cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Illa Taravai
Taravai é a segunda illa máis grande das Illas Gambier na Polinesia francesa. De forma triangular, está situado ao suroeste a 2 km de Mangareva e 300 m ao norte da illa de Agakauitai. Taravai de 5´7 Km² elévase a 256 m.. Pódense ver os restos da igrexa de San Gabriel rematada en 1868 pola misión católica de Honoré de Laval. A pequena aldea de Agakono albergaba só 9 persoas en 2012, nalgún momento viviron 2.000 persoas. Existen restos das antigas aldeas de Aga-nui (noroeste) e Agakau-i-uta (sueste). A illa mostra unha exuberante vexetación, con moitas cafeeiras. A illa foi descuberta polo navegante Inglés James Wilson 1797.
O sitio arqueolóxico de Onemea suxire a ocupación esporádica da illa cara ao ano 950 cun posible asentamento continuo desde o século XIII.
Antes da conversión ao cristianismo, o rei de Taravai era un vasalo do rei de Rikitea en Mangareva.
Gustavo Cabral
Gustavo Daniel Cabral, nado en Isidro Casanova, La Matanza, o 14 de outubro de 1985, é un futbolista arxentino. Xoga na demarcación de defensa central. Actualmente xoga no Club de Fútbol Pachuca.
Traxectoria
Debutou co Racing Club o 12 de decembro de 2003, e ao cabo de pouco tempo afianzouse no primeiro equipo, chegando a xogar máis de 100 encontros.
En xaneiro de 2008 ficha por River Plate, onde se proclamou campión do Torneo Clausura ese mesmo ano e co que disputou encontros da Copa Libertadores e a Copa Suramericana
En 2010 fíxose cos seus servizos o Arsenal Sarandí a custo cero, porén non chegou a debutar co equipo xa que se sucederon varias cesións, primeiro ao Club Deportivo Estudiantes Tecos e despois á Primeira División Española ao Levante UD na tempada 2011/12 e ao Celta de Vigo en 2012 por dúas tempadas.
Coa selección arxentina
En 2005 formou parte da Selección de fútbol da Arxentina Sub-20 que gañou o Mundial de Fútbol Xuvenil e foi convocado coa Absoluta para un amigábel contra Chile aínda que non chegou a debutar.
Voo 707 de Aerolíneas Argentinas
Causa
A perda de control do avión e a colisión co terreo debeuse a que o aparello que atopou cunha zona con condicións meteorolóxicas adversas e fortes turbulencias.
Postimpresionismo
O Postimpresionismo é un termo aplicado polo artista e crítico de arte británico Roger Fry quen o tomou no ano 1914 de Adolfo Pablo Stosa, para describir o desenvolvemento da arte europea dende a aparición do cadro de Monet co nome Impresión, sol nacente. John Rewald, un dos primeiros historiadores profesionais da arte en centrar o nacemento da arte moderna temperá, limitou a época do postimpresionismo entre os anos 1886 e 1892 na súa publicación pioneira sobre o Postimpresionismo: From van Gogh to Gauguin 1956. Rewald o considerou como a continuación da súa History of Impressionism 1946, e sinalou que "estaría por chegar un seguinte volume dedicado á segunda parte do período do postimpresionismo", que recibiría o nome de Post-Impressionism: from Gauguin to Matisse, ampliando o período dedicado a outros movementos artísticos de finais do século XIX e inicios do XX a outros baseados ou derivados do Impresionismo.
As súas formas máis esaxeradas, o uso da cor, estrutura e liñas prepararon o terreo para os estilos que seguirían máis adiante do século XX, como o fauvismo ou o cubismo.
Foron artistas postimpresionistas os seguintes:
Sadako Sasaki
Traxectoria
O 3 de agosto de 1955 a súa mellor amiga, Chizuko Hamamoto, foina ver ao hospital, durante a visita fixo un grou de papel, en referencia á lenda tradicional xaponesa que promete a calquera que realice mil grous de papel pedir un desexo aos deuses, esta é a versión que conta Eleanor Coerr no libro Sadako and the Thousand Paper Cranes (1977) que tamén nos di que só puido completar 644 grous e foron os seus amigos os que fixeron os 356 restantes, malia todo nunha exhibición organizada no ano 2001 no Museo Memorial da Paz de Hiroshima contábase que no remate do mes de agosto xa conseguira o seu obxectivo continuando a facer máis grous con papel que conseguía no hospital, ben de receitas de menciñas ou que lle prestaban outros doentes.
Memorial
Logo da súa morte, os seus amigos e compañeiros de escola publicaron unha colección de cartas para recadar cartos para lle construír un memorial para honrar a súa memoria e a de todos os nenos que morreran polos efectos da bomba atómica. En 1958 inaugurouse unha estatua de Sadako sostendo un grou de papel no Parque da Paz de Hiroxima. No pé da estatua lese: ''"Este é o noso berro. Esta é a nosa pregaria. Paz no mundo."
Os grous de papel convertéronse nun símbolo da paz e no Xapón é habitual que os estudantes de primaria realicen 1000 grous de papel que envían aos nenos da bomba atómica en Hiroxima.
Atol Matureivavao
Matureivavao ou Mature-vavao é un atol no Grupo Acteón na parte sueste das illas Tuamotu. É o máis grande atol do Grupo Acteón.
Matureivavao é o suficientemente alto para ser visible desde unha distancia considerable. Aparece como unha praia de area, cunha liña de cor verde escuro. Algúns edificios atópanse no lado noroeste do atol. Non hai ningunha entrada da lagoa.
Historia
O primeiro europeo en avistar Matureivavao foi Pedro Fernández de Quirós o 5 de febreiro de 1605. El describiu ao grupo como  "catro illas coroadas por palmeiras de coco". Nos diferentes textos que describen a súa viaxe, as illas chámanse "Las Cuatro Coronadas", "Las Cuatro Hermanas" ou "Las Anegadas".
Administración
Administrativamente o atol Matureivavao, como o resto do grupo Acteón, pertence ás Illas Gambier.
Tempada 2000-01 da NBA
A tempada 2000-01 da NBA foi a 55ª da historia da National Basketball Association. A tempada rematou cos Los Angeles Lakers gañando o seu segundo campionato consecutivo tras gañar aos Philadelphia 76ers por 4-1.
Tempada regular
A tempada regular comezou o 31 de outubro de 2000, e rematou o 18 de abril de 2002. Os San Antonio Spurs acadaron a mellor porcentaxe de vitorias da tempada regular, con 58 partidos gañados de 82 disputados.
Playoffs
O campión da edición 2000-2001 da NBA foi o Los Angeles Lakers.
Ramón García-Malvar Mariño
Traxectoria
Fillo de Ramón García Malvar. Estudou o bacharelato cos xesuítas en Vigo. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, incorporouse á carreira fiscal en 1959. Foi fiscal da Audiencia Provincial de Valencia, e despois da de Xirona. En 1977 marchou á Audiencia de Ourense como fiscal xefe. O 31 de xullo de 1992 foi nomeado fiscal xefe do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, onde se retirou en 2004. Foi sancionado en 2003 con catro meses de suspensión pola suposta demora intencionada na tramitación dunha causa. A súa xestión foi criticada por PSOE e BNG, que o acusaron de actuar como parapeto xudicial da Xunta e do PP.
Bibliófilo, tiña unha importante biblioteca relacionada con Galicia e especialmente cos estudos históricos sobre Noia.
Feira de Santana
Grazas a esa localización privilexiada e á distancia relativamente pequena de Salvador, posúe un importante e diversificado sector de comercio e servizos, ademais de industrias de transformación (algodón, téxtil, alimentos, bebidas, metalurxia, e dous centros industriais con empresas diversas), unha a Universidade (Universidade Estatal de Feira de Santana, con 21 cursos), e tres institucións de ensino superior particulares.
Como reclamos turísticos, posúe predios históricos, como a Igrexa de Nosa Señora dos Remedios (que presume ser de fins do século XVII), museos, 4 teatros, un observatorio astronómico, e as seguintes festas e eventos:
James Patrick Mallory
James Patrick Mallory, nado en Belfast en 1945, é un arqueólogo estadounidense de orixe irlandesa. Mallory é profesor emérito da Queen's University of Belfast, é membro da Real Academia Irlandesa e editor da Journal of Indo-European Studies (‘Revista de estudos indoeuropeos’) e de Emania: Bulletin of the Navan Research Group (‘Boletín do grupo de investigación en Navan’), en Belfast.
Traxectoria
Mallory recibiu a súa licenciatura en Historia no Colexio Occidental en California en 1967, e logo pasou tres anos no Exército dos Estados Unidos como sarxento da policía militar. En 1975 obtivo un PhD (doutoramento) en estudos indoeuropeos da Universidade de California en Los Ángeles.
A partir de 1977 desempeñou varios postos da Queen’s University of Belfast, chegando a ser catedrático de Arqueoloxía Prehistórica en 1998.
Unha consecuencia desta preferencia por un enfoque integrado é que o profesor Mallory foi moi crítico contra a teoría amplamente difundida de Colin Renfrew, que localiza a Urheimat ou patria da familia lingüística indoeuropea (a principios do Neolítico) en Anatolia, e asocia a súa difusión coa propagación da agricultura. Un elemento clave da crítica de Mallory foi unha defensa vigorosa da paleontoloxía lingüística como unha ferramenta válida para a solución do problema da patria orixinal indoeuropea. O libro de Mallory con D. Q. Adams, titulado The Oxford introduction to proto-indo-european and the proto-indo-european world (Oxford University Press, 2006) proporciona un resumo completo da reconstruída lingua protoindoeuropea, e avalía o que esta pode dicir sobre a sociedade que a falaba.
ISO 9001
dereita|200px ISO 9001 (EN ISO 9001:2015 sistemas de xestión da calidade - requirimentos) é unha norma de calidade e certificación internacional de ISO. A norma é auditable por terceiras partes (alleas á organización certificada e á propia ISO).
Descrición
miniatura|dereita|Certificado ISO 9001 En setembro de 2018 os certificacións de ISO 9001:2008 xa non serán válidos. A norma ISO 9001:2015 contén as seguintes partes:
Evolución da norma ISO 9001
A norma está en evolución constante, revisión e actualización dende a súa primeira versión.
Versión 1987
EN ISO 9001:1987 a norma está baseada no estándar británico BS 5750, con tres "modelos" para sistemas de xestión da calidade, a selección está baseada nos recursos de actividades da organización:
Versión 1994
EN ISO 9001:1994 fai fincapé no aseguramento da calidade mediante accións preventivas, na vez de limitarse a comprobar o produto final, e seguiu exixindo probas do cumprimento dos procedementos documentados. Ao igual que na primeira edición, o inconveniente foi que as empresas tendían a implementar os seus requisitos mediante a creación dunha morea de manuais de procedementos nos estantes e a carga dunha burocracia ISO. Nalgunhas empresas, a adaptación e mellora dos procesos podería verse obstaculizada pola xestión do sistema de calidade.
Versión 2000
EN ISO 9001:2000 substituíu as tres normas anteriores de 1994 (ISO 9001, ISO 9002 e ISO 9003). Os procedementos de deseño e desenvolvemento só eran necesarios se unha empresa se dedica á creación de novos produtos ou servizos. A versión 2000 pretendía introducir un cambio radical de mentalidade situando o concepto de xestión de procesos no centro da empresa (seguimento e optimización das tarefas e actividades da empresa, en lugar de limitarse á inspección do produto final). A versión 2000 tamén exixía a participación dos altos directivos para integrar a calidade no sistema empresarial e evitar a delegación de funcións de xestión da calidade aos administradores subalternos. Outro obxectivo era mellorar a efectividade a través das métricas de desempeño do proceso. Medición numérica da efectividade das tarefas e actividades. Fixéronse explícitas as expectativas de mellora continua dos procesos e o seguimento da satisfacción do cliente ou usuario.
A ISO 9000 inclúe requerimentos:
Versión 2008
dereita|200px EN ISO 9001:2008 ten moitas semellanzas co famoso “PDCA”, acrónimo en inglés de Plan, Do, Check, Act ("Planificar, Facer, Verificar, Actuar"). A norma está estruturada en catro grandes bloques, completamente lóxicos, e isto significa que co modelo de sistema de xestión da calidade baseado en ISO pode desenvolverse en calquera actividade, sen importar se o produto ou servizo o brinda unha organización pública ou privada, calquera que sexa o seu tamaño. Algunhas melloras inclúen aclaracións aos requisitos existentes da norma ISO 9001:2000 e algúns cambios destinados a mellorar a coherencia coa norma ISO 14001:2004. ISO 9001 compleméntase directamente con outras dúas normas da familia:
Outras normas, como ISO 19011 e a serie ISO 10000, tamén poden utilizarse para partes específicas do sistema de calidade.
Versión 2015
EN ISO 9001:2015 en 2012 co gallo do 25 aniversario da aprobación da primeira versión da normativa ISO 9000 iniciáronse os traballos de revisión e actualización. O 23 de setembro de 2015 publicouse a norma. O alcance da norma non cambiou, aínda que a estrutura e os termos básicos foron modificados para permitir que a norma se integrase máis facilmente con outras normas internacionais de sistemas de xestión.
Críticas á norma ISO 9001
As principais críticas ás normas ISO 9000 e 9001 é a cantidade de cartos, tempo e papeis requirido para o rexistro e xestión. O custo da norma por AENOR en versión Pdf é de 89 euros. Unha certificadora externa pode custar entre 5 e 10 mil euros, a tramitación e posta en marcha da certificación, ao que habería que engadir os custos da propia organización en recursos propios e tempo. A auditoría externa custaría anualmente entre 3 e 5 mil euros. Cantidades que variarían moito co tamaño da organización a certificar. Dalgleish cita a "carga burocrática excesiva e a miúdo innecesaria" de ISO, e di que os xerentes de calidade consideran que os gastos xerais e os papeis de ISO son excesivos e extremadamente ineficaces.
Rexión de Matam
Matam é unha das catorce rexións que dividen o Senegal.
Até o 21 de febreiro de 2002, a rexión de Matam era un departamento da rexión de Saint-Louis.
Departamentos
A rexión de Matam está dividida en tres departamentos:
Palmeira (botánica)
250px|thumb|right|Palmeira [[Phoenix reclinata no Parque de Castrelos, en Vigo.]] As palmeiras ou palmas son árbores da familia Arecaceae, anteriormente coñecida como Palmae ou Palmaceae, a única familia botánica da orde Arecales. Pertencen a esta familia plantas moi coñecidas, como o coco, e contén cerca de 205 xéneros e 2.500 especies. Distribúense por todo o mundo, mais están centralizadas nas rexións tropicais e subtropicais.
O xénero máis común da familia é Areca, cuxa especie máis coñecida é a Areca catechu, unha palmeira de Malaisia.
Caracteres
As palmeiras son plantas perennes, arborescentes, iípicamente cun talo cilíndrico non ramificado chamado estípite, chegando a acadar grandes alturas.
Non son consideradas árbores porque todas as árbores posúen o crecemento do diámetro do seu talo para a formación do toro, que produce a madeira, e isto non acontece coas palmeiras.
O zume dalgunhas especies de arecáceas é tradicionalmente fermentada para producir o viño de palma ou viño de palmeira, moi apreciado e coñecido en Mozambique co nome de sura (onde, ademais de ser bebido, é tamén empregado como fermento na fabricación de pans e bolos). O buriti (Mauritia flexuosa) tamén é fermentado (entre outras formas de consumo), dando orixe ao viño de buriti. No Brasil a Palmeira imperial (Roystonea oleracea (Palmae)), plantada en 1809 por D. João VI, tornouse o "símbolo do Imperio", a mediados do século XIX. En Angola o viño de palmeira é coñecido como "marufo".
Follas
As follas son pinnuladas ou palmadas, con pecíolos longos, ás veces con espiñas.
Flores
Inflorescencias, xeralmente axilares, grandes, paniculadas e envoltas por bráctea desenvolvida na forma de quilla que moitas veces son leñosas. As flores son numerosas, pequenas, unisexuais. Androceo con 6 estames dispostos en 2 series de 3. Estaminodios frecuentemente presentes. Xineceo de ovario súpero, tricarpelar.
Taxonomía
A familia foi recoñecida pola APG III (2009), o Linear APG III (2009) asignoulle o número de familia 76. A familia xa fora recoñecida pola APG II (2003).
No sistema APG III atópase na orde monotípica Arecales, subclase Commelinidae, clase Monocotyledoneae. O sistema de clasificación APG II, que non emprega nomes formais por riba do nivel de orde, colocábaa dentro do clado das comelínidas, que se mantiña dende a publicación do sistema APG de 1998 até a actualidade.
Sistemas anteriores colocaban o grupo na subclase Arecidae (Cronquist, 1981) ou na superorde Arecanae (Dahlgreen, Thorne).
O nome Arecales, formado de acordo coas normas do Código Internacional de Nomenclatura Botánica a partir do xénero tipo Areca (que inclúe a palma de betel, Areca catechu) é de uso relativamente recente. As nomenclaturas tradicionais usaban o nome descritivo Principales, do latín as primeiras.
Como excepción á regra de prioridade, para esta familia pódense aínda utilizar os antigos nomes usados por Linneaus: Palmae para a familia e Principales para a orde. Os nomes Palmáceas ou Palmaceae son rexeitados polo Código Internacional de Nomenclatura Botánica. Son chamadas palmeiras, ás veces palmas, en Galicia.
A seguir, algúns xéneros da familia, con algunhas das súas especies, a súa autoría botánica e os nomes comúns, principalmente segundo se utilizan nos distintos países de fala hispana e lusa (principalmente as designacións nas linguas propias do Brasil, de onde son oriundas).
A clasificación a seguir foi proposta por N.W.Uhl e J.Dransfield en 1987 en Genera palmarum: unha clasificación baseada no traballo de Harold E. Moore, Jr. (pero ver novas clasificacións como a de Asmussen et al. 2006):
A lista de todos os xéneros da familia botánica Arecaceae en Xéneros e tribos de Arecaceae.
Sinonimia
Sinonimia, segundo o APWeb (visitado en xaneiro de 2009):
Leire Pajín
Traxectoria
Desde moza reside en Benidorm onde cursou o Bacharelato. Licenciada en Socioloxía pola Universidade de Alacant en 1998. Foi presidenta da Asociación de Estudantes Campus Jove (1995-1997) e membro do Claustro e da Xunta da Facultade de Económicas e Socioloxía da Universidade de Alacant (1995-1999).
Como outras funcións tamén foi, entre outros cargos en diferentes organizacións, membro do Comité Federal das Juventudes Socialistas de España, secretaria de Política Institucional das Juventudes Socialistas de Benidorm, presidenta de Solidariedade Internacional e membro do Padroado da Fundación Jaime Beira.
No ano 2000 foi elixida deputada pola provincia de Alacant. Nas eleccións de 2004 renovou o seu escano encabezando a lista do PSOE por Alacant. En abril dese mesmo ano, deixa a súa acta de deputada, para tomar posesión do cargo de Secretaria de Estado de Cooperación Internacional. En 2008 volve ser candidata por Alacant, esta vez como número dous, tralo ministro de Sanidade Bernat Soria. Secretaria de Organización do PSOE desde o XXXVII Congreso Federal (4, 5 e 6 de xullo de 2008), en substitución de José Blanco López, quen pasou a desempeñar o cargo de vicesecretario xeral do PSOE.
Octavio Lois Amado
Octavio Lois Amado, nado en Sanxenxo o 14 de agosto de 1857 e finado en Pontevedra 9 de agosto de 1888, foi un científico, escritor e xornalista galego.
Farmacia de guardia
Farmacia de guardia é unha serie emitida en España entre 1991 e 1995, ambientada no día a día dunha farmacia. Estaba protagonizada por Concha Cuetos, que interpretaba a Lourdes Cano, unha farmacéutica separada, e Carlos Larrañaga, Adolfo Segura, o exmarido desta. Os seus dous fillos, Guiller e Kike estaban interpretados por Julián González e Miguel Ángel Garzón respectivamente.
A serie actualmente ostenta o título de ser a serie máis vista da historia de España cunha media do 48% de share. Foi a primeira de produción propia de Antena 3, que a emitía os xoves pola noite, e estaba dirixida por Antonio Mercero. Logo foi emitida tamén en FDF e Castilla la Mancha Televisión.
Algúns datos
O día 4 de xaneiro de 2006 como homenaxe á serie cando se cumpría unha década desde o final das súas emisións, Antena 3 programou de madrugada un especial que incluía a reposición do episodio 169 e último, e que, a pesar do horario, conseguiu impoñerse ós seus competidores e acadar 1 359 000 espectadores e un 25.6% de cota de pantalla.
Argumento principal
O eixo principal da serie é a farmacéutica Lourdes Cano, arredor da cal xiran o resto dos personaxes. Ten dous fillos adolescentes: Guiller e Quique; e un exmarido afeccionado ó xogo e ás mulleres que sempre ten probelmas cos cartos, Adolfo Segura. Malia estar separados, segue habendo algo entre Adolfo Segura e Lourdes Cano, aínda que aparentemente son incapaces de non acabar discutindo sempre que están xuntos.
Ó longo das temporadas ambos aparecen con outras parellas (el máis ben relacións esporádicas, ela ten unha máis longa con Carlos) pero están en contacto diario case coma se seguisen sendo unha familia.
Todos estes personaxes practicamente fan a súa vida na "rebotica" da farmacia. Tamén cobraban grande protagonismo as dependentas que axudaban a Lourdes na farmacia: primeiro Pili (Maruchi León), máis tarde Reyes, á que tamén chamaban Queen (África Gozalbes) e finalmente Sandra (Emma Ozores), que estivera na serie desde o principio.
Tramas secundarias
Á marxe destes protagonistas principais están:
Secundarios
Ademais, o propio director e creador da serie, Antonio Mercero, apareceu en varios episodios ó longo da serie. Tamén o fixeron algúns guionistas e membros do equipo técnico.
Guerras napoleónicas
As guerras napoleónicas foron unha serie de conflitos militares que tiveron lugar durante o tempo no que Napoleón Bonaparte gobernou en Francia. Foron en parte unha extensión dos conflitos que estalaron debido á Revolución Francesa, e continuaron durante todo o Primeiro Imperio Francés. Non existe consenso sobre o intre exacto no que comezaron estas guerras. Hai quen considera que comezaron cando Napoleón chegou ao poder en Francia, en novembro de 1799. Outras versións sitúan o período bélico entre 1799 e 1802 no contexto das guerras revolucionarias francesas, e consideran a declaración de guerra entre o Reino Unido e Francia en 1803, que seguiu ao curto período de paz do Tratado de Amiens en 1802 como o punto inicial das guerras napoleónicas. As guerras napoleónicas remataron o 20 de novembro de 1815, trala derrota final de Napoleón na batalla de Waterloo e o Segundo Tratado de París de 1815. En conxunto, o case continuado período de guerras comprendido entre o 20 de abril de 1792 e ata o 20 de novembro de 1815 é chamado frecuentemente A Gran Guerra Francesa (anterior á primeira guerra mundial, chamada simplemente A Gran Guerra).
miniatura|dereita|450px|[[Batalla de Waterloo, derradeira batalla de Napoleón e definitiva derrota de Francia.]]
A Primeira e Segunda Coalicións
A Primeira Coalición (1792-1797) de Austria, Prusia, o Reino Unido, España e o Piemonte (Italia) contra Francia foi o primeiro intento para derrotar o republicanismo. A coalición foi derrotada polos franceses debido a unha mobilización xeral, levas en masa, reformas no exército e unha guerra absoluta. En 1795, Francia anexionouse os Países Baixos austríacos e a Renania. Segue a conquista das Provincias Unidas (ás que declarara a guerra en 1793) e a súa transformación na República Bátava (Tratado da Haia, 19 de xaneiro de 1795). Prusia asinou a Paz de Basilea e deixou a coalición. España, tras unhas vitorias iniciais na invasión do Rosellón en 1793 (guerra do Rosellón), viu como as tropas francesas invadían Cataluña, País Vasco e Navarra. Ante esta ameaza, tamén asinou separadamente en 1795 a Paz de Basilea. As campañas italianas de Napoleón en 1796 e 1797, tamén fixeron abandonar ao Piemonte a Coalición. Piemonte foi un dos membros orixinais da Coalición e significara un perigo persistente para Francia na fronte italiana durante catro anos na época na que Napoleón asumiu o mando do exército francés en Italia. A Bonaparte levoulle un mes vencer a Piemonte e facer retroceder os seus aliados austríacos. As forzas dos Estados Papais rendéronse aos franceses en Forte Urbano, forzando o Papa Pío VI a asinar un tratado de paz provisional, e as sucesivas contraofensivas austríacas en Italia foron infrutuosas, e conduciron á entrada de Bonaparte no Friúl. A guerra rematou ao forzar Bonaparte aos austríacos a aceptar as súas propias condicións no Tratado de Campo Formio. O Reino Unido quedou entón como a única potencia aínda en guerra con Francia.
A Segunda Coalición (1798-1801) de Rusia, o Reino Unido, Austria, o Imperio Otomán, Portugal, Nápoles e os Estados Papais contra Francia foi ao principio máis efectiva cá primeira. O goberno corrupto e dividido de Francia, baixo o Directorio Executivo, atopábase en plena axitación, e a República estaba en bancarrota (certamente, cando en 1799 Bonaparte tomou o poder, atopou só 60.000 francos no Tesouro Nacional). A participación rusa supuxo un cambio decisivo sobre a guerra da Primeira Coalición. As forzas rusas en Italia estaban mandadas polo notoriamente desapiadado e nunca derrotado Aleksandr Suvórov. A República Francesa non dispuña de líderes como Lazare Carnot, o ministro de guerra que levara a Francia ás sucesivas vitorias que seguiron ás masivas reformas da primeira guerra. Ademais, Napoleón Bonaparte estaba ocupado nunha campaña no Exipto, co obxectivo de ameazar a India Británica. Sen dous dos seus máis importantes comandantes do conflito anterior, a República sufriu sucesivas derrotas contra uns inimigos revitalizados, financiados pola coroa británica.
esquerda|miniatura|200px|O xeneral Kléber miniatura|Napoleón Emperador, obra de [[Jean Auguste Dominique Ingres|Ingres]] Napoleón Bonaparte volveu en 1799, deixando a campaña no Exipto a cargo do seu segundo ao mando, o xeneral Kléber, quen foi posteriormente asasinado. Tomou o control do goberno francés en 1799, derrubando o Directorio coa axuda do ideólogo Emmanuel Joseph Sieyès. A ofensiva das forzas austríacas no Rin e en Italia, converteuse nunha ameaza perentoria para Francia, pero todas as tropas rusas foran retiradas da fronte trala morte da tsarina Catarina II de Rusia. Napoleón reorganizou a milicia francesa e creou un exército de reservistas para apoiar tanto os esforzos no Rin coma en Italia. En todas as frontes, os avances franceses atoparon os austríacos coa garda baixa. Nese momento, o exército francés contaba só con 300.000 soldados loitando contra as forzas da Coalición. En Italia, a situación era con todo máis delicada pola presión de Austria, e Napoleón viuse forzado a mobilizar o exército de reservistas. Chocou cos austríacos na batalla de Marengo o 14 de xuño de 1800, e podería perder a batalla de non ser pola decisiva intervención do xeneral Desaix de Veygoux, que atacou a retagarda austríaca e venceuna. Desaix morreu na batalla, e Napoleón conmemorou posteriormente a súa bravura construíndolle monumentos e tallando o seu nome no Arco do Triunfo. No Rin, por outro lado, a decisiva batalla chegou cando un exército francés de 180.000 homes enfrontouse a 120.000 soldados austríacos na batalla de Hohenlinden o 3 de decembro. Austria foi definitivamente vencida e abandonou o conflito tralo Tratado de Lunéville, en febreiro de 1801.
O maior problema pendente de Napoleón era agora o Reino Unido, que permanecía como unha influencia desestabilizadora nas potencias continentais. O Reino Unido propiciara a Segunda Coalición a través do seu financiamento. Napoleón estaba convencido de que, sen unha derrota británica ou un tratado co Reino Unido, non podería conseguir unha verdadeira paz. O exército británico era unha ameaza relativamente pequena para Francia, pero a Armada Real Inglesa era unha continua ameaza para a frota francesa e para as colonias no Caribe. Ademais, os fondos económicos do Reino Unido eran suficientes para unir as grandes potencias do continente contra Francia e, malia as numerosas derrotas, o exército austríaco aínda era un perigo potencial para a Francia napoleónica. En calquera caso, Napoleón non foi capaz de invadir Gran Bretaña dunha forma directa. Nas famosas palabras do almirante John Jervis, primeiro Conde de San Vicente (en honra á histórica vitoria naval da batalla do cabo de San Vicente contra a escuadra franco-española): Eu non digo, señores, que os franceses non vaian vir; só digo que non virán por mar (palabras evidentemente irónicas tratándose Gran Bretaña dunha illa), expresábase a situación tralas derrotas da frota francesa na batalla do Nilo (Aboukir, 1 de agosto de 1798) e a posterior derrota da frota combinada franco-española na batalla de Trafalgar (21 de outubro de 1805), ambas co almirante Horatio Nelson ao mando da frota británica. Para rematar, foi doadamente contida unha expedición francesa a Irlanda.
miniatura|dereita|300px|[[Primeira Batalla de Copenhaguen|A batalla de Copenhague (2 de abril de 1801)]]
A guerra das Canoneiras
Dinamarca e Noruega, que orixinalmente se declararan neutrais nas guerras napoleónicas, sacaron proveito da guerra a través do comercio e estableceron unha armada. Tras unha mostra de intimidación na primeira batalla de Copenhague (1801), os ingleses prenderon grandes números de naves da frota dinamarquesa, na segunda batalla de Copenhague (1807). Isto rematou coa neutralidade dinamarquesa, encerellándose os dinamarqueses nunha guerra naval de guerrillas, onde con pequenos barcos canoneiros pretendían atacar aos barcos ingleses -moito maiores- que estivesen en augas dinamarquesas e norueguesas. A guerra das Canoneiras rematou cando a frota inglesa obtivo a vitoria na batalla de Lyngør en 1812, na cal foi destruído o derradeiro dos buques de guerra dinamarqueses, unha fragata.
A Paz de Amiens
O Tratado de Amiens (1802) deu como resultado a paz entre o Reino Unido e Francia, e significou o colapso final da Segunda Coalición. Con todo, nunca se considerou un tratado duradeiro: ningunha das partes estaba satisfeita e ambas incumpriron partes do mesmo. As hostilidades recomezaron o 18 de maio de 1803. O obxecto do conflito cambiou desde o desexo de restaurar a monarquía francesa á loita para acabar con Napoleón Bonaparte.
Bonaparte declarou o Imperio o 28 de maio de 1804, e foi coroado emperador na catedral de Notre-Dáme de París o 2 de decembro.
A Terceira Coalición
Napoleón planeou a invasión das Illas Británicas, e reuniu 180.000 soldados en Boulogne. Con todo, cumpría conseguir antes a superioridade naval para levala a cabo, ou polo menos, afastar á frota británica da canle da Mancha. Elaborouse un complexo plan para distraer os británicos, ameazando as súas posesións nas Indias Occidentais, pero este plan fallou cando a frota franco-española ao mando do almirante Villeneuve retirouse tras unha acción pouco decidida deste na terceira batalla do cabo Fisterra (1805). Villeneuve viuse bloqueado en Cádiz ata que a frota combinada saíu de novo o 19 de outubro con destino a Nápoles. Esta frota foi prendida e vencida na batalla de Trafalgar o 21 de outubro pola armada inglesa ao mando de Horatio Nelson. Napoleón enviara nove plans diferentes a Villeneuve, pero este vacilou constantemente, provocando este desastroso resultado.
Tras este contratempo, Napoleón abandonou (aínda que non esqueceu) os seus plans para invadir as Illas Británicas, e volveu a súa atención aos seus inimigos no Continente. O exército francés deixou Boulogne e trasladouse a Austria.
A serie de conflitos navais e coloniais, incluíndo a chamada Acción de 1805, onde tres barcos franceses atacaron un navío de liña e un cargueiro inglés, foron a tónica deses meses, e levaron a Napoleón á súa decisión de abortar os seus plans de invadir Inglaterra. Isto era tamén un claro sinal da nova natureza da guerra. Os conflitos no Caribe podían ter un efecto inmediato e directo sobre o conflito europeo, e batallas dadas a miles de quilómetros influían o resultado das outras. Isto era talvez sinal de que as guerras napoleónicas chegaran a un punto no que se converteron nunha guerra mundial. O único precedente dun conflito tan amplo e a tal escala foi a guerra dos Sete Anos.
En abril de 1805, o Reino Unido e Rusia asinaron un tratado para expulsar os franceses de Holanda e Suíza. Austria uniuse á alianza trala anexión de Xénova e a proclamación de Napoleón como Rei de Italia. Os austríacos comezaron a guerra invadindo Baviera cun exército duns 70.000 homes baixo o mando de Karl Mack von Lieberich, e o exército francés saíu de Boulogne a fins de xullo de 1805 para enfrontarse a eles. Na batalla de Ulm (25 de setembro ao 20 de outubro), Napoleón tratou de vencer o exército de Mack cunha brillante manobra envolvente, forzando a súa rendición sen substanciais perdas. Co exército principal de Austria ao norte dos Alpes vencido (outro exército baixo o mando do Arquiduque Carlos de Austria acosara o exército de André Masséna en Italia con resultados pouco concluíntes), Napoleón ocupou Viena. Lonxe das súas liñas de subministración, enfrontouse cun exército austro-ruso superior ao seu e baixo o mando de Mikhail Kutúzov, cos emperadores Francisco II, Sacro Emperador Romano e Alexandre I de Rusia presentes. No que é usualmente considerado a súa maior vitoria, o 2 de decembro Napoleón esnaquizou o exército combinado austro-ruso na batalla de Austerlitz, en Moravia. Infrinxiu un total de 25.000 baixas a un exército numericamente superior mentres tivo menos de 7.000 nas súas propias filas. Tras Austerlitz, Austria asinou o Tratado de Pressburg, deixando a coalición. Isto custoulle a Austria ceder Venecia ao Reino de Italia (Napoleónico) e o Tirol a Baviera.
Coa retirada de Austria da guerra sobreveu un estancamento. O exército napoleónico tiña unha marca de vitorias imbatibles en terra, pero a forza total do exército ruso aínda non entrara en xogo.
A Cuarta Coalición
A Cuarta Coalición (1806-1807) de Prusia, Saxonia e Rusia contra Francia formouse só uns meses despois do colapso da coalición precedente. En xullo de 1806, o Emperador de Francia creara a Confederación do Rin, ignorando os minúsculos estados alemáns do val do Rin e do interior de Alemaña. Moitos dos estados máis pequenos anexionáronse a electorados, ducados e reinos máis grandes para facer do goberno da Alemaña non prusiana un labor máis sinxelo. Os maiores estados foron Saxonia e Baviera, cuxos gobernantes foron elevados ao rango de reis por Napoleón.
En agosto, o rei de Prusia Frederico Guillerme III tomou a decisión de ir á guerra independentemente das outras grandes potencias. O curso dos acontecementos máis sensato fose declarar a guerra o ano anterior e unirse a Austria e Rusia. Isto podería conter a Napoleón e prevido o desastre aliado na batalla de Austerlitz. Así as cousas, o exército ruso, un aliado de Prusia, atopábase bastante lonxe cando Guillerme fixo a súa declaración de guerra. En setembro, Napoleón lanzou a todas as forzas francesas sobre o Rin. Eran ao redor de 160.000 homes, cifra que aumentou a medida que a campaña desenvolvíase, contra Prusia, e movéronse con tal velocidade que virtualmente aniquilaron ao exército Prusiano duns 250.000 homes. Prusia tivo que soportar a morte de 25.000 deles, 150.000 foron feitos prisioneiros e os franceses apropiáronse dunhas 4.000 pezas de artillería e 100.000 mosquetes, que foron almacenados en Berlín. O exército prusiano foi definitivamente vencido por Napoleón na batalla de Jena, e polo mariscal Louis Nicolas Davout na batalla de Auerstädt (14 de outubro de 1806). Esta última batalla enfrontou un simple corpo do exército francés contra a maioría do exército Prusiano. En Jena, Napoleón unicamente loitou contra un destacamento.
Napoleón entrou en Berlín o día 27, e visitou a tumba de Frederico II o Grande, ordenando aos seus mariscais quitarse o chapeu e dicindo: Se el estivese vivo, nós non estariamos aquí hoxe. No total, Napoleón tardara soamente 19 días desde o comezo do seu ataque sobre Prusia ata o final da guerra coa caída de Berlín e a destrución dos seus principais exércitos en Jena e Auerstädt. Como contraste, Prusia loitara durante tres anos na guerra da Primeira Coalición.
A seguinte etapa da guerra levou á expulsión de tropas rusas de Polonia e a creación do novo Gran Ducado de Varsovia. Napoleón entón tomou rumbo norte para enfrontarse aos restos do exército ruso e intentar capturar a nova capital prusiana de Königsberg. Un movemento táctico na batalla de Eylau, entre o 7 e o 8 de febreiro, forzou os rusos a unha posterior rendición. Napoleón levou o exército ruso entón á batalla de Friedland, o 14 de xuño. Tras esta derrota, Alexandre viuse forzado a asinar a paz con Napoleón en Tilsit, o 7 de xullo de 1807.
No Congreso de Erfurt (1808), Napoleón e o Tsar Alexandre I acordaron que Rusia debía forzar a Suecia a unirse ao Bloqueo Continental, o cal conduciu á guerra finlandesa e á división de Suecia polo golfo de Botnia. A parte oriental foi anexionada por Rusia no Gran Ducado de Finlandia.
A Quinta Coalición
miniatura|300px|Os fusilamentos do [[3 de maio de 1808, de Francisco de Goya.]]O alzamento popular contra a invasión francesa o 2 de maio de 1808 deu lugar á guerra da Independencia española, que finalizou en 1814 coa expulsión do trono de José Bonaparte e a restauración da monarquía borbónica na figura de Fernando VII.
A Quinta Coalición (1809) do Reino Unido e Austria contra Francia formouse mentres o Reino Unido enfrontábase con Francia na guerra da Independencia española.
De novo, o Reino Unido quedou só, o que se debía en gran parte ao feito de que Gran Bretaña nunca entrara nun conflito en grande escala con Francia, ao contrario que os seus aliados continentais. A actividade militar británica reduciuse a unha sucesión de pequenas vitorias nas colonias francesas e outras vitorias navais en Copenhaguen (2 de setembro de 1807). En terra, só se intentou a desastrosa Expedición Walcheren (1809). A loita centrouse entón na guerra económica - Bloqueo Continental contra bloqueo naval. Ambos os lados entraron en combate tratando de reforzar os seus bloqueos; os ingleses combateron os Estados Unidos na guerra de 1812, e os franceses enfrontáronse na guerra de Independencia en España (1808-1814). O conflito na Península Ibérica comezou cando Portugal continuou comerciando con Inglaterra a pesar das restricións francesas. Cando tropas españolas venceron os franceses na batalla de Bailén, demostrando que unha parte importante do pobo español non quería manter a súa alianza con Francia, as tropas francesas ocuparon gradualmente o seu territorio ata entrar en Madrid, o que propiciou a intervención inglesa.
Austria, previamente aliada de Francia, aproveitou a oportunidade de intentar recuperar o seu antigo Imperio Alemán que existira antes de Austerlitz. Inicialmente tiveron éxito contra as débiles forzas do mariscal Davout. Napoleón deixara a Davout con soamente 170.000 soldados para defender a fronteira Occidental de Francia. Esta mesma tarefa levouse a cabo nos anos 1790 por 800.000 soldados, e entón tiñan que defender unha fronte moito menor.
Napoleón gozou dun fácil éxito en España, retomando Madrid e derrotando a españois e ingleses, expulsando ao exército inglés da península. O ataque de Austria colleu desprevido a Napoleón, que estaba envolvido en vitoriosas operacións contra o Reino Unido. Isto fixo que abandonase a Península Ibérica e non volvese nunca máis a ela. Na súa ausencia, e en ausencia dos seus mellores oficiais (Davout permaneceu no leste durante a guerra), a situación cambiou, especialmente cando chegou o xeneral inglés Sir Arthur Wellesley como comandante das forzas británicas.
Napoleón asumiu o mando no leste e alentou ao exército para contraatacar en Austria. Unha serie de batallas relativamente menores aseguraron a masiva batalla de Aspern-Essling, a primeira derrota táctica de Napoleón. O erro do comandante austríaco, o Arquiduque Carlos, ao querer proseguir tras a súa pequena vitoria, permitiu a Napoleón preparar un intento de cercar Viena, cousa que fixo a primeiros de xullo. Venceu aos austríacos na batalla de Wagram, entre o 5 de xullo e o 6 de xullo. Durante esta batalla o mariscal Bernadotte foi desposuído do seu título e ridiculizado por Napoleón fronte a outros oficiais do Estado Maior. A Bernadotte ofrecéronlle entón a coroa de Príncipe de Suecia, que aceptou traizoando así a Napoleón. Posteriormente, Bernadotte participaría activamente nas guerras contra o seu antigo emperador.
A guerra da Quinta Coalición terminou co Tratado de Schönbrunn, o 14 de outubro de 1809.
En 1810, o Imperio Francés alcanzou a súa máxima extensión. Napoleón casou coa arquiduquesa Marie-Louise, filla do emperador de Austria, co fin de asegurar unha alianza estable con Austria e proporcionar ao Emperador un herdeiro, algo que a súa primeira esposa, Xosefina, non puidera darlle. Ademais do Imperio Francés, Napoleón controlaba a Confederación Suíza, A Confederación do Rin, o Gran Ducado de Varsovia e o Reino de Italia. Os territorios aliados incluían: o Reino de España (José Bonaparte), o reino de Westfalia (Xerónimo Bonaparte), o reino de Nápoles (Joachim Murat, irmán adoptivo), o principado de Lucca e Piombino (Félix Bacciocchi, irmán adoptivo), e os seus antigos inimigos, Prusia e Austria.
A Sexta Coalición
A Sexta Coalición (1812-1814) consistiu na alianza do Reino Unido, Rusia, Prusia, Suecia, Austria e certo número de estados alemáns contra Francia.
En 1812, Napoleón invadiu Rusia para obrigar o Emperador Alexandre I de Rusia a permanecer no Bloqueo Continental e eliminar o perigo inminente dunha invasión rusa de Polonia. A Grande Armée, 650.000 homes (270.000 franceses e moitos soldados de países aliados ou súbditos), cruzaron o río Niemen o 23 de xuño de 1812. Rusia proclamou a guerra patriótica, mentres Napoleón proclamaba unha segunda guerra polaca, pero en contra das expectativas dos polacos, que forneceron case 100.000 soldados para a forza invasora, Napoleón evitou dar concesión algunha a Polonia, tendo en mente as posteriores negociacións con Rusia. Rusia mantivo a táctica de retirarse, deixando tras de si a terra queimada. Os rusos detivéronse e loitaron na batalla de Borodino, o 7 de setembro, que aínda que foi moi sanguenta, forzou aos rusos a retirarse e deixar expedito o camiño cara Moscova. Sobre o 14 de setembro, Moscova era prendida e saqueada. Alexandre I evitou capitular. Sen un signo claro de vitoria á vista, Napoleón viuse forzado a retirarse de Moscova despois de que o gobernador, príncipe Rostopchin, ordenase o incendio total da cidade. Así comezaba a desastrosa Gran Retirada, con 370.000 baixas e 200.000 prisioneiros. En novembro, só quedaban 27.000 soldados para cruzar o río Berezina. Napoleón deixou o seu exército para volver a París e preparar a defensa de Polonia do avance ruso. A situación non era tan desesperada como podería semellar ao principio. Os rusos perderan 400.000 homes, e o seu exército estaba igualmente esgotado. Con todo tiñan a vantaxe dunhas liñas de subministración máis curtas e podían renovar as súas tropas con maior rapidez que os franceses.
Ao mesmo tempo, na guerra española, na batalla de Vitoria (21 de xuño de 1813), a ocupación francesa de España acabouse definitivamente pola vitoria de Sir Arthur Weasley sobre Xosé Bonaparte, e os franceses víronse forzados a abandonar España cruzando os Pireneos.
O armisticio declarouse o 4 de xuño e continuou ata o 13 de agosto, tempo durante o cal ambas as partes trataron de recuperar o cuarto de millón de baixas que aproximadamente tiveron desde abril. Tamén neste período os aliados negociaron para levar a Austria a un enfrontamento aberto con Francia. Formáronse dous exércitos austríacos que tiñan ao redor de 800.000 tropas fronteirizas na fronte alemá, cunha reserva estratéxica de 350.000, formada para apoiar as operacións fronteirizas.
Napoleón puido levar a maioría das forzas imperiais na rexión ata ao redor de 650.000 homes, aínda que só 250.000 estaban baixo o seu mando directo, con outros 120.000 baixo o mando de Nicolas Charles Oudinot e 30.000 baixo o mando de Davout. A Confederación do Rin equipou a Napoleón coa maioría das forzas restantes, sendo Saxonia e Baviera os principais cooperantes. Ademais, o reino de Nápoles de Murat no sur e o reino de Italia de Eugene de Beauharnais tiñan unha forza combinada total de 100.000 homes, e entre 150.000 e 200.000 tropas procedentes de España foran forzadas a retirarse polas forzas españolas e británicas que acadaban un número de ao redor de 150.000. Polo tanto, 900.000 soldados franceses en total opuxéronse en todas as frontes de batalla ao redor dun millón de efectivos aliados (sen incluír as reservas estratéxicas que se estaban formando en Alemaña). As aparencias, con todo, enganaban un pouco xa que moitos dos soldados alemáns que loitaban no bando francés non eran nada fiables, e sempre estaban dispostos a desertar ao bando aliado. É razoable entón dicir que Napoleón non podía contar con máis de 450.000 homes en Alemaña, o cal significaba que malia tódolos seus intentos e propósitos, era superado nunha relación de dúas sobre un.
Tralo fin do armisticio, Napoleón parecía recuperar finalmente a iniciativa en Dresde, onde venceu a un exército aliado numericamente superior, e inflixiulle enormes perdas, mentres os franceses sufriran relativamente poucas. Con todo, os fallos dos seus mariscais e unha falta de seguridade no resto da ofensiva pola súa banda custoulles a vantaxe parcial que esta significativa vitoria puidéralles asegurar.
Na batalla de Leipzig en Saxonia (16 de outubro ao 19 de outubro de 1813), tamén chamada «Batalla das Nacións», 191.000 franceses loitaron contra máis de 450.000 aliados, e os franceses foron derrotados e forzados a retirarse a Francia. Napoleón loitou nunha serie de batallas, incluíndo a batalla de Arcis-sur-Aube, en Francia, pero aos poucos foi forzado a retroceder fronte a superioridade dos seus opoñentes. miniatura|dereita|350px|O exército ruso entra en [[París (30 de marzo de 1814)]] Durante estes días tivo lugar a campaña dos Seis Días, na cal gañou múltiples batallas contra as tropas inimigas que avanzaban cara París, pero nunca conseguiu conducir ao campo de batalla a máis de 70.000 homes durante toda a campaña, fronte a máis de medio millón de tropas aliadas. No Tratado de Chaumont, de 9 de marzo, os aliados acordaron manter a Coalición ata a derrota definitiva de Napoleón.
Os aliados entraron en París o 30 de marzo de 1814. Napoleón estaba decidido a loitar, incapaz de afrontar a súa caída do poder. Durante a campaña calculara uns reforzos de 900.000 recrutas frescos, pero só puido mobilizar unha fracción desa cifra, e os esquemas progresivamente máis irreais de Napoleón para a vitoria deixaron paso a unha realidade sen esperanzas. Napoleón abdicou o 6 de abril grazas ao tratado de Fontainebleau de 1814 e iníciase o 1 de outubro o Congreso de Viena.