cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Terraformación
Condicións previas
A magnetosfera terrestre non é única no Sistema Solar e tódolos planetas con campo magnético, Mercurio, Xúpiter, Saturno, Urano e Neptuno posúen unha magnetosfera propia. Marte ten unha moi débil magnetización superficial sen magnetosfera exterior. A ausencia dun campo magnético mais a inexistencia de actividade xeolóxica pode deberse ó tamaño de Marte, menor có da Terra, derivando no arrefriamento e solidificación do núcleo e das capas interiores do planeta, aínda que neste momento non se saben con certeza as razóns.
Con este tamaño (o seu diámetro é de 6 794,4 km) a súa densidade é inferior a da Terra. Un corpo transportado a Marte pesaría 1/3 do peso na Terra, consecuencia da pouca forza gravitacional. miniatura|300px|Comparativa dos tamaños da Terra e Marte. Mais perante a eventual perda paulatina da atmosfera marciana esta podería ser aprovisionada artificialmente mediante os procedementos da enxeñaría planetaria.
A atmosfera marciana é relativamente delgada, o que fai que a presión na superficie sexa moi baixa (0,6 kPa), en comparación coa da Terra (101,3 kPa).
Debido a que a atmosfera de Marte está formada principalmente por CO2, un coñecido gas de efecto invernadoiro, unha vez o planeta comezara a quentarse, derreténdose as reservas dos polos e entrando cada vez máis cantidade de CO2 na atmosfera, implicaría que o efecto invernadoiro fose aumentando progresivamente. Cada un destes dous procesos favorecería o outro, posibilitando desta maneira a terraformación.
Estratexias para a terraformación de Marte
Suxeríronse múltiples posibilidades para terraformar o "planeta vermello", quérese dicir que existen varios métodos teóricos para levar a cabo a terraformación. Algúns destes métodos serían:
O dióxido de carbono presente en forma de xeo no polo sur marciano e mesturado no regolito (solo), se fose sublimado a gas, que se produciría co incremento da temperatura atmosférica en tan só uns poucos graos, obteríase como consecuencia un incremento da presión atmosférica ata os 30 kPa (0,30 atm), semellante á que hai no cume do monte Everest, onde a presión é de 33,7 kPa (0,333 atm). Con todo, non se conseguiría unha atmosfera respirable, mais situaríamonos por enriba do límite de Armstrong polo que non precisariamos de traxes presurizados.
O fitoplancto tamén podería transformar o CO2 disolto en osíxeno, cousa importante porque coas baixas temperaturas de Marte gran parte do dióxido de carbono disolto podería ir parar máis ó norte asolagando as fendas, segundo a lei de Henry.
O amoníaco, un potente gas de efecto invernadoiro, é posible que se fose acumulando en grandes cantidades conxelado en obxectos celestes como nos planetoides que orbitan no sistema solar exterior, sería posible trasladalo e envialo á atmosfera de Marte.
O amoníaco é un composto químico que consiste nunha molécula formada por un átomo de nitróxeno e tres átomos de hidróxeno (NH3), podendo actuar coma o gas inerte da atmosfera. Mantendo unha pequena chuvia de impactos sobre Marte conseguiriamos un aumento da temperatura e un incremento da masa atmosférica.
A necesidade de conseguir un gas inerte é un desafío que se terá que abordar para constituír a atmosfera. Na Terra, o nitróxeno é o principal compoñente atmosférico cun 79% do total. Marte requiriría un gas inerte similar aínda que non necesariamente en tanta cantidade.
Outra maneira de crear unha atmosfera en Marte podería ser importando metano ou calquera outro hidrocarburo, que son moi comúns na atmosfera e na superficie de Titán. O metano podería ser liberado na atmosfera marciana para producir o efecto invernadoiro.
O metano (ou outro hidrocarburo calquera) contribuiría ó incremento da presión atmosférica. A partir deste tipo de gases tamén sería posible obter auga e CO2. CH4 + 4Fe2O3 → CO2 + 2H2O + 8FeO
Esta reacción tamén podería ser provocada con toda probabilidade mediante calor ou pola radiación ultravioleta que chega a Marte. Serían necesarias inmensas cantidades do produto resultante (CO2 e auga) para a fotosíntese, que sería o seguinte paso no proceso de terraformación.
O hidróxeno podería ser achegado á atmosfera e á hidrosfera mediante enxeñaría. Por exemplo o hidróxeno reacciona co óxido de ferro (III) procedente do solo marciano obténdose auga na reacción.
H2 + Fe2O3 → H2O + 2FeO
Dependendo do nivel de dióxido de carbono na atmosfera, a achega e a posterior reacción co hidróxeno daría como resultado auga e carbono mediante a reacción Bosch. Por outra banda, na reacción do hidróxeno co dióxido de carbono da atmosfera poderíamos obter metano e auga, mediante a reacción de Sabatier.
A longo prazo para poder soster a presenza humana, necesitariamos unhas condicións climáticas estables. O uso de gases de efecto invernadoiro, inclusive hexafluoruro de xofre ou halocarbonos como son os clorofluorocarbonos (CFCs) e os perfluorocarbonos (PFCs) foron suxeridos. Estes gases son posiblemente a mellor opción para seren introducidos artificialmente na atmosfera marciana por teren un alto poder como gases de efecto invernadoiro, miles de veces máis potentes que o CO2. Este proceso sería relativamente pouco custoso de levar a cabo mediante o envío de foguetes espaciais que impactasen na superficie de Marte liberando a súa carga na atmosfera. Esta chuvia de foguetes debería persistir durante algunhas décadas ata acadar un cambio na composición química da atmosfera do planeta vermello e que esta se volvese máis cálida.
Preténdese conseguir que sublime o CO2 dos glaciares no polo sur de Marte. Isto precisa da introdución de aproximadamente 0,3 microbares de CFCs na atmosfera marciana que equivalen a 39 millóns de m3, esta cantidade é tres veces superior á cantidade de CFCs producida na Terra entre 1972 e 1992, ano en que se detivo a súa produción.
Prospeccións mineralóxicas estiman a presenza de flúor elemental en gran proporción na composición de Marte, ata 32 ppm da súa masa contra as 19,2 ppm na composición da Terra. A opción de extraer minerais fluorados que servisen como fonte para obter CFCs ou PFCs está contemplada na medida en que son moito máis abundantes que na Terra. Podería conseguirse a cantidade suficiente destes compostos como para facer de Marte un planeta cunha temperatura máis morna, mais téndose constituíndo previamente unha atmosfera cunha composición semellante á da Terra por outros medios.
A auga en Marte
Non hai probas concluíntes da existencia de auga en Marte, porén un estudo publicado en setembro de 2013 baseado en datos recollidos polo Mars Curiosity Rover conclúe que na superficie de Marte hai entre o 1,5 e o 3% de auga.
Nas imaxes achegadas polo Mars Reconnaissance Orbiter detectáronse gabias superficiais con tendencia descendente nas dunas do planeta con variacións estacionais, interpretados como indicios prometedores da presenza de auga no planeta.
Pódese observar tamén que nas paredes de cráteres ou en vales profundos, onde nunca incide a luz solar, certos accidentes xeográficos que semellan barrancos, formados por torrentes de auga e os depósitos de terra mais as pedras transportadas por ela. Só aparece este fenómeno nas latitudes altas do hemisferio sur.
A posibilidade de auga en Marte está condicionada por varios aspectos físicos. O punto de ebulición da auga depende da presión atmosférica, se a presión é moi baixa a auga non pode atoparse en estado líquido. Agora ben, persiste na atmosfera en estado de vapor mais en ínfimas cantidades (0,01% da composición atmosférica).
A pesar da escaseza, este vapor de auga participa nun ciclo anual. En Marte, coas condicións de presión existentes, o vapor de auga solidifica no solo, en forma de xeo, a -80 °C de temperatura. Cando a temperatura se eleva de novo por riba dese límite o xeo sublima, convértese en vapor sen pasar polo estado líquido.
miniatura|260px|[[Mars Reconnaissance Orbiter.]]
Todo parece indicar que entre os graos do solo hai auga conxelada, fenómeno que na Terra é común en rexións moi frías. Derredor de certos cráteres pódense ver unhas formacións en forma de lóbulos que se explican só admitindo que ese solo estea conxelado.
Tamén encontramos auga nos casquetes polares de Marte, que están constituídos por inmensas masas de xeo perpetuo.
Ó longo dos anos fóronse detectando numerosos indicios que suxiren a probable presenza de auga no pasado en inmensas cantidades e constatouse a presenza de minerais que poderían estar asociados coa auga na súa formación.
Criosfera
Os casquetes polares mostran unha estrutura estratificada en capas que alternan xeo con distintas cantidades de po escuro.
A masa total de xeo no polo norte equivale á metade do xeo de Groenlandia e aséntase sobre unha gran depresión de terreo cuberta de xeo seco.
En xuño de 2008 a NASA afirmou que a sonda Phoenix posiblemente atopase xeo; realizando unha escavación preto do polo norte uns anacos de material sublimaron ó seren descubertos. En xullo dese mesmo ano a NASA confirmou que unha das mostras de solo marciano introducida nun dos fornos TEGA (Thermal and Evolved-Gas Analyzer) contiña auga.
Entre os anos 1998-99 a Mars Global Surveyor da NASA detectou manchas escuras nas dunas da capa xeada do polo sur, entre as latitudes 60º e 80º. Estas manchas aparecen de forma regular tódolos anos na primavera no mesmo sitio que o ano anterior, desaparecendo a principios de inverno. A NASA considera que estas manchas son produto de erupcións frías de géisers. Cando o Sol quenta o xeo este sublima a unha profundidade máxima de 1 metro, creando unha rede de túneles horizontais alimentados con gas CO2 baixo presión. Eventualmente o gas escapa por algunha fenda no terreo arrastrando canda el partículas de area basáltica cara á superficie.
miniatura|centro|350px|Casquetes polares de Marte. Animación. miniatura|170px|[[Cinto de asteroides: cinto principal e troianos.]]
Achegando auga a Marte
O transporte de auga cara a Marte dende o planeta anano Ceres ou dende calquera das lúas anteriormente citadas sería un gran reto. En canto ós asteroides, poderían ser desviados cara a Marte provocando que impactasen contra o planeta.
Terraformando Venus
A terraformación de Venus precisa dous cambios relevantes: eliminar a maior parte do dióxido de carbono da atmosfera (que constitúe o 96% da súa composición) e á vez reducir a presión na superficie planetaria duns 9 MPa, porque estas condicións vírano inhabitable. Tamén se necesita reducir a temperatura da superficie que é de 737 K (uns 464 °C). Estes dous obxectivos están profundamente interrelacionados no senso de que a temperatura extrema de Venus é debida ó efecto invernadoiro causado por unha atmosfera moi densa.
Venus é un planeta en tamaño e masa similar á Terra, adoita ser denominado "planeta irmán" ou "xemelgo" da Terra. O período orbital sideral do planeta é de 224,701 días e o período de rotación (día venusiano) é de 243,0187 días. Este último dato implica que sería moi complicado para a maioría dos seres vivos complexos da Terra adaptarse a este ritmo biolóxico; teriamos que recorrer á pantropía.
Carece de campo magnético. Pénsase que isto puido ter influído nas condicións actuais da atmosfera, o estar exposta á erosión do vento solar, provocando a perda de practicamente todo o hidróxeno. Porén, considérase que en Venus esta cuestión non é crucial para acadar a súa terraformación, podendo perdurar a atmosfera transformada durante centos de anos.
Poderíase colocar un "parasol" no punto lagranxiano interno (L1) para reducir parcialmente a insolación total recibida, reducíndose a incidencia da radiación solar que afecta ó planeta venusiano. Conseguiríase arrefriar así o planeta.
Outra proposta consiste na creación dun sistema de paneis reflectores situados nun anel colocado cerca do punto L1 entre Venus e o Sol. Os paneis solares non se situarían perpendiculares ós raios do Sol, senón nun ángulo de 30º reflectindo a luz solar cara ó seguinte panel, minimizando o efecto dos fotóns sobre Venus.
A dificultade estriba en que a estrutura sería de grandes dimensións debendo ensamblarse no espazo. Ademais sería dificultoso manter no punto L1 unha estrutura tan enorme porque se comportaría como unha gran vela solar, véndose desprazada da súa posición. A posibilidade de construíla é simplemente especulativa debido a que está máis aló das posibilidades tecnolóxicas actuais.
Tamén existe a posibilidade de colocar dispositivos que rexeiten a acción dos raios solares na superficie de Venus ou na atmosfera do planeta.
Estes sistemas non teñen nada que ver coas condicións da atmosfera venusiana mais serven como reforzo para poder levar a cabo outros procesos.
A eliminación da atmosfera de Venus podería facerse empregando diversos métodos e posiblemente debendo combinar varios. Ben sexa desviando asteroides cara a Venus, de dimensións o suficientemente grandes para conseguir expulsar a atmosfera cara ó espazo exterior. Construíndo un ascensor espacial que facilite a eliminación da atmosfera venusiana, complicado debido á rotación planetaria venusiana. Tamén podería facerse empregando pulsos electromagnéticos que evacuasen esa atmosfera.
Eliminar a atmosfera de forma directa cara ó espazo exterior sería moi dificultoso, sendo improbable que esta opción se contemple, polas dificultades técnicas para poder levalo a cabo.
Achegando artificialmente hidróxeno, obtido dalgunha fonte no sistema solar, reaccionaría co CO2 producíndose carbono e auga mediante a reacción Bosch. Necesitaríanse ó redor de 4•1019 kg de hidróxeno para converter completamente a atmosfera. A auga obtida no proceso cubriría o 80% respecto ó 70% que ocupa na Terra. A auga producida corresponderíase co 10% da cantidade de H2O que hai na Terra. Os océanos e sobre todo as nubes de Venus incrementarían o albedo e reflectirían maior parte da radiación solar cara ó exterior.
centro|miniatura|500px|Comparativa dos [[Planeta terrestre|planetas telúricos, incluíndo á Lúa.]]
Terraformando Europa
Europa, unha lúa de Xúpiter, é unha candidata potencial para a súa terraformación. Unha das vantaxes de Europa é a presenza de auga líquida que pode ser extremadamente útil para a introdución dalgunhas formas de vida. Os problemas son numerosos; Europa atópase no medio dun gran cinto de radiación ó redor de Xúpiter e unha persoa morrería ós dez minutos de pisar a superficie. Isto esixiría a construción de deflectores de radiación masiva, actualmente inviable. Por outra banda, este satélite está cuberto de xeo e debería ser quentado, ademais sería necesaria subministración de osíxeno, aínda que coa enerxía necesaria, este podería ser xerado mediante a electrólise da auga dispoñible.
Considérase a posible existencia de vida extraterrestre no satélite Europa, o que descartaría calquera intento de terraformación para non interferir no ambiente e na evolución destas posibles formas de vida.
Sería posible que houbese vida no océano que se atopa baixo o xeo de Europa talvez sustentada nun contorno similar ó das chemineas volcánicas das dorsais oceánicas da Terra ou coma a que existe nas profundidades do lago Vostok ou na Antártida. A misión Galileo da NASA que se enviou para estudar Xúpiter e as súas principais lúas foi destruída a propósito desintegrándoa na atmosfera xupiteriana para que non contaminase Europa.
Outros corpos celestes
Mercurio foi suxerido coma un posible obxectivo para a colonización do sistema solar interior xunto con Marte, Venus, tamén a Lúa ou o cinto de asteroides.
Mercurio tería colonias permanentes que con total seguridade se limitarían ás rexións polares, por mor das extremas temperaturas diúrnas noutras rexións do planeta. Expedicións a outras partes do planeta sería algo viable coas medidas apropiadas.
miniatura|200px|left|[[Ceres (planeta anano)|Ceres]] Outros posibles candidatos para a terraformación (só parcialmente) serían Titán, Calisto, Ganímedes, Europa, Encelado (unha lúa de Saturno) e o planeta anano Ceres. A maioría, pola contra, ten unha masa e gravidade moi pequenas para soportaren unha atmosfera por un tempo indefinido (aínda que é posible, pero non seguro, que unha atmosfera podería permanecer durante decenas de miles de anos ou ser aprovisionada). Ademais, agás a Lúa e Mercurio, moitos destes corpos celestes están moi lonxe do Sol, sendo as temperaturas extremadamente baixas.
Titán de Saturno ofrece vantaxes que outros lugares non posúen, unha presión atmosférica similar á da Terra e abundancia de nitróxeno e auga conxelada. Europa de Xúpiter, Ganímedes e Calisto tamén albergan grandes cantidades de auga conxelada.
Paraterraformación
miniatura|320px|Paraterraformación baixo cúpula. A paraterraformación ou pseudoterraformación, tamén coñecida polo concepto de "casamundo" ("worldhouse" en inglés) consiste na construción dun recinto habitable nun planeta que en último termo podería crecer ata abarcar a maioría da superficie útil do mesmo. O recinto consistiría nunha cuberta transparente colocada a un ou varios quilómetros sobre a superficie planetaria, presurizada, cunha atmosfera respirable e fixada mediante torres e cables a intervalos adecuados. Unha casamundo podería construírse usando a tecnoloxía actual.
A paraterraformación ten moitas vantaxes respecto á terraformación tradicional. Por exemplo, o investimento inicial obtén resultados inmediatos; a casamundo establécese nunha zona delimitada (como pode ser unha cidade baixo cúpula) proporcionando espazo habitable dende o primeiro momento. A paraterraformación tamén permite unha aproximación modular que pode ser axustada ás necesidades da poboación do planeta, medrando só onde sexa preciso e tan rapidamente como sexa necesario. Finalmente, a paraterraformación reduce inmensamente o espazo atmosférico que sería necesario para obter unha presión atmosférica similar á terrestre.
Desta forma, usando unha cuberta sólida nalgúns obxectos celestes, coma os asteroides, poderíase manter unha atmosfera e crear ambientes habitables que doutro xeito sería imposible. Ademais un ambiente baixo cuberta sería máis sinxelo de controlar para os humanos.
Ten o inconveniente de necesitar un grande esforzo de construción e mantemento. O custo podería ser reducido ata certo punto mediante o uso de mecanismos de produción e reparación automatizados. Unha casamundo sería máis susceptible dun fallo catastrófico no caso de rotura da cuberta, aínda que este risco podería ser limitado mediante compartimentación e outras medidas de seguridade activas. Os impactos de meteoritos son unha preocupación importante en ausencia de atmosfera externa na que se desintegrarían antes de alcanzar a superficie.
As casamundos de menor dimensión son coñecidas a miúdo como "cúpulas".
A cuestión ética
Existe o debate filosófico na bioloxía e na ecoloxía relativo a se terraformar outros mundos é algo moralmente correcto (ética da terraformación).
Os críticos argúen que o punto de vista antropocéntrico non só é xeocéntrico, senón que ademais é unha concepción curta de miras, que tende a favorecer os intereses humanos en detrimento dos ecosistemas, podendo conducir á extinción doutras formas de vida extraterrestres.
Ecocentristas como Christopher McKay recoñecen o valor intrínseco da vida e buscan preservar a existencia das formas de vida nativas. O antropocentrismo moderado incorpora a ética biocentrista, en reposta ás obxeccións descritas antes, permitindo varios graos de terraformación. James Pollack e Carl Sagan poderíanse cualificar como antropocentristas moderados.
Os críticos, considerando que a vida na Terra será destruída en último caso (ben por impactos planetarios ou durante a fase de xigante vermella do Sol), argumentan que as especies nativas perecerán de non seren trasladas a outros lugares do espazo exterior.
A contraposición destas dúas posturas estúdase en profundidade no campo da ética medioambiental. Algúns investigadores consideran que ámbolos dous paradigmas necesitan madurar cara a unha "ética cosmocéntrica" máis complexa que incorpore o valor da vida extraterrestre (que aínda non se puido demostrar) cos valores da humanidade e de tódalas cousas no universo.
Viabilidade económica
O custo inicial deste tipo de proxectos, como a terraformación planetaria, podería chegar a ser colosal. As infraestruturas para levar a cabo este tipo de empresa deberanse facer partindo de cero, sen coñecementos previos. Apenas se comezou a desenvolver a tecnoloxía necesaria alén do que é factible co financiamento actual. John Hickman apunta que case ningún dos proxectos de terraformación incorpora estratexias económicas e a maioría dos modelos teñen expectativas demasiado optimistas. O acceso ós recursos que existan no espazo podería facer viables economicamente algúns proxectos, contando con que o investimento inicial para acceder a eses recursos sería tremendo (minaría de asteroides, enerxía solar espacial, utilización de recursos in situ, bootstrapping, ascensor espacial etc.).
Viabilidade técnica
Como xa indicamos, apenas se comezou a desenvolver a tecnoloxía necesaria máis aló do que é factible co financiamento actual, con todo aínda se podería levar a cabo determinada clase de empresas espaciais coa tecnoloxía que temos no presente.
Se continúan os progresos en nanotecnoloxía, en química avanzada e noutras disciplinas científicas os custos para acadar a terraformación doutros mundos iríanse reducindo paulatinamente.
Por outra banda non tódolos planetas, satélites ou asteroides serían contemplados como factibles por diversos motivos, coma os que están moi lonxe ou moi preto da súa estrela, onde non dispoñamos de auga, os que sofren altos graos de radiación etc., que fagan imposible tecnicamente a súa colonización.
Aspectos políticos
Referidos á relación entre nacións como son os tratados internacionais e á posta en marcha de estratexias comúns (cooperación entre países, levar a cabo investigacións conxuntas, compartir información, repartimento de cometidos entre determinados países...), promoción das políticas espaciais (creación de institucións dedicadas ó estudo o espazo, convencións e coloquios científicos sobre o cosmos...), financiamento por parte dos estados, incentivar o investimento de capital privado etc.
Cine e televisión
Ref.: FA e IMDb
Vilariño de Abaixo, Insua, Ortigueira
Vilariño de Abaixo é un lugar da parroquia de Insua no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Ventos (mitoloxía)
miniatura|Rosa dos ventos segundo eran coñecidos na Grecia antiga, creado por [[Adamantios Korais en 1796.]] Na antiga relixión e na mitoloxía gregas, os Anemoi (grego: Ἄνεμοι, "Ventos") foron deuses dos ventos que tamén estaban adscritos a un punto cardinal, dende o que proviñan os seus ventos, e tamén foron asociados ás diferentes estacións e condicións meteorolóxicas. Foron representados como meros refachos de vento, personificados como homes con ás, e tamén como cabalos nas cortes da tormenta do deus Eolo, que proveeu a Ulises cos Anemoi durante a Odisea. Os espartanos foron rexistrados sacrificando un cabalo ós ventos no Monte Taixeto. Eolo e Eos, a deusa do amencer, eran os pais dos Anemoi segundo o poeta Hesíodo.
Dos catro ventos principais, Bóreas (Aquilón en latín) era o vento do norte que traía o ar frío do inverno, Noto era o vento do sur que traía as treboadas de verán e outono, Céfiro era o vento do oeste que traía o ar da primavera e as brisas de verán; e Euro, o vento do leste, non estaba asociado a ningunha das tres estacións gregas, e é o único dos catro que non é mencionado na Teogonía de Hesíodo ou nos himnos de Orfeo. Ademais, había outros catro ventos menores asociados ó nordeste, sueste, noroeste, e suroeste.
As deidades equivalentes ós Anemoi na mitoloxía romana eran os Venti. Malia teren nomes diferentes, eran moi semellantes ós gregos pois mantiñan os seus atributos.
Antena 3 CNN
miniatura|300px|Fotografía dun dos [[Estudio de Televisión|platós de televisión Antena 3. Na fotografía, un dos entrevistados é Victor-Viorel Ponta, o actual primeiro ministro de Romanía. Novembro de 2014.]]
Antena 3 é unha canle de televisión de Romanía, con sede en Bucarest. A súa programación está baseada en noticias e eventos actuais. Antena 3 tamén se distribúe en Serbia no paquete de lingua adicional romanesa da plataforma DTH Digi TV.
Historia
Foi lanzado o 27 de xuño de 2005 e forma parte do Intact Media Group. A partir de 2006, a canle de televisión permitiulles aos usuarios asistir en directo o sinal en vivo a través da súa páxina web oficial. O seu sitio web recibe unha media de 50.000 visitantes por día, sendo un dos sitios romaneses de noticias máis visitados, só por detrás de Realitatea TV.
Antena 3 ten constante rivalidade co outro gran estación de noticias romanesa, Realitatea TV, propiedade de Elan Schwartzenberg.
Trátase dunha estación de noticias e entrevistas, e está deseñada en semellanza á BBC World ou a CNN.com, pero nunha escala moito máis reducida.
Antena 3 é un dos cinco canles de televisión romaneses que teñen emiten en directo cada hora, os sete días da semana e todo o ano.
As súas emisións
Amais de ser unha canle de noticias, a Antena 3, ten emitido unha serie de programas tales como:
Bermui
O topónimo galego Bermui pode referirse a:
Procnias albus
O campaneiro branco (Procnias albus) é unha especie de ave paseriforme pertencente ó xénero Procnias, da familia Cotingidae.
O Procnias albus ten o trilo máis forte que se coñece entre os paxaros, chegando a 125 dB. O anterior récord era da especie Lipaugus vociferans.
Distribución e hábitat
Distribúese no escudo güianés en Venezuela, Güiana, Suriname, Güiana Francesa e o extremo norte do Brasil e, de forma localizada no sueste da Amazonia brasileira. É rara e accidental en Trinidad e Tobago.
Esta especie é considerada pouco común e local no seu hábitat natural, o dosel e os bordos do bosque húmido, principalmente de rexións serranas por debaixo dos 1250 m de altitude.
Alimentación
Aliméntase principalmente de froitas.
Riocavado de la Sierra
Riocavado de la Sierra é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 59 habitantes (INE 2012).
Espiñaredo
O topónimo galego Espiñaredo pode referirse a:
Roberto I de Escocia
miniatura|dereita|Roberto I Bruce. Roberto I Bruce, nado como Robert the Bruce o 11 de xullo de 1274 e finado o 7 de xuño de 1329, foi rei de Escocia de 1306 a 1329.
Traxectoria
Nobre escocés, era fillo do conde de Carrick, Roberto VII Bruce, tataraneto do rei David I e, polo tanto, pretendente ao trono escocés. A diferenza do seu pai, foi rebelde á política de Eduardo I de Inglaterra de someter ao seu país, uníndose ás forzas independentistas de William Wallace contra os ingleses. Á morte do seu pai (1304) asumiu o título de Conde de Carrick co nome de Roberto VIII. Traizoado e executado Wallace en 1305, Roberto asumiu o mando das forzas escocesas.
En 1306, autoproclamouse rei de Escocia co nome de Roberto I. Ese mesmo ano as milicias escocesas foron derrotadas polas tropas inglesas, véndose Roberto obrigado a refuxiarse na illa de Rathling (na costa norte de Irlanda).
Un ano despois morre Eduardo I e sobe ao trono o seu feble fillo, Eduardo II. Contando con este factor e co apoio dos habitantes das Highlands de Escocia, Roberto regresou e comezou unha verdadeira guerra de guerrillas contra os destacamentos ingleses, reconquistando en poucos anos case todo o territorio escocés.
Finalmente presentou batalla en campo aberto contra o exército inglés de Eduardo II na batalla de Bannockburn en 1314, onde o derrotou.
Helios Gómez
Helios Gómez Rodríguez, nado en Sevilla en 1905 e finado en Barcelona o 19 de setembro de 1956, coñecido popularmente tamén coma o artista da gravata vermella, foi un pintor, cartelista e poeta, membro da vangarda artística de comezos do século XX e contertulio doutros artistas da época coma Luis Buñuel, Salvador Dalí e Federico García Lorca.
Mocidade
Helios naceu no sevillano barrio de Triana, do que sempre fixo profesión, así como do seu pobo xitano. Fixo os seus primeiros estudos na Escola Industrial de Artes e Oficios de Sevilla, aprendendo o traballo de decorador de cerámica, traballando coma axudante de pintor na fábrica da cartuxa de Sevilla e mais asistindo ós cursos nocturnos da escola de Belas Artes.
Roberto I de Escocia
Traxectoria
Puxo punto final ao conflito anglo-escocés mediante a tregua de 1327, sendo recoñecido polos ingleses como rei de maneira formal polo tratado de Northampton de 1328, un ano antes da súa morte, causada pola lepra. Casado en primeiras nupcias con Isabella de Mar tivo unha filla: María, casada con Walter Estuardo, 6º Alto Administrador de Escocia. Ambos foron pais do futuro rei Roberto II de Escocia. Casado en segundas nupcias con Isabel de Burgh, tivo un fillo, o cal sería o seu sucesor: David.
Helios Gómez
Mocidade
No 1923 uniuse á CNT, publicando os seus primeiros traballos no xornal anarquista Páginas libres. No 1925 expuxo por primeira vez no Café Kursaal obras de carácter cubista, moi criticadas pola tradicional sociedade andaluza do intre. Esta exposición foi máis tarde trasladada ao Ateneo de Madrid e á galería Dalmau de Barcelona, cunha mellor acollida.
Roberto I de Escocia
Traxectoria
Esta convulsa época da historia escocesa foi a orixe dunha película de gran fama no seu momento, Braveheart.
Helios Gómez
Europa
As súas opinións libertarias levárono a participar nas revoltas do momento, véndose obrigado a exiliarse a París no 1927, desde onde comezou unha viaxe por distintas cidades europeas, ao ser expulsado por participar nas manifestacións de rexeitamento polas execucións dos anarquistas Sacco e Vanzetti. Ficou nun primeiro intre en Bruxelas, onde ilustrou o libro Rien qu'un homme de Max Deauville.
Pasou por Ámsterdam, Viena e estivo dous meses na URSS. No 1929 estudou tipografía e máis interiorismo en Berlín e publicou nalgúns medios coma o Berliner Tageblatt. No 1930 a AIT publicou en Berlín o seu primeiro álbum Días de Ira.
Ao finalizar a ditadura de Primo de Rivera volveu a Barcelona, onde colaborou nos xornais L'Opinió, La Rambla, La Batalla, L'Hora, Bolivar, Estudios e Nueva España, con distintas portadas e ilustracións. No 1930 publicou o manifesto Porqué me marcho del anarquismo e ingresou na Federació Comunista Catalano-Balear, anotándose ao Bloc Obrer i Camperol, do que axiña foi expulsado polas súas tendencias ideolóxicas libertarias e mais por militar tamén en grupos comunistas prosoviéticos.
Ao proclamarse a Segunda República Española participou no asalto do cárcere de mulleres de Barcelona. Trasladouse a Madrid e afiliouse ao PCE, colaborando no xornal Mundo Obrero. Foi detido en 1931 pola súa militancia no partido e encarcerado en Madrid, e despois en Xaén, desde onde marchou a Bruxelas ao conseguir a liberdade. De alí foi a Moscova, invitado coma representante español ao Congreso Internacional de Artistas Proletarios co gallo do 25 aniversario da URSS. Desta viaxe escribiu máis tarde no seu poema Erika unha autocrítica ideolóxica desa época, moito máis próxima ao individualismo radical do ideólogo anarquista Max Stirner, que do colectivismo intelectual dos comunistas:
No 1933 expuxo no Museo Pushkin de Moscova e editou o seu 2º álbum, Revolución española. No 1934 volveu a Barcelona, onde foi detido ao participar na revolución de 1934 e ingresado nun buque cadea. Durante a súa estancia no mesmo, fixo o seu terceiro álbum, Viva Octubre, publicado no 1935 e adicado a estes feitos.
Guerra civil
No 1935 fundou en Barcelona Els Sis. Na primavera do 1936, profesionais gráficos reuníronse no Ateneu Enciclopèdic Popular para crearen un sindicato de debuxantes e adherirse ao Sindicato de Artes Gráficas, constituíndose a xunta directiva e sendo Helios Gómez elixido presidente por aclamación absoluta dos presentes. Chamouse "Sindicato de Dibujantes Profesionales", adicándose ao cartelismo para grupos republicanos e anarquistas. Loitou nas barricadas da defensa de Barcelona e entrou a formar parte da Alianza de Intelectuales Antifascistas de Cataluña.
Nomeado comisario político da UXT, encargouse de organizar a columna Ramón Casanellas. Embarcouse coa Expedición Bayo para liberar Eivisa e Mallorca, e interveu nas frontes de Aragón, Madrid e Andalucía. Foi acusado de matar a un capitán do seu propio bando, ao aplicar unha medida disciplinaria esaxerada, e trasladouse a Madrid para evitar represalias. Foi expulsado do PSUC en 1937, en plena guerra civil, e perseguido polos estalinistas, que o acusaron de trotskista. Regresou á súa antiga militancia anarquista na Confederación Nacional do Traballo. No 1939 foi nomeado Miliciano de Cultura da 26ª División, antiga Columna Durruti, e encargouse da dirección e maquetación do xornal voceiro de dita columna, El Frente, e da organización en Barcelona do acto de homenaxe a Buenaventura Durruti.
Posguerra
Logo da derrota republicana, pasou por diversos campos de concentración, entre eles o de Vernet d'Ariège onde se relacionou con Max Aub, en Francia, e Alxeria desde febreiro do 1939 a maio do 1941. Foi liberado e trasladouse a Francia onde coñeceu a Mercedes Planas, nai do seu único fillo, Gabriel. Non puido dar por terminada a loita e pasou a Barcelona, onde creou o efémero grupo Liberación Nacional Republicana no 1944, á vez que fundou a Casa de Andalucía, curiosamente xunto cun militar español. Un ano despois foi detido e pasou 5 meses na cadea. Expuxo na Galería Arnaiz, no 1948, obras de carácter surrealista, e fixo os murais do Jazz Colón e da Residencia Sant Jaume de Barcelona.
Obra
O personalísimo xeito do pintor sevillano empezouse a facer nas páxinas da revista anarquista Páginas libres. Á vez que comezaba a se relacionar politicamente cos anarquistas, fíxoo coas vangardas artísticas da época, contrastando fortemente coas correntes artísticas da conservadora Sevilla do momento. Isto explica que a súa primeira exposición no Cafe Kursaal fora acollida con indiferenza e rexeitamento. Expuxo nesa ocasión obras nun estilo cubista e futurista representando a paisaxe social andaluza e máis a danza xitana. Pasou despois ao Ateneo de Madrid e á galería Dalmau de Barcelona, onde contou cunha moito mellor acollida.
Máis tarde no seu paso por Europa, Helios foise relacionando con tódolos artistas da vangarda, aínda que a súa maior influencia foron os alemáns. Relacionouse moito co debuxante alemán George Grosz e máis co promotor e galerista Herwarth Walden, dono da galería Der Sturm de Berlín. Anos despois declarou que esta cidade influíu decisivamente na súa carreira artística:
Na mesma cidade publicou no 1930 o seu primeiro álbum Días de Ira, adicado "A todas las víctimas del fascismo mundial". Prologado polo Premio Nobel francés Romain Rolland, di na súa introdución:
Antes de publicar este álbum, fixo unha declaración de principios, manifestando a súa intención de poñer o seu arte ao servizo da propaganda obreira e da loita da clase proletaria. No álbum está moi presente a estética cubista, os seus debuxos en branco e negro compoñen unha denuncia do terror contra o proletariado por parte do Estado, unha crónica de dor e rabia. En toda a obra advírtese a proximidade coa propaganda obreira internacional, facendo fincapé nos tópicos relixiosos, con especial crítica á xerarquía eclesiástica, á que fai obxecto da súa máis crúa visión. Os versos que acompañan as imaxes, duros e contundentes, avivan aínda máis a durísima crítica social que inunda os gravados do autor.
O cambio de estratexia política do artista no 1930 plásmase nas súas obras, que pasaron a formar parte do estilo comunista da arte para a propaganda, evitando o concepto burgués da arte pola arte. Mentres vivía na URSS cunha alemá, Ira, nacida no país e a que nos anos 50 adicou o poema Erika de máis de 92 páxinas; publicou o seu segundo álbum Revolución Española. Prologado polo escritor ruso I. Máza a súa estética troca radicalmente. Presionado polos ideólogos comunistas, deixou os trazos cubistas para pasar a un debuxo de máis fácil comprensión, máis próximo ao realismo socialista; afectando ao grafismo do autor, en favor dunha maior propaganda revolucionaria. Os seus debuxos reforzan a carga expresiva dos persoeiros proletarios, pobres e explotados. O dramático grafismo transmite máis fielmente a realidade, en prol dunha maior educación revolucionaria.
Despois da guerra, ademais das súas colaboracións en revistas e portadas de libros, debuxou carteis de propaganda republicana e anarquista, no seu estilo habitual de denuncia social e propaganda revolucionaria. Tamén pintou por encargo murais decorativos na residencia Sant Jaume e no Jazz Colón. No 1948, mentres permanecía na cadea, celebrouse unha exposición dos seus debuxos, de estilo surrealista, que tivo unha boa acollida; ironicamente entre os sectores burgueses contra os que sempre loitara.
Logo da súa estancia no cárcere Modelo de Barcelona, pintou nunha cela, a primeira do corredor dos condenados a morte e que servía de capela, a chamada Capela Xitana. Estes debuxos mostraban a unhas persoas de trazos xitanos, con anxos negros, segundo a canción de moda da época, o bolero de Antonio Machín. Moi discutida polas autoridades penitenciarias do intre, pola súa transgresora factura, resistiu ata 1996, no que foi branqueado, aínda que máis tarde recuperouse.
A obra de Helios Gómez estivo toda a súa vida ao servizo da revolución e o obreiro, mais cun estilo innovador e vangardista. A súa desgarradora visón da explotación obreira e do sitio do artista no concepto da loita de clases, levoulle a pintar e escribir unha das máis persoais páxinas da arte do noso país.
Vilariño de Arriba, Insua, Ortigueira
Vilariño de Arriba é un lugar da parroquia de Insua no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Gianfranco Comotti
Gianfranco "Franco" Comotti, nado en Brescia o 24 de xullo de 1906 e finado en Bérgamo o 10 de maio de 1963, foi un piloto de carreiras italiano.
Traxectoria
Participou en dous Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula 1, debutando o 3 de setembro de 1950. Non logrou puntos de campionato. Tamén participou en numerosas carreiras fora do campionato da Fórmula Un.
Andaina nas carreiras
Apareceu por primeira vez no Gran Premio de Italia de 1928 nun dos Talbot da Scuderia Materassi. Logo desta carreira Comotti desapareceu da escena das carreiras pero regresou en 1931 cando gañou a carreira de ciclocoches no Circuíto de Alessandria en Salmson. Entón, trouxo un coche deportivo Alfa Romeo Monza a Scuderia Ferrari en Módena e converteuse no piloto oficial do equipo en 1932. Na tempada de 1934 Comotti gañou o Grand Prix du Comminges para Ferrari. Máis tarde ese ano terminou terceiro no Gran Premio de Italia de 1934 xunto a Carlo Felice Trossi. Comotti continuou a pilotar para Ferrari ata o final da tempada de 1935.
En 1937 Comotti mudouse a Francia e uniuse ao equipo Talbot como piloto de probas. Probou coches para os clientes e foi o piloto de reserva do equipo de carreiras. Ese ano gañou o RAC Tourist Trophy en Donington Park. Comotti abandonou o equipo ao final da tempada e uniuse á Ecurie Bleue de Laurie e Lucy Schells en 1938, pilotando un Delahaye. Ese ano correu o seu primeiro Gran Premio no Gran Premio de Alemaña de 1938 e tamén fixo a súa única saída en Le Mans. Pero retirouse cedo nas dúas carreiras.
Logo da guerra Comotti converteuse no piloto de probas do novo Talbot-Lago T26C. Tamén participou en varios Grandes Premios con este coche en 1948. Na tempada de Fórmula Un de, Comotti converteuse no piloto de probas da Scuderia Milano e tamén participou no seu primeiro Gran Premio de Fórmula Un no Gran Premio de Italia de 1950. correu o seu segundo e último Gran Premio do Campionato do Mundo no Gran Premio de Francia de 1952, pilotando un Ferrari para a Scuderia Marzotto.
Comotti foi un dos nove fundadores do Club international des anciens pilotes de Grand Prix F1 (1962).
Vida persoal
Creceu en Bergamo. Traballou no negocio do petróleo durante toda a súa vida. Na década de 1930 casou con Anna Maria Peduzzi, que foi unha das mellores mulleres piloto de Italia. A súa carreira durou aínda máis que a do seu marido. Logo da súa retirada das carreiras, traballou para BP en ​​África do Norte.
Resultados completos no Campionato de Europa
(clave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Alfredo Sánchez Monteseirín
Alfredo Sánchez Monteseirín, nado en La Rinconada o 25 de setembro de 1957, é un político español, alcalde socialista da cidade de Sevilla desde 1999 até 2011. Naceu en 1957 en La Rinconada, unha cidade situada a poucos quilómetros da capital andaluza (Sevilla). Só viviu seis anos alí, xa que en 1963, seus pais múdanse a Sevilla. A familia instalouse preto de La Macarena.
Practicou a medicina en diversos hospitais da cidade e a provincia. Tras completar a súa especialización en xestión hospitalaria e obter praza por oposición como médico inspector do Instituto Nacional da Seguridade Social (hoxe Servizo Andaluz de Saúde), ensina na Escola Universitaria de Traballo Social de Sevilla.
Activismo político
Alfredo Sánchez Monteseirín integrouse moi pronto no PSOE e orientou a súa carreira política cara a responsabilidades locais e provinciais. É concelleiro municipal da cidade de Burguillos entre 1979 e 1987. Paralelamente fai a súa entrada na Deputación Provincial de Sevilla. Ocupa un asento de deputado provincial entre 1983 e 1995, período durante o cal posúe diversos postos e responsabilidades. Deputado Provincial de Sanidade, e posteriormente tamén de Asuntos Sociais entre 1983 e 1993. É proposto Portavoz do Grupo Socialista na Deputación Provincial de Sevilla de 1991 a 1995, e é levado á vicepresidencia da institución, como responsable da Área de Promoción Económica entre 1993 e 1995.
A partir de 1995 é Presidente da Deputación Provincial de Sevilla. Posteriormente é elixido presidente da Federación Andaluza de Municipios e Provincias.
Monteseirín foi alcalde 3 lexislaturas. É, polo tanto, o alcalde de Sevilla que máis tempo ocupou este cargo, non só na etapa democrática, senón desde que se instauraron as alcaldías modernas no século XIX.
Nas eleccións municipais de 1999 (%votos: PP 35,85%, PSOE-A 35,21%, PA 17,64%, IULV-CA 7,7%) é investido como Alcalde de Sevilla tras un acordo de goberno entre o Partido Socialista Obrero Español e o Partido Andalucista.
Nas eleccións municipais de 2003 (%votos: PSOE-A 38,63%, PP 35,16%, PA 12,33%, IULV-CA 8,97%) o PSOE obtén a maioría simple con 14 concelleiros, dous máis que en 1999.
Nas eleccións municipais de 2007 (%votos: PP 41,84%, PSOE-A 40,46%, IULVCPA 8,37%) nas que obtivo 15 concelleiros, un máis que en 2003, e nas que, aínda que con menos votos que o Partido Popular, conseguiu o seu terceiro mandato facendo coalición con IU.
Actuacións do Concello baixo o seu mandato
Entre as principais actividades realizadas baixo o seu mandato pódense citar:
Evolución das células
A evolución das células refírese á orixe e posterior desenvolvemento evolutivo das células. As células apareceron por primeira vez hai polo menos 3.500 millóns de anos,  e hai varias teorías que explican a súa orixe.
As primeiras células
A orixe das células foi o primeiro paso na evolución da vida na Terra. O nacemento da célula marcou o paso da química prebiótica a unidades separadas que lembraban ás actuais células. Despois desta fase inicial, a transición final que deu lugar a entidades vivas que satisfán todas as definicións dunha célula moderna dependeu da capacidade de evolucionar por selección natural. Esta transición denominouse transición darwiniana.
Como a vida pode considerarse desde o punto de vista dun sistema que asegura a replicación de moléculas de ADN, as células satisfán dúas condicións fundamentais para estes sistemas: protección do ambiente externo e confinamento da actividade bioquímica. A primeira condición cómpre para manter as moléculas complexas estables nun ambiente variable e ás veces agresivo; a segunda condición é fundamental para a evolución da complexidade biolóxica. En caso de que as moléculas que codifican encimas flotasen libremente no medio sen estar pechadas dentro das células, os encimas actuarían automaticamente moitas veces beneficiando a moléculas replicantes veciñas. As consecuencias da difusión en formas de vida non separada na individualidade das células podería considerarse como un "parasitismo por defecto". Por tanto, a presión de selección sobre as moléculas replicadoras sería máis baixa, xa que as moléculas "afortunadas" que produzan o mellor encima non teñen unha vantaxe definitiva sobre as súas veciñas. Pero se a molécula está pechada dentro dunha membrana celular, os encimas codificados estarán dispoñibles só para a propia molécula replicadora. Esa molécula será a única beneficiaria das propiedades do encima que ela codifica, o que lle dará maiores probabilidades de multiplicarse.