cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
TANGO
É un sistema distribuído de control que funciona tanto nunha máquina illada como sobre centos delas conectadas. Tango emprega dous protocolos de comunicación: omniorb, como implementación de CORBA como protocolo de rede, e Zeromq. A comunicación básica segue o modelo cliente-servidor. A comunicación entre clientes e servidores pode ser síncrona, asíncrona ou dirixida por eventos. Omniorb emprégase para a comunicación síncrona e asíncrona, mentres que Zeromq utilízase para a comunicación de eventos (dende a versión 8 de TANGO).
Está baseado no concepto de orientación a obxectos e orientado a servizo. O obxecto modelo soporta métodos, atributos e propiedades. Dentro de TANGO todos os obxectos veñen representados por dispositivos (devices).
Mikail Kalinin
Mikail Kalinin, nado en Verkhnyaya Troitsa, Rusia, o 19 de novembro de 1875 e finado en Moscova o 3 de xuño de 1946, foi un líder bolxevique que liderou a revolta de Moscova. A Unión Soviética renomeou a cidade prusiana de Königsberg (tras acada-lo control de Prusia Oriental durante a segunda guerra mundial) a Kaliningrado na súa honra.
TANGO
Servidores de dispositivos
Tango emprégase como Middleware para proporcionar acceso remoto a maquinaria. Esta maquinaria pode ir dende bits dixitais de entrada/saída ata sofisticados sistemas de detección ou sistemas de control completos. O acceso á maquinaria prográmase a través dun proceso chamado Servidor de dispositivos. Este servidor de dispositivos pon en funcionamento clases de dispositivos que ó mesmo tempo permiten o acceso real á máquina. En tempo de execución o servidor de dispositivos xera os dispositivos que son a representación lóxica das instancias hardware. O cliente importa os dispositivos, por medio dunha base de datos, e mándalles peticións usando o protocolo TANGO. Estes dispositivos poden almacenar valores de configuración nunha base de datos MySQL de forma permanente.
Linguaxes soportadas
TANGO ten soporte completo en tres linguaxes: C++, Python e Java.
Desenvolvemento
TANGO desenvólvese en aberto empregando subversion e a plataforma SourceForge e Github.
A librarías de TANGO libérase en dous lanzamentos e con dobre licenza libre: unha coa GPL e a LGPL. As ferramentas de servidores de dispositivos (agás que se especifique o contrario) atópanse baixo a licenza GPL.
Consorcio
Tango comenzou como un proxecto xeral para controlar aceleradores e experimentación científica. O apoio da industria plasmouse nun consorcio de desenvolvemento aberto.
O consorcio é o grupo de institucións e empresas que participan activamente no desenvolvemento de TANGO. O obxectivo do consorcio é garantir o desenvolvemento de TANGO. No consorcio están algunhas como Petra III Synchrotron (Hamburgo, Alemaña), Fonte de neutróns FRMII (Múnic, Alemaña), sincrotrón ANKA (Karlsruhe, Alemaña), European Synchrotron Radiation Facility (Grenoble, Francia), Soleil Synchrotron (París, Francia), Alba Synchrotron, (Barcelona, España), Elettra Synchrotron (Trieste, Italia), Sincrotrón Solaris (Cracovia, Polonia), Sincrotrón MAX-lab (Lund, Suecia).
Exemplos de uso
Unha breve lista de proxectos que usan Tango (ademais dos que forman parte do consorcio):
El Obrero Galaico
El Obrero Galaico foi un periódico editado na Coruña en 1866.
Historia e características
Subtitulado Periódico semanal de Literatura, Ciencias y Artes, apareceu o 6 de maio de 1866. Fundado e dirixido por Feliciano Salgado. Contaba cunha reducida redacción de mozos preocupados polo problema social entre os que estaban Froilán de Salazar e Eduardo de Zabildea. Só se editaron nove números. O Gobernador civil prohibiu a publicación o 9 de xullo dese ano.
Calafrío (filme)
Calafrío é un filme estadounidense de 2001 dirixido e protagonizado por Bill Paxton. Está coprotagonizado por Matthew McConaughey e Powers Boothe. Trátase do primeiro filme de Paxton como director. O argumento céntrase na estraña relación entre dous nenos e o seu pai, un fanático relixioso que cre que Deus lle encomendou matar demos disfrazados de persoas.
O Touzón
Co topónimo O Touzón podémonos referir a varios lugares de Galicia:
Jean-Louis Tulou
Jean-Louis Tulou, nado o 12 de setembro en París (Francia) e finado o 23 de xullo de 1865 en Nantes (Francia) foi un frautista, profesor, compositor e luthier francés.
Traxectoria
Seu pai, Jean-Pierre Tulou (1749–1799), foi fagotista na Ópera de París. Jean-Louis estudou no Conservatorio de París á idade de 10 anos, converténdose en profesor do mesmo de 1829 a 1856. Foi un dos principais opositores á nova frauta traveseira proposta por Theobald Boehm. Adicouse tamén á manufactura de frautas. Ten especial relevancia o seu Méthode de flûte publicado en 1835.
Spiridon Louis
Spiridon "Spyros" Louis, en grego Σπυρίδων "Σπύρος" Λούης, nado o 12 de xaneiro de 1873 e finado o 26 de marzo de 1940, foi un corredor grego que gañou o primeiro maratón da era moderna nos Xogos Olímpicos de verán de 1896, acadando unha enorme popularidade no seu país.
Orixe
Louis naceu na cidade de Marousi, que é na actualidade un arrabalde da cidade de Atenas, no seo dunha familia pobre de granxeiros. O seu nome foi transcrito do grego de varios xeitos; o seu nome pode ser visto como Spyridon (Spyros) e o seu apelido como Loues. O pai de Louis vendía auga mineral en Atenas, naquel tempo non había unha subministración central de auga, e o seu fillo axudábao a transportala.
Preparativos
Os gregos ilusionáronse con esta competición e decidiron organizar carreiras preparatorias para os que serían os participantes gregos. Estas foron organizadas polo coronel do exército Papadiamantopoulos, quen fora superior de Louis durante o seu servizo militar (1893-1895). A primeira carreira clasificatoria celebrouse o 22 de marzo e foi gañada por Kharilaos Vasilakos, que a completou en 3 horas e 18 minutos. Louis participou na segunda carreira clasificatoria, dúas semanas máis tarde. Papadiamantopoulos, quen coñecía o talento para a carreira de Louis, convenceuno para que o intentase. Louis cruzou a meta en quinto posto, sendo o gañador Dimitrios Deligiannis.
O maratón olímpico correuse o 10 de abril (ou o 29 de marzo no Calendario Xuliano, que se usaba en Grecia). O público grego estaba moi entusiasmado cos Xogos, pero descontento co feito de que as competicións non fosen gañadas por atletas gregos. A vitoria en lanzamento de disco, unha competición clásica grega, foi gañada polo estadounidense Robert Garret, o que causou unha especial decepción. Debido á súa relación coa historia grega, o público anhelaba que o maratón o gañase un dos seus.
O maratón
No maratón, o coronel Papadiamantopoulos deu o sinal de saída nun pequeno campo, eran trece atletas gregos e catro doutros países. O primeiro líder da carreira, que discorreu a través de estradas poeirentas con moreas de gregos reunidos para vela, foi o francés Albin Lermusiaux, que pronto pasou ao terceiro posto despois de 1500 metros. Na cidade de Pikermi, Louis fixo unha parada nunha fonda local para tomar un vaso de viño. Despois de preguntar pola vantaxe doutros corredores, dixo confidencialmente que os pasaría a todos antes da fin da carreira.
Despois de 32 km, Lermusiaux estaba exhausto, e tivo que abandonar a carreira despois dunha caída. O liderado asumiuno Edwin Flack, un corredor australiano que xa fora gañador nas probas olímpicas de 800 e 1500 metros, Louis foi pouco a pouco achegándose a Flack. O australiano, que non estaba afeito ás grandes distancias, caeu uns poucos km máis adiante, collendo Louis o liderado.
No estadio a atmosfera era tensa, sobre todo porque un ciclista levara a nova de que un australiano era o líder. Outro mensaxeiro foi enviado pola policía cando Louis acadou o liderado, e cando se estendeu que un grego lideraba a carreira, o berro de “Hellene, Hellene!” (Grecia, Grecia!) foi dado por milleiros de extasiados espectadores. Cando Louis finalmente chegou o estadio estoupou de alegría. Dous príncipes gregos, o príncipe herdeiro Constantino e o príncipe Xurxo, apresuráronse por iren ao seu encontro e acompañalo na súa derradeira volta. Completou a proba cun tempo final de 2:58:50, estimulado polo camiño con viño, leite, cervexa, un ovo de Pascua e algo de zume de laranxa. A vitoria de Louis deu lugar a celebracións salvaxes, tal e como se conta no informe oficial dos Xogos.
O campión olímpico foi recibido con todos os honores, o rei Xurxo de Grecia ergueuse do seu asento e felicitouno calorosamente pola súa vitoria, algúns dos axudantes de campo do rei, e varios membros do Comité Olímpico foron máis lonxe e bicaron e apertaron o campión, quen finalmente foi levado a un cuarto coa entrada protexida para descansar. A escena da que foi testemuña o estadio dificilmente pode ser descrita, e mesmo algúns estranxeiros deixáronse arrastrar polo entusiasmo popular.
O rei ofreceulle a Louis calquera agasallo que desexase, e todo o que se lle ocorreu a Louis foi pedirlle un burro para carrexar auga para axudalo no seu negocio de vendedor de auga.
Uníndose as celebracións, outros dous corredores gregos entraron no estadio en segundo e terceiro lugar. Máis tarde descubriuse que o terceiro, Spiridon Belokas, fixo parte do percorrido en carro e foi descualificado, o seu posto foi para o húngaro Gyula Kellner.
Despois da súa vitoria, Louis recibiu moitos agasallos de compatriotas, desde xoias a barbeados de balde durante toda a súa vida nunha barbaría. Descoñécese se Louis colleu todos eses agasallos, porén regresou á súa casa no carro que lle pedira ao rei. Retirouse á súa cidade natal e nunca máis volveu participar en ningunha carreira. Viviu unha vida tranquila traballando como granxeiro e máis tarde como oficial da policía local.
Despois da Olimpíada
En 1926 Louis foi arrestado acusado de falsificar documentación militar e foi encarcerado. Despois de botar máis dun ano na cadea, foi considerado inocente e liberado. O caso causou conmoción na prensa.
A súa derradeira aparición pública produciuse nos Xogos Olímpicos de verán de 1936, celebrados en Berlín, cando foi invitado de honra dos organizadores. Despois de levar a bandeira do equipo grego na cerimonia de apertura, foi recibido por Adolf Hitler e ofreceulle unha poliña de oliveira de Olimpia, lugar de nacemento dos Xogos Olímpicos, como símbolo de paz.
Algúns meses despois da invasión italiana de Grecia, Louis morreu. Algúns clubs deportivos gregos e do estranxeiro levan o seu nome, tamén o Estadio Olímpico de Atenas, dentro do Complexo Olímpico, onde tivo lugar a Olimpíada de 2004, así como a avenida que o rodea.
Olfacto
O olfacto humano distingue entre máis de 10.000 recendos diferentes. O olfacto é o sentido máis forte ao nacermos.
Características
As substancias odoríferas son compostos químicos volátiles transportados polo ar. Os obxectos olorosos liberan á atmosfera pequenas moléculas que percibimos ao inspirarmos. Estas moléculas alcanzan a mucosa olfactiva, que consta de tres tipos característicos de células: as células olfactivas sensoriais, as células de apoio e as células basais, que se dividen aproximadamente unha vez ao mes e substitúen ás células olfactivas moribundas. Os 20 ou 30 millóns de células olfactivas humanas conteñen, no seu extremo anterior, unha pequena cabeza con preto de 20 pequenos filamentos sensoriais (cilios). O moco nasal acuoso transporta as moléculas aromáticas aos cilios coa axuda de proteínas fixativas; os cilios transforman os sinais químicos dos distintos aromas en respostas eléctricas.
As prolongacións nerviosas das células olfactivas chegan ao bulbo olfactorio a través de microorificios no cranio; o bulbo é unha porción anterior do cerebro, que se ocupa da percepción dos olores. Estas prolongacións nerviosas terminan nos glomérulos, pequenas terminacións de células olfactivas de forma esférica onde se procesan os sinais aromáticos que logo son conducidos por células receptoras especiais. A información chega primeiro ao sistema límbico e ao hipotálamo, rexións cerebrais ontoxeneticamente moi antigas; responsábeis das emocións, sentimentos, instintos e impulsos, estas rexións almacenan tamén os contidos da memoria e regulan a liberación de hormonas. Por este motivo, os olores poden modificar directamente o noso comportamento e as funcións corporais. Só máis tarde parte da información olorosa chega ao córtex cerebral e se volve consciente.
Glándulas pituitarias
Os receptores químicos do olfacto son:
As células olfactorias son células nerviosas receptoras de estímulos químicos provocados polos vapores. Na pituitaria amarela atópanse as glándulas mucosas de Bowman, que liberan un líquido que mantén húmido e limpo o epitelio olfactorio.
Para estimular os quimiorreceptores da pituitaria amarela cómpre que as substancias sexan volátiles, é dicir, teñen que desprender vapores que poidan penetrar nas fosas nasais, e que sexan solúbeis en auga para que se disolvan no moco e cheguen ás células olfactorias. Estas transmiten un impulso nervioso ao bulbo olfactorio e dende este aos centros olfactorios da codia cerebral, que é onde se interpreta a sensación de olor. Existen 7 tipos de células olfactorias, cada unha capaz de detectar un tipo de molécula, é dicir, un tipo de olor. Estes son:
No ano 1991 descubríronse os primeiros xenes das proteínas receptoras do olor. Estas moléculas receptoras residen na membrana de células sensoriais, que reteñen un aroma e envían a mensaxe correspondente ao cerebro a través dunha cadea de reaccións químicas. En 1996 foi caracterizado o primeiro receptor olfactivo humano.
Doenzas do olfacto
Existen tres grandes grupos de danos ao olfacto: danos químicos, cambios no tecido e danos físicos. Os danos químicos débense a factores esóxenos, neste caso a produtos químicos que poden producir efectos temporais ou permanentes, como sería o caso de respirar vapores corrosivos. Os cambios no tecido prodúcense por factores endóxenos como doenzas ou atrofia. Os factores físicos inclúen o dano mecánico producido por intervencións cirúrxicas ou traumatismos. Os factores que desencadean unha doenza no olfacto son principalmente infeccións nos seos paranasais, trastornos hormonais e problemas dentais, ademais da exposición a axentes químicos. Existe un concepto interesante chamado fatiga olfactiva que consiste en que, logo de certo tempo en presenza dun tipo de olor, deixamos de percibilo. Isto pode supor un perigo, por exemplo, no caso dos tioles que leva o gas para poder ser detectado, pois tras uns minutos afacémonos á súa presenza e deixamos de detectalo aínda que é sinal de toxicidade e perigo.
Soprano coloratura
Descrición
A soprano coloratura é unha voz de moita axilidade, que adoita ter unha tesitura bastante exposta e xeralmente con capacidade para manexar o rexistro de asubío. No sentido estrito, o termo coloratura non se restrinxe a describir ningunha gama da voz. Dependendo da tesitura e cor da voz da soprano, as cantantes e os roles de coloratura pódense dividir en dous grupos. Polo que dentro da clasificación de matices vocais, a soprano de coloratura pode ser unha soprano lixeira, lírica, lírica lixeira ou dramática de coloratura.
Soprano lírica de coloratura
Unha voz moi lixeira e áxil cun rexistro agudo moi amplo (aproximadamente dun Do4 a un Fa6 segundo o índice acústico científico) e con capacidade para unha rápida coloratura vocal. Este tipo de cantantes ás veces son denominadas soprano leggero se o seu timbre vocal ten un matiz máis cálido. A soprano leggero é tamén moi típica, mais non chega tan agudo como as outras coloraturas, chegando ata un Mi6. Os papeis de bel canto eran escritos xeralmente para esta voz, e unha gran variedade de compositores escribiron tamén partes para coloratura. Na música barroca, música antiga e ópera barroca hai moitos papeis para esta voz.
Soprano dramática de coloratura
Unha soprano coloratura con gran flexibilidade nas pasaxes de velocidade no rexistro agudo, mais cun gran poder sustentador comparable ao dunha soprano spinto completa ou dramática. As dramáticas de coloratura teñen un rango aproximado de entre un Si3 e un Fa6. Varios papeis de soprano dramática de coloratura teñen diferentes esixencias vocais para as cantantes - por exemplo, a voz capaz de cantar o papel de Abigail en Nabucco (Verdi) é pouco probable que poida cantar o papel de Lucia en Lucia di Lammermoor (Donizetti), mais un factor en común é que a voz debe ser capaz de transmitir a intensidade dramática, así como a flexibilidade. Os papeis escritos especificamente para este tipo de voz inclúen os papeis femininos máis dramáticos de Mozart, o bel canto e os nas primeiras óperas de Verdi. Este rexistro vocal non é moi común, no que se precisan dunhas grosas cordas vocais para producir as notas longas e dramáticas, o que xeralmente diminúe a flexibilidade e as capacidades acrobáticas da voz. O exemplo máis significativo e destacado de soprano dramática de coloratura é Maria Callas, que foi quen de revivir moitos dos papeis esquecidos do repertorio de belcanto cun préstamo da técnica dos castrati (onde a liña vocal mantense cunha intensidade case luminosa) xunto co inmenso poder (ela comezou interpretando papeis do repertorio wagneriano) e as habilidades interpretativas que nunca chegaron a ser igualadas. Callas foi e segue a ser unha das máis significativas e expresivas artistas dramáticas musicais do século XX.
Soprano sfogato
Algunhas sopranos de coloratura rara vez son capaces de cantar con gran facilidade por riba do Fa6. Tales coloraturas ás veces son denominadas sopranos sfogato. Tanto as coloraturas líricas como as dramáticas poden ser sopranos sfogato. Non obstante, unha das características definitorias do son sfogato é unha extensión superior lixera e doada por riba do Fa6; polo que é máis infrecuente que unha cantante cun timbre máis escuro ou máis groso sexa considerada unha soprano sfogato.
Entre os exemplos clásicos de soprano sfogato inclúense Mado Robin, Lily Pons, Toti Dal Monte e Amelita Galli-Curci. Algúns estudosos chegaron a especular que María Callas pertencía a este tipo de sopranos. Porén, esta opinión non é ámplamente sostida, xa que Callas posuía unha calidade vocal máis escura do que normalmente se considera típico nunha soprano sfogato.
Feliciano Salgado
Primo Feliciano Salgado foi un médico, político e xornalista galego.
Traxectoria
Membro do Partido Republicano Democrático Federal, foi deputado provincial (1872-1873). Dirixiu El Obrero Galaico e foi redactor de El Progreso e El Gallego.
Carlos III de Alençon
Carlos III de Alençon da dinastía Valois, nado en febreiro de 1337 e finado en Lión o 5 de xullo de 1375, foi conde de Alençon e Perche, arcebispo de Lión, fillo máis vello de Carlos II de Alençon e María de la Cerda.
Lugares de Bueu
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Bueu.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Bueu
Carlos III de Alençon
Traxectoria
Sucedeu a seu pai, morto na batalla de Crécy, e converteuse en dominico en 1361. Despois fixo estudos teolóxicos onde destaca e foi elixido e consagrado arcebispo de Lión o 13 de xullo de 1365 malia algunha oposición do cabido da catedral da cidade. Fixeron falta tres eleccións en dous meses, a pesar do apoio do papa e do rei.
They Want My Soul
They Want My Soul é o oitavo álbum da banda estadounidense de indie rock Spoon, publicado o 5 de agosto de 2014 a través do seu propio selo, Loma Vista Recordings. É o primeiro disco do grupo en contar co novo membro Alex Fischel, que toca os teclados e a guitarra.
Black Market Music
Black Market Music é un álbum de Placebo, editado no ano 2000. Está dedicado á memoria de Scott Piering, famoso publicista musical que traballo coa banda e morreu en xaneiro do ano 2000.
Riocabo, Meira, Meira
Riocabo é un lugar da parroquia de Meira no concello lugués de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 32 habitantes (16 homes e 16 mulleres).
Corpo Nacional de Policía
O Corpo Nacional de Policía de España (CNP, en castelán: Cuerpo Nacional de Policía) é un instituto armado de natureza civil dependente do Ministerio do Interior.
O Corpo Nacional de Policía, coa súa estrutura e denominación actual ten a súa orixe directa na Constitución de 1978, onde se lle consagran dúas misións básicas: «protexer o libre exercicio dos dereitos e liberdades e garantir a Seguridade Cidadá».
A partir deste mandato Constitucional, o 13 de marzo de 1986 promulgouse a Lei Orgánica de Forzas e Corpos de Seguridade (Lei Orgánica 2/1986) que unificaba os Corpos de Policía Nacional e Corpo Superior de Policía no actual Corpo Nacional de Policía. Eran dous corpos de natureza moi distinta, pois o corpo superior dedicábase á investigación, fronte ao outro corpo, que era fundamentalmente un corpo policial de orde pública. Así pois no Corpo Nacional de Policía integráronse os funcionarios dos Corpos Superior de Policía e de Policía Nacional, que quedaron extinguidos.
As competencias do Corpo Nacional de Policía varían segundo as comunidades autónomas, debido a asunción dalgunhas súas e da Garda Civil por parte dos Mossos d'Esquadra en Cataluña, a Ertzaintza no País Vasco, a Policía Foral en Navarra e a Policía Canaria nas Canarias. En Andalucía, Aragón, Asturias, Galicia e a Comunidade Valenciana hai unidades da Policía Nacional que actúan directa e funcionalmente baixo as ordes das comunidades autónomas ás que están adscritas.
N-2
N-2 ou N-II foi unha versión do foguete Delta construído baixo licenza no Xapón. Lanzáronse oito N-2 entre o 11 de decembro de 1981 e o 19 de febreiro de 1987, os oito exitosos.
Trofeo Emma Cuervo 2015
A 64º edición do Trofeo Emma Cuervo celebrouse en Ribadeo a partido único entre o Club Deportivo Lugo e o Deportivo da Coruña o 25 de xullo de 2015, Día Nacional de Galiza, saíndo os dous equipos ao terreo de xogo portando a bandeira e sonando o himno. O campión foi o Lugo tras un gol de Pablo Caballero, converténdose no primeiro equipo en gañar tres veces consecutivas o torneo.
Division Nationale
A Division Nationale é a máxima categoría do fútbol de Luxemburgo. Até 2011 era coñecida como a BGL Ligue, mais a Federación Luxemburguesa de Fútbol vendeu os dereitos sobre o nome á empresa Fortis. Antes de 2006 a liga contaba con 12 equipos, pero foi expandida a 14 na tempada 2006–07.
Ramiro Mascareñas Romero
Ramiro Mascareñas Romero, nado en Verín o 2 de xaneiro de 1876, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Agustín Mascareñas Corcuera. Foi nomeado alcalde de Verín en 1935.
Vida persoal
Casou con Herminia Ramos González, de Oímbra, en abril de 1902.
Emmanuel Macron
Emmanuel Jean-Michel Frédéric Macron ([emanɥɛl makʁɔ]), nado en Amiens o 21 de decembro de 1977 é un político francés, alto funcionario público e ex-banqueiro de investimentos.
Acetilcolina
A acetilcolina (ás veces abreviada como ACh) é un ión poliatómico orgánico formado por unha molécula de colina unida a un grupo acetilo por enlace éster, que actúa como neurotransmisor dos sistemas nerviosos central e periférico do home e moitos organismos. A acetilcolina é un dos moitos neurotransmisores do sistema nervioso autónomo e o único neurotransmisor que se usa na división motora do sistema nervioso somático (as neuronas sensoriais utilizan o glutamato e varios péptidos nas súas sinapses). A acetilcolina é tamén o principal neurotransmisor en todos os ganglios autónomos.
Historia
A acetilcolina foi identificada en 1914 por Henry Hallett Dale polas súas accións sobre o tecido cardíaco. Foi confirmada como neurotransmisor por Otto Loewi, que inicialmente lle dera a esta substancia o nome de Vagusstoff porque a liberaba o nervio vago. Ambos os dous recibiron o premio Nobel de Medicina de 1936 polo seu traballo. A acetilcolina foi o primeiro neurotransmisor que foi identificado.
Química
A acetilcolina pode describirse quimicamente como un éster do ácido acético e a colina coa fórmula CH3COOCH2CH2N+(CH3)3. Esta estrutura reflíctese no seu nome sistemático, 2-acetoxi-N,N,N-trimetiletanaminio. Os seus receptores teñen unhas constantes elevadas de unión.
Función
A acetilcolina ten funcións como neuromodulador tanto no sistema nervioso periférico coma no central.
No sistema nervioso periférico, a acetilocolina activa os músculos, e é un neurotransmisor importante no sistema nervioso autónomo.
No sistema nervioso periférico
No sistema nervioso periférico, a acetilcolina activa os músculos, e é un neurotransmisor importante do sistema nervioso autónomo. Cando a acetilcolina se une aos receptores de acetilcolina nas fibras do músculo esquelético, abre as canles de sodio reguladas por ligando na membrana celular. Os ións sodio entran despois na célula muscular, iniciando unha secuencia de pasos que finalmente producen a contracción muscular. Aínda que a acetilcolina induce a contracción do músculo esquelético, actúa por medio de varios tipos de receptores (muscarínicos) para inhibir a contracción das fibras do músculo cardíaco.
No sistema nervioso autónomo, a acetilcolina libérase nos seguintes lugares:
No sistema nervioso central
miniatura|dereita|Micrografía do [[núcleo basal (de Meynert), que produce acetilcolina no sistema nerviosos central. Tinguidura LFB-HE (luxol azul rápido-hematoxilina-eosina).]] No sistema nervioso central, a acetilcolina ten varios efectos como neuromodulador sobre a plasticidade, excitación e sistema de recompensa. A acetilocolina ten un importante papel no reforzamento das percepcións sensoriais cando se desperta e para manter a atención.
Danos no sistema colinérxico (produtor de acetilcolina) do cerebro foron asociados con déficits de memoria asociados coa enfermidade de Alzheimer. A acetilcolina promove os movementos oculares rápidos no sono.
Estrutura
A acetilcolina e as neuronas asociadas forman un sistema neurotransmisor, o sistema colinérxico do tronco cerebral e prosencéfalo basal que proxecta axóns a moitas áreas do cerebro. No tronco cerebral orixínase no núcleo pedunculopontino e núcleos tegmentais dorsolaterais coñecidos conxuntamente como a área do tegmento mesopontino ou complexo pontomesencefalotegmental. No prosencéfalo basal, orixínase no núcleo óptico basal de Meynert e núcleo septal medial:
Además, a acetilcolina actúa como un importante transmisor "interno" no corpo estriado, que é parte dos ganglios basais. Está relacionado por un gran conxunto de interneuronas con dendritas lisas coñecidas como neuronas activas tónicas ou TANs.
Plasticidade
A acetilcolina está implicada na plasticidade sináptica, especificamente na aprendizaxe e memoria a curto prazo.
A acetilcolina potencia a amplitude dos potenciais sinápticos seguindo a potenciación a longo prazo en moitas rexións, como a circunvolución dentada, CA1, córtex piriforme, e neocórtex. Este efecto ocorre moi probablemente por correntes potenciadores a través dos receptores de NMDA ou indirectamente suprimindo a adaptación neural.
Excitabilidade e inhibición
A acetilcolina tamén ten o efecto sobre as neuronas de causar unha lenta despolarización ao bloquear as correntes tonicamente activas de K+, que incrementan a excitabilidade neuronal. Alternativamente, a acetilcolina pode activar condutancias non específicas de catións para excitar directamente ás neuronas. Un efecto sobre os receptores muscarínicos de acetilcolina M4 postsinápticos é abrir un canal de potasio rectificante entrante (inward-rectifier potassium ion channel ou Kir) e causar inhibición. A influencia da acetilcolina sobre tipos específicos de neuronas pode depender da duración da estimulación colinérxica. Por exemplo, a exposición transitoria á acetilcolina (ata de varios segundos) pode inhibir as neuronas piramidais corticais por medio dos receptores muscarínicos M1 que están ligados ás subunidades alfa da proteína G do tipo Gq. A activación do receptor M1 pode inducir a liberación de calcio dos seus depósitos intracelulares, o cal despois activa unha condutancia de potasio activada por calcio, que inhibe o disparo de impulsos nerviosos nas neuronas piramidais. Por outra parte, a activación dos receptores M1 tónicos é fortemente excitatoria. Así, a acetilcolina que actúa nun tipo de receptor pode ter múltiples efectos sobre a mesma neurona postsináptica, dependendo da duración da activación do receptor. Experimentos recentes en comportamento animal demostraron que as neuronas corticais experimentan cambios tanto transitorios coma permanentes nos niveis locais de acetilcolina durante o comportamento por detección de sinal (cue-detection).
La Paz, Colombia
A base da súa economía é a cana de azucre. A súa patroa é a virxe da Paz, e o día de mercado o xoves.
Acetilcolina
Excitabilidade e inhibición
No córtex cerebral, a cetilcolina tónica inhibe a capa 4 de neuronas espiñosas medias, as principais dianas dos impulsos talamocorticais mentres se excitan as células piramidais nas capas 2/3 e 5. Isto elimina os impulsos sensoriais febles na capa 4 e amplifica os impulsos que chegan ás capas 2/3 e L5 dos microcircuítos excitatorios. Como resultado, estes efectos específicos de capa da acetilcolina poderían funcionar mellorando a proporción de sinal de ruído do procesamento cortical. Ao mesmo tempo, a acetilcolina actúa a través dos receptores nicotínicos excitando certos grupos de interneuronas inhibitorias no córtex, que posteriormente moderan a actividade cortical.
Papel na toma de decisións
Unha función ben coñecida da acetilcolina no córtex é incrementar a sensibilidade aos estímulos sensoriais, unha forma de aumentar a atención. Os incrementos fásicos de acetilcolina durante a estimulación visual, auditivos e somatosensoriais incrementan a frecuencia de "disparo" das neuronas nos correspondentes córtex sensoriais primarios. Cando as neuronas colinérxicas no prosencéfalo basal se lesionan, a capacidade dos animais de detectaren os sinais visuais vese afectada de forma intensa e persistente. Nese mesmo estudo, a capacidade dos animais de rexeitaren correctamente ensaios sen obxectivo (non-target) non era afectada, o que apoia a interpretación de que a acetilcolina fásica facilita a sensibilidade aos estímulos. Observando os efectos da acetilcoina nas conexións talamocorticais, que son unha vía coñecida de información sensorial, comprobouse que a aplicación in vitro do agonista colinérxico carbacol no córtex auditivo dos ratos aumentaba a actividade talamocortical. Ademais, Gil et al. (1997) aplicarun un agonista colinérxico diferente, a nicotina, e encontraron que a actividade aumentaba nas sinapses talamocorticais. Este descubrimento proporciona máis evidencias do papel facilitador da acetilcolina na transmisión de información sensorial desde o tálamo a rexións selectivas do córtex.
La Paz, Colombia
Limita ao norte con Santa Helena de Opón, ao sur con Chipatá, ao leste con Aguada e El Guacamayo, e ao oeste con Landázuri e Vélez.
Acetilcolina
Papel na toma de decisións
Unha función adicional suxerida para a acetilcolina no córtex é a supresión da transmisión da información intracortical. Gil et al. (1997) aplicaron o agonista colinérxico muscarina a capas neocorticais e encontraron que se deprimían os potenciais possinápticos excitatorios entre as sinapses intracorticais. A aplicación in vitro do agonista colinérxico carbacol ao córtex auditivo do rato suprimía tamén a actividade intracortical. O rexistro óptico cunha tinguidura sensible á voltaxe en preparacións de córtex visual de ratas demostraron unha supresión significativa na extensión intracortical da excitación en presenza de acetilcolina.
Algunhas formas de aprendizaxe e plasticidade no córtex parecen depender da presenza da acetilcolina. Bear et al. (1986) encontraron que o típico remapeo sináptico no córtex estriado (visual) que ocorre durante a deprivación monocular reducíase cando hai unha diminución das proxeccións colinérxicas a esa rexión do córtex. Kilgard et al. (1998) encontraron que a estimulación repetida do prosencéfalo basal, que é unha fonte primaria de neuronas de acetilcolina, acompañado coa presentación dun ton a unha frecuencia específica, orixinaba o remapeo do córtex auditivo para axeitarse mellor ao procesamento dese ton. Baskerville et al. (1996) investigaron o papel da acetilcolina na plasticidade dependente da experiencia ao deprimir os impulsos colinérxicos en certas zonas da capa catro do córtex somatosensorial das ratas. Os animais con diminución colinérxica tiñan unha cantidade significativamente reducida de plasticidade de emparellar as sensacións dos seus bigotes. Ademais das áreas corticais, Crespo et al. (2006) encontraron que a activación de receptores nicotínicos e muscarínicos no núcleo accumbens é necesario para a adquisición de determinadas tarefas.
Síntese e degradación
A acetilcolina sintetízase en certas neuronas polos encimas colina acetiltransferase a partir dos compostos colina e acetil-CoA. As neuronas colinérxicas poden producir acetilcolina e almacenala en vesículas. Un exemplo de área central colinérxica é o núcleo basal de Meynert no prosencéfalo.
O encima acetilcolinesterase converte a acetilcolina nos metabolitos inactivos colina e acetato. Este encima é abundante na fenda sináptica, e o seu papel na rapidez da eliminación (aclaramento) da acetilcolina libre na sinapse é esencial para a correcta función muscular. Certas neurotoxinas funcionan inhibindo a acetilcolinesterase, orixinando un exceso de acetilcolina na unión neuromuscular, causando a parálise dos músculos necesarios para a respiración e parando o latexo cardíaco.
Receptores
Hai dúas clases de receptores de acetilcolina, os receptores nicotínicos da acetilcolina (nAChR) e os receptores muscarínicos da acetilcoina (mAChR). Foron nomeados polo ligando usado para activar os receptores.
Nicotínicos
Os receptores nicotínicos da acetilcolina son receptores ionotrópicos permeables ao ións sodio, potasio, e calcio. Son estimulados pola nicotina e a acetilcolina. Hai dous grandes tipos, o de tipo muscular e o de tipo neuronal. O primeiro pode ser bloqueado selectivamente polo curare e o último polo hexametonio. A principal localización dos receptores nicotínicos son as placas motoras terminais do músculo, ganglios autónomos simpáticos e parasimpáticos, e no sistema nervioso central.
Miastenia gravis
A doenza miastenia gravis, caracterizada por debilidade muscular e fatiga, ocorre cando o corpo produce de forma inapropiada anticorpos contra os receptores nicotínicos da acetilcolina, e deste modo inhibe a correcta transmisión de sinais por acetilcolina. Co tempo, a placa motora terminal queda destruída. As drogas que inhiben competitivamente a acetilcolinesterase (como neostigmina, fisostigmina, ou a piridostigmina) son efectivas no tratamento deste trastorno, xa que permiten que a acetilcolina liberada endoxenamente teña máis tempo para interaccionar cos seus respectivos receptores antes de ser inactivada pola acetilcolinesterase na unión comunicante.
Drogas que actúan sobre o sistema colinérxico
Bloquear, dificultar ou imitar a acción da acetilcolina ten moitos usos en medicina. As drogas que actúan sobre o sistema da acetilcolina son agonistas dos receptores, que estimulan o sistema, ou antagonistas, que o inhiben.
Trastornos asociados
Os agonistas dos receptores de acetilcolina utilízanse para tratar a miastenia gravis e a enfermidade de Alzheimer.
Enfermidade de Alzheimer
Como os receptores de acetilcolina α4β2 están reducidos no Alzheimer, as drogas que inhiben a acetilcolinesterase, como a galantamina hidrobromuro (un inhibidor da colinesterase reversible e competitivo), utilízanse comunmente no seu tratamento.
Acción directa
Son drogas que imitan á acetilcolina no receptor. En doses baixas, estimulan os receptores, en doses altas adormécenos debido ao bloqueo da despolarización.
Inhibidores da colinesterase
A maioría dos agonistas dos receptores da acetilcolina que actúan indirectamente funcionan inhibindo o encima acetilcolinesterase. A acumulación resultante de acetilcolina causa a continua estimulación dos músculos, glándulas, e sistema nerviosos central.
Son bos exemplos de inhibidores encimáticos, e incrementan a acción da acetilcolina atrasando a súa degradación; algúns foron usados como axentes nerviosos (Sarín e o gas nervioso axente VX) ou pesticidas (organofosfatos e os carbamatos). No uso clínico, adminístranse para reverter a acción dos relaxantes musculares, para tratar a miastenia gravis, e para tratar os síntomas da enfermidade de Alzheimer (rivastigmina, que incrementa a actividade colinérxica no cerebro).
Reversible
As seguintes substancias inhiben reversiblemente o encima acetilcolinesterase (que degrada a acetilcolina), e deste modo incrementan os niveis de acetilcolina.
Aloxamento web
miniatura|270px|right|Servidores de [[Wikimedia en Tampa, Florida, EE.UU.]]
Acetilcolina
Irreversible
Inhiben semipermanentemente o encima acetilcolinesterase.
Aloxamento web
O aloxamento web (en inglés web hosting) é o servizo que proporciona aos usuarios de internet un sistema para poderen almacenar información, imaxes, vídeo ou calquera contido accesíbel vía web.
É unha analoxía de "hospedaxe ou aloxamento en hoteis ou en cuartos", onde un individuo ocupa un lugar específico; neste caso, a analoxía aloamxento web ou aloxamento de páxinas web, refírese ao lugar que ocupa unha páxina web, sitio web, sistema, correo electrónico, arquivos etc. en internet ou, máis especificamente, nun servidor que, polo xeral, hospeda varias aplicacións ou páxinas web.
As compañías que proporcionan espazo nun servidor informático aos seus clientes adoitan denominarse co termo en inglés web host. A hospedaxe web, aínda que non é necesariamente un servizo, converteuse nun lucrativo negocio para as compañías de internet.
Aloxamento gratuíto
O aloxamento gratuíto é extremadamente limitado cando se compara co aloxamento de pago. Estes servizos xeralmente inclúen publicidade nos sitios e teñen un espazo e tráfico limitado.
Aloxamento compartido
Neste tipo de servizo alóxanse clientes de varios sitios web nun mesmo servidor, grazas á configuración do programa servidor web. Resulta unha alternativa moi boa para pequenos e medianos clientes, é un servizo económico debido á redución de custos xa que ao compartir un servidor con centos de miles ou millóns de persoas ou usuarios o custo redúcese drasticamente para cada un, e ten bo rendemento.
Entre as desvantaxes deste tipo de hospedaxe web hai que mencionar sobre todo o feito de que compartir os recursos de hardware dun servidor entre centos ou miles de usuarios diminúe notabelmente o traballo no mesmo. É moi usual tamén que os fallos ocasionados por un usuario repercutan nos demais polo que o administrador do servidor debe ter moita cautela ao asignar permisos de execución e escritura aos usuarios. En resumo, as desvantaxes son: diminución dos recursos do servidor, de velocidade, de capacidade para o traballo, de seguridad e de estabilidade.
Aloxamento de imaxes
Este tipo de hospedaxe ofrécese para gardar imaxes dixitais en internet. A maioría destes servizos son gratuítos e as páxinas válense da publicidade colocada na páxina ao subir a imaxe.
Aloxamento revendedor (reseller)
Este servizo de aloxamento está deseñado para grandes usuarios ou persoas que venden o servizo de hospedaxe a outras persoas. Estes paquetes contan con gran cantidade de espazo e de dominios dispoñíbeis para cada conta. Así mesmo, estes espazos teñen un límite de capacidade de clientes e dominios aloxados e, por ende, exixe buscar un servidor dedicado.
Servidores virtuais (VPS, Virtual Private Server)
A empresa ofrece o control dunha computadora aparentemente noncompartida, que se realiza mediante unha máquina virtual. Así pódense administrar varios dominios de forma fácil e económica, ademais de elixir os programas que se executan no servidor. Por iso, é o tipo de produto recomendado para empresas de deseño e programación web.
Servidores dedicados
Un servidor dedicado é unha computadora comprada ou arrendada que se utiliza para prestar servizos dedicados, xeralmente relacionados co aloaxmento web e outros servizos en rede. A diferenza do que ocorre co aloxaiento compartido, onde os recursos da máquina son compartidos entre un número indeterminado de clientes, no caso dos servidores dedicados xeralmente é un só cliente o que dispón de todos os recursos da máquina para os fins para os cales contratara o servizo.
Os servidores dedicados poden ser utilizados tanto para prestar servizos de aloxamento compartido como para prestar servizos de aloxamento dedicado, e poden ser administrados polo cliente ou pola empresa que os submninistra. O coidado físico da máquina e da conectividade a internet está xeralmente a cargo da empresa subministradora do servidor. Un servidor dedicado xeralmente está localizado nun centro de datos.
Un servidor dedicado pode entenderse como a contraparte do aloxamento web compartido, pero iso non significa que un servidor dedicado non poida destinarse a entregar este tipo de servizo. Este é o caso cando, por exemplo, unha empresa dedicada ao negocio do aloxamento web compra ou arrenda un servidor dedicado co obxetcivo de ofrecer servizos de aloxamento web aos seus clientes.
Por outro lado, un servidor dedicado pode ser utilizado como unha forma avanzada de aloxamento web cando un cliente ou empresa ten requirimientos especiais de rendemiento, configuración ou seguridad.e Nestes casos é común que unha empresa alugue un servidor dedicado para autoabastecerse dos servizos que necesita dispoñendo de todos os recursos da máquina.
A principal desvantaxe dun servidor dedicado é o custo do servizo, que é moi superior ao do aloxamiento compartido. Isto débese principalmente ao custo mensual da máquina e a necesidade de contratar os servixos para a administración e configuración do servidor.
Colocación (housing)
Este servizo consiste basicamente en vender ou alugar un espazo físico dun centro de datos para que o cliente coloque aí a súa propia computadora. A empresa dálle a corrente e a conexión a internet, pero o servidor o elixe libremente o usuario (até o hardware).
Aloxamento web na nube (cloud hosting)
O aloxamiento web na "nube" (cloud hosting) está basadeo nas tecnoloxías máis innovadoras que permiten a un gran número de máquinas actuar como un sistema, conectadas a un grupo de medios de almacenamento. Ten vantaxes considerábeis sobre as solucións de web hosting tradicionais tal como o uso de recursos. A seguridade dun sitio web aloxado na "nube" (cloud) está garantida por numerosos servidores en lugar de só un. A tecnoloxía de computación na nube tamén elimina calquera limitación física para o crecemento en tempo real e fai que a solución sexa extraordinriamente flexíbel.
Formas de obter
Polo xeral, distínguese entre servizos de pago e servizos gratuítos.
Servizos de pago
Este tipo de obtención polo xeral vén dada polo contrato dun provedor de internet o cal, xunto con dar conexión, ten a posibilidade de almacenamiento mediante disco virtual ou espazo web ou combinación de ambos os sistemas.
Outro medio de obtención é contratando algún servizo dalgunha empresa non dependente da conexión a internet, as cales ofrecen segundo as capacidades dos seus servidores ou do seu espazo. Case sempre á par, entregan servizos angadidos, como a execución de tarefas automáticas ou contas de correo electrónico gratuítas.
Servizos gratuítos
Este tipo de servizo vén dado pola base de ser gratuíto, sen custo ningún para o subscritor. Porén, quen usan este servizo, polo xeral, son páxinas de baixos recursos de mantemento ou aquelas nas que os donos non posúen suficiente diñeiro para seren mantidas.
Como medio de financiamento o servidor coloca anuncios doutras empresas, facendo que a páxina se encha de publicidade nalgúns puntos.
Outra limitación destas ofertas é que teñen un espazo limitado e non se poden usar como almacén de datos, nin poden aloxar páxinas subversivas ou de contido adulto ou non permitido.
De todos os xeitos, existe unha ampla oferta de aloxamentos gratuítos con características moi diferentes e que poden satisfacer as necesidades de programadores que desean uxn lugar onde facer probas ou que manteñen un sitio cun número non moi elevado de visitas.
Servidores e servizos
Un aloxamiento web pódese diferenciar doutro polo tipo de sistema operativo, uso de bases de datos e motor de xeración de sitios web que exista nel. A combinación máis coñecida e estendida é a do tipo LAMP (Linux, Apache, MySQL e PHP), aínda que se está comezando a usar unha combinación con Java.
Algúns dos servizos máis comúns que se poden entregar son os de FTP, manexo por sitio web e múltiples clientes nas bases de datos.
Dominios
Algúns plans de aloxamento (pero non os gratuítos) inclúen un nome de dominio para que sexa máis fácil acceder ao sitio. Ss non vén incluído, é o usuario quen ten que registrar un dominio mediante un rexistrador, ou ben usar un subdominio da mesma compañía.
Ron Crocombe
Ronald Gordon Crocombe, nado o 8 de outubro de 1929 en Auckland e finado o 19 de xuño de 2009 na mesma localidade, foi un historiador neozelandés, especialista no Pacífico Sur.
Traxectoria
Crocombe viviu en Papúa Nova Guinea de 1962 a 1969 como director da unidade de investigación da UNA nese territorio, trasladándose á Universidade do Pacífico Sur en Suva como responsable do Instituto de Estudos do Pacífico durante vinte anos, vivindo entre Suva e Rarotonga, onde tiña a súa familia. Ao se xubilar en 1989 converteuse en profesor emérito. Considérase o pai dos Estudos do Pacífico. Morreu mentres dun ataque ao corazón no Aeroporto de Auckland cando se dispuña para volver á súa casa en Rarotonga. O seu funeral celebrouse no Parlamento das Illas Cook.
Alexei Troitzky
Alexei Alexeievich Troitzky ou Troitsky, nado o 14 de marzo de 1866 en San Petersburgo e finado en agosto de 1942, foi un xadrecista ruso.
Traxectoria
É considerado un dos mellores compositores de estudos sobre finais en xadrez. Morreu por inanición no sitio de Leningrado, durante a segunda guerra mundial, no cal as súas notas foron destruídas.
Un dos seus traballos máis famosos é a análise do final de dous cabalos contra un peón. Determinou que, a pesar de que dous cabalos non poden dar xaque mate ao rei por eles mesmos, a presenza dun peón contrario que exceda a "Liña Troitzky" permite o mate, xa que evita as táboas por afogamento do rei adversario.
Célula estrelada hepática
miniatura|dereita|Representación esquemática de células estreladas hepáticas (HSC) situadas ao lado de [[hepatocitos (PC) entre as células hepáticas endoteliais (EC). S – sinusoide hepático; KC – célula de Kupffer. Debaixo á esquerda células hepáticas estreladas cultivadas vistas con microscopio óptico, e abaixo á dereita unha imaxe de microscopio electrónico no que se ven as numerosas gotas de graxa (L) dunha célula estrelada hepática, nas cales se almacenan retinoides (vitamina A).]] miniatura|dereita|Estrutura básica do fígado.