cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Virus do dengue
Inhibición da sinalización por interferón bloqueando o transdutor de sinais
NS4B é unha pequena proteína hidrofóbica localizada en asociación co retículo endoplasmático. Pode bloquear a fosforilación de STAT1 despois da indución polos interferóns de tipo I alfa e beta. De feito, a actividade da Tyk2 quinase decrece coa infección polo virus do dengue, polo que a fosforilación de STAT1 diminúe tamén. Por tanto, a resposta do sistema inmunitario innato pode ser bloqueada. Así, non hai produción de ISG. NS2A e o cofactor NS4A poden tamén intervir na inhibición de STAT1.
NS5: a presenza desta proteína de 105 kDa ten como resultado a inactivación de STAT2 (por medio da transdución de sinais da resposta ao interferón) cando se expresa soa. Cando a NS5 é clivada con NS4B por unha protease (NS2B3) pode degradar STAT2. De feito, despois da clivaxe de NS5 pola protease, hai unha asociación da ligase E3 con STAT2, e a ligase E3 ten como branco STAT2 para a degradación.
Provincia de Ngozi
220px|dereita Ngozi é unha das 17 provincias do Burundi, con capital a cidade homónima. Cunha extensión de 1.473,86 km², no 2007 tiña unha poboación estimada de 749.000 habitantes.
Virus do dengue
Inhibición da resposta do interferón de tipo I
O complexo da protease NS2B3-b é un núcleo proteolítico consistente nos últimos 40 aminoácidos de NS2B e os primeiros 180 aminoácidos de NS3. A clivaxe do precursor NS2B3 activa o complexo da protease.
Provincia de Ngozi
Concellos
Componse de 9 comunas:
Virus do dengue
Proteína D7 da saliva de Aedes aegypti
O virus do dengue é transmitido polos mosquitos da especie Aedes aegypti. A. aegypti produce saliva que contén unhas cen proteínas distintas, incluíndo a familia de proteínas D7. A saliva de A. aegypti transmite o virus do dengue, e críase que potenciaba a súa acción no corpo. Pensábase que a saliva facía que o virus se espallase máis rápido debido ao debilitamento da resposta inmunitaria do seu hóspede. Porén, un estudo recente atopou que a proteína D7 dificulta a transmisión do virus ás células do hóspede.
As respostas inmunitarias dos anticorpos, que están tratando de loitar contra o virus, en realidade incrementan a transmisión e fan que a infección sexa peor. Atopáronse que os niveis de proteína D7 era máis prevalente nas glándulas salivares dos mosquitos infectados polo virus do dengue en comparación cos non infectados. A D7 da saliva do mosquito axuda no proceso de alimentación do animal. Malia o que se cría previamente, a D7 pode modular a célula hóspede e actúa contra o virus para impedir a infección do virus. Desafortunadamente, as proteínas D7 provocan respostas inmunitarias, que elevan os niveis de anticorpos anti-D7. Estes anticorpos inhiben a función das proteínas D7, o cal potencia a transmisión do virus do dengue.
Vacina
Actualmente só hai unha vacina para o dengue aprobada en tres países: Brasil, México e Filipinas. Hai varias vacinas en proceso ded desenvolvemento por grupos de investigación públicos e privados. O desenvolvemento dunha vacina do dengue é todo un reto. Ao ter o virus catro serotipos que poden causar a doenza, a vacina debe inmunizar contra todos eles para ser efectiva. A vacinación contra un só serotipo podería orixinar o shock hemorráxico do dengue cando o individuo se infecta por segunda vez con outro serotipo debido ao fenómeno da potenciación dependente de anticorpo. Cando un individuo se infecta co virus do dengue, o sistema inmunitario produce anticorpos con reactividade cruzada que proporcionan inmunidade para un determinado serotipo. Porén, estes anticorpos son incapaces de neutralizar outros serotipos despois dunha reinfección e, en realidade, incrementan a replicación viral. Cando os macrófagos fagocitan o virus ‘neutralizado’, o virus pode replicarse dentro do macrófago, causando a enfermidade. Estes anticorpos con reactividade cruzada non efectivos facilitan o acceso do virus aos macrófagos, o cal induce unha forma da enfermidade máis grave (o dengue hemorráxico ou a síndrfome de shock do dengue). Un problema común ao que se enfrontan en rexións endémicas do dengue é a infección das nais xestantes por dengue; despois de daren á luz, os seus fillos portan a inmunidade recibida das súas nais e son susceptibles á febre hemorráxica se son infectados con calquera dos outros tres serotipos. En 2012 había unha vacina en ensaio en fase III e empezara a planificación para o uso desta vacina e a vixilancia da súa efectividade.
Porén, en setembro de 2012 anunciouse que unha das vacinas non tivera bos resultados nos ensaios clínicos.
A finais de 2015 e inicios de 2016, rexistrouse en varios países a primeira vacina do dengue, Dengvaxia (CYD-TDV) de Sanofi Pasteur, para uso en individuos de 9 a 45 anos que vivan en áreas endémicas.
Olalla Vázquez
Olalla Vázquez Vázquez, nada en Chantada o 3 de setembro de 1981, é unha científica galega.
Traxectoria
Conseguiu a bolsa de investigación posdoutoral Marie Curie e regresou ao laboratorio do profesor Oliver Seitz, traballando sobre as posibilidades de usar reaccións molde baseadas in ARN mensaxeiro para sintetizar péptidos citotóxicos no contexto da terapia contra o cancro. En 2014 obtivo unha praza de "W1 Juniorprofessor (tenure track)" na Philipps Universität Marburg, para establecer o novo departamento de Química Biolóxia en colaboración co profesor Eric Meggers. En 2020, a súa avaliación foi positiva, recibindo unha oferta de Profesora Titular (W 2 Professur) na mesma universidade. Actualmente Olalla lidera o seu laboratorio onde traballa no desenvolvemento de ferramentas optoquímicas para controlar e comprender os procesos biolóxicos a nivel molecular”
Durante toda a súa traxectoria profesional publicou artigos en revistas especializadas de alto impacto.
Il Divo
Il Divo converteuse nun grupo internacional de referencia, xa que en 2005 alcanzou ser no primeiro grupo de crossover clásico na historia en conseguir o primeiro lugar na lista de Billboard 200 estadounidense. En América lograron co seu álbum debut « Il Divo», ser o primeiro grupo británico que entrou no nº #1 das listas e con « The Promise» conseguiron bater a marca de vendas na primeira semana. . O seu primeiros catro discos, «Il Divo», «Ancora», «Sempre» e «The Promise» lograron 50 posicións nº #1 nas listas de álbums a nivel internacional.
En España, Il Divo tamén forma parte das maiores vendas que cantaron en español.
En 2006 foron rexistrados no Libro Guinness das marcas como o proxecto internacional de pop de maior éxito comercial da historia, leste mesmo ano entraron na lista dos díscos máis vendidos no mundo, con 5.000.000 de exemplares en tan só o 2006. Nos escenarios de todo o mundo tamén colleitaron grande éxito, xa que venderon máis de dous millóns de entradas de concertos tan só do seu catro primeiros discos e na súa primeira xira mundial as entradas esgotáronse en 69 cidades de 18 países.
Xiras
As Xiras de Il Divo destacan por ser xiras bianuais e internacionais.
Notocorda
Componse de células derivadas do mesoderma, que definen o eixe primitivo do embrión.
Nos cordados inferiores persiste durante toda a vida como o principal soporte axial do corpo, mentres que nos vertebrados (cordados superiores) é substituída pola columna vertebral.
No desenvolvemento embrionario humano o notocordio induce a formación dun suco no ectoderma (suco neural), que se prega cara a dentro e despois pecha para converterse no tubo neural, o precursor do cerebro e da medula espiñal.
A notocorda é unha evaxinación sacciforme da rexión bucal. É unha estrutura de soporte en forma de delgada vara situada dorsalmente, por riba do tubo dixestivo nos primeiros estadios do desenvolvemento de todos os cordados.
Desenvolvemento
A notocorda nace das células epiblásticas da parte medial do nódulo primitivo ou de Hensen, e pasa por varios estadios:
Unha vez formada a notocorda, esta está en contacto co tubo neural no seu extremo distal, e co epitelio dixestivo na súa porción ventral.
A notocorda nos diferentes grupos de cordados
miniatura|300px|Sección da cabeza dun embrión humano, duns doce días de idade, na rexión do cerebro posterior.
Funcións
A corda dorsal, entre outras funcións, induce a formación do tubo neural por medio duns xenes, pax3 e openbrain, e colabora, nos vertebrados, na formación da columna. Unha vez que o organismo é adulto, o único que queda dela é o núcleo pulposo dos discos vertebrais, que se encontran entre vértebra e vértebra da columna, amortecendo e dotando de máis mobilidade ás articulacións intervertebrais. Cando o anel de cartilaxe fibroso (situado ao redor do núcleo pulposo) rompe, o núcleo pulposo derrámase, producíndose unha hernia discal.
Agrochao, Montoxo, Cedeira
Agrochao é un lugar da parroquia de Montoxo no concello coruñés de Cedeira, na comarca de Ferrol. Tiña 5 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 4 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 1999.
Billie Jean
"Billie Jean" é un sinxelo escrito e interpretado polo Michael Jackson e producido por Quincy Jones (con coprodución de Jackson). É o segundo sinxelo do sexto álbum en solitario Thriller (1982). Foi escrito e composto por Jackson e producido por el mesmo e Quincy Jones. Hai varias teorías sobre o significado da letra. Unha delas suxire que deriva dunha experiencia real, na que unha fan dicía que Jackson era o pai dos seus xemelgos. Porén, Jackson dixo que "Billie Jean" estaba baseado nas súas experiencias coas groupies. A canción é recoñecible pola súa distintiva base de baixo, do guitarrista David Williams, e os impos vocais de Jackson.
Ana de Matos
Ana María de Matos Carrasco, nada en Lugo en 1963 é unha artista interdisciplinar e feminista galega, cuxo traballo analiza os arquetipos do poder mediante diversidade de técnicas como o gravado, a escultura, a fotografía o vídeo e instalacións.
Traxectoria
A exposición "Territorios de tolemia e poder" consta de varios capítulos Territorios de luz, Territorios de paz, Territorios de guerra en l Fundación Pilar i Joan Miró de Palma de Mallorca no ano 2005
Participa na Feira Internacional de arte contemporánea Arco 2008, na sección que aposta polas tendencias que exploran a influencia da tecnoloxía na arte, "Expanded-Box". A Galería C5 compostelá presenta a obra da artista lucense "Face to Face", na que a artista contrapón o glamour da pasarela fronte ás imaxes de miles de mulleres producindo nos talleres da China. Coa mesma galería e o mesmo ano estrea óbraa "series chinesas" despois de realizar 6 viaxes a diferentes cidades chinesas para capturar mediante a súa cámara fotográfica e de vídeo a tradición ancestral que realizan as mulleres.
Ese mesmo ano 2008 no Instituto Cervantes de Milán e no Instituto Cervantes de Roma (Sede Vila Albani), Lazio, Italia presenta a obra o libro "Conto de fadas".
O ano 2011 presenta Madonna dos desexos na Capella da Misericordia, Consello Insular de Mallorca, Palma de Mallorca.
No Forno da Cidadela de Pamplona, presenta no ano 2014 a obra conceptual de vídeo e fotografía baixo o título "Summa contemporánea. Summis desiderantes affectibus" o lume e a muller, no vídeo exposto asocia imaxes sobre a Inquisición nos seus xuízos a mulleres acusadas de bruxaría e condenadas á fogueira.
Entre as exposicións de 2016, salientan Bestiarum., proxecto escultórico coa intervención "'O carneiro alado de Ribadeo'. Fisuras na vitrina. Abrindo a sala do tesouro" no Museo Provincial de Lugo, e a exposición titulada "Formas de paraíso. Paradisaeidae e Palimpsesto", proxecto de intervención en torno ó patrimonio, "Miradas e diálogos" (Fondo do Museo de Granollers), colaboración con Biel Mesquida.
Ars subtilior
miniatura|Canon circular de Baude Cordier. miniatura|319x319px|Partitura da canción de amor "Belle, bonne, sage" de Baude Cordier, en forma de corazón, con notas en vermello que indican alteracións rítmicas. A ars subtilior (en galego: "a arte máis sutil") é un estilo música caracterizado pola complexidade no ritmo e na notación, centrado arredor de París e Aviñón, no sur de Francia, e tamén na Coroa de Aragón a finais do século XIV. Este estilo tamén se atopa no repertorio chipriota francés. O termo utilízase adoito en contraposición ao de ars nova, que se aplica ao estilo musical do período anterior, que abrangue desde arredor de 1310 ata 1370, aínda que algúns investigadores prefiren considerar a ars subtilior como unha subcategoría do estilo anterior. miniatura|Balada Fuions de ci, de Jacob de Senleches. miniatura|Fumeux fume par fumée, de Solage miniatura|O Padua, sidus praeclarum, de Johannes Ciconia O termo ars subtilior foi cuñado pola musicóloga Ursula Günther en 1960 para evitar as connotacións negativas dos termos "estilo manierista" e "notación amaneirada". Günther baseouse nas referencias existentes no Tractatus de diversis figuris, atribuído a Philippus de Caserta, sobre como os compositores se movían cara a un estilo "post modum subtiliorem comparantes" e desenvolvendo unha "subtiliter magis artem").
Caracterización
Musicalmente, as obras pertencentes á ars subtilior son moi refinadas, complexas, difíciles de cantar e probablemente fosen creadas, cantadas e gozadas por un público reducido de especialistas e coñecedores. Hoppin suxire o superlativo ars subtilissima, afirmando que habería que esperar ata o século XX para que a música chegase a alcanzar novamente os máis sutís refinamientos e as complexidades rítmicas do estilo manierista.
Trátase de cancións seculares case exclusivamente e teñen como tema o amor, a guerra, a cabalaría e as historias da antigüidade clásica, e hai mesmo algunhas escritas para louvar figuras públicas (por exemplo, o papa Clemente VIII). Daniel Albright compara a énfase das vangardas e da música modernista do século XX en xerar música mediante a experimentación técnica, co precedente establecido polo movemento ars subtilior co seu deleite autónomo en ampliar os reinos do son. Albright cita o canon perpetuo titulado Tout par compas suy composés, de Baude Cordier, escrito nun pentagrama circular. Albright contrapón esta motivación coa "urxencia expresiva" e a "obediencia ás regras de arte".
Un dos centros de actividade deste estilo é Aviñón a finais da catividade babilónica do papado e durante o Grande Cisma de Occidente (1378-1417), tempo durante o cal a Igrexa de Occidente tiña un papa en Roma e outro en Aviñón. A cidade no Ródano converteuse nun centro cultural activo e produciu o corpus máis importante que se conserva de canción profana de finais do século XIV. O estilo estendeuse pola Coroa de Aragón e ata Chipre (que era un enclavefrancés de avanzada cultural naquel momento).
Formas musicais e técnicas compositivas
No tocante ás formas musicais seguiranse empregando as da ars nova. Xa que logo, cultivaban a balada, o rondó e o virelai, o motete isorrítmico e o madrigal, aínda que as levarán a un nivel de complicación moi elevado.
Moitos dos procedementos utilizados primeiro polos compositores da ars subtilior convertéronse en técnicas compositivas estándar na música renacentista, o cal indica que algunhas das súas pezas foron amplamente coñecidas e distribuídas.
Notación
Unha das técnicas da ars subtilior consistía no uso de notas vermellas, que indicaban unha alteración dos valores das notas dun terzo. Os propios manuscritos das obras da ars subtilior ás veces presentaban formas infrecuentes e expresivas, como un xeito de música visual. Por exemplo, o do canon circular Tout par compas suy composés, de Baude Cordier, ten forma de varios círculos; Belle, bonne, sage, do mesmo autor, ten forma de corazón; e La harpe de Melodie, de Jacob Senleches, adopta a forma dunha arpa.
Códices e manuscritos
Entre as fontes primarias da ars subtilior están os seguintes manuscritos:
Compositores
Compositores franceses, flamengos, españois e italianos que practicaron este estilo:
Indixenismo
O indixenismo é unha corrente cultural, antropolóxica concentrada no estudo e valoración das culturas indíxenas, e o cuestionamento dos mecanismos de discriminación e etnocentrismo en prexuízo dos pobos orixinarios.
O indixenismo enfronta a discriminación. Pódese falar dunha historia dentro do indixenismo a partir do sermón de decembro de 1511 de Antonio de Montesinos. Dende entón o indixenismo tomou corpo co paso do tempo e é lícito falar de indixenismo dende a época da administración colonial española, con modalidades diversas, aínda que durante o século XIX nos novos estados independentes latinoamericanos a preocupación indixenista perdeu terreo.
En 1940, tralo Primeiro Congreso Indixenista Interamericano, o indixenismo converteuse na política oficial dos estados de América, de maneira que o conxunto de ideas e actividades concretas que realizaron os estados latinoamericanos en relación coas poboacións indíxenas tiveron o nome xenérico de indixenismo.
Tamén, por outra banda, existen correntes "anarcoindixenistas" que defenden o indixenismo fóra da política estatal, é dicir, a través do anarquismo.
O termo gañou importancia nas últimas décadas do século XX para referirse a algunhas organizacións sociais e políticas en América Latina.
Stromile Swift
Traxectoria
Swift pasou a súa carreira universitaria en Louisiana State, antes de ser seleccionado na 2ª posición do Draft da NBA do ano 2000 polos Vancouver Grizzlies. Estivo nos Grizzlies, en Vancouver e en Memphis, ata o ano 2005.
Tras a tempada 2004-05, deixou os Grizzlies coma axente libre e asinou un contrato por 4 anos e 22 millóns de dólares cos Houston Rockets. O día do Draft de 2006, foi traspasado de novo aos Memphis Grizzlies xunto á 8ª elección do Draft, Rudy Gay, a cambio de Shane Battier.
O 4 de febreiro de 2008, Swift foi traspasado aos New Jersey Nets a cambio de Jason Collins e diñeiro. Catro días despois, xogou os seus primeiros minutos cos Nets contra os Charlotte Bobcats.
O 1 de marzo de 2009, Swift foi cortado polos Nets, e tres días máis tarde, asinou un contrato cos Phoenix Suns para o que quedaba de tempada. Tamén en setembro de 2009, asinou un contrato cos Philadelphia 76ers, pero foi cortado en outubro sen xogar nin un só minuto.
En decembro de 2009, Swift asinou un contrato cos Shandong Lions da Chinese Basketball Association, e fixo o seu debut días máis tarde.
Provincia de Mwaro
220px|dereita Mwaro é unha das 17 provincias do Burundi, con capital a cidade homónima. Cunha extensión de 839,60 km², no 2007 tiña unha poboación estimada de 287.000 habitantes.
Sarah Vaughan
Sarah Lois Vaughan, nada en Newark o 27 de marzo de 1924 e finada nos Ánxeles o 3 de abril de 1990, alcumada Sassy e A Divina, foi unha cantante estadounidense de jazz. Xunto con Billie Holiday e Ella Fitzgerald, está considerada unha das máis importantes e influentes voces femininas do jazz.
K'an Mo' Hix
K'an Mo' Hix, que viviu contra o ano 612, foi un nobre da cidade-estado maia de Palenque. Foi o marido de Sak K'uk', raíña de Palenque, e pai de K'inich Janaab' Pakal, que foi un dos meirandes gobernantes de Palenque e o responsable da construción ou extensión de arquitectura monumental e dalgunhas das inscricións máis notables. É posible que tamén sexa o pai de Ajen Yohl Mat.
Wenceslao González Garra
Wenceslao González Garra, nado en Vilagarcía de Arousa o 19 de xaneiro de 1888 e finado na mesma vila o 16 de setembro de 1965, foi un navieiro e político galego.
Traxectoria
Fillo de Wenceslao González Jimeno e Camila Garra Castellanzuelo. Propietario da navieira González Garra. Foi consignatario e dono do Salto Eléctrico do Tambre que adquiriu en 1918, e que foi xerme de Fenosa. Constituíu en 1918 a sociedade Fábricas Coruñesas de Gas y Electricidad xunto con Ricardo Rodríguez Pastor. Foi socio prioritario da Compañía General de los Ferrocarriles de Galicia constituída en 1920 e principal accionista da Compañía Minera de Linares en 1939. Encomendou ao seu amigo Antonio Palacios o proxecto de Ensanche de Vilagarcía de Arousa, cuxos planos se exhibiron na Casa do Concello. Formou parte dos consellos de administración de FENOSA e do Banco de Vigo.
Membro do Partido Conservador, foi elixido deputado polo distrito de Cambados nas eleccións de 1920 e volveu ser elixido deputado nas eleccións de 1923. Na República integrouse no Partido Radical, despois pasou a militar na CEDA e presentouse na candidatura de dereitas ás eleccións de febreiro de 1936. Amigo persoal do xeneral Emilio Mola, foi un dos empresarios que financiou a conspiración que deu lugar ao golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. En setembro de 1936 foi a Burgos e ao regreso trouxo a Consuelo Bascón, esposa de Mola, e a súa filla a pasar uns días en Vilagarcía. Tamén acompañou ao xeneral Cabanellas cando visitou Vilagarcía en outubro como inspector xeral do Exército. Acompañou a Francisco Franco na visita que este fixo a Vilagarcía en 1941.
Foi un gran amante do deporte da vela, gañador de trofeos patroneando os balandros de 6,5 metros Cisco e Folerpa.
Vida persoal
Casou con Purificación Rasilla Salgado
Dentón
miniatura|dereita|300px|Reprodución do dentón (no Museo do Mediterráneo) miniatura|dereita|300px|Distribución da especie O dentón común (Dentex dentex, Linnaeus 1758) é un peixe mariño da familia dos espáridos (Sparidae), común no mar Mediterráneo. O nome procede dos grandes dentes que posúe.
Ríos Panisse recolleu para esta especie os nomes de dentón, dentado e dentudo, pero tamén os de buraz, pancho, panchoz, pargo e prago, por confusión con outras especies da mesma familia, pola súa similitude.
Morfoloxía
O corpo é de cor gris verdosa nos exemplares novos e gris avermellada nos adultos, con pequenas manchas azulentas brillantes e, por veces, unhas bandas escuras transversais, azuis verdosas, que desaparecen trala morte. Presenta unha única aleta dorsal longa, con 11 radios espiñosos, que pode pregar e agochar nun suco dorsal; nesta aleta dorsal seguen 11-12 radios brandos. Na aleta anal, 3 radios espiñosos e 7-9 brandos.
Como o resto das especies da familia é de corpo oval, alto e comprimido verticalmente. Os adultos poden alcanzar ata os 100 cm de lonxitude, con pesos máximos duns 14 kg; os talles habituais rondan os 50 cm.
A cabeza é grande e de fortes queixadas, con 4-6 dentes caninos moi desenvolvidos, curvos. Os ollos son pequenos.
Hábitat e bioloxía
A especie distribúese polo Atlántico leste, desde as illas Británicas a Mauritania, chegando excepcionalmente ata Senegal e Madeira, así como por todo o Mediterráneo, onde é relativamente común.
É de hábitos bentopeláxicos, e vive a profundidades de ata 200 m, pero preferentemente entre os 10 e os 50 m, agochado no fondo rochoso o de area. Os individuos novos agrúpanse en grandes bancos próximos ás beiras e a pouca profundidade. mentres que os adultos son solitarios e buscan augas máis profundas.
É un voraz depredador e aliméntase principalmente de peixes, crustáceos e moluscos.
Aínda que cando son xuvenís son hermafroditas, segundo medran van adquirindo sexos separados.
Interese pesqueiro e comercial
Segundo a Plataforma Tecnolóxica de Pesca Pesca de Galicia.com as capturas desta especie van aumentando notablemente nos últimos anos, desde as 11 toneladas en 2009 ata as 291 toneladas en 2012.
Federación Galega de Teatro Afeccionado
A Federación Galega de Teatro Afeccionado, FEGATEA, é a coordinadora que abrangue diversas compañías galegas de teatro afeccionado.
Dentón
Interese pesqueiro e comercial
Resulta moi apreciado na pesca deportiva e críase con bastante éxito en réxime de acuicultura. Consómese preferentemente, coma os outros membros da familia, ó forno.
Federación Galega de Teatro Afeccionado
Fundada en 2001 polos grupos Asociación de Mulleres de Moaña, Atrezo Teatro, Teatro Aurín, Teatro de Cámara Ditea, Grupo de Teatro Escoitade, Metátase Teatro e O Trasno Novo Teatro, creouse co obxectivo de fomentar o teatro afeccionado en Galiza.
A FEGATEA promoveu a creación en 2002 do Festival Agustín Magán, a mostra de teatro afeccionado de Santiago de Compostela, que se celebra anualmente cada mes de decembro.
Os fins da FEGATEA son conseguir un circuíto de exhibición estable, crear novos festivais, programar cursos de formación e organizar xornadas e congresos que propicien a cooperación entre os diferentes sectores sociais, así como o establecemento de nexos de unión co treatro escolar, universitario e profesional de Galiza.
Compoñentes
Actualmente forman parte da FEGATEA 32 agrupacións:
Lucas Ferro Caaveiro
miniatura|Casa do concello de Lugo, 1735-1744, do arquitecto L. Ferro Caaveiro. Lucas Ferro Caaveiro, nado en 1699 en Santiago da Capela (A Capela) e finado en 1770, foi un arquitecto galego, entre os máis sobresaíntes do Barroco.
Traxectoria
Ferro Caaveiro naceu na provincia de Betanzos. Ignórase todo da súa infancia e con quen se formou. En 1727 actuou como aparellador do mestre de arquitectura Fernando de Casas Novoa nas obras da capela da Virxe dos Ollos Grandes, que forma parte da catedral de Lugo. Esta actividade súa, entre 1727 e 1732, ao que parece, outorgoulle gran prestixio na cidade da muralla, pois moi logo pasaría a ter varias encargos. Así en 1730 realizou o pazo-casa dos Sangro (que sería alterado arredor de 1769). No ano seguinte traballa na capela de San Roque, naquela época sita fóra da muralla, igrexiña simple, de nave única, na que volveu refacer parte das obras en 1734.
En 1735 a corporación municipal da cidade outorgoulle un encargo de maior transcendencia, sendo elixido para realizar as obras do pazo da Casa do Concello. As obras duraron até o ano 1744. O arquitecto mantivo parte das estruturas preexistentes do edificio anterior de Pedro de Artigas, o que sen dúbida debeu limitar o seu traballo. Porén conseguiu erguer un palacete que se converteu nun dos edificios emblemáticos de Galicia, sen dúbida axudado polo espazo da praza Maior que se lle abre diante, aínda que esta non existía coa amplitude actual. Ferro formou unha edificación de dúas plantas, a inferior, resolta como arcada e a segunda con ocos rectos e dupla balconada. No centro ergueu un ático alzado, coroado con frontón curvo, no que se dispón o escudo de España esculpido en relevo. A cada extremo da fachada situou cadanseu campanario. Entre o ático e as sinetas, varios balaústres moi ornamentados, suxeitos por pequenas volutas, coroan a liña do beiril. Todos estes elementos de remate final rompen a posíbel pesadez horizontal do edificio, que de por si xa estaba alixeirada pola arcada baixa. De abaixo para arriba, o espazo intervanos está ocupado por pilastras en relevo do tipo caixeado, elemento típico do estilo barroco compostelán. O conxunto dota á Casa do Concello lucense de movemento e xogos de luces e sombras. Malfadadamente adosóuselle unha fea torre durante o século XIX, que rompeu a unicidade da obra.
En Santiago
miniatura|esquerda|Vista parcial da Porta dos Carros do convento de Antealtares, na que traballa Ferro desde 1749. Marchou posteriormente para Santiago de Compostela para traballar na fachada do Obradoiro da súa catedral, que dirixía o seu mestre Casas Novoa, colaborando como axudante deste, xunto con Clemente Fernández Sarela (1716-1765), que era aparellador oficial da dita sé. Cando falece Casas Novoa, a fins do mes de santos de 1749, será Ferro Caaveiro quen dirixa o remate das obras até febreiro de 1750, ao tempo que pasa a ser mestre arquitecto do cabido catedralicio.
Por esa mesma época, as monxas do mosteiro de San Paio de Antealtares, na mesma Compostela, confían nel para completar a fachada dos Carros, dotada dun miradoiro-torreón, obra na que traballa até 1753, resolvendo dignamente o problema para un espazo practicamente esgonzado, que non permitía boas perspectivas.
En 1754, e na mesma cidade, traza a casa do nº 40 da Rúa Nova, de catro plantas.
Igrexa de San Froitoso
En 1756, actúa na reparación da ponte do Sar e o camiño que conduce a Ourense, practicamente nos extramuros do casco urbano.
Os anos derradeiros
En 1758, o cabido catedralicio compostelán encargoulle as trazas da nova fachada da Acibecharía, que substituía á portada medieval. O 30 de xaneiro de 1759 pasou a dirixir as obras, co aparellador Clemente Fernández Sarela. Porén as obras ficaron paralizadas en 1762, cando estaba xa erguida a primeira planta, parte da segunda e o proxecto de remate, pedindo o cabido un novo proxecto, que presentaron Ferro e Sarela. Despois de diversos informes, o cabido decide buscar un novo arquitecto, prescindindo de ambos os dous mestres. En 1765 a dirección pasou ás mans de Domingo Lois Monteagudo.
En 1764, Ferro Caaveiro presentou un proxecto para a Casa do Concello de Santiago, que sería rexeitado, pois a obra sería realizada polo enxeñeiro francés Charles Lemaur. Isto mostraba as dificultades que comezaban a ter os arquitectos barroquistas, pois comezaba a ser preferido o novo estilo neoclásico, alentado pola reinante monarquía borbónica.
A partir dese momento, aínda que estaba a traballar en 1766 en reformas nos patios traseiros do Hospital Real, a súa vida pasa ao silencio. É posíbel que mesmo pasase por dificultades, pois logo do seu falecemento ocorrido en 1770, a súa viúva solicita axuda do cabido catedralicio.
Viloira, Viloira, O Barco de Valdeorras
Viloira é un lugar da parroquia de Viloira no concello ourensán do Barco de Valdeorras na comarca de Valdeorras. Tiña 885 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 434 eran homes e 451 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 886 habitantes (439 homes e 447 mulleres). Viloira consta de varios barrios nos que destaca o do Campiño, Outeiro, O salgueiral.
Lugares de Viloira
En Viloira o máis destacado é a Praza de Ramón Otero Pedraio na que se localiza a casa grande Viloira
Elo (cadea)
Tamén adoita aplicarse o termo a cadeas doutros tipos, tales como alimentarias, humanas etc.
Os elos dunha cadea propiamente dita son metálicos, e adoitan cortarse mediante unha cisalla.
Ana Mato
Ana Mato Adrover, nada en Madrid o 24 de setembro de 1959, é unha política española que pertence ao Partido Popular. Foi Ministra de Sanidade, Servizos Sociais e Igualdade do Goberno de España dende o 22 de decembro de 2011 ata novembro de 2014. É irmá de Gabriel Mato, tamén político.
Foi tamén vicesecretaria xeral do Partido Popular, encargada da organización do partido e de temas electorais, entre 2008 e 2012. Anteriormente foi eurodeputada do Parlamento Europeo entre o ano 2004 e 2008.
Está separada do exalcalde de Pozuelo de Alarcón, Jesús Sepúlveda, imputado polo Caso Gürtel, co que ten tres fillos. Dimitiu como Ministra o 26 de novembro de 2014 pola súa implicación no Caso Gürtel. Uns meses despois anunciu a súa retirada da política, se ben continuou no seu posto de deputada ata a disolución das Cortes previa ás eleccións lexislativas de 2015.
Vila, Carballedo, Carballedo
Vila é un lugar da parroquia de Santa María de Carballedo, no concello lugués de Carballedo na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 17 habitantes (8 mulleres e 9 homes).
Toponimia
O topónimo deriva do latín, casa de campo.
Yotta-
Yotta (símbolo Y) é un prefixo do Sistema Internacional de Unidades que denota un factor de 1024 ou 1 000 000 000 000 000 000 000 000. Adoptouse en 1991, provén da palabra grega ὀκτώ (okto), que significa oito, por ser igual a 10008.
Intel 80386
dereita|miniatura|i386SL 20 MHz. O Intel 80386 é un procesador CISC con arquitectura x86 fabricado por Intel. Foi lanzado o mercado o 16 de outubro de 1985. Era un procesador de 32 bits e contiña 275.000 transistores. Podía traballar en tres modos: real, protexido e virtual.
Wanna Be Startin' Somethin'
"Wanna Be Startin' Somethin'" é un sinxelo escrito e interpretado polo artista estadounidense Michael Jackson e producido por Quincy Jones (con coprodución de Jackson). "Wanna Be Startin' Somethin'" foi lanzado o 8 de maio de 1983, por Epic Records como o cuarto sinxelo do sexto álbum de estudio, Thriller en 1982. É a primeira canción de Thriller. A canción foi escrita, composta e co-producida por Jackson.
A letra da cación fai referencia ós estraños que difunden rumores para comezar unha liorta sen ningún motivo. Musicalmente, "Wanna Be Startin' Somethin'" é un tema transcultural de disco, semellante ó material do álbum anterior de Jackson Off the Wall en 1979.
Johannes Tapissier
Johannes Tapissier, tamén coñecido polo nome francés Jean Tapissier, nado en 1370 e finado en agosto de 1410, foi un compositor de música do Renacemento e cantante francés. Formou parte do grupo dos iniciadores da Escola de Borgoña.
Traxectoria
Tapissier foi cabaleiro de cámara do duque de Borgoña Filipe II, o Audaz, que solicitou a súa compaña durante as súas dúas viaxes a Avignon en 1391 e 1395, así como a Flandres. Durante unha destas estadías en Avignon recibiu as influencias da ars subtilior, que era o estilo musical de finais do séulo XIV, situado entre a ars nova e a escola francoflamenga.
No traballo anónimo titulado Regras de segunda retórica, escrito arredor de 1400, figura Tapissier como un dos poetas, cantantes e compositores franceses con máis sona da época. Dirixiu unha escola de canto en París; nos arquivos da corte do ducado de Borgoña consta que se enviaron cativos a esa escola para aprender a cantar. Tras a morte de Filipe II de Borgoña en 1404 sucedeuno Xoán I de Borgoña (Xoán Sen Medo),  quen recrutou para a súa corte os alumnos que tivera en París Johannes Tapissier.
Moedas de euro de Alemaña
As moedas de euro de Alemaña teñen tres deseños diferentes: unha para cada serie de moedas. As de 1, 2 e 5 céntimos foron deseñadas por Rolf Lederbogen, o deseño das moedas de 10, 20 e 50 céntimos son de Reinhart Heinsdorff e, por último, as moedas de 1 e 2 euros foron feitas por Heinz Hoyer e Sneschana Russewa-Hoyer. Todos os deseños teñen en común as doce estrelas da UE.
Foron acuñadas a partir de 2002. Cada valor fabrícase en cinco fábricas esparexidas polo país, polo que existen cinco cuñaxes distintas cada ano que tan só se diferencian nunha letra que aparece cerca do ano. Esta letra (marca de ceca) indica a casa de moeda onde se produciu:
Futuros cambios
No 2005 a Comisión deu unha Recomendación onde indicaba que as caras propias de cada estado das moedas de euro tiñan que levar unha indicación do estado emisor, consistente no nome de dito Estado membro ou nunha abreviatura do mesmo. O deseño tampouco fará indicación da denominación da moeda, a menos que sexa polo emprego dun alfabeto diferente.
Parque Natural de Els Ports
Historia
A zona actual do parque foi poboada polo ser humano dende tempos prehistóricos. Así o testemuñan as pinturas rupestres e restos humanos atopados nas covas das montañas. Posteriormente os iberos e os árabes estiveron tamén presentes no macizo. Mais vai ser na Idade Media, co aproveitamento da madeira, a agricultura e a gandería extensiva, cando a presenza humana se vai incrementar. Nestes tempos apareceu o primeiro intento coñecido de protección e ordenación do territorio. Así en Tortosa naceu un corpo de gardas de montaña (coñecido localmente co nome de vedalers) que estiveron en activo ata ben entrado o século XVII. Dende entón e ata os anos cincuenta do século XX, as montañas que configuran o actual parque van sufrir a maior influencia humana. Así os pozos de xeo, as explotación labregas, a explotación do carbón e a deforestación van modificar a fisionomía e aspecto da paisaxe. Co abandono das terras, o bosque vai recuperar terreos perdidos. Dende entón e ata a creación oficial do parque no ano 2001, a caza excesiva e os posibles incendios van constituír os dous maiores perigos ambientais da zona.
Fauna
Son numerosas as especies animais de interese do parque. Porén, sen dúbida, o animal máis emblemático do parque é a Cabra montesa (Capra pirenaica, ssp hispanica). Historicamente sempre sufriu a competencia do gando doméstico, mais a caza indiscriminada no século XX vai poñer en perigo a supervivencia da especie. Para evitalo vaise crear no 1966 a Reserva Nacional de caza de Ports de Tortosa-Beseit. A comezos do século XXI a súa poboación estímase ó redor dos 5.000 individuos. Outras especies como o Quebraosos, o voitre branco ou o corzo extinguíronse durante o século XIX. Actualmente os dous primeiros só son observables durante os procesos de migración; porén o corzo foi reintroducido con éxito a partir de individuos dos Pireneos.
Moedas de euro de Alemaña
Moedas conmemorativas de 2 euros
Alemaña empezou no 2006 unha serie de 16 moedas conmemorativas sobre os Länder, que debería continuarse até 2021.
Saint-Senoux
Saint-Senoux (en Sant-Senour, e en galó: Saent-Senór) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
The Look
"The Look", escrito por Per Gessle e interpretado por Roxette, foi lanzado como single a principios de 1989 do álbum Look Sharp!. A canción converteuse no éxito internacional de Roxette, que finalmente expuxo o dúo de músicos aos consumidores de fóra de Suecia despois de máis dun intento. Alcanzaron a cima das listas de sinxelos dos Estados Unidos en 1989 converténdose no seu primeiro número un nese país e alcanzando a sétima posición no Reino Unido.
Lesión deportiva
300px|miniatura|[[Antonio Cassano, lesionado no céspede da final da Eurocopa 2012]] Unha lesión deportiva é calquera dano que se produza contra o organismo, ben física ou ben psicolóxica, no desenvolvemento dunha actividade deportiva, tanto afeccionado coma profesional, e que comporta algunha limitación na actividade física. A meirande parte dos trastornos musculares son de orixe traumática e relacionados coa actividade física. Aproximadamente unha de cada tres lesións entre deportistas afectan ao músculo.
Se atendemos ao tempo de evolución e rehabilitación dunha lesión, podemos diferenzas entre lesións agudas e lesións crónicas. As lesións agudas son danos que requiren un tempo de curación relativamente curto, mentres que as lesións crónicas adoitan precisar tempos de recuperación maiores, e é posíbel que non rematen recuperándose na súa totalidade.
Aproximadamente un de cada tres deportistas terán algún tipo de lesión na escola secundaria.
Rosario, Santa Fe
Rosario é unha cidade da Arxentina e un porto, cabeza do departamento que leva o mesmo nome e a cidade máis grande da provincia de Santa Fe. Con 1.000.000 de habitantes no 2005 é a terceira cidade da Arxentina, despois de Buenos Aires e Córdoba. Constitúe un importante centro cultural, económico, educativo, financeiro e de entretemento e forma parte do chamado Triángulo agrario, xunto coas localidades de Pergamino e Venado Tuerto.
Atópase na marxe occidental do río Paraná, parte da hidrovía Paraná-Paraguai, sobre o que está encravado un porto de 140 hectáreas que manexa tanto cargas xerais como a granel. Xunto a varias localidades da zona conforma a Área Metropolitana Rosario (con 1 690 816 habitantes, segundo o censo de 2010), que excede e inclúe o Gran Rosario (o terceiro conglomerado urbano do país con 1 236 089 persoas) e o departamento Rosario. No ano 2010, proxectouse unha poboación para o departamento Rosario (composto pola cidade de Rosario e outros 23 concellos máis) de 1 199 364 persoas, segundo datos achegados polo INDEC (Instituto Nacional de Estadística y Censos). Segundo a mesma proxección, o concello de Rosario contaba con 948 312 habitantes.
Rosario é coñecida como o berce da bandeira arxentina, e o seu edificio máis coñecido é o Monumento á Bandeira. Na cidade naceron moitos deportistas consagrados internacionalmente tales como Lionel Messi, César Luis Menotti, Luciana Aymar, Maximiliano Rodríguez, Edgardo Bauza, Gerardo Martino, Angel Di María, Marcelo Bielsa e Mauro Icardi, entre outros. Tamén salientan personalidades como Che Guevara, Alberto Olmedo, Roberto Fontanarrosa, Libertad Lamarque, Fito Páez, Antonio Berni, Valeria Mazza, entre outros.
Balvís, Montoxo, Cedeira
Balvís é un lugar da parroquia de Montoxo no concello coruñés de Cedeira, na comarca de Ferrol. Tiña 2 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que eran 1 home e 1 muller, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 1999.
Fronte Oriental (segunda guerra mundial)
A Fronte Oriental da segunda guerra mundial foi o teatro de operacións do conflito entre as Potencias do Eixe e os estados aliados dende o 22 de xuño de 1941 até o 9 de maio de 1945. Tamén se coñeceu como a Gran Guerra Patriótica (en ruso Великая Отечественная Война, Velíkaya Otéchestvennaya Voyná) na antiga Unión Soviética e na Rusia moderna, mentres que en Alemaña chamouse Fronte Oriental (en alemán die Ostfront), a Campaña Oriental (der Ostfeldzug) ou a Campaña rusa (der Rußlandfeldzug).
As batallas na Fronte Oriental constituíronse como as maiores confrontacións militares da historia. Caracterizáronse por unha ferocidade e destrución sen precedentes, deportacións masivas e unha inmensa perda de vidas debido aos combates, a fame, a exposición, as enfermidades e os masacres. A Fronte Oriental foi central no Holocausto, xa que acolleu a maioría dos campos de exterminio, as Marchas da morte, os guetos e os pogroms durante a Guerra. Da estimación de 70 millóns de mortes que se atribúen á Segunda Guerra Mundial, arredor duns 30 millóns aconteceron na Fronte Oriental.
A Fronte Oriental foi decisiva na determinación do resultado da Segunda Guerra Mundial, sendo a razón principal da derrota do Terceiro Reich, que comportou a partición de Alemaña durante case medio século e o alzamento da Unión Soviética como superpotencia militar e industrial. As dúas principais forzas belixerantes foron a Alemaña nazi e a Unión Soviética, xunto cos seus respectivo aliados.
Antecedentes
Alemaña e a Unión Soviética víanse como os dous grandes prexudicados da primeira guerra mundial. Os soviéticos perderan un territorio considerable na Europa oriental como resultado do tratado de Brest-Litovsk (marzo de 1918) ao cederen os bolxeviques o control, por mor das demandas alemás, sobre Polania, Lituania, Estonia, Letonia, Finlandia, e outras zonas ás potencias centrais. Logo, ao se render Alemaña aos aliados en novembro de 1918, eses territorios lograron a independencia baixo os termos da conferencia de paz de París de 1919, cando a Rusia Soviética estaba no medio dunha guerra civil e os non recoñecían o goberno soviético e, xa que logo, non houbo representación soviética.
Drácula
Drácula é unha novela de Bram Stoker, publicada en 1897. É un clásico entre os libros de terror, e unha das representacións máis famosas do concepto de vampiro. O libro deu lugar a unha longa serie de versións para o cine, o teatro, a televisión e a banda deseñada.
Fronte Oriental (segunda guerra mundial)
Antecedentes
O Pacto Molotov–Ribbentrop asinado en agosto de 1939 foi un acordo de non agresión entre Alemaña e a Unión Soviética e contiña un protocolo secreto para a volta de Europa Central ao status quo anterior á Gran Guerra, dividindo Polonia, Romanía e os estados bálticos en esferas de influencia alemá e soviética. A Fronte Oriental tamén foi posible polo acordo xermano-soviético comercial e fronteirizo de 1941 que lle deu a Alemaña os recursos precisos para lanzar as operacións militares no leste de Europa.
Drácula
Trama
O libro conta a historia de como a vida de varias persoas, entre elas o estudoso Van Helsing, foi afectada polo vampiro Conde Drácula. Interesante na obra é o pequeno retrato que o autor fai dalgúns conceptos do século XIX, como a posición da muller na sociedade e a influencia da relixión na vida das persoas.
O castelo do conde Drácula fica en Bran, na Transilvania, unha rexión da Romanía, no leste europeo.
O conde Drácula ten como inspiración a figura histórica do voivoda valaco Vlad III Draculea, alcumado Tepes (o Empalador) polos seus severos métodos de xustiza e a súa crueldade cos seus inimigos. O vampiro de Bram Stoker, non obstante, presenta algunhas diferenzas importantes, pois é un nobre sículo, non valaco e o seu castelo está situado no Paso do Borgo, en Transilvania, non en Valaquia, onde gobernou Vlad Draculea.
A Portada, San Salvador de Asma, Chantada
A Portada é un lugar na parroquia de San Salvador de Asma, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 42 habitantes segundo datos do INE e do IGE dos cales 17 eran homes e 25 eran mulleres.
Trasar de Carballo, Cartelos, Carballedo
Trasar de Carballo é un lugar da parroquia de Cartelos, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2017 tiña 38 habitantes, en 2018 33 e en 2020 28 (14 homes e 14 mulleres).
O nome de Trasar
Segundo Ferro Ruibal, Trasar deriva do antropónimo, o nome do primeiro propietario dunha explotación agropecuaria, que se chamaba Trasario. No século XII o lugar xa aparece documentado con este nome, e hai noticia dun Petrus Iohannis de Trasar do século XIII. . Carballo é un fitónimo que fai referencia á árbore abundante na zona, que ten a súa orixe no prerromano *.
Microtoponimia
Nomes concretos das terras con indicación do polígono e parcela (SIXPAC):