cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
White Star Line
A Oceanic Steam Navigation Company ou White Star Line of Boston Packets, máis coñecida como White Star Line, foi unha prominente compañía navieira británica, famosa hoxe en día por ser a propietaria do RMS Titanic, e do seu buque irmán o HMHS Britannic. En 1934 a compañía fusionouse coa súa rival, a Cunard Line, que operou de xeito independente ata 2005 e agora é parte de Carnival Corporation & PLC.
Comezos
miniatura|O Baltic.
A primeira compañía que levou o nome de White Star Line foi fundada en Liverpool, Inglaterra por John Pilkington e Henry Threlfall Wilson, e centrada no comercio entre o Reino Unido e Australia, que se incrementou tras o descubrimento de ouro en Australia. A frota orixinal consistiu dunha asociación de veleiros RMS Tayleur, o Blue Jacket (que sería renomeado White Star), o Red Jacket, o Ellen, o Ben Nevis, o Emma, o Mermaid e mais o Iowa. O primeiro barco de vapor, o Royal Standard foi mercado en 1863. Orixinalmente a White Star Line xurdiu doutras dúas compañías máis pequenas, Black Ball e Eagle, que formaron a Liverpool, Melbourne and Oriental Steam Navigation Company Limited. Isto non prosperou e a White Star disolveuse. A White Star Line centrouse daquela na ruta Liverpool-Nova York. O banco da compañía quebrou en 1867 e a White Star foi forzada á bancarrota debido á débeda de 527.000 libras.
Clase Olympic
A Cunard Line foi a principal competidora da White Star. En resposta a Cunard, a White Star ordenou a construción da clase Olympic: o RMS Olympic, o RMS Titanic e mais o HMHS Britannic. Mentres que a Cunard foi famosa polos seus rápidos barcos, a clase Olympic contiña os barcos máis grandes e luxosos do mundo. O Britannic foi deseñado para ser máis grande que o Titanic, e ser chamado Gigantic pero o seu nome foi cambiado pouco despois da catástrofe do Titanic. O Olympic foi o único barco da clase que foi rendible para a White Star. o Titanic afundiuse na súa primeira viaxe, mentres que o Britannic foi requisado polo goberno británico e foi empregado coma barco hospital. O Britannic afundiuse tras chocar cunha mina o 21 de novembro de 1916.
A White Star Line hoxe
As oficinas da White Star Line en Londres, chamadas Oceanic House, aínda existen hoxe. Están moi preto de Trafalgar Square, e aínda se pode ver o nome do edificio na entrada.
O barco de pasaxeiros francés SS Nomadic, último supervivente da White Star Line, foi adquirido para o Departamento de Desenvolvemento Social de Irlanda do Norte en xaneiro de 2006. Desde entón está en Belfast, onde está sendo anovado so a supervisión de Nomadic Preservation Trust coa axuda dos construtores orixinais, Harland and Wolff. Preténdese transformar na peza principal dun museo adicado á historia das viaxes atlánticas, á White Star Line, e o seu máis famoso barco, o RMS Titanic. Do mesmo xeito, a Cunard introduciu o Servizo White Star como nome da marca dos seus barcos o RMS Queen Mary 2, o MS Queen Victoria e o MS Queen Elizabeth. A White Star Academy, é utilizada para preparar os membros da tripulación da Cunard Line.
A bandeira da White Star Line é izada nos Queens cada 15 de abril, en memoria do desastre do Titanic.
Mirabel
Mirabel pode referirse a:
Ademais, o topónimo Mirabel pode referirse a:
Česká Filharmonie
Historia
Os precedentes da orquestra hainos que buscar no século XIX, cando a orquestra da Ópera Nacional de Praga comezou a organizar concertos sinfónicos. O primeiro concerto da orquestra co seu actual nome tivo lugar o 4 de xaneiro de 1894, cando ofreceron obras de Antonín Dvořák dirixidas polo propio compositor. A partir de 1901 a Orquestra Filharmónica será totalmente independente da orquestra da ópera.
En 1908, Gustav Mahler dirixiu coa orquestra a estrea mundial da súa Sinfonía n.º 7.
Foi co director Václav Talich cando a orquestra acadou recoñecemento internacional pola súa calidade, que se mantivo con batutas posteriores tan prestixiosas como as de Václav Neumann, Karel Ančerl ou Rafael Kubelík. Á parte dos seus directores titulares, tamén ten sido dirixida por importantes directores convidados, entre os que hai que salientar ao gran especialista en música checa Sir Charles Mackerras.
Gregorio Pedro V Kiwbelean
Gregorio Pedro V Kiwbelean (en Գրիգոր Պետրոս Ե. Քիւբելեան, Grigor Petros E. K’iwbelean (ISO 9985) ), finado o 17 de xuño de 1812, foi o 5º Patriarca de Cilicia da Igrexa Católica Armenia dende o 11 de maio de 1788 até o seu pasamento.
Aeroporto Internacional Ahmed Sékou Touré
O aeroporto internacional Ahmed Sékou Touré, tamén coñecido como aeroporto internacional de G'Bessia, é un aeroporto situado en Conakry, a capital de Guinea. Está situado en G'Bessia, a uns 13 quilómetros do centro da cidade.
Aeroliñas e destinos
esquerda|miniatura|Trans Air a Conakry
O Pesco, A Regueira, Oza-Cesuras
O Pesco é un lugar da parroquia da Regueira no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 11 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 6 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 12 habitantes.
Ulmo
miniatura|Ulmo salva a Voronwë (Tom Loback) Ulmo (do Valarin Ulubôz, Ullubôz vía Ulumō) é un personaxe ficticio do legendarium de J. R. R. Tolkien, que aparece na súa obra O Silmarillion. É un dos Valar, os seres anxelicais que custodian e gobernan Arda (o mundo no universo de Tolkien).
Traxectoria
Ulmo é o señor dos mares; segundo crían os Eldar, o seu nome significa Aquel que flúe. Tamén se lle coñece como o Rei do Mar e o Señor das Augas. Foi un dos artífices principais de Arda.
Ulmo era o segundo dos Aratar (os oito Valar de maior poder), despois de Manwë; é dicir, era o segundo en canto a maxestade, e antes da fundación de Valinor era o amigo máis achegado de Manwë. Antes da creación de Arda, cando os Ainur cantaron para o seu pai Ilúvatar, Ulmo fora o mellor cantante e o mellor compositor de música. Os Elfos débenlle a súa habelencia para a música ao ensino de Ulmo, e recoñecen as melodías deste no correr dos regatos e dos ríos, e no bater das ondas do mar. Ulmo sempre desconfiou de Melkor, o Vala Maligno, e este temía o mar case tanto como temía a Varda, porque ambos eran indomábeis. Ulmo non tiña morada en Valinor, nin outro lar permanente sobre a terra, xa que prefería as profundidades dos mares e os ríos. O seu pazo no fondo de Ekkaia, o Mar Circundante, chamábase Ulmonan. Ulmo nunca casou, o que acrecentou o seu illamento.
STS-57
Características
STS-57, con seis astronautas a bordo, foi lanzada para facer experimentos a bordo do módulo presurizado Spacehab 1 e recuperar o satélite EURECA, posto en órbita pola misión STS-46. A tripulación estaba formada polo comandante Ronald J. Grabe, o piloto Brian Duffy, o comandante de carga G. David Low e os especialistas de misión Nancy J. Sherlock, Peter J. Wisoff e Janice E. Voss.
Ulmo
Traxectoria
Raramente acudía aos Consellos de Máhanaxar, onde se reunían os Valar, e só en caso de grande necesidade. Prefería ficar en Arda, evitando camiñar sobre a terra firme, xa que Homes e Elfos estarrecían ante a súa forma: unha onda xigante cun helmo cristado de escuma e armadura verde escintilante, a soprar os seus grandes cornos, chamados Ulumúri. Todas as augas estaban baixo o seu goberno: as baías, os ríos e mesmo as augas subterráneas. Grazas a estas mantíñase en contacto con Arda, e sabía máis do que acontecía cos Fillos de Ilúvatar ca Manwë, pois dise que vivía nas mesmas veas do mundo.
STS-57
Características
O módulo Spacehab 1 levaba a bordo seis experimentos sobre ciencia de materiais e seis experimentos sobre biotecnoloxía. Outros experimentos foron feitos a bordo do transbordador, incluíndo un experimento de reciclaxe de auga para para estacións espaciais. O 24 de xuño a tripulación capturou o satélite científico recuperable EURECA para devolvelo a terra, pero debido a que as súas antenas non se recolleron ao enviárselle instrucións para iso, os astronautas Low e Wisoff tiveron que facer unha actividade extravehicular para pregalas manualmente e poder recoller o satélite.
O transbordador regresou a terra no Centro Espacial Kennedy o 1 de xullo de 1993.
Ulmo
Traxectoria
O vasalo de Ulmo Ossë, e a súa esposa Uinen eran (xunto con Melian) os Maiar máis coñecidos polos Elfos. A través deles Ulmo aprendeu moito dos Elfos.
Ulmo sempre amou tanto aos Eldar como aos Edain, mesmo cando os Valar abandonaron a Terra Media. Opúxose ao plano de Oromë para atraer aos Elfos a Aman, e ancorou a illa de Tol Eressëa na Baía de Eldamar, porque coñecía a mente dos Elfos Teleri. Ulmo foi o Vala que máis influíu na derrota de Morgoth, ao urxir a Turgon a que construíse Gondolin e a Finrod para que erixise Nargothrond. Presentouse ante Tuor e cominuouno a ir a Gondolin como mensaxeiro para Turgon; chegado alí, acabou casando coa filla de Turgon, Idril, que enxendrou a Eärendil; Ulmo salvou a esposa de Eärendil, Elwing do espolio dos Portos do Sirion, permitíndolle levar un dos Silmarils ao seu marido, que puido así ser admitido en Valinor para pregar axuda. Ulmo tamén os defendeu no consello ante a posíbel cólera de Mandos.
Outros usos
Ulmo é tamén outro nome de Erasmo de Formia, que, (coincidencia ou non) é o santo patrón dos mariñeiros.
Notas
ヴァラ Valar Valar (Tolkien)
Altricial
miniatura|275 px|Crías altriciais de aves. En bioloxía, unha especie altricial é aquela na que as crías non poden moverse lonxe do niño ou lugar de nacemento e valerse por si mesmas pouco despois de eclosionar ou nacer porque o seu estado de desenvolvemento non é completo (por exemplo, nacen cegas ou sen plumas ou pelos ou sen destrezas básicas). A palabra deriva do latín alere, que significa 'criar, nutrir' e indica a necesidade que teñen os individuos novos de ser alimentados e recibir coidados durante un período de longa duración. O termo contrario, aplicado ás especies nas que as crías se poden mover inmediatamente ou pouco despois de nacer, é precocial ou precoz.
Aplicación
Na bioloxía de aves e mamíferos, as especies altriciais son aquelas cuxas crías acabadas de nacer son relativamente inmóbiles, carecen de pelo ou penuxe, non poden obter comida por si mesmas, e deben ser coidadas polos adultos; é común que teñan os ollos pechados, aínda que non é algo xeral. Son crías que nacen indefensas e requiren moitos coidados durante certo tempo. Entre as aves, son exemplos as garzas, falcóns, petos, bufos, cucos e a maioría dos paseriformes. Entre os mamíferos os marsupiais e a maioría dos roedores son altriciais, como tamén os gatos, cans e humanos.
No extremo oposto do espectro están os animais precociais ou precoces, nos cales as crías teñen os ollos abertos, pelo ou penuxe, grandes cerebros, poden moverse inmediatamente nada máis nacer e teñen certa capacidade de escapar ou defenderse dos depredadores. Por exemplo, nas aves que aniñan no chan, como patos ou pavos, as crías están listas para abandonar o niño en só un ou dous días. Entre os mamíferos, a maioría dos ungulados son precoces, e poden andar moi pouco despois de nacer. Existen tamén os animais superprecociais ou superprecoces, como os megápodos, aves que xa eclosionan coas plumas de voo completas.
Fundamento
Diferentes animais empregan distintas estratexias altriciais ou precociais. En realidade non hai unha clara distinción entre os dous estados, senón unha ampla gama de estados intermedios. A habilidade dos proxenitores para obter nutrición e contribuír ao desenvolvemento prenatal e postnatal das crías parece estar asociada coa estratexia adoptada.
As aves precoces poden poñer ovos ricos en proteínas e as súas crías eclosionan xa nun estado de poliño avanzado, que pode protexerse dos depredadores e as femias implícanse menos no coidado posnatal. As aves altriciais contribúen con menos alimentos no estado prenatal (no ovo); os seus ovos son menores e as crías necesitan moita atención e protección dos depredadores. Isto pode estar relacionado coa selección r/K; porén, esta asociación non se observa nalgúns casos.
Nas aves, as crías altriciais xeralmente medran máis rápido que as precoces. Hipotetízase que isto ocorre para que a exposición aos depredadores durante o estado de poliño no niño sexa minimizada.
No caso dos mamíferos sinalouse que os tamaños corporais grandes de adulto favorecen a produción de crías grandes e precoces, que se desenvolven durante un longo período de xestación. As crías grandes poden asociarse a duracións da vida longas, períodos reprodutores amplos e un tamaño reducido das camadas. Suxeriuse que as estratexias altriciais nos mamíferos poden estar favorecidas se hai unha vantaxe selectiva para as nais que poden resabsorber os embrións nos estados inicias do seu desenvolvemento. Algúns nichos requiren que as crías sexan precoces para sobrevivir, como as dos cetáceos: se fosen inmóbiles, dentro da auga rapidamente afogarían.
Terminoloxía
Nas aves, os termos aves altrices e aves precoces foron introducidos por Carl Jakob Sundevall (1836) e os termos nidífugo e nidícola por Lorenz Oken en 1816. As dúas clasificacións eran consideradas idénticas nos primeiros tempos, pero os seus significados son lixeiramente diferentes, xa que "altricial" e "precocial" refírense ao estadio de desenvolvemento, mentres que "nidífugo" e "nidícola" refírense ao tempo que tardan en abandonaren ou permaneceren no niño.
As dúas estratexias teñen como resultado diferentes tamaños cerebrais nos neonatos comparados cos adultos. Os cerebros de animais precoces son grandes xa ao nacer en relación co seu tamaño corporal, de aí a súa capacidade de valerse de seu. Porén, cando chegan a adultos os seus cerebros non son moito máis grandes nin habilidosos. Os animais altriciais teñen cerebros relativamente pequenos ao nacer, de aí a súa necesidade de coidado e protección, pero despois os seus cerebros continúan crecendo. De adultos, os animais altriciais finalizan con cerebros comparativamente maiores que os das especies precoces. Así as especies altriciais adquiren maiores habilidades cando chegan á madurez.
As Quintáns, Castrelo, Cambados
As Quintáns é un lugar da parroquia de Castrelo no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 90 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 41 eran mulleres e 49 homes, o que representa un descenso continuado respecto ó ano 2010, cando tiña 99 veciños, e o ano 2005, cando eran 104.
Metroloxía
150px|dereita|miniatura|O emperador [[Jahangir (que reinou entre 1605 e 1627) pesando a seu fillo Shah Jahan nunha balanza, polo artista Manohar (ca. 1615, dinastía Mughal, India).]]
A metroloxía, do grego antigo μέτρoν (métron, 'medida') e λόγoς (lógos, 'tratado') é a ciencia da medición ou da medida. (En grego antigo o termo μετρολογία, metrología, significaba 'teoría das relacións').
A Oficina internacional de pesos e medidas, OIPM (International Bureau of Weights and Measures, BIPM, en inglés) define a metroloxía como a ciencia da medida, que inclúe o estudo, mantemento e aplicación do sistema de pesas e medidas, tanto desde o punto de vista experimental como teórico e tamén o nivel de incerteza no campo da ciencia e a tecnoloxía.
Abrangue, ademais, todos os aspectos teóricos e prácticos que aseguran a precisión exixida no proceso produtivo, procurando garantir a calidade de produtos e servizos a través da calibración dos instrumentos de medida, sexan analóxicos ou electrónicos (dixitais), e da realización de ensaios, sendo a base fundamental da competitividade das empresas.
Cogullo
O elemento arquitectónico cogullo, tamén crochet, colchete ou cogoilo, designa un pequeno elemento decorativo en pedra representando follas estilizadas, de uso común na arquitectura do estilo gótico.
Estes elementos combados e retorcidos xorden en repetición, e colocados á mesma distancia entre si, especialmente rematando arestas de pináculos (coroados no pico cun florón ou crista), gabletes e arcos.
Metroloxía
Características
A Metroloxía actúa tanto nos ámbitos científico, industrial e legal, así como en calquera outro demandado pola sociedade. Ten dúas características moi importantes: o resultado da medición e a incerteza de medida.
Cogullo
No gótico primitivo estas formas simplifícanse bastante pasando a formas extremadamente traballadas no gótico flamexante, cando a profusión de decoración atinxe o auxe do estilo e se acentúa a idea de verticalidade e de movemento en dirección ao ceo.
Metroloxía
Características
Os científicos e os enxeñeiros utilizan unha gran variedade de instrumentos para levar a cabo as súas medicións. Desde obxectos sinxelos como regras e cronómetros, até potentes microscopios, medidores de láser e incluso avanzadas computadoras moi precisas.
Por outra parte, a metroloxía é parte fundamental do que nos países industrializados se coñece como Infraestrutura Nacional da Calidade, composta de actividades como normalización, ensaios, certificación e acreditación, que á súa vez son dependentes das actividades metrolóxicas que aseguran a exactitude das medicións que se efectúan nos ensaios, cuxos resultados son a evidencia para as certificacións.
A metroloxía permite asegurar a comparabilidade internacional das medicións e, por tanto, a intercambiabilidade dos produtos a escala internacional.
No ámbito metrolóxico os termos teñen significados específicos, e estes están recollidos no Vocabulario Internacional de Metroloxía ou VIM (IVM nas súas siglas internacionais en inglés).
Gandarrozada, Seixas, As Somozas
Gandarrozada é un lugar da parroquia de Seixas no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Metroloxía
Motivo da súa implantación
A norma ISO serie 9000 define explicitamente a relación entre garantía da calidade e a metroloxía, estabelecendo directrices para manter un control sobre os instrumentos de medida das empresas, facendo así necesaria a implantación dun proceso metrolóxico nas empresas que buscas ou posúen unha certificación.
O factor da "globalización dos mercados" tamén pon en práctica un dos seus principais obxectivos, que é traducir a confiabilidade nos sistemas de medición e garantir que as especificacións técnicas, regulamentos e normas existentes, proporcionen as mesmas condicións de perfecta aceptabilidade na montaxe e encaixe de partes de produtos finais, independentemente de onde sexan producidas.
Outro obxectivo, non menos importante, está na melloría do nivel de vida da poboación mediante o consumo de produtos de calidade, da preservación da seguridade, da saúde e do medio ambiente.
Papel da metroloxía na organización industrial
A metroloxía garante a calidade do produto final favorecendo as negociacións pola confianza do cliente, sendo un diferenciador tecnolóxico e comercial para as empresas.
Reduce o consumo e o desperdicio de materias primas pola calibración de compoñentes e equipamentos, aumentando a produtividade.
E tamén reduce a posibilidade de rexeitamento do produto, resgardando os principios éticos e morais da empresa na atención das necesidades da sociedade en que está inserida, evitando desgastes que poden comprometer a súa imaxe no mercado.
Por que calibrar?
A calibración é a comparación entre os valores indicados por un instrumento de medida e os indicados por un padrón (equipamento de clase superior).
A calibración dos equipos de medición é unha función importante para a calidade do proceso produtivo e debe ser unha actividade normal de produción que proporciona unha serie de vantaxes tales como:
Por que ensaiar?
A través dos ensaios é posíbel verificar se os produtos ou procesos de fabricación están de acordo con determinadas normas e especificacións técnicas para que, en casos de fallos, as empresas procedan ás oportunas correccións, que as beneficiará polo aumento da competitividade, e aos consumidores, polo aceso a produtos ou servizos que respondan a padróns mínimos de calidade.
Xoán Froilaz Mariño
Xoán Froilaz Mariño (1200 - c. 1250) foi un cabaleiro medieval do Reino de Galiza e de Portugal, onde foi señor da Domus Fortis, denominada Torre dos Mariños ou Torres do Martelo (que sería herdanza doutro dos seus célebres descendentes, don Paio Gómez Chariño) situada na freguesía de São Martinho de Alvaredo, preto a Galiza, en xurisdición de Valadares. Viviu nas terras de Valadares onde exerceu o cargo de gobernador por orde real. Conde e duque de Valadares, conde de Alfavarra cando se converteu en par do novo reino portugués.
Familia
Fillo de don Froilaz, duque e conde (1170 -?) e da Serea Marinha (Dona Marina Marinha, c. 1170 -?) casou con Elvira Ordóñez de Bovida (Bóveda, 1220 -?), filla de Garcia Ordonhes de Bovida, señor de Bóveda:
Os xenealoxistas coinciden en que era membro da poderosa casa de Traba aínda que os documentos e testamentos o fan fillo de don Fernando Pérez de Traba (1090-1155) e de Sancha González de Lara.
Coro (arquitectura)
miniatura|dereita|200px|Coro da Catedral de Chester, Inglaterra miniatura|dereita|200px|Coro do [[Mosteiro de San Salvador de Celanova]] En arquitectura denomínase coro á parte dunha igrexa reservada ao conxunto de relixiosos a ela adscrito, os cales cantan os oficios. A súa localización cambiou ao longo do tempo pois, mentres ao principio (nas basílicas paleocristianas) situouse no presbiterio, máis adiante situouse na nave central ou nos pés da igrexa e en alto.
Xoán Froilaz Mariño
Dignidades
No Nobiliario de familias de Portugal , dise que Xoán Froilaz Mariño, era montero maior do rei e fillo de Froilaz, cabaleiro vido a Galiza con don Mendo cabaleiro medieval chegado de Francia. Situación que cae polo seu propio peso; xa que, o dito don Mendo aparece relacionado na conquista de Coímbra moitos anos antes.
Don Mendo, está historicamente identificado con don Hermenexildo Guterrez O Grande (842-920), conde de Coímbra e duque de Portugal, ilustre figura do século IX e antepasado dos Traba e os Mariño a través do seu fillo don Guterre Menende, conde de Coímbra e duque de Portugal.
Coro (arquitectura)
Na Catedral de Santiago de Compostela colocouse por primeira vez o coro na nave central, cerca do cruceiro, o que tivo influencia nas catedrais e igrexas españolas posteriores e gran transcendencia en toda España, posto que, ao liberar espazo no presbiterio, deu lugar ao desenvolvemento de retablos de maior tamaño e complexidade no altar maior.
Porén, no resto de Europa seguiu adoitándose a colocar na cabeceira da igrexa.
Ligazóns externas
Kuori
Xoán II de Montfort
Xoán II de Montfort, tamén chamado Xoán da Bretaña, nado ao redor de 1294, en Henbont e finado no mesmo lugar o 26 de setembro de 1345, fillo de Artur II da Bretaña, duque da Bretaña, e de Iolanda de Dreux, condesa de Monfort-l'Amaury, foi conde de Montfort l'Amaury (1330 - 1345), conde de Richmond (1341 - 1342), e despois, duque pretendente da Bretaña (1341 - 1345).
Guerra de Sucesión
O 30 de abril de 1341 o duque Xoán III da Bretaña morreu sen herdeiro masculino. O seu medio irmán, Xoán de Monfort, erixiuse como candidato á sucesión, que tamén foi reclamada por Xoana de Penthièvre, sobriña de Xoán III e esposa de Carlos de Blois, o mesmo sobriño do rei de Francia Filipe VI de Valois. Por suposto, o rei era favorábel ao seu sobriño e recibiu a súa homenaxe.
A guerra, chamada Guerra de sucesión da Bretaña, comezou entón e durou uns vinte anos. Este conflito tamén foi chamado "Guerra das Dúas Xoanas", do nome das dúas duquesas en competición: Xoana de Penthièvre e Xoana de Flandres, a muller de Xoán de Montfort.
Despois de ter conseguido tomar o tesouro ducal de Xoán III da Bretaña, gardado en Limoges, Xoán de Montfort, axudado por unha forza partidaria, apoderouse de Nantes e fíxose recoñecer como duque por unha asemblea minoritaria de señores bretóns en maio de 1341. Grazas ao tesouro ducal, conseguiu contratar a mercenarios, o que lle permitiu apoderarse de Roazhon, Brest, An Alre, Kemper, Sant-Brieg, Dinan e Gwened. Carlos de Blois recorreu ao rei de Francia, que convocou a Xoán de Montfort perante o Tribunal dos Pares reunido en Conflans en setembro de 1341. Polo Decreto de Conflans, o Ducado da Bretaña foi loxicamente atribuído a Carlos de Blois. Filipe VI de Francia confiscou entón a Xoán de Montfort o seu condado de Montfort-l'Amaury (en territorio francés), así como o vizcondado de Limoges (tamén en terras de Francia).
En xaneiro de 1343, a través do papa Clemente VI, a tregua de Malestroit había levar a paz e a liberación de Xoán de Montfort. Este último non foi liberado pero conseguiu escapar o 27 de marzo de 1345. Retomando a loita cos reforzos proporcionados polo rei Eduardo III de Inglaterra, cercou en van Kemper, pero enfermou e morreu en Henbont o 30 de abril de 1341.
Os seus restos xacen na igrexa da Santa Cruz de Kemperle.
Matrimonio e descendencia
Casou en Chartres en 1329 con Xoana (1295 - 1374) filla de Luís I de Flandres, conde de Nevers, e de Xoana de Rethel, condesa de Rethel e tiveron:
Emblemática
miniatura| Escudo de Pedro I Mauclerc esquerda|miniatura| Escudo de Xoán II de Montfort Conde de Montfort-l'Amaury pola súa nai, herdou do seu pai Artur II, se non o ducado da Bretaña, polo menos as súas pretensións no ducado. Tamén herda o seu emblema e segundo Laurent Hablot rexeitou a modificación introducida en 1316 polo seu irmán Xoán III da Bretaña, que cambiara o escudo de armas de Dreux-Bretaña non conservando máis que o armiño (destinadas a un uso longo na Bretaña). A pesar de fermosas miniaturas post-conflito que o amosan levando o escudo de armiño plano, Xoán de Montfort parece que portaba durante a súa vida un axadrezado de ouro e azul (que é Dreux) con bordo de goles cargado con oito cachorros de león de prata cunha cola fendida (que son de Montfort), coa esquina do cantón de armiño.
Leopoldo Calvo Sotelo (homónimos)
Leopoldo Calvo Sotelo pode referirse a:
Monte de San Nomedio
miniatura|250px|O monte de San Nomedio visto dende a parroquia de [[San Xosé de Ribarteme, As Neves|San Xosé de Ribarteme.]] miniatura|250px|Ermida no cumio do monte.
O monte de San Nomedio localízase entre as parroquias de San Xosé de Ribarteme e Taboexa, con cumio nesta última, no concello das Neves, na comarca pontevedresa do Condado. Pertence ao sistema montañoso dos montes da Paradanta. Acada unha altitude de 690 metros e elévase entre os vales dos ríos Termes ao sur, o Xuliana ao oeste e o Uma ao norte.
No seu cumio existe unha sinxela ermida dunha soa nave dedicada a San Mamede (Sandomedio, San do Meio, San Omedio ou Santo Amedio), festividade que cada 7 de agosto dá lugar á celebración dunha romaría.
Lendas
miniatura|dereita|Ermida no cumio do monte Existen varias lendas que teñen a este monte das Neves como protagonista. A primeira é a lenda dos Sete Irmáns que, por outra parte, non é exclusiva del, xa que se pode atopar noutros puntos da xeografía galega como a comarca da Limia. Fala da existencia de sete irmáns santos (Filipe, Fins, Marco, Xián, Tomé, Trega e propio Mamede) que teñen cada un deles a advocación dun determinado monte da zona. A existencia de dúas pedras con certa aparencia de cadeira, unha no monte de San Nomedio e outra no próximo monte de San Fins é interpretada pola lenda como os lugares onde se acomodan os dous irmáns para falaren entre eles.
A outra ten que ver cun Boi de Ouro que os mouros levaron ao monte para louvalo e que, seguindo a lenda, deixaron soterrado alí. O animal máxico cobrou vida e permanece debaixo dunha laxe (coñecida na zona co nome de Laxe Negra) á cal chega de xeito subterráneo un brazo de mar. Ninguén pode mover a laxe para intentar ver ou coller o Boi de Ouro; se o fixer, o mar asulagará todas as aldeas de arredor.
Braveheart
Braveheart é unha longametraxe dirixida e protagonizada por Mel Gibson estreada nos cines en 1995. O guión está adaptado do poema épico de Blind Harry The Actes and Deidis of the Illustre and Vallyeant Campioun Schir William Wallace, e foi escrito por Randall Wallace. É un filme que conta a historia do heroe nacional escocés William Wallace e a súa loita contra os ingleses e o seu tiránico rei Eduardo I de Inglaterra na Primeira Guerra de Independencia de Escocia. Está baseado en feitos reais, mais foi descrito como un dos filmes modernos máis inexactos historicamente.
O filme gañou cinco Premios Oscar na 68ª edición dos Oscar, incluíndo o Mellor filme e Mellor director e foi nomeado a outros cinco.
WildCard da FIBA
A  WildCard da FIBA é unha invitación que a FIBA lles ofrece a algunhas seleccións nacionais que non se calificaron para o Mundobasket a través das súas respectivas competicións continentais.
Criterios de decisión
Os criterios para obte-la WildCard son:
Ademais destes criterios, a FIBA tamén ten en conta os seguintes aspectos:
WildCards para o 2006
As seleccións invitadas pola FIBA a través das WildCards foron decididas polo Comité Central o 26 e 27 de novembro de 2005, en Roma, Italia.
Finalmente, as catro seleccións ás que se lle outorgaron un WildCard para o XVI Campionato do Mundo de baloncesto foron:
Ligazóns externas
Web Oficial da FIBA.
Braveheart
Sinopse
William Wallace (Mel Gibson) é un rebelde escocés, que lidera unha revolta popular contra o rei Eduardo I de Inglaterra alcumado "Longshanks" (Patrick McGoohan), que quere a coroa de Escocia, aproveitando que o derradeiro rei escocés non tivo herdeiros.
Cadea de música
miniatura|Unha cadea de música [[Telefunken de 1969.]] Unha cadea de música (ou cadea Hi-Fi) é un conxunto de elementos electrónicos e acústicos destinados á reprodución de fontes sonoras procedentes de distintos medios de almacenamento con calidade de acordo coas normas Hi-Fi.
Braveheart
Sinopse
De neno (cara o 1280) Wallace perdeu ó seu pai e ó seu irmán a mans dos ingleses, como moitos outros asasinados naquela época. O xove William pasou a vivir co seu tío Argyle (Brian Cox), que o leva con el ó estranxeiro para que teña unha boa educación. Anos despois volve a Escocia coa intención de vivir en paz. Longshanks aumenta a súa opresión ó restablecer o Ius primae noctis (Dereito de pernada).
Cadea de música
Composición
miniatura|225px|Unha cadea de música composta de varios elementos de marcas diferentes.
Braveheart
Sinopse
Cando a súa amada Murron McGlannough (Catherine McCormack), coa que casara en segredo, é asasinada polo Sheriff de Lanark, a súa determinación de loitar a morte para liberar a Escocia do xugo inglés xa non ten volta atrás. O seu valor e intelixencia fan que as súas filas estean cheas de voluntarios, como os membros do seu clan, o seu amigo da infancia Hamish Campbell (Brendan Gleeson), e o carismático irlandés Stephen o Tolo (David O'Hara), levando ós escoceses a inflixir ós ingleses unha dura derrota na batalla da ponte de Stirling.
Cadea de música
Composición
Unha cadea de música componse de diferentes elementos entre os cales poden estar:
As Quintáns
O topónimo As Quintáns pode referirse a:
Braveheart
Sinopse
Trala vitoria, Wallace é nomeado "Gardián de Escocia" polos nobres, pero é consciente da desunión destes. O dubitativo Robert Bruce (Angus Macfadyen), herdeiro ó trono de Escocia, debátese entre os consellos do seu pai leproso (Ian Bannen) de pactar con Inglaterra e o seu desexo de seguir os pasos de Wallace.
Wallace invade o norte de Inglaterra e conquista Iork, e ademais atopa unha inesperada aliada na esposa do efeminado príncipe de Gales (Eduardo II de Inglaterra), a princesa Isabel (Sophie Marceau), a quen o tirano enviara a negociar para gañar tempo, pero ela ponse da súa parte e ambos teñen un intenso romance.
Cadea de música
Historia
miniatura|Unha mini cadea de alta fidelidade [[Aiwa.]]
Braveheart
Sinopse
Longshanks envía todas as súas forzas para enfrontarse a Wallace, entre outras, tropas irlandesas, arqueiros galeses e tropas procedentes de Francia. Wallace decátase do movemento das tropas de Longshanks e reúne ós nobres, os cales desexan pactar co rei inglés, pero Wallace consegue a palabra de Robert Bruce de que os nobres loitarán.
Cadea de música
Historia
As primeiras cadeas conñecidas polo gran público foron os tocadiscos estéreo, que se dedenvolveron co nancemento do disco microsuco de 33 ⅓ rpm.
Braveheart
Sinopse
Finalmente, iníciase a Batalla de Falkirk, Longshanks envía ós irlandeses contra Wallace, pero estes únense ós escoceses. As tropas de Wallace cargan contra a infantería inglesa, e prodúcese unha cruel loita. Ó ollar as súas costas, Wallace decátase de que os nobres están a fuxir, entón Longshanks ordena disparar ós seus arqueiros aínda que sabe que as frechas tamén ferirán ós seus soldados. O exército escocés é derrotado, e o propio Wallace é ferido no peito por unha frecha. Pero Wallace, colle o seu cabalo e comeza a perseguir ós nobres ingleses que se retiraban. Un cabaleiro bátese con el e logra derribalo. Cando se achega a Wallace, que estaba tendido no chan aparentemente inconsciente, este logra desenmascaralo é ve que non e outro senón o propio Robert Bruce.
Wallace e os seus aliados reorganizan a resistencia. Os nobres que o traizoaron en Falkirk morren pola súa man. Wallace convértese nunha auténtica lenda e fíxose máis perigoso que nunca para os ingleses. Por outra banda, el sabe que sen o apoio da nobreza, no hai nada que facer. Por iso arríscase a reunirse con eles en Edimburgo, a petición de Bruce (quen realmente desexa poñerse do seu lado). Pero os demais nobres teñen outros plans, e Wallace é capturado polos ingleses, para desesperación de Bruce, quen culpa do engano ó seu pai.
Cadea de música
Historia
A chegada do CD (Compact Disc ou disco compacto), a comezos dos anos 1980, marca a fin dos discos de vinilo e, ao mesmo tempo, permitiu a fabricación de cadeas de alta fidelidade de mellor cualidade en termos de relación sinal-ruído.
Braveheart
Sinopse
Wallace é levado a Londres, acusado de traizón. Foi brutalmente torturado e decapitado, pero aínda así nunca se arrepentiu por loitar pola liberdade de Escocia.
Epílogo
O seu sacrificio non caeu en saco roto. Eduardo I de Inglaterra falece e sucédeo o feble e efeminado Eduardo II. Anos máis tarde Robert Bruce é rei de Escocia, pero debe render vasalaxe ó monarca inglés. No canto diso, Bruce decide loitar, e derrota na batalla de Bannockburn (1314) a un exército inglés superior en número que non agardaba que os escoceses opuxeran resistencia.
Cadea de música
Historia
A aparición de novas técnicas de compresión e de codificación, a comercialización de novos soportes (disco láser, DVD, minidisco, Super Audio CD) conduciron aos fabricantes a propoñer equipos adaptados e estas innovacións.
Braveheart
Epílogo
O filme remata coa voz de Mel Gibson dicindo que os escoceses gañaron a súa liberdade nesa batalla loitando como poetas guerreiros.
Cadea de música
Historia
As cadeas preséntabanse entón ben de forma compacta, cunha soa caixa que reúne todos os elementos coa excepción dos altofalantes, ben baixo a forma de elementos separados, que poden se de marcas diferentes.
Braveheart
Produción
miniatura|Gibson (dereita) na rodaxe co executivo de 20th Century Fox [[Scott Neeson.]] A compañía de produción de Gibson, Icon Productions tivo dificultades para conseguir os cartos malia ser el mesmo o protagonista do filme. Warner Bros. estaba disposto a financiar o proxecto baixo a condición de que Gibson asinase por outra secuela de Arma Letal, cousa que el rexeitou. Paramount Pictures colaborou coa distribución do filme en América e o Canadá despois de que 20th Century Fox colaborase cos dereitos internacionais.
Cadea de música
Historia
Nos anos 2000, a emerxencia da electrónica dixital deu lugar a novas variantes das cadeas de alta fidelidade, baixo a forma de minicadeas equipadas con conectores USB para conectar un lector de MP3, ou baixo a forma de "estacións de escoita" destinadas aos MP3. Pero estes produtos non responden aos criterios moi severos da alta fidelidade.
Braveheart
Produción
Mentres o quipo estivo seis semanas rodando en localizacións de Escocia, as escenas da gran batalla foron rodadas en Irlanda usando membros da Irish Army Reserve (Óglaigh Cúltaca) como extras. Para reducir os custos, Gibson tiña os mesmos figurantes para recrear os dous exércitos. Ámbolos dous estaban compostos de reservistas, ata 1.600 nalgunhas escenas, que recibiron permiso para deixar medrar a barba e trocar os seus uniformes polos traxes medievais.
Cadea de música
Historia
Varios construtores, como Cabasse, Focal JMlab ou Triangle Industries, propoñen hoxe equipos de alta gama para satisfaces aos audiófilos máis exixentes.
Braveheart
Produción
Segundo Gibson, inspirouse nas grandes producións épicas que vira cando era neno, como Spartacus de Stanley Kubrick e Horizontes de grandeza de William Wyler.
Cadea de música
Outros artigos
High fidelity
Braveheart
Produción
O filme foi rodado en formato anamórfico con lentes Panavision C- e E-Series. Gibson reduciu a violencia das escenas de batalla para evitar a cualificación para maiores de 17. A versión final foi cualificada de R (restrinxida) polas "brutais batallas medievais".
Banda sonora
A banda sonora de Braveheart foi composta e dirixida por James Horner, e interpretada pola London Symphony Orchestra. Os temas, que comprenden 77 minutos, tiveron un notable éxito, e o produtor do álbum Simon Rhodes produciu unha continuación da banda sonora en 1997 titulada More Music from Braveheart.
More Music From Braveheart (1997)
Tempo Total (68:53)
Boštjan Nachbar
Boštjan "Boki" Nachbar, nado o 3 de xullo de 1980 en Slovenj Gradec, é un ex xogador profesional de baloncesto esloveno. Actualmente traballa como observador nos Detroit Pistons da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria
Nachbar foi elixido na 15ª posición do Draft da NBA de 2002 polos Houston Rockets. En tres tempadas en Houston tan só xogou 10 minutos por encontro. En 2004 asinou cos New Orleans Hornets onde acadou 8 puntos en 21 minutos por partido. En 2006 foi traspasado ós New Jersey Nets a cambio de Marc Jackson e Linton Johnson.
O 23 de xullo de 2013, Nachbar asinou un contrato de dous anos co FC Barcelona.
O 18 de agosto de 2015, asinou un ano co CB Sevilla.
Premio Celanova Casa dos Poetas
O Concello de Celanova e a Fundación Curros Enríquez conceden, anualmente, desde 1985, o Premio Celanova Casa dos Poetas, co fin de recoñecer a unha persoa ou entidade que ó longo da súa vida se teña significado especialmente por desenvolver un intenso labor a prol da cultura galega en tódalas súas facetas, ou da propia Galicia.
Descrición
Sen dotación económica, o premiado recibe unha placa ou diploma conmemorativo e unha medalla de prata deseñada polo escultor Acisclo Manzano, que ten por unha cara a casa de Manuel Curros Enríquez e pola outra cinco letras "C" concéntricas, que simbolizan á Casa dos Poetas, a Curros, a Celanova, a Castor Elices e a Celso Emilio Ferreiro. O premio entrégase nun acto que se celebra o primeiro domingo de setembro inmediato ó 31 de agosto, que é a data do pasamento de Celso Emilio.
Boštjan Nachbar
Traxectoria
O 14 de maio de 2018, Nachbar anunciou a súa retirada.
Sutorenjia Mukōhadan
Sutorenjia Mukōhadan (ストレンヂア 無皇刃譚) é un filme xaponés dirixido por Masahiro Andō que foi estreado no 2007. O filme conta a historia de Kotaro, un cativo que é perseguido por un grupo de espadachíns da Dinastía Ming por razóns misteriosas. Entre eles hai un bravo loitador occidental chamado Luo-Lang, cuxo único desexo é atopar un rival do seu talle. Por mor das circunstancias, Kotaro e o seu cadelo coñecen a Nanashi, un samurai ronin sen nome que é perseguido polas lembranzas do seu pasado.
Johann Ludwig Aberli
miniatura|250px|dereita|Wimmis (1783) Johann Ludwig Aberli, nado en Winterthur o 14 de novembro de 1723 e finado en Berna o 17 de outubro de 1786, foi un pintor e gravador suízo.
Traxectoria
En 1741 transladouse a Berna, onde recibiu leccións de Johann Grimm e en 1759 realiza unha viaxe a París que o marcou decisivamente. Foi un dos primeiros en pintar paisaxes de Suíza, sobre todo o val do Aar e os lagos próximos, con grande éxito ata o punto de ter que empregar axudantes para dar cor aos cadros, o seu estilo coñecido como á maneira de Aberli foi logo imitado por Heinrich Rieter, Franz König ou Johann Bidermann.
Nick Heidfeld
Nick Heidfeld naceu en Mönchengladbach o 10 de maio de 1977, é un piloto de coches alemán. Por razóns de traballo reside en Mónaco. Está solteiro, mide 1'64 metros e pesa 59 quilos.
Traxectoria
Comezou a utilizar o seu kart no 1986 pero non entraba en competicións. Xa no 1988 comezou a competir e ata 1993 non se desfixo do kart. Entre esas dúas datas atópase outra importante, o 1991, ano no que deixou os karts e participou no ADAC Junior Trophy. Logo participou dous anos na Fórmula Ford alemá, o primeiro quedou campión, xa que gañou 8 das 9 carreiras da tempada e ao segundo ano participou na Fórmula Ford 1800, onde acabou segundo. Grazas aos seus resultados nesa categoría conseguiu entrar na Fórmula 3000 alemá.
Ao ano seguinte, en 1997 continuou na F3 pero, esta vez quedou campión, ante a súa anterior actuación no 1996, que quedara terceiro. No 1998 participou na F3 europea, quedando subcampión no equipo West Junior.
No 1999 na F3 pero tamén comezou como piloto de probas na Fórmula 1 no equipo McLaren. No 2000 recibiu unha oferta para ser piloto oficial de Fórmula 1 no equipo Prost Grand Prix, esa temporada non foi moi boa para Nick xa que o monopraza non respondía como el quería e tivo varios abandonos na tempada.
Xa no 2001 se instalou nun equipo un pouco máis estable que o anterior ao firmar un contrato con Sauber, no que sería compañeiro de equipo de Kimi Raikkonen. Ao finalizar esa tempada Mika Häkkinen anunciou o seu retiro e, como Nick era máis constante e obtiña mellores resultados que Kimi pensaron que quería o seu substituto, aínda que o que obtivo a praza foi o finlandés. Isto obrigou a Nick a seguir dous anos máis na mesma escudería.
Logo, xa que estaba desprazado pola escudería firmou contrato con Jordan e alí estivo dous anos nos que, a pesar da mala calidade do seu monopraza obtivo bos resultados, aínda así, a escudería non quixo seguir con el e, este ano 2005 está en Williams xunto con Mark Webber
Festival Internacional de Cinema de Moscova
O Festival Internacional de Cinema de Moscova (en Моско́вский междунаро́дный кинофестива́ль, translit. Moskóvskiy myezhdoonaródniy kinofyestivál) é o festival de cinema de Moscova, que se celebrou por vez primeira no ano 1935 e se converteu nun festival regular dende o ano 1959. O festival foi celébrase anualmente dende o ano 1999.
Canón de pau
Características
A arma en si tratase dun canón realizado mediante a unión de cuñas alongadas de madeira dura, coma carballo ou castiñeiro, unidas entre elas con abrazadeiras, e furadas lonxitudinalmente, realizando un canón de artillería de bastante potencia, pero moi efémero.
Normalmente, estes canóns usábanse en batidas rápidas e defensa de poboamentos onde non había posibilidade de usar artillaría típica, de bronce ou ferro, debido a falta de aparellos, ou por falta de espazo para manobrar.
Estes canóns enchíanse xeralmente de pólvora negra pra realizar o disparo, e metralla coma cravos, pedras, anacos de ferro, madeira etc, a modo de proxectís. Contaban cun alcance medio de 20 metros, onde resultaban letais, e non tiñan un peso de carga típico, xa que eran totalmente artesanais.
Ao cabo duns poucos disparos podían acabar ardendo ou rebentando, polo que non eran moi fiables, nin moi duradeiros.
Xogos Mundiais Nómades 2014
Os I Xogos Mundiais Nómades (en lingua kirguiz: 2014 Дүйнөлүк көчмөндөр оюндары) foi a primeira edición dos Xogos Mundiais Nómades. Foi unha iniciativa do Consello Túrquico en 2012, promovido polo Presidente da República do Kirguizistán Almazbek Atambayev. Participaron países de Asia, Europa e América.
A sede elixida para o evento foi Cholpon-Ata, no norte do Kirguizistán, e tivo lugar entre do 9 ao 14 de setembro de 2014.
Xogos
{| class="wikitable" style="margin:0.5em auto;"
{| class="wikitable" style="margin:0.6em auto; font-size:120%; line-height:1.25em;" ! Data !!width=09|09.09!!width=10|10.09!!width=11|11.09!!width=12|12.09!!width=13|13.09!!width=14|14.09 ! Data !!width=09|09.09!!width=10|10.09!!width=11|11.09!!width=12|12.09!!width=13|13.09!!width=14|14.09
Países participantes
Participaron 19 países de Asia, Europa e América.
Bandeira das Illas Canarias
A bandeira das Illas Canarias é un dos símbolos oficiais desta comunidade dende 1982.
miniatura|dereita|200px|Bandeira civil das Canarias
Significado
miniatura|150px|borda|Bandeira da [[Provincia de Canarias|Provincia Marítima das Canarias, na que se basea a actual Bandeira de Tenerife.]] A bandeira canaria creouse a partir da combinación das cores da bandeira da Provincia Marítima das Canarias (actual Provincia de Santa Cruz de Tenerife) fundada na cidade de Santa Cruz de Tenerife en 1845, azul e branco, xunto coas cores da Provincia das Palmas, azul e amarelo, que data de 1869.
Empregáronse o branco e o azul da bandeira de Tenerife e o azul e o amarelo da bandeira de Gran Canaria e ordenáronse segundo a disposición xeográfica das illas.
O Freixo, A Regueira, Oza-Cesuras
O Freixo é un lugar da parroquia da Regueira no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 4 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 2 homes e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 7 habitantes.
Joaquín Fernández Gálvez
Traxectoria
Era fillo do coronel de infantaría Joaquín Fernández López e de Carmen Gálvez Martín. Seguindo a tradición familiar ingresou na Academia de Infantería de Toledo, saíndo da mesma como Tenente da arma de Infantaría e sendo destinado a África, onde participou, entre outras operacións, na batalla de Annual. En xullo de 1926 contraeu matrimonio en Tetuán con Maruja Echevarría Jiménez-Ortoneda, filla do Xefe de Arquivos do Comisario Xeral, asinando como testemuñas, entre outros, os xenerais Sanjurjo e Goded.
Durante a guerra do Rif, sendo Tenente de regulares, mandaba unha compañía que o 5 de xullo de 1924, sostivo un violento combate cos rifeños no paso do río Ibujaran. O tenente Fernández Gálvez pasou o río baixo o lume inimigo e protexeu eficazmente os flancos do groso das forzas. Pero víronse acometidos por un numeroso grupo de rifeños que se achaban emboscados. A sorpresa foi sanguenta e morreron nela todos os oficiais que ían na compañía menos o tenente Gálvez que, ferido de gravidade, logrou salvar a situación até a chegada doutras forzas. Por esta acción na Orde Xeral da Comandancia de Tetuán de xaneiro de 1926, dispúxose a apertura de xuízo contraditorio para a concesión da Laureada de San Fernando.