cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trevo encarnado
Fisioloxía
As sementes xermolan axiña logo da sementeira. Adoita acontecer que haxa humidade de abondo para a xerminación mais non para o posterior crecemento das plántulas, o que remata derivando nun fracaso da sementeira. Isto débese a que a porcentaxe de sementes duras nesta especie é moi baixo. Para arranxalo, teñen aparecido variedades, como a Dixie, que producen máis sementes duras. O crecemento das plantas prodúcese en estado de roseta durante o outono e mailo inverno, pasado o cal aparecen talos florais erectos e viludos, nos que nacen as follas, e que rematan nunha inflorescencia. As flores son autofértiles, mais non se autopolinizan, senón que necesitan a axuda de abellas ou outros insectos, que acoden na procura de néctar e sacoden as flores, de forma que se polinizan. A fecundación ten lugar 18 horas despois da polinización, e a corola murcha. A semente madurece en 24 a 30 días, despois do que se desprende con facilidade e a planta morre.
Treonina
Fontes
A treonina racémica pode obterse do ácido crotónico por alfa-funcionalización usando acetato de mercurio (II).
Trevo encarnado
Requirimentos ambientais
É unha planta de día longo: florea cando a lonxitude do día é dunhas 12 horas.
Temperatura: é resistente tanto ao frío como á calor. A súa temperatura óptima de xerminación está entre os 15 e os 20 °C.
Auga: require 300–500 mm de choiva.
Solo: acepta texturas tanto areentas coma francas, mais pode ter problemas en solos arxilosos porque necesita unha boa drenaxe. Atura un pH de entre 5,5 e 7,5, mais o óptimo es 6,5. Require solos fértiles, e non tolera solos salinos. miniatura|240px|Trifolium incarnatum
Distribución
É nativa do sur de Europa e do Cáucaso. Cultívase case exclusivamente no sur e na costa oeste dos EUA (California principalmente). En menor medida, tamén se cultiva no sur de Europa e en Australia e Nova Zelandia. Na Península Ibérica cultívase na zona norte e oeste da península (de Galiza ao País Vasco).
Interese e aproveitamento forraxeiro
Ten interese coma cultivo anual invernal, para engadir forraxe de boa calidade á saída do inverno. O mellor aproveitamento é a sega ao inicio da floración, xa que se adapta mal ao pastoreo polo seu crecemento erecto e por mor a que os animais tenden a comer as inflorescencias, o que reduce a produción de sementes. Pode engadirse en verde, ou, preferentemente, conservarse mediante fenificación (seca da herba ou feo) ou ensilaxe. Ten unha boa palatabilidade, aínda que non se debe apañar despois da fin da floración, xa que os pelos das espigas e os talos se volven ríxidos e poden danar os animais cando os inxiran. A súa calidade nutricional é boa por mor ao seu alto contido proteico, porén, pode provocar meteorismo se se consome con cobiza.
Variedades
Téñense desenvolvido variedades que son capaces de se resemenetar, grazas á súa maior porcentaxe de sementes duras. Algunhas son:
Lorenzo Novás
Lorenzo Novás Rarís, nado en 1880 e finado en Pontevedra en agosto de 1946, foi un fotógrafo galego.
Trevo encarnado
Variedades
As variedades Dixie, Auburn e Autaga teñen características semellantes, mentres que Chief e Talledaga son de maduración máis serodia. As sementes de variedades con capacidade de resementeira non son distinguíbeis ás do trevo rubio.
Agronomía e manexo
A sementeira realízase en outubro, intentando aproveitar a choiva para sementar inmediatamente antes ou xusto despois, o que aumenta o número de sementes xermoladas. A dose de semeadura é de 10–20 kg/ha, a dose inferior aplícase en mestura. Pódese sementar mesturado con Trifolium subterraneum, aínda que esta mestura úsase pouco, xa que non aporta ningunha vantaxe na mestura de trevo subterráneo con outros trevos. En Galiza e no norte da península cultívase so ou mesturado con gramíneas de crecemento rápido coma ballico (Lolium perenne), para evitar a rega de meteorización. A produción oscila entre 15 e 20 toneladas de materia verde por hectárea, ou de 4 a 5 toneladas de feo, dependendo do clima e as condicións de cultivo.
Lorenzo Novás
Traxectoria
Logo da morte de Zagala en 1908, foi o fotógrafo oficial da Sociedade Arqueolóxica de Pontevedra e ademais fíxose cargo do estudio Zagala Fot. ata a súa venda en 1911; nesta época asinou algunhas imaxes como "Sucesor de Zagala". Cara ós anos 1911-12 formou unha sociedade co tamén fotógrafo Cobián, "Cobián y Novás". En 1917 constituíu a Sociedade Sáez Mon y Novás, cuxo estudio se inaugurou o 14 de febreiro, manténdose a sociedade ata 1934.
En 1945, facilitou ó Museo de Pontevedra, do que era fotógrafo desde 1924, 1 230 clixés. Colaborou como fotógrafo en revistas como Vida Gallega, Almanaque Gallego, La Temporada en Mondariz e Estampa e periódicos como Faro de Vigo, Diario de Pontevedra, Galicia. Diario de Vigo, El Pueblo Gallego e Relicario Monumental de Galicia de Jose Cao Moure e da editorial P.P.K.O. de Vigo. Moitas fotos da cidade de Pontevedra de comezos do século XX débense á súa autoría, así como as imaxes de varios lugares e monumentos da provincia.
Premios
Obtivo varios premios fotográficos:
Vida persoal
Era tío de Manuel Cuña Novás e curmán de Juan Novás, un dos fundadores do Museo de Pontevedra.
Trevo encarnado
Taxonomía
Trifolium incarnatum foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 769. 1753. Número de cromosomas de Trifolium incarnatum (Fam. Leguminosae) e táxones infraespecíficos: 2n=14 Trifolium: nome xenérico derivado do latín que significa "con tres follas".
incarnatum: epíteto latino que significa "de cor encarnada"
Sabaceda, Moaña (San Martiño e Virxe do Carme), Moaña
Sabaceda é un lugar situado entre as parroquias de San Martiño de Moaña e Virxe do Carme de Moaña, no concello pontevedrés de Moaña na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 192 habitantes, dos cales 99 eran homes e 93 eran mulleres.
Abruñeiro dos xardíns
O abruñeiro dos xardíns (Prunus cerasifera), é unha especie botánica do xénero  Prunus  e do subxénero Prunus nativa de Europa central e leste, e Asia suroeste e central. O nome latino lembra que é da familia da cerdeira aínda que o seu valor sexa ornamental. É común na xardinaxe galega, especialmente en parques públicos pola súa floración primaveral epolo ton avermellado das súas follas en primavera e verán.
Descrición
As flores son de cor rosada de 1,5 a 2 cm de diámetro, que torna branca ao abrir. Saen antes que as follas no mes de marzo. Teñen cinco pétalos e moitos estames. É unha das primeiras árbores europeas en florear na primavera.
O froito é unha drupa, moi semellante á cereixa ou un abruño, de 2 a 3 cm de diámetro e de cor amarela ou avermellada. Son comestíbeis cando acadan a madurez a comezos do outono. Os rabiños teñen propiedades diuréticas.
Cultivo e usos
A froito pode comerse fresco de varios xeitos. Unhas variedades dan froitos doces e de bo sabor, mentres outras dan abruños acedos, mais que son excelentes para facer marmeladas. É moi popular coma árbore ornamental de xardín, e pola súa moi ceda floración. Desenvolvéronse numerosos cultivares, moitos pola follaxe purpúrea e as flores rosadas, coma Prunus cerasifera 'Pissardii' e 'Nigra'. Estas formas de follaxe purpúrea tamén dan froitos púrpura escuros, cos que se fan xeleas atractivas, e intensamente coloreadas. Outras, coma 'Lindsayae', teñen flores rosa pálidas e follaxe verde.
Multiplícase por semente e por esgallo; tamén as variedades por medio do enxerto. Dáse en diferentes climas: cálidos e fríos. Vexeta ben en solos calcarios e pobre, pero con humidade de abondo. Cómpre diferenciar esta especie do mirabeleiro (Prunus domestica var. syriaca). miniatura|Abruños de xardín. miniatura|Flor do abruñeiro de xardín.
Crenzas
Segundo as lendas e supersticións eslavas esta árbore é bastante mal considerada. Os demos xermanos aparecen nas cerdeiras metendo en problemas a quen ousaba tocalos. Con labras de cerdeira os eslavos tentaban saber se unha persoa tiña lombrigas. Arroxábanas á auga, se afundían era proba da existencia destes seres diabólicos no corpo humano. Os albaneses queiman pólas desta cerdeira nas noites consagradas ao novo sol, gardan as cinsas e fecundan con elas as vides. Ás veces as pólas do abruñeiro son colocadas nas portas das noivas a noite do primeiro de maio. Na campiña italiana aconséllase non comer cereixas cos ricos.
Taxonomía
Prunus cerasifera foi descrita por Jakob Friedrich Ehrhart e publicado en Gartenkalender 4: 192–193, no ano 1784. Prunus, é o nome latino do abruñeiro.
Cerasifera, epíteto derivado de Cerasus, cerdeira e fer = ter. Que ten ou produce cereixas, aludindo aos pequenos abruños. Nalgunhas linguas, como o castelán ou o inglés recibe o nome de cerdeira-ameixeira.
Selección de rugby de Namibia
A Selección de rugby de Namibia é o equipo que representa a Namibia nas competicións de rugby. Actualmente o equipo atópase na terceira división do rugby, se ben xa participou en tres Copas do Mundo, en 1999 e 2007. É coordinada pola Namibia Rugby Union. A súa estrea tivo lugar en 1955, contra os British and Irish Lions, coa derrota por 9-0. En 2002 acadou a súa maior vitoria, cun 118-0 contra Tunisia. A maior derrota sufriuna en 2003 contra a Australia, por 142-0.
Pío Lino Cuíñas
Pío Lino Cuíñas Pereira, nado en Vigo en 1851 e finado na mesma cidade o 15 de xullo de 1927, foi un poeta e xornalista galego.
Traxectoria
miniatura|150px|Pío Lino Cuiñas, 1909. Poeta en castelán e ás veces en galego, publicou páxinas humorísticas en prosa e en verso en castelán. O seu poema "O cae-la tarde" foi galardoado cun accésit no certame de Vigo en 1881. Colaborou en Galicia Cómica, Patria Gallega e nos seus últimos anos en Faro de Vigo cos pseudónimos Ambrosio e El Huérfano de Bembibre. Foi autor do Himno de Vigo, que escribiu en 1907 por encargo do concello.
Vida persoal
Foi pai de Humberto e Celso Cuíñas González.
Portela, Gundriz, Samos
Portela é unha aldea da parroquia de Gundriz, no concello de Samos, provincia de Lugo. No 2013 ten dúas casas habitadas.
Localización
É o núcleo de poboación máis elevado de Lóuzara, situado a 1.200 m. de altitude.
Río Xarío
Descrición
Nace preto do lugar de Ar, facendo no seu primeiro tramo de fronteira natural entre os concellos de Pontedeume e Miño. Neste tramo é coñecido tamén como río do Vidreiro por fluír a rentes deste lugar de Pontedeume. A uns 2.700 metros da desembocadura recibe as augas do regato de Dandel que baixa do monte Breamo.
Durante practicamente todo o seu curso flúe encaixonado entre a autoestrada AP-9 que discorre pola súa marxe esquerda, e o campo de golf de Miño na marxe dereita.
O Castro, Devesos, Ortigueira
O Castro é un lugar da parroquia de Devesos no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 9 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 5 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 5 habitantes.
Carlos Sedes
Carlos Sedes, nado na Coruña en 1973, é un director e realizador galego, responsable de varios éxitos da ficción coma Padre Casares, Gran Reserva (Televisión de Galicia) ou Fariña (Antena 3).
Oitomil
Coñécese co nome de oitomiles os 14 cumios máis altos da Terra, pois teñen máis de 8.000 metros de altitude sobre o nivel do mar. Atópanse todas elas nas cordilleiras do Himalaia e do Karakoram, en Asia.
Na lista só se consideran aqueles cumes que teñen unha preeminencia topográfica de 200 a 500 metros, o que serve para descartar subcumios e cumios intermedios. Algúns destes cumios intermedios, como o cumio intermedio do Lhotse tamén teñen a súa particular historia de escaladas, rutas e deportistas.
Alpinistas que completaron os oitomiles
A primeira persoa en escalar todas as catorce montañas con máis de 8000 m foi o italiano Reinhold Messner, que completou a fazaña o 16 de outubro de 1986. Un ano máis tarde, en 1987, o polaco Jerzy Kukuczka foi o segundo home en facelo. En maio de 2010 a guipuscoana Edurne Pasaban converteuse na 23ª persoa en acadalo, sendo a segunda muller en logralo despois de que un mes antes o fixese Oh, Eun-Sun.
Mikhail Baryshnikov
Mikhail Nikolaevich Baryshnikov (en ruso Михаил Николаевич Барышников, e en letón Mihails Barišņikovs), alcumado Misha (diminutivo en ruso do nome "Mikhail"), nado o 28 de xaneiro de 1948 en Riga, é un bailarín, coreógrafo e actor naturalizado estadounidense de orixe rusa, considerado xunto con Vatslav Nizhinskii e Rudolf Nureyev como un dos mellores bailaríns da historia e unha das grandes personalidades do ballet do século XX. Logo duns comezos prometedores no Ballet Kirov en Leningrado, emigrou ao Canadá en 1974 en busca de máis oportunidades no ballet occidental. Logo de traballar como freelance en varias compañías, entrou no New York City Ballet como bailaríns principais para aprender o estilo de movemento de George Balanchine. Posteriormente bailou no American Ballet Theatre, onde logo se converteu en director artístico. O crítico Clive Barnes unha vez o cualificou como «o bailarín máis perfecto que xamais vin». Baryshnikov ten encabezado moitos dos seus propios proxectos artísticos e foi asociado en particular coa promoción da danza moderna, estreando ducias de nova obras, incluíndo moitas obras propias. O seu éxito como actor dramático nos escenarios, cine e televisión posiblemente o axudou a converterse no bailarín contemporáneo máis recoñecido. En 1977, foi nomeado para o Óscar ó mellor actor secundario e un nomeamento aos Globos de Ouro polo seu papel de "Yuri Kopeikine" na película The Turning Point.
Comezos
Mikhail Baryshnikov naceu en Riga (daquela na República Socialista Soviética de Letonia, unha das repúblicas da Unión Soviética e actualmente capital de Letonia) o 28 de xaneiro de 1948, fillo de pais rusos. Seu pai, Nicolai Baryshnikov, era enxeñeiro e súa nai, Alexandra (de solteira Kisselova), costureira. Cando tiña doce anos, súa nai suicidouse, polo que quedou ao coidado de seu pai e súa avoa. O artista lembra a súa infancia como relativamente feliz, acudindo ás escolas públicas locais e sendo un neno activo na natación e o fútbol. Pensando daquela que o ballet era moi difícil de entender, non lle prestou unha especial atención. Súa nai, porén, era unha gran afeccionada. Aos once anos presentou unha solicitude para ingresar na Escola de Ballet da Ópera de Riga, onde foi aceptado un ano despois, en 1960, e onde continuaría os seus estudos académicos. Durante este tempo, Baryshnikov aprendeu a falar francés e aspiraba a ser concertista de piano. Co tempo, decantouse máis polo ballet que polo piano e como resultado do seu propio interese e o seu éxito en festivais escolares, decidiu seguir a carreira de bailarín.
En 1964, ingresou na Academia Vaganova, na que daquela era Leningrado (actualmente San Petersburgo), onde estudou co mestre de ballet Aleksandr Pushkin, quen anteriormente ensinara a Rudolf Nuréyev e quen o propio Baryshnikov afirmaría posteriormente que fóra «como un pai» para el. Baryshnikov pronto gañou o primeiro premio na categoría júnior do Concurso Internacional de Ballet de Varna (Bulgaria).
Carreira na Unión Soviética
Tras finalizar a súa formación en 1966, comezou a a súa actividade profesional no Ballet Kirov e o Teatro Mariinsky de Leningrado en 1967, onde a pesar da tradición, non comezou como aprendiz no corpo de baile, senón que fixo su debut profesional como solista bailando o pas de deux do "Labrego" en Giselle, e onde conseguiu destacar en breve tempo. Logo de tan só dous anos como profesional, ofrecéuselle o seu primeiro papel principal en Goryanka de Oleg Vinogradov, papel coreografiado especificamente para el. Ese mesmo ano, recibiu a medalla de ouro na primeira competición de ballet de Moscova, amais do premio Nizhinski. Converteuse no bailarín máis novo en recibir o Premio do Estado ao Mérito da URSS. Durante a súa estancia na Unión Soviética foi parella de Irina Kolpakova, a quen moitos consideraban a máis grande bailarina clásica vivente, en ballets como A bela durminte, O cascanoces, Giselle, Coppélia, A chama de París, e Don Quixote, e coreografiou Vestris (1969), no que interpretou a Auguste Vestris, e Creación do mundo (1971), unha ópera satírica e relixiosa na que Baryshnikov fixo de Adán xunto a Kolpakova como Eva. Non obstante, o seu desexo de traballar con máis coreógrafos occidentais, xunto coas súas preocupacións sobre o que el consideraba o declinar do Ballet Kirov, levouno a un crecente desasosego.
Recoñecendo o talento de Baryshnikov, en especialmente a forza da súa presenza no escenario e pureza da súa técnica clásica, varios coreógrafos soviéticos, incluídos Oleg Vinogradov, Konstantin Sergeyev, Igor Tchernichov, e Leonid Jakobson, coreografiaron ballets para el. Baryshnikov facía papeis de sinatura do virtuosística de 1969 de Jakobson Vestris xunto cun Albrecht intensamente emocional en Giselle. Cando aínda se encontraba na Unión Soviética foi descrito polo crítico do New York Times Clive Barnes "o bailarín máis perfecto que xamais vin".
Carreira Norteamericana
miniatura|Baryshnikov e [[Patricia McBride nunha función en Buenos Aires, 1979 (revista Pájaro de fuego).]] O 29 de xuño de 1974 durante unha xira polo Canadá co Ballet Kirov, Baryshnikov desertou e solicitou asilo político en Toronto, pasando despois a formar parte do Royal Winnipeg Ballet. Tamén anunciou ao mundo da danza que non volvería á Unión Soviética. Posteriormente recoñeceu que Christina Berlin, unha amiga súa norteamericana, axudáralle a preparar a súa deserción durante a súa xira en Londres en 1970. A súa primeira función televisada chegou despois dun retiro temporal no Canadá, e realizouse co National Ballet of Canada en La Sylphide. Despois trasladouse aos Estados Unidos en 1976 vai aos Estados Unidos.
Entre 1974 e 1978, foi o bailarín principal do American Ballet Theatre (ABT), onde formou parella con Gelsey Kirkland. En 1978 uniuse ao New York City Ballet como bailarín principal, traballando con George Balanchine (de quen aprendeu o seu estilo de movemento de) e tamén traballou como principal artista convidado do Royal Ballet. Baryshnikov realizou xiras con compañías de ballet e danza moderna por todo o mundo durante 15 meses. Varios papeis foron creados para el, incluíndo os papeis de Opus 19: The Dreamer (1979), de Jerome Robbins, Rhapsody (1980), de Frederick Ashton, e Other Dances con Natalia Makarova de Jerome Robbins.
En 1980 volveu bailar co American Ballet Theatre, converténdose posteriormente no seu director artístico. O 3 de xullo de 1986 naturalizouse cidadán estadounidense. De 1990 a 2002, Baryshnikov foi o director artístico do White Oak Dance Project, unha empresa turística cofundada con Mark Morris. En 2003 gañou o Prix Benois de la Danse en recoñecemento da súa traxectoria. En 2005 inaugurou o Baryshnikov Arts Center en Nova York.
Polo filme The Turning Point (1977) foi candidato ao Óscar ao mellor actor secundario.
Familia
En 1980 coñeceu á actriz Jessica Lange, con quen contraeu matrimonio. Un ano despois naceu a súa primeira filla, Alexandra Baryshnikova. Cando Baryshnikov e Lange se coñeceron el falaba moi pouco inglés, e tiñan que comunicarse en francés. En 1982 o bailarín puxo fin á súa relación con Lange. A iso sumouse unha operación de rótula que puxo en perigo a súa carreira. Baryshnikov leva varios anos nunha relación coa exbailarina Lisa Rinehart, e teñen tres fillos: Sofía, Anna e Peter. Nunha entrevista con Larry King, Baryshnikov afirmou que non cría no matrimonio legal, porque o compromiso que implica a relación non ten nada que ver co matrimonio como contrato. Tamén afirmou que non era relixioso e que, polo tanto, declararse fronte a un altar non significaba nada para el.
Atol Morane
Morane é un atol situado no extremo sur das Tuamotu, a 110 km ao oeste de Mangareva. Administrativamente depende da comuna de Gambier.
Xeografía
Está formado por unha lagoa pechada, de 11 km², e tres illotes con cocos e Pandanus cunha superficie de 2 km². Esta deshabitado e é visitado ocasionalmente polas plantacións de cocos.
A Pintinidoira
O topónimo galego A Pintinidoira pode referirse a:
Blandín de Cornualla
Blandín de Cornualla (en Blandin de Cornoalha) é un relato anónimo do século XIII ou XIV, composto en verso en lingua occitana.
Trama
Dous cabaleiros, Blandín de Cornualla e o seu amigo Guillot (ou Guiot) Ardit de Miramar, van á busca de aventura. Un can guíaos ata unha cova. Alí Blandín bate un xigante e rescata dúas doncelas reféns.
Os dous cabaleiros e as doncelas van ata un castelo onde a familia delas está retida por outros xigantes. Blandín e Guillot tamén os baten. Despois deste episodio, ambos os dous atópanse cun paxaro que fala e lles indica unha piñeira dende a que parte un camiño ancho e outro estreito. Guillot colle o camiño ancho e remata por loitar contra un Cabaleiro Negro, a quen mata. Porén, os homes deste cabaleiro atrapan a Guillot e encarcérano. Blandín, pola súa banda, colle o camiño estreito e atópase cunha doncela que lle troca furtivamente o cabalo. O animal lévao onda un tal Peitavín, que se converte no seu escudeiro, e condúceo ata un castelo onde está encerrada unha doncela cuxo nome é Brianda. O pai de Brianda fixéraa caer nunha especie de soño encantado. Blandín bate dez homes e entra no castelo.
Alí atópase co irmán da doncela durmida, quen lle explica que para desencantala débese apoderar dun azor branco. Para logralo Blandín vence unha serpe, un dragón e un sarraceno. Finalmente o azor, rozando a man de Brianda, libéraa do seu encantamento. Brianda revela a Blandín que a doncela que lle cambiara o cabalo era unha enviada súa para que el acudise para acorrela. Blandín deixa momentaneamente a Brianda e va á procura de Guillot. Despois de bater ao señor que o mantén encarcerado, libérao. Ambos os dous tornan ao castelo de Brianda. Blandín casa con ela. Irlanda, irmá de Brianda, casa con Guillot. Os dous cabaleiros deciden non emprenderen novas aventuras.
Autor
Basicamente existen tres hipóteses sobre a autoría do relato. Segundo a primeira, o comporía Leonor de Provenza. Esta hipótese baséase en que Xoán de Nostradamus sostivo que esta señora o enviara a un integrante da casa real inglesa. Claude Charles Fauriel máis tarde esaxerou esta afirmación, que xa era dubidosa, convertendo a Leonor na autora, e despois Agnes Strickland reafirmou esta aseveración. Estudosos do presente século consideran improbable esta hipótese.
A segunda hipótese despréndese do texto occitano: o autor é anónimo pero sería un provenzal. A presenza de elementos lingüísticos impropios do occitano é explicada por Camille Chabaneau, quen sostén que o texto foi elaborado por un occitano inculto. A. Alart e, en 1961, Pere Bohigas i Balaguer, tenden a reafirmar esta hipótese.
Aínda que o autor segue sendo anónimo, considérase que podería pertencer ao dominio lingüístico catalán, xa que o texto está redactado nun occitano cheo de catalanismos. O occitano era unha lingua literaria con prestixio e é próxima ao catalán, o que fai máis plausible a hipótese dun poeta catalanófono que se esforzara por escribir en provenzal. Neste século esta última é a hipótese máis aceptada.
Datación
A obra data do século XIII ou XIV. A primeira mención do Blandín data de finais do século XVI, e áchase en Les vies des plus célebres et anciens poetes provençaux, de Xoán de Nostradamus.
Xénero literario
O Blandín é un texto narrativo composto en versos pareados octosílabos consoantes -ás veces irregulares- agrupados en series longas. O autor, no propio texto, chama o seu relato un “dictat”. A clasificación segundo os estándares actuais é complexa, pero o Blandín foi considerado unha novela (roman) ou unha novela curta ou conto longo (nouvelle).
Características do texto
Tópicos e elementos folclóricos: É unha obra relacionada coa materia de Bretaña, elaborada baixo a concepción medieval do amor cortés. Contén diversos elementos folclóricos e clásicos, como o heroe que vai á procura de aventuras cun axudante de menor prestixio, antagonistas fantásticos (dragóns, serpes, xigantes, etc.), desenvolvemento da trama segundo un esquema de camiño ou itinerario, o motivo da dama encantada ou bela dormente, animais-guía (típicos do lai francés), a reunión final e o final feliz (con festa, xusta e voda). Contén tamén varios tópicos recorrentes, como o locus amoenus (os lugares onde adoitan descansaren Blandín e Guillot), o locus eremus, (bosques ou cavernas escuras onde existe un perigo latente), breves descriptio puellae (todas as mulleres, excepto unha xigante, son fermosas, graciosas, branquísimas, etc.).
Relación coa materia de Bretaña: Amais da orixe cornuallesa de ambos os dous cabaleiros -dos cavaliers / de Cornoalha bons guerriers (v 3-4)-, varios “motivos” máis vinculan o Blandín coa materia de Bretaña:
Por outra banda existen elementos claramente non artúricos, como o sarraceno contra quen Blandín se bate ou o xentilicio “de Miramar” de Guillot, que o fai parecer un pouco español. Amais, que sexan presentados como cabaleiros vidos de Oriente -cavaliers d'Orien/ sercans avantura veramen (v 515-16)- pode vinculalos tanto cunha tradición literaria hispánica (dous romances españois do mesmo período teñen heroes que afirman vir de Oriente: a Gran conquista de Ultramar, ambientada en Oriente Medio, e El Libro del caballero Zifar). Porén, tamén aparece esta orixe en Cligès de Chrétien de Troyes.
Estrutura narrativa: A trama desenvólvese segundo un esquema de camiño ou itinerario. O texto ten unha estrutura bipartita simétrica común nos romans medievais, segundo a que, excepto o prólogo (v. 1-25) e o epílogo (v. 2.389-2.394), os episodios pódense repartiren en dúas partes nas que os cabaleiros están, de maneira alterna, xuntos ou sós:
Primeira parte (v. 26-542)
Segunda parte (v. 543- 2.388)
El programa de Ana Rosa
El programa de Ana Rosa é un programa de televisión matinal, producido por Cuarzo Producciones para a cadea española Telecinco. Foi estreado o 10 de xaneiro de 2005 con bos rexistros de audiencia. Actualmente emítese de luns a venres despois do matinal de Informativos Telecinco desde as 09:00 ata as 12:40 horas.
O programa está presentado por Ana Rosa Quintana, coa colaboración principal de Màxim Huerta e Joaquín Prat. Óscar Martínez foi co-presentador do programa desde 2005, etapa que chegou ás mans de Telecinco pero no ano 2009 abandono o seu cargo para emprender novos proxectos e sería substituído por Joaquín Prat.
Formato
El programa de AR é un magacín que aborda a actualidade desde diferentes perspectivas: entrevistas a personalidades, reportaxes de investigación, seccións temáticas e faladoiros e mesas de debate (política, actualidade, sociedade etc.).
Predominan no programa os temas de calado social (a violencia nas aulas, a anorexia, as drogas etc.) e a crónica de sucesos. Tamén ten unha presenza destacada a actualidade da prensa rosa, e realízase un seguimento especial dos concursos de telerrealidade que emite a cadea.
Ramón Pérez Costales
Ramón Pérez Costales, nado en Oviedo en 1832 e finado na Coruña o 18 de xaneiro de 1911, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Malia comezar os seus estudos na Universidade de Oviedo, tivo que trasladarse a Santiago de Compostela debido a compromisos laborais do seu pai, cidade onde remataría a licenciatura de medicina en 1854. En 1866 trala sublevación dos sarxentos do cuartel de San Gil en Madrid exíliase a Portugal. Dous anos despois, en 1868 volta instalándose na Coruña e formando parte do Partido Repúblicano Federal de Francesc Pi i Margall, alí traballaría duramente na actividade política do partido ata ser apartado da dirección, intre no que comeza a espallar a idea de crear a Unión Republicana de Galicia.
Cando Pi i Margall se fixo cargo da República foi designado ministro de Fomento o 28 de xuño de 1873.
En 1894 senta o precedente da Real Academia Galega ao promover xunto coa escritora Emilia Pardo Bazán a Comisión Xestora para a creación da Academia Gallega sobre a base da sociedade Folklore Gallego. Posteriormente, na creación da actual Real Academia Galega, en 1906, sería nomeado académico de honra ao ser a materialización dunha das súas ideas.
Xalde, Moaña (San Martiño), Moaña
Xalde é un lugar da parroquia de San Martiño de Moaña, no concello pontevedrés de Moaña na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 146 habitantes, dos cales 76 eran homes e 70 eran mulleres.
Kosmos 839
Kosmos 839 (Космос 839 en ruso), tamén denominado DS-P1-M Nº 8, foi un satélite artificial soviético lanzado o 8 de xullo de 1976 mediante un foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk.
Palasport Mens Sana
O Palasport Mens Sana, tamén coñecido como Pala Mens Sana e anteriormente como Palasclavo, é un pavillón polideportivo situado na cidade de Siena, na Toscana, Italia. Con capacidade para 6.000 espectadores (7.025 en pé), foi inaugurado o 24 de outubro de 1976. Alberga os encontros como local do Mens Sana Basket, equipo que compite na Lega Basket Serie A, máxima competición do baloncesto italiano. Tamén é usado en partidos da Euroliga.
Kosmos 839
Características
Kosmos 839 foi o oitavo membro da serie de satélites DS-P1-M (e o sexto lanzado con éxito), adicados a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Xacinto (planta)
Os xacintos son plantas pertencentes ao xénero Hyacinthus. Son plantas perennes e bulbosas pertencentes á subfamilia das escilóideas dentro das asparagáceas. Son orixinarios da rexión mediterránea e da África meridional. O seu nome provén de Xacinto, amante do deus Apolo segundo a mitoloxía grega.
O xacinto común, normalmente cultivado en Galiza (Hyacinthus orientalis) foi tan popular durante o século XVIII que se cultivaron máis de 2.000 tipos nos Países Baixos, o principal produtor hoxe en día.
O xacintos producen unha única e mesta espiga de recendentes flores en tons avermellados, azuis, brancos ou amarelos. Unha variedade de florista máis delicada e miúda do xacinto común é o xacinto romano (var. albulus) de pétalos azuis ou brancos.
Na actualidade, recoñécense soamente tres especies no xénero Hyacinthus, aínda que algunhas autoridades colocan H. litwonowii e H. transcaspicus no xénero emparentado Hyacinthella, deixando o Hyacinthus coma monotipo.
Laredo Remo Club
miniatura|right|300px|Traiñeira de Laredo (vermella) xunto á de Orio (amarela) na [[bandeira de Plentzia.]] O Laredo Remo Club foi un club de remo da localidade de Laredo (Cantabria). Disputa regatas en tódalas categorías e modalidades do banco fixo (bateles, traiñeiriñas e traiñeiras).
Historia
No 2005, a traiñeira de Laredo foi a cuarta clasificada na liga Vasca (actual Liga ARC). En 2006, debido á expulsión da Liga San Miguel da Sociedad Deportiva de Remo Astillero por parte dos organizadores e segundo os estatutos debería subir o primeiro clasificado da mesma zona xeográfica do equipo que sae da liga. Polo tanto Laredo (situado un posto por riba do Club de Remo Ciudad de Santander) ascendeu á Liga San Miguel, ademais tamén gañara o play off da Liga ARC. Esa mesma tempada finalizou segunda na Bandeira de Santander.
Durante o 2006 os resultados non foron bos, polo que o equipo rematou penúltimo na liga e tivo que disputar o play off de descenso á Liga ARC. No play off enfrontábanse a San Pedro (Campión da Liga ARC, a Samertolameu, (Campión da Liga Galega e a Koxtape (clasificada no último posto da Liga San Miguel por detrás de Laredo). Na primeira regata do play off gañou San Pedro e na segunda posición e a 11 segundos situouse Laredo. Na segunda xornada decidíase todo e gañou outra vez San Pedro, obrigando a Laredo a finalizar segunda ou terceira no caso de que o segundo fose Koxtape, e así ocorreu, Koxtape foi segunda a 1 segundo de San Pedro e Laredo quedou na terceira posición a 7 segundos do primeiro. Así Laredo superou a Koxtape e Samertolameu e se mantivo na Liga San Miguel.
No 2007, o seu nivel foi superior ao da tempada anterior e non pasaron tantos problemas para manterse na máxima categoría do remo. Finalmente foron décimos e se salvaron de disputar o play off.
No 2008 quedaron duodécimos e no play off perderon o dereito a participar na Liga San Miguel. En outono o equipo foi disolvido por ser economicamente incapaz de afrontar as súas débedas.
Estación de Puertollano
A estación de Puertollano é unha estación de tren de Adif da cidade de Puertollano, na provincia de Cidade Real. Foi inaugurada en 1992 coa posta en marcha da liña de alta velocidade Madrid-Sevilla, substituíndo á histórica estación de 1864. Ten servizos de longa e media distancia operados por Renfe.
Situación ferroviaria
A estación que se atopa situada a 711 metros de altitude forma parte dos trazados das seguintes liñas de ferrocarril:
Historia
O ferrocarril chegou a Puertollano o 19 de agosto de 1864 coa apertura do tramo Cidade Real-Puertollano da liña que buscaba unir Cidade Real con Badaxoz. A compañía dos Ferrocarrís de Cidade Real a Badaxoz foi a impulsora da liña e a súa xestora ata o 8 de abril de 1880 data na cal foi absorbida por MZA. En 1941, a nacionalización do ferrocarril en España supuxo a desaparación de MZA e a súa integración na recentemente creada Renfe.
En 1991 iniciouse a construción dunha nova estación para dar servizo á primeira liña de alta velocidade construída en España, a Madrid-Sevilla. O recinto foi inaugurado un ano despois integrándose nel o novo trazado e o trazado convencional. Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota as liñas existentes mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias incluíndo a estación.
A estación
O edificio levantado en 1992 é un recinto formado por un pavillón central baseado en dous enormes alicerces realizados con ladrillos vistos de gran sobriedade e varios anexos laterais. Conta con puntos de información, venda de billetes, máquinas expendedoras, aseos, e varios locais comerciais entre os que hai unha cafetería, tendas de agasallos e empresas de alugueiro de coches.
No exterior dispón de varias zonas de aparcadoiro habilitadas, así como paradas de taxi e autobuses urbanos.
Virgilio Mantegazza
Virgilio Mantegazza, nado o 30 de xaneiro de 1889 e finado o 3 de xullo 1928, foi un tirador de esgrima italiano, gañador dunha medalla olímpica.
Traxectoria
Mantegazza participou nos Xogos Olímpicos de 1924 en Antuerpen, logrando a medalla de bronce en espada por equipos
Estreito de Corea
miniatura|Imaxe satélite co estreito miniatura|Localización do estreito
O estreito de Corea (対馬海峡, Tsushima Kaikyō?) é a canle occidental do estreito que se encontra entre o extremo meridional da península de Corea e a illa xaponesa de Kyūshū, conectando o mar do Xapón co mar da China Oriental. É a continuación do estreito de Tsushima, achándose no medio a illa homónima de Tshusima, de grande utilidade nas comunicacións entre Corea e o Xapón dende tempos inmemoriais.
En Corea do Sur existen varios portos próximos ao estreito, como os de Busan, Jinhae ou Masan. Varias liñas marítimas cobren cada día os traxectos Busan - Fukuoka ou Busan - Shimonoseki.
Atol Tenarunga
Tenarunga tamén chamado Tenania ou Narunga é un atol do Grupo Acteón no arquipélago de Tuamotu na Polinesia francesa.
Xeografía
Tenarunga atópase a 15 km ao noroeste de Matureivavao e 6 km ao oeste de Vahanga. É un atol circular cun área de 2,3 km² de superficie cunha lagoa que de 5 km². Depende administrativamente da comuna de Gambier.
O atol está deshabitado.
Adriana Barral
Adriana Barral, nada no ano 1958 en Almada, é unha actriz televisiva portuguesa.
Galería de imaxes de Salvaterra de Miño
Galería de imaxes do concello de Salvaterra de Miño na provincia de Pontevedra.
Casetas
250px|miniatura|Situación de Casetas no concello. Casetas é un barrio ou xunta veciñal do concello de Zaragoza, situado a 15 km ao oeste da cidade. Está a unha altitude de 215 msnm.
Desde o 1 de xullo de 1879 e por decisión de Concello do entón municipio de Las Casetas, este lugar pasou a agregarse ao municipio de Zaragoza. Actualmente constitúe o máis poboado dos catorce barrios rurais que posúe a cidade. Tiña en 2015 unha poboación de 7.480 habitantes.
A súa xunta veciñal está constituída por seis vocais designados polos partidos políticos en proporción aos resultados obtidos polos seus partidos nas eleccións municipais. Esta xunta veciñal está presidida por un Alcalde, que actúa como representante do Alcalde de Zaragoza, e que desde 1995 é elixido mediante consulta popular a través de sufraxio.
Campo do Lodairo
O campo do Lodairo é un campo de fútbol situado na rúa do Lodairo da localidade de Cea, San Cristovo de Cea. É utilizado no seu uso como local polo CD Cea, o Veteranos Cea, o Bar Breixo e o Ourense Veteranos. Tamén foi utilizado como local polas desaparecidas categorías inferiores do CD Cea e polo S.D. Piñor que agora xoga no Outeiro Grande de Maside.
Volcán Cotopaxi
Desde 1738 xa ocorreron máis de 50 erupcións neste volcán. Ao redor do volcán encóntranse numerosos vales formados por lahars. A cidade de Latacunga xa foi completamente destruída dúas veces como resultado das erupcións deste volcán. As erupcións máis violentas ocorreron en 1744, 1768 e en 1877. A última grande erupción ocorreu en 1904, ocorrendo tamén algunha actividade en 1942.
Campo do Lodairo
Construción
Este campo construíuse no ano 1966 para o uso do creado tamén nese ano CD Cea. Daquela o campo era un terreo de xogo de terra sen butacas na bancada e cunha tapadeira para que non chovera enriba das persoas que vían o fútbol.
Volcán Cotopaxi
O volcán de Cotopaxi é o segundo maior volcán activo de Ecuador, sendo o máis alto o Chimborazo. Estes son dos volcáns activos máis altos do mundo, sendo "Ojos del Salado", volcán do Chile que conta con 6.893 m de altitude, o máis alto.
Campo do Lodairo
Era dourada
Na era dourada do CD Cea o campo seguiu albergando coma sempre ao Club Deportivo Cea e tamén ás desaparecidas categorías inferiores do CD Cea. Nesa era O Lodairo acolleu un triunfo do conxunto panadeiro xuvenil na Copa Deputación e unha liga de 3ª Autonómica, unha de 1ª Autonómica e unha Copa Deputación de categoría absoluta.
Remodelación
No ano 2012 o alcalde de Cea decidiu remodelar o campo do Lodairo. Esta remodelación custou case medio millón de euros. Este diñeiro usouse pra cambiar a terra pola actual herba artificial, construír uns novos vestiarios e poñer asentos á tribuna do campo. No tempo que se reconstruíu o campo, o CD Cea xogou os seus partidos como local no Campo da Uceira.
Dende a remodelación
Dende a remodelación, o Club Deportivo Cea continúa xogando como local no Lodairo. Coa creación do Cea Veteranos este equipo tamén xoga neste lugar xunto cos tamén veteranos: Bar Breixo e Ourense Veteranos.
Campo
O Campo do Lodairo é un vello campo remodelado no 2012. É un campo de fútbol 11 tamén con liñas de fútbol 7 e 8 dunha superficie de herba artificial. As distancias do campo son 100 metros de longo por 60 metros de ancho. Na tribuna hai 456 chanzos.
Equipos
No campo do Lodairo de Cea xogan o CD Cea de Segunda Autonómica de Galicia e os veteráns: o Veteranos Cea, o Bar Breixo e o Ourense Veteranos.
Caria
Caria foi un país do sueste da Asia Menor, habitado polos carios.
Chimborazo
Chimborazo é un topónimo que pode significar:
Caria
miniatura|300px|Posición de Caria en [[Asia Menor.]]
Abrazaba a cunca media e baixa do río Meandro, limitando ao noroeste con Frixia (Carura formaba o límite), ao nordeste cos montes Cadmos; ao leste co río Indos (o punto máis oriental era Daedala), e ao sur e oeste o mar. Na costa había algunhas posesións de Rodas (Perea e un territorio ao sur de Cnidos) e talvez algunha cidade grega. Ao sur vivían os caunios, con capital en Caunos; este pobo Herodoto considerábao nativo do país, pero engade que eles mesmos dicían que eran descendentes dos cretenses; vestían diferentes dos carios e doutros pobos e falaban unha lingua diferente ao cario; como Herodoto era nativo de Caria é preciso supoñer que a información sobre lingua e vestidos era boa. Herodoto di que Mileto e Micala serían antigamente carias.
Os carios eran talvez un pobo autóctono, pero a lenda de Creta di que antigamente vivían nas illas do mar Exeo, que se dedicaban á pirataría, e que serían sometidos por Minos de Creta e logo expulsados para a costa continental por dorios e xonios. Entón chamábanse lélexes. Tucídides di que cando os atenienses sacaron os cadáveres de Delos, a metade eran carios que serían recoñecidos polo seu armamento e serían enterrados de acordo ao seu costume.
O establecemento dos xonios desprazou aos carios de Mileto e Micala. Preto desta última fundouse Priene. Os dorios establecéronse en Cnidos e Tropia e expulsaron aos carios de Halicarnaso. Na mesma época Rodas apoderouse dalgúns territorios costeiros, pero boa parte da costa debía de seguir en mans dos carios pois no -480 achegaron 70 barcos á frota de Xerxes I de Persia, mentres que as cidades dorias tan só achegaron 30.
As pequenas cidades de Caria (komai) vivían nunha especie de confederación. A súa capital, é dicir, o lugar onde se reunían os delegados das cidades, estaba no interior, no lugar onde máis tarde se fundou Estratónice, onde estaba o templo de Zeus Crisáreos, do nome do cal a federación chamouse Crisarea. Tamén tiñan un templo a Zeus Stratios que estaba en Labranda.
Os carios pertenceron ao reino de Lidia e, despois da conquista persa do reino, foron súbditos do Imperio de Ciro II o grande. Darío I o grande incluíu o país na primeira satrapía con Licia e outros. O -499 participaron na revolta de Xonia e resistiron aos persas. Libraron unha gran batalla ao sur do Meandro á beira do río Marsyas, na que serían derrotados, pero os persas tiveron moitas baixas. Nunha segunda batalla que libraron xunto cos milesios, volveron a seren derrotados. Pero o comandante persa Daurises sufriu unha emboscada preparada polo xefe cario Heracleides de Milasa, un grego: o xefe persa foi sorprendido unha noite e morreu xunto aos seus homes. Despois da conquista de Mileto por Persia o -494 as cidades carias sometéronse, primeiro só algunhas pero finalmente seguiron todas.
Os persas estableceron un goberno dirixido por un sátrapa e un subsátrapa, que de feito se volveron independentes. Residiron en Halicarnaso. Artemisia, a filla de Lígdamis e dunha muller de Creta, salientou á fronte das forzas de Caria ao servizo de Persia e tomou parte na batalla de Salamina.
Reis de Caria
O -334 foi conquistada por Alexandre. Sábese que cos seléucidas funcionaba a Liga Crisórea, continuación da antiga confederación Caria, da que hai noticias ata sobre o -150. Derrotados os seléucidas o -190, no tratado de Apamea do -189 os romanos repartiron o país entre os seus aliados: Eumenes de Pérgamo recibiu a chamada Caria Hidrela (a parte do país próxima a Frixia) coas fortalezas e cidades do Meandro menos as cidades que con Antíoco eran cidades libres; aos rodios déuselles a parte costeira e unha parte próxima a Psidia, igualmente con excepción das cidades libres. A parte dos rodios foi confiscada por Roma despois da vitoria sobre o rei Perseo de Macedonia (-168) e erixida en territorio independente formado por cidades, ata que o -129 foi formalmente incorporado á provincia de Asia menos Perea que permaneceu en mans dos rodios. Sila ademais deu a Rodas a rexión dos caunios con Caunos (Caunus). A capital neste tempo foi Milasa.
Acrídido
miniatura|dereita|Saltón (Aiolopus thalassinus). Os acrídidos (Acrididae) é unha familia de insectos ortópteros saltadores, comprende entre 10 000 e 11 000 especies, que se denominan lagostas.
Manuel Gómez Cagiao
Manuel Gómez Cagiao, nado o 23 de decembro de 1978 en Betanzos, é un ex-xogador profesional galego de baloncesto. Xogaba na posición de pivote cunha alzada de 2,03 metros. Foi internacional coa selección galega, coa que xogou tres encontros.
Piñeiro, Aldán, Cangas
Piñeiro é un lugar da parroquia de Aldán no concello pontevedrés de Cangas na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2011 tiña 498 habitantes (249 homes e 249 mulleres).
Menduíña, Aldán, Cangas
Menduíña é un lugar da parroquia de Aldán no concello pontevedrés de Cangas na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2011 tiña 505 habitantes (251 homes e 254 mulleres).
Neste lugar está a praia de Menduíña.
Alberto Fernández Martínez
Traxectoria
Sindicalista e militante do grupo troskista Izquierda Comunista de España, que despois se integrou no POUM. Mozo de Maruxa Mallo, cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sorprendeunos nas Misións Pedagóxicas en Ourense. Fuxiron cara Portugal, pero mentres Maruxa embarcou cara a Buenos Aires, Mezquita procurou acubillo na casa-consulado de Gabriela Mistral, a cónsul chilena. Agardou pola documentación e un barco que lle permitira fuxir de Portugal. Intentou ir a Venezuela pola relación de amizade co futuro presidente e escritor Rómulo Gallegos, en Beluso. Foi secuestrado pola P.I.D.E. e entregado ás autoridades franquistas. Grazas á intervención da diplomacia uruguaia por medio do embaixador Carlos Gurméndez e do seu curmán, o xornalista Augusto Assía, salvou a vida. Fuxiu a Venezuela nos anos 40 pola amizade co político Gonzalo Barrios. Detido logo da caída de Rómulo Gallegos en 1948, exiliouse en Cuba, onde coñeceu a Simón Alberto Consalvi Bottaro. Volveu a Venezuela en 1958 e cando Consalvi foi nomeado embaixador de Venezuela en Belgrado, levou a Alberto Fernández como secretario da Embaixada.
Os Piñeiros, Moaña (San Martiño), Moaña
Os Piñeiros é un lugar da parroquia de San Martiño de Moaña, no concello pontevedrés de Moaña na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 81 habitantes, dos cales 42 eran homes e 39 eran mulleres.
Público (España)
Público é un xornal español editado en castelán (e catalán en Cataluña) e pertencente ó grupo Mediapro, presidido por Jaume Roures. O diario ten a súa sede en Madrid e é de ámbito español.
Historia e características
O xornal viu a luz por primeira vez o 26 de setembro de 2007. O seu prezo de venda inicial foi de 0.50 euros de luns a xoves e de 1 euro os venres, sábados e domingos.
O seu logotipo é o nome completo do xornal tipografado en cor vermella acompañado á súa dereita da reprodución dunha acuarela de Miquel Barceló realizada para o xornal, que contén á parte de público a pé tamén unha bicicleta pública.
A orientación ideolóxica do diario encádrase dentro da esquerda e marca como obxectivos contribuír, a través da información e da opinión, a unha sociedade máis xusta, aberta, equitativa, solidaria e libre.
Persoal
O xornal estivo nun principio dirixido por Ignacio Escolar, sendo o subdirector Jesús Maraña e o director xeral Juan Pedro Valentín. En 2009 Escolar foi substituído na dirección polo ponferradino Félix Monteira, aínda que o primeiro seguiu a traballar para o xornal, onde mantivo unha columna de opinión e máis unha ligazón directa ao seu blog. En marzo de 2010 Monteira foi substituído por Jesús Maraña.