cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Criptocromo
Magnetorrecepción
Cando se expoñen os criptocromos á luz azul forman un par de radicais con spins correlacionados. Os pares radicais poden xerarse tamén pola reoxidación na escuridade independente da luz do cofactor flavina polo oxíxeno molecular por medio da formación de pares de radicais FADH-superóxido de spins correlacionados. Hipotetízase que a magnetorrecepción funciona por medio do efecto dos campos magnéticos que os rodean sobre a correlación (paralela ou antiparalela) destes radicais, o cal afecta ao tempo de vida da forma activada dos criptocromos. A activación do criptocromo pode afectar á sensibilidade á luz das neuronas da retina, co resultado global de que o animal pode percibir os campos magnéticos. Os criptocromos animais e as estreitamente relacionadas (6-4) fotoliases animais conteñen unha cadea máis longa de triptófanos transferidores de electróns que outras proteínas da superfamilia criptocromo-fotoliase (unha tétrade de triptófanos en vez dunha tríade). A cadea máis longa orixina unha mellor separación e un tempo de vida aproximadamente mil veces máis longo dos pares radicais falvina-triptófano fotoinducidos que nas proteínas que teñen unha tríade de triptófanos. A ausencia de recombinación selectiva de spin destes pares radicais a escalas de tempo de nanosegundos a microsegundos parece ser incompatible coa suxestión de que a magnetorrecepción polos criptocromos está baseada na reacción da luz cara adiante.
José Campelo
José Campelo Fabeiro, nado en Muros cara a 1883 e finado en Santiago de Compostela o 1 de abril de 1974, foi un franciscano, canonista, filósofo, teólogo, investigador, historiador, medievalista, tradutor e escritor galego en lingua castelá e latín. [[Ficheiro:Historia compostelana, o sea hechos de D. Diego Gelmirez, primer arzobispo de Santiago.jpg|miniatura| HISTORIA COMPOSTELANA o sea HECHOS DE D. DIEGO GELMÍREZ primer arzobispo de Santiago
con notas aclaratorias e introducción por el R. P. Fr. José Campelo de la misma orden
Editorial PORTO, S. L. Praza de Cervantes 12 - Apartado 9 Santiago de Compostela 1 9 5 0 ]]
Traxectoria
Vestiu o hábito no ano 1900. Estivo en Roma, onde destacou como especialista en Dereito canónico.
Traballou en El Eco Franciscano e foi xefe da sección da Idade Media do Instituto de Estudos Xacobeos
Foi membro correspondente da Real Academia Gallega.
Manuel Fabeiro Gómez é parente seu.
The Lay of Leithian
The Lay of Leithian é un poema inacabado escrito por J. R. R. Tolkien arredor do ano 1925. Conta a historia de Beren e Lúthien, baseada no amor entre o home mortal Beren e a elfa inmortal Lúthien. O poema consta de máis de 4200 versos. Foi publicado após a morte de Tolkien en The Lays of Beleriand. Os seus precedentes atópanse no conto galés de Culhwch and Olwen e nos manuscritos do Libro Vermello de Hergest e do Libro Branco de Rhydderch.
Zaire
O Zaire era coñecido como o país africano que agora se coñece como República Democrática do Congo entre o 27 de outubro de 1971 e o 17 de maio de 1997. Recibiu o nome oficial da República do Zaire durante o goberno de Mobutu Sese Seko, quen gobernou o país até o final da primeira guerra do Congo en 1997, cando foi derrocado.
Historia
A inestabilidade e os levantamentos que asolaron no Congo até 1965 culminaron coa toma do poder polo tenente xeneral Mobutu Sese Seko, naquel momento comandante e xefe do exército congolés. Mobutu declarouse presidente durante cinco anos e en 1970 consolidou o seu poder ao ser elixido presidente sen oposición. En 1971 adoptouse o novo nome do Estado, coa proclamación oficial da República do Zaire. Durante todo o período deste novo estado nacional, o único presidente e ditador, Mobutu Seko, acumulou poder político e financeiro, así como algún apoio internacional.
Alisma plantago-aquatica
A Alisma plantago-aquatica é unha especie de planta acuática pertencente á familia da alismatáceas. miniatura|Alisma plantago-aquatica. miniatura|Ilustración.
Distribución
É nativa do Hemisferio Norte, en Europa, Asia e Norteamérica.
Hábitat
Medra en lugares húmidos e pantanosos, beiras dos ríos, pozas e encoros.
Etimoloxía
A palabra alisma dise provén do celta e significa "auga", en referencia ao seu hábitat onde crece. Os primeiros botánicos nomeárona plantago pola semellanza das súas follas.
Taxonomía
Alisma plantago-aquatica foi descrita por Carl von Linné e publicada en Species Plantarum 1: 342. 1753.
Vilosidade intestinal
As vilosidades intestinais ou villi intestinais (en singular villus) son pequenas proxeccións con forma de dedo que se estenden no lume do intestino delgado desde a mucosa da parede gastrointestinal. Nos humanos cada vilosidade mide aproxinmadamente 0,5–1,6 mm de lonxitude, e na súa superficie ten numerosas proxeccións microscópicas chamadas microvilosidades (microvilli) que se proxectan desde os enterocitos que forman o seu epitelio, formando en conxunto o que se chama un bordo estriado ou bordo en cepillo. As microvilosidades teñen aproximadamente 1 µm de lonxitude, polo que son unhas mil veces máis curtas que as vilosidades. As vilosidades intestinais son moito máis pequenas que os outros grandes dobramentos que se encontran na parede interna intestinal chamadas válvulas conniventes ou de Kerkin.
As vilosidades incrementan a área da superficie interna da parede intestinal proporcionando unha moita maior superficie para a absorción. Unha maior área de absorción e a finura das súas paredes son útiles porque os nutrientes dixeridos (monosacáridos, aminoácidos, ácidos graxos) pasan ás vilosidades impermeables por difusión, a cal é efectiva só a curtas distancias. Por tanto, un incremento da superficie (en contacto co fluído do lume) diminúe a distancia que teñen que atravesar as moléculas de nutrientes, ao que incrementa a difusión. Os villi levan no seu interior capilares sanguíneos e vasos linfáticos (quilíferos) para facilitar a absorción, e estes están conectados a outros vasos que incorporan os nutrientes á circulación sanguínea xeral.
Función
As vilosidades e microvilosidades incrementan a superficie de absorción intestinal aproximadamente entre 40 e 600 veces, respectivamente, proporcionando unha capacidade de absorción excepcionalmente eficiente dos nutrientes que están no lume intestinal unha vez dixerida a comida.
Existen tamén algúns encimas dixestivos na superficie dos enterocitos das vilosidades, que axudan á dixestión. Os capilares que conteñen as vilosidades recollen os aminoácidos e azucres simples absorbidos e lévanos ao torrente circulatorio sanguíneo. Os vasos quilíferos (linfáticos ou lacteais) das vilosidades absorben os lípidos que quedan incluídos en partículas esféricas chamadas quilomicróns, que son lipoproteínas compostas de triglicéridos, colesterol e proteínas anfipáticas, e son levados polos vasos linfáticos, os cales desembocan finalmente no sangue.
miniatura|Estrutura dunha viloidade intestinal (ver referencia no texto).
Atrofia vilosa
miniatura|Diferentes estadios da enfermidade celíaca. En enfermidades do intestino delgado as vilosidades poden quedar esmagadas debido aos efectos de inflamacións, e ás veces poden desaparecer. Esta deterioración denomínase atrofia vilosa e a miúdo é unha característica da enfermidade celíaca.
Estrutura
Os enterocitos, xunto coas células caliciformes, son os tipos principais de células do epitelio das vilosidades do intestino delgado.
Cónxuxe
miniatura||Cónxuxes o día do seu casamento, rodeados de parentes. En dereito, denomínase cónxuxe a calquera das persoas físicas que forman parte dun matrimonio. O termo «cónxuxe» é de xénero común, é dicir, pódese usar para referirse a un home («o marido» ou «o cónxuxe») ou a unha muller («a muller» ou «a cónxuxe»). Cando o sexo é descoñecido normalmente dise «cónxuxe» aínda que tamén se pode dicir «o ou a cónxuxe».
Como sinónimo de cónxuxe adóitase utilizar o termo «esposo» ou «esposa» (a orixe do termo é o verbo latino spondeo, que significa prometer solemnemente, comprometerse), aínda que tecnicamente non son equivalentes, pois son esposos quen celebraron esponsais, pero aínda non o matrimonio. É sinónimo de consorte.
Usos do termo cónxuxe
miniatura|[[Xosé Neira Vilas|Xosé e Anisia no día do seu casamento.]] O uso do termo cónxuxe no canto de marido, muller, esposo ou esposa, foise estendendo na área do dereito de familia por diversos motivos, entre os cales cómpre salientar:
José Jané
José Jané Baqués, nado en Sabadell a finais do século XIX, foi un organista e compositor catalán afincado en Vigo coñecido por ser o organista do cine Fraga de Vigo.
Traxectoria
Ingresou como neno de coro no mosteiro de Montserrat aos 8 anos, e debutou como organista aos 13 anos acompañando unha misa gregoriana.
Chegou a Galicia en 1925 como mestre concertador da compañía Gari Uset, que dirixía o actor cómico José Uset. Contratado pola Empresa Fraga recalou en Pontevedra en 1927 como mestre concertador da orquestra do Teatro Principal onde acompañou as películas mudas con grande éxito, como dan testemuña as numerosas novas na prensa. Alí coñeceu á redondelá María del Carmén Fernández Tapias filla do dono do hotel Europa, coa que casou e instalou unha academia de música, primeiro na rúa da Oliva 64 e logo na de Michelena 18.
En xuño de 1927, compuxo música para a zarzuela en tres actos O avarento de Herminia Fariña. Ao ano seguinte viaxou coa súa dona a Milán para ampliar estudos. En 1929 o seu contratador, o empresario carballiñés Isaac Fraga, levouno como director da orquestra do Teatro García Barbón de Vigo e, xunto coa súa orquestra composta de 14 profesores, acompañou películas como The King of Kings de Cecil B. de Mille. Ese mesmo ano, tamén dirixiu a orquestra do Teatro Tamberlick e tocaba como pianista de café no Derby.
A partir do 1949, pasou a ser o organista do cine Fraga onde actuaba no descanso entre o NO-DO e a proxección da película. Este teatro, construído entre 1941 e 1948, foi dotado cun magnífico órgano ao estilo das salas americanas, cando o uso deste instrumento entraba en decadencia pola chegada do sonoro.
En 1955, Rogelio Groba, director da banda de música da Estrada, estreou o sainete lírico en dous actos Amor d'a Terra de Jané con letra de Juan López Gacio xunto á Masa Coral da Estrada.
Axolema
miniatura|400x400px|Diagrama da histoloxía dun axón que mostra a localización do axolema no axón. miniatura|280px|Neurona multipolar da que parte un axón Denomínase axolema á parte da membrana plasmática dunha neurona que rodea o seu axón. Á parte das súas funcións xerais como membrana celular, ten importantes funcións no sistema nervioso, xa que é responsable de manter o potencial de membrana ao conter canles iónicas a través das cales poden intercambiarse ións rapidamente entre o interior e o exterior da neurona.
José Jané
Traxectoria
En 1959 pasou a dirixir a capela Rodulfo, capela creada polo compositor baionés finado en 1956, continuando na década seguinte a actividade musical desta agrupación relixiosa.
Axolema
Descrición
miniatura|200px|Segmento inicial do axón (AIS) de dúas neuronas. As diferentes cores indican diferentes composicións do axolema. Todas as células do organismo están delimitadas por unha membrana plasmática. As células principais do sistema nervioso son as neuronas, as cales teñen longas prolongacións denominadas axóns, polas cales se establece a conexión con outras neuronas ou outras células. A parte da membrana correspondente ao axón é o axolema.
Cesta punta
miniatura|250px|Xogador de cesta punta de Miami. A cesta punta é un deporte de orixe vasca. O nome provén do éuscaro zesta-punta, 'punta de cesta'. Tamén recibe o nome de jai alai ("festa alegre" en éuscaro).
Axolema
Descrición
O axolema, igual que as restantes membranas do organismo, está formado por unha capa dobre de fosfolípidos con proteínas, ten a particularidade de contar con numerosas canles iónicas dependentes de voltaxe que son fundamentais para a transmisión do impulso nervioso. Identificáronse tres tipos de canles iónicas para o sodio, potasio e calcio. As canles de potasio son as responsables da repolarización no potencial de acción. A membrana axolémica presenta dous sectores anatómicos característicos: o segmento inicial do axón e os nodos de Ranvier. É unha rexión de membrana moi especializada situada moi próxima ao soma da neurona. Alí inícianse os potenciais de acción e ten unha densidade especialmente alta de canles iónicas reguladas por voltaxe. Son espazos dun micrómetro de lonxitude, que deixan exposta a membrana do axón ao líquido extracelular (eses puntos carecen de recubrimento de vaíña de mielina) e están distribuídos ao longo do axón. Facilitan a despolarización da membrana e a transmisión rápida e saltatoria de impulsos.
José Jané
Traxectoria
Durante a década dos 60, continuou desenvolvendo a actividade como organista no Fraga, profesor de música do colexio dos xesuítas, director da capela Rodulfo e pianista acompañante de diversas agrupacións, entre elas a coral Casablanca. Tamén foi profesor do organista vigués e dono do almacén de música Orpheo, José Carlos Rodríguez.
Cesta punta
Consiste nunha modalidade de pelota vasca que se practica cunha cesta de vimbio. Cóllese a pelota coa cesta, tómase impulso e lánzase cara ao frontón. O peso da cesta oscila entre 200 e 600 g, cunha lonxitude de entre 62 cm (nas posicións dianteiras) e 68 cm (nas defensas). Se se ten en conta a curvatura das liñas, as dimensións oscilan entre 90 e 110 cm, e a profundidade da cesta, de 15 cm.
A cesta fabrícase con madeira de castiñeiro, tecida de vimbio, malia que na actualidade utilízanse materiais sintéticos. A forma da cesta (curva, cóncava, alongada e estreita) é, ao parecer, unha modificación da antiga chistera. Encaixa na man a xeito de luva, atada cunha corda, e vai provista dunha bolsa que axuda a reter a pelota.
Xógase en frontóns de entre 54 e 60 m. O principal trazo da cesta é lanzar a pelota con maior forza e eficacia despois de recollela e deixala deslizar até o extremo. De aí sae despedida contra o frontón, co fin de marcar un "tanto" para conseguir o maior número de puntos.
O xogo por parellas é a modalidade máis común. Os países máis sobresalientes son Francia, España, México, as Filipinas e os Estados Unidos (sobre todo no estado de Florida).
As xogadoras e xogadores profesionais desenvolven as súas tempadas principalmente en México e nos EUA. A tempada estival celébrase en Euskadi e Francia, no circuíto Jai Alai World Tour.
Dilly Dally
Ata a dta Dilly Dally leva editados dous álbums de estudio, Sore (2015) e Heaven (2018).
Dúas mulas e unha muller
Dúas mulas e unha muller (en Two Mules for Sister Sara) é un filme estadounidense de 1970 dirixido por Don Siegel e protagonizado por Shirley MacLaine e Clint Eastwood. Está ambientado durante a intervención francesa en México (1861–1867). O filme ía ser o primeiro dunha asociación exclusiva de cinco anos entre Universal Pictures e Sanen Productions of Mexico. Foi a segunda de cinco colaboracións entre Siegel e Eastwood, despois de Coogan's Bluff (1968). A colaboración continuou con As defraudadas e Harry o sucio (en 1971) e finalmente Fuga de Alcatraz (1979).
Conta a historia dun mercenario estadounidense que se involcra cunha monxa e axuda a un grupo de rebeldes juaristas durante o reinado monicreque do emperador Maximiliano I de México. O filme contou con actores e actrices tanto estadounidenses como mexicanos, e foi rodado na campiña preto de Tlayacapan, Morelos. Ennio Morricone compuxo a banda sonora.
The War of the Jewels
The War of the Jewels, publicado en 1994, é o décimo primeiro volume da serie de libros de 12 volumes de Christopher Tolkien, The History of Middle-earth, nos cales analiza os manuscritos inéditos do seu pai J. R. R. Tolkien. É o segundo dos volumes, sendo o outro Morgoth's Ring, en explorar os borradores da obra O Silmarillion (aqueles escritos rematados logo da creación do Señor dos Aneis).
You People
You People é un filme estadounidense de 2023 dirixido por Kenya Barris, e co escrito por Barris e Jonah Hill. O filme está protagonizado por Hill, Lauren London, David Duchovny, Nia Long, Julia Louis-Dreyfus e Eddie Murphy. A súa trama céntrase nunha parella interracial e como as súas familias consideran o amor moderno entre enfrontamentos culturais, expectativas sociais e diferenzas xeracionais.
You People estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 20 de xaneiro de 2023, antes da súa estrea en liña o 27 de xaneiro de 2023 a través de Netflix. O filme recibiu críticas mixtas e negativas e foi cuestionado por antisemitismo.
The Notion Club Papers
The Notion Club Papers é unha novela abandonada por J. R. R. Tolkien, escrita durante 1945 e publicada postumamente en Sauron Defeated, o noveno volume da colección The History of Middle-earth. É unha historia de viaxe no tempo, escrita mentres se estaba a desenvolver O Señor dos Aneis. O Notion Club é unha versión ficticia (e un xogo de palabras) do propio club de Tolkien, the Inklings.
Malia que nunca foi rematado, o texto de The Notion Club Papers está presente en 120 páxinas de Sauron Defeated. Na historia están incorporadas as versións de Tolkien das lendas europeas: King Sheave e The Death of St. Brendan, un poema de tres páxinas titulado 'Imram'. Sauron Defeated inclúe unhas 40 páxinas cos comentarios e apuntamentos de Christopher Tolkien sobre The Notion Club Papers, e reproduce exemplos das páxinas escritas a man polo seu pai.
Praza do Peirao
A Praza do Peirao é unha praza de orixe medieval situada no límite norte do centro histórico da cidade de Pontevedra, moi preto da ponte do Burgo e do antigo barrio portuario da Moureira de Arriba.
Orixe do nome
A praza debe o seu nome á súa localización no espazo que ocupaba hai cinco séculos un dos peiraos máis importantes da cidade antes dos sucesivos recheos, cando o mar chegaba aínda a este lugar no cabo do río Lérez.
Historia
O espazo que ocupa a praza era o centro da actividade portuaria da cidade nos séculos XV e XVI e era coñecido como Prancha. O nome derivaba do feito de que unha prancha suxeitada por piares de madeira chegaba ata o peirao e servía para o desembarco das embarcacións. Este lugar tiña a condición de beira urbana como espazo inmediato e exterior do burgo cando a cidade era o principal porto de Galicia. Algún dos seus primeiros cerrumes terminaban na antiga rúa dos Cans. No século XVI localizábase no oeste da praza un alfolí onde se almacenaba o sal para utilizar na salgadura do peixe descargado no porto. Tamén nesta época existía un postigo da muralla medieval no entroncamento da actual praza de Valentín García Escudero coa rúa Arcebispo Malvar e a praza do Peirao que nas inmediacións do Lérez servía como vía de ligazón entre a cidade medieval e os peiraos da época. As murallas estendíanse ata o río, protexendo os peiraos. No século XIX aínda existían peiraos e espigóns portuarios neste lugar. En 1848 á praza chamada da Prancha, chegaban aínda barcos para cargar e descargar e nela achábanse aínda tamén os alfolís do sal nos que entraban e saían cargamentos de sal que se consumían en Pontevedra e as súas inmediacións e na provincia de Ourense. En 1856 a praza tiña aínda unha forma irregular e era denominada praza da Prancha ou do Peirao. En 1876, o arquitecto municipal Alejandro Sesmero realizou unha proposta para executar "Melloras no ornato e aliñacións da Praza do Peirao e situación dunha nova Fonte". Con estas melloras a praza quedou presidida por unha fonte neoclásica de pedra coroada en 1950 pola estatua da deusa romana Fama da antiga fonte da praza da Ferrería.
En 1931 engadíuselle un piso a outro xa existente ao actual Edificio do Colexio Oficial de Aparelladores e Arquitectos Técnicos de Pontevedra no sur da praza, pero non foi ata mediados dos anos 50 do século XX cando, segundo o proxecto do arquitecto Juan Argenti Navajas, engadíuselle un andar máis cun faiado baixo a cuberta, que configurou a súa estrutura actual.
En 1993 instalouse na praza un monólito de pedra cunha inscrición lembrando que nos peiraos de Pontevedra se construíu a carabela Santa María.
Descrición
É unha praza con forma rectangular moi irregular que limita polo leste coa praza Valentín García Escudero e na que conflúen as rúas Barón e Arcebispo Malvar. Está empedrada e é peonil, como o resto do centro histórico da cidade. A praza está dominada no lado sur polo edificio señorial do Colexio Oficial de Aparelladores e Arquitectos Técnicos de Pontevedra. Na parte central está axardinada e dispón de pequenos camiños empedrados entre o céspede que conflúen no centro nunha fonte neoclásica de 1876 coa estatua da deusa romana Fama na súa parte superior. A parte inferior da fonte imita un fuste clásico, cunha pequena pila e catro mascaróns.
Na zona axardinada norte atópase un monólito de pedra coa inscrición: Más que medio milenio ha, que en esta ribera del Lérez se construyó la carabela Santa María "la Gallega", sobre la que el almirante Cristobal Colón cambió el destino del mundo.
No norte da praza ao final da rúa Arcebispo Malvar sitúase a antiga casa natal do intelectual e alcalde de Pontevedra Xosé Filgueira Valverde. Consérvanse no soar restos da casa na que viviu o poeta, almirante e nobre Paio Gómez Chariño, que xace na igrexa do convento de San Francisco.
Edificios destacados
No lado sur da praza atópase o Edificio do Colexio Oficial de Aparelladores e Arquitectos Técnicos de Pontevedra. Trátase dunha casa señorial exenta de pedra que adquiriu o seu actual aspecto a mediados do século XX. Ten planta baixa, dous pisos e faiado. A fachada norte que dá á praza presenta unha gran cheminea de pedra na parte dereita e arcos rebaixados nas fiestras do primeiro e segundo andares. Na fachada da rúa Barón ten no primeiro piso un balcón ao longo da fachada e no segundo piso un balcón no centro e dúas galerías nos extremos. Na planta baixa as xanelas e portas están protexidas con elementos de aceiro corten. No tellado, a cuberta de tellas está rematada nos laterais das fachadas sur e norte con prominentes gárgolas de cobre.
Ao final da rúa Arcebispo Malvar limitando co lado norte da praza atópase a antiga casa natal de Xosé Filgueira Valverde. Foi antes casa do médico e alcalde Ángel Cobián Areal e sufriu repetidas reformas. Foi reconstruída sobre o antigo pazo do almirante Paio Gómez Chariño, e esconde os restos dunha torre da antiga muralla medieval.
Josep Laporte
Traxectoria
Estudou medicina na Universidade de Barcelona (1939-1945). Interesouse pola fisioloxía e a endocrinoloxía clínica e, finalmente, especializouse en farmacoloxía, disciplina á que dedicou a súa carreira profesional. En 1953 recibiu o Premio Josep Massot i Palmés, concedido clandestinamente polo Instituto de Estudos Cataláns; o traballo premiado foi sobre a farmacoloxía da coagulación do sangue. En 1957 doutorouse coa tese Interrelaciones farmacodinámicas de la hormona tiroidea, pola que recibiu o Premio Gregorio Marañón da Academia Española de Medicina e Cirurxía, ademais do Premio Extraordinario de Doutoramento dese ano. Foi discípulo da escola de Francisco García-Valdecasas e ampliou a súa formación cos farmacólogos William Paton (en Oxford) e Silvio Garattini (en Milán).
Foi profesor de Farmacoloxía nas facultades de medicina de Cádiz (daquela parte da Universidade de Sevilla), Valencia e da Universidade Autónoma de Barcelona, da que foi reitor en 1976 e 1977. Presidiu a Academia de Ciencias Médicas de Cataluña e Baleares, de 1970 a 1974, e a Real Academia de Medicina de Cataluña, de 1993 a 2002, ano no que foi elixido presidente do Institut d'Estudis Catalans.
En 1992 recibiu a Sirga d'Or, galardón que outorga o Centro de Estudos de Ribera d'Ebre e en 1996 recibiu a Cruz de Sant Jordi.
Faleceu en Barcelona o 15 de febreiro de 2005 por mor dun infarto que sufriu durante un acto oficial no Palau de la Generalitat de Catalunya.
Actividade política
En 1980, foi elixido deputado nas eleccións ao Parlamento de Cataluña, como independente nas listas de Convergència i Unió, e o presidente Jordi Pujol nomeouno conselleiro de Sanidade e Seguridade Social ao formar goberno. Reelixido deputado nas eleccións 1984, quedou como conselleiro.
En 1988 foi cabeza de lista de CiU pola circunscrición de Tarragona e foi nomeado conselleiro de Educación, cargo que ocupou ata 1992. Neste último período creáronse as Universidades de Girona, Lleida e Rovira i Virgili de Tarragona.
Basiliscus
Os basiliscos (Basiliscus) son un xénero de lagartos da familia Corytophanidae. Os basiliscos atópanse na selva tropical de América Central e do Sur, desde o sur de México até Ecuador e Venezuela.
Clasificación
Xénero Basiliscus
Fisioloxía
Os basiliscos en media miden 70 a 75 cm de lonxitude total (incluída a cola). O seu crecemento é perpetuo, rápido cando son novos e non lineais para basiliscos maduros. As súas longas veas en forma de crista, están presente en tres puntos distintos (cabeza, costas e cola) confiren a impresión de criaturas como Dimetrodon e Edaphosaurus. A súa pel despréndese en pedazos.
Mobilidade sobre a auga
esquerda|miniatura|Basilisco común camiñando sobre a auga. Os basiliscos teñen a notable habilidade de ser capaces de correr sobre a superficie da auga. As súas patas posteriores están provistas duns lóbulos dérmicos que funcionan como aletas, os cales aumentan a superficie de apoio sobre a auga. Estes son enrolados cando o animal camiña por terra. Si o animal afronta o perigo, comeza a correr moi rapidamente sobre a superficie dun río ou un lago, entón as aletas dos seus pés traseiros ábrense permitindo aumentar a súa superficie de apoio e así correr sobre a auga. Con todo, ao decrecer a súa velocidade nuns 2 minutos, o basilisco afúndese e ten que nadar do modo normal de calquera outro lagarto.
Outro mecanismo de defensa
Os basiliscos poden escavar na area para esconderse dos depredadores para evitar que a area invada as súas fosas nasais posúen un anel de músculos ao redor de ambas as fosas nasais.
Especies invasoras
A especie Basiliscus vittatus (basilisco marrón) foi introducida en Florida. Onde conseguiu adaptarse aos invernos máis fríos cavando no lixo das follas para conseguir calor. Os informes actuais ven o basilisco marrón até o norte de Fort Pierce, na costa leste do estado, onde pequenos grupos se arrastraron até o North Fork do río Saint Lucie. Foi visto principalmente en Boca Raton e noutras cidades do condado de Palm Beach.
Jakub Schikaneder
Biografía
Schikaneder procedía da familia dun empregado de aduana alemán. A pesar da pobre formación familiar, puido continuar os seus estudos, grazas en parte ao amor da súa familia pola arte; un antepasado foi Urban Schikaneder, o irmán máis vello do libretista de A frauta máxica Emanuel Schikaneder. Despois de completar os seus estudos en Praga e Múnic (1871–1879), Schikaneder, xunto a Emanuel Krescenc Liška, participou no amoblamento do palco real do Teatro Nacional de Praga; porén, esta obra perdeuse nun incendio en 1881. Despois do seu traballo no Teatro Nacional, Schikaneder viaxou por Europa, visitando Alemaña, Inglaterra, Escocia, Holanda, Suíza, Italia e Francia. Desde 1891 até 1923 ensinou na Facultade de Arte de Praga. Schikaneder contouse entre os que admiraban a Escola de Múnic de finais do século XIX.
Morreu en 1924 e foi enterrado no cemiterio de Vinohrady en Praga.
Traballo
Schikaneder é coñecido polas súas pinturas suaves do aire libre, con personaxes que adoitan ser xente pobre e marxinada. Outros motivos favorecidos por Schikaneder foron o outono e o inverno, os recunchos e as rúas da cidade de Praga e as ribeiras do Moldava, moitas veces á luz do anoitecer ou cubertos de néboa. A súa primeira obra coñecida foi o cadro monumental O arrepentimento dos lolardos (2,5 m × 4 m, perdido). A National Gallery de Praga realizou unha exposición das súas pinturas en 1998 e 1999.
Patrimonio da Humanidade en Malta
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Malta, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Malta ratificou a convención o 14 de novembro de 1978, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
How Do You Know
How Do You Know é un filme estadounidense de 2010 dirixido, escrito e producido por James L. Brooks. Está protagonizado por Reese Witherspoon, Owen Wilson, Paul Rudd e Jack Nicholson no seu derradeiro papel no cinema. Foi o terceiro filme protagonizado por Witherspoon e Rudd despois de Overnight Delivery e Monsters vs. Aliens. A trama segue á xogadora de softbol Lisa (Witherspoon), que se ve atrapada nun triángulo amoroso entre dous homes: o encantador xogador de béisbol Matty (Wilson) e George (Rudd), un home de negocios acusado de fraude.
Rodouse en Philadelphia e Washington, D.C. e estreouse o 17 de decembro de 2010. Foi un fracaso de recadación, conseguindo só 49 millóns de dólares sobre un orzamento de 120 millóns, e recibiu valoracións dispares por parte da crítica. Foi o derradeiro filme dirixido por Brooks.
Personaxes
Bill Murray foi a elección orixinal de Brooks para o papel de Charles Madison.
Copa de Europa 1963-64
A tempada 1963-64 da Copa de Europa de fútbol foi a 9ª edición da máxima competición europea a nivel de clubs. O campión foi o Inter de Milán, que gañou o seu primeiro título tras derrotar na final por 3-1 ao Real Madrid. Era a segunda tempada consecutiva na que un equipo italiano gañaba a competición.
Por primeira vez participou un equipo de Chipre, o Anorthosis Famagusta.
Rolda previa
Notas: O vixente campión, o Milan, pasou directamente á seguinte rolda.
Concha Méndez
Concepción Méndez Cuesta, nada en Madrid o 27 de xullo de 1898 e finada na Cidade de México o 7 de decembro de 1986, foi unha escritora, poeta, dramaturga e guionista española, contemporánea da Xeración do 27. Pertencía ao grupo de Las Sinsombrero.
Infancia e mocidade
De familia rica, foi a maior dos dez fillos de Pascual Méndez e Luisa Cuesta. Recibiu educación nun colexio francés, o que quizais se percibe nos seus primeiros versos. Afeccionada ao deporte, destacou na ximnasia e a natación. Adoitaba pasar os veráns en familia en Donostia. En 1919 coñeceu alí a Luis Buñuel, quen foi o seu primeiro noivo. Esa relación durou sete anos, durante os que Concha, amiga ademais de Maruxa Mallo, relacionouse con Luis Cernuda, Rafael Alberti e Federico García Lorca.
En 1926 publicou Inquietudes; dous anos despois, Surtidor; e en 1930, Canciones de mar y tierra. Nese período viuse influída por Maruxa Mallo, con quen compartiu o que se coñeceu como o seu «primeiro exilio».
Independizada da súa familia a principios de 1929, iniciou un periplo que a levou desde Londres a Montevideo e Buenos Aires. Na capital arxentina contactou con Guillermo de Torre, escritor e crítico que dirixía a sección de letras do diario La Nación, onde comezou a publicar un poema semanal. En Arxentina fixo amizade con Consuelo Berges e Alfonsina Storni. Dese período é o seu poemario Canciones de mar y tierra (1930). Este foi o seu «segundo exilio». miniatura|367x367px|Monumento á [[Xeración do 27 en Punta de Torremolinos. De esquerda a dereita: Concha Méndez, Manuel Altolaguirre, Salvador Dalí e Emilio Prados]] Coa proclamación da Segunda República en 1931 regresou a España, e comezou a frecuentar os faladoiros do café Granja El Henar. Alí, Federico García Lorca presentoulle ao malagueño Manuel Altolaguirre, con quen casou o ano seguinte. Foron testemuñas Federico García Lorca, Juan Ramón Jiménez, Jorge Guillén e Luis Cernuda. Xuntos crearon a imprenta La Verónica nun cuarto do hotel Aragón e empezaron a editar a revista Héroe, en que apareceron obras de Juan Ramón Jiménez, Miguel de Unamuno, Pedro Salinas, Luis Cernuda e Jorge Guillén.
Nesa época comezou o seu interese polo teatro e o cinema. Publicou as obras El personaje presentido (1931), El ángel cartero (1931) e El carbón y la rosa (1935), as dúas últimas para público infantil. Tamén por entón publicou varios libros de poesía vangardista en obras como Vida a vida (1932), Niño y sombras (1936) e Lluvias enlazadas (1939). Viviron de 1933 a 1935 en Londres, onde perdeu o primeiro fillo que estaba a esperar. Reflectiu esa experiencia no libro Niño y sombra. En 1935 naceu a súa filla Paloma. Xunto co seu marido, activo impresor, contribuíu á difusión da obra da Xeración do 27. Editaron coleccións de poesías e revistas como Poesía, 1616 (título que aludía o ano da morte de Shakespeare e Cervantes) e Caballo Verde para la Poesía, dirixida por Pablo Neruda.
Guerra Civil e exilio
O matrimonio e a súa filla regresaron a España en 1935, e ao estalar a guerra civil española, ambos tomaron partido pola República. Porén, Concha pronto abandonou Madrid para protexer a súa filla, mentres que Manuel permaneceu en España. Tras residir en Inglaterra, Bélxica e Francia, regresou a Barcelona para reunirse co seu marido, camiño xa do exilio. Trasladáronse a París, onde os recibiu Paul Éluard, e máis tarde á Habana. Alí permaneceron até 1943 e coincidiron con outros moitos exiliados.
No seu exilio en Cuba, estabeleceron outra imprenta chamada igualmente La Verónica e publicaron a colección poética El ciervo herido entre 1939 e 1943. En 1944 trasladáronse a México, onde Altolaguirre a abandonou pola cubana María Luisa Gómez Mena. En 1959 morreron ambos nun accidente en España cando volvían do Festival de cine de San Sebastián.
En 1991 publicáronse as súas Memorias habladas, memorias armadas, obra compilada a partir das cintas que fora gravando a súa neta, Paloma Ulacia Altolaguirre.
Obra poética
A súa obra poética está recollida en Poemas entre 1926-1986. A edición foi preparada polo marido da súa filla Paloma, o profesor James Valender.
Baldellia ranunculoides
Baldellia ranunculoides é unha especie de planta da familia Alismataceae. Está moi relacionada co xénero Echinodorus e pode ser incluída neste xénero despois de recentes investigacións. miniatura|322x322px|Ilustración
Distribución e hábitat
Euroasiático e na rexión Mediterránea-occidental. En España atópase en Galicia, no Andévalo, Barcelona, Castelló, Xirona, Illas Baleares, Tarragona e Valencia onde crece nos torrentes e pequenas balsas. No parque natural Los Alcornocales (Cádiz-Málaga), aparece na primavera sobre charcas estacionais.
Concha Méndez
Obra poética
A súa poesía pódese dividir nas seguintes etapas, relacionadas de maneira moi íntima coa súa vida:
Baldellia ranunculoides
Descrición
É unha herba acuática que vive enraizada nos sedimentos de lagoas e regatos, coas súas follas e inflorescencias aéreas. As follas son pecioladas, elípticas a lanceoladas ou lineais lanceoladas, e teñen unha lámina ovalada cunha base moi atenuada. As flores son hermafroditas, con 1-3 cabezas en umbelas ou acios con pedúnculos longos sobre follas axilares. Ten seis estames, numerosos carpelos, reunidos en espiral ou en cabezas esféricas. Os froitos son aquenios. Florece a finais da primavera.
Taxonomía
Baldellia ranunculoides foi descrita por (L.) Parl., e publicada en Nuovi Generi e Nuove Specie dei Piante Monocotiledoni 1854.
Concha Méndez
Primeira etapa
A primeira etapa está constituída por tres libros: Inquietudes (1926), Surtidor (1928) e Canciones de mar y tierra (1930). Constitúen unha triloxía caracterizada polos mesmos temas que empregaba o Alberti neopopularista e pola incorporación ao verso de todo o que representaba a modernidade nos anos 20: o deporte, o cinema ou o automóbil.
En Inquietudes están os seus primeiros poemas, de corte ultraísta, coas viaxes, a natureza e o mar como temas principais. Son 75 poemas breves de rima asonante en que predominan os versos heptasílabos e octosílabos. En Surtidor a súa voz poética é máis vangardista, con versos nominais, visuais e moi plásticos. Estrutúranse na procura dunha imaxe múltiple sen pretensións de transcendencia conceptual. Son 53 Canciones na primeira parte (poemas breves) e 24 Ritmos, algo máis longos.
En Canciones de mar y tierra obsérvase a influencia mutua entre Concha Méndez, Alberti e Lorca. Reflicte a súa experiencia vital ao longo de todo o libro, coa viaxe como eixo estruturador. Son 79 Canciones seguidas por tres Momentos en prosa. Ilustrado por Norah Borges, inclúe un epílogo que constitúe un manifesto poético.
Segunda etapa
En Vida a vida (1932) mostra unha voz máis depurada e persoal, menos colorista e lúdica. Son 20 poemas que terminan en exclamacións. A súa madurez vital choca coa súa contorna, e neste libro explora cos seus soños a realidade. Continúa o ton autobiográfico en Niño y sombras (1936), unha elexía ao seu primeiro fillo, que non chegou a nacer. Deixa atrás a vangarda e depura a súa poesía, cun léxico sinxelo e natural e alargando os seus versos. Son 28 poemas en que a morte e o dó xunto á maternidade son o eixo vertebrador do libro.
Eses dous libros, xunto con 12 poemas novos escritos durante a guerra, reedítanse en Lluvias enlazadas (1939). Publicado na Habana, mostra o desencanto e escepticismo do exilio e o desarraigamento. Este poemario editouse dentro da colección de libros El ciervo herido, da súa propia imprenta. Sombras y sueños (1944) inclúe 97 poemas con catro núcleos temáticos:
Con todo, en 1944 publicou tamén Villancicos de Navidad. A obra, moito máis vitalista e esperanzada, contrasta co poemario anteriormente descrito.
Terceira etapa
En 1967 reedita unha edición ampliada de Villancicos. Son 85 poemas breves inmersos na tradición popular de arte menor, con recursos estilísticos moi sinxelos. O eixo temático é a alegría polo nacemento do Neno Jesús. Os 100 poemas breves de Vida o río (1979) son expresión de estados de ánimo, cos soños e recordos como proxeccións da súa intimidade, da que necesita preservar certos momentos ou sensacións e salvalos do esquecemento. Os eixos estruturadores son o tempo, os recordos, os soños, a natureza, a morte e a existencia mesma. Entre el soñar y el vivir é o título, ben significativo, do seu último libro (1981). Son 47 poemas máis oito dedicados ao seu marido. Constitúe unha exploración continua do sentido último da existencia.
Obra teatral
Desde mediados da década de 1920, a renovación da escena teatral volveu os seus ollos ao teatro infantil en busca de inspiración. Pretendía fuxir do excesivo realismo mimético que predominaba na escena e buscaba novas vías de expresión máis acordes ás vangardas. De entre as iniciativas propostas destaca a creación dun teatro estábel, o Teatro Pinocho, con Salvador Bartolozzi e Magda Donato como artífices. Tamén contribuíu a esa renovación Elena Fortún, autora dun volume con 12 obras de Teatro para niños.
Así mesmo, Carmen Baroja representou unha obra de monicreques no Mirlo Blanco. Concha Méndez representou El carbón y la rosa no Lyceum Club Feminino o mesmo día que Rafael Alberti realizaba unha lectura dos seus poemas. A decoración correu a cabo de Maruxa Mallo. A escritora manifestou sempre unha gran preocupación pola función pedagóxica do teatro infantil, na procura dunha educación global.
Autobiografía
Cara ao final da súa vida Concha Méndez xa non tiña a capacidade física de escribir as súas memorias. Con todo, a fortaleza e empeño da autora fixeron posíbel a creación das súas Memorias habladas, memorias armadas (1990). Estas foron ditadas á súa filla, Paloma Ulacia Altolaguirre, quen posteriormente creou o libro a partir das cintas gravadas.
No prólogo, Paloma Ulacia revela que Concha Méndez non escribiu a súa propia autobiografía. Consideraba que aceptar a súa vida como un feito xa consumado equivalía a admitir a vellez e, xa que logo, a proximidade da morte. Cando a autora sentiu a necesidade de relatar a súa vida, aos 80 anos, xa non podía facelo fisicamente. Malia a idade, as súas expresións e o detalle das memorias mostran como aínda mantiña moita enerxía, trazo sempre presente no seu carácter. O prólogo tamén advirte que a estrutura do libro segue unha orde cronolóxica e resumíronse os sucesos temporais máis extensos.
Bones (rapeiro)
Elmo Kennedy O'Connor, nacido o 11 de xaneiro de 1994, coñecido profesionalmente coma Bones, é un rapeiro, cantante e compositor estadounidense de Howell, Míchigan. Tamén é o fundador do colectivo musical TeamSESH.
O'Connor é coñecido polo seu traballo pioneiro en subxéneros do hip hop coma o cloud rap, emo rap e trap metal. Desde 2010, O'Connor lanzou unha ampla discografía e desenvolveu unha gran base de fans. A partir de 2019, publicou máis de 80 álbums, mixtapes e EPs a través de varios alias (Th@ Kid, Surrenderdorothy, etc), demostrando ser un artista moi prolífico.
Estilo musical e influencias
Aínda que a miúdo se considera que O'Connor é un dos pioneiros do subxénero do emo rap, O'Connor dixo que non ten ningún xénero específico, aínda que se caracterizou como cloud rap, hip hop experimental e "shadow rap". A música anterior de O'Connor é moito máis futurista (e a miúdo compárase coa de SpaceGhostPurrp) que a súa música actual, que mostra producións e estilos vocais que van desde rapear, cantar e screaming. O canto de O'Connor comparouse co grunge e o emo, mentres que o seu rap comparouse con subxéneros como o horrorcore e o emo rap. Tamén é considerado un dos primeiros pioneiros do trap metal.
Álbums
Coma Bones:
EPs
Coma Surrenderdorothy:
Coma Bones:
Milunka Lazarević
Milunka Lazarević, nada en Šantarovac (Reino de Iugoslavia) o 1 de decembro de 1932 e finada en Belgrado (Serbia) o 15 de decembro de 2018, foi unha xadrecista e xornalista serbia. Durante moitos anos foi considerada a mellor xadrecista muller de Iugoslavia e participou no Mundial Feminino de Xadrez.
Traxectoria
Con 14 anos, o seu pai aprendeulle a xogar e axiña foi recoñecido o seu talento no xadrez. No seu avance para se converter na principal xadrecista muller de Iugoslavia, gañou o Campionato feminino nacional en once ocasións entre 1952 e 1982. Durante este período mantivo rivalidade coa súa compatriota Verica Nedeljković, período en que ambas colleitaron éxitos tanto en competicións nacionais como internacionais. O seu estilo de xogo foi evolucionando até ser emocionante e imaxinativo á vez. Porén, en ocasións tentaba a sorte, particularmente contra xogadores de menor nivel. Segundo Anne Sunnucks, xadrecista e escritora británica, isto impedíalle decote acadar o primeiro premio.
Entre os resultados máis notábeis nos seus inicios atópanse os que logrou en catro torneos zonais. Acabou empatada no terceiro posto en Herceg Novi (1954), empatada no segundo posto en Venecia (1957), empatada no primeiro posto en Vrnjacka Banja (1960) e no terceiro posto en Bad Neuenahr-Ahrweiler (1963). O seu mellor resultado foi o empate en primeiro lugar no torneo de Candidatas do Mundial Feminino de Xadrez en Sukhumi (1964). Perdeu na eliminatoria ante Alla Kushnir e Tatiana Zatulovskaia, polo que non puido optar á posibilidade de retar Nona Gaprindashvili no Mundial Feminino de Xadrez de 1965. miniatura|Lazarević nun [[selo postal de Serbia de 2020]] Os seus logros posteriores incluíron un segundo posto no Torneo Interzonal de Ohrid en 1971 (detrás de Nana Alexandria). Tamén obtivo primeiros postos (compartidos ou en solitario) en Wijk aan Zee, Belgrado, Emmen (os tres en 1972) e no Torneo Zonal de Travnik de 1978. Canto a competicións en equipo, participou no taboleiro un con Iugoslavia en varias Olimpíadas de xadrez feminino entre 1963 e 1984. Logrou unha medalla de prata de equipo en Split en 1963.
Lazarević foi nomeada Mestra Internacional Feminina en 1954 e Gran Mestra Feminina en 1976. En 1970 recibiu o título de Árbitra Internacional.
Descrita por Sunnucks como unha roxa atractiva, Lazarević traballou durante moitos anos como xornalista e redactou artigos sobre Garri Kasparov e Boris Spassky para a revista New In Chess. Malia a súa actividade xadrecística diminuír na década de 1980, non se retirou por completo do xogo. Así, participou en torneos en varias ocasións en 2006 e 2008.
Finou o 15 de decembro de 2018 aos 86 anos en Belgrado.
Partida destacada
Milunka Lazarević vs Corry Vreeken, Olimpíada de Xadrez de 1963 en Split:
'''1.e4 c5 2.Nf3 d6 3.d4 cxd4 4.Nxd4 Nf6 5.Nc3 a6 6.Bg5 e6 7.f4 b5 8.e5 dxe5 9.fxe5 Qc7 10.exf6 Qe5+ 11.Be2 Qxg5 12.O-O Ra7 13.Qd3 Rd7 14.Ne4 Qe5 15.c3 Bb7 16.Qg3 Qxg3 17.Nxg3 gxf6 18.Nh5 Be7 19.Nxf6+ Bxf6 20.Rxf6 Rg8 21.Rf2 Nc6 22.Nb3 Rd5 23.Bf3 Rdg5 24.a4 Nd8 25.Bxb7 Nxb7 26.axb5 axb5 27.Ra8+ Nd8 28.Rd2 Ke7 29.Na5 Rd5 30.Rxd5 exd5 31.Rb8 Rg5 32.Rxb5 Ne6 33.c4 Kd6 34. cxd5 Rxd5 35.Nc4+ Kc6 36.Rxd5 Kxd5 37.Ne3+ Ke4 38.Kf2 Nc5 39.Nd1 Nd3+ 40. Kg3 Ne1 41.Nf2+ Kd4 42.Nh3 Nd3 43.Ng5 Nxb2 44.Nxf7 Nd3 45.Ng5 h5 46.Kh4 Ke3 47.g3 Kf2 48.g4 hxg4 49.Kxg4 Ke3 50.h4 Nf4 51.Kf5 Nh5 52.Ne6 Kf3 53. Kg5 Ng3 54.Nc5 Kg2 55.Kg4 Kf2 56.Nd3+ Kg2 57.Nf4+ Kf2 58.Nh5 Ne2 59.Ng7 Ng3 60.Nf5 Ne4 61.Kf4 Nf6 62.Kg5 Nh7+ 63.Kg6 Nf8+ 64.Kf7 Nd7 65.h5 Ne5+ 66.Kf6 Ng4+ 67.Kg5 Kf3 68.Nh6 Nf2 69.Nf5 Nh3+ 70.Kf6 Kg4 71.h6 Ng5 72.Kg6 Ne6 73.Ne3+ Kh4 74.Kf6 Nf8 75.Kf7 Kh5 76.Ng4 Nh7 77.Kg7 Ng5 78.Nf6+ Kh4 79.Ne4 Ne6+ 80.Kg8 Nf4 81.h7 Ng6 82.Kg7 Kh5 83.Nf6+ 1-0'''
Por esta partida, Lazarević gañou o premio ao mellor final de partida na que foi a 2ª Olimpíada de Xadrez Feminino.
Baldellia alpestris
Baldellia alpestris é unha das tres especies de plantas do xénero Baldellia. Herba adaptada aos medios moi húmidos ou acuáticos, hidrófitas.
Lange
O apelido Lange pode estar referido a:
Baldellia alpestris
Descrición
Pequena herba perenne de até 20 cm de altura. Decumbente, cos talos e follas prostrados ou tendidos. Tuberobulbo na base que está rodeado polas vaíñas das fibrosas follas vellas. Este tuberobulbo dará lugar a novas rosetas de follas nos anos sucesivos, con brotes que saen desde a base do talo, pseudoestolóns, enraizante polos nós das inflorescencias onde, ao final, desenvolvésense novas plantas fillas.