cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
CUNY
Exalumnos destacados
CUNY conta con exalumnos prominentes nos máis diversos campos, desde a política á medicina, entre eles Colin Powell, ex Secretario de Estado; Jonas Salk, inventor da primeira vacina contra a poliomielite; Ralph Lauren, deseñador de moda; Jennifer Lopez, cantante e actriz de orixe portorriqueña; Tarkan, cantante turco; Bella Abzug, avogada e política estadounidense; Ruby Dee, actriz e activista pro dereitos civís; Audre Lorde (Hunter College, 1959), poeta e activista lesbiana afroamericana; Barbara Boxer, pacifista, ecoloxista e senadora demócrata por California; Gata Kamski, MI de xadrez, Frank McCourt, novelista, autor de Angela's ashes e gañador do Pulitzer; Paul Mazursky, guionista, produtor e actor, F. Murray Abraham, actor gañador dun Oscar; Chantal Akerman, director de cine; Hannah Arendt, filósofa; J. Patrice McSherry profesora universitaria e investigadora da operación Cóndor, Allen Ginsberg, poeta da xeración beat, Bell hooks, escritora e crítica; Paul Krugman, economista; Audre Lorde, poeta e activista; Adrienne Rich, poeta e activista; Abraham Maslow, psicólogo humanista; Stanley Milgram, psicólogo social; Itzhak Perlman, violinista; Mark Rothko, pintor expresionista; Eve Kosofsky Sedgwick, crítica literaria.
Premios Nobel
Até 2008, houbo 12 premios Nobel afiliados á City University de Nova York. CUNY considera que calquera laureado que asistiu a unha das súas facultades superiores é un laureado afiliado. Arthur Kornberg, graduado en 1937, foi o primeiro laureado CUNY ao gañar o Premio Nobel de Medicina en 1959. Herbert A. Hauptman e Jerome Karle, ambos graduados do City College en 1937 xunto con Kornberg, gañaron en conxunto o Premio Nobel de Química en 1985, sendo os únicos en facelo dese xeito. Cinco galardoados de CUNY gañaron o Premio Nobel de Medicina, máis que en calquera outra categoría. Nove graduáronse no City College; dúas delas, Rosalyn Yalow e Gertrude Belle Elion, no Hunter College; e un, Stanley Cohen, no Brooklyn College en 1943. Elie Wiesel, sobrevivente dos campos de concentración nazis, novelista e activista vinculado á CUNY tamén foi gañador do Nobel da Paz.
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Rapiniamo il duce
Rapiniamo il duce é un filme italiano de 2022 dirixido por Renato De Maria. Estreouse o 10 de novembro de 2022 a través de Netflix, onde conta con versión subtitulada en galego.
Acollida
Na súa crítica para Cineuropa, Davide Abbatescianni definiu o filme como "outra oportunidade perdida". Destacou como "as actuacións actorais, que están tristemente por debaixo do nivel, están moi restrinxidas por unha escritura débil cando se trata de construción de personaxes, e son superficiais cando se exploran os conflitos", e engadiu que "as tramas narrativas do filme son decepcionantemente previsibles".
Visión escotópica
thumb|250px|Gráfico que mostra os valores escotópicos da [[función de luminosidade (CIE 1951). O eixe horizontal é lonxitude de onda, en nm.]]
thumb|250px|Comparación da eficacia relativa da visión fotópica e escotópica en función da lonxitude de onda da luz.
Visión escotópica (do grego skotos: escuridade e -opia: relacionado coa visión) é a visión producida polo ollo en condicións de pouca luz, é dicir, a percepción visual que se produce con niveis moi baixos de iluminación. A agudeza visual é baixa e a recepción de luz é principalmente cos bastóns da retina, que son sensíbeis á cor azul do espectro (e polo tanto, cego ao roxo/vermello). Non é posible a discriminación da cor neste tipo de visión: é unha visión monocromática.
Fisioloxía
Na retina do ollo humano existen dous tipos de células receptoras, sensíbeis á zona do espectro electromagnético coñecida como luz: os bastóns e os conos. Ambos posúen propiedades distintas e operan baixo condicións diferentes. Hai só un tipo de bastóns que operan baixo condicións de baixa luminosidade e tres tipos de conos cuxa preferencia é á alta intensidade de luz.
Outra característica da visión escotópica é que, como os bastóns se atopan na periferia da retina (a uns 6º da fóvea), é unha percepción visual periférica.
Nicolas Pierre Tiolier
En 1816 substituíu o seu pai, Pierre Joseph Tiolier, como décimo sexto gravador xeral de moedas de Francia e exerceu este cargo ata o 1 de xaneiro de 1843, cando tomou posesión del Jacques Jean Barre.
Traxectoria
Nicolas Pierre era fillo do tamén gravador e medallista Pierre Joseph Tiolier (1763-1819). Na súa xuventude foi alumno do seu pai, así como do gravador Romain Vincent Jeuffroy (1749-1826) e do escultor Claude Dejoux (1732-1816).
Nicolas Pierre Tiolier obtivo en 1805 o primeiro Premio de Roma de gravado de medalla e pedra fina (unha bolsa do Esatdo francés para estudantes de Arte), pola súa obra Le Génie de la gravure présente un cachet à l'Empereur qui lui donne une couronner. Como gañador deste premio, residiu en Villa Medici, en Roma, entre 1806 e 1811.
Foi un asiduo participante nos Salóns de París, onde expuxo as súas obras desde 1812 ata 1831, e na edición de 1824 acadou unha medalla de segunda clase.
A súa sinatura nas moedas e medallas que deseñou ou que gravou é, habitualmente: TIOLIER, ou N. TIOLIER F ·, ou N · TIOLIER F·.
O 23 de abril de 1821 recibiu o título de cabaleiro e o 31 de xullo de 1825 o de oficial da Lexión de Honra.
Tiolier morreu en París o 25 de setembro de 1843 e foi soterrado no cemiterio Père Lachaise, de París.
Viva Suecia
Viva Suecia é un grupo de música indie rock formado en Murcia en 2013.
The Billion Dollar Code
The Billion Dollar Code é unha miniserie alemá de 2021 protagonizada por Björn Freiberg, Seumas F. Sargent e Leonard Scheicher. Baseado en feitos reais, a serie foi desenvolvida para Netflix, onde se emitiu por primeira vez en outubro de 2021 xunto cun episodio engadido da historia.
Casa Farnsworth
A Casa Farnsworth é unha casa deseñada e construída por Ludwig Mies van der Rohe entre 1945 e 1951.
É unha casa de fin de semana, cunha soa habitación, no que daquela era unha zona rural. Atópase a 89 km ao suroeste do centro da cidade de Chicago, nunha granxa de 24 hectáreas xunto ao río Fox, ao sur da cidade de Plano, Illinois. A casa de metal e vidro encargouna a doutora Edith Farnsworth, destacada especialista en nefroloxía, como un lugar onde podía dedicar tempo ás súas afeccións: tocar o violín, traducir poesía e gozar da natureza.
Na celebración do Bicentenario de Illinois de 2018, a Casa Farnsworth foi seleccionada para a lista de Illinois 200 Great Places polo Instituto Americano de Arquitectos. Tamén foi recoñecido pola revista de viaxes USA Today como un dos 25 lugares que hai que ver en Illinois.
A arquitectura como expresión da época
esquerda|miniatura|Fachada da casa Farsnworth A Casa Farnsworth aborda cuestións básicas sobre a relación do individuo coa sociedade, sobre a era de produción industrial en masa e o rápido desenvolvemento tecnolóxico. Mies quixo utilizar a arquitectura como ferramenta para conciliar o espírito individual coa nova sociedade de masas na que existe o individuo.
Dende o seu punto de vista, os inconvenientes da tecnoloxía denunciados polos críticos de finais do século XIX, como John Ruskin, poderíase resolver coa creatividade humana.
Mies dixo: "Deberíamos tentar levar a natureza, as casas e o ser humano a unha unidade superior". As paredes de vidro e o espazo interior aberto son as características que crean unha intensa conexión co exterior, ao tempo que proporciona un marco que minimiza as paredes exteriores opacas. O coidado deseño do edificio e a integración co exterior representan o esforzo por conseguir unha arquitectura unida ao seu medio natural.
Críticas
O deseño do edificio recibiu eloxios na prensa arquitectónica, o que provocou a chegada de moitos visitantes non convidados que invadían a propiedade para gozar do edificio de Mies. A casa de fin de semana converteuse nun pararraios para as publicacións antimodernas, exemplificado na edición de abril de 1953 da publicación House Beautiful, que a describiu como "un esforzo de inspiración comunista" para substituír os estilos tradicionais dos Estados Unidos. As grandes superficies de cristal, as cubertas planas, a falta de ornamentación e a falta de calidez e confort tradicional foron as características do Estilo Internacional que máis se viron atacadas.
A baixa eficiencia da Casa Farnsworth tamén foi amplamente discutida. A propia Farnsworth expresou consternación pola falta de control da temperatura da casa e a tendencia a atraer insectos cando se ilumina pola noite.
Non obstante, a Casa Farnsworth continuou recibindo grandes aclamacións como obra mestra do estilo modernista, e Mies recibiu a Medalla da Liberdade presidencial pola súa contribución á arquitectura e á cultura estadounidenses. O destacado arquitecto e crítico Philip Johnson inspirouse no deseño, deseño e construción da súa propia Glass House, en New Canaan, Connecticut, en 1947, como residencia persoal. No século XXI os críticos de arquitectura Paul Goldberger e Blair Kamin, gañadores do Premio Pultizer, declararon á casa unha obra mestra da arquitectura moderna.
Mark Wigley, teórico da arquitectura neozelandés, sostén que certos aspectos do movemento posmoderno da arquitectura derivado do movemento moderno e de certos aspectos da Bauhaus, especialmente da estandarización impulsada por Mies van der Rohe é un virus que chegou a danar o planeta coa idea sinxela do "bo deseño", que acabou por se converter nunha maquinaria que se estendeu polo mundo como unha pandemia de ángulos rectos de vidro e aceiro
A casa na cultura popular
Na película Batman vs Superman: Dawn of Justice, de 2016, mostrouse unha casa inspirada na Farnsworth. O filme de seguimento Justice League tamén mostrou a mesma casa no tráiler estreado na Comic-Con de San Diego.
En xaneiro de 2019, o escritor e director Richard Press e a distribuidora HanWay Films anunciaron o proxecto cinematográfico Farnsworth House, protagonizado por Maggie Gyllenhaal como Dr. Edith Farnsworth e Ralph Fiennes como Ludwig Mies van der Rohe.
Bandeira do Óblast Autónomo Hebreo
A bandeira do Óblast Autónomo Hebreo é a bandeira oficial do óblast autónomo de Rusia. A bandeira componse dun arco da vella sobre un fondo branco, con sete barras horizontais de diferentes cores: vermello, laranxa, amarelo, verde, azul, índigo e violeta. O número de cores simboliza a menorá xudía de sete brazos. A proporción da bandeira é de 2:3.
As sete franxas de cores están centradas verticalmente e espazadas regularmente; teñen unha altura cada unha igual a 1⁄40 da altura total da bandeira, e están separadas por un espazo fino igual a 1⁄120 da altura total da bandeira.
O deseño da bandeira do arco da vella foi adoptado o 27 de outubro de 1996.
Sublime Porta
miniatura|350x350px| A Bab-ı Ali nos tempos do Imperio Otomán Sublime Porta, Porta Otomá ou ás veces simplemente Porta, foi a designación actual que se outorgou entre 1718 e 1922 ao goberno do Imperio Otomán. O termo é unha tradución da expresión turca Bab-ı Ali (literalmente gran porta ou porta principal ) dada á monumental porta de entrada ao palacio que albergaba os principais órganos do goberno imperial.
Orixe
A Sublime Porta era a entrada ao claustro aberto onde o sultán recibía embaixadores e onde se celebraron reunións formais e recepcións nas que participaron o sultán ou o seu gran visir (un cargo equivalente ao de primeiro ministro). Era práctica común oriental celebrar reunións ou recepcións ás portas das cidades ou dos pazos reais. O feito de que os embaixadores presentasen credenciais e fosen recibidos no claustro xunto á gran porta do edificio que albergaba a corte otomá, é dicir, o goberno otomán, levou á xeneralización da expresión Sublime Porta como designación dese goberno. esquerda|miniatura| A Sublime Porta en [[2006]] Como no seu momento a lingua francesa era a lingua da diplomacia, a designación entrou nas distintas linguas europeas a través desa lingua, de aí que se conservase, mesmo en linguas non latinas, a palabra porta, ou termo derivado dela, para designar a Porta Sublime.
O edificio onde se atopa a Porta Sublime foi transformado despois do fin do Imperio Otomán na sede do Ministerio de Asuntos Exteriores turco e co traslado da capital a Ancara, converteuse na sede do goberno provincial de Istambul, unha función que aínda se mantén.
Segundo unha interpretación alternativa, a expresión Sublime Porta faría referencia ao papel de porta de entrada a Asia que a cidade de Istambul ocupou durante séculos, carece de fundamento.
Barbara Tuchman en The Guns of August achega outra versión do termo: sería debido ás fabulosas tallas e á altura mesma desta que a designaba como "Sublime".
A Alta Porta era a corte privada do sultán.
Notas
<references group="" responsive="1">
Vilosidade coriónica
miniatura|300px|Vilosidades coriónicas aos 24 días. As vilosidades coriónicas ou villi coriónicos (en singular villus) son prolongacións que saen do tecido do corion embrionario e se estenden pola parede uterina proporcionando unha área de contacto aumentada co sangue materno.
Son elementos esenciais no embarazo desde un punto de vista histomorfolóxico e funcional e son, por definición, un produto da concepción. Ramas das arterias umbilicais levan o sangue embrionario ás vilosidades. Despois de circular polos capilares das vilosidades, o sangue volve ao embrión a través da vea umbilical. Así, as vilosidades son parte do límite entre o sangue materno e fetal durante o embarazo e permiten o intercambio de substancias entre os dous sangues.
Estrutura
miniatura|Vilosidades coriónicas primarias. miniatura|Vilosidades coriónicas terciarias.
As vilosidades tamén se poden clasificar atendendo ás súas relacións con outras estruturas:
Desenvolvemento
O corion experimenta unha rápida proliferación e forma numerosos procesos, as vilosidades coriónicas, que invaden e destrúen a decidua uterina e ao mesmo tempo absorben dela materiais nutritivos para o crecemento do embrión. Pasan por varios estadios, dependenedo da súa composición.
Ata aproximadamente o final do segundo mes de embarazo, as vilosidades cobren todo o corion e son case dun tamaño uniforme, mais despois desenvolvense de maneira desigual.
Teorema de Pascal
OPQ
Vilosidade coriónica
Microanatomía
miniatura|Histopatoloxía dunha vilosidade coriónica nun [[embarazo ectópico|embarazo nas trompas de Falopio.]]
Teorema de Pascal
do hexágono cíclico
ABCDEF
Vilosidade coriónica
Uso para a diagnose prenatal
En 1983 o biólogo italinao Giuseppe Simoni descubriu un novo método de diagnose prenatal no que se utilizaban as vilosidades coriónicas (ver biopsia de vilosidades coriónicas ou coriocentese, vilocentese).
Teorema de Pascal
inscrito nunha elipse.]] [[Ficheiro:Pascal-6points.png|miniatura|250x250px|Recta de Pascal Recta de Pascal
Vilosidade coriónica
Células nais
As vilosidades coriónicas son unha rica fonte de células nais. O Biocell Center, unha empresa biotecnolóxica dirixida por Giuseppe Simoni, está estudando e probando estes tipos de células nais. As células nais coriónicas, igual que as células nais amnióticas, son células nais multipotentes de uso non polémico (non se dana o embrión).
Teorema de Pascal
P7P8P9
Vilosidade coriónica
Infeccións
Estudos recentes indican que as vilosidades coriónicas poden ser susceptibles ás infeccións bacterianas e virais. Recentes descubrimentos indican que a bacteria Ureaplasma parvum (un micoplasma) pode infectar os tecidos das vilosidades coriónicas de mulleres preñadas, prexudicando ao resultado do embarazo. Detectouse ADN do poliomavirus JC e o poliomavirus de células de Merkel nas vilosidades coriónicas de mulleres que sufriron abortos naturais. Tamén se detectou ADN de poliomavirus BK nos mesmos tecidos pero en menor medida.
Teorema de Pascal
P1P2P3P4P5P6
inscrito nunha elipse. Os lados opostos do hexágono teñen a mesmo cor.]] No ámbito da xeometría proxectiva, o teorema de Pascal (tamén denominado Hexagrammum Mysticum) establece que:
Na súa configuración máis clásica, o teorema adóitase visualizar sobre un hexágono cíclico inscrito nunha elipse (é dicir, cos seus vértices unidos correlativamente na orde en que aparecen ao percorrer a cónica). Con todo, o teorema tamén se cumpre sexa cal for a orde na que se conecten o seis puntos (de acordo co concepto de hexágono arbitrario que se inclúe no enunciado do teorema). De igual forma, verifícase para calquera cónica (como é ben sabido, recta, circunferencia, elipse, parábola ou hipérbole).
Por exemplo, na segunda imaxe represéntase a materialización do teorema nun hexágono auto-intersecante inscrito nunha elipse, no que os puntos da recta de Pascal resultan do corte dos propios lados do polígono, sen necesidade de prolongalos.
Así mesmo, tamén se cumpre no caso de "hexágonos dexenerados", nos que varios vértices poden ser coincidentes entre si (é dicir, con lados de lonxitude cero), na práctica polígonos de 5, 4 ou 3 lados. Nestes casos, os lados substitúense por tanxentes á cónica nos puntos dados.
Este teorema é unha xeneralización do teorema do hexágono de Pappus, e é o dual proxectivo do teorema de Brianchon. Foi descuberto por Blaise Pascal en 1639 cando só tiña dezaseis anos. miniatura|Teoremas de Pascal-Brianchon Na figura (Teoremas de Pascal-Brianchon) pode verse unha demostración do teorema utilizando o concepto de inversión e a propiedade de que unha figura é unha recta se e só se a súa inversa é unha circunferencia que pasa polo centro de inversión.
Berberis quindiuensis
Berberis quindiuensis é unha especie de arbusto da familia Berberidaceae, que foi descrita por Carl Sigismund Kunth en 1821. É orixinaria do departamento de Boyacá, en Colombia.
Etimoloxía e hábitat
Este fento que dá froitos recibe o seu nome do departmento de Quindío, onde foi descuberta a planta. Os sinónimos de B. quinduensis son B. chocontana, B. nitida e B. muiscarum, chamadas polos muiscas que habitaron nas terras altas de Colombia (Altiplano Cundiboyacense). O fento tamén foi descuberto no departamento de Tolima.
Falling for Christmas
Falling for Christmas é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Janeen Damian. O guión foi escrito por Jeff Bonnett e Ron Oliver. Está protagonizado por Lindsay Lohan, xunto con Chord Overstreet, George Young, Jack Wagner e Olivia Perez nos papeis secundarios. É o primeiro papel de Lohan nunha gran produción en máis dunha década despois dunha serie de reveses na súa carreira mentres se recuperaba de adiccións e problemas legais. Brad Krevoy e Michael Damian son os produtores do filme, que se anunciou por primeira vez en maio de 2021 e comezou a produción en Utah en novembro de 2021.
Monstros de Tolkien
Os monstros de Tolkien son todos os seres ficticios do mal, como os orcos, os troles e as arañas xigantes, os cales se opuxeron e en ocasións loitaron contra os protagonistas do legendarium da Terra Media, obra do autor inglés J. R. R. Tolkien.
Falling for Christmas
Estreouse o 10 de novembro de 2022 a través de Netflix, onde conta con versión subtitulada en galego. Foi traducido por Laura Feijóo.
Monstros de Tolkien
Tolkien era un experto en inglés antigo, especialmente do poema Beowulf, e varios dos seus monstros comparten aspectos cos monstros de Beowulf; os seus troles teñen puntos en común con Grendel, o nome dos orcos remóntase ás orcneas do poema, e ao dragón Smaug ten múltiples atributos do dragón de Beowulf.
A tradición medieval europea dos monstros fainos humanoides pero distorsionados ou coma bestas salvaxes, pero moi grandes e malévolos; Tolkien segue esa tradición con monstros como os orcos no primeiro tipo e cos lobos de Isengarda no segundo tipo. Algúns eruditos engaden á lista os inmensamente poderosos Señores Escuros Morgoth e Sauron de Tolkien como inimigos monstrosos no espírito e no corpo.
Os estudosos observaron que a natureza malvada dos monstros reflicte o catolicismo romano de Tolkien, unha relixión que ten unha marcada concepción do ben e do mal.
Fundación Alexandre Bóveda
A Fundación Alexandre Bóveda foi fundada o 29 de setembro de 1990.
Finalidade
A finalidade da Fundación é divulgar o ideario político de Alexandre Bóveda, así como dar a coñecer a súa figura e contexto histórico. Foi promovida por diferentes persoeiros do galeguismo como Manuel Beiras, Avelino Pousa Antelo, Xosé Filgueira Valverde, a propia familia do político e diversas asociacións culturais. O primeiro presidente foi Manuel Beiras, ocupando Amalia Álvarez Gallego e Amalia Bóveda (viúva e filla) a vicepresidencia. Desde 1996 ocupou o cargo Fernando Quintela, dando paso no 2014 ao presidente actual Uxío-Breogan Diéguez.
Desde o ano 2006 a fundación fai entrega anualmente do Premio Galiza Mártir.
Seydou Aboubacar
Seydou Aboubacar Hima, nado o 9 de maio de 1994 en Niamey, Níxer, é un xogador profesional de baloncesto marfilés de familia lucense. Cunha altura de 2,07 m xoga na posición de pivote. Actualmente xoga para o Hereda Club Ourense Baloncesto. Foi o primeiro xogador nado en Níxer en debutar na Liga ACB.
Callinectes sapidus
Alimentación
Son espécimes activos e voraces. A súa dieta está baseada en crustáceos, peixes, gran variedade de moluscos e algas; e comen sen problemas calaza.
Reprodución
Como o resto dos crustáceos, son ovíparos. Reprodúcense en augas próximas ás costas, na primavera e no verán. Calcúlase que a fecundidade dunha femia de tamaño medio é de 700 000 a 2 000 000 de ovos.
Hábitat
esquerda|miniatura|Callinectes sapidus. Habitan en costas tropicais e mornas, en augas de baías, lagoas costeiras, esteiros e desembocaduras de ríos, a unha temperatura entre os 18 e os 23 °C, e nas praias a profundidades de entre 40 cm e 2 m. Poden vivir entre 3 e 8 anos. Tamén poden habitar costas con auga fría a temperatura inferior aos 18 °C e con ondada moderada. Viven entre penedos e algas flotantes e de vez en cando saen fóra da auga.
Descrición
A casca de Callinectes sapidus pode crecer até un ancho de 23 cm. Pódese distinguir doutras especies relacionadas que habitan na mesma área polo número de dentes frontais da súa casca; ''C. sapidus ten catro, mentres que C. ornatus'' ten seis.
Os machos e as femias de ''C. sapidus'' pódense distinguir polo dimorfismo sexual na forma do abdome: é longo e delgado (estreito) nos machos, pero ancho e redondeado nas femias maduras. Os cambios do abdome das femias vense a medida que estas maduran: nas femias inmaturas, o abdome ten forma triangular, mentres que nas maduras é redondo.
A tonalidade azul derívase dunha serie de pigmentos na casca, incluíndo a alfa-crustacianina, que interactúa cun pigmento vermello, a astaxantina, para formar unha coloración azul verdosa. Cando se cociña o cangrexo, a alfa-crustacianina destrúese, deixando só a astaxantina, que cambia a súa cor a un vermello alaranxado ou un rosa forte.
Ecoloxía
dereita|miniatura|Cangrexos cociñados, xa de cor vermella, en venda no mercado do marisco de Washington D. C. Os depredadores naturais de C. sapidus inclúen anguías, raias, troitas, algunhas quenllas e os seres humanos. Este cangrexo é omnívoro, xa que come plantas e animais. Normalmente consome bivalvos de cuncha fina, anélidos, pequenos peixes, plantas, e case calquera outro elemento que poida atopar, incluíndo preas, outros individuos de ''C. sapidus'' e residuos animais. É capaz de controlar as poboacións de cangrexo verde invasoras, Carcinus maenas. Os números das dúas especies correlaciónanse negativamente, así por exemplo ''C. maenas non se atopa na baía de Chesapeake, onde C. sapidus'' é máis frecuente.
O cangrexo azul atlántico é propenso a unha serie de enfermidades e parasitos, entre os que se inclúen unha serie de virus, bacterias, microsporidios, ciliados e outros. Carcinonemertes carcinophila comunmente parasita a ''C. sapidus'', especialmente as femias e os cangrexos vellos, aínda que non ten grande perigo na saúde do cangrexo. O hiperparasito Urosporidium crescens tamén adoita parasitar este cangrexo. Os parasitos máis daniños son Ameson michaelis, Paramoeba perniciosa e Hematodinium perezi, que lle provocan a «enfermidade do cangrexo amargo».
Estes cangrexos son apreciados na culinaria costeira de case todos os países de costa pola súa carne e pola súa relativa abundancia e fácil captura.
Bestiario
dereita|miniatura|303x303px| "O [[leopardo" do bestiario do século XIII coñecido como " Bestiario de Rochester "]] dereita|miniatura|300x300px| Detalle do [[bestiario de Aberdeen do século XII]] dereita|miniatura|286x286px| [[Monoceros e Oso. Biblioteca Bodleian, MS. Ashmole 1511, The Ashmole Bestiary, Folio 21r, Inglaterra ( Peterborough ? ), principios do século XIII.]] dereita|miniatura|246x246px| A árbore de Peridexión Un bestiario (do latín bestiarum vocabulum) é un compendio de bestas. Orixinarios do mundo antigo, os bestiarios fixéronse populares na Idade Media en volumes ilustrados que describían varios animais e mesmo rochas. A historia natural e a ilustración de cada besta adoitaba ir acompañada dunha lección moral. Isto reflectía a crenza de que o propio mundo era a Palabra de Deus e que cada ser vivo tiña o seu propio significado especial. Por exemplo, o pelicano, que se cría que lle abría o peito para dar vida ás súas crías co seu propio sangue, era unha representación viva de Xesús. Así, o bestiario é tamén unha referencia á linguaxe simbólica dos animais na arte e literatura cristiá occidental.
Historia
O bestiario, o libro medieval das bestas, estivo entre os textos iluminados máis populares do norte de Europa durante a Idade Media (uns 500-1500). Os cristiáns medievais entendían cada elemento do mundo como unha manifestación de Deus, e os bestiarios centráronse en gran medida no significado relixioso de cada animal. O bestiario máis antigo na forma na que se popularizou máis tarde foi un volume grego anónimo do século II chamado Physiologus, que resumía os antigos coñecementos e sabedoría sobre os animais nos escritos de autores clásicos como a Historia Animalium de Aristóteles e varias obras de Heródoto, Plinio o Vello, Solino, Eliano e outros naturalistas.
Lucien Muller
Lucien Muller-Schmidt, nado en Bischwiller, Baixo Rin, o 3 de setembro de 1934, é un exfutbolista e exadestrador francés. Xogaba como centrocampista e foi internacional coa selección francesa, formando parte do equipo francés no Mundial de 1966.
Como futbolista
Comezou a xogar ao fútbol na súa Alsacia natal, e logo destacou no Stade de Reims, co que se coroou dúas veces campión de Francia. En 1962 fichou polo Real Madrid, co que gañou tres ligas e xogou a final da Copa de Europa de 1964, perdendo contra o Inter de Milán de Helenio Herrera. En 1965 pasou ao FC Barcelona, onde a pesar de ser anunciado como o sucesor de Raymond Kopa, as súas actuacións non foron as esperadas. Pechou a súa carreira cunha segunda etapa no Reims.
Selección francesa
Internacional coa selección francesa en 16 ocasións, disputou a Eurocopa de 1960 e foi parte do conxunto francés que participou no Mundial de 1966, aínda que non chegou a debutar no torneo.
Como adestrador
Trala súa retirada foi adestrador durante dúas décadas, case sempre en equipos españois. Dirixiu o Castellón, o Burgos, o Zaragoza e o Mallorca, e na tempada 1978/79 o FC Barcelona, co que chegou á final da Recopa de Europa, aínda que foi substituído por Joaquim Rifé antes do encontro final.
Martolos
Termo
O termo turco martolos provén do grego armatolos, que significa "home armado, miliciano" ou amartolos (corrupto). Sendo a palabra orixinal que definiu aos cristiáns no exército otomán, martolos converteuse nun termo xeral para varios grupos e individuos militares cristiáns, sendo usado polos otománs para os espías, exploradores, mensaxeiros, os barqueiros do Danubio e os gardas cristiáns da fortaleza, así como os rebeldes cristiáns que loitaron contra os akinci. Durante o reinado de Suleiman (1520–66), o termo tamén foi usado para as forzas policiais cristiás locais, especialmente nas rexións furiosas polo bandolerismo de Montenegro e Morea.
Mastodon (Software)
O proxecto é Software Libre e o seu código fonte está dispoñible baixo a Licenza Pública Xeral GNU Affero. O desenvolvemento e, entre outras cousas, o funcionamento da instancia mastodonte.social, comezaron sendo financiados case exclusivamente con doazóns a Rochko. As instancias do servizo forman parte do Fediverse, é dicir, conectadas a outras redes sociais.
Funcións
Os usuarios rexistrados poden difundir mensaxes curtas tipo telegrama en Mastodon. Estas mensaxes chámanse "Toots" ou "Tröts" (tuts ou trotes). Na configuración predeterminada, Mastodon permite 500 caracteres por publicación (Tröt), pero estes pódense axustar segundo o protocolo ActivityPub. Os Tröts poden ser comentados, compartidos e marcados como favoritos polos usuarios.
Os usuarios crean unha conta nun dos moitos servidores (instancias) diferentes e desde alí poden seguir aos usuarios en todos os demais servidores e outros servizos de Fediverse.
No día das Letras Galegas de 2022 o enxeñeiro informático coruñés Rafael Alcalde publicou a instancia en galego Mastodon.gal, na que os usuarios poden usar tanto as normas reintegracionistas coma as da RAG.
Historia
O desenvolvemento de Mastodon comezou en marzo de 2016. O proxecto Mastodon lanzouse por primeira vez o 5 de maio. Feito público en Hacker News en outubro de 2016. Os servidores máis antigos aínda activos son mastodon.social, a instancia do programador, awoo.space, social.tchncs.de e icosahedron.website. As agora máis de 3700 instancias pódense atopar a través de instances.social.
En abril de 2017 con mstdn.jp, o primeiro servidor xaponés con decenas de miles de usuarios novos en poucos días.
A partir da versión 1.6, o protocolo ActivityPub foi admitido polo W3C (e tamén OStatus como solución). Porén, a implementación do estándar OStatus foi eliminada da versión 3.0 e con ela a compatibilidade con GNU Social.
Tecnoloxía
O backend está escrito en Ruby on Rails, as bibliotecas JavaScript React.js e Redux utilízanse para o frontend. Mastodon inicialmente adoptou un enfoque API e Rochko utilizou cURL para controlar Mastodon nese momento. Despois da universidade, ampliou o software cunha interface gráfica de usuario no seu tempo libre.
Aplicación
Existen aplicacións oficiais para iOS e Android desde 2021 e 2022, que tamén son de código aberto. Ademais, hai outras aplicacións para todas as plataformas, algunhas cunha gama máis ampla de funcións. As aplicacións foron apoiadas con diñeiro público do Prototype Fund.
Uso e distribución
En abril de 2017, a instancia mastodon.social tiña uns 42.000 usuarios. Os principais países (segundo os usuarios) en 2019 foron Xapón (aprox. 0,8 millóns), Alemaña (aprox. 0,4 millóns), Estados Unidos e Francia (aprox. 0,14 millóns cada un). O número total de usuarios só se pode determinar de forma imprecisa debido á descentralización e varía segundo o método de gravación.
En xullo de 2019, Gab, unha rede asociada ao discurso de odio, o antisemitismo e o racismo, pasou a un garfo mastodonte e de súpeto levou a cabo o maior nodo da web. Nun comunicado oficial, Mastodon distanciouse de Gab. Algunhas instancias e aplicacións bloquearon entón os servidores de Gab, xa que se vía en completa oposición a Mastodon e á súa filosofía.
Segundo o sitio web oficial de Mastodon, había o 4 de novembro de 2022 nos 3311 servidores Mastodon accesibles 683 363 usuarios activos mensuais.
Uso por parte das autoridades públicas
En outubro de 2020, o Comisionado Federal de Protección de Datos e Liberdade de Información (BfDI) en Alemaña lanzou a súa propia instancia de mastodon, que tamén está dispoñible para todos os demais organismos públicos a nivel federal como unha alternativa compatible coa protección de datos a Twitter, en xaneiro de 2021, o comisario estatal seguiu en Baden-Württemberg despois de cancelar a subscrición previamente a Twitter. Mentres tanto, algúns organismos públicos como a Oficina Federal de Prensa, varios ministerios (de Educación, do Interior, Ministerio de Asuntos Exteriores), autoridades subordinadas ( BSI, BfR, aduanas ), Renania-Palatinado e o parlamento estatal (Landesregierung) de Hesse e o goberno do estado de Baden-Württemberg representados en Mastodon.
Nun proxecto piloto, o Supervisor Europeo de Protección de Datos tamén puxo en marcha o seu propio servidor de Mastodon para as autoridades comunitarias baixo o nome de "EU Voice", no que están representados a Comisión Europea e o Tribunal Europeo de Xustiza, entre outros.
Elon Musk toma o control de Twitter
Como resultado da adquisición anunciada de Twitter por parte de Elon Musk en abril de 2022, decenas de miles de usuarios crearon contas con Mastodon, incluíndo algunhas celebridades. O número de publicacións por hora máis que duplicouse (de aproximadamente 5000 a principios de abril de 2021 a aproximadamente 10 000 a finais de abril de 2022), o que provocou problemas temporais de rendemento nalgúns servidores.
Despois da adquisición confirmada a finais de outubro de 2022, houbo outro aumento de contas e publicacións.
Nome e logotipo
alt=die Zeichnung eines lachenden kleinen Mammuts als eine Variante des Mastodon-Maskottchens|miniatura| Unha variante da mascota Mastodon Hai diferentes respostas á pregunta de como o software e a rede social recibiron o nome do xénero mamut Mastodonte. Algúns afirman que Eugen Rochko escolleu o nome despois da banda estadounidense de metal Mastodon do mesmo nome. Nunha entrevista coa revista en liña Mashable, negou isto no ano 2017 e dixo que a plataforma levaba o nome do animal primitivo.
Bestiario
Historia
Os bestiarios medievais son notabelmente similares na secuencia dos animais dos que tratan. Os bestiarios foron particularmente populares en Inglaterra e Francia ao redor do século XII e eran principalmente compilacións de textos anteriores. O Bestiario de Aberdeen é un dos máis coñecidos dos máis de 50 bestiarios manuscritos que sobreviven na actualidade.
Mastodon (Software)
Nome e logotipo
Ademais da icona, o mastodonte tamén está dispoñible como mascota, que mostra a un pequeno mastodonte simpático e invitante ou un pequeno mastodonte rindo infantilmente. Varios destes gráficos están moi estendidos e están a ser reinterpretados constantemente.
Bestiario
Historia
Os bestiarios influíron na heráldica temperá na Idade Media, dando ideas para figuras e tamén para a forma artística. Os bestiarios seguen inspirando os escudos creados no noso tempo.
Mastodon (Software)
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Bestiario
Historia
Dous Salterios iluminados, o Salterio da Raíña María (Queen Mary Psalter, Biblioteca Británica Ms. Royal 2B, vii) e o Salterio Isabella (Biblioteca Estatal, Múnic), conteñen ciclos completos do Bestiario. O bestiario do Salterio da Raíña María atópase nas decoracións "marxinais" que ocupan aproximadamente o cuarto inferior da páxina, e son infrecuentemente extensos e coherentes nesta obra. De feito, o bestiario ampliouse máis alá da fonte no bestiario normando de Guillaume le Clerc a noventa animais. Algúns colócanse no texto para facer correspondencias co salmo que están ilustrando.
Bandeira de Kabardino-Balkaria
A bandeira de Kabardino-Balkaria, (en Флаг Кабардино-Балкария; en Къабарты-Малкъарны Байрагъы; en Къэбэрдей-Балъкъэрым и нып) é un dos símbolos oficiais desta república da Federación Rusa. É unha bandeira tricolor horizontal, cargada cunha silueta branca do Monte Elbrus, a montaña máis alta de Europa, no centro. As cores están dispostas na orde de azul claro, branco e verde, e a carga do monte Elbrus segue a mesma orde.
Bestiario
Historia
O artista italiano Leonardo da Vinci tamén fixo o seu propio bestiario.
Un volucrary é unha colección similar de símbolos de aves que ás veces se atopa xunto cos bestiarios. O volume máis coñecido do Renacemento foi o Gart der Gesundheit de Johannes de Cuba que describe 122 aves e que foi impreso en 1485.
Contidos dos bestiarios
Os contidos dos bestiarios medievais foron a miúdo obtidos e creados combinando fontes textuais máis antigas e relatos de animais, como o Physiologus.
Os bestiarios medievais contiñan descricións e ilustracións detalladas de especies orixinarias de Europa occidental, animais exóticos e os que nos tempos modernos se consideran animais imaxinarios. As descricións dos animais incluían as características físicas asociadas á criatura, aínda que estas moitas veces eran fisioloxicamente incorrectas, xunto coa moral cristiá que representaba o animal. A descrición ía entón acompañada a miúdo dunha ilustración artística do animal como se describe no bestiario.
Os bestiarios organizáronse de diferentes xeitos en función das fontes nas que se baseaban. As descricións poderían estar organizadas por agrupacións de animais, como criaturas terrestres e mariñas, ou presentadas de forma alfabética. Porén, os textos non facían distinción entre animais existentes e imaxinarios. As descricións de criaturas como dragóns, unicornios, basiliscos, grifóns e caladrius eran comúns en tales obras e atopáronse mesturadas entre os relatos de osos, xabarís, cervos, leóns e elefantes.
Motivacións e mestura
Esa falta de separación entre animais reais e inexistentes foi a miúdo asociada coa suposición de que a xente durante este tempo cría no que o período moderno clasifica como "mitolóxicas" ou "criaturas imaxinarias". Non obstante, esta suposición está actualmente en debate, ofrecéndose varias explicacións. Algúns estudosos, como Pamela Gravestock, escribiron sobre a teoría de que a xente medieval non pensaba que existisen tales criaturas, senón que se centraban na crenza na importancia da moral cristiá que estas criaturas representaban, e que a importancia da moral non cambiou. Independentemente de que o animal existise ou non. O historiador da ciencia David C. Lindberg sinalou que os bestiarios medievais eran ricos en simbolismo e alegoría, para ensinar leccións morais e entreterse, en lugar de transmitir coñecemento do mundo natural. miniatura|esquerda|Imaxe da hidra de Hamburgo, sacada do Thesaurus de [[Albertus Seba do século XVIII. A hidra foi incluída na Animalia Paradoxa de Linné]] Nas primeiras edicións de Carl von Linneo de Systema Naturae engadíase a etiqueta Animalia Paradoxa a algunhas especies de animais, que Linné pensou que estes animais eran paradoxais. A sección respectiva enumera as criaturas fantásticas que se atopan nos bestiarios medievais así como as mencionadas por exploradores do estranxeiro, como a hidra de Hamburgo ou os gansos-percebe e dá explicacións sobre por que están excluídas do Systema Naturae. Paradoxa foi eliminado do sistema de clasificación de Linneo a partir da sexta edición (1748).
O estudoso Maurício Waldman, citando a Samora Machel, toma o exemplo do mito da árbore dos gansos dicindo que talvez un ollar crítico dese e outros mitos esclareza o que Machel defendía: canta "inferioridade" se deriva da imposición dun corte de poder, que estipula o que é tolemia e o que merece ser aceptado, cando en realidade, o que se pon en marcha é un plan común: ''os humanos son igualmente crédulos e propensos a crer o que elixen crer. Polo tanto, calquera pretensión de superioridade é inadmisíbel. Que este entendemento, pois, dea froito en percepcións ricas, dispostas a observar á Humanidade, prescindindo de previsións e prexuízos, atentos ao uso de mitos e ideas, e deles extraer a súa esencia universal. ''
Bestiarios modernos
Nos tempos modernos, artistas como Henri de Toulouse-Lautrec e Saul Steinberg elaboraron os seus propios bestiarios. Jorge Luis Borges escribiu unha especie de bestiario contemporáneo, o Libro dos seres imaxinarios, que recolle animais imaxinarios de bestiarios e ficción. Nicholas Christopher escribiu unha novela literaria chamada "The Bestiary" (Dial, 2007) que describe os esforzos dun mozo solitario por rastrexar o bestiario máis completo do mundo. Fearsome Creatures of Florida (Pocol Press, 2009) de John Henry Fleming toma prestado a tradición do bestiario medieval para impartir leccións morais sobre o medio ambiente. O libro de Caspar Henderson The Book of Barely Imagined Beings (Granta 2012, University of Chicago Press 2013), subtitulado "A 21st Century Bestiary", explora como os humanos imaxinan animais nun momento de rápido cambio ambiental. En xullo de 2014, Jonathan Scott escribiu The Blessed Book of Beasts, de Eastern Christian Publications, con 101 animais das distintas traducións da Biblia, de acordo coa tradición do bestiario que se atopa nos escritos dos Santos, incluíndo San Xoán Crisóstomo.
Na cultura popular
As listas de monstros que se atopan nos xogos e RPG modernos de roguelike (por exemplo NetHack, Monster Hunter e Pokémon) denomínanse a miúdo bestiarios.
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Olaia Sendón
Olaia Sendón, nada en Ourense o 17 de marzo de 1978, é unha profesora, ilustradora e cineasta galega.
Traxectoria
Licenciouse en Comunicación Audiovisual pola UAB, DEA en Publicidade 2002. En 2002 empezou a traballar na Escola de Arte Antonio Faílde de Ourense para seguir de profesora na Escola de Imaxe e Son da Coruña. É tamén autora de documentais e pezas de videoarte presentes en diferentes concursos e festivais.
Fundou a produtora Ollo Birollo en 2007 para canalizar as súas producións.
É filla do fotógrafo Manuel Sendón.
Google Scholar
Google Académico (en Google Scholar) é un motor de busca de Google enfocado e especializado na busca de contido e bibliografía científico-académica. O sitio indexa editoriais, bibliotecas, repositorios, bases de datos bibliográficas, entre outros; e entre os seus resultados pódense atopar citas, ligazóns a libros, artigos de revistas científicas, comunicacións e congresos, informes científico-técnicos, teses, tesiñas e arquivos depositados en repositorios .​
Foi lanzado ao público en versión Beta o 19 de novembro de 2005. O índice inclúe todos aqueles documentos accesibles na Web que cumpran cunha serie de requisitos técnicos.
Funcionamento
Google Académico permite aos usuarios buscar copias físicas ou dixitais de artigos, xa sexa en liña ou en bibliotecas .​ As buscas de Google Académico aparecerán empregando as referencias de "artigos periodísticos completos, informes técnicos, borradores preliminares, teses, libros e outros documentos, incluíndo páxinas web selectas que se consideren contedores de 'contido académico'" .​ Posto que a maior parte dos resultados de busca de Google Académico ligazan directamente a artigos de publicacións comerciais, a maior parte do tempo os usuarios só poderán acceder a un breve resumo do tema tratado no artigo, así como a pequenos fragmentos de información importante relacionada co mesmo, e posiblemente teñan que pagar un determinado importe para acceder ao artigo completo .​ Google Académico é tan sinxelo de empregar como a busca web regular de Google, especialmente coa axuda da función de "busca avanzada", que pode filtrar automaticamente os resultados de busca para mostrar unicamente os pertencentes a unha publicación ou artigo específicos. Os resultados máis relevantes para as palabras clave buscadas listaranse en primeiro lugar, segundo o ranking do autor, o número de referencias que o enlacen, e a súa relevancia respecto de outra literatura académica, así como o ranking da propia publicación na que apareza o artigo .​
Empregando a súa ferramenta "grupo", mostra as ligazóns dispoñibles a artigos periodísticos. Na versión de 2005, esta ferramenta fornecía ligazóns tanto a versións de artigos ás que se podía acceder mediante unha subscrición, como a versións integramente gratuítas de artigos; durante a maior parte de 2006, unicamente fornecía ligazóns ás versións dos editores. Desde decembro de 2006 proporciona ligazóns a ambas versións, tanto publicadas como de repositorios académicos de acceso libre, pero aínda non cubría aquelas publicadas en páxinas persoais de universidades. [cita requirida] O acceso ás versións arquivadas que non requiren subscrición proporcionase agora como unha ligazón a Google, onde un pode agora atopar eses artigos de acceso libre.
A través da súa ferramenta "citado por", Google Académico proporciona acceso a resumos de artigos nos que se citase o artigo que se está consultando. É esta ferramenta en particular a que fornece índices de citas previamente só dispoñibles en Scopus e en Web of Knowledge. A través da súa función de "artigos relacionados", Google Académico presenta unha lista de artigos estreitamente relacionados, a cal se ordena primariamente por semellanza co artigo orixinal, pero tamén tendo en conta a relevancia de cada documento .​
A base de datos legais de Google Académico para procesos de Estados Unidos dispón de ampla información. Os usuarios poden buscar e consultar veredictos publicados dos procesos dos tribunais estatais de apelación e supremo dos Estados Unidos desde 1950, procesos dos tribunais de distritos federais de apelación, impostos e quebra desde 1923, e procesos do Tribunal Supremo dos Estados Unidos desde 1791. Google Académico inclúe citas ditos procesos a modo de ligazóns pulsables nos casos que os citan, e a lapela de "Como son Citados" permite aos avogados investigar precedentes xurídicos e as súas subsecuentes citas, así como o propio veredicto do tribunal .​ A extensión para Google Académico Legal Content Star Paginator inserta números de páxina ao estilo de Westlaw e de LexisNexis xunto co resto do texto do caso .​
Perfil de autor
Google Académico permite configurar un perfil de autor e realizar un seguimento das citas dos traballos publicados. O buscador comproba quen cita os traballos publicados por ese autor e xera gráficos de citas no seu perfil.​A medida que o buscador actualiza estes datos, tamén suxire ao autor a incorporación de coautores, mostrando esta información no perfil público. Nese perfil visualízanse ademais tres tipos de estatísticas: o total de citas recibidas, o Índice H e o Índice i10.​
Super Loki
Super Loki foi un foguete sonda estadounidense de propelente sólido desenvolvido nos anos 1960 e formado por unha soa etapa.
Características
Super Loki foi unha versión mellorada do foguete sonda Loki, cun maior diámetro e unhas mellores características balísticas para, ao regresar a terra, non desviarse do sitio calculado de impacto. Foi desenvolvido por Space Data Corporation para facer medicións meteorolóxicas nas capas superiores da atmosfera, como a medición de temperatura, densidade e velocidade do vento. Era capaz de enviar 6 kg de carga útil a 90 km de altura.