cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Breitkopf & Härtel
Da expansión á segunda guerra mundial
miniatura|Edición de [[1926 na que se poden ver as catro cidades nas que estaba presente a editorial.]] O crecemento da empresa alemá levouna a abrir varias filiais noutras cidades do mundo a partir de 1883 coa fundación da filial de Bruxelas, á que lle seguiron as de Londres en 1890 e Nova York e 1891, converténdose na principal empresa da industria da publicación de partituras. Ao mesmo tempo, a editorial continúa a apoiar e acoller a novas promesas da composición de países de fala non alemá coma o italiano Ferruccio Busoni ou o finlandés Jean Sibelius.
Nos primeiros anos do século XX Breitkopf & Härtel publicou unha serie de edicións conmemorativas, como as adicadas á música alemá. Posteriormente, entre 1926 e 1927, a editorial lanzou unha edición completa de Brahms en 26 volumes realizada por Hans Gál e Eusebius Mandyczewski e editada pola Gesellschaft der Musikfreunde en Viena.
Co inicio da segunda guerra mundial, os bombardeos aliados sobre Alemaña provocaron a destrución de todos os edificios da editorial en Leipzig en 1943, aínda que en 1992 comezou a súa reconstrución.
Traslado a Wiesbaden
En 1945, co final da Guerra, a actividade editorial de Breitkopf & Härtel trasladouse á cidade de Wiesbaden. Ao pouco tempo do traslado, a casa central que a empresa tiña en Leipzig foi expropiada.
A editorial continuou a difundir a obra dalgúns dos compositores máis destacados coa publicación en 1960 dunha edición completa de Max Reger en 35 volumes e 3 volumes complementarios en colaboración co Max-Reger-Institut. Amais, Breitkopf & Härtel ampliou o seu catálogo de música contemporánea ao adquirir obras da Editorial Grieg, Colonia (Helmut Lachenmann, Nicolaus A. Huber, York Höller), a partir de 1980, que foi ampliada nos seguintes anos con obras de Adriana Hölszky, Hanspeter Kyburz, Hans Zender, e outros moitos compositores novos.
O crecemento da editorial fixo necesaria a ampliación das oficinas de distribución e almacenamento de Taunusstein, así como o traslado dos departamentos de alugueiro de materiais á mesma cidade en 1984, o mesmo ano que fundou unha nova filial en París. Uns anos despois, en 1991, a empresa recuperou a súa casa central de Leipzig, pasando a denominarse "Breitkopf & Härtel - Wiesbaden, Leipzig, París", e concentrando os seus esforzos en renovar e modernizar o edificio derruído da editorial na rúa Nuremberg de Leipzig.
O catálogo da editorial seguiu aumentando en 1992 co traspaso de Deutschen Verlags für Musik (DVfM), facéndose con numerosas obras de compositores como Gesualdo, Mendelssohn, Hanns Eisler, Siegfried Matthus, Udo Zimmermann, así como numerosos métodos instrumentais que pertencían á editorial fundada en Leipzig en 1954. En 1997 comezou a "Leipziger Ausgabe der Werke von Felix Mendelssohn Bartholdy", publicada pola Academia Saxoa das Ciencias en Leipzig baixo a dirección de edición de Christian Martin Schmidt (Berlín), e ao ano seguinte comezaba a edición completa de obras de Sibelius ("Jean Sibelius Works") publicada pola Biblioteca da Universidade de Helsinqui e da Sibelius-Seura de Finlandia baixo a dirección de Fabian Dahlström (Turku), e a partir de 2000 Glenda Dawn Goss (Helsinqui).
Novo milenio
miniatura|esquerda|Dende o cambio de século, Breitkopf & Härtel ten colaborado con outras editoriais musicais como G. Henle Verlag. Breitkopf & Härtel continuou a ampliar o seu catálogo coa adquisición de novas editoriais como Musica Rara (Montreux, Francia) no ano 2000 ou Nepomuk Musik Verlag (Basilea, Suíza) en 2011. Ademais no ano 2000 a editorial entrou en internet, e en 2002 comezou a "Hanns Eisler Gesamtausgabe" (HEGA) como continuación da publicación "Eisler: Gesammelte Werke" (EGW). Amais fíxose cos materiais de orquestra segundo as novas edicións completas de Beethoven e Brahms (G. Henle Verlag, Múnic) en 2003, e a partir de 2006 coproduciu con Henle outras edicións, e adquiriu os materiais de orquestra da "Eulenburg Orchestral Series" (EOS) pertencentes a Schott Music.
En 2001, a editorial comezou a serie "Breitkopf PÄDAGOGIK", publicando numerosos libros de práctica musical e métodos de ensinanza que teñen recibido galardóns como o "Deutschen Musikeditionspreis", e que presentan algunhas das técnicas máis innovadoras da investigación da pedagoxía musical.
Logotipo
miniatura|Escudo do Goldener Bär de Leipzig. O logotipo de Breitkopf & Härtel representa a un oso sostendo un escudo. A imaxe actual da marca vén da antiga pousada de Leipzig, o Goldener Bär (traducido ao galego como "O oso de Dourado"), que Bernhard Christoph Breitkopf adquiriu ao pouco de fundar a editorial e que estaba representada por un oso suxeitando un escudo co nome da pousada. O emblema co oso non sempre foi empregado, e o deseño non sempre foi o mesmo, variando entre as edicións co nome da compañía ás que inclúen unha versión esquematizada que é a imaxe actual da compañía ou as representacións máis clásicas como a edición de Beethoven e Brahms de 2003 coproducida con G. Henle Verlag. Tamén en 2005 e editorial creou un novo deseño de portada para a serie "Breitkopf Urtext" (empregado por primeira vez na nova edición de Klaus Döge do Stabat Mater de Dvořák) que non inclúe o logotipo.
Breitkopf & Härtel e Bach
A primeira publicación musical de Breitkopf & Härtel foi o Schemellis Gesangbuch (1736), que contiña varios corais de Bach e que foi publicado aínda en vida do compositor de Eisenach, cando Gottfried Christoph Härtel aínda non entrara na editorial. A relación da editorial con Bach continuou, difundindo a súa obra grazas á publicación en 1850 da integral da súa obra.
En 1908, a biografía de Bach do xove organista alsaciano Albert Schweitzer subliñou a relación da editorial con Bach. O libro de Schweitzer, que representou a última investigación dunha nova xeración de estudosos, segue a ser unha obra importante para a musicoloxía e a práctica musical. O propio autor mantivo unha estreita relación coa editorial, que se pon de manifesto na carta manuscrita que en abril de 1960 enviou a Breitkopf & Härtel para agradecerlle a felicitación polo seu 85 aniversario e na que di:
Catálogo
O catálogo de Breitkopf & Härtel conta actualmente cuns 1.000 compositores, unhas 8.000 obras e 15.000 edicións ou libros sobre música, tendo editado a integral da obra de varios compositores como J. S. Bach. Breitkopf parece empregar os números de placa de xeito cronolóxico.
Destaca o traballo da editorial a prol da difusión da música contemporánea, tendo publicado dende os seus inicios partituras de compositores no seu tempo. Actualmente están no catálogo de música contemporánea de Breitkopf & Härtel compositores como Jörg Birkenkötter, Theo Brandmüller, Manuel Hidalgo, Adriana Hölszky, Nicolaus A. Huber, Márton Illés, Hanspeter Kyburz, Helmut Lachenmann, Siegfried Matthus, Misato Mochizuki, Isabel Mundry, Michael Obst, José María Sánchez Verdú, Steffen Schleiermacher, Cornelius Schwehr, Martin Smolka, Siegfried Thiele, Hans Zender ou Udo Zimmermann entre outros.
Bion 5
Bion 5, tamén coñecido como Kosmos 1129, foi un satélite artificial non tripulado da Unión Soviética pertencente á serie de satélites Bion para investigacións biolóxicas. Foi lanzado o 25 de setembro de 1979 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Bion 5 foi o quinto satélite da serie de satélites Bion. Foi lanzado nunha órbita inicial de 226 km de perixeo, 406 km de apoxeo e 62,8 graos de inclinación orbital, cun período de 90,5 minutos.
Bion 5 levaba a bordo experimentos preparados por científicos de nove países. Entre os experimentos incluíase o primeiro intento de reprodución de mamíferos no espazo, que non tivo éxito.
A cápsula regresou o 14 de outubro de 1979, tras 18,5 días de voo.
Hair
Hair (do inglés pelo ou cabelo) pode referirse a:
Artesa de Lleida
Artesa de Lleida é un concello español da provincia de Lleida, en Cataluña. Situado ao sueste da capital provincial, pertence á comarca do Segrià.
Demografía
O municipio ten 24,06 km² de extensión, sendo Artesa de Lleida o único núcleo de poboación agrupada do termo municipal. Algunhas das partidas do concello son Montlleu, el Saldà, Castelló, la Serra, Pla de les Moles, Els Colomers e les Fonts.
Economía
Agricultura de regadío. Agricultura bovina, ovina e porcina.
Ricardo Boán
miniatura|Edificio na rúa de San Nicolao da Coruña, de Ricardo Boán. Ricardo Boán Callejas, nado na Habana o 6 de xuño de 1879 e finado na Coruña o 12 de outubro de 1914, foi un arquitecto de orixe cubana.
Traxectoria
Boán naceu na Habana, fillo do capitán de cabalería Ricardo Boán, natural de Guantánamo, e de María Dolores Callejas Becerra, da Habana. A familia tivo que trasladarse a Madrid en 1884 por mor da guerra de independencia cubana. Nesa cidade estudou arquitectura, licenciándose en 1905.
Trasladouse á Coruña, onde foi o introdutor xunto con Antonio López Hernández do modernismo na cidade a partir de 1906. O 7 de decembro de 1906 foi nomeado arquitecto municipal interino de Lugo, posto que ocupou ata o 25 de xuño de 1907.
Songs to Fan the Flames of Discontent
Songs to Fan the Flames of Discontent é o segundo álbum da banda sueca de hardcore punk Refused, editado o 7 de xuño de 1996 a través do selo Burning Heart Records. Unha versión remasterizada do disco publicouse en 2004. As técnicas, motivos e ideas musicais atopadas neste traballo na súa forma rudimentaria desenvolveron cara o que pode escoitarse no seguinte álbum da banda, The Shape of Punk to Come. O nome do disco está collido dun texto e un libro de cancións feitos por Joe Hill, activista do sindicato Industrial Workers of the World, en 1909.
Ricardo Boán
Obras
Entre as súas obras destacan os edificios da rúa de San Nicolao 11-13 e da rúa da Barreira 23-25 e a Casa Solla, en Santo André 100.
Bernhard von Bülow
Bernhard Heinrich Karl Martin von Bülow, nobre e político, foi chanceler da Alemaña entre 1900 e 1909.
Bourges
Bourges é unha cidade francesa, capital do departamento de Cher na rexión Centro.
Grace Kelly
miniatura|dereita|240px|Grace Kelly en outubro de 1956. Grace Patricia Kelly, nada en Filadelfia (Pensilvania) o 12 de novembro de 1929 e finada en Mónaco o 14 de setembro de 1982, foi unha das máis importantes actrices de Hollywood da década de 1950, musa do director Alfred Hitchcock e esposa do príncipe Rainiero III de Mónaco.
Traxectoria
Naceu nunha familia católica de orixe irlandesa. Aínda que a súa familia se opuxo a que fose actriz chegou a cumprir o soño que albergaba dende que era cativa. Foi a Nova York onde traballou de modelo e estudou interpretación na Academia Nacional de Arte Dramática.
Discanto
90px|miniatura|Clave de soprano. Discanto ou discantus pode referirse a varios conceptos en música, dependendo do período histórico de que se trate; etimoloxicamente, a palabra significa unha voz (cantus) por riba ou á parte doutras.
Grace Kelly
Traxectoria
En 1949 conseguiu o seu primeiro papel na zona de teatros máis prestixiosa de Nova York. Traballou na televisión, pero decidiu marchar aos Ánxeles e probar sorte no cine. En 1951, aos 22 anos realizou a súa primeira película chamada Fourteen Hours cun papel secundario. A súa elegancia e delicada beleza chamaron a atención en Hollywood, de maneira que nos anos seguintes ofrecéuselle un papel principal no wéstern High Noon, xunto a outra celebridade, Gary Cooper.
Discanto
Un discanto é unha técnica de polifonía medieval na que un cantante canta o canto chan mentres outro entoa unha voz suplementaria, ben improvisada ou composta previamente. A palabra neste sentido vén do termo discantus supra librum (discanto "máis aló do libro"), e é unha forma de canto gregoriano na que só a melodía está anotada, mentres que se asume que irá acompañada dunha polifonía improvisada. O discantus supra librum ten regras específicas que rexen a improvisación das voces adicionais. Na música medieval o termo discanto serve para diferenciar o contrapunto que emprega o movemento contrario para distinguilo do órganum paralelo ou diafonía, no cal o canto chan e o contrapunto móvense en paralelo.
Grace Kelly
Traxectoria
A súa seguinte película foi Mogambo, xunto a Clark Gable e Ava Gardner, pola cal foi candidata ao Óscar como mellor actriz secundaria. Na súa curta carreira cinematográfica, Grace foi unha das actrices preferidas de Alfred Hitchcock, con que traballou en tres películas máis; Dial M for Murder con Ray Milland, A ventá indiscreta con James Stewart, e To Catch a Thief, con Cary Grant. Esta última feita en Mónaco, onde a actriz coñeceu o seu futuro esposo, o príncipe Rainiero. Tamén traballou ao lado do Sir Alec Guinness na película O cisne.
Discanto
Máis tarde o termo pasou a significar, o tiple ou cantante soprano en calquera grupo de voces, ou a liña máis aguda nunha canción e, co tempo, no Renacemento, referiuse xeralmente ao contrapunto.
Grace Kelly
Traxectoria
En 1954, aos 25 anos, gañou un Óscar como mellor actriz principal por The Country Girl, protagonizada por Bing Crosby e William Holden. Dise deste Óscar que llelo concederon para facela máis famosa e para beneficiar o principado. Tamén se di que llo roubou a Judy Garland porque Grace non era unha boa actriz.
Discanto
O discanto pode referirse tamén ao máis agudo dun grupo de instrumentos, particularmente viola ou frauta doce discanto. De igual maneira, pode aplicarse á clave soprano.
Grace Kelly
Traxectoria
A súa última película foi High Society, novamente con Bing Crosby. Despois trasladouse a Mónaco para casar co príncipe, e abandonou o cine. O casamento realizouse o 14 de maio de 1956. A partir de entón a súa vida e o seu traballo estiveron dedicados por completo á súa familia e ao principado. Tivo tres fillos con Rainiero chamados Alberte, Carolina e Estefanía.
Asaph Hall
miniatura|dereita|Pintura de Asaph Hall
Discanto
O discanto tamén pode referirse a unha melodía aguda, florida, cantada por unhas poucas sopranos para ornamentar un himno. Considérase forma discanto á sucesión de intervencións de solistas e do coro, acabando na cláusula.
Grace Kelly
Traxectoria
O 13 de setembro de 1982 a princesa Grace sufriu un grave accidente cando dirixía o seu automóbil por unha estrada preto de Mónaco. Levaba a súa filla Estefanía, quen saíu sen danos e da que se creu que foi quen conducía o automóbil nese momento. Ao día seguinte a princesa morreu no Centro Hospitalario Princesa Grace, con 52 anos.
Asaph Hall
Asaph Hall, nado en Goshen, Connecticut, o 15 de outubro de 1829 e finado en Maryland o 22 de novembro de 1907, foi un astrónomo estadounidense.
Traxectoria
Tivo unha escasa formación académica, xa que á morte de seu pai tivo que traballar como carpinteiro para axudar a súa nai, e foi un autodidacta, aprendendo pola súa propia conta. En 1857 entrou a traballar como axudante do astrónomo William Cranch Bond no Observatorio de Harvard (Harvard College Observatory): posuía un soldo de doce dólares mensuais.
Grace Kelly
Filmografía
miniatura|250px|Grace Kelly en Mogambo.
Manuel Iglesias Turnes
Manuel Iglesias Turnes, nado en Cabanas (A Baña) en 1950 é un escritor galego.
Asaph Hall
Traxectoria
No 1856 casou coa matemática Angeline Stickney (1830-1892), que o axudaba no seu traballo.
Manuel Iglesias Turnes
Traxectoria
Traballa na mellora xenética da raza frisoa, na variedade Holstein. Foi o primeiro presidente da Asociación Cultural Afonso Eáns do Val da Barcala. Xa xubilado, cursou o IV ciclo universitario na USC.
Asaph Hall
Traxectoria
Logo de efectuar numerosas observacións, aprender técnicas astronómicas e mellorar os seus coñecemento, en 1863 foi nomeado director do Observatorio Naval de Washington (USNO), onde descubriu as dúas satélites de Marte en agosto de 1877, Deimos e Fobos, co grande refractor de 66 cm de dito observatorio, obra do óptico compatriota Alvan Clark. Antes descubrira o período de rotación de Saturno. No 1895 ocuparía o posto de profesor de astronomía na Universidade Harvard.
Un dos maiores cráteres de Fobos chámase Hall, na honra deste astronómo; Stickney, nomeado así pola súa dona, é o maior e máis profundo da lúa.
Manuel Iglesias Turnes
Vida persoal
Casou con Isabel Riveiro Vázquez, e é pai de Xurxo e Noela Iglesias Riveiro.
Asaph Hall
Traxectoria
Tivo catro fillos: Asaph Jr., Samuel, Angel e Percival; só o primeiro (Asaph Hall Jr.) se faría astrónomo, realizando numerosos traballos sobre o tema.
Maki Goto
Maki Goto (後藤 真希), nada en Toquio o 23 de setembro de 1985, é unha cantante xaponesa de J-Pop, dentro do xénero idol. Ata o 28 de outubro de 2007 era parte do conglomerado de artistas femininos coñecido como Hello! Project.
Traxectoria
Comezou a súa carreira como idol en Morning Musume, grupo insignia de Hello! Project. Uniuse á agrupación o 22 de agosto de 1999 cando tiña 13 anos de idade. Foi a única compoñente da terceira xeración. A chegada deste novo membro supuxo un incremento na popularidade e as vendas do grupo, superando por primeira vez o millón de copias co single "LOVE Machine".
En novembro dese mesmo ano, aproveitando a grande aceptación de Maki entre os fans, creouse o segundo grupo satélite de Morning Musume, Petitmoni o Pucchi Moni (con Sayaka Iichi e Kei Yasuda), que tamén vendeu máis dun millón de copias co single "Chokotto LOVE". En marzo de 2001, sen graduarse aínda de Morning Musume, Maki Goto inicia a súa carreira como solista co single "Ai no Bakayarou".
Durante a súa época como Morning Musume, ata a súa graduación o 23 de setembro de 2002, Goto foi unha das voces principais na maioría dos singles e ademais compaxinouno coa súa carreira en solitario. Dende entón foi parte de varios grupos temporais de Hello! Project, como Gomattou en 2002 (xunto a Aya Matsuura e á que por aquel entón era solista, Miki Fujimoto), Nochiura Natsumi en 2004 (con Natsumi Abe, ex-Morning Musume e solista, e Aya Matsuura tamén solista), a elas uniuse Rika Ishikawa en 2005 para crear o novo grupo, DEF.DIVA.
A súa carreira como solista dentro de Hello! Project, continuou evolucionando tanto na súa música, como na súa imaxe. Abandonando os sons e a estética de idol adolescente para pasar a unha faceta Ero-Kawaii. A principios do ano 2007 e como conmemoración do décimo aniversario da aparición de Morning Musume e, polo tanto, do Hello! Project, creouse unha unidade especial (Morning Musume Tanjou 10nen Kinentai) con cinco membros, un dos cales era Maki Goto. Esta formación pretende evocar a formación orixinal do grupo. O 24 de xaneiro lanzaron o single "Bokura ga Ikiru MY ASIA". A cal seguiu a balada "Itoshiki Tomo e" o 8 de agosto.
Ademais de cantar, Maki Goto actuou en varias películas ("Pichirunner", "Nema Tamago", "Seishun Bakachin Ryorijuku" ou "Koinu Dan no Monogatari") e nas series de televisión "Mariya", "Yan Papa", "R.P.G.", "Yashitsune" e "Yubi".
O 28 de outubro de 2007, Maki Goto graduouse do Hello! Project. Os motivos da graduación parecen ser as diferenzas entre Maki e a axencia (Up-Fronts) en canto o seu futuro profesional, ademais do escándalo protagonizado polo seu irmán Yuuki, detido por estar implicado nunha serie de roubos. Existen rumores sobre o seu posible fichaxe en 2008 por outra compañía discográfica (Avex trax).
Campos Elisios
Campos Elisios pode referirse a:
Élysée
A máscara
A máscara (en inglés, The Mask) é unha serie animada de televisión baseada no superheroe do libro cómico, A máscara, pero coa meirande parte da súa inspiración da adaptación do filme do 1994 protagonizado por Jim Carrey, The Mask. A serie durou tres tempadas, dende 1995 deica 1997, e orixinou a serie de cómics As aventuras da máscara. John Arcudi, antigo escritor dos cómics orixinais, escribiu dous episodios do debuxo. A serie foi orixinalmente emitida dentro do programa infantil dos sábados da CBS e máis tarde pasou a Cartoon Network.
Na Galiza a TVG lanzou A máscara ó ar no 2003 dentro do seu contedor infantil Xabarín Club. O 30 de marzo de 2009 comezou a emitirse pola G2.
Shalgam
A Shalgam é unha ensalada tradicional do Casaquistán, preparada con ravo, pemento doce búlgaro, cenorias, cebolas, allo e condimentos.
Imabari
Imabari (今治市, いまばりし, Imabari-shi) é un concello da prefectura de Ehime no Xapón. Está situado ao norte da prefectura e na zona Tōyo (significa a parte leste da provincia histórica de Iyo) e ao noroeste da rexión de Shikoku, na illa de Shikoku. Ten 419,85 km² de superficie, unha poboación de 169.551 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 404 h/km².
O concello de Imabari limita cos concellos de Matsuyama, de Tōon e de Saijō.
Cat Anderson
miniatura|300px|Cat Anderson, tocando a trompeta á dereita de [[Louis Bellson. Á dereita de Anderson, atópase, tamén tocando a trompeta, Clark Terry. Fotografía tomada en 1952.]]
William Alonzo Anderson, nado en Greenville (Carolina do Sur) o 12 de setembro de 1916 e finado nos Ánxeles (California) o 30 de abril de 1981, máis coñecido como Cat Anderson, foi un trompetista de jazz estadounidense, parte da banda de música free-jazz de Duke Ellington; entre outras orquestras e músicos, como tamén solista.
Caracterizouse por tocar a súa trompeta en tons altísimos (Do maior).
Santa Eugènia de Nerellà
Santa Eugènia de Nerellà é unha entidade de poboación do concello de Bellver de Cerdanya (Cerdanya). A aldea atópase na vegueria de l'Alt Pirineu i Aran.
As vilas de Olià, Nas e Santa Eugènia de Nerellà son vilas irmás. ningún|miniatura|128x128px|Entrada
Demografía
No ano 2016, Santa Eugènia de Nerellà, tiña 12 habitantes.
Igrexa de Santa Eugènia de Nerellà
miniatura|179x179px|Torre da campá da Igrexa esquerda|miniatura|179x179px|A Igrexa A Igrexa de Santa Eugènia de Nerellà, é a principal atracción turística da aldea. Está datada do Século XI e aparece citado na ACCU para os S.IX-XX (Neriniano). Formou parte do pagus Tollonensis.
A torre da campá de catro niveis ten dezaoito metros de altura. A inclinación da campá forzou unha consolidación urxente. Ten o alcume de "Torre de Pisa de la Cerdanya".
Declarado Histórico-Artístico Monumento Nacional (MHAN) en 1984.
-12
Arte e cultura
miniatura|esquerda|Pirámide de Cestio, en gravado de G. B. Piranesi
Outros
Historia ano a ano
Quimiocinas
miniatura|200px|Estrutura da [[IL-8, unha das quimiocinas máis importantes]]
As quimiocinas ou quimioquinas forman parte dunha familia especializada de citoquinas, que funcionan como potentes mediadores ou reguladores da inflamación, pola habilidade de recrutar e activar subpoboacións específicas de leucocitos. As quimiocinas son unha grande familia de citoquinas estruturalmente homólogas que estimulan o movemento dos leucócitos e regulan a migración destes do sangue para os tecidos. Son tamén chamadas citoquinas quimiotáticas. As quimiocinas implicadas nas reaccións inflamatorias son producidas por leucocitos ou células residentes na zona de inflamación local, en resposta a estímulos externos, mentres que as quimiocinas que regulan o tráfico celular a través dos tecidos son producidas constitutivamente por varias células neses tecidos.
Tony Rolt
Inicios e carreiras de preguerra
Rolt naceu en Bordon, Hampshire, e criouse en St Asaph en Denbighshire, Gales. Foi o cuarto fillo do xeneral de brigada Stuart Peter Rolt, e educouse en Eton, onde tivo problemas por ter un coche.
Comezou a competir estando en Eton, nun Morgan de tres rodas, en 1936, debutou na pista compartindo un  Triumph Gloria Vitesse con Jack Elliott nas 24 Horas de Spa, onde a parella terminou undécima, cuarto na súa clase. Conduciu alí porque perdera o permiso de conducir británico por exceso de velocidade pola Denbigh High Street. Ao longo de 1937, correu nun Triumph Dolomite, gañando o Coronation Trophy, antes de adquirir o famoso  ERA  Remus  dos seus excompañeiros en Eton, os principes de Siam, Chula Chakrabongse e  Bira Birabongse. Nunha carreira menor en Brooklands, un parafuso caeu do escape do ERA e as chamas comezaron a dar voltas ao redor do colo de Rolt; quitou as luvas, tapou o burato con elas e gañou a carreira. Para 1939, adquiriu outro ERA, gañando inmediatamente a carreira de 200 millas do British Empire Trophy en Donington Park.
Segunda Guerra Mundial
Ingresou no Royal Military College de Sandhurst e en 1939 foi destinadao a Brigada de fusileiros. Durante a Segunda Guerra Mundial, Rolt foi tenente da brigada de fusileiros e en 1940 foi enviado a Francia, onde estivo ao mando dun pelotón de recoñecemento. Pronto estivo no medio dos combates e axudou a defender Calais. Os homes que defendían Calais mantiveron durante tres días intentando impedir que a 10ª División Panzer (Wehrmacht) avanzase e, ao facelo, atrasaron o seu ataque a Dunkerque. Foi capturado e feito prisioneiro de guerra ao final da batalla por Calais, xusto antes da evacuación de Dunkerque. Polas súas accións, concedéuselle a Cruz militar: as súas fazañas incluían axudar a un compañeiro ferido mentres disparaba a súa metralleta Bren contra as tropas alemás que avanzaban.
Rolt escapou sete veces dos campos de prisioneiros de guerra alemáns, incluíndo Laufen (Oflag VII-C),  Biberach (Oflag VB),  Posen (Stalag XXI-D), Warburg (Oflag VI-B) e Eichstätt (Oflag VII-B), antes de ser finalmente enviado a unha prisión de máxima seguridade, Oflag IV-C no castelo de Colditz o 14 de xullo de 1943. Nun intento de fuxida, chegou a uns metros da fronteira suíza antes de ser recapturado, o que supuxo o seu traslado á fortaleza de Alemaña Oriental. Polos seus decididos intentos de fuga, Rolt recibiu unha Barra na súa Cruz Militar. A principios de 1944, foi un dos autores intelectuais detrás do audaz plan de fuga dos planeadores, pero na primavera de 1945, o exército estadounidense liberou o castelo, obviando a necesidade de facelo.
Despois da guerra Rolt renunciou ao seu destino co grao de Maior para desenvolver tecnoloxías automotrices avanzadas.
Andaina nas carreiras
Despois da guerra, Rolt retomou as carreiras cun Alfa Romeo Bimotore, no que obtivo un bo segundo posto no GP de Zandvoort de 1948. Entre 1949 e 1952, comezou unha estreita asociación con Freddie Dixon e Rob Walker, establecendo unha asociación de enxeñaría co primeiro e competindo con Walker nos Delage e Delahaye. En 1950 e 1951, compartiu un Nash-Healey, con Duncan Hamilton, nas dúas ocasións, terminando cuarto e sexto en Le Mans. De 1952 a 1955, Rolt correu cos Connaughts de Walker cos que tivo un enorme éxito nas probas nacionais inglesas, gañando numerosas carreiras de Fórmula 2, Fórmula Libre e handicap. Desafortunadamente, o seu negocio obrigouno a restrinxir as súas carreiras. Ademais, en 1952 chegou o movemento máis significativo da súa andaina nas carreiras; foi invitado a unirse ao equipo Jaguar, ""demostrei que era bastante competitivo en Dundrod, onde de feito superei ao Tipo  C máis rápido de Stirling Moss. Despois preguntáronme quen me gustaría como copiloto e dixen que Duncan. Eles dixeron: "Duncan, debes estar tolo!" pero uniuse a min no equipo para 1952 e sempre pilotamos xuntos en carreiras de longa distancia". O seu primeiro Le Mans xuntos foi un desastre para Jaguar, un fallo na xunta da culata provocou unha retirada anticipada.
Carreiras de Gran Premio
Rolt competiu en tres carreiras do Campionato Mundial de Fórmula Un, o Gran Premio do Reino Unido de 1950, 1953 e 1955, pero as tres saídas remataron en retirada. No Gran Premio do Reino Unido de 1950, a primeira rolda do Campionato Mundial de F1, comezou no décimo posto da grella nun ERA que fora clasificado por Peter Walker, pero a caixa de cambios fallou despois de catro voltas. Na carreira de 1953, unha vez máis partiu do décimo posto, pero fallou un palier do seu Connaught despois de 70 voltas. No seu último Gran Premio, compartiu de novo coche con Walker no 1955. No que ía ser a última saída de F1 para ambos pilotos: o seu Connaught comezou 14º e retirouse con problemas de transmisión despois de 18 voltas. Stirling Moss afirma que Rolt estaría entre os mellores pilotos de GP, se correra regularmente.
Chamada ao bar
thumb | [[Jaguar C-Type, similar ao que Rolt e Hamilton levaron á vitoria en Le Mans]] Rolt competiu en todas as carreiras das 24 Heures do Mans de 1949 a 1955, gañando a famosa carreira en  1953 nun Jaguar C-Type compartido con Hamilton. Inicialmente, a parella foi descualificada por practicar nun Jaguar que tiña o mesmo número de carreira que outro coche no circuíto ao mesmo tempo, pero foron readmitidos. O relato de Hamilton converteuse nunha lenda das carreiras de motor: cando o director do equipo Jaguar Lofty England persuadiu aos organizadores para que os deixasen correr, ambos pilotos xa estaban bébedos nun bar próximo. England dixo: '' ”Por suposto, nunca os deixaría correr borrachos. Xa tiña bastante problemas cando estaban sobrios!” ''
A asociación Rolt / Hamilton continuou en 1954, onde quedaron segundos detrás dun Scuderia Ferrari oficial nun Jaguar D-Type. Malia un incidente durante unha tormenta de sarabia, Rolt deuse conta de que non podía ver correctamente, polo que entrou en boxes a por unha viseira nova, pero como un Ferrari estaba no seu box, o equipo fíxoo continuar. Cando Rolt volveu entrar en boxes na seguinte volta, as lentes estaban "cheas de auga". Saltou do coche para poñerse outra viseira e Hamilton saltou ao coche e arrincou. Cun déficit de catro voltas, o D-Type de Rolt / Hamilton terminou a menos de catro quilómetros do vencedor Ferrari. Tamén acabaron segundos para Jaguar nas 12 heures internationals - Voiture Sport Reims, pero retiráronse das 24 Horas de Le Mans de 1955 mentres corrían na segunda posición. Rolt e a súa esposa, Lois presenciaron a traxedia de Le Mans de 1955 ese ano, que cobrouse máis de 80 vidas despois de que o Mercedes de Pierre Levegh saíse da pista e arrasara aos espectadores. Despois, concentrouse na enxeñaría. A finais de 1956, aínda era membro do equipo oficial de Jaguar, Rolt retirouse das carreiras activas para dedicar os seus esforzos ao programa de desenvolvemento de Ferguson.
Como enxeñeiro
Posteriormente, Rolt construíu para as 500 Millas de Indianápolis coches 4WD de carreiras en pista para a americana STP Corporation, e as transmisións de Ferguson apareceron no Lotus 56,  Novi -Ferguson e STP-Paxton Turbocar] de 1964 a 1969. Co director técnico Claude Hill e o enxeñeiro de proxectos  Derek Gardner, Rolt estivo entre os heroes descoñecidos do desenvolvemento das carreiras británicas. Cando Ferguson Development pechou, Rolt fundou FF Developments en 1971, convertendo coches, furgonetas e ambulancias a catro rodas motrices. Durante a década de 1980, os principais fabricantes de automóbiles viron finalmente vantaxes na tecnoloxía de tracción integral e a compañía converteuse nun socio tecnolóxico importante de Ford, Chrysler, Audi, Fiat e General Motors.
En 1994, o negocio vendeuse a Ricardo, que continuou o desenvolvemento de transmisións "intelixentes" usando a experiencia Rolt FFD e Ferguson. Rolt mostrouse inmensamente orgulloso de que os coches deportivos Audi que dominaron os campionato de resistencia das 24 Horas de Le Mans e as American Le Mans Series desde o 2000 usasen transmisións Ricardo.
O tractor F1
thumb | O Ferguson P99 A principios dos anos sesenta Rolt e FF Developments decidiron que ían construír un coche de carreiras 4WD para demostrar o valor da tecnoloxía de tracción ás catro rodas. Rolt axudou a deseñar e tamén probou o Ferguson P99. Aínda que Rolt era máis que capaz de conducir o coche o suficientemente rápido como proba, Jack Fairman foi chamado para cmpetir con el no Trofeo do Imperio Británico de 1961 e no Gran Premio británico do RAC de 1961 en Aintree, demostrando sen dúbida a tracción ás catro rodas aliada ao sistema de freada  Dunlop Maxaret era substancialmente superior en mollado. O P99 correu baixo a bandeira de Rob Walker Racing e converteuse no único coche 4WD que gañou unha carreira de Fórmula Un, cando en mans de Stirling Moss gañou a  Copa de Ouro de Oulton Park de 1961. O coche tamén foi o último coche con motor dianteiro en gañar unha carreira de F1. A pesar dunha viaxe á Tasman Series e do éxito nas mans de Peter Westbury, cando gañou o British Hill Climb Championship en 1964, o coche non se volveu a usar moito. Posteriormente, o concepto de tracción ás catro rodas tivo éxito nos Estados Unidos e en 1966 incorporouse ao coche Jensen FF.
Rolt era un home moi reservado, pero tiña un gran encanto e presenza. Tamén tivo a dignidade de esquivar a publicidade persoal e nunca se lle pasou pola cabeza a idea de que fixera algo heroico ao intentar escapar de Colditz. Evitou as reunións de Colditz. Simplemente víao como o seu deber facer intentos de fuga e non tardou en salientar que non había nada alegre neses esforzos e diría ''”Escapar non era un xogo. Tampouco foi divertido. Era un deber"''. Gozou moito disparando e esquiando. Lois e a súa filla, Nikki, faleceron antes que el, pero sobrevivíronlle a súa outra filla Angela e os seus fillos David e Stuart, o último dos cales competiu en  Saloon cars na década de 1970 e exerceu como presidente do British Racing Drivers Club (BRDC).
Foi o último piloto que sobreviviu do Gran Premio inaugural do Campionato do Mundo celebrado en Silverstone; tamén o último membro da prestixiosa BRDC antes da Guerra Mundial, sendo elixido en 1936.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Teodoro II de Rusia
Teodoro II Borisovich Godunov (en ruso: Фёдор II Борисович), nado en Moscova o 10 de xuño de 1589 e finado na mesma cidade o 20 de xuño de 1605, foi tsar de Rusia. A súa morte deu comezo ao Período Tumultoso.
Traxectoria
Fisicamente robusto e moi querido polo seu pai, recibiu a mellor educación posible para os seus días, e desde a infancia foi iniciado en todas as minucias do goberno, asistindo regularmente á Duma e recibindo a diplomáticos estranxeiros. Tamén parece que tiña unha boa intelixencia, creando el só un mapa de Rusia, que aínda se conserva. . Este mapa foi editado con algunhas adicións por Hessel Gerritsz en Ámsterdam, no ano 1613 e reeditado ata 1665.
Trala repentina morte do seu pai Boris Godunov, foi proclamado tsar con 16 anos o 13 de abril de 1605. Mentres que o seu pai tomou as precaucións de rodearse de poderosos amigos, Teodoro viviu desde o primeiro momento do seu reinado nunha atmosfera de traizón. O 11 de xuño de 1605, os enviados de Demetrio o Falso chegaron a Moscova para reclamar a súa retirada, e as cartas lidas na Praza Roxa decidiron o seu destino. Un grupo de boiardos fixéronse co control do Kremlin e arrestaron o tsar.
Entre o 10 e o 20 de xuño, Teodoro foi esganado coa súa nai no seu apartamento. Oficialmente, díxose que foi envelenado, pero o diplomático sueco Peter Petreius, decatouse de que os corpos mostraban sinais dun esganamento violento. .
Jaume Bartumeu
Jaume Bartumeu Cassany, nado en Andorra la Vella o 10 de novembro de 1954, é un avogado e político andorrano. Está inscrito no Colexio de Avogados de Andorra dende o ano 1982, e é o Presidente do Goberno de Andorra dende 2009.
É membro fundador do Partido Socialdemócrata de Andorra, do cal foi primeiro secretario do 2000 ao 2004. Actualmente é o presidente do grupo parlamentario socialdemócrata no Consello Xeral de Andorra. Durante maio de 2008 foi proclamado polo Partido Socialdemócrata de Andorra candidato a presidente de goberno de Andorra, para as eleccións xerais do 26 de abril do 2009. Gañounas con 14 escanos de 28 totais.
Durante o seu goberno, Bartumeu tentou facer unha reforma do IVE que non conseguiu os apoios da cámara, e posteriormente, en 2010, tampouco recadou apoios abondos para aprobar os orzamentos, co que convocou eleccións xerais. Nos comicios do 4 de abril de 2011 sufriu unha severa derrota, e o seu partido pasou de 14 a 6 deputados, e foi substituído á fronte do goberno andorrano por Antoni Martí, á cabeza dunha coalición de liberais e conservadores.
En 2013 abandonou o Partido Socialdemócrata para formar Socialdemocracia e Progreso, co que concorreu ás eleccións andorrás do 1 de marzo de 2015.
Transparencia Internacional
miniatura|Sede en Berlín, Alemaña Transparencia Internacional (TI) é unha organización internacional dedicada a combater a corrupción política, tendo como ferramenta principal a divulgación de información. Foi fundada en 1993 e ten a súa sede en Berlín, Alemaña.
Na América Latina e no Caribe formouse unha rede de asociacións afiliadas en catorce países, baixo as figuras de capítulos nacionais, capítulos nacionais en formación ou contactos nacionais.
Cuestiónase o valor dos seus informes sobre a corrupción posto que se basean en enquisas que miden a valoración subxectiva dos enquisados sobre o grao de corrupción dos países estudados e non en información obxectiva.
Outro problema é que o que se define ou percibe legalmente como corrupción varía dunha xurisdición a outra: unha contribución legal a un partido político pode ser ilegal noutro. Igualmente, o que nun país acéptase como unha propina noutro pode considerarse como un suborno.
Desde 2003, o presidente do Consello de Administración é Peter Eigen.
España
En España a organización comezou a traballar no ano 2000. Na actualidade o seu presidente é Jesús Lizcano.
Oliveira de Azeméis
Oliveira de Azeméis é un concello portugués pertencente ao Distrito de Aveiro, dentro da Grande Área Metropolitana do Porto, na subrexión Entre Douro e Vouga (Rexión Norte). O municipio ten unha poboación de 68.611 habitantes (2011), dos cales 12.204 residen na capital.
O concello conta cun total de 19 freguesías e limita ao nordeste co concello de Arouca, ao leste cos de Vale de Cambra e Sever do Vouga, ao sur co de Albergaria-a-Velha, ao oeste cos de Estarreja e Ovar, e ao noroeste con Santa Maria da Feira e São João da Madeira.
Ligazóns externas
Sitio web da Câmara Municipal de Oliveira de Azeméis
Supercopa de España de Fútbol 2012
A Supercopa de España de Fútbol 2012 foi unha competición de fútbol en España que se disputou a dobre partido o 23 e 29 de agosto de 2012. Foi disputada polo Real Madrid CF, campión da Primeira División 2011–12 e o FC Barcelona, campión da Copa do Rei 2011–12. O campión foi o Real Madrid, que logrou o seu noveno título.
Cortisol
miniatura|dereita|Cortisol. [[Nomenclatura da IUPAC|Nome IUPAC: (11β)-​11,​17,​21-​trihidroxipregn-​4-​eno-​3,​20-​diona. Número CAS: 50-23-7.]]
O cortisol (ou hidrocortisona ) é unha hormona esteroide do grupo dos glicocorticoides, producida na glándula adrenal. Libérase en resposta ao estrés e a baixos niveis sanguíneos de glicocorticoides. As súas funcións principais son incrementar os niveis de azucre en sangue estimulando a glicoxenólise; suprime o sistema inmunitario; e intervén no metabolismo das graxas, proteínas e carbohidratos. Ademais, fai diminuír a formación de tecido óseo. Durante o embarazo, o incremento da produción de cortisol entre as semanas 30 e 32 promove a maduración dos pulmóns fetais e o inicio da produción de surfactante. Utilízanse varias formas sintéticas do cortisol no tratamento de varias enfermidades.
Produción e liberación
miniatura|100 px|Cortisol inxectable.
Principais funcións
As principais son:
O cortisol regula á baixa o receptor de interleucina-2 (IL-2R) nas células Th (CD4+). Isto ten como resultado a imposibilidade de que a interleucina-2 active a resposta inmunitaria Th2 e orixina a dominancia inmunitaria das Th1. Isto orixina a diminución da produción de anticorpos polas células B. O cortisol impide a liberación de substancias que causan inflamación. Por esta razón o cortisol pode utilizarse no tratamento de enfermidades orixinadas por unha excesiva actividade da resposta humoral (produción de anticorpos) mediada polos linfocitos B como a que se dá en enfermidades inflamatorias e reumatoides e nas alerxias.
Estimula a gliconeoxénese no fígado e activa as vías antiinflamatorias e antiestrés.
Diminúe a formación de tecido óseo.
Niveis baixos de cortisol están asociados coa enfermidade de Addison.
Patróns
Observáronse cambios dos patróns normais nos niveis de cortisol sérico en casos de niveis anormais de ACTH, depresión, estrés, e de estresantes fisiolóxicos como hipoglicemia, enfermidades, febre, traumas, cirurxía, medo, dor, esforzos físicos ou temperaturas estremas. Os niveis de cortisol son tamén diferentes en individuos con autismo ou síndrome de Asperger.
Niveis normais
Usando como peso molecular 362,460 g/mol, o factor de conversión para pasar de µg/dl a nmol/L é de aproximadamente 27,6; así, 10 µg/dl equivalen aproximadamente a 276 nmol/L.
Unión a proteínas
A maioría do cortisol do soro sanguíneo (un 96%) está unido a proteínas, como a globulina de unión aos corticosteroides (CBG) e a albumina sérica. O cortisol libre pasa facilmente a través das membranas celulares, e unha vez na célula únese a receptores intracelulares do cortisol.
Regulación
O principal control da produción de cortisol exérceo a hormona ACTH da adenohipófise ou pituitaria anterior. A ACTH probablemente impulsa a produción de cortisol controlando o movemento de calcio nas células diana secretoras de cortisol. A ACTH é á súa vez controlada pola hormona hipotalámica CRH, que está baixo control nervioso. A CRH actúa sinérxicamente coa arxinina vasopresina, anxiotensina II, e epinefrina. Cando os macrófagos activados empezan a segregar interleucina-1 (IL-1), a cal sinerxicamente coa CRH incrementa a produción de ACTH, as células T tamén segregan o factor modificador da resposta de glicosteroides (GRMF ou GAF) xunto con IL-1; ambas as substancias incrementan a cantidade de cortisol requirida para inhibir case todas as células inmunes. As células inmunes asumen despois a súa propia regulación, pero a un punto de referencia de cortisol máis alto. O cortisol mesmo ten un efecto de retroalimentación negativa sobre a interleucina-1, que é especialmente útil nas enfermidades nas que é beneficioso forzar o hipotálamo a segregar demasiada CRH, como nas doenzas causadas por bacterias endotóxicas. As células inmunitarias supresoras non son afectadas polo GRMF. O GRMF (ou GAF) afecta principalmente ao fígado (máis cós riles) nalgúns procesos fisiolóxicos.
Un alto nivel de potasio (que estimula a secreción de aldosterona in vitro) tamén estimula a secreción de cortisol na zona fasciculada das glándulas adrenais de can, a diferenza da corticosterona, sobre a cal o potasio non ten efecto. A carga de potasio tamén incrementa a ACTH e o cortisol nos humanos. Esta é probablemente a razón pola cal a deficiencia de potasio fai que os niveis de cortisol declinen e causa unha diminución na conversión do 11-desoxicortisol a cortisol. Isto pode tamén exercer unha función na dor da artrite reumatoide, xa que os niveis de potasio celular son sempre baixos na artrite reumatoide.
Trastornos da secreción de cortisol
A relación entre os niveis de cortisol e de ACTH, e algúns dos trastornos que se poden producir son os da táboa:
Biosíntese
miniatura|dereita|400px|[[Esteroidoxénese, co cortisol á dereita.]]
O cortisol sintetízase a partir do colesterol. A síntese ten lugar na zona fasciculada do córtex adrenal. A síntese de cortisol na glándula adrenal está estimulada pola hormona adrenocorticotropa (ACTH) da hipófise, a produción da cal está estimulada pola CRH do hipotálamo. A ACTH incrementa a concentración de colesterol na membrana mitocondrial interna, por medio da regulación da proteína STAR (steroidogenic acute regulatory, proteína regulatoria aguda esteroidoxénica). Tamén estimula o principal paso limitante da síntese do cortisol, no cal o colesterol se converte en pregnenolona, catalizado polo citocromo P450SCC (encima de corte da cadea lateral).
Metabolismo
O cortisol é metabolizado polo sistema da 11-beta hidroxiesteroide deshidroxenase (11-beta HSD), que consta de dous encimas: 11-beta HSD1 e 11-beta HSD2.
En conxunto, o efecto neto é que a 11-beta HSD1 serve para incrementar as concentracións locais de cortisol bioloxicamente activo nos tecidos; e a 11-beta HSD2 serve para reducir ditas concentracións.
O cortisol tamén se metaboliza a 5-alfa tetrahidrocortisol (5-alfa THF) ed 5-beta tetrahidrocortisol (5-beta THF), reaccións nas que os factores limitantes son, respectivamente, a 5-alfa redutase e a 5-beta redutase. A 5-beta redutase é tamén o factor limitante na conversión de cortisona a tetrahidrocortisona (THE).
Rems-Murr-Kreis
Rems-Murr-Kreis é un distrito da Alemaña., na rexión administrativa de Stuttgart, estado de Baden-Württemberg.
Tempada 2009-10 da NBA
A Tempada 2009-10 da NBA foi a sexaxesimocuarta de la historia da competición norteamericana de baloncesto. Os Dallas Mavericks foron os anfitrións do All-Star Game da NBA 2010, que se celebrou o 14 de febreiro de 2010 no Cowboys Stadium de Arlington, Texas. Os Charlotte Bobcats e os Philadelphia 76ers estrenaron novo uniforme.
Por conferencia
Actualizado 11 de abril de 2010
x- Clasificado para playoffs
y- Campión de división
c- Vantaxe de campo nos playoffs de conferencia
z- Vantaxe de campo en todos os playoffs
Playoffs
O campión da edición 2009-2010 da NBA foi o Los Angeles Lakers.
Modesto II
Modesto Martínez Pillado, coñecido como Modesto II, nado o 9 de xuño de 1965 en Cambados, é un exfutbolista galego. Xogaba de defensa central.
True Corporation
Historia
True Corporation estableceuse en 1990, entón denominábase TelecomAsia, e mantiña unha alianza estratéxica coa compañía estadounidense Verizon; en 1993 comezou a cotizar na Bolsa de Tailandia. No 2001 acordou con Orange establecer unha filial para o servizo de telefonía móbil, e aínda que Orange vendeu a súa participación en 2003, seguiu a utilizar o nome de Orange ata 2006 cando mudou o nome para True Move.
Lady Gaga
Stefani Joanne Angelina Germanotta, máis coñecida como Lady Gaga, nada na cidade de Nova York o 28 de marzo de 1986, é unha cantante, compositora, música e actriz estadounidense.
Traxectoria
Aprendeu piano aos 4 anos e escribiu a súa primeira balada no piano aos 12 anos. Cando era nena, Lady Gaga asistiu á escola Convent of the Sacred Heart. Á idade de 17 anos entrou no Tisch School of the Arts, e alí estudou música. O seu primeiro espectáculo oficial promocional para The Fame foi no certame de elección e coroación de Miss Universo 2008, presentando a canción Just Dance; este single, alcanzou o número 1 en Estados Unidos, Australia, Canadá e Reino Unido, entre outros.
Nos seus comezos en Interscope Records traballou coma compositora para artistas consagrados como Akon. Durante este período, comezou a introducir a súa música en locais de Nova York. Tralo recoñecemento por parte de Akon da talentosa voz de Gaga, este propúxolle que se unise ao seu selo discográfico Kon Live Distribution, co que Gaga empezou a preparar o seu álbum de estrea.