cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Purosangue
Características
Un purosangue típico mide 16 palmos (64 polgadas/1,63 metros) de altura, e pode ser castaño, negro puro, alazán ou tordo en canto á súa pelame. A cara e a parte inferior das súas patas poden ter manchas brancas, pero a cor branca xeralmente non aparece noutras partes do corpo (aínda que algúns xenes relativos á cor, usualmente atopados en exemplares alazanes, traen como consecuencia algúns pelos ou manchas brancas).
Os exemplares nados no hemisferio norte tecnicamente cumpren un ano máis de idade o 1 de xaneiro; mentres que aqueles nados no hemisferio sur fano o 1 de xullo. Estas datas artificiais foron estabelecidas para permitir a estandarización dos cabalos de carreira en diferentes grupos de idade.
Aproximadamente 35.000 poldros nacen e son rexistrados cada ano nos Estados Unidos. A maior cantidade de poldros nacen en Kentucky, Florida e California.
Adrián Colunga
Adrián Colunga Pérez, nado o 17 de novembro de 1984 en Oviedo, é un futbolista español. Xoga de dianteiro e o seu actual club é o Anorthosis Famagusta FC chipriota.
Traxectoria
Como xogador formouse na canteira do Sporting de Gijón, onde xogara xa o seu avó Sindo, extremo dereito do Sporting nos anos 50. Foi máximo goleador en todas as categorías inferiores de devandito club asturiano, desde alevín ata xuvenil, co que chegou a marcar nunha tempada 65 goles. Co Sporting conseguiu o título de campión de España en categoría cadete. Tamén foi habitual na selección asturiana de fútbol.
Aínda en idade xuvenil é cedido a un equipo da Terceira División asturiana, o Club Deportivo Turón, onde anotou 8 tantos en 8 partidos e logrou chamar a atención de equipos de maior categoría sendo ese mesmo ano en decembro onde debutaría na categoría de bronce. Aínda en idade xuvenil, o Marino de Luanco de Segunda B solicita os seus servizos. Despois milita no Ceares e regresa ao Sporting de Gijón B, desde onde regresa ao Marino de Luanco.
Tras tantas cesións, decide saír da órbita do Sporting. O seu periplo continúa fóra de Asturias, concretamente no Soledad Paguera de Mallorca en Terceira e posteriormente ao Pájara Playas de Fuerteventura en Segunda B.
No verán de 2007 foi traspasado ao UD Las Palmas da Segunda División, club que nun primeiro momento expúxose a súa cesión a un equipo de Segunda B, pero acabou integrándose no primeiro equipo. Aos poucos fíxose un oco entre os titulares e terminou a tempada 2007–08 con 13 tantos, sendo o segundo máximo goleador do equipo tras Marcos Márquez.
En xullo de 2008 foi traspasado ao Recreativo de Huelva por 2,7 millóns de euros, asinando por catro tempadas, cunha cláusula de rescisión de 15 millóns de euros. Así se produciu o seu debut en Primeira División na primeira xornada ante o Real Betis no Ruiz de Lopera anotando o gol da vitoria do seu novo equipo.
Na tempada 2009–10 volve a Segunda co Recreativo e o seu rendemento é menor, e rodeado de polémica marcha cedido ao Real Zaragoza de Primeira ata o final da tempada. Comeza a tempada marcando en Tenerife e axudando á remontada do seu equipo. Co paso dos partidos afiánzase no once titular e acaba a tempada pichichi do Real Zaragoza con 7 goles, entre eles 2 a Víctor Valdés, porteiro do FC Barcelona, e a Iker Casillas, porteiro do Real Madrid. Á súa vez acaba pichichi dos reforzos de inverno na Liga BBVA empatado con Osvaldo, dianteiro do Espanyol cedido tamén en decembro.
O verán do 2010 volveu ao Recreativo, pero o seu desexo de xogar en Primeira pono no mercado. Finalmente foi traspasado ao Getafe CF por 2,5 millóns de euros, club co que consegue, o 19 de agosto de 2010, debutar na UEFA Europa League fronte ao APOEL FC de Chipre.
Tetracerus quadricornis
É o único membro do xénero Tetracerus e o único bóvido de catro cornos. Distribúese amplamente, pero en poboacións descontinuas, na maior parte da India, desde os contrafortes do Himalaia; algúns individuos poden vivir no Nepal.
Características
Tetracerus quadricornis mide de 80 a 110 cm de lonxitude de cabeza e tronco, máis unha cola de 10 a 15 cm; a súa altura na cruz é de 55 a 65 cm, e pesa entre 15 e 25 kg.
O pelo é curto e delgado, de coloración xeral parda; a parte interior das patas e a zona ventral son de cor branca. Os machos son de cor parda avermellada polas partes superiores, e teñen unha banda escura que se estende cara abaixo na parte frontal de cada pata; os máis vellos son de cor amareleada. As femias xeralmente son de cor algo máis agrisada.
Só os machos teñen cornos: un par de pequenos cornos rectos en forma de puga detrás dos ollos e un segundo par de cornos máis pequenos enriba deles. O par posterior mide de 80 a 100 mm de lonxitude, e o frontal de 25 a 38 mm.
Bioloxía
O hábitat e a ecoloxía da especie non son ben coñecidos. Encóntranse en outeiros ben arborados ou en zonas montañosas, e nunca lonxe da auga.
Comportamento
É unha especie solitaria, e rara vez se encontran máis de dous exemplares xuntos. Estes animais son sedentarios e viven na mesma rexión durante toda a súa vida. Poden ser facilmente domesticados cando son novos, pero resultan extremadamente delicados en cativerio.
Alimentación
Aliméntanse de ramas de árbores e arbustos, froitos e herbas.
Reprodución
O machos poden seren extremadamente agresivos entre si durante o período de celo. O apareamento ten lugar durante a temporada de chuvias, de xullo a setembro. Polo xeral nacen unha ou dúas crías por parto, cun peso medio de ao redor de 1 kg cada unha.
Lonxevidade
o antílope de catro cornos pode vivir en catividade até os 10 anos de idade.
Depredadores
A especie é cazada por cuóns, tigres, gatos pequenos, lobos e leopardos. Crese que o seu método defensivo é a atenta vixilancia e a súa velocidade.
Taxonomía
miniatura|200px|Cabeza de macho de Tetracerus quadricornis. O xénero Tetracerus foi fundado en 1825 polo zoólogo inglés William Elford Leach, e publicado en ''Trans. Linn. Soc. Lond.'', 14: 524.
A súa única especie fora descrita por primeira vez en 1816 polo naturalista francés Henri Marie Ducrotay de Blainville, baixo o nome de Cerophorus quadricornis, na súa obra "Sur plusieurs espèces d'animaux mammifères, de l'ordre des ruminans", publicada no Bulletin des Sciences, par la Société Philomathique de Paris 8: 73-82.
Máis tarde foi reclasificada no xénero Tetracerus, resultando así o redundante nome, en grego e en latín, que ten hoxe, Tetraceus quadricornis:
Poboación e status
A poboación estimábase en 2001 en menos de 10.000 individuos maduros. Debido á perda de hábitat de bosque, hai un continuo descenso da poboación, estimándose que ningunha subpoboación contén máis de 1.000 individuos maduros.
A principal amenaza para a especie é a destrución do seu hábitat debido á eliminación de matogueiras e bosques para conseguir terreos para a agricultura. Porén, a especie encóntrase en moitas áreas protexidas na India, e a especie está totalmente protexida pola lei de protección da vida silvestre. Está na lista do Apéndice III do CITES (só no Nepal).
A situación da especie está clasificada pola UICN como de VU (especie vilnerábel).
Corneantes, Donís, Cervantes
Corneantes é un lugar da parroquia de Donís no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2013 tiña 11 habitantes (7 homes e 4 mulleres).
Camarón de area
O camarón de area ou areeiro (Crangon crangon, Linnaeus 1758) é unha especie de crustáceo malacostráceo da orde dos decápodos, familia dos crangónidos, incluída no seu xénero tipo, Crangon que se encontra nas costas do Atlántico oriental, habitualmente nadando sobre as areas das praias.
Está presente en todas as praias do Atlántico oriental, especialmente nas europeas, desde Escandinavia polo norte, onde abunda, até Marrocos, polo sur, incluíndo os mares Mediterráneo e Negro.
É un marisco moi degustado, especialmente nos países ribeiráns do mar do Norte (Países Baixos, Alemaña e países escandinavos), pero tamén en España.
Taxonomía
A especie foi definida en 1758 polo naturalista sueco Carl von Linné na 10ª edición do seu Systema Naturae, co nome de Cancer crangnon.
Sinónimos
Posteriormente foi reclasificada en diversos outros xéneros, até chegar ao seu nome oficial actual, polo que se coñece tamén polos seguintes sinónimos:
Características morfolóxicas
miniatura|240px|Anatomía externa de Crangon crangon. miniatura|240px|Primeiro plano das pseudoquelas de  C. cragnon. miniatura|240px|C. crangon coas antenas despregadas cara a adiante.
O pereion (conxunto dos toracómeros, metámeros ou segmentos do tórax) libres, non fusionados coa cabeza no cefalotórax) é deprimido e liso, sen quillas laterais.
O rostro é curto, deprimido e acanalado, de bordos case paralelos e punta arredondada que chega á marxe posterior dos globos oculares. Ten ademais unha espiña dorsal media dirixida cara adiante, e dúas espiñas hepáticas ao mesmo nivel, que comezan na marxe do rostro e que, bordeando as rexións gástricas, se dirixen cara a atrás, para desaparecer na metade da rexión branquial.
Os ollos están ben desenvolvidos, con pedúnculo curto e groso; os globos oculares presentan unha profunda escotadura dorsal.
As anténulas teñen o estilocerito curto e bicudo, e dous flaxelos. As antenas presentan o escafocerito longo, coa marxe externa grosa, unha quilla lonxitudinal, unha espiña externa longa e un flaxelo case tan longo como todo o corpo.
Os pereiópodos do primeiro par son robustos, subqueliformes, estando constituída a pseudoquela (pseudopinza) por un dáctilo curvo e bicudo que se abre sobre a marxe anterior do propodio, que está prolongado nunha espiña a maneira de dedo fixo. As patas do segundo par son longas e delgadas, chegando case ao extremo das do primeiro par, con pinzas pequenas e ben formadas. As terceiras patas son delgadas e de igual lonxitude que as primeiras, cun dáctilo longo e afiado. E as dos pares cuarto e quinto son máis grosas que as do terceiro e están rematadas nun dáctilo forte.
O abdome ten os segmentos lisos, coa marxe dorsal arredondada e coas placas laterotergais posteriormente arredondadas, e sen espiñas; o sexto segmento presenta unha espiniña no ángulo posteroinferior.
O telson está rematado en ángulo agudo moi saínte, con tres pares de espiñas e varias sedas plumosas; os pleópodos son de dúas ramas, e os uropodios relativamente longos.
A coloración é críptica, areosa ou máis on menos agrisada, que pode cambiar para que coincida co medio no que viven. O corpo de animal é translúcido.
Hábitat e distribución
Viven en augas tranquilas pouco profundas, normalmente nas praias e en marismas próximas ás desembocaduras dos ríos, xa que tolera as augas lixeiramente salobres.
Os adultos son epibentónicos, vivindo cerca do fondo, especialmente nas augas pouco profundas dos esteiros ou cerca da costa.
Habita no litoral do Atlántico nororiental, desde o mar Branco, no norte de Rusia, até o sur de España e as costas de Marrocos, incluíndo o mar Mediterráneo, até Grecia e Turquía, chegando ao mar Negro. e o mar Báltico, presentando nesta última zona poboacións abundantes.
A pesar da súa ampla área de distribución, porén, hai pouco fluxo de xenes debido á existencia de certas barreiras naturais, como o estreito de Xibraltar e o Bósforo. Pénsase que as poboacións do oeste do mar Mediterráneo son as máis antigas, e que a propagación da especie por todo o norte do Atlántico ocorrería no plistoceno.
Xeralmente é moi abundante e ten un efecto significativo sobre os ecosistemas nos que habita.
Reprodución
O camarón de area é un animal hermafrodita funcional, que actúa un ou dos anos como macho e posteriormente como femia, até os 3 ou 4 anos que adoita vivir. As femias alcanzan a madurez sexual cando miden ao redor de 22 mm, mentres que os machos son maduros aos 30 mm. As femias fan dúas postas ao ano de entre 2.000 e 14.000 óvulos; despois de seren estes fecundados, os ovos son transportados polas nais nas súas patas abdominais durante un ou dous meses.
Cando os ovos eclosionan, as crías convértense en larvas planctónicas (é dicir, peláxicas, que nadan libremente até que miden uns 10 mm, e pasan por cinco écdises antes de chegaren á etapa de "post-larva", momento en que baixan ao fondo do mar; daquela miden 1 cm.
Nutrición
Aliméntanse de noite, de algas e de todo tipo de pequenos invertebrados bentónicos.
Nomes populares galegos
Este especie recibe en Galicia numerosos nomes, ademais dos antecitados camarón de area e areeiro, como burra, camaleón, camarón, camarón bravo, camarón das ladeiras, camarón de río, camarón do limpo, camarón do río, camarón feo, camarón gafo, camarón sarnoso, esquía , esquía de area, esquila areneira e outras menos citadas.
Rosa Ramonell na súa Guía, e Lahuerta e Vázquez, no seu Vocabulario multilingüe, empregan o castelanismo quisquilla.
Pesquería e consumo
A súa principal área de captura destes camaróns é o mar de Wadden, onde se apañan con artes de vara e de arrastre, en augas pouco profundas (de 2 a 3 m).
En 1999 capturáronse cerca de 37.000 toneladas destes crustáceos, que se consumiron principalmente en Alemaña (é moi usual o uso deste crustáceo na Baixa Saxonia como almorzo) e nos Países Baixos (entendedo como tales a Bélxica e Holanda), que acaparan o 80 % do consumo total.
Os exemplares de moi pequeno tamaño, sécanse e empréganse para a fabricación de pensos para o gando.
Atol Napuka
Napuka é un atol das Tuamotu, na Polinesia francesa. Forma parte, xunto con Tepoto Norte, das illas da Decepción. Administrativamente é a capital dunha comuna que inclúe os dous atois. Está situado ao nordés do arquipélago, a 926 km de Tahití.
Xeografía
É un atol de forma ovalada, de 9 km de longo e 3 km de ancho. A lagoa ocupa unha área de 18 km² e as terras emerxidas, 8 km². Non existe un paso practicable entre a lagoa e o océano. O anel coralino está formada por dúas illas e 32 illotes. Na illa do leste hai un aeroporto, e na illa do norte a vila principal: Tepukamaruia. A poboación era de 253 habitantes no censo de 2002, co principal recurso económico da produción de copra.
Historia
Napuka foi colonizado desde os atois veciños das Tuamotu. Atopáronse restos arqueolóxicos dunha decena de maraes, con cunchas de tartarugas no subsolo. O atol é un dos lugares utilizados polas tartarugas mariñas para aniñar. O primeiro europeo en chegar foi o inglés John Byron en 1765. Tamén se coñeceu como Whytoohee e Tepukamaruia.
Rally da Coruña de 1988
O Rally da Coruña de 1988 foi a 17ª edición de dito rally e a última proba da tempada 1988 do Campionato de Galicia de Rally.
Celebrouse entre o 26 e o 27 de novembro de 1988 e estivo dominado polos Renault 5 GT Turbo, que ocuparon 8 das 9 primeiras posicións, incluída a da vitoria que foi para Germán Castrillón. O ourensán Alfonso Pavón rematou cuarto e proclamouse campión galego de 1988.
Ramón María Aller
Ramón María Aller Ulloa, nado no pazo de Filgueiroa de Donramiro (Lalín) o 3 de febreiro de 1878 e finado na vila de Lalín o 28 de marzo de 1966, foi un astrónomo galego, ademais de sacerdote e matemático.
Traxectoria
Fillo do notario de Lalín Domingo Enrique Aller Rodríguez e afillado do deputado Ramón Villar Ulloa, comezou a estudar no Colexio dos xesuítas de Camposancos, na Guarda, e continuounos no seminario de Lugo. Con vinte anos obtivo un doutoramento en teoloxía. Foi ordenado sacerdote con dispensa de dous anos, e, aos 26, acadou como alumno libre unha licenciatura en Ciencias Exactas pola Universidade de Madrid. Na década de 1910 construíu na súa casa, en Lalín, o primeiro observatorio astronómico de Galicia.
En 1939, encargouse de explicar Xeometría e Análise Matemática na Universidade de Santiago de Compostela. En 1943 doutorouse na Universidade de Madrid, e no 1944 na Universidade de Santiago creouse a Cátedra de Astronomía para el; grazas á súa colaboración e doazóns dos seus aparellos de astronomía, a Universidade de Santiago dispuxo dun observatorio, que hoxe leva o seu nome ; nel continuou cos seus estudos do firmamento, sempre cunha estreita relación con importantes astrónomos europeos da época. Na universidade de Santiago dirixiu as teses doutorais de Enrique Vidal Abascal (On the orbits of visual double starts), Antonia Ferrín Moreiras (Observaciones de pasos por dos verticales), Rafael Cid Palacios, Francisco Múgica Buhigas, e Juan Antonio Zaera Toledo.
Ramón María Aller foi membro do Seminario de Estudos Galegos onde ingresou no ano 1928, cun discurso de entrada titulado "D. José Rodríguez González: o matemático de Bermés", da Academia das Ciencias Exactas de Madrid, da Comisión da Astronomía e doutras institucións mundiais, así como da Real Academia Galega, na que ingresou o 27 de xullo de 1941 canda outros dezanove académicos de número.
Inventou aparellos de medición e observación, algúns deles foron adoptados polo observatorio de París. Dominaba dez idiomas.
Obras
En palabras de José Angel Docobo Durántez
Algunhas das publicacións de Ramón M. Aller son:
Galardóns e homenaxes
Foi nomeado catedrático e director vitalicio do observatorio de Santiago de Compostela, cóengo de honra da Catedral de Santiago, e fillo adoptivo da cidade de Santiago. O inglés Wilkins puxo o nome de Aller a un cráter da Lúa.
En 1960 Galicia recoñece o labor de Ramón M. Aller cun gran homenaxe en Lalín, no 2010 adícaselle o Día da Ciencia en Galego , e no 2011 a Real Academia Galega de Ciencias adícalle o Día do Científico Galego dese ano.
A Aula Magna da Facultade de Matemáticas da Universidade de Santiago de Compostela leva o seu nome.
O cráter Aller
Hugh Percy Wilkins e Patrick Moore (no seu libro The Moon), propuxeron o nome de Aller (como homenaxe ao seu traballo astronómico) para identificar o cráter Langrenus K (nome orixinal na nomenclatura da IAU con entrada de catálogo 4689) e durante as décadas dos anos 1950 e 1960 foi coñecido como cráter Aller nos mapas da superficie da Lúa, e así era coñecido na chegada do home a Lúa. O nome actual do cráter é unha homenaxe ao matemático inglés George Atwood, foi introducido provisionalmente no ano 1974 e adoptado oficialmente pola IAU no ano 1976, hoxe coñécese como cráter Atwood (alias Aller).
O cráter está situado no Mar da Fecundidade (Mare Fecunditatis) nas coordenadas 5.8°S 57.7°E, ten un diámetro de 28,64 km e unha profundidade de 2,5 km.
José Valado
José Valado Feijoo, nado en Verea en 1940, é un empresario galego do sector da hostalaría.
Traxectoria
A finais da década dos cincuenta emigrou aos Estados Unidos, onde comezou a traballar como camareiro. Na actualidade, e tras unha operación de compra, é o propietario dun grupo empresarial dedicado a labores auxiliares de hostalaría con sede en Washington. Unha das empresas do seu grupo foi a responsable de fornecer o servizo de cátering durante a primeira toma de posesión do presidente estadounidense, Barack Obama.
José Callejón
José María Callejón Bueno, nado en Motril (Granada) o 11 de febreiro de 1987, é un futbolista español. Xoga de dianteiro e o seu actual club é a Fiorentina.
Traxectoria
Empezou nos seus inicios a xogar ao fútbol sala e previo paso polo fútbol 7.
Formado na escola de fútbol Costa Tropical e nas categorías inferiores do Real Madrid CF, debutou como xogador profesional no Real Madrid Castilla a tempada 2006–07, en Segunda División. Disputou cinco partidos sen anotar un gol.
A seguinte campaña, en Segunda División B, anotou 21 goles en 37 partidos, sendo o máximo anotador da categoría.
O 18 de xuño de 2008 foi traspasado por 1,2 millóns de euros ao RCD Espanyol de Barcelona, co que asinou un contrato por catro tempadas. Ata ese momento compartira vestiario co seu irmán xemelgo Juanmi. Co equipo perico debutou en Primeira División o 20 de setembro de 2008, nun partido ante o Getafe CF.
Collin Chou
Collin Chou (nome en chinés tradicional: 鄒兆龍; chinés simplificado: 邹兆龙; pinyin: Zōu Zhàolóng), nado o 11 de agosto de 1967 en Kaohsiung, é un actor e especialista en artes marciais taiwanés ás veces coñecido como Ngai Sing. O papel que máis recoñecemento lle reportou foi o de "Seraph" nos filmes Matrix Reloaded e Matrix Revolutions, así como no viedeoxogo Enter the Matrix.
Traxectoria
No cinema asiático, traballou en varios filmes con Jet Li e Sammo Hung, incluíndo o filme de artes marciais épicas, Fearless. Participa con Donnie Yen no filme Punto Flash, e protagoniza xunto a Jet Li e Jackie Chan The Forbidden Kingdom, no que interpretou Warlord Xade.
Bernardo Fernández Piñeiro
Bernardo Fernández Piñeiro, nado en Pontedeume en 1981, é un político galego. Membro do PSdeG-PSOE, é alcalde de Pontedeume tras acadar a maioría absoluta nas eleccións municipais de 2015. Ademais é o portavoz do Grupo Provincial Socialista na Deputación da Coruña e Secretario Xeral do PSdeG-PSOE na mesma provincia.
Traxectoria
Músico de profesión. Militante das Xuventudes Socialistas dende 2004. Nas eleccións municipais de 2011 encabezou por primeira vez a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía, e foi elixido concelleiro formando parte da oposición. Nas municipais de 2015 volveu encabezar a candidatura do PSdeG-PSOE e foi elixido alcalde de Pontedeume con maioría absoluta. No 2019 revalidou a maioría absoluta acadando 9 concelleiros dun total de 13, e convertendo ao PSdeG-PSOE eumés na formación política con maior representación na Corporación Municipal da historia democrática do municipio.
No ano 2023, revalidou novamente a maioria absoluta, acabado o mellor resultado do Partido Socialista na comarca de Ferrolterra e un dos mellores da provincia da Coruña, con 9 concelleiros dunha corporación de 13.
Así mesmo, no ano 2015 foi elixido deputado provincial polo partido xudicial de Betanzos, repetindo nese cargo no 2019. Actualmente ocupa o cargo de portavoz do Goberno e do Grupo Provincial Socialista na Deputación.
Dende febreiro do 2022 é Secretario Xeral do PSdeG-PSOE na provincia da Coruña, tras gañar as primarias o 30 de xaneiro cun 77% dos votos fronte a Noa Díaz Varela. Así mesmo, ostentou o cargo de Vicesecretario Xeral do PSdeG-PSOE na provincia (2018-2022), así como o de Secretario de Organización Provincial (2014-2018), baixo os mandatos de Valentín González Formoso e Julio Sacristán.
Así mesmo, é membro do Comité Federal do PSOE presidido por Pedro Sánchez, máximo órgano de control político e de dirección do Partido Socialista a nivel estatal.
Vida persoal
É veciño de Centroña.
Sergio Díaz
Sergio Ismael Díaz Velázquez, máis coñecido como Sergio Díaz, nado o 5 de marzo de 1998 en Itauguá (Central), é un futbolista profesional internacional paraguaio da canteira do Cerro Porteño que actualmente xoga como dianteiro no Corinthians cedido polo Real Madrid.
Club
Nado en Itauguá, cidade do Departamento Central de Paraguai, Sergio Díaz comezou a súa carreira futbolística na escola de fútbol do Club Tacuary, aínda que tan só permeneceu no club do barrio Jara da Asunción un ano. Con dez anos chega á canteira do Cerro Porteño, onde en idade sub-15 consegue meter uns trinta goles, os cales lle valen para ser ascendido ao filial. Alí, tras adestrar co primeiro equipo, é comparado con Sergio "Kun" Agüero. O seu debut co primeiro equipo na Primeira División de Paraguai produciríase 27 de xuño de 2014, data na que contaba 16 anos e 3 meses, no último encontro do Torneo de Apertura. Nese partido, que supuxo a vitoria por 2−1 do seu equipo ante o Club General Díaz, entra no minuto 84. O seu primeiro gol chegaría no Torneo Clausura, o 28 de setembro do mesmo ano, na décima xornada ante Club Nacional, sendo o único tanto do encontro. Pouco despois, o 8 de outubro, consegue anotar dous goles na vitoria do seu equipo por 2−0 ante o Club Atlético 3 de Febrero. O 6 de novembro debuta na Copa Suramericana ante o Boca Juniors, saíndo ao terreo de xogo no minuto 62. As súas boas actuacións, incluídas as do Campionato Suramericano sub-20 coa levantan o interse polo xogador do Liverpool FC e do Manchester United. En canto á liga loca, finaliza Torneo Clausura de 2014 como subcampión co Cerro Porteño e aportando oito goles.
Ao ano seguinte, no Torneo Apertura 2015, disputa o Super Clásico do fútbol paraguaio entre o Cerro Porteño e o Club Olimpia. Sergio Díaz é quen de anotar o gol que abre o marcador aos 14 minutos, converténdose así no xogador máis novo en anotrar nos clásicos con 17 anos, 1 mes e 28 días. Finalmente, o encuentro finalizó 1 a 1. Nese torneo apertura, Díaz acaba anotando 5 goles e coroándose campión. Tras acabar a temporada e cumprir 18 anos, asina o seu primeiro contrato como profesional co Cerro Porteño até 2021. A nivel internacional, debuta ese mesmo ano na Copa Libertadores ante o Sport Club Corinthians, onde contribúe con brillo á vitoria do seu equipo por 3−2, conseguindo un gol e unha asistencia. Tras superar a fase previa do torneo, o Cerro Porteño consegue a súa clasificación aos oitavos de final do certame continental. O 28 de abril, recibiron ao Boca Juniors no Defensores del Chaco no partido de ida da fase eliminatoria. Díaz entrou ao partido no minuto 71, efrontándose a xogadores como Carlos Tévez e Nicolás Lodeiro, mais acabaron por perder por 2 a 1. O partido de volta xogouse o 5 de maio na Bombonera, velvendo a saír Díaz na segunda metade. Con todo, o seu equipo foi eliminado tras caer por 3 a 1.
O 1 de xullo de 2016, da finalmente o salto a Europa asinando polo Real Madrid a cambio de 5 millóns de euros máis variábeis. Co club madrileño fai a pretemporada co primeiro equipo no Canadá, sendo convocado para xogar un amigábel ante o Paris Saint-Germain, sen chegar a debutar, e xogando contra o Chelsea FC na International Champions Cup, saíndo en substitución de Álvaro Morata no minuto 66. Disputou entón o seu primeiro partido co Real Madrid con 18 anos e 147 días, utilizando a camisola co número número 38, e converténdose no segundo xogador paraguaio en xogar para os "merengues" despois de Javier Acuña. Ao comezar a temporada é asignado ao filial, o Real Madrid Castilla, onde xoga 36 partidos e anota 5 goles na Segunda División B. Ademais, xoga na Copa de Europa xuvenil da UEFA, onde se converte nun dos xogadores máis destacados do equipo con 4 goles en 8 partidos. Tras acabar a temporada, o 10 de agosto de 2017 anúnciase a súa cesión ao Club Deportivo Lugo da Segunda División.
Internacional
Sergio Díaz é interancional coa nas categorías sub-15, sub-17, sub-20, sub-23 e absoluta. Debutou coa súa selección en competición oficial no Campionato Suramericano sub-20 do Uruguai 2015 ante na primeira xornada do torneo, sendo o autor do segundo tanto do seu equipo na vitoria por 4−2, sendo o xogador máis novo da historia en conseguir un gol na competición con 16 anos e 10 meses. Finalmente xoga 7 partidos do torneo onde anota 2 goles. Un mes despois de participar no Suramericano Sub-20, foi escollido como parte da selección sub-17 para xogar el Suramericano da categoría no seu país. O 4 de marzo xogou o primeir partido contra, anotando o primeiro gol do torneo no minuto 24 de partido e conseguindo gañar finalmente por 3 a 2. Despois do verán, grazas ás súa aactuacións, foi convocado para xogar o Mundial Sub-17. No mundial debuta o 20 de outubro, onde xogou como contra no primeiro partido do grupo e gañando 4 a 1. Con todo, tras xogar contra, campioa de Europa da categoría, e , quedaron eliminados do torneo. Tras ser un habitual nas categorías inferiores da selección paraguaia, Díaz debuta coa selección absoluta o 2 de xuño de 2017 nun amigábel ante.
Dólar de Hong Kong
O dólar (en chinés: 港元, e inglés: dollar) é a unidade monetaria da Rexión Administrativa especial chinesa de Hong Kong. Divídese en 100 centavos e o seu código ISO 4217 é HKD. Normalmente abréviase co símbolo do dólar ($), pero para diferenciala doutras moedas coa mesma denominación utilízase HKD. O dólar de Hong Kong é unha das moedas máis intercambiadas do mundo.
Etimoloxía
En cantonés escrito, utilízase o símbolo 圓, con todo, cando se fala desta moeda normalmente utilízase a palabra 蚊, quizais por unha transliteración da primeira sílaba da palabra chinesa "diñeiro", aínda que algúns suxiren que é un uso incorrecto do carácter 緡. De xeito informal utilízase tamén o símbolo do iuan, 元. O dólar divídese en 100 centavos. Para representar as cen unidades, utilízase o símbolo 仙. En mandarín utilízase o carácter 分. As cantidades de 10 centavos denomínanse en houh (毫, e en mandarín 角, jiǎo). Durante o mandato británico, existía outra subdivisión (como nalgunhas das moedas de antigas colonias británicas de Oriente Medio) chamada mil, coñecida en chinés como man ou tsin (文 ou 千).
Historia
Durante a ocupación xaponesa de Hong Kong, introduciuse o ien militar xaponés como único medio de pago. Cando se introduciu por primeira vez o 26 de decembro de 1941, o cambio estableceuse en 2 HKD por ien. Con todo, en agosto de 1942 a taxa cambiouse a 4 dólares por ien. O 1 de xuño de 1943 o ien converteuse na única moeda de curso legal de Hong Kong. A emisión de diñeiro local levouna a cabo de novo o goberno de Hong Kong e máis tarde os bancos privados trala liberación, coa mesma taxa de cambio de 16 dólares por libra de antes da guerra. O 6 de setembro de 1945 todo o diñeiro xaponés declarouse nulo.
En 1967, cando a libra depreciouse, a taxa de cambio incrementouse de 1 xilin con 3 peniques a 1 xilin con 4½ peniques. En 1972, o dólar de Hong Kong fixou a súa taxa de cambio respecto ao dólar estadounidense a 5,65 HKD = 1 USD. En 1973 esta taxa revisouse quedando en 5,085 HKD = 1 USD. Entre 1974 e 1983, o dólar de Hong Kong converteuse nunha moeda flutuante. O 17 de outubro de 1983, o dólar de Hong Kong fixouse ao dólar estadounidense en 7,80 HKD = 1 USD.
A lei básica de Hong Kong e a Declaración conxunta senón-británica establecen que Hong Kong ten plena autonomía para emitir moeda propia. A moeda emítea o goberno e tres bancos locais baixo a supervisión da Autoridade Monetaria de Hong Kong. Un banco pode emitir dólares soamente si ten o seu cambio equivalente en dólares estadounidenses en depósito. O sistema monetario de Hong Kong asegura que a totalidade do seu sistema está apoiado por dólares estadounidenses cunha taxa de cambio fixada. Os recursos para este apoio mantéñense no fondo de intercambio de Hong Kong, o cal é unha das maiores reservas oficiais do mundo. Crese ademais que Hong Kong ten un dos maiores depósitos de dólares estadounidenses, estimado en 700 mil millóns de USD.
Moedas
En 1863, introducíronse as primeiras moedas de 1 mil, 1 e 10 centavos, seguidas en 1866 polas denominacións de 5 e 20 centavos e ½ e 1 dólar, esta última serie cuñada na efémera Casa da Moeda de Hong Kong (1866-1868). As moedas de 1 mil e 1 centavo cuñáronse en bronce, e as demais denominacións en prata. En 1866 a fabricación de moedas de 1 mil terminou, mentres que as de ½ e 1 dólar cesou en 1868. A única moeda que volveu fabricarse foi a de ½ dólar en 1890, coa denominación de 50 centavos. En 1905 substituír a prata para a cuñaxe de moedas, excepto a de 5 centavos durante un breve período de tempo entre 1932 e 1933.
En 1941 cuñouse a última denominación de 1 centavo, con todo non chegaron a circular debido á segunda guerra mundial. En 1935 introducíronse moedas de 5 e 10 centavos en cuproníquel, substituídas polo níquel en 1937 e latón entre 1948 e 1949. En 1951 emitíronse moedas de 50 centavos de cuproníquel, que se cambiaron a latón en 1977.
En 1960 cuñáronse moeda de 1 dólar de cuproníquel, ás que se lle reduciu o tamaño en 1978. A estas seguíronlle en 1975 moedas de 20 centavos de latón e 2 dólares de cuproníquel, ambas con forma lobulada. En 1976 introducíronse denominacións de 5 dólares de cuproníquel con forma decagonal, as cales cambiaron a unha forma redonda en 1980. A última emisión de moedas de 5 centavos foi en 1979, pero a última cuñaxe foi en 1988. En 1994 introduciuse unha moeda bimetálica de 10 dólares.
Billetes
Hoxe en día a emisión de billetes denominados en dólares de Hong Kong é competencia da Autoridade Monetaria de Hong Kong. Baixo a súa licenza, só tres bancos privados poden emitir os billetes para a circulación na rexión administrativa. Tamén a propia Autoridade Monetaria emite os seus billetes. Normalmente nos demais países o único competente para emitir diñeiro é un único banco central, con todo o caso de Hong Kong non é único, por exemplo en Macau ou no Reino Unido.
En 1845 fundouse o primeiro banco privado, chamado Oriental Bank. Con todo, os primeiros billetes non se fabricaron ata a década dos 60, cando o Oriental Bank, o Chartered Bank of India, a Australia and China Company and the Hong Kong and Shanghai Banking Company empezaron a emitir billetes. As denominacións emitidas entre 1860 e 1880 eran de 1, 5, 10, 25, 50, 100 e 500 dólares. Estes billetes non eran aceptados polo Tesouro para pagar impostos e taxas gobernamentais, aínda que os mercantes aceptábanos. Os billetes de 25 dólares non sobreviviron máis aló de finais do século XIX, mentres que o billete de 1 dólar emitiuse ata 1935.
De acordo coa Orde sobre diñeiro de 1935, os billete de 5 dólares e de máis cantidade pódenos emitir tres bancos locais (Mercantile Bank of India Ltd., Chartered Bank of India e Australia and China and the Hong Kong and Shanghai Banking Company). O goberno fíxose cargo da produción de billetes de 1 dólar. En 1941, o goberno introduciu billetes de 1, 5 e 10 centavos debido á pouca facilidade de transportar moedas a Hong Kong trala segunda guerra mundial. Trala ocupación xaponesa, emitíronse billetes de urxencia de 1 dólar reimpresos en billetes de 5 iuan chineses.
En 1945 renovouse a produción de papel moeda, coas emisións do goberno de 1, 5 e 10 centavos, e 1 dólar, e os demais bancos emitindo billetes de 5, 10, 50, 100 e 500 dólares. En 1960 os billetes de 1 dólar substituíronse por moedas.
En 1975, os billetes de 5 dólares substituíronse por moedas, á vez que se introducía unha nova denominación de 1.000 dólares en 1977. En 1978 o Mercantile Bank foi absorbido polo HSBC e deixou de emitir billetes. En 1985, introducíronse billetes de 20 dólares, mentres que en 1993, introduciuse unha nova moeda de 10 dólares á vez que os bancos privados deixaron de emitir billetes desta denominación. En 1994 a Autoridade Monetaria de Hong Kong permitiu ao Banco da China emitir billetes.
63ª edición dos Óscar
A 63.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 25 de marzo de 1991 no Shrine Auditorium dos Ánxeles (Estados Unidos). O mestre de cerimonias foi Billy Cristal.
Premios
miniatura|150px|[[Kevin Costner, mellor filme e mellor director]] right|miniatura|150px|[[Jeremy Irons, mellor actor]] right|miniatura|150px|[[Kathy Bates, mellor actriz]] right|miniatura|150px|[[Joe Pesci, mellor actor secundario]] right|miniatura|150px|[[Whoopi Goldberg, mellor actriz secundaria]] right|miniatura|150px|[[Michael Blake, mellor guión adaptado]] miniatura|150px|[[Barbara Kopple, mellor longametraxe documental]] miniatura|150px|[[Nick Park, mellor curtametraxe animada]] miniatura|150px|[[John Barry, mellor banda sonora]] miniatura|150px|[[Stephen Sondheim, mellor canción]] miniatura|150px|[[Russell Williams II, mellor son]] miniatura|150px|[[Doug Drexler, mellor maquillaxe]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Gran Premio de España de 1999
O Gran Premio de España de 1999 foi unha carreira de motor de Fórmula Un celebrada o 30 de maio de 1999 no Circuíto de Cataluña, Barcelona. Foi a quinta carreira da tempada de 1999 da Fórmula Un. A carreira de 65 voltas gañouna o piloto que tamén logrou a pole position Mika Häkkinen, dirixindo un McLaren - Mercedes, Matt David Coulthard e Michael Schumacher terceiro nun Ferrari.
Carreira
Mika Häkkinen, comezou desde a pole por quinta vez en 1999, saíu rapidamente da liña de saída e comezou a construír un espazo entre el e o segundo lugar. David Coulthard e Jacques Villeneuve, que comezaron terceiro e sexto respectivamente, tiveron grandes saídas e puideron acadar o segundo e terceiro posto na primeira curva. Eddie Irvine, que comezara segundo, tivo un comezo pobre e caeu ao quinto lugar despois de ser pasado por Coulthard e Villeneuve, e despois na segunda curva, o seu compañeiro Michael Schumacher. Olivier Panis e Marc Gené non comezaron, Gené retirouse e Panis puido continuar no último lugar.
O dúo de McLaren de Häkkinen e Coulthard comezou a construír unha brecha substancial, cos Ferraris retidos por Villeneuve. Eddie Irvine, na volta 23, foi o primeiro dos corredores dianteiros en entrar en boxes. Mika Häkkinen entrou na seguinte volta, pero acumulara tal distancia que só baixou ao segundo lugar. Villeneuve e Schumacher pararon simultaneamente, pero a parada de Villeneuve foi máis longa e Schumacher puido pasar a Villeneuve nos pits. Irvine tamén puido capitalizar a lenta parada de Villeneuve para pasalo.
Despois da parada, Michael Schumacher quedou atrapado inicialmente detrás de Heinz-Harald Frentzen, pero unha vez pasado, comezou a tarefa de perseguir a David Coulthard, catorce segundos por diante. Schumacher colocouse a un segundo de Coulthard na volta 41, pero fixo a seguinte volta sen facer ningún intento de pasar. Mika Häkkinen entrou nos boxes logo de Schumacher e Coulthard entrou na volta 45. A parada de Coulthard foi lixeiramente máis rápida que a de Schumacher e saíu adiante de Schumacher. Schumacher puido poñerse detrás de Coulthard con pneumáticos fríos, pero non puido pasar a Coulthard. Unha vez que os pneumáticos de Coulthard quentáronse, puido alonxarse de Schumacher.
Jacques Villeneuve entrou en boxes na volta 40, cun elemento do alerón traseiro roto. Os mecánicos sacaron o elemento roto do á, pero rompeu a primeira marcha cando Villeneuve tratou de saír de boxes e retirouse.
Anthony Davis
Anthony Davis, Jr., nado o 11 de marzo de 1993 en Chicago, Illinois, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Los Angeles Lakers da National Basketball Association (NBA). Xogou de ala-pivote para a Universidade de Kentucky antes de ser seleccionado na 1ª posición do Draft da NBA de 2012 polos New Orleans Hornets. Despois da súa temporada "rookie" na NBA, foi elixido no mellor quinteto de novatos da competición. No seu segundo ano foi elixido no Quinteto ideal da NBA.
Instituto
miniatura|left|180px|Davis cos Wildcats. Anthony Davis Jr. é fillo de Anthony e Eranier Davis. Naceu o 11 de marzo de 1993 no South Side de Chicago, Illinois. Ten unha irmá xemelga chamada Antoinette e unha irmá máis vella chamada Lesha, que tamén xogan a baloncesto. Na súa cidade natal acudiu ao Instituto Perspectives Charter School, un centro cun programa académico famoso polos seus programas de matemáticas e ciencias. O equipo do Perspectives milita nunha división da Chicago Public High School League, a chamada Blue Division, ignorada polos medios de comunicación debido ao baixo nivel da competición. No seu primeiro ano, Davis era coñecido como "O pequeno que lanza triplas desde a esquina". Ao finalizar o seu primeiro ano no instituto medra 10 centímetros e aínda que a tempada seguinte seguiu xogando por fóra, traballou o seu xogo interior adestrando co seu tío e os seus curmáns. Durante o seu ano júnior os seus pais pensaron en mudalo de instituto a un con maior repercusión nos medios. Con todo Donnie Kirksey, amigo do pai de Anthony, desaconsellou tal opción dicindo que "Se es bo, dá igual onde xogues, encontrarante".
Universidade
Tras terminar o instituto, Davis matriculouse na Universidade de Kentucky, onde pasou a formar parte do seu equipo de baloncesto, os Kentucky Wildcats dirixidos por John Calipari. Mesmo antes de que a súa carreira universitaria comezase, moitos analistas xa lle vían como futuro número 1 do Draft. Calipari comparou fisicamente a Davis con Marcus Camby, mais afirmando que o seu pupilo era mellor driblador e tirador que Camby.
No seu único ano universitario Davis fixo unha media de 14,2 puntos, 10,4 rebotes e 4,7 tapóns por partido, liderando a NCAA neste último apartado. Disputou un total de 40 partidos con media de 32 minutos por choque. Foi nomeado xogador do ano, novato do ano e mellor defensor do ano. Na final da Final Four da NCAA o seu equipo impúxose á Universidade de Kansas por 67-59 no Mercedes-Benz Superdome de Nova Orleáns. Aínda que non estivo moi acertado en ataque (1 de 10 en tiros de campo para un total de 6 puntos) o seu labor defensivo (16 rebotes e 3 roubos de balón) foron chave para o triunfo dos Wildcats. Uns días máis tarde declarouse escollíbel para o Draft de 2012.
NBA
miniatura|Davis en 2014. Tal e como previron moitos Mock Drafts, Davis foi seleccionado na primeira posición do Draft da NBA de 2012 por New Orleans Hornets. Na súa estrea como profesional anotou 21 puntos e capturou 7 rebotes, mais non puido evitar a derrota do seu equipo en casa ante os San Antonio Spurs. Ao partido seguinte sufriu unha conmoción cerebral tras un choque co seu compañeiro Austin Rivers, o que lle mantivo afastado das pistas unha semana. Ao seu regreso asinou o seu primeiro dobre-dobre na NBA con 23 puntos e 11 rebotes, ademais de pór 5 tapóns. Participou no Rising Stars Challenge co Team Chuck, saíndo de titular e anotando 11 puntos e atrapando 9 rebotes. Davis finalizou a súa primeira tempada na NBA liderando a clasificación de rookies en rebotes (8'2) e tapóns (1'8). Foi incluído no mellor quinteto de rookies, mais a pesar de partir como favorito a principios da tempada, o premio ao Rookie do Ano levoullo Damian Lillard de forma unánime.
Na tempada, Davis converteuse no xogador máis novo da historia da NBA en facer unha media de 20 puntos, 10 rebotes e 2'8 tapóns por partido. Quedou na terceira posición do trofeo ao Xogador máis mellorado da NBA tras Goran Dragić e Lance Stephenson. Ademais, foi elixido por primeira vez para disputar o All-Star Game, que celebrou en Nova Orleáns. Nun principio non foi votado polo público nin seleccionado posteriormente polos adestradores, mais a ausencia de Kobe Bryant por lesión permitiu a Davis estrearse no partido das estrelas diante do seu público. Tamén participou no Rising Stars Challenge en calidade de sophomore. A súa gran tempada non tivo premio a nivel colectivo, xa que os Pelicans, cun balance de 34 vitorias e 48 de derrotas, non se clasificaron para Playoffs.
Internacional
Tras gañar o campionato universitario, e ante as lesións de varios xogadores importantes da selección estadounidense, Davis foi engadido xunto con James Harden á preselección do combinado norteamericano para os Xogos Olímpicos de Londres 2012. Máis tarde, unha lesión no nocello fixo que fose descartado da lista olímpica, mais tras a ausencia de última hora de Blake Griffin foi convocado de novo. Davis debutou nos Xogos Olímpicos ante Francia na vitoria do Team USA por 98-71, anotando tres puntos no oito minutos que estivo sobre o parqué. Finalmente conseguiría, xunto co resto dos seus compañeiros, a medalla de ouro de campión. Dous anos despois foi convocado de novo, esta vez para o Campionato do Mundo de Baloncesto de 2014 celebrado en España. Ao igual que na anterior cita o equipo de Davis conseguiu a medella de ouro.
Ceolwulf II de Mercia
Ceolwulf II, finado c. 879, foi o último rei de Mercia independente.
Antecedentes dinásticos
Baseándose en argumentos antroponímicos, crese que Ceolwulf pertenceu á dinastía C de reis de Mercia, unha familia que se dicía descender de Pybba de Mercia. A dinastía C, empezando por Coenwulf, pode estar relacionada cos gobernantes de Hwicce no suroeste de Mercia.
A ascendencia inmediata de Ceolwulf é descoñecida, pero crese que puido ser un descendente de Ceolwulf a través da súa filla Ælfflæd. Ælfflæd casou en primeiras nupcias con Wigmund, fillo de Wiglaf, e logo con Beorhtfrith, fillo de Beorhtwulf. Está claro que Ceolwulf descendía de reis anteriores. Os seus diplomas foron testemuñados por numerosos nobres e eclesiásticos que testemuñaran tamén diplomas de Burgred, o que indica o seu recoñecemento por parte dos mercianos.
Mercia, Wessex e os viquingos
A Crónica anglosaxoa ofrece o relato seguinte de Ceolwulf: Este ano foi o exército [i.e. o Gran Exército Pagán] do Reino de Lindsey a Repton, e alí asentou os seus cuarteis de inverno, expulsando ao rei [i.e. de Mercia], Burgred, máis aló do mar, cando reinara aproximadamente vinte e dous invernos, e someteron toda aquela terra. Entón foi a Roma, e alí permaneceu até o final da súa vida. E o seu corpo xace na igrexa de Santa María, na escola da nación inglesa. E o mesmo ano deron a Ceolwulf, un descoñecido barón do rei, o reino de Mercia para que o tivese; e xurou e entregou reféns para que o reino estaría listo para eles calquera día que necesitasen; e el e todos os que permanecesen con el, ao servizo do exército. A Crónica foi compilada por orde de Alfredo o Grande, cuñado de Burgred. Este relato considérase que está nesgado e ten motivacións políticas, escrito para reforzar as pretensións de Alfredo e Eduardo o Vello ao señorío de Mercia, evidenciado por un achado de moedas preto de Watlington en 2015, supostamente enterrado por viquingos en fuga, que mostran a Ceolwulf como rei igual a Alfredo.
Crese que o reino de Ceolwulf quedou reducido ás zonas setentrionais e occidentais de Mercia.
Gales
En 878, o rei Rhodri Mawr de Gwynedd morreu loitando contra os ingleses. Como Alfredo se atopaba loitando contra os viquingos, e Mercia reclamara tradicionalmente a súa hexemonía sobre Gales, o líder inglés foi probabelmente Ceolwulf. En 881 os fillos de Rhodri derrotaron aos mercianos na Batalla do Conwy, unha vitoria descrita nos anais galeses como "vinganza de Deus por Rhodri". O líder merciano foi Edryd Long-Hair, con case total seguridade o sucesor de Ceolwulf, Æthelred.
Moeda e Londres
Atopáronse tres tipos de penique emitidos en nome de Ceolwulf. A maioría foron cuñados en Londres, e do tipo designado como Cros-and-Lozenge, usado tamén por Alfredo de Wessex. As moedas de Ceolwulf parecen estar relacionadas coas de Alfredo, e suxeriuse que ambos os reis estivesen a cooperar contra os viquingos.
Eleccións municipais en Negreira
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Negreira dende 1979. miniatura|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Negreira]]