cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Viola de arco
Descrición
A viola de arco era un instrumento moi versátil, cun son máis grave que o seu contemporáneo o rabel medieval. Admitía varias afinacións (a de tres cordas probablemente afinábanse basicamente por quintas) e adoptou moitas formas e rexistros, desde sopranos até graves. Johannes de Grocheo, en De Musica (c. 1300), sinalaba: «a fídula ["viella"] inclúe a todos os outros instrumentos... Un bo artista pode tocar coa fídula calquera cantus e cantilena, así como calquera forma musical en xeral».
Entre as fontes literarias medievais que nomean a este instrumento destacan na primeira metade do século XIII o Libro de Alexandre «albogues e salterio, çitola que máis trota / guitarra e viola que as cuytas enbota» (estrofa 1545), o Libro de Apolonio (c. 1250) «priso una vihuela e sópola temprar» (est. 185), «priso una viola boa e ben temprada» (est. 426) e, na primeira metade do século XIV, o Libro de bo amor «a viuela de arco face doces devailadas» (est. 1231), «arábigo non quere a viuela de arco» (est. 1516).
Río Nushagak
O río Nushagak (en inglés: Nushagak River), é un río que discorre polo suroeste de Alasca, nos EE. UU..
Nace no suroeste da cordilleira de Alasca e flúe durante 450 km até desembocar na baía de Nushagak, un entrante da baía de Bristol, ao leste de Dillingham.
A súa conca abarca unha superficie de 34 700 km².
Os seus afluentes principais son os ríos Mulchatna, Nuyakuk, King Salmon, Iowithla, Koktuli e Kokwok.
O río Nushagak está augas abaixo da proposta Pebble Mine, cuxo lago de almacenamento de residuos se asentaba na cabeceira do río Koktuli, un dos tributarios do Nushagak. As aldeas do Nushagak encóntranse entre as principais opositoras da proposta.
As cinco especies do salmón do Pacífico (chinook, coho, sockeye, chum e pink) desovan no río ou nos seus afluentes. A pesca comercial, de subsistencia e deportiva son importantes na zona. A máis notábel é carreira anual do salmón chinook, que se produce desde mediados de xuño até mediados de xullo.
A troita arco da vella, o lucio europeo, o tímalo ártico, a Lota lota e a troita alpina tamén están presentes no río Nushagak.
Kassius Robertson
Kassius Robertson, nado o 20 de abril de 1994 en Toronto, Ontario, é un xogador profesional de baloncesto canadense que xoga no Valencia Basket da Liga ACB. Cunha altura de 1,91 m xoga na posición de escolta.
Traxectoria profesional
En xullo de 2019, Robertson asinou co Fortitudo Bologna da Lega Basket Serie A. O 3 de marzo de 2020, Robertson foi cortado polo equipo italiano.
O 18 de xullo de 2020, anunciouse a fichaxe de Robertson por unha tempada polo Obradoiro CAB da Liga ACB. O 20 de decembro de 2020, Robertson anotou 37 puntos na vitoria do Obradoiro contra o Casademont Zaragoza, a maior anotación individual na historia do equipo santiagués en ACB, superando os 36 puntos acadados por Maxi Kleber en marzo de 2015. Tras a súa primeira tempada no Obradoiro, na que Robertson foi o máximo anotador da tempada con 15.2 puntos por encontro, o 16 de xullo de 2021 anunciouse a súa continuidade por unha tempada máis.
O 15 de agosto de 2022, Robertson asinou co Pallacanestro Reggiana da Lega Basket Serie A.
O 27 de novembro de 2022, Robertson regresou ó Obradoiro CAB da Liga ACB, tras asinar ata final de tempada.
O 17 de xullo de 2023, Robertson asinou co Valencia Basket da Liga ACB por dúas tempadas.
Asolagados
Asolagados é un documental de 2013, producido por Airoá Comunicación - Pinancho Audiovisais e dirixido por David Vázquez Vázquez, con guión de Afonso Eiré.
Documental sobre a xente e os lugares (Abideira, Porto, Castro Candaz, Santa Marta, Pincelo, A Samugueira, San Paio, Mourulle, Portomeñe, A Ermida, Ribó, Ponte Fortes...), anegados polo encoro de Belesar en 1963.
Características
As imaxes do equipo Coa auga ao pescozo reflicten a Ribiera Sacra e o Río Miño, os restos de casas, adegas, eidos e como sufriu a contorna natural ao desapareceren árbores e plantas. Dez testemuñas que viviron nos lugares contan como o viviron e tiveron que fuxir cara a outros sitios. David Vázquez aproveitou o baleirado temporal dotramo do Miño durante os anos 2011 e 2012 para gravar o que nunca antes se vira en cincuenta anos.
Estivo en aberto durante tres meses na canle Vimeo da Deputación de Lugo, desde onde se animou á cidadanía a descubrir “un traballo excepcional ao redor dun suceso que forma parte da nosa historia” e que hoxe, á vista do que está a acontecer coa suba da luz, ofrece tamén unha oportunidade para tirar conclusións sobre como dende o Estado se repartiron e reparten os custos e os beneficios da produción de enerxía eléctrica en Galiza”.
Colaboradores:
Maneca
Manuel Marinho Alves, coñecido como Maneca, nado en Salvador o 28 de xaneiro de 1926 e finado no Río de Xaneiro o 14 de xullo de 1961, foi un futbolista brasileiro. Tras comezar no Galícia, desenvolveu a maior parte da súa carreira no Vasco da Gama, club co que marcou 137 goles. Foi internacional coa selección brasileira no Mundial de 1950.
Traxectoria
Comezou a súa carreira como futbolista no Galícia da súa cidade natal, co que gañou o Campionato Baiano de 1943.
Pasou logo polo Vitória e en 1946 fichou polo Vasco da Gama, no que militou durante 9 anos. Gañou con este club catro Campionatos Cariocas e o Campionato Suramericano de Clubs de 1948, considerado o antecesor da Copa Libertadores. Ocupa o 12º lugar na táboa de máximos goleadores da historia do Vasco da Gama, con 137 tantos.
Posteriormente xogou no Bangu, no Bahia, no Fluminense de Feira e pechou a súa carreira no mesmo club no que empezara, o Galícia, en 1957.
Selección brasileira
Foi internacional coa selección brasileira, coa que participou no Mundial de 1950. Disputou catro partidos durante o torneo e marcou un tanto na goleada por 7-1 sobre Suecia. Quedou no banco no partido final, no que o seu equipo caeu ante o Uruguai no chamado Maracanazo.
Morte
O 28 de xuño de 1961 tentou suicidarse inxerindo cianuro de mercurio. Faleceu no Hospital Miguel Couto 16 días despois.
Península de Nushagak
miniatura|250px|Illa fronte á costa da península de Nushagak A península de Nushagak é unha península de 56 km de longo por 24 km de largo, e unha superficie de 210 000 ha, no Estado de Alasca.
Está situada ao oeste da península de Alasca.
Cunha grande área de lagos, lagoas e lagos de marea, a península contén o maior complexo de zonas húmidas do "Refuxio Nacional de Vida Silvestre de Togiak".
Destaca pola súa gran poboación de gaivotas e pola presenza, cada vez menor, do pato Somateria fischeri.
Non hai presenza humana.
A península separa as baías de Bristol e de Nushagak.
O nome da península foille dado a causa da baía homónima en 1910, polo  U.S. Coast and Geodetic Survey.
Xeografía
As terras baixas da baía de Nushagak-Bristol comezan ao nivel do mar e elévanse até 170 m nas proximidades do Refuxio Nacional de Vida Silvestre de Togiak.
O desenvolvemento potencial da extracción de petróleo foi descrito en 1980.
Envole-moi (filme)
Envole-moi é un filme franco-italiano de 2021 coescrito e dirixido por Christophe Barratier. Trátase da adaptación da novela alemá Dieses bescheuerte Herz : Über den Mut zu träumen, escrita por de Lars Amend e Daniel Meyer (2013), da cal existe un filme alemán Dieses bescheuerte Herz de Marc Rothemund (2017).
Estreouse subtitulado en galego a través de Amazon Prime Video.
Sinopse
Thomas, de 29 anos, pasa case todas as noites na discoteca e os días durmindo. Canso desta situación, o seu pai cirurxián, doutor Reinhard, decide non darlle máis cartos. Tamén lle esixe que coide dun dos seus novos pacientes. Marcus, de 12 anos, vive só coa súa nai Maissa, padece unha grave enfermidade e é discapacitado múltiple. A súa vida está marcada polo seu día a día nun centro de acollida médica e as súas frecuentes estancias hospitalarias.
O tempo contigo
O tempo contigo (en 天気の子; Tenki no Ko) é un filme xaponés de 2019 escrito e dirixido por Makoto Shinkai, e producido por CoMix Wave Films e distribuído por Toho. Conta a historia dun rapaz de instituto que foxe da súa casa rural a Toquio e faise amigo dunha nena orfa que ten a capacidade de controlar o tempo. Conta coas voces de Kotaro Daigo e Nana Mori, dirección de animación de Atsushi Tamura, deseño de personaxes de Masayoshi Tanaka, e banda sonora de Radwimps. O filme gañou unha varios premios, e foi escollido como candidato do Xapón para o Óscar ó mellor filme internacional na 92ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Estreouse subtitulado en galego o 29 de novembro de 2019 a través de NUMAX (Santiago de Compostela). Os subtítulos foron traducidos ao galego por Samuel Solleiro co apoio da Secretaría Xeral de Política Lingüística.
MightySat-2
MightySat-2 ou MightySat-2.1 foi un satélite artificial da Forza Aérea dos Estados Unidos usado para facer diversos experimentos no espazo, continuando a misión de MightySat-1. Foi lanzado o 19 de xullo de 2000 mediante un foguete Minotaur 1 desde a base Vandenberg da Forza Aérea.
Características
MightySat-2 foi orixinalmente denominado MightySat-2.1 ao ser o primeiro membro da serie de satélites MightySat-2, antes de que os demais satélites fosen cancelados. Cunha masa de 130 kg, levaba a bordo varios experimentos para demostrar novas tecnoloxías:
O satélite usou o bus SA-200B e reentrou na atmosfera o 12 de novembro de 2002.
Parque Nacional Alejandro de Humboldt
O Parque Nacional Alejandro de Humboldt é un parque nacional nas provincias cubanas de Holguín e Guantánamo. Leva o nome do científico alemán Alexander von Humboldt que visitou a illa en 1800 e 1801. O parque inscribíuse como Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 2001 polo seu tamaño, rango de altitude, litoloxía complexa, diversidade de relevos e riqueza endémica de flora e fauna.
Xeografía
Os ríos que fluen desde os cumios do parque son algúns dos máis grandes do Caribe insular. Dise que o parque é o lugar máis húmido de Cuba e isto provoca unha gran diversidade biolóxica. O parque ten unha superficie de 711,38 km², dos cales 685,72 km² son de superficie terrestre e 22,63 km² de zona mariña. A altitude varía desde o nivel do mar ata os 1168 m. no pico El Toldo.
A rexión ao redor do Parque Nacional Alejandro de Humboldt é xeoloxicamente complexa e contén paisaxes Carso orixinados da codia oceánica no período cretáceo. Única nesta rexión, a paisaxe é ultrabásica, dominada por solos serpentinos e peridotitas.
Vida salvaxe
A área que comprende o parque nacional foi un refuxio Plistoceno, mantendo un clima relativamente estable a través dos repetidos eventos de glaciación. Este permitiu taxas notablemente altas de endemismo e biodiversidade no parque. Ademais, as rochas ultrabásicas son relativamente tóxicas para as plantas, provocando unha rápida especiación. 16 das 28 especies de plantas endémicas de Cuba están protexidas no parque, incluíndo flora como Dracaena cubensis e Podocarpus ekman. A fauna presente no parque inclúe varias especies de papagaio, lagartos, colibrí, o solenodon cubano en perigo de extinción (endémico), hutias e caracois.
No parque rexistráronse máis de 900 especies vexetais en total, xunto con 45 especies de réptiles, 21 especies de anfibios e 10 especies de mamíferos.
Historia
O Parque Nacional Alexander von Humboldt foi historicamente unha zona de terra pouco utilizada polo home, co que só se coñece un sitio arqueolóxico do período precolombiano, este está situado na zona costeira de Augas Verdes. Durante os séculos XVIII e XIX algúns lugares periféricos utilizáronse como refuxios ou campamentos polos cimarróns.
O parque comezou a trazarse na década de 1960, coa declaración das reservas naturais de Jaguani e Cupeyal del Norte. Isto continuou na década dos 80 coa proposta do Refuxio Ojito del Agua, asociado ao último avistamento do paxaro carpinteiro real, último resto desta especie que xa estaba extinguida nos seus outros hábitats nos Estados Unidos e México. En 1996 estas áreas protexidas uníronse para formar un parque nacional que recibiu o nome de Alexander von Humboldt. Sendo unha das reservas da biosfera máis importantes da conca do Caribe, o parque nacional, xunto con Cuchillas del Toa, foi declarado Patrimonio Natural da Humanidade da UNESCO en 2001.
Hai elementos únicos de flora e fauna neste ecosistema único, con algúns dos índices de endemicidade máis altos do arquipélago.
Cuña (sonido)
Unha cuña radiofónica é na que hai unha mensaxe sen presentarse a si mesma, senón que vai integrada noutros formatos, ao ser claro co seu contido.
Por exemplo, unha reportaxe dentro dunha crónica como ilustración dunha mesa redonda ou un anuncio publicitario tras unha canción nunha emisión radiofónica.
Nun principio non debe ter unha duración maior dun minuto e adoita ser a forma máis habitual para introducir publicidade nun medio radiofónico.
Nones Araújo
María Dolores Araújo, máis coñecida como Nones Araújo, nada en Riós en 1953, é unha mestra e escritora galega.
Traxectoria
Deu clase de Lingua nos anos 70 na segunda etapa de E.X.B. en Vigo e nos últimos anos ata a xubilación no IES Alexandre Bóveda de Vigo. Xubilada, comezou a escribir e a participar en certames literarios.
MICROSCOPE
Características
MICROSCOPE tiña nunha masa de 303 kg e baseábase no bus Myriade. A súa misión era comprobar o principio de equivalencia cunha precisión dunha parte sobre 1015, para o cal usaba o experimento T-SAGE, consistente en dúas masas cilíndricas concéntricas, unha de titanio e outra de platino e rodio. As masas quedaban suspendidas no interior do satélite, que manobraba coidadosamente mediante propulsores de nitróxeno, sendo monitorizadas e controladas por acelerómetros electrostáticos. Se o principio de equivalencia se cumpre, as dúas masas sentirían a mesma aceleración e non sería necesario axustalas para que permaneceran concéntricas. Se, polo contrario, non se cumprira, os acelerómetros terían que axustar as masas. O non cumprimento do principio de equivalencia suporía unha revolución na física, xa que está na base da relatividade xeral de Einstein.
Resultados
MICROSCOPE finalizou a súas misión en outubro de 2018 ao agotarse as reservas de nitróxeno para manobrar. O satélite vai usar un sistema innovador para acelerar a súa reentrada, consistente en dous mastros inflables de 4,5 m de longo que despregou ao final da misión e que provocarán a súa reentrada en 25 anos en lugar dos 73 que tardaría sen usar os mastros. MICROSCOPE finalmente confirmou o principio de equivalencia coa precisión esperada.
Vsevolod Bobrov
Vsevolod Mikhailovich Bobrov, nado en Morshansk o 1 de decembro de 1922 e finado o 1 de xullo de 1979, foi un deportista soviético que destacou en fútbol, bandy e hóckey sobre xeo. Está considerado un dos mellores deportistas rusos da historia en cada un deses tres deportes.
Mamá Noel
Orixe
miniatura|265px|Ilustración do libro Lill's Travels, unha das primeiras representacións do personaxe miniatura|265px|Poema de K. Le Bates que popularizou a Sra. Noel. A Señora Claus é mencionada por primeira vez no conto de 1849 "Unha lenda de Nadal" do predicador de Filadelfia James Reed; en 1889 popularízaa o poema Goody Santa Claus in the Sleigh Ride da poetisa Katherine Le Bates, no cal describe á esposa de Santa Claus, chamada señora Claus. . Tamén é mencionada (chamada de Mrs. Santa Claus) en 1851 na revista Yale Literary Magazine, umha revista literaria da Universidade Yale.
Vsevolod Bobrov
En 1953 deixou o fútbol para dedicarse ao hóckey sobre xeo, ao que xogaba dende os mesmos inicios deste deporte na Unión Soviética, en 1946. Foi un dos primeiros xogadores de hóckey sobre xeo do país, e militou no CDKA de Moscova e no VVS de Moscova antes de retirarse en 1957. Sete veces campión de liga e catro veces máximo goleador, Bobrov foi un dos únicos tres xogadores en marcar máis de dous goles por partido durante a súa carreira, xunto cos seus compañeiros Alexei Guryshev e Viktor Shuvalov. Internacionalmente participou coa selección nacional soviética en varios Campionatos do Mundo, entre eles o de 1954, o primeiro no que participaba a URSS e do que saíu campión e co trofeo ao mellor dianteiro do torneo. En 1956 capitaneou á selección nos Xogos Olímpicos de Inverno celebrados en Cortina d'Ampezzo, onde os soviéticos gañaron a medalla de ouro.
Mamá Noel
Orixe
Posteriormente, en 1956 a canción popular Señora Santa Claus, de George Melachrino, axudou a estandarizar e establecer o carácter e papel da Señora Claus na imaxinación popular.
Lenda
En moitas das versións actuais da lenda, a Señora Claus vive feliz co seu marido ocupándose de realizar as actividades do fogar e de gozar coa pastelaría.
Vsevolod Bobrov
Recibiu numerosos recoñecementos e condecoracións, e foi o primeiro xogador de hóckey en ser galardoado coa Orde de Lenin. Ingresou no Salón da Fama da Federación Internacional de Hóckey sobre Xeo no mesmo momento da fundación deste en 1997. Unha das divisións da Kontinental Hockey League (KHL) de Rusia leva o seu nome: a División Bobrov.
Inicios
Bobrov naceu en Morshansk o 1 de decembro de 1922 e tres anos despois trasladouse con seus pais e os seus dous irmáns a Sestroretsk, preto de Leningrado. Seu pai, de ideas revolucionarias, loitara na guerra civil rusa a favor dos comunistas e era un apaixonado dos deportes, afección que lle trasmitiu ao seu fillo Vsevolod. Este comezou a patinar aos 5 anos e a xogar a bandy dende pequeno, e xogou tamén ao fútbol nas filas do Dinamo de Leningrado. Entrou nunha escola técnica profesional, onde se especializou como cerralleiro e torneiro. Durante a súa infancia e adolescencia trabou unha grande amizade con Leonid Ivanov, futuro gardameta da selección soviética de fútbol.
Segunda guerra mundial
Coa chegada da Segunda guerra mundial comezou a traballar como ensamblador e mecánico na planta de fabricación de miras de artillaría de Omsk. En 1942 ingresou na academia militar de Omsk, graduándose en 1943.
Mamá Noel
Lenda
É xeralmente representada como unha anciá gordechiña, co pelo branco e estilo de peiteado nun rodete, un vestido vermello, branco mandil, e (nalgunhas representacións) lentes. Con todo cabe sinalar que nos medios de comunicación modernos, principalmente en campañas publicitarias, a Señora Claus ás veces asume igualmente unha máis atractiva aparencia; máis novo, delgada e usando un traxe un tanto revelador.
Na tradición popular anglosaxoa igualmente existe a lenda urbana de que o seu nome de solteira era Mary Christmas, (un xogo de palabras en inglés, relacionado coa frase Merry Christmas, que significa Bo Nadal).
Vsevolod Bobrov
Como futbolista
dereita|miniatura| Moeda conmemorativa en homenaxe a Bobrov Xa con rango de oficial, foi invitado a xogar ao fútbol no club do Exército Vermello, o CDKA Moscova, onde xogaban algúns dos seus ídolos como Fedotov ou Grinin. Debutou o 19 de maio de 1945, na primeira xornada da liga soviética, marcando dous goles na vitoria por 1-7 contra o Lokomotiv Moscova. Acabou a tempada como máximo goleador da liga con 24 goles, e o seu equpo acabou subcampión, un punto por detrás do Dinamo de Moscova. Ademais gañou a Copa Soviética, despois de ter unha destacada actuación nas semifinais, marcando catro goles contra o Zenit de Leningrado no Estadio Dinamo de Moscova (7-0), e de derrotar na final ao Dinamo (2-1).
Mamá Noel
Lenda
Nalgunhas historias ela era estéril e Papá Noel, ante a ausencia de fillos, regala xoguetes e sente debilidade polos nenos. Noutras, como no filme Noelle de 2019, ou Arthur Christmas, de 2011, teñen descendencia.
Vsevolod Bobrov
Como futbolista
Ao remate da competición acompañou ao Dinamo nunha célebre xira polo Reino Unido. Marcou un gol no empate 3-3 contra o Chelsea en Stamford Bridge, diante de 75.000 espectadores, e fixo cinco goles na vitoria por 1-10 contra o Cardiff. O seguinte partido foi contra o Arsenal, que acudiu ao encontro no ateigado estadio White Hart Lane reforzado con xogadores doutros equipos como Stanley Matthews ou Ronnie Rooke. No medio dunha mesta néboa Bobrov marcou o gol da vitoria (3-4) nun partido que pasou á historia como un dos mellores da súa época. O equipo pechou a xira cun empate a dous goles contra o Rangers en Ibrox. Foi nesta xira cando Bobrov viu xeo artificial por primeira vez.
A continuación proclamouse campión de liga tres veces consecutivas (en 1946, 1947 e 1948), sendo na segunda delas o máximo goleador (empatado a 14 goles co seu compañeiro de equipo Valentin Nikolaev e co dianteiro do Dinamo Sergei Solovev). Conquistou tamén a Copa Soviética en 1948, despois de vencer na final ao Spartak de Moscova. En 1950 fichou polo VVS Moscova, onde compartiu dianteira con Sergei Korshunov e Viktor Shuvalov, levando o equipo a finalizar no cuarto lugar da liga, o mellor resultado da súa historia.
Foi o capitán da selección soviética que participou nos Xogos Olímpicos de 1952 en Helsinqui. Marcou un gol no primeiro partido contra Bulgaria e un triplete no famoso empate a cinco goles contra Iugoslavia. No partido de desempate anotoulle outro gol ao gardameta Vladimir Beara, pero os soviéticos perderon ese partido por 3-1 tralos goles de Mitić, Bobek e Čajkovski. Despois desta derrota, houbo unha desbandada no CDKA, que formaba o núcleo da selección, e Bobrov fichou polo Spartak de Moscova, na que foi a súa última tempada no fútbol. Pechou a súa etapa futbolística co seu cuarto título de liga, ao rematar o Spartak dous puntos por riba do Dinamo de Tbilisi. O seu balance total na liga soviética foi de 97 goles en 116 partidos e con 124 goles totais entrou no Club Grigorii Fedotov, a lista de xogadores soviéticos/rusos con máis de 100 goles como profesionais. Os problemas crónicos no seu xeonllo obrigárono a pasar polo quirófano en 1947, 1950, 1952 e 1953, pero as doenzas nunca se acabaron de resolver.
Como xogador de hóckey
esquerda|miniatura|Selo conmemorativo co rostro de Bobrov Aínda que tivo unha destacada carreira no fútbol, o seu éxito no hóckey sobre xeo foi aínda maior. Antes do hóckey xogou ao bandy, e co equipo do CDKA gañou dúas Copas Soviéticas en 1945 e 1946, marcando nas dúas finais. En 1946 comezou a practicar hóckey sobre xeo no CDKA, pero debido a unha lesión no xeonllo sufrida durante a tempada de fútbol, perdeu a primeira edición do campionato soviético. Na tempada 1947/48 foi o máximo goleador do campionato con 52 tantos, e o CDKA proclamouse campión, título que revalidou na tempada seguinte.
Mamá Noel
Literatura
miniatura|265px|Filme de animación onde Papá e Mamá Noeñ teñen descendencia. dereita|miniatura|265px|[[Tarxeta de Nadal de 1919 con Papá Noel e a Señora Claus.]] A Señora Claus apareceu como personaxe secundario en libros para nenos sobre Santa Claus e como personaxe principal nos títulos sobre si mesma.
Vsevolod Bobrov
Como xogador de hóckey
En 1949 pasou ao VVS Moscova por invitación do seu presidente, Vasilii Stalin, fillo de Iosif Stalin. En xaneiro de 1950 o equipo sufriu un accidente aéreo no que faleceron todos os xogadores excepto dous, un deles Bobrov, que quedara dormido e perdera o voo. Trala traxedia pasou a ser o capitán e líder indiscutible do equipo reconstruído e ese mesmo ano proclamouse máximo goleador do campionato. Gañou as tres seguintes ligas, as dúas primeiras como xogador-adestrador, e proclamouse máximo goleador noutras dúas ocasións máis. En 1954 regresou ao CDKA, cuxo novo nome era xa CDSA, co que gañou outras dúas ligas, nas campañas 1954/55 e 1955/56. En total marcou 254 goles na liga soviética, en só 130 partidos.
Mamá Noel
Televisión
A Sra. Claus desempeñou un papel importante en varios especiais de Nadal de Rankin/Bass nos anos 1960, incluíndo Rudolph the Rede-Nosed Reindeer (1964) e Rudolph and Frosty's Christmas in July onde é chamada en certo momento Jessica, o que implica certa continuidade.
Vsevolod Bobrov
Como xogador de hóckey
Foi capitán da selección soviética de hóckey sobre xeo, sendo o único xogador en capitanear tanto á selección de fútbol como á de hóckey sobre xeo, e participou nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1956, converténdose nun dos poucos deportistas en participar tanto nos Xogos Olímpicos de Verán como nos de Inverno. Anotou 9 goles, sendo xunto ao canadense Gérard Théberge o máximo anotador do torneo, e levou ao seu país á medalla de ouro, por diante dos Estados Unidos (prata) e o Canadá (bronce). Antes xa gañara o Campionato do Mundo de 1954, no que foi elixido mellor dianteiro do torneo. No Mundial de 1957 foi o máximo goleador do torneo, con 13 tantos, pero a URSS tivo que conformarse co subcampionato, por detrás de Suecia. Marcou 89 goles en 59 partidos coa selección soviética.
Como adestrador
Trala súa retirada converteuse en adestrador de fútbol e hóckey sobre xeo, labor que xa realizara na súa época no VVS Moscova, onde tiña actuado como xogador-adestrador nos dous deportes, gañando dúas ligas de hóckey. En fútbol foi adestrador do CSKA entre 1967 e 1969, levando o equipo a unha final da Copa Soviética máis dunha década despois da última, aínda que perderon contra o Dinamo de Moscova. Adestrou o club nunha segunda etapa, entre 1977 e 1978, e tamén dirixiu o FC Chornomorets de Odesa, o FC Kairat de Almati e o equipo de fútbol das Forzas Armadas Soviéticas.
A súa carreira como adestrador de hóckey sobre xeo contou con máis logros. En 1964 colleu as rendas do Spartak de Moscova, co que obtivo dous subcampionatos de liga nos seus dous primeiros nos. Na tempada 1966/67 proclamouse campión por diante do CSKA de Anatolii Tarasov. En 1972 fíxose cargo da selección soviética de hóckey sobre xeo, coa que disputou as Summit Series contra o Canadá ese mesmo ano. A continuación levou á selección vermella a gañar os Campionatos do Mundo de 1973 e 1974.
Familia
Casou por primeira vez coa cantante de opereta Tatiana Sanina, e en 1963 casou por segunda vez, con Elena Nikolaevna Bobrova, coa que tivo un fillo, Mikhail, falecido en accidente de moto en 1997.
Legado
Vsevolod Bobrov morreu en Moscova en 1979. Foi incluído no Salón da Fama da Federación Internacional de Hóckey sobre Xeo en 1997, no mesmo momento en que este foi creado. Para o mellor atleta ruso do século XX, Bobrov quedou terceiro por detrás do porteiro de fútbol Lev Yashin e do loitador grecorromano Alexander Karelin.
O 15 de decembro de 2005 púxoselle o seu nome a un asteroide descuberto en 1982 por Liudmila Zhuravleva no Observatorio Astrofísico de Crimea, sendo bautizado como 18321 Bobrov. En outubro de 2009, o Banco de Rusia anunciou a emisión dunha moeda de prata conmemorativa de 2 rublos da serie Deportistas Destacados de Rusia cun retrato de Vsevolod Bobrov. Además de Bobrov, emitíronse dúas moedas máis con retratos de Alexander Maltsev e Valeri Kharlamov.
En novembro de 2016 púxose en funcionamento o Vsevolod Bobrov, un buque de apoio loxístico da Armada Rusa, que forma parte da Frota do Norte.
No cine
A súa vida inspirou a produción de varios filmes e producións. En 1990 Anatolii Kotenev interpretou un papel inspirado en Brobov no filme Gol v Spasskie vorota. En 1991 estreouse Moi luchshii drug general Vasilii, syn Iosifa, onde o actor Boris Shcherbakov interpretou a Vsevolod Bagrov, personaxe inspirada en Vsevolod Bobrov. O filme conta a historia da súa amizade con Vasilii Stalin.
O filme de 2012 Khokkeinye igry relata o papel de Bobrov e de Anatolii Tarasov no camiño do hóckey sobre xeo soviético ata a elite mundial. En dita produción foi interpretado por varios actores nas diferentes etapas da súa vida, entre eles Sergei Larin. Na película Legenda Nº 17, sobre a vida de Valeri Kharlamov e o primeiro partido das Summit Series de 1972, Bobrov foi interpretado por Aleksandr Iakovlev. Na miniserie de 2013 Syn ortsa Narodov, centrada na figura de Iosif Stalin, Bobrov foi interpretado polo actor Dmitrii Abazovik.
Fútbol
CDKA Moscova
Spartak Moscova
Individual
Como xogador
CDKA Moscova
Selección soviética
Individual
Como adestrador
VVS Moscova (xogador-adestrador)
Spartak Moscova
Selección soviética
Bandy
CDKA Moscova
Trapecio (homónimos)
Co nome de trapecio poden designarse diferentes realidades:
Universidade de Xenebra
miniatura|Entrada principal á Universidade de Xenebra
É membro do Grupo Coimbra, así como da Liga de Universidades de Investigación Europeas (LERU), da Asociación de Universidades Europeas AUE) e do International Forum of Public Universities (IFPU).
Historia
miniatura|Logotipo da Universidade de Xenebra
Foi fundada por Jean Calvin (Calvino) en 1559.
Inicialmente foi un seminario teolóxico, onde tamén se ensinaba Dereito. Seguiu sendo marcadamente teolóxica durante o século XVII, cando comezaron a agregarse outras disciplinas, mentres se convertía nun centro para a Ilustración erudita.
En 1873 cesaron as súas connotacións relixiosas, co cal adquiriu o carácter secular.
Na actualidade
Hoxe desempeña un papel líder en moitos campos, e a súa localización en Xenebra dálle unha situación privilexiada para os estudos en asuntos diplomáticos e internacionais.
Así mesmo, considérase como unha das universidades de vangarda en temas de investigación en Europa, pois ten realizado notábeis descubrimentos na área de Ciencias da Terra, e tamén en Xenética, entre outros campos.
Facultades
A Universidade de Xenebra conta con 9 Facultades e Escolas Universitarias:
Levantamento dos bóxers
O Levantamento, Rebelión ou Guerra dos bóxers (1899-1900), chamado tamén Movemento Yihetuan (, Yihetuan yundong), foi un movemento popular antioccidental e anticristián na China.
A sociedade secreta Yìhétuán (, 义和团, Puños da Xustiza e da Concordia), que se opuña á expansión estranxeira, sustentaba que co adestramento axeitado, incluído o ritual do boxeo chinés (Suai Jiao), os seus membros poderían vencer os occidentais, que empregaban armas de fogo.
Historia
miniatura|200px|Chao Fu-tien, un dos líderes dos bóxers miniatura|200px|Páxina de sinaturas do protocolo dos bóxers No final do século XIX existían unha gran frustración popular na China, que en 1898, saíu á luz por medio do levantamento dos bóxers, chineses practicantes de artes marciais, que crían que terían unha inmunidades máxica contra as balas estranxeiras. Os bóxers empeñáranse nunha campaña violenta contra os estranxeiros, atacando diplomáticos, cristiáns, ferrocarrís, liñas do telégrafo e escolas occidentais.
O movemento comezou na provincia de Shandong e tivo as súas raíces na pobreza rural e no desemprego, cuxa responsabilidade era atribuída ás importacións do occidente. Impelidos en dirección ao oeste, os misioneiros, chineses e cristiáns, alén daqueles que posuían bens estranxeiros, foron tamén atacados. O movemento foi apoiado pola emperatriz Cixi e algúns gobernadores provinciais.
O 17 de xuño de 1900, os bóxers cercaraon as legacións diplomáticas estranxeiras en Pequín durante dous meses.
No auxe da revolta, en agosto de 1900, foran mortos máis de 230 estranxeiros e milleiros de chineses cristiáns por un número descoñecido de rebeldes e simpatizantes. Para sufocar a rebelión, organizouse unha forza internacional colonialista (Alianza das Oito Nacións), composta por vinte mil soldados rusos, estadounidenses, británicos, franceses, xaponeses, alemáns, austrohúngaros e italianos, que foi enviada para ocupar a sede imperial, onde penetrou o 14 de agosto de 1900, rendendo, ocupando e saqueando a capital.
As forzas estranzeiras impuxeron pesadas indemnizacións en cartos, alén de maiores dereitos sobre a China.
A monarquía salvouse aceptando a liquidación das sociedades secretas, o pagamento dunha indemnización de guerra.
Fran Dosaula
Francisco Dosaula López, nado o 14 de abril de 1962 en Colonia, Alemaña, é un ex-xogador profesional de baloncesto español. Xogaba na posición de ala cunha altura de 2,00 m.
Iago Suárez
Iago Suárez Fernández, alcumado Iagueiro, nado en Chantada o 28 de agosto de 1997, é un cantante , político galego. É un dos membros fundadores do grupo de rap galego TIAM Gz e formou parte das listas do BNG en varias ocasións.
Traxectoria
A pesar de nacer no hospital de Monforte de Lemos, Iago Suárez pasou toda a súa infancia e mocidade en Chantada. No ano 2015 comezou a estudar o Grao en Tradución e Interpretación na Universidade de Vigo, durante o cal pasou un ano na Universidade de Bratislava grazas ao programa Erasmus+.
Traxectoria musical
Comezou a dar os primeiros pasos no mundo da música coa fundación en 2018, xunto co Torozas, o Alessov e o Mr. Mati, do TIAM Gz. O nome do grupo está formado polas iniciais dos seus integrantes (Torozas, Iagueiro, Alessom e Mr. Mati) e no cal Iago Suárez é un dos MC. No mesmo ano da súa fundación, o grupo lanza unha mixtape con 4 cancións chamado Cantigas e, máis tarde, o sinxelo «Akelarre». O ano seguinte publica dous sinxelos «Arabic» e «Entropía». En 2020 volven lanzar dous sinxelos, desta vez chamados «Flows da Nada» e «Sandungueira», este último coa colaboración doutra rapaza de Chantada, Julia Vázquez.
Traxectoria política
Tras afiliarse en Galiza Nova, no ano 2018 aparece por vez primeira nunhas listas do BNG como segundo suplente de Cosme Pombo nas listas para o Senado das eleccións xerais do 28 de abril ; posición que mantería para a reedicion das eleccións xerais o 10 de novembro dese mesmo ano. Tamén se presentaría nas eleccións municipais do 26 de maio de 2019 en Chantada, circunscrición na cal ocuparía a sexta praza como integrante da candidatura do BNG. Nas eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020 foi no número 5 nas listas pola provincia de Lugo. Actualmente forma parte da dirección comarcal de Galiza Nova no sur de Lugo.
Corrado Orrico
Corrado Orrico, nado en Massa o 16 de abril de 1940, é un exadestrador de fútbol italiano. Comezou a súa carreira como técnico en 1967, aos 26 anos, e dirixiu máis de 1000 partidos durante as seguintes catro décadas, en diferentes categorías do fútbol italiano.
No fútbol modesto
Entre 1959 a 1969 xogou no modesto Sarzanese, exercendo dende 1966 tamén como adestrador, ademais de ser o capitán do equipo. En 1967 logrou o ascenso á Serie D e estivo preto de lograr ascender á Serie C na campaña seguinte, na que perdeu a promoción contra o Lucchese. Foi tamén o seu último partido como xogador, do que se tivo que retirar lesionado.
Ao final desa tempada pasou ao Carrarese, equipo que, ao longo da súa carreira, adestrou durante trece tempadas en sete etapas diferentes. Durante a súa primeira experiencia en 1969 ideou un método de adestramento baseado no uso da gabbia (gaiola) e que logo introduciu en case todos os clubs nos que traballou. Despois dun ano en Carrara, pasou polos bancos do Massese e o Camaiore.
A súa popularidade creceu tralo seu regreso ao Carrarese, ao que ascendeu primeiro á Serie C2 en 1978 e logo á promoción de ascenso á Serie C1 ao ano seguinte. En 1979 recalou no Udinese, o seu primeiro equipo da Serie A, pero foi destituído despois de 22 xornadas. No verán de 1980 comezou a tempada co Lanerossi Vicenza, pero abandonou o equipo case de inmediato por diferenzas coa dirección. Regresou así a Carrara, onde conquistou o campionato da Serie C1 en 1982. Tamén na C adestrou o Brescia e o Prato, intercalados con novas etapas no Carrarese. En 1988 chegou ao banco do Lucchese, co que conseguiu subir á Serie B na campaña 1990/91.
Inter de Milán
No verán de 1991 foi elixido polo presidente do Inter de Milán, Ernesto Pellegrini, para substituír no banco a Giovanni Trapattoni na tempada 1991/92.
Convencido defensor da defensa zonal -aínda que non desprezaba as solucións alternativas-, tentou aplicala tamén no Inter. O seu camiño na Copa da UEFA, torneo do que o club era o vixente campión, acabouse na primeira rolda, trala eliminación a mans do Boavista. Tras perder por 1-0 ante a Atalanta no último partido da primeira volta, Orrico dimitiu e foi substituído polo galego Luis Suárez. Os malos resultados foron atribuídos segundo algúns a unha escasa adaptación do equipo á defensa en zona (interpretación que Orrico non compartiu).
Experiencias posteriores
En 1992 volveu ao Lucchese, onde permaneceu un ano. En 1994 regresou de novo a Carrara, desta vez como director técnico. Posteriormente pasou en breves etapas polos bancos do, o Siena e o Alessandria. O 16 de febreiro de 1999 converteuse no novo adestrador do Empoli na Serie A, pero non puido evitar o descenso do equipo. A continuación dirixiu o Lucchese por segunda vez, o Treviso, e repetiu tamén no Massese.
En 2006 volveu por sétima e última vez ao Carrarese, onde permaneceu ata 2007. Posteriormente pasou polo Prato e, tras uns anos parado despois do suicidio do seu fillo, pechou a súa carreira como técnico no Gavorrano. Dirixiu máis de 1000 partidos ao longo da súa traxectoria como adestrador.
Alphonse Pyrame de Candolle
Traxectoria
Fillo do tamén botánico Augustin Pyrame de Candolle, inicialmente dedicouse aos estudos xurídicos, aínda que pronto os abandonou para dedicarse á botánica, seguindo os pasos de seu pai. Ao terminar os seus estudos conseguiu o posto de profesor de Historia Natural na Universidade de Xenebra e de director do Xardín botánico desa cidade. Sucedeu ao seu pai na cátedra de Historia Natural da Universidade de Xenebra.
Publicou unha serie de traballos botánicos, incluíndo a continuación do Prodromus systematis naturalis, iniciada polo seu pai e que continuou redactando despois da súa morte en 1841, en colaboración co seu fillo, Casimir de Candolle. Na súa versión final, o texto comprende máis de 90 000 especies.
Estudou a orixe das plantas cultivadas e a importancia dos factores ambientais no desenvolvemento dos organismos vivos. Dedicouse tamén á fixación das normas internacionais da nomenclatura botánica.
Abreviatura
A abreviatura A.DC. emprégase para indicar a Alphonse Pyrame de Candolle como autoridade na descrición e clasificación científica en botánica.
Nacho Hortas
Ignacio Manuel Hortas Rodríguez, nado en Cármenes, León en 1954 e finado en Catoira o 11 de outubro de 2019, máis coñecido como Nacho Hortas, foi un debuxante galego.
Traxectoria
Fillo dun garda civil, naceu en Cármenes, na provincia de León, onde seu pai estaba destinado. Mudouse a Galicia sendo moi novo por mor do traballo de seu pai, a familia trasladouse a Ourense e logo a Santiago de Compostela, para rematar en Vilagarcía de Arousa e finalmente en Catoira. Casou e tivo dous fillos. Traballou como funcionario para a consellería do Mar e foi debuxante, ilustrando as páxinas de La Voz de Galicia coas súas viñetas humorísticas (e mais a edición comarcal de Arousa deste periódico baixo o título de «A Ghoma Rota») empregando como pseudónimo Nachortas, así como noutros xornais, revistas e publicacións humorísticas.
Formou parte da lista do Bloque Nacionalista Galego para as eleccións municipais de 1999 no concello de Catoira como suplente, unha lista que encabezou Xoán Xosé Castaño Conde.
Faleceu en Catoira o 11 de outubro de 2019 a causa dunha enfermidade ós 64 anos de idade.
Burnett Anderson
Burnett Anderson, nado en Grantsburg, Wisconsin, o 13 de xullo de 1919 e finado o 26 de novembro de 1998, foi un numismático e funcionario do servizo exterior estadounidense.
Formación
Burnett Anderson acadou o grao de Bachelor of Arts na Universidade de Rochester, en Nova York, en 1940, e posteriormente completou os seus estudos na National Defense University, entre 1960 e 1961.
A súa carreira profesional comezou como secretario do gobernador de Minesota, entre 1941 e 1944.
Etapa europea
En 1952 ingresou no servizo exterior dos EEUU, con destino en diversos países, como Alemaña, Irán, España, Francia e o Reino Unido, postos que ocupou ata o seu retiro en 1979, co rango de ministro con carteira.
Vida persoal
Anderson casou o 3 de agosto de 1954 con Maria Troell, con quen tivo dous fillos.
Premio Burnett Anderson Memorial
Na memoria de Burnett Anderson, a American Numismatic Association, a American Numismatic Society e o Gremio Literario Numismático (Numismatic Literary Guild -NLG-) instituíron en 1999 o premio Burnett Anderson Memorial, con motivo do seu pasamento. El mesmo foi a primeira persoa premiada, a título póstumo.
Agaricus subrufescens
Agaricus subrufescens é unha especie de cogomelo comestíbel da familia Agaricaceae. É coñecido como champiñón do sol. A. subrufescens é tamén coñecido por varios nomes científicos errados e obsoletos, como Agaricus blazei, Agaricus blazei Murrill, Agaricus brasiliensis, Agaricus sylvaticus ou Agaricus rufotegulis.
Trátase dun basidiomiceto amplamente distribuído polas rexións tropicais e subtropicais do planeta, e amplamente cultivado e comercializado.
Distribución e hábitat
Agaricus subrufescens ten distribución cosmopolita, sendo encontrado principalmente en climas tropicais e subtropicais. Descrito orixinalmente no nordeste dos Estados Unidos, tamén foron encontrados crecendo nos estados da California e Hawai, así como en Gran Bretaña, Holanda, Israel, Taiwán e o Brasil. Frutifican illados ou en grupo en solos ricos e con material vexetal en decomposición, frecuentemente en ambientes domésticos.
Nomenclatura e taxonomía
Agaricus subrufescens foi descrito polo botánico americano Charles Horton Peck en 1893 de mostras recadadas na costa leste dos Estados Unidos. Na década de 1970, foi descuberto no Brasil, mais os cogomelos foron mal identificados por Heinemann, como sendo da especie Agaricus blazei descrita por William Murrill en 1945, orixinalmente na Florida. Eses espécimes brasileiros tamén foron mal identificados como sendo da especie Agaricus silvaticus en literatura comercial. E en 1999, Nauta describiu mostras do Reino Unido, Holanda e Portugal, como unha nova especie, Agaricus rufotegulis.
En 2002, da Eira e colaboradores rexeitaron o nome A. blazei para a poboación do Brasil, e describiron un novo nome científico para designar a especie, A. brasiliensis. Con todo, o nome A. brasiliensis xa estaba ocupado por unha especie descrita por Elias Magnus Fries en 1830. Richard Kerrigan, en 2005, realizou probas xenéticas e de interfertilidade en varias cepas e demostrou que as mostras brasileiras chamadas de A. blazei e A. brasiliensis son xeneticamente similares, e fértiles coas poboacións norteamericanas de Agaricus subrufescens. Estas probas tamén demostraron que os exemplares europeos denominados de A. rufotegulis pertencían tamén a esta mesma especie. Polo principio da prioridade do Código Internacional de Nomenclatura Botánica, Agaricus subrufescens, que é o nome máis antigo, é o nome científico válido para a especie. Agaricus blazei Murrill é un nome científico válido, mentres, para unha especie distinta de cogomelo encontrado na Florida; e Agaricus silvaticus Schaeff. é tamén válido, mais para un cogomelo de clima temperado das illas británicas.
Parthenium hysterophorus
Parthenium hysterophorus é unha especie de plantas anxiospermas da familia Asteraceae. É nativa da América tropical. É unha especie invasora común na India, Australia e partes de África. miniatura|Grans de [[pole de Parthenium hysterophorus.]]
Especie invasora
Parthenium hysterophorus invade terras alteradas, incluíndo as beiras das estradas. Infesta os pastos e granxas, causando a miúdo perdas de rendemento desastrosas nas colleitas. Nalgunhas áreas, fortes brotes desta planta estiveron moi estendidos, afectando ao gando e produción de colleitas e mesmo á saúde humana.
A planta produce compostos alelopáticos que suprimen as plantas agrícolas e de pasto, e alérxenos que afectan a humanos e gando. Tamén causa frecuentemente alerxias por pole. Un estudo publicado en 2021 mostrou que a planta podía promover a malaria ao fornecer refuxio e alimento moi aprezado polos mosquitos no leste de África.
Está sendo investigada como un medio para eliminar metais pesados e tinguiduras do medio ambiente, control de malas herbas acuáticas, produción de encimas comercial, aditivo para o esterco na produción de biogás, como un biopesticida e como esterco verde e compost.
A especie foi listada como unha especie allea invasora na Unión Europea. Isto significa que é ilegal importala ou vendela en toda a Unión Europea.
Toxicidade
miniatura|esquerda|upright|A [[partenina é un importante composto tóxico de Parthenium hysterophorus]]
O contacto coa planta causa dermatite e disfunción respiratoria en humanos e dermatite no gando vacún e outros animais domésticos. A principal substancia responsable é a partenina, que é perigosamente tóxica. Tamén é responsable da enfermidade do leite amargo nas vacas cando o seu penso está contaminado con follas de Parthenium.
Parque Nacional Desembarco del Granma
O parque nacional ten unha superficie total de 32.576 ha, das cales 26.180 ha son terrestres e 6.396 ha son mariñas. En 1999, foi catalogado pola UNESCO como sitio Patrimonio da Humanidade debido ás súas terrazas costeiras e os seus cantíls prístinos.
Parthenium hysterophorus
Toxicidade
Entre outros efectos alelopáticos da especie, a presenza de grans de pole de Parthenium inhibe a maduración dos froitos no tomate, berenxena, feixóns e outras plantas agrícolas.
Parque Nacional Desembarco del Granma
Descrición
O Parque Nacional Desembarco del Granma está situado no extremo occidental da Serra Maestra, ao longo da zona tectonicamente activa entre a Placa Norteamericana e a Placa do Caribe. Conserva unha serie de terrazas de pedra calcárea que oscilan entre os 180 metros baixo o nivel do mar e os 360 metros por riba. Estas terrazas probablemente formáronse debido ao levantamento tectónico e ás flutuacións do nivel do mar debido ao cambio climático pasado e aos eventos de glaciación durante o Mioceno, o Plioceno e o Plistoceno. Estas terrazas están entre as máis grandes e mellor conservadas do mundo. Ademais, o parque protexe moitas outras características kársticas, como fervenzas, cantís, dolinas e covas.
Parthenium hysterophorus
Control
miniatura|Parthenium na [[Santuario de vida silvestre de Achanakmar|Reserva de tigres de Achanakmar ]] miniatura|Parthenium hysterophorus en terras abertas en Hawai. As infestacións lixeiras de Parthenium hysterophorus en campos cultivados poden ser erradicadas con sachos ou eliminadas a man se hai dispoñibilidade de man de obra e o custo é aceptable.