cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Códice Calixtino
O Códice Calixtino imprimiuse por vez primeira en 1882, nunha edición feita por Fidel Pita. Após o alzamento militar de 1936, as láminas das súas miniaturas foron salvadas da destrución polo eclesiástico Xesús Carro quen, empregando a súa sotana como salvoconduto, conseguiu trasladadas desde a imprenta do Seminario de Estudos Galegos a un lugar seguro. O códice foi restaurado en 1966 e volvéuselle engadir o Libro IV que estaba fóra do manuscrito dende 1609.
O exemplar máis vello foi roubado da catedral de Santiago de Compostela en xullo de 2011. O martes, día 5 de xullo foi cando os responsables do libro se decataron da súa falta. Foi recuperado un ano despois en bo estado de conservación.
Autoría
O Codex Calixtinus recibe o seu nome da presunta autoría do papa Calisto II, finado en 1124, e que foi o maior benfeitor pontificio do santuario compostelán. Con todo descoñécese ata que punto estivo implicado na creación destes cultos, aínda que se considera moi improbable que compilara todos os textos e compuxera a súa música. mais no presente pénsase que foi realizado polo francés Aimerico Picaud, se ben coñécese que na súa elaboración interviñeron polo menos catro copistas (dous deles moi similares), o seu principal autor é coñecido como Scriptor I.
A crenza de que foi o propio papa Calisto II o autor do Códice vén da chamada Carta do papa Calisto II, que constitúe o comezo do códice e que ocupa os seus dous primeiros folios, mais pénsase que esta carta foi incluída polos copistas ao principio do manuscrito para dar máis importancia ao seu traballo, quedando a intervención directa do papa (finado en 1124) practicamente descartada.
O autor da obra quixo poñela baixo un triplo padroádego, procurando que os tres patróns quedasen dalgún xeito vinculados ao manuscrito, que é unha copia moi coidada, que se fixo para ser depositado na catedral de Santiago de Compostela. Os tres padróns que se mencionan son: o papa Calisto II, que sinala varias pezas como da súa autoría; o arcebispo compostelán Diego Xelmírez, probable promotor desta e moitas outras obras compostelás; e o patriarca Guillerme de Xerusalén. Engádese finalmente o recoñecemento de Cluny, o gran mosteiro borgoñón, que se presenta como un dos grandes centros de difusión do manuscrito de Santiago, ao que se rende homenaxe polo que lle deben as peregrinacións a Santiago, e consecuentemente o esplendor da propia catedral de Compostela e o culto que nela se celebra.
Características
250px|miniatura|esquerda|Imaxe do folio 162v do Códice Calixtino. O códice consiste nun conxunto de textos anteriores de carácter litúrxico, histórico e haxiográfico que pretendía servir como promoción da sé apostólica de Santiago de Compostela, ideado polo arcebispo Xelmírez ou polo seu círculo próximo. Redactado entre 1130 e 1160, o Códice Calixtino está escrito en fina vitela, copiado con gran coidado e adornado con fermosas iniciais e miniaturas. Está dividido en cinco libros e componse de 225 folios a dobre cara, caracterízase pola corrección do latín empregado e cun alto valor literario. Ten unhas dimensións de 295 x 214 milímetros. Cada folio contén, en xeral, unha única columna de 34 liñas. O libro contén unha compilación de oficios, sermóns ou cantos, en honor ao Apóstolo Santiago, patrón daquela catedral, conta ademais cun importante catálogo de obras musicais de monodia e polifonía a dúas e tres voces (sendo Congaudeant Catholici a única obra a tres voces do códice, e a primeira composición a tres voces da historia da música).
Historia
O Códice Calixtino é a máis antiga e a máis completa das copias feitas dun exemplar modelo e está datado de entre 1150 e 1160. O libro escribiuse por iniciativa do arcebispo Xelmírez ou do seu círculo próximo para promover a peregrinación a Compostela, onde presumibelmente repousaban os restos do Apóstolo Santiago.
Algúns investigadores consideraron que era a versión orixinal do Liber Sancti Iacobi, a partir da cal se copiaron posteriormente, de forma máis ou menos parcial, o resto dos manuscritos. Con todo, hoxe en día pénsase que existiu un manuscrito, hoxe perdido, anterior ao Calixtino ou polo menos, existían manuscritos dos libros que o compoñen, xa que a análise do códice mostra que foi copiado sabendo de antemán a extensión exacta de cada unha das súas partes. Crese que o Calixtino foi copiado en Santiago de Compostela, entre 1160 e 1170, poucos anos despois de rematada a compilación do Liber.
A compilación levouse a cabo antes de 1147, no intre no que Guillerme renunciou ao seu patriarcado de Xerusalén, que o Calixtino considera aínda vixente. O Jacobus (nome que se lle deu aos dous primeiros libros -liturxia e milagres-, que nun principio constituían unha peza independente) debeu rematarse antes do 1140, momento no que desapareceu da historia o arcebispo Xelmirez. Logo destes anos procedeuse a elaborar o resto do Calixtino, pegándolle novas pezas ao Jacobus e recompoñendo e retocando algunhas das anteriores. Foi rematado en tódalas súas partes arredor do 1160. É moi probable que tódolos poemas relixiosos foran feitos arredor do 1130 e o 1140, ou moi preto deses anos.
Máis tarde, quizais durante a encadernación realizada a finais do século XII, engadiuse á estrutura primitiva do códice un segundo apéndice: o Apéndice II, no que atopamos unha Bula de Inocencio II (cuxa autoridade é discutida), que podería datarse como moito de 1143. Ademais, o mesmo apéndice contén o milagre de Vézélay, datado en 1139. O que tanto a bula como este milagre (que se atopa fóra do Libro dos Milagres) figuren nun complemento posterior, significaría que cara a 1140 a compilación estaría xa pechada.
O libro IV foi separado do manuscrito en 1609, o que levou consigo o maltrato dos cadernos 20, 21 e 24. Ambos os volumes foron encadernados por separado por Alonso Rodríguez León. Finalmente, o libro IV foi agregado de novo durante a restauración de 1966, o que esixiu varios arranxos do manuscrito. Na mesma restauración recortáronse as follas que eran máis grandes e sobresaían do resto. As anotacións marxinais que os canónicos de Compostela deixaron no manuscrito, demostran que o códice foi empregado e lido ininterrompidamente, polo menos, ata mediados do século XVI. Porén, parece que a principios do século XVII, o manuscrito deixou de interesar, caendo no esquecemento durante moitos anos.
Na segunda metade do século XIX, o manuscrito foi redescuberto polo canónico arquiveiro da catedral compostelá, Antonio López Ferreiro. Porén, foi dado a coñecer publicamente polo xesuíta Fidel Fita e Aureliano Fernández Guerra. En 1879, trasladáronse a Santiago nunha viaxe de estudo e peregrinación. Ao ano seguinte, en 1880, publicaron un libro acerca da súa viaxe a Santiago (Lembranzas dunha viaxe a Santiago de Galicia), dedicándolle os capítulos X e posteriores á descrición e estudo do Códice Calixtino. O libro incluía unha fotografía do himno Dum Paterfamilias e unha transcrición do seu texto, así como varios versos do himno Ad honorem Regis summi.
Furto e recuperación
250px|miniatura|Primeira páxina do Libro IV do Códice Calixtino Historia Turpini. O 5 de xullo de 2011, catro membros do persoal do arquivo da catedral de Santiago de Compostela botaron en falla a obra e denunciaron a súa desaparición ás autoridades, que comezaron a súa busca esa mesma noite e ao día seguinte, formalizando a denuncia o deán José María Díaz á tarde do día seguinte da súa desaparición. O códice foi subtraído da cámara blindada onde se atopaba xunto coas obras de máis valor do arquivo como os Tombos da catedral ou o Breviario de Miranda do século XV. As investigacións revelaron que o furto se producira na semana anterior, despois do xoves ou o venres, cando foi visto por última vez. A hipótese que cobra máis forza é a de que o furto foi realizado por unha banda organizada que actuou por encargo dun coleccionista multimillonario, se ben as autoridades policiais manexan outras moitas, tamén hai sospeitas de que os ladróns puideran ter permanecido agochados na catedral tralo peche da mesma, sabendo que as medidas de vixilancia se relaxaban moito logo do seu peche o certo é que todo indica a que os ladróns actuaron sen dificultade, ao non haber ningún dano nas dependencias nas que se encontraba e coñecían o valor da obra, xa que non se levaron ningún outro documento importante dos que se encontraban xunto ao códice.
O furto do Códice Calixtino salpicou tamén á política galega ao criticar a oposición (formada polo PSdeG e BNG) á Xunta de Galicia por non protexer o patrimonio galego e esixirlle que asumira as súas responsabilidades no suceso ademais de pedir a comparecencia do Conselleiro de Cultura Roberto Varela. Pola súa banda, o PPdeG eludiu calquera responsabilidade ao manter que esta responsabilidade era da Igrexa.
O 3 de xullo de 2012 foi detido un electricista que traballara durante vinte e cinco anos na catedral, chamado Manuel Fernández Castiñeiras. A policía xa levaba tempo sospeitando del pola súa mala relación co deán, José María Díaz, a quen lle reclamaba 40.000 euros por despedimento improcedente. Na mañá do 4 de xullo de 2012, a policía recuperou o Códice, en perfecto estado de conservación, agochado nun garaxe do Milladoiro (Ames). Xunto ó Códice recuperáronse outros libros antigos, entre eles un valioso Libro de Horas, e obxectos de prata procedentes da catedral. Ademais, en rexistros a diferentes propiedades do sospeitoso tamén se atoparon un total 1 200 000 euros. Ese mesmo día foron detidas tres persoas máis como supostos cómplices do roubo, pero unha delas sería finalmente posta en liberdade. A última hora do día 5 de xullo, o principal sospeitoso confesou ser o autor da subtracción do Códice Calixtino ante a policía: "Si, fun eu quen roubou o libro. Leveino o 4 de xullo do ano pasado, sobre as 12 da mañá". Ó día seguinte, o xuíz José Antonio Vázquez Taín decretou o ingreso en prisión sen fianza dos tres detidos: o electricista, a súa muller e máis o fillo.
Carta do papa Calisto II
miniatura|Prólogo. Constitúe o comezo do Códice e ocupa os dous primeiros folios. O autor afirma ser o papa Calisto II (de onde viría o nome do Códice) e relata como recolleu varios testemuños de milagres realizados polo apóstolo Santiago "percorrendo as crueis terras e provincias durante 14 anos", así como explicar como o manuscrito sobreviviu a tódolos perigos posibles, dende lumes a inundacións. Esta carta está dirixida á "moi santa asemblea da basílica de Cluny" e "Diego Xelmírez, arcebispo de Compostela".
Pénsase que os copistas incluíron esta carta ao comezo do manuscrito para darlle máis importancia ao seu traballo, ficando a intervención do directa do papa (finado en 1124) completamente descartada.
Libro I
O primeiro libro, Anthologia liturgica, comprende ata o folio 139, é o libro máis longo do códice ocupando case a metade de todo o Códice, de carácter litúrxico. Consiste nunha antoloxía de homilías, cantos litúrxicos, cantos de peregrinos e de sermóns en honra do apóstolo Santiago que se celebraban na catedral de Santiago. O sermón Veneranda dies, o cerne do libro, amosa o sentido e a valoración da peregrinación a Santiago. Este libro contén tamén dous relatos sobre o martirio do apóstolo. Contén os seguintes elementos:
O manuscrito constitúe por riba de todo un manuscrito musical, xa que tanto os oficios como as misas levan notación musical. A maior parte das pezas son melodías gregorianas. Pero tamén hai unha vintena de pezas polifónicas, as primeiras en ser notadas e contén a primeira notación dunha peza a tres voces: Congaudeant catholici, que aparece asinada por Magister Albertus Parisiensis. Entre as composicións musicais atopamos:
A maior parte dos autores son franceses e de épocas anteriores: Venance Fortunat, bispo de Poiters no século VI, Fulbert de Chartres do século XI.
A existencia de dúas festividades diferentes adicadas ao Apóstolo Santiago, o 25 de xullo e o 30 de decembro, explícase pola instauración do rito romano en substitución do rito hispánico a finais do século XI. Dende a súa fundación no século IX, a Igrexa de Santiago adoptou a práctica litúrxica vixente nese momento na igrexa hispánica. No calendario litúrxico propio da igrexa astur-leonesa celebrábase unha única festa adicada a Santiago o Maior o 30 de decembro, día para o que se chegara a desenvolver unha liturxia específica. Porén, no calendario romano, a festa de Santiago celebrábase o 25 de xullo. Coa implantación do novo rito, a igrexa compostelá aceptou a implantación do calendario romano coa festa de Santiago o 25 de xullo, sempre e cando se conservase tamén a festa do 30 de decembro. Deste xeito, o 25 de xullo ficou para a celebración da paixón de Santiago, como no resto de Occidente, e o 30 de decembro para a celebración da vocación e a traslación do corpo do apóstolo a Compostela.
Entrambas as festas, implantouse con posterioridade a festa dos milagres de Santiago, o 3 de outubro. A festa é atribuída á iniciativa de Santo Anselmo e sería trasladada posteriormente ao 5 de outubro.
Cómpre sinalar que o Oficio de matinas para as festas de Santiago do 25 de xullo e 30 de decembro é monástico e non canónico, isto é, consta de 12 (13) antífonas e 12 responsorios no canto de 9 antífonas e 9 responsorios, polo que talvez foi preparado para a antiga comunidade monástica compostelá no canto de para a catedral.
Contido:
Libro II
miniatura|O [[Camiño de Santiago.]] O segundo libro, De miraculi sancti Jacobi ou Miragres de Santiago, comprende do folio 139 ao 155, sendo o segundo libro máis pequeno en tamaño de todo o Códice. É unha compilación de 22 milagres atribuídos a Santiago e que ocorren en diversas partes de Europa, en especial no percorrido do Camiño de Santiago. Antes da narración dos milagres inclúese un pequeno prólogo supóstamente escrito polo papa Calisto e un índice. Segundo se cita no Códice, da recompilación destes 22 milagres, 18 deles fóronlle atribuídos ao papa Calisto, dous a santo Anselmo arcebispo de Canterbury, un a san Beda, e un a Humberto, canónico de Besançon.
Os milagres explican ao viaxeiro que no seu percorrido está protexido polo apóstolo e que a peregrinación perdoa os pecados de quen a leva a cabo e que pola fe, é salvado dos perigos corporais ou espirituais. Santiago sanda, castiga ao maligno, da seguridade na viaxe, axuda en todo momento e perdoa a maldade. Estas accións do santo resumen o contido dos seus milagres que polo xeral supoñen adaptacións doutras lendas de natureza axiográfica. Polo seu contido, é moi similar ás outras coleccións de milagres recompiladas a través do XI e XII.
Este libro é considerado o máis antigo dos cinco que conforman o Códice Calixtino.
Os milagres narrados son os seguintes:
Libro III
O terceiro libro, Liber de translatione corporis sancti Jacobi ad Compestellam, comprende os folios 156 ao 162, o que o converte no libro máis breve de todo o Códice. Relátase a evanxelización do apóstolo Santiago en Hispania e a translación do seu corpo dende Xerusalén a Galiza, e finalmente ao lugar do seu sepulcro. O libro tamén fala do costume de recoller cunchas nas costas galegas dos primeiros (no derradeiro capítulo).
O libro comeza cun prólogo e un sumario, e a continuación catro capítulos. Os dous primeiros capítulos son dunha grande importancia na tradición xacobea:
Libro IV
miniatura|Carlomagno no Calixtino. O cuarto libro, Historia Karoli Magni et Rothalandi, comprende os folios 163 ao 191, sendo o segundo libro en tamaño. Coñecido como o Pseudo Turpín, por serlle atribuído (como era de costume na época) a Turpín (748-794), quen fora monxe e tesoureiro de Saint-Denis, chegou a ser arcebispo de Reims e mesmo figura entre os "Doce Pares" de Carlomagno no Cantar de Roldán. O texto amosa un Carlomagno descubridor da tumba do apóstolo Santiago e creador dos inicios da peregrinación a Compostela e da súa igrexa.
Foi o libro máis difundido do Códice Calixtino, con máis de 250 copias coñecidas na Idade Media en toda Europa e que serviu de inspiración a varios cantares de xesta feitos en Francia e Italia. Ofrece un contido cun importante contido histórico. Ademais este libro é o que ofrece a meirande riqueza decorativa do Códice a través de miniaturas e iniciais.
En 1609, este libro foi arrincado do manuscrito, formando un novo volume baixo o título "Historia Turpini". Finalmente, foi agregado de novo ao Códice Calixtino durante a súa restauración en 1966.
Libro V
Ao quinto libro, Iter pro peregrinis ad Compostellam, coñecido como Guía do Peregrino de Santiago de Compostela comprende os folios 192 ao 213. Atribuído a Aimerico Picaud, autor de Parthenay-le-Vieux (Poitou), escribiuse entre os anos 1135 e 1140. O texto está dividido en xornadas e nos presenta a ruta da viaxe para os peregrinos e describe a cidade de Compostela e a súa catedral, é un conxunto de consellos prácticos para os peregrinos, baseado no propio percorrido do autor, cos lugares onde descansar, a calidade das augas, as reliquias a venerar, as xentes e cidades do camiño, os santuarios a visitar antes de chegar á catedral de Santiago de Compostela, ou advertir dos perigos que o viaxeiro atopará no Camiño. Neste libro tamén se fai unha detallada descrición da cidade de Santiago de Compostela e da igrexa compostelá. Supón un resumo da literatura xurdida en torno ao culto xacobeo e a súa importancia radica en que é considerada a primeira guía de viaxes escrita e que se adiantou en catro séculos á famosa Guía de Roma que escribiu Palladio no século XVI.
Estes son os capítulos do libro:
Apéndice I
É un caderniño de 6 folios (214-219v ou 185-190v na antiga numeración) con 22 composicións polifónicas. Probáblemente foi escrito pouco despois que o corpo do códice, mais antes de 1180. Dende o punto de vista musical é a parte máis importante do manuscrito.
Apéndice II
Este apéndice foi incorporado ao manuscrito nun momento posterior á redacción orixinal do mesmo, posiblemente na encadernación realizada a finais do século XII. Consiste en cinco follas (f. 221-225 o 192-196 na antiga numeración): un bifolio cunha falsa Bula de Inocencio II e varios folios soltos. Están copiados por diferentes escribas e contén diferentes textos, destacando algúns milagres atribuídos a Santiago. Tamén contén o himno dos peregrinos de Santiago Dum pater familias.
Na Bula de Inocencio II, no folio 221, dáse a entender que o responsable e autor do códice é o monxe cluniacense Aimerico Picaud, acompañante do pontífice Calisto II na súa peregriñación a Compostela en 1109. Segundo o escrito, contra o ano 1140, Aymeric depositou o códice na catedral de Santiago, que seía o primeiro exemplar do Liber Sancti Iacobi. Todo isto é cuestionado polos historiadores, xa que, entre outros motivos, o bifolio que contén a bula non formaba parte do códice orixinal, senón que foi engadida con posterioridade.
Este apéndice contén:
Música
A parte musical de canto gregoriano comeza no folio 101v e finaliza na 123r.
Musicalmente, a importancia do Códice Calixtino reside nun caderniño engadido uns anos despois da copia do códice, que contén 22 composicións polifónicas do mesmo inicio da Ars Antiqua, e salientando entre todas elas o conductus Congaudeant Catholici, a composición máis antiga a tres voces que se coñece, constituíndo o Calixtino un importantísimo exemplo de polifonía temperá. As disonancias que aparecen ao interpretar a melodía a tres voces do Congaudeant Catholici levaron a moitos estudosos a pensar que a idea orixinal da composición non era a de crear unha composición a tres voces.
No estudo das composicións musicais presentes no códice cómpre salientar a figura do Dr. López Calo, considerado a pedra angular da investigación musicolóxica sobre o códice. López Calo ve do seguinte xeito a música do Códice Calixtino:
A música recollida no códice, xunto con outros manuscritos conservados na Abadía de Saint-Martial de Limoges, é un claro exemplo de organum florido, que xurdiu a comezos do século XII. Agora pénsase que todas proceden do suroeste de Francia, que daquela era o Ducado de Aquitania, polo que tamén se denomina á música como polifonía aquitana.
Notación
A transcrición da polifonía do Códice Calixtino tivo sempre moitas dificultades de interpretación. Estas dificultades proveñen de que esta polifonía está notada na escrita que se empregaba naquel momento en Francia para o canto monódico, polo que non expresa ningún valor rítmico, senón un ritmo libre do canto gregoriano, o que dificulta moito a interrelación das tres voces que emprega por exemplo, o Congaudeant Catholici.
O himno "Dum pater familias" é a única composición do códice en notación aquitana de puntos in campo aperto, que é a notación que se empregou preferentemente en Hispania trala supresión do canto hispánico. O resto das obras están escritas en notación lorena, con grandes semellanzas coa notación dos manuscritos da rexión de Nevers, en Borgoña. Por este motivo, algúns especialistas sosteñen que a parte musical do códice débese aos monxes beneditino de Vézelay, que era un dos puntos de partida do Camiño de Santiago. O himno "Dum pater familias", engadido ao final do códice, sería polo tanto a única composición que podería ter sido copiada no contorno de Santiago. Ademais o último dos Benedicamus do suplemento gregoriano do Libro I, "Regi perennis glorie", se lle atribúe a certo doutor de Galiza (Quodam Doctore Galleciano) non identificado.
Lista de obras
Encontramos música en tres partes do Códice Calixtino:
A continuación detállanse as obras musicais do manuscrito. Os códigos da columna de "Concordancias" con outros manuscritos e fragmentos especifícanse máis abaixo. Os da columna de "Gravacións" específicas na sección de "Discografía".
Discografía
miniatura|185px|Copia da [[Universidade de Salamanca. ]]
Follow the Leader
Follow the Leader é o tercerio álbum de estudio da banda KoЯn. Vendeu unhas 9,000,000 de copias en todo o mundo dende o seu lanzamento ao mercado o 18 de agosto de 1998.
Lista de temas
(As pistas 1 á 12 duran 5 segundos e están en branco) <ol> "It's On!" – 4:28</li> <li>"Freak on a Leash" – 4:15</li> <li>"Got the Life" – 3:45</li> <li>"Dead Bodies Everywhere" – 4:44</li> <li>"Children of the Korn (con Ice Cube)" – 3:52</li> <li>"B.B.K.(Big Black Kock)" – 3:56</li> <li>"Pretty" – 4:12</li> <li>"All in the Family (con Fred Durst)" – 4:48</li> <li>"Reclaim My Place" – 4:32</li> <li>"Justin" – 4:17</li> <li>"Seed" – 5:54</li> <li>"Cameltosis" – 4:38</li> <li>"My Gift to You" - 15:40 (remata a 7:17) <li>"Earache My Eye" (comeza en 9:14 no tema "My Gift to You")</li> </ol>
Trémeheuc
Trémeheuc (en galó: Treumeuc, en Tremaeg) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Foro Asturias
Foro Asturias, rexistrado como Foro de Ciudadanos para unha posible implantación estatal, é un partido asturiano fundado o 19 de xaneiro de 2011 como unha escisión do Partido Popular do Principado de Asturias. O exministro conservador Francisco Álvarez-Cascos é a figura impulsora desta iniciativa, en resposta á imposibilidade de presentarse como candidato do Partido Popular nas eleccións autonómicas de Asturias de 2011. Cristina Coto é a presidenta da formación dende 2015.
Riba de Neira
O topónimo de Riba de Neira ten a súa orixe no río Neira, afluente do Miño; pode referirse a:
Abadía de Iona
miniatura|Vista da catedral de Iona dende o sueste (1867). A Abadía de Iona é un dos centros relixiosos máis antigos e significativos de Europa Occidental, xa que está considerado como o punto desde o que Columba de Iona comezou a expansión do cristianismo por Escocia. Atópase nas Hébridas, concretamente na illa de Iona, na costa oeste de Escocia.
Historia
No ano 563, san Columba -tamén coñecido como Colm Cille- chegou a Iona desde Irlanda, onde fundou un mosteiro que pronto se converteu nun dos centros relixiosos e culturais máis importantes de Europa naquela época. Monxes de Iona estableceron outros centros similares por toda Escocia, norte de Inglaterra e en lugares tan afastados como a actual Suíza, ou a abadía de Bobbio, en Italia, que é a máis afastada dende a orixe.
Eva Mejuto
Eva Mejuto Rial, nada en Sanxenxo o 8 de maio de 1975, é unha escritora galega.
Abadía de Iona
Historia
O Libro de Kells, un famoso manuscrito ilustrado, foi producido polos monxes de Iona nos últimos anos do século VIII, do mesmo xeito que a Crónica de Irlanda, que tamén foi composta aquí cara ao ano 740
A Abadía sufriu continuos saqueos a mans do viquingos (795, 802) pero o máis importante foi un saqueo a comezos do século IX, en 806, cando todos os monxes foron atopados mortos econ posterioridade foi saqueada noutras tres ocasións. Porén subsistiu até o século XI. Ao comezar o século XIII, Iona converteuse nun mosteiro de Bieitos, quen tamén fundaron outra institución, coñecida como Iona Nunnery ("Convento de monxas de Iona"). Coa chegada da Reforma Protestante, Iona, xunto con moitas outras abadías ao longo e ancho de Escocia, Inglaterra e Irlanda, foi pechada, e os seus edificios demolidos.
Eva Mejuto
Traxectoria
Doutorouse en Xornalismo pola Universidade de Santiago de Compostela cun traballo sobre o realismo social no álbum ilustrado: Álbum testemuño: achegar a realidade ás crianzas. Traballou na editora Kalandraka ata 2004 e en OQO Editora ata 2016. En 2017 coordinou o Salón do Libro Infantil e Xuvenil de Pontevedra. En 2018 formou parte do Proxecto Capicúa de xestión cultural.
Abadía de Iona
Historia
Panorámica da abadía|centro|senmarco|1210x1210px
Eva Mejuto
Traxectoria
A súa especialidade é a literatura infantil e xuvenil. Ten realizado cursos de formación sobre libro-álbum e exercido a docencia no mestrado Libro Ilustrado e Animación Audiovisual da Facultade de Belas Artes de Pontevedra da Universidade de Vigo. Participa habitualmente en encontros en colexios.
É autora de diversas adaptacións de contos tradicionais a álbums ilustrados, traducidos a máis de dez idiomas. En 2017 publicou 22 segundos, narrativa para adolescentes. A sinopse da obra segundo David González é:
Abadía de Iona
Aspectos de interese
Moitos dos xefes e reis de Escocia, así como de Irlanda, Noruega e Francia están enterrados no cemiterio da abadía, até un total, segundo crese, de 48 tumbas de monarcas. Entre os máis importantes atópanse os reis de Dalriada como Duncan I de Escocia (asasinado por Macbeth de Escocia en 1040, que se converteu en famoso a partir do drama de Shakespeare). A abadía de Iona era moi admirada polo político John Smith, líder do Partido Laborista, de modo que á súa morte en 1994 foi enterrado na abadía.
Eva Mejuto
Traxectoria
En 2019 publicou en Xerais Memorias do silencio, unha novela que se desenvolve en Galicia durante a segunda guerra mundial. miniatura|Con [[María Reimóndez e Manuel Bragado en Pontevedra o 21 de marzo de 2018]]
Abadía de Iona
Aspectos de interese
Na illa de Iona xunto á abadía, poden verse tamén numerosas cruces celtas. A Cruz de San Martiño, datada no século VIII, aínda se ergue xunto ao camiño. Unha réplica da Cruz de San Xoán áchase tamén xunto á entrada da abadía, mentres que o orixinal, restaurado, atópase no museo no interior.
O escultor contemporáneo Christopher Hall traballou durante moitos anos con tallas no claustro da abadía, que representan animais, paxaros ou plantas. Máis recentemente, Christopher Hall foi o encargado de esculpir a tumba do político John Smith.
Micky Stobart
Miguel Ángel García Stobart, máis coñecido como Micky Stobart, nado o 22 de marzo de 1985 en Palma de Mallorca, é un xogador profesional de baloncesto español que xoga para o CB Valladolid da LEB Ouro. Cunha estatura de 2,05 metros xoga na posición de pivote.
Traxectoria profesional
En 2012, Stobart chegou ó Obradoiro CAB da Liga ACB procedente do Bàsquet Mallorca. Ó rematar a tempada, renovou o seu contrato por unha tempada máis.
Tras dúas tempadas en Santiago de Compostela, Stobart fichou en setembro de 2014 polo CB Valladolid da LEB Ouro.
Gran Premio de Francia de 1995
O Gran Premio de Francia de 1995 de fórmula 1 celebrouse no Circuíto de Nevers Magny-Cours en Francia o 2 de xullo de 1995. Foi a sétima proba da tempada de Fórmula Un de, o 73º Gran Premio de Francia, ou o 81º Gran Prix de l'ACF. A carreira, disputada en 72 voltas gañouna Michael Schumacher que ampliou a súa vantaxe no campionato sobre Damon Hill a 11 puntos. Como sucedera en moitas tempadas, o equipo local Ligier obtivo un bo resultado. Gerhard Berger corría nos puntos cando a súa mangueira de combustible non se conectou na súa parada en boxes. A súa parada durou máis de 50 segundos e deixouno no posto 17º.
Ana Oramas
Ana María Oramas González-Moro, nada en Santa Cruz de Tenerife o 17 de xullo de 1959, é unha política española que forma parte de Coalición Canaria. É deputada nacional pola provincia de Tenerife desde 2007 e portavoz de Coalición Canaria no grupo mixto. Foi tamén alcaldesa de San Cristóbal de La Laguna desde 1999 até 2008.
Traxectoria
Criouse nunha familia numerosa, sendo a maior de 10 irmáns. Licenciouse en Ciencias Económicas pola Universidade de La Laguna.
A súa carreira política sempre estivo vinculada a Coalición Canaria. En 1979 foi elixida concelleira no concello de Tenerife, e desde 1991 até 1999 obtivo a acta de deputado no Parlamento das Canarias. Durante o goberno de Manuel Fermoso (1993 a 1999) ocupou diversos cargos na administración autonómica.
En 1999, Coalición Canaria elixiuna para postular á alcaldía de San Cristóbal de La Laguna. Aínda que o seu partido non foi o máis votado, un pacto co Partido Popular outorgoulle o bastón de mando. Desde entón logrou revalidar a alcaldía en 2003 con maioría simple e en 2007 con maioría absoluta, aínda que renunciou ao cargo en 2008 por motivos familiares.
En xuño de 2007 foi elixida deputada nacional no Congreso dos Deputados pola Provincia de Santa Cruz de Tenerife, e desde 2008 é a portavoz de Coalición Canaria na cámara baixa, en substitución de Paulino Rivero. Ademais foi portavoz do grupo mixto en diversas comisións permanentes.
Vilanova do Monte, San Salvador de Asma, Chantada
Vilanova do Monte é un lugar na parroquia de San Salvador de Asma, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 11 habitantes segundo datos do INE e do IGE. dos cales 7 eran homes e 4 eran mulleres.
Tartaraña cincenta
A tartaraña cincenta (Circus pygargus) é unha ave de rapina migratoria, da mesma familia que a gatafornela e a tartaraña das xunqueiras.
Descrición
Son aves de grande superficie de á en comparanza cun corpo lixeiro, o que é a causa do seu característico voo flotante que recorda ás veces ó das gaivotas. Teñen un aspecto máis alongado e delgado cá gatafornela (Circus cyaneus) á que se asemellan moito. Cando están pousadas as puntas das ás tocan case a punta da cola. As tartarañas cincentas amosan claramente o dimorfismo sexual típico das falconiformes. As femias son meirandes cós machos: miden uns 46 cm. de lonxitude fronte os 36 destes. Destas medidas entre 16 a 18 cm. corresponden á cola. Teñen unha envergadura de ás que vai dos 97 ós 115 cm. e pesan entre 225 e 340 gramos, cunha media de 345 g. as femias e de 265 g. os machos. Os machos teñen unha coloración gris azulada semellante á cor das pombas, e as puntas das ás negras. A diferenza doutras especies semellantes teñen bandas negras características nas plumas secundarias, tanto por riba como por baixo das ás. As femias adultas non son doadas de diferenciar das da gatafornela. Son castañas escuras na parte superior, coas cobertoiras superiores da cola brancas. A parte inferior do corpo é na súa parte meirande castaña amarelada, cun barrado lonxitudinal no ventre e as cobertoiras das alas punteadas. Os exemplares novos son durante o seu primeiro outono de vida castaños moi escuros por riba e ocres avermellados por debaixo. E característico da especie a presenza de exemplares melánicos. Neste caso os machos son moito máis escuros, coa cabeza negra, o lombo negro acastañado e a parte inferior gris. As femias afectadas de melanismo son da cor do chocolate, agás por algunhas partes grises das alas. Dánse casos tamén de melanismo parcial. miniatura|esquerda|250px|Femia adulta. O seu xeito de voar é particularmente grácil, cun poderoso e elegante xeito de bate-las ás, que dá impresión de facilidade.
Distribución, hábitat e migracións
A tartaraña cincenta pode atoparse aínda na parte meirande do Paleártico occidental. En Europa só falta totalmente en Noruega, espallándose a súa área de cría ata os Urais. Crían tamén en Marrocos e outras rexións do norte de África. Malia a súa ampla área de distribución non é unha ave común, agás se cadra en Francia (4.000 exemplares), España (3.000), Rusia (35.000), Belarús e Polonia, onde se concentran as poboacións europeas meirandes. As zonas de reprodución son variables e amosan unha tendencia a criaren esporadicamente fora das áreas habituais. A redución do seu ámbito de presenza é, porén, clara e relaciónase coa redución das súas poboacións.
Viven en rexións de clima temperado, pero tamén en zonas boreais e mediterráneas. Para criar precisan grandes áreas abertas con vexetación alta dabondo para ofrecerlles protección pero non alta de máis. Por ben que se teñen atopado os seus niños en altitudes de ata 1500 metros, é, esencialmente, unha especie de terras baixas, que prefire para face-los niños as vales de ríos grandes, e as chairas preto de lagos ou do mar. Pode criar en zonas húmidas, aínda que, en xeral, estas adoitan ser máis pequenas e secas que as habitadas pola tartaraña das xunqueiras (Circus aeroginosus). Aparecen tamén zonas de dunas, páramos e nas estepas. Poden adaptarse a terras con mato e plantacións con coníferas xoves. A perda dos seus biótopos habituais fai que en nalgunhas zonas se teñan adaptado a criar en terras de labranza, onde son vulnerables ás colleitas de cedo. Dentro das superficies agrícolas escollen principalmente cultivos de herba ou de cereal. Na Europa occidental ata o 70 % das tartarañas cincentas crían en hábitats artificiais. Adoitan preferir lugares nos que haxa puntos de vixía coma paus da cerrumes, árbores pequenas ou rochas. Para cazar procuran zonas con vexetación rara ou baixa, que fai máis fácil a visibilidade das presas. Evitan as áreas de moita densidade de poboación.
Migracións
Son aves migratorias de longa distancia. Os exemplares que viven na parte mais oriental da súa área de cría, desprázanse para pasa-lo inverno ó subcontinente indio; o resto voan á África subsahariana. En Europa, os primeiros emigrantes comezan a marchar a primeiros de agosto e máis das aves marcharon xa a mediados de outubro. Son migradores de fronte ampla, que cruzan o Mediterráneo por diversos puntos. As aves máis occidentais non viaxan máis ó sur do golfo da Guinea, pero algúns exemplares do leste chegan ata Suráfrica. En África comen sobre todo insectos e paxaros, e é posible que sigan os enxames de lagostas. miniatura|esquerda|Ovos. miniatura|250px|esquerda|Polos de tartaraña cincenta. Os exemplares europeos volven maioritariamente en abril, pero hai evidencias de que as aves de primeiro ano pasan o seu primeiro verán nos cuarteis de inverno.
Alimentación
A súa dieta consiste principalmente en pequenos animais de vida terrestre, en máis dos casos pequenos roedores, pero tamén anfibios, réptiles e insectos grandes. Comen tamén paxaros pequenos que, coma algúns insectos, son a miúdo capturados no aire. No verán rouban tamén os polos dos niños doutras aves. Como é lóxico nunha ave de distribución ampla, a importancia de cada especie na súa nutrición é variable: mentres nas estepas capturan sobre todo esquíos terrestres, no sur de Europa a presenza de réptiles e insectos na súa dieta é meirande. As flutuacións das poboacións dalgúns roedores afecta grandemente nalgunhas zonas as taxas de reprodución. .
Conduta
Son máis ou menos gregarias segundo a época do ano. Unha parella pode asociarse con outras para formar colonias reprodutoras laxas, que poden estar compostas de ata 30 niños dentro da mesma área de cría. Esta conduta parece ter fins defensivas fronte os predadores. O territorio defendido por unha parella e de son uns 300 ou 400 metros ó redor do niño e no caso das colonias a resposta fronte a ameazas como outras aves de rapina meirandes, córvidos e raposos pode ser comunitaria
Museos Capitolinos
Os Museos Capitolinos (en italiano: Musei Capitolini) é un museo que contén un grupo de museos de arte e arqueoloxía situado na Piazza del Campidoglio, sobre o outeiro Capitolino de Roma, Italia. Os edificios históricos dos museos son o Palazzo dei Conservatori e o Palazzo Nuovo, un fronte ó outro na praza trapecial nun plan concibido por Michelangelo en 1536 e executado nun período de máis de 400 anos. A historia dos museos remóntase a 1471, cando o papa Sisto IV doou unha colección de importantes bronces antigos ó pobo de Roma e os situou no monte Capitolino. Dende entón, a colección dos museos medrou até incluír un gran número de estatuas romanas, inscricións e outros utensilios; unha colección de arte medieval e do Renacemento; e coleccións de xemas, moedas e outros obxectos. Os museos son propiedade do concello de Roma.
Tartaraña cincenta
Evolución das poboacións
A poboación do Paleártico occidental é estimada entre 35.000 e 50.000 parellas. A poboación global non se coñece, calculándose en entre 150.000 e 200.000 individuos (Birdlife International, 2004). A incerteza dos datos é causada polo descoñecemento do estado da especie en Rusia e as antigas repúblicas soviéticas onde se concentra máis da poboación a nivel mundial. A súa evolución durante o século XX foi contraditoria, cun aumento das poboacións e da área de distribución ata os anos 1940, cando a persecución humana reduciu as de moitas outras aves de rapina, e un descenso posterior moi rápido, causado polo uso masivo de pesticidas no agro, a modificación das técnicas agrícolas, con colleitas en épocas que impiden as tartarañas criar e producen a destrución dos seus niños polas máquinas colleitadoras. Só algúns países, coma Suecia ou Alemaña se libraron da tendencia negativa nos anos 1990, o que amosa a posibilidade de reverter a situación se lles facilitan hábitats e posibilidades de alimentación axeitados.
Joan Semmel
Joan Semmel, nada o 19 de outubro de 1932 na cidade de Nova York, é unha pintora feminista estadounidense, profesora e escritora. É coñecida por pintar a escala grande, con espidos realistas e autorretratos do seu propio corpo dende a súa perspectiva que olla dende abaixo.
Recoñecementos
Entre os galardóns de Semmel cóntanse o "Women’s Caucus for Art Lifetime Achievement Award" (2013) o "Anonymous Was A Woman Award" (2007), o "Richard Florsheim Art Fund Grant" (1996), "Distinguished Alumnus Award", Cooper Union (1985), "Yaddo Residency" (1980), "Macdowell Colony Residency" (1977), e o "National Endowment for the Arts" (1980, 1985)."
Tartaraña cincenta
Conservación e protección
En Europa occidental o feito de faceren maioritariamente os niños en cultivos de cereais fainas unha especie especialmente vulnerable, que depende directamente da protección dos seus niños. Os niños localizados nos campos poden ser salvados ben recolocándoos ou ben creando un espazo protexido ó redor deles no que non se recolle a colleita. En Francia e a Península Ibérica unha media do 60% dos niños sálvanse por este sistema. A especie está incluída entre as especies de protección especial en Europa.
Museos Capitolinos
A estatua ecuestre do centro da praza é do emperador Marco Aurelio. É unha copia, xa que a orixinal se atopa no interior do museo.
Abertos ó público en 1734 baixo o goberno do papa Clemente XII, os museos Capitolinos están considerados o primeiro museo do mundo, entendidos como un lugar onde a arte pode ser desfrutada por todos e non só polos seus donos.
300 (homónimos)
300 pode referirse a:
Synaptura cadenati
Synaptura cadenati Chabanaud, 1948 é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos soleidos, coñecida en galego como linguado da Guinea.
Trátase dun pequeno linguado que habita nas costas do Atlántico centro-oriental, desde Senegal até o golfo da Guinea.
Descrición
A especie foi descrita por primeira vez en 1948 polo ictiólogo francés Paul Chabanaud.
Sinónimo
Ademais de polo nome orixinario que lle outorgou Chabanaud, e actualmente válido, a especie coñécese tamén polo sinónimo Dagetichthys cadenati (Chabanaud, 1948).
Características
Como todos os linguados ten unha aparencia característica, asimétrica e con ambos os ollos no mesmo lado do corpo, o chamado "lado" ocular" ou "lado pigmentado" (o dereito, neste caso), mentres que o lado sen ollos é o chamado "lado cego. O corpo, como o de todos os soleidos, ten forma de lingua (de aí os seus nomes vulagares) ou de sola de sandalia (de aí, o seu nome científico), máis alto cara a arriba, cara á cabeza, pero que se vai estritando pouco a pouco cara ao extremo caudal.
Podea alcanzar un tamaño de até 35 cm de lonxiutude.
Hábitat, distribución e bioloxía
O linguado da Guinea é un peixe mariño e de augas salobres, demersal, que habita en augas tropicais pouco profundas, de até os 50 m de profundidade, entre os 16° N e os 5° S, nas costas do Atlántico leste, desde Senegal até o golfo da Guinea.
Encóntrase en fondos areosos e lamacentos, principalmente en augas pouco profundas.
Pesca
O linguado da Guinea captúrase na área de pesca 34 (Atlántico centro-leste).
Agualevada, Coiro, Cangas
Agualevada é un lugar da parroquia de Coiro no concello pontevedrés de Cangas na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2011 tiña 59 habitantes (32 homes e 27 mulleres).
Val de Miotos, Vilalpape, Bóveda
Val de Miotos é unha aldea da parroquia de Vilalpape, no concello de Bóveda.
A aldea sitúase a 423 m de altitude na serra de Val de Miotos, entre Marzán e Vilalpape. Contaba en 2008 con 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
Seasat
Seasat, tamén coñecido como Seasat 1, foi un satélite artificial da NASA lanzado o 27 de xuño de 1978 mediante un foguete Atlas F/Agena D desde a Base Vandenberg da Forza Aérea, en California.
Características
Seasat foi o primeiro satélite que usou radar de apertura sintética (SAR) para estudar os océanos terrestres. A súa misión foi medir os ventos de superficie, a altura das ondas, as ondas internas, o contido de auga líquida na atmosfera, as características do xeo, a topografía oceánica e o xeoide mariño. O satélite proporcionaba unha cobertura do 95% dos océanos cada 36 horas.
A nave utilizou a etapa superior do seu lanzador Atlas F/Agena D como bus que proporcionaba enerxía, telemetría en banda S, control de actitude e funcións de mando e control. Estabilizábase nos tres eixos usando volantes de inercia e sensores de horizonte. A precisión que acadou nas súas medicións foron de 10 cm na medición de alturas, 2 m/s na medición da velocidade dos ventos e 1 °C na medición da temperatura.
O satélite funcionou sen problemas durante 105 días, ata o 10 de outubro de 1980 en que un curtocircuíto o deixou fóra de servizo.
Instrumentos
Seasat levaba cinco instrumentos a bordo:
Provincia de Kirundo
220px|dereita Kirundo é unha das 17 provincias do Burundi, con capital a cidade homónima. Cunha extensión de 1.703,34 km², no 2007 tiña unha poboación estimada de 628.000 habitantes.
Concellos
Componse de 7 comunas:
Gyōda
O concello de Gyōda limita cos concellos de Kumagaya, de Kōnosu, de Kazo, de Hanyū (son da prefectura de Saitama); de Chiyoda e de Meiwa (son da prefectura de Gunma).
Parque das Nações
miniatura|Vista xeral do parque, coa [[torre Vasco da Gama ao fondo a dereita.|239x239px]] O Parque das Nações (en galego: Parque das Nacións) é o nome do lugar onde se celebrou a Exposición Mundial de 1998 de Portugal. De arquitectura contemporánea e espazos de convivencia, trouxo unha nova dinámica á zona oriental de Lisboa e do Municipio de Loures que, en 1990, aínda era unha zona industrial.
Destacan ao lonxe as cúpulas das plataformas da Estación de Oriente, de Santiago Calatrava, impondo a súa liña arquitectónica; o Pavillón de Portugal, do arquitecto portugués Álvaro Siza Vieira, ten á entrada unha enorme pa de formigón armado.
O Parque conta co Pavilhão do Conhecimento (Pavillón do Coñecemento), un moderno museo de ciencia e tecnoloxía con varias exposicións interactivas; un teleférico que transporta aos visitantes dunha punta a outra do Parque, ou até á Torre Vasco dá Gama, o edificio máis alto de Portugal. Tamén son destacables o recinto multifuncional para espectáculos e deportes Pavilhão Atlântico; o Oceanario de Lisboa, un dos maiores acuarios do mundo; ou a Igrexa A nosa Señora dos Navegantes, inaugurada en marzo de 2014.
Tomando vantaxe da súa localización xeográfica, o parque tamén presenta unha Mariña turística moderna. A Mariña Parque das Nações, dispón de 600 amarradoiros para iates de recreo e infraestruturas completamente preparadas para recibir grandes eventos náuticos, cun pontón exclusivo para eventos e un embarcadoiro de río, non só para cruceiros ou barcos históricos, senón tamén como área de apoio para eventos en terra. Tamén se trata dun un punto perfecto para a observación de paxaros ao estar localizado no estuario do Texo, un dos máis grandes e diversos de toda Europa.
Administrativamente, o Parque das Nações é unha freguesía do concello e da cidade de Lisboa.
Downton Abbey (filme)
Downton Abbey é un filme británico-estadounidense de 2019 escrito por Julian Fellowes, creador e escritor da serie televisiva homónima, producido por Gareth Neame, Liz Trubridge e Fellowes, e dirixido por Michael Engler. O filme é unha produción de Carnival Films, xunto con Focus Features e Universal Pictures International na distribución e continúa a liña argumental da serie, contando coa maioría do elenco orixinal. O filme, ambientado en 1927, conta a visita do Rei e da Raíña británicos á casa de campo da familia Crawley en Yorkshire.
Shekere
225px|miniatura|Shekere. O shekere ou sekere é un instrumento de percusión africano, consistente nunha cabaza seca con doas enganchadas nunha rede que a recobre. Segundo a zona do continente denomínano de xeito diferente, como lilolo, axatse (en Ghana) ou chequere. É habitual o seu emprego na música hausa en Nixeria.
A forma da cabaza vai determinar o son do instrumento. Fabrícase secando a cabaza durante varios meses, para logo quitarlle a polpa e as sementes, e despois dunha lavadura, pintarse e colocarlle as doas. Tócase tanto sacudíndoo como golpeándoo coas mans.
miniatura|Son deste instrumento de percusión africano.
Tirabá, Camanzo, Vila de Cruces
Tirabá é un lugar da parroquia de Camanzo, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 45 habitantes (25 homes e 20 mulleres), o que supón unha diminución de 8 habitantes con respecto ao ano 2000.