cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Leicester Tigers
Historia
Co remate da etapa dos equipos afeccionados do rugby a mediados da década dos 90, en Europa se creou a primeira competición continental, a Heineken Cup. Os Leicester Tigers chegaron á final na súa segunda participación, na tempada 1996/97, caendo derrotados fronte ó conxunto francés de Brive por 28 a 9. A vinganza chegou na tempada 2000/01 na que Leicester Tigers se proclamou campión de Europa vencendo na final ó Stade Français por 34 a 30. Na tempada seguinte, a 2001/02, o equipo repetiu éxito na máxima competición continental derrotando na final a Munster Rugby por 15 a 9. Dende ese ano Leicester Tigers intentou reconquistar o título sen faltar a ningunha edición do campionato, chegando en outras 2 ocasiones á final nas tempadas 2006/07 e 2008/09, caendo derrotado nas dúas fronte a London Wasps por 25 a 9 e Leinster Rugby por 19 a 16 respectivamente.
Estadio
O mítico estadio dos Leicester Tigers é Welford Road, construído en 1892, e que foi recentemente renovado para ampliar a súa capacidade ata os 24.000 seareiros.
Competicións nacionais
Leicester Tigers é o equipo máis laureado na Premiership inglesa, con 9 títulos dende 1988, ano de creación da liga. Até o 2012, o equipo levaba disputadas 8 finais consecutivas, o que da boa idea do potencial competitivo que ten o club nos últimos anos dentro da súa liga.
Equipo actual
250px|miniatura|dereita|Brett Deacon gañando un saque de lateral o [[1 de decembro de 2012 fronte ó Bath Rugby.]]
Adestradores
O primeiro adestrador dos Tiguers logo da profesionalización do rugby inglés en 1996 foi o australiano Bob Dwyer, que substituíu ao inglés Chalkie White, quen dirixira ao equipo de Leicestershire entre 1968 e 1983. A continuación todos os adestradores do equipo dende o inicio da era profesional:
Mac OS
Mac OS é un sistema operativo creado por Apple para a súa liña de computadoras Macintosh. Na actualidade estase a comercializar a versión 10.13 (macOS High Sierra) do macOS, a última versión do sistema.
Aparición
A primeira versión deste sistema foi lanzada ó mercado en 1984, coincidindo co primeiro ordenador Macintosh. Ó igual que os sistemas empregados en anteriores máquinas de Apple introducía unha interface gráfica manexada mediante o rato, fronte ós PC de IBM desa época, que utilizaban MS-DOS.
Porén, a realidade é que o seu éxito no mercado foi relativo, especialmente tras a xeralización das máquinas PC e a introdución do Microsoft Windows. En calquera caso, sempre mantivo unha cota de mercado aceptable, ó redor dun 5%. Co paso dos anos, os problemas financeiros de Apple e a escasa innovación, xunto coa competencia de alternativas libres como Linux puxeron en risco a continuidade da plataforma.
macOS
No ano 2001 Apple introduciu a versión 10 deste sistema. Esta versión foi revolucionaria, xa que supuxo a ruptura coa liña de desenvolvemento existente ata entón: é un sistema novo, cun fondo UNIX, e que para manter a compatibilidade co software existente ata entón sérvese dun emulador. A introdución deste novo sistema, bautizado como Mac OS X, xunto co éxito doutras áreas comerciais da empresa (iPod) fai que a supervivencia da plataforma pareza garantida. O 13 de xuño de 2016, durante a WWDC, Apple anunciou que OS X pasaría a chamarse macOS, facendoo coincidir co esquema dos nomes dos demais sistemas operativos de Apple; iOS, tvOS e watchOS.
Evolución da súa compatibilidade
No 2005 Apple tomou a decisión de deixar de incorporar procesadores PowerPC nas súas máquinas e comezar a empregar Intel Pentium. Isto abre as portas da compatibilidade deste sistema con máquinas PC, e de feito nese mesmo ano comezaron a aparecer os primeiros desenvolvementos extraoficiais con ese obxectivo, aínda que nin contan co apoio da compañía nin con apoio legal. Nun futuro, porén, non é descartable a aparición dunha versión oficial para PC.
Plasmina
Función e activación
miniatura|left|300px|Fibrinólise (simplificada). As frechas azuis significan estimulación e as vermellas inhibición.
A plasmina é unha serina protease que actúa disolvendo os coáguloos sanguíneos de fibrina. Ademais da fibrinólise, a plasmina proteoliza proteínas noutros varios sistemas: activa colaxenases, a algúns mediadores do sistema de complemento e debilita a parede do folículo de Graaf (o que orixinará a ovulación). Cliva a fibrina, fibronectina, trombospondina, laminina, e o factor de von Willebrand.
A plasmina orixínase a partir dunha proteína precursora ou cimóxeno chamado plasminóxeno, que se libera do fígado á circulación sistémica. Na circulación, o plasminóxeno adopta unha conformación pechada resistente á activación. Sobre os coágulos ou sobre a superficie celular, o plasminóxeno adopta unha forma aberta que pode ser convertida en plasmina activa por diversos encimas, como o activador do plasminóxeno tisular (tPA), activador do plasminóxeno uroquinase (uPA), calicreína, e o factor XII (factor de Hageman). A fibrina é un cofactor da activación do plasminóxeno polo activador do plasminóxeno tisular. O receptor do activador do plasminóxeno uroquinase (uPAR) é un cofactor para a activación do plasminóxeno polo activador do plasminóxeno uroquinase. A conversión do plasminóxeno en plasmina implica a clivaxe do enlace peptídico entre a Arg-561 e a Val-562.
A clivaxe da plasmina, á súa vez, produce anxiostatina.
Interaccións
A plasmina interacciona coa trombospondina 1, a alfa 2-antiplasmina  e a proteína de unión ao factor de crecemento similar á insulina 3 (IGFBP3).
Emperador Gaozu de Han
Nome
Liu Bang (chinés tradicional: 劉邦, chinés simplificado: 刘邦, pinyin: Liú Bāng) era o seu nome propio orixinal. Antes de ser emperador, foi coñecido tamén como Duque de Pei (Pei Gong, 沛公), polo seu lugar de nacemento, e tivo tamén o título de Príncipe de Han, que lle foi outorgado por Xiang Yu, o gran príncipe de Chu Occidental, durante a crise que precipitou o final da dinastía Qin. Precisamente como Príncipe de Han logrou ser nomeado emperador da nova dinastía, á que deu o nome de "Han".
Como emperador, foi coñecido primeiro como Tàizǔ (太祖), nome habitual dos emperadores fundadores. Posteriormente, foi coñecido como emperador Gāozǔ 高祖 e postumamente como Gāodì (高帝, "emperador Gao"). Actualmente, en chinés é coñecido como Han Gaozu ("Gaozu de Han") ou Han Gaodi ("Emperador Gao de Han"). A diferenza do que ocorre con outros emperadores chineses, é tamén moi frecuente o uso do seu nome propio orixinal "Liu Bang".
A insurrección contra a dinastía Qin
En 209 a. C. Chen Sheng iniciou unha sublevación contra a dinastía Qin e asumiu o título de "rei do gran Chu". Pei estaba no territorio de Chu. No momento en que Liu Bang liberou os presos que escoltaba cara ao monte Li, converténdose el mesmo en fuxitivo, Xiao He exercía as funcións de secretario do maxistrado de distrito de Pei.
Cando Chen Sheng comezou a súa rebelión, o maxistrado de distrito sopesou unirse á insurrección, e seguindo as recomendacións de Xiao e de Cao Can (曹參) (por entón un funcionario das forzas da orde do distrito), fixo enviar a Fan Ceng (樊噌), cuñado de Liu Bang, para convidar formalmente a Liu e o seu grupo de bandoleiros a que acudisen ao distrito de Pei para sumarse á rebelión. Fan Ceng levou a súa mensaxe a Liu, quen accedeu a trasladarse a Pei, mais durante a viaxe a Pei, o maxistrado cambiou de opinión e pechou as portas da cidade. Temendo que Xiao e Cao mantivesen o seu compromiso coa rebelión e abrisen as portas aos homes de Liu Bang, o maxistrado ordenou executalos. Con todo, Fan Ceng e Cao Can lograron fuxir, uníndose ao grupo de Liu Bang, que cercou a cidade. Presumiblemente por idea de Xiao Hei, e a través de mensaxes lanzadas con frechas ao interior da cidade amurallada, o grupo rebelde instou os anciáns da cidade a desobedecer o maxistrado e aceptar a rendición da cidade. Estes aceptaron, asasinando o maxistrado e abrindo as portas da cidade aos homes de Liu Bang, concedendo a este o título de "Duque de Pei".
Liu Bang, sumándose así á rebelión contra a dinastía Qin, púxose ás ordes de Xiang Liang (項梁) e, despois de que este fose asasinado, pasou ao servizo de Mi Xin (羋心), o príncipe Huai de Chu, que era o líder nominal da coalición dos estados rebeldes. Mi Xin concedeu a Liu a distinción de "Marqués de Wu'an". Foi naquela época cando Liu trabou contacto con Zhang Liang (張良), que acabou por ser uns dos seus principais colaboradores e estrategos.
Mi Xin fixo a promesa de que aquel que ocupase primeiro a rexión de Guanzhong, a chaira do Shaanxi central, a terra orixinal dos Qin, seríalle concedido Guanzhong como reino persoal. El mesmo encomendou a Liu Bang esta misión, en parte porque estimaba a Liu como home recto e bondadoso, a diferenza de Xiang Yu, ao que vía como cruel e impetuoso. Mentres Xiang Yu estaba inmerso na batalla co principal continxente do exército Qin, Liu conseguiu invadir Guanzhong con relativa facilidade.
En decembro de 207 a. C., o último gobernador Qin Ziying (子嬰) rendeuse a Liu Bang e o seu exército rebelde, e en 206 a. C., Liu entrou na capital de Qin Xianyang. Con todo, Xiang Yu era aínda considerado como o home forte da rebelión e Liu Bang viuse obrigado a ceder o control sobre Xianyang a Xiang Yu. Este chegou mesmo a considerar a posibilidade de facer matar a Liu nunha cea que foi máis adiante coñecida como o banquete da porta de Hong, aínda que finalmente desestimou levar a cabo o plan de asasinato.
A contenda entre Chu e Han
Ao ver a totalidade do antigo imperio de Qin baixo o seu control, Xiang Yu emprendeu a reorganización administrativa dos territorios baixo o seu poder. Nesta reorganización incluíronse tamén as zonas aínda non conquistadas de Qin e os estados rebeldes, quedando o territorio dividido en dezanove principados baixo a autoridade, real ou reivindicada, do poder central.
Xiang Yu non respectou a promesa de Mi Xin, príncipe Huai de Chu, que foi asasinado por ordes do propio Xiang. Pola contra, outorgou Guanzhong aos príncipes do tres Qin, mentres que a Liu Bang foille concedido unicamente o principado de Han, que abarcaba os territorios actuais de Sichuan e Chongqing, así como o sur de Shaanxi.
Gran Premio do Reino Unido de 1993
O Gran Premio do Reino Unido de 1993 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 11 de xullo de 1993 no circuíto de Circuíto de Silverston en Silverston, Reino Unido. Foi a novena carreira do Campionato do Mundo da tempada de. Foi o 48º Gran Premio do Reino Unido e o 29º celebrado en Silverston. A carreira disputouse sobre 59 voltas ao circuíto de máis de cinco quilómetros para unha distancia de carreira de 308 quilómetros. Foi gañada desde pole position por Alain Prost, conducindo un Williams - Renault. Foi a sexta vitoria de Prost da tempada e a 50° da súa carreira na Fórmula Un. Michael Schumacher terminou segundo nun Benetton - Ford, co seu compañeiro de equipo Riccardo Patrese en terceiro lugar.
Emperador Gaozu de Han
A contenda entre Chu e Han
No seu dominio do principado de Han, Liu Bang concentrou os seus esforzos no desenvolvemento de métodos agrícolas e na formación do seu exército propio, mediante o cal reforzou o seu poder militar. Non transcorrera moito tempo cando o exército de Liu desbordou os límites do principado de Han, forzando o derrocamento dos reis do tres Qin e ocupando Guanzhong, onde declarou a guerra contra Xiang Yu, actualmente coñecida como guerra de Chu e Han.
Gran Premio do Reino Unido de 1993
Informe
Con Nigel Mansell competindo nas Indycars nos Estados Unidos, os seareiros británicos leváron a Damon Hill aos seus corazóns. Williams logrou 1-2 en cualificación con Prost na pole por diante de Hill, Schumacher, Ayrton Senna, Patrese e Martin Brundle.
Ao principio, Hill tomou a liderado diante de Prost, quen tamén foi adiantado por Senna. Mentres Hill afastábase á fronte, Senna aguantaba tanto a Prost como a Schumacher. Prost finalmente superou a Senna na volta 7, pero Hill xa estaba a cinco segundos. Na volta 13, Schumacher superou a Senna en terceiro lugar e afastouse.
Emperador Gaozu de Han
A contenda entre Chu e Han
A pesar de que Xiang Yu gozaba dunha vantaxe militar considerable sobre Liu Bang, a súa posición era politicamente máis débil. Xiang Yu continuou a inflixir derrotas aos homes de Liu no campo de batalla. Con todo, os enfrontamentos armados contribuíron a aumentar o número de seguidores de Liu Bang, ata que se inverteu a tendencia e as tropas de Xiang Yu comezaron a ceder terreo ante Liu Bang. Ao ser definitivamente derrotado, Xiang Yu optou polo suicidio.
Gran Premio do Reino Unido de 1993
Informe
miniatura|left | Damon Hill lideraba cando o seu motor explotou na volta 42. Gradualmente, Prost pechou a Hill, reducindo a brecha a tres segundos despois de deterse no pit a metade de carreira. Logo, Luca Badoer estrelouse, saíu o Safety Car e a brecha entre Hill e Prost desapareceu. O Safety Car entrou na volta 40, antes de que o motor de Hill explotase dúas voltas máis tarde. A caixa de cambios de Brundle fallou na volta 54 cando ía cuarto. Finalmente, na última volta, o auto de Senna quedou sen combustible. Prost gañou o seu 50º Gran Premio por diante de Schumacher, Patrese, Johnny Herbert, Senna (que se clasificou quinto) e Derek Warwick.
Emperador Gaozu de Han
A contenda entre Chu e Han
A guerra prolongouse durante cinco anos, entre o 206 e o 202 a. C., e concluíu coa vitoria total de Liu Bang. Derrotando a Xiang Yu, Liu proclamouse a si mesmo emperador e estableceu a nova dinastía Han no ano 202 a. C., convertendo a cidade de Chang'an (actual Xi'an) na súa capital. Liu Bang pasou así a ser coñecido como Emperador Gao de Han.
Gran Premio do Reino Unido de 1993
Informe
Ao felicitar ao equipo Lotus polo cuarto posto de Herbert, Murray Walker pechou a súa transmisión coas palabras "¡Lotus regresou!". Resultou que o equipo só anotou puntos unha vez máis.
Clasificación
miniatura|Ayrton Senna clasificouse quinto logo de quedar sen combustible na última volta.
Emperador Gaozu de Han
Reinado como Emperador
Despois de que Liu Bang ocupase o poder, recentralizou a China baseándose no modelo de Qin. Substituíu gradualmente os vasalos orixinais, concedendo as súas terras aos seus parentes. Posto que a economía fora devastada pola guerra despois do falecemento do último emperador da dinastía Qin, reduciu impostos, desenvolveu a agricultura e restrinxiu o gasto público. Con todo, en resposta ao que el viu como a decadencia dos comerciantes de Qin, restrinxiu o comercio con fortes impostos e restricións legais aos comerciantes. Tamén fixo as paces cos xiongnu. Baixo o reinado de Gāozǔ, o confucianismo substituíu gradualmente o pensamento dos legalistas; apoiou os eruditos confucionistas durante o seu goberno, mentres que as severas leis dos legalistas foron diminuíndo en influencia. Os esforzos do emperador Gāozǔ estableceron unha base sólida para o longo reinado de catrocentos anos da dinastía Han. Liu Bang tamén se dedicou a someter os reinos rebeldes baixo a súa autoridade. Pronto se anexionou a maior parte deses reinos e estableceu principados neles, cos seus fillos e parentes como príncipes, consolidando o seu recentemente nado imperio. En política exterior Liu Bang tentou combater mediante campañas militares as incursións dos xiongnu, mais os seus exércitos foron abatidos varias veces no campo de batalla. Como consecuencia, utilizou outra táctica: decidiu tranquilizar os xiongnu mediante alianzas matrimoniais entre as princesas da familia real e os chanyu, os líderes dos xiongnu. Esta política mantívose preto de 70 anos.
Sucesión
O herdeiro natural de Liu Bang era o príncipe Liu Ying, fillo máis vello do emperador e da emperatriz Lü Zhi. Con todo, Liu Bang non vía en Liu Ying os dotes necesarios para ser o seu sucesor, preferindo o seu fillo Ruyi, o príncipe Yin de Zhao, fillo da dama Qi, unha das concubinas do emperador. A pesar dos intentos de Liu Bang de outorgar a sucesión a Ruyi, a maior parte dos ministros mantiveron a súa lealdade a Liu Ying e á súa nai a emperatriz Lü. Trala morte de Liu Bang, Liu Ying accedeu ao trono e, segundo o relato tradicional, a propia emperatriz Lü envelenou a Ruyi e torturou a concubina Qi ata a morte.
Célula principal paratiroide
miniatura|350px|Micrografía dunha preparación de glándula paratiroide, tinguida con hematoxilina-eosina. As células principais paratiroides (ou, simplemente, células paratiroides) son as células da glándula paratiroide encargadas de producir a parathormona (PTH). Están acompañadas na glándula polas células oxifílicas e as células acuosas da paratiroide.
Cando estas células aumentan a súa actividade produtora de PTH, a hormona fai que se incremente considerablemente a concentración de calcio no plasma sanguíneo. As células paratiroides son un dos poucos tipos de células que regulan os niveis de calcio intracelulares como consecuencia de cambios na concentración extracelular (plasmática) do calcio. Utilizan un receptor sensible ao calcio e un mecanismo regulatorio de retroalimentación negativa.
Características histolóxicas
As células principais paratiroides son poligonais, de 7 a 10 microns de diámetro con núcleo central e citoplasma claro algo acidófilo. Presentan cisternas do retículo endoplasmático rugoso dispostas paralelamente en conxuntos moi rechamantes, mitocondrias alongadas e un aparato de Golgi pequeno e xustanuclear. No citoplasma obsérvanse abundantes gránulos de glicóxeno (polisacárido de reserva) e de lipofuscina. Tamén hai gránulos arxirófilos revestidos de membrana, irregulares e densos, que se agrupan na periferia da célula. Ás veces presentan un só cilio abortivo proxectado cara ao espazo intercelular.
Secreción de PTH
A secreción da hormona paratiroide está controlada principalmente pola concentración de calcio ([Ca2+]) no plasma sanguíneo por medio dunha retroalimentación negativa. É dicir, se hai moito calcio extracelular a célula non segrega a hormona. As moléculas do receptor sensible ao calcio localizadas nas células principais paratiroides detectan as concentracións de Ca2+. Estes receptores están acoplados á proteína G. O calcio extracelular desencadea a cascada de activación da proteína G a través da acción da fosfolipase C. Como consecuencia orixínanse mensaxeiros intracelulares (IP3 e diacilglicerol), os cales causan unha liberación de calcio dos seus depósitos intracelulares e un fluxo de calcio extracelular no espazo citoplasmático. O efecto desta sinalización por niveis elevados de calcio extracelular orixina unha concentración de calcio intracelular, que inhibe a secreción da PTH preformada almacenada en gránulos nas células da glándula paratiroide. Por tanto, o exceso de calcio inhibe a fusión das vesículas e a liberación da PTH.
Nomenclatura
O termo "célula principal" tamén se usa para referirse a células doutros tecidos con outras características. Tamén se fala de "células principais gástricas" ou "células principais" dos paraganglios e dos túbulos colectores dos riles.
Kosmos 394
Kosmos 394 (Космос 394 en ruso), tamén denominado DS-P1-M Nº 2, foi un satélite artificial soviético lanzado o 9 de febreiro de 1971 mediante un foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 394 foi o segundo membro da serie de satélites DS-P1-M e o primeiro lanzado con éxito, adicados a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
John Hay Beith
John Hay Beith, nado o 17 de abril de 1876 e finado o 22 de setembro de 1952, foi un soldado e escritor escocés coñecido co sobrenome artístico de Ian Hay.
Traxectoria
Naceu en Edimburgo e educouse no Fettes College da súa cidade natal e no St. Johns College de Cambridge. En 1902 entrou como profesor auxiliar de ciencias en Durham School, máis tarde ensinou en Fettes, pasando gran parte do seu tempo libre escribindo, as súas novelas desta época novelas combinan o humor coa observación detallada. Durante a primeira guerra mundial foi un dos primeiros voluntarios en alistarse, serviu no rexemento Argyll and Sutherland Highlanders con destino en Francia desde abril de 1915. Recibiu unha medalla ó mérito militar polas súas accións de guerra. Entre 1938 e 1941 foi o director de relacións públicas da Oficina de Guerra.
En 1928 adaptou para o teatro a novela de P. G. Wodehouse A Damsel in Distress e en 1930 colaboraron xuntos na dramatización de Leave it to Psmith. Beith traballou como asesor técnico para o filme The Little American (1917) de Cecil B. DeMille e foi responsable do guión ou dos diálogos de quince filmes, entre eles dúas obras de Alfred Hitchcock, The Thirty-Nine Steps e Secret Agent.
Eric II de Noruega
Erik Magnusson, apodado o inimigo dos curas (en noruegués, Eirik prestehater). Nado no 1268 e finado en Bergen o 15 de xullo de 1299. Foi rei de Noruega de 1280 a 1299 baixo o nome de Eric II de Noruega.
Traxectoria
Erik foi o fillo máis vello de Magnus VI e Ingeborg de Dinamarca. Foi través da súa ascendencia materna, era descendente do rei Olaf o Santo e, polo tanto, co seu ascenso ao trono a descendencia de Olaf volveu a reinar en Noruega.
Reinado
Foi coroado en Bergen o 2 de xullo de 1280, contando con só 12 anos de idade. Por mor da súa curta idade, o goberno recalou nas mans dos seus conselleiros, entre os que atopábase a súa nai, a raíña viúva, Ingeborg.
É recordado como un rei débil, cuxas decisións sempre estiveron influídas polo seus conselleiros, aínda cando acadou a maioría de idade (15 anos). Recibiu o sobrenome de o inimigo dos curas pola tensa relación que mantivo coa igrexa norueguesa. Porén, a situación en realidade reflectía a rivalidade do clero coa aristocracia, que se fixera co control do goberno.
Probablemente pola cuestión dos reclamos da herdanza da súa nai en Dinamarca, Erik II apoiou a bandidos que, como Stig Andersen Hvide, asolaron as costas dinamarquesas despois da morte de Erik V.
Finou en 1299 e foi sepultado na antiga catedral de Bergen. Ao non deixar descendentes varóns, foi sucedido polo seu irmán máis novo, Haakon.
Matrimonio e fillas
En 1281, casou coa princesa Margarida de Escocia, filla do rei Alexandre III. O compromiso pactárase anos atrás, nun intento do seu pai, Magnus VI, de mellorar as relacións con Escocia. Margarida finou poucos anos despois, en 1283, dando a luz a súa filla.
O 25 de setembro de 1293 casou con outra princesa escocesa, Isabel Bruce, irmá de Roberto I de Escocia. Deste matrimonio tivo outra filla:
A Calle, Sarandós, Abegondo
A Calle é un lugar da parroquia de Sarandós no concello coruñés de Abegondo na Comarca da Coruña. Tiña 86 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 46 eran homes e 40 mulleres.
Universidade de Valencia
miniatura|Edificio histórico da Universidade de Valencia A Universidade de Valencia (oficialmente Universitat de València-Estudi General, en valenciano), fundada en 1499 baixo o nome de Estudi General, é unha das universidades máis importantes e antigas de España. É unha universidade pública, orientada á docencia e investigación en case todos os ámbitos do saber. Figura entre as catro mellores universidades españolas conforme o sistema de acreditación que elabora a Universidade de Shanghai Jiao Tong.
Divídese en tres campus principais: Blasco Ibáñez, Tarongers e Burjassot-Paterna, contando ademais con numerosas extensións, delegacións, centros adscritos e localizacións exemplares, como o edificio histórico de La Nau, o Xardín Botánico ou o Palau de Cerveró.
En marzo de 2010 contaba con aproximadamente 55 000 alumnos entre todas as súas titulacións, sendo así a maior universidade en número de alumnos das sete que conforman o sistema universitario da Comunidade Valenciana (contando tamén as dúas universidades privadas da autonomía) e a sétima a nivel estatal. Contaba con preto de 1.700 empregados de Administración e Servizos e máis de 3 500 docentes e investigadores.
Historia da Universidade de Valencia
A pesar de que xa desde o século XIII existía en Valencia a posibilidade de cursar certas ensinanzas superiores, estas eran impartidas por casas e entidades diferentes. Por iso, os Xurados de Valencia esforzáronse en reunir todas os estudos dependentes da cidade e da igrexa nun único "Estudi General". Froito deste traballo foron os estatutos publicados en 1412 e aprobados polo goberno municipal e o bispo Hugo de Llupià. Inicialmente as aulas establecéronse nuns locais sitos xunto á Igrexa de San Lourenzo, aínda que a liberdade de educación outorgada polos foros de Valencia permitiu que se estabeleceran escolas tamén noutros puntos. Esta primeira unificación dos estudos durou só até 1416, aínda que serviu de base para a futura creación da Universidade.
Anos despois, a rica sociedade valenciana do século XV, verdadeiro Século de Ouro Valenciano, desexaba que os estudos impartidos na súa cidade alcanzaran o rango de estudos universitarios, impelendo o Consello municipal a retomar a tarefa de unificación dos estudos. Desde o punto de vista loxístico, o Consello acordou a adquisición de casas e leiras que serviran de instalacións do Estudio Xeral, mentres que desde o punto de vista administrativo encargóuselle aos Xurados de Valencia que elaboraran uns segundos estatutos que previran a concesión de títulos académicos de nivel universitario. O resultado do primeiro foi a compra a Isabel Saranyó, o 1 de abril de 1493, dunha casa con hortas e patios que se convertería na primeira sede da Universidade: o actual Edificio da Nave. O resultado do segundo foi a redacción das Constitucións do Estudio Xeral o 30 de abril de 1499.
Co aparato loxístico e administrativo xa preparado, só faltaban as correspondentes licenzas para iniciar as súas actividades. Estas chegaron primeiro da man do papa Alexandre VI, quen coa súa bula pontificia do 23 de abril de 1501 recoñecía a nova universidade e autorizaba o arcebispo a outorgar os títulos de bacharelato e de doutor en nome da autoridade pontificia, e despois polo rei Fernando o Católico, quen ratificou o seu carácter universitario co seu privilexio real de 2 de febreiro de 1502. Así, o Estudio Xeral inaugurouse oficialmente o 13 de outubro de 1502 con prerrogativas e distincións equivalentes ás da universidades de Roma, Boloña, Salamanca e Lleida.
Programas de dobre titulación
No curso 2010-2011 completouse a implantación dos novos Graos. Máis información en Oferta de Graos
Oferta complementaria
Os programas de intercambio con outras institucións académicas estranxeiras e os programas de cooperación internacional e axuda ao desenvolvemento, permiten aos estudantes realizar parte dos seus estudos en Europa, Norte América, América Latina, e Asia. Hai tres tipos de programas de mobilidade: o programa Erasmus, os programas internacionais de mobilidade (PIM), e os programas específicos de mobilidade. En relación coa mobilidade de estudantes no marco do programa Erasmus, a Universitat de València está entre as máis activas de Europa.
O Instituto Confucio da Universitat de València promove a lingua e cultura chinesa e apoia a ensinanza do chinés. As súas intalacións atópanse na Facultat de Filologia, Traducció i Comunicació.
O Centre Internacional de Gandía da Universitat de València ofrece cursos, masters e seminarios, e desenvolve o Espazo de Cultura Brasileira. Durante o verán realiza a Universitat d’Estiu de Gandia, sendo unha das máis antigas de España no seu xénero.
O Centre d'Idiomes da Universitat de València ofrece ensinanaza de linguas á comunidade universitaria. Está aberto a todas as persoas que desexen mellorar o seu coñecemento de linguas.
Facultades e escolas
miniatura|250px|Universidade de Valencia. Campus dels Tarongers. A Universitat de València posúe 18 Facultades e Escolas localizadas nos seus tres grandes campus urbanos. Cada unha alberga Departamentos, até un total de 92, e ofrecen diversas titulacións de grao, masters oficiais e programas de doutoramento. Pode realizarse unha visita virtual de cada Centro mediante vistas panorámicas.
Campus de Burjassot-Paterna Campus de Blasco Ibáñez Campus de Tarongers
Extensión Universitaria de Ontinyent
Biblioteca
Un dos elementos máis significativos da Universidade é a súa biblioteca. A orixe desta remóntase á doazón, en 1785, dos libros de Francesc Pérez Baier. Inaugurouse en 1788, sendo reitor Vicent Blasco. Actualmente, a biblioteca histórica está situada no edificio de La Nau (rúa da Universidade, 2, Valencia). Aquí se conservan manuscritos, incunables e impresos publicados entre os séculos XVI ao XX. Durante a Guerra da Independencia unha bomba provocou un incendio no edificio da Universidade e provocou a perda da maior parte do fondo fundacional.
A biblioteca universitaria foi, durante a Guerra Civil e despois, depositaria dos libros requisados a particulares e a institucións, os cales constitúen un fondo de grande utilidade para o estudo da historia social e as artes gráficas desta época. Destaca a colección de carteis da Guerra Civil española.
O século XX viu a aparición de diferentes facultades e escolas universitarias, e a creación das súas correspondentes bibliotecas. Tamén naceron bibliotecas departamentais. A partir da aprobación dos Estatutos da Universidade de Valencia en 1985 configurouse un servizo xeral denominado Servizo de Información Bibliográfica (SIB), que aglutina todas as bibliotecas existentes na Universidade dotándoas de instrumentos de cohesión.
No ano 1990 inaugurouse a Biblioteca de Ciencias Eduard Boscà; no ano ano 1999, a Biblioteca de Ciencias Sociais Gregori Maians; no ano 2002, a Biblioteca de Humanidades Joan Reglà; e no 2009, a biblioteca de Ciencias da Saúde Pelegrí Casanova. O esquema organizativo complétase con outras bibliotecas máis pequenas.
Alumnos destacados
miniatura|Retrato do reitor Juan Bautista Peset Aleixandre.
Reitores da Universidade
miniatura|Retrato do Reitor Nicolás Ferrer Julve, polo pintor [[Julio Cebrián Mezquita (1854-1926)|150px]]
Desde a súa fundación a Universidade de Valencia tivo os seguintes reitores :
Século XVI:
Século XVIII:
Século XIX:
Século XX:
Século XXI:
Mocedades
thumb|Mocedades (1973)
Mocedades é un grupo musical español de folk e canción melódica formado en Bilbao en 1968.
O Castro, Burres, Arzúa
O Castro é un lugar da parroquia de Burres no concello coruñés de Arzúa na Comarca de Arzúa. Tiña 26 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 10 eran homes e 16 eran mulleres.
Arduinna
Arduinna (tamén Arduina, Arduinnae ou Arduinne) é unha deusa celta do bosque e da rexión de Ardennes, representada como unha cazadora montada nun xabaril. O seu culto orixinouse no que hoxe se coñece como Ardennes, unha rexión que abrangue zonas de Bélxica, Luxemburgo e Francia. Foi asimilada na relixión galo-romana como a deusa Diana.
Ephraïm Inoni
miniatura|250px|dereita|O embaixador dos [[Estados Unidos de América|EEUU R. Niels Marquardt con Ephraïm Inoni (á dereita) en Yaoundé, o 25 de setembro de 2006.]] Ephraïm Inoni, nado o 16 de agosto de 1947, é un político camerunés, que foi o primeiro ministro do Camerún dende o 8 de decembro de 2004 ata o 30 de xuño de 2009. Pertence ao grupo étnico bakweri.
Comité Nacional Olímpico e Deportivo do Camerún
O Comité Nacional Olímpico e Deportivo do Camerún (en Comité National Olympique et Sportif du Cameroun) é unha organización sen ánimo de lucro que serve o Comité Olímpico Nacional do Camerún e forma parte do Comité Olímpico Internacional. É tamén o organismo responsábel da representación do Camerún nos Xogos da Commonwealth.
Historia
O Comité Nacional Olímpico e Deportivo do Camerún foi creado o 17 de outubro de 1963, durante o encontro do Comité Olímpico Internacional en Baden, na Alemaña Occidental.
Villaturiel
Villaturiel é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 1.865 habitantes (INE, 2021).
Braquiación
miniatura|Ateles geoffroyi en plena braquiación A braquiación é unha modalidade de locomoción animal nas árbores, característica dos primates, e en particular dos simios antropomorfos. Debe o seu nome ao antropólogo escocés Arthur Keith e consiste no desprazamento pendurándose das pólas cos brazos estendidos, oscilando o corpo dun brazo a outro ao tempo que se fai unha reviravolta no aire, isto é posible pola gran capacidade de movemento do brazo por riba dos ombreiros debido a modificacións anatómicas que fai que as omoplatas estean situadas en posición dorsal, ademais da mobilidade do pulso, a clavícula alongada e a posibilidade de estender totalmente os brazos
Remolacha
A remolacha ou beterraba (Beta vulgaris) é unha planta da familia das quenopodiáceas (Chenopodiacea), segundo a clasificación clásica, ou das amarantáceas (Amaranthaceae), segundo a clasificación filoxenética,  cuxas follas e raíces son comestíbeis.
Existen numerosas variedades da especie, das que algunhas se empregan para a alimentación humana (ben a raíz, ben as follas, como na acelga (Beta vulgaris var. cicla) ; outras como penso para o gando (remolacha forraxeira : Beta vulgaris var.alba), e outras para a produción de azucre (remolacha azucreira, ''Beta vulgaris subsp. vulgaris var. altissima). Tamén existe a acelga mariña (Beta vulgaris subsp maritima ou Beta maritima'').
A variedade de mesa ten raíces grosas, vermellas e carnosas, que se consomen principalmente cocidas, en ensaladas; a cor débese a dous pigmentos, a betacianina e a betaxantina, que resultan indixeríbeis, polo que tinxen o bolo alimentraio, os excrementos e a urina desa cor. Porén, pola súa atoxicidade úsase frecuentemente como colorante alimentario.
Como subproduto da industria azucreira está a polpa de remolacha. Este residuo industrial utilízase principalmente para a alimentación do gando (para os ruminantes).
Algúns doutros posíbeis usos, debido ao seu alto contido en pectinas, á a súa utilización para a produción de biocombustíbeis a través dun tratamento encimático e a súa posterior fermentación.
Morfoloxía
Caules de até 1 ou 2 m de altura, nas plantas silvestres (nas variedades cultivadas é moito máis curto), con follas en acorazonadas de entre 5 e 20 cm de longo nas plantas silvestres;. As flores son de 3 a 5 mm de diámetro, con 5 pétalos, e están reunidas densas espigas. É polinizada polo vento. O froito é un acio.
Propiedades
miniatura|250px|Corte de remolacha cocida. As raíces de Beta vulgaris conteñen unha cantidade significativa de vitamina C, e as follas son unha fonte de vitamina A. Ambas as dúas son igualmente fontes de fibra alimentaria, de ácido fólico e de antioxidantes. As raíces tamén son ricas en betaína (N,N,N-trimetilglicina). A remolacha é rica en nitratos, que se transforman en nitritos grazas ás bacterias presentes na boca. Estes nitritos actúan sobre a vasodilatación arterial e a fluidificación do sangue, o que mellora o afluxo do sangue a certas zonas do cerebro. Unha dose cotiá de zume de remolacha pode, potencialmente, previr a demencia e a diminución cognitiva mellorando o afluxo sanguíneo cerebral.
Cultivo
miniatura|250px|Remolachas. miniatura|250px|Raíces de [[remolacha azucreira.]]
A remolacha é unha planta bienal, resistente, que pode ser cultivada comercialmente nunha gran variedade de climas temperados.
Solidariedade (Polonia)
miniatura|dereita|250px| Tygodnik Solidarność ("Solidariedade Semanal") - O primeiro xornal legal semanal "Solidarność" antes da lei marcial en Polonia Entrada aos estaleiros de Gdansk|miniatura Solidariedade (Solidarność en polaco) é unha federación sindical autónoma e independente polaca de raíces cristiás, nada das loitas obreiras e campesiñas pola liberdade sindical e en contra do Estado socialista, dirixidas por Lech Wałęsa, fundada en setembro do ano 1980 e considerado un dos maiores sindicatos da historia.
Remolacha
Cultivo
Durante a súa primeira estación de crecemento, produce unha gran raíz (de até 1 ou 2 kg) de almacenamento, cuxa masa seca contén do 15 ao 20 % en peso de sacarosa.
Solidariedade (Polonia)
Orixe
A historia de Solidarność, como sindicato non gobernamental polaco, comeza en agosto de 1980 nos estaleiros de Gdańsk, onde Lech Wałęsa xunto a outros oito obreiro fundaron o sindicato clandestino Solidariedade cuxa principal demanda era a constitución de sindicatos libres (como existían desde moito atrás na antiga Iugoslavia, e intentaron facer en 1968 en Checoslovaquia, durante a Primavera de Praga) e autónomos do partido e do goberno. A comezos dos anos 1980, Solidariedade converteuse no primeiro sindicato independente nun país do Bloque soviético. Solidariedade deu lugar a un amplo movemento social anticomunista e non-violento, no seu maior auxe, uniu aproximadamente a 10 millóns de membros e contribuíu infinitamente á caída do comunismo na Europa do leste.
O sindicato Solidarność caracterizouse pola gran militancia obreira católica e pola súa tenaz loita contra o autoritarismo comunista. A Igrexa católica, encabezada polo cardeal polaco Wojtyła, comprendeu á súa vez as posibilidades que se abrían para contrarrestar ao goberno comunista.
Remolacha
Cultivo
Se a planta non se colleita nese momento, a continuación, durante a súa segunda estación de crecemento, os nutrientes da raíz utilízanse para producir flores e, consecuentemente, froitos e sementes, reducíndose a raíz de tamaño. Na produción de remolacha comercial, colléitase despois da primeira estación de crecemento.
Na maioría dos países de climas temperados, as remolachas seméntanse na primavera, colleitándose en outono. En climas máis cálidos, como no Imperial Valley (California), a remolacha é un cultivo de inverno, sementándose en outono e colleitándose na primavera.
Solidariedade (Polonia)
Orixe
miniatura|[[Gdansk- Monumento aos caídos nas protestas de Dic. 1970]] Convocado o seu primeiro congreso, con tolerancia gobernamental, na que dominaría na axenda sindical o sector procatólico. Paralizáronse todas as cuncas mineiras e pecháronse aos seus principais dirixentes nas minas de carbón, con miras a chamar a atención sobre o congreso. O goberno ordenou inxectar auga nos devanditos pozos, afogando a algúns dirixentes. Antes do fin de 1981 Solidariedade tiña nove millóns de membros.
Folgas de 1980
O 2 de xullo de 1980 o goberno polaco anunciou aumentos masivos dos produtos alimentarios, o cal provocou un estoupido de folgas. A dos ferroviarios de Lublin, estratéxico nó ferroviario na ruta á Unión Soviética preocupaba especialmente a Breznev que convoca a Gierek interrompendo as súas vacacións en Crimea esixíndolle solucións. O Ministro de Defensa Wojciech Jaruzelski non considerou conveniente o emprego do exército e aconsellando que se deixase pasar o tempo.
Remolacha
Cultivo
Até a segunda metade do século XX, a produción de remolacha, especialmente a azucreira, era moi intensiva en traballo. O control de plantas ventureiras realizábase mediante unha gran densidade de sementes nos cultivos, e despois o traballo tiña que ser matador manualmente cun legón, dúas ou incluso tres veces durante o período vexetativo. A recolección tamén requiría moitos traballadores.
Aínda que as raíces podían arrincarse por un dispositivo formado por un arado movido por un grupo de bestas, o resto das tarefas de recolección realizábanse a man. O labrador tomaba a remolacha polas súas follas, sacudía a terra e cortaba as follas, despois cada parte ía a unha fileira, as raíces a un lado, as follas verdes a outro. Un segundo traballador equipado cun coitelo de remolacha (unha ferramenta de mango curto parecida a un pequeno fouciño), cortaba a coroa. As raíces de remolacha transportábanse despois en carros.
Solidariedade (Polonia)
A lei marcial e fin do comunismo
O 13 de decembro de 1981, o Presidente do goberno, o Mariscal Wojciech Jaruzelski declarou a lei marcial e encarcerou á maioría dos dirixentes de Solidariedade, que foi prohibido de novo o 8 de outubro de 1982.
Levantada formalmente en xullo de 1983. Solidariedade persistiu soamente como organización clandestina. A finais dos anos 80, Solidariedade era suficientemente forte para frustrar as tentativas reformistas de Jaruzelski: as folgas a nivel nacional en 1988 forzaron ao Goberno a negociar con Solidariedade, que deixou de presentarse como sindicato para facer públicas as súas pretensións como partido político, especialmente de eleccións libres. Nun exceso de confianza, estimulado por Gorbachov, que pretendía experimentar coas posibilidades, o goberno cedeu, perdendo as eleccións, en pequena parte debido á propaganda estadounidense prometendo o investimento de inmensas cantidades de fondos se se acababa co comunismo. miniatura|300px|Portas dos Estaleiros Gdansk-25º aniversario-agosto 2005 Así resultou que este movemento obreiro contra a burocracia e o socialismo e pola solidariedade, propugnado pola intelectualidade e os mineros, acabou co sistema comunista. Lech Wałęsa estivo un mandato no goberno. Aínda existe un sindicato que se continúa denominando Solidariedade, que conta na actualidade con 1,5 millóns de afiliados.
Fernando Alfaro
Fernando Alfaro Ponce, coñecido artisticamente como Fernando Alfaro, nado en Alcadozo (Albacete) o 24 de outubro de 1964, é un músico español recoñecido pola súa iniciativa na creación e popularización do indie rock dentro do Estado español.
Remolacha
Cultivo
Hoxe en día a sementeira é mecánica, e a aplicación de herbicidas para o control de plantas ventureiras e a colleita mecanizada supuxo a non dependencia de numerosos traballadores. Unha rotobatidora utiliza unha serie de coitelas para cortar a folla e a coroa da raíz (que é baixa en azucre). A cultivadora de remolacha levanta a raíz, eliminando o exceso de terra nunha soa pasada sobre o campo. Unha cultivadora moderna adoita cubrir seis regos ao mesmo tempo. As raíces bótanse en camións.
Fernando Alfaro
Traxectoria
Cofundador do grupo Surfin' Bichos en 1988, e fundador da banda Chucho en 1995 co selo discográfico Limbo Starr. Posteriormente os excompoñentes de Surfin' Bichos embarcáronse a súa vez no grupo de referencia para a escena indie Mercromina.
Remolacha
Cultivo
Se a remolacha ten que deixarse almacenada para entregala ao cabo dalgún tempo, fórmanse montóns que se cobren con palla para protexela da intemperie. Sempre que o montón estea ben construído e teña unha correcta ventilación, a remolacha non se deteriora de maneira significativa. As remolachas que, para conservarse, se conxelan e despois se desconxelan, producen hidratos de carbono complexos que causan graves problemas de produción na fábrica.
Fernando Alfaro
Traxectoria
Trala disolución de Chucho, Fernando Alfaro segue en activo como Fernando Alfaro y los Alienistas, recentemente no 2015 publicando "Saint-Malo" (I*M / Intromúsica, 2015). Un traballo gravado xunto a Xavi Molero (batería), Darío Vuelta (baixo), Marcel Cavallé (guitarra) e Eduardo Martínez (teclado).
Remolacha
Uso alimenticio
O uso máis común deste vexetal é como alimento directo, pero tamén ten outras utilidades na alimentación, tales como:
Sinonimia
Beta vulgaris recibiu ao longo da historia distintos nomes científicos que se consideran sinónimos:
Historia
A remolacha coñécese como hortaliza desde a Antigüidade. As súas primeiras referencias escritas veñen dos gregos, no século V a.C., e as principais variedades cultivadas foron descritas na Idade Media, especialmente por Pierandrea Mattioli. A orixe da súa utilización alimentaria das raíces parece situarse na gran chaira europea que se estende desde Alemaña até Rusia.
En 1600, Olivier de Serres escribiu en Le théâtre d'agriculture et mesnage des champs:
Parece que foi o primeiro en extraer o azucre das remolachas, pero non tivo éxito porque non deu cun proceso rendíbel.
En 1747, un alemán, Andreas Sigismund Marggraf, tivo éxito na extracción de azucre da remolacha. Un alumno seu, o profesor Achard, puxo este descubrimento a disposición da Academia prusiana. Esta iniciativa cristalizou en marzo de 1802, coa entrada en servizo da primeira fábrica de azucre de remolacha no mundo, en Kürnen do Oder (Silesia). A súa produción era artesanal: 70 kg de remolacha daban sobre 2 kg de azucre ao día.
A primeira extracción industrial de azucre en Francia foi obra de Benjamin Delessert, en 1812. miniatura|280px|Moderna cultivadora de [[remolacha azucreira.]]
Cando se levantou o bloqueo, o azucre de cana das colonias antillanas inundou de novo o mercado. Baixo o peso da competencia, a nacente industria acusou o golpe. Un gran número de azucreiras pecharon as súas portas despois de sufrir importantes perdas. Pero a abolición da escravitude, en 1848, xerou unha forte suba do prezo do azucre de cana debido a unha diminución da súa produción. Os remolacheiros aproveitaron e, ao tempo, as industrias azucreiras melloraron progresivamente os seus rendementos grazas á construción de grandes unidades de produción.
A remolacha forraxeira desenvolveuse fortemente en Europa a mediados do século XX, chegando os seus cultivos en Francia a ocuparen preto dun millón de hectáreas pouco antes da segunda guerra mundial. Pero máis tarde diminuíu moito debido ao aumento do consumo de millo ensilado para a alimentación invernal dos bovinos.
Pero recentemente o cultivo da remolacha volveuse a desenvolver para producir etanol, e está en curso o desenvolvemento do seu uso para a produción de biocombustibles como o biogás.
O Museo da Remolacha Azucreira
O Museo de la Remolacha Azucarera (MUREA), situado en Alfambra, a 26 km de Teruel (España), é a única instalación museolóxica coñecida no mundo sobre este produto. A súa instalación realizouse nun antigo lavadoiro modernista, datado en 1926, e consta de tres seccións: O MUREA foi nomeado "entidade colaboradora" do programa Europeo "Comenius", na súa convocatoria de 2007, a través da Axencia Nacional Sócrates, da UE.
Cortobe, Burres, Arzúa
Cortobe é un lugar da parroquia de Burres no concello coruñés de Arzúa na Comarca de Arzúa. Tiña 47 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 24 eran homes e 23 eran mulleres.
Os Corredoiros, Pedrafita, Guitiriz
Os Corredoiros é un lugar da parroquia de Pedrafita no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 14 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 8 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 18 habitantes.
Maragatería
A Maragatería é unha comarca española situada na zona central da provincia de León, na comunidade autónoma de Castela e León, que reúne varias subcomarcas denominadas a Alta e a Baixa Maragatería e, dentro destas, a vella zona tradicional da Somoza. A súa capital é Astorga.