cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Real Club Celta de Vigo
Tras a guerra civil
Nos anos 1950, o Celta seguiu a liña de bos resultados acadada a finais dos anos 1940, manténdose entre os equipos destacados da primeira división. A fin desa década de esplendor céltico chegou co descenso na tempada 1958-59. O purgatorio da Segunda prolongouse durante práctica totalidade da década de 1960, pois a pesar de contar con varias oportunidades (promocións contra Real Valladolid en 1960, Real Oviedo en 1961 e CE Sabadell FC en 1966), o pretendido ascenso resultoulle esquivo até a tempada 1968-69, en que conseguiu por fin o regreso á categoría de ouro.
Estrelitziáceas
A das estrelitziáceas (Strelitziaceae) é unha familia de plantas herbáceas, rizomatosas da orde das zinxiberales, propias das rexións tropicais e suutropicais de Suramérica, África mridional e Madagascar.
A familia comprende tres xéneros.
Descrición
Son plantas herbáceas perennes, aínda que algunhas especies poden desenvolver pseudocaules debido a vaíñas foliares endurecidas (como Ravenala madagascarensis) co que o hábito sería dunha árbore.
Os caules subterráneos son rizomatosos (ramificados dicotomicamente polo menos algúns), os caules aéreos son decumbentes e herbáceos ou arborescentes e con textura de leñosa.
A raíz primaria está ben desenvolvida. As raíces presentan vasos amplos distribuídos todo ao longo do corte transversal e agrupacións de floema na medula. Posúen estomas policíticos.
A inflorescencia pode ser terminal ou axilar, un tirso con dunha a moitas cimas monocásicas, cada unha cunha bráctea grande e espatácea. Poden presentar unha grande inflorescencia (como Phenakospermum guianense) ou varias laterais e con frecuencia longamente pedunculadas.
As flores son hermafroditas, zigomorfas, epíxinas, con brácteas.
Trofeo Cidade de Vigo 1985
A XV edición do Trofeo Cidade de Vigo celebrouse en Vigo entre o 16 e o 18 de agosto de 1985 en forma de torneo triangular. O campión foi o Dynamo de Kíiv. O primeiro encontro do trofeo, o Valladolid - Dynamo, foi o primeiro partido emitido en directo pola Televisión de Galicia.
Estrelitziáceas
Descrición
O perianto ten 3+3 tépalos, os 3 externos libres, os 3 internos soldados, os internos desiguais (o interno medio máis pequeno que os laterais), ás veces tépalos internos conniventes.
O androceo está formado por 5 estames (ou 6 en Ravenala). As anteras son basifixas, de dehiscencia lonxitudinal, e con dúas tecas.
O xineceo consta de 3 carpelos soldados, e ovario ínfero; o carpelo medio é anterior, trilocular, con numerosos primordios seminais por carpelo. o estilo é filiforme, a placentación é axilar, os óvulos son anátropos, bitégmicos.
Hai nectarios nos septos dos ovarios.
O froito é unha cápsula loculicida. As sementes teñen arilo, endosperma rico en amidón e perisperma con menos amidón.
Presentan fenilfenalenonas c corpos de SiO2 máis ou menos esféricos.
Taxonomía
A familia foi recoñecida polo APG II en 2003, e confirmada no APG III en 2009. O Linear APG III, nese mesmo ano, asignoulle o número de familia 82.
A familia conta con 3 xéneros sensu Royal Botanic Gardens, Kew, coas especies que se relacionan a continuación:
Familia Strelitziaceae
Ecoloxía
Encóntranse en rexións tropicais de Suramérica, sur de África e Madagascar.
As flores son polinizadas por insectos, aves (Strelitzia) ou lémures (Ravenala).
Evolución
O grupo troncal Strelitziaceae data de hai uns 78 millóns de anos. A diverxencia dentro do grupo corona data de hai uns 59 millóns de asos (Janssen & Bremer 2004).
Estudouse moito a polinización dentro do grupo, pero aínda así non está claro cal sería a condición plesiomórfica (ver, por exemplo, Kress et al. 1994).
Importancia económica
Algunhas especies teñen cultivares utilizados como plantas ornamentais, por exemplo a ave do paraíso (Strelitzia reginae) e a árbore ave do paraíso (Strelitzia nicolai).
A Corredoira, Oirós, Vila de Cruces
A Corredoira é un lugar da parroquia de Oirós, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 48 habitantes (25 homes e 23 mulleres), o que supón unha diminución de 11 habitantes con respecto ao ano 2000.
Topónimo
O topónimo Corredoira fai referencia a un camiño para carros.
Real Club Celta de Vigo
Copa da UEFA e altibaixos
O Celta dos anos 1970 volveu marcar fitos no fútbol galego. Logo dunha primeira tempada (1969-70) de reencontro coa categoría, na seguinte tempada (1970-71) o equipo dirixido por Juanito Arza, un dos seus verdugos sevillistas na final de 1948, mantivo Balaídos invito. O conxunto dos Quique Costas, Manolo, Lezcano, Doblas etc. concluíu a liga clasificado nun sexto lugar que lle permitiu clasificarse para a primeira edición da Copa da UEFA, o que supuxo a primeira participación dun equipo galego en competicións europeas. A experiencia, con todo, foi efémera, ó non poder superar a primeira eliminatoria fronte ó Aberdeen FC escocés. No partido de ida, xogado en Balaídos, o Celta perdeu por 0-2. Na volta, outro mal resultado, derrota por 1-0, supuxo a despedida da UEFA.
miniatura|150px|[[Milorad Pavić.]] A partir da tempada 1974-75 o Celta instalouse no "ascensor", encadeando descensos e ascensos entre Primeira e Segunda. Así, ó descenso da campaña 1974-75, tras perder por 3 a 1 fronte á UD Las Palmas con ambos xogándose a permanencia, seguiuno un ascenso na 1975-76, un novo descenso na tempada 1976-77 e outro ascenso na 1977-78. Un exemplo da gran crise na que estaba inmerso o club é que o máximo goleador do equipo na tempada 1976/77 foi o gardameta arxentino Carlos Fenoy con cinco tantos.
Tanta inestabilidade acabou por pasar factura, e tralo descenso a segunda división da tempada 1978-79, sucedeu a maior calamidade na historia recente do club: un descenso a segunda división B na tempada 1979-80 consumado na última xornada. Esta nefasta tempada pechada co descenso, levou consigo a contratación do técnico iugoslavo Milorad Pavić, que obrou o milagre de facer ó equipo campión de 2ªB e, o ano seguinte, de 2ªA, recuperando en dúas tempadas consecutivas todo o terreo perdido. Militaban xa no equipo algúns dos grandes mitos do celtismo dos anos 1980, como Pichi Lucas, pichichi de segunda división esa mesma tempada con 27 goles, ou o porteiro Javier Maté.
Xa sendo o Celta equipo de Primeira, o Estadio Municipal de Balaídos dispúñase a estrearse como campo da fase final do Mundial de Fútbol de 1982. O Celta aproveitou esa circunstancia para organizar unha homenaxe ó seu gran capitán, Manolo, un home que protagonizara todas as ledicias e desventuras da década anterior, dende os meles da UEFA e os ascensos aos desgustos dos descensos. Dese modo celebrouse un encontro amigábel contra a selección polaca o 6 de maio de 1982, que despois concluiría o mundial no terceiro posto. O encontro rematou cun contundente 1-5 a favor dos polacos, o gol céltico anotouno Del Cura.
Novos descensos
O terceiro ano de Pavić (1982–83), de novo en Primeira, concluíu de xeito moi triste no estadio José Zorrilla de Valladolid, cunha derrota que materializou un descenso olívico máis. As tempadas 1983–84 e 1984–85, en segunda división, vivíronse de forma moi distinta:
Na primeira delas, sexto clasificado, o ascenso escapouse finalmente por un só punto: campión o Castela da Quinta del Buitre e subcampión o Bilbao Athletic do pichihi Julio Salinas, ambos os filiais do Real Madrid e o Athletic Club, respectivamente, e imposibilitados para o ascenso, polo que subiron o 3º, 4º e 5º clasificados, Hércules CF, Racing de Santander e Elche CF, con 3, 2 e 1 puntos máis que os vigueses. miniatura|150px|[[Gilberto Yearwood|Gilberto.]] Na tempada seguinte, o equipo adestrado por Félix Carnero, xogador fundamental nos anos 1970 e Director Técnico imprescindíbel do gran Celta do século XXI, logrou o seu obxectivo nunha liga que puido malograrse polos convulsos acontecementos das primeiras xornadas, cando unha folga de xogadores a nivel estatal obrigou aos clubs a aliñar a xogadores xuvenís durante primeiras xornadas. Superadas todas as dificultades, aquel Celta de Félix, comandado por Javier Maté, Lemos, Atilano, Alvelo, Cortés, Pichi Lucas e a solvencia do libero mundialista hondureño Gilberto, recuperou unha vez máis a praza na máxima categoría.
A tempada 1985-86 supuxo un novo fracaso. A contratación do brasileiro Baltazar non foi suficiente para fortalecer un equipo gafado, que empezou a fraguar a súa desgraza no encontro inaugural do campionato; a pesar de arrincar un valioso empate a domicilio fronte á Real Sociedad dos Arconada, Satrústegui, Zamora ou López Ufarte, en Atotxa caeu lesionado de gravidade o porteiro céltico Javier Maté, unha das grandes estrelas do equipo, que dixo adeus á tempada. Aquela lesión coincidiu co servizo militar do seu substituto, a gran promesa navarra Patxi Villanueva, polo que a responsabilidade de cubrir a portería celeste recaeu no terceiro porteiro do equipo, Chuco. Durante bastantes encontros da primeira volta o centrocampista Vicente tivo que ser o designado para aliñarse no acta como porteiro suplente. Cando se reabriu o mercado de fichaxes, o Celta fíxose cos servizos do galego Pereira, procedente do Atlético de Madrid, pero o seu concurso non puido contrarrestar a dinámica negativa, e o descenso consumouse con moitas xornadas de anticipación. Nesta tempada comezou a relación con Citroën como principal empresa patrocinadora do club, debido á relación da empresa automobilística coa cidade a través da súa fábrica de Vigo.
Segunda metade dos anos 1980
En 1986, alarmada polo declive da audiencia e repercusión do fútbol, a federación decidiu innovar no sistema de competición para o campionato de 1986–87 en primeira e segunda división, de modo que tras unha fase regular na que se enfrontarían todos os equipos entre si a dobre volta, conformaríanse 3 grupos que pelexarían por distintos obxectivos. Para o comezo da tempada, o Celta conservou o bloque de xogadores da tempada anterior, esta vez ás ordes do británico Colin Addison. A incorporación máis destacada foi a do central irlandés Jimmy Hagan, fichado para reforzar ó equipo con vistas ó tramo decisivo da competición. Concluída a fase regular do campionato na cuarta praza, o Celta quedou encadrado no grupo par, xunto a Deportivo, Castellón, Málaga, Rayo Vallecano e Sestao.
miniatura|150px|[[Baltazar Maria de Morais Júnior|Baltazar.]] Tralo éxito na liga máis longa da historia, culminada co ascenso e o pichichi para Baltazar, a tempada 1987–88 presentábase como a oportunidade para Colin Addison de lucirse na elite do fútbol español. Con todo, sorprendentemente o técnico non se incorporou a dirixir a pretemporada. A dirección do cadro de xogadores recaeu en José María Maguregui, quen conseguiu manter o nivel do equipo na nova categoría, acariñando a posibilidade de retornar ás competicións europeas ó ocupar durante moitas xornadas os postos de cabeza.
Porén, o equipo baixou o seu rendemento nas últimas xornadas e concluíu o campionato en sétimo posto. Maguregui presentou a súa dimisión varias xornadas antes da conclusión, debido ó malestar que provocou entre os afeccionados a confirmación do seu compromiso para liderar a tempada seguinte o Proxecto II de Jesús Gil no Atlético de Madrid, precisamente o equipo contra o que o Celta estaba loitando por unha praza para a Copa da UEFA.
Maguregui levou consigo ó goleador Baltazar, que no Atlético conseguiu proclamarse pichichi. Con todo o Celta non os botou de menos. Substituído ó vasco polo asturiano Novoa, antigo xogador céltico, e ó brasileiro polo seu compatriota Amarildo, o Celta da tempada 1988–89, coas incorporacións de Zoran Marić e Pedro Herrera, rexistrou números moi similares aos da campaña anterior, concluíndo o torneo ligueiro en oitava posición.
Pero este período caracterizado polo xogo brillante foi breve. A sensacional campaña de Amarildo non pasou desapercibida para os grandes de Europa e a choiva de ofertas concretouse nun traspaso, estratosférico para a época: a Lazio de Roma, pagaría 200 millóns de pesetas polo xogador. Na seguinte tempada, tempada 1989–90, o Celta ficharía a outro dianteiro brasileiro, Nílson, confiando en repetir o éxito das contratacións anteriores. Con todo, o seu rendemento foi moi inferior ó esperado. Incorporouse tamén outro brasileiro, Fabiano, quen rendeu por encima do seu compatriota. Foi fichado tamén un xogador do Deportivo, o dianteiro Vicente Celeiro. A pesar de todo isto o equipo non conseguiría manter a categoría.
Anos 1990 e final de Copa de 1994
miniatura|left|O [[estadio Vicente Calderón foi a sede da final da copa do rei de 1994 entre o Celta e o Real Zaragoza.]] Houbo que esperar á tempada 1991-92 para recuperar o lugar en Primeira. O ex xogador internacional Txetxu Rojo, incorporado a finais da tempada anterior, construíu un equipo sólido que se alzou con solvencia co título de campión da Segunda División varias xornadas antes da conclusión da liga. O veterano Javier Maté cedeu a titularidade baixo os paus ó prometedor Patxi Villanueva, que callou unha tempada magnífica. O corpo técnico sondara o mercado balcánico e del tróuxose dúas fichaxes: o defensa Goran Jurić e o dianteiro Vladimir Gudelj, un novísimo e corpulento goleador serbo-bosníaco que se proclamou pichichi da categoría. Pouco tempo lle fixo falta ó mozo Gudelj para converterse nun dos xogadores máis queridos para os celtistas. A ledicia que lle proporcionaba o seu éxito futbolístico contrastaba co desasosego que manifestaba polos acontecementos que se vivían no seu país, onde estalaba unha cruenta guerra que atrapaba á súa familia. Fichouse tamén a outro ídolo do eterno rival, o interior "Fraco" Gil. Fabiano converteuse no director de xogo e Xurxo Otero consolidouse no lateral dereito.
Conseguido o ascenso, o Celta enfrontouse naquelas datas a outro reto transcendental para o seu futuro: a conversión en S.A.D. Era preciso cubrir o capital social establecido polo Consello Superior de Deportes para manterse nas competicións profesionais. Finalmente, o celtismo respondeu aos chamamentos da directiva presidida por Ignacio Núñez e púidose liquidar ese trámite. Reintegrado unha vez máis á primeira división, durante a tempada 1992-93 Chechu Rojo conseguiu dotar ó equipo dunha solidez defensiva que proporcionou ó seu porteiro o trofeo Zamora polo menos goleado empatado con Paco Liaño. Santiago Cañizares, fichado ese verán, comezaba a percorrer o camiño que o levaría á internacionalidade e a defender a portería española no Mundial dos Estados Unidos en 1994. miniatura|140px|[[Vlado Gudelj.]] O eixo desta defensa de Rojo reforzárase cun central internacional que o preparador bilbaíno coñecía ben: o seu paisano Patxi Salinas, que foi o complemento á solvencia e clase de Goran Jurić. Xurxo Otero apropiouse do lateral dereito e o esquerdo confiouse ó campión olímpico, Rafael Berges. Na vangarda incorporouse un extremo campión de Europa, Milorad Ratković, para asistir ó ariete serbo-bosníaco. Nesta tempada conquistaríase placidamente a permanencia.
En 1994 viviuse a maior mobilización da historia do celtismo, co desprazamento a Madrid dos 25.000 afeccionados para os que se ofreceron localidades da copa do rei, o 20 de abril de 1994. O Celta de Chechu Rojo alcanzara a final tras superar nas semifinais ó Tenerife de Jorge Valdano, que se presentaba nesa cita coma o gran favorito. No primeiro partido, o Celta acadou a vitoria por 2-0 en Balaídos obra de Gudelj. Co pase a final practicamente asegurado, no encontro de volta o Tenerife púxolle emoción empatando a 2-2 a eliminatoria a media hora da conclusión pero en 5 minutos de inspiración, de novo Gudelj, anotou 2 tantos poñendo como resultado final un 4-2 que daba o pase á final ó Celta.
A Lei do Deporte obrigaba aos equipos, que se converteran gradualmente en Sociedades Anónimas Deportivas, a presentar uns avais como previsión de débedas antes do 1 de agosto de 1995. Por causas diversas, o Sevilla FC e o Celta de Vigo non puideron cumprir tales prazos, polo que foron descendidos administrativamente á segunda división B. Decenas de miles de afeccionados de ámbolos clubs botáronse á rúa repetidas veces para defender os intereses dos seus equipos. A pesar de que se solicitou un tempo de espera para a constatación da ausencia destes avais, a Federación dende un primeiro momento entregou as prazas ó Real Valladolid e ó Albacete Balompié, quen tiña que descender ese ano. Ó final, a presión das afeccións conseguiu facer retractarse á Federación e esta terminou admitindo aos catro clubs en primeira división, formando unha liga de vinte e dous equipos que tivo dous anos de vida.
A mellor etapa
miniatura|esquerda|Trofeo da [[Copa Intertoto, conquistada polo Celta contra o Zenit de San Petersburgo na edición do ano 2000]] miniatura|250px|Aspecto das bancadas de Río Alto e Río Baixo, durante o encontro da [[Copa da UEFA entre o Celta e a Juventus de Turín.]] O Celta tivo de novo contra o Real Zaragoza unha oportunidade para estrear o seu palmarés nunha final da copa do rei na que partía como favorito. Tralo optimismo inicial co gol de Alexander Mostovoi, a desesperación apoderouse dos seareiros celestes que viron como os aragoneses remontaban e volvían repetir o éxito de 1994. Unha tempada máis tarde, Víctor Fernández asumiu o final dun ciclo no que logrou que o Celta practicase un gran fútbol e clasificarse sempre para disputar as competicións europeas, incluíndo a conquista da Copa Intertoto no ano 2000 que lle outorgou ó Celta unha praza para a Copa da UEFA.
Tanto afección como directiva e xogadores eran moi optimistas grazas aos resultados obtidos. O equipo era tiña un estilo sólido, ordenado e compacto e estaba formado por xogadores considerados de gran calidade e con experiencia. Debido a todos estes motivos, os vigueses crían poder abrir un novo período na súa historia, cun proxecto para medrar e poder equipararse o máximo posíbel aos equipos máis importantes do fútbol estatal e europeo.
Estes últimos partidos serviron para amosar os progresos dun prometedor canteirán, Borja Oubiña.
Breve regreso
miniatura|150px|[[Hristo Stoichkov.]] O éxito é aínda maior se se ten en conta que na tempada do retorno, o Celta venceu en campos como o Santiago Bernabéu, Riazor, Vicente Calderón ou Ruiz de Lopera.
Na seguinte tempada mantívose o bloque, dirixido como na campaña previa por Vázquez. O equipo amosou unha grande irregularidade tanto no seu xogo como nos resultados. O brillante inicio de campaña levado lonxe de Balaídos quedou embazado no seu propio estadio onde con Fernando Vázquez só se conseguiu un triunfo en toda a tempada, o que levou á destitución do técnico galego e á contratación do exfutbolista do FC Barcelona, membro do "Dream Team" e Balón de Ouro, Hristo Stoichkov. O búlgaro, quen só tiña experiencia como adestrador como seleccionador de, debutou con triunfo e ilusionando á afección coa loita pola salvación. Con todo, o equipo non aproveitou oportunidades que lle valían para acadar a permanencia, como o partido fronte a un rival directo pola salvación, a Real Sociedad. Aínda que mantivo a esperanza de eludir o descenso ata a última xornada, conservando posibilidades matemáticas aínda que sen depender de si mesmo, este consumouse finalmente. O Celta venceu 2-1 ó Getafe CF ante un estadio case abarrotado, pero non foi suficiente dados os triunfos do Athletic Club e o Betis, que conseguiron así manter a categoría.
Novo ciclo en segunda
miniatura|esquerda|250px|Once inicial no trofeo Cidade de Pontevedra do ano [[2009 ante o Pontevedra CF.]] Para a nova tempada na segunda división, o Celta desfíxose de bastantes xogadores do anterior proxecto. Foi o caso de Gustavo López, quen quedou sen renovar non sen certa polémica, xa que insinuou que non podía aceptar o contrato ofrecido por ser un soldo moi baixo. Por presión da afección á directiva para que se lle subise o soldo a Gustavo López e seguise así no Celta, o presidente Carlos Mouriño comunicou o soldo que se lle ofreceu ó xogador e comprobouse que non era para nada desprezábel. No banco continuaría Hristo Stoichkov, aínda que se ficharía como complemento seu a un segundo adestrador con experiencia, Antonio López. Houbo ademais cambios na dirección deportiva, despediuse a Félix Carnero e ocupou o seu lugar Ramón Martínez, antigo director deportivo do Real Madrid.
Especialmente destacábel foi a última xornada, onde se medían en Balaídos Celta e Alavés. A derrota do club céltico, que ofreceu unha moi mala imaxe, custoulle a categoría ó tamén galego e Racing de Ferrol. O presidente do club ferrolán Isidro Silveira chegou dicir, un ano despois, que o Celta se deixara perder.
Así, na tempada 2008-09, o Celta completaría unha boa primeira volta, estando no grupo de aspirantes ó ascenso malia comezar a tempada con moi mal pé perdendo os tres primeiros encontros. A segunda volta, con todo, foi unha verdadeira costa abaixo para o equipo, pasando de estar a un punto dos postos de ascenso a pasar varias xornadas en descenso e salvarse nas últimas xornadas de liga. A causa do mal tramo ligueiro o adestrador, Pepe Murcia, foi destituído e Eusebio Sacristán, que fora xogador do Celta entre 1995 e 1997, pasou a ocupar o cargo. Na penúltima xornada e grazas a dous tantos do canteirán Iago Aspas, no seu debut, o club certificou a permanencia nunha tempada desastrosa que a piques estivo de significar o descenso á segunda división B e a desaparición do club por mor dos problemas económicos. Nesta tempada tamén saíu á luz a débeda do club, que aproximadamente ascendía a 69 millóns de euros. Grazas a permanencia púidose completar a lei concursal coa que se conseguiu reducila a menos da metade: 30 millóns de euros.
Para preparar a tempada 2009-10 o Celta decide cambiar de rumbo na súa política de fichaxes e comeza a apostar decididamente pola canteira. Iago Aspas, Hugo Mallo, Toni e Túñez comezan a ter un gran protagonismo no primeiro equipo. Con Eusebio no banco como adestrador, o club comezaría a liga perdendo na casa ante o Numancia, empatando os dous seguintes encontros e perdendo de novo outros dous partidos, esta vez ante o Córdoba e o Hércules. Este mal inicio lastraría toda a tempada, cos olívicos manténdose durante case toda a primeira volta entre os postos máis baixos da táboa. Con todo o Celta conseguiría remontar postos e acabar finalmente na décimo segunda posición.
O retorno
miniatura|esquerda|240px|Pancarta no partido do ascenso ante o [[Córdoba CF|Córdoba: "Agora! O derradeiro paso".]] Tras finalizar a última non moi exitosa campaña, anunciase a contratación dun novo adestrador para a 2010-11 procedente do Villarreal B, o catalán Paco Herrera. Chegaron ademais moitas novas caras ó equipo, como é o caso de De Lucas, David Rodríguez, Joan Tomás ou Ander Murillo. Xunto a estes xogadores seguirían a gañar protagonismo máis xogadores da canteira da Madroa como Yoel ou Dani Abalo. A tempada do Celta sería salientábel, manténdose sempre, excepto as tres primeiras xornadas, entre os seis primeiros da clasificación, chegando incluso a ostentar o liderado da categoría durante varias xornadas. Con todo un baixón nos resultados durante as últimas xornadas privou ó Celta do ascenso directo, tendo que loitar por el na rolda de play-offs. Na primeira rolda o rival sería o Granada, adestrado polo lucense Fabri González e que acaba de ascender á categoría de prata. O partido de ida sería xogado en Balaídos ante 20.341 seareiros. O Celta xogaría un bo partido, gañando por 1 a 0 con gol de Michu no minuto 77 de encontro. Porén, o partido de volta non sería tan plácido. O tempo transcorrido entre os dous encontros non estivo libre de varias polémicas, como o choque durante a ida entre Iago Aspas e o porteiro do Granada Roberto. Aínda que o Celta loitou pola vitoria, un solitario gol de Orellana (que ó ano seguinte pasaría a ser xogador do Celta) no minuto 21, levou finalmente o partido á rolda de penaltis, onde caeu o equipo vigués por 5 goles a 4.
Na seguinte tempada 2011-12, Paco Herrara continuaría no banco, dando continuidade ó proxecto iniciado o ano pasado. Mantívose o bloque do ano pasado, chegando tan só ó equipo Mario Bermejo, Bellvís, Natxo Insa, Oier e Orellana, autor do gol do Granada a tempada anterior. O Celta tardaría en arrincar, pero a partir da xornada 24 xa non baixaría dos tres primeiros postos da táboa. Este ano, ademais, co descenso o ano anterior do Deportivo, volveríase reeditar o clásico do fútbol galego entre coruñeses e vigueses, o cal non se xogaba dende 2007. Finalmente, un empate a cero goles na última xornada en Balaídos ante o Córdoba permitiu ó Celta ocupar a segunda posición da táboa e certificar o seu regreso á primeira división.
Nova etapa en Primeira
miniatura|150px|[[Iago Aspas.]] A ledicia polo retorno do Celta á máxima categoría, produce un aumento do número de abonados que chegan aos 22 500 a catro días de que comece a competición. Confirmada a continuación de Paco Herrera no banco, os celestes reforzaríanse para loitar por conseguir a permanencia a primeira división de xeito folgado. Chegarían Javi Varas, Samuel Llorca, Gustavo Cabral e os o internacionais arxentino Augusto Fernández, dinamarqués Michael Krohn-Dehli e coreano Park Chu-Young. O gasto total en fichaxes sería de 3,45 millóns de euros. A liga comezaría cos celestes fortes na casa, pero sen conseguir bos resultados fóra, manténdose na zona media baixa da táboa. Con todo, unha xeira de malos resultados levarían ó celta os postos de perigo.
Finalmente acadouse a salvación na última xornada do campionato, pese a chegar ó penúltimo encontro na derradeira posición, tras gañar os encontros ante Real Valladolid e RCD Espanyol e ser favorabeis os resultados dos seus rivais, que remataron descendendo, Deportivo da Coruña, RCD Mallorca e Real Zaragoza.
En xuño de 2013 fichouse como adestrador para a tempada 2013-14 ó asturiano Luis Enrique. No mesmo mes o equipo sufriu a baixa de Iago Aspas, que fichou polo Liverpool F.C. por un prezo de 9 millóns de euros polo 90% do seu pase. descubríndose Nolito coma estrela do equipo capaz de facer esquecer o dianteiro galego.
Novo adestrador e regreso a Europa
No verán de 2014 o Celta ficha o ex xogador celeste Eduardo Berizzo para substituír a Luis Enrique que foi fichado polo FC Barcelona. O técnico arxentino mantivo a liña ascendente do equipo que o levou a clasificarse para disputar a Europa League na tempada 2015/16. A tempada seguinte foi histórica ó acadarse as semifinais da Copa do Rei e na Europa League, pasando épicos encontros coma a eliminatoria ante o Real Madrid na Copa do Rei ou ante o Shakhtar Donetsk na competición europea, porén caeu eliminado ante Deportivo Alavés e ante o poderoso Manchester United respectivamente. Estes éxitos tiveron consecuencias no campionato ligueiro ó dar prioridade estas competicións, co que non se acadou o obxectivo de clasificarse de novo para competición europea. Ao final da tempada o adestrador arxentino decidiu rematar a súa etapa no club galego.
Escudo e cores
miniatura|left|150px|Rapaza coas cores e o escudo do Celta. O escudo do Celta de Vigo, fundado pola fusión do Vigo Sporting e do Fortuna, non variou moito dende a súa fundación en 1923. O escudo do Real Vigo Sporting Club consistía nun círculo que rodeaba a bandeira da cidade de Vigo, coas letras VSC en azul e coa coroa real coma helmo. O escudo do Real Club Fortuna de Vigo era tamén de forma circular e cunha coroa real, sendo as súas cores nun comezo brancas, posteriormente negras, e finalmente laranxa.
O escudo orixinal do Celta estaba formado por dúas letras C (por Club Celta), inscritas dentro dun escudo francés medieval, e coa coroa real herdada dos seus predecesores. Durante o seu primeiro ano a cor do brasón era vermella, ó igual que a cor da camisola, pasando a ser en 1924 de cor azul mariña. En 1928 o escudo pasaría a portar a súa característica cruz de Santiago vermella rodeando o brasón, cambiando a cor do interior ó actual azul celeste. Estes dous elementos, a cruz e a cor celeste, son dous dos principais símbolos do país.
Durante a época da Segunda República (1931-1936) a coroa real desapareceu do escudo, recuperándoa en 1957. Porén, até practicamente a década de 1980 era bastante habitual atopar o escudo sen ela en moitas publicacións ou calquera imaxe que representara o club. Cómpre destacar que nalgunhas ocasións non era raro ver ó Celta tan só portando como escudo na camisola a Cruz de Santiago, distintivo ademais dos equipos que conseguían ser campións de Galicia, cousa habitual no club vigués e os seus antecesores.
miniatura|170px|[[Hugo Mallo (2011).]]
Na asemblea constituínte do club levada a cabo en agosto de 1923 acordouse que o uniforme do club fose o da Selección Española: camiseta vermella, pantalón negro e medias azuis con reberete branco.
En marzo de 1924, nun partido de cuartos de final da copa do rei que enfrontaba aos celestes contra o Athletic Club en Coia, na portada do Faro de Vigo o Celta viste unha camisola a raias verticais, aínda que ó ser a fotografía en branco e negro non se distinguen as cores. Con todo non se volveu atopar ningunha outra fotografía con esa camisola que non era nin a vermella nin a celeste. Hoxe as cores do uniforme do Celta son invariablemente a camisola celeste e pantalón branco representando a bandeira galega. As camisolas suplentes, porén, non teñen ningún deseño nin cores fixas, nos últimos anos foron de cor vermella, negra ou mesmo laranxa.
Para a tempada 2014-15, o Celta viste roupa da compañía alemá Adidas. A finais de 2012, tras numerosos problemas de abastecemento coa marca chinesa Li Ning, o Celta asinou un contrato para levar durante as seguintes catro tempadas roupa de Adidas. Os seus patrocinadores son; Citroën na parte dianteira da camisola e Estrella Galicia na traseira, na cueira do pantalón Abanca. Os uniformes son:
Para a copa do rei, no partido de oitavos de final que enfrontou ó Celta co Real Madrid no Estadio Santiago Bernabéu, a compañía alemá Adidas deseñou unha camisola suplente especial:
Himno
Non se sabe con certeza a orixe do himno do Celta, aínda que se cre que é de orixe popular. Debido a esta incerteza, o ano de nacemento do himno é descoñecido, sendo a súa primeira referencia coñecida unha gravación durante o ascenso de 1969 en Balaídos. O himno, a parte da versión en galego, conta tamén cunha versión en castelán. A letra, que fai referencia á historia e aos seareiros do Celta, comeza así: Ala Celta a demostrar, por historia e tradición.
Tan popular como o mesmo é a "Foliada do Celta" do grupo vigués A Roda. De feito, na década de 1980 o equipo saía ó campo ó son desta canción. Esta obra musical ten a súa orixe no disco Falemos Galego (1979), do cal é a primeira canción. A letra da peza fai un percorrido falando da xente que acode ó estadio e as diferentes bancadas. Díxolle o sobriño ó tío, ó entrar en Balaídos, se gañamos o domingo, fágoche socio de Río.
Outros temas recorrentes do celtismo son canción populares como "A Rianxeira", canción musicada en 1947 por Anxo Romero Loxo, e o "Miudiño". Nos último anos tamén se converteu nunha canción popular do celtismo o tema "1923" do grupo Keltoi!. Esta canción, incluída dentro do seu álbum publicado en 2010 A nosa cinza, fala dos sentimentos do celtismo, afoutando aos seareiros a animar. Ven connosco e xa o verás: berraremos sen parar, malia as gorxas rebentar, ''trala victoria final! Sempre Celta!''
Estadio
300px|miniatura|dereita|Vista xeral do Estadio de Balaídos 300px|miniatura|dereita|Vista do exterior do Estadio de Balaídos O Celta xoga os seus partidos como local no Estadio Municipal de Balaídos, situado na avenida do mesmo nome a uns tres quilómetros do centro histórico da cidade. Con 31.800 asentos, é o segundo estadio de Galicia en capacidade, moi preto do Estadio Municipal de Riazor da Coruña (34.600 asentos). As dimensións do campo son de 105 x 69 metros. As bancadas do estadio son Tribuna, Preferencia, Gol, Marcador, Fondo, Río Alto e Río Baixo.
O estadio foi inaugurado o 30 de decembro de 1928, cun partido entre o Celta e a Real Unión, partido no que venceron os celestes por 7-0. Foi deseñado polo enxeñeiro Jenaro de la Fuente debido ó crecente número de socios co que contaba o club. Con todo, o proxecto inicial tivo que ser modificado pola dificultade de conseguir o diñeiro preciso para a súa construción. O estadio puido ser finalmente rematado, contando no momento da fin da súa construción con capacidade para 22.000 espectadores, todos sentados e con localidades numeradas. Na súa inauguración o estadio foi bendicido polo Padre Faustino, quen rematou o seu discurso cun "Viva Galiza, Viva Vigo, Viva o Celta".
Durante os anos 1930 e 1940 sucedéronse as reformas, e en xullo de 1945 o estadio pasou a ser propiedade do club. En 1969 realizouse unha reforma eléctrica, tras decidir o entón alcalde da cidade, Rafael Portanet, que o estadio debería contar cunha boa instalación luminosa para xogar partidos en horario nocturno. Xa dous anos antes, en 1967, comezaran unha serie de obras para reformar en profundidade tódalas bancadas, dándolle a súa configuración actual agás á bancada de Río. As novas instalacións foron inauguradas polo daquela alcalde Antonio Ramilo o 27 de marzo de 1971. A seguinte gran reforma comezou o 5 de decembro de 1980, con motivo do Mundial de 1982. Esta reforma levou á demolición da bancada de Río e á construción dunha máis moderna con maior capacidade. Daquela o estadio tiña capacidade para 38.000 espectadores, pasando aos 31.800 da década dos 1990, debido á obriga de tódalas bancadas teren asentos.
Tamén se fixeron obras no campo en 2004 con motivo da primeira participación do Celta na súa historia na Liga de Campións, e axeitando o estadio á normativa da UEFA. A comezos da tempada 2012-13 acometeuse unha reforma para lavar a cara do vetusto estadio. Tapouse o foxo que circundaba o terreo de xogo e elimináronse algunhas das primeiras filas da bancada para suprimir os obstáculos entre a afección e o terreo de xogo, emulando os campos de xogo ingleses.
Outras instalacións
250px|miniatura|dereita|[[Cidade Deportiva Afouteza|Afouteza, a Cidade Deportiva do RC Celta]]
Á parte do Estadio de Balaídos o Celta dispón de máis instalacións. O propio estadio, amais do campo de fútbol, conta cun complexo polideportivo baixo as bancadas de Río Alto e Río Baixo, con dúas pistas polideportivas, unha recta de atletismo, seis pistas de squash e unha sala de halterofilia. Están aí tamén a oficina de aboados e a Tenda Oficial. Dende 2018 o antigo edificio do Mercantil, na Rúa do Príncipe, acolle a sede social do club e outra Tenda Oficial, así como un restaurante cunha Estrella Michelín.
Outras instalacións do club son:
Seareiros
left|miniatura|150px|Cartel dos Celtarras. O Celta de Vigo conta con máis de 22.500 abonados e 14.339 accionistas, algúns dos cales militan nalgunha das 87 peñas das que dispón o club ó longo do mundo. Destas peñas, oitenta e tres teñen a súa orixe en Galicia, e o resto están espalladas por lugares como Guipúscoa, Biscaia, Madrid, Barcelona, Caracas, Buenos Aires ou Santo Domingo. Os afeccionados do Celta adóitanse denominar celtistas, celestes, célticos ou olívicos. Outro alcume que reciben os seareiros do Celta é o de portugueses, principalmente por parte dos seguidores do Deportivo da Coruña en resposta ó seu alcume de turcos.
Con todo, o principal grupo de seareiros do Celta son os coñecidos como Celtarras. Este grupo, fundado en 1987, é de tendencia política independentista de esquerdas, sendo un dos seus lemas máis repetidos "Por Galiza, polo Celta". Este grupo de seareiros ten unha forte rivalidade cos Riazor Blues, peña ultra do Deportivo, ademais de con outros grupos como os Ultras Sur do Real Madrid. Porén, gardan unha boa relación con outros grupos galegos e os Herri Norte Taldea do Athletic Club.
Os seareiros do Celta festexan as vitorias do equipo na fonte que forma parte do monumento Porta do Atlántico, que se atopa na Praza de América, nas Travesas de Vigo, non lonxe de Balaídos.
Datos do club en competicións europeas
Participacións en competicións europeas: 9
Cadro 2023/24
miniatura|250px|[[Sergio Álvarez Conde|Sergio Álvarez en 2012 no Santiago Bernabeu nos cuartos de final da Copa do Rei.]]
Zamoras
miniatura|100px|[[Santiago Cañizares.]]
Xogadores con máis partidos en primeira división
miniatura|dereita|Alexander Mostovoi.
Adestradores con máis partidos
''Os datos contabilízanse dende a tempada 1939-40 para Primeira, 1970-71 para Segunda e dende a 2001-02 para Segunda División B ata a 2011-12. Non se contabilizan os partidos de copa do rei''. miniatura|dereita|Ricardo Zamora, que dirixiu ó equipo nunha das épocas máis exitosas.
Filial
O Real Club Celta de Vigo B é o equipo filial do Celta. Fundado en 1989, milita no Grupo I da Segunda División B e o seu adestrador é Onésimo Sánchez. Tradicionalmente chámaselle Celta Turista, pois foi o Club Turista (despois Celta Turista) o seu último filial, antes de fusionarse co Celta, pasando a ser o seu equipo dependente. Foi unha canteira prolífera, que deu lugar a grandes xogadores, como Borja Oubiña, Michel Salgado ou Xurxo Otero (os tres internacionais con España), ou Pablo Couñago bota de ouro do mundial sub-20 de 1999 en Nixeria.
Xogou dúas veces a liguiña de clasificación para a segunda división.
Historicamente, os clubs filiais que tivo o Celta foron o Berbés, o Gran Peña (despois Gran Peña Celtista), e o Club Turista (despois Celta Turista). Debido a que as SADs non poden ter clubs filiais independentes delas, durante a reconversión dos clubs a SADs os filiais integráronse dentro da estrutura dos clubs "paternais".
Xogadores da canteira
Estes son algúns dos xogadores que saíron da canteira celeste:
Baloncesto
miniatura|Xogadoras do Celta de baloncesto.
O Real Club Celta Baloncesto (anteriormente R.C. Celta Banco Simeón, R.C. Celta Vigourban e Real Club Celta Indepo) é un equipo feminino. Entre o seu palmarés están cinco campionatos da Liga española de baloncesto feminino (1977, 1979, 1982, 1999, 2000), catro Copas da Raíña (1974, 1981, 1984, 2001) e doce Copas de Galicia (1996, 1997, 1998, 1999, 2001, 2002, 2003, 2005, 2007, 2008, 2009, 2011).
Disputa os seus encontros no Complexo deportivo de Navia, está dirixido por Carlos Colinas e o seu patrocinador é Construcións deportivas Indepo.
Nacemento
O equipo de atletismo do Celta de Vigo xurdiu por iniciativa de Manuel de Castro Handicap, que tras volver dos Xogos Olímpicos de 1924 quixo crear unha sección de atletismo para o club recentemente creado.
O equipo naceu da man do directivo do Celta, irman de Handicap e campión de Galiza en lanzamento de peso e disco en 1921, Fernando de Castro González.
Debutou o 14 de setembro de 1924 nos Campionatos Galegos de Atletismo en Vigo no extinto campo de Coia, obtendo catro vitorias individuais e o cuarto posto por equipos con só catro atletas en competición, ademais do futbolista Pinilla que quedou eliminado nos 100 m.
Tras volver competir nos campionatos galegos de 1925 a actividade foise diluíndo ó non disputarse estes nos anos 1926 e 1927, chegando a desaparecer e integrarse os seus atletas na Sociedade Atlética de Vigo.
Rexurdimento
Na primavera de 1950 o Celta volveu ó atletismo da man de Alfonso Posada como delegado da sección. Debutou nesta segunda etapa nos Campionatos de Vigo de neófitos e debutantes con bastante bo papel, e tamén en Balaídos nos Campionatos Galegos absolutos no que alcanzou a segunda posición.
Nestes anos de historia o Celta foi batendo marcas ata ter atletas campións de España, de Europa ou participando nos Xogos Olímpicos. Rogelio Rivas foi o primeiro céltico en conseguir un récord de España absoluto (nos 100 m lisos) e tamén o primeiro en asistir a uns Xogos Olímpicos (Toquio 1964).
O primeiro estranxeiro que militou nas filas do club foi o finés Jouko Kuha, quen acadou o récord mundial dos 3.000 metros obstáculos en 1968.
Fútbol Indoor
Dende o ano 2011 o Celta tamén compite na Liga española de fútbol indoor. Se ben o ano do seu debut non pasou da fase de grupos, demostrou unha gran progresión nesta competición, ó chegar a semifinais na tempada 2011-2012 onde foi eliminado polo Real Madrid, quen sería o campión. Esta melloría chegou ó apoxeo cando na terceira tempada se declarou campión do torneo gañandolle a final ó Real Valladolid e sendo o celtista Jacobo Campos o mellor xogador da Liga Fertiberia de Fútbol Indoor.
O equipo está adestrado por Moncho Carnero e formado polos seguintes exfutbolistas profesionais:
Véxase tamén
125px|dereita
Lúa Nova
Lúa Nova foi un programa da Televisión de Galicia dirixido e presentado por Xosé Ramón Gayoso que se emitiu na tempada 1986-1987, consistía en actuacións musicais, entrevistas, espectáculos de humor e circenses.
Meixente, Sarria
San Xulián de Meixente é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística no ano 2007 tiña 87 habitantes (43 homes e 44 mulleres) distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 99 habitantes.
Alexander von Humboldt
miniatura|Último retrato de Alexander von Humboldt, de [[Julius Schrader (1859). Ao fondo o Chimborazo]]
Alexander von Humboldt foi un intelectual e naturalista dunha polivalencia tal que, desde a súa morte, nunca máis se observou, e visto como a ciencia se desenvolveu e especializou, dificilmente se verá nunca máis. Desenvolveu (e especializouse en) diversas áreas: foi etnógrafo, antropólogo, físico, xeógrafo, xeólogo, mineraloxista, botánico, vulcanólogo e humanista, e sentou as bases de moi diferentes ciencias como a Xeografía, Xeoloxía, Climatoloxía e Oceanografía. A pesar de investigar temas diversos nos seus mínimos detalles, sempre o fixo cunha visión xeral e imparcial.
Traxectoria
Con catorce anos de idade, estableceuse en Berlín para continuar os seus estudos, e máis tarde frecuentou as universidades de Frankfurt do Oder e Göttingen, onde cursou estudos de Filosofía, Historia e Ciencias Naturais.
En 1789, con apenas vinte anos de idade, fixo a súa primeira viaxe de carácter científico, pasando polos Países Baixos, Alemaña e Inglaterra, e principalmente ao longo das marxes do río Rin. O resultado de toda esa exploración científica recolleuna nunha obra titulada Mineralogische Beobachtungen über einige Basalte am Rhein.
A súa viaxe exploratoria por América Central e América do Sur (1799-1804) e pola Asia Central (1829) tornárao mundialmente coñecido xa antes da súa morte. A súa principal obra é Kosmos, unha condensación do coñecemento científico da súa época. O seu Ansichten der Natur tamén foi bastante popular.
A súa correspondencia con colegas científicos componse de 35 000 cartas, das cales aproximadamente 12 500 están arquivadas.
Alén das ciencias naturais, foi tamén un influente mecenas da literatura. Humboldt apoiou os poetas e escritores Heinrich Heine, Ludwig Tieck e Klaus Groth. Entre os seus amigos e coñecidos estaban Matthias Claudius, Carl Friedrich Gauss, Jacob e Wilhelm Grimm, August Wilhelm von Schlegel, así como Johann Wolfgang von Goethe e Friedrich Schiller.
Breve descrición das viaxes de Humboldt
Entre 1799 e 1804, von Humboldt viaxou por América do Sur, explorándoa e describíndoa por primeira vez desde un punto de vista científico. Nos cinco volumes da súa obra Kosmos, tentou elaborar unha descrición física do mundo. Humboldt apoiou e colaborou con outros científicos, como Justus von Liebig ou Louis Agassiz.
Xuventude e educación
dereita|miniatura|Alexander von Humboldt, pintura de [[Friedrich Georg Weitsch, 1806]]
Con nove anos de idade, após a morte de seu pai, Alexander e o seu irmán Wilhelm, dous anos máis vello, foron criados pola nai, María Elizabeth von Colomb, no castelo de Tegel, nos arredores de Berlín.
O segundo titor dos Humboldt, Gottlob Christian Kunth, tivo un papel importante na vida de Alexander. Transmitiu aos irmáns Humboldt sólidas bases de Historia, Matemática e linguas. Alexander demostra grande interese pola Historia natural.
Mentres que Wilhelm ten unha robusta constitución, gran facilidade de aprendizaxe e oriéntase á alta función pública, Alexander aprende con dificultade, orientándose para unha formación en Economía, que estuda durante seis meses na universidade de Frankfurt do Oder. Un ano máis tarde, o 25 de abril de 1789, matricúlase na universidade de Göttingen.
En Göttingen asiste a clases de Física e Química con G. C. Lichtenberg, C. G. Heyne e J. C. Blumenbach. En 1789 fixo unha demostración das súas proezas posteriores nunha excursión científica na que subiu o río Rin e que orixinou o estudo Mineralogische Beobachtungen über einige Basalte an Rhein (Brunswick, 1790) (Observacións mineralóxicas sobre algúns basaltos do Rin).
Alexander von Humboldt aínda estudou Comercio e linguas estranxeiras en Hamburgo, Xeoloxía en Freiberg con A. G. Werner, Anatomía en Jena con J. C. Loder, Astronomía e o uso de instrumentos científicos con F. X. von Zach e J. G. Köhler. As súas pescudas sobre a vexetación das minas de Freiberg recolleunas na publicación, en 1793, do seu Florae Fribergensis Specimen; e os resultados dunha prolongada serie de experiencias sobre o fenómeno da irritabilidade muscular, entón acabada de descubrir por Galvani, foron condensados no seu Versuche über die gereizte Muskel- und Nervenfaser (Berlín, 1797), enriquecido na tradución francesa con notas de Blumenbach.