cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pacto Internacional de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais
Comité de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais
Os Estados están obrigados a informar periodicamente ao CDESC sobre a aplicación do Pacto. Sobre a base da información achegada, o Comité destaca os aspectos positivos e negativos e formula unha serie de recomendacións: as súas respostas a cada Estado toman a forma de observacións finais. Doutra banda, o Comité emite observacións xerais, que conteñen a súa interpretación sobre cuestións relacionadas co Pacto.
Fame
Anorexia Metabólica
Unha derivación da anorexia metabólica, no home é a anorexia nerviosa, con síntomas paralelos á metabólica pero baseada na vontade do individuo.
Datos sobre a fame no mundo
A maioría das mortes por fame débense a desnutrición crónica. As familias sinxelamente non conseguen suficientes alimentos. Isto, á súa vez, débese á estrema pobreza.
A Organización das Nacións Unidas para a Agricultura e a Alimentación (FAO) estima que uns 800 millóns de persoas no mundo sofren de fame e desnutrición, unha cantidade preto de 100 veces maior que o número de persoas que efectivamente morren por esas causas ao ano.
Iniciativas contra a fame
O 20 de setembro de 2004, celebrouse a Cume mundial contra a fame, liderada polos gobernos do Brasil, Chile, España e Francia na que mandatarios de 113 países asinaron unha declaración contra a fame.
Pacto Internacional de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais
Comité de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais
Ao contrario que o Comité de Dereitos Humanos, o CDESC non pode estudar denuncias de particulares, aínda que existe un proxecto de Protocolo Facultativo do Pacto, actualmente en estudo, que outorgaría tal facultade ao Comité.
Vinculina
Variantes de empalme: Metavinculina
No músculo liso e no esquelético (e probablemente en menor extensión no músculo cardíaco) no seu estado ben diferenciado (contráctil) coexprésase (xunto á vinculina normal) unha variante de splicing ou empalme que leva un exón extra na rexión codificante 3', polo que codifica unha isoforma máis longa chamada metavinculina (meta VCL) de ~150KD, que é unha proteína cuxa existencia se coñecía desde a década de 1980. A tradución deste exón extra causa unha inserción de máis de 60 residuos rica en aminoácidos ácidos entre as hélices I e II no dominio de cola C-terminal. As mutacións na rexión de inserción correlaciónanse coa miocardiopatía dilatada idiopática hereditaria.
Nacionalismo bretón
Bibliografía
Sobre o FLB - ARB :
Vinculina
Variantes de empalme: Metavinculina
A lonxitude da inserción na metavinculina é de 68 aminoácidos en mamíferos e de 79 en ras. Comparáronse as secuencias de metavinculina de porco, humanos, polo e ra, e atopouse que a inserción constaba de dúas partes: a primeira parte é variable e a segunda está moi conservada evolutivamente.
Ambas as isoformas da vinculina colocalízanse nas estruturas musculares adhesivas, como as placas densas no músculo liso, discos intercalados nos cardiomiocitos, e costámeros no músculo esquelético. O dominio de cola da metavinculina ten unha menor afinidade pola cabeza comparada coa da cola da vinculina. No caso da metavinculina, o desenrolamento do bucle en forquita C-terminal hidrofóbico do dominio da cola está afectado polas cargas negativas da inserción de 68 aminoácidos, polo que se require a isoforma regular da vinculina activada por fosfolípidos para activar completamente a molécula de metavinculina.
Interaccións
A vinculina interacciona con SORBS1, CDH1 e a paxilina.
TV on the Radio
Historia
O 23 de setembro de 2008 a banda editou un novo álbum de estudio, Dear Science, novamente a través de Interscope. Estivo dispoñible en streaming na súa páxina de MySpace e foi filtrado en internet o 6 de setembro. O álbum recibiu boas críticas e foi elixido mellor disco do 2008 por Rolling Stone, The Guardian, Spin Magazine, The Onion AV Club, a MTV, Entertainment Weekly e os lectores de Pitchfork Media, ademais de nunha enquisa aos críticos da influente Pazz and Jop''. Tamén foi nomeado segundo mellor disco do ano pola NME e cuarto na Planet Sound.
O 22 de setembro interpretaron "Dancing Choose", tema de Dear Science, no programa Late Show with David Letterman. Tamén apareceron no Later with Jools Holland o día 30 do mesmo mes, tocando "Golden Age" e "Dancing Choose", os mesmos temas que interpretarían no Saturday Night Live o 7 de febreiro do 2009. A banda tamén tocou "Dancing Choose" no episodio do 9 de febreiro de The Colbert Report.
O 3 de setembro de 2009, Tunde Adebimpe anunciou que TV on the Radio tomaríase un ano de descanso. O álbum en solitario do guitarrista Kyp Malone, baixo o nome Rain Machine, foi lanzado o 22 de setembro a través do selo ANTI-. Dave Sitek, co nome Maximum Balloon, lanzou tamén un disco en solitario o 24 de agosto de 2010 a través de Interscope, contando con varios vocalistas convidados como Karen O, David Byrne, ou algúns dos seus compañeiros en TV on the Radio entre outros. Ademais, Dave Sitek produciu o álbum de Holly Miranda The Magician's Private Library, no que tamén saen os membros de TV on the Radio Jaleel Bunton e Kyp Malone.
O 7 de febreiro do 2011 o grupo anunciou o fin do seu descanso, xunto co seu novo traballo, titulado Nine Types of Light. O día 14 de marzo, informaron que ao seu baixista, Gerard Smith, diagnosticáranlle un cancro de pulmón, falecendo ese mesmo ano.
Christian Gottfried Ehrenberg
Christian Gottfried Ehrenberg, nado o 19 de abril de 1795 en Delitzsch, Saxonia, Alemaña, e finado o 27 de xuño de 1876 en Berlín, foi un naturalista, explorador, zoólogo, botánico, anatomista, xeólogo e microscopista alemán.
Foi un dos máis famosos e produtivos científicos da súa época.
Estudos
Fillo dun xuíz, Christian Gottfried Ehrenberg naceu en Delitzsch, cerca de Leipzig. Estudou primeiro teoloxía na Universidade de Leipzig, e despois medicina e ciencias naturais na Universidade Humboldt de Berlín, onde se fai amigo do famoso explorador Alexander von Humboldt, e do que foi logo o seu máximo colaborador e íntimo amigo, o tamén explorador e naturalista Wilhelm Friedrich Hemprich.
En 1818 acada o doutoramento cunha tese sobre os fungos: Sylvae mycologicae Berolinenses (Elenco micolóxico berlinés).
Primeiras coleccións
Entre 1820 e 1825 participou, co seu amigo Wilhelm Hemprich, como naturalistas, nunha expedición arqueolóxica a Exipto que organizara Martin Lichtenstein e que estaba dirixida polo xeneral prusiano von Minutoli. A asistencia dos dous naturalistas foi subvencioanada pola Academia de Ciencias de Berlín. Investigaron partes de Exipto e o deserto de Libia. En marzo de 1821 abandoaron aos outros membros da expedición para explorar o val do Nilo até Dongola, a capital de Nubia (rexión situada no sur do actual Exipto e o norte do actual Sudán). Durante dous anos estudaron a fauna e a flora da rexión. Dous anos máis tarde, Ehrenberg e Hemprich parten cara á rexión reritrea de Debub (El Sur), sobre a costa do mar Vermello, ao suroeste da península do Sinaí. Visitaron o monte Sinaí. Foron uns dos premeiros naturalistas que estudaron a fauna mariña do mar Vermello. En 1824 visitaron o Líbano e foron de Beirut até o cumio do monte Líbano e permaneceron en Bxari. En agosto volveron a Exipto. Nesta expedición recolectaron milliros de espécimes de plantas e animais. onde fixeron un especial estudo dos corais. Tamén exploraron partes de Siria, Arabia e Abisinia. Algúnos resultados das suúas viaxes e das súas importantes coleccións foron comentados por Humboldt en 1826.
Ehrenberg volveu a Europa e publicou varios artigos sobre insectos e corais e, en 1828–1834, unha relación en dous volumes dos seus descubrimentos baixo os dous nomes (del, e de Hemprich) co título de Symbolae Physicae, mostrando moitas particularidades de mamíferos, aves, insectos, etc. Outras observacións comunícaas a varias sociedades científicas. Os espécimes recolectados por Ehrenberg e Hemprich están depositados no Museum für Naturkunde (Museo de Historia Natural da Universidade Homboldt). A colección conta cuns 46 000 espécimes botánicos que representan unhas 3 000 especies e uns 34 000 espécimes de animais correspondentes a unhas 4 000 especies, entre elas numerosas novas para a ciencia.
Estudos xeolóxicos e de organismos microscópicos
En 1827 Ehrenberg opositou e gañou unha cátedra de profesor de medicina na Universidade de Berlín.
En 1829 acompañou a Alexander von Humboldt a unha expedición a través do leste de Rusia cara a fronteira chinesa. Ao seu regreso concentrouse en estudos de organismos microscópicos, que non foran sistematicamente estudados.
Durante cerca de trinta anos Ehrenberg examinou mostras de auga, solo, sedimentos, po, rochas, etc., e describiu miles de novas especies, flaxelados como Euglena, ciliados como Paramecium aurelia e Paramecium caudatum, e moitos fósiles, en cerca de 400 publicacións. Estivo particularmente interesado nun grupo de protistas, as chamadas diatomeas. Tamén estudou e nomeou moitas especies de radiolarios.
As súas investigacións orixinaron importantes aplicacións das terras de infusorios usadas no puído e outros propósitos económicos; ampliou notoriamente o coñecemento sobre microorganismos de ceertas formacións xeolóxicas, especialmente de calcaria, e de acumulacións mariñas e de auga doce. Até Ehrenberg descoñecíanse absolutamente que moitas masas rochosas compoñíanse de diminutos animais ou plantas. Demostrou que a fosforescencia do mar se debía a organismos.
Continuou investigando até moi avanzada idade organismos microscópicos das profundidades mariñas, e varias formacións xeolóxicas.
Faleceu en Berlín en 1876, aos 81 anos.
Ehrenberg foi membro e numerosas Sociedades científicas:
Epónimos
Uns de 300 rexisytros, ente eles:
Taxa de fecundidade xeral
En demografía, a Taxa de Fecundidade Xeral é unha medida de medición da fecundidade, que se refire á relación que existe entre o número de nacementos ocorrido nun certo período de tempo e a cantidade de poboación feminina en idade fértil no mesmo período. O lapso é case sempre un ano, e pódese ver como o número de nacementos por cada mil mulleres en idade fértil (nun ano).
Onde:
É moito máis exacta para medir e comparar a fecundidade entre países que a Taxa bruta de natalidade, pois considera os factores de estrutura por sexo e idade que afecta gravitantemente á taxa bruta.
Fertilitätsrate Fertility rate Tasa de fecundidad general Termékenységi ráta Taxa de fecundidade Коэффициент фертильности
Rites of Spring
Rites of Spring foi unha banda estadounidense de post-hardcore de mediados dos anos 80 procedente de Washington, D.C., coñecida polas súas enerxéticas actuacións. Como parte da escena hardcore punk de Washington, D.C., Rites of Spring incrementou a frenética violencia e a paixón visceral do hardcore ao mesmo tempo que experimentou coas súas regras de composición. En canto ás letras, tamén cambiou o hardcore por temas máis persoais, polo que tamén é considerada a primeira banda emo.
A banda só realizou 15 concertos. O vocalista e guitarrista Guy Picciotto e o batería Brendan Canty pasarían a formar parte da influente e exitosa banda de post-hardcore Fugazi a finais dos 80.
Historia
Aínda que as súas raíces atópanse no hardcore punk, Rites of Spring está considerada como unha das fundadoras do xénero emotional hardcore. O nome da banda foi sacado do balet sinfónico Le sacre du printemps (The Rite of Spring en inglés) de Igor Stravinskii.
Gravacións
Rites of Spring foi o álbum de estrea da banda, editado no ano 1985. As súas doce cancións foron gravadas no Inner Ear Studios en febreiro de 1985, baixo a produción de Ian MacKaye de Fugazi e Minor Threat, e foi publicado en vinilo no mes de xuño dese ano polo selo Dischord Records. O traballo sería editado en CD e casete en 1987 cun tema adicional gravado nas mesmas sesións, "Other Way Around", ademais de catro cancións do EP seguinte da banda, All Through a Life. A banda separaríase en xaneiro de 1986.
Post-ruptura e influencia
Picciotto, Janney e Canty formaron One Last Wish co membro de Embrace Michael Hampton.
O persoal de Rites of Spring reuniuse para formar unha case-reencarnación chamada Happy Go Licky, editando un álbum de varias gravacións ao vivo aínda que sen chegar a producir ningún traballo de estudio. A súa música era máis experimental que en Rites of Spring e fortemente inprovisada.
Picciotto e Canty finalmente uníronse ao baixista Joe Lally e ao antigo vocalista de Minor Threat, Skewbald, Egg Hunt e Embrace Ian MacKaye (que era tamén un dos donos do selo da banda, Dischord Records) en Fugazi. Mike Fellows pasou a facer traballos de múico de sesión para o selo Drag City e formou Miighty Flashlight, editando un álbum epónimo en 2002.
Picciotto non recoñece a atribución de "creador" do emo. Cando se lle preguntou nunha entrevista sobre ese tema a súa resposta foi, "Nunca recoñecín ao "emo" como un xénero musical. Sempre pensei que era o termo máis estúpido que existía. Sei que é normal que todas as badas odien o termo co que se lles etiqueta. Síntense escandalizados por iso. Pero honestamente, penso que tocas as bandas nas que toquei eran bandas de punk rock. A razón pola que penso que iso é tan estúpido é que - non eran Bad Brains emocionais? - eran robots ou algo así? Iso non ten ningún sentido para min".
Xogo de cubertos
Historia
miniatura|250px|Exemplos de xogos de cubertos miniatura|250px|Xogos de cubertos de aceiro inoxidable británicos [[Ficheiro:lypsa_mantequero_kara.jpg|250px|miniatura|Espátula para manteiga modelo Karat elaborado pola firma LYPSA ]] O xogo de cubertos foi gañando importancia dende a Idade Media onde pode comprobarse nas ilustracións da época que aparece sobre a mesa diferentes instrumentos que axudan aos comensais tanto á forma de servirse como á inxestión dos alimentos. Entre os máis espallados dende o século XII está a Casa de Nemanjic grandes artesáns dos xogos de cubertos. Até o século XV sábese que se comía a cuberto" facendo referencia sempre ao mantel que se puña sobre a mesa para mostrar aos comensais que se tomou toda precaución contra o envelenamento, cubríndoos, de aquí a orixe da palabra.
Algúns países occidentais desenvolveron tradicionalmente unha industria ao redor do xogo de cubertos en xeral como é o caso de Inglaterra onde existe unha gran tradición, unha das máis coñecidas figuras é o Master Cutler que é o director da Company of Cutlers in Hallamshire establecida dende 1624. Un dos seus roles é o de actuar como embaixador da industria de Sheffield (Centro da industria dos xogos de cubertos do Reino Unido).
Outros países, como pode ser Alemaña, desenvolveron unha industria baseada nos xogos de cubertos, algunhas das cidades especializadas niso son Solingen, famosa polos seus coitelos. O modernismo no século XX fixo a súa aparición nos xogos de cubertos da man de Jean Puiforcat.
Coitelos
O coitelo é unha especie de cuberto empregado dende hai moito tempo, quizais é o instrumento máis primitivo sobre a mesa, a verdade é que suple ao garfo no seu uso na maioría dos casos. O coitelo adoita facer compañía na mesa cos garfos, deste xeito por cada coitelo (sexa do tipo que sexa) adoita haber polo menos un garfo.
Variantes
Os coitelos incluídos nos xogos de cubertos poden ser:
Culleres
Xa na época do Imperio otomán existía o emprego de dous tipos de cullers: a grande lígula e a pequena cochlea elaboradas de metal ou madeira. Na actualidade existen diferentes formas de culleres, todas elas difiren principalmente no tamaño, aínda que dependendo do uso que se faga poden ter un mango máis ou menos longo, por exemplo as culleres para comer sopa teñen un mango de lonxitude normal (xeralmente uns 20 cm), ou un mango cada vez máis fino (este tipo de culleres foron deseñadas pola familia Nemanjic). O uso principal das culleres adoita ser o de captar líquidos máis ou menos viscosos, ben sexa en forma de sopas ou de mollo, aínda que a súa misión de remover fica patente nas culler de café ou de té. As culleres dos países asiáticos teñen formas diferentes e adoitan estar elaboradas de cerámica.
Garfos
250px|miniatura|De esquerda a dereita: garfo de sobremesa, de despezado, de ensalada, de cea, para untar, para servir, e de trinchar Os garfos existen no xogo de cubertos dende hai relativamente pouco, son por dicilo así os derradeiros cubertos en introducirse no occidente (en oriente emprégase no seu lugar os paus), a versión máis medieval do mesmo é o trinchador. Os garfos fan a súa misión xenérica de recoller alimentos soltos. Distínguense polo número de "dentes" que adoita ir dende dous até cinco, dependendo das funcións específicas que desempeñen. As crónicas medievais amosan un garfo de dous dentes (denominado trinchador), é empregado como ferramenta de suxeición ao curtar carnes, ou expolas ao lume. Sírvase como curiosidade que nalgúns restaurantes enfíase o garfo para comer as ensalada.
Disposición sobre a mesa
Na cociña occidental existen unhas regras máis ou menos precisas acerca de como se pon o xogo de cubertos sobre a mesa, as regras son sinxelas, a disposición fai referencia ao comensal e ten como centro o prato.
Uso do xogo de cubertos
miniatura|250px|Disposición dunha mesa medieval Sexa como sexa existen dúas variantes de uso do xogo de cubertos sobre a mesa: A europea e a americana. No entanto, existen certas regras comúns como: que baixo ningunha circunstancia pódese levar o coitelo á boca, ou que non se deixan os cubertos sobre a mesa unha vez empregados.
Estilo americano
No estilo Americano (denominado ás veces como continental ou "método zigzag") distínguese só no emprego do coitelo e do garfo. Ambos os dous cubertos empréganse de xeito moi semellante, cando hai que curtar úsase o garfo na man esquerda e o coitelo na dereita, mais a diferenza estriba no intre de inxerir o alimento no que se intercambian de tal forma que se pasa o garfo á man dereita, mentres se come co garfo o coitelo descansa no bordo exterior do prato (nunca sobre a mesa).
Uso social
O uso do xogo de cubertos foi considerado dende antigo como un luxo, nalgunhas ocasións exponse como un exemplo de status social. O uso de xogos de cubertos labrados, ou de metais como a prata era un símbolo social. Hoxe en día forma parte de algo máis común e está máis ou menos ao alcance de todo o mundo.
Os xogos de cubertos consideráronse tradicionalmente nalgúns países con parte da dote da noiva, aínda que hoxe en día debido á comercialización do produto forma parte case obrigada de toda lista de voda.
Élie de Beaumont
Jean-Baptiste Armand Louis Léonce Élie de Beaumont, nado o 25 de setembro de 1798 e finado o 21 de setembro de 1874, foi un xeólogo francés.
Traxectoria
Élie de Beaumont naceu en Canon en Calvados (Normandía). Entrou no liceo Henri IV en París onde levou o primeiro premio en matemáticas e física. Despois de ser o primeiro da súa promoción na École Polytechnique en 1819, vai á École nationale supérieure des mines (1819-1820) onde mostra unha clara preferencia pola xeoloxía. En 1823 o profesor de xeoloxía, André Brochant de Villiers selecciónao xunto con Armand Dufrénoy para acompañalo nunha viaxe de estudos por Inglaterra e Escocia co fin de examinar os establecementos mineiros e metalúrxicos destes países, e de estudar os principios utilizados por George Bellas Greenough para levantar a súa carta xeolóxica de Inglaterra (1820) co obxectivo de crear unha similar para Francia.
En 1835 convértese en profesor na École des Mines substituíndo a Villiers do cal era axudante dende 1827. Foi enxeñeiro xefe de minas en Francia (1833-1847), despois inspector xeral (1847), e finalmente vicepresidente do Conseil-General des Mines (1861). O mesmo ano recibe a Légion d'honneur. A súa reputación científica asegúralle a súa elección á Academia de Ciencias de Berlín, á Académie des Sciences e a Royal Society (como membro estranxeiro). En 1843, a Geological Society of London outorgoulle a medalla Wollaston. Por decreto presidencia, foi feito senador vitalicio en 1852 e, á morte de François Arago en 1853, converteuse en secretario perpetuo da Académie des Sciences.
Organización das Nacións Unidas para a Alimentación e a Agricultura
miniatura|[[Moeda de 200 liras italianas cunha homenaxe á FAO]] Organización das Nacións Unidas para a Alimentación e a Agricultura (FAO, siglas de Food and Agriculture Organization, o seu nome en inglés) é unha organización especializada da ONU, creada o 16 de outubro de 1945, na cidade de Quebec. A FAO reagrupa 192 membros (191 estados máis a Unión Europea). A súa sede está na cidade de Roma, Italia desde 1951, anteriormente tiña a sede en Washington, D.C.. O seu obxectivo supremo é axudar a conseguir un mundo sen fame e o seu lema é fiat panis (pan para todos)
A FAO realiza programas para elevar os niveis de nutrición e de vida, mellora a eficiencia da produción, elaboración, comercialización e distribución dos alimentos e produtos agropecuarios de granxas, bosques e pesqueiras, promovendo o desenvolvemento e mellora da poboación rural.
Este organismo prepara ás nacións en desenvolvemento para facer fronte a situacións de urxencia alimentaria e, en caso necesario, presta socorro emerxente. Promove investimentos na agricultura, o perfeccionamento da produción agrícola, a cría de gando e a transferencia de tecnoloxía ós países en desenvolvemento. Tamén fomenta a conservación dos recursos naturais estimulando o desenvolvemento da pesca, acuicultura e as fontes de enerxía renovables.
Estrutura
miniatura|Sede da FAO A FAO está dirixida pola Conferencia plenaria de países membros que se axuntan cada dous anos para analizar a actividade desenvolta e aprobar o programa de traballo e o orzamento para o exercicio bienal seguinte. A Conferencia elixe o Consello, que actúa como órgano de goberno, composto por 49 países, e ao director xeral. O actual director xeral é Jacques Diouf, senegalés, elixido en novembro de 1993. A FAO estrutúrase na Oficina do Director Xeral e oito departamentos: Agricultura e Defensa do Consumidor, Coñecemento e Comunicación, Cooperación Técnica, Desenvolvemento Económico e Social, Ordenación de Recursos Naturais e Ambiente, Pesca e Acuicultura, Forestal, Recursos Humanos e Financeiros e Físicos. En total traballan para a FAO 1600 funcionarios e ademais da súa sede central conta con Oficinas rexionais para África, Asia e o Pacífico, América Latina e o Caribe, Próximo Oriente e Europa. Oficinas Subrexionais para África do Norte, Africa Austral e Oriental, Illas do Pacífico, Caribe e Europa Oriental. Oficinas de Enlace en Xenebra, Washington, D.C., Nova York, Bruxelas e Yokohama e oficinas de representación en 78 estados.
Desde 1979 considérase o 16 de outubro como Día Mundial da Alimentación.
Cogombro do demo
thumb|Flor e follas. right|thumb|Elatérico inmaturo de Ecballium elaterium, o cogombro do demo.
O cogombro do demo, ou elatérico (Ecballium elaterium) é unha planta herbácea perenne da familia das Cucurbitáceas, única especie coñecida do xénero Ecballium, xénero que se caracteriza - entre outras cosas - por ser o único da familia que non ten gabiáns.
Descrición
De talos rastreiros, follas en forma de corazón, triangulares, grosas e irregularmente dentadas, cuxo envés é áspero polos seus duros pelos, desagradábeis ao tacto mais non espiñentos. Flores amareladas, lixeiramente acampanadas, duns 2,5 cm de diámetro e cinco pétalos. Froito ovoide pénsil, moi característico, de 4 a 5 cm de lonxitude, sostido por un longo pedúnculo que vai inchando aos poucos até que a presión interior o creba. Polo burato, sairán a presión as sementes, chegando a acadar unha distancia de até tres metros. Cando o froito está maduro, a máis mínimo rozada provoca o estralo pola presión hidroestática.
Usos
Toda a planta é tóxica xa que contén elaterina e cucurbitacina que son compostos moi tóxicos de acción purgante. Antigamente os seus froitos foron usados coma menciñas.
FK Kauno Žalgiris
O Futbolo klubas Kauno Žalgiris é un equipo de fútbol lituano da cidade de Kaunas. Foi fundado en 2004 (FK Spyris) e xoga na primeira categoría do país, a A lyga.
Historia
O club fundouse en 2004 como Futbolo klubas Spyris.
Cadro 2023
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos
O Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos é un tratado multilateral, adoptado pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas mediante a Resolución 2200A (XXI), de 16 de decembro de 1966. Entrou en vigor o 23 de marzo de 1976.
Foi adoptado ao mesmo tempo que o Pacto Internacional de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais e faise referencia a ambos co nome de Pactos Internacionais de Dereitos Humanos ou Pactos de Nova York. Á súa vez, estes, xunto coa Declaración Universal dos Dereitos Humanos, comprenden o que algúns chamaron Carta Internacional de Dereitos Humanos.
Estrutura
O Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos comprende un Preámbulo e seis partes:
Dereitos recoñecidos
En virtude do artigo 2, os Estados partes no Pacto asumen a obrigación, respecto de toda persoa no seu territorio ou baixo a súa xurisdición, de respectar e garantir os dereitos humanos recoñecidos. Isto implica que deben absterse de violar estes dereitos ("respectar"), pero tamén adoptar medidas positivas para que os dereitos sexan efectivos ("garantir"). De acordo co artigo 3, deben pór a disposición de toda persoa vítima dunha violación un recurso imparcial e efectivo para a súa defensa.
Código ATC D
O código ATC D é unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica, que clasifica os fármacos dedermatolóxicos.
Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos
Dereitos recoñecidos
Os dereitos deben garantirse "sen distinción ningunha de raza, cor, sexo, idioma, relixión, opinión política ou doutra índole, orixe nacional ou social, posición económica, nacenza ou calquera outra condición social".
Os dereitos só son susceptíbeis de restrición por lei e nos casos en que así se indique. Ademais, algúns dereitos poden suspenderse en situacións excepcionais por un período limitado, debéndose informar diso aos Estados partes no Pacto a través do Secretario Xeral de Nacións Unidas.
O artigo 5, por outra banda, prohibe o abuso do dereito, así como a restrición dun dereito por estar recollido cun alcance menor no Pacto que no Dereito interno.
A seguinte táboa recolle os dereitos plasmados en cada artigo do Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos, así como cales son susceptíbeis de limitación ou suspensión.
O Comité de Dereitos Humanos
O Comité é un órgano convencional formado por 18 expertos independentes elixidos por un período de catro anos. A súa finalidade é controlar o cumprimento do Pacto polos Estados, a través dos seguintes mecanismos:
A presentación de informes periódicos é obrigatoria para os Estados partes no Pacto, pero a aceptación dos sistemas de reclamacións interestatais ou queixas individuais é voluntaria.
Willy DeVille
Willy DeVille, nado en Stamford (Connecticut) o 25 de agosto de 1950 e finado en Nova York o 6 de agosto de 2009, foi un cantante e compositor estadounidense.
Primeiro coa súa banda Mink DeVille (1974-1985) e, máis tarde por libre, ao longo de 35 anos de carreira creou cancións enteiramente orixinais malia estaren enraizadas no estilo musical tradicional americano.
Traxectoria
DeVille traballou con colaboradores de todo o espectro da música americana, incluíndo Jack Nitzsche, doc Pomus, Dr John, Mark Knopfler, Allen Toussaint, Eddie Bo, Brenda Lee, Los Camperos de Nati Cano, e David Hidalgo. A típica canción de Deville en calquera das súas músicas está chea de anhelos románticos. Os ritmos latino, riffs de blues, doo-WOP, música caxún, aires de cabaré francés, e ecos do principios dos 60 atópanse nas súas obras.
Mink DeVille foi a banda do histórico club neoiorquino CBGB, no que naceu o punk rock a mediados da década dos 70. Deville axudou a axustar o son de Brill Building, e despois da súa mudanza a Nova Orleáns en 1988, axudou a desencadear o renacemento da música tradicional da cidade, o rithm & blues. As súas letras sentimentais e a exploración dos ritmos e sons americanos axudaron a definir un novo estilo musical, ás veces chamado "hispano-americano." Jack Nitzsche dixo de DeVille que era o mellor cantante co que chegara a traballar. Maila ser unha estrela en Europa, non foi moi coñecido nos Estados Unidos.
O crítico Robert Palmer escribiu sobre el en 1980:
Doc Pomus, membro do Salón da Fama do Rock and Roll e co cal compuxo varias cancións, escribiu sobre el:
DeVille morreu de cancro pancreático durante a noite do 6 de agosto do 2009 nun hospital de Nova York.
Nikolai Przewalski
Nikolai Mikháilovich Przhevalski ou Przewalski, ou Nikolai Mikháilovich Przhevalskiy, (en polaco Przewalski, en ruso Пржевальский, transliterado de varias maneras: Przhevalski, Prževalskij, Prjevalsky...), nado en Smolensk o 12 de abril de 1839 e finado en Karakol, rexión de Isiq-Köl o 1 de novembro de 1888, foi un xeógrafo e naturalista ruso, importante explorador de Asia Oriental e Asia Central.
Traxectoria
Przevalski naceu en Smolensk no seo dunha familia da nobreza polaca, cidade onde iniciou os seus estudos, antes de ingresar na Academia Militar de San Petersburgo. En 1864 foi profesor de xeografía na Escola Militar de Varsovia.
En 1867 Przevalski solicitou á Sociedade Xeográfica Rusa ser enviado a Irkutsk, no leste de Siberia. A súa intención era explorar a conca do río Ussuri, un afluente do Amur. Esta foi a súa primeira expedición de importancia, que durou dous anos. Przevalski publicou o diario da expedición co título Viaxes pola rexión do Ussuri, 1867-69.
Despois desta exploración realizou outras catro. E aínda que nunca chegou á súa meta final, a cidad de Lhasa, no Tíbet, viaxou a través de rexións descoñecidas, ao oeste, como o norte do Tíbet, a actual Qinghai e Zungaria.
Przevalski contribuíu significativamente ao coñecemento europeo sobre a Asia Central, e foi o primeiro europeo que descubriu unha das pocas subespecies existentes do cabalo salvaxe, que hoxe leva o seu nome: Equus ferus przewalskii.
Abreviatura (botánica)
A abreviatura Przew. emprégase para recoñecer a Nikolai Przewalski como autoridade na descrición e clasificación científica dos vexetais.​
Abreviatura (zooloxía)
A abreviatura Przewalski emprégase para indicar a Nikolai Przewalski como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Coalición Progresista Galega
Coalición Progresista Galega, foi unha coalición de partidos galeguistas e de centro que nas eleccións municipais de 10 de xuño de 1987, foi a terceira forza política de Galicia.
Xénese
A Coalición Popular nucleada por AP crebara, polo que o PDP en Galicia empezou a ensaiar unha retórica galeguista con reminiscencias do vello Partido Galego Independente. Pola súa parte, o Partido Liberal tentaba tamén consolidarse na realidade política galega.
Pola súa parte, Coalición Galega, que se consolidara como a terceira forza política de Galicia nas eleccións autonómicas e nas anteriores municipais, acababa de sufrir a escisión do Partido Nacionalista Galego. Mentres unha anterior escisión, Centristas de Galicia, ía en coalición con AP.
Nesta conxuntura, o 11 de abril de 1987, Fernando García Agudín, por Coalición Galega, Enrique Marfany, polo PDP e José María Pardo Montero polo Partido Liberal constituíron na Coruña a Coalición Progresista Galega, cunha mensaxe municipalista, galeguista e de centro. Non conseguiron unha boa implantación na provincia de Pontevedra onde se formou Independentes de Galicia, moitos de cuxos notables acabarán integrándose máis tarde en Coalición Galega.
Resultados
A Coalición Progresista Galega acadaría a terceira posición moi por diante do CDS, o seu competidor no espazo de centro, e do BNG, que nun proceso de moderación do seu discurso aparecía xa disputando electorado nacionalista de centroesquerda. O outro potencial competidor, o PNG, conseguira resultados moi cativos.
En total, a CPG acadou 610 concelleiros e 54 alcaldías (a segunda forza política, o PSOE, só atinxiría dúas máis). Na cidade de Lugo o seu candidato, Vicente Quiroga, facíase coa alcaldía.
Evolución
A Coalición Progresista Galega, aproveitando o baixón de AP na Coruña (de 528 concelleiros da agora esgazada Coalición Popular a 339), ofertou o seu apoio ao candidato do PSOE, Salvador Fernández Moreda, para obter a Deputación da Coruña. Pero unha negociación de Enrique Marfany con candidato de AP José Manuel Romay Beccaría, propiciou o acceso ao cargo deste último. Reproducíanse as tensións que sufrira Coalición Galega no Parlamento de Galicia.
José Rivas Fontán, o máis notable alcalde de Independientes de Galicia acabou ingresando en Coalición Galega, da man do novo líder de Coalición Galega Xosé Luís Barreiro Rivas. Os seus excompañeiros, encargáranse de que ámbolos dous tivesen serios problemas coa xustiza.
Avelaíña (grupo musical)
Avelaíña é un grupo de música folk galego, creado en Pontevedra no ano 2000. Ata a data a banda leva publicados cinco álbums de estudio.
King Charles
King Charles, nado como Charles Costa o 6 de maio de 1985 en Londres, é un cantautor inglés. Charles toca a guitarra, o piano e o violoncello. Tamén se formou no canto clásico e participou no coro do seu colexio. Comezou a escribir cancións ós 17 anos, e en 2009 gañou o "Festival Internacional de Cantautores" por unanimidade.
Peter Nicolai Arbo
Peter Nicolai Arbo, nado o 18 de xuño de 1831 e finado o 14 de outubro de 1892, foi un pintor noruegués especializado en motivos mitolóxicos, destacando a súa Åsgardsreien, así como as súas valquirias.
Biografía
Peter Nicolai Arbo creceu na Mansión Gulskogen, en Gulskogen, unha poboación de Drammen, Noruega. Era fillo do director Christian Fredrik Arbo (1791–1868) e da súa dona Marie Christiane von Rosen. Seu irmán Carl Oscar Eugen Arbo foi un médico militar pioneiro en Noruega nos estudos antropolóxicos. O fogar da infancia de Arbo, en Gulskogen, fora construído en 1804 como residencia estival polo seu curmán máis vello, o madeireiro Peter Nicolai Arbo.
En 1861, Arbo volveu a Noruega, e ao ano seguinte, embarcouse nunha viaxe canda Gude e Frederik Collett. En 1863, pintou a primeira versión de Cabalos nas montañas, un motivo que retomaría despois varias veces. A versión de 1889 está no Museo nacional de arte, arquitectura e deseño (en noruegués: Nasjonalmuseet for kunst, arkitektur og design) en Oslo, e é considerada unha das súas obras máis importantes.
En 1866, foi nomeado Cabaleiro da Orde de Santo Olav e Cabaleiro da Orde de Vasa. Tivo numerosas posición, incluíndo a de xurado en Estocolmo en 1866 e en Filadelfia en 1876, e foi comisionado da exhibición de Viena en 1873. Tamén foi membro da Compañía da Galería Nacional dese 1875 e director da Sociedade de Arte de Christiania desde 1882 até a súa morte.
Museo Drammens
O Museo Drammens (en noruegués: Drammens museum for kunst og kulturhistorie) atópase no corazón de Drammen, na beira sur do río Drammen. Nos seus primeiros anos, esta era unha área de elegantes casas de terratenentes coñecidas como Marienlyst. As exhibicións do museo inclúen temas históricos e culturais de Noruega. O museo de Drammen consiste en cinco departamentos que inclúe a mansión de Gulskogen, a casa onde se criou Peder Nicolai Arbo. Nun dos cuartos da Mansión Gulskogen, pódense atopar traballos deste pintor.
One Love
One Love é o sétimo álbum do grupo xaponés de pop/rock chamado GLAY, lanzado ó mercado o 28 de novembro do ano 2001 baixo o selo PolyGram e producido por Masahide Sakuma. Este é o primeiro álbum que ten cancións compostas por tódolos membros da banda (excepto o cantante Teru). O single "Global Communication" foi un grande éxito, converténdose no tema principal da xira do 2001, GLAY Expo 2001, e o título da súa serie de Fuji Television, Glay Global Communication. O álbum alcanzaría a primeira posición nas listas de Oricon, con 661.460 copias vendidas.
Epitaph Records
Epitaph é unha discográfica independente, con sede en Hollywood, California. Fundouse a mediados dos 80 co propósito de vender os primeiros discos de Bad Religion. O seu presidente e fundador é Brett Gurewitz, guitarrista de Bad Religion.
Historia
En 1994 editaron discos míticos do punk rock estadounidense, como o Punk in Drublic de NOFX, Unknown Road de Pennywise, Let's go de Rancid, e, sobre todo Smash de The Offspring, disco máis vendido por unha discográfica independente, con 11 millóns de copias, e representou o golpe mestre que provocou o rexurdimento do punk nas listas de éxitos de todo o mundo. O paso da banda de Orange County por Epitaph foi efémero, dous álbums, Smash e Ignition, pero a rendibilidade foi esmagadora. Nese ano tamén se editaron Pledge of defiance de Total Chaos, que desmarcaba ó selo da etiqueta do selo melódico "para skaters" (ver Skate punk), cun anarcopunk cru e primario con retazos crust, con letras explicitamente subversivas contra o sistema capitalista e o sentimento de nación estadounidense.
Pero nese mesmo ano, Gurewitz deixou Bad Religion, cos que gravara con Epitaph tódolos seus discos ata 1993. Finalmente en 1994 deixou a banda, dedicándose por completo a Epitaph e tocando noutras bandas como Daredevils. Bad Religion seguiu con Stranger Than Fiction en 1994 baixo o selo de Atlantic, unha etapa de contratos fóra de Epitaph antes de volver varios anos despois, logo do regreso de Brett Gurewitz á banda.
En 1995 Epitaph editou dous novos éxito de vendas, o ...And Out Come the Wolves, de Rancid e About Time, de Pennywise. O terceiro álbum de estudio de Pennywise -o último tamén que a banda californiana gravou co baixista orixinal, Jason Thirsk, que se suicidou.
Pouco despois creouse Fat Wreck Chords, discográfica de "Fat Mike", baixista e vocalista de NOFX, comvertíndose na nova xigante discográfica do punk, e xa Offspring marcharan en 1996. Epitaph seguía editando discos e dando a coñecer bandas como Millencolin, Down by Law, SNFU, Bouncing Souls, 1208, ou os veteranos Descendents. En 1997 Gurewitz e Tim Armstrong, de Rancid, fundan Hellcat Records, filial de Epitaph especializada en Hardcore, Oi! e Ska. En 1999, ademais, fíxose cargo do selo ANTI-, convertíndoo noutra nova filial, e máis tarde faría o propio coa sueca Burning Heart Records.
Século novo: regresos e polémica
En 2001 Gurewitz volve a Bad Religion, que regresan a Epitaph tralo periplo de sete anos en Atlantic. Pero en 2003 os seguidores de Epitaph criticaron que o selo fichara a dous rapeiros, Atmosphere (Seven's Travels, de 2003) e Sage Francis (co seu disco de 2005 A Healthy Distrust), e ó grupo de metal The Locust. Isto creou unha forte polémica e un debate sobre a verdadeira identidade da discográfica independente, que se labrara un nome a nivel mundial baseándose en traballar con grupos punk, punk rock, hardcore e derivados. Para máis, Merle Haggard, un músico de country, lanzara dous discos con Epitaph, If I Could Only Fly (2000) e Roots Vol. 1 (2001)).
Actualmente o catálogo de Epitaph é bastante máis amplo. Perdeu, en certa medida, as súas sinais de identidade máis arraigadas do punk rock, pero abriu o seu mercado a outros xéneros e sub-xéneros máis comerciais e actuais do rock alternativo (aquí é onde radica, para os seguidores máis aguerridos, o erro de Epitaph) como The Hives, Motion City Soundtrack, Matchbook Romance, The Robocop Kraus, From First to Last, Youth Group, ou The (International) Noise Conspiracy.
Tamén editou varios discos de Joe Strummer (The Clash) e The Mescaleros, e os discos en solitario de Gregg Graffin de Bad Religion, onde explota a súa vea acústica, folk e country.
Todo iso sen deixar de editar discos de punk rock e hardcore, desde o "son Epitaph" de Pennywise ou Undeclinable, ata estilos baseados na vella escola do hardcore, como Raised Fist, Union13, ou os potentes e inortodoxos Refused, e firmando con bandas veteranas de prestixio na historia do punk como Dag Nasty ou Agnostic Front, ou unha das súas principais bandas na actualidade Converge.
Punk-O-Rama
Lonxe de acabar aí a polémica, as prestixiosas sagas Punk-O-Rama, sinais de identidade tamén do selo, sufriron o paso do tempo.
En 1994, en pleno auxe punk rock e punk pop californiano dos comezos dos 90, Epitaph lanzou a primeira entrega do Punk-O-Rama. Nese recompilatorio aparecen grupos como Bad Religion, NOFX, Pennywise, The Offspring, Rancid ou Down by Law. As dúas seguintes edicións contan ademais con grupos como Millencolin, Me First and the Gimme Gimmes, SNFU, Descendents, Agnostic Front, Dwarves, Voodoo Glow Skulls ou Pulley.
Pero no Punk-O-Rama Volume 4, Epitaph xa introduce unha canción de Tom Waits, "Big In Japan". Nos volumes entre o 8 e o 10 aparecen rapeiros como Sage Francis, Atmosphere, e Eyedea & Abilities. Nos volumes 9 e 10, Epitaph introduciu bandas emo (de corte bastante comercial, chamado "novo emo") ou indie, o que continuou irritando bastante ós seguidores orixinais do selo e da serie Punk-O-Rama.
Estas críticas e polémicas entre os fans non pasaron inadvertidas para Epitaph. A discográfica quería seguir apostando pola variedade de xéneros e músicas, e acabou retirando a histórica saga de recompilatorios, substituíndoa por Unsound.
Pascon agan Arluth
miniatura|As liñas iniciais de Pascon agan Arluth na edición de 1826. O poema anónimo Pascon agan Arluth é a obra literaria completa máis antiga en córnico. data do século XIV. O título moderno (carece del no manuscrito máis antigo) significa "A Paixón do noso Señor", pero o poema tamén foi publicado como Monte Calvario.
Data, manuscritos e autoría
Pascon agan Arluth data de principios do século XIV. É anterior ao Ordinalia, un ciclo de tres pezas de teatro en verso sobre temas bíblicos, e é por tanto a obra literaria completa máis antiga en córnico que deu sobrevivido. O nome do autor non é coñecido, pero pode estar conectado con Glasney College, en Penryn. Téñense atopado máis dunha ducia de manuscritos do poema, pero todos derivan de BL Harleian 1782, un manuscrito de mediados do século XV.
Análise
O Pascon trata dos últimos días de Xesucristo, empezando coa tentación no deserto. Aínda que é en forma narrativa tamén incorpora comentario na historia para explicar o seu significado. A fonte principal do poema é o Evanxeo, pero tamén extrae cousas de material lendario máis tardío como pode atoparse na Historia scholastica de Petrus Comestor e a Lenda de ouro de Jacobus de Voragine. Consiste en 259 stanzas, cada unha de catro dísticos con rima, de sete sílabas cada un, acentuado nas sílabas primeira, terceira, quinta e sétima.
Influencia
Pascon agan Arluth era certamente coñecida polo autor da Passio Christi, un dos misterios en córnico medio que comprende os Ordinalia, pois algunhas dos versos deste poema aparecen incorporados nel. O moderno poeta córnico Ken George inspirouse no Pascon para escribir Devedhyans Sen Pawl yn Bro Leon ("San Paulo vén a Leon") un poema sobre as viaxes de san Paulo Aureliano, utilizando o mesmo metro que o poema antigo.
Travis Leslie
Travis Demetrius Leslie, nado o 29 de marzo de 1990 en Atlanta, Xeorxia, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga no Coosur Real Betis da Liga ACB.
Traxectoria profesional
Leslie foi elixido na 47ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Los Angeles Clippers. En marzo de 2012, Leslie foi asignado ós Bakersfield Jam, o equipo afiliado dos Clippers na NBA Development League.
O 22 de decembro de 2021, Leslie asinou co Real Betis Baloncesto da Liga ACB.
A cabra na cultura popular galega
dereita|miniatura|Cabuxa en Moraña.|180px
Refraneiro
miniatura|250px|Cabras rubias nun curral. miniatura|250px|Cabeza dunha cabra mona (sen cornos). miniatura|250 px|Xaneiro añeiro, e febreiro cabriteiro
Os Carballás, Muras, Muras
Os Carballás é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller), o cal supón unha diminución respecto do ano 2009, cando tiña 3 habitantes.
O club da calceta (filme)
O club da calceta é un telefilme dirixido por Antón Dobao no ano 2009 e producido por Ficción Producciones, Televisión de Galicia, Diagonal TV e Televisió de Catalunya. Rodouse en Ferrol entre setembro e outubro de 2008 e está protagonizado polas actrices galegas Mela Casal, Susana Dans, Sonia Castelo e María Vázquez e a catalá Katia Klein. Forma parte do proxecto Un mundo de historias, sendo o quinto relato da literatura galega adaptado por Dobao.
Sinopse
O club da calceta é unha adaptación libre da premiada novela do mesmo nome da lucense María Reimóndez, que tamén forma parte do elenco da produción.
Conta a historia dun grupo de mulleres moi distintas, pertencentes a diferentes clases sociais que se reúnen semanalmente para practicar a calceta, unhas horas que aproveitan tamén para compartir os seus problema e preocupacións e loitar contra unha sociedade machista e clasista cunha trama de misterio, relacionada cunha serie de mortes que se producen na cidade, como fondo.
Radio-televizija Srbije
A Radio-televizija Srbije (en cirílico: PTC - Радио Телевизија Србије, en galego: «RTS - Radiotelevisión Serbia») é un grupo de comunicación público de radio (desde 1924) e televisión (desde 1958) de Serbia. É membro activo da Unión Europea de Radiodifusión e o seu director actual desde 2004 é Aleksandar Tijanić.