cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Cure
Despois da edición de Pornography en 1982 o seu futuro tornouse incerto e Smith quixo deixar atrás a triste reputación que a banda adquirira. Co sinxelo "Let's Go to Bed", aparecido ese mesmo ano, Smith comezou a inxectar unha sensibilidade máis pop na súa música. A popularidade de The Cure incrementouse a medida que pasaba a década, especialmente nos Estados Unidos onde os temas "Just Like Heaven", "Lovesong" e "Friday I'm in Love" entraron nas listas Billboard Hot 100. Co inicio dos anos 90, The Cure foi unha das bandas de rock alternativo máis populares do mundo, e aínda que esa popularidade diminuíu na actualidade, estímase que venderon uns 27 millóns de discos ata o 2004. The Cure leva editados trece álbums de estudio e uns trinta sinxelos dende o comezo da súa carreira.
Inicios
Robert Smith, líder e único membro da banda dende a súa formación, naceu en Blackpool, Inglaterra, o 21 de abril de 1959, e mudouse de neno para a periferia da cidade de Crawley. Aos 16 anos montou cos compañeiros da escola a banda Easy Cure, que sería o embrión de The Cure, precursora e principal divulgadora do rock que sería coñecido como gótico.
En 1977, Easy Cure participou nun concurso dunha discográfica alemá chamada Hansa. O premio era un contrato para a gravación dun disco. Easy Cure gañou o concurso, pero ao gravar o disco déronse conta de que os produtores o que querían era un novo Sex Pistols, o que fixo que Robert Smith deixase as gravacións e compuxese un tema ao respecto, "Do the Hansa". En 1978, unha demo coa canción "Killing an Arab" caeu nas mans de Chris Parry, executivo da discográfica Polydor. Impresionado coa música e principalmente coa actitude estraña e orixinal da banda, Chris resolveu pagar a produción dun sinxelo, sendo dende entón o seu empresario.
O sinxelo foi lanzado e seguido dun intenso traballo de divulgación e concertos, esgotando a primeira tirada rapidamente. A pesar de que a canción non chegou aos primeiros lugares nas listas (polo menos non cando foi lanzada), a boa repercusión foi suficiente para que a banda puidese gravar o seu primeiro long play, o clásico Three Imaginary Boys, en 1979. Nos Estados Unidos o disco foi lanzado en 1980 como Boys Don't Cry, engadíndoselle os sinxelos non existentes en Three Imaginary Boys.
Crespos
O topónimo Crespos pode referirse a:
The Cure
Etapa gótica
O segundo álbum, Seventeen Seconds de 1980, marcou un avance na técnica de estudio da banda, con moita experimentación, teclados e arranxos moi elaborados, que os caracterizarían a partir de entón. É deste disco o seu primeiro gran hit, "A Forest". A banda converteuse nun éxito en Inglaterra e comezou a súa primeira xira mundial.
O terceiro álbum, Faith, editado en 1981, e o cuarto, Pornography, de 1982, marcaron a fase máis sombría de The Cure. Eses tres álbums reflicten un período moi confuso de Robert Smith, que tiña problemas coas drogas e principalmente co alcol. As letras son tristes pero destacan tamén os arranxos, onde Robert imprime toda a súa depresión.
Despois da publicación deste último disco, e tras a xira promocional Fourteen Explicit Moments, a banda estivo inactiva durante un tempo por problemas internos, que levaron a Robert Smith a considerar seriamente a separación do grupo. A saída de Simon Gallup da formación, tras os incidentes que protagonizou xunto a Smith durante a xira de Pornography, deixou ao grupo como un dúo, composto só polo propio Smith e Lol Tolhurst.
De Japanese Whispers a The Head on the Door
O fin desta etapa escura da banda chegaría a finais do ano 1982 coa edición do sinxelo "Let's Go to Bed", un tema cun carácter alegre e con certas tendéncias cara á electrónica. A este seguiríanlle en 1993 dous sinxelos cun son electrónico máis acusado, "The Walk" e "The Lovecats", converténdose nuns dos seus primeiros éxitos comerciais de importancia tema jazzístico baseado no filme de animación The Aristocats, que se converterían nos primeiros éxitos comerciais de importancia (números 12 e 7 no Reino Unido, respectivamente), relanzando a carreira do grupo. Todos os sinxelos e as caras-b deste período compilaríanse no álbum de 1983 Japanese Whispers.
Á banda incorporaríanse Phil Thornalley e Andy Anderson, aos que posteriormente se lles sumaría o antigo membro Porl Thompson. The Cure volveu a entrar no estudio e gravou The Top, editado en 1984. Durante a xira mundial de promoción, a banda volveu a sufrir cambios na formación. Andy Anderson foi expulsado polos seus problemas co alcol e sería substituído por Boris Williams, e, ao final da xira, o baixista Phil Thornalley deixou o grupo e entrearía Simon Gallup no seu lugar. Neses momentos xa eran recoñecidos pola crítica musical, e co lanzamento do seu álbum The Head on the Door en 1985 volveron a recuperar o recoñecemento dos seus seareiros con sinxelos como "A Night Like This", "In Between Days" e "Close to Me", proporcionándolles este último o seu primeiro número 1 no Reino Unido.
En 1986, coincidindo co décimo aniversario da formación da banda, publicouse Standing on a Beach: the Singles 1978-1986, tamén titulado Staring at the Sea na súa versión en vinilo. Trátase dun recompilatorio onde se recollen todos os seus sinxelos entre 1978 e 1986.
Éxito internacional
En 1987 The Cure lanzou o álbum dobre Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me. Grazas á ascendente popularidade do grupo nese momento, o traballo acadou o número 6 nas listas do Reino Unido e o 35 nos Estados Unidos. O primeiro sinxelo do álbum, "Why Can't I Be You?", foi top 30 en varios países europeos. A este seguíronlle "Catch" e "Just Like Heaven", o sinxelo de maior éxito de The Cure ata ese momento. Despois da edición do disco, a banda comezou o Kiss Tour, que foi un éxito de público. Porén, durante a xira, Lol Tolhurst atopou problemas para tocar polo seu excesivo consumo de alcol. Para solucionar o problema, a banda contratou a Roger O'Donnell, teclista de Psychedelic Furs, para substituilo.
Rematada a xira en 1988, o grupo tomou un descanso dun ano. Tras este parón, en 1989 The Cure editou Disintegration, no que retomou a estética escura de traballos anteriores. Converteuse inmediatamente no seu maior éxito ata ese momento, entrando nas listas británicas no terceiro posto. Tres dos sinxelos do disco, "Lullaby", "Lovesong" e "Pictures of You" enrtraron entre os 30 máis vendicos en varios países, incluído o Reino Unido. Disintegration acadou o posto 12 nas listas de Estados Unidos. "Fascination Street", o primeiro sonxelo editado neste país, acadou o primeiro posto na American Modern Rock Chart, e o terceiro, "Lovesong", o segundo posto nas listas absolutas. Tan só 3 anos despois da súa edición, en 1992, Disintegration vendera tres millóns de copias en todo o mundo.
Durante as sesións de gravación de Disintegration a banda enfrontouse abertamente con Lol Tolhurst. Estes feitos desembocaron na saída de Tolhurst en febreiro de 1989. Como resultado, Roger O'Donnell converteríase en membro permanente do grupo. Smith quedaba deste xeito como único membro fundacional na banda. A pesar da súa saída, Tolhurst apareceu nos créditos do álbum, tocando "outros instrumentos". Porén, algúns opinan que non contribuíu en absoluto á gravación do disco. A xira seguinte chamouse Prayer Tour e a súa popularidade en Estados Unidos xa era tan grande que abanda deixou de tocar en salas de concertos para tocar en estadios en moitas cidades daquel país.
En maio de 1990 Roger O'Donnell deixou a banda e foi substituído por Perry Bamonte, técnico de guitarras do grupo. En novembro The Cure editou unha colección de remesturas titulada Mixed Up, que contiña unha canción nova, "Never Enough", editada posteriormente como sinxelo.
En xaneiro de 1991 o grupo actuou dentro da serie de concertos MTV Unplugged e ese mesmo ano recibiu o premio BRIT á mellor banda británica do ano. Tamén en 1991, Lol Tolhurst demandou a Robert Smith e a Fiction Records polo pago dos dereitos de autor. Na demanda incluíase tamén a aspiración de Tolhurst a compartir a propiedade do nome "The Cure" con Smith. A demanda resolveríase en 1994 a favor de Smith.
Dous anos despois de editar Mixed Up, en 1992, a banda lanzou Wish, o seu disco máis vendido ata a data. Wish foi número un no Reino Unido, e número dous nos Estados Unidos. Os seus sinxelos "High" e "Friday I'm in Love" converteríanse en éxitos internacionais. No disco, o nome da banda transformaríase de "The Cure" a sinxelamente "Cure". Porén, dita denominación non duraría, xa que se retomaría o tradicional "The Cure" en Wild Mood Swings.
Da xira que acompañó ao álbum, a Wish Tour, a banda extraería dous álbums en directo, Show e Paris, editados en setembro e outubro de 1993, respectivamente.
De Wild Mood Swings á actualidade
Entre 1994 e 1995 houbo varios cambios na formación. Boris Williams saíu e foi substituído polo batería Jason Cooper, e Porl Thompson deixou de novo o grupo e no seu lugar regresaría Roger O'Donnell para ocupar o posto de teclista. En 1996, con esta nova formación, a banda editou Wild Mood Swings, un disco cun contido bastante irregular. O álbum foi acollido con frialdade pola crítica, pero sobre todo polos tradicionais seguidores do grupo.
En 1997 a banda publicou un recompilatorio de sinxelos, Galore, dalgún xeito continuado por Standing on a Beach, editado once anos despois deste, no que se recollen os sinxelolos publicados entre 1987 e 1997.
O limitado éxito artístico e comercial de Wild Mood Swings, unido ao feito de que só tiñan un disco máis por publicar baixo o seu contrato con Fiction, fixeron que Smith considerase, unha vez máis, terminar coa banda. En 1998, neste contexto, o grupo decidiu pospoñer o lanzamento dun álbum previsto para ese mesmo ano, de cara á compoñer un disco que, en forma de despedida, recollera a cara máis seria de The Cure. Froito deste esforzo foi o álbum Bloodflowers, publicado no ano 2000, co que o grupo recuperou as súas esencias.
A publicación deste álbum viría acompañada dunha extensa xira mundial baixo o título de Dream Tour. A xira obtivo un gran recoñecemento, tanto de medios de comunicación como de público, con máis dun millón de asistentes. O éxito de álbum e xira motivaron a Smith a reconsiderar a súa decisión de disolver a banda. miniatura|250px|A banda ao vivo no 2007 No ano 2001, The Cure, aproveitando o fin do seu contrato, abandonou o seu tradicional selo discográfico Fiction Records para asinar con Geffen Records. Como despedida de Fiction, Smith accedeu á publicación dun recompilatorio de grandes éxitos, a condición de que o repertorio de cancións fose elixido por el. Resultado deste acordo foi o álbum Greatest Hits, que inclúe sinxelos e outros temas de toda a carreira da banda, dende 1978 ata 2000.
En 2003 Fiction publicou o DVD Trilogy, con dous concertos en Berlín onde a banda interpreta na mesma orde quenos discos todas as cancións de Pornography, Disintegration e Bloodflowers.
No ano 2004, xa en Geffen e tras varios proxectos menores do grupo, The Cure lanzou o seu álbum homónimo. De carácter variado como Wild Mood Swings, The Cure non foi recibido positivamente por crítica e público. Ese mesmo ano, en paralelo, Fiction lanzou un recompilatorio chamado Join the Dots, no que publica moito do material inédito que a discográfica aínda posuía nos seus arquivos.
Tras unha xira mundial por festivales, a mediados de 2005 Robert Smith decidiu prescindir do teclista Roger O'Donnell e do guitarrista Perry Bamonte, pouco antes do inicio da extensa xira que debería levalos por Europa no seu habitual encontro cos diferentes festivais de importancia. Ese mesmo ano, o grupo recrutou de novo a Porl Thompson, converténdose outra vez nun cuarteto, feito que non ocorría dende 1994.
Durante a xira europea de 2008, a banda comezou a ensinar retazos do seu, ata o momento, último álbum de estudio, 4:13 Dream. O disco foi lanzado o 28 de outubro do 2008, precedido polos sinxelos "The Only One", aparecido o 13 de maio, "Freakshow", o 13 de xuño, "Sleep When I'm Dead", o 13 de xullo, e "The Perfect Boy", o 13 de agosto.
No 2010 Porl Thompson abandonou a formación (semella que de modo definitivo, porque ao longo do 2012 vendeu tódalas súas pertenzas relacionadas coa banda, mesmo as guitarras, e cambiou o seu nome artístico por "Pearl"), mentres ao ano seguinte volvía a ela Roger O'Donnell.
Na xira "Reflections", que acontecera ao longo do 2011, Lol Tolhurst volveu excepcionalmente ao grupo, pechando desta maneira oficialmente a ferida aberta trala súa marcha 22 anos atrás. Na xira do ano 2012 uniuse ao grupo o guitarrista Reeves Gabrels, músico habitual de David Bowie e Tin Machine, substituíndo a Porl. Gabrels non era novo dentro da formación, posto que no ano 1997 xa colaborara na gravación do hit "Wrong Number". Anunciouse que Gabrels estaría durante a xira pero que non era un membro de pleno dereito do grupo. Varias semanas despois a banda invitou a Gabrels a unirse como membro e el aceptou.
The Cure rendíu homenaxe a Paul McCartney no álbum titulado The Art of McCartney, que foi publicado o 18 de novembro de 2014. The Cure versionou a canción dos Beatles "Hello, Goodbye", que contaba con voces e teclados do fillo de Paul, James McCartney. Un vídeo da banda e James interpretando a canción foi publicado o día 9 de setembro de 2014. O vídeo foi filmado no Brighton Electric Studio en Brighton. Robert Smith tamén versionou o tema de McCartney "C Moon" no disco extra do álbum. No verán de 2015 o tema de Disintegration "Plainsong" apareceu nun momento da película Ant-Man, pero non apareceu na súa banda sonora.
Concertos en Galicia
En toda a súa historia, só se ofreceron dous concertos en Galicia. Na Coruña no ano 1998 e en Santiago no 2004.
O primeiro concerto tivera lugar na Praia de Riazor da cidade herculina, o día 8 de agosto, dentro da súa xira "The Summer Festivals". Foi un concerto gratuíto o que facilitou que a praia estivera completamente chea de xente. O abreconcertos foi o cantante Pablo Bicho, e inmediatamente despois subiron ao escenario The Cure. Dentro da actuación, Robert Smith decidiu, inopinadamente, botarse ao chan mentres cantaba un dos temas, ollando para a Domus. Tempo despois preguntáronlle o porque dese feito e Smith respondeu que, simplemente, estaba abraiado pola beleza do solpor na baía coruñesa.
O setlist foi o seguinte: Os "encores" ou bises foron os seguintes:
Encore 1 Encore 2
Kobe Bryant
Kobe Bean Bryant, nado en Filadelfia (Pensilvania) o 23 de agosto de 1978 e finado en California o 26 de xaneiro de 2020, foi un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xogou durante toda a súa carreira para Los Angeles Lakers na National Basketball Association (NBA). Bryant gozou dunha exitosa carreira no baloncesto de instituto, polo que decidiu tentar ingresar na NBA despois de graduarse. Foi seleccionado no posto número trece no Draft da NBA de 1996 polos Charlotte Hornets, e logo traspasado aos Lakers dos Ánxeles. Bryant e o entón compañeiro de equipo Shaquille O'Neal lideraron os Lakers para conseguir tres campionatos consecutivos da NBA, dende 2000 até 2002. Despois da saída de O'Neal ao final da tempada 2003-04, Bryant converteuse na pedra angular da franquía californiana. Bryant foi o máximo anotador da liga en 2005-06 e 2006-07, conseguindo en 2006 81 puntos nun só encontro contra os Toronto Raptors, o segundo maior número de puntos anotados nun só xogo na historia da NBA despois dos 100 puntos de Wilt Chamberlain.
Traxectoria
Bryant naceu en Filadelfia, Pensilvania, e era o fillo pequeno de Joe, un xogador de baloncesto profesional, e Pam Bryant. Tivo ademais dúas irmás máis vellas: Shaya e Sharia. Cando Bryant tiña seis anos, o seu pai abandonou a NBA e mudouse coa súa familia a Italia, onde xogaría ao baloncesto profesionalmente. O pequeno Bryant aclimatouse ao estilo de vida alí e desenvolveu un fluído italiano. Xa de pequeno, aprendeu a xogar ao fútbol e o seu equipo favorito foi o AC Milan. O propio baloncestista chegou a dicir que se non marchara de Italia agora sería xogador de fútbol.
En 1991, Bryant regresou aos Estados Unidos, onde asistiu ao Instituto Lower Merion de Filadelfia. Alí gañou recoñecemento nacional debido á súa espectacular carreira. Bryant foi o máximo anotador da historia do instituto con 2.883 puntos, e superou a marca de Wilt Chamberlain (2.359 puntos) e de Carlin Warley (2.441 puntos). No seu ano sénior foi galardoado por USA Today e Parade Magazine co premio Naismith Prep Player of the Year Award e foi incluído no McDonald's All-America Team. Esa tempada, as súas medias foron de 30,8 puntos, 12 rebotes, 6,5 asistencias, 4 roubos de balón e 3,8 tapóns por partido, e liderou a Lower Merion ao título estatal Class AAAA cunha marca de 31-2. Ante Marple Newtow, realizou o seu mellor partido anotador con 50 puntos. Tras brillar, Bryant decidiu dar o salto á NBA e presentarse ao Draft, aínda que se optase pola universidade, a súa elección sería a Universidade de Duke.
1996-1999: Primeiros anos
No Draft de 1996, foi seleccionado por Charlotte Hornets na 13ª posición. O por entón representante xeral dos Lakers Jerry West fora testemuña do potencial e habilidades baloncestísticas de Kobe nos campus pre-draft. Inmediatamente despois do Draft, Bryant expresou o seu desexo de non xogar cos Hornets e facelo nos Lakers. Quince días máis tarde, West traspasou ao seu pivote titular Vlade Divac aos Hornets polo mozo Bryant. Durante a súa primeira tempada non xogou moito, tendo unha media de 7,6 puntos, 1,9 rebotes, 1,3 asistencias e 15,5 minutos en 71 partidos, seis deles como titular, con todo, asinou 11,3 puntos nos últimos trece partidos da tempada regular e 12,4 puntos nos 26 partidos nos que xogou máis de 20 minutos. No All-Star Weekend foi unha das estrelas, primeiramente anotando 31 puntos no partido dos Rookies, e posteriormente gañando o concurso de mates, conseguindo 49 de 50 puntos posibles. Bryant apareceu en nove encontros dos play offs dese ano, todos saíndo dende o banco e cunha media de 8,2 puntos por noite. No terceiro partido da primeira rolda ante Portland Trail Blazers anotou 22 puntos, e no tamén terceiro das Semifinais de Conferencia ante Utah Jazz achegou a 19.
Na súa segunda tempada, converteuse no xogador máis novo en disputar un NBA All-Star Game, anotando 18 puntos e 6 rebotes. Comezou a xogar máis minutos e contar con máis importancia no equipo, aínda que aínda non se consagrou como titular nos Lakers, aínda superado por Nick Van Exel e Eddie Jones. Tivo unha media de 15,4 puntos en 79 partidos, un deles como titular, polo que foi un dos aspirantes para gañar o premio ao Mellor Sexto Home. Os Lakers realizaron unha tempada espectacular, conseguindo unha marca de 61-21 e gañando o título da División Pacífico, aínda que caendo nas Finais de Conferencia ante Utah Jazz. A tempada 1998-99 foi a da súa explosión na liga, cunha media de 19,9 puntos, a quinceava máis alta da NBA ese ano. Liderou aos Lakers en roubos de balón con 1,44 por partido e foi seleccionado no terceiro mellor quinteto da liga. Con todo, os anxelinos non chegaron máis aló das Semifinais de Conferencia.
2000-2002: Chegan os campionatos
Coa chegada de Phil Jackson ao banco californiano, a fortuna de Bryant cambiou por completo e converteuse nun dos mellores escoltas da liga, aparecendo no segundo mellor quinteto da liga, no mellor defensivo e no NBA All-Star Game como titular. Do 10 ao 16 de abril foi nomeado mellor xogador da semana tras ter unha media de 29,7 puntos, 7 asistencias e 6 rebotes por partido. Na tempada, en total tivo unha media de 22,5 puntos, 6,3 rebotes e 4,9 asistencias en 66 encontros. Formando un tándem imparable con Shaquille O'Neal, os Lakers arrasaron en tempada regular, asinando unha marca de 67-15 e chegando en play offs até as Finais da NBA tras eliminar a Sacramento Kings, Phoenix Suns e Portland Trail Blazers. Ante os Blazers, a eliminatoria chegou até o sétimo e decisivo partido, onde os Lakers chegaron a ir perdendo por máis de 20 puntos, mais deron a volta ao marcador de xeito espectacular no último cuarto. Posteriormente, enfrontáronse aos Indiana Pacers de Reggie Miller, gañando a serie por 4-2 e conseguindo o primeiro campionato dende 1988, primeiro na conta particular de Bryant e iniciando, con iso, unha dinastía. O'Neal foi nomeado MVP das Finais.
dereita|200px|miniatura|Bryant nun acto de promoción. A seguinte tempada foi semellante, aínda que sen mostrar a mesma superioridade ante o resto en tempada regular, conseguiron un balance de 56-26. Con todo, en play offs o equipo non tivo piedade ante os seus rivais, varrendo por 4-0 a Portland, Sacramento e San Antonio Spurs antes de verse as caras con Allen Iverson e os seus Philadelphia 76ers nas Finais. Xa nelas, perderon o primeiro partido da serie, e o primeiro en play offs, para posteriormente vencer nos catro seguintes e alzarse por segundo ano consecutivo co anel. Bryant tivo unha media de 28,5 puntos por noite en tempada regular, aumentando os seus números en play offs até os 29,4. Ademais, foi nomeado mellor xogador do mes de decembro na Conferencia Oeste tras asinar 32,3 puntos, 4,8 rebotes e 4,9 asistencias en dezaseis partidos.
Na seguinte campaña, Bryant volveu alzarse entre os máximos anotadores da liga, cunha media de 25,2 puntos xunto con 5,5 asistencias e 5,5 rebotes en 38,3 minutos por partido. Foi incluído por primeira vez na súa carreira no mellor quinteto da liga e gañou o seu primeiro MVP do All-Star Game, anotando 31 puntos, 5 rebotes e 5 asistencias, e liderando ao Oeste á vitoria na súa cidade natal, Filadelfia. Ademais, completou unha das súas mellores noites na NBA o 14 de xaneiro de 2002 ante Memphis Grizzlies, conseguindo 56 puntos, 36 deles na primeira parte. En play offs, os Lakers accederon sen problemas até as Finais de Conferencia, onde lles esperaban uns Sacramento Kings en plena forma. Tras dominar a maior parte da eliminatoria, os Kings chegaron aos últimos instantes do quinto encontro por diante no marcador, con todo a favor para clasificarse ás Finais da NBA. Con todo, tras un lanzamento, Vlade Divac despexou o balón no canto de rebotealo e Robert Horry anotou unha tripla no último segundo que lles deu o partido, e por tanto, as esperanzas. Os Lakers venceron nos dous seguintes xogos e metéronse por terceiro ano consecutivo nas Finais. Nelas, uns inexpertos New Jersey Nets, liderados polo base Jason Kidd, foron un fácil rival para os anxelinos, que tras catro partidos alzáronse cun novo anel, terceiro para Bryant.
2003-2004: Fin da dinastía
Na tempada 2002-03, Bryant tivo unha media de 30 puntos por partido, alcanzando ademais unha cifra histórica ao anotar 40 ou máis puntos en nove partidos consecutivos. Ademais, tivo unha media de 6,9 rebotes, 5,9 asistencias e 2,2 roubos de balón, e por primeira vez na súa carreira foi elixido nos mellores quintetos tanto da liga como defensivo. Tras finalizar os Lakers cunha marca de 50-32, eliminaron en primeira rolda de play offs a Minnesota Timberwolves por 4-2 para posteriormente caer ante San Antonio Spurs en Semifinais de Conferencia. dereita|190px|miniatura|Kobe lanza ante [[Caron Butler.]] Pero o peor estaría por chegar; na seguinte tempada os Lakers ficharon a Karl Malone e a Gary Payton, quen reduciron considerablemente os seus salarios para incorporarse ao equipo. Con catro futuros Hall of Fame no quinteto titular, os californianos eran claramente os favoritos ao título. Nunha tempada con problemas de lesións das estrelas, os Lakers asinaron un 56-26, con Bryant con 24 puntos, 5,5 rebotes e 5,1 asistencias por noite. En play offs, eliminaron sen problemas en primeira rolda a Houston Rockets, atopándose aos vixentes campións os Spurs na seguinte rolda. No quinto partido, un tiro de Derek Fisher na bucina para gañar o encontro salvou a eliminatoria e os Lakers, tras bater aos Timberwolves nas Finais de Conferencia, entraron ás Finais da NBA. Nelas, chegou o fracaso e con el, o final da dinastía anxelina. O seu rival, Detroit Pistons, gañou facilmente as Finais por 4-1, anulando en todo momento ás estrelas dos Lakers coa súa férrea e dura defensa. Bryant, cun triplo na bucina no segundo partido, enviou o partido á prórroga para a posteriori gañar o único partido.
2004-2007: Anos post-O'Neal
miniatura|190px|Kobe realizando un mate nun partido ante [[Golden State Warriors.]] Tras o fracaso da campaña anterior, Shaquille O'Neal foi traspasado a Miami Heat e Phil Jackson, Gary Payton e Karl Malone deixaron o equipo. Tras iso, Bryant convertíase no auténtico líder do equipo. O novo adestrador era Rudy Tomjanovich, aínda que a metade de tempada tivo que deixar o cargo debido a problemas de saúde e foi substituído polo seu asistente Frank Hamblen. A pesar de que Bryant foi o segundo máximo anotador da liga con 27,6 puntos por noite, os Lakers callaron unha pésima tempada, quedando mesmo por baixo de Los Angeles Clippers, o chamado "irmán pobre de L.A.", e non alcanzaron os play offs por primeira vez nunha década. Bryant non entrou en ningún quinteto defensivo e foi relegado ao terceiro mellor quinteto da tempada. Ademais, as críticas cara a Bryant continuaban no libro de Phil Jackson titulado The Last Season: A Team in Search of Its Soul, onde detallaba os eventos da pasada tempada e cualificaba a Bryant, entre outras palabras, de "imposible de adestrar". Con todo, a tempada 2005-06 marcaría o retorno de Phil Jackson ao banco anxelino a pesar das súas diferenzas no pasado con Bryant.
Así, os Lakers realizaron unha magnífica campaña e entraron en play offs tras gañar 45 partidos en tempada regular, once máis que o curso anterior, e os 35,4 puntos por partido de Bryant valéronlle para ser o máximo anotador da liga por primeira vez, á parte de bater marcas anotadoras ao alcance de moi poucos. O recital de Bryant comezou o 20 de decembro de 2005, cando anotou 62 puntos en tres cuartos na vitoria ante Dallas Mavericks. No último cuarto, a súa achega era innecesaria xa que a vantaxe era tal, que Bryant levaba máis puntos que os propios Mavericks (62-61), sendo o único xogador en realizar tal fazaña desde que entrou á liga o reloxo de posesión de 24 segundos. O 16 de xaneiro de 2006, cando os Lakers víronse as caras con Miami Heat, Bryant e O'Neal estreitaron as mans e fundíronse nun abrazo, dando por finalizadas as disputas que entre ambos existían desde que o pivote saíu dos Ánxeles.
A gran noite chegou o día 22 de xaneiro de 2006 ante Toronto Raptors no Staples Center. Bryant anotou 81 puntos na vitoria dos Lakers por 122-104, superando a marca de franquía de máis puntos nun partido que ostentaba Elgin Baylor con 71 e colocándose no segundo posto na clasificación de máis puntos anotados nun partido da NBA, só por detrás dos 100 de Wilt Chamberlain en 1962. Tamén en xaneiro, Bryant converteuse no único xogador dende 1964 en anotar 45 puntos ou máis en catro partidos consecutivos (só logrado anteriormente polos propios Chamberlain e Baylor). No devandito mes, Kobe fixo 43,4 puntos por partido, o oitavo mellor rexistro nun mes na historia da NBA e o mellor dun xogador que non sexa Chamberlain. Ao final da tempada, Bryant bateu varias marcas de franquía, como o de máis partidos por encima dos 40 puntos con 27 e máis puntos anotados, 2.832, entre outros. Bryant finalizou no cuarto posto na votación para o MVP da Tempada, sendo gañado por segundo ano consecutivo polo base Steve Nash de Phoenix Suns.
miniatura|esquerda|180px|Bryant anotou 50 puntos ou máis en 4 partidos consecutivos en [[2007.]] En play offs, os Lakers enfrontáronse en primeira rolda con Phoenix Suns, a quen tiveron contra as cordas chegando a ir 3-1 na eliminatoria, con varias actuacións claves de Kobe como o tiro gañador no cuarto partido. Estando a un paso da clasificación, os anxelinos desaproveitaron a vantaxe e foron batidos polos Suns, quen remontaron a serie e apearon a uns decepcionados Lakers. En verán, Bryant anunciou que cambiaba o seu dorsal do 8 ao 24, o seu primeiro número no instituto, para a próxima campaña. Posteriormente declarou na TNT que no seu ano rookie quería o dorsal 24, pero non estaba dispoñible, do mesmo xeito que o 33, o seu segundo dorsal de instituto, que estaba retirado en honra a Kareem Abdul-Jabbar. Bryant vestiu o 143 no Adidas ABCD Camp, polo que elixiu o 8 como suma do tres números. Tamén usou o 8 en Italia en honra a Mike D'Antoni, un dos seus primeiros ídolos.
Durante a tempada 2006-07, Bryant foi seleccionado para disputar o seu noveno NBA All-Star Game, xogado en Las Vegas, gañando ademais o seu segundo MVP do partido tras anotar 31 puntos, capturar 5 rebotes, repartir 6 asistencias e roubar 6 balóns. Ao longo da campaña, Bryant foi protagonista de varios incidentes na pista. O 28 de xaneiro de 2007 golpeou co cóbado na cara de Manu Ginobili no aire inmediatamente tras lanzar un tiro en suspensión. Foi suspendido pola liga cun partido, o que lles enfrontaba a New York Knicks no Madison Square Garden. O 6 de marzo, Bryant repetiu a mesma acción esta vez con Marko Jaric como vítima. Ao día seguinte, o xogador foi suspendido por segunda vez na tempada. Tras a súa volta, o 9 de marzo ante Philadelphia 76ers, deu unha cotenada na cara de Kyle Korver que foi clasificada como falta flagrante de tipo 1.
O 16 de marzo, Bryant anotou 65 puntos en casa ante Portland Trail Blazers, axudando a dar por finalizada o refacho de sete partidos consecutivos perdidos. Foi a segunda mellor anotación na súa carreira. O seguinte partido conseguiu 50 puntos con Minnesota Timberwolves como rival, e o seguinte outros 60 ante Memphis Grizzlies, converténdose no segundo xogador dos Lakers capaz de anotar 50 puntos ou máis en tres partidos consecutivos (o outro foi Elgin Baylor en decembro de 1962). O 23 de marzo, no partido que lles enfrontaba a New Orleans Hornets, Bryant anotou 50 puntos, sendo o segundo xogador na historia da liga que consegue anotar 50 puntos ou máis en catro encontros seguidos detrás de Wilt Chamberlain, quen conseguiu facelo en sete partidos consecutivos en dúas ocasións. Bryant finalizou a tempada con dez partidos con 50 ou máis puntos na súa conta particular, único xogador en logralo xunto con Chamberlain, gañando así o seu segundo título de máximo anotador da liga. Durante o curso, a camiseta de Bryant foi das máis vendidas tanto nos Estados Unidos como na China. Un gran número de xornalistas atribuírono ao seu cambio de dorsal, mentres que outros ao seu mellorado xogo nos últimos anos. En play offs, os Lakers foron de novo eliminados na primeira rolda dos play offs polos Phoenix Suns, esta vez por 4-1.
2007-2008: MVP da Tempada
Despois dun verán moi movido, no que Bryant dixo nalgunha ocasión que quería abandonar a franquía anxelina, arrinca a tempada 2007-08 para os Lakers cun cadro con non demasiadas aspiracións. Tratábase dun grupo de futuro, como demostra que fose o segundo equipo máis novo da NBA. Pero segundo vai avanzando a tempada, empézanse a ver virtudes no equipo que lles pode levar a ser a sorpresa do campionato. Coa mellora no xogo de Lamar Odom e do novísimo Andrew Bynum, máis a chegada do veterano Derek Fisher, os Lakers ten un comezo de tempada bastante bo e o seu nome comeza a soar. Sobre todo despois da fichaxe a metade de tempada de Pau Gasol procedente de Memphis, convértense en serios candidatos ao título.
Kobe, realizando un magnífico traballo, axuda aos Lakers a ter o mellor rexistro da dura conferencia oeste dese ano, sendo o seu esforzo recompensado ao ser nomeado MVP da tempada regular, algo que non conseguira aínda. Convértese no xogador con máis tempo de experiencia na NBA en conseguir un primeiro premio de MVP, con todo, o premio foi acompañado por moitas queixas, xa que moita xente opinaba que llo deron porque llo debían, xa que Kobe merecera o premio outros anos, e este era o primeiro da súa carreira. Durante a tempada convértese no xogador máis novo en toda a historia da NBA en conseguir 20.000, 21.000 e 21.500 puntos. Kobe foi elixido polo público para xogar o seu décimo All Star.
No primeiro encontro das Semifinais da Conferencia Oeste fronte a Utah Jazz, conseguiu lanzar 23 tiros libres logrando encestar 21, converténdose tamén no laker con máis tiros libres anotados e tentados nun xogo. O seu esforzo foi recompensado, alcanzando as Finais da NBA vencendo a San Antonio Spurs por un claro 4-1. Porén, perdéronas ante Boston Celtics por 4-2. Bryant obtería unha medias de 25,7 puntos e 5 asistencias por partido nesta serie.
Gregorio II Yusif
Gregorio II Yusif, ou Gregorio II Yusif-Sayur (en غوريغوريوس الثاني يوسف – سيَور), nado o 17 de outubro de 1823 e finado o 13 de xullo de 1897, foi un relixioso e bispo católico, Patriarca da Igrexa Católica Greco-Melquita entre 1864 e 1897. Gregorio modernizou dita Igrexa particular e as súas institucións e participou no Concilio Vaticano Primeiro, en representación das igrexas católicas orientais.
Kobe Bryant
2008-2009: Cuarto título cos Lakers
Despois de sufrir unha dura derrota nas finais da tempada pasada ante Boston Celtics, Kobe lidera a uns Lakers que mostraron un altísimo nivel na tempada regular tanto así que conseguiron o mellor rexistro de triunfos na conferencia do oeste (65-17), sendo superados en vitorias só polos Cleveland Cavaliers. Kobe consegue unha media por partido de 26,8 ptos, 5,2 rebotes e 4,9 asistencias. Aínda que non consegue o premio ao xogador máis valioso.
Gregorio II Yusif
Primeiros anos, presbiterado e episcopado
Hana Yusif-Sayur naceu o 17 de outubro de 1823 en Rosetta, preto de Alexandría, Exipto. En 1840, cando tiña 16 anos, entrou na Orde Basiliana do Santísimo Salvador. En 1844 comezou a estudar no seminario xesuíta de Kesrouane, na cordilleira do Líbano. Entre 1847 e 1856 Yusif estudou filosofía e teoloxía no colexio Pontifical Bizantino de San Atanasio, en Roma, onde foi ordenado sacerdote o 11 de xuño de 1854. De volta a Oriente Medio, foi elixido polo patriarca Clemente I Bahuz para ocupar a sé episcopal de Acre e Galilea (a arquieparquía de Akka). Recibiu a consagración episcopal o 13 de novembro de 1856 de mans do patriarca Clemente I.
Kobe Bryant
2008-2009: Cuarto título cos Lakers
Os Lakers conseguen clasificar facilmente á postemporada, onde se enfrontaron aos Utah Jazz, que venceron con relativa comodidade 4-1. Posteriormente enfrontáronse a uns duros Houston Rockets, que sen dúbida foron o maior obstáculo dos angelinos nos play offs, que necesitaron sete xogos para superalos. Nas finais de conferencia enfrontáronse aos Denver Nuggets que se pensou presentarían maior dificultade para os Lakers, pero estes lograron dominar a serie 4-2, cun imparable Bryant enfocado en conseguir o seu cuarto título. Nas finais Kobe e os Lakers enfrontáronse a uns intimidantes Orlando Magic, que viñan de derrotar sorprendentemente aos Cleveland Cavaliers, nestas finais Kobe mostrou un gran nivel de xogo tanto ofensiva como defensivamente, cometendo só algúns erros no terceiro partido da serie, que foi o único que perdeu o seu equipo. Os Lakers lograron imporse cun contundente 4-1, e así Kobe conseguiría o seu cuarto título da NBA, ademais do seu primeiro MVP das Finais, o primeiro co seu liderado absoluto do equipo, e daríalle así tamén o décimo título ao seu adestrador Phil Jackson.
Gregorio II Yusif
Primeiros anos, presbiterado e episcopado
Durante o seu episcopado Yusif tivo que facer fronte a tres asuntos de importancia: o descontento dentro da Igrexa melquita pola introdución do calendario gregoriano por parte de Clemente I, un cisma de curta duración apoiado pola Igrexa ortodoxa rusa e unha división dentro da orde basiliana. Yusif permaneceu neutral no tocante ao calendario, mais combateu enerxicamente o cisma.
Kobe Bryant
2008-2009: Cuarto título cos Lakers
Para Kobe este campionato ten unha significación especial, o que se evidenciou na súa eufórica celebración ao gañar o título e o premio ao xogador máis valioso nas finais. Tamén Kobe afirmou: "Todo este tempo ouvindo o cliché de que 'Kobe non pode gañar sen O'Neal' foi como a tortura chinesa da gotita de auga caendo constantemente no templo", expresou. "Era molesto. Bochornoso cada vez que o ouvía. Espero non ouvilo nunca máis". "Penso que como equipo contestamos a ese cliché, abrazamos unha causa, e iso motivounos".
Gregorio II Yusif
Patriarcado
Os conflitos na Igrexa melquita medraron e en 1864 Clemente I Bahuz pediu a Roma abdicar do seu cargo e elixir a Yusif como sucesor. Roma autorizou a súa renuncia, e convocouse un sínodo episcopal para o 24 de setembro de 1864. No sínodo Clemente anunciou a súa renuncia e o sínodo elixiu a Yusif como patriarca o 29 de setembro de 1864. Yusif tomou o nome de Gregorio e foi confirmado polo papa Pío IX o 27 de marzo de 1865.
Unha vez elixido patriarca, Gregorio II traballou para restaurar a paz na súa Igrexa e rematou con éxito co cisma. Tamén se centrou en mellorar as institucións eclesiais e fundou un Colexio Patriarcal en Beirut en 1865 e outro en Damasco en 1875, ademais de reabrir o seminario melquita de Ain Traz en 1866. Tamén promoveu a creación do Seminario de Santa Ana (Xerusalén) polos Pais Brancos en 1882, para a formación do clero melquita.
Kobe Bryant
2009-2010: Quinto título coos Lakers
No 2010, os Lakers conseguiron 57 vitorias fronte a 25 derrotas e gañaron o campionato da Conferencia Oeste por terceira vez consecutiva.
Gregorio II Yusif
Patriarcado
Logo do decreto Hatti Humayyouni do sultán Abdul Majid en 1856, as condicións dos cristiáns en Oriente Próximo melloraron. Isto permitiu a Gregorio promover con éxito unha maior participación dos laicos melquitas na administración e asuntos públicos da Igrexa. Tamén ocupouse da atención dos melquitas que emigraran a América, e en 1889 enviou ao pai Ibrahim Beshawate OSB a Nova York para ocuparse da comunidade alí presente.
Kobe Bryant
2009-2010: Quinto título coos Lakers
Durante esta tempada, Bryant conseguiu varios récords de anotación. O 21 de xaneiro de 2010, Kobe converteuse no xogador máis novo en anotar 25.000 puntos; e o 1 de febreiro, superou, con máis de 25.208 puntos, ao lendario Jerry West como máximo anotador da franquía anxelina.
Gregorio II Yusif
Concilio Vaticano Primeiro
Gregorio expuso a postura eclesiolóxica oriental no Concilio Vaticano Primeiro. En dous discursos que deu no concilio, o 19 de maio e o 14 de xuño de 1870, enfatizou a importancia de cinguirse ás decisións do Concilio de Florencia e de non innovar na formulación das normas referentes aos poderes do papa, especialmente coa infalibilidade papal. Anticipou un impacto negativo que tería unha definición dogmática neste eido nas relacións coa Igrexa Ortodoxa e opúxose á súa definición como dogma polo Concilio. Falando no concilio o 19 de maio de 1870 dicía:
Gregorio refusou asinar a declaración dogmática do concilio sobre a infalibilidade papal ao considerala contraproducente de cara ao diálogo ecuménico. El, xunto con outros dous bispos melquitas (de 7 presentes), votaron non placet na congregación xeral e deixaron Roma antes da adopción da constitución dogmática Pastor Aeternus.
Kobe Bryant
2009-2010: Quinto título coos Lakers
Os Lakers encontráronse, como primeiro contrincante nos playoffs, a Oklahoma City Thunder, aos que venceron por 4-2. Logo volveron atoparse en semifinais de conferencia cos Utah Jazz, gañando por 4-0. Na final de conferencia, derrotaron a Phoenix Suns por 4-2.
Gregorio II Yusif
Relacións cos papas
miniatura|O patriarca na época do Vaticano I. Logo da finalización do concilio, a Santa Sé enviou emisarios para obter as sinaturas do patriarca e do resto da delegación melquita. A delegación asinou o texto, mais engadindo a cláusula empregada no Concilio de Florencia: "agás os dereitos e privilexios dos patriarcas orientais." Por isto, segundo algúns historiadores, obtería a inimizade de Pío IX e na súa seguinte visita ao pontífice, Gregorio II tería sido tumbado no chan aos pés do papa pola Garda Suíza, e o papa tería amoestado ao patriarca co seu pé enriba da súa testa. Porén, outros autores afirman que non hai evidencia disto.
Kobe Bryant
2009-2010: Quinto título coos Lakers
Os Lakers xogaron a final fronte aos Boston Celtics, aos que derrotaron por 4-3. No decisivo partido final, Bryant anotou 23 puntos e 15 rebotes. Ao longo da serie, foi digna de lembrar a actuación de Kobe no quinto partido da serie, no que anotou 38 puntos, 19 deles no terceiro cuarto. Nas Finais, Kobe promediou 28,6 puntos por partido, 8,0 rebotes, 3,9 asistencias e 2,1 roubos, números que o fixeron acredor do seu segundo premio ao MVP das Finais da NBA.
Gregorio II Yusif
Relacións cos papas
Á morte de Pío IX foi elixido papa León XIII, que publicou a encíclica Orientalium Dignitas en 1894 abordando algunhas das preocupacións das igrexas católicas orientais sobre a latinización litúrxica e sobre os poderes de Roma e na que o propio patriarca Gregorio II influíu. Ademais, o papa recoñeceu unha expansión da xurisdición do Patriarca melquita para incluír a todos os fieis melquitas do Imperio Otomán.
O patriarca Gregorio II finou o 13 de xullo de 1897 en Damasco, e foi sucedido por Barakat Géraigiry, que tomou o nome de Pedro IV.
Cuchín, A Armenteira, Meis
Cuchín é un lugar da parroquia da Armenteira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Segundo o IGE en 2016 tiña 13 habitantes (oito mulleres e cinco homes), cinco menos ca en 2010 e catro menos ca en 2005.
Kobe Bryant
2010-2011: Fin da etapa Jackson
No 2011, os Lakers conseguiron 57 vitorias fronte a 25 derrotas. Desta vez os campións da Conferencia Oeste foron os San Antonio Spurs. Kobe Bryant foi nomeado ao finalizar a liga regular no mellor quinteto da liga, no mellor quinteto defensor e o xogador do mes en marzo. Durante esta tempada, Kobe Bryant tivo unha media de 33,9 minutos por partido, menos do habitual nas últimas tempadas para chegar máis descansado de cara ao final da tempada e os play offs. Ademais promediou 25,3 puntos por partido 5,1 rebotes e 4,7 asistencias.
Nos play offs, os Lakers enfrontáronse aos New Orleans Hornets e Dallas Mavericks nas dúas primeiras roldas. Nesta ocasión Kobe promediou 36 minutos por partido e 22,8 puntos. O 8 de maio, Los Angeles Lakers caeron por 4-0 fronte aos Dallas Mavericks, poñendo fin á tempada 2010-2011.
2011-2012: Nova etapa con Mike Brown
Los Angeles Lakers comezaron menos fortes que outros anos a causa do troco de adestrador, os rumores de traspasos de Andrew Bynum ou Pau Gasol, e a saída de Lamar Odom. Nesta tempada superou a anotadores históricos como Hakeem Olajuwon ou Elvin Hayes. O 6 de febreiro de 2012 superou a Shaquille O'Neal como o quinto máximo anotador na historia da NBA tras rexistrar 28 puntos contra os Philadelphia 76ers na súa cidade natal. O 9 de marzo de 2012 bateu o récord de precocidade en anotación ao superar a barreira dos 29.000 puntos fronte aos Minnesota Timberwolves. Esta tempada os Lakers obtiveron o terceiro mellor récord da súa conferencia e foron eliminados en semifinais dos play offs contra os Oklahoma City Thunder sendo derrotados por 4-1. Esta tempada Bryant estivo a piques de conseguir o premio ao máximo anotador da liga regular promediando 27,9 puntos por partido, mais finalmente Kevint Durant arrebatoulle a distinción.
Perfil de xogador
175px|miniatura|Bryant nun partido dos [[Xogos Olímpicos de 2008|Xogos Olímpicos de Pequín 2008.]] Bryant era un escolta que podía xogar tamén de aleiro en moitas ocasións. Está considerado como un dos xogadores máis completos da historia da NBA. Foi elixido seis veces no mellor quinteto da tempada desde 1999 e conta con doce aparicións no NBA All-Star Game. Prolífico anotador, foi peza clave xunto a Shaquille O'Neal nos tres campionatos gañados polos Lakers a principios da década de 2000 e no último campionato conquistado en 2009. Ao longo da súa carreira promediou 25,0 puntos, 4,6 asistencias, 5,3 rebotes e 1,5 roubos de balón por partido. Foi coñecido por crearse os seus propios tiros, ademais de non desentoar nos lanzamentos a longa distancia xa que posúe a marca de máis triplas anotados nun partido, con doce, xunto con Donyell Marshall. Xunto a todo iso, foi un experto defensor, exemplo diso está no oito aparicións nos mellores quintetos defensivos da liga no últimas nove tempadas.
Vida persoal
En novembro de 1999, Bryant, de 21 anos, coñeceu a Vanessa Laine, de 17, mentres ela traballaba de bailarina no videoclip da canción "G'd Up" do grupo de rap Tha Eastsidaz. Bryant estaba a traballar no seu primeiro álbum musical, que nunca chegou a ver a luz. Ambos comezaron a saír xuntos e en seis meses xa estaban prometidos, en maio de 2000, cando Laine estaba no seu último ano de instituto no Marina High School en Huntington Beach (California). Para evitar os medios, terminou os seus estudos de maneira independente. Segundo o curmán de Vanessa, Laila Laine, non houbo ningún acordo prenupcial. Casaron o 18 de abril de 2001 en Dana Point, California. Nin os pais do xogador, nin as súas irmás, nin o seu axente Arn Tellem e nin os seus compañeiros de equipo asistiron á voda. Os seus pais opuxéronse ao matrimonio por varias razóns; dise que estaban en contra de que casase tan novo e cunha moza non afroamericana. Isto fixo que Bryant non tivese ningún contacto con eles en máis de dous anos.
A súa primeira filla, chamada Natalia Diamante Bryant, naceu o 19 de xaneiro de 2003. O nacemento de Natalia axudou a que o xogador se reconciliase cos seus pais. Vanessa sufriu un aborto debido a un embarazo ectópico na primavera de 2005. A finais de ano, Bryant anunciou que a parella estaba a esperar o seu segundo fillo. Foi outra filla, Gianna Maria-Onore Bryant, que naceu o 1 de maio de 2006. De xeito anecdótico, Gianna naceu seis minutos antes que Me'arah Sanaa, filla de Shaquille O'Neal, nacida en Florida.
Morreu nun accidente de helicóptero o 26 de xaneiro de 2020.
Acusación de agresión sexual e conflitos
En 2003, a reputación de Bryant foi corrompida por unha acusación de agresión sexual denunciada por Katelyn Faber, unha moza de Colorado. Coa súa imaxe polos chans, os seus contratos coas marcas comerciais McDonald's, Nutella e Ferrero|Ferrero SPA chegaron á súa fin. Ademais, as vendas das camisetas dos Lakers co seu nome descenderon considerablemente. Durante a investigación, Bryant confesou á policía que "debería facer o que Shaq facía, pagar ás mulleres por non dicir nada", e que o pivote pagara até un millón de dólares en situacións como as súas. As súas declaracións foron moi polémicas, xa que por entón O'Neal e Bryant eran compañeiros de equipo e pensouse que o escolta rompera o "código de vestiario" ao revelar información confidencial e que acusaba falsamente ao seu compañeiro para desviar a atención cara a el.