cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Adolf Hitler
Segunda guerra mundial
miniatura|Xornal coa nova da morte de Hitler. Hitler comezou a reclamar os territorios que Alemaña cedera a Polonia como consecuencia do Tratado de Versalles e o 23 de agosto de 1939 Alemaña e a URSS asinaban un pacto secreto de non agresión, no que acordaban a repartición de Polonia. O 1 de setembro de 1939 o exército alemán entrou en Polonia. O Reino Unido e Francia, que tiñan tratados de asistencia mutua con Polonia, declararon a guerra a Alemaña, comezando a segunda guerra mundial. En abril de 1940 ordenou ao exército alemán ocupar Dinamarca e Noruega, en maio ordenou o ataque sobre Francia, conquistando os Países Baixos, Luxemburgo e Bélxica no proceso. Francia rendeuse finalmente o 22 de xuño de 1940. Esta serie de vitorias convenceu ao seu principal aliado, Benito Mussolini de Italia, a entrar na guerra do lado de Hitler en maio de 1940.
O Reino Unido, que evacuara as súas forzas dende Dunquerque, continuou a loitar en solitario na Batalla do Atlántico e Hitler ordenou atacar por aire ás illas Británicas na que se coñeceu como batalla de Inglaterra, un preludio da planeada invasión alemá.
O 22 de xuño de 1941 Hitler deu a orde de atacar a Unión Soviética, o que supuña a ruptura do pacto de non agresión que asinara con Stalin, o que supuxo a conquista dos estados bálticos Belarús e Ucraína. O exército alemán detívose ás portas de Moscova, en parte pola dureza do inverno e a falta de equipamentos para soportalo e pola resistencia do exército soviético. Xunto coa derrota en Stalingrado supuxo o maior revés do exército alemán e un punto de inflexión cara á vitoria dos aliados que culminaría en maio de 1945 coa toma conxunta de Berlín polos exércitos dos EEUU, Francia e a URSS.
No camiño de San-Yago
Viaxe
Antes de saíren, o grupo reuniuse o mércores 7 de xullo na casa de Vicente Risco, onde había un exemplar da Carta xeométrica de Galicia de Domingo Fontán. Nela trazaron o camiño a seguir. Ían equipados con cámaras de fotos e barómetro. dereita|miniatura|Unha das inscricións na ponte Ceballos. Saíron ben cedo na mañá do 8 de xullo, desde a ponte Nova. Foron pola estrada de Villacastín até Bobadela, onde colleron cara a Canedo -que entón era aínda concello de seu- polo camiño real, que mandara construír o arcebispo Sebastián Malvar Pinto. Cruzaron o rego do Porto pola ponte Ceballos, da que copia unha inscrición, e nela detivéronse a almorzar pan con chocolate. Proseguiron pola costa de Canedo até O Castro de Beiro, desde onde ven os montes de Oseira, e pasan pola abadía de Beiro, onde fora párroco Basilio Álvarez, a quen dedica uns parágrafos.
O relato continúa coa terceira entrega, publicada en outubro. Seguen por Liñares, As Quintás e Afonsín, e pouco despois descansan nunha carballeira. Están xa nos Chaos de Amoeiro, zona que coñece ben Otero Pedrayo, sobre a cal escribiu anos despois o poemario Bocarribeira. Atravesan a estrada que vai de Tamallancos ao Viñao, e entran na vila de Amoeiro, onde xantan nunha taberna-estanco. Logo de dar conta de ovos fritidos e rabanadas de xamón fritido e mais con carne guisada con patacas, seguido de queixo e acompañado de viño bravo e augardente, o grupo botou unha sesta.
A cuarta entrega foi publicada en novembro. Cruzan o río Barbantiño pola ponte San Fiz. Detéñense a descansar baixo uns salgueiros, e a Garda Civil pregúntalles quen son e que fan. Logo pasan pola aldea de San Fiz, onde está a capela de San Pedro, e logo pola Touza. A xente tómaos por enxeñeiros da liña de ferrocarril de Ourense a Santiago de Compostela, que pasa por alí mais que non foi inaugurada até 1958. Na aldea unha veciña explícalles que precisan unha estrada nova. Seguen cara a Maside, onde contemplan a igrexa parroquial románica. Proseguen cara a Dacón até O Carballiño. Instálanse no hotel Carlos, onde os interroga de novo a Garda Civil, e reciben a visita de Jaime Solá e outro xornalista.
A quinta entrega apareceu en decembro de 1926. Pola mañá cruzan o río Arenteiro cara ao Irixo. Pasan por Madarnás, onde fan fotos do interior do pazo, e pola Eirexa. Seguen cara a Dadín, onde visitan a igrexa e estudan as sepulturas, e no Irixo cruzan o río Viñao. A carón da ponte paran nun zapateiro para arranxar as botas de Feixóo, e xantan e descansan na propia casa do home. Despois seguen con certo apuro, pois teñen previsto chegar a durmir a Silleda.
A sexta entrega saíu publicada en xaneiro de 1927, co relato do paso do terreo montañoso, con fermosas vistas e a carón de mámoas e un poboado castrexo. Pasan pola aldea da Ermida, aínda que a capela que lle dá nome estaba pechada, e despois entran xa na provincia de Pontevedra, e pasan pola aldea da Ermida da parroquia de Lebozán, no concello de Lalín. Pasan o alto do Espiño e pola aldea do mesmo nome, O Espiño, e á esquerda ven a serra do Candán. Seguen cara á Castiñeira, A Saborida, Lodeirón e Vilatuxe, xunto ao río Deza. Vaise facendo de noite, e cústalles recoñecer o camiño e non atopan aldeas pola estrada. Seguen camiñando, e detéñense a falar de trasgos e meigas. Pouco despois crúzanse cun fogueteiro, e seguen un longo anaco sen pasar por aldeas. Finalmente chegan a Silleda, e logo de buscaren aloxamento, un camioneiro déixaos na casa do Trabazo.
En febreiro de 1927 publicouse a sétima entrega. Espertan a media mañá, un sábado (10 de xullo) de calor, e aproveitan para escribir até a hora do xantar. No comedor coñecen unha mestra de Toural dos Vaos, defensora da Unión Patriótica e que dá clase preto de Silleda. Pola tarde únense ao grupo Florentino López Cuevillas e Alfonso Vázquez Monjardín, que chegaron desde Ourense no Castromil. A media tarde saen cara á Ponte Ulla. En Chapa coinciden co médico José Valenzuela Ulloa, e na Bandeira paran a tomar gasosas. Pasan por Orazo, onde hai unha fábrica de campás, e por Valboa, cantando polo camiño cantigas, himnos e alalás. Na Ponte Ulla fan noite nunha pousada preto da igrexa, pois no parador de antes da Ponte non hai oco para os sete.
A oitava e derradeira entrega apareceu en abril de 1927. Logo de almorzaren visitan a igrexa parroquial, e seguen cara a Sol, en Santa Cruz de Ribadulla. Desde aí collen un camiño a carón da casa de Antonio López Ferreiro cara ao Pico Sacro, onde agardan por eles un grupo de mozos, entre eles Lois Tobío Fernández, Ramón Martínez López, Wenceslao Requejo Buet e Noya. Xantan xuntos, e contemplan Santiago de Compostela. Retoman o camiño por Sergude e A Susana, onde enganchan de novo coa estrada de Ourense. Paran nunha taberna no Castiñeiriño e cruzan o río Sar pola Ponte Pedriña.
Escoitan as dez da noite nas badaladas da Catedral de Santiago de Compostela, e van recoller as Compostelas que os acreditan como peregrinos.
Narración
A segunda entrega, publicado o 1 de setembro, comeza cun texto introdutorio do propio autor no que explica que en principio tiña previsto facer non un relato narrativo, senón só unha crónica sinxela con pegadas da viaxe, e que algunhas das notas e observacións foron sacadas do Diario da Viaxe que fixo Risco. Segundo explica na terceira entrega, tiña previsto facer unha reportaxe para o Seminario de Estudos Galegos, acompañada de debuxos e fotos.
O relato, amais de ir contando por onde pasan, inclúe descricións da arquitectura, a paisaxe e as xentes coas que se van cruzando.
José Gea Escolano
José Gea Escolano, nado en Real de Gandía o 14 de xuño de 1929 e finado en Valencia o 6 de febreiro de 2017, foi un eclesiástico católico español que foi bispo de Mondoñedo-Ferrol.
Traxectoria
Ingresou no Seminario Diocesano de Valencia, onde cursou estudos eclesiásticos ata que o 29 de xuño de 1953 recibiu a orde sacerdotal. O arcebispo valenciano designouno inicialmente coadxutor da parroquia de San Xaime de Moncada e en 1959 facíase cargo da parroquia urbana da Nosa Señora de Fátima, en Valencia. Nesa década foi tamén profesor de relixión católica en bacharelato.
James Hunt
Os seus inicios
James Hunt naceu en Belmont, Sutton, Surrey, era o segundo fillo de Wallis (1922-2001), un exitoso corredor de bolsa, e Sue Hunt. Os seus pais criárono nos estritos ambientes victorianos e traballo duro para manter a disciplina na familia. Tiña unha irmá máis vella, Sally, tres irmáns máis novos, Peter, Timothy e David, e unha irmá moi nova, Georgina. A familia de Hunt viviu nun piso en Cheam, Surrey, trasladouse a Sutton, cando tiña 11 anos e logo a unha casa máis grande en Belmont. Antes do seu quinto aniversario, Hunt matriculouse nunha clase da gardería en Ambleside. Posteriormente, foi educado en Westerleigh School en Hastings, East Sussex a partir de 1955, e máis tarde no Colexio Wellington de Crowthorne, Berkshire.
Cando era novo, Hunt converteuse nun deportista competente. Xogou co equipo de crícket da escola Westerleigh, e xogou de porteiro de fútbol durante dous anos. Á idade de 12 anos entrou nun torneo de tenis para menores de 17 anos, e perdeu na final cun rival de 16 anos de idade. En lugar de felicitarse a se mesmo, chorou durante horas. Máis tarde competiu como júnior de Wimbledon, e tamén se converteu nun entusiasta xogador de squash e golfista.
Cando era un pícaro, Hunt estaba fascinado cos animais e aves, e tiña a intención de converterse en médico, co que estaba de acordo a súa familia. Pero, tiña unha personalidade persistentemente rebelde; por exemplo, os seus pais crían que empezara a fumar a idade de 10 anos, un costume que continuou ata a idade adulta, malia os seus intentos para deixalo. Era propenso ás rabietas violentas; como adulto, recoñeceu que era irascible.
Hunt aprendeu a conducir nun tractor nunha granxa en Pembrokeshire, Gales, durante unhas vacacións en familia, coa instrución do propietario da granxa. Hunt pasou o seu exame de conducir unha semana despois do se 17º aniversario, momento no que dixo que a súa vida "comezou realmente". Hunt tamén probou o esquí en 1965 en Escocia e fixo plans para outras viaxes de esquí. Antes de cumprir os 18 anos, foi a casa de Chris Ridge, o seu compañeiro de dobres no tenis. O irmán de Ridge, Simon, corría en Minis, e preparaba o seu coche para unha carreira en Silverstone ese fin de semana. Ridge levou a Hunt a ver a carreira, e aquí comezou a súa obsesión co automobilismo.
José Gea Escolano
Traxectoria
En 1957 doutorouse en Teoloxía pola Universidade Pontificia de Salamanca. Entre 1960 e 1966 foi profesor de Teoloxía moral na arquidiócese de Valencia, e a partir de 1970 de Teoloxía pastoral. En 1967 foi trasladado á parroquia de San Xaime de Moncada e catro anos máis tarde foi nomeado bispo auxiliar de Valencia co título de bispo titular de Aræ in Numidia, o 25 de marzo de 1971. Recibiu a consagración episcopal o 8 de maio de mans do arcebispo José María García Lahiguera. Permaneceu como bispo auxiliar até o 10 de setembro de 1976, cando foi nomeado bispo de Eivisa.
James Hunt
Os seus inicios
Empezou correndo cun Mini propio, pasando logo á Fórmula Ford e á Fórmula 3. Hunt pronto foi recoñecido como un corredor rápido e espectacular, pero propenso a aparatosos accidentes, de aquí o seu ben gañado alcume de "Hunt the Shunt" (Hunt o tortazos).
En maio de 1972 anunciouse por parte do equipo STP-March que fora dado de baixa do equipo de Fórmula 3 e substituído por Jochen Mass. Despois da terminación da súa relación con STP-March, Hunt uniuse ao equipo Hesketh, onde era considerado como unha alma xemelga. O equipo inicialmente participou con Hunt na Fórmula 2 con poco éxito, pero Lord Hesketh anunciou que participarían na F1, xa que non era significativamente máis caro.
1973-1975: Hesketh
right|300px| [[Hesketh Racing|Hesketh 308 de Hunt de pilotado polo seu fillo, Freddie, en 2007]]
Gudín
O topónimo galego Gudín pode referirse a:
José Gea Escolano
Traxectoria
Xubilouse en 2005 e marchou de misioneiro ao Perú, onde traballou como auxiliar da parroquia de Santa María da Providencia, na diocese de Carabayllo.
James Hunt
1973-1975: Hesketh
Tralo final da tempada, Hunt foi galardoado co trofeo de Campbell da RAC pola súa actuación na Fórmula Un como o mellor piloto británico. Para a tempada  Hesketh construíu un coche, inspirado no March, chamado Hesketh 308, pero o motor V12 que o acompañaba nunca se materializou. A primeira proba do coche de Hunt chegou en Silverstone e atopouno máis estable que o seu predecesor, o March 731. Hunt foi retido cun soldo de £ 15.000. O equipo Hesketh captou a imaxinación do público como un coche sen marcas de patrocinadores, unha insignia dun oso de peluche e un equipo de espírito despreocupado, que desmentía o feito de que os seus enxeñeiros eran profesionais altamente competentes. Na Arxentina, Hunt cualificou quinto e liderou brevemente antes de ser superado por Ronnie Peterson antes de que Hunt trompeara e, finalmente, se retirara debido a un fallo do motor. En Suráfrica, Hunt retirouse do 5º lugar cun eixe de transmisión rota. O punto culminante da tempada de Hunt foi unha vitoria na carreira fóra de campionato BRDC International Trophy en Silverstone, fronte a maioría dos pilotos habituais da F1. miniatura|Hunt no Hesketh en 1975 Hunt logrou un sexto posto no Brasil e retirouse por un fallo de motor en Suráfrica. En España, Hunt liderou as primeiras seis voltas antes de chocar cunha barreira a mesma causa que a súa retirada en Mónaco. Sufriu outras dúas retiradas en Bélxica e Suecia, debidas a fallas mecánicas. A primeira vitoria de Hunt chegou no Gran Premio dos Países Baixos de 1975 en Zandvoort. Terminou cuarto no campionato dese ano, pero Lord Hesketh quedou sen fondos e non puido atopar un patrocinador para o seu equipo. Pouco tempo antes do inicio da tempada de, Hunt estaba buscando desesperadamente unha unidade, cando Emerson Fittipaldi deixou o equipo McLaren e uniuse ao equipo do seu irmán Copersucar-Fittipaldi. Sen outros mellores pilotos dispoñibles, a dirección do equipo fichou a Hunt en McLaren, un acordo negociado por John Hogan de Marlboro, para a seguinte tempada cun contrato de 200.000 $ dólares. Hunt provocou de inmediato un gran revoo ao negarse a asinar unha cláusula no seu contrato que estipulaba que tiña que vestir de traxe nos actos do patrocinador. Hunt usaba camiseta e pantalóns vaqueiros e ía a miúdo descalzo aos actos do patrocinador aos que asistían os líderes mundiais, presidentes de empresas e magnates dos medios.
1976-1978: McLaren
miniatura| right | Hunt líder diante de John Watson no [[Gran Premio dos Países Baixos de 1976.]] 1976 foi o mellor ano de Hunt, a tempada resultou ser un das máis dramáticas e polémicas da historia. Aínda que as actuacións de Hunt no Hesketh déranlle unha boa sona, había algunhas conxecturas de si realmente podía ser un firme candidato ao campionato. Agora, como piloto de fábrica de McLaren, disipou moitos escépticos na primeira carreira no Brasil, onde, nun McLaren M23 apresuradamente reconstruído, conseguiu a pole position nos últimos minutos da cualificación. No transcurso do ano ía levar ao McLaren M23 a seis vitorias en Grandes Premios, pero cunha fiabilidade superior, o entón actual campión do mundo e principal rival Niki Lauda sacoulle uns puntos substanciais nas primeiras carreiras da tempada. A primeira vitoria de Hunt en 1976, foi na cuarta carreira da tempada, o Gran Premio de España, pero foi descualificado polos comisarios por ser 1´8 cm máis ancho do límite legal. A vitoria foille reintegrada máis tarde logo dunha apelación, pero marcou a pauta para unha tempada extraordinariamente volátil. No Gran Premio do Reino Unido, Hunt estivo involucrado nun incidente con Lauda na primeira curva na primeira volta que levou a deter a carreira e reiniciala. Hunt inicialmente tratou de saír no coche de reserva, pero, isto prohibiuse, durante este tempo o coche de carreiras orixinal foi reparado, e finalmente gañou a reiniciada carreira. A vitoria de Hunt foi anulada o 24 de setembro por unha decisión da FIA despois de que Ferrari queixarase de que Hunt non estaba legalmente autorizado para reiniciar a carreira.
José Gea Escolano
Traxectoria
Finou en febreiro de 2017 en Valencia ós 87 anos de idade.
Fermoy
Fermoy (en inglés) ou Mainistir Fhear Maigh (en irlandés, ambas formas oficiais) é unha vila irlandesa situada ao sur da Illa, no condado de Cork (provincia de Munster).
Historia
O nome da vila vén da lingua irlandesa e fai referencia á abadía cisterciense fundada no século XII. Coa disolución dos mosteiros durante o período Tudor, a abadía e tódalas súas terras pasaron sucesivamente a mans de Sir Richard Grenville, Robert Boyle e William Forward.
Durante a ocupación británica, o campamento militar de Fermoy foi o campamento máis grande da Illa, construíndose un hospital militar con 130 camas. A vila de Fermoy medrou a raíz da presenza do exército británico ata 1922, cando se estableceu o primeiro Estado Libre Irlandés. Durante a Guerra da Independencia, Fermoy foi o escenario do primeiro ataque do IRA a tropas británicas o que fixo que a vila sufrira os ataques máis violentos por parte das forzas británicas, queimando parte do centro da vila.
Hoxe en día, o monte no que se atopaba o campamento denomínase Barrack Hill.
James Hunt
1976-1978: McLaren
Lauda sufriu feridas case mortais nun accidente na seguinte carreira, o Gran Premio de Alemaña en Nürburgring. Hunt dominou a reiniciada carreira de Nürburgring, acadando unha vantaxe inmediata que aguantou atas a bandeira a cadros.
As lesións de Lauda mantivérono fóra das seguintes dúas carreiras, o que permitiu a Hunt pechar a brecha na loita polo campionato. En Zandvoort, Hunt superou a Ronnie Peterson na 12ª volta e resistiu a presión de John Watson para gañar. No Gran Premio de Italia, a gran noticia era o milagroso retorno de Lauda logo do seu accidente de Nürburgring. Nun circuíto perfecto para o coche de Hunt, o combustible Texaco que utilizaba McLaren foi examinado e aínda que aparentemente legal, os seus coches e tamén os do equipo Penske, foron xulgados por conter un nivel de octanaxe máis alto que o permitido. Posteriormente ambos equipos víronse obrigados a empezar desde a parte posterior da grella. Ao tratar de remontar Hunt trompeou, mentres que Lauda no seu regreso terminou cuarto. Na seguinte carreira no Canadá, Hunt descubriu que fora descualificado do GP do Reino Unido e Lauda adxudicarase a vitoria e sumara 3 puntos adicionais. Un Hunt furioso fixo unha carreira moi dura no esixente circuíto de Mosport Park e gañou. E na penúltima carreira nos Estados Unidos na intimídante pista de Watkins Glen, Hunt comezou desde a pole e levouse a vitoria logo dunha disputada batalla con Jody Scheckter.
Isto sentou as bases para a carreira final en Xapón. Hunt chegou á carreira final da tempada a só tres puntos por detrás de Lauda. A escala de puntos para os seis primeiros clasificados significaba que Hunt necesitaba terminar terceiro (4 puntos) ou mellor para superar a Lauda, e que Lauda lograra moi poucos puntos para manterse no liderado. O director do equipo McLaren Alastair Caldwell aproveitouse do tempo transcorrido entre as dúas últimas carreiras de contratar o circuíto de Fuji, unha pista que aloxaba o seu primeiro Gran Premio e polo tanto descoñecida para todos os equipos, para unha proba exclusiva de McLaren. Logo dun par de voltas a caixa de cambios agarrotouse, co que a proba tivo un fin prematuro, pero o equipo tivo a vantaxe de aclimatarse ao novo circuíto. As condicións para a carreira eran de chuvia torrencial. Lauda retirouse cedo na carreira, non podía palpebrear a causa das queimaduras faciais sufridas no seu accidente en Alemaña. Logo de liderar a maior parte da carreira Hunt sufriu unha picada nun pneumático, entrou en boxes e fixo unha parada bastante longa saíndo na quinta posición a falta de cinco voltas. Pero amañouse para terminar no terceiro lugar, anotando catro puntos, suficiente para gañar o Campionato do Mundo por un punto. Hunt foi o último británico campión de Fórmula Un ata que Nigel Mansell gañou o campionato en con Williams. Foi un dos campións do mundo de F1 relativamente máis baratos, logo de asinar no último momento por 200.000 dólares, un escenario similar ao do campión de 1982 Keke Rosberg. Antes do inicio da tempada de, Hunt asistiu a unha función de gala no Hotel Europa en Londres, onde foi galardoado co Tarmac Trophy xunto con dous cheques de £ 2000 e £ 500 respectivamente, un magnum de champaña e outros premios. A presentación foi feita por SAR o Duque de Kent. Hunt fixo un discurso de aceptación despois do evento que se considerou "adecuado, gracioso e glamoroso". Os medios de comunicación convertéronse en críticos con Hunt porque asistiu ao evento vestido con pantalóns vaqueiros, camiseta e unha cazadora decrépita.
Antes do Gran Premio de Suráfrica, Hunt foi retido polos funcionarios de aduanas que rexistraron a súa equipaxe, pero non atoparon substancias ilegais, agás unha publicación que contraviña as estritas leis de obscenidade de Suráfrica. Hunt foi posto en liberdade máis tarde, na cualificación en Kyalami o seu McLaren M26 tiña unha pinza de freo solta que cortoulle un dos pneumáticos. Recuperouse e puxo o coche na pole. A carreira viu a Hunt sufrir unha colisión co Wolf de Jody Schekter e outra colisión co Tyrrell de Patrick Depailler pero amañouse para terminar cuarto.
miniatura| Hunt no [[Gran Premio do Reino Unido de 1978 en Brands Hatch co McLaren M26]] Antes da tempada de Hunt tiña grandes esperanzas de gañar un segundo campionato do mundo; con todo, nesta tempada anotou só oito puntos no campionato mundial. Lotus desenvolvera de forma efectiva o efecto chan aerodinámico nos coches no seu Lotus 79 e McLaren foron lentos para responder. O M26 foi adaptado ao efecto chan a metade da tempada, pero non funcionou, e sen un piloto de probas para resolver os problemas do coche, a motivación de Hunt era baixa. O seu novo e inexperto compañeiro de equipo Patrick Tambay ata opacou a Hunt nunha carreira. En Alemaña, Hunt foi descualificado por tomar un atallo para cambiar un pneumático.
1979: Wolf
Para Hunt decidira deixar o equipo McLaren. Malia a súa mala tempada en 1978 aínda tiña unha gran demanda. Ofrecéuselle un acordo para conducir para Ferrari en 1979, pero desconfiado coa contorna política potencialmente complicada no equipo italiano, optou por fichar por un equipo inicialmente moi exitoso Walter Wolf Racing. Outra vez tiña grandes esperanzas de gañar carreiras e competir polo campionato do mundo no que sería o seu último, e en última instancia breve tempada na Fórmula Un. O efecto chan do coche do equipo era pouco competitivo e Hunt pronto perdeu todo entusiasmo polas carreiras.
Comentarista
Despois da súa retirada, en 1979, Hunt foi abordado por Jonathan Martin, xefe de deportes de televisión da BBC, para convertelo en comentarista de televisión xunto a Murray Walker na BBC no programa de carreiras de F1 da BBC 2 Grand Prix. Logo de comentar o Gran Premio do Reino Unido de 1979, Hunt aceptou o cargo e continuou durante trece anos, ata a súa morte. Durante a súa primeira emisión en directo no Gran Premio de Mónaco de 1980, Hunt colocou a súa perna enxesada no colo de Walker e bebeu dúas botellas de viño durante a emisión. Hunt normalmente estaba na cabina antes de que comezase a carreira, o que segundo Martin, era porque cría que Hunt era "un home que vivía da adrenalina".
Na cabina de comentaristas, os produtores forneceron só un micrófono para Walker e Hunt, para evitar que falasen un sobre o outro. Nunha ocasión, Hunt quería o micrófono e foise cara a Walker que falara por máis tempo do esperado e Hunt agarrouno polo pescozo e ameazouno co puño. Noutra ocasión, Hunt agarrou o cable do micrófono e movéndoo como un látego, arrincou o micrófono da man de Walker. Os espectadores gozaron regularmente dos seus coñecementos, ideas e sentido do humor durante as transmisións, logrando un gran cantidade de fans. Era famoso polos seus 'insultos' aos pilotos que non cría que estaban esforzándose o suficiente, durante a emisión en directo da BBC do Gran Premio de Mónaco de 1989 cualificou o comentario de René Arnoux de que os coches non turbo non se adaptaban as súas habilidades de condución, como unha "merda". Tamén tivo fama por denunciar os avisos que se amosaban aos líderes da carreira e non se cortaba nos seus comentarios, en marcado contraste co cabaleiroso Walker.
Á parte de Arnoux, outros brancos frecuentes de Hunt eran Andrea de Cesaris, Philippe Alliot, Jean-Pierre Jarier e Riccardo Patrese. Hunt criticou a Jean-Pierre Jarier por bloquear aos líderes, chamándolle "porco ignorante", un "crío francés" e que tiña unha "idade mental de dez" durante as transmisións en vivo. Hunt suxeriu ademais que Jarier debería ser vetado nas carreiras "polo seu propio ben".
Menos coñecido é o feito de que Hunt non quería que os seus comentarios emitíranse en Suráfrica durante os anos do apartheid, pero cando non puido evitar que isto sucedera deu os seus honorarios ás asociacións negras que loitaban para derrocar o apartheid.
Hunt tamén comentou os Grandes Premios en crónicas que se publicaron no The Independent, noutros xornais, e nas revistas. Hunt criticou en ao campión do mundo Nigel Mansell por non defender o seu título de F1 en, afirmando que Mansell deixouno para "evitar as carreiras con Alain Prost no mesmo coche" e que fixo "un corte de mangas ao negocio e o equipo". Hunt tamén describiu a Indycar como "un club de carreiras, as normas non son altos en comparación coas carreiras de Gran Premio", afirmando que Mansell podería "gañar o campionato con facilidade e logo volver á competición real."
Intentos de regresar
En 1980, Hunt case fixo unha reaparición con McLaren no Gran Premio do oeste dos Estados Unidos, pediu 1 millón de dólares pola a carreira. Esta oportunidade xurdiu cando o piloto habitual Alain Prost rompeuse a boneca durante a práctica para a carreira anterior en Suráfrica, e o novato francés non estaba totalmente en condicións para conducir en Long Beach. O principal patrocinador do equipo, Marlboro, ofreceu a metade da cifra, pero as negociacións terminaron logo de que Hunt rompera unha perna mentres esquiaba. En 1982 Bernie Ecclestone, titular do equipo Brabham, ofreceu Hunt un salario de 2´6 millóns de libras para a tempada, pero foi rexeitada por Hunt. En 1990, Hunt tiña problemas financeiros coa perda de 180.000 libras investidas en Lloyd de London e considerou o seu regreso co equipo Williams. Probounos no Circuíto de Paul Ricard uns meses antes e estaba a varios segundos do líder e crese que estaría preparado fisicamente. Hunt intentou persuadir a John Hogan, Vicepresidente de mercadotecnia de Philip Morris Europa, para o apoio da posible reaparición e fíxolle entrega do estado da súa conta bancaria como proba da débeda.
Outros proxectos
Hunt fixo unha breve aparición en 1979 na comedia muda británica " the Plank", así como co-protagonizou con Fred Emney un anuncio de Texaco en Havoline TV. Tamén fixo unha aparición póstuma na ITV no especial de Police Camera Action! Crash Test Racers no 2000, esta foi unha das moitas entrevistas que se emitiron a título póstumo. Hunt tamén competiu nunha carreira de exhibición para celebrar a inauguración do novo circuíto de Nürburgring en maio de 1984.
Hunt foi contratado por John Hogan como asesor e titor dos pilotos patrocinados por Marlboro, instruíndoos nas tácticas de pilotaxe e o enfoque das carreiras. Mika Häkkinen foi un dos pilotos máis exitosos debido á que Hunt involucrouse no asesoramento de Häkkinen non só sobre as carreiras, senón sobre a vida en xeral.
Hunt loitou coa depresión e o alcoholismo e a pesar dos graves problemas financeiros nos seus negocios, aos seus 45 anos, parecía que superara moitos dos seus demos (especialmente alcol e tabaco) e finalmente alcanzara a felicidade.
Imaxe pública
miniatura|Hunt entrevistado por un reporteiro da BBC Hunt era coñecido polo seu comportamento pouco convencional dentro e fóra da pista, o que lle valeu unha reputación de cabaleiro indulxente co alcohol e o sexo. Logo de formar parte da Fórmula Un. cando consolidou a súa popularidade mundial, a imaxe de Hunt era o epítome do piloto playboy rebelde, cun toque de excentricidade Inglés (que incluía ceas coa súa mascota, un pastor alemán, Oscar, nos custosos restaurantes de Mayfair).
No comezo das súas carreiras Hunt e Lauda compartiron un apartamento dun dormitorio en Londres, e eran bos amigos fóra da pista. Lauda, na súa autobiografía Regreso do inferno, describiu a Hunt como un "aberto, honesto e bo camarada". Lauda admiraba a explosión de velocidade de Hunt, mentres que Hunt envexaba a capacidade de Lauda para a análise e o rigor. Na primavera de 1974, Hunt trasladouse a España co asesoramento do Grupo de Xestión Internacional. Mentres vivía en España como exiliado fiscal, Hunt foi veciño de Jody Scheckter, e tamén chegaron a ser moi bos amigos. Outro bo amigo seu foi Ronnie Peterson. Peterson era un home reservado e tímido, mentres que Hunt era exactamente o contrario, pero as súas personalidades opostas uníronos na pista. Foi Hunt o que descubriu a Gilles Villeneuve, a quen coñeceu logo de ser golpeado por el nunha carreira de Formula Atlantic en 1976. Hunt amañouse para que o mozo canadense fixera o seu debut nun Gran Premio con McLaren en 1977.
O estilo de vida de Hunt foi tan polémico como algúns dos seus actos na pista: asocióuselle cunha sucesión de fermosas mulleres, e prefería presentarse nos actos formais cos pés descalzos e pantalóns vaqueiros, era un gran consumidor de alcol, e tamén consumiu cocaína e marihuana e viviu unha vida informal, preto da praia de Marbella. Frecuentaba regularmente clubs nocturnos e discotecas, e en xeral era a alma das festas. Hunt era un experto xogador de béisbol, e adoitaba xogar ao Squash e o tenis. Tamén xogou nos equipos de fútbol e crícket dos pilotos de F1 e apareceu no programa da BBC Superstars máis dunha vez.
Vida persoal e as relacións
Hunt tivo unha relación con Taormina Rieck (coñecida como ping polos seus amigos) a partir dos 15 anos de idade. Rieck separouse de Hunt en maio de 1971 e deixouno porque non podía ver á súa familia e amigos durante longos períodos de tempo.
Hunt coñeceu á súa primeira esposa, Suzy Miller, en 1974 en España. Unhas semanas logo da súa primeira cita propúxolle matrimonio. Hunt celebrou a festa de compromiso no apartamento do seu irmán Peter, ante a sorpresa dos invitados. A parella casou o 18 de outubro de 1974 no Brompton Oratory de Knightsbridge. A finais de 1975, Suzy deixou a Hunt polo actor Richard Burton, que pagou polo acordo de divorcio de Hunt un millón de dólares, que foi finalizado en xuño de 1976 en Porto Príncipe, Haití.
Nunha visita a Doncaster, Hunt foi arrestado por un asalto, que foi presenciado por dous axentes da policía, e foi posto en liberdade con cargos baixo fianza ao cabo de dúas horas, a denuncia foi posteriormente retirada. Hunt e Lomax separáronse en outubro de 1988, pero continuaron vivindo xuntos polo mellor interese dos seus fillos. Lomax e Hunt se divorciaron en novembro de 1989 por motivos de adulterio cometido por Hunt.
Hunt coñeceu a Helen Dyson no inverno de 1989 nun restaurante en Wimbledon, onde ela traballaba como camareira. Dyson tiña 18 anos menos que Hunt e preocupado polas reaccións dos seus pais. Hunt mantivo a relación en segredo dos amigos. A relación trouxo de novo a felicidade á vida de Hunt, entre outros factores, que incluían a súa recuperada saúde, a súa bicicleta, o seu enfoque informal de vestir, os seus dous fillos e a súa camioneta Austin A35.
Morte
Hunt morreu en 1993 á idade de 45 anos, dun ataque ao corazón na súa casa en Wimbledon., Só poucas horas despois de propor matrimonio a Helen por teléfono.
O funeral de Hunt incluíu un trompetista solista tocando himnos alegres nun intento de levantar o ánimo dos asistentes. Os portadores do féretro incluídos o seu pai Wallis, os seus irmáns Tim, Peter e David, e o seu amigo "Burbullas" Horsley. Sacaron o cadaleito fóra da igrexa e o levaron durante dúas millas ata o crematorio de Putney Vale, onde foi incinerado. Despois do servizo, a maioría dos asistentes foron á casa de Peter Hunt para abrir un clarete de 1922, o ano de nacemento de Wallis Hunt. O clarete fóralle regalado por James en 1982 como un presente no 60 aniversario de Wallis.
Legado
Hunt foi coñecido como un piloto rápido, cun estilo de condución divertido e agresivo, pero propenso aos accidentes espectaculares, de aí o seu alcumo de Hunt the shunt (Hunt o manobras). En realidade, Hunt non era máis propenso aos accidentes que os seus rivais nas fórmulas inferiores, pero a pegadiza rima quedou con el. No libro, James Hunt: The Biography (James Hunt: A biografía), dixo John Hogan de Hunt: "James foi o único piloto que vin que non tiña a menor idea do que realmente se necesitaba para ser un piloto de carreiras." Niki Lauda declarou que "Eramos grandes rivais, sobre todo ao final da tempada de, pero eu respectábao porque podía conducir ao seu lado a 2 centímetros, roda con roda, a 300 quilómetros ou máis, e non pasaría nada. Era realmente un gran piloto".
Logo de gañar o campionato do mundo en 1976, Hunt inspirou a moitos adolescentes a participar no automobilismo e foi contratado por Marlboro para dar orientación e apoio aos pilotos que viñan das fórmulas inferiores. A principios de 2007, o piloto de Fórmula Un e Campión do Mundo de Kimi Räikkönen participou e gañou nunha carreira de motos de neve na súa Finlandia natal baixo o nome de James Hunt. Räikkönen admira abertamente os estilos de vida dos pilotos de automóbiles de carreiras de 1970, como Hunta. O nome de Hunt foi cedido ao James Hunt Racing Centre en Milton Keynes cando abriu as súas portas en 1990.
O 29 de xaneiro de 2014, James Hunt foi incluído no Motor Sport Hall of Fame.
Casco
No casco de Hunt aparece o seu nome en negra xunto con raias azuis, amarelas e vermellas en ambos lados e espazo para o patrocinador Goodyear, todo colocado sobre un fondo negro. Ademais, as bandas de cor azul, amarelo e vermello aseméllanse as cores da súa Wellington College school. No seu ano de regreso á Fórmula Un en, o Campión do Mundo de Kimi Räikkönen luciu un casco pintado por James Hunt durante o Gran Premio de Mónaco. Räikkönen repetiu a homenaxe no Gran Premio de Mónaco de 2013.
Na cultura popular
A batalla polo Campionato Mundial de F1 en entre Niki Lauda e James Hunt, interpretado polo actor australiano Chris Hemsworth, foi dramatizada na película de 2013 Rush. O propio Lauda fixo un cameo ao final da película. Neste punto Lauda dixo sobre a morte de Hunt, "Cando me comunicaron que morrera aos 45 anos dun ataque ao corazón non me sorprendeu, estaba triste." Tamén dixo que Hunt era un do seu pequeno número de amigos, unha das poucas persoas que respectaba e o único home ao que envexara.
Resultados completos na Fórmula 1
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
El Eco de Galicia (Santiago de Compostela)
Historia e características
Apareceu o 30 de marzo de 1851 fundado por Antonio Neira de Mosquera, quen ademais era o redactor principal. O periódico mantívose fiel á súa máxima de mellorar a industria e o comercio galegos, potenciando outras iniciativas que puidesen redundar no progreso de Galicia. Tamén realizou unha defensa de Santiago de Compostela como capital de Galicia. Publicou "Un recordo" de Marcial Valladares Núñez e "Diego e Cristobo" de Vicente Turnes. Cesou a súa publicación o 10 de marzo de 1852.
Guntimil
O topónimo galego Guntimil pode referirse a:
421
Outros
Historia ano a ano
Lei de Gauss
Ao nome de lei de Gauss responden varias leis que rexen o comportamento de campos vectoriais na física e que resultan da aplicación do Teorema de Gauss (unha relación matemática) ao electromagnetismo, á mecánica gravitatoria etc.
Deste xeito é que se fala de Lei de Gauss para o campo eléctrico, para o campo gravitatorio (campos conservativos ou irrotacionais) ou para o campo magnético (campo rotacional).
Lei de Gauss (campo eléctrico)
A lei de Gauss é unha lei física que aplica o teorema de Gauss a un campo eléctrico, establecendo a relación entre o fluxo eléctrico que atravesa unha superficie pechada e a carga eléctrica existente no interior desa superficie.
Matematicamente pódese expresar na súa forma integral ou na súa forma diferencial.
Así mesmo a lei de Gauss é unha das catro ecuacións de Maxwell que rexen no conxunto do electromagnetismo.
Forma integral
Na súa forma integral estabelecen:
onde \mathbf{E} é o campo eléctrico, d\mathbf{A} é a área dun cadrado diferencial sobre a superficie pechada S coa normal á superficie da cara exterior definindo a súa dirección, Q_\mbox{A} é a carga total engaiolada pola superficie, \epsilon_o é a permitividade eléctrica do baleiro e \oint_A é a integral sobre a superficie S que encerra o volume V.
Forma diferencial
Na súa forma diferencial a ecuación devén:
onde \nabla é o operador delta, que representa aquí a diverxencia, D é o desprazamento eléctrico (en unidades de C/m2), e ρ é a densidade de carga eléctrica libre (en unidades de C/m3), que non inclúe as cargas ligadas no material.
E para materiais lineares tense que:
onde \epsilon é a permitividade eléctrica
11ª edición dos Óscar
A 11.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 23 de febreiro de 1939 no Biltmore Hotel dos Ánxeles (Estados Unidos). Nesta edición non houbo mestre de cerimonias.
Nesta cerimonia prohibiuse a cobertura pola radio. O reporteiro George Fischer de Mutual Radio Network, KHJ, dos Ánxeles, que estivera a informar dos premios dende 1930, encerrouse nunha cabina e puido retransmitir doce minutos antes de que os gardas de seguridade rompesen a porta. A emisión parcial pola radio volveu permitirse de novo na cerimonia de 1942.
Por primeira vez foi candidato ao Óscar ao mellor filme unha obra en lingua estranxeira, La Grande Illusion, de Jean Renoir.
Premios
miniatura|150px|[[Frank Capra, mellor filme e mellor director]] miniatura|150px|[[Spencer Tracy, mellor actor]] miniatura|150px|[[Bette Davis, mellor actriz]] miniatura|150px|[[Walter Brennan, mellor actor secundario]] miniatura|150px|[[Fay Bainter, mellor actriz secundaria]] miniatura|150px|[[Erich Wolfgang Korngold, mellor banda sonora orixinal]] miniatura|150px|[[Walt Disney, Óscar honorífico]] miniatura|150px|[[Harry Warner, Óscar honorífico]] miniatura|150px|[[Deanna Durbin, Óscar xuvenil]] miniatura|150px|[[Mickey Rooney, Óscar xuvenil]]
Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Athanasius Kircher
Athanasius Kircher, nado o 2 de maio de 1602 en Geisa (Abadía de Fulda) e finado en Roma o 27 ou 28 de novembro de 1680, foi un xesuíta, matemático, físico, alquimista e inventor alemán, famoso pola súa versatilidade de coñecementos e particularmente pola súa habilidade para o coñecemento das ciencias naturais.
El Petardo
El Petardo foi un periódico editado na Coruña en 1892.
The Chronicles of Narnia: Prince Caspian
The Chronicles of Narnia: Prince Caspian é un filme estadounidense dirixido por Andrew Adamson que foi estreado 2008. Está baseado no libro Prince Caspian de C. S. Lewis.
Sinopse
"O Príncipe Caspian" transcorre un ano despois dos acontecementos de The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe, cando os reis e as raíñas de Narnia -os 4 irmáns Pevensie- volven reunirse nese remoto e fantástico mundo, onde descubrirán que pasaron máis de 1.300 anos, calculados no tempo narniano. Durante a súa ausencia, a Idade de Ouro de Narnia rematou, e os Telmarinos conquistaron o reino de Narnia, que agora está dominado polo malvado Rei Miraz, que goberna sen piedade. Os catro nenos non tardarán en coñecer un novo e estraño personaxe: o xove Príncipe Caspian, herdeiro lexítimo ó trono que se viu obrigado a agocharse xa que o seu tío Miraz trama o seu asasinato para colocar ó seu fillo no trono. Coa axuda dun bondadoso anano vermello, un valente rato que fala de nome Reepicheep, dun teixugo chamado Trufflehunter e dun anano negro, Nikabrik, os narnianos, liderados polos poderosos cabaleiros Peter e Caspian, embárcanse nunha extraordinaria viaxe para atopar a Aslan, liberar Narnia do xugo tiránico de Miraz e restaurar a maxia e a paz.
Jan van Goyen
miniatura|250px|J. van Goyen, Escena fluvial.
'''Jan Josefsz. van Goyen''', nado en Leiden o 13 de xaneiro de 1596 e finado na Haia o 27 de abril de 1656, foi un pintor neerlandés do Século de Ouro do seu país, especialmente coñecido como paisaxista.
Traxectoria
Estudou arte en Haarlem. A idade de 35 anos abriu un estudio na Haia. En 1618 incribiuse na Sint-Lucasgilde (confraría de San Lucas) da súa cidade natal. Jan van Goyen especializouse na pintura de paisaxes, mostrando minuciosidade no estudo dos detalles decote. Pintou con frecuencia vistas das canles dos arredores da Haia, Rotterdam, Delft, Leiden e Gouda.
Premios María Casares
miniatura|300px|Algúns dos premiados na edición de 2014. Os Premios María Casares son uns galardóns entregados anualmente pola Asociación de Actores e Actrices de Galicia que destacan os mellores espectáculos, actores e actrices e profesionais técnicos da temporada teatral anterior. Concedéronse por vez primeira no ano 1997 e reciben o nome de María Casares debido á que foi a actriz galega con máis éxito internacional de sempre. Os gañadores son decididos por todas as persoas asociadas mediante votación electrónica.
Descrición
A gala de entrega realízase no teatro Rosalía de Castro, na Coruña, en datas próximas ao Día Mundial do Teatro (27 de marzo). Os patrocinadores habituais son o Concello e a Deputación da Coruña, a AGADIC, a Fundación AISGE, a SGAE e nos últimos anos contou coa colaboración do Padroado da Cultura do Concello de Narón, do Centro Dramático Galego e de Gadis. Ademais, é emitida a través da primeira canle da Televisión de Galicia e das redes sociais, menos na edición de 2019 que foi transmitida exclusivamente a través da plataforma YouTube.
A mecánica é a habitual deste tipo de entregas, aínda que con varias peculiaridades. Desde o comezo, o obxecto entregado a cada gañadora era unha cunca de Sargadelos coa cara de María Casares, mais en 2019 substituíuse por un deseño da ceramista Paula Pereira. A escenografía, música e guión de cada edición son encargadas a unha compañía ou dirección diferente, realizando representacións entre as entregas e agradecementos. A edición de 2010 foi conducida por Voadora, a de 2014 por Ibuprofeno Teatro, a de 2015 por Elefante Elegante , a de 2016 por Chévere , a de 2018 por Talía Teatro e a de 2019 polos directores Carlos Sante e Juanillo Esteban.
En cada edición tamén é lido o Manifesto Galego do Día Mundial do Teatro, repasando os resultados da temporada pasada e facendo habitualmente alegacións á melloría das condicións de traballo do gremio e á importancia do sector no universo cultural galego.
Resultados
miniatura|Escenografía da gala de 2014. Por compañías, tanto Sarabela Teatro ten 39 galardóns acadados e o Centro Dramático Galego levaba 37 en 2013. Teatro do Atlántico conseguira 18, Teatro de Aquí 14 e Lagarta Lagarta 10.
Por individuos, o iluminador e escenógrafo Baltasar Patiño e o escenógrafo Carlos Alonso teñen once, e a maquilladora Carmela Montero, o dramaturgo Roberto Vidal Bolaño, o escritor e actor Avelino González, a directora Ánxeles Cuña e o iluminador, actor e escenógrafo Suso Díaz Seoane, 7.
Dignidade
A dignidade é o valor absoluto que posúe unha persoa por ser tal. Consiste no feito de que, a diferenza das cousas, a persoa é súa, pertence a si mesma. Tanto bioloxicamente como psiquicamente a persoa pertence a si e todas as súas características e notas son propiedades súas. Esta "suidade" dá conta do que é a persoa e mais a súa dignidade persoal. Neste sentido diferénciase da cousa. Por iso, namentres que a cousa é utilizable, a persoa nunca debería ser utilizada senón tratada como un fin en si.
Definición
Como "principio da dignidade humana" se entende a esixencia enunciada por Kant como segunda fórmula do imperativo categórico: "Obra de xeito de tratar á humanidade, tanto na túa persoa como na persoa doutro,sempre como un fin e nunca só como medio". Este imperativo establece, en efecto, que todo home, e máis ben todo ser racional, como fin en si mesmo, posúe un valor non relativo(como é,por exemplo, un prezo) e si intrínseco, isto é,a dignidade.
Substancialmente, a dignidade dun ser racional consiste no feito de que el "non obedece a ningunha lei que non sexa instituída tamén por el mesmo". A moralidad, como condición desta autonomía lexislativa, é polo tanto, a condición da dignidade do home, e moralidade e humanidade son as únicas cousas que non teñen prezo. Estes conceptos kantianos reaparecen no escrito de Friedrich Schiller, Da graza e a dignidade: "O dominio dos instintos mediante a forza moral é a liberdade do espírito, e a expresión da liberdade do espírito no fenómeno chámase dignidade."
No campo do dereito
A dignidade explícase en boa medida pola autonomía propia do ser humano, como viron xa Platón, Pico della Mirandola e Kant, pois só o que sabe e pode gobernarse a si mesmo, segundo un principio racional, resulta "señor das súas accións" e en consecuencia, polo menos parcialmente, un suxeito libre; ao regular o seu comportamento segundo normas propias, segundo o significado etimolóxico da voz grega 'auto-nomía', xa non é un mero súbdito, xa non está baixo o ditado doutro, senón que é un cidadán. Entendemos que esa autonomía ou dignidade é só un «potencial de emancipación» respecto das necesidades e imposicións naturais ou sociais e na historia universal do xénero humano. A dignidade humana é un valor ou dereito inviolable da persoa.
A educación xoga aquí un papel importante, posto que o auténtico exercicio da liberdade, máis aló da arbitrariedade do comportamento extrema, esixe a formación da intelixencia e da vontade, facultades específicas do espírito humano. Loxicamente, o orzamento é o da existencia de certo grado de liberdade posible no ser humano e a negación dun determinismo radical. A universalización ou globalización da dignidade é un orzamento para a consecución dunha verdadeira emancipación e pacificación moral da humanidade: o ser humano, varón ou muller, neno ou ancián, enfermo ou san, relixioso ou ateo, malvado ou benevolente, branco ou negro... é «sempre digno», porque pode decidir que ser, porque non é só o que é, senón tamén as súas aspiracións e proxectos persoais. Ata ao ser máis abxecto hai que recoñecerlle a posibilidade de ser outra cousa que o que é. Así, a vida humana é respectable sempre porque pode ser algo máis que vida, vida con sentido, ou sexa, biografía.