cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pedro Osores de Ulloa
Traxectoria
Por mor das incursións de Cordes e Noort, levantou bandeira de enganche e participou nas infrutuosas manobras en persecución dos holandeses, polo que foi promovido a mestre de campo. A estas alturas Osores era rico e propietario de facendas, viñas e enxeños mineiros en Potosí.
A pesar da súa riqueza persoal e a ser membro destacado da sociedade do vicerreinado e integrante da orde de Calatrava, téñense antecedentes de que, en xeral, non foi visto con bos ollos polos diversos vicerreis, que lle atribuían dificultades de carácter.
Pagu
Patrícia Rehder Galvão, coñecida como Pagu, nada en São João da Boa Vista o 9 de xuño de 1910 e finada en Santos o 12 de decembro de 1962, foi unha escritora, poetisa, directora, tradutora, deseñadora, xornalista e militante da política brasileira.
Destacou no movemento modernista iniciado en 1922, aínda que non participase da Semana de Arte Moderna, tendo na época só doce anos de idade. Militante comunista, foi prendida por motivacións políticas.
Biografía
Pagu foi a terceira de catro irmáns dunha familia de clase alta do Interior de São Paulo. Era filla de Thiers Galvão de Francia, avogado e xornalista de ascendencia portuguesa, e de Adélia Rehder, dona de casa de ascendencia alemá e portuguesa. Os seus irmáns chamábanse Conceição, Homero e Sidéria. Os avós paternos eran Joaquim Galvão Freire de Francia e Guilhermina Galvão, e os maternos, Germano Rehder Sobriño e Ordália Aguiar Rehder.
Ben antes de se tornar Pagu, apelido que lle foi dado polo poeta Raul Bopp, Zazá, como era coñecida en familia, xa era unha muller avanzada para os padróns da época, co seu comportamento considerado extravagante e defendendo as causas feministas. Fumaba e bebía en público, usaba roupas colantes e transparentes, usaba cabelos curtos, mantivo diversas relacións amorosas, e acostumaba dicir bocaladas. O seu comportamento rebelde e á cabeza do seu tempo non era compatíbel coa súa orixe familiar, conservadora e tradicional. En 1925, con quince anos, mudouse coa familia para a capital paulista, onde conseguiu o primeiro emprego, como redactora, pasando a escribir críticas contra o goberno e contra as inxustizas sociais, nunha columna de noticias do Brás Jornal, asinando co pseudónimo de Patsy.
Carreira e vida persoal
Bopp inventara o apelido, imaxinando que o seu nome fose "Patrícia Goulart" e pretendendo facer unha brincadeira coas primeiras sílabas do nome. miniatura|340x340px|Fotografía tirada durante exposición de Tarsila do Amaral no [[Río de Xaneiro en 1929. Á cabeza, da esquerda para a dereita: Pagu, Anita Malfatti, Tarsila do Amaral, Elsie Houston e Eugênia Álvaro Moreyra.]] O poema de Raul Bopp foi tamén responsábel por tornar célebre a moza Pagu. Foi publicado en varios xornais da época e interpretado pola súa musa no escenario do Teatro Municipal de São Paulo, en 1929. Alén diso, como foi ultimamente descuberto polo investigador e tradutor francés Antoine Chareyre, o texto até se tornou letra de canción: unha toada, co mesmo título, composta e cantada por Laura Suarez en 1929, e lanzada en disco no inicio de 1930, o que posibilitou a radiodifusión da canción.
Pagu, que xa se relacionara con homes famosos e anónimos, solteiros e casados, iniciou unha nova novela secreta, desta vez con Oswald de Andrade, en 1928, mentres el aínda estaba casado con Tarsila do Amaral. En 1929 a separación de Oswald para ficar con Pagu causou grande escándalo social. O día 1º de abril de 1930 causou gran repercusión, cando "casou" con Oswald de Andrade, nunha cerimonia pouco convencional: o acontecemento foi simbólico, realizado no Cemiterio da Consolação, en São Paulo. O traxe apareceu en diversos informativos. Ambos casaron oficialmente polo civil e na igrexa só o mes seguinte, con Pagu xa embarazada de seis meses, o que foi un escándalo. O 25 de setembro de 1930 naceu o fillo da parella, Rudá de Andrade. A parella tornouse militante do Partido Comunista Brasileiro, fundando xuntos o xornal O Homem do Povo, que durou até 1945, cando Oswald rompeu co partido comunista. En xuño de 1934 separáronse, debido ás constantes traizóns de Oswald, e Pagu saíu de casa co fillo para morar soa, outro gran escándalo social para a época.
Activismo político, prisión e segundo casamento
Ao saír da prisión, en 1940, rompeu co Partido Comunista, pasando a defender un socialismo de liña trotskista. Integrou a redacción do periódico Vangarda Socialista xunto co seu marido Geraldo Ferraz, o crítico de arte Mário Pedrosa, Hilcar Leite e Edmundo Moniz. O mesmo ano iniciou unha relación con Geraldo Ferraz e o ano seguinte foron morar xuntos. Desta unión, que durou até o fin da súa vida, naceu seu segundo fillo, Geraldo Galvão Ferraz, o 18 de xuño de 1941. Pagu volveu a criar o seu fillo máis vello, e pasou a morar cos seus dous fillos e o marido na capital paulista. Nesa mesma época viaxou á China para lanzar os seus novos traballos artísticos. En 1945, lanzou unha nova novela, A Famosa Revista, escrita co marido, Geraldo Ferraz. Tentou, sen éxito, unha vaga de deputada estadual nas eleccións de 1950.
En 1952 frecuentou a Escola de Arte Dramática de São Paulo, levando osseus espectáculos teatrais a Santos. Ligada ao teatro de vangarda, presentou sa úa tradución de A Cantora Careca de Eugène Ionesco. Traduciu e dirixiu Fando e Liz de Fernando Arrabal, nunha montaxe afeccionada na cal estreaba o mozo actor Plínio Marcos. Tamén traduciu poemas de Guillaume Apollinaire. Coñecida como gran animadora cultural en Santos, alí pasou a residir co marido e os fillos, no ano de 1953. Conviviu e incentivou novos talentos santistas que só comezaban as súas carreiras, como o actor e dramaturgo Plínio Marcos e o compositor Gilberto Mendes. Dedicouse en especial ao teatro, particularmente no incentivo a grupos afeccionados.
Deseño
Outra faceta de Pagu foi como deseñadora e ilustradora. Participou na Revista de Antropofagia, publicada entre 1928 e 1929, entre outras. En 2004, foi publicado o Caderno de croquis de Pagu e outros momentos felizes que foram devorados reunidos, con 22 deseños da artista. O libro foi organizado por Lúcia Maria Teixeira Furlani, coa colaboración de Leda Rita Ferraz e de Rudá de Andrade, fillo de Pagu e Oswald de Andrade. Foi tamén realizada unha exposición dos seus deseños no MIS, São Paulo.
Literatura
miniatura|Patrícia na [[década de 1930.]] Pagu publicou as novelas Parque Industrial (edición da autora, 1933), co pseudonimo Mara Lobo, considerada a primeira novela proletaria brasileira, e A Famosa Revista (Americ-Edit, 1945), en colaboración con Geraldo Ferraz. Parque Industrial foi publicado nos Estados Unidos en tradución de Kenneth David Jackson, en 1994, pola University of Nebraska Press, e en Francia en tradución e edición crítica de Antoine Chareyre, en 2015.
Escribiu tamén contos policiais, co pseudônimo King Shelter, publicados orixinalmente na revista Detective, dirixida polo dramaturgo Nelson Rodrigues, e despois reunidos en Safra Macabra (Libraría José Olympio Editora, 1998). No seu traballo, xunto a grupos teatrais, revelou e traduciu grandes autores até entón inéditos no Brasil como James Joyce, Eugène Ionesco, Fernando Arrabal e Octavio Paz.
Morte
Aínda traballaba como crítica de arte cando foi acometida por un cancro de pulmón en 1960. Viaxou a París para se someter a unha cirurxía, sen resultados positivos. Ela pasou a morar na capital francesa co seu marido, para continuar realizando tratamento quimioterápico, e mensualmente recibía a visita dos fillos. Decepcionada e desesperada por estar doente, sen poder traballar na arte, o seu maior pracer, e necesitando ficar sempre acamada, Patrícia desenvolveu unha profunda depresión, e tentou o suicidio, tentando darse un tiro na cabeza, sendo impedida polo marido, feríndose só un pouco. Sobre o episodio, escribiu no panfleto "Verdade e Liberdade".Tras dous anos de tratamento, foi desenganada polos médicos e volveu ao Brasil, morrendo en Santos un mes despois, o 12 de decembro de 1962, aos 52 anos.
Legado
En 2004, en Santos, a catadora de papel Selma Morgana Sarti encontrou no lixo unha gran cantidade de fotos e documentos da escritora e do xornalista Geraldo Ferraz, o seu último compañeiro. Estes forman parte actualmente do arquivo da UNICAMP.
Representacións na cultura
A súa vida e a súa obra xa foron tema de traballo académico en Geraldo Ferraz e Patrícia Galvão: a Experiencia Literaria do Suplemento Literario do Diario de S. Paulo (Annablume, 2005). A "Moscouzinha" brasileira: cenários e personagens do cotidiano operário de Santos (1930 - 1954) (São Paulo, Humanitas, 2007), é citada a participación de Pagu, como militante comunista, nun comício do PC e dos estivadores de Santos, en agosto de 1931, cando ela foi prendida por primeira vez. Escollida como principal oradora, ela é agarrada por policías, que tentan amordazala. O estivador negro Herculano de Souza vai na súa defensa e é morto pola policía. Pagu é presa e levada ao cárcere 3, na praza dos Andradas, dita a "peor cadea do continente", onde permanece dúas semanas. Tórnase así a primeira muller en ser prendida, no Brasil, por motivos claramente políticos.
En 1988, a vida de Pagu foi contada no filme Eternamente Pagu (1987), na primeira longametraxe dirixida por Norma Benguell, con Carla Camurati no papel-título, Antônio Fagundes como Oswald de Andrade e Esther Góes no papel de Tarsila do Amaral.
Pagu foi tema de dous documentais - o primeiro baseado na obra de Lúcia Maria Teixeira Furlani Patrícia Galvão – Livre na Imaginação no Espaço e no Tempo (Unisanta, 1988), co título homónimo e gañador do premio Exu Jorge Amado, da Xornada Internacional de Cinema da Bahia, so a dirección do seu fillo con Oswald de Andrade, Rudá de Andrade e tamén do cineasta, Marcelo Tassara. O outro documental, do cineasta Ivo Branco, ten o título Eh, Pagu!, Eh!. Ela tamén aparece como personaxe do filme O Home do Pau Brasil. Na TV, foi personaxe na minissérie Um Só Coração (2004), interpretada por Miriam Freeland.
Hai tamén a canción, Pagu, composición de Rita Lee e Zélia Duncan, xa interpretada por Maria Rita (nos álbums Maria Rita e Segundo: Ao Vivo):
Eirixe, Vilariño, Vilasantar
Eirixe é un lugar da parroquia de Vilariño, no concello coruñés de Vilasantar na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña 12 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
Pagu
Representacións na cultura
Froito dunha investigacón de cinco anos, o libro De Pagu a Patrícia - o Último Ato, da investigadora Márcia Costa, mostra a traxectoria e o cotián de Patrícia Galvão en Santos, os seus últimos anos de vida. Para alén do mito, o libro revela a intelectual, xornalista, militante cultural, na súa actuación no teatro, na literatura e no xornalismo na Tribuna, último xornal que traballou. As relacións culturais con intelectuais, escritores e directores brasileiros e internacionais son reveladas no libro, mostrando a súa ampla capacidade de diálogo e difusión da vangarda mundial, a súa actuación efectiva en plena defensa da arte, incentivando a produción artística e a defensa da creación de equipamentos culturais para a cidade de Santos, como o Teatro Municipal de Santos.
Garaşsyz, Bitarap, Türkmenistanyň Döwlet Gimni
Letra
Türkmenbaşyň guran beýik binasy Berkarar döwletim, jigerim - janym. Başlaryň täji sen, diller senasy Dünýä dursun, sen dur, Türkmenistanym!
Janym gurban sana, erkana ýurdum Mert pederleň ruhy bardyr könülde. Bitarap, Garaşsyz topragyn nurdur Baýdagyn belentdir dünýan önünde.
Gardaşdyr tireler, amandyr iller Owal-ahyr birdir bizin ganymyz. Harasatlar almaz, syndyrmaz siller Nesiller döş gerip gorar şanymyz.
Türkmenbaşyň guran beýik binasy, Berkarar döwletim, jigerim - janym. Başlaryň täji sen, diller senasy, Dünýä dursun, sen dur, Türkmenistanym!
Arkamdyr bu daglar, penamdyr düzler Ykbalym, namysym, togabym, Watan! Sana şek ýetirse, kör bolsun gözler Geçmişim, geljegim, dowamym, Watan!
Galería de imaxes de Cuntis
Galería de imaxes do concello de Cuntis na provincia de Pontevedra.
Moeda
miniatura|Moeda de Claudio II. Unha moeda é un ben económico que ten tres funcións: é un instrumento de unidade de conta, é un instrumento de troco e é un instrumento de reserva de valor. A moeda particular dun país denomínase divisa. As divisas flutúan entre si dentro do mercado monetario mundial (Forex). Deste xeito, podemos establecer distintos tipos de cambio entre divisas que varían en función de diversas variables económicas coma o crecemento económico, a inflación e o consumo interno dunha nación. As divisas máis estendidas debido á política poscolonial son o franco e a libra.
A moeda aparece en forma de pezas metálicas, chamadas moedas ou en forma de pezas de papel, chamados billetes. Tamén se presenta como "diñeiro de plástico" (tarxetas de crédito), como talóns, cheques ou notas promisorias.
Habitualmente, cada país ten establecida polo menos unha moeda oficial sobre o seu territorio presentada baixo diferentes medios de pago tamén de curso legal. En cambio, varios países poden:
Por motivos prácticos, unha divisa adoitan ter subdivisións, legais ou tradicionais: 1/1000 (os millimos do dinar tunisiano), 1/100 (os céntimos do euro), 1/20, 1/10, 1/8, 1/4 (o cuarto de dólar estadounidense) etc.
Historia
Desde os tempos prehistóricos os seres humanos trocaban os seus bens, en cada grupo humano foise impoñendo unha peza que servía de referente para o intercambio ata que esa peza pasou a representar unha certa cantidade de bens, que non se podía manipular facilmente e que acabou por dar orixe en Asia Menor á moeda como peza de metal que tiña un peso e unha lei garantida polo soberano ou polo estado. A aparición do papel moeda, coñecido na China desde o século VIII e no mundo occidental desde o século XVII supuxo outro chanzo no desenvolvemento da moeda.
A tradición dos cambistas vai unida á aparición do diñeiro e da banca unidas ao comercio, como verdadeiro propiciador da profesión. Son aspectos que van unidos durante moitos séculos. En especial, quizais, foi na Europa medieval onde aflorando moitas cidades que cuñaron a súa propia moeda, cando se comezou a detectar unha profesionalización do oficio.
No último terzo do século XIX, coa aparición do patrón ouro, e da Unión Monetaria Latina establecéronse oficialmente as primeiras paridades reguladas entre as divisas de cada país. O primeiro, en moitos casos de facto, non foi abandonado ata 1914.
No período de entreguerras xa non se puido volver restaurar o sistema, entre moitas outras razóns, porque moitas economías se mostraban fortemente desestabilizadas e porque a produción de ouro era escasa. Na década de 1920, pouco antes da Gran Depresión de 1929, eran trinta e catro países os que adoptaran de novo o Patrón Cambios Ouro. Coas crises, durante a década de 1930, as condicións en Europa non melloraron, facendo que varios países abandonasen o patrón ouro.
Houbo que agardar a finais da segunda guerra mundial, 1944, a que se asinasen os acordos de Bretton Woods dos que xurdiu o Fondo Monetario Internacional e o Banco Mundial coa finalidade de lograr a estabilidade dos cambios de divisas. Como consecuencia da Guerra de Vietnam, rompéronse os acordos en 1971. Despois de 1976, e da desaparición do sistema de cambio fixo, o FMI tomou un papel preponderante ante países en desenvolvemento e crises financeiras internacionais.
Outros territorios
Abkhazia - Rublo ruso Akrotiri e Dhekelia - Euro Alderney - Libra esterlina, libra de Guernsey Anguila - Dólar do Caribe Oriental Artsakh - Dram Aruba- Florín de Aruba Illa de Ascensión- Libra esterlina Bermudas - Dólar bermudano Bonaire - Dólar estadounidense Illas Caimán - Dólar das Illas Caimán República Turca do Norte de Chipre - Lira turca Illas Cocos - Dólar australiano Illas Cook - Dólar das Illas Cook, dólar neozelandés Curaçao - Florín das Antillas Neerlandesas Illas Feroe - Coroa feroesa, coroa dinamarquesa Guam - Dólar estadounidense Guernsey - Libra de Guernsey, libra esterlina Hong Kong - Dólar de Hong Kong Illa de Jersey - Libra de Jersey Kosovo - Euro Macau - Pataca Illas Malvinas - Libra malvinense Illa de Man - Libra manesa, libra esterlina Illas Marianas do Norte - Dólar estadounidense Illa Montserrat - Dólar do Caribe Oriental Niue - Dólar neozelandés Nova Caledonia - Franco CFP Osetia do Sur - Rublo ruso Palestina - Novo shekel, dinar xordano Illas Pitcairn - Dólar neozelandés Polinesia Francesa - Franco CFP Porto Rico - Dólar estadounidense Saba - Dólar estadounidense Sáhara Occidental - Dinar alxeriano, ouguiya, dirham marroquí, peseta saharauí San Eustaquio - Dólar estadounidense Santa Helena - Libra de Santa Helena Sint Maarten - Florín das Antillas Neerlandesas Somalilandia - Xilin somalí Taiwán - Novo dólar taiwanés Territorio Británico do Océano Índico - Dólar estadounidense Transnistria - Rublo transnistriano Tristan da Cunha - Libra de Santa Helena Illas Turcas e Caicos - Dólar estadounidense Illas Virxes Británicas - Dólar estadounidense Illas Virxes Estadounidenses - Dólar estadounidense Wallis e Futuna - Franco CFP Illas Xeorxia do Sur e Sandwich do Sur - Libra esterlina Xibraltar - Libra xibraltareña
Lingua comoriana
O comoriano (Shikomori ou Shimasiwa, a "lingua de illas") é o nome dado a un grupo de catro linguas bantús faladas nas Comores, un arquipélago do suroeste do océano Índico entre Mozambique e Madagascar. É considerada unha das linguas oficiais da Unión das Comores na Constitución comoriana. O shimaore, unha das linguas, é falado na illa en disputa de Mayotte, un departamento francés reclamado polas Comores. Ó igual có suahili, o comoriano é membro das linguas sabaki, que forman parte da familia de linguas bantús. Cada illa ten a súa variedade e as catro son divididas convencionalmente en dous grupos: o grupo oriental composto polo shindzuani (falado en Ndzuani) e o shimaore (en Mayotte), mentres que o grupo occidental componse do shimwali (Mwali) e do shingazija (Ngazidja). Aínda que as linguas dos diferentes grupos non son intelixibles entre elas, xa que só comparten o 80% do léxico, si o dentro de cada grupos.
É a lingua na que está escrita o himno nacional do país, Udzima wa ya Masiwa.
Trasariz
O topónimo galego Trasariz pode referirse a:
Grandaddy
Grandaddy é unha banda estadounidense de indie rock procedente de Modesto, California. O grupo formouse no ano 1992 e estivo composto por Jason Lytle, Aaron Burtch, Jim Fairchild, Kevin Garcia e Tim Dryden, ata a morte de Garcia en 2017 tras un ictus.
Tras varios discos e casetes autoeditados a banda asinou con Will Records nos Estados Unidos e despois con Big Cat Records, subsidiaria de V2 Records, no Reino Unido, asinando posteriormente un contrato exclusivo con V2. A meirande parte das gravacións do grupo foron obra de Lytle, que traballou principalmente en estudios caseiros.
Grandaddy editou catro álbums de estudio antes de separarse en 2006, dedicándose os seus membros ás súas carreiras en solitario e a outros proxectos musicais. Grandaddy reformouse en 2012 realizando unha serie de aparicións ao vivo e publicando o seu quinto álbum, Last Place, en marzo de 2017. Garcia morreu o 2 de maio dese ano.
Ferrari 125 F1
O 125 F1 foi o primeiro coche de Ferrari de Fórmula Un. Compartiu o seu motor co 125 S coche deportivo que o precedeu un ano antes, pero que foi desenvolvido ao mesmo tempo por Enzo Ferrari e o famoso deseñador, Gioacchino Colombo.
O 125 F1 tiña chasis de aceiro tubular e un motor V12 sobrealimentado de 1´5 litros, que rendía 230 cv de potencia a 7.000 rpm. Súa primeira carreira foi o XVIII Gran Premio de Italia, disputado o 5 de setembro de 1948, e tivo como piloto a Raymond Sommer quedando o 125 F1 na 3ª posición.
Xa no período da Fórmula 1 moderna, o modelo foi utilizado nas tempadas de, e  de F1. Foi pilotado por Alberto Ascari, Raymond Sommer, Gigi Villoresi, José Froilán González, Giuseppe Farina e Piero Taruffi.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Véxase tamén
Ferrari 159 S
Xavier Senín
Francisco Xavier Senín Fernández, nado en Pontecesures o 13 de maio de 1949, é un tradutor galego. A Real Academia Galega nomeouno académico correspondente en outubro de 2020. Ese mesmo ano recibiu o Premio Nacional á Obra dun Tradutor de mans do Ministerio de Cultura de España, o máximo galardón a nivel estatal.
Traxectoria
É licenciado en Filoloxía Moderna na rama de francés, e ten a cátedra de bacharelato. Ocupou distintos cargos na Asociación de Tradutores Galegos desde a súa creación. Foi profesor colaborador do Instituto de Ciencias da Educación da Universidade de Santiago de Compostela e da Consellaría de Educación e Ordenación Universitaria para impartir cursos de lingua galega. Foi corrector lingüístico para a Editorial Galaxia entre 1985 e 1987, así como coordinador de libros de texto.
Foi director xeral do Libro da Xunta de Galicia durante a etapa do tripartito e máis tarde durante os distintos gobernos do Partido Popular. Na actualidade está xubilado, mais desempeñou o seu labor docente sobre todo como profesor de francés en Santiago de Compostela. Escribiu durante anos, con periodicidade semanal, unha columna para O Correo Galego. En 2010 foi, canda Manuel Bragado ou Marilar Aleixandre, un dos sete membros do comité de dirección do Congreso Internacional de IBBY celebrado en Santiago de Compostela.
Obra
miniatura|Os tradutores Xavier Senín (no centro) e [[Isabel Soto, xunto co editor Alejandro Tobar, durante a presentación da tradución de Locus Solus (Editorial Hugin e Munin) en Cambados.]]
Como tradutor, ten no seu haber numerosas traducións, principalmente do francés e o castelán para o galego. Por exemplo, os libros franceses A Clase de François Bégaudeau ou Mal de escola de Daniel Pennac ou Onde o aire non era brisa de María Victoria Moreno. Cómpre salientar que decote traduce conxuntamente con Isabel Soto.
Victor Anger
Victor Leroy Anger, nado o 5 de xuño de 1962 en Oxnard (California), é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense. Cunha altura de 2,02 m xogaba na posición de pivote.
Víctor Muñoz Manrique
Víctor Muñoz Manrique, nado en Zaragoza o 15 de marzo de 1957, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección española. Na actualidade adestra o Real Zaragoza.
Traxectoria
En marzo de 2014 foi contratado como adestrador do Real Zaragoza, en substitución de Paco Herrera.
ING
ING pode referirse a:
Artigo enciclopédico
Un artigo enciclopédico é un texto escrito, de carácter informativo, destinado a explicar un concepto segundo patróns descritivos sistemáticos, determinados pola obra de referencia da cal fai parte: como nun dicionario ou unha enciclopedia. O artigo está esencialmente destinado á consulta e aborda conceptos ben estabelecidos nalgún paradigma académico ou científico, no canto de entrar en polémicas referentes a categorías teóricas discutíbeis.
O Oural, Chorente, Sarria
O Oural é un lugar da parroquia de Chorente, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria. Atópase a 600 metros de altitude.
Segundo o IGE, en 2017 tiña 323 habitantes (155 homes e 168 mulleres).
Economía
O núcleo do Oural naceu a consecuencia da apertura da factoría de Cementos Cosmos, xa que antes non existían casas na zona.
Comunicacións
Polo Oural pasa a estrada LU-546 que une Lugo e Monforte de Lemos. Tamén rodea a localidade polo oeste o corredor CG-2.2 que realiza o mesmo percorrido que a estrada anterior sen pasar polas localidades. A estrada secundaria LU-642 une O Oural co concello do Incio.
Tamén pasa polo Oural a liña ferroviaria León-A Coruña, que conta cunha estación na localidade, aínda que actualmente non ten servizo de pasaxeiros.
Zapata de bico
miniatura|245px|Zapata de bico (Deania calcea).
A zapata de bico ou zapata paxariño, Deania calcea, é unha especie de pequeno tiburón do xénero Deania que se encontra nas costas do océano Pacífico ao redor de Honshu, Xapón, no sur de Australia, Nova Zelandia e Chile, e no océano Atlántico, desde Islandia até o cabo da Boa Esperanza (Suráfrica).
De corpo alongado, ten un fociño moi longo e estreito, dúas aletas dorsais longas e baixas, con espiñas acanaladas e pequenas aletas pectoris, carecendo de aleta anal.
Vive a profundidades de entre 73 e 1.450 m. É ovovivíparo, cun máximo de doce crías por camada. Aliméntase de peixes óseos e camaróns.
Historia natural
A zapata de bico é unha especie común, pero pouco coñecida por habitar en augas profundas (tense rexistrado entre os 73 e os 1.450 m de profundidade) e sempre preto do fondo. Aliméntase sobre todo de peixes óseos de fondo e camaróns. É ovovivíparo, con camadas de entre 6 e 12 crías que miden ao nacer uns 30 cm.
En Galicia
A especie aparece rexistrada en augas galegas por Solórzano et al., 1988, pero nin este autor, na súa Guía dos peixes de Galicia, nin Rodríguez Villanueva et al., 1992) lle dan nome galego ningún, pero si o fan Lahuerta e Vázquez, que lle adxudican o de zapata de bico e, como sinónimo, zapata paxariño.
Estado de conservación
A IUCN cualifica o estado de conservación desta especie como LC (Pouco preocupante).
Francisco de Acuña
Francisco Antonio del Carmen de Acuña Coello y Torrado, nado na Pobra do Caramiñal o 21 de maio de 1752, e finado en San Fernando del Valle de Catamarca en 1815, foi un comerciante, militar e terratenente galego.
Foi o último gobernante español da cidade arxentina de San Fernando del Valle de Catamarca previo á Revolución de Maio, e o primeiro en rexer de facto a cidade baixo o réxime revolucionario, aínda cando fora designado pola Coroa. Xenearca da familia Acuña de Catamarca cuxos descendentes ocuparon relevantes posicións na provincia e ante a nación durante os séculos XIX e XX.
Traxectoria
En 1766 solicitou co nome de Francisco de Acuña y Ocampo ser bolseiro do Colexio de San Xerome, dependente da Universidade de Santiago de Compostela. Para facelo houbo demostrar coñecementos de gramática, ser fillo lexítimo, “cristián vello e descendente de tal".
Tres anos máis tarde marchou a Buenos Aires, cidade na que “aprendeu o comercio” e permaneceu até 1772. Radicado en Catamarca por disposición real, desempeñouse como Defensor Fiscal e Comisionado de Temporalidades, Notario do Santo Oficio, Alcalde de 1.er. Voto, Tenente Gobernador, Sub-delegado da Real Facenda, Sarxento Maior da Praza, Comandante de Armas e Deputado ante o Consulado de Buenos Aires.
Columba (xénero)
Columba é un xénero de aves columbiformes da familia Columbidae que comprende numerosas especies de pombos medianos ou grandes, e de corpo robusto. Por ser o xénero tipo da familia adoita denominarse ao seus membros pombos típicos. O nome do xénero é de etimoloxía latina, Columba é a palabra que significa «pomba / comba» en latín.
As especies deste xénero esténdese por Eurasia, África e Oceanía, mais algunhas especies téñense introducido, como a pomba brava, fóra da súa área natural.
Anteriormente clasificábanse en Columba varias especies de pombas americanas que actualmente compoñen o xénero Patagioenas.
Especies
Recoñécense 34 especies no xénero:
Bormoxoio, Couso, Coristanco
Bormoxoio é un lugar da parroquia de Couso no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Tiña 10 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 4 homes e 6 mulleres.
Vaca da Terra Alta
miniatura|250px|Vaca da Terra Alta A vaca da Terra Alta (en Bò Ghàidhealach; en Heilan coo), é unha raza de vaca orixinaria das Highlands escocesas.
Posúe un característico pelo longo e unha cor rubia, algo máis clara cá rubia galega. Empregada para a produción de carne, ten unha elevadísima resistencia ao frío, o que a fai apta para climas extremos. A finais do século XIX levaron exemplares desta raza dende Escocia ata Norteamérica. Na actualidade tamén é posible atopala en Escandinavia.
Orixe e armentío
A vaca da Terra Alta debería ser parente de antigas razas británicas brancas, como a chillingham e a white park. Orixinariamente existían dúas razas distintas, unha máis pequena e negra que vivía nas illas da costa noroccidental de Escocia e unha maior e mormente rubia que vivía na Terra Alta, e que converxeron. O libro xenealóxico único comezouse e 1884.
Tense cruzado frecuentemente coa raza shorthorn.
Características
miniatura|esquerda|200px|Cabeza de vaca da Terra Alta. miniatura|esquerda|200px|Distintos exemplares nun prado. O máis habitual é a cor rubia do primeiro plano, pero poden atoparse exemplares negros e claros, como nesta fotografía. Normalmente as vacas da Terra Alta son rubias, algo máis claras cás galegas, se ben non é estraño atopar exemplares negros, pintos de negro e rubio, grises, crema... O seu pelo é moi longo, de ata 35 centímetros, que lles forma un abrigo espeso reforzado por unha capa mestísima de pelos curtos. Ademais, uns pelos particularmente longos lle cobren a testa e lles protexen os ollos. Os cornos son longos, case como os da cachena, dirixidos lateralmente e cara arriba nas vacas, e cara adiante e algo cara abaixo nos bois.
Aptitudes
Na actualidade o seu aproveitamento é case exclusivamente o da carne, pero en antigo tempo tamén se facían queixos cun leite rico en graxas e que traía o sabor dos pastos bravos e dos arbustos da Terra Alta. A súa carne, con bastante lardo, é rica en proteínas e escasa en colesterol.
Malia o seu aspecto, non son vacas bravas, senón que se viñan coidando cun dobre sistema estabular no inverno e ás ceibas no verán. Ten unha gran resistencia ao frío e á neve, e por iso ten triunfado como raza lonxe de Escocia, principalmente en Alasca e en Escandinavia, aínda que se cría en moitos puntos da América e da Europa máis frías.
Gabriel Pita da Veiga
Gabriel Pita da Veiga y Sanz, nado en Ferrol o 31 de xaneiro de 1909 e finado en Madrid o 8 de maio de 1993, foi un mariño español e ministro de Mariña no período 1973-1977.
Traxectoria
En marzo de 1974, acudiu a Brasilia á toma de posesión de Ernesto Geisel como presidente do Brasil en calidade de embaixador extraordinario. Por designación directa de Franco, foi designado o 1 de setembro de 1974 conselleiro nacional do movemento.
Mantívose no seu cargo de ministro de mariña durante os primeiros anos da chamada Transición Democrática como representante da liña franquista máis ortodoxa, fronte ós esforzos do tenente xeneral Manuel Gutiérrez Mellado para convencer as xerarquías castrenses da necesidade de introducir cambios democratizadores na vida nacional.
Cando o 9 de abril de 1977 o presidente do Goberno, Adolfo Suárez, legalizou sorpresivamente o Partido Comunista de España, o almirante Pita da Veiga presentou a súa dimisión, evidenciando así a súa total discrepancia coa medida. Pasou á reserva o 2 de febreiro de 1979.
Tras a súa renuncia, mantívose totalmente afastado da política até a súa morte, que tivo lugar o 8 de maio de 1993.
Confederación Sindical Galega
A Confederación Sindical Galega (CSG) foi un sindicato nacionalista galego que se formou como unha escisión da USO en 1980. Celebrou o seu primeiro Congreso en setembro de 1980, e boa parte dos cadros elixidos eran membros do PSG. En setembro de 1982 unificouse coa INTG. Silo Castro foi o seu secretario nacional de coordinación.
El Celta (autocares)
No ano 1994 El Celta pasou a formar parte da empresa Hermanos Ferrín S.L., en 1997 xa se atopaba baixo control de Ideal Auto, que amais contaba coas marcas Ersa e Iasa. Arriva del Noroeste adquiriu en 2001 a popular compañía de transportes desaparecendo como marca nas estradas.
Rough Day at the Orifice
Rough Day at the Orifice é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de noise rock Arab on Radar, publicado en novembro de 1998 a través do selo Op Pop Pop.
Intersindical Nacional Galega
miniatura|Votar NON á [[Constitución española de 1978|constitucion por antigalega e antiobreira da ING. Vigo, 1978.]] A Intersindical Nacional Galega (ING) foi un sindicato galego nacionalista e anticapitalista que se formou en marzo de 1977 da unión do Sindicato Obreiro Galego, UTEG, UTSG, UTBG e o SGTM. Francisco García Montes foi o seu secretario xeral. Celebrou o seu primeiro Congreso en outubro de 1977.
Armando Husillos
Armando Mario Husillos, nado en Morón o 5 de febreiro de 1959, é un exfutbolista e adestrador de fútbol arxentino. Xogaba de dianteiro.
Liberdade de expresión
miniatura|[[Eleanor Roosevelt e a Declaración Universal dos Dereitos Humanos (1948). O artigo XIX estabelece que "todo ser humano ten dereito á liberdade de opinión e expresión".]] Liberdade de expresión é o dereito de calquera individuo a manifestar, libremente, opinións, ideas e pensamentos persoais sen medo de represión ou censura por parte do goberno ou doutros membros da sociedade. É un concepto fundamental nas democracias modernas nas cales a censura non ten apoio moral. A liberdade de expresión é un dereito humano, protexido pola Declaración Universal dos Dereitos Humanos, de 1948, e polas constitucións de varios países democráticos.
Armando Husillos
Traxectoria
Comezou en 1977 no Boca Juniors, e máis tarde xogou no Loma Negra, no San Lorenzo e no Club Estudiantes de La Plata da Arxentina; e no Cádiz Club de Fútbol, no Real Murcia Club de Fútbol, no Club Deportivo Tenerife, no Málaga Club de Fútbol e no Cartagena FC de España.
Liberdade de expresión
Historia
A maioría dos ideais políticos modernos como a xustiza, a liberdade e o goberno constitucional, xurdiron na Grecia antiga. Foron os gregos os pioneiros en lanzar as sementes da idea democrática, e entre os valores da República Romana incluíanse a liberdade de expresión e a liberdade de relixión.
Armando Husillos
Traxectoria
Foi adestrador do Club Almagro e do Real Murcia Club de Fútbol.
Intersindical Nacional Galega
Nas primeiras eleccións sindicais de 1978 a ING converteuse no terceiro sindicato de Galicia con 722 delegados (13'5%). En setembro de 1980 fusionouse coa Central de Traballadores Galegos, co que a finais de ano conseguiron o status de sindicato máis representativo ao superar o 15% e obteren 1.679 delegados (17'5%). Denominouse Intersindical Nacional dos Traballadores Galegos (INTG) a partir de 1981.
Liberdade de expresión
Historia
O concepto de liberdade de expresión pode atoparse nos primeiros documentos dos dereitos humanos. Na Declaración de Dereitos de 1689 de Inglaterra establécese legalmente o dereito á 'liberdade de expresión no Parlamento', que aínda se mantén. A Declaración dos dereitos do home e do cidadán, adoptada durante a Revolución Francesa de 1789, afirmou especialmente a liberdade de expresión como un dereito inalienable. A Declaración no seu Artigo 11, di que:
"'A libre comunicación dos pensamentos e opinións é un dos máis valiosos dereitos do home. Todo ciudadán pode falar, escribir e publicar libremente, agás cando teña que responder do abuso desta liberdade nos casos determinados pola lei'."
Clemson Tigers
Os Clemson Tigers son o equipo deportivo da Universidade Clemson en Clemson, Carolina do Sur. Os equipos dos Tigers participan nas competicións universitarias organizadas pola NCAA, e forman parte da Atlantic Coast Conference.
O equipo máis exitoso é o de fútbol americano, que conseguiu o campionato nacional en 1981. Ademais, ten 13 títulos de conferencia e 15 bowls. Os títulos de baloncesto masculino resúmense en dous títulos de conferencia, tres aparicións na Sweet 16 e unha na Elite 8. En feminino contan con tres títulos de conferencia, 4 aparicións na Sweet 16 e a Elite 8 de 1991. En fútbol, gañaron o campionato nacional en 1984 e 1987, aparecendo 25 veces no torneo da NCAA. No programa feminino, en 2000 leváronse o título de conferencia.
Luis Ángel Curra
Luis Ángel Curra Iglesias, nado nas Palmas de Gran Canaria o 16 de xuño de 1989, é un futbolista español. Xoga de extremo e o seu actual equipo é a Burgos CF.
Juan Antonio Porto
Juan Antonio Porto Alonso, nado na Coruña o 10 de xaneiro de 1937 e finado en Madrid o 16 de febreiro de 2021, foi un guionista galego.
Traxectoria
Diplomado en dirección pola Escuela Oficial de Cinematografía. Escritor de guións cinematográficos, foi colaborador habitual de cineastas como Pilar Miró e Pedro Olea en películas como El crimen de Cuenca, Beltenebros, El bosque del lobo, La casa sin fronteras e La Corea. Destacado especialmente na adaptación de obras literarias, como La Regenta, de Gonzalo Suárez; a citada Beltenebros ou a serie televisiva La forja de un rebelde, de Mario Camus. É autor de ensaios e textos sobre temas cinematográficos. Impartiu clases na Escuela de Cine de la Comunidad de Madrid. O seu guión máis recente foi La conjura de El Escorial, de Antonio del Real.
Partido Independentista Portorriqueño
A proposta deste partido é que Porto Rico se converta nunha nación soberana. Foi fundado por Gilberto Concepción de Gracia o 20 de outubro de 1946, na gallera Tres Plamas, do municipio de Bayamón, para servir á loita cívica e electoral pola independencia do país, logo de que o Partido Popular Democrático abandonara a ideoloxía independentista ó obter o poder gobernamental. O PIP cre na loita cívica e electoral para lograr a independencia, tendo utilizado o método da desobediencia civil e propón un sistema económico socialdemócrata.
Historia
O PIP pasou por dous momentos de alto crecemento. O primeiro ocorreu durante as eleccións de 1972, cando lanzaron a campaña "Arriba los de abajo". Dita campaña tiña un alto contido de xustiza social, e mesmo elementos das ideas socialistas que cobraron auxe logo da Revolución Cubana. Despois de ditas eleccións, o partido sufriu unha transformación radical, onde os sectores da pequena burguesía entraron nunha loita campal polo liderado contra sectores da alta burguesía. Un terceiro sector, liderado por Carlos Gallizá e Luis Ángel Torres, autodenominado "los terceristas" por non estaren cun ou outro grupo, planteaban a creación dun partido independentista da clase obreira, de corte marxista-leninista e que a dirección do partido fose electa pola cúpula e non pola base. O grupo liderado por Rubén Berríos, apoiado pola base do partido, obtivo o apoio maioritario da asemblea xeral. Este grupo loitaba en contra de que a cúpula fose quen nomease ó presidente da colectividade, chegando a ser coñecido como "Rubén y los brutos" por ser xente do rural. Eventualmente os terceiristas abandonaron ou foron expulsados do partido, e xunto coas mocidades universitarias do PIP (Juventud Independentista Universitaria) comezaron a desenvolver un traballo independente que culminou na fundación do Movimiento Socialista Popular en 1974 (organización que posteriormente se une ó Partido Socialista Revolucionario para formar o Movimiento Socialista de Trabajadores). Nesa mesma época o PIP liderou a loita de desobediencia civil que logrou a saída da Mariña de Guerra estadounidense da illa-municipio de Culebra. Moitos dos líderes terceiristas aliñáronse máis co Partido Popular Democrático e as súas posturas.
O Partido Socialista, baixo o liderado de Juan Mari Bras, logrou aglutinar 10.000 votos nas eleccións de 1972, e logo 5.000 nas de 1976, mentres que o PIP pasou dos os 80.000 votos, cunha proposta de economía social-demócrata. Nas eleccións de 1984 o PIP sufriu unha fuga de votos, obtendo pouco máis de 60.000 sufraxios. Porén, para 1988 novamente o partido se recupera obtendo máis de 95.000 votos. Por outro lado o PIP foi o primeiro en propor unha Asemblea Lexislativa unicameral, proposta que no 2005 gañou o apoio da maioría dos electores.
No 2006 o PIP organizou o Congreso Latinoamericano y Caribeño Por la Independencia de Puerto Rico en Panamá. A este congreso uníronse os principais partidos políticos de toda América Latina e o Caribe en apoio á independencia e soberanía dos portorriqueños. En dito congreso houbo partidos de esquerda, dereita e centro. Moitos dos partidos políticos alí presentes son partidos de goberno nos seus respectivos países, como os casos do Brasil, Panamá, o Perú e Venezuela. Á parte dos numerosos políticos tamén se uniron importantes figuras latinoamericanas en apoio á independencia de Porto Rico, como Gabriel García Márquez, Ernesto Sabato, Mario Benedetti, Eduardo Galeano, Ana Lydia Vega, Luis Rafael Sánchez, Mayra Montero, Pablo Milanés ou Carlos Alberto Libanio Christo.
Para as eleccións xerais de 2008 o PIP presentou como candidatos ó doutor en economía Edwin Irizarry Mora para a gobernación e á licenciada Jéssica Martínez Birriel como candidata a comisionada residente. Para as eleccións de 2020, Juan Dalmau era o candidato do partido. Obtivo 175.402 votos e quedou en cuarto lugar, cun rexistro do 13,58% dos votos, o segundo mellor rendemento electoral da historia do PIP. Co Movimiento Victoria Ciudadana con 179.265 votos e ocupando o terceiro lugar co 13,95% dos votos, esta é a maior parte do voto portorriqueño (27,53%) obtido por partidos de esquerda en Porto Rico.
A bandeira independentista
miniatura|200px|Cruz escandinava branca sobre de cor verde esperanza A insignia do PIP consiste nunha bandeira cunha cruz branca sobre un fondo verde. Foron os delegados da vila de Vega Alta os que presentaron este deseño durante a Asemblea de Fundación do PIP do 20 de outubro de 1946.
British Aerospace ATP
O British Aerospace ATP (Advanced Turbo-Prop) é un avión de pasaxeiros producido por British Aerospace. Foi introducido nos anos 80 como unha evolución do Hawker Siddeley HS 748. O aumento do prezo do combustible e as preocupacións sobre os ruídos dos avións fixeron que dende British Aerospace se pensase que había un bo mercado para turbohélices de curto alcance pouco ruidosos e cun consumo eficiente. Porén, no momento do seu lanzamento ese segmento xa estaba ben representado con modelos como os de Havilland Canada Dash 8, ATR 42 e ATR 72 e a súa produción rematou despois de fabricar tan só 67 aparellos.
The Storyteller
The Storyteller é unha serie de televisión de acción en vivo e de marionetas. É unha coprodución británico/americana que foi orixinalmente estreada en 1988 e foi creada e producida por Jim Henson.
Algúns dos episodios de The StoryTeller foron incluídos na The Jim Henson Hour.
Segunda serie
Jim Henson fixo outra serie de episodios, chamada The StoryTeller: Greek Myths, presentados por outro actor, Michael Gambon, pero co mesmo can. O narrador conta as súas historias dende o interior do Labirinto da illa de Creta, ó que é guindado como castigo por ladrón. Só se realizaron catro episodios.
Numidia
Historia
Os habitantes da rexión foron identificados por primeira vez como numidios por Polibio ao redor do século II a.C., aínda que a miúdo se lles chamaba nodidianos. miniatura|300 px | Mapa de Numidia Romana, segundo [[Theodor Mommsen|Mommsen]] Numidia Oriental foi anexionada no 46 a.C. para crear unha nova provincia romana, África Nova. A Numidia occidental tamén se anexionou trala morte do seu último rei, Arabio, no 40 a.C., e as dúas provincias uníronse con Tripolitana polo emperador Augusto, para crear África Proconsular. No 40 d.C., a porción occidental de Africa Proconsularis, incluída a súa gornición lexionaria, foi colocada baixo un legatus imperial, e en efecto converteuse nunha provincia separada de Numidia, aínda que o legatus de Numidia. permaneceu nominalmente subordinado ao procónsul de África ata o ano 203. Durante o século II, a provincia foi cristianizada, pero no século IV, adheriuse á herexía do donatismo, a pesar de dar orixe a homes de fe ortodoxa tan ilustres como Santo Agostiño, bispo de Hippo Regius (presente Annaba).
Despois do 193, baixo Septimio Severo, Numidia foi separada oficialmente da provincia de África e constituíu unha provincia por dereito propio, gobernada por un legado imperial. Baixo Diocleciano, constituíu unha simple provincia na reorganización da tetrarquía, logo dividiuse brevemente en dúas: Numidia militana e Numidia cirtensis.
No 428, os vándalos comezaron as súas incursións nas provincias africanas. Finalmente lograron crear o Reino Vándalo que durou entre o 432 e o 534, ano no que as provincias africanas pasaron á autoridade bizantina e formaron o Exarcado de África.
Entre o 696 e o 708, a rexión foi conquistada polos exércitos do islam, converténdose en parte de Ifriqiya.
Grandes cidades
Numidia como a outra provincia de África se tornou en altamente romanizada e estaba chea de numerosas cidades. As cidades principais de Numidia romana eran: no norte, Cirta ou a moderna Constantina, a capital, co seu porto Russicada (Moderna Skikda) e Hippo Regius (preto de Bône), coñecida como a sé de santo Agostiño. Ao sur, no interior os camiños militares levaban a Theveste (Tebessa) e Lambaesis (Lambessa) con extensos restos romanos, conectados respectivamente por estradas militares con Cirta e Hipona respectivamente.
Lambaesis foi a sede da Legio III Augusta, e o centro estratéxico máis importante. ordenou os pasos das Montañas de Aurès (Mons Aurasius), un bloque de montañas que separaba Numidia das tribos bérberes do deserto, e que foi ocupada gradualmente polos romanos baixo o Imperio. Incluíndo estas cidades, había un total de vinte que se sabe que recibiron nun momento ou outro o título e status de colonias romanas, e no século V, a Notitia Dignitatum enumera non menos de 123 sedes cuxos bispos reuníronse en Cartago no 479.
Olga Orozco
Olga Nilda Gugliotta Orozco, nada en Toay (La Pampa) o 17 de marzo de 1920 e finada en Buenos Aires o 15 de agosto de 1999, foi unha poeta arxentina.
Baia de Mérida
dereita|miniatura|200px|Santa Baia, pintura do século XVI do [[Mestre de Meßkirch.]] Baia de Mérida, nada en Augusta Emérita en 292 e finada na mesma cidade o 10 de decembro de 304, foi unha mártir considerada santa na igrexa católica e na ortodoxa. É coñecida en Galicia cos nomes de Santa Baia, Santa Eulalia, Santa Olalla, Santa Olaia ou Santalla. É patroa da actual Mérida, vila na que foi martirizada cando tiña a súa antiga denominación de Augusta Emerita. A súa desta celébrase o día 10 de decembro, data do seu martirio. É ademais patroa da Arquidiocese de Oviedo, en cuxa catedral repousan os seus restos; e de multitude de parroquias de Galicia, sendo unha das santas máis loadas do país (Véxase: Lista de parroquias galegas baixo a advocación de santa Eulalia). A súa simboloxía é unha palma martirial e un forno sobre libro. É ademais patroa da liberdade de pensamento, da liberdade de expresión, da oratoria, e da elocuencia.
É ademais unha das santas de máis sona de España. Os datos arredor da súa vida e da súa norte recóllense nun himno que na súa honra escribiu o poeta Prudencio polo século IV; así coma do relato da súa paixón recolleito no Pasionario Hispánico.
Traxectoria
Cando Baia fixo os doce anos apareceu o decreto do emperador Diocleciano prohibindo aos cristiáns dar culto a Xesús Cristo e mandándoos adorar aos ídolos pagáns. A rapariga sentiu un gran desgusto por estas inxustas leis e se propuxo protestar perante os delegados do goberno.
Baia presentouse perante o gobernador Daciano e protestou valentemente dicíndolle que esas leis que mandaban loar ídolos e prohibían a Deus eran totalmente inxustas e non podían ser obedecidas polos cristiáns.