cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carlos Maside
Exilio interior
En 1951 concorreu con varios cadros á exposición Artistas Gallegos, organizada polo Centro Gallego de Bos Aires na sala Velázquez. Por medio de Paz Andrade, enviou á mostra A sorte do paxariño, Tenda, A sesta, Dúas paisanas, Xardas e Costureira. En Compostela uniuse ao círculo do Café Español, onde coincide con Ramón Otero Pedrayo, Borobó, Fermín Bouza-Brey, Aquilino Iglesia Alvariño ou Benito Varela Jácome. A este parladoiro asistían con regularidade Ramón Piñeiro e Domingo García-Sabell, destacados membros da Editorial Galaxia, da que Carlos Maside foi elixido director artístico. Estabeleceu unha íntima amizade con Ramón Piñeiro, por riba das nomeadas diferenzas ideolóxicas.
Nos seus últimos anos toma contacto coa mocidade daquel tempo, o seu sobriño Xulio Maside, os irmáns Franco Grande, Ventura Cores Trasmonte, Salvador García-Bodaño ou Gonzalo Rodríguez Mourullo. Establece con eles fortes lazos afectivos e intelectuais.
Malia a súa precaria saúde, escribiu sobre os temas que máis o apaixonaban: a relación da forma co movemento, o comportamento da luz e a esencia expresiva das cores e as formas. Fixo comentarios sobre os expresionistas, Arnout, Nolde, Kokoschka ou Soutine, sobre o simbolismo e sobre o coñecemento humano e as emocións. Porén, o seu tema fundamental seguía a ser a cuestión da representación. Tamén o teatro e o cine constituían grandes afeccións para Maside. En 1953 elaborou un proxecto de documental para NO-DO, titulado O Pórtico da Gloria, no que abordaba o guión técnico, literario e a dirección, mais non chegou a realizarse.
En 1957 a súa vila natal quixo renderlle unha homenaxe e dedicarlle unha rúa. Porén, nunha carta autógrafa que lle enviou ao alcalde, refugou o ofrecemento. Ese mesmo ano morreu a súa irmá Maruxa, coa que convivía. En xullo foi intervido cirurxicamente, aínda que continuou pintando e escribindo. Unido ideolóxica e afectivamente aos amigos exiliados, reclamounos para liderar o movemento intelectual. Rafael Dieste, Luís Seoane, Isaac Díaz Pardo e Antonio Baltar foron decisivos na denominación do Museo Galego de Arte Contemporánea Carlos Maside, na súa memoria.
Faleceu en Santiago de Compostela o 10 de xuño de 1958 despois dunha longa enfermidade. O colectivo da emigración fíxose eco da súa desaparición. A Asociación Gallega de Universitarios, Escritores y Artistas do Centro Lucense de Bos Aires realizou un acto de homenaxe na súa honra no que interviñeron Rafael Dieste, Laxeiro, Isaac Díaz Pardo e Luís Seoane.
Obra
A súa obra ten unha fonda raizame galega que, debido ao percorrido vital deste artista, conxugou co cubismo, o realismo máxico e o expresionismo, polo que rematou sendo unha importante referencia para as vangardas pictóricas galegas É a figura aglutinadora dos renovadores, fortemente vinculado a personalidades que reivindican unha nova realidade política e social para Galiza, como Castelao ou Rafael Dieste. É quizais o máis internacional do grupo, chegando a celebrar exposicións en Europa e América. Na súa formación artística cabe destacar a estadía en París, cunha bolsa para ampliar estudos por dous anos, de onde recibiu o influxo de Cézanne, Van Gogh e Gauguin. Así, quixo introducir as novas vangardas descubertas na cidade do Sena pero sen perder a identidade galaica. Dese intento saen obras como Labregas comendo mazás (1927-1928).
Nas súas obras está moi presente a liña expresionista, especialmente naquelas onde os trazos se fan moi grosos e nos remiten á paleta triste e case monocroma característica do expresionismo alemán. No cadro Cabezudo podémolo apreciar ben. Como na maior parte dos renovadores, os temas relacionados coa muller teñen unha activa presenza, sobre todo a representación da muller campesiña, que quedou representada nas composicións Costureira, Cacharreira ou tamén en Parolando.
Pintor, debuxante e gravador, interésase pola estruturación volumétrica e a expresividade, moi na liña do primeiro expresionismo. Nos seus cadros ao óleo destacan os grupos de figuras humanas, fundamentalmente femininas, sorprendidas nos seus labores diarios, dotadas de inmobilidade, ensimesmadas, atemporais e inexpresivas. Recrea os ambientes das feiras, as paisaxes, o ambiente campesiño e a Galiza urbana. Nas súas composicións predominan as formas sólidas, feitas con trazos sumarios pero densa coloración, as figuras pesadas e fortes, concibidas como esculturas de granito e de formas redondeadas.
Nos anos de posguerra potenciou os efectos cromáticos e os efectos da luz, empregando tons máis puros, luminosos e intensos, achegándose a posturas fauvistas. Fronte á solidez anterior e trala lectura das obras de Kandinsky, incorpora un maior sentido xeométrico, comeza a desintegración formal das figuras e tamén a compoñer por medio de planos de intensa luminosidade e cromatismo.
Infrasón
Denomínase infrasón unha onda lonxitudinal que se propaga nun medio material cunha frecuencia inferior a 20 Hz. Se a súa frecuencia é superior a 20.000 Hz, recibe o nome de ultrasón. Ao quedaren os infrasóns e ultrasóns por baixo e por encima respectivamente da resposta en frecuencia do oído humano, fóra polo tanto do espectro audible, non somos capaces de escoitalos.
Os infrasón poden alcanzar grandes distancias atravesando obstáculos sólidos. Poden ser oídos por algúns animais co oído adaptado para percibir frecuencias distintas ás do humano. Por exemplo, os elefantes poden oír 15 Hz a 2 km de distancia. Tamén tigres e baleas usarían infrasóns para comunicarse.
O infrasón é utilizado por grandes animais como o elefante para comunicarse a grandes distancias (sons de 100 dB SPL [Nivel de Presión Sonora] a uns poucos quilómetros á redonda) sen ningún problema. A clave de que estes animais dean oído estas frecuencias é a separación dos seus oídos, xa que esta é directamente proporcional á lonxitude de onda da frecuencia que poden captar (a diferenza dos animais de cabezas pequenas). Recentemente, demostrouse que os elefantes rexistran o infrasón tamén polas vibracións producidas por eles mesmos mediante as súas patas, xa que as súas unllas actúan como sensores condutores de sons de baixa frecuencia.
Pola súa parte depredadores, como os tigres utilizarían estas frecuencias presentes nos seus ruxidos como un complemento das súas tácticas de caza, non para localizar as súas posibles presas, senón polo efecto paralizante que pode chegar a ter o infrasón.
A principal aplicación dos infrasóns é a detección de obxectos. Isto faise debido á escasa absorción destas ondas no medio, a diferenza dos ultrasóns. Por exemplo, unha onda plana de 10 Hz absórbese catro veces menos que unha onda de 1000 Hz na auga. O inconveniente é que os obxectos a detectar deben ser bastante grandes xa que, a tales frecuencias, a lonxitude de onda é moi grande, o que limita o mínimo tamaño do obxecto. Como exemplo, un infrasón de 10 Hz ten unha lonxitude de onda de 34 m no aire, logo, os obxectos a detectar deben ter un tamaño mínimo da orde de 20 m no aire e 100 m na auga.
Os infrasón son tamén normalmente producidos polo corpo humano, por exemplo, os músculos ao esvarar uns sobre outros para permitir movementos poden producir infrasóns de 25 Hz, o corazón produce infrasóns en torno os 20 Hz, incluso as orellas provocan infrasóns (emisión otoacústica espontánea).
Considérase que os infrasóns, aínda que non son conscientemente perceptibles poden provocar estados de ansiedade, tristeza, tremores en ocasións, por imperceptibles desprazamentos de aire. Por exemplo, ondas de elevado volume pero comprendidas entre os 0,5 e 10 Hz, son suficientes para facer vibrar ao vestíbulo (parte do labirinto auricular, no oído interno).
Os infrasóns producidos por motores como os de certos acondicionadores de aire ou avións de reacción poden provocar vertixes, náuseas e cefaleas ao ser afectado o labirinto auricular
Vic Tandy, da Universidade de Coventry, (Inglaterra) en 1998 explicou como os infrasóns poden producir a impresión "concreta" de "sitios embruxados". Demostrou que os infrasóns provocaban unha pseudopercepción de movementos aos costados do campo visual. Esta falsa percepción podía esta provocada por un ventilador, xa que este obxecto produce unha frecuencia de 18,98 Hz. Incidentalmente, a lonxitude da sala na cal Tandy notou eses fenómenos era unha fracción unitaria da lonxitude de onda que provocaba o ventilador, polo que provocaría unha onda estacionaria e tal onda ilusiones ópticas ao resoar nos humores dos ollos humanos, tales ilusións eran consideradas por algúns como "fantasmas".
Nacionalismo támil
miniatura|250px|Bandeira da Confederación Mundial Támil. O nacionalismo támil (en தமிழ்த் தேசியம்) é a ideoloxía que afirma que o pobo támil constitúe unha nación e promove a unidade cultural dos támiles. O nacionalismo támil é principalmente un nacionalismo secular, que se centra na lingua e no territorio. Exprésase na forma do purismo lingüístico ("Tanittamil Iyakkam"), do nacionalismo e irredentismo territorial ("Tamil Eelam"), da igualdade social ("Movemento do Autorespecto") e do renacemento támil.
Orixinalmente, o pobo támil gobernaba en Tamilakam e partes de Sri Lanka. Durante o período colonial, as áreas támil pasaron a estar baixo dominio da India Británica e Ceilán británico. Isto supuxo o fin da soberanía dos támiles e reduciunos a un status de minoría baixo o novo modelo político. Dende a independencia da India e Sri Lanka, os movementos de separatiso támil foron activamente suprimidos en ámbolos dous países.
Unha famosa cita do poeta támil Kannadasan sobre o pobo támil e a nación sen estado: "Non hai estado sen támiles, non hai estado para os támiles."
Islallana
dereita|miniatura|300px|Entrada de Islallana pola estrada [[N-111.]] dereita|miniatura|300px|Vista da localidade. Islallana é unha localidade da comunidade autónoma da Rioxa (España). É unha pedanía que pertence ao concello de Nalda. Está situada xunto ao río Iregua, rodeada de numerosas penas, nos primeiros contrafortes do Sistema Ibérico.
Nesta localidade toma as augas do Iregua o río Antiguo, canle de rego que subministra os concellos de Nalda, Albelda de Iregua, Entrena, Navarrete e Fuenmayor.
Comunicacións
A estrada N-111, que comunica Logroño con Soria, atravesa a localidade.
Demografía
Islallana contaba a 1 de xaneiro de 2010 cunha poboación de 147 habitantes, 83 homes e 64 mulleres.
Festas
As festas patronais celébranse o 3 de decembro e o 11 de marzo, en ambos os casos en honra a San Francisco Javier.
Workington
Workington é unha cidade e parroquia civil na costa oeste do municipio de Allerdale, no condado de Cumbria, Inglaterra.
Xegrafía
A cidade estivo historicamente en Cumberland.
Fútbol
O principal equipo de fútbol da cidade é o Workington, que xogou na Premier League de 1951 a 1977.
Dogfeiling
dereita|miniatura|261x261px|Reinos galeses posromanos. Dogfeiling está no centro da costa norte, entre Rhos e Tegeingl. Móstrase tamén a moderna fronteira anglo-galesa. Dogfeiling ou Dogfelion foi un pequeno reino ou subreino a comezos da Idade Media, máis tarde foi un dos commotes que formaron o cantref do Val de Clwyd, e máis tarde un commote no nordeste de Gales. O seu centro era Ruthin. Gran parte do seu territorio pertencía á diocese de Bangor.
Formou parte da fronteira oriental do Reino de Gwynedd no Gales altomedieval. Tomou o seu nome de Dogfael, un dos fillos do primeiro rei de Gwynedd, Cunedda. Tanto o nome Dogfael como Dogfeiling fan referencia a Dagda, un dos Tuatha Dé Danann, seres sobrenaturais que habitaban Irlanda antes da chegada dos milesianos.
Commote
Un commote ( en galés cwmwd, ás veces escrito en documentos máis antigos como cymwd, plural cymydau, con menos frecuencia cymydoedd ) foi unha división secular de terras no Gales medieval. A palabra deriva do prefixo cym- ("xunto", "con") e do substantivo bod ("fogar, morada"). A palabra inglesa "commote" deriva do galés medio cymwt.
miniatura|Cymydau do Gales Medieval.Algunhas áreas móstranse como reorganizadas polos normandos, dunha forma que non é coherente cronoloxicamente.
Organización da terra galesa medieval
A unidade básica de terra era o tref, unha pequena aldea ou asentamento. En teoría, 100 trefi compuñan un cantref (literalmente, "cen asentamentos"; plural: cantrefi), e a metade ou un terzo dun cantref era un cymwd, aínda que na práctica os números reais variaban moito. Xunto cos cantrefi, as commotes eran as divisións xeográficas polas que se organizaban a defensa e a xustiza. Ao cargo dun commote estaría un cacique probablemente relacionado co príncipe gobernante do Reino. A súa corte estaría situada nun tref especial, chamado maerdref. Aquí vivían os veciños que cultivaban a propiedade do cacique, xunto cos funcionarios da corte e os criados. As comotas dividíanse en maenorau ou maenolydd.
Commotes no Domesday Book
O Domesday Book ten entradas para aqueles commotes que en 1086 estaban baixo control normando, pero aínda suxeitos á lei e costumes galeses. As conmotas mencionadas no Domesday Book, en xeral, representaron avances anglo-normandos recentes en territorio galés. Aínda que os commotes eran avaliados para o servizo militar e os impostos, as súas obrigas estaban clasificadas en carucates (derivado do latín para gando ou bois), non en peles como no lado inglés da fronteira.
Os costumes dos commotes descríbense nos relatos de Domesday dos condados fronteirizos de Gloucestershire, Herefordshire, Shropshire e Cheshire. Os principais commotes descritos en Domesday foron Archenfield, Ewias e os de Gwent no sur; Cynllaith, Edeirnion e Iâl (contas de Shropshire); e Englefield, Rhos e Rhufoniog (contas de Cheshire).
Historia
No uso legal, a palabra inglesa "commote" substituíu a cwmwd tras a conquista eduardiana de Gales no século XIII, cando o inglés converteuse na lingua oficial de todos os documentos legais. Os galeses, a maioría dos cales non sabían unha palabra de inglés, seguiron usando cwmwd naturalmente e aínda o fan hoxe. En gran parte de Gales, os commotes volvéronse máis importantes que os cantrefi a mediados do século XIII e a administración da lei galesa pasou a ser responsabilidade do tribunal de commotes en lugar do cantref. Owain Glyndŵr chamou a representantes dos commotes para os seus dous parlamentos durante o levantamento de 1400–1409.
Os límites dos commotes, ou nalgúns casos dos cantrefi, foron en moitos casos representados posteriormente con máis precisión polos decanatos rurais da igrexa que polos centos que se emitiron a partir das Actas de Unión do século XVI.
Is e Uwch en nomes de commote
Un número considerable dos nomes de conmotas galesas medievais adxacentes que conteñen is (que significa "inferior", ou "abaixo" como preposición) e uwch (orixinalmente uch e significa "superior", ou "arriba" como preposición), coa división a liña entre eles é un límite natural, como un río, montaña ou bosque. Melville Richards observou que, en case todos os casos en que isto ocorre, o punto de autoridade central estaba na "división es" cando se nomeou o conmote, e suxeriu que tales commotes foron nomeados orixinalmente no sentido de "máis preto" e "máis lonxe" en función da localización desa autoridade central, é dicir, a terminoloxía é para fins administrativos e non unha caracterización xeográfica.
Unha serie de unidades máis pequenas, parroquias e concellos, tamén usan a distinción administrativa de is e uwch, ás veces nas súas formas latinas ( por exemplo, o pazo de Clydach en Uwch Nyfer, dividido en Sub Clydach e Ultra (Supra) Clydach. ).
Museo do Banco do Canadá
O Museo do Banco do Canadá (en inglés: Bank of Canada Museum; en francés: Musée de la Banque du Canada), coñecido ata 2013 como Museo da Moeda (inglés: Currency Museum; fancés: Musée de la monnaie), é unha institución museística canadense dependente do Banco do Canadá, que alberga a Colección Nacional de Moedas dese país.
O museo inaugurouse en 1980 ten a súa sede no propio complexo de edificios do Banco do Canadá, en Otava.
A súa colección principal, da que só se amosa ao público unha pequena parte, está composta por máis de 120.000 obxectos procedentes de todo o mundo, relacionados coa moeda e co diñeiro: moedas, billetes, cuños, pranchas e ferramentas de cuñaxe, libros de contabilidade bancaria e gobernamental, pesas e balanzas, caixas rexistradoras, medallas, diñeiro falso etc.
O Museo do Banco do Canadá posúe tamén un arquivo e unha biblioteca con máis de 8.500 rexistros, entre documentos, revistas, catálogos, folletos e libros que, nalgúns casos, se remontan á Idade Media.
Historia da colección
miniatura|293x293px|[[Moeda de pedra da illa de Yap, no xardín do Museo do Banco do Canadá.]] A creación dunha colección numismática nacional no Canadá foi proposta por vez primeira a finais da década de 1950 polo gobernador James Coyne. Con tal fin contratouse en 1959 o consultor numismático G. R. L. Potter, para articular os inicios da colección, e baixo a súa dirección o Banco do Canadá comezou a adquirir obxectos diversos que amosasen o desenvolvemento da moeda canadense durante os 150 anos anteriores.
En 1962, o banco contratou a Sheldon S. Carroll como o primeiro conservador da súa colección, e o gobernador Louis Rasminsky encomendoulle a creación dunha colección o máis completa posible de moedas, fichas comerciais (tokens) e billetes canadenses. Carroll non se limitou a isto, senón que estendeu o obxecto da colección ás moedas estranxeiras, tanto antigas como medievais e modernas, e outros obxectos relacionados cos asuntos bancarios e monetarios. O núcleo da colección actual constituíuse nese período.
Todos estes ítems que compuñan a colección adquiríronselles a coleccionistas particulares e a empresas privadas, e tamén procedían de organismos do sector público. En 1963 comprouse a colección de J. Douglas Ferguson, quizais o numismático canadense máis coñecido daquel momento. Esta operación abranguía papel moeda emitido durante o réxime francés e unha selección de moedas antigas, medievais e contemporáneas.
En 1965 produciuse outra adquisición importante; trátase da incorporación dunha gran colección de moedas procedente dos Arquivos Públicos do Canadá, entre a que estaba a antiga colección Hart, que fora adquirida polo Goberno en 1883.
En 1974 o Banco do Canadá adquiriu unha gran colección do Castelo Ramezay, sede da Sociedade de Arqueoloxía e de Numismática de Montreal, pioneira no seu xénero no Canadá. Esta adquisición incluía a colección de R. W. McLachlan, o principal numismático canadense de finais do século XIX e principios do XX.
Non foi ata 1977 cando o Secretario de Estado do Canadá declarou formalmente a colección do Banco do Canadá como Colección Nacional de Moeda.
O museo actual
miniatura|260x260px|Antiga entrada principal do Museo da Moeda, do Banco do Canadá (ata xullo de [[2013)]] Finalmente, o museo abriu as súas portas ao público nunha zona resultante da ampliación do Banco do Canadá, o 5 de decembro de 1980, coa denominación de Museo da Moeda. O 2 de xullo de 2013 comezou nun período de catro anos no que o museo permaneceu pechado, co gallo dunha nova remodelación do edificio do Banco do Canadá, e o 1 de xullo de 2017 produciuse a reapertura, xa coa nova denominación de Museo do Banco do Canadá.
Á parte da exposición permanente, o novo museo consta de diversas exposicións específicas de carácter temporal, algunhas delas dirixidas particularmente ao público infantil. As moedas e outros obxectos expostos proveñen de todo o mundo, aínda que son na súa maioría canadenses. Algunhas das exposicións temporais estiveron dedicadas a aspectos tan diversos como papel moeda como testemuño da identidade nacional, o diñeiro dixital, a figura dos gravadores de moedas e medallas, ou os 150 anos de historia da moeda dun centavo de dólar.
O Cabo, Bascuas, Lugo
O Cabo é un lugar da parroquia de Bascuas no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
France Télécom
France Télécom, chamada Orange desde o 11 de xullo de 2013, foi unha empresa francesa de telecomunicacións. No momento do cambio de nome, era a 121ª empresa global, empregaba a case 172 000 persoas, incluíndo 105 000 en Francia e atendeu a case 226 millóns de clientes en todo o mundo.
Telecomunicacións, servizo industrial estatal
Baixo a Revolución Francesa, en 1792, creouse a primeira rede de comunicación para permitir o envío de información rapidamente nun país en guerra e inseguro. Esta é a rede de telégrafos ópticos de Chappe.
Despois da invención do telégrafo eléctrico e despois do teléfono, o Estado francés creou en 1878 un Ministerio de Correos e Telégrafos. Estes últimos anexionaron pronto os servizos telefónicos, que foron nacionalizados en 1889. Porén, non foi até 1923 cando o segundo "T" aparece, o Ministerio de P&T converténdose nos PTT.
En 1941, no seo deste ministerio creouse a Direction Générale des Télécommunications e, en 1944, o Centro Nacional de Estudos das Telecomunicacións (CNET), encargouse de desenvolver a industria das telecomunicacións en Francia.
Entre 1950 e 1965, a demanda de abonos telefónicos era moi superior ás posibilidades de conexión das P&T, o tempo de espera podía chegar a varios anos nas grandes cidades, os números de teléfono revendíanse a un prezo moi elevado.
Na década de 1970, Francia traballou duro para poñerse ao día co " Delta LP (aumento de liñas principais). Foi nesta época cando se construíu a maior parte do bucle local. Ademais, coa axuda de fabricantes franceses, enxeñeiros e investigadores de CNET desenvolveron a conmutación dixital, o Minitel en 1980, a rede Radiocom 2000 en 1986 e o estándar GSM.
Creación de France Telecom
Para responder a unha directiva europea e reorganizar o sector das telecomunicacións segundo o modelo existente nos Estados Unidos dun mercado competitivo de telecomunicacións (principalmente telefonía fixa) no que operan sociedades comerciais internacionais que cotizan en bolsa, a Dirección Xeral de Telecomunicacións, que era entón unha Administración, tomou o nome de France Telecom o 11 de xaneiro de 1988.
A lei de 2 de xullo de 1990 transforma a administración de France Telecom nun establecemento de dereito público, do que Marcel Roulet é o primeiro presidente; está dotado de personalidade xurídica distinta do Estado e adquire independencia financeira. Anteriormente, o orzamento de gastos de Telecomunicacións estaba incluído no orzamento anexo do PTT votado cada ano pola Asemblea Nacional, mentres que os ingresos eran considerados como impostos e recadados pola Facenda Pública <span class="need_ref" style="cursor:help;" title="Ce passage nécessite une référence.">, deixando cada ano un superávit moi importante para o Estado. Coa nova organización, France Telecom mantén os seus ingresos, utilízaos para os seus gastos e paga o excedente ao seu único accionista, o Estado.
No 11 de outubro de 1991, France Telecom inicia un experimento piloto de telefonía sen fíos para o público en xeral na cidade de Estrasburgo. O Bi-Bop está comercializado ao grande a partir de abril de 1993 en París, Lille e nalgúns centros turísticos.
O 11 de xullo de 1992, France Telecom lanza Itineris, o primeiro operador de telefonía móbil co estándar 2ª Xeración GSM.
En 1993-1994 o acordo Atlas concluíu unha fusión entre France Telecom e Deutsche Telekom.
En xuño de 1994, France Telecom e Deutsche Telekom participan en Sprint, 3 Operador estadounidense.
France Telecom tamén se converteu nun provedor de servizos de Internet en 1995 coa creación de Wanadoo, dous anos despois dos primeiros provedores, e despois de tentar impedir a chegada de Internet a Francia.
En setembro de 1995, Michel Bon é nomeado xefe do grupo France Telecom.
Para preparar a apertura á concorrencia en 11 de xaneiro de 1998, aprobouse unha lei en xullo de 1996 transformar o operador público nunha sociedade anónima na que o Estado francés é o único accionista.
OPI e burbulla de Internet (1997-2000)
En marzo de 2000, a cota de France Telecom alcanzou os 153'30, logo o seu máximo histórico de 219 antes de volver caer, de súpeto.
O grupo France Telecom comprou a gran maioría de Orange en 2000 e integramente en 2003 ; entón fusionou as súas actividades móbiles (Itineris, OLA e Mobicarte) nunha filial chamada Orange. France Telecom tamén realizou outras numerosas adquisicións de empresas (algunhas das cales foron revendidas) no mundo, converténdose no cuarto operador mundial por tamaño (GlobalOne, Equant, Internet Telecom, Freeserve, EresMas, participación en Wind, NTL, Mobilcom etc.)
O período de Internet posterior á burbulla (2000-2004)
Tras un cambio na cualificación de parte da débeda de " largo prazo "a" a curto prazo Para obter un mellor tipo de xuro, os accionistas decátanse de que, entre 2002 e 2005, France Telecom debe pagar cada ano entre cinco e quince millóns de euros de débeda.
En xuño de 2001, France Telecom vendeu a totalidade da súa participación (9.9 %) do Sprint americano.
O prezo das accións caeu até os 6,94 euros o 30 de setembro de 2002, mentres que estaba en 219 euros o 2 de marzo de 2000. A compañía, que tiña unha capitalización bolsista de 580.000 millóns de euros, fai caer esta última até os 18.000 millóns de euros.
O 2 de outubro de 2002, o presidente e CEO foi Thierry Breton. Foi chamado para darlle a volta á empresa que era naquel momento a segunda empresa máis endebedada do mundo (69.700 millóns de euros, en concepto de débeda a curto prazo). Obtivo quince mil millóns en reestruturación de débeda a cargo de bancos e investidores, quince mil millóns en ampliacións de capital esixidas ao Estado, entón accionista maioritario, e quince mil millóns en efectivo para liberar grazas ao aforro interno. Nomeado ministro de Economía, Finanzas e Industria, dimitiu de France Telecom no 2 de febreiro de 2005 para incorporarse ao goberno.
As fusións realizadas en marzo 2004 por France Telecom coa súa filial de telefonía móbil Orange, comprada a un prezo elevado durante a burbulla de Internet de 2000, e coa súa filial especializada en acceso a Internet Wanadoo, rebautizada como Orange, trouxo a Colette Neuville, a presidenta da Asociación de Defensa dos accionistas minoritarios ( ADAM ). ), para escribir á Autorité des marchés financeiros (AMF) para sinalar que unha acción de Wanadoo valía 19 euros no momento da súa saída a bolsa na primavera de 2000, e que France Telecom ofreceu 8'86 euros, só catro anos despois.
Privatización e cambio de nome
O 27 de xullo de 2005, France Telecom anunciou a adquisición do 80 % da operadora de telefonía móbil Amena, propietaria do 24 % de cota de mercado en España, por un importe de 6400 millóns de euros incluídos tres por ampliación de capital.
France Telecom tamén anunciou o despregamento do plan NExT, cuxo obxectivo é proporcionar aos seus clientes todos os servizos de telecomu4nicacións que necesitan de forma integrada.
Segundo Dataxis, France Telecom foi o segundo operador ADSL do mundo en 2005, por detrás de China Telecom e por diante da estadounidense SBC Communications, sendo ademais o primeiro operador europeo de ADSL.
Desde o 11 de xuño de 2006, France Telecom tendeu a comercializar todos os seus produtos en todo o mundo baixo a única marca comercial Orange, polo que Wanadoo e Ma Ligne TV pasan a chamarse Orange. Nesta ocasión, o logotipo ( ampersand ) da marca France Telecom tornouse máis redondeado, modificouse a carta gráfica (cor e tipo de letra).
En xuño de 2007, o Estado francés volveu ceder 5 % da súa participación en France Telecom. Elevouse ao 27% a participación pública (Estado francés e ERAP). Nesa mesma data, France Telecom revendeu Orange Netherlands e adquiriu o provedor de acceso español Ya, así como o operador móbil austríaco One.
En marzo de 2008, os medios prestan a France Télécom a intención de comprar a empresa escandinava TeliaSonera. O novo grupo converteríase no principal operador europeo. Esta operación quedará abandonada.
James Clerk Maxwell
James Clerk Maxwell nado o 13 de xuño de 1831 en Edimburgo e finado o 5 de novembro de 1879 en Cambridge foi un científico escocés no campo da física matemática. O seu logro máis notable foi a formulación da teoría clásica da radiación electromagnética, que reúne por primeira vez a electricidade, o magnetismo e a luz como manifestacións dun mesmo fenómeno. Desde ese momento, todas as outras leis e ecuacións clásicas destas disciplinas convertéronse en casos simplificados das ecuacións de Maxwell. As ecuacións de Maxwell formuladas para o electromagnetismo chamáronse a "segunda gran unificación en física" logo da primeira realizada por Isaac Newton.
France Télécom
Privatización e cambio de nome
O 8 de setembro de 2009, Orange e T-Mobile anuncian unha fusión no Reino Unido mediante a fusión das súas actividades no grupo Everything Everywhere, que entón pesa 37% e converténdose no primeiro operador móbil.
James Clerk Maxwell
Maxwell é considerado por moitos, especialmente por aqueles que traballan no campo da física, como o científico do século XIX que máis influíu na física do século XX. Moitos consideran que as súas achegas á física son da mesma magnitude que as de Isaac Newton e Albert Einstein. Ao final da enquisa do milenio, unha enquisa que pretende facer unha lista dos 100 físicos máis relevantes da historia, Maxwell foi votado como o terceiro físico máis grande de todos os tempos, só detrás de Newton e Einstein. No centenario do nacemento de Maxwell, o mesmo Einstein describiu o traballo de Maxwell como a obra "máis profunda e máis frutífera que a física experimentou desde a época de Newton." Einstein mantivo unha a fotografía de Maxwell na parede do seu estudo, xunto a fotografías de Michael Faraday e Newton.
France Télécom
Privatización e cambio de nome
En outubro de 2011, France Telecom adquire o operador CCT na República Democrática do Congo.
James Clerk Maxwell
Traxectoria
Nado nunha familia de clase media, era fillo único dun avogado de Edimburgo, John Clerk, e Frances Cay. Seu tío era parlamentario no Parlamento de Escocia e 6º Baronet de Pennycuik. Este naceu coma John Clerk, engadindo o apelido Maxwell tras herdar un terreo en Middlebie (Kirkcudbrightshire) a causa das súas conexións coa familia Maxwell.
France Télécom
Privatización e cambio de nome
En 2012, France Telecom separouse de Orange Suisse (Salt Mobile) e TP Emitel, operador polaco de TNT.
Concello de Malmö
Malmö é un concello sueco do condado de Escania. A súa capital é a cidade de Malmö, a terceira máis grande do país. O muncicipio é parte do Stormalmö (a área metropolitana de Malmö) e constitúe o seu propio distrito electoral nas eleccións parlamentarias en Suecia.
James Clerk Maxwell
Traxectoria
No ano 1856, logo da morte do seu pai, foi nomeado profesor de filosofía natural no Marischal College de Aberdeen. Dous anos máis tarde casou con Katherine Mary Dewar, filla do director da institución. En 1860, deixa a acabada de crear Universidade de Aberdeen para dar clases de filosofía natural no King’s College de Londres.
Concello de Malmö
O concello pertence a unha das zonas con maior influencia cultural de Suecia. Durante moito tempo foi un dos concellos industriais máis importantes de Suecia. Porén, no presente os sectores máis grandes son o comercio, os servizos empresariais, e, sobre todo, o sector público.
James Clerk Maxwell
Traxectoria
Nesta época comeza a etapa máis frutífera da súa carreira, ingresando en 1861 na Royal Society, e sendo nomeado en 1871 director do Cavendish Laboratory. Publicou dous artigos sobre o estudo do electromagnetismo e desenvolveu unha importante labor tanto teórica como experimental na termodinámica. Levando o seu selo unha das bases deste campo, as Relacións de Maxwell, as relacións de igualdade entre as distintas derivadas parciais das funcións termodinámicas.
France Télécom
Privatización e cambio de nome
En febreiro de 2012, o fixo de France Telecom cambia de nome e pasa a ser o fixo de Orange. Todos os servizos de Orange France levan entón o mesmo nome. Todos os sitios web de France Telecom fan referencia a sitios web de Orange. Porén, o nome legal, o nome da empresa, o enderezo e o RCS da empresa seguen sendo France Telecom SA para as ofertas de teléfono fixo e Internet. O cambio total de nome a favor de Orange finalmente foi votado durante a xunta xeral do 28 de maio de 2013 con efectos desde o 11 de xullo de 2013.
James Clerk Maxwell
Traxectoria
Porén é polo seu traballo no campo do electromagnetismo o que o sitúa entre os grandes científicos da historia. No prefacio da súa obra editada en 1873 Treatise on Electricity and Magnetism declarou que a súa principal tarefa era xustificar matematicamente conceptos físicos descritos ata o momento de maneira so cualitativa, coma as leis da indución electromagnética e dos de campos de forza, enunciada por Michael Faraday.
Concello de Malmö
Xeografía
O concello está situado no suroeste do lanskap de Skåne, co Öresund ao oeste. O municipio de Malmö limita ao norte cos concellos de Burlöv e Staffanstorp, ao leste co de Svedala e ao sur co de Vellinge. O concello ten fronteira marítima ao norte cos municipios de Kävlinge e Lomma. No outro lado do Öresund limita cos concellos daneses de Dragør, Tårnby e Copenhague.
James Clerk Maxwell
Traxectoria
Con este fin Maxwell introduciu o concepto de onda electromagnética, que permite unha descrición matemática adecuada da interacción entre electricidade e magnetismo mediante as súas ecuacións que describen e cuantifican os campos de forza. A súa teoría suxeriu a posibilidade de xerar ondas electromagnéticas no laboratorio, feito comprobado por Heinrich Hertz en 1887, oito anos despois da morte de Maxwell. Esta demostración suporía o inicio da era da comunicación rápida a distancia.
Concello de Malmö
Conservación natural
No ano 2022 había tres reservas naturais no concello de Malmö: os prados húmidos de Bunkeflo, Foteviksområdet e a canteira de calcaria de Limhamn.
James Clerk Maxwell
Traxectoria
Aplicou a análise estatística á interpretación da teoría cinética dos gases, coa denominada función de distribución de Maxwell-Boltzmann, que establece a probabilidade de atopar unha partícula cunha determinada velocidade nun gas ideal diluído e non sometido a campos de forza externos. Xustificou as hipóteses de Amedeo Avogadro e de André Marie Ampère, demostrou a relación directa entre a viscosidade dun gas e a súa temperatura absoluta e enunciou a lei da equipartición da enerxía. Descubriu a birrefrinxencia temporal dos corpos elásticos translúcidos sometidos a tensións mecánicas e elaborou unha teoría satisfactoria sobre a percepción cromática, desenvolvendo os fundamentos da fotografía tricolor.
Concello de Malmö
Conservación natural
A primeira reserva natural do municipio, os prados húmidos de Bunkeflo, fundouse en 2006 e está administrada polo concello. Nela hai 300 especies distintas de plantas, algunhas delas bastante raras. A seguinte reserva, a da canteira de Limhamn, fundouse en 2010 e tamén está administrada polo municipio. Para acceder á zona, que alberga 2 000 especies diferentes, precísase guía.
Foteviksområdet fundouse en 2011 e tamén está clasificada como unha zona da Rede Natura 2000. A área é o lugar máis importante en Suecia para o moi raro pilro curlibico. Ademais atópanse dúas especies de anfibios moi raras, o sapo verde europeo e o sapo corredor. A tamén rara avelaíña Photedes morrisii pode atparse nas zonas con xuncos.
James Clerk Maxwell
Traxectoria
Nas das ideas desenvoltas por Maxwell baséanse moitas das argumentacións tanto da Teoría da relatividade de Albert Einstein como da mecánica cuántica moderna.
As pitas baixo a chuvia
As pitas baixo a chuvia é un relato de Ricardo Carvalho Calero publicado en 1952 en LAR, Revista da Asociación Galega de Beneficiencia e Mutualidade “Hospital Gallego”, nº 224-225, Buenos Aires. Foi reeditado en 1982 en A gente da Barreira e outras histórias e en 1984 na Narrativa completa. Tamén reeditado en 2008 por Edicións Embora como As pitas baixo a choiva. Son só unhas tres páxinas.
Foi levada ao teatro en 2022 pola compañía Ghazafelhos.
Características
Na edición de 1984 sinálase:
Henrique Rabuñal comenta:
France Télécom
De France Telecom a Orange
En agosto de 2000, France Telecom comprou Orange plc a Vodafone e adopta un novo logotipo no que o laranxa é a cor dominante.
O 21 de xuño de 2001, Itineris, Ola e Mobicarte, as actividades de telefonía móbil de France Telecom, agrúpanse baixo a marca Orange.
O 11 de xuño de 2006, Wanadoo e Ma Ligne TV convértense en Orange. Equant convértese en Orange Business Services. O logotipo de France Telecom foi modificado.
En xaneiro de 2007, France Telecom I+D pasa a ser Orange Labs e a France Telecom Foundation pasa a ser a Orange Foundation.
A partir de 2011, France Telecom comunica como France Telecom - Orange Group e as axencias France Telecom convértense en tendas de Orange.
O 29 de febreiro de 2012, os servizos de telefonía fixa de France Telecom comercialízanse baixo a marca Orange.
Datos financeiros
O período de expansión eufórica total a finais do XX XX século experimentou a cara da moeda en 2002. France Telecom viuse obrigada a rexistrar un déficit abismal por primeira vez en varias décadas tras investimentos arriscados no estranxeiro co fin de converterse nun grupo de tamaño europeo en preparación para a apertura á competencia. Débeda financeira neta de France Telecom o 30 de xuño de 2008 segundo as NIIF situábase en 38 200 millóns de euros, é dicir, unha relación débeda neta/marxe bruta de explotación de algo menos de 2.
Pagouse un dividendo de 1,40 euro por acción para o exercicio 2009 - xuño de 2010.
Obxectivos
O plan NExT (New Experience in Telecommunications, plan 2006-2008) é o plan de recuperación de France Telecom que ten como obxectivo, entre outras cousas, reducir os custos da empresa -principalmente salariais-, levar a cabo unha política de produtos e servizos converxentes e aglutinar. todas as marcas do grupo baixo unha única marca (Orange), agás as actividades de telefonía fixa, que permanecen baixo o nome de France Telecom. Isto leva polo tanto á desaparición de moitas marcas (Wanadoo, Equant, etc.). Dentro do programa de xestión da Lei (Anticipación e competencias para a transformación), prevían reducir o cadro de persoal no 10 %, ou 22 000 empregados.
A forza de traballo de 2005 a 2009 baixou de 196000 empregados a 167000.
Identidade visual
Nas décadas de 1980 e 1990, o azul celeste era a cor de France Telecom. Os vehículos da empresa lucían esa cor e os teléfonos públicos eran azul escuro ou celeste e azul escuro para os máis novos.
Os primeiros logotipos das «telecoms» eran bastante clásicos, representando un teléfono primeiro cun dial e despois modernizado cun teclado. O logotipo adoptado ao principio en xaneiro de 1993 aínda representa un dial de teléfono pero tamén evoca os paneis solares dos satélites e o progreso técnico. O logotipo que apareceu no ano 2000 é radicalmente diferente: o ampersand simboliza o vínculo entre as persoas e a comunicación. O laranxa é a cor dominante, este logotipo foi adoptado cando France Telecom se fixo cargo da marca Orange. As tres últimas letras do nome de France Telecom, tamén laranxa, facían referencia ao ".com" dos sitios web. O ampersand foi modernizado en 2006 e toda a palabra Telecom converteuse en laranxa. Desde xuño de 2011, France Telecom utiliza o logotipo de Orange para a súa comunicación.
A Estrada, Bascuas, Lugo
A Estrada é un lugar da parroquia de Bascuas no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Filmes do Uruguai propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
O Uruguai presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional dende o ano 2001. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou o Uruguai para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Enrique Flamini
Enrique Domingo Flamini, coñecido en Italia como Enrico Flamini, nado en Rosario o 17 de abril de 1917 e finado en Roma o 11 de xaneiro de 1982, foi un futbolista italo-arxentino, que xogaba como dianteiro e centrocampista.
Era alcumado Flaco ("Fraco" en español) debido á súa complexión física.
Traxectoria
Despois de xogar no seu país natal no Racing Club de Avellaneda e no Talleres de Remedios de Escalada, chegou a Italia seis meses antes de que comezase a tempada 1939/40, na procura de documentos que acreditasen a súa ascendencia italiana. Tras conseguilo, fichou como "oriúndo" pola Lazio, por recomendación do director deportivo Alfredo Di Franco.
Debutou co club romano nun amigable en Nápoles e de inmediato demostrou a súa velocidade e precisión no tiro. O 26 de maio de 1940, co equipo pasando por un mal momento, marcou o gol decisivo no derbi que o seu equipo gañou por 1-0 ante a Roma, cun disparo desde lonxe que bateu ao porteiro rival Guido Masetti. Durante a Segunda guerra mundial deixou Italia e regresou a América do Sur, onde militou primeiro no Peñarol e logo no Cruzeiro de Rio Grande do Sul co adestrador húngaro Imre Hirschl. Trala fin do conflito volveu ao Lazio, no que militou ata 1954, cun breve paso intermedio polo Reggiana. O seu balance coa Lazio foi de 283 partidos oficiais e 44 goles.
Rematou a súa carreira en 1955, tras unha tempada no Terracina, da IV Serie.
Despois de colgar as botas traballou durante anos como adestrador na canteira da Lazio. Na tempada 1960/61 colleu as rendas do primeiro equipo, trala marcha de Fulvio Bernardini, pero non puido endereitar o mal rumbo do equipo, que acabou descendendo á Serie B por primeira vez na súa historia. Máis tarde foi segundo adestrador de Bob Lovati no equipo.
A Laxe, Bascuas, Lugo
A Laxe é un lugar da parroquia de Bascuas no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
A Laxe, Benade, Lugo
A Laxe é un lugar da parroquia de Benade no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
A Laxe, Pedreda, Lugo
A Laxe é un lugar da parroquia de Pedreda no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Dawn Fraser
Dawn Fraser, nada en Sydney o 4 de setembro de 1937, é unha nadadora e política australiana, campioa olímpica na mesma proba (100 metros libres) en tres Xogos Olímpicos.
Primeiros anos
Fraser naceu no suburbio de Balmain, Nova Gales do Sur, no seo dunha familia pobre de clase traballadora, a máis nova de oito irmáns. O seu pai, Kenneth Fraser, era de Embo, Escocia. Foi descuberta aos catorce anos polo adestrador de Sydney, Harry Gallagher, nadando nos baños mariños locais.
Carreira deportiva
Fraser gañou oito medallas olímpicas (catro delas de ouro) e seis medallas de ouro nos Xogos da Commonwealth. Mantivo o récord dos 100 metros estilo libre durante 15 anos, desde o 1 de decembro de 1956 ata o 8 de xaneiro de 1972. Foi a primeira dos só catro nadadores da historia olímpica (os demais foron Krisztina Egerszegi, Michael Phelps e Katie Ledecky) que gañou medallas de ouro individuais na mesma proba en tres Xogos Olímpicos sucesivos (100 metros estilo libre en 1956, 1960, 1964).
En outubro de 1962, converteuse na primeira muller que nadou os 100 metros estilo libre en menos dun minuto. Non foi ata 1972, oito anos despois de que Fraser se retirase, cando se bateu a súa marca de 58,9 segundos.
Varias semanas antes dos Xogos Olímpicos de 1964, Fraser resultou ferida nun accidente de tráfico que provocou a morte da súa nai Rose. A súa irmá e un amigo tamén viaxaban no coche de Fraser cando se estrelou, mais sobreviviron. Esta foi unha nova traxedia para Fraser e a súa familia despois da morte do seu irmán máis vello por leucemia en 1950, e a do seu pai despois dunha longa batalla contra o cancro en 1960.
Controversia
Durante os Xogos Olímpicos de 1964 en Toquio, Fraser enfureceu os patrocinadores do equipo de natación e a Unión Australiana de Natación (ASU) ao marchar na cerimonia de apertura en contra dos seus desexos, e vestindo un traxe de baño máis vello na competición, xa que o atopaba máis cómodo que o que lle proporcionaron os patrocinadores. Tamén foi acusada de roubar unha bandeira olímpica dunha hasta do exterior do palacio do emperador Hirohito, o Kōkyo. Foi detida mais liberada sen cargos. Ao final entregáronlle a bandeira como recordo. Máis tarde, ela negou que nadase polo foso para roubar a bandeira, e dixo a The Times en 1991: "Non hai maneira de que nadase por ese foso. Tiña medo da auga sucia e ese foso estaba sucio. Non habería forma de que metese unha deda alí". A Asociación Australiana de Natación Afeccionada prohibiu a Fraser competir en natación durante dez anos.
Casanova, Bazar, Lugo
Casanova é un lugar da parroquia de Bazar no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Dawn Fraser
Controversia
En 1997, Fraser dixo na ABC:
Tamén manifestou o seu interese en unirse ao One Nation Party de Hanson.
En 2015, durante unha entrevista no programa Today, Fraser foi preguntada sobre o comportamento recente de Nick Kyrgios en Wimbledon e os comentarios de Bernard Tomic sobre Tennis Australia, o que provocou que Tomic fose apartado do equipo da Copa Davis. Fraser dixo:
Kyrgios é de ascendencia malaia e grega, mentres que Tomic é de orixe croata. Kyrgios respondeu describíndoa como unha "racista flagrante" e os comentarios de Fraser foron criticados polo Comisario de Discriminación Racial de Australia, Tim Soutphommasane. Fraser pediu desculpas "sen reservas" polos seus comentarios.