cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marie-Galante
Francia, Inglaterra, Holanda
En 1676, chegou unha frota holandesa que secuestrou á poboación e saqueou as súas instalacións. Logo da repoboación da illa, os novos habitantes foron atacados tres veces polos holandeses e polos británicos en 1690 e 1691. Estes ataques resultaron na destrución dos muíños, as refinerías e a despoboación da illa. O gobernador xeral de Martinica prohibiu a repoboación da illa ata 1696. Desde 1692 ata 1816, ingleses e franceses enfrontáronse pola illa en cinco ocasiones. Durante este período, Marie-Galante foi independente desde novembro de 1792 ata 1794. En 1790, de ao redor de 11 500 habitantes, 9 400 eran escravos.
Os muíños de vento foron construídos por primeira vez en 1780. En 1830, funcionaban 105 muíños, a metade dos cales aínda eran movidos por bois. Hoxe en día, 72 torres de muíños mantéñense aínda en pé.
Os británicos capturaron Guadalupe, e con ela, Marie-Galante, La Désirade, e todas as dependencias de Guadalupe, en abril de 1794, e aboliron a escravitude por primeira vez. O Tratado de Amiens en 1802 devolveunas a Francia. Coa restauración, a escravitude tamén se restableceu en 1802.
Ácido alfa-eleoesteárico
O ácido α-eleoesteárico ou ácido (9Z,11E,13E)-octadeca-9,11,13-trienoico, é un ácido graxo conxugado e un dos isómeros do ácido octadecatrienoico. Ás veces se lle chama simplemente ácido eleoesteárico, aínda que existe tamén o ácido β-eleoesteárico (o isómero todo-trans ou (9E,11E,13E)). Presenta un alto nivel de poliinsturación, que lle dá ao aceite de Vernicia fordii (ou aceite de tung) as súas propiedades como aceite secante.
Marie-Galante
Francia, Inglaterra, Holanda
En 1838 un incendio destruíu Grand-Bourg, e en 1843 a illa foi asolada por un terremoto.
Ácido alfa-eleoesteárico
Propiedades bioquímicas
miniatura|esquerda|O ácido α-eleoesteárico supón un 60% do contido en ácidos graxos do aceite de [[Momordica charantia.]]
Marie-Galante
Francia, Inglaterra, Holanda
A escravitude, finalmente chegou ao seu fin en 1848, grazas aos esforzos combinados dos abolicionistas, tales como Victor Schoelcher e as repetidas revoltas de escravos, a abolición definitiva da escravitude celebrouse durante tres días e tres noites. Pero estes acontecementos non marcaron o fin da violencia colonial. Nas eleccións lexislativas do 24 de xuño e 25 de xuño de 1849, onde os antigos escravos votaron por primeira vez, a policía reprimiu aos libertos que se opuxeron á fraude organizada polos grandes terratenentes brancos. Moitos negros morreron durante estas revoltas que levaron ao vertido de ron e o azucre da plantación "Piragua" nun estanque próximo. Hoxe en día este estanque coñécese como la mare au punch (o estanque de ponche) en memoria destes tráxicos sucesos. Non foi senón ata 1920 que os descendentes dos escravos convértense en propietarios de plantancións de cana de azucre en Marie-Galante.
Ácido alfa-eleoesteárico
Propiedades bioquímicas
No traballo pioneiro sobre ácidos graxos esenciais de Burr, Burr e Miller compararon as propiedades nutricionais do ácido α-eleoesteárico (ELA) co do seu isómero o ácido alfa-linolénico (ALA). Este último aliviaba a deficiencia en ácidos graxos esenciais, pero o ácido α-eleosteárico non.
Marie-Galante
Francia, Inglaterra, Holanda
thumb|Mapa do arquipélago
Ácido alfa-eleoesteárico
Propiedades bioquímicas
En ratas, o ácido α-eleoesteárico convértese nun ácido linoleico conxugado. O ácido α-eleoesteárico induce a apoptose de adipocitos, e de células HL60 de leucemia in vitro a unha concentración de 20 μM. As dietas que conteñen un 0,01% de aceite de semente de Momordica charantia (0,006% en forma de ácido α-eleoesterico) preveñen a carcinoxénese inducida por azoximetano en ratas.
Marie-Galante
Francia, Inglaterra, Holanda
En 1865, un ciclón e o cólera azoutaron a illa e a súa xente. En 1902, un segundo incendio devastou Grand-Bourg. Outros ciclóns afectaron á illa en 1928 e 1995.
Ácido alfa-eleoesteárico
Fontes
O ácido α-eleoesteárico encóntrase en aceites extraídos de sementes; por exemplo, o contido en ácidos graxos do aceite de Vernicia fordii (chamado na China tung) ten un 82% de ácido α-eleoesteárico e o aceite de sementes de Momordica charantia (xeralmente chamado melón amargo) ten un 60%.
Marie-Galante
Francia, Inglaterra, Holanda
Guadalupe (Grande-Terre e Basse-Terre), xunto coas súas dependencias (Marie-Galante, San Martín, San Bartolomeu, Les Saintes e La Désirade), son un departamento de ultramar francés desde 1946 e un só departamento da rexión desde 1982. Dentro de Marie-Galante existen tres comunas, son Capesterre, Grand-Bourg e Saint-Louis. Xuntas, foron designadas como entidade intercomunal o 8 de xaneiro de 1994, a primeira creada nun Departamento de ultramar francés. (En 2007 San Martín e San Bartolomeu convertéronse nunha colectividade de ultramar, facéndose politicamente independentes de Guadalupe.)
O 24 de xaneiro de 2010 ás 6 horas 43 minutos hora local, un terremoto cunha magnitude de 5,1 produciuse en Martinica. O seu epicentro atopouse a uns 60 quilómetros de Marie-Galante, e 52 km de Saint-François no norte de Guadalupe, a unha profundidade de 67 km.
Xeografía
Marie-Galante comprende tres comunas (Grand-Bourg, Capesterre-de-Marie-Galante e Saint-Louis), cunha poboación combinada de censo de 2013 de 11 528 habitantes. A illa é comunmente coñecida como A Grande galette ('gran galleta') debido á súa forma redonda e unha superficie case plana; o seu pico máis alto, o Morne Constant, elévase a 204 m. A illa ten un sustrato calcáreo montañoso, refrescado polos ventos alisios.
Economía
A economía colonial baseouse no cultivo de tabaco, anil, café e algodón. Pero desde o século XVII, a cana de azucre converteuse nunha importante fonte de ingresos. Isto continuou nos séculos XIX e XX, adaptándose á abolición da escravitude e a gran crise do azucre.
Durante o dominio da industria da cana de azucre, Marie-Galante adquiriu o alcumo de "a illa dos cen muíños". En 1818 había máis dun centenar de muíños para procesar a cana de azucre. O mollo da cana transfórmase en azucre ou ron. Os muíños accionados orixinalmente por bois, substituíronse por muíños de vento en 1780, á súa vez substituídos polos muíños alimentados a vapor a partir de 1883.
O século XIX trouxo a desaparición do modelo económico anterior. Aos poucos o refinado de azucre en pequena escala procesouse nas fábricas máis grandes: antes de 1885 cinco fábricas controlaban a industria. En 1931, dezaoito destilerías de azucre e catro fábricas estaban en produción. No século XX, as grandes plantacións deron lugar ás pequenas explotacións, organizadas en cooperativas. Pero a agricultura nas Indias Occidentais Francesas está suxeita á competencia global e a principios do século XXI, só unha refinería de azucre (usine de Grande-Anse) e tres destilerías (Bellevue, Bielle, e Poisson) permanecen en Marie-Galante. O ron branco que producen está suxeito a unha Denominación de Orixe. A produción de azucre orgánico podería ser un desenvolvemento innovador, pero a situación política actual terminou coas subvencións europeas poñendo as prácticas agrícolas actuais en perigo e polo tanto poñendo en perigo o futuro económico de Marie-Galante e os seus habitantes.
Aínda existen restos da vella economía e rica historia de Marie-Galante que son unha atracción turística: un carreiro natural con 70 puntos de interese, incluíndo dous muíños restaurados (o muíño Bézard e o Bellevue Distillery), vivendas coloniais e vellas refinerías de azucre (a casa de Murat e Mill) produce unha rede de camiños para excursionistas para descubrir a illa e a súa xente.
Do mesmo xeito que as outras illas da rexión, Marie-Galante experimentou a transformación económica que acompaña o turismo. Con todo, o desenvolvemento do turismo baséase nunha política de conservación da natureza e o patrimonio, xa sexa precolombiano, colonial ou contemporáneo. O Aeroporto de Marie-Galante atópase na Pointe des Basses, a medio camiño entre Grand-Bourg e Capesterre facendo difícil o acceso ao aeroporto.
Xornadas de Lingua e Literatura
As Xornadas de Lingua e Literatura están organizadas pola Asociación Socio-Pedagóxica Galega e a CIG-Ensino. En 2018 chegaron á súa XVII edición. Están dirixidas ao profesorado non universitario de Galicia.
Marie-Galante
Demografía
Marie-Galante tiña 30.000 habitantes no ano 1946. Houbo un éxodo de persoas a Guadalupe e Francia e a illa tiña menos de 12.009 habitantes no censo de 2006. Esta diminución da poboación está relacionada coa diminución da economía da cana de azucre. A densidade de poboación en 2006 era de 76 persoas por km².
Xornadas de Lingua e Literatura
Os seus obxectivos son ofrecer ferramentas didácticas para a docencia da lingua e literatura galegas e a reflexión sobre o proceso de normalización lingüística.
Gran Premio do Xapón de 2014
O Gran Premio do Xapón de 2014, foi a décimo quinta carreira da tempada de Fórmula Un de. Celebrouse o 5 de outubro de 2014 no circuíto de Suzuka, en Suzuka, Xapón, foi a 15ª rolda da tempada e o 41º Gran Premio do Xapón. A carreira terminou prematuramente detrás do coche de seguridade na volta 44. Jules Bianchi tivo un grave accidente e trasladárono a un hospital local próximo.
Carreira
As fortes choivas fixeron que a carreira comezara detrás do coche de seguridade, pero a pista estaba demasiado mollada para correr. Case 20 minutos máis tarde, a choiva diminuíra e a carreira reiniciouse, unha vez máis detrás do coche de seguridade. Fernando Alonso retirouse da carreira cando o seu auto apagouse logo da reanudación.
O coche de seguridade retirouse na volta 9. Todos os pilotos cambiaron a pneumáticos intermedios nas voltas seguintes. Jenson Button beneficiouse enormemente das paradas en boxes, subindo á terceira posición. Lewis Hamilton, logo de comezar a carreira por detrás do seu compañeiro de equipo Nico Rosberg, logrou alcanzalo no liderado da carreira na primeira curva da volta 29, con Rosberg loitando co desgaste dos pneumáticos.
Red Bull elixira unha posta a punto máis adecuado para condicións de mollado nesta carreira, sacrificando o rendemento na clasificación. Esta aposta funcionou na carreira, con Sebastian Vettel terminando terceiro e Daniel Ricciardo cuarto, desde a novena e sexta posición, respectivamente.
A carreira terminou prematuramente detrás do coche de seguridade, os resultados finais da carreira foron os da volta 44. Jules Bianchi trompeou e o seu Marussia chocou cun guindastre que estaba quitando o Sauber de Adrian Sutil, que se estrelara na volta anterior. Saíu o coche de seguridade e a carreira foi posteriormente cancelada con bandeira vermella. Bianchi quedou inconsciente despois do accidente. Foi trasladado en ambulancia ó hospital da Universidade de Mie. Segundo o seu pai, Bianchi está nunha operación para reducir as graves contusións na cabeza. Posteriormente a FIA emitiu un comunicado dicindo que Bianchi sufriu un "traumatismo craneoencefálico grave" no accidente, e permanecía en coidados intensivos logo da cirurxía.
Juan José Imbroda
Juan José Imbroda Ortiz, nado en Melilla o 24 de xuño de 1944, é un político español do Partido Popular, actual presidente da cidade autónoma de Melilla dende xullo de 2000, e senador pola devandita circunscrición.
Traxectoria
Titulado en Profesorado Mercantil. Elixido nas listas da Unión de Centro Democrático foi primeiro tenente de alcalde e voceiro no Concello de Melilla entre 1979 e 1983. En 1985 fundou a Unión del Pueblo Melillense, sendo elixido concelleiro nas eleccións municipais de 1987.
Tras a aprobación do estatuto de autonomía melillense, foi elixido deputado da Asemblea de Melilla en 1995 e 1999. En 2000 foi elixido presidente da Cidade Autónoma de Melilla grazas a unha moción de censura presentada polo seu partido, o Partido Popular e o PSOE contra o entón presidente Mustafá Aberchán. Ese mesmo ano foi elixido senador pola coalición entre o seu partido e o Partido Popular.
Cabeza de lista por idéntica coalición en 2003, foi reelixido presidente. En 2003 o seu partido integrouse no Partido Popular de Melilla do que é presidente dende 2003. Na actualidade segue sendo presidente da Cidade Autónoma de Melilla e senador.
Paros
Paros (grego Πάρος, latín Parus) é unha pequena illa grega situada no mar Exeo, ao sur de Delos e ao oeste de Naxos, da que está separada por unha canle. Pertencente ao conxunto das Cícladas, é a terceira en tamaño con 207 Km² de extensión e 118 km de praias. É unha illa sen apenas vexetación, montañosa e con grandes extensións chairas aptas para o cultivo. Posúe dous grandes golfos naturais, o de Naussa e o de Parikia. Ten unha poboación de 15.000 habitantes, coñecidos polo xentilicio de parios.
Antigüidade
Os primeiros habitantes da illa foron os carios que se instalaron alí no mesolítico, sobre o 7500 - 6500 a.C..
Nun illote, entre Paros e Antíparos, os arqueólogos descubriron as máis antigas pegadas de hábitat nas Cícladas (-5300 - 4500 a.C.). As illas de Paros, Antíparos e Despotico foron ocupadas durante todo o período protocicladico (-3200 - -2200/-2000): civilización «Pilou-Lakkoudon», civilización «Keros-Siros», civilización «Filacopí-Polis I», logo civilización «Filacopí-Polis II».
Os cretenses dominaron a illa durante a época minoica. Fixeron dela un gran porto estratéxico. A lenda conta que o rei Minos sacrificaba ás Grazas en Paros cando lle informaron do asasinato do seu fillo Androgeo en Atenas. El continuou o sacrificio, pero rexeitou a coroa que adornaba a súa cabeza e parou as música das frautas rituais. Explícase así o carácter particular dos sacrificios ás Grazas en Paros na antigüidade: sen coroas de flores nin música. Androgeo tivera dous fillos, Alceo e Esténélo, a quen Minos establecería en Paros cos seus tíos, os fillos que el tivera coa ninfa Paria: Nefalión, Eurimedonte, Criseo e Filolao. É así como a mitilogía explica a dominación minoica da illa.
A lenda di que foi colonizada por Paros de Parrasia, que levou á illa unha colonia de arcadios. Os supostos nomes antigos foron Plateia (ou Pactia), Demetrias, Zacinto, Hiria, Hileessa, Minoa e Cabarnis. Atenas enviou unha colonia de xonios que achegaron prosperidade e crearon colonias en Thasos, e a de Parion no Helesponto.
Habitada desde a prehistoria, a súa historia é relevante a partir da civilización micénica, posteriormente, na civilización minoica ou cretense e nas guerras médicas coñeceu o seu maior apoxeo.
Ao comezo das guerras médicas a illa dependía de Naxos e estaba á beira de Persia, e enviou unha nave á batalla de Maratón. Como castigo foi arrasada pola frota ateniense dirixida por Milcíades que pediu un tributo de 100 talentos, pero a cidade resistiu e obrigou aos atenienses a retirarse logo de 26 días de asedio. No templo de Deméter en Paros, Milcíades recibiu a ferida da que morreu. Logo da batalla de Artemision, a illa, que continuaba sendo aliada de Persia, mantivo a neutralidade á espera dos acontecementos. Temístocles impúxolle un tributo ao final da guerra e entrou na confederación de Delos, onde pagaba o tributo máis alto de todas as illas (30 talentos).
O goberno foi democrático, dirixido por un senado, pero na época da guerra do Peloponeso, en -410, xa gobernaba a oligarquía, cando foi alí o xeneral ateniense Teramenes e restaurou a democracia. En -387 entrou na nova confederación ateniense. En -385, en cooperación con Dionisio I de Siracusa, fundou unha colonia na illa chamada Faros en Iliria.
En -357 separouse da confederación, pero perdeu importancia política. Logo da morte de Alexandre o Grande dependeu uns anos dos tolomeos.
Pasou a Roma e a Bizancio, e logo de 1207 foi parte do ducado de Naxos, dentro do cal formou unha señoría. En 1573 pasou aos otománs e en 1830 foi recoñecida parte de Grecia.
Na illa atopouse a Crónica de Paros.
Escavacións e restos arqueolóxicos
Na illa de Paros foi descuberta a cidade homónima que restituíu restos de muros e un templo xónico do século VI a.C. sobre a acrópole xa habitada en época micénica.
Poucas son as pedras que permanecen en pé do recinto sacro. Do templo só restan os cimentos e algúns elementos que, aínda que pertencentes á lugar sacro, apareceron como aproveitados e reutilizados noutras construcións moito máis tarde.
Tamén sobre o outeiro de Castro existen restos arqueolóxicos. Corresponden ao santuario de Apolo cun templo dórico (século -VII - -VI) e dous altares dedicados a Artemisa, ambos pertencentes á época arcaica pero a períodos sucesivos.
Fóra da zona habitada de Paros e xunto a moitos outros epígrafes, A. Orlando recuperou en 1961 o que se refire ao poeta Arquíloco. A inscrición está gravada nun capitel corintio posterioremente reutilizado e atopado nunha basílica medieval.
Probablemente non lonxe achábase o heroon (tumba) do poeta, que participaría co seu pai na colonización de Thasos.
Tamén poderían pertencer ao monumento algúns relevos funerarios atribuídos á primeira metade do século -VI.
Porto antigo de Paros
A illa de Paros tivo un porto marítimo florecente durante a antigüidade. Fundou colonias, tales como Thasos no século -VIII e a illa de Faros na costa dálmata no século -IV. o Eforato grego supervisou os portos de Paroikia e Naoussa entre o 6 e o 11 de setembro de 1979. En Paroikia, o equipo de arqueólogos do Eforato achou varias estruturas baixo o mar na zona do porto. Primeiro, varios bloques de mármore, e de pezas de calcaria utilizados na arquitectura, foron achadas no porto A unha profundidade de entre un e seis metros. columnas de mármore de diferentes tamaños foron tamén descubertas moi preto da costa no porto. Unha pequena columna de mármore de 36 cm de diámetro estivo afundida a unha profundidade de seis metros. Ao noroeste desta columniña acháronse dúas columnas de mármore, de 1´30 m e 2´80 m de diámetro, de pé na area.
Dous grandes bloques rectangulares de mármore, o máis grande medía 3,1 m de longo, foron achados tombados no fondo. Outra columna de mármore dunha lonxitude de 4´35 m, estaba tombada na area á beira doutras columnas de diversos tamaños. É posible que estas columnas e bloques formasen o material dun edificio de mármore erixido no paseo do antigo porto cerca do mar. Con todo, é igualmente posible que estes bloques formasen parte dun edificio fabricado para exportar ao continente, onde sería ensamblado (Gruben, 1972 : 28-9). Os bloques de mármore son do mesmo tipo que os achados nunhas ruínas preto de Crotone, en Italia (Pensabene, 1978 : 105-118).
Na baía de Paroikia, varias estruturas foron atopadas. Un grande edificio con varias salas foi achado moi preto da praia. Os muros estaban formados de creta e de gneis. Rubensohn realizara un plano deste edificio e pensaba que se trataba dunha construción romana. A parte alta deste espigón áchase a unha profundidade de dúas a tres m da superficie. A estrutura ten forma de lingua. En sección, este dique ten forma de rampla cunha depresión circular de dous metros de longo e un metro de profundidade. En Naoussa, ao norte da illa, tres diques foron localizados así como cerámicas romanas do século -I, e bizantinas.
Igrexa da Panaghia Ekatontopiliani
miniatura|dereita|200px|Igrexa da Panaghia Ekatontopiliani
Igrexa da "Virxe das Cen Portas", é un inmenso edificio de pedra (e non encalado como todas as outras igrexas das Cícladas) e cuberto de tellas.
O seu nome provén de "Katapoliani": fóra da cidade, despois de que estivera longo tempo situada no desvío do burgo orixinal ao redor do Kastro. Theodore Bent en 1894 situábaa aínda "a cinco minutos de marcha de Paroikia". El non contara as portas, pero dubidaba de que fosen cen. suxería que habería que engadir as fiestras, xa que a igrexa estaba rodeada dun claustro e dun mosteiro.
De feito, o nome sería corrompido durante a ocupación otomá. A lenda querería que a igrexa non tivese máis que 99 portas e que a centésima aparecese por milagre cando Constantinopla fose reconquistada.
Une lenda atribúe a fundación da igrexa a Santa Helena, a nai do emperador Constantino I. Unha lenda diferente elixiu a outra gran figura bizantina, Xustiniano I, que mandaría a Ekatontopiliani a un alumno de Isidoro, o arquitecto de Santa Sofía.
miniatura|dereita|200px|Baptisterio do século IV
A primeira igrexa estaba no que actualmente é a capela de San Nicolás. O edificio foi modificado no século X. Foi prexudicado por un terremoto en 1733. O profesor Athanasios Orlando deulle o aspecto que ten hoxe como resultado dos seus traballos científicos entre 1959 e 1966. É el quen elixiu deixar pedras e tellas aparentes. A igrexa principal é en plano centrado. A cúpula central é sostida por un tambor perforado con fiestras e catro colgantes, ou trompas de ángulo, adornados con serafíns. O conxunto está construído con pedras porosas coloreadas (principalmente en verde e vermello) o que engade unha sensación de lixeireza que inspira a cúpula.
A igrexa dispuña dun piso, reservado ás mulleres (xineceo).
O arquitrabe do iconostasio remóntase a século VI, como o ciborio, un dos máis antigos coñecidos. O synthronon episcopal está formado de 7 banzos semicirculares de mármore recuperado nas ruínas do teatro antigo. Baixo o synthronon corre a fonte milagrosa na que bebería san Teocristi, un santo pario enterrado nunha das capelas laterais.
San Teocristi sería un mozo do século VIII, orixinario de Mitilene. Raptado con 18 anos polos piratas, lograra escapar do barco. Había encallado en Paros onde viviu como asceta na igrexa de Ekatontopiliani. Esta lenda podería corroborar pois o feito que Paros sexa abandonada en época bizantina. Teocristi viviría así trinta anos antes de ser descuberto por un cazador que foi asustado por este esqueleto fantasmagórico. Á súa morte, volveuse patrón da illa e foi enterrado en Ekatontopiliani.
Ekatontopiliani é un importante lugar de peregrinación para a Asunción, case igual que Tinos.
Campaña de Desafío
miniatura|[[Nelson Mandela, o loitador do movemento de liberación de Suráfrica, nun selo conmemorativo da URSS.]] A Campaña de desafío contra leis inxustas (en Defiance Campaign against unjust laws), tamén coñecido de xeito abreviado como Campaña de Desafío, consistía nunha serie de accións, non violentas como un concerto de rexeitamento das leis do apartheid que estaban sendo promulgadas polo goberno da Suráfrica. A campaña foi promovido polo Congreso Nacional Africano (ANC) e o Congreso Indio de Suráfrica (SAIC) o 26 de xuño de 1952.
A campaña foi presentada polo ANC na conferencia realizada en Bloemfontein en decembro de 1951.
A campaña
En 1952, o Congreso Nacional Africano comezou a Campaña de Desafío, que na práctica significaba a desobediencia intencional e deliberada contra as leis de discriminación que estaba aprobado o goberno de Suráfrica. Desenvolveuse de forma pacífica, con base na doutrina da non-violencia de Gandhi. Estas accións pacíficas que inclúen, entre outros, viaxar en trens exclusivamente para brancos, ir ás oficinas públicas só para os brancos, ou ir a cidades e barrios restrinxidos para os negros.
As persoas que fixeron a campaña foron voluntarios, que non ofrecían ningún tipo de resistencia cando eran detidos polas forzas policiais do goberno; só o primeiro día, foron detidos 250 manifestantes, algúns deles brancos que simpatizaban cos ideais da protesta.
A Campaña culminou cunha manifestación o 6 de abril dese ano, a data do 300 aniversario da fundación da Cidade do Cabo polo holandés Jan van Riebeek e do primeiro asentamento de brancos en Suráfrica. Dos 10.000 manifestantes, 8.500 foron detidos, incluíndo Nelson Mandela. A campaña "desafío", continuou en outubro con manifestacións contra as leis de segregación e contra os controis obrigatorios contra os negros. O goberno Malan modificou entón a lei sobre a seguridade pública (public safety act de 1953), autorizando o poder de suspender as liberdades individuais, proclamando o estado de emerxencia e gobernando por decretos.
Consecuencias
A campaña fixo medrar moito a cantidade de afiliados do Congreso Nacional Africano, que pasou de 2000 membros no ano 1945 a 100.000 membros durante a campaña.
A Rúa, Régoa, Cedeira
A Rúa é un lugar da parroquia de Régoa no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 28 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 14 homes e 14 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 31 habitantes.
Rolodex Propaganda
"Rolodex Propaganda" é unha canción da banda estadounidense de post-hardcore At the Drive-In, editado o 4 de decembro do 2000 como segundo sinxelo do seu derradeiro álbum, Relationship of Command. O tema conta coa colaboración de Iggy Pop facendo voces nos coros.
Pedrapicada, Belesar, Vilalba
Pedrapicada é un lugar da parroquia de Belesar, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2020 tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres).
Brahmagupta
Brahmagupta (ब्रह्मगुप्त) (Bhinmal, Raxastán, 589 – 668) foi un matemático e astrónomo indio que escribiu dúas obras importantes de matemáticas e astronomía: o Brahmasphuṭasiddhanta (Tratado Extensivo de Brahma) (628), un tratado teórico, e o Khaṇḍakhadyaka, un texto máis práctico.
Hai razóns para crer que Brahmagupta era oriúndo de Bhillamala (actual Bhinmal) no imperio de Harsha. Debido a iso, Brahmagupta é frecuentemente denominado Bhillamalacarya, "o mestre de Bhillamala".
Foi o director do observatorio astronómico de Ujjain, o máis antigo e importante da India na súa época, e durante a súa estadía alí escribiu catro libros sobre matemática e astronomía: os dous anteriormente mencionados, o Cadamekela e o Durkeamynarda. Os textos de Brahmagupta teñen un certo aire poético pois están escritos en versos elípticos, práctica habitual entre os matemáticos indios daquel tempo.
Brahmagupta está considerado como o pai da aritmética, da álxebra e da análise numérica. A aritmética moderna usada actualmente espallouse pola India e por Arabia e, de alí, pasou a Europa. Inicialmente coñecíase como Al Hind (en árabe) e como Modus Indoram (en latín). Modus Indoram significa "método dos indios" e converteuse na aritmética usual, substituíndo aos numerais romanos e aos métodos baseados no ábaco. A adición, a subtracción, a división e outras operacións fundamentais usando numerais árabes apareceron na súa obra Brahmasputhasiddhanta (628).
O seu traballo tivo un impacto significativo nas construcións matemáticas. Brahmagupta popularizou o concepto do cero (na súa obra aparece por primeira vez esta noción ), sendo o primeiro en dar regras para operar con el. Tamén definiu regras para a aritmética con números negativos en termos moi parecidos aos da matemática moderna. A maior diverxencia estriba en que Brahmagupta intentou definir a división por cero, considerada inexistente na matemática moderna. A súa definición de cero como un número era adecuada, agás o feito de considerar 0/0 igual a 0, en contra da opinión actual de que esa cantidade non pode definirse.
En 628, Brahmagupta proporcionou a primeira solución xeral para a ecuación de segundo grao.
Está considerado como o máis grande dos matemáticos da época, porén descoñécese as fontes das matemáticas de Brahmagupta.
Vida e obra
Aínda que Brahmagupta esta familiarizado cos traballos astronómicos que seguían a tradición do Aryabhatiya, non se sabe se estaba familiarizado coas obras de Bhaskara I, contemporáneo seu. Brahmagupta fixo abundantes críticas dirixidas aos traballos dos astrónomos rivais, e no seu Brahmasphutasiddhanta áchase un dos primeiros cismas entre matemáticos indios. O primeiro motivo de división foi pola maneira de aplicar as matemáticas ao mundo físico, máis que polas propias matemáticas. No caso de Brahmagupta, os desacordos proviñan en gran medida pola elección dos parámetros astronómicos e as teorías. As críticas as teorías rivais aparecen ao longo dos primeiros dez capítulos de astronomía, e o capítulo undécimo está enteiramente dedicado ás críticas destas teorías, se ben non aparecen críticas nos capítulos 12 e 18.
Álxebra
Brahmagupta deu a solución da ecuación linear xeral no capítulo 18 do Brahmasphutasiddhanta:
a cal é a solución da ecuación equivalente a, onde rupas refírese ás constantes c e e.
Posteriormente deu dúas solucións equivalentes para a ecuación cadrática xeral:
as cales son, respectivamente, solucións da ecuación undefined equivalentes a: e
Continuaba resolvendo sistemas de ecuacións indeterminadas, establecendo que a variábel desexada debe ser despexada, e logo a ecuación debe ser dividida polo coeficiente da variábel desexada. En particular, recomendaba o uso do "pulverizador" para resolver ecuacións con moitas incógnitas:
A álxebra de Brahmagupta, como a de Diofanto, era sincopada. A suma indicábase colocando os números un ao lado doutro. A resta mediante un punto sobre o subtraendo, e a división colocando o divisor baixo o dividendo de modo semellante á nosa notación actual pero sen a raia. Multiplicación, evolución, e cantidades descoñecidas representábanse mediante abreviaturas ou termos axeitados. O alcance da influencia grega nesta sincopación, se a houbo, non é coñecida e é posíbel que tanto a sincopación grega como a india derivaran dunha fonte babilonia común.
Aritmética
As catro operacións básicas (suma, resta, multiplicación e división) eran coñecidas por moitas culturas anteriores a Brahmagupta. O sistema actual está baseado no sistema de numeración indo-arábico que apareceu por primeira vez no Brahmasphutasiddhanta. Brahmagupta describe a multiplicación así: "o multiplicando repítese como unha corda para o gando, tan a miúdo como hai partes integrantes do multiplicador e é repetidamente multiplicado por elas e os produtos engádense conxuntamente. Isto é multiplicación. Ou o multiplicador repítese tantas veces como hai partes compoñentes do multiplicador". A aritmética india foi coñecida na Europa medieval como "Modus Indoram" que significa "Método dos indios". No Brahmasphutasiddhanta, noméase a multiplicación como Gomutrika. Ao comezo do capítulo 12 do Brahmasphutasiddhanta, titulado Cálculo, Brahmagupta detalla as operacións con fraccións. Está escrito para lectores que se supón coñecen as operacións aritméticas básicas incluído o cálculo da raíz cadrada, porén explica como calcular o cubo e a raíz cúbica dun enteiro e máis adiante dá regras que facilitan o cálculo de cadrados e raíces cadradas. Posteriormente proporciona regras para manexarse con cinco tipos de combinacións de fraccións
,, , , e.
Series
Brahmagupta continúa logo a dar a suma dos cadrados e cubos dos primeiros n enteiros:
Aquí Brahmagupta achou o resultado en termos da suma dos primeiros n enteiros, no canto de facelo en termos de n como se fai na práctica moderna.
Cero
O Brahmasphuṭasiddhanta de Brahmagupta é o primeiro libro que menciona o cero como número. De aí que Brahmagupta estea considerado como o primeiro en formular o concepto do cero. Deu regras para usar o cero con números negativos e positivos. Cero máis un número positivo é o número positivo e un número negatvo máis cero é o número negativo etc. O Brahmasphutasiddhanta é o texto máis antigo coñecido que trata ao cero como un número por dereito propio, e non como un simple díxito simbólico que representa outro número como facían os babilonios, ou como un símbolo para a ausencia de cantidade como fixo Tolomeo e os romanos. No capítulo 18 do Brahmasphutasiddhanta, Brahmagupta describe operacións con números negativos. Primeiramente describe a adición e a subtracción:
Continúa describindo a multiplicación:
Mais a súa descrición da división por cero difire do noso entendemento moderno:
Aquí Brahmagupta establece que, e para a cuestión onde  non revelou o seu parecer. As súas regras para a aritmética dos números negativos e o cero aseméllanse bastante co coñecemento moderno, agás a división por cero que non está definida na nosa moderna matemática.
Análise Diofantiana
miniatura|250px|[[Terna pitagórica|Ternas pitagóricas formadas cos naturais máis pequenos.]]
Ternas pitagóricas
No capítulo 12 do seu Brahmasphutasiddhanta, Brahmagupta proporciona unha fórmula útil para xerar ternas pitagóricas:
Ou, noutras palabras, se d = mx/(x + 2), entón un viaxeiro que "salta" verticalmente unha distancia d desde o cumio dunha montaña de altura m, e logo viaxa en liña recta a unha cidade a unha distancia horizontal mx desde a base da montaña, viaxa a mesma distancia que outro que descende verticalmente a montaña e logo viaxa horizontalmente á cidade. Dito xeométricamente, se un triángulo rectángulo ten de base un cateto de lonxitude e de altura o outro cateto de lonxitude, entón a lonxitude c da hipotenusa ven dada por. E, de feito, un cálculo alxébrico elemental mostra que, para calquera valor d elixido. Tamén, se m e x son racionais, entón tamén o son d, a, b e c; e pódese obter unha terna pitagórica a partir de a, b e c multiplicando cada un deles polo mínimo común múltiplo dos seus denominadores.
Ecuación de Pell
Brahmagupta continúa dando unha relación recorrente para xerar solucións dalgunhas ecuacións diofantianas de segundo grao, como, chamada ecuación de Pell, usando un algoritmo euclidiano que el chamou o "pulverizador" pois descompón números noutros máis pequenos :
A chave desta solución foi a identidade : a cal é un xeralización da identidade descuberta por Diofanto: Usando esta identidade e o feito de que se y_1) e  y_2) son solucións das ecuacións  e, respectivamente, entón  é unha solución de , foi quen de achar solucións integrais da ecuación de Pell a través de series de ecuacións da forma. Desafortunadamente, Brahmagupta non foi quen de aplicar a súa solución uniformemente para todos os posíbeis valores de N, só conseguiu mostrar que se ten unha solución enteira para k = ±1, ±2, ou ±4, entón  ten unha solución. A solución para a ecuación xeral de Pell tivo que agardar por Bhaskara II contra o ano 1150.
Xeometría
200px|miniatura|[[Cuadrilátero cíclico para explicar a fórmula de Brahmagupta.]]
Fórmula de Brahmagupta
O resultado xeométrico máis famoso de Brahmagupta é a súa fórmula para cuadriláteros cíclicos. Dadas as lonxitudes dos lados dun cuadrilátero cíclico calquera, Brahmagupta deu unha fórmula aproximada e outra exacta para a área da figura:
Polo tanto, dadas as lonxitudes p, q, r e s dun cuadrilátero cíclico, a área aproximada é, mentres que, sendo , a área exacta é: Aínda que Brahmagupta non establece explicitamente que estes cuadriláteros son cíclicos, é evidente, a partir destas regras, que é o caso. A fórmula de Herón é un caso especial desta fórmula, supoñendo que un dos lados é igual a cero.
Triángulos
Brahmagupta dedicou unha parte substancial do seu traballo á xeometría. Un dos seus teoremas dá unha fórmula para calcular as lonxitudes dos segmentos nos que queda dividida a base cando se traza a altura correspondente:
Así, se b é a base do triángulo e a e c os outros dous lados entón as lonxitudes dos dous segmentos son.
Posteriormente dá un teorema para triángulos racionais. Un triángulo con lados racionais a, b, c é área racional é da forma: para algúns números racionais u, v, e w.
Teorema de Brahmagupta
miniatura|O teorema de Brahmagupta afirma que nun cuadrilátero cíclico ortodiagonal é AF=FD.
Continúa Brahmagupta:
Polo tanto, nun cuadrilátero cíclico "non-igual" (isto é, un trapecio isóscele), a lonxitude de cada diagonal é.
Despois dá fórmulas para as lonxitudes e áreas de figuras xeométricas, como os circunraios dun trapecio isóscele e dun cuadrilátero escaleno, e as lonxitudes das diagonais dun cuadrilátero cíclico escaleno. Todo isto conduce ao famoso Teorema de Brahmagupta:
É dicir, se un cuadrilátero cíclico é ortodiagonal (isto é, ten as diagonais perpendiculares), entón a perpendicular a un lado desde o punto de intersección das diagonais bisecciona ao lado oposto.
Pi
No verso 40, Brahmagupta dá valores para π:
Medidas e construcións
Nalgùns dos versos anteriores ao 40, Brahmagupta dá construcións de varias figuras con lados arbitrarios. Esencialmente manipula triángulos rectángulos para producir triángulos isósceles, triángulos escalenos, rectángulos, trapecios isósceles, trapecios isósceles con tres lados iguais, e un cuadrilátero cíclico escaleno.
Táboa de senos
No capítulo 2 do Brahmasphutasiddhanta, titulado "Lonxitudes planetarias verdadeiras", Brahmagupta presenta unha táboa de senos:
Aquí Brahmagupta usa nomes de obxectos para representar os díxitos numerais con valor posicional, como era común facer cos datos numéricos nos tratados sánscritos. Os Proxenitores representan aos 14 Proxenitores ("Manu") na cosmoloxía india ou 14, "xemelgos" significa 2, "Osa Maior" representa ás sete estrelas da Osa Maior ou 7, "Vedas" refírese aos 4 Vedas ou 4, dados representa o número de lados dun dado tradicional ou 6, e así sucesivamente. Esta información pode ser traducida como a lista dos senos, 214, 427, 638, 846, 1051, 1251, 1446, 1635, 1817, 1991, 2156, 2312, 1459, 2594, 2719, 2832, 2933, 3021, 3096, 3159, 3207, 3242, 3263, e 3270, co raio comezando en 3270.
Fórmula de interpolación
No 665 Brahmagupta deseñou e usou un caso especial da fórmula de interpolación de Newton-Stirling de segunda orde para interpolar novos valores da función seno a partir doutros valores xa tabulados. A fórmula dá unha estimación do valur dunha función f para un valor a + xh do seu dominio (con h > 0 e −1 ≤ x ≤ 1) cando o seu valor é xa coñecido para a − h, a e a + h.
A fórmula para a estimación é: onde Δ é o operador diferenza de primeira orde, é dicir:
Astronomía
Foi a través do Brahmasphutasiddhanta que os árabes aprenderon a astronomía india. Edward Saxhau afirma que "Brahmagupta foi o que ensinou astronomía aos árabes". O famoso califa abbásida Al-Mansur (712–775) fundou Bagdad, situada nos bancos do Tigris, e fixo dela o centro do saber. O califa invitou a un sabio de Ujjain de nome Kankah cara ao ano 770. Kankah utilizaba o Brahmasphutasiddhanta para explicar o sistema de astronomía aritmética hindú. Muhammad al-Fazari traduciu o traballo de Brahmagupta ao árabe por petición do califa.
No capítulo sete do Brahmasphutasiddhanta, titulado Luar Crecente, Brahmagupta refuta a idea, sostida nalgúns escritos, de que a Lúa está máis lonxe da Terra co Sol. Explícao mediante a iluminación da Lúa polo Sol :
Explica logo que, como a Lúa está máis preto da Terra co Sol, o nivel de brillo da parte iluminada depende das posicións relativas do Sol e da Lúa, e poden ser computadas a partir do tamaño do ángulo entre os dous corpos.
Debut
Características
Debut é un satélite de demostración tecnolóxica coa misión de comprobar un mastro retraíble de 1,46 m que despregou un paraugas aerodinámico de 24 segmentos. Un paraugas aerodinámico podería ter uso como método de desorbitar satélites ou como sistema de frenado para misións planetarias.
Asnelle de Arriba, Reboreda, Redondela
Asnelle de Arriba é un lugar da parroquia de Reboreda, no concello pontevedrés de Redondela, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2012 tiña 281 habitantes (140 homes e 141 mulleres).
Pietà
miniatura|A Pietà, escultura en [[mármore de Michelangelo na basílica de San Pedro (Vaticano).]] A Pietà, ou Virxe de Piedade, é un tema artístico da iconografía cristiá que representa á Virxe María en Mater Dolorosa, nai que chora o seu fillo que ten sobre os seus xeonllos, neste caso Cristo baixado morto da cruz antes da súa posta na tumba, acontecemento antes da súa Resurrección, precedendo a Ascensión. A escena da Deposición de Cristo trata de xeito máis amplo de todos personaxes que estaban ao pé da cruz por demais do Cristo e da súa Nai.
Umkhonto we Sizwe
miniatura|Guerreiro zulú con lanza, símbolo do MK. uMkhonto we Sizwe (abreviado como MK, que quere dicir "A lanza da nación") foi a á paramilitar do Congreso Nacional Africano (ANC), cofundado por Nelson Mandela por mor do masacre de Sharpeville. A súa fundación representou a convicción de que o ANC xa non podía limitarse á protesta non-violenta, e o seu obxectivo era loitar e derrubar o goberno de Suráfrica e o dominio do Partido Nacional.
A Mourela do Medio, Santa María de Neda, Neda
A Mourela do Medio é un lugar da parroquia de Santa María de Neda no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 88 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 38 homes e 50 mulleres.
Umkhonto we Sizwe
Despois de advertir ó goberno surafricano en xuño de 1961 da súa intención de resistir os seus actos de terror se non daba un paso cara a unha reforma constitucional e incrementar os dereitos do votantes, o MK lanzou o seu primeiro ataque contra instalacións do goberno o 16 de decembro de 1961. Foi clasificada como unha organización terrorista polo goberno surafricano e os Estados Unidos de América, e foi prohibida.
Patria
A patria (do latín patria, -ae ‘país de nacemento’, derivado de pater, -tris ‘pai’) adoita designar a terra natal ou adoptiva á que un individuo se sente ligado por vínculos de diversa índole, como afectivos, culturais ou históricos.
Pietà
Historia
Este tema cristián de sufrimento e de morte é o primeiro expresado despois dos episodios da Paixón de Cristo, antes da súa Resurrección. Está vixente entre os anos 1350 e 1500 (dos séculos XIV e XV) moi marcados por graves períodos de epidemias e pandemias de peste negra.
Umkhonto we Sizwe
Durante un tempo, tivo o seu cuartel xeral no suburbio de Rivonia, en Xohanesburgo. O 11 de xullo de 1963, 19 líderes do ANC e do MK, incluíndo a Nelson Mandela, Arthur Goldreich e Walter Sisulu, foron arrestados na granxa Liliesleaf, Rivonia. A granxa era unha propiedade privada de Arthur Goldreich e foi mercada con fondos do Partido Comunista Surafricano e da ANC, xa que os individuos non brancos non tiñan dereito a ter propiedades nesa área segundo a Acta de Agrupación por Áreas. Isto provocou o xuízo de Rivonia, no que dez líderes da ANC foron xulgados por 221 actos que "Fomentaban a revolución violenta". Wilton Mkwayi, xefe de MK naquela época, escapou durante o xuízo.
Pietà
Historia
Completa outros temas de Virxe, ou «Virxe co Neno», tradicionalmente inscritos na infancia de Xesús.
Umkhonto we Sizwe
MK integrouse no Forza Nacional de Defensa da Suráfrica en 1994.
Patria
Tamén se chama patria á terra natal dos pais dunha persoa, á cal se sente ligado afectivamente aínda que non nacese nela.
Pietà
Historia
Estritamente o tema non debe implicar, na súa representación, máis que dous dos personaxes da cronoloxía da vida do Cristo: el mesmo morto e María a súa nai aflixida. Como en moitas outras representacións sagradas, outros personaxes (santos, o doador ou o socio comanditario) poden asistir de xeito anacrónico á escena como se pode ver tamén nas Conversacións sagradas (Sacra Conversazione), outro tema da iconografía cristiá xurdido no Renacemento.
Patria
O significado adoita estar unido a connotacións políticas ou ideolóxicas, e xa que logo é obxecto de diversas interpretacións así como de uso propagandístico.
Historia
No terreo físico que comprendía existía unha comunidade, termo este que implica unha común unidade, en particular, unidade para o fin ao que se tende, establecéndose desta maneira unha relación dese concepto co cultural. A unidade no imperio estaba dada primeiro polo idioma común e logo por outras características culturais. A decadencia romana viu coa perda dos antigos costumes, os mores maiorum, que se recuperan coa chegada a Roma de Octavio como Imperator, de aí que fose chamado Augusto. Co relatado pódese apreciar o sentido real do vocábulo patria. Logo cabe desenvolver o seu nexo con nación.
Seguindo a historia da península itálica, podemos apreciar que a nación italiana xurdiu a partir dunha herdanza da historia da patria propiamente. Cando Maquiavelo chama á unión dos italianos, faino segundo esta xénese cultural. A nación viría a ser unha etapa de comunidade posterior á patria.
Cabe destacar que patria é un concepto eminentemente latino. Por exemplo, nas culturas saxoas dábase maior importancia ao country, que se refire ao estritamente territorial, o que nós chamariamos país.
Liga Balcánica
240px|miniatura|Cambios territoriais producidos como consecuencia da [[Primeira Guerra Balcánica.]] A Liga Balcánica foi unha alianza formada por Serbia, Montenegro, Grecia e Bulgaria en 1912 co fin de anexionarse os territorios do Imperio Otomán no continente europeo.
Antecedentes
A liga naceu dunha forma un tanto improvisada, como reacción fronte á fácil derrota dos otománs na Guerra Ítalo-Turca de 1911-1912, un feito que lles custou Tripolitania e as illas do Dodecaneso. Os estados balcánicos viron unha oportunidade inmellorable para atacar ao inimigo turco, aparvado e sumido no caos interno tras a derrota, e conseguir por fin os territorios que os seus sectores máis nacionalistas ansiaban. Os contactos foron decisivamente axilizados pola implicación de axentes rusos na trama, que pretendían aumentar a influencia do seu propio país na zona, para desgusto e temor por igual do seu principal competidor, Austria-Hungría, e o seu máis firme aliado, Francia; ambas potencias atopáronse sorprendentemente unidas nun chamamento á calma dirixido aos países balcánicos, pero estes non lles fixeron caso.
A alianza
A primeira pedra da alianza consistiu no acordo de defensa bilateral subscrito por Bulgaria e Serbia o 13 de marzo de 1912, cando a guerra entre turcos e italianos estaba aínda en auxe, e que dous meses máis tarde converteuse nunha alianza militar plena. Grecia, que fracasara en 1897 ao tentar dobregar aos turcos en solitario e quen tamén ambicionaba unha parte do pastel non quixo quedar atrás, polo que propuxo á súa vez outra alianza defensiva a Bulgaria que se materializou tras a firma do Tratado de Sofía subscrito o 29 de maio de 1912. Pouco despois Bulgaria chegou a un acordo similar con Montenegro, completando a rede de alianzas en contra de Turquía.
Nos últimos días de setembro (menos dun mes antes de rematar o conflito italo-turco) tanto os integrantes da liga como os comandantes do Imperio Otomán en Europa mobilizaron as súas tropas. Montenegro declarou a guerra o 8 de outubro e o resto fíxoo 9 días despois tras enviar un ultimato a Constantinopla.