cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sergi Vidal
Traxectoria
O 17 de decembro de 2019, anunciou a súa retirada como xogador profesional.
Internacional
Grazas ao seu destacábel rendimento no Baskonia, foi convocado por primeira vez coa selección española no ano 2005. O seu primeiro partido foi en Alacant ante a selección francesa, onde anotou tres puntos. Ese mesmo ano foi convocado para xogar o Mundial de Belgrado, onde antixiu o cuarto posto. Porén, a competencia que había no combinado na súa posición, onde estaban Juan Carlos Navarro e Rudy Fernández, evitou que fose convocado de forma máis asídua. En 2017 anúnciase a súa volta á selección, onde participa nos encontros clasificatorios para o Mundial de 2019.
Konstantin Feoktistov
Konstantin Petrovich Feoktistov (Константин Петрович Феоктистов en ruso), nado en Voronezh o 27 de febreiro de 1926 e finado o 21 de novembro de 2009, foi un cosmonauta soviético que formou parte da misión Voskhod 1.
Traxectoria
Tras participar na segunda guerra mundial, Feoktistov graduouse na Escola Técnica Superior Bauman de Moscova en 1949. En 1964 participou na primeira misión tripulada con varios compoñentes a bordo, a Voskhod 1, na que pasou pouco máis dun día no espazo. Douturouse en física en 1967 e foi deseñador xefe de naves tripuladas baixo o mando de Korolev. Máis tarde exerceu de profesor ata a súa xubilación. Un cráter lunar leva o seu nome.
Pinhel
miniatura|dereita|200px|Localización de Pinhel
Pinhel é unha cidade portuguesa, pertencente ao Distrito de Guarda, região Centro e subrexión de Beira Interior Norte con aproximadamente 3,5000 habitantes.
Historia
O municipio de Pinhel ten cerca de 10,436 residentes e inclúe 27 freguesías(parroquias). Recibiu a foral de Sancho I en 1209. Converteuse na sede da diocese da cidade en 1770, por desanexación da diocese de Lamego, mais en 1881 a diocese de Pinhel foi extinta e incorporada na de Guarda.
A cidade de Pinhel ten un castelo, o Castelo de Pinhel e é coñecida por "Cidade Falcón". Pinhel fica en Terras de Riba-Côa / Terras de Riba-Coa. O río Coa, un afluente do Douro, atravesa o municipio de sur a norte, e a serra da Morofa ofrece miradas panorámicas. Na parte setentrional, en Cidadelhe sitúase parte do Parque Arqueolóxico do Valle do Coa, clasificado pola UNESCO como Patrimonio Mundial.La maior parte do parque fica en municipio de Foz-Coa. miniatura|dereita|300px|Pinhel
Butterflies (canción de Kamaliya)
"Butterflies"' é unha canción e sinxelo da cantante ucraína Kamaliya. A canción foi composta por Joern Uwe Fahrenkrog-Petersen e Ronny Svendsen, e mestura o pop e o house co clásico de ópera Madama Butterfly, sendo as dúas partes (lírica e normal) interpretadas por Kamaliya.
En España foi lanzada no 2012 coa discográfica Blanco y Negro Music, chegando a soar en Europa FM e Los 40 Principales.
A canción foi escollida para formar parte do álbum compilación de Europa FM do ano 2013.
Copa Mitropa
300px|miniatura|dereita|Países que participaron na Copa Mitropa. A Copa Mitropa ou Copa de Europa Central foi unha competición continental de fútbol a nivel de clubs que naceu en 1927 e desapareceu en 1940 por mor da segunda guerra mundial.
Historia
Nas primeiras dúas edicións participaron dous clubs de Hungría, Austria, Checoslovaquia e Iugoslavia. En 1929 os clubs de Iugoslavia foron substituídos polos de Italia. En 1934 ampliouse a participación a 4 equipos por país. A partir de 1936 foron admitidos clubs de Suíza, e ó ano seguinte tamén de Romanía e novamente de Iugoslavia. En 1938, por mor da anexión alemá de Austria, os clubs dese país rexeitaron formar parte da competición. En 1940, por mor da guerra, a competición foi abandonada.
A Copa Mitropa enfrontaba ós clubs das, por aquel entón, principais potencias futbolísticas de Europa. Italia acadou os campionatos do mundo de 1934 e 1938, sendo subcampións Checoslovaquia e Hungría. Ademais Italia acadou o ouro nos Xogos Olímpicos de 1936, deixando a prata para a selección de fútbol de Austria, demostrando pois que Italia, Checoslovaquia, Hungría e Austria eran as 4 principais potencias do fútbol mundial. De feito Austria, Checoslovaquia e Hungría foron os 3 primeiros países do mundo en introducir o profesionalismo no fútbol (en 1924, 1925 e 1926 respectivamente). Estes datos fan entender que no seu tempo a Copa Mitropa tivo un prestixio semellante ó que ten actualmente a Liga de Campións da UEFA.
Trala segunda guerra mundial
A comezos dos anos 50 os países de Europa Central viron o éxito da Copa Latina, unha competición continental creada á imaxe e semellanza da antiga Copa Mitropa, e que enfrontaba cada ano ós campións das ligas de España, Portugal, Francia e Italia. En 1951 disputouse un torneo chamado Copa Zentropa, que pretendía ser a continuación da Copa Mitropa, porén non tivo continuidade até que, en 1955, volveu o antigo torneo, co mesmo nome: Copa Mitropa, e co mesmo formato, aínda que con moito menos prestixio internacional, xa que ese mesmo ano naceu a Copa de Campións de Europa, actual Liga de Campións da UEFA. Durante moitos anos o representante italiano era o equipo que remataba o campionato doméstico por detrás dos equipos clasificados para Copa da UEFA. A partir dos anos 80 a competición comezou a ser disputada tan só polos campións das diversas segundas divisións. Os campións do torneo na súa segunda vida foron os seguintes:
Provincia de Muñecas
miniatura|dereita|200px|Provincia de Muñecas en Bolivia dereita|miniatura|200px|Provincias do departemento La Paz Muñecas é unha das 20 provincias do departamento de La Paz en Bolivia. A súa capital é a cidade de Chuma.
Lesón
O topónimo galego Lesón pode referirse a:
La Revilla y Ahedo
La Revilla y Ahedo é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 122 habitantes (INE 2012).
Olimpio Liste
miniatura|Museo Olimpio Liste, de Vigo. Olimpio Javier Luis Liste Regueiro, nado en Pontevedra o 26 de abril de 1932 e finado na mesma cidade o 15 de setembro de 2013, foi un mestre de escola especializado na educación de persoas cegas que se dedicou durante case toda a súa vida á recolleita de material etnográfico de todo tipo por toda Galicia, axudado pola súa dona Josefina Fernández Mosquera.
Traxectoria
Fillo de Olimpio Liste Naveira. A partir de 1965 comezou a recoller obxectos etnográficos de todo tipo por toda Galicia, como colección particular, constituída por apeiros, ferramentas e trebellos propios dos oficios tradicionais galegos desaparecidos ou en proceso de desaparición. En 1972 fundou o primeiro museo etnográfico de Galicia, o Museo Etnográfico Olimpio Liste de Oseira (Ourense), do que foi o primeiro director. Este museo pechou as portas no verán de 2011 por falta de subvencións.
Foi membro da Comisión Territorial de Patrimonio Histórico de Pontevedra desde 1987, membro da Comisión Asesora de Arqueoloxía e Antropoloxía do Museo de Pontevedra, tamén desde 1987, e do Consello Galego de Museos.
miniatura|200px|Monumento ás panadeiros e panadeiras de Cea.
Colaborou, entre outras actividades, na rehabilitación e uso público dos castelos de Monterrei (Ourense) e Soutomaior (Pontevedra).
Publicou dous traballos etnográficos: As panadeiras de Cea e O presente do pasado, así como diversos artigos de divulgación en diferentes revistas, como La Región, Faro de Vigo, La Voz de Galicia, Diario de Pontevedra etc.
Recoñecementos
Foi nomeado fillo adoptivo do concello de San Cristovo de Cea e recibiu os premios Teucro de Prata do concello de Pontevedra (1978), Cidade de Pontevedra (1980), Pedra do Destino, da Coruña (1994), Premio La Voz de Cultura, concedido por La Voz de Galicia (1997), Premio Cumbres del Suido a La Cultura (2009) e Premio Chamoso Lamas (2009).
Parque Natural dos Aiguamolls de l'Empordà
O Parque Natural dos Aiguamolls de l'Empordà atópase en Cataluña, na comarca do Alt Empordà (provincia de Xirona). Foi constituído coma Parque natural no 1983 tras unha intensa campaña cidadán para a súa creación.
Orixe
Os Aiguamolls de l'Empordà ocupaban antigamente toda a chaira da badía de Roses e todo o tramo baixo do río Ter. O macizo do Montgrí estaba illado entre as augas, e cando os gregos se estableceron na zona, fixérono nunha illa, fundando Empúries. Debido ó crecemento das areas agrícolas, a zona foise desecando. Desaparecendo marismas e lagos. Coma por exemplo os lagos de Castelló, Siurana, Vilacolum, Riunors, Bellcaire, Ullastret e Pals; actualmente extinguidos na súa totalidade.
No 1983, o parlamento de Cataluña aprobou a lei de declaración de paraxes naturais de interese nacional e reservas integrais dos Aiguamolls de l'Empordà, posteriormente reclasificado en parque natural. Este parque natural, só protexe as zonas húmidas da comarca do Alt Empordà. As do Baix Empordà están protexidas baixo a figura do Parque Natural do Montgrí, les illes Medes i el Baix Ter.
Morfoloxía
O parque presenta unha gran variedade de paisaxes e formacións. Por unha banda, a comarca do l'Alt Empordà está densamente poboada, aumentando aínda máis a súa poboación durante o verán. Máis do 80% do parque é de propiedade privada. Ademais entre as dúas zonas de maior tamaño do parque, sitúase Empuriabrava, unha das zonas residenciais navegables máis importantes de Europa. Debido a todo isto, a paisaxe urbana altérnase entre zonas de alto valor ecolóxico, tales coma praias, lagoas litorais de auga salgada, lagoas de auga doce, complexos de dunas, praias e cursos fluviais cun bo estado de conservación.
O parque coma tal, presenta catro zonas ben diferenciadas, seguindo un eixo norte-sur. Por unha banda está a zona protexida que rodea a lagoa de Vilaüt, sendo esta a de maior tamaño e illada respecto ó resto de áreas protexidas. Unha segunda zona que rodea a lagoa de Cortalet e as marismas de auga salgada próximas ó mar. Unha terceira zona que protexe o treito final e a desembocadura do río Fluvià. E unha cuarta zona, que vai dende a desembocadura do río Fluvià ata a vila de Cinclaus, protexendo todo o litoral.
Vexetación
Existen moitas variedades de paisaxes vexetais. Salientar aqueles ecosistemas onde predominan as salicornias ou os xuncos, que están adaptadas a sobrevivir en chans e augas cunha elevada salinidade. Os areais, medio inhóspito, que é ocupado por especies coma o Agropyron junceum ou o feo de praia (Ammophila arenaria).
Destaca tamén a vexetación de tipo lacustre, asociada a masas de auga doce. Nestes medios abundan o Ranunculus baudotii, a lentella de auga e especies dos xéneros zannichellia, potamogeton e callitriche.
Fauna
O parque é un dos espazos naturais máis importantes do sur de Europa en canto á observación de aves. Téñense citado máis de 300 especies diferentes, das cales máis de oitenta crían de maneira regular. Destas últimas, as máis emblemáticas son a cerceta albela e o picanzo pequeno. Tamén crían no parque a cegoña branca e o camón. Durante as épocas de migracións, de febreiro a xuño e de xullo a outubro, miles de aves empregan as masas da auga da zona coma refuxio. Son habituais a tartaraña das xunqueiras, o bilurico bastardo, a gaivota de Audouin e o flamengo. Tamén existe importantes poboacións de réptiles e anfibios (coma o sapoconcho riscado ou o tritón verde), peixes (como a anguía ou o Lebias ibera) e mamíferos, coma o gamo, a lontra ou o porco teixo.
Suapena, Insua, Ortigueira
Suapena é un lugar da parroquia de Insua no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Corcubión
Corcubión é un concello galego, o máis pequeno da provincia da Coruña. Pertence á comarca de Fisterra. Formado por tan só dúas parroquias (Corcubión e Redonda) está atravesado pola estrada C-552 que o comunica cos municipios limítrofes e coa capital provincial a 94 km. A vila foi declarada Conxunto Histórico-Artístico en 1985.
Xeografía
Corcubión aséntase sobre unha pequena península que, con forma rectangular e rodeada polo concello de Cee, penetra no océano Atlántico entre a enseada de Estorde e a ría. Neste pequeno territorio os relevos máis elevados roldan os 150 e 200 m. de altitude, localizándose no centro da península, desde onde descenden cara ao mar. Na ladeira orientada ao mediodía, ao abrigo dos ventos e temporais, esténdese a vila de Corcubión. A costa é fundamentalmente rochosa, coa excepción do tramo correspondente á ría que, por esta beira, comeza no Cabo de Cee e onde, tras un sector de costa alta onde se atopa o castelo do Cardeal, atopámonos na praia de Quenxe e a continuación o porto da vila. Este terreo, antes con máis espazo cultivado, está recuberto principalmente por unha espesa masa forestal (piñeiro e eucalipto) miniatura|300px|Vista desde A Mariña.
O Xobre
O topónimo galego O Xobre pode referirse a:
Corcubión
Partido xudicial
É cabeceira do Partido xudicial de Corcubión, que abarca os municipios de Camariñas, Cee, Corcubión, Dumbría, Fisterra, Muxía, Vimianzo e Zas. O municipio de Carnota tamén se inclúe na zona electoral de Corcubión nas eleccións para a deputación provincial.
Economía
A estrutura económica é moi sinxela e vén determinada pola función administrativa, por iso é polo que a distribución da poboación activa mostre un predominio do sector terciario. O ostentar a cabeceira de partido xudicial favoreceu a existencia dunha serie de servizos como notaría, rexistro da propiedade, salas de xulgado, oficina de extensión agraria, recadación etc. Tamén é destacable a importancia dos servizos relacionados co turismo para o cal o municipio, e en xeral toda a zona, ofrece unhas condicións naturais moi atractivas.
A economía local compleméntase con algunhas pequenas industrias que, xunto coas do concello veciño de Cee, dan emprego ao resto da poboación activa. Con relación ao porto, tradicionalmente pesqueiro e comercial, viu reducida a súa actividade a un escaso tráfico pesqueiro.
Patrimonio
O máis destacado é o conxunto de casas que, situadas no casco antigo, constitúen unha bela mostra de arquitectura civil e reflexo do auxe económico que viviu a vila durante o século XVIII, data na que foron construídas a maioría delas.
O edificio da casa consistorial foi custeado polo emigrante José Carrera en 1924, coa intención de facer un asilo e unha Escola de Artes e Oficios. Foi deseñada por Eduardo Rodríguez seguindo a tipoloxía dos colexios da época: a partir dun corpo central cadrado, desenvólvense as dúas ás simétricas, acollendo cada unha as diferentes aulas para rapaces e rapazas respectivamente. O espazo central estaba marcado pola capela, estando o andar superior ocupado polas vivendas.
A fachada consta dun corpo central máis avanzado, enmarcado por dous pares de pilastras corintias que actúan como contrapunto vertical fronte á horizontalidade que impón o volume das ás. O acceso ao edificio realízase a través dunha escalinata central con dúas ramplas laterais.
O edificio foi remodelado en 1967 e ampliado en 2001.
Praia de Area
A praia de Area é un areal do concello de Viveiro, situado a 4 km da vila.
Conta con 1450 metros de lonxitude e un ancho variable entre 80 e 30 metros dependendo das mareas. Esta praia posúe unha gran variedade de accesos, un amplo paseo en paralelo, de toda clase de servizos turísticos (postos de socorro, hoteis, restaurantes, discoteca-pub, albergue xuvenil...), así coma unha alta ocupación na tempada estival e augas transparentes e tranquilas.
Corcubión
Patrimonio
A súa construción comezou en 1741 baixo a dirección de La Ferriere, sendo rematado por Francisco Llovet e Carlos Lemaur. Na actualidade é unha propiedade privada.
A súa misión era defender a entrada da ría xunto co castelo do Príncipe, na Ameixenda (Cee). Forman parella, permitindo mediante fogo cruzado a defensa da ría. Estaba fortificado con doce canóns montados, e tiña capacidade para noventa e seis homes. A tradición oral fala dunha cadea que uniría as dúas fortificacións, esta ao ser tensada impediría o paso das naves inimigas.
A igrexa parroquial de San Marcos de Corcubión é orixinariamente románica do século XII, pero nela predominan os elementos góticos.
A igrexa parroquial de San Pedro de Redonda é románica do século XII, con pinturas tardías (século XVII) na bóveda e o muro da ábsida.
A capela do Pilar foi construída en 1931. De estilo ecléctico, foi mandada edificar por Pilar Hermida Orbea como dependencia anexa ao Asilo de Anciáns Pobres Desamparados, que fora construído en 1925 en memoria do seu home, Emilio Alonso. A nave presenta unha planta rectangular, con nave única e unha pequena sancristía detrás do presbiterio. O edificio foi rehabilitado en 1989 polo Concello para ser auditorio municipal, pero a posterior construción da Casa Da Cultura relegou á Capela do Pilar desta función.
A capela de Santo Antón foi erixida en 1684 por Domingo Durán e reconstruída en varias ocasións.
É un pequeno templo de estilo barroco, de planta rectangular cunha capela maior que ocupa a súa totalidade, e cuberta de madeira a dúas augas con tella. No interior consérvase do primitivo retablo unha imaxe policromada de Santo Antón, datada no último terzo do século XVII.
Forma conxunto cun cruceiro do século XVIII.
Festas
miniatura|Representación durante a XIII feira medieval.
Daniel (profeta)
Daniel (en דָּנִיּאֵל; en دانيال) é o profeta, autor e protagonista principal do Libro de Daniel, que se acha incluído tanto no Tanak como na Biblia.
Significado do nome
miniatura|280x280px|Daniel no foso dos leóns. A resposta de Daniel ao rei, óleo por [[Briton Rivière, 1892.]] O nome consta de dúas partes: o primeiro segmento provén do verbo דין (din) "xulgar", "contender" ou "alegar" e a porción final é אל (O), abreviatura de "Elohim"; 'Deus', 'divindade'. A partícula י (i) foi interpretada tanto como un hiriq, denotando pertenza, ou como un iode posesivo de primeira persoa (como no hebreo moderno). Polo tanto Daniel adoita traducirse como "Deus é o meu Xuíz" ou "xuízo de Deus". A Enciclopedia Xudaica interprétao, á luz de Xén 30,6, como "Deus é o defensor do meu dereito".
No xudaísmo Daniel é considerado o autor do libro homónimo, o cal é parte dos Ketuvim, pero non un profeta. Os cristiáns, en cambio, inclúeno entre os profetas maiores. Nas Igrexas católica e ortodoxa tamén é venerado como santo.
Na tradición islámica, aínda que non sexa mencionado polo Corán, considérase igualmente un profeta.
Vida de Daniel
As únicas referencias a Daniel atópanse no libro bíblico que leva o seu nome, as cales poden complementarse cos datos fornecidos por Flavio Xosefo cuxa fonte última se ignora. Segundo estas tradicións, Daniel pertencía a unha familia nobre do Reino de Xudá, talvez emparentada coa realeza.
A casta Susana
miniatura|400x400px|Daniel salva a Susana, óleo de [[Sebastiano Ricci.]] Na súa mocidade, segundo se infere das seccións deuterocanónicas do seu libro tería uns catorce anos cando foi conducido cativo a Babilonia, logo da caída de Xerusalén en 587 a.C. Sendo aínda un adolescente tivo unha intervención decisiva no proceso contra Susana. Esta muller, nova e bela, fora acusada inxustamente de adulterio por dous dos anciáns da comunidade dos desterrados; Daniel non só defendeu a súa inocencia senón que probou, por medio dun hábil interrogatorio, que os propios denunciantes eran quen acosaran a muller, calumniándoa ao non ceder aos seus desexos.
Formación
Nabucodonosor II, segundo o relato bíblico, ordenou escoller un grupo de mozos hebreos para ser educados, despois do cal entrarían ao servizo do rei. Os escollidos foron Daniel e tres mozos da súa mesma tribo: Ananías, Misael e Azarías quen foron confiados ao coidado de Aspenaz, xefe dos eunucos.
Os mozos foron introducidos na cultura mesopotámica, aprendendo a súa lingua, a súa escritura e a súa tradición literaria motivo polo cal recibiron nomes en lingua acadia tardía. O texto bíblico transcríbeos como Beltsasar ou Baltasar (Balâtsu-usur, "Bel protexe o rei") para Daniel, e Sadrac, Mesac e Abednego, para os outros tres mozos respectivamente. Foron aloxados no palacio real, hoxe identificado coa zona arqueolóxica de Kasr, na marxe occidental do Éufrates.
A tradición xudía sostén que estes mozos foron convertidos en eunucos.
Daniel e os seus compañeiros, no entanto residir na corte, mantiveron as súas prácticas kosher de alimentación revelándose, sempre segundo o relato do seu libro, que este réxime os facía máis saudables que os demais mozos que vivían no palacio. Despois dunha formación de tres anos, Daniel e os seus tres compañeiros, foron presentados ante Nabucodonosor quen, di o texto: "achounos dez veces mellores que todos os magos e astrólogos que había no seu reino".
Na corte de Babilonia
No segundo ano do reinado de Nabucodonosor, o monarca tivo un soño que o deixou profundamente angustiado, polo que convocou os seus astrólogos e expertos en artes adivinatorias, e esixiulles que o interpretasen; para asegurarse de que non o enganasen no momento de interpretar o seu soño, púxoos a proba explicándolles que existía unha gran dificultade: díxolles que esquecera o seu propio soño. Ante a falta de resposta satisfactoria de parte dos seus sabios, o rei irritouse e ordenou que os executasen. Daniel, que non estivera presente nese episodio, foi tamén arrestado mais, ao decatarse sobre o ocorrido, falou con Arioc, xefe da garda, e solicitou un prazo para poder responderlle ao soberano. A petición foille concedida. Entre tanto, Daniel e os seus compañeiros oraron a Yahveh pedindo que lles revelase o misterio.
Esa noite, nunha visión, foille revelado a Daniel o soño do monarca e, o día seguinte, o profeta presentouse na corte proporcionando subsecuentemente o relato do soño de Nabucodonosor así como tamén a súa correspondente interpretación. Este feito marcou o recoñecemento de Daniel, quen foi subsecuentemente nomeado gobernador da provincia de Babilonia e xefe de sabios e expertos. Do mesmo xeito, o tres novos xudeus recibiron importantes cargos na administración imperial.
Daniel permaneceu na corte real durante todo o reinado de Nabucodonosor e continuou ligado a ela cando Belsasar o sucedeu no trono. O libro de Daniel omite a existencia de Evilmerodac, Neriglisar, Labashi-Marduk e Nabonido, considerando a Belsasar ser fillo de Nabucodonosor. Algúns autores postulan que o termo fillo non se emprega literalmente, senón co sentido de descendente.
Neses anos os relatos mencionan o episodio do ídolo de ouro, no cal os tres novos foron lanzados a un forno ardente, e outro que, presentado como un testemuño do propio rei, narra a transformación de Nabucodonosor en besta.
O banquete de Belsasar
miniatura|Banquete de Belsasar, Rembrandt O seguinte episodio da vida de Daniel rexistrado no libro do seu nome é o banquete de Belsasar. Nesa ocasión o soberano correxente de Babilonia, xa que o monarca primeiro era o seu pai Nabónido, celebraba un festín en compañía dos seus nobres cando tivo a ocorrencia de beber nos vasos sacros subtraídos do Templo de Xerusalén. De inmediato unha misteriosa escritura apareceu na parede, trazada por unha man espectral, a cal ningún dos sabios foi capaz de interpretar. Chamado Daniel, por suxestión da raíña quen lembraba a súa desempeño de outrora, este censurou o rei e, sen aceptar as súas promesas de obsequios, descifrou a escritura. O texto anunciaba, en arameo, a caída de Babilonia en mans dos persas.
No foso dos leóns
miniatura|Pintura de [[Peter Paul Rubens.]] A teor do narrado polo libro de Daniel, o conquistador de Babilonia e sucesor de Belsasar foi Darío, o medo, personaxe descoñecido pola historia. Baixo o reinado deste soberano tivo lugar un complot dos sátrapas contra Daniel que derivou no seu peche no pozo dos leóns; esta intriga valeuse da fidelidade a Deus do protagonista, pois un edicto caprichoso suxerido ao rei por aqueles prohibía calquera petición, fose a un deus ou a un home excepto o soberano, durante trinta días (Daniel 6:1-9). Cando Daniel soubo que o edicto fora asinado, entrou á súa casa e orou tres veces ao día, como o adoitaba facer anteriormente; entón devanditos homes achárono orando a Deus, polo que foi acusado de violar o edicto real do rei e, por iso, enviado ao foso dos leóns (Daniel 6:10-16).
No foso dos leóns o profeta non sufriu dano ningún.
Símbolos de propiedade intelectual
Os símbolos de propiedade intelectual son signos tipográficos empregados para informar do réxime de dereitos de autor ou de copyright aos que están suxeitas creacións artísticas, literarias, científicas, audiovisuais, de software etc.
Daniel (profeta)
No foso dos leóns
Á mañá seguinte, cando Darío comprobou o portento, ordenou liberar a Daniel e botar ao foso os seus acusadores, quen pereceron inmediatamente ao ser brutalmente devorados polas bestas (Daniel 6:19-28).
Nesas mesmas seccións menciónase a sucesión de Astiaxes, a entronización de Ciro II o Grande e o episodio polo cal Daniel revela a fraude dos sacerdotes de Bel que convenceran o rei de que o deus comía as ofrendas, sendo que eran eles quen o facían.
Morte de Daniel
Sobre a morte de Daniel non existen testemuños bíblicos e as tradicións posteriores non aclaran se regresou ao territorio de Xudea ou permaneceu en Mesopotamia, pero isto último parece o máis seguro.
Dado que aínda vivía durante o reinado de Ciro, en Babilionia a partir de 539 a.C., é posible que alcanzase unha idade centenaria. A súa morte sitúase, entón, entre o terceiro ano do reinado do mencionado soberano persa, é dicir entre 536 e 530 a.C., cando morre Ciro (pois xa non se menciona a súa presenza en tempos de Cambises). É moi probable que tivese lugar en Babilonia pero, dado que a súa tumba se veneraba en Susa, algúns autores inclínanse por esta última cidade.
Tumba de Daniel
miniatura|Tumba do profeta Daniel en [[Susa.]] miniatura|Tumba de Daniel en [[Samarcanda.]] Existen polo menos seis lugares diferentes que pretenden posuír a tumba de Daniel:
Profecías e visións
Segundo o libro de Daniel, este profeta recibiu dúas visións durante o primeiro e o terceiro ano de Belsasar. Nelas, diferentes animais fantásticos apareceron ante a súa vista para representar a sucesión de reinos posteriores ao Imperio Babilónico até un tempo indeterminado cando serían destruídos e alguén como un fillo do home que representa probablemente aos "santos do Altísimo", é dicir o resto do pobo xudeu, asumiría o poder nun mundo renovado.
Quizais a máis soada profecía atribuída a Daniel sexa a das Setenta Semanas. A narración bíblica di que no primeiro ano do mencionado rei Darío, Daniel constatou nos escritos de Xeremías que se aproximaba o fin dos setenta anos de desolación de Xerusalén. Recibiu entón, segundo o haxiógrafo, unha revelación transmitida por medio de Gabriel onde se anunciaba a reconstrución da cidade, a morte dun Unxido (Mesías) e o cumprimento de todas as profecías. A predición fixaba os prazos para estes eventos por medio de semanas que, segundo todos os comentaristas, corresponden a períodos de sete anos. Outra profecía moi coñecida, é a do carneiro e o macho cabrío, na cal se lle mostra a derrota e conquista de imperio medo e o imperio persa a mans de Alexandre o Grande.
Máis tarde, sempre a teor do libro bíblico, durante o terceiro ano de Ciro (536), Daniel recibiu novas visións apocalípticas onde se lle mostra os anxos protectores de Persia, Javan (Grecia) e Israel contendendo en favor das súas respectivas nacións. Tamén se lle anuncian invasións e guerras na terra de Israel, protagonizadas por personaxes enigmáticas designadas como o rei do norte e o rei do sur, posiblemente algúns dos soberanos helenísticos.
Daniel como personaxe histórica
Existe unha referencia sobre Daniel no libro de Ezequiel (capítulo 14:14); na mesma está considerado como un modelo de sabio, isto levou a considerar que a pasaxe se refire a Dan-El, un mítico heroe cananeo e fenicio. Os defensores da historicidade da personaxe sosteñen que, posto que en devandita referencia está considerado xusto, é improbable que Ezquiel eloxiase a Dan-El, un adorador de deuses pagáns.
Conmemoración litúrxica
A Igrexa Ortodoxa Oriental celebra a festa de San Daniel, o Profeta xunto coa dos tres mozos o Domingo dos Santos Patriarcas que adoita caer entre o 11 e o 17 de decembro, é dicir o último domingo antes do Nadal. A profecía do capítulo 2 do seu libro (Dn. 2:34-35), sobre a pedra que destruíu o ídolo dos pés de barro, adoita ser usada na himnoloxía como unha metáfora da Encarnación. Así, a "pedra" é Cristo e que sexa "non cortada por man humana" refírese ao nacemento virxinal, sendo a Virxe María ou Theotokos, a "montaña non cortada".
Na Igrexa católica, a súa onomástica celébrase o 21 de xullo.
Tamén é conmemorado no Calendario dos Santos da Igrexa Luterana de Missouri xunto cos Tres Mozos o 17 de decembro, concidindo coa celebración ortodoxa.
A Igrexa Copta, pola súa banda, celébrao o 23 de Baramhat, equivalente ao 3 de abril.
Na literatura rabínica
Segundo a tradición rabínica, Daniel pertencía á realeza; o seu destino foi profetizado polo propio Isaías cando lle dixo ao rei Ezequías: "e os teus fillos, que ti procreaches, serán eunucos no palacio do rei de Babilonia". Tamén se eloxia a Daniel con estas palabras: "Se estivese nun prato da balanza e todos os sabios dos xentís no outro; el sería máis pesado que todos eles". Dise que Nabucodonosor o admiraba moito, a pesar de que se negou a renderlle honras divinas e que cando o mozo lle revelou o soño que esquecera non tivo ningunha dúbida de que a súa interpretación do mesmo era correcta.
Daniel no islam
Os musulmáns consideran a Daniel como un profeta, a pesar de non ser mencionado no Corán. As tradicións islámicas din que predicou en Iraq durante os reinados dos reis persas Lahorasp e Ciro, aos cales ensinou a unicidade de Deus e exhortou o pobo a retornar ao seu culto. O historiador Tabari conta que Daniel resucitou coas súas pregarias a unha multitude de persoas mortas mil anos atrás, un episodio que historiza a parábola de Ezequiel 37 1 10.
Ciro encargáralle o ensino da verdadeira relixión, cando Daniel lle pediu permiso para reconstruír o Templo e retornar a Palestina, o rei accedeu á primeira petición pero rexeitou deixalo ir alegando que "se tivese mil profetas coma ti, querería que todos quedasen comigo".
Noutras tradicións, con todo, considérase o profeta como rei de Israel tralo retorno do cativerio de Babilonia. Atribúese tamén a Daniel a invención da xeomancia ("'ilm al-raml") e a autoría do libro Usul al-Ta'bir ("Principios da Interpretación dos Soños"). Al Masudi di que en realidade houbo dous Daniel. O Antigo, que viviu entre a época de Noé e a de Abraham, autor das mencionadas ciencias, e Daniel o Mozo, tío materno de Ciro autor do Kitab al-Jafar ("Libro da Adiviñación") e de numerosas predicións sobre os reis de Persia.
Daniel na tradición occidental
Daniel foi unha figura moi importante na tradición cristiá en razón de mencionada Profecía das Semanas que anunciaría, segundo algúns teólogos, con exactitude o nacemento e a morte de Xesucristo. Do mesmo xeito, as súas predicións sobre guerras apocalípticas e a sucesión dos Imperios fixérono un favorito dos predicadores da Parusía, en especial á hora de calcular a data de tal evento.
Como un mozo estudoso, pleno de confianza en Deus, aparece nos deseños do Renacemento, en especial nos frescos de Michelangelo na Capela Sistina.
Nos séculos XIX e XX, a figura histórica do profeta foi cuestionada polos estudosos da antigüidade mesopotámica en razón das incongruencias entre os relatos do seu libro, que parecería corresponder ao século IV ou III a.C., e os feitos históricos.
As Revoltas, Damil, Begonte
Baltar é un lugar da parroquia de Damil no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Xàtiva
Xàtiva é unha cidade da Comunidade Valenciana, capital da comarca da Costera. Historicamente, Xàtiva foi unha das poboacións máis importantes do Reino de Valencia, rivalizando ata con Valencia e Orihuela, as outras dúas cidades máis importantes na época foral. Así, como Orihuela e Segorbe tiñan a súa sede episcopal, Xàtiva era a segunda cidade en votar en cortes.
Actualmente ten 30.334 habitantes, incluíndo as pequenas pedanías integradas de Annauir, Sorió e Torre d'En Lloris. Malia o seu peso demográfico actual ser menor, continua a ser unha da cidade de referentes históricos e culturais.
Os habitantes de Xàtiva chámanse xativans, aínda que popularmente son coñecidos por socarrats, porque as tropas de Filipe V queimaron a cidade durante a Guerra de Sucesión Española. O ensañamento do rei foi tal con esta cidade que lle chegou a muda-lo nome polo de Nueva Colonia de San Felipe e os seus habitantes deportados cara á Mancha. Por este motivo o retrato deste rei esta cara abaixo no Museu de L'Almodí da cidade.
Xeografía
esquerda|miniatura|200px|Filipe V no Museu de l'Almodí de Xàtiva Sitúase entre as cuncas do río Albaida e do seu afluente o río Cànyoles. O seu termo ten perímetro moi desigual, xa que fóra del ten varios enclaves territoriais, dos que destaca pola súa extensión o Realeng.
dereita|miniatura|290px|Vista de Xàtiva
Acceso
Dende Valencia accédese a través da A-7 e a N-340. Tamén enlaza coa autovía A-35 ata Almansa e o centro peninsular. Tamén ten estación de ferrocarril da liña C-2 da rede de Proximidades de Valencia.
Barrios e pedanías
No termo municipal de Xàtiva atópanse tamén os seguintes núcleos de poboación:
Clima
O clima en Xàtiva é mediterráneo. Porén, pola súa situación relativamente afastada da costa e entre vales, os veráns son máis calorosos que noutras zonas da Comunidade Valenciana. Rexistra frecuentemente as máximas de toda a zona e de toda a península no verán.
Demografía
Xàtiva ten 29.459 habitantes (INE 2021) dos que un 9,0% son inmigrantes.
Entre o censo de 1887 e o anterior, Xàtiva recibiu un incremento poboacional ao incorporarse o municipio desaparecido de Annauir.
Gastronomía e festas
dereita|miniatura|290px|Castelo de Xàtiva dereita|miniatura|290px|Vista nocturna da catedral Son pratos moi coñecidos o arroz ao forno e o arnadí. Dende 1250 celébrase por privilexio real de Jaume I a Fira de Xàtiva.
A celebración da Semana Santa tamén se vive con grande intensidade, así como a celebración do Corpus Christi, coa típica procesión de xigantes e cabezudos.
Chiquinquirá
Chiquinquira é un concello colombiano, capital da provincia de Occidente no departamento de Boyacá, que se atopa no val do río Suárez, a 134 km ó norte de Bogotá e a 73 km de Tunja, a capital do departamento. Con 65 274 habitantes é o cuarto concello máis poboado do departamento, despois de Tunja, Duitama e Sogamoso (que superan os 100 000 habitantes). É o centro económico e comercial da rexión occidentel do departamento de Boyacá, á que prové de materiais, alimentos elaborados, roupa, téxtiles e produtos agroveterinarios. É a sede da Basílica da Virxe de Chiquinquirá pertencente á Igrexa católica, que visitou o Papa Xoán Paulo II en 1986. É un destino turístico do centro do país, pois moitos visitantes e peregrinos chegan á cidade para visitar, entre outros, a basílica e a imaxe da Virxe María exhibida no seu interior.
Xeografía
O concello de Chiquinquirá forma parte do territorio coñecido como altiplano Cundiboyacense e da conca do río Suárez na cordilleira oriental. A maior parte do territorio é unha chaira aluvial propicia para as actividades agrícolas e gandeiras na periferia do concello atópanse algúns terreos elevados como os Arrayanes, a Bromadora, a Boca de Monte e o Boquerón de la Palestina.
Provincia de José Manuel Pando
miniatura|dereita|200px|Provincia de José Manuel Pando en Bolivia dereita|miniatura|200px|Provincias do departemento La Paz José Manuel Pando é unha das 20 provincias do departamento de La Paz en Bolivia. A súa capital é a cidade de Santiago de Machaca.
Esqueiro
O termo esqueiro ou isqueiro pódese referir a:
Morfran (bardo)
Segundo Rachel Bromwich podería ser a mesma persoa que na mitoloxía galesa aparece como Morfran eil Tegid, que aparece no Hanes Taliesin (historia de Taliesin).
Aloficocianina
A aloficocianina (do grego: ἄλλος (allos) "outro", φύκος (phykos), “alga”, e κυανός (kyanos), "azul") é unha proteína que contén pigmentos captadores de luz chamados ficocianobilinas, que forma parte da familia das ficobiliproteínas (xunto coa ficocianina, ficoeritrina e ficoeritrocianina), que interveñen na fotosíntese de certas bacterias e algas. É un pigmento accesorio para a clorofila. Todas as ficobiliproteínas son hidrosolubles e, por tanto, non poden situarse nas membranas, como farían os carotenoides, pero agréganse formando unhas agrupacións que se adhiren á membrana chamadas ficobilisomas. A aloficocianina absorbe e emite luz vermella (cuns máximos de 650 & 660 nm, respectivamente), e atópase nas cianobacterias (tamén chamadas algas verde-azuladas) e nas algas vermellas. Os pigmentos ficobilinas, asociados ás ficobiliproteínas teñen propiedades fluorescentes que se utilizan en probas de inmunoensaios. Na citometría de fluxo, a aloficocianina xeralmente abréviase como APC. Para ser usadas efectivamente en aplicacións como FACS, cribado de alto rendemento (HTS) e microscopía, as APC deben ser preparadas quimicamente con enlaces cruzados.
Provincia de Pacajes
miniatura|dereita|200px|Provincia de Pacajes en Bolivia dereita|miniatura|200px|Provincias do departemento La Paz Pacajes é unha das 20 provincias do departamento de La Paz en Bolivia. A súa capital é a cidade de Coro Coro.
Aloficocianina
Características estruturais
A aloficocianina pode illarse de varias especies de algas vermellas ou de cianobacterias, cada unha das cales produce formas lixeiramente distintas da molécula. A aloficocianina está composta por dúas subunidades diferentes (α e β) nas cales cada subunidade ten un cromóforo ficocianobilina (PCB). A estrutura da subunidade para as aloficocianinas determinouse como (αβ)3. O peso molecular da aloficocianina é de 105.000 Da.
Aplicacións
Como xa se mencionou, para que as APC sexan útiles en inmunoensaios deben primeiro ser tratadas quimicamente para que formen enlaces cruzados para impedir que se disocien nas súas subunidades compoñentes cando están inmersos en tampóns fisiolóxicos comúns. O método convencional para realizar isto é por medio dun proceso destrutivo no que o trímero APC tratado é quimicamente alterado cunha disolución de urea 8M e despois déixase que se reasocie nun tampón fisiolóxico. Pode utilizarse un método alternativo que preserva a integridade estrutural do trímero APC e permite formar un produto final máis brillante e estable.
Brantuas
O topónimo galego Brantuas pode referirse a:
Olga Louzao
María Olga Louzao Aldariz, nada en Lugo en 1979, é unha política galega, voceira de Ciudadanos en Galicia.
Traxectoria
Licenciouse en ciencias políticas e da administración pola Universidade de Santiago de Compostela en 2002 e logo traballou nun banco ata 2014. Dende 2015 é mediadora de seguros. Encabezou a lista de Ciudadanos ao concello de Lugo nas eleccións municipais de 2015, logrando acta de concelleira. Foi voceira de Ciudadanos en Galicia durante unhas semanas entre decembro de 2015 e xaneiro de 2016 e de novo dende xullo de 2017.
Piazza Navona
miniatura|Fonte dos catro ríos co obelisco exipcio no medio de Piazza Navona Piazza Navona é unha praza de Roma, Italia. Foi construída no mesmo sitio que o antigo Estadio de Domiciano, construído no século I, e mantén a forma e o espazo aberto do estadio. Os antigos romanos acudían para ver os agones ("xogos"), e por iso era coñecido como "Circus Agonalis" ("area de competición"). Crese que o nome cambiou dende in avone a navone e despois a navona.
Provincia de Omasuyos
miniatura|dereita|200px|Provincia de Omasuyos en Bolivia dereita|miniatura|200px|Provincias do departemento La Paz Omasuyos é unha das 20 provincias do departamento de La Paz en Bolivia. A súa capital é a cidade de Achacachi.
Ctónico
O gran santuario de Samotracia acolleu unha relixión mistérica que dedica un panteón ós deuses ctònicos dos que o máis importante era a Gran Nai. En Acragas (Agrigento) hai un templo adicado ós deuses ctónicos. Algúns cultos ctónicos practicaban o sacrificio ritual, que adoitaba facerse pola noite. As ofrendas eran normalmente queimadas ou soterradas, no canto de ser cociñadas e repartidas entre os devotos.
Florida do Nordés
Florida do Nordés (Northeast Florida), é unha rexión direccional dos Estados Unidos en Florida, situada na costa atlántica de Florida do Norte. Florida do Nordés comprende aos cinco condados que rodean a cidade de Jacksonville: Duval, Baker, Clay, Nassau e Saint Johns (coincidente en gran parte coa Área Metropolitana de Jacksonville) e máis os condados de Putnam e Flagler. Florida do Nordés esténdese pola mesma área que a rexión vernácula de Primeira Costa, aínda que esta non inclúe os condados de Putnam e Flagler.
Historia
Historicamente tense a esta área como a primeira zona de Florida colonizada por europeos, feito do que se deriva a expresión e denominación Primeira Costa. Juan Ponce de León debeu chegar a esta rexión durante a súa primeira expedición en 1513 e a primeira colonia francesa de Forte Caroline fundouse en 1563 no que hoxe por hoxe é Jacksonville. Ademais, dentro de Florida do Nordés inclúese Saint Augustine, a poboación máis antiga dos Estados Unidos no continente en manterse habitada de xeito continuo desde a súa fundación en 1565.
A rexión direccional de Florida do Nordés refírese en gran parte á mesma área que a Primeira Costa. No estudo de 2007 de Lamme e Oldakowski subliñouse que "Florida do Nordés" xurdiu como unha das seis rexións direccionais comúns, xunto a Florida do Norte, Florida Central, Florida do Sur, Florida do Norte Central e Florida do Suroeste. As fontes suxiren que o termo foi empregado en principio polas partes máis ao nordés do estado, é dicir, os condados de Nassau e Duval.
Non obstante, a axencia de desenvolvemento económico do estado, chamada Enterprise Florida, identifica a "Florida do Nordés" como unha das oito rexións económicas usadas pola axencia e outras entidades estatais e extra-estatais. Esta denominación inclúe aos cinco condados da área metropolitana de Jacksonville (Duval, Baker, Clay, Nassau e Saint Johns), así como aos condados de Putnam e Flagler, que están máis ao sur. Outras organizacións como o Departamento de Transportes de Florida, a JaxUSA Partnership (o departamento de desenvolvemento rexional de negocios da Cámara de Comercio de Jacksonville) e o Consello Rexional de Florida do Nordés tamén empregan esta denominación. De xeito similar, en xuño de 2013 o Estado creou a Comisión de Transporte Rexional de Florida do Nordés, que engloba a todos eses condados.
Bar, Montenegro
Bar (Бар) é unha cidade de Montenegro, localizada na costa do Mar Adriático. Ten 13.719 habitantes (40.037 en todo o concello) e é o principal porto do país. A maioría dos habitantes é de nacionalidade montenegrina ou serbia, os albaneses constitúen o 12 % dos habitantes do concello.
Florida do Nordés
Historia
En principio, o termo Primeira Costa emprégase para usos turísticos e de promoción cultural (aínda que moitos floridanos tamén comezan a empregalo como unha denominación de orixe persoal), mentres que o termo Florida do Nordés obedece a un criterio máis administrativo. Ademais, hai que salientar o feito de que os condados de Flagler e Putnam quedan fora do perímetro da Primeira Costa, o que distingue os devanditos termos xeográficos un doutro. Non obstante, en 2013 o xornal The Florida Times-Union informou que a Primeira Costa ás veces esténdese tan ao sur como Flager Beach, no Condado de Flagler e que, na mesma área, o Condado de Saint John tiña comezado a empregar para si mesmo o termo "Costa Histórica" ({{lang-en|Historic Coast).
Bar, Montenegro
Os arredores da cidade son coñecidos a nivel nacional e europeo polas súas infraestruturas turísticas. Sutomore, unha pequena localidade de 3.000 habitantes moi preto da cidade, é un dos meirandes destinos turísticos da zona grazas ás súas praias. O centro histórico da cidade é tamén un gran reclamo para turistas de todo o mundo, entre outras cousas, pola existencia da que é considerada a oliveira máis antiga do mundo (2.500 anos).
Historia
Historicamente, estivo ligada a diferentes imperios e reinos da rexión, tales como o Imperio Romano, o Imperio Bizantino, Turquía, Venecia o o Imperio Austrohúngaro. A súa adhesión actual ó estado montenegrino tivo lugar en 1878 coa sinatura do Tratado de Berlín.
Niñóns
O topónimo galego Niñóns pode referirse a:
Revillarruz
Revillarruz é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 485 habitantes (INE 2012).
Bidual, Insua, Ortigueira
Bidual é un lugar da parroquia de Insua no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Aeroporto de Miyazaki
O aeroporto de Miyazaki é un aeroporto situado a 3,2 quilómetros ao sur de Miyazaki, unha cidade da prefectura de Miyazaki no Xapón. Nas súas instalacións atópase a sede da aeroliña Solaseed Air.
Praia de Covas
A praia de Covas, é unha praia de 1650 m de lonxitude, situada no concello de Viveiro. Esta praia goza de instalacións e servizos, e de alta ocupación na tempada estival, dotada de paseo marítimo, de augas tranquilas, con equipos de salvamento e seguridade e acceso para discapacitados.
Econometría
Econometria (do grego antigo ὀικο-νομος oiko-nomos, 'regra para a administración doméstica' e μετρια metría, 'relativo á medida') é un conxunto de ferramentas estatísticas que se empregan para entender a relación entre variables económicas por medio da aplicación dun modelo matemático.
A econometría como disciplina científica naceu aproximadamente no ano 1930. Nos primeiros anos, a maioría das aplicacións tiñan que ver con cuestións macroeconómicas para axudar a gobernos e grandes empresas na toma de decisións a longo prazo. Na actualidade, a econometría é unha ferramenta indispensable para modelar a realidade en case tódalas disciplinas económicas e dos negocios.
Ana María Matute
Ana María Matute Ausejo, nada en Barcelona o 26 de xullo de 1925 e finada na mesma cidade o 25 de xuño de 2014, é unha novelista catalá en lingua castelá. Obtivo o Premio Nacional de Literatura así como tamén o Premio Cervantes, o Premio Nadal, e o Premio Lazarillo. Ex profesora e escritora visitante das universidades de Oklahoma, Indiana e Virxinia. Unha das voces máis persoais e illadas da literatura española e considerada a mellor novelista da posguerra. Foi galardoada case co máximo que as letras hispanas concederon a unha muller.
Traxectoria
Foi a segunda de cinco irmáns, dunha familia pertencente á pequena burguesía catalá, conservadora e relixiosa. O seu pai era un catalán propietario dunha fábrica de paraugas.