cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Os posesivos galegos
Veremos as formas que poden adoptar os determinantes posesivos no seguinte cadro:
Velaí algúns exemplos do uso dos posesivos:
Que funcións teñen os posesivos?
Os posesivos fan de determinantes cando acompañan ao substantivo:
Cando substitúen o nome fan de pronomes:
Otto Mørkholm
Otto Mørkholm, nado o 28 de xullo de 1930 en Copenhague e finado o 16 de xullo de 1983 en Frederiksberg, Selandia, foi un numismático dinamarqués.
Traxectoria
Otto Mørkholm estudou Filoloxía e Historia Clásica na Universidade de Copenhague, onde se graduou en 1955. En 1966 acadou o seu doutoramento na Universidade de Aarhus.
En 1959 comezou a traballar, en Copenhague, na Colección Real de Moedas e Medallas (Kongelige Møntog Medaillesamling), organismo do que foi director desde 1960 ata a súa morte en 1983.
Paralelamente, entre 1967 e 1982, Mørkholm exerceu como profesor de Historia Antiga e Numismática na Universidade de Copenhague.
De 1965 a 1979 foi secretario da Comisión Internacional de Numismática.
Nos seus estudos, Mørkholm centrouse principalmente na moeda da Antiga Grecia, sinaladamente na do período helenístico. Entre as súas publicacións cómpre salientar un completo traballo sobre as moedas de Antíoco IV de Siria e, como publicación póstuma, un profundo estudo acerca das primeiras emisións helenísticas.
Xunto con Margaret Thompson e Colin M. Kraay, publicou o texto de referencia para o estudo dos tesouros monetarios de Grecia. Os fondos da Colección Real de Moedas e Medallas de Dinamarca, que el dirixiu, figuran nos nove volumes do Sylloge Nummorum Graecorum.
Monografías
Esta é unha selección das monografías máis significativas publicadas por Mørkholm ao longo da súa traxectoria académica.
A Pena Grande, Goimil, Vilarmaior
A Pena Grande é un lugar da parroquia de Goimil no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 2 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 1 era home e 1 era muller.
Buffalo Bill
William Frederick "Buffalo Bill" Cody, nado o 26 de febreiro de 1846, e finado o 10 de xaneiro de 1917, foi un explorador, cazador de bisonte e artista estadounidense. Naceu en Le Claire, Iowa, mais viviu durante varios anos na cidade natal do seu pai, Toronto, antes de que o familiar regresado ó Medio Oeste e se asentase no Territorio de Kansas.
Buffalo Bill comezou a traballar moi novo, con once anos, logo da morte do seu pai. Converteuse en xinete da Pony Express con catorce anos. Durante a guerra civil estadounidense, serviu á Unión dende 1863 até o remate da guerra en 1865. Despois serviu como explorador civil para o Exército dos Estados Unidos de América durante as guerras indias, recibindo a Medalla de Honra en 1872.
Unha das figuras máis pintorescas do Vello Oeste, a lenda de Buffalo Bill comezou a espallarse cando só tiña 23 anos. Pouco despois comezou a actuar nos seus espectáculos do Salvaxe Oeste, no que se representaban temas cowboy e episodios da fronteira e as guerras indias. Fundou a Buffalo Bill's Wild West en 1883, levando a súa compañía de espectáculos en xiras polos Estados Unidos e, en 1887 en Gran Bretaña e Europa.
A Eirexe, Oural, Boqueixón
A Eirexe é un lugar da parroquia de Oural no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 24 habitantes (13 homes e 11 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Queenstown
O topónimo inglés Queenstown ("Cidade da Raíña") pode referirse a:
Manuel González Ramos
Manuel González Ramos, nado na Baña o 25 de marzo de 1889 e finado en Alacant o 31 de marzo de 1979, foi un mestre e político socialista galego.
The Cramps
O grupo formou parte do primeiro movemento punk rock xurdido de Nova York. The Cramps destacan por influenciar a varios estilos musicais, xa que é unha das primeiras bandas de garage punk e tamén a primeira que mesturou o punk rock co rockabilly, polo que son recoñecidos como un dos principais innovadores do psychobilly, inspirando a moitas das primeiras bandas de rock gótico.
Lubián, Oural, Boqueixón
Lubián é un lugar da parroquia de Oural no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE) en 2013 tiña 55 habitantes (26 homes e 29 mulleres).
Steam Ship Sudan
O Steam Ship Sudan, ou simplemente Sudan, é un barco de cruceiros que opera no río Nilo. Construído en 1921, é o máis antigo e famoso entre os aproximadamente 300 barcos de pasaxeiros que operan no río.
Construción e operación
O Sudan foi construído en 1921 na cidade escocesa de Paisley. Foi operado pola compañía entón líder do mercado, Thomas Cook & Son durante a primeira era dourada do turismo en Exipto, cara a 1930, e levaba principalmente a turistas británicos de clase alta. Foi o último barco a vapor que construíu esta compañía, que logo pasounos a fabricar con motores diésel.
O barco operaba entón entre o Cairo e Wadi Halfa a través das esclusas do antigo encoro de Asuán. Co descenso do turismo a Exipto tras a segunda guerra mundial e a construción da nova presa de Asuán, o barco deixou de operar tras unha última viaxe entre Luxor e Asuán. Estivo parado durante décadas ata que a principios dos anos 90 foi posto en marcha de novo por un armador exipcio. Tras un novo período de abandono e a chegada dunha compañía francesa, o Sudan volve a transportar pasaxeiros no Nilo dende principios dos 2000.
Nome
O nome do barco débese a que o Sudán era naqueles tempos un dominio angloexipcio, e estaba sometido á coroa exipcia. É chamado en países de fala inglesa PS Sudan (por Paddle Ship, barco de pás).
Novelas e filmes
O Sudan xa estaba transportando turistas no Nilo cando Agatha Christie estaba alí escribindo Death on the Nile. Non obstante, non hai ningunha evidencia de que a escritora realmente viaxase neste barco.
Mais como o Sudan é o único barco de cruceiros histórico do Nilo, serviu como localización para os filmes en ambas películas da novela (a de 1978 dirixida por John Guillermin e protagonizada por Peter Ustinov e a de 2004 dirixida por Andy Wilson e con David Suchet no papel principal). En ambas películas, o barco leva o coñecido nome da novela SS Karnak, baseado no templo de Karnak en Luxor.
Asha Patera
Asha Patera é un patera (un cráter irregular), ou un cráter complexo con ladeiras escaleiradas, na lúa de Xúpiter, Ío. Ten aproximadamente 108 kms de diámetro e está situado a [//toolserver.org/~geohack/geohack.php?pagename=Asha_Patera&params=8.84_S_225.69_W_globe:io&title=Asha+Patera 8,84° S 225,69° O]. O nome de Asha provén da mitoloxía persa, onde Asha era o espírito do lume, este nome foi aprobado pola Unión Astronómica Internacional no 1979. Reiden Patera e Kami-Nari Patera poden ser atopados cara ao oeste.
Labirintulomicetos
Os filamentos ectoplásmicos que segregan, aínda que se proxectan fóra da célula, están rodeados pola membrana celular e saen da célula por entre os espazos que hai entre unha especie de escamas que cobren a célula. Fórmanse e conéctanse ao citoplasma por un orgánulo exclusivo chamado saxenóxeno, saxenoxenetosoma, saxenetosoma ou botrosoma. As células son uninucleadas e tipicamente ovoides, e móvense dun lado para outro sobre a rede amorfa de filamentos a velocidades que van de 5 a 150 μm por minuto. Nos labirintúlidos as células escorregan dentro da rede de filamentos que os envolve totalmente, e nas colonias de traustoquítridos están a un lado e os filamentos parecen "raíces".
Clasificación
Co termo Labyrinthulomycetes/Labyrinthulea desígnase o antigo filo de fungos Labyrinthulomycota, que agora non son considerados fungos senón protistas. Inicialmente foron considerados un grupo raro de mofos mucosos (outros protistas), pero viuse que non son moi similares a eles. A estrutura das súas zoósporas e os estudos xenéticos mostraron que son un grupo primitivo de heterocontas, pero a súa clasificación e tratamento non está aínda firmemente establecido.
Esta clase ten só unha orde, Labyrinthulales (polo código botánico ICBN) ou Labyrinthulida (polo código zoolóxico ICZN).
Cruz latina
miniatura|Planta da [[catedral de Santiago de Compostela]] A cruz latina é unha cruz formada por dous segmentos de diversa medida que se intersecan nun ángulo recto, onde o segmento menor está a unha proporción de tres cuartos con respecto ao máis longo.
Refire á forma do crucifixo da tradición cristiá.
Características
O brazo maior (e en ocasións o menor) adóitase dividir en naves, habitualmente un número impar, destacándose a central como nave maior, e ficando a ambos os dous lados as naves laterais que adoitan ter menor altura. Esas naves laterais poden prolongarse alén do cruceiro e rodear por detrás ao altar maior, no que se coñece como deambulatorio. Os muros da igrexa poden articularse mediante capelas laterais. No caso da cabeceira da igrexa, pode ter un ábsida semicircular (cuberto habitualmente cunha exedra -media cúpula-) que á súa vez pode complicarse con absidiolos encostados, ben ao propia ábsida, ben ao brazo menor.
É habitual a aliñación astronómica das plantas de cruz latina, para que o leste coincida coa cabeceira (ou ábsida) e o oeste cos pés (ou pórtico); o que permite efectos de iluminación destacados mediante xanelas máis ou menos amplas (óculos, rosetóns, vidreiras).
Robert Pattinson
Robert Douglas Thomas Pattinson, nado en Londres o 13 de maio de 1986, é un actor, modelo e músico inglés.
Traxectoria
A súa nai era modelo dunha axencia e seu pai era importador de automóbiles norteamericanos. Comezou actuando no teatro afeccionado ós 15 anos na Barnes Theatre Company. Realizou unha versión de afeccionados de Macbeth no Old Sorting Office Art Centre e entre os 12 e os 16 anos foi tamén modelo.
Coñecido polo seu papel de Edward Cullen no filme Twilight, adaptación da novela homónima de Stephenie Meyer e polo papel de Cedric Diggory en Harry Potter e o Cáliz de fogo, o cuarto filme na serie inspirada nos libros de J. K. Rowling.
Outomuro, O Mundil, Cartelle
Outomuro é un lugar da parroquia do Mundil, no concello ourensán de Cartelle. Segundo o IGE a súa poboación en 2011 era de 324 persoas (162 homes e 162 mulleres), o que supón un aumento respecto do ano 1999 cando tiña 285 habitantes.
NGC 4559
miniatura NGC 4559 é unha galaxia en espiral situada na constelación de Coma Berenices ao alcance de telescopios de afeccionados, a unha distancia de entre 20 e 35 millóns de anos luz. Pertence á nube de galaxias Coma I, na que tamén se inclúe NGC 4565, e que parece estar en proceso de achegamento e eventual fusión co veciño Cúmulo de Virgo.
É unha galaxia de tipo tardío, cun núcleo moi pequeno e clasificada como intermedia entre unha galaxia espiral normal e outra con barra e cun anel interno mal definido.
Como noutras moitas galaxias de tipo tardío e relativamente illadas, o hidróxeno neutro de NGC 4559 ocupa unha área moito maior ca ocupada polas estrelas, e neste caso esténdese tamén máis aló do plano da galaxia. Nesta galaxia rexistrouse unha supernova (SN1941a).
Bernd Kluge
Bernd Kluge, nado o 18 de xuño de 1949 en Cottbus, Brandeburgo, é un numismático alemán especializado na moeda medieval.
Traxectoria
Bernd Kluge estudou Historia Medieval na Universidade Humboldt de Berlín.
Ademais, Bernd Kluge foi profesor de Numismática medieval na Universitdade Humboldt de Berlín.
Entre os anos 1993 e 1999 foi membro da Comisión Numismática dos Estados da República Federal de Alemaña.
Publicacións
Esta é unha escolma das monografías máis salientables publicadas ao longo da traxectoria académica de Bernd Kluge:
Batalla de Boyacá
A batalla de Boyacá foi a confrontación bélica da guerra de independencia de América do Sur que garantiu o éxito da Campaña Libertadora de Nova Granada. Tivo lugar o día 7 de agosto de 1819 no cruzamento do río Teatinos, en inmediacións de Tunja. A batalla saldouse coa rendición en masa da división realista, e foi a culminación de 77 días de campaña iniciada dende Venezuela polo Libertador Simón Bolívar para independizar o Vicerreinado de Nova Granada.
Antecedentes
Comezou por unha loita territorial entre o exército realista e o exército libertador, o realista tratando de conquistar territorios e o libertador tratando de impedilo.
Os exércitos
As tropas republicanas estaban conformadas do seguinte xeito: As tropas realistas estaban conformadas do seguinte xeito: Brigadier José María Barreiro.
Desenvolvemento
esquerda|miniatura|236x236px|[[Francisco de Paula Santander. Óleo sobre tea de Martín Tovar y Tovar]] miniatura|[[Ponte de Boyacá. Monumento e ponte construída no lugar da batalla, substituíndo á ponte orixinal.]] miniatura|Monumento a Simón Bolívar, ponte de Boyacá, Colombia. O sábado 7 de agosto na mañá, o exército realista desde Motavita iniciou o seu desprazamento cara a Santafé de Bogotá. O seu obxectivo era chegar á capital para unir as súas forzas coas do vicerrei Sámano e organizar unha fronte militar contra Bolívar e o exército libertador. Escolleron a vía pola ponte de Boyacá no Camiño Real, con dirección á capital do vicerreinado. Advertido deste movemento, Bolívar ordenou a marcha do seu exército, tamén cara á ponte de Boyacá, disposto a tomalo para impedir a Barreiro o seu desprazamento cara á capital neogranadina.
As dúas forzas atopáronse no campo de Boyacá. O exército libertador estaba conformado por 2.850 combatentes ao mando do xeneral Simón Bolívar. A vangarda patriota estaba comandada polo xeneral Francisco de Paula Santander e a retagarda, polo xeneral José Antonio Anzoátegui. O xeneral Carlos Soublette era o xefe do estado maior.
As tropas patriotas estaban compostas por granadinos e venezolanos. Os seus integrantes eran crioulos, mestizos, mulatos, zambos, negros e indíxenas, xeralmente xentes pobres, escasas de alimentos e mal vestidos, considerados polas autoridades realista como insurxentes. O exército tivo moito apoio popular dos granadinos, e en especial dos campesiños de Tunja.
Pola súa banda, o exército realista estaba conformado integramente por tropas americanas, uns 2.670 soldados, dos cales 2.300 eran de infantaría, 350 de cabalaría e 20 de artillaría. Este pertencía á terceira división do Exército Expedicionario creado en Nova Granada. O seu comandante era o brigadier José María Barreiro; o xefe do estado maior, o coronel Sebastián Díaz, e a vangarda estaba ao mando do coronel Francisco Jiménez.
Desde o alto de San Lázaro en Tunja, o Libertador e o estado maior observaron os movementos do exército realista. Ás 10 da mañá ordenaron impedir o paso pola ponte de Boyacá, no cal conflúen os dous camiños: o de Samacá, utilizado polos realistas desde Motavita e o Camiño Real, utilizado polos patriotas.
Ás 2 da tarde a descuberta do exército patriota, encomendada ao capitán Andrés Ibarra cos seus xinetes, descendeu da grande abertura do Tobal e chegou até a Casa de Teza e os seus arredores, onde se enfrontou á vangarda realista que estaba en pleno xantar. O xeneral Francisco de Paula Santander iniciou coa vangarda o combate, e puxo en retroceso á vangarda realista até a ponte de Boyacá, onde estaba forte na beira oposta do río Teatinos.
Nese intre chegou ao campo de Boyacá o groso da división de Barreiro polo camiño de Samacá e enfrontouse á retagarda patriota comandada polo xeneral José Antonio Anzoátegui. Neses momentos chegou á Casa de Teza o Libertador Bolívar, quen se situou nun outeiro equidistante entre a ponte e a casa. Así di o coronel Antonio Obando nos seus Apuntamentos para a historia: "O xeneral Bolívar coa nosa retagarda seguiu o movemento de Barreiro e formouse unha fronte á beira oposta do río". Ás 3 da tarde a acción militar era intensa en dous combates simultáneos: as dúas vangardas nos arredores da ponte e o groso dos exércitos na chaira cara ao camiño de Samacá. As forzas patriotas tiñan unidade e facilidade nas comunicacións; en cambio, as realistas estaban incomunicadas e separadas polo Teatinos e a vangarda patriota.
Os soldados patriotas meteron presión con heroísmo contra as forzas de Barreiro. A infantaría patriota fixo un movemento rápido e envolvente. Pola súa banda, o coronel Juan José Rondón cos seus lanceiros de Llano Arriba recibiu a orde de atacar polo centro ao exército realista. Os lanceiros de Rondón arremeteron con ímpeto á infantaría realista que, incapaz de resistir, retrocedeu en desorde. Un escuadrón da cabalaría realista fuxiu polo camiño de Samacá sen presentar resistencia. Así mesmo, os patriotas aniquilaron ao Batallón 2 de Dragóns do exército español. esquerda|miniatura|Mapa do campo de batalla. Simultaneamente, Santander ordenou aos guías de Casanare, guiados por José María Ruiz, pasar ao regato Teatinos para volver por detrás á vangarda realista. Os patriotas rubiron polos escarpados lugares cheos de matogueiras e presentáronse de improviso para envolver por detrás á vangarda realista comandada polo coronel Francisco Jiménez. Dous escuadrones de realistas enfrontáronse aos llaneros, pero foron derrotados. O xeneral Santander aproveitou o desconcerto do inimigo para lanzar sobre a ponte de Boyacá aos batallóns Cazadores e Primeiro de Liña, comandados polos tenentes coroneis Joaquín París Ricaurte e Antonio Obando. A vangarda patriota pasou á beira dereita do río Teatinos ou Boyacá e tomouse a ponte, o obxectivo do combate.
O xeneral Barreiro mantívose á defensiva. Tratou de refacer a súa infantaría noutra altura, pero a rapidez das tropas patriotas pechoulles o paso, polo cal a retagarda realista, cercada por todas partes, decidiu renderse. Así mesmo rendeuse a vangarda realista ante a forza militar da patriota, co seu comandante Santander, considerado o 'Heroe de Boyacá'. Os xefes españois e a división realista case ao completo, uns 1.600 soldados de tropa americana, foron feitos prisioneiros.
A batalla rematou ás 4 da tarde do 7 de agosto de 1819. Apenas morreron máis de 100 realistas, entre eles o coronel Juan Tolrá e o comandante Salazar, e 150 quedaron feridos. Dos patriotas morreron 13 soldados, entre eles o capelán da vangarda, frei Ignacio Díaz, e 53 quedaron feridos.
Con este enfrontamento culminou a Campaña Libertadora de 1819, realizada no seu curto período de 77 días, desde o 23 de maio, cando Simón Bolívar expuxo o plan na aldea do Setenta ante os xefes do exército patriota, seguindo un itinerario militar desde os chairos de Casanare, a cordilleira de Ándelos e as terras da antiga providencia de Tunja, o cal culminou na ponte de Boyacá.
Os adverbios galegos
Un adverbio é unha palabra ou elemento gramatical invariábel que serve para expresar un matiz ou para complementar un verbo, un adxectivo ou outro adverbio:
Os adverbios de tempo
Os adverbios de tempo sitúan no espazo un feito ou unha acción. Podemos dividilos segundo o que indiquen: anterioridade, simultaneidade, posterioridade ou totalidade.
Os adverbios de dúbida
A dúbida preséntase con formas adverbiais mínimas como quizais/quizá/quizabes, e as locucións e expresións de dúbida seica, acaso, disque o mesmo, igual, polo visto, paréceme que, coñécese que, vese que, pode ser que. Tamén son frecuentes as locucións poida que(+subxuntivo), ao mellor, talvez, se cadra etc.
Lucía Pérez
Lucía Pérez Vizcaíno, nada en Goó (O Incio) o 5 de xullo de 1985, coñecida artisticamente como Lucía Pérez, é unha cantante galega. Representou a España no Festival de Eurovisión 2011, en Düsseldorf (Alemaña), co tema «Que me quiten lo bailao». Foi a primeira galega en facelo por España e obtivo o 23º posto, con 50 puntos.
Os adverbios galegos
Os adverbios de dúbida
Na seguinte táboa amosamos os adverbios de dúbida, cales son as formas verbais que rexen e algúns exemplos con eles.
Lucía Pérez
Traxectoria
Estudous Maxisterio na Universidade de Oviedo e Pedagoxía Musical.
Os adverbios galegos
Os adverbios de lugar
Os adverbios de lugar indican a situación no espazo. Son adverbios mínimos, que constan dunha soa palabra, ou adverbios extensos ou locucións adverbiais, se están formados por adverbio + preposición ou preposición + adverbio.
Lucía Pérez
Traxectoria
A súa andaina no mundo da música comezou cando tiña 8 anos, na escola. En 2002 consegue a vitoria no concurso da TVG Canteira de cantareiros, dirixido a cantantes afeccionados. Ao ano seguinte publica o seu primeiro álbum Amores y amores.
Os adverbios galegos
Adverbios de lugar absolutos
Os adverbios de lugar absolutos sitúan no espazo referíndose ao lugar ocupado polo falante e están relacionados co demostrativo: aquí = neste lugar, "o que é máis próximo".
Lucía Pérez
Traxectoria
En 2004 Queda mucha vida foi o himno da Asociación Española contra o canto, interpretada con Chema Purón. En 2005 participa no festival da canción de Viña del Mar (Chile), onde queda segunda coa canción Qué haría contigo, e que ten como consecuencia unha serie de actuacións nese país americano e mais na Arxentina, que alterna con concertos en Galicia. En 2009 participa por segunda vez no Festival de Viña del Mar. Foi a elixida para interpretar o Himno de Galicia na toma de posesión de Alberto Núñez Feijoo na Praza do Obradoiro.
Os adverbios galegos
Adverbios de lugar absolutos
Vexamos algúns exemplos:
Adverbios de lugar relativos
Os adverbios de lugar relativos sitúan no espazo con relación á posición dun obxecto dado.
Lucía Pérez
Traxectoria
Quince soles é un disco íntegro en galego. Conta con colaboracións de artistas como Vizcaíno, Susana Seivane, Chema Purón, Xabier Díaz, Tonhito de Poi, Sito Sedes, Emilio Rúa, Rosa Cedrón e Chenoa.
Na miña pel de Lucía Pérez é unha iniciativa realizada ao abeiro do Fondo de proxectos culturais en lingua galega Xacobeo 2021-2022 (Portal da Lingua Galega). A peza é unha ranchera con elementos de fusión de diferentes estilos protagonizada por mulleres distintas.
Na TVG foi a presentadora das badaladas de fin de ano no 2011 con Xosé Ramón Gayoso. No 2012-2013 copresentou Heicho cantar, queridiña na mesma TVG.
De Galicia a Eurovisión
Durante xaneiro de 2011 foi unha dos trinta candidatos para representar a España no Festival de Eurovisión 2011. No mes de febreiro conseguiu un posto na semifinal do concurso da TVE como unha dos dez candidatos para representar o país no Festival de Eurovisión 2011. O 11 de febreiro de 2011 foi escollida polo público de TVE para pasar á final do concurso Destino Eurovisión como unha dos tres candidatos a representar a España en Düsseldorf. O 18 de febreiro de 2011, finalmente, foi elixida para representar a España no Festival de Eurovisión 2011 coa canción "Que me quiten lo bailao", cun 68% dos votos do público. O 14 de maio de 2011 actuou na posición 22º de 25º participantes na final do Festival de Eurovisión. Logo do seu paso polo escenario de Düsseldorf queda con 50 puntos no posto 23º.
Twice
Twice (hangul: 트와이스, estilizado como TWICE), é un grupo musical feminino multinacional formado por JYP Entertainment en Corea do Sur a través do programa de supervivencia SIXTEEN en 2015. O grupo ten nove integrantes: Nayeon, Jeongyeon, Momo, Sana, Jihyo, Mina, Dahyun, Chaeyoung e Tzuyu. O grupo debutou o 20 de outubro de 2015, co mini-álbum The Story Begins.
Os adverbios galegos
Indefinidos
Hai tres adverbios indefinidos:
Twice
O grupo popularizouse co lanzamento do sinxelo «Cheer Up» lanzado en 2016. A canción situouse no primeiro posto da lista Gaon Dixital Chart. Tamén obtivo o premio como «Canción do ano» nos Melon Music Awards e Mnet Asian Music Awards. A canción «TT» do EP Twicecoaster: Lane 1, rompeu a marca anterior do grupo con «TT» ocupando o primeiro lugar de Gaon durante catro semanas consecutivas. Un ano despois, Twice vendeu máis de 1.2 millóns de copias. Outras cancións como «Likey», «What Is Love?» e «Yes or Yes» solidificaron o éxito do grupo.
Os adverbios galegos
Presentativos
Velaquí, velaí utilízanse para presentar ou responder ao adverbio u: Velaí o vai, non o ves?Velaquí están os nosos animais.
Ademais destes adverbios de lugar, dispomos de locucións adverbiais que expresan as mesmasnocións ou outras máis precisas:
Twice
O 28 de xuño de 2017, Twice debutou no mercado xaponés co lanzamento do álbum homónimo, publicado pola discográfica Warner Music Japan. Despois diso, o primeiro maxi single en xaponés do grupo, «One More Time», foi lanzado en outubro. Twice obtivo dous disco de platino, un polo álbum e outro pola canción. En 2018, lanzaron as cancións «Candy Pop», «Wake Me Up» e «BDZ», as cales foron ben recibidas no Xapón.
Os adverbios galegos
As locucións adverbiais
As locucións ás présas, ás carreiras, a escape indican rapidez; e amodo e devagar indican, dun feito, que se fai lentamente e con tino, con coidado.
Twice
2013-15: Formación e debut
O 19 de decembro de 2013, JYP Entertainment anunciou que debutaría a un novo grupo de mozas a mediados de 2014, sendo o primeiro girl group da compañía desde 2010 co debut de Miss A. O 27 de febreiro de 2014, Lena e Cecilia, foron as primeiras aprendices confirmadas para debutar en 6mix. Rumoreouse que Nayeon, Jeongyeon, Jisoo (máis tarde Jihyo) e Minyoung tamén formarían parte do grupo. Despois da saída de Cecilia, foi substituída por Sana, pero cando 6mix estaba a piques de debutar, Lena deixou a empresa e o grupo non debutou como estaba previsto. esquerda|miniatura|290x290px|Twice interpretando «Like OOH-AHH» en decembro de 2015. Con todo, o produtor Park Jin-young, fundador da empresa, anunciou que as integrantes se decidirían a través de Sixteen, un programa de supervivencia creado para determinar ás integrantes do novo grupo, o cal foi transmitido por Mnet. Despois de dez episodios, Nayeon, Jeongyeon, Sana, Jihyo, Mina, Dahyun e Chaeyoung foron elixidas para integrar o grupo. Park dixo que para facer de Twice un grupo máis perfecto, decidiu agregar dous membros máis, Tzuyu, que foi «a elección da audiencia», xa que ela era a competidora máis popular ao final do show e a Momo, que foi agregada polo propio Park, xa que el sentiu que o grupo necesitaba a alguén coas súas habilidades (Momo tivo os mellores resultados nas probas de baile).
Os adverbios galegos
As locucións adverbiais
As locucións ás toas, ás cegas, ao tuntún, a rumbo, ao chou significan "de calquera maneira, sen pensalo, tal como saia, sen orde".
Twice
2013-15: Formación e debut
A decisión causou controversia entre a audiencia, xa que moitas persoas cuestionaron que varias participantes do programa eran mellores que ela.
O 7 de outubro de 2015, JYPE anunciou na súa páxina web que Twice debutaría con The Story Begins e o sinxelo «Like OOH-AHH», a cal foi composta por Black Eyed Pilseung. O 20 de outubro, o álbum e o videoclip da canción foron publicados en liña e a través de V app. O grupo levou a cabo un showcase o mesmo día, onde interpretaron «Like OOH-AHH», xunto coas cancións «I Think I'm Crazy» e «Do It Again». O vídeo musical conseguiu vinte millóns de visitas dous meses despois do seu debut.
O 2 de decembro de 2015, noticias informaron que Twice asinara dez contratos por un total de aproximadamente 1.8 billóns de wones. É a maior cantidade para calquera grupo novato de mozas despois dun mes desde o seu debut. O 27 de decembro, o grupo realizou un remix da súa canción debut en Gayo Daejun de SBS, foi a primeira aparición de Twice nun programa de música de fin de ano.
2016-17: Censura na China, aumento de popularidade e debut xaponés
En novembro de 2015, estalou a polémica na China. Co fin de facer que o grupo fose máis recoñecido, as rapazas apareceron en My Little Television en Corea do Sur. Para promover que eran un grupo multicultural, cada membro axitou a bandeira do seu país, algunhas coa bandeira de Corea do Sur, outros coa xaponesa e Tzuyu coa bandeira de Taiwán. A cantante presentouse como unha taiwanesa e os internautas chineses enfadáronse. Con todo, o cantante Huang An foi o que se lucrou da polémica. Acusou a Tzuyu de protexer a independencia de Taiwán e acusouna de ser unha activista pola independencia. Como resultado das confusas relacións entre Taiwán e a China, os usuarios de Internet atacaron violentamente ao grupo e especialmente a Tzuyu. Como resultado, as canles de televisión da China deixaron atrás as novas de Twice e JYP Entertainment tivo que abolir todas as súas accións nese país. Para acougar a situación, o 15 de xaneiro de 2016, Park Jin-young pediu aos medios chineses que se desculpasen polas redes sociais. Así mesmo, a empresa publicou un vídeo de Tzuyu desculpándose: «China é unha soa, ambos os países son un só, e sempre me sentín orgullosa de ser chinesa». Logo de toda a polémica, o 25 de abril de 2016, Twice lanzou o seu segundo miniálbum titulado Page Two. O disco inclúe o sinxelo «Cheer Up», unha adaptación de «Precious Love» da cantante Park Ji-yoon, e «I'm Gonna Be A Star». Para promocionar o seu novo lanzamento, Twice apareceu no Yes24 Live Hall en Seúl. «Cheer Up» obtivo boa aceptación polo público, e o 5 de maio, Twice gañou un trofeo en M! Countdown. En agosto, Page Two vendeu máis de 150 000 copias. dereita|miniatura|290x290px|Twice interpretando «Cheer Up» en outubro de 2016. O 10 de outubro, o grupo confirmou que lanzarían o seu terceiro EP, Twicecoaster: Lane 1. As mozas participaron nunha serie de actividades promocionais, ata que o 24 de outubro o disco foi lanzado. O 20 de outubro, durante unha actuación de Twice, a canción «One in a Million» foi lanzada directamente ao público, celebrando o primeiro aniversario do grupo. O 11 de novembro, o videoclip de «Like OOH-AHH» (2015) obtivo cen millóns de visitas en YouTube. É o cuarto girl group de K-pop que logra dita cifra cun vídeo debut. O vídeo de «Cheer Up» tamén logrou esa marca seis días despois. A canción foi nomeada como «Canción do ano» na oitava edición dos Melon Music Awards, o 19 de novembro e o 2 de decembro nos Mnet Asian Music Awards.
Os adverbios galegos
As locucións adverbiais
De (a) feito significa "de principio a fin, dende o primeiro ao derradeiro, sen saltear, na orde en que vai". A eito significa "en grande cantidade e de calquera maneira, sen escoller". A treu, a esgallo significa "sen reparar nas dificultades". A modo, ao xeito significa "con coidado", "con moderación", "con precaución", "lentamente".Ao xeito significa tamén "como é debido". De súpeto, de socato, de sotaque, de repente, de golpe indican brusquidade. Ao cabo, á fin, á mantenta, a propósito, de propósito indican "con intención". De balde, en balde indican "gratis", "sen proveito".
Luisa Durán
Luisa Durán, nada en Logrosán (provincia de Cáceres) o 19 de outubro de 1934 e finada en Vigo o 16 de abril de 2022, foi unha escritora estremeña autora de poesía, prosa e teatro, coñecida co alcume de "La cigarra estremeña". Escribiu en castelán e estremeño.
Twice
2016-17: Censura na China, aumento de popularidade e debut xaponés
O 20 de febreiro, durante os concertos de Twice en Seúl, lanzouse Twicecoaster: Lane 2, reedición de Twicecoaster: Lane 1 (2016). O disco inclúe o sinxelo «Knock Knock», que tivo boa recepción polos fanáticos. O álbum vendeu máis de 266 645 copias. A popularidade de Twice estaba en aumento, e JYPE decidiu expandir o mercado. En febreiro, creouse o sitio web oficial e outras redes sociais en xaponés do grupo. Twice xa estaba listo para debutar no Xapón e o 24 de febreiro anunciaron a data do seu debut, o cal sería o 28 de xuño co lanzamento dun álbum recompilatorio titulado #Twice. Con todo, antes do debut no Xapón, en abril, JYP Entertainment anunciou que Twice lanzaría nova música no seu país natal. Un mes despois, lanzouse Signal, xunto co sinxelo do mesmo nome. Park Jin-young, Jihyo e Chaeyoung participaron como escritoras dalgunhas cancións, e Park Ye-eun, antiga integrante de Wonder Girls, participou no álbum e o 15 de maio, o videoclip de «Signal» subiuse a YouTube. esquerda|miniatura|290x290px|Twice nos Golden Disk Awards, en xaneiro de 2017. O 28 de xuño, o álbum #Twice foi lanzado. O disco consta de dez cancións, as cales cunha recompilación das súas máis grandes éxitos e versións xaponesas. Nun concerto titulado Touchdown in Japan, 15 000 espectadores reuníronse no Metropolis-Gym de Tokio. #Twice debutou na segunda posición de Oricon Albums Chart con 136 157 copias vendidas unha semana despois do seu lanzamento. O 18 de outubro, o grupo lanzou o seu primeiro sinxelo xaponés, «One More Time». O vídeo musical publicouse por primeira vez o 6 de outubro. O álbum individual logrou as maiores vendas o primeiro día e converteuse no álbum de vendas máis rápido de calquera grupo de mozas de Corea do Sur no Xapón. Tanto #Twice como «One More Time» obtiveron a certificación de platino da Recording Industry Association of Japan (RIAJ).
Luisa Durán
Traxectoria
Comezou a interesarse pola poesía de nova, e escribiu os seus versos con seis anos. Estudou Maxisterio en Madrid, e con 23 anos emigrou coa súa familia a Borgoña, onde coñeceu o seu marido. O 1 de maio de 1963, Día da Clase Obreira, actuou en Dijon.
Twice
2016-17: Censura na China, aumento de popularidade e debut xaponés
Twice lanzou o seu primeiro álbum de estudio, Twicetagram, o 30 de outubro co seu sinxelo principal titulado «Likey». O vídeo musical da canción foi filmado no Canadá a principios de setembro. «Likey» foi composto por Black Eyed Pilseung e Jeon Gun. Foi a cuarta colaboración do grupo con Black Eyed Pilseung. Varios compositores participaron no álbum, incluídos as membros coreanas de Twice como letristas e a exmembro de Wonder Girls, Woo Hye-rim, que co-compuxo a canción titulada «Look at Me». O álbum e o seu sinxelo debutaron na cima dos World Albums e World Dixital Song Sales de Billboard, respectivamente, o primeiro número 1 do grupo, convertendo a Twice no primeiro acto feminino de K-pop en ambas as listas. Tamén subiron nos Heatseekers Albums cando o álbum debutou no número 10, unha posición máis alta que o posto de Signal no número 11. A reedición inspirada en Nadal de Twicetagram, titulada Merry & Happy, xunto coa canción «Heart Shaker», lanzouse o 11 de decembro de 2017.
Anunciouse oficialmente a través dunha conferencia de prensa en Tokio que o grupo debutaría no 68º Kōhaku Uta Gassen, o espectáculo musical de fin de ano máis importante do Xapón producido por NHK. levou a cabo en vivo en NHK Hall o 31 de decembro, onde Twice interpretou a versión xaponesa de «TT». Foron os primeiros artistas coreanos en asistir ao evento nos últimos seis anos e o cuarto grupo de K-pop despois de TVXQ, KARA e Girls' Generation. miniatura|260x260px|Twice interpretando «What is Love?» o 9 de abril de 2018. O segundo sinxelo xaponés de Twice titulado «Candy Pop» lanzouse o 7 de febreiro. O grupo tamén se embarcou na súa primeira xira xaponesa titulada Twice Showcase Live Tour 2018 "Candy Pop", que comezou o 19 de xaneiro na Prefectura de Aichi. O 9 de abril, lanzaron o seu quinto EP, What Is Love?, xunto co sinxelo homónimo producido por Park Jin-young. O terceiro sinxelo xaponés de Twice, «Wake Me Up», foi lanzado o 16 de maio e Twice 2nd Tour: Twiceland Zone 2 - Fantasy Park comezou en Seúl do 18 ao 20 de maio. A xira de concertos atraeu a máis de 90 000 fanáticos en seis cidades de Asia.
Luisa Durán
Traxectoria
En 1970 regresou a Madrid, e consagrouse á literatura coa publicación de libros de poesía e participando en varias emisoras de radio. Foi nesa época cando o xornalista Joaquín Prat lle puxo o alcume de "La cigarra estremeña". Despois seguiu publicando tamén obras en prosa e mesmo algunha peza teatral.
Tempo despois trasladouse a Benicarló, onde fixou a súa residencia. Días antes do seu falecemento viaxara a Vigo para pasar uns días coa súa irmá. Alí faleceu por mor dun derramo cerebral.
Twice
2016-17: Censura na China, aumento de popularidade e debut xaponés
O 24 de abril Twice, lanzou o terceiro maxi single xaponés titulado «Wake Me Up» ademais inclúe outras tres cancións, xunto cun videocilp co mesmo nome. A canción foi lanzada como sinxelo dixital o 25 de abril de 2018 e o sinxelo en CD foi lanzado o 16 de maio por Warner Music Japan.
Twice interpretou «I Want You Back» de The Jackson 5 como o tema da película Sensei Kunshu. A canción foi lanzada como sinxelo dixital o 15 de xuño, xunto co vídeo musical. Unha segunda versión do videoclip co elenco da película lanzouse o 26 de xuño. En xullo, unha reedición de What Is Love? foi lanzada baixo o título de Summer Nights, xunto co sinxelo «Dance the Night Away» escrita por Wheesung.
O 12 de setembro, Twice lanzou o seu primeiro álbum de estudio xaponés, BDZ. O sinxelo do mesmo nome lanzouse dixitalmente o 17 de agosto. Isto foi seguido pola xira chamada Twice 1st Area Tour 2018 "BDZ", que comezou en Chiba o 29 de setembro. O 5 de novembro, o grupo lanzou un sexto EP titulado Yes or Yes xunto co vídeo musical do mesmo nome. Ademais, Twice ocupa o primeiro lugar nas listas de iTunes de todo o mundo con Yes or Yes e aínda por riba, o grupo de mozas estableceu novas marcas con «Yes or Yes», xa que se converteu no vídeo musical dun grupo de mozas surcoreano máis rápido en alcanzar 10 millóns e 20 millóns de reproducións en menos de 24 horas.
O 12 de decembro, Twice lanzou a reedición de Yes or Yes titulada The Year of Yes, xunto cun videoclip titulado «The Best Thing I Ever Did». O 26 de decembro twice lanzou a súa reedición de BDZ titulada BDZ Repackage.
Crónica de Néstor
miniatura|230px|Unha folla da copia da Crónica de Néstor chamada Radziwiłłowski. Século XV. A Primeira Crónica Rusa ou Crónica de Néstor (en ruso: По́весть временны́х лет, Póvest vremennii let, en ucraíno: Повість врем'яних літ, Póvist vremeinii lit; literalmente: "Os Relatos de Anos Pasados") é a historia do primeiro Estado eslavo oriental, o Rus de Kíiv, entre os anos 850 e 1110, aproximadamente, orixinalmente escrita en Kíiv contra o ano 1113.
Diferentes versións
A primeira parte é rica en historias anecdóticas, entre as que se contan a chegada de tres irmáns varegos, a fundación de Kíiv, o asasinato de Askold e Dir, a morte de Oleg (a quen matou unha serpe escondida no esqueleto do seu cabalo) e a vinganza de Olga de Kíiv, esposa de Ígor de Kíiv, sobre os drevliáns que asasinaran ao seu marido. A historia do labor dos santos Cirilo e Metodio entre os pobos eslavos é tamén moi interesante. A Néstor debémoslle a narración sobre a expedita forma na que o príncipe Vladimiro I de Kíiv aboliu o culto a Perún e aos outros deuses de Kíiv.
Unha terceira edición seguiulle dous anos máis tarde, centrándose na persoa de Mstislav I de Kíiv, fillo e herdeiro de Vladímir II Monómaco. O autor desta revisión podería ser grego, xa que corrixiu e actualizou moitos dos datos sobre os asuntos bizantinos. Esta última versión conservouse no Códice de Ipátiev ou Hipatiense.
O texto orixinal perdeuse e as copias máis antigas que se coñecen son as do Códice Lauretiense e o Códice de Ipátiev, de modo que é complicado establecer o contido orixinal da crónica palabra por palabra.
O Códice de Ipátiev foi descuberto no Mosteiro Ipátiev en Kostromá polo gran historiador ruso Nikolái Karamzín. Data do século XV, pero incorpora unha información de incalculábel valor histórico sobre o Kíiv do século XII e as Crónicas Galicianas (da cidade de Hálich, na rexión da Europa Central de Galicia). A lingua na que estaba escrita á o eslavo antigo, con influencia do eslavo oriental.
A Crónica de Néstor pode ser un dos textos de estudo máis intenso da historia. Publicáronse numerosas monografías e versións, datando a primeira de 1767. Alekséi Sháimatov publicou unha análise textual pioneira deste documento en 1908. Dmitri Liiachov e outros investigadores soviéticos revisaron en parte os seus descubrimentos, que intentaron reconstruír a crónica prenestoriana recompilada na corte de Yaroslav o Sabio a mediados do século XI.
Importancia
A diferenza doutras crónicas medievais escritas por monxes europeos occidentais, a Crónica de Néstor é única no seu campo, ao non haber outro testemuño escrito da historia antiga dos pobos eslavos orientais. A súa longa relación sobre a historia da Rus de Kíiv non ten parangón, aínda que dataron correccións provenientes da Primeira Crónica de Nóvgorod. Así mesmo é valiosa como primeiro exemplo da literatura dos antigos eslavos orientais.
Semanario Instructivo
miniatura|Semanario Instructivo. Número 1. Semanario Instructivo foi un periódico semanal editado en Santiago de Compostela durante seis meses, tódolos venres de marzo a agosto de 1838.
Historia e características
miniatura|Paso do Ulla por [[San Xoán da Cova, A Ponte Ulla, Vedra|S. Xoán da Cova, Ramón Gil Rey, 1838. ]] Subtitulado Periódico de Agricultura, Ciencias Naturales y Artes, apareceu o 2 de marzo de 1838. Fundado e dirixido polo médico e botánico José María Gil Rey e auspiciado pola Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago, foi a primeira publicación ilustrada de Galicia, pois, xunto a artigos de física, agricultura ou historia natural, cada número incluía unha lámina litografada de Ramón Gil Rey, irmán de José María. Constaba de catro páxinas de tamaño folio, impresas a dúas columnas. Editouse nos obradoiros de José Núñez Castaño. Mantívose ata o número 27, correspondente ao 31 de agosto.
O Sapo
O topónimo O Sapo pode referirse a varios lugares de Galicia:
Néstor o Cronista
miniatura|San Néstor o Cronista. miniatura|Néstor o Cronista, 1661 Néstor o Cronista, nado en Kíiv en 1050 e finado na mesma cidade en 1114, foi un monxe dun mosteiro de Kíiv ao que se lle atribúe unha das primeiras Crónicas dos Eslavos do Leste, ou Crónica de Néstor. É, ademais, o autor da Vida de Teodosio e das Vidas de Borís e Gleb, nos anos 1080, con motivo do traslado das reliquias destes santos a Vishgorod, no ano 1072.
Da súa vida só se sabe que se lle encargou recuperar as reliquias de San Teodosio (misión na que tivo éxito). Especúlase que ademais apoiaba ao príncipe Sviatopolk II e ao seu partido proescandinavo, mentres que non lle gustaba a influencia grega en Kíiv.
A súa crónica comeza co diluvio universal, e mostra que coñecía moi ben a outros historiadores bizantinos, como Xoán Malalas e Xurxo o Monxe. Na súa crónica mestúranse tamén moitas lendas e, probabelmente, inclúe fragmentos de antigos poemas épicos que se perderon.
Aínda que como testemuña presencial só puido escribir acerca dos reinados de Vsélovod I e Sviatopolk II (1078-1112), puido utilizar as testemuñas doutras persoas (como Giurata Rógovich de Nóvgorod e o nobre Ian Vishátich) para escribir doutras épocas e rexións. Moitos dos detalles etnolóxicos mencionados por Néstor son de grande importancia para os estudos actuais.
A opinión moderna é que a Crónica de Néstor é unha mestura de distintos autores, e que se lle atribúe a el ben sexa porque escribiu a maior parte ou porque recompilou os fragmentos.
Fronteira Militar
270px|miniatura|Zona sur do [[Imperio Austro-Húngaro en 1848. En cor bordeos, Reino de Croacia e, en bordeos máis claro, Eslavonia (dentro da monarquía húngara); en cor gris clara, Reino de Dalmacia (dentro do Imperio austríaco); en cor verde, Provincias de Bosnia e Hercegovina (que foron anexionadas anexionadas ao Imperio en 1908); en branco, Fronteiras Militares en Croacia (C.M.F.) e en Eslavonia.]] As Fronteiras Militares foron unhas terras fronteirizas do Imperio dos Habsburgo que actuaron como cordón sanitario contra o Imperio otomán desde principios da Idade Moderna até finais do século XIX.
Despois do desastre de Mohács, expansión do Imperio otomán en Europa supuxo o repregamento da fronteira do Reino de Hungría cara ao norte, perdéndose así moitas terras croatas (e mesmo húngaras).
Defensa da Europa cristiá contra os turcos
Gran parte de Croacia e case toda Eslavonia foron ocupadas polos otománs, pero nas zonas que escaparon á conquista, as súas Dietas mantiveron a fidelidade á coroa húngara, encarnada agora no habsburgo Fernando de Austria (o irmán de Carlos V). miniatura|200px|esquerda|Home da Fronteira no século XVIII.
Límite cos turcos durante tres séculos, a maior parte de Croacia e Eslavonia convertéronse na fronteira militar, escenario de frecuentes incursións inimigas até a reconquista de finais do século XVII.
Cando, en 1526, a Casa de Austria asumiu o trono do Reino de Hungría (que incluía o de Croacia), e o emperador Fernando I prometeu ao Parlamento Croata que achegaría 200 cabaleiros e 200infantes, e que pagaría outros 800 xinetes para sumarse ás forzas croatas.
En 1553 as terras fronteirizas foron reorganizadas baixo o mando do comandante Iván Lenković. A fronteira dividiuse entre a Krajina Croata e a Alta Krajina Eslavona. A fronteira co Imperio Otomán foi fortificada.
Os gastos militares eran cuantiosos, e o Congreso das Terras de Austria Interior de Bruck an der Mur en 1578 definiu as obrigas de cada territorio na defensa. Así, a nobreza de Estiria financiou a Fronteira Eslavona mentres que as demais (Baixa Austria, Alta Austria, Carniola, Carintia e Salzburgo) financiaron a parte croata.
EHC Biel
O EHC Biel (abreviatura de Eishockey Club Biel) é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade bilingüe de Biel/Bienne, Suíza. Actualmente compite na National League A (NLA), a máxima categoría do hóckey sobre xeo helvético. Xoga os seus encontros como local no Eisstadion Biel, un pavillón con capacidade para 7.000 espectadores.
Mantén unha fote rivalidade con SCL Tigers, SC Bern, EHC Olten, e HC Ajoie. Os partidos ante estes equipos adoitan atraer unha gran cantidade de espectadores.
Fronteira Militar
Defensa da Europa cristiá contra os turcos
Para evitar o despoboamento das expostas terras fronteirizas, outorgóuselle a liberdade aos campesiños da rexión, fronte ao réxime de servidume doutras terras. En novembro de 1630, o emperador proclamou o Statuta Wallachorum ou Estatuto de Valaquia, regulando o status dos colonos de Valaquia (incluíndo eslavos como croatas, serbios ou romaneses) e especificaba as súas obrigas civís e militares. 500px|miniatura|centro|Mapa da Fronteira Militar a mediados do século XIX (marcada cunha liña vermella).
EHC Biel
Historia
O EHC Biel foi fundado en 1939 por Heinrich Plüss. Non foi ata 1961 cando ascendeu á segunda categoría do hóckey sobre xeo suízo, a National League B (NLB), categoría da que se proclamaría subcampión tres anos despois tras perder fronte ao Genève-Servette na final. Porén, en 1967, o equipo descendía á terceira categoría, aínda que volvería á división de prata un ano despois. En 1975, logo da vitoria fronte ao EHC Visp por 7 goles a 3 ante 7.000 espectadores, o EHC Biel proclamouse por primeira vez campión da LNB, e conseguiu o ascenso á máxima categoría, a LNA, por primeira vez na súa historia.
Fronteira Militar
Defensa da Europa cristiá contra os turcos
Co tempo, a poboación da fronteira converteuse nun estamento militar, mesmo aínda despois da desaparición do dominio turco.