cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Revolución de Febreiro
Uso das tropas e o motín da gornición (10, 11 e 12 de marzo)
Sucedéronse de novo os discursos de traballadores e estudantes ao redor da estatua do tsar Alexandre mentres unidades de cosacos e policía montada rodeaban a multitude. A policía, ante a pasividade dos cosacos, cargou contra a multitude, especialmente contra aqueles que sostiñan bandeiras vermellas e pancartas revolucionarias, pasadas as tres da tarde. Repentinamente, algúns traballadores dirixíronse aos cosacos rogando a súa axuda contra a policía; estes acabaron por cargar e dispersar á policía e mataron o novo tenente que dirixía as unidades policiais antes de volveren formar. Ante a chegada de reforzos gobernamentais, foron levantadas as primeiras barricadas.
Gacela
Para sobreviviren en campo aberto, deben estaren atentas todo o tempo. Aínda que a miúdo se deitan, non dormen máis dunha hora ao día, en curtos períodos de cinco minutos ou menos.
Revolución de Febreiro
Uso das tropas e o motín da gornición (10, 11 e 12 de marzo)
Poucas horas despois, producíanse as primeiras desercións entre as forzas de seguridade: algunhas traballadoras lograban que uns soldados que bloqueaban a esquina de Nevskii Prospekt coa rúa Sadovaia se unisen aos manifestantes. Outros soldados, pola contra, dispararon contra a multitude e causaron unha decena de baixas a media tarde na mesma zona. Aínda que a maioría das tropas seguían fieis ao Goberno, a súa vacilación crecía.
Pola noite, o tsar ordenou desde o cuartel xeral do exército en Mogilev, onde pasara un día normal, «suprimir todas as desordes desde mañá»  polo que o comandante do distrito militar deu orde ás tropas de disparar contra os manifestantes que se negasen a disolver as marchas   na reunión celebrada ao redor das dez da noite á que asistiron os responsables militares e policiais da capital. Khabalov temía, con todo, que as tropas desobedecesen as súas ordes e a revolta se convertese finalmente nunha revolución. A orde tallante do tsar descartaba a negociación e o acordo cos revoltosos. Khabalov, malia o seu ánimo deprimido, ordenou a alerta de novas unidades militares, a colocación de metralladoras e vehículos blindados en distintos puntos da cidade, ordenou o arresto de todos os revolucionarios atopados pola okhrana nos días anteriores e publicou dúas proclamas, unha ameazando con enviar á fronte aos traballadores que non regresasen en dous días aos seus postos de traballo, e outra avisando de que as autoridades non permitirían reunións nas rúas da capital e as dispersarían polas armas. A cidade atopábase entón de novo en calma. Os partidos revolucionarios atopábanse para entón desorganizados, tanto polas malas comunicacións coa capital como polas medidas da policía.
Artillería en Liteiny Prospekt.|miniatura|dereita
Os gardas do rexemento Volynski, enviados de novo á praza Znamenskaia, dispararon contra a poboación –tras facelo ao comezo ao aire e recibir a reprimenda dos seus oficiais — pero, ao regresar aos seus cuarteis, negáronse a participar en máis accións de represión. Na praza a policía contou 50 cadáveres e 48 feridos tralo tiroteo. Ao final do día, producíronse máis de cento cincuenta vítimas. Ao recibir a orde de disparar contra os manifestantes, unha compañía do rexemento Pavloskii amotinouse    a media tarde. Tres das súas compañías foran enviadas a enfrontarse á multitude mentres a cuarta agardaba en reserva e illada cando entre as catro e as seis da tarde chegou a esta última a noticia de que os seus compañeiros dispararan aos manifestantes. Uns cento cincuenta deles con trinta rifles marcharon apresuradamente a Nevskii Prospekt onde se enfrontaron cunha patrulla de policía montada que lles bloqueaba o paso. A chegada dos oficiais e a intercesión do capelán do rexemento acabaron temporalmente co motín. Esa mesma noite, as autoridades militares enviaron a dezanove soldados do rexemento onde se produciu o motín á Fortaleza de San Pedro e San Paulo e enviaron a outros dezaseis a outras misións, mentres trataban de que a noticia do motín non se coñecese nas demais unidades da gornición.
[[Petrogrado durante a Revolución de Febreiro.|miniatura|esquerda]]
O Goberno impuxo o estado de sitio e deu orde de disolver a Duma, á vez que rexeitaba un plan para formar un novo Consello de Ministros composto por figuras respectadas e presidido por algún xeneral popular, confiado en esmagar as revoltas.
Durante a madrugada, os soldados do rexemento Volinskii lograron armarse grazas á falsificación dunha orde do comandante dunha compañía e preparáronse para desobedecer as ordes de marchar contra as masas. Efectivamente, ao chegar o comandante pola mañá, un sarxento indicou que os seus homes se negaban a disparar contra os civís; os oficiais, dándose conta de que non controlaban aos soldados, trataron de fuxir pero o capitán da compañía caeu abatido desde as fiestras do cuartel antes de o poder facer. A compañía amotinada non logrou ao comezo o apoio do resto do rexemento, pero si dalgunhas tropas dos rexementos próximos de Preobrazhenskii, de gardas lituanos e do sexto batallón de enxeñeiros. Os amotinados, marchando trala banda de música do sexto batallón, uníronse aos traballadores. Malia que unicamente unha minoría da gornición se uniu ás protestas, o Goberno perdeu a capacidade de utilizala para reprimilas; a actitude de numerosos oficiais, que abandonaron as súas unidades ou non acudiron a elas, acentuou a desconfianza das tropas nos seus mandos, sentimento que continuou durante o período interrevolucionario.
Gacela
Características
O tamaño e o peso das gacelas varían dependendo da especie. Miden de 80 a 150 cm de lonxitude, a súa altura na cruz oscila entre 50 e 110 cm, e o peso é de 12 a 60 kg. Esveltas e elegantes, teñen longas patas, finas e lixeiras e unha musculatura enxoita, concentrada. Os seus ósos son lixeiros, e a súa columna vertebral é moi flexíbel.
Dominio SH2
Unión e fosforilación
A fosforilación de residuos de tirosina nunha proteína ocorre durante a transdución de sinais e lévana a cabo tirosinquinases. Desta maneira, un substrato da fosforilación da tirosinquinase actúa como un interruptor para activar a unión a un dominio SH2 contido en proteínas. A relación tan estreita entre a tirosinquinase e os dominios SH2 é apoiada pola súa aparición coordinada durante a evolución dos eucariotas.
Gacela
Características
A cabeza é pequena e leva un par de cornos anelados, en forma de lira, en retortos en espiral ou rectos bien, sempre máis curtos, e máis finos nas femias. Presentan unha franxa lonxitudinal parda (ou negra nalgunhas especies), desde a base dos cornos e que, atravesando os bordos dos ollos, chegan até as fosas nasais e a boca.
As gacelas teñen pezuños pequenos, fráxiles e moi agudos, apropiados para a carreira. O sus pulmóns están moi desenvolvidos para favorecer o intercambio de gases. Posúen un VO2 max (volume de oxíxeno inspirado no esforzo) de máis de 380 ml/(kg·min).
Hábitat. Resistencia aos ambientes áridos
As gacelas habitan nas rexións cálidas e secas de África e de parte do Oriente Medio e o suroeste de Asia, en sabanas, estepas ou desertos. Non súan, e a súa pelaxe (de cor crema, abrancazada ou leonada) reflicte os raios do sol. A súa urina está moi concentrada, e os seus excrementos moi secos.
Están dotadas dun impresionante sistema de arrefriamento, con centos de pequenos vasos sanguíneos a carón das paredes respiratorias; o aire inspirado arrefría no nariz e, por tanto, o sangue que levan estes por pequenos vasos, que se fusionan despois nos que irrigan directamente o cerebro, chega alí frío.
Comportamento
Espelidas, as gacelas teñen moi boa vista (abarcan até os 360º grazas aos seus grandes e avultados ollos), e poden detectar un depredador a 300 m de distancia. Tamén o olfacto é agudo, e teñen bo oído. Cando están excitadas ou preocupadas, ou para disuadiren aos depredadores potenciais, efectúan uns característicos saltos, denominados en inglés stotting ou spronking, coa cabeza e as patas ríxidas, como se tiveran o corpo entalado. Estes espectaculares saltos, duns 2 m en vertical, só son superados polos de Antidorcas marsupialis, que poden chegar até os 3 ou 4 m.
Alimentación
As gacelas son fitófagas, fundamentalmente herbívoras; as herbas curtas que consomen nos seus pasteiros constitúen até o 90 % da súa dieta, e tamén comen follas e ramiñas de varias árbores e arbustos. Adoitan beberen diariamente pero, cando as condicións dos pasteiros son secas, poden prescindir da auga durante longos períodos de tempo, se dispoñen de herbas frescas e sucosas.
Reprodución
Os machos reúnense coas femias na época da reprodución. Fóra deste período formaron grupos de solteiros. Os machos adultos loitan entre eles, e o vencedor reina sobre un grupo de femias. Daquela marca os límites do seu territorio, ouriñando e defecando no solo espido, e fregando as herbas e os arbustos coas olorosas secrecións das súas glándulas preorbitais. A pesar da súa aparencia fráxil, as gacelas son bastante pendenceiras e os combates entre os machos poden seren violentos.
A xestación dura de cinco a seis meses, parindo unha única cría, ás veces dúas. Estas, fráxiles e trementes sobre as súas longas patas, permanecen agochadas entre arbustos ou herbas altas durante varios días; carentes de cheiros que as protexan dos depredadores, a súa nai vai aleitalas varias veces ao día. As femias entran novamente en celo dúas ou tres semanas despois do parto. É posíbel que algunhas teñan dúas camadas ao ano.
A lonxevidade das gacelas é duns 12 anos na natureza, chegando aos 20 en catividade.
Dominio SH2
Diversidade
Os dominios SH2 non están presentes en lévedos e aparecen no límite entre os protozoos e os animais en organismos tales como a ameba Dictyostelium discoideum.
Gacela
Inimigos e defensa
As gacelas adultas en bo estado de saúde son moi rápidas na carreira e poden deixar atrás aos depredadores, a excepción do guepardo, o seu principal inimigo. As crías poden ser presa de numerosos cazadores, como aguias, babuínos, caracais etc., porque aínda non son capaces de correr rápido xa que son bastante torpes nas súas patas longas e finas.
Dominio SH2
Diversidade
Un exame bioinformático detallado dos dominios SH2 en humanos e ratos atopou 120 dominios SH2 en 115 proteínas codificadas no xenoma humano, o que representa unha rápida taxa de expansión evolutiva entre os dominios SH2.
Gacela
Inimigos e defensa
Pero as gacelas enfermas, feridas ou moi vellas poden ser cazadas por leóns, leopardos, hienas pintas, licaóns, pitóns, crocodilos e até chacais.
Dominio SH2
Diversidade
Resolveuse un grande número de estruturas de dominios SH2 e estudáronse moitas proteínas SH2 en ratos knockout.
Función
A función dos dominios SH2 é a de recoñecer especificamente o estado fosforilado dos residuos de tirosina. Este proceso constitúe un evento fundamental na transdución de sinais a través da membrana, onde un sinal no compartimento extracelular é percibido por un receptor e convertido no compartimento intracelular a unha forma química diferente, é dicir, a dunha tirosina fosforilada. A fosforilación da tirosina leva á activación dunha fervenza de interaccións proteína-proteína onde as que conteñen o dominio SH2 son recrutadas a sitios con tirosina fosforilada. Este proceso inicia unha serie de acontecementos que finalmente producen a alteración de patróns de expresión xénica ou outras respostas celulares.
Exemplos
Proteínas humanas que conteñen o dominio SH2:
Gacela
Catividade
A presenza de gacelas non é moi frecuente nos zoolóxicos europeos, pero é habitual nos zoos árabes e americanos. Por exemplo, no Zoo de San Diego (San Diego) está a maior colección de gacelas en cativerio do mundo.
As especies de gacelas que viven en medios desérticos do norte de África están extremadamente ameazadas de extinción e pouco representadas nos zoolóxicos europeos.
Nalgúns zoos europeos que albergan gacelas de Thomson e gacelas dorcas, incluíndo os parques zoolóxicos alemáns de Hannover e Leipzig, entre outros, as máis pequenas especies do xénero Gazella (en sentido amplo), comprobouse que son máis temerosas e máis agresivas en catividade e a súa aclimatación é por tanto máis delicada. A gazela dama mhorr, a chamada gacela xirafa (Litocranius walleri) e o impala (estas últimas non verdadeiras gacelas) son menos agresivas, quizais porque as femias destas especies están desprovistas de cornos.
Clasificación
O xénero foi establecido 1816 polo zoólogo francés Henri Marie Ducrotay de Blainville.
A especie tipo é Gazella dorecas, que fora descrita por Linneo en 1758 como Capra dorcas.
O nome científico do xénero, ao igual que nos idiomas modernos, parece que entrou a través do italiano gazelle, que provén do árabe clásico gazāl (feminino gazāla) ou do árabe magerbí gazēl. que, á súa vez, a omou do persa ghazâl, que significa "elegante e rápida".
Especies e subespecies
A taxonomía deste xénero é confusa, e a clasificación de especies e subespecies é un problema aínda sen resolver. Chegaron a considerarse até 13 especies. Estas diferenzas taxonómicas débense á discrepancias na consideración da composición dos xéneros Gazella, Eudorcas e Nanger, estes dous últimos (con tres especies cada un) antigamente foron considerados como subxéneros de Gazella.
Das especies descritas, catro extinguíronse recentemente (Gazella rufina, G. arabica, G. bilkis e G. saudiya). A maioría das sobreviventes están consideradas como ameazada en diversos graos.
A gacela máis abundante na actualidade é a gacela de Thomson (Gacela thomsoni Günther = Eudorcas thomsonii Günther), de África Oriental, onde se coñece popularmente por thommie.
Por outra parte, algúns autores tamén consideraron ao xénero Procapra como subxénero de Gazella e, por tanto, tamén denominan gacelas ás súas tres especies, as chamadas por algúns gacelas de Asia Central: P. gutturosa (gacela mongol), P. picticaudata (gacela tibetana) e P. przewalskii (gacela de Przewalski).
Estreitamente relacionada coas gacelas verdadeiras, ademais das especies de Procapra, son Antilope cervicapra e Antidorcas marsupialis e Arepyceros melampus, africanas. Segundo Wilson & Reeder, o xénero Gazella está integrado actualmente polas seguintes especies e subespecies:
Revolución de Febreiro
Uso das tropas e o motín da gornición (10, 11 e 12 de marzo)
Ao redor da unha da tarde comezara a arder a sede do tribunal civil da cidade, e unha hora máis tarde as multitudes xa lograran cruzar todas as pontes da cidade cara ao centro. Os insurrectos do rexemento Volinskii atopáronse na avenida Liteinyi cos soldados do Semenovskii que, tras dubidar, levantaron as barricadas. Estalou, con todo, un breve combate entre ámbolos dous rexementos no que os rebeldes lograron vencer; os insurrectos tomaron entón o arsenal de Liteinyi cos seus corenta mil fusiles, trinta mil pistolas e catrocentas metralladoras. A folga pola escaseza de alimentos e contra a guerra converteuse nun alzamento armado contra a autocracia. A gornición, formada principalmente por membros das minorías e socialistas enrolados á forza, simpatizaba coas esixencias dos manifestantes.
A mesma mañá, algúns traballadores dirixidos por un bolxevique tomaron tamén outro arsenal no distrito de Lesnoi, e poucas horas máis tarde outros tomaban o control da fábrica de municións da cidade. Ao mediodía, obreiros armados forzaban o cruzamento da ponte Aleksandrovskii enfrontándose a tropas escolleitas do rexemento Moscova e lograban unirse ás tropas amotinadas no centro da cidade. Retiráronse entón ao distrito de Vyborg; para entón preto dun cuarto de millón de persoas alzáranse contra o Goberno, unha cuarta parte estaba armada e un de cada dez eran soldados.
Pouco despois do mediodía, os rebeldes tomaban a prisión de Kresty no distrito de Vyborg e liberaban os 2.400 presos, comúns e políticos, e queimaban os expedientes policiais. Posteriormente fixeron o mesmo coa prisión militar e a de mulleres. Pola tarde, os soldados da división de vehículos blindados uníronse tamén aos insurrectos.
Ata recibir a orde de enfrontarse aos manifestantes, as tropas da capital –formadas na meirande parte por recrutas recentes– vacilaran entre as súas simpatías para con aqueles e o mantemento da disciplina. Ao verse forzados a actuar polas ordes do Goberno, rebeláronse e acabaron rapidamente co poder gobernamental na capital. A perda do apoio das tropas selou o destino do Goberno imperial, que non contaba con plans para se enfrontar a un motín da gornición. As tropas tradicionalmente máis fieis, como as unidades cosacas, declararon a súa neutralidade, o que privou ao Goberno dos seus elementos de coerción e fíxolle perder o control da capital. A revolta das tropas e a reacción da Duma ao decreto de disolución converteron as protestas dos traballadores nunha revolución. Esa mesma noite do luns, Khabalov viuse obrigado a informar ao tsar da súa incapacidade de cumprir a orde recibida ante a rápida perda do control da gornición da capital. Durante todo o día o Goberno mostrara gran pasividade: nunha reunión a media tarde, Protopopov mostrou perder a súa anterior confianza en esmagar as revoltas e aceptou retirarse alegando enfermidade, pero o Goberno, sen capacidade legal para nomear un substituto, privilexio que só tiña o tsar, non logrou substituílo. O Consello de Ministros unicamente acordou solicitar ao soberano o envío dun xeneral con tropas suficientes para acabar coas protestas e separouse ata a noite.
A situación política
O Goberno, subestimando a súa debilidade, decidira disolver a Duma ata abril nunha reunión a noite do domingo. O presidente da Duma, Mikhail Rodzianko, atopouse co decreto imperial ao chegar á súa casa. Durante os primeiros días da revolta, Rodzianko tratara de negociar o apoio do Parlamento ao gabinete na supresión da revolta a cambio da formación dun Goberno parlamentario, en balde.
Alarmado polos acontecementos, solicitara a formación dun novo Goberno o domingo pola noite ante a intensificación das protestas; o tsar, ao que Rodzianko lle producía un intenso rexeitamento, limitouse a comentar:
O soberano atopábase no cuartel xeral ruso en Mogilev, onde regresara desde a capital a primeiras horas da tarde do ; a longa distancia do Goberno complicou durante toda a crise as comunicacións entre o tsar, o Consello de Ministros, a Duma e as autoridades militares e policiais da capital.
Ao mediodía do luns, xa coas tropas amotinadas e os obreiros armados, Rodzianko tratou de lograr –de novo en balde– o permiso do soberano para formar un novo Goberno. Pouco antes a propia tsarina, alarmada, aconsellara realizar concesións. O apoio do xeneral Mikhail Alekseev, xefe do Estado Maior, á solicitude de Rodzianko resultou inútil. Ao mesmo tempo, Khabalov e o ministro de Defensa, Beliaev, enviaban telegramas máis tranquilizadores nos que expresaban a súa confianza de tomar o control da situación en breve. Malia as contradicións nos informes recibidos, o tsar non tratou de pescudar a situación real da capital: «Non dediquei moito tempo ao informe e pola tarde paseei polo camiño de Orca». O tsar xogou ao dominó e recordou desa tarde que «lucía un fermoso sol». Ás 19:35, con todo, o Estado Maior recibiu un novo telegrama do ministro de Defensa que anunciaba que os disturbios non podían ser controlados e no que solicitaba tropas da fronte para sufocalos.
Esa noite o irmán máis novo do tsar, o gran duque Miguel Aleksandrovich, rogou por telegrama tamén ao tsar que atendese a petición de Rodzianko de formar un novo gabinete responsable ante a Duma, pero o seu rogo foi rexeitado. O gran duque analizara a situación co primeiro ministro Golitsyn e con Rodzianko esa noite e aceptara proclamarse rexente unicamente co permiso do monarca. O emperador rexeitou amablemente o ofrecemento e indicou que decidira marchar á capital en persoa para tomar o control da situación. Os ministros esperaron no palacio Mariinskii ata a media noite a resposta do tsar e máis tarde abandonárono ante o perigo das multitudes, que xa ameazaban con tomar o edificio; chegaron recibir o rexeitamento do soberano á proposta do gran duque, pero non a orde de permanecer nos seus postos ata o seu regreso a Tsarskoe Selo. Aínda que se lles informou da orde por teléfono á mañá seguinte, para entón o palacio fora asaltado, e pouco despois a maioría deles foron detidos ou tiveron que se esconder para evitalo.
Decidido a non facer concesións, o tsar convocou ao xeneral Nikolai Ivanov e ordenoulle marchar sobre a capital. Ivanov recibiu poderes ditatoriais. O soberano rexeitou de novo a dimisión do primeiro ministro e decidiu resolver a crise por medios militares. Ivanov solicitou para a misión o mando do batallón de San Xurxo, formado por veteranos condecorados con esta distinción. Alekseev prometeulle ademais enviarlle a Tsarskoe Selo desde a fronte catro rexementos de infantería, outros tantos de cabalería, dúas unidades de metralladoras e dúas baterías de artillería. Diversas unidades das frontes norte e occidental debían marchar sobre a capital ás ordes de Ivanov, fiables pero nun número máis indicado para intimidar aos insurxentes que para esmagar a revolta pola forza mediante amplas operacións represivas. Desde Tsarskoe Selo, cara á que partiu a mañá do martes, Ivanov propoñíase lanzar o asalto á alzada capital. Antes de partir, Ivanov tratou de obter do tsar concesións constitucionais que facilitasen o fin da revolta, pero non o logrou. Alekseev asignou a Ivanov novos reforzos de tropas teoricamente fieis ao chegar as noticias da agudización da crise na capital. Mentres, Ivanov perdera parte das tropas que partiran con el cara a Tsarskoe Selo para examinar a situación coa tsarina cando, en Dno, o seu tren se cruzou con outro que viña da capital; os civís e militares do tren da capital relataron os acontecementos aos soldados de Ivanov, que desertaron en masa malia os esforzos deste por restablecer a disciplina. O xeneral, mentres, continuou viaxe ao seu destino malia as informacións de Khabalov sobre a perda da capital e a rebelión da gran maioría da gornición da cidade. En Vyritsa o batallón de San Xurxo comunicou a súa decisión de se manter neutral e non marchar contra os habitantes de Petrogrado, e Ivanov viuse obrigado a retroceder a Gatchina a esperar reforzos. A noite do martes, con todo, os ferroviarios de Luga, favorables á revolución, lograron mediante unha estrataxema devolver á fronte a 4.000 soldados enviados a Ivánov.
Triunfo e creación do Comité da Duma e do Soviet de Petrogrado (12 de marzo)
Membros do [[Comité provisional da Duma Estatal, entre eles o social-revolucionario Aleksandr Kerenskii —segundo pola dereita, de pe— e o presidente da Duma, Mikhail Rodzianko —primeiro pola dereita, sentado.|miniatura|dereita]] O, os deputados negáronse a disolver o Parlamento e formaron un comité provisional de once membros constituído polos partidos burgueses liberais do Bloque Progresista, o trudovik Aleksandr Kerenskii, e o dirixente menxevique Nikolai Chkheidze para tratar de restablecer a orde. A propia Duma disolveuse a continuación, privándose así de participar nos seguintes acontecementos. O Comité enviou comisarios para supervisar os distintos departamentos gobernamentais, anunciou a toma do poder na capital e a súa intención de formar un novo Goberno provisional, e chamou á calma.
O mesmo día, algúns dirixentes sindicais e das cooperativas, deputados socialistas e membros do Comité Central para as Industrias de Guerra recentemente liberados –entre trinta e corenta persoas en total– reuníronse no Palacio Táuride para tratar de formar un soviet (consello) como o Soviet de Petrogrado de 1905, nomearon un comité executivo e convocaron aos delegados dos traballadores a unha sesión esa mesma noite. Foi o primeiro deste tipo de órgano que ao longo dos meses seguintes se foi estendendo por todo o país. O rápido e decidido apoio popular ao soviet conferiulle pronto un gran poder político. No edificio da Duma, con todo, reinaba a tensión: cada vez un maior número de traballadores e soldados, armados, acudían á Duma para solicitar instrucións, e malia a benvida dispensada por Kerenskii, Matvei Skobelev e Nikolai Chkheidze, outros deputados máis conservadores observaban con inquietude aos recentemente chegados. Malia a súa oposición á disolución da Cámara, a maioría dos deputados era monárquica e opoñíase a enfrontarse abertamente ao tsar, a pesar da crecente presión nas rúas para que a Duma pasase a dirixir a revolución. En palabras do presidente do parlamento, Rodzianko:
Kerenskii ordenou a detención dos ministros e a toma de puntos estratéxicos como a central de correos, as estacións de ferrocarril, ou os edificios oficiais mentres que finalmente Rodzianko anunciaba a intención da Duma de substituír o antigo Goberno. Preto da media noite, formouse por fin o Comité provisional, pero a Cámara seguía titubeando e desexando un acordo co monarca: solicitouse unha entrevista co primeiro ministro –que dimitiu en balde ás seis da tarde– coa presenza do gran duque Miguel; a Duma seguía perseguindo simplemente a formación dun Goberno «de confianza». Os intentos de mediación de Rodzianko e o gran duque foron de novo rexeitados polo tsar, que seguía confiando nos informes optimistas recibidos o domingo. O Comité provisional enviou comisarios para tomar o control dos edificios oficiais e dos centros de comunicacións, á vez que custodiaba aos principais membros do antigo Goberno que foran capturados polos revolucionarios ou se entregaran á Duma en busca da súa protección, como o propio Protopópov.
O mesmo luns, comezaron a formarse espontaneamente milicias obreiras nalgúns dos distritos industriais, que trataron de eliminar a policía dos seus distritos e da prisión de Kresty. Os insurrectos tomaron tamén o arsenal, comisarías e fábricas de armamento, o que permitiu que os traballadores da capital se armasen.
Pola súa banda, o rexemento Volinskii e membros do Preobrazhenski e dos gardas de Litovskii uníronse á revolta convertida xa en revolución. As tropas teoricamente aínda fieis ao Goberno disolvéronse ante o primeiro contacto cos insurxentes. Só algúns oficiais illados e policías ofreceron certa resistencia. Ao mediodía o ministro de guerra Mikhail Beliaev nomeara ao xeneral Zankevich comandante das tropas aínda fieis, que se concentraron en patio do Palacio de Inverno; malia que inicialmente a moral destas tropas era alta, a inactividade que durou todo o día, a falta de víveres e a conseguinte necesidade de enviar aos soldados a cear aos seus cuarteis fixeron que a maioría se dispersasen entre as multitudes que atoparon polo camiño e non regresasen ao palacio. O coronel Aleksandr Kutepov recibira orde de acabar coas desordes no centro da cidade, entre a ponte de Liteinyi e a estación Nikolaievskii; con seis compañías –unha compañía de gardas– e a esperanza de ir reunindo tropas no seu camiño, recibiu contraorde ao chegar á confluencia de Liteinyi e Nevskii, pero decidiu regresar a través de Liteinyi en paralelo ao río, o que fixo que perdese contacto con Khabalov durante todo o día. Detido ao longo de Liteinyi, solicitou reforzos que nunca chegaron pois todos os que lle enviaron acabaron disolvéndose nas multitudes. Os seus intentos de recuperar a obediencia dalgúns soldados amotinados que atopou ao longo da avenida fracasaron e as súas forzas tiveron que se refuxiar na mansión do conde Musin-Pushkin, sede da oficina da cruz vermella da fronte norte tras sufrir numerosas baixas nos enfrontamentos. Incapaz de comunicarse con Khabalov, que abandonara a comisaría central para trasladarse ao almirantado, e cominado polos funcionarios da cruz vermella a abandonar o edificio para evitar males aos enfermos, o destacamento de Kutepov abandonou a resistencia. Malia que se calcula que unicamente 25.000 dos 160.000 soldados da capital se uniron activamente á revolta, as autoridades mostráronse incapaces de vencer a pasividade do resto e de utilizalo para sufocar as protestas; tampouco podían contar co apoio decidido de numerosos oficiais, partidarios de pactar coa Duma no canto de esmagar sen máis a revolta.
A noite do 12, os insurrectos controlaban os rexementos da capital, así como a Fortaleza de San Pedro e San Paulo, e o arsenal principal. O xeneral Khabalov, comandante militar da cidade, aínda controlaba cuns miles de homes o almirantado e o Palacio de Inverno, esperando reforzos da fronte. O seu número era cada vez máis reducido, e durante a madrugada concentrouse no palacio. Durante a madrugada o gran duque Miguel, que acudira ao palacio tras tratar co Goberno no palacio Mariinskii e non poder volver á súa residencia por falta de tren, ordenou a Khabalov e Beliaev que evacuasen o edificio para evitar choques nel coa poboación. As tropas regresaron entón ao almirantado. As últimas forzas leais ao Goberno dispersáronse a mañá seguinte cando os reforzos non chegaron. Ao mediodía decidiron cesar todas as operacións, entregar as armas aos funcionarios do ministerio de Mariña do almirantado e enviar as tropas aos cuarteis mentres que os oficiais regresaban ás súas casas. O xeneral Zankevich, que defendía o edificio, decidiu marchar só contra a Fortaleza de San Pedro e San Paulo, sen o apoio dos seus homes, que o evacuaron contra o mediodía; o ministro de Mariña rendeuse ante a ameaza de bombardeo desde a fortaleza, que tamén se rebelara.
Extensión da revolución e abdicación do tsar
O os revolucionarios tomaron o control en Moscova e na base naval de Kronstadt, que controlaba o acceso por mar a Petrogrado, asasinando ao comandante e a cincuenta dos seus oficiais. A resistencia aos insurrectos foi mínima, mostra do desprestixio alcanzado polo réxime tsarista. Soldados, mariños e traballadores de Vyborg, Helsingfors, Reval, Pskov, Dvinsk e Riga uníronse á revolución. Aínda así e malia a eliminación da policía tsarista das rúas da capital houbo algúns incidentes illados de disparos desde tellados e edificios contra os manifestantes. A madrugada do martes finalmente o comité da Duma decidiu tomar o control dos ferrocarrís e da súa importante rede de telégrafo, e enviou a un comisario a ocupar o ministerio de Transporte.
O, Petrogrado achábase en mans dos insurxentes. Para asegurar a orde unha vez desaparecida a policía, formáronse dúas milicias rivais: unha creada polo soviet e outra polo concello (duma) da cidade. Mentres a primeira integrábana principalmente obreiros da capital, a segunda formouse sobre todo con funcionarios e estudantes. Poucos días despois o comité executivo do soviet logrou a subordinación teórica –pero non real– da milicia obreira á municipal.
[[Nicolao II de Rusia|Nicolao II e o seu fillo o tsarévich Alexei, no que o primeiro abdicou antes de facelo por ambos e tratar de entregar o trono ao seu irmán, o gran duque Miguel.|miniatura|dereita]] O gran duque [[Miguel Aleksandrovich Romanov|Miguel, irmán do tsar, rexeitou o trono, poñendo fin á dinastía Romanov e deixando paso á república.|miniatura|esquerda]] Representación da abdicación de Nicolao no seu tren en Pskov, ante o xeneral Ruzskii, os seus dous edecáns e os delegados da Duma [[Aleksandr Guchkov e Vasilii Shulgin o .|miniatura|dereita]]
Tras frustrarse a primeira intención do tsar de ceder o poder ao seu irmán máis novo, o duque Miguel Aleksandrovich, que rexeitou o trono ante a falta de seguridade da súa persoa,  o executivo quedou a cargo dun Goberno provisional, que debía durar ata que se levasen a cabo eleccións para a creación da Asemblea Constituínte. A falta de apoio dos mandos militares fixera imposible a resistencia do tsar. Guchkov e Shulgin salváronse no último momento de ser linchados cando, ao chegar á capital, anunciaron a abdicación do tsar no seu irmán, rexeitada pola multitude. Os intentos dalgúns membros do Comité provisional da Duma, como Miliukov ou o propio Guchkov, de apoiar o ascenso ao trono de Miguel, foron rexeitados polo resto e a entrevista co gran duque levou á abdicación. Anunciáronse entón simultaneamente as dúas abdicacións, a do tsar e a do seu irmán, para goce popular.
Formación do Goberno Provisional
A aparición do Soviet de Petrogrado creou unha situación de poder dual difícil de articular, xa que ámbolos dous organismos, o Comité da Duma e o Soviet de Petrogrado, pronto competiron polo poder, levando ao país ao caos administrativo. Ao comezo, con todo, o Soviet de Petrogrado, controlado polos socialistas moderados, limitouse a controlar a política do novo Goberno, aprobando o a formación pola Duma dun Goberno provisional.
O arranxo entre o Comité da Duma e o Soviet de Petrogrado para o establecemento do Goberno provisional considérase habitualmente como unha cesión ideolóxica dos socialistas moderados, quen controlaban o segundo, aos liberais, pero debeuse tamén en parte á debilidade militar da revolta, que necesitaba do apoio dos políticos burgueses para evitar un esmagamento militar do movemento.
No resto do país, a caída do antigo réxime foi rápida e maioritariamente incruenta; creáronse Gobernos locais improvisados e soviets, á imitación do Goberno provisional da capital e do Soviet de Petrogrado, e sucedéronse as manifestacións, a miúdo de aspecto festivo, ante a impotencia das antigas autoridades.
O Goberno Provisional e o Soviet de Petrogrado
Ministros do [[Goberno Provisional Ruso|Goberno provisional.|miniatura|dereita]] O Goberno provisional que substituíu o tsar estivo dirixido inicialmente por un aristócrata, o príncipe Georgii Lvov, quen prometeu unhas reformas sociais e políticas que incumpriu. Os socialistas, opostos ideoloxicamente a colaborar cos liberais, non entraron inicialmente no Goberno.
Despois de que o seu Goberno fracasase, sucedeulle no verán un socialista, Aleksandr Kerenskii. Kerenskii foi incapaz de tratar os problemas aos que se enfrontaba o país ao continuar participando Rusia na Gran Guerra. O acoso desde a dereita (exemplificado no golpe de Kornilov) e a esquerda (principalmente de man dos bolxeviques) someteu ao Goberno a unha crecente presión.
O regreso de Lenin a Rusia en abril fortaleceu a posición dos bolxeviques e radicalizou a escena política, en especial coa publicación das súas famosas Teses de abril, malia seren rexeitadas ao comezo pola maioría da dirección bolxevique, máis moderada. O, o Soviet dos Representantes dos Traballadores e Soldados de Petrogrado publicou a súa Orde número 1, que exhortaba aos militares a obedecer as súas ordes en lugar das do Goberno provisional se estas se opoñían a aquelas. As diferenzas entre ambos fóronse agravando co desgaste producido pola guerra. Mentres a opinión pública clamaba polo fin da guerra, o Goberno provisional era partidario de seguir a contenda. Os soviets estaban divididos: mentres os bolxeviques estaban totalmente en contra da guerra, a maioría dos demais partidos non querían a rendición rusa.
Nesta situación producíronse as Xornadas de Xullo, durante as cales unha gran multitude saíu ás rúas a pedir o fin da guerra e o traspaso de «todo o poder aos soviets». En setembro, o intento de golpe de estado por parte do xeneral Kornilov deu vigor aos movementos intransixentes de esquerda e terminou de debilitar ao Goberno provisional.
Ao final, o réxime establecido na Revolución de Febreiro foi substituído pola forza durante a Revolución de Outubro.
Nicolao II, a tsarina Alexandra, o tsarevich Alexei, e as catro grandes duquesas, foron asasinados xunto cos seus axudantes, por axentes do soviet da rexión dos Urais a madrugada do na Casa Ipatiev de Ekaterimburgo.
Véxase tamén
125px|dereita
Lamborghini Countach
O Lamborghini Countach é un modelo de coche deportivo con Motor traseiro central e tracción traseira producido polo fabricante de automóbiles italiano Lamborghini entre os anos 1974 e 1990. É un dos moitos deseños exóticos desenvolvidos pola casa de deseño italiana Gruppo Bertone, que foi pioneiro e popularizou a forma de "Cuña italiana" en ángulo pronunciado.
Substituíndo na produción ó Lamborghini Miura como principal modelo deportivo da marca. Trátase do primeiro modelo da marca fabricado cas dúas portas de tesoira que caracterizan na actualidade ós vehículos de Lamborghini. O Countach produciuse durante uns anos co mesmo motor do Miura, un V12 de 3.929 centímetros cúbicos con 375 cabalos de potencia. En anos seguintes este motor cambiouse por un V12 de 4.754 centímetros cúbicos, e finalmente por un V12 de 5.167 centímetros cúbicos e 455 cabalos.
O nome "Countach" reutilizouse para o Sián modelo híbrido eléctrico de produción limitada chamado Countach LPI 800-4 en 2021.
Deseño e desenvolvemento
Despois dun ano de intenso traballo de desenvolvemento, o primeiro prototipo de Countach, designado LP500, presentouse ao público no Salón do Automóbil de Xenebra de 1971. Posteriormente, o equipo de enxeñería de Lamborghini pasou tres anos perfeccionando este prototipo radical no LP400 Countach preparado para a produción, que debutou en 1974.
Nome
O nome Countach orixinouse a finais de 1970 ou 1971, preto do inicio do proxecto LP112. A maioría dos nomes de coches Lamborghini anteriores e posteriores están asociados con touros e corridas famosos, pero o Countach rompeu con esta tradición. O nome orixinouse da palabra contacc, unha exclamación de asombro na lingua piemontesa.
Marcello Gandini, o deseñador do Countach, explicou a orixe do nome: "Cando facíamos coches para os salóns do automóbil, traballabamos de noite e estabamos todos cansos, así que bromeabamos para manter a moral arriba. Traballaba connosco un perfilador que facía as pechaduras. Tiña dous metros de alto con dúas mans enormes, e realizaba todos os pequenos traballos. Falaba case só piamontés, nin sequera falaba italiano. O piamontés é moi diferente do italiano e soa a francés. Unha das súas exclamacións máis frecuentes era "countach", unha exclamación de asombro que xeralmente usan os homes cando ven unha muller fermosa, un eloxio sen tradución literal a outros idiomas. Tiña este costume.
Cando traballabamos de noite, para manter a moral, había un espírito de xusta, así que dixen que podíamos chamarlle Countach, só como broma, para dicir unha broma esaxerada, sen ningunha convicción. Alí preto estaba Bob Wallace, quen ensamblaba a mecánica, sempre fixemos os coches operativos. Nese momento ata podías entrar nos salóns de automóbiles co coche en marcha, o que era marabilloso.
Así que, en broma, preguntei a Bob Wallace como lle soaba a un oído anglosaxón. Díxoo á súa maneira, estrañamente. Funcionou. Inmediatamente ocorréusenos escribilo e pegámolo. Pero quizais a verdadeira suxestión foi a idea dun dos meus compañeiros de traballo, un mozo que dixo, chamémoslle así. Así foi como se acuñou o nome. Esta é a única historia real detrás desta palabra."
Lamborghini utilizou un sistema de designación alfanumérica para delimitar aínda máis os modelos Countach. Esta designación comeza con "LP", unha abreviatura do italiano "longitudinale posteriore, que significa "lonxitudinal posterior". Isto refírese á orientación e colocación do motor que comparten todos os modelos Countach. Para o prototipo e os primeiros modelos de produción, "LP" foi seguido dun número de tres díxitos que designaba a cilindrada nominal do motor, "400" para motores de 3,9 litros e "500" para motores de 4,8 e 5 litros. Polo tanto, o nome completo do primeiro Countach de produción foi o Lamborghini Countach LP400. Do mesmo xeito que no Miura, engadiuse a letra "S" (abreviatura de Sport) para as variantes posteriores de alto rendemento. Este esquema de nomeamento interrompiuse co LP de 1985 Quattrovalvole equipado cun motor de 5,2 litros, tamén chamado 5000QV. A designación de LP eliminouse por completo para a Edición 25 Aniversario de 1988, tamén chamada Aniversario.
LP400
O Countach entrou en produción como o LP400 cun motor 3929 cc que ofrece 276 kW. Exteriormente, pouco cambiou a forma final do prototipo, excepto na parte traseira, onde as luces convencionais substituíron os grupos de luces futuristas do prototipo. O estilo volveuse bastante máis agresivo que a concepción orixinal de Gandini, coas grandes tomas de aire e ventilacións necesarias para evitar o sobrequecemento do coche, pero a forma xeral aínda era moi elegante. O LP400 inicial estaba equipado con pneumáticos bastante estreitos da época, pero a súa estreiteza e o estilo elegante fixeron que esta versión tivese o coeficiente de arrastre máis baixo de calquera modelo Countach. Os emblemas na parte traseira simplemente len "Lamborghini" e "Countach", sen marcas de cilindrada do motor nin de disposición de válvulas como se atopa nas variantes posteriores. A finais de 1977, a compañía producira 158 Countach LP400.
LP400 S
En 1978, presentouse un novo modelo LP400 S. Aínda que o motor foi lixeiramente rebaixado do modelo LP400 a 261 kW, os cambios máis radicais foron no exterior, onde e engadíronse extensións de paso de roda de fibra de vidro, o que lle dá ao coche o aspecto fundamental que mantivo ata o final da súa produción. Un alerón traseiro opcional en forma de V estaba dispoñible sobre a cuberta traseira tras a popularidade xerada polo alerón traseiro do Walter Wolf Countach, que, aínda que melloraba a estabilidade á alta velocidade, reduciu a velocidade máxima en polo menos 16 km/h.. A maioría dos propietarios encargaron o coche co á a pesar desta desvantaxe. O manexo do LP400 S mellorou cos pneumáticos máis anchos, o que fixo que o coche fose máis estable nas curvas. Os emblemas estándar ("Lamborghini" e "Countach") mantivéronse na parte traseira, pero un emblema angular "S" engadiuse despois do "Countach" no lado dereito.
LP500 S
1982 viu outra actualización do Countach. esta vez cun motor 4754 cc máis grande e máis potente. A carrozaría non se modificou, pero actualizouse o interior. Esta variante chámase ás veces 5000 S nalgúns mercados, o que pode causar confusión co 5000 QV posterior. Construíronse 321 coches.
LP5000 Quattrovalvole
En 1985, o deseño do motor volveu evolucionar, xa que estaba obsoleto e aumentou a 5167 cc e dándolle 4 válvulas por cilindro—quattro valvole en italiano, polo tanto o nome do modelo, Countach LP5000 Quattrovalvole ou 5000 QV en resumo. Os carburadores movéronse desde os lados ata a parte superior do motor para un mellor arrefriamento; desafortunadamente, isto creou unha chepa na tapa do motor, reducindo a xa escasa visibilidade traseira a case cero. Algúns paneis da carrozaría tamén foron substituídos por Kevlar. Nas versións posteriores do motor, os carburadores substituíronse por un sistema de inxección de combustible Bosch K-Jetronic. O motor de inxección de combustible tiña unha clasificación de 309 kW. As versións con carburador europeo (tamén coñecidas como "Downdraft" ou "DD") utilizaban seis carburadores Weber e tiñan unha clasificación de 335 kW a 7.000 rpm. e 500 Nm de par motor a 5.200 rpm. Con esta especificación construíronse 610 coches, 66 con sistema de inxección de combustible.
Edición 25 Aniversario
Nomeado para honrar o vixésimo quinto aniversario da compañía en 1988, o Countach 25º Aniversario, aínda que mecanicamente moi similar ao 5000QV, presentou un considerable restyling feito por Horacio Pagani. Notablemente, a ampliación e extensión dos condutos de admisión da "caixa de aire" traseira foi entre outros perfeccionamentos realizados (ampliándoos a unha inclinación máis gradual acorde coa racionalización aerodinámica), mentres que o par secundario de condutos en relieve, orixinalmente situado máis lonxe detrás deles, foron levados cara adiante e recolocados directamente na parte superior, abarcando aletas remodeladas que agora corren lonxitudinalmente en lugar de transversalmente, isto permitiu que as caixas de aire, situadas detrás dos radiadores, fosen rotadas dunha posición transversal a outra lonxitudinal, permitindo un mellor fluxo de aire dos radiadores cara a fóra, as aletas secundarias. Ademais, a reconstrución dunha cuberta xa modificada do compartimento do motor, que pasa dun concepto consistente en seccións de dobre elevación e tri-dutos, a outra que incorpora unha sección centrada que incorpora dobre conduto, convértese noutra característica. Realizáronse varias remodelacións na parte traseira; sobre todo a introdución dun parachoques traseiro que se estende cara a fóra desde a parte inferior.
Estes cambios de estilo, en particular características como as aletas nas aberturas dos condutos de admisión traseiros primarios, parecían imitar ao Ferrari Testarossa, aínda que proporcionaban un refrixeración mellorada crucial para o motor. Non obstante, só foi superado polo modelo QV. Seguía contando con pneumáticos 345/35R15. A edición Anniversario produciuse ata 1990 antes de ser substituída polo Lamborghini Diablo.
A Edición 25º Aniversario foi a variante máis refinada e posiblemente a máis rápida do Lamborghini Countach, acelerando desde 0 - 60 mph en 4,7 segundos e alcanzando unha velocidade máxima de 295 km/h.
América do Norte
Os Estados Unidos é o mercado máis grande de Lamborghini e tradicionalmente foi o mercado máis grande do mundo para coches caros, como coches deportivos exóticos. Non obstante, nin o Countach, nin o seu competidor máis próximo, o Ferrari Berlinetta Boxer, foron construídos desde a fábrica para cumprir a normativa dos Estados Unidos nin do Canadá de seguridade e emisións.
Os estadounidenses compraron o Countach de todos os xeitos, e os consumidores individuais pagaron para modificar cada vehículo para cumprir coas normativas da Axencia de Protección Ambiental dos Estados Unidos e do Departamento de Transporte dos Estados Unidos. Esta era coñecida como a era do mercado gris (1976-1988). Aínda que o Countach, o Ferrari Berlinetta Boxer e o Range Rover estiveron entre os primeiros vehículos deste tipo, a infraestrutura que crearon permitiu que o "mercado gris" chegase aos 66.900 vehículos en 1985.