cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tupolev Tu-154
Cunha velocidade de cruceiro de 975 km/h, o Tu-154 é un dos avións civís máis rápidos en servizo e ten un alcance de 5.280 quilómetros. Capaz de operar dende aeródromos de terra e grava, é usado en from unpaved and gravel airfields, utilízase nos territorios árticos do norte de Rusia, onde as instalacións son moi básicas. Cunha vida útil de 45.000 horas, pero capaz de voar 80.000 con actualizacións, agádase que continue operando ata o ano 2016, aínda que as regulacións de ruído fixeron que os servizos cara Europa occidental se restrinxisen. En xaneiro do 2010, a aeroliña rusa Aeroflot anunciou a retirada dos seus Tu-154 despois de 40 anos, realizando o seu último voo o 31 de decembro do 2009 entre Ekaterinburg e Moscova. En decembro do 2010, Uzbekistan Airways tamén declarou que deixaría de operar o modelo en 2011 debido á gran cantidade de accidentes do avión. En marzo do 2011 a Oficina Federal Rusa de Aviación recomedou a retirada de todos os Tu-154M do servizo.
Vitamina C
Todos os efectos da vitamina C son importantes para doentes con deficiencias. Non existe hipervitaminose de vitamina C a través dos alimentos, pero se se toma sinteticamente e en exceso pode ser daniño. Ten os seguintes efectos no organismo en doses moderadas:
Tupolev Tu-154
Desenvolvemento
O Tu-154 desenvolveuse para satisfacer as necesidades de Aeroflot que precisaba substituír o reactor Tupolev Tu-104, e os turbohélices Antonov An-10 e Ilyushin Il-18. Os requerimentos pedían un avión que fose capaz de cargar entre 16 e 18 toneladas, cun alcance de entre os 5.000 e os 7.000 quilómetros e cunha velocidade de cruceiro de ao redor dos 850 km/h. Tamén se estipulou unha distancia de engalaxe de 2.600 metros co peso máximo na engalaxe do avión. Conceptualmente era semellante ao británico Hawker Siddeley Trident, que voou por vez primeira en 1962, e ao Boeing 727, que voou en 1963. O Ministro Soviético da Industria Aeronáutica elixiu o Tu-154, xa que incorporaba o último no deseño aeronáutico soviético e cumpriron amplamente as necesidades de Aeroflot durante os anos 70 e 80.
Vitamina C
A carencia desta vitamina provoca a avitaminose designada escorbuto.
Tupolev Tu-154
Desenvolvemento
O primeiro xefe do proxecto foi Sergey Yeger, pero en 1964 Dmitryi S. Markov asumiu ese cargo. En 1975 pasaría a ocupalo Aleksandr S. Shengardt.
Vitamina C
Fontes de vitamina C
A vitamina C non é producida polas células humanas e ten de ser inxerida na alimentación. Algúns alimentos ricos en vitamina C son o Amorodo, melón, laranxa, limón, estripeiro, verza, ananás, papaia, manga, caxú e pementón.
Tupolev Tu-154
Desenvolvemento
O primeiro voo do Tu-154 realizouse o día 4 de outubro de 1968. As primeiras entregas a Aeroflot tiveron lugar en 1970, comezando os seus servizos, como avión de correos inicialmente, en maio de 1971, e xa con pasaxeiros en febreiro do ano seguinte. Houbo unha produción limitada do modelo 154M ata xaneiro de 2009, aínda que anteriormente se anunciara que a fabricación rematara no 2006. Costruíronse 1.025 Tu-154, 214 dos cales aínda estaban en servizo en decembro do ano 2009.
Vitamina C
Fontes de vitamina C
A estripeiro é trinta veces máis rica en vitamina C que a laranxa.
Sinais de falta
A deficiencia patolóxica denomínase escorbuto: feridas que demoran en cicatrizar, hemorraxias, dentes moles, perda de peso, dores nas articulacións e xenxivas inflamadas.
Aeroporto de Gander
O aeroporto internacional de Gander é un aeroporto situado en Gander, na provincia canadense de Terra Nova e Labrador. Está operado pola Gander International Airport Authority. A Base Aérea de Gander comparte o aeródromo pero é unha entidade separada do aeroporto.
Sugar Rush (serie de televisión de 2018)
Sugar Rush é un programa de televisión estadounidense estreado en Netflix o 13 de xullo de 2018. Cada episodio do concurso presenta catro equipos profesionais que compiten en diferentes probas de pastelaría para gañar un premio de 10 000 dólares. Cada equipo compite na creación tortas, madalenas e doces confitados.
O programa está presentado por Hunter March e conta cos xuíces profesionais Candace Nelson e Adriano Zumbo, xunto cun convidado famoso que cambia cada episodio.
Citocromo
miniatura|250px|Citocromo c con hemo c.
Os citocromos son, en xeral, hemoproteínas que conteñen grupos hemo unidas a membranas (como a membrana mitocondrial interna), que interveñen principalmente no transporte de electróns necesario para crear as condicións para xerar ATP.
Atópanse como proteínas monoméricas (como o citocromo c) ou como subunidades proteicas de complexos encimáticos maiores que catalizan reaccións redox.
Historia
Os citocromos foron descritos inicialmente en 1884 por MacMunn como pigmentos respiratorios (miohematina ou histohematina). Na década de 1920, Keilin redescubriu estes pigmentos respiratorios e denominounos citocromos, ou “pigmentos celulares”, e clasificou estas hemoproteínas baseándose na posición da súa banda de absorción de enerxía máis baixa no estado reducido, como citocromos a (605 nm), b (~565 nm), e c (550 nm). As sinaturas espectroscópicas UV-visible dos hemos aínda se usan para identificar os tipos de hemo desde o estado ligado a bis piridina reducido, é dicir, o método hemocromo piridina. En cada un dos tipos de citocromo, a, b, ou c, os primeiros citocromos descubertos son numerados consecutivamente, por exemplo, cyt c, cyt c1, e cyt c2, e os exemplos máis recentes desígnanse polo seu máximo de banda R do estado reducido, por exemplo cyt c559.
Estrutura e función
O grupo hemo é un sistema de aneis altamente conxugado (o que permite que os seus electróns sexan moi móbiles) que rodea un ión metálico, o cal facilmente se interconverte entre distintos estados de oxidación. Para moitos citocromos, o ión metálico presente é o ferro, que se interconverte entre os estados de Fe2+ (reducido) e Fe3+ (oxidado) (procesos de transferencia de electróns) ou entre os estados de Fe2+ (reducido) e Fe3+ (formal, oxidado) (procesos oxidativos). Os citocromos poden realizar reaccións redox. Como os citocromos (e outros complexos) están dentro de membranas en forma organizada, as reaccións redox son levadas a cabo na correcta secuencia para a máxima eficiencia ; algúns citocromos son máis móbiles e solubles, e só se unen feblemente a membranas, como o c.
No proceso da cadea de transporte de electróns e a fosforilación oxidativa, que é o principal proceso xerador de enerxía que levan a cabo os organismos, outros complexos unidos a membrana e solubles e cofactores están implicados na cadea de reaccións redox, co efecto adicional neto dun bombeo de protóns (H+), que se transportan a través da membrana mitocondrial interna. O gradiente de protóns transmembrana (forza protón-motriz) utilízase para xerar ATP nas mitocondrias.
Tipos
Hai varios tipos de citocromos que se poden distinguir por espectroscopía, estrutura exacta do seu grupo hemo, sensibilidade aos inhibidores, e potencial de redución.
Podemos distinguir tres tipos de citocromos polos seus grupos prostéticos:
Existe tamén o citocromo c, que non se define polo seu grupo hemo. Hai tamén un citocromo f, que se considera un tipo de citocromo c, pero non existe o "citocromo e". O citocromo c contén o grupo hemo c, que, a diferenza dos outros hemos, se une directamente (e non por enlaces coordinados) á proteína, concretamente por medio de dúas cisteínas que forman dous enlaces tiol.
Nas mitocondrias e cloroplastos, estes citocromos están a miúdo combinados na cadea de transporte electrónico e vías metabólicas relacionadas. Orixínase as seguintes combinacións:
Citocromo P450
Unha familia de citocromos completamente distinta, con funcións catalíticas que non intervén na cadea respiratoria, é a do citocromo P450, chamado así polo seu característico pico de absorbancia de luz na lonxitude de onda dos 450 nm cando o ferro do hemo é reducido (con sodio ditionito) e acomplexado co monóxido de carbono. Estes encimas, abreviados como CYPs, están implicados principalmente na esteroidoxénese e na detoxificación.
Saúde pública
miniatura|300px|A loita contra o tabaco, unha das campañas da Saúde Pública A saúde pública é unha das ciencias da saúde dirixida a protexer, promover e restaura-la saúde dos membros dunha comunidade, o conxunto de actividades que os gobernos dispoñen para garanti-lo dereito á saúde dos cidadáns entendidos como poboación, como colectividade, máis ca como individuos. A organización da saúde pública corresponde ós responsables políticos desta comunidade, dentro do contexto das diferentes responsabilidades dos gobernos cara ós cidadáns do territorio de que se trate.
Bases
Así, forman parte da saúde pública tódalas actividades comunitarias que directa ou indirectamente contribúen na saúde da poboación:
O persoal sanitario que desenvolve esta actividade está formado por funcionarios públicos, formados e seleccionados con este fin, e integra técnicos nas distintas especialidades, como son os médicos, enfermeiros, veterinarios ou farmacéuticos, xunto a administradores, economistas, sociólogos, psicólogos etc. A necesidade de contar con técnicos tan distintos xorde do carácter interdisciplinar do concepto de saúde pública, que precisa dos coñecementos de todos eles para acada-los seus obxectivos.
Historia
miniatura|300px|O doutor John Snow Adoita considerarse a John Snow (1813-1858) como o creador do concepto de saúde pública, cando en 1851 relacionou unha epidemia de cólera en Londres coas fontes utilizadas pola poboación afectada para abastecerse de auga. Ordenou clausura-la fonte principal e axiña comprobou como se cortaba a epidemia.
A primeira organización internacional creada explicitamente para atender problemas sanitarios foi a Oficina Sanitaria Panamericana, nacida en 1902 coa participación de 11 países americanos, e convertida hoxe na Organización Panamericana da Saúde. Outras organizacións internacionais contemplaron tamén as preocupacións sanitarias entre os seus obxectivos, como a Liga das Nacións (no tocante ó paludismo) ou a Organización das Nacións Unidas (no tocante á infancia, no seu programa da UNICEF), pero ten que considerarse a OMS, creada en 1948, a primeira institución global dedicada especificamente á promoción e protección da saúde. Unha das primeiras accións nesta liña foi a organizacióin de programas e políticas internacionais para a erradiación da varíola, que puxo de manifesto as vantaxes dunha colaboración interdisciplinar e internacional.
Caetra
miniatura|Torso fragmentario dunha estatua de guerreiro castrexo con caetra. Museo provincial de Ourense. Caetra era o nome do escudo empregado polos guerreiros iberos e celtas. A caetra era de forma circular duns 40 a 90 cm de diámetro. Suxeitábase ao corpo do guerreiro cunhas cordas ou tiras de coiro, que pasaban polo ombro e que daban gran mobilidade para combater tanto a pé como a cabalo. As formas e decoracións do escudo tiñan variacións e acabados na súa protección metálica, madeira ou coiro.
Os galaicos fan a súa entrada na historia escrita no século I d.C na épica Púnica de Silio Itálico sobre a Primeira Guerra Púnica dun xeito que aínda hoxe nos é familiar, dous mil anos despois:
Descrición
miniatura|dereita|Castrexos con caetra no Arde Lucus. O escudo indíxena amósase nas estatuas de guerreiros galaicos, coma os de Lesenho (Boticas) ou no castro de Armeá (Allariz).
Illa Unión
miniatura|250px|Illa Unión.
A illa Unión é a máis meridional da illas Granadinas, pertencentes a San Vicente e as Granadinas. Está situada a 90 quilómetros ao suroeste de Barbados e as illas de Carriacou, a parte continental de Granada pódese ver cara ao sur.
Clifton e Ashton son as dúas cidades principais. A illa é o fogar de aproximadamente 3.000 habitantes.. O idioma oficial é o inglés, pero tamén se fala por parte dalgúns comerciantes de Clifton francés e alemán.
A illa ten un aeroporto internacional que realiza voos nacionais a San Vicente e as Granadinas e os voos internacionais a Barbados, Carriacou, Granada e Martinica. As compañías aéreas que voan á illa da Unión non son membros da IATA e os seus itinerarios non serán visibles en todas as axencias de viaxes rexionais, só pódense realizar voos durante o día, xa que non existen luces na pista.
Xeografía
Debido á súa silueta volcánica, tamén é chamado o Tahití das Indias Occidentais. A illa ten aproximadamente 3 quilómetros de longo e 1 milla de ancho. Ao redor das illas están os Caios de Tobago, Mayreau, Illa Palm e Pequeno San Vicente. O pico máis alto é o Monte Parnaso ou Parnassus que se atopa a 304 metros sobre o nivel do mar.
A illa ten un clima semi-árido, os seus outeiros non son o suficientemente altos como para precipitar a choiva. Durante a estación seca, de decembro / xaneiro a xuño, a única fonte de auga na illa é a auga almacenada durante a tempada de choivas (xuño-decembro).
Historia
Logo dos colonos orixinais, os arauacos e caribes, a illa estivo en posesión de Franceses e Ingleses comerciantes de escravos e os propietarios das plantacións. Estes trouxeron centos de africanos á illa, na súa maioría de Nixeria, Camerún, Angola e Ghana. O algodón é un importante cultivo de exportación. O algodón importado da Illa Sea aínda pode ser atopado na illa. Un bo exemplo pódese ver no complexo Bougainvillia xunto ao Club Náutico de ancoraxe no Porto de Clifton.
O Corpo de Enxeñeiros do Exército dos Estados Unidos pasou a maior parte dun ano traballando na illa de Unión e completou un novo peirao de Gardacostas e un oficina terreste na boca do porto de Clifton.
Mitoloxía
miniatura|Imaxe dunha deidade celta de tres cabezas atopada en [[París; orixinalmente interpretada como Mercurio, crese que representa a Lugh.]] miniatura|[[Breogán, rei mitolóxico céltico de Galicia.]] A mitoloxía é o conxunto de lendas e mitos que pertencen á tradición dun pobo, dunha civilización ou dunha relixión, e que explican a súa natureza, a súa historia e os seus costumes.
Algunhas teorías actuais rexeitaron o conflito entre o valor do mito e do pensamento racional, vendo os mitos, máis que inexactos feitos históricos, como expresións para un entendemento xeral das verdades psicolóxicas, culturais e sociais.
Etimoloxía
o termo grego mythologia está composto de dúas palabras:
Significado e características do mito
miniatura|dereita|Prometeo (1868) pintura de [[Gustave Moreau). O mito de Prometeo foi tratado por vez primeira por Hesíodo e posteriormente constituíu a base dunha triloxía tráxica de obras, posiblemente de Esquilo, que foron Prometeo encadeado, Prometeo desencadeado e Prometeo Pyrphoros.]]
O termo mitoloxía pode facer referencia á ciencia do estudo dos mitos, ou a un conxunto de mitos. O termo "mito" acotío se emprega coloquialmente para facer referencia a unha historia falsa, mais o uso académico do termo xeral non emite ningún xuízo sobre a súa veracidade ou falsidade. No estudo do folclore, un mito é unha narración sagrada que explica como funciona o mundo e como a humanidade chegou a ser como é no presente. Moitos especialistas doutras disciplinas do saber humano empregan o termo «mito» de diferentes xeitos. Nun senso moi amplo, a verba pode referirse a calquera historia tradicional.
As funcións do mito
miniatura|Manuscrito ilustrado da batalla de Kurukshetra, episodio da epopea hindú [[Mahabharata.]] Mircea Eliade argumentou que unha das funcións máis importantes do mito é a de estabelecer modelos de comportamento, xa que os mitos tamén poden proporcionar unha experiencia relixiosa. Cando se contan ou recrean mitos, os membros das sociedades tradicionais despréndense do presente e volven á idade mítica; deste xeito achéganse ás divindades.
Larui Honk afirma que, nalgúns casos, nunha sociedade recréase un mito nun intento de reproducir as condicións da época primitiva. Por exemplo, recréase a curación realizada por un deus no comezo dos tempos co obxectivo de curar a alguén no presente. Desta forma, Roland Barthes afirma que a cultura moderna explora a experiencia relixiosa. Xa que non é unha tarefa da ciencia ter que definir a moralidade humana, unha experiencia relixiosa é un intento de conectar coa percepción dun pasado moral, que está en contraste co presente tecnolóxico.
Joseph Campbell define nos mitos catro funcións básicas: a función mística, que experimentou a sorpresa do universo; a función cosmolóxica, que explica a forma do universo; a función sociolóxica, que representa o apoio e a validación dunha determinada orde social; e, para rematar, a función pedagóxica, de como vivir unha vida humana en calquera circunstancia.
Mitoloxía e relixión
A mitoloxía aparece de forma prominente na maioría das relixións e do mesmo xeito a maioría das mitoloxías están relacionadas con polo menos unha relixión. O vocábulo adoita empregarse neste sentido para referirse ás relixións fundadas por sociedades antigas, como as mitoloxías grega, romana e escandinava. Non obstante, cómpre lembrar que mentres hai quen ve os panteóns escandinavo e celta como simples fábulas, outros considéranas relixións. Do mesmo xeito, iso tamén sucede ao analizar as mitoloxías dos pobos indíxenas, en que se poden observar casos en que aínda se profesan as relixións nativas.
En xeral, moitas persoas non consideran que os relatos que rodean a orixe e o desenvolvemento de relixións como o cristianismo, o xudaísmo e o islam, como crónicas literais de feitos, senón como representacións figurativas ou simbólicas dos seus sistemas de valores. Aínda así, moitas persoas, entre elas ateos, agnósticos ou crentes dalgunhas desas mesmas relixións, empregan as palabras mito e mitoloxía para caracterizar como falsas, ou polo menos como dubidosas, as historias que aparecen nunha ou máis relixións, ou ás relixións diferentes ás do crente. Deste xeito, quen pertence á maioría das relixións existentes na actualidade oféndese cando se considera a súa fe como un conxunto de mitos, xa que para eles iso equivale a dicir que a súa relixión é unha mentira, o que vai en contra das súas crenzas. Exemplo diso ocorre en moitos grupos cristiáns en relación cos relatos da Biblia, en que os seus crentes non consideran, en xeral, que sexan mitolóxicas algunhas das súas historias, e que só se emprega esta palabra para referirse a elas nun sentido pexorativo.
Porén, a maioría da xente está de acordo con que cada relixión ten un conxunto de mitos que se desenvolveu arredor das súas escrituras relixiosas, xa que en si a palabra mito se refire a feitos que non son posibles de ser verificados de xeito obxectivo. Deste modo, igualmente se considera que se pode falar de mitoloxía xudía, mitoloxía cristiá ou mitoloxía islámica, para referirse aos elementos míticos que existen nestas crenzas; sen falar da veracidade dos principios da fe ou das versións da súa historia, pois a crenza da súa relixión como algo verdadeiro compete á fe e ás crenzas de cada quen e non do estudo dos mitos.
Exemplo diso son os sacerdotes e rabinos actuais dentro dos movementos xudeus e cristiáns máis liberais, ademais dos neopagáns, que non teñen problemas en admitir que os seus textos relixiosos conteñen mitos. Así, ven os seus textos sagrados como verdades relixiosas, reveladas por inspiración divina, mais mostradas na linguaxe do xénero humano. Aínda así, como sucede en todos os ámbitos, outros, polo contrario, non están de acordo con iso.
Mitoloxía moderna non relixiosa
Outros exemplos que se poden mencionar son os mundos ficticios creados polas novelas de Dragonlance, a serie Star Trek, os filmes de Star Wars, o o manga Saint Seiya.
Algúns críticos opinan que polo feito de que as personaxes principais e os ciclos de historias das narracións modernas non sexan de dominio público, as leis sobre dereitos de autor impiden aos autores independentes continuar ciclos de historias modernas, evitando que devanditas sagas de personaxes compartan algunhas das características esenciais das mitoloxías, polo menos ata que se cumpra o prazo dos dereitos de autor e pasen a ser de dominio público. A pesar diso, os propietarios dos dereitos de autor en ocasións continúan as historias con outros autores, como é o caso de personaxes como Tarzán e as novelas de Conan o bárbaro (orixinarias de Robert E. Howard) de L. Sprague de Camp, ou as bandas deseñadas de superheroes, a maioría das cales con docenas de autores.
Século XIX
Durante o século XIX as interpretacións da mitoloxía máis importantes foron:
Século XX
No século XX as tendencias que xurdiron para explicar a mitoloxía son:
Século XXI
A pesar de que moitas das interpretacións anteriores seguiron vixentes, no século XXI xurdiu a mitocrítica cultural da man do teórico literario José Manuel Losada. A mitocrítica cultural debe desenvolver unha epistemoloxía que permita recoller e explicar unha realidade imaxinaria e global, encamiñada a unha maior comprensión da cultura actual. Esta disciplina resulta das seguintes premisas hermenéuticas:
En consecuencia con esta última premisa, a mitocrítica, sen abandonar a análise do imaxinario simbólico, invade calquera manifestación cultural. Esta nova mitocrítica encárgase de estudar as manifestacións míticas en campos tan amplos como a literatura, o cinema e a televisión, o teatro, a escultura, a pintura, os videoxogos, a música, a danza, o xornalismo, Internet e demais medios de manifestación cultural e artística.
O calendario e a mitoloxía
No actual calendario gregoriano, algúns meses do ano e os días da semana, agás o domingo, teñen nomes derivados de seres e deuses mitolóxicos. Este feito é evidente nas linguas románicas, así:
As linguas xermánicas adaptaron o sistema introducido polos romanos pero substituíron, coa excepción do sábado, as deidades romanas por deuses da mitoloxía xermánica con características semellantes aos correspondentes romanos. Temos así:
Aparcadoiro
miniatura|dereita|Aparcadoiro en Ribadeo.
Un aparcadoiro ou un garaxe de estacionamento é un edificio (ou parte do mesmo) deseñado especificamente coma un espazo destinado a albergar o estacionamento dos automóbiles, que polo xeral son distribuídos en niveis, ben de subsolo ou ben nunha estrutura de plantas sobre o chan.
Bárbara Rey
Bárbara Rey, nome artístico de María Margarita García García, nada en Totana (Murcia) en 1949, é unha vedete, actriz e presentadora de televisión española.
Traxectoria
Comezou a súa carreira en 1970 cando se presentou ao concurso de Miss España, no que non gañou pero acabou representando o país en Miss Mundo porque tanto a gañadora como a primeira dama de honra estaban casadas e o regulamento non permitía que se presentaran ao certame internacional. A partir dese momento participou en máis de trinta películas nunha década, a maior parte pertencentes ao xénero do “destape”.
Traballou tamén en televisión presentando galas e o programa de variedades Palmarés. Traballou como vedete de revista nos espectáculos Barcelona és Bárbara e Una Noche de Bárbara, entre outros. Entre 1978 i 1995 foi amante do rei Xoán Carlos. En 1996 o Centro Nacional de Intelixencia depositou máis de 25 millóns de pesetas en Luxemburgo para comprar o seu silencio. En 1980 casou con Ángel Cristo, un domador de leóns que traballaba no circo, e ela acompañouno como domadora de elefantes durante nove anos. En 1989 separáronse e ela volveu á televisión para presentar programas de variedades, ademais de En casa de Bárbara, un programa de cociña que se emitiu por Canal 9 entre 2000 e 2005.
Colomieu
Colomieu é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Emil Cioran
miniatura|Lápida na tumba de Emil Cioran Emil M. Cioran, nado en Răşinari (—Städterdorf en alemán, Resinár en húngaro—, Sibiu, Romanía, entón parte do Imperio Austrohúngaro) o 8 de abril de 1911 e finado en París o 20 de xuño de 1995, foi un escritor e filósofo de orixe romanés. A maior parte das súas obras publicáronse en francés.
Traxectoria
Cioran foi fillo dun sacerdote ortodoxo. Asistiu á Universidade de Bucarest, onde en 1928 coñeceu a Eugène Ionesco e a Mircea Eliade. En 1937 continuaba os seus estudos no Instituto Francés en París, onde viviu a maior parte do resto da súa vida.
Os seus primeiros traballos publicáronse en romanés, mais posteriormente escribiría exclusivamente en francés. O seu estilo baséase en afirmacións curtas e aforismos, fortemente influídas por Nietzsche e o pesimismo de Schopenhauer ou Philipp Mainländer.
William H. Gass definiu o traballo de Cioran como "un romance filosófico en temas modernos como a alienación, o absurdo, o aborrecemento, a futilidade, a decadencia, a tiranía da historia, a vulgaridade do cambio, a conciencia como agonía, a razón como enfermidade".
Definido en ocasións como un "filósofo sen sistema", aínda que as súas formulacións entran dentro da chamada filosofía do absurdo, as súas obras foron amplamente criticadas. A súa resposta era de confrontación respecto ós filósofos preocupados por crear un sistema o suficientemente complexo e estable para que non puidera ser derrubado. Ante isto, Cioran penetra na contradición aparente como forma de pensamento, sendo as súas afirmacións contraditorias incluso no propio texto. Afirma a falsidade de toda doutrina filosófica, baseándose na incapacidade humana de crear ideas libres.
Finou por causas naturais a avanzada idade.
Pazo de Trasfontao
O pazo de Trasfontao é unha construción señorial situada no lugar de Trasfontao, na parroquia de Silleda, no concello do mesmo nome. De estilo barroco, os edificios que o conforman datan do século XVIII.
Situado a carón da Vía da Prata, está rodeado por un muro dun par de metros de alto. Dentro do recinto, destacan, ademais do propio pazo, o pombal, así como a capela, situada ao pé da Vía. Alberga distintos escudos de armas de liñaxes como a dos Montenegro, Mosquera ou Oxea. Nas proximidades sitúase unha carballeira con exemplares centenarios.
En 2012 puxéronse en marcha as obras de rehabilitación da construción, valoradas en 1,3 millóns de euros.
Cuboide
O óso cuboide (os Cuboideum) é un óso do pé, curto, par, de forma cúbica irregular, con seis caras: superior e inferior, laterais e anterior e posterior, das cales tres son articulares.
Encóntrase na parte externa da segunda fila do tarso.
Articúlase co calcáneo, escafoide, 3º cuneiforme e cos metatarsianos 4º e 5º, sendo estas articulacións do tipo artrodias.
Caras
Cara en forma de sela de montar para o calcáneo. Caras interna e externa para o cuarto e quinto metatarsianos. Suco oblicuo carfa a adiante e cara a dentro ocupado en ocasións polo tendón do peroneo lateral longo, o ligamento plantar longo se insire nos labios deste suco; cara a atrás presenta unha superficie aplanada que é a tuberosidade do cuboide, onde se sitúa o tendón do peroneo lateral longo. Articúlase co cuneiforme e ás veces co escafoide.
Microserfs
Microserfs é unha novela escrita polo canadense Douglas Coupland e publicada en 1995 por HarperCollins.
Características
O texto proporciona un repaso de dúas subculturas da década de 1990. En primeiro lugar, introduce a vida dos empregados da multinacional da informática Microsoft: a xente encargada de crear o software co que funcionan os computadores da maioría das oficinas do mundo. Amósase como afecta a tecnoloxía e a personalidade de Bill Gates ás súas vidas. En segunda instancia, presenta os mesmos personaxes despois de se mudaren a California para traballar nunha pequena empresa acabada de crear.
Giorgio Colli
Giorgio Colli, nado en Turín en 1917 e finado en 1979, foi un filósofo, filólogo e historiador italiano.
Traxectoria
Estudou filosofía antiga na universidade de Pisa durante trinta anos; editou e traduciu o Organon da obra aristotélica e a primeira edición completa da obra de Nietzsche (incluíndo todos os textos póstumos ordenados cronoloxicamente), xunto co seu amigo Mazzino Montinari. O seu traballo culminou en A sabedoría grega, a edición e tradución dos "presocráticos" (termo que rexeitou). Interrompido pola súa morte en xaneiro de 1979, a súa obra estaría composta por once volumes.
Bibliografía
(Editada en italiano por Adelfi e en francés por éditions de l'Eclat.)
Microsiervos
Microsiervos é un blog en lingua castelá de contidos diversos, malia estaren enfocados principalmente ao ámbito científico, a tecnoloxía en xeral e o humor. É o resultado da fusión de dous blogs, Hiperespacio.com, que comezara a publicarse o 19 de xullo de 2001, e o Microsiervos.org, que comezara en xaneiro de 2002. O nome vénlle en referencia á novela americana homónima (Microserfs en lingua inglesa), de Douglas Coupland, publicada en 1995. Ocupa, de forma continua desde o mes de abril de 2006, o posto #1 dos blogs máis vistos de España.
O blog comezou coma un blog persoal escrito por Álvaro Ibáñez ("Alvy"), Nacho Palou e Javier Pedreira ("Wicho").
Aeroporto Daniel K. Inouye
O aeroporto foi bautizado na honra do senador e receptor da Medalla de Honra Daniel K. Inouye, que representou a Hawai dende 1963 ata a súa morte en 2012. Está situado a 5 quilómetros ao noroeste do distrito financeiro de Honolulu.
O aeroporto serve como centro de conexións principal de Hawaiian Airlines, a aeroliña máis grande baseada en Hawai. Hawaiian Airlines ofrece voos entre os distintos aeroportos das illas de Hawai e tamén voa cara Estados Unidos, Australia, Nova Zelandia, Samoa Americana, Tahití, Xapón, China, Filipinas e Corea do Sur.
Tamén é a base de Aloha Air Cargo, que anteriormente ofrecía servizos de carga e pasaxeiros baixo o nome de Aloha Airlines. A aeroliña cesou as súas operacións de pasaxeiros o 31 de marzo de 2008 e vendeu os seus servizos de carga á compañía de Seattle Saltchuk Resources, Inc.
Medicina
miniatura|upright|[[Louis Pasteur (1822-1895)]] A medicina é a área do coñecemento humano ligada ao mantemento e restauración da saúde. É, nun sentido amplo, a ciencia e a práctica da prevención e da cura das doenzas humanas. É a área de actuación do profesional formado nunha facultade de medicina.
Porén, non soamente a medicina contribúe para a cura do doente, senón que existen outra serie de disciplinas relacionadas coa saúde, tales como a Farmacia e Bioquímica (que produce e estuda os medicamentos e realiza exames de laboratorio), a Nutrición (que estuda a acción dos alimentos ou a falta deles sobre o corpo humano), a Psicoloxía (que estuda as alteracións emocionais e de comportamentos), a Enfermaría (que estuda e axe nos coidados do enfermo), a Fisioterapia (que axe no sentido de retornar os pacientes ao máis próximo posíbel do seu estado motor anterior e realizando a reeducación postural global) entre outros.
miniatura|upright|[[Hospital psiquiátrico de Conxo, Santiago de Compostela, fundado polo Cardeal Payá.]]
Segundo a Organización Mundial da Saúde, saúde non só a ausencia de doenza. É moito máis que iso, é o completo benestar social e económico do individuo. Ese é un dos motivos de estar a medicina tan intrínseca e historicamente ligada á política.
Historia
thumb|esquerda|upright|Figura do antigo médico exipcio [[Imhotep, o primeiro médico da antigüidade coñecido polo seu nome]]
Mundo antigo
A medicina tivo os seus comezos na prehistoria, a cal tamén ten o seu propio campo de estudo coñecido como "antropoloxía médica". A medicina prehistórica incorporaba plantas (herboristería), partes de animais e minerais. En moitos casos, estes materiais eran utilizados ritualmente como substancias máxicas por sacerdotes, xamans ou curandeiros. Entre os sistemas espirituais máis coñecidos atópanse o animismo (noción de que os obxectos inanimados teñen espíritos), o espiritismo (apelación aos deuses ou comuñón cos espíritos dos antepasados), o xamanismo (investir a un individuo con poderes místicos) e a adiviñación (obtención máxica da verdade). O campo da antropoloxía médica examina as formas en que a cultura e a sociedade organízanse ao redor das cuestións da saúde, a atención sanitaria e outras cuestións relacionadas, ou ven afectadas por elas.
Os datos antigos encontrados mostran a medicina en diferentes culturas como a medicina āyurveda da India, a do antigo Exipto, a da antiga China e da Grecia antiga.
En Exipto, Imhotep (III milenio a.C.) é o primeiro médico da historia coñecido polo seu nome. O texto médico exipcio máis antigo é o Papiro xinecolóxico de Kahun de ao redor do ano 2000 a.C., que describe enfermidades xinecolóxicas. O Papiro de Edwin Smith de 1600 a.C. é unha obra temperá sobre cirurxía, mentres que o Papiro Ebers de 1500 a.C. é similar a un libro de texto sobre medicina.
Na China, segundo probas arqueolóxicas, a medicina chinesa remóntanse á Dinastía Shang en plena Idade de Bronce e baseabase en sementes para herboristería e ferramentas que se presume que se utilizaban para cirurxía. O Huangdi Neijing, proxenitor da medicina chinesa, é un texto médico escrito a principios do século II a.C. e compilado no século III.
Na India, o cirurxián Sushruta describiu numerosas operacións cirúrxicas, incluídas as primeiras formas de cirurxía plástica. Os primeiros rexistros de hospitais especializados proceden de Mihintale, en Sri Lanka, onde existen probas da existencia de instalacións dedicadas ao tratamento medicinal dos pacientes. thumb|upright|Mosaico no chan do [[Asclepeion de Cos, Grecia|Cos, que representa a Hipócrates, con Asclepio no centro (séculos II-III)]] En Grecia, o antigo médico grego Hipócrates, "pai da medicina moderna", sentou as bases dun enfoque racional da medicina. Hipócrates introduciu o xuramento hipocrático para os médicos, que segue sendo relevante e en uso hoxe en día. Precursor do pensamento científico, procuraba detalles nas doenzas dos seus pacientes para chegar a un diagnóstico, prescindindo de explicacións sobrenaturais a pesar da limitación do coñecemento da época, e foi o primeiro en categorizar as enfermidades como aguda, crónica, endémica e epidémica, e utilizar termos como, "exacerbación, recaída, resolución, crise, paroxismo, pico, e convalecencia". O médico grego Galeno foi tamén un dos máis grandes cirurxiáns do mundo antigo e realizou moitas operacións audaces, incluídas cirurxías cerebrais e oculares. Tras a caída do Imperio Romano de Occidente e o inicio da Alta Idade Media, a tradición grega da medicina entrou en decadencia na Europa Occidental, aínda que continuou ininterrompidamente no leste do Imperio Romano (Bizantino).
Aínda antes da era cristiá, Asclepíades de Bitinia tentou conciliar o atomisto de Leucipo e Demócrito coa práctica médica.
Idade Media
thumb|esquerda|upright|Manuscrito de [[Al-Risalah al-Dhahabiah de Ali ibn Musa, oitavo imam dos musulmáns xia. O texto di: "Disertación dourada en medicina que envía o Imam Ali ibn Musa al-Ridha, a paz sexa con el, a a-Ma'mun"]].
O concepto de hospital como institución para ofrecer atención médica e posibilidade de curación aos pacientes debido aos ideais da caridade cristiá, en lugar dun mero lugar para morrer, apareceu no Imperio bizantino.
Despois de 750 d.C. os musulmáns traduciron os traballos de Galeno e Aristóteles ó árabe polo cal os doutores Islámicos introducíronse na investigación médica. Cabe mencionar algunhas figuras islámicas importantes como Avicena que xunto con Hipócrates tamén é mencionado como pai da medicina, Avicena escribiu O Canon da Medicina, que se converteu nun texto médico estándar en moitas universidades europeas medievais, considerado un dos libros máis famosos da historia da medicina. Outros inclúen a Abulcasis, Avenzoar, Ibn Nafís, e Averroes. O médico persa Rhazes foi un dos primeiros en cuestionar a teoría grega do humorismo, que con todo seguiu sendo influente tanto na medicina medieval occidental como na islámica. Algúns volumes da obra de Rhazes Al-Mansuri, concretamente "Sobre cirurxía" e "Un libro xeral sobre terapia", pasaron a formar parte do plan de estudos de medicina das universidades europeas.. Ademais, describíuselle como un médico de médicos, o pai da pediatría, e pioneiro da oftalmoloxía. Por exemplo, foi o primeiro en recoñecer a reacción da pupila do ollo á luz. Os hospitais persas de Bimaristan foron un dos primeiros exemplos de hospitais públicos.
Na Idade Media os relixiosos asumiron o control da arte de curar a través de medicamentos e deixaron para os barbeiros, que xa lidaban coa navalla, a arte de drenar abscesos e retirar pequenas imperfeccións da pel. A formación de secrecións purulentas era considerada normal e saudábel. Xa para finais da Idade Media posterior á peste negra, importantes figuras médicas emerxeron de Europa como William Harvey e Grabiele Fallopio.
En Europa, Carlomagno decretou que cada catedral e mosteiro tivese un hospital, e o historiador Geoffrey Blainey comparou as actividades da igrexa católica no coidado da saúde durante a Idade Media cunha versión temperá dun estado de benestar: "Dirixía hospitais para anciáns e orfanatos para mozos; hospicios para enfermos de todas as idades; lugares para os leprosos; e albergues ou pousadas onde os peregrinos podían comprar cama e comida baratas". Fornecía alimentos á poboación durante as fames negras e distribuía comida aos pobres. Este sistema de benestar financiábao a Igrexa mediante a recadación de impostos a gran escala e a posesión de grandes terras de cultivo e leiras. A orde beneditina destacou por crear hospitais e enfermerías nos seus mosteiros, cultivar herbas medicinais e converterse nos principais dispensadores de coidados médicos dos seus distritos, como na gran abadía de Cluny. A Igrexa tamén estableceu unha rede de escolas catedralicias e universidades onde se estudaba medicina. A Escola Médica Salernitana de Salerno, que recorría aos coñecementos dos médicos gregos e árabes, converteuse na mellor escola de medicina da Europa medieval. miniatura|uprigh|O Hospital [[Santa Maria della Scala (Siena)|Santa Maria della Scala de Siena, un dos hospitais máis antigos de Europa. Durante a Idade Media, a Igrexa católica creou universidades para reavivar o estudo das ciencias, baseándose na aprendizaxe dos médicos gregos e árabes no estudo da medicina.]]Con todo, a peste negra dos séculos XIV e XV devastou tanto Oriente Próximo como Europa, e mesmo se chegou a afirmar que Europa Occidental foi en xeral máis eficaz na recuperación da pandemia que Oriente Próximo. A principios do período moderno xurdiron importantes figuras da medicina e da anatomía en Europa, incluíndo Gabriele Falloppio e William Harvey.
O principal cambio no pensamento médico foi o rexeitamento gradual, especialmente durante a peste negra nos séculos XIV e XV, do que podería denominarse o enfoque de "autoridade tradicional" da ciencia e a medicina. Tratábase da noción de que algo era así porque algunha persoa prominente do pasado habíao devandito, e que calquera cousa que se observase en sentido contrario era unha anomalía (o que foi paralelo a un cambio similar na sociedade europea en xeral; véxase o rexeitamento de Copérnico ás teorías astronómicas de Tolomeo). Médicos como Vesalio melloraron ou refutaron algunhas das teorías do pasado. Os principais tomos utilizados tanto polos estudantes de medicina como polos médicos expertos eran a Materia médica e a Farmacopea.
Premios Follas Novas do Libro Galego
Os Premios Follas Novas do Libro Galego, coñecido nas cinco primeiras edicións (2016-2020, ambas incluídas) como Premios da Gala do Libro Galego, son uns galardón que se entregan como parte dun evento cultural de carácter anual que ten por finalidade distiguir as mellores obra e iniciativas literarias de cada ano (sempre a ano vencido). Os convocadores son a Asociación Galega de Editoras, a Federación de Librarías de Galicia e a Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega.
Medicina
Idade Media
André Vesalio foi o autor de De humani corporis fabrica (Sobre o tecido do corpo humano), un libro importante sobre anatomía humana. As bacterias e os microorganismos foron observados por primeira vez cun microscopio por Antoni van Leeuwenhoek en 1676, iniciando o campo científico da microbioloxía. Independentemente de Ibn Nafís, Miguel Servet redescubrió a circulación pulmonar, pero este descubrimento non chegou ao público porque se escribiu en 1546 por primeira vez no "Manuscrito de París", posteriormente foi publicado na obra teolóxica pola que pagou coa súa vida en 1553. Máis tarde foi descrito por Renaldo Colón e Andrea Cesalpino. A Herman Boerhaave chámaselle ás veces "pai da fisioloxía" polo seu exemplar ensino en Leiden e o seu libro de texto 'Institutiones medicae' (1708). Pierre Fauchard foi chamado "o pai da odontoloxía moderna".
Premios Follas Novas do Libro Galego
Historia e características
A primeira edición tivo lugar en 2016 e supuxo a conxunción de tres premios nun só. Co xurdimento desta gala unificada, a AELG puxo termo á Gala das Letras; a Asociación Galega de Editores deu por pechada a Noite da edición en Galicia e a Federación de Librarías de Galicia fixo o propio cos Premios Irmandade do Libro. O deseño gráfico destes premios foi feito polo estudio creativo "Distrito Xermar".
I Edición (2016)
O acto de entrega tivo lugar o 14 de maio de 2016 no Teatro Principal de Santiago.
Medicina
idade Contemporánea
upright|miniatura|Alegoría da medicina (detalle), do escultor francés Claude Laprade (1702), do Museo Nacional Machado de Castro (Coímbra, Portugal). miniatura|upright|esquerda|[[Paul-Louis Simond inxectando unha vacina contra a peste en Karachi, 1898]]
Premios Follas Novas do Libro Galego
II Edición (2017)
O acto de entrega tivo lugar o 20 de maio de 2017 no Teatro Principal de Santiago.
Medicina
idade Contemporánea
A medicina veterinaria foi, por primeira vez, verdadeiramente separada da medicina humana en 1761, cando o veterinario francés Claude Bourgelat fundou a primeira escola veterinaria do mundo en Lión, Francia. Antes disto, os médicos trataban tanto a humanos como a outros animais.
A investigación biomédica científica moderna (na que os resultados son comprobables e reproducibles) empezou a substituír ás primeiras tradicións occidentais baseadas na herboristería, os "catro humores" gregos e outras nocións premodernas similares. A era moderna comezou realmente co descubrimento por Edward Jenner da vacina contra as vexigas a finais do século XVIII (inspirada no método de variolación practicado por primeira vez na China), e cos descubrimentos de Robert Koch ao redor de 1880 sobre a transmisión das enfermidades por bacterias e, posteriormente, o descubrimento dos antibióticos ao redor de 1900.
Premios Follas Novas do Libro Galego
IV Edición (2019)
O acto de entrega celebrouse o 11 de maio de 2019, no Teatro Principal de Santiago.
Medicina
idade Contemporánea
O período de modernidade posterior ao século XVIII trouxo máis investigadores pioneiros de Europa. De Alemaña e Austria, os médicos Rudolf Virchow, Wilhelm Conrad Röntgen, Karl Landsteiner e Otto Loewi realizaron notables contribucións. No Reino Unido considérase importantes a Alexander Fleming, Joseph Lister, Francis Crick e Florence Nightingale. O médico español Santiago Ramón y Cajal é considerado o pai da neurociencia moderna.
Premios Follas Novas do Libro Galego
V Edición (2020)
O xurado da quinta edición dos premios da Gala do Libro Galego deu a coñecer as obras e autoras gañadoras da convocatoria o 9 de maio de 2020. Atendendo á situación causada pola pandemia do COVID19, a organización do evento decidiu comunicar as deliberacións do xurado na data prevista e adiar a gala para o outono vindeiro en canto as condicións o permitisen. Os premios de honra que anualmente se conceden tamén na Gala do Libro Galego adiáronse ata a celebración deste acto. Finalmente celebrouse o acto en Santiago de Compostela, o sábado 21 de novembro de 2020, en formato dixital desde a canle de Youtube.
VII Edición (2022)
A gala dos premios celebrouse no Teatro Principal de Santiago Santiago de Compostela o 7 de maio de 2022.
VIII Edición (2023)
A gala dos premios celebrouse no Teatro Principal de Santiago Santiago de Compostela o 23 de abril de 2023. Os premios foron organizados pola Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega, a Asociación Galega de Editoras e a Federación de Librarías de Galicia. E co apoio da Deputación da Coruña, Concello de Santiago, CEDRO (Centro Español de Dereitos Reprográficos) e Xunta de Galicia.
Medicina
idade Contemporánea
De Nova Zelandia e Australia chegaron Maurice Wilkins, Howard Florey e Frank Macfarlane Burnet.
Premios Follas Novas do Libro Galego
VIII Edición (2023)
A gala foi conducida por Patricia de Lorenzo e a música púxoa o grupo Noar.
Medicina
idade Contemporánea
Outros que fixeron un traballo significativo son William Williams Keen, William Coley, James D. Watson, Harvey Cushing (Estados Unidos); Salvador Luria (Italia); Alexandre Yersin (Suíza); Kitasato Shibasaburō (Xapón); Jean-Martin Charcot, Claude Bernard, Paul Broca (Francia); Adolfo Lutz (Brasil); Nikolai Korotkov (Rusia) e Sir William Osler (Canadá).
Premios Follas Novas do Libro Galego
VIII Edición (2023)
Xurado: Cristina Barbeito Vázquez, David Cortizo Conde, Antonio M. Fraga Allegue, Tensi Gesteira, Lucía Novas Garrido, Monserrat Pena Presas, Nuria Vilán Prado.
Medicina
idade Contemporánea
A medida que se desenvolvían a ciencia e a tecnoloxía, a medicina fíxose máis dependente dos medicamentos. Ao longo da historia e en Europa ata finais do século XVIII, non só se utilizaban produtos animais e vexetais como medicamentos, senón tamén partes e fluídos do corpo humano. A farmacoloxía desenvolveuse en parte a partir da herboristería e algúns fármacos aínda se derivan de plantas (atropina, efedrina, warfarina, aspirina, digoxina, alcaloides de vinca, curubas, escopolamina, etc.). As vacinas foron descubertas por Edward Jenner e Louis Pasteur.
En 1865, Louis Pasteur presentou a teoría que as infeccións eran causadas por seres vivos. Foi el o inventor do proceso de pasteurización, moi utilizado no leite. Lister, en 1865, aplicou pola primeira vez unha solución antiséptica nun paciente con fracturas complexas, con efecto profiláctico na infección. Iniciouse unha nova era. O primeiro antibiótico foron as arsfenaminas (Salvarsan) descuberta por Paul Ehrlich en 1908 tras observar que as bacterias absorbían tinguiduras tóxicas que as células humanas non absorbían. A primeira clase importante de antibióticos foron a sulfamidas, derivada por químicos alemáns orixinalmente de colorantes azoicos. miniatura|upright|Envasado de [[Cardioloxía|medicamento cardíaco na fábrica farmacéutica Star en Tampere, Finlandia en 1953]]
En 1928 Alexander Fleming descubriu a penicilina ao observar que as colonias de bacterias non crecían ao redor do mofo dalgunhas placas de cultivo. Xorde unha nova era: a dos antibióticos, que permitiu aos médicos curaren infeccións antes consideradas mortais. A evolución desde entón non parou. A eterna loita do home contra a morte entrou nunha nova etapa, cada vez máis moderna.
A farmacoloxía é cada vez máis sofisticada; a biotecnoloxía moderna permite desenvolver fármacos dirixidos a procesos fisiolóxicos específicos, ás veces deseñados para ser compatibles co organismo e reducir os efectos colaterais. A xenómica e o coñecemento da xenética humana e a evolución humana inflúen cada vez máis na medicina, xa que se identificaron os xenes causantes da maioría dos trastornos xenéticos monoxénicos, e o desenvolvemento de técnicas de bioloxía molecular, evolución e xenética está a influír na tecnoloxía, a práctica e a toma de decisións médicas.