cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alvinella pompejana
Bioloxía
Alcanzan unha lonxitude de 13 cm, e teñen dorsos "peludos"; estes "pelos" son en realidade colonias de bacterias, como Nautilia profundicola, que se cre que lle dan ao verme certo grao de illamento da calor. As glándulas do dorso do verme segregan un mucus do cal se alimentan as bacterias, o que é unha forma de simbiose. Os vermes de Pompeia forman grandes colonias agregadas encerradas en delicados tubos finos como o papel.
Bacterias simbióticas
Aínda que non se sabe con exactitude como o verme de Pompeia pode sobrevivir nas severas condicións reinantes nos respiradoiros hidrotermais, sospéitase que a resposta está na capa de bacterias de aspecto peludo do dorso do animal; esta capa pode ser de ata 1 cm de grosor. As bacterias poden posuír proteínas especiais, "encimas euritérmicos", que proporcionan ás bacterias, e por extensión aos vermes, protección fronte a un amplo rango de temperaturas. As bacterias poden tamén proprocionar illamento térmico. Os estudos están dificultados polas dificultades de tomar mostras; ata agora non se conseguiu que estes vermes sobrevivan á descompresión.
O estudo dos vermes de Pompeia e as súas bacterias simbióticas podería levar a significativos avances nas industrias bioquímica, farmacéutica, téxtil, papeleira e dos deterxentes.
Arquieparquía católica bielorrusa de Polack
Territorio
A arquieparquía tiña xurisdición sobre os fieis católicos de rito bizantino de Belarús. A sé arquiepiscopal era a cidade de Polack, onde facía de catedral a igrexa de Santa Sofía.
Historia
A arquieparquía, erixida no século XIII, entrou en comuñón coa Igrexa católica logo da Unión de Brest de 1596.
No século XVII foi unida in persona episcopi coa arquieparquía de Kíiv.
O sínodo da Igrexa ortodoxa rusa celebrado en Polack en febreiro de 1839 anulou ex auctoritate a Unión de Brest, suprimindo na práctica todas as eparquías católicas do Imperio Ruso. Esta decisión foi aprobada polo tsar Nicolao I o 25 de marzo, o que determinou a supresión formal da arquieparquía greco-católica de Polack e a pasaxe dos seus fieis á Igrexa ortodoxa.
Seaxred de Essex
Seaxred, Sexred, ou Sexræd, finado en 626?, foi un rei de Essex.
Traxectoria
Sexred era o fillo de Sæberht (finado en 616?), o primeiro rei cristián dos saxóns orientais, ao que sucedeu, reinando conxuntamente cos seus dous irmáns, Saeward e outro, cuxo nome adóitase citar como Sigebert, sen base ningunha de autoridade (Bromton, ap. Decem SS. col. 743) mais quizais o non situado Seaxbald, pai de Swithhelm. Seaxred rexeitou aceptar o cristianismo, e practicou abertamente o paganismo e deu permiso aos seus súbditos para que adorasen os seus ídolos.
Cando el e os seus irmáns viron a Melito (finado en 624), bispo de Londres, dando o eucaristía á xente na igrexa, dixéronlle, tal e como se cría no tempo do  Venerábel Beda, "Por que  non nos ofreces o pan branco que adoitabas dar ao noso pai Saba, pois tal o chamaban, e que aínda lle dás á xente?" Melito contestou que se se lavaban na fonte o terían, mais que doutro non lles faría ben ningún. Pero eles dixeron que non habían entrar na fonte, pois non necesitaban lavarse, senón refrescárense. O asunto foilles explicado repetidas veces polo bispo, que persistiu en rexeitar a súa petición. Por fin acabaron de enfadarse e desterráronno do seu reino. Non moito tempo despois saíron para loitar cos saxóns occidentais, e faleceron, sendo destruído case todo o seu exército (Beda, Hist. Eccl. ii. c. 5). Nesta batalla enfrontáronse con Cynegils e Cwichelm de Wessex, os reis de Wessex que invadiron o seu territorio cunhas forzas máis grande das que os de Essex poderían ter sobre o 626. Sucedeunos Sigeberht I de Essex
Perixeo
miniatura|300px O perixeo (do grego peri = arredor de, e gaia = Terra) é o punto da órbita elíptica que percorre un corpo (natural ou artificial) arredor da Terra, cando dito corpo se encontra máis preto do centro da mesma. O punto oposto, o máis afastado ó centro da Terra, chámase apoxeo. No caso dun planeta orbitando ó Sol, empréganse os termos análogos afelio e perihelio.
Vilela, Lamas, San Sadurniño
Vilela é un lugar da parroquia de Lamas no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 30 habitantes (15 homes e 15 mulleres).
Jim Rathmann
Jim Rathmann (nado o 16 de xullo de 1928, finou o 23 de novembro de 2011), Royal Richard Rathmann, foi un piloto de carreiras estadounidense que gañou as 500 Millas de Indianápolis de 1960.
Pilotou nos campionatos das series AAA e USAC nas tempadas 1949, 1950, e de 1952 a 1963 con 42 participacións, incluíndo as 500 Millas de Indianápolis en cada unha desas tempadas. Rathmann tamén participou nas dúas carreiras da Carreira dos Dous Mundos en Monza, Italia, gañando a carreira de 1958. Logrou 6 vitorias, ademais da súa vitoria na Indy 500.
Rathmann e o seu irmán máis vello na maioría das veces intercambiaban os nomes durante a adolescencia. Aos 16 anos de idade quería participar nas carreiras polo que usou o nome de "Dick Rathmann," co carné que lle prestou o seu irmán máis vello e asumiu a identidade de "Jim Rathmann." O cambio de nome quedou para sempre nos círculos públicos.
O 15 de agosto de 2007, Rathmann foi incluído no Motorsports Hall of Fame de América. A cerimonia tivo lugar en Detroit. Morreu en 2011 logo dun ataque.
Estadio de Kaliningrado
O Estadio de Kaliningrado (en ruso: Калининградский стадион), tamén coñecido como Arena Baltika (Арена Балтика), é un estadio de fútbol ruso da cidade que lle dá nome, Kaliningrado. Este estadio albergou catro partidos da fase de grupos do Mundial de Fútbol Rusia 2018. É o campo do FC Baltika Kaliningrado da Liga Premier de Rusia. Ten capacidade para 35.015 espectadores. Foi construído para a disputa do Mundial por mor de que o outro estadio da cidade (Estadio Baltika) non tiña suficiente capacidade, era demasiado antigo e non estaba ben situado para un evento de tan grande magnitude.
Jim Rathmann
Carreira na NASCAR
Rathmann remolcou 3 NASCAR Strictly Stock / Grand Nacional razas 1949-1951, que compiten nunha carreira en cada un deses anos. Debutou en 1949 en Langhorne. A partir de 13 º na carreira, Rathmann deslizou a 32 ao final da carreira. En 1950, Rathmann competiu na prestixiosa Daytona Beach Course Road. A partir de 17 neste evento, Rathmann terminou unha mellor carreira 12, dúas voltas atrás. Na súa última carreira en 1951, Rathmann comezou unha novena mellor da súa carreira no Detroit. Terminou 52 ª nesta carreira. NASCAR Estatísticas de Racing-Reference.info
Estadio de Kaliningrado
Ao estar localizado no Óblast de Kaliningrado, pequeno enclave ruso no Mar Báltico, fixo que este fose o estadio da Copa Mundal de Fútbol 2018 máis próximo á Unión Europea e ao Espazo de Schengen, a tan só uns 45 quilómetros da fronteira con Polonia.
Jim Rathmann
Indy 500 Win
Logo de iniciar no medio da primeira fila, Rathmann corría na fronte toda a carreira. Desde o punto a metade de camiño en, Rathmann e compañeiro condutor Rodger Ward, foron encerrados nun cabeza a cabeza polo primeiro duelo. Desgastar do pneumático converteuse nun problema xa que a carreira avanzaba e Rathmann foi capaz de manter as súas rodas fresco o tempo suficiente para gañarlle a carreira á sala ata o final. A carreira contou cos cambios de líder máis gravada da historia 500.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Irène Jacob
Irène Jacob, nada en París o 15 de xullo de 1966 é unha actriz e cantante franco-suíza.
Traxectoria
Ten unha importante carreira internacional e traballou con directores como Wim Wenders, Antonioni, José Luis Cuerda ou Kieslowski.
José Galán Núñez
José Galán Núñez, Dereito ou Miguel, finado en Visantoña (Mesía) o 2 de xuño de 1952, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Hortense Fiquet
miniatura|200px|A señora Cézanne no invernadeiro, [[1891-1892, óleo sobre lenzo, 92 × 73 cm, Museo Metropolitano de Arte, Nova York.]]
José Galán Núñez
Traxectoria
Estaba facendo o servizo militar en Lugo. Cando lle faltaban tres meses para licenciarse, desertou. Pertenceu ao grupo de Benigno Andrade García. Foi abatido en Visantoña (Mesía) o 2 de xuño de 1952 con Manuel Ramiro Souto cando a Garda civil rodeou a casa onde estaban agochados; o outro compoñente da partida, Juan Couto Sanjurjo, foi detido.
Hortense Fiquet
Marie-Hortense Fiquet, nada en Saligney (Distrito de Dole, no departamento de Xura) o 22 de abril de 1850 e finada en 1922, foi a compañeira, máis tarde dona e musa, de Paul Cézanne, pintor posimpresionista do século XIX e comezos do XX.
Cando o artista coñeceuna, ela traballaba como libreira. En 1870, Hortense viaxou con Cézanne a L'Estaque, para evitar que fose recrutado. Tiveron un fillo chamado Paul en 1872. Despois trasladáronse co seu fillo a Auvers-sur-Oise. Durante anos, a relación ocultouse ao pai de Cézanne. Non casaron ata 28 de abril de 1886 en Aix-en-Provence. As relacións posteriores entre o artista e a súa muller foron difíciles, e co tempo ela marchou a París. O irmán de Hortense tiña unha casa dende a que se vía a montaña Sainte-Victoire en L'Estaque, monte que lle impresionou e fíxose o tema de numerosos cadros de madurez. As dificultades financeiras fixeron que volvese á Provenza, pero permaneceron en habitacións separadas. A diabetes do pintor, diagnosticada en 1890, provocou comportamentos que afectaron ao seu matrimonio. A morte da nai do pintor, en 1897, permitiulle reconciliarse coa súa muller, aínda que a súa relación seguiu sendo tormentosa. En 1902, fixo un borrador de testamento excluíndo á súa dona da súa herdanza e deixándollo todo ao seu fillo. Aparentemente a relación estaba de novo rota; dise que ela queimou os recordos da súa nai.
Chao de Arriba, As Somozas, As Somozas
Chao de Arriba é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Xunto con Chao de Abaixo tiña 31 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 17 eran home e 14 eran mulleres.
Xosé Lois Maceda Vilariño
Xosé Lois Maceda Vilariño, nado en Lugo o 30 de decembro de 1965, é un político galego militante no BNG, actual alcalde da Pobra do Brollón, na provincia de Lugo.
Traxectoria
Veterinario de profesión. É alcalde da Pobra do Brollón dende 2007, posto ó que accedeu tras o acordo do BNG e o PSdeG-PSOE nas eleccións municipais do 2007, que desbancaron ao PPdeG da alcaldía do concello. En 2011 volveu ser elixido alcalde ao ser a forza máis votada, logrando tamén o apoio dun dos dous concelleiros socialistas. En 2015 a súa formación acadou a maioría absoluta, con 5 dos 9 concelleiros e en 2019 ampliouna, logrando 6 edís dos 9 da corporación.
Gran Premio de Alemaña de 1959
O Gran Premio de Alemaña de 1959 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 2 de agosto de 1959 no circuíto de AVUS, era a sexta carreira da tempada de Fórmula Un de. Foi o 21º Gran Premio de Alemaña e a segunda vez que a carreira non tivo lugar en Nürburgring. AVUS aloxara anteriormente o Gran Premio de Alemaña en 1926. A carreira levouse a cabo en dúas series de 30 voltas ao circuíto de oito quilómetros, cunha distancia total de carreira de 498 quilómetros.
Nun formato de carreira de Fórmula Un único, o primeiro, segundo e terceiro postos foron ocupados todos polo mesmo equipo, a Scuderia Ferrari. O piloto británico Tony Brooks foi declarado gañador por diante dos seus compañeiros de equipo os americanos Dan Gurney e Phil Hill. Os tres pilotaban un Ferrari Dino 246.
Informe da carreira
A pista, moi simple, consistía nunha moi rápida recta a ambos os dous lados dunha estrada de dobre calzada, interrompida nun extremo por unha pinza e no outro por unha incrible curva cun peralte de 43 graos de inclinación.
Tamén de xeito único na historia do Campionato Mundial de Fórmula 1, a carreira dividiuse en dúas series. Na primeira, Tony Brooks e Dan Gurney tomaron a dianteira. Masten Gregory nun Cooper - Climax loitou duro con eles, pasando primeiro a un Ferrari e logo ao outro, liderando a carreira ata que rompeulle un perno da biela. Foi un triplete de Ferrari, con Phil Hill logrando o podio final. Na segunda manga, unha vez máis os Ferrari tiveron que loitar polo liderado, esta vez con Bruce McLaren, ata que sufriu problemas na caixa de cambios. O resultado total acumulado, foi un podio pleno de Ferrari nesta orde, Brooks, Gurney, Hill. Maurice Trintignant foi o cuarto por diante de Jo Bonnier e Ian Burgess. Esta foi a carreira máis rápida da Fórmula Un rexistrada ata ese momento, cunha velocidade media de 230´136 quilómetros por hora. Hans Herrmann estrelou o seu BRM P25 na quinta volta da segunda manga.
O expiloto de Ferrari, o francés Jean Behra morreu o día antes da carreira cando participaba nunha carreira de Fórmula 2 previa en dito circuíto, nun Porsche RSK, saíu despedido do seu auto e feriuse mortalmente cando golpeou cun hasta de bandeira, causandolle unha fractura de cranio.
Os resultados mostran a incompatibilidade coas normas que se aplicaban nesa época. De acordo coas regras da Fórmula Un da época, aqueles pilotos que se retiraban antes do final do Gran Premio só se clasificaban se empuxaban o coche por encima da liña logo da chegada. Esta regra non se aplicou a Harry Schell, quen se retirou unhas 11 voltas antes do final. Con todo, a regra aplicouse noutras carreiras, como o Gran Premio de Bélxica de 1960. As regras aclararonse máis tarde, en 1966. A vitoria permitiulle a Brooks reducir a catro puntos a vntaxe do líder do campionato, o piloto australiano de Cooper, Jack Brabham.
La traviata
La traviata é unha ópera en tres actos de Giuseppe Verdi con libreto de Francesco Maria Piave. Está baseada na novela de Alexandre Dumas A dama das camelias (1852), aínda que non directamente senón a través dunha adaptación teatral. Foi estreada o 6 de marzo de 1853 no Gran Teatro La Fenice de Venecia. Orixinalmente foi titulada Violetta polo seu personaxe principal.
Piave e Verdi querían seguir a Dumas dándolle á ópera unha ambientación contemporánea, mais as autoridades de La Fenice insistiron en que se ambientara no pasado, "c. 1700". Non foi ata a década de 1880 cando se respectaron os desexos orixinais do compositor e do libretista e se representaron producións "realistas".
La traviata está considerada como a terceira ópera da comunmente denominada "triloxía popular" de Verdi, que se iniciou con Rigoletto en 1851, e continuou con Il trovatore en 1853.
Acto I
O salón na casa de Violetta
O barón, actual amante de Violetta, espera cerca para levala ao salón, onde lle piden ao barón que faga un brindis, mais el o rexeita, e a xente se volve cara a Alfredo (Alfredo, Violetta, coro: Libiamo ne' lieti calici (Brindisi).
Desde a habitación veciña escóitase o son da orquestra, e os invitados se moven cara alí para bailar. Sentíndose mareada, Violetta pide aos seus invitados que vaian diante e a deixen descansar ata que se recupere. Mentres os invitados bailan na habitación, Violetta mira a súa pálida cara no espello. Alfredo entra e expresa a súa preocupación pola súa fráxil saúde, declarando máis tarde o seu amor por ela (Alfredo, Violetta: Un dì, felice, eterea - "Un día, feliz e etéreo"). Ao principio, Violetta recházao porque o seu amor non significa nada para ela, mais hai algo en Alfredo que chega ao seu corazón. Cando el marcha, regálalle unha camelia, dicíndolle que regrese cando a flor se murchara. Ela promételle reunirse con el ao día seguinte.
Despois de que os invitados marcharan, Violetta pregúntase se Alfredo podería ser o home da súa vida (Violetta: Ah, fors'è lui – "Ah, quizais sexa el"). Mais finalmente desbota a idea, xa que precisa ser libre para vivir a súa vida, dun placer a outro (Violetta: Sempre libera – "Sempre libre"). Desde fora do escenario, escoitase a voz de Alfredo cantando sobre o amor segundo baixa pola rúa.
Acto II
Escena 1: Na casa de campo de Violetta nos arredores de París
Tres meses despois, Alfredo e Violetta levan unha existencia tranquila nunha casa de campo, nas aforas de París. Violetta namorouse de Alfredo e abandonou completamente o seu anterior estilo de vida. Alfredo canta a súa vida feliz xuntos (Alfredo: De miei bollenti spiriti – "Dos meus espíritos ardentes"). Annina, a doncela, chega desde París e, cando Alfredo lle pregunta, dille que ela foi alí a vender os cabalos, as carruaxes e todo o que Violetta posúe para apoiar o seu estilo de vida no campo.
Alfredo queda abrumado ao saber isto e diríxese a París inmediatamente para corrixir a situación el mesmo. Violetta regresa a casa e recibe unha invitación da súa amiga Flora a unha festa en París esa tarde. O pai de Alfredo, Giorgio Germont, chega á casa e esixe a Violeta que rompa a súa relación co seu fillo polo ben da súa familia, xa que a sorte da súa irmá fora destruída pola súa conexión con ela, xa que a súa reputación como cortesá compromete o nome Germont (Giorgio: Pura siccome un angelo – "Pura como un anxo"). Mentres, el queda impresionado pola nobreza de Violetta, algo que non esperaba dunha cortesá. Ela respóndelle que non pode poñer fin á súa relación porque o ama moito, mais Giorgio rógalle polo ben da familia. Violetta escoita, cun crecente remordemento, as patéticas palabras do señor Germont e finalmente se mostra conforme (Violetta, Giorgio: Dite alla giovine sì bella e pura – "Dille á xove, tan bela e pura") e dille adeus a Giorgio. Nun xesto de gratitude pola súa bondade e sacrificio, Giorgio bica a súa fronte antes de deixala a soas chorando.
Decide abandonar ao seu amado. Violetta deixa unha nota a Annina para enviarlla a Flora aceptando a invitación á festa e, mentres escribe a súa carta de despedida a Alfredo, el entra. Case non pode controlar a súa tristeza e bágoas; fálalle repetidas veces do seu amor incondicional (Violetta: Amami Alfredo – "Ámame, Alfredo"). Antes de apresurarse fóra e ir a París, entrega a carta de despedida ao seu criado para que lla entregue a Alfredo.
Escena 2: Festa na casa de Flora miniatura|left|Acto II, escena 2 da produción de [[Fife Opera en 2004.]]
Na festa, o marqués dille a Flora que Violetta e Alfredo se separaron. Pide a os animadores que interpreten para os invitados (Coro: Noi siamo zingarelle – "Somos xoves xitanos"); (Coro: Di Madride noi siam mattadori – "Somos toureiros de Madrid"). Gastone e os seus amigos únense aos toureiros e cantan (Gastone, coro, bailarines: E Piquillo, un bel gagliardo – "Foi Piquillo, un belo mozo").
Violetta chega co barón Douphol. Ven a Alfredo nunha mesa de xogo. Cando a ve, Alfredo proclama en voz alta que se levará a Violetta a casa con el. Sentíndose alporizado, o barón achégase á mesa de xogo e se une a el no xogo. Conforme apostan, Alfredo gaña grandes cantidades de diñeiro ata que Flora anuncia que a cea está preparada. Alfredo marcha con puñados de cartos.
Maringá
Maringá é unha cidade do estado brasileiro de Paraná. A súa poboación estimada o 2010 era de 357.117 habitantes.
Historia
Creada pola empresa Companhia de Melhoramentos do Norte do Paraná, en 1947, Maringá foi elevada á categoría de municipio en 1951,  desmembrando-se de Mandaguari. Foi deseñada seguindo o principio de cidade xardín de Ebenezer Howard, medrou de forma acelerada nas décadas seguintes. A calidade de vida mantívose conservando áreas forestais como o Horto Florestal, o Parque dos Pioneiros e o Parque do Ingá.
Economía
Maringá destaca na actualidade no sector comercio e nos servizos. A agricultura (café, soia) segue tendo certa importancia.
Rexión metropolitana
A Região Metropolitana de Maringá foi instituída en 1998, cos municipios de Ângulo, Iguaraçu, Mandaguaçu, Mandaguari, Marialva, Maringá, Paiçandu e Sarandi. En 2005, incluíronse tamén Astorga, Doutor Camargo, Itambé, Ivatuba e Presidente Castelo Branco
La traviata
Acto II
En busca do seu fillo, Giorgio entra no salón e, sabendo o significado real da escena, denuncia o comportamento do seu fillo (Giorgio, Alfredo, Violetta, coro: Di sprezzo degno, se stesso rendo – "Merecedor de desprecio é o hombre").
Félix de Azara
Félix Manuel de Azara y Perea, nado en Barbuñales (daquela no Reino de Aragón) o 18 de maio de 1742 e finado na mesma vila o 20 de outubro de 1821, foi un militar, naturalista e enxeñeiro español.
La traviata
Acto II
Flora e as damas tentan convencer a Violetta para que abandone o salón, mais Violetta vólvese cara a Alfredo: Alfredo, Alfredo, di questo cuore non puoi comprendere tutto l'amore – "Alfredo, Alfredo, non puedes imaxinarte o amor que hai no meu corazón por ti".
Félix de Azara
Traxectoria
Ingresou na carreira militar no corpo de artilleiros, primeiro, e logo no de enxeñeiros. Distinguiuse en varias expedicións, e alcanzou o grao de xeneral de brigada.
Foi enviado a América do Sur en 1781, nunha expedición encargada de resolver o conflito dos límites entre as colonias de España e Portugal. Permaneceu alí até 1801. Antes de deixar Suramérica, enviou ó seu irmán, José Nicolás de Azara (entón embaixador de España en París), anotacións e observacións sobre zooloxía, que Moreau de Saint-Méry publicou en París en 1801, co título de Essais sur l´histoire naturelle des Quadrupèdes, traducido ao castelán en 1802 como Apuntamientos para la Historia natural de los quadrúpedos del Paraguay y Río de la Plata. Á volta de América redactou Voyages dans l’Amérique méridionale, par don Félix de Azara, publicado en 1809.
La traviata
Acto III
Habitación de Violetta
Félix de Azara
Traxectoria
En 1805, retirouse para a súa localidade natal, dende onde escribiu numerosos informes, e onde faleceu en 1821.
La traviata
Acto III
Algúns meses despois da festa, Violetta xace na cama debido ao avance da tuberculose. O doutor Grenvil dille a Annina que Violetta non vivirá moito, xa que a súa tuberculose empeorou. A soas na súa habitación, Violetta le unha carta do señor Germont na que lle di que o barón só foi ferido no seu duelo con Alfredo; que informou a Alfredo do sacrificio que Violeta fixo por el e súa irmá; e que el enviará ao seu fillo a vela tan pronto como sexa posible para pedir o seu perdón (Violetta: "Teneste la promessa" - "Mantiveches promesa"). Mais Violetta sente que é demasiado tarde (Violetta: Addio del passato – "Despedida do pasado").
Félix de Azara
Homenaxes
Durante a súa viaxe por Suramérica describiu máis de 200 novas especies animais. Certo número de animais levan na súa honra o seu apelido: Aotus azarae (mico nocturno de Azara), Dasyprocta azarae (agutía de Azara), Akodon azarae (rato das herbas de Azara) ou o Synallaxis azarae. Unha crista da Lúa, Dorsum Azara, débelle tamén o seu nome.
Adiantou a posibilidade da evolución das especies que máis tarde desenvolvería Charles Darwin. Este tiña en grande estima a obra de Azara (a pesar de que el non fose un naturalista profesional) e en varias das súas obras citouno como autoridade.
La traviata
Acto III
Annina apresúrase a entrar na habitación para dicirlle a Violetta que chegou Alfredo. Os amantes reúnense e Alfredo suxiere que abandonen París (Alfredo, Violetta: Parigi, o cara, noi lasceremo – "Querida, deixaremos París" ).
Mais é demasiado tarde: ela sabe que o seu tempo se esgotou (Alfredo, Violetta: Gran Dio! morir si giovane – "¡Oh, Deus! Morrer tan nova"). O pai de Alfredo entra co doutor, lamentando o que fixo. Logo de cantar un dúo con Alfredo, Violetta revive rapidamente, exclamando que a dor e a incomodidade a abandonaron (Violetta, Alfredo, Germont, Anina, Grenvil: "Prendi, quest'è l'immagine" - "Toma, esta é a imagen dos meus días pasados"). Un momento despois, ela morre en brazos de Alfredo.
Instrumentación
A partitura de Verdi require da utilización de:
Música en escena:
Lugares do Valadouro
Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares do Valadouro
Protocolo IPv4
IP é un acrónimo do inglés "Internet Protocol" (ou protocolo de internet), que é un protocolo usado entre dúas máquinas en rede para encamiñamento dos datos.
Os datos nunha rede IP envíanse en bloques referidos como paquetes ou datagramas (os termos son basicamente sinónimos no IP, sendo usados para os datos en diferentes lugares nas capas IP). En particular, no IP ningunha definición é necesaria antes de que o host tente enviar paquetes para un host co cal non se comunicou previamente.
O IP ofrece un servizo de datagramas non confiábel (tamén chamado de mellor esforzo); ou sexa, o paquete ven case sen garantías. O paquete pode chegar desordenado (comparado con outros paquetes enviados entre os mesmos hosts), tamén poden chegar duplicados, ou poden ser perdidos por enteiro. Se a aplicación precisa de confiabilidade, esta engádense na capa de transporte.
Os routers úsanse para reencamiñar datagramas IP a través das redes interconectadas na segunda capa. A falta de calquera garantía de entrega significa que o deseño da troca de paquetes faise de forma máis simplificada. (Note que se a rede cae, reordena ou doutra forma damnifica un gran número de paquetes, a performance observada polo usuario será pobre, logo a maioría dos elementos de rede tentan arduamente non facer este tipo de cousas - mellor esforzo. Con todo, un erro ocasional non irá producir ningún efecto notábel.)
O IP é o elemento común atopado en Internet pública dos días de hoxe. É descrito no RFC 791 da IETF, que foi pola primeira vez publicado en setembro de 1981. Este documento describe o protocolo da capa de rede máis popular e actualmente en uso. Esta versión do protocolo designase de versión 4, ou IPv4. O IPv6 ten enderezo de orixe e destino de 128 bits, ofrecendo máis enderezos que os 32 bits do IPv4.
Formato da cabeceira do IPv4
O primeiro campo do cabeceira (header) dun datagrama IPv4 é o campo de versión (version), de 4 bits.
Apoxeo
miniatura|300px Apoxeo (do grego apos = lonxe, e gaia = Terra) é o punto da órbita elíptica que percorre un corpo (natural ou artificial) arredor da Terra, cando dito corpo se encontra máis lonxe do centro da mesma. O punto oposto, o máis preto ó centro da Terra, chámase perixeo. No caso dun planeta orbitando ó Sol, empréganse os termos análogos afelio e perihelio.
Apoxeo tamén se denomina ó período de maior auxe ou esplendor de algo.
Protocolo IPv4
Formato da cabeceira do IPv4
No RFC 791, os 8 bits seguintes alócanse para un campo tipo de Servizo (ToS) agora DiffServ e ECN. A intención orixinal era que un host especificase unha preferencia de como tratar os datagramas que circularían pola rede. Por exemplo, un host pode definir o campo de valores do seu ToS dos datagramas IPv4 para preferir pequeno desfasamento de tempo (ou "delay"), en canto que outros poden preferir alta fiabilidade. Na práctica, o campo ToS non foi largamente implementado. Con todo, o traballo experimental, de investigación e desenvolvemento enfocouse en como facer uso destes oito bits. Estes bits foron redefinidos e máis recentemente a través do grupo de traballo do DiffServ na IETF e polos puntos de código do Explicit Congestion Notification (ECN) codepoints (ver RFC 3168).
O campo de 16 bits seguinte do IPv4 define todo o tamaño do datagrama, incluíndo cabeceira e datos, en bytes de 8 bits. O datagrama de tamaño mínimo é de 20 bytes e o máximo é 65535. O tamaño máximo do datagrama que se lle require a un host que sexa capaz de tratar son 576 bytes, mais os hosts máis modernos permiten paquetes ben maiores. Por veces, as subredes impoñen restricións no tamaño, en cada caso os datagramas teñen que ser fragmentados. A fragmentación trátase ben no host ou ben no switch de paquetes no IPv4, e apenas no host no caso do IPv6.
O campo de 3 bits que segue úsase para controlar ou identificar fragmentos.
O campo offset do fragmento ten 13 bits, e permite que un receptor determine o sitio dun fragmento en particular no datagrama IP orixinal.
Un campo de 8 bits, o TTL (time to live, ou sexa, tempo para vivir) axuda a prevenir que os datagramas persistan (ex. andando aos círculos) nunha rede. Historicamente, o campo TTL limita a vida dun datagrama en segundos, mais tornouse nun campo de conteo de hops. Cada switch de paquetes (ou router) que un datagrama atravesa decrementa o campo TTL nun valor. Cando o campo TTL chega a cero, o paquete non se segue por un switch de paquetes e descártase.
O campo seguinte é un campo de verificación (checksum) para a cabeceira do datagrama IPv4. Un paquete en tránsito altérase por cada router (hop) que atravese. Un deses routers pode comprometer o paquete, e o checksum é unha simple forma de detectar a consistencia da cabeceira. Este valor axústase ao longo do camiño e verifícase a cada novo hop.
José Ignacio Lapido
José Ignacio García Lapido, artisticamente coñecido como José Ignacio Lapido, nado en Granada o 26 de xuño de 1962, é un guitarrista español, escritor de cancións, cantante, columnista en prensa e escritor de guións para televisión. É coñecido por ser o guitarrista do grupo 091 antes de comezar a súa etapa en solitario.
Protocolo IPv4
Formato da cabeceira do IPv4
Campos da cabeceira adicionais (chamados de options, opcións) poden seguir o campo do enderezo de destino, mais estes non son normalmente usados. Os campos de opción poden ser seguidos dun campo de camiño que asegura que os datos do usuario alíñanse nunha fronteira de words de 32 bits. (No IPv6, as opcións móvense fóra da cabeceira standard e especifícanse polo campo Next Protocol, semellante á función do campo "Protocolo" no IPv4.)
Ría de Viveiro
A ría de Viveiro é unha ría da provincia de Lugo, en Galicia. Forma parte das rías Altas.
José Ignacio Lapido
Traxectoria
Comezou a súa carreira musical alternando a batería e a guitarra en varias bandas no ano 1979. Coa última delas, Al-Dar, gravou o seu primeiro sinxelo en 1981: Somos nuevos. Aínda así, Lapido é coñecido sobre todo por ser o guitarrista e compositor das cancións da banda de rock granadina 091, formada no 1982. A partir de 1996 (ano da disolución dos Cero) iniciou a súa carreira en solitario.
Ría de Viveiro
Está formada pola desembocadura do río Landro, que percorre 42 km ata forma esta enseada. Está nos concellos de Vicedo, Viveiro e Xove. Ábrense á ría o porto pesqueiro da parroquia de Celeiro, a capital municipal do concello e a zona residencial de segunda vivenda na parroquia de Covas. Dentro dela están a Praia de Covas, Praia de Area, Praia de Seiramar, Praia de Sacido, Praia de Abrela, Praia de Portonovo, ou Praia de Esteiro. Así como as illas de Area, Gabeira ou Queimada.
Protocolo IPv4
Enderezo IPv4 e routing
Talvez os aspectos máis complexos do IP sexan o enderezo e o routing. O enderezo define como se atribúen os enderezos IP dos hosts finais e como as subredes dos enderezos de IP dos hosts divídense e agrupados. O routing IP faise por todos os hosts, mais máis comunmente por routers de rede, que tipicamente usan quer protocolos IGP (do inglés, Interior Gateway Protocol) ou protocolos EGP (do inglés, External Gateway Protocol) para axudar na lectura de datagramas IP que reencamiñen decisións a través de IPs en redes ligadas. Talvez o aspecto máis complexo do protocolo Internet (IP) sexan o enderezo e routing.
Cesarea
O topónimo Cesarea fai referencia a varias cidades romanas, que recibiron ese nome do César:
José Ignacio Lapido
Traxectoria
Realizou colaboracións con outros grupos e músicos como Christiania, o pianista Sergio de la Puente e Eskorzo, e produciu discos para Contrabando e Dorian Gray. Escribiu cancións para bandas como M-Clan, Amparanoia, Babylon Chat ou Los Hermanos Dalton. Tamén compuxo música para curtas e teatro.
Un dos recoñecementos máis importantes foi o ser elixido (mediante votación dos lectores) como un dos "100 granadinos do século XX" polo diario Ideal e ademais, froito do seu excelente traballo, fue galardonado ao mellor disco de rock nos primeiros Premios da Música de Andalucía.
No 2005 faise empresario e crea o seu propio selo discográfico: Pentatonia Records.
Ladridos del perro mágico foi o seu primeiro traballo en solitario despois da separación de 091. Promocionou o disco en programas como "Crónicas marcianas" e tamén na televisión andaluza. A xira deste primeiro disco deixou un bo sabor de boca.
É destro e inseparable da súa Gibson SG, coa que conseguiu crear un son propio.
Coalición da Esquerda Radical
miniatura|dereita|Logotipo da coalición. A Coalición da Esquerda Radical, que en grego sería Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς ou Synaspismós Rizospastikís Aristerás, que é comunmente coñecida pola súa abreviatura grega ΣΥΡΙΖΑ ou SÝRIZA, é un partido político de esquerda en Grecia, orixinalmente formado como unha coalición electoral. O seu líder parlamentario é Alexis Tsipras, presidente de Synaspismós, o maior dos partidos que forman a coalición.
16 de maio
O 16 de maio é o 136º día do ano do calendario gregoriano e o 137º nos anos bisestos. Quedan 229 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Maria Gaetana Agnesi.
Coalición da Esquerda Radical
Traxectoria
SYRIZA lanzouse formalmente para as eleccións lexislativa de 2004 en Grecia, mais as raíces do proceso que conduciu á súa creación remóntase ao Espazo para o Diálogo para a Unidade e a Acción Común da Esquerda en 2001. O "espazo" compúñase de diversas organizacións da esquerda grega que, a pesar de diferentes orixes ideolóxicas e históricos, compartiran a acción política común en varias cuestións importantes que xurdiran en Grecia a finais da década de 1990, como a guerra de Kosovo, as privatizacións, os dereitos sociais etc. A maioría dos participantes no "Espazo", trataron de desenvolver unha plataforma común que podería conducir a unha alianza electoral. Isto levou á eventual formación da Coalición da Esquerda Radical, en xaneiro de 2004.
16 de maio
Mortes
miniatura|100px|Charles Perrault.
Outros
Os 366 días do ano
Gobius
Gobius é un xénero de peixes perciformes da familia Gobiidae.
Coalición da Esquerda Radical
Traxectoria
Nas eleccións xerais de Grecia de maio de 2012, SYRIZA tivo un crecemento moi notable, converténdose na segunda forza política do país co 16,3% dos votos e 52 escanos.
Ademais, segundo unha nova sondaxe SYRIZA sería a formación máis votada nas eleccións previstas para o 17 de xuño, cun 20,5 por cento dos votos
Magnetopausa
A magnetopausa é a fronteira magnética entre o campo magnético ou magnetosfera e o vento solar, feito de plasma. É a rexión en torno da magnetosfera, na cal o vento fica detido. Esta rexión presenta unha variación de dimensión que depende da posición relativa da Terra e do Sol. Na zona iluminada polo Sol atópase a sesenta mil quilómetros de distancia da superficie da Terra. Na rexións afastadas da incidencia directa do Sol, esa distancia aumenta progresivamente, até a orde de decenas de millóns de quilómetros.
Umuarama
Umuarama é unha cidade do Estado brasileiro do Paraná. A súa poboación estimada no ano 2010 era de 100.716 habitantes. Segundo a estimación do ano 2013 é a décimo oitava cidade máis poboada do estado do Paraná, un dos tres estados da Rexión Sur do país. Tamén é coñecida como a Capital da amizade.
Atópase no nordés do estado, a 580 quilómetros da capital, Curitiba, e a 115 de Paraguai. Ten unha elevación sobre o nivel do mar de 430 metros.
Escalo, As Somozas, As Somozas
Escalo é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Tiña 3 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran home e 0 eran mulleres.
Meitner (cráter)
Meitner é o terceiro cráter de impacto máis grande do planeta Venus, e fica exactamente nas coordenadas 55,6° S 321,6° E Ten case 150 km de diámetro e posúe dous aneis concéntricos cara ó bordo do cráter. O seu chan é plano e escuro ó radar. Meitner tamén posúe grandes regueiros irregulares e de forma lobular de material depositado tralo impacto inicial. O cráter formouse sobre unhas planicies volcánicas cortadas por multitude de fendas e fisuras, que parten do nordés, e que se formaron a consecuencia dun evento de impacto anterior.
Recibiu o seu nome en honra a física austríaca Lise Meitner.
Gobius niger
Etimoloxía
O seu nome científico deriva do latín Gobius, que significa "gobio", e niger, que significa "negro", é dicir, "gobio negro".
Reprodución
Ten lugar durante a primavera e o verán. Neste período pode realizar varias postas. A posta é bentónica, os ovos son aferrados baixo algún obxecto e os machos encárganse de protexelos. Teñen catro anos de vida a partir do segundo xa son sexualmente maduros. O macho produce feromonas para atraer a femia.
Alimentación
Come crustáceos, moluscos, luras e poliquetos.
Hábitat
É bentónico de fondos brandos preferentemente lamacentos con pedra. Tamén habitan en pradarías de Posidonia oceanica e Caulerpa prolifera. Chega até os 75 m de profundidade. É moi frecuente no interior de portos.
Distribución xeográfica
Aparece en todo o Mediterráneo, no Atlántico oriental (desde Noruega até Mauritania), no Mar Báltico e o Mar Negro.
É inofensivo para os humanos.
Taku
Taku (多久市, たくし, Taku-shi) é un concello da prefectura de Saga no Xapón. Está situado ao noroeste da rexión de Kyūshū e no centro da prefectura, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 96,93 km² e a poboación de 21.784 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 225 h/km².
O concello de Taku limita cos concellos de Takeo, de Imari, de Karatsu, de Saga, de Ogi, de Kōhoku e de Ōmachi.
Painceira
O topónimo galego Painceira pode referirse a:
Folosa unicolor
thumb|Locustella luscinioides A folosa unicolor ou fulepa unicolor (Locustella luscinioides) é unha especie de paseriforme da familia Locustellidae (antes estaba clasificado en Sylviidae). Reprodúcese no sur de Europa e a parte occidental temperada de Asia. En Galicia é unha ave de paso escasa. É unha ave migratoria, que pasa o inverno no nas rexións norte e subsahariana de África.
Este pequeno paxaro encóntrase en xunqueiras, xeralmente con algúns arbustos. Poñen de tres a seis ovos nun niño entre os xuncos. Os adultos teñen un dorso marrón cincento sen raias ou vetas, partes inferiores grises abrancazadas e sen raias ou vetas na gorxa, o que é unha diferenza coa folosa fluvial. Os sexos son idénticos, como é típico nas folosas, pero as aves novas son máis amarelas pola parte inferior. É insectívoro. Non é unha especie medorenta, pero é difícil vela entre os xuncos agás cando canta.
o é un renxer monótomo e mecánico parecido ao dalgúns insectos, a miúdo cantada ao solpor. É similar á canción doutras especies do seu grupo, pero é xeralmente máis rápida e profunda e ten unha forte semellanza coa do insecto tettigónido Metrioptera roeselii.
Taxonomía
Foi descrita cientificamente polo ornitólogo italiano Paolo Savi, autor das obras "Ornitologia Toscana" (1827–1831) e "Ornitologia Italiana" (1873–1876) en 1821, e publicou unha descrición máis completa en 1824. O nome do xénero Locustella é o diminutivo en latín de locusta, 'saltón', porque o canto da folosa manchada e outras especies deste xénero semella o ruído que fan algúns deses insectos. O nome específico luscinioides procede do latín luscinia, 'reiseñor', coa terminación grega -oides, 'que lembra a'.
Forma un par de especies coa folosa fluvial (Locustella fluviatilis) e estudos do ADN mitocondrial mostran que están estreitamente relacionados coa Locustella lanceolata e a Locustella naevia.
Existen tres subespecies. Locustella luscinioides luscinioides, que é a subespecie nominal, nativa de Europa central e do leste, península Ibérica e norte de África. Inverna en África occidental nunha área que se estende desde Senegal ao lago Chad e norte de Ghana, e probablemente tamén no sur do Sudán. Locustella luscinioides sarmatica é nativa de Ucraína, o mar de Azov, a rexión do Volga e os Montes Urais; inverna no nordeste de África. Locustella luscinioides fusca encóntrase desde Xordania a Turquía e polo leste ata Asia central; inverna no Sudán e Etiopía.
Descrición
miniatura|esquerda|Cantando desde un amieiro As partes superiores son de cor marrón avermellada escura uniforme, ás veces cun lixeiro ton verdoso. Ten unha liñas oculares beixes pouco definidas, loros pouco definidos e cobertoiras dos oídos marróns claras. O bico marrón é delgado e o iris tamén marrón. O queixo, gorxa e bariga son de cor beixe abrancazada e o resto das partes inferiores de cor marrón area. Na estación reprodutora, tanto as partes superiores coma as inferiores son lixeiramente máis claras. as patas son marróns. A ave mide uns 14 cm de longo.
A canción é un trilo vibrante moi similar ao da folosa manchada, pero algo máis agudo e menos prolongado. A miúdo é precedida por unha serie de tics baixos que gradualmente se converten nun trilo. A ave canta desde o alto dun xunco co seu bico aberto e a gorxa vibrante. Cantan tanto machos coma femias.
A Ferraría, As Somozas, As Somozas
A Ferraría é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Non tiña habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
Folosa unicolor
Reprodución
miniatura|Adulto no seu niño A estación reprodutora da folosa unicolor empeza a metade de abril na parte sur da súa área de distribución e a finais de maio no norte de Europa. Os primeiros machos en chegaren ocupan os mellores territorios, que son valorados pola densidade de xuncos e ciperáceas. Cando chegan as femias, emparéllanse sucesivamente cos machos cos mellores territorios. Para as últimas aves que chegan quedan territorios de peor calidade e o seu éxito reprodutor é menor, porque poucas das súas roladas de polos se crían con éxito. O niño constrúeo a femia sobre unha pequena plataforma ao estilo do niño das pitas de auga e está ben agochado entre xuncos mortos e matas de vexetación. Adoita estar feito de follas de Glyceria, pero algúns niños están coidadosamente forrados con herbas e follas. Xeralmente non é visible desde arriba. Poñen de catro a seis ovos (en ocasións tres). Son ovos de cor branca cincenta, con manchas de cor oxidada cincenta, ás veces formando unha banda máis escura arredor do ovo. Os ovos miden de 19 a 14 mm. A incubación dura uns doce días e faina exclusivamente a femia, e igualmente é ela a que alimenta os polos cando fan eclosión, e o macho só se une a eles cando os polos medraron máis. As crías empluman en doce días. Normalmente crían dúas roladas de pitos ao ano.
Distribución e hábitat
Reprodúcese en Alxeria, España, incluída a illa de Mallorca, Francia, Sicilia, Creta, Italia, Países Baixos, Alemaña, Polonia, Romanía, Bulgaria, Albania, Croacia, Eslovenia, Serbia, Xordania, Turquía e Rusia cara ao leste ata o río Volga. Inverna en Alxeria, Marrocos, Sudán e Etiopía. É un visitante ocasional de Galicia, pero tamén do Reino Unido (onde unhas poucas parellas poden reproducirse esporadicamente), Bélxica, Suíza, Córsega, Sardeña, Malta, Chipre e Israel.
A folosa unicolor escóntrase en xunqueiras, pantanos, marismas e albufeiras con xuncos e ciperáceas e outra vexetación de marisma, ás veces con salgueiros espallados ou arbustos. Gabea polos talos para cantar a plena vista pero noutras circunstancias son difíciles de ver, xa que voa con axilidade entre os talos e vexetación enguedellada e raramente se ve en campo aberto. Ocupa hábitats similares nos seus cuarteis de inverno, pero pode encontrarse tamén en zonas de turbeiras ou marismas con augas abertas lonxe dos xuncos.
Status
A folosa unicolor é avaliada na lista da IUCN como "especie pouco preocupante", porque ten unha poboación total grande e unha ampla área de distribución. A poboación en Europa estímase que está entre 530 e 800 milleiros de parellas reprodutoras cun total de 1,6 a 2,4 millóns de individuos. Como en Europa viven dous terzos do total, a poboación mundial pode ser de entre 2,1 e 4,8 millóns de individuos. A cantidade destas aves pode estar decrecendo algo, pero non ata o punto de consideralas en risco.
Delfi-C3
Delfi-C3 é un satélite artificial construído pola Universidade de Tecnoloxía de Delft nos Países Baixos e lanzado o 28 de abril de 2008 mediante un foguete PSLV-CA desde o Centro Espacial de Sriharikota.
Características
Delfi-C3 é un nanosatélite baseado no concepto de Cubesat e ten un peso total de 6,5 kg. Foi construído por estudantes da Universidade Técnica de Deft e adicouse a probar varias novas tecnoloxías, entre as que se atopan:
Baredo, Baiona
miniatura|A Illa Carral, en Cabo Silleiro. miniatura|Vista do barrio de Rocamar e de Cabo Silleiro dende a volta das Salgueiras. Santa María de Baredo, ás veces tamén Nosa Señora da Cela de Baredo ou Santa María da Cela de Baredo, é unha parroquia do concello de Baiona. Segundo o IGE, no ano 2022, tiña 1.100 habitantes (562 homes e 538 mulleres), o que supón un aumento respecto de 1999 cando tiña 989 habitantes; ou respecto do século XIX cando tiña 86 habitantes. O seu xentilicio é baredán. A parroquia eclesial pertence ó arciprestado de Miñor, na diocese de Tui-Vigo.
Xeografía
miniatura|Igrexa parroquial de Santa María de Baredo, na que se atopa a Virxe da Cela. miniatura|Fonte do Cabreiro, desde onde se contempla a parroquia enteira. miniatura|Muíño no leito do río Fraga ou regato das Tres Regueiras. É a parroquia baionesa máis occidental. Limita coas parroquias de Baíña, Mougás e Santa María de Fóra de Baiona. Está atravesada polo regato das Tres Regueiras, tamén chamado río Fraga. Está rodeada polo Barranco de Currelos, Outeiro do Home, Outeiro do Galo, Os Marcos, Pousos e Facho de Cabo Silleiro. Na súa costa rochosa en Cabo Silleiro hai un conxunto de illotes coma a Carral, as Negras ou a Polbeira, lugares de naufraxios. A zona costeira da parroquia está atravesada pola estrada PO-552. Pola parroquia transcorre o Camiño de Santiago Portugués pola Costa.
Lugares
Segundo o Nomenclátor Oficial de Galicia, a parroquia está constituída por 12 entidades de poboación: O Agro, A Bouza, As Cadeiras, O Cancelo, O Caneiro, O Carballo, O Lombo, A Ponte, Os Portelos, O Río, Rocamar e A Torre.
Porén, segundo Galicia Nomeada e outros estudos toponímicos sobre o lugar, contabilízanse un total de 30 entidades de poboación: O Agro, O Baleal, A Bouza, O Cabreiro, A Cachada, As Cadeiras, Cancelo, O Caneiro, Carballo, A Cela Vella, A Costa, As Laxes, Lombán, O Lombo, O Montiño, O Outeiro, A Pedra, A Ponte, Os Portelos, O Ramal, A Revolta, O Río, O Río Pequeno, Rocamar, O Sinal, Suastorres, A Torre e As Xestas.
Historia
As primeiras referencias escritas son do século XII, onde se di que Afonso VII doa ó Mosteiro de Oia todo o que pertencía ó poder real na terra de Turonio formado pola ermida de San Cosme cos seus cotos e as vilas de Erizana e Varedo. Tamén no ano 1162, onde Fernando II de León e Galicia doa a Nuño Díaz todo canto hai en Baíña e en Varedo; e no ano 1222, onde Juan Chrisno vende a Oia a herdade de Varedo, a cuarta parte do agro do Emir e a leira de Muar; e no ano 1266, onde D. Romeu de Varedo cambia co Mosteiro de Oia parte das súas posesións e vende outra serie deles en 300 sólidos. Logo a aparición de Nosa Señora da Cela, Varedo toma importancia. Tanto, que se independiza da parroquia matriz de Baíña no ano 1812.