cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mecenado
O mecenado apareceu no renacemento e aínda que os artistas non recibían un pago polo traballo inmediatamente, pero si que podían recibir comida e un lugar para vivir co mecenas, ou ás veces algo de diñeiro.
Gran Premio de Europa de 2016
Carreiras de apoio
O circuíto tamén será sede da terceira rolda do campionato das GP2 Series de 2016 como unha carreira de apoio.
Mecenado
Breve historia
Historicamente representou unha forma importante de sostemento da produción artística, ó permitir o desenvolvemento de obras non orientadas á súa circulación mercantil. Durante o Renacemento foi unha práctica estendida, e familias como os florentinos Médici proporcionaron sustento a moitos dos artistas máis importantes do seu tempo.
Gran Premio de Europa de 2016
Controversia
Tralo anuncio inicial da súa reactivación, a carreira foi obxecto de críticas poloa falta de dereitos humanos en Acerbaixán, xa que a carreira se estableceu co apoio financeiro do goberno de Acerbaixán, as mesmas críticas que se fixeron na preparación para o Gran Premio de Rusia de 2014 que tamén se estableceu co apoio do goberno e polas acusacións da participación rusa no derribo do Voo 17 de Malaysia Airlines sobre Ucraína. En resposta, os directores de equipo de Red Bull Racing e Mercedes, Christian Horner e Toto Wolff trataron de distanciar o deporte das cuestións políticas.
Mecenado
Breve historia
Na actualidade, os mecenados son realizados por organizacións, tanto públicas como privadas, para a realización de diversos proxectos.
Gran Premio de Europa de 2016
Controversia
A carreira, programada para o 19 de xuño, coincidía coa conclusión da 24 Horas de Le Mans de 2016. O piloto de Force India Nico Hülkenberg, que gañou a carreira de 2015 con Porsche, non podería volver e defender o seu título, polo que acusou a Fórmula One Management de programar deliberadamente a carreira en conflito con Le Mans e impedir participar aos pilotos de Fórmula Un.
Mecenado
Breve historia
O mecenado non debe confundirse co patrocinio, aínda que ambas as accións son similares, o que se coñece como patrocinador é unha actitude netamente comercial e publicitaria, que se cataloga como un servizo, con fins comerciais concretos.
Glareólidos
Os glareólidos (Glareolidae) constitúen unha familia de aves limícolas da suborde Charadrii. Comprende os corredores (dos que en Galicia vive o Cursorius cursor) e as anduriñas do mar (en Galicia vive Glareola pratincola). O atípico Pluvianus aegyptius, tradicionalmente situado nesta familia, sábese agora que só está distantemente relacionado con ela e clasifícase na súa propia familia, Pluvianidae.
A familia consta de 15 especies distribuídas en 5 xéneros.
Descrición
A característica que distingue a familia das demais da orde é o seu peteiro, que está arqueado e ten os orificios nasais na base. Os glareolinos teñen patas curtas, ás bicudas longas e colas bifurcadas longas. Teñen un voo moi flotante que lles permite realizar a técnica de caza pouco usual (para a orde) de capturar os insectos en voo como fan as anduriñas. Estas ás tamén posibilitan as longas migracións dalgunhas das especies. Os cursorinos teñen patas longas, que son utilizadas para correr (por iso se lles chama corredores ou corredeiras ). As ás son máis curtas e teñen un voo máis sostido que o dos glareolinos.
Distribución e hábitat
Os glareólidos están distribuídos polo Vello Mundo, e atópanse no sur de Europa, en Asia, África (incluíndo Madagascar) e Australia. Pénsase que a familia evolucionou en África, que é onde presenta a súa maior diversidade, aínda que se coñecen fósiles do xénero Glareola pertencentes a unha especie extinta, Glareola neogena, do Mioceno medio de Europa, mentres que de idade similar é a tamén extinta e europea Mioglareola gregaria. Os fósiles máis antigos de glareólidos son os do xénero Paractiornis do Mioceno inferior de Norteamérica.
Os xéneros e especies fósiles son:
Os corredores atópanse normalmente en ambientes áridos abertos como os desertos e matos. O Rhinoptilus cinctus e o Rhinoptilus chalcopterus son excepcións, xa que se encontran en bosques e xeralmente lonxe das terras abertas. Esta subfamilia xeralmente está tamén asociada con áreas de terras baixas, aínda que o Cursorius rufus encóntrase nas áreas afroalpinas de África. As anduriñas (ou perdices) do mar están asociadas con zonas húmidas, ríos, estuarios e outras correntes de auga continentais interiores. Igual que pasaba cos corredores hai excepcións, particularmente a Glareola nordmanni, que se reproduce e alimenta en estepas abertas.
Algunhas especies de glareolinos son migradores de longa distancia. Entre os migradores de curta distancia está a Glareola ocularis, que migra desde os seus terreos de reprodución en Madagascar ata o leste África continental; en contraste a Glareola nordmanni migra desde as estepas do leste de Europa e Asia central ao oeste e sur de África. A migración, que pode cubrir unha distancia de 10 000 km, adoita facerse nun só voo sen parar e a elevada altitude. Os cursoninos non son moi migratorios, aínda que o Cursorius cursor migra desde o extremo norte da súa área de distribución en inverno. Os corredores son bastante nómades, pero non realizan migracións de longa distancia.
Illas Xeorxia do Sur e Sandwich do Sur
As illas Xeorxias do Sur e Sandwich do Sur (South Georgia and the South Sandwich Islands ou SGSSI, en inglés) é un Territorio Británico de Ultramar no sur do Océano Atlántico. É unha colección remota e inhóspita de illas, formada por Xeorxia do Sur e unha cadea de illas máis pequenas coñecidas como illas Sandwich do Sur. Xeorxia do Sur ten 165 km. de longo e 35 km. de ancho e é, con diferenza, a illa máis grande do territorio. As illas Sandwich do Sur atópanse a uns 700 km. ao sueste de Xeorxia do Sur. A superficie total do territorio é de 3903 km². As Illas Malvinas están a uns 1300 km. ao oeste do seu punto máis próximo.
Glareólidos
Comportamento
Os corredores son de hábitos crepusculares e nocturnos, e xeralmente déixanse ver pouco, especialmente as especies de bosque. Non son sociais como as moi gregarias e ruidosas anduriñas do mar, algunhas das cales están tamén activas ao mencer e no solpor.
Illas Xeorxia do Sur e Sandwich do Sur
As illas Sandwich do Sur están deshabitadas, e unha poboación non permanente moi pequena reside en Xeorxia do Sur. Os únicos habitantes son os científicos do British Antarctic Survey que manteñen unha base en King Edward Point, a capital e outra base na illa Bird na que residen 4 biólogos. O conservador do museo de Grytviken e a súa esposa son os únicos habitantes permanentes da rexión, xunto co maxistrado británico e a súa familia. Non hai voos de pasaxeiros programados nin ferries cara ou desde o territorio, aínda que as visitas de cruceiros a Xeorxia do Sur son cada vez máis populares, con varios miles de visitantes cada verán.
Rolls-Royce RB211
O Rolls-Royce RB211 é unha familia de motores turboventilador de alto índice de derivación fabricados por Rolls-Royce e con capacidades de xerar potencias de entre 166 e 270 kN. Foi desenvolvido orixinalmente para o Lockheed L-1011 TriStar e entrou en servizo en 1972, sendo o único motor en equipar a ese avión. Foi substituído oficialmente nos anos 90 pola familia Rolls-Royce Trent, que descende conceptualmente do RB211.
Illas Xeorxia do Sur e Sandwich do Sur
A Arxentina mantivo unha estación naval, Corbeta Uruguay, na illa Thule nas illas Sandwich do Sur desde 1976 ata 1982 cando foi pechada pola Mariña Real. A reivindicación arxentina sobre Xeorxia do Sur contribuíu á Guerra das Malvinas de 1982, durante a cal as forzas arxentinas ocuparon brevemente a illa. Arxentina segue reclamando a soberanía sobre Xeorxia do Sur e as Illas Sandwich do Sur como parte da Terra do Fogo, Antártida e Illas do Atlántico Sur.
A merluza negra é ​​vital para a economía das illas, como resultado, o Día da merluza negra celébrase o 4 de setembro como día festivo no territorio.
Xeorxias do Sur
miniatura|150px|esquerda| James Cook A illa Xeorxia do Sur (ou San Pedro) foi avistada por primeira vez en 1675 por Anthony de la Roché, a quen versións diferentes atribúen nacionalidade británica ou española (actuando ás ordes da coroa británica baixo o nome de Antoine de la Roché, Antonio de la Roché ou Antonio de la Roca). A illa apareceu como "illa Roché" en vellos mapas. Foi redescuberta en 1775 polo capitán James Cook, quen despois rexeitou a súa procura como "non valorado o descubrimento", deulle o nome de "a Illa de Xeorxia" en honra ao rei Xurxo III de Inglaterra. O capitán Cook desembarcou na illa e anexouna para Gran Bretaña o 17 de xaneiro de 1775.
Durante o século XIX foi unha base de caza de focas e no século seguinte, unha base de caza de baleas ata mediados do mesmo. A primeira estación baleeira en terra, Grytviken, foi establecida en 1904 e estivo en operación ata 1965. As sete estacións baleeiras, todas na costa norte cos seus portos protexidos, empezando polo oeste foron:
200px|miniatura|esquerda|Igrexa en Grytviken
O 19 de marzo de 1982 unha operación táctica arxentina ocupou as Xeorxias do Sur nunha estación baleeira abandonada en Leith Harbour. O comandante da gornición arxentina, Alfredo Astiz, restaurou o nome español orixinal da illa: San Pedro e proclamou a autoridade arxentina o 3 de abril. A illa foi recapturada polas forzas británicas o 25 de abril (Operación Paraquat) como parte das accións británicas durante a Guerra das Malvinas.
A estación de investigación en King Edward Point, preto da antiga estación baleeira de Grytviken, orixinalmente establecida entre 1949 e 1950 polo British Antarctic Survey, converteuse nunha pequena gornición militar logo da Guerra das Malvinas. Volveu a mans civís no 2001.
Illas Sandwich do Sur
miniatura|270px|dereita| Mapa de Xeorxias do Sur (James Cook, 1777) As illas foron inicialmente chamadas Sandwich "do Sur", para distinguilas das "Illas Sandwich", agora coñecidas como Hawai. As oito illas meridionais foron descubertas por James Cook en 1775. As tres setentrionais por Fabian Gottlieb von Bellingshausen en 1819. Foron nomeados polo Cuarto Conde de Sandwich, Primeiro Lord do Almirantado Británico.
O Reino Unido unilateralmente declarou a súa soberanía sobre as Sandwich do Sur en 1908, agrupándoas xunto con outros territorios británicos no Atlántico sur baixo a Dependencia das illas Malvinas. Arxentina tamén reclamou as illas en 1938 en disputa co Reino Unido.
Do 25 de xaneiro de 1955 ata o verán de 1956, Arxentina mantivo a estación de verán Tenente Esquivel na Baía Ferguson na costa sueste de Illa Thule. Desde 1976 a 1982 mantivo a base de investigación científica Corveta Uruguai, en Porto Faraday, na costa sueste da mesma illa. A pesar de que os británicos descubriron a presenza da base arxentina e protestaron formalmente en xaneiro de 1977, a remoción da base non se fixo efectiva senón ata logo da Guerra de Malvinas, 20 de xuño de 1982.
Goberno e política
miniatura|250px|Xeorxias do Sur (NASA imaxe)
Glareólidos
Alimentación
A maior parte da dieta dos glareólidos son os insectos. As anduriñas do mar capturan o alimento en voo, pero poden cazar presas no chan igualmente. Son oportunistas e observáronse acompañando os rabaños de antílopes para apañar os insectos que se espantan polo seu movemento ou mesmo os insectos atraídos polas luces de farolas. Os insectos enxamiados, como as lagostas e térmites, son especialmente atacados. Os corredores son exclusivamente terrestres, e aliméntanse de maneira parecida ás píllaras, correndo, parando para buscar presas e volvendo a moverse. Algunhas especies poden escaravellar buscando insectos en solos brandos cos seus peteiros. Ademais de insectos, os corredores poden tamén capturar moluscos e algunhas sementes.
Illas Xeorxia do Sur e Sandwich do Sur
Goberno e política
Non existe un órgano Lexislativo nin se realizaron eleccións. A Oficina de Exteriores do RU controla as relacións internacionais do territorio.
Organización político-administrativa
Non existe unha división oficial, aínda que este territorio divídese nas Xeorxias do Sur e Sandwich do Sur
Xeografía
miniatura|250px|dereita|Mapa de Illas Xeorxias do Sur e Sandwich do Sur
As illas Xeorxias do Sur e Sandwich do Sur consisten en dous grupos principais de illas:
Xeorxias do Sur
As Xeorxias do Sur localízanse no Océano Atlántico Sur, a 1.390 km ao sueste das Illas Malvinas. Posúe unha área de 3.756 km², incluíndo as illas satélites. A illa principal, que quizais sexa a illa pantasma Pepys (en español San Pedro), ten unha área de 3.528 km². É montañosa, con 11 picos de máis de 2.000 m de altura e cuberto por varios glaciares (o Glaciar Fortuna é o maior).
As Xeorxias do Sur e as súas illas asociadas:
Sandwich do Sur
dereita|miniatura|300px|Mapa das Sandwich do Sur
As illas Sandwich do Sur de norte a sur son:
Economía
Como non hai habitantes nativos, a actividade económica nas illas Xeorxias do Sur e Sandwich do Sur é limitada. O territorio ten uns ingresos de 300.000 dólares por uns gastos de preto de 500.000 dólares. As principais fontes de ingresos no territorrio inclúen a pesca, turismo e venda de selos postais.
Pesca
A pesca ten lugar ao redor das Xeorxias do Sur e nas augas adxacentes nalgúns meses do ano, coas licenzas de pesca para peixes e krill. Hai unha potencial fonte de ingresos nas piscifactorías de peixe e krill.
Turismo
O turismo converteuse na principal fonte de ingresos nos últimos anos, con moitos cruceiros visitando as illas. O territorio obtén os ingresos dos cargos por atracar.
Selos Postais
Unha gran fonte de ingresos, tamén externa, procede dos selos postais das illas Xeorxias do Sur e Sandwich do Sur que son producidos no Reino Unido.
Demografía
miniatura|200px|dereita|Aldeas históricas e modernas na illa Xeorxia do Sur
Non hai poboación nativa nas illas, unha pequena gornición militar na illa de Xeorxia do sur, en King Edward Point marchou en marzo de 2001 para ser substituída por un grupo de científicos da British Antarctic Survey que teñen outra base na illa de Bird tamén no grupo de illas de Xeorxias do Sur. As illas Sandwich do Sur están deshabitadas.
No pasado cando a illa era unha base para a caza de baleas, a poboación de Xeorxia do Sur chegou a ser maior de 2.000 persoas. Actualmente, a poboación fixa entre científicos e administradores non excede as catro persoas.
Espazos marítimos
O Reino Unido proclamou en 1989 un mar territorial ao redor das illas Xeorxias do Sur, incluíndo as rochas Corvo mariño, Negra e Clerke e as illas Sandwich do Sur (SGSSI Territorial Sea Order 1989 N° 1.995). Inclúe no mar territorial, as augas, leito e subsolo do mar adxacente ás illas ata unha distancia de 12 MN, contadas desde a Liña de base costeira. En 1993, o Comisionado do Territorio proclamou unha zona marítima de 200 MN desde a liña de base. Esta zona marítima inclúe áreas situadas ao sur do paralelo de 60 °S, xa que o Tratado Antártico non inclúe os mares ao sur dese paralelo. Arxentina, que considera as illas como "ocupadas ilegalmente polo Reino Unido", estableceu tamén liñas de base ao redor das illas proclamando a súa soberanía sobre o mar territorial de 12 MN, a zona contigua (ata as 24 MN) e a zona económica exclusiva (ata as 200 MN), así como a plataforma submarina correspondente.
Diocese católica latina de Port Vila
A diocese de Port Vila (en Dioecesis Portus Vilensis) é unha sé da Igrexa Católica Latina sufragánea da arquidiocese de Nouméa. En 2013 tiña 28.500 bautizados sobre unha poboación total de 240.000 habitantes. O seu bispo actual é Jean Bosco Baremes.
Miguel Vázquez Freire
Miguel Vázquez Freire, nado en Corcubión en 1951, é un escritor galego.
Diocese católica latina de Port Vila
Territorio
A diocese esténdese sobre todo o arquipélago de Vanuatu. A sé episcopal é a cidade de Port Vila, onde está a Catedral do Sagrado Corazón.
O territorio está organizado en 32 parroquias.
Miguel Vázquez Freire
Traxectoria
Estudou Filosofía e Letras nas universidades de Santiago de Compostela e Complutense de Madrid, licenciándose na especialidade de Filosofía. Exerceu como profesor de Filosofía no IES Eduardo Pondal de Santiago de Compostela.
Diocese católica latina de Port Vila
Historia
As Novas Hébridas acolleron aos primeiros misioneiros en 1848, mais pouco despois deixou de haber presenza católica nas illas durante case corenta ano, o que facilitou a chegada dos misioneiros presbiterianos e anglicanos.
Miguel Vázquez Freire
Traxectoria
Foi director da revista Golfiño e codirector da colección Merlín de Edicións Xerais de Galicia. Foi promotor de Pé de Imaxe e de Nova Escola Galega.
Colaborou como crítico e comentarista de literatura infantil en diversas publicacións, como a Revista Galega de Educación, Cuadernos de Pedagogía, CLIJ, El Urogallo e nas páxinas culturais e educativas de La Voz de Galicia e Faro de Vigo. Foi coautor dos materiais educativos de Filosofía de Xerais, desde 1990 ao ano 2003.
Diocese católica latina de Port Vila
Historia
O 22 de marzo de 1904 a prefectura apostólica foi elevada a vigairía apostólica, e o 21 de xuño de 1966 a diocese coa bula Prophetarum voces do papa Paulo VI.
Crepis albida
Crepis albida é unha planta da familia das asteráceas de pétalos amarelos.
Descrición
Trátase dunha planta vivaz duns 20–30 cm e talos pouco ramosos. As follass están case sentadas, carecen de pelos glandulares malia estar cubertas dun denso tomento abrancuxado. Presenta un involucro groso, duns 2 cm de diámetro, coas brácteas ovado-lanceoladas, sendo as exteriores pouco máis longas que anchas. Tanto a corola como os aquenios que desenvolve posteriormente son amarelos. Forma vital: Hemicriptófito
Distribución e hábitat
Distribúese polo Mediterráneo occidental, na Península Ibérica, Francia e Italia. Habita en chans pedregosos, entre rochas e penas.
Citoloxía
Número de cromosomas de Crepis albida (Fam. Compositae) e taxóns infraespecíficos ''Crepis albida subsp. asturica'' (Lacaita & Pau) Babc. 2n=10.
Lista de concellos de Soria
Lista de concellos da provincia de Soria: 500px|dereita|miniatura|Mapa municipal de Soria
Couso, O Castro, Cervantes
Couso é un lugar da parroquia do Castro no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2013 tiña 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
Ḷḷena
Ḷḷena (en castelán: Lena) é un concello do Principado de Asturias. En 2020 tiña unha poboación de 10 701 habitantes.
Atópase no sur da comunidade en plena Cordilleira Cantábrica. Limita ao norte con Mieres, ao oeste con Riosa e Quirós, ao leste con Ayer e ao sur coa provincia de León. No límite con esta provincia atópase o Peña Ubiña, de 2.417 metros de altitude.
Toponimia
En virtude do Decreto 74/2005 de 7 de xullo de 2005, publicado no BOPA do 26 do mesmo mes, foron aprobadas as formas oficiais dos topónimos das parroquias e lugares do concello de Ḷḷena, pasando a ser oficiais en todos os casos as denominacións en lingua asturiana.
Parroquias
miniatura|esquerda|250px|Mapa parroquial de Ḷḷena. Está formado polas parroquias de Cabezón, Campumanes, Carabanzo, Casorvía, Castieḷḷo, Chanos de Somerón, Columbieḷḷo, Congostinas, Erías, Felgueras, La Pola, Las Puentes, Muñón Cimiru, Muñón Fondiru, Parana, Payares, Piñera, Samiguel del Río, Sotieḷḷo, Teyeo, Tuíza, Viḷḷayana, Xomezana e Zurea. A capital do concello é La Pola.
Turismo
miniatura|Estación de Esquí de [[Valgrande-Pajares.]]
Cultura
Destaca como monumento histórico a igrexa de Santa Cristina de Ḷḷena (do século IX) de estilo prerrománico, declarada Patrimonio da Humanidade. A igrexa conta, na antiga estción de tren de La Cobertoria, cun centro de interpretación do prerrománico asturiano.
Deporte
O concello de Ḷḷena destaca pola práctica de deportes de montaña. Sendo considerado o macizo de Ubiña como unha das mellores zonas de montaña da cordilleira Cantábrica. O macizo é unha paisaxe protexida e forma parte do parque natural de Les Ubiñes-La Mesa.
No porto de Payares atópase a estación de esquí Valgrande-Pajares. Con máis de 50 anos de historia, é unha das estacións pioneiras en España. Ofrece todo tipo de servizos para a práctica de deportes de inverno.
Festas
O primeiro domingo de xullo celébrase conxuntamente co concello de Quirós a Festa do año ao espeto no «Prau Ḷḷagüezos», declarada de interese turístico en 1984. Nela outórganse os galardóns «Güelos del Aramo» (Avós do Aramo) á parella máis idosa da zona.
Na capital do concello, La Pola, hai dúas festas de interese. En abril as festas da flor no val de Naredo, cun mercado artesán con anos de tradición e en outubro a festa da Nosa Señora do Rosario, tamén coñecida como "Les Feries".
Pisum
Pisum é un xénero de leguminosas da familia das fabáceas, nativa do suroeste de Asia e nordés de África. Ten dunha a cinco especies, dependendo da interpretación taxonómica; a International Legume Database (ILDIS) acepta tres especies, unha con dúas subespecies :
Especies
As spp. de Pisum úsanse como alimento de larvas dalgunhas spp. de Lepidoptera: Bucculatrix pyrivorella, Hypercompe indecisa, Xestia c-nigrum, Agrotis segetum.
A flor de do chícharo (Pisum sativum) ten 5 sépalos fusionados, 5 pétalos, 10 anteras (9 fusionadas, 1 libre), 2 carpelos fusionados.
Célula da granulosa
miniatura|300px|dereita|Sección dun folículo ovárico maduro de gato a 50 aumentos, onde se pode ver a membrana granulosa e o cúmulo oóforo, formado por células da granulosa.
As células da granulosa ou células foliculares son unha células somáticas orixinadas no cordón sexual embrionario estreitamente asociadas co desenvolvemento dos gametos femininos (ovocitos) no ovario dos mamíferos. No adulto as células da granulosa están no interior dos folículos ováricos e forman a capa granulosa que rodea ao ovocito. Producen hormonas e axudan ao desenvolvemento do ovocito.
Anatomía e función
Nos folículos ováricos primarios, e posteriormente durante as fases sucesivas de desenvolvemento dos folículos (foliculoxénese), as células da granulosa do interior do folículo, que inicialmente forman unha soa capa arredor do ovocito, orixinan varias capas e finalmente unha formación de moitas capas chamada cúmulo oóforo, que rodea o ovocito no folículo preovulatorio antral ou de Graaf, e sobresae no interior ca cavidade do folículo. Mesmo cando durante a ovulación o ovocito sae do ovario e pasa ás trompas de Falopio faino rodeado por unha coroa radiada de capas de células da granulosa. O espermatozoide tense que abrir paso a través destas capas de células para acceder ao ovocito e fertilizalo. As principais funcións das células da granulosa do folículo son a produción de hormonas esteroides sexuais, e diversos factores de crecemento que interaccionan co ovocito durante o desenvolvemento. As células da granulosa teñen na súa superficie receptores para a hormona estimulante dos folículos (FSH), a hormona luteinizante (LH), os estróxenos e a testosterona, e a expresión destes recptores varía segundo as fases do desenvolvemento do folículo e do ciclo menstrual, o que está modulado polos niveis hormonais. As células da granulosa producen esteroides sexuais ao converteren o andróxeno androstenediona (que procede das células tecais que envolven o folículo) en estróxeno pola acción do encima aromatase durante a fase folicular do ciclo menstrual. Porén, despois da ovulación as células da granulosa transfórmanse en células luteínicas da granulosa, que producen a hormona proxesterona. A proxesterona pode manter o embarazo en caso de que este se produza e causa a produción dun moco cervical mesto, que impide a entrada do esperma no útero. Ademais, a FSH estimula a secreción ovárica da hormona proteica inhibina nas células da granulosa.
Embrioloxía das células da granulosa ováricas
No desenvolvemento embrionario dos órganos urinarios e reprodutores, as ovogonias quedan invaxinadas na crista gonadal. No desenvolvemento quedan rodeadas de células da granulosa.
A orixe embriolóxica das células granulosas é controvertida. Na década de 1970 descubríronse probas de que as primeiras células que entraban en contacto coas ovogonias eran de orixe mesonéfrica. Propúxose que as células mesonéfricas que xa estaban estreitamente asociadas ás ovogonias proliferaban desenvolvéndose ata formar unha capa de células da granulosa. Recentemente, esta hipótese foi posta en dúbida ao hipotetizar Sawyer et al. que nas ovellas a maioría das células da granulosa se desenvolven a partir de células do mesotelio (é dicir, células epiteliais da suposta superficie do epitelio do ovario).
Cultivo celular
Conseguíronse facer cultivos celulares in vitro de células da granulosa. O número de células por volume do medio de cultivo ten un papel fundamental na diferenciación. Unha densidade de células baixa fai que as células da granulosa produzan estróxenos, mentres que unha densidade maior fainas parecer como células luteínicas tecais produtoras de proxesterona.
Museo de Terrasa
O Museo de Terrasa é unha entidade museístico que acolle todos os museos de titularidade municipal da cidade de Terrasa. Quedan fóra da entidade o Museo da Ciencia e da Técnica de Cataluña, dependente da Generalitat de Cataluña; o Centro de Documentación e Museo Téxtil, xestionado por un consorcio entre o Concello de Terrasa e a Deputación de Barcelona, e o Museo Parroquial do Santo Espírito, que depende do bispado. Pertence á Rede de Museos de Historia e monumentos de Cataluña e á Rede de Museos Locais da Deputación de Barcelona.
Vimarano
Vimarano foi irmán de Froila I e fillo por tanto de Afonso I o Católico. As crónicas de xeito moi conciso explican que a súa morte acaeceu no ano 765, a mans do seu propio irmán pola disputa ao trono do reino de Galiza.
Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1983
Resumo
Logo de loitar duramente para poder cualificar, o equipo McLaren, como xa fixera en, atoparon o camiño no día da carreira, John Watson e Niki Lauda escalaron desde as posicións 22 e 23 da grella para terminar primeiro e segundo na meta do Gran Premio do oeste dos Estados Unidos en Long Beach.
Unha vez máis, o circuíto foi lixeiramente modificado, principalmente para liberar Ocean Boulevard, unha das principais avenidas da cidade. Elixiron unha ruta alternativa pola liña costeira incluído un túnel baixo o centro de convencións de Long Beach, os pits foron trasladados á longa sección de Shoreline Drive, onde se uniron as liñas de saída e meta, por primeira vez desde.
Os traballos de reparación durante a noite alisaron as problemáticas fochancas. Tambay logrou a súa primeira pole cun tempo de 1:26.117, para vencer ao seu compañeiro de equipo Arnoux. Keke Rosberg ( Williams) foi terceiro con 1:27.145, por diante do seu compañeiro de equipo Jacques Laffite. O americano Danny Sullivan ( Tyrrell), na súa única tempada na Fórmula Un, logrou o noveno posto, mentres que o outro americano na F1, Eddie Cheever (pilotando o vello Renault RE30C) foi décimo quinto, 7 postos por detrás do seu compañeiro de equipo Prost no modelo RE40 máis moderno. Os McLaren de Watson e Lauda nunca foron capaces de chegar a unha configuración equilibrada, e comezarían nos postos 22º e 23º.
A carreira tivo lugar en condicións cálidas e asolladas. Tambay mantivo o liderado na primeira curva. Rosberg, inmediatamente detrás del, tratou de pasar entre os dous Ferrari. Tocouse con Arnoux pero ambos continuaron, con Rosberg segundo, seguido por Laffite e Arnoux. Rosberg trompeou máis tarde ao intentar adiantar, pero continuou sen sufrir danos.
Logo dunha volta, Sullivan era sexto, por detrás de Arnoux, e Cheever noveno, inmediatamente detrás de Prost. Sullivan foi pasado por Patrese na segunda volta, e logo por Prost e Cheever na terceira volta. Pero en pouco tempo, Prost empezou caer de novo cun fallo no encendido que lle estivo afectando toda a fin de semana, e finalmente tivo que entrar en boxes na volta 16. Cheever foi capaz de alcanzar a Arnoux e Patrese cando Arnoux empezou a perder agarre cos seus Goodyears, e estaba no quinto lugar. Cando Cheever entrou nos boxes de Renault para cambiar pneumáticos, atopouse con que os mecánicos seguían traballando no coche de Prost e viuse obrigado a continuar. O problema de Prost foi finalmente resolto e continuou, aínda que tres voltas atrás.
Na volta 26, Rosberg intentou tomar a iniciativa de novo, pero chocou con Tambay, que fixo un trompo e se detivo. Rosberg continuou de novo, pilotando o ranqueante coche. Ao entrar na chicane antes da liña de meta, atopou ao seu compañeiro de equipo Laffite e con Jarier case tocando a súa caixa de cambios atrás. Os dous monoprazas de Williams tocáronse brevemente, e Jarier chocou coa parte posterior de Rosberg, que golpeou a parede, rebotou e golpeouna de novo antes quedar parado. Jarier continuou, pero só brevemente, co alerón dianteiro danado era imposible manexalo, e retirouse a boxes.
Laffite seguía loitando cos seus pneumáticos, Patrese foi capaz de atrapalo de novo e púxose terceiro na volta 52. Arnoux remontaba a través da pista logo dunha segunda parada para cambiar pneumáticos, e estaba librando batalla con Cheever polo quinto lugar, cando se atoparon con Laffite na volta 67, de novo ao final de Shoreline Drive. Na forquita, o Williams e Ferrari intercambian lugares. Na seguinte volta, Cheever perdeu o quinto lugar cando rompéuselle a caixa de cambios. A só tres voltas para o final, Patrese retirouse da terceira posición co distribuidor roto.
Lauda, que sufría unha cambra na perna dereita, non puido desafiar a Watson nas voltas posteriores, e o norteirlandés chegou a meta con case medio minuto de vantaxe na súa quinta vitoria. Arnoux chegou terceiro, e Laffite no cuarto lugar, por diante de Surer e Cecotto, que logrou un punto na súa segunda carreira na F1. Era a primeira vez que puntuaba un piloto de Venezuela, e o último, ata que Pastor Maldonado terminou décimo no Gran Premio de Bélxica de 2011.
Persistiron rumores toda a fin de semana de que o organizador da carreira Chris Pook, a figura principal no intento de crear un "Monte Carlo dos Estados Unidos" en Long Beach, decidira que a Fórmula Un era demasiado custosa e arriscada, e, de feito, logo da carreira, anunciou que planeaba disputar unha carreira de Champ Car en Long Beach en 1984 en lugar da F1. A pesar do enorme éxito desde o inicio da carreira en 1976, e o impacto observable da exposición global que trouxo á cidade, os organizadores consideraron que o campionato CART menos custoso e máis popular (nos Estados Unidos polo menos), dominado por pilotos estadounidenses, sería un investimento máis prometedor.
Ermida de San Simón
A ermida de San Simón ou ermida de San Pedro é unha ermida situada na illa de San Simón, pertencente á parroquia de Cesantes (Redondela). Era empregado pola orde do temple como lugar de retiro espiritual.
Estilo
Foi reconstruída no século XIX, após que quedase derruída nas invasións anglosaxoas. Nun dos saquexos acometidos polo pirata Francis Drake, as extremidades da estatua de San Pedro que se atopa no seu interior foron amputadas na busca de ouro no seu interior. Na restauración, deseñada por Alejo Andrade Yáñez, restaurouse a fachada seguindo un estilo neoclásico. A porta principal remata nun arco de medio punto, e foi construído un soportal na propia fachada coma refuxio aos visitantes. No proceso de restauración tamén foi eliminada a falsa bóveda para recuperar a cuberta orixinal.
A ermida na literatura
O poeta e trobador medieval Mendinho fixo referencia á ermida de San Simón no único escrito do que se ten constancia deste autor, recoñecido co Día das Letras Galegas no ano 1998 (xunto con Johan de Cangas e Martín Codax). A cantiga está reproducida a continuación:
Ligazóns externas
www.illadesansimon.org Fundación Illa de San Simón.
Funcionalismo (arquitectura)
Historia e características
Foi un estilo de ámbito internacional propio do período de entreguerras que cifra os seus principios arquitectónicos en termos volumétricos, e non de masas, o que provoca o abandono da simetría axial en favor dunha diferenciación e organización dos elementos do edificio en razón da súa función sen calquera ornamentación superflua que poida ocultar o seu artellamento.
Toussieux
Toussieux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Merexo, San Martiño de Ozón, Muxía
Merexo é un lugar da parroquia de San Martiño de Ozón no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 133 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 65 eran homes e 68 eran mulleres.
Esta situada na ladeira oeste dun pequeno monte, presidindo unha enseada. É un lugar moi típico, tanto polos seus hórreos como polas súas casas tradicionais, varias delas restauradas fai pouco tempo.
Entre os seus atractivos turísticos atópase a praia do Lago, cuxa parte meridional se acha neste lugar.
Por este lugar pasa a 6ª etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros
Río, O Castro, Cervantes
Río é un lugar da parroquia do Castro no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2013 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Apogónidos
miniatura|300px|Apogon leptacanthus Os Apogónidos (Apogonidae) son unha familia de peixes mariños e de augas salobres, incluída na orde dos Perciformes. Salvo excepcións son preferentemente tropicais.
Características
Son peixes de pequeno tamaño, que non adoitan superar os 10 cm de lonxitude. Liña lateral completa. Escamas normalmente ctneoideas, pero nalgúns casos cicloides, adoito caedizas. Cabeza grande e uns ollos moi grandes. Boca oblicua e premaxilar protráctil. Opérculo debilmente espiñoso.
Escalas usualmente ctenoides; varios grupos con escamas cicloides (ausente en Gymnapogon).
Teñen dúas aletas dorsais da mesma lonxitude pero a primeira é máis baixa que a segunda; a primeira con 6-8 espiñas e a segunda cunha espiña e 8-14 radios brandos. Anal curta, con 8-18 radios brandos.
En tódolos apogónidos os machos incuban as crías dentro da boca. Case tódalas especies son de hábitos nocturnos. Aliméntanse de zooplancto e pequenos invertebrados bentónicos.
Clasificación
Divídense en dúas subfamilias, con 24 xéneros e 337 especies:
Subprefectura de Shiribeshi
miniatura|300px|Localización da subprefectura de Shiribeshi en Hokkaidō A Subprefectura de Shiribeshi (後志支庁, しりべししちょう, Shiribeshi-shichō) é unha subprefectura da prefectura de Hokkaidō do Xapón. Ten 4.305,65 km² de superficie e unha poboación de 256.184 habitantes (2004). A súa capital é Kutchan-chou.
América Autos
dereita|miniatura|Acción da empresa, 1917.
América Autos foi un fabricante español de automóbiles.
Historia da empresa
O señores Irigoyen, Pladellorens e Manuel Pazos fundaron a empresa en 1913 en Barcelona. Manuel Pazos foi o xefe de deseño. En 1917 comezou a produción de automóbiles. En 1919, os vehículos presentaronse no Salón do Automóbil de Barcelona, en 1922 terminou a produción.
Coches
O primeiro automóbil foi o modelo tipo A de Catro cilindros e unha caixa de cambios de tres velocidades, que xa tiña unha especie de sincronización. En 1919 foi presentado o tipo B o principal produto da empresa, de 6/8 HP e 1097cc. En 1921 foi seguido polo tipo C baseado no tipo B, era un automóbil deportivo.
Inspiración artística
A inspiración na composición artística asóciase a un gromo de creatividade irracional e inconsciente. Literalmente, a palabra significa "recibir o alento," e ten as súas orixes no helenismo e a cultura hebrea. Homero e Hesíodo, nas primeiras discusións sobre a natureza da inspiración destacan como importante tanto os aspectos rituais como as orixes divinas do alento dun deus. Por exemplo tanto o oráculo de Delfos, como outras sibilas, recibían o vapor e fumes divinos nunha caverna dedicada a Apolo antes de realizar unha profecía. Na Odisea, 22. 347-8, un poeta menciona que os seus cantos foron postos no seu corazón polos deuses.
Modelos antigos de inspiración
Segundo os gregos, a inspiración supón que o poeta ou artista alcanza un estado de éxtase ou furor poeticus, o frenesí divino ou tolemia poética. O artista é transportado máis aló da súa propia mente e recibe os pensamentos dos deuses. Platón, en Symposium 197a, Phaedrus 244, como tamén Teócrito, Píndaro, e Aristóteles (en Poetics) argumentan que o poeta se transporta temporalmente ó mundo da verdade ou comprensión divina, e é esta visión a que o obriga a crear. Por tanto, as invocacións ás musas e outros varios deuses poéticos (en particular, Apolo e Dioniso) son auténticas pregarias en busca de inspiración, para recibir o alento do deus. O único modelo substancialmente diferente de inspiración no mundo clásico atópase no Problemata (de autoría descoñecida, pero da escola peripatética), o cal suxire que a orixe da inspiración se atopa no desequilibrio entre os catro humores. Excepto por esa teoría, Virxilio, Ovidio, e especialmente Cicerón insisten, como os teóricos gregos antes que eles, que a inspiración artística é un agasallo dos deuses. Cicerón, non estaba satisfeito coa figuratividade que a palabra "inspiración" adquirira e usaba en cambio o termo afflatus.
A inspiración é previa á conciencia e non está relacionada coa habilidade (ingenium en Latín). Técnica e destreza na execución son independentes da inspiración, e por tanto é posible que aínda alguén que non é poeta inspírese, e para un poeta ou un pintor non é suficiente con ser hábil para lograr a inspiración.
miniatura|O Rei David, vestido só cun [[ephod sacerdotal, danzando en éxtase fronte á Arca da Alianza.]] En forma similar na poesía hebrea, a inspiración é un tema de orixe divina. No libro de Amós, 3:8 o profeta fala de ser invadido pola voz de Deus e compelido a falar. Con todo, a inspiración é tamén algo que para os profetas xorde da revelación, e nalgunha medida os dous conceptos atópanse mesturados. A revelación é un proceso consciente, onde o escritor ou pintor é consciente e interactúa coa visión, mentres que a inspiración é involuntaria e recíbese sen un entendemento cabal do que está a suceder. No cristianismo, a inspiración é un agasallo do Espírito Santo. San Paulo dixo que toda a Biblia está inspirada por Deus (Timoteo 2), e os relatos de Pentecostes falan do Espírito Santo descendendo co son dun vento poderoso. Esta comprensión de "inspiración" é vital para aqueles que fan unha lectura literal da Biblia, para eles, os autores das escrituras se son posuídos pola voz de Deus, non "filtrarían" nin interporían a súa visión persoal no texto. Para aqueles que entenden a "inspiración" como un fenómeno menos extático (menos platónica), a personalidade humana e puntos de vista do autor farían de mediadores da palabra santa. Para os pais da igrexa como San Xerónimo, David era o poeta perfecto, xa que sabía negociar entre o impulso divino e a conciencia humana.
Nas sociedades nórdicas, a inspiración tamén era asociada cun agasallo dos deuses. En forma similar á literatura, grega, latina e romántica, os bardos nórdicos eran inspirados por un estado máxico e divino, dándolle logo forma de palabras coas súas mentes conscientes. O seu adestramento era un intento de aprender a modelar as forzas que estaban máis aló do humano. No relato do Venerable Beda de Caedmon, combínanse as tradicións cristiás e xermánicas tardías. Caedmon era un pastor sen ningún adestramento ou habilidade en compor versos. Unha noite, tivo un soño onde Xesús pedíalle que cantase. Entón compuxo o Himno de Caedmon, e a partir dese momento foi un gran poeta. A inspiración na historia é o produto da graza: non é posible buscala (pero se desexala), é incontrolable, e irresistible, e aínda que a obra do poeta comprende en forma completa a súa mente e o seu corpo, é fundamentalmente un don.
Modelos ilustrados e románticos de inspiración
miniatura|200px|Inspiración, por [[Jean-Honore Fragonard.]] No século XVIII en Inglaterra, a psicoloxía que estaba nos seus comezos competía cun renacemento da celebración da natureza mística da inspiración. O modelo de John Locke da mente humana suxería que as ideas se asociaban entre si e que unha corda na mente podía ser alcanzada por unha idea resoante. Por tanto, a inspiración era nalgunha medida un proceso azaroso pero completamente natural de asociación de ideas e pensamento unísono repentino. Adicionalmente, a psicoloxía de Locke suxería que un sentido natural ou calidade da mente permitía ás persoas atopar unha unidade nas percepcións e discernir as diferenzas nos grupos. Esta "fantasía"(fancy) e "enxeño, "(wit) como eran chamadas, eran facultades naturais e adquiridas que podían xerar maior ou menor inspiración e percepción en poetas e pintores.
O modelo musical foi satirizado, xunto con outros modelos de inspiración como o afflatus, e a "fantasía", por Jonathan Swift en A Tale of a Tub. O narrador de Swift suxire que a tolemia é contaxiosa porque é unha nota que pode activar as "cordas" nas mentes dos seguidores e que a diferenza entre un tolo de Bedlam e un emperador era o "ton" da idea do enfermo mental. Ó mesmo tempo, satirizaba ós ministros protestantes radicais quen predicaban mediante "inspiración directa." Nos seus textos, describe ó púlpito ideal do disidente como un barril cunha mangueira que conecta a parte posterior do predicador a un conxunto de foles na base, mediante os cales o predicador podía ser inflado ó momento de poder lograr gritar a súa inspiración á congregación. Máis aínda, Swift vía á fantasía como unha característica irracional e de tolemia, onde, "unha vez que a fantasía dun home excede a súa razón, xa non hai lugar para o sentido común."
Art Institute of Chicago
O Art Institute of Chicago é un museo e escola de arte situado en Grant Park, ao redor da costa do lago Michigan en Chicago. É un dos museos de arte máis importantes do mundo.
Inspiración artística
Modelos ilustrados e románticos de inspiración
As teorías diverxentes da inspiración que Swift satirizou continuarían, coexistindo, a través dos séculos 18 e 19. Na súa obra Conxecturas sobre a composición orixinal Edward Young desenvolveu a base dunha formulación romántica da inspiración. El dicía que o genius é "o deus interno" do poeta ó cal lle prové a inspiración. Desta forma, Young coincidía cos psicólogos que situaban á inspiración dentro da mente das persoas (e lonxe do ámbito tanto das cousas divinas como demoníacas) pero aínda tendo unha calidade supernatural. Genius era unha fonte de inspiración inexplicable, posiblemente espiritual e posiblemente externa. No esquema de Young, o genius era aínda de orixe externa, pero os poetas románticos pronto situarían a súa orixe dentro do poeta. Escritores románticos tales como Edgar Allan Poe (O principio poético), Ralph Waldo Emerson (O poeta), e Percy Bysshe Shelley vían a inspiración en termos similares ós gregos: era un tema de tolemia e irracionalidade. A inspiración lográbase porque o poeta axustábase ás "brisas" (divinas ou místicas) e porque a súa concepción permitíalle recibir ese tipo de visións. Os relatos de Samuel Taylor Coleridge sobre a inspiración eran os máis dramáticos, e a súa obra Arpa Eólica foi o mellor de moitos poemas que os románticos escribirían comparando a poesía cunha recepción pasiva e canalización natural dos aires divinos. A historia que o contou sobre a composición de Kubla Khan reduce ó poeta ó nivel dun escribente. William Butler Yeats experimentaría e valoraría logo a escritura automática. A inspiración era a evidencia do xenio, e o xenio era algo que o poeta podía gabarse de posuír, a pesar de que non podía alegar que o creou el.
Conceptos modernistas e modernos de inspiración
Sigmund Freud e outros psicólogos posteriores situaron á inspiración na psique interna do artista. A inspiración do artista era produto dun conflito psicolóxico non resolto ou dun trauma da nenez. Máis aínda, a inspiración podía orixinarse directamente no subconsciente. En forma similar á teoría romántica do genius e a noción resucitada do "frenesí poético," Freud vía ós artistas como especiais, e con feridas profundas.
Art Institute of Chicago
Foi fundado en 1879, sendo George Armour o seu primeiro presidente. En 1893 o museo trasladouse a un edificio de estilo renacentista deseñado polo estudo de arquitectura de Boston de Shepley, Rutan e Coolidge. O edificio foi construído inicialmente para a exposición universal.
Inspiración artística
Conceptos modernistas e modernos de inspiración
Dado que Freud situaba a inspiración no subconsciente, os artistas surrealistas buscaban esta forma de inspiración recorrendo a diarios de soños e escritura automática, o uso de taboleiros Ouija e found poetry nun intento para penetrar no que eles entendían era a verdadeira fonte da arte. A teoría de Carl Jung da inspiración reiteraba indirectamente o outro lado da noción romántica da inspiración ó suxerir que un artista é alguén que se conectou a algo impersoal, algo fóra da experiencia individual: o artista de Jung con memoria racial é o máis apto para sentir e expresar o conflito entre a "sombra" primitiva e o ego civilizado e codificar o arquetipo da mente humana. Por tanto, novamente, a inspiración provén dunha especie de genius, dado que estas memorias están presentes en todas as persoas (sendo por iso responsables do recoñecemento dos arquetipos e memorias ó observar unha obra de arte), pero unicamente o genius artístico pode obter inspiración e memoria. Aqueles artistas que seguían as ideas de Jung puñan énfases no primitivismo e o estudo da arte previo á existencia da literatura e os mitos.
Art Institute of Chicago
Coleccións significativas son as de pintura italiana, flamenga, holandesa e española. Pintores famosos representados son O Greco, Rembrandt e Frans Hals.