cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lingua poqomchiʼ
O poqomchiʼ é unha lingua maia falado polo pobo poqomchiʼ en Baja Verapaz, Guatemala. Está estreitamente relacionada coa lingua poqomam e ten dous dialectos principais, oriental e occidental, falados por máis de 90 000 persoas no ano 2000. É a lingua predominante do concello de Chicamán (El Quiché) que limita con Baja Verapaz.
Faro de Fisterra
O faro de Fisterra é un faro situado no cabo Fisterra construído en 1853.
Pardeconde
O topónimo galego Pardeconde pode referirse a:
Faro de Fisterra
Historia e características
A torre é de cantería e base octogonal, de 17 metros de alto cunha cornixa sobre a que se apoia a balconada. A bóveda ten unha lanterna poligonal. A súa luz, situada a 143 metros sobre o nivel do mar, acada máis das 23 millas náuticas. A constante néboa do inverno provocou que se lle engadise unha sirena en 1888, a Vaca de Fisterra, para avisar aos navegantes do perigo existente.
O feito de que esta punta fose o Finis Terrae para os antigos fixo que nacesen sobre ela unha serie de lendas. Malia a existencia do faro, a zona foi escenario de naufraxios, como en 1870, cando afundiu o Monitor Captain, levando 482 persoas da súa tripulación no suceso máis lutuoso desta costa.
Trofeo Teresa Herrera Feminino 2015
O Trofeo Teresa Herrera Feminino de 2015 foi a terceira edición do torneo. Disputouse o 8 de agosto de 2015 no estadio de Riazor da Coruña e o campión foi o Rayo Vallecano, que derrotou ao Victoria CF coruñés, logrando o seu primeiro e único título.
Beth
Beth pode referirse a:
בית Byte
O Covelo, Pacios, Castro de Rei
O Covelo é un lugar da parroquia de Pacios no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 16 habitantes (9 homes e 7 mulleres).
Kropyvnytsky
miniatura|Casa do concello de Kropyvnytsky Kropyvnytsky (en ucraíno Кропивницький, anteriormente Elisavetgrad) é unha cidade do centro de Ucraína, nas marxes do río Inhul, capital administrativa do óblast de Kirovohrad. A súa poboación é de 239.400 habitantes (2004).
Desenvolvemento
Desenvolveuse a mediados do século XVIII arredor dun asentamento militar. Ao longo da segunda metade do século XIX adquiriu prominencia ao se converter nun importante centro comercial. Na época soviética adquiriu o status de centro agrícola e da industria lixeira. A caída da URSS supuxo para a cidade unha diminución do potencial económico que volveu recuperarse en parte a partir de 2002.
Subrexión de Lappeenranta
miniatura|200px|Localización da subrexión de Lappeenranta. A subrexión de Lappeenranta (en finés Lappeenrannan seutukunta) é unha das dúas subrexións da rexión de Carelia do Sur. En 2017 tiña unha poboación de 88 756 habitantes.
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Prochloron
Prochloron descubriuna en 1975 Ralph A. Lewin da Scripps Institution of Oceanography. Prochloron é unha das tres proclorofitas coñecidas, que son cianobacterias que conteñen tanto clorofila a coma b unida a unha proteína especial captadora de luz.
As Croas
O topónimo galego As Croas pode referirse a:
Corpo nuclear
miniatura|dereita|400px|ND10s en células de pulmón embrionarias humanas. miniatura|Patrón de tinguidura fluorescente de anticorpos sp100. Os corpos ou puntos nucleares poden verse no núcleo das células. Imaxe producida usando soro dun paciente con cirrose biliar primaria en células HEp-20-10 con FITC conxugado. Os corpos nucleares, tamén chamados puntos nucleares (nuclear dots), dominios nucleares, corpos PML ou corpos nucleares PML, son estruturas puntiformes que se encontran no núcleo celular de certas células. Foron observados por primeira vez como estruturas intercromatínicas prominentes situadas no núcleo de células animais malignas ou hiperestimuladas e identificadas usando autoanticorpos anti-sp100 de cirrose biliar primaria e posteriormente o factor da leucemia promielocítica (PML), pero parece tamén que están elevados en moitas doenzas autoinmunes e cancerosas. Son metabolicamente estables e resistentes á dixestión nuclear e á extracción con sal.
Estrutura
Os corpos nucleares simples (clasificados como tipos I e II) e as cubertas dos corpos nucleares complexos (tipos III, IVa e V) constan dun material fibrilar non cromatínico, que é probablemente proteináceo. Estes corpos nucleares co-illados coa matriz nuclear estaban ligados ao compoñente fibrogranular da matriz nuclear por medio de proxeccións que saían da superficie dos corpos nucleares. Os principais compoñentes dos corpos nucleares son as proteínas do antíxeno nuclear sp100, a LYSP100 (un homólogo de sp100), ISG20, o antíxeno PML, a NDP55 e a proteína de 53kDa asociada coa matriz nuclear. Outras proteínas, como PIC1/SUMO-1, que están asociadas co complexo do poro nuclear tamén o están cos corpos ou puntos nucleares. As proteínas poden reorganizarse no núcleo, incrementando o seu número ou dispersión en resposta a diferentes estreses (estimulación ou shock térmico, respectivamente).
Función
Unha das proteínas dos corpos nucleares parece estar implicada en especificar rexións transcricionalmente activas. A expresión dos antíxenos PML e sp100 responde aos interferóns. O sp100 parece ter propiedades transactivadoras transcricionais. A proteína PML suprime o crecemento e a transformación, e inhibe especificamente a infección do virus da estomatite vesicular (VSV) (un rabdovirus) e o virus da gripe A, pero non outros tipos de virus. A proteína similar á ubiquitina SUMO-1 é responsable da modificación da proteína PML para que esta quede destinada a ir aos corpos ou puntos nucleares, mentres que a sobreexpresión de PML dá lugar a unha morte celular programada.
Unha función hipotética destes corpos é ser un "vertedoiro nuclear" ou un "depósito de almacenamento". Pode ser tamén que non todos os corpos nucleares realicen a mesma función. O sp140 asóciase con certos corpos e parece estar implicado na activación transcricional.
Jacques Anquetil
Jacques Anquetil, nado en Mont-Saint-Aignan (Francia) o 8 de xaneiro de 1934 e finado en Ruán o 18 de novembro de 1987, foi un ciclista francés, o primeiro en acadar a vitoria en cinco ocasións no Tour de Francia.
Traxectoria
Gañou os Tours de 1957, 1961, 1962, 1963, 1964 e foi segundo en 1959. Venceu en dúas ocasións no Giro de Italia nos anos 1960 e 1964, sendo segundo en 1959 e 1961 e terceiro en 1966 e 1967. Triunfou na Volta a España de 1963, na Volta a Cataluña de 1967, na Volta ao País Vasco de 1969, na Dauphine Libere de 1963 e 1965 e na París-Niza de 1957, 1961, 1963, 1965, 1966. Gañou 16 tiradas no Tour de Francia, 6 tiradas do Giro de Italia e 1 tirada na Volta a España. No Tour de 1963 foi líder dende a primeira etapa ata a derradeira.
Foi nomeado cabaleiro da Lexión de Honra.
Viana, San Pedro de Viana, Chantada
Viana é un lugar na parroquia de San Pedro de Viana, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 25 habitantes segundo datos do INE e do IGE. deles 14 eran homes e 11 eran mulleres. En 2017 eran 23 habitantes, 9 mulleres e 14 homes.
O lugar de Viana en conxunto pertence a tres parroquias: A Grade, Santa Cruz e San Pedro.
Toponimia
O topónimo ten unha orixe incerta. Pode ser un nome precelta co significado de monte. Tamén unha.
Vivienne Westwood
Dame Vivienne Isabel Westwood, de solteira Swire, nada en Tinwistle (entón en Cheshire) o 8 de abril de 1941 e finada en Londres o 29 de decembro de 2022, foi unha deseñadora de moda e empresaria inglesa, considerada como a principal responsable da estética asociada co punk e o New Wave, que levou ao gran público.
Westwood comezou a ser coñecida cando creou deseños para a tenda de Malcolm McLaren en King's Road, que posteriormente se coñeceu como "SEX". Foi a súa habilidade para sintetizar roupa e música o que modelou a escena punk británica dos setenta, dominada polo grupo de McLaren, os Sex Pistols. Foi inspirada pola frase do punk, "ver se alguén podía poñer un raio no sistema".
Westwood abriu outras catro tendas en Londres e finalmente expandiu o negocio por todo o Reino Unido e o resto do mundo, vendendo unha gran variedade de mercadorías, algunhas delas ligadas ás súas numerosas causas políticas, como a campaña polo desarme nuclear, o cambio climático e os grupos polos dereitos civís.
Traxectoria
Durante a súa adolescencia, Westwoodk estudou na Harrow School of Art e no Trent Park College e deu clases nunha escola primaria do norte de Londres. Co tempo, casou con Derek Westwood. O matrimonio perdurou ata que Vivienne coñeceu a Malcolm McLaren, futuro representante dos Sex Pistols. A parella inaugurou en 1971 o local de roupa Let It Rock (logo renomeado como SEX) onde a deseñadora comezou a exhibir os seus deseños extravagantes.
A estética punk comezou despois do primeiro recital dos Sex Pistols, en que a banda empresou deseños da parella que incluían, ou ben incluíron máis adiante, elementos fetichistas, alfinetes de gancho tomados da estética de Richard Hell, importante persoeiro na escena punk neoiorquina, cadeas, navallas de afeitar e o característico cabelo en crista. A inclusión de elementos do deseño tradicional británico contribuíu a formar a imaxe chocante, polémica e antisocial do punk.
Vida persoal
Westwood estivo casada cun antigo alumno seu de moda, o austríaco Andreas Kronthaler. Durante trinta anos viviu nun antigo piso do concello en Nightingale Lane, Clapham, ata que en 2000 Kronthaler a convenceu para mudarse nunha casa de estilo Raíña Ana construída en 1703 que pertenceu á nai do capitán Cook. Era afeccionada á xardinaría e vexetariana.
Westwood tivo dous fillos:
Desoxiadenosina monofosfato
A desoxiadenosina monofosfato, tamén chamada monofosfato de desoxiadenosina ou ácido 5'-desoxiadenílico (ou desoxiadenilato), abreviada como dAMP, é un nucleótido que forma parte do ADN formado polo nucleósido desoxiadenosina esterificado cun fosfato. A molécula consta do azucre desoxirribosa enlazado á base nitroxenada adenina por enlace N-glicosídico entre o carbono 1' do azucre e o nitróxeno en posición 9 da base, e un grupo fosfato esterificado no carbono 5' do azucre.
Ovella negra
miniatura|dereita|240px|[[Ovella negra nun rabaño de ovellas brancas.]] Ovella negra é un termo usado para clasificar algo ou alguén coma diferente, coma fóra dos patróns, estraño, raro, especial, nun sentido negativo.
Características
Como a meirande parte das ovellas son brancas e claras, cando hai unha alteración xenética e nace unha ovella negra, vese claramente que é diferente das demais. De aí sae esta expresión para clasificar os diferentes. Ademais a presenza indesexable e pouco común de individuos de la negra en rabaños de ovellas non era bo para o criador, pois a la de ditas ovellas non era cobizada no mercado como a branca. En Inglaterra durante os séculos XVIII e XIX, a cor negra das ovellas era vista como unha marca do diabo.
Na psicoloxía, denomínase efecto da ovella negra a tendencia dun grupo de tratar ou avaliar un membro da súa propia sociedade dunha forma máis severa que o resto, baseándose nun comportamento negativo por parte do individuo.
Na xenética das ovellas, ser brancas non é por albinismo senón por teren un alelo dominante branco no xene que determina a cor individuo. Pola súa parte, as ovellas negras teñen alelos recesivos, e se unha ovella branca e un carneiro branco teñen un año negro, ambos deben ser heterocigotos con respecto ao negro, e tiñan un 25% de posibilidades de que a cría fose negra. Un estudo recente realizado pola Universidade de Agricultura de Noruega e pola Universidade de Oregon determinou que a cor negra se xera por un alelo E D presente no momento da concepción.
Alberto Pico Marín
Traxectoria
Despois de acadar dous títulos de liga como presidente do CAU Madrid, ocupou a presidencia da Federación Española de Rugby durante 15 anos e medio en dúas etapas, do 1 de outubro de 1981 ao 12 de decembro de 1992, e do 21 de decembro de 1996 até o seu falecemento.
Godofredo VI de Anjou
Godofredo VI Plantagenet, nado en Rouen o 1 de xuño de 1134 e finado en Nantes o 27 de xullo de 1158, foi conde de Anjou, do Maine e de Nantes de 1156 a 1158, fillo de Godofredo V Plantagenet e Matilda de Inglaterra (emperatriz Matilda).
Traxectoria
No seu testamento, Godofredo V Plantagenet (m. 1151) estipulara que o seu segundo fillo, Godofredo, sería conde de Anjou e Maine se o seu fillo máis vello Henrique fose rei de Inglaterra. Mentres agardaba, recibiu os feudos dos castelos de Chinon, Loudun e Mirebeau, e Henrique foi conde de Anjou e Maine. En 1154 Henrique converteuse en rei de Inglaterra, e parece que vai obedecer o testamento paterno pero, pola contra, xa que casara con Leonor de Aquitania e os condados de Anjou e Maine partan en dúas as sas posesións: dunha parte ao sur o ducado de Aquitania co condado de Poitiers, e doutra ao norte, o ducado de Normandía (e Inglaterra ao outro lado da canle). En 1156 Henrique cedeu os condados ao seu irmán e no mesmo ano os de Naoned expulsaron ao conde Hoel III da Bretaña e aclamárono como conde. O condado de Nantes incorporouse entón a Anjou (situación que persistiu ata a morte de Henrique II en 1189).
Godofredo VI morreu en Nantes o 27 de xullo de 1158 sen casar nin ter fillos. O seu irmán Henrique II, que se consideraba o seu herdeiro, recuperou o condado de Anjou (co condado anexo de Nantes) e o do Maine.
José Alonso Obregón
José Alonso Obregón, nado en Laza o 13 de febreiro de 1883 e finado no mesmo concello en decembro de 1936, foi un sacerdote, escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Sacerdote, foi párroco de Taborda até 1911 e colaborou en La Voz del Tecla. Trasladouse despois á parroquia de Cerdedelo, á do Castro de Laza e á de Xinzo de Limia. Asinaba co pseudónimo O Fidalgo de Monterrey. Reuniu varios cadros en galego na obra narrativa costumista N-a miña aldea, que se publicou en Ourense en 1928; nese texto está a primeira descrición dos peliqueiros do entroido de Laza. Colaborou en El Compostelano e Heraldo de Galicia.
Wiphala
A Wiphala (pronunciación quechua: [wɪˈpʰɐlɐ]) é unha bandeira cadrada que representa ós pobos nativos dos Andes, que viven nas actuais Bolivia, Perú, Ecuador e partes da Arxentina, Chile e Colombia. Existen moitas variedades modernas, que representan á Confederación Inca (Tawantin Suyu) e cada unha das catro antigas rexións (suyus).
A whipala de Cuzco consiste en sete raias horizontais coas cores do arco da vella.
O artigo 6, sección II da nova constitución de Bolivia estabelece a Wiphala como a bandeira de Bolivia xunto coa vermella, amarela e verde.
Galería de imaxes de Laxe
Galería de imaxes do concello de Laxe na provincia da Coruña.
Hockey Geu Club Vielha-Val d'Aran
O Hockey Geu Club Vielha-Val d'Aran (en aranés) ou Hoquei Gel Club Viella-Vall d'Aran (en catalán) foi un equipo de hóckey sobre xeo da localidade de Vielha, capital da comarca do Val de Arán (Cataluña). Xogaba os seus partidos no Palau de Gel de Vielha, con capacidade para 630 espectadores. As cores do equipo eran o grana, o gris e o branco.
Historia
O club foi fundado no 2005, incorporándose á liga española na tempada 2005-06. Os seus mellores resultados na súa curta traxectoria foron dous quintos postos nos anos 2006 e 2007, e unha semifinal da Copa do Rei no 2007. Na tempada 2007-08 retirouse da competición.
Cornes
O topónimo Cornes pode referirse a:
Casiopea (homónimos)
Casiopea pódese referir a:
Movemento pola Base
O Movemento pola Base é unha organización política independentista de esquerdas. Naceu no verán de 2006 a partir dun colectivo de militantes do BNG críticos coa evolución política da fronte nacionalista neses anos.
Historia
A participación do BNG nun goberno bipartito co PSOE na Xunta de Galicia xerou diversas críticas dento da fronte nacionalista, e algúns dos seus militantes consideraron que a praxe política se apartaba dos principios históricos da organización. Paralelamente, xurdiran nese tempo outras diverxencias no sindicato nacionalista CIG e na organización xuvenil Galiza Nova (estas deran lugar á creación de Isca).
Neste contexto un grupo de militantes da UPG (partido integrante do BNG) e da CIG de Ferrol, Santiago e Vigo abandonaron a UPG e comezaron unha nova organización. Entre eles estaban Antolín Alcántara, Fermín Paz, Manuel Mera, Ramiro Oubiña e Fidel Diéguez, que formaban parte da Executiva da CIG. Despois incorporáronse tamén membros de Isca e outros militantes do BNG.
A primeira acción pública do MpB (Movemento pola Base) foi a presentación dunha candidatura ao Consello Nacional na XII Asemblea Nacional do BNG encabezada por Fermín Paz e Paula Castro que acadou 245 votos (9,32%) e 5 representantes. Nesta Asemblea Nacional do BNG o MpB criticou o que consideraba a deriva ideolóxica do BNG e a perda do mecanismo asambleario na toma de decisións da fronte. O día 28 de outubro de 2007 constituíuse formalmente como organización política, e definiuse como unha "organización da clase traballadora" que avoga pola independencia de Galiza e "pola superación do capitalismo coa construción do poder popular no camiño da sociedade socialista".
División interna
Entre os meses de decembro de 2008 e xaneiro de 2009 esta corrente fragmentouse entre aqueles partidarios de crearen unha nova formación política á marxe do BNG e os que avogaban por seguir dentro desa fronte. Tamén foi un elemento importante na división o papel do MpB na CIG e as súas relacións coa UPG dentro desta central sindical. As dúas faccións reivindicaron a súa lexitimidade e o uso da denominación Movemento pola Base.
Plasmodium malariae
Plasmodium malariae é unha especie de protozoos parasitos, que é unha das especies de plasmodios causantes da malaria nos humanos. Está moi relacionado coas especies Plasmodium falciparum e Plasmodium vivax, que son as responsables da maioría das infeccións de malaria. A malaria que produce está moi estendida no mundo, pero denomínase "malaria benigna", xa que non é tan perigosa como a producida por P. falciparum ou P. vivax. A infección por P. malariae causa febres recorrentes despois dun intervalo de tres días (polo que aparecen ao cuarto día e denomínanse febres cuartás), que son sempre maiores que os intervalos de dous días (febres terzás) das malarias causadas por outros plasmodios, polo que a esta malaria tamén se lle chama febre cuartá e malaria cuartá.
Epidemioloxía
Todos os anos enferman de malaria uns 500 millóns de persoas no mundo, e uns dous millóns morren por esa causa. A malaria pode ser causada polas seguintes especies de Plasmodium: Plasmodium falciparum, Plasmodium vivax, Plasmodium ovale, Plasmodium malariae e Plasmodium knowlesi.
Movemento pola Base
División interna
Despois de que os membros de Movemento pola Base que empregaban o dominio polabase.net marcharan do BNG, o resto dos membros do Movemento pola Base que permaneceron no BNG (polabase.org) crearon unha nova organización denominada Movemento Galego ao Socialismo.
Plasmodium malariae
Epidemioloxía
P. malariae é unha das especies produtoras de malaria humana menos estudadas, en parte pola súa baixa prevalencia e as súas manifestacións clínicas máis leves comparadas coas das outras especies. As áreas por onde se distribúe son a África subsahariana, gran parte do sueste asiático, Indonesia, moitas das illas do Pacífico occidental e en Suramérica en áreas da Amazonia. Nas rexións endémicas, os rangos de prevalencia van de menos do 4% a máis do 20%, pero hai evidencias de que as infeccións por P. malariae están en grande medida infrarrepresentadas nos informes con respecto á realidade.
Transmisión
P. malariae pode manterse cunha frecuencia de infección moi baixa entre unha dispersa e móbil poboación, porque, a diferenza dos outros Plasmodium, pode permanecer no hóspede humano durante un longo período de tempo e aínda seguir sendo infeccioso para os mosquitos.
Vector
O vector de transmisión do parasito é a femia do mosquito Anopheles, pero viuse que, polo menos experimentalmente, moitas outras especies poden transmitir o parasito. Collins e Jeffrey informan de 30 especies diferentes, que varían segundo a rexión xeográfica.
Período de incubación
A información sobre o período prepatente de P. malariae asociado á malaria é limitada, pero os datos que hai suxiren que hai unha grande variación, xeralmente dependendo da cepa de P. malariae de que se trate. O máis común é que o período prepatente varíe entre 16 e 59 días.
Morfoloxía
Os primeiros estadios que aparecen nas células do sangue (eritrocitos) son os estadios con forma de anel que se forman pola invasión dos merozoítos que foron liberados polos esquizontes no fígado. Estas formas de anel crecen lentamente pero axiña enchen dunha cuarta parte a un terzo da célula parasitada. A pigmentación do parasito aumenta rapidamente e a metade do seu crecemento pode ter xa de 30 a 50 gránulos de cor negra acibeche. O parasito cambia de forma a medida que crece e se estende dentro da célula hóspede para orixinar na célula parasitada unha forma bandeada.
Presentación clínica en humanos
P. malariae causa unha infección crónica que nalgúns casos pode durar toda a vida. P. malariae presenta varias diferenzas con respecto aos outros Plasmodium, unha é que os recontos máximos do parasito son xeralmente baixos comparados cos que hai nos pacientes infectados por P. falciparum ou P. vivax. As razóns disto poden ser o reducido número de merozoítos producidos en cada ciclo eritrocítico, a maior duración do seu ciclo de desenvolvemento, de 72 horas (fronte ás 48 horas dos ciclos de P. vivax e P. falciparum), a preferencia por desenvolverse en eritrocitos vellos, e o resultante desenvolvemento temperá de inmunidade polo hóspede humano. Outra característica definitoria de P. malariae é que as manifestacións de febre son máis moderadas que as producidas por P. falciparum e P. vivax e teñen unha periodicidade cuartá. Xunto cos episodios febrís e os síntomas máis xerais como calafríos e náuseas, documentouse a presenza de edema e síndrome nefrótica nalgunhas infeccións por P. malariae. Suxeriuse que os inmunocomplexos poden causar danos glomerulares estruturais e que pode producirse enfermidade renal. Aínda que P. malariae por si soa ten unha baixa taxa de morbilidade, contribúe á morbilidade total causada por todas as especies de Plasmodium, como se manifesta na incidencia de anemias, baixa taxa de natalidade e redución da resistencia a outras infeccións.
As infeccións causadas por P. knowlesi son a miúdo mal diagnosticadas como infeccións por P. malariae debido á semellanza en aspecto entre ambos os parasitos. Requírese xeralmente unha análise molecular para facer un diagnóstico exacto.
Diagnóstico
O método preferible para diagnosticar a P. malariae é o exame de frotis de sangue periférico tinguidos con Giemsa. As técnicas de PCR tamén se usar frecuentemente para a confirmación de diagnósticos e para discriminar entre especies nas infeccións mixtas de Plasmodium. Mesmo usando estas técnicas, pode ser ás veces imposible diferenciar as infeccións, como ocorre en áreas de Suramérica onde coexisten os humanos con monos e P. malariae e P. brasilianum non se distinguen doadamente.
Ciclo de vida
dereita|miniatura|200px|O plasmodio é un eucariota do filo [[Apicomplexos. Características infrecuentes deste organismo son a posesión de roptrías, micronemas, e aneis polares próximos ao extremo apical.]]
Estadio hepático
Os protozoos en forma de esporozoítos chegan por vía sanguínea ao fígado e forman esquizontes. Neste estadio, prodúcense miles de merozoítos en cada esquizonte. A medida que se liberan os merozoítos, invaden os eritrocitos do sangue e inician o ciclo eritrocítico, no que os parasitos dixiren a hemoglobina para obter aminoácidos para a síntese de proteínas.
Ciclo eritrocítico
A lonxitude total do desenvolvemento no eritrocito é de arredor de 72 horas para P. malariae.
No estadio de esquizonte, despois da división esquizogónica, dentro dun eritrocito poden formarse de 6 a 8 parasitos.
Pasadas as 72 horas do ciclo eritrocítico libéranse merozoítos que invaden a outros eritrocitos. Finalmente, algúns dos merozoítos dan lugar a microgametocitos ou macrogametocitos. Os dous tipos de gametocitos son captados polo mosquito cando este se alimenta de sangue, e o ciclo completo repítese. Non hai reservorios aimais para P. malariae, xa que o ciclo se completa só entre o mosquito e o home.
Ciclo no mosquito
De xeito similar ao que ocorre con outros plasmodios que infectan humanos, Plasmodium malariae ten un ciclo de desenvolvemento moi diferente no mosquito que no hóspede humano. O mosquito serve como hóspede definitivo e o humano é o hóspede intermedio. Cando o mosquito Anopheles chucha sangue dun individuo infectado, inxire os gametocitos do P. malariae. Mediante un proceso chamado exflaxelación dos microgametocitos orixínanse microgametos móbiles.
Estadio sexual
Despois da fertilización dos macrogametos, fórmase un oocineto móbil, que penetra a membrana peritrópica que rodea no intestino ao sangue do que se alimentou o mosquito e viaxa a parede externa do intestino medio do mosquito. O ooquiste despois continúa o seu desenvolvemento baixo a membrana basal e despois dun período de dous a tres semanas produce unha cantidade variable de esporozoítos por cada ooquiste. O número de esporozoítos que se producen varía coa temperatura e poden oscilar entre moitos centos a uns poucos miles. Finalmente, os ooquistes rompen liberando os esporozoítos no hemocele do mosquito. Os esporozoítos son despois transportados pola circulación da hemolinfa ata as glándulas salivares, onde se concentran nas células acinares. Introdúcese un pequeno número de esporozoítos no conduto da glándula salivar e son inxectados nas vénulas da pel humana cando o mosquito pica a unha persoa. Isto inicia o ciclo no fígado humano.
Consideracións de laboratorio
P. vivax e P. ovale conservados en EDTA para o seu transporte ou conservación durante máis de 30 minutos antes de que se faga o frotis sanguíneo, teñen unha aparencia moi similar ao P. malariae, o cal é unha razón importante para que no laboratorio se procure procesar a mostra en canto chegue ao laboratorio.
Microscopicamente, os eritrocitos parasitados nunca se agrandan en tamaño e mesmo poden parecer máis pequenos que as células sanguíneas normais. O citoplasma non se decolora e non se ven puntos escuros na superficie da célula. O vacúolo alimenticio é pequeno e o parasito é compacto. Os eritrocitos raramente hospedan a máis dun parasito (esquizonte). As formas bandeadas, nas que o parasito formou unha banda grosa que atravesa a célula, son características desta especie. Neste parasito a miúdo vense grandes gránulos de pigmento malárico, en maior número que noutras especies de Plasmodium.
Tratamento
Os fallos á hora de detectar as infeccións por P. malariae levaron a facer modificacións nos cebadores específicos de especie e diversos esforzos para desenvolver ensaios de PCR en tempo real axeitados. O desenvolvemento de tales probas comprendía o uso de cebadores xenéricos que se unían a unha rexión moi conservada dos xenes do ARNr 18S das catro especies de plasmodio principais que infectan aos humanos. Estas probas demostraron ser moi específicas e sensibles. Aínda que as probas serolóxicas non son o suficientemente específicas para o diagnóstico, tamén se poden usar como ferramentas epidemiolóxicas básicas. Tamén se pode usar a técnica do anticorpo inmunofluorescente (IFA) para medir a presenza de anticorpos de P. malariae.. Estase facendo frecuente un patrón da enfermidade no que unha infección de curta duración causa unha resposta inmunitaria que declina rapidamente, pero coa reinfección ou recrudecendia, os niveis de IFA elévanse significativamente e seguen presentes durante moitos meses ou anos.
A crecente necesidade de identificar correctamente a infección por P. malariae está enfatizada pola súa posible resistencia ás medicacións antimaláricas. Nun estudo feito por Müller-Stöver et al., presentouse o caso de tres pacientes que estaban infectados polo parasito a pesar de teren tomado os medicamentos antimaláricos. Dados o desenvolvemento pre-eritrocítico máis lento e o período de incubación máis curto que ten P. malariae comparado con outros plasmodios da malaria, estes investigadores elaboraron a hipótese de que os medicamentos antimaláricos poderían non ser efectivos dabondo contra os estadios pre-eritrocíticos de P. malariae. Pensan que o desenvolvemento de P. malariae pode continuar cando as concentracións plasmáticas dos antimaláricos van decrecendo gradualmente despois de que se tomou a medicación. Pero non todos son da mesma opinión, xa que segundo o Dr. William E. Collins do Centro de Control de Enfermidades (CDC) dos Estados Unidos, a cloroquina é o tratamento que máis se usa e non se encontraron evidencias de resistencia a esta droga. Nese sentido, é posible que os resultados obtidos por Müller-Stöver et al. sexan casos illados.
Saúde e vacinación
O vacúolo alimenticio é o compartimento especializado onde se degrada a hemoglobina durante o estadio eritrocítico asexual do parasito. Isto implica que se poden desenvolver tratamentos farmacolóxicos efectivos dirixidos contra os encimas proteolíticos do vacúolo. Nun artigo publicado de 1997, Westling et al. centran a súa atención nos encimas do tipo das endopeptidases aspárticas, chamadas plasmepsinas, no que se procuraba a caracterización da especificidade destes encimas clonados a partir de P. vivax e P. malariae. Utilizando estudos de especificidade de substrato e análises de inhibidor, atoparon que as plasmepsinas de P. malariae e P. vivax mostraban menos especificidade que as de P. falciparum. Desafortunadamente, isto significa que o desenvolvemento dun inhibidor selectivo de P. malariae vai ser máis complicado que para P. falciparum. Outro estudo feito por Bruce et al. presentou evidencias de que podería haber un intercambio xenético regular nas poboacións de P. malariae. Illáronse e analizáronse seis marcadores xenéticos polimórficos de P. malariae en 70 mostras de infeccións por P. malariae adquiridas de forma natural en diferentes partes do mundo. Os datos mostraron un alto nivel de portadores multixenotípicos en humanos.
Estes dous experimentos ilustran como o desenvolvemento de vacinas vai ser moi difícil. O Dr. William Collins do CDC dubida de que se estean investigando actualmente posibles vacinas contra P. malariae, dada a complexidade do parasito. Considera que se están a facer moi poucos estudos para este parasito especificamente, quizais porque se percibe que ten unha baixa morbilidade e prevalencia. As grandes restricións que teñen os estudos con chimpancés e monos son unha importante barreira. Como se cre que o Plasmodium brasilianium, que infecta a monos suramericanos, é unha forma adaptada de P. malariae, as investigacións sobre P. brasilianium poderían ser moi útiles para entender mellor a P. malariae.
Os traballos sobre a plasmepsina 4 continúan e poderían dar froito no próximo futuro.
Abelleiroá, Castro de Rei de Lemos, Paradela
Abelleiroá é un lugar da parroquia de Castro de Rei de Lemos no concello lugués de Paradela na comarca de Sarria. Tiña 15 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 10 eran mulleres.
Este lugar atópase a 7,5 quilómetros da capital do concello.
Carlota de Luxemburgo
Charlotte Adelgonde Élise/Elisabeth Marie Wilhelmine, nada en Luxemburgo o 23 de xaneiro de 1896 e finada en Fischbach o 9 de xullo de 1985, foi a Gran Duquesa de Luxemburgo entre 1919 e a súa abdicación en 1964.
Accedeu ao trono o 14 de xaneiro de 1919 trala abdicación da súa irmá Marie-Adélaïde debido á presión política. Houbo controversias arredor dalgunhas accións de María Adelaida e comezaron a aparecer chamadas no parlamento á súa abdicación debido á que era vista como cordial cos alemáns que ocuparon o país durante a primeira guerra mundial. Máis tarde, un dobre referendo sobre o mantemento da monarquía ou converterse en república e sobre a orientación económica do país tivo lugar o 28 de setembro de 1919. Nel, a maioría votou a favor de manter a Carlota como gran duquesa.
Casou co príncipe Fiz de Borbón-Parma o 6 de novembro de 1919, co que tivo seis fillos. Despois da invasión de Luxemburgo polos alemáns durante a segunda guerra mundial, Carlota marchou ao exilio a Francia, e despois a Portugal, o Reino Unido e Norteamérica. Mentres estaba en Londres comezou a facer retransmisións ao pobo de Luxemburgo. Volveu a Luxemburgo en abril de 1945. Abdicou en 1964 e foi sucedida polo seu fillo Xoán.
Primeiros anos
Charlotte de Nassau-Weilburg, princesa de Luxemburgo, naceu no castelo Berg, segunda filla do gran duque Guillerme IV e a súa dona, María Ana de Portugal.
Cando a súa irmá máis vella, María Adelaida, que sucedera o seu pai, foi obrigada a abdicar o 14 de xaneiro de 1919, Carlota converteuse na que tiña que lidar coas tendencias revolucionarias do seu país. Ao contrario que a súa irmá, escolleu non interferir na política. Nun referendo sobre a nova constitución o 28 de setembro de 1919, o 77,8% do pobo luxemburgués votou pola continuación da monarquía con Carlota como xefa de estado. Nesta constitución, o poder do monarca restrinxiuse enormemente.
Durante a ocupación alemá de Luxembrugo na segunda guerra mundial, Carlota, exiliada en Londres, converteuse nun importante símbolo de unidade nacional.
Reinado
Contra 1935, Carlota vendera as súas propiedades alemás, os antigos palacios residenciais dos Duques de Nassau, o palacio Biebrich e Schloss Weilburg, ao estado de Prusia. Durante a segunda guerra mundial a familia abandonou Luxemburgo pouco despois da chegada das tropas nazis. A neutralidade de Luxemburgo foi violada o 9 de maio de 1940, mentres que a gran duquesa e a súa familia estaban na súa residencia de Colmar-Berg. Este día foi chamada a unha reunión extraordinaria dos ministros en que decidiron colocarse baixo a protección de Francia, o que foi descrito pola gran duquesa como unha decisión difícil mais necesaria. Inicialmente a familia estableceu a súa residencia no Château de Montastruc no sueste de Francia, mais o rápido avance das forzas alemás seguidas pola capitulación francesa o mes seguinte causaron que o goberno francés rexeitase calquera garantía de seguridade ao goberno de Luxemburgo.
En 1943 a gran duquesa e o goberno de Luxemburgo establecéronse en Londres: as súas transmisións convertéronse en programas regulares da BBC, colocándoa como centro dos movementos de resistencia en Luxemburgo. A familia gran ducal marchou a Norteamérica, establecéndose primeiro en Marjorie Merriweather Post en Brookville, Long Island e despois en Montreal. Os seus fillos foron escolarizados en Cidade de Quebec mentres tiña reunións co presidente Roosevelt que apoiou a súa campaña itinerante polo país en contra do isolacionismo estadounidense, e que era a política do momento ata o ataque de Pearl Harbor. A gran duquesa visitou Washington DC e fixo xiras de boa vontade nos Estados Unidos para manter o perfil de Luxemburgo alto aos ollos dos aliados.
A irmá máis nova de Carlota, Antonia e o seu cuñado Rupprecht, príncipe de Baviera, exiliáronse de Alemaña en 1939. En 1944, vivindo en Hungría, a princesa Antonia foi capturada polos alemáns que invadiron aquel país e foron deportados ao campo de concentración de Dachau, sendo logo enviados a Flossenbürg, onde sobreviviron á tortura, mais coa saúde afectada. Mentres tanto, dende 1942, o fillo máis vello de Carlota, Xoán, serviu como voluntario na garda irlandesa.
Nos anos despois da guerra, Carlota mostrou unha morea de actividade pública que contribuíu ao aumento do perfil de Luxemburgo na escena internacional, acollendo visitas de xefes de estado estranxeiros e outros dignatarios, como Eleanor Roosevelt (1950), a raíña Xuliana dos Países Baixos (1951), René Coty (1957), o rei Balduíno de Bélxica (1959), o rei Bhumibol de Tailandia (1961) e o rei Olav V de Noruega (1964). Así mesmo, visitou a Pío XII (1950), Charles de Gaulle (1961) e John F. Kennedy (1963).
En 1951 Carlota admitiu por decreto na nobreza de Luxemburgo tres familiares suecos aos que non se lles permitiu empregar os seus títulos de nacemento en Suecia. Nomeounos entón Sigvard príncipe Bernadotte, Carl Johan príncipe Bernadotte e Lennart príncipe Bernadotte e tamén deu aos seus descendentes lexítimos os títulos hereditarios de condes e condesas de Wisborg.
Abdicación e vida posterior
miniatura|esquerda|Carlota de Luxemburgo e o [[príncipe Fiz de Borbón-Parma|príncipe Fiz antes da súa abdicación]] O 12 de novembro de 1964, abdicou en favor do seu fillo Xoán, que reinou ata a súa abdicación en 2000.
Carlota faleceu en Schloss Fischbach o 9 de xullo de 1985, dun cancro. Foi enterrada na cripta ducal da catedral de Notre-Dame na cidade de Luxemburgo.
Existe unha estatua da gran duquesa na praza Clarefontaine da cidade de Luxemburgo.
Matrimonio e descendencia
O 6 de novembro de 1919 casou en Luxemburgo co príncipe Fiz de Borbón-Parma, curmán por parte de nai (ambos eran netos do rei Miguel de Portugal a través das súas fillas María Ana e María Antonia, respectivamente). Co matrimonio, a súa descendencia pasou de Alteza Gran Ducal a Alteza Real. Da unión naceron seis fillos:
Cefeo (homónimos)
Cefeo pódese referir a:
Ababuj
Ababuj é un concello da comunidade de Teruel, na provincia de Teruel, España. Conta con 89 habitantes (2004) e ten unha extensión de 54.3 quilómetros cadrados e está a 1368 m de altura sobre o nivel do mar. Atópase a 45 quilómetros da cidade de Teruel. Temperatura media anual 8,4° e 550 mm de precipitación anual.
O nome da localidade sufriu varios cambios. En 1269 chamábase Fabbatux. En 1385, Abauix, durante o reinado de Pedro Iv o Ceremonioso. Fabaux en 1543, cando o emperador Carlos V deixou o goberno en mans do seu fillo Felipe. Finalmente, en 1722, bautízase co nome que ten hoxe en día, Ababuj.
Manuel Díez Sanjurjo
Manuel Díez Sanjurjo, nado en Burgos o 28 de novembro de 1870 e finado en Madrid o 3 de decembro de 1941, foi un enxeñeiro de camiños e arqueólogo castelán, que residiu varios anos en Ourense. Foi membro numerario da Real Academia Galega.
Traxectoria
miniatura|Ponte da Cigarrosa. dereita|miniatura|Rúa M. Díez Sanjurjo en [[Maside.]]
Foi inspector xeral do Cuerpo de Ingenieros de Caminos e participou na construción da N-120. Era amigo do grupo de intelectuais que rodeaban a Marcelo Macías no Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense, e foi autor de varios traballos de arqueoloxía. Estudou o campamento militar de Aquis Querquennis e o Itinerario de Antonino. En 1908 realizou o proxecto de restauración da ponte da Cigarrosa, sobre o río Sil, entre A Rúa de Valdeorras e Petín. Foi vocal da Comisión Provincial de Monumentos Históricos e colaborou no seu boletín. Ingresou na RAG como membro numerario o 20 de xuño de 1908, en acto celebrado na cidade de Ourense, a proposta de Florencio Vaamonde, Francisco Tettamancy e Uxío Carré Aldao, pronunciando o discurso "Epílogo de la historia del fuero de Allariz", respondido por Tettamancy.
Ocuilan
Ocuilan é un concello do Estado de México, en México. Limita coas municipalidades mexicanas de Joquicingo, Xalatlaco, Tianguistenco e Malinalco. A súa área é de 314,53 km², e a súa poboación era de 31 803 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é Ocuilan de Arteaga.
Lietuvos Krepšinio Lyga
A Lietuvos Krepšinio Lyga (LKL, do lituano: Liga de baloncesto de Lituania), coñecida por motivos de patrocinio como Betsafe LKL, é a máxima competición profesional de baloncesto de Lituania. Foi creada no ano 1993, na actualidade a disputan 10 equipos. Os mellores equipos cada ano da LKL participan nas principais competicións europeas, incluíndo a Euroliga. Nesta competición cada equipo pode dispor decatro xogadores estranxeiros, considerándose como locais aos xogadores de todos os países bálticos.
Historia
A Asociación de Baloncesto de Lituania foi fundado no ano 1993 cando oito dirixentes dos equipos de baloncesto país máis importantes se reuniron con represetantes da Fundación Šarūnas Marčiulionis. Estes oito equipo eran o Žalgiris, o Atletas Kaunas, o Drobė Kaunas, o Statyba Vilnius, o Olimpas Plungė, o BC Šilutė, o Lietkabelis Panevėžys e o Neptūnas Klaipėda. Os clubs pronto anunciarían o inicio da súa liga de baloncesto, na que posteriormente foron admitidos dous equipos máis: o Lavera e o NECA Kaunas. Desde a súa fundación a Liga está dominada polo Žalgiris, sendo o outro único equipo en alzarse co título o Lietuvos rytas.
Equipos
Os seguintes son os equipos que compiten na temporada 2018−19 da Lietuvos krepšinio lyga.
Lingua achi
O achi é unha lingua maia estreitamente relacionada co kʼicheʼ. É falada polo pobo achi, principalmente no departamento de Baja Verapaz, en Guatemala. Existen dous dialectos do achi, o achi de Rabinal e o de Cubulco.
Unha das obras mestras da literatura precolombiana é Rabinal Achí, unha obra de teatro escrita en lingua achi.
Cotoneáster
Os cotoneáster (Cotoneaster) é un xénero de plantas leñosas na familia das rosáceas (Rosaceae), nativas da rexión Paleártica (Europa, norte de África, rexión temperada de Asia) cunha máxima diversidade nas montañas de suroeste da China e o Himalaia. Están relacionados cos estripeiros (Crataegus), espiños de fogo (Pyracantha), fotinias (Photinia) e capudres (Sorbus). Atópamos en Galicia as especies coma ornamentais en xardíns, especialmente o cotoneáster común (Cotoneaster lacteus).
Descrición
A maioría das especies son arbustos a partir de 0,5 até 5 m de alto, variando os seus portes desde as plantas de talos rastreiros polo chan, ás que gabean para se erguer coma arbustos; algúns, como o C. frigidus, son miúdos, outros son árbores de até 15 m de altura e de 75 cm de diámetro de toro. As especies de porte pequeno sepecialmente plantas alpinas que medran nas zonas de alta montaña (e.g. C. integrifolius, que medra de 3000 a 4000 m nos Himalaias), mentres que as especies máis grandes, arbustos e árbores, atópanse nas altitudes máis baixas.
As flores prodúcense no extremo dos talos, en solitario ou dentro dun corimbo de até 100 xuntas; son dun diámetro de 5 a 10 milímetros, e teñen cinco pétalos, de cor branca crema en inicio para pasar a cor rosa, de 10 a 20 estames e até cinco estilos. O froita é un pomo cun diámetro pequeno de 5 a 12 milímetros, vermello brillante cando está chagado, contendo dunha a tres (raramente até cinco) sementes.
Ás especies de Cotoneaster úsanse coma fonte de alimentación para as larvas dalgunhas especies de Lepidoptera incluídas as Grey Dagger, Mottled Umber, Short-cloaked Moth e a medidora de inverno.
Especies
thumb|240px|Cotoneaster dammeri thumb|240px|''Cotoneaster horizontalis. thumb|240px|Cotoneaster salicifolius Dependendo da definición usada nas especies, hai entre 70 e 300 especies de Cotoneaster, con moitas microespecies apomícticas tratadas como especies por algúns autores, mais soamente como variedades por outros.
As especies divídense en dúas ou máis seccións:
Galería de imaxes de Tabeirós, A Estrada
Santiago de Tabeirós é unha parroquia que se localiza no concello da Estrada.
Cotoneáster
Cultivo
Os cotoneáster son arbustos de xardín moi populares, cultivados polo seu atractivo porte e pola súa froita decorativa. Moitos dos arbustos de xardinaxe son cultivares, algúns de orixe híbrida; uns con procedencia familiar coñecida, outras non.
Sistema somatosensorial
miniatura|Homúnculo sensorial na cortiza somatosensorial primaria. O sistema somatosensorial comprende un complexo organismo consistente en centros de recepción e proceso, cuxa función é producir modalidades de estímulo tales como o tacto, a temperatura, a propiocepción (posición do corpo) e a nocicepción (dor). Os receptores sensoriais actúan na pel, o epitelio, o músculo esquelético, os ósos e articulacións, órganos internos e o sistema cardiovascular. Mentres que o tacto é considerado un do cinco sentidos tradicionais, a impresión do tacto está formada por varias modalidades. En medicina, o termo coloquial "tacto" é usualmente substituído por "sentidos somáticos", co obxectivo de reflectir dun xeito apropiada a variedade de mecanismos involucrados.
O proceso ten lugar principalmente na área somatosensorial primaria que se atopa no lobo parietal da cortiza cerebral.
En resumo, o sistema actívase cando unha neurona sensorial é impulsada por algún estímulo específico, como a calor; esta neurona pasa a unha área do cerebro especialmente atribuída á área do corpo que recibiu o estímulo.
Anatomía
O sistema somatosensorial esténdese a través de todas as rexións importantes do corpo do mamífero (e outros vertebrados). Componse de receptores sensoriais e neuronas sensoriais (aferentes) na periferia (pel, músculo e órganos), até neuronas máis profundas dentro do sistema nervioso central.
Don Tetto
Don Tetto é un grupo de música colombiano de rock, integrada por Diego Pulecio (voz), Carlos León Gómez (guitarra), Jaime Valderrama (baixo) e Jaime Medina (batería). Foi formado no ano 2003 por Diego Pulecio e Carlos León Gómez na cidade de Bogotá.
Sistema somatosensorial
Vía somatosensorial
Un percorrido somatosensorial polo xeral consta de tres neuronas sensitivas: primaria, secundaria e terciaria.
Periferia
Na periferia, o sistema somatosensorial detecta varios estímulos por medio dos receptores sensoriais, por exemplo, os mecanoreceptores que detectan a sensación de tacto e os nociceptores que detectan a dor. A información sensorial (tacto, dor, temperatura, etc.) é entón transmitida ó sistema nervioso central por medio das neuronas aferentes. Existen diferentes tipos destas, as cales varían en tamaño, estrutura e propiedades. Xeralmente existe unha correlación entre o tipo de modalidade sensorial detectada e o tipo de neurona aferente involucrada. Por exemplo, neuronas lentas, delgadas, non mielinizadas conducen a dor, en tanto que neuronas veloces, grosas e mielinizadas conducen o tacto superficial.