cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mesquitas de estilo sudanés no norte de Costa do Marfil
As mesquitas de estilo sudanés no norte de Costa do Marfil son un conxunto de oito mesquitas de adobe que se atopan en Costa do Marfil, e que dende o ano 2021 son Patrimonio da Humanidade da UNESCO.
Descrición
As oito pequenas mesquitas de Tengréla, Kouto, Sorobango, Samatiguila, M'Bengué, Kong (ten dúas) e Kaouara caracterízanse por vigas saíntes, contrafortes verticais coroados con cerámica ou ovos de avestruz e minaretes estreitos. Presentan unha interpretación dun estilo arquitectónico que se pensa que se orixinou ao redor do século XIV na cidade de Djenné, daquela parte do Imperio de Malí, que prosperou a partir do comercio do ouro e ascendeu a través do deserto do Sáhara até o Norte de África. Particularmente a partir do século XVI, o estilo estendeuse ao sur dende as rexións desérticas ata a sabana sudanesa, facéndose máis curtas e desenvolvendo contrafortes máis resistentes en resposta ao clima máis húmido. As mesquitas son as mellor conservadas dos 20 edificios deste tipo que se conservan en Costa do Marfil, onde existían centos a principios do século XX.
O distintivo estilo sudanés das mesquitas, específico da rexión da sabana de África Occidental, desenvolveuse entre o século XVII e o século XIX a medida que os comerciantes e estudosos se estenderon polo sur do Imperio de Malí, ampliando as rutas comerciais transaharianas cara á zona forestal. Presentan probas moi importantes do comercio transahariano que facilitou a expansión do islam e a cultura árabe e reflicten unha fusión da arquitectura islámica e as formas locais que se mantivo ao longo do tempo.
Calvos, Santa Mariña do Monte, Monforte de Lemos
Calvos é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Monte no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
As Eiras, Santa Mariña do Monte, Monforte de Lemos
As Eiras é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Monte no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
José Antonio Kast
José Antonio Kast Rist, nado en Santiago de Chile o 18 de xaneiro de 1966, é un avogado e político chileno. Militante da Unión Demócrata Independente, primeiro, e, logo fundador do Partido Republicano, foi concelleiro, deputado e candidato á Presidencia de Chile en 2017 e 2021.
Familia e mocidade
Os seus pais, Miguel Kast Schindele, veterano da Segunda Guerra Mundial e membro do Partido Nazi, e Olga Rist Hagspiel, emigraron a Chile dende Alemaña logo da Segunda Guerra Mundial. É o menor dos dez fillos da parella, a familia falaba en alemán no fogar. Estudou no Colexio Alemán de Santiago e logo Dereito na Pontificia Universidade Católica de Chile, conseguindo ser avogado en 1990. Fundou o bufete Kast, Pinochet, De la Cuadra y cia. en 1989, no que se mantivo ata 2002, e dende 1991 é avogado ante a Corte Suprema. Ademais, foi docente de dereito civil e comercial na Facultade de Ciencias Económicas e Administrativas da Universidade Católica de Chile.
Varios dos seus irmáns ocuparon responsabilidades políticas. Destacan Miguel (1948-1983, ministro de Planificación e de Traballo, así como presidente do Banco Central de Chile durante o réxime de Pinochet) e Bárbara (concelleira en Paine). Tamén é tío de Felipe e Pablo Kast, deputados da formación Evolución Política.
Declárase católico practicante e percente ao Movemento Apostólico de Schönstatt, como varios dos seus familiares. Casou en 1991 con María Pía Adriasola, con quen tivo nove fillos.
Inicios políticos
Sendo alumno universitario comezou a súa militancia política: candidato á presidencia da Federación de Estudantes, foi membro do Centro de Alumnos da Escola de Dereito, onde coñeceu a Jaime Guzmán, asesor do réxime de Augusto Pinochet, quen o convidou a militar na Unión Demócrata Independente (UDI). En 1988 participou nun anuncio de televisión da campaña polo "si" de cara ao plebiscito dese ano sobre a continuidade do xeneral Augusto Pinochet á fronte da xefatura do Estado. O seu primeiro cargo público foi de concelleiro entre 1996 e 2000 na municipalidade de Buin na Rexión Metropolitana.
En 2001 foi electo por primeira vez deputado pola UDI representando o distrito 30 da Rexión Metropolitana de Santiago, sendo escollido sucesivamente ata 2014. Nesa convocatoria cambiou de distrito para ser electo por La Reina e Peñalolén, na cidade de Santiago de Chile. Durante estes anos, ademais de ser xefe do grupo da UDI en 2007, 2008 e 2011, logrou ser o secretario xeral do partido entre 2012 e 2014. En 2015 anunciou a súa intención de competir nas primarias do centro dereita contra Sebastián Piñera nas seguintes eleccións. Finalmente acabou por deixar a UDI en 2016 alegando diferenzas coa dirección do partido, manténdose na Cámara de Deputados como independente.
Campaña presidencial 2017
Presentouse ás eleccións presidenciais de 2017 sen o apoio dun partido político. Nun dos actos de campaña dixo defender "con orgullo a obra do goberno militar", en referencia ao réxime de Augusto Pinochet, e afirmou que as forzas de seguridade do Estado estaban sendo vítimas de persecucións. Tamén se pronunciou contra o aborto e o matrimonio entre persoas do mesmo sexo. Presentándose como o candidato máis á dereita do espectro político, logrou reunir o 7,9% dos votos, aínda que pediu o voto por Sebastián Piñera na segunda volta. O seu resultado foi o dobre do que estimaban as enquisas previas o que fixo que gañase grande notoriedade pública dende entón, sendo coñecido como "fenómeno Kast".
Nazarí
dereita|miniatura|A rendición de Granada, obra de Francisco Pradilla, mostra ao rei [[Muhammad XII de Granada|Boabdil entregando as chaves de Granada aos Reis Católicos.]] A dinastía nazarí ou nasrí (en árabe, banū Naṣr ou en بنو نصر,  naṣrīwn) foi a última dinastía musulmá que dominou o Reino de Granada desde 1238 até o 2 de xaneiro de 1492. A súa caída supuxo o final de al-Ándalus.
José Antonio Kast
2018-2021
Logo disto, en abril de 2018 fundou unha plataforma política, Acción Republicana, e en decembro confesou a idea de presentarse ás eleccións presidenciais de 2021. En 2019, fundou o Partido Republicano e en xullo de 2021 proclamou a súa candidatura á xefatura do Estado. Foi moi crítico coa xestión do presidente Piñera en xeral e no relativo ás multitudinarias protestas de 2019 e o aumento da inseguridade na Araucanía en particular. Tamén votou contra a reforma da Constitución que se someteu a plebiscito en outubro de 2020, opción que sería derrotada.
Foi gañando apoios ata ser un dos favoritos para as eleccións de novembro de 2021, cando tivo lugar a primeira volta. Presentouse pola Fronte Social Cristiá, unha coalición formada polo seu Partido Republicano e o Partido Conservador Cristián. Durante a campaña, Kast incidiu na súa defensa da orde pública e dos valores tradicionais, así como no endurecemento da política de inmigración e un programa económico centrado no control da inflación e redución do peso do Estado. Acadou a primeira posición co 27,92% dos votos, mentres que o candidato da esquerda, Gabriel Boric, logrou quedar na segunda posición co 25,83%. José Antonio Kast triunfou tamén na maior parte das rexións, ao gañar en Arica e Parinacota, Tarapacá, O'Higgins, Maule, Ñuble, Biobío, Araucanía, Los Ríos, Los Lagos e Aysén. Destaca entre elas o resultado da Araucanía onde sumou o 42,6% dos votos fronte o 16,6% de Boric, onde se considera que rentabilizou a súa retórica dura contra a conflitividade mapuche.
Os resultados supuxeron un troco importante en Chile, pois por primeira vez dende a fin do réxime de Pinochet os candidatos de centro dereita e centro esquerda non foron quen de pasar á segunda volta. De cara a ela, que se celebrará o 19 de decembro, Kast obtivo o apoio das forzas do centro-dereita chileno.
Durante a campaña da segunda volta fixo unha viaxe aos Estados Unidos mantendo unha reunión co senador estadounidense Marco Rubio e fixo fronte ás revelación de que seu pai, Michael Kast, fora militante nazi. Aínda que durante anos, José Antonio Kast negara esa vinculación, a principios de decembro varios medios publicaron o carnet de afiliación do proxenitor de Kast no que se sinalaba que se integrara en 1942 no Partido Nacionalsocialista Alemán.
No serán do 19 de decembro de 2021, antes dunha hora e media logo do peche dos colexios electorais, José Antonio Kast recoñeceu a súa derrota fronte Gabriel Boric. Kast sumou o 44,13% dos votos fronte o 55,87 de Gabriel Boric, que foi electo xefe do Estado co maior número de votos ata ese momento. En xaneiro de 2022 comunicou a súa renuncia á presidencia do Partido Republicano, anunciando que centraría o seu traballo na Acción Republicana, unha plataforma aliñada con posicións políticas e sociais de dereitas.
Nazarí
Durante o reinado desta dinastía edificouse o palacio da Alhambra, considerado o máximo expoñente da arte nazarí e unha das xoias da arte musulmá de todos os tempos.
José Antonio Kast
Posicións políticas
A súa formación política, o Partido Republicano é cualificado como "populista". Malia a que el se autodefine como de "dereitas", José Antonio Kast é catalogado como "ultradereitista" e de "extrema dereita" pola maioría de analistas. Cualificou a vitoria de Jair Bolsonaro como "a esperanza" do Brasil, tamén aprobou o indulto a Alberto Fujimori no Perú. Cultivou relacións cordiais con forzas ultraconservadoras como Vox en España e outros membros do partido de Conservadores e Reformistas Europeos.
É considerado como moi próximo ao pinochetismo, ao que algúns dos membros do seu movemento están moi vencellados ou sobre o que se manifestaron a favor. José Antonio Kast non se considera pinochetista, aínda que valora positivamente o goberno militar entre 1973 e 1990, e tamén en, 2020, aprobou o golpe de Estado do 11 de setembro de 1973 contra Salvador Allende. Aínda así, non nega a existencia de violacións de dereitos humanos durante ese período. Por estas posicións, durante a campaña da segunda volta de 2021, un grupo de persoeiros políticos e intelectuais de todo o mundo asinaron unha proclama na que cuestionaban a relación de José Antonio Kast co pinochetismo. Entre os asinantes destacan Noam Chomsky, Naomi Klein, Yanis Varoufakis, Ada Colau e o galego Antón Gómez-Reino.
Acusado de homofobia en diversas ocasións, rexeita esa cualificación, aínda que afirma que existe unha "ditadura gai" que intenta dirixir Chile. Tampouco é favorable ao matrimonio entre persoas do mesmo sexo, algo que si apoian algúns partidos do centro dereita chileno, razón polo que na campaña da segunda volta afirmou que se é aprobado polo parlamento, non impediría a súa ratificación. Tamén, como deputado, expresou as súas reservas coa a lexislación sobre persoas transxénero e os anticonceptivos. Ademais, é contrario ao aborto e á súa autorización parcial en Chile.
Hortos, Santa Mariña do Monte, Monforte de Lemos
Hortos é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Monte no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
José Ignacio Bugarín
José Ignacio Bugarín Pereira, nado en Tui o 10 de marzo de 1968, é un ex remeiro galego. Foi varias veces campión de España, unha vez subcampión do mundo e competiu nos Xogos Olímpicos de 1992 en Barcelona.
Traxectoria
Foi remeiro do Club Remo do Miño e comezou a destacar nos anos 80, proclamándose subcampión de España cadete en 1984 e dúas veces campión de España xuvenil en 1986, nas modalidades de dous con temoneiro e dous sen temoneiro.
En 1990 proclamouse subcampión do mundo de dous con temoneiro, no campionato celebrado no Lago Barrington de Tasmania, onde participou xunto ao vasco Ibon Urbieta e co cántabro Gabriel de Marco como patrón, quedando por detrás da embarcación italiana e por diante da iugoslava. En 1992 participou nos Xogos Olímpicos de Barcelona, na mesma modalidade e de novo con Urbieta como compañeiro, mais esta vez co donostiarra Javier Cano como temoneiro. O equipo logrou meterse nas semifinais, pero non na final, quedando co 12º posto.
En 1993 proclamouse campión de España absoluto por primeira vez, en dous con temoneiro, xunto a Jacobo Moroño e con Ardal como patrón. Ao ano seguinte foi campión no dobre scull, xunto a Miguel Ángel Álvarez. En 2001, en Banyoles, logrou o seu terceiro título nacional, esta vez no catro scull.
Recoñecementos
En 2012 o concello de Tui deulle a unha das súas rúas o nome de Rúa Olímpicos Tudenses, en recoñecemento aos deportistas da vila que participaron nos Xogos Olímpicos, como Bugarín, Enrique Míguez, Pedro Areal ou Frank Casañas.
Dubravka Ugrešić
Dubravka Ugrešić, nada en Kutina, Iugoslavia, o 27 de marzo de 1949 e finada en Amsterdam o 17 de marzo de 2023, foi unha destacada escritora de orixe croata que viviu nos Países Baixos.
Traxectoria
Ugrešić naceu en 1949 en Kutina (Croacia, entón Iugoslavia). Estudou Literatura comparada e Lingua e Literatura rusa na Universidade de Zagreb, compaxinando os seus estudos coa súa actividade como escritora.
A súa novela máis coñecida na antiga Iugoslavia foi Štefica Cvek u raljama života (Estefi nas fauces da vida), unha irónica novela posmodernista que xoga libremente cos clichés e os estereotipos da literatura e a cultura triviais. A novela foi un éxito inmediato e foi levada ao cine en 1984 baixo o título U raljama života, película dirixida por Rajko Grlić. En 1989, Ugrešić uniuse á Asociación para unha Iniciativa Democrática de Iugoslavia, un partido político marxinal que se opuña á independencia de Croacia.
En 1991, co estalido da guerra na antiga Iugoslavia, Ugrešić tomou unha firme postura antibelicista e antinacionalista. Escribiu criticando duramente o nacionalismo (tanto croata como serbio), a estupidez e a criminalidade da guerra; e pronto se converteu en branco dos medios de comunicación nacionalistas croatas, que a catalogaron como "traidora", "inimigo público" e "bruxa".
Por estes motivos, abandonou Croacia en 1993 e continuou escribindo no exilio. A súa escritura foi descrita como accesíbel, intelixente, innovadora e cunha forte carga política e emocional.
Ugrešić viviu en Ámsterdam como escritora independente. De cando en vez daba clases en universidades americanas e europeas, e ocasionalmente escribía para algúns xornais e revistas literarias europeas.
Non ten obra traducida ao galego.
Premios
Recibiu varios premios literarios e o recoñecemento internacional polos seus escritos. Na ex Iugoslavia foi galardoada cos premios NIN, Meša Selimović e K.Š. Gjalski entre outros. Tamén recibiu os seguintes premios internacionais:
AC-544
A AC-544 é unha estrada pertencente á rede primaria básica da Xunta de Galicia. Une as localidades coruñesas de Bertamiráns (Ames) e Barcala (A Baña), logo de 13 quilómetros.
José Costa Pardo
José Costa Pardo, nado en Cervo cara a 1907 e finado en Lugo o 8 de marzo de 1939, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Mestre en San Román de Vilaestrofe. Militante do Partido Republicano Radical Socialista, foi nomeado vicepresidente da xunta directiva de Xove en febreiro de 1934. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 7 de agosto e ingresado no cárcere de Lugo. Foi destituído como mestre en setembro. Xulgado en Lugo na causa 222/36 por auxilio á rebelión, foi condenado a 15 anos de prisión. Finou por síncope na enfermería da prisión de Lugo o 8 de marzo de 1938.
Luísa Costa Gomes
Luísa Eugénia Sanches da Gama Costa Gomes, nada en Lisboa o 16 de xuño de 1954, é unha escritora, dramaturga e tradutora portuguesa.
Biografía
Licenciada en Filosofía na Universidade de Lisboa, foi profesora do Ensino Secundario e traballou tamén no programa Escritores nas Escolas. Iniciouse como escritora ao publicar 13 Contos de Sobressalto (1982), e de aí en diante escribiu contos, novelas e teatro. Autora de crónicas, colaborou cos xornais O Independente, Público e Diário de Notícias. Fixo tradución literaria, sobre todo para teatro, e foi responsábel da edición da revista Ficções, dedicada á divulgación do conto, ben de autores estranxeiros, ben de autores portugueses.
A súa obra ten reflectido sinais temáticos e formais dunha correcta pos-modernidade literaria, tal como a auto-reflexividade da escrita, a «crise da representación», a cuestionamento e a deconstrución das fronteiras entre os xéneros, a ironía e o ludismo na utilización dos códigos literarios. O conxunto da obra pode ser visto, de feito, como un xogo constante entre a autora e os seus lectores, sorprendéndoos a cada libro pola multiplicidade e diversidade de rexistros e temas.
O seu nome estivo relacionado moitas veces con tomas de posición a favor dos principios básicos da democracia.
Katharine Parsons
Lady Parsons (de solteira Katharine Bethell), nada en East Yorkshire en 1859 e finada o 16 de outubro de 1933, foi unha enxeñeira británica, cofundadora e segunda presidenta da Women's Engineering Society (WES).
Traxectoria
Katharine coñeceu a H.E. Charles Algernon Parsons en Leeds en 1882 mentres traballaba alí como enxeñeira. Casaron en xaneiro de 1883 e tiveron dous fillos, Algernon George e Rachel Mary Parsons. Nos seus primeiros días de casada, Katharine adoitaba acompañar a Charles ás 7 da mañá para probar os seus prototipos de torpedos nos lagos Roundhay Park en Leeds.
Ao longo de case medio século de matrimonio, case sempre traballou estreitamente con el en proxectos de enxeñería, tanto no fogar como nas obras de enxeñería comercial, especialmente durante o período no que se desenvolveu a turbina de vapor dos Parsons.
A primeira guerra mundial
Vendo o despregamento altamente efectivo de mulleres en traballos de enxeñería durante a Gran Guerra, Lady Parsons foi enerxicamente crítica co apartamento de moitas mulleres do devandito traballo conforme aos termos da Lei de Restauración de Prácticas de Pre-Guerra de 1919 que restaurou a moitos combatentes masculinos que regresaban ás súas responsabilidades antes da guerra.
Nun discurso amplamente difundido o 9 de xullo de 1919: "O traballo das mulleres e a construción naval durante a guerra", deploraba a forma en que se pedira ás mulleres que producisen os "elementos de guerra e destrución", pero logo negóuselles "o privilexio de fabricar municións" de paz.
Women's Engineering Society
Só tres semanas antes lanzara a Women' s  Engineering  Society (WES) en colaboración coa súa filla Rachel e outras cinco mulleres influentes, Eleanor  Shelley-Rolls; Janetta Mary Ornsby; Margaret Rowbotham; Margaret, Lady Moir e Laura Annie Willson ​ co fin de protexer a posición das mulleres nese campo e permitirlles comunicarse e, especialmente, compartir oportunidades de formación e emprego.
Foi Lady Parsons quen nomeou a Caroline Haslett como primeira secretaria de WES en febreiro de 1919. Os frecuentes desafíos financeiros derivados das dificultades de Lady Parsons levaron a facer doazóns substanciais para manter á boia a incipiente Sociedade.​
Lady Parsons tamén foi cofundadora de Atalanta Ltd, unha empresa creada especificamente para proporcionar emprego a mulleres en traballos de enxeñería. Despois dun período como presidenta de Rachel Parsons, Lady Parsons foi presidenta da WES desde 1922 ata 1925. Os seus discursos anuais durante esa presidencia de WES foron descritos por un contemporáneo como "maxistrais no seu alcance e minuciosos nos detalles". Nese último ano, con todo, rompeu relacións con WES despois dun desacordo con Caroline Haslett sobre a dirección futura da Sociedade.
Última etapa
Lady Parsons foi maxistrada desde 1921, e polos seus logros públicos foi admitida na Worshipful Company of Shipwrights e máis tarde foi galardoada cun título da City de Londres. Non obstante, tamén atopou moito tempo para dedicarse ás súas afeccións de montar a cabalo, conducir longas distancias e divertir aos hóspedes na casa familiar de Ray Demesthene en Kirkwhelpington.
Legado
A invención da turbina de vapor, que aínda se usa hoxe en día, levou á xeración de electricidade a grande escala a baixo custo.
O Mazairo, Santa Mariña do Monte, Monforte de Lemos
O Mazairo é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Monte no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Billu
Billu (en बिल्लू), tamén coñecido como Billu Barber, é un filme indio de 2009 rodado en lingua hindi e dirixido por Priyadarshan. Foi producido por Red Chillies Entertainment e distribuído por Eros International. É unha adaptación oficial do filme malayalam Kadha Parayumbol, adptado e traducido por Mushtaq Shiekh e Manisha Korde, e está protagonizado por Irrfan Khan e Lara Dutta, xunto con Om Puri, Asrani e Rajpal Yadav nos papeis secundarios. Shah Rukh Khan fai aparicións como convidado especial. Kareena Kapoor, Priyanka Chopra e Deepika Padukone fan cameos nas cancións. O filme estreouse nos cinemas das India o 13 de febreiro de 2009.
O filme tamén é unha adaptación da historia de Sudama e Krishna. Proxectouse no Festival Internacional de Cinema de Hawai.
Controversia
O filme foi orixinalmente titulado Billu Barber, mais as asociacións de peiteado e salóns de beleza de Bandra suscitaron obxeccións ao considerar despectivo o uso da palabra "barbeiro". Como xefe da produtora do filme, Shah Rukh Khan finalmente eliminou a palabra do título e das promocións, renomeando o filme a Billu. Tamén convidou aos membros da Asociación de Perruqueiros de Bombai á estrea do filme para calmar as súas protestas.
Reboredo, Santa Mariña do Monte, Monforte de Lemos
Reboredo é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Monte no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Francisco Javier González de Castejón y Elío
Francisco Javier González de Castejón y Elío (Pamplona, 25 de maio de 1848–Madrid, 25 de novembro de 1919) —tamén coñecido como o marqués de Vadillo—, foi un avogado e político español, ministro de Graza e Xustiza durante a rexencia de María Cristina de Habsburgo-Lorena, carteira que ocuparía de novo, xunto ás de ministro de Agricultura, Industria, Comercio e Obras Públicas e ministro da Gobernación durante o reinado de Afonso XIII. Tamén foi director xeral do Contencioso do Estado, antecesor do actual Avogado Xeral.
Traxectoria
Naceu o 25 de maio de 1848 en Pamplona. Foi catedrático de dereito natural na Universidade Central de Madrid. Membro da Unión Católica e do Partido Conservador, iniciou a súa carreira política como deputado por Navarra nas eleccións de 1879, sendo reelixido sucesivamente até 1914, renunciando en 1915 ao ser nomeado senador vitalicio.
Ministro de Graza e Xustiza entre o 18 de abril de 1900 e o 6 de marzo de 1901 nos dous sucesivos gobernos que presidiron Silvela e Azcárraga, posto que ocupou de novo entre o 27 de outubro de 1913 e o 7 de setembro de 1914 nun goberno Dato; foi tamén ministro de Agricultura, Industria, Comercio e Obras Públicas en dúas ocasións: entre o 6 de decembro de 1902 e o 20 de xullo de 1903 nun gabinete presidido por Silvela, e entre o 27 de xaneiro e o 23 de xuño de 1905 no goberno encabezado por Fernández Villaverde. Foi ministro da Gobernación no gabinete que, entre o 16 de decembro de 1904 e o 27 de xaneiro de 1905, presidiu Azcárraga.
Foi membro da Real Academia de Xurisprudencia e Lexislación e da Academia de Ciencias Morais e Políticas.
Asno salvaxe africano
O asno salvaxe africano ou burro salvaxe africano (Equus africanus) é un membro salvaxe da familia dos équidos. Crese que esta especie é o antepasado do burro doméstico, o cal é clasificado dentro da mesma especie. Viven nos desertos e outras áreas áridas do Corno de África, en Eritrea, Etiopía e Somalia. No pasado tivo unha distribución máis ampla no norte e oeste cara ao Sudán, Exipto e Libia. Existen arredor de 570 exemplares en estado salvaxe.
A Solbeira, Santa Mariña do Monte, Monforte de Lemos
A Solbeira é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Monte no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
A Lamela, Santa Mariña do Monte, Monforte de Lemos
A Lamela é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Monte no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
O orónimo Lamela é un topónimo que provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
O Almacén, Seoane, Monforte de Lemos
O Almacén é un lugar da parroquia de Seoane no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
A Cavada, Seoane, Monforte de Lemos
A Cavada é un lugar da parroquia de Seoane no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Campolongo, Seoane, Monforte de Lemos
Campolongo é un lugar da parroquia de Seoane no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Microsciurus
Microsciurus é un xénero de roedores da suborde dos esciuromorfos,  familia dos esciúridos, subfamilia dos esciurinos e tribo homónima (en  latín, Sciurini).
As súas especies, coñecidas vulgarmente como esquíos ananos, habitan nas rexións tropicais de América Central e Suramérica.
Descrición
O xénero foi descrito en 1895 polo zoólogo estadounidense Joel Asaph Allen, nun traballo publicado en ''Bull. Am. Mus. Nat. Hist''. 7: 332.
Especies
O xénero abrangue as catro especies seguintes:
Características
Cunha lonxitude de 15 cm de cabeza e tronco, e unha cola de 12 cm, os esquíos ananos no son tan pequenos como o seu nome vulgar suxire, son só un pouco máis pequenos que os esquíos vermellos (como Sciurus vulgaris) e grises (como Sciurus carolinensis). A súa coloración é café ou gris no dorso e branca no peito.
Dexeneración macular
A dexeneración macular (DM) é unha doenza do ollo ocasionada por danos ou deterioración da mácula, ou envellecemento retiniano. Pode estar relacionada coa idade (DMRI, DMAI ou DMAE) e tamén se denomina neovascular ou húmida. A DMRI húmida é a causa máis común de deficiencia visual grave nas persoas maiores de 50 anos.
Tipos
Hai dous tipos de DMRI; unha forma seca e outra húmida. Aínda se descoñece a causa das dúas formas. Aproximadamente o 85 por cento de todos os que teñen DMRI teñen a forma seca. A DMRI seca desenvólvese ao longo de varios anos e maniféstase como puntos cegos no campo de visión, por exemplo, as letras dun texto poden desaparecer ao ler. O 15 por cento restante está afectado pola forma húmida. Desenvólvese rapidamente, en semanas ou meses. Na DMAI húmida, os vasos enfermos medran baixo a mácula e estes vasos filtran fluído. Isto fai que a visión central se deteriore. Calquera persoa que teña DMAI húmida nun ollo ten un maior risco de verse afectada tamén no outro ollo.
Outros tipos
Hai algúns outros tipos (raros) de dexeneración macular con síntomas similares pero non relacionados en etioloxía coa dexeneración macular relacionada coa idade húmida ou seca. Todos son trastornos xenéticos que poden ocorrer na infancia ou na idade media.
Síntomas semellantes cunha etioloxía moi diferente e un tratamento diferente poden ser causados pola membrana epirretiniana ou o pucker macular ou calquera outra condición que afecte á mácula, como a retinopatía serosa central.
Prevalencia
A prevalencia agrupada da dexeneración macular foi do 0,34% (intervalo de confianza [IC] do 95%, 0,22-0,52%) no grupo de idade de 55-64 anos, 1,4% (IC 95%, 1,0-1,8%) entre 65 e 74 anos, 4,7. % (IC 95%, 3,6-6,0%) entre 75 e 84 anos, e 15,5% (IC 95%, 10,7-21,9%) en persoas >= 85 anos.
Síntomas
dereita|miniatura| Visión normal Ao principio, moitas veces non hai síntomas. Co paso do tempo, con todo, algunhas persoas experimentan un empeoramento gradual da visión que pode afectar a un ou os dous ollos. Aínda que non provoca unha cegueira completa, a perda da visión central pode dificultar o recoñecemento de rostros, conducir, ler ou realizar outras actividades da vida diaria. Os síntomas da forma húmida son ademais da deterioración da agudeza visual son a chamada visión distorsionada ou metamorfopsia (as liñas rectas vólvense tortas), os obxectos poden percibirse como deformados, a visión pode verse borrosa no medio do campo visual (escotoma) e as cores poden facerse máis pálidas. Outros síntomas son a recuperación lenta da función visual despois da exposición á luz brillante e unha perda de sensibilidade ao contraste. Tamén poden producirse alucinacións visuais, pero estas non representan unha enfermidade mental.
Tratamento
Até tempos recentes non había un tratamento axeitado para a DM. Hoxe en día, a forma húmida pódese tratar de forma eficaz sempre que o tratamento se inicie a tempo. O tratamento pode estabilizar a visión e nalgúns casos incluso mellorala.dereita|miniatura| Visión con dexeneración macular relacionada coa idade.
Suplementación con vitaminas e minerais
Os estudos 1 e 2 de enfermidades oculares relacionadas coa idade ( AREDS ) demostraron que aqueles con DMAI bilateral precoz ou intermedia, ou DMAI intermedia nun ollo e DMAI avanzada no outro ollo poden beneficiarse dunha suplementación específica de vitaminas e minerais. As vitaminas e minerais específicos de AREDS-1 son a vitamina C (500 mg), cinc (80 mg), vitamina E (400 UI), cobre (2 mg) e betacaroteno (15 mg). Na formulación AREDS-2, luteína (10 mg) e zeaxantina (2 mg) substituíu o betacaroteno debido ao risco de cancro de pulmón nos fumadores que toman betacaroteno. Estes suplementos específicos de micronutrintes asociáronse cun menor risco de progresión a formas máis graves de DMAI e unha maior agudeza visual aos 5 anos. Non hai evidencias de que a suplementación con micronutrintes impida a progresión da DMAI en persoas con enfermidade grave ou prevén a aparición da enfermidade en persoas sen DMAI.
Factores de risco
Os principais factores de risco son a idade, o tabaquismo e os antecedentes familiares. A idade avanzada é o predictor máis forte de DMAI, especialmente os maiores de 50 anos.
Xenética
A DMAI é unha condición altamente hereditaria. As taxas de recorrencia dos irmáns dun individuo afectado son de tres a seis veces máis altas que na poboación xeral. A análise do enlace xenético identificou 5 conxuntos de variantes xenéticas en tres lugares en diferentes cromosomas (1, 6 e 10) que explican polo menos o 50% do risco. Estes xenes teñen funcións que regulan a resposta inmune, os procesos inflamatorios e a homeostase da retina. As variantes destes xenes orixinan diferentes tipos de disfunción nestes procesos. Co paso do tempo, isto resulta na acumulación de restos metabólicos intracelulares e extracelulares. Isto pode causar cicatrices da retina ou ruptura da súa vascularización.
Etapas
Na DMAI prodúcese unha acumulación progresiva de depósitos amarelos característicos, chamados drusen (acumulación de proteínas e lípidos extracelulares), na mácula (unha parte da retina), entre o epitelio pigmentario retiniano e a coroide subxacente. Crese que esta acumulación dana a retina co paso do tempo. A beta amiloide, que se acumula nos cerebros da enfermidade de Alzheimer, é unha das proteínas que se acumulan na DMAI, polo que a DMAI ás veces se chama "Alzheimer do ollo" ou "Alzheimer da retina". A DMAI pódese dividir en 3 etapas: precoz, intermedia e tardía, baseándose parcialmente na extensión (tamaño e número) das drusas.
A patoloxía similar á DMAI comeza con pequenos depósitos amarelos na mácula, entre o epitelio pigmentario da retina e a coroide subxacente. A maioría das persoas con estes cambios temperáns (a que se refire como maculopatía relacionada coa idade) aínda teñen boa visión. As persoas con drusas poden ou non desenvolver DMAI. De feito, a maioría das persoas maiores de 60 anos teñen drusas sen efectos adversos. O risco de desenvolver síntomas é maior cando as drusas son grandes e numerosas, e asociadas á alteración da capa celular pigmentada baixo a mácula. Pénsase que as drusas grandes e brandas están relacionadas con depósitos elevados de colesterol.
DM precoz
A DMAI precoz diagnostícase en función da presenza de drusas de tamaño medio, aproximadamente do ancho dun cabelo humano medio. A DMAI precoz adoita ser asintomática.
DM intermedio
A DMAI intermedia é diagnosticada por drusas grandes e/ou por calquera anomalía do pigmento da retina. A DMAI intermedia pode causar algunha perda de visión, pero, como a DMAI temperá, adoita ser asintomática.
Identificáronse subgrupos de DMAI intermedia, que teñen un risco moi alto de progresión cara a DMAI tardía. Este subgrupo (dependendo das definicións precisas) denomínase GA nacente e/ou iRORA (epitelio pigmentario retiniano incompleto e atrofia externa da retina). Estes subgrupos de "alto risco" de DMAI intermedia poden usarse para informar aos pacientes do seu prognóstico. Ademais, estes poden ser aplicados en ensaios clínicos como puntos finais.
AMD tardío
Na DMAI tardía, prodúcese suficiente dano na retina que, ademais das drusas, as persoas tamén comezarán a experimentar perda sintomática da visión central. O dano pode ser o desenvolvemento de atrofia ou a aparición de enfermidades neovasculares. A DMAI tardía divídese ademais en dous subtipos segundo os tipos de dano: atrofia xeográfica e DMAI húmida (tamén chamada DMAI neovascular).
AMD seco
A DMAI seca (tamén chamada DMAI non exudativa) é unha designación ampla, que abarca todas as formas de DMAI que non son neovasculares (DMAI húmida). Isto inclúe as formas precoces e intermedias de DMAI, así como a forma avanzada de DMAI seca coñecida como atrofia xeográfica. Os pacientes con DMAI seca tenden a ter síntomas mínimos nos estadios iniciais; A perda da función visual ocorre con máis frecuencia se a condición avanza á atrofia xeográfica. A DMAI seca representa o 80-90% dos casos e tende a progresar lentamente. No 10-20% das persoas, a DMAI seca progresa ao tipo húmido.
Peter Lachmann
Sir Peter Julius Lachmann, nado o 23 de decembro de 1931 e finado o 26 de decembro de 2020 foi un inmunólogo británico, especializado no estudo do sistema do complemento. Foi profesor emérito de inmunoloxía na cátedra Sheila Joan Smith da Universidade de Cambridge, membro do Christ's College e membro honorario do Trinity College de Cambridge e do Imperial College. Foi nomeado cabaleiro polo seu servizo á ciencia médica en 2002.
Biografía
Foi propietario do Conduit Head propiedade que servía de subministración de auga a Cambridge e que antes pertencera a Francis M. Cornford.
Traballo científico
Lachman tamén abordou o medo ás vacinas, a tecnoloxía de células nai e a medicina alternativa. Tamén foi apicultor e este interese levou a un interese pola evolución do comportamento do grupo tanto nas abellas como nos humanos e no papel da prescrición relixiosa como bloques de construción da evolución cultural.
Controversia sobre cultivos transxénicos
Lachmann axudou a producir o primeiro informe da Royal Society sobre cultivos transxénicos en 1998. O informe, Genetically Modified Plants for Food Use (Plantas modificadas xeneticamente para uso alimentario), describiu os beneficios das plantas transxénicas na agricultura, a medicina, a calidade e seguridade dos alimentos, a nutrición e a saúde, especialmente para paliar a escaseza de alimentos nos países do terceiro mundo. Isto fixo que fose considerado como unha figura controvertida por algunha xente oposta aos transxénicos. En 1999, intentou persuadir ao editor de The Lancet para que non publicase a investigación de Árpád Pusztai sobre os efectos adversos das patacas transxénicas nas ratas, alegando que non era unha ciencia sólida. O editor de The Lancet, Richard Horton, dixo que recibiu unha chamada telefónica "moi agresiva" na que lle chamou "inmoral" e ameazou con que se publicaba o xornal "tería implicacións para a súa posición persoal" como editor. Lachmann dixo que fixo a chamada pero negou que ameazase a Horton e dixo que a chamada era para "discutir o seu erro de criterio" ao publicar a carta de Pusztai e discutir as "dificultades morais para publicar mala ciencia". O propio relato de Lachmann sobre os transxénicos e o asunto Pusztai pódese atopar en Panic Nation (2005).
Cequeril, Cequeril, Cuntis
Cequeril é un lugar da parroquia de Cequeril no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas.
A Gándara, Seoane, Monforte de Lemos
A Gándara é un lugar da parroquia de Seoane no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
F. M. Cornford
Francis Macdonald Cornford, nado o 27 de febreiro de 1874 e finado o 3 de xaneiro de 1943, foi un estudoso e tradutor clásico inglés coñecido polos seus traballos sobre a filosofía antiga, especialmente Platón, Parménides, Tucídides e a relixión grega antiga. Frances Cornford, a súa muller, foi unha poeta destacada. Debido á semellanza dos seus nomes, era coñecido na familia como "FMC" e a súa esposa como "FCC".
Vida temperá e familia
En 1909 Cornford casou coa poeta Frances Darwin, filla de Sir Francis Darwin e Ellen Wordsworth Darwin, de solteira Crofts, e neta de Charles Darwin. Tiveron cinco fillos:
Carreira académica
Cornford estudou no Trinity College de Cambridge, onde foi Fellow desde 1899 e ocupou un posto de profesor desde 1902. Converteuse no primeiro profesor en ocupar a cátedra Laurence de Filosofía Antiga en 1931 e foi elixido membro da Academia Británica en 1937. Utilizou o enxeño e a sátira para propagar propostas para reformar o ensino dos clásicos en Cambridge, en Microcosmographia Academica (1908).
Cornford acuñou a frase "piares xemelgos do platonismo", referíndose á teoría das formas por unha banda e, por outra, á doutrina da inmortalidade da alma.
Morreu o 3 de xaneiro de 1943 na súa casa, Conduit Head en Cambridge. Foi incinerado no crematorio de Cambridge o 6 de xaneiro de 1943.
Corga de Arriba, Cequeril, Cuntis
Corga de Arriba é un lugar da parroquia de Cequeril no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas.
Onagro
O onagro ou hemión (Equus hemionus), tamén coñecido como asno salvaxe asiático, é unha especie da familia dos équidos orixinaria de Asia. Un membro do subxénero Asinus, o onagro foi descrito e nomeado polo zoólogo alemán Peter Simon Pallas en 1775. Foron recoñecidas cinco subspecies, unha das cales está extinta.
Entroncamento
Entroncamento é unha cidade portuguesa pertencente ao distrito de Santarém, na provincia de Ribatexo (Ribatejo), na rexión Centro e subrexión de Medio Texo (Médio Tejo), cuns habitantes.
Historia
Municipio creado en 1945 con parte das parroquias de Atalaia, no concello de Vila Nova da Barquinha, e Santiago, no concello de Torres Novas.
Entroncamento debe o seu nome ao feito de que alí se xuntan dúas liñas de ferrocarril: Linha do Norte (que une Lisboa con Porto), e Linha do Leste (que une Entroncamento con Guarda, de aí con Badaxoz, na Estremadura española). O que antes era un espazo ermo desenvolveuse, en boa medida, polo paso do tren. Deste xeito, Entroncamento acabou converténdose nunha parroquia autónoma, quedando separado de Torres Novas e Vila Nova da Barquinha o 25 de agosto de 1926.
O 24 de novembro de 1945 foi elevada á categoría de vila, sendo á vez sede do municipio independente, e pasou á categoría de cidade en 1991. dereita|miniatura| Concello do Entroncamento e praza con fontes luminosas.
Cursos de auga
A Ribeira de Santa Catarina atravesa o municipio, aínda que a maior parte do curso dentro da cidade é subterráneo desde o inicio da rúa da Barroca no norte do municipio ata pouco tempo despois da Escola Dr. Ruy D'Andrade no sur do concello (na superficie, a maior parte do trazado subterráneo que segue este regato é unha rodovía), que logo se une á Ribeira da Atalaia pero xa no concello de Golegã.A Ribeira de Árgea, que atravesa o municipio pola parte norte, alimenta a albufeira do Parque Verde do Bonito e que logo se xunta coa Ribeira da Atalaia. A auga de todos estes regatos alimenta o río Texo, situado ao sueste, a uns 1,5 km do límite do condado.
Saúde
Entroncamento conta cun hospital privado (Hospital São João Baptista) e unha Unidade de Atención Continuada - Manuel Fanha Vieira, ambas propiedade de Santa Casa da Misericórdia do Entroncamento. Tamén conta cun Centro de Saúde e unha Unidade de Saúde Familiar de Locomotoras (CS Entroncamento). Tamén hai varias clínicas, empresas de radioloxía e análises clínicas e veterinarias. Actualmente, o municipio non está atendido por ningún hospital público, sendo atendido polo Hospital Rainha Santa Isabel no veciño concello de Torres Novas, pero a maioría da xente acaba sendo enviada ao Hospital Dr. Manoel Constancio en Abrantes.
Economía
A localidade é vista como unha "cidade dormitorio", é dicir, serve como zona residencial, albergando traballadores de Torres Novas, Tomar e Lisboa.
Pódense atopar na contorna do Entroncamento empresas de transformación de mármore, fabricación de mobles, cerraxería civil (portas abatíbeis, escaleiras, estruturas metálicas) e fabricación de lareiras.
Na zona industrial pódense atopar a maioría das empresas que se dedican ao comercio de todo tipo de artigos para a construción civil, empresas que se dedican ao mantemento/reparación de vehículos e electrodomésticos. Tamén hai presenza de empresas de venda de artigos para o fogar e electrodomésticos.
Transporte
dereita|miniatura| TURE - Transporte Urbano de Entroncamento.
Ferroviario
A estación de Entroncamento é servida por Alfa Pendular, InterCidades, InterRegional, servizos rexionais e internacionais (Sud-Expresso e Lusitânia), todos operados por CP - Comboios de Portugal, conectando directamente esta estación con destinos como Lisboa, Tomar, Abrantes, Coímbra, Castelo Branco, Covilhã, Guarda, Porto, Braga, Guimarães, Viana do Castelo, Madrid e Hendaia.
Estacións de Autobuses (Rodoviários)
dereita|miniatura| Inicio da [[Carril bici|ciclovía na rúa dos Ferroviários no Entroncamento.]] esquerda|miniatura| Acceso a un dos túneles do Entroncamento dereita|miniatura| 'Ponte pedonal'. Por debaixo, caminhos de ferros da estación do Entroncamento. No que respecta aos autobuses, o municipio conta co servizo de autobuses interurbanos de Rodoviária do Tejo. Os autobuses chegan e parten da Praça da República. Algúns só paran xunto aos refuxios de viaxeiros na estrada EN3 ("Entroncamento" segundo a descrición de Rodoviária do Tejo), preto da Câmara Municipal, do Museo Nacional do Ferrocarril e do Bairro Camões.
Carlos de Oliveira
Carlos Alberto Serra de Oliveira, máis coñecido como Carlos de Oliveira, nado en Belén o 10 de agosto de 1921 e finado en Lisboa o 1 de xullo de 1981 foi un escritor portugués.
Entroncamento
Estacións de Autobuses (Rodoviários)
Os autobuses urbanos de TURE prestan servizo de transporte público dentro do municipio, contando actualmente con 4 liñas.
Carlos de Oliveira
É un dos grandes poetas do século XX en Portugal, combinando a preocupación de intervención social (neo-realismo) coa reflexión sobre a escrita no propio proceso da súa produción, o que lle confere á súa obra grande densidade e agudeza nos efecúos diversificados da súa lectura (Mãe Pobre, 1945, Entre Duas Memórias, 1971). O mesmo se pode dicir das súas novelas, nas que se detecta unha evolución da problemática neo-realista máis pura (Casa na Duna, 1943) até a súa elaboración a través da sobriedade do sentimento e da protesta.
Entroncamento
Estacións de Autobuses (Rodoviários)
A cidade conta cun servizo de taxis, cuxa praza está situada xunto á estación de ferrocarril.
Os Pacios, Seoane, Monforte de Lemos
Os Pacios é un lugar da parroquia de Seoane no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Entroncamento
Estradas e rutas principais
miniatura| Vista parcial da rotonda da Av. Villiers-Sur-Marne. Entrada á A23 ao final.|esquerda Entroncamento está servido por dúas autoestradas e un Itinerário Complementar:
A Estrada Nacional 3 (EN3) atravesa a cidade de oeste a leste, entrando pola Zona Industrial e saíndo pola Ponte da Pedra (a carón do Hospital); a EN365 parte da EN3 na rotonda do Hospital e vai cara ao sur (cara a Golegã) onde se une coa IC3; a EN110 conflúe coa EN3 inmediatamente despois da Ponte da Pedra, no veciño concello de Vila Nova da Barquinha, e discorre paralela á IC3/A13 cara a Tomar e Coímbra.
Carril bici
No municipio existen catro ciclovías, tres na parroquia de Nosa Señora de Fátima e unha na parroquia de São João Batista.
Pontes e túneles
A cidade está atravesada polas Liñas Norte e Beira Baixa, polo que foi necesario construír pontes e túneles para eliminar os pasos a nivel existentes (en 2021 só quedará un, o da rúa Infante Sagres na Liña da Beira Baixa), evitándoos, xa sexan os tempos de espera e os posíbeis accidentes. Actualmente existen dúas pontes viarias (con sendas para peóns), entre elas o Viaduto Eugénio Dias Poitout, e unha ponte peonil (inmediatamente ao norte da estación), que é competencia de Infraestruturas de Portugal (IP). Tamén hai un paso elevado para peóns (dotado con ascensores) na estación de Entroncamento que permite cruzar as liñas 1 a 5 e tamén é competencia de IP. Tamén hai dous túneles, un en cada sentido, un exclusivamente para o tráfico rodado, e outro para vehículos e peóns (separados por un tabique).
Carlos de Oliveira
Biografía
En 1933 Carlos de Oliveira múdase para Coímbra, co fin de proseguir os estudos secundarios e universitarios, ingresando na Facultade de Letras da Universidade de Coímbra, onde se licencia en Ciencias Histórico-Filosóficas, en 1947, coa tese Contribución para unha estética neo-realista.
É neste período que o cronista, crítico e tradutor, se deu a coñecer na escrita no seo da xeración dos neo-realistas. Xa en 1937, publicou en conxunto con Fernando Namora e Artur Varela, un libro de narracións, co título Cabeças de Unto, con chancela da Moura Marques & fillo.
Entroncamento
Pontes e túneles
No límite sur do municipio existía un paso a nivel na Liña Norte (inmediatamente antes da Subestación) que foi suprimido e substituído por unha ponte que, non obstante, e a pesar de estar a só uns metros ao sur do lugar do paso a nivel, está xa no concello de Torres Novas.esquerda|miniatura| Viaduto Eugénio Dias Poitout, sobre o punto de bifurcación da Liña Norte da Liña da Beira Baixa
Carlos de Oliveira
Biografía
Data de 1942 o seu primeiro libro de poemas, titulado Turismo, con ilustracións de Fernando Namora e integrado na colección poética Novo Cancioneiro
En 1943 Carlos de Oliveira publica a súa primeira novela, Casa na Duna, volume da colección dos "Novos Prosadores", editado pola Coímbra Editora.
O Gueto, Seoane, Monforte de Lemos
O Gueto é un lugar da parroquia de Seoane no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.