cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guerra polaco-soviética
1920
O 5.º Exército polaco contraatacou o 14 de agosto dende a área da fortaleza de Modlin, cruzando o río Wkra. Enfrontouse ás forzas combinadas dos numérica e materialmente superiores 3.er e 15.º exércitos soviéticos. Nun día, o avance soviético cara a Varsovia e Modlin fora freado e axiña se converteu nunha retirada. O 5.º Exército polaco empuxou as exhaustas formacións soviéticas lonxe de Varsovia nunha operación lóstrego. As forzas polacas avanzaron a unha velocidade de 30 km diarios, destruíndo calquera esperanza soviética de completar a súa manobra envolvente no norte. O 16 de agosto, a contraofensiva polaca completouse coa unión do "Exército de Reserva" do mariscal Piłsudski. Executando o seu plan, a forza polaca que avanzaba dende o sur, atopou un oco na fronte rusa e explotou a debilidade do "Grupo Mozyr" soviético, que se supuña debía protexer o fráxil vínculo entre as frontes soviéticas. Os polacos continuaron a súa ofensiva cara ao norte con dous exércitos, perseguindo e destruíndo o sorprendido inimigo. Alcanzaron a retagarda das forzas de Tukhachevsky, a maioría das cales estaban cercadas para o 18 de agosto. Só ese mesmo día Tukhachevsky, no seu cuartel xeral en Minsk 480 km ao leste de Varsovia, deuse conta das proporcións da derrota soviética e ordenou aos restos das súas forzas retirarse e reagruparse. Esperaba reforzar a súa liña de fronte, freando o ataque polaco e recuperando a iniciativa, pero as súas ordes chegaban demasiado tarde ou simplemente non chegaban.
Os exércitos soviéticos no centro da fronte precipitáronse no caos. Tukhachevsky ordenou unha retirada xeral cara ao río Bug, pero para entón perdera contacto coa maior parte das súas forzas preto de Varsovia, e todos os plans soviéticos fóronse a pique debido a fallos de comunicación.
Os exércitos soviéticos retiráronse nunha completa desorganización; divisións enteiras presas do pánico e desintegrándose. A derrota do Exército Vermello foi tan grande e inesperada que, a instigación dos detractores de Piłsudski, a batalla de Varsovia é a miúdo referida como o «Milagre no Vístula». Por outra banda, investigacións actuais en Polonia concluíron que o "Milagre no Vístula" foi causado por unha gran rede de espías polacos no Exército Vermello, que permitiron a Piłsudski saber de todos os movementos do Exército Vermello, mentres que os soviéticos quedaban nunha profunda escuridade informativa.
Tukhachevsky logrou reorganizar as súas forzas en retirada cara ao leste e en setembro estableceu unha nova liña defensiva dende a fronteira polaco-lituana no norte á área de Polesie, co seu punto central na cidade de Hrodna en Belarús. Para romper a súa fronte, o exército polaco tivo que librar a batalla do Río Niemen. Forzas polacas cruzaron o Niemen e flanquearon as forzas soviéticas, que foron forzadas a retirarse de novo. As tropas polacas continuaron avanzando cara ao leste en todas as frontes, repetindo os seus éxitos do ano anterior. Despois da Batalla do Río Szczara de principios de outubro, o exército polaco alcanzou a liña Ternópil-Dubno-Minsk-Drisa. esquerda|miniatura|250x250px|Trincheira da [[batalla do Río Niemen.]] No sur, as forzas ucraínas de Petlyura derrotaron o XIV Exército soviético e o 18 de setembro tomaron posesión da beira esquerda do río Zbruch. Durante o seguinte mes movéronse cara ao leste á liña Yaruha no Dniéster-Sharharod-Bar-Lityn.
Inmediatamente despois da batalla de Varsovia, os soviéticos solicitaron unha paz e os polacos, exhaustos, estaban favorables a negociar. Os soviéticos fixeron dúas ofertas: unha o 21 e outra o 28 de setembro. A delegación polaca fixo unha contraoferta o 2 de outubro. O día 5, os soviéticos propuxeron correccións á oferta polaca, que Polonia aceptou. O armisticio entre Polonia, por unha banda, e a Ucraína soviética e a Rusia soviética, por outra, foi asinado o 12 de outubro e fíxose efectivo o 18 do mesmo mes. A continuación seguiron unhas longas negociacións para un tratado de paz.
Mentres tanto, as forzas ucraínas de Petlyura planeaban unha ofensiva dentro de Ucraína para o 11 de novembro, pero foron atacadas polos soviéticos o día anterior. O 21 de novembro, despois de varios combates, foron expulsados para territorio controlado polos polacos.
Resultado
Segundo o historiador británico A.J.P. Taylor, a guerra polaco-soviética «determinou en gran medida o curso da historia europea durante os próximos vinte anos ou máis. […] Indeclarada e case inconscientemente, os líderes soviéticos abandonaron a causa da revolución internacional.» Pasarían vinte anos antes de que os rusos enviasen os seus exércitos ao estranxeiro para «facer a revolución». Segundo o sociólogo estadounidense Alexander Gella «a vitoria polaca gañara vinte anos de independencia non só para Polonia, senón tamén para unha gran parte da Europa central».
Despois das negociacións de paz, Polonia non conservou todos os territorios que chegara a controlar ao finalizar as hostilidades. Debido ás súas perdas durante e despois da batalla de Varsovia, os soviéticos ofreceron aos polacos a concesión pacífica de grandes territorios nas áreas fronteirizas disputadas, quedando a fronteira entre a Rusia Imperial e a Mancomunidade de Polonia-Lituania moi similar a como era antes da primeira partición de 1772. Os polacos esgotaran os seus recursos, e a opinión pública opúñase á prolongación da guerra. Pola súa banda, o goberno tamén estaba presionado pola Sociedade de Nacións, e as negociacións eran controladas polos Demócratas Nacionais de Dmowski. Piłsudski puido controlar o ámbito militar, pero o Parlamento (Sejm) estaba controlado por Dmowski, e as negociacións de paz foron de natureza política. Aos Demócratas Nacionais, como Stanisław Grabski, quen anteriormente renunciara ao seu traballo en protesta pola alianza polaco-ucraína, e agora tiña moita influencia sobre os negociadores polacos, importáballes pouco o Międzymorze de Piłsudski. Esta situación de posguerra deu un golpe mortal ao soño de Piłsudski de revivir a multicultural Mancomunidade de Polonia-Lituania en forma da Międzymorze.
Os Demócratas Nacionais a cargo do Estado tamén tiñan certas preocupacións sobre o destino dos ucraínos, e pouco lles importaba que o seu opoñente político, Piłsudski, se sentise obrigado aos acordos referentes ao tratado. Os Demócratas Nacionais só desexaban aqueles territorios que consideraban «étnica ou historicamente polacos» ou posibles de ''polonizar'.' Por iso, e a pesar da esmagadora derrota do Exército Vermello en Varsovia e a boa vontade do principal negociador ruso Adolf Joffe para conceder case todo o territorio en disputa, a ideoloxía dos Demócratas Nacionais permitiu aos soviéticos recuperar certos territorios. A Paz de Riga foi asinada o 18 de marzo de 1921, dividindo os territorios disputados en Belarús e Ucraína entre Polonia e Rusia. O tratado, que Piłsudski chamou un acto de covardía, e polo cal se desculpou cos ucraínos, violaba os termos da alianza militar entre Polonia e Ucraína, que explicitamente prohibía unha paz por separado. Os aliados ucraínos de Polonia víronse subitamente internados polas autoridades polacas. O internamento empeorou as relacións entre Polonia e a súa minoría ucraína: aqueles que apoiaban a Petlyura sentiron que Ucraína fora traizoada polo seu aliado polaco, un sentimento que se fixo máis forte debido ás políticas de asimilación da Polonia nacionalista de entreguerras fronte ás súas minorías. En gran parte, isto inspirou as tensións cada vez maiores e a violencia (Masacre de polacos en Volinia) contra polacos nas décadas de 1930 e 1940. '' dereita|miniatura|200x200px|Tumbas de soldados polacos caídos na batalla de Varsovia, cemiterio de Powązki, [[Varsovia.]] A guerra e as súas consecuencias deron orixe a outras controversias sobre temas como a situación dos prisioneiros de guerra, o tratamento da poboación civil e o comportamento dalgúns comandantes, como Stanisław Bułak-Bałachowicz ou Vadim Yákovlev. A vitoria militar polaca no outono de 1920 permitiu a Polonia apoderarse da rexión de Vilna, onde se formou un comité de goberno de Lituania Central dominado por polacos (Komisja Rządząca Litwy Środkowej). Celebrouse un plebiscito, e o Sejm de Vilna votou, o 20 de febreiro de 1922, a prol da incorporación en Polonia. Isto empeorou as relacións polaco-lituanas nas décadas seguintes.
A estratexia militar na guerra polaco-soviética influenciou a Charles de Gaulle, quen entón era un instrutor do exército polaco que loitara en varias das batallas. El e Władysław Sikorski foron os únicos oficiais militares que, baseándose na experiencia adquirida nesta guerra, puideron predicir correctamente como se loitaría na próxima. Aínda que fallaron no período de entreguerras en convencer os seus respectivos exércitos de que aprendesen esas leccións, na segunda guerra mundial levantáronse axiña para comandar as súas forzas armadas no exilio. A guerra polaco-soviética tamén influíu a doutrina militar polaca, que polos seguintes 20 anos poría énfase na mobilidade de unidades elite de cabalaría.
Até 1989, mentres os comunistas mantiveron o poder na República Popular de Polonia, a guerra polaco-soviética foi omitida ou minimizada nos libros de historia polacos e doutros países do bloque soviético, ou foi presentada como intervención estranxeira durante a Guerra Civil Rusa para encaixar coa ideoloxía comunista.
Avan Jogia
Avan Tudor Jogia, nado en Killarney, Vancouver o 9 de febreiro de 1992, é un actor británico-canadense de ascendencia india. É coñecido por interpretar a Ben Stark en Caprica, a Beck Oliver en Victorious e a Danny Desai en Twisted.
Carnotita
Carnotita é un mineral de vanadato de potasio e uranio hidratado, cuxa fórmula química é: K2( UO2 )2( VO4 )2·3H2O, podendo conter pequenas cantidades de calcio, bario, magnesio, ferro e sodio. O índice de auga pode variar.
Características
A carnotita é un mineral brillante, amarelo esverdeado, que aparece tipicamente en forma de costras e escamas en arenitas, tornándoas amarelas brillante. O índice elevado de uranio fai da carnotita un minerio de uranio importante e tamén radioactivo. É un mineral secundario de vanadio e uranio xeralmente encontrado en rochas sedimentares de climas áridos.
Pódese encontrar nos estados americanos de Wyoming, Colorado, Arizona, Utah, Novo México, e tamén na Pennsylvania. Relátanse tamén depósitos no Zaire, Marrocos, Australia e Casaquistán.
Foi nomeado en homenaxe a Adolphe Marie Carnot ( 1839 – 1920 ), enxeñeiro de minas e químico francés.
Existen diversas variedades do mineral:
Lester Bowles Pearson
Lester Bowles "Mike" Pearson, nado en Newtonbrook (Ontario) o 23 de abril de 1897 e finado en Otava o 27 de decembro de 1972, foi o décimo cuarto primeiro ministro do Canadá, tendo gobernado o país entre o 22 de abril de 1963 e o 20 de abril de 1968, ademais ganador do Premio Nobel da Paz en 1957.
Traxectoria
Pearson naceu en Newtoonbrook, que actualmente é parte da cidade de Toronto. Estudou na Universidade de Toronto, e, posteriomente, na Universidade de Oxford, Inglaterra. Loitou en ambas guerras mundiais. Recibiu o Premio Nobel da Paz en 1957, polos seus esforzos en resolver pacificamente a Crise de Suez, en 1956.
Elixido líder do Partido Liberal do Canadá en 1958 e primeiro ministro do Canadá nas eleccións nacionais de 1963, Pearson introduciu importantes reformas sociais como a saúde pública, o Canada Pension Plan (pensións) e o Canada Student Loans (préstamos a estudantes universitarios). Pearson tamén introduciu a nova bandeira do Canadá, a Maple Leaf Flag.
Retirouse da vida política en 1968, e morreu de cancro o 27 de decembro de 1972, en Otava. O aeroporto máis importante do país, o Internacional de Toronto, foi renomeado por Pierre Elliott Trudeau en 1984 como Aeroporto Internacional Lester B. Pearson. En 2004, Lester Bowles Pearson foi elixido como o 6º maior canadense, nunha enquisa popular na escolla do maior canadense existente.
Rie Yasumi
Rieko Yasumi (en xaponés 休 理英子), nada en Kobe o 1 de marzo de 1972, é unha poeta senryu xaponesa. Estudou na Universidade Otemae.
Lobos de Arga
Lobos de Arga é un filme español de comedia e terror protagonizada por Gorka Otxoa e dirixida por Juan Martínez Moreno, con localizacións en Galicia. Estreouse en galego na TVG o 14 de abril de 2014.
Sinopse
Un século despois, o último descendente dos Mariño, Tomás (Gorka Otxoa), un escritor mediocre, regresa á súa aldea para recibir unha homenaxe sen saber que a "honra" é ser sacrificado nun ritual no que debe alimentar á besta co seu propio sangue para acabar coa maldición.
Produción
É unha coprodución de Vaca Films e Telespan 2000, na que participou tamén a TVG. Rodouse durante nove semanas entre Galicia e Madrid e contou cun orzamento de 5 millóns de euros, dos que unha boa parte se destinou ós efectos especiais, maquillaxe e caracterizacións.
Guerras de independencia de Escocia
O período e tódolos conflitos no seu conxunto supuxeron para Escocia unha enorme crise de tipo nacional, sendo unha época decisiva para a posterior historia do país. Unha vez finalizadas ambas guerras, Escocia logrou manter a súa condición de nación libre e independente, o que fora o seu obxectivo durante todo o conflito.
Hai que destacar que estas guerras tamén teñen importancia por motivos alleos á política, relacionados coa historia da tecnoloxía militar, xa que foi durante as mesmas cando fixo a súa aparición o arco longo inglés, que foi un elemento clave do armamento medieval.
Os inicios da guerra: 1296-1306
miniatura|200px|[[William Wallace.]] Podemos dividir a Primeira Guerra de Independencia de Escocia (1296-1306) en catro fases sucesivas: a primeira fase inclúe unha invasión inglesa que, nun primeiro momento, ten éxito, en 1296; durante a segunda fase teñen lugar as campañas dirixidas por William Wallace, Andrew de Moray e outros Gardiáns de Escocia, entre 1297 e febreiro de 1304, cando se produce a submisión de Escocia negociada por John Comyn; a terceira fase inclúe o conxunto de novas campañas levadas a cabo por Robert Bruce entre a súa coroación en 1306 e a vitoria do Exército escocés en Bannockburn en 1314; e a última fase correspóndese coas iniciativas diplomáticas e as campañas militares que levan a cabo os escoceses no seu territorio, en Irlanda e no norte de Inglaterra dende 1314 ata o asinado do Tratado de Edimburgo-Northampton no ano 1328.
A guerra comeza co saqueo da cidade de Berwick levado a cabo polas tropas de Eduardo I de Inglaterra en marzo de 1296, seguido pola derrota sufrida polas tropas escocesas na Batalla de Dunbar e pola abdicación de John Balliol no mes de xullo seguinte. A invasión inglesa ocupara xa a maior parte do territorio escocés para o mes de agosto e, tralo traslado da Pedra de Scone dende a súa tradicional localización na Abadía de Scone, en Escocia, á de Westminster, en Inglaterra, Eduardo I convocou o Parlamento escocés en Berwick, momento no que os nobres escoceses lle renderon homenaxe como rei de Inglaterra. Porén, Escocia distaba moito de estar definitivamente conquistada polos ingleses.
As revoltas que se produciron en Escocia a principios do ano 1297, organizadas por William Wallace, Andrew de Moray e outros nobres escoceses, obrigaron a Eduardo I ó envío de novos continxentes de tropas, así como a iniciar negociacións cos escoceses. Aínda que Eduardo conseguiu obrigar ós nobres sublevados a capitular en Irvine, as constantes e reiteradas campañas de William Wallace e de Andrew de Moray conduciron á primeira vitoria escocesa, que se produciu en Stirling Bridge; como consecuencia desta vitoria seguiron diversas incursións escocesas no norte de Inglaterra e o nomeamento de William Wallace como Gardián de Escocia en marzo de 1298. Porén, Eduardo I planificou unha nova invasión, coa que pretendía esmagar a William Wallace e ós seus seguidores, logrando derrotar unha vez máis ós escoceses en Falkirk. Aínda que Eduardo I non conseguira someter a totalidade de Escocia antes do seu regreso a Inglaterra, a reputación militar de William Wallace quedara seriamente menoscabada, e Wallace tivo que resignarse a vivir como un proscrito, renunciando ó seu cargo de Gardián de Escocia.
miniatura|200px|Robert Bruce e Elizabeth de Burgh. William Wallace foi sucedido como Gardián de Escocia por Robert Bruce e John Comyn, ó igual que William Lamberton, bispo de Saint Andrews, nomeado en 1299 para manter o equilibrio entre ambos. Durante ese ano, as presións diplomáticas de Francia e do Papado persuadiron a Eduardo I de poñer en liberdade a John Baillol, colocándoo baixo a tutela do Papa; William Wallace foi enviado a Francia para solicitar a axuda do rei francés, Filipe IV, e poida que se desprazase mesmo ata Roma.
Unha serie de novas campañas de Eduardo I nos anos 1300 e 1301 concluíron nunha tregua entre escoceses e ingleses en 1302. Tras unha última campaña en 1303-1304, o Castelo de Stirling, a derradeira gran praza forte escocesa sen conquistar, caeu en mans dos ingleses e, en febreiro de 1304, as negociacións conduciron a que a maior parte dos nobres que aínda non o fixeran, prestasen homenaxe a Eduardo I, aínda que Robert Bruce e William Lamberton pactaron unha nova alianza co obxectivo de conseguir a coroa de Escocia para Bruce e seguir coa loita contra Inglaterra.
Trala captura e execución de William Wallace en 1305, Escocia parecía ter sido finalmente conquistada e a revolta esmagada.
Rei Robert Bruce: 1306–1328
O 10 de febreiro de 1306, durante un encontro entre os dous últimos pretendentes ó trono, Robert Bruce pelexou con John Comyn e matouno. Parece ser que Comyn rompera un acordo pactado entre ambos, e informara a Eduardo I das intencións de Bruce respecto da coroa de Escocia. O acordo roto contiña nas súas estipulacións que un dos dous pretendentes renunciaría ó Trono aínda que obtería a cambio terras e propiedades, á vez que apoiaba ó outro pretendente. John Comyn tiña pensado obter as dúas cousas, as terras e a Coroa, traizoando a Robert Bruce, que tivo noticia da traizón despois de que un mensaxeiro que transportaba escritos de John Comyn destinados a Eduardo I caese en mans de partidarios de Bruce.
Robert Bruce reuniu entón ós prelados escoceses e ós nobres que o seguían apoiando e coroouse como Rei dos escoceses na Abadía de Scone, dando comezo de forma inmediata a unha nova campaña militar para intentar liberar o seu novo reino das tropas inglesas que o ocupaban. Tras sufrir unha derrota militar, foi expulsado de Escocia e declarado como fóra da lei. Mentres se agochaba no fondo dunha cova e meditaba na posibilidade de abandonar a loita, Bruce, segundo afirma a lenda, parece ser que viu como unha minúscula araña intentaba tecer unha tea de araña nun oco demasiado grande para ela. Mentres o contemplaba, Robert Bruce pensou no estúpida que era a araña, ata que se decatou de que a araña malia a dificultade conseguira tecer a tela. Bruce considerou o que presenciara como unha lección de que el tamén debía perseverar nos seus intentos a pesar de que as circunstancias parecían non aconsellalo. En 1307 deixou por fin de manterse oculto e, logo de que se volvesen reunir os escoceses, desafiou en varias batallas ós ingleses. O número das súas tropas non deixou de medrar, especialmente trala morte do rei Eduardo I de Inglaterra, no mes de xullo de 1307. A Batalla de Bannockburn en 1314 supuxo unha vitoria especialmente importante para os escoceses.
En 1320, un grupo de nobres escoceses transmitiu ó papa a Declaración de Arbroath, para presentarlle a independencia de Escocia respecto de Inglaterra. Dúas declaracións semellantes foron enviados igualmente polo clero e por Roberto I de Escocia. En 1322 na Batalla de Old Byland, Roberto I Bruce derrota no Yorkshire ó rei Eduardo II de Inglaterra, forzándoo a aceptar a independencia de Escocia. En 1327, Eduardo II de Inglaterra foi asasinado, e Roberto I invadiu novamente o norte de Inglaterra, o que forzou ó novo rei inglés, Eduardo III, a firmar o Tratado de Edimburgo-Northampton o 1 de maio de 1328, no que se recoñecía de facto a independencia de Escocia e igualmente como rei da mesma a Robert Bruce, xa Robert I de Escocia. Para que a paz quedase aínda máis garantida, o fillo e herdeiro de Roberto I, David, casou coa irmá de Eduardo III.
Segunda Guerra de independencia: 1332-1357
miniatura|Eduardo III invade Escocia, dunha edición das Crónicas de Froissart.
Trala morte de Roberto I de Escocia, o novo rei David II de Escocia era aínda demasiado novo para reinar, e Thomas Randolph, I conde de Moray converteuse no novo Gardián de Escocia. Porén, Eduardo III, aínda que houbese asinado o Tratado de Edimburgo-Northampton, estaba determinado a vingar a humillación que entendía que os escoceses lle fixeran sufrir. Para lograr os seus fins, podía contar coa axuda de Eduardo Baillol, o fillo de John Baillol, que era un novo pretendente ó Trono de Escocia. Eduardo III contaba co apoio dun grupo de nobres escoceses, entre os que estaban o xa citado Eduardo Baillol ou Henry Beaumont, grupo de nobres que era coñecido como os «desherdados» (the Disinherited). Estes nobres xa colaboraran cos ingleses durante a Primeira Guerra de Independencia e, trala batalla de Bannockburn, Robert Bruce priváralles dos seus títulos e terras para entregarllas como premio ós seus aliados. Cando se restableceu a paz, non recibiron ningunha indemnización. Estes desherdados desexaban recuperar as súas posesións, e finalmente serán eles os que rompan a paz.
O conde de Moray faleceu o 20 de xullo de 1332. A nobreza escocesa reuniuse na cidade de Perth, onde elixiu a Donald Mormaer, conde de Mar como novo Gardián de Escocia. No entreacto, un pequeno grupo capitaneado por Eduardo Baillol fíxose ao mar, partindo dende o río Humber. O grupo, formado por nobres desherdados e por mercenarios, eran pouco máis duns centos de homes.
Eduardo III de Inglaterra seguía oficialmente en paz con David II de Escocia, e os seus tratos con Eduardo Baillol eran de natureza discreta. O monarca inglés estaba ó corrente do que sucedía, e o máis probable é que Eduardo Baillol lle houbese prestado homenaxe en segredo antes de partir a expedición que dirixía, pero o plan de Baillol estaba condenado ó fracaso. O rei inglés negou ó seu homónimo escocés, Eduardo de Baillol, o permiso para efectuar a invasión de Escocia a través do río Tweed, que marcaba a fronteira entre Inglaterra e Escocia; en caso de que os invasores houbesen atravesado a fronteira inglesa sería excesivamente visible que rompera o Tratado entre ambos países. Porén, Eduardo III aceptou facela vista gorda no caso de que se tratase dunha invasión marítima, aínda que deixou claro ós conspiradores que negaría todo coñecemento, desautorizaríalles e confiscaría tódalas súas propiedades en Inglaterra no caso de que o plan artellado por estes non tivese éxito.
Os desherdados desembarcaron en Kinghorn, en Fife, o 6 de agosto. Precedíanlles as novas sobre o seu avance e, mentres marchaban cara Perth, atopáronse no seu camiño pechándolles o paso, un grande exército formado principalmente por infantería, baixo o mando directo do novo Gardián de Escocia, Donald Mormaer. Durante a batalla que tivo lugar, a chamada batalla de Dupplin Moor, o pequeno exército de Eduardo Baillol, que estaba dirixido por Henry Beaumont, logrou derrotar ás tropas escocesas, a pesar da superioridade numérica das mesmas. Beaumont empregou na súa vitoria as mesmas tácticas que os ingleses aplicarían e difundirían posteriormente por medio da Guerra dos Cen Anos, con cabaleiros a pé no centro e grupos de arqueiros nas ás do exército. Atrapados baixo unha mortífera choiva de frechas lanzadas polos arqueiros, a gran maioría dos soldados escoceses non chegaron sequera a alcanzar a liña inimiga. Cando finalmente rematou o masacre, Donald Mormaer, Robert Bruce (un fillo ilexítimo de Roberto I de Escocia), numerosos nobres e aproximadamente 2.000 escoceses morreron na liorta. Como consecuencia do resultado de dita batalla, Eduardo Baillol procedeu a coroarse como rei dos escoceses, en primeiro lugar na cidade de Perth, e posteriormente, no mes de setembro, na Abadía de Scone.
Porén, o éxito de Eduardo de Baillol sorprendeu a Eduardo III de Inglaterra que, temeroso de que a exitosa acción de Baillol proseguise cunha invasión escocesa de Inglaterra, decidiu dirixirse á fronte do seu exército cara a fronteira escocesa, como medida de precaución.
Archibald Douglas atacou en decembro a Eduardo Baillol, que se atopaba daquela en Annan, aproveitando para sorprendelo na alborada do día. A maioría dos homes de Eduardo morreron, pero o propio Eduardo logrou fuxir a cabalo para refuxiarse en Carlisle.
En abril de 1333 os dous Eduardos, Eduardo III de Inglaterra e Eduardo Baillol, puxeron sitio á cidade de Berwick, cun poderoso exército inglés. Archibald Douglas intentou ceibalo sitio da cidade en xullo, pero o seu exército foi derrotado e el mesmo morreu na batalla de Halidon Hill. O rei David II, acompañado da raíña, preferiron refuxiarse, para maior seguridade, no castelo de Dumbarton, mentres que Berwick, trala rendición efectuada ante os ingleses, foi anexionada a Inglaterra. Nese intre, a maior parte do territorio escocés estaba baixo a ocupación militar inglesa, á vez que un total de oito condados das Terras Baixas Escocesas foran cedidos a Inglaterra por Eduardo de Baillol.
A comezos do ano 1334, o rei francés, Filipe VI de Francia propuxo a David II concederlle asilo en Francia, non só para el senón para a totalidade da súa Corte. Tras aceptala proposta, David II chegou a Francia en maio, instalando a súa Corte no exilio na localidade de Château-Gaillard, en Normandía. Filipe IV decidiu igualmente incluír a Escocia e ó seu rei, David II, nas negociacións de paz que por esas datas se trataban entre Francia e Inglaterra, negociacións que acabaron por desembocar non nunha paz senón na Guerra dos Cen Anos.
Tralo regreso a Inglaterra de Eduardo III, os derradeiros xefes da resistencia escocesa elixiron a Andrew Murray como novo Gardián de Escocia. Este negociou axiña unha tregua co rei Eduardo III cunha duración fixada ata 1336, durante a que diversos emisarios tanto do rei de Francia como do Papado tentaron que se alcanzase unha paz entre Escocia e Inglaterra. En xaneiro, os escoceses presentaron unha proposta para un Tratado de paz, polo que aceptaban recoñecer como rei a Eduardo Baillol, de idade avanzada e sen fillos, a cambio de que se aceptase como sucesor do mesmo a David II, á vez que este podería abandonar o seu exilio en Francia, pasando a vivir en Inglaterra. De tódolos xeitos, o propio David II rexeitou a proposta e a tregua. En maio, un exército inglés baixo mando de Henry de Grosmont, primeiro duque de Lancaster, invadiu Escocia, sendo seguido por un segundo exército inglés baixo mando directo do propio rei Eduardo III. Ambos exércitos devastaron unha ampla zona do noroeste de Escocia, saqueando Elgin e Aberdeen, á vez que un terceiro exército inglés procedía de igual maneira no suroeste e no val do río Clyde.
De calquera xeito, en tan só nove anos o reino que tanto lle custara organizar a Robert Bruce quedara practicamente destruído. Boa parte dos nobres morreran nos combates e a economía do reino, que tan só iniciara unha tímida recuperación dos desastres das guerras anteriores, quedara unha vez máis reducida practicamente a nada. Así pois, foi unha Escocia pobre e cunha enorme necesidade de paz e bo goberno o país que David II atoparía en xuño do ano 1341. Cando David II regresou a terras de Escocia, estaba determinado a mostrarse digno do seu ilustre proxenitor, o rei Robert Bruce. Decidiu ignorar as treguas concluídas con Inglaterra e devolver a axuda que recibira do rei Filipe VI de Francia, colaborando con este durante a Guerra dos Cen Anos. En 1341, levou a cabo unha incursión en territorio inglés, forzando dese xeito a Eduardo III a levar á zona un exército para reforzar as defensas da súa fronteira con Escocia. En 1346, tras outras varias incursións escocesas, Filipe IV solicitou unha invasión en toda regra de Inglaterra, coa finalidade de poder tomar a cidade de Calais, na beira continental do Canal da Mancha. David aceptou con entusiasmo a proposta, e organizou e mandou persoalmente un exército formado por 12.000 homes en dirección ó sur, coa intención de acometer a conquista da cidade inglesa de Durham. Topouse cun exército inglés duns 5.000 homes que avanzaba cara o norte dende Yorkshire, sendo derrotado por dito exército na batalla de Neville’s Cross. O exército escocés sufriu numerosas baixas, e o propio David II resultou por dúas veces ferido na faciana por unhas frechas, antes de caer prisioneiro dos ingleses. Tras un período de convalecencia, foi encerrado na Torre de Londres durante un total de once anos, mentres que durante dito período Escocia era rexida polo seu sobriño Robert Stewart (ou Roberto Estuardo). Eduardo Baillol regresou pouco despois a Escocia á fronte dunha pequena hoste, nun último intento de apoderarse novamente da Coroa escocesa, aínda que só puido lograr enseñorarse dunha parte de Galloway, vendo minguar as súas forzas ata 1355. Retirou as súas pretensións ó Trono escocés en xaneiro do ano 1356 para finalmente falecer sen descendencia en 1364.
En 1363, David II accedeu a acudir á capital inglesa, Londres, aceptando alí que no caso de que falecese sen fillos, a coroa pasase ó rei inglés Eduardo, ó seu cuñado ou á persoa dun dos seus fillos, aínda que para a súa coroación como rei de Escocia a Pedra de Scone regresaría a Escocia para a cerimonia. Porén, os escoceses rexeitaron este acordo, propoñendo continuar co pago do rescate acordado, que fora aumentado xa ata a cifra de 100 000 libras, ameazando tamén con depoñer ó rei David II. Negociouse o establecemento dunha tregua de vinte cinco anos de duración e, en 1369, o Tratado asinado en 1365 foi derogado, sendo substituído por un novo, con cláusulas máis favorecedoras para os escoceses en razón da situación de Inglaterra, que estaba inmersa na guerra contra Francia. As novas cláusulas contemplaban a aceptación de que a suma xa abonada de 44.000 marcos fose deducida da débeda inicial de 100 000, e que o complemento que faltaba se pagase en anualidades de 4 000 marcos ó longo dos seguintes catorce anos.
Cando Eduardo III de Inglaterra morreu no ano 1377, aínda faltaban por pagar 24.000 marcos, que xa non foron nunca pagados. Pola súa parte, David II perdera a súa popularidade, así como o respecto da nobreza escocesa, tras contraer matrimonio coa viúva dun pequeno señor tralo falecemento da súa esposa inglesa. David II de Escocia faleceu á súa vez en febreiro de 1371.
Camarote de luxo
Camarote de luxo (en Camarote de lujo) é un filme español de 1957 dirixido por Rafael Gil. O guión está baseado na novela "Luz de Luna" de Wenceslao Fernández Flórez que trata do clásico tránsito do mundo rural ó urbano e unha visión sobre a emigración cara a América.
Estreouse en galego o 21 de febreiro de 1986 a través da TVG.
Sinopse
Un mozo abandona a súa vila e vai á capital, A Coruña, para traballar cun familiar nunha empresa navieira de emigración. Axiña descobre que o xefe extorsiona ós emigrantes ós que vende pasaxes e mesmo trata de roubarlles os papeis a un deles. Pero el, que é un home honrado e sensible, non pode consentir tal inxustiza e devolve os papeis ó emigrante para que poida embarcar de xeito que acaba sendo despedido.
Achkhabad
miniatura|dereita|Achkhabad - Aşgabat. Achkhabad  (transliterado do ruso Ашхабад; en turcomán Aşgabat) é a capital de Turkmenistán e a principal cidade dese país, con 773 400 habitantes (xaneiro de 2004). Atópase situada nun oasis no deserto de Karakum, xunto aos montes Kopet Dag, preto da fronteira con Irán.
Poboación
A poboación é maioritariamente musulmá sunnita. Existen minorías cristiás de orixe rusa e armenia.
Historia
Ashkhabad é unha cidade relativamente nova, que se desenvolveu a partir dunha aldea do mesmo nome fundada en 1818. Atópase situada cerca da localización orixinal de Nisa, a antiga capital dos partos, e das ruínas da cidade de Konjikala na Ruta da Seda, que foi destruída polos mongois.
En 1917, tras establecerse o control soviético, a cidade foi renomeada como Poltoratsk, en honra dun revolucionario local. O nome Ashkhabad, na súa forma rusa "Ashjabad", foi restablecido en 1927. A partir deste momento, a cidade experimentou un rápido crecemento e industrialización, que se viron interrompidos por un grave terremoto o 6 de outubro de 1948. Estímase que o sismo alcanzou un grao 9 na escala de Richter, e deixou sen vida a máis de 110 000 persoas (2/3 da poboación total da cidade). Os medios oficiais soviéticos, con todo, anunciaron unha cifra de mortos moito máis baixa, de 14 000.
En 1991, coa proclamación da independencia de Turkmenistán, converteuse na capital nacional do novo estado.
Economía
A cidade é o principal centro económico e comercial do país. As principais industrias da cidade son os téxtiles de algodón e a metalurxia.
Lugares de interese
A maior parte da cidade antiga foi destruída polos terremotos, en particular polo de 1948. Por iso, Ashkhabad carece do típico casco antigo oriental que posúen outras cidades centroasiáticas.
Na cidade existen diversos museos de arte e de historia. É famoso o seu xardín botánico, así como varias mesquitas modernas.
.bn
.bn é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Brunei.
Tosa, cidade
Tosa (土佐市, とさし, Tosa-shi) é un concello da prefectura de Kōchi no Xapón. Está situado no centro-sur da rexión de Shikoku e no centro da prefectura. A súa superficie é de 91,59 km² e a poboación de 29.141 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 318 h/km².
O concello de cidade de Tosa limita cos concellos de Susaki, de Hidaka, de Ino e de Kōchi.
Historia
A cidade de Tosa foi fundada no ano 1959.
Mission: Impossible III
Mission: Impossible III (tamén coñecido como M:i:III, M:I-3 ou Mission: Impossible 3) é un filme estadounidense dirixido e coescrito por J.J. Abrams, que foi estreado no 2006. Está protagonizado por Tom Cruise, quen tamén é o produtor. Foi estreado o 26 de abril de 2006 no Festival de Cine de Tribeca, e nos Estados Unidos o 5 de maio de 2006. O filme foi un éxito de recadación, e recibiu críticas maioritariamente positivas. É a terceira entrega da serie cinematográfica Mission: Impossible, e foi precedida por Mission: Impossible II (2000) e seguida por Misión Imposible: Protocolo fantasma (2011).
.bm
.bm é o dominio de primeiro nivel xeográfico (ccTLD) de Internet para as Bermudas.
Orixinalmente foi delegado en marzo de 1993 ó Bermuda College e despois foi redelegado ó Registrar General of Bermuda, o xestor de facto do dominio .BM, en 2007.
Dominios de segundo nivel
Hai cinco dominios de segundo nivel xestionados por BermudaNIC agás o dominio .gov.bm :
Capoeira
A capoeira é unha expresión cultural afrobrasileira orixinada no Brasil, que engloba diversas facetas. A máis coñecida é a da arte marcial ou loita, aínda que o resto son igual de importantes: a vertente musical, de expresión corporal, a faceta oral e lingüística, e a faceta tradicional. A capoeira é unha forma de expresarse.
Orixe etimolóxica
Existen varias teorías en relación á orixe da palabra capoeira. Unha de elas ven establecida pola lingua guaraní, onde caápuêra (caá = campo, matogueira; puêra = que xa foi) dá lugar a capuíra, capoêra e capoeira. Segundo algúns estudosos, a palabra capoeira designaría un tipo especial de gaiolas, usadas no transporte de aves (capóns), que eran conducidas por escravos ós mercados. O termo estenderíase das gaiolas ós escravos. Segundo os defensores desta hipótese, mentres agardaban a chegada dos comerciantes, os escravos divertíanse na práctica da súa arte-loita, pasando tamén a denominarse igualmente baixo ese termo (capoeira). Tamén denominaba así ó lugar despexado dun bosque onde se practicaba este deporte.
Pietro Aretino
Pietro Aretino, nado en Arezzo o 20 de abril de 1492 e finado en Venecia o 21 de outubro de 1556, foi un escritor italiano.
Teorema do valor medio de Cauchy
En análise matemática, e máis concretamente en cálculo diferencial, o teorema do valor medio de Cauchy é unha xeneralización do teorema do valor medio (de Lagrange). Así, Augustin Louis Cauchy dixo: sexan f e g continuas en [a,b] e derivábeis en (a,b). Se f' e g' non se anulan simultaneamente, entón existe c \in (a,b) tal que:
Consecuencias
O teorema de Cauchy emprégase para a demostración doutros teoremas. Permítenos, entre outros, demostrar a regra de L'Hôpital:
Pietro Aretino
Traxectoria
Protexido por León X, Federico II Gonzaga de Mantua e Clemente VII, despois dunha tentativa de asasinato en 1525 marchou ao norte de Italia, asentándose en Venecia. Foi amigo de Tiziano, quen pintou o seu retrato cando menos tres veces
Aretino é lembrado sobre todo polas súas cartas, que circularon amplamente en manuscritos ata que el as publicou.
Teorema do valor medio de Cauchy
Consecuencias
usada en análise matemática para o cálculo de límites da forma de e.
Antanas Baranauskas
Antanas Baranauskas, nado o 17 de xaneiro de 1835 en Onikshty (gobernación de Vilna, Imperio Ruso) e finado o 26 de novembro de 1902, foi un eclesiástico católico latino lituano, poeta e matemático, bispo de Augustów dende 1897 até o seu pasamento.
Provincia de Sevilla
Ten unha poboación de 1.811.177 habitantes (2005), repartidos en 105 concellos. Ocupa unha área de 14.001 km².
Xeografía física
Situada na depresión Bética, que ten como eixo o río Guadalquivir, o cal atravesa o territorio de Norte a Suroeste, formando, xa preto da súa desembocadura, unha ampla chaira, flanqueada por socalcos. O Norte da provincia está delimitado por unha serie de serras pertencentes a Serra Morena. Ademais do Guadalquivir, algúns dos seus afluentes máis importantes son o Genil, o Guadaira e o Viar.
O clima é mediterráneo con influencia oceánica, con temperaturas cálidas, de invernos moi suaves e veráns moi calorosos, no que as temperaturas máximas superan a miúdo os 40 °C.
Cornillé
Cornillé (en Kornilieg) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Juan Varela Bouza
Juan Varela Bouza, nado en Bañobre (Miño), foi un político galego.
Traxectoria
Irmán de Amelia e José Varela Bouza.. Foi acusado de executar o incendio da igrexa de Santa María de Castro o 10 de abril de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 abríuselle causa por deserción na que se certificaba que desapareceu do seu domicilio nos primeiros días de xullo. O 11 de agosto de 1937 conseguiu fuxir na lancha pesqueira "La Golondrina" xunto con Ricardo Pérez Medín e outros nove compañeiros e logrou chegar a Francia. as autoridades devolvéronos pola fronteira de Cataluña e chegaron a Barcelona o 17 de setembro. Incorporouse ao exército leal. Coa derrota da República foi detido. Estivo varios anos en prisión. Morreu a principios dos anos sesenta no máis absoluto abandono.
Semirrecta
Unha semirrecta é cada unha das dúas partes nas que fica dividida unha recta por calquera dos seus puntos. Pódese definir como unha recta con punto de orixe, considerando unha continuación de puntos que parten dunha orixe e se estenden cara ao infinito, mentres que a recta existe no infinito como liña de puntos en sentidos contrarios.
Considerando a bixección entre unha recta e os números reais, temos unha recta numérica, onde os reais positivos corresponden a unha semirrecta e os reais negativos corresponden a outra semirrecta e o cero corresponde ao punto común entre as dúas semirrectas, tamén chamado orixe.
Barbacoa
O termo barbacoa pódese referir a:
Toponimia
Barbacoas:
.bs
.bs é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Bahamas.
Dominios de segundo nivel
Hai seis Dominios de segundo nivel:
Sabarei de Abaixo, Sabarei, O Corgo
Sabarei de Abaixo é un lugar da parroquia de Sabarei, no concello lugués do Corgo na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 16 habitantes (11 homes e 5 mulleres).
Lucha Reyes
Lucila Justina Sarcines Reyes de Henry, coñecida como Lucha Reyes, nada en Lima o 19 de xullo de 1936 e finada o 31 de outubro de 1973, foi unha cantante peruana tamén coñecida polo pseudónimo La Morena de Oro del Perú. Acadou unha enorme popularidade tanto dentro do seu país coma no conxunto de países hispanos.
Segmento
Un segmento, na xeometría, é un fragmento de recta que está comprendido entre dous puntos.
Así, dados dous puntos A e B, chámase segmento AB á intersección da semirrecta de orixe A que contén ao punto B, e a semirrecta de orixe B que contén o punto A. Os puntos A e B denomínanse extremos do segmento, e os puntos da recta á que pertence o segmento (recta sostén), serán interiores ou exteriores ao segmento segundo pertenzan ou non a este, e dicir, sexan coñecibles ou non. Ficheiro:Segment definition.svg
Alianza Anticomunista Argentina
A Alianza Anticomunista Argentina (AAA), coñecida popularmente como Triple A, foi un grupo paramilitar de ultradereita, creado (coa aprobación dos Estados Unidos) para silenciar á oposición de esquerdas na República Arxentina, onde levou a cabo numerosos asasinatos contra guerrilleiros e políticos de esquerda durante a década de 1970 na Arxentina. Aínda que o seu liderado era encuberto nese momento (apoiado polos Estados Unidos), hoxe sábese que estivo baixo a dirección de José López Rega, secretario persoal e ministro de Juan Domingo Perón, quen a empregou para combater os sectores de esquerda do propio movemento peronista.
López Rega e o entón comisario xeral da Policía Federal Arxentina, Alberto Villar, organizaron a Triple A durante o goberno interino de Raúl Lastiri, en 1973. López Rega estaba á fronte do Ministerio de Benestar Social, cuxos fondos presuntamente desviou para financiar a organización e o armamento do grupo paramilitar; seguiría nese cargo durante o goberno de Perón e, á morte do mesmo, no da súa muller, Isabel Martínez, sobre a cal exercía unha extraordinaria influencia baseada nunha compartida devoción espiritista.
O primeiro atentado rexistrado da Triplo A tivo lugar o 21 de novembro de 1973, cando a organización —como represalia polo asasinato do sindicalista conservador José Ignacio Rucci a mans dos Montoneros un mes antes— colocou unha bomba no automóbil do senador radical Hipólito Solari Yrigoyen. O artefacto explotou e mutilou ao senador, pero non logrou matalo; dous anos máis tarde repetirían infrutuosamente o intento.
López Rega era membro da loxa masónica Propaganda Due, dirixida por Licio Gelli, a cal traballou na Operación Gladio. O modus operandi da masacre de Ezeiza foi similar ao dos sucesos de Montejurra ou á masacre da praza Taksim en Istambul.
O xeneral Jorge Rafael Videla, que derrocaría a Martínez de Perón pouco despois da caída en desgraza e exilio de López Rega, era un simpatizante da organización. O 19 de xullo de 1975, os Granaderos descubriron, ao desmontar a sede do renunciante López Rega no Ministerio, un arsenal de armas de guerra, incluíndo metralladoras e fusís de francotirador. O escándalo consecuente implicouno, así como a Isabel, en acusacións de corrupción por malversar fondos do goberno.
Para o inicio do Proceso de Reorganización Nacional, a máis sanguenta ditadura que sufriu Arxentina, a Triple A xa fora desmantelada, e as accións terroristas foron levadas a cabo en diante polo propio goberno.
Camiño da gloria (filme de 1936)
Camiño da gloria (en The Road to Glory) é un filme estadounidense de 1936 dirixido por Howard Hawks. É un drama sobre a primeira guerra mundial en Francia, e está protagonizado por Fredric March, Warner Baxter, Lionel Barrymore e June Lang, e foi producido por 20th Century Fox.
Sabarei de Arriba, Sabarei, O Corgo
Sabarei de Arriba é un lugar da parroquia de Sabarei, no concello lugués do Corgo na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 28 habitantes (17 homes e 11 mulleres).
Afanasii Makurov
Afanasii Makurov (en Афанасий Макуров), nado como Aggei Feodorovich Makurov (en Аггей Феодорович Макуров) arredor de 1825 na aldea de Chudei (hoxe Ucraína) e finado o en Vyzhnytsia (Ucraína), foi un bispo da Igrexa ortodoxa do vello rito lipovana co título de "Arcebispo de Belaia Krynytsa e Metropolita de todos os cristiáns ordoxos do vello rito".
Biografía
Naceu arredor de 1825 na aldea de Chudei (entón parte de Austria-Hungría) nunha familia de vellos crentes. Até 1871 foi sacerdote na parroquia vello crente de Piscu (preto de Brăila, no Principado de Romanía). Logo de enviuvar, o 3 de xuño de 1871 foi elixido bispo de Brăila, recibindo a ordenación do metropolita Kiril Timofeev. Á morte deste, foi elixido metropolita de Belaia Krynytsa o 9 de maio de 1874.
Finou o, e está enterrado no cemiterio de Bila Krynytsia.
Elías Palao Martialay
Elías Mario Palao Martialay, finado en Madrid o 9 de xuño de 1984, foi un médico e político español.
Traxectoria
Fillo de Manuel Palao Neira, coronel da Garda civil. Foi médico en Ourense. Falanxista, foi tenente médico na Guerra civil. Foi nomeado xefe do Servicio Nacional de Incorporación de Asociaciones en 1940. En xuño de 1951 foi nomeado gobernador civil de Pontevedra. Cesou como gobernador a principios de febreiro de 1956. Foi Comisario Xeral de Abastecementos. En 1969 foi nomeado médico do Rexistro Civil do Xulgado Municipal número 4 de Madrid.
Vida persoal
Casou en Ourense con Amalia Taboada Galán, filla de Carlos Taboada Tundidor, en 1939.
Pete Postlethwaite
Peter William Postlethwaite, coñecido coma Pete Postlethwaite, nado en Warrington (Cheshire), o 7 de febreiro de 1946 e finado en Shrewsbury (Shropshire) o 2 de xaneiro de 2011, foi un actor inglés. En 2004 foille concedida a Orde do Imperio Británico.
Gus Van Sant
Gus Green Van Sant, Jr., nado en Louisville (Kentucky) o 24 de xullo de 1952 é un director de cine, guionista, pintor, fotógrafo, músico e autor estadounidense. Foi nomeado dúas veces ó Óscar ó mellor director, a primeira por Good Will Hunting (1997) e a segunda por Milk (2008), os cales foron nomeados tamén ó Óscar ó mellor filme. Gañou unha Palma de Ouro no Festival Internacional de Cine de Cannes polo filme Elephant (2003).
Lista de illas de Grecia
Esta é unha lista dalgunhas das 6.000 illas e illotes de Grecia, das que 227 están habitadas. Apenas 78 illas teñen máis de 100 habitantes.