cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Boris Godunov
Tsar de Rusia
Durante os primeiros anos do seu reinado gozou de moita popularidade, gobernou sabiamente e estableceu un clima de prosperidade. Estendeu a necesidade que tiña Rusia de crecer e alcanzar un progreso semellante ó do resto de Europa, e por iso fomentou as reformas sociais e educativas. Foi o primeiro tsar en importar unha gran cantidade de mestres estranxeiros, o primeiro en enviar a mozos rusos a recibir a súa educación a outros países, e o primeiro en permitir que se construíran igrexas luteranas en Rusia. Ó gañar a guerra ruso-sueca de 1590-1595, viu a necesidade de crear un acordo sobre o mar Báltico, e tratou de anexionar Livonia mediante a diplomacia.
A pesar de ser un dos mellores tsares de Rusia. O seu medo a posibles pretendentes ó trono, o induciu a prohibir os matrimonios dalgúns dos máis importantes boiardos. Tamén promoveu a existencia de informantes e perseguiu ós sospeitosos baseado na suposta información obtida por ditos medios. A familia Romanov sufriu especialmente este feito. Tampouco aceptou a unión persoal que lle propuxo no ano 1600 unha misión diplomática encabezada por Lew Saieha da Mancomunidade de Polonia-Lituania.
Boris morreu o 13 de abril de 1605, dun paro cardíaco, e o seu fillo Teodoro II o sucedeu uns meses e foi asasinado, ao igual que a súa viúva por inimigos dos Godunovs en Moscova.
Torradora
Unha torradora é un pequeno electrodoméstico que serve para torrar rebandas de pan de molde ou outros alimentos semellantes. Unha rebanda que se fixo así chámase torrada.
Nunha torradora típica quéntase o pan aproveitando a calor desprendida polo efecto Joule ao conducir electricidade a través dunha resistencia. O proceso de torrado consiste en reducir o contido de auga do pan (orixinalmente 35% do peso total), evaporándoo, e chamuscando lixeiramente a súa superficie. Unha torradora moderna de dúas rebandas adoita empregar uns 900W e fabrica as torradas entre 1 e 3 minutos.
Historia
Charles Strite patentou en 1919 a primeira torradora que expulsa as torradas logo de quentalas.
En 1925, empregando un modelo redeseñado da torradora de Srite a Toastmaster Company comezou a comercializar a torradora doméstica que podía quentar pan polos dous lados á vez, empregando un temporizador para quentar as rebandas e expulsándoas cando remataba. Cara a 1926, a torradora de Charles Strite estaba dispoñible para o público e tivo grande éxito.
Adicións máis recentes á tecnoloxía da torradora inclúen a posibilidade de torrar pan conxelado, bandexas separadas que permiten aos usuarios torrar dúas ou catro torradas e funcións de requentamento que permiten quentar a torrada sen que se queime.
Os fornos torradora realizan funcións de torrado coa diferenza de que os cables da resistencia están colocados horizontalmente, como nos fornos. Un forno torradora xeralmente, ten unha porta de cristal e unha bandexa extraíble sobre a que se deposita o alimento a torrar. Grazas a este deseño o forno torradora pode ter algunhas funcións de forno pero a menor escala.
Galería de imaxes da illa da Toxa
A illa da Toxa é unha pequena illa situada nas Rías Baixas (Ría de Arousa) pertencente ao concello do Grove.
Parmesano
260px|Queixo Parmesano|miniatura O parmesano é un famoso queixo italiano de pasta dura cuxa produción atópase regulada por unha DOP (Denominazione d'Orixine Protetta-Denominación de Orixe Protexida).
Historia
Testemuños históricos (por exemplo Boccaccio no Decameron) amosan que entre os anos 1200 e 1300 o parmesano tiña xa a constitución actual, o que fai supor que as súas orixes remóntanse varios séculos. É posible que a receita sexa análoga á dun queixo que aparece citado en fontes da época romana.
Historicamente, o berce do parmesano estivo, no século XII, preto dos grandes mosteiros e castelos, onde apareceron os primeiros caselli: pequenos edificios de planta cadrada ou poligonal nos que se elaboraba o leite. Os principais mosteiros entre Parma e Reggio Emilia eran catro:
Para obter prados con boa produción destinada á cría de animais de gran tamaño, utilizados como forza motriz ou como fonte de fertilizantes, son necesarios terreos con abundancia de auga, é lóxico, xa que logo, que as maiores praderías formásense alí onde máis auga había: en Parma, ao norte da cidade e na zona de Fontenellato-Fontevivo; mentres que en Reggio Emilia o territorio con máis auga estaba entre Montecchio e Campegine, esta última pertencente entón a Parma.
Ademais, na zona de Parma, grazas ás salinas de Salsomaggiore, existía o sal necesario para a elaboración do queixo.
O parmesano estendeuse rapidamente ata a súa distribución actual ao sur de río Po, nas provincias de Parma, Regggio Emilia e Módena, e tamén parte das de Piacenza, Boloña e Mantua.
Denominación de orixe
miniatura|dereita|230px|Fábrica moderna de produción de parmesano O parmesano é un produto con Denominación de Orixe Protexida (DOP) segundo a norma europea CEE 2081/92 e co recoñecemento de rexistro CE número 1107/96. Unicamente o queixo producido baixo as especificacións recollidas no Regulamento de produción pode levar a marca Parmigiano-Reggiano.
O parmesano debe levar na parte externa as marcas que permitan identificar e distinguir o produto. Outras cuestións reguladas na súa produción son os prados estables e a cría do gando bovino.
As marcas que debe levar o queixo desde a orixe son:
Produción
Actualmente, unha gran parte da produción de queixo parmesano realízase con leite procedente de vacas de raza frisoa, introducida no territorio cara ao ano 900. Porén, a vaca mellor adaptada á produción deste queixo é a de raza reggiana, introducida probablemente polos lombardos.
Aínda que de calidade bastante superior, a súa produción de leite é pouco máis da metade da que se obtén dunha vaca de raza holandesa. Isto explica o seu abandono, unido a que a súa grande adaptación ao traballo xa non resulta necesaria pola existencia do tractor.
Algúns pequenos queixeiros aínda empregan o seu leite para producir un queixo de calidade superior.
Cociña
A ricota seca é unha alternativa ao parmesano utilizada en Sicilia e Sardeña para engadir á pasta e ás salsas.
ASTANO
ASTANO (acrónimo de Astilleros y talleres del noroeste) foi unha empresa do sector naval situada en Fene, actualmente integrada en Navantia. Foi fundada en 1941 por José María González-Llanos tamén fundador de FENYA, enxeñeiro e antigo director de Bazán, cun capital social de 1 600 000 pesetas e 33 empregados. O concello de Fene puxo o nome de Astano á avenida principal do Polígono industrial Vilar do Colo. Dende o 1 de xaneiro de 2005 pasou a chamarse Navantia Fene, propiedade da SEPI. Para Astano traballaron empresas locais como Fenya ou Imenosa.
Historia
En 1944 converteuse en sociedade anónima, entrando na empresa o Banco Pastor, e co seu capital acometeuse o paso á construción en metal iniciado o ano anterior, e comezou unha medra sostida apoiada na expansión da pesca e nun mercado protexido. A entrada na dirección da empresa do enxeñeiro e ex-director de Bazán José María González-Llanos iniciou o crecemento de Astano, que chegou a ser un dos máis importantes estaleiros do mundo. A empresa modernizou as instalacións, creou escolas de aprendices, comedores para os traballadores, vivendas sociais (Vivendas de San Valentín en Perlío), economato e beneficios sociais e melloras económicas. Pasou ademais da construción de buques en madeira a construír os maiores buques que se estaban a botar no mundo.
A primeira crise chegou en 1956 co esgotamento dos caladoiros do Gran Sol e comezou un xiro cara á elaboración de navíos de carga, fundamentalmente para carbón e petróleo nun mercado en expansión. A crise definitiva chegou en 1971 coa empresa nunha situación crítica, o que provocou a toma de control polo Instituto Nacional de Industria, que non conseguiu endereitala. A subseguinte crise do petróleo de 1973 acabou por condenar o estaleiro a perdas cada vez maiores e unha situación sen saída. Cando en 1972 se botou o Arteaga, navío de 323 000 toneladas, de enorme éxito na construción naval nacional, a empresa estaba en franca decadencia, o que non impediu o seu crecemento tecnolóxico e a botadura dos petroleiros máis grandes, o Al-Andalus en 1974 de 362 946 toneladas de peso morto e 362,57 metros de eslora, e o Santa María en 1975 de 365 000 toneladas de peso morto. Son os maiores buques construídos e botados en bancada do mundo. A factoría traballaba por debaixo da súa capacidade e en 1979 o INI fíxose cargo da totalidade da empresa, inxectando un capital de 3 500 millóns de pesetas.
Nese contexto de profunda reconversión produciuse a negociación do ingreso de España na Unión Europea (entón Comunidade Económica Europea). O plan para o sector naval da CEE era moi duro e propoñía unha enorme redución da capacidade produtiva en toda a Unión. A España esixíaselle o peche dun estaleiro entre os de Puerto Real, Sestao ou Fene. O goberno socialista de Felipe González propuxo limitar a produción de Astano á construción Off-Shore, sector que estaba entrando nunha recesión, o que foi aceptado pola CEE con fortes reservas. O estaleiro puido volver á construción naval civil o 1 de xaneiro de 2015, cando rematou o veto.
Construción naval
miniatura|esquerda|A Discoverer Enterprise encaixada na [[ponte das Pías.]]
Dende os seus inicios Astano leva botados preto de 300 buques e construcións navais. Dende as súas orixes como estaleiro de pesqueiros en madeira e logo aceiro a empresa foi evolucionando, pasando da construción de petroleiros ata un LNG (o Laieta, primeiro gaseiro construído en España) e construcións offshore como os FPSO dos que foi un dos pioneiros en todo o mundo.
Astano foi o primeiro estaleiro do mundo en construír un buque Off-Shore para a perforación e extracción de petróleo. Tódolos que existían ata entón eran transformacións de buques existentes. O Discoverer Enterprise botado en 1998 foi o primeiro dunha serie de dous máis: Discoverer Spirit botado en 1999 e Discoverer Deep Seas botado en 2000 construídos para a multinacional norteamericana Transocean.
Astano ademais foi o estaleiro que sufriu unha máis forte reconversión perdendo 3 600 empregos fronte a reducións menores en Puerto Real e Sestao. A empresa enfrontábase a un mercado pequeno e moi competitivo cunha factoría sobredimensionada e con baixa produtividade, o que provocou a necesidade de enormes axudas do goberno, consideradas ilegais pola Unión Europea. Nesa situación de inviabilidade chegouse en 2004 á negociación coa UE, na que o goberno optou por integrar as instalacións no grupo de estaleiros do sector militar, primeiro chamado Izar e despois Navantia. Isto deu lugar a unha última reconversión pasando de 1 150 empregados a 300. Actualmente o estaleiro está adicado só á construción naval militar, bloques, e ás reparacións de todo tipo de buques.
Reparacións navais
Tamén hai dous diques para reparacións:
O tamaño máximo dun buque construído foi de 346×60 metros (385 000 TPM).
A icona pola que é coñecida a empresa é o seu guindastre pórtico, unha construción cunha capacidade de elevación de 800 toneladas, construída entre 1970 e 1971. Foi deseñada pola empresa alemá PHB Jucho e construída pola MTM Maquinista Terrestre y Marítima de Barcelona no propio estaleiro. Mide 145 metros entre piares e 75 metros de alto baixo o pórtico. No momento da súa construción era a maior de toda Europa.
Buques construídos
Dende 1941 Astano leva construídos preto de 300 buques.
Navantia Fene
Dende a integración de Astano en Navantia, como Navantia Fene, e a fin do veto á construción naval, o estaleiro ten diversificado os seus traballos. Pasou á reparación naval de buques militares, construción de pezas e bloques para o sector militar, un exemplo disto é o proxecto de dous buques militares loxísticos como o Cantabria (A-15) para a mariña australiana. O estaleiro tamén participa en proxectos de eólica mariña para Iberdrola como o campo Wikinger ou East Anglia Array.
Balbén, Vigo, Carral
Balbén é un lugar da parroquia de San Vicente de Vigo no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 63 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 36 eran homes e 27 eran mulleres.
Serra das Cabanas
A serra das Cabanas é unha serra galega localizada entre os concellos de Ribas de Sil, Castro Caldelas e mais San Xoán de Río. Está circunvalada ao norte e ao leste polo río Sil. Na vertente sur nacen varios afluentes do río Edo.
O cumio de maior altitude é o Cerengo, con 1.235 metros sobre o nivel do mar.
Serra Carbonera
250px|miniatura|Vista da serra dende [[San Roque, Cádiz|San Roque.]] Serra Carbonera é un pequeno conxunto orográfico situado na provincia de Cádiz, en Andalucía, no límite entre os termos municipais de San Roque e La Línea de la Concepción, ao norte da Rocha de Xibraltar. A súa máxima elevación dáse dentro do municipio de La Línea de la Concepción, con 309 m.
Krimov
Krymov é un apelido ruso, lévano entre outros
Georgie Henley
Georgina Helen "Georgie" Henley, nada o 9 de xullo de 1995 en Ilkley, é unha actriz inglesa de cinema.
Augapesada, Ames, Ames
Augapesada é un lugar da parroquia de Ames no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 135 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 65 homes e 70 mulleres.
Atleta
miniatura|[[Xavier Gómez Noya, atleta de tríatlon, logo de vencer na Copa do Mundo de Madrid de 2006]] O significado máis habitual de atleta (do grego antigo ἆθλος athlos, que significaba "competición") é o dunha persoa que posúe unha capacidade física, forza, axilidade ou resistencia superior á media e, en consecuencia, é apto para actividades físicas, especialmente para as competitivas.
En contextos máis específicos, un atleta é quen practica o atletismo, ou participa nos Xogos Olímpicos e outras manifestacións deportivas como os deportes profesionais.
Historia
miniatura|Apoxiomenos, estatua romana copia dunha grega en bronce Atleta era o nome entre os gregos que se lle daba aos homes robustos e valorosos que exercitaban o seu corpo para obter o premio en probas físicas e, tamén, aos poetas, historiadores e músicos que competían publicamente para alcanzar o premio outorgado aos vencedores nos certames. En Roma coñecíase como atletas aos loitadores e aos púxiles, xa que todos os demais tiñan nomes específicos.
En Grecia, os atletas eran de condición libre, en tanto que os romanos eran escravos ou libertos.
Estes xogos, inventados polo valor e a virtude, dexeneraron en vicio e vanidade. O oficial que presidía os exercicios chamábase agonistarco, nome derivado da voz grega agon, combate ou pelexa, polo que se chama agonística -a ciencia dos combates ou arte dos atletas e tamén gimnástica por pelexar espidos.
Preparación
miniatura|Boxeador en repouso, escultura grega, [[século -III|S. III a.C.]]
Os atletas observaban un réxime de vida particular. Nos primeiros tempos, se creemos a Plinio e a Pausanias de Lidia, non se mantiñan senón de figos secos, noces e queixo tenro. Segundo Plinio, un famoso mestre de palestra chamado Pitágoras, contemporáneo do filósofo do mesmo nome, foi o primeiro que lles permitiu o uso da carne e o primeiro atleta que a comeu chamábase Eutímenes. En tempo de Hipócrates comíana efectivamente, como se deduce do seu Epidemia. Con todo, non comían indistintamente de calquera especie de carne: a máis sólida e por conseguinte a máis propia para fornecer forza e un alimento máis nutritivo era preferida a todas as outras. O boi e o touciño condimentados con vinagre, cunha especie de pan sen lévedo moi pesado, cuberto con queixo tenro chamado coliphium, eran os seus manxares; e estas carnes eran máis ben asadas que fervidas ou guisadas, modo de alimentarse chamado por algúns autores gerophagia, isto é, nutrimento seco. Ordinariamente comían os atletas con exceso semellantes alimentos. Galeno conta que un atleta cría facer unha comida moi frugal cando non comera máis que dúas minas ou dúas libras de carne e o pan proporcionado. Milón de Crotone apenas estaba saciado con vinte minas de carne, outras tantas de pan e quince pintas de viño.
Con todo destes excesos, os antigos aplauden en xeral a súa temperanza:
miniatura|esquerda|Lanzador de xavelina, S. VI a.C. A natureza dos exercicios atléticos, a calor do clima e a estación en que se celebraban aqueles xogos obrigaban aos atletas a combater espidos. Levaban con todo unha especie de faixa chamada zona, cuxo uso cesou entre os gregos na 15ª Olimpíada, con motivo de que habéndoselle caído a un tal Orispo no medio da palestra e enredádose os seus pés con ela caeu e foi vencido.
A nudez dos atletas facilitaba o uso das uncións destinadas a comunicar a todas as partes do corpo a flexibilidade necesaria. Polo común usábase o aceite mesturado cunha determinada cantidade de cera e de pos, co que se facía unha especie de ungüento chamado ceroma, nome que algunhas veces dábase tamén ao lugar mesmo en que os atletas se untaban chamado eleothesion, alepterion e unctuarium.
Os atletas facíanse untar polos criados da palestra chamados aliptæ unctores e algunhas veces untabanse eles mesmos mutuamente. Despois de untados, cubríanse polo común os atletas co barro que había na palestra e con máis frecuencia, de area ou de po, revolvéndose nel ou ben facéndollo botar encima. Era isto un preliminar tan esencial á loita e ao pancracio, que os gregos dicían dun atleta, que levase o premio sen combater, que vencera sen po, é dicir, sen fatiga e sen pena. Despois do certame os atletas limpábanse e se unxían de novo.
Admisión
miniatura|Corredores, cerámica, século IV a.C.
Para ser admitidos aos públicos e solemnes certames, era preciso poñerse baixo a dirección dos mestres da pelestra para observar dez meses consecutivos as leis artéticas e perfeccionarse cun traballo asiduo en todos os exercicios que debían proporcionar aos vencedores o premio destinado. Estes preliminares facíanse publicamente nos ximnásticos e cando se achegaba o día en que tiñan que celebrarse os xogos olímpicos redobrábanse as fatigas dos atletas que debían combater neles. Entre os atletas non se admitían aos estranxeiros, aos escravos, nin as persoas de nacemento escuro e incerto. Os agonotetas, os atlotetas e os elanódicos estaban encargados de informarse do nacemento e costumes dos atletas. A estes manifestábanselles as condicións con que eran admitidos e logo un heraldo levantando a man para impoñer silencio ao pobo, poñíaa sobre a cabeza de cada atleta e conducíndoo polo estadio preguntaba en alta voz se algún lle acusaba dalgún delito, se era de costumes irreprensibles, se era libre, etc. Despois facíase en Olimpia xurar aos atletas:
O día dos xogos cando os atletas estaban reunidos e o heraldo proclamara os seus nomes, distribuíanse por sorteo os varios exercicios en que debían ocuparse. Na loita, no puxilato e no pancracio en que non combatían senón de dous en dous, os adversarios ou as parellas sacábanse por sorteo e cando o número era impar, o que quedaba sen antagonista chamábase efedro e reservábase para combater co vencedor. Arranxados así os atletas, animábaselles con algunha exortación dos agonotetas e dos ximnásticos. Dábase entón o sinal do ceilámen e abríase a liza. O engano, o artificio, a andrómena e a excesiva violencia estaba desterrada dos xogos: e os contraventores ás leis atléticas castigábanse severamente polos mastigóforos destinados a isto.
Os premios
miniatura|Entrega da coroa e a palma na palestra, século VI a.C.
As recompensas das penosas e terribles fatigas dos atletas eran nun principio as aclamacións con que os espectadores honraban a súa vitoria, e deseguido os premios, que variaron segundo os tempos e lugares. Nos xogos chamados  tematici ou  argiriti propoñíanse por premio diversas cousas que podían cambiarse por diñeiro e nos nomeados  stefaniti non se distribuían máis que coroas. Os primeiros dábanse, segundo Píndaro, en diversos lugares de Grecia, como en Lacedemonia, en Tebas, Argos, etc.; e parece que foron estes os máis antigos que coñecemos, como que con estes honráronse os funerais de Patroclo e de Anquises. Os premios propostos en semellantes xogos consistían en escravos, cabalos, machos, bois, vasos de bronce co seu trípode, en cuncas de prata, en vestidos e armas. Había dous ou tres premios para cada exercicio: en Homero vense cantos son os combatentes.
Os xogos nos que non se distribuía máis que coroas eran os máis famosos de Grecia. Un agonoteta distribuíaas: un heraldo poñíaas sobre a cabeza do vencedor no lugar mesmo en que combatera e algunhas veces os mesmos vencedores tomábanas do lugar en que estaban colocadas e cinguíansas coa súa propia man. Honrábase tamén aos vencedores cunha palma que levaban na man esquerda e era este un segundo premio que se daba en todos os xogos da Grecia.
Linhe
Linhe é unha cidade de Mongolia Interior, na China. A cidade conta con 186.000 habitantes (1999) e administrativamente depende da cidade de Baynnur.
Atleta
Os premios
Despois de que un atleta vencedor recibira a coroa e a palma e que se achaba revestido cunha roupa cuberta de flores, era conducido por un heraldo por todo o estadio e proclamábase en alta voz o seu nome e a súa patria no medio dos aplausos dos espectadores, os cales se esmeraban en  vitorealo e en facerlle agasallos.
A cerimonia do triunfo enético terminaba sempre con banquetes. Eran estes de dúas especies:
O primeiro e principal coidado dos atletas despois da vitoria era de dar grazas aos deuses e cumprir os votos feitos aos mesmos para obtela, consagrando nos seus templos estatuas, escudos e outras ofrendas de valor.
Privilexios
miniatura|Escena de loita, cerámica de 470 a. C.
Gozaban os atletas vencedores de grandes privilexios:
O primeiro exemplo destes abusos foi o de Filipo Crotoniato, vencedor nos xogos olímpicos, o cal era o home máis fermoso e ben formado do seu tempo. Os egestianos eleváronlle despois da súa morte, segundo o testemuño de Heródoto, un soberbio monumento e fixéronlle sacrificios como a un heroe. O segundo exemplo foi o de Eutimio de Locrion, atleta soado no puxilato, o cal recibiu en vida as honras divinas por orde do oráculo. O terceiro é o de Teagenes, adorado despois da súa morte polos tasios os seus compatriotas e por outros pobos gregos e bárbaros.
Non eran soamente os homes adultos os que entraban na liza: na 37ª Olimpíada establecéronse en Olimpia varios premios para mozos nas probas de carreira e loita.
Nestes Xogos estaba prohibida a asistencia de mulleres. Calipatua, nai de Posidonio, que se coroou campión varias veces, querendo dirixir ela mesma ao seu fillo, disfrazouse de mestre. O mozo gañou a competición e a nai, arrebatada de gozo, saltou a barreira e tirándose ao pescozo do seu fillo deu a coñecer o seu sexo. Os xuíces desculparon un exceso do amor maternal e perdoárona; pero dispuxeron que de alí en diante os mestres dos atletas debían presentarse enteiramente espidos, o mesmo que estes, segundo di Pausanias.
Attón de Spoleto
Attón ou Hattón foi duque de Spoleto desde 653 ata 663, sucedendo a Teodelapo.
Non se sabe nada do seu goberno agás que foi substituído por Transamundo I, conde de Capua.
Fèlix Castan
Fèlix Castan, nado en Òlt en 1920 e finado o 22 de xaneiro de 2001, foi un escritor occitano en linguas occitana e francesa.
Traxectoria
Ao tempo que estudaba letras no Liceo Louis le Grand traballaba como obreiro agrícola, foi tamén mestre de escola e profesor de instituto, como militnante occitanista foi organizador do Festival de Montalban, da Mòstra del Larzac, do Centre internacional de Sintèsi del Barròc, redactor da revista Oc (1948-1954).
ESPedición. O poder dunha montaña
'eSPedición. O poder dunha montaña' (en e(SP)edizioa. Mendi ororen pisua) é unha novela do escritor Juanra Madariaga publicada orixinalmente en lingua éuscara no ano 2015. É unha obra do xénero da literatura de montaña que conta a travesía para escalar o cumio do Shisha Pangma, no Tíbet.
Foi traducido ó galego por Isaac Xubín e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2017.
Alió
Alió é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Alt Camp.
Eulalia de Prada
Eulalia de Prada Canelas, nada no barrio de Chamberí (Madrid) o 13 de marzo de 1908 e finada en Vigo o 31 de xaneiro de 1989, foi unha funcionaria exiliada española.
Traxectoria
Foi a primeira muller funcionaría dun ministerio en España, pois traballou no Ministerio de Agricultura e Fomento entre 1936 e 1939. Represaliada polo franquismo, exiliouse na Arxentina ao finalizar a guerra civil. Militou no Partido Comunista de España. En Buenos Aires converteuse nunha empresaria téxtil e impulsou actividades culturais. En 1951 coñeceu a Laxeiro, acabado de chegar a Buenos Aires, de quen non se separou. Regresaron a España en 1970, instalándose en Madrid. Visitaban Vigo, cidade na que se instalaron cando se agravou a súa enfermidade.
Castelo, Ames, Ames
Castelo é un lugar da parroquia de Ames no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 193 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 98 homes e 95 mulleres.
Afitti
Os afitti son un grupo étnico de Shamal Kurdufan, en Sudan. Viven nas Montañas de Nuba e son menos de 10 000. A maioría dos membros deste grupos son musulmáns. Falan afitti, unha lingua nilo-sahariana relacionada co nyimang.
Il Decameron (filme)
Argumento
No primeiro episodio Andreuccio de Perugia é enganado por un home, acabando nun mar de feces. No segundo un mozo é convencido por un grupo de monxas para que manteña relacións sexuais con elas. No terceiro, Peronella está co seu amante cando chega o seu marido.
No seguinte un comerciante dedicado ao pecado é castigado por Deus cunha grave enfermidade. Noutro episodio, dous amantes organízanse para enganar aos seus pais. En Sicilia, unha rapaza namórase de Lorenzo, empregado dos seus irmáns, que conspiran para asasinalo.
Máis adiante, un médico convence a un home de que o pode converter en cabalo. No último episodio, dous homes de Nápoles deciden que o primeiro que morra contará ao outro sobre o Paraíso ou o Inferno.
No final da historia, o pintor Giotto completou un fresco no que aparecen os sucesivos episodios.
Tralas luces
Tralas luces é unha longametraxe galega producida en 2011 con dirección de Sandra Sánchez. É un documental e estreouse en Galicia o 30 de setembro de 2011.
Sinopse
Tralas luces é a historia dunha viaxe. A viaxe de Lourdes, unha feirante que percorre na súa caravana as estradas do norte de España xunto coa súa familia e coa súa pista de coches de choque ás costas.
Hai anos, a pista era o seu gran soño. Fundou unha familia e meteuse en gastos, pero os soños teñen vida propia. Lourdes afoga nas súas esperanzas e ninguén parece decatarse.
A través de estradas, pobos e aldeas, descubriremos un mundo en perigo de extinción, unha vida itinerante e, sobre todo, unha gran historia de amor e de perda.
A película, en palabras da autora
A película naceu co obxectivo de facer un retrato colectivo dunha forma de vida nómade, o dos feirantes ambulantes. Porén, a idea inicial foise transformando, centrándose a rodaxe na vida dunha familia, especialmente da matriarca.
A rodaxe durou 9 meses, nos que se conseguiron 200 horas de gravación.
Rutland
Rutland é un condado do Reino Unido, situado no centro-leste de Inglaterra. Ocupa unha área de 382 km², polo tanto é o condado máis cativo do país. A súa poboación estimada en 2010 era de 37.400 habitantes. A sede do goberno está na vila de Oakham. Rutland limita con Leicestershire, Lincolnshire, Cambridgeshire e Northamptonshire.
Tralas luces
Premios
Nos Premios Mestre Mateo 2011, o filme acadou os seguintes premios:
Transamundo I
Transamundo I ou Trasimundo I foi conde de Capua e despois Duque de Spoleto entre 663 e 703. Foi fiel seguidor de Grimoaldo I de Benevento.
Traxectoria
Transamundo axudou a Grimoaldo a usurpar o reino dos longobardos. A cambio, Grimoaldo deulle á súa filla en matrimonio e concedeulle o ducado de Spoleto tras a morte de Attón. Transamundo gobernou xunto co seu irmán Wachilapo. Sucedeuno o seu fillo Faroaldo II tras un reinado de corenta anos.
Faroaldo II
Faroaldo II (escrito tamén Farualdo) foi duque de Spoleto desde 703, cando sucedeu ao seu pai Trasimundo I.
Traxectoria
Faroaldo atacou e tomou Classis, o porto de Rávena, pero foi obrigado a devolvelo polo rei Liutprando.
En 724, o fillo de Faroaldo Transamundo II rebelouse contra el e mandouno a un mosteiro.
Gran Premio de España de 1975
O Gran Premio de España de 1975 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada no circuíto de Montjuïc o 27 de abril de 1975, lembrado como un dos máis polémicos e tráxicos na historia do deporte, logo da a morte de cinco espectadores que foron afectados polo accidente do Hill GH1 de Rolf Stommelen. Tamén foi a carreira na que Lella Lombardi converteuse na primeira e única muller en anotar puntos para o Campionato do Mundo.
Foi o 21º Gran Premio de España, xa que a carreira celebrouse por primeira vez en 1913. Foi o cuarto e último Gran Premio que se celebrou no circuíto urbano de Montjuïc. A carreira foi acurtada a 29 das súas 75 voltas programadas, unha distancia da carreira de 109 quilómetros. A carreira foi gañada polo piloto alemán Jochen Mass que pilotaba un McLaren M23. Sería a única vitoria na fórmula un da súa carreira. Mass tiña só un segundos de vantaxe sobre o Lotus 72E do piloto belga Jacky Ickx cando a carreira foi suspendida. O piloto arxentino Carlos Reutemann foi declarado terceiro no seu Brabham BT44B, unha volta detrás dos líderes da carreira logo dunha sanción a Jean-Pierre Jarier.
Eutimia
A eutimia é o estado de ánimo normal, descrito como o punto de equilibrio entre os dous polos da alegría e a tristura. As alteracións cara a un ou outro extremo denomínanse distimias.
Gran Premio de España de 1975
Resumo
Desde o principio, os pilotos membros da Asociación de Pilotos de Grandes Premios estaban furiosos porque as barreiras non estaban unidas entre si correctamente. Deste xeito, declaráronse en folga. A maioría dos pilotos máis importantes deste deporte negaronse a tomar parte nos adestramentos. Jacky Ickx non era membro da GPDA, e foi un dos poucos pilotos que fixeron as prácticas.
Eutimia
Tamén se emprega eutimia para referirse ao estado neutro (ausencia dun ciclo depresivo ou maníaco) que, con frecuencia variábel, experimentan algunhas persoas con desorde bipolar.
Gran Premio de España de 1975
Resumo
O persoal de pista traballou durante a noite para arranxar as barreiras, e para asegurarse de que todo ía estar listo a tempo para a cualificación do sábado, algúns equipos enviaron mecánicos para axudar. Os pilotos, con todo, aínda non estaban convencidos, pero os organizadores da carreira ameazaron con accións legais se non a participaban na carreira. Isto, e os rumores de que a Garda Civil apoderaríase dos coches que estaban no paddock, que estaba no Estadio de Montjuïc, obrigou aos pilotos a levantar a folga.
O Campión do Mundo Emerson Fittipaldi, con todo, aínda estaba furioso. Fíxoo o mínimo de tres voltas, pero a un ritmo moi lento, e logo detivose nos boxes. Á mañá seguinte, Fittipaldi, anunciou que non competiría, e volveu á súa casa. Tamén durante a mañá do día da carreira, Ken Tyrrell saíu ao circuíto coa súa chave de porcas para asegurarse de que os obstáculos estaban da maneira correcta.
Os dous Ferrari o de Niki Lauda ('pole') e Clay Regazzoni clasificaronse na primeira fila, pero a ledicia non duraría moito tempo. Na saída, o March de Vittorio Brambilla enganchouse co Parnelli de Mario Andretti. O coche de Andretti golpeou a parte traseira do de Lauda, e este bateu contra Regazzoni. Lauda quedou fóra de inmediato, mentres que Regazzoni levou o seu coche ao garaxe, onde fixeron as reparacións, e Regazzoni volveu á carreira. Patrick Depailler tamén retirouse na primeira volta, debido a danos na suspensión, e Wilson Fittipaldi e Arturo Merzario retiráronse en sinal de protesta.
Logo da tolemia da primeira curva, James Hunt quedou como líder. Sorprendentemente, Andretti logrou seguir adiante, e púxose segundo. John Watson estaba en terceiro lugar, Rolf Stommelen cuarto, quinto Brambilla, e Carlos Pace sexto.
Na cuarta volta, o motor do Tyrrell de Jody Scheckter reventou, e provocou unha vertedura de aceite no circuíto que provocou que Alan Jones e Marcos Donohue estrelásense. Tres voltas máis tarde, Hunt tamén patinou no aceite e estrelouse. Os tres primeiros eran Andretti, Watson, e Stommelen. O coche de Watson sufria vibracións e retirouse. A suspensión traseira de Andretti durou só sete voltas máis antes de que fallase, o que lle causou un accidente indo líder. Jean-Pierre Jarier e Brambilla detíveronse a cambiar pneumáticos, mentres que Tom Pryce e Tony Brise engancharonse. Stommelen atopouse no primeiro posto, seguido por Pace, Ronnie Peterson, Jochen Mass, e Ickx. Na volta 24, Peterson abandonou despois de engancharse con François Migault ao tratar de dobrar ao francés.
A carreira continuou por outras catro voltas, durante a cal Mass pasou a Ickx. Na volta 29, a carreira detívose con Mass gañador, segundo Ickx, e Jean-Pierre Jarier cruzou a meta en terceira posición. Carlos Reutemann terminou cuarto por diante de Brambilla e Lella Lombardi sexto. Coa carreira cancelada antes de que chegara a metade da distancia, só outorgaronse a metade dos puntos. Logo da carreira os comisarios atoparon que Jarier adiantara nunha porción da pista con bandeira amarela. Jarier recibiu unha penalización de sesenta segundos o que relegouno á cuarta posición.
Gaivota rosada
miniatura|260px|Adulto en inverno. miniatura|260px|Rhodostethia rosea en [[Manitoba, Canadá.]] A gaivota rosada, Rhodostethia rosea, é unha especie de ave da orde dos caradriformes, suborde dos laros e familia dos láridos, a única integrante do xénero Rhodostethia.
Esta ave distribúese polas rexiónes árticas de América do Norte e Asia. Serguéi Aleksándrovich Buturlín descubriu a súa área de reprodución por primeira vez en 1905 cerca da aldea de Pokhodsk, no noroeste de Iakutia, mentres visitaba a zona como xuíz.
Xénero
O xénero foi descrito en 1842 polo naturalista e ornitólogo escocés William MacGillivray.
Especie
A especie describiuna o mesmo autor dous anos máis tarde, baixo o nome de Larus rosea, nun traballo publicado en Memoirs of the Wernerian Natural History Society.
Xénero
O nome do xénero, Rhodostethia, deriva das voces do grego antigo ῥόδον rhodon, "rosa", e στήθος stḗthos, "peito".
Especie
O epíteto específico, rosea, é o nominativo feminino singular do adxectivo do latín clásico roseus, -a, -um, "de cor rosa".
Sinónimos
Ademais de polo nome actual, a especie coñeceuse cos nomes de:
Características
Esta pequena ave é similar en tamaño e nalgunhas características da súa plumaxe a Hydrocoloeus minutus, a gaivota pequena. É un pouco máis grande ca ela e coas ás máis longas e aguzadas que nesa especie, e a cola en forma de cuña. As súas patas son vermellas. Os adultos en verán son de cor gris pálida polas partes superiores, e branca polas inferiores, cun rubor rosado no peito e un anel negro no pescozo. En inverno, as coloracións do peito e o pescozo pérdense, aparecendo unha pequena media lúa escura detrás do ollo. O peteiro é negro.
Os individuos xoves parécense aos adultos en inverno, pero teñen un patrón cunha W escura nas ás, visíbel en voo, como nas gaivotas pequenas inmaturas. Os xuvenís tardan dous anos en acadaren a plumaxe completa dos adultos.
Distribución e hábitat
Esta especie cría no verán no alto Ártico, en tundras con xuncos, matas de herbas, salgueiros ananos, arbustos, liques e lagoas, no extremo norte de América do Norte e o nordeste de Siberia.
Migra só a curtas distancias cara ao sur en outono, e a maioría da poboación pasa o inverno en latitudes ao norte do bordo do xeo, no norte dos mares de Bering e de Okhotsk, aínda que algunhas aves poden chegar a zonas máis temperadas, como o noroeste de Europa; en febreiro de 2016 foron vistas en Cornualla e Irlanda. En América do Norte, unha destas gaviotas viuse tan ao sur como no lago Salton, en California, aínda que os avistamentos neste extremo sur son extremadamente raros.
Así a todo, hai rexistros na península Ibérica e outros países mediterráneos e mesmo máis ao sur aínda. En abril de 1994 viuse un espécime no estuario do Bidasoa e en Zumaia, e outro en 2009 en Alcázar de San Juan e, en 2014, foi fotografado en Pontevedra outro individuo. Houbo tamén avistamentos en Francia e en Italia (Sardeña, Campania) nas illas da Macaronesia e en Marrocos.
Alimentación
En verán, a especie é principalmente insectívora. A súa dieta inclúe dípteros e coleópteros. Na época da migración e en inverno a súa alimentación consiste en pequenos peixes e invertebrados mariños que viven na superficie (incluídos o plancto, crustáceos, moluscos e vermes priapúlidos).
Reprodución
Rhodostethia rosea reprodúcese en pequenas colonias case invisíbeis en tundras e estuarios pantanosos do Ártico, a miúdo aniñando canda outras aves mariñas como os carráns árticos, cunha distancia media entre niños veciños de 43 m. As femias poñen de dous a tres ovos nun niño escavado no solo tapizado con algas, herbas secas ou musgos, adoito nunha illa nun pequeno lago. Os ovos son de cor verde oliva con pequenñas manchas de cor parda avermellada. A incubación leva unhas tres semanas, e os poliños permanece nel outras tres semanas. Non todas as parellas crían con éxito os seus pitos, xa que os depredadores e o mal tempo adoitan faceren estragos.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) tendo en conta que esta especie ten unha área de distribución moi grande e que, polo tanto, non se achega aos limiares de vulnerábel baixo o criterio do tamaño de rango, e aínda que non se coñece a tendencia poboacional, pero non se cre que a poboación estea diminuíndo o suficientemente rápido como para aproximarse aos limiares baixo o criterio de tendencia poboacional, e aínda que o tamaño da súa poboación pode que sexa de moderadamente pequeno a grande, non se cre que se achegue aos limiares de vulnerábel, polo que avalía o status da especie como LC (pouco prreocupante).
Françoise Hardy
Françoise Madeleine Hardy nada en París, o 17 de xaneiro de 1944, é unha popular cantante, e modelo francesa. Foi a primeira cantante pop francesa famosa e é unha das cantantes francófonas máis coñecidas.
Graptólito
miniatura|dereita|Graptólito de Tetragraptus fruticosus
Françoise Hardy
Primeiros anos
Delicada intérprete de suave voz e dotada compositora de inclinación sentimental, sofisticada e melancólica, Françoise Hardy é a gran diva na historia do pop francés. Nada en París o 17 de xaneiro de 1944, Françoise Madeleine Hardy viviu unha infancia solitaria marcada pola súa extrema timidez e unha estrita educación nun internado relixioso da Bruyère.
Unha saída para a súa vida monótona era a música da radio, escoitaba con devoción aos grandes nomes da chanson francesa. Pouco a pouco foron medrando as súas influencias, que residían principalmente na canción pop tradicional gala, o music-hall, o rock and roll, o jazz e o folk.
Graptólito
As colonias de graptólitos, denominadas rhabdosome, constitúense a partir dun individuo inicial que se denomina sicula. Un estolón quitinizado constitúe o eixo central da colonia, que posúe un número variable de ponlas ou éstipes. O estolón comporta unha serie de thecas, que é onde vivían os individuos que compuñan a colonia.
Françoise Hardy
Primeiros recoñecentos
Cando lle regalaron na súa adolescencia a súa primeira guitarra todo cambiou para Françoise. A partir de entón expresou o seu estado emocional mediante a música, pero para iso tería que recibir unha instrución previa en canto. Nada mellor que acudir ao Petit Conservatoire de Mireille Hartuch.
Aos seus pais non lles desgustaba a inclinación da súa filla cara a música, sempre que non descoidase os seus estudos, así que comezou a estudar Ciencias Políticas na Sorbona, posteriormente abandonou esta carreira para estudar Literatura.
Alquimia
Historia e características
A alquimia occidental estivo sempre estreitamente relacionada co hermetismo, un sistema filosófico e espiritual que ten as súas raíces en Hermes Trimexisto, unha deidade sincrética grecoexipcia e lendario alquimista. Estas dúas disciplinas influenciaron o nacemento do rosacrucismo, un importante movemento esotérico do século XVII. No século XIX, mentres a alquimia dominante evolucionaba cara a moderna química, os seus aspectos místicos e herméticos convertéronse no centro de interese dunha moderna alquimia espiritual, na que as manipulacións materiais eran consideradas meros símbolos de transformacións espirituais.
Os alquimistas non seguían o que hoxe se coñece como método científico e gran parte do «coñecemento» que produciron foi posteriormente achado banal, limitado, erróneo ou sen sentido. Actualmente, a disciplina é de interese principalmente para os historiadores da ciencia e a filosofía, así como polos seus aspectos místicos, esotéricos e artísticos. No entanto, a alquimia foi unha das principais precursoras das ciencias modernas, e debemos aos antigos alquimistas o descubrimento de moitas substancias e procesos que son alicerces fundamentais das actuais industrias química e metalúrxica.
Françoise Hardy
Primeiros recoñecentos
En 1962 gravou en Vogue Records o seu primeiro sinxelo, “Tous les garçons et les filles”, escrito por Françoise e Roger Samyn, que se converteu nun enorme éxito europeo, adquirindo a artista un papel na canción francesa, xunto a outras coma Sylvie Vartan ou France Gall. A noite do 30 de outubro de 1962, na única canle de TV, en branco e negro, e ante un gran número de espectadores que esperaban os resultados da votación para a elección do presidente da República, nun intermedio musical apareceu Françoise Hardy interpretando Tous les garçons et les filles. Ao día seguinte soaba en todas as canles de radio. Coa compañía discográfica Vogue editou o seu primeiro disco. A finais do ano xa venderan 500.000 exemplares. Paris Match publicou a súa fotografía na portada o 5 de xaneiro de 1963, consagrándose como novo ídolo da canción.
Nova estrela da canción
A personalidade de Françoise cambiou radicalmente cando coñeceu ao fotógrafo Jean-Marie Périer que fixo unha reportaxe sobre ela para a revista Salut les Copains, mantendo unha relación amorosa con este fotógrafo ata 1967. Este modelouna ao seu gusto e Hardy gañou en seguridade persoal. A súa faciana fíxose famosa en todo o mundo, sendo a principal protagonista dos seus discos ao compoñer case todas as súas interpretacións e achegar ideas na produción e nos arranxos. Despois de Jean-Marie Périer, relacionouse sentimentalmente en 1967 co cantautor e actor francés Jacques Dutronc.
Cantante coñecida, o director cinematográfico Claude Lelouch realizou un scopitone (videoclip) da canción. En 1963 representou a Mónaco no Festival de Eurovisión coa canción L'amour s'en va. A Metro-Goldwyn-Mayer invitouna o 21 de decembro de 1966 a ir á primeira proxección da película Château en Suède en Nova York con Yves Montand, como protagonista francés do filme. Nese momento a Warner, tras chegar a un acordo con Vogue, difundiu os seus discos no mercado estadounidense.
En 1967 rompeu con Jean-Marie Périer e cantou Ma jeunesse fout le camp, unha canción de Guy Bontempelli, outro dos seus grandes éxitos, como os dos anos seguintes Des ronds dans l'eau e Comment te dire adieu, esta última coa letra de Serge Gainsbourg.
Françoise Hardy foi modelo fotográfica para o modista Paco Rabanne.
En 1981 casou con Jacques Dutronc, cantautor e actor cinematográfico francés.
No ano 2000 publicou Clair obscur, con 12 temas. Participou na letra da maioría deles, e xunto a ela artistas como Benjamin Biolay, Jacno e Thierry Stremler. En canto á música, varios temas levan a firma do seu fillo Thomas Dutronc, un guitarrista que soubo facerse un nome na música francesa, entre as figuras da súa nai e do seu pai, Jacques Dutronc. Con este disco, Françoise Hardy volveu aos temas e á emotividade das súas cancións dos anos 70, aínda que os seus autores non teñen o talento de Michel Berger, quen lle escribiu algunhas das mellores cancións da súa carreira, naquel tempo, sobre todo Message personel.
Aquela canción parece ser o obxectivo e a referencia do disco publicado en 2004 con novas cancións, despois da compilación publicada pouco antes. Este novo disco converteuse nun grande éxito en Francia e exportouse a numerosos países como a Arxentina. Grazas a el gañou o premio á Mellor Intérprete Feminina nas Vitorias da Música 2005, que se realizaron a comezos dese ano.
Filmografía
Papeis de ficción :
Participacións como personalidade da canción:
Homenaxes
O cantante Bob Dylan menciónaa nun dos seus poemas, For Françoise Hardy at the Sena’s Edge… na contraportada do seu álbum Another Side Of Bob Dylan (Columbia Récords, agosto de 1964).
Jacques Prévert escribiu o poema, Unha planta verde, para o programa da súa segunda pasaxe ao Olympia en outubro 1965.
Guy Peellaert inspirouse en Françoise Hardy para crear unha heroína da banda deseñada Psychédélique, en 1968. Gallien Guibert realizou en 2001 un debuxo animado piloto, previsión dunha serie televisada, pero o proxecto non tivo continuación.
Ivan Brunetti realizou unha breve biografía da cantante nunha banda deseñada. Titulada Françoise Hardy, figura na cuarta selección das obras deste debuxante, reunidas baixo o título Schizo. O último tomo foi publicado por Fantagraphics en decembro de 2005.
Bill Pritchard, Dave Levenbach, Renaud Detressan, o grupo estadounidense Shawn Lee’s Ping Pong ou Sharleen Spiteri cantaron cancións inspiradas por Hardy.
Flávia de Oliveira
Flávia de Oliveira, nada en Londrina o 17 de xullo de 1983, é unha modelo brasileira. Participou nos desfiles de Victoria's Secret 2006, 2007, 2008, 2010 e 2011. Traballou con Dior, Valentino, Missoni, Elie Saab e Chanel. Tamén foi a imaxe de campañas publicitarias de Blumarine, Dolce & Gabbana, Michael Kors, Pomellato e Salvatore Ferragamo.
Ramón Salgado
Co nome de Ramón Salgado podemos referirnos a:
Lincolnshire
Lincolnshire é un condado do Reino Unido, situado no leste de Inglaterra. Ocupa unha área de 6.959 km², polo tanto é o segundo condado máis grande do país. A súa poboación estimada en 2010 era de 1,021.600 habitantes. A sede do goberno está na vila de Lincoln, a máis poboada do condado, e da cal recibe o seu nome. Lincolnshire limita con Norfolk, Cambridgeshire, Rutland, Leicestershire, Nottinghamshire, South Yorkshire, East Yorkshire e Northamptonshire.