cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Imperio Italiano
Coa vista posta en Asia, e a concesión en Sabah (Borneo)
Nas dúas décadas posteriores á súa unificación, Italia ambicionaba a posesión dos poucos territorios asiáticos que permanecían aínda libres doutras potencias coloniais, en particular Tailandia, Birmania, o Sultanato de Aceh e as illas de Andaman e Nicobar. En 1880, o barón von Overbeck, cónsul do Imperio austrohúngaro en Hong Kong, dada a negativa do goberno de Viena a axudalo na súa pretensión de establecer unha concesión no norte de Borneo, no actual estado de Sabah (Malaisia), preguntoulle ao goberno italiano se estaba interesado na adquisición da súa concesión, e crear así a primeira colonia italiana en Asia (Borneo), pero o proxecto fracasou pola negativa de Roma a intervir, deixando as mans libres á Gran Bretaña, que foi ocupando pouco a pouco a concesión, incorporándoa á Malaisia británica.
Por outra parte, a finais de 1869, o explorador Emilio Cerruti foi enviado a Nova Guinea para establecer relacións coa poboación local, obtendo bos resultados para a creación dunha eventual colonia comercial e/ou unha colonia penal, pero o temor do goberno italiano a provocar a inimizade de Inglaterra e Holanda fixo que fracasase o proxecto. Cerruti volveu en 1870 a Florencia con borradores de tratados asinados polos sultáns das illlas de Aru e Kai, entre outros, en Nova Guinea, onde foi aceptada a soberanía italiana (Cerruti tomara posesión dalgunhas zonas do norte e o oeste da costa de Nova Guinea en nome de Italia).
Primeiras tentativas en África
En África, a finais de 1861, co goberno de Cavour, houbo un pouco coñecido intento —abortado axiña polos británicos e os franceses— de crear unha pequena colonia, inicialmente comercial, na costa de Nixeria e na illa portuguesa do Príncipe. Porén, os primeiros intentos de adquirir posesións coloniais reais remóntanse á época dos gobernos de esquerda de Agostino Depretis e Francesco Crispi, aínda que algúns gobernos anteriores apoiaran, se ben non explicitamente, algunhas iniciativas privadas, tales como a adquisición da baía de Assab pola compañía de navegación de Rubattino. Durante os anos oitenta do século XIX foron enviados polo goberno italiano polo menos tres oficiais para intentar ocupar un porto no mar Vermello que podería servir de apoio a un futuro imperio colonial en Asia ou en África.
No Corno de África: Eritrea e Somalia
miniatura|Posesións italianas en África en 1896. Os primeiros pasos de Italia en Assab leváronse a cabo en 1869, inmediatamente despois da apertura do canal de Suez, coa compra de terras polo misioneiro Giuseppe Sapeto, o que estimulou a compañía navieira de Raffaele Rubattino. A empresa italiana de navegación comprou a baía de Assab a uns sultáns para construír un porto para os servizos da súa frota comercial.
O 10 de marzo de 1882, o goberno italiano adquiriu a terra de Assab da empresa italiana.
Ademais de comprar Assab á compañía Rubattino (en 1882), o Estado italiano intentou adquirir e ocupar o porto de Zeila (no golfo de Adén, hoxe en Somalilandia), nese momento controlado polos exipcios, pero sen resultado ningún. Cando os exipcios tiveron que retirarse do corno de África en 1884, os diplomáticos italianos acordaron con Gran Bretaña a ocupación do porto de Massaua que, xunto co de Assab, formaron as primeiras posesións italianas no mar Vermello (desde 1890 coñecidas co nome de Colonia eritrea).
Fernando Baltar Tojo
Fernando Baltar Tojo, nado en Santiago de Compostela en 1937 e finado na mesma cidade o 9 de setembro de 2010, foi un médico galego.
Imperio Italiano
No Corno de África: Eritrea e Somalia
Para os gobernos Crispini, a cidade de Massaua converteuse no punto de partida para un proxecto que debía servir para o control de todo o Corno de África. Ao inicio da década de 1880 esta zona estaba habitada por tribos afar, etíopes, somalís e oromo, autónomas ou sometidas a diversos gobernos: os exipcios (ao longo das costas do mar Vermello), varios sultanatos (Harar, Hobyo e Zanzíbar, os máis importantes), emires ou líderes tribais. A diferenza do caso de Etiopía, gobernada daquela polo Negus Neghesti ("rei de Reis") Xoán IV, pero coa presenza dun segundo Negus (rei) nos territorios do sur: Menelik II.
Fernando Baltar Tojo
Traxectoria
Fillo de Ramón Baltar Domínguez. Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela. Presentou a súa tese de doutoramento Considerazion i sulla Síndrome de Munchmeyer na Facultade de Medicina da Universidade de Boloña en 1963. Foi xefe do servizo de traumatoloxía do Hospital Provincial e director do Hospital Provincial.
Vida persoal
Casou con Asunción Martínez de la Riva de la Gándara e foi pai de Ángel, María e Pablo Baltar de la Riva.
Dolmen Novo Milenio
Dolmen Novo Milenio é unha escultura de Silverio Rivas do ano 2000 situada no Parque da Música en Santiago de Compostela, fronte ao Auditorio de Galicia. A obra inaugurouse no marco das celebracións da Capital Europea da Cultura do ano 2000.
Mencey
Mencey é o nome dado ó monarca ou rei dos pobos guanches de Tenerife, que rexía un menceyato (territorio ou reino). O equivalente en Gran Canaria denomínase Guanarteme. miniatura|250px|Estatua de [[Tinerfe|Tinerfe O Grande en Adeje, Tenerife]] miniatura|225px|Estatua de [[Beneharo na Praza da Patroa das Canarias (Tenerife)]] En Tenerife, o último gran mencey foi Tinerfe O Grande. Moitos dos nomes dos menceyes son produto da imaxinación do poeta Antonio de Viana, nado case 80 anos despois da conquista das Canarias pola Coroa de Castela. Grazas a algúns manuscritos anteriores a el, consérvanse nomes de menceyes e guerreiros, como o de Benytomo (Bencomo), fillo do mencey Sunta, que tiña a súa corte en Adeje (cen anos antes da conquista) e gobernaba toda a illa. Tivo 9 fillos lexítimos e un ilexítimo, quen posteriormente se rebelaron e dividiron a illa en 9 menceyatos.
Ademais, outorgóuselle un pequeno territorio ó seu fillo ilexítimo que posteriormente se chamou "Punta del Hidalgo Pobre" (actualmente Punta del Hidalgo).
Outros artigos
Guanches
Vicente Risco
Vicente Martínez Risco e Agüero, nado en Ourense o 30 de setembro de 1884 e finado na mesma cidade o 30 de abril de 1963, foi un intelectual galego do século XX. Membro da xeración Nós, é considerado un dos meirandes teóricos do nacionalismo galego.
Alexandra Fernández Carnero
Alexandra Fernández Carnero, nada en Caracas en 1965, é unha directora artística galega.
Vicente Risco
Constitúe unha das figuras máis importantes e complexas da historia da literatura galega. Procedente dunha familia acomodada e de alto nivel cultural, asentou as bases do nacionalismo galego e renovou a narrativa galega do primeiro terzo do século XX.
Alexandra Fernández Carnero
Traxectoria
Filla do pintor Emilio Fernández Celeiro. Deseñadora gráfica, arquitecta pola Facultade de Arquitectura e Urbanismo de Caracas (1991), participou no obradoiro de Deseño de Escenografía no Anatoli Goldberg - Instituto de Teatro de Caracas. Ten un mestrado en Estudos Teatrais e Cinematográficos pola Universidade da Coruña (2003).
Vicente Risco
Primeiros anos
miniatura|Casa natal (1º andar), na rúa da Paz, Ourense. Fillo dun funcionario da Facenda, Risco foi un rapaz de saúde delicada e amigo da infancia de Ramón Otero Pedrayo. En 1899 rematou o bacharelato. Estudou Dereito por libre na Universidade de Santiago de Compostela, licenciouse en 1906 e ingresou no corpo de funcionarios de Facenda, con destino en Ourense.
Alexandra Fernández Carnero
Traxectoria
Iniciou a súa carreira en Venezuela, con obras como Amber Room, Vulcanteufel e Brenda. Chegou a Galicia en 2001 e comezou a traballar no audiovisual (longametraxes cinematográficas, telefilmes e series para a TV) e desenvolveu traballo publicitario. Desde finais dos anos noventa foi axudante e responsable da dirección artística de varias películas.
Vicente Risco
Primeiros anos
Neses anos participou no faladoiro que dirixía Marcelo Macías na Comisión de Monumentos, no cal se xuntaban intelectuais como Xulio Alonso Cuevillas ou Arturo Vázquez Núñez, quen van influír na vocación literaria de Risco. As lecturas dos decadentistas franceses e ingleses puxérono en contacto co ocultismo e o orientalismo. Amais, estudou o budismo e mesmo se afiliou ao teosofismo. Admirador de Rabindranath Tagore, darao a coñecer nos círculos ourensáns. miniatura|Placa na casa natal. En 1910 Risco entrou na redacción do xornal local El Miño. Nel escribiu artigos filosóficos e de actualidade cos pseudónimos de Rajú Sahib e Polichinela e literarios co seu propio nome (V.R.).
En febreiro de 1912 coñeceu a Alfonso Daniel Rodríguez Castelao e gabou un dos seus discursos en El Miño, pero Risco mantíñase aínda lonxe do movemento galeguista.
En 1913 marchou a Madrid para estudar maxisterio. Alí foi alumno de José Ortega y Gasset, tratou a Ramón Gómez de la Serna e a Luis de Hoyos Sáinz, e volveu ao catolicismo. No Ateneo de Madrid ofreceu unha conferencia sobre Rabindranath Tagore, quen acababa de ser galardoado co Premio Nobel de Literatura.
En 1916, rematados os seus estudos, volveu a Ourense como catedrático de Historia da Escola Normal. En 1917 fundou con Arturo Noguerol a revista literaria La Centuria, que se convertería nun antecedente da revista Nós pola xente que colaboraba nela.
Descubrimento do galeguismo
miniatura|Risco publica artigos de autores estranxeiros n' [[A Nosa Terra (1916)|A Nosa Terra.]]
A fins de 1917, Vicente Risco entra nas Irmandades da Fala baixo a influencia de Antón Losada Diéguez. O 18 de decembro de 1917 pronunciou o primeiro discurso en galego, nun acto de apoio a Francesc Cambó. Na campaña das eleccións parlamentarias de 1918, Risco e o grupo de Ourense participaron en numerosos mitins no distrito de Celanova. Malia non acadaren bos resultados, a experiencia serviulle a Risco como estímulo. En xullo de 1918 saíu o último dos sete números de La Centuria e Risco comezou a colaborar n´A Nosa Terra. Esforzouse por darlle un novo pulo á literatura galega, con artigos sobre Arthur Rimbaud, Paul Verlaine, Guillaume Apollinaire ou Omar Khayyam.
En pouco tempo Risco converteuse no teórico e líder do nacionalismo galego, e en novembro de 1918 tivo unha actuación destacada na I Asemblea Nacionalista.
esquerda|miniatura|175px|Algúns dos pares de lentes empregadas ao longo da súa vida.
En 1920 publicou Teoría do nacionalismo galego, considerado o texto fundacional do nacionalismo galego. En 1918 publicara un artigo co mesmo nome en que xa aparecían esbozadas as ideas do libro. Recolleu o legado de Manuel Murguía, de quen publicaría unha biografía en 1933, e combinouno co irracionalismo filosófico, o determinismo xeográfico, o neotradicionalismo e a etnografía. Definiu a nación como un feito natural baseado na terra, na raza, na lingua, na organización social, na mentalidade e no sentimento. Tamén afirmou a pertenza de Galicia á civilización atlántica e céltica. miniatura|Vicente Risco. Circa 1920. En 1920 tamén apareceu a revista Nós, herdeira de La Centuria, que vén renovar a literatura galega. Risco escribiu máis de 100 colaboracións para ela ata o seu peche en xullo de 1936, co seu nome, coas súas iniciais ou baixo o pseudónimo de Speradan Namaquizos. Risco tamén dirixe a sección de etnografía do Seminario de Estudos Galegos.
Na III Asemblea Nacionalista, en abril de 1921, Risco aceptou a colaboración puntual coa esquerda para evitar o esgazamento do PG. Nesta asemblea foi comisionado para a elaboración dun Plan pedagóxico pr'a galeguización d'as escolas , base para unha proxectada galeguización do ensino.
Reigada, Monforte de Lemos
San Salvador de Reigada é unha parroquia do concello de Monforte de Lemos na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2010 tiña 149 habitantes, deles 77 eran homes e 72 eran mulleres, o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 182 habitantes.
Limita coas parroquias de Ribas Altas e A Parte ao norte, Chavaga ao leste, Bascós ao sur, e Monforte de Lemos ao oeste.
Vicente Risco
Descubrimento do galeguismo
miniatura|Despacho do escritor. Risco apoiou inicialmente a ditadura de Primo de Rivera porque a consideraba unha oportunidade para desmontar o sistema caciquil. Aceptou un posto de deputado provincial en Ourense pensando na posible instauración dunha mancomunidade como en Cataluña.
Trala ruptura coas Irmandades da Fala da Coruña e A Nosa Terra, Risco escribiu para Rexurdimento, o órgano da Irmandade Nazonalista Galega. Porén, ao pouco tempo retomou as súas colaboracións en ANT, sobre temas culturais. Só en 1928 volveu escribir sobre política para pedir a volta ao sistema parlamentario.
O 23 de febreiro de 1929 ingresou na Real Academia Galega, por proposta de Murguía, Eladio Rodríguez González e Manuel Lugrís Freire. O seu discurso de ingreso, Un caso de lycantropía (o home lobo), desenvolve o caso de Manuel Blanco Romasanta, o lobishome de Allariz, e a licantropía en Galicia. Foi respondido por Ramón Cabanillas.
En abril de 1930 marchou a Berlín para seguir un curso de etnografía na Universidade de Berlín. Os catro meses que pasa en Alemaña marcaron a súa ideoloxía cara a un pensamento máis conservador e católico, Risco escribiu a crónica do seu periplo europeo para ANT, que posteriormente recollería no libro Mitteleuropa (1934). Durante a súa estadía en Berlín, asistiu tamén a unha conferencia ofrecida por Tagore. Porén, ficou desencantado pola súa presenza, co que o seu anterior fervor polo poeta bengalí tornouse en evidente desprezo. Durante a conferencia, Risco fixo un debuxo rápido do escritor que sería logo incluído no libro.
Segunda República
Na VI Asemblea Nacionalista, Risco amosouse partidario da conversión das Irmandades da Fala nun partido político. De cara ás Eleccións a Cortes Constituíntes de 1931 en Galicia fundou con Ramón Otero Pedrayo o Partido Nazonalista Republicán de Ourense. Otero Pedrayo obtivo a acta, pero Risco, con 19.615 votos, quedou fóra das Cortes. En consecuencia, comezou a perder influencia no seo do galeguismo en favor de Pedrayo e Castelao.
En abril de 1931 foi nomeado cronista da cidade de Ourense pola primeira corporación municipal da Segunda República Española. Porén, non chegou a exercer por se afastar da República. O 25 de outubro de 1931 encabezou un grupo de galeguistas que publicaron un manifesto de afirmación católica, contra o que consideraban unha persecución da Igrexa católica polo réxime republicano.
Malia ser elixido membro do Consello Executivo na I Asemblea do Partido Galeguista, estivo en conflito permanente co partido. Isto debeuse á súa falta de interese pola política activa, ao seu escaso entusiasmo pola democracia e ao seu rexeitamento a colaborar coa esquerda.
En 1933 publicou Nós, os inadaptados, que amosa a súa concepción cíclica e espiritual da historia. En 1934 publicou Mitteleuropa, que recollía as súas impresións da viaxe por Europa e apoiaba o auxe do nazismo.
En xaneiro de 1935 publicara un artigo en Heraldo de Galicia en que facía un chamamento para reconquistar Galicia para Deus. Nun enfrontamento aberto coa executiva do seu partido, non asistiu á IV Asemblea do PG de Monforte de Lemos, que ratificou os acordos coa esquerda. Trala Asemblea Extraordinaria de Compostela de febreiro de 1936, na que o PG se sumou á Fronte Popular, Risco uniuse ao grupo de galeguistas que en maio de 1935 creara Dereita Galeguista de Pontevedra e marchou do PG para dirixir este partido.
O 13 de xuño de 1936, co comezo da campaña polo Estatuto de Autonomía de Galicia, Risco participou na redacción dun dos anteproxectos non considerados e mesmo fixo campaña activa a prol do si. Porén, deixou claro que non lle gustaba a situación política, xa que a consideraba un perigo para a Igrexa Católica.
Cando se produciu o Golpe de Estado, Risco calou ante o asasinato ou encarceramento de moitos dos seus amigos e compañeiros galeguistas. O 30 de agosto de 1936, Risco participou na reposición solemne do crucifixo na Escola Normal de Ourense, un acto organizado polas autoridades franquistas, como director desta. Dende 1937 dirixiu Misión, cofundado con Otero Pedrayo. En 1938 comezou a colaborar con La Región con artigos a prol do bando sublevado. Consumouse así o que os seus antigos compañeiros no exilio consideraron "unha traizón aos ideais galeguistas". Castelao deixouno simbolizado en Sempre en Galiza: "dicía Risco, cando Risco era alguén".
Franquismo
miniatura|Carta enviada por [[Francisco Fernández del Riego|Fernández del Riego na que se lle informa que a súa obra Leria fora aprobada pola censura.]] En 1940 publicou o traballo etnográfico El fin del mundo en la tradición popular gallega e en 1944 o libro Historia de los judíos desde la destrucción del Templo. Residiu un tempo en Pamplona, onde colabora con El Pueblo Navarro. En 1945 trasladouse a Madrid. Colaborou con El Español, Pueblo e La Estafeta Literaria e publicou en 1947 ''Satanás. Biografía del Diablo''. Volveu a Ourense en 1948.
Grazas ao esforzo dos seus amigos galeguistas, Otero Pedrayo e Francisco Fernández del Riego, Risco volve escribir en galego no seu estudo de etnografía para a Historia de Galiza dirixido por Otero Pedrayo en 1962. Traduciu a novela de Camilo José Cela A familia de Pascual Duarte en 1951 e en 1957 escribiu o relato Sursumcorda. Porén, empregou o castelán no número 2 de Grial e no resto da súa produción literaria. Entre esta, destacou La puerta de paja, finalista do Premio Nadal 1952 e publicada o ano seguinte con grande éxito de crítica. Escribiu tamén La tiara de Saitaphernes, Gamalandafa e La verídica historia del niño de dos cabezas de Promonta, que quedaron inéditas por falta de editores interesados.
Risco xubilouse en 1954, pero continuou a publicar traballos de etnografía na prensa galega. En 1961 publicou Leria, escolma de textos de antes da guerra civil española.
Logo de varios meses de ter diagnosticado o cancro, Risco morreu o 30 de abril de 1963 na súa cama de Ourense, uns días despois de que o goberno franquista lle concedese a Medalla de Afonso X.
Dedicóuselle o Día das Letras Galegas no 1981.
Ideoloxía
O pensamento político de Risco baseábase na crítica á modernidade, considerada como decadencia e abandono das formas de vida máis puras e lexítimas. Ao mesmo tempo, exaltaba a irracionalidade, o misticismo e a relixiosidade popular, por iso rexeitará a literatura realista. Avogaba polo antiparlamentarismo durante a Restauración borbónica en España. Tamén desprezaba a civilización mediterránea e defendía o celtismo e atlantismo. Louvaba Portugal e, en especial, Irlanda, polo catolicismo e pola loita vitoriosa contra o imperialismo inglés. miniatura|O seu escritorio en Allariz. A Galicia verdadeira, para Risco, era a tradicional, a labrega e mariñeira, a que gardaba a esencia da raza e o sentimento relixioso da Terra, mitificadora dos tempos pasados.
Malia que nas súas primeiras obras se axudou das correntes estéticas do momento, criticaba que non deixaban crear unha cultura propia e que limitaban a individualidade dos escritores. Porén, difundía esas correntes entre autores novos, como Manuel Antonio. Concibía o catolicismo como unha das bases da identidade galega. A súa procura de Deus levouno a un espiritualismo relacionado coas tradicións orientais.
Vicente Risco tamén amosou tendencias racistas que se foron tornando antisemitas conforme a súa influencia no galeguismo ía minguando.
Vida persoal
En maio de 1922 casou con María del Carmen Fernández Gómez, procedente da pequena burguesía de Allariz, e filla do expresidente da Deputación de Ourense, Manuel Fernández. En 1923 tiveron a súa primeira filla, que morreu en 1926, e ese ano naceu o seu fillo Antón.
Obra literaria
miniatura|O lobo da xente. A totalidade da obra literaria de Risco é un trasunto do seu pensamento filosófico e político. O primeiro texto literario foi o relato breve Do caso que lle aconteceu ó Dr. Alveiros, centrado no tema do esoterismo e a maxia.
As seguintes obras de Risco baséanse nas lendas e tradicións populares, O lobo da xente (1925) e A trabe de ouro e a trabe de alquitrán (1925). De 1926 é o cadro dramático A Coutada centrado no sentimento da terra e a volta ás orixes. En 1927 publicou en Nós algúns capítulos dunha novela que non remataría, Os europeos en Abrantes, unha sátira contra algunhas personalidades coñecidas da intelectualidade de Ourense.
Posteriormente publicou a súa única novela, O porco de pé, na cal amosa a súa concepción espiritual da historia, contraria ao materialismo e ao mundo moderno.
De 1928 é a obra de teatro O bufón de El-Rei
En galego
miniatura|A Coutada
En castelán
miniatura|Busto de Risco na praza do Humor na Coruña.
Acefalia
Acefalia é un tipo de trastorno encefálico, literalmente significa carencia de cabeza. O feto acefálo, un xemelgo parasito doutro feto completo, ten un corpo pero non corazón, e o seu pescozo está unido ó xemelgo normal, grazas ó corazón deste posibilita que circule o sangue no xemelgo incompleto, xa que o feto acéfalo non podería existir independentemente do feto ó que está unido.
IMS 1
Indian Mini-Satellite 1, tamén coñecido como IMS-1 foi un satélite artificial da axencia espacial india ISRO lanzado o 28 de abril de 2008 mediante un foguete PSLV-CA desde Sriharikota.
Características
Indian Mini-Satellite 1 é un satélite indio adicado á observación terrestre. Ten unha masa de 83 kg e os seus paneis solares xeran unha potencia de ata 220 vatios. Leva a bordo unha cámara multiespectral no rango visible que ten unha resolución de 37 metros e unha cámara no infravermello próximo cunha resolución de 506 metros.
Hemorraxia cerebral
Unha hemorraxia cerebral é unha hemorraxia intra-axial, é dicir, que se produce dentro do tecido cerebral e que non pasa fóra del. A outra categoría de hemorraxia intracranial son as hemorraxias extra-axiais, tales como os hematomas epidural, e subdural, e a hemorraxia subaracnoide, que ocorren dentro da cabeza, pero fora do tecido cerebral. Son unha seria urxencia médica porque poden incrementar a presión intracranial que si non se trata pode levar ao coma e a morte. A taxa de mortalidade destas hemorraxias intraparenquimais é do 40%.
Signos e síntomas
As áreas do cerebro afectadas pola hemorraxia son danadas e, se se acumula un volume suficiente de sangue no espazo extravascular, pódese provocar unha hipertensión intracranial; a contía da hemorraxia determina a gravidade deste accidente vasculocerebral agudo.
Xenericamente, os accidentes vasculares agudos que ocorren no cerebro son coñecidos xenericamente coa palabra latina ictus que significa golpe ou ataque súbito, e que en inglés se traduce por stroke (unha hemorraxia cerebral denomínase en inglés hemorrhagic stroke).
A palabra apoplexía, de orixe grega, designa en galego, e noutros idiomas, á abolición do funcionalismo cerebral (movemento, sensibilidade e conciencia) producida especialmente pola hemorraxia cerebral e pola embolia cerebral, que é o accidente que ocorre cando un vaso cerebral é bloqueado por un émbolo, nese caso o territorio irrigado pola arteria bloqueada queda desprovisto de sangue, converténdose de súbito nunha área isquémica.
En consecuencia, nos accidentes vasculocerebrales agudos convén distinguir fronte ao ictus hemorráxico ou hemorraxia cerebral (hemorrhagic stroke) o ictus isquémico (isquemic stroke) ou embolia cerebral. Como queira que a porción dun tecido do organismo privada de sangue polo bloqueo súbito dunha arteria coñécese xenericamente como infarto, a lesión que é consecuencia dunha embolia cerebral coñécese tamén como infarto cerebral. 270px|miniatura|dereita|Escaneo tomográfico mostrando hemorraxia na [[fosa posterior]]
Factores de risco
Os factores de risco da hemorraxia cerebral son:
É dúas veces máis prevalente en afroamericanos que en pacientes caucasianos.
Provincia de Novara
Novara (no piemontés, Noàra) é unha provincia da rexión do Piemonte, en Italia. A súa capital é a cidade de Novara.
Hemorraxia cerebral
Tratamento
O tratamento depende substancialmente do tipo de ICH. Un escaneo tomográfico e outras medidas de diagnóstico utilízanse para determinar o tratamento adecuado, o cal pode incluír á vez medicación e cirurxía.
Provincia de Novara
Ten unha área de 1.339 km2, e unha poboación de 365.156 habitantes (2008).
Comunas da provincia de Novara
Hai 88 municipios na provincia.
Xavier Labandeira
Xavier Labandeira, nado en Vigo o 2 de xullo de 1967, é un economista e investigador galego especializado en cambio climático.
Traxectoria
En 2009 foi convidado a participar como membro no Grupo intergobernamental sobre o cambio climático da ONU. Membro fundador da Asociación Española de Economía da Enerxía, da que foi vicepresidente.
Obra
Ademais de artigos e capítulos de libros, Labandeira é autor ou coeditor dos seguintes títulos:
La Meilleraie
La Meilleraie ou Salle de la Meilleraie, é un pavillón deportivo situado na cidade de Cholet, Francia, na rexión do País do Loira. Foi aberto en 1987.
Con capacidade para 5.191 en partidos de baloncesto, alberga os encontros como local do Cholet Basket, equipo que compite na Ligue Nationale de Basket, máxima competición do baloncesto francés e eventualmente en competicións europeas como a Euroliga.
Picrophilus
Picrophilus é un xénero de arqueas da familia Picrophilaceae.
Máximos anotadores da NBA por tempada
O título de Máximo anotador da NBA recoñece cada tempada ó xogador que acada a mellor media de puntos por encontro durante a tempada regular. Ata a tempada 1968-69 o título recoñecía ó xogador que acadaba máis puntos en total ó remate da tempada regular. Para ser candidato a este título, actualmente é preciso ter xogado polo menos 70 dos 82 encontros da tempada ou ter anotado polo menos 1400 puntos.
Líderes de anotación por tempada
miniatura|dereita|150px|Wilt Chamberlain liderou 7 tempadas seguidas a táboa de anotadores. miniatura|dereita|150px|Kareem Abdul-Jabbar é o máximo anotador da historia da NBA, e liderou a táboa de anotadores en 1971 e 1972. miniatura|dereita|150px|Michael Jordan liderou 10 tempadas a táboa de máximos anotadores. miniatura|dereita|150px|Allen Iverson liderou a táboa de anotadores en 1999, 2001, 2002 e 2005. miniatura|dereita|150px|Kevin Durant converteuse no xogador mais novo en liderar a táboa de anotadores en 2010.
Partido Comunista de Cuba
O Partido Comunista de Cuba (PCC) é un partido político de Cuba, fundado o 3 de outubro de 1965 e que se atopa no poder dende o triunfo da Revolución cubana.
Guía da Revolución cubana, é considerado o continuador das tradicións revolucionarias do pobo cubano, contra o colonialismo español e contra o neocolonialismo imperialista dos Estados Unidos, e proclámase herdeiro do Partido Revolucionario Cubano, que fundou José Martí en 1892 para loitar pola independencia de Cuba ante España e do Primeiro Partido Comunista, fundado por Jullo Antonio Mella e Carlos Baliño.
Usa a bandeira nacional como emblema e o seu logotipo encadrado nun rectángulo de ángulos ovalados en liña vermella, ten dúas bandeiras que se destacan entre os brazos e as armas en alto do pobo, representados aquí en negro: unha é a bandeira vermella, símbolo do proletariado e o carácter revolucionario do partido, e outra a bandeira cubana, símbolo da patria. Ademais, sobre a cor negra, o acrónimo PCC (Partido Comunista de Cuba) está embutido en vermello en con contornos en branco.
Historia
O Primeiro Partido Comunista Cubano, o antecesor do PCC actual, foi fundado en 1925 polo dirixente estudantil Julio Antonio Mella e o veterano compañeiro independentista de José Martí, Carlos Baliño, entre outros. Participaron tamén José Miguel Pérez, Alfonso Bernal del Riesgo, José Rego López e exiliados venezolanos como Pio Tamayo e Gustavo Machado. O seu primeiro secretario xeral foi o profesor canario José Miguel Pérez, que anos despois tamén fundou o Partido Comunista das Canarias. O PCC permaneceu escondido ata 1938, en 1939 tomou o nome de Unión Revolucionaria Comunista e en 1944 o Partido Socialista Popular (PSP). Vinculado á Confederación de Traballadores de Cuba. A dirección estalinista da PSP apoiou a candidatura presidencial de Fulgencio Batista para o período 1940-1944, e dous dos seus máis notorios líderes, Juan Marinello e Carlos Rafael Rodríguez, foron ministros seus.
Posteriormente Batista deu un golpe de Estado e gobernou o país de xeito ditatorial, e en 1953 o PSP foi prohibido. Ese mesmo ano, o PSP condenou como "actividades golpistas e aventuristas da oposición burguesa" o ataque ao cuartel Moncada levado a cabo por Fidel Castro e os seus seguidores. Como parte da oposición á ditadura de Batista desde mediados de 1958, mostrou unha actitude ambigua cara ao Movemento do 26 de xullo ata decembro de 1958, cando o Che Guevara se reuniu cos principais líderes do partido. En 1961 o PSP fusionouse co Movemento do 26 de xullo e outras organizacións para formar as Organizacións Revolucionarias Integradas (ORI).
O PCC actual ten a súa orixe neste momento, coa formación da ORI, que foron depuradas "dos erros de sectarismo" cometidos por algúns líderes e, o 26 de marzo de 1962, unificáronse como o Partido Unido da Revolución. Socialista de Cuba (PURSC), sendo finalmente establecido o 3 de outubro de 1965 como Partido Comunista de Cuba (PCC).
Dende a depuración da ORI, o PCC só recoñeceu a Fidel Castro como o seu líder. O acceso ás filas do PCC baseáronse nos principios de patriotismo, antiimperialismo e fidelidade ao socialismo e ao comunismo como un xeito de lograr a plena igualdade da sociedade. A idade mínima é de 21 anos, pero en casos excepcionais e por méritos, poden formar parte das súas filas menores de 21 anos que tamén sexan militantes da Unión de Mozos Comunistas.
O 4 de outubro de 1965 púxose en circulación o primeiro número de Granma, que é o órgano oficial do Comité Central do PCC.
Organización do PCC
miniatura|Edificio do Comité Central do Partido Comunista de Cuba.
Congresos
O VI Congreso, tras catorce anos, varios intentos e despois dun longo proceso de preparación, celebrouse do 16 ao 19 de abril de 2011. A súa axenda central foi a aprobación das Directrices para a Política Económica e Social, un documento que contén unha reforma económica definida como a adaptación do socialismo aos novos tempos. Este Congreso é histórico por supoñer o cesamento de Fidel Castro como primeiro secretario e definirse a si mesmo como o último congreso da xeración que impulsou a Revolución.
O VII Congreso celebrouse entre o 16 e o 19 de abril de 2016. Nesta reunión aprobouse a actualización Directrices para a Política Económica e Social, así como a conceptualización do modelo socialista e o plan de desenvolvemento estratéxico ata o 2030. Reelixiuse a Raúl Castro e José Ramón Machado Ventura na cabeza da organización.
Conferencia Nacional
A Conferencia Nacional que se reúne entre os congresos debe ser convocada polo propio Congreso ou polo Comité Central para tratar as cuestións estratéxicas do Partido e elixir o propio Comité Central e os demais órganos de goberno. Foi realizado só unha vez en xaneiro de 2012.
Comité Central
O Comité Central, constituído por primeira vez en 1965, defínese como o máis alto organismo do Partido entre cada Congreso. Decide o número de membros do Buró Político e da Secretaría, elixe os seus membros e, entre eles, o Primeiro e Segundo Secretario. É o encargado de aplicar as resolucións, políticas e programas aprobados polo Congreso. Reúnese en Pleno polo menos dúas veces ao ano e cando sexa convocado polo Buró Político.
Buró político
O Buró Político é o órgano de alta dirección do PCC e o corpo ideolóxico máis alto do país. Executa as resolucións dos congresos e do Comité Central. Está integrado neste momento polo Primeiro e Segundo Secretario e 13 membros máis. Ten iniciativa lexislativa e propón ao Consello de Estado as accións políticas que deben executarse en materia de disposicións legais e nomeamentos.
No VI Congreso, celebrado en abril de 2011, foi elixido tras 14 anos un novo Buró Político de 15 membros, encabezado por Raúl Castro Ruz e José Ramón Machado Ventura como primeiro e segundo secretario. En setembro de 2011 faleceu o xeneral Julio Casas Regueiro, membro dese órgano. En decembro de 2012 foi promovido o chanceler Bruno Rodríguez Parrilla. En xullo de 2013 a renuncia do veterano político Ricardo Alarcón de Quesada foi aceptada e en outubro de 2015 o xeneral Abelardo Colomé Ibarra solicitou a súa dimisión por problemas de saúde, aínda que aínda non se aprobou oficialmente.
Secretariado
O Secretariado do Comité Central do Partido é o órgano que axuda ao Buró Político no seu traballo cos seus cadros e militantes. Existiu de 1965 a 1991 (as súas funcións foron asumidas pola Oficina Política ampliando o número dos seus membros) e foi restaurada en 2006. Os seus membros son os xefes das comisións permanentes do Comité Central (entidades creadas en 2008 e agrupando os departamentos do Comité Central). Os líderes da Secretaría e dos departamentos constitúen un aparello político paralelo ao Goberno da nación, intervindo no desenvolvemento e control das políticas das axencias da administración central do Estado e dos gobernos provincial e municipal.
A Secretaría está presidida polo Primeiro Secretario do Comité Central. No VI Congreso do PCC, celebrado en abril de 2011, decidiuse que José Ramón Machado Ventura, segundo secretario, presidiría este órgano por delegación permanente do primeiro secretario Raúl Castro Ruz, feito que ocorreu por primeira vez na historia do PCC.
Departamentos e outras estruturas auxiliares
Para o seu funcionamento interno o Comité Central organízase en departamentos, cuxa actividade subordina ao Secretariado do Comité Central. Hai tamén outras estruturas subordinadas ao Comité Central como a Oficina de Asuntos Relixiosos, a Escola Superior do Partido ou o xornal Granma. As súas máximas autoridades poden ser membros do Comité Central ou militantes simples do partido designados para estas funcións administrativas.
Organización territorial
Os militantes e as estruturas do PCC teñen a súa organización territorial de acordo coa organización político-administrativa do país. Nas provincias, o seu órgano máis alto é o Comité Provincial, encabezado polo Buró Provincial. Nos municipios é o Comité Municipal. As autoridades máis altas tamén son os Primeiros Secretarios.
O sistema político cubano
"Finalmente, despois de feitas todas as consultas nun ambiente plenamente democrático, as eleccións realízanse mediante votacións directas e secretas".
Aintzane Ezenarro
Aintzane Ezenarro Egurbide, nada en Getaria, Guipúscoa, o 18 de marzo de 1971, é unha xornalista e política vasca. De 2005 a 2012 foi deputada do Parlamento Vasco. Pertenceu ao partido independentista vasco Aralar até a súa expulsión en maio de 2012 xunto con outros dous compañeiros do grupo parlamentario. A diferenza doutros membros de Aralar, Aintzane Ezenarro non provén de Herri Batasuna senón do movemento Elkarri.
Biografía e traxectoria política
Aintzane Ezenarro naceu nunha familia obreira, próxima aos movementos sindicais. É a maior de tres irmáns. Gústalle ler principalmente literatura en éuscaro e entre os seus autores favoritos atópase o donostiarra Iban Zaldua. É nai de tres fillos.
Elkarri
Licenciada en Xornalismo e Socioloxía Política, pasou por varios medios de comunicación, entre eles a televisión autonómica vasca, EiTB. Posteriormente Ezenarro uniuse a Elkarri, «movemento social polo diálogo» con quen tomou contacto durante a súa etapa universitaria, non só como simpatizante senón tamén profesionalmente. Foi durante seis anos membro do seu Obradoiro Nacional e responsable da súa revista durante catro anos. Segundo as súas propias declaracións, foi a decepción que sufriu cando, en decembro de 1999, ETA rompeu a tregua que mantiña tras catorce meses de inactividade, o que lle impulsou a saltar á area política e a colaborar na formación de Aralar, corrente de Euskal Herritarrok que se constituíu en partido no proceso de refundación que deu lugar a Batasuna, no ano 2001.
En decembro de 2001 foi galardoada co Memorial Joan B. Cendrós de artigos sobre a nación catalá publicados fóra dos territorios cataláns polo seu artigo aparecido na revista de Elkarri, «Catalunya por el diálogo».
Aralar
En 2003 foi elixida concelleiro por Aralar na súa localidade natal, Getaria, posto que revalidaría en 2007. Ademais, en outubro de 2003 substituíu ao único membro de Aralar nas Xuntas Xerais de Guipúscoa, José Etxeberria. Porén, non rematou a lexislatura (sendo substituída por Rebeka Ubera), ao ser designada cabeza de lista por Guipúscoa pola súa formación política para as eleccións ao Parlamento Vasco de 2005. Ezenarro obtivo o escano, sendo a única parlamentaria de Aralar durante a VIII lexislatura (2005-2009).
Como edil e deputada autonómica, impulsou as investigacións sobre a cuestionada xestión do Museo Balenciaga. Tamén apoiou habitualmente as iniciativas do tripartito liderado por Juan José Ibarretxe. Situouse publicamente en contra da Lei de Partidos e a favor da participación de Batasuna e os seus continuadores nas eleccións. Nas eleccións de 2009 repetiu como cabeza de lista por Guipúscoa, conseguindo de novo o escano xunto con outro tres deputados de Aralar, o que lles permitiu conformar grupo parlamentario propio.
Alexandra Fernández Gómez
Alexandra Fernández Gómez, nada en Vigo o 21 de outubro de 1988, é unha política galega. Resultou elixida deputada por En Marea no Congreso durante a XI e XII lexislatura, de 2016 a 2019.
alt=Papeleta do BNG para o Parlamento galego, eleccións xullo 2020.|miniatura|Papeleta do BNG para as Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020. Por discrepancias polo funcionamento do grupo político de En Marea no Congreso renunciou a presentarse ás Eleccións xerais de abril de 2019. Nas Eleccións xerais de novembro de 2019 solicitou publicamente o apoio para o BNG. Nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020 participou na candidatura do Bloque Nacionalista Galego como número tres pola provincia de Pontevedra.
Traxectoria
Fixo o bacharelato no IES Alexandre Bóveda de Vigo. Cursou estudos de Arquitectura e Urbanismo na Escola Superior Gallaecia de Vila Nova de Cerveira. Pertence á Asociación Cultural Bou Eva.
Como militante da Frente Popular Galega  e Anova-Irmandade Nacionalista, participou no proceso constituínte da Marea de Vigo. Foi elixida, a través de primarias, para formar parte da candidatura de En Marea para as eleccións xerais do 20 de decembro de 2015. Ocupou a cabeza de lista pola provincia de Pontevedra, sendo reelixida no mesmo lugar para as eleccións do 26 de xuño de 2016.
Aínda que actuou en numerosas ocasións como portavoz do grupo ,a deputada decidiu absterse na votación aos presupostos do 2019, por consideralos lesivos para Galiza. Os demais membros do grupo, por contra, votaron a favor dos orzamentos presentados polo goberno socialista, seguindo a liña marcada por Podemos.
O 29 de febreiro de 2020, tras meses de rumores sobre o seu achegamento ao BNG, a formación nacionalista anunciou a incorporación da ex-deputada ás súas listas. Tras ser avalada polas asembleas da militancia e polo Consello Nacional do BNG, foi designada como número tres das candidaturas pola provincia de Pontevedra nas Eleccións ao Parlamento de Galicia dese ano, e foi elixida deputada do Parlamento de Galicia.
Maiorga Ramírez
miniatura|Maiorga Ramírez nun mitin de [[Bildu o 11 de abril de 2011.]] Maiorga Ramírez Erro, nado en 1976 en Tafalla, é un político navarro. Licenciado en filosofía e ética pola Universidade do País Vasco e doutorado pola UNED. A súa traxectoria política comeza en 1995 cando se afilia a Eusko Alkartasuna (EA) e Gazte Abertzaleak, as xuventudes do partido. Dende 2004 preside o partido en Navarra. Tralas eleccións municipais do 2003 foi elixido concelleiro por Eusko Alkartasuna na súa vila natal, Tafalla. Na actualidade tamén é deputado no Parlamento de Navarra de Euskal Herria Bildu.
Grifón
Un grifón (do grego γρυφος, gryphos, persa شیردال‌ shirdal, "león-aguia") é unha criatura mitolóxica, coa parte superior dun aguia xigante, con plumas douradas, pico afiado e poderosas garras, e a parte inferior dun león, con pelaxe amarela, patas musculosas e cola. Algúns grifóns aparecen representados con orellas bicudas ou plumas na cola.
Segundo a mitoloxía é oito veces maior e máis forte ca un león común, capaz de coller coas súas garras un xinete co seu cabalo ou un par de bois. Coas súas garras adóitanse facer copas para beber, e coas súas costelas arcos para tirar frechas.
Orixe do mito
Unha hipótese estima a súa orixe nos numerosos restos fósiles de dinosauros da familia Ceratopsidae atopados en grande número nos desertos de Asia Central, especialmente en Mongolia. Estes esqueletos esmagados, de boca en forma de pico ganchudo, amplos osos escapulares, cola longa e patas con pezuños de varios dedos, puideron dar lugar a unha reinterpretación, converténdose en criaturas mitolóxicas a falta dun referente real.
As primeiras representacións aparecen en Oriente Próximo, en pinturas e esculturas da antiga Babilonia, Asiria e Persia.
Unha lenda grega relata que o deus Apolo fora buscar grifóns e regresara cabalgando sobre o lombo dun deles. Estaban consagrados a Apolo e vixiaban os seus tesouros para protexelos dos Arimaspos. Tamén custodiaban os cráteres de viño de Dioniso.
Un mito máis recente conta que se encargaban de velar o ouro que había nos desertos do norte da India, en parte para protexer as súas crías, xa que tiñan os seus niños nas montañas nas que se extraía o metal.
Os romanos usábano simplemente con propósitos decorativos en frisos e patas de mesa, altares e candelabros. A súa imaxe foi usada nos primeiros tempos do cristianismo nos bestiarios (ou alegorías de animais) de san Basilio e san Ambrosio. Tamén aparecen en gárgolas da arquitectura gótica da baixa Idade Media.
O grifón é tamén un emblema en heráldica, coma o unicornio, o león ou o hipogrifo. Representa convencionalmente a forza, o valor e a vixilancia.
Representación na arte en Galiza
miniatura|dereita|200px|Grifóns na igrexa parroquial de [[Breixa, Silleda|Santiago de Breixa (Silleda).]] Durante a Idade Media era frecuente representar seres mitolóxicos tanto en esculturas como en imaxes nos libros.
Na catedral de Santiago de Compostela hai dous grifóns no capitel do deambulatorio, e outros dous nun capitel do muro sur.
No concello de Silleda hai cinco imaxes na igrexa de Santiago de Breixa, outra na parroquia do San Mamede de Castro, e dous afrontados en Escuadro. Outros dous na igrexa de Santa María de Herbón (Padrón) e Bembibre (Taboada). En Ferreira de Negral (Palas de Rei) aparece un grifón enfrontado a un basilisco, e en Santa María de Cambre aparece xunto á psicostasia. Tamén hai imaxes de grifóns nun canzorro da igrexa de Santa María Salomé de Santiago, nun capitel de San Salvador de Asma (Chantada), San Pedro de Portomarín, Sucastro e Fufín (Monterroso), e na igrexa de San Domingos de Ribadavia.
Na parte exterior do muro lateral da capela maior da catedral de Ourense hai un grifón, e varios nun capitel do cruceiro da catedral de Tui.
Na basílica de San Martiño de Mondoñedo (Foz) hai un grifón moi grande enfrontándose a un home con túnica curta e unha lanza longa. Tamén aparece loitando contra un home en Requeixo (Chantada) e Carboentes (Rodeiro).
Fontes, Amoeiro, Amoeiro
Fontes é un lugar da parroquia de Amoeiro no concello ourensán de Amoeiro na comarca de Ourense. Tiña 20 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 9 eran homes e 11 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 21 habitantes (10 homes e 11 mulleres).
Draymond Green
Draymond Jamal Green, nado o 4 de marzo de 1990 en Saginaw, Míchigan, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga nos Golden State Warriors da National Basketball Association (NBA).
Lingua huichol
Clasificación
O huichol é unha lingua uto-azteca, do grupo sonorense ou mexicano, do mesmo xeito que o pima, o mayo ou o náhuatl. A lingua máis achegada ó huichol é o cora ou nayeri, xunto co cal forma a póla lingüística corachol. A rexión huichol aséntase no espiñazo da Serra Madre Occidental, no estado de Xalisco. Os huicholes habitan nos concellos de Huejuquilla el Alto, Mezquitic e Bolaños, ó norte do estado de Xalisco, así como en La Yesca e El Nayar, no estado de Nayarit, e hai grupos minoritarios nos estados de Zacatecas e Durango.
Draymond Green
Tempada 2012-2013
Green foi seleccionado na 35ª posición do Draft da NBA de 2012 polos Golden State Warriors, e asinou con eles un contrato de tres anos e 2.6 millóns de dólares. No primeiro partido da tempada, o 31 de outubro contra os Phoenix Suns, Green xogou un minuto, capturando un rebote defensivo e facendo unha falta. Co paso dos partidos, foi aumentando o número de minutos de xogo, especialmente coas lesións de Brandon Rush e Richard Jefferson. Green anotou o primeiro punto da súa carreira profesional ó anotar un tiro libre contra os Los Angeles Lakers, na derrota de Golden State por 101-77, o 9 de novembro de 2012.
Tras xogar uns poucos minutos ó comezo da tempada, a mediados de novembro Green tivo preto de 17 minutos por partido en 5 encontros. O 12 de decembro de 2012, Green anotou a bandexa gañadora a 0.9 segundos do remate do partido na vitoria dos Warriors por 97-95 contra os campións da tempada anterior Miami Heat.
Factorización
dereita|miniatura|O polinomio x2 + cx + d, onde a + b = c e ab = d, pode ser factorizado en (x + un)(x + b). En matemáticas, a factorización consiste en escribir un número ou outro obxecto matemático como produto de varios factores, normalmente obxectos máis pequenos ou máis sinxelos do mesmo tipo. Por exemplo,
3 × 5
é un factorización do enteiro
15
, e
(x – 2)(x + 2)
é un factorización do polinomio
x2 – 4
.