cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francisco Álvares
Embaixada a Etiopía
Francisco Álvares era sacedote, capelán e esmoleiro real de Manuel I de Portugal. Foi enviado 1515 como parte da embaixada portuguesa ao (emperador de Etiopía), acompañado polo embaixador etíope Mateo. A súa primeira tentativa de alcanzar o porto de Massawa fracasou debido ás accións de Lopo Soares de Albergaria, gobernador da India portuguesa. A embaixada non conseguiu chegar máis alén do arquipélago Dahlak e abortouse coa morte do embaixador portugués Duarte Galvão en Kamaran. Álvares e Mateo véronse forzados a esperar ata a chegada da substitución de Soares, Diogo Lopes de Sequeira, quen continuou coa embaixada exitosamente con Rodrigo de Lima, quen substituíu Duarte Galvão. A partida por fin chegou a Massawa o 9 de abril de 1520 e á corte de Lebna Dengel, onde Álvares fixo amizade con varios europeos que gañaran o favor do emperador, entre eles Pêro da Covilhã e Nicolao Branceleon. O padre Álvares ficou seis anos en Etiopía, e regresou a Lisboa en 1526 ou 1527.
En 1533 foille permitido acompañar a Martinho de Portugal a Roma nunha embaixada ao papa Clemente VII, a quen o padre Álvares entregou a carta que Lebna Dengel escribira ao papa. A data precisa da morte de Francisco Álvares, como a do seu nacemento, é unha incógnita, mais o escritor da Enciclopedia Británica de 1911 conclúe que foi após 1540, ano no que publicouse en Lisboa unha narración das súas viaxes. Na introdución da súa tradución da obra de Álvares, C.F. Beckingham e G.W.B. Huntingford proprocionan evidencia que sinala que Álvares morreu en Roma, e admiten que quizais morrera antes do ser publicada a súa obra.
Escritos de Álvares
En 1540 Luís Rodrigues publicou unha versión da narración de Álvares nun volume en folio, titulada Verdadeira Informação das Terras do Preste João das Indias. C.F. Beckingham e G.W.B. Huntingford citan evidencias, en parte baseadas no traballo previo do profesor Roberto Almagia, que mostran que a publicación de Rodrigues é só unha parte do relato completo de Álvares. Outra versión do que escribiu Álvares inclúe unha antoloxía de relatos de viaxe, Navigationi et Viaggi, reunidos e publicados por Giovanni Battista Ramusio en 1550. Almagia tamén identificou tres manuscritos na Biblioteca do Vaticano que conteñen versións de fragmentos do manuscrito orixinal.
O autor do artigo da Enciclopedia Británica de 1911 é crítico coa información de Álvares, e di que tería que ser recibida con cautela, pois o autor "é propenso a esaxerar", e non se limitaría ao que veu cos seus propios ollos. Beckingham e Huntingford, con todo, teñen unha mellor opinión do testemuño de Álvares, e expoñen que non só é "incomparablemente máis detallado que calquera relato anterior sobre Etiopía que se conservara; é tamén unha fonte moi importante sobre a historia etíope, pois foi escrito "xusto antes de que o país fose devastado polas invasións somalís musulmáns e as pagás galla do segundo cuarto do século XVI." Álvares proporcionou as primeiras descricións rexistradas e detalladas de Axum e Lalibela. Beckingam e Huntingfors continúan...
Meg Rosoff
Meg Rosoff, nada o 16 de outubro de 1956, é unha escritora estadounidense radicada en Londres. Acadou sona pola súa novela How I Live Now (Puffin, 2004), gañadora do Guardian Prize, do Printz Award e do Branford Boase Award e incluída na listaxe dos Whitbread Awards. A súa segunda novela, Just In Case (Penguin, 2006) gañou a medalla Carnegie entregada anualmente polos libreiros británicos en recoñecemento ao mellor libro infantil publicado no Reino Unido.
Lingua assamesa
O nome de idioma assamés deriva de Assam, nome dunha parte do val do río Brahmaputra. En assamés, o estado chámase Ôxôm (pronunciado /ojóm/) e o idioma ôxômiya (/ojomíia/).
dereita|miniatura|300px|O assamés pertence ao grupo oriental das linguas indoarias, aquí marcado en amarelo.
Escritura
Empregan o alfabeto assamés, unha variante próxima á escritura Nagari Oriental (bengalí), que provén da escritura gupta.
Igrexa nova de Delft
Igrexa nova de Delft (en neerlandés: Nieuwe Kerk) é o nome co que se coñece unha igrexa protestantes estilo gótico dos Países Baixos, erguida no século XIV, situada na cidade de Delft, na Holanda Meridional.
A igrexa está situada na Gran Praza (Markt) de Delft, fronte ao antigo edificio do concello de Delft.
A impoñente torre da campá da igrexa chega aos 108,75 metros de altura. É a segunda máis alta dun edificio relixioso nos Países Baixos, por detrás da torre da catedral de San Martiño, de Utrecht, que chega aos 112 metros.
Esta igrexa goza dun recoñecemento particular, polo feito de albergar o panteón real da casa de Orange-Nassau. En 1967 recibiu a consideración de monumento nacional dos Países Baixos (rijksmonument).
Historia
Ao principio, a igrexa consistía nun edificio provisional de madeira, en torno ao cal se construíu a basílica tal e como pode ser contemplada na actualidade. A antiga igrexa de madeira, que se mantivo ata 1420, foi consagrada a María.
A basílica cruciforme edificouse a partir do ano 1396 nun estilo gótico flamíxero ateigado de mostras do simbolismo cristián. O plano en forma de cruz refire a Cristo, as doce columnas do corazón aos doce apóstolos, os catro piares do cruceiro representan os catro evanxelistas e as dezaseis columnas da nave central representan os dezaseis profetas. A construción realizouse exactamente arredor do que foi a antiga igrexa provisional de madeira.
As vidreiras de cores do transepto e o amplo deambulatorio son obra de Willem Van Konijnenburg (1927-1936). A vidreira que representa a Hugo Grotius, situada na ala norte do transepto, caracterizada polos seus tons fríos gris e azuis, débeselle ao mestre Joep Nicolas.
Panteón real da casa de Orange-Nassau
miniatura|esquerda|Vista da antiga bóveda de 1890 miniatura|Plano da cripta realO mausoleo de Guillerme, o Taciturno elévase no coro, sobre a cripta real. Este edificio renacentista de mármore foi levantado por Hendrick de Keyser entre 1614 e 1621. No centro dun perístilo flanqueado por grandes alegorías, o príncipe está en traxe de desfile baixo a mirada dunha deusa Fama de bronce. Aos seus pés hai unha figura do seu fiel can que un día lle salvou a vida. Na cabeza da estatua xacente de mármore, unha estatua de bronce representa o príncipe con armadura.
No centro do coro, a entrada á cripta dos príncipes está sinalada por unha gran lousa brasonada.
De la capăt (All over again)
"De la capăt (All Over Again)" (en galego: Dende o principio (Todo de novo)) é unha canción do grupo musical Voltaj. A canción representará á Romanía no Festival de Eurovisión 2015 en Viena, Austria.
Controversia
Voltaj foi moi criticado polos seus fans romaneses polo feito de que, ao principio, querían representar á Romanía no Festival de Eurovisión 2015 en lingua inglesa. En marzo de 2015, a banda decide facer unha versión mesturada en inglés e romanés para que a súa mensaxe puidese ser entendida polos votantes da competición. O mesmo día facían en Facebook a seguinte declaración:
"Queridos... xa decidimos! Faremos caso ás vosas opinións, ás cales engadimos o que debemos facer para ter as máximas posibilidades en Viena. E esta é a versión da canción que realizaremos no certame!"
Tiberius Cornelis Winkler
Tiberius Cornelis Winkler 28 de maio de 1822 en Leeuwarden, e finado o 4 de abril de 1897 en Haarlem, foi un anatomista, zoólogo e historiador natural neerlandés.
Traxectoria
Winkler naceu en Leeuwarden, capital de Frisia. Alí asistiu á escola primaria até que cumpriu ou 12 ou 13 anos. Posteriormente seu pai enfocou a educación do seu fillo no comercio de grans. Winkler usou o seu salario para poder sufragar a súa educación en francés, alemán e, posteriormente, inglés. O desexo de autoeducación e autodisciplina foron calidades características de Winkler durante toda a súa vida.
Winkler casou en 1844 e comezou a estudar medicina para cheggar a ser cirurxián. En 1850 Winkler mudouse a Haarlem coa súa esposa e os seus catro fillos, para comezar a súa educación na escola de cirurxiáns. Graduose dous anos despois e comezou a practicar a medicina en Nieuwediep. O seu primeiro paciente, un pescador, queixábase de que o picara unha faneca brava.
Os seus estudos levérono posteriormente á libraría do museo de Teyler en Haarlem, e os seus seguientes artigos sobre a faneca brava no popular diario Album der Natuur covertérono nun experto en peixes. No museo despertouse o seu interese na paleontoloxía e a xeoloxía. O conservador do musero, o profesor Van Breda, animouno a analizar os fósiles de peixes da colección do museo. Debido a isto, a carreira de Winkler viuse impulsada, e os seus traballos foron publicados en 'Verhandelingen da sociedade de Teyler en 1859.
Winkler foi o segundo conservador das secións de xeoloxía, paleontoloxía e mineraloxía do Museo de Teyler. As súas achegas non só inclúen a tradución da primeira edición de A orixe das especies de Charles Darwin (1860), senón que tamén publicou unha gran cantidade de escritos para popularizar a ciencia, e en especial, as ciencias naturais.
O seu traballo continuou co estudo dos fósiles de peixes da calcaria de Solnhofen en Alemaña, para completar o catálogo da colección de fósiles de peixes do museo. Isto impresionou ao director do museo, que impulsou a Winkler a realizar o mesmo proceso para outras coleccións del museo. Un ano despois terminou o catálogo, a pesar de que foi forzado a traballar en condicións insalubres durante a súa práctica médica.
En 1864 foi proposto como conservador do Gabinete de Paleontoloxía e Mineraloxía del museo, posto que ocupou até a súa morte en 1897. Winkler comezou inmediatamente a traballar na colección completa de fósiles do museo, que nese momento estabas desorganizada e sen documentar. Seguindo o consello de Pieter Harting, naturalista de Utrecht, Winkler aplicou un sistema numérico dividido por eras: Paleozoico, Mesozoico e Cenozoico, e ordenados de «alto» a «baixo». Este sistema, e o modo en que foi aplicado, demostrou a influencia da teoría da evolución de Charles Darwin. Winkler completou o catálogo en 1896, e publicou seis volumes e cinco suplementos, documentando un total de 15 458 fósiles. Winkler tamén catalogou a colección de minerais do museo.
Publicacións
Winkler foi un fomentador active da ciencia. Escribiu máis de 100 artigos, moitos deles co propósito de educar ao público xeral. Muoitos destes artigos apareceronn no Album der Natuur (Álbum da natureza).
Igualmente, Winkler traduciu numerosos traballos científicos ao neerlandés. Os máis famosos foron A orixe das especies de Charles Darwin, que foi publicado en neerlandés un ano despois da sú publicación en inglés en 1859.
Winkler tamén se coñeceu como defensor da teoría da evolución, até o gro de non permitir o cuestionamiento da posición do home na cadea evolutiva.
Winkler tamén foi un defensor do volapük, unha lingua inventada polo sacerdote católico Johann Martin Schleyer.
Abreviatura
A abreviatura Winkler emprégase para recoñecer a Tiberius Cornelis Winkler como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Santiago Iglesias
Santiago Iglesias Pantín, nado na Coruña o 22 de febreiro de 1872 e finado en Washington, D.C. o 5 de decembro de 1939, foi un político e sindicalista galego, organizador do primeiro partido socialista de Porto Rico.
Traxectoria
miniatura|Placa conmemorativa de Santiago Iglesias na casa onde naceu na Coruña. Estudou en Galicia e foi aprendiz de ebanista. Embarcouse en 1887 para Cuba. Na Habana participou na organización de actividades sindicais. En 1896 abandonou Cuba e embarcouse coa intención de viaxar a Inglaterra; non obstante, desembarcou en Porto Rico. En maio de 1897 fundou Ensayo Obrero. Foi encarcerado e pasou sete anos en prisión. Fundou o Partido Obreiro Socialista de Porto Rico e o Partido Socialista Portorriqueño, que representou no Senado dos Estados Unidos de América (1917-1932). Formou parte do primeiro Comité de Conferencias que dirixiu un Manifesto aos Traballadores da América Latina en 1918. Desenvolveu a Federación Libre de Trabajadores, integrada na AFL, e a Confederación Panamericana del Trabajo, da que foi secretario executivo a comezos da década de 1920. Desempeñou o cargo de comisionado residente de Porto Rico en Washington, e interveu no Congreso dos Estados Unidos de América para reclamar unha lexislación federal para a illa.
Claqué
miniatura|250x250px|Alumnos do [[Instituto Tecnológico y de Estudios Superiores de Monterrey bailan claqué.]] miniatura|Zapatos de claqué. O claqué, tamén chamado tap, é un estilo de baile estadounidense, no que se moven os pés ritmicamente mentres se realiza un zapateo musical.
O tap orixinouse a partir da fusión das danzas de zocas de Irlanda, o norte de Inglaterra e Escocia, combinado cos bailes practicados polos afroamericanos, como a juba, entre o século XVII e o XVIII.
En 1739, prohibiuse aos escravos negros que utilizasen instrumentos de percusión. Isto motivounos a realizar a percusión cos pés e as mans.
Bailado nun principio polos escravos, puíuse nos Estados Unidos despois da súa Guerra de secesión. Os bailaríns, inmigrantes de diversos grupos, reuníanse para competir e para demostrar as súas mellores calidades e movementos. Desta maneira, mentres as danzas se mesturaban, un novo estilo de baile nacía: o tap americano. Os bailaríns relaxaron as posturas ríxidas irlandesas, usaron brazos e ombreiros para marcar e engadíronse novos pasos. A improvisación era o primordial deste baile.
O zapateo sempre se situou dentro do “show business”, máis que no circuíto da “danza seria”. Con todo, hoxe en día existen grandes compañías que fan tempadas en teatros antes impensables para o tap e os seus shows son soamente dedicados a esta danza.
Pan American World Airways
Pan American World Airways, comunmente coñecida como Pan Am, foi a principal e máis grande aeroliña internacional dos Estados Unidos dende 1927 ata o seu colapso o 4 de decembro de 1991. Fundada en 1927 como un servizo regular de correo e pasaxeiros operando entre Key West, Florida e A Habana, a compañía converteuse nunha importante empresa grazas a importantes innovacións que deron forma á industria aeronáutica internacional, como o uso xeneralizado dos reactores e os sistemas computerizados de reservas. Tamén foi membro fundador da Asociación de Transporte Aéreo Internacional (IATA), a asociación mundial da industria aérea. Identificada polo seu logo do globo azul, o uso da palabra "Clipper" nos nomes dos avións e nos seus inicativos, e as grras brancas dos seus pilotos, a aeroliña foi unha icona cultural do século XX. Nunha época dominada polas aeroliñas nacionais que eran propiedade, ou case, dos gobernos, foi tamén a aeroliña nacional non oficial dos Estados Unidos. Durante a meirande parte da era dos reactores, a principal terminal da Pan Am foi a Worldport situada no Aeroporto Internacional John F. Kennedy en Nova York.
Duodeno
miniatura|dereita|250px|Conexións do duodeno (15) co fígado e páncreas. miniatura|dereita|Duodeno de can a 100 aumentos. miniatura|dereita|Relación do duodeno co páncreas. miniatura|dereita|Sección do duodeno de gato. miniatura|dereita|[[Epitelio con bordo en cepillo do duodeno.]] miniatura|dereita|Preparación anatómica do duodeno. O duodeno (do latín duodenum, de duodenum digitorum, "doce dedos", polo seu tamaño) é a primeira porción do intestino delgado que parte do estómago no ser humano e na maioría dos vertebrados superiores, incluíndo aos mamíferos, réptiles, e aves. Nos peixes, as divisións do intestino delgado non están claras, e adoitan usarse os termos intestino anterior ou intestino proximal en vez de duodeno. Nos humanos, o duodeno ten a forma dun tubo oco curvado duns 25–38 cm de lonxitude e 4–5 cm de diámetro con forma de C, que conecta o estómago co xexuno (segunda porción do intestino delgado). Comeza no bulbo duodenal e acaba no ligamento de Treitz (músculo suspensorio do duodeno). No duodeno vértese o quimo (alimentos parcialmente dixeridos) do estómago, as secrecións biliares hepáticas e as secrecións pancreáticas, xunto coas secrecións protectoras e encimáticas da propia parede duodenal.
Función
No duodeno ten lugar a maior parte da dixestión encimática dos alimentos, que se inicia no estómago. Na parede do duodeno hai criptas de Lieberkühn, que producen encimas. No duodeno hai glándulas de Brunner, que producen unha secreción mucosa protectora; estas glándulas son moi abundantes no píloro e van diminuíndo en número progresivamente no duodeno, e normalmente xa practicamente non hai no seu terzo distal. A bile vértese no duodeno polo conduto biliar e o páncreas verte polo conduto pancreático ou de Wirsung; ambos os dous desembocan formando a ampola de Vater.
O duodeno tamén regula o grao de baleiramento do estómago por medio de hormonas como a secretina e colecistoquinina, que son producidas polas células S e I do epitelio intestinal e liberadas no duodeno en resposta a estímulos ácidos e presenza de graxas, e que regulan a apertura do píloro. A entrada de alimento parcialmente dixerido (quimo) no duodeno fai que a vesícula biliar verta no duodeno a bile fabricada no fígado, e que o páncreas libere bicarbonato e encimas dixestivos como tripsina, lipase e amilase.
Seccións
O duodeno divídese para a súa descrición en catro seccións ou partes: superior, descendente, horizontal e ascendente. As primeiras tres seccións cúrvanse formando un bucle con forma de C no medio do cal encaixa a cabeza do páncreas. Só os primeiros 2 cm da parte superior do duodeno están cubertos polo peritoneo e poden moverse con certa liberdade igual que a zona pilórica estomacal á que están unidos; o resto do duodeno é retroperitoneal e está fixado a estruturas da parede abdominal, polo que é inmóbil (a excepción son os 1–2 cm finais).
Primeira parte: porción superior
A primeira parte do duodeno comprende a súa porción superior, que comeza na terminación duodenal do píloro a nivel da primeira vértebra lumbar. Desde alí os primeiros 5 cm discorren lateralmente (á dereita), cara atrás e arriba. A rexión proximal desta zona forma o bulbo duodenal. Despois fai unha brusca curva cara a abaixo á altura da primeira vértebra lumbar, formando o chamado ángulo duodenal superior (onde acaba esta parte primeira ou superior do duodeno). Esta é a única porción intraperitoneal do duodeno.
Segunda parte: porción descendente
É a parte descendente do duodeno, que empeza no ángulo duodenal superior. Diríxese cara a abaixo á dereita da columna vertebral e chega ata o nivel da 3ª vértebra lumbar, e fai unha brusca curva no ángulo duodenal inferior, que é o final da parte descendente. Está cruzada anteriormente polo colon transverso co cal está en contacto directo, e pola parte superior está en contacto co lóbulo dereito do fígado e a vesícula biliar, pola parte inferior co xexuno, pola posterior co ril dereito, e pola súa cara medial coa cabeza do páncreas.
O conduto pancreático e o conduto biliar común (colédoco) entran xuntos no duodeno (formando en conxunto o conduto hepatopancreático) pola ampola de Vater, que se abre na papila duodenal maior, situada aproximadamente a 8–10 cm do píloro. A unión entre os intestinos embrionarios anterior e medio está xusto debaixo da papila duodenal maior. Uns 2–3 cm máis abaixo encóntrase a papila duodenal menor, que é a entrada do conduto pancreático accesorio ou de Santorini.
Terceira parte: porción horizontal
Empeza no ángulo duodenal inferior e diríxese transversalmente á esquerda e algo cara a arriba, cruza por diante do uréter dereito, psoas maior dereito, vasos testiculares/ováricos dereitos, e acaba diante da aorta (nótese que como estaba á dereita, aínda que xira a esquerda, os vasos que cruza son os dereitos). A súa parte anterior é cruzada polos vasos mesentéricos superiores.
Cuarta parte: porción ascendente
Diríxese cara a arriba algo á esquerda da aorta e chega ata o nivel da segunda vértebra lumbar, onde fai unha brusca curva chamada ángulo duodenoxexunal, situado en contacto co bordo inferior do páncreas, e alí acaba, uníndose ao xexuno. O ángulo duodenal está rodeado dun pregamento peritoneal que contén fibras musculares denominado ligamento de Treitz ou músculo suspensorio do duodeno. Por detrás deste ángulo están o tronco simpático, psoas maior esquerdo e vasos testicular/ovárico esquerdos.
Irrigación sanguínea
O duodeno recibe sangue arterial de dúas procedencias. A transición entre estas dúas procedencias é importante porque delimita o intestino anterior e o medio. Na zona que está antes da segunda parte do duodeno (aproximadamente na papila duodenal maior, onde entra o conduto biliar) a subministración de sangue arterial procede da arteria gastroduodenal e a súa rama a arteria pancreaticoduodenal superior. Na zona distal a partir dese punto (o intestino medio) o sangue procede da arteria mesentérica superior, e a súa rama a arteria pancreaticoduodenal inferior irriga a terceira e cuarta seccións do duodeno. A arteria pancreaticoduodenal superior e a inferior forman unha anastamose con forma de bucle entre a tronco celíaco e a arteria mesentérica superior, polo que alí hai unha potencial circulación colateral.
A drenaxe venosa do duodeno segue as arterias. Finalmente estas veas desembocan no sistema portal, quer directamente quer indirectamente a través da vea esplénica ou da vea mesentérica superior.
Drenaxe linfática
Os vasos linfáticos seguen ás arterias en dirección retrógrada. Os vasos linfáticos anteriores drenan no ganglio linfático pancreatoduodenal localizado ao longo das arterias pancreatoduodenais superior e inferior e despois nos ganglios linfáticos pilóricos (ao longo da arteria gastroduodenal). Os vasos linfáticos posteriores pasan por detrás da cabeza do páncreas e drenan nos ganglios linfáticos mesentéricos superiores. Os vasos linfáticos eferentes procedentes dos ganglios linfáticos duodenais finalmente van aos ganglios linfáticos celíacos.
Lale
O topónimo galego Lale pode referirse a:
Guerra dos Ósos
miniatura|350px|A rivalidade entre [[Othniel Charles Marsh (esquerda) e Edward Drinker Cope (dereita) desencadeou a Guerra dos Ósos.]] A Guerra dos Ósos (Bone Wars), tamén coñecida como a Gran Carreira dos Dinosauros (Great Dinosaur Rush) foi un período de intensa competición na procura de descubrimentos de fósiles durante a Idade Dourada dos Estados Unidos, marcado por unha acalorada rivalidade entre Edward Drinker Cope da Academia de Ciencias Naturais de Filadelfia, e Othniel Charles Marsh do Museo Peabody de Historia Natural de Yale. Estes dous paleontólogos empregaron métodos deshonestos para superarse o un ó outro, recorrendo a subornos, roubos e destrución de ósos. Estes dous investigadores tamén se atacaron mutuamente en obras científicas, procurando arruinar a credibilidade do seu rival para deixalo sen financiamento.
Inicialmente Cope e Marsh eran colegas que se trataban de maneira educada, pero tras diversas disputas persoais convertéronse en inimigos acérrimos. A súa procura de ósos levounos ó oeste, ós ricos sitios paleontolóxicos de Colorado, Nebrasca e Wyoming. Entre os anos 1877 e 1892 ámbolos dous utilizaron o seu patrimonio e a súa influencia para financiar as súas propias expedicións e obter os servizos e ósos de dinosauros de cazadores de fósiles. Ó final da Guerra dos Ósos, os dous esgotaran o seu patrimonio na procura da supremacía paleontolóxica.
Cope e Marsh quedaron económica e socialmente arruinados polos seus esforzos para superar e deshonrar ó contrario, mais realizaron importantes contribucións á ciencia e á disciplina da paleontoloxía e forneceron unha cantidade substancial de material para traballos posteriores, deixando unha gran cantidade de caixas de fósiles sen abrir tralas súas mortes. Os seus traballos levaron ó descubrimento e descrición formal de máis de 136 novas especies de dinosauros. A Guerra dos Ósos tivo como resultado un incremento no coñecemento da vida prehistórica e espertou o interese do público polos dinosauros, dando lugar a unha continuación nas escavacións de fósiles en Norteamérica durante as décadas posteriores. Publicáronse tamén unha considerable cantidade de libros históricos e adaptacións de ficción sobre este período de intensa actividade paleontolóxica.
Contexto
Durante un certo tempo Cope e Marsh mantiveron unha amizade. Coñecéronse en Berlín en 1864 e pasaron varios días xuntos como colegas. Chegaron incluso a nomear especies en honor mutuo. Co paso do tempo a súa relación empeorou, debido en parte ó carácter temperamental de ámbolos dous. Cope era coñecido por ser belicoso e tiña un temperamento irascible, mentres que Marsh era máis pausado, metódico e introvertido, e ámbolos dous eran combativos e desconfiados. As súas diferenzas estendéronse ó plano científico, xa que Cope era un firme defensor do neolamarckismo, mentres que Marsh apoiaba a teoría da evolución por selección natural de Charles Darwin. Incluso no mellor momento da súa relación persoal, tiñan unha tendencia a desprezarse sutilmente. En palabras dun observador externo: "O patricio Edward podería considerar que Marsh non era exactamente un cabaleiro. O académico Othniel probablemente consideraba a Cope como non moi profesional".
Cope e Marsh tiñan orixes moi diferentes. Cope naceu no seo dunha rica e influente familia de cuáqueros con orixe en Filadelfia. Malia que seu pai quería que Cope traballara como granxeiro, este distinguiuse como naturalista. En 1864, sendo xa membro da Academia das Ciencias Naturais, Cope comezou a traballar como profesor de zooloxía no Haverford College e uniuse a Ferdinand Hayden nas súas expedicións cara ó oeste. Por outra banda, Marsh, fillo dunha familia con poucos recursos procedente de Lockport, Nova York, tería crecido na pobreza de non ser pola axuda de seu tío, o filántropo George Peabody. Marsh persuadiu ó seu tío para que construíse o Museo Peabody de Historia Natural, quedando el como director do museo. Isto combinado coa herdanza que recibiu de Peabody cando este morreu no ano 1869, fixo posible que Marsh gozase dunha cómoda posición financeira aínda que, debido en parte á visión estrita que tiña seu tío do matrimonio, Marsh permaneceu solteiro toda a súa vida.
miniatura|300px|Versión de Cope do [[Elasmosaurus coa cabeza colocada no extremo incorrecto.]] Nunha ocasión os dous científicos marcharon nunha expedición de recolección de fósiles nos pozos de marga de Cope en Nova Jersey, onde William Parker Foulke descubrira o espécime holotipo do dinosauro Hadrosaurus foulkii, descrito polo paleontólogo Joseph Leidy (baixo a dirección do cal Cope estudara anatomía comparada). Este foi un dos primeiros descubrimentos de dinosauros nos Estados Unidos, e os pozos eran ricos en fósiles. Ao finalizar esta expedición Marsh subornou en segredo os operadores dos pozos para que lle levaran a el os fósiles que descubrisen nun futuro, en lugar de levarllos a Cope. Ámbolos dous comezaron a atacarse mutuamente en diversos artigos e publicacións, deteriorando a súa relación persoal. Marsh procurou humillar a Cope indicando que a súa reconstrución do plesiosaurio Elasmosaurus era defectuosa, coa cabeza situada onde tería que ir a cola. Ó mesmo tempo Cope empezou a buscar ósos no que Marsh consideraba o seu terreo privado en Kansas e Wyoming, o que empeorou aínda máis a súa relación.
1872-1877: primeiras expedicións
Na década de 1870 a atención profesional de Cope e Marsh dirixiuse cara ó oeste estadounidense por mor das novas sobre grandes descubrimentos de fósiles. Utilizando a súa influencia en Washington, Cope conseguiu un posto no Servizo Xeolóxico dos Estados Unidos baixo as ordes de Ferdinand Hayden. Malia que este posto non estaba remunerado, ofreceulle a Cope unha grande oportunidade para recoller fósiles no oeste e publicar os seus achados. A habilidade de Cope para escribir de maneira dramática compracía a Hayden, quen necesitaba causar unha impresión popular cos informes oficiais do Servizo. En xuño de 1872 Cope partiu na súa primeira viaxe, co plan de observar por si mesmo as capas fosilíferas do Eoceno de Wyoming. Isto provocou un distanciamento entre Cope, Hayden e Leidy. Fora Leidy quen recibira gran parte dos fósiles das coleccións de Hayden ata que Cope entrou no servizo, e agora Cope comezaba a procurar fósiles no territorio que xa reservara o propio Leidy. Hayden intentou aliviar a tensión con Leidy por medio dunha carta:
Cope levou consigo a súa familia ata Denver, mentres que Hayden intentaba evitar que Cope e Leidy fixesen prospeccións na mesma zona. Seguindo unha pista dada polo xeólogo Fielding Bradford Meek, Cope tiña a intención de investigar tamén os informes de ósos que Meek atopara preto da estación de tren de Black Buttes. Cope encontrou o lugar e os restos esqueléticos dun dinosauro ó que denominou Agathaumas sylvestris. Crendo que contaba co pleno apoio de Hayden e do servizo, Cope viaxou ata Fort Bridger en xuño, descubrindo ó chegar que non tiña os homes, carros, cabalos e equipamento que esperaba encontrar alí. Cope reuniu un equipo pagado por el mesmo, que consistía en dous carreteiros, un cociñeiro e un guía, xunto con tres homes de Chicago que estaban interesados en estudar con el. Finalmente, resultou que dous dos homes de Cope eran empregados de Marsh. Cando o paleontólogo rival descubriu que os seus homes estaban aceptando diñeiro de Cope, púxose furioso. Aínda que estes homes intentaron asegurarlle a Marsh que aínda traballaban para el (un deles suxeriu que aceptou o traballo para arredar a Cope dos mellores fósiles), a preguiza de Marsh á hora de chegar a acordos en firme e de facer pagamentos puido incitalos a buscar outro traballo. A viaxe de Cope levou a expedición a través de terreos agrestes que só Hayden recoñecera previamente, descubrindo decenas de novas especies. Mentres tanto, un dos homes de Marsh envioulle unha parte do seu material a Cope por equivocación. Cando recibiu os fósiles, Cope devolveullos a Marsh, pero este incidente danou aínda máis a súa relación.
miniatura|esquerda|Marsh (no centro da fila traseira), rodeado por axudantes armados. Marsh non pasaba moito tempo no campo, e adoitaba delegar esta tarefa nos seus axudantes. En 1872 remataron os finximentos de cordialidade entre os dous, e na primavera de 1873 comezaron as hostilidades abertas. Naquel momento Leidy, Cope e Marsh estaban realizando importantes descubrimentos de réptiles e mamíferos prehistóricos nas capas fosilíferas do oeste ó mesmo tempo. Os paleontólogos tiñan o costume de enviar telegramas escritos apresuradamente ó leste para describir os seus achados, publicando as descricións máis completas só cando volvían das súas viaxes. Entre os novos exemplares descritos estaban os Uintatherium, Loxolophodon, Eobasileus, Dinoceras e Tinoceras. Porén, gran parte destes achados non eran diferentes dos demais, e de feito Cope e Marsh sabían que algúns dos fósiles que estaban a recoller xa foran descubertos anteriormente por outros. Finalmente resultou que moitos dos nomes de Marsh foron válidos, mentres que ningún dos de Cope o foi. Marsh tamén situou as novas especies dentro dunha nova orde de mamíferos denominada Cinocerea. Cope quedou humillado e era incapaz de deter os cambios do seu rival. No seu lugar publicou un estudo analítico de grande alcance onde propuxo un novo modelo de clasificación para os mamíferos do Eoceno, no que descartaba os xéneros de Marsh en favor dos seus. Marsh non cedeu e continuou afirmando que todos os nomes que Cope propuxo para os Dinocerata eran incorrectos.
miniatura|upright|Marsh e o xefe [[lakota Nube Vermella en New Haven, Connecticut, c. 1880]] Ó mesmo tempo que discutían sobre a clasificación e a nomenclatura, volveron ó oeste en busca de máis fósiles. Marsh fixo a súa última viaxe patrocinada por Yale en 1873, cun grupo de trece estudantes e protexido por un grupo de soldados que querían facer unha demostración de forza á tribo dos síux. A causa das preocupacións xeradas polas súas expedicións máis caras de anos anteriores, Marsh fixo que os estudantes pagasen os seus propios gastos, polo que a viaxe só lle custou a Yale uns 1857,50 $, unha cifra moi inferior ós 15 000 $ que Marsh solicitara na súa anterior expedición. Esta expedición sería a última de Marsh, xa que durante o resto da Guerra dos Ósos preferiu contratar os servizos de buscadores locais. Aínda que tiña suficientes ósos como para pasar anos estudándoos, o seu desexo de conseguir máis fósiles seguiu en aumento. Cope foi aínda máis prolífico na súa recolección de ósos nesta tempada que na de 1872, aínda que a tendencia de Marsh de contratar buscadores de forma exclusiva provocou que o seu rival fose considerado persona non grata en Bridger. Canso de traballar ás ordes de Hayden, Cope conseguiu un traballo remunerado co Corpo de Enxeñeiros, aínda que se viu limitado por esta asociación. Mentres que Cope tiña que seguir as rutas e lugares marcados por esta entidade para as prospeccións, Marsh podía procurar fósiles sen este tipo de restricións.
A mediados da década de 1870 a atención dos dous científicos tornouse cara a Dacota do Sur, onde o descubrimento de ouro nos montes de Black Hills aumentou as tensións entre os nativos americanos e os Estados Unidos. Marsh, que desexaba os fósiles que se atopaban naquela rexión, viuse enleado nas disputas políticas entre o exército e os nativos. Co obxectivo de gañarse o apoio do xefe Nube Vermella dos síux para poder facer prospeccións, Marsh prometeulle un pago polos fósiles encontrados e que volvería a Washington para facer presión alí en favor dos nativos no referente ó trato impropio que estes estaban a recibir. Finalmente Marsh escapuliuse do campamento e, segundo o seu propio relato (probablemente esaxerado), xuntou varios carros cheos de fósiles e retirouse xusto antes de que chegara un grupo hostil de indios miniconjou. Si que intercedeu en nome de Nube Vermella perante o Departamento do Interior e do presidente Ulysses S. Grant, pero segundo Thomson a súa intención podería ter sido simplemente gañarse unha reputación propia fronte á administración impopular de Grant. En 1875 tanto Cope coma Marsh fixeron unha pausa nas súas recoleccións, por mor da presión financeira e da necesidade de catalogar os seus achados acumulados, mais unha serie de novos descubrimentos provocaron que os dous volvesen ó oeste antes do final da década.
1877-1892: descubrimentos en Como Bluff
En 1877 Marsh recibiu unha carta de Arthur Lakes, un profesor de escola de Golden, Colorado. Nesta carta Lakes informaba que mentres facía sendeirismo por unhas montañas próximas a vila de Morrison xunto co seu amigo H. C. Beckwith, descubrira uns ósos de gran tamaño incrustados na rocha. Lakes describiu na súa carta que os ósos eran "aparentemente unha vértebra e un úmero dalgún saurio xigantesco". Mentres esperaba unha resposta de Marsh, Lakes desenterrou varios ósos máis de gran tamaño e enviounos a New Haven. Como Marsh tardaba en responder, Lakes envioulle tamén unha remesa de ósos a Cope.
miniatura|esquerda|A formación Morrison en [[Como Bluff, Wyoming.]] Cando Marsh lle respondeu a Lakes, pagoulle 100 dólares ó prospector, instándoo a que gardase o segredo sobre estes achados. Tras saber que Lakes mantivera correspondencia con Cope, enviou a Morrison a Benjamin Mudge, o seu recolledor de campo, para asegurarse os servizos de Lakes. Marsh publicou unha descrición dos descubrimentos de Lakes no American Journal of Science do 1 de xullo, e antes de que Cope puidese publicar a súa propia interpretación dos achados Lakes escribiulle para dicirlle que os ósos lle serían entregados a Marsh, algo que supoñía un grave insulto para Cope.
Unha segunda carta chegou do oeste, esta vez dirixida a Cope. O escritor O. W. Lucas era un naturalista que se encontraba recollendo plantas cerca de Cañon City, Colorado, cando descubriu un conxunto de ósos fósiles. Tras recibir máis mostras de Lucas, Cope concluíu que estes dinosauros eran herbívoros grandes, remarcando alegremente que o espécime era maior que calquera outro descrito ata o momento, incluíndo o do descubrimento de Lakes. Tras saber dos descubrimentos de Lucas, Marsh ordenoulle a Mudge e a un antigo estudante, Samuel Wendell Williston, que establecesen unha escavación cerca de Cañon City. Desgraciadamente para Marsh, soubo por medio de Williston que Lucas estaba atopando os mellores ósos e rexeitara abandonar a Cope en favor de traballar para Marsh. Marsh fixo regresar a Williston cara a Morrison, onde se esboroou a pequena escavación de Marsh, case matando os seus axudantes. Este problema podería ter sido a fin da subministración de ósos procedentes do oeste para Marsh, de non ser por unha terceira carta que lle chegou posteriormente, enviada por dous traballadores do ferrocarril.
miniatura|right|Ilustración realizada por Marsh en 1896 dos ósos dun [[estegosauro, dinosauro descrito e nomeado en 1877.]] A medida que progresaba a década de 1880 os homes de Cope e Marsh enfrontáronse a unha dura competencia por parte do outro bando así como á de terceiros tamén interesados nos ósos. O profesor Alexander Emanuel Agassiz da Universidade Harvard enviou os seus propios representantes ó oeste, mentres que Carlin e Frank Williston fundaron unha empresa de venda de ósos para venderlle os fósiles ó mellor ofertante. Reed marchou e comezou a traballar como pastor de ovellas en 1884, e as escavacións de Marsh en Como produciron pouco material trala súa partida. Malia todos estes obstáculos, naquel momento Marsh tiña máis escavacións en funcionamento que Cope, quen malia que ó principio da década de 1880 tiña máis ósos dos que podía gardar nun só edificio, quedou atrás nesta carreira polos dinosauros.
Os descubrimentos de Cope e Marsh estiveron acompañados de acusacións sensacionalistas de espionaxe, subornos e roubos de traballadores e fósiles. Ámbolos dous eran tan protectores cos seus sitios que destruían fósiles pequenos ou danados para evitar que caesen en mans do seu rival, ou enchían as súas escavacións con terra e rochas. Nunha ocasión cando supervisaba as súas escavacións de Como en 1879, Marsh examinou achados recentes e marcou varios deles para a súa destrución. Noutra ocasión os equipos rivais dos dous científicos pelexaron entre si tirándose pedras os uns ós outros.
Disputas persoais e últimos anos
Ó tempo que Cope e Marsh competían por fósiles no oeste americano, tamén facían todo o posible por arruinar a credibilidade profesional do contrario. Sentíndose humillado polo seu erro á hora de reconstruír o plesiosauro Elasmosaurus, Cope intentou encubrir a súa equivocación mercando tódalas copias que atopou da revista na que foi publicada a reconstrución. Marsh pola súa banda asegurouse de que se fixera pública a historia. A rápida produción de artigos científicos por parte de Cope axudaba a que Marsh non tivera dificultades para atopar erros ocasionais cos que atacar a Cope. Marsh non era tampouco infalible, con erros como o de poñer un cranio equivocado nun esqueleto de Apatosaurus e describilo como un novo xénero, Brontosaurus.
A finais da década de 1880 a atención pública pola competición entre Cope e Marsh esvaeceuse, centrándose máis noutros asuntos internacionais que polas historias do "Salvaxe Oeste". Grazas a John Wesley Powell, xefe do Servizo Xeolóxico dos Estados Unidos, e ós seus contactos con persoas ricas e poderosas de Washington, Marsh pasou a estar á fronte do servizo gobernamental consolidado e quedou satisfeito por saír do centro de atención sensacionalista. Cope estaba nunha situación peor, tras gastar gran parte do seu diñeiro adquirindo The American Naturalist e polas dificultades para atopar traballo, debido en parte ó seu temperamento, así coma ós aliados de Marsh no ámbito da educación superior. Cope empezou a investir en prospeccións de ouro e prata no oeste, lidando cos mosquitos da malaria e cun duro clima co obxectivo de procurar fósiles el mesmo. Por mor de varios problemas na minería e dunha falta de apoio por parte do goberno federal, a súa situación financeira continuou deteriorándose ata o punto de que a súa colección de fósiles se converteu na súa única posesión significativa. Pola súa banda Marsh acabou por gañarse a antipatía dos seus axudantes máis leais, incluíndo a de Williston, por mor do seu rexeitamento a compartir as conclusións que obtivera dos seus achados e dos seus constantes atrasos e irregularidades nos seus pagamentos.
A oportunidade de Cope de aproveitar unha vulnerabilidade de Marsh xurdiu en 1884, cando o 48º Congreso dos Estados Unidos comezou a investigar os procedementos do servizo xeolóxico. Cope trabara amizade con Henry Fairfield Osborn, naquel entón profesor de anatomía na Universidade Princeton. Osborn era semellante a Marsh en moitos aspectos, pausado e metódico, pero acabou por ser unha influencia prexudicial para Marsh. Cope buscou traballadores descontentos dispostos a pronunciarse en contra de Powell e do Servizo. Powell e Marsh conseguiron refutar con éxito as acusacións de Cope, e as súas alegacións non chegaron á prensa de masas. Osborn amosouse indeciso á hora de endurecer a súa campaña contra Marsh, polo que Cope decidiu recorrer a outro aliado que lle mencionara previamente a Osborn, un "home da prensa de Nova York" chamado William Hosea Ballou. Malia verse obstaculizado no seus intentos de expulsar a Marsh da presidencia da Academia Nacional de Ciencias, Cope conseguiu unha considerable axuda financeira despois de que a Universidade de Pensilvania lle ofrecera un posto como profesor.
Ó longo dos anos Cope mantivera un elaborado diario incluíndo nel os erros e felonías cometidas por Marsh e Powell, diario que gardaba nun caixón inferior do seu escritorio persoal. Ballou planeou a publicación dunha primeira serie de artigos, que se converterían nunha serie de debates na prensa entre Marsh, Powell e Cope. Aínda que a comunidade científica coñecía a rivalidade de Marsh e Cope dende había tempo, o público coñeceu a deshonrosa conduta dos dous homes cando o New York Herald publicou unha historia co titular "Scientists Wage Bitter Warfare" ("Científicos Libran unha Amarga Guerra"). Segundo a autora Elizabeth Shor, a comunidade científica viuse galvanizada:
Nos artigos de prensa, Cope atacaba a Marsh acusándoo de plaxio e mala xestión financeira, e atacaba a Powell polos seus erros de clasificación xeolóxica e por malversación de fondos gobernamentais. Marsh e Powell publicaron a súa propia visión da historia, devolvendo acusacións contra Cope. Os artigos de Ballou estaban pobremente investigados e escritos, e o propio Cope quedou prexudicado trala publicación dun artigo no The Philadelphia Inquirer no que insinuaba que os membros do consello da Universidade de Pensilvania pedirían a dimisión de Cope a menos que este presentase probas para as súas acusacións contra Marsh e Powell. O propio Marsh mantivo viva a historia do Herald cunha irada réplica, mais a finais de xaneiro a historia desapareceu dos xornais, e a situación apenas cambiou entre os dous rivais.
Non se convocou ningunha vista no Congreso para investigar a malversación de fondos de Powell, e nin Cope nin Marsh quedaron como responsables dos seus erros, mais parte das acusacións de Ballou contra Marsh quedaron asociadas co Servizo Xeolóxico. Perante un sentimento anti-servizo exacerbado pola seca no oeste e a preocupación sobre as apropiacións das granxas abandonadas nesa mesma zona, Powell pasou a estar baixo unha estreita vixilancia por parte do Comité Doméstico de Apropiacións. Incitado a actuar polos aparentes gastos extravagantes de Marsh utilizando os fondos do Servizo, o Comité esixiu que entregase un orzamento detallado do Servizo. Cando se puxo fin ás apropiacións en 1892, Powell envioulle un telegrama a Marsh esixindo a súa dimisión, o que para Marsh supoñía unha afronta persoal ademais de financeira.
A maiores, gran parte dos aliados de Marsh estaban retirándose ou xa faleceran, o que reducía a súa credibilidade científica. Pola súa banda, Cope conseguiu un cargo no Servizo Xeolóxico de Texas e malia estar aínda ofendido polos ataques persoais que recibira durante o asunto do Herald, non aproveitou o cambio nas súas fortunas e non continuou atacando a Marsh. A situación de Cope continuou mellorando durante os primeiros anos da década de 1890, recibindo un ascenso para ocupar o lugar de Leidy como profesor de zooloxía e resultando elixido presidente da American Association for the Advancement of Science o mesmo ano que Marsh deixara o seu cargo á fronte da Academia das Ciencias. Porén, cara a finais da década a súa sorte volveuse a tornar, a medida que Marsh recuperaba parte do seu prestixio conseguindo a Medalla Cuvier, o galardón paleontolóxico considerado como o máis importante nese campo.
Legado
miniatura|esquerda|Un [[Allosaurus case completo (AMNH #5753) descuberto polos cazadores de fósiles de Cope en Como Bluff en 1879. O achado non foi desempaquetado ata despois da morte de Cope. ]] Tendo en conta exclusivamente as cifras, Marsh sería o teórico gañador da Guerra dos Ósos. Ámbolos dous científicos realizaron descubrimentos dun destacado valor científico, pero mentres que Marsh describiu un total de 80 novas especies de dinosauros, Cope describiu unhas 56. Nas últimas etapas desta denominada Guerra dos Ósos, Marsh simplemente tiña máis homes e máis diñeiro á súa disposición que Cope, quen ademais tiña un abano de intereses paleontolóxicos máis amplo, mentres que Marsh adicouse de forma case exclusiva á procura de réptiles e mamíferos fósiles.
Entre algúns dos descubrimentos de Cope e Marsh atópanse algúns dos dinosauros máis coñecidos, incluíndo xéneros como Triceratops, Allosaurus, Diplodocus, Stegosaurus, Camarasaurus e Coelophysis. Os seus descubrimentos acumulados axudaron a definir o daquela nacente campo da paleontoloxía. Antes dos seus descubrimentos, só se tiñan descrito nove especies de dinosauro en América do Norte. Algunhas das súas ideas propostas, como a de Marsh que afirmaba que as aves descenden dos dinosauros, foron confirmadas posteriormente, aínda que outras considéranse de pouco ou ningún crédito científico. A Guerra dos Ósos deu lugar tamén ó descubrimento dalgúns dos primeiros esqueletos fósiles completos dos que se ten constancia, así como a un aumento da popularidade dos dinosauros entre o público xeral. Segundo afirmou o paleontólogo Robert Bakker: "Os dinosauros provenientes de Como Bluff non só encheron museos, encheron artigos de revistas, libros de texto, encheron as mentes da xente".