cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Silvio Moser
Inicios
Moser comezou a súa carreira a principios dos anos sesenta, competindo con Alfa Romeo e trasladouse aos monoprazas en 1964, con moito éxito tanto na Fórmula 3 europea como nas Temporada Series.
Fórmula Un
Logo de construírse unha boa reputación na Fórmula Júnior/Tres, Fórmula 2 e carreiras de coches deportivos Moser debutou na Fórmula 1 o 15 de xullo de 1967 no Gran Premio do Reino Unido co equipo Vögele Team Cooper-ATS. Antes disto intentara cualificar para o Gran Premio de Alemaña de 1966 cun Brabham–Cosworth BT16 de Fórmula 2, entrou co seu propio nome, pero o motor fallou na práctica. Continuou en cun Brabham-Repco BT20, en  cun Brabham BT24 Cosworth privado, en  co Bellasi - Cosworth e de novo nunha carreira en. En total, participou en 19 Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula 1 (12 saídas), anotando un total de tres puntos de campionato.
Loga da Fórmula Un e morte
Despois do fracaso do proxecto de Bellasi Moser volveu a Fórmula 2 e pilotou un Brabham en 1971 e 1972, e un Surtees en 1973, con éxito limitado, pero logrou o segundo lugar en Monza no GP da lotería.
Moser morreu a consecuencia dunhas graves lesións e sen recuperar a conciencia, algún tempo despois de verse implicado nun accidente cando pilotaba o seu Lola-BMW nos 1000 km de Monza en Monza.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados fóra de campionato
(key)
Hélène Cixous
Hélène Cixous, nada en Orán (Alxeria) o 5 de xuño de 1937, é unha mestra, escritora, dramaturga e crítica literaria feminista francesa. Deuse a coñecer en 1968 coa publicación do ensaio L'Exil de James Joyce ou l'art du remplacement, publicado por Grasset. Continuou o seu traballo literario en 1969 coa obra Dedans, novela autobiográfica co que obtivo o Premio Médicis.
Traxectoria
Nada dunha nai xudía asquenací e dun pai xudeu sefardí, graduouse en lingua inglesa en 1959 e obtivo un doutoramento en Letras en 1968. Neste período especialízouse en literatura británica e escribiu unha tese, despois publicada como un ensaio sobre James Joyce. Forma parte do equipo da Universidade de París 8, onde obtivo un cargo de profesora e fundou o Centro de Estudos da Muller e Estudos de xénero, o primeiro do seu tipo en Europa. En 1969, fundou a revista Poétique, en colaboración con Gérard Genette e Tzvetan Todorov. Desde 1983, realiza un seminario no Colexio Internacional de Filosofía.
É membro da Comisión de Honra da Asociación para o dereito de morrer con dignidade.
Obra
Publicou un traballo moi importante, composto por 60 títulos que foron publicados principalmente por Grasset, Éditions Gallimard, Éditons des Femmes et Galilée. É tamén dramaturga e as súas pezas foron postas en escena por Simone Benmussa no teatro Orsay, por Daniel Mesguich no Théâtre de la Ville, e por Ariane Mnouchkine no Théâtre du Soleil. En 1963 coñeceu a Jacques Derrida, con quen comparte unha longa amizade e moitas actividades políticas e intelectuais, como o inicio da Universidade de París VIII, o Centro Nacional de Artes (hoxe o Centro Nacional de libro) - 1981-1983 - o Parlamento Internacional de escritores, o Comité anti-apartheid, as conferencias, e os seminarios no Colexio Internacional de Filosofía. Comparten igualmente algunhas publicacións comúns ou cruzadas, como, por exemplo, Voiles, con debuxos de Ernest Pignon-Ernest (Galilea, 1998). Derrida considera a Hèléne Cixous a mellor escritora viva en lingua francesa.
Ademais de sobre Jacques Derrida e James Joyce, escribiu varios ensaios sobre as obras de Clarice Lispector, Maurice Blanchot, Franz Kafka, Heinrich von Kleist, Michel de Montaigne, Ingeborg Bachmann, Thomas Bernhard e a poeta rusa Marina Tsvetaeva. O seu ensaio sobre o mito de Medusa foi traducido en diversas linguas. Cixous exerce unha grande influencia sobre o feminismo contemporáneo internacional.
Patrocina a Sociedade Europea de autores e tradutores.
Duo Ouro Negro
O Duo Ouro Negro foi un grupo musical creado en 1956 por Raúl Indipwo e Milo MacMahon en Angola, sendo daquela unha das provincias de Portugal. Gravaron o seu primeiro disco en 1959 e retiráronse coa morte de Milo MacMahon ocorrida en febreiro de 1985. Por outra banda, Raúl Indipwo feneceu en xuño de 2005.
Alfa-taxilina
Alfa-taxilina (TXLNA) é o nome que se lle dá actualmente á proteína reguladora tamén coñecida como interleucina-14 (IL-14 ou IL14) ou factor de crecemento das células B de alto peso molecular (HMW-BCGF), que nos humanos está codificada no xene TXLNA do cromosoma 1.
A alfa-taxilina ou IL-14 é unha citocina que controla o crecemento e a proliferación de células B tanto normais coma cancerosas. A alfa-taxilina ou IL-14 induce a proliferación de células B, inhibe a secreción de anticorpos por estas células, e expande os subgrupos de células B seleccionados. Esta interleucina é producida principalmente polas células T e certas células B malignas.
Xene
No rato prodúcense dous transcritos distintos das febras opostas do xene il14 que se denominan IL-14α e IL-14β.
Dunia Montenegro
Dunia Montenegro, nada en Río de Xaneiro o 5 de xullo de 1977, é unha actriz porno brasileira radicada en España.
Traxectoria
Durante a súa infancia e adolescencia destacouse no baile, karate e capoeira. Durante unha actuación como bailarina na súa cidade natal chamou a atención da directora dunha compañía de baile que a invitou a viaxar a Europa para actuar nas illas Canarias. En 1996, aos 19 anos, actuou en varios establecementos turísticos e casinos na illa de Gran Canaria.
No ano 2000 montou a súa propia compañía de baile que cultiva grandes éxitos durante tres anos, e en 2004 empeza a traballar como stripper en varias salas de Europa.
Decidiu probar sorte no porno e mudou a súa residencia a Barcelona, onde debutou en setembro de 2004 na película Sexstyle para a produtora International Filme Group (IFG) nunha escena con Ramón Nomar e Andrea Moranty. Enseguida chamou a atención dos profesionais da industria, e non tarda en rodar para Rocco Siffredi e en protagonizar unha película soft coa actriz Claudia Claire.
A produtora IFG ofrécelle a vida dunha auténtica estrela do porno promocionándoa nos mellores festivais internacionais: Milán (Italia), Londres (Reino Unido), Lisboa (Portugal) e Las Vegas (EEUU).
En decembro de 2005 lanza a súa páxina web, e actualmente compaxina as rodaxes con shows e a explotación do seu sitio web, creando os seus propios contidos audiovisuais. Tamén lanzou a primeira páxina web a modo de axencia que reúne a todas as actrices que traballan en España, enfocada ás produtoras doutros países.
No ano 2005, no Festival Internacional de Cine Erótico de Barcelona, con tan só un ano na industria, foi galardoada co premio Ninfa á mellor actriz de repartición española pola película Rocco en Barcelona. No ano 2006 seguiron os éxitos:
En abril participou na película máis importante do ano dirixida por John Stagliano, Fashionistas II, xunto a Nacho Vidal, Belladona, Katsumi e Rocco Siffredi.
No festival de cine Erótico de Barcelona en outubro volveu cultivar éxitos con dous premios Ninfa pola escena de sexo máis orixinal xunto a Max Cortes e Salma de Nora (pola película Café Diaño) e polo mellor deseño de web erótica.
Actualmente compaxina as rodaxes e espectáculos por todo o mundo coa explotación da súa páxina web, para a cal empeza a gravar os seus propios contidos.
Julio Cano Lasso
Julio Cano Lasso nado en Madrid o 30 de outubro de 1920 e finado na mesma cidade o 7 de decembro de 1996, foi un arquitecto español.
Traxectoria
No ano 1939, rematada a Guerra civil española, comezou os seus estudos de arquitectura que rematou en 1949 conseguindo o Premio Extraordinario de Fin de Carreira. En 1951 obtivo o título de Técnico Urbanista. Traballou no Instituto Nacional de Industria e posteriormente na Dirección Xeral de Urbanismo. Foi profesor da Escola de Arquitectura de Madrid entre os anos 1961 e 1970.
A obra de Cano Lasso está influenciada pola arquitectura moderna, polo seu discurso de racionalidade e eficiencia.
Premios
En 1991 recibiu a Medalla de Ouro da Arquitectura.
Freixido, Cardeiro, Boimorto
Freixido é un lugar da parroquia de Cardeiro no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 21 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 13 eran homes e 8 eran mulleres.
Riada Cidadá
Riada Cidadá é un partido político do Barco de Valdeorras, conformado por membros de Podemos, Esquerda Unida, Anova, En Marea e independentes de diverso signo. Xurdiu en 2015 como candidatura cidadá no marco da formación das "Mareas", coalicións de esquerdas que concorreron nas eleccións municipais de 2015 en Galicia.
Presentouse en dúas ocasións á alcaldía do Barco de Valdeorras, co historiador Félix García Yáñez como candidato. En ambas ocasións obtiveron un concelleiro, o propio García Yáñez.
Xuridicamente é un partido político, aínda que esta circunstancia débese ás facilidades legais que presentaba esta fórmula para presentarse ás eleccións respecto á de agrupación de electores. Riada Cidadá segue en activo e sobreviviu sen escisións ó proceso de ruptura das Mareas desencadeado en 2018.
World Series by Renault
A World Series by Renault ou Fórmula Renault 3.5 Series, é un campionato automobilístico de velocidade de monoplazas organizado por RPM Racing que se disputa en Europa no que se utilizan motores Renault que anteriormente eran da marca xaponesa Nissan. Este campionato antigamente tamén se chamou: Open by Nissan (1998-2001), World Series by Nissan (2002-2004) e World Series by Renault (2005-).
Consello de Goberno do Principado de Asturias
O Goberno do Principado de Asturias é unha das institucións estatutarias que conforman o Principado de Asturias, sendo o órgano superior colexiado que dirixe a política e a Administración desta comunidade autónoma española e é, así mesmo, o titular da función executiva e da potestade regramentaria sobre dito territorio.
Composición
Preside o Consello de Goberno o Presidente do Principado de Asturias, quen é elixido pola Xunta Xeral do Principado de Asturias entre os seus membros. Este á súa vez elixe os titulares das consellarías e o vicepresidente, os cales poden ser membros ou non da Xunta Xeral.
Ch
miniatura|Ch. Ch é un dígrafo do alfabeto latino empregado en varias linguas para representar diversos sons, cuxo nome é masculino (o ce hache, os ce haches). En galego representa unha consoante africada postalveolar xorda [tʃ].
Historia
O dígrafo foi usado por primeira vez en latín dende o século II a.C. para transliterar o son da letra grega khi en préstamos desta lingua. No período clásico, os gregos pronunciábano como unha oclusiva velar xorda aspirada [kʰ]. No grego posclásico (koiné e moderno) este son evolucionou a un fricativo [x]. Dado que o son non se empregaba nas propias palabras latinas (con algunhas excepcións como pulcher 'fermoso', onde o son orixinal [k] foi influenciado por [l] ou [r]), no latín vulgar a pronuncia era [k].
12 de xaneiro
O 12 de xaneiro é o 12º día do ano do calendario gregoriano. Quedan 353 días para finalizar o ano, 354 nos anos bisestos.
Nacementos
miniatura|125px|Jack London. miniatura|125px|Carme Riera
Mortes
miniatura|125px|Pierre de Fermat.
Outros
Os 366 días do ano
Sesta
miniatura|dereita|220px|"La Méridienne", tamén coñecida coma"La sieste, d'après Millet", Van Goghminiatura|220px|A hamaca (Die Hängematte) de [[Gustave Courbet (1844)]] A sesta é unha pausa curta, polo xeral de entre vinte e trinta minutos, que se efectúa despois do xantar coa intención de repousar logo do traballo realizado durante a primeira parte da xornada e de recuperar enerxías. Este costume, tradicional nas culturas hispanas, practícase tamén hoxe en día en moitos outros países.
Historia
Aínda que a duración da sesta pode ser variable segundo as persoas, o recomendable é que endexamais sobrepase os vinte ou trinta minutos. A explicación radica nas propias etapas do sono, que son en total cinco (catro máis a etapa REM) :
Estas dúas primeiras etapas teñen unha duración total aproximada duns vinte minutos, pasados os cales se entra nas etapas terceira e cuarta, correspondentes ás fases profundas do sono. Espertar durante estas últimas fases pode provocar sensación de confusión, desorientación e esgotamento, de aí que se aconselle que o tempo da sesta non sobrepase ao das dúas primeiras etapas do sono.
Pese a ser orixinaria da cultura latina, o hábito da sesta está moi estendido por toda Europa. Entre os países onde máis se practica están Alemaña (case cun 25%), Italia (16%), Reino Unido (15%), España (9%) e Portugal (8%). Ademais, cada vez máis empresas europeas tentan aproveitar os beneficios que unha sesta pode ter nos seus traballadores, polo que habilitan salas de descanso (coñecidas coma nap lounges) nas que os empregados se poden relaxar.
STS-7
STS-7 foi a segunda misión do transbordador espacial Challenger, lanzada o 18 de xuño de 1983 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-7, con cinco astronautas a bordo, foi lanzada para poñer en órbita os satélites Anik C-2 e Palapa B-1, así como facer experimentos coa carga OSTA-2. A tripulación, formada polo comandante Robert L. Crippen, o piloto Frederick H. Hauck e os especialistas de misión John M. Fabian, Sally K. Ride e Norman E. Thagard, soltou tamén a plataforma SPAS-01 para recuperala máis tarde. Na STS-7 Sally Ride converteuse na primeira muller estadounidense no espazo.
O transbordador regresou a terra na Base Edwards da Forza Aérea o 24 de xuño de 1983.
Carrot Top
Traxectoria
Thompson naceu o 25 de febreiro de 1965 en Rockledge, Florida, e medrou en Cocoa, Florida. É o fillo máis novo dun enxeñeiros da NASA. Asistiu ó Insituto de Cocoa, onde tocou os tambores nunha banda de marchas e concertos. Graduouse en 1983. Recibiu o alcume "Carrot Top" dun adestrador local de natación, en referencia ó seu pelo rubio, alcume que se convertería na súa propia marca posteriormente. A finais da década de 1980, Thompson traballou como mensaxeiro nunha empresa hipotecaria. Despois do instituto asistiu á Universidade Atlántica de Florida en Boca Raton. Durante o seu primeiro ano como estudante, Thompson comezou as súas primeiras actuacións como cómico.
Endivia
dereita|250px|thumb|Planta da endivia (C. endivia) a florear
A endivia é o rebento de diferentes variedades da chicoria, Cichorium endivia, que se cultivan debaixo da terra dunha maneira especial e presentan unha cor branca verdella e sabor amargo. Adóitanse consumir cocidas ou crúas en ensaladas.
É tamén un dos nomes comúns para variedades da chicoria común (Cichorium intybus), principalmente a chicoria belga ou chicoria francesa. Existe considerábel confusión entre as designacións vulgares de Cichorium endivia e Cichorium intybus.
Galindo Garcés
Galindo Garcés, finado en 844, foi Conde de Aragón desde 833 ata a súa morte en 844.
Endivia
A endivia é rica en moitas vitaminas e minerais, especialmente vitaminas A e K e folato, fornecendo tamén unha cantidade razoábel de fibra.
Galindo Garcés
Traxectoria
Fillo e sucesor de García I Galíndez de Pamplona (Conde de Aragón 820-833), era neto de Galindo Belascotenes e tataraneto de Belasco, conde de Pamplona (799-812).
Casou con Guldregut, ambos fundadores e benfeitores do Mosteiro de San Pedro de Siresa. Ao non ter descendencia, o condado pasou ao seu tío Galindo I Aznárez, irmán da súa nai Matrona Aznárez, tamén conde de Urgell (830-833), Cerdanya (830-833), Pallars (833-834) e Ribagorza (833-834).
Endivia
Existen dúas variedades principais cultivadas de endivia:
Historia
Foi coñecida e consumida polos antigos exipcios, gregos e romanos. Tal como ocorreu con numerosas verduras e hortalizas, a escarola tivo inicialmente unha utilización máis medicinal ca culinaria. Non obstante, na literatura exipcia existen referencias ao consumo desta verdura tanto cocida como crúa, en ensaladas.
A súa introdución en Europa data do século XIII. Na actualidade goza dunha enorme popularidade en todo o continente.
Durante a época invernal a escarola ofrece o seu esplendor e maior calidade, aínda que actualmente se atope no mercado durante todo o ano.
Alcelafinos
miniatura|240px|[[Connochaetes taurinus.]] miniatura|240px|Topi ([[Damaliscis korrigum topi).]] miniatura|240px|''[[Damaliscus lunatus.]] miniatura|240px|[[Beatragus hunteri.]]
A dos alcelafinos (Alcelaphinae) é unha subfamilia de mamíferos artiodáctilos ruminantes da familia dos bóvidos.
A subfamilia comprende catro xéneros de antílopes de tamaño de mediano a grande que se distribúen amplamente, agrupados en grandes rabaños, polas sabanas da África subsahariana. Teñen características moi semellantes, polo que se reúnen nuha soa tribo, a dos alcelafininos (Alcelaphini).
Inclúe os alcélafos, os damaliscos, os ñus, e outras especies parecidas.
Buenaventura Aparicio
Buenaventura Aparicio Casado, nado en Peñafiel, Valladolid, o 14 de xullo de 1946 é un profesor, antropólogo e escritor galego.
Alcelafinos
Características
Os alcelafinos son antílopes grandes con algunhas características moi peculiares:
Buenaventura Aparicio
Traxectoria
Aos seis anos xa veu para Pontevedra, onde estudou. Exerceu moitos anos de mestre e logo de Profesor de Historia no IES Chan do Monte de Marín e tamén profesor-tutor na UNED en Pontevedra. As súas investigacións centráronse na arte rupestre e na antropoloxía cultural, estudando a tradición oral, a relixiosidade popular e os aspectos simbólicos da arte rupestre. Fundou e coordinou o grupo de investigación A Laxe da Irena e foi membro do Consello asesor de patrimonio do Concello de Pontevedra. Ten participado en numerosos congresos nacionais e internacionais de Arqueoloxía e Antropoloxía Cultural. Doutor en Historia, a súa tese titulouse El folklore en los yacimientos arqueológicos de Galicia, foi dirixida por Xosé Carlos Bermejo Barrera e lida na UNED en 1997.
Publicacións
=== En lingua galega ===
Alcelafinos
Características
Pódense distinguir tres tipos inconfundíbeis:
Son moi gregarios, e a maioría viven en grandes mandas.
Clasificación
Clasicamente a subfamilia utilízase no sentido da tribo dos Alcelaphini e non do clado Alcelaphini + Hippotragini. Este clado diverxeu dos caprinos hai aproximadamente 14 millóns de anos.
A subfamilia foi definida en 1876 polo naturalista e cazador británico Victor Brooke (1843-1893), in Wallace. ''Geog. Distr. Anim''.: 224.
E a tribo en 1883 polo botánico, malacológo e zoólogo francés Alphonse Trémeau de Rochebrune (1836-1912), aínda que algúns adxudícanlle a súa autoría, en 1945, ao biólogo e paleontólolgo estadounidense George Gaylord Simpson (1902-1984).
Xéneros e especies
Segundo Species of the World'' (MSW), de Wilson & Reeder, a subfamilia comprende catro xéneros viventes, con 10 especies;
Porén, segundo a UICN, a clasificación sería:
Lingua malaia
O malaio é unha lingua ou macrolingua (conxunto de linguas) oral e escrita empregada principalmente no sueste asiático, coñecido localmente como bahasa melayu.
Distribución xeográfica e denominacións
É unha lingua austronesia falada polos malaios, nativos da península Malaia. É a lingua oficial de Malaisia, de Brunei e unha do catro linguas oficiais de Singapur. Tamén se utiliza como lingua de traballo en Timor Leste. Considérase a mesma lingua co indonesio, coñecido localmente como bahasa indonesia, a lingua oficial de Indonesia.
En Malaisia, a lingua coñécese como Bahasa Melayu ou Bahasa Malasia, que significa "lingua malaia". O último termo, introducido na lei de lingua nacional de 1967, era o máis común até os anos 1990, cando a maioría dos académicos e os oficiais do goberno retomaron o uso do nome na versión malaia da constitución federal. Ao independizarse, Indonesia adoptou como lingua nacional unha forma de malaio que se denominou bahasa indonesia..
En Singapur e Brunei coñécese simplemente como malaio ou bahasa melayu. Con todo, moitos dialectos malaios non son mutuamente intelixibles entre si, por exemplo, a pronuncia do kelantanese é difícil inclusive para algúns malaios, mentres que o indonesio tende a ter algunhas palabras únicas que son descoñecidas para os falantes malaios. A lingua falada en Peranakan consideraríase como o único patois malaio. O uso desta lingua está a decaer, especialmente cara ao exterior, aínda que segue sendo de uso xeral en Malaisia.
Uso
O alcance do uso do malaio nestes países varía en función de diferenzas históricas e culturais. O Bahasa Malaysia converteuse na única lingua oficial de Malaisia en 1968, aínda que o inglés é amplamente utilizado, especialmente entre as minorías chinesa e hindú e debido á súa importancia como lingua internacional para os negocios. A situación en Brunei é similar. O Bahasa Indonesia converteuse nunha exitosa lingua franca para as espalladas illas e grupos étnicos do país, grazas tamén a que a lingua colonial, o neerlandés, xa non se fala.
O grao ao cal utilizan ao malaio nestes países varía dependendo de circunstancias históricas e culturais. Bahasa Melayu é a lingua nacional en Malaisia, e converteuse na lingua oficial única en Malaisia do oeste en 1968, e en Malaisia do leste gradualmente a partir de 1974. O inglés continúa, con todo, sendo amplamente utilizado en campos profesionais e comerciais e nas cortes superiores. A situación en Brunei é semellante á de Malaisia. En Singapur, o malaio foi historicamente a lingua franca entre a xente de diversas razas e nacionalidades. Aínda que substituído nese caso en gran parte polo inglés, o malaio aínda conserva o estatuto da lingua nacional e o himno nacional, Majulah Singapura, está enteiramente en malaio. A maioría dos residentes das tres provincias máis situadas máis ao sur de Tailandia, unha rexión que, para a maior parte, adoitaba ser parte dun sultanato malaio antigo chamado Pattani, falan un dialecto de malaio, que é similar ao malaio de Kelantan, aínda que a lingua non ten ningún tipo recoñecemento oficial. Debido a contacto anterior coas Filipinas, as palabras malaias - tales como hati do dalam (condolencia), luwalhati (gloria), hari do tengah (mediodía), sedap (delicioso) - desenvolvéronse e integraron no tagalo e outros idiomas filipinos. Pola contra, o indonesio fixo con éxito a lingua franca para as súas illas dispares e os grupos étnicos. En Timor Leste, gobernado como provincia de Indonesia de 1976 a 1999, o indonesio fálase e recoñécese cumpridamente baixo a súa constitución como lingua de traballo.
Clasificación e idiomas relacionados
O malaio é un membro da familia de linguas austronesias, que inclúe idiomas do sueste asiático e de illas do Pacífico occidental, cun número máis pequeno en Asia continental. O malgaxe, é unha excepción, xa que se fala na parte occidental Océano Índico, sendo o idioma oficial en Madagascar. Os parentes máis próximos inclúen o xavanés, o achinés, o chamorro, o hawaiano, o samoano, o maorí, o tahitiano, o tongoleño ou o tuveleño; aínda que as linguas non son mutuamente inintelexibles teñen moitas cousas en común. Moitas raíces consérvanse sen alteracións do pasado común, o austronieso. Hai moitos cognados atopados nas palabras de parentesco, saúde, partes do corpo e animais que hai en toda a área. Nos números, as diferenzas son bastante notables.
Diferenzas entre o malaio e o indonesio
As diferenzas entre o malaio e o indonesio son comparables ás existentes entre o inglés do Reino Unido e o dos Estados Unidos. Ambos son mutuamente intelixibles, aínda con certas diferenzas en ortografía e vocabulario.
Préstamos
O malaio tomou moitos termos do árabe (en especial, termos relixiosos), sánscrito, portugués, neerlandés, algúns dialectos chineses e, máis recentemente, do inglés (en especial, termos científicos e tecnolóxicos). Algúns exemplos son:
A palabra de orixe malaia máis coñecida en galego é "orangután" (de orang hutan, "home da selva").
Sistema de escritura
O alfabeto máis amplamente estendido para a escritura do malaio é o latino, aínda que en ámbitos relixiosos musulmáns utilízase tamén o Jawi, unha adaptación do alifato árabe para o malaio. En Brunei os dous alfabetos son oficiais. Actualmente, en Malaisia están a emprenderse esforzos para preservar a escritura jawi e restablecer o seu uso entre os malaios. Os estudantes que se examinan de lingua malaia en Malaisia teñen a opción de contestar as preguntas usando a escritura jawi.
Historicamente, escribiuse a lingua malaia usando varios tipos de escritura. Antes da introdución da escritura árabe na rexión, escribíase usando a escritura Pallava, Kawi e Rencong. O antigo malaio escribíase usando a escritura Pallava e Kawi, como evidencian varias pedras con inscripcionesen na rexión. A partir da era do reino Pasai e a través da idade de ouro do Sultanato de Malaca, o Jawi substituíu, gradualmente, estas escrituras como a escritura de uso máis xeral da rexión. Durante o período da colonización occidental, o portugués, o holandés e os ingleses introduciron a escritura latina, e o seu uso difundiuse amplamente até hoxe.
Cædmon
miniatura|Caedmon (cunha arpa) representado nunha cruz en Whitby Caedmon, Cadmon ou Cædmon, nado en Inglaterra no s. VII e finado en Whitby, Inglaterra, ca. 680, foi un irmán leigo no mosteiro beneditino de Whitby, é o primeiro poeta en inglés antigo do que se conserva o nome. É venerado como santo por varias confesións cristiás.
Traxectoria
miniatura|Manuscrito de Caedmon, na Biblioteca Bodleiana ([[universidade de Oxford).]] A maioría dos datos da súa vida son coñecidos pola obra de Beda Historia ecclesiastica gentis Anglorum (no Libro IV, capítulo XXIV). De orixe anglosaxoa, foi o irmán de lego que tivo o coidado dos animais no mosteiro, dobre Streonæshalch (abadía de Whitby), durante o período como abadesa de santa Hilda (614-680). Non recibiu instrución poética; segundo unha lenda, el aprendera a compoñer versos durante un soño e convertérase nun poeta refinado. É un dos doce poetas nglosaxóns mencionados nas fontes medievais. Escribiu versos de tipo relixioso, especialmente sobre o xuízo final, e himnos sagrados; tamén traduciu varios fragmentos da Biblia.
Tiña reputación de monxe e vida santa. Foi reverenciado como santo, con festa litúrxica o día 11 de febreiro.
O Himno de Cædmon
É o único traballo que se pode atribuír con seguridade a Caedmon. É unha oración en verso de nove liñas composto en inglés antigo, unha lingua xermánica. Os versos foron traducidos ao latín na Historia ecclesiastica gentis anglorum de bede, por Beda o Venerable, pero en dous espécimes que consiste, nas marxes, o texto en versión orixinal, en dialectos de Northumbria, ou no saxon occidental do Reino de Wessex.
Texto do Himno do Cædmon:
Alcaldes de Vigo
miniatura|Abel Caballero, alcalde dende 2007. Esta é unha listaxe incompleta dos alcaldes de Vigo. Dúas mulleres están entre eles (1978 e 2003).
Alcaldes anteriores á Restauración
Ata principios do século XIX, Vigo estivo baixo o señorío do arcebispo de Santiago, que era quen nomeaba ós alcaldes (tamén chamados xuíces ordinarios).
Kurdistán
miniatura|Territorio de Kurdistán miniatura|[[Bandeira do Kurdistán|Bandeira do Kurdistán iraquí.]] O Kurdistán (en lingua kurda: كوردستان, Kūrdstān), ás veces escrito Curdistán, é o territorio tradicional no que habita o pobo kurdo. Politicamente a maior parte corresponde a Turquía e o resto a Iraq, Irán, Siria e Armenia. Os seus límites exactos son difíciles de establecer, xa que ningún dos estados recoñece o Kurdistán como unha rexión cultural, xeográfica ou política. Segundo os cálculos máis conservadores o Kurdistán cobre unha área de 190.000 km² no que habitan 25 000 000 de persoas, pero outras fontes elevan a súa superficie a máis de 500 000 km² no que viven 40 000 000 de persoas. Os kurdos son na súa maioría sunitas, que se organizan en clans e, maiormente, falan a lingua kurda.
Alcaldes de Vigo
Alcaldes anteriores á Restauración
A partir de aí as eleccións dos diferentes rexedores fixéronse ben por sufraxio, ben por designación do monarca reinante en cada período.
Kurdistán
Historia
Despois da primeira guerra mundial, co imperio otomán en desintegración, elaborouse o tratado de Sèvres (1920), posteriormente non ratificado polas partes asinantes. No tratado recoñecíase o dereito do pobo kurdo á autodeterminación, dereito recollido nos artigos sesenta e dous, sesenta e tres e sesenta e catro que delimitaban as fronteiras do futuro Kurdistán, xerando certa controversia a non inclusión da provincia de Van a este estado. Dende entón unha parte dos movementos nacionalistas kurdos reivindican a independencia da área que se acordou en Sèvres.
Alcaldes de Vigo
Alcaldes anteriores á Restauración
Francisco Javier Vázquez Varela, xuíz, foi alcalde por aclamación popular en 1809, facendo fronte á invasión napoleónica.
Tamén foron alcaldes nesta época Nazario Eguía; Francisco Rodríguez Arias ou Matías Díaz Prado. Co ascenso de Espartero, foi alcalde o progresista Ramón Buch Díaz, que foi sucedido o 2 de xaneiro de 1841 por Vicente de Vicente.
Na Primeira República Española, Ildefonso Feijoo del Río en 1873.
Kurdistán
Historia
Baixo o comando de Abdullah Öcalan, o Partido dos Traballadores do Kurdistán (PKK) inicia en 1984 a loita armada contra o goberno turco -que non recoñece a existencia da etnia kurda e prohibe o seu idioma-. Os guerrilleiros contan co apoio do goberno sirio e manteñen bases no Irán e no Iraq. A intensificación das accións do PKK case provoca unha guerra entre Turquía e Siria no final de 1998. Para evitar o conflito, os sirios retiran o apoio aos rebeldes e expulsan a Öcalan do país, que foxe para a Federación Rusa e tenta obter asilo político en Italia, sen éxito. En febreiro de 1999, Öcalan é apresado en Kenya, onde se refuxiara na embaixada de Grecia.
Alcaldes de Vigo
Restauración borbónica 1874-1931
{| class="wikitable" align=right width=300px miniatura|175px|[[Orencio Arosa.]]
Kurdistán
Historia
miniatura|Bandeira de [[Rojava (Kurdistán sirio).]] A dirección do PKK anuncia, en febreiro de 2000, a fin da loita armada contra o goberno de Turquía, apoiando as posicións do seu principal líder, Abdullah Öcalan, condenado a morte pola xustiza turca. Porén, forzas turcas continúan atacando bases do PKK no veciño Iraq. Cerca de 40 milleiros de persoas morreron no conflito do Kurdistán turco. Xulgado en Turquía, Öcalan xura fidelidade ao Estado turco e anuncia a fin da guerrilla do PKK; aínda así é condenado a morte en xuño. A sentenza é ratificada pola "Suprema Corte de Apelacións", en novembro. Hai presións contrarias á aplicación da sentenza e a Unión Europea deixa claro que a execución de Öcalan pesará moito na inclusión ou non de Turquía, cuxos integrantes non aceptan a pena capital.
Alcaldes de Vigo
Ditadura de Primo de Rivera 1923-1930
miniatura|Emilio Martínez Garrido.
Kurdistán
Historia
O conflito entre o goberno turco e a guerrilla kurda esténdese con frecuencia ao Kurdistán iraquí. Após a guerra do Golfo (1991) créase unha zona de seguridade no norte de Iraq para protexer os kurdos que se rebelan contra Saddam Hussein. Forzas turcas teñen invadido a rexión co pretexto de destruír as bases do PKK alá instaladas. A última onda de incursións ocorre en febreiro e marzo de 2000, a pesar da decisión do PKK de depor as armas.
A guerra de Iraq (2003) fixo posible a creación da entidade federal autónoma do Kurdistán iraquí, pois co obxectivo de obter máis autonomía boa parte dos grupos políticos kurdos apoiaron os Estados Unidos no conflito.
Alcaldes de Vigo
Democracia constitucional
Faise constar en que partido político militaban cando foron investidos.
Kurdistán
Historia
A guerra civil siria (2011) e as ofensivas do grupo terrorista Daesh provocaron a sublevación do pobo kurdo que hogano controla a meirande parte do seu territorio histórico en Siria e en Iraq.
Xeografía
alt=|miniatura|Mapa da [[guerra civil siria (en amarelo dominio kurdo).]] miniatura|Situación militar en [[Iraq en xuño de 2014 (en amarelo dominio kurdo).]] As súas maiores cidades son Mosul, Arbil, Kirkuk, Saqqez, Hamadan, Erzurum e Diyarbakir.
Posúe un relevo accidentado, co máximo nas montañas da Alta Mesopotamia, onde está o Monte Ararat (Büyük Agri) con 5165 m de altitude, na fronteira entre Turquía e Armenia, suavizando ata os planaltos do norte iraquí. Está tamén a cadea de montañas Anti-Taurus, en Siria/Turquía.
O seu maior lago é o Van, no lado turco, con aproximadamente 12 000 km². O Alto Tigris e mailo Alto Éufrates atravesan a rexión.
Cultura
miniatura|Nena na montaña de Palangan, no Kurdistán iraniano.
No 1966 unha parte do Kurdistán pertencente ao estado iraquí conquistou autonomía cultural e administrativa de Iraq.
Ed Crawford
Charles Edward Crawford, coñecido como ed fROMOHIO, nado o 26 de xaneiro de 1964 en Steubenville, Ohio, é un músico estadounidense coñecido por ter sido o vocalista principal e guitarrista de Firehose, unha banda de rock alternativo formada en 1986 cos antigos membros de Minutemen Mike Watt (baixo) e George Hurley (batería).
-804
Outros
Historia ano a ano
Aida Diestro
Adelaida Diestro Rega, nada na Habana o 21 de decembro de 1924 e finada o 28 de outubro de 1973) máis coñecida como Aida Diestro, foi unha pianista cubana, directora do famoso grupo vocal Cuarteto d'Aida.
Traxectoria
Estudou música xunto a seu pai, o sacerdote presbiteriano Vicente Diestro Camejo, e continuou nun conservatorio privado. Foi directora do coro da igrexa de seu pai, que lle ensinou moito sobre a harmonía que máis tarde foi útil. Aida aprendeu máis do músico e compositor Enrique González Mántici, e a súa orientación xogou un papel decisivo na súa futura carreira. Anos despois, dixo: "Mantici deume a confianza para afrontar os prexuízos cos que as artistas femininas se atopaban naqueles días".
Os primeiros compromisos profesionais de Aida foron como pianista na radio, acompañando a artistas como César Portillo de la Luz e Tania Castellanos. O seu gran momento chegou cando, en 1952, formou o Cuarteto d'Aida, que se converteu nun dos grupos máis famosos da súa época. As catro cantantes eran Elena Burke, as irmás Haydée e Omara Portuondo, e Moraima Secada. O grupo, apoiado por músicos masculinos, cantou regularmente no programa de televisión El Show del Mediodía, pero só produciu un LP, titulado Una noche en Sans Soucí, en 1957. Ao ano seguinte gravaron con Lucho Gatica o sinxelo "No puedo ser feliz". Actuaron por toda América, ademais de Europa, Asia e África. O grupo orixinal continuou ata 1960, e foron sendo substituídas a medida que saían.
Aida morreu en 1973 aos 48 anos.
O Lugar
O topónimo galego O Lugar pode referirse a:
Aliagha Aghayev
Aliagha Aghayev (en azarí: Əliağa Ağayev), nado en Bakú o 22 de marzo de 1913 e finado na mesma cidade o 3 de novembro de 1983, foi un actor de cine e teatro de Acerbaixán e Artista das Persoas da SSR de Acerbaixán (1954).
Traxectoria
Desde 1961, Aliagha Aghayev traballou na Academia Estatal de Teatro Dramático de Acerbaixán. O 17 de xuño de 1945 recibiu o título de "Artista de honor da República de Acerbaixán" e en febreiro de 1954 foi nomeado "Artista do pobo da República de Acerbaixán".
Igrexa de Hörsne
A igrexa de Hörsne (sueco: Hörsne kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Hörsne-Bara, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia
Unha primeira igrexa de pedra de estilo románicodedicada a Santa Catarina foi construída no mesmo lugar durante o século XII. Porén, a parte máis antiga do presente edificio é a torre, que data da primeira metade do século XIII, do ano 1239, sendo a última etapa dunha achaparrada igrexa románica. O resto da igrexa románica foi finalmente derrubado e substituído por un edificio gótico. Así, o coro e a sancristía son de finais do XIII, mentres que a nave foi construída a principios do século XIV. Cando se levantou a nave o coro tamén foi modestamente actualizado coa inserción da presente fiestra oriental. Os plans orixinais probablemente pretendían finalmente substituír tamén a torre, de tamaño pequeno en comparación co resto, por unha torres gótica máis proporcional.
A igrexa aínda mantén gran parte do seu carácter medieval. No ano 1937 levouse a cabo unha restauración.
Arquitectura
A igrexa ten dous portais notablemente esculpidos. O portal do coro amosa follaxe tallada e unhas poucas figuras: dous peixes e un león. O portal principal está coroado por unha escultura de San Miguel empuñando unha maza e levando un escudo, sentado sobre o gablete. Debaixo, os capiteis están profusamente esculpidos con algunhas escenas do apocalipse. Outros capiteis están decorados con adornos de follaxe. Ámbolos dous portais parecen estar feitos polo artista coñecido como Master Egypticus, un escultor local anónimo, e polo seu taller.
Algunhas das fiestras da igrexa aínda teñen as vidreiras orixinais, amosando motivos arquitectónicos, follaxe e unha representación do apóstolo Bertomeu. O retablo é unha curiosa mestura entre esculturas de madeira góticas, derivadas dun retablo anterior do século XIV, incorporadas a un altar barroco de 1701. A igrexa tamén ten unha notable cruz triunfal, onde a figura de Xesús é o século XV, pero a propia cruz é do XVII. Os bancos, o púlpito e a pía bautismal son todos dos séculos XVII e XVIII.
Histricomorfos
A dos histricomorfos (Hystricomorpha) é unha suborde de mamíferos roedores que inclúe, entre outras especies, os porcos espiño, as chinchillas, as cobaias, a capibara, os agutís, o coipú e as hutías.
Taxonomía
Os histricomorfos clasifícanse en:
Suborde Hystricomorpha
-1054
Outros
Historia ano a ano
Get Behind Me Satan
Get Behind Me Satan é o quinto álbum da banda estadounidense de rock alternativo The White Stripes, editado o 7 de xuño do 2005 a través do selo V2 Records. Aínda que mantén unha produción básica como os seus álbums anteriores, Get Behind Me Satan marca un cambio dende o seu predecesor Elephant, sendo o condutor o piano e incorporando un maior rango de instrumentos como a marimba e o triángulo.
Lugares de Samos
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Samos.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Samos
Get Behind Me Satan
Jack White usa diferentes técnicas que noutros traballos do pasado, cambiando a súa guitarra eléctrica polo piano, a mandolina e a guitarra acústica en case todos os temas, sendo o seu estilo habitual con guitarras máis pesadas substituído por unha aproximación máis rítmica ás cancións. Rolling Stone elixiuno como terceiro álbum do ano e recibiu o Grammy ao mellor álbum de música alterntiva no 2006. Get Behind Me Satan vendeu ao redor das 850.000 copias nos Estados Unidos ata febreiro do 2007.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Jack White.
A Igrexa, Cardeiro, Boimorto
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Beltane
miniatura|225px|Beltane. Beltane ou Bealtaine (en irlandés bo lume) é un antigo día festivo irlandés celebrado o 1 de maio. Historicamente esta festividade celebrábase en Irlanda, Escocia e na Illa de Man. Nos outros países celtas coma Gales, Galicia, a Bretaña e Cornualla había festividades parecidas o mesmo día. A festividade sobrevive con prácticas folclóricas nas nacións celtas e a diáspora e experimenta un grao de renacemento nas décadas recentes.
Historia
Para os celtas, Beltane marcaba o comezo da tempada de verán pastoral cando as mandas de gando levábanse deica os pastos de verán e ás terras de pasto das montañas. En irlandés moderno Mi na Bealtaine (Mes de Bealtaine) é o nome do mes de maio. Decote abréviase o nome do mes como Bealtaine, coñecendo ó día festivo como Lá Bealtaine.
Unha das principais actividades da festividade consistía en prender fogueiras nas montañas e ladeiras con ritual e significado político en Oidhche Bhealtaine (a véspera de Bealtaine). En gaélico escocés moderno, utilízase só Lá Buidhe Bealtaine (O día amarelo de Bealltain) para describir o primeiro día de maio.
Na antiga Irlanda a fogueira de Bealtaine principal prendíase na ladeira central de Uisneach, ‘O embigo de Irlanda’, o centro dos rituais do país, o cal encóntrase agora situado no que é Westmeath. En Irlanda o prendemento de fogueiras en Oidhche Bhealtaine semella ter sobrevivido unicamente até o presente día no Condado de Limerick, especial e mesmamente en Limerick coa súa noite de fogueira anual, aínda que algúns grupos culturais expresaron interese en revivir o hábito en Uisneach e quizais no Outeiro de Tara. En tempos modernos tamén se pode observar a iluminación de lumes comunitarios de Beltane que se acenden individualmente en fogares nalgunhas partes da diáspora celta e por algúns grupos neopaganos.
Aeródromo de Vilaframil
O aeródromo foi construído polo empresario madrileño Rafael del Pino, fundador e presidente da empresa Ferrovial, quen tiña unha casa en Ribadeo. Na actualidade está xestionado polos socios do Club Aéreo de Ribadeo.
A carón do aeródromo atópanse as instalacións da empresa fabricante de avións lixeiros Construcciones Aeronáuticas de Galicia, presidida por José Luis González Miró, quen tamén preside o Club Aéreo de Ribadeo.
End Hits
End Hits é o quinto álbum da banda estadounidense de post-hardcore Fugazi, editado en abril de 1998 polo selo Dischord Records. A imaxe da portada é unha fotografía da cidade de Hong Kong co edificio Hopewell Centre destacando entre os demais.
Gao Xingjian
Gao Xingjian, nado en Ganzhou, China, o 4 de xaneiro de 1940, é un escritor en chinés. Nado na China, na actualidade reside en Francia e é cidadán francés. No ano 2000 obtivo o Premio Nobel de Literatura.
É dramaturgo e novelista. A súa obra máis importante é a novela A Montaña da alma.
Traxectoria
dereita|50px Nado na localidade de Ganzhou, na provincia de Jiangxi, estudou francés na Universidade de Pequín. Tras licenciarse, traballou como tradutor de francés na China.
A súa obra reflicte influencias do modernismo e o teatro do absurdo. Foi contratado como guionista do Teatro Popular das Artes de Pequín, onde en 1982 se representou a súa primeira obra, O Sinal de Alarma, escrita en colaboración con Liu Huiyuan. A súa segunda obra, A Estación de Autobuses estreouse en 1983, dirixida, do mesmo xeito que O Sinal de Alarma por Lin Zhaohua. Na representación, esta obra seguía a unha peza curta de Lu Xun, na que o seu protagonista acababa poñéndose na cola dunha parada de autobuses. Así, enlazábanse o final da obra de Lu Xun co comezo de A Estación de Autobuses. Esta obra, a máis famosa das súas composicións para teatro, ten certas similitudes con Esperando a Godot, cun toque de darwinismo social. Na obra empréganse numerosas expresións locais, cunha linguaxe moi pequinesa, ao estilo da famosa obra de teatro O Salón de Té de Lao She.
A "Campaña contra a Contaminación Intelectual" emprendida polo Goberno chinés a mediados dos anos 1980, causoulle problemas coa censura, e a estrea da súa terceira obra, O Home Salvaxe pospúxose ata 1985. A partir de 1986 prohibiuse a representación das súas obras novas.
En 1987 viaxa a París e queda vivindo alí. Xa non volverá a China. En Francia acaba a súa obra mestra, a novela A Montaña da alma.
No ano 2000, concedéuselle o Premio Nobel de Literatura. A noticia foi recibida con indignación por parte das autoridades chinesas, e os medios de comunicación da China continental non informaron sobre a concesión do premio.
Obra
A continuación listanse algunhas das súas obras máis representativas.
Viva la Vida or Death and All His Friends
Viva la Vida or Death and All His Friends é o cuarto álbum da banda inglesa de rock alternativo Coldplay, editado o 11 de xuño do ano 2008 a través do selo Parlophone. A cuberta do álbum é a pintura A Liberdade guiando o pobo de Eugène Delacroix.
Lingua asháninka
O asháninka é unha lingua arauaca falada polo pobo asháninka do Perú e de Acre, no Brasil.
Viva la Vida or Death and All His Friends
Lista de cancións
Todos os temas compostos por Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion e Chris Martin, agás as indicadas.
Lingua asháninka
Historia
miniatura|esquerda|Táboa dunha escola con palabras asháninka no Perú (Prov. Puerto Inca, rexión de Huanuco). A lingua foi chamada tanto asháninka como campa, mais este último termo é considerado ofensivo polos asháninka, xa que deriva do termo quechua thampa, que quere dicir desgastado ou sucio. Como tódalas linguas que teñen un predominio nunha rexión particular do Perú, o asháninka é unha lingua oficial na área na que se fala, tal e como recolle a Constitución do Perú. Os índices de alfabetización na lingua roldan o 10% até o 30%, comparado co índice de alfabetización en castelán que están entre o 15% e o 25%.
Premio Irmandade do Libro
Os premios Irmandade do Libro foron uns galardóns que se celebraron ao longo de 19 edicións organizados pola Federación de Librarías de Galicia. Tiñan por obxecto distinguir obras literarias galegas, escritas preferentemente en lingua galega, e constaban de diversas modalidades: mellor libraría, mellor centro de ensino, premio ao fomento da Lectura, libro do ano para o público adulto, libro infantil e/ou xuvenil do ano, obra editorial e autor ou autora do ano. A partir da creación da Gala do Libro Galego en 2016 -que agrupou os galardóns da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega, da Asociación Galega de Editores e da propia Federación de Librarías de Galicia -, os premios Irmandade do Libro deixaron de celebrarse.
Bradypus pygmaeus
Bradypus pygmaeus é unha especie de mamífero placentario da orde dos pilosos e bioloxía dos bradipódidos pertencente ao seu único xénero, Bradypus.
É un pequeno preguiceiro de tres dedos descuberto recentemente, endémico da pequena illa de Escudo de Veraguas, no arquipélago de Bocas del Toro no Caribe panameño, non encontrándose en ningún outro lugar do planeta. A illa Escudo de Veraguas ten unha superficie de aproximadamente 4,3 km², e dista uns 17,6 km do Panamá continental. .
Como os seus nomes (científico e vulgar) indican, é un anano no seu xénero. Mide un 20 % menos e pesa un 40 % menos que os outros preguiceiros de tres dedos. É un exemplo vivente do fenómeno coñecido como ananismo insular. Os preguiceiros das illas menores do arquipélago de Bocas del Toro son conespecíficos con ''Bradypus variegatus.
Descrición
A especie foi descrita en 2001 polos zoólogos Robert P. Anderson e Charles O. Handley.
Carlos Velo
Carlos Velo Cobelas, nado nos Pereiros (Cartelle) o 15 de novembro de 1909 e morto en México, onde viviu exiliado, o 1 de marzo de 1988, foi un cineasta galego e figura clave do cinema mexicano.
Traxectoria
miniatura|Casa familiar na parroquia de Cobelas, Cartelle.
Primeiros anos
Naceu nunha pequena aldea, onde o seu pai, José Velo Castro (1880-1973), exercía de médico. De rapaz, trasladouse á cidade de Ourense a estudar o bacharelato e despois Maxisterio. Nesta época coñeceu a Vicente Risco e da súa man embebeuse de galeguismo. Agromou tamén nestes anos a súa dobre vocación pola bioloxía e polo cinema.