cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Composto meso
Nun composto meso un requirimento para os dous estereocentros é teren polo menos dous substituíntes en común (pero o simple feito de ter esta característica non significa que un composto teña que ser meso). Por exemplo, no 2,4-pentanodiol, os carbonos 2 e 4, que son estereocentros, teñen os seus catro substituíntes en común.
Como un isómero meso ten unha imaxe especular superpoñible, un composto cun total de n estereocentros non pode ter 2n estereoisómeros se polo menos un dos estereoisómeros é meso.
Compostos meso cíclicos
Tamén poden existir isómeros meso cíclicos. Por exemplo, o ciclopropano 1,2-substituído ten un isómero cis meso (a molécula ten un plano especular) e dous enantiómeros trans:
600 px
Os dos estereoisómeros cis do ciclohexano 1,2-substituído compórtanse como compostos meso a temperatura ambiente moderada na maioría dos casos. A dita temperatura, a maioría dos ciclohexanos 1,2-disubstituídos sofren un cambio rápido no anel (son excepcións os aneis con substituíntes voluminosos), e como resultado, os dous estereoisómeros cis compórtanse quimicamente de forma idéntica cos reactivos quirais. Porén, a temperaturas baixas isto non ocorre, xa que a enerxía de activación para o cambio no anel non pode superarse, e, por tanto, compórtanse como enantiómeros. Unha forma meso é un tipo de estereoisómero que é opticamente inactivo. En case todos os casos, a temperaturas moderadas os dous esteroeisómeros cis dos ciclohexanos 1,2-disubstituídos poden ser tratados como quimicamente equivalentes. Tamén hai que salientar que cando un ciclohexano sofre un cambio no anel, as configuracións absolutas dos estereocentros non cambian.
Quilómetro cadrado
thumb|300px|1 quilómetro cadrado está composto por 100 [[ha (hectáreas).]] Un quilómetro cadrado (km²) é a unidade de área que se corresponde cun cadrado dun quilómetro de lado. Equivale a un millón de metros cadrados. No Sistema Internacional de Unidades simbolízase con km², non admitíndose punto, nin maiúscula nin plural.
José Luis Novo Cazón
José Luis Novo Cazón, nado en Vilalba o 12 de decembro de 1949 e finado o 7 de novembro de 2013, foi un historiador galego.
Traxectoria
Licenciouse en Filosofía e Letras e fixo posteriormente o doutoramento en Historia pola Universidade de Oviedo. Foi catedrático de Xeografía e Historia en Bacharelato. Foi subdirector xeral do Libro, Bibliotecas e Patrimonio Documental da Xunta de Galicia entre 1984 e 1988, e director xeral da EXB tamén coa Xunta de Galicia entre 1987 e 1990. Traballou no IES Nosa Señora dos Ollos Grandes de Lugo.
Quilómetro cadrado
Ligazón externa
Quadratmeter
José Luis Novo Cazón
Traxectoria
Foi o Presidente do Instituto de Estudos Chairegos entre 2005 e 2008.
Javier Ocampo López
Javier Ocampo López, nado en Aguadas, Caldas o 19 de xuño de 1939, é un historiador, escritor, folclorista e profesor colombiano. Salienta nos campos de historia e folclore colombiano, contribuíndo especialmente no departamento de Boyacá, o territorio tradicional dos muiscas, sendo un estudoso da súa relixión e mitoloxía. Escribiu exclusivamente en español.
Traballos
Esta é unha escolma da súa obra.
Glicosilase
As glicosilases (EC 3.2) son encimas que hidrolizan compostos glicosilo. Son un tipo de hidrolases (EC 3). As glicosilases divídense en dous grupos: glicosidases, que son encimas que hidrolizan compostos O-glicosilo e S-glicosilo (EC 3.2.1), e encimas que hidrolizan compostos N-glicosilo (EC 3.2.2).
Porto de Xixón
Ten actividades comerciais, transporte de mercancías e de viaxeiros, pesqueiras (no porto de El Musel, situado na parroquia de Xove) e de recreo (no porto deportivo, situado no centro de Xixón).
O seu órgano reitor é a Autoridade Portuaria de Xixón.
As bruxas
As bruxas é unha novela infantil do escritor galés Roald Dahl, publicada en 1983 co título orixinal de The Witches, ilustrada por Quentin Blake.
Sinopse
O protagonista é un neno inglés, que trala morte de seus pais vaia a Noruega xunto a súa avoa. Ela fálalle das bruxas, seres malvados e ben organizados nos diferentes países do mundo co único propósito de facer desaparecer os nenos e nenas, aos que aborrecen. De todas as bruxas do mundo, a máis perigosa é a Gran Bruxa. Despois, a avoa explícalle como recoñecer a unha bruxa para ter coidado con elas: en vez de uñas teñen gadoupas; non teñen pelo natural, senón perruca; teñen os buratos do nariz grandes, para detectar o cheiro a neno ou nena; a pupila múdalles de cor; nos pés non teñen dedos; e teñen o cuspe azul.
O neno ten o seu primeiro encontro cunha bruxa xogando nunha cabaña nunha árbore. Unha señora chama por el e ofrécelle unha serpe, pero o neno decátase e sobe árbore arriba.
Logo de que enferme a avoa, que fuma caxatos, marchan a Inglaterra para descansar. No hotel, o neno decátase de que se está a levar a cabo a Convención Anual das Bruxas de Inglaterra, disfrazadas como damas da Real Sociedade para a Prevención da Crueldade cos Nenos. Escondido para que non o descubran as 85 bruxas presentes, escoita atento as novidades e decisións tomadas: A Gran Bruxa preséntalles a Fórmula 86: Facedor de Ratos de Acción Retardada, coa que as bruxas deben converter os nenos en ratos. O neno é descuberto, e antes de lograr escapar, é convertido en rato.
Xa transfigurado chega á habitación da avoa, e cóntalle o que sucedeu. Entre os dous deciden rematar coas bruxas. Rouban un frasco da beberaxe e bótano no caldo que han comer. De súpeto, no comedor as bruxas convértense en ratos, e os camareiros acaban con elas.
Xa de volta en Noruega, o neno é consciente de que non ha vivir máis alá de dez anos, pero non lle dá mágoa, porque só quere ser coidado pola súa avoa, que xa ten oitenta e seis anos. Pero axiña se poñen a pensar noutro plan para rematar coas bruxas. Investigando, e a través da policía de Londres, a avoa descobre que o refuxio da Gran Bruxa era un castelo de Noruega, e deciden ir alá cuns gatos e frascos coa fórmula para remataren coas bruxas.
Adaptacións
O libro foi levado ao cinema, nun filme de 1990 dirixido por Nicolas Roeg, con Anjelica Huston e Rowan Atkinson nos papeis principais. No filme, o neno é chamado Lucas (Luke) Eveshim, a avoa é Helga Eveshim e a Gran Bruxa é Evangeline Ernst.
Léo Malet
Léo Malet, nado en Montpellier o 7 de marzo de 1909 e finado en Châtillon (Altos do Sena) o 3 de marzo de 1996, foi un escritor francés, coñecido especialmente como creador de novela negra.
Traxectoria
Abandonou de novo os estudos, comezando a traballar desde pequeno. En 1925 traballou como cantante de cabaret en La Vache Enragée de Montmartre (París). Na década de 1930 axuntouse co grupo de artistas surrealistas, trabando amizade con xente como André Breton, René Magritte ou Yves Tanguy. Foi nesta época cando comezou a facer literatura, publicando varios volumes de poesía.
Amais do seu nome real, publicou con seudónimos como Frank Harding, Léo Latimer, Lionel Doucet, Jean de Selneuves, Omer Refreger ou Louis Refreger.
Obra
Se ben cultivou diversos xéneros literarios, é coñecido principalmente polo personaxe de Nestor Burma, o antiheroe protagonista da serie Les Nouveaux Mystères de Paris. Burma é un detective privado cínico, coñecedor do argot dos suburbios de París, ex-anarquista e fumador de pipa.
Inicialmente Malet pretendía escribir unha serie de 20 novelas, unha para cada barrio (arrondisment), emulando a Les Mystères de Paris de Eugène Sue. Finalmente, foron 33 novelas con este personaxe, das que 18 teñen lugar nos diferentes distritos de París. Amais desta serie de novelas, tamén escribiu cinco narracións breves sobre Nestor Burma.
O personaxe de Nestor Burma foi levado á televisión nunha serie protagonizada por Guy Marchand. O autor franco-belga Jacques Tardi adaptou ao cómic algúns dos libros desta serie. Fixéronse catro adaptacións cinematográficas das súas novelas : 120 rue de la Gare (Jacques Daniel-Norman, 1946), Énigme aux Folies Bergère (Jean Mitry, 1959), La Nuit de Saint-Germain-des-Prés (Bob Swaim, 1977) e Nestor Burma, détective de choc (Jean-Luc Miesch, 1982).
Outros personaxes ficticios foron Johnny Métal e Mike Rowland.
Gokulanada Gitiswami
Traxectoria
Gokuladanda recibiu unha educación formal só ata oitavo grao. Estudou pola súa conta e chegou a establecer unha escola en 1925 en Tripura. Era un poeta popular que recitaba oralmente as súas composición e son poucas as que sobreviviron despois da súa morte. Pero o pobo fixo dalgúns dos seus versos refráns que recordan, e algúns dos seus poemas quedaron rexistrados. Xunto con Leikhomsena Singha, Madan Mohan Sharma e Amusena Sinha está considerado o pai da literatura en bishnupriya manipuri. Gokulananda foi tamén un reformador social, percorreu toda a zona de fala bisnupriya proclamando as enfermidades da sociedade e os seus remedios.
Centro penitenciario da Lama
miniatura|dereita|Vista xeral do complexo.
O centro penitenciario da Lama é unha prisión situada no concello da Lama. En 2010 o seu director era José Antonio Gómez Novoa.
Historia e características
Foi inaugurado en 1998. A súa construción, no lugar de Racelo, xunto a Ponte Verdugo, a 2 km do núcleo da Lama, deseñada por Francisco María Martín Carrero, foi levada a cabo pola UTE das construtoras San José e Abengoa, cun custo de 7575 millóns de pesetas. O recinto abrangue 361 430 m², dos cales 86 081 son edificacións.
Ten capacidade total para 1211 persoas (1008 internas, 86 no módulo de ingresos, saídas e tránsitos, 81 na enfermería e 36 no módulo de illamento), pero ten unha ocupación real duns 1800 presos e presas.
No centro está o Centro Público de Educación e Promoción de Adultos (EPAPU) Nelson Mandela, da que é director Juan Carlos Vilar Pérez.
Lapa peixeira
Características
Pode chegar aos 24 mm aínda que o habitual é que as súas dimensións estean entre 12 e 16 mm de longo. Como nos outros quitóns, a súa cuncha, de forma ovalada, está formada por oito placas calcarias. A cor é moi variable dende as máis abrancazadas ás máis pardacentas. As súas postas son de 1.500 ovos e as larvas saen tres ou catro días despois da fertilización.
Xoán Ramiro Cuba
Xoán Ramiro Cuba Rodríguez, nado en Lugo o 20 de xaneiro de 1958, é un escritor galego.
Traxectoria
Traballa no Museo Provincial de Lugo como responsable de publicacións. En 1992 creou con Ofelia Carnero Vázquez, Mercedes Salvador Castañer e Antonio Reigosa o Grupo de Investigación Etnográfica Chaira, realizando diversos proxectos, traballos de campo, arquivo e publicación levados adiante en distintas comarcas lucenses, fundamentalmente na Terra Chá e no concello da Pontenova.
Peto
O vocábulo peto pode referirse a:
Carolina do Norte
Carolina do Norte  (North Carolina en inglés) é un dos estados que conforman os Estados Unidos de América. Carolina do Sur foi unha das Trece Colonias que se rebelou contra o goberno británico na Guerra de Independencia dos Estados Unidos, e o fogar da primeira colonia británica en América. Está situado na rexión Sur e limita ao oeste con Tennessee, ao sur con Carolina do Sur, ao suroeste con Xeorxia, ao norte con Virxinia e ao leste co océano Atlántico. O nome do estado foi elixido polo rei Carlos II de Inglaterra, en honra ao seu pai o rei Carlos I. Carolina do Norte posúe 3 áreas metropolitanas cuxas poboacións superan o millón de habitantes. O 1 de xullo de 2006, a súa poboación estimada era de 8 856 505 habitantes, un 10% máis que en abril de 2001. É o terceiro estado máis poboado do sueste do país, por detrás de Florida e de Xeorxia.
Debido á variedade de elevacións, desde o nivel do mar na costa ata 2.000 metros nas montañas, Carolina do Norte ten un dos climas máis variados dos estados do sueste da nación. O clima na costa e o centro de Carolina do Norte é similar ao clima de Xeorxia e Carolina do Sur, mentres que o clima nas montañas do oeste é similar ao de Nova Inglaterra. Sendo así, o clima do estado varía desde un cálido e húmido clima subtropical preto da costa, ata un clima húmido continental nas montañas.
Período colonial
miniatura|dereita|200px|[[Carlos I de Inglaterra|Carlos I de quen toma o nome o estado]] Os primeiros colonos europeos de Carolina do Norte foron os colonos británicos que emigraron ao sur de Virxinia logo dun rápido crecemento da colonia e a posterior escaseza das terras agrícolas dispoñibles. Nathaniel Batts foi documentado como un dos primeiros destes virxinianos emigrantes. Instaláronse ao sur do río Chowan e ao leste do Great Dismal Swamp en 1655. En 1663, esta zona nororiental da provincia de Carolina, coñecida como Albemarle Settlements, sufría o asentamento británico. Durante o mesmo período, o rei Carlos II de Inglaterra deu a provincia a un grupo de nobres que o axudaron a que o restituísen como rei en 1660. A nova provincia de Carolina foi nomeada en honra e memoria ao rei Carlos I de Inglaterra. . En 1710, debido a discusións da gobernación, a colonia de Carolina dividiuse en Carolina do Norte e Carolina do Sur. En 1712, Carolina do Norte converteuse nunha colonia independente, coa excepción das explotacións de John Carteret, segundo earl Granville, que se converteu nunha colonia real dezasete anos máis tarde. As diferenzas nos modos de asentamento da parte oriental e occidental de Carolina do Norte afectaron á vida política, económica e social do estado desde o século XVIII ata o século XX. O leste do estado foi colonizado en gran parte por inmigrantes de Inglaterra e das Highlands de Escocia. O oeste foi colonizado en gran parte polos escoceses, irlandeses e protestantes de Alemaña.
O 12 de abril de 1776, a colonia converteuse na primeira en ter aos seus delegados no Congreso Continental e votar a favor da independencia da coroa británica. As datas de ambos os acontecementos que están relacionados coa independencia son conmemoradas sobre a bandeira estatal e o selo do estado. Ao longo da Guerra de Independencia estalou unha feroz guerra de guerrillas entre bandas que estaban a favor da independencia e outros que estaban a favor das colonias británicas. Nalgúns casos, a guerra foi tamén unha escusa para arranxar asuntos privados, rancores e rivalidades. Unha vitoria importante de Estados Unidos na guerra tivo lugar no King's Pinnacle, ao longo da fronteira entre Carolina do Norte e Carolina do Sur. A vitoria americana no Kings Mountain deulle máis posibilidades aos colonos a favor da independencia americana de lograr o seu obxectivo ao impedir que o exército británico recrutase novos soldados.
Como o exército británico trasladouse ao norte tras as vitorias logradas en Charleston e Camden (Carolina do Sur), o Exército Continental do Sur e as milicias locais preparáronse para facerlle fronte. Tras a vitoria do xeneral Daniel Morgan na Batalla de Cowpens o 17 de xaneiro de 1781 sobre o comandante da cabalería británica, Banastre Tarleton, o comandante do sur, Nathanael Greene, conduciu a lord Charles Cornwallis a través do centro de Carolina do Norte, lonxe da súa base. Esta campaña coñécella como "A carreira polo río".
Período prebélico
O 21 de novembro de 1789, Carolina do Norte converteuse no duodécimo estado en aprobar a Constitución. A diferenza de moitos outros estados do Sur, Carolina do Norte nunca desenvolveu unha aristocracia posuidora de escravos dominante e a clase media tendía a controlar o goberno. A maior parte das plantacións foron situadas na zona oriental de Tidewater. Ao occidente non adoitaba haber moitos agricultores de subsistencia. A mediados do século XIX, a zona rural e as zonas comerciais foron conectadas pola construción dunha estrada de 208 km.
O 25 de outubro de 1836 comezou a construción do Ferrocarril Raleigh-Wilmington, para conectar o porto da cidade de Wilmington coa capital do estado, Raleigh. En 1849 construíuse o Ferrocarril de Carolina do Norte, coa finalidade de ampliar o ferrocarril para que pasase tamén por Greensboro, High Point, e Charlotte. Durante a guerra civil o ferrocarril Raleigh-Wilmington sería vital para a distribución de subministracións enviadas desde Wilmington, a través de Raleigh, a Richmond, Virxinia.
Durante o período prebélico, Carolina do Norte foi un estado totalmente rural. En 1860 só unha cidade, a cidade portuaria de Wilmington, tiña unha poboación de máis de 10.000 habitantes. En Raleigh, a capital do estado, había apenas pouco máis de 5.000 residentes.
Aínda que en Carolina do Norte a escravitude representaba unha menor porcentaxe da poboación que nalgúns estados do Sur, segundo o censo de 1860, o 33% da poboación (de 992.622 persoas), eran escravos afroamericanos. Os escravos vivían e traballaban nas plantacións, principalmente na zona oriental de Tidewater. Ademais, 30.463 negros libres vivían no estado, principalmente concentrados na zona oriental da planicie costeira, en especial ao redor dos portos, como Wilmington e New Bern. Os afroamericanos libres non estiveron autorizados a votar ata 1835.
Guerra Civil
Ata logo da secesión, algunhas persoas de Carolina do Norte negáronse a apoiar aos Estados Confederados. Isto ocorreu, principalmente, no caso dos que non posuían escravos para a agricultura nas montañas occidentais do estado e a rexión do Piemonte. Algúns destes agricultores mantivéronse neutrais durante a guerra, mentres que algúns, encubertos, apoiaron a Unión durante o conflito. Aínda así, as tropas dos Estados Confederados de todas partes de Carolina do Norte serviron en practicamente todas as grandes batallas do Exército de Virxinia do Norte. A batalla máis grande ocorrida en Carolina do Norte foi en Bentonville, unha tentativa va por parte do xeneral confederado Joseph Johnston para deter o avance do xeneral da Unión Sherman, na primavera de 1865. En abril de 1865 Johnston rendeuse en Sherman Bennett Place, no que hoxe é Durham. Este foi o último grande exército en renderse.
Xeografía
miniatura|esquerda|280px|Vista topográfica de Carolina do Norte. Carolina do Norte limita ao oeste con Tennessee, ao sur con Carolina do Sur, ao suroeste con Xeorxia, ao norte con Virxinia e ao leste co océano Atlántico. Carolina do Norte consta de tres zonas xeográficas principais: a chaira costeira, que ocupa a parte oriental nun 45%, a rexión do Piemonte, que ocupa o 35%, e os Apalaches e Foothills. O extremo oriental do estado contén o Outer Banks, unha cadea de estreitas illas de area que forman unha barreira entre o océano Atlántico e as vías navegables. O Outer Banks forma dous estreitos: o estreito de Albemarle no norte e o estreito de Pamlico no sur. Son os dous estreitos sen litoral máis grandes dos Estados Unidos. A chaira costeira é relativamente pouco accidentada, con chans ricos, ideal para o cultivo de tabaco, soia, melóns e algodón. A chaira costeira de Carolina do Norte está, na súa maioría, ocupada pola zona rural, con poucas cidades grandes ou ata sen elas. A agricultura é un importante sector económico. Os principais ríos desta zona, o Neuse, o Tar, o Pamlico e o Cape Fear, tenden a ser lentos e amplos.
miniatura|dereita|200px|As montañas Blue Ridge. A rexión occidental do estado é parte dos Apalaches. As Black Mountains (Montañas Negras) son as máis altas do leste dos Estados Unidos e culminan no monte Mitchell a máis de 2.037 m de altura. É, ademais, o punto máis alto ao leste do río Mississippi. Aínda que a agricultura segue sendo importante, o turismo converteuse na industria dominante na zona das montañas. Unha produción agrícola que prosperou e medrou nas últimas décadas é a crecente venda de árbores de Nadal. Debido á maior altura na montaña, o clima a miúdo difire radicalmente do resto do estado. En inverno, no oeste de Carolina do Norte, é típico ver nevadas e temperaturas máis parecidas a un estado do centro-oeste.
Carolina do Norte ten 17 grandes concas fluviais. Cinco das concas hidrográficas do estado —as dos ríos Hiwassee, Little Tennessee, French Broad, Watauga e New River— son parte da conca do río Mississippi, que drena cara ao Golfo de México. Todos os demais van á corrente do océano Atlántico. Das 17 concas, 11 orixínanse no estado de Carolina do Norte, pero só catro atópanse totalmente dentro das fronteiras do estado —Cabo Fear, Neuse, White Oak e Tar-Pamlico.
Clima
O océano Atlántico exerce menor influencia na rexión do Piemonte e, como resultado, os seus veráns son máis calorosos e os invernos máis fríos que os da costa. No Piemonte, a temperatura máxima diúrna no verán normalmente media os 32 °C. Aínda que non é común que en Carolina do Norte as temperaturas superen os 37 °C, cando sucede, as temperaturas máis altas rexístranse nas zonas baixas do Piemonte, especialmente ao redor da cidade de Fayetteville.
No inverno o clima do Piemonte é moito menos suave que o da costa, con temperaturas diarias que poden non alcanzar os -3 °C, e a media anual da cota de neve é de 20 a 25 centímetros. Nesta rexión é notoria a choiva de auganeve e as xeadas, podendo chegar a alcanzar varias polgadas de altura durante algunhas tormentas que dificultan o tráfico de vehículos e colapsar as redes eléctricas. A precipitación anual e a humidade na rexión do Piemonte é menor que a das montañas ou a costa, pero aínda sendo menor, a precipitación é duns 100 litros ao ano. A rexión máis fría do estado atópase nos Apalaches, con temperaturas invernais diarias que caen por baixo dos -10 °C ou menos, e veráns relativamente fríos que raramente superan os 25 °C. Usualmente, a cota de neve acumulada nun ano nas montañas é de 35 a 50 centímetros, pero pode ser moito maior nas montañas altas.
Política e Goberno
O Gobernador, o Tenente Gobernador e oito xefes dos departamentos executivos elixidos forman o Consello do Estado. Outros dez xefes dos departamentos executivos nomeados polo gobernador de Carolina do Norte forman o Gabinete. O gobernador actual do estado, Michael Easley, pertence ao Partido Demócrata. A Asemblea Xeral de Carolina do Norte, o parlamento, está composta por dúas cámaras: o Senado, de 50 membros, e a Cámara de Representantes, de 120 membros.
O Tribunal Supremo de Carolina do Norte é o tribunal de apelación máis alto do estado; cun total de sete xuíces. O Tribunal de Apelacións é o único tribunal intermedio no estado e está composto por quince xuíces. En conxunto, o Tribunal Supremo e o Tribunal de Apelacións constitúen a división de apelación do sistema xudicial. Todos os casos de delito penal, civil, casos que supoñan máis de 10.000 US$ e os delitos menores son xulgados no Tribunal Supremo. Un xurado de 12 persoas escoita os casos. Os casos civís —como o divorcio, a custodia de fillos e os casos de menos de 10.000 US$— son xulgados no Tribunal de Distrito, onde tamén xulgan os asuntos penais relacionados con delitos e infraccións menores. O xuízo dunha causa penal no Tribunal de Distrito é sempre sen xurado. O Tribunal de Distrito tamén xulga os casos de menores que afectan aos nenos menores de 16 anos que son delincuentes e os nenos menores de 18 anos que son indisciplinados, dependentes, descoidados ou abusados. Os maxistrados aceptan declaracións de culpabilidade por delitos menores, declaracións de culpabilidade, violacións de tráfico, e aceptan as renuncias de xuízo de valor -para comprobar os casos, entre outras cousas. Nos casos civís, o xuíz está autorizado para tratar as reclamacións dun máximo de 4.000 US$, incluíndo casos de desaloxo propietario. Os maxistrados tamén levan a cabo o matrimonio civil.
Constitución estatal
A constitución estatal regula a estrutura e a función do goberno de Carolina do Norte. Do mesmo xeito que todas as constitucións estatais nos Estados Unidos, esta constitución está suxeita á revisión xudicial federal. Calquera das disposicións da constitución estatal pode ser anulada se entra en conflito coa lei federal e a Constitución dos Estados Unidos de América.
Carolina do Norte tivo tres constitucións:
Delimitación de distritos federais
Carolina do Norte conta na actualidade con 13 distritos do Congreso, polo que cando se combina cos seus dous escanos no Senado, o estado outorga 15 votos electorais. No 109º Congreso, o estado estivo representado por seis demócratas e sete republicanos membros do congreso, ademais de dous senadores republicanos.
Política
En 1894, os partidos Republicano e Populista formaron unha alianza, denominada coalición electoral, que se enfocou no control da lexislatura estatal e o goberno. Con todo, en 1898 o Partido Demócrata, nunha campaña racista, recuperou o control do goberno estatal. Baixo o lema, "Supremacismo branco" e o apoio de influentes xornais como o The News & Observer publicado por Josephus Daniels, os demócratas derrocaron ao partido Populista-Republicano. Con algunhas notables excepcións, Carolina do Norte converteuse nunha parte da "Solid Democratic South". Con todo, algúns condados ao oeste do Piemonte e dos Apalaches continuaron apoiando aos republicanos, seguindo unha tradición que data da súa oposición á secesión antes da Guerra Civil. En 1952, coa axuda da candidatura presidencial do coñecido heroe de guerra Dwight D. Eisenhower, os Republicanos tiveron éxito na elección dun congresista dos Estados Unidos, Charles R. Jonas. Os Republicanos progresaron lentamente no decenio de 1960, e en 1972, axudado pola reelección de Richard Nixon, os republicanos elixiron o seu primeiro Gobernador e Senador do século XX.
A partir de 1968-2004 (con excepción da elección de Jimmy Carter en 1976), Carolina do Norte votou ao partido Republicano en cada elección presidencial. A nivel estatal, con todo, os demócratas aínda controlan a maioría dos cargos electivos no goberno do estado e as eleccións estatais e as eleccións locais son moi competitivas en comparación coas anteriores épocas históricas. Os republicanos teñen escanos no Senado, pero os Demócratas conservan o cargo de gobernador, a maioría nas dúas cámaras da lexislatura estatal e o tribunal supremo estatal.
Romanía nos Xogos Europeos de 2015
Romanía participa nos Xogos Europeos de Bakú 2015 cunha delegación de 147 deportistas. O responsábel do equipo nacional é o Comitetul Olimpic și Sportiv Român, así como as federacións deportivas nacionais responsábeis de cada deporte con participación nos xogos.
Medalleiro
O equípo olímpico da Romanía obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
Carolina do Norte
Política
Carolina do Norte segue sendo un estado con control das bebidas alcohólicas. Catro dos condados do estado —Clay, Graham, Mitchell e Yancey, que se atopan nas zonas rurais— seguen sendo "secos" (a venda de bebidas alcohólicas é ilegal). Con todo, os restantes 96 condados de Carolina do Norte permiten a venda e consumo de bebidas alcohólicas, como é o caso na maior parte dos Estados Unidos. Ata nas zonas rurais, a oposición á venda de bebidas alcohólicas está diminuíndo, como a diminución do número de condados "secos".
Carolina do Norte é un dos 12 estados nos que se ha despenalizado a marihuana. En 1997, a marihuana e o tetrahidrocannabinol foron movidos dunha lista I á lista IV. A transferencia de menos de 5 gramos non se considera venda, e ata 42,525 gramos é un delito menor puníbel cunha multa ou servizo comunitario, a discreción do xuíz, en lugar de prisión ou un delito grave.
En 2005, por mor de importantes manobras políticas, a Lexislatura do estado votou a favor de poñer en funcionamento unha lotería estatal, modificando con iso a reputación de Carolina do Norte como a "anti-lotería", onde a posesión dun boleto de lotería doutro estado era un crime. A lotería North Carolina Education Lottery abriu as súas portas o 31 de marzo de 2006. Inesperadamente a lotería tivo unha vendas baixas desde a súa creación.
División administrativa
235px|dereita|miniatura|Mapa de Carolina do Norte e os seus 100 condados. Carolina do Norte está dividido en 100 condados. Estes condados son gobernados por Consellos de Comisarios, integrados por entre tres a sete membros. Todos os Comisarios son elixidos pola poboación do condado e permanecen no poder durante dous ou catro anos. Estes Comisarios teñen a autoridade lexislativa e executiva sobre o condado. Carolina do Norte ten preto de 500 cidades e pobos. Cada cidade ou pobo posúe a un alcalde electo de forma popular.
Demografía
miniatura|280px|esquerda|Distribución poboacional de Carolina do Norte. Carolina do Norte está dividida en 3 áreas metropolitanas, cada unha delas con aproximadamente 1 millón de habitantes:
No ano 2006, Carolina do Norte contaba cunha poboación estimada de 8 856 505 persoas, o que representa un aumento da poboación nun 2,1%, equivalente a 184.046 persoas, desde o ano anterior e un aumento do 10,0%, 810.014 persoas, desde o censo do 2000. Isto supera a taxa de crecemento nos Estados Unidos. O crecemento componse dun aumento natural desde o último censo de 293.761 persoas (749.959 nacementos, menos 456.198 defuncións) e un incremento debido á migración neta de 527.991 persoas no estado. A inmigración de fóra dos Estados Unidos deu lugar a un aumento neto de 180.986 persoas. A migración de dentro do país produciu un aumento de 347.005 persoas. Entre 2005 e 2006, Carolina do Norte, pasou a ser o 10º Estado máis poboado dos Estados Unidos.
Carolina do Norte foi historicamente un estado rural, coa maioría da poboación vivindo no campo e en cidades pequenas. Con todo, durante os últimos 30 anos Carolina do Norte experimentou unha rápida urbanización. Hoxe en día os residentes de Carolina do Norte viven principalmente nas zonas urbanas e suburbanas, como é o caso na maior parte dos Estados Unidos. En particular, as cidades de Charlotte e Raleigh convertéronse en grandes centros urbanos e poboacións en rápido crecemento. A maior parte deste crecemento foi impulsado polos inmigrantes de América Latina, a India e o Sueste Asiático.
Estatísticas
A poboación de orixe latino/hispano é a de máis rápido crecemento debido á alta taxa de fecundidade das mulleres latinas residentes nos Estados Unidos, e tamén debido á inmigración legal e ilegal proveniente de América Latina e o Caribe.
Relixión
Carolina do Norte, do mesmo xeito que outros estados do Sur, foi tradicionalmente protestante. Con todo, a rápida chegada dos norteños e dos inmigrantes de América Latina non cesa de aumentar o número de católicos romanos e xudeus no estado, e o predominio numérico da Igrexa bautista está empezando a diminuír. Isto é especialmente evidente nas zonas urbanas do estado, onde a cultura é máis diversa. Con todo, en moitos condados rurais a Igrexa bautista segue a ser a igrexa cristiá dominante. A segunda maior igrexa protestante en Carolina do Norte é a dos metodistas, que ten gran cantidade de fieis no norte do Piemonte e especialmente nos poboados do condado de Guilford. Tamén hai un número importante de cuáqueros no Condado de Guilford e ao nordés de Carolina do Norte. Os presbiterianos tiveron historicamente unha forte presenza en Charlotte, a cidade máis grande do estado, e no condado de Scotland. As afiliacións relixiosas en Carolina do Norte móstranse a continuación:
Universidades
En 1795, Carolina do Norte inaugurou a primeira universidade pública en Estados Unidos — a Universidade de Carolina do Norte en Chapel Hill. Máis de 200 anos despois, a Universidade de Carolina do Norte abarca 16 universidades públicas, entre elas as tres máis grandes: a Universidade do Leste de Carolina, a Universidade do Norte de Carolina do Norte e a Universidade de Carolina do Norte en Chapel Hill. Tamén se atopan varias universidades coñecidas historicamente como a North Carolina A & T State University, a Winston-Salem State University e a Universidade Central de Carolina do Norte.
Economía
esquerda|150px|miniatura|Cuardo de dólar de Carolina do Norte Segundo a Oficina de Análise Económica, o produto bruto total do Estado foi de 375 mil millóns de dólaresen 2006. En 2005 a renda per cápita foi de 30.785 US$, quedando no posto número 39 entre tódolos estados dos Estados Unidos. En Carolina do Norte a produción agrícola inclúe aves de curral e ovos, tabaco, porcos, leite, plantas de viveiro, gando (principalmente bovino), batata e soia.
Con todo, Carolina do Norte foi recentemente afectada pola deslocalización industrial e o crecemento de países como a China, un de cada cinco postos de traballo do sector da manufactura no estado perdeuse a consecuencia da competencia de ultramar. Produciuse unha clara diferenza no crecemento económico das zonas urbanas de Carolina do Norte e o das zonas rurais.
Mentres que as grandes cidades como Charlotte, Raleigh, Cary e outras, experimentaron un rápido crecemento demográfico e económico nos últimos trinta anos, moitas das pequenas cidades do estado sufriron por mor da perda de postos de traballo e do aumento da poboación. A maior parte dos pequenos pobos históricos de Carolina do Norte desenvolvéronse ao redor das fábricas téxtiles e de mobles. Como estas fábricas pecharon e trasladáronse aos mercados de baixos salarios en Asia e América Latina, as pequenas cidades que dependen delas sufriron as consecuencias.
Agricultura e industria
Durante o século XX, Carolina do Norte creceu ata converterse nun líder nacional na agricultura, os servizos financeiros e a manufactura. A produción industrial do estado —principalmente os téxtiles, produtos químicos, material eléctrico, papel e polpa de celulosa— situábao no oitavo lugar na nación a principios dos anos 1990.
A industria téxtil, que foi un dos alicerces da economía do estado, foi perdendo postos de traballo fronte a produtores en América Latina e Asia desde os anos 1980, aínda que segue sendo o estado con maior produción dos Estados Unidos. Nos últimos anos, outra importante industria en Carolina do Norte, como é a produción de mobles, tamén foi duramente golpeada pola competencia de países de Asia (especialmente China) e a deslocalización e perda de postos de traballo. O tabaco é unha das principais fontes de ingresos e segue sendo vital para a economía local a pesar das preocupacións acerca de se o goberno federal seguirá apoiando con subsidios aos cultivadores de tabaco; isto levou a que algúns produtores cambiasen a outros cultivos como a vide ou abandonar a agricultura por completo. Carolina do Norte é o principal produtor de tabaco do país. A agricultura nos condados do oeste de Carolina do Norte (en particular Buncombe e condados circundantes) están experimentando unha revitalización xunto co mercado, impulsado pola crecente demanda de produtos orgánicos e os produtos locais.
Finanzas, tecnoloxía e investigación
BB&T (Branch Banking & Trust), un dos bancos máis grandes de América, foi fundado en Winston-Salem en 1872. BB&T ten a súa sede fóra de Winston-Salem, pero algunhas operacións realízaas nese lugar.
As tecnoloxías da información e a comunicación e as industrias da biotecnoloxía foron en aumento desde a creación da Research Triangle Park (RTP) na década de 1950. Está situado entre Raleigh e Durham (sobre todo no condado de Durham), a súa proximidade ás universidades de investigación axudou, sen dúbida, a impulsar o crecemento.
Cine e televisión
A serie de televisión máis famosa de Carolina do Norte foi o programa "The Andy Griffith Show", que se emitiu na cadea de televisión CBS desde 1960 a 1968. Carolina do Norte é tamén o fogar dalgúns dos máis grandes festivais de cine da rexión, incluíndo o National Black Theatre Festival e o RiverRun International Filme Festival en Winston-Salem, e o Full Frame Documentary Filme Festival en Durham.
Ingresos fiscais
Os tres elementos principais do sistema de impostos sobre a propiedade en Carolina do Norte son: os bens inmobles, os automóbiles e os bens persoais. Estímase que os impostos representan o 10,5% dos ingresos, ocupando o estado o posto 23º dos estados do país en canto á porcentaxe máis alta de impostos pagos (os contribuíntes pagan unha media de 3.526 US$), xusto debaixo da media nacional de 10,6%. Carolina del Norte está localizada no posto 40º na Tax Foundation's State Business Tax Climate Index cos estados veciños clasificados da seguinte maneira: Tennessee (18º), Xeorxia (19º), Carolina do Sur (26º) e Virxinia (13º).
Transporte público
miniatura|200px|LYNX, o tren lixeiro de Charlotte. Varias cidades están atendidas por sistemas de transporte público. O Charlotte Area Transit System (CATS) opera historicamente tranvías e servizo de autobuses, entre outros, que serven a Charlotte e a súa periferia. En 2007 inaugurouse a liña de tren lixeiro LYNX que conecta Charlotte con Pineville.
O Fayetteville Area System of Transit (FAST) está composto por dez liñas de autobuses e dúas rutas.
En Raleigh, funciona a Capital Area Transit que é un sistema que opera 27 rutas para autobuses. O Triangle Transit Authority opera autobuses que serven á rexión e conectan aos sistemas municipais de autobuses de Durham e Chapel Hill; a cidade de Raleigh non cumpría as normas federais para construír un tren lixeiro que unise a zona céntrica de Raleigh e Durham. O Durham Area Transit Authority (DATA) é un sistema de autobuses que funciona dentro de Durham. O DATA opera autobuses que serven á rexión e conectan aos sistemas municipais de autobuses de Chapel Hill e Raleigh.
Greensboro conta cos servizos da Greensboro Transit Authority (GTA), que opera 14 rutas de autobuses. Winston-Salem Transit Authority  (WSTA) opera 30 rutas de autobús preto da cidade de Winston-Salem. Piedmont Authority for Regional Transportation (PART) é a organización rexional de 10 condados co obxectivo de mellorar tódalas formas de transporte a través da cooperación rexional. PART Express Bus ofrece servizos de transporte a cada unha das principais cidades que abarcan o Piedmont Triad International Airport. PART é tamén a que administra e desenvolve varios estudos de servizo ferroviario que inclúen entre outros ao ferrocarril interurbano. Wilmington's Wave Transit opera seis liñas de autobuses dentro da cidade, entre outros transportes.
Trofeo Luis Otero 2012
A 53ª edición do Trofeo Luis Otero celebrouse en Pontevedra o 11 de outubro de 2012 a partido único. O campión foi o Deportivo da Coruña.
Carolina do Norte
Deporte
miniatura|dereita|190px|Un partido da [[NBA, no que os Charlotte Bobcats xoga como local no Charlotte Bobcats Arena.]] A pesar de contar con máis de oito millóns de persoas, a poboación de Carolina do Norte, que se estende ao longo de tres grandes áreas metropolitanas, non foi un lugar de atracción para as principais ligas profesionais ata finais dos anos 1980. O primeiro equipo que se fundou para competir nas ligas profesionais foron os Charlotte Hornets, que comezaron a xogar na NBA na tempada 1987-88. Carolina do Norte non ten un equipo nas Grandes Ligas de Béisbol a pesar dos numerosos esforzos para atraer a un equipo (incluído o 2006 cando intentaron atraer ao Florida Marlins).
O 19 de xuño de 2006, os Carolina Hurricanes, un equipo membro da NHL, con sede en Raleigh, gañou a Copa Stanley. Os Hurricanes son o primeiro equipo de Carolina do Norte, en gañar un campionato a nivel profesional. A Liga Nacional de Fútbol americano (NFL) está representada polos Carolina Panthers, que xogan os seus partidos de local no Bank of America Stadium de Charlotte. A NBA está representada polos Charlotte Bobcats, que disputa os seus partidos no Charlotte Bobcats Arena. Os Carolina RailHawks Football Club son un equipo profesional de fútbol da USL First Division, a división por baixo da Major League Soccer, disputando a súa primeira tempada en 2007. Xoga os seus partidos no WakeMed Soccer Park en Cary. Carolina do Norte era o fogar dalgúns equipos xa desaparecidos da Area Football League (AFL), como os Charlotte Rage, que xogaron desde 1992 a 1996, e dos Carolina Cobras, que xogaron desde 2000 a 2004. A National Indoor Football League (NIFL) está representado polos Fayetteville Guard que xogan no Crown Coliseum.
No estado córrense máis do 80% das carreiras do NASCAR e das industrias auxiliares situadas na rexión do Piemonte. A pista máis grande en Carolina do Norte é a Lowe's Motor Speedway situada en Concord, onde a Sprint Cup ten tres grandes carreiras cada ano. A NASCAR recentemente comezou a construción do Salón da Fama do NASCAR, que abrirá as súas portas a fins de 2008 no centro de Charlotte.
Un (clase de palabra)
A palabra un xunto co seu paradigma (un, unha, uns, unhas) pode actuar por unha banda como artigo indeterminado, indefinido e numeral, e por outra banda como adxectivo. Actualmente é clasificado tanto como un determinante identificador simple sen referencia ó conxunto, como como cuantificador definido unitario.
Dificultades de clasificación
"Un" é un determinante que presenta notables dificultades de clasificación. Estas dificultades débense entre outros factores a que carecendo de valor anafórico, "un" non rexeita a idea da identificación, coma os indefinidos, posto que pode combinarse co vocábulo "mesmo" sintagmaticamente: un mesmo / *calquera mesmo. Amais, "un" admite, coma os identificadores, a anteposición de "todo": Toda unha mullerona. Por mor destas dúas concorrencias sintagmáticas, Fernández-Jardón Vindel considera que nada imposibilita a inclusión de "un" e de "unha" entre os identificadores e a súa exclusión de entre os cuantificadores.
Mais non todo o paradigma de un ten o mesmo comportamento. "Uns", "unhas" non poden concorrer con "todo", non permiten a anteposición de dito determinante (vénme todo un problema / *véñenme todos uns problemas). Hai logo dúas posibilidades para a clasificación do paradigma de "un":
A esta segunda posibilidade Fernández-Jardón obxecta que "un" se opón a "dous" e "tres" por combinarse con substantivos singulares e porque os outros numerais non admiten a anteposición de "todo". Esta segunda obxección non é válida para a nosa lingua (todos tres veñen de camiño é unha secuencia correcta en galego), aínda que si para o castelán.
Podería ademais ser incorrecto incluír "un" e "unha" unicamente cos identificadores porque:
Fra
O topónimo galego Fra pode referirse a:
Escola de asilo
As escolas de asilo foron creadas por Jean-Denys Cochin e apareceron por primeira vez en París (Francia) no ano 1826, como consecuencia dos habituais abandonos por parte das familias aos nenos no distrito no que el era alcalde. Para intentar por solución a este problema Cochin alugou dúas salas, dúas dedicadas a ensinanza primaria e unha a párvulos, nas que puxo á fronte a unha nai maila súa filla. Para intentar mellorar ditas escolas o comité de damas nobres presidido pola marquesa de Pastoret decidiu enviar a unha das responsables a Inglaterra para observar o funcionamento das infant schools e así introducir o mesmo método en Francia.
Ao mesmo tempo tamén creou unha escola para a formación de mestras de salas de asilo baixo a dirección de Madame Millet (a encargada de visitar as infant school). En 1828 cedería a escola á cidade de París aínda que seguiría baixo a súa dirección.
No 1833 Cochin publicou o seu manual das salas de asilo (manuel des fondateurs et des directeurs des premières écoles de l'enfance connues sous le nom de salles d'asile). En 1837 unha ordenanza ministerial crearía oficialmente as escolas de asilo que pasarían a ser máis tarde as escolas maternais. O ideal visual que tiña Cochin destas aulas era coa entrada dende o patio, a aula con pupitres e cunha zona de bancadas dedicada á escritura. O método de ensinanza neste tipo de aulas foi moi influente e chegaron a implantarse algunhas destas aulas en España.
Segunda lingua
A segunda lingua dunha persoa é unha lingua que non é a lingua nativa do falante, mais que é utilizado no eido habitual daquela persoa. En contraste, unha lingua estranxeira é unha lingua que é aprendida nunha área onde non é xeralmente falada pola comunidade. Algunhas linguas, a miúdo chamadas linguas auxiliares, como o inglés, son empregadas como segundas linguas ou lingua francas.
Máis informalmente, pode considerarse unha segunda lingua como calquera lingua aprendida alén da lingua nativa, especialmente no contexto de segunda adquisición de lingua (é dicir, aprender unha lingua estranxeira nova).
A primeira lingua dunha persoa non é necesariamente a súa lingua dominante, a que máis utiliza ou na que se sente máis cómodo. Por exemplo, o censo canadense define primeira lingua para os seus propósitos como "a primeira lingua aprendida en infancia e aínda falada", recoñecendo que para algúns, a lingua máis temperá pode ser perdida. Isto pode suceder cando os nenos se trasladan, con ou sen a súa familia (por mor da inmigración ou da adopción internacional), a un ambiente de lingua novo.
Cholet
250px|dereita|miniatura|Situación de Cholet 250px|dereita|miniatura|Vista xeral
Delta IV
O Delta IV (Delta 9000 segundo a numeración clásica dos foguetes Delta e Delta 3000 segundo a nova numeración) é o nome dunha subfamilia de foguetes espaciais dos estadounidense en servizo desde 2002.
Características
O Delta IV foi o primeiro foguete completamente crioxénico ó usar hidróxeno e oxíxeno líquidos en tódalas súas etapas. É o foguete usado pola USAF para poñer a maior parte dos seus satélites en órbita.
As diferentes versións dos Delta IV usan un elemento común denominado precisamente Common Booster Core (que pode traducirse como acelerador central común), que funciona como primeira etapa usado en número dun ou de tres, segundo a versión de Delta IV. O CBC usa un motor RS-68 ou RS-68A de novo deseño que, cos seus arredor de 3 MN de pulo é o motor crioxénico máis potente da historia.
O método de numeración usado polos Delta IV é a seguinte :
Adicionalmente poden levar unha letra: H para as versións pesadas (H de heavy) ou M para as de capacidade media (M de medium). Outra maneira é referirse ós Delta IV poñendo unha das letras indicando si é medio ou pesado e entre paréntese dúas cifras, a primeira referíndose ó diámetro da segunda etapa e a segunda ó número de aceleradores sólidos.
Inicialmente planeouse unha versión lixeira do Delta IV, que tería levado a letra adicional S (de small), pero foi finalmente cancelado.
Eurocopa de Fútbol de 1964
A Copa de Europa de Nacións da UEFA de 1964 (en castelán: Eurocopa España 1964) foi a segunda edición do campionato europeo de seleccións de fútbol absolutas organizado pola UEFA. A fase final do torneo foi celebrada en España entre os días 17 e 21 de xuño, sendo gañada pola selección anfitrioa por 2 a 1 ante a Unión Soviética.
Proteus vulgaris
Proteus vulgaris é unha especie de bacteria con forma de bacilo, gramnegativa, redutora de nitrato, indol positiva e catalase positiva e produtora de sulfuro de hidróxeno, que vive no tracto intestinal de humanos e animais. Pode encontrarse no solo, auga e materia fecal. Agrúpase con Enterobacteriaceae e é un patóxeno oportunista dos humanos. Causa infeccións en feridas (outras especies do seu xénero causan infeccións do tracto urinario).