cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xoán IV de Portugal
Ascenso ao trono
En Portugal a invasión española comezou en 1641, sendo reducida en Montijo en 1650. En xaneiro daquel mesmo ano os holandeses tomaron Malaca e en 1648, no sultanato de Oman, tomaron Muscat. En 1654 o Brasil tornou a mans portuguesas, unha aspiración holandesa que non se viu cumprida, mais Portugal viu caer en mans holandesas a illa de Sri Lanka en 1656.
Nupcias e descendentes
O futuro Xoán IV casou en 1633 en Elvas con Luísa de Guzmán (en portugués dita Luísa de Gusmão), filla de Juan Manuel Pérez de Guzmán, duque de Medina-Sidonia. Desta unión naceran:
Tivo unha filla natural:
Illas Russell
thumb|250px|Illas Russell As Illas Russell son dúas pequenas illas (Pavuvu e Mbanika), así como varios illotes, de orixe volcánico, na Provincia central das Illas Salomón. Atópanse aproximadamente a 48 km. ao noroeste de Guadalcanal. As illas están parcialmente cubertas de plantacións de coco, e teñen unha fábrica de aceite de copra en Yandina. Yandina tamén conta con servizos básicos, como unha tenda, oficina de correos, e o aeroporto. O pobo Lavukal vive nestas illas. A súa lingua é o Lavukaleve. Tamén hai un asentamento de polinesios, reasentados en Tikopia, que viven en Nukufero no lado oeste da illa máis grande, Pavuvu. En Yandina, xente de todas partes das Illas Salomón chegaron a traballar na plantación. Ademais da súa lingua materna, falan Pijin das Illas Salomó, a Lingua franca das Illas Salomón.
En 1943, como parte das operacións militares durante a segunda guerra mundial, as illas foron ocupadas polas tropas estadounidenses. Aínda existen restos da presenza dos Estados Unidos, tales como lousas de formigón e grandes cubertos metálicos.
A comisaría de policía de Yandina foi o escenario dunha manifestación das tensións étnicas recentes, onde un grupo de homes asaltaron o arsenal e roubaron algunhas armas e municións. O grupo involucrado era coñecido como o Exército Revolucionario de Guadalcanal, e máis tarde como o Movemento pola Liberdade Isatabu.
Borraxas, Feás, Boborás
Borraxas é un lugar da parroquia de Feás no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña un habitante (unha muller), dous menos ca en 2010, cando tiña un home e dúas mulleres.
Mao's Last Dancer
Mao's Last Dancer é un filme australiano dirixido por Bruce Beresford que foi estreado en 2009. Está baseado na autobiografía do bailarín profesional Li Cunxin. Li Cunxin ñe intepretado polo Bailarín Principal da Compañía de Ballet de Birmingham, Chi Cao (曹驰, Cáo Chí), o bailarín australiano Chengwu Guo (en 郭承武; Guō Chéngwǔ) e Huang Wen Bin. O filme tamén está protagonizado por Bruce Greenwood, Kyle MacLachlan, Joan Chen, Wang Shuangbao e Amanda Schull.
Speak Squeak Creak
Speak Squeak Creak é o álbum de estrea da banda xaponesa de noise rock Melt-Banana, publicado en setembro de 1994 a través do selo NUX Organization. O disco sería relanzado en abril de 2001 por A-Zap, editándose por vez primeira en CD. Speak Squeak Creak gravouno Steve Albini nun soto de Chicago entre xuño e xullo de 1994, baixo a produción de KK Null.
Painful
Painful é o sexto álbum da banda estadounidense de indie rock Yo La Tengo, publicado o 5 de outubro de 1993 a través do selo Matador Records. Trátase do primeiro disco do grupo editado por esta discográfica.
Speak Squeak Creak
A derradeira canción do álbum se título son os outros 24 temas soando á mesma vez.
Duke Kahanamoku
miniatura|Sinatura. Duke Paoa Kahinu Mokoe Hulikohola Kahanamoku, nado o 24 de agosto de 1890 e finado o 22 de xaneiro de 1968, foi un nadador hawaiano que é coñecido por popularizar o deporte do surf. Foi medallista olímpico en cinco ocasións na disciplina de natación. Tamén foi actor, avogado, xogador de volei praia e home de negocios.
Natación
Participou, con 21 anos nos Xogos Olímpicos de 1912 de Estocolmo e alí gañou a medalla de ouro na proba dos 100 metros libres e mais a de prata na de 4x200 metros libros. Nos Xogos Olímpicos de 1920 de Antuerpen volveu gañar na proba dos 100 metros libres e ademais tamén en 4x200 metres libres, establecendo unha nova marca mundial. Nos Xogos Olímpicos de 1924 de París, a súa última participación olímpica, gañou a medalla de prata nos 100 metros libres.
Surf
Ao retirarse da competición activa viaxou por todo o mundo para promocionar o surf, en especial no territorio continental dos Estados Unidos, e mais tamén en Australia, realizando diversas exhibicións deste deporte tradicional de Hawaii.
Festival de Cinema de Nova York
O Festival de Cinema de Nova York (en New York Film Festival) é un festival de cinema que se celebra cada outono na cidade de Nova York, sendo presentado por Film Society of Lincoln Center (FSLC). Fundado no ano 1963 por Richard Roud e Amos Vogel co apoio do presidente de Lincoln Center, William Schuman, é un dos festivais máis duradeiros e máis prestixiosos dos Estados Unidos.
O seu director máis duradeiro, Richard Peña, foi o director do programa dende 1988 até 2021, e tamén presidiu o Comité de Selección, o cal inclúe a críticos como Dennis Lim, Melissa Anderson e Scott Foundas de L.A. Weekly e a J. Hoberman de The Village Voice.
Antonio Fraga Sánchez
Antonio Ángel Fraga Sánchez, nado en Teixeiro (Curtis) o 16 de maio de 1967, é un empresario e político galego.
Traxectoria
Comezou estudos de Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, mais deixouno en terceiro curso. Logo fixo un máster en xestión medioambiental e desenvolvemento sostible na Universidade de Valencia. Foi candidato do PSdeG-PSOE á alcaldía de Curtis en 1999, sendo elixido alcalde grazas a un pacto de goberno coa Plataforma Popular de Curtis. Dito acordo non estivo exento de polémica, xa que a maior parte dos integrantes da lista socialista eran de Teixeiro e os da Plataforma eran da localidade de Curtis, entre as que sempre houbo unha histórica rivalidade que nos anos 80 e 90 cristalizou nun intento de segregación. A número 2 socialista, Francisca Fernández declinou participar no acordo de goberno, e houbo un notable descontento entre diversos veciños de Teixeiro, que incluso chegaron a ameazar á nai de Fraga Sánchez. En virtude de dito acordo de goberno, Fraga cederíalle a alcaldía na metade do mandato ao candidato da Plataforma, Javier Caínzos Vázquez, o cal creaba máis descontento entre os teixeiráns máis belixerantes con Curtis. En xullo de 2001 Caínzos asumiu a alcaldía.
De cara ás municipais de 2003, os independentes da Plataforma integráronse no PPdeG. Pola súa parte, Fraga Sánchez, que pasara a ser primeiro tenente de alcalde, renunciou nun principio a seguir na actividade política; con todo, terminou integrándose como número 2 da candidatura popular ao concello, a cal logrou maioría absoluta. Desta forma Caínzos e Fraga mantivéronse como alcalde e primeiro tenente de alcalde, respectivamente, ata a actualidade, logo de revalidala maioría absoluta nas sucesivas convocatorias electorais. O 14 de xuño de 2011 tomou posesión como deputado no Parlamento de Galicia. Mantívose como deputado ata as autonómicas 2012.
Está titulado pola UNED como director e xefe de seguridade privada, e tamén ten a habilitación de piloto de RPAS.
Roade
O topónimo galego Roade pode refererirse a:
Owl City
Owl City é un proxecto musical de synthpop do músico estadounidense Adam Young. Iniciouse na carreira musical no 2007, en Owatonna, a súa cidade natal en Minnesota.
As influencias de Young son a música disco e a música electrónica europea. Despois de dous álbums independentes, Owl City gañou proxección no ano 2009, co primeiro álbum lanzado a través dunha discográfica, Ocean Eyes, que levou o artista á primeira posición na canle de radio estadounidense Billboard Hot 100 co seu sinxelo "Fireflies". "Fireflies" chegou ao máis alto das cadeas musicais dos Estados Unidos e do Canadá, alén de ter sido a canción máis baixada no iTunes nos Estados Unidos, e o álbum Ocean Eyes chegar aotop dez das emisoras estadounidenses. En decembro de 2009, recibiu o disco de ouro nos Estados Unidos. Ademais diso, a súa música “The Technicolor Phase” forma parte da banda sonora de Alicia no país das marabillas (filme), dirixido por Tim Burton.
Cumbraos, Monterroso
San Martiño de Cumbraos é unha parroquia do concello de Monterroso na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 41 habitantes, deles 22 eran homes e 19 eran mulleres, o que supón un aumento de 8 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Toponimia
O topónimo Cumbraos ten orixe no asentamento poboacional nos séculos IX e X de grupos de xente chegados desde Coímbra.
Patrimonio
A igrexa de San Martiño de Cumbraos foi construída orixinalmente en estilo románico. Destacan o seu arco triunfal, a portada de medio punto e varios canzorros con decoracións variadas.
A igrexa forma un conxunto arquitectónico coa casa-torre de Cumbraos construída entre os séculos XV e XVI por mandato de Álvaro Gaioso e Osorio. É unha torre de planta rectangular con dous corpos e soto e cuberta a catro augas.
Música concreta
miniatura|Schaeffer presentando o acúsmonium. A música concreta é un xénero musical cuxos fundamentos teóricos e estéticos foron orixinados por Pierre Schaeffer nos estudos da radiodifusión francesa en 1929. A música concreta está ligada á aparición de dispositivos que permitiron a descontextualización dun son fixándoo nun soporte (nun principio analóxico, como a cinta, posteriormente dixital, como o CD) co fin de tratar este son de maneira separada e manipulalo cortándoo, pegándoo, superpoñéndoo e finalmente combinando os sons resultantes destas operacións de alteración nunha estrutura complexa e definitiva como unha partitura auditiva. En virtude deste proceso fálase tamén de "música de sons fixados”, xa que o resultado da música concreta é a súa fixación nun soporte como a cinta de casete, o CD ou un ficheiro informático. Esta revolución de sons fixo cambiar significativamente toda a estrutura convencional da música, xa que a forma musical dada ao son dunha porta abríndose pasou a ter a mesma importancia que a dunha melodía tocada ao violín.
Pierre Schaeffer
O compositor e teórico francés Pierre Schaeffer está recoñecido como o orixinador da chamada música concreta grazas a cinco traballos para fonógrafo (coñecidos colectivamente como Cinco Estudos sobre Ruídos incluíndo Estudo en Morado e Estudo sobre os Railes). Os traballos foron presentados nun concerto ofrecido o 5 de outubro de 1948 en París. O desenvolvemento da música concreta foi facilitado pola aparición de nova tecnoloxía musical na Europa posterior ás grandes guerras. O acceso a micrófonos, fonógrafos e posteriormente a gravadores de cinta magnética (creada en 1939 e adquirida polo Grupo de Investigación sobre Música Concreta de Schaeffer en 1952), facilitado por unha asociación coa entidade encargada da radiodifusión nacional en Francia, a Radiodiffusion-Télévision Française, permitiu a Schaeffer e aos seus colegas ter a oportunidade de experimentar con tecnoloxía de gravación e de manipular cintas.
Schaeffer desenvolveu unha práctica estética que estaba centrada en torno ao uso do son como recurso primario para a composición e salientaba a importancia do xogo na creación de música. O uso de Schaeffer do xogo (en francés: jeu, do verbo francés jouer), porta un dobre sentido no seu idioma orixinal: "gozar un mesmo interactuando coa súa contorna", así como o acto de "tocar un instrumento musical". Esta noción é básica para a estética da música concreta.
Grupo de Investigación de Música Concreta
No RTF o GRMC primeiro estudou a música electroacústica. Pronto atraeu un grande interese, e entre os que se achegaron atopábanse diferentes compositores significativos como Olivier Messiaen, Pierre Boulez, Jean Barraqué, Karlheinz Stockhausen, Edgard Varese, Iannis Xenakis, Michel Philippot e Arthur Honegger. A produción compositiva entre 1951 e 1953 comprendeu Étude I (1951) e Étude II (1951) por Boulez, Timbres-durées (1952) por Messiaen, Étude (1952) por Stockhausen, Le microphone ben tempéré (1952) e A voile d’Orphée (1953) por Henry, Étude I (1953) por Philippot, Étude (1953) por Barraqué, as pezas mesturadas Toute la lyre (1951) e Orphée 53 (1953) por Schaeffer/Henry, e a música para a película Masquerage (1952) por Schaeffer e Astrologie (1953) por Henry. En 1954 Varèse e Honegger visitaron o estudo para traballar nas partes en cinta de Déserts e A rivière endormie.
Entre 1952 e 1956 o compromiso de Schaeffer con RTF levouno a nomear a Philippe Arthuys responsable do GRMC, con Pierre Henry operando como Director de Obras.
Grupo de Investigacións Musicais
Seguindo a aparición de diferenzas na senda de GRMC, Pierre Henry, Philippe Arthuys e outros colegas separáronse do grupo en abril de 1958. Schaeffer creou un novo colectivo chamado Grupo de Investigacións Musicais (en francés: Groupe de Recherches Musicais) (GRM) e recrutou novos membros como Luc Ferrari, François-Bernard Mâche, Iannis Xenakis, Bernard Parmegiani e Mireille Chamass-Kyrou. Posteriormente chegaron Ivo Malec, Philippe Carson, Romuald Vandelle, Edgardo Canton e Francois Bayle.
Tratado de obxectos musicais
O grupo continuou refinando as ideas de Schaeffer e fortalecendo o concepto de música acusmática. Schaeffer tomara prestado o termo acusmático de Pitágoras e definíao como: "acusmático, adxectivo: que se refire a un son que un escoita sen observar as causas tralo mesmo". En 1966 Schaeffer publicou o libro Tratado de obxectos musicais (en francés: Traité des objets musicaux) que representou a culminación de preto de 20 anos de investigación no campo da música concreta. Xunto a esta publicación un conxunto de gravacións de son foron producidas, tituladas Le solfège de l'objet sonore (O solfexo do obxecto sonoro), para ofrecer exemplos dos conceptos sobre os que versaba o tratado.
Ferramentas iniciais de Música Concreta
En 1948 un estudo de radio típico estaba formado por unha serie de reprodutores de discos de goma laca, un gravador tamén de goma laca, unha mesa de mesturas, con potenciómetros rotatorios, reverberación mecánica, filtros de son e micrófonos. Esta tecnoloxía permitía levar a cabo un número limitado de operacións.
O termo acusmática
O termo "acusmática" foi proposto por primeira vez nos anos 1950 por Jerome Peignot, escritor francés que frecuentaba o "grupo de música concreta". Posteriormente foi adaptado e combinado por François Bayle en 1972 dando lugar á música acusmática. "Akousma" en grego significa "percepción auditiva". Pitágoras ensinaba de maneira acusmática, oralmente, poñendo aos seus discípulos detrás dunha tea para que non visen nin se distraesen cos xestos do profesor. Pitágoras rexeitaba así toda información visual. Isto implicaba unha atención perfecta dos seus alumnos quen tiñan como única fonte de aprendizaxe as palabras do seu mestre.
Falar de música acusmática é supor que o auditor non ve a fonte do son que está a escoitar, da mesma maneira que os alumnos non vían falar a Pitágoras pero escoitábano. O compositor combina e modifica unha serie de obxectos sonoros fixados previamente nunha cinta, cortándoos, pegándoos e efectuando tratamentos nos sons co fin de que non sexa recoñecible. Por exemplo, un son de campá que sexa cortado nas súas primeiras décimas de segundo non se recoñecerá como son de campá senón como un son descoñecido: un son "extraordinario".
O acúsmonium
O acúsmonium orixinal non permite illar os obxectos sonoros individualmente, o cal limita moito o traballo artístico do espacializador. Por iso foron creadas novas xeracións de acúsmonium para permitir unha espacialización máis efectiva (espacialismo musical).
Música mixta
A música mixta é a denominación que recibe unha obra que mestura música acústica (instrumentos tocados en vivo) e música electroacústica (creada con medios analóxicos ou dixitais), e é difundida por medios electroacústicos. A música instrumental pode ser ou non procesada en tempo real (espacialización, gravación, transformada, repetición). O froito destes procedementos é difundido por medio de altofalantes.
Fuck the Golden Youth
Fuck the Golden Youth é o álbum de estrea da banda neozelandesa de power pop The Mint Chicks, publicado en 2005 a través do selo Flying Nun. O disco foi producido polo cantante e polo guitarrista do grupo e gravado pola propia banda nunha casa nunha praia en Northland, Nova Zelandia á que só podía accederse coa marea baixa.
Fiji Airways
Air Pacific Limited, comercializada como Fiji Airways (e anteriormente como Air Pacific), é a aeroliña nacional de Fidxi. Está baseada en Nadi ], e opera servizos internacionais e domésticos a 17 cidades de 10 países ao redor do océano Pacífico. Fiji Airways transporta anualmente a case dous terzos dos visitantes do país.
O primeiro voo comercial realizado como Fiji Airways foi no ano 1951, aínda que a orixe da aeroliña remóntase a Katafaga Estates Ltd., formada en 1947. Despois de ser mercada por Qantas en 1958, Katafaga Estates foi reestruturada como aeroliña rexional e rebautizada como Air Pacific. En maio de 2012 o CEO David Pflieger anunciou na parte final da súa exitosa recuperación, a aeroliña recuperaría o seu antigo nome e reforzaría o seu papel como aeroliña nacional de Fidxi. O goberno do país posúe o 52% da compañía e Qantas o 46%, estando o resto en mans dos gobernos de distintas illas nación do Pacífico.
A aeroliña vai substituír cinco dos seus Boeing 737 máis vellos polos novos 737 MAX 8 que serán entregados durante a partir do 2018. Dous dos novos aparellos agárdase que cheguen ese ano, e os seguintes durante 2019. Os avións realizarán servizos rexionais cara Australia, Nova Zelandia, Hawai, Kiribati, Samoa, as Illas Salomón, Tonga e Vanuatu.
Frota
miniatura|[[Airbus A330-200 de Fiji Airways]] miniatura|[[Boeing 737-800 de Fiji Airways en 2013]] En novembro de 2017 frota de Fiji Airways estaba formada polos seguintes avións:
EfB Ishockey
O EfB Ishockey é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Esbjerg, no oeste de Xutlandia (Dinamarca). Xoga os seus partidos no Granly Hockey Arena, que ten unha capacidade para 4195 espectadores. Actualmente compite na Superisligaen, a máxima categoría do hóckey sobre xeo de Dinamarca, competición que gañou en cinco ocasións.
Historia
O club foi fundado o 4 de novembro de 1964 co nome de Esbjerg IK Oilers. Tan só cinco anos despois da súa fundación o club conseguiu o seu primeiro gran logro ao gañar o título de Liga en 1969, mais tardaría case vinte anos en conseguir o seu segundo título en 1988. Dende o 2004, ano no que o equipo consegue o seu último título ata a data, o club compite baixo o nome de E.I.K. (Esbjerg Ishockey Klub), mais debido aos problemas económicos do club, a súa licenza profesional foi transferida ao Esbjerg fB, un equipo dinamarqués de fútbol que compite na Superligaen, a máxima categoría do fútbol en Dinamarca. No 2005 foi renomeado como Esbjerg fB Ishockey.
Martin Mystery
Martin Mystery é unha serie de animación creada por Alfredo Castelli e Stephane Berry no ano 2003. Está producida pola compañía francesa Marathon. A serie está baseada no cómic italiano "Martin Mystère".
En Galicia comezou a emitirse o 31 de outubro de 2005, no espazo infantil Xabarín Club.
Sinopse
Esta serie relata as aloucadas aventuras de dous medio irmáns (Martin e Diana) que estudan na Academia Torrington e que pertencen a unha organización secreta que protexe a Terra de fenómenos extraterrestres e paranormais. Nesta organización non toda a xente é humana, están por exemplo Billy, un extraterrestre pequeno e de cor verde (o mellor amigo de Martin) e Jaba, un cavernícola de 200.000 anos de antigüidade, que traballa na cafetería da Academia de Martin e Diana.
Dobraxe ó galego
!width="250"|Personaxe !width="250"|Dobraxe ó galego !width="250"|Voz orixinal
Illas Ábaco
As illas Ábaco están situadas no norte das Bahamas, a 180 quilómetros da costa da Florida. Comprenden as illas principais de Gran Ábaco (1.146 km²) e Pequena Ábaco, así como gran número de pequenas illas ou caios, 15 en total. As máis setentrionais son Caio Walker, e a súa illa irmá Caio Grande. Ao sur, as próximas illas habitadas son caio español e Caio Green Turtle, co seu asentamento de New Plymouth, Caio Great Guana, o privado Caio Scotland, Man-O-War Cay, e Caio Elbow, co seu asentamento de Hope Town. O máis meridionais son os caios Tilloo e Lubbers. Outros dos caios notables da costa occidental de Ábaco son Caio Gorda, actualmente unha illa de Disney e os barcos de cruceiros paran no renomeado Caio Castaway. Nas proximidades atópase tamén a Illa de Moore. Na illa de Gran Ábaco está Marsh Harbour, o centro comercial das Ábaco e a terceira cidade máis grande de Bahamas, ademais da área turística de Caio Treasure. Ambos teñen aeroportos. Algúns asentamentos de importancia continental son Coopers Town e Fox Town no norte e Cherokee e Sandy Point no sur. Administrativamente, as illas Ábaco constitúen sete dos 31 Gobernos Locais Distritos das Bahamas: Caio Grandey, Ábaco Norte, Caio Tartaruga Verde, Ábaco Central, Ábaco Sur, Illa de Moore, e Hope Town.
Xeografía
miniatura|dereita|Illas Ábaco. As illas Ábaco son de pedra calcaria con algunha elevación e están protexidas no lado do océano pola terceira barreira de arrecife máis grande do mundo. Os caios son principalmente verdes con mangleiros e praias de area branca. A maioría das illas están deshabitadas. As illas Ábaco e os seus caios denomináronse Illas de Fora, Illas Familiares e Illas Amigas.
Historia
As illas Ábaco foron habitadas por primeira vez polo Pobo lucayo. Os primeiros colonos europeos das illas foron Lealistas que fuxían da Revolución Americana que chegaron en 1783, como tamén foi o caso de Cat Island. Estes poboadores orixinais lealistas viviron modestamente, de salvar naufraxios, da construción de pequenas embarcacións de madeira, e da agricultura básica.
Época precolombiana e española
Os habitantes orixinais das Bahamas antes da chegada dos europeos eran os pobos lucayos. Eran unha rama dos Taínos que habitaba na época as máis das illas do Caribe. Os lucayos foron os primeiros habitantes das Américas atopados por Cristovo Colón. Os españois comezaron a tomar aos lucayos como escravos aos poucos anos da chegada de Colón, e foron retirados completamente das Bahamas en 1520. Despois do exterminio dos lucayos, non se coñecen asentamentos permanentes nas Bahamas durante aproximadamente 130 anos.
España reclamou as Bahamas despois do descubrimento de Colón das illas pero mostrou pouco interese por elas. O explorador italiano Americo Vespucci estivo catro meses explorando as Bahamas en 1499-1500. O primeiro mapa do Novo Mundo de Juan de la Cosa, impreso en 1500, mostra as illas Ábaco co nome de Habacoa. A primeira edición do mapa de Peter Martyr de 'De Orbe Novo' en 1511 mostra as illas das Bahamas pero non as nomea. O explorador español Juan Ponce de León desembarcou en Ábaco en 1513. O mapa de Turín de 1523 mostra claramente ábaco, agora chamado Iucayonique. Este foi o mapa máis preciso da zona ata que se trazaron os primeiros mapas ingleses das Bahamas. Tanto o mapa de John White de 1590 como o de Thomas Hood de 1592 mostran as illas, do mesmo xeito que o fixo un mapa trazado en 1630 polo holandés de Laet. Neste momento o imperio español no Caribe centrábase na Habana. España consideraba as agora despoboadas Bahamas como pouco rendibles e traizoeiras para navegar, en 1593 unha frota española de 17 barcos naufragou preto de Ábaco. Ademais, piratas ingleses, franceses e filibusteiros comezaron a atacar buques españois ao norte de Cuba. Unha ordenanza española de 1561 prohibiu a calquera barco mercante entrar nas Bahamas sen escolta. A propiedade das Bahamas pasou de España e Gran Bretaña durante 150 anos, ata que a propiedade británica estableceuse por tratado en 1783, cando Gran Bretaña cedeu o lesta da Florida a España, recibindo as Bahamas a cambio.
Época colonial británica
No verán de 1783, publicouse na Royal Gazette da cidade de Nova York unha chamada para aqueles que desexasen axudar a colonizar Ábaco. Ao redor de 1500 Lealistas abandonaron Nova York e mudáronse a Ábaco en agosto de 1783. Os lealistas asentáronse nun pequeno porto de area arredor de 6 leguas ao norte de Marsh Harbour preto do moderno Caio Treasure. Planificaron e construíron a cidade de Carleton, chamada así por Sir Guy Carleton. As disputas sobre a distribución de alimentos e o engano sobre os recursos dispoñibles, levaron a algúns destes colonos a fundar unha cidade rival preto de Marsh Harbor chamada Maxwell. O conflito entre os colonos descontentos e os funcionarios encargados de axudalos converteuse nunha característica constante da vida nas illas. O algodón da illa sementouse por primeira vez polos colonos en 1785 e aínda que tanto en 1786 como en 1787 produciron bos cultivos, a colleita de 1788 arruinouse polas eirugas. Outros asentamentos foron Caio Green Turtle, Caio Man-o-War e Sandy Point. Na década de 1790, un grupo de lealistas das Carolinas chegou ás illas a través de Florida, fundando o asentamento illado de Cherokee Sound.
A principios dos anos 1970
En xuño de 1971, o primeiro ministro de Bahamas, Lynden Pindling, anunciou os plans do seu goberno para lograr a independencia de Gran Bretaña. En Ábaco, formouse o Gran Consello de Ábaco para facer lobby para continuar co dominio británico. En xullo de 1971, o Gran Consello de Ábaco presentou unha petición á Raíña solicitando que Ábaco se convertese nun territorio "completamente autónomo e totalmente autosuficiente" baixo xurisdición británica. En agosto de 1971, o goberno británico negouse a examinar a petición. As eleccións xerais de Bahamas, en setembro de 1972, mostraron unha clara maioría pola a independencia de todo o país.
As illas son unha importante base para actividades de vela e actividades turísticas.
A súa poboación é duns 13.000 habitantes. A súa principal cidade é Marsh Harbour. O faro en Hope Town decorado en franxas vermellas e brancas é un símbolo distintivo da cidade. A localidade de Coopers Town ten 900 residentes.
A composición étnica é aproximadamente 50% branca e 50% negra.
Feás, Feás, Boborás
Feás é un lugar da parroquia de Feás no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 294 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 129 eran homes e 165 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 292 habitantes (125 homes e 167 mulleres).
Rosendo Amoedo
Rosendo Amoedo, nado en Ribadavia o 19 de xuño de 1736 e finado na mesma vila o 11 de setembro de 1805, foi un cartógrafo e debuxante galego.
Traxectoria
Cartógrafo, foi colaborador de Tomás López, e debuxante, pintor e dourador. O dourado e as pinturas do retablo da capela de San Bieito de Cuñas, San Lourenzo da Pena, Cenlle, 1782, son da súa autoría. Foi xuíz das xurisdicións de Roucos e Avión e alcalde de Ribadavia.
All This Way
"All This Way" é unha canción da cantante sueca e gañadora da tempada de 2011 do Idol de Suecia, Amanda Fondell. Está escrita e producida por Arnthor Birgisson e Darin Zanyar.
Outras versións
Tanto Robin Stjernberg, que foi o segundo finalista de Idol, como Moa Lingnell, que foi terceira, gravaron a canción. A versión de Stjernberg foi moito máis popular por descargas que as versión de Fondell e Lignell.
A versión de Stjernberg foi incluída no seu álbum debut My Versions.
Indogermanisches Etymologisches Wörterbuch
O Indogermanisches Etymologisches Wörterbuch é un dicionario etimolóxico do indoeuropeo, redactado polo investigador checo Julius Pokorny e publicado en 1959.
Un cuarto de seu
Un cuarto de seu é un amplo ensaio da escritora Virginia Woolf, publicado o 24 de outubro de 1929 co título orixinal en inglés de A Room of One's Own. O ensaio baséase nunha serie de conferencias que a autora impartiría no Newnham College e no Girton College, dúas escolas para mulleres da Universidade de Cambridge no outubro de 1928.
Sinopse
O ensaio analiza se as mulleres son capaces de realizar unha obra de calidade como a de William Shakespeare, entre outros temas. Nunha parte da mesma, Woolf inventarase un personaxe ficticio, Judith, "irmá de Shakespeare", para así demostrar que unha muller coa mesma capacidade e talento que Shakespeare non tería as mesmas oportunidades que el para desenvolvelo, pois se lle pechaban moitas portas ás mulleres. Woolf tamén analiza as carreiras dalgunhas escritoras femininas, como Aphra Behn, Jane Austen, as irmás Charlotte, Emily e Anne Brontë, e George Eliot. A autora fai unha referencia moi sutil aos intelectuais máis prestixiosos da época.
Indogermanisches Etymologisches Wörterbuch
Características
A obra está actualmente un pouco desfasada, especialmente porque xa era conservadora no momento en que Pokorny a escribiu, ignorando a teoría das laringais e incluíndo pouco material sobre o tocario ou as linguas anatolias. Porén, é aínda de interese para os estudosos do tema ante a ausencia de ningún outro dicionario etimolóxico de linguas indoeuropeas.
Un cuarto de seu
Sinopse
Como dicía Virginia Woolf, "unha muller ha de ter cartos e un cuarto de seu se quere escribir ficción". Desta afirmación provén o título da obra. Tamén fala da necesidade de todo autor para ter licenza poética e a liberdade persoal para crear arte.
Adaptacións
Foi traducido ao galego por Iria Sobrino, publicado en 2005 por Sotelo Blanco Edicións e o Servizo Galego de Igualdade, con prólogo de Manuela Palacios.
As Enchousas
O topónimo galego As Enchousas pode referirse a:
Galicia (A Habana)
Galicia é o título dun semanario ilustrado que se publicou na Habana entre 1902 e 1930, baixo o subtítulo de Revista semanal ilustrada, se ben este subtítulo foi modificado en numerosas ocasións. En 1905 engadiu á cabeceira o lema: Autonomía regional. Fundouno o rexionalista Vicente López Veiga, natural de Moeche (A Coruña) quen foi o seu primeiro director ata o número 48 do segundo ano, para ser substituído por José Benito Cerdeira, que tamén figura como administrador a partir dese mesmo número. Constantino Horta Pardo foi o director de 1906 a 1908.
Características
Nesta revista publicouse o 9 de abril de 1905 a primeira referencia á constitución da Asociación Iniciadora y Protectora de la Academia Gallega, da que actuou como voceiro, sendo unha constante da publicación a vinculación con esta organización, co Centro Gallego de La Habana e coa Sociedad de Beneficencia de Naturales de Galicia. Dedicou un número monográfico á Curros Enríquez con motivo da súa morte, asemade cedeu a bandeira de Galicia que cubría o seu cadaleito no enterro. En 1909, ao formarse o Comité Redencionista da Habana, a revista converteuse no seu voceiro e, en 1912, publicou numerosas colaboracións en apoio do labor do movemento Acción Gallega, de Basilio Álvarez.
Rafael de Vélez
Manuel Anguita Téllez, coñecido como Rafael de Vélez, nado en Vélez-Málaga o 15 de outubro de 1777 e finado no mosteiro de Herbón o 3 de agosto de 1850, foi un frade e prelado español, que se distinguiu como un dos máis conspicuos representantes do ideario do absolutismo español do século XIX.
Traxectoria
A súa oposición ao liberalismo manifestouse polos anos da Guerra da Independencia, publicando en 1812 o famosísimo "Preservativo contra la irreligión", no que expuña, en boa medida, os principios do que se ten chamado a "teoloxía da guerra", seguida ao longo da contenda peninsular contra o dominio napoleónico, na que se expuña que os designios revolucionarios franceses buscaban descristianizar os pobos subxugados a eles.
Anos logo da volta do rei Fernando VII, sendo xa bispo de Ceuta desde 1817, Vélez publica a "Apología del Altar y del Trono", en 1818, obra na que expón o ideario dunha monarquía española confesional, tan querido polo absolutismo e a súa secuela, o tradicionalismo, idea que remontaba as súas raíces, polo menos, até o século XV final. Nomeado arcebispo de Santiago de Compostela en 1825. Durante o período subseguinte, Vélez reorganiza o realismo galego en conivencia co Capitán xeneral de Galiza, Nazario Eguía. A morte do rei Fernando VII, supón a reorganización da Rexencia, para evitar agora a conspiración carlista, nomeándose novo Capitán xeneral de Galiza a Pablo Morillo, conde de Cartagena. Morillo toma medidas adecuadas para evitar un futuro levantamento xeral. Porén, Vélez convertera o cabido santiagués nun dos núcleos finanzadores e amparadores do carlismo galego e español, que fican demostradas en declaracións perante a xustiza. Vélez é nomeado, polo mesmo pretendente don Carlos, presidente da Xunta Carlista Superior Gobernativa de Galiza o 26 de marzo de 1835, mais estaría pouco tempo á cabeza da mesma, pois o 21 de abril do mesmo ano, foi desterrado, xunto co seu secretario Castañeda, para Maó, na illa de Menorca, onde pasaría varias anos (1835 - 1844).
Vélez creou en Santiago o Seminario Conciliar Diocesano (1829), que localizou no colexio de San Clemente. Faleceu no convento de Santo Antonio de Herbón, preto de Santiago, en 1850.
Xoán Manuel Pintos dedicoulle os versos: "Á entrada do Señor Arsibispo cando viña do seu desterro de Mahón" (1844).
Wild Flag (álbum)
Wild Flag é o único álbum da banda estadounidense de indie rock Wild Flag, publicado o 13 de setembro de 2011 a través do selo Merge Records nos Estados Unidos e de Wichita Recordings no Reino Unido.
Wangechi Mutu
Wangechi Mutu (1972, Nairobi, Kenya) é unha artista que vive e traballa en Nova York. Mudouse a Nova York nos anos noventa para estudar Antropoloxía e Artes na Cooper Union (BFA, 1996) e na Universidade Yale (MFA, 2000).
A obra pictórica de Wangechi Mutu ten como tema central a pintura ou as colaxes de figuras femininas a partir da mestura de debuxos e fotografías de mulleres idealizadas das revistas de moda. O resultado son figuras retorcidas, contorsionadas de xeito grotesco e atormentado para trata-lo tema da marxinación por causas do sexo e da raza nun mundo global que, no fondo, mantén actualizada a violencia e a destrución dos períodos previos da historia.
A obra de Mutu foi exposta en galerías e museos de todo o mundo, como o San Francisco Museum of Modern Art, Miami Art Museum, Tate Modern de London, Kunstpalast Düsseldorf en Alemaña ou o Centre Pompidou de París.
Gran Premio de Austria de 2018
O Gran Premio de Austria de 2018 (oficialmente Fórmula 1 Grosser Preis von Österreich 2018) foi unha carreira do Campionato do Mundo Formula 1 celebrada no Red Bull Ring en Spielberg, Austria, o 1 de xullo de 2018. Foi a 9ª carreira da tempada de Fórmula Un de, e o 32º Gran Premio de Austria.
Antecedentes
O circuíto incluíu tres zonas de DRS por primeira vez. Unha zona ao longo da recta principal, coa segunda zona na recta desde a curva 1 ás curvas 2 e 3, e unha terceira zona que se estende desde a curva 3 á curva 4.
Cualificación
Na Q2, Carlos Sainz tivo que evitar a Vettel, quen circulaba amodo na trazada da carreira. Máis tarde, Vettel recibiu unha penalización de 3 posicións polo incidente. Mercedes copou a primeira fila na Q3 e Valtteri Bottas levouse a súa primeira pole do 2018. Os Ferraris ocuparon a segunda fila, con todo Romain Grosjean superou a Daniel Ricciardo para tomar P6.
Nueva Era
Nueva Era foi un semanario editado en Betanzos entre 1912 e 1913.
Historia e características
Subtitulado ''Órgano de la opinión brigantina y defensor de los intereses comarcanos. Literatura, ciencias y amenidades'', apareceu o 4 de agosto de 1912. Periódico de carácter liberal que defendía a política do deputado Agustín García, dirixido por Juan Ponte Blanco. Entre os seus colaboradores figuraban Fabián Vidal, José Bartolomé Vidal, José M. Neira, Adolfo Sánchez Díaz e José Fontenla Vázquez. Tiña unha tirada de 400 exemplares, dos que 100 se distribuían no estranxeiro. Cesou a súa publicación en novembro de 1913. O 25 de novembro dese ano apareceu Betanzos Liberal.
Nikolai Ivanovich Lobachevski
miniatura|250px|dereita|Nikolai Lobachevski.
Traxectoria
Con independencia do húngaro János Bolyai e do alemán Carl Friedrich Gauss, Lobachevski descubriu un sistema de xeometría non euclidiana. Foi un dos primeiros en aplicar un tratamento crítico aos postulados fundamentais da xeometría euclidiana. Entre os seus principais logros atópase a demostración de varias conxecturas relacionadas co cálculo tensorial aplicados a vectores no espazo de Hilbert.
Ligazóns externas
Página web sobre Nikolai Ivanovich Lobachevsky
The Imitation Game
The Imitation Game é un filme estadounidense histórico dirixido por Morten Tyldum que foi estreado no 2014. Con guión de Graham Moore, está baseado na biografía Alan Turing: The Enigma de Andrew Hodges (anteriormente adaptada ó teatro no drama da BBC Breaking the Code). Está protagonizado por Benedict Cumberbatch, que interpreta o criptoanalista británico Alan Turing, que descifrou os códigos da intelixencia alemá durante a segunda guerra mundial.
RD-0107
RD-0107 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado na última etapa dos foguetes Molniya e Voskhod e do mísil R-9 usados para o lanzamento de naves espaciais non tripuladas. Tamén é coñecido como RO-9, 8D715K e RD-461.
Características
Os motores RD-0107 foron deseñados por Kosberg e funcionaban alimentados por osíxeno líquido e queroseno. Tiñan un pulo de 297,90 kN. Usáronse para poñer en órbita tanto satélites terrestres como sondas interplanetarias.
Christian Dietrich Grabbe
Traxectoria
Fillo dun oficial de prisións, comezou a escribir textos teatrais aos dezaseis anos durante os seus anos de ensino medio. Unha bolsa de estudos concedida pola princesa Pauline permitiulle estudar dereito en Leipzig, continuando despois en Berlín. Tras o remate da carreira intentou sen éxito traballar no teatro, como actor ou director.
Grabbe volveu a Detmold, pasou o exame que lle permitía exercer e procurou traballo como xurista, finalmente en 1826 logrou exercer como substituto dun auditor militar enfermo. En 1829 logrou realizar a única representación dunha obra súa en vida, foi Don Juan und Faust. A partir de 1831 a súa saúde empeorou, facéndose visibles tamén os efectos do alcoholismo. Casou en 1833 con Christina Clostermeier pero o matrimonio resultou nun fracaso e ao ano seguinte marchou a Frankfurt, establecéndose máis tarde en Düsseldorf, onde traballou temporalmente no Altes Theater con Karl Immermann. Grabbe volveu finalmente a Detmold en 1836, divorcíase da muller, morrendo pouco despois de neurosífilis.
Obra
Con Georg Büchner, Grabbe foi un dos principais dramaturgos alemáns do seu tempo e un renovador do teatro alemán, a súa obra prima Herzog Theodor von Gothland chocou os críticos compemporáneos polos seu nihilismo. Influenciado por Shakespeare e o movemento Sturm und Drang, as súas pezas foron moi ambiciosas, con masas ateigando o escenario e con rápidos cambios de escena que puñan a proba a capacidade técnica dos teatros da época. Disolveu as ríxidas formas do drama clásico nunha serie de escenas vagamente conectadas e foi un dos pioneiros do drama realista. Despois da súa morte quedou esquecido ata que a súa obra volveu agromar cos dramaturgos naturalistas e expresionistas. Os nazis considerárono un gran poeta nacional, explotando o contido antisemita que esporadicamente aparecía no seu traballo, enaltecendo tamén seu o retrato nacionalista da historia alemá.
Lenda do Lago de Seabra
Lenda
Unha das lendas máis famosas, quizais por ser premonitoria da catástrofe acontecida en Ribadelago, é a que narra a orixe do Lago de Seabra. Contan que un bo día chegou á aldea de Villaverde de Lucerna un peregrino pedindo esmola, e que ninguén o atendeu, salvo unhas mulleres que estaban a cocer pan no forno desta aldea. Estas apiadáronse del, e deixárolle entrar na sala do forno para que puidese gorecerse do intenso frío e saciar a súa fame con algo máis de masa, que puxeron no forno. A masa que introduciron no forno creceu tanto que finalmente o pan saíu por fóra do forno e, as mulleres, sorprendidas ante este feito, escoitaron de boca do peregrino, que resultou ser Xesucristo, o castigo que ía implantar á aldea ante a súa falta de caridade: inundaría a aldea, polo que debían de fuxir das súas casas para refuxiarse no monte. Seguidamente o home cravou o seu bastón no chan dicindo:
A auga xermolou a cachón anegando a aldea de Villaverde, salvándose das augas tan só o forno, que conforma hoxe en día a pequena illa que hai no Lago de Seabra.
Segue contando a lenda que os veciños dos arredores quixeron sacar as dúas campás da igrexa afundida, empregando para iso dous xatos que estivesen ben alimentados. Porén, a un deles muxírao nai e non puidera mamar, derramándose parte do leite muxido polo lombo do animal. Este finalmente non puido sacar a campá do fondo do Lago de Seabra e o ben alimentado dicíalle:
A campá que se afundía dicíalle á outra que saía::
E esta é a campá que os homes de ben poden oír repicar dende o fondo das augas a noite da festividade de San Xoán.
Orixes da lenda
En realidade, a orixe da lenda pode buscarse no ano 1109, cando un monxe da rexión francesa de Poitou chamado Aymeric Picaud, iniciou unha viaxe co obxectivo de acompañar ao pontífice Calixto, Guido de Bourgogne, na peregrinación que este ía realizar a Santiago de Compostela. Ao rematar a viaxe, o monxe Aymeric escribiu un manuscrito no que narraba as vicisitudes da viaxe e que denominou o Liber Sancti Iacobi. O libro fíxose famoso e foi coñecido en toda Europa co nome de Codex Calixtinus, e pasou a converterse nunha sorte de guía para viaxeiros a Compostela durante a Idade Media.
No cuarto libro do Códice, coñecido como o Pseudo Turpín (xa que Picaud atribuíu a súa autoría a Turpín, bispo de Reims no século VIII), cóntanse as lendarias fazañas de Carlomagno en Hispania. Alí dise que o Emperador someteu máis de cen cidades na península, das que só tres opuxeron unha feroz resistencia,de xeito que Carlomagno non só as destruíu ao conquistalas, senón que as maldiciu, para que quedasen para sempre reducidas a ruínas. Dúas destas tres cidades, Capparria (parece ser que a actual Ventas de Caparra, na provincia de Cáceres) e Adania (parece ser que Idanha A Vella, en Portugal), xa estaban en ruínas cando Picaud compuxo o texto; non obstante é a terceira, Lucerna Ventosa, a que máis interesa xa que é a que acabará dando o nome á cidade lendaria mergullada no Lago de Seabra.
Segundo a historia que se narra no Pseudo Turpín, cando o Emperador prega a Deus para que lle entregue a cidade, os muros de Lucerna caen e do chan empeza a xermolar un sucio chafariz de auga que asolaga a cidade, convertendo o lugar nun estanque de augas sucias nas que nadan grandes peixes negros. Non sabemos ben nin onde se encontraba aquela lendaria cidade, nin en que situación estaba a pensar Picaud cando escribiu o texto. Na actualidade, existe un acordo entre os autores que máis estudaron a obra de Picaud en considerar que a cidade estaba situada na terra do Bierzo, na actual provincia de León, no camiño de Santiago. Segundo esta hipótese, o lago da lenda é o lago de Carucedo, orixinado preto das minas romanas das Médulas, lago que se tería formado trala destrución de Lucerna, que se identifica co Castro de Ventosa. Ata aquí, a lenda ligada ao camiño de Santiago.
Picaud puido poñerlle o nome de Lucerna á aldea pola localidade suíza do mesmo nome. Trátase dunha cidade que na Idade Media se identificaba como morada do corpo de Poncio Pilatos, o gobernador romano de Xudea que non fixo nada por evitar a morte de Cristo. Na Idade Media unha lenda aseguraba que esta Lucerna era en realidade unha cidade nova que se edificara xunto a un lago no que se achaba unha cidade mergullada e destruída por Carlomagno ao negarse a renderse. Probablemente Picaud, o noso monxe, coñecía a lenda de Lucerna suíza e transcribiuna para a súa obra referida á península ibérica.
O paso que faltaba por dar, é dicir, a chegada de Lucerna a Seabra, está relacionado coa comunicación que houbo sen dúbida entre os monxes cistercienses do Mosteiro de Carracedo, fundado no século X, e ao que pertencía o Lago de Carucedo, cos monxes, tamén cistercienses, do Mosteiro de San Martín de Castañeda, donos do lago de Seabra. Nalgún momento, algún dos monxes levou a historia dun lago a outro. E se alí, no lago berciano, se falaba dunha maldición, aquí a historia cobraba un matiz relixioso ao asegurarse que foi Deus, en forma de peregrino, quen destruíu a aldea ante a avaricia e falta de caridade dos seus veciños.
Unamuno e Valverde de Lucerna
Miguel de Unamuno.|miniatura A medieval e bela lenda tecida arredor do lago de Seabra, foi elevada á categoría de literaria na novela que Miguel de Unamuno titulou San Manuel Bueno, mártir (1930), e na que o catedrático da Universidade de Salamanca escribiu convertendo o nome da xa de por si lendaria aldea en Valverde de Lucerna:
A Fenteira, Feás, Boborás
A Fenteira é un lugar da parroquia de Feás no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 48 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 19 eran homes e 29 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 42 habitantes (16 homes e 26 mulleres).
Jackie Lewis
Jackie Lewis nado en Stroud, Gloucestershire o 1 de novembro de 1936 é un expiloto británico de carreiras de Inglaterra de familia familia galesa.
Carreira
A carreira de Lewis comezou na Fórmula 3. En 1958, Lewis comprou un Cooper-Norton de Fórmula Tres e debutou en Mallory Park, logrando un notable cuarto posto. En Brands Hatch foi noticia de primeira plana por sobrevivir a un accidente: un afortunado fotógrafo capturou a Jack co Cooper ao revés mostrando a man de Jack aparecendo para soster o coche. Apenas unha semana máis tarde chegou primeiro en Full Sutton e gañou outra vez en Oulton Park. Na súa primeira tempada na Fórmula 3 correu 13 veces, gañou tres das carreiras e estivo no podio outras catro.
Un ano máis tarde na Fórmula 2, gañou a súa primeira carreira de F2 en Montlhéry, gañando por máis de dous minutos. A determinación de Lewis recibiu recompensa o ano seguinte e logrou o título de campión de F2, diante do campión do mundo australiano Jack Brabham.
Ao ano seguinte, intentou sorte na Fórmula 1 e comprou un Cooper T53 da fábrica de Surbiton. Fixo o seu debut no Gran Premio de Bélxica de 1961 no circuíto de Spa-Francorchamps en xuño de 1961. A súa primeira tempada mostrose prometedora, clasificando a miúdo na metade da grella e acabando noveno na súa primeira carreira en Nürburgring. Alcanzou o cuarto posto no Gran Premio de Italia de 1961.
Agás de Stirling Moss, Lewis foi o único piloto independente capaz de puntuar en e foi listado como piloto de Grado A para o ano seguinte.