cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
San Vicente de Leira, Vilamartín de Valdeorras
Xeografía e historia
Está situada ao norte do concello, lindando ao norte coa provincia de León a través da serra de Cabalos, cos picos Montouto (1541 m) e A Turriera (1610 m). No primeiro deles nace o río Leira, afluente do río Sil. Está comunicada a través da estrada provincial OU-0807, que comunica coa N-120. En marzo de 2018 a parroquia quedou incomunicada ao ser cortada a estrada.
No Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz indícase que a parroquia ten 65 vivendas, con 300 habitantes. As festas parroquiais celébranse o 27 de setembro, día de san Vicente.
Pedreiro amarelo
miniatura|O. h. hispanica miniatura|Ovos de O. hispanica de [[Alxeria.]] O pedreiro amarelo ou pedreiro rubio (Oenanthe hispanica)> é unha especie de ave paseriforme da familia Muscicapidae propia de Eurasia e África. É un paxaro migratorio que cría no sur de Europa, Oriente Próximo e noroeste de África, e pasa o inverno no Sahel.
É un paxaro insectívoro que mide 13,5 a 15,5 cm de lonxitude.
Taxonomía
Recoñécense as seguintes subespecies:
Ambas migran ao Sáhel e en ambas a gorxa pode ser negra ou clara. Aparece como ave errante ocasional no oeste de Europa. En Galicia é unha ave estival de paso.
Valencia do Sil, Vilamartín de Valdeorras
San Bernabé de Valencia do Sil é unha parroquia que se localiza no suroeste do concello de Vilamartín de Valdeorras. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 125 habitantes (64 homes e 61 mulleres), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 124 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 83 habitantes, sendo 47 homes e 36 mulleres. Os datos do INE do ano 2019 revelan que a poboación total desta parroquia era de 71 habitantes, dos que 40 eran homes e 30 mulleres.
Lugares de Vilamartín de Valdeorras
miniatura
Aix-en-Provence
miniatura|dereita|Nome dunha rúa en provenzal e en francés. Aix-en Provence, en occitano Ais de Provença ou Ais de Prouvènço en grafía mistralenca, é unha comuna do departamento de Bocas do Ródano, da rexión Provence-Alpes-Côte d'Azur, Francia. En 2010 tiña 141.438 habitantes.
Historia
Aix (Aquae Sextiae) foi fundada no 123 a.C. polo cónsul romano Sextius Calvinus sobre unha antiga localidade celta. No ano 102 a.C. nos seus arredores librouse a batalla de Aquae Sextae, cando os romanos dirixidos por Gaius Marius venceron aos Cimbros e Teutóns,. No ano 477 a cidade foi ocupada polos visigodos, durante o século VI foi capturada polos francos e longobardos e no 731 pasou a mans dos árabes.
Administración
A súa alcaldesa (2014) é Maryse Joissains-Masini, da Unión por un Movemento Popular.
Vilamartín de Valdeorras, Vilamartín de Valdeorras
San Xurxo de Vilamartín de Valdeorras é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Vilamartín de Valdeorras. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 1.178 habitantes (662 mulleres e 516 homes), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1.172 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 893 habitantes, sendo 423 homes e 470 mulleres.
Boys & Girls
Boys & Girls é o noveno sinxelo da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado orixinalmente 14 de xullo do ano 1999.
Información
O single foi o primeiro lanzado en formato maxi con máis de 4 cancións, e foron agregados numerosas remezclas e versións alternativas da canción orixinal. "Boys & Girls" foi lanzado o mesmo día que 'BE TOGETHER", single da súa coñecida rival nese entón Ami Suzuki. A batalla entre as dúas xoves fíxose máis forte a partir do lanzamento destes singles, xa que comezaron a loitar ferreamente polo primeiro lugar na lista dos máis vendidos. Na primeira semana Suzuki logrou chegar o primeiro posto de Oricon, deixando a Ayumi no segundo lugar, pero na segunda semana Ami quedou no segundo posto. Finalmente Ayumi coroouse vencedora, convertendo a este single no primeiro en vender máis dun millón de copias (cando o de Ami Suzuki só alcanzou a vender 800 mil copias).
O tema orixinal é o AUBE Original Mix, e esta mesma versión foi máis tarde incluída no segundo álbum de estudio da artista. O nome de AUBE é soamente porque a canción foi a primeira utilizada como imaxe nos comerciais da gama de cosméticos que leva o mesmo nome. A canción que máis tarde foi utilizada baixo o seu contrato con esta empresa foi "And Then", a que non chegou a utilizarse na radio.
Ajaccio
Ajaccio ou Aiacciu (en Ajaccio, forma oficial; en Aiacciu) é a capital da rexión francesa de Córsega e do departamento Córsega do Sur, situada na costa sur da illa, no ano 1999 tiña 52 880 habitantes.
Historia
Fundada polos xenoveses o 21 de abril de 1492, ocupada polos franceses entre 1553 e 1559, volveu a Xénova, despois da sinatura do Tratado de Cateau-Cambrésis, ata que finalmente pasou a Francia no ano 1768. É o lugar de nacemento de Napoleón Bonaparte.
Administración
O seu alcalde (2014) é Laurent Marcangeli, da Unión por un Movemento Popular.
Central Coast Mariners Football Club
Central Coast Mariners Footbal Club e un club fútbol de Australia, a súa sede encóntrase na Costa Central de Nova Gales do Sur en Australia. O club foi campión da liga regular en 2005 e dúas veces finalista polo campionato.
Na tempada 2012-2013 logrou o seu primeiro título ante o Western Sydney Wanderers F.C. por dous goles ha cero.
Equipamento
O fabricante dos equipamentos é Reebok, e o seu patrocinador é o portal web The Coast, que forma parte da delegación do medio ambiente de Nova Gales do Sur.
Aix-les-Bains
Aix-les-Bains ( Ës en francoprovenzal) é un concello do departamento de Savoia, na rexión Ródano-Alpes, Francia, situado na costa sueste do lago de Bourget.
Historia
A cidade foi unha vila termal fundada polos romanos no ano 23 a.C., despois do ano 383 recibiu o nome de Aquae Gratianae para lembrar ao emperador Graciano, asasinado preto da vila. Aínda sobreviven numerosas edificacións da época romana, como as termas antigas e o arco romano de Campanus.
En 1816 estivo na vila (que por entón recibía o nome de Aix-en-Savoie) o escritor Alphonse de Lamartine, que escribiu aquí o seu célebre poema Le lac.
A economía da cidade depende case enteiramente do turismo.
Administración
O seu alcalde (2014) é Dominique Dord, da Unión por un Movemento Popular.
Aceituna
Aceituna é un concello estremeño na provincia de Cáceres, España, que contaba no 2006 con 618 habitantes. Aceituna foi fundada no século XIII como aldea do Señorío de Galisteo e emancipouse como concello en 1837, cando o resto dos lugares do señorío.
Limita ao norte con Santa Cruz de Paniagua, polo sur con Montehermoso, polo oeste Pozuelo de Zarzón e polo oriente linda con Santibáñez el Bajo e Valdeobispo.
Todos os regatos de Aceituna van para ao río Alagón, que marca o límite dos termos municipais de Aceituna e Valdeobispo. Os regatos máis importantes que pasan polo concello son os de Aceituna, Higaleja e Ribera del Bronco.
No seu territorio encóntranse ademais varias lagoas, como a Lagoa Maruguero, a Lagoa Nueva, a Lagoa del Manzano, a Lagoa Chavarcón, a Lagoa Chica, a Lagoa de los Tejares etc.
Axman
Axman (Árabe:عجمان) é a capital do Emirato de Axman, nos Emiratos Árabes Unidos.
Poboación
A cidade ten unha poboación de 238.000 habitantes (2010 estimado), o que representa máis do 90% da poboación do emirato. A área urbana conéctase directamente coa cidade de Sharjah ao longo da costa cara ao suroeste, que á súa vez se atopa xunto a Dubai, formando unha área urbana continua.
Comercial
Axman é a base de oficinas, empresas, mercados comerciais da Regra, e preto de 50 tendas retallistas locais e internacionais. Os bancos inclúen: Ajman Bank, Arab Bank PLC, Banco Saderat de Irán, e o Banco Comercial de Dubai. Axman é tamén a base da industria de importación e exportación pesqueira e de mariscos nos Emiratos Árabes Unidos.
Turismo
Axman continúa o desenvolvemento que se estancou pola crise financeira de 2007-08, e unha superada segue un período de crecemento. As atraccións turísticas no emirato, inclúen hoteis, os destinos de compras e culturais están crecendo rapidamente. As atraccións turísticas inclúen o Museo Nacional de Axman situado no Forte Axman, o Forte Vermello e o museo no enclave no interior de Manama.
A cornixa de Axman é un destino de noite e fin de semana para familias e conta cun gran número de restaurantes de comida rápida, cafeterías e postos de venda. É a base da 'Inn Outside', un bar popular entre os expatriados, así como a unha serie de hoteis, incluíndo o Ramada, Ajman Palace, o Kempinski e o luxoso Ajman Saray.
Mesa redonda de debate
Unha mesa redonda (de debate) é un grupo de discusión de persoas en torno a un tema relevante, dirixida por un moderador, ante un auditorio constituído por persoas interesadas no tema. O moderador abre a sesión, concede a palabra alternativamente aos opoñentes, formula preguntas, controla o tempo de participación e pecha a sesión cunha síntese e un comentario persoal.
A Rañoa, A Barqueira, Cerdido
A Rañoa é un lugar da parroquia da Barqueira no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Tiña 4 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 1 muller, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 5 habitantes.
Leônidas da Silva
Leônidas da Silva, nado o 6 de setembro de 1913 no Río de Xaneiro e finado o 24 de xaneiro de 2004 en Cotia, (San Paulo), foi un dos principais xogadores brasileiros de fútbol.
Traxectoria
Coñecido como o "Diamante Negro" ou o "Homem de borracha", Leônidas da Silva comezou a súa carreira en equipos locais no Río de Xaneiro. Despois de facer dous goles na súa estrea vestindo a camisola amarela da selección brasileira, foi xogar para o Peñarol do Uruguai en 1933. Despois dun ano, volveu ao Brasil para xogar no Vasco da Gama, ao cal axudou a gañar o Campionato Carioca de 1934. Despois de xogar o seu segundo mundial, en 1934, foi xogar co Botafogo e gañou outro Campionato Carioca en 1935. No ano seguinte, foi para o Flamengo, onde ficou ata o 1942. En 1938, foi o máximo anotador da Copa do Mundo con 8 goles, incluíndo catro marcados contra a Polonia. Iso fixo del o primeiro xogador da historia en marcar catro goles nun único encontro da Copa do Mundo. Na semifinal, contra a Italia o adestrador brasileiro reservou a Leônidas para a final. Brasil perdeu ese encontro por 2-1. Remataría a súa carreira xogando para o Sao Paulo.
Segundo se di, moitas xogadas populares hoxe en día partiron da súa imaxinación, coma a tesoira ou a bicicleta, aínda que el mesmo só se consideraba o perfeccionador desta última, xa que o inventor sería Petronilho de Brito.
Está enterrado no Cemitério da Paz en São Paulo.
Make Yourself
Make Yourself é o terceiro álbum da banda estadounidense de metal alternativo Incubus, editado o 26 de outubro de 1999 a través do selo Epic Records.
A Crow Left of the Murder...
A Crow Left of the Murder... é o quinto álbum da banda estadounidense de metal alternativo Incubus, editado o 3 de febreiro do 2004 a través do selo Epic Records. Este disco marca a primeira aparición do baixista Ben Kenney, tras a marcha do membro fundador Alex Katunich.
Lourdes
Lourdes (en occitano Lorda) é unha cidade e comuna francesa situada nas chairas de Bigorre, ao sueste do departamento de Altos Pireneos, na rexión de Mediodía-Pireneos, a unha altitude de 400 metros. Está bañada polo río Gave de Pau que procede de Gavarnie. Os seus habitantes reciben o xentilicio en francés Lourdais.
Desde o século XIX é un importante centro relixioso católico de peregrinación, onde tiveron lugar as visións experimentadas pola nena Bernadette Soubirous. Nesta cidade atópase a Basílica do Rosario, dedicada á Nosa Señora de Lourdes.
Lenda do emperador Carlomagno
Cóntase que cando Carlomagno regresou da súa incursión en terras hispanas (logo da derrota de Roncesvalles), puxo sitio á praza de Lourdes que estaba ocupada polos musulmáns ao mando de Mirat. A lenda narra que durante o sitio viuse voar por encima da fortaleza unha aguia xigante que levaba no seu pico unha troita enorme que deixou caer aos sitiados. Mirat recolleu a troita e envioulla como agasallo a Carlomagno, asegurándolle que tiñan víveres suficientes para resistir o asedio. Carlomagno creuno e enviou ao seu bispo Turpin a entrevistarse co xefe da fortaleza. O resultado foi que o musulmán converteuse ao cristianismo e que tempo despois foi bautizado.
Heráldica
miniatura|100px|Escudo de Lorda. Como consecuencia desta lenda o brasón da cidade de Lourdes está representado por un escudo de goles con 3 torres negras ameadas sobre unha rocha de prata. Unha aguia negra coas ás abertas e cunha troita de prata no seu pico voa por enriba da torre mediana; punta en azul con 6 montes que separan os 7 vales de Lavedan bañados polo río Gave.
Marca da Bretaña
miniatura|500px|A marca da Bretaña no [[Imperio carolinxio.]]
A marca da Bretaña (en Marz Breizh) foi unha entidade creada no século VIII coa unión de varios condados francos. Integrábana o Bro Roazhon, o Bro Naoned e o Bro Gwened, e parte do Maine e era unha verdadeira zona amortecedora, baixo administración militar. O seu máis máis coñecido prefecto (Britannici limitis praefectus) foi Roldán, sobriño de Carlomagno, morto no 778 na batalla de Roncesvales.
Foi conquistada e integrada completamente no Reino da Bretaña por Nominoe e os seus sucesores, e logo creouse unha segunda marca, coñecida como a marca bretoa, pero en realidade Marca de Neustria contra os bretóns, formada por Turena, Anjou e Maine, e confiada a Roberto o Forte en 861. Á súa vez, unha parte desta segunda marca será cedida a Bretaña ao abeiro do Tratado de Entrammes (863).
Historia
miniatura|300px|Fortalezas da marca da Bretaña.
Área de conflitos
No transcurso da primeira metade do século VI, Waroc'h I conquistou o Bro Gwened que se converteu no Broërec, pero fracasa ante a cidade de Vannes.
No 578, Waroc'h II, o seu neto, conquistou Vannes e derrotou o exército de Khilperico I ás beiras do Vilaine. Despois fixo numerosas incursións sobre as rexións francas de Rennes e Nantes, o que provocou o envío dun exército polo rei Gontrán en 590. A rivalidade entre os dous xefes desta expedición, Beppolem e Ebrachain, provoca a súa derrota, a pesar dunha reconquista de curta duración de Vannes para este último.
Creación
En 753, Pipino I o Breve conquistou Vannes e decidiu crear a marca da Bretaña, co fin de protexer o reino franco das incursións bretoas. O prefecto Grifón foi sucedido por Rolando, que faleceu no 778 na batalla de Roncesvales contra os vascos. En 786, o senescal Audulfo realizou unha expedición contra os bretóns. En 799, o prefecto e conde Guido de Nantes conquistou a Bretaña. Entre 814 e 818, Lamberto I de Nantes sucedeu ao seu pai como prefecto da marca da Bretaña e conde de Nantes.
O desmantelamento
Debido ás revoltas de 811 e 818, Luís I o Piadoso nomeou a Nominoe, xefe bretón como conde de Vannes en 819, e despois duque (Ducatus ipsius gentis) dos bretóns en 831. A revolta de 824, liderada por Wiomarc'h, foi de tal medida que Luís I o Piadoso tivo que intervir en persoa acompañado dos seus fillos Pipino I de Aquitania e Luís o Xermánico. En 831 establecíase o ducado da Bretaña e Lamberto I de Nantes, partidario de Lotario I, foi enviado ao exilio a Italia pouco despois.
No 840 faleceu o emperador, Luís I o Piadoso. En 841, Carlos II o Calvo confía o condado de Nantes a Renaldo de Herbauges, que intenta atacar a Nominoe en 843, pero é derrotado e morto na batalla de Mesac. Despois da morte de Renaldo, Nantes foi saqueada polos normandos e Lamberto, un nobre aliado de Nominoe fillo de Lamberto I, converteuse en amo da cidade á súa saída.
A batalla de Ballon foi unha nova vitoria de Nominoe sobre Carlos o Calvo e marcou a independencia en 845 da Bretaña, que foi concretada por un tratado en 846. No mesmo ano, Carlos o Calvo nomea a un tal Amaury conde de Nantes e prefecto da marca.
En 849 retomáronse as hostilidades, con ataques en profundidade no oeste de Francia e a conquista de Rennes e Nantes. No 851, Nominoë morre nunha campaña preto de Vendôme. Erispoé, o seu fillo, sucedeuno e derrotou ao exército franco na batalla de Jengland. No tratado de Angers, Carlos o Calvo concede as insignias reais a Erispoé, cos condados de Rennes e Nantes así como co país de Retz. Con isto a marca da Bretaña incorporouse completamente ao Reino da Bretaña.
Segunda marca
En 861 Carlos o Calvo creou unha nova zona tampón despois da perda total da marca da Bretaña, que foi chamada Marca de Neustria contra os bretóns, que comprendía os condados de Turena, Anjou e Maine. Roberto o Forte recibiu o goberno deste territorio.
Estabilización das fronteiras
Roberto o Forte morreu na batalla de Brissarthe (xullo de 866), e gran parte da marca perdeuse. Dado que as invasións normandas foron cada vez máis devastadoras e os bretóns entraron en guerra civil á morte de Salomón, parecía que non era necesaria unha marca británica. Despois da vitoria de Alan II da Bretaña sobre os normandos en 937, os límites da Bretaña recuaron ata os dos cinco departamentos actuais (Côtes-d'Armor, Finisterre, Ille et Vilaine, Morbihan e Loire Atlantique).
Os Castros, A Barqueira, Cerdido
Os Castros é un lugar da parroquia da Barqueira no concello de Cerdido na provincia da Coruña. No ano 2016 estaba despoboado segundo datos do Instituto Galego de Estatística, o que supón unha diminución en relación ao ano 2007 cando tiña 2 habitantes.
As Cancelas, A Barqueira, Cerdido
As Cancelas é un lugar da parroquia da Barqueira no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2016 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller), o que supón un aumento en relación ao ano 2007 cando tiña 2 habitantes.
Lista de museos numismáticos
miniatura| Fachada do [[Museo Numismático de Atenas|Museo Numismático de Atenas. ]] Un museo numismático, en sentido estrito, é aquel dedicado en exclusiva ás moedas, ás medallas e a outros diversos obxectos relacionados con elas (a súa cuñaxe, o coleccionismo, o seu estudo etc.). No entanto, tamén é frecuente que os museos históricos, culturais, arqueolóxicos ou etnogáficos dispoñan de amplas coleccións numismáticas entre os seus fondos e, mesmo, con gabinetes ou departamentos específicos dedicados á numismática.
Ensalada grega
miniatura|Un prato de ensalada grega Unha ensalada grega (en grego: χωριάτικη σαλάτα) é aquela ensalada tradicional elaborada en Grecia cos ingredientes característicos deste lugar.
Ingredientes
A ensalada xenuinamente grega está elaborada de tomate, cogombro, pemento e cebola vermella, todo iso con sal, pementa negra e ourego, aliñada con aceite de oliva. Tamén se lle engaden anacos de queixo feta, alcaparras e olivas kalamata. A leituga non é un ingrediente propio da ensalada grega. Existe unha variante de ensalada grega que se denomina μαρούλι ("leituga") que consiste en leituga, cebola do monte e aneto fresco, adubado con aceite de oliva e vinagre ou zume de limón.
Outros usos
O termo "ensalada grega" emprégase comunmente en Estados Unidos, Australia, Suráfrica e Reino Unido para referirse á ensalada de leituga que posúe os ingredientes gregos.
Juan Wonenburger Varela
Juan Wonenburger Varela, nado na Coruña o 29 de abril de 1888 e finado na mesma cidade o 23 de setembro de 1972, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Wonenburger Cabezudo e da súa segunda muller Cayetana Varela Suárez. Masón e republicano, era amigo e socio de Santiago Casares Quiroga no Atlantic Hotel. Participou no pacto de Lestrobe. Coa chegada da Segunda República foi elixido concelleiro da Coruña e deputado provincial. Foi elixido vicepresidente da Comisión Xestora da Deputación en xullo de 1932. En 1942 fíxose socio de Wonenburger S.L.
Discusión
Unha discusión é unha conversa ou debate entre dúas ou máis persoas na que intercambian puntos de vista, suxestións e propostas sobre un tema determinado de discusión. Frecuentemente os grupos posúen ideas ou visións contrapostas sobre o tema que se discute. Para reforzar a opinión sobre o problema ás veces recórrese a elementos de axuda visuais durante a formulación dunha discusión (paneis, proxeccións de diapositivas, presentacións de power points, visionado de vídeos).
Akashi
Akashi (明石市, あかしし en xaponés, Akashi-shi) é unha cidade localizada no sur da prefectura de Hyōgo, no Xapón.
Xeografía
O concello de Akashi limita cos concellos de Kakogawa, de Harima, de Inami e de Kōbe. O meridiano 135 leste, que determina o horario oficial xaponés, pasa por esta cidade.
O Piñón, A Barqueira, Cerdido
O Piñón é un lugar da parroquia da Barqueira no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Tiña 22 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 8 homes e 14 mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 28 habitantes.
Alboraia
Xeografía
O termo municipal aínda conserva amplas zonas de horta, con cultivos intensivos que constitúen a riqueza fundamental que sempre tivo esta terra. A medida que pasan os anos, a extensión de horta vaise reducindo, debido á presión urbanística. A designación da cidade de Valencia como cidade sede da Copa América 2007, supuxo un desenvolvemento importante para os terreos para a urbanización do sector terciario no municipio de Alboraia, debido á súa proximidade co futuro campo de regatas, a dispoñibilidade dun porto deportivo activo e a actual situación dos seus tres polígonos industriais. Isto tivo como consecuencia que unha porcentaxe aproximada do 75% dos equipos regatistas fixeron as súas bases de operacións para o evento deportivo nesta poboación.
Con todo, dado que hai esas grandes zonas de regadío, o termo divídese en oito partidas: Calvet, Desamparats, Mar, Massamarda, Masquefa, Miracle, Savoia e Vera.
Pódese acceder a esta localidade a través da liña 3 de MetroValencia con dúas estacións na poboación, Alboraia-Palmaret e Alboraia-Peris Aragó. O Concello ofrece ao pobo un servizo local de autobús, que percorre os núcleos de poboación de Alboraia.
Almàssera polo noroeste, Meliana polo norte, Tavernes Blanques polo oeste, Valencia cidade polo sur e o Mar Mediterráneo polo leste. Todas da Horta Nord.
Demografía
A poboación medrou moito nos últimos anos; así, no ano 1986 vivían 11.267 persoas, pasando no ano 2002 a subir até os 18.656, dos cales, o 58,84% declaraban no censo de 2001 que sabían falar valenciano. Hoxe conta cunha poboación de 22.174 habitantes (2008).
Economía
A actividade económica da poboación distribúese da seguinte maneira (datos de 1994): o 45,80% traballa no sector servizos, o 33% na industria, o 16,70% na agricultura e, finalmente, o 3,60% na construción. O cultivo máis importante é o da chufa, coa que se fai a coñecida orchata de Alboraia.
Henry
Un henrio ou henry é a unidade do Sistema Internacional de Unidades da indutancia eléctrica, nome dado en homenaxe ao científico estadounidense Joseph Henry (1797-1878), que realizou importantes avances no eido do electromagnetismo, especialmente o descubrimento da autoindución. O seu símbolo é H.
Cando a taxa de variación da corrente eléctrica nun circuíto pechado é dun ampere por segundo (1A/s) e a forza electromotriz resultante é dun volt (1V), a indutancia do circuíto é dun henrio (1H).
Ten como dimensión en unidades SI.
Xogos Olímpicos de 1976
Os Xogos Olímpicos de 1976 foron realizados en Montreal, Canadá, entre o 17 de xullo e o 1 de agosto de 1976, coa participación de 6.804 atletas de 92 estados competindo en 21 deportes, foron os primeiros marcados por un grande boicot de estados integrantes do movemento olímpico.
Historia e características
Lideradas pola República do Congo, 26 estados africanos, Iraq e Güiana recusaron participar nos Xogos, en protesta pola recusa do Comité Olímpico Internacional en impedir a participación neles de Nova Zelandia, que mandara a un famoso equipo de rugby local de excursión por Suráfrica, país apartado da comunidade deportiva internacional pola súa política racial do Apartheid, facendo que o nivel de diversas probas do atletismo ficase abaixo do se podería agardar, xa que os africanos dominaban esas probas. 250px|miniatura| O Estadio Olímpico (Francés Le Stade Olympique). O prexuízo financeiro marcou os Xogos de Montreal Montreal, conquistou o dereito de sediar os Xogos contra cidades importantes como Os Ánxeles e Moscova.
Economicamente, os Xogos foron un fracaso, causando o maior prexuízo financeiro da historia da competición, máis de 2 billóns de dólares americanos, levando ao Canadá a pasar décadas até conseguir eliminar a débeda contraída para a organización do evento. No campo deportivo, unha nova decepción, por primeira e única vez na historia, o país anfitrión terminaría a competición sen conseguir conquistar unha única medalla de ouro.
Nestes xogos introducíronse as modalidades femininas do baloncesto, balonmán e remo.
Modalidades disputadas
miniatura|Participantes
Filosofía social
A filosofía social é a rama da filosofía encargada do estudo do comportamento social (en especial nos humanos).
Comparte coa socioloxía o seu obxecto material, a sociedade, pero, mentres que a socioloxía estuda como son as relacións en e entre as diversas comunidades, a filosofía social apunta a saber como deben ser esas relacións para que realmente sexan formalizadas como unha perfección para o ser humano. Así mesmo imparte coa ciencia política a racionalidade xurídica na sociedade para que todo isto sexa eficaz na práctica.
A esencia mesma da filosofía social constitúea o concepto de relación, en canto a sociedade non é senón un conxunto de relacións libremente constituídas entre os homes dende a súa remota antigüidade. Polo tanto, a filosofía social céntrase no estudo do home en canto ser libre e relacionable, pois a súa esencial sociabilidade non pode senón proceder da creatividade consubstancial a súa natureza. Só dende a súa liberdade enténdese a sociedade como unha determinación da súa propia vontade, e deste xeito responsabilidade colectiva do grupo que a constitúe.
Buglossidium luteum
Buglossidium luteum é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos soleidos, a única do xénero Buglossidium, coñecida en galego como lirpia e linguadiño amarelo.
Esta especie caracterízase polo seu pequeno tamaño, a súa pequena boca semicircular, e os raios negros regularmente repartidos entre os demais, claros, nas súas aletas. É unha especie común e xeneralizada propia dos fondos areosos do noroeste do Atlántico e do mar Mediterráneo. Ten escaso valor comercial.
Xénero
O xénero Buglossidium foi creado en 1930 polo zoólogo francés Paul Chabanaud.
Ademais de por este nome, coñécese polo sinónimo Microchiropsis Chabanaud, 1956.
Especie
A especie Buglossidium luteum foi descrita por primeira vez en 1810 polo naturalista nizardo Antoine Risso, baixo o nome de Pleuronectes luteus.
Ademais de por este nome orixinario, e o actualmente válido, foi coñecida polos sinónimos:
Características
As principais características morfolóxicas desta especie son:
Hábitat e distribución
Esta especie ten requirimentos de hábitat máis específicos que outros peixes planos frecuentes no Atlántico como a solla, o linguado común e a limanda. Concéntrase en augas moderadamente influídas polas procedentes dos estuarios, cunha salinidade de 29 a 33 ppt, polo que está ausente das bocas dos estuarios máis grandes, onde a salinidade é menor. Este pequeno linguado adoita encontrarse en substratos lamosos ou areoso-lamoso, a profundidades de 5 a 40 m (aínda que pode acharse tamén até os 450 m), a miúdo semienterrado. miniatura|350px|[[Área de distribución de Buglossidium luteum.]] Buglossidium luteum distribúese polo NE do Atlántico desde as costas do sur de Islandia, illas Feroe e norte de Escocia, polo norte, até as do mar do Norte Dinamarca, o Kattegat e o mar Báltico, polo oeste, e cara o sur, até o nordeste de Marrocos. Tamén penetra no mar Mediterráneo, até o mar de Mármara e o estreito do Bósforo. Ë especialmente abundante no mar do Norte meridional, e no canal da Mancha.
Mark Akenside
miniatura|dereita|Mark Akenside.
Mark Akenside, nado en Newcastle-upon-Tyne en 1721 e finado en 1770, foi un médico e poeta inglés.
Traxectoria
No ano 1739 marcha a Edimburgo para estudar teoloxía, pero despois dun trimestre comeza a estudar medicina, ao mesmo tempo que se aproxima a posicións deístas. Coñecido polo seu poema didáctico Pleasures of the Imaginatination, influído polos ensaios de Joseph Addison.
Illa Great Tobago
Gran Tobago é unha illa deshabitada das Illas Virxes Británicas no Caribe, situada xunto á illa irmá Pequeno Tobago aproximadamente a nove quilómetros e medio ao oeste de Jost Van Dyke. Os Tobagos son as máis occidentais das Illas Virxes Británicas.
Buglossidium luteum
Bioloxía
A súa dieta varía segundo as rexións xeográficas onde vive; no canal da Mancha comen unha gran variedade de presas, moito maior que os que viven no golfo de Biscaia, consumindo proporcionalmente máis poliquetos, en oposición aos biscaíños, que comen máis crustáceos e moluscos.
Rasul Gamzatov
Rasul Gamzatovich Gamzatov, nado en Tsada o 8 de setembro de 1923 e finado en Moscova o 3 de novembro de 2003, foi un escritor, poeta e político ávaro.
Illa Great Tobago
De tamaño dunhas 85 ha., está rodeado de abruptos cantís que tamén se estenden por baixo da auga. Desde a década dos noventa, as illas de Gran Tobago, pequeno Tobago e as rochas Mercurious e Watson próximas están protexidas como parte do Parque Nacional Trust.
Buglossidium luteum
Bioloxía
A actividade alimentaria experimenta picos en verán, e declina notabelmente no inverno.
Albuixech
Albuixech (escrito coa actual normativa do catalá: Albuixec, oficialmente: Albuixech), é un concello da Comunidade Valenciana, situado na zona norte da área metropolitana de Valencia, na comarca da Horta Nord. Ten 3.793 habitantes (2008). O topónimo é de orixe árabe, Abu-Saak.
Xeografía
Situado na comarca da Horta Nord, atópase a 9 km da capital Valencia. É un municipio da zona costeira da horta de Valencia, distando a 2 km do centro urbano, é baixa e areosa, cunha extensión de praia de varios quilómetros. Albuixech limita coas localidades de Massalfassar, Museros e Albalat dels Sorells todas da Horta Nord.
Demografía
Albuixech conta cunha poboación de 3.793 habitantes en 2007.
Economía
A economía do concello está baseada tradicionalmente na agricultura. Os cultivos de horta lógranse en rotacións intensivas moi variadas que producen tres colleitas anuais. Na actualidade gañaron peso as industrias fincadas no poligono do Mediterrani e entre elas algunhas multinacionais como Vossloh (antiga Alstom).
Gastronomía
O arroz é a base da cociña máis tipicamente valenciana, predominante en todo o litoral, e o prato máis coñecido é a paella, aínda que tamén destacan o "arroz abanda" (arròs abanda) prato mariñeiro ao que da o sabor dominante o peixe e os mariscos ou o "arròs amb fesols i naps", con carnes de vacún, de porco e, ás veces de pato da Albufeira.
Buglossidium luteum
Bioloxía
Os ovos son pequenos, e distínguense dos doutros linguados por teren só uns poucos glóbulos grandes de aceite. Cando eclosiona, as larvas miden uns 2 mm de longo, e a metamorfose comezan cando alcanzan uns 7 mm, e complétase ao acadaren o 8–9 mm. En aparencia, as larvas son similares ás do linguado común, pero teñen menos cromatóforos radiados. Tamén se distinguen polo pigmento na rexión ventral da parede abdominal, e a forma da cabeza é así mesmo diferente.
Relación cos humanos
A lirpia é demasiado pequena como para ter interese comercial, e xeralmente é desbotada polos pescadores. Captúrase como especie incidental na pesca con redes de arrastre, ás veces en grandes cantidades, e historicamente foi a miúdo confundido con inmaturos do linguado común,  ao que alude o nome de lirpia (ou lirpa).
Estado de conservación
A UICN cualificou o status da especie na actualidade (2014) como LC (pouco preocupante).
Entre 1985 e 2006, a poboación desta especie aumentou considerablemente no mar do Norte, ao parecer como consecuencia do aumento da temperatura das augas dos fondos mariños.
En Galicia
Desde 1977 hai moitois rexistros da especie nas augas galegas en numerosos lugares, como formando parte do zooplancto (as larvas), en fondos de area e de lama no interior das rías (en fondos de 20 a 40 m) e na plataforma continental (en fondos de até os 100 m).
Rasul Gamzatov
Traxectoria
Naceu nunha aldea no distrito de Khunzakhsky no Daguestán fillo do poeta Gamzat Tsadasa, quen foi tamén o seu primeiro mestre; os once anos escribiu o seu primeiro poema e nos anos seguintes publicou poemas en diversos xornais ávaros; despois de estudar maxisterio volveu en 1940 á escola da súa aldea, dando clases durante un certo tempo, logo realizou diferentes traballos, así foi axudante de dirección no teatro ávaro, xornalista en periódicos e na radio. En 1943 publicou a primeira recolleita de poemas. Entre 1945 e 1950 estudou no Instituto de Literatura Maxim Gorki de Moscova. En 1947 publicou o primeiro libro de poemas en ruso. Seguíronlle vinte e cinco libros máis en ávaro e ruso, lingua á que traduciu a escritores rusos, clásicos e modernos, como Alexander Pushkin, Mikhail Lérmontov, Vladimir Maiakovski e Sergei Yesenin. Os seus poemas servíronlle de inspiración de compositores como Polad Bülbüloğlu, Murad Kajlayev, Dmitry Kabalevsky, Yan Frenkel, Raimonds Pauls, Iurii Antonov e Aleksandra Pakhmutova ou foron musicados por cantantes da consideración de Anna German, Müslüm Maqomayev, Valery Leontiev, Sergei Zakharov, Sofia Rotaru, Rashid Behbudov, Vakhtang Kikabidze, Sergei Agababov, Maqomad Omarov, Galina Vishnevskaya, Joseph Kobzon, mesmo un dos seus poemas, Os cranios publicado orixinalmente en ávaro e traducido ao ruso en 1969 na revista Novy Mir converteuse nunha das cancións rusas máis populares sobre a segunda guerra mundial na versión cantada por Mark Bernes con música composta por Yan Frenkel co título de Zhuravli.
Rasul Gamzatov foi deputado do Soviet Supremo da República Autónoma Socialista do Daguestán, chegando a ser o seu vicepresidente, foi tamén membro do Presidium do Soviet Supremo da URSS (1962-66 e 1971) e representante do Daguestán no Congreso de Escritores da RSFR e da URSS. Durante a súa vida recibiu numerosas premios e condecoracións tanto do estado soviético como do estado ruso sucesor daquel, entre elas Premio Stalin (1952), Premio Lenin (1963), Heroe do Traballo Socialista (1974) e maila Orde de Santo André (2003). Foi ata a súa morte presidente da Unión de Escritores do Daguestán
Illa Great Tobago
Gran Tobago contén a terceira maior poboación do Caribe de nidificación de aves mariñas, incluíndo a Fragata magnífica, [[Phaethon lepturus
Alperiz
O topónimo galego Alperiz pode referirse a:
Illa Great Tobago
Hai máis de quince sitios de mergullo. Aínda que é legal o esnórquel e o mergullo arredor da illa, é ilegal ancorar porque todas as posibles posicións de ancoraxe son arrecife de coral que serían destruídas por unha áncora. Pódense recibir multas por violar esta zona libre de ancoraxe, que é patrullada frecuentemente pola Policía Mariña das IBV.
O Porto, A Barqueira, Cerdido
O Porto é un lugar da parroquia da Barqueira no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Tiña 104 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 45 homes e 59 mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 112 habitantes.
Reiriz
O topónimo galego Reiriz pode referirse a:
Como apelido, Reiriz ten 582 ocorrencias en Galicia (o 0,0114 % da poboación), e destaca nos concellos de Ribeira (280 ocorrencias, 0,53 %) e Bueu (82 ocorrencias, 0,33 %). Por mor da emigración ten presenza no País Vasco e nas provincias de Huelva, Valencia e Barcelona.
-86
Outros
Historia ano a ano
Margaret Court
En 1970, converteuse na primeira muller da era aberta que gañou os catro títulos individuais dos torneos do Grand Slam no mesmo ano. Court venceu un número récord de 24 títulos individuais de Grand Slam, máis que calquera outro tenista. En total gañou un récord de 62 títulos de Grand Slam, incluíndo 19 de dobres e outros 19 de dobres mixtos, tamén máis que ningún outro xogador na historia. Con todo, algunhas persoas lembran o feito de que a maioría dos seus once títulos no Aberto de Australia foron obtidos nunha época en que poucos tenistas de nivel mundial facían a longa viaxe ata Australia, e polo tanto a competición era máis feble que nos torneos de Wimbledon ou do US Open. O Salón da Fama Internacional do Tenis declarou "nunca houbo unha tenista capaz de igualala". Court gañou 7 de cada 8 títulos de Grand Slam que disputou nun período de dous anos (entre 1969 e 1970), feito igualado só por Steffi Graf. Court tamén gañou 3 de cada 4 Slams en 1962 e en 1965. Ningún outro tenista gañou 3 ou máis abertos nun ano por catro veces.
A segunda pista principal do complexo do Australian Open en Melbourne foi nomeada Margareth Smith na súa homenaxe.
Ela, Doris Hart e Martina Navratilova son os únicos tenistas que obtiveron o chamado Boxed Set do tenis, é dicir, gañar o torneo individual, de dobres e de dobres mixtos nos catro torneos do Grand Slam
Margaret Smith Court entrou no International Tennis Hall of Fame en 1979.
Chamavi
Os Chamavi son unha tribo xermánica que, durante a maior parte da súa historia, estivo situada na ribeira norte do baixo Rin, na rexión hoxe chamada Hamaland (territorio dos Hamavi), na provincia neerlandesa de Overijssel. No século I aparecen citados na Germania de Tácito.
Orixe
Tácito di (35) que os Chamavi se desprazaran ao territorio dos Bructeri. En canto ao motivo destes xa non estaren alí, o texto latino está redactado de tal xeitto que non revela moitos detalles:
como ese mesmos veciños se converteron nos posteriores francos salios, o "consensus" mencionado é o primeiro exemplo coñecido de concertación entre eles.
Estas pasaxes de Tácito suscitan unha cuestión: se Hamaland é o antigo territorio dos Bructeri, onde estaban os Chamavi con anterioridade? Unha resposta é que ocupaban a chaira litoral no norte (os xermanos desprazáronse case invariabelmente de norte a sur). Hai moitos lugares chamados Hamm, incluíndo probabelmente unha cidade moderna, Hamburg. O nome pode provir do equivalente xermánico de Chamavi.
Movemento Rin arriba
Os Annales de Tácito contan unha historia aparentemente contraditoria (13.55). para manteren ocupados aos soldados romanos da baixa Xermania, os seus comandantes enviáronnos ao Rin, a terras baleiras, para traballaren nunha canle. Debido a unha disputa cos comandantes romanos de Belgica, os soldados foron retirados, pero os frisios enviaron homes para ocupar o territorio. Os romanos expulsáronnos. Os Ampsivarii apoiaron a súa causa. Reclamaron a terra que fora ocupada polos Chamavi, seguidos polos Tubantes e os Usipetes. Por qué estaba baleira a terra dos Chamavi? Sabemos que posteriormente estaban aquí como francos.
Tolomeo dános a resposta indirectamente. Na súa obra Geographia (2.10), cóntanos que os Kamauoi (latinizados como os Camavi) estaba próximos aos Chaerusci, que en Tácito estaban na Baixa Saxonia preto de Hannover, ou quizais Turinxia e Anhalt. Aparentemente, algúns Chamavi abandonaron as súas terras para situárense río arriba. Descoñecemos as razóns. Os romanos mantiveron o control militar desas terras, pero os xermanos reclamaban os seus dereitos sobre elas.
Cos francos salios
Cando aparecen os Chamavi, a historia atópaos en relación cos salios. Nalgún momento despois de Tolomeo as terras baixas próximas e no que noutrora foi o Zuider Zee, nunha rexión agora ocupada polos neerlandeses (dos que quizais sexan os seus devanceiros), ficou ocupada por un pobo chamado os Salii ("o pobo da auga salgada"), sen dúbida por medio dun simple cambio de nome. Probabelmente había elementos tanto dos frisios como dos Chamavi, xunto a un feixe de piratas bátavos. Convertéronse nunha entidade política distinta e inmediatamente empezaron a perturbar a rexión, volvéndose problemáticos para os romanos. Case sempre os atopamos asociados cos Chamavi.
O nome de francos asignóuselles aos salios xa desde a súa entrada na historia. Os Panegyrici Latini, unha serie de doce discursos pronunciados na honra dos emperadores romanos, describe os esforzo de Constancio I Cloro, pai de Constantino I o Grande, para pacificar os francos, que eran considerados distintos dos Chamavi. Estes"Panegyrici" atribúense normalmente a Eumenio, "magister memoriae" (secretario privado) de Constancio, con nome de compromiso de pseudo-Eumenio, para a autoría da dita obra.
Conflito cos últimos emperadores de Roma
A finais do século III Constancio, tal e como nos contan os "Panegyrici", tivo que expulsar os francos de Belgica unha e outra vez, e mesmo pensou en solucións de exterminio. Deixando estar no seu sitio aos francos pacíficos, deportou aos soldados capturados e aos seus familiares aos que chamaron laeti, cara a terras baldeiras na Borgoña, onde traballaron a terra e serviron ao exército romano. Sabemos que entre eles estaban os Chamavi porque coñecemos un asentamento (Ch)amavorum. Estes francos ascenderon a cargos superiores, ata o punto de chegaren a dominar o exército romano no Rin.
Algúns romanos chegaron a considerar francos aos Chamavi. Na Tabula Peutingeriana, que data nada menos que do século IV, hai unha breve nota escrita no espazo ao norte do Rin,
Os Chamavi tamén constan no século V na Notitia Dignitatum como unha unidade militar romana. Moito antes, con todo, xa oímos falar deles nunha carta aos atenienses de Flavio Claudio Xuliano (Xuliano o Apóstata, pois volveu do cristianismo ao paganismo). Nela di que obrigou aos salios a pediren a paz e que tirou aos Chamavi da Galia.
A historia completa cóntanola Amiano Marcelino (17.8-9). As dúas tribos sabían que estaban onde se supuña que non estaban, pero aparentemente esperaban non entrar en combate. Cando Xuliano se aproximou coas súas forzas, enviaron emisarios pedindo a paz a cambio de regresaren a casa e de que lles permitisen permanecer alí. Xuliano despediunos con garantías pero sen unha resposta definida e daquela seguiu en segredo aos emisarios ata a localización dos seus exércitos, que atacou contando co factor sorpresa. Algúns dos Chamavi resultaron mortos e outros foron encadeados; o resto fuxiu cara o seu país, para máis tarde enviaren emisarios a Xuliano en posición submisa. Desta vez aceptouse a paz. Os Chamavi tiveron que pagar tributos en gran, pero probabelmente non se chegou a efectuar ningún debido aos problemas polos que despois pasaron os romanos.
Kōdai Asaka
Kōdai Asaka (en xaponés 浅香航大], nado na prefectura de Kanagawa o 24 de agosto de 1992, é un actor xaponés.
Traxectoria
Ata 2008 pertenceu á axencia de talentos Johnny & Associates pero nese ano fichou pola A-Light para principiar unha carreira como actor pero foi a partir da súa entrada na axencia A-team cando logrou afianzarse, ao ano seguinte actuou por primeira volta nunha serie de televisión, foi en 2011 encarnando a Subaru Takatsuki en Hanazakari no Kimitachi e de Fuji TV, un remake dunha serie de igual título emitida en 2008 baseada no manga homónimo. En 2014 interpretou a Eiichirō Kamoi na serie matinal (asadora) da NHK Massan. Entre as súas actuacións máis coñecidas están a súa participación no filme Noushou sakuretsu garu (2015) de Yuiche Abe, a súa interpretación de Kei Mashido na serie Miyamoto kara Kimi e (2018) e a encarnación de Ichii, un dos protagonistas da serie Dolmen X (2018).
O Espiño, A Barqueira, Cerdido
O Espiño é un lugar da parroquia da Barqueira no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Non tiña habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 1 habitante.
Join the Dots
Join the Dots: B-sides & Rarities é un box set da banda inglesa de rock alternativo The Cure, editado o 27 de xaneiro do 2004 polo seu antigo selo Fiction Records (nos Estados Unidos foi lanzado por Elektra Records). Esta caixa é un recompilatorio de catro discos formada por caras-b e rarezas, dixitalmente remasterizadas das súas cintas orixinais. O box set inclúe todas as caras-b da banda, ademais dun feixe de remesturas, así como temas non editados anteriormente. Moitas das cancións da caixa non apareceran nunha edición en CD ata a data. Tamén se inclúe un libreto con comentarios de todas as cancións e un repaso á historia da banda ata o 2004, cunha lista de toda a súa discografía.
A Gándara, Narón, Narón
A Gándara é un barrio da cidade de Narón no concello de Narón. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña 7.161 habitantes (3.484 homes e 3.677 mulleres), o que supón un aumento en relación ao ano 2003 cando tiña 6.488 habitantes.
Está situado no sur do concello, e limita ao norte cos barrios do Alto do Castiñeiro e A Solaina (Santa Icía), ao sueste coa ría de Ferrol, ao leste co barrio do Couto, e ao oeste co concello de Ferrol.
Este barrio tamén é coñecido polo nome da parroquia que o conforma, Santiago Apóstolo. Esta parroquia naceu nos anos sesenta logo da segregación da parroquia matriz que era a do Couto. Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.
Historia
miniatura|esquerda|Piñeiros do Colmeote, así era A Gándara ata os anos 1980.
A chegada a Ferrol do ferrocarril de Renfe en 1913 supuxo a construción dunha ponte sobre a ría de Ferrol. A nova liña dende O Couto ata a estrada de Castela na ponte das Cabras supuxo unha delimitación territorial. Dende entón A Gándara medrou de costas a esta liña. O proxecto de chegada do tren a Ferrol incluía outra liña desdobrada antes da ponte das Cabras polo actual trazado da Estrada da Trincheira, entón trincheira do ferrocarril, e ía ata Bazán. A liña construíuse pero non tivo raís e o trazado aproveitouse para facer o enlace coa autoestrada. Na Gándara durante moitos anos só se podía entrar e saír por cinco pasos a nivel. Dous deles sen barreiras: o do Couto e o do Colmeote. E outros tres que tiveron ata os anos 1980 garda: A Faisca, as vivendas do Bispo e o da rúa Concepción Arenal. Estes pasos fóronse pechando ata a súa total desaparición coa construción do acceso á estrada AP-9. O proxecto para construír un apeadoiro non se concretou e o tren nunca tivo estación na Gándara. O outro acceso por estrada estaba na Frontera, chamada así por estar no límite con Ferrol. Ata a construción do polígono da Gándara o río Inxerto que vai dende a ría de Ferrol pasando por onde está Alcampo facía de barreira natural xunto cas marismas que eran entón a actual parte do polígono da Gándara situado en Ferrol.