cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Receptor nuclear
Tipo III
Os receptores nucleares de tipo III (principalmenre da subfamilia 2) parécense aos receptores de tipo I en que ambas as clases se unen ao ADN como homodímeros. Porén, os receptores nucleares de tipo III, a diferenza dos de tipo I, únense a HREs con repeticións directas en vez de a HREs con repeticións invertidas.
Tipo IV
Os receptores nucleares de tipo IV únense tanto a monómeros coma a dímeros, pero de maneira que só un único dominio de unión ao ADN do receptor se une a un único medio sitio de HRE. Exemplos de receptores de tipo IV poden atoparse na maioría das subfamilias de receptores nucleares.
Proteínas correguladoras
Os receptores nucleares que se unen a elementos de resposta a hormonas recrutan un significativo número doutras proteínas (denominadas correguladores da transcrición) que facilitan ou inhiben a transcrición do xene diana asociado a ARNm. As funcións destes correguladores son variadas e inclúen a remodelación da cromatina (facendo que o xene diana sexa máis accesible ou menos á transcrición) ou unha función de ponte para estabilizar a unión doutras proteínas correguladoras. Os receptores nucleares poden unirse especificamente a varias proteínas correguladoras, e deste xeito inflúen nos mecanismos celulares de transdución de sinais de forma directa ou indirecta.
Coactivatores
A unión de ligandos agonistas (ver máis abaixo) a receptores nucleares induce unha conformación do receptor que se une preferencialmente a proteínas coactivadoras. Estas proteínas con frecuencia teñen unha actividade intrínseca de histona acetiltransferase (HAT), que debilita a asociación das histonas co ADN, e promove así a transcrición dos xenes.
Correpresores
Ao contrario, a unión de ligandos antagonistas aos receptores nucleares induce unha conformación do receptor que favorece a unión preferencial de proteínas correpresoras. Estas proteínas, á súa vez, recrutan histona desacetilases (HDACs), que fan máis forte a asociación das histonas co ADN, o que reprime a transcrición xénica.
Agonismo e antagonismo
miniatura|480px|Base estrutural do mecanismo das accións dos agonistas e antagonistas do receptor nuclear. As estruturas que se mostran son as dos dominios de unión ao ligando (LBD) do receptor de estróxenos (en verde) en complexo co agonista [[dietilestilbestrol (arriba, ) ou co antagonista 4-hidroxitamoxifeno (abaixo, ). Os ligandos móstranse como esferas (branco = carbono, vermello = oxíxeno). Cando un agonista se une a un receptor nuclear, a hélice alfa C-terminal do LDB (H12; azul claro) está posicionada para que unha proteína coactivadora (vermella) se poida unir á superficie do LBD. O que se mostra aquí é xusto unha pequena parte dunha proteína coactivadora, a denominada caixa do receptor nuclear que contén o motivo de secuencia de aminoácidos LXXLL. Os antagonistas ocupan a mesma cavidade para a unión de ligandos que o receptor nuclear. Porén, os ligandos antagonistas ademais teñen unha extensión da cadea lateral que despraza estericamente a H12 para ocupar aproximadamente a mesma posición no espazo á que se unen os coactivadores. Por tanto, a unión dos coactivadores ao LBD está bloqueada.]]
Dependendo do receptor implicado, a estrutura química do ligando e o tecido que é afectado, os ligandos dos receoptores nucleares poden mostrar diversos efectos que van desde o agonismo ao antagonismo e ao agonismo inverso.
Agonistas
A actividade dos ligandos endóxenos (como as hormonas estradiol e testosterona) cando se unen aos seus correspondentes receptores nucleares é normalmente regular á alza a expresión xénica. Esta estimulación da expresión xénica polo ligando denomínase resposta agonista. Os efectos agonistas das hormonas endóxenas poden tamén ser imitados por certos ligandos sintéticos, por exemplo, o fármaco antiinflamatorio receptor de glicocorticoides dexametasona. Os ligandos agonistas funcionan inducindo unha conformación do receptor que favorece a unión do coactivador (ver a parte superior da figura da dereita).
Antagonistas
Outros ligandos sintéticos de receptores nucleares non teñen un efecto aparente sobre a transcrición xénica en ausencia de ligando endóxeno. Porén, bloquean o efecto do agonista por medio da unión competitiva no mesmo sitio de unión no receptor nuclear. Estes ligandos denomínanse antagonistas. Un exemplo de fármaco antagonista de receptor nuclear é a mifepristona, que se une a receptores de glicocorticoides e de proxesterona e, por tanto, bloquea a actividade das hormonas endóxenas cortisol e proxesterona respectivamente. Os ligandos antagonistas funcionan inducindo unha conformación do receptor, o cal impide a unión do coactivador e promove a unión do correpresor (ver a metade inferior da figura da dereita).
Agonistas inversos
Finalmente, algúns receptores nucleares promoven un baixo nivel de transcrición xénica en ausencia de agonistas (tamén denominada actividade constitutiva ou basal). Os ligandos sintéticos, que reducen este nivel basal de actividade en receptores nucleares denomínanse agonistas inversos.
Moduladores de receptor selectivos
Varios fármacos que funcionan por medio de receptores nucleares mostran unha resposta agonista nalgúns tecidos e antagonista noutros. Este comportamento pode ter vantaxes substanciais xa que permite manter os efectos terapéuticos beneficiosos desexados dun fármaco á vez que se minimizan os efectos indesexados. Os fármacos que teñen este perfil de acción mixto agonista/antagonista denomínanse moduladores de receptor selectivos (SRMs). Exemplos son os Moduladores do Receptor de Andróxenos Selectivos (SARMs), os Moduladores do Receptor de Estróxenos Selectivos (SERMs) e os Moduladores do Receptor de Proxesterona Selectivos (SPRMs). O mecanismo de accíón dos SRMs pode variar dependendo da estrutura química do ligando e do receptor implicado, aínda que se cre que moitos SRMs funcionan promovendo unha conformación do receptor que está estreitamente equilibrada entre o agonismo e o antagonismo. En tecidos nos que a concentración de proteínas coactivadoras é máis alta que a de correpresores, o equilibrio está inclinado en dirección ao agonista. Inversamente, en tecidos onde domina o correpresor, o ligando compórtase como un antagonista.
Mecanismos alternativos
miniatura|480px|[[Árbore filoxenética dos receptores nucleares humanos.]]
Transrepresión
O mecanismo de acción máis común dos receptores nucleares supón a unión directa do receptor nuclear a un elemento de resposta a hormonas do ADN. Este mecanismo chámase transactivación. Non obstante, algúns receptores nucleares non só teñen a capacidade de unirse directamente ao ADN, senón tamén a outros factores de transcrición. Esta unión adoita orixinar a desactivación dun segundo factor de transcrición nun proceso coñecido como transrepresión. Un exemplo de receptor nuclear con capacidade de transreprimir é o receptor de glicocorticoides (GR). Ademais, certos ligandos do receptor de glicocorticoides chamados Agonistas do Receptor de Glicocorticoides Selectivos (SEGRAs) poden activar ao receptor de glicocorticoides dun modo tal que dito receptor fai con máis forza a transrepresión que a transactivación. Esta selectividade incrementa a separación entre os efectos antiinflamatorios desexados e os efectos laterais metabólicos non desexados destes glicocorticoides selectivos.
Non xenómica
Os efectos directos clásicos dos receptores nucleares sobre a regulación xénica normalmente son lentos e tárdase horas en poder apreciar un efecto funcional nas células debido ao gran número de pasos intermedios entre a activación do receptor nuclear e os cambios nos niveis de expresión das proteínas. Con todo, observouse que algúns efectos da aplicación de hormonas como o estróxeno aparecen en cuestión de minutos, o cal non está en concordancia co mecanismo clásico da acción dos receptores nucleares. Aínda que a diana molecular para estes efectos non xenómicos dos receptores nucleares non foi claramente demostrada, hipotetízase que hai variantes dos receptores nucleares que están asociados á membrana en vez de estaren localizados no citosol ou no núcleo. Ademais, estes receptores asociados á membrana funcionarían por medio de mecanismos de transdución de sinais alternativos, que non implican a regulación xénica.
Membros da familia
A seguinte lista de 48 receptores nucleares humanos coñecidos xunto con algúns receptores non humanos seleccionados clasifícaos segundo a homoloxía de secuencias entre eles.
Pagoda
Pagoda é unha banda de Brooklyn (Nova York) de estilo musical grunge. Na actualidade ten como vocalista e guitarra a Michael Pitt, a Reece Carr á batería, no baixo a Willie Paredes, e Chris Hoffman co violoncello. O nome do grupo en inglés refírese a pagode (templos budistas).
Barxamaior, O Cebreiro, Pedrafita do Cebreiro
Barxamaior é un lugar da parroquia do Cebreiro, no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 38 habitantes (21 homes e 17 mulleres).
Os Novais, Sequeiros, Quiroga
Os Novais é un lugar da parroquia de Sequeiros no concello lugués de Quiroga, na comarca de Quiroga. Segundo o IGE, en 2013 tiña 33 habitantes (13 homes e 20 mulleres).
Barxamaior, O Cebreiro, Pedrafita do Cebreiro
Segundo a tradición, desta aldea era o campesiño que subía á misa no Cebreiro e que protagonizou o milagre do Santo Graal que deu fama ó Santuario.
Enxertos
O topónimo galego Enxertos pode referirse a:
Remonde, Palas de Rei
San Miguel de Remonde é unha parroquia do concello de Palas de Rei na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 56 habitantes, deles 25 eran homes e 31 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Gemma Lienas
Gemma Lienas i Massot, nada en Barcelona en 1951, é unha escritora catalá. Dende outubro de 2015 é deputada no Parlamento de Cataluña pola coalición Catalunya Sí que es Pot.
Traxectoria
Ten escrito basicamente novelas, aínda que tamén cultivou e cultiva outros xéneros. Distintivamente, destaca Carlota, unha personaxe que protagonizou algúns dos libros con máis éxito de Lienas. Por outra banda, como activa feminista, tamén escribiu ensaios sobre diferentes temas vencellados ao mundo da muller como Rebeldes, ni putas ni sumisas ou Quiero ser puta.
Licenciada en Filosofía e Letras pola Universidade Autónoma de Barcelona, exerceu como profesora e editora antes de comezar a escribir. A súa primeira obra publicada, Cul de sac, apareceu no 1986.
El Brigantino (A Coruña)
El Brigantino foi un xornal editado na Coruña entre 1863 e 1881.
Historia e características
Subtitulado Periódico literario científico e industrial, aparece en 1863. Xurdiu para cubrir a desaparición de Diario de La Coruña. Entre os seus colaboradores figuraron Benito Vicetto, Federico Alejos Pita, José María Montes e Antonio de San Martín. En 1867 editou como folletín Galicia y sus poetas, a primeira antoloxía de poesía galega. Reapareceu en 1884 como Semanario satírico-caricaturesco.
Quérote, Nova Iorque
Quérote, Nova Iorque (en Mean Streets, literalmente, Malas rúas) é un filme do director estadounidense Martin Scorsese, estreado no ano 1973, escrito por Scorsese e Mardik Martin e protagonizado por Robert De Niro, Harvey Keitel e David Proval.
En 1997, o filme foi considerado «cultural, histórico e esteticamente significativo» pola Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos e seleccionado para a súa conservación no National Film Registry.
Sinopse
Charlie, un mafioso italoamericano das rúas de Nova York, intenta axudar o seu parvo e irresponsable amigo, Johnny Boy, para que pague as súas débedes pendentes aos múltiples acredores aos que debe.
Station (álbum)
Station é o segundo álbum da banda estadounidense de rock instrumental Russian Circles, publicado o 6 de maio de 2008 a través do selo Suicide Squeeze.
Zabano
Zabano (morto despois de 584) foi un nobre longobardo que foi duque de Pavía durante o Período dos duques (do 574 ao 584).
Traxectoria
Como comandante militar viuse envolto na invasión longobarda do norte de Italia en 568, baixo o liderado do rei Alboíno, Zabano convértese en dux (duque) da cidade de Ticinum (Pavía). Xa capital do Reino Longobardo, tras a morte do rei Cleph Pavía quedou como centro dun gran ducado, un dos trinta e cinco nos que estaba dividido o estado dos longobardos.
Reboredo, Bande, Láncara
Reboredo é un lugar da parroquia de Bande, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2007 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres), o que supón unha diminución de habitantes con respecto ao ano 1999 cando tiña 14 habitantes.
Á de mosca
Á de mosca é unha novela do ano 1998 escrita por Aníbal Malvar.
Trama
Carlos Ovelar, un fotógrafo freelance galego residente en Madrid. Antigo traballador dos servizos estatais de intelixencia, é chamado polo marido da súa ex muller para que atope á filla, desaparecida recentemente. Malia que só estivera unha vez coa rapaza, e que as relacións coa súa ex muller son inexistentes, decide ir.
Coa axuda do Gualtrapa, outro exmembro dos servizos de intelixencia, ao igual que o pai de Carlos, descubrirá que Ania, a desaparecida, está en relación cos fillos dun dos capos do tráfico de cocaína, residente na Illa de Arousa, e que a súa desaparición está relacionada co roubo de trinta quilos de droga.
Narración
Está ambientada a medio camiño entre Santiago de Compostela e o Salnés. Está narrado en primeira persoa polo protagonista.
Iterador (padrón de deseño)
En deseño de software, o padrón de deseño Iterador, define unha interface que declara os métodos necesarios para acceder secuencialmente a un grupo de obxectos dunha colección. Algúns dos métodos que podemos definir na interface Iterador son:
Este padrón de deseño permite percorrer unha estrutura de datos sen que sexa necesario coñecer a estrutura interna da mesma.
Propósito
O padrón Iterador é un mecanismo de acceso ós elementos que constitúen unha estrutura de datos para a utilización destes sen expoñer a súa estrutura interna.
Motivación
O padrón xorde do desexo de acceder ós elementos dun contedor de obxectos (por exemplo, unha lista) sen expoñer a súa representación interna. Ademais, é posible que se necesite máis dunha forma de percorrer a estrutura sendo para elo necesario crear modificacións na clase.
A solución que propón o padrón é engadir métodos que permitan percorrer a estrutura sen referenciar explicitamente a súa representación. A responsabilidade do percorrido trasladase a un obxecto iterador.
O problema de introducir este obxecto iterador reside en que os clientes necesitan coñecer a estrutura para crear o iterador apropiado.
Exemplo do padrón iterador|500px
Aplicabilidade
O padrón iterator permite o acceso ó contido dunha estrutura sen expoñer a súa representación interna. Ademais diferentes iteradores poden presentar diferentes tipos de percorrido sobre a estrutura (percorrido de principio a fin, percorrido con saltos...). Por outro lado os iteradores non teñen por qué limitarse a percorrer a estrutura, senón que poderían incorporar outro tipo de lóxica (por exemplo, filtrado de elementos). É máis, dados diferentes tipos de estruturas, o padrón iterador permite percorrelas todas utilizando unha interface común uniforme.
Estrutura
Estrutura do padrón iterador|500px
Participantes
As entidades participantes no deseño proposto polo padrón iterador son:
Colaboracións
Un iterador concreto é o encargado de gardar a posición actual dentro da estrutura de datos, interactuando con esta para calcular o seguinte elemento do percorrido.
Consecuencias
O padrón Iterador permite por tanto diferentes tipos de percorrido dun agregado e varios percorridos simultáneos, simplificando a interface do agregado.
Implementación
Para a creación do padrón iterador debe implementarse o control da iteración e definirse o percorrido. O control da iteración pode realizarse de dúas formas: A maiores poderíanse implementar operacións adicionais no iterador o definir a estrutura deste dunha maneira máis robusta ante cambios na estrutura. Hai que ter especial coidado na implementación de iteradores con accesos privilexiados, iteradores para estruturas compostas ou iteradores nulos.
Exemplo en Java do código dun iterador
Definición do agregado concreto.
Definición do iterador concreto.
Exemplo de uso:
En java xa existe unha interface Iterator que fai ás veces de abstracción. Tódolos iteradores utilizados nas súas librerías cumpren esta interface, o que permite tratalos a todos eles de maneira uniforme.
Facer que o noso IteradorVector implementase Iterator permitiría que fose utilizado por outras librerías e programas de maneira transparente.
O derradeiro grande heroe
O derradeiro grande heroe (en Last Action Hero) é un filme estadounidense dirixido por John McTiernan que foi estreado en 1993.
Estreouse en galego o 6 de marzo de 1996 a través da TVG.
Sinopse
Danny Madigan é un rapaz fantasioso e grande admirador de Jack Slater, o maior heroe do cine de acción. Cando se estrea o seu último filme, o vello acomodador do cine agasalla ó mozo unha entrada para que a vexa en primicia. Grazas a esa entrada, que resulta ter poderes máxicos, Danny consegue introducirse na pantalla e vivir en persoa as abraiantes aventuras con Jack.
Mosteiro, Bande, Láncara
Mosteiro é un lugar da parroquia de Bande, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2007 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres), o que supón unha diminución de habitantes con respecto ao ano 1999 cando tiña 6 habitantes.
The Sex Pistols
The Sex Pistols foi unha emblemática e influente banda de punk rock activa durante a primeira onda do punk británico. Durante a súa fugaz existencia, desde 1975 ata 1978 na que emitiron tan só catro sinxelos e un álbum, converteuse na espiña dorsal do xénero en Inglaterra e a súa existencia motivou a formación de centos doutros grupos. Os Pistols son considerados frecuentemente como os iniciadores do movemento punk no Reino Unido e os creadores da primeira fenda xeracional co rock and roll. A banda estivo formada por John Lydon (Johnny Rotten) na voz, Steve Jones na guitarra, Paul Cook na batería e Glen Matlock no baixo (logo substituído por Sid Vicious).
Sex Pistols emerxeu como resposta ó rock progresivo dos anos 70, considerado por unha parte da xuventude inglesa como comercial e excesivamente elaborado. A banda viuse implicada en numerosas controversias durante a súa carreira, feito que fomentou a súa popularidade pero eclipsou a súa música. De feito, os seus concertos e xiras remataban con violentos disturbios e o seu sinxelo "God Save the Queen" de 1977 foi cualificado como un ataque á Coroa e ó nacionalismo británicos.
Rotten deixou o grupo en 1978 logo dunha desastrosa xira polos Estados Unidos. Os tres membros restantes continuaron brevemente con Edward Tudor-Pole e Ronnie Biggs como vocalistas pero separáronse en 1979. O grupo volveu a xuntarse en 1996 (xa sen o finado Sid Vicious) para a "Filthy Lucre Tour" (en galego "xira da ganancia noxenta") e reuníronse novamente en 2002 e 2003. O 24 de febreiro de 2006 os Sex Pistols foron oficialmente incluídos no Salón da Fama do Rock pero rexeitaron a invitación á cerimonia e insultaron o museo.
O inicio
O núcleo inicial dos Sex Pistols xurdiu a partir da banda The Strands, formada en 1972 con Steve Jones como vocalista, Paul Cook na batería e Wally Nightingale na guitarra. Durante 1973, os tres pasaban moito tempo en Kings Road, na zona de Chelsea, Londres. Un local que visitaban decote era a tenda de roupa "Let It Rock" (logo coñecida como SEX), cuxos donos eran Malcom McLaren e Vivienne Westwood. Durante eses anos, o trío actuaba con diversos nomes e tocaba un rock elemental moi influenciado polos New York Dolls. Pouco despois, Steve e Paul acudiron a McLaren para que lles recomendase un baixista, ante o cal Malcolm no dubidou en presentarlles o seu empregado Glenn Matlock. Ó pouco tempo, estaban practicando Steve, Paul, Wally e Glenn. En varias oportunidades Steve e Paul pedíronlle a Malcom que fixese ás veces de representante pero el insistiu en que xamais o faría mentres Wally Nightingale permanecese no grupo.
En 1975, McLaren abandonou Inglaterra e viaxou ós Estados Unidos, onde fixo o traballo de representante dos New York Dolls durante dúas semanas antes de que estes se separasen. Durante a súa estadía no país viu a The Ramones en vivo pero o que máis lle impactou foi Richard Hell (nese momento baixista e vocalista de Television), pola súa roupa esnaquizada e o pelo curto e revolto. McLaren atopou na súa imaxe caótica e desaliñada exactamente o que estivera buscando e suxeriulle a Richard que viaxase con el de volta a Inglaterra para formar unha banda alí, pero el non aceptou a súa oferta. Ó separase os New York Dolls Malcom volveu a repetir unha oferta similar, esta vez ó guitarrista Sylvain Sylvain. Basicamente na conversa díxolle que "coñecía uns rapaces que rondaban pola súa tenda e estarían moi interesados en formar unha banda con el". Unha vez máis, a súa oferta foi rexeitada. McLaren volveu entón a Inglaterra levando consigo a guitarra de Sylvain (a famosa Gibson co debuxo dunha rapaza seminúa) e cunha idea. Á súa volta aseguroulles a Paul, Steve e Glenn que sería o seu representante se se desfacían dunha vez por todas de Wally, e así o fixeron. O grupo trocou entón o seu nome a The Swankers.
A chegada de Johnny Rotten
Pouco despois, a banda trocou o seu nome a Sex Pistols e comezaron a buscar outro guitarrista para que se sumase a Steve. Tal era a influencia dos New York Dolls neles que publicaron un aviso no fanzine Melody Maker que dicía "Búscase guitarrista non maior de 20 anos, que non se vexa peor que Johnny Thunders". Non obstante, non conseguiron ningún guitarrista que os satisfixese e continuaron tocando como un cuarteto.
EMI e a polémica
A fama dos Sex Pistols aumentou en 1976. Nun show mítico ante 42 persoas no Lesser Free Trade Hall en Manchester (Inglaterra) atopábanse entre o público futuros membros de Buzzcocks, Anthony H. Wilson (fundador de Factory Records, primeiro selo rave), Bernard Sumner, Ian Curtis e Peter Hook (formarían Joy Division), Adam Ant, Morrissey (formaría The Smiths), e Mick Hucknall (formaría Simply Red).
O Barrio Novo, Loureza, Oia
O Barrio Novo é un lugar da parroquia de Loureza, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 17 habitantes (11 homes e 6 mulleres).
The Sex Pistols
EMI e a polémica
En outubro dese ano, a editora EMI contratounos por 40 000 libras, a cifra máis alta pagada ata entón a un grupo descoñecido. O primeiro sinxelo do grupo, "Anarchy in the UK", entrou nas listas de éxitos, pero o grupo foi expulsado da discográfica pola polémica creada tras facer declaracións provocativas en linguaxe obscena durante o programa de televisión de Bill Grundy, o que finalmente aumentou a súa sona polo exceso de atención dos xornais nunha sociedade doada de ofender.
A&M e "God Save the Queen"
Cun pago de 50 000 libras o grupo fichou por A&M Records; asinaron o contrato nun estaribel instalado fronte a Buckingham Palace, xa que o seu novo tema se chamaba "God Save the Queen" ("Deus salve á raíña"). Ante as protestas, posto que a canción inxuriaba a monarquía británica, foron despedidos e indemnizados outra vez.
Un dato curioso é que ese ano o posto número 1 da clasificación quedou baleiro, xa que ningunha radio quería poñer o tema por medo ás protestas da xente. Ademais o disco non podía ser editado por boicot e protestas dos fabricantes de discos que se negaban a tomar parte en "semellante signo de decadencia da sociedade".
A chegada de Sid Vicious
Glen Matlock foi botado dos Sex Pistols e substituído por Sid Vicious, antigo amigo de Johnny Rotten, fan da banda e, con anterioridade, batería de Siouxsie & the Banshees e The Flowers of Romance.
Virgin Records e a censura
Xa era 1977 e a Virgin Records contratounos para lanzar definitivamente "God Save the Queen". Durante os seguintes meses o grupo foi noticia polos seus constantes altercados.
"Pretty Vacant", o terceiro sinxelo, foi número seis nas listas.
O Anarchy Tour foi programado coa participación de The Damned, The Clash e The Heartbreakers (con Johnny Thunders, ex-New York Dolls). Debido ás censuras e ó medo á represión, case tódolos clubs lles prohibiron tocar, realizándose aproximadamente 6 concertos dos 30 programados orixinalmente.
Durante a súa primeira xira europea, os Sex Pistols tiveron que troca-lo nome a miúdo para evitar a violencia que se producía ó seu paso (escolleron como nome The SPOTS, acrónimo de Sex Pistols On Tour Secretly). Filmacións en Suíza desta xira pódense ver no sitio web Youtube.
Outra gran fonte de polémica foi que ó atoparse coa prohibición de tocar en chan británico decidiran tocar na auga. O feito foi programado na semana do Jubilee da raíña, e os Pistols alugaron un bote e tocaron en vivo seguindo a festa polo río Támese.
Never Mind the Bollocks
A finais de 1977 apareceu "Holidays in the sun", que chegou ó número oito, e o decisivo LP Never Mind the Bollocks, Here's the Sex Pistols (Impórtanos un collón, aquí están os Sex Pistols). A pesar de que Sid Vicious chegou a tocar no disco, posteriores regravacións por Steve Jones fan imposible distingui-lo que sexa que tocase Sid. O disco foi censurado e as autoridades obrigaron a tacha-la palabra "bollocks" ("collóns") da portada. Accións legais foron emprendidas en contra dos Sex Pistols polo uso ofensivo desta palabra pero os Pistols saíron victoriosos. A pesar de todo, acadou o número dous das listas.
A xira polos Estados Unidos e a separación
Johnny Rotten foise do grupo e máis tarde foi visto no CBGB cunha camiseta que eles vendían e dicía "Eu sobrevivín ó Tour dos Sex Pistols" baixo o cal escribiu, con rotulador, "Pero o grupo non".
McLaren decidiu que non necesitaba a Rotten para seguir co grupo e posteriormente editáronse "No one is innocent/Mi way" (1978), "Something else/Friggin in the riggin", "Silly thing/Who killed Bambi", "C'mon everybody", "The great rock and roll swindle/Rock around the clock" (1979) e "(I'm not your) Stepping stone" (1980), así como o dobre álbum The great rock and roll swindle, que corresponde á banda sonora da película do mesmo título que se rodou sobre eles. Sucedéronse álbums de recompilación como "Some product" (1979), "Flogging a dead horse" (1979) e "The great rock and roll swindle", máis un LP co traballo individual de Sid Vicious.
Despois dos Sex Pistols
Trala disolución, Johnny Rotten formou o grupo Public Image Limited e Sid Vicious foise a Nova York onde intentou facer unha carreira solista aínda que levou unha vida demasiado caótica, entre o uso de drogas e o descontrol emocional. En outubro de 1978, a súa noiva Nancy Spungen foi atopada morta no hotel Chelsea e Sid foi detido, acusado do crime. Morreu mentres estaba en liberdade condicional, a causa dunha sobredose accidental de heroína o 2 de febreiro de 1979.
O regreso
En 1996, en pleno rexurdimento comercial do punk con grupos como The Offspring e Green Day, os Sex Pistols volvéronse a reunir para realizar unha xira e posterior disco. A xira, bautizada como "Filthy Lucre Live" (Xira polo lucro noxento), buscaba só sacar cartos: "se inventamos isto fai case vinte anos e agora hai tantas bandas gañando cartos á nosa conta, o mínimo é que pasemos a gorra".
Valentiniano I
miniatura|Efixie de Valentiniano I Flavius Iulius Valentinianus, naceu en Cibalae, na Panonia Inferior no ano 321. Fillo de militar, tamén el se adicou ás armas, onde chegou a destacar ata chegar a ser comandante en xefe das tropas romanas. En tempos de Xuliano, foi desterrado e afastado dos centros de poder, política exercida por este emperador. Coa subida o poder de Xoviano, este o chama de novo ao seu carón e chega a ser comandante da garda persoal do emperador. Cando este falece, Valentiniano atopábase en Nicea, na Bitinia, e os seus oficiais e tropas noméano augustus.
Axiña nomea ao seu irmán Valente como collega, para o goberno da parte oriental do imperio. A xuntanza dos dous irmáns prodúcese en Naissus, quedando a cargo de Valente os Balcáns, Grecia, Exipto e Asia Menor. Pronto tivo que facer fronte á primeira sublevación, a de Procopio, parente de Xuliano, que foi vencido en Thryatia, na Lidia, no 366, desfacendo o seu exército e matando ao sublevado. Pouco despois, Valente tenta de chegar a un acordo de paz cos persas, cousa que fora un encargo directo de Valentiniano.
A defensa do Imperio
Valentiniano tivo que lle facer fronte a numerosos intentos de invasións e sublevacións de parte dos pobos bárbaros. Por unha banda, nun principio tivo a súa corte en Tréveris, para desprazarse despois a Milán, para estar mais preto do teatro de operacións militares. Despois de pacificar o norte de Italia, fortificar a zona de Basilea, na actual Suíza, centra o seu cuartel en París, xa que os alamáns tentaban a invasión. De xeito inesperado, estes invaden a Galia e asolan a cidade de Mogontiacum, a actual Maguncia. As loitas contra estes lévano a vencelos en Solicinium, pero esta vitoria non foi definitiva, e chegou a un acordo de paz e concordia co rei dos alamáns, Macriano, que dende entón se converte en fiel aliado dos romanos. Entón Valentiniano dedícase a fortalecer a zona do Rhin mediante a construción de acuartelamentos.
Tamén nesa época, os ataques de piratas na zona da Galia foron constantes por parte das tribos saxoas, coincidindo cunha sublevación dos pictos e escotos na Britania, que, atravesando o muro de Hadrián, arrasaran a zona do actual condado de Kent. Valentiniano enviou ao seu xeneral Flavio Teodosio, quen en diferentes incursións venceu a estes e engadiu este condado ás posesións romanas baixo o nome de Valentia, en lembranza do nome do emperador.
Pouco despois prodúcese unha sublevación en África, na provincia da Mauritania, por parte do príncipe Firmo, canso dos abusos do gobernador da provincia en temas de impostos e administración da xustiza. De novo Teodosio desprázase á zona cunha lexión de veteranos, que vence a Firmo, quen remata suicidándose para non acabar en mans romanas.
A súa política
Valentiniano estivo casado dúas veces. A primeira delas con Marina Severa, coa que tivo un fillo, Graciano, que á idade de sete anos foi nomeado césar e sucesor de Valentiniano. A segunda das súas esposas foi Xustina, coa que tivo un fillo, o futuro Valentiniano II, e a súa terceira filla Gala, casou mais tarde con Teodosio, emperador de Oriente.
Moi preparado para o goberno, foi un defensor do cristianismo, pero preveu ao clero dos abusos que se estaban a cometer, dado o poder económico que estes estaban a alcanzar. Foi o primeiro gobernante en institucionalizar o Defensor de Pobo, para evitar os abusos das clases poderosas sobre os débiles. Así mesmo, en materia de saúde, foi o primeiro gobernante en establecer un médico por barrio nas grandes cidades, como Roma. Fundou escolas en Roma, a pesar de que el era analfabeto. Amosouse durísimo coas persoas acusadas de bruxería ou adiviñación e nunca conmutou unha pena de morte. En materia relixiosa, adoptou unha política de liberdade de culto e total tolerancia.
Á súa morte, sucédeo o seu fillo Graciano, cando só ten unha idade de 20 anos.
As Mercedes, Baldriz, Cualedro
miniatura|Mapa do couto de Santa María das Mercedes, 1754. As Mercedes é un lugar da parroquia de Baldriz no concello ourensán de Cualedro na comarca de Verín. Tiña 29 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 15 eran homes e 14 mulleres.
Gran Premio de San Marino de 1997
O Gran Premio de San Marino de 1997 foi unha carreira de motor de Fórmula Un celebrada o 27 de abril de 1997 no Autódromo Enzo e Dino Ferrari, Imola, Emilia-Romagna, Italia. Foi a cuarta carreira da tempada de Fórmula Un de. A carreira de 62 voltas gañouna o Williams co piloto Heinz-Harald Frentzen despois de que empezou desde a segunda posición. Michael Schumacher terminou segundo para o equipo Ferrari co seu compañeiro Eddie Irvine terceiro.
Pre-carreira
Nas primeiras sesións de práctica dominaron os equipos Ferrari e Benetton, cunha gran maioría do resto de equipos experimentando algún tipo de problema co seu automóbil ou saídas. Un dos pilotos foi David Coulthard, quen tivo un grande accidente na sesión do sábado pola mañá, destruíndo o coche. Con todo, Williams pronto recuperou o primeiro lugar nas últimas sesións.
Clasificación
Jacques Villeneuve fixo catro poles consecutivas despois de volver a lograr a pole. O seu compañeiro de equipo uniuse ná primeira fila, seguido por Michael Schumacher, outra grande actuación de Olivier Panis cuarto e Ralf quinto.
Carreira
Heinz-Harald Frentzen logrou a súa primeira vitoria na Fórmula Un no Williams logo dun último ataque de Michael Schumacher. [Http://atlasf1.autosport.com/99/san/preview/schot.html] Jacques Villeneuve retirouse do terceiro lugar cunha falla na caixa de cambios.
Gerhard Berger comezou o seu 200º premio, pero acabou con decepción cando trompeou no inicio.
Ligazóns externas
Detalles da carreira:
Lingüística forense
A Lingüística forense é unha disciplina dentro da Lingüística aplicada que se encarga de analizar as relacións que mantén a lingua cos ámbitos criminal, xudicial e legal. Na práctica, abrangue múltiples facetas que fan que a limitación do seu obxecto de estudo sexa ás veces difusa, xa que baixo a etiqueta de Lingüística forense podemos entender o proceso de identificación de falantes, a análise de textos criminais, o recoñecemento de plaxio, a compresión de documentos legais, o estudo do discurso xudicial e mesmo a interpretación e tradución xurídica.
Unha definición máis restritiva e adoito empregada comprende exclusivamente a peritaxe lingüística, é dicir, a utilización de textos como proba xudicial.
Aclaración terminolóxica
A revista científica The International Journal of Speech, Language and the Law e a International Association of Forensic Linguists coinciden en adoptar a definición máis ampla de Lingüística forense. No ámbito anglosaxón é frecuente distinguir tres ámbitos de estudo cos seus respectivos nomes: a linguaxe xurídica e legal (Language of the Law), a linguaxe do procedemento xudicial (Language of the Legal Process) e a linguaxe evidencial ou probatoria (Language as Evidence).
Orixe
O norteamericano Philbrick é o primeiro en empregar o termo forensic english no seu libro Language and the Law: the Semantics of Forensic English (1949). Mais é vinte anos máis tarde cando Jan Svartvik inaugura definitivamente esta disciplina en Europa a través do estudo dun caso real. A partir de catro confesións atribuídas a Timothy Evans que o incriminaban no asasinato da súa muller e fillos, Svartvik puido percibir diferenzas no estilo gramatical, descartar a autoría de Evans e declaralo inocente.
Nas décadas que seguen, en EEUU e Canadá solicítase en ocasións illadas a participación de lingüistas nos xuízos. Con todo, a falta de metodoloxía é patente e os resultados, escasos. Nos anos oitenta, o desenvolvemento da Lingüística Computacional abre as portas a novos métodos máis fiables de peritaxe lingüística.
É a partir dos anos noventa que ten comezo a intervención habitual dos lingüistas forenses nos procesos xudiciais, coincidindo co aumento da demanda de servizos e de publicacións, coa profesionalización e coa vontade de chegar a un consenso internacional. En 1991 créase no St. John’s College de York a International Association of Forensic Phonetics (IAFP), hoxe International Association of Forensic Phonetics and Acoustics (IAFPA), e un ano máis tarde, a International Association of Forensic Linguists (IAFL) na Universidade de Birmingham. Débese destacar tamén a aparición en 1994 da revista Forensic Linguistics, que continúa aínda hoxe o seu labor baixo o nome The International Journal of Speech, Language and the Law.
Ámbitos de investigación
Esta disciplina comprende por unha banda todos os aspectos relacionados coa análise da linguaxe xurídica e xudicial e, pola outra, o uso forense da proba pericial lingüística. M. Teresa Turell (2005) sinala máis concretamente as seguintes áreas de aplicación : Seguindo a distribución anglosaxoa, podemos agrupar estes contidos nos tres grandes ámbitos de investigación que seguen:
A linguaxe xurídica e legal (The language of the Law)
Comprende o estudo do discurso legal, xurídico e xudicial. Ademais de analizar as características desta linguaxe, a súa historia e os seus xéneros, ten como obxectivo rebaixar o grao de densidade e ambigüidade de calquera documento xudicial: sentenzas, leis, testamentos... Eliminar as dificultades de comprensión é vital para que ningún membro da sociedade se vexa desprotexido ante textos deste tipo.
Do mesmo modo, encárgase de velar por unha boa tradución dos documentos legais e das dificultades de interpretación en contexto multilingüe.
A linguaxe do procedemento xudicial (Language of the Legal Process)
Analiza o funcionamento da lingua tanto en interrogatorios (entrevistas e técnicas de interrogatorio) como na sala do tribunal, en boca de avogados, xuíces e acusados. Amosa deste xeito como as persoas máis vulnerables ou con pouco manexo deste tipo de retórica (nenos, discapacitados, estranxeiros, etc.) poden verse desfavorecidas.
A linguaxe evidencial ou probatoria (Language as Evidence)
Céntrase no estudo e na comparación de textos orais e escritos a fin de obter certa información que poida ser empregada como proba nun xuízo: detección do autor, interpretación de frases, elaboración de perfís lingüísticos, transcrición e autenticación de gravacións ou detección de casos de plaxio. Este último pode ser de tipo literario, académico, musical, translingüe (entre traducións) ou de marcas e patentes.
É importante precisar que calquera texto é susceptible de ser empregado na peritaxe: chamadas de emerxencia, ameazas, cartas de suicidio, redes sociais, conversas de Whatsapp...
Metodoloxía
A metodoloxía da Lingüística forense é tan variada coma os seus ámbitos de estudo e inclúe desde a análise semántica e sintáctica das oracións ata o emprego da tecnoloxía máis innovadora para a detección de voz ou de plaxio.
Linguaxe xurídica e legal (The language of the Law)
Este ámbito parte da análise do significado das palabras de textos orais e escritos para avogar por unha linguaxe clara e accesible que evite abusos como as oracións longas, as palabras polisémicas ou as expresións estereotipadas, retóricas ou arcaicas.
Preténdese evitar casos coma o de Derek Bentley, condenado á forca por unha mala interpretación da frase “Let him have it!”, que en inglés se traduce como “dállo/a” ou como “mátao”. Cando foi descuberto pola policía, Bentley díxolle ó seu amigo que entregase a arma pero este malinterpretouno e disparou o axente. Tamén se dan casos de ambigüidade en sintagmas comúns como “mulleres e homes anciáns” no que “anciáns” pode referirse só a “homes” ou a ambos. Estúdase igualmente a publicidade enganosa ou a manipulación na sala de vistas a través de preguntas trampa como “deixou de pegarlle á súa esposa?”, que implica a presuposición de que o suxeito lle pegaba.
En definitiva, unha boa tradución ou interpretación xurídica debe ir máis aló do contido semántico das palabras e dar conta de como están dispostas, como se expresa o contido e en que sentido, sen cambiar a variedade lingüística nin engadir o estilo propio.
Linguaxe evidencial (Language as Evidence)
O labor do perito lingüista consiste en comparar o texto dubitado (de autoría descoñecida) co texto indubitado (de autoría coñecida) servíndose da unión dos enfoques cualitativo e cuantitativo. Por unha banda apóiase no material lingüístico perceptible: información dialectal, sociolingüística, semántica, pragmática, psicolingüística e, sobre todo, a relacionada coa idiosincrasia e o idiolecto. Pola outra, bota man de corpus, bases de datos de poboacións e programas informáticos específicos. Estes resultados son presentados en forma de porcentaxes de probabilidade, “escalas de opinión”, relacións de semellanza (Likehood Ratio)... nos que a  estatística é un elemento clave para conseguir un alto grao de fiabilidade e que deste modo a información poida ser tratada doadamente por xuíces, avogados, psicólogos e médicos. Neste último enfoque, a Lingüística de Corpus e a Lingüística Computacional traballan xuntas.
Para unha determinación fiable da autoría precísase unha cantidade importante de textos do presunto autor e doutros sospeitosos. Para isto cómpre elaborar corpora de notas de suicidio, mensaxes de texto, declaracións policiais... Ultimamente, a investigación vai orientada cara a elaboración de corpus de correos electrónicos, mensaxes de texto ou Whatsapp, por posuír características diferentes ás dos textos escritos canónicos. No caso destes textos máis curtos emprégase moitas veces a análise estilométrica por Cusum (Cumulative Sum) baseada na estatística secuencial por medio de algoritmos.
No caso da acústica forense, apoiada na creación de perfís lingüísticos, as tecnoloxías da fala están moi desenvolvidas. A identificación do autor realízase a través de espectrogramas que reflicten e comparan aspectos como a frecuencia, o timbre e a entoación, entre outros. En España, o Departamento de Acústica e Imaxe do Servizo de Criminalística, en funcionamento desde 1992 e en cooperación coa Universidade Politécnica de Madrid, creou IdentiVox, un software específico para o recoñecemento de interlocutores. Porén, precisa actualmente de grandes bases de datos para a obtención de resultados fiables.
Nos casos de plaxio, o importante é a análise do idiolecto, sobre todo en canto a tipos léxicos compartidos e hápax, que marcan con precisión a coincidencia. Para isto tómanse aspectos metodolóxicos da determinación de autoría e da estilística forense. Os resultados do cotexo textual exprésanse en porcentaxes a través de ferramentas informáticas coma o CopyCatch, programa de concordancia de textos. Con todo, é preciso a participación dun lingüista para que sexan tidos en conta elementos que non recoñece o ordenador, coma o emprego de figuras retóricas.
Evidentemente todas estas probas periciais nunca son concluíntes, senón que deben ser combinadas con outras probas lingüísticas (complementariedade intraevidencial) e con outras probas doutras ciencias forenses (complementariedade interevidencial).
Exemplos de aplicación no panorama actual
No século XXI asistimos á consolidación da Lingüística forense. As publicacións de manuais e monográficos van en aumento, a celebración de congresos internacionais e a creación de laboratorios e centros especializados axudan ó seu asentamento. Aumenta igualmente a oferta de mestrados ou outros cursos de posgrao entre os que destacan o das universidades de Cardiff, de York e de Aston (Gran Bretaña). Para saber máis sobre como podes adestrar hai a guía Soy lingüista, lingüista forense: Licencia para analizar tus palabras (Queralt y Giménez, 2019).
Mundo anglosaxón
En EEUU e Canadá, a lingüística forense leva achegando información ó sistema xudicial e policial desde os anos sesenta. Un dos casos máis mediatizados foi nos anos noventa o do chamado Manifesto Unabomber, no que o autor de dezaseis cartas bomba en EEUU foi identificado polo seu irmán grazas ó estilo de escritura.
España
M. Teresa Turell foi a pioneira da lingüística forense en España ata a súa morte, editora do primeiro libro en castelán sobre esta disciplina: Lingüística forense, linguaxe e dereito: conceptos, métodos e aplicacións (2005). Ela mesma foi a directora do máster da Universidade Pompeu Fabra (que xa non existe) e do ForensicLab. Actualmente, a lingüista forense líder en España e en países de fala hispana é Sheila Queralt, que é a fundadora e directora do Laboratorio SQ- Lingüistas Forenses.
Trátase en efecto dunha área emerxente de investigación na que o ámbito máis desenvolvido é sen dúbida o da Acústica Forense, para o que se conta con laboratorios pertencentes á Garda Civil e á Policía Científica. Destaca a creación do BATVOX, que permite identificar locutores, e do Sistema de Identificación Biométrica Multimodal Aplicado ás Tecnoloxías da Información (SIBMATI), que permite a identificación a través de Internet. A pesar dos avances nesta disciplina, o sistema xurídico establecido tende a amosar preferencia polas dilixencias escritas fronte ás orais, polo que este tipo de intervencións non son frecuentes en España.
Turell, especializada en plaxio translingüe, participou no descubrimento do plaxio da tradución de Xulio César (Shakespeare) de Pujante (1987) por Vázquez Montalbán en 1993. O CopyCatch revelou un 85% de coincidencia no vocabulario. O seu laboratorio colaborou tamén no 2011, a xustiza italiana condenou a Óscar Sánchez a catorce anos de prisión en base a unhas gravacións que o incriminaban nun delito de narcotráfico. Unha vez estas foron analizadas por peritos (entre eles, membros do ForensicLab que actualmente forman parte do laboratorio SQ.), revelaron trazos dialectais que non se correspondían cos do acusado, o que demostrou que estaba a ser vítima dunha suplantación de identidade por un narcotraficante italiano. No libro Atrapados por la lengua, 50 casos resuelltos por la lingüística forense (Queralt, 2020) amosan máis casos nos que a lingüística forense foi clave.
Ponte
miniatura|[[Ponte romana de Lugo]] miniatura|[[Ponte de Rande]] miniatura|Ponte de madeira en Noia miniatura|dereita|Ponte en arco moderno con taboleiro superior miniatura|dereita|Ponte Octávio Frias de Oliveira, en [[Estado de San Paulo|São Paulo, a única ponte tirante no mundo con dúas pistas curvas sostidas por unha única estrutura]]
Unha ponte é unha construción, normalmente artificial, que se precisa para salvar un accidente xeográfico, por exemplo un río ou un canón. Permiten, polo tanto, o paso sobre o obstáculo natural ou artificial, de persoas, automóbiles, trens, canalizacións ou condutos de auga (acuedutos).