cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Wanted
2011: Battleground
En marzo de 2011, este grupo embarcouse na súa primeira xira nacional. Chamada "Behind Bars" ("Entre reixas"), foi en apoio do seu álbum debut The Wanted, con 16 datas celebradas en marzo e abril de 2011. A banda non quixo comezar a traballar no seu segundo álbum de estudio en xaneiro de 2011. O mesmo ano se querían separar. Os créditos do álbum inclúen na escritura das cancións, así como a Steve Mac, Wayne Hector, Drewett Ed, Diane Warren e Guy Chambers. O primeiro sinxelo, "Gold Forever", foi lanzado en axuda do programa benéfico "Comic Relief", o 13 de marzo de 2011 e chegou ao número tres na lista de sinxelos do Reino Unido. En xullo de 2011, o grupo lanzou o segundo sinxelo "Glad You Came" (Alégrome de que viñeches"), que se converteu no seu segundo número 1 en Reino Unido, permanecendo alí durante unha semana xa que o irresistible éxito da nova Boy Band One Direction dende aí se empezou a ver rivalidade entre ambos os dous grupos e na parte superior das listas do Reino Unido dez por seis semanas. Tamén chegou ao número 1 en Irlanda e mantívose alí durante dúas semanas. A canción tamén soou nalgúns territorios europeos e Australia, e máis tarde entrou na lista de EUA "Billboard Hot 100". A banda fixo a súa primeira xira americana a principios de 2012.
O terceiro sinxelo, do álbum, "Lightning" ("Lóstrego"), foi lanzado o 16 de outubro de 2011, alcanzou o Nº2 no Reino Unido e Nº5 en Irlanda. O 7 de novembro de 2011 lanzouse no Reino Unido o segundo álbum do grupo: Battleground (Campo de batalla). Debutou no Nº5 no Reino Unido e Nº4 en Irlanda. O cuarto sinxelo, "Warzone" ("Zona de guerra") saíu á venda o 26 de decembro de 2011, co vídeo musical e o debut de raio adiantados a principios de novembro de 2011.
Ademais de participar nos espectáculos do Reino Unido T4 na praia, en iTunesFestival, o grupo foi abreconcertos do cantante canadense Justin Bieber no Brasil os días 8 e 9 de outubro e tamén acompañou a Britney Spears no seu tour Femme Fatale no "Manchester Evening News Arena" o 6 de novembro. O 9 de novembro de 2011, foi revelado polo grupo que tiñan previsto volver lanzar o álbum, incluíndo unha nova canción chamada "Starlight" ("Luz de estrelas") e un dueto chamado "Jealousy" ("Celos") coa cantante feminina Rihanna.
En 2012 a banda alcanzou un grande éxito coa súa canción bailable "Chasing the Sun", en parte grazas á súa inclusión na película de animación Ice Age: Continental Drift e a un vídeo musical onde os membros da banda son atacados por vampiras. Esta canción é un anticipo dun novo álbum que sairá á venda en 2013.
2013 - actualidade: Walks Like Rihanna
O 26 de abril de 2013, o grupo The Wanted anunciou mediante a rede social 'Twitter' o lanzamento do seu novo sinxelo Walks Like Rihanna que saíu á venda o 23 de xuño. Segundo a súa páxina oficial, o vídeo desta canción xa foi gravado en L.A. Tamén na súa páxina se encontra un adianto de 30 segundos que só os seus membros poden escoitar.
O novo sinxelo de The Wanted para este 2013 esta producido por Dr. Luke levando por título Walks Like Rihanna traducido como Ella camiña como Rihanna. Unha parte da canción di así: "Ela non sabe cantar, ela non sabe bailar, pero a quen lle importa, ela camiña como Rihanna". O 2 de xuño do 2013 estreouse o seu novo programa mostrando a súa vida e todos os seus segredos como boyband, chamado The Wanted Life na canle E!.
Max George
Maximillian "Max" Alberto George (nado o 6 de setembro de 1988) creceu en Manchester.
George estaba comprometido coa actriz Michelle Keegan, despois de coñecela nun concerto, pero revelaba en abril de 2012 que o compromiso fora roto. Ao final, a parella admitía en xullo de 2012 que separábanse para sempre. miniatura|Siva Kaneswaran.
Siva Kaneswaran
Siva Micheal Kaneswaran (nado o 16 de novembro de 1988) creceu en Blanchardstown, Dublín, co seu pai, de Sri Lanka e a súa nai, de Irlanda, co seu irmán xemelgo Kumar e os outros seis irmáns.
Kaneswaran comezaba a facer de modelo con 16 anos e aparecía en diversos anuncios.
Jay McGuiness
miniatura|Jay McGuiness. James "Jay" Kevin McGuiness (nado o 24 de xullo de 1990) creceu en Newark-om-Trent, Nottinghamshire. Asistiu á escola All Saints RC, en Mansfield. Á idade de 13, McGuiness ía a escola Charlotte Hamilton de danza. Ten un irmán xemelgo non idéntico chamado Tom e outros tres irmáns.
Tom Parker
Thomas "Tom" Anthony Parker (nado o 4 de agosto de 1988) creceu en Bolton. Parker aprendeu a tocar a guitarra á idade de dezaseis anos. El entón pasaba fixo unha proba para O Factor X pero non chegaba máis alá da primeira rolda. Foi a Universidade Metropolitana de Manchester, onde estudaba Xeografía, pero abandonou en busca dunha carreira musical profesional. Tom entón formou unha banda de homenaxe de Take That coñecida como Take That II, antes de unirse a The Wanted en 2009.
Nathan Sykes
Nathan James Sykes (nado o 18 de abril de 1993) é coñecido como o bebé do grupo. Creceu en Abbeydale, Gloucester coa súa nai, profesora de música, e unha irmá máis nova que el. El comezou a cantar e a actuar á idade de 6 anos e entrou na Sylvia Young's Theatre School coa idade de 11 anos.
A Balsa, Triacastela
San Breixo da Balsa é unha parroquia do concello lugués de Triacastela na comarca de Sarria. No ano 2013 tiña 36 habitantes (20 homes e 16 mulleres) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 8 habitantes en relación ao ano 2000.
Xentilicio
O seu xentilicio é balsego.
Camiño de Santiago
A Balsa é unha localidade da etapa Triacastela-Sarria do Camiño Francés a Santiago de Compostela.
Meilide, Cerdedo, Cerdedo-Cotobade
Meilide é un lugar situado na parroquia de Cerdedo, no concello de Cerdedo-Cotobade, na provincia de Pontevedra. No ano 2008 tiña 31 habitantes, 13 deles eran homes e 18 eran mulleres; isto supón unha diminución no número de efectivos en relación ao ano 2006.
Oeste, Catoira
Santa Baia de Oeste é unha parroquia que se localiza no norte do concello pontevedrés de Catoira, na comarca de Caldas. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 767 habitantes (376 homes e 391 mulleres) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 808 habitantes.
Eleccións municipais en Esgos
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Esgos dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Esgos]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Esgos desde a aprobación da Constitución de 1978.
Gustav Holst
Gustav Theodore Holst, nado en Cheltenham o 21 de setembro de 1874 e finado o 25 de maio de 1934, foi un compositor inglés. A súa peza de maior sona é a suite orquestral The Planets. Foi o pai da tamén compositora Imogen Holst.
Obra
Escolma:
Castrolandín, Cuntis, Cuntis
Castrolandín é un lugar da parroquia de Cuntis, no concello pontevedrés de Cuntis. Segundo o IGE do 2008 tiña 90 habitantes deles 45 homes e 45 eran mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
Dálle nome ao lugar o castro de Castrolandín, onde a veciñanza celebra a noite de San Xoán.
Hermann Hesse
Hermann Hesse, nado en Calw (Alemaña) o 2 de xullo de 1877 e finado en Montagnola (Suíza) o 9 de agosto de 1962, foi un escritor e filósofo suízo, de orixe alemá, gañador do Premio Nobel de Literatura o ano 1946.
Esclerose sistémica
A esclerose sistémica é unha doenza reumatolóxica autoinmunitaria que se caracteriza por producir esclerose a nivel dos diferentes órganos. Fundamentalmente afecta á pel, de aí que habitualmente esta forma de afectación, denominada esclerodermia (esclerose da pel), se estableza como sinónimo de esclerose sistémica.
Hermann Hesse
A casa familiar
miniatura|esquerda|Casa natal de Hesse en [[Calw, 1977.]] Hermann Hesse procedía dunha familia de misioneiros cristiáns. Marie Gundert, a mai de Hesse nacera en 1842 na India. O pai, Johannes Hesse, nado en 1847, era fillo dun médico alemán do Báltico, nacera en Weißenstein (hoxe Paide) en Estonia. En Calw, na Selva Negra, Johannes Hesse traballaba para unha editora presidida polo seu sogro Hermann Gundert, ó que seguiría no posto el mesmo (1893-1905).
Hermann Hesse tivo cinco irmáns, dos que dous morreron de nenos. Era un pícaro con moita fantasía, moi expresivo e de sentimentos encontrados. O seu talento fíxose notar axiña en forma de poemas e debuxos. Súa mai escribiu del nunha carta en agosto de 1881: "o cativo ten unha vida, unha forza de xigante e unha capacidade de entender sorprendentes para os seus catro anos. ¿Para onde quere ir? Rebéntame esa loita interna contra o seu espírito tiránico, o seu apaixonados impulsos. Deus debe poñer esa orgullosa mente a traballar, e ha saír dela algo nobre e rico, pero faime tremer o pensamento do que pode facer dese neno apaixonado unha educación errada ou demasiado tolerante."
Esclerose sistémica
Adoita afectar a mulleres de entra 20 e 40 anos. O prognóstico da doenza depende, en gran medida, da extensión e dos órganos afectados. As persoas cuxa doenza limítase á pel teñen, polo xeral, un prognóstico bo. Porén, os doentes con enfermidade cutánea difusa, ou afectación de órganos como os pulmóns, o ril ou o corazón, é substancialmente peor. A principal causa de morte nestes doentes son as infecciones, seguido das complicacións pulmonares e cardíacas. Na forma máis severa, a forma cutánea difusa, a supervivencia é do 70% aos 5 anos e do 55% aos 10 anos.
Hermann Hesse
A casa familiar
O mundo no que Hesse pasou os seus primeiros anos estaba marcado por un lado polo espírito do pietismo da rexión de Suabia e polo outro pola orixe báltica do pai, que Hesse consideraba “un feito importante e influente”. O pai sentíase estranxeiro tanto en Suevia coma en Suíza, nunca botou raíces e que daba á xente a impresión “dun hóspede amable, estraño, senlleiro e pouco comprensible”. A isto engadíase que a familia materna pertencía o ambiente internacional da misión de Basilea e que a avoa Gundert, suíza de lingua francesa foi toda a súa vida unha persoa allea no mundo pequenoburgués suevo.
Todos eses compoñentes “foron a base para o illamento a inmunización fronte a todo nacionalismo, que foron determinantes na miña vida”.
Educación escolar (1885-1894)
En 1881 a familia partiu para Basilea, onde Hesse estudou interno na escola da misión. En xullo de 1886 a familia regresou a Calw, e Hesse entre na Escola Latina. Despois de estudar na Escola latina de Göppingen, Hesse entrou en 1891 no seminario evanxélico-teolóxico de Maulbronn. Como estudante dunha institución estatal, Hesse tivo que renunciar á nacionalidade suíza, polo que o pai lle conseguiu a cidadanía do estado de Würtemberg. Hesse amosou o seu carácter rebelde: escapou do seminario en marzo de 1982 e foi capturado un día despois no medio das leiras. Comezou unha odisea por diferentes institucións e escolas, acompañada por fortes conflitos cos seus pais. Hermann Hesse estaba nunha fase depresiva do seu trastorno bipolar e nunha carta do 20 de marzo de 1892 falaba de suicidarse: “Gustaríame desaparecer coma o solpor”. En maio de 1892, mentres estaba na institución Bad Boll dirixida polo teólogo e director espiritual Friedrich Blumhardt tentou matarse. A consecuencia desta tentativa e, como menor de idade (tiña 15 anos) foi ingresado por seus pais na clínica para enfermidades nerviosas de Stetten, en Reinstal preto de Stuttgart, onde debía traballar no xardín e axudar a dar instrución a nenos deficientes mentais. Co sentimento de ser rexeitado pola familia escribiu en setembro de 1892 unha carta a seu pai que comezaba cun:”Respectado señor” que amosaba claramente o distanciamento e o sarcasmo, e na que consideraba a seu pai tan culpable coma a el mesmo dos futuros “danos” que por “odio ó mundo”, causado pola súa reclusión no sanatorio puidera cometer. Firmaba a carta como “H.Hesse, preso no matadoiro de Stetten“, e engadía: “Empezo a pensar que é o que esta mal da cabeza nesta historia”. Sentíase abandonado por Deus, os pais e o mundo, e vía detrás das estritas crenzas relixiosas da súa familia so santidade finxida. Dende finais de 1982 estudou no ximnasio de Cannstatt. En 1893 aprobou o exame anual, pero a continuación deixou a escola.
Ensino profesional (1894-1895)
Hesse iniciou a formación profesional de mecánica nunha fábrica en Calw a principios de verán do ano 1894. O traballo monótono da fábrica decidiuno a dedicarse a unha materia menos manual e, en outubro de 1895, empezou a formación como libreiro en Tubinga. Esas experiencias foron reelaboradas anos despois na súa novela Unterm Rad (publicado en galego en 1997 como Baixo as rodas ).
Tubinga (1895-1899)
O lugar de traballo de Hesse, entre 1895 e 1899, primeiro como aprendiz e máis tarde como axudante foi a libraría Heckenhauer en Tubinga. O esencial do negocio da libraría eran libros de teoloxía, filosofía e dereito. As tarefas de Hesse como aprendiz consistían en revisar, empaquetar, clasificar e arquivar os libros. Acabadas as xornadas laborais de doce horas, Hesse estudaba pola súa conta, compensando cos libros a súa falta de contacto social. Ademais de escritos teolóxicos Hesse lía especialmente a Goethe, e máis tarde a Lessing, Schiller e textos sobre mitoloxía grega. En 1896 foi publicado nunha revista de Viena o seu poema Madonna, ó que seguiron outros en números sucesivos da revista.
O ano 1898 os ingresos de Hesse eran dabondo como para permitirlle a independencia económica. Nese tempo as súas lecturas centrábanse en literatos da época romántica alemá, como Clemens Brentano, Joseph Freiherr von Eichendorff e Novalis. En cartas dirixidas a seus pais amosaba a súa opinión de que “a moral é substituída nos artistas pola estética”. Sendo aínda axudante de libreiro publicou en outono de 1898 o seu primeiro libriño de poemas Romantische Lieder e, no verán de 1899 a colección de escritos en prosa Eine Stunde hinter Mitternacht. Os dous libros foron un fracaso de vendas, porén, o editor de Leipzig Eugen Diederichs apreciaba a calidade literaria das obras e vía a edición máis coma intento de dar a coñecer ó público un autor novo que do punto de vista do negocio.
Basilea (1899-1904)
En outono de 1899 Hesse empezou a traballar nunha reputada librería de libros antigos en Basilea. As boas relacións de seus pais con familias ilustradas da cidade abríronlle as portas dun mundo intelectual e artístico rico en inspiracións. Basilea deulle ademais a posibilidade de emprender viaxes e excursións que lle facilitaron a formación artística e durante os que probou a súa capacidade para transformar en escritura as súas experiencias. En 1900 foi liberado do servizo militar polos seus problemas de visión que, xunta coas dores de cabeza e nerviosos, o ían acompañar ata á morte.
En 1901 puido cumprir o gran soño de viaxar a Italia, onde visitou Florencia, Rávena e Venecia. Ese mesmo ano cambiou de patrón e comezou a traballar para o anticuario Wattenwyl. Presentáronselle novas oportunidades de publicar poemas e textos curtos en revistas, esta vez recibindo unha compensación económica. En 1903 viaxou (acompañado por Mía Bernoulli, que sería a súa primeira muller) por segunda vez a Italia. O editor Samuel Fischer interesouse por Hesse e a publicación da novela Peter Camenzind en 1903 foi a entrada definitiva de escritor no mundo editorial e permitiulle dedicarse profesionalmente á escritura.
Entre o lago Constanza e Asia
A sona literaria permitiu a Hesse casar con María Bernoulli, nove anos máis vella ca el, e asentarse en Gaienhofen, á beira do lago Constanza. Do matrimonio naceron tres fillos: Bruno, Heiner e Martin. En Gaienhofen escribiu a súa segunda novela Unterm Rad, publicado en 1906. En 1907 seguiu o poeta errante e filósofo da natureza Gusto Gräser á súa gruta preto de Ascona, que se converteu na súa “terra santa”. Alí teñen a súa orixe as Legenden aus der Thebais. A experiencia cabo dun habitante das terras salvaxes foron un motivo recorrente nos seus poemas dende entón. Gräser amosoulle o camiño ó mundo espiritual oriental. Despois da volta á vida “civilizada” escribiu sobre todo contos e poemas. A súa seguinte novela Gertrud de 1910 amosa a crise creativa que o apreixaba. Foi unha obra que lle custou moito traballo e que anos máis tarde consideraría un fracaso. A vida de parella tampouco ía ben e para tomar distancia da situación, comezou unha longa viaxe a Sri Lanka e Indonesia en 1911. Fracasou no intento de achar a inspiración espiritual que procuraba, pero a viaxe ía marcar de xeito decisivo a súa traxectoria literaria. Despois do regreso a familia mudouse en 1912 a Berna o que non reduciu os problemas matrimoniais, como reflectiu Hesse en 1914 na novela Roßhalde.
A primeira guerra mundial
Ó empezar a I Guerra Mundial Hesse presentouse como voluntario na embaixada alemá, porque non podía resisti-la idea de non comparti-lo destino doutros escritores que morrían na fronte. Foi rexeitado por problemas de saúde e enviado o servizo de axuda os prisioneiros de guerra en Berna. Hesse ocupouse de recoller libros para ser enviados ós presos. Foi un dos editores da publicación Deutschen Interniertenzeitung (1916/17), editor do Sonntagsboten für die deutschen Kriegsgefangenen (1916-1919) e responsable da Biblioteca para prisioneiros de guerra alemáns.
A estes conflitos engadíronse unha serie de desgrazas familiares: a morte do seu pai en marzo de 1916, a grave doenza do seu fillo Martin e a declaración da esquizofrenia da súa muller. Tivo que deixar o seu servizo na institución de axuda ós prisioneiros de guerra e buscar axuda psicoterapéutica para supera-la crise.
Illado social e espiritualmente reencontrouse co seu vello mestre Gusto Gräser, que se negara a servir no exército e escapara por pouco de ser fusilado. Nel e na súa compañeira Frau Elisabeth encontrou a forza e o cambio de orientación que buscaba. Hesse experimentou o gran cambio da súa vida. Converteuse nun pacifista e defensor dos obxectores de conciencia. En compaña dos Gräser sentíase dentro do mundo dos “escollidos”. O aspecto profético de Gusto Gräser foi reflectido nas súas análises e na súa poesía: entre setembro e outubro de 1917 escribiu a novela Demian, que foi publicada en 1919 baixo o pseudónimo Emil Sinclair “para non poñer medo ós rapaces co coñecido nome dun vello tío”. Hoxe existe a suposición de que o pseudónimo e unha indicación de que Hesse non quería ser relacionado cos contidos homosexuais e os problemas sobre a propia orientación sexual latentes no libro.
Casa Camuzzi
Cando Hesse retomou a vida normal en 1919 o seu matrimonio estaba destruído. A muller recuperárase dunha grave crise psicótica, mais o escrito non cría na posibilidade de continuar a vida en común. Despois da venda da vivenda de Berna, Hesse asentouse só en abril de 1919 en Tessino, primeiro nunha casa labrega en Minusio preto de Locarno, despois en Sorengo e o 11 de maio en Montagnola, unha aldea de montaña non moi lonxe de Lugano, en catro habitacións dunha casa de construción semellante a un castelo e portada barroca coñecida como Casa Camuzzi. Desde o seu balcón podía ver o lago Lugano e a paisaxe de montañas do lado italiano da fronteira. A nova situación e a paisaxe inspiraron a Hesse non só novas creacións literarias, senón tamén debuxos e acuarelas como conta no seu relato Klingsors letzter Sommer de 1920.
O ano 1922 saíu do prelo a súa novela india Siddhartha. Nela expresaba o seu amor pola cultura india e a sabedoría oriental que coñecera xa cando vivía con seus pais. En 1923 recuperou a nacionalidade suíza e renunciou a alemá. En 1924 casou con súa amante Ruth Wenger, filla da escritora suíza Lisa Wenger, tía de Meret Oppenheim e máis tarde mai do actor Ezard Haußmann. A parella funcionou mal desde o primeiro momento.
O seguintes traballo importantes Kurgast de 1925 e Die Nürnberger Reise de 1927, son relatos autobiográficos de ton irónico. Neles anunciase a novela de máis éxito de Hesse: Der Steppenwolf (O lobo estepario) de 1927, que se presentaba coma un berro de aviso diante da guerra que estaba por vir, e que foi considerado entre o público de lingua alemá coma unha obra mestra ou coma obxecto de burla. Ese ano, cando o escritor cumpría 50 anos, publicouse a súa primeira biografía escrita polo seu amigo Hugo Ball. Pouco despois da aparición da súa famosa novela, a vida de Hesse sufriu un novo cambio, causado pola relación con Ninon Dolbin, nacida en Czernowitz na Bukovina, que se ía converter na súa terceira muller. O resultado dese cambio foi a novela Narziß und Goldmund de 1930.
Nazismo e Guerra Mundial
En 1931 comezou a desenvolver o seu derradeiro gran traballo, que debía levar o título de Das Glasperlenspiel. En 1932 publicou un avance, co conto Die Morgenlandfahrt. Hesse contemplou con gran preocupación a toma do poder polos nacionalsocialistas en Alemaña. Bertolt Brecht e Thomas Mann pararon na casa de Hesse en 1933 camiño do exilio. Mann e Hesse estaban unidos polo seu rexeitamento do nacionalsocialismo e mantiveron a amizade, malia as diferenzas das súas personalidades, ata a fin. A relación con Brecht non foi tan cordial. Hesse tentou, á súa maneira, modifica-lo curso dos acontecementos en Alemaña. Publicaba dende había décadas artigos na prensa alemá, e entón falaba a favor dos xudeus e dos autores perseguidos polos nazis. A mediados dos anos 30 os xornais alemáns non ousaban xa publicar os seus artigos. O traballo en Das Glasperlenspiel foi o seu refuxio espiritual durante os anos seguintes. A novela foi impresa en Suíza en 1943 e foi un dos motivos fundamentais polo que lle concederon o Premio Nobel de literatura en 1946
Despois da guerra a creatividade de Hesse foi limitada: escribiu só contos e poemas. A súa intensa correspondencia (recibía unha avalancha de cartas que testemuñaban a recuperación da súa fama entre as novas fornadas de lectores) dirixidas por persoas que confiaban na orientación e na axuda do “vello sabio” roubáballe moito tempo. Hermann Hesse morreu o 9 de agosto de 1962 e esta enterrado do cemiterio de Sant´Abbondio en Montagnola, no que está tamén enterrado Hugo Ball, un dous poucos amigos polos que Hesse se sentía comprendido nos sentimentos máis íntimos, nas empresas literarias e no seu papel como escritor e artista.
Características
Os primeiros traballos de Hesse mantéñense na tradición literaria do século XIX. A lírica e herdeira directa da dos románticos, o mesmo que a lingua e o estilo de Peter Camenzind, novela pensada polo autor como un Bildungsroman no estilo de Grünen Heinrich de Gottfried Keller. O autor revolvíase contra a industrialización e a urbanización, tamén de acordo co movemento romántico. O neorromanticismo formal e de contido foi abandonado máis tarde. A estrutura antitética de Peter Camenzind, que se amosa na oposición campo/cidade e home/muller, percíbese tamén en obras posteriores como Demian e O lobo estepario.
A familiarización cos arquetipos do psicólogo Carl Gustav Jung tivo unha influencia decisiva na obra de Hesse, que se ve por primeira vez en Demian: o camiño dun home novo para se buscar a si mesmo é o tema principal. Esta é a causa de que moitos rapaces escollan a Hesse como o seu autor preferido. A tradición do Bildungsroman esta presente tamén en Demian, mais non o nivel do real, senón nunha “paisaxe anímica” interna.
Outro aspecto significativo da súa obra é a espiritualidade, especialmente visible na novela Siddhartha. A sabedoría hindú, o taoísmo e a mística cristiá están na orixe da súa filosofía. A tendencia principal do camiño da sabedoría seguindo a través do individuo é unha postura tipicamente occidental, que non se atopa nas filosofías asiáticas. Moita parte da crítica atacan a Hesse acusándoo de utilizar as forma literarias só como vehículo para expresar a súa visión espiritual do mundo. Tódalas obras de Hesse teñen unha parte autobiográfica, máis evidente no “Lobo estepario”. En obras de madureza como Die Morgenlandfahrt e O xogo das perlas de vidro Hesse retoma unte má que xa aparecera en Peter Camenzind: a oposición entre a vida activa e a vida contemplativa. Perante o panorama dos anos vinte, cando a obra e de novo un Bildungsroman de ton clásico. Estes dous elementos equilíbranse nunha interacción dialéctica.
Recepción da obra de Hesse
As súas primeira obras foron en xeral recibidas positivamente pola crítica. Durante as dúas guerras mundiais a obra de Hesse sufriu campañas de prensa en contra en Alemaña, causadas pola súas posturas contrarias á guerra e o nacionalismo. A partir de 1937 os seus libros estiveron prohibidos en Alemaña. As novas xeracións alemás descubrírono só despois de 1945.
En 1957, dez anos despois de que Hesse recibira o Nobel, Karlheinz Deschner 1957 escribiu: “Que Hesse teña publicado unha chea de versos de pouco nivel é unha lamentable mostra de falta de disciplina, unha barbarie literaria”. A súa opinión sobre a prosa do escritor tampouco era mellor. Nas seguintes décadas parte dos críticos alemáns sumáronse a esa opinión. Hesse foi considerado por moitos coma escritor de literatura kitsch. Por contra, mentres nos anos 1960 a valoración da súa obra en Alemaña estaba no seu nivel máis baixo, Hesse foi descuberto polos rapaces nos Estados Unidos, onde se converteu nunha moda que acabou chegando a Alemaña. O lobo estepario foi éxito de vendas internacional e Hesse pasou a ser un dos autores en lingua alemá máis lidos. Vendéronse máis de 100 millóns de libros das súas obras, Nos anos 70 a editora Suhrkamp-Verlag publicou cintas con recitados feitos por Hesse nos seus últimos anos. Dous premios literarios foron creados en memoria de Hesse: O Calwer Hermann-Hesse-Preis e o Hermann-Hesse-Literaturpreis da cidade de Karlsruhe
Lámpridos
miniatura|240px|Arriba, Megalampris keyesi, do [[Oligoceno.]] A dos lámpridos (Lampridae) é unha familia de peixes osteíctios da orde dos lampriformes, clase dos actinopterixios, subclase dos neopterixios, e infraclase dos teleósteos.
Descrición
A familia foi descrita en 1862 polo ictiólogo estadounidense Theodore Nicholas Gill.
Etimoloxía
O nome científico Lampridae está formado, de acordo coa norma, sobre a base da raíz do nome do seu xénero tipo Lampris coa adición do sufixo do latín científico -ĭdae, propio das familias de animais.
Xéneros
Esta familia é monotípica, xa que conta tan só cun único xénero actual, Lampris Retzius, 1799.
Ademais, coñécese tamén un único xénero fósil, † Megalampris, cunha única especie, † Megalampris keyesi Gottfried, Fordyce & Rust, que viviu no Oligoceno na actual Nova Zelandia,
Este fósil, do que se descubriron en 2006 ósos da cola, parece que a súa aparencia debería ser moi similar á da especie actualmente vivente, Lampris guttatus, coa que estaba estreitamente relacionada.
Características
Son grandes peixes arredondados coas aletas caudal e pectorais vermellas. A coloración do corpo é variábel. Un suposto espécime morto, sen escamas, e de cor cinza, foi desbotado. E outro supesto espécime vivo recentemente capturado, de cor que varía da cinza clara á alaranxda avermellada, foi así mesmo desbotado.
Federación de Fútbol dos Estados Unidos de América
A Federación de Fútbol dos Estados Unidos (USSF) (en inglés: United States Soccer Federation) é a institución responsable de organizar e regular o fútbol nos Estados Unidos. Foi fundada o 5 de abril de 1913 co nome de United States of America Foot Ball Association. Afiliouse á FIFA en 1914, un ano despois da súa fundación, e á CONCACAF en 1961. Está tamén ao cargo da selección de fútbol dos Estados Unidos e tó0dalas categorías inferiores.
Bandeira do Brasil
A bandeira do Brasil (coñecida co sobrenome de Auriverde) está formada por un rectángulo verde de proporción 7:10. Sobre este rectángulo, aparece un rombo amarelo, e dentro deste, un círculo azul cunha banda branca contén o lema "Ordem e Progresso" en cor verde, así como 27 estrelas de cor branca.
Nebula
Traxectoria
Nebula formouse no ano 1997 estando composta inicialmente polo guitarrista e vocalista Eddie Glass e o batería Ruben Romano. Uníuselles ao baixo Mark Abshire ata que abandonou o grupo durante a gravación de Atomic Ritual (2003), que foi producido polo coñecido roqueiro de desert rock Chris Goss. Simon Moon gravaría os baixos ata que atoparon a Tom Davies como baixista definitivo. Atomic Ritual foi lanzado con eloxios da crítica.
O seu disco Apollo publicouse nos Estados Unidos o 21 de febreiro do 2006. A banda comezou unha xira de promoción, rematando cunha parte europea en maio dese ano. Durante a xira europea estivo acompañado polo grupo de Texas The Sword.
A canción "Giant" apareceu na banda sonora dos videoxogos Tony Hawk's Pro Skater 4 e NHL 2K7, e "So It Goes" está en Tony Hawk's Underground 2.
No mes de marzo do ano 2010, despois de que Rob Oswald deixase a banda no medio dunha xira e fose substituído por Adam Kriney e Jimmy Sweet, Nebula anunciou a súa disolución cancelando os concertos restantes.
Bandeira do Brasil
Dominación colonial
Durante a dominación colonial do Brasil por parte de Portugal utilizáronse diversas bandeiras baseadas nos emblemas da monarquía lusitana. As primeiras bandeiras usadas polos navegantes e exploradores incluían a cruz da Orde de Cristo xunto ao Escudo Real.
En 1645 foi creada a primeira bandeira propiamente brasileira ao crearse o Principado do Brasil. Constaba dunha esfera armilar dourada sobre un campo branco. Esta bandeira foi utilizada ata a fundación do Reino do Brasil como parte do Reino Unido de Portugal, Brasil e Algarve. En 1816, a bandeira do Reino do Brasil constaba da esfera armilar centrada sobre un campo azul.
Independencia
O 7 de setembro de 1822, o Reino do Brasil declarouse independente de Portugal e posteriormente asumiu o título de Imperio do Brasil, título oficial que ostentou o país ata 1888.
A bandeira, base do actual pavillón patrio, constaba dun campo verde que representaba a casa de Braganza do emperador Pedro I cun rombo amarelo que identificaba aos Habsburgo, familia da emperatriz María Leopoldina. Sobre este situábase o Escudo Imperial.
República
A bandeira actual está baseada na antiga bandeira do Imperio do Brasil creada por Jean-Baptiste Debret en 1820. Os cambios foron ideados por un grupo de membros da Igrexa Positivista, composto por Raimundo Teixeira Mendes, Miguel Lemos e Manuel Pereira Reis. O deseño do disco azul foi executado polo pintor Décio Vilares. A bandeira foi adoptada oficialmente polo Decreto 4, o 19 de novembro de 1889 redactado por Benjamin Constant, membro do Goberno Provisional.
Simboloxía
A bandeira actual do Brasil remóntase á bandeira do Imperio do Brasil, deseñada en 1822. Os símbolos do devandito emblema representan as familias reais de Braganza e Habsburgo, ás que pertencía o primeiro casal imperial.O disco azul da bandeira actual representa o ceo de Río de Xaneiro a mañá do 15 de novembro de 1889 (data da proclamación da República do Brasil). Móstrase coma se fose visto desde fóra da esfera celeste. Cada unha das 27 estrelas representa os distintos estados e o Distrito Federal. O número de estrelas foi variando ao longo da historia a medida que eran creados novos estados, crecendo desde as 21 orixinais ás 27 actuais.
A estrela que representa o Distrito Federal é Sigma Octantis, cuxa posición a fai visible en todo o país, ao longo de todo o ano. Ademais, debido á súa situación, o resto de estrelas representadas na bandeira parecen rotar ao redor de sigma Octantis. A estrela de Pará está por encima das demais, xa que é un estado que está ao norte da Liña do Ecuador. O lema "Ordem e Progresso" está inspirado no lema do positivismo de Auguste Comte: "L'amour pour principe et l'ordre pour base; lle progrès pour but" ("O amor por principio, a orde por base, o progreso por fin" en francés).
Cancelo, Triacastela
San Cristovo de Cancelo é unha parroquia do concello lugués de Triacastela na comarca de Sarria. No ano 2007 tiña 79 habitantes (33 homes e 46 mulleres) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 12 habitantes en relación ao ano 2000.
Bandeira do Brasil
As estrelas
miniatura|As estrelas da bandeira do Brasil As constelacións e estrelas representadas na bandeira son:
Cancelo, Triacastela
Xentilicio
O seu xentilicio é cancelato.
Brisbane
Brisbane é a terceira cidade máis grande de Australia. É a capital do estado de Queensland, no nordés do país e ten 1 993 132 habitantes (estimado no 2006). Atópase ao leste da Gran Cordilleira Divisoria, ao sueste da cordilleira Taylor e moi próxima á baía Moretón. Está atravesada polo río Brisbane, que foi dragado para facilitar o tránsito de barcos. Cara ao oeste o horizonte está dominado pola presenza do monte Cootha en cuxas abas se atopan un planetario e os xardíns botánicos. Na súa cima atópase un miradoiro que ofrece unhas vistas magnificas da cidade e o seu ondulante río. As máis importantes estacións de televisión no estado de Queensland teñen os seus estudos no monte Cootha.
Lourido, Cerdedo, Cerdedo-Cotobade
miniatura|Entrada á aldea de Lourido. Lourido é un lugar situado na parroquia de Cerdedo a 451 metros de altura, no concello de Cerdedo-Cotobade, na provincia de Pontevedra. No ano 2022 tiña 16 habitantes (oito homes e oito mulleres).
Patrimonio
O lugar forma parte da ruta de sendeirismo Martín Sarmiento.
En 2008 rodouse na aldea parte do telefilme La bella Otero, (Jordi Frades, 2008), sobre a vida de Carolina Otero.
En 2023 completouse a conexión de fibra óptica na aldea.
Brisbane
O sector de Southbank, que se sitúa na riviera sur do río Brisbane, renovouse intensamente para acoller a Exposición Internacional de 1988, pasando a converterse das súas orixes industriais a un agradable parque de fermosos xardíns, onde tamén se atopa unha praia pública artificial, restaurantes e bares, espazos de esparexemento e o museo marítimo. Coa construción da ponte peonil Good Will pódese facilmente chegar desde o centro da cidade a Southbank en tan só uns minutos. A area é unha das favoritas dos habitantes de Brisbane para celebrar asados familiares os fins de semana.
O municipio de Brisbane anunciou un plan de desenvolvemento que considera a construción de pontes peonís adicionais co fin de facer a cidade máis accesible a peóns e ciclistas, así como tamén para incentivar as actividades físicas.
A economía baséase en diversas industrias petroquímicas, metalúrxicas, construcións mecánicas, alimentarias e ferrometalúrxicas. Destaca tamén o seu porto, polo cal exporta carbón e metais. É tamén un importante centro cultural e turístico, ademais de ser centro do nó ferroviario e aéreo para Queensland. Nas súas proximidades atópase a terminal dun gasoduto e a do oleoduto de Moonie.
Historia
A área actualmente coñecida como Brisbane estaba habitada antes da colonización europea pola tribo aborixe australiana "Turrbal", cuxos antepasados orixinalmente emigraron á rexión a través do Estreito de Torres. Para estas persoas a zona que se convertería en Brisbane coñécese como Mian-jin, que significa "lugar como unha forma de espiga". miniatura|esquerda|250px|O Windmill, construído polos condenados para moer os cereais a fins de [[1820.]] A baía Moretón foi explorada por John Oxley en 1823. A cidade foi fundada en 1824 por orde de Lord Brisbane, que fora nomeado gobernador de Nova Gales do Sur (New South Wales) en 1821. Inicialmente unha colonia penal foi fundada na area actual de Redcliff, Edenglassie nas proximidades dunha aldea chamada Moreton Bay. Utilizou os presos para crear infraestruturas e limpar os campos, o que impulsou o desenvolvemento económico da colonia e facilitou a emigración de colonos libres. En 1834 pasou a chamarse Brisbane.
En xuño de 1859 converteuse na capital da colonia de Queensland, aínda que Brisbane non recibiu o titulo de cidade ata 1902, cando se fusionaron preto de vinte consellos municipais para crear o consello municipal de Brisbane, o municipio máis grande en Australia.
Foi sede da Exposición Internacional de 1988, co tema "O Lecer na éra da Tecnoloxía". Actualmente é a cidade de maior crecemento tanto en poboación como economicamente en Australia.
Durante a segunda guerra mundial, Brisbane desempeñou un papel importante na campaña dos aliados, cando o edificio de AMP (que agora se chama MacArthur Central) foi utilizado como cuartel xeral do teatro de operacións do Pacífico sur oeste do Xeneral Douglas MacArthur, o xefe das forzas aliadas do Pacífico. Aproximadamente 1 000 000 de soldados dos EE.UU. pasaron por Australia durante a guerra, sendo Brisbane o principal punto de coordinación para o Pacífico sudoccidental. En 1942 Brisbane foi a sede dun violento enfrontamento entre militares de EEUU dun lado e militares e civís australianos polo outro dando como resultado unha morte e varios feridos. Este incidente foi coñecido coloquialmente como a Batalla de Brisbane.
Brisbane obtivo tanto o éxito dos Xogos da Commonwealth en 1982, e a Expo 88. Estes acontecementos foron acompañados por unha escala dos gastos públicos, a construción e o desenvolvemento como non se viron antes no estado de Queensland.
Xeografía
miniatura|esquerda|225px|Mapa do [[CBD de Brisbane.]] Brisbane esta situada no recuncho sueste de Queensland, Australia. A cidade esténdese a través do río Brisbane e os seus barrios periféricos bordean Moreton Bay. A gran rexión de Brisbane atópase ao leste da Gran Cordilleira Divisoria australiana. 250px|miniatura|Vista aérea de Brisbane. A área urbana esta elevada, parcialmente, por dous grandes outeiros duns 300 metros: o monte Coot-tha e o Gravatt. O monte Petrie mide uns 170 metros, mentres que os outros pequenos outeiros da cidade son Highgate Hill, Whites Hill, Stephens Mountain e Enoggera Hill. A cidade en si está asentada nunha perigosa chaira con riscos de inundacións, xa que moitos arroios cruzan a poboación incrementando notoriamente o risco de anegacións. Brisbane sufriu, ao longo da súa historia, estes problemas en dúas ocasións, en 1893 e 1974. Este último ocorreu como resultado do paso do ciclón Wanda. Por aquel entón, a cidade experimentou tres semanas de intensas choivas ininterrompidas quedando seriamente danadas os barrios de Oxley, Bulimba, Rocklea, Coorparoo e New Farm. Pola súa banda, os xardíns da Cidade Botánica de Brisbane resultaron alagados dando lugar a un mangleiral formado na zona.
O CBD de Brisbane queda bordeando o río e os nomes das rúas centrais foron tomados da Casa de Hannover. Entre eles figuran rúas de nomes femininos da casa real como Adelaide, Alice, Ann, Charlotte, Elizabeth, Margaret e Mary Street, que son paralelas a Queen Street e Queen Street Mall (en honra á raíña Vitoria I) e perpendiculares a Albert, Edward, George e William Street, os nomes reais masculinos.
A densidade de poboación do centro da cidade é menor que a das dúas cidades máis grandes de Australia, Melbourne e Sydney, aínda que o constante crecemento da poboación esta reducindo cada vez máis esas diferenzas.
Clima
Brisbane posúe un clima húmido subtropical, con veráns calorosos e húmidos e invernos tépedos e con escasa precipitacións. A tempada de tormentas tropicais esténdese desde finais da primavera ata o inicio do outono. As tormentas eléctricas son comúns nesta época con tormentas severas acompanadas de saraiba, choivas torrenciais e ventos destrutivos.
Bandeira do Brasil
As estrelas
As estrelas que representan os Estados do Brasil (excepto Sigma Octantis que representa o Distrito Federal) son:
Brisbane
Goberno
miniatura|200px|Edificio do Concello de Brisbane. A diferenza doutras capitais australianas, unha gran parte da área metropolitana de Brisbane é controlada por un único goberno municipal, o Concello de Brisbane. Desde a súa creación en 1925, as áreas urbanas periféricas da cidade experimentaron un gran crecemento, excedendo ata a fronteira da cidade. A cidade divídese en 26 pedanías, elixindo cada unha delas o seu propio concelleiro. O alcalde de Brisbane e os concelleiros son elixidos mediante eleccións populares realizadas cada catro anos. O concello de Brisbane é o máis grande, en termos de poboación e orzamento, de toda Australia e controla unha área total de 1.367 km².
A área metropolitana de Brisbane cobre agora varios municipios lindeiros como Beaudesert, Caboolture, Gold Coast, Ipswich, Logan City, Pine Rivers Shire, Redcliffe e Redland Shire.
O concello controla, ademais, os departamentos Brisbane CityWorks (emprego), Brisbane Transport (transporte público) e Brisbane Water (auga). As reunións do concello celébranse na casa do concello de Brisbane cada martes ás dúas da tarde e, xeralmente, adoitan ser abertas ao público.
Demografía
A poboación de Brisbane estímase en 1 763 132 a xuño de 2006, polo que é a terceira cidade máis grande de Australia. A área metropolitana de Brisbane ten unha poboación urbana estimada de 1,82 millóns (2006). Brisbane, segundo alégase, ten a taxa máis alta de crecemento da poboación de calquera cidade capital de Australia. A poboación urbana creceu un 11,0% entre os censos de 2001 e 2006.
O último Censo de Australia en 2006 mostrou que o 1,7% da poboación de Brisbane é de orixe indíxena, mentres que o 21,7% naceu no estranxeiro. Aproximadamente o 16,1% dos fogares falan un idioma que non é o inglés, sendo os máis comúns o mandarín, o vietnamita e o cantonés. A media de idade en toda a cidade é de 35 anos.
Economía
miniatura|dereita|250px|Queen Street Mall no centro financeiro. miniatura|dereita|250px|Vista do sur-oeste do río.
Brisbane ten dous tipos de industrias. As chamadas industrias white-collar (colo branco), que inclúen tecnoloxía da información, servizos financeiros, educación superior e sector público en xeral concentradas no distrito financeiro de recente creación. Por outra banda, as industrias blue-collar (colo azul), nas que se inclúen as de refinación do petróleo, estiba, papeleiras, metalurxia e talleres ferroviarios sitúanse nos suburbios, na parte baixa do río Brisbane e nas novas zonas industriais da periferia urbana. O turismo tamén é unha parte importante da economía de Brisbane, tanto na propia cidade como porta de entrada outras áreas de Queensland.
Desde finais da década de 1990 e principios dos anos 2000, o Goberno do estado de Queensland continuou co desenvolvemento da ciencia e a tecnoloxía na industria en todo o conxunto de Queensland e Brisbane en particular.
O Porto de Brisbane está na parte baixa do río Brisbane e en Fisherman's Island e é o terceiro porto máis importante de Australia polo valor das mercadorías. Os colectores de mercancías, de azucre, de gran, de carbón e de líquidos a granel son as principais exportacións. A maior parte das instalacións do porto teñen menos de tres décadas de antigüidade e algunhas están construídas sobre mangleirais e zonas húmidas rexeneradas. O porto é unha parte da área de desenvolvemento Australia TradeCoast, a zona de máis rápido crecemento económico do país. Xeograficamente, Australia TradeCoast ocupa unha gran franxa de terra arredor do aeroporto e do porto. Comercialmente, a área atraeu distintas clases de empresas da rexión Asia-Pacífico.
Educación
miniatura|250px|Fachada principal da [[Universidade de Queensland.]] A cidade ten centros de estudos superiores recoñecidos mundialmente como a Universidade de Queensland (membro do "Grupo das Oito" universidades australianas e do programa Universitas 21) no sector de Saint Lucia, a Universidade de Technología de Queensland en pleno centro de cidade e a Universidade de Griffith no sector sur con campus nos suburbios de Nathan e Mount Gravatt. Outras universidades con campus en Brisbane son a Universidade Católica Australiana, a Universidade Central de Queensland, a Universidade James Cook, a Universidade de Sunshine Coast e a Universidade de Southern Queensland.
Existen tamén tres colleges TAFE (ensinos técnicos superiores) como son Brisbane North Institute of TAFE, Metropolitan South Institute of TAFE e Southbank Institute of TAFE. Ademais, a educación terciaria ten centros de ensino independentes como a Australian College of Natural Medicine, Brisbane College of Theology, QANTM (dedicado ás novas tecnoloxías dixitais) e a Journalism Education e Training (especializada en xornalismo).
A maioría da educación de Brisbane, xa sexa preescolar, primaria e secundaria, pertence á xurisdición do Departamento de Educación do Estado de Queensland. Pola súa banda, hai varias escolas católicas.
Cultura
250px|miniatura|O edificio do museo vello, que serviu desde [[1899 ata 1986 como o Museo de Queensland.]]
Artes
Entre os lugares culturais destacan o Museo de Brisbane e a Galería de Queensland de arte moderna (máis coñecida na cidade como "GOMA", Queensland Gallery of Modern Art), unha das galerías máis grandes relacionadas con este tipo de arte de todo o continente australiano (contén unha importante exposición de Andy Warhol). Tamén é visita obrigada para os turistas Conrad Treasury Casino, un edificio histórico do século XIX onde se realizan todo tipo de actividades como obras de teatro e concertos. O edificio tamén dispón de restaurante e bar.
Teñen sede en Brisbane as prinipais entidades culturais da rexión, como o Queensland Ballet, A Ópera de Queensland e a Queensland Theatre Company.
Festividades
Durante o mes de agosto ten lugar en Brisbane o Ekka, unha celebración que vira ao redor da agricultura, gandería e outros elementos de ámbito tradicional. O seu nome completo é Royal Queensland Show, pero se acortou para ser coñecido como, simplemente, Ekka. O festival é organizado anualmente pola Royal National Agricultural and Industrial Association of Queensland (RNA) e é un dos acontecementos estelares do ano, con máis de 600.000 visitantes. No show móstranse desfiles de animais, competicións de curta de troncos ou eventos de equitación.
O Riverfestival é outro dos acontecementos máis esperados polos habitantes de Brisbane. A festa ten lugar xunto ao río Brisbane, máis concretamente en South Bank Parklands, e no seu programa inclúense diversos espectáculos onde destacan coreografías e os famosos fogos artificiais de Brisbane. Ademais, todo o espectáculo esta amenizado durante todo o día con banquetes ao aire libre e concertos musicais.
Os colectivos inmigrantes tamén gozan das súas particulares festas. Sobresaen dous: Festitalia e Paniyir. O primeiro deles é a celebración da poboación italiana que reside na cidade. Na festa móstranse espectáculos, exposicións e degustacións típicas de Italia. O Paniyir é o día da festividade dos gregos e celébrase en Musgrave Park.
The Valley Fiesta é unha festa de tres días de duración organizada por Valley Chamber of Commerce, a Cámara de Comercio do Val. O evento foi promocionado polo Departamento de Mercadotecnia de Brisbane en 2002.
Deportes
A actividade deportiva da cidade desde a entrada na década dos 80 foi notable. Brisbane foi escenario dos Xogos da Mancomunidade de 1982 e os Goodwill Games de 2001. Tamén foi sede da Copa do Mundo de Rugby de 1987, a Copa do Mundo de Crícket de 1992, os Xogos Olímpicos de Sydney, a Copa do Mundo de Rugby de 2003 e albergará tamén a de 2008. Ademais, a cidade planea a súa candidatura para os Xogos Olímpicos de 2024.