cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Extraliga Checa (hóckey sobre xeo)
Denominacións ao longo da súa historia
En moitas ocasións o nome da liga estivo vencellado a un patrocinador, polo que a súa denominación foi variando moito ao longo da súa historia:
Formato
A Extraliga Checa está formada por 14 equipos que xogan un total de 52 partidos na liga regular. Os 10 mellores equipos ao final da liga regular disputan os play-offs polo título, mais coa particularidade de que os equipos que finalizaron entre o 7º posto e o 10º disputan unha rolda eliminatoria previa no formato do mellor de cinco encontros para decidir que dous equipos acompañarán aos seis mellores nos cuartos de final do play-off, que se disputan ao mellor de sete encontros.
Dende a tempada 2006-07, o equipo que consegue a vitoria no tempo regulamentario consegue tres puntos, se gaña na prórroga dous puntos e o equipo que perde na prórroga recibe un punto. Se fora necesario, realizaríase unha quenda de penaltis para decidir ao gañador do encontro.
Os catro últimos clasificados ao final da liga regular (dos postos 11 ao 14) disputan un play-out pola permanencia na máxima categoría, xogando 12 partidos entre eles nos que as vitorias conseguidas na liga regular contan para a clasificación. O último clasificado da liguiña descende á Primeira División, mentres que o gañador consegue a permanencia, mentres que o último clasificado xoga unha serie ao mellor de sete partidos contra o campión da Primeira División, o perdedor desta serie xoga á tempada seguinte na segunda categoría.
Sant Josep
Sant Josep, que significa en catalán San Xosé, pode referirse a:
El Orensano (1882)
El Orensano foi un periódico editado en Ourense entre 1882 e 1884.
Historia e características
Apareceu en 1882. Dirixido por Juan Rodríguez Quesada, entre os seus redactores figurou Augusto Feito. Cesou a súa publicación non antes de xuño de 1884.
Dinastía aiúbida
A dinastía aiúbida (en الأيوبيون al-Ayyūbīyūn; en خانەدانی ئەیووبیان Xanedana Eyûbîyan) foi unha dinastía musulmá de orixe kurda  fundada por Saladino e centrada no Exipto. A dinastía gobernou grandes partes do Oriente Medio durante os séculos XII e XIII. Saladino converteuse en visir do Exipto fatimita en 1169, antes de abolir os fatimitas en 1171. Tres anos despois, proclamouse sultán após a morte do seu mestre, o gobernante zenguita Nur ad-Din. Durante a seguinte década, os aiúbidas lanzaron conquistas ó longo da rexión e en 1183, os seus dominios abranguían o Exipto, a Siria, a alta Mesopotamia, o Hejaz, o Iemen e a costa do norte da África até a fronteira da actual Tunisia. A maioría dos estados cruzados, caeron baixo o poder de Saladino despois da súa vitoria na batalla de Hattin, en 1187, inclusive o Reino de Xerusalén. Porén, os cruzados recuperaron o control da liña costeira da Palestinea na década de 1190.
Henrique de Trastámara (infante de Aragón)
Henrique de Trastámara, nado en Medina del Campo, Reino de Castela en 1400 e finado en Calatayud, Reino de Aragón o 15 de xuño de 1445, a causa das feridas recibidas na batalla de Olmedo), foi un nobre castelán e infante de Aragón, que ostentou diversos títulos dos reinos de Castela e de Aragón, e que foi mestre da Orde de Santiago até a súa morte.
Foi fillo de Fernando de Antequera e da súa esposa Leonor de Alburquerque,   filla segundoxénita do infante de Castela e conde de Alburquerque, Sancho Afonso, e da súa muller Beatriz de Portugal.
Traxectoria
Herique foi o terceiro fillo do daquela infante casteán Fernando de Antequera, futuro rei de Aragón tras o Compromiso de Caspe (co nome de Fernando I), e de Leonor de Alburquerque. Pese a iso, e grazas ás posesións legadas pola súa familia, o seu principal campo de acción estivo no Reino de Castela, onde, segundo os plans de seu pai, debería ser a cabeza visíbel da familia, dado que o seu irmán primoxénito Afonso herdaría o trono de Aragón (Afonso V), e o segundo irmán, Xoán, acabaría srendo rei de Navarra (Xoán II de Navarra).
Seguindo as disposicións paternas, Henrique entrou moi novo na corte castelá do seu primo irmán o xove rei Xoán II de Castela, en cuxo Consello Real tiña un posto asegurado polo testamento do su tío Henrique III o Doente.
Ricardo Frade
Ricardo Frade Giráldez, nado en Touro en 1877 e finado en Santiago de Compostela o 29 de xullo de 1940, foi un escritor galego.
Henrique de Trastámara (infante de Aragón)
Traxectoria
Ben pronto, á morte en 1409 de Lorenzo Suárez de Figueroa, mestre da Orde de Santiago, seu pai logrou, pese ás prevencións da súa cuñada a raíña nai Catarina de Lancaster, e pese a ter soamente nove anos de idade, que os freires aceptaran ao pequeno Henrique como o seu sucesor.
Clara Cid Bengoa
Clara Cid Bengoa, nada en Verín, é unha enxeñeira galega. En 2021 foi galardoada polo Grupo de Deseño e Estruturas Aeroespaciais do Instituto Americano de Aeronáutica e Astronáutica (AIAA).
Traxectoria
Clara Cid estudou enxeñería de camiños, canais e portos na Universidade da Coruña. É alumna do programa de Doutoramento de Enxeñaría Civil da Escola Técnica Superior de Enxeñaría de Camiños, Canais e Portos e investigadora do Grupo de Mecánica de Estruturas da Universidade da Coruña.
Henrique de Trastámara (infante de Aragón)
Traxectoria
En 1416, cando tiña dezaseis anos, morreu seu irmán Sancho, o mestre neno da Orde de Alcántara, sendo sucedido por Xoán de Sotomaior (1416 - destituído en 1432), o factotum efectivo na administración da Orde de Alcántara, quen tivo moito coidado de non molestar ao infante Herique, o mestre neno da Orde de Santiago, pese á morte ese mesmo ano do influiente pai de ambos os infantes, o rei Fernando I de Aragón.
Clara Cid Bengoa
Premios e Recoñecementos
En 2014, obtivo o premio Puentes polo proxecto: Pasarela peonil sobre o río Miño, entre Goián e Vilanova de Cerveira.
Ricardo Frade
Traxectoria
Fillo de Cayetano Frade Rial, e Antonia Giráldez Pérez. Poeta, narrador e dramaturgo. A súa obra está vinculada ao Movemento Dramático Rexional, que apostaba pola recreación da Galicia rural. Colaborou na Revista Gallega onde publicou un poema e unha narración breve en castelán e na revista Nós. Foi coñecido polas súas obras teatrais, cualificadas como costumistas, nas que aparece tamén o caciquismo. En 1936 participa na creación da Asociación de Escritores de Galicia.
Henrique de Trastámara (infante de Aragón)
Traxectoria
En novembro daquel mesmo ano Hernique casou en Talavera de la Reina coa súa prima a infanta Catarina, irmá máis nova do rei castelán e V Duquesa de Villena, matrimonio que acrecentou o su poder, de xeito que o rei empezou a temer polo seu trono. Xoán II tivo que buscar o apoio dun cortesán de segundo nivel, Álvaro de Luna, con quen fuxiu desde Talavera a noite do 29 de novembro de 1420, ao castelo de La Puebla de Montalbán, onde se fixeron fortes.
Clara Cid Bengoa
Premios e Recoñecementos
En 2021, recibiu o “2021 SwRI Student Paper Award in Non-Deterministic Approaches” no Foro AIAA SciTech, polo seu artigo titulado “Probability-Damage approach for Fail-Safe design Optimization under Aleatory Uncertainty (β-PDFSO)”.
En 2022, recibiu o "2022 Lockheed Martin Student Paper Award in Structures", no Foro AIAA SciTech, polo seu artigo titulado "Fail-safe design optimization of an aircraft fuselage-wing section using the DamageCreator software".
Ricardo Frade
Traxectoria
Casou con María Peña Pita.
Henrique de Trastámara (infante de Aragón)
Traxectoria
Henrique, axudado polo entón condestábel de Castela Ruy López Dávalos e algúns outros nobres, como Íñigo López de Mendoza y de la Vega, marqués de Santillana, e señor de Hita e Buitrago, puxo cerco ao castelo exixindo a entrega do rei, a quen consideraba secuestrado por Álvaro de Luna. Pasados uns días, producíronse baixas nos sues apoios e viuse obrigado a levantar o cerco e fuxir.
Mentres o condestábel Ruy López Dávalos e a esposa de Henrique, a infanta Catarina, fuxían a Aragón, Henrique foi arrestado e, acusado de traizón, posto en prisión no castelo de Mora polo seu primo Xoán II e o seu xa afianzado valido Álvaro de Luna. Grazas á presión diplomática do seu irmán Afonso V de Aragón (que mesmo ameazou con in vadir Castela), foi posto en liberdade e se lle restitiíron todos os seus títulos, marchando, porén, ao exilio.
Máis tarde, xa en 1427, caído en desgraza Álvaro de Luna, Henrique recuperou o seu antigo poder e regresou a Castela coa súa esposa r lle reclamou ao rei, para ela, a parte da herdanza que lle correspondía do seu sogro, o rei Henrique III de Castela. Xoán II doulles as vilas de Trujillo, Alcaraz e Andújar, e de seiscentos peiteros en terras de La Alcarria, que se traduciron, en marzo de 1428, na cesión adicional de doce aldeas.
En xuño de 1429, os seus irmáns os reis de Aragón e Navarra declararon a guerra a Castela, e os seus exércitos unidos entraron até Jadraque. Sen chegar a iniciar batalla retiráronse aos poucos días debido á intercesión da irmá de todos eles María de Aragón, esposa do rei de Castela.
Henrique tivo que volver ao exilio e pasou ao reino de Nápoles, onde residía daquela o seu irmán Afonso V de Aragón, e alí estivo involucrado en agosto de 1435 na xornada de Ponza, retratada maxistralmente polo marqués de Santillana. Apresado naquela batalla quedou encarcerado, xunto aos seus irmáns os reis de Aragón e Navarra, no castelo de San Vicente de Nápoles, até xaneiro de 1436, data en la que os Infantes de Aragón lograron negociar a súa liberdade.
Tras a súa derradeira volta a Castela, aproveitando a rebelión nobiliaria de 1438, participou outra vez activamente nas loitas políticas chegando, de novo, ao enfrontamento armado co seu primo o rei.
Volta a ser invadida Castela por navarros e aragoneses, Henrique participou activamente na batalla de Olmedo, en maio de 1445. Alí foi ferido nunha man, ferida que se infectou e, ao cabo de poucas semanas faleceu en Calatayud, Reino de Aragón. Está enterrado no Mosteiro de Poblet.
Así pasou polo mundo este infante, o único dos infantes de Aragón que no chegou a reinar. Existe, porén, unha teoría historiográfica defendida por Emilio Cabrera, que di que antes da súa morte houbo un plan apoiado polo infante Xoán II de Aragón (tamén rei de Navarra), polo cal a metade sur do Reino de Castela sería separada para ser outorgada a Henrique co título de rei (ou de vicerrei), quedando a metade norte para o rei Xoán II de Castilla baixo a tutela do seu primo o rei de Navarra.
Pese a todo, Henrique deixou a súa fama impresa nas páxinas dos mellores escritores daquel século prerrenacentista: o preclaro poeta castelán Jorge Manrique inmortalizouno nas célebress Coplas a la muerte de su padre, e o marqués de Santillana na súa Comedieta de Ponza.
Descendencia
Do seu segundo matrimonio con Beatriz Pimentel deixou un fillo póstumo:
Auriga (constelación)
Auriga ou Cocheiro é unha constelación do hemisferio norte. A súa localización é bastante sinxela: basta con mirar por riba de Orión. Vese un pentágono de estrelas brillantes, entre as que destaca Capella (α Aurigae).
Visualización gráfica
As estrelas da constelación de Auriga poden ser conectadas dunha forma alternativa, a cal amosa graficamente á cabeza do auriga levando un pucho e mirando cara Perseus. miniatura|300px|centro|Diagrama da forma alternativa de conecta-las estrelas da constelación de Auriga.
Reino de Gran Bretaña
En 1707 deixaron de existir ambas as monarquías, pasando a haber só unha, a Coroa de Gran Bretaña e tamén que deixou de existir o Parlamento de Escocia e o Parlamento de Inglaterra, substituídos polo Parlamento de Gran Bretaña: parlamentarios de ambas as nacións tiñan asento en Londres, na Cámara dos Comúns e na Cámara dos Lores. A representación escocesa era menor porque a súa poboación era menor. Baixo os termos do "Union Act" Escocia elixía 45 parlamentarios para a Cámara dos Comúns e enviaba 16 á Cámara dos Lores. A Acta de Unión de 1800 uniu o reino de Gran Bretaña co reino de Irlanda, que fora tomado gradualmente polo control británico entre 1169 e 1691, para formar o Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda. Esta tamén foi unha decisión impopular, levándose a cabo xusto despois da infrutuosa Rebelión dos Irlandeses Unidos de 1798. A ocasión elixida para esta unión, cando se temeu unha intervención ou invasión napoleónica, foi debida principalmente a problemas de seguridade.
Auriga (constelación)
Visualización gráfica
As estrelas β Aur, δ Aur, e α Aur forman o pucho do auriga, con δ Aur na punta do pucho. Finalmente, as estrelas α Aur, ε Aur, ζ Aur, e η Aur forman o nariz: sendo η Aur de terceira magnitude.
Reino de Gran Bretaña
Orixe do nome
A miúdo o Reino de Gran Bretaña recibe o nome alternativo do Reino Unido de Gran Bretaña, que adoita reducirse a Reino Unido. Hai un debate sobre se o segundo nome é aceptable. Na sinatura da Lei de Unión de 1707 faise referencia a United Kingdom of Great Britain (en galego: "Reino Unido de Gran Bretaña"), o que pode supor que a palabra United (en galego: "Unido") teña un carácter sinxelamente descritivo e non forme parte do título oficial, significando así que Inglaterra e Escocia uníronse nun reino de nome Gran Bretaña" (United into One Kingdom by the Name of Great Britain).
Auriga (constelación)
Mitoloxía
dereita|160px|miniatura|Imaxe da constelación de Auriga ou Cocheiro.
Reino de Gran Bretaña
Orixe do nome
O nome "Reino Unido" ás veces prefírese para efectos da continuidade, especialmente no ámbito militar e colonial. No momento da Lei de Unión de 1800, que cunha premeditada ambigüidade denominaron United Kingdom ("Reino Unido"), os británicos estaban involucrados na Gran Guerra francesa e o Imperio Británico posuía moitas colonias a América, India e Australia. Con todo o nome de "Reino Unido" entrou en uso popular, de forma que no momento da firma da acta da Unión con Irlanda o nome foi adoptado oficialmente.
Auriga (constelación)
Mitoloxía
Esta constelación ten varias versións da súa orixe na mitoloxía grega:
Reino de Gran Bretaña
Estrutura política
O Reino da Gran Bretaña foi gobernado por un único monarca, igual que a illa de Gran Bretaña desde 1603 despois da Unión das Coroas, coa excepción do interregno inglés e durante o goberno conxunto de Guillerme III e María II. A partir de 1707, mediante a sinatura da Lei de Unión, o monarca do Reino da Gran Bretaña tiña por poder dunha soa coroa unificada, que até o momento a pesar de compartir o mesmo rei mantíñanse como dúas entidades completamente separadas e co seu propio parlamento. A sucesión ao trono foi determinada pola Acta de Establecemento inglesa de 1701, en substitución da Acta de Seguridade escocesa de 1704. A adopción da Acta de Establecemento significou que o herdeiro ao trono británico tiña que ser un protestante descendente de Sofía do Palatinado, iniciadora da futura Casa de Hannóver reinante no trono inglés.
Auriga (constelación)
Mitoloxía
Nunha, tratase de Mirtilo, fillo de Hermes e de Fetusa, cocheiro de Enómao. A filla deste último, Hipodamia, tiña moitos pretendentes pero o seu pai, para desfacerse deles, retábaos a unha carreira de carros. O que non sabían os seus contrincantes era que os seus cabalos eran divinos e sempre gañaban. O castigo pola derrota era a morte. Un día presentouse Pélope, de quen Hipodamia namorouse inmediatamente, e xuntos subornaron a Mirtilo para que perdera a carreira. O auriga cambiou os cravos de ferro do carro do rei por uns de cera, de forma que durante a carreira estes soltáronse e o carro quedou desfeito. No accidente Enómao morreu arrastrado polos cabalos. Despois da vitoria, Pélope matou a Mirtilo ó tiralo no mar e o auriga na súa caída maldiciu á raza de Pélope. Hermes púxoo no firmamento.
Outra versión relata que representa a Erictonio, nado do seme de Hefesto que fecundou a Xea cando tentou violar a Atenea. O neno foi educado por Atenea, inventou a cuadriga e foi catasterizado nesta constelación.
Reino de Gran Bretaña
Política
No ano 1714 ascendeu ao trono de Xurxo I, o primeiro rei da Casa de Hannóver no trono británico. Cunha gran participación activa na política europea, en 1717 contribuíu á creación da Tripla Alianza co Reino de Francia e as Provincias Unidas contra o Reino de España, alianza que en 1718 foi ampliada coa incorporación do Sacro Imperio Romano Xermánico e que se denominou Cuádrupla Alianza. A consecuente Guerra da Cuádrupla Alianza tivo os mesmos motivos que os da Guerra de Sucesión Española, finalizando coa firma do Tratado de Utrecht polo cal Filipe V foi recoñecido rei de España e o Reino da Gran Bretaña gañou toda unha serie de territorios (Menorca, Xibraltar ou Nova Escocia entre outros) e vantaxosos acordos comerciais (o monopolio do tráfico de escravos na América española).
Auriga (constelación)
Mitoloxía
Noutras versións identificábase esta constelación con Tróquilo, Enómao, Belerofonte, Cilas ou Hipólito.
Reino de Gran Bretaña
Política
Xurxo II iniciou unha nova guerra contra o Reino de España, o Sitio de Cartaxena de Indias, que finalizou coa derrota británica, e que pasou a formar parte da Guerra de Sucesión Austríaca, pola cal Xurxo II axudou a María Tareixa de Austria a conseguir o trono romanoxermánico por medo a un aumento do poder francés en Europa.
As relacións entre o Reino de Gran Bretaña e as Trece Colonias durante o século XVIII foron empeorando, tendo que encarar Xurxo III durante o seu reinado a Guerra de Independencia dos Estados Unidos. Coa firma da Lei da Unión de 1800, pola cal o Reino da Gran Bretaña se anexiona ao Reino de Irlanda, estabeleceuse o Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda.
Unha historia que non vou contar
Unha historia que non vou contar é unha novela de Cid Cabido, publicada por Edicións Xerais en decembro de 2009.
Trama
A obra está ambientada en Vigo entre decembro de 2005 e o verán de 2007, e está narrada en primeira persoa polo propio autor en forma de non-fiction novel. Fala da procura de información sobre a morte de Antonio Alfarem Baquet (heterónimo de Antonio Alfageme del Busto), empresario vigués asasinado en abril de 1974. Ao mesmo tempo, trata a súa relación con Tonche (amigo seu que lle deixa un apartamento), Paula (moza coa que ten unha relación durante ese tempo) e Rebeca (irmá de Paula).
Feitos reais
Antonio Alfageme apareceu morto o 20 de abril de 1974 (5 días antes da revolución dos cravos) na súa oficina de Vigo. Na prensa local, Faro de Vigo e El Pueblo Gallego, dan información sesgada e dun modo moi prudencial, ao tratarse dunha persoa moi respectada na sociedade viguesa. Era presidente da patronal de conserveiras de Galicia e cónsul honorario de Chile, e fora presidente do Real Club Celta entre 1958 e 1959. Noutras publicacións, como o ABC do 23 de abril, tamén se falou do tema.
Pagolle
miniatura|O monte Mehalzu (648 metros). Pagolle é unha localidade e comuna francesa, situada no departamento de Pireneos Atlánticos, na rexión de Aquitania. Situada no límite entre os territorios históricos vascofranceses de Baixa Navarra e de Soa, considérase pertencente a ambos.
Administrativamente, tamén depende do Distrito de Baiona e do cantón de Saint-Palais.
Concerto
miniatura|Concerto de [[música clásica.]] Un concerto é unha actuación musical na «que se executan composicións soltas». No eido da música clásica occidental tamén é a forma musical na que os materiais melódicos, rítmicos e harmónicos se combinan nunha composición, determinando así a calidade sonora global dunha peza. Designa a forma de relacionarse as diversas voces que interveñen nunha peza musical, entendendo como voces diversas liñas melódicas simultáneas, sexan vocais ou instrumentais.
Existe un momento, chamado cadenza, ó final dalgúns movementos, onde o solista toca sen acompañamento, expondo a súa técnica. Nos períodos clásico e romántico, esta parte frecuentemente non era escrita na partitura, sendo improvisada ou escrita polo instrumentista de acordo ós seus gustos e capacidades. Moitas destas cadenzas foron publicadas e aínda hoxe diferentes interpretacións do mesmo concerto poden incluír as escritas por diferentes compositores.
Historia
miniatura|Kontsert de [[Bernardo Strozzi, 1630.]] Aínda que non se coñeza unha orixe exacta, as actuacións de malabaristas na Idade Media, con intervencións instrumentais e vogais poden prefigurar o que sería un concerto. Mais semella que o concerto estableceuse en Italia a finais do século XVI, onde expuñan diferentes tipos de instrumentais. Máis tarde no século XVII, os concertos estendéronse até Lübeck, Alemaña onde as veladas musicais continuaron até a década de 1620, estendéndose de Alemaña a Suíza. En Inglaterra xa existían numerosos concertos a partir de 1640, organizados ó principio en tabernas e habitacións, onde se concretaban as sociedades musicais.
Elviña
O topónimo galego Elviña pode referirse a:
Abraham Mateo
Abraham Mateo, nado en San Fernando (Cádiz) o 25 de agosto de 1998, é un actor e cantante español de pop.
Traxectoria
Desde os nove anos, Abraham participou con frecuencia do programa Menuda Noche que transmite o Canal Sur Televisión de Andalucía. Asinou un contrato coa produtora Emi Music Spain, lanzando seu primeiro álbum, Abraham Mateo, en decembro de 2009, cando tiña 11 anos. O álbum foi producido por Jacobo Calderón, que traballou con artistas como Raphael, David Bisbal e Luis Fonsi.
Abraham traballou como actor nas miniseries para televisión Días sen Luz (2009) e Raphael (2010), transmitidas pola canle Antena 3.
A Bouzada, Piñeiro, Tomiño
A Bouzada é o barrio alto da parroquia de Piñeiro, e no seu monte celébrase a Romaxe do Cabalo (no mes de xullo). No mesmo recinto faise a comida de confraternidade o día de sendeirismo. A citada Romaxe do Cabalo consta de comida para todos os que o desexen.
Xoán Vicente Viqueira
Xoán Vicente Viqueira Cortón, nado en Madrid o 22 de outubro de 1886 e finado na Lagoa, Bergondo, o 29 de agosto de 1924, foi un filósofo, psicólogo e pedagogo galego, conferenciante con sona de excelente orador, alumno da Institución Libre de Enseñanza, tradutor de autores europeos ao castelán, membro das Irmandades da Fala e participante nas asembleas nacionalistas. O nacionalismo galego de Viqueira era democrático, republicano, federal, socialista e laico, en contraposición co galeguismo conservador e católico de Vicente Risco. No ano 1974 dedicóuselle o Día das Letras Galegas.
Traxectoria
miniatura|esquerda|En [[Betanzos, cos compañeiros de colexio.]] De familia galega, neto de José Pascual López Cortón e sobriño político de Manuel Bartolomé Cossío, foi fillo do matrimonio entre Vicente Viqueira, militar destinado en Madrid, e Luisa López-Cortón Viqueira, tío materno e sobriña o un da outra, respectivamente, que se separarían ao pouco. Cuns meses de idade trasladárono a Galicia, primeiro á Coruña e despois a Vixoi, Bergondo, onde viviu ata os doce anos. Fixo os estudos primarios e os secundarios na vila de Betanzos. En 1898, volveu a Madrid para estudar na Institución Libre de Enseñanza, o que o puxo en contacto co pensamento científico moderno.
Dende os 15 anos sufriu unha doenza crónica nos cadrís, unha tuberculose ósea que lle provocou unha dolorosa osteomielite, polo que pasou épocas inmobilizado. O 26 de xuño de 1905 acadou o grao de bacharel como alumno libre do Instituto Eusebio da Guarda, daquela Instituto da Coruña.
Por causa da enfermidade, dende 1902 pasou estancias en París, onde foi operado por dúas veces. Na Universidade da Sorbona escoitou a Henri Bergson e asistiu ás clases de Célestin Bouglé, Émile Durkheim, Ranh, Georges Rodier e Ernest Martinenche. O 13 de xuño de 1911 obtivo o grao de licenciado en Filosofía pola Universidade de Madrid onde tamén fixo o doutoramento.
Foi bolseiro da Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas, e ampliou estudos en Alemaña, nas universidades de Berlín e Leipzig, asistindo ás clases de Georg Simmel, Alois Riehl, Ernst Cassirer e Wilhelm Wundt, e na Universidade de Gotinga, onde asistiu aos cursos de Edmund Husserl e outros, ata 1914. miniatura|275px|No instituto de 2.º Ensino da Coruña, con compañeiros e alumnos. Curso 1920-1921. Ese verán, ao estalar a Primeira guerra mundial, volve a España. Logo de dar clase na Institución Libre de Enseñanza con Francisco Giner de los Ríos, Luis Simarro e José de Caso y Blanco, en abril de 1917 obtén por oposición a cátedra de psicoloxía do Instituto de Santiago de Compostela e, ese mesmo ano, conséguea tamén no Instituto da Coruña onde a mantivo até a morte, en 1924. O 6 de maio casa coa profesora estremeña e tamén institucionista, de orixe portuguesa, Jacinta Landa Vaz (Badaxoz 1894 - México 1993) e van de viaxe de noivos a Portugal. A fin de ano trasladouse ao Instituto da Coruña, alí ingresou nas Irmandades da Fala, chegando mesmo a ser elixido conselleiro primeiro o 2 de abril de 1922 das Irmandades logo da súa ruptura e a aparición da Irmandade Nazonalista Galega de Risco, e colaborou con A Nosa Terra.
Vicente e Jacinta tiveron tres fillos, que trala Guerra Civil acabaron coa súa nai no exilio en México: Luísa (A Coruña 1918 - México 2014, bióloga), Jacinto (Badaxoz 1921 - México 2014, enxeñeiro) e Carmen (Badaxoz 1923 - México 2010, antropóloga).
Creación literaria
miniatura|250px|Quinta de [[San Victorio, Vixoi, Bergondo|San Vitorio, onde residiu os derradeiros anos. ]] Viqueira escribiu en castelán obras sobre filosofía, psicoloxía e pedagoxía como Introducción a la Psicología pedagógica, Elementos de Ética, Lecciones elementales de historia de la Filosofía, Ética y Metafísica, La Psicología contemporánea e traducións de Teócrito, Immanuel Kant ou David Hume. A maioría da produción en galego de Viqueira editárona os seus amigos no volume Ensayos y Poesías en 1930 (Editorial Nós), reeditado por Galaxia en 1975. Como poeta escribe sempre en galego excepto uns versos titulados "Badajoz" nos que canta á terra da súa muller.
A obra galega de Viqueira centrouse sobre todo no sistema educativo, na súa galeguización e na súa reforma, así como na ortografía do galego que Viqueira quería que se achegase á portuguesa, o artigo publicado en A Nosa Terra en 1918 Pol-a reforma da ortografía, considérano algúns o nacemento do reintegracionismo. miniatura|230px|"A nosa língua", 20-4-1918.
Póstumas, recompilacións e reedicións
miniatura|250px|Anaco de "Nosos problemas educativos". Conferencia lida na Coruña o 2-3-1918. miniatura|175px|"Cantar do berce", 1922.
Xoán Cuveiro Piñol
Xoán Cuveiro Piñol, nado na Coruña o 28 de maio de 1821 e finado en Valladolid o 13 de maio de 1906, foi un militar, funcionario, libreiro e escritor galego.
Traxectoria
miniatura|Diccionario gallego, el más completo en términos y acepciones de todo lo publicado hasta el día, con las voces antiguas..... Militou no Partido Progresista e participou na revolución de 1846, polo que recibiu a cruz de Valor e Constancia. Foi funcionario de Facenda en Valladolid e Pontevedra, onde traballou de libreiro, especialmente cando o cesaron os gobernos moderados (1848 e 1867). Integrouse dentro da ideoloxía rexionalista. Emigrou para Cuba, onde estreou a súa obra Pedro Madruga: drama hestóreco nun auto e tres coadros en verso (1897). Aínda que polo título semella que a obra xira en torno á figura de Pedro Álvarez Soutomaior (Pedro Madruga), este drama está baseado sobre todo nunha historia de amor, de maneira que a figura de Pedro Madruga perde protagonismo.
Tamén é autor de poemas, do estudo sobre a lingua galega ''El Habla Gallega. Observaciones y Datos sobre su Origen y Vicisitudes (1868), dun Diccionario gallego (1876), a versión galega dunha biografía de Calderón de la Barca editada en Granada en 1881 (en colaboración con Vicente Gutiérrez Piñeiro) e Iberia: protohistoria y rectificaciones de algunos hechos históricos'' (1891).
Promoveu e dirixiu as publicacións pontevedresas Las Musas del Lérez, El Libre Pontevedrés e El Progreso, colaborou en A Monteira e Revista Gallega e nas pontevedresas El Circulador, La Distracción, El Vociclero, La Opinión e La Revista.
O Bouzón, Piñeiro, Tomiño
O Bouzón é un lugar da parroquia de Piñeiro, no concello pontevedrés de Tomiño, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2013 tiña 144 habitantes (72 homes e 72 mulleres).
Economía
Nesta mesma carballeira antigamente celebrábase unha feira de gando todos os domingos, pero ao entrar en decadencia pasou a celebrarse o día dez de cada mes e finalmente só o día que se celebra a festa de San Lourenzo (o 10 de agosto), pola mañá faise esa feira de gando.
No monte do Bouzón hai unha plantación de kiwi que é a máis grande de toda a comarca. Aquí está situado o cemiterio e o campo de fútbol, xa que Piñeiro ten equipo de fútbol propio.
Festas
No Centro Cultural a A. C. e D. Raíces celebra o Nadal Cultural cun tradicional festival no que se poden ver obras de teatro, bailes... e participan nenos de 4 a 17 anos aproximadamente. En reis os nenos reciben un agasallo dos Reis Magos de Oriente no centro cultural á saída da misa.
La República (1897)
La República foi un semanario editado en Ferrol en 1897.
Historia e características
Apareceu o 28 de marzo de 1897, nun ambiente de disensións entre os distintos grupos republicanos. Cesou a súa publicación a principios de xullo dese ano.
Aeroporto de Louisville
O Aeroporto internacional de Louisville é un aeroporto público e militar situado na cidade estadounidense de Louisville, Kentucky. O seu código IATA, SDF, está baseado no seu anterior nome, Standiford Field. Aínda que no presente non ten voos internacionas de pasaxeiros regulares, é un porto de entrada e opera gran cantidade de voos de carga internacionais. É o terceiro aeroporto máis concorrido dos Estados Unidos en termos de carga e o sétimo do mundo.
O aeroporto é fogar de Worldport, o centro de conexións mundial de UPS. A 123 Á de Carga da Garda Aérea Nacional de Kentucky opera avións de transporte Lockheed C-130 Hercules dende a Base Aérea de Louisville, situada nas instalacións do aeroporto.
Doug McDermott
Douglas Richard "Doug" McDermott, nado o 3 de xaneiro de 1992 en Grand Forks, Dacota do Norte, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga nos San Antonio Spurs da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 23 de febreiro de 2017, McDermott foi traspasado xunto a Taj Gibson e unha elección da segunda rolda do Draft de 2018 ós Oklahoma City Thunder, a cambio de Joffrey Lauvergne, Anthony Morrow e Cameron Payne.
O 25 de setembro de 2017, McDermott foi traspasado xunto a Enes Kanter e unha elección da segunda rolda do Draft de 2018 ós New York Knicks, a cambio de Carmelo Anthony.
O 8 de febreiro de 2018, McDermott foi traspasado ós Dallas Mavericks nun traspaso entre tres equipos no que tamén participaron os Denver Nuggets.
O 6 de xullo de 2018, McDermott asinou un contrato por tres anos cos Indiana Pacers.
Roosendaal
Roosendaal é un concello e unha cidade no sur dos Países Baixos. Xunto coas cidades circundantes formaba o municipio chamado Roosendaal en Nispen. Dende o 1 de xaneiro de 1997 os municipios de Roosendaal en Nispen e Wouw fusionáronse e pasaron a formar o concello chamado sinxelamente Roosendaal.
Trasporte
miniatura|290px|Estación Ferrocarrís de Roosendaal Na cidade hai unha estación de ferrocarrís: a Station Roosendaal. A cidade é un importante nó ferroviario, o servizo Zwolle-Roosendaal comeza e remata nesta estación e ademais atravesa a cidade o tren internacional de Ámsterdan-Bruxelas, ao igual que o tren expreso de Ámsterdan-Vlissingen. Tamén hai unha parada de servizo de Antuerpen.
Pubilla Cases
250px|thumb|right|Barrios de L'Hospitalet 250px|thumb|Avinguda de Tomás Giménez Pubilla Cases é un barrio da cidade de L'Hospitalet de Llobregat, na provincia de Barcelona, que forma parte do Distrito V xunto co limítrofe barrio de Can Serra.
Roosendaal
Historia
A historia de Roosendaal remóntase aos séculos XII e XIII. O nome de Rosendaele menciónase por primeira vez nun documento de 1268. Roosendaal foi sempre parte do Brabante do Norte. Na Idade Media, Roosendaal medrou como resultado da turba de negocios, máis a guerra dos Oitenta Anos (1568-1648) puxo fin ao crecemento. Durante décadas o campo de Roosendaal estivo abandonado.
Durante o reinado do Rei Luís Napoleón de Reino de Holanda, Roosendaal recibiu os dereitos de cidade, concretamente en 1809. A cidade é fogar do equipo de fútbol RBC (Roosendaal Boys Combinatie).
Pubilla Cases
Limita ao norte co concello de Barcelona, ao oeste co de Esplugues de Llobregat, ao sur co barrio de Can Serra e ao leste cos barrios de Collblanc, La Florida e Les Planes. Os seus principais núcleos de actividade son as avenidas de Severo Ochoa e Tomás Giménez.
Salceda, Cameixa, Boborás
Salceda é un lugar da parroquia de Cameixa no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 22 habitantes (10 homes e 12 mulleres), os mesmos ca en 2010.
Pubilla Cases
No barrio atópase un dos edificios máis emblemáticos da cidade, unha casa señorial que pertenceu a Josefa Casas Clavé, "la pubilla Casas", construída en 1771 e que hoxe en día alberga un centro de educación. Hai tamén un gran equipamento deportivo, o complexo educativo L'Hospitalet Nord, o antigo Hospital da Cruz Vermella e o actual Hospital Xeral de L'Hospitalet. Na Plaça de la Bòbila hai unha moderna biblioteca.
Transporte público
Está comunicado co metro de Barcelona a través das estacións Pubilla Cases e Can Vidalet da liña 5. Tamén hai dúas estacións do Trambaix: Can Rigal e Ca n'Oliveres. Tamén hai varias liñas de autobuses urbanas e interurbanas que comunican Pubilla Cases co resto de barrios de L'Hospitalet, con Barcelona e co Baix Llobregat.
The Maltese Falcon (novela)
The Maltese Falcon (O falcón maltés) é unha novela de Dashiell Hammett publicada en 1930, pioneira no xénero da novela negra.
Trama
Sam Spade é un detective de San Francisco que recibe o encargo de vixiar a unha rapaza. Ao día seguinte, o seu socio Archer aparece morto, e Sam vese inmiscuído nunha trama dun home rico que busca unha estatua con forma de falcón peregrino incrustada con pedras preciosas, que os cabaleiros da Orde de Malta regalaron a Carlos I de España en 1530.
Adaptacións
A novela foi adaptada ó cine en tres ocasións:
Calama
Calama é unha cidade e comuna (municipio) de Chile na rexión de Antofagasta, que é a capital da provincia de El Loa.
Xeografía
Situada a unha altitude media de 2 260 msnm, ocupa unha superficie de 15 596,9 km².
No ano de 2017 contaba cunha poboación de 165 731 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 9,16 hab./km²
Saponaria
Saponaria é un xénero de herbas perennes pertencentes á familia Caryophyllaceae, nativo do sur de Europa e suroeste de Asia. Comprende 128 especies descritas e destas, só 14 aceptadas. Estas herbas coñécense comunmente como xaboeiras, albitornos, herbas das ferreñas, herbas xaboeiras, e saponarias.
Descrición
Acadan unha altura de entre 10 e 60 cm, con follas opostas de 1 a 6 cm de lonxitude. As flores prodúcense en agrupacións sobre os talos de 4 a 25 mm de diámetro, con cinco pétalos brancos, amarelos, rosas ou púrpura pálido.
O xénero está estreitamente ligado cos xenereos Lychnis e Silene, distinguíndose destes por ter só dous estilos nas flores, en lugar de tres ou cinco.
Ecoloxía
Especies de Saponaria son o alimento das larvas dalgunhas especies de lepidópteros, incluíndo a couza, Hadena bicruris e Coleophora saponariella (que come exclusivamente de Saponaria spp).
Taxonomía
O xénero foi descrito por Carl Linnaeus e publicado en Species Plantarum 1: 408. 1753. A especie tipo é: Saponaria officinalis Gilli. Saponaria: nome xenérico que deriva do latín sapo = (xabón), en alusión ás propiedades que teñen as raíces en contacto coa auga.
Especies aceptadas
A continuación dáse unha listaxe das especies do xénero  aceptadas até outubro de 2013, ordenadas alfabeticamente. Especies aceptadas:
PLC
PLC ou autómata programable, en inglés programmable logic controller, (PLC é unha marca rexistrada propiedade de Allen-Bradley Company  de Rockwell Automation) é un sistema electrónico programable empregado en automatización e control industrial.
Historia
Os PLC creáronse primeiramente na industria automobilística, pola Hydronic Division de General Motors, en 1968 baixo a dirección do enxeñeiro Richard Morley seguindo especificacións e necesidades do sector do motor. Pola necesidade dun sistema programable que facilitase os trocos nos deseños e simplificase a cablaxe e mantemento. A primeira marca de PLC, chamouse Modicon (Modular Digital Controler). A marca foi vendida en 1977 a Gould Electronics, despois pasou a propiedade de AEG e hoxe segue no mercado sendo propiedade de Schneider Electric.
Antes da utilización dos PLC os sistemas formados por contactos, interruptores, botóns, relés, temporizadores e demais elementos debían ser instalados e conectados a man. Ademais calquera avaría ou modificación facía necesario un tempo de mantemento e parada que dependía moito da súa complexidade de xeito que os sistemas máis complexos volvíanse pouco fiables con moitos tempos mortos, paradas de produción ou axustes. Os sistemas programables baseados en módulos de procesado, entradas de datos e saídas de sinais permitían un uso moito máis flexible.
A idea inicial dos PLC foi un equipamento coas seguintes características resumidas:
Descrición
A flexibilidade dos sistemas baseados en PLC, a facilidade de programación e o seu achegamento a practicamente tódolos sistemas que poden ser automatizados fixeron que dende a súa primeira aplicación no sector da automoción fose entrando en practicamente tódolos campos industriais. O prezo dun PLC básico (menos dunha ducia de entradas para sinais e menos de media ducia de saídas, pode non chegar a custar 50 euros) ata os sistemas máis complexos que custan ducias de milleiros de euros. Esta flexibilidade e adaptación a distintas contornas de traballo fixo que os PLC estean presentes en case tódolos procesos automatizados.
Programación
A primeira vantaxe do seu uso na programación, a súa facilidade, foi o que permitiu que os PLC cheguen a ser elementos imprescindibles na electrónica para automatismos. Non existen linguaxes de programación normalizadas nin un estándar internacional polo que cada marca creou as súas propias instrucións de uso e adaptounas. Esta grande limitación que fai incompatibles as distintas marcas entre si, non supuxo un grande problema. De feito as empresas que traballan en automatización industrial, deseñando e fabricando automatismos, empregan distintas marcas e linguaxes de programación segundo os requirimentos dos clientes podendo ofrecer o mesmo automatismo con distintas marcas de PLCs.
Exemplo de programación, esquema de contactos. <pre style="width: 95%;">
Trois-Villes
Trois-Villes era no século XVII o feudo familiar de Jean-Armand du Peyrer, conde de Tréville ou de Troisville, coñecido como Monsieur de Tréville, oficial da compañía dos mosqueteiros de Luís XIII de Francia e un dos personaxes elixidos por Alexandre Dumas para a súa obra Os tres mosqueteiros.
Hidrófilo
Un composto hidrófilo ou hidrofílico (do grego amor á auga ou afinidade pola auga) é unha substancia que pode establecer enlaces de hidróxeno coa auga, e tende a disolverse facilmente en auga (ou noutras substancias polares).
A auga contén un átomo moi electronegativo, o osíxeno, que retén en certa medida os electróns que comparte co hidróxeno no enlace covalente, creando un desequilibrio de cargas e orixinando unhas débiles cargas eléctricas parciais, que son negativas (δ-) no osíxeno, e positivas (δ+) no hidróxeno, polo que é unha molécula neutra dipolar. As substancias hidrofílicas teñen carga eléctrica ou grupos químicos polares neutros (con átomos electronegativos) nos que se forman tamén cargas parciais, polo que poden establecer pontes de hidróxeno coas moléculas de auga, o que facilita a súa solubilidade. As moléculas hidrofílicas tamén se chaman polares.
As substancias hidrófilas absorben moita auga.
Cando unha substancia con carga total ou parcial negativa se disolve en auga, as moléculas de auga rodéana pola zona onde están os seus hidróxenos (con δ+). Cando a molécula ten carga total ou parcial positiva, as moléculas de auga rodéana pola zona do osíxeno (con δ-). Esta auga que rodea as moléculas hidrófilas disolvidas denomínase auga de solvatación. miniatura|dereita|150 px|Ión sodio solvatado.
Hai moléculas que teñen unha parte hidrófila e outra hidrófoba e que reciben o nome de anfipáticas, por exemplo os xabóns. As moléculas anfipáticas disólvense en auga formando micelas, que son esferas nas que a parte hidrófila das moléculas está no exterior e a hidrófoba no interior.
Unha regra aproximada para determinar a hidrofilidade dunha molécula orgánica é que a solubilidade da molécula en auga sexa de máis do 1% en masa, ou se hai polo menos un grupo hidrófilo neutro por cada 5 carbonos, ou polo menos un grupo hidrófilo cargado electricamente por cada 7 carbonos.
Outros usos do termo hidrófilo
En Bioloxía un vexetal hidrófilo (ou vexetación hidrófila) é aquel que tende a vivir en zonas con moita auga. A polinización hidrófila é aquela na que o pole chega á planta flotando na auga.
Tabordela, Piñeiro, Tomiño
Tabordela é un barrio da parroquia de Piñeiro do concello de Tomiño, lindante coa parroquia de Taborda.
Patrimonio
En Tabordela está situado o centro Unión del Porvenir, fundado en Nova York polos emigrantes das parroquias de Piñeiro e Taborda o 24 de decembro de 1918, nel foi mestre Alonso Ríos cando era colexio indiano. Estase restaurando por un obradoiro subvencionado polo concello. Hai un lavadoiro que serve de marco para separar Piñeiro e Taborda.
Arada, Monterroso
Santa María de Arada é unha parroquia do concello de Monterroso na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. Segundo o padrón municipal (INE) en 2012 tiña 67 habitantes (35 homes e 32 mulleres), un máis ca no ano anterior.
Illa de San Jorge
A illa San Jorge é a segunda illa máis grande da provincia de Isabel, nas Illas Salomón. A illa atópase no extremo sur da Illa de Santa Isabel e na baía Thousand Ships Bay. San Jorge ten unha superficie de 184 km² na que en catro aldeas viven de menos de 1.000 habitantes.
Miguel Gato
Traxectoria
Estudou na Escola Oficial de Cinematografía ata o peche do centro e formou parte do movemento do cinema galego xurdido na década de 1970. Tras varios traballos en filmes doutros directores realizou e coescribiu con Francisco Taxes a curtametraxe A tola (1974), que foi proxectada nas Xornadas de Cine de Ourense antes de ser censurada e secuestrada. O filme non se conserva.
Traballou ademais como xornalista cinematográfico en diversas revistas e suplementos culturais e como guionista en Televisión Española, Telemadrid e ETB.
Koxie (cantante)
Laure Cohen, mellor coñecida por Koxie, nada en Neuilly-sur-Seine, París, Francia o 26 de febreiro de 1977, é unha cantante francesa de orixe tunisiana que saltou á fama polo seu tema de 2007 "Garçon". Publicou o seu primeiro álbum, co que debutou no mundo da música, titulado Koxie, en 2007. Asinou en xuño de 2007 con AZ, afiliada con Universal Music France.
Planta (homónimos)
O termo planta pódese referir a:
San Bartolomeu, Cameixa, Boborás
San Bartolomeu é un lugar da parroquia de Cameixa no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 14 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 6 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 16 habitantes (10 homes e 6 mulleres).
Xesús Franco González
Xesús Franco González, nado en Vigo en 1943, é un escritor galego.
Traxectoria
Foi xerente de Edicións Xerais e de Publicações Dom Quixote (Portugal), e colaborou en Faro de Vigo, Ondas Galicia e Radio Vigo. Tamén foi membro fundador dos Premios da Crítica Galicia.
Actualmente ten programas en Radio Vigo e Radio BaixoMiño así como en Televigo.
Adiós, adiós
Adiós, adiós é o undécimo álbum de estudio da banda galega de rock and roll Los Suaves. Publicouse o 26 de xaneiro de 2010 polo selo Sony Music. Contou coa produción de Alberto Cereijo. Foi o derradeiro disco publicado pola banda ourensana, que se ben nunca anunciou a súa separación oficial, a día de hoxe semella rematada.
Foi un disco ben recibido pola crítica mais polo público, logo do errado El jardín de las delicias, do que nunca volverían incorporar cancións ao repertorio en directo. Adiós, adiós configurase como unha volta ao son máis eléctrico e potente dos Suaves, coas guitarras de Alberto Cereijo e Fernando Calvo en sintonía total. A diferenza de Si yo fuera Dios, a banda apostou por cancións dunha duración un chisco menor, o que favoreceu a súa entrada nos set-list dos concertos, quedando até o final do grupo temas como Cuandos los sueños se van.
De novo, Yosi é o responsable de todas as letras, unha serie de versos onde percorre a temática habitual da súa obra, como a morte, a perda ou o amor convertido en traxedia.
A canción "Se alza el trueno" é unha versión de "Thunder Rising", que lle dedicou Gary Moore a Phil Lynott, ex cantante de Thin Lizzy. Doutra banda, e como curiosidade, a canción 27.000 días fai referencia á unha hipotética esperanza de vida do ser humano medio. Non é a primeira vez que un grupo de rock estatal utiliza esta referencia, pois xa Marea, a banda de Berriozar, bautizara o seu cuarto disco co título 28.000 puñaladas, unha por cada día da vida, regalando mil días máis que no caso dos Suaves.
Rede Globo
Rede Globo é unha cadea de televisión comercial brasileira aberta con sede na cidade de Río de Xaneiro. É seguida por máis de 200 millóns de persoas a diario, xa sexan no Brasil ou no estranxeiro. É a segunda maior cadea de televisión comercial do mundo, por detrás só da American Broadcasting Company (ABC), alcanzando o 98,56% do territorio brasileiro, abarcando 5.490 municipios e preto do 99,55% da poboación brasileira total. Tamén é un dos maiores produtores de telenovelas do mundo e forma parte do Grupo Globo, un dos principais conglomerados de medios do planeta. En total conta con 122 emisoras propias e afiliadas, ademais da emisión no exterior por TV Globo Internacional e do servizo de subscrición no país. O sinal de Globo tamén está dispoñible en Internet polo servizo de vídeo Globoplay baixo demanda.
A estación comezou a operar o 26 de abril de 1965 e foi fundada polo xornalista Roberto Marinho. A sede administrativa de Rede Globo está no barrio Jardim Botânico, situado en Río de Janeiro. O departamento de xornalismo tamén está situado no Xardín Botánico, mentres que os principais estudos de produción están situados en Globo Studios, en Jacarepaguá, na mesma cidade, que comprende o segundo maior complexo de televisión de América Latina. Rede Globo tamén ten estudos de produción, departamento de xornalismo e onde xera parte da súa programación na cidade de São Paulo.