cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Liga dos Comunistas
miniatura|260x260px|[[Karl Marx e Friederich Engels]] A Liga dos Comunistas ou Liga Comunista foi unha organización revolucionaria nada en Londres no ano 1847. Formado despois dun congreso da Liga dos Xustos, organización de obreiros alemáns desterrados que se formou en París en 1836, dirixida por Wilhem Weitling, a cal mudou de nome despois do congreso. En 1847 Marx entrou na organización e deseguida produciuse un desencontro con Weitling.
Jane Goodall
Traxectoria
No seu método de estudo dos primates introduciu unha compoñente humana nomeando os animais en troques de asignarlles un número, práctica habitual ata entón.
Why Be Blue
Why Be Blue é o cuarto álbum de estudio da banda estadounidense de protopunk Suicide, publicado no ano 1992 a través do selo Brake Out Records. Foi reeditado por Blast First, subselo de Mute Records, en 2005 cunha nova remestura de todo o traballo realizada polo teclista Martin Rev, unha listaxe de cancións revisada, novo traballo de arte e un disco adicional con material ao vivo de 1989.
Jane Goodall
Traxectoria
Pertence ao comité do proxecto dos Dereitos Non-humanos das Nacións Unidas dende a súa creación en 1996 e foi nomeada mensaxeira da paz pola ONU en 2002. No ano 2003 foi recoñecida co Premio Príncipe de Asturias de Investigación Científica e Técnica.
Liga dos Comunistas
En 1847 faráse público o seu programa, escrito por Karl Marx e Friedrich Engels, baixo o nome de Manifesto do Partido Comunista.
Jane Goodall
África
En 1958, Leakey enviou a Goodall a Londres para estudar a conduta dos primates con Osman Hill e anatomía dos primates con John R. Napier. Leakey recadou fondos e o 14 de xullo de 1960, Goodall foi ao Parque nacional Gombe Stream, converténdose na primeira das Trimates. A súa nai acompañouna -a súa presenza era necesaria para satisfacer os requirimentos de David Antsey, xefe dos gardiáns, quen estaba preocupado pola súa seguridade- Tanzania era Tanganica nese tempo e era un protectorado británico.
Leakey conseguiu os fondos e en 1962, mandou a Goodall, quen non tiña título universitario, a Universidade de Cambridge onde obtivo un doutoramento (PhD) en etoloxía. Foi a oitava persoa á que se lle permitiu estudar un doutoramento sen contar cunha licenciatura previa. Defendeu a súa tese en 1965 baixo a tutela de Robert Hinde, antes mestre de St. John's College, Cambridge, titulada «Comportamento do chimpancé en liberdade», detallando os primeiros cinco anos do seu estudo na Reserva Gombe.
Vida persoal
Goodall estivo casada dúas veces. O 28 de marzo de 1964 casou cun nobre holandés, o barón Hugo van Lawick, fotógrafo de vida silvestre, na Chelsea Old Church, Londres, e ela fíxose coñecida co nome de baronesa Jane van Lawick -Goodall durante o seu matrimonio. A parella tivo un fillo, Hugo Eric Louis (nacido en 1967); e divorciouse en 1974. O seguinte ano casou con Derek Bryceson (un membro do parlamento de Tanzania e director dos seus parques nacionais); quen morreu de cancro en outubro de 1980. Coa súa posición no goberno de Tanzania como cabeza do sistema de parques nacionais, Bryceson foi capaz de protexer a investigación de Goodall e de aplicar unha prohibición ao turismo en Gombe mentres estivo vivo.
Goodall expresou a súa fascinación polo Pé Grande.
Ao ser preguntada se cría en Deus, Goodall dixo en setembro do 2010: «Non teño idea de quen ou que é Deus. Pero sí creo nun poder espiritual maior. Síntoo en particular cando estou na natureza. É algo que é máis grande e máis forte que eu ou calquera. Síntoo. Iso é suficiente para min.»
Investigación no Parque nacional Gombe Stream
miniatura|Goodall conversando con Silver Donald Cameron sobre o seu su traballo. Goodall é coñecida polos seus estudos sobre a vida social e familiar dos chimpancés. Empezou a estudar na comunidade de chimpancés de Kasakela, no Parque nacional Gombe Stream, Tanzania, en 1960. Sen un transfondo universitario que influenciaría a súa investigación, Goodall observou cousas que as estritas doutrinas científicas pasarían por alto. No canto de numerar aos chimpancés que observaba, dáballes nomes como Fifi e David Greybeard, e notou que tiñan personalidades únicas e individuais, unha idea non convencional nese tempo. Descubriu que, «non soamente os seres humanos teñen personalidade, e son capaces de ter pensamento racional e emocións como alegría e tristeza». Ademais observou condutas como abrazos, bicos, palmadas nas costas e mesmo cóxegas que nós consideramos como accións «humanas». Goodall insiste que estes xestos son evidencia de «as relacións afectivas, próximas e de apoio que se establecen entre membros da familia e outros individuos dentro dunha comunidade, que pode ter unha esperanza de vida de máis de 50 anos». Estes achados suxiren que as similitudes entre humanos e chimpancés non só son xenéticas senón que poden ser vistas nas emocións, intelixencia e relacións familiares e sociais.
A investigación de Goodall en Gombe Stream é recoñecida na comunidade científica por contradicir dúas crenzas moi arraigadas naquel entón: que soamente os humanos podían crear e utilizar ferramentas, e que os chimpancés eran vexetarianos. Observando a un chimpancé alimentarse dun termiteiro, puido apreciar que este colocaba repetidamente talos de pasto nos foxos do montículo e removíaos cubertos de térmites, «pescando» térmites efectivamente. Os simios tamén tomaban poliñas das árbores e removíanlles as follas, para facelas máis efectivas, unha maneira de modificar obxectos, o que é o inicio rudimentario da construción de ferramentas. Os humanos distinguíronse a si mesmos do resto do reino animal como Home, o creador de ferramentas» por moito tempo. En resposta aos achados revolucionarios de Goodall, Louis Leakey escribiu: "Agora, debemos de redefinir ao home, redefinir ás ferramentas ou aceptar aos chimpancés como humanos!».
En contraste ás condutas cariñosas e pacíficas que observou, Goodall tamén atopou o lado agresivo da natureza dos chimpancés en Gombe Stream. Descubriu que estes animais feren e cazan a primates máis pequenos como monos colobos sistematicamente. Goodall observou a un grupo de caza illar un colobo na parte alta dunha árbore e bloquear todas as posibles saídas, e despois a un chimpancé rubir, capturar e matar ao colobo. Entón, os outros tomaron cada un unha parte do cadáver, e compartírono cos membros restantes da tropa en resposta a condutas de rogo. Os chimpancés de Gombe matan e devoran ata a un terzo da poboación de colobos no parque cada ano. Isto pola súa propia conta foi un descubrimento maior que desafiou as concepcións previas da conduta e dieta dos chimpancés.
Pero, talvez aínda máis alarmante e perturbadora, era a tendencia á agresión e violencia dentro dos grupos de chimpancés. Goodall observou a femias dominantes matar deliberadamente a femias máis novas no grupo para manter a súa dominancia, ás veces chegando a o canibalismo.
Instituto Jane Goodall
miniatura|Jane Goodall en 2009 con membros de Roots & Shoots de Hungría. En 1977, Goodall estableceu o Instituto Jane Goodall (IJG), o cal apoia á investigación de Gombe, e do cal ela é a líder global, nun esforzo por protexer aos chimpancés e aos seus hábitats. Con dezanove oficinas ao redor do mundo, o IJG é altamente recoñecido polos seus programas de conservación e desenvolvemento en África, innovadores e centrados na comunidade. O seu programa global para a mocidade, Roots & Shoots (Raíces e Brotes) iniciouse en 1991 cando un grupo de dezaseis adolescentes locais reuníronse con ela no seu soportal traseiro, en Dar e Salaam, Tanzania. Eles estaban ansiosos por discutir unha variedade de problemas dos que sabían por experiencia e que lles causaban gran preocupación. A organización agora ten máis de dez mil grupos en máis de cen países. miniatura|Goodall en 2009 con Lou Perrotti, que contribuíu ao seu libro, Hope for Animals and Their World (Esperanza para os animais e o seu mundo). Debido á excesiva cantidade de notas escritas a man, fotografías e información apilándose no fogar de Jane en Dar e Salaam a mediados dos 90, o Instituto Jane Goodall para o Estudo dos Primates foi creado na Universidade de Minnesota, para organizar e almacenar esta información. Actualmente os arquivos de información orixinais de Jane Goodall residen aí e foron dixitalizados, analizados e situados nunha base de datos en liña. O 17 de marzo de 2011, o portavoz da Universidade de Duke, Karl Bates, anunciou que os arquivos se moverían a Duke, baixo a supervisión de Anne E. Pusey. a directora de antropoloxía evolutiva de Duke, Pusey, quen administraba os arquivos en Minessota e traballaba con Goodall en Tanzania, traballara en Duke por un ano.
Hoxe en día, Goodall dedica virtualmente todo o seu tempo á defensa dos chimpancés e o seu ambiente, viaxando case trescentos días ao ano. Goodall tamén é un membro do consello do santuario de chimpancés máis grande fóra de África, Save the Chimps (Salven aos Chimpancés) en Fort Pierce, Florida.
Activismo
En 2011, Goodall apadriñou ao grupo de protección animal australiano,  Voiceless,  The Animal  Protection  Institute (Sen voz, o Instituto de Protección Animal). «Por décadas sentín preocupación pola granxa, en parte polo tremendo dano que se inflixe ao medio ambiente, pero tamén pola impactante crueldade perpetuada en millóns de seres sensibles».
En 2012 Goodall tomou o rol de  retadora no Desafío de Participación na Conservación coa Escola  DO, antes coñecida como Academia D& F. Traballou cun grupo de aspirantes a emprendedor social para crear un taller que puxese en contacto a xente nova coa conservación da biodiversidade, e para atacar o problema percibido da falta de consciencia global no tema.
En 2014 Goodall escribiu a executivos de  Air  France criticando o continuo transporte de monos cara a laboratorios realizado a través desa aerolínea. Segundo Goodall esta práctica era «cruel e traumática» para os monos involucrados. O mesmo ano, Goodall tamén escribiu aos Institutos Nacionais de Saúde ( National  Institutes  of  Health ou  NIH) criticando os experimentos de privación maternal realizados en monos bebé nos seus laboratorios.
Antes das eleccións xerais do Reino Unido de 2015, ela era unha de varias celebridades que aprobaban a candidatura parlamentaria de Caroline Lucas do Partido Verde de Inglaterra e Gales.
Goodall critica a caza de raposo e foi unha das máis de vinte persoas famosas que asinaron unha carta aos membros do parlamento británico en 2015, para opoñerse ao plan do primeiro ministro conservador David Cameron que buscaba emendar a Acta de Caza de 2004 que a prohibía.
En 2020 puxo voz a un poema de Tom Rivett- Carnac apelando á esperanza despois da pandemia do COVID-19.
Críticas
Algúns primatólogos suxeriron fallos na metodoloxía de  Goodall, cuestionando a validez das súas observacións. Goodall utilizou prácticas pouco convencionais no seu estudo, por exemplo, o poñerlle nomes aos individuos no canto de numeralos, como era habitual nesa época. A numeración utilizábase para previr o apego emocional e a perda de obxectividade.
Goodall escribiu respecto diso en 1993: «Cando, a principios dos 60, púxenme a usar con total descaro palabras como infancia, adolescencia, motivación, estado de ánimo, recibín moitas críticas. Peor aínda foi que me atrevese a suxerir que os chimpancés tiñan personalidades. Atribuírlle aos animais non humanos unhas características humanas equivale a cometer o pecado máis grave da etoloxía:,​ o  antropomorfismo.»
Sophia Brahe
Sophia Brahe, nada en Knudstrup 1556 e finada en 1643, foi unha astrónoma dinamarquesa que axudou ó seu polifacético irmán Tycho Brahe, 10 anos maior, nos seus estudos astronómicos, que foron básicos para determinar os sistemas orbitarios planetarios coñecidos actualmente.
Traxectoria
Foi o mesmo Tycho quen coidou da súa educación cando se fixo evidente o seu interese polo estudo. A súa axuda estendeuse á astronomía, pero tamén ós outros traballos mantidos polo irmán no campo da saúde, dos cultivos ou a historia, chegando a ser, o mesmo que o irmán, unha lenda viva. É hoxe o día no que nalgunha universidade úsanse as súas crónicas como metodoloxía exemplar nas técnicas de investigación. Unha cita, extraída dunha publicación danesa de 1846 é ilustrativa sobre esta muller: “Cando Dinamarca lembra o seu fillo Tycho, non debera esquecer a nobre muller que era a súa irmá, máis en espírito que no sangue. Esta estrela xurdida no noso ceo danés era polo tanto unha estrela dobre”
Manuel Puente Iglesias
Manuel Puente Iglesias, nado na Estrada e finado en Poio o 2 de decembro de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de José Puente Pena e Avelina Iglesias Soto. Veciño de Pontevedra. Funcionario do Goberno civil de Pontevedra, foi axente executivo de cédulas do distrito de Pontevedra en 1933, dos concellos de Barro e Portas en 1935, e novamente do distrito de Pontevedra en 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomedao delegado do Gobernador Civil de Pontevedra no Grove. Foi detido. Xulgado en Pontevedra por rebelión militar o 17 de novembro con Jacobo Barral Otero, Ángel Cadavid Caamaño, Jacobo Otero Goday, José Prol Figueiro e Miguel Mandiás Merino, foi condenado á pena de morte. Foi executado o 2 de decembro de 1936 no Km. 1 da estrada a Campañó con Eduardo Muíños Búa, Joaquín Fernández Barcia, Manuel Dios Costado, Manuel Vázquez Cruz, José Gabriel Cespón Pazos, Ángel Cadavid Caamaño, José Prol Figueiro e José Crespo Torres.
Luís VIII de Francia
Luís VIII de Francia, chamado o León, nado en París en 1187 e finado en Montpensier, Auvernia en 1226, foi rei de Francia de 1223 a 1226.
Orixes familiares
Naceu na corte francesa de París o 5 de setembro de 1187, sendo o primeiro fillo e único supervivente do primeiro matrimonio do rei Filipe II de Francia e Isabel de Hainault. Por liña paterna era neto de Luís VII de Francia e Adela de Champaña, e por liña materna de Balduíno V de Hainault e Margarida de Lorena.
O declive do poder anxevino
O príncipe Luís completou as vitorias que o seu pai obtivera sobre a dinastía Plantagenet, que no tempo de Filipe II Augusto eran reis de Inglaterra e condes de Anjou. Así, Luís logrou tomar ao rei inglés Xoán sen Terra Poitou e La Rochelle, quedando en mans inglesas só Gascuña e Güiena.
En 1216 os baróns ingleses rebeláronse contra o impopular rei Xoán sen Terra e ofreceron o trono ao príncipe Luís. De seguido partiu a Inglaterra e foi proclamado rei en Londres en maio de 1216, aínda que nunca foi coroado. O príncipe entrou en Londres e na catedral de San Paulo foi aceptado como rei cunha gran celebración. Varios nobres rendéronlle tributo, incluído Alexandre II de Escocia.
Copa do Rei 2010 de hóckey a patíns
A 67 edición da Copa do Rei foi disputada no Pavillón Municipal de Deportes de Lloret de Mar, na comarca da Selva (Xirona) entre o 25 e o 28 de febreiro de 2010.
Participantes
Os equipos clasificados como cabezas de serie teñen unha estrela ao lateral (15px). Entre parénteses o posto que cada equipo ocupaba ao finalizar a primeira volta do campionato.
Man of the Hour
"Man of the Hour" é un sinxelo da banda de rock alternativo estadounidense Pearl Jam, editado o 26 de novembro do 2003. O tema foi composto polo vocalista Eddie Vedder e aparece nos créditos finais da película Big Fish. Foi incluído no recompilatorio de grande éxitos do 2004 rearviewmirror (Greatest Hits 1991-2003).
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Eddie Vedder.
Luís VIII de Francia
O declive do poder anxevino
Despois de gañar a batalla de Salvetat en setembro de 1217 cun exército catalán e occitano formado no condado de Pallars, onde Roger de Comenge era o conde consorte de Guillemina I de Pallars Sobirà , Tolosa abriulle as portas a Ramón VII o 13 de setembro, e os cruzados rapidamente a cercaron e a recuperaron tras oito meses en xuño de 1218, e durante o cal morreu o mesmo Montfort. Tolosa volveu ao control de Ramón VI. Durante ese tempo, con todo, o novo papa de Roma Honorio III convencera aos franceses do norte para que se involucrasen máis na cruzada e Filipe II de Francia ordenou ao seu fillo Luís que atacase a Marmanda, que cercaba Amalarico IV de Montfort, e cercar a cidade de Tolosa en 1219, pero Luís volveu á casa.
Nupcias e descendentes
Casou o 23 de maio de 1200 en Pont Audermer (Normandía) con Branca de Castela, filla de Afonso VIII de Castela e Leonor de Inglaterra. Desta unión naceron:
Coroación
miniatura| A coroación de Luís VIII de Francia e Branca de Castela en [[1223 ]] Foi coroado rei o 6 de agosto de 1223 na catedral de Reims á morte do seu pai, sendo o primeiro en facelo segundo a tradición da dinastía Capeto: en presenza do rei.
O seu reinado continuou co traballo do seu pai: canalizar o sentimento dunha comunidade nacional, enfrontándose directamente aos señores feudais para centralizar o poder nel e deixar atrás o feudalismo.
O 1 de novembro de 1223, publicou unha ordenanza que prohibía aos oficiais establecer débedas cos xudeus, e revertía así a política establecida polo seu pai Filipe II. A usura, cartos con xuros, era ilegal para os cristiáns e estaba penada con excomuñón. A prohibición afectaba só aos cristiáns, os propios xudeus, sen medo a seren excomungados, puideron levala a cabo. Esta medida de prohibición permitiu poñer fin a esta argucia legal e poñer fin a unha constante fonte de fricción entre a igrexa e o estado.
En 1225, o consello de Bourges excomungou ao conde Ramón VII de Tolosa e declarou unha cruzada contra os baróns do sur. Luís viu neste feito unha ocasión de ouro para fortalecer os seus dereitos reais no sur. Roxerio Bernardo II de Foix intentou levar a paz ao conflito pero o rei rexeitou a mediación, polo que os condes de Foix e Tolosa se aliaron contra o rei francés.
Mentres o rei regresaba a París, morreu de disentería o 8 de novembro de 1226 no castelo de Montpensieur en Auvernia. Foi enterrado na catedral de Saint-Denis.
Aladdin (filme de 2019)
Aladdin é un filme estadounidense de 2019 producido por Walt Disney Pictures. Foi dirixido por Guy Ritchie, quen tamén escribiu o guión xunto con John August, e é adaptación de acción en vivo do clásico de Disney homónimo, que está baseado no conto de Aladino de As mil e unha noites. Está protagonizado por Will Smith, Mena Massoud, Naomi Scott, Marwan Kenzari, Navid Negahban, Nasim Pedrad, Billy Magnussen e Numan Acar, así como polas voces de Alan Tudyk e Frank Welker. Conta a historia de Aladdin, un ladrón da rúa que se namora da princesa Jasmine, e se fai amigo dun Xenio para derrotar o malvado Jafar.
Suicide (álbum de 1977)
Suicide é o álbum de estudio da banda estadounidense de protopunk Suicide, publicado en decembro de 1977 a través do selo Red Star Records. O disco foi producido por Craig Leon e Marty Thau e gravado en catro días nos Ultima Sound Studios en Nova York. O álbum conta coa electrónica minimalista de Martin Rev e ritmos duros e repetitivos combinados coas voces de Alan Vega inspiradas no rock and roll e representacións da vida urbana.
Tras o seu lanzamento inicial Suicide foi recibido positivamente pola prensa británica, pero tivo críticas dispares nos Estados Unidos, onde non chegou a entrar nas listas. Porén, ao pouco tempo o disco sería considerado como un fito na música electrónico e no rock. En 2013 Pitchfork nomeouno un dos mellores álbums dos anos 70 e Rolling Stone colocouno no númer 441 da súa lista dos 500 mellores álbums de todos os tempos. O disco aparece no libro 1001 Albums You Must Hear Before You Die. O álbum tamén influenciou a artistas de varios xéneros como Bruce Springsteen, The Fleshtones, Spacemen 3, e Peaches.
CEIP Gregorio Sanz
O colexio público Gregorio Sanz é un centro de educación primaria de Ribadeo. Inaugurado no 1973 baixo a dirección de Antonio Martínez López, dende 1994, por iniciativa da alcaldía e votación en pleno, debe o seu nome ó mestre e pedagogo Gregorio Sanz.
Características
Nel o alumnado pode cursar dende educación preescolar ata o 6º curso de educación primaria. En 2005 e cursos sucesivos rondaba os 400 alumnos e alumnas e 20 profesores e profesoras, despois dunha diminución suave pero persistente debido á baixa natalidade.
A construción ten un edificio principal con aulas, un edificio adxacente administrativo, un ximnasio e unha pista cuberta, así como abundante extensión de terreo circundante e outros servizos menores, como parque infantil e un comedor na planta baixa.
Está situado en fronte do IES Porta da Auga e do campo de fútbol.
Ten xornada partida. No 2014 propúxose cambiar a xornada continua, pero non foi aprobado. No curso 2018/2019 volveuse a propoñer.
Elizabeth Blackwell
220px|miniatura|Selo dedicado a Elizabeth Blackewell. Elizabeth Blackwell, nada en Bristol o 3 de febreiro de 1821 e finada en Hastings o 31 de maio de 1910, foi unha médica inglesa, a primeira muller en practicar a medicina nos tempos modernos.
Traxectoria
Blackwell tentou a entrada en varios centros médicos punteiros, e foi rexeitada. Intentouno de novo en centros menos resaltantes, incluído o Geneva College en Nova Yok. Alí foi aceptada – como anécdota, porque a facultade deixou a decisión no voto dos estudantes – e venceu o prexuízo dalgúns profesores e estudantes para completar a súa formación. Foi a primeira da súa promoción. O 23 de xaneiro de 1849, converteuse na primeira muller que obtivo o título para a práctica da Medicina nos Estados Unidos.
A súa guía de educación sexual, A Educación Moral dos Mozos, foi publicada en Gran Bretaña, así como a súa autobiografía, Traballo Pioneiro na Apertura da Profesión Médica para Mulleres (Pioneer Work in Opening the Medical Profession to Women, 1895). Á súa morte, foi incinerada nun lugar remoto de Escocia.
Manifesto do Partido Comunista
miniatura|O manifesto comunista. O Manifesto do Partido Comunista ou O manifesto comunista   (Manifest der Kommunistischen Partei, polo seu título en alemán) é unha proclama encargada pola Liga dos Comunistas a Karl Marx e Friedrich Engels en 1847. Foi publicado o 21 de febreiro de 1848.
Relevancia histórica
O manifesto comunista é considerado un dos tratados políticos máis influentes da historia.
Este manifesto, do que son especialmente famosas as frases de comezo e final (Un espectro percorre Europa: o espectro do comunismo e o lema Proletarios de tódolos países, xuntádevos!, respectivamente), favoreceu unha gran revolución social e política e foi a base ideolóxica do movemento obreiro internacional e do proceso revolucionario ruso, que culminou en 1917 coa creación da Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas (URSS).
Contido e estrutura
Está estruturado en catro grandes capítulos:
Proletariado
O proletariado na teoría marxista
Na teoría marxista, o proletariado é aquela clase da sociedade que non ten a propiedade dos medios de produción. Polo tanto, a única fonte de ingresos para os proletarios é a venda da súa forza de traballo.
O marxismo ve o proletariado e a burguesía (a clase propietaria) como inherentemente hostís, dado que, por exemplo, os traballadores de fábrica desexan que os salarios sexan tan altos como sexa posible, mentres que os donos desexan que os custos, e polo tanto os salarios, sexan tan baixos como sexa posible.
Year of tha Boomerang
"Year of tha Boomerang" é un sinxelo da banda estadounidense Rage Against the Machine. Orixinalmente apareceu na película Higher Learning en 1994.
Dig for Fire
"Dig for Fire" é un sinxelo da banda de rock alternativo estadounidense Pixies. O tema aparece no seu álbum de 1990 Bossanova, e foi editado o 29 de outubro de 1990. A canción acadou o número 11 na lista Modern Rock Tracks e o número 62 no Reino Unido.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Black Francis agás onde se indique.
Lingua sakizaya
O sakizaya é unha lingua formosana estreitamente relacionada coa lingua amis. Pertencente á gran familia de linguas austronesias, é falada polo pobo sakizaya, que se concentra na costa leste da illa de Taiwán. Dende 2007, conta co recoñecemento do goberno de Taiwán como unha das dezaseis linguas indíxenas da illa.
A Way of Life
A Way of Life é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de protopunk Suicide, publicado no ano 1988 a través do selo Chapter 22 Records. Posteriormente, un ano máis tarde, tivo unha maior distribución global a través de Wax Trax! Records. O artista visual Stefan Roloff realizou un vídeo musical para a canción "Dominic Christ" e Suicide foi a Europa para promocionar o disco interpretando o sinxelo "Surrender" para a televisión francesa. No ano 2005 foi remasterizado cunha lixeira remestura de Martin Rev e redistribuído polo subselo de Mute Records Blast First cun disco extra con material ao vivo.
Suicide: Alan Vega and Martin Rev
Suicide: Alan Vega and Martin Rev é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de protopunk Suicide, publicado en maio de 1980 a través do selo ZE Records. O disco foi producido por Ric Ocasek de The Cars. Gravouse en xaneiro de 1980 e Ocasek deulle ao teclista Martin Rev equipamento novo para tocar no traballo, mentres que Alan Vega distanciouse da música do álbum para concentrarse nas voces. Michael Zilkha, de ZE, meteu presión para darlle ao álbum un son máis orientado á música dance, agardando que o músico dance Giorgio Moroder producise o traballo.
O álbum foi listado na lista de mellores disco dese ano da revista NME. Alan Vega sentiu que "nada grande (para o grupo) pasara" tras o seu lanzamento inicial. Tanto Vega como Rev publicaron álbums en solitario tras a edición deste disco.
O Ermo, Ortigueira
San Xulián do Ermo é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Ortigueira na comarca do Ortegal. Segundo o IGE en 2013 tiña 143 habitantes (76 homes e 67 mulleres) distribuídos en 27 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 293 habitantes.
Xeografía
Esta parroquia está atravesada pola estrada que vai dende o lugar de Nogueirido en Senra na AC-862 até Insua, cruza polos lugares de Carelle, Sanguiñedo, O Mallo, Os Loureiros, O Igrexario, Escalo e Aldar.
Patrimonio
A igrexa parroquial é de construción moderna, ten planta de cruz latina e está situada ao pé da estrada no lugar do Igrexario. Ten o cemiterio á dereita separado por un camiño. No lugar do Pereiro construíuse a comezos do século XX unha escola costeada por emigrados en Cuba, hoxe transformada en local social da parroquia.
Crioulo da Güiana Francesa
O crioulo da Güiana Francesa (chamado Kriyòl gwiyannen polos seus falantes) é un crioulo baseado no francés que se fala na Güiana Francesa, e en menor medida, en Suriname e a Güiana. Aseméllase ó crioulo antillano, mais existen diferenzas léxicas e gramaticais entre eles. Polo xeral, os antillanos poden entender crioulo da Güiana Francesa, aínda que poden producirse casos de confusión. As diferenzas atópanse nunha maior influencia do francés e do portugués (por da proximidade do Brasil e a presenza de portugueses no país durante varios anos). Tamén conta con palabras de linguas indíxenas e de orixe africana. Existen comunidades en Suriname e a Güiana que continúan a falar a lingua.
Life Wasted
"Life Wasted" é un sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo Pearl Jam, editado o 28 de agosto do 2006 como parte do seu álbum Pearl Jam. O tema acadou o número 10 na lista Billboard Modern Rock Tracks.
American Supreme
American Supreme é o quinto e derradeiro álbum de estudio da banda estadounidense de protopunk Suicide, publicado o 28 de outubro de 2002 a través do selo Mute Records. Foi o único disco autoproducido polo grupo. O álbum recibiu xeralmente críticas favorables, con recensións positivas loubando a súa experiencia de escoita experimental e difícil, mentres que as recensións negativas atoparon que o álbum soaba anticuado incluso comparándoo cos primeiros dous traballos da banda editados décadas antes.
Blastocisto
Nos humanos a formación do blastocisto empeza uns 5 días despois da fecundación, cando se abre na mórula (estado embrionario inicial de bóla maciza de 16 células) unha cavidade chea de fluído. O blastocisto ten un diámetro de 0,1–0,2 mm e contén de 200 a 300 células que están en rápida división (segmentación). Uns sete días despois da fecundación, o blastocisto sofre a implantación, incrustándose no endometrio (capa interna da parede do útero). Alí experimentará sucesivos procesos de desenvolvemento, como a gastrulación. A incrustación do blastocisto no endometrio necesita que este saia da zona pelúcida ("faga eclosión"), a cal impide a adherencia ás trompas de Falopio mentres o preembrión fai a súa viaxe ata chegar ao útero.
O uso de blastocistos na fecundación in vitro (FIV) implica cultivar un ovo fecundado durante cinco días antes de implantalo no útero. Este pode ser un método máis viable de tratamento de fertilidade que o FIV tradicional no que se implantaba un embrión de só 2 ou 3 días. A masa celular interna do blastocisto é fonte de células nai embrionarias. Os blastocistos ofrecen tamén a vantaxe de que poden utilizarse para facer probas xenéticas. O blastocisto ten moitas células, polo que poden retirarse algunhas células do trofoectoderma sen causar problemas ao blastocisto en desenvolvemento. Estas células poden servir para comprobar a existencia de aneuploidías cromosómicas usando un cribado xenético preimplantación ou condicións específicas como a fibrose quística, o que se adoita coñecer como diagnose xenética preimplantación.
Ciclo de desenvolvemento
Durante o desenvolvemento embrionario humano, aproximadamente 5 ou 6 días despois da fecundación, as células da mórula empezan a experimentar a diferenciación celular, e a mórula transfórmase no blastocisto. No útero, a zona pelúcida que rodea o blastocisto rompe, permitindo que o blastocisto se implante na parede uterina aproximadamente 6 días despois da fecundación. A implantación marca o final do estadio xerminal da embrioxénese. miniatura|250px|Desenvolvemento inicial do embrión desde a ovulación ata a implantación en humanos. O estadio de blastocisto esténdese desde o día 5 ao 9 despois da concepción.
Formación do blastocisto
O cigoto desenvólvese por mitose, e cando se desenvolveu ata o estadio de 16 células coñécese como mórula. Ata chegar a ese estadio, todas as células (blastómeros) son autónomas e non están determinadas a seguir ningún destino específico. En moitos animais, a mórula desenvólvese despois por cavitación converténdose na blástula. A diferenciación celular fai que as células da blástula dean lugar a dous tipos de células: células do trofoblasto, que rodean o blastocele, e células da masa interna (o embrioblasto). O embrión denomínase agora blastocisto. A parte do blastocisto onde se forma a masa celular interna denomínase polo animal e o lado oposto é o polo vexetal. A capa externa de células do trofoblasto, resultantes da compactación, bombea ións sodio ao blastocisto, o que causa que entre auga por osmose e forme a cavidade interna chea de fluído do blastocisto (o blastocele). O blastocele, as céllas trofoblásticas, e as células da masa interna son compoñentes característicos do blastocisto.
Implantación
A implantación é fundamental para a supervivencia e desenvolvemento do embrión humano temperán. Establece unha conexión entre a nai e o embrión temperán que continuará durante todo o embarazo. A implantación é posible grazas aos cambios estruturais no blastocisto e na parede endometrial. A zona pelúcida que rodea o blastocisto rompe, o que se denomina ás veces eclosión. Isto elimina as restricións sobre o tamaño físico da masa embrional e expón as células externas do blastocisto ao ambiente do interior do útero. Ademais, os cambios hormonais na nai, especificamente un pico de hormona luteinizante (LH), prepara o endometrio para recibir e envolver o blastocisto. O sistema inmunitario é tamén modulado para permitir a invasión das células embrionarias "alleas". Unha vez unido á matriz extracelular do endometrio, as células trofoblásticas segregan encimas e outros factores para incrustar o blastocisto na parede uterina. Os encimas liberados degradan o recubrimento endometrial, mentres que factores de crecemento autócrinos como a gonadotropina coriónica humana (hCG) e o factor de crecemento similar á insulina (IGF) permiten que o blastocisto siga invadindo o endometrio.
A implantación na parede uterina permite que teña lugar o seguinte paso da embrioxénese, a gastrulación, a cal comprende a formación da placenta a partir das células trofoblásticas e a diferenciación da masa celular interna no saco amniótico e o epiblasto.
Estrutura
Hai dous tipos de células blastoméricas:
A cavidade chea de fluído do blastocele contén aminoácidos, factores de crecemento e outras moléculas necesarias para a diferenciación celular.
Especificación celular
Unha vez que se formou a masa celular interna dentro do blastocisto, esta masa celular prepárase para unha maior especificación no epiblasto e endoderma primitivo. Este proceso de especificación está en parte determinado pola sinalización feita polo factor de crecemento de fibroblastos (FGF), que xera unha vía de MAP quinases que altera os xenomas celulares. Unha ulterior segregación de blastómeros no trofoblasto e masa celular interna é regulada pola proteína homeodominio, Cdx2. Este factor de transcrición reprime a expresión dos factores de transcrición Oct4 e Nanog no trofoblasto. Estas alteracións xenómicas permiten a especificación progresiva das liñaxes do epiblasto e do endoderma primitivo ao final da fase de blastocisto do desenvolvemento que precede á gastrulación. Gran parte das investigacións realizadas sobre estes estadios embrionarios temperáns fixéronse en embrións de rato e os factores específicos que interveñen poden diferir entre mamíferos.
No rato, as células xerminais primordiais son especificadas a partir de células do epiblasto, un proceso que é acompañado dunha extensa reprogramación epixenética a escala do xenoma. A reprogramación implica unha desmetilación do ADN global e a reorganización da cromatina, que orixina unha totipotencia celular. O proceso de desmetilación a escala do xenoma implica a vía reparación por escisión de bases do ADN.
As células do trofoblasto expresan integrina na súa superficie celular, o que permite a adhesión á matriz extracelular da parede uterina. Esta interacción permite a implantación e desencadea unha maior especificación en tres tipos de células, preparando o blastocisto para a gastrulación.
In My Head
"In My Head" é un sinxelo da banda estadounidense de stoner rock Queens of the Stone Age, editado o 27 de xuño do 2005 e sacado do seu cuarto álbum Lullabies to Paralyze. "In My Head" orixinalmente apareceu nas ''Desert Sessions vols. 9 & 10'' no ano 2003, onde foi chamada "In My Head...Or Something". A canción aparece nos créditos finais do episodio "The Release" da serie Entourage , e tamén pode escoitarse no videoxogo Need for Speed: Underground 2. O tema acadou o posto 44 na lista británica de sinxelos.
Galería de imaxes do río Navia
Río Navia.
Ilse Bing
Traxectoria
Estudou historia da arte na Universidade de Frankfurt, aínda que iniciara os seus estudos universitarios nos campos das matemáticas e da física. Como importante complemento á súa formación, durante o curso 1923-24 estudou na Academia de Belas Artes de Viena. A súa aprendizaxe da fotografía realizouno de modo autodidacta en 1925 coa fin de ilustrar a súa tese sobre o arquitecto Friedrich Gilly. Catro anos despois comprou unha cámara Leica que empregou durante vinte anos como a súa máquina principal.
En 1929, inspirada polo traballo de Florence Henri, Bing mudouse a París para traballar con Henri e outros modernistas. Alí coñeceu tamén a André Kertész e Emmanuel Sougez e realizou reportaxes para diversas revistas como Das Illustrierte Blatt, Ars et Métiers Graphiques, Photo-Graphie, Vu e Harper's Bazaar. Sougez deulle o nome de "Raíña da Leica". Realizou a súa primeira exposición na galería Julien Levy de Nova York en 1932 formando parte dunha mostra de fotografía europea e en 1937 participou na exposición organizada no Museo de Arte Moderna de Nova York por Beaumont Newhall co título de Photography (1839-1937).
En 1937 casou co pianista Konrad Wolff con quen emigrou en 1941 aos Estados Unidos, xa que eran xudeus e a Alemaña nazi dominaba Europa. Establecéronse en Nova York e en 1946 Bing adoptou a nacionalidade estadounidense. Aínda que viaxou en diversas ocasións a París, nos anos cincuenta a súa actividade fotográfica perdeu contido experimental e fíxose máis convencional. Non obstante, continuou a realizar fotografías en branco e negro ata 1957 en que comezou a realizar fotografías en cor que ela mesma revelaba.
En 1959 abandonou a fotografía para dedicarse á poesía, á pintura e á colaxe e ocasionalmente incorporou fragmentos de fotografías. Estaba interesada en combinar as matemáticas, as palabras e as imaxes. Cando deixou a fotografía, Bing afirmou que xa dixera todo o que quería dicir cunha cámara.
O seu traballo foi valorado de novo tras unha exposición colectiva realizada en 1976 no Museo de Arte Moderna de Nova York e no Instituto de Arte de Chicago. Dende entón o seu traballo foi exposto en museos de todo o mundo como en Nova Orleáns en 1985, no Museo Carnavalet en 1987, no Museo Folkwang en 1994, no Museo Ludwig en 1996, no Museo de Vitoria e Alberto en 2004, en París en 2007 e en Barcelona en 2009.
Burguesía
Burguesía é un termo empregado en economía, política e socioloxía para describir de forma xeral unha parte da sociedade, que no seu conxunto é a posuidora da maior parte dos bens produtivos, o que a converte nunha forma importante do poder económico. A súa recente conformación de poder foi orixinada das ganancias do comercio na época feudal, pero diversificouse cando foron capaces de tomar o poder político en diversos lugares ou países.
O termo burguesía comezouse a utilizar na Idade Media para designar o conxunto de comerciantes que acumulaban riquezas provenientes dos seus negocios. Xurdiu a partir de que estes comerciantes instalábanse nas aforas das fortalezas feudais (burgos), e de aí procede bourgois (burgués, en francés). Co avance dos medios de produción, a burguesía foi desenvolvendo unha oposición de tipo político ós señores feudais, que comezaban a decaer, e cos anos desprazou do poder político o feudalismo coa Revolución francesa, dando paso a un novo sistema imperante, coñecido como capitalismo.
Robert Schultzberg
Klas Robert Schultzberg, nado en Xenebra o 3 de xaneiro de 1975, foi o batería orixinal da banda de rock alternativo Placebo. Malia que suízo, é de ascendencia inglesa e sueca.
Traxectoria
Schultzberg coñeceu a Olsdal nunha banda no colexio en Suecia e uníronse a Placebo cando a banda se formou en setembro de 1994, gravando a primeira demo en abril de 1995, conseguindo a atención da industria discográfica e que culminou cun contrato coa Virgin Records.
Inicialmente deixou a banda en setembro de 1995, pero volveu para gravar o primeiro sinxelo de 7" "Bruise Pristine". Despois dunha discusión en agosto de 1996, despois da súa primeira aparición na televisión, Molko decidiu que sería mellor para a banda que Schultzberg a deixase. Schultzberg suxeríu tocar xuntos ata o final da promoción do seu álbum de estrea. En setembro de 1996 a banda estivo de xira polos Estados Unidos e antes de saír a escena no primeiro concerto en Nova York, Olsdal informou a Schultzberg que non estaría na xira alemá que seguiría á estadounidense. Robert realizaría dous concertos máis en París antes de deixar o grupo.
Os Freires, Ortigueira
Xeografía
Está situada na beira dereita do río Maior na aba oeste do pico de Rodela, onde nace o rego San Paio que baixa en dirección noroeste formando un fértil val que hoxe está poboado de eucaliptos. Limita ao norte coa parroquia de Cuíña, ao leste Devesos até o coto de Rodela; polo sur limita tamén coa mesma parroquia separada polo rego do Lombao e coa parroquia de Senra polo rego de Picheiras, e finalmente polo oeste linda con Senra dende a desembocadura do Picheiras no Maior, até o lugar de Ferreiroas. A estrada AC-101 que une Ortigueira coas Pontes cruza a parroquia dende o anterior lugar de Ferreiroas até Rodela.
Patrimonio
A igrexa parroquial de San Paulo queda hoxe acochada entre eucaliptos no val que forma o rego San Paio e á que se accede por unha pista que sae pola esquerda da AC-101 un pouco máis arriba do lugar de Ferreiroas. É unha construción antiga dunha soa nave cun pequeno retablo e un campanario de espadana feita ao igual que o cemiterio que ten ao seu carón, sobre un primitivo mosteiro da idade media. A igrexa actual está consagrada a San Paulo, se ben documentos da Colección Diplomática do mosteiro de San Martiño de Xuvia amosan que antes estaba adicada a San Paio.
O Museo Etnográfico de Meixidoacolle máis de 3000 obxectos antigos recollidos por Narciso Luaces Pardo.
Espasante, Ortigueira
San Xoán de Espasante é unha parroquia do concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE en 2013 tiña 611 habitantes (344 mulleres e 267 homes) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999, cando tiña 849 habitantes.
Patrimonio e tradicións.
A igrexa parroquial atópase preto da AC-862 que atravesa a parroquia de oeste a leste. É unha construción dos séculos XVII e XVIII con planta de cruz latina, e campanario na fronte. No seu interior hai tres retablos barrocos e á súa beira está a vella reitoral, hoxe abandonada. Existe ademais unha pequena capela adicada á Santo Antón (dedicada a San Antonio de Padua), no Porto, preto da praia do mesmo nome; punto de encontro de romaxes de xentes e animais en épocas aínda non moi afastadas. Salientar no lugar do Plantío a localización do Pazo de Rasamontes do século XVIII, un caserón actualmente en mal estado de conservación. Un dos seus primeiros propietarios foi Miguel Tenreiro de Andrade, presbítero e que promoveu a reedificación da igrexa parroquial en 1694.
No mesmo Porto, no cume do Monte Facho, tamén chamado A Chousa, hai unha antiga garita–vixía, restaurada recentemente, dende a que en días claros se poden albiscar a garita da Herbeira na Serra da Capelada e o semáforo de Bares, sinalando así para axuda á navegación tres puntos de situación nos tempos en que non había as sinalizacións actuais. Tamén no Porto están os restos de vellas fábricas de salgadura encima da praia da Concha, que o historiador da comarca Federico Maciñeira (1870-1943) traslada na súa orixe a outras fábricas da época romana na mesma localización. Este mesmo historiador fai mención dunha rara estatuiña de bronce atopada fortuitamente en 1900 na desembocadura do río Dola e que relaciona co comercio marítimo en auxe no propio Porto.
Enriba do perico está o Castro de Punta dos Prados, sometido á escavación e no que se descubriu un monumento con forno ou Pedra Formosa xunto cunha pequena calzada de acceso da época romana.
Na beira sur da praia da Concha hai afloramentos de lavas almofadadas de enorme importancia xeolóxica e que atraen a estudosos cada ano a este lugar. É un dos lugares de interese xeolóxico que está catalogados e que forman parte da candidatura a Xeoparque de Cabo Ortegal.
Porén, a conservación dunhas propiedades privadas case oculta cun dique de pedra estes fósiles pétreos.
Espasante conserva a tradición do porquiño de san Antón, pola que anualmente a parroquia cría un porquiño que anda ceibe polas rúas e é alimentado polos vecinos. Posteriormente é poxado. É unha tradición centenaria ligada á orde Antoniana (Irmáns Hospitalarios de Santo Antonio).
Galería de imaxes
miniatura|centro|500px|Praia de Espasante
Brioloxía
Parte da botánica que trata do estudo dos mofos. Unha recoñecida brióloga foi Elisabeth Knight Britton.
Insua, Ortigueira
San Xoán de Insua é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Ortigueira. Segundo o padrón municipal de 2009 tiña 173 habitantes (89 homes e 84 mulleres) distribuídos en 48 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 231 habitantes.
Xeografía
Insua está situada no extremo suroeste do concello. O seu topónimo débese a estar situada entre varios ríos afluentes do Mera: o Pulgueira, o San Pedro e o Entrambosmeras. Percorren esta parroquia os ríos Mera e Pulgueira, e o seu monte máis alto é o de Areosa con 509 metros.
Limita ao norte coa parroquia do Ermo separada polo río Pulgueira; polo nordeste coa parroquia das Neves, separada polo regato San Pedro até o monte da Areosa, e dende este monte linda coa parroquia do Freixo do concello das Pontes; polo sur e suroeste linda tamén coas parroquias do Deveso do mesmo concello, e das Enchousas no concello das Somozas; polo oeste o río Mera sepáraa do concello de Cerdido.
Patrimonio
A igrexa parroquial de Insua, de planta de cruz latina e construción moderna, atópase no lugar da Igrexa ao pé da estrada que vai dende a AC-862. Ao seu carón está o cemiterio e do outro lado había unha enorme reitoral, que foi soterrada recentemente polo concello. No teito da ábsida hai unha pequena campá chamada esquilón, que se tocaba habitualmente en vez das grandes campás da espadana para avisos relixiosos.
No lugar dos Torneiros hai unha capela na honra de San Miguel.
Praza do Obradoiro
A praza áchase no centro monumental da vila. O seu nome semella derivar dos obradoiros dos canteiros que traballaron na construción da fachada barroca da catedral, que domina a praza. Pode que incluso que o nome veña da construción da antiga fachada románica. Cómpre salientar a riqueza de estilos arquitectónicos nunha soa praza, xurdidos de máis de 700 anos de construción.
Importancia social
Así mesmo, é lugar habitual de manifestacións e reivindicacións cidadás como as acontecidas en 2009 a prol da lingua galega.
Despois do accidente ferroviario de Angrois en 2013, turistas, cidadáns e peregrinos manifestaron a súa solidariedade con diferentes mostras reivindicativas na praza, como colocando flores e notas no enreixado da escalinata de entrada á catedral.
Ladrido, Ortigueira
Santa Eulalia de Ladrido é unha parroquia do concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE en 2013 tiña 275 habitantes (150 mulleres e 125 homes) distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 435 habitantes.
Xeografía
Está situada no leste da ría de Ortigueira, na enseada que leva o seu nome, na marxe dereita do río Baleo, que chega ao mar formando unha paraxe de grande interese natural, que de feito xunto coa ría de Ortigueira forma parte de áreas de protección ambiental das categorías zona húmida Ramsar, ZEPA ría de Ortigueira e Ladrido e ZEC Ortigueira-Mera.