cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Judo
Desenvolvemento
A sociedade feudal do Xapón estaba dividida en clases, coma as dos guerreiros, agricultores ou comerciantes. Nese ambiente, a clase guerreira ocupábase, entre outras tarefas, da seguridade interna e externa, polo que se detiña en estudar as varias modalidades de combate, con e sen armas. Xurdiron entón diversas modalidades de loita, kenjutsu (arte da espada), iaijutsu (arte de sacar a espada), naginatajutsu (arte da lanza naginata) e outras. Nese momento xurdiu o jūjutsu, ou "arte suave", que durante a historia do Xapón recibiu moitos e variados nomes, coma wajutsu, kumiuchi, yawara, taijutsu etc., todos para se referir á loita desarmada contra un ou máis opoñentes, que portasen armas ou non, e que era chamada "arte suave" porque se practicaba sen armas, é dicir sen a rixidez das armas. O jūjutsu desenvolveuse como unha das artes que os samurais debían dominar, porque no campo de batalla un guerreiro podía verse sen a súa espada, e debería ser capaz de seguir loitando co inimigo. Os samurais estaban sempre baixo o mando dun xefe, un daimyō, o que deu lugar a que, así como existían varios xefes, chegasen a existir varias familias ou clans. E neses clans todas as artes marciais evolucionaron de forma máis ou menos independente, nacendo así as varias escolas, ou koryū (古流, escola vella), que ensinaban todas as formas de combate.
Por un longo tempo a historia do Xapón estivo marcada pola dominación dos samurais, e a historia do judo comeza exactamente cando o Xapón está nun intenso proceso de cambio, a Era Meiji, na que Jigoro Kano, o seu creador, naceu e creceu. A historia do judo como arte marcial ou deporte vai relacionada coa historia do mestre Kano. Ambos son froito da súa sociedade e do seu tempo, o auxe da Era Meiji.
Cando o neno Jigoro Kano ingresou na escola, o ambiente que atopou foi de rivalidade entre os alumnos, o que acabou motivándoo a buscar unha forma de defensa. Ese ambiente hostil atopouno outra vez cando ingresou na universidade, pois, aínda que estivese en proceso de franca modernización, a mentalidade guerreira era moi forte na sociedade xaponesa, pero moitos esquecían os valores de honra e disciplina que limitaban esa agresividade.
Resolto a ir buscar un instrutor de jūjutsu, Kano non obtivo éxito nas primeiras tentativas, porque coa caída do Shogunato Tokugawa, durante a Restauración Meiji de 1868, o prestixio das artes marciais diminuíra nun país que viña valorando os costumes occidentais máis cós seus propios. Os vellos mestres, despois de perderen a súa función de guerreiros, foron obrigados a deixar de ensinar e dedicarse a outras actividades para sobrevivir. Algúns simplemente desistiron e abandonaron completamente os valores e o modo de vida tradicional.
Nakai Umenari, un soldado retirado coñecido do pai de Kano, acordou amosarlle os kata, pero non coa intención de ensinar. O vixilante da casa de seu pai, Ryuji Katagiri, era tamén coñecedor de jujutsu, porén non estaba disposto a ensinar esta arte marcial, se non era para un uso coherente e porque tamén consideraba ao mozo Kano moi inmaturo. Imai Genshiro, do estilo Kyūshin-ryū (扱心流)), que frecuentaba a residencia da familia Kano, tamén o rexeitou.
Despois dalgúns anos de insistente busca, Jigoro Kano coñeceu a Teinosuke Yagi, que fora profesor do estilo Tenjin Shinyō-ryū (天神真杨流), de jujutsu, pero que xa non ensinaba. Aínda así, en 1877, Yagi consentiu en presentarlle o mestre Hachinosuke Fukuda, tamén do estilo Tenjin Shinyō-ryū, que tiña un pequeno dojō onde ensinaba a unha clase de cinco alumnos.
O estilo Tenjin Shinyō-ryū era coñecido pola súa eficacia e a énfase na combinación de técnicas de puñadas e patadas con técnicas de inmobilización, e polos medios de manexo óseo. Dicíase que o fundador deste estilo perfeccionouno con loitas de rúa. A mediados de maio de 1879 o mestre Fukuda faleceu, só catro días despois dunha demostración ao expresidente dos EUA.
Liga ACT 2003
A tempada 2003 da Liga ACT foi a 1ª edición do campionato de traiñeiras do Cantábrico, creado en 2003 pola Asociación de Clubs de Traiñeiras. Nesta tempada se disputaron 15 bandeiras.
Judo
Desenvolvemento
Sentíndose carente de coñecementos, Kano continuou o seu adestramento en Tenjin Shinyō-ryū co mestre Masamoto Iso, fillo do fundador do estilo, o mestre Mataemon Iso. En 1881, o mestre Masamoto morreu e Kano quedou unha vez máis sen instrutor. Neste escenario, foi practicar o estilo Kitō-ryū (起倒流) co mestre Tsunetoshi Iikubo que, diferente do pragmatismo do Tenjin Shinyō-ryū, era dunha escola máis filosófica e que daba máis importancia aos golpes de lanzamento. Outra característica do estilo era o emprego do "ki", unha enerxía (etérea) que existe en todo aquilo do que se pode facer uso durante unha loita. miniatura|Jigoro Kano, con 28 anos Kano comezou unha busca para elaborar un principio unificador das técnicas que aprendera. Así, formulou o concepto da máxima eficiencia co menor gasto de enerxía, porque só aquelas técnicas que preservasen ao máximo o loitador e que realmente funcionasen, deberían ser parte das ensinanzas da súa futura escola; para el unha persoa non debería esgotarse para se librar dunha agresión, ao contrario, debería empregar o máximo da enerxía allea en favor seu.
O dojō de Jigoro Kano, que foi aberto en 1882, recibiría o nome de Kodokan, no Templo Eishoji. Porén, Kano non cría que o seu estilo de jujutsu estivese completo e acabado. A base ficaba asentada nos dous estilos que máis practicou, pero recibiría influencia doutros estilos e doutras formas de loita, coma o sumo, o aikido e mailo karate.
Ao resultado das súas investigacións e adestramento nas artes marciais, chamouno jūdō, substituíndo a partícula "jutsu", que significa "arte" ou "profesión", pola partícula "do", que significa "camiño". Acontece, porén, que o termo "judo" non é creación de Kano, porque esta denominación, dadas ás técnicas de combate sen armas, xa era utilizada orixinalmente polo estilo Jikishin-ryu e co significado moi próximo ao pretendido, que era o de facer da arte marcial un instrumento de evolución persoal. Antes, as artes marciais eran vistas só como instrumento de loita, de guerra, pero non era ese soamente o seu obxectivo, pois para el deberían ser un modo de evolución persoal e físico.
Stade Tourbillon
O Stade Tourbillon é un estadio multiusos de Sion, Suíza. Actualmente úsase para fútbol e serve de localía para o FC Sion e ten capacidade para 19.600 espectadores.
Judo
Desenvolvemento
O repertorio de técnicas quedou asentado en tres grandes conxuntos: técnicas de proxección ou lanzamento (nage waza), técnicas de chan (katame waza e ne waza) e técnicas de pancadas (atemi waza). As técnicas de lanzamento viñeron do estilo Kitō-ryū, que tamén contribuíu coas nocións de tempo e uso de enerxía. Do Tenjin Shinyō-ryū viñeron as técnicas de control en chan e de puñazos e patadas, de onde veñen aínda a idea da práctica repetida dos kata e as loitas con seguridade (randori).
Como o mestre era profesional da educación, utilizou ese coñecemento para estruturar as clases e o proceso de aprendizaxe do judo, e tamén para transformar unha arte marcial, enfocada só á guerra e a seguridade, nunha disciplina moral, un deporte e mais un instrumento educativo. Tamén cambiou a ética combativa: a demostración pública das habilidades de loita pasou a ser vergoñenta, pois todo coñecemento só é útil se axudar a comunidade e axudar un compañeiro nos seus estudos, e xamais debería ser usado de forma egoísta ou por mera xactancia.
Xunto co instituto, medraron o recoñecemento e a influencia do judo. De feito, o instituto Kodokan non foi aberto co fin específico de ser un centro de formación e perfeccionamento só de judo, senón, antes de todo, era un lugar de formación xeral e de recreación.
En maio de 1922, realizouse unha gran exhibición de artes marciais, na que estiveron algúns representantes do karate de Okinawa, que xa ouviran falar desa arte marcial e mesmo xa tiveran correspondencia co mestre Gichin Funakoshi, convidándoo para ensinar, mais foi soamente nese evento cando Jigoro Kano o coñeceu. Funakoshi tiña como obxectivo divulgar a arte marcial de Okinawa no resto do país.
As técnicas mostradas nesa ocasión, movementos de ataque e desvío moi veloces e fluídos, provocaron boa impresión no mestre Kano, polo que convidou o mestre de karate para que fose dar algunhas clases no Kodokan. Desa experiencia de influencia mutua foron incorporadas no judo técnicas do karate nalgúns kata, mais o kata máis afectado foi o Kime-no-kata, ou forma de resolución, no que están compilados moitos golpes de autodefensa e de loita real, con enfoque en chimpar ao opoñente.
Un dos moitos practicantes de judo foi Kenji Tomiki, que empezou a adestrar ao redor de 1910 e obtivo o 1º dan en 1919. A partir de aí foi destacando cada vez máis, até obter o 4º dan en 1922. En 1926, por consello do mestre Kano, Tomiki foi estudar aikido con Morihei Ueshiba, obtendo por fin o 8º dan en 1940.
Entrementres, en 1930, o mestre Kano viu o adestramento de aikido e quedou moi impresionado coa súa disciplina e a súa técnica. Entón, mandou dous alumnos seus para adestrar e estudar o aikido no seu nome. Como resultado do intercambio entre estas artes marciais, creouse o kata Kodokan goshin-jutsu, composto por técnicas de autodefensa, enfocadas a desarmar e someter o contrario.
Entrada nas escolas
miniatura|Rapazas aprendendo En 1897, Jigoro Kano foi nomeado director da Escola de Formación Avanzada de Profesores, onde formaba os futuros educadores do Xapón, e nesa tarefa esforzouse en proporcionar unha educación da máis alta calidade, invitando regularmente a instrutores superiores de judo, kendo e natación á escola como medio de mellorar a educación física. Con esa idea, tamén fixo unha petición ao Ministerio de Educación para estender o período educativo do profesorado de 3 a 4 anos.
Traballando como educador, o mestre Kano foi un promotor incansable da educación física para os alumnos, pois cría na idea de que as forzas tanto físicas coma mentais son compoñentes importantes na formación da persoa, do que el mesmo daba o exemplo. Co obxectivo de aumentar a forza física, mellorar o carácter, e contribuír ao desenvolvemento da súa arte marcial, Jigoro adestrara a moitos do mesmo xeito que no Kodokan. Tamén estudou o tema incesantemente, ao punto de realizar sesións de adestramento de loita contra 30 judokas. Como os alumnos que estudaran con el eran activos en diversas partes do país, o judo pasou a ser reputado como unha forma excelente de promover e axudar na educación das persoas, sendo adoptado por moitas escolas.
Noutras partes do mundo
En paralelo aos esforzos de divulgación do judo como instrumento educativo, tamén se gastou moito tempo e enerxía para mostrar o judo noutros países. Con esa finalidade, Jigoro Kano viaxou por Europa en 1889 e amosou a súa arte. Mesmo cando era ridiculizado ou subestimado, o mestre aproveitaba a situación negativa para mostrar todo o potencial do judo, ás veces utilizando a propia persoa que fixera comentarios xocosos. Nin mesmo a Primeira guerra chino-xaponesa foi unha adversidade, polo contrario, Kano aproveitou a oportunidade para levar o judo até a China e para levar estudantes chineses ao Xapón, para practicar judo.
Jean Seberg
Jean Seberg, nada en Marshalltown, Iowa o 13 de novembro de 1938 e finada en París o 30 de agosto de 1979, foi unha actriz estadounidense, lembrada pola súa participación en numerosos filmes como Saint Joan (1957), Bos días tristeza (1958), O final da escapada (1960) e Lilith (1964).
Judo
Noutras partes do mundo
Conforme a fama do Instituto Kodokan crecía, algúns estranxeiros, que tiñan oído falar sobre o asunto, que chegaban ao Xapón procuraban comezar a practicar o judo ou, se xa adestraban noutros sitios e países, buscaban algunha forma de perfeccionaren os seus coñecementos.
Jean Seberg
Seberg faleceu aos 40 anos en París, vítima dunha sobredose de barbitúricos; a policía determinou que a actriz se suicidou. Seberg tamén é coñecida por ser unha vítima do Programa de Contraintelixencia do FBI, como unha represalia polo seu apoio a distintos grupos de dereitos civís durante a década de 1960.
Judo
Deporte olímpico
En 1909, Jigoro foi convidado polo embaixador xaponés en Francia para ser membro do Comité Olímpico Internacional, pois o mesmo Barón de Coubertin, creador dos Xogos Olímpicos modernos, pedira ao embaixador que atopase unha persoa apropiada.
Jean Seberg
Traxectoria
Seberg naceu en Marshalltown, no estado de Iowa. O seu máximo desexo era ser actriz de cinema. Estudou na Universidade de Iowa e despois conseguiu o papel protagonista do filme Saint Joan, dirixido por Otto Preminger en 1957, papel para o que se recibiron ofertas de 18 000 candidatas.
Judo
Deporte olímpico
En 1911, como resultado dos esforzos de preparación do Xapón para a primeira participación nos Xogos Olímpicos de 1912, foi fundada a Asociación Atlética Nacional do Xapón, con Jigoro Kano como presidente. Nese posto, traballou para reunir un equipo xaponés e convidou atletas de todo o país.
Jean Seberg
Traxectoria
O ano seguinte rodou o seu segundo filme, tamén con Preminger, Bos días tristeza e a continuación O final da escapada, de Jean-Luc Godard, un dos fitos da Nouvelle Vague, que a converteu nunha actriz coñecida en Europa. Non tivo a mesma sorte nos Estados Unidos, polo que seguiu a traballar en Europa.
Judo
Deporte olímpico
O judo entrou como deporte de competición nos Xogos Olímpicos de 1964.
Jean Seberg
Traxectoria
Foi simpatizante das Panteras Negras, o que lle trouxo certas complicacións cos sectores máis reaccionarios de Hollywood, que organizaron campañas contra ela, facendo correr o rumor de que que estaba embarazada dun líder dos Panteras Negras. Mesmo chegou a ser vixiada polo FBI.
Judo
Graduación (cintos)
Sendo un educador, Kano comprendía que o modelo tradicional de graos non sería o máis adecuado. Así, elaborou o sistema de cores con varios niveis, que foi unha adaptación do sistema Dan-i, no que os alumnos máis novos (mudansha) con nivel inferior (Kyu) reciben cintos de diferentes cores.
Jean Seberg
Traxectoria
Nalgunhas ocasións Seberg regresou aos Estados Unidos para rodar un filme, como Lilith (1964), un turbio drama psicolóxico con Warren Beatty, e o western musical Paint Your Wagon (1969), con Clint Eastwood e Lee Marvin.
Judo
Técnicas
O judo, a pesar de ser unha forma nova de arte marcial, aínda ten moita influencia das escolas tradicionais, polo que todo o seu contido técnico foi reunido e sistematizado nos kata, que son unha forma secuencial de movementos e teñen a finalidade de desenvolver e fixar os conceptos e técnicas. Mesmo non sendo unha forma de loita combinada, ten o propósito de preparar o practicante para un escenario real de combate. Os kata do judo son: Randori no kata (乱取りの形) — Nage no kata (投の形) e Katame no kata (固の形) —, Kime no kata (決めの型), Ju no kata (柔の形), Kodokan goshin-jutsu (講道館護身術), Itsutsu no kata (五の形), Koshiki no kata (古式の形), Seiryoku zenyo kokumin taiiku no kata (精力善用国民体育の形).
Jean Seberg
Traxectoria
En 1979, antes de cumprir os 41 anos de idade, morreu en circunstancias non totalmente aclaradas. O seu cadáver foi atopado no interior dun automóbil estacionado nunha rúa do barrio parisiense de Passy. Parece ser que Seberg foi unha persoa máis fráxil e vulnerable do que aparentaba e que se suicidou cunha sobredose de barbitúricos. A súa filla Nana morrera aos dous días de nacer e Seberg nunca se recuperou do golpe. Aos dezaseis meses tamén se suicidou o seu home, o escritor Romain Gary.
Judo
Técnicas
O mestre Jigoro Kano, non satisfeito co modo tradicional de ensinar as artes marciais, baseado principalmente no condicionamento físico e na repetición das formas preestabelecidas das técnicas, quería un modelo secuencial que tivese en conta a evolución gradual do alumno, desde un nivel máis básico ata os máis complexos, e elaborou un novo esquema pedagóxico, chamado Gokyo no waza (五教の技). É un paradigma en que son organizadas as varias técnicas conforme a súa natureza e o seu grao de complexidade. Serve tamén para introducir os kata como forma de facelos máis comprensíbeis.
Ao contrario do que poidan demostrar as competicións de judo nos campionatos nacionais e mundiais, e tamén nos Xogos Olímpicos, o judo é unha arte marcial bastante completa, con todos os tipos de técnicas e golpes, que son adestradas nos máis variados xeitos e simulando as máis diversas situacións de loita ou de ameaza. E, a despeito de non ser unha modalidade que use armas como instrumentos, son ensinadas técnicas adecuadas para lidar con elas, sexan armas tradicionais, coma espadas e coitelos, sexan armas de fogo.
Adecuando a natureza dos golpes e os seus eventuais resultados nos adversarios, algunhas técnicas foron clasificadas como prohibidas, ou kinshi waza (禁止技), e non son permitidas nas competicións. Foi feito así porque o judo, máis que ensinar a defenderse, pretende ensinar honra e respecto ás persoas. Con ese mesmo espírito, outras técnicas tamén consideradas moi perigosas, coma as patadas, foron amais de prohibidas reservadas ao adestramento dos máis avanzados e considerados responsábeis.
Desde que foi formalmente compilado polo seu creador, aínda que se saiba que o perfeccionou ata o seu pasamento, o judo evolucionou conforme medraba e predominaba o aspecto deportivo. Debido a iso, as técnicas de proxección e inmobilización pasaron a sobresaír sobre as demais, por canto son as técnicas analizadas e puntuadas nas competicións. Paulatinamente, outras técnicas foron engadidas á listaxe das técnicas prohibidas.
Competicións
As competicións son unha característica presente desde a aparición da arte marcial, que sempre deu moita importancia ao aspecto didáctico e deportivo. A principal finalidade da súa existencia é promover e incentivar o practicante individual no seu perfeccionamento, estimulándoo por medio das disputas con outros practicantes e pola entrega de galardón.
Categorías
As competicións son organizadas con disputas en sete categorías de peso, separadas esas categorías para homes e mulleres. Nalgunhas competicións tamén pode haber as sete categorías oficiais maila absoluta, na cal atletas de calquera peso poden participar sen ningunha restrición.
Regras
De modo xeral, a loita será dirixida por un árbitro e dous xuíces baixo a supervisión da comisión de arbitraxe. O árbitro conduce a loita, que ten a área de competencia medindo entre 14 m x 14 m e 16 m x 16 m, cuberta por tatamis, e terá unha división en dúas zonas, marcada por cores distinguidas: unha de loita e outra de seguranza. A zona interior será chamada a zona de competición, co mínimo de 8 m x 8 m ou máximo de 10 m x 10 m. A zona fóra, de seguridade, 3 m.
Conclúese o combate cando un dos competidores consegue atinxir a puntuación máxima, o que pode acontecer se for executado un golpe perfecto, chamado ippon, cando alguén consegue sumar varios puntos até algo equivalente ao ippon, ou se un dos loitadores for inmobilizado por certo período de tempo. Pode ocorrer que a loita termine coa descualificación dun dos competidores, situación que acontece cando alguén acumular catro castigos ou for descualificado directamente, por motivo de falta grave.
Ética
O judo foi concibido para ser máis do que unha modalidade deportiva ou unha arte marcial. Deste xeito, ten o seu propio código de principios morais, que debe ser seguido polos practicantes durante os adestramentos e fóra tamén. Espérase que un adepto cultive a amizade, respectando todo e todos de modo certo e simple.
Josep Salvany i Lleopart
Josep Salvany i Lleopart nado en Cervera en 1777-1778 e morto en Cochabamba o 21 de xullo de 1810, foi un médico militar catalán participante da Real Expedición Filantrópica da Vacina.
Biografía
Dende moi novo interesouse pola cultura e as humanidades malia a súa feble saúde. Estudou gramática en Barcelona entre os anos 1784 a 1786, e entre 1786 a 1788, latín, retórica e poesía. Tamén estudou filosofía no Convento de San Agustín de Barcelona dende 1789 a 1791.
O 15 de outubro de 1791 fai o exame de latín, lóxica e física para ingresar no Real Colexio de Cirurxía de Barcelona. Alí está dende 1791 a 1796 obtendo boas notas, case todas máximas cualificacións. Foi axudante dos doutores Boven e Capdevilla, eminentes cirurxiáns a quen facía as substitucións nas clases.
Licenciado en cirurxía, ingresa no Exército. Serve no IV Batallón de Guardias Walonas (Valones) como cirurxián interino. Despois é cirurxián do III Batallón do Rexemento de Irlanda. Despois do V Batallón de Infantería de Navarra. Tódolos postos militares tenos que deixar por problemas de saúde.
A expedición parte da Coruña 30 de novembro de 1803 chegando a Venezuela Balmis decide dividir en dúas a expedición deixando a Salvany ao cargo da expedición que levará a vacina da varíola polo continente cara Buenos Aires. Balmis volverá a Lisboa o 14 de agosto de 1806, despois de ter dado a volta ao mundo, e ao chegar a Madrid é recibido con honras e recoñecementos. Salvany continuará coa expedición recorrendo 18 mil quilómetros ata morrer ignorado en Cochabamba o 21 de xullo de 1810. Foi soterrado nunha foxa común, e descoñecéndose a súa localización.
Historia de Toquio
miniatura|Castelo de Edo. miniatura|Toquio, mapa [[Alemaña|alemán de 1888.]] A Historia of Tokio narra o crecemento do centro urbano máis grande do Xapón. A parte oriental de Tokio ocupa unha importante área na rexión de Kanto, que xunto coa hoxe en día prefectura de Saitama, a cidade de Kawasaki e a parte oriental de Yokohama conformaban a antiga provincia de Musashi. Esta foi unha das provincias baixo o sistema ritsuryō.
Edo
Aínda que dende o século VII hai constancia de templos na zona (Senso-ji, 628; Kanda Miyojin, 830), non é ata 1180 cando comeza a existencia dunha pequena aldea de pescadores ó carón da residencia do clan Edo no alto dun outeiro preto da desembocadura do río Sumida. A aldea chámase tamén Edo ("porta do esteiro ou enseada"), pois o mar chegaba naquel tempo a lamber as ladeiras do outeiro (a enseada Hibiya).
No entanto, non será ata 1457 que, da man do guerreiro Ota Dokuan, se constrúe un castelo e fortaleza no outeiro, pola súa estratéxica posición dominante do delta do Sumida. Edo comeza oficialmente a súa andaina.
Capital dos Tokugawa
Pero vai ser coa toma do lugar por Ieyasu Tokugawa en 1590 cando a sorte de Edo cambie radicalmente. Pouco despois, en 1603, os Tokugawa conseguen o poder efectivo sobor do Xapón e Ieyasu decide traslada-la corte a Edo. Dun día para outro a aldea convértese en capital: reconstrúese e amplíase a fortaleza (muros ciclópeos, ramplas de vinte metros, fosos); fanse grandes obras de desecamento de zonas pantanosas e canais de comunicación e transporte; constrúense amplos barrios para as residencias dos señores da corte (uns 300 daimyos con as súas familias e samurais)
Á parte do enorme complexo do castelo, o centro neurálxico da cidade é o Nihonbashi (literalmente "ponte do Xapón"), ao leste daquel, sobor dunha canle que o cumunicaba co Sumida. Como o seu nome anuncia, é tamén o centro simbólico do país, punto de arrInque de todas as grandes rutas (Tokkaido cara ao sur, ata Kyoto e Osaka, a máis importante). A ambos os lados da ponte a actividade é sempre frenética en torno a mercados e muelles.
A pesar dos frecuentes incendios ("flores de Edo") e terremotos, a cidade capital dos Tokugawa vai desenvolverse enormemente ata se converter quizais na maior do mundo cara ao final do século XVIII, cunha poboación dun millón de habitantes.
Restauración Meiji: Toquio
En 1868, a dinastía Meiji restaura o poder imperial e decide que Edo sexa a súa capital (substituíndo a Kioto), co nome de Toquio ("capital do leste"). Unha nova era comeza para o Xapón, a da fin do illamento e apertura comercial ao resto do mundo. En Toquio constrúese o palacio imperial no suroeste do recinto do castelo (1888) e, paradoxicamente, dáse unha pequena decadencia pola desaparición dos daymios. Tamén xorde o ferrocaril e a industrialización. O barrio de Ginza, actual centro comercial da cidade ao sueste do palacio, constrúese nestes anos en ladrillo tralo incendio de 1872.
En setembro de 1923 gran parte da cidade é destruída por un catastrófico terremoto. Porén, coma en ocasions anteriores, reconstrúese deseguida é renóvase segundo modelos occidentais co ancheamento xeneralizado de rúas. Segue unha grande expansión e nova destrución polos bombardeos da segunda guerra mundial. Volta ao mesmo: reconstrución e o maior desenvolvemento da súa historia coa expansión da economía xaponesa nas décadas dos cincuenta e sexenta. O corazón da cidade e da metrópoles vaise desprazando cara ao oeste do castelo, ao barrio de Shinjuku ( a súa estación é a de maior tránsito diario do mundo)
Area (homónimos)
Area pódese referir a:
Toponimia
O topónimo Area pode referirse a:
Filmes de Albania propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Albania presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional dunha maneira irregular dende o ano 1996. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
O candidato de Albania é decidido por un comité designado polo Ministerio de Cultura de Albania. Até o ano 2022, quince filmes albaneses foron propostos ó Óscar ó mellor filme internacional, mais ningún deles foi finalmente nomeado para o premio.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Albania para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Bren Entertainment
Historia
Bren Entertainment foi fundada no ano 2000 como estudo de animación CGI. A súa actividade abarca todos os procesos de produción CGI, aplicados tanto á animación como á integración con imaxe real. Desde 2006 dedícase tamén á produción de documentais (tanto de creación como sociais) e ficción televisiva.
Quetame
Quetame é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia de Oriente, a 55 km de Bogotá.
Toponimia
O topónimo «Quetame» quere dicir en muysc cubun (lingua muisca) «A vosa labranza do monte».
Historia
Na época precolombiana o territorio do actual concello de Quetame estaba habitado polos descendentes do cacique de Ubaque, que dominaba a rexión do leste. Na visita do oidor Miguel Ibarra a Cáqueza e Ubatoque, en novembro de 1594, figuraba a capitanía de Quetame no cacique ou capitán Pedro Quetame, maior de 60 anos.
Mar García Rodríguez
María do Mar García Rodríguez, nada en Madriñán (Lalín) en 1967, é unha escultora e pintora galega. Actualmente imparte clases de plástica no IES Laxeiro de Lalín.
Traxectoria
Mar García é licenciada en Belas Artes na especialidade de escultura pola facultade de BB.AA. da Universidade de Salamanca. Durante os anos que estivo estudando (1987-1991), a artista conseguiu varias bolsas: unha Bolsa de Pintores Pensionados en Segovia no 1988, e unha Bolsa de Colaboración en Escultura durante o curso 1990-91 na facultade de Salamanca. Os primeiros premios da súa carreira como escultora recibiunos entre os anos 1987 e 1988 na Escuela de Nobles y Bellas Artes de Sam Eloy en Pintura I e Pintura II, pertencente á Caja de Ahorros y M.P. de Salamanca. En 1997 participou nunha exposición colectiva celebrada na Galería Sargadelos de Ourense. Nese mesmo ano amosou as súas obras na reunión que baixo o título Nós Outras se celebrou na librería María Balteira de Santiago de Compostela. Este ano foi o máis completo da súa actividade, participando tamén en dúas exposicións colectivas celebradas en Lalín. A súa primeira individual foi no Concello de Silleda, en 1998; nese mesmo ano presentou, con ocasión da celebración da feira Turiarte’98 na Fundación Semana Verde de Silleda, unha obra que se inspira na natureza; cores frías que semellan o mar embravecido a través dunha composición que ronda a abstracción. Tres anos despois, no 2001, presentaba, con motivo da V Bienal Pintor Laxeiro celebrada no Museo Municipal Ramón María Aller de Lalín, a obra Roda sen ti; unha obra mixta de óleo sobre lenzo e madeira e de formato circular, semellando unha roda, que ofrece unha paleta de cores na que unha man que sobresae fai referencia á predilección da artista pola escultura. A mestura de materiais propón o desexo da autora por afastarse da pintura tradicional e deixar fluír a súa imaxinación.
HTTP
O desenvolvemento de HTTP foi iniciado por Tim Berners-Lee no CERN en 1989. O desenvolvemento dos estándares HTTP foi un esforzo coordinado polo Grupo de traballo de enxeñería de Internet (IETF) e a World Wide Web Consortium (W3C). Os esforzos culminaron na publicación dunha serie de solicitudes de comentarios (RFC). A primeira definición de HTTP/1.1, a versión de HTTP aínda en uso común, ocorreu no RFC 2068 en 1997. Esta versión foi desaprobada polo RFC 2616 en 1999, que logo foi substituída pola familia RFC 7230 en 2014.
Unha versión posterior, HTTP/2, estandarizouse en 2015. HTTP/3 é o sucesor proposto (Internet Draft) que se basea en HTTP/2 e agora é compatible cos principais servidores web e navegadores a través da Transport Layer Security (TLS) usando unha extensión da Application-Layer Protocol Negotiation (ALPN) onde se require TLS 1.2 ou máis recente.
Resumo técnico
miniatura|dereita|URL que comeza co esquema HTTP e a etiqueta de nome de dominio WWW.
funciona como un protocolo de solicitude-resposta no modelo computacional cliente-servidor. Unha navegador web, por exemplo, pode ser o cliente e unha aplicación que se executa nunha computadora que aloxa un sitio web pode ser o servidor. O cliente envía unha mensaxe de solicitude HTTP ao servidor. O servidor, que proporciona recursos como arquivos" HTML" e outro contido, ou realiza outras funcións en nome do cliente, devolve unha mensaxe de resposta ao cliente. A resposta contén información de estado de finalización sobre a solicitude e tamén pode conter contido solicitado no corpo da súa mensaxe.
HTTP está deseñado para permitir que os elementos intermedios da rede melloren ou habiliten as comunicacións entre clientes e servidores. Os sitios web de alto tráfico a miúdo benefícianse dos servidores de caché web que ofrecen contido en nome dos servidores ascendentes para mellorar o tempo de resposta. Os navegadores web almacenan en caché os recursos web aos que accedeu anteriormente e reutilízanos, cando é posíbel, para reducir o tráfico de rede. Os servidores proxy HTTP nos límites da rede privada poden facilitar a comunicación para os clientes sen unha dirección enrutábel globalmente, mediante a retransmisión de mensaxes con servidores externos.
HTTP é un protocolo de capa de aplicación deseñado dentro do marco da suite de protocolos de Internet. A súa definición supón un protocolo de capa de transporte subxacente e fiábel, e o Protocolo de Control de Transmisión (TCP) úsase comunmente. Con todo, HTTP pode adaptarse para utilizar protocolos non fiabeis como o Protocolo de datagramas de usuario (UDP), por exemplo en HTTPU e o Protocolo simple de detección de servizos (SSDP).
Os recursos* HTTP son identificados e situados na rede por Localizadores Uniformes de Recursos (URL), utilizando os esquemas http e https dos Identificadores Uniformes de Recursos* (URI). Por exemplo, incluíndo todas as compoñentes opcionais:
userinfo         host        port ┌───────┴───────┐ ┌────┴────────┐ ┌┴┐ http://john.doe:password@www.example.com:123/forum/questions/?tag=networking&order=newest#top └─┬─┘ └───────────┬────────────────────────┘└─┬─────────────┘└────────┬──────────────────┘└┬─┘ scheme         authority                      path                  query               fragment
As URI codifícanse como hipervínculos nos documentos HTML, para formar documentos de hipertexto interconectados.
HTTP/1.1 é unha revisión do HTTP orixinal (HTTP/1.0). En HTTP/1.0, realízase unha conexión independente ao mesmo servidor para cada solicitude de recurso. HTTP/1.1 pode reutilizar unha conexión varias veces para descargar imaxes, scripts, follas de estilo, etc. despois de que se entregou a páxina. Por tanto, as comunicacións HTTP/1.1 experimentan menos latencia xa que o estabelecemento de conexións TCP presenta unha sobrecarga considerábel.
Historia
miniatura|[[Tim Berners-Lee ]]
O termo hipertexto foi acuñado por Ted Nelson en 1965 no Proxecto Xanadu, que á súa vez se inspirou na visión de Vannevar Bush na década de 1930 do sistema "memex" de recuperación de información baseado en microfilm, descrito no seu ensaio de 1945 "Como podemos pensar". Tim Berners-Lee e o seu equipo no CERN son acreditados coa invención do HTTP orixinal, xunto con HTML e a tecnoloxía asociada para un servidor web e un navegador web baseado en texto. Berners-Lee propuxo por primeira vez o proxecto "WorldWideWeb" en 1989, agora coñecido como World Wide Web. A primeira versión do protocolo tiña só un método, a saber, GET, que solicitaría unha páxina dun servidor. A resposta do servidor sempre foi unha páxina HTML.
A primeira versión documentada de HTTP foi HTTP V0.9 (1991). Dave Raggett dirixiu o Grupo de Traballo HTTP (HTTP WG) en 1995 e quería expandir o protocolo con operacións estendidas, negociación estendida, metainformación máis rica, vinculado cun protocolo de seguridade que se volveu máis eficiente ao agregar métodos adicionais e campos de encabezado. RFC 1945 presentou e recoñeceu oficialmente HTTP V1.0 no 1996.
O HTTP WG planeaba publicar novos estándares en decembro de 1995 e o soporte para o estándar HTTP/1.1 baseado no RFC 2068 en desenvolvemento (chamado HTTP-NG) foi rapidamente adoptado polos principais desenvolvedores de navegadores a principios de 1996. Por marzo dese ano, admitiuse o estándar HTTP/1.1 en Arena, Netscape 2.0, Netscape Navigator Gold 2.01, Mosaic 2.7, Lynx 2.5, e no internet Explorer 2.0. A adopción por parte do usuario final dos novos navegadores foi rápida. En marzo de 1996, unha empresa de aloxamento web informou que máis do 40% dos navegadores en uso en Internet eran compatibles con HTTP 1.1. Esa mesma empresa de aloxamento web informou que, en xuño de 1996, o 65% de todos os navegadores que accedían aos seus servidores eran HTTP/1.1. O estándar HTTP/1.1, tal como defínese no RFC 2068, lanzouse oficialmente en xaneiro de 1997. As melloras e actualizacións ao estándar HTTP/1.1 publicáronse baixo o RFC 2616 en xuño de 1999.
En 2007, o Grupo de Traballo HTTPbis formouse, en parte, para revisar e aclarar a especificación HTTP/1.1. En xuño de 2014, o WG publicou unha especificación de seis partes obsoleta no RFC 2616:
HTTP/2 foi publicado no RFC 7540 en maio do 2015.
Sesión HTTP
Unha sesión HTTP é unha secuencia de transaccións de solicitude-resposta da rede. Un cliente HTTP inicia unha solicitude estabelecendo unha conexión de Protocolo de Control de Transmisión (TCP) a un porto particular nun servidor (xeralmente o porto 80, ocasionalmente o porto 8080; consulte a Lista de números de portos TCP e UDP). Un servidor HTTP que escoita nese porto espera a mensaxe de solicitude dun cliente. Ao recibir a solicitude, o servidor devolve unha liña de estado, como "HTTP/1.1 200 OK", e unha mensaxe propia. O corpo desta mensaxe adoita ser o recurso solicitado, aínda que tamén se pode devolver unha mensaxe de erro ou outra información.
Conexións persistentes
En HTTP/0.9 e 1.0, a conexión péchase despois dun só par de solicitude/esposta. En HTTP/1.1 introduciuse un mecanismo para manter vivo, no que unha conexión podería reutilizarse para máis dunha solicitude. Estas conexións persistentes reducen a latencia da solicitude perceptíbelmente, porque o cliente non necesita volver negociar a conexión TCP 3-Way-Handshake despois de que se enviou a primeira solicitude. Outro efecto secundario positivo é que, en xeral, a conexión vólvese máis rápida co tempo debido ao mecanismo de inicio lento de TCP.
A versión 1.1 do protocolo tamén realizou melloras na optimización do ancho de banda a HTTP/1.0. Por exemplo, HTTP/1.1 introduciu a codificación de transferencia fragmentada para permitir que o contido das conexións persistentes transmítase en lugar de almacenarse no búfer. A canalización de HTTP reduce aínda máis o tempo de demora, o que permite aos clientes enviar múltiples solicitudes antes de esperar cada resposta. Outra adición ao protocolo foi o servizo de bytes, onde un servidor transmite só a parte dun recurso solicitado explicitamente por un cliente.
Mount Panorama
O Mount Panorama é un autódromo de carreiras situado na vila de Bathrust en Nova Gales do Sur, Australia. Conta cunha lonxitude de 6.213 metros. O circuíto conta con dúas longas rectas e dúas curvas de 90o, ademais da gran sucesión de curvas con forma de "S". Tamén combina un gran desnivel entre a zona máis alta e o punto máis baixo.
Mount Panorama é un autódromo apto para carreiras de motos, turismos, grandes turismos e monoplazas. Por iso no pasado, o circuíto albergou o Gran Premio de Australia de motociclismo e da Fórmula 1. Actualmente, aquí dispútanse a Bathrust 1000 pertencente ao campionato dos V8 Supercars e as 12 Horas de Bathrust, que é unha famosa carreira de resistencia.
Oopart
Interpretación científica
Se ben é certo que as características aparentemente extraordinarias dalgúns destes obxectos aínda non posúen unha interpretación desde a arqueoloxía, paleontoloxía ou outras áreas de estudo, aínda que tamén algúns obxectos foron catalogados como ooparts para logo saír desta clasificación, en xeral a comunidade científica amósase escéptica fronte ás interpretacións que cualifican estes obxectos como "fóra de lugar". Un gran número destes foron rexeitados como produtos de fenómenos como o palimpsesto, a pareidolia, a falsificación ou simplemente a ignorancia respecto ás culturas que produciron o obxecto en cuestión.
Copa do Rei de fútbol 1994/95
A Copa do Rei de fútbol 1994–95 foi a 91ª edición do torneo. A competición empezou o 28 de setembro de 1994 e finalizou o 27 de xuño de 1995 coa final no estadio Santiago Bernabéu en Madrid. O campión foi o Deportivo da Coruña.
Semifinais
Nas semifinais xogáronse catro partidos. Os de ida xogáronse o 30 e 31 de maio de 1995 e os de volta o 13 e 14 de xuño. Clasificáronse para a final o Valencia CF e o Deportivo da Coruña.
Final
A final da Copa do Rei 1994–95 xogouse inicialmente o 24 de xuño de 1995 no estadio Santiago Bernabéu de Madrid, pero o partido suspendeuse aos 79 minutos debido á intensa chuvia. Reanudouse o 27 de xuño. O campión foi o Deportivo da Coruña.
HTTP
Autenticación HTTP
HTTP proporciona múltiples esquemas de autenticación, como a autenticación de acceso básico e a autenticación de acceso de resumo, que funcionan a través dun mecanismo de resposta de desafío mediante o cal o servidor identifica e emite un desafío antes de servir o contido solicitado.
HTTP proporciona un marco xeral para o control de acceso e a autenticación, a través dun conxunto extensible de esquemas de autenticación de desafío-resposta, que pode ser utilizado por un servidor para desafiar unha solicitude do cliente e por un cliente para proporcionar información de autenticación.
Dominios de autenticación
A especificación de autenticación HTTP tamén proporciona unha construción arbitraria, específica da posta en funcionamento, para dividir aínda máis os recursos comúns a unha URI raíz dado. A cadea de valor do dominio, se está presente, combínase coa URI raíz canónica para formar a compoñente de espazo de protección do desafío. En efecto, isto permite que o servidor defina ámbitos de autenticación separados nunha URI raíz.
Formato da mensaxe
O cliente envía solicitudes ao servidor e o servidor envía respostas.
Mensaxe de solicitude
A mensaxe de solicitude consiste no seguinte:
A liña de solicitude e outros campos de encabezado deben terminar con <CR><LF> (é dicir, un carácter de retorno de carro seguido dun carácter de avance de liña). A liña baleira debe constar de só <CR><LF> e non doutros espazos en branco. No protocolo HTTP/1.1, todos os campos de encabezado, excepto o Host, son opcionais.
Os servidores aceptan unha liña de solicitude que contén só o nome da ruta para manter a compatibilidade cos clientes HTTP antes da especificación HTTP/1.0 no RFC 1945.
Métodos de solicitude
miniatura|dereita|Unha solicitude HTTP 1.1 realizada utilizando telnet. A mensaxe de solicitude, a sección do encabezado de resposta e o corpo da resposta están resaltados. HTTP define métodos (ás veces denominados verbos, pero en ningures da especificación menciona verbo, nin OPTIONS ou HEAD é un verbo) para indicar a acción que se desexa realizar no recurso identificado. O que representa este recurso, xa sexa que os datos preexistentes ou os datos que se xeran dinámicamente, depende da posta en funcionamento do servidor. A miúdo, o recurso corresponde a un arquivo ou a saída dun executábel que reside no servidor. A especificación de HTTP/1.0 definiu os métodos GET, HEAD e POST, e a especificación de HTTP/1.1 agregou cinco novos métodos: OPTIONS, PUT, DELETE, TRACE e CONNECT. Ao especificarse nestes documentos, a súa semántica é ben coñecida e pódese confiar nela. Calquera cliente pode usar calquera método e o servidor pode configurarse para admitir calquera combinación de métodos. Se un método é descoñecido para un intermediario, tratarase como un método inseguro e non idempotente. Non hai límite no número de métodos que se poden definir e isto permite que se especifiquen métodos futuros sen romper a infraestrutura existente. Por exemplo, WebDAV definiu 7 métodos novos e RFC 5789 especificou o método PATCH.
Os nomes dos métodos distinguen entre maiúsculas e minúsculas. Isto contrasta cos nomes de campo do encabezado HTTP que distinguen entre maiúsculas e minúsculas.
Todos os servidores HTTP de propósito xeral deben poñer en funcionamento polo menos os métodos GET e HEAD, e todos os demais métodos considéranse opcionais pola especificación.
Métodos seguros
Algúns dos métodos (por exemplo, GET, HEAD, OPTIONS e TRACE) están, por convención, definidos como seguros, o que significa que están destinados só para a recuperación de información e non deben cambiar o estado do servidor. Noutras palabras, non deberían ter efectos secundarios, máis aló de efectos relativamente inofensivos, como o rexistro, o almacenamento en caché web, a publicación de anuncios publicitarios ou o incremento dun contador web. Facer solicitudes GET arbitrarias sen ter en conta o contexto do estado da aplicación, por tanto, debe considerarse seguro. Con todo, isto non é obrigatorio pola norma, e ​​recoñécese explicitamente que non se pode garantir.
Pola contra, os métodos como POST, PUT, DELETE e PATCH están deseñados para accións que poden causar efectos secundarios no servidor ou efectos secundarios externos, como transaccións financeiras ou transmisión de correo electrónico. Por tanto, tales métodos non adoitan ser utilizados por robots web ou rastreadores web conformes; algúns que non se axustan tenden a realizar solicitudes sen ter en conta o contexto ou as consecuencias.
A pesar da seguridade prescrita das solicitudes GET, na práctica o seu manexo por parte do servidor non está tecnicamente limitado de ningunha maneira. Por tanto, a programación descoidada ou deliberada pode causar cambios non triviais no servidor. Isto non se recomenda, xa que pode causar problemas para o almacenamento en caché web, os motores de procura e outros axentes automatizados, que poden facer cambios non desexados no servidor. Por exemplo, un sitio web pode permitir a eliminación dun recurso a través dunha URL como, que, se se obtén de forma arbitraria, incluso utilizando GET, simplemente eliminaría o artigo.
Un exemplo disto ocorreu na práctica foi durante a breve vida de Google Web Accelerator Beta, na que se atopaban as URLs arbitrarias na páxina que un usuario estaba a ver, o que provocaba que os rexistros se alterasen ou eliminasen automaticamente en masa. A versión Beta suspendeuse só unhas semanas despois do seu primeiro lanzamento, logo de críticas xeneralizadas.
Métodos idempotentes e aplicacións web
En contraste, o método POST non é necesariamente idempotente e, por tanto, enviar unha solicitude POST idéntica varias veces pode afectar aínda máis ao estado ou causar outros efectos secundarios (como transaccións financeiras). Nalgúns casos, isto pode ser desexábel, pero noutros casos pode deberse a un accidente, como cando un usuario non se dá conta de que a súa acción resultará no envío doutra solicitude, ou non recibiu unha resposta adecuada de que a súa primeira solicitude foi exitosa. Aínda que os navegadores web poden mostrar cadros de diálogo de alerta para advertir aos usuarios nalgúns casos nos que a recarga dunha páxina pode volver enviar unha solicitude POST, xeralmente depende da aplicación web manexar os casos en que unha solicitude POST non debe enviarse máis dunha vez.
Teña en conta que o protocolo ou o servidor web non impoñen un método idempotente. É perfectamente posible escribir unha aplicación web na que (por exemplo) unha inserción de base de datos ou outra acción non idempotente é activada por un GET ou outra solicitude. Ignorar esta recomendación, con todo, pode ter consecuencias indesexabeis, se un axente de usuario asume que repetir a mesma solicitude é seguro cando non o é.
Seguridade
O método TRACE pódese usar como parte dunha clase de ataques coñecidos como Cross-site tracing; por esa razón, o consello de seguridade común é que se deshabilite na configuración do servidor. Microsoft IIS admite un método patentado "TRACK", que se comporta de maneira similar, e que tamén se recomenda desactivar.
O Airado
O topónimo O Airado pode referirse a diversos lugares de Galicia:
HTTP
Mensaxe de resposta
A mensaxe de resposta consiste no seguinte:
A liña de estado e outros campos de encabezado deben terminar con <CR><LF>. A liña baleira debe constar de só <CR><LF> e non doutros espazos en branco. Este requisito estrito para <CR><LF> reláxase un pouco dentro dos corpos das mensaxes para un uso consistente doutros saltos de liña do sistema como <CR> ou <LF> só.
Códigos de estado
En HTTP/1.0 e desde entón, a primeira liña da resposta HTTP chámase a liña de estado e inclúe un código de estado numérico (como "404") e unha frase de motivo textual (como "Not Found"). A forma en que o axente de usuario manexa a resposta depende principalmente do código e, en segundo lugar, dos outros campos de encabezado de resposta. Pódense usar códigos de estado personalizados, xa que se o axente de usuario atopa un código que non recoñece, pode usar o primeiro díxito do código para determinar a clase xeral da resposta.