cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arrincador suave
Función
O problema dos arranques bruscos e violentos acompañou os motores eléctricos ao longo de toda a súa historia. Aínda que se intentaron diversas solucións ao longo dos anos, existen moi poucas solucións que poidan resolver este problema.
Tucumanazo
O "tucumanazo" foi unha protesta social masiva ocorrida entre o 10 e o 14 de novembro de 1970 na cidade de Tucumán, capital da provincia do mesmo nome na rexión noroeste (NOA) da Arxentina. Formou parte de levantamentos similares sucedidos durante a ditadura militar coñecida como Revolución Arxentina como o rosariazo, cordobazo, mendozazo etc.
Os feitos
Os feitos iniciáronse coa decisión do movemento estudantil de organizar un comida popular fronte ao clausurado comedor estudantil situado na rúa Muñecas ao 200, fronte á Escola Normal, da cidade de San Miguel de Tucumán.
O día 10 de novembro de 1970 uns 1.000 estudantes reuníronse alí para xantar. O movemento foi reprimido pola policía e desencadeou unha resistencia que se estendeu por toda a cidade e gañou o apoio do movemento sindical e a poboación, que en pouco tempo conseguiron tomar toda a cidade.
Durante 4 días, desde o martes 10 e ata o sábado 14 de novembro o movemento logrou manter a cidade tomada. A represión foi realizada por unha forza militar-policial conxunta dirixida por Jorge Rafael Videla, quen 6 anos despois encabezaría o golpe militar do 24 de marzo de 1976 e a violenta ditadura resultante coñecida como Proceso de Reorganización Nacional.
Con todo as protestas sociais en Tucumán comezaron moito antes de novembro de 1970, polo que algúns investigadores falan dun primeiro Tucumanazo ocorrido ata nos días previos ao Cordobazo en maio de 1969. As protestas por outra banda, non só se circunscribiron á capital tucumana, senón que o interior da provincia viuse convulsionado con manifestacións violentas por parte dos traballadores que buscaban defender a apertura dos enxeños azucreiros, motor da economía tucumana. 11 enxeños foran pechados en 1966, polo que as rebelións tiveron a súa orixe precisamente alí.
Ibrox Stadium
O Ibrox Stadium (orixinalmente Ibrox Park) é un estadio de fútbol situado na ribeira sur do río Clyde, no distrito de Ibrox da cidade de Glasgow, en Escocia. Inaugurado en 1899, é sede habitual do Rangers FC.
Historia
A súa denominación orixinal era a de Ibrox Park mais agora ten como nome oficial o de Ibrox Stadium. Este estadio ten unha capacidade de 50,987 seareiros con tódalas súas bancadas de sentar e é un dos dous estadios de Escocia, xunto ó Hampden Park, que está denominado pola UEFA como un cinco estrelas. A nivel nacional tan só lle gaña en capacidade, amais de Hampden Park, o Celtic Park, que é o de máis capacidade do país.
Este campo de fútbol é a casa do Rangers dende 1899 e así o foi dende entón e segue a selo nos nosos tempos.
O récord que ostenta este campo é o de maior xente vendo un partido de liga de todo o Reino Unido. Foi en 1939 e asistiron, segundo os datos oficiais que se barallan, 118.567 persoas para ver un derbi do Old Firm co Celtic.
A súa última renovación data do 1997.
Traxedias na historia do estadio
A que sucedeu en primeiro termo foi a do 5 de abril do 1902 nun partido entre as selecións nacionais de Escocia e de Inglaterra durante un encontro do Campionato Británico. Parte dunhas bancadas, que eran de madeira, viñéronse cara a abaixo e caeron os afeccionados alí presentes dende unha altura duns 12 m. Houbo 26 vítimas mortais e arredor de 500 feridos, polo que chegou a ser, daquela, o peor dos desastres acaecidos nun encontro de fútbol. A resposta inmediata ante este suceso foi o reforzamento dos chanzos con formigón en todo o Reino Unido. E a segunda ocorreu no 2 de xaneiro de 1971 cando nun partido contra os eternos rivais (o Celtic) o conxunto local foi quen de consegui-la igualada a un tanto nos derradeiros intres do encontro, o que supuxo unha reacción de tolemia xeneralizada entre os "Bluenoses" que rematou en 66 mortos e arredor de 200 feridos.
África González Fernández
África González Fernández, nada en Madrid, é unha médica española, especialista en inmunoloxía e traballa en nanotecnoloxía. É catedrática de Inmunoloxía na Universidade de Vigo, cofundadora da empresa Nanoinmunotech e Académica da Real Academia de Farmacia de Galicia. Desenvolveu un biosensor para identificar células tumorais.
Traxectoria
Desde pequena gustábanlle as ciencias, foi animada polo seu pai a escoller estes estudos ao ter a súa irmá unha enfermidade rara chamada síndrome de Marfan.
Viviu até os 24 anos en Alcalá de Henares, onde comezou a carreira de Medicina na Universidade de Alcalá de Henares (1980-1986) e foi Premio Extraordinario. Posterioremente, viviu en Madrid, en Cambridge e na Ramallosa (Nigrán) onde reside dende que conseguiu a praza.
É catedrática en Medicina, especializada en inmunoloxía. Realizou a especialidade MIR de Inmunoloxía durante os anos 1987-1991 no Servizo de Inmunoloxía da Clínica Puerta de Hierro de Madrid. En 1991, publicou a súa tese de doutoramento en Medicina e Cirurxía na Universidade de Alcalá de Henares, titulada "Mecanismo de proliferación y muerte celular en el timo humano", supervisada polos doutores Francisco Gambón Deza e Fernando Díaz Espada. Posteriormente, marchou a Inglaterra, onde traballou no Laboratorio de Bioloxía Molecular do Medical Research Council de Cambridge, baixo a dirección do premio Nobel de Medicina (pola técnica de xeración de anticorpos monoclonais), César Milstein. Despois de 4 anos en Inglaterra, conseguiu unha bolsa de retorno europeo e, en 1996, incorpórase á Universidade de Vigo, onde crea o primeiro grupo de investigación, das tres universidades galegas, na área de Inmunoloxía da Universidade de Vigo e no desenvolvemento de vacinas (para E. coli, tuberculose e hepatite), en nanomedicina (no estudo da toxicidade e inmunoxenicidade dos nanomateriais) e no desenvolvemento dun biosensor para detectar células tumorais e na xeración de anticorpos monoclonais con distintas aplicacións. É catedrática da Universidade de Vigo desde 2009. ​​
En 2014, formou parte do Consello Galego de Saúde, en representación da Universidade de Vigo. En 2019, foi finalista do Premio da UE ás Mulleres Innovadoras. Foi presidenta da Sociedade Española de Inmunoloxía entre 2016 e 2020, e integrante das plataformas europeas e españolas de nanomedicina, colaborando con varios grupos europeos e estadounidenses. Realizou conferencias en foros, escribe libros e publicou nas revistas Nature, Cell, PNAS e ACS Nano.
May Carré
María Purificación Carré Sánchez, nada na Coruña en 1922 e finada en Barcelona o 26 de febreiro 1990, foi unha escritora galega en lingua castelá, máis coñecida como May Carré.
Traxectoria
Filla de Gonzalo Carré Alvarellos e neta de Uxío Carré Aldao, foi irmá da tamén novelista romántica María del Pilar Carré. Escribiu arredor de 210 novelas rosas publicadas entre 1943 e 1980.
Vida persoal
Casou con Manuel Borrás Valverdú e foi nai de Susana e Jordi Borrás Carré.
-673
Outros
Historia ano a ano
Anna Pavlova
Anna Pavlovna (Matveyevna) Pavlova (Анна Павловна (Матвеевна) Павлова), nada o en San Petersburgo (Imperio Ruso) e finada na Haia o 31 de xaneiro de 1931, foi unha prima ballerina rusa de finais do século XIX e principios do XX, sendo considerada unha das primeiras grandes figuras do ballet e sendo considerada a mellor bailarina clásica do momento. Foi unha das artistas principais do Ballet Imperial Ruso dos Ballets Russes de Sergei Diagilev. Pavlova é especialmente recoñecida polo papel da Morte do cisne, que foi creado para ela por Michel Fokine, e, coa súa propia compañía, converteuse na primeira bailarina en realizar unha xira por todo o mundo.
Formada na prestixiosa escola do Ballet Imperial, debutou como solista no mesmo en 1899 e foi prima ballerina en 1905. Con todo, a súa consagración a nivel mundial chegou en 1910, xa nos Ballets Russes de Diagilev, a onde chegou en maio de 1909. Morreu prematuramente por mor unha pulmonía en 1931 aos 49 anos.
Formaldehido
O formaldehido ou metanal é un composto químico, máis especificamente un aldehido (o máis simple deles) que é altamente volátil e moi inflamábel, de fórmula H2C=O.
Historia e características
Foi descuberto en 1867 polo químico alemán August Wilhelm von Hofmann. Obtense por oxidación catalítica do alcol metílico. A temperatura normal, é un gas incoloro dun cheiro penetrante, moi solúbel en auga e en ésteres. As disolucións acuosas ao 40% coñécense co nome de formol, que é un líquido incoloro de cheiro penetrante e sufocante; estas disolucións poden conter alcol metílico como estabilizante. Pode ser comprimido até o estado líquido; o seu punto de ebulición é -21 °C. Emprégase como bactericida ou conservante e na fabricación industrial de materiais para a construción e produtos químicos mais tamén en moi pequenas cantidades prodúcese de forma natural no corpo humano.
Los Angeles Times
miniatura|240px|Logo de Los Angeles Times. miniatura|240px|Edificio de Los Angeles Times. Los Angeles Times (tamén coñecido como LA Times) é un xornal de circulación diaria publicado nos Ánxeles, e distribuído nos estados occidentais dos Estados Unidos, propiedade de Tribune Company. Cunha circulación de 843.432 lectores por día a setembro de 2005, é o segundo xornal metropolitano meirande nos Estados Unidos despois de The New York Times.
Ao longo da súa historia gañou 37 premios Pulitzer, e segundo o Almanaque Mundial de 2007, é o terceiro xornal máis lido dos que se publican nos Estados Unidos.
Historia
esquerda|miniatura|[[Máquina expendedora dos Angeles Times durante os Xogos Olímpicos de 1984.]] A primeira edición do Times produciuse o 4 de decembro de 1881, aínda que pronto entrou en bancarrota. En 1884 o seu fundador creou o Times-Mirror Company, compañía que editaría o xornal a partir dese momento.
O 1 de outubro de 1910, e tras frecuentes enfrontamentos cos sindicalistas, unha bomba estalou na sede do xornal, causando 21 falecidos. Os coñecidos sindicalistas, os irmáns McNamara, foron parte dos acusados do atentado. Ó pouco tempo, o xornal xa tiña unha nova sede situado nas rúas Primeira e Spring no centro dos Ánxeles dende 1935. A planta imprimidora atopábase nas rúas Oitava e Alameda.
A familia Chandler foron os donos do diario até o ano 2000, daquela a empresa xornalista Tribune Publishing, compañía matriz do diario Chicago Tribune comprou o diario. O 7 de febreiro do ano 2018, Os Angeles Times, xunto co diario metropolitano San Diego Union-Tribune foron vendidos por ó multi-millonario Dr. Patrick Soon-Shiong, nado en Suráfrica de ascendencia chinesa, por $500 millóns de dólares (USD) pola acquicisión de ambos os diarios e semanarios comunitarios.
Jon Kortazar
Jon Kortazar Uriarte, nado en Mundaka, Biscaia o 29 de outubro de 1955, é un escritor e crítico literario en lingua éuscara.
Traxectoria
Doutor en Filoloxía Vasca e dende 1992 é profesor de literatura en éuscaro na Universidade do País Vasco. Tamén foi profesor visitante na Universidade se Santiago de Compostela.
Aínda que tamén escribiu libros de ficción, o seu traballo principal estivo no campo da investigación. É o autor que máis traballou no campo da crítica literaria e escribiu numerosas publicacións e artigos sobre o tema, especialmente literatura do século XX e especialmente poesía: Teoría práctica poética de Esteban Urkiaga Lauaxeta (1986), Laberintoaren oroimena (1983), Luma eta lurra: euskal poesia 80ko hamarkadan (1987), Jose Maria Agirre, Xabier Lizardi (1896-1933) (1995), Juan Mari Lekuonaren olerkigintza (1997) e Euskal literaturaren historia txikia (1997). Publicou as súas obras críticas e artigos en varias revistas literarias do País Vasco e do estranxeiro. Por outra banda, cómpre mencionar a obra Euskal Literatura XX mendean (1990),que leva seis edicións nunha década. Nesta antoloxía presenta todos os ámbitos da literatura, clasificados cronoloxicamente polo autor e a súa obra, e situando cada un no seu propio contexto histórico e cultural. A segunda edición deste traballo publicouse en 1994 e a terceira en 2000. A última edición inclúe tamén escritores que destacaron desde 1990 e tamén completou a bibliografía.
Desde os anos 1980, Jon Kortazar traballou na realización de Euskalerriko Atlas Etnolinguistikoa e na realización de estudos en Sukarrieta, Mundaka e Bermeo. Colaborou na prensa escrita do País Vasco, (Deia, El Correo ) e en El País e o suplemento cultural Babelia. Conferenciante en Universidades estranxeiras e docente nas de Ohio (Estados Unidos), Tubinga, Colonia, Berlín e Kiel (Alemaña) e Oxford (Gran Bretaña), e na Universidade Nacional de La Plata (Arxentina).
A súa obra foi traducida ao catalán, inglés e alemán.
Fundación Caixa Galicia
A Fundación Caixa Galicia foi unha fundación galega creada para promover a cultura.
Historia
A Fundación Caixa Galicia naceu en 1989 como unha fundación vinculada á entidade financeira Caixa Galicia co fin de promover a cultura nas súas múltiples facetas e manifestacións, para iso, establecéronse como propósitos fundamentais da Fundación, entroutros, o fomento da innovación, o desenvolvemento da creatividade, o crecemento do capital humano e a promoción da identidade cultural. Dende o 2006 xestiona o emblemático Teatro Colón da Coruña. Coa fusión das caixas galegas Caixa Galicia e Caixanova pasou a denominarse Fundación Novacaixagalicia. Posteriormente, cando Banesco compra Novagalicia Banco, pasará a denominarse Afundación.
Obxectivos
A Fundación Caixa Galicia dedica o seu esforzo a ofrecer unha ampla variedade de propostas culturais e a manter unha presenza constante en toda a comunidade galega, así como noutros lugares de España e do estranxeiro buscando a implicación nas demandas culturais da sociedade para a cal traballa.
Sedes
miniatura|Sede de AFundación na Coruña, obra do arquitecto [[Nicholas Grimshaw.]]
Caviinos
miniatura|250px|[[Microcavia australis.]]
A dos caviinos (Caviinae) é unha subfamilia de mamíferos da orde dos roedores, suborde dos histricomorfos e infraorde dos histricognatos que reúne a todos os membros vivos da familia dos cavíidos, a excepción das maras, a capibara e ás dúas especies do xénero Kerodon.
Descrición
A subfamilia foi descrita por primeira vez en 1817 polo naturalista ruso de orixe saxoa Gotthelf Fischer von Waldheim, en ''Mem. Soc. Imp. Nat.'', Moscova, 5: 372.
Controversia
Tradicionalmente a subfamilia contiña formas como a cobaia xunto coas especies do xénero Kerodon. Pero os resultados de recentes análises moleculares suxiren que a subfamilia dos Caviinae así definida sería parafilética e que o xénero Kerodon está máis estreitamente relacionado coas maras e a capibara que a outros caviínos. Pola súa parte, baseándose na técnica do reloxo molecular, Opazo suxeríu que o xénero Kerodon separouse do xénero Hydrochoerus (capibaras) ao final do mioceno medio.
Clasificación
Ademais de numerosos xéneros extinguidos, na actualidade recoñécense na subfamilia os seguintes xéneros, especies e subespecies viventes:
Diane Lane
Diane Colleen Lane, nada en Nova York o 22 de xaneiro de 1965) é unha actriz estadounidense. Foi candidata aos Óscar, Globos de Ouro, Premios do Sindicato de Actores e Emmy.
Traxectoria
Diane Lane naceu en 1965 en Nova York, filla de Colleen Farrington, cantante de discotecas e moza Playboy en de outubro de 1957, e de Burton Lane Eugene, dramaturgo que tamén traballou como guionista. A avoa materna de Lane, Agnes Scott, foi predicadora e a teatralidade dos seus sermóns influíu a Diane para converterse en actriz. Os seus pais divorciáronse cando aínda era un bebé, e foi criada polo seu pai.
Lane comezou a actuar profesionalmente aos seis anos no La MaMa Experimental Theatre Club de Nova York, ademais de interpretar obras de William Shakespeare no Festival Shakespeare de Nova York, onde apareceu nas aclamadas producións de Medea (interpretadas no grego clásico orixinal de Eurípides) e The Cherry Orchard, entre outras. Grazas ás xiras mundiais destas obras viaxou por todo o mundo. Aos trece anos de idade, en 1979, debutou no cinema xunto a Laurence Olivier no filme A Little Romance, dirixido por George Roy Hill.
Lane tivo éxito de público cos seus papeis nos filmes The Outsiders (1983) e Rumble Fish (1983). Máis tarde participou en dous novos filmes, Streets of Fire (1984) e Cotton Club (1984), que non funcionaron como se esperaba tanto desde o punto de vista crítico como comercial, recibindo unha candidatura ao Razzie por ambas as actuacións. Non foi ata a súa participación na popular e aclamada serie de televisión Lonesome Dove (1989), con Robert Duvall, cando recuperou o favor da crítica e do público, recibindo unha candidatura aos Emmy na categoría de mellor actriz nunha miniserie ou telefilme. A continuación aparecu no filme de ficción científica Xuíz Dredd (1995), xunto con Sylvester Stallone, Jack (1996), xunto a Robin Williams, Asasinato na Casa Branca (1997) en que compartiu cartel con Wesley Snipes ou A Walk on the Moon (1999), con Viggo Mortensen. miniatura|Diane Lane e [[Robert Duvall na entrega dos premios Emmy de 1989]] Despois chegaron filme como A tormenta perfecta (2000) en que apareceu xunto a George Clooney e Mark Wahlberg e que recadou máis de 320 millóns de dólares en todo o mundo. Protagonizou con Keanu Reeves o drama deportivo Hardball (2001) que entrou como número un nos Estados Unidos, aínda que non foi ben acollida pola maioría dos críticos. O ano seguinte, compartiu pantalla con Richard Gere en Unfaithful (2002), dirixida por Adrian Lyne, o que a levou a ser candidata ao Óscar á mellor actriz, ao GGlobo de Ouro á mellor actriz dramática e o Actors Guild Award á mellor actriz protagonista pola súa interpretación dunha muller que cometía adulterio cun home máis novo que ela, interpretado por Olivier Martínez. O filme recadou 119 millóns de dólares en todo o mundo. Despois desta actuación, participou na comedia romántica Under the Tuscan Sun (2003), xunto con Raoul Bova, que lle valeu unha nova candidatura aos Globos de Ouro, na categoría de mellor actriz nunha comedia ou musical.
Os seus seguintes proxectos incluíron a comedia romántica Must Love Dogs (2005), con John Cusack, o drama Hollywoodland (2006), no que compartiu cartel con Ben Affleck e Adrien Brody, que recibiu eloxios de boa parte da prensa cinematográfica, e o suspense Untraceable (2008). Este último non funcionou comercialmente. En 2008 tamén apareceu brevemente en Jumper (2008) en que interpretou a nai de Hayden Christensen e no drama Nights in Rodanthe (2008) onde volveu coincidir con Richard Gere. O filme baseouse nunha novela de Nicholas Sparks, mais recibiu pouco apoio da prensa e do público.
Vida privada
Tamén estivo casada co actor Christopher Lambert ao que coñeceu en París. Casaron en outubro de 1988 en Santa Fe, Novo México. Tiveron unha filla, Jasmine Eleanor Lambert, nada o 5 de setembro de 1993 e divorciáronse despois dunha longa separación en 1994.
Despois de convivir durante moito tempo co director Danny Cannon, que a dirixiu no filme Xuíz Dredd (1995), a actriz casou co compañeiro Josh Brolin o 14 de agosto de 2004. O 20 de decembro dese mesmo ano chamou á policía tras un altercado con el, e Brolin foi arrestado por un delito menor. Lane negouse a presentar cargos; non obstante, o voceiro da parella describiu o incidente como un malentendido.
Fénix (moeda)
O fénix ou phoenix (do grego: φοίνιξ) foi a primeira unidade monetaria da Grecia moderna, vixente entre 1828 e 1832, cando foi substituído polo dracma, e dividido en 100 lepta (sing. leptón).
Poza da Moura
miniatura|220px|dereita|Fervenza da Poza da Moura
A poza da Moura son unhas pozas froito do río Muíño na parroquia de Domaio (Moaña).
A poza e mailo sendeiro que percorre as distintas fervenzas contan con muíños e canalizacións antigas, así como camiños tradicionais. Formando un sendeiro de interese cultural, ecolóxico e histórico. O río Miñouva conta con apenas 3,8 km pero un gran desnivel e o seu caudal atópase moi suxeito ás condicións meterolóxicas e as precipitacións. Discorre pola beira sur do monte Faro de Domaio e remata na ría de Vigo.
Fénix (moeda)
Tomou o seu nome da mítica ave fénix, como símbolo do rexurdimento de Grecia durante a súa guerra de independencia, que aínda persistía.
Contexto do seu nacemento
miniatura|160px|[[Retrato de Ioannis Kapodistrias (1828-1831), primeiro gobernador de Grecia, creador do fénix]]
A creación dunha moeda nacional era un dos asuntos máis perentorios para o novo Estado grego, que estaba a nacer, para acabar co caos monetario en que estaba sumido. Antes da introdución do fénix, as transaccións resolvíanse cunha gran variedade de moedas, entre as que estaba o kuruş, aínda que era tamén común o circulante doutros países como Francia, Gran Bretaña, Rusia ou Austria, así como o real de oito español, moi utilizado na época como moeda global.
Esta prioridade do gobernador Kapodistrias plasmouse nun decreto do 12 de abril de 1828 polo que se autorizaba a implantación do fénix de prata como moeda nacional, dividido en 100 lepta, acolléndose así ao sistema decimal característico da Unión Monetaria Latina e daquela xa asumido pror Francia. O Goberno ruso achegoulle á Administración grega un millón e medio de rublos para pór en marcha o proxecto.
Traxectoria
Kapodistrias puxo á fronte do proxecto de creación do fénix o político, magnate e banqueiro grego Alexandros Kontostavlos. Este viaxou a Malta, onde negociou a adquisición de varias prensas monetarias que ata a data foran utilizadas pola Orde de Malta. Finalmente, os enxeños foron levados a Exina. Dáse a coincidencia de que en Exina foi onde se emitiron tanto as primeiras moedas da Antiga Grecia, cara ao ano 700 a. de C. (estatero) como as primeiras do Estado grego moderno (fénix). miniatura|[[Moeda (peza metálica)|Moeda de cobre de 10 lepta de 1828]] Os cuños para os fénix e os lepta foron labrados polo armenio Chatzigrigoris Pyrobolistis e as primeiras moedas saíron das máquinas o 27 de xuño de 1829 (aínda que con data de 1828) cos valores de 1 fénix, 20 lepta, 10 lepta, 5 lepta e 1 leptón. O conxunto de cinco fénix era equivalente a un tálero de prata, que tamén circulaba en Grecia nesa data como moeda internacional.
O 30 de xuño de 1829 estableceuse a casa de moeda nacional, onde a produción continuou coa ollada posta na data do 1 de outubro dese mesmo ano, cando estaba previsto o lanzamento da nova unidade monetaria. Todos os fénix e os seus divisores foron fabricados na casa de moeda nacional de Exina, que continuou activa ata 1833.
O fénix estaba destinado a substituír o kuruş otomán, coa equivalencia de 6 fénix por cada kuruş. O kuruş equivalía exactamente ao real de oito, unha sexta parte de cuxo peso equivalía a 4,074 gramos de prata pura; porén, o fénix só contiña 3,747 gramos de prata xa que, ao ser o peso español doadamente adulterable, de ser totalmente equivalente, o fénix tería desaparecido da circulación en favor do real. ​ miniatura|[[Papel moeda|Billete de 50 fénix de 1831]] Porén, malia os esforzos gobernamentais, só se cuñou un pequeno número de moedas (estímase que unhas 12.000), polo que a maior parte das transaccións no país seguiron a efectuarse en moeda estranxeira. Carente do metal necesario para cuñar máis moeda, o Goberno emitiu en 1831 billetes (de 5, 10, 50 e 100 fénix) por un valor total de 300.000 fénix, que non se sustentaban en depósito ningún, motivo polo que axiña foron rexeitados e apenas chegaron a circular.
Finalmente, en 1832, coa chegada do rei Otto, reformouse o sistema monetario e o fénix foi substituído por unha nova moeda de idéntico valor, o dracma, que foi introducido oficialmente en 1833.
Diane Lane
Vida privada
O 22 de febreiro de 2013 coñeceuse a ruptura do matrimonio entre Lane e Josh Brolin.
Manuel Juncal Paredes
Manuel Jesús Juncal Paredes, nado en Moaña cara a 1898 e finado en Vigo o 12 de maio de 1937, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Fillo de Francisco Juncal Currás. Foi mestre interino en Moaña (1921), en 1923 foi destinado a San Mateo de Oliveira (Ponteareas), en 1925 a Tameiga, despois a Nespereira (Pazos de Borbén) e en 1933 coa súa muller ás Escolas Graduadas do Porriño. Foi alcalde de Pazos de Borbén. Militante de Izquierda Republicana, foi vocal do Comité pro-Autonomía de Galicia do Porriño en xuño de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en consello de guerra, foi fusilado o 12 de maio de 1937. Foi separado do servizo e baixa na escala en xaneiro de 1941.
Vida persoal
Casou coa tamén mestra María Clotilde Gayoso Rodríguez en 1924.
Liga ACT
325px|miniatura|Equipo de [[Urdaibai Arraun|Urdaibai en 2007 co trofeo da Liga San Miguel.]] A Liga ACT, coñecida por motivos de patrocinio como Eusko Label Liga, é a liga de remo creada pola Asociación de Clubs de Traiñeiras (ACT) como primeira división do remo no Cantábrico. A Liga ACT naceu o 2 de xullo de 2003 tralo acordo acadado polos Gobernos das Comunidades Autónomas de Galiza, Asturies, Cantabria e Euskadi, para apoiar e impulsar a disciplina deportiva que forma parte da tradición dos pobos do norte de España. No 2006, tras un acordo de patrocinio coa empresa Mahou-San Miguel, a Liga ACT trocou o seu nome polo de Liga San Miguel.
É pois a primeira división das traiñeiras. Baixo ela atópanse a Liga ARC, na que compiten clubs cántabros, vascos e agora tamén asturianos; e a Liga Galega ou Liga Noroeste. Os dous últimos clasificados das 12 que disputan a Liga San Miguel disputan o play-off de ascenso/descenso contra os dous primeiros clasificados dun play-off previo entre os dous mellores da Liga ARC e da Liga Galega. As dúas traiñeiras que mellor queden manterán ou subirán de categoría.
Para evitar a fuga masiva de remeiros a clubs con alto poder económico, e con obxecto de potenciar a canteira, estabelécese un cota de mínimo sete remeiros propios, entendéndose como propios aqueles que estiveron polo menos tres anos nun mesmo club.
Historia
Iníciase no mes de Santiago de 2003. Nace cos seguintes obxectivos:
O 28 de setembro de 2003 finalizou a primeira Liga ACT. Foi un éxito de competición, avalado polos medios de comunicación e polos afeccionados. Nesta temporada, Astillero realizou unha actuación histórica, gañando a I Liga ACT e obtendo un total de 10 bandeiras.
Durante a III edición instaurouse a Coroa ACT como trofeo ao campión. Esta temporada estivo chea de polémica por temas extradeportivos arredor da SDR Astillero, que se saldou coa exclusión do vencedor, Astillero, para as seguintes edicións.
A partir da IV edición, a competición pasou a denominarse Liga San Miguel. Despois da VI edición a Coroa Act pasa a chamarse Coroa Caja Madrid. Ademais ese mesmo ano instálase o maillot verde para o mellor patrón.
KEGG
Introdución
O proxecto da base de datos KEGG iniciouno en 1995 Minoru Kanehisa, profesor do Instituto para a Investigación Química da Universidade de Quioto, baixo o entón en marcha Programa Xenoma Humano xaponés. Antecipando a necesidade dun recurso computerizado que se puidese utilizar para a interpretación biolóxica de datos de secuencias xenómicas, este profesor empezou a desenvolver a base de datos KEGG PATHWAY. É unha colección de mapas de vías KEGG debuxadas manualmente que representan o coñecemento experimental sobre metabolismo e outras varias funcións da célula e o organismo. Todos os mapas de vías conteñen unha rede de interaccións moleculares e reaccións e deseñouse para ligar os xenes do xenoma cos produtos xénicos (principalmente proteínas) da vía. Isto permitiu a análise chamada mapado de vías KEGG, no cal o contido de xenes no xenoma se compara coa base e datos KEGG PATHWAY para examinar cales son as vías e funcións que están probablemente codificadas no xenoma.
Segundo os seus desenvolvedores, KEGG é unha "representación en computador" do sistema biolóxico. Integra bloques de construción e esquemas eléctricos (como os das redes eléctricas) do sistema, máis especificamente, bloques de construción de xenes e proteínas, bloques de construción químicos de pequenas moléculas e reaccións, e esquemas eléctricos de redes de reaccións e interaccións moleculares. Este concepto lévase a cabo nas seguintes bases de datos de KEGG, que se categorizan en información de sistemas, de xenómica, de química e sobre saúde.
Información de sistemas
A base de datos KEGG PATHWAY, a base de esquemas eléctricos, é o núcleo do recurso KEGG. É unha colección de mapas de vías que integra moitas entidades como xenes, proteínas, ARNs, compostos químicos, glicanos, e reaccións químicas, xunto con xenes causantes de enfermidades e dianas de drogas, os cales están almacenados como entradas individuais noutras bases de datos de KEGG. Os mapas de vías clasifícanse nas seguintes seccións:
Outra base de datos que suplementa a KEGG PATHWAY é a base de datos KEGG BRITE. É unha base de datos de ontoloxía que contén clasificacións xerárquicas de varias entidades como xenes, proteínas, organismos, doenzas, fármacos, e compostos químicos. Aínda que KEGG PATHWAY está limitada a interaccións moleculares e reaccións desas entidades, KEGG BRITE incorpora ademais moitos tipos distintos de relacións.
Información xenómica
Varios meses despois de que se iniciase o proxecto KEGG en 1995, publicouse o primeiro informe sobre un xenoma bacteriano completamente secuenciado. Desde entón, todos os xenomas completos secuenciados acumúlanse en KEGG tanto de eucariotas coma de procariotas. A base de datos KEGG GENES contén información ao nivel de xene/proteína e a base de datos KEGG GENOME contén información a nivel de organismo para estes xenomas. A base de datos KEGG GENES consta de conxuntos de xenes de xenomas completos, e aos xenes de cada conxunto dánselles anotacións en forma de correspondencias establecidas cos esquemas eléctricos dos mapas de vías KEGG, módulos KEGG, e xerarquías BRITE.
Estas correspondencias están feitas usando o concepto de ortólogos. Os mapas de vías KEGG debúxanse baseándose en evidencias experimentais de organismos específicos, pero están deseñados para ser aplicables tamén a outros organismos, porque diferentes organismos, como poden ser un rato e un humano, comparten a miúdo vías idénticas que constan de xenes funcionalmente idénticos, chamados xenes ortólogos ou ortólogos. Todos os xenes na base de datos KEGG GENES están sendo agrupados en ditos ortólogos na base de datos KEGG ORTHOLOGY (KO). Como aos nodos (produtos xénicos) dos mapas de vías KEGG e aos módulos KEGG e xerarquías BRITE se lles dan identificadores KO, as correspondencias establécense unha vez que os xenes do xenoma son anotados con identificadores KO polo procedemento de anotación xenómica de KEGG.
Información química
Os mapas de vías metabólicas KEGG debúxanse para representar os aspectos duais da rede metabólica: a rede xenómica do modo en que os encimas codificados no xenoma están conectados para catalizar reaccións consecutivas e a rede química do modo en que as estruturas químicas de substratos e produtos son transformados por estas reaccións. Un conxunto de xenes encimáticos no xenoma identifican as redes de relacións encimáticas cando se superpoñen nos mapas de vías KEGG, que á súa vez caracterizan as redes de transformacións de estruturas químicas, o que permite a interpretación de potenciais biosintéticos e de biodegradación dos organismos. Alternativamente, un conxunto de metabolitos identificado no metaboloma serve para comprender as vías encimáticas e xenes de encimas implicados.
As bases de datos na categoría de información química, que en conxunto se chaman KEGG LIGAND, están organizadas por coñecementos tomados da rede química. Ao principio do proxecto KEGG, KEGG LIGAND constaba de tres bases de datos: KEGG COMPOUND para compostos químicos, KEGG REACTION para reaccións químicas, e KEGG ENZYME para reaccións na nomenclatura encimática. Actualmente, hai bases de datos adicionais: KEGG GLYCAN para os glicanos e dúas bases de datos auxiliares para reaccións chamada RPAIR (reactant pair alignments, aliñamentos do par reactivo) e RCLASS (clase de reacción). KEGG COMPOUND foi tamén ampliado para que conteña varios tipos de compostos como os xenobióticos, ademais dos metabolitos.
Información sobre saúde
A base de datos KEGG DRUG contén ingredientes activos de fármacos aprobados en Europa, Estados Unidos e o Xapón. Distínguense polas estruturas químicas e/ou os compoñentes químicos e son asociados con moléculas diana, encimas metabolizantes, e outras informacións de redes de interaccións moleculares nos mapas de vías KEGG e as xerarquías BRITE. Isto permite unha análise integrada de interaccións de fármacos con información xenómica. Os chamados fármacos "crus" e outras substancias relacionadas coa saúde, que quedan fóra da categoría dos fármacos aprobados, son almacenados na base de datos KEGG ENVIRON. A base de datos na categoría de información sobre a saúde denomínanse en conxunto KEGG MEDICUS, que tamén inclúe prospectos de todos os fármacos comercializados no Xapón.
Modelo de subscrición
En 2011 KEGG introduciu un modelo de subscrición para a descarga FTP debido a un significativo recorte dO financiamento gobernamental. KEGG continúa estando dispoñible libremente por medio da súa páxina web, pero o modelo de subscrición suscitou discusións sobre a sustentabilidade das bases de datos bioinformáticas.
-669
Outros
Historia ano a ano
Tomorrow Hit Today
Tomorrow Hit Today é o sexto álbum da banda de grunge Mudhoney. Foi editado a través da Reprise Records o 22 de setembro de 1998. Apesarés de que a banda mantén o seu son grunge no álbum, pode apreciarse unha notable influencia do garage e do blues. O título do disco é unha referencia a unha canción, "When Tomorrow Hits", que aparecía no seu primeiro disco, Mudhoney.
Nós (A Habana)
Nós foi unha revista editada na Habana en 1921.
Historia e características
Subtitulado Orgao da "Xuntanza Nazonalista Galega d'Habana", apareceu en 1921. Dirixido por Sinesio Fraga, entre sus colaboradores figuraron Andrés Rodríguez Orjales, Tomás Rodríguez Sabio, Camilo Díaz Seoane, Fuco Gómez, Xavier Pardo, Óscar Fraga Gómez, A. Legazóne e Xosé Arias Portela. Escrito integramente en galego, reivindicaba a identidade histórica de Galicia como nación e proclamaba o dereito á súa independencia. Na sección Novas da Causa expoñíanse as actividades promovidas por Xuntanza en Galicia e Cuba. Tamén funcionou como foco cultural para fomentar a literatura e a lingua galega. Durou pouco xa que, despois dos primeiros oito números, transformouse en Terra Gallega.
Eleccións municipais en Avión
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Avión dende 1979. miniatura|dereita|200px|Casa consistorial.
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Avión desde a aprobación da Constitución de 1978.
Estación da Pousa-Crecente
A Pousa-Crecente é un apeadoiro ferroviario de Adif situado no lugar da Pousa, no concello de Crecente, provincia de Pontevedra. Ten servizos de media distancia operados por Renfe.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 100 da liña férrea de ancho ibérico que une Monforte de Lemos con Redondela a 58 metros de altitude, entre as estacións da Frieira e Arbo. O tramo é de vía única e está electrificado.
Historia
A estación foi inaugurada o 18 de xuño de 1881 coa aperta do tramo Ourense-Arbo da liña que pretendía unir Vigo con Monforte de Lemos. A súa explotación inicial quedou a cargo da Compañía do Ferrocarril de Medina a Zamora e de Ourense a Vigo. Dita xestión mantívose ata 1928 cando foi absorbida pola Compañía Nacional dos Ferrocarrís do Oeste de España, compañía pública creada para xestionar varios trazados, en xeral deficitarios, do oeste do país. En 1941, Oeste foi unha das empresas que se integrou na recentemente creada Renfe.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Media distancia
Actualizado a 23 de xuño de 2016.
Premio Nacional de Urbanismo de España
O Premio Nacional de Urbanismo de España é un galardón que, como ocorre co Premio Nacional de Arquitectura, premia anualmente unha obra de urbanismo en España. Mentres o Premio de Arquitectura ten unha longa historia, o de Urbanismo deixouse de conceder e no ano 2004 retomouse a súa celebración.
Astérix o Galo (filme)
Astérix o Galo (en Astérix le Gaulois) é un filme franco-belga de 1967 dirixido por Ray Goossens. Está baseado na banda deseñada homónima, que foi o primeiro libro da popular serie Astérix de Goscinny e Uderzo. O filme segue fielmente o argumento do libro.
O filme foi orixinalmente proposto para ser estreado na televisión francesa, pero finalmente foi estreado nos cinemas. Foi producido por Dargaud, publicador da banda deseñada Astérix, sen a participación de Albert Uderzo e René Goscinny. Goscinny e Uderzo non se amosaron satisfeitos co filme, e a partir de entón participar nos seguintes filmes, como Astérix e Cleopatra.
Helsingborgs IF
O Helsingborgs IF é un club de fútbol sueco da cidade de Helsingborg. Fundouse en 1907 e compite na Allsvenskan.
Birgit Hein
Birgit Hein, nada en Berlín o 6 de agosto de 1942 e finada na mesma cidade o 23 de febreiro de 2023, foi unha cineasta, autora e profesora univesitaria alemá. Con películas estruturais, ensaios sobre cinema e publicacións, foi considerada unha das pioneiras do filme underground e experimental, así como do cinema feminista de vangarda.
Traxectoria
Birgit Hein estudou historia da arte e teatro na Universidade de Colonia a principios dos anos sesenta. En 1964, casou con Wilhelm Hein e dende 1966 até 1988 traballou con el en diversos proxectos cinematográficos experimentais. En 1968, cofundou XSCREEN, un espazo de exposicións en Colonia. Participou en Documenta 5 en Kassel, apareceu no Filmschau: New European Cinema en 1972 e como artista na Documenta 6 en 1977. O seu traballo conxunto presentouse en varias retrospectivas, por exemplo no "No Anthology Archives" de Nova York (1974), no "Filmmuseum Frankfurt" (1985), así como en Colonia (1988) e en Copenhague (1989). Dende 1991 creou a súa obra cinematográfica propia, separada de Wilhelm Hein, achegándose a un tipo de cinema máis intimista, feminista e persoal.
A partir do ano 1988 achegouse máis ó cinema de ensaio, coa cámara como ferramenta de reflexión de xénero ou a etnografía experimental. Tamén se adicou á organización e comisariado de varias exposicións sobre filmes experimentais. Por exemplo: A arte segue sendo a arte (Colonia 1974), o cine como película (Colonia, Berlín, Essen, Stuttgart 1977) e o cine como película (Londres 1979). Fixo xiras para o Goethe-Institut en Paquistán, Bangladesh e a India (1987) e participou no Congreso Internacional de Cinema Experimental de Toronto (1989).
Birgit Hein foi profesora da especialidade de cinema, na Universidade de Arte e Deseño de Braunschweig (HBK, Hochschule für Bildende Künste Braunschweig, Braunschweig) dende 1990, emeritando nesta universidade no 2007.
Moitos dos seus filmes estreáronse no Foro do Cine Novo, no Festival de Cine de Berlín (1986, 1992, 1995) ou na televisión (por exemplo Baby Will, I Will Make You Sweat, 1997) e tamén en coleccións de películas (por exemplo, B. Musée d'Art Moderne - Centro Pompidou, 1999).
Dende 2007 foi membro da Akademie der Künste Berlin (Academia das Artes de Berlín) dende 2012 foi subdirectora da sección Artes visuais.
Dende o ano 2015 empezou a ser máis coñecida nos circuítos de festivais españois, como no Festival de Cine Europeo de Sevilla, La casa Encendida, CGAI, o Foco Henri Langlois e a Tabakalera centran a súa obra na súa parte mais militante e feminista da súa obra.
Sistema de coordenadas cartesianas
dereita|miniatura|238x238px|Tres exemplos de coordenadas asignadas a tres puntos diferentes (verde, vermello e azul), as súas [[Proxección ortogonal|proxeccións ortogonales sobre os eixes constitúen as súas coordenadas cartesianas e a orixe de coordenadas (0,0) en maxenta.]] As coordenadas cartesianas ou coordenadas rectangulares (plano cartesiano) son un tipo de coordenadas ortogonais usadas en espazos euclidianos, para a representación gráfica dunha función, en xeometría analítica, ou do movemento ou posición en física, caracterizadas porque emprega como referencia eixes ortogonais entre si que se cortan nun punto orixe. As coordenadas cartesianas defínense así como a distancia á orixe das proxeccións ortogonais dun punto dado sobre cada un dos eixes. A denominación de 'cartesiano' introduciuse en honra de René Descartes, quen o utilizou de maneira formal por primeira vez.
Se o sistema en si é un sistema bidimensional, denomínase plano cartesiano. O punto de corte das rectas faise coincidir co punto cero das rectas e coñécese como orixe do sistema. Ao eixe horizontal ou das abscisas asígnaselle os números enteiros dos xes ("x"); e ao eixe vertical ou das ordenadas asígnanselle os números enteiros dos is gregos ("y"). miniatura|99x99px|[[Círculo.]] Ao cortárense as dúas rectas, dividen o plano en catro rexións, que se coñecen co nome de cuadrantes: O plano cartesiano emprégase para asignar unha localización a calquera punto no plano. Na gráfica indícase o punto +2 nas abscisas e +3 nas ordenadas. O conxunto (2, 3) denomínase "par ordenado" e do mesmo xeito pódense situar outros puntos.
Historia
miniatura|205x205px|Gráfica de dúas [[Hipérbole (xeometría)|hipérboles e as súas asíntotas.]] Denomínanse "coordenadas cartesianas" en honra a René Descartes (1596-1650), o célebre filósofo e matemático francés que quixo fundamentar o seu pensamento filosófico no método de tomar un «punto de partida» evidente sobre o que edificaría todo o coñecemento.
Como creador da xeometría analítica, Descartes tamén comezou tomando un «punto de partida» nesta disciplina, o sistema de referencia cartesiano, para poder representar a xeometría plana, que usa só dúas rectas perpendiculares entre si que se cortan nun punto denominado «orixe de coordenadas».
Recta euclidiana
Un punto calquera dunha recta pode asociarse e representarse cun número real, positivo se está situado á dereita dun punto O, e negativo se está á esquerda. O devandito punto chámase orixe de coordenadas O (letra O) e asóciase ao valor 0 (cero).
Corresponde á dimensión un, que se representa co eixe X, no que se define unha orixe de coordenadas, simbolizado coa letra O (O de orixe) e un vector unitario na dirección positiva das x: \mathbf{i}.
Este sistema de coordenadas é un espazo vectorial de dimensión un, e pódenselle aplicar todas as operacións correspondentes a espazos vectoriales. Tamén se lle chama recta real. dereita|400x400px|Sistema de coordenadas na recta. Un punto:
tamén se pode representar:
A distancia entre dous puntos A e B é:
Plano euclidiano
Cun sistema de referencia conformado por dúas rectas perpendiculares que se cortan na orixe, cada punto do plano pode "nomearse" mediante dous números: (x, y), que son as coordenadas do punto, chamadas abscisa e ordenada, respectivamente, que son as distancias ortogonais do devandito punto respecto dos eixes cartesianos. miniatura|Sistema de coordenadas cartesianas. A ecuación do eixe x é y = 0, e a do eixe y é x = 0, rectas que se cortan na orixe O, que ten coordenadas (0, 0).
Denomínanse tamén eixe das abscisas ao eixe x, e eixe das ordenadas ao eixe y. Os eixes dividen o espazo en catro cuadrantes I, II, III e IV, nos que os signos das coordenadas alternan de positivo a negativo (por exemplo, as dúas coordenadas do punto A serán positivas, mentres que as do punto B serán ambas as dúas negativas).
As coordenadas dun punto calquera virán dadas polas proxeccións do segmento entre a orixe e o punto sobre cada un dos eixes.
Sobre cada un dos eixes defínense vectores unitarios (i e j) como aqueles paralelos aos eixes e de módulo (lonxitude) a unidade. En forma vectorial, a posición do punto A defínese respecto da orixe coas compoñentes do vector OA.
A posición do punto A será:
Cómpre salientar que a lista de coordenadas pode expresar tanto a posición dun punto como as compoñentes dun vector en notación matricial.
A distancia entre dous puntos calquera virá dada pola expresión:
Aplicación do teorema de Pitágoras ao triángulo rectángulo ABC.
Un vector calquera AB definirase restando, coordenada a coordenada, as do punto de orixe das do punto de destino:
Evidentemente, o módulo do vector AB será a distancia dAB entre os puntos A e B antes calculada.
Espazo euclidiano
De ter un sistema de referencia formado por tres rectas perpendiculares entre si (X, Y, Z), que se cortan na orixe (0, 0, 0), cada punto do espazo pode nomearse mediante tres números: (x, y, z), denominados coordenadas do punto, que son as distancias ortogonales aos tres planos principais: os que conteñen as parellas de eixes YZ, XZ e YX, respectivamente. miniatura|Coordenadas cartesianas espaciais. Os planos de referencia XY (z = 0); XZ (y = 0); e YZ (x = 0) dividen o espazo en oito cuadrantes nos que, como no caso anterior, os signos das coordenadas poden ser positivos ou negativos.
A xeneralización das relacións anteriores ao caso espacial é inmediata considerando que agora é necesaria unha terceira coordenada (z) para definir a posición do punto. As coordenadas do punto A serán:
e o B:
A distancia entre os puntos A e B será: O segmento AB será:
Cambio do sistema de coordenadas
Tanto no caso plano como no caso espacial poden considerarse tres transformacións elementais: translación da orixe, rotación ao redor dun eixe e cambio de escala.
Translación da orixe
miniatura|Translación da orixe en coordenadas cartesianas. Supondo un sistema de coordenadas inicial S1 con orixe en O e eixes x e y e as coordenadas dun punto A dado, sexan no sistema S1: dado un segundo sistema de referencia S2 Sendo os centros de coordenadas dos sistemas 0 e 0´, puntos distintos, e os eixes x, x´; e y, y´ paralelos dous a dous, e as coordenadas de O´, respecto de S1: Chámase translación da orixe a calcular as coordenadas de A en S2, segundo os datos anteriores, que se chamarán: Dados os puntos O, O´ e A, tense a suma de vectores:
despexando
Pero
O termo pero pódese referir a:
Sistema de coordenadas cartesianas
Translación da orixe
O que é o mesmo que:
Separando os vectores por coordenadas: