cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Agana
A agana (Galium verum L.), tamén chamada callaleite, herba coalleira, herba da agana, herba do agano, herba do rodico, herba dos aganos, preseira, presoiro e rodesno, é unha planta orixinaria de Eurasia que medra en terreos secos, preto do mar.
Descrición
É unha planta anual herbácea con rizoma moi ramificado, caule ergueito, de sección cadrada e altura moi variábel, desde 5 a 120 cm (ordinariamente, de 20 a 70 cm), con follas, estreitas e lanceoladas, agrupadas en verticilos de 4-12 follas, e flores pequenas, cruciformes, de cor amarela brillante, agrupadas en densos acios terminais, que desprenden un aroma agradábel, semellante ao do mel. En Galicia pódese ver especialmente nas montañas do interior.
Taxonomía
Galium verum foi descrita por Linneo e publicada en Species Plantarum 1: 107, no ano 1753.
Vernon Lee
Violet Paget, coñecida literariamente como Vernon Lee, nada en Boulogne-sur-Mer o 14 de outubro de 1856 e finada en Florencia o 13 de febreiro de 1935, foi unha escritora de orixe británica.
Traxectoria
miniatura|dereita|Retrato de Vernon Lee realizado por [[John Singer Sargent.]] Viviu na época vitoriana, feito que se manifesta na súa escrita. O seu vínculo con Italia foi fondo, pois viviu en Florencia a maior parte da súa vida e escribiu ensaios de peso sobre a cultura renacentista. Foi amiga de importante figuras da cultura do momento, tales que Robert Browning, Walter Pater, George Bernard Shaw ou Edith Wharton.
Diario Oficial de Galicia
dereita|220px miniatura|page=2|Decreto polo que se aproba o escudo do Concello de [[Baiona (PDF).]] O Diario Oficial de Galicia (DOG) é o diario oficial da Comunidade Autónoma de Galicia, onde se divulgan con carácter oficial as normas xurídicas e outros actos da administración e do goberno galego para que produzan os efectos xurídicos correspondentes.
Historia
Naceu ao abeiro da administración autonómica, publicándose o primeiro número o venres 1 de decembro de 1978. Até 1982 denominouse Boletín Oficial da Xunta de Galicia. En maio de 2011 deixou de editarse a versión en papel, existindo desde entón só a versión dixital.
Porno duro
miniatura|dereita|250px|Escena típica dun filme de porno duro O porno duro (do inglés hardcore porn) é un xénero pornográfico no que se mostran escenas de sexo explícito.
Características
Hai moitas variantes dentro da pornografía dura, sendo algunhas máis suaves e outras máis extremas, pero sempre coa inclusión de escenas de penetración explícita e actos e prácticas sexuais moi gráficos. A pornografía dura dá cabida a calquera tipo de práctica sexual sempre e cando cumpra os requirimentos anteriores. O máis habitual na pornografía dura é a práctica sexual entre un home e unha muller, aínda que tamén é frecuente a práctica do sexo entre dúas mulleres, entre varias mulleres e un home, entre dous homes e unha muller, entre varios homes e unha muller, sexo en grupo e entre dous ou máis homes dentro da pornografía gai. Algúns dos xéneros pornográficos que pertencen ao xénero dura son o gonzo, feauture, fetichismo, zoofilia ou sadomasoquismo, entre outros moitos. A pornografía dura é salientabelmente a máis consumida do mercado, sobre todos por homes.
Bernardo Álvarez Trabajo
Bernardo Álvarez Trabajo, Gasta, nado en Bembibre en 1915 e finado en Penacova (Bóveda) o 22 de xuño de 1949, foi un guerrilleiro antifranquista.
Traxectoria
Durante a guerra civil española, realizando o servizo militar na provincia de Cádiz, foi detido por falanxistas e ingresou na prisión de El Puerto de Santa María. Foi condenado a morte e posteriormente amnistiado. Converteuse en enlace da guerrilla leonesa, e en febreiro de 1948 incorporouse á II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. En 1949 foi ferido nunha perna nun tiroteo coa Garda civil preto de Ocero (Sancedo), conseguiu escapar e fuxiu cara os montes de Remesar. Formaba parte do grupo de Manuel Fernández Soto con Elías López Armesto cando foron denunciados por Francisco Cano Román, un garda civil infiltrado no seo da guerrilla. Morreu o 22 de xuño de 1949 a mans da Garda Civil en Penacova, na parroquia de Remesar (Bóveda), xunto con Manuel Fernández Soto; Elías López resultou malferido e morreu días despois. Foron soterrados no cemiterio de Teilán.
-2378
Outros
Historia ano a ano
Diccionario gallego-castellano (1884)
275px|miniatura|.
O Diccionario gallego-castellano é un dicionario bilingüe galego castelán de 10.600 voces coas definicións en castelán, elaborado por Marcial Valladares e publicado en 1884 en Santiago de Compostela.
Comezou a papeletizar en 1850 e rematou en 1869. Valladares continuou recollendo léxico con posterioridade á publicación do seu Diccionario e consérvanse cinco apéndices: un asinado en 1886, dous sen data, un "Nuevo suplemento al Diccionario Gallego-Castellano" de 1896, e un "Nuevo Apéndice al Diccionario Gallego-Castellano" en 1902. A partir de todo isto, Antón Santamarina inclúe un total de 16.082 voces no seu Diccionario de diccionarios.
Elaboración
Para a elaboración do seu dicionario, Valladares tomou como base os dicionarios de Francisco Javier Rodríguez Gil e o de Cuveiro, pero mentres estes non incluían léxico común co castelán, Valladares comezou a introducilo por primeira vez nun dicionario galego, aínda que en grao mínimo, tamén lle engadiu voces procedentes do sur da provincia da Coruña e do norte de Pontevedra así como tamén outras tomadas de escritores contemporáneos, á vez que toma o castelán como o modelo para o galego. A diferenza do resto dos dicionarios galegos distingue ortograficamente as vogais medias abertas e pechadas.
Teo Fabi
Teodorico Fabi, nado en Milán o 9 de marzo de 1955, é un expiloto italiano de carreiras, máis coñecido como Teo Fabi.
Traxectoria
Fabi converteuse en Campión de Europa de Karting en 1975 e seguiu có titulo Europeo da Fórmula Ford 1600 en 1977.
Fórmula Tres europea
Fabi competiu no Campionato Europeo de Fórmula 3 de 1978 no equipo Forti Corse cun March - Toyota. Fabi competiu en sete carreiras durante a tempada e logrou a vitoria en Zolder, Dijon-Prenois e Autódromo de Vallelunga Piero Taruffi. Fabi terminaría cuarto con 45 puntos.
Fórmula Dúas europea
Fabi pasou a competir na Fórmula Dúas europea en 1979 para March Racing Ltd. nun March 792 - BMW. Fabi obtería o mellor resultado cun segundo posto en Circuíto Park Zandvoort. Fabi terminaría décimo con 13 puntos.
Fabi volvería á serie en 1980 co ICI Roloil Racing Team nun March 802 - BMW. Fabi lograría tres vitorias durante a tempada no Rennen de Jim Clark en Hockenheimring, o Eifelrennen en Nürburgring e Preis Baden -Wurttemberg en Hockenheimring. Fabi tamén cualificou na pole position no Grote Prijs van België Formel 2 no Circuíto de Zolder e no Preis Baden-Württemberg en Hockenheimring e lograría a volta rápida da carreira neste último no camiño á vitoria. Fabi terminaría a terceiro na tempada con 38 puntos.
Fórmula Un
Fabi empezou a competir na Fórmula Un en pilotando o coche nº 36 de Candy Toleman TG181C - Hart 415T. O equipo só cualificara dúas veces a tempada anterior. A tempada tivo un comezo difícil cando na carreira de apertura, o Gran Premio de Suráfrica foi interrompido por unha folga de pilotos. Fabi, baixo a presión do xerente de Toleman Alex Hawkinge, foi o único piloto en romper a folga (Jochen Mass non tomou parte desde o principio). O seu posto estaba en perigo cando Candy cambiou o seu apoio a Tyrrell. O TG181C era pouco competitivo e o equipo centrouse en gran medida no piloto principal Derek Warwick. Isto deu lugar a que Fabi só cualificara en 7 carreiras dun máximo de 14. A tempada tivo un mal comezo para Fabi e non conseguiu a clasificación no Gran Premio de Suráfrica, o Gran Premio do Brasil e Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1982. Fabi arranxaríallas para cualificar no Gran premio de San Marino, debido á guerra FISA-FOCA, só catorce coches cualificaron para a carreira. Na carreira Fabi terminou sétimo, 8 voltas atrás. Fabi non clasificou na carreira e non anotou ningún punto (Fabi sería considerado como o sexto finalista se clasificase, debido á descualificación de Manfred Winkelhock). Fabi cualificou para o Gran Premio de Bélxica, saíndo e chegando 21º. Fabi non conseguiu a cualificación no Gran Premio de Mónaco. Fabi saltouse o Gran premio de Detroit e Gran Premio do Canadá. Cando Fabi regresou só non puido cualificarse no Gran Premio de Alemaña e Gran Premio de Las Vegas. O mellor resultado de Fabi nas carreiras restantes foi o vixésimo posto no Gran Premio de Austria. Fabi non estaría na clasificación do campionato debido ao feito de que non anotou ningún punto.
A tempada de 1983 que Fabi participou na Indy Car, reavivou o interese dos equipos de F1, e coa axuda da firma italiana de produtos lácteos Parmalat que insistiu en ter un piloto italiano no equipo, uniuse a MRD Internacional para pilotar o # 2 MRD internacional Brabham BT53 - BMW M12 como o piloto número dous do actual Campión do Mundo Nelson Piquet. Fabi continuou pilotando no Carro / PPG Serie Mundial de Forsythe Racing e perdeuse tres Grandes Premios. Nestas carreiras ao seu irmán máis novo Corrado Fabi pilotaría no seu lugar. O enfoque mixto levou a resultados decepcionantes en ambas categorías e a metade de tempada Fabi decidiu concentrarse unicamente na Fórmula Un. Antes do cambio o mellor resultado de Fabi foi un noveno posto no Gran Premio de Francia de 1984 e o seu mellor comezo foi un sexto lugar na grella no Gran Premio de Suráfrica. As súas actuacións melloraron, incluíndo unha sólida carreira en Gran Premio de Italia onde foi segundo detrás de Piquet na primeira metade da carreira antes de retirarse cun fallo no motor, o principal pesadelo de Brabham durante o ano. Fabi anotou puntos en tres ocasións, cun mellor resultado de terceiro no Gran Premio de Detroit e terminaría 12º con 9 puntos.
miniatura| Fabi durante a práctica para o [[Gran Premio de Europa de 1985]] Brabham deixou marchar a Fabi en que inicialmente tivo problemas para atopar un equipo. O seu perfil en Italia permitiulle fichar con Toleman (agora fortemente patrocinado polo Grupo Benetton) cando tardiamente uníronse ao campionato no Gran Premio de Mónaco. Fabi pilotaría o nº 19 de Toleman Motorsports group Toleman TG185 - Hart 415T. A tempada tivo un comezo tardío debido a que Toleman perdera o seu fornezo de pneumáticos cando Michelin retirouse da F1 a finais de 1984. Non puideron obter un contrato de fornecemento con pneumáticos Goodyear e Pirelli non quería fornecelos xa que romperan o contrato coa empresa italiana a mediados de 1984 para marchar con Michelin. Benetton comprou os equipos Toleman e Spirit e trasladou o contrato de Pirelli de Spirit a Toleman. O inicio tardío significou que o TG185 nunca fora realmente fiable, pero a velocidade de Fabi logrou a pole position para o equipo no Gran Premio de Alemaña no novo Nürburgring. A carreira de Fabi quedou arruinada desde o principio cando o embrague comezou a patinarlle e finalmente tivo que abandonar. O equipo non puido anotar ningún punto e Fabi acabou soamente dúas veces, incluso estas carreiras foron interrompidas por problemas mecánicos. O Campión Mundial de Alan Jones, que tamén se utilizaba o motor Hart no seu Haas Lola ao final da tempada describiuno como "enviar un neno para facer o traballo dun home" xa que loitaba con xigantes da F1 como Renault, Ferrari, BMW, Honda e TAG - Porsche). O mellor resultado de Fabi foi un 12º no Gran Premio de Italia e Fabi volvería a quedar fora da clasificación debido a que non anotou ningún punto.
Fabi comezaría a pilotar para Benetton Formula no nº 19 Benetton Formula Benetton B186 - BMW M12 despois de que Toleman fora plenamente asumida antes da tempada para converterse en Benetton, con potentes motores (1,400 bhp (1,044 kW; 1,419 PS) en cualificación), e o talentoso novo piloto austríaco Gerhard Berger a bordo. O Benetton era rápido pero fráxil cos difíciles pneumáticos Pirelli e Fabi a miúdo cualificaba mellor que corría. Fabi amañouse para cualificar na pole no Gran Premio de Austria e Gran Premio de Italia. O mellor resultado de Fabi foi un quinto posto no Gran Premio español. Fabi gañaría a reputación de ser máis competitivo nos circuítos máis rápidos e loitador nos trazados máis lentos, máis técnicos. De feito as súas dúas poles foron nos dous circuítos máis rápidos do calendario de 1986, en Österreichring e Autodromo Nazionale Monza. Fabi terminaría a tempada no 15º posto con 2 puntos.
Fabi volvería con Benetton Formula en para pilotar o nº 19 Benetton Formula Benetton B187 - Ford Cosworth GBA V6 acompañado por Thierry Boutsen. Aínda que o paquete non era tan rápido era máis consistente, permitindo a Fabi anotar puntos en cinco ocasións. O Ford V6 sufriu de falta de fiabilidade a principios da tempada debido á utilización dun turbo máis grande, nun esforzo por manterse ao día co motor Honda de Williams e Lotus e a co motor TAG de McLaren. Cando reduciuse a potencia ao redor de mediados de ano, regresou a fiabilidade pero sacrificando a velocidade. Fabi obtería o mellor resultado de terceiro no Gran Premio de Austria, que tivo lugar nunha das pistas favoritas de Fabi, en Österreichring. Durante a tempada Benetton contratou a ao mozo italiano Alessandro Nannini para a tempada como compañeiro de Boutsen. Na última carreira na Fórmula Un de Fabi no Gran Premio de Australia, Fabi volcou a súa frustración de non ser capaz de atopar unha unidade para 1988 sobre Boutsen, pasou moitas voltas bloqueando deliberadamente o seu compañeiro de equipo e non deixándoo pasar malia as bandeiras azuis e as ordes do equipo para facelo. Cando Boutsen enfrontouse a Fabi logo da carreira, o italiano díxolle iradamente "volve a verme cando logres unha pole position" (Boutsen, quen terminou terceiro en Australia, terminaría a súa carreira logo da tempada de con tres vitorias e unha pole position). Fabi terminaría a tempada noveno a mellor posición da súa carreira e con 12 puntos.
Champ Car World Series
Fabi empezou a competir nas CART/PPG World Series en 1983 para Forsythe Racing no coche nº 33 de Skoal Bandit March 83C-Cosworth DFX. Fabi faría o seu debut na Indy Car no Kraco Dixie 200 no Atlanta International Speedway. Fabi comezou noveno e terminou no posto 20º logo de retirarse logo de 41 voltas debido á rotura da suspensión. No Indianapolis 500 Fabi cualificaría na pole position cunha velocidade récord de 333´13 km/h durante catro voltas e unha velocidade a unha volta de 334´74 quilómetros por hora, no proceso se convertería no primeiro novato en cualificar na pole position desde Walt Faulkner en 1950. Na carreira Fabi liderou 23 das primeiras 47 voltas antes de retirarse durante a súa segunda parada en boxes debido a un filtro de combustible roto que causou a perda de combustible do coche. Fabi conseguiría acreditar o 26º lugar e lograría ser o Novato do Ano. Fabi cualificou na pole position no Dana Rex Mays Classic no Wisconsin State Fairgrounds Park Speedway e terminaría en cuarto lugar. Fabi conseguiu a súa primeira vitoria na Indy Car no Domino's Pizza 500 en Pocono International Raceway. Fabi conseguiu a súa segunda vitoria dúas carreiras máis tarde no Escort Radar Warnings 200 en Mid-Ohio Sports Car Course. Logo da vitoria de Mid-Ohio Fabi colocouse no segundo lugar na clasificación por detrás do veterano Al Unser, Sr.. Entón Fabi gañou o Cribari Wines 300K en Laguna Seca Raceway e estivo na a batalla polo campionato ata o final da tempada no Miller High Life 150 en Phoenix International Raceway (a brecha entre Unser e Fabi non foi máis que os puntos outorgados nunha vitoria). En Phoenix Fabi clasificouse na pole position, liderou 138 de 150 voltas e gañou a carreira para obter 22 puntos. Unser puido acabar cuarto e obtivo 16 puntos e con iso o campionato. Fabi terminou segundo en puntos con 146 puntos e foi o novato do ano da serie.
En 1984 Fabi regresou con Forsythe Racing no coche nº 33 Skoal Bandit March 84C-Cosworth DFX. Fabi comezaría a tempada cualificándose terceiro no Toyota Grand Prix of Long Beach nas rúas de Long Beach e segundo no Dana Jimmy Bryan 150 en Phoenix International Raceway. Nas carreiras Fabi terminaría 18º e 19º debido a un accidente en Long Beach e un motor roto en Phoenix. Na Indianapolis 500 Fabi cualificouse nun decepcionante 14º posto e retiraríase no posto 24º debido a un fallo do sistema de combustible logo de 104 voltas e liderar durante 14 voltas. O mellor resultado de Fabi chegou no Stroh's/G.I. Joe's 200 en Portland International Raceway cun terceiro posto final. Logo de Budweiser Cleveland Grand Prix en Burke Lakefront Airport Fabi deixou as carreiras de autos Indy para concentrarse na súa tempada de Fórmula 1 de. Fabi terminaría a súa tempada parcial no posto 25º con 15 puntos (ocupaba o posto 18º no campionato logo de Cleveland).
Fabi regresaría ás carreiras de autos Indy en 1988 con Porsche Motorsports no coche nº 8 Quaker State March 88P-Porsche Indy V8. O motor de Porsche era menos competitivo que os motores Ilmor-Chevrolet e Cosworth. Malia os reveses Fabi obtería o mellor resultado, cuarto no Bosch Spark Plug Grand Prix en Pennsylvania International Raceway. O regreso de Fabi á Indianapolis 500 tamén foi decepcionante, Fabi cualificou 17º e terminou 30º logo de perder unha roda logo de 30 voltas. Fabi terminaría a tempada no posto 10º con 44 puntos.
En 1989 Fabi regresaría con Porsche Motorsports no coche nº 8 Quaker State March 89P-Porsche Indy V8. O motor e o equipo comezaron a competir regularmente polas vitorias con Fabi cualificando na pole position no Budweiser/G.I. Joe's 200 en Portland International Raceway e no Red Roof Inns 200 en Mid-Ohio Sports Car Course. En Mid-Ohio Fabi tamén lideraría 71 das 84 voltas para conseguir a que sería a súa última vitoria na Indy. O motor tamén comezou a ser competitivo nos óvalos, como se viu cun segundo posto no Marlboro 500 en Michigan International Speedway e un terceiro lugar no Pocono 500 en Pocono International Raceway. No Indianapolis 500 Fabi cualificouse no 13º posto e de novo terminou no posto 30º logo de retirarse debido a problemas de encendido logo de 23 voltas. Logo da súa vitoria de Mid-Ohio Fabi colocouse no 3º lugar no campionato. Nas dúas últimas carreiras da tempada, o Firestone Indy 225 ao Pennsylvania International Raceway e o Champion Spark Plug 300K en Laguna Seca Raceway, Fabi retiraríase debido problemas de dirección en Nazaret e un accidente en Laguna Seca. Ao final da tempada Fabi terminou cuarto con 141 puntos.
Fabi volvería con Porsche Motorsports en 1990 para pilotar o coche nº 4 Foster's/Quaker State March 90P-Porsche Indy V8. Antes do inicio da tempada Porsche ía construír un chasis de fibra de carbono co seu construtor March Engineering. Os competidores de Porsche votaron en xaneiro en contra da utilización do coche e como resultado Porsche tivo que usar o vello chasis March 89P. Fabi lograría cualificar sétimo no Toyota Grand Prix of Long Beach nas rúas de Long Beach e terminaría décimo. Un novo March 90P foi utilizado no Indianapolis 500 Fabi comezarían no 23º lugar e retirarse no posto 18º debido a problemas de transmisión logo de 162 voltas. Fabi cualificou na pole position no Texaco/Havoline Grand Prix of Denver no Pepsi Center. Na carreira Fabi estrelouse logo de 7 voltas e terminou no lugar 27º e tamén liderou unha volta. Fabi obtería o mellor resultado, terceiro, no Marlboro Grand Prix at the Meadowlands en Meadowlands Sports Complex. Fabi terminaría 14º na tempada con 33 puntos. Ao final da tempada Porsche retirouse das carreiras de autos Indy. Fabi trasladaríase ó Campionato Mundial de Resistencia en 1991 e gañaría o campionato da serie.
En 1992 Fabi pilotou no ITT Automotive Grand Prix of Detroit en Belle Isle Park como substituto dun lesionado Mario Andretti, que perdeuse a carreira debido ás súas lesións na Indianapolis 500. Fabi pilotaría un Newman-Haas Racing no coche nº 2 Texaco Havoline / K Mart Lola T92 / 00 - Ford Cosworth XB. Na carreira Fabi cualificou terceiro e terminou sexto. Fabi rematou 21º clasificado con 8 puntos (Fabi era 16º nos puntos logo da carreira).
Fabi uniríase a Hall VDS Racing en 1993 no coche nº 8 Pennzoil Lola T93/00-Ilmor-Chevrolet Indy V8 265C. Fabi obtería un mellor resultado de cuarto no Toyota Grand Prix de Long Beach nas rúas de Long Beach. Logo da carreira Fabi era terceiro no campionato, a 10 puntos do liderado, detrás de Nigel Mansell e Mario Andretti. No Indianapolis 500 Fabi comezou 17º e terminou noveno. Logo do resultado de Long Beach Fabi acabou no sexto posto no Marlboro 500 no Michigan International Speedway. Durante o ano Fabi mirou coma se fóra a terminar entre os dez primeiros no campionato. A raíz da Pioneer Electronics 200 no Mid-Ohio Sports Car Course Fabi caeuse dos dez primeiros no campionato. Ao final da tempada Fabi terminaría 11º con 64 puntos.
Para 1994 Fabi pilotaría os reorganizados Hall Racing (VDS Racing retirouse do equipo trala tempada 1993) no coche nº 11 Pennzoil Reynard 94i-Ilmor Indy V8. Durante a tempada o mellor resultado de Fabi foi un trío de terceiros lugares finais no ITT Automotive Grand Prix of Detroit en Belle Isle Park, o Marlboro 500 en Michigan International Speedway e o Texaco/Havoline 200 en Road America. No Indianapolis 500 Fabi cualificou 24º e terminou sétimo, sería mellor resultado de Fabi na carreira. Fabi terminaría noveno con 79 puntos.
En 1995 Fabi regresou con Forsythe Racing e levaría o coche nº 33 Combustion Engineering/Indeck Reynard 95i-Ford Cosworth XB. Fabi obtería o mellor resultado, terceiro no Toyota Grand Prix of Long Beach nas rúas de Long Beach. No Indianapolis 500 Fabi comezou 15º e terminou oitavo. Fabi cualificaría na pole position no Miller Genuine Draft 200 en Milwaukee Mile. Na carreira Fabi terminou en cuarto lugar, dúas voltas atrás, logo de liderar durante 27 voltas. No New England 200 en New Hampshire Motor Speedway Fabi cualificaría en segundo lugar e lideraría durante 42 voltas, só para terminar no lugar 12º, 4 voltas por detrás. Fabi tamén comezaría segundo no Marlboro 500 no Michigan International Speedway rematando cuarto. Ao final da tempada Fabi terminaría noveno con 83 puntos.
Fabi foi incapaz de conseguir un coche para participar en 1996, Forsythe Racing contratou ao piloto da Indy Lights Greg Moore. Fabi pilotou para PacWest Racing no seu coche nº 18 Motorola Reynard 96i - Ford Cosworth XD substituíndo ao lesionado Mark Blundell, que se lesionou na IndyCar Rio 400 no Autódromo de Jacarepaguá. Fabi conduciría no Toyota Grand Prix of Long Beach nas rúas de Long Beach e o Bosch Spark Plug Grand Prix en Nazareth Speedway. En ambas carreiras Fabi cualificou 19º e terminou 18º en Long Beach e 16º en Nazaret, na primeira Fabi retirouse debido a problemas co embrague e quedou a 12 voltas na segunda. Blundell foi capaz de volver á competición no U.S. 500 no Michigan International Speedway Fabi tivo que retirarse. Fabi por primeira vez na súa carreira non logrou puntuar e terminou no posto 36º.
Can-Am
Fabi empezaría a competir en Can-Am na tempada 1981 para Newman Freeman Racing no seu coche nº 6 Budweiser March 817-Chevrolet V8. Fabi logrou catro vitorias en Mosport Park (dúas veces), Mid-Ohio Sports Car Course e Laguna Seca Raceway. Fabi terminaría segundo con 456 puntos.
Campionato Mundial Sportscar
Fabi volvería á serie en 1982 con Martini Racing no coche nº 51 Lancia LC1-Lancia 1.4L Turbo I4. Fabi gañaría os 1000 quilómetros de Nürburgring en Nürburgring con Michele Alboreto e Riccardo Patrese. Fabi tamén competiu na clase Grupo 6 das 24 Horas de Le Mans no mesmo coche con Alboreto e Rolf Stommelen. O coche cualificaría cuarto e terminou 34º logo de retirarse no volta 92ª debido a un fallo do motor. Fabi terminaría a tempada clasificado cuarto con 66 puntos.
En 1983 Fabi pilotaría o # 4 Martini Porsche 956 no #4 Lancia LC2-Ferrari 268C 2.6L Turbo V8. Fabi gañaría os 1000 quilómetros de Imola no Autódromo Dino Ferrari con Hans Heyer. O equipo eventualmente tería a participación de Lancia e o coche converteuse nun Lancia LC2- Lancia 268C 2.6L Turbo V8 e puido conducir este coche nas 24 Horas de Le Mans con Michele Alboreto e Alessandro Nannini na Clase C. O coche arrincou segundo e terminou 46º logo de retirarse despois de 27 voltas con problemas na caixa de cambios. Fabi pasou entón a pilotar o segundo coche do equipo, o número 5. O segundo coche arrincou cuarto e terminou 36º despois de retirarse logo de 121 voltas debido a problemas de presión de combustible. A vitoria de Fabi en Imola non contou para o World Endurance Championship for Drivers e como resultado Fabi non entrou na clasificación do campionato ao non lograr puntuar.
Logo a 1990 IndyCar season resultou ser un paso atrás e regresou á serie en 1991 con Tom Walkinshaw Racing/Silk Cut Jaguar no coche 34 Jaguar XJR-12 e Jaguar XJR-14. Fabi gañaría a Castrol BRDC Empire Trophy no Circuíto de Silverstone con Derek Warwick. Nas 24 Horas de Le Mans no equipo Jaguar XJR-12- Jaguar 7.4L V12 con Bob Wollek e Kenny Acheson para a clase C2. Na carreira o coche comezou 27º e terminou terceiro con 358 voltas completas. Fabi lograría gañar o World Endurance Championship for Drivers con 86 puntos.
Fabi competiría só nas 24 Horas de Le Mans co Toyota do Equipo TOM no # 8 Toyota TS010 - Toyota RV10 3.5L V10 con Jan Lammers e Andy Wallace na clase C1. Na carreira o coche empezou cuarto e terminou oitavo con 331 voltas completas e foi quinto na súa clase. Fabi terminaría a tempada 27º con 8 puntos.
24 Horas de Le Mans de 1993
As 24 Horas de Le Mans de 1993 disputáronse logo do colapso do World Sportscar Championship e como resultado a carreira celebrouse como un evento independente. Fabi pilotaba para Peugeot Talbot Sport no seu coche nº 1 Peugeot 905 Evo 1B-Peugeot SA35 3.5L V10 con Thierry Boutsen e Yannick Dalmas na clase C1. Na carreira o coche empezou terceiro e terminou segundo con 374 puntos e tamén foi segundo na súa clase.
Europa de Fórmula completa Dous resultados do Campionato
(key) (As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida)
Resultados completos na Fórmula 1
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
American Open-Wheel racing results
(key)
Champ Car World Series
(key) (As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida)
Arenque
O arenque, Clupea harengus Linnaeus, 1758, é unha especie de peixe osteíctio mariño da orde dos clupeiformes e familia dos clupeidos, unha das tres que conforman o xénero Clupea.
Virga
miniatura|200px|Virga pendurando dun [[nimbostratus. Neste xénero de nubes a virga é un trazo suplementario moi pouco habitual]] A virga é un trazo suplementario das nubes, consistente en ronseis de precipitación que se desprenden da súa zona inferior e non acadan a superficie da terra. Isto é debido a que a chuvia ou a neve que delas se desprende se evapora antes de chegar ao chan en presenza dunha capa de aire moi seco situada inmediatamente por embaixo da base da nube.
Arenque
Esta especie é unha das comercialmente máis importantes no norte do océano Atlántico.
Virga
A cor da virga vai depender do tipo de precipitación, indo do gris escuro (chuvia) ao branco (neve). Este particular fenómeno adoita suceder con nubes dos xéneros altocumulus ou altostratus. Mais raramente se pode observar con calquera outro tipo de nube que dea lugar a precipitación
Arenque
Segundo Eladio Rodríguez, chámanse tamén arenques as sardiñas grandes salgadas ou afumadas.
Ríos Panisse localiza esta denominación en Sada, Ribeira e na península do Morrazo.
Características
É un peixe azul, graxo, de corpo alongado e cor azul azul escura, apardazada ou moura no dorso e prateado no ventre. Non presenta manchas escuras distintivas nin no corpo nin nas aletas. Chega a alcanzar un tamaño de ata 45 cm, aínda que raramente supera os 40, e unha lonxevidade de 20 a 25 anos.
Como todas as especies do xénero Clupea, tanto a aleta dorsal como a anal carecen de espiñas. Ten o opérculo sen estrías, e o bordo da abertura das galadas é moi arredondado. O maxilar inferior é prominente, e é característica unha dobra adiposa no ollo.
Semellante á sardiña, da que se diferencia, ademais de polo seu maior tamaño, por ter os opérculos lisos (na sardiña son estriados), porque a aleta dorsal sitúase na metade posterior do corpo (na sardiña nace por diante do centro do corpo), e pola presenza de máis de 60 escamas grandes ao longo da parte media de cada flanco, en lugar das 30 da sardiña.
Tampouco presenta a quilla prominente típica da sardiña e máis do trancho.
Descrición
A especie foi descrita en 1758 por Linneo, na décima edición do seu Systema Naturae.
Etimoloxía
Nas linguas xermánicas o nome da especie deriva do inglés antigo hering (Angliano), ou hæring (Saxón occidental), do xermánico occidental *heringgaz (fonte tamén do frisón antigo hereng, do neerlandés medio herinc e do alemán Hering e do antigo baixo fráncico *hâring), de orixe descoñecida, é a orixe das palabras Hering, herring, hering e hareng dos modernos alemán, inglés e francés.
No século III aparece rexistrado o termo do baixo latín aringus, do que derivou o aringa italiano, o arenque (galego, portugués e castelán) e o areng (catalán).
Sinónimos
Ademais e polo nome que lle impuxo Linneo, a actualmente válido, a especie coñeceuse tamén por numerosos sinónimos:
Subespecies
Ademais das grandes razas migratorias existen varias formas locais non migratorias nos fiordes e pequenas zonas de diversos mares, que son só importantes para a pesca das poboacións locais.
miniatura|240px|Arenque do Atlántico.
Desde o punto de vista taxonómico, o SIIT distingue tres subespecies:
Distribución e hábitat
miniatura|240px|[[Cardume de arenques.]] miniatura|240px|Ovos e larvas de arenque. miniatura|240px|Arenques xuvenís migrando cara á superficie.
O arenque vive en augas temperadas e pouco profundas, de máis de 200 m de profundidade e ata os 360, no norte do océano Atlántico, desde as costas do norte do Canadá, sur de Groenlandia e norte de Rusia occidental, ata o sur de Francia (golfo de Biscaia), pasando por Islandia, o mar Báltico, illas Británicas e mar do Norte.
É unha especie gregaria e forma grandes bancos (cardumes) que poden chegar ata varios miles de toneladas de peixes. Adoita pasar o día en augas profundas para subir á superficie de noite, seguindo as migracións verticais do seu alimento
Ás veces poden internarse nos estuarios. Tamén efectúa migracións na época da reprodución.
Nutrición
Pola súa parte, os arenques pequenos e grandes forman parte da dieta de moitos outros peixes.
Reprodución
As poboacións ou "razas" de arenques máis importantes do Atlántico oriental son as de Islandia e Noruega, que se reproducen en inverno, e as do mar do Norte e as do Báltico, que o fan en outono. Na época da reprodución os bancos de arenques aproxímanse ás costas e, inmediatamente despois da súa chegada alcanzan a madurez sexual. A desova ten lugar entre xaneiro e abril, principalmente na zona de transición entre as augas costeiras e as augas profundas máis cálidas e salinas, xeralmente a profundidades de entre os 40 e os 70 m e temperatura entre os 5 e os 7 °C. Unha femia pode producir de 20 000 a 50 000 ovos de 1,2 a 1,5 mm de diámetro, que son liberados na auga, así como o esperma dos machos. Os ovos xa fecundados caen ao fondo, onde se pegas ás rochas, algas e uns a outros, formando ás veces grosas camadas, a temperaturas duns 9 °C.
As larvas eclosionan a partir das dúas semanas, antes se a temperatura é máis alta, teñen forma de filamento e miden de 7 a 9 mm; son atraídas pola luz e soben á superficie. Despois dunha semana xa consumiron todo o vitelo nutritivo e comezan a alimentarse de algas plenctónicas microscópicas e larvas de crustáceos. Cando miden uns 4 cm empezan a cubrirse de escamas e, durante o primeiro ano de vida, os xuvenís espállanse por toda a costa. Ao chegar ao ano de idade miden uns 12 cm e, cando alcanzan os 20 cm de lonxitude, aos 2 ou 3 anos de idade, é cando comezan a afastarse das costas. Adquiren a madurez sexual entre os 3 e os 9 anos de idade (máis tarde nas zonas máis norteñas) e, a partir deste momento, comenzan as migracións anuais cara á costa ne época da reprodución.
Pesca
O arenque péscase industrialmente con artes de enmalle (deriva), de cerco (traíñas) ou de arrastre, pola noite. Os exemplares costeiros tamén se pescan con artes tipo trasmallo.
Os bancos localízanse coa axuda de ultrasóns, mediante ecosonares, pero tamén polos tradicionais sistemas da observación de aves mariñas ou polas innumerábeis pequenas burbullas de aire que chegan á superficie procedentes da vesícula gasosa que comunica co ano e que expele o aire por descompresión.
miniatura|320px|Capturas globais do arenque atlántico (1950-2010). Datos subministrados pola [[FAO. ]]
As poboacións de arenques, e con elas as súas capturas anuais flutúan moito segundo os anos. Como resultado da pesca intensiva actual, as poboacións están formadas tan só por uns pequenos grupos, e un ano de elevada mortalidade das larvas pode ocasionar un severo descenso das capturas 3 ou 4 anos máis tarde. Nas augas europeas, nos últimos anos, as capturas oscilan entre 1,4 e 1,7 millóns de toneladas.
Estado de conservación
Desde o ano 2010 a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), cualifica o status da especie como LC (pouco preocupante), que mantén a día de hoxe (2016), debido a que esta especie, unha das comercialmente máis importantes no norte do océano Atlántico, despois dun importante descenso da súa poboación na década de 1970, impuxéronse límites aos niveis de capturas da especie para tratar a reconstrución do stock. Desde entón, a súa biomasa mostrou un aumento. As estimacións actuais suxiren que só o 10 % da poboación está sendo explotado e non hai informes de que ocorra sobrepesca. Porén cómpre continuar estudando o seguimento dos niveis de captura e a biomasa.
Usos culinarios
Os arenques desde sempre se consumiron abundantemente en fresco, salgados, afumados ou en conservas. Na actualidade a maioría dos arenques comercialízanse en bloques conxelados para o seu tratamento posterior, e a antiga práctica do salgado nos barcos xa pasou á historia.
Resulta unha especie apreciada na cociña, tanto para o seu consumo en fresco como afumado, salgado ou mariñado.
O arenque é un dos peixes que poden transmitir Anisakis ó consumidor, tanto polos hábitos alimenticios da especie como polo feito de se consumir pouco cociñado. De feito, a anisaquíase foi diagnosticada por vez primeira nun paciente que presentaba fortes dores abdominais tras comer arenques curados. Van Thiel, en 1955, demostrou a presenza das larvas nos abscesos que presentaban no intestino.
O arenque na cultura popular galega
Constantino García recolle en Codeseda a forma arengue.
Campá
dereita|miniatura|230px|Unha campá apoiada no chan en Ourense. Unha campá ou sino é un instrumento que consiste nunha peza oca xeralmente de bronce con forma aproximada de cono sen vértice que ao ser golpeado polo badalo que ten no interior ou por un martelo exterior produce un son máis ou menos grave ou agudo dependendo do seu tamaño.
As campás adoitan estar feitas de bronce, mais se son pequenas poder ser tamén de cerámica ou de vidro. Ademais poden ser de calquera tamaño, dende accesorios minúsculos até as campás das igrexa que poden pesar toneladas.
Campás sonadas
En Galicia son sonadas as campás da Torre do Reloxo da Catedral de Santiago de Compostela. Como parte do mecanismo do reloxo existen dúas campás, a das horas, chamada Berenguela, e outra máis pequena que marca os cuartos, as dúas fundidas en 1729 por Güemes Sampedro; a Berenguela ten un diámetro de 255 cm e unha altura de 215 cm, cun peso aproximado de 9.600 quilos, e a dos cuartos pesa 1.839 quilos cun diámetro de 147 cm e unha altura de 150 cm. Ambas campás sufriron un agretamento que obrigou a súa substitución; as réplicas actuais fundíronse en Asten (Países Baixos) pola casa Eijsbouts en 1989 e foron colocadas na catedral en febreiro de 1990. Ademais a Torre das Campás da fachada do Obradoiro conta con trece campás. As dúas maiores foron doadas en 1483 polo rei Luís XI de Francia á catedral. Disque no verán do 997 Compostela foi atacada por Almanzor e as súas hostes musulmás, que queimaron o templo prerrománico e reoubaron as campás.
Unha campá moi famosa é a Liberty Bell, en Filadelfia, nos EUA. Tamén é coñecida a campá do Palacio de Westminster, en Londre, chamada a Big Ben; o nome é universalmente empregado para se referir á torre en xeral, porén, oficialmente refírese especificamente á campá principal do interior da torre. A maior campá fundida en bronce é a Tsar Kolokol, exposta actualmente no Kremlin de Moscova, capital de Rusia. A campá máis antiga de Portugal áchase na vila de Coruche, data de 1287.
Brais Méndez
Brais Méndez Portela, nado en Mos o 7 de xaneiro de 1997, é un futbolista galego que xoga de centrocampista na Real Sociedad, da Primeira División.
Traxectoria
Brais Méndez pasou por varias canteiras, entre as que se inclúe a do Villarreal Club de Fútbol, antes de chegar ó Celta B. Co Celta B debutou o 7 de setembro de 2014 na Segunda División B fronte ó Real Murcia, e marcou o seu primeiro gol como sénior dous anos despois, o 4 de setembro de 2016, contra o Club Deportivo Palencia nunha vitoria por 3-1.
O 21 de setembro de 2017 fixo o seu debut co primeiro equipo, nun partido da Primeira División contra o Getafe Club de Fútbol. Posteriormente fíxose un oco no primeiro equipo celeste, chegando mesmo a ser titular no partido que o Celta empatou a dous no Camp Nou fronte ó Fútbol Club Barcelona o 2 de decembro de 2017.
Pelotas
Pelotas é unha cidade do estado brasileiro de Rio Grande do Sul. A súa poboación total era 350.358 habitantes o 2007.
Fundada como unha freguesía en 7 de xullo de 1812, tornouse cidade en 7 de abril de 1832. O seu poboamento inicial está ligado á produción de carne deshidratada (coñecida en portugués como charque) que era enviada para todo o Brasil e que fixo a riqueza da rexión.
miniatura|esquerda|257px|A cidade de Pelotas.
Boletín Oficial del Estado
dereita|250px O Boletín Oficial del Estado (ou, na forma abreviada, BOE) é o diario oficial do Estado Español do que se encarga a Axencia Estatal do Boletín Oficial del Estado, dependente do Ministerio da Presidencia, e no que se publican as normas xurídicas e outras disposicións e actos de inserción pública obrigatoria.
Pelotas
miniatura|257px|esquerda|Igrexa do Redentor.
Boletín Oficial del Estado
O seu obxectivo é poñer á disposición de tódolos administrados os textos legais de obrigado cumprimento, sendo esta publicación o requisito imprescindible para a entrada en vixencia desas normas. Por tal motivo é unha publicación de referencia para todo xurista e persoa relacionada coa Administración central, aínda que afecte a tódolos cidadáns.
Historia
En 1661 naceu a Gazeta, o primeiro periódico de información xeral que se publica en España. En 1697 pasou a chamarse a Gaceta de Madrid, co mesmo ámbito xeralista, pero o rei Carlos III, en 1762, asume a publicación e convérteo no medio de información oficial que reflicte a política e as decisións do Goberno. Co tempo, entre 1808 e 1814, aparecen diferentes Gacetas nalgunhas outras localidades, que coexisten coa Gaceta real.
Por fin, en 1836 establécese o principio legal de que os Decretos, Ordes e Instrucións que dite o Goberno só serán de aplicación a partir da súa publicación na Gaceta, converténdose así no actual órgano de expresión lexislativa e regulamentaria. En 1886 modifícase a estrutura da Gaceta, que perde a súa condición xeralista, e pasa a publicar exclusivamente documentos de índole legal e administrativa, regulándose os distintos tipos de normas (Lei, Real decreto, Real orde, Resolución etc.) e a súa prioridade lexislativa.
Trala sublevación de 1936, o Goberno de Francisco Franco creou a denominación de Boletín Oficial del Estado, mentres que o Goberno republicano seguía publicando a Gaceta, e mantivo este nome ata 1961, cando pasou a denominarse Boletín Oficial del Estado-Gaceta de Madrid. En 1986 recuperou o nome definitivo de Boletín Oficial del Estado.
En 1997, apróbase a publicación do BOE nas linguas cooficiais, aparecendo en 1998 en catalán e en galego, e no 2000 en valenciano.
O 31 de decembro de 2008 publicouse por última vez en formato papel, pasando a ser accesible só por Internet e con carácter gratuíto, mantendo os mesmos efectos administrativos e coa mesma consideración de oficial e auténtico. Aínda así manterase unha edición impresa limitada á Biblioteca Nacional e ó Ministerio da Presidencia, como copias de seguridade e de recordo, garantindo así a continuidade como parte do patrimonio documental da Administración Xeral do Estado.
Xunta do Reino de Galicia
Historia e características
Era un organismo colectivo formado polos deputados que se reunían para tratar asuntos referidos ó conxunto do reino de Galicia. A súa orixe non está clara e hoxe acéptase unha relación directa entre a Xunta e as reunións da Santa Irmandade, das que partiría o costume de manter reunións periódicas entre os representantes das principais cidades para resolver as cuestións relativas á repartición de tributos e levas militares. Un dos aspectos máis interesantes en relación coa actuación da Xunta foi o tema do voto en Cortes.
Galicia perdera a posibilidade de ter voto nas Cortes da Coroa de Castela, e era a cidade de Zamora a que falaba por ela dende mediados do século XV. Non se sabe con certeza como perdeu este dereito que tiña Galicia. En 1623 grazas ás boas xestións dos diplomáticos galegos Lemos e Gondomar (e o pago de 100.000 ducados) Galicia recupera o voto en Cortes. Este esforzo valeu de pouco xa que é unha época na que as Cortes teñen un papel escaso ou nulo.
A pesar da positiva valoración que da actuación da Xunta do Reino fixeron historiadores como Manuel Murguía, non foi unha institución realmente representativa do conxunto do reino, nin polos asuntos nos que entende e traballa nin polos intereses que defende. Actuou como un órgano intermedio, consultivo, de equilibrio entre as autonomías locais e os desexos rexios ós que case nunca se opuxo. Mantivo unha actitude pouco reivindicativa e isto estaba causado pola composición social da Xunta na que predominaban individuos pertencentes á pequena nobreza provincial e ás oligarquías urbanas, é dicir, por elementos da fidalguía intermediaria. A reforma liberal de 1833 acaba coa Xunta do Reino e tamén co Reino de Galicia, e fai aparecer as catro provincias que se manteñen até o presente.
A historia da Xunta do Reino pode seguirse pola narracións dos seus cronistas oficiais (institucionalizado na actualidade co Cronista Xeral de Galicia), como Felipe de la Gándara no século XVII, así como de historiadores posteriores como Antonio López Ferreiro.
Eleccións ao Parlamento de Galicia de 1985
As eleccións ao Parlamento de Galicia de 1985 celebráronse o 24 de novembro. Cun censo de 2 226 449 electores, os votantes foron 1 277 897 (57,4%) e 948.552 as abstencións (41,9%). Contabilizáronse 8.627 (0,7%) votos en branco. Coalición Popular gañou por maioría relativa, e conseguiu manter de presidente da Xunta de Galicia a Xerardo Fernández Albor grazas á abstención de Coalición Galega, o que provocaría unha escisión de 5 deputados neste partido encabezados por Pablo González Mariñas que pasaron ao Grupo Mixto. En setembro de 1986 ese grupo de deputados crean o Partido Nacionalista Galego. Tamén ese ano, o PDP, e en 1987 o PL, abandonan CP pero permanecen no Grupo Popular.
En outubro de 1986 Xosé Luís Barreiro é destituído como Vicepresidente da Xunta e expulsado de AP, formando xunto con outros 4 deputados desta o seu propio grupo político, Unión Democrática Galega (UDG), que en xuño de 1987 se integrou en Coalición Galega. En xullo dese ano un deputado de CG dimite e o seu substituto inscríbese no Grupo Popular.
En 1988 o PNG e o Partido Galeguista Nacionalista fusiónanse para formar o Partido Nacionalista Galego-Partido Galeguista (PNG-PG), e en febreiro dese mesmo ano o líder do PDP Alejandrino Fernández Barreiro pásase do Grupo Popular ao de Coalición Galega. Finalmente, entre 1988 e 1989, dous deputados do PSdG e dous do PNG-PG pásanse ao Grupo Mixto.
Resultados
a Máis Centristas de Galicia. b Deles 20 de AP, 7 do PDP, 4 do PL, 2 de CdG e 1 independente. c Respecto al PSG y EG por separado en 1981.
Faetonte
miniatura|dereita|300px|Caída de Faetonte, cadro de P.P. Rubens, ca. 1604-05, National Gallery, Washington
Faetonte ou Faetón é unha figura da mitoloxía grega. Era fillo de Helios, (un dos nomes de Apolo), e da ninfa Clímene.
Segundo o relato mítico, Faetonte tivo unha forte disputa con Epafo, acabando este por negar que fose fillo do Sol. Faetonte acudiu onda a súa nai, contándolle o acontecido. Clímene aconselloulle que solicitase de Helios, que lle emprestara o seu carro solar, para así poder demostrar a todo o mundo quen era seu pai. Presentouse Faetonte perante seu pai, que lle pediu que lle concedese un favor que demostrase que era seu fillo, e Helios xurou outorgarlle calquera cousa que lle pedira. Faetónte pregoulle poder conducir o seu carro solar. Arrepentiuse o pai ante tal petición, que non esperaba, mais, malfadadamente xurara cumprila.
De xeito que chamadas as Horas e a Aurora, foron enganchados os cabalos celestes ao carro do Sol, e Faetonte subiu como auriga, non sen que antes Helios o advertise para que seguise un camiño intermedio, de xeito que nin ascendese de máis nos ceos, nin se achegase tampouco demasiado á Terra. Mais Faetonte, obnubilado, apenas escoitou o consello.
Iniciou decontado Faetonte o voo, sen dominar os cabalos, que ou ascendían demasiado e ameazaban incendiar a bóveda celeste, e de feito a parte queimada tornouse a Vía Láctea (hai outros mitos que explican a orixe desta), ou descendían súbitamente con perigo de evaporar as augas. Foi deste xeito como explica o mito a cor da pel dos africanos, o carro conducido por Faetonte queimou a súa pel, e do mesmo xeito reduciu a cinzas o seu territorio, Libia, calcinándoo e converténdoo no deserto. Desesperada a Terra pide ao soberano dos deusses que interveña, e Zeus, alarmado, lanza o seu raio que mata a Faetonte, que cae dsede o ceo até dar no río Erídano, mentres os cabalos proseguen a súa carreira desbocados.
Pachamama (filme)
Pachamama é un filme de animación francés de 2018 dirixido por Juan Antin e escrito por Christophe Poujol e Juan Antin. Usando unha mestura de debuxos en dúas dimensións e elementos xerados por computadora cunha representación de animación tradicional, o filme conta a historia de dous nenos indíxenas nunha vila nas montañas dos Andes no século XVI, no momento da invasión do Imperio Inca polos conquistadores. O filme foi ben acollido pola crítica.
Sino
Sino pódese referir a:
A Covada, Oleiros, Oleiros
A Covada é un lugar da parroquia de Oleiros no concello coruñés de Oleiros. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 364 habitantes (173 homes e 191 mulleres).