cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Baluchistán, Paquistán
É a provincia de maior tamaño de Paquistán. Porén, debido ó seu terreo montañoso e escaseza de auga, é a menos poboada (arredor de 7 880 000 habitantes) e a de menor densidade de poboación (22,70 hab./km²).
A capital da provincia é a cidade de Quetta, situada nun val preto da fronteira con Afganistán.
Eladio Herrera
Eladio Enrique Herrera Segovia, nado en La Serena o 13 de xullo de 1984, é un exfutbolista chileno.
Traxectoria
Formouse nas divisións inferiores do Coquimbo Unido chegando a debutar no primeiro equipo no 2002 permanecendo neste durante sete anos onde conseguiu disputar unha final que perdería ás mans do Club Unión Española.
Tras descender co seu club formador pasou a formar parte de Club de Deportes Puerto Montt. En Puerto Montt converteuse nun dos mellores defensas da liga Primera B de Chile, e chegou a ser o capitán da escuadra nalgunhas ocasións. No 2010 converteuse no terceiro goleador do cadro salmonero con seis goles abríndoselle unha opción de partir ao Club Deportivo Universidad de Concepción xunto co seu técnico Jaime Vera pero finalmente permanecería no cadro da décima rexión.
A fins do 2011, malia renovar co seu club, isto quedou en nada e partiu ao Santiago Wanderers a pedido de Arturo Salah e de Héctor Robles, quen fora o seu compañeiro de equipo en Coquimbo Unido. Deixou o club porteño ao non ser tomado en conta polo técnico Ivo Basay e chegou ao Club Deportes Iquique, a petición do técnico dos nortinos Jaime Vera, para o campionato nacional 2013-2014.
Christophe Plantin
Christophe Plantin, tamén coñecido como Christoffel Plantijn en neerlandés, Christophorus Plantinus en latín, nado en Saint-Avertin, ca. 1520 e finado en Antuerpen o 1 de xullo de 1589, foi o principal impresor e editor europeo da segunda metade do século XVI, e iniciador do Officina Plantiniana ou Compás de Ouro, empresa familiar que se mantivo até o século XIX.
Plantin, dende as súas orixes humildes, expandiu o seu negocio por Europa: instalou unha filial en París en 1567; Franciscus Raphelengius, o seu xenro, continuou a imprenta que Plantin instalou en 1583 en Leiden; mantivo un axente en España; e posteriormente creou unha filial en Salamanca. Tamén mantivo intensas relacións comerciais con libreiros de Holanda, Flandres, Brabante, Inglaterra, Escocia, Francia, Alemaña, Suíza, Italia, Portugal e España.
Home do seu tempo, e relacionado con numerosos intelectuais e eruditos, Plantin escribiu uns cantos poemas en francés de gran calidade, entre os cales destaca o soneto Le Bonheur de ce Monde; e prologou algunhas das súas edicións con dedicatorias a personaxes eminentes, poemas en latín cun estilo correcto pero demasiado formal.
637
Véxase tamén
Historia ano a ano
Concepción Méndez Gándara
María Concepción Méndez Gándara é unha mestra e política galega do PPdeG. Mestra de profesión, foi alcaldesa do concello de Sandiás durante 36 anos, dende as primeiras eleccións democráticas ata o ano 2015. Foi unha das pioneiras en Galicia, no que ó servizo público se refire, xa que foi unha das 104 alcaldesas de España elixidas o 3 de abril de 1979. Delas soamente sete en Galicia, seis na provincia de Ourense.
Traxectoria
Entrou en política no ano 1979 da man de Eulogio Gómez Franqueira e Pío Cabanillas Gallas, presentándose pola UCD de Sandiás nas eleccións de abril de 1979, resultando elixida por maioría absoluta. Foi delegada na III Asemblea provincial da UCD (1980) e compromisaria nas diferentes asembleas provinciais da UCD de Ourense, así como no II Congreso Nacional da UCD (Palma, febreiro de 1981) e no I Congreso da UCD de Galicia (Lugo, maio de 1982).
Trala desintegración da UCD, despois da derrota das eleccións xerais do 28 de outubro de 1982, pasou a formar parte en febreiro de 1983 de Centristas de Ourense, partido que conxuntamente cos restos centristas e do Partido Galeguista deu lugar en marzo de 1983 a Coalición Galega. Con Coalición Galega gañou por maioría simple as eleccións municipais de 1983.
Foi presidenta e principal animadora da asemblea local da Cruz Vermella Española de Sandiás e impulsora do posto de socorro da Cruz Vermella desta localidade, posto en marcha no ano 1980. Posúe a Medalla de Prata da Cruz Vermella Española concedida no ano 1996. Foi tamén vogal da Comisión de Control de Caixa Ourense (1991-1993) e secretaria de dita comisión (1993-1995).
Foi asesora do Conselleiro de Educación e Ordenación Universitaria, Juan Piñeiro Permuy, para asuntos relacionados cos concellos, colaborando na reforma educativa, durante o período lexislativo de 1998. Membro do Consello Escolar de Galicia durante unha lexislatura.
Entre 2004 e 2006 foi elixida deputada provincial en representación do PPdeG, polo partido xudicial de Xinzo de Limia, substituíndo o deputado de Xinzo de Limia, Isaac Vila. Foi presidenta da Comisión Especial de Contas, Facenda e Economía, e representou a Deputación de Ourense no Consello Asesor de Telecomunicación e Audiovisual de Galicia, na Comisión Interinstitucional do Menor da Xunta de Galicia, na Fundación para o Desenvolvemento da Comarca de Verín e no Padroado Provincial de Turismo.
O 14 de decembro de 2004 foi unha das 41 alcaldesas e alcaldes que atesouraban 25 anos de servizo á fronte dos seus concellos, que foron homenaxeados pola FEGAMP, con ocasión dos XXV anos de Concellos democráticos de Galicia. Así mesmo, nesa mesma data, recibiu de mans do presidente da Deputación de Ourense, Xosé Luis Baltar Pumar, o bastón de mando honorífico por levar 25 anos á fronte da Corporación Municipal do Concello de Sandiás.
Kasia Niewiadoma
Kasia Niewiadoma, nada en Limanowa o 29 de setembro de 1994, é unha ciclista polaca. Compite no equipo WM3 Energie.
Concepción Méndez Gándara
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 24 de maio de 2015 perdeu as eleccións, retirándose da política local.
Castro de Lamiño
O castro de Lamiño, tamén chamado de Castrigo, é un castro situado na parroquia de Brión, no concello coruñés de Brión.
Kasia Niewiadoma
Traxectoria
No seu palmarés destacan o Campionato Nacional polaco de 2016, tanto en fondo como en contra o reloxo, a Euskal Emakumeen Bira de 2015 ou o Giro do Trentino Alto do 2016.
Castro de Lamiño
Morfoloxía
Consta dun recinto fortificado cunha forma elipsoidal. A meseta superior ten máis de 23 metros de eixo maior e 20 no menor. En torno á croa atópase un valo perimétrico seguido dos restos de varias barreiras defensivas.
No contorno do sitio hai unha significativa toponimia: Socastro na parte baixa do recinto, e Castrigo detrás del.
Arqueoloxía
A de Lamiño foi a primeira acrópole castrexa de Brión que se estudou con rigor científico no século XX. No ano 1923 o Seminario de Estudos Galegos publicou no Cuaderno de Estudios Gallegos un amplo estudo derivado dos traballos que realizaron no sitio, fundamentalmente por Fermín Bouza Brey.
Entre os valos que dividían os agros veciños atopáronse muíños de man romanos. Nas catas realizadas por Bouza Brey, Lois Tobío Fernández e Filgueira Valverde, entre outros, atopáronse restos de cerámica. Tamén tense constancia da aparición dun machado de bronce, actualmente desaparecido.
Plinio o Vello (XXXVI, 134) cita un Laminium, célebre polas súas pedras de afiar, sito na Hispania Citerior.
Matafelon-Granges
Matafelon-Granges é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Comité Olímpico Xaponés
O Comité Olímpico Xaponés (日本オリンピック委員会) é o Comité Olímpico Nacional do Xapón para os Xogos Olímpico, con sede en Toquio, Xapón. É unha organización sen ánimo de lucro que escolle equipos e recada fondos para enviar os deportistas xaponeses a acontecementos olímpicos organizados polo Comité Olímpico Internacional (COI).
O Comité Olímpico Xaponés axudou na organización de tódolos Xogos Olímpicos celebrados nunha cidade xaponesa. O Xapón foi sede dos Xogos en tres ocasións: unha vez nos Xogos de Verán (1964, en Toquio) e dúas veces nos Xogos de Inverno (en 1972 en Sapporo e en 1998 en Nagano). O Xapón celebrará os seus cuartos Xogos Olímpicos, e os segundos Xogos de Verán en 2020 en Toquio.
Ducados
Ducados é unha marca comercial de tabaco creada por Tabacalera en 1963.
Historia
Xurdiu primeiramente como marca de tabaco negro. Vendíase en caixas brandas, envolta en papel de cartón e en bolsa de picadura, tabaco cortado para facer cigarros sen filtro. A envolta tiña unha característica cor azul co nome Ducados escrito en letras moi grandes.
A marca é agora propiedade de Altadis que vende tabaco negro e dende 2005 tamén Ducados Rubio. Fíxose moi coñecida no mercado español polo seu baixo prezo e por estar dispoñible en tódolos establecementos de venda. Estaba feito con tabaco 100% procedente de Canarias. A marca véndese en España, Portugal, Francia, Alemaña e Austria.
Batna
Batna (en lingua árabe باتنة, en lingua bérber Ficheiro:Batna in Tifinagh.svg, Tbathent) é unha cidade alxeriana, municipio e capital da provincia de Batna. Ten unha poboación de 285 800 (2004) e é a quinta cidade máis grande de Alxeria. É tamén a principal cidade da área do Chaoui e está considerada a capital dos Aures.
Historia
Naceu como campamento militar francés en 1844, como porta segura de acceso ao Sáhara.
Os romanos construíron as cidades de Timgad e Lambaesis.
Edith Joan Lyttleton
Edith Joan Lyttelton, nada en Epping (Tasmania) o 18 de decembro de 1873 e finada en Londres o 10 de marzo de 1945, foi unha escritora de Australasia, coñecida co pseudónimo literario de G. B. Lancaster.
Traxectoria
Naceu en Clyne Vale, unha granxa familiar de ovellas. En 1879 a súa familia mudouse a outra granxa en Rakaia, Canterbury (Nova Zelandia). Foi a autora máis lida no seu país a comezos do século XX. Escribiu sobre a formación da identidade colonial e o legado do imperialismo nas vidas dos colonos e os seus descendentes. Os seus escenarios foron Australia, Canadá e Nova Zelandia. Foi influenciada por Rudyard Kipling e Robert Louis Stevenson.
En 1909 mudouse de Nova Zelandia a Londres. O seu primeiro grande éxito foi The Law-bringers (1913), levada ao cinema en Hollywood co título de The Altar Stairs. Pageant (1933) estivo nas listas das obras máis vendidas nos Estados Unidos, e con esta obra gañou a Medalla de Ouro da Australian Literary Society.
RD-8
RD-8 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado para control de actitude na segunda etapa do foguete Zenit. Tamén é coñecido como 11D513.
Características
Os motores RD-8 foron deseñados pola oficina de deseño de Yuzhnoye e funcionan alimentados por osíxeno líquido e queroseno. Teñen un pulo de 78,40 kN e úsanse para o control de actitude na segunda etapa do foguete Zenit.
Xornada Mundial da Xuventude 1989
dereita|miniatura|Xoán Paulo II na súa chegada ao aeroporto da Lavacolla. A Xornada Mundial da Xuventude de 1989,  tivo lugar durante os días 19 e 20 de agosto de 1989 en Santiago de Compostela, Galicia e o 21 de agosto en Covadonga (Asturias). Esta cuarta edición foi a primeira dunha XMX na Unión Europea, agás as dúas primeiras edicións celebradas en Roma en 1984 e 1985, e tamén foi a primeira vez que o evento non se celebrou no Domingo de Ramos, tendo lugar en verán.
O evento
Moitos participantes nas Xornadas chegaron ao lugar a pé durante centos de quilómetros ao longo do Camiño de Santiago. Por primeira vez en Santiago organizáronse catequesis (o 19 de agosto), sobre os temas "Cristo é o Camiño", "Cristo é a Verdade", "Cristo é a Vida", inspirados no versículo do Evanxeo de Xoán (Xoán 14.6). Entre os responsables da catequesis estiveron Chiara Lubich (fundadora do Movemento dos Focolares), Carlo Maria Martini, don Massimo Camisasca e don Antonio Lanfranchi.
A vixilia pechou coa presenza do papa Xoán Paulo II no Monte do Gozo. Nese lugar erixiuse máis tarde un monumento en memoria da visita papal.
Comarca da Terra de Soneira
A comarca da Terra de Soneira é unha comarca galega situada na provincia da Coruña cuxa capital é Vimianzo. A esta comarca pertencen os concellos de Camariñas, Vimianzo e Zas. Limita coa comarca de Bergantiños polo nordés e coa de Fisterra polo suroeste. Historicamente a comarca incluía ademais dos concellos actuais o de Laxe e varias parroquias de Cabana.
Etimoloxía
esquerda|miniatura|Folla da [[Carta xeométrica de Galicia de Domingo Fontán co topónimo Terra de Soneira]] O topónimo Soneira aparece recollido en textos medievais como Somnaria, Sonaria ou Subnaria. Existen dúas teorías sobre a etimoloxía do topónimo. O estudoso Fernando Cabeza Quiles faino derivar de Seminaria, que se le nun documento do século IX. Outros autores inclínanse pola expresión Sub Neria, por estar situada na parte baixa da comarca poboada polos nerios.
Xeografía
A Soneira interior está composta principalmente polo val do río Grande ou río do Porto, separado da comarca do Xallas pola serra de Santiago. Aí está o punto máis alto da comarca, o pico de Meda. A zona sur da comarca forma parte do val do río Xallas, no que se construíu o encoro da Fervenza.
Historia
miniatura|Estela de [[Tines, Vimianzo|Tines, que se conserva no Museo Arqueolóxico da Coruña]] Os restos máis antigos que se coñecen da poboación da Terra de Soneira son do neolítico, do que se conservan mámoas. Con todo, a pegada máis importante é da cultura castrexa. A romanización da comarca foi máis tardía que no resto de Galicia.
A toponimia (Zas, Gomariz, Gundar…) revela a presenza de asentamentos suevos, mais a primeira mención que se conserva da comarca non chegou ata o século IX, nun documento no que o rei Afonso III divide o distrito dos Coporos en dúas partes, Soneira e Nemancos. En 899 aparece un documento que cita o comisso (circunscrición) de Soneira. Tamén se coñece a parroquia extensa de Soneira, que dependía do bispo de Iria. Este territorio abranguía a comarca actual máis os concellos de Laxe e parte de Cabana.
Durante a Idade Media a Terra de Soneira viu as loitas polo poder entre o arcebispo de Compostela e algunhas das principais familias galegas da época, os Traba, os Mariño ou os Moscoso. En 1554 creouse a xurisdición señorial de Vimianzo, gobernada por un meiriño nomeado polo conde de Altamira.
Durante a guerra da Independencia houbo enfrontamentos en Camariñas ou na Ponte Olveira. No campo de Paizás instalouse o cuartel xeral da milicia popular. Tras a guerra volveron as xurisdición señoriais ata 1835, cando se crearon os concellos actuais. Nese momento os concellos de Laxe e Cabana pasaron ao partido xudicial de Carballo, mentres os demais pasaron ao de Corcubión.
Arte
miniatura|Torres do Allo A Terra de Soneira é unha das comarcas con maior presenza de monumentos megalíticos, como a arca da Piosa ou o dolmen de Pedra Cuberta. Existen tamén varios castros e algúns restos da presenza romana, especialmente en Brandomil, identificado posiblemente co Grandimirum da vía romana XX. No adro de Tines atopouse unha necrópole romano-sueva.
As principais igrexas románicas son as de Cereixo, Xaviña e Baíñas, conservadas completamente. Pola contra, o gótico chegou tardiamente nunha variedade coñecida como "gótico mariñeiro", presente na comarca nalgunhas bóvedas de crucería. Outras estruturas góticas son o cruceiro dos Santos, entre Bamiro e Vilar e o castelo de Vimianzo. Pouco despois da reconstrución deste castelo as Torres do Allo, con elementos renacentistas, inician a era dos pazos galegos. Neste estilo tamén destaca a fachada da igrxa do Allo.
Igual que no resto de Galicia, o barroco ten unha gran presenza nesta zona, destacando as igrexas de Cambeda e a vella de Baio ou as Torres de Romelle en Loroño. O neoclasicismo en cambio está presente en moitos retablos, mais en poucos edificios, entre os que destaca a capela da Concepción en Trasouteiro.
Algunhas obras destacadas a partir do século XIX son a ponte sobre o río Grande en Baio (1851-1853), o faro de cabo Vilán (1890-1896) ou a casa do concello de Zas (1951).
Economía
miniatura|Vista da AC-552 polo núcleo urbano de Vimianzo O sector agrario é a principal actividade económica dos concellos de Vimianzo e Zas. En Camariñas son importantes a pesca e o marisqueo, destacando os portos de Camariñas e Camelle.
A industria está reducida a empresas situadas nos polígonos industriais de Vimianzo e O Allo. O sector servizos ten presenza nas vilas da comarca, Vimianzo, Baio, A Ponte do Porto e Camariñas.
Comunicacións
A comarca atópase comunicada coa Coruña a través da autoestrada da Costa da Morte e a AC-552, que atravesa Baio e Vimianzo e que coincide co camiño real que se recolle na Carta xeométrica de Galicia. A comunicación con Santiago de Compostela realízase a través das estradas AC-545 e AC-443.
No primeiro terzo do século XX chegouse a aprobar un proxecto ferroviario que uniría A Coruña, Carballo e Cee, que contou con defensores como Plácido Castro Rivas e José Miñones Bernárdez e que nunca se realizou.
640
Véxase tamén
Historia ano a ano
Comarca da Terra de Soneira
Poboación
Con 16.565 habitantes no ano 2020, a poboación repártíase entre os 6.963 de Vimianzo, os 5.209 habitantes de Camariñas e os 4.393 cos que contaba Zas.
Meillonnas
Meillonnas é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Programas da TVG máis vistos por tempada
A continuación a clasificación dos programas galegos máis vistos por tempada na TVG:
Serramo, Vimianzo
San Sebastián de Serramo é unha parroquia que se localiza no leste do concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Segundo o IGE en 2018 tiña 254 habitantes (127 homes e 127 mulleres) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 390 habitantes.
Aguión, Mezonzo, Vilasantar
Aguión é un lugar da parroquia de Mezonzo, no concello coruñés de Vilasantar, na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 11 habitantes (seis homes e cinco mulleres).
Ōita
Ōita (大分市, おおいたし, Ōita-shi) ou Ooita é un concello da prefectura de Ōita no Xapón, e capital da súa prefectura. Está situado na parte leste da rexión de Kyūshū, a illa de Kyūshū. Ten 501,28 km² de superficie e unha poboación de 469.504 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 937 hab./km².
O concello de Ōita limita cos concellos de Beppu, de Yufu, de Taketa, de Bungoōno e de Usuki.
Premio xornalístico Manuel Reimóndez Portela
miniatura|Monumento adicado a [[Manuel Reimóndez Portela|Manuel Reimóndez na rúa da cultura da Estrada.]] O Premio Xornalístico Manuel Reimóndez Portela é un galardón creado en homenaxe ao médico, escritor e alcalde da Estrada Manuel Reimóndez Portela. Outórgase anualmente na Estrada ao mellor traballo ou serie de traballos publicados en lingua galega, en calquera dos medios de comunicación escritos.
Vehículo de transferencia automatizado
O Vehículo de transferencia automatizado ou ATV (Automated Transfer Vehicle) é unha nave espacial robótica desenvolvida pola Axencia Espacial Europea (ESA) que ten como misión subministrar carga, a retirada de lixo e a elevación periódica da órbita da Estación Espacial Internacional (ISS). Non leva tripulación. No proxecto participan dez países da ESA e a empresa principal contratista é EADS. Tense previsto fabricar 5 naves ATV dependendo do tempo de vida da ISS.
O ATV é un dos vehículos de transporte non tripulados que abastecen a ISS. Os outros son as naves Progress (Rusia), HTV (Xapón), e Dragon (USA).
O primeiro dos lanzamentos desta nave, chamada ATV-001 Jules Verne  en honor do escritor francés, produciuse o 9 de marzo de 2008. Acoplouse á ISS o 4 de abril (despois de facer diversas demostracións dos sistemas de navegación e seguridade) separándose o 9 de setembro, desintegrando na atmosfera terrestre o 29 de setembro.
A segunda nave foi chamada ATV-002 Johannes Kepler en honor do matemático e astrónomo alemán do século XVII. Foi lanzada o 16 de febreiro de 2011, desintegrando na atmosfera en xuño do mesmo ano.
A terceira nave, chamada ATV-003 Edoardo Amaldi en honor do físico italiano do século XX. Engalou o 23 de marzo de 2012. Logo de seis meses conectada á ISS, rematou a súa misión o 28 de setembro do mesmo ano.
A cuarta nave, a ATV-004 Albert Einstein en honor do físico alemán, foi lanzada o 5 de xuño de 2013. A súa misión rematou ao queimarse na atmosfera o 2 de novembro, ás 12:04 GTM.
Características
As dimensións físicas:
Plan de voo
A nave e lanzada a bordo dun foguete Ariane 5 ES ATV desde o Centro Espacial de Kourou que a sitúa en órbita de aproximación a 260Km. Posteriormente sepáranse foguete e ATV, que pasará a ser completamente autónomo, poñendo en marcha a telemetría e activando o sistema de navegación e propulsión. Despréganse os paneis solares e a antena de comunicación coa ISS e comeza o achegamento cara a ISS, onde rematará por acoplarse. O voo pode durar 5 días, incluíndo o procedemento de atraque. O vehículo pode permanecer 6 meses acoplado á estación.
A ATV impulsara A ISS a maior altitude de órbita con o fin de contrarrestar os efectos da resistencia atmosférica.
Cando termine a súa misión cargara cos residuos da ISS, separándose de maneira automática da estación. A viaxe final comprende unha reentrada destrutiva na atmosfera terrestre desintegrándose de forma controlada no océano Pacífico.
Manobra de aproximación e atraque
A nave emprega un sistema GPS de alta precisión para identificar a súa posición relativa respecto á estación espacial. Na manobra de aproximación ten 4 puntos de detención identificados como S1, S2, S3 e S4, nos que o ATV detén a súa aproximación entrementres o centro de control, que se atopa nas instalacións da ESA/CNES en Tolosa (Francia), comproba que os parámetros de aproximación son correctos e envíalle a orde de continuar. Nas últimas fases da manobra de aproximación o ATV emprega sensores láser para se aliñar correctamente co porto de atraque, situado no módulo ruso Zvezda da ISS.
A manobra de atraque realizase cunha marxe máxima de erro de 10 cm, cando ambas naves se moven a 27.000 km/h, o que da unha idea da súa precisión e complexidade. Unha vez acoplada, a nave establece de forma automática as conexións eléctricas e de transvasamento de fluídos cos sistemas da ISS. Toda a manobra é supervisada polos astronautas a bordo da estación, que contan coa posibilidade de enviar ao ATV a orde de abortar a manobra si detectan algún problema.
A intervalos regulares, o ATV impulsará á ISS a unha órbita superior para compensar a caída provocada polo rozamento cas partículas procedentes da atmosfera terrestre. Para estas manobras, o ATV empregará unhas 4,7 toneladas de combustible. Durante os 6 meses da súa permanencia na ISS, o ATV será utilizado como un módulo máis da mesma, posto que dado que está presurizado os astronautas poden entrar e saír libremente nel.
Ao rematar a misión, o ATV retirase da ISS cargado de lixo, materiais innecesarios e augas residuais. Previamente activado e preparado para a saída polo Centro de Control, o ATV separase e afástase da Estación de forma automática. A viaxe de regreso chega ao seu remate sobre o Pacífico coa saída da órbita e a desintegración do vehículo ao entrar este en contacto coa atmosfera terrestre.
Abra pacifica
Abra pacifica é unha especie de bivalvo descrita por Dall 1915. Abra pacifica forma parte do xénero Abra e da familia Semelidae. Non hai ningunha subespecie listada no Catalogue of life.
Caroline Leakey
Caroline Woolmer Leakey, nada en Exeter (Devon) o 8 de marzo de 1827 e finada na mesma cidade o 12 de xullo de 1881, foi unha escritora inglesa. A súa poesía e a súa única novela (The Broad Arrow, publicada co pseudónimo de Oliné Keese) estiveron influídas pola súa estancia en Van Diemen's Land (actual Tasmania) entre 1848 e 1853.
Traxectoria
Foi a sexta de once irmáns, filla do artista James Leakey e de Eliza Hubbard Woolmer. De nova foi lectora ávida, e colaborou en actividades de caridade relixiosa. En 1847 foi a Hobart, onde emigrara a súa irmá Eliza co seu marido James Medland. Pasou longas estancias encamada por estar doente. En 1851 pasou doce meses no asentamento de presos de Port Arthur. Cando regresou a Hobart enfermou de novo e regresou a Inglaterra en marzo de 1853.
Animada polo bispo Francis Nixon, co que vivira en Hobart, publicou unha escolma de poemas titulada Lyra Australis, or Attempts to Sing in a Strange Land, editada en Londres en 1853 e en Hobart en 1854.
En 1861 estableceu unha casa en Exeter para coidar das mulleres caídas"..
Villacid de Campos
Villacid de Campos é un concello español da provincia de Valladolid, en Castela e León. Pertence á comarca histórica da Terra de Campos.
Demografía
Villacid de Campos ten unha poboación de 99 habitantes segundo o censo do INE de 2011.
Economía
A principal actividade dos seus habitantes é a agricultura e a gandería.
Bernardo Mato Castro
Bernardo Mato Castro, nado en Godoi (Vinseiro, A Estrada) o 3 de maio de 1887 e finado na mesma aldea o 4 de setembro de 1936, foi un mestre galego.
Traxectoria
Ingresou no Seminario pero non chegou a ordenarse sacerdote. Fixo maxisterio e marchou a Cuba. Na illa traballou de mestre e levador de libros do Centro Gallego de La Habana. Dirixiu o Instituto Cervantes e despois obtivo praza provisional en Pereira (A Somoza, Guilfrei) e finalmente a praza definitiva en Santa María de Teo en 1928. Foi presidente do Consello Local de Primera Enseñanza de Teo.
Utilizaba avanzados métodos pedagóxicos, creou escola nocturna para adultos, introduciu aparellos que facilitan o uso de materiais escolares como foi un sistema para subir e baixar os mapas, e implantou a aprendizaxe de oficios que deran independencia económica aos nenos ao mesmo tempo que adquirían coñecementos de lingua, literatura, historia etc. Colaborou con moitos periódicos da época.
No golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 os milicianos pasaron pola súa escola, o seu xefe baixou a saudar e falar con Bernardo. Subiron ao seu despacho e alí estiveron dúas horas conversando. Bernardo decidiu refuxiarse na casa dos seus pais en Godoi. Cando ía a través do río, cara Cora cunha barca, foi interceptado polos falanxistas. Golpeado até que quedou inconsciente, un acompañante levouno a unha casa onde foron atendidos e coidados durante uns días até que finalmente o levaron moribundo á casa dos seus pais. Atendido polo médico Manuel Carbón, nada puido facer. Co cranio fracturado, quedou en coma, e logo dun mes, finou o 4 de setembro de 1936 ás 11 da mañá.
Depurado, foi cesado oficialmente como mestre o 23 de abril de 1941.
En 2006 foi homenaxeado na escola de Teo onde dera clases (unitaria de Campos) e creara unha escola nocturna para adultos, propoñendo a aprendizaxe de oficios á par da formación cultural básica.
Querela arxentina contra os crimes do franquismo
A súa familia sumouse á Querela arxentina contra os crimes do franquismo.
Vida persoal
Casou con Avelina Sanmartín Fernández na Estrada o 10 de xaneiro de 1927 e tivo catro fillos: José Bernardo, David, Otilia e Petronila. É o avó de Charo Valcárcel Mato.
El Ideal (Santiago de Compostela)
El Ideal foi un semanario editado en Santiago de Compostela en 1900.
Traxectoria
Apareceu a principios de abril de 1900. De ideoloxía republicano-socialista. Suspendeu a súa publicación a mediados de xullo dese ano.
Vimianzo, Vimianzo
San Vicenzo de Vimianzo é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Segundo o IGE en 2018 tiña 1.918 habitantes (1026 mulleres e 892 homes) distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1.880 habitantes.
Alfleda
Alfleda (en inglés: Ælfflæd) (naceu no 654, e morreu c. 714) era filla de Oswiu, rei de Northumbria, e de Eanfleda. Descendía por tanto de dúas casas reais: Bernicia e Deira. Por parte do seu pai era neta do rei Etelfrido, e por parte da súa nai do rei Edwin de Northumbria. Alfleda foi consagrada á relixión desde pequena, por mor dun voto feito polo seu pai, e viviu na abadía de Whitby toda a súa vida, converténdose finalmente en abadesa do mosteiro.
Vida
Alfleda viviu case toda a súa vida en mosteiros. Era bastante común no século XII que as mulleres de familias reais se convertesen en monxas; mesmo ás veces as raíñas facíano ao enviuvar, como o fixo a súa nai Eanfleda. O caso de Alfleda é excepcional por ingresar ao mosteiro a unha idade moi temperá, cando aínda non tiña un ano de idade, segundo conta Bede.
Á morte de Hilda en 680, a viúva de Oswiu, Eanfleda, maila súa filla Alfleda exerceron como abadesas conxuntas até a morte de Enfleda a finais da década. Eanfleda converteríase entón en abadesa de Whitby até a súa morte no 714. Naquela época, a igrexa de Northumbria era unha institución rica e poderosa, e Alfleda puido relacionarse con algunhas das figuras máis destacadas do seu tempo.
Trala morte de Aldfrido en 705 reavívase o problema sucesorio, xa que o fillo de Aldfrith, Osred, contaba apenas 8 anos por aquel entón e Edwulfo, ocupou o trono de Northumbria. Finalmente, e grazas á intervención de Wilfrid, arcebispo de Iork, ao que Alfleda apoiou, púidose chegar a un acordo que mantivo a paz no reino e a Osred no trono. Alfleda continuaría sendo unha figura política importante até a súa morte en 714.
Á súa morte foi considerada santa, celebrándose a súa festividade o 8 de febreiro.
Bonnybridge
miniatura|250px|dereita|Barrio de Bonnybridge. Bonnybridge (en escocés Bonniebrig) é unha pequena vila de Escocia, pertencente ao concello de Falkirk.
Historia
Bonnybridge está situada na estrema o límite de máxima expansión do Imperio Romano e a poucos quilómetros do seu núcleo cruza o muro de Antonino, a muralla que sinalaba a fronteira norte de Roma, e do que se gardan algúns dos restos mellor conservados precisamente nas proximidades de Bonnybridge. Polo demais, e como a maior parte dos núcleos da Terra Baixa escocesa, Bonnybridge coñeceu unha grande expansión nos tempos da Revolución Industrial, con muíños de papel, aserradoiros, fábricas de produtos químicos, cerámicas de ladrillos e destilerías de whisky, pero particularmente algunhas fundicións de ferro. O canal do Forth e do Clyde permitía distribuír estes produtos por toda o sur de Escocia, e mais levalos a Glasgow para a súa exportación.
Servizos
Hai tres escolas de primaria en Bonnybridge.
Cultura popular
A vila industrial de Bonnybridge é coñecida polo gran número de avistamentos de ovni. Situada no que se deu en chamar o triángulo de Falkirk, moita xente sinalou ter visto obxectos luminosos no ceo.
Delta Air Lines
Delta Air Lines é unha aeroliña dos Estados Unidos. As súas oficinas principais están en Atlanta, Xeorxia. A aeroliña opera unha extensa rede nacional e internacional voando a todos os continentes agás a Antártida. Delta e as súas subsidiarias operan ao redor de 4.000 voos diarios. É membro da alianza de aeroliñas SkyTeam Alliance.
Fusión de Delta con Northwest
miniatura|A sede de [[Northwest Airlines en Eagan, Minnesota.]] A partir do 30 de outubro de 2008, Northwest Airlines fusiónase con Delta Air Lines, formando así a aeroliña máis grande do mundo, voando a 375 destinos en 66 países, transportado algo máis de 170 millóns de pasaxeiros ao ano, con preto de 75.000 empregados a nivel mundial. O proceso de integración de NWA a Delta, supuxo que as compañías operasen baixo o mesmo código e un só certificado.
Delta Airlines rexeita fusión con US Airways
No Ano 2006, a aeroliña estadounidense US Airways lanzou unha oferta de compra de Delta Air Lines por 8.400 millóns de dólares (uns 6.258 millóns de euros) entre líquido e accións, nunha operación que se levaría a cabo trala saída de Delta da creba e que desembocaría nunha das maiores aeroliñas do mundo. US Airways sinalou que a unión das dúas compañías xeraría unhas sinergias anuais de 1.650 millóns de dólares (1.290,5 millóns de euros), e que os consumidores terían as vantaxes dunha compañía "de gran tamaño que ofrece un servizo completo". Unha vez que Delta salga da protección por creba, os acredores recibirían 4.000 millóns de dólares (3.128,5 millóns de euros) en metálico e 78,5 millóns de accións do capital de US Airways. O conselleiro delegado de Delta, Gerald Grinstein, sinalou que a proposta de US Airways "por suposto ía ser analizada", pero agregou que os plans da súa compañía "sempre foron saír de crébaa no primeiro semestre de 2007 como unha aeroliña forte que se manteña en solitario". O Tribunal de Crebas garantiu a Delta o dereito exclusivo de crear o plan de reestruturación ata o 15 de febreiro de 2007. Delta dixo: A compañía resultante da xa negada fusión operaría co nome de Delta, informo US Airways. Si pechouse a operación, o novo xigante da aviación voaría a máis de 350 destinos dos cinco continentes e converteríase na aeroliña con máis voos transatlánticos e a segunda en tráfico no área do Caribe. US Airways está integrada na alianza Star Alliance, mentres que Delta pertence a Sky Team.
O comunicado de US Airways non aclarou se a nova aeroliña tería a súa sede no fogar desta compañía, en Tempe (Arizona) ou no de Delta, en Atlanta (Xeorxia). A Principios do 2007, US Airways sobe a oferta por Delta a 10.200 millóns de dólares fronte aos 8.400 millóns de dólares anteriores. US Airways Group Inc. anunciou que a principios de devandito ano que aumento a súa oferta sobre Delta Air Lines Inc ata os 10.200 millóns de dólares fronte aos 8.400 millóns ofertados anteriormente. Citigroup, o asesor de US Airways, estimo que esta nova proposta ofrecerá aos acredores non asegurados de Delta entre 12.700 e15.400 millóns de dólares en valor, o que representa un curmá significativa de entre 9.400 e 12.000 millóns de dólares respecto ao plan de Delta. A operación seria creativa nos beneficios por acción de US Airways no primeiro ano logo de completar a fusión.
En xaneiro de 2007, US Airways Group retirou a súa oferta de compra por Delta Airlines, logo de que o comité oficial de acredores de Delta informáselle que non apoiará a súa proposta.
Logotipo
miniatura|McDonnell Douglas MD-88 de Delta Air Lines. Ao longo da súa historia Delta ha ter 19 logotipos diferentes. Todos eles incorporaban un triángulo con forma de delta, excepto os da "D voladora" do período comprendido entre 1945 e 1959. Outros logotipos anteriores mostraban a Thor e ao deus romano Mercurio. O primeiro emblema vermello, branco e azul mariño en forma de triángulo que o persoal de Delta coñece co apelativo cariñoso de widget presentouse no ano 1959, cando Delta entrou en éraa dos jets coa introdución do avión DC-8. A súa forma parécese ao á dun jet vista desde arriba.
Frota
miniatura|200px|Un [[Boeing 777 de Delta]] Delta utilizou distintos tipos de avións a través da súa historia, como o DC-3, Boeing 747, MD-11, Lockheed L-1011 TriStar, Boeing 727, Boeing 737, Boeing 757, Boeing 767, McDonnell Douglas DC-9 e DC-8. Delta foi a primeira compañía en utilizar o DC-8 e o DC-9.
A frota de avións de Delta Airlines está composta das seguintes aeronaves:
Samoa
Samoa, oficialmente o Estado independente de Samoa e ata 1997 coñecido como Samoa Occidental, é un país insular polinesio formado por de dúas illas principais (Savaii e Upolu); dúas illas máis pequenas e habitadas (Manono e Apolima) e varias illas máis pequenas e deshabitadas, incluíndo as Illas Aleipata (Nu'utele, Nu'ulua, Fanuatapu e Namua). Samoa está situada a 64 km. ao oeste de Samoa Americana, 889 km. ao nordeste de Tonga (país estranxeiro máis próximo), 1152 km. ao nordeste de Fidxi, 483 km. ao leste de Wallis e Futuna, 1151 km. ao sueste de Tuvalu, 519 km. ao sur de Tokelau, 4190 km. ao suroeste de Hawai e 610 km. ao noroeste de Niue. A capital é Apia. O pobo Lapita descubriu e asentou no arquipélago de Samoa hai uns 3.500 anos. Desenvolveron unha lingua samoana e unha identidade cultural samoana.
Samoa é unha democracia parlamentaria unitaria con 11 divisións administrativas. O Estado soberano é membro da Commonwealth de Nacións. Samoa Occidental foi admitida nas Nacións Unidas o 15 de decembro de 1976. Debido ás habilidades mariñeiras dos samoanos, os exploradores europeos anteriores ao século XX referíanse a todo o arquipélago (que inclúe a Samoa Americana) como as "Illas dos Navegantes". O país foi unha colonia do Imperio Alemán de 1899 a 1915, despois pasou baixo un conxunto británico e Administración colonial neozelandesa ata o 1 de xaneiro de 1962, cando se independizou.
Historia
Emigrantes desde o Sueste de Asia chegaron ás illas de Samoa hai máis de 3000 anos atrás e desde alí colonizaron o resto desde Polinesia cara ao leste. O contacto cos europeos chegaron a principios de 1700, pero non se intensificou ata a chegada de misioneiros e comerciantes ingleses, en 1830. Coa chegada do século XX, as illas foron divididas en dúas seccións: as illas do leste chegaron a ser territorio dos Estados Unidos en 1904 e hoxe en día son coñecidas como Samoa Americana; as illas do oeste convertéronse en territorio alemán chegando a coñecerse como Samoa Alemá, despois Samoa Occidental pasou do control alemán ao neozelandés en 1914. Samoa converteuse na primeira illa do Océano Pacífico en obter a súa independencia.
En xullo de 1997, a constitución foi reformada para cambiar o nome do país de Samoa Occidental a Samoa. A nación foi coñecida simplemente como Samoa na ONU desde o seu ingreso á organización, en 1976. O veciño territorio estadounidense de Samoa Americana protestou aquel cambio, sentindo que o cambio diminuía a súa propia identidade como país. Os habitantes de Samoa Americana aínda usan os termos Samoa Occidental e samoanos occidentais.
Goberno e política
Samoa forma unha monarquía constitucional independente. A constitución de 1960, que tomou formalmente efecto logo da independencia do país, baséase na democracia parlamentaria do Reino Unido, modificada para ter en conta os hábitos de Samoa. Os dous grandes xefes samoanos desde a independencia veñen designando conxuntamente desde o cargo de xefe de Estado. O último xefe de Estado, Malietoa Tanumafili II, que faleceu o 12 de maio de 2007 á idade de 94 anos, ocupou este cargo desde a morte do segundo gran xefe en 1963. O seu posible sucesor será designado pola lexislatura por un mandato de 5 anos.
Organización político-administrativa
A carta magna establece un modelo singular de República constitucional (2007) no que o Xefe do Estado é elixido polo Parlamento por un período de cinco anos, fóra de quen eran Xefe do Estado ao tempo da independencia que foron declarados Xefes de Estado vitalicios, en virtude dun acordo entre os matai samoanos. O Parlamento denomínase "Fono" e fórmano 49 deputados elixidos por sufraxio universal por cinco anos. O dereito a ser candidato e elixido para 47 dos 49 obrígalles a ser xefes de clan (matai) e os outros 2 deben ser non samoanos. O poder executivo fórmao un primeiro ministro elixido polo Fono. Os ministros deben ser tamén membros da asemblea lexislativa.
Distritos políticos
Samoa está composto por once itūmālō (distritos políticos). Estes son os once distritos tradicionais que se estableceron antes da chegada europea. Cada distrito ten a súa propia base constitucional (faavae) sobre a base da tradicional orde de precedencia de títulos atópanse en cada distrito faalupega (tradicionais saúdos).
Exclaves de distritos políticos
Teña en conta que varios distritos inclúen múltiples exclavess:
Xeografía
Samoa atópase ao leste da liña internacional de cambio de data e ao sur do ecuador, aproximadamente a metade de camiño entre Hawai e Nova Zelandia, na Polinesia. As illas son de orixe volcánico, e ocupan unha área de 2.934 km². O 96 % do territorio compono as dúas grandes illas de Upolu e Savai'i, e o resto se distrubuye entre oito pequenos illotes: Manono, Apolima, Nuutele, Nuulua, Namua, Fanuatapu, Nuusafee e Nuulopa. En Upolu habitan case as tres cuartas partes da poboación do país; o seu capital é Apia.
O clima de Samoa é tropical, cunha temperatura media anual de 26,5 °C, e unha estación chuviosa de novembro a abril. O cume máis alto sitúase en Savai'i, e denomínase Silisili con 1.858 metros.
Ligazóns externas
Goberno
Información xeral
Cereixo, Vimianzo
Santiago de Cereixo é unha parroquia que se localiza no oeste do concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Segundo o IGE en 2018 tiña 490 habitantes (251 mulleres e 239 homes) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 694 habitantes.
Por esta parroquia pasa a 6ª etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.
Patrimonio
miniatura|dereita|Tímpano da porta lateral, coa representación do traslado do Apóstolo. O castro do Croado é un poboado fortificado, de planta ovalada.
O pazo das Torres de Cereixo é unha fortaleza defensiva de comezos do século XVI, consistente nun predio de planta en L cunha fachada enmarcada entre dúas torres ameadas. Conserva os brasóns dos Moscoso, Caamaño, Grisamonde, Montenegro e Carantoña. Foi declarado Ben de Interese Cultural en 1994.
A igrexa de Santiago do Cereixo é un templo románico construído na segunda metade do século XII. Consta dunha soa nave e ábsida rectangular cuberta con bóveda de canón. Sobre a porta lateral levántase un tímpano que pode ser a primeira representación do traslado do corpo do apóstolo Santiago o Maior a Galicia. Esta prioridade histórica discútea cunha moeda atopada nas escavacións de Adro Vello, na costa norte do Grove, e datada tamén no século XII; hoxe está exposta no Museo das Peregrinacións de Santiago de Compostela
Villa Purificación é unha casa grande do século XVIII propiedade de Juan Carlos Trillo-Fernández Alonso, maxistrado do Tribunal Supremo e fillo de José Trillo-Fernández Abelenda, procurador na Coruña e tenente de alcalde nesa cidade durante a alcaldía de Alfonso Molina. A denominación da casa débese á bisavoa do propietario. A vivenda, de estilo barroco, ten dous pisos con planta en forma de "L". No alzado posterior destaca unha escaleira de pedra que comunica directamente co piso superior. Os balaústres de pedra da escaleira, de boa labra son de estilo compostelán. Nos esquinais e nos vans a pedra é de cantaría, sendo de cachotaría nos paños. No terreo, amais dun xardín hai un hórreo de dezanove pés (o terceiro máis grande de Galicia ), un vello forno de pan e un pombal circular de pedra convertido en bodega. Nesta casa cobrábanse os foros de toda a zona.
Cereixo na cultura popular galega
miniatura|esquerda|250px|Relevo con San Xurxo matando ó dragón, en [[Salceda de Caselas.]] Conta a lenda que unha enorme serpe vivía nun monte de Cereixo e que, cando baixaba do monte, atacaba e comía homes e gando. Así ata que un día atacou a unha moza no momento en que San Xurxo estaba alí preto. Xurxo enfrontouse á serpe e matouna, salvando así a vida da moza. Por tal motivo represéntase o santo a pé ou a cabalo, matando un dragón e, por veces, salvando unha doncela.
Esta lenda galega resulta ser unha variación doutra máis estendida tamén protagonizada por San Xurxo, desta volta militar romano. Conta que nun lugar había unha serpe xigantesca que esixía ós habitantes dúas ovellas diarias. Pero chegou o momento en que se acabou o gando e a serpe esixiu a entrega dunha doncela. Como no caso anterior, San Xurxo consegue matar a serpe e liberar a comarca do pago de semellante tributo.
Galegoz
Galegoz, proxecto musical galego inspirado no grupo Gorillaz que pretendía crear un grupo de música virtual que fixese música electrónica de fusión, e puidese desenvolver actividades nos eidos do teatro e a videocreación. Nace como un proxecto aberto á participación e á colaboración con músicos doutras bandas.
Historia
A súa primeira formación foi: Marcos Payno (voz), Denís Mutante (voz), Pulpiño Viascón (batería, percusións e voz), Manuel Payno (trompeta e coros), Alex Salgueiro (frauta traveseira e teclado), Tómás Ruido (técnico de son) e Matías Olazábal (guitarra). A formación fica, en principio, aberta a moitas colaboracións, polo que nunca se pode falar de formación estábel. Proba diso son as constantes intervencións de membros do Colectivo Perverso e a incorporación nas voces, para a xira do verán de 2006 de Bayo, membro de Django FM e Bayo y Fa Palermo, dúas bandas de Madrid. Tamén se incorporarán un Dj e un Vj. No 2007 o Doutor Chou incorpórase á banda que na actualidade segue coa mesma formación.
As xiras da formación non perden de vista a perspectiva teatral coa que nacía o proxecto, incluíndo un espectáculo próximo á performance. Tamén o estilo procura manterse o máis próximo posíbel á experimentación electrónica, mesturándoa con outros estilos como o ska e o funk, e procurando sempre un resultado divertido.
En abril de 2007 sacan o seu novo disco Revolution Dance, un traballo onde as influencias da música disco dos 70 se mesturan con proclamas revolucionarias. O traballo será presentado nunha xira que os leva a tocar por diversos lugares de Galiza.
En 2008 sacan o seu último disco ata o momento, Viñeron da Galiza Interior, que se pode baixar gratuítamente en aregueifa.net.
GalegoZ ten compartido escenario con grupos como Manu Chao, Asian Dub Fundation, Us3, Muchachito Bombo Inferno, Dios ke te crew ou Boom Club.
Salon des Refusés
Salon des Refusés (en galego: Salón dos rexeitados) foi o nome dado á exposición paralela ao Salon de París, en 1863. No Salon des Refusés foron expostas as obras de arte rexeitadas no salón oficial, que fora destinado aos artistas membros da Real Academia Francesa de Pintura e Escultura.
A exposición paralela foi organizada por determinación do emperador Napoleón III, en resposta ás fortes protestas dos artistas rexeitados. A exposición rematou por atraer ao gran público, quen visitou a mostra disposto a ridicularizar as obras dos rexeitados, entre os cales atopábanse Manet e Cézanne.
A pesar da reacción desfavorable aos traballos expostos, o Salon des Refusés pasou a ser un forte rival ao salón da academia e, a partir daquel ano, moitos artistas pasaron a organizar exposicións independentes, dentre eles, destaca a dos impresionistas de 1874.
Na actualidade o Salon des Refusés é considerado como o marco do xurdimento da pintura moderna.
Mérignat
Mérignat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.