cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Boulogne-sur-Mer
Deportes
O concello conta con diversos equipamentos deportivos: pistas de birlos, complexos e pavillóns deportivos, pistas de tenis, estadios, a piscina de Nausicaá, o complexo acuático Hélicéa ou os centros de remo e de canoa. Na praia de Boulogne os clubs náuticos poden realizar navegación a vela, mergullo, ou kitesurf. Ademais os habitantes do concello teñen acceso a actividades deportivas que se realizan nos concellos veciños, como a práctica do golf en Wimereux e Hardelot ou os centros ecuestres en La Capelle e Hardelot.
O principal club de fútbol de Boulogne é a Unione Sportive Boulogne Côte d'Opale (USBCO) que xoga na terceira división do fútbol francés dende 2012, foi un equipo profesional ata 2014 e chegou a xogar na máxima división na tempada 2009/2010. O club disputa os partidos a domicilio no Stade de la Libération, situado no barrio de Dernier Sou, con capacidade para 15034 espectadores.
O equipo de baloncesto é o Stade Olympique Maritime Boulonnais (SOMB), que xoga na terceira división, a Nationale 1, dende 2017 logo de xogar na segunda división e mesmo na tempada 2014-2015 na máxima división. Xogo os seus partidos a domicilio no palacio de deportes de Damrémont, con capacidade para 2000 seareiros, situado na beira oeste do Liane.
Conta con equipos de alto nivel en canoa, o Boulogne Canoë Kayak un club olímpico establecido en 1966 con 200 membros e en remo, o Aviron Boulonnais.
Medios de comunicación
A torre de telecomunicacións do monte Lambert permite a recepción da televisión e mais da radio na área.
Entre 2011 e 2014 existiu como emisora local de televisión da Côte d'Opale a Opal'TV e coa súa desaparición en 2014 o Consello Superior do Audiovisual elixiu para substituíla a Grand Littoral TV que deu comezo as súas emisións o 17 de novembro de 2017 pero en 2019 o grupo propietario da canle informativa BFM TV asinou un acordo estratéxico coas dúas canles de televisión e a radio do grupo SECOM e dende o 3 de febreiro de 2020 pasou a denominarse BFM Grand Littoral, cunha programación informativa. Boulogne recibe unha das 24 canles rexionais de France 3, France 3 Nord-Pas-de-Calais, que conta co programa de proximidade France 3 Côte d'Opale.
Varias estacións locais de radio cobren a vila como Radio 6 (92.0 MHz), Transat FM (98.5MHz), Delta FM (100.7), Contact FM (90.4). En 2014 as emisoras máis escoitadas do Boulonnais foron Europe 1, RFM e Fun Radio.
A principal publicación periódica do Boulonnais é o semanario La Semaine dans le Boulonnais e o xornal La Voix du Nord conta cunha edición específica para Boulogne-sur-Mer. O mensual Touz'azimuts conságrase o seu espazo aos acontecementos e ao lecer do Boulonnais. Publícase tamén na localidade a revista do concello BMag e Agglorama da comunidade de aglomeración.
Relixión
miniatura|upright=0.8|Pórtico da basílica de Notre-Dame. miniatura|A cúpula da basílica dende o interior
Catolicismo
A vila foi sede dun bispo, cabeza da diocese de Boulogne que existiu dende 1566 ata a súa disolución en 1801 para se integrar na súa totalidade na diocese de Arras. A diocese de Boulogne abranguía o territorio entre Étaples, Montreuil, Hesdin, Saint-Pol-sur-Ternoise e Calais.
A padroeira da localidade é Ida de Boulogne, nai de Godofredo de Bouillon dende o seu nomeamento polo rei Luís en 1478. Na Idade Media a peregrinación á Virxe de Boulogne era unhas das máis populares en Francia xunto coas de Puy-en-Velay, Rocamadour, Chartres e de Fourvière. En 1938 coincidindo coa celebración dun congreso mariano na localidade reactivouse a tradición coa elaboración dunha nova estatua con varias copias que percorreron a diocese por itinerarios dierentes. Entre 1943 e 1948 no que se coñece como o Grand Retour percorreron boa parte de Francia.
Boulogne forma parte do arciprestado do Boulonnais que se divide en 11 parroquias e conta con 96 lugares de culto. A vila divídese entre tres parroquias, a de Santa María, estrela do mar, a de San Paulo en Boulonnais e a de San Pedro en Boulonnais. Os principais lugares de culto son a: Fóra da xurisdición da igrexa católica suxeita á Santa Sé está a igrexa de San Luís, lugar de culto da Fraternidade Sacerdotal San Pío X dende 1989 e que conta con arredor dun cento de fieis.
Protestantismo
miniatura|Igrexa de San Luís, lugar de culto dende 1988 da Fraternidade Sacerdotal San Pío X construíuse en 1888 como igrexa anglicana co nome de Saint John the Evangelist A Igrexa Protestante Unida de Francia formouse en 2013 pola unión da Igrexa Reformada de Francia e da Igrexa Evanxélica Luterana de Francia. En Boulogne a comunidade reformada data de 1839 e o templo construíuse entre 1851 e 1852. Non obstante, quedou destruído en 1869 e houbo que reconstruílo rematando as obras en 1873. De novo destruído durante a Segunda Guerra Mundial reconstruíuse en 1954. Boulogne forma parte da rexión Norte-Normandía e do consello presbiterial de Boulogne-Desvres. Dende 2018 pola deterioración do templo non se pode celebrar o culto e os fieis celébrano nun local en alugueiro en Saint-Martin-Boulogne.
A comunidade anglicana contou co seu primeiro templo en 1845, Saint John Church ao que en 1888 substituíu o de Saint-John-the-Evangelist que mantivo o culto anglicano ata 1952. Hoxe en día a comunidade anglicana de Boulogne-sur-Mer e a súa contorna axúntase nun local de Saint-Martin-Boulogne.
Outras comunidades protestantes teñen presenza no concello, os baptistas dende 1994 e contan cun templo que forma parte da Asociación Evanxélica de Igrexas Baptistas de Lingua Francesa. Os pentecostalismo abriu en 2017 o Centro Cristián Evanxélico que pertence ás Asembleas de Deus de Francia. Os adventistas do sétimo día, cunha pequena comunidade na contorna, contan coa súa propia igrexa dende 1986.
Xudaísmo
Dende o decreto de emancipación dos xudeus do 27 de setembro de 1791 que lles permitía moverse e aveciñarse libremente pola totalidade de Francia principiaron a se asentar en Boulogne familias xudías e ao comezo do século XIX formouse unha comunidade en Boulogne e a súa contorna que en 1807 estaba formada por 38 persoas e que cos anos acquiriu un inmoble que se utilizou como templo ata a inauguración dunha sinagoga propia en 1873. En 1932 a comunidade estaba formada por 30 familias e antes do comezo da Segunda Guerra Mundial habitaban 211 xudeus en Boulogne-sur-Mer. Antes da chegada dos alemáns moitos xudeus puideron abandonar a localidade pero so a ocupación alemá a policía francesa detivo e os alemáns deportaron en decembro de 1940 a 54 xudeus para un campo de internamento de Troyes. Moitos morreron en campos de concentración e outros abandonaron definitivamente Francia, tan só unha vintena volveu á localidade cunha sinagoga destruída pola guerra e que se reconstruíu a primeiros da década de 1950. En 2015 había unha ducia de familias xudías practicantes que sumaban uns 50 fieis.
Islam
En 1987 creouse a Asociación Islámica de Boulogne e a súa contorna que utilizaba un garaxe como lugar de culto ata que en 1992 inaugurou unha mesquita nunha antiga discoteca.
Renda e fiscalidade
En 2009 a renda familiar por núcleo familiar era de 12 931 euros, inferior á media francesa que era de 18 355 e a do departamento de Paso de Calais que era de 15 383. As diferenzas entre os distintos barrios da cidade eran tamén importantes:
Emprego
Co porto e as empresas dependentes en dificultades, o paro non deixou de aumentar, e o concello ten unha das taxas de paro máis altas de Francia, por riba do 20% que tamén sufre a súa contorna, cun 14% en 2014.
Emprego por sectores de actividade económica
Empregos por dominios de actividade
O porto
thumb|right|O porto durante a noitada O porto de Boulogne-sur-Mer forma parte dos tres grandes portos marítimos dos Altos de Francia co porto de Calais e o de Dunkerque. En 2007 converteuse en porto rexional no marco da descentralización. Os barcos rexistrados en Boulogne-sur-Mer levan o código BL como porto de matrícula.
Porto pesqueiro
Con 33 628 toneladas de peixe pescado en 2016, Boulogne é o principal porto pesqueiro francés por diante do porto bretón Lorient (segundo con 27000 toneladas por ano), malia un forte descenso nos últimos anos (43 952 toneladas en 2006 e 36 096 en 2012). Pero ademais as actividades das empresas do ámbito pesqueiro e piscícola de Capécure permítenlle ao porto de Boulogne recoller cada ano chaque année 380 000 toneladas de produtos do mar que o tornan no primeiro transformador europeo de produtos do mar. Boulogne é tamén a sede de Aquimer, único polo de competitividade ou clúster nacional consagrado ao sector da pesca e á valorización dos produtos do mar.
Porto de ligazón con Inglaterra
A posición xeográfica de Boulogne converteu o seu porto nun nexo con Inglaterra. No século XIII, creouse en Boulogne a primeira conexión comercial con Inglaterra. Dende o século XVIII, numerosos transportes de viaxeiros atravesaron a Mancha dende Boulogne tornándoo ata a década de 1990 no segundo porto de viaxeiros de Francia. Pero a apertura do Eurotúnel e o desenvolvemento do porto de Calais a finais do século XX motivaron unha diminución do tráfico do porto e a marcha de diferentes compañías, moi especialmente SeaLink en 1992 e a P&O en 1993 para centraren os seus esforzos na liña Calais-Douvres. Non obstante, o porto de Boulogne mantivo aínda durante uns anos un fluxo de pasaxeiros significativo cara a Inglaterra, entre 500 000 e 1 millón ata desaparecer co remate da actividade dos transbordadores en setembro de 2010.
Porto comercial
En 1960 era o décimo porto comercial metropolitano e en 1990 noveno mais o peche dos altos fornos de Comilog en 2004 freou o volume comerciao do porto, ao estar o 58 % da súa actividade portuaria directamente ligada ao Comilog. En 2005 pasou ao vixésimo lugar e en 2010 o tráfico comercial do porto era de 1 755 164 toneladas.
Porto deportivo
Con 590 amarraduras repartidas en tres dársenas, o porto deportivo de Boulogne pode acoller todo tipo de barcos deportivos, incluíndo os veleiro ata vinte e cinco metros. Cada ano o porto recibe 3500 barcos de visitantes.
Turismo
thumb|O dique e o faro Carnot. A aglomeración de Boulogne-sur-Mer é o principal destino turístico da antiga rexión de Nord-Pas-de-Calais despois da metrópole de Lille. A súa situación xeográfica permítelle acoller numerosos turistas franceses, belgas e británicos. A desaparición dos enlaces marítimos con Inglaterra perturbou a actividade turística aínda que o éxito de  Nausicaá limitou esas perdas.
Nausicaá, creado en 1991, constitúe un dos máis grandes acuarios públicos de Europa, e o primeiro sitio turístico dos Altos de Francia, o segundo ao norte da capital francesa tras o Parc Astérix e o décimo cuarto no conxunto dos sitios non culturais de Francia.
Como vila costeira, Boulogne acolle numerosos turistas de sol e praia que se benefician da súa praia máis tamén das praias veciñas de Wimereux, Ambleteuse, Wissant, Hardelot, Équihen e Le Portel, tamén moi apreciadas.
O dique Carnot, que se adentra no mar 3 km é un lugar privilexiado para os turistas e os pescadores recreativos. Nel está o  faro de Boulogne, o único faro no mar da rexión.
Dende o 31 de decembro de 2013, Boulogne-sur-Mer clasifícase como estación turística e xa constituía un concello turístico por decreto da prefectura do 5 de setembro de 2011.
Industria e investigación
Boulogne dispón dunha ampla rede de PEMES con algunhas líderes na súa especialidade como a fábrica de lapis Conté (BiC), o centro de chamadas Armatis ou a empresa de alimentos para animais Continentale Nutrition.
Arredor do porto existen numerosas empresas ligadas ao mar como Findus, Alfesca, Marine Harvest, Scamer, Copromer, Tradimar ou Océan Délices. Así como varios centros de investigación consagrados ao mar, como  IFREMER ou o polo de competitividade Aquimer ademais dos estaleiros da Socarenam
Sitios e monumentos
thumb|Paseo sobre os baluartes da vila fortificada thumb|A basílica de Notre-Dame thumb|O castelo de Aumont, convertido en castelo-museo
Monumentos históricos rexistrados da vila fortificada
miniatura|Porte des Degrés A vila fortificada de Boulogne-sur-Mer ten as súas orixes nos baluartes realizados entre 1227 e 1231 polo conde Filipe Hurepel nos límites do castrum romano. Esas fortificacións e o castelo constitúen un dos conxuntos arquitectónicos medievais mellor conservados de Francia.
A vila fortificada, convertido nun dos barrios da cidade, conserva as dimensións e o traza histórica das vías ortogonais (cardo, decumanus, forum), derradeiros vestixios do  castrum. Alberga numerosos monumentos históricos rexistrados como monumentos históricos : miniatura|Igrexa de San Nicolao, que se localiza na zona habitada tradicionalmente polos mariños e pescadores.
Outros sitios e monumentos
miniatura|Casa do concello miniatura|Boulogne Eastern Cemetery
Festas e celebracións
thumb|Fête de la mer en Boulogne en 2015.
Gastronomía
thumb|O welsh tornou en prato típico das brasseries locais. Moitas das especialidades gastronómicas do primeiro porto pesqueiro francés teñen a súa base nos produtos do mar, como o kipper ou o rollmops a base de arenque, o maquereau au vin blanc a base de xarda ou os mexillóns, consumidos tradicionalmente na rexión en forma de moules-frites (cocidos ao vapor acompañado con patacas fritidas).
Outras especialidades de Boulogne e da súa contorna son os amorodos coñecidos como fraises de Samer, a  tarte au papin (torta coñecida en picardo como terte à lébouli), así como tamén numerosos queixos como  o vieux Boulogne,  o fort d'Ambleteuse.
Aínda que tamén forman parte da súa gastronomía, as célebres especialidades do Nord (friteries, maroilles (ou marolles en picardo), fricadelle...) son menos comúns que no resto da rexión. A gastronomía local recibiu unha forte influencia británica, con pratos como o welsh ou o Christmas pudding.
Nausicaá, o centro nacional do mar
miniatura|Entrada do centro Nausicaá Centro nacional do mar, Nausicaá acolleu dende o seu establecemento a máis de quince millóns de visitantes. Constitúe un centro de cultura científica e técnica consagrado á relación entre o home e o mar. Aberto o 18 de maio de 1991 logo de máis de dez anos de xestación, o centro é un dos principais sitios turísticos de Francia.
Predator 2
Predator 2 é un filme estadounidense dirixido por Stephen Hopkins que foi estreado en 1990. Segundo filme da saga Predator.
Boulogne-sur-Mer
Nausicaá, o centro nacional do mar
Ademais dun lugar de lecer, o centro dálle pulo á súa dimensión pedagóxica ao sensibilizar os visitantes no respecto ao mundo mariño e costeiro, política que lle valeo en 1999 a etiqueta de centro de excelencia da Comisión Oceanográfica Internacional da UNESCO. Dende 2006 é membro da Unión Internacional para a Conservación da Natureza (UICN). Localizado ao carón do porto pesqueiro os seus acuarios totalizan máis de 17 millóns de litros de auga de mar que alberga unha rica fauna con máis de 60 000 especies de toda a Terra en 10 000 m2. Conta tamén con exposiciós sobre a fauna marítima, a explotación e a xestión dos recursos mariños (pesca, acuicultura, xestión do litoral, transporte martítimo, explotación dos recursos mineirais e enerxéticos.
Predator 2
Sinopse
Un grupo de policías dos Ánxeles enfróntase a un misterioso asasino que descortiza ás súas vítimas cun salvaxismo inusitado. Axiña, o xefe do grupo, o capitán Harrigan, descubrirá que o seu inimigo é un alieníxena chegado á Terra co único propósito de practicar a caza.
Boulogne-sur-Mer
Zonas verdes
thumb|Parque de Mariette-Pacha Ao longo das rúas, na beira do mar ou nos baluartes do concello localízanse diversos espazos verdes (pradarías, árbores, plantas ornamentais, instalacións paisaxistas) malia non contar con grandes espazos, conta con numerosos pequenos parques e xardíns públicos como a praza Mariette-Pacha, o xardín Bucciali' ou os xardíns de Nausicaá''.
Dende 2007 instálase un xardín efémero temático durante cinco meses na praza da casa do concello.
O xurado nacional do Concurso de cidades e vilas floridas deulle a cidade a categoría Quatre Fleurs, o máximo nivel. Na contorna de Boulogne-sur-Mer os espazos boscosos principais son o bosque de Boulogne, principalmente no concello de Baincthun a cinco quilómetros da cidade, o de Desvres, a 15 km e o de Écault a 5 km.
Espazos culturais e de espectáculos
thumb|Fachada do teatro Monsigny. A primeira sala de espectáculos de Boulogne abriu as súas portas en 1772 por iniciativa de Philippe Baret. En 1823 o concello comprometeuse na construción dun verdadeiro teatro, máis amplo e confortable, obra de Éloi Labarre que se construíu entre 1825 e 1827 mais acabou destruído por un incendio en 1854 e o concello encargou ao arquitecto municipal Albert Debayser a edificación dun novo.
O teatro Monsigny inaugurouse así en xuño de 1860 no barrio de centre-ville e permite a representación de operetas, musicais, óperas, comedias e revistas con capacidade para 737 espectadores.
Na década de 1980 tiña catro cinemas pero no século XXI só conta cun complexo cinematográfico Les Stars con sete salas con espazo para 880 persoas. Na periferia hai un cinema en Hardelot, con dúas salas, e un multisala, con 12 salas, en Coquelles con capacidade para 2371 persoas.
A cidade dispón tamén doutas salas de espectáculos, a Faïencerie e o Rollmops Théâtre na Bréquerecque, les Pipots no centro ou Carré Sam no Chemin Vert. O palacio deportivo Damrémont pode de calquera xeito acoller espectáculos, o que a converte na sala máis grande da cidade.
Símbolos
O escudo de armas do concello adoptado en 1830 é en campo de ouro un sobrescudo de goles cargado cun cisne arxénteo, acompañado de tres tortas de goles. O cisne figura en 1286 nun escudo municipal e ten a súa orixe na lenda do cabaleiro do cisne que sería o antepasado de Godefroy de Bouillon e máis tarde, o cisne ligouse coas tortas das armas do condado de Boulogne ata dar no escudo do concello, que oficializou o rei Carlos X en 1830.
A bandeira procede da milicia local que se creou en 1670 e que estaba encadrada en varios rexementos de infantería, cabalería e de dragóns e que tiñan como misión defender a provincia e a costa. A bandeira fixouna o duque de Aumont, Louis-Marie-Augustin d'Aumont, gobernandor da vila.
Consello Insular de Eivisa e Formentera
miniatura|160px|Escudo do Consello Insular de Eivisa e Formentera. O Consello Insular de Eivisa e Formentera (en catalán: Consell Insular d'Eivissa i Formentera) foi unha institución de autogoberno das Illas Pitiusas (Eivisa e Formentera). Creouse en 1978 coa aprobación do réxime de Consellos Insulares e foi instituído oficialmente segundo o que acordaba o Estatuto de Autonomía das Illas Baleares de 1983. Estaba regulado pola Lei de Consellos Insulares.
A institución exerceu, segundo as competencias, un poder normativo (Pleno do Consello) e executivo. O pleno estaba formado por 13 deputados e a súa composición viña establecida polo número de deputados que obtiña cada formación política na circunscrición de Eivisa nas eleccións ao Parlamento das Illas Baleares. Este pleno encargábase de aprobar as tarefas e de escoller o presidente da institución.
Con motivo da aprobación do Estatuto de Autonomía de 2007, esta institución cesou as súas funcións a partir da lexislatura 2007-2011 asumíndoas, no seu ámbito, dous consellos insulares independentes: o Consello Insular de Eivisa e o Consello Insular de Formentera.
Lañas, A Baña
Santa Baia de Lañas é unha parroquia que se localiza no leste do concello da Baña na comarca da Barcala. Segundo o padrón municipal de 2016 tiña 348 habitantes (176 homes e 172 mulleres) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 512 habitantes.
Historia
Os vestixios arqueolóxicos que se conservan son moitos. Por exemplo o petróglifo da Pena Furada é unha gravura localizada no interior dun abrigo natural. Presenta un motivo de carácter esquemático, posiblemente medieval. Ademais conservanse varias mámoas coma a da Turrisqueira, cerca de Valiña, ou un grupo de dúas en Cantalarrana, denominadas Mámoas da Revolta vella. A cultura castrexa tamén tivo a súa pegada nesta zona, están os castros de Meimendre, Vilar da Torre e O Castro. A dedicación das terras a labores agrícolas deixáronos nun pésimo estado, podendo dicir que é un asentamento aniquilado e completamente desaparecido. No recinto do castro de Castro atopáronse dúas placas e unha estela funerarias romanas. As escavacións en O Castro foron obra de D. Manuel Fernández, catedrático de Xeografía, e retirou de O Castro lápidas con inscricións e colares, expostos no Museo do Pobo Galego.
Sobre o castro de Vilar da Torre pódese dicir que está integrado no seu núcleo construído. Aproveita unha pequena elevación no terreo, pero que é case inapreciable pola banda oeste. Ten algunha edificación na súa coroa e soamente se fan evidentes os grandes muros da cara nordeste.
A tradición oral tamén recolle que por esta aldea do Castro había unha vía ou calzada de orixe romana, aínda que non está confirmado.
Patrimonio
A igrexa parroquial esta construída en varios estilos arquitectónicos, dende o románico ata o neoclásico da fachada. Nas esquinas hai adornos de pináculos. Podemos ver na parte románica do templo, canzorros nos beirados do tellado por todas as caras do templo con figuras de zoomorfos e vexetais
No lugar de Vilar da Torre está a capela de Santo Antón datada do século XVI. Hai unha boa carballeira diante dela.
No río do Castro, tamén chamado Portalaxe, hai varios muíños, todos de canle e que moían dous meses no ano : o muíño dos Batáns, o do Agro, o  da Laxe, o de Loois, o Sueiros e o  do Campo.
O Carballal, Xermar, Cospeito
O Carballal é un lugar da parroquia de Xermar no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 34 habitantes (17 homes e 17 mulleres).
Janet Reno
Janet Wood Reno, nada en Miami o 21 de xullo de 1938 e finada na mesma cidade o 7 de novembro de 2016, foi a fiscal xeral dos Estados Unidos de América de 1993 a 2001. Foi proposta polo presidente Bill Clinton o 11 de febreiro de 1993 e confirmada o 11 de marzo. Foi a primeira muller que exerceu ese posto e a segunda persoa en ocupalo durante máis tempo.
Primeiros anos
Reno naceu en Miami, Florida. A súa nai, Jane Wallace (de solteira Wood), escribía unha columna semanal de melloras no fogar no The Miami News cun pseudónimo masculino e máis tarde converteuse en reporteira de investigación para o xornal. O seu pai, Henry Olaf Reno (nacido Rasmussen), era un emigrante dinamarqués e reporteiro do Miami Herald durante 43 anos. Janet Reno tivo tres irmáns máis novos: Mark, o escritor Robert Reno e Maggy Hurchalla. A familia mudouse a unha propiedade próxima aos Everglades cando Reno tiña 8 anos, vivindo nunha casa construída pola súa nai.
Reno asistiu á escola pública no condado de Miami-Dade en Florida. En 1956 accedeu á Universidade Cornell en Ithaca, Nova York, escollendo como materia a química. Viviu en Balch Hall e converteuse en presidenta da Asociación de Auto-Goberno de Mulleres.
En 1960, foi admitida na Escola de Dereito de Harvard como unha das seis mulleres nunha clase de máis de 500 estudantes. Obtivo o título en dereito tres anos despois.
Carreira
Reno foi nomeada Directora do Comité Xurídico da Casa de Representantes de Florida en 1971, axudando a revisar o sistema de cortes de Florida. En 1973 aceptou un posto na oficina do Fiscal no condado de Dade. Deixou a fiscalía en 1976 para asociarse cunha firma privada de avogados, Steel, Hector & Davis.
En 1978 foi nomeada fiscal de estado de Dade. Foi electa en novembro de 1978 e reelecta catro veces máis. Axudou a reformar o sistema de xustiza xuvenil e perseguiu morosos para que cumprisen os pagamentos de manutención dos seus fillos. Tamén estableceu a Corte de Drogas de Miami. Durante a súa época no condado de Dade, foi a avogada principal nun caso de brutalidade policíaca, no que cinco policías brancos golpearon ata a morte o vendedor de seguros negro Arthur McDuffie.
Durante o tempo en que Reno foi fiscal do estado, comezou o que a serie da PBS Frontline describiu como "cruzada" contra os acusado de abuso infantil. Estivo involucrada no proceso xudicial de Bobby Fijnje de 13 anos, acusado de abusos cometidos durante ritos satánicos, quen foi absolto máis tarde.
Fiscal xeral
En 1993, Reno foi nomeada e confirmada como a primeira fiscal xeral dos Estados Unidos baixo o mandato de Bill Clinton, tras ser rexeitadas previamente Zoe Baird e Kimba Wood cando se revelou que ambas empregaran mulleres con status ilegal como neneiras. Reno permaneceu como fiscal xeral durante o resto da presidencia de Bill Clinton, converténdose na fiscal xeral que máis tiempo permaneceu no posto dende William Wirt en 1829.
Mentres Clinton podía mediar os asuntos económicos entre membros do seu propio Partido Demócrata e o Congreso Republicano, o traballo de Reno estaba no centro dunha gran variedade de inextricables conflitos culturais. Isto fixo que fose o albo de críticas da dereita na administración Clinton, que denunciaban o goberno federal como unha ameaza aos fundamentos das liberdades no país.
Falecemento
En 1995 foi diagnosticada coa enfermidade de Parkinson. Faleceu por complicacións desta doenza en novembro de 2016. Estiva rodeada por amigos e familia no final da súa vida, incluíndo a súa irmá Maggy e a súa afillada.
Vida persoal
Reno nunca casou nin tivo fillos. Reno recibiu clases de lingua castelá durante o período en que foi fiscal do estado. Permaneceu activa tras ser diagnosticada con párkinson en 1995, mesmo aprendendo a patinar en liña o ano seguinte. Trala morte da súa nai en 1992, Reno herdou a casa da súa infancia. En resposta a un sketch do Saturday Night Live de 1998 que a retrataba como solitaria, o o antigo director de asuntos públicos do Departamento de Xustiza Carl Stern fixo, "tanto en Florida como en Washington ten grandes amigos, os que visita nas súas casas e vai ao teatro, o seu carné de baile está cheo".
Skylab 2
Skylab 2 foi a primeira misión tripulada cara a estación espacial Skylab. Foi lanzada o 25 de maio de 1973 mediante un foguete Saturno IB desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral.
Características
Durante o lanzamento a estación espacial Skylab perdeu un dos escudos antimeteoritos, un dos paneis solares e os restos do estrago bloquearon o desplegue do panel solar principal restante. Unha vez en órbita a estación tivo que funcionar en base ao panel solar do telescopio Apolo e soportar altas temperaturas no seu interior debido á falta do panel antimeteoritos que puxeron en risco o seu funcionamento. Como resultado, o primeiro voo tripulado cara a estación, a misión Skylab 2, pospúxose dez días para avaliar os danos, estudar como reparalos e adestrar aos tres astronautas da misión para levar a cabo as reparacións.
Skylab 2 consistiu nunha nave Apolo modificada e tripulada por Charles Conrad, Joseph Peter Kerwin e Paul Joseph Weitz e lanzada mediante un foguete Saturno IB. A misión engalou o 25 de maio de 1973 e atopouse coa estación unhas horas despois. A tripulación informou do estado da mesma tal como a veían mentres a nave Apolo se movía arredor para examinar os danos. A nave acoplouse á estación para planificar os seguintes movementos. A tripulación entrou na estación o día seguinte e fixo unha EVA para despregar un parasol no exterior e cubrir a zona na que faltaba o panel antimeteoritos, co que a temperatura no interior comezou a baixar. Os astronautas non conseguiron despregar o panel solar principal restante ata o 7 de xuño, deixando a estación en condicións adecuadas para traballar no seu interior e facer os experimentos e actividades planificados.
Nelson Pereira dos Santos
Traxectoria
Pereira dos Santos naceu en São Paulo e o primeiro filme que dirixiu foi Rio 40°, estreado en 1965. O filme é a crónica da vida nas favelas do Río de Xaneiro, e influíu algúns outros directores, impulsando o movemento do Cinema Novo.
O seu filme máis coñecido fóra do Brasil é Como Era Gostoso o Meu Francês (1971), que participou no 21.º Festival de cinema de Berlín. Está ambientado no século XVI e retrata as supostas prácticas caníbales dos guerreiros tupinambas contra os colonizadores franceses e portugueses do litoral brasileiro. Na 44.ª edición do mesmo festival participou o filme A Terceira Margem do Rio.
En Brasília 18% (2006) explora algúns dos aspectos escuros da política brasileira do momento e a corrupción política, o asasinato de testemuñas de xuízos e o lavado de cartos.
Pereira dos Santos foi membro da Academia Brasileira de Letras dende 2006. Faleceu dun fallo multiorgánico o 21 de abril de 2018 aos 89 anos.
Ilarion Rudnyk
Ilarion Rudnyk (en Іларіон Рудник), nado como Roman Mykolaiovych Rudnyk (en Роман Миколайович Рудник) o 14 de febreiro de 1972 en Lviv (R.S.S. de Ucraína), é un eclesiástico ortodoxo ucraíno, dende 2008 bispo de Edmonton e do Canadá occidental da Igrexa ortodoxa de Constantinopla.
Traxectoria
Roman Rudnyk naceu o 14 de febreiro de 1972 en Lviv. Logo de completar a súa educación secundaria, estudou no Seminario Teolóxico de Kíiv, do que se graduou en 1992. Coa recomendación do arcebispo Vsevolod Maidanskyi e a beizón do patriarca Bartolomeu I, Roman trasladouse entón a Grecia para continuar os seus estudos teolóxicos na Universidade de Tesalónica, da que se licenciou en 1997.
O 5 de decembro de 1997 Roman foi tonsurado monxe, tomando o nome monástico de "Ilarion". O 21 de decembro do mesmo ano foi ordenado diácono polo metropolita Panteleimon Rodopoulos. Tres anos máis tarde foi ordenado sacerdote. Posteriormente cursou un mestrado en Dereito canónico, e en 2002 foi destinado a unha parroquia no Porto.
O 21 de marzo de 2004 foi elevado ao rango de arquimandrita polo Sínodo da Igrexa ortodoxa de Constantinopla, e o 11 de xuño de 2005 nomeado bispo, co título de Telmessos, para asistir ao metropolitano de España e Portugal Epifanios Perialas. Recibiu a consagración episcopal en Istambul o 29 de xaneiro de 2005.
O 21 de outubro de 2008 foi nomeado bispo de Edmonton e do Canadá occidental. Foi entronizado como bispo de Edmonton na catedral de San Xoán de Edmonton o 26 de outubro de 2008.
O 7 de setembro de 2018, no contexto da preparación da concesión de autocefalia á Igrexa ortodoxa ucraína, foi nomeado como exarca do patriarca Bartolomeu I en Kíiv.
Leucopsar rothschildi
O Leucopsar rothschildi, é un paxaro de tamaño medio da familia dos estorniños, case por completo de cor branca cunha crista longa e caída, e puntas negras nas ás e a cola. O paxaro ten pel núa de cor azul arredor dos ollos, patas agrisadas e peteiro amarelo. Ámbolos dous sexos son semellantes. Está gravemente ameazado e crese que hai menos de 100 adultos en liberdade.
21 de febreiro
O 21 de febreiro é o 52º día do ano do calendario gregoriano. Quedan 313 días para finalizar o ano, 314 nos anos bisestos.
Nacementos
miniatura|100px| Anaïs Nin.
Mortes
miniatura|100px| Baruch de Spinoza.
Outros
Os 366 días do ano
Marcelino Pardal Pouso
Marcelino Pardal Pouso, nado en Ferrol o 2 de novembro de 1917 e finado en Bèziers (Francia) o 19 de maio de 2009, foi un anarquista galego, derradeiro galego en morrer dos que estiveron no campo de concentración de Mauthausen durante a segunda guerra mundial.
Carrán cristado
O carrán cristado (Thalasseus sandvicensis), é un ave da familia dos Sternidae.
Marcelino Pardal Pouso
Traxectoria
Coa toma de Francia por parte das tropas de Adolf Hitler e a captura de máis de 800 españois, foi trasladado a Mauthausen, tras negar Francisco Franco que tivesen a nacionalidade española. Considerados apátridas, máis da metade deles faleceron debido ao esgotamento ou aos asasinatos dos carcereiros.
Carrán cristado
Morfoloxía e hábitos
Ten unha lonxitude entre 37–43 cm, unha envergadura de 85–97 cm e un peso de 250 gramos. Ten o peteiro esvelto e negro, coa punta amarela. Testa branca. Presenta unha pequena crista negra e patas da mesma cor. A especie non presenta dimorfismo sexual. Os xoves teñen manchas pardas na cabeza e na parte superior do corpo. miniatura|Son do carrán cristado. É un ave moi gregaria, que garula con frecuencia. Alimentación baseada en peixes que pesca mergullándose. Tamén depreda crustáceos, moluscos e vermes.
Marcelino Pardal Pouso
Traxectoria
As autoridades nazis tatuáronlle no brazo o número 5101. Formaba parte do equipo de fútbol "La República", formado por españois deportados.
Carrán cristado
Reprodución
thumb| Thalasseus sandvicensis Cría en colonias en praias areosas ou illas baixas. Ás veces tamén en augas estancadas que sexan salobres. O período de cría vai de maio a xullo cunha posta de 2 ovos. O tempo de incubación é de 22-26 días. Os polos comezan a voar ós 30-35 días. miniatura|Carrán cristado.
Kim Coates
Kim Coates, nado en Saskatoon (Saskatchewan) o 2 de xaneiro de 1959, é un actor canadense principalmente coñecido por traballar no cinema e a televisión tanto dos Estados Unidos como do seu país.
Album-oriented rock
O album-oriented rock ou album rock, a miúdo abreviado como AOR (en galego, rock orientado aos álbums), é un estilo musical dentro do rock melódico. Caracterízase polos seus traballados refráns e melodías, a súa harmonía vocal e instrumental. Bebe do rock pero coa comercialidade característica do pop. É un rock apto para case todos os públicos sen a aspereza do rock puro. Tamén se lle coñece como soft rock.
Tivo o seu auxe no período que vai desde 1985 ata 1993 aproximadamente. Neste período moitos grupos coñecidos tocaron este xénero para desvincularse del por motivos comerciais cando así llo ditaron as súas compañías de discos. Entre estes últimos destacan Bon Jovi, Def Lepard, Michael Bolton e White Snake. Os seus máis xenuínos representantes, entre outros, son o grupo norteamericano Journey e o canadense Harem Scarem.
Carrán cristado
Distribución
Estival no norte de Europa. Invérnante no Sur de Europa e África. Escaso ou inexistente lonxe da costa. Ó revés do carrán do Caspio segue a costa cando emigra.
Non cría en Galicia, pero é relativamente abondosa nos pasos migratorios, especialmente de setembro a outubro.
Lémure voador malaio
O Lémure voador malaio, Galeopterus variegatus (Audebert, 1799), é unha das dúas especies actuais da familia dos cinocefálidos, da orde dos dermópteros, endémica do sueste asiático, encontrándose en Indochina (Vietnam, Laos e Camboxa), Tailandia, o leste de Myanmar, Malaisia (península de Malaca, Sabah e Sarawak) e Indonesia (Sumatra, Borneo e o oeste da illa de Xava).
A pesar do seu nome común, non é un lémure; de feito, nin sequera é un primate. Porén, como os esquíos voadores, ou os morcegos cos que foi algunua vez clasificado, está equipado cunha membrana ou pataxio que lle permite facer voos planados.
Recentes estudos xenéticos sitúano, porén, como próximo aos primates.
Taxonomía
O xénero Galeopterus foi descrito en 1908 polo zoólogo inglés Oldfield Thomas, en ''Ann. Mag. Nat. Hist''., ser. 8, 1: 252.
Etimoloxías
O nome xenérico, Galeopterus, está formado pola unión dos elementos do latín científico gale-, derivada do grego antigo γαλῆ galê, "donicela", "gata", e -pterus, tirada do grego antigo πτερόν pterón, "a", "ala", cun -o- de unión. O epíteto específico, variegatus, está tirado do latín clásico variegātus, participio pasado de variegāre, "pintar de varias cores". Literalmente: "a donicla con ás de varias cores".
Controversias taxonómicas
Até hai pouco tempo considerábase que as especies Galeopterus variegatus e Cynocephalus volans pertencían ao mesmo xénero (Cynocephalus), a aínda moitos autores pensan así.
Por outra parte, Cabrera, en 1925, dá a Geoffroy como o autor do nome Galeopterus, en 1796. Porén, a lectura de Geoffroy indica que só usou o francés para os nomes comúns para esta especie nese ano. Desmarest, en 1820 apoiou esta interpretación. Ademais, Cabrera sinala a G. marmoratus (Temminck, 1829) como sinónimo de G. variegatus.. No aparece citada en Sherborn (1927, 1931), e tampouco en Temminck (1824-1841). Desmarest, incorrectamente, deu como localizacións de G. rufus e G. ternatensis a illa Palau e a de Ternate, respectivamente. Estes nomes son sinómimos de G. variegatus, xa que nas descricións de Desmarest parecen máis próximas a esta especie, e porque na súa lámina 22, figura 2, mostra un animal co rostro estreito, característico de G. variegatus. Chasen e Kloss, en 1929, describen G. variegatus terutaus e G. variegauts perhentianus como subespecies.
Anatomía e bioloxía
miniatura|Esqueleto de G. variegatus. miniatura|G. variegatatus ("forma vermella"). miniatura|Dentes do maxilar inferior de G. variegatus.
Características
De tamaño aproximadamente como o dun gato, ten o esqueleto grácil, cos membros moi alongados, a cabeza pequena e a cola relativamente curta.
A súa pelaxe é de cor avermellada, máis ou menos monocroma, en contraste co do medio en que vive. Porén, na rexión dorsal, para facilitar a camuflaxe, presenta numerosas manchas brancas (ao que alude o seu nome específico).
Na súa pel existen glándulas sudoríparas e sebáceas, pero nunca forman agregados.
O trazo máis sobresaliente da súa morfoloxía é unha gran membrana peluda ou membrana voadora, chamada pataxio, formada por pregaduras cutáneas aos lados do corpo, moito maior que ás dos esquíos e dos marsupiais voadores, que fai referencia ao nome de dermópteros da orde á que pertence.
Esta membrana, que une o colo, cos membros anteriores e posteriores —incluíndo os dedos—, e os membros coa cola, está formada por dúas capas de pel con pelo. Grazas a ela, tanto desta especie coa a súa próxima parente Cynocephalus volans, as dúas únicas da orde) poden planar distancias máis longas que ningún outro mamífero, de xeito que, en base á súa capacidade para o desprazamento aéreo, estes animais foron considerados algunha vez, antigamente, como membros da orde dos quirópteros (morcegos).
Pero a súa estrutura anatómica indica, porén, que non existe unha relación próxima entres estas dúas ordes. As adaptacións e o modo de locomoción aérea, exclusivamente pasiva nos dermópteros, foron alcanzados independentemente por ambos os grupos, aínda que é posíbel que os morcegos atravesaran no curso da súa evolución por un estadio similar ao da presente estrutura dos dermópteros.
As extremidades anteriores teñen unha gran mobilidade na articulación da cintura. O antebrazo é moito máis longo que o brazo. Ambas as patas, anteriores e posteriores, son pentadáctilas. Os dedos son longos e teñen garras afiadas.
A súa fórmula dentaria é 2.1.2.3 / 2.1.2.3. Os incisivos inferiores están dirixidos cara a adiante, e son comprimidos. O bordo anterior de cada incisivo inferior ten sucos profundos, o que lle dá a aparencia de peite; estes serven, como nos lémures, para limpar a pel. A forma serrada dos incisivos superiores e dos molares e dos caninos está menos desenvolvida. Os molares superiores son esencialmente trituberculares, aínda que hai, porén, unha tendencia á formación de cúspides adicionais, que agrandan a superficie da coroa. No aparello dixestivo o estómago é simple, e o intestino presenta un cego grande. Está adaptado a unha dieta fitófaga.
Os hemisferios cerebrais son pequenos, e presentan só lixeiras circunvolucións. Os centros olfactivos están moi desenvolvidos, e o sentido do olfacto parece ser o máis importante de todos.
Os machos teñen os testículos contidos nun escroto. Teñen un baculum ou óso peneano. As femias teñen un útero bicorne, e cando quedan preñadas a súa placenta é discoidal. Teñen un par de mamas pectorais. Despois dun período de xestación de dous meses, a femia pare unha cría, ocasionalmente dúas. Os xoves cólganse do pelo da nai, que os transporta no abdome.
Costumes, hábitat e distribución
É un animal nocturno, e pasa a maior parte do día en ocos de árbores, onde dorme coa cabeza cara a arriba, ao contrario que os morcegos. Porén, algunhas veces dormen pendurados das ramas. Pasan a maior parte do seu tempo entre as árbores, e non lles gusta baixar ao solo, onde se moven moi torpemente.
Para desprazárense lánzanse ao espazo desde as ramas altas cos membros separados e mantidos nun mesmo plano horizontal, quedando deste xeito despregado o pataxio. As femias saltan dunha árbore a outro, e incluso planean, levando á súa cría agarrada aos pelos do seu peito.
Habita nas selvas tropicais húmidas do sueste asiático. Galeopterus variegatus distribúese desde Indochina, polo norte (incluíndo Vietnam, Laos e Camboxa) e, a través de Tailandia, Myanmar oriental e Malaisia (a península Malaia, Sabah e Sarawak) chega polo sur até Indonesia (Kalimantan, Sumatra e Xava occidental.
Estado de conservación
En 2008 a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) cualificou o status de Galeopithecus variegatus como LC (pouco preocupante), situación que mantén a día de hoxe (setembro de 2015), aínda que as súas poboacións estean diminuíndo debido á perda de hábitat, á posíbel competencia de Callosciurus notatus e á caza tradicional en Xava e talvez noutros lugares. Necesítase máis información sobre a poboación, pero na actualidade crese que a taxa da súa caída probabelmente non é o suficientemente rápida como para situar a especie en calquera categoría que non sexa a de pouco preocupante.
Marcelino Pardal Pouso
Traxectoria
Trala liberación non quixo retornar a España, vivindo en Bèziers, sen conceder entrevistas e sen participar apenas en actos de homenaxe e lembranza. O Racing de Ferrol sondou a posibilidade dunha homenaxe, pero sen éxito.
Torrecerredo
O Torrecerredo ou Torre de Cerredo (en asturiano, Torrecerréu) é unha montaña española que con 2.648 metros sobre o nivel do mar constitúe o cume cimeiro dos Picos de Europa, da Cordilleira Cantábrica e máis do noroeste da Península Ibérica, e por suposto tanto de Asturias como da Comunidade de Castela e León.
Situación
O Torrecerredo ou Torre de Cerredo érguese no Macizo Central dos Picos de Europa ou macizo dos Urrieles, na divisoria das provincias de Asturias e León. O seu cume, cun desnivel de máis de 2.200 metros sobre do río Cares, permite unhas fermosas vistas do macizo occidental e dos leitos que verquen sobre da garganta do Cares.
Ascensións
O pico foi escalado por primeira vez por Aymar d'Arlot de Saint Saud, Paul Labrouche, Juan Suárez, de Espinama, e máis François Salles, de Gavarnie, o 30 de xuño de 1882.
A vía máis fácil de ascensión arrinca desde Jou de Cerredo e está catalogada como Pouco Difícil Inferior. No último tramo, duns 200 metros, ten unha aproximación sinxela, para a cal non é precisa nin material de escalada. As dúas rutas de aproximación máis empregadas parten desde os próximos refuxios de Jou de los Cabrones e da Vega de Urriellu.
Marcelle, A Baña
Santa Cristina da Marcelle é unha parroquia que se localiza no norte do concello da Baña na comarca da Barcala. Segundo o padrón municipal de 2016 tiña 164 habitantes (81 homes e 83 mulleres) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 229 habitantes.
Historia
Na delimitación parroquial atópanse varias mámoas do neolítico como a do Campo Redondo, as dúas de Vilar (en Outeiro), as dúas de Faílde, e as dúas de Cruceiro Grande. Tamén existe un petróglifo da Idade de Bronce, denominado do Libreiro.
Noutro tempo pertenceu ao arciprestado do Xallas, aínda que actualmente pertence ao de Barcala.
Marcelle foi dos Condes de Gimonde, título concedido polo rei Carlos III en 1765. Dise que este condado tra por armas as dos Cisneros. Recórdase o caciquismo do século XIX naquel dito de "Deus no ceo e Xan Paredes en Marcelle"
Destaca a igrexa do século XVII, aínda que anterior a actual había outra da que non se conserva nada. En 1622 construíuse a capela do Anxo da Garda, costeada por Gonzalo de Turnes e a súa muller, onde se poñen as sepulturas de seus pais e aínda hoxe se conserva a devoción ao santo Anxo da Garda, pervivindo un retablo e unha imaxe. A construción da igrexa levou tres séculos, cun estilo barroco predominante, e cunha escasa decoración.
Muíños
No río de Vilar hai tres muíños de canle e que moían seis meses: No río Fonte Grande
A Carballosa, Xermar, Cospeito
A Carballosa é un lugar da parroquia de Xermar no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 30 habitantes (13 homes e 17 mulleres).
Orestes
Orestes (en grego antigo Ὀρέστης) é un personaxe da mitoloxía grega, único fillo home de Agamenón e Clitemnestra.
Segundo a historia homérica Orestes estaba ausente de Micenas cando o seu pai volveu da Guerra de Troia e foi asasinado polo amante da súa esposa, Existo. Oito anos despois Orestes volveu de Atenas e vingou a morte do seu pai asasinando o amante da súa nai. Segundo Píndaro, Orestes foi salvado pola súa aia Arsínoe ou a súa irmá Electra, que o sacou do país cando Clitemnestra quería matalo. Fuxiu a Fanote, ao monte Parnaso, onde o rei Estrofio se fixo cargo del.
No seu vixésimo aniversario o oráculo de Delfos ordenoulle volver ó seu fogar e vingar a morte do seu pai. Orestes regresou a casa xunto co seu amigo Pílades, fillo de Estrofio. Segundo Esquilo, Orestes atopouse coa súa irmá Electra ante a tumba de Agamenón, onde ambos os dous foran a rendir honras ao defunto; recoñecéronse e planearon o modo en que Orestes levaría a cabo a vinganza. A mesma historia básica é narrada de formas diferentes por Sófocles e Eurípides nas súas respectivas obras tituladas Electra.