cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sesmil, A Enciñeira, Quiroga
Sesmil é un lugar da parroquia da Enciñeira, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga. Segundo o INE en 2012 tiña oito habitantes (seis homes e dúas mulleres).
Pigs of the Roman Empire
Pigs of the Roman Empire é un álbum das bandas Melvins e Lustmord, editado o 23 de agosto do 2004 a través do selo Ipecac Recordings.
Listaxe de cancións
Todas cancións compostas por Buzz Osborne e Lustmord.
Circunscrición electoral de Almería
A Circunscrición electoral de Almería é unha das 52 circunscricións (distrito electoral) utilizados para elixir aos representantes no Congreso dos Deputados. A de Almería é unha das oito circunscricións electorais de Andalucía. A cidade máis poboada é Almería, seguida de El Ejido e Roquetas de Mar.
Loureda, Guísamo, Bergondo
Loureda é un lugar da parroquia de Guísamo no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 33 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 16 eran homes e 17 eran mulleres.
Circunscrición electoral de Almería
Resumo de votacións 1977-2011
a Os resultados corresponden aos do Partido Comunista de España (PCE). b Os resultados corresponden a Unidade Popular.
Repartición de escanos entre 1977–2015
a Os resultados corresponden aos da coalición entre Alianza Popular y el Partido Demócrata Popular. b Os resultados corresponden aos de Coalición Popular.
Ambreixo, Palas de Rei
San Vicenzo de Ambreixo é unha parroquia do concello de Palas de Rei na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2009 tiña 19 habitantes, deles 13 eran homes e 6 eran mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 25 habitantes.
Patrimonio
Igrexa de San Vicenzo de Ambreixo, de estilo románico que conserva case íntegra a fábrica orixinal. Ten unha nave de planta rectangular cunha única portada con arco de medio punto de dúas arquivoltas, a interior de aresta viva, cun lintel monolítico, liso e imposta de billetes sobre xambas de baquetiñas. Sobre a portada hai unha fiestra rectangular, e culmina a fronte unha espadana dun van. O presbiterio é de planta cadrada, separado da nave por un arco triunfal de medio punto rebaixado. A nave ten dúas seteiras nos muros laterais e baixo o tellado rústicos modillóns xeométricos.
Foi trasladada para a localización actual, no lugar da Viña, no século XVIII. Anteriormente estaba en Ambreixo.
Poisk
miniatura|dereita|Modulo Poisk. O Poisk, que en ruso significa procura, tamén coñecido como o Mini-Research Module 2 ou pequeno módulo de investigación 2 é un módulo da Estación Espacial Internacional. En esencia é o anteriormente cancelado Compartimento de Embarque 2 (DC2). É moi semellante á Cámara Pirs (a cal foi deseñada soamente para 5 anos). O módulo engalou o 10 de novembro de 2009, ás 14:22 horas GMT, unido a unha nave Progress, denominada Progress M-MRM2, sobre un foguete Soiuz-U.
Xaviña
O topónimo Xaviña pode referirse a:
Convento dos Cordeliers
miniatura|dereita|275px|O Convento dos Cordeliers en 1793.
O Convento dos Cordeliers (en francés: Couvent des Cordeliers) era un convento situado na cidade de París (Francia) erixido en 1259 no reinado de Luís IX de Francia, co importe dunha multa pagada en reparación por un asasinato.
En 1590 converteuse na guarida dos máis famosos membros da Liga Católica. Deu o seu nome ao Club dos Cordeliers, quen tiveron os seus primeiros encontros neste lugar durante a Revolución Francesa.
Cordeliers foi o nome dado en Francia aos Franciscanos observantes, tamén coñecidos como Orde de Frades Menores (Ordo Fratrum Minorum [O.F.M.]).
Parte do convento foi absorbido pola Escola de Medicina de París e o que queda garda o Museo Dupuytren de anatomía, conectado coa mesma escola.
Málaga
Localización e características
Cos seus 560.631 habitantes en 2006, a cidade de Málaga é a sexta en poboación de toda España. A súa área metropolitana ten 1.099.004 hab., sendo a quinta máis populosa do estado. Demograficamente é a zona urbana máis densamente poboada (ademais de ser a capital) do conxunto de localidades que se localizan ao longo de 180 km da costa mediterránea, coñecidos como a Costa do Sol. Málaga é candidata a «Cidade Europea da Cultura» para o ano 2016.
A cidade de Málaga encóntrase rodeada de sistemas montañosos (Montes de Málaga). Dous ríos, o Guadalmedina e o Guadalhorce, pasan pola urbe, desembocando no Mediterráneo.
Historia
A cidade foi fundada por fenicios, procedentes de Tiro, co nome de Malaka, entre os séculos VIII e VI a.C. O nome parece que significou "porto de refuxio", segundo Nieto Ballester.
Cerca de seis séculos despois, os romanos ocuparon a cidade, xunto co resto de Hispania. No século VIII, sería ocupada polos musulmáns, que converteron a cidade nun importante centro comercial. Málaga pertenceu primeiro ao Califato de Córdoba. Mais logo da caída da dinastía Omeia (Umayyad), foi capital do seu propio reino, entre 1026 e 1238, ata que pasou a depender do reino de Granada. Durante o período islámico, foi denominada Mālaqah (en árabe مالقة). Málaga pasou a dominio cristián en 1487, durante a guerra contra Granada emprendida polos Reis Católicos.
Economía
Cidade comercial, ten ademais no turismo unha das súas principais fontes de ingresos, fomentado polo importante aeroporto, ademais da crecente importancia do turismo de buques de cruceiro. O porto de Málaga está nun proceso de gran transformación para se converter en porto base de cruceiros, así como nun importante nodo de tráfico de contedores.
Tamén hai que destacar o pulo da cidade en industrias de novas tecnoloxías, localizadas principalmente no Parque Tecnolóxico de Andalucía, así como no sector da construción. A cidade é sede da Asociación Internacional de Parques Tecnolóxicos IASP, do proxecto Málaga Valley e27 e da principal entidade bancaria de Andalucía, a Caixa de Aforros Unicaja; así como das empresas malagueñas de moda infantil Mayoral e Charanga, da construtora Sando, do líder europeo en placas solares Isofotón ou a fabricante de teléfonos móbeis Vitelcom e outras multinacionais como Fujitsu España, Epcos (Siemens) ou as cervexas San Miguel.
Turismo e sitios de interese
Tras o devir histórico de varias civilizacións, a cidade conta co Teatro Romano, construído no século I d.C. Así como o castelo de Gibralfaro de base fenicia, construído polo rei Yusuf I na época árabe, e a Alcazaba, belo palacio-fortaleza, da mesma época.
Logo da conquista cristiá da cidade, edificouse a Catedral de Málaga ou Catedral da Encarnación, que ten como característica máis coñecida a de estar inacabada. A falla dunha das súas torres fai que os malacitanos a alcuñen, cariñosamente, como "La Manquita".
Do século XIX é o monumento a José María Torrijos, liberal español, que foi executado na cidade xunto a seus compañeiros, descansando os seus restos so o grande obelisco, erguido, na súa honra, na céntrica Praza da Mercé. miniatura|esquerda|250px|Casa natal de Picasso A cidade é tamén coñecida por ser o lugar de nacemento do famoso pintor Pablo Ruiz Picasso, contando cun dos tres museos de maior importancia no mundo sobre o artista, así como a súa casa natal, sita tamén na Praza da Mercé, onde se conservan obxectos da infancia do artista máis célebre do século XX. O Museo Picasso de Málaga e mais o Centro de Arte Contemporáneo, CAC Málaga, reciben unha grande afluencia de visitantes. Esta oferta cultural levou a que Málaga optase por solicitar a candidatura de Capital Europea da Cultura para o ano 2016.
Ademais, os picos de afluencia turística prodúcense en Semana Santa e durante a Feira de Málaga, no mes de agosto, mes no que acrecentan a visitas dada a calidade das praias malagueñas.
Festas
A destacar:
Clima
miniatura|220px|esquerda|Vista do porto e da cidade O clima de Málaga é mediterráneo subtropical húmido. A temperatura media anual é de 18 °C, sendo a máxima media de 25.4 °C en agosto e a mínima media de 11.9 °C en xaneiro. A suavidade domina o clima invernal, sendo moi excepcionais as xeadas, mentres os veráns son calorosos, normalmente húmidos excepto cando sopra o terral, un vento seco do interior, que eleva as temperaturas. Nestas situacións Málaga ten superado os 44 °C (1978 e 1994).
A humidade media é de 66 %, con 43 días de chuvia anuais, concentrados nos meses máis fríos, de feito entre os meses de novembro e xaneiro cai o 50% da precipitación media anual, que é de 524 mm. A irregularidade das chuvias evidénciase en episodios torrenciais de grande virulencia, sendo o récord de Málaga os 313 mm rexistrados no observatorio do aeroporto o 27 de setembro de 1957, e a chea do 14 de novembro de 1989. Anualmente hai 2.815 h de sol.
Con todo os valores referidos ao aeroporto, sito a 10 km de distancia da cidade, son só indicativos, pois a propia Málaga ten un clima algo diferente.
Distritos
A cidade de Málaga está organizada en once distritos.
Dialectos do castelán
miniatura|240px|Dialectos principais do castelán. O castelán conta con moitas variedades rexionais ou dialectos, que poden ser bastante diverxentes uns dos outros, especialmente no tocante á pronunciación e ao vocabulario, mais non tanto en canto á gramática. Malia que tódolos dialectos do castelán se adhiren ao mesmo estándar escrito, tódalas variedades faladas difiren da versión escrita en diferentes graos. Existen diferenzas entre os castelán peninsular e o castelán de América, ao mesmo tempo que existen diversas áreas dialectais tanto en España como en América Latina.
As principais diferenzas de pronunciación entre os dialectos do castelán inclúen:
Entre os trazos gramaticais, a variación máis salientable entre os dialectos é o uso da segunda persoa dos pronomes. En América Latina, a única forma do pronome de segunda persoa plural, tanto no rexistro formal como no informal, é "ustedes", mentres que en España, o pronome informal de segunda persoa plural é "vosotros", sendo "ustedes" usado soamente no tratamento formal. Para o pronome de segunda persoa en singular, algúns dialectos de América Latina empregan "tú", mentres que outros empregan a forma "vos".
Existen diferenzas significativas no vocabulario entre as diferentes variedades do castelán, en especial nos termos referidos a comida, obxectos do día a día e roupa. Moitas variedades de América Latina teñen unha considerable influencia léxica das linguas indíxenas de América.
Despicable Me 2
Despicable Me 2 é un filme de animación estadounidense dirixido por Pierre Coffin e Chris Renaud que foi estreado no 2013. É a secuela do filme de 2010 Despicable Me. Producido por Illumination Entertainment e distribuído por Universal Pictures, o guión é obra de Cinco Paul e Ken Daurio.
Sinopse
Agora que Gru deixou atrás a súa vida de malvado para criar a Margo, Edith e Agnes, dispón de moito tempo libre para desfrutalo con elas, o Doutor Nefario e os minions. Pero, xusto cando comeza a adaptarse ó seu papel de home de familia, unha organización mundial ultrasecreta adicada á loita contra o mal chama a súa porta. Xunto coa súa nova compañeira de aventuras, Lucy Wilde, Gru terá que descubrir quen é o responsable dun espectacular e malévolo plan e levalo ante a xustiza.
Proteína tau
miniatura|dereita|240px|Proteína tau nun microtúbulo. As proteínas tau (ou proteínas τ) son proteínas asociadas aos microtúbulos que teñen a función de estabilizalos. Son abundantes nas neuronas do sistema nervioso central e son menos comúns noutros tecidos, pero tamén se expresan en niveis moi baixos nos astrocitos e oligodendrocitos do sistema nervioso central. As patoloxías e demencias do sistema nervioso como a enfermidade de Alzheimer poden orixinarse cando as proteínas tau son defectuosas e non poden estabilizar os microtúbulos apropiadamente.
As proteínas tau son o produto do splicing alternativo do transcrito dun só xene que nos humanos se denomina MAPT (proteína asociada aos microtúbulos tau). Descubríronse en 1975 no laboratorio de Marc Kirschner na Universidade de Princeton.
Función
A proteína tau é unha proteína asociada aos microtúbulos (MAP) moi soluble. Nos humanos, estas proteínas encóntranse fundamentalmente nas neuronas. Unha das principais funcións de tau é modular a estabilidade dos microtúbulos axonais. Outras MAPS do sistema nervioso poden realizar funcións similares, como suxiren os experimentos con ratos knockout para tau que non mostran anormalidades no desenvolvemento do cerebro, posiblemente debido a unha compensación na deficiencia de tau feita por outras MAPs. A tau non está presente nas dendritas e é activa principalmente nas porcións distais dos axóns, onde proporciona estabilización aos microtúbulos pero tamén a flexibilidae necesaria. Isto contrasta coas proteínas MAP6 (STOP) das porcións proximais do axón, as cales, esencialmente, pechan os microtúbulos, e MAP2, que estabiliza os microtúbulos nas dendritas.
Estrutura
No tecido cerebral humano existen seis isoformas de tau, e distínguense polo seu número de dominios proteicos. Tres das isoformas teñen tres dominios de unión e as outras tres presentan catro destes dominios. Os dominios de unión están localizados no extremo C-terminal da proteína e están cargados positivamente (polo que poden unirse aos microtúbulos cargados negativamente). As isoformas con catro dominios de unión son mellores para estabilizar os microtúbulos que as que teñen só tres. As isoformas son o resultado dun splicing alternativo nos exóns 2, 3, e 10 do transcrito do xene de tau.
A proteína tau é unha fosfoproteína con 79 sitios potenciais de fosforilación en residuos de serina e treonina na isoforma máis longa de tau. Na proteína tau normal están fosforilados uns 30 deses sitios.
A fosforilación de tau está regulada por un conxunto de quinases, como a PKN, que é unha serina/treonina quinase. Cando se activa a PKN, fosforila a tau, o que dá lugar a unha perturbación na organización do microtúbulo.
A fosforilación de tau está tamén regulada no desenvolvemento embrionario. Por exemplo, a tau fetal está moito máis fosforilada no sistema nervioso central embrionario que no adulto. O grao de fosforilación nas seis isoformas existentes decrece coa idade debido á activación de fosfatases. Igual que as quinases, as fosfatases tamén xogan un papel na regulación da fosforilación de tau. Por exemplo, PP2A e PP2B están ambas as dúas presentes no tecido cerebral humano e teñen a capacidade de desfosforilar o residuo Ser396. A unión destas fosfatases a tau afecta á asociación de tau cos microtúbulos.
Xenética
O xene MAPT ten dous haplogrupos, H1 e H2, nos cales os xenes aparecen en orientacións invertidas. O haplogrupo H2 é común só en Europa e en persoas de ascendencia europea que viven noutros lugares. O haplogrupo H1 parece estar asociado cun incremento da probabilidade de certas demencias, como a enfermidade de Alzheimer. A presenza de ambos os haplogrupos en Europe significa que a recombinación entre haplotipos invertidos pode orixinar a ausencia dunha das copias funcionais do xene, dando lugar a defectos conxénitos.
Papel en enfermidades
A hiperfosforilación da proteína tau (inclusións tau, pTau) pode dar lugar á autoensamblaxe de nobelos neurofibrilares de filamentos helicoidas emparellados e filamentos rectos, que están implicados na patoxénese da enfermidade de Alzheimer e outras tauopatías.
Nos cerebros con Alzheimer as seis isoformas de tau están presentes con frecuencia en estado hiperfosforilado en filamentos helicoidas emparellados. Noutras doenzas neurodexenerativas, observouse o depósito de agregados enriquecidos en certas isoformas de tau. Cando están mal pregadas, estas proteínas que en estado normal son moi solubles, poden orixinar agregados extremadamente insolubles que contribúen á patoxenia de varias enfermidades neurodexenerativas.
Investigacións recentes suxiren que as tau poden liberarse extracelularmente por un mecanismo baseado no exosoma na enfermidade de Alzheimer.
Algúns aspectos do funcionamento da enfermidade tamén suxiren que ten algunhas semellanzas coas proteínas prións.
Traumatismo cranioencefálico
Niveis altos de proteína tau no fluído intersticial que baña o cerebro están ligados cunha peor recuperación dos traumas na cabeza.
Interaccións
As proteínas tau interaccionan coa tirosina proteína quinase protooncoxénica FYN, a alfa-sinucleína, YWHAZ e S100B.
Asteridae
As astéridas (Asteridae) constitúen unha subclase dentro da clase Magnoliopsida (as dicotiledóneas), e son parte por tanto da división ou fío Magnoliophyta (as anxiospermas). Representan o clado máis apotípico (máis apartado do tipo orixinal, ou como se di indebidamente, 'máis evolucionado') das anxiospermas. O grupo orixinouse con toda probabilidade iniciado o Cenozoico, fará talvez uns 50 millóns de anos, e o seu éxito relaciónase coa coadaptación a insectos polinizadores. Presentan en xeral flores cigomorfas (de simetría bilateral), de corola soldada con lóbulos desiguais, estames epipétalos, e xineceo formado por dous carpelos soldados. As flores organízanse a miúdo en inflorescencias apertadas, como as espigas das Lamiaceae e as Plantaginaceae ou os capítulos das Compostas.
A composición das anxiospermas está sometida a vaivéns, polos rápidos avances actuais na investigación das relacións evolutivas. A comparación de certos xenes levou a incluír no grupo algunhas ordes morfoloxicamente menos avanzados, que se clasificaban antes na subclase Rosidae. Xeralmente acéptase que a subclase está formada por 11 ordes que inclúen unhas 60.000 especies, das cales 20.000 son membros da familia compostas. miniatura|300px|esquerda|Inflorescencia de escabiosa (Knautia arvensis, unha dipsacácea), visitada polo escaravello Anastrangalia sequensi ([[Coleoptera, Cerambycidae) e unha femia de Nemophora metallica (Lepidoptera, Incurvariidae) de cuxos ovos sairán larvas que se comerán as sementes]]
Copa Galega de Fútbol Gaélico
dereita|miniatura|Encontro entre [[Herdeiros de Dhais e Estrela Vermelha FG na Copa Galega de 2016.]]
A Copa Galega de Fútbol Gaélico é unha competición de fútbol gaélico nacida na tempada 2013/14 baixo a organización da Asociación Galega de Fútbol Gaélico co obxectivo de ser a gran festa do fútbol gaélico en Galicia.
Na primeira edición, celebrada na Estrada o 14 de xuño de 2014, participaron oito equipos na categoría masculina e catro na feminina. Na segunda edición participan nove equipos na categoría masculina e seis na feminina. Na terceira edición, xogada en Xinzo de Limia o 7 de maio de 2016, participaron nove equipos masculinos e sete femininos.
A Vacariza, A Enciñeira, Quiroga
A Vacariza é un lugar da parroquia da Enciñeira, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga. Segundo o INE en 2012 tiña sete habitantes (tres homes e catro mulleres).
Partido Socialista Popular (Cuba)
O Partido Socialista Popular (PSP) foi un partido político cubano. Foi fundado o 16 de agosto de 1925 como Primer Partido Comunista de Cuba por Carlos Baliño, José Miguel Pérez, Alfonso Bernal del Riesgo, Julio Antonio Mella e José Rego López entre outros. Foi o predecesor do actual Partido Comunista de Cuba.
Historia
Foi creado por un grupo de revolucionarios o 16 de agosto de 1925 nunha casa da rúa Calzada, no habaneiro barrio de El Vedado. Carlos Baliño, anteriormente fundador xunto a José Martí do Partido Revo­lucionario Cubano, recibiu as credenciais dos delegados. Entre os asistentes estaban o dirixente estudantil Julio Antonio Mella, o sindicalista cigarreiro Alejandro Barreiro, o profesor canario José Miguel Pérez, o dirixente sindical José Peña Vilaboa e o sindicalista galego José Rego López.
Aínda que comunistas, a maioría dos seus fundadores carecían dunha gran formación marxista, polo que un dos puntos principais do congreso de fundación do partido, foi a creación dunha comisión educativa para os seus membros, formada por Mella, José Miguel Pérez e Alfonso Bernal del Riesgo. Tamén adoptaron un programa de reivindicacións para os obreiros, campesiños, polos dereitos da muller e contra o traballo infantil.
O Primeiro Partido Comunista de Cuba permaneceu na clandestinidade ata finais dos anos trinta. Pouco despois da fundación, José Miguel Pérez, primeiro secretario xeral, foi detido e expulsado do país. Xunto con el, foron detidos varios membros do partido.
En 1939, o partido foi legalizado, tomou o nome de Unión Revolucionaria Comunista e comezou a estenderse entre os membros da Confederación Nacional Obreira de Cuba (CNOC). O día 22 de xaneiro de 1944 tomou o nome definitivo de Partido Socialista Popular (PSP). En gran parte da súa historia, o seu secretario xeral foi Blas Roca (de 1934 a 1962).
O PSP apoiou a candidatura presidencial do pro-americano Fulgencio Batista para o período 1940-1944, e dous dos seus líderes, Juan Marinello Vidaurreta e Carlos Rafael Rodríguez, foron sucesivamente ministros sen carteira do gabinete. Nas eleccións de 1944 presentaron a candidatura de Carlos Saladrigas Zayas, un dos seus líderes, que obtivo 150.000 votos.
En 1953 o PSP foi ilegalizado pola ditadura de Fulgencio Batista, aínda que a súa prensa seguiu circulando libremente, agás o órgano do partido Hoy. Ese mesmo ano, o PSP condenou como "actividades aventureiras da oposición burguesa" o ataque ao cuartel Moncada levado a cabo por Fidel Castro e os seus seguidores.
Como parte da oposición á ditadura de Batista en 1957, mostrou unha actitude ambigua cara ao Movemento do 26 de xullo, xa que en varias reunións anteriores clandestinas entre o liderado do PSP e a dirección do movemento, destacáronse as diferenzas de criterio de opinión de se se debía chegar ao poder (para levar a cabo os programas sociais que ambas organizacións pretendían), a través de eleccións ou da loita armada, na que o PSP non consideraba posible a vitoria. Non foi ata finais de 1957 cando Fidel Castro se entrevistou de madrugada na Comandancia Xeral en Sierra Maestra con Ursinio Rojas, un dos líderes do PSP e membro do seu gabinete político, e acordaron mutuamente plans conxuntos para levar adiante a loita. O PSP introduciu as modificacións necesarias para combinar as formas de loita, autorizando aos seus membros a unirse ás filas do exército rebelde.
Así, ao regresar á Sierra Maestra, seguindo as directrices do Xefe da Revolución, o comandante Fidel Castro, Ursinio, a finais de 1957 e principios de 1958, deu os primeiros pasos cara á creación da Fronte Obreira Nacional do Movemento do 26 de xullo. Moitos membros do PSP integráronse nas filas do exército rebelde en Sierra Maestra, e na loita revolucionaria e o apoio loxístico e clandestino dende as cidades. Creouse tamén unha fronte guerrilleiras composta por militantes do PSP, nas montañas do Escambray (en Las Villas, actual Villa Clara).
IGL@
IGL@ ou locus lambda de inmunoglobulina (tamén chamado IGL e IGLC6 ) é unha rexión do cromosoma 22 humano que contén os xenes para a cadea lixeira lambda dos anticorpos (ou inmunoglobulinas).
Partido Socialista Popular (Cuba)
Triunfo da Revolución Cubana
Co triunfo da revolución cubana en xaneiro de 1959, o PSP integrouse nas Organizacións Revolucionarias Integradas (ORI) en 1961, e en 1962 fusionouse co Movemento 26 de xullo e o Directorio Revolucionario 13 de Marzo para formar o posteriormente nomeado Partido Unido da Revolución Socialista de Cuba (PURS), declarado como partido único, tras pasar por momentos difíciles dentro das filas da PSP, cando algúns dos seus membros asumen actitudes "sectarias" cara á nova estratexia e dirección do partido. Así, o 26 de marzo de 1962 levouse a cabo o chamado primeiro proceso Escalante, un proceso xudicial no que se acusou a Aníbal Escalante (secretario de organización de ORI) de "sectarismo". O proceso culminou coa disolución da ORI, desacreditando severamente a algúns dos veteranos militantes comunistas do PSP.
IGL@
Función
As inmunoglobulinas recoñecen antíxenos alleos e inician respostas inmunes como a fagocitose e o sistema de complemento. Cada molécula de inmnoglobulina consta de dúas cadeas pesadas idénticas e dúas cadeas lixeiras idénticas. Hai dúas clases de cadeas lixeiras, kappa e lambda. Esta rexión representa a organización da liña xerminal do locus da cadea lixeira lambda. O locus inclúe os segmentos V (variable), J (de acoplamento), e C (constante). Durante o desenvolvemento da célula B, un evento de recombinación no ADN únese a un só segmento V cun segmento J; o segmento C únese posteriormente por empalme no ARN. A recombinación de moitos segmentos V diferentes con varios segmentos J proporciona un amplo rango de recoñecemento de antíxenos. Obtense diversidade adicional pola diversidade de acoplamento, que se orixina pola adición aleatoria de nucleótidos pola desoxinucleotidiltransferase terminal, e pola hipermutación somática, que ocorre durante a maduración da célula B no bazo e ganglios linfáticos. Varios segmentos V e tres segmentos C son incapaces de codificar proteínas e son considerados pseudoxenes. O locus tamén inclúe varios xenes que non son de inmunoglobulinas, moitos dos cales son pseudoxenes ou son preditos por análise computacional automatizada ou por homoloxía con outras especies.
Xenes
O locus lambda de inmunoglobulina contén os seguintes xenes:
Partido Socialista Popular (Cuba)
Triunfo da Revolución Cubana
Cando o novo Partido Comunista de Cuba (PCC) xurdiu o 3 de outubro de 1965, moitos dos militantes do antigo Partido Socialista Popular (PSP) formaron o novo Comité Central (de 114 membros), o Buró Político e o Secretariado, ocupando importantes posicións dentro da dirección política, administrativa, sindical e masivo do pobo cubano, moitos deles converténdose en figuras clave da nova dirección do país e do novo PCC, como Blas Roca Calderío, Carlos Rafael Rodríguez, Lázaro Peña, Juan Marinello Vidaurreta, Zoilo Marinello, Flavio Bravo, Ursinio Rojas, Juan Taquechel, Severo Aguirre, Agapito Figueroa e moitos outros.
Dende moi novo, Raúl Castro estivo activo na Xuventude Socialista do Partido Socialista Popular (PSP), moito antes do ataque ao cuartel Moncada e á loita guerrilleira na Sierra Maestra. As estratexias da dirección do Movemento do 26 de xullo e a dirección do PSP mantiveron a discreción durante moito tempo, polo que non foron de coñecemento absoluto de todos os seus membros ou militantes.
Augas Santas, Palas de Rei
San Xurxo de Augas Santas é unha parroquia do concello lugués de Palas de Rei na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 236 habitantes, deles 117 eran homes e 119 eran mulleres, o que supón unha diminución de 14 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Primeiro ministro de Romanía
miniatura|dereita|120px|Brasón de Romanía O primeiro ministro de Romanía é o xefe de goberno de Romanía. É designado polo Presidente de Romanía e ratificado pola Cámara de Deputados de Romanía. Esta é unha lista dos primeiros ministros de Romanía despois de 1862.
Upper River
Upper River é unha das cinco divisións administrativas de Gambia. A capital é Basse Santa Su. Posúe 2070 km² que se encontran habitados por 194.716 persoas (cifra do censo do 2008), polo que a densidade poboacional desta división é de 94 habitantes por quilómetro cadrado.
Distritos
Upper River divídese en catro distritos:
BellónMaceiras
Traxectoria
En 2007 incorporaron tres novos membros, Juan "Cabe", Miguel Lamas e Juan Tinaquero, para formar BellónMaceiras Quinteto, grupo co que publicaron en 2010 o disco FolkFusión. No ano 2016 publicouse o segundo álbum do dúo BellónMaceiras, titulado Ten. Constou de 10 temas e contou con varias colaboracións, entre elas as da organista rusa María Moiséeva ou o violinista galés Oliver Wilson-Dickson.
Lúnula (anatomía)
A lúnula é a parte *blanquinosa da unlla localizada na raíz desta, e que recibe esta denominación por adquirir forma de media lúa. A lúnula adoita desaparecer coa senectude.
I Want to Marry Ryan Banks
I Want to Marry Ryan Banks (tamén coñecido como Reality of Love) é un telefilme estadounidense-canadense dirixido por Sheldon Larry que foi estreado no 2004.
Viveiro (homónimos)
Toponimia
O topónimo Viveiro pode referirse:
Empalamento
miniatura| Empalamento en [[Romanía . ]] O empalamento é un método de tortura e execución onde a vítima é atravesada por unha estaca. A penetración pódese facer por un lado, polo recto ou pola boca. A estaca adoitábase cravar no chan deixando a vítima pendurada para que morrese.
Nalgúns tipos de empalamento, a estaca non se afiaba e inseríase evitando a morte inmediata para prolongar a agonía da vítima que podía chegar a durar ata tres días. Un xeito de facer esta morte gradual sería inserindo a estaca polo recto atravesando o corpo e saíndo polo ombreiro dereito sen danar o corazón.
Carlos Tornero Ibáñez
Carlos Tornero Ibáñez, nado en Valencia o 14 de xullo de 1982, e un futbolista español. Xoga de centrocampista e o seu actual equipo é a Balompédica Conquense.
Juan Manuel Rodríguez Pérez
Juan Manuel Rodríguez Pérez, nado nas Palmas de Gran Canaria o 16 de decembro de 1958, é un adestrador de fútbol español. Actualmente adestra a UD Las Palmas
Bruce Fairweather
Bruce Ian Fairweather, nado o 12 de decembro de 1960, é un guitarrista e baixista estadounidense baseado en Seattle, Washington. Tocou nas bandas Green River, Mother Love Bone e Love Battery.
Biografía
Fairweather medrou en Montana e coñeceu a Jeff Ament patinando na Universidade de Montana en setembro de 1981. Un mes despois estaban ensaiando como Deranged Diction. En maio do 1983 mudáronse a Seattle e a banda desfíxose en 1984. En 1985 substituíu a Steve Turner na banda de grunge Green River, que incluía a Mark Arm (despois en Mudhoney), Alex Vincent, Jeff Ament e Stone Gossard, estes dous últimos posteriormente en Pearl Jam.
En 1988, pouco despois do lanzamento do mini álbum Rehab Doll, Green River separouse. O cantante Mark Arm reuniuse con Turner (ao cal substituíra Fairweather en Green River) para formar Mudhoney. Fairweather uniuse ao antigo cantante de Malfunkshun Andrew Wood, a Gossard e a Ament para crear Mother Love Bone. A banda semellaba destinada ao éxito ata que o 19 de marzo de 1990, pouco antes do lanzamento do seu álbum de estrea, Andrew Wood morreu dunha sobredose de heroína. Despois diso Ament e Gossard formaron Pearl Jam e Fairweather uniuse á banda de grunge de Seattle Love Battery como baixista. Tras dous álbums e varias xiras, deixou o grupo e comezou a centrarse no traballo de estudio e na vida familiar. En 2008 Green River reuniuse e realizou varios concertos dende entón.
Valgrande-Pajares
Foi remodelada recentemente, mellorando os seus servizos e ampliando a superficie esquiable, permitindo a práctica de esquí alpino, esquí de fondo e snowboard. A zona esquiable atópase entre as ladeiras de Celleros, o Cuetu Riondu e Cuitu Negru.
A estación conta con 13 remontes, 5 telecadeiras (2 de catro prazas e 3 de dúas) ademais de 8 telesquís que dan unha capacidade de 10.200 esquiadores cada hora e 36 pistas balizadas. Ademais existe un circuíto de esquí de fondo.
O Agüeiro, Mandaio, Oza-Cesuras
O Agüeiro é un lugar da parroquia de Mandaio no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Sevilla Atlético Club
O obxectivo do Sevilla Atlético non é a consecución de logros deportivos, senón a de formar xogadores xoves que logo poidan xogar no primeiro equipo.
Escudo
O Sevilla Atlético retomou na tempada 2006–07 o escudo que posuía nas súas orixes, sendo o contorno igual ao do primeiro equipo, con forma de corazón, pero percorrido por un dos monumentos máis emblemáticos da cidade de Sevilla, a Giralda. De esquerda a dereita percórreo unha franxa vermella. Un balón de fútbol antigo e as siglas SAC, de Sevilla Atlético Club, entrelazadas completan o escudo.
Uniforme
Dáse a circunstancia de que o Sevilla Atlético é o único equipo filial dun club español que posúe un uniforme distinto ao do primeiro equipo.
Estadio
O Sevilla Atlético disputa habitualmente os seus partidos oficiais na Cidade Deportiva José Ramón Cisneros Palacios, no campo principal que ten capacidade para 5.500 espectadores e que é coñecido como Viejo Nervión. Porén, en varias ocasións, o Sevilla Atlético tamén disputou os seus partidos no estadio Sánchez Pizjuán con capacidade para 45.500 espectadores.
Con motivo do ascenso de categoría a Segunda División no ano 2007, e debido á normativa vixente que regula aos equipos que militan en categoría profesional, o club puxo en marcha un proceso de remodelación da Cidade Deportiva, o que supuxo aumentar o aforamento a 5.500 espectadores (antigamente era de 2.500), así como melloras nos accesos e outras instalacións.
Cristóbal de Acuña
Cristóbal de Acuña, nado en Burgos en 1597 e finado en Lima en 1675, foi un xesuíta español.
Traxectoria
Entrou na Compañía de Xesús en 1612, e axiña foi enviado de misións a Chile e o Perú, onde se converteu no reitor do centro de formación de Cuenca (na actualidade, en Ecuador). En 1639 acompañou a Pedro Teixeira na súa segunda exploración do río Amazonas para levar a cabo observacións científicas, e facer un informe para o goberno do reino de España. A exploración levoulles dez meses, e ao chegaren ao Perú, Acuña preparou o seu informe, mentre esperaba a partida dun buque cara a Europa. O rei de España, Filipe IV, recibiu friamente o autor, e mesmo se di que estaba disposto a censurar o libro, temendo que os portugueses, que se independizaran de España en 1640, se aproveitasen da información.
Logo de ser procurador dos xesuítas en Roma e censor ("cualificador") da Inquisición española en Madrid, Acuña volveu a Suramérica, onde finou, seguramente pouco despois de 1675.
A obra Nuevo Descubrimiento del Gran Río de las Amazonas foi publicada en Madrid en 1641. Foi traducida ao francés en 1682, e a partir desta versión verqueuse ao inglés en 1698.
Acuña foi o primeiro europeo en describir o canal Casiquiare (un canal natural que une o Amazonas co Orinoco) en 1639.
Tempos Novos (Buenos Aires)
Historia e características
Periódico de ideoloxía anarquista dirixido por José Fernández Lourido. Editábase en galego.
Proxecto Constelación
O Proxecto Constelación foi un programa da NASA para crear unha nova xeración de naves espaciais, que consistiu nos foguetes lanzadores Ares I, Ares IV e Ares V, a cápsula Orión, e un módulo de acceso a superficie lunar.
Características
Pretendíase que estas novas naves fosen capaces de realizar unha gran variedade de misións espaciais, como reabastecer á Estación Espacial e aluar.
Algúns dos sistemas e instrumentos deste programa están baseados en deseños para o Transbordador Espacial, o módulo Orión e o seu módulo de servizo ten unha influencia e deseño moi remarcado nas naves Apolo, e os seus motores eran derivados dos usados nos foguetes Saturno V e Delta IV.
Need for Speed
miniatura|260px|Need for Speed logo. Need for Speed (NFS ou nd4spd) é unha serie de videoxogos pertencente a EA Games, dispoñible para múltiples plataformas (PC, Playstation,etc). É un xogo de carreiras, que leva ás rúas, estradas e autoestradas automóbiles reais, deportivos, todo terreos... ós que ultimamente incorpóraselle as opcións de poder tunealo.
Orixe da serie
Need for Speed foi desenvolto por Distinctive Software Inc., un estudio situado en Vancouver, Canadá. DSI creou previamente xogos de carreiras famosos, como Stunts e "Test Drive II".
Máis tarde Distinctive Software foi mercado por Electronic Arts e renomeado como EA Canada. A implicación de DSI con NFS decaeu ó focalizar os seus esforzos na creación da liña de xogos de EA Sports. No 2002, outro afiliado de EA, Blackbox Software, foi o principal desenvolvedor de Need For Speed.
The Need for Speed (1994)
O Need for Speed orixinal foi lanzado para 3DO Interactive Multiplayer no 1994 con versións para PlayStation, PC, e Sega Saturn. Na primeira versión atópanse persecucións por parte de coches de policía, tema que logo se estendería nas series chamadas Hot Pursuit, en NFS 3 e NFS 4. Estas versións son as que mellor funcionaron no mercado.
Na primeira versión de Need for Speed intentase plasmar o manexo real dos coches; Electronic Arts traballou xunto á revista automobilística Road & Track para conseguir o comportamento dos vehículos, así como o son da panca de cambios de marcha.
Inclúe estes coches: Acura NSX, Porsche Carrera, Dodge Viper, Chevrolet Corvette, Mazda RX-7, Toyota Supra, Ferrari 512 TR e Lamborghini Diablo. O xogo contén datos precisos dos coches, así como comentarios falados.
Need for Speed SE (1995)
Unha edición pouco coñecida de Need for Speed; esta edición especial "Special Edition" está considerada como o episodio perdido de NFS.
Dispoñible só en PC CD-ROM, preparado para Windows 95, precisaba DirectX 2 e conexión TCP/IP, inclúe dúas novas pistas e varias melloras no motor de xogo.
Need for Speed II (1997)
NFS II ten tres modos de carreira: Need for Speed II inclúe vehículos de alto luxo: McLaren F1, Ferrari F50, Ford GT90, Jaguar XJ220, Lotus GT1, Isdera Commendatore 112i, Lotus Esprit, Italdesign Calà e Ford Indigo.
Nesta versión, o son do motor e da bucina de cada coche parécese moito ao dos coches reais.
Need for Speed II SE (1997)
Esta edición especial inclúe circuítos extra e novos coches, coma o Ferrari F355, ou o Italdesign Nazca C2. Tamén ten soporte para Glide, o estándar de entón para gráficos 3D usado nas tarxetas de vídeo 3Dfx de Voodoo e Voodoo 2.
Need for Speed III: Hot Pursuit (1998)
NFS III engade o modo Hot Pursuit, no que o xogador ten que gañar a carreira escapando da policía, ou xogar coma policía e tentar dar caza e arrestar ós pilotos que infrinxiran os límites de velocidade. Moitos dos coches e circuítos non están dispoñibles ó comezar o xogo. O obxectivo é desbloquealos ó gañar carreiras.
Dispón de coches coma o Mercedes SL600, Jaguar XJR, Aston Martin DB7, Lamborghini Countach, Chevrolet Corvette, Ferrari F355 Spider, Italdesign Scighera, Lamborghini Diablo ou Mercedes CLK-GTR.
NFS III aproveita as vantaxes das capacidades multimedia do CD-ROM incluíndo comentarios de son, presentacións de imaxes e vídeos con música.
Esta é a edición de NFS que máis vendas logrou.
Need for Speed IV: High Stakes / Road Challenge (1999)
High Stakes (título en EE.UU.) e Road Challenge (título europeo) apareceu no verán de 1999. Foi amplamente criticado por ser demasiado semellante ó NFS III, especialmente dado que tódolos circuítos da 3ª edición estaban presentes nesta (entre outros).
Non obstante, High Stakes/Road Challenge introduciu algúns tipos novos de xogo:
Outra innovación é a introdución de danos. Os coches involucrados en accidentes vense notoriamente afectados, polo que perden efectividade, ademais da necesidade de reparalos tras a carreira.
Esta versión foi a base para as outras, e incluíu moitos efectos 3D con capacidade de creación con ferramentas proporcionables de EA.
Need for Speed V: Porsche Unleashed / Porsche 2000 (2000)
Porsche 2000 (ou Porsche Unleashed nos Estados Unidos) é diferente das versións previas porque inclúe só Porsches; o xogo ven con ampla información sobre estes coches. Os coches condúcense de maneira máis realista que os episodios anteriores e teñen uns gráficos moi avanzados. O xogador ten que gañar carreiras para desbloquear coches en orde cronolóxica, dende o ano 1950 ao 2000.
O concepto de "evolución" foi impactante para moita xente, e creou moitos novos fans de Porsche. O "Factory Driver" (piloto de probas) é unha maneira diferente de desbloquear coches. Moitas destas probas son consideradas moi complicadas. Calquera que finalice este modo pode ser chamado un "gran piloto virtual".
Need for Speed VI: Hot Pursuit 2 (2002)
Hot Pursuit 2 foi esencialmente NFS III con gráficos mellorados. O xogo foi un fracaso comercial, en parte a causa do seu excesivo estilo "arcade". Un exemplo frecuente dado polos críticos é que o xogo inclúe un helicóptero de policía que deixa caer barrís de substancias tóxicas explosivas na traxectoria do xogador. Ademais o servizo de descarga de coches en Internet é moi difícil de atopar.
Esta versión carece de funcións que ten o seu predecesor de persecucións (NFS 3), como a pantalla partida para dous xogadores, controles na vista de cámara ou gardado de repeticións. As capacidades de multixogador en LAN foron quitadas en favor do sistema de emparellamentos a través de internet de "EA.com".
Hot Pursuit 2 é o primeiro Need for Speed que renuncia a unha banda sonora orixinal de rock e techno en favor de cancións con licenza para "EA Trax".
Need for Speed VII: Underground (2003)
Un xiro completo na fórmula da serie, NFSU ofrece un modo de carreira cun argumento e un garaxe onde o xogador pode personalizar o aspecto visual e o rendemento dos seus coches. Todas as carreiras teñen lugar na cidade pola noite. En lugar de deportivos de luxo, esta versión inclúe vehículos que poden atoparse en calquera concesionario, como o Mazda MX-5 ou o Peugeot 206 entre moitos outros. Need for Speed: Underground tivo un grande éxito comercial. O desenvolvemento era cerrado, é dicir non había posibilidade de percorrer libremente a cidade. A historia consistía basicamente en avanzar por unha clasificación de corredores ata converterse no rei das carreiras ilegais.
Plataformas: PC, PlayStation 2, Gamecube, Xbox e GBA
Need for Speed VIII: Underground 2 (2004)
Esta versión foi lanzada o 15 de novembro de 2004. É unha continuación da anterior, co mesmo espírito esencial. Con todo, engade características coma a condución libre. Desta maneira o xogador pode ir pola cidade libremente, atopando tendas de pintura, compoñentes e talleres onde mellorar o seu "buga". Tamén pode atopar sitios de reunión onde se fan carreiras ilegais e competir nelas.
Algúns dos moitos vehículos que se poden conducir son: Ford Focus, Hummer H1, Toyota Celica, Audi TT, Subaru Impreza, Mitsubishi Lancer Evolution VIII, Mitsubishi Eclipse, Mitsubishi 3000 GT, Mazda RX-8, ou o Nissan Skyline.
Plataformas: PC, PlayStation 2, Gamecube, Xbox, GBA Nintendo DS
Need for Speed IX: Most Wanted (2005)
NFS Most Wanted (os máis buscados) devolve a serie as súas raíces, con persecucións policiais coma protagonistas do xogo.
Neste xogo o piloto debe gañar carreiras e evitar ser capturado pola policía para escalar postos na Lista negra da policía dos corredores de carreiras ilegais máis buscados. Nesta entrega as carreiras pasan a ser polo día, e desaparece a modalidade de derrape.
Need for Speed X: Carbono (2006)
Need for Speed: Carbono é o último título da saga Need for Speed. Nesta entrega vólvese as carreiras e os drift nocturnos, posiblemente en resposta a película A Todo Gas: Tokyo Race. No Carbono sempre se corre de noite, a diferenza do Most Wanted, porén a selección de coches e moi similar, inclúense 3 tipos de coches, deportivos xaponeses, Tuner, coches moi asociados coa cultura import, Exóticos, coches luxosos, e Muscle, típico coche americano. Esta entrega tamén introduce unha forma de xogo por equipos, algunhas carreiras axudarache a gañalas un corredor do teu equipo, tamén o ir gañando carreiras o teu equipo dominará máis territorio e uniránseche novos membros que, segundo as súas habilidades, daranche a posibilidade de tunear determinadas partes do coche.
Abetouro común
O abetouro común (Botaurus stellaris) e unha ave da familia das garzas (Ardeidae).
Descrición
Unha miga meirande ca un galo doméstico: ata 76 cm de lonxitude e 1,35 kg de peso. A envergadura das ás chega ós 130 cm. Ten aspecto gordecho, co pescozo gordo e patas curtas. O peteiro, relativamente curto, é forte e de cor amarela agrisada. A plumaxe está finamente listada de negro, castaño e branco. A plumaxe castaña e manchada sérvelle para mimetizarse moi ben nos canavais. Cando sente a proximidade dun intruso, fica quieto co bico apuntando cara arriba e móvese coma unha planta abaneada polo vento. Nesta posición pode aguantar ata que o intruso está moi preto. A chamada de cortexo dos machos, que recorda o abracar dun touro, pode escoitarse a quilómetros de distancia
Distribución
Cría dende Portugal ata Xapón e á illa de Sakhalin. No sur vive dende o noroeste de África ata Irán, Afganistán e ata a península de Corea. No continente europeo aniña na Europa meridional e central. Na Península Ibérica aniña no centro e no sur, en Galiza actualmente pode considerarse como moi raro.
Hábitat
Vive en zonas acuáticas coma lagos, pantanos e estanques. Precisa vexetación con zonas de canavais e xunqueiras mestas, polas que se despraza axilmente, nas que fai o niño e onde atopa abeiro. Para alimentarse precisa zonas de vexetación baixa á beira da auga ou augas abertas
Reprodución
Os machos son polígamos e non se ocupan de chocar ou alimentar ós polos. Sábese de machos que se aparellan con ata sete femias reprodutoras. A época de face-lo niño varía mesmo entre as aves que viven na mesma área. Constrúeno en zonas de mato espeso, con canas e xuncos, e cóbreno con follas e herba seca. O diámetro é duns 50 cm e a altura duns 30. Poñen entre 3 e 7 ovos, nun período de entre 2 e 3 días entre a primeira e a última posta. A femia comeza a chocar en poñendo o primeiro. Incuban ámbolos dous membros da parella, aínda que o macho o fai en poucas ocasións. Os pitos rompen a casca despois de 25 ou 26 días de incubación, e comezan a saír do niño dúas ou tres semanas despois, aínda que ata que teñen máis de dous meses non poden voar, momento no que a familia se separa.
Status
A súa poboación está en forte regresión en Europa a causa da desaparición das zonas húmidas. A drenaxe de moitas zonas de nidificación e a falta de vexetación palustre ameazan a súa supervivencia. A isto hai que sumarlle as molestias que lles causan as actividades lúdicas que teñen lugar nas súas áreas de cría (foxen deseguida das zonas frecuentadas) e, nalgunhas zonas, a caza. Entre 1970 e 1990 a poboación europea reduciuse nun 20%.
Ángel Quintela Pérez
Ángel Quintela Pérez, nado en Lavadores, foi un agrarista e político galego.