cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hinobíidos
Aproximadamente a metade dos hinobíidos descritos actualmente son endémicos do Xapón.
Descrición
A familia foi descrita en 1859 polo paleontólogo, herpetólogo, ictiólogo e anatomista comparativo estadounidense Edward Drinker Cope, na súa obra:
Etimoloxía
O nome científico da familia, Hynobiidae, está formado, de acordo coa norma, sobre a raíz do nome do seu xénero tipo, Hynobius, coa adición do sufixo do latín científico -ĭdae, propio dos nomes das familias de animais.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a familia coñeceuse tamén polos sinónimos:
Clasificación
Segundo Amphibian Species of the World a familia subivídese en dúas subfamilias, hinobiinos e onicodactilinos, cos xéneros que se indican:
Patrimonio da Humanidade en Singapur
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Singapur, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Singapur ratificou a convención o 19 de xuño de 2012, convertendo os seus lugares elixíbeis para a súa inclusión na lista.
Hinobíidos
Clasificación
Ademais coñécense dous xéneros fósiles:
Mary Celeste
Saída de Nova York
O 5 de novembro pola mañanciña, o Mary Celeste deixou o seu peirao e moveuse ao longo do porto de Nova York con Briggs, súa esposa e filla e mais sete membros da tripulación. O tempo era inestable e o capitán decidiu agardar por unha melloría e deu áncora en Staten Island. Dous días despois as condicións meteorolóxicas acalmaron, e o Mary Celeste deixou o porto e entrou no Atlántico.
Hinobíidos
Bioloxía
A maioría das especies son terrestres e volven á auga só para reproducírense. Hai poucas evidencias de cortexo. As femias poñen os ovos en dúas masas xelatinosas en forma de arco que conteñen de 35 a 70 ovos cada unha. Os sacos de ovos están pegados a pedras ou vexetación. A fecundación é externa (como nas outras dúas familias de salamántigas primitivas), e os coidados dos pais están presentes en forma de garda de ovos. O comportamento e a ecoloxía dos hinobíidos coñécense pouco.
Mary Celeste
Saída de Nova York
Namentres o Mary Celeste preparaba a súa saída, o bergantín canadense Dei Gratia permanecía na localidade próxima de Hoboken esperando un cargamento de petróleo para Xénova vía Xibraltar. O capitán David Morehouse e o primeiro oficial de cuberta Oliver Deveau eran naturais de Nova Escocia e contaban cunha grande experiencia no mar, e saíu o 15 de novembro, coa mesma ruta que oito días antes tomara o Mary Celeste.
Descuberta
miniatura|Gravado do Mary Celeste realizado na década de 1870 e que simula o estado no que estaba o barco no momento no que se encontrou. Arredor das 13 horas do mércores 4 de decembro o Dei Gratia estaba a medio camiño entre os Azores e a costa continental portuguesa co capitán Morehouse na ponte e o temoneiro informou dun navío a unhas 6 millas que se aproximaba erraticamente cara ao Dei Gratia. Os movementos irregulares do barco e a disposición anómala das súas velas levaron a que Morehouse sopeitase que algo ía mal. Coa embarcación achegándose decatouse que non había ninguén na cuberta, e ao non recibir resposta aos seus sinais enviou a Deveau e mais ao segundo oficial John Wright nun bote para investigar. Ao situarse en popa puideron comprobar o nome da nave e procederon a subir a bordo atopando o barco abandonado. As velas estaban despregadas parcialmente, en mal estado e mesmo algunha faltaba na súa totalidade; gran parte do aparello estaba danado cos cabos dependurados polos costados. O cuartel do zapón principal permanecía no seu sitio pero as trapelas de proa e do lazareto estaban abertas, cos seus cuarteis cabo delas na cuberta. O único bote salvavidas era unha pequena iola que seica se gardaba enriba do zapón principal mais faltaba mentres que a bitácora que aloxaba o compás da nave mudárase de sitio e a cobertura de cristal rompera. A bodega cubríaa arredor dun metro de auga, unha cantidade importante pero non perigosa para un barco do seu tamaño. Unha vara de sondaxe improvisada, probablemente para medir a auga na bodega, estaba abandonada na cuberta.
Atoparon o caderno de bitácora na cabina do primeiro oficial, e a súa derradeira anotación databa das 8 horas do 25 de novembro e indicaba que a posición entón do Mary Celeste era a 400 millas náuticas de onde a atopara o Dei Gratia. Deveau comprobou que os obxectos do interior da cabina estaban húmidos e luxados pola acción da auga que pasara polas entradas e bufardas pero mantiña unha orde razoable; deu con pertenzas persoais estradas pola cabina de Briggs, como unha espada envaiñada baixo da cama mais a maior parte dos documentos da nave e os instrumentos de navegación do capitán desapareceran. Os utensilios de cociña estaban coidadosamente recollidos nun lado; non había comida preparada ou en preparación, pero si había provisións de abondo nos depósitos. Non existían indicios patentes de lume ou violencia; a evidencia indicaba unha marcha ordenada do navío no bote que faltaba.
Deveau volveu para informarlle a Morehouse, quen decidiu levar o barco abandonado a Xibraltar, localizado a 600 millas. Segundo o dereito marítimo quen rescatase un navío tiña dereito a unha parte substancial do valor combinado da nave rescatada e do seu cargamento, o valor exacto dependía do grao de risco que levara o salvamento. Morehouse dividiu a súa tripulación de oito entre os dous barcos, con Deveau e dous mariñeiros experimentados no Mary Celeste mentres el con outros catro mantíñanse no Dei Gratia. O tempo permaneceu relativamente quedo durante a maior parte da travesía pero os navíos ían tardos ao dispor de pouca mariñeiría. O Dei Gratia aportou a Xibraltar o 12 de decembro e o Mary Celeste, que atopara un banco de néboa, fíxoo á mañá seguinte e, inmediatamente, o tribunal do vicealmirantado procedeu á súa retención para preparar a audiencia de salvamento.
Audiencia de salvamento
miniatura|Xibraltar a finais do século XIX. miniatura|Os xornais norteamericanos cubriron amplamente o caso. Nova publicada no New York Times o 26 de febreiro de 1873 con informacións do Boston Post. A audiencia de salvamento comezou o 17 de decembro de 1872 presidida polo xuíz en xefe de Xibraltar, James Cochrane e con Frederick Solly-Flood como fiscal. Os testemuños de Deveau e Wright convenceron rotundamente a Flood que se cometera un crime. O 23 de decembro Flood ordenou un exame do Mary Celeste, que dirixiu John Austin, inspector naval, coa axuda dun mergullador, Ricardo Portunato. Austin notou tallos en cada beira da proa causados, segundo pensaba, por un instrumento cortante, e encontrou posibles trazas de sangue na espada do capitán. O seu informe dáballe énfase a que o barco non semellaba afectado por tempo bravo e citaba como proba que atopara un frasco de aceite para unha máquina de coser ben colocado verticalmente. Así e todo, Austin non recoñeceu que se puidera substituír o frasco despois do abandono, nin o tribunal considerou esa opción. O informe de Portunato sobre o casco colixía que o barco non se vira afectado por unha colisión nin nun encallamento. Unha inspección adicional realizada por un grupo de capitáns da Royal Navy ratificou a opinión de Austin de que os tallos da proa déranse á mantenta. Tamén descubriron máculas nunha das bordas do navío que poderían ser de sangue xunto cunha fonda marca posiblemente causada por unha machada. Eses achados fortificaron as sospeitas de Flood sobre un acto humano máis que un desastre natural era a causa do misterio. O 22 de xaneiro de 1873 enviou os informes ao Board of Trade de Londres, engadíndolle a súa propia conclusión que a tripulación embebedara co alcol (ignoraba que non era potable) e asasinara á familia de Briggs e mais os oficiais nun desvarío alcólico. Eles fixeran tallos na proa para simular unha colisión, e entón fuxiron no bote para sufrir unha sorte descoñecida. Flood pensaba que Morehouse e os seus homes agachaban algo, sospeitando que atoparan ao Mary Celeste máis ao leste, e que se manipulara o rexistro. Non podía aceptar que o Mary Celeste puidera viaxar tan lonxe sen tripulación.
Nacionalismo ucraíno
miniatura|dereita|250px|[[Bandeira de Ucraína.]]
Mary Celeste
Audiencia de salvamento
James Winchester arribou a Xibraltar o 15 de xaneiro para inquirir cando poderían liberar o Mary Celeste para entregar a súa carga. Flood demandou unha fianza de 15 000 dólares, cartos que Winchester non tiña. Winchester era consciente que Flood pensaba que el deliberadamente contratara unha tripulación capaz de matar a Briggs e os seus oficiais como parte dalgún tipo de conspiración. O 27 de xaneiro durante unha serie de duros intercambios de pareceres con Flood, Wischester testemuñou a forte personalidade de Briggs, e insistiu que endexamais abandonaría o barco bardante no caso dunha situación límite. As teorías de Flood sobre un motín e asasinato recibiron un forte revés cando unha análise científica das máculas que se atoparan na espada e noutros lugares do navío revelaron que non se trataba de sangue. Un segundo golpe para Flood foi un informe encargado polo cónsul norteamericano en Xibraltar, Horatio Sprague, ao capitán Shufeldt da US Navy no que se afirmaba que as marcas da proa non se debían á acción humana, senón á acción natural do mar sobre as táboas do navío.
Sen nada concreto no que apoiar as súas sopeitas, Flood liberou o 25 de febreiro con reticencias o Mary Celeste da xurisdición do tribunal. Dúas semanas despois, cunha tripulación recrutada localmente baixo o mando do capitán George Blatchford de Massachusetts o navío deixou Xibraltar rumbo a Xénova. O 8 de abril decidiuse o pagamento do salvamento, Cochrane anunciou unha retribución de 1700 libras, equivalente a un quinto do valor total do barco e do cargamento, moi por baixo do que se esperaba.
Nacionalismo ucraíno
O nacionalismo ucraíno (en Український націоналізм) é a ideoloxía que promove a unidade dos ucraínos arredor do seu propio estado nación. Aínda que o actual estado ucraíno xurdiu hai relativamente pouco tempo, algúns historiadores, como Mykhailo Hrushevsky, Orest Subtelny e Paul Robert Magocsi, citaron o estado medieval da Rus de Kíiv como un primeiro precedente da condición de estado especificamente ucraíno. As orixes do nacionalismo ucraíno moderno tamén se remontan ao levantamento dos cosacos do século XVII contra a Confederación de Polonia e Lituania dirixida por Bohdan Khmelnytsky.
Mary Celeste
Anos finais
O Mary Celeste deixou Xénova o 26 de xuño de 1873 e arribou a Nova York o 19 de setembro. As informacións xornalísticas falaban de derramamento de sangue e asasinato e o navío permaneceu un tempo no peirao deteriorándose. En febreiro de 1874 o consorcio vendeuno, con cuantiosas perdas, a un grupo de homes de negocios neoiorquinos.
Nacionalismo ucraíno
Nacionalismo cosaco
Os cosacos tiveron un papel ao volver espertar un sentido de identidade ucraíno dentro da rexión da estepa. Unha figura dominante no movemento cosaco e na historia nacionalista ucraína, Bohdan Khmelnitski (c. 1595-1657), liderou os cosacos zaporogos e dirixiu a rebelión de Khmelnitski contra o goberno polonés a mediados do século XVII. Khmelnitski tamén tivo éxito na lexitimación dunha forma de democracia que fora practicada polos cosacos dende o século XVI. Bohdan Khmelnitski falou da liberación de "todo o pobo ruteno" e investigacións recentes confirmaron que o concepto dunha nación rutena como comunidade relixiosa e cultural existira antes da súa revolución. Os actuais ucraínos aínda lembran e glorifican o papel de Khmelnitski na historia de Ucraína.
Hinobíidos
Filoxenia
Xunto co grupo dos Cryptobranchidae forman un clado, sendo este o máis antigo de entre os caudados.
Amnesia anterógrada
A amnesia anterógrada é un tipo de perda de memoria en que os novos acontecementos non se gardan na memoria a longo prazo. A persoa afectada non é capaz de lembrar algo cando a información desaparece da memoria de curto prazo, pois non se consolida na súa memoria de longo prazo.
Hinobíidos
Cladograma
Cladograma baseado en Zhang et al. (2006):
Mary Celeste
Anos finais
En novembro de 1884, Parker conspirou cun grupo de fretadores bostonianos para encher o navío cun cargamento sen case valor e falsear o manifesto do barco indicando que levaban bens de valor, asegurándoo por 30 000 dólares. O 16 de decembro, Parker saíu rumbo a Port-au-Prince, a capital e principal porto de Haití e o 3 de xaneiro de 1885 o Mary Celeste aproximábase ao porto a través da canle entre a illa de Gonâve e terra firme, onde se atopa un gran e ben coñecido arrecife coralino, o Rochelois para onde Parker dirixiu adrede o barco, resgando o fondo e estragándoo sen remedio. O capitán mais a tripulación entón vogaron ata a costa, e alí venderon o que puideron salvar do cargamento por 500 dólares ao cónsul norteamericano e incoaron a reclamación ao seguro polo valor declarado.
Ao informar o cónsul que o que mercara non tiña valor ningún, os aseguradores do navío comezaron unha investigación minuciosa que axiña revelou a verdade sobre a fraude no seguro do cargamento. En xuño de 1885 un tribunal de Boston acusou a Parker mais os fretadores de conspiración para cometer fraude de seguros. Ademais, a Parker acusouno de "afundir intencionalmente o barco", un crime coñecido como baratería e que se castigaba coa pena de morte nesa época. O caso por conspiración foi o primeiro, pero o 15 de agosto o xurado anunciou que non podían poñerse de acordo no veredicto. Algúns xurados eran reticentes a arriscarse a prexudicar a Parker, considerándoo culpable no primeiro xuízo, para logo xulgalo por un crime que tiña aparellada a pena capital. En troque de ordenar unha custosa repetición do xuízo, o xuíz negociou un acordo polo que os acusados retiraban as reclamacións de seguro e devolvían o que recibiran. Aprazouse o cargo por baratería e Parker puido saír libre. Así e todo, a súa reputación persoal quedou arruinada, e morreu na pobreza tres meses despois. Outro dos acusados toleou e un terceiro suicidouse.
Acto criminal
Malia a falta de probas en favor dun acto criminal esta teoría contou cos seus partidarios. O 24 de marzo de 1873 unha circular da división de navegación do Departamento do Tesouro norteamericano na que se soliciaba información sobre o caso formulaba a sospeita dun asasinato cometido por unha tripulación ebria de alcol contra do primeiro oficial, do capitán e da súa familia. Flood e algunhas informacións de xornais sostiveron durante algún tempo que houbera fraude á aseguradora por parte de Winchester e que o cargamento estaba asegurado cun valor maior do real. Winchester rebateu con éxito esas alegacións e as compañías de seguros non realizaron investigación ningunha. En 1931 un artigo do Quarterly Review insinuaba que Morehouse podería estar a agardar ao Mary Celeste, e logo atraeu a Briggs e á súa tripulación a bordo do Dei Gratia e matáronos alí. Paul Begg sinala que esta teoría ignora o feito que o Dei Gratia era un navío máis lento; deixou Nova York oito días despois do Mary Celeste e non podería alcanzar o Mary Celeste antes de chegar a Xibraltar.
Amnesia anterógrada
No cinema
Leonard, quen sufriu un trauma cerebral, é incapaz de almacenar novos recordos. Con todo, posúe memoria procedimental e lembra como realizar as accións cotiás. Co obxectivo de "lembrar" os sucesos da súa vida, usa fotos para ter un rexistro da xente con quen se relaciona, onde se aloxa e outros aspectos básicos.
Mary Celeste
Acto criminal
Outra teoría sostén que Briggs e Morehouse eran socios nunha conspiración para compartir a remuneración do rescate. Unha suposta amizade, que nunca se probou, entre os dous capitáns estaría na base desa teoría. Pero non tería sentido deixar un dos seus fillos se pretendía desaparecer permanentemente co resto da familia. Tamén se suxeriu un ataque de piratas rifeños activos nas costas de Marrocos na década de 1870. Non obstante, Charles Edey Fay advirte que os piratas habían saquear o barco, incluíndo as posesións persoais do capitán e tripulación que permanecían no seu lugar, e algunha de considerable valor. En 1925 o historiador John Gilbert Lockhart especulou que Briggs masacrou a todos os que estaban a bordo e logo suicidouse nun ataque de furor relixioso. Lockhart tras falar cos descendentes de Briggs desculpouse e retirou esa teoría nunha edición posterior do seu libro.
Fenómenos naturais
miniatura|Unha tromba de auga foi unha das posibles solucións ao misterio do Mary Celeste. Os analistas concordan polo xeral que algunha circunstacia extraordinaria e grave tivo que se presentar para que toda a tripulación abandonara un barco sólido, en condicións de navegar e con provisións abondas. Deveau propuxo unha explicación baseada na vara de sondaxe abandonada na cuberta, e así suxeriu que Briggs deixou o buque despois dunha sondaxe, que por un mal funcionalmente das bombas ou outra circunstancia, darlle a falsa impresión de que o navío se estaba enchendo de auga rapidamente.
Amnesia anterógrada
No cinema
Alén das fotografías, toma notas e tatúase pistas do asasino da súa esposa, ás veces demasiado ambiguas. Leonard busca vingarse do home que violou e asasinou á súa muller e que lle provocou a súa enfermidade. Á vez, séntese culpábel por non crer en Sammy, outro personaxe que sufriu o mesmo problema.
Centro Oceanográfico da Coruña
O Centro Oceanográfico da Coruña, fundado en 1968, é un dos nove Centros Oceanográficos do Instituto Español de Oceanografía (IEO). Está dotado con moderno material oceanográfico, e situado no paseo do Alcalde Francisco Vázquez, número 10. Nel ten a súa base o buque B/O Lura, dedicado a traballos costeiros.
Mary Celeste
Fenómenos naturais
Propuxéronse outras explicacións, como a presenza dun iceberg desprazado, o temor a quedar varado por mar calmo, ou un repentino maremoto. A evidencia hidrográfica indica que un iceberg á deriva tan ao sur é improbable, e outros navíos repararían nel. Begg dálle máis consideración á teoría de que o Mary Celeste cando estaba parado comezou a ir á deriva cara ao arrecife de Dollabarat, ao longo da illa de Santa Maria. Esta teoría supón que Briggs temía que o seu barco varase e botou o bote na posibilidade de chegar a terra. O vento puido logo mellorar e levar o Mary Celeste lonxe do arrecife, e o bote afundiuse ou perdeuse no mar. Non obstante, se o navío estaba quedo, todas as velas habían estar pregadas para aproveitar a máis mínima airexa, e o certo é que se atopou con moitas das súas velas enrodeladas.
Un maremoto podería causar a suficiente turbulencia na superficie para danar parte do cargamento do Mary Celeste e, xa que logo, liberar gases inflamables. O medo a unha explosión inminente puido conducir á orde de Briggs de abandonar o barco; as trapelas abertas suxiren que houbo unha comprobación ou un intento de airear o lugar. O New York World do 24 de xaneiro de 1886 chamou a atención do caso dun navío que explotou ao transportar alcol. O mesmo xornal nunha información do 9 de xaneiro de 1913 citou o filtrado de alcol duns poucos barrís porosos como a fonte dos gases que puideron levar a ameazar cunha explosión na bodega do Mary Celeste. O primo do capitán Briggs, Oliver Cobb, foi un firme defensor desta teoría que proporciona un escenario o suficientemente alarmante como para ordenar a evacuación do barco. Briggs deixou ás présas o barco ante o temor dunha explosión e puido fallar en asegurar axeitadamente o bote ao cabo de remolque. Un refacho repentino puido arredar o barco do bote e dos seus ocupantes, deixándoos sucumbir aos elementos. A falla de danos por unha explosión e a, polo xeral, boa condición do cargamento á descuberta tenderon a debilitar esta posibilidade.
Ficción, falsidades e fantasías
miniatura|Arthur Conan Doyle, autor en 1884 dun relato que axudou a espallar os mitos do Mary Celeste Os feitos e a ficción entretecéronse durante décadas. Los Angeles Times divulgou a historia do Mary Celeste en xuño de 1883 cunha chea de detalles inventados: "Cada vela estaba despregada, a cana do leme estaba ben trincada, non había cabo ningún fóra de lugar...O lume ardía na cociña. A cea permanecía sen tocar e apenas fría ... A última entrada do caderno de bitácora escribírase unha hora antes do descubrimento".
A historia que máis influencia tivo na mentalidade colectiva foi un relato que se publicou no número de xaneiro de 1884 do Cornhill Magazine e que garantiu que os feitos non desen no esquecemento. Foi un dos primeiros traballos de Arthur Conan Doyle, entón un médico da mariña de 25 anos, e leva por título J. Habakuk Jephson's Statement e constitúe unha narración libremente adaptada dos feitos. Denominou o barco Marie Celeste so o mando do capitán J. W. Tibbs, e a viaxe acontecía en 1873 nunha travesía de Boston cara a Lisboa. O mercante transportaba viaxeiros, entre os que estaba Jephson. . No conto Septimus Goring, un fanático que odiaba a raza branca, suborna a tripulación para asasinar a Tibbs e levar o navío ás costas de África occidental. Matan tamén a todos os pasaxeiros, agás Jephson ao que perdoan por posuír un encanto máxico que veneran Goring e os seus cómplices. Por suposto, Conan Doyle non esperaba que a súa historia se tivese como certa, pero Sprague aínda nesa época cónsul norteamericano en Xibraltar quedou o suficientemente ingrigado para indagar se algunha parte da historia podería ser verídica.
Amnesia anterógrada
No cinema
Os temas principais do filme son a natureza da memoria, a identidade, o tempo, o recordo inconexo, a realidade, a manipulación e a vinganza.
Centro Oceanográfico da Coruña
Historia
miniatura|250px|esquerda|O Centro Oceanográfico da Coruña diante da [[Torre de control marítimo da Coruña|Torre de control marítimo.]] Aínda que as actuais instalacións datan de 1974, a dedicación do Instituto Español de Oceanografía aos problemas oceanográficos e biolóxicos da rexión do Noroeste español, ou aos que a dita rexión interesan, aínda que afecten a mares máis ou menos distantes da mesma, é incluso anterior a creación do Laboratorio Oceanográfico de Vigo (hoxe Centro Oceanográfico de Vigo) e se manifestou na realización de diversas campañas oceanográficas, entre as que merecen ser citadas as dos buques da Armada Española Hernán Cortés (1916 e 1918), Río de la Plata (1919), Marques de la Victoria (1925), Proserpina (1926), Dato (1927 e 1928), Laya (1929), Xauen (entre 1929 ye1955), V-12 (1941) e Thalassa (1967).
Amnesia anterógrada
No cinema
Henry Roth (Adam Sandler), un biólogo mariño que vive en Hawai, coñece a Lucy Whitmore (Drew Barrymore), profesora de arte, unha mañá nunha cafetaría. Axiña se descobre que Lucy sofre amnesia anterógrada por causa dun accidente sufrido un ano antes. Non ten ningún recordo entre o día do accidente e o presente, xa que é incapaz de converter a memoria de curto prazo a longo prazo.
Mary Celeste
Ficción, falsidades e fantasías
En 1913 The Strand Magazine publicou o relato dun suposto sobrevivente denominado Abel Fosdyk e que se presentaba como o socrecargo do Mary Celeste. Segundo esta versión, a tripulación axuntárase arredor dunha plataforma temporal de natación para observar unha competición pero de súpeto a plataforma esborrallouse. Todos afogaron ou serviron de alimento os tiburóns, agás Fosdyk. A diferenza da historia de Conan Doyle, a revista propúxoa como unha solución seria ao enigma malia estar chea de erros, dende poñer "Griggs" por Briggs ou "Boyce" por Morehouse ata mudar a idade da filla de Briggs e pasar de dous a sete anos pasando por variar a tripulación a 13 ou amosar unha ignorancia supida da linguaxe náutica.
Foi famosa tamén unha fraude literaria que na década de 1920 realizou o escritor irlandés Laurence J. Keating, que presentou un novo sobrevivente da historia, John Pemberton que presentaba un complexo relato de asasinato, tolemia e conxura Dei Gratia. Incluía erros básicos, como empregar como nome do barco o que usara Conan Doyle ("Marie Celeste") e erros en nomes de personaxes centrais da historia. A pesar diso, estaba tan convincentemente contado que o New York Herald Tribune do 26 de xullo de 1926 considerábao verdadeiro sen dúbida ningunha.
Patrimonio da Humanidade en Togo
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Togo, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Togo ratificou a convención o 15 de abril de 1998, convertendo os seus lugares elixíbeis para a súa inclusión na lista.
Centro Oceanográfico da Coruña
Historia
Entre os primeiros traballos realizados con base en terra cómpre citar o estudo da posíbel industrialización das marismas de Baldaio (Carballo), e os estudos sobre posibilidades de repoboación osterícola da ría de Ares na zona de Pontedeume, e sobre os bancos de moluscos comestíbeis da ría de Muros e Noia. Cando, nos últimos anos da Ditadura de Primo de Rivera, a Dirección General de Pesca creou a súa Asesoría Biológica, á fronte da cal foi nomeado o profesor Luis Lozano Rey, este, de acordo coas ideas do Instituto Español de Oceanografía, propuxo a creación dunha delegación biolóxica na Coruña e dun parque de experiencias de moluscocultura na ría do Burgo, todo iso baixo a dirección do biólogo Manuel Sánchez y Sánchez. Baseándose nestes antecedentes, e vencendo non poucas dificultades derivadas dunha evidente carencia de suficientes medios económicos, de material e de persoal, o Instituto decidiu a instalación dun Laboratorio na Coruña. Estando en marcha a preparación do segundo Plan de Desenvolvemento Económico-Social, o Instituto formulou ante o ministro Laureano López Rodó en 1968, un anteproxecto de instalación na Coruña dun Laboratorio Oceanográfico e diversas instalacións anexas. Na primeira xestión o Concello da Coruña ofreceu o Castelo de Santo Antón, ofrecemento que foi rexeitado por non reunir aqueles locais as condicións necesarias. Xurdiu entón outra proposta concreta, á que o concello deu inmediatamente o seu beneplácito, consistente nunha oferta de cesión de terreos por parte da Xunta de Obras do Porto da Coruña nas proximidades do antigo peirao das Ánimas e do dique de abrigo Barrié de la Maza. En ditos terreos, e a suxestión da Xunta de Obras do Porto, realizaríase a edificación conxunta do Laboratorio, do acuario e de determinadas dependencias da propia Xunta de Obras do Porto. Posteriormente, e para non ter que esperar á culminación destes proxectos e xestións, o Instituto instalou na Coruña un Laboratorio provisional nun reducido local do peirao de Linares Rivas.
Mary Celeste
Ficción, falsidades e fantasías
Hai outras explicacións máis fantasiosas de carácter paranormal, con evocacións ao triángulo das Bermudas, aínda que o abandono do barco foi nunha parte ben diferente do Atlántico, e tamén se formularon teorías nas que participaban extraterrestres e ovnis.
Memoria popular
O Mary Celeste non foi o primeiro caso coñecido de barco abandonado en estrañas circunstancias mar a fóra pero foi o de Mary Celeste, ou baixo a forma de Marie Celeste, o que se transformou na mentalidade popular en sinónimo de navío pantasma. E, xa que logo, ao aparecer un caso semellante a comparación é adoito co que lle sucedeu ao Mary Celeste como foi a desaparición do Joyita que desapareceu en outubro de 1955 con 25 persoas a bordo mentres vogaba entre Samoa e Tokelau e que apareceu un mes despois sen traza dos seus ocupantes a 600 millas da súa ruta.
Centro Oceanográfico da Coruña
Construción
Segundo as palabras do seu deseñador:
Mary Celeste
Memoria popular
En 1935 a británica Hammer Film Productions realizou The Mystery of the Mary Celeste con Bela Lugosi como o mariñeiro trastornado. En 1938 unha curta, The Ship That Died, presenta dramatizacións con teorías para explicar o abandono: motín, medo a unha explosión e o sobrenatural. Unha referencia ao barco saíu en 1965 nun episodio da segunda tempada da serie de ciencia ficción da BBC Doctor Who e en 1980 un episodio da serie de televisión norteamericana In Search of... sobre fenómenos paranormais tivo como protagonista o misterio do Mary Celeste.
Centro Oceanográfico da Coruña
Actividades
Na actualidade (2020), o Laboratorio Oceanográfico ds Coruña intervén na execución dos proxectos seguintes:
Albín, Ousende, O Saviñao
Albín é un lugar da parroquia de Ousende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Mary Celeste
Memoria popular
En novembro de 2007 realizouse a estrea no Smithsonian Channel do documental The True Story of the Mary Celeste, que investigou numerosos aspectos do caso sen ofrecer ningunha solución definitiva.
En Spencer's Island hai un monumento dedicado ao Mary Celeste e a súa tripulación perdida no lugar da construción do bergantín e Xibraltar mais as Maldivas emitiron selos postais conmemorando o incidente.
Centro Oceanográfico da Coruña
Actividades
Aínda que non tiveron carácter de proxectos regulares, cómpre non deixar de citar os estudos sobre os accidentes e verteduras de produtos tóxicos do buque Erkowit en 1970, do petroleiro Urquiola en 1976, do Cason en 1987, e do Prestige en 2002, así como os traballos acerca da contaminación da ría de Pontevedra, e dalgunhas zonas da costa de Lugo.
Nacionalismo ucraíno
Nacionalismo cosaco
Outra figura prominente no nacionalismo cosaco, o hetman Ivan Mazepa (1639-1709), fixo grandes contribucións financeiras que se centraron na restauración da cultura ucraína e da historia durante o século XVIII. Financiou importantes reconstrucións da Catedral de Santa Sofía de Kíiv, e a elevación do status da Universidade Nacional "Academia Mohila de Kíiv" de simple academia a Universidade no ano 1694.
Os Amieiros, Ousende, O Saviñao
Os Amieiros é un lugar da parroquia de Ousende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
A Az, Ousende, O Saviñao
A Az é un lugar da parroquia de Ousende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Os Amieiros, San Vitoiro de Ribas de Miño, O Saviñao
Os Amieiros é un lugar da parroquia de San Vitoiro de Ribas de Miño no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
De Saussure
O antropónimo de Saussure pode referirse a:
Equipectininos
A dos equipectininos (Aequipectinini) é unha tribo de moluscos bivalvos da orde dos ostreidos, suborde dos pectininos, superfamilia dos pectinoideos, familia dos pectínidos e subfamilia dos pectininos.
Descrición
A reibo foi descrita en 1969 por F. Nordsieck.
Etimoloxía
O nome científico Aequipectinini está formado sobre a base da raíz do nome do seu xénero tipo, Aequipecten, coa adición do sufixo do latín científico -inini, propio das tribos de animais.
Sinónimo
A tribo coñeceuse tamén polo sinónimo:
Nacionalismo do Ulster
O movemento foi formado por militantes lealistas protestantes que estaban insatisfeitos do tratamento británico cara a eles, en particular o encarceramento de militantes terroristas da Forza Voluntaria do Ulster (UVF) e da Asociación en Defensa do Ulster (UDA/UFF)
Equipectininos
Nota taxonómica
Este grupo situouse a miúdo entre os Chlamydini (por exemplo, Raines & Poppe, 2006), pero os datos moleculares achegados indican que debe incluírse dentro dos Pectininae.
Nacionalismo do Ulster
Evolución de lealistas a separatismo de Gran Bretaña
Sunningdale foi o primeiro exemplo dunha separación de opinións entre os bandos protestantes. Unionismo, e a súa filial o lealismo, teñen metas muyoi conservadoras, e están a prol de manter o statu quo en Irlanda do Norte, a preferencia de protestantes para empregos públicos e de obreiros. Moitos protestantes obreiros, como Charles Harding Smith, inicialmente viron os católicos como rivais no traballo. A elite norteirlandesa, en particular a nobreza, animaba a inimizade entre os obreiros protestantes e católicos para salvagardar o seu alto nivel de vida, mais sempre se abstiveron de bendicir as accións terroristas da UVF e da UDA/UFF. Despois da caída do Acordo de Sunningdale producíronse moitas divisións que causaron o illamento da UVF, UDA, e os seus seguidores do resto da comunidade protestante.
Equipectininos
Xéneros
Na actualdade (2020) no tribo recoñecense os xéneros seguintes:
Nacionalismo do Ulster
Reacción do Estado cos paramilitares
Con inxenuidade, moitos lealistas que eran veteranos do Exército Británico, a policía ou outros servizos británicos, creron que o estado británico lles agradecería por impedir unha revolución republicana. Nos anos 1960, o IRA estaba baixo influencia comunista, isto ocorría nos tiempos máis tensos da Guerra Fría. A tal punto, os servizos de seguridade como o MI5 e a RUC aproveitáronse de figuras lealistas para manipular o movemento. No canto de facerse aliados con eles, as autoridaades adoitaban aproveitarse dos militantes cando lles resultaba máis conveniente. En 1966, a UVF foi prohibida polo goberno de Irlanda do Norte como resultado de asasinatos seitarios. Nos anos 1970, a policía infiltrouse nos militantes e moitos deles foron encarcerados.
A Cal, Ousende, O Saviñao
A Cal é un lugar da parroquia de Ousende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
As Campazas, Ousende, O Saviñao
As Campazas é un lugar da parroquia de Ousende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Río Cabalar
O río Cabalar pódese referir a:
Patrimonio da Humanidade en Xamaica
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Xamaica, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Xamaica ratificou a convención o 14 de xuño de 1983, convertendo os seus lugares elixíbeis para a súa inclusión na lista.
Os Carrís, Ousende, O Saviñao
Os Carrís é un lugar da parroquia de Ousende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Tampereen seudun joukkoliikenne
miniatura|250px|Logotipo de Nysse. A Tampereen seudun joukkoliikenne (en galego Transporte público da rexión de Tampere), dende 2014 Tampereen joukkoliikenne, é o nome comercial da empresa de transporte público da área da cidade de Tampere, Finlandia. Tamén empresa o nome comercial Nysse.
En 2016 realizou 36,9 millón de viaxes, o que supón un 6,6% máis que o ano anterior. Nysse é a segunda autoridade de transporte público máis grande de Finlandia en volume de viaxes por detrás de HSL, que opera na rexión de Helsinqui.
Opera nos municipios da área metropolitana de Tampere, instó é: Tampere, Nokia, Ylöjärvi, Kangasala, Lempäälä, Pirkkala, Orivesi e Vesilahti, así como parte se Hämeenkyrö.
Port Adelaide Football Club
O Port Adelaide Football Club é un club profesional de fútbol australiano con sede en Alberton, Adelaida, Australia Meridional. O equipo sénior do club xoga na Australian Football League (AFL), onde recibe o alcume de Power (do inglés: Poder). O club conta tamén cun equipo reserva que compite na South Australian National Football League (SANFL), onde reciben o nome de Magpies (do inglés: Pegas). Desde a súa fundación, o club gañou 36 títulos da SANFL, 4 títulos do Campionato de Australia e unha Premiership da AFL (2004). Desde 2014, o club xoga os seus encontros como local no Adelaide Oval, estadio con capacidade para 55 317 espectadores. As cores do club son o negro e o branco, adoptadas por vez primeira en 1902. Con todo, após a súa entra na AFL, o club engadiu á súa vestimenta as cores turquesa e prata para diferenciarse do Collingwood.
Fundado en 1870, é o club de fútbol australiano profesional máis antigo de Australia Meridional e o quinto da AFL. O Port Adelaide foi membro fundador da South Australian Football Association (SAFA), precursora da SANFL, sendo a forza dominante deste deporte no estado. Despois de ingresar na AFL en 1997, o club conseguiu tres minor premierships e unha premiership baixo a dirección do adestrador Mark Williams entre 2002 e 2004 co adestrador. Outra característica importante do club é que é o único equipo de fóra do estado de Victoria que ingresou na AFL desde outra liga. Os principais rivais históricos do club son o Morwood da SANFL e os Adelaide Crows da AFL. O encontro que disputan anualmente estes dous equipos recibe o nome de Showdown.
Casa de Abaixo, Ousende, O Saviñao
Casa de Abaixo é un lugar da parroquia de Ousende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
A Casa da Lama, Ousende, O Saviñao
A Casa da Lama é un lugar da parroquia de Ousende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Nacionalismo uigur
miniatura|250px|Bandeira (Kök Bayraq) símbolo do movemento independentista do Turquestán Oriental. O nacionalismo uigur é unha forma de nacionalismo que defende que os uigures, unha minoría étnica da rexión de Xinjiang na China, son unha nación distinta. O nacionalismo uigur promove a unidade cultural do pobo uigur, xa sexa como grupo independente ou como grupo rexional dentro dunha nación chinesa meirande.
Como pobo titular da Rexión Autónoma Uigur de Xinjiang e un grupo étnico oficialmente recoñecido entre as "56 flores", a noción do nacionalismo uigur é moi controvertida dentro da comunidade uigur, aínda que algúns grupos da diáspora defenden a idea dun estado-nación independente.
O nacionalismo uigur adoita estar ligado en diversos graos ao movemento separatista do Turquestán Oriental, tamén coñecido como movemento de independencia uigur. Actualmente, a base de poboación primaria e tradicional do pobo uigur é Xinjiang, unha rexión autónoma da China, que tamén é coñecida como "Turquestán Oriental" polos activistas separatistas.
SDD-AGE
miniatura|Exemplo do resultado dun [[western blot despois dunha separación electroforética SDD-AGE, marcado con anticorpos específicos.]]
O uso deste método permitiu aos investigadores comprender que existían polo menos algúns tipos de agregados de prións nunha estrutura en dous niveis, as proteínas agrupadas en polímeros, que son moi estables e resisten o tratamento cun SDS ao 2% a temperatura dunha habitación, e agregados, que son feixes de polímeros, que se disocian baixo estas condicións.
As diferenzas no tamaño dos polímeros poden indicar a eficiencia da fragmentación de polímeros in vivo.
Historia
O método creouse no laboratorio de xenética molecular do Instituto de Investigación Cardiolóxica Ruso e foi publicado en 2003 por Kryndushkin et al. O método orixinal usaba o sistema de tamponamento TAE e incorporaba un sistema de blotting ao baleiro modificado para a transferencia de proteínas nunha membrana (orixinalmente PVDF). O sistema de blotting ao baleiro modificado é en realidade unha transferencia de capilaridade axudada polo baleiro, xa que o baleiro só axuda a que o fluído que xa pasou polo xel e a membrana saia do sistema.
Variacións
Utilizáronse tamén outras modificacións, como a descrita por Bagriantsev et al., que usa a tradicional transferencia húmida e o sistema de tamponamento TGB, e outras que usan a transferencia semiseca ou transferencia de capilaridade.
John Croker
John Croker, nado en Dresden, Saxonia, o 21 de outubro de 1670 e finado en Londres o 21 de marzo de 1741, foi un xoieiro e gravador alemán emigrado a Inglaterra que chegou a ocupar o posto de gravador xefe da Casa da Moeda de Londres, baixo os reinados da raíña Ana, de Xurxo I e de Xurxo II, cando a ceca londiniense estaba dirixida por Isaac Newton.
Croker foi o gravador da medalla de 1702 conmemorativa da Batalla de Rande, na Ría de Vigo, así como da serie de moedas a nome da raíña Ana cuñadas coa prata e o ouro capturados nesa batalla, que locen a palabra VIGO baixo o busto da raíña.
Primeiros anos en Alemaña
Crocker naceu en Dresden o 21 de outubro de 1670, fillo de Rosina Frauenlaub e dun escultor en madeira e ebanista de Xoán Xurxo II, elector de Saxonia. O seu pai faleceu sendo el un neno e Croker foi posto como aprendiz do seu padriño, un ourive e xoieiro da mesma cidade, con quen xa se iniciou na arte do gravado de medallas.
Logo dun período de aprendizaxe, comezou a exercer a súa profesión primeiro por diferentes cidades de Alemaña, e logo emigrou primeiro aos Países Baixos e despois, en 1691, a Inglaterra, onde cambiou o seu nome orixinal, Johann Crocker, por John Croker.
Medallista e gravador de moeda en Inglaterra
Ao pouco da súa vinculación coa Casa da Moeda, Croker recibiu a confirmación do seu dereito a emitir moedas pola súa conta e de feito foi creador dun bo número delas; unha das máis salientables desta época foi a da coroación da raíña Ana en 1702. Como gravador xeral de moeda encargouse dos cuños para a maior parte das moedas a nome da raíña Ana e de Xurxo I, e tamén das de Xurxo II ata 1740. A partir de 1729 contou para o seu labor coa colaboración dun gravador auxiliar, que o sucedería á súa morte: John Sigismund Tanner.
Vida persoal
John Croker casou en 1705 cunha muller da que se coñece que se apelidaba Franklin, con quen tivo unha única filla, que morreu na infancia. A súa esposa finou en 1735, mais Croker gozou de boa saúde e seguiu facendo traballos de gravado ata os seus dous últimos anos. Faleceu aos 70 anos o 21 de marzo de 1741.
Clotilde Bosch i Carbonell
Clotilde Bosch i Carbonell, nada en Barcelona en 1829 e finada no Pará (O Brasil) o 15 de abril de 1902, foi unha pintora catalá do século XIX. Estivo casada co enxeñeiro Ildefons Cerdà e foi a nai da arpista Esmeralda Cervantes, nome artístico de Clotilde Cerdà i Bosch. Porén, segundo o historiador independente Fernando Alcolea Albero, a arpista non era filla de Cerdà, aínda que este a recoñeceu e lle deu o seu apelido.
Traxectoria
Era filla do indiano Josep Bosch i Mustich, quen fixo fortuna como industrial do algodón en Cuba. Ao seu regreso a Cataluña foi director do Ferrocarril de Barcelona a Mataró, banqueiro e membro da Reial Acadèmia Catalana de Belles Arts de Sant Jordi.
Os irmáns da pintora, Josep e Rafael, foron deputados en Madrid en 1881 e 1886, respectivamente. Josep foi deputado por Tarragona, mentres que Rafael foino por Porto Rico.
Casou o 20 de xuño de 1848, aos 19 anos, co enxeñeiro Ildefons Cerdà i Sunyer, autor da reforma do Eixample de Barcelona. Tiveron catro fillas: Pepita (1849), Rosita (1850), Sol (1851) e Clotilde (1862), quen foi unha coñecida arpista. Porén, o matrimonio entre Clotilde e Ildefons non funcionou ben. De feito, a súa filla Clotilde puido ser froito dunha relación adúltera da súa muller, polo que Cerdà excluíuna do testamento. En 1862 o matrimonio rompeuse tralo nacemento desta e en 1864 Clotilde marchou a Madrid.
Cerdà non estaba de acordo en que a pequena Clotilde recibise unha educación artística. A súa nai levouna a Roma, onde contou co apoio de pintores españois instalados, como Eduardo Rosales, Marià Fortuny, Lorenzo Vallés ou Alejo Vera. Foi formada polo pintor napolitano Michele Cammarano, quen viviu en Roma entre 1865 e 1866. Durante a súa estadía en Italia pintou a obra "Llac Castelgandolfo" (ou "Llac Albano"), que presentou na Exposición Nacional de 1866.
A Casa do Mazo, Ousende, O Saviñao
A Casa do Mazo é un lugar da parroquia de Ousende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
As Casas Novas, Ousende, O Saviñao
As Casas Novas é un lugar da parroquia de Ousende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Patrimonio da Humanidade en Zambia
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Zambia, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Zambia ratificou a convención o 4 de xuño de 1984, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
Casavedra, Ousende, O Saviñao
Casavedra é un lugar da parroquia de Ousende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
U Thant
Thant (en birmano, သန့်), nado en Pantanaw (Birmania) o 22 de xaneiro de 1909 e finado en Nova York o 25 de novembro de 1974, máis coñecido como U Thant, foi un diplomático birmano que desde 1961 ata 1971 exerceu como secretario xeral da Organización das Nacións Unidas. Foi a primeira persoa dun país asiático que ocupou o cargo, así como o primeiro dun país en vías de desenvolvemento.
Antes de dedicarse á diplomacia era profesor na súa vila natal, cunha licenciatura pola Universidade de Rangún. Trala independencia de Birmania en 1948 foi ascendendo posicións na política nacional, converténdose nun dos máis fieis conselleiros do primeiro ministro U Nu. A raíz do éxito organizativo da conferencia de Bandung, en 1957 foi nomeado embaixador de Birmania ante a Organización das Nacións Unidas.