cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sylvia Beach
Traxectoria
Beach estivo en París entre 1902 e 1905, regresou a Nova Jersey en 1906 cando o seu pai foi nomeado sacerdote da Igrexa Presbiteriana de Princeton. Beach fixo varias viaxes a Europa, viviu dous anos en España e traballou na Comisión Balcánica da Cruz Vermella. Durante os últimos anos da primeira guerra mundial regresou a París para estudar literatura francesa contemporánea.
Facendo investigacións na Bibliothèque nationale de France deu nun xornal co nome dunha libraría de libros descatalogados, La Maison des Amis des Livres, no nº 7 da rúa de l'Odéon, no distrito 6. Alí foi acollida pola propietaria, Adrienne Monnier, coa que conviviría e da que sería amante durante 36 anos até o suicidio desta en 1955.
Beach montou a súa propia libraría, centrada en literatura en lingua inglesa, que nomeou Shakespeare and Company, no nº 8 da rúa Dupuytren, París VI. Durante a Gran Depresión a libraría sufriu dificultades para saír adiante. En 1936 André Gide organizou un grupo de escritores no club chamado Friends of Shakespeare and Company, para que cada un pagase 200 francos ao ano para levar a cabo lecturas na libraría. Por entón acadou bastante sona. Aguantou aberta durante a toma de París en 1940, mais viuse obrigada a pechar a finais de 1941.
En 1956 Beach escribiu Shakespeare and Company, unha memoria dos anos de entreguerras que detalla a vida cultural de París, con mencións a James Joyce, D. H. Lawrence, Ernest Hemingway, Ezra Pound, T. S. Eliot, Valery Larbaud, Thornton Wilder, André Gide, Leon-Paul Fargue, George Antheil, Robert McAlmon, Gertrude Stein, Stephen Benet, Aleister Crowley, Harry Crosby, Caresse Crosby, John Quinn, Berenice Abbott e Man Ray entre outros.
Logo do suicidio de Monnier en 1955, Beach tivo unha relación con Camilla Steinbrugge. Seguiu vivindo en París até a súa morte en 1962, e foi soterrada no cemiterio de Princeton. O seu legado ficou arquivado na Universidade de Princeton.
Lista de medallistas olímpicos galegos
miniatura|250px|[[José Pedro Cea, primeiro galego en gañar unha medalla olímpico de ouro, en representación do Uruguai.]] Estes son os deportistas galegos que gañaron unha medalla nos Xogos Olímpicos de Verán. Os primeiros medallistas olímpico galegos foron Luis Otero Sánchez e Moncho Gil, que gañaron a medalla de prata coa selección de fútbol de España nos Xogos Olímpicos de 1920 en Antuerpen.
José Pedro Cea foi o primeiro galego en gañar unha medalla de ouro, a cal conseguiu coa selección de fútbol do Uruguai nos Xogos Olímpicos de 1924 en París. Tamara Echegoyen e Sofía Toro foron as primeiras mulleres galegas en conseguir unha medalla olímpica (e de ouro), na proba de vela Elliott 6m dos Xogos Olímpicos de 2012.
Pleurana
A pleurana ou pleurano é un polisacárido insoluble formado por unidades de glicosa ( un glucano), que foi illado do fungo Pleurotus ostreatus. É un polímero liñal formado por glicosas unidas por enlaces glicosídicos β-1,3 e β-1,6.
Este beta-glucano ten propiedades de modificador da resposta biolóxica. As súas propiedades inmunomoduladoras fan que o hóspede sexa máis resistente a infeccións e neoplasmas.
Nun estudo publicado en 2010, este composto demostrou ter un efecto protector contra a supresión da actividade dalgunhas células inmunes (células NK) inducida polo exercicio en suxeitos que tomaban 100 mg diarios.
Noutro estudo publicado en 2011, este glucano viuse que reducía a incidencia das infeccións do tracto respiratorio superior e incrementaba o número de células NK circulantes.
Tamén esta a ser estudado como un potencial adxuvante inmunolóxico.
Eduardo López Beci
Antonio Eduardo López Beci, nado en Lugo o 12 de decembro de 1943, é un exfutbolista galego. Xogaba de dianteiro e desenvolveu case toda a súa carreira futbolística no Deportivo da Coruña.
Traxectoria
Tras xogar no Orzán SD foi fichado en setembro de 1961 polo Deportivo da Coruña para o seu equipo de xuvenís. Xogou varias tempadas co Fabril en Terceira División e na 1964–65 debutou co primeiro equipo do Deportivo en Primeira División. O seu debut, baixo as ordes de Luis Carniglia, produciuse o 27 de decembro de 1964 fronte ao Valencia CF a domicilio, saldándose con derrota branquiazul (1–0). Esa tempada o club galego descendeu á Segunda División, e Beci aínda xogou outra tempada máis no Fabril. Un ano despois saíu cedido ao Osasuna, nunha operación na que entrou tamén Escolá e pola que Sertucha foi traspasado ao Deportivo. Aínda que a cesión era por dous anos, os seus 15 goles co club navarro fixeron que o Deportivo o recuperase despois do primeiro ano.
Volveu ao club galego na campaña 1967–68, na que o equipo se proclamou campión de Segunda División, con Beci como máximo goleador do equipo con 11 goles. Outros 11 goles marcou na seguinte tempada en Primeira División, sendo só superado na liga por Gárate, Amancio e Fleitas. Porén, Beci viviu outros dous descensos a Segunda co Deportivo, nas tempadas 1969–70 (ascendendo na campaña seguinte) e na 1972–73, e un descenso á Terceira División na tempada 1973–74, a súa última no equipo coruñés.
En xullo de 1974 foi traspasado ao Linares xunto a Aguilar, Tauler e Cubiche e a cambio de Castillo. Xogou no Linares ata 1976 cando se retirou do fútbol e volveu á Coruña.
Palmarés
Deportivo da Coruña
Berke
Traxectoria
Baixo as ordes do seu irmán, Batu Khan, participou na invasión mongol de Europa, arrasando Rusia, Polonia e Hungría e sometendo aos búlgaros do Volga e os Kipchak. Cando Güyük foi elixido Gran Khan contra a vontade de Batu, os exércitos de Berke tiveron que vixiar a banda Leste dos dominios do seu irmán.
Xunto con Sartaq en 1251, e por encargo de Batu, encabezou o exército que protexeu a Mongke no seu traslado ao centro do Imperio para ser proclamado Gran Khan polo kurultai. O poderío e prestixio das súas tropas e as de Sartaq desprazaron á dinastía de Ögödei e Chagatai do poder mongol. Tras a morte de Sartaq, da que algúns o fan sospeitoso, e o breve reinado de Ulaghchi, gobernou con eficacia a Horda de Ouro. Esmagou os intentos de rebelión dos seus súbditos liderados por Daniel de Galitzia en 1259 e saqueou Polonia, Lituania, Bulgaria e a Tracia bizantina.
Un dos fins destas mortíferas correrías era fornecerse para unha campaña bélica contra o seu parente Hulagu Khan. Berke convertérase ao islam e xurara vingarse do saqueo de Bagdad e da morte do Califa na campaña altamente destrutiva de Hulagu Khan contra o Imperio musulmán Abasida. Cando Hulagu volveu do kurultai que elixiu a Khublai Khan como Gran Khan, dirixiuse cara o Cáucaso. O sobriño de Berke, Nogai, derrotouno na batalla do río Terek (1262). O conflito continuaría co fillo de Hulagu Abaqa.
O mundo estaba por primeira vez diante dunha guerra aberta entre os invencibles descendentes de Xenxis Kan e contemplaban o fin da unidade do Imperio Mongol. Esta guerra freou o avance cara o centro de Europa da Horda de Ouro e supuxo o abandono dos propósitos de consolidar unha fronteira no Mediterráneo por parte do Ilkhanato de Hulagu Khan. Terra Santa xa nunca sería mongol e Europa, pola súa vez, comezaba a respirar.
Comercio xusto
miniatura|Comercio xusto, [[Santiago de Compostela]] Comercio xusto define unha forma alternativa de comercio promovida por varias organizacións non gobernamentais, por Nacións Unidas e por movementos sociais e políticos (coma o pacifismo e o ecoloxismo) que promoven unha relación comercial xusta entre produtores e consumidores.
Principios
Os principios que defende o Comercio xusto son:
Inténtase con isto evitar as grandes diferenzas entre o prezo que pagan por un produto os consumidores do primeiro mundo e o diñeiro que se lles paga aos seus produtores no Terceiro Mundo, ademais de evitar a explotación dos traballadores. Tamén, isto axuda a compensar os efectos da obsesión de consumir no prezo mais barato, e as súas repercusións:
La sombra del pasado
La sombra del pasado, é unha telenovela mexicana producida por MaPat López de Zatarain para Televisa. As gravacións da telenovela comezaron o 18 de agosto de 2014.
Está protagonizada por Michelle Renaud e Pablo Lyle, xunto con Alexis Ayala e Alejandra Barros como antagonistas principais.
Hilda de Whitby
Hilda de Whitby, nada no 614 en Northumbria e morta o 17 de novembro de 680 en Whitby, foi unha santa cristiá e abadesa e fundadora do mosteiro de Whitby. Filla de Hereric, sobriño de Edwin de Northumbria, viviu durante unha época importante para o cristianismo na Bretaña. Foi unha muller de bastante influencia, vista como unha gran educadora e coñecedora das Escrituras, tamén destacou na xerencia de mosteiros, e a ela ían reis, raíñas, príncipes, monxes, e santos, a pedir consello. Baixo o seu goberno do mosteiro de Whitby, produciuse o Sínodo de Whitby, no cal os cristiáns de Inglaterra decidiron someterse á Igrexa de Roma.miniatura
Infancia
Non se sabe o lugar de nacemento de Hilda, pero de acordo a Beda o Venerable foi no ano 614. Ela foi a segunda filla de Hereric, sobriño de Edwin de Northumbria, e a súa esposa Breguswita. A súa irmá máis vella, Hereswita, casou con Ethelric, irmán do rei Anna de Anglia Oriental. Cando era apenas unha bebe o seu pai foi envelenado mentres pasaba o seu exilio na corte do rei Ceretic de Elmet (no que hoxe en día é West Yorkshire). Asúmese que ela creceu na corte de Edwin en Northumbria.
O bautismo de Hilda
En 627 o rei Edwin de Northumbria foi bautizado durante a Pascua xunto a toda a súa corte, a cal incluía a Hilda, nunha pequena capela de madeira construída especialmente para a ocasión, preto do que hoxe en día é a Catedral de York Minster.
Hilda como monxa
Descoñécense máis detalles da vida de Hilda entre o 627 e o 647. Pero, aparentemente, tras a morte de Edwin nunha batalla no ano 633, ela foise a vivir coa súa irmá á corte de Anglia Oriental. Beda resumiu a súa historia nun punto fundamental da súa vida, cando aos 33 anos decide irse a vivir coa súa enviuvada irmá á abadía de Chelles, preto de París, na Galia. Pero foi convencida por santo Aidan, bispo de Lindisfarne para regresar e cristianizar Northumbria, onde quedou para vivir como monxa bieita.
Os mosteiros de santa Hilda
Non se sabe onde foi que Hilda principiou a súa vida como monxa, agás que foi no norte das beiras do río Wear. Aquí, cuns cantos compañeiros aprenderon as tradicións do monasticismo do cristianismo celta o cal santo Aidan trouxera desde Iona. Posterioremente, santo Aidan nomeou a Hilda como a segunda abadesa de Hartlepool, onde estará como tal entre 649 e 657. Non quedan rastros desta abadía pero o cemiterio monástico atopouse preto da presente igrexa de Santa Hilda.
En 657 Hilda fundou un novo mosteiro en Whitby (daquela coñecido como Streonshalh ), onde permaneceu o resto da súa vida até a súa morte en 680.
Vida monástica en Whitby
dereita|miniatura|250x250px|Ruínas da abadía de Whitby.
No cantil oriental de Whitby levántanse as impresionantes ruínas dunha abadía bieita do século XII. Con todo, non foi este o edificio que Hilda coñeceu. A evidencia arqueolóxica amosa que o mosteiro era de estilo celta cos seus membros vivindo en pequenas casas para dúas ou tres persoas. A tradición de mosteiros dobres, como os de Hartlepool e Whitby, era para que homes e mulleres vivisen separadamente pero que puidesen rezar xuntos en misa.
Non se sabe onde se ergueu a igrexa monástica de Hilda, nin tampouco se sabe cantos monxes e monxas vivían en Whitby. O que Beda conta é que as ideas orixinais de monacato eran estritamente seguidas na abadía de Hilda. Todas as propiedades e bens eran de propiedade común, os valores cristiáns eran exercidos, especialmente paz e caridade, todos tiñan que estudar a Biblia e facer obras de caridade.
Sábese tamén que cinco homes do mosteiro se converteron en bispos (Bosa, Hedda, Oftfor, Juan e Wilfrido) e un foi venerado como santo, san Xoán de Beverley. Tamén que a raíña Eanfleda de Deira, e a súa filla Alfleda se converteron en monxas e, xuntas, foron abadesas de Whitby despois da morte de Hilda.
Carácter de santa Hilda
Beda describe a Hilda como unha muller de grande enerxía quen era unha audaz e eficaz administradora e mestra. Gañou unha gran reputación de sabedoría até o punto que reis, príncipes e bispos buscaban a súa axuda, mais tamén se preocupaba pola xente ordinaria como Caedmon, un pastor e bardo relixioso que se converteu en monxe por influencia dela. Aínda que Hilda tiña un carácter forte ela tamén inspiraba afecto. Beda dixo "Todos aqueles que a coñecían chamábana Nai pola súa gran devoción e graza".
O Sínodo de Whitby
O Rei Oswiu de Northumbria escolleu o mosteiro de Hilda como sede para o Sínodo de Whitby (664), o primeiro sínodo da Igrexa no seu reino. Convidou relixiosos de lugares tan afastados da illa coma Wessex para ser parte do evento. A maioría dos presentes, incluíndo Hilda, seguían as tradicións do cristianismo celta pero varios no reino, incluíndo a raíña Eanfleda e a súa filla a monxa Alfleda, a cal vivía con Hilda no mosteiro, seguían as tradicións da Igrexa Romana. Convencidos por Wilfrido un mensaxeiro de Roma, convertido en arcebispo de York, decidiron tomar as tradicións romanas. Aínda que Hilda e a abadía eran partidaios do critianismo céltico, aceptou esta decisión e adoptou as novas regras dando un bo exemplo de devoción e obediencia. Aínda que moitas das tradicións celtas seguiron en uso, puntos relevantes como datas e celebracións foron cambiadas (sobre todo o cálculo da Pascua) seguindo as normas romanas, que se acabarán impoñendo en Northumbria.
Pola contra, os monxes de Lindisfarne, que non as aceptaron retiráronse a Iona, e máis tarde a Irlanda.
O legado de santa Hilda
Os sucesores de Hilda foron Eanfleda, viúva do rei Oswiu, e a súa filla Aelfleda. Despois das mortes delas dúas, non se sabe máis da abadía de Whitby só que foi destruída por invasores daneses en 867. Despois da invasión de Guillerme I a Inglaterra, monxes provenientes de Evesham fundaron outra vez a abadía como unha casa bieita para homes. E continuou séndoo até a disolución dos mosteiros por Henrique VIII en 1539.
Unha lenda local conta sobre dunha praga de serpes que apareceu nas costas de Whitby, e que foron transformadas pola santa en pedra, o que serve para explicar a presenza de fósiles de Ammonoidea na praia.
A partir do século XIX até hoxe en día houbo un renovado interese e devoción por santa Hilda en todo o mundo. Co crecemento da educación da muller, moitas escolas e universidades foron fundadas na súa honra como, por exemplo, St Hilda's College, en Oxford, e é considerada unha das patroas da educación e cultura.
Cestodos
Non teñen sistema circulatorio nin dixestivo. Aliméntanse por absorción directa de materiais que se atopan non intestino dos vertebrados que parasitan.
Hilda de Whitby
O legado de santa Hilda
Desde 1915 en honra a santa Hilda, en Sneaton Castle, nas aforas da cidade de Whitby, hai unha comunidade de monxas anglicanas da Order of the Holy Paraclete, que se inspiran nas ideas monásticas e educativas de santa Hilda. Máis recente aínda, foi fundada en Lindisfarne, a Comunidade de Santo Aidan e Santa Hilda.
Cestodos
Son hermafroditas, presentando ciclos vitais complexos con varios hóspedes. As formas larvais chámanse cisticercos, cenuros ou hidátides.
Hai descritas unhas 5.000 especies. É moi coñecido un xénero de cestodos chamado Taenia (tenia) que causa unha enfermidade parasitaria nos humanos chamada teníase, producida unicamente por dúas especies Taenia saginata e Taenia solium.
Oulunkaari
miniatura|200px|Localización da subrexión de Oulunkaari en Finlandia. A subrexión de Oulunkaari (en finés Oulunkaaren seutukunta) é unha das sete subdivisións da rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2017 tiña unha poboación de 23 577 habitantes.
Martín Codax (homónimos)
Martín Codax pode referirse a:
Oulunkaari
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
O Pazo de Sande, Mourentán, Arbo
O Pazo de Sande é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña con dous habitantes, dous homes.
Vilamane, Vilamane, Becerreá
Vilamane é un lugar da parroquia de Vilamane no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 18 habitantes (11 homes e 7 mulleres).
O Penedo, Vizoño, Abegondo
O Penedo é un lugar da parroquia de Vizoño no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña.
The Bravery
The Bravery é unha banda estadounidense de rock alternativo procedente de Nova York. Formouse no ano 2003 e está composta por Sam Endicott (voces, guitarra), Michael Zakarin (guitarra, coros), John Conway (teclados, coros), Mike Hindert (baixo, coros) e Anthony Burulcich (batería, coros). A súa música é unha mestura entre post-punk revival e New Wave.
O Seixo, Vizoño, Abegondo
O Seixo é un lugar da parroquia de Vizoño no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña.
Bonaventura Cavalieri
miniatura|240x240px|Monumento a Cavalieri por Giovanni Antonio Labus, Palacio de Brera, [[Milán, 1844]] Bonaventura Francesco Cavalieri nado en Milán en 1598 e finado en Boloña o 30 de novembro de 1647 foi un matemático italiano pertencente á orde dos Xesuatos, considerado un dos precursores do cálculo infinitesimal moderno.
Traxectoria
Foi alumno de Galileo Galilei, e ensinou matemáticas en Boloña (1629). O seu interese polas matemáticas foi estimulado polos traballos de Euclides e tras coñecer a Galileo, considerouse como un discípulo deste astrónomo.
En Pisa, Cavalieri foi educado en matemáticas por Benedetto Castelli, un profesor de matemáticas na universidade desa cidade. En 1629 Cavalieri foi nomeado profesor de matemáticas en Boloña.
Foi o primeiro en introducir en Italia o cálculo logarítmico, pero debe a súa celebridade á súa teoría dos "indivisibles", que expuxo en Geometria indivisibilibus continuorum quadam nova ratione promota (1635). Esta teoría estuda as magnitudes xeométricas como compostas dun número infinito de elementos, ou indivisibles, que son os últimos termos da descomposición que se pode facer. A medida das lonxitudes, das superficies e dos volumes convértese na suma da infinidade de indivisibles: é o principio do cálculo dunha integral definida, aínda que sen a noción rigorosa moderna de paso ao límite. Por isto pode ser considerado como un dos precursores da análise infinitesimal moderna. O principio de Cavalieri fundaméntase nesta teoría.
Así mesmo figurou entre os primeiros que ensinaron a teoría copernicana dos planetas. Outros traballos seus dignos de renome son o desenvolvemento dado á trigonometría esférica, así como o descubrimento das fórmulas relativas aos focos dos espellos e das lentes.
Recoñecementos
Segundo Gilles-Gaston Granger, Cavalieri, xunto con Newton, Leibniz, Pascal, Wallis e MacLaurin é unha das personaxes que nos séculos XVII e XVIII "redefiniron os obxectos matemáticos".
O cráter lunar Cavalerius leva este nome na súa honra.
Stola
miniatura|dereita|Nesta estatua de mármore [[Livia Drusilla leva posta a stola]] Na Roma antiga, a stola era un traxe longo que vestían as mulleres por riba da túnica.
A stola era unha peza de tea longa que tiña unha abertura no centro para a cabeza e se suxeitaba nos costados con broches. Nos baixos levaba unha orla decorada chamada instita. Cinxíase baixo o peito cun cíngulo que facía que se formasen pregues amplos chamados rugae e levábase por riba dunha túnica. A stola tiña mangas longas, aínda que ás veces as mangas formaban parte da túnica. Acompañábase moitas veces dunha palla. A stola foi substituída pola túnica dalmática a partir do século IV.
Esta peza era o equivalente feminino da toga. As prostitutas, en cambio, vestían toga.
A Carballeira, O Grove, O Grove
A Carballeira é un lugar da parroquia de San Martiño do Grove no concello pontevedrés do Grove, na comarca do Salnés. Tiña 132 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos cales 64 mulleres e 68 homes, o que representa un descenso en relación ó ano 2010, cando tiña 138 veciños, para alcanzar practicamente a poboación que tiña en 2004, 129 veciños.
Hoxe xa non quedan restos dos carballos que supostamente darían orixe ó topónimo.
Vilouta de Abaixo, Vilouta, Becerreá
Vilouta de Abaixo é un lugar da parroquia de Vilouta no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 42 habitantes (18 homes e 24 mulleres).
Minor Threat
A banda tivo unha curta vida, separándose en 1983, pero foi moi influente na escena hardcore punk. A súa canción "Straight Edge" converteuse na base do posterior movemento straight edge, mentres que a banda adoitaba profesar os seus propios ideais "straight edge".
Xunto coa tamén banda de hardcore punk de Washington, D.C. Bad Brains e a californiana Black Flag, Minor Threat estableceu o estándar para moitos grupos do xénero dos anos 80 e os anos 90. Todos os traballos de Minor Threat foron editados polo propio selo de Ian MacKaye e Jeff Nelson, Dischord Records. O EP Minor Threat e o seu único álbum Out of Step recibiron un gran número de eloxios e cítanse como fitos do xénero hardcore punk.
Campo Municipal Juan Baleato
O campo de fútbol municipal Juan Baleato é un recinto deportivo situado en Bembibre, Val do Dubra. É feudo local do equipo de fútbol SD Dubra.
Su a Ermida, Vizoño, Abegondo
Su a Ermida é un lugar da parroquia de Vizoño no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña.
Campo Municipal Juan Baleato
Historia
Desde o 6 de decembro de 2012 leva o nome de Juan Manuel Baleato (1957-2011), exalcalde e ex-xogador dubrés.​ Ata entón era coñecido como Campo de Fútbol Municipal de Bembibre. .
A Pereira, Mourentán, Arbo
A Pereira é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Cantodorxo, O Grove, O Grove
Cantodorxo é un lugar da parroquia do Grove no concello pontevedrés do Grove, na Comarca do Salnés. Tiña 174 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos cales 89 eran mulleres e 85 homes, o que representa un descenso en relación ó ano 2010, cando tiña 206 veciños, e con respecto ó ano 2004, cando eran 191.
En 2017, o Concello e maila Deputación levantaron un cruceiro nun con que se interna no mar cara ao norte, obra do escultor Francisco Pazos. Con este cruceiro sinálase o comezo da Ruta Xacobea do Mar de Arousa e Ulla, un dos Camiños de Santiago.
Castro de Cantodorxo
En Cantodorxo descubríronse os restos dun pequeno castro, duns 300 m2, datado nos séculos IV a II a. C., no que se atoparon restos de cerámica, muíños de man e dúas sepulturas antropomorfas. Álvarez Limeses foi quen deu a primeira noticia do castro, en 1928, que hoxe está moi alterado tanto pola propia acción do mar como pola acción humana, especialmente trala construción dunha fábrica de conservas sobre a parte sur do espazo.
Xustás, Cospeito
Santiago de Xustás é unha parroquia do concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Tiña 265 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 139 homes e 126 mulleres distribuídos en 10 entidades de poboación. O que supón unha diminución de 21 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 286 habitantes (148 homes e 138 mulleres) e 59 menos que en 2000.
Túnica
miniatura|Traballador romano vestido cunha túnica
Na Roma antiga, a túnica era unha peza de roupa propia dos dous sexos, que se levaba como roupa interior, axustada ao corpo.
A túnica cinxíase á cintura e chegaba á altura de media coxa. Os homes vestían unha camisa curta e ampla de la confeccionada con varias pezas cosidas e con mangas moi curtas. Era unha peza de uso común e a única limitación era que non se debía deixar ver asomar por baixo da toga.
A túnica lacticlavia usábana os patricios e os senadores e tiña unha franxa ancha de púrpura que descía desde o escote para baixo. Esta orla recibía o nome de clavus.
A túnica angusticlavia, empregada polo censo ecuestre (os cabaleiros), tiña o clavus máis estreito.
Río Kapuas
miniatura|260px|Mapa topográfico de Borneo Kapuas (en indonesio: Sungai Kapuas) é un longo río que discorre pola parte occidental da illa de Borneo, en Indonesia, sendo o río máis longo localizado nunha illa (un pouco máis longo que o río Sepik, na illa de Nova Guinea). Ten unha lonxitude de 1.143 km.
Túnica
A túnica palmata levábana os xenerais triunfadores por baixo da toga picta, era de cor púrpura e ía adornada con palmas douradas.
Río Kapuas
Xeografía
250px|miniatura|Ponte sobre o río Kapuas. O río Kapuas nace nos montes Kapuas Hulu, preto da fronteira da provincia de Sarawak (Malaisia), e flúe sempre en dirección oeste. É o principal río da parte parte occidental de Borneo e atravesa a provincia de Kalimantan Occidental. Desemboca no mar da China Meridional a uns 20 km da cidade de Pontianak. O río Kapuas, na rexión do lago Sentarum, é unha reserva natural protexida, unha extensa área de zonas húmidas e lagos de auga doce e bosques inundados de forma intermitente.
Túnica
A túnica dalmática era longa (descía por baixo dos xoellos) e tiña mangas amplas. Foi no principio sinal de luxo mais acabou substituíndo a stola e usábana no Baixo Imperio tanto os homes como as mulleres.
A túnica paragauda tiña mangas moi grandes.
A túnica manicata, ou seja, con mangas longas, considerada efeminada e só se empregou no Baixo Imperio.
As mulleres usaban túnica dobre e a exterior cubríase cunha stola.
Usurbil
Usurbil é un concello vasco da provincia de Guipúscoa, situado na comarca de Donostialdea. A súa poboación é de 6.062 habitantes (2011).
O Con, O Grove, O Grove
O Con é un lugar da parroquia de San Martiño do Grove no concello pontevedrés do Grove, na Comarca do Salnés. Segundo o IGE en 2016 tiña 284 habitantes (145 mulleres e 139 homes), 3 menos que en 2010 e un menos que en 2004.
François Joseph Cantraine
François Joseph Cantraine, nado o 1 de decembro de 1801 en Ellezelles, provincia de Hainaut, e finado o 22 de decembro de 1868 en Gante, foi un zoólogo belga especializado no estudo da bioloxía mariña.
Primeiros anos
Nacido o 1 de decembro de 1801 en Ellezelles, Hainaut (daquela no departamento de Jemmapes, da República francesa, e desde 1815 no Reino Unido dos Países Baixos), no seo dunha familia de agricultores. Comezou a súa instrución cun mestre privado na cidade de Ath (Hainaut), e continuou os seus estudos en Saint-Sauveur. En 1816 pasou ao Colexio comunal de Ath. Aínda que o seu pai pensaba que se destinara á carreira eclesiástica, estudou só uns anos no seminario de Tournai. Recibiu unha bosa de estudos do goberno dos Países Baixos para entrar na Universidade de Lovaina onde estudou matemáticas, sen o apoio financeiro da súa familia.
En Lovaina e Leiden
En 1823 Anton-Reinhard Falck suxiriulle que se postulara para unha praza de preparador de Historia natural na Universidade. Foi a Leiden para coñecer as súas novas funcións e apasiónase pola zooloxía. O 17 de xaneiro de 1827 participou nunha gran viaxe de observacións e informacións sobre as aves para o goberno. Durante 6 anos percorrería Italia, Dalmacia e as illas circundantes, reunindo gran número de exemplares que entregou ao Museo de Historia Natural de Leiden.
En Italia
En 1827, como quedou dito, viaxou a Italia, para recolectar material zoolóxico para Temminck e o Museo de Historia Natural de Leiden. Permaneceu en Sicilia entre 1832 e 1833, ano en que deixou Italia levando extensas coleccións de crustáceos e moluscos, pero tamén de aves e outros vertebrados.
Durante a súa estancia en Italia (1827-1833) recolectou importante material carcinolóxico, especialmente do mar Adriático.
De volta a Bélxica
En 1833 acadou o grao de doutor en Ciencias en Lovaina e, en 1835 foi nomeado polo goberno belga para ocupar a cátedra de Zooloxía e Anatomía comparada na Universidade de Gante. Pierre-Joseph van Beneden, que ocupara o posto previamente foi nomeado para a Universidade de Lovaina. En 1848 foi sucedido na cátedra de Anatomía comparada por Charles Poelman, dedicándose entón á cadeira de Xeoloxía, aumentando as coleccións da Universidade.
O 15 de decembro de 1835 foi nomeado membro correspondente da Real Academia das Ciencias e as Belas Letras de Bruxelas, sendo nomeado numerario da douta institución o 15 de decembro de 1836. En 1843 presentouse en Ath como candidato á cámara de representantes.<regf name=DK/> A finais de 1845, o rei dos Países Baixos galardoono coa Grand-Croix de l'Ordre Grand-Ducal de la Couronne de Chêne para recompensar os seus antigos e leais servizos. En 1852, o rei Leopoldo II nomeono cabaleiro de dita orde.
En 1859 converteuse en profesor emérito. Foi membro de varias sociedades científicas e, entre outros cargos, foi o sucesor de F. P. Cassel (1784–1821) no Museo de Zooloxía da Universidade de Gante. O profesor Cantraine comprou parte da famosa colección de peixes de Risso en 1844. Lamentabelmente esta colección, así como outros exemplares, desapareceron durante a ocupación alemá na segunda guerra mundial.
Faleceu en Gante o 22 de decembro de 1863.
Publicacións
Publicou os seus traballos nos boletíns da Académie royale des Sciences et Belles-Lettres de Bruxelles, entre eles varias memorias sobre os moluscos viventes e fósiles e os peixes, entre os que cabe destacar:
Taxons descritos
Cantraine foi o descritor de diversos taxa, entre eles:
Abreviatura
A abreviatura Cantraine emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Premio Hans Christian Andersen
miniatura|dereita|Medalla H.C. Andersen. O premio Hans Christian Andersen, designado con frecuencia como o "Pequeno Premio Nobel" da narrativa infantil, é un galardón internaciónal que se concede, con frecuencia bianual, como recoñecemento a unha «contribución duradeira á literatura infantil e xuvenil». Concédese en dúas categorías: a escritores dende 1952, e a ilustradores dende 1966.
Quintela, Crecente
San Caetano de Quintela é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Crecente na comarca da Paradanta. Segundo o padrón municipal de 2013 tiña 225 habitantes (109 homes e 116 mulleres), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha gran diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 334 habitantes.
Dólar surinamés
O Dólar surinamés é a moeda de curso legal en Suriname.
Historia
Entrou en circulación o 1 de xaneiro de 2004 substituíndo ao florín de Suriname, establecéndose billetes de valores nominais de 5, 10, 20, 50 e 100 dólares.
Piwi
miniatura|dereita|O dominio piwi dunha proteína [[Argonauta (proteína)|Argonauta cun siRNA unido, compoñente do complexo silenciador inducido por ARN que media no silenciamento xénico por interferencia de ARN.]] Piwi ou PIWI (orixinalmente P-element induced wimpy testis de Drosophila, ou "testículo feble inducido por elemento P" ) é unha clase de xenes, que foi orixinalmente identificada como codificante de proteínas que actuaban na regulación xénica, responsables de manter as células nai nun estado incompeto de diferenciación e de manter a estabilidade das taxas de división celular nas células da liña xerminal. As proteínas piwi están moi conservadas ao longo das liñaxes evolutivas e están presentes tanto en plantas coma en animais. Un dos principais homólogos humanos, cuxa regulación á alza está implicada na formación de tumores como os seminomas, denomínase hiwi; outras variantes homólogas son as proteínas miwi de ratos.
O dominio piwi é un dominio proteico que se encontra nas proteínas piwi e nun gran número de proteínas que se unen a ARN relacionadas, especialmente nas que clivan (cortan) o ARN.
Papel na interferencia de ARN
O dominio piwi encóntrase en proteínas que interveñen na interferencia de ARN clivando (cortando) moléculas de ARN. A función do dominio é a hidrólise guiada por ARN bicatenario de moléculas de ARN monocatenario realizado por proteínas da familia Argonauta. As Argonautas son a familia mellor estudada de proteínas que se unen a ácidos nucleicos, e son encimas de tipo RNasa H que levan a cabo as funcións catalíticas do complexo silenciador inducido por ARN (RISC). Nos procesos celulares de interferencia de ARN, as proteínas Argonauta do complexo RISC poden unirse tanto a ARN interferente pequeno (siRNA) xeradas a partir de ARN bicatenario exóxeno e microARN (miARN) xerado a partir de ARN non codificante endóxeno, ambos os dous producidos pola ribonuclease Dicer, para formar un complexo ARN-RISC. Este complexo únese e cliva ARN mensaxeiros complementarios en secuencia de bases, destruíndoos e impedindo a súa tradución a proteínas. Os dominios piwi cristalizados teñen un sitio de unión conservado para o extremo 5' do ARN unido; no caso das proteínas Argonautas que se unen a febras de siRNA, o último nucleótido desemparellado do siRNA é tamén estabilizado por interaccións por superposición de bases entre a base e os residuos veciños de tirosina.
Evidencias recentes indican que o papel funcional das proteínas piwi na determinación da liña xerminal débese á súa capacidade para interaccionar con miARNs. Os compoñentes da vía do miARN parecen estar presentes no plasma polar e xogan un papel no inicio do desenvolvemento e morfoxénese dos embrións de Drosophila melanogaster, nos cales o mantemento de liña xerminal foi moi estudada.
piRNAs e silenciamento de transposóns
Un dos últimos tipos de ARN descubertos en células de mamíferos son unha nova clase de miARNs máis longos da media coñecidos como ARN que interacciona con piwi (piRNA), de aproximadamente 26 a 31 nucleótidos de lonxitude (en comparación, os miARN máis típicos ou siRNA son de aproximadamente 21 nucleótidos). Estes piRNAs exprésanse principalmente en células espermatoxénicas nos testículos de mamíferos. Porén, en recentes estudos informouse que se encontrou a expresión de piRNA en células somáticas do ovario e neuronas de invertebrados, e tamén en moitas células somáticas de mamíferos. Os piRNAs foron identificados nos xenomas de ratos, ratas, e humanos, cunha organización xenómica "agrupada" (en clusters) pouco común, que pode orixinarse a partir de rexións repetitivas do xenoma como retrotransposóns ou rexións normalmente organizadas en heterocromatina, e que normalmente derivan exclusivamente da febra antisentido dun ARN bicatenario. Deste modo os piRNAs foron clasificados como ARNs interferentes pequenos asociados a repeticións (rasiRNAs). Aínda que as súas bioxéneses aínda non se coñecen ben, os piRNAs e as proteínas piwi crese que forman un sistema endóxeno para o silenciamento da expresión de elementos xenéticos egoístas como retrotransposóns e así impiden que os produtos xénicos de ditas secuencias interfiran coa formación das células xerminais.
Filgueira, Crecente
San Pedro de Filgueira (do latín filicariam plural de filicem, 'fento ou fieito' e sufixo abundancial ariam) é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Crecente na comarca da Paradanta. Segundo o padrón municipal de 2013 tiña 193 habitantes (91 homes e 102 mulleres), distribuídos en 23 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 261 habitantes.
A parroquia está ás beiras do río Miño e preto do encoro da Frieira. Pódense atopar muíños e tamén unha fermosa capela na honra de San Xosé. Tamén hai un miradoiro dende o cal se pode ver toda a parroquia e o río Miño. En Filgueira existe unha das mellores vereas do concello.
Toponimia
O fitónimo galego Filgueira (do latín FĬLĬCARIA, derivado de FĬLIX, -ĬCIS) refírese a un lugar abondoso en fentos. A súa orixe dáse entre o século X e XIII.
Historia e patrimonio
Durante a romanización de Galicia construíuse unha calzada, e a conexión a través do río Miño facíase posteriormente coa barca de Filgueira.
No século XVIII constituíuse a parroquia da A Ameixeira, segregándose os seus lugares de Filgueira. A Ameixeira, que dependía da capela de San Colmede, anexo de Filgueira, reclamou constituírse como parroquia após o derrubamento deste templo para aproveitar as pedras na construción da actual igrexa parroquial de Filgueira.
A igrexa de San Pedro de Filgueira é do século XVIII con fachada neoclásica, os cruceiros son da mesma época (o do atrio é de influencia portuguesa). Consérvanse varias pontes e muíños sobre pequenos ríos que baixan do monte Chan de Moeiras, entre os que destaca a ponte de San Xosé (sobre un regato do mesmo nome) cunha capela vella en fronte da ponte.
A finais do século XIX chegou o ferrocarril e fórmase o barrio de Filgueira estación, un lugar moi concorrido xa que desde alí se cruzaba o Miño cara a Celanova e o balneario de Cortegada de Baños e se comerciaba, sendo moi importante o tráfico de madeira. Durante séculos funcionou como lugar de paso do Miño un posto de barcas entre ambas as dúas beiras e que ocasionou preitos entre o mosteiro de Celanova e unha familia nobre polas ganancias de dita barca, que funcionou dende a idade media ata principios do século XX, cando se construíu a ponte vella de Cortegada-Filgueira. O esmorecemento do lugar continúa coa emigración durante a segunda metade do século XX, cando se construíu o encoro de Frieira.
Praia do Forte, Mata de São João
miniatura|dereita|200px|A praza principal coa igrexa e a praia. miniatura|dereita|200px|Tartaruga do Proxecto Tamar. miniatura|dereita|200px|Preparación de fariña de mandioca no centro de Praia do Forte. A Praia do Forte é unha praia brasileira situada no distrito homónimo, no municipio baiano de Mata de São João, a cerca de 50 km de Salvador, chégase até alí pola chamada estrada do Coco, moi turística, sendo un dos destinos máis procurados do litoral norte de Baía.
É un conxunto de máis de 12 km de praias, con varias piscinas naturais formadas por arrecifes ao longo da costa. Os cocos son a vexetación predominante nesta rexión. Unha das principais atraccións do lugar é visitar a sede do Proxecto Tamar, organización dedicada á preservación e estudo das tartarugas mariñas.
A pequena vila está formada basicamente por nativos locais, pescadores, artesáns e pequenos emprendedores de varias rexións do Brasil e do exterior, que veñen desenvolvendo o comercio e os servizos locais, como poden ser bares e restaurantes que ofrecen diversas opcións, principalmente a base de produtos do mar. A rúa principal foi recentemente urbanizada.
Un dos atractivos culturais son as ruínas do único castelo medieval construído no país, o da familia Garcia d'Ávila, Casa da Torre. O patriarca do clan, Garcia D'Ávila, foi almoxarife do primeiro gobernador-xeral do Brasil, Tomé de Sousa, que desembarcou na baía en 1549 para fundar a cidade de Salvador. Ao longo dos primeiros anos da colonización, D'Ávila conseguiu acumular unha fortuna inmensa, principalmente en terreos. Chegou a controlar o que foi considerado o maior latifundio do mundo: as súas terras estendíanse da baía ao Maranhão. Na sede do latifundio, construíu o castelo da Praia do Forte. As ruínas están localizadas a uns dous quilómetros da vila da Praia do Forte. Outro atractivo do lugar é coñecer a Reserva Ecolóxica de Sapiranga.
A vila ten como principal opción de hospedaxe o Praia do Forte Ecoresort, de moito renome.
Vilouta de Arriba, Vilouta, Becerreá
Vilouta de Arriba é un lugar da parroquia de Vilouta no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 13 habitantes (9 homes e 4 mulleres).
Países Baixos nos Xogos Olímpicos
Os Países Baixos competiron por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1900, que participou en tódalas edicións dos Xogos agás nos Xogos Olímpicos de 1904 en St. Louis. Os Países Baixos foron a sede dos Xogos Olímpicos de 1928, celebrados en Ámsterdam. Ademais, tamén amosaron o seu interese en ser a sede dos Xogos Olímpicos de 2028 ora en Ámsterdam ora Rotterdam, co gallo do centenario dos Xogos de 1928. Porén, esa edición dos Xogos foille concedida finalmente á cidade dos Ánxeles.
José Fariña González
José Fariña González, nado en Pontevedra e finado en Valencia en 1937, foi un militar galego.
Traxectoria
Tipógrafo nos talleres de La Correspondencia Gallega. Como soldado participou na campaña de Filipinas e ascendeu a tenente. Ao rematar a guerra volveu a Pontevedra. Foi director da Escola Militar Patria que funcionou en Pontevedra e xefe dos exploradores de Pontevedra. Despois foi xefe dos Centros de Movilización de Calatayud e Valladolid. En 1935 foi nomeado xeneral de Brigada e concedéronlle a Gran Cruz da Orde do Mérito Militar con distintivo branco. Morreu en Valencia de morte natural en 1937, pero a propaganda franquista afirmaba que fora asasinado polo goberno republicano.
Vida persoal
Casou con Regina Cobián Tejo en 1899 e foi pai de Herminia Fariña, Josefina Fariña Cobián e Ramón Fariña Cobián.
Léon-Paul Fargue
Léon-Paul Fargue, nado en París o 4 de marzo de 1876 e finado na mesma cidade o 24 de novembro de 1947, foi un poeta e ensaísta francés.
Estonllo, O Grove, O Grove
Estonllo é un lugar da parroquia de San Martiño do Grove no concello pontevedrés do Grove, na Comarca do Salnés. Tiña 58 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos cales 28 eran mulleres e 30 homes, o que representa un lixeiro descenso en relación ó ano 2010, cando tiña 64 veciños, e respecto ó ano 2004, cando tiña 61 veciños.
Ramón Abilleira
Ramón Abilleira Piñeiro foi un agrarista galego.
Traxectoria
Presidente da Sociedad de Agricultores de Lérez. Distinguiuse nas loitas agrarias e participou activamente na campaña antiforal. Interveu no mitin e na Asemblea Antiforal de Vigo o 26 de xaneiro de 1908, onde tomou corpo o movemento dos antiforistas. Tomou parte como orador no acto para defender o abolicionismo. Presidiu o mitin que tivo lugar en Pontevedra o 23 de febreiro, no que se consistiu oficialmente o Directorio Antiforista de Teis. Volveu presidir outra reunión en outubro dese mesmo ano para constituír o comité provincial da Federación Agraria de Pontevedra. En 1909 participou, como orador, nas reunións antiforistas de Redondela, Baión e Vilaboa. Presentouse como agrario ás eleccións municipais de 1911 polo distrito de Lérez e resultou derrotado por moi escasa marxe. Radicalizada a loita agraria, a familia Abilleira foi acusada de intervención en axitacións específicas como a curta de cepas en 1914, sen que se puidera demostrar. Volveu presentarse ás municipais en 1917, pero tampouco foi elixido. Na Segunda República foi nomeado concelleiro e 5º tenente-alcalde de Pontevedra en xaneiro de 1936, na corporación presidida por Tomás Abeigón Pazos.
As Valadas, Vizoño, Abegondo
As Valadas é un lugar da parroquia de Vizoño no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña.
Urretxu
miniatura|Localización do concello en Guipúscoa. Urretxu (anteriormente Villarreal de Urrechua) é un concello vasco da provincia de Guipúscoa. A súa poboación é de 6.957 habitantes (2011).
Silvia Caride López
Silvia Caride López, nada en Vigo en 1977, é unha psicopedagoga galega.
Traxectoria
Profesora de Educación Infantil e Orientadora. É Psicopedagoga, ademais de experta en Alteracións de Audición e Linguaxe, Pedagoxía Terapéutica e ten realizado estudos de Diagnóstico e Intervención Neuropsicopedagóxica. A súa experiencia docente levouna a traballar con rapazas e rapaces de todas as idades e etapas educativas, dende a Educación Infantil ata Ciclos Formativos, tanto nas aulas como en diferentes Departamentos de Orientación.
Bexán ou Rubiños, Cospeito
San Paio de Bexán ou Rubiños é unha parroquia do concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2016 tiña 71 habitantes (30 homes e 41 mulleres), 13 menos ca en 2007 e 21 menos que en 2000. Ten 10 entidades de poboación
Pululano
O pululano (tamén chamado en parte da literatura pululana ) é un polisacárido formado por unidades de glicosa (un glucano), que producen certos fungos. O polímero é liñal e consta de unidades de maltotriosa, polo que é un α-1,4- ;α-1,6-glucano. Os tres residuos de glicosa que forman a maltotriosa están conectados entre si por enlaces glicosídicos α-1,4, mentres que as sucesivas maltotriosas están unidas por enlaces glicosidicos α-1,6. O pululano prodúceo a partir do amidón hidrolizado por fermentación o fungo Aureobasidium pullulans, de tipo lévedo.
Como é un polímero comestible practicamente sen sabor, o seu principal uso comercial é na fabricación de películas comestibles solubles e transparentes, que se utilizan en varios produtos para ter bo alento ou de hixiene bucal. Úsase na produción de cápsulas para suplementos dietéticos, recubrimentos, gomas de mascar e xelatinas. Como aditivo alimentario, ten o número E E1204.
O polulano é estable en solución acuosa entre os pHs 3 e 8. É doadamente soluble en auga, pero non en solventes orgánicos. As disolucións son viscosas pero sen formar xeles.
Algunhas bacterias, como por exemplo Klebsiella, producen encimas que degradan o polulano chamados pululanases.
O Freixo, Crecente
San Roque do Freixo é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Crecente na comarca da Paradanta. Segundo o padrón municipal de 2013 tiña 86 habitantes (40 homes e 46 mulleres), distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 120 habitantes.
Saami
A palabra saami pode referirse a:
O Freixo, Crecente
Historia
No lugar da Granxa, polo cal discorre o antigo camiño cara a Castela, librouse unha batalla durante a Guerra da Independencia española.
Patrimonio
A igrexa parroquial, baixo a advocación de San Roque, foi orixinariamente a capela do pazo de Queimadelos. Foi construída no século XVIII con planta rectangular dunha soa nave (século XVII). Ten ábsida destacada en altura e cuberta a catro augas e o resto da nave con cuberta a dúas augas. A portada presenta espadana dobre, pináculos nos extremos e porta alintelada.
O pazo de Queimadelos, con planta en forma de L, está constituído por planta baixa e primeiro andar, baixo o cal hai tres arcos de pedra. No ángulo da planta hai unha escaleira e balaustrada de pedra. O portalón de entrada ten un arco alintelado sobre o que aparece un escudo e a cornixa moldurada con ameas. Ten un hórreo e un pombal.
A ermida da Virxe do Camiño, construída no século XIV, é románica tardía en transición ao gótico. Ten unha nave sen presbiterio diferenciado e un pequeno soportal cadrado. Foi restaurada en 1619 (ten unha inscrición nunha pedra encaixada na ábsida co texto "reedificada por Juan Pérez Baylón de Crecente no ano 1619") e 1763, e ampliada en 1916. Segundo a lenda, no século X o cabaleiro Mendoza camiñaba pola zona cando o alcanzou o demo, e exclamou "vállame Deus, San Xoán, as tres misas de Nadal e a Virxe do Camiño", e lanzou unha pedra ao aire que sinalou a localización da ermida. Está situada nunha antiga ruta do camiño de Santiago. A carón dela hai un cruceiro coas imaxes de Cristo crucificado e a Virxe coroada cun neno Xesús nos brazos.