cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mahabharata
Estrutura
O Mahabharata está escrito en dezaoito parvas (libros), que son: Tamén existe un apéndice de 16 375 versos, o Hari-vamsa ("a familia de Hari", outro nome de deus Krisna).
Entre o principal traballo e as historias que son parte do Mahabharata están as seguintes, que ás veces se illan e se presentan como obras completas por elas mesmas: miniatura|300px|Ilustración manuscrita da batalla de Kurukshetra, en que se ve o deus Krisna manexando a cuadriga do arqueiro pándava Áryuna, que dispara as súas frechas contra os malvados [[Kauravas.]] Durante o século XX, os eruditos empregaron as copias existentes máis antigas dese traballo nas súas variacións rexionais, para desenvolver un traballo de referencia coñecido como a Edición crítica do Mahabharata. Este proxecto foi completado en 1966 no Instituto de Investigación Oriental Bhandarkar (Pune, India).
Adaptacións
A finais dos anos oitenta emitiuse o Mahabharata pola TV nacional da India (Doordarshan). Cada capítulo, emitido os domingos antes do mediodía, practicamente paralizaron todo o país. As persoas vestíanse coas súas mellores roupas, e adornaban o televisor con grilandas de flores (coma se fose unha deidade no altar familiar).
No Reino Unido emitiuse entre 1988 e 1990 unha serie de televisión titulada Mahabharat que acadou grande éxito.
Un cranio furado
Un cranio furado (A Skull in Connemara no seu título orixinal en inglés) é unha peza teatral escrita polo dramaturgo irlandés Martin McDonagh en 1997.
Sinopse
Os feitos acontecen na vila irlandesa de Connemara, onde o enterrador, Mick, ten que trafegar os restos da muller, falecida hai sete anos nun accidente de tráfico. Porén, outras persoas das que viven en Connemara non cren que a morte da muller de Mick fose produto dun accidente.
Adaptación galega
O texto foi adaptado por Avelino González en 2010 para un espectáculo de Producións Teatrais Excéntricas. A peza foi representada en 2010 e 2011 baixo dirección de Quico Cadaval.
Galardóns
O espectáculo obtivo cinco premios María Casares: mellor tradución, mellor escenografía (Marcelino de Santiago, Kukas), mellor actor secundario (Santi Romay), mellor actor protagonista (Evaristo Calvo) e tamén mellor espectáculo.
Mesoderma
miniatura|dereita|Sección do embrión. En todos os animais de simetría bilateral, o mesoderma é unha das tres capas xerminais primarias que se forman nas primeiras fases do desenvolvemento do embrión. As outras dúas capas son o ectoderma (capa externa) e o endoderma (capa interna), en tanto que o mesoderma é a capa intermedia.). Os animais diblásticos (como cnidarios e ctenóforos) non teñen mesoderma.
O mesoderma diferénciase do resto do embrión por medio de sinalización intercelular, despois do cal é polarizado por un centro organizador.
Comunmente divídese o mesoderma en paraxial, intermedio e lateral.
Jacopo Bassano
miniatura|Decapitación de San Xoán Bautista Jacopo Bassano ou Giacomo da Ponte, nado en Bassano del Grappa ca. 1515 e finado en 1592, foi un pintor italiano.
Traxectoria
Fillo do pintor Francesco Bassano o vello, Jacopo adoptou algo do seu estilo nas súas pinturas relixiosas, que incluían elementos novos como animais, granxas. Foi discípulo en Venecia de Tintoretto e influíu en El Greco, abriu un obradoiro na súa localidade natal cos seus catro fillos: Francesco o novo (1549–1592), Gerolamo (1566–1621), Giovanni Battista (1553–1613) e Leandro (1557–1622), que compartiron o seu estilo, e ás veces é difícil atribuír as obras a un en concreto. Pintou escenas bíblicas e retratos, e entre as súas obras máis coñecidas están A anuncación aos pastores, Cristo botando aos mercadores do Templo, A derradeira cea ou O bo samaritano.
Maddalen Iriarte
Maddalen Iriarte Okiñena, nada en Donostia en 1963 é unha xornalista e política vasca, voceira de EH Bildu no Parlamento Vasco.
Realizou a súa traxectoria profesional en éuscaro. Antes do seu paso á política, foi directora e presentadora do programa Azpimarra da televisión pública vasca. Comprometida con iniciativas políticas e sociais pola paz e a igualdade, non está afiliada a ningún partido político. Encabezou a candidatura de EH Bildu pola circunscrición de Guipúscoa nas eleccións ao Parlamento Vasco de 2016, e foi a candidata a Lehendakari do partido da esquerda abertzale nas eleccións ao Parlamento do País Vasco de 2020.
Traxectoria
Naceu en Donostia e estudou Dereito, aínda que desde moza decantouse polos medios de comunicación.
Traxectoria profesional
Empezou a súa carreira xornalística en 1981, con só 18 anos na radio Loiola Herri Irratia (Radio Popular) cando era estudante de Dereito.
En 1986 pasou á televisión, tras aprobar as oposicións, e incorporouse a Euskal Irrati Telebista (EITB) onde foi presentadora e editora do informativo Gaur Egun até 2009. Tamén foi presentadora e directora de programas nos procesos electorais, ademais de conducir os programas de información e debate Ados?, Gau-on e Azpimarra, en ETB 1.
En prensa escrita, Iriarte é colaboradora habitual de Zazpika (dominical de Gara) e escribiu columnas en Egunkaria, Berria, Noticias de Gipuzkoa e Deia.
Traxectoria política
Iriarte estivo comprometida ao longo da súa traxectoria en numeras iniciativas políticas e sociais relacionadas coa paz no País Vasco e a igualdade de xénero.
Denunciou sumarios como o 35/02 das herriko tabernas, e en 2006 colaborou con Ahotsak, a iniciativa de decenas de mulleres de diversas sensibilidades políticas a favor da paz.
En 2014 foi unha das primeiras persoas recoñecidas en dar o seu apoio e anunciar a participación na cadea humana a favor do dereito a decidir organizada por Gure Esku Dago.
O 13 de agosto de 2016 pasou á política sen afiliación previa a ningún partido, e foi presentada oficialmente candidata para as eleccións autonómicas vascas do 25 de setembro no posto número dous da lista EH Bildu pola cincunscripción de Guipúscoa que encabezaba Arnaldo Otegi. Tras a decisión da Xunta Electoral, avalada polo Tribunal Constitucional, de retirar a Otegi das listas debido á súa inhabilitación, pasou a encabezala Iriarte.
Tras obter a súa acta de parlamentaria, EH Bildu designouna voceira do grupo parlamentario, así como a súa candidata a lehendakari no pleno de investidura.
Santigoso, A Mezquita
San Simón de Santigoso é unha parroquia do concello da Mezquita na comarca de Viana, na provincia de Ourense. No ano 2010 tiña 76 habitantes (43 homes e 33 mulleres).
Festas
miniatura|esquerda As festas patronais celébranse o 16 de agosto na honra de San Roque, e o 28 de outubro na honra de San Simón. Dende 2006 vense celebrando o segundo domingo de agosto unha festa gastronómica de degustación de carne de vaca frieiresa na carballeira da Devesa.
Methanobrevibacter smithii
Methanobrevibacter smithii é unha especie de microorganismo do dominio das arqueas, que é a arquea predominante no tracto gastrointestinal humano. Xoga un importante papel na dixestión eficiente dos polisacáridos (azucres complexos) ao consumir os produtos finais por medio de fermentacións. Methanobrevibacter smithii é unha arquea metanóxena que recicla o hidróxeno a metano, o que incrementa a extracción de enerxía dos nutrientes.
Importancia no intestino humano
A flora intestinal humana está dominada por Bacteroidetes e Firmicutes. As arqueas están representadas principalmente pola metanóxena M. smithii. M. smithii crese que pode ser un axente terapéutico e ten adaptacións ao ecosistema do intestino.
M. smithii ten unha abundancia significativa de xenes envolvidos na utilización do CO2, H2, e formato para a metanoxénese. Tamén ten unha vía intacta para o cluster de xenes para a utilización de CO2 para o consumo metanoxénico de metabolitos producidos por Bacteroides thetaiotaomicron. M. smithii é responsable da eliminación metanoxénica e non metanoxénica de diversos produtos finais das fermentacións bacterianas.
M. smithii afecta á especificidade e eficiencia da dixestión bacteriana dos polisacáridos da dieta. Isto inflúe na obtención de calorías polo corpo humano a partir da dieta e na cantidade de graxa corporal. Os investigadores secuenciaron o xenoma de M. smithii, revelando que podería utilizarse como un axente terapéutico para reducir a obtención de enerxía en persoas obesas.
En pacientes anoréxicos
En 2009 fíxose o estudo máis amplo ata entón sobre a obesidade humana e a flora intestinal. Os trastornos de obesidade son o resultado dun desequilibrio e isto ten serias consecuencias como enfermidades cardiovasculares, dabetes de tipo II, e cancro de colon. A microbiota intestinal e o ambiente contribúen ao desequilibrio de enerxía porque está implicada na captación, conversión e almacenamento de enerxía. Demostrouse con métodos independentes do cultivo que os metanóxenos poden supoñer ata o 10% de todos os anaerobios no colon dun humano adulto saudable. A cuantificación media de M. smithii entre os anoréxicos foi moito maior que no grupo de delgados e obesos non anoréxicos. Por tanto, hai unha maior cantidade de M. smithii nos pacientes anoréxicos que nos delgados non anoréxicos.
O desenvolvemento de grandes poboacións de Methanobrevibacter en pacientes de anorexia nerviosa pode estar asociado cun intento adaptativo cara ao aproveitamento óptimo da baixa dieta calórica que toman os pacientes anoréxicos. Por tanto, un incremento da cantidade de M. smithii leva á optimización da transformación das dietas baixas en calorías. M. smithii podería estar relacionado co estrinximento intestinal, que é común entre os anoréxicos.
Liga de Campións da EHF 2012-13
A tempada 2012-13 da Liga de Campións da EHF é a 53ª edición da máxima competición continental de balonmán a nivel de clubs en Europa. O campionato arrancou o 26 de setembro de 2012 e rematará o 2 de xuño de 2013 no Lanxess Arena de Colonia, onde terá lugar a final a 4 entre os días 1 e 2 de xuño de 2013.
Formato
O formato do torneo contou con catro fases:
Datas das roldas e sorteos
Tódolos sorteos celebrásonse na sede da EHF en Viena (Austria).
Torneo de cualificación
Un total de 14 equipos tomaron parte nos torneos de cualificación. Os equipos foron sorteados en tres grupos de catro e xogaron unha semifinal e a final. Os campións dos grupos pasou á fase de grupos, mentres que os equipos eliminados pasaron a disputar a Copa EHF. Os partidos xogáronse os días 8 e 9 de setembro de 2012. O sorteo tivo lugar o 3 de xullo de 2012 ás 11:00 (hora local en Viena, Austria). Tres dos catro grupos estiveron formados por equipos campións das ligas europeas que se encontran entre os postos 11º e 27º da clasificación de ligas da EHF. O outro grupo o formaron catro equipos convidados pola EHF.
Torneo de cualificación 1
O RK Partizan organizou o evento.
Torneo de cualificación 2
O Haslum HK organizou o evento.
Regato de Balín
O regato de Balín establece o linde entre o concello de Verea (parroquia de Sanguñedo) e o concello de Rairiz de Veiga (parroquia de Candás). Nace ao sur de Balín e ao oeste dos Casares, desemboca no regato de Sanguñedo no propio lugar de Sanguñedo. O curso do rego atravesa os lugares de Balín, Fontefría, A Venda e Outeiro.
Liga de Campións da EHF 2012-13
Torneo de cualificación 3
O HCM Constanţa organizou o evento.
}}
Leinster
Leinster (en inglés) ou Laighin (en irlandés) é unha das catro provincias tradicionais de Irlanda, situada no leste da illa e constituída polos condados de Carlow, Dublín, Kildare, Kilkenny, Laois, Longford, Louth, Meath, Offaly, Westmeath, Wexford e Wicklow. Leinster é a máis poboada das catro provincias de Irlanda. A bandeira tradicional de Leinster amosa unha arpa dourada sobre fondo verde escuro.
Historia
miniatura|esquerda|130px|Mapa do Leinster de [[1774 por Hogg.]]
En épocas antigas Leinster foi ocupado por cinco tribos importantes do Fir-Bolg, das cales a tribo de Laigin levantouse, dándolle o nome actual á provincia. Cómpre destacar que a parte final do actual nome deriva do irlandés tír ou do antigo nórdico staðr, que ambos poden traducir como "terra" ou "territorio".
As tribos de Leinster foron unidas por Úgaine Mor Hugony O Grande, que construíu a fortaleza de Ailinne Knochawlin, preto de Kilcullen no actual condado de Kildare. Este home foi probablemente ademais, aínda que non se sabe con certeza, o primeiro rei histórico da provincia no século VII a. C.
Nos séculos IV e V d.C, despois de que Magnus Maximus saíse de Gran Bretaña coas súas lexións, os colonos do Leinster viaxaron até o País de Gales, concretamente a Anglesey, Carnarvonshire e a Denbighshire, deixando o seu nome á península de Lleyn, que efectivamente deriva de Laigin.
Xa no século VIII o Leinster ficou dividido en dúas dinastías: a dinastía do Norte de Leinster con Murchad mac Brain (dende o 727), rei de Uí Dúnlainge e a Dinastía do Sur de Leinster con Áed mac Colggen (dende 738), rei de Uí Cheinnselaig. Desta última dinastía foron os últimos reis de Leinster.
Fronteiras de Leinster
Hoxe en día, a provincia está composta por doce condados, que abarcan a antiga provincia de Mide, ademais do Condado de Longford e as parroquias de Annally e Lusmagh do condado de Offaly, antes de Connacht, e o Condado de Louth, antes do Ulster. As fronteiras vólvese a debuxar por Cromwell para a administración por razóns militares. Os últimos cambios nas fronteiras máis importantes tiveron lugar coa formación do Condado de Wicklow (1603-1606).
Máis tarde, foron feitos cambios de menor importancia refería ás "illas" dun condado noutro.
Cidades máis importantes
miniatura|Temple Bar, en [[Dublín]] miniatura|Castelo de Kilkenny As seguintes son as cidades máis importantes da provincia ordenadas polo tamaño da súa poboación.
William Jones
Sir William Jones, nado en Londres o 28 de setembro de 1746 e morto en Calcuta o 27 de abril de 1794, foi un lingüista e investigador sobre a India antiga, célebre en particular polo seu descubrimento da familia das linguas indoeuropeas.
Os anos de formación
Jones nace en Londres, fillo do matemático galés sir William Jones, inventor do símbolo π, pero queda orfo del cando aínda non tiña os tres anos. Recibiu mención no colexio de Harrow pola calidade do seu traballo e, durante os seus tres derradeiros anos nesa institución, comeza por si mesmo a aprendizaxe das linguas orientais, os rudimentos do árabe, pero tamén o hebreo que chega a ler con facilidade. Durante as vacacións, fai progresos en francés e en italiano, aos que engade rudimentos de español e de portugués. Jones cursa os seus estudos na Universidade de Oxford. Durante este período, está co nel un sirio, Mirza, ao que coñeceu en Londres e, en contacto con el, mellora o seu árabe e o seu persa. Comeza tamén o estudo do chinés cuxa escrita ha dominar ben logo. Tras recibir o seu diploma en Oxford en 1764, comeza unha carreira de preceptor (ensina a lord Althorpe, despois ao segundo conde de Spencer) e de tradutor durante seis anos.
Aos vinte e dous goza xa dunha boa reputación de orientalista e o rei Christian VII de Dinamarca que visita Inglaterra ese ano 1768 e levara con el unha biografía de Nadir Shah en persa, pídelle a Jones que faga a tradución ao francés da obra. Así aparece en 1770 Histoire de Nader Chah, connu sous le nom de Thahmas Kuli Khan, de Perse, traduite d'un manuscrit persa, avec des notes chronologiques, historiques, géographiques et un traité sur la poésie orientale. É o primeiro de numerosos traballos sobre Persia, Turquía e o Oriente Medio en xeral. En efecto, séguelle ben pronto un Traité sur la poésie orientale e unha tradución francesa en verso dos ghazal do poeta persa Hafiz Chams al-Din Muhammad de Chiraz. En 1771 publica unha Dissertation sur la littérature orientale que defende o punto de vista dos investigadores de Oxford contra as críticas expresadas por Anquetil-Duperron na introdución á súa tradución do Zend-Avesta. No mesmo ano aparece a súa Grammaire de la langue persane. En 1772, Jones publica un volume de poemas, Poems, Chiefly Translations from Asiatick Languages, así como Two Essays on the Poetry of Eastern Nations and on the Arts commonly called Imitative, logo en 1774 un tratado Poeseos Asiaticce commentatorium libri sex, que instala definitivamente a súa autoridade en materia de estudos orientais.
Jones e a India
En 1783 publica a tradución de sete poesías árabes preislámicas chamadas muallaqat. Nese mesmo ano noméano xuíz na Corte Suprema de Calcuta, daquela chamada Fort William, e fano Cabaleiro. Á súa chegada cae no engado da cultura india, un campo de estudo daquela descoñecido para os investigadores europeos, e funda a Sociedade Asiática de Bengala (que ha mudar a miúdo de nome no curso da súa historia: ao principio The Asiatick Society (1784-1825), despois The Asiatic Society (1825-1832), logo The Asiatic Society of Bengal (1832-1935), máis tarde The Royal Asiatic Society of Bengal (1936-1951) e por fin The Asiatic Society de novo desde xullo de 1951) da que se mantén como presidente ata a súa morte. O ano seguinte redacta On the musical modes of the Hindoos, unha das primeiras obras de etnomusicoloxía.
Convencido de que era da meirande importancia a consulta dos textos legais indios na súa forma orixinal, comeza a aprender o sánscrito e, a partir de 1788, métese no trabalo colosal de facer unha recompilación dos textos da lei hindús e musulmáns. Non ha poder finalizala, pero con todo fará aparecer os inicios do traballo nos seus Institutes of Hindu Law, or the Ordinances of Mann (1794), en Mohammedan Law of Succession to Property of Intestales e en Mohammedan Law of Inheritance (1792). En 1789 Jones rematou a tradución do célebre drama de Kālidāsa, Shakuntala. Traduce tamén o Hitopadesha, unha colección de fábulas extraídas do Panchatantra, o Gitagovinda, e de importantes partes dos Veda, así como o Ritusamhara de Kālidāsa, un poema de 150 estrofas sobre a influencia das estacións no amor.
Así, no curso dos dez anos do seu período indio, produciría unha plétora de traballos sobre a India, iniciando o estudo moderno do subcontinente en case cada unha das ciencias sociais, tratando sobre as leis, a música, a literatura, a botánica e a xeografía locais, facendo as primeiras traducións ao inglés de varias obras importantes da literatura india, e contribuíndo con numerosos artigos á revista da Asiatic Society.
Os seus traballos literarios e xurídicos ininterrompidos sumados a un clima difícil para un inglés pouco habituado á calor mináronlle a saúde tras dez anos de residencia en Bengala e morre en Calcuta o 27 de abril de 1794. Coñecía daquela trece linguas perfectamente e amañábase noutras vinte e oito. A amplitude dos seus coñecementos era extraordinaria e, sobre o mundo indio, sen equivalente na súa época. Como pioneiro no estudo do sánscrito e como fundador da Sociedade Asiática de Bengala, converte a lingua e a literatura dos hindús da antigüidade en accesíbeis para os investigadores europeos e é a fonte de todos os traballos posteriores sobre esa lingua e a lingüística comparativa que se deriva dela. Jones é tamén indirectamente responsábel dunha parte da atmosfera da poesía romántica británica, en particular das de Lord Byron e de Samuel Taylor Coleridge, na medida na que as súas traducións das obras poéticas orientais foron unha fonte de inspiración para este movemento.
Existe un monumento á súa memoria erixido pola Compañía Británica das Indias Orientais na catedral de San Paulo de Londres, así como unha estatua en Calcuta.
Pilar Otilia López
María Pilar Otilia López García, nada en Ramirás en 1939, é unha mestra e política galega.
Traxectoria
Mestra de profesión, sucedeu a seu irmán no cargo de alcalde do concello de Ramirás en 1975. Foi a primeira muller alcaldesa da provincia de Ourense. Goberna coas siglas do PPdG. Tras obter numerosas maiorías absolutas, en 2007 obtivo 6 dos 11 escanos que compoñen o concello de Ramirás; 5 deles ocupados polo BNG. En marzo de 2011 ratificou que se volvería a presentar ás eleccións municipais de 2011, nas que volveu obter a maioría absoluta.
Ostenta o récord de alcaldesa con máis anos de mandato en Galicia, levando no cargo de forma ininterrompida desde 1975.
San Lázaro, Santiago do Deán, A Pobra do Caramiñal
San Lázaro é un lugar da parroquia do Santiago do Deán no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza.
Portas, Portas
Santa María de Portas é unha parroquia que se localiza no concello de Portas. Segundo o padrón municipal en 2014 tiña 959 habitantes (466 homes e 493 mulleres), 57 menos ca en 1999. Ten 24 entidades de poboación.
Elísabet Benavent
dereita|miniatura|Sinatura de libros en Ourense. Elísabet Benavent, nada en Gandía (provincia de Valencia) en 1984, é unha escritora española, tamén coñecida polo seu pseudónimo Beta Coqueta. Deuse a coñecer pola saga Valeria, cuxos dereitos audiovisuais foron adquiridos recentemente por Netflix, para producir unha serie que se estreará segundo a compañía no ano 2020.
Traxectoria
Comezou a súa traxectoria como escritora en 2013, momento no que publicou a súa primeira novela En los zapatos de Valeria, á que lle seguiron o resto de títulos publicados nese mesmo ano e que conforman a saga Valeria: Valeria en el Espejo, Valeria en blanco y negro e Valeria al desnudo.
Tras o éxito acadado coa súa primeira saga, continuou escribindo e pronto chegaron ás librerías Persiguiendo a Silvia e Encontrando a Silvia, obras pertencentes ó Universo Silvia; Alguien que no soy, Alguien como tú e Alguien como yo, a súa Triloxía Mi Elección; Martina con vistas al mar e Martina en tierra firme, o seu Horizonte Martina; Mi isla, a súa primeira novela única; La magia de ser Sofía e La magia de ser nosotros, unha biloxía chamada Biloxía Sofía; e Fuimos canciones e Seremos recuerdos, a súa última biloxía. A súa última novela, Toda la verdad de mis mentiras, unha novela de entrega única, publicouse o 21 de febreiro de 2019.
Tratando de forma case única a figura da muller, os seus personaxes femininos caracterízanse por ser persoas normais e imperfectas, que perseguen os seus soños e loitan contra a rutina.
Noutra liña, publicou un libro, na temática de autoaxuda e estilo de vida, titulado Este cuaderno es para mí que a escritora deseñou, ilustrou e pensou para que os seus lectores e lectoras escribisen desde os seus secretos, pasando polas súas aspiracións, ata os seus medos.
Licenciada en Comunicación Audiovisual e cun mestrado en Comunicación e Arte pola Universidade Complutense de Madrid, reside nesta cidade co seu marido Óscar Martínez, locutor e DJ na cadea de radio LOS40.
Antes de adicarse a escribir libros, traballou durante seis anos no departamento de comunicación dunha multinacional e agora, á parte de cumprir o seu soño, colabora como columnista na revista Cuore.
Lebre (homónimos)
Lebre poder facer referencia a:
São Bernardo do Campo
São Bernardo do Campo é a 4ª cidade do estado de São Paulo en poboación total. Fai parte da rexión metropolitana de São Paulo e destaca como unha importante cidade industrial. Cando as primeiras industrias automobilísticas se instalaron no Brasil escolleron a cidade para establecer as súas factorías.
Råshult
miniatura|300px|Lugar de nacemento de Carl von Linné. Råshult é unha vila sueca ó norte de Älmhult, no condado de Kronoberg, Småland. Råshult é a vila onde naceu o científico Carl von Linné en 1707.
Trípoli
O topónimo Trípoli pode referirse a:
Zhuravli
Zhuravli (en ruso Журавли, en galego os grous), é unha canción composta en 1968, un dos temas rusos máis famosos sobre a segunda guerra mundial.
Desenvolvemento
A orixe é un poema do poeta ávaro Rasul Gamzatov escrito na súa lingua nativa logo de visitar Hiroshima e coñecer a historia de Sadako Sasaki, unha rapaza xaponesa que contraeu leucemia en 1954 como consecuencia da explosión atómica do 6 de agosto de 1945 e que se propuxo realizar un milleiro de grúas de papel (origami) antes da súa morte, converténdose nun símbolo das vítimas inocentes da guerra. O poema traduciuno ao ruso Naum Grebnyov na revista Novy Mir en 1968 interesándose pola historia o cantante Mark Bernes, quen despois de lle revisar a letra pediu a Yan Frenkel que compuxera a música. Foi a derradeira gravación realizada por Bernes, que enfermo de cancro morreu unha semana despois.
Fociño
miniatura|Fociño dun [[lobo]] O fociño é, nalgúns animais (incluídos seres humanos), a parte baixa da cara (queixo), a boca e as fazulas. Nalgúns animais, se o nariz está moi xunta á boca, considérase parte do fociño, entre eles, os gatos, cans, seres humanos etc.
Fociños de cans
Os fociños dos cans varían amplamente de forma e van dos extremadamente longos e delgados (dolicocefálicos) aos practicamente inexistentes por planos (braquicefálicos) como o Carlino. Algunhas razas teñen fociños que en certo xeito lembran o lobo orixinal en forma e tamaño, e outros acurtáronse en certo xeito (mesocefálicos) como os sabuxos.
Monte de piedade
O monte de piedade é unha institución benéfica adicada á concesión de préstamos a baixo interese con garantía de xoias, roupas ou outros efectos (crédito pignoraticio). miniatura|Le Mont de Piété. Jean Béreaud
Nacemento
A súa orixe remóntase á Idade Media, cando os altos xuros dificultaban o crédito. Seguindo á Biblia, que xa no Antigo Testamento a censuraba (como no Éxodo 22, 22), Igrexa católica condenou a usura e escolásticos como Anselmo de Canterbury, Boaventura de Bagnoregio e Tomé de Aquino foron moi críticos con esta práctica. Mais, aínda que no III Concilio de Letrán (1179) se chegou a privar de comuñón e sepultura aos logreiros, a usura continuou sendo común. Foi así que en 1462 os franciscanos Bernabé de Terni e Michele Carcano fundaron o primeiro Monte de Piedade en Perugia. O obxectivo era que aquel que o precisase puidese obter cartos mediante a entrega de prendas: as prestacións serían feitas polos veciños ricos da cidade e poderían ser recuperadas sen interese a cambio de ofrecer sufraxios a Deus. Da man dos franciscanos, os montes de piedade espalláronse por Italia ao tempo que perfeccionaron o seu funcionamento con Bernardino da Feltre. Este, nas décadas de 1480 e 1490, fundou montes de piedade que daban os empréstitos a cambio dun interese moi baixo en comparación cos outros prestamistas, mormente xudeus. Aínda que os dominicos, rivais dos franciscanos nesa época, cuestionaron o interese do préstamo, o apoio do papa León X fixo que os montes de piedade se difundiran por Francia e a Península Ibérica. A mediados do século XVI, fundouse o primeiro en España, en Dueñas (Palencia) baixo o patrocinio do Conde de Buendía. En 2009, Bieito XVI na súa encíclica Caritas in veritate, louvounos como exemplos de microfinanciamento.
Evolución
Considérase que os montes de piedade son os precedentes históricos das caixas de aforro e en moitos países fóronse asimilando, de feito, en España estas entidades financeiras adoitaron empregar o nome de "caixa de aforro e monte de piedade". Logo da reestruturación bancaria española que seguiu a crise económica de 2008, a gran maioría das caixas de aforro desapareceron pero as fundacións bancarias herdeiras mantiveron os montes de piedade. Por exemplo, o das antigas caixas galegas é xestionado por Afundación, que destina a totalidade do seu lucro á obra social. En 2020, o Monte de Piedade de Afundación condeceu 3 500 créditos por un valor total dun millón de euros. Nese ano, en España os montes de piedade fixeron créditos que ascendían a máis de 152 millóns de euros. Hoxe en día tamén existen montes de piedade en Malta, México e Bélxica, onde teñen o monopolio legal en materia de empeños. A nivel internacional, a Asociación Internacional de Establecementos Públicos de Crédito Pignoraticio fundouse en Milán en 1957 e agrupa a 54 entidades.
William Jones (homónimos)
Co nome inglés de William Jones coñecemos a:
Campo de concentración de Wöbbelin
miniatura|Vista do momento. miniatura|Monumento no lugar do antigo campo de concentración. O campo de Wöbbelin, preto da cidade de Ludwigslust, Alemaña, foi un subcampo do campo de concentración de Neuengamme. As SS estableceran Wöbbelin como casa dos prisioneiros que evacuaran doutros campos de concentración, para evitar a súa liberación por parte dos aliados. No seu apoxeo, Wöbbelin albergou a 5.000 reclusos, a maioría dos cales sufrían de fame e enfermidades. O campo foi liberado o 2 de maio de 1945.
Crina
miniatura|Crinas do [[pescozo e cabeza dun cabalo.]] miniatura|Crinas da [[cola (zooloxía)|cola dun cabalo.]] miniatura|O [[ñu, un mamífero con crinas.]] Denomínase crina ao pelo, longo e groso que crece no pescozo de varios mamíferos como, por exemplo, o cabalo. Neste último caso, tamén reciben ese nome os pelos da súa cola.
As crinas poden ser moi ríxidas ou pola contra moi finas e flexíbeis; nos cabalos, o pelo da melena é polo xeral máis suave e curto que o da cola.
Nestes animais a textura da crina pode depender da raza e a crianza do cabalo, incluídas condicións tales como a alimentación ou o clima.
Usos
Ás crinas dánselle varios usos, incluídos a fabricación de tapizarías, pinceis, arcos de instrumentos musicais, un tipo de tea rústica a base de pelo, e tamén un tipo de material de recubrimento de ambientes antigamente utilizado na industria da construción e que na actualidade é posíbel observar en certos edificios antigos.
A crina é unha fibra de proteínas que absorbe a auga lentamente, pero que se pode tinxir utilizando tinturas tradicionais adecuadas para fibras de proteínas. Incluso pódense facer con elas feltro, aínda que non é moi doado.
O procesamento tamén pode afectar á súa calidade e sensación ao tacto.
En Galicia
En varias localidades do territorio galego onde existen poboacións de cabalos asilvestrados, ceibos polos montes, e que impropiamente se chaman moitas veces cabalos salvaxes (xa que este termo emprégase para describir cabalos que nunca foron domesticados), celébranse desde tempos inmemoriais (e hoxe constitúen festas de grande atractivo turístico), as rapas das bestas, nas que se curtan as crinas dos cabalos para despois vendelas.
José Luis Borau
José Luis Borau Moradell, nado en Zaragoza o 8 de agosto de 1929 e finado en Madrid o 23 de novembro de 2012, foi un director, produtor, guionista, actor ocasional, editor literario e crítico de cine español, membro da Real Academia Española na cadeira B dende 2008 até a súa morte.
Traxectoria
Borau realizou os seus primeiros estudos no Colexio de Santo Agostiño de Zaragoza, cidade en que comezou a estudar Dereito en 1949. Tras traballar durante un curto período como crítico de cinema no xornal Heraldo de Aragón, estudou dende 1957 na Escola Oficial de Cinematografía en Madrid, carreira que terminou co curto En el Río en 1960.
Foi considerado a grande esperanza do "novo cinema español" nos anos 1960. Con todo, mentres os seus contemporáneos facían un cine psicolóxico, el, seguindo as modas de Hollywood, dedicouse ao spaghetti western (Brandy, 1963) ou ao suspense (Crimen de doble hilo, 1965), con poco éxito comercial.
Destes traballos sacou a conclusión de que só podía rodar filmes satisfactorios se os realizaba baixo control propio e fundou en 1967 a súa propia produtora El Imán. Durante dez anos filmou sobre todo anuncios e produciu filmes doutros directores. Ademais, traballou como profesor de guión da Escola Oficial de Cinematografía.
O seu primeiro filme baixo control propio foi o suspense político Hay que matar a B. (1974), que puxo de relevo, por primeira vez, o seu estilo preciso e minucioso na dirección, a construción da historia e a montaxe. Este filme contou cun elenco internacional que incluía as estrelas norteamericanas Burgess Meredith e Patricia Neal.
O seu maior éxito comercial logrouno en 1975 co drama Furtivos, que actualmente se considera como un dos mellores exemplos do cinema do tardofranquismo. Sobre todo, impresionou a escenografía visual da trama nos bosques dos arredores de Madrid. O filme obtivo ese mesmo ano a Cuncha de Ouro do Festival de Cinema de Donostia e o premio ao mellor filme en lingua española.
En 1979 estreou La Sabina, unha historia de paixón e superstición que transcorre en terras andaluzas. A coprodución con Suecia permitiu sumar ao elenco coñecidos actores estranxeiros.
En 1984 dirixiu a coprodución hispano-norteamericana Río abajo con David Carradine e Victoria Abril, que non obtivo a repercusión esperada. Borau puido desquitarse deste relativo fracaso cultivando un éxito de público e crítica en 1986 con Tata mía (con Imperio Argentina e Carmen Maura), que entre outras logros alcanzou un nomeamento ao Goya como mellor guión. En 1997 filmou Niño nadie.
En 1993 filmou a serie de televisión Celia, baseada nas historias de Elena Fortún. Coa idea inicial de tan só escribir os guións e producir os capítulos, acabou por dirixir parte da serie, que tivo certo éxito de público en TVE.
De 1994 a 1998 foi presidente da Academia das Artes e as Ciencias Cinematográficas de España, dende a que dirixiu a elaboración e edición do Diccionario de Cine Español en 1998. En 1995 fundou a súa propia editorial, Ediciones El Imán, dedicada principalmente á cinematografía.
No ano 2001 obtivo co seu filme Leo o premio Goya á mellor dirección. Ademais, gañou o premio especial do xurado do Festival de Cinema de Málaga e xunto con La comunidad, de Álex de la Iglesia o premio Fotogramas de Plata. En 2003, aos 74 anos, recibiu por Camisa de once varas, libro de relatos, o Premio Tigre Juan de narrativa á mellor ópera prima. En 2007, Chunta Aragonesista concedeulle o III Premio Aragoneses en Madrid. Foi presidente da Sociedade Xeral de Autores e Editores (SGAE) dende xullo de 2007 ata xullo de 2011.
En febreiro de 2008 foi nomeado académico da Real Academia Española, cubrindo a vacante deixada por Fernando Fernán Gómez na cadeira B. A contestación do seu discurso de incorporación correu a cargo de Mario Vargas Llosa. O 22 de novembro de 2012 presentouse o libro Borau. La vida no da para más, un achegamento á súa obra por parte de Bernardo Sánchez Salgas. Un día despois faleceu en Madrid á idade de 83 anos a causa dun cancro de gorxa.
A Vilavella, A Mezquita
Santa María da Cabeza da Vilavella é unha parroquia do concello da Mezquita na comarca de Viana, na provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2016 tiña 170 habitantes (91 homes e 79 mulleres), nove menos ca en 2007.
Situación
A parroquia está atravesada pola estrada N-525 e pola autovía A-52, amais de pola liña ferroviaria Madrid-A Coruña. A Estación da Mezquita-A Vilavella prestou servizo ferroviario até 2013. Por aquí pasa tamén a vía da Prata do Camiño de Santiago.
Historia
No Diccionario de Madoz aparece citada como "" (sic), e indícase que entón tiña 300 habitantes.
Brüno
Brüno é un filme británico-estadounidense dirixido por Larry Charles estreado no 2009. Está protagonizado por Sacha Baron Cohen, quen produciu, co-escribiu e interpretou o personaxe principal, un excéntrico xornalista de moda austríaco. O filme é o terceiro en basearse nos personaxes de Baron Cohen, seguindo a Ali G Indahouse e Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan.
Barxa, A Gudiña
San Xoán de Barxa é unha parroquia do concello da Gudiña na comarca de Viana, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 53 habitantes, deles 29 eran homes e 24 eran mulleres.
Santa Constanza
250px|dereita|miniatura|Mausoleo de Santa Constanza. Vista exterior. 250px|dereita|miniatura|Mausoleo de Santa Constanza. Vista interior. O mausoleo de Santa Constanza, despois coñecida como Igrexa de Santa Costanza, foi construída en Roma no segundo cuarto do século IV por iniciativa do emperador Constantino I o Grande. É un dos mellores exemplos de edificio de planta circular da arquitectura paleocristiá e un dos edificios funerarios mellor conservados da época. O mausoleo foi construído polo Emperador como lugar do enterramento da súa filla Constantina, despois Santa Constanza, morta no 330 d.C.
Limiar
O mausoleo formou parte antigamente dun conxunto basilical que o emperador mandara levantar anos antes a causa do enterramento alí existente de Santa Agnes (Santa Agnese fuori le Mura), de quen Constantina era devota. Compre salientar que a basílica funcionaba tamén como cemiterio cuberto, polo que se situou extramuros, como era obriga na época. Actualmente do antigo templo non se poden apreciar máis que os restos da ábsida e dos muros laterais. Malia isto, estas ruínas son boa testemuña da grande dimensión que ostentou o templo: 40,30 x 98,30 metros. O mausoleo atopábase anexo á basílica, tendo o seu acceso na nave lateral suroeste, transversalmente ao eixo principal do templo. Debido á súa planta circular a construción vai ser empregada como baptisterio a partir do século VII. De tódolos xeitos, a conversión do antigo mausoleo na actual igrexa non terá lugar até o ano 1254.
As derradeiras investigacións (escavacións levadas a cabo por Stanley, 1992), permitiron obter alternativas ás tradicionais interpretacións. Estas novas observacións supoñen a existencia dun baptisterio construído con anterioridade no mesmo lugar que vai ser substituído polo novo mausoleo. Esta nova suposición faría que a data de construción do mausoleo de Santa Constanza fose algo máis tardía (terceiro cuarto do século IV), polo que estaría adicado ó enterramento de Helena, a filla máis pequena do emperador Constantino, morta no 360-361.
Orixe da planta circular
A partir do Edicto de Milán (313 d. C.) faise evidente no territorio do Imperio a extensión das comunidades cristiás, facéndose tamén evidente a necesidade de dotar á nova relixión dunha estrutura que acolla aos fieis na liturxia. Esta nova estrutura non pode estar vinculada aos tipos tradicionais pagáns, senón que require un novo enfoque. É neste contexto cando xorden tres modelos novos de arquitectura baixo o goberno de Constantino, aínda que non hai que esquecer que son interpretacións de modelos anteriores: as igrexas-basílicas, os baptisterios e os mausoleos. Os dous últimos van adoptar maioritariamente a planta centralizada, circular ou poligonal, que mellor se adaptaba á complexa función á que estaban destinados.
Os mausoleos non eran unicamente tumbas monumentais, senón que tamén obedecen a funcións de culto e oración. A rotonda tiña un carácter conmemorativo á memoria dun heroe ou mártir (de aí que os edificios levantados sobre planta centralizada tamén se coñezan como martyria), converténdose en lugares receptores de peregrinación.
Descrición arquitectónica
O edificio está constituído por un núcleo central de planta centralizada cuberto por unha cúpula hemisférica sobre un tambor que se ergue sobre unha arcada continua, tamén circular, formada por 12 parellas de columnas dispostas segundo un esquema radial.
Este núcleo central atópase rodeado por outro espazo circular a xeito de deambulatorio, máis baixo que o central, cuberto na súa totalidade por unha bóveda anular de canón. O acceso prodúcese a través dun nártice ou vestíbulo, actualmente desaparecido, configurado como un espazo de transición entre a basílica e o mausoleo. Este nártex, cos seus dos lados coroados por ábsidas, podería corresponder ao lugar do antigo baptisterio, de dimensións máis reducidas.
Interior
250px|dereita|miniatura|Mausoleo de Santa Constanza. Espazo central. 250px|dereita|miniatura|Mausoleo de Santa Constanza. Bóveda anular de canón do deambulatorio. O espazo central está fortemente iluminado por 12 fiestras pechadas por celosías, unha enriba de cada oco deixado polos intercolumnios. Esta explosión de luz contrasta coa penumbra do deambulatorio, iluminado soamente por pequenas aberturas situadas xusto no arranque da bóveda, de dimensións moito máis reducidas que as fiestras do tambor. Segundo Zevi, este contraste é intencionado:
[...] a obra está concibida para xirar incesantemente no escuro camiño perimétrico, para despois ser atraídos ao interior.
A concepción do espazo
Santa Constanza é un exemplo paradigmático da nova concepción do espazo da arte paleocristiá, baseada na directriz humana: o espazo perde a centralidade romana e se dilata, faise dinámico, xerarquízase a partir dos eixos polos que se desenvolve a visión do conxunto. En verbas de Zevi: Este mausoleo nega o sentido romano da gravidade estática, substituíndo os muros por unha teoría de marabillosas columnas aparelladas que, pola súa orientación radial e o suxerimento lineal dos arquitrabes que descansan sobre cada parella, indican ao espectador o centro do edificio desde calquera punto do anel circundante. Unha análise detallada da disposición das arcadas e dos nichos permite apreciar que a disposición dos arcos non é regular: sobre os dous eixos principais os arcos son máis altos e amplos, o que condiciona a situación dos nichos escavados no muro de peche, que dilatan o espazo entre as súas sombras. Sorprende esta concepción espacial onde a lóxica construtiva supedita á visual, que enfatiza a visión do sarcófago baixo a cúpula en manifesta ruptura da tradición clásica de perfección simétrica. Esta estrutura comporta un curioso esquema xeométrico correspondente a unha cruz grega inscrita nunha circunferencia.
Exterior
A visión do conxunto dende o exterior permite adiviñar a relación dos espazos internos: orixinariamente se apreciaban tres cubertas concéntricas correspondentes á cúpula central, á aboveda de canón anular do deambulatorio e a correspondente a un pórtico ou perístilo exterior, hoxe desaparecido. Este segundo deambulatorio exterior rodeaba todo o edificio e desembocaba no nártex do mausoleo, a xeito de tholos grego. Aínda hoxe en día se poden apreciar as súas pegadas. O edificio reflicte as características principais da arquitectura constantiniana: grandiosidade e simplicidade da planta e do exterior contraposta á suntuosidade do interior.
Método construtivo
A cúpula de Santa Constanza é un moi bo exemplo dos métodos construtivos da antigüidade romana, que empregaba un sistema mixto de fábrica de ladrillo e formigón: unha estrutura formada por anchas nervaduras de ladrillos disposta na dirección dos meridianos viña trabada por fiadas de ladrillos colocados planos, segundo a dirección dos paralelos. Os casetóns que resultan foron cubertos empregando formigón. A estabilidade estrutural conseguiuse mediante a redución do peso da cúpula empregando formigón a base de pedra volcánica esnaquizada.
Francisco Búa Carou
Francisco Agustín Juan Búa Carou, nado en Caldas de Reis en 1885 e finado en Pamplona o 10 de xuño de 1940, foi un funcionario e político galego.
Santa Constanza
Decoración
250px|dereita|miniatura|Mosaico da bóveda anular de Santa Constanza.
Da decoración orixinal soamente se conservaron os extraordinarios mosaicos da bóveda anular do deambulatorio. Representan diversos motivos: xeométricos, follas de videira, vasos de libacións, putti, motivos vexetais e animais. Os motivos mesturan simboloxías pagáns e cristiás. Segundo G. Mackie Santa Constanza reflicte “a nova iconografía da fe cristiá nos seus primeiros anos de lexitimidade no seo do Imperio Romano ”. A disposición dos mosaicos do deambulatorio segue unha curiosa secuencia xerárquica: as imaxes gañan complexidade a medida que se achegan á ábsida, ao final do eixo lonxitudinal. Os mosaicos que se sitúan no acceso forman motivos xeométricos simples, mentres que os situados xunto á ábsida mostran unha maior densidade de imaxes. Nos nichos do deambulatorio atopamos mosaicos de temas figurativos, claramente cristiáns: a entrega das chaves a San Pedro e a Traditio Legis, Cristo entregando a “Nova Lei” a San Pedro e San Paulo. Estes mosaicos corresponden á época na que o mausoleo vai ser adaptado para ser empregado como baptisterio (século VII). A cúpula tamén estaba recuberta de mosaicos, despois desaparecidos, que foron substituídos por frescos con temas do Novo Testamento no ano 1620. Os muros nús que hoxe mostran o aparello construtivo de fábrica de ladrillo, estiveron ricamente recubertos de mármores, presumiblemente de varias cores, en opus sectile, é dicir, a aplicación dunha serie de pezas de mármores de diversas cores e formas creando figuras (probablemente xeométricas).
1871
Outros
Historia ano a ano
Richard Claverhouse Jebb
Sir Richard Claverhouse Jebb, nado en Dundee o 27 de agosto de 1841 e finado en Londres o 9 de decembro de 1905, foi un político e tradutor escocés.
Foi tamén un dos meirandes tradutores (das linguas clásicas ao inglés) da súa época.
Traxectoria
Fillo dun avogado e neto dun xuíz, emprendeu unha carreira escolástica na Charterhouse School e no Trinity College, en Cambridge. Tras algúns recoñecementos convértese en profesor de grego en Glasgow do 1875 ao 1889, para despois pasar a Cambridge desde o 1889, onde permaneceu no cargo ata a súa morte. Casou en 1874 e no 1891 elíxeno membro do parlamento e foi distinguido co título de cabaleiro en 1900. Só á súa morte obtivo recoñecemento a nivel mundial.
Buíña
O topónimo galego Buíña pode referirse a:
Romai, Portas
San Xián de Romai é unha parroquia que se localiza no concello de Portas. Segundo o IGE en 2010 tiña 979 habitantes (518 mulleres e 461 homes), distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 997 habitantes. Actualmente esta tendencia de declive foise moderando e manténdose unha correcta relación entre a taxa de natalidade e de mortalidade no 2015.
Patrimonio
Houbo un poboado castrexo no Peso, en Romai Vello. Nel atopouse unha ara votiva romana, conservada no Museo de Pontevedra.
A igrexa parroquial é de orixe románica. A fachada ten a portada de arco apuntado e dobre arquivolta. No interior do templo hai un arco triunfal de medio punto. Preto do templo hai un cruceiro coa imaxe da Virxe das Dores, e hai outro máis no lugar de Cubelo.
Cedeira, Redondela
Santo André de Cedeira é unha parroquia que se localiza no concello de Redondela. Segundo o IGE en 2013 tiña 2.023 habitantes (1.050 mulleres e 973 homes), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 2.159 habitantes.
Gunnlod
miniatura|dereita|Ilustración de Gunnlod Na mitoloxía nórdica Gunnlöð (Gunnlod) era a filla de Suttung, e quen facía garda en nome del na caverna onde se garda a hidromel da poesía. Foi seducida por Odín, quen de acordo a Snorri negociou con ela un cambio de tres noites de sexo por tres sorbos da hidromel, e despois enganouna roubándolle todo e fuxindo en forma de ave.
O Canizo, A Gudiña
A parroquia está atravesada pola estrada N-525, que cruza a vila, e pola autovía A-52.
Whole New Mess
Whole New Mess é o quinto álbum de estudio da cantautora estadounidense Angel Olsen, publicado o 28 de agosto de 2020 a través do selo Jagjaguwar. Gravado por Olsen e o enxeñeiro Michael Harris nunha igrexa convertida en estudio, o disco contén temas do seu traballo de 2019 All Mirrors con arranxos máis intimistas.