cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Distrito Masaka
Limita co Distrito Bukomansimbi polo noroeste, co Distrito Kalungu polo norte, co Distrito Kalangala polo leste e sur, co Distrito Rakai polo sueste e co Distrito Lwengo polo oeste.
O distrito Masaka foi establecido no 1900 comprendendo o que eran condados do Reino Buganda: Buddu, Kooki, Kabula e Mawogola. Inicialmente, Kooki e Kabula pasaron a formar o Distrito Rakai. Logo, a parte norte do Distrito Rakai modificouse para formar o Distrito Lyantonde. En 1997, o Condado Mawogola separouse de Buddu e foi nomeado Distrito Sembabule. Buddu foi rebautizado como Distrito Masaka.
No 2010, Buddu foi debullado en catro distritos, especialmente:
Demografía
O censo do 2002 facía unha estimación da poboación do Distrito Masaka de 228.200 habitantes, cun crecemento anual darredor un 3.0%. Con estes datos, para o ano 2010, a poboación do distrito era de aproximadamente 289.000 habitantes:
Poboación do Distrito Masaka
Cultura
O distrito posúe un rico patrimonio cultural, así como diversidade étnica. A maioría da xente é do grupo baganda, seguido polos grupos banyankole, banyarwanda e banyoro. A maioría das xentes inclúense dentro da cultura de Buganda e a lingua máis falada é o luganda.
Economía
A economía baséase grandemente no rural, con industrias a pequena escala do café, de refrescos, do metal e do algodón.
O Castelo, A Pedra, Cariño
O Castelo é un lugar da parroquia da Pedra no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Non tiña habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 1 habitante.
O Castro, A Pedra, Cariño
O Castro é un lugar da parroquia da Pedra no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 2 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística ques eran 2 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando non tiña habitantes.
Gary Dourdan
Gary Robert Dourdan, nado como Robert Gary Durdin o 11 de decembro de 1966 en Filadelfia, Pensilvania, é un actor estadounidense. É coñecido polo seu papel de Warrick Brown na serie de televisión CSI: Crime Scene Investigation, e por aparecer en filmes como Alien: Resurrection.
Ru (mitoloxía)
Ru é na tradición oral de Aitutaki (Illas Cook), un dos devanceiros fundadores da illa, descrito como o primeiro ser humano en chegar e se instalar nela, antes da chegada de Te Erui e de Ruatapu
Orixe
Ru era orixinario de Avaiki, unha illa que nesa época estaba superpoboada e Ru decidiu construír unha piragua dobre (katea) para partir á procura de novas terras, deulle por nome Nga-Puariki, acompáñano os seus catro irmáns máis novos Tai-te-ra-iva, Tai-te-ra-varu, Veri-Tuamaro e Ru-Takina e as súas catro donas Papa-kura, Kipapa-ei-tara, Te Ararau-enua e Ruiaau, e solicita permiso o ariki para que o acompañasen tamén 20 doncelas, fillas de xefes (tapairu)
A travesía e instalación en Aitutaki
Logo dunha longa e difícil travesía durante a que Ru e os seus acompañantes houberon afrontar tempestades e vagas xigantes, a piragua chega a unha terra á que lleu dá o nome de "Araura" ou segundo outras versións Utataki-enua-o-Ru-ki-temuana (terra procurada e atopada no mar por Ru), a illa estaba deshabitada e os navegantes instálanse nela, Ru nomeou koromatua como señores da illa, ou ben dividiu a terra entre as 20 tapairu, esquecendo os seus irmáns que anoxados deixaron a illa chegando ata a actual Nova Zelandia.
Polisemia
Os campos semánticos organízanse mediante diversos tipos de relacións entre os significados dos lexemas (ou unidades lingüísticas):
Como a homonimia, a polisemia está ligada á evolución histórica das linguas e implica a atribución de varios significados a un só significante.
A polisemia supón que un único significante adquiriu, ó longo de varias etapas evolutivas da lingua, distintas significacións que, dalgún xeito, están emparentadas: Desmontar significa por unha banda 'facer que alguén baixe dunha cabalería ou, por extensión, do sitio en que está montado'; pero tamén significa 'botar abaixo, desacreditar, demostra-la falsidade dunha teoría, hipótese, argumentación'.
En contraposición coa homografía, a polisemia prodúcese pola evolución semántica diverxente dunha mesma forma etimolóxica, mentres que a homografía xorde coa evolución formal converxente de dous ou máis étimos distintos. Así, mentres os dous significados ou acepcións de desmontar proceden dunha mesma orixe latina, no caso de cantaba existen dous étimos diferentes: cantabam para a primeira persoa e cantabat para a terceira, que evolucionaron e converxeron nunha forma coincidente.
Pedraforca
300px|thumb|O Pedraforca O Pedraforca é un coñecido monte de Cataluña, situado no Prepireneo. Pertence aos concellos de Saldes e Gósol, na comarca do Berguedà, o primeiro na provincia de Barcelona e o segundo na de Lleida malia que pertencen á mesma comarca.
Ten unha forma moi peculiar, formada por dúas cimas unidas por un porto, l'Enforcadura. A cima máis elevada é o Pollegó Superior, de 2.506,4 metros, cunha cima secundaria, o Calderer, de 2.496,7 metros. A outra cima, chamada Pollegó Inferior, ten 2.444,8 metros de altitude. L'Enforcadura sitúase a 2.356,2 metros.
Atópase dentro do Parque Natural do Cadí-Moixeró e os seus arredores foron declarados paraxe natural de interese nacional.
Lord Voldemort
Lord Voldemort, nado Tom Morlov Riddle, é un personaxe de ficción e o antagonista principal da serie Harry Potter escrita por J. K. Rowling. Fai a súa primeira aparicion no primeiro libro, Harry Potter e a pedra filosofal, e aparece en persoa ou por medio de flashbacks en todos os libros, agás no terceiro, Harry Potter e o preso de Azkaban, onde só o mencionan.
Na saga, Voldemort é o inimigo de Harry Potter, quen, segundo a profecía, ten "o poder para eliminar o Señor Escuro". Case que ningún meigo ou meiga se atreve a pronunciar o seu nome e por iso a miúdo refírense a el como "Xa-Sabes-Quen", "O Que Non Debe Amentarse" ou "o Señor Escuro". A obsesión de Voldemort é a pureza de sangue e pretende librar o mundo máxico de calquera trazo de muggles, non-máxicos, para así conquistar ambos mundos, o muggle e o máxico. Seguindo a liña xenealóxica da súa nai, Voldemort é o último descendente de Salazar Slytherin, un dos catro fundadores da Escola Hogwarts de Maxia e Feiticería.
Libros do un ao tres
Lord Voldemort fai a súa primeira aparición en Harry Potter e a pedra filosofal. Nesta historia, Rowling preséntao como o Señor Escuro que matou os pais de Harry Potter, James e Lily, pero como resultado do amor e a vontade de sacrificarse por el, o pequeno Harry sobrevive cando Voldemort intenta quitarlle a vida co Maleficio Asasino. Voldemort perde o seu corpo, e Harry sae vivo cunha cicatriz na súa fronte como única marca do encontro. No libro, Voldemort intenta, sen éxito, recuperar o seu corpo roubando a pedra filosofal e elaborando con ela un elixir curador. Co fin de acadar este obxectivo, Voldemort axúdase do corpo do profesor Quirrell e vive na súa caluga como un parasito. No clímax do libro, Harry consegue impedir que Voldemort colla a pedra.
Na segunda novela, Harry Potter e a Cámara dos Segredos, Rowling introduce a Tom Morlov Riddle, unha manifestación de Voldemort de mozo residente no interior dun diario máxico que atopa Ginny Weasley. No libro, Ginny aparece como unha nena tímida namorada de Harry. Sentíndose ansiosa e soa, empeza a escribir no diario e comparte con el os seus medos máis fondos con Tom, que se mostra moi simpático con ela. Porén, ao final, revela que o seu nome Tom Morlov Riddle, forma o anagrama "Milord Voldemort", de modo que queda patente a súa verdadeira identidade. Riddle constata que foi medrando nos seus medos e mesmo chegou a posuír a Ginny, como para abrir a Cámara dos Segredos e liberar un basilisco que acabaría petrificando varios estudantes de Hogwarts. Harry derrota o Riddle do diario e mais o basilisco. En Harry Potter e o misterio do príncipe, Albus Dumbledore revélalle a Harry que o diario era un dos Horcrux de Voldemort, un obxecto de maxia escura que contén parte da súa alma.
No terceiro libro, Harry Potter e o preso de Azkaban, Voldemort non aparece.
Libros do cuarto ao sexto
No cuarto ano, Harry Potter e o Cáliz de fogo, Voldemort aparece ao principio e ao final do libro. Rowling vai unindo aos poucos varios elementos da trama que semellaba que non estaban relacionados. Revélase que Barty Crouch Jr., baixo ordes de Voldemort e coa aparencia do profesor Ollotolo Moody, amañara os acontecementos ocorridos durante o Torneo Tres Meigos en beneficio de Harry. O Señor Escuro consegue o seu obxectivo e transporta a Harry ata o cemiterio de Little Hangleton, onde está enterrada a familia Riddle. Harry é capturado e, despois de que Peter Pettigrew utilice o sangue de Harry para completar un ritual máxico, Voldemort recupera o seu corpo e todo o seu poder. Logo diso, invoca os seus seguidores, os Devoradores da Morte, ao camposanto para que sexan testemuña da morte de Harry en duelo. Non obstante, cando Voldemort se enfronta contra Harry, as súas variñas quedan unidas maxicamente por mor do núcleo de pluma de fénix que comparten. Debido a un fenómeno que logo se descubriría que se chama Priori Incantatem, da varita de Voldemort saen manifestacións en forma de pantasmas das súas vítimas máis recentes (incluídos os pais de Harry) que distraen ao Señor Escuro e permiten a Harry escapar mediante a mesma traslachave que o levara ata o cemiterio.
No quinto libro, Harry Potter e a Orde do Fénix, Voldemort aparece no clímax, de novo tendendo unha trampa a Harry. Durante os eventos da novela, Harry atravesa un estrés emocional extremo, e segundo Rowling era necesario para probar que Harry é vulnerable emocionalmente e, por tanto, humano, en contraste co seu inimigo Voldemort. O rexeitamento por parte do Ministro de Maxia de aceptar o regreso Voldemort permite o meigo escuro elaborar un plan para liberar a Bellatrix Lestrange e outros Devoradores da Morte de Azkaban. Máis tarde, busca o xeito de recuperar o rexistro completo dunha profecía, referente a el e Harry, gardada no Departamento de Misterios do Ministerio de Maxia. O grupo de Devoradores da Morte que envía para conseguir e profecía é detido pola Orde do Fénix. Entrementres, Voldemort e Dumbledore entran nun feroz duelo durante o cal o Señor Escuro intenta posuír a Harry, pero non é capaz; Harry está cheo daquilo que Voldemort atopa incomprensible e que detesta: o amor. Percibindo que Dumbledore podía gañar, Voldemort desaparece ao tempo que chega o Ministro de Maxia para ver a súa fuxida, que ten que aceptar finalmente que era certo o seu regreso.
As aparicións de Voldemort en Harry Potter e o misterio do príncipe son en forma de flashbacks. Rowling emprega diversos capítulos para explicar o pasado de Voldemort, mediante recordos vistos no pensadoiro. Harry descobre que Voldemort é fillo da meiga Merope Gaunt e un muggle que tamén se chamaba Tom Riddle. Riddle abandona a Merope antes do nacemento do fillo e a muller morre horas despois do parto. Despois de vivir nun orfanato, un Tom mozo coñece a Albus Dumbledore, que lle conta que é meigo e organízao todo para que asista a Hogwarts. Riddle é un estudante modélico, pero en realidade é un sociópata que atopa un placer sádico usando o seu poder para danar e controlar a xente. Finalmente acaba mantando o seu pai e avós como vinganza por abandonalo. No libro tamén se trata o odio de Riddle cara á xente non-máxica, os muggles e a súa obsesión cos Horcrux xunto ao desexo de dividir a súa alma para acadar a inmortalidade.
Durante o desenvolvemento da trama do libro, o seguinte paso de Voldemort é conseguir entrar en Hogwarts e atacar a Dumbledore. Draco Malfoy é o encargado de realizar esta tarefa e introduce os Devoradores da Morte no colexio máxico. Durante a batalla, o profesor Severus Snape usa o Maleficio Asasino contra Dumbledore cando Draco é incapaz de matar o director.
Sétimo libro
En Harry Potter e as reliquias da morte, Voldemort continúa co seu obxectivo de facerse co poder. Depón o Ministro de Maxia e substitúeo por Pius Thicknesse, que está baixo o Maleficio Imperius; entón establece un estado policial totalitario e persegue os nacidos de muggle. Despois de fracasar no intento de asasinar a Harry coa variña emprestada de Lucius Malfoy (para evitar o efecto do Priori Incantatem), vai na procura da Variña de Bieiteiro, a variña máis poderosa de todos os tempos. As súas pescudas lévano ata a tenda do variñeiro Gregorovitch, que acaba morto, e ata Nurmengard, o cárcere onde se atopa preso Gellert Grindelwald, ao que tamén mate. Finalmente localiza a Variña de Bieiteiro e róubaa da tumba de Dumbledore.
Máis tarde, descobre que Harry, Ron e Hermione están destruíndo os seus Horcrux. Despois de ofrecer aos habitantes de Hogwarts unha oportunidade de salvarse se entregaban a Harry sen obter resposta, dá comezo a invasión do castelo, no que Harry está a buscar o diadema perdido de Ravenclaw, un dos últimos Horcrux. Voldemort ordena á súa serpe mascota Nagini, executar a Snape, crendo que o faría o verdadeiro amo da Variña de Bieiteiro, dado que Snape asasinara a Dumbledore. Despois concede un armisticio dunha hora de duración a cambio de Harry. Cando Harry vai pola súa propia vontade ata a Fraga Prohibida, onde se atopaba Voldemort, o Señor Escuro lánzalle o Maleficio Asasino coa Variña de Bieiteiro. Con todo, o uso do sangue de Harry para resucitar o corpo de Voldemort non provoca a morte de Harry dado que agora o sangue do mozo, xunto á protección da nai, vai polas veas de Voldemort tamén. No canto diso, Voldemort destrúe a parte da súa propia alma que residía no corpo de Harry. Voldemort obriga a Rubeus Hagrid a levar o corpo aparentemente morto de volta ao castelo como trofeo, provocando outra batalla durante a cal Nagini, o seu último Horcrux, é destruída por Neville Longbottom. A batalla trasládase ata a Gran Sala onde Voldemort loita contra Minerva McGonagall, Kingsley Shacklebolt e Horace Slughorn á vez. Harry revela que non está morto e explícalle a Voldemort que Draco se convertera no verdadeiro amo da Variña de Bieiteiro cando desarmara a Dumbledore; Harry, a cambio, gañara a obediencia da variña cando lla quitara a Draco. Non obstante, Voldemort lanza de novo o Maleficio Asasino coa Variña de Bieiteiro á vez que Harry emprega o escunxuro para desarmar coa de Draco, pero a Variña de Bieiteiro rexeita matar o seu amo e o esconxuro rebota en Voldemort quen, con todos os Horcrux destruídos, morre finalmente.
Aparicións cinematográficas
Nas versións cinematográficas dos libros o actor británico Ralph Fiennes encárgase do personaxe de Lord Voldemort.
Personalidade
Rowling describiu a Voldemort como "o meigo máis malvado desde hai centos e centos de anos". A escritora explicou que é "psicópata furioso, desprovisto das respostas humanas normais fronte ao sufrimento doutras persoas" e que a súa única ambición na vida é converterse en todopoderoso e inmortal. Tamén é un sádico que busca a diversión provocando dor a outros sen ningún remorso e que asasina persoas só por diversión, especialmente muggles, ademais de non recoñecer o valor e a humanidade de ninguén que non sexa el. Non sente ningún desexo ou necesidade da compañía ou amizade humana e non pode comprender o amor ou o afecto por outro. Cre que é superior a todos, ata o punto de que a miúdo se refire a si mesmo en terceira persoa como "Lord Voldemort". Rowling tamén comentou que Voldemort está "incriblemente famento de poder. Racista, de verdade", e que se Voldemort se mirase no Espello de Oxesed "veríase a si mesmo, todopoderoso e eterno. Iso é o que quere".
Rowling tamén dixo que a concepción de Voldemort por influencia de Amortentia (unha apócema de amor administrada pola meiga Merope Gaunt ao muggle Tom Riddle) está relacionada coa súa incapacidade de entender o amor; é "un xeito simbólico de mostrar que saíu dunha unión sen amor".
Tal e como pasa coa maioría dos viláns arquetípicos, a arrogancia de Voldemort é a que propicia a súa caída. Tamén sofre un medo patolóxico á morte, que considera unha debilidade humana vergonzosa. Segundo Rowling, o seu camalecoco sería o seu propio cadáver. Rowling tamén dixo que a diferenza entre Harry e Voldemort é que o mozo acepta a mortalidade, e entón por iso Harry é máis forte que o seu inimigo ao final.
Aparencia física
Despois de recuperar o seu corpo no cuarto libro, por vez primeira na saga, Rowling describe a súa aparencia. Di que é alto e cunha delgadez esquelética, pálido coma un morto, orificios nasais coma os dunha serpe, ollos vermellos con pupilas verticais e con mans de dedos anormalmente longos. Como se menciona no primeiro capítulo do sétimo libro, tampouco ten pelo nin beizos. Segundo se conta nos flashbacks sobre a súa vida anterior, Tom Morlov Riddle aparece como un mozo ben feito. Crese que a súa transformación é resultado da creación dos Horcrux, que fixo que fose menos humano.
Eufemismo
O eufemismo conséguese mediante a pseudosinonimia, a equivalencia (sinonimia entre vocábulo e locución) e as relacións de inclusión (hiponimia, hiperonimia, cohiponimia).
Causas do eufemismo
As causas polas que se produce o eufemismo son:
Tibacuy
Tibacuy é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia do Sumapaz, 87 km de Bogotá. O concello foi fundado o 13 de febreiro de 1592 polo oidor Bernardino de Albornoz.
Toponimia
O topónimo «Tibacuy», en muysc cubun (lingua muisca) significa «xefe oficial».
Historia
A nova vila foi fundada polo oidor Bernardino de Albornoz entre o 13 e o 17 de febreiro de 1592, segundo consta e figura a declaración xuramentada do capitán Francisco Chigacagüentiba na súa dilixencia de visita a Fusagasugá (Reais Cédulas).
Topaipí
Toponimia
O topónimo «Topaipí», na lingua dos tapaces ou colimas, significa «pedra ardente ou acesa»; tamén era o nome do seu principal cacique, o cacique Topaipí ou cacique Itoco.
Song of Granite
Song of Granite é un filme irlandés de 2017 dirixido por Pat Collins. Foi escollido como o candidato irlandés para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 90 edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
O filme retrata as orixes e o ascenso do cantante irlandés de folk Joe Heaney.
Festa do chourizo ao viño de Ponte
miniatura|Chourizos A Festa do chourizo ao viño de Ponte é unha festa gastronómica que se celebra na parroquia silledense de Ponte a finais do mes de setembro, coincidindo coas festas patronais na honra de San Miguel e a Virxe do Carme.
Cun menú formado por chourizos cocidos en viño e cachelos, pan, queixo con marmelo, café e bebida, esta festa tivo lugar por primeira vez polas festas de Ponte no ano 2010 e sendo ben acollida polos centos de persoas que xa asistiron nas distintas edicións. O lugar de celebración é o campo da festa de Ponte, coñecido tradicionalmente como campo do san Verísimo.
Puigpedrós
Preto da cima hai un vértice xeodésico a unha altura fe 2.912,6 metros e pódense ver a serra do Cadí e as montañas de Andorra.
O seu nome fai alusión ás rocas que se concentran na parte superior da cima.
Disfemismo
O disfemismo conséguese mediante a pseudosinonimia, a equivalencia (sinonimia entre vocábulo e locución) e as relacións de inclusión (hiponimia, hiperonimia, cohiponimia).
As Grañas do Sor, Mañón
San Mamede das Grañas de Sor é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Mañón na comarca de Ortegal. Segundo o IGE en 2018 tiña 164 habitantes (88 homes e 76 mulleres) distribuídos en 22 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 279 habitantes.
miniatura|dereita|As cinco parroquias que conforman o concello de Mañón.
Serra do Cadí
300px|miniatura|A Serra do Cadí vista dende [[Lles de Cerdanya.]] A Serra do Cadí (en catalán: Serra del Cadí) é unha serra do norte de Cataluña situada no Prepireneo e que se estende en dirección oeste-leste dende o Moixeró e Tosa d'Alp ata o Pedraforca.
O Cadí ocupa parte das comarcas do Alt Urgell, a Baixa Cerdanya e o Berguedà. Esténdese uns 22,6 quilómetros de oeste a leste, dende o Cap de la Fesa ata o coll de Tancalaporta, separando o val da Vansa e o alto Berguedà do Urgellet e o Baridà.
A totalidade da serra forma parte do Parque Natural do Cadí-Moixeró, xunto coa serra de Moixeró, o macizo do Pedraforca e gran parte da Tosa d'Alp e o Puigllançada.
Os seus cumios máis altos son: el Vulturó (2.648 m), Pujolar de Roca Grossa (2.611 m) e Pic de Costa Cabirolera (2.604 m).
Tibirita
Tibirita é un concello colombiano que se atopa no departamento de Cundinamarca. Forma parte da provincia de Almeidas, e atópase a 129 quilómetros de Bogotá, distrito capital.
Historia
Na época precolombiana, o territorio do actual concello de Tibirita estivo habitado polo pobo muisca, nun casarío situado no cerro Renquirá.
O 8 de xullo de 1593 a vila de Tibirita foi fundada polo oidor Miguel de Ibarra.
Cinoglósidos
miniatura|260px|Symphurus ommaspilus. Obsérvese a proximidade entre os seus pequenos ollos.
A dos cinoglósidos (Cynoglossidae) é unha familia de peixes teleósteos da orde dos pleuronectiformes e suborde dos pleuronectoideos ou soleoideos, distribuídos por áreas tropicais e subtropicais mariñas, entre os 40º de latitude norte e os 40º de latitude sur, así como en estuarios, e mesmo hai cinco especies que habitan nos ríos. que son coñecidos en galego como linguas e linguas de can'.
Apareceron por primeira vez no rexistro fósil no eoceno, durante o terciario inferior.
Algunhas das súas especies péscanse por teren certa importancia comercial.
Características
As principais características morfolóxicas dos peixes desta familia son:
Taxonomía
miniatura|260px|Symphurus diomedeanus. miniatura|260px|Symphurus thermophilus. A familia foi establecida en 1888 polo naturalista e ictiólogo estadounidense David Starr Jordan.
Etimoloxía
O nome da familia, Cynoglossidae está formado sobre a raíz do xénero tipo, Cynoglossus, coa terminación do latín científico ´-idae, propia dos nomes das familias de animais.
Pola súa parte, o nome Cynoglossus está formado polo elemento do latín científico cyno-, adaptación do grego antigo κυνο- kyno-, que deriva de κύων, κυός kýōn, kyós, "can", e do grego γλῶσσα glôssa "lingua": literalmente: "lingua de can", polo aspecto que presentan estes peixes.
Besta do Gévaudan
A Besta do Gévaudan (en francés Bête du Gévaudan) foi un animal feroz que aterrorizou a rexión francesa do Gévaudan a finais do século XVIII. Desde o punto de vista histórico, o animal existiu, tendo sido documentados os ataques, os corpos das vítimas, as descricións dos sobreviventes do animal que os atacou, habendo rexistros de que o animal foi cazado, morto e tivo o seu corpo exhibido na corte de Luís XV.
Cinoglósidos
Clasificación
Na actualidade recoñécense na familia dúas subfamilias, cunhas 140 especies agrupadas en tan só 3 xéneros:
Besta do Gévaudan
Segundo as descricións, a súa pel tiña un ton avermellado, e dicíase que emitía un cheiro insoportable. Mataba as súas vítimas rasgando as súas gargantas cos dentes. O número de vítimas varía de acordo coa fonte. De Beaufort (1987) estimou 210 ataques, resultando en 113 mortes e 49 feridos, 98 das vítimas mortas foron parcialmente comestas.
Arsène Becuwe
Arsène J. Becuwe, nado o 27 de novembro de 1891 en Bruxas e finado o 28 de febreiro de 1992 en Sint-Kruis, foi un compositor, director e músico militar belga.
Traxectoria
Becuwe entrou en 1909, cando tiña 17 anos, na Banda militar do 4º Rexemento con sede en Brugge posición que mantivo ata 1940, estudou harmonía e contrapunto con Paul Gilson. Desde 1925 ata 1966 dirixiu a Koninklijke Fanfare De Katholieke Burgersgilde de Lichtervelde, asemade dirixiu desde 1945 ata 1966 a Koninklijke Harmonie Sint-Cecilia Brugge e foi director artístico do coro Groot Gemengd Koor Sint-Lutgardis Brugge desde 1945 ata 1962. En 1966 pasou a dirixir a Koninklijke Fanfare Sint-Cecilia Ruddervoorde. Xunto co seu fillo Gilbert escribiu operetas.
Besta do Gévaudan
Historia
miniatura|200px|Besta do Gévaudan O Gévaudan, zona que pertence ó Languedoc (sur de Francia), foi dende sempre unha zona onde os ataques de lobos ós rabaños eran frecuentes. Porén, o 30 de xuño de 1764 e por primeira vez, unha rapaciña de 14 anos (Jeanne Boulet) é asasinada cerca de Langogne, un pobo pertencente ó departamento francés da Lozère. E tras esta primeira vítima seguiron outras, tratándose sempre de nenos (curiosamente, ningún dos homes mortos pasaba dos dezaseis anos) e mulleres dos que os corpos se atopaban mutilados cunha violencia descoñecida ata entón, decapitados ou destripados. Logo segue unha extensa lista de ataques: outra meniña o 8 de agosto en Mas Méjean, dous rapaces de 15 anos ente finais deste mes e primeiros de setembro, unha muller de 36 anos no mesmo xardín da súa casa de Estrets... Este tipo de ataques fai pensar nunha besta que, dalgún modo "escollía" as súas vítimas entre os máis débiles.
Fixéronse na rexión numerosas batidas para darlle caza ó animal, organizadas moitas veces por nobres da zona, como o Marqués de Apcher ou o Conde de Morangias, pero sempre sen resultado. As noticias dos ataques da "besta" acaba chegando ata a Corte, en París, e o rei Louis XV vese obrigado a responder dalgún xeito ás demandas cada vez máis insistentes dos campesiños, a pesar de estar totalmente inmerso na guerra polas colonias de América contra Inglaterra, polo que decide ofrecer seis mil libras de recompensa a quen mate á besta. miniatura|200px|dereita|O lobo morto por Antoine o 21 de setembro de 1765, exposto na corte de Luís XV O 21 de setembro de 1765, foi abatido un grande animal que foi identificado como a “Besta”, por Antoine de Beauterne. Este animal pesaba 64 quilos, tiña 87 centímetros de altura e 183 centímetros de lonxitude total. O lobo foi chamado de Le Loup de Chazes. Antoine oficialmente declarou: "Nós declaramos polo presente relatorio, asinado polas nosas mans, que nunca vimos un lobo tan grande que podería ser comparado con este, é por iso que nós estimamos esta podería ser a temible besta que causou tanto dano." O animal foi empallado e enviado para Versalles, onde Antoine foi recibido como un heroe, recibindo unha grande suma de diñeiro, ben como títulos e premios. Entre tanto, o 2 de decembro do mesmo ano, foron relatados novos ataques a dous pícaros que ficaron gravemente feridos. Decenas de casos de ataques foron novamente relatados.
Criptozooloxía
Certos criptozooloxistas suxiren que a Besta podería ser unha reminiscencia dun mesoniquídeo, observando como algunhas testemuñas describiran o animal, como un lobo enorme con cascos en vez de patas e era maior que calquera lobo de tamaño normal.
En outubro de 2009, o canal History exhibiu un documental chamado A Real Wolfman, que argumentou que era un animal exótico da forma dunha hiena asiática, unha especie de peluda Hyaenidae agora extinta na Europa.
Cinoglósidos
Clasificación
Familia Cynoglossidae Jorcan, 1888
En Galicia
En Galicia está rexistrada en 1983, a especie Symphurus nigrescens (Rafinesque, 1810 (denominada lingua escura por Lahuerta e Vázquez), en fondos da plataforma continental menores de 200 m, desde Fisterra á Estaca de Bares.
Terminoloxía
Terminoloxía tamén se refire a unha disciplina máis formal que estuda sistematicamente a rotulación e a designación de conceptos particulares a un ou varios asuntos ou campos de actividade humana, por medio de investigación e análise dos termos en contexto, coa finalidade de documentar e promover o seu uso correcto. Este estudo pode ser limitado a unha lingua ou pode cubrir máis dunha lingua ao mesmo tempo (terminoloxía multilingüe, bilingüe, trilingüe etc).
Concepto
Nas linguas hai amplas seccións do léxico exclusivamente denotativas. A súa estruturación non responde a criterios lingüísticos, senón que son os mesmos obxectos ós que fan referencia os que impoñen esa mesma estruturación. Non son campos semánticos, posto que non organizan significados lingüísticos senón obxectos (realidades). A palabra é nestes casos un substituto endosado á realidade.
O termo é un vocábulo lingüístico especial xa que carece do que Saussure chamou, como compoñente do signo lingüístico, significado: o significante refire directamente a realidade, de aí que sexan vocábulos puramente denotativos onde a connotación non ten cabida. Noutras palabras, na terminoloxía non cabe que aqueles que participan no acto de fala teñan unha idea propia e persoal (connotación do signo lingüístico) do significado da palabra, pois tal significado é puramente denotativo, exactamente igual á realidade extralingüística: cando un científico ou un alumno pronuncian a palabra mitocondria, ese significante non se refire á imaxe mental que eles se fan dunha mitocondria, senón ó que a mitocondria é na realidade extralingüística. centro|400px|Terminoloxía
A disciplina da terminoloxía baséase nos seus propios principios teóricos e consiste fundamentalmente nos aspectos seguintes:
Tipos de terminoloxía
Distínguese entre dous tipos de terminoloxía:
A terminoloxía como disciplina
Como disciplina, a terminoloxía está relacionada coa tradución e a neoloxía, e con frecuencia estúdase conxuntamente con esta nas universidades e facultades de tradución (por exemplo, na de Vigo). As súas principais figuras (segundo cadansúas escolas e épocas) son o enxeñeiro austríaco Eugen Wüster (da Escola de Viena), a belga Rita Temermann (da escola sociocognitiva) ou a catalá Teresa Cabré.
Tipoloxía
A terminoloxía tamén se define polo contexto, o estudo de termos relacionado fundamentalmente coa súa organización polo contexto en que se usan. Estes contextos poden incluír:
Ligazóns externas
اصطلاح ศัพท์บัญญัติ Terimbilim
Homonimia
De modo xeral, a homonimia é un fenómeno lingüístico consistente na identidade fónica ou gráfica de dous morfemas que non teñen o mesmo sentido.
Os campos semánticos organízanse mediante diversos tipos de relacións entre os significados dos lexemas:
Como a homonimia, a polisemia está ligada á evolución histórica das linguas e implica a atribución de varios significados a un só significante.
A homonimia orixínase pola coincidencia nun estado de lingua de varios significantes que presentan significados diferentes e que non teñen ningún tipo de proximidade ou parentesco:
Distínguense dous tipos de homonimia: absoluta e parcial. Na parcial os significantes poden non ser idénticos en canto a súa fonética:
Homógrafos
Os homógrafos (do grego homos, igual; e grafos, escritura) son palabras que se escriben de forma idéntica pero teñen diferentes significados. Por exemplo, a palabra banco pode referirse a unha institución bancaria ou a un grupo de peixes, ou
Sede: Lugar onde ten a súa residencia principal unha entidade, sociedade, organismo.
Homófonos
Os homófonos (do grego homos, igual; e fonos, son) son palabras que se pronuncian e se oen igual pero que se escriben distinto e teñen significados diferentes:
Vaca: Femia do touro.
Baca: Soporte na parte superior dos coches en que se colocan as equipaxes.
O pacto dos lobos
O pacto dos lobos (en Le pacte des loups) é unha película de ficción baseada nos feitos históricos referentes á Besta do Gévaudan. Estreouse en galego na TVG o 5 de novembro de 2009.
Sinopse
Rexión do Gévaudan (sur de Francia), ano 1766. Xa fai dous anos que unha besta ten aterrorizada ás xentes da zona, cos seus ataques a persoas, en especial mulleres e nenos. As xentes falan dun lobo de colosal tamaño, quen sabe se un dragón... incluso se fala do Demo.
As noticias destes crimes inexplicables acaban chegando á Corte, a oídos do rei Luís XV de Francia, quen pon prezo á súa cabeza. Moitas son as batidas que se organizan, e moitos son os lobos asasinados, pero a Besta segue cometendo as súas horrendas carnicerías...
O cabaleiro Grégoire de Fronsac, home culto e de mundo, naturalista que traballaba para o rei chega ó Gévaudan unha noite de outono coa misión de facer un retrato da Besta, e eventualmente, disecala unha vez cazada. Pero non vén só: acompáñao Mani, un indio mohawk que coñecera en Nova-Francia, durante a Guerra dos Sete Anos. Ambos serán recibidos en casa do Marqués de Apcher e o fillo deste, Thomas, fará grande amizade con eles, guiándoos nas batidas e acompañándoos nos salóns dos nobres da zona. Nestas reunións coñecerán os herdeiros dos Condes de Morangias (a familia máis poderosa do lugar), Marianne e Jean-François, apaixonado da caza e das viaxes que perdeu un brazo en África.
Entre batidas e recepcións, chega o inverno, pero a Besta non deixa de matar... Ata que Louis XV, farto ante a falta de resultados, decide enviar ó seu lugartenente de caza, Antoine de Beauterne, quen mata un gran lobo que Grégoire de Fronsac debe disecar e enviar á corte, a pesar de estar plenamente convencido de que esa non é nin con moito a besta que están a buscar.
Grégoire de Fronsac é reclamado polo rei, quen lle prohibe volver ó Gévaudan; porén, e respondendo ás peticións de Thomas de Apcher, desobedece para participar nunha derradeira batida, que Mani liderará, utilizando ancestrais técnicas chamánicas. Pero nada lles preparara para o que van vivir...
Manuel Pedro Fernández
Manuel Pedro Fernández Moreiras, nado en 1956, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
É delineante e traballa nunha empresa do sector do automóbil. Concelleiro polo PPdeG en San Cibrao das Viñas dende 1991, en 2010 pasou a ser tenente de alcalde. Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de San Cibrao das Viñas e foi elixido alcalde con maioría absoluta.
Filmes de Irlanda propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Irlanda presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional dende o ano 2007. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. Malia que Irlanda ten unha próspera industria cinematográfica, a maioría dos filmes son producidos en inglés e polo tanto non poden ser elixidos para o premio. Até o ano 2022, presentáronse nove filmes irlandeses ó Óscar ó mellor filme internacional, e un deles, An Cailín Ciúin foi nomeado na 95ª edición dos Óscar. A Academia Irlandesa de Cinema e Televisión (IFTA polas súas siglas en inglés) é a encargada de presentar os candidatos de Irlanda.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Irlanda para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Portishead (album)
Portishead É o segundo álbum de estudio por banda electrónica inglesa Portishead, editado no 1997 por Go! Discos.
Edición
Editado en setembro de 1997, o álbum logrou Non. 2 no UK Album Chart e Non. 21 no Billboard 200 mapa.
En 3 de decembro de 2008, Xapón de Música Universal re-edita Dummy e Portishead como SHM versión de CD.
Recepción
Portishead, o album foi aclamado pola crítica log da súa edición. O xiro enxalzou o rexistro e anotou que a banda creou un "gothic", "mortal" e "trippy" atmosfera. Comentando no textures da música, xornalista de música Barry Walters observou que o grupo conseguía "máis escuro, máis profundo e máis perturbando" en comparación ao seu Dummy de edición anterior. Despois de tres LP,s e 11 anos parece que sacarán novo disco no 2020.
Créditos
Todas as cancións as produciron Portishead, o grupo formado por Geoff Barrow (Batería, programación, samples), Adrian Utley (guitarra, baixo, sintetizador e piano), Beth Gibbons (voz e letras) e Dave McDonald.
Mañón, Mañón
Parroquias de Mañón
miniatura|dereita|175px|As cinco parroquias que conforman o concello de Mañón.
Ubalá
Ubalá é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia do Guavio, a 126 km ó leste de Bogotá, e a unha altura de 1949 ms.n.m. A vía de acceso máis adoita é a que toma a ruta La Calera, Guasca e Gachetá.
Toponimia
O topónimo Ubalá, en muysc cubun (lingua muisca), significa «lugar da faldra» ou «lugar da pendente».
Historia
Na época precolombiana o territorio do actual municipio de Ubalá estivo habitado polos chíos, pobo que facía parte da Confederación Muisca, e que estaban asentados no que hoxe é o casarío de Pueblo Viejo. Trala chegada dos españois, foron habitados os sitios de Pauso, Siatala, Tualá, Zaque, Cusio, Guavio, Juiquín, Chusneque, Mámbita e Sueva; estes dous últimos sobreviviron constituíndose en vereas.
Moià
Moià é un concello da provincia de Barcelona, en Cataluña. É a capital da comarca do Moianès.
Economía
A economía de Moià baséase na gandería, a agricultura, o comercio, o ocio, a industria téxtil e a alimenticia.
ADN monocatenario multicopia
miniatura|245px|msDNA de [[Stigmatella aurantiaca comparado co msDNA da especie estreitamente relacionada Myxococcus xanthus. O dominio hipervariable na secuencia de ADN está coloreada en gris. O secuencia de ARN AGC moi conservada incluíndo a rama G está coloreada en rosa. Un sitio de clivaxe do ARN entre as formas de precursor e produto do msDNA indícase por medio dun triángulo vermello. Redebuxado de Dhundale et al. ]] O ADN monocatenario multicopia (msDNA, do inglés multicopy single-stranded DNA) é un tipo de ADN satélite extracromosómico bacteriano que consta dunha molécula de ADN monocatenaria ligada covalentemente por medio dun enlace fosfodiéster 2'-5' a unha guanosina interna dunha molécula de ARN. Poden existir moitas copias do msDNA na célula. A quimera de ADN/ARN resultante posúe dous talos-bucles unidos por unha rama similar ás ramas que se encontran nos intermediarios do empalme do ARN. A rexión codificante do msDNA, chamada "retron", tamén codifica un tipo de reversotranscriptase, que é esencial para a síntese de msDNA.
Intelectio
Primeirísima e necesaria etapa do proceso retórico de construción dun discurso, aínda que non é unha operación constituínte do mesmo, senón previa a el, de aí que este aspecto fose pouco tratado na tradición retórica. Nesta etapa o relator examina aquilo que desexa comunicar, o seu grao de verosimilitude, se o asunto é xeral ou concreto, se crea ou non controversia etc.
ADN monocatenario multicopia
Descubrimento
Antes do descubrimento do msDNA nas mixobacterias, que son un grupo de bacterias que se enxamean e viven no solo, críase que os encimas reversotranscriptases (RT) só existían en eucariotas e virus. Este descubrimento levou a un aumento das investigacións neste campo. Como resultado, atopouse que o msDNA estaba amplamente distribuído entre as bacterias, incluíndo varias cepas de Escherichia coli e de bacterias patóxenas. Posteriores investigacións descubriron semellanzas entre a reversotranscriptase codificada polo VIH e un marco de lectura aberto (ORF, open reading frame) atopado na rexión codificante do msDNA. As probas realizadas confirmaron a presenza de actividade de reversotranscriptase en lisados crus de cepas que contiñan retrons. Aínda que se identificou provisionalmente un dominio RNase H no ORF retron, posteriormente viuse que a actividade de RNase H necesaria para a síntese de msDNA é subministrada en realidade polo hóspede.
Intelectio
As etapas da retórica para a construción do discurso son: Intelectio, inventio, dispositio e elocutio.
ADN monocatenario multicopia
Retrons
O descubrimento do msDNA suscitou grandes preguntas sobre en que seres vivos se orixinou a reversotranscriptase, xa que os xenes que codifican a reversotranscriptase (non necesariamente asociados con msDNA) se atoparon en procariotas, eucariotas, virus e arqueas. Despois de que se descubriu un fragmento de ADN que codificaba para a produción de msDNA en E. coli, conxecturouse que os bacteriófagos puideron ser os responsables da introdución do xene da RT en E. coli. Estes descubrimentos suxiren que a reversotranscriptase xogou un papel na evolución dos virus a partir de bacterias, e unha das hipóteses sostén que, coa axuda da transcriptase inversa, puideron orixinarse os virus como unha escisión e separación dun xene de msDNA que adquiriu unha cuberta proteica. Como case todos os xenes de RT funcionan na replicación de retrovirus ou no movemento dos elementos transpoñibles, é razoable imaxinar que os retrons puideron ser elementos xenéticos móbiles, aínda que hai poucas evidencias que apoien esta hipótese, agás o feito observado de que o msDNA está amplamente aínda que esporadicamente espallado entre as especies bacterianas dunha maneira que fai pensar que houbo tanto transferencia horizontal de xenes coma vertical. Como non se sabe se as secuencias retron representan per se elementos móbiles, os retrons son definidos funcionalmente pola súa capacidade de producir msDNA evitando deliberadamente especular con outras posibles actividades.
Función
A función do msDNA segue sendo descoñecida pesar das moitas copias del que están presentes na célula. As mutacións knockout nas que non se expresa un msDNA son viables, polo que a produción de msDNA non é esencial para a vida en condicións de laboratorio. A sobreexpresión do msDNA é mutaxénica, aparentemente porque afecta ás proteínas de reparación debdido aos pares de bases mal apareados que son típicos da súa estrutura. Suxeriuse que o msDNA podería ter algún papel na patoxenidade ou a adaptación a condicións de estrés. A comparación de secuencias entre os msDNAs de Myxococcus xanthus, Stigmatella aurantiaca, e moitas outras bacterias revela dominios hipervariables conservados que lembran as secuencias hipervariables conservadas atopadas en moléculas de alorecoñecemento. Os principais msDNAs de M. xanthus e S. aurantiaca, por exemplo, comparten un 94% de homoloxía de secuencia excepto dentro do dominio de 19 pares de bases, que comparte unha homoloxía de secuencia de só o 42%. A presenza de tales dominios é significativa porque as mixobacterias mostran comportamentos sociais cooperativos complexos, como o exameamento e a formación de corpos frutíferos, mentres que E. coli e outras bacterias patóxenas forman biopelículas que mostran un aumento da resistencia a antibióticos e deterxentes. A sustentabilidade das ensamblaxes sociais bacterianas para as que cómpre un investimento individual de enerxía depende xeralmente da evolución de mecanismos de alorecoñecemento, que permiten que os grupos distingan o propio do alleo.
Biosíntese
miniatura|270px|Mecanismo proposto para a síntese de msDNA. (A) O pregamento do ARN molde [[cebador ou primer formando unha estrutura secundaria permite que o o grupo 2'-OH dun residuo de G ramificado específico sirva como cebador para iniciar a síntese dun ADNc pola reversotranscriptase retron. (B) A síntese do ADNc vai acompañada da dixestión por RNase H da febra molde. (C) Na molécula de msDNA completada parte do molde de ARN permanece unido ao extremo 5' do ADNc. |left]]
A biosíntese do msDNA pénsase que segue unha única vía que non se encontra en ningún outro proceso da bioquímica do ADN/ARN. Debido á semellanza da unión da rama 2'-5' coas unións de rama encontradas en intermediarios do empalme de ARN, podería en principio esperarse que a formación da rama se fixese por medio do espliceosoma ou ligazón mediada por ribozima. Pero, sorprendentemente, os experimentos feitos en sistemas libres de células usando reversotranscriptase retron purificada indican que a síntee do ADNc está cebada directamente desde o grupo 2'-OH do residuo de G interno específico do cebador ou primer de ARN. A reversotranscriptase (RT) recoñece estruturas en talo-bucle específicas no ARN precursor, facendo que a síntese do msDNA pola RT sexa moi específica do seu propio retron. O cebado da síntese do msDNA supón un reto fascinante para os nosos coñecementos sobre a síntese do ADN. A ADN polimerases (que inclúe a RT) comparte características estruturais moi conservadas, o que significa que os seus sitios catalíticos varían pouco de especie a especie, ou incluso entre ADN polimerases que usan o ADN como molde e ADN polimerases que usan como molde o ARN. A rexión catlítica da reversotranscriptase eucariota comprende tres dominios denominados "dedos", "palma" e "polgar", que manteñen o molde cebador bicatenario nunha suxeición coa "man dereita" co grupo 3'-OH do cebador enterrado profundamente no sitio activo da polimerase, unha agrupación de residuos polares e ácidos moi conservada situada na "palma" entre o que serían os "dedos" índice e medio. Nas RT eucariotas, o dominio de RNase H sitúase no "pulso da man" entre a base do "polgar", pero as RT retron carecen de actividade de RNase H. A fenda de unión do ácido nucleico, que se estende desde o sitio activo da polimerse ao sitio activo da RNase H, é duns 60 Å de lonxitude nas RT eucariotas, o que corresponde a case dous xiros de hélice. Cando as RT eucariotas estenden un cebador convencional, a dobre hélice de ADN/ARN en crecemento espiralízase ao longo da fenda, e a medida que a dobre hélice pasa polo dominio RNase H, o ARN molde é dixerido para liberar a febra nacente de ADNc. Porén, no caso da extensión do cebador do msDNA, un ARN de febra longa permanece unido ao 3'-OH da G cebadora. Aínda que é posible modelar un complexo molde de cebador de RT que faría que o 2'-OH fose accesible para a reacción de cebado, a posterior extensión da febra de ADN presenta un problema: a medida que progresa a síntese de ADN, a voluminosa febra de ARN que se estende desde o 3'-OH necesita algunha maneira de poder espiralizarse pola fenda de unión sen ser bloqueado polo impedimento estérico. Para superar este problema, a reversotranscriptase do msDNA necesitará claramente características especiais non compartidas por outras RT.
Mogor, Mañón
Historia
É mencionada como Ecclesiam Mariae de Monachorum nun documento do ano 916, onde o rei Ordoño II a doa, xuntamente coa Vila de Bares, ao bispo da diocese de Mondoñedo Sabarico II.
As Ribeiras do Sor, Mañón
San Cristovo das Ribeiras do Sor é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Mañón. Segundo o IGE en 2018 tiña 134 habitantes (66 homes e 68 mulleres) distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 209 habitantes.
Eloy Maquieira
Eloy Maquieira Fernández, nado en Pontevedra en 1901 e finado o 19 de abril de 1944, foi un arquitecto galego, que desenvolveu a súa obra principalmente en Lugo.