cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rede de Municipios Galegos pola Abolición
Segundo a plataforma Galicia, mellor sen touradas os edís do BNG, Compromiso por Galicia, Esquerda Unida e Anova apoiarían mocións contra os festexos taurinos nos concellos nos que teñen representación.
A pertenza a esta rede de municipios implica o compromiso de non participar no impulso ou promoción de festexos taurinos, incluíndo a publicidade de festexos no seu territorio (o que ten especial relevancia en municipios contiguos a aqueles nos que aínda existe a tauromaquia), así como rexeitar o uso de fondos públicos para soster estas actividades.
Concellos
En novembro de 2016 hai un total de 20 concellos adheridos á Rede:
Gran Premio de Bélxica de 1955
O Gran Premio de Bélxica de 1955 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 5 de xuño de 1955 no Circuíto de Spa-Francorchamps en Spa, Bélxica. Foi a cuarta carreira do Campionato do Mundo de Pilotos 1955.
Informe
Esta foi a máis fácil das vitorias de Mercedes. Coa ausencia dos Lancia, había moi pouca competencia. Fangio desapareceu na distancia seguido por Moss toda a carreira. Eugenio Castellotti participante privado retirouse logo de 16 voltas, Jean Behra estrelouse e o Vanwall de Hawthorn tivo unha fuga de aceite O dominio dos coches de prata era tal que chegaron en máis de 2 minutos por diante de Farina, no terceiro posto despois de que perdera unha gran cantidade de tempo intentando, sen éxito, pasar a Castellotti.
Marcha Radetzky
miniatura|dereita|220px|[[Joseph Radetzky von Radetz.]] miniatura|Marcha Radetzky, duración 2:33 A Marcha Radetzky é unha composición orquestral de Johann Strauss, escrita en 1848. Foi composta na horna ao mariscal de campo austríaco Joseph Radetzky von Radetz, que nunha serie de vitorias, salvou o poder militar de Austria no norte de Italia durante a revolución de 1848 e 1849.
A marcha acadou moita popularidade como expresión do nacionalismo austríaco. Porén, cando posteriormente Radetzky tomou parte na represión do movemento revolucionario en Austria, a marcha chegou a ser considerada como un símbolo reaccionario.
Actualmente, a Marcha Radetzky debe a súa popularidade por ser a peza que pecha o Concerto de Aninovo da Wiener Philharmoniker. Durante a interpretación desta obra, a audiencia aplaude ao compás e o director xírase para dirixir o público no canto de facelo coa orquestra.
A Graña, Bóveda, Begonte
A Graña é un lugar da parroquia de Bóveda no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).
Max Mosley
Traxectoria
É o segundo fillo do líder da Unión Británica de Fascistas, sir Oswald Mosley e de Diana Mitford. É graduado en Física pola Oxford Christ Church desde 1961. Durante o seu tempo en Oxford foi secretario da Oxford Union. Estudou dereito en Gray's Inn en Londres e doutorouse como avogado en 1964. Correu en clubs do Reino Unido durante 1966 e 1967 seguido da Fórmula Dous para o London Racing Team e para o equipo de Frank Williams no 1968. Retirouse no 1969 e converteuse nun dos fundadores da produtora de monoprazas March. Conseguiu un certo éxito na Fórmula Un, ao quedar March terceiro no campionato de construtores dos anos 1970 e 1971 e co subcampionato de Ronnie Peterson tamén en 1971. Así mesmo, adquiriu un gran prestixio na venda de chasis e coches de Fórmula Dous.
A principios dos 70 integrouse na FOCA (Formula One Constructors Association), unha asociación de equipos para defender os dereitos das escudarías e manter un control común do deporte. A finais do 1977 Mosley abandonou oficialmente a FOCA e converteuse en asesor da mesma. Máis tarde foi electo como presidente da FISA (Fédération Internationale du Sport Automobile, un comité da FIA. Unha posterior reestruturación da FIA obrigouno a dimitir do seu cargo na FISA e foi elixido como presidente da FIA.
Por aquel tempo Bernie Ecclestone era el presidente da FOCA e Jean Marie Balestre érao da FISA. Ambos tiveron diferenzas sobre a regulamentación e o debate económico, loitando así polo control do deporte. Mosley axudou a resolver o conflito asinando o Pacto da Concordia, dando a FISA o control da regulamentación e a FOCA o control dos dereitos televisivos e a promoción.
Pouco tempo despois, Mosley desapareceu por completo da Fórmula 1 durante 3 anos, pero volveu en 1986 para ser presidente da Comisión de Construtores da FISA e establecer a comisión de admisión do equipo Simtek Research. Vendeu a súa parte de Simtek en 1991 cando foi elixido presidente da FIA, gañando a Jean Marie Balestre por 43 votos a 29. Dimitiu anos máis tarde, declarando que podería ser elixido máis polos seus méritos que polos erros do seu antecesor; a FIA inmediatamente reelixiunos por catro anos máis. Foi elixido por outro período en outubro de 1997, un terceiro en 2001 e un cuarto en 2005.
Os afeccionados criticaron a Mosley por moitos dos seus cambios de regras e cargaron contra el por situacións como as ocorridas no Gran Premio dos Estados Unidos de 2005, no cal só 6 monoprazas saíron á pista. Os partidarios de Mosley sosteñen que todos os cambios de regulamento tiveron o apoio dos equipos que forman o Pacto da Concordia. En relación con Indianápolis, Mosley declarou que a FIA non tiña outra saída que lanzar a carreira con seis coches porque os equipos Michelin non buscarían ningunha solución alternativa, salvo unha chicane que non foi aprobada. Isto puxo a todo o mundo nun grave problema ante a lei en caso de accidente.
En xuño de 2004 Mosley anunciou que deixaría o seu cargo en outubro dese ano. De todos os modos, en xullo do mesmo ano arrepentiuse da súa decisión despois de que o Senado da FIA lle pedira que seguira. O seu actual mandato conclúe en outubro de 2009, aínda que algúns rumores apuntan a que abandonará o cargo antes do fin do mesmo.
Mosley e Bernie Ecclestone teñen aínda o control total sobre a Fórmula 1; entre outros eventos, a FIA actualmente regula o Campionato do Mundo de Fórmula 1, o Campionato do Mundo de Rallyes (WRC) e o Campionato GT.
A Ponte, Pedroso, Rodeiro
A Ponte é un lugar da parroquia de Pedroso, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 24 habitantes (8 homes e 16 mulleres), o mesmo número de habitantes que no ano 2000.
Compiègne
miniatura|dereita|200px|Concello de Compiègne Compiègne é unha cidade francesa de tamaño medio situada no departamento do Oise, na rexión de Hauts-de-France.
Xeografía
Compiègne está situada na confluencia dos ríos Oise e Aisne. Está a 65 quilómetros ao norte de París e, polo tanto, dentro da súa área de influencia. Limita ao oeste polo Oise, ao leste polo bosque comunal de Compiègne, ao norte polo Aisne e ao sur limita con Croix-Saint-Ouen. A estación de tren está situada na beira dereita do Oise.
No ano 2018 tiña unha poboación de 40.542 persoas, se ben toda a área urbana que conforma ten máis de 100 mil habitantes.
Historia
Na época galo-romana, Compiègne era un lugar de vao do Oise, onde cruzaban unha rede de vías secundarias na fronteira dos territorios de (Beauvais) e de (Soissons). A ponte atopábase nun lugar chamado o cercado das rosas. O nome de Compiègne vén do latín compendium, que quere dicir 'atallo'.
O 22 de xuño de 1940, no mesmo vagón en que se asinara o armisticio de 1918, foi asinado o armisticio entre Francia e Alemaña, coa asistencia de Hitler.
Pharnavaz I de Iberia
miniatura|Relevo representando a Pharnavaz I Pharnavaz (ფარნავაზი) foi o primeiro rei de Kartii, un antigo reino xeorxiano coñecido como Iberia nas fontes clásicas. Segundo os rexistros escritos xeorxianos medievais foi o fundador do reino e da dinastía Pharnavaziana. Non se coñece a data exacta do seu reinado, que podería variar entre o 302–237 a. C. segundo Vakhushti de Kartli, 299–234 a. C. para Cyril Toumanoff ou 284–219 a. C. consonte Pavle Ingorokva.
Orixe mítica
Conforme as Crónicas xeorxianas, Pharnavaz descendía de Uplos, fillo de Mtskhetos, fillo de Kartlos, que era un dos famosos e poderosos oito irmáns, que pola súa parte eran descendentes de Targamos, fillo de Tarsi, o neto de Jafet, fillo do Noaé bíblico. Pharnavaz non figura directamente en fontes non xeorxians e non hai unha indicación contemporánea definitiva para afirmar que foi o primeiro dos reis xeorxianos. A súa historia esta mesturada con trazos e imaxes de fantasía, acumulando o Pharnavaz real unha fachada mítica emerxendo como un modelo de monarca precristián nos anais xeorxianos.
Na crónica do 800 A vida dos reis, a xenealoxía de Pharnavaz remóntase a Kartlos, o etnarca mítico de Kartli. Seu tío paterno, Samara, era o mamasakhlisi ("pai da casa") das tribos xeorxianas de Mtskheta. A nai de Pharnavaz era unha muller persa de Isfahan Toda a historia de Pharnavaz, aínda que escrita por un cronista cristián, abonda en alusións do iranianas antigas, un reflexo dos lazos entre Kartli e Irán nesa época, confirmados pola arqueoloxía e que tamén ilustra o propio nome "Pharnavaz" coa raíz par- baseada no persa farnah. Cando Pharnavaz tiña tres anos a súa familia quedou destruída e as súas posesións usurpadas por Azo, instalado por Alexandre o Grande durante a súa campaña en Kartli. A invasión de Iberia por Alexandre non aparece só na tradición histórica xeorxiana, senón tamén en Plinio o Vello (4.10.39) e Solino (9.19).
Reinado
Pharnavaz medrou orfo, un día tivo un soño máxico no que el se unxía coa esencia do sol, que anuncia a peripeteia, esta visión lévao ao convencemento de dedicarse a misións nobres. A continuación marchou a cazar e seguindo un cervo atopou un tesouro agochado nunha cova. Pharnavaz recuperou o tesouro para armar un exército leal contra a tiranía de Azon. Tivo a axuda de Kuji de Cólquida, que casou cunha irmá súa. Aos rebeldes tamén se suman 1000 soldados do campo de Azon.
miniatura|Reino de Iberia durante o reinado de Pharnavaz I Na batalla seguinte os eu exército derrotou e matou a Azon e Pharnavaz converteuse no rei de of Kartlii aos 27 anos. , recoñecendo a soberanía dos seléucidas, os sucesores de Alexandre no Oriente Medio, e probablemente seguiu na súa administración o modelo iraniano, introducindo unha organización militar-administrativa baseada nunha rede de gobernadores rexionais ou eristavi. , quedando a estrutura xerárquica creada por Pharnavaz co rei no cume, seguido dun comandante en xefe do exército real (spaspet)e sete eristavis; os altos comandantes (atasistavis tsikhistavis) das gornicións estacionadas nas fortalezas reais e os comandantes (asistavis) que eran os fillos máis novos das familias aristocráticas; os guerreiros mercenarios profesionais procedentes dos países veciños e os soldados do exército real estaban distribuídos por todo o reino. Pero a atribución destas reformas a Pharnavaz podería ser unha proxección de reformas medievais proxectadas ao un remoto pasado..
Pharnavaz realizou alianzas con varios pobos do Cáucaso norte durante o seu reinado para axudalo tanto contra forzas internas como contra os macedonios. . Seguindo os anais reais xeorxianos fixo da lingua xeorxiana a lingua oficial do reino e creou o alfabeto xeorxiano, mais non existe confirmación arqueolóxica e hai un rexeitamento unánime entre os historiadores de que el fora o creador do alfabeto. Documentándose a existencia dunha forma peculiar local do alfabeto arameo na Xeorxia precristiá. Reinou durante 65 anos segundo as crónicas e tras a súa morte enterrouse en fronte do ídolo Armazi.
Baixa Normandía
Baixa Normandía, en francés: Basse-Normandie, en normando: Basse-Normaundie, é unha antiga rexión de Francia.
É a parte occidental da antiga provincia histórica de Normandía e parte da rexión da Perche. A noción de Baixa Normandía xa era unha realidade no século XIV.
Creación
Foi creada en 1956, comprendendo os tres departamentos de Calvados, Orne e Mancha.
Forma parte da antiga provincia de Normandía, que estaba dividida en Alta Normandía e Baixa Normandía.
Entrevista xornalística
Unha entrevista é un feito que consiste nun diálogo mantida entre dúas ou máis persoas: o entrevistador ou entrevistadores que interrogan e a persoa ou persoas que contestan. Trátase dunha técnica ou instrumento empregado en diversas actividades profesionais (por exemplo en investigación, medicina, selección de persoal). Unha entrevista non é casual senón que é un diálogo interesado, cun acordo previo e uns intereses e expectativas por ambas partes.
Baixa Normandía
Creación
A súa capital era a cidade de Caen.
Poboación
A súa poboación estimada no ano 2014 era de 1 443 000 habitantes.
Entrevista xornalística
A entrevista xornalística distínguese fundamentalmente por tres factores:
Baixa Normandía
Economía
As principais actividades económicas da rexión son a agricultura, o gando, o sector letiero, a fruticultura e a industria téxtil.
Entrevista xornalística
Pero ademais dunha técnica, utilizada polos profesionais para conseguir información, a entrevista é sobre todo un xénero xornalístico. É unha das técnicas máis utilizadas.
Baixa Normandía
Economía
O mineral de ferro extráse cerca de Caen.
Entrevista xornalística
A palabra entrevista provén do francés entrevoir que significa o que se entrevé ou o que se avista.
Baixa Normandía
Economía
O turismo tamén e importante, e conta cun ferri que vai a Inglaterra (desde o porto de Cherburgo-Octeville).
Entrevista xornalística
Orixe do xénero
Malia a orixe francesa do termo entrevista, as primeiras entrevistas publicadas e recoñecidas como tal son norteamericanas. Os historiadores non se poñen de acordo se a primeira entrevista foi de James Gordon Bennet (director do New York Herald) en 1836 ou Horace Greely no Tribune de Nova York en 1859. Esta última posúe unha maior proximidade ó concepto actual de entrevista, tanto nos obxectivos coma na forma.
Baixa Normandía
Historia
A tradicional provincia de Normandía, cuxa historia remóntas ao século X, dividiuse en 1956 en dúas rexións: Baixa Normandía e Alta Normandía.
Entrevista xornalística
Orixe do xénero
No primeiro texto, o de 1836, é a narración do asasinato de Ellen Jewt e o xornalista recolle o testemuño de Rosita, a ama de chaves, en forma de citas textuais, extractos da conversa e declaracións. A novidade é que se rexistran os diálogos no texto.
Baixa Normandía
Historia
Durante a época romana, a rexión dividíase en varias cidades-estado diferentes. A de Vieux foi escavada no século XVII, revelando numerosas estruturas e vestixios que testemuñan a prosperidade da rexión de Caen.
Entrevista xornalística
Orixe do xénero
O segundo texto é unha entrevista de personaxe. Interesa a persoa e é a persoa, en si mesma, o motivo da entrevista. O xornalista acode a Salt Lake City (Estados Unidos) a reunirse co fundador dos mormóns, Brigham Young.
Tipos de entrevista
A entrevista ten un número de variantes case indeterminadas. A continuación, cítanse varios tipos de entrevista que aparecen nos medios de comunicación:
Baixa Normandía
Historia
A rexión foi conquistada polos francos no século V.
Entrevista xornalística
Tipos de entrevista
É a vinculada cos feitos do día
Baixa Normandía
Historia
No século IX, as conquistas normandas devastaron a rexión. Gran parte do territorio da Baixa Normandía engadiuse ao ducado de Normandía no século X.
A Espiñeira, Olveira, Ribeira
A Espiñeira é un lugar da parroquia de Olveira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Entrevista xornalística
Tipos de entrevista
Sobre temas especializados en avances ou descubrimentos científicos, médicos, tecnolóxicos etc.
Baixa Normandía
Historia
En 1066, o duque Guillerme II de Normandía conquistou Inglaterra. Foi enterrado en Caen. Despois da súa morte, Normandía foi herdada polo fillo máis vello, e Inglaterra polo seu segundo fillo, separándose as dúas posesións.
A vitoria de Tinchebray en 1106 deu de novo a Normandía aos reis de Inglaterra. Case cen anos despois, en 1204, o rei Filipe II de Francia conquistou a rexión, ademais das Illas da Canle. Despois, durante a Guerra dos Cen Anos, foi recuperada polos Plantagenet. Porén, os franceses recuperaron a parte continental da rexión entre 1436 e 1450. En 1453 a monarquía francesa controlaba gran parte da actual Francia, agás Calais, que permanecía en mans inglesas.
Entrevista xornalística
Tipos de entrevista
Datos, xuízos ou opinións recollidos textualmente.
Preguntas destinadas a obter información sobre a opinión dun sector da poboación sobre un tema.
É próximo á biografía, está baseado na combinación de fontes documentais e testemuñais con datos obtidos da persoa entrevistada.
Nalgúns medios úsase periodicamente con distintas persoas. Abrangue rexistros diferentes, desde o humor ata a seriedade.
Non aparece publicado con forma de entrevista. Utilízanse para obter ou contrastar información.
Tamén coñecida como creativa ou de personaxe. Interesa o personaxe dunha maneira global, o valor estético do texto e o interese humano.
Outras clasificacións
Presencial, telefónica, por chat, por videoconferencia, ou escrita (por cuestionario remitido a través de correo postal, correo electrónico, fax, etc.).
Individual ou colectiva.
Entrevista estruturada ou formal (preguntas previamente establecidas) ou entrevista non estruturada (desenvolvemento sen preguntas).
O Off the Récord
O off the récord é a entrevista periodística na que os datos encontrados danse de forma extraoficial, polo que o nome da persoa que subministra a información mantense en segredo e non se revela (en caso de que o solicite).
La terra degli uomini rossi
La terra degli uomini rossi é un filme italo-brasileiro de 2008 dirixido por Marco Bechis. Describe a desagregación dunha comunidade de indíxenas guaranís-kaiowá mentres tentan reclamar as súas terras ancestrais a un agricultor local.
Baixa Normandía
Historia
Durante a segunda guerra mundial as praias de Calvados foron o lugar do Día D. Os desembarcos en xuño de 1944 e a posterior batalla de Normandía, destruíron moitos pobos e cidades da rexión.
O Foxo, O Val de Xestoso, Monfero
O Foxo é un lugar da parroquia do Val de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 13 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 7 eran homes e 6 eran mulleres.
Luís Seara
O nome de Luís Seara pode referirse a:
Brocos
Amais, como apelido pode referirse a:
Recimil, Lugo
San Lourenzo de Recimil é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 130 habitantes, deles 62 eran homes e 68 eran mulleres, o que supón un aumento de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Adriano Domínguez
Adriano Domínguez Fernández, nado en León o 4 de xaneiro de 1918 e finado en Madrid o 9 de maio de 2008, foi un actor español, cunha longuísima carreira no teatro, cine, televisión e dobraxe.
Traxectoria
Adriano foi fillo dos actores Luisa María Hinojosa e José Domínguez. Comezou a súa carreira no xornalismo e Facultade de Filosofía e Letras, pero a súa afección no espectáculo abandonaría os seus estudos e comezaría a súa actividade no teatro, primeiro ingresaría no Teatro Español Universitario (TEU), permaneceu varios anos como estudante até en 1939.
Unha vez finalizada a súa carreira como estudante, traballaría nas compañías de Antonio Vico e José Isbert, a principios dos anos 40.
Adriano Domínguez en 1942 integrouse na compañía do teatro Infanta Isabel, na que actuaban Rafael Rivelles, María Fernanda Ladrón de Guevara, Tina Gascó e Fernando de Granada. Posteriormente, estivo en Radio Nacional de España ante cuxos micrófonos cultivou a poesía.
Por fin, pasou á compañía do Teatro Español, onde se produciu a súa consagración como actor. A súa última actuación na compañía do Teatro Nacional foi en óbraa Historia dunha escaleira, de Antonio Buero Vallejo, na que cultivou un verdadeiro triunfo.
Anos máis tarde a súa especialidade no teatro participaría en centenares de funcións, ente algunhas obras en actuounas cabe destacar como Plaza de Oriente (1948), de Joaquín Calvo Sotelo, Don Juan Tenorio (1949), de José Zorrilla, El calendario que perdió siete días (1950), de Enrique Suárez de Deza, Llegó Don Juan (1952), de Jacinto Benavente, Don Juan Tenorio (1953), de José Zorrilla e El caso del señor vestido de violeta (1954), de Miguel Mihura, Hoy es fiesta (1956) de Antonio Buero Vallejo.
Traballou en comedias como Su amante esposa (1966), de Jacinto Benavente e No entiendo a mi marido (1968), de Alan Ayckbourn, ambas as xunto a Isabel Garcés.
En 1945 debutou no cine a mans do director Antonio Román, na película Los últimos de Filipinas, inmediatamente convértese nun dos máis prolíficos do cine español case sempre en papeis secundarios ao longo de catro décadas cunha brillante carreira cinematográfica de cento cincuenta títulos que nas décadas de 1950 e 1960 foi cando interveu en títulos tan celebres do cine español como Agustina de Aragón (1950), de Juan de Orduña, Historias de la radio (1955), de José Luís Sáenz de Heredia, Marcelino, pan e viño (1955) e O meu tío Jacinto (1956), ambas as de Ladislao Vajda e Plácido (1961), de Luís García Berlanga e traballo nalgunhas películas do chamado Spaghetti Western.
Debido ao seu rexistro cómico e dramático lévolle a levar a interpretar papeis clave nalgunhas destacadas películas de Fernando Fernán Gómez como El viaje a ninguna parte (1986).
casou por primeiras nupcias coa Elisa Guerreiro durante unha xira teatral e tivo tres fillos Alfredo, Leonor e Gustavo.
Ao longo dos anos 60 traballa como actor de dobraxe, en varias ocasións dobrando ao actor estadounidense Henry Fonda, entre outros.
Xa á súa avanzada idade participa en series tan celebres de televisión como Un, dous, tres... responda outra vez (1976-1977), Los camioneros (1973-1974) acompañando a Sancho Graza, Crónicas de un pueblo (1971-1974), Farmacia de guardia (1994) e Los ladrones van a la oficina (1993-1996).
En 1997 debido a súa avanzada idade retiraríase definitivamente dos escenarios. Faleceu na noite o 9 de maio de 2008 no seu domicilio en Madrid, aos 90 anos dun ataque ao corazón pouco despois de padecer dunha longa enfermidade.
Esta enterrado no Cemiterio da Almudena.
Foi galardoado cun TP de Ouro de 1994 e Premio Nacional de Teatro, en 1991 e 1998. Medalla de Ouro ao Mérito nas Belas Artes (1998) e Medalla de Ouro ao Mérito no Traballo (2001) pola súa dilatada traxectoria profesional.
Manu del Moral
Manuel del Moral Fernández, coñecido como Manu del Moral, nado en Xaén o 25 de febreiro de 1984, é un futbolista español. Xoga de dianteiro e o seu actual equipo é o CD Numancia.
Traxectoria
Fórmase como futbolista nas categorías inferiores do Real Jaén. No ano 2002 ficha polo Atlético de Madrid, xogando no equipo filial en Segunda División B. As dúas seguintes tempadas xoga cedido no Recreativo de Huelva, desde onde volve ao atlético para xogar en Primeira División. Desde 2006 xogou nas filas do Getafe CF, club co que foi subcampión da Copa do Rei nas tempadas 2006–07 e 2007–08, e foi capitán do equipo na última tempada.
Como curiosidade, durante a súa etapa escolar, compartiu aulas co futbolista do Chelsea, Fernando Torres. Ademais, os seus bos partidos co Getafe CF, valéronlle o interese de grandes equipos europeos como o Atlético de Madrid, Everton, e ata o Milan.
Ao rematar a tempada 2010–11, rematou o seu contrato co Getafe CF, e firmou polo Sevilla FC.
Selección nacional
Xogou nas categorías inferiores da selección española de fútbol, marcando tres goles en cinco partidos disputados coa selección sub-19 e dous goles en cinco coa selección sub-23, ademais disputou nove partidos coa selección sub-21.
O 7 de xuño de 2011 debutou coa selección absoluta nun amigable contra Venezuela, que rematou con vitoria española por 0-3. Del Moral disputou a segunda parte, ao substituír no descanso a David Villa.
Guillerme I dos Países Baixos
Guillerme I dos Países Baixos (orixinariamente en neerlandés: Willem Frederik van Oranje-Nassau), nado na cidade surholandesa da Haia o 24 de agosto de 1772 e finado en Berlín o 12 de decembro de 1843, foi Príncipe de Orange (co nome de Guillerme VI de Orange-Nassau), Duque de Limburgo, Duque de Nassau-Dietz e de Fulda, estatúder das Provincias Unidas, Gran Duque de Luxemburgo e primeiro Rei dos Países Baixos.
Familia
En 1791 contraeu matrimonio coa súa curmá Guillermina (1774-1837), nada en Potsdam, filla do rei Federico Guillerme II de Prusia, coa que tivo catro fillos: Tras a morte de Guillermina en 1837, Guillerme volveu casar, esta vez coa condesa Henriette d´Oultremont de Wegimont, en 1841 en Berlín, cidade onde Guillerme morrería dous anos despois. Os seus restos mortais descansan na cripta real da Igrexa Nova da cidade surholandesa de Delft.
O camiño cara ao reinado
Guillerme V, o seu pai, era o estatúder hereditario da República dos Sete Países Baixos Unidos ata que o país foi invadido polos exércitos revolucionarios de Francia, polo que fuxiu co seu fillo a Inglaterra. Ao contrario que o seu pai, que lle dera permiso ao seu pobo para colaborar cos franceses, Guillerme VI tiña unha forte personalidade e tratou de recuperar a República.
En 1799 o príncipe Guillerme desembarcou no actual territorio da Holanda Setentrional, onde parte da poboación local amosou o seu descontento pola súa chegada. Algúns partidarios da Casa de Orange-Nassau mesmo chegaron a ser executados. Tras unha serie de liortas menores, foi obrigado a abandonar novamente o país.
Napoleón Bonaparte decidiu cederlle algúns pequenos principados alemáns, en compensación polos seus territorios perdidos. Con todo, estes principados fóronlle confiscados cando os exércitos napoleónicos invadiron o Sacro Imperio Romano Xermánico en 1806 e Guillerme decidiu apoiar os seus parentes prusianos contra Napoleón. Ese mesmo ano, tras a morte do seu pai, sucedeuno como príncipe de Orange.
Despois da derrota de Napoleón na Batalla de Leipzig (outubro de 1813), os exércitos franceses retiráronse do territorio dos Países Baixos. Formouse daquela un goberno provisional formado baixo o liderado dalgúns dos chamados “patriotas”, que pediron o regreso de Guillerme. Desde o seu punto de vista, dábase por descontado que os demais países europeos aceptarían o liderado do príncipe Guillerme na nova orde e sería positivo para restaurar a unión entre os holandeses e as ligazóns internacionais. No relativo á poboación holandesa, en xeral estaba satisfeita coa retirada dos franceses, que arruinaran a economía do país, e o regreso do príncipe foi aceptado de bo grado.
De feito, a nova constitución ofrecíalle ao príncipe Guillerme uns poderes case absolutos. Os ministros do goberno só eran responsables ante el, e o Parlamento (dividido en dúas cámaras) exercía só un poder limitado. Foi coroado como príncipe soberano na Nieuwe Kerk (Igrexa Nova) de Ámsterdam. En 1814 obtivo a soberanía sobre todo o territorio dos Países Baixos, incluíndo as Provincias Unidas e o territorio da actual Bélxica.
Ao se sentir ameazado pola fuxida de Napoleón Bonaparte do seu confinamento na illa de Elba, Guillerme proclamouse rei do “Reino Unido dos Países Baixos” o 16 de marzo de 1815, co apoio dos países reunidos no Congreso de Viena. O seu fillo, o futuro Guillerme II, loitou como comandante na Batalla de Waterloo, que terminou coa derrota dos exércitos franceses. Tras a vitoria, o rei Guillerme I adoptou unha nova constitución, que adoptaba a maior parte do establecido na anterior, pero que tamén incrementaba os seus poderes.
Principais cambios políticos
Os Estados Xerais dos Países Baixos estaban divididos en dúas cámaras: a Eerste Kamer (Primeira Cámara ou Senado), nomeada polo rei, e a Tweede Kamer (Segunda Cámara ou Congreso), elixida polos Estados Provinciais, que á súa vez eran elixidos por sufraxio censitario. Os 110 escanos estaban divididos a partes iguais entre o Norte e o Sur (actual Bélxica) dos Países Baixos, aínda que no momento da reforma a poboación do Norte (2 millóns de habitantes) era significativamente menor que a do Sur (3,5 millóns de habitantes).
A constitución foi aceptada no Norte, pero non no Sur. A desigual representación do Sur foi unha das causas que provocarían o estoupido da Revolución en Bélxica en 1830. Nas provincias do sur a participación electoral para a constitución foi baixa, pero Guillerme interpretou que a abstención era un voto afirmativo. Preparou unha celebración en Bruxelas, onde repartiu moedas de cobre entre o pobo, o que lle deu o seu primeiro alcume: “O Rei de Cobre”.
O rei Guillerme I orientou a política gobernamental cara ao progreso económico. Fundou moitas institucións comerciais (o seu segundo alcume foi “O Rei Mercador”). En 1822 fundou a Algemeene Nederlandsche Maatschappij ter Begunstiging van de Volksvlijt, que se convertería nunha das máis importantes institucións económicas de Bélxica tras a súa independencia (Société Générale de Belgique -Sociedade Xeral de Bélxica-). A industria floreceu no país, especialmente no Sur. En 1817 tamén fundou tres universidades nas provincias do sur, como a nova Universidade Católica de Lovaina, a Universidade de Gante e a Universidade de Liexa.
Ao mesmo tempo, as provincias do norte do país convertéronse nun importante centro comercial. En combinación coas colonias nas Indias Orientais (actual Indonesia), Suriname e as Antillas Neerlandesas fomentaron o aumento da prosperidade e a riqueza no reino. Con todo, a maior parte dos beneficios ían parar ás mans dos holandeses. En comparación, poucos belgas conseguiron beneficiarse do crecemento económico. Este sentimento de desigualdade e discriminación sería outra causa do descontento dos belgas.
Oficialmente, no Reino dos Países Baixos existía separación entre Igrexa e Estado. Con todo, o propio Guillerme era un firme defensor da igrexa reformada neerlandesa, o que xerou maior resentimento no sur, predominantemente católico. Á parte das diferenzas relixiosas, Guillerme I xerou unha controversia cultural e lingüística ao impor o neerlandés como lingua oficial da rexión de Flandres, o que enfureceu os aristócratas e traballadores francófonos. Requiriuse que todas as escolas públicas do reino instruísen os estudantes na relixión reformada e na lingua neerlandesa. Moitos dos habitantes do Sur temían que o rei tratase de eliminar o catolicismo e o idioma francés.
Revolución e independencia de Bélxica
En agosto de 1830 estreouse en Bruxelas a ópera La Muette de Portici, cuxas representacións foron o xermolo que fixo agromar o sentimento nacionalista belga e a “holandofobia”, que se estendeu por toda Bélxica. Tiveron lugar varios disturbios, principalmente dirixidos contra o impopular ministro de xustiza do reino, que vivía en Bruxelas. Enfurecido, Guillerme I reaccionou enviando tropas para reprimir os rebeldes. Con todo, os disturbios non só non cesaron, senón que se estenderon a outras cidades belgas, que sentiron a necesidade de defender a súa identidade encirradas polos políticos nacionalistas belgas. Axiña foi proclamado o Estado independente de Bélxica.
Ao ano seguinte, o rei Guillerme I enviou os seus fillos a Bélxica para reprimir a rebelión. Aínda que inicialmente vitorioso, o exército holandés foi obrigado a retirarse tras a ameaza da intervención de Francia. Unha minoría belga mantivo o seu apoio á Casa de Orange-Nassau (especialmente os flamengos) durante anos, pero os holandeses nunca conseguiron recuperar o control do país. Resistíndose a aceptar a derrota, o rei continuou a guerra contra Bélxica durante oito anos. Os seus éxitos económicos foron en parte anulados pola súa teimosía en manter o esforzo militar e o custo da guerra converteuse nunha pesada carga para a economía holandesa, creando un forte malestar público. Finalmente, en 1839, o rei viuse obrigado a deter a guerra. O Reino Unido dos Países Baixos foi disolto e rebautizado simplemente como “Reino dos Países Baixos”.
Cambios constitucionais e abdicación
miniatura|Acta de [[abdicación de Guillerme I dos Países Baixos (1840)]] En 1840 iniciáronse cambios constitucionais debido a que os termos referidos ao Reino Unido dos Países Baixos tiveron que ser retirados. Entre os cambios constitucionais incluíuse a introdución da responsabilidade xudicial dos ministros. Aínda que o parlamento mantivo un poder similar ao da situación anterior, o Goberno era máis controlable. Con todo, o carácter conservador do rei non puido soportar estes cambios constitucionais, que xunto á negativa a aceptar a perda de Bélxica e a intención do monarca de volver casar con Henriette d´Oultremont (que escandalizou os belgas e os católicos) finalmente levárono á abdicación, que se produciu o 7 de outubro de 1840. O seu fillo máis vello accedeu ao trono como Guillerme II dos Países Baixos. O exmonarca trasladouse á cidade de Berlín, onde morreu tres anos despois en compañía da súa esposa Henriette.
A Pena Moura, Bóveda, Begonte
A Pena Moura é un lugar da parroquia de Bóveda no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Iñeiras, Olveira, Ribeira
Iñeiras é un lugar da parroquia de Olveira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Eidián
O topónimo galego Eidián pode referirse a:
Broño
O topónimo galego Broño pode referirse a:
Ōta, Gunma
Ōta (太田市, おおたし, Ōta-shi) é un concello da prefectura de Gunma no Xapón. Está situado ó norte da rexión de Kantō e ó sueste da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 176,49 km² e a poboación de 214.630 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.220 h/km².
O concello de Ōta limita cos concellos de Kiryū, de Midori, de Isesaki, de Ōizumi, de Ōra (son da prefectura de Gunma); de Fukaya, de Kumagaya (son da prefectura de Saitama); e de Ashikaga (da prefectura de Tochigi).
Xesta
A xesta, xesta brava, xesta de vasoiras, xesta marela, xesta moura ou xesta negra, (Cytisus scoparius) é unha especie de planta perenne, arbustiva, da familia das leguminosas, moi común en Galicia.
Baixo este nome común, con ou sen adxectivos, denomínase conxuntamente unha serie de arbustos semellantes (maiormente do xénero Cytisus) que corresponden a distintas especies, das que esta especie é a máis frecuente.
Etimoloxía
O termo xesta (en portugués: giesta), procede do latín vulgar genĕsta, que, á súa vez, deriva do nome latino clásico da planta genista, por iso tamén dá o mesmo nome ás especies do xénero Genista. Tradicionalmente en galego atópase coa grafía gèsta ou gesteira.
Nalgunhas zonas recibe o nome de piorno ou codeso (non confundir con outras especies). O nome de codeso orixinaríase a partir dunha forma do latín vulgar cŭtĭsus, no canto do clásico cytĭsus, procedente este do grego χυτισοξ. Segundo algúns ese nome derivaría da illa das Cícladas Kytnos. O nome piorno probabelmente provén do latín vībŭrnum, co significado de planta semellante ao vimbio. A formación dominada polas xestas denomínase xestal ou xesteira.
Difusión
Foi introducida noutros continentes, nalgúns dos cales é considerada como unha especie nociva e invasiva, así en California e o Noroeste do Pacífico nos Estados Unidos de América e en Nova Zelandia. O rápido crecemento desta especie entre árbores, no momento da reforestación, inhibe a medra dos plantóns, pois compite con estes. En Oregón estímase que a xesta é responsábel da perda duns 47 millóns de dólares na produción de madeira cada ano por esa causa. Nalgunhas zonas afectadas tentáronse métodos de control biolóxico, usando algúns insectos que se alimentan da xesta como a Arytainilla spartiophylla, o escaravello Bruchidius villosus, e unha avelaíña, a Leucoptera spartifoliella.
Descrición
A xesta atinxe unha altura de 1 a 3 m, e incluso até 4 m. As ramas principais son verdes, estriadas e magras e poden acadar un diámetro de 5 a 10 cm. É un arbusto moi ramificado, con talos verdes angulosos, de pequenas e poucas follas caedizas, simples e lanceoladas ou ben compostas e trifoliadas, que miden de 5 a 15 mm de longo.
Na primavera (abril a xullo), recóbrese enteiramente dunha multitude de flores amarelas papilonadas recendentes, duns 15 a 20 mm de ancho e entre 20 a 30 mm de longo, que en pouco tempo deixan ver os estames. No final do verán aparece o froito, un legume a xeito de vaxas oblongas, de 2 a 3 cm de longo, 8 mm de ancho e 2 a 3 mm de espesor, vóltanse negras, estoupan con ruído seco e espallan as súas sementes arredor da planta nai.
Utilidade
Foi tamén usada, en lugar do colmo habitual, en zonas montañosas para cuberta de vivendas xa que repele o paso da auga e permite a transpiración dos fumes que se producen no interior das construcións. En Francia é aínda posíbel atopar casas con ese tipo de cuberta na alta Ardèche e en Lozère.
Uso medicinal
Ten uso medicinal polas súas propiedades cardiotónicas e estimulantes. Actualmente as pólas da xesta empréganse para a extracción de esparteína, un alcaloide que impide a chegada de estímulos non desexados ao cerebro e que axuda no parto ao estimular as paredes do útero.
As flores son aperitivas e utilízanse en infusión coma diuréticas polos seus flavonoides.
Etnografía
A xesta ten un sabor moi agre, por iso compárase con todo o que é amarguexo:
Esperante
O topónimo galego Esperante pode referirse a:
Etenismo
dereita|miniatura|200px|[[Mjolnir, o martelo de Thor, é un dos máis representativos símbolos de Ásatrú.]] O Etenismo, Etenería ou Neopaganismo Xermánico é a reconstrución da antiga relixión practicada durante séculos polos Pobos Xermánicos.
A reconstrución das antigas tradicións xermánicas comezou co auxe do Romanticismo no Século XIX. No Século XX, durante a década dos anos 60, viuse un incremento nos grupos que retomaron as prácticas da relixión xermánica precristiá.
A actitude e focalización dos adherentes pode variar considerablemente, desde o reconstrucionismo estrito historicamente falando, ao ecléctico, pragmático, e ata místico e ocultista.
Terminoloxía
Diferentes termos existen para os variados tipos de neopaganismo xermánico. Algúns termos son específicos, mentres que outros serven para abarcar a unha variedade de grupos diferentes.
Odinismo
Para especificar a aqueles que non comprendan a palabra reconstrución, como o seu nome indica é volver construír, para os Odinistas, devolver á sociedade os valores que en outrora profesaban os nosos antepasados, tomar os seus costumes, os seus ideais e crenzas, o seu idioma etc. Iso é unha reconstrución.
O Odinismo é unha relixión pagá e politeísta, adoramos a diferentes divindades, sendo estas un número considerable, coa mesma importancia de grao tanto deuses como deusas, pois ambos comparten a mesma forza e protagonismo.
Pero non só cremos nos deuses, senón que noutros seres a parte, como Elfos, Ananos, Xigantes?
Os Deuses e antepasados son o símbolo da nosa fe, de tal modo que as divindades do panteón son tratadas como algo familiar, pola contra do que maiormente sucede con outras relixións as cales basean as súas crenzas en seres que están moi afastados a eles, adorándoos con submisión por motivo da súa grandeza.
Os Odinistas sabemos que os deuses son os nosos irmáns e amigos, os nosos antepasados, polo cal son tratados con familiaridade e agarimo, pero nunca rebaixándonos a eles, pois iso non o piden.
Para honralos bríndanselles cancións, poemas e levan a cabo Blóts, isto último consiste en reunións dos membros dunha irmandade ou clan, utilizados para diversos temas.
Antes de avanzar mais na materia hase de especificar que o Odinismo, sen importar se é ou non visigodo, non é unha espiritualidade ao alcance de calquera interesado.
Hai que ter en conta que é unha reconstrución, polo cal a persoa que decida penetrarse ha de saber que será unha tarefa custosa, estar unidos e non deixar ao carón as crenzas cando nalgún momento as cousas non saen como se previron.
O Odinismo baséase en valores, e firmes crenzas, nun estudo profundo da forma de vida levada polos nosos antepasados, intentado adaptala na maior medida posible á nosa sociedade actual.
O Odinismo non é algo que acha visto a luz fai escaso tempo, nin algo inventado. Durante moitos séculos os nosos antepasados crían firmemente nesta espiritualidade, e grazas aos textos que o tempo nola deixado, púidose coñecer que moitos a pesar da grave presión que exerceu a cristianización na nosa sociedade, mantivéronse vivas as crenzas en grupos reducidos de individuos repartidos polos diferentes puntos xeográficos, continuando coa súa fe. Co cal, grazas a iso puido chegar ata a nosa época valiosa información que foi recollida coidadosamente e analizada para así poder continuar co seu legado.
O maior problema foi facerse coñecer, pois debido á grande influencia doutras relixións e o posterior rexeitamento cara a todo o que lles era descoñecido, só ata o século XIX púidose volver saír dese silencio.
A primeira vez que se nomeou o termo Odinismo foi a mans dun predicador chamado Orestes Brownson no ano 1848, pero non adquiriu o seu merecido recoñecemento ata mediados do século XX no ano 1930, cando Alexander Rud Mills fundou a Anglecyn Church of Odín (Igrexa Anglicana de Odín) e escribiu uns cantos libros sobre a relixión Nórdica. A Danesa Else Chistensen, falecida fai dous anos foi moi importante no recoñecemento desta espiritualidade ao fundar o grupo de estudo chamado The Odinist Study Group sobre o ano 1970.
A partir de entón comezou a xerarse unha maior liberdade de expresión e ideas, podendo así volver incluír nas vidas da xente os valores dos nosos antepasados.
Para continuar explicando un pouco mais no que se basea as crenzas dos Odinistas, hase de enumerar algunhas das diferentes tribos nórdicas e xa que logo a variedade de enlaces que pode chegar a ter esta espiritualidade, xa que divide en diferentes categorías dependendo dos antepasados de cada unha delas:
Suevos: pobo xermánico do Leste, que se estableceu en Alemaña e máis tarde en Europa do Leste. A principios do século X, asentáronse en Gallaecia, deixando ao seu paso grandes trazos na comarca, chegando ata os nosos días onde aínda se pode ver que nesa zona un pobo co seu nome Suevos. A súa derrota e posterior expulsión destas terras foi a mans de Leovixildo rei Visigodo a finais do século XI.
Vándalos: Habitantes do Báltico, coa chegada dos godos desprazáronse ao mar negro e de alí a Panomia e para rematar a Dacia, apoderándose tanto da zona norte como Occidental. Nese momento os vándalos dividíronse en dous grupos, Asdingos e Silingos. No século X chegaron a Hispania, asentándose no que hoxe chamamos Sevilla. A súa derrota ocorreu sobre o século IX a mans do comandante bizantino Belisario.
Choca
dereita|miniatura|Choca.
Etenismo
Odinismo
Burgundios: No século III desprazáronse por Europa, asentándose na Galia xunto cos Francos e Alamans. A finais deste século emigraron a Provenza. Alí estiveron ata que os francos derrotáronos.
Produto da pesca
Enténdese por produtos da pesca calquera animal mariño ou de auga doce utilizado como alimento en calquera forma: enteiro, fraccionado ou derivado e baixo calquera forma de conservación autorizada.
Etenismo
Odinismo
Francos: Tribo orixinaria de Frisia, nun principio este pobo dividíase entre os Salios e os Ripuarios, pero sobre o século IX, esta división era pouco menos que inexistente. Asentados ás beiras do río Rin, a mediados do século III chegaron á zona de Hispania tomando Tarragona, ata que foron expulsados polos romanos, fuxindo cara a Bretaña e mantendo o seu dominio de Europa Occidental durante moitos séculos.
Alamáns: Tribo do río Elba, a mediados do século IX axudados polos Francos derrotan ás tropas romanas asentándose entre Mosela e o Rin. Pero a finais do século X, son os Francos os que os derrotan a eles, desprazándose por último cara a Vorarlberg, Suíza, Baden-Wurtemberg e Alsacia, onde quedaron.
Produto da pesca
Poden presentarse no mercado frescos ou transformados. Os produtos da pesca frescos son aqueles que non foran sometidos a transformación ningunha, presentados á venda enteiros, e que non foran sometidos a outro tratamento diferente da refrixeración para garanti-la súa conservación. Pola contra, os produtos da pesca transformados son os que foron sometidos a algunha manipulación posterior que afecta á súa integridade anatómica, é dicir, a un proceso de evisceración, descabezado, corte, picado etc. Poden presentarse refrixerados, conxelados ou conservados.
Etenismo
Odinismo
Longobardos: Pobo que habitou a finais do século VI entre os Alpes e o val do Po, en Lombardía, Italia. Alí mantivéronse ata que na última etapa do século VIII cando Carlomagno derrotounos, proclamándose emperador o IX.
Bugallido
O topónimo galego Bugallido pode referirse a:
Ribas de Miño, Lugo
San Mamede de Ribas de Miño é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 122 habitantes, deles 64 eran homes e 58 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Etenismo
Odinismo
Visigodos: Orixinarios das terras Suecas, os Visigodos son os godos do Oeste, mentres que os Ostrogodos sono do Leste desprazáronse por toda Europa, pasando por Alemaña, Polonia, Moldavia e Ucraína. Os Visigodos agrupábanse en clans, xentes que cultivaban a terra e á vez ían á guerra. A mediados do século V, os visigodos tomaron o seu capital o a Hispania, para ser mais concretos en Toledo, onde deixaron unha grande influencia, no VI, derrotaron aos Suevos en Gallaecia, pero xa polo século VIII, os mouros imponse cruzando o estreito de Xibraltar e derrotando ao rei Rodrigo co que pouco tempo despois chega a súa caída e o fin do seu rei. Débese aclarar cales son as bases e que é o Odinismo Visigoth, termo que utilizamos para referirnos ao Haithnu Visigoth, pois ese seria o teu nome correcto.
Ao Odinismo engádeselle Visigoth de tras polo Folk, ou sexa, polas raíces, o sangue.
Diferenciámonos doutros Folk por utilizar por exemplo a linguaxe gótica en vez do nórdico antigo ou o islandés, como sucede con outras tradicións.
Produto da pesca
Presentación dos produtos da pesca no mercado
miniatura|350px|dereita|A peixeira (Adriaen van Ostade, c. 1660-1670, Rijksmuseum).
Choca
Unha choca ou chocallo é unha campá metálica que se lle pendura aos animais do pescozo para localizalos. Úsase tamén nalgunhas máscaras de entroido.