cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nikolai Rimskii-Korsakov
Composicións orquestrais
As composicións puramente orquestrais de Rimskii-Korsakov divídense en dúas categorías. As súas composicións puramente orquestrais máis coñecidas en occidente son na súa gran maioría de natureza programática, nas cales o contido e a secuencia musical veñen determinados por unha historia, unha pintura ou calquera outra fonte non musical máis que polas regras abstractas da chamada música absoluta. As obras da segunda categoría son máis académicas, como a súa Primeira e Terceira Sinfonía e a súa Sinfonietta. Nestas, Rimskii-Korsakov aínda emprega temas populares mais sométeos ás regras abstractas da composición musical. miniatura|esquerda|300px|Temas iniciais do sultán e Scheherezade. Para Rimskii-Korsakov, a utilización dun programa en música era natural, se o seu comentario é tomado en sentido literal "na miña opinión, mesmo un tema popular ten algunha especie de programa". Compuxo a maioría das súas obras orquestrais neste xénero en dous períodos da súa carreira: nos seus inicios, con Sadko e Antar (tamén coñecida como a súa Segunda Sinfonía, Op. 9), e na década de 1880, con Scheherezade, Capriccio Espagnol e Abertura da gran Pascua rusa. A pesar da diferenza entre estes dous períodos, o enfoque xeral do compositor e o xeito en que emprega os seus temas musicais permaneceron consistentes. Tanto Antar como Scheherezade usan un robusto tema "ruso" para retratar os protagonistas masculinos (a personaxe que dá nome á obra en Antar; o sultán en Scheherezade) e un tema "oriental" máis sinuoso para os papeis femininos (a peri Gul-Nazar en Antar; a personaxe que dá nome á obra en Scheherezade).
Onde Rimskii-Korsakov cambiou entre estes dous conxuntos de obras foi na orquestración. Mentres que as súas obras eran sempre aclamadas polo seu emprego imaxinativo das forzas instrumentais, as texturas pouco densas de Sadko e Antar descoran en comparanza coa exuberancia das obras máis populares da década de 1880. Sen descoidar nunca o principio de resaltar os "matices primarios" da cor instrumental, foi incrementado en obras posteriores por un sofisticado selo de efectos orquestrais, algúns recollidos doutros compositores, incluído Wagner, mais moitos inventados por el mesmo. Como resultado, estas obras semellan mosaicos de cores brillantes, que chaman a atención por si mesmos e frecuentemente escritos cunha xustaposición de grupos puramente orquestrais. O tutti final de Scheherazade é un excelente exemplo desta escritura. O tema é asignado aos trombóns, que tocan en unísono, e é acompañado por unha combinación de motivos nas cordas. Mentres tanto, outro motivo alterna con escalas cromáticas nas madeiras e un terceiro padrón rítmico é tocado pola percusión.
As súas obras orquestrais amosan a dobre influencia de Balakirev e Liszt: do primeiro o uso da escala de tons enteiros e o orientalismo musical, e do segundo na súa audacia harmónica, así como a natureza programática da súa música. Ademais Rimskii-Korsakov continuou cos ideais musicais propugnados polos Cinco. Empregou temas litúrxicos na súa Abertura da gran Pascua rusa, a cal tamén segue o deseño da Segunda abertura sobre temas rusos de Balakirev; o Capriccio Espagnol baséase en temas populares, mais a súa estrutura é máis rapsódica; Scheherezade converteuse na expresión máis coñecida do orientalismo musical ruso e posiblemente a súa obra máis popular. Nesta última obra, o sultán é introducido por un poderoso tema nos metais e Scheherezade é representada polos arabescos dun violín solista; o tema de Scheherezade enlaza esta peza co orientalismo dos Cinco e co poema sinfónico Tamara de Balakirev. Rimskii-Korsakov consideraba que o Capriccio Espagnol, a Abertura da gran Pascua rusa e Scheherezade "pechaban un período da miña obra, ao final do cal a miña orquestración acadou un nivel considerable de virtuosismo e calidez sonora sen ningún tipo de influencia wagneriana, limitándome a empregar unha orquestra normal tal e como Glinka usaba nas súas obras". Outro exemplo de orientalismo é o poema sinfónico Noite no monte Triglav, un arranxo sinfónico do Acto III da ópera Mlada.
A música non programática de Rimskii-Korsakov, aínda que ben elaborada, non alcanza o mesmo nivel de inspiración que as súas obras programáticas; precisaba de fantasía para sacar o mellor del. A Primeira Sinfonía segue de xeito moi próximo os esquemas da Cuarta Sinfonía de Schumann, e é máis lixeira no seu material temático que as súas composicións posteriores.
Composicións menores
Rimskii-Korsakov compuxo ducias de cancións para piano e voz, arranxos de cancións populares, música de cámara e para piano. Se ben a música para piano é relativamente pouco importante, moitas das súas composicións para piano e voz posúen unha delicada beleza. Mentres elas ceden o paso en aberto lirismo a Chaikovskii e Rachmaninov, polo demais resérvanse un lugar no repertorio estándar dos cantantes rusos.
Tamén escribiu un conxunto de obras corais, tanto seculares como para o servizo da Igrexa ortodoxa rusa. Dentro destas últimas cómpre salientar partes da Liturxia de San Xoán Crisóstomo (a pesar do seu ateísmo acérrimo).
Figura transicional
O crítico Vladímir Stásov, quen fundou xunto con Balakirev o grupo dos Cinco, escribiu en 1882: "comezando con Glinka, todos os mellores músicos rusos mostráronse moi escépticos sobre a aprendizaxe dende os libros, e nunca o abordaron co servilismo e a veneración supersticiosa con que se aborda na actualidade en moitas partes de Europa". Esta afirmación non era certa para Glinka, quen antes de compoñer a súa ópera Zhizn za tsaria (traducible como Unha vida polo Tsar) estudou asiduamente teoría musical occidental en Berlín con Siegfried Dehn. Con todo, si era certo que Balakirev, que "se opuña ao academicismo cun vigor tremendo" e era inicialmente certo para Rimskii-Korsakov, a que Balakirev e Stásov inculcáranlle este mesma actitude.
miniatura|esquerda|180px|Nikolai Rimskii-Korsakov por [[Emil Wiesel.]] Un punto que Stásov omitiu a propósito —e que tería refutado a súa afirmación por completo— foi que, cando escribiu isto, Rimskii-Korsakov estivera transmitindo a súa "aprendizaxe con libros" aos estudantes do Conservatorio de San Petersburgo dende había máis dunha década.
Dende os seus tres anos de estudo autoimposto, Rimskii-Korsakov achegárase máis a Chaikovskii e alonxárase do grupo dos Cinco, o que lle valeu que estes últimos lle deran as costas e Stásov o denominara «renegado». Taruskin escribiu: «Canto maior se ía facendo, maior era a ironía coa que Rimskii-Korsakov rememoraba os seus días kuchkistas». Cando o novo Semion Kruglikov consideraba un futuro na composición, Rimskii-Korsakov escribiu ao futuro crítico:
Taruskin apunta esta declaración, que Rimskii-Korsakov escribiu mentres Borodin e Musorgskii aínda estaban vivos, como proba do seu distanciamento do resto dos Cinco e unha indicación sobre o tipo de mestre no que se chegou a converter. Para cando instruíu a Liadov e Glazunov, «a súa preparación difería apenas [da de Chaikovskii]. Inculcóuselles dende o principio un ideal de estrito profesionalismo». Á morte de Borodin en 1887, a era do audodidactismo para os compositores rusos chegou efectivamente ao seu fin. Calquera ruso que aspirara a escribir música clásica asistira a un conservatorio e recibira a mesma educación formal. «Xa non había máis 'Moscova', non había 'San Petersburgo'» Taruskin escribe: «toda Rusia era ao fin unha soa. Ademais, á chegada do fin do século, as facultades de teoría e composición do Conservatorio Rubinstein estaban totalmente en mans de representantes da nova escola rusa. Visto no contexto das predicións de Stásov, dificilmente podería existir maior ironía».
Alumnos
Rimskii-Korsakov ensinou teoría e composición a uns 250 estudantes ao longo dos seus 35 anos de permanencia no Conservatorio de San Petersburgo, «suficientes para poboar unha 'escola' enteira de compositores». Isto sen contar os alumnos das outras dúas escolas onde ensinou, como Glazunov, e aqueles aos que instruíu de xeito privado na súa casa, como Igor Stravinskii. Ademais de Glazunov e Stravinskii, deulles clase a outros estudantes que máis adiante se volverían famosos, entre os cales se encontran Anatolii Liadov, Alexander Spendiaryan, Sergei Prokofev, Ottorino Respighi, Witold Maliszewskii, Mikola Lisenko, Artur Kapp e Konstanti Gorski. Tamén cómpre citar ao crítico musical e musicólogo Aleksandr Ossovskii e o compositor Lazar Saminskii.
Rimskii-Korsakov consideraba que os estudantes con talento necesitaban poucas ensinanzas regradas e formais. O seu método didáctico incluía varios pasos: mostrarlles aos alumnos todo o necesario en harmonía e contrapunto; dirixilos para a comprensión das formas musicais de composición; darlles un ou dous anos de estudo sistemático do desenvolvemento da técnica, exercicios de composición e orquestración libre; e, por último, inculcarlles un bo coñecemento do piano. Unha vez que foran realizados correctamente, os estudos serían dados por terminados. O compositor tamén imprimía estes dictames ás súas clases no conservatorio. O director orquestral Nikolai Malko lembra que Rimskii-Korsakov comezou a primeira clase do curso dicindo «eu falarei e vostedes escoitarán. Logo falarei menos e vostedes comezarán a traballar. Finalmente, eu non falarei en absoluto e vostedes traballarán a fondo». Malko engadiu que as súas clases seguían exactamente este patrón de traballo. «Rimskii-Korsakov explicábao todo dun xeito tan simple e claro que todo o que tiñamos que facer era realizar o noso traballo correctamente».
Corrixindo as composicións dos Cinco
As correccións efectuadas por Rimskii-Korsakov nas obras dos Cinco foron considerables. Tratábase dunha prolongación práctica da atmosfera colaborativa dos Cinco durante as décadas de 1860 e 1870, cando escoitaban as composicións en curso de cada un e traballaban nelas xuntos, e constituíu un esforzo para preservar composicións que doutro xeito nunca terían sido escoitados ou teríanse perdido por completo. Esta tarefa incluíu a finalización da ópera Knyaz Igor de Aleksandr Borodin —o cal Rimskii-Korsakov puido levar a cabo coa axuda de Glazunov logo do falecemento de Borodin—, e a orquestración de pasaxes da ópera William Ratcliff de César Cui para a súa primeira posta en escena en 1869. Tamén reorquestrou por completo a ópera Kamennii gost de Aleksandr Dargomizhskii ata tres veces (en 1869–70, 1892 e 1902). A pesar de non ser un membro dos Cinco, Dargomizhskii estaba intimamente relacionado co grupo e compartía a súa filosofía musical.
miniatura|[[Fiódor Chaliapin foi un gran defensor da versión de Borís Godunov de Rimskii-Korsakov, o que contribuíu a que a obra se representara nos teatros de ópera de todo o mundo. Actualmente esta versión xa non é tan popular, tendo caído no esquecemento. Retrato de Aleksandr Golovín.]]
O musicólogo Francis Maes afirmou que, aínda que os esforzos de Rimskii-Korsakov son admirables, tamén son controvertidos. En xeral, asumíase que con Knyaz Igor, Rimskii-Korsakov corrixira e orquestrara os fragmentos existentes da ópera mentres Glazunov compuña e engadía as partes faltantes, incluíndo a maior parte do terceiro acto e a abertura. Isto é exactamente o que Rimskii-Korsakov sostén nas súas memorias. Con todo, tanto Maes como Richard Taruskin citan a análise dos manuscritos de Borodin efectuados polo musicólogo Pavel Lam, que evidencian que Rimskii-Korsakov e Glazunov rexeitaron preto do 20 por cento das partituras de Borodin. Segundo Maes, o resultado final é máis ben un esforzo colaborativo dos tres compositores que unha mostra auténtica do traballo de Borodin. Lam declarou que debido ao estado de caos extremo que reinaba nos manuscritos de Borodin, realizar na actualidade un intento ao estilo de Rimskii-Korsakov e Glazunov sería sumamente difícil de completar.
Máis discutible, segundo Maes, son as correccións que Rimskii-Korsakov fixo nas composicións de Musorgskii. Logo do falecemento deste en 1881, Rimskii-Korsakov revisou e completou varias pezas súas co fin de publicalas e interpretalas, contribuíndo á difusión das obras de Musorgskii ao longo de Rusia e Occidente. Con todo Maes, logo de revisar as partituras de Musorgskii, afirma que Rimskii-Korsakov permitiuse que a súa «conciencia musical» ditara as súas correccións, cambiando ou mesmo eliminando aquilo que el consideraba demasiado atrevido musicalmente ou pobre formalmente. A causa disto, Rimskii-Korsakov ten sido acusado de pedantería ao "corrixir", entre outras cousas, en materia de harmonía. Rimskii-Korsakov puido ter previsto a posta en dúbida dos seus esforzos ao escribir o seguinte:
Maes sostén que o tempo deulle a razón a Rimskii-Korsakov no que se refire á revaluación da posteridade da obra de Musorgskii. O estilo de Musorgskii, anteriormente considerado pouco refinado, hoxe en día é aprezado pola súa orixinalidade. Mentres que o arranxo que realizou Rimskii-Korsakov de Unha noite no Monte Pelado é aínda a versión que se interpreta habitualmente, outras revisións súas, como a de Boris Godunov, foron substituídas pola orixinal de Musorgskii.
Folclore e panteísmo
Rimskii-Korsakov posiblemente amosou o seu lado máis persoal e creativo no seu achegamento ao folclore ruso. O emprego do folclore tal e como o levaban a cabo Balakirev e os outros membros dos Cinco baseábase na súa maior parte na canción de danza protyazhnaya. Protiázhnaya, que literalmente significa «canción sen», ou canción lírica melismática. As características deste tipo de canción son unha extrema flexibilidade rítmica, unha estrutura de fraseo asimétrica e ambigüidade tonal. Logo de compoñer Mayskaya noch (en galego Noite de maio), Rimskii-Korsakov sentiuse cada vez máis interesado polas cancións de calendario, que eran escritas para un evento ou ritual específico, como a sementeira ou a colleita. Os vínculos coa cultura popular era o que máis lle interesaba da música folclórica, mesmo na súa época cos Cinco; estas cancións formaban parte de costumes rurais, con reminiscencias do antigo paganismo eslavo e do mundo panteísta dos rituais populares. Rimskii-Korsakov escribiu que o seu interese nestas cancións agudizouse polo estudo das mesmas cando compilaba coleccións de cancións populares. Tamén escribiu que foi «cativado pola vertente poética do culto de adoración ao sol, e procurei os seus vestixios e reminiscencias tanto nas melodías como nas palabras. As imaxes do antigo período pagán e o seu espírito apareceron ante min, e entón parecían, con gran claridade, estar atraéndome co encanto do antigo. Estas tarefas polo tanto tiveron unha grande influencia na miña actividade como compositor.
Os estudos sobre folclore de Aleksandr Afanásiev avivaron o interese de Rimskii-Korsakov no panteísmo. A obra principal de dito autor, Concepcións poéticas dos eslavos sobre a natureza, converteuse na súa biblia sobre o panteísmo. Rimskii-Korsakov puxo en práctica as ideas de Afanásiev en A noite de maio, enchendo a historia de Gogol de danzas populares e cancións de calendario. Foi un paso máis aló en A doncela de neve, onde fixo un emprego extensivo de varias cancións de calendario e distintas jorovodi (danzas cerimoniais) da tradición folclórica rusa.
Musicólogos e eslavistas recoñeceron durante moito tempo que Rimskii-Korsakov era un artista ecuménico cuxas óperas inspiradas no folclore abordan cuestións como a relación entre o paganismo e o cristianismo, e o cisma na Igrexa ortodoxa no século XVII.
Libros publicados
A autobiografía de Rimskii-Korsakov e os seus libros sobre harmonía e orquestración foron publicados e traducidos, entre outras linguas, ao inglés e ao castelán. En 1892 comezou dous libros sobre música rusa que quedaron inacabados e un manuscrito, hoxe perdido, sobre un tema que se descoñece.
Ligazóns externas
Filmes
Partituras
Outras
Uetersen
miniatura|Museum Uetersen. Uetersen é unha cidade de 17.865 habitantes do distrito de Kreis Pinneberg, Schleswig-Holstein, Alemaña.
A primeira referencia á cidade data do ano 1234.
Svante Stockselius
Stig Svante Stockselius, nado o 31 de decembro de 1955, é un xornalista sueco e executivo de televisión, que foi Supervisor xefe dos Concursos de Cancións da Unión Europea de Radiodifusión (UER). Foi o supervisor executivo do Festival da Canción de Eurovisión (ESC) e do Festival de Eurovisión Júnior (JESC).
Traxectoria
Svante Stockselius creceu en Ockelbo, unha pequena cidade no centro de Suecia. Alí comezou a súa carreira como xornalista. Cando tiña 16 anos, traballou para o xornal baseado en Estocolmo "Expressen".
Foi xefe da división de entretenimiento da Axencia Sueca da televisión pública, Sveriges Television desde de finais da década dos 90, traballou no Festival de Eurovisión 2000, celebrado en Estocolmo. El tamén foi o que propuxo modernizaciones para a preselección sueca do Festival da Canción de Eurovisión, Melodifestivalen, en 2002, presentando catro semifinais e unha repesca anterior á final.
Logo da vitoria de Estonia no Festival de Eurovisión 2001, a televisión pública estoniana, ETV, ofreceulle participar nos preparativos do Festival de Eurovisión 2002. En 2002 pasou a traballar para a canle comercial de televisión sueco TV4. No ano 2003 ofrecéuselle o posto de traballo como Supervisor Executivo do Festival da Canción de Eurovisión, onde traballou desde entón ata o 31 de decembro de 2010, cando Jon Ola Sand foi elixido para sucedelo no cargo.
26 de marzo
O 26 de marzo é o 85º día do ano do calendario gregoriano e o 86º nos anos bisestos. Quedan 280 días para finalizar o ano.
Mortes
miniatura|100px|Ludwig van Beethoven.
Ricardo Bellver
miniatura|222ppx|O Anxo Caído ou Lucifer, bronce de 1877
Ricardo Bellver y Ramón, nado en Madrid en 1845 e finado na mesma cidade o 20 de decembro de 1924, foi un escultor español.
Traxectoria
Neto do escultor valenciano Francisco Bellver y Llop, e fillo de Francisco Bellver (1812-1890), que eran basicamente imaxineiros en madeira, Ricardo creceu nunha familia de artistas, pois os seus tíos Mariano e José Bellver eran tamén escultores. Foi alumno da Real Academia de Belas Artes de San Fernando, acabando a súa formación como escultor en Roma, pensionado polo Estado español, desde onde enviaría, entre outras obras, a dedicada a un anxo caído.
Ricardo comezou a ser recoñecido a raíz de que a súa composición escultórica "O Anxo Caído" ou Lucifer, de 1877, fose premiada, primeiro coa Primeira Medalla na Exposición Nacional de Belas Artes (1878) e logo na Exposición Internacional de París (1881). O autor logrou unha estatua de indubidábel orixinalidade, sendo tanto o interese que suscitou nas masas que o Museo Nacional do Prado doouna ao pobo madrileño, ficando instalada na praza del Ángel Caído, no Parque do Retiro. Tal éxito levou a que fose nomeado académico, acabando como director da Escola de Artes e Oficios de Madrid.
miniatura|210px|dereita|Monumento a [[Juan Sebastián Elcano|Elcano (1881, Guetaria).]]
Consérvanse outros traballos de Ricardo Bellver en Madrid, na Basílica de San Francisco o Grande, na Igrexa de San Xosé, na Igrexa Pontificia de San Miguel, no edificio do Ministerio de Fomento (Paseo da Infanta Isabel), e no mesmo Parque do Retiro, no interior do Monumento a Afonso XII de España.
Outros datos
O Anxo Caído de Bellver figura como imaxe de pechamento do filme de Álex de la Iglesia, El día de la Bestia (1995).
Gianni Vattimo
Gianni Vattimo nado en Turín o 4 de xaneiro de 1936, é un filósofo italiano e activista político, identificado coa hermenéutica, a posmodernidade e outros sincretismos. É unha figura significativa do denominado pensamento feble.
Manaslu
miniatura|dereita|300px|O Manaslu á esquerda, e o Manslu Leste, a dereita, no amencer do día
Gianni Vattimo
Traxectoria
Estudou na Universidade de Turín e na de Heilderberg. Exerceu a docencia en Turín, Os Ánxeles e Nova York. É Catedrático de Filosofía Teorética.
Manaslu
O Manaslu é a oitava montaña do mundo pola súa altura de 8.163 m.s.n.m. É tamén coñecido como Kutang.
Gianni Vattimo
Traxectoria
Participou en política a través do Partido Radical e logo na converxencia de forzas políticas denominada a Oliveira. Foi deputado no Parlamento Europeo en Demócratas de Esquerda. É membro da dirección nacional de Coordinamento Omosessuale.
Manaslu
Situación
O Manaslu está situado a 28° 32′ 58" N e 84° 33′ 43" L, no Nepal, na cadea do Himalaia, nun ramal denominado macizo do Gurkha.
Gianni Vattimo
Pensamento
Entende que os grandes relatos omnicomprensivos están todos eles en crise. O seu lugar ocúpano os medios de comunicación coa súa información superficial e múltiple e a complexidade das linguaxes técnicas. A única filosofía da historia posible arestora é a que narra a súa fin. Xa non existen nin fíos condutores nin posibilidade dunha visión totalizadora. A única visión posible é a que asuma o esnaquizamento da vida, que xa non reside no todo senón na fragmentación. Isto é a consecuencia do que Nietzsche denominou a morte de Deus, que implica tamén o final da metafísica. Lonxe do catastrofismo de Lyotard, entende que estamos entrando na fase do posthistórico onde se poden abrir novas oportunidades e posibilidades. Así, se se nega unha racionalidade central tamén desaparecen as coartadas para silenciar ou esmagar os discursos das minorías, sexan estas étnicas, relixiosas ou sexuais.
Manaslu
Ascensións
O Manaslu foi por vez primeira escalado até a cima o 9 de maio de 1956, collendo unha ruta pola cara nordeste, por unha expedición xaponesa dirixida por Toshio Imanishi, na que colaborou o xerpa Gyalzen Norbu. Os dous escaladores citados foron os que chegaron ao cume.
Outros ascensos
O 4 de maio de 1974, un equipo feminino xaponés logra alcanzar a cima. Esta foi a primeira vez na que unha expedición exclusivamente composta de mulleres coroa con éxito un cume de máis de oito mil metros de altura. Por desgraza houbo que lamentar a morte dunha expedicionaria o día 5 de maio. O 26 de abril de 1975, os españois Gerald García, Jerónimo López e Sonam Sherpa, atinxen o cume pola cara nordeste da montaña.
Lance Thomas
Lance Thomas, nado o 24 de abril de 1988 en Brooklyn, Nova York, é un xogador profesional norteamericano de baloncesto.
Traxectoria profesional
Tras non ser elixido no Draft da NBA de 2011, Thomas foi elixido no Draft da NBA D-League polos Austin Toros. Comezou a tempada 2011-12 cos New Orleans Hornets, pero o 31 de decembro de 2011 foi cortado e volveu aos Austin Toros. O 6 de febreiro de 2012, Thomas asinou outra vez cos Hornets un contrato de dez días.
O 29 de setembro de 2014, asinou cos Oklahoma City Thunder.
O 5 de xaneiro de 2015, foi traspasado ós New York Knicks nun traspaso entre os Knicks, os Thunder e os Cleveland Cavaliers. Tras ser cortado polos Knicks o 7 de xaneiro, tres días despois asinou con eles un contrato de dez días. O 21 de xaneiro, asinou un segundo contrato de dez días cos Knicks, e o 31 de xaneiro asinou cos Knicks ata o final da tempada. O 29 de xuño de 2019, Thomas foi cortado polos Knicks.
Bomba
Unha bomba pode ser:
Pobo eslovaco
Os eslovacos (en Slováci, singular Slovák, feminino Slovenka, plural Slovenky) son un grupo étnico nativo de Eslovaquia e falan eslovaco.
A maioría vive dentro das fronteiras da república independente de Eslovaquia, c. 4,4 millóns. Tamén existen comunidades eslovacas na República Checa, Croacia, Polonia, Hungría, Serbia e poboacións considerables nos Estados Unidos, o Canadá e o Reino Unido, que son coñecidas colectivamente como diáspora eslovaca.
Arena Manawatu
O Arena Manawatu é un complexo polideportivo da cidade de Palmerston North, na rexión de Manawatu-Wanganui (Nova Zelandia). O seu recinto principal é o FMG Stadium, un estadio destinado principalmente á práctica do rugby e do fútbol e ten capacidade para 18.000 espectadores. O estadio acolleu ao longo da súa historia un bo número de partidos de rugby como:
O FMG Stadium será a sede de varios partidos da Copa do Mundo de Rugby 2011.
Ee Mungu Nguvu Yetu
Ee Mungu Nguvu Yetu (Oh Deus, Ti es a nosa forza) é o himno nacional de Kenya. Foi creado orixinalmente en suahili, a lingua nacional. O himno foi preparado pola xente local. Na comisión había cinco membros e estaba dirixida por un asesor musical. Está baseado nunha canción tradicional que cantaban as nais do pobo pokomo ós seus fillos. The anthem is notable for being one of the first national anthems to be specifically commissioned. It was written by the Kenyan Anthem Commission in 1963 to serve as the Kenyan national anthem after independence from Britain.
Escorregamento bacteriano
O escorregamento bacteriano é un proceso mediante o cal certas bacterias poden moverse reptando por si mesmas estando en contacto cunha superficie sólida, pero sen utilizar flaxelos (os cales son o mecanismo de movemento máis común entre as bacterias). O mecanismo mediante o cal se realiza este movemento é descoñecido total ou parcialmente para moitas bacterias, e é probable que os distintos grupos bacteriano utilicen mecanismos diferentes para moverse escorregando. Este tipo de movemento é importante entre as cianobacterias, mixobacterias e especies de Cytophaga e Flavobacterium. Xeralmente son bacilares ou filamentosas. O movemento é moito máis lento que o realizado con flaxelos.
A mobilidade por escorregamento permítelle á célula colonizar novos ambientes ou interaccionar con outras células, e mesmo, como no caso das mixobacterias, ter un comportamento social e cooperativo.
Mecanismo
O único mecanismo coñecido implica o uso de pili de tipo IV en bacterias como Pseudomonas aeruginosa e Myxococcus xanthus. Estes pili esténdense e retráense, e en Myxococcus este tipo de movemento chámase motilidade S. Ademais, Myxococcus xanthus ten outro tipo de motilidade chamado motilidade A, para o cal se propuxeron outros dous mecanismos, un que implica a exección dunha mucilaxe de polisacáridos a partir de boquillas situadas a cada lado do corpo e outro que utiliza "complexos de adhesión focal" distribuídos ao longo do corpo da célula.
Na motilidade de mixobacterias por complexos de adhesión focal, fórmanse complexos de adhesión transitoria que permanecen en posicións fixas relativas ao substrato mentres a célula se move cara adiante. Os complexos ensámblanse no extremo anterior da célula e dispérsanse no extremo posterior. Cando a célula inverte o sentido do movemento, os dous extremos intercambian a súa operación.
O outro mecanismo proposto nas mixobacterias é a mobilidade por exección de mucilaxe. As mixobacterias escorregan sobre as superficies deixando un rastro mucoso ao seu paso. Sabíase que este «moco» actuaba como lubricante, pero ata hai pouco non se podía explicar como se xeraba a forza para o movemento. Recentemente, descubriuse que as bacterias se propulsan expulsando o moco a presión a través dunhas boquillas, a modo de foguetes. As mixobacterias presentan unhas 250 destas boquillas situadas en cada extremo e expulsando moco por un conxunto delas poden escorregar cara adiante ou atrás a unha velocidade máxima de 10 µm por segundo.
Outras bacterias que segregan un polisacárido mucoso que utilizan para moverse son as cianobacterias filamentosas.
Unha proposta que se fixo para explicar o escorregamento de Flavobacterium johnsoniae é o movemento de proteínas na membrana externa como unha cinta sen fin que por un lado se unen ao substrato e por outro á capa de peptidoglicano, e van movéndose ao longo da membrana.
Martín López Ruibal
Martín López Ruibal, nado en Ponte Caldelas o 2 de abril de 1990, é un futbolista galego. Xoga de dianteiro e o seu club actual é o Pontevedra CF B.
Jean Reutlinger
Jean Reutlinger, nado en París o 19 de marzo de 1891 e finado o 22 de agosto de 1914 en Lexy, foi un fotógrafo francés.
Biografía
Entre 1910 e 1914, traballou co seu pai e creou máis de mil fotografías en sepia ou en branco e negro. Mobilizado no rexemento 67 de infantería durante a primeira guerra mundial, morreu no campo de batalla o 22 de agosto de 1914.
Para mariñeiros, nós
Para mariñeiros, nós é unha serie de curtas de humor de Correlo Filmes, nacida en Internet e emitida por V Televisión.
Argumento
A serie reflicte as reflexións retranqueiras e cheas de humor negro de dous mariñeiros da Costa da Morte, Pinto (Suso Lista) e Cobiñas (Manuel Castro Duarte), na Taberna de Raimundo (atendida por Vicente de Souza e Tamara Torrado Roel) na localidade ficticia de Cormariñas.
Os interiores grávanse no bar Biscoiteiro de Corme, Ponteceso.
Boris Gorbatov
Boris Gorbatov, nado o 15 de xullo de 1908 e finado o 20 de xaneiro de 1954, foi un escritor e xornalista soviético.
Traxectoria
Naceu na conca do Don, en Ucraína, comezou a escribir de moi novo, en 1928 publicou o seu primeiro libro importante, a novela Ячейка (A célula). Correspondente en Siberia e os Urais do diario Pravda, escribiu varios libros con artigos xornalísticos e ensaios. En 1933 publicou Мастера (Os mestres) e en 1934 Мое поколение (A miña xeración). A partir de 1936 botou tempadas en observatorios do Ártico, desas experiencias saíu o libro Обыкновенная Арктика (O Ártico cotián). Durante a segunda guerra mundial foi correspondente de guerra, entrou en Berlín coas tropas soviéticas. A súa experiencia durante a guerra deixoulle unha fonda pegada que se concretou en obras como Алексей Куликов, боец (O soldado Alexei Culicov, 1942) ou Непокоренные (Os indomables, 1943).
Polígono
Un polígono é unha figura plana limitada por unha liña poligonal pechada sen interseccións entre os segmentos que a forman (exceptuando vértices extremos). O polígono será regular se tódolos lados teñen a mesma lonxitude e tódolos ángulos internos son iguais, e será irregular noutro caso. Os polígonos teñen o mesmo número de lados que de ángulos (por omisión, ó falar de ángulos dun polígono acostumamos referirnos só ós ángulos internos, referencia asumida na afirmación anterior).
Se n é o número de lados, o número de diagonais dun polígono está dado por n(n-3)/2.
Etimoloxía
A verba polígono procede do grego antigo πολύγωνον (polygōnon), de poli (πολύς), "moitos" e gonos (γωνία), "ángulo".
Clasificación dos polígonos
Os polígonos clasifícanse polo número dos seus lados como se ve na táboa da dereita.
Pola forma do seu contorno debúllase a seguinte clasificación:
Polígonos regulares
80px|dereita|miniatura|Cadrado, cuadrilátero regular. 80px|dereita|miniatura|Pentágono regular.
Os polígonos que teñen tódolos seus lados coa mesma lonxitude e todos os seus ángulos iguales chámanse polígonos regulares. A área dun polígono regular pode ser calculada da seguinte forma: Supoñendo que:
A = Área
n = número de lados
l = lonxitude dun dos lados
a = apotema
Cúmprense as seguintes relacións:
Polígonos irregulares
80px|dereita|miniatura|Triángulo escaleno. Os polígonos irregulares son aqueles que non teñen tódolos lados e ángulos iguais. O cálculo da área dun polígono irregular pódese facer dividíndoo en polígonos menores (habitualmente triángulos), sendo a superficie total a suma das áreas de todos eles. Se o polígono é regular, este cálculo é, sendo p o seu perímetro (igual ó número de lados pola lonxitude dun deles) e a o apotema.
Arnedo
300px|Vista xeral de Arnedo|miniaturaArnedo é unha cidade situada na Rioxa (España), con 14.245 habitantes (INE 2006). Está bañada polo río Cidacos (afluente do Ebro). A economía depende fundamentalmente da industria do calzado. O seu nome provén posiblemente do latín Arenetum, colectivo de area.
Rafa Vilar
Rafa Vilar González, , nado en Cee o 2 de abril de 1968, é un escritor galego que ten destacado especialmente no eido da poesía.
Traxectoria
Comeza a ser coñecido sobre o ano 1992, cando gaña con Liques da Memoria o premio Fermín Bouza Brey para autores novos. Interesado nos xeitos alternativos de edición, foi un dos primeiros autores galegos en facer edicións web da súas obras, así como de ter unha páxina persoal: Mares de Simbad onde ofrecía parte da súa obra poética xunto con artigos sobre a creación e edición literarias. Tamén participou na creación da editora dixital Retagarda Edicións, que ofrecía libros en formato de diskette.
The Forest (filme de 2016)
The Forest é un filme británico-estadounidense dirixido por Jason Zada que foi estreado no 2016. Está protagonizado por Natalie Dormer e Taylor Kinney. Foi estreado o 8 de xaneiro de 2016 nos Estados Unidos por Gramercy Pictures.
Afiador, afiadora
200px|miniatura|Moto do afiador Un afiador é unha persoa que ten como oficio o de afiar.
O afiador en Galicia
miniatura|O afiador nunha imaxe de [[Goya.]] A profesión de afiador e tradicional en Galicia. Temos constancia da existencia de afiadores ambulantes galegos desde hai tres séculos. Con frecuencia proviñan da provincia de Ourense, en especial dos actuais concellos de Nogueira de Ramuín, A Peroxa, Esgos, Parada de Sil, O Pereiro de Aguiar, Castro Caldelas, San Xoán de Río, A Pobra de Trives, Chandrexa de Queixa e Manzaneda. Por ser un oficio ambulante, os afiadores galegos percorreron as terras de Castela, Navarra, Cataluña, Valencia ou Andalucía. As súas saídas eran eventuais, traballaban durante uns meses e retornaban ós seus lugares de orixe.
O seu aparello de traballo era unha roda chamada tarazana ou toura, en barallete, a fala propia do gremio. Anunciábanse na rúa tocando o chifre.
Iako, Burkina Faso
Iako é unha cidade do norte de Burkina Faso, capital da provincia de Passoré. Localízase a 109 quilómetros ao noroeste de Uagadugú.
Clima
Segundo o sistema de clasificación climática de Köppen-Geiger trátase dunha zona cálida semi-árida.
British Aerospace
Avións
miniatura|BAe 146-300 de [[Buzz (aeroliña)|buzz]] miniatura|Harrier GR5 miniatura|BAe Nimrod MRA4 miniatura|Sea Harrier FA2 en voo estático miniatura|Eurofighter
Fabricación de ás
miniatura|Á do primeiro modelo de Airbus, o [[Airbus A300|A300]]
Lois Corral Rodríguez
Lois Corral Rodríguez (tamén citado como Luís Corral Rodríguez), nado en Mondoñedo o 7 de outubro de 1784 e finado na mesma cidade o 18 de outubro de 1830, foi un escritor galego.
Traxectoria
Comezou os estudos de Teoloxía no Seminario de Mondoñedo mais deixounos por Farmacia, que rematou en 1810. Foi poeta en latín, castelán e galego.
Segundo Xosé María Álvarez Blázquez O estilo de Corral, os recursos temáticos, moldes gráficos, etc, gardan gran semellanza cos de Castro e Neira, coma que ambos responde a módulos da época dentro da común intención popularizante.
Carlos Villanueva sinala na obra de Lois Corral a busca dun ambiente festivo propio e de romaría galega; o uso dunha lingua asimilada directamente do pobo, que se caracteriza polo uso de recursos de pupularización de grande efecto, cheos de elementos da vida cotiá e o reflexo do desgaste do xénero pois nel se ve principalmente o desexo de conservar a tradición salientando os aspectos máis convencionais.
É autor de vilancicos como: Na mesma liña está escrito o titulado A Belén. Outro é A noite de navidá:
28 de novembro
O 28 de novembro é o 332º día do ano do calendario gregoriano e o 333º nos anos bisestos. Quedan 33 días para acabar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Friedrich Engels.
Mortes
miniatura|100px| Mary Somerville.
Outros
Os 366 días do ano
Unión Deportiva Los Palacios
A Unión Deportiva Los Palacios foi un club de fútbol español, da cidade de Los Palacios y Villafranca, na provincia de Sevilla, Andalucía. Fundado en 1964, desapareceu en 2011 por problemas económicos.
O seu maior logro foi xogar a tempada 2003/04 na Segunda División B, logo de superar a promoción no ano anterior.
Estadio
O equipo xogaba os seus partidos como local no Estadio Las Marismas, cunha capacidade de 4.500 espectadores.
Antonio María de Castro e Neira
Antonio María de Castro e Neira, nado en Mondoñedo o 6 de outubro de 1771 e finado na mesma cidade o 10 de outubro de 1826, foi un relixioso e escritor galego.
Traxectoria
Estudou nos seminarios de Mondoñedo e Santiago de Compostela e en 1810 foi nomeado párroco de San Pedro de Argomoso.
Da súa produción literaria en latín destaca a Oda a la muerte de Luís XVI e Phisica Tentamina (1798). En castelán escribiu En elogio de don Andrés Gacio, amais de moitos poemas escritos para ser cantados nas festividades relixiosas.
Consérvanse del varios vilancicos en galego e atribúenselle outros anónimos que seguen a tradición das composicións galegas do Nadal compostelán. Estes vilancicos foron cantados na catedral de Mondoñedo (consérvanse os manuscritos no arquivo catedralicio) con música do mestre de capela don Xosé Pacheco. O máis coñecido titúlase Noite boa e foi publicado varias veces. Alén de Noite boa (Brinquen todos de alegría), escribiu unha Alborada (Sudando desde Argomoso), unha Tonadilla (Ende Seivane) e varios Vilancicos (Alegrádevos, pastores, Vinde axiña, compañeiros; Albricia, que nesta noite).
A maioría das composicións están escritas para se cantar por un solista (un galego ou rústico) e coro. A Alborada é unha introdución á muiñeira escrita en coplas populares. As demais son romances. A máis bonita para Carballo Calero (Noite boa) remata así
Segundo Xosé María Álvarez Blázquez “a musa de Castro e Neira é sinxela, labrega e pastoril; gusta de lembrar topónimos e traer á escena os pegoreiros polos seus nomes, segundo inxel recurso que exemplifica amplamente a clásica fórmula castelá e que temos ollado agromar nos anónimos de Lisboa e Coímbra. No tocante ás formas, as preferidas do autor son a cuadra popular e o romance, penta e octosílabo. O léxico é xa moito máis puro, máis escolleito e áxil que o dos autores devanceiros”.
Rusty Schwimmer
Rusty Schwimmer, nada o 25 de agosto de 1962 en Chicago, Illinois, é unha actriz de cinema e televisión ademais de cantante. O seu papel que lle proporcionou máis renome foi como Barbara Ludzinski en The Guardian.
Traxectoria
Entre os seus papeis en filmes destaca como Joey B en Jason Goes to Hell: The Final Friday, como Sra. Thornton en Twister, Srta. Pendleton en Amistad, Alice en EDtv, Irene Johnson en A tormenta perfecta, Betty en En terra de homes e Amelia Minchin en A princesiña.
Perilla de Castro
Perilla de Castro é un concello español da provincia de Zamora, en Castela e León. Atópase na comarca da Tierra de Alba.
Tiña en 2017 unha poboación de 171 habitantes, agrupados na capital municipal e a localidade de La Encomienda (9 habitantes).
Rubén López Álvarez
Rubén López Álvarez, coñecido como "Tubo", nado no Porriño o 23 de maio de 1989, é un futbolista galego. Xoga de centrocampista e o seu club actual é o Pontevedra CF B.
George Abbey
George William Samuel Abbey, nado o 21 de agosto de 1932, é un enxeñeiro estadounidense que foi xefe de operacións dos transbordadores espaciais e da selección de astronautas no período entre 1976 e 2003.
Jonathan Kale
Jonathan Monyongo Kale, nado o 18 de outubro de 1985 en Mattapan, Massachusetts, é un ex xogador profesional de baloncesto marfilés nado nos Estados Unidos. Cunha estatura de 2,03 metros xogaba nas posicións de ala-pivote e pivote.
George Abbey
Biografía
George Abbey naceu en Seattle (Washington) o 21 de agosto de 1932. Graduouse na Academia Naval dos Estados Unidos en 1954 e serviu na Forza Aérea, acumulando 4000 horas de voo. Acadou un máster en enxeñería eléctrica no Instituto Tecnolóxico da Forza Aérea en 1959 e comezou a traballar para a NASA en 1964 como capitán da Forza Aérea asignado ó programa Apolo. Deixou a Forza Aérea en decembro de 1967, sendo nomeado axudante técnico do director da NASA en Houston. Recibiu a Medalla da Liberdade polo seu traballo durante o incidente do Apollo 13 e en xaneiro de 1976 foi nomeado director de operacións de voo. En 1983 foi nomeado director de operacións da tripulación de voo. En marzo de 1988 pasou a ser Administrador Asociado de Voos Espaciais e en xullo de 1990 foi seleccionado como axudante de operacións. Trala elección de Daniel Goldin como administrador da NASA en 1992, Abbey foi elixido como Asistente Especial do Administrador e en 1994 foi enviado a Houston como Subdirector para pasar a ser nomeado Director en 1996. En febreiro de 2001 foi nomeado Asistente Sénior para Asuntos Internacionais. Retirouse o 3 de xaneiro de 2003.
Hiparco de Atenas
Traxectoria
Fillo máis novo de Pisístrato, Hiparco subiu ao poder xunto co seu irmán Hipias tras o falecemento do pai. Pouco se sabe da vida de Hiparco, pero segundo Tucídides, non era máis que un "fantoche" e o verdadeiro poder sustentábao o seu irmán Hipias. Mecenas dos artistas, Hiparco protexeu aos poetas Simónides de Ceos, Laso de Hermíone e Anacreonte, fixo construír unha importante biblioteca, apoiou os cultos mistéricos de Eleusis, e mandou recompilar os poemas de Homero.
En -514, foi asasinado polos tiranicidas Harmodio e Aristoxitón. Segundo Heródoto e Tucidides, Harmodio rexeitaría as propostas amorosas de Hiparco. Outras fontes sinalan que Hiparco impediu que a irmá de Harmodio participase na procesión das canéforas nas Panateneas, insinuando que non era virxe. Furioso, Harmodio, planeou a conxura contra Hiparco e Hipias, conxura que acabaría coa vida de Hiparco que foi apuñalado durante as Panateneas.
Inocente Domínguez Gaona
Inocente Domínguez Gaona, coñecido como Gaona, nado en Capiatá (Departamento Central) o 24 de decembro de 1945, é un exfutbolista paraguaio. Xogaba de defensa.
Traxectoria
Chegou a España dende o Libertad de Asunción en 1968. Na tempada 1968–69 debutou en Primeira División co Deportivo da Coruña, da man de Cheché Martín. O seu debut produciuse na primeira xornada, nunha derrota a domicilio fronte o CD Málaga (3–1). Esa campaña xogou 8 encontros máis, sen coñecer en ningún a vitoria.
Na tempada seguinte foi cedido ao Nàstic de Tarragona, da Terceira División, regresando a continuación á Coruña. Permaneceu na disciplina branquiazul durante dúas tempadas máis, pero sen xogar ningún encontro oficial. Co club coruñés sufriu un descenso a Segunda División na campaña 1969–70, con ascenso a Primeira na seguinte tempada.
En 1972 fichou polo Racing de Ferrol, co que xogou nas temporadas 1972/73 e 1973/74 en Terceira División, e nos seguintes anos pasou polo Lemos e o Arousa, da mesma categoría.
Vida persoal
Caso na Coruña con Marisol Carrera Mera, coa que tivo un fillo, Marco Antonio.
Ciclo Atkinson
O motor de ciclo Atkinson é un tipo de motor de combustión interna, inventado por James Atkinson en 1882. O ciclo Atkinson deseñouse para ofrecer maior eficiencia a expensas da potencia, estanse empezando a aplicar nas aplicacións híbridas modernas.
Ciclo rotativo Atkinson
miniatura|Máquina de ciclo rotativo Atkinson O ciclo Atkinson pode usarse nunha máquina rotativa. Este tipo de máquina retén unha fase de potencia por revolución, xunto cos diferentes volumes de compresión e de expansión, do ciclo orixinal Atkinson. Os gases de escape se expelen da máquina por ar comprimido. Esta modificación do ciclo Atkinson permite o uso alternativo de combustible tipo Diésel e hidróxeno.
Deseño
miniatura|[[Ciclo termodinámico dun motor Atkinson.]] O motor de ciclo Atkinson orixinal, está baseado no de ciclo Otto.
O ciclo de Atkinson ideal consta dos seguintes pasos:
A relación de expansión difire da de compresión, iso provoca que poida alcanzar maior eficiencia que un motor de ciclo Otto. Mentres que o motor que deseñou Atkinson non é máis que unha anécdota histórica, o ciclo Atkinson esta sendo implantado en novos motores grazas a que ofrece unha importante redución de combustíbel, con respecto ao ciclo Otto.
A desvantaxe dun motor con ciclo Atkinson sobre o tradicional de ciclo Otto, é que ofrece menos potencia.
Actualmente existen varios modelos de coches que montan un motor de ciclo Atkinson, todos eles en combinación con motores eléctricos, dando lugar aos chamados coches híbridos. Entre estes vehículos destacan o Toyota Prius e o Ford Escape.
Teatro Bolshoi
miniatura|320px O Teatro Bolshoy (Большо́й теа́тр,, en galego pronunciaríase coma balxoi) é tanto un teatro como unha Compañía de teatro, danza e ópera con sede en Moscova, Rusia, e unha unidade adicional en Joinville, Brasil. A palabra Bolshoy significa "grande" en ruso.
A compañía foi fundada en 1776 por Peter Urussov e Michael Maddox. Despois de tres anos de se presentar nun recinto privado, adquiriu o teatro Petrovsky, onde durou ata o incendio que destruíu o edificio en 1805.
Nun principio, o Teatro Bolshoy era un foro exclusivo para a arte rusa; as óperas presentadas servían como contrapeso á forte influencia italiana do século XIX. Entre os compositores predilectos estaba Mikhail Glinka. Actualmente, toda tempada teatral comeza cunha ópera de Glinka.
Receptor da trombopoetina
O oncoxene do virus da leucemia mieloproliferativa (MPL) tamén chamado xene do CD110 (Cluster of Differentiation 110) ou xene do receptor da trombopoetina, é un xene humano que se encontra no cromosoma 1.
Penciolelli et al. en 1987 identificaron un retrovirus defectivo de ratos que causaba neses animais leucemia aguda, polo que se lle deu o nome de "virus da leucemia mieloproliferativa" (MPLV). En 1990 identificouse o oncoxene v-mpl a partir do virus da leucemia mieloproliferativa murina, que podía inmortalizar as células hematopoéticas da medula ósea de diferentes liñaxes. En 1992 clonouse o xene homólogo humano chamado c-mpl. Os datos da súa secuencia revelaron que o c-mpl codificaba unha proteína que era homóloga a membros da superfamilia do receptor hematopoético. A presenza de oligodesoxinucleótidos antisentido do c-mpl inhibía a formación de colonias de megacariocitos. O ligando do c-mpl é a trombopoetina, que se clonou en 1994. A trombopoetina é o principal regulador da megacariocitopoese e da formación de plaquetas. A proteína codificada polo xene c-mpl é o CD110, que ten un dominio transmembrana de 635 aminoácidos, e dous dominios receptores de citocinas extracelulares e dúas caixas motivos receptoras de citocinas intracelulares. Os ratos deficientes TPO-R sofren unha grave trombocitopenia (escaseza de plaquetas), o que salienta a importancia do CD110 e da trombopoetina na formación de megacariocitos e plaquetas. Unha vez que se une a trombopoetina ao CD110, este dimerízase e a familia JAK de tirosina quinases non receptoras, e a familia STAT, a familia MAPK, a proteína adaptadora Shc e os propios receptores son fosforiladas na tirosina.