cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Electroforese en xel de poliacrilamida
Compoñentes
A TEMED (N, N, N′, N′-tetrametiletilenodiamina) (C6H16N2; mW: 116.21) estabiliza radicais libres e mellora a polimerización. A taxa de polimeriación e as propiedades do xel resultante dependen das concentracións de radicais libres. Incrementando a cantidade de radicais libres prodúcese unha diminución na lonxitude media da cadea do polímero, un incremento na turbidez do xel e unha diminución na elasticidade do xel. A diminución da cantidade producirá o efecto inverso. Deberían utilizarse as concentracións catalíticas máis baixas que permitan a polimerización nun período de tempo razoable. O persulfato amónico e o TEMED son usados normalmente a concentracións equimolares no rango de 1 a 10 mM.
Compostos químicos usados no procesamento e visualización
miniatura|200px|PAGE de proteínas dun [[rotavirus tinguidas con azul Coomassie]]
Os seguintes compostos químicos e procedementos utilízanse para procesar o xel e as mostras de proteínas visualizadas nel.
Tinguidura de control (tracking dye).- Como as proteínas e os ácidos nucleicos son na súa maioría incoloros o seu avance polo xel durante a electroforese non pode seguirse facilmente. Por tanto, normalmente no tampón das mostras para PAGE inclúense tinguiduras aniónicas de mobilidade electroforética coñecida. Unha tinguidura de control moi común é o azul bromofenol (BPB, ou 3',3",5',5" tetrabromofenolsulfonftaleína). Esta molécula está coloreada a pH alcalino e neutro e é unha molécula pequena cargada negativamente que se move cara ao ánodo. Ao ser unha molécula moi móbil móvese por diante da maioría ds proteínas. Cando alcanza o extremo anódico do medio electroforético a electroforese é detida. Pode unirse debilmente a algunhas proteínas e dálles unha cor azul. Outras tinguiduras de control comúns son o xileno cianol, que ten menor mobilidade, e o Orange G, que ten maior mobilidade.
Axudas para a carga.- A maioría dos sistemas de PAGE son cargados desde a parte superior en pozos que hai no xel. Para asegurar que a mostra se afunde ata o fondo do xel, o tampón da mostra é suplementado con aditivos que incrementan a densidade da mostra. Estes aditivos deberían ser non iónicos e non reactivos coas proteínas para evitar interferir coa electroforese. Aditivos comúns son o glicerol e a sacarosa.
O Azul Brillante Coomassie R-250 (ou CBB, do inglés Coomassie Brilliant Blue) (C45H44N3NaO7S2; mW: 825.97) é a tinguidura de proteínas máis usada. É unha tinguidura aniónica, que se une non especificamente ás proteínas. A estrutura deste azul Coomassie é predominantemente non polar, e é utilizado usualmente en solucón metanólica acidificada con ácido acético. As proteínas no xel son fixadas polo ácido acético e tinguidas simultaneamente. O exceso de tingidura incorporada no xel pode ser eliminada destinguindo coa mesma solución pero sen a tinguidura. As proteínas son detectadas como bandas azuis sobre un fondo claro. Como o SDS é tamén aniónico, pode interferir co proceso de tinguidura. Por tanto, recoméndanse grandes volumes de solución de tinguidura, de polo menos dez veces o volme do xel.
O bromuro de etidio (EtBr) é unha tinguidura común para ácidos nucleicos. O EtBr permite visualizar doadamente o ADN ou ARN nun xel, xa que o EtBr fluoresce cunha cor laranxa baixo a luz ultravioleta. O bromuro de etidio únese ás cadeas de ácidos nucleicos polo proceso de intercalación. É importante utilizar con coidado o EtBr, xa que é carcinóxeno. Debido a isto, moitos investigadores optan por usar tinguiduras como o SYBR Green e o SYBR Safe, que son alternativas máis seguras que o EtBr. O EtBr é utilizado engadíndoo simplemente á mestura do xel. Unha vez que se fixo "correr" o xel, o xel pode ser visto usando un sistema de fotodocumentación.
A tinguidura de prata utilízase cando son necesarios métodos de detección máis sensibles, xa que a tinguidura clásica Azul Brillante Coomassie xeralmente detecta bandas de 50 ng de proteína, pero a tinguidura de prata incrementa a sensibilidade ata 10 a 100 veces máis. Isto está baseado na química do revelado fotográfico. As proteínas son fixadas ao xel cunha solución de metanol diluída, que é incubada cunha solución de nitrato de prata ácido. Os ións de prata son reducidos á súa forma metálica polo formaldehido a pH alcalino. Unha solución ácida, como a de ácido acético detén o revelado. A tinguidura de prata foi introducida por Kerenyi e Gallyas como un procedemento sensible para detectar cantidades traza de proteínas en xeles. A técnica foi aplicada despois ao estudo doutras macromoléculas biolóxicas que eran separadas en diversos soportes. Hai moitas variables que poden influír na intensidade da cor e cada proteína ten as súas propias características de tinguidura. Usar vidros limpos, reactivos puros e auga de alta pureza son os puntos clave para facer unha tinguuidura con éxito.
A autorradiografía, tamén usada para a detección de bandas de proteínas despois dunha electroforese en xel, utiliza isótopos radioactivos para etiquetar proteínas, as cales son despois detectadas usando unha película de raios X.
O western blot é un proceso polo cal as proteínas separadas no xel de poliacrilamida son transferidas a unha memnbrana estable e manipulable de nitrocelulosa, nailon ou PVDF. Despois é posible aplicar técnicas inmunoquímicas para visualizar as proteínas transferidas e identificar adecuadamente os incrementos ou diminucións ralativos da proteína de interese.
Illas Antípodas
miniatura|250px|dereita|As Illas Antípodas vistas desde o Norte miniatura|250px|dereita|A posición das Illas Antípodas con [[Nova Zelandia, e outras illas.]] As illas Antípodas constitúen un arquipélago deshabitado situado a uns 650 quilómetros ao sueste de Illa Stewart, Nova Zelandia, a 49°41´ Sur, 178°48´ Este.
O grupo consiste nunha illa principal ao norte, illa de Bollons, de 60 quilómetros cadrados de área, e numerosos illotes pequenos e próximos. O punto máis alto é monte Galloway (402 m).
O seu nome foi herdado polo concepto do lugar oposto xeograficamente a outro, dado polos ingleses que as consideraron os antípodas da Gran Bretaña, aínda que en realidade sono do norte de Francia.
Flora e fauna
Bollans é unha illa rica sobre todo en numerosas especies de aves, algunhas endémicas como o albatros de Antípodas, o periquito de Antípodas, e algunhas galináceas. Tamén acolle cerca do 50% da poboación mundial de pingüíns de crista erecta. A flora das illas rexistrouse detalladamente, e inclúe algunhas especies de plantas coñecidas como megaherbs.
Román de Iria
Romanus ou Román de Iria foi un bispo galego que presumiblemente asumiu a Sede Iriense nalgún momento entre os anos 757 e 768
Crende, San Martín de Lúa, Pol
Crende é un lugar da parroquia de San Martín de Lúa no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña nove habitantes (cinco homes e catro mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Michel Diouf
Michel Diogoye Diouf, nado o 19 de abril de 1989 en Madina Gounass, Rexión de Kolda, é un xogador profesional de baloncesto senegalés que xoga para o Bakken Bears danés. Cunha altura de 2,08 metros, xoga na posición de pivote. Na temporada 2011−12, pese a tan só xogar medio ano na competición antes de asinar nun equipo ACB, foi o segundo máximo reboteador e terceiro máximo taponador da Liga LEB.
Traxectoria
Representante da crecente onda de xogadores africanos que poboa o baloncesto europeo, Diouf debuta en idade júnior na Liga LEB2 co Qalat Cajasol, onde xogou 13 partidos máis 12 co filial da Liga EBA á parte de participar no circuíto sub-20 onde foi un dos mellores xogadores do torneo.
Na súa primeira tempada completa en LEB Prata xa foi un dos xogadores máis valorado do equipo, e estivo entre os mellores anotadores e reboteadores, así como o mellor taponador da categoría (1,94 tapóns por partido) seguido de lonxe doutro africano, Mamadou Samb (1,53 tapóns por partido). Na súa segunda tempada completa na LEB Prata seguiu coa súa progresión, e non só foi o máis valorado do seu equipo senón que tivo importantes aparicións nas clasificacións sendo o 3º mellor taponador (1,8 tapóns por partido), o 5º mellor reboteador (7,6 rebotes por partido) e o 6º xogador máis valorado de toda a liga (16,7 de valoración media) e dende estes momentos seguido por "scouts" da NBA.
En 2009 o Tarragona 2017 e o Cajasol Sevilla chegaron a un acordo para a cesión do xogador. Diouf permaneceu no club catalán durante dúas tempadas, onde fixo bos números sendo o segundo mais valorado do equipo e segundo mellor taponador da liga. En xullo de 2011 confirmouse a súa fichaxe polo Palencia Baloncesto para a disputa da tempada 2011-12. En xaneiro de 2012, Baloncesto Fuenlabrada ficha ao xogador para substituír o lesionado de longa duración Mouhamed Sené. Debutando en ACB ante o Blancos de Rueda Valladolid. Pese a tan só xogar medio ano na competición antes de asinar nun equipo ACB, foi o segundo máximo reboteador e terceiro máximo taponador da competición. A tempada seguinte é o Club Baloncesto Breogán de Lugo quen consegue a súa cesión para xogar na liga LEB Ouro. Tras unha boa campaña co club lucense, asina por unha tempada máis.
Arrecife Indispensable
O Arrecife indispensable son unha cadea de tres grandes atois de coral no Mar do Coral. Atópanse a uns 50 km ao sur da illa de Rennell, separados dela pola canle Trough. A cadea esténdese sobre unha lonxitude de 114 km. e a súa anchura media é de 18 km.
Administrativamente o Arrecife Indispensable pertence á provincia Rennell e Bellona nas Illas Salomón.
Os tres atois son escarpados e cada un encerra unha gran e profunda lagoa. Están separados por pasaxes profundas de dous e tres quilómetros de ancho. Os Arrecifes Indispensable están aliñados en dirección NO-SE
Historia
O barco Neptuno embarrancou no Arrecife Indispensable o 3 de agosto de 1868 e perdeuse. A tripulación foi rescatada polo SS Boomerang.
Durante a Batalla do Mar de Coral o 7 de maio de 1942, dous avións xaponeses B5N2 (EI-306 e probablemente o EI-302) voando en misión de recoñecemento desde o portaavións Shōkaku (翔鶴 grúa voadora) quedaron abandonados no Arrecife indispensable debido á falta de combustible.
Na década de 1980 o Goberno das Illas Salomón detivo un buque de Taiwán adicado á caza furtiva da ameixa xigante existente no Arrecife Indispensable. Os corais e especies de peixes en perigo de extinción tamén están sendo saqueados polo comercio de acuarios.
Trixeración
A Trixeneración é un procedemento similar á coxeración no que se consegue frío, ademais de enerxía eléctrica e calor, típicos da coxeración, todo a partir dun mesmo combustible ou unha mesma fonte de enerxía primaria.
A aparición dos sistemas de trigeneración ten a súa orixe na chamada xeración distribuída ou descentralizada, que consiste en localizar o sistema de xeración no mesmo lugar onde se atopan os usuarios finais, ou moi preto deles.
A calor residual que se obtén é a suma da producida pola xeración de electricidade, máis o subtraído do proceso de refrixeración. Co que se consegue máis cantidade de calor malia a menor temperatura, coa desvantaxe de que as posíbeis aplicacións desta calor poden verse reducidas.
Aeroporto de Iloílo
O aeroporto internacional de Iloílo, tamén coñecido como aeroporto de Cabatuan, polo municipio onde está situado, ou tamén aeroporto de Santa Barbara polo municipio próximo do mesmo nome, é o aeroporto que serve á provincia filipina de Iloílo, incluída a Cidade de Ioílo, o centro de goberno da rexión de Visayas Occidental. Iniciou os seus servizs comerciais o 14 de xuño de 2007 tras unha década de planificación e construción, substituíndo ao aeroporto de Mandurriao, no centro da cidade, que estivo operativo durante máis de 70 anos. O novo aeroporto herdou os códigos IATA e OACI do vello, ademais da súa posición como cuarto aeroporto máis concorrido de Filipinas. É o primeiro aeroporto tanto da rexión de Visayas Occidental como da illa de Panay construído segundo os estándares internacionais e está considerado a principal porta de entrada á zona.
Kriminalgeschichte des Christentums
Kriminalgeschichte des Christentums ("Historia criminal do cristianismo") é unha obra literaria de crítica histórica relixiosa de Karlheinz Deschner. Publicado en 10 tomos entre 1986 e 2013, a obra narra de xeito histórico e crítico a evolución da igrexa católica e os seus crimes.
Lontra mariña
A lontra mariña (Enhydra lutris) é unha especie de mamífero carnívoro da familia dos mustélidos. É a única especie existente do xénero Enhydra. Habita no Pacífico Norte, dende o norte do Xapón até Baixa California, en México. Os adultos desta especie pesan entre 14 e 45 quilogramos, sendo o máis pesado dos ​​mustélidos, e ó mesmo tempo, un dos máis pequenos mamíferos mariños. A diferenza doutros mamíferos mariños, esta especie ten como principal forma de illamento unha capa de pelaxe moi grosa, a máis densa de tódolos mamíferos. Malia que pode saír a terra firme, a lontra mariña vive case exclusivamente no mar. Habita preto das costas onde se mergulla até o leito mariño para facerse con comida. Aliméntase principalmente de invertebrados mariños como ourizos, moluscos, crustáceos e algúns peixes. Os seus costumes alimenticios son notables en varios aspectos. En primeiro lugar, o emprego de rochas para abrir as carapas dalgunhas das súas presas convérteo nun dos poucos mamíferos que usa ferramentas. Por outro banda, na meirande parte da súa área de distribución, é unha especie chave polo control que exerce sobre a poboación de ourizos de mar, os cales doutro xeito ocasionarían un dano extenso nos ecosistemas de bosques de algas mariñas. A súa dieta inclúe peixes de valor comercial para a industria pesqueira, propiciando un conflito entre as lontras mariñas e os pescadores.
A poboación da especie, cuxo número orixinal roldaba entre os 150 000 e os 300 000 animais, foi cazada intensamente, por mor da súa pel, entre 1741 e 1911, até reducirse nun momento dado soamente a 1000 ou 2000 exemplares. Unha prohibición internacional da súa caza, esforzos de conservación e programas de reintrodución contribuíron ó aumento da poboación. Malia isto, a especie ocupa aproximadamente unha terceira parte da súa área de distribución orixinal. A recuperación da lontra mariña considérase un fito importante na conservación mariña, pero a poboación das illas Aleutianas e de California recentemente diminuíu ou tense estancado no seu crecemento.
Lingua mopán
O mopán (ou maia mopán) é unha lingua que pertence á póla iucateca de linguas maias. É falada polo pobo mopán que vive no departamento de Petén, en Guatemala, e nos Montes Maias de Belize. Existen entre tres mil e catro mil falantes de mopán en Guatemala, e entre seis mil e oito mil en Belize.
As outras linguas iucatecas son o maia iucateca, o lacandón e o itza'. O mopán comezou a diferenciarse das outras linguas iucatecas hai uns mil anos, polo menos.
Teoría das múltiplas intelixencias
A Teoría das Intelixencias Múltiples foi desenvolvida en 1983 e basease na idea de que non existe unha intelixencia, senón que esta ten moitas facetas e que todas deben ser cultivadas na aula. Así o seu autor, Howard Gardner identifica oito tipos de intelixencias:
Os profesionais debemos estar pendentes de non educar dunha maneira homoxénea, independentemente se existen casos con necesidades educativas especiais. De acordo con Gardner cree que o propósito da escola “debería de ser desenvoltas todas las intelixencias y axudar a las persoas a alcanzar metas que sexan apropiadas para a súa intelixencia”.
O secreto está na utilización de diferentes metodoloxías nas aulas polo cal o neno ou nena terá a súa dispoñibilidade actividades e recursos en todas as areas correspondentes a intelixencias múltiples, é dicir, as metodoloxías tradicionais que se basaban nos coeficientes intelectuais (comprensión, razonamento e xuízo).
Este tipo de intelixencia queda obsoleta cando por investigadores contemporáneos como foi Gardner (1994; 1999), que asume que a intelixencia de calquera neno ou nena pode ser potenciada e que grazas o labor dos profesionais da educación non debe ser limitadora, senón todo o contrario, debemos abrir as portas o coñecemento de todas as intelixencias creativas.
A continuación preséntanse unha serie de ferramentas didácticas, recursos e materiais, que Fonseca Mora (2002) considera que poden utilizarse na ensinanza e potenciar as intelixencias múltiples:
Exposicións orais, elaboracións de diarios, xornais escolares, rompecabezas, cálculos mentais, pensamento crítico, pintar cadros, narracións imaxinarias, mapas mentais, exercicios de pensamento visuais, uso da linguaxe corporal, exercicios de relaxación, materiais sensoriais, terrareos, xogos rítmicos, exercicios de memoria musical, mediación de conflitos, reunións creativas, simulacións, reflexión, actividades de autoestima,etc.
Mundial de Fútbol de 1930
O Mundial de Fútbol de 1930 (en castelán: 1er Campionato Mundial de Football) foi a edición inaugural do campionato do mundo de equipos internacionais de fútbol asociación, a Copa do Mundo FIFA. Xogouse no Uruguai do 13 ao 30 de xullo. A Federación Internacional de Fútbol Asociación (FIFA) elixiu o Uruguai como país anfitrión xa que ía a celebrar o centenario da súa independencia, ademais de que a súa selección de fútbol viña de conseguir a medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de 1928 en Ámsterdam. Todos os encontros se xogaron na capital uruguaia, Montevideo, a maioría no Estadio Centenario, que foi construído para o torneo.
Trece equipos, sete de América do Sur, catro de Europa e dous de América do Norte participaron no torneo. A pouca participación de equipos europeos debeuse á duración (un mes) e ao custo da viaxe. Os equipos foron divididos en catro grupos, avanzando o gañador de cada grupo cara ás semifinais. Os dous primeiros partidos do Mundial leváronse a cabo simultaneamente, sendo gañados por e os, que venceron a  (4-1) e  (3-0), respectivamente. Lucien Laurent de Francia marcou o primeiro gol na historia do Mundial.
As seleccións de, , e  accederon ás semifinais do torneo tras imporse nos seus respectivos grupos. Na final, o anfitrión Uruguai venceu a Arxentina por 4 goles a 2 ante 93.000 espectadores, converténdose no primeiro país en gañar o título mundial, ratificando o feito nos Xogos Olímpicos de 1924 e 1928. O máximo goleador foi o arxentino Stábile con 8 tantos.
O boicot
miniatura|300px|Países participantes no torneo, coloreados de acordo ao seus resultados no torneo. Trala adxudicación do torneo ao Uruguai, o Comité Organizador repartiu as invitacións para as dezaseis cotas para o torneo. Con todo, o rexeitamento continuo da maioría dos equipos de países do continente europeo foi sorprendente. Estes argumentaron a súa ausencia debido aos altos custos que implicaba a viaxe a través do Océano Atlántico e a forte crise económica que azoutara no último ano. Aínda cando os uruguaios ofreceron liquidar todos os gastos involucrados e compensar aos equipos de fútbol profesional pola ausencia dos seus xogadores, a maioría dos países europeos rexeitaron a invitación.
Só Francia, Bélxica, Iugoslavia e Romanía asistiron á cita en Montevideo. Francia foi practicamente obrigada a asistir debido á presión exercida por Jules Rimet, o cal tamén solicitou axuda persoalmente ao Rei Carlos II de Romanía. O monarca obrigou á participación dos seus xogadores, os cales foron elixidos o azar persoalmente polo rei nunha empresa petroleira romanesa. O seleccionado de Exipto anotouse para o torneo, pero pediu que movesen de data o comezo xa que non chegaban a tempo por culpa da viaxe en barco. Finalmente a FIFA non aceptou o pedido e Exipto non puido participar. No continente americano, Uruguai solicitou a axuda aos seus veciños para organizar o torneo. Aínda cando convidou a todos os países, moitos se negaron a pagar a suma de diñeiro solicitada como apoio á organización. Debido ao rexeitamento dos países europeos principalmente, a Copa debeu reducir o seu número de participantes de 16 a 13.
Sedes
miniatura|O [[Estadio Centenario foi a sede da maioría dos partidos do torneo.]] miniatura|O [[Gran Parque Central foi onde se xogou o primeiro partido na historia dos Mundiais, entre Estados Unidos e Bélxica]]
Para o torneo, a intención dos organizadores era que tódolos partidos se disputasen nun só estadio, o Estadio Centenario, construído especialmente para a celebración da Copa Mundial. Con todo, as fortes choivas caídas en Montevideo antes da inauguración do campionato impediron que a súa construción fose finalizada a tempo. Dada esta situación os organizadores víronse obrigados a buscar outros estadios para celebrar neles os primeiros partidos, atopándose dentro destes o estadio Gran Parque Central (propiedade do Club Nacional de Football), escenario onde se xogou o primeiro partido na historia dos Mundiais. O Estadio Centenario foi oficialmente inaugurado o sexto día de competición e a partir dese momento todos os partidos xogáronse aí.
Resultados
Os horarios corresponden á hora de Uruguai (UTC-2)
Terceiro posto
negouse a participar no partido polo terceiro lugar como forma de protesta pola arbitraxe no seu partido ante, onde se anulara un gol iugoslavo lexítimo. Así, os obtiveron o terceiro posto. Con todo, segundo outras fontes o partido polo terceiro posto chegou a celebrarse, con vitoria iugoslava por marcador de 3-1.
Goleadores
Con oito goles, o arxentino Guillermo Stábile foi o máximo goleador do torneo. En total anotáronse 70 goles por 36 xogadores, dos cales un foi considerado en propia meta.
Clasificación retrospectiva
miniatura|O [[Redondela|redondelán Pedro Cea, segundo máximo goleador do Mundial.]] En 1986, a FIFA publicou un informe no que facía unha clasificación das seleccións en cada Copa do Mundo. A clasificación de 1930 foi a seguinte:
Jorge Quiroga García
Jorge Quiroga García del Hoyo, nado en Banga (O Carballiño) e finado en Madrid o 3 de febreiro de 1953, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Eduardo Quiroga Pérez, casou en 1918 con Amparo Quiroga Navia-Osorio, filla de Manuel Quiroga Vázquez. Foi propietario do Balneario do Carballiño.
Xurxo Lobato
Xurxo Lobato Sánchez, nado na Coruña o 29 de abril de 1956, é un fotógrafo galego. É membro da Real Academia Galega de Belas Artes "Nosa Señora do Rosario".
En 2020 foi Premio da Cultura Galega.
Formación
Foi estudante de bacharelato no IES Monelos da Coruña e licenciado en Xeografía e Historia coa especialidade de Historia Contemporánea pola Universidade de Santiago de Compostela no ano 1979.
Actividade profesional
En 1977 foi fotógrafo colaborador nos seguintes xornais e revistas: Teima, Man Común, A Nosa Terra, correspondente gráfico de El País e a Axencia Cover, Cambio16, Vogue, Elle, Telva, Geo, Feinsmeicker, Der Spiegel, El Mundo, La Vanguardia, El Periódico, El Dominical, El Semanal, National Geographic, Historia National Geographic, Viajar, Spain Gourmetour, Sobremesa e Capital. Esta ampla actividade fotoxornalística valeulle ser incluído dentro da corrente fotográfica do documentalismo español.
En 1980 comezou a traballar en La Voz de Galicia, onde desde o 1986 é xefe de fotografía e coordinador da axencia Voz Noticias. Chegou a ser redactor xefe de fotografía e Arquivo Gráfico de La Voz de Galicia até 2004. Entre 1990 e 1991 foi director do seminario Fotoxornalismo no "Centro de Enseñanzas de la Imagen" de Santiago de Compostela. De 1993 a 2002 foi profesor de Fotoperiodismo na Escola de Medios de Comunicación de La Voz de Galicia, na Universidade da Coruña. En 1996 foi nomeado director do seminario Fotoperiodismo y comunicación visual. En 1997 foi director do seminario Imaxe e información, da UIMP. Un ano despois foi o coordinador do encontro A fotografía como memoria histórica, organizado polo Consello da Cultura Galega en Santiago de Compostela. Así mesmo, participou noutros seminarios sobre fotoperiodismo e fotografía dixital.
En 1981 participou na viaxe do Xurelo á Foxa Atlántica, onde realizou un traballo fotográfico que axudou na paralización dos verquidos radioactivos.
O Castro, Vilariño, Vilasantar
O Castro é un lugar da parroquia de Vilariño, no concello coruñés de Vilasantar na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Genista
Genista é un xénero botánico de 90 especies de arbustos da subfamilia Faboideae. A familia Fabaceae con especies que comparten talos densos e verdes, follas miúdas, normalmente adaptados á seca, a meirande parte deles con flores brancas ou amarelas, mais tamén de cor alaranxada, rosada, vermella ou púrpura. As diferentes especies popularmente coñécense cos nomes de piornos ou xestas, mais cómpre non confundilas coas especies do xénero Cytisus (ver xesta (homónimos)). A coñecida carqueixa tamén forma parte deste xénero.
Aturan os solos pobres e necesitan de poucos coidados para o seu cultivo, utilízase na recuperación de terras queimadas, para fixación de dunas ou coma planta ornamental.
Son nativos de Europa, Oriente Medio e norte de África. En Galicia son abondosas algunhas especies.
Etimoloxía
O termo xesta (en portugués: giesta), procede do latín vulgar genĕsta, que, á súa vez, deriva do nome latino clásico da planta genista, que dá nome ao xénero. Téñase en conta que o termo xesta é máis comunmente empregado en galego para se referir ás especies do xénero achegado Cytisus. En ocasións as plantas Genista reciben o nome de codesos, mais esta denominación adóitase referir á especie leguminosa, de diferente xénero, Adenocarpus complicatus. Piorno é un termo xeneralizado do xénero.
Os reis e raíñas Plantagenet de Inglaterra tomaron o seu nome, planta Genesta ou plante genest, en alusión a unha historia que, cando Guillerme o Conqueridos se embarcou rumbo a Inglaterra, arrincou unha planta que se mantiña firme, tenazmente, a unha rocha e meteuna no seu casco como símbolo de que el tamén sería tenaz na súa arriscada tarefa. A planta foi a chamada planta genista en latín. Porén Guillerme o Conqueridor chegou moito anttes dos Plantagenet e en realidade foi Godofredo de Anjou quen foi alcumado o Plantagenet, porque levaba un ramo de flores amarelas de xesta no seu casco coma unha insignia (genêt é o nome en francés da xesta), e foi o seu fillo, Henrique II, o que se converteu no primeiro rei Plantagenet. Outras explicacións históricas son que Geoffrey plantou este arbusto coma unha cuberta de caza ou que el usábaa para se zoscar a si mesmo. Non foi até que Ricardo de York, o pai dos dous reis Eduardo IV e Ricardo III, cando os membros desta familia adoptaron o nome de Plantagenet, e despois se aplicou retroactivamente aos descendentes de Godofredo I de Anjou como o nome dinástico.
Descrición
As xestas genistas abundan especialmente na rexión mediterránea. O xénero abrangue arredor de 150 especies de arbustos ou gamallos espiñentos ou inermes, máis raramente herbáceas ou sufruticosas (como a xesta tintureira). As ramiñas son lisas ou estriadas e adoitan ter as follas simples ou trifoliadas, que algunhas especies perden axiña, ou incluso non teñen follas aparentes. As flores son cigomorfas papilonadas, compostas por cinco pétalos normalmente amarelos e dez estames soldados entre si polos seus filamentos, ou polo menos nove deles, formando unha especie de tubo en torno ao pistilo. Os froitos son legumes miúdos (véxase Leguminosas) comprimidos lateralmente, dehiscentes e xeralmente con varias sementes; en raras ocasións cunha única semente. A península Ibérica é a zona onde máis diversificado está este xénero: dende grandes arbustos de até 3 m, coma a xesta branca; matos de até 1,5 m,; e gamallos miúdos de porte rastreiro típicos da alta montaña.
Greenalia
Greenalia é unha empresa galega con sede na cidade da Coruña adicada á produción enerxética, xestión forestal e servizos.
Historia
En 2017 iniciou a construción dunha planta de xeración enerxética por biomasa en Curtis, no Polígono industrial Curtis-Teixeiro cun investimento de máis de 100 millóns de euros nunha parcela de 100 mil metros cadrados.
En 2018 rexeitou unha oferta de Ence para mercar a súa planta de Teixeiro en construción.
Bochotnica
Bochotnica é unha vila de Polonia, situada no sueste do país. A súa poboación en 2011 era de 1.069 habitantes. A vila fundouse probablemente no século XIV.
Associação Atlética Ponte Preta
O Associação Atlética Ponte Preta é un club de fútbol brasileiro da cidade de Campinas (estado de São Paulo). Foi fundado en 1943 e compite no Campionato Paulista (liga do estado de San Paulo) e no Campionato Brasileiro Série A (liga nacional do Brasil).
Un paso atrás en el tiempo
Un paso atrás en el tiempo é un álbum recompilatorio do grupo galego de rock Los Suaves, publicado o 27 de maio de 2002 baixo o selo Universal Music.
Componse dun dobre álbum que inclúe temas inéditos.
Galería de imaxes de Crecente
Galería de imaxes do concello de Crecente na provincia de Pontevedra.
Palmeira de California
A palmeira de California (Washingtonia filifera) é unha especie arbórea da familia das Arecáceas. É, xunta as Phoenix canariensis e Phoenix dactylifera, unha das principais especies de palmeira que se utilizan na xardinaxe en climas mediterráneos. En Galiza plántase nalgúns xardíns costeiros tanto privados coma públicos, sendo máis frecuente nas Rías Baixas. thumb|240px|Detalle da folla
Distribución e hábitat
A súa orixe vén das áreas subdesérticas de California. En boas condicións para o seu crecemento, acada até os 23 metros de altura (algunhas incluso 30 m). O seu nome fai honra a George Washington, o primeiro presidente dos Estados Unidos.
Xurxo de Chipre
Xurxo de Chipre (Γεώργιος Κύπριος, latinizado como Georgius Cyprius) foi un xeógrafo bizantino de finais do século VII.
Palmeira de California
Distribución e hábitat
As condicións ideais son os veráns calorosos, mais no inverno ten unha relativa resistencia ao frío, xa que pode aturar xeadas de curta duración de até 10 graos baixo cero.
Xurxo de Chipre
Traxectoria
O único que se sabe sobre a súa vida é que naceu en Lapithos na illa de Chipre. É coñecido pola súa Descriptio orbis Romani ("Descrición do mundo romano"), escrita na década 600–610. Está escrita en grego, e fai unha relación de cidades, vilas, fortalezas e divisións administrativas do Imperio Romano de Oriente. A lista empeza en Italia e móvese en sentido contrario ao reloxo polo Mediterráneo, desde África, Exipto e Oriente. A lista que chegou ata nós está evidentemente incompleta, pois os Balcáns están excluídos. A Descriptio só sobreviviu nunha compilación, probabelmente do século IX, xunto con outras listas como as notitiae eclesiásticas. É posíbel que o compilador, que normalmente se considera que foi o armenio Basilio de Ialimbana, alterase o texto de Xurxo.
Palmeira de California
Descrición
As súas principais características diferenciadoras a respecto do xénero Phoenix é que ten follas palmadas (ou sexa, os folíolos saen radialmente do mesmo punto no extremo do pecíolo, no canto de se dispor ao longo do raque como as barbas dunha pluma) e o toro é moito máis magro e alto (máis de 15 metros). O toro posúe pequenas marcas de fendas engurradas ou esta parcialmente cuberto por restos foliares, a súa base está enlargada. Posúe un froito elíptico ou oval, negro de 0,6 cm de diámetro.
Taxonomía
Washingtonia filifera, a palmeira de California, foi descrita por (Lindl.) H.Wendl. e publicado en Botanische Zeitung (Berlin) 37(5): 68. 1879. Washingtonia: nome xenérico que leva o nome de George Washington.
filifera: epíteto latino que significa "con fíos".
Vicente Gómez García
Vicente Gómez García, nado en Nocedo do Val (Castrelo do Val) en 1953, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Traballou no sector de la construción. Nas eleccións municipais de 2007 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Castrelo do Val e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 2011 volveu ser elixido alcalde con maioría absoluta.
Frank Soutelo
Frank Soutelo é o nome dun detective de ficción creado por Miguel Anxo Fernández Fernández. Protagoniza as novelas Un nicho para Marilyn (2002), Luar no inferno (2006), Tres disparos e dous friames (2008), Lume de cobiza (2011), Bícame, Frank (2013), Un dente sen cadáver (2016) e mais A conxura do sete, as sete publicadas pola Editorial Galaxia.
Perfil
O seu pai é de Soutelo de Montes e a súa nai de Muros. Naceu e criouse en Nova York, onde foi policía, pero vive en Malibú, nas aforas dos Ánxeles. Participou na guerra de Vietnam como marine, e estivo casado.
Gústanlle os coches bos, pero non tanto polo feito de que sexan bos, senón porque lle permiten acadar altas velocidades, ou entrar en sitios exclusivos. Así mesmo, ten tamén un amplo fondo de armario para poder adaptarse a diferentes situacións. Adoita levar un .357 Magnum.
Sen ser Pepe Carvalho, gústalle o bo comer, con referencias continuas á gastronomía galega. Frecuenta o restaurante "Peirao", rexentado por un amigo cambadés. Musicalmente ten gustos moi diversos. Tanto escoita Luar na Lubre como Leonard Cohen ou mesmo hip hop. Malia a súa idade mantense en forma, se ben sexualmente recoñece xa non ser o que foi. Bebe con frecuencia whisky Bourbon, pero non fuma.
Non é bo fotógrafo, pero conta coa axuda doutra galega, a súa secretaria Pat. Unha muller moi valente, activa, e atraída polo seu patrón, sen que este lle faga moito caso. Economicamente solvente, non dubida en ser desprendido cun rapaz do barrio, boa fonte de información, ou cos camareiros que poden esbozar un sorriso por 20 dólares.
Como Philip Marlowe ou Hank Chinaski, aposta ós cabalos.
Colegas
Colegas é unha película dramática española de 1982 escrita e dirixida por Eloy de la Iglesia, e protagonizada por Antonio Flores, Rosario Flores e José Luis Manzano. Foi filmada en Madrid e estreada o 25 de outubro de 1982 en España.
Resumo do argumento
Antonio (Antonio Flores) e Rosario (Rosario Flores) son dous irmáns que viven na periferia de Madrid. Xunto con José (José Luís Manzano), amigo de Antonio e noivo de Rosario, os tres deben de enfrontarse diariamente á dificultade de atopar un emprego dado a súa humilde orixe.
Ronnie O'Sullivan
Ronald Antonio "Ronnie" O'Sullivan, nado o 5 de decembro de 1975 en Chigwell, Essex é un xogador profesional de snooker, inglés. É alcumado The Rocket (O Foguete) debido á velocidade do seu estilo de xogo. Ten outros alcumes, como The Magician (O Mago) ou The Essex Exocet (O Mísil de Essex). Desde que se converteu en profesional en 1992, gañou o Campión do Mundo en sete ocasións (2001, 2004, 2008 2012, 2013, 2020 e 2022), logrou sete títulos de Masters, e sete Campionatos do Reino Unido acadando un récord de 21 títulos nos torneos de Tripla Coroa. O'Sullivan foi en seis ocasións o xogador nº 1 da clasificación e gañou un total de 39 títulos de ranking, que o colocan no primeiro lugar dos xogadores con máis titulos seguido de Stephen Hendry (36), John Higgins (30) e Steve Davis (28).
Tamén mantén o récord como o máis novo gañador dun título de ranking (Campionato do Reino Unido de 1993, con 17 anos e 358 días), así como o máis novo gañador do Masters (en  1995, con 19 anos e 69 días). Na tempada 2017/2018, O'Sullivan logrou un récord de cinco eventos de ranking nunha única tempada, un rexistro que comparte con Stephen Hendry, Ding Junhui e Mark Selby. Cunhas ganancias na súa carreira de máis de 11´72 millóns de £, ocupa o primeiro lugar de todos os tempos na lista de ganancias en efectivo, é a cantidade máis grande gañada por calquera xogador na historia de snooker.
Está considerado por moitos dos seus compañeiros e fans como un dos xogadores de máis talento que deu este deporte. O seu máis alto nivel de xogo é discutiblemente incomparable na historia do snooker, aínda que o seu temperamento demostra ás veces nel unha falta de confianza ou interese.
Traxectoria
A vida privada de O'Sullivan está ben documentada. O seu pai cumpre condena perpetua por asasinato. foi condenado polo asasinato do gardacostas negro de Charlie Kray, irmán dos xemelgos Kray, cando O'Sullivan era un adolescente. Isto conduciu a unha sentenza máis severa xa que se creu que mediou un elemento racial no asasinato, algo que a familia sempre negou; tamén reclamou que O'Sullivan actuou en defensa propia.
Considerado un perfeccionista, O'Sullivan móstrase moi autocrítico, ata na vitoria. sufriu de depresión e varias adiccións. Deste xeito, a súa carreira non estivo exenta de dificultades. Tras gañar o Benson & Hedges Irish Masters de 1998 cun estilo enfático contra Ken Doherty, foi desposuído do título despois de que un test de dopaxe detectase marihuana no seu organismo. A súa relación coa prensa non foi fácil, con algúns comentarios considerados desagradables. En 2004, o pai de O'Sullivan chamou ao gran xogador dos anos 70 e seis veces campión do mundo, Ray Reardon, para preguntarlle se podería darlle a O'Sullivan algúns consellos. Co apoio de Reardon, O'Sullivan alcanzou a súa mellor forma e conquistou o Campionato do Mundo de 2004, o seu segundo título, derrotando de xeito esmagador a Stephen Hendry 17-4 nas semifinais cun virtuoso despregamento.
O'Sullivan é único entre os, top 16, xogadores profesionais de elite actualmente no circuíto, que pode xogar co taco en calquera das súas dúas mans, alternando frecuentemente as dúas dentro do mesmo frame. Aínda que carece de forza no seu brazo esquerdo, o ángulo ambidestro para o seu xogo demostrou ser unha gran vantaxe, permitíndolle realizar tiros máis naturais que doutro xeito requirirían un golpeo máis embarazoso co rest ou o spider. So outros poucos xogadores, como Shaun Murphy e Matthew Stevens teñen a habilidade para xogar con ambas as mans, pero sen poder comparar o nivel das súas mans menos hábiles coas de O'Sullivan.
A primeira vez que despregou este talento no Campionato do Mundo contra Alain Robidoux, o canadense acusouno de faltarlle ao respecto. O'Sullivan respondeu que el xogaba mellor coa súa man esquerda do que Robidoux podería coa súa dereita. O'Sullivan foi chamado a unha audiencia disciplinaria en resposta á queixa formal de Robidoux onde tivo que demostrar que podería xogar a nivel profesional coa súa man esquerda. Xogou tres frames de snooker contra o antigo finalista do Campionato do Mundo, Rex Williams, e gañou os tres.
Durante o Campionato do Mundo de 1996 foi achado culpable de agresión a un oficial polos mandatarios do snooker, o que acabou cunha sentenza de suspensión de dous anos, 20.000 libras de multa e o consello de doar 10.000 libras para caridade.
O club onde adestra habitualmente é o Groove Snooker Centre, situado en Romford, en Lóndres Este.
En 2002, O'Sullivan acusou a Hendry de falta de deportividade nun partido previo, dicindo: "Sei que se perdo e achégalleme para facerme unha burla diante de min en plan 'Na na na', só o mirarei e direille 'Ben xogado' e 'Volve á túa triste vida'".
Tras fallar no intento de defender o seu título de campión do mundo conseguido en 2004, perdendo en cuartos de final, tras ir gañando 8-2, fronte a unha excepcional determinación e obstinada actuación por parte de Peter Ebdon, con gran parte do público acusando a Ebdon de xogar deliberadamente lento para romper o rápido xogo de O'Sullivan, anunciou á prensa que era improbable que competise na seguinte tempada, e quizais ata se retiraría do deporte. Con todo, en setembro de 2005 anunciou que xogaría unha tempada 2005/06 truncada, e que pasaría algún tempo xogando ao pool nos Estados Unidos tras ser elixido para competir na elite do International Pool Tour.
No UK Championship de 2005, nun partido contra Mark King, O'Sullivan sentou cunha toalla húmida encima da cabeza durante a maior parte do enfrontamento mentres xogaba o seu opoñente.
Ocorreu, con todo, que o torneo de pool IPT no que O'Sullivan ía debutar coincidiu coa defensa do seu título da Premier League Snooker. Os plans foron cambiados con conformidade, e Ronnie O'Sullivan derrotou de forma incontestable ao seu vello rival, Stephen Hendry, cun implacable 6-0, incluíndo 4 breaks por encima de 100 puntos. Competiu tamén no Grand Prix, perdendo 9-2 fronte a un John Higgins en forma, e en todos os outros torneos de clasificación ademais da Malta Cup. Despois do Grand Prix, non gañou un partido de clasificación ata o Campionato do Mundo.
Si logrou gañalos no Torneo Masters de 2006 (torneo de gran prestixio, aínda que non de clasificación), chegando á final onde perdeu 10-9, de novo contra John Higgins. Completou o maior break do torneo, con 139 puntos.
O Campionato do Mundo de Snooker 2006 viu ao patrocinador persoal de O´Sullivan, 888.com, chegar a ser tamén o patrocinador do evento durante os próximos cinco anos. O'Sullivan entrou no torneo coa inevitable etiqueta de favorito. Tras derrotar por 10-4 a Dave Harold, o inglés xogou un sorprendente enfrontamento de segunda rolda contra o galés Ryan Day, con O'Sullivan aparentemente progresando debido aos erros do opoñente máis que polos seus propios acertos.
Un partido similar seguiu a este en cuartos de final, contra outro galés e dúas veces gañador no Crucible Theatre de Sheffield, Mark James Williams. O'Sullivan foise cun 10-6 a favor ao descanso antes da sesión final. Williams resistiu e adxudicouse os 5 frames seguintes, pero O'Sullivan non perdeu os nervios para levar o partido por 13 frames a 11, e enfrontarse a Graeme Dott nas semifinais. Na súa entrevista post-partido, o de Essex mostrou unha notable falta de confianza, a cal aparecería no que sería o seu seguinte e último partido do torneo.
Dott tomou unha temperá vantaxe sobre O'Sullivan antes de que este comezase a atopar o seu xogo, índose ambos cun empate a 8 frames ao final da segunda sesión. Os problemas coa punta do taco que perseguiran ao inglés ao longo do torneo repetíronse, incluíndo un polémico incidente no que a televisión parecía mostrar a O'Sullivan quitando deliberadamente a punta do seu taco, conseguindo un descanso de 15 minutos para recolocala, e conseguindo un break de 124 no seu retorno á mesa. O director do torneo, Mike Ganley, aceptou a explicación do xogador de que a punta simplemente volveuse frouxa, e non se fixo censura do asunto, atraendo críticas dalgúns fans e (pundits).
Alfonso Martínez
Alfonso Martínez Gómez, nado o 24 de xaneiro de 1937 en Zaragoza (Aragón) e finado o 17 de abril de 2011 en Barcelona (Cataluña) aos 74 anos, foi un ex xogador profesional de baloncesto internacional español. Cunha altura de 1,94 metros xogaba na posición de pivote. Contaba cunha forte personalidade e unha gran capacidade tanto anotadora como reboteadora, sendo considerado un dos mellores baloncestistas de España da súa época.
Traxectoria
Alfonso Martínez xogou nos mellores equipos de España, e sempre acompañado de éxito. Ao longo da súa carreira gañou catro Ligas españolas, sendo ademais no único xogador que o conseguiu con tres equipos distintos, o FC Barcelona, o Real Madrid e o Club Joventut de Badalona. Este feito repítese coa Copas do Rei, gañando catro e tamén sendo o único en facelo con catro equipos diferentes, o FC Barcelona, o Real Madrid e o Club Joventut de Badalona e Picadero. Tamén xogou entre outros equipos históricos no Breogán de Lugo.
A nivel persoal, foi tres veces o máximo anotador da Liga (1957, 1958 e 1967. Tamén foi na súa época titular indiscutible coa selección de baloncesto de España, non en van disputou un total de 146 partidos internacionais, participando nos Xogos Olímpicos de 1960 en Roma e nos de México 1968, no Mundial de Chile de 1966 e en cinco Europeos: 1959, 1961, 1963, 1967 e 1969, sendo o máximo reboteador no de 1967. Unha vez retirado como xogador en activo adestrou ao Club Baloncesto Valladolid e ao Bàsquet Manresa.
La clemenza di Tito
La clemenza di Tito (en galego A clemencia de Tito) é unha ópera en 2 actos con música de Wolfgang Amadeus Mozart sobre un libreto en italiano de Caterino Mazzolà baseado nun libreto homónimo de Metastasio do ano 1743. A súa estrea tivo lugar no Národní divadlo (Teatro Estatal) de Praga o 6 de setembro de 1791 baixo a batuta do propio compositor.
Marigot
miniatura|270px|Marigot Marigot é a cidade principal e capital da parte Francesa da illa caribeña de San Martiño.
Poboación
En 2006 tiña 5.700 habitantes.
Xeografía
Marigot atópase na costa oeste da illa de San Martiño. Esténdese desde a costa cara ao oeste, ao longo da baía de Marigot e os outeiros do interior da illa cara ao leste. No suroeste limita coa Baía Simpson.
Clima
Esta área ten unha estación seca pronunciada. De acordo co sistema Clasificación Climática de Köppen, Marigot ten un clima tropical seco, abreviado "Aw" nos mapas climáticos.
Transporte
A cidade está servida polo Aeroporto Internacional Princesa Xuliana, así como por L'Espérance Airport. Hai un transbordador a Blowing Point, Anguila.
Historia e características
Orixinalmente era unha vila de pescadores nun pantano que deulle nome, Marigot fíxose capital durante o reinado do rei Luís XVI de Francia, que construíu Fort St. Louis nun outeiro preto de Marigot Bay. Hoxe en día, ese edificio é o máis importante en Marigot.
Marigot é a típica vila do Caribe, con tendas de xenxibre e restaurantes nas beirarrúa. Os días de mercado son todos os mércores e sábados pola mañá, onde se pode atopar de todo, desde cocos, aguacates, patacas doces e unha chea doutras froitas e verduras tropicais, todo tipo de especias e peixe fresco, arte local, artesanía e pintura. En 1998, a escena final de Speed 2 rodouse aquí onde o Seabourn Legend embarranca na illa.
Frieda B. Hennock
Frieda Barkin Hennock, nada o 27 de decembro de 1904 en Kovel e finada o 20 de xuño de 1960 en Nova York, foi unha avogada estadounidense.
Traxectoria
Hennock naceu na Ucraína tsarista nunha familia xudía que emigrou aos Estados Unidos en 1910. En Nova York estudou dereito na Brooklyn Law School e graduouse en 1924. Entre 1926 e 1948 traballou como avogada no Estado de Nova York especializándose en dereito corporativo. En 1948 Harry Truman nomeouna para servir na Comisión Federal de Comunicacións, foi a primeira muller en entrar nela, e tivo un papel decisivo na decisión da FCC de asignar canles ás televisións educativas , o que sería o xermolo da televisión pública nos Estados Unidos. En 1955 deixou a FCC volvendo ao exercicio da avogacía.