cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trindade (Masaccio)
Descrición
Os doadores representan outra importante novidade, que ocupa o propio espazo do espectador, fronte ao plano da pintura, que está representado polas columnas xónicas e as pilastras das que parece saír a falsa bóveda. A súa postura é tradicional para os doantes: orar, pero a tamaño natural, e a atención ao realismo e ao volume é considerable.
Debaixo deles, e funcionando como base da composición, hai un altar de mármore baixo o que se ve un esqueleto xacente. Unha vista detallada do esqueleto no sarcófago tamén revela a vella advertencia, con letras claras: IO FU GIÀ QUEL CHE VOI SETE: E QUEL CHI SON VOI ANCOR SARETE (en galego, EU ERA O QUE SODES, E O QUE EU SON, TI SERÁS).
A interpretación máis común da Trindade é que a pintura vincula á tradicional conexión medieval da capela co Calvario, Κρανιου Τοπος (Kraniou Topos, en grego) ou Gólgota en arameo, que significan cranio. A tumba no fondo pode ser dos doantes ou de Adán. Tamén pode significar a viaxe que o espírito humano debe facer para acadar a salvación, elevándose sobre a vida terrestre e o corpo corruptible a través da oración (os dous doantes) e a intercesión da Virxe e San Xoán Evanxelista perante a Trindade.
A pintura pódese ler nunha dirección vertical ascendente, como a ascensión cara á salvación eterna, desde o esqueleto (símbolo da morte) até a vida eterna (Deus Pai), pasando pola oración (doadores), a intercesión dos santos (Santo Xoán e a Virxe), e redención (Cristo crucificado).
Torres inguxas
As torres inguxas, (en Ингушские башни) son un conxunto monumental de edificios de pedra para defensa e observación, situados maiormente nos distritos de Dzheirakhsky e Sunzha, na República dos Inguxos.
Cronoloxía
A súa construción no norte do Cáucaso (Circaucasia) puido comezar posibelmente vinculada ás vivendas megalíticas ciclópeas (na datación de investigadores inguxos, II - I milenio a. C.) das aldeas de Targim, Khamkhi, Egikal, Doshkhakle, Kart e outras. Houbo un renacemento medieval da cultura das torres, manifestada nas montañas da República dos Inguxos, que recibiu o nome de "país das torres". Hoxe, só fican en pé as de batalla, con máis de 120 identificadas. A datación segue a ser un problema: vai dos séculos XIII ao XIV até os XVI e XVII, e tamén a cuestión da súa conservación: danos significativos na arquitectura das torres foron causados como resultado de expedicións punitivas dos tempos tsaristas, e durante as deportacións de 1944 a 1957. Case a metade dos monumentos foron destruídos. Moitos sitios históricos seguen sen explorar pola inaccesibilidade e por restricións en zona fronteiriza.
Orixe e desenvolvemento
dereita|miniatura| Targim dereita|miniatura| Hamhi dereita|miniatura| Egikhal dereita|miniatura| Kart dereita|miniatura| Niy dereita|miniatura| Erzie Restos ciclópeos megalíticos das antigas tribos Inush Koban circaucásicas atópanse preto das antigas cidades do período neolítico. Normalmente, servían de barreira na entrada ás covas ou arredor da vivenda. Foron indo substituídas por estruturas de rocha común con algunha solución de unión e case nunca usaban pedras redondeadas, xa que se conectaban mal entre si. É difícil datar o inicio das torres: algúns atribúeno aos primeiros séculos da nosa era, outros ao s. VIII. Como resultado de escavacións arqueolóxicas en vivendas megalíticas, atopáronse restos de cerámica da cultura Koban do I milenio a. C. Por signos de planificación, a técnica de cachotaría e algunhas outras características, os edificios ciclópeos teñen características comúns coas estruturas de torres posteriores. Os investigadores sinalan a continuidade da arquitectura, moi desenvolvida na Idade Media, a partir da tecnoloxía de construción de pedra do Cáucaso Central.
O renacemento da cultura das torres na Circaucasia, durante o medievo, maniféstase nas montañas da República dos Inguxos onde esta construción recibiu o maior desenvolvemento. Este feito, así como as tradicións etnoxenéticas dos pobos da rexión e trazos da arquitectura, que salientan a unidade da súa orixe, permiten considerar que os fundadores da construción de torres na zona montañosa, abarcando o territorio da moderna Inguxetia, Chechenia e a parte montañosa oriental de Xeorxia son tribos inguxas.
Uns 150 asentamentos na zona montañosa inguxa, no actual Dzheyrakhsky, consistían en complexos de torres residenciais de pedra. Moitas aldeas eran castelos fortificadas, con torres harmoniosamente proporcionadas e muros dun metro de espesor na base, o que evidencia un alto nivel de desenvolvemento da arquitectura medieval e unha ilustración desa época belicosa. Agresións externas, conflitos internos, e a situación xeográfica no cruzamento de camiños de Transcaucasia coas chairas circaucásicas, obrigaron aos inguxos a construír fortes casas de pedra.
Co aumento poboacional, o asentamento medieval evolucionou até se converter nunha fortaleza con torres de batalla, murallas, residencias e dependencias. Cada un destes asentamentos era unha asociación forte e autosuficiente, regulada polos anciáns a través do adat. Estes asentamentos semellaban pequenas cidades medievais cunha única política baseada nos intereses de cidadáns libres e iguais. Os portos de montaña, que agrupaban varias ducias de asentamentos, eran unha especie de federación cun centro político propio, similar á capital, que adoitaba ser o maior asentamento do canón, situado na zona estratexicamente máis vantaxosa que controlaba as vías de tránsito.
As torres inguxas destacan pola súa graza e detalles arquitectónicos feitos en pedra dos comedeiros de cabalos montados nos muros e valados, a presenza de detalles de pedra nas fiestras, entre outros. Tamén presentan unha altura significativa en relación á base, de 10:1.
O farqueólogo soviético e estudoso caucásico E. Krupnov na súa obra Medieval Inguchetia escribe:
Arte da construción inguxa
A construción da torre inguxa organizábase solemnemente, acompañada de varios rituais. As primeiras filas de pedras estaban manchadas co sangue dun animal. Os pedreiros albaneis traballaban sen utilizar as estadas exteriores, comezando por pisos especiais, placas de esquina sobresaíndo, e nichos para futuros pisos. Os tellados piramidais eran construídos desde fóra, apoiado en cordas. O mestre deixaba unha pegada de palma na solución aínda húmida ou rodeaba os seus contornos cun cinel na pedra. Existen cancións populares inguxas que glorifican a beleza das torres.
Construír torres inguxas era importante e rigoroso, tendo que ser concluídas nun ano. Se a construción se estendese, a familia era considerada fraca ou feble, e se a torre caíse, a culpa era atribuída á familia. Os construtores non eran ben pagos pero era unha ocupación moi honrosa. Os mestres responsábeis da pedra da cuberta eran ben recompensados.
Mestres de obras inguxas
Na Inguxetia medieval, unha das áreas máis desenvolvidas foi a construción. Na literatura científica, hai algunha información sobre a existencia na industria da construción e certas "especialidades" - mineiros de pedra, canteiros e transportistas por contrato. A construción de torres de batalla requiría unha gran habilidade, anos de experiencia, coñecementos e habilidades técnicas e había un círculo bastante limitado de construtores especialistas. A construción de edificios relixiosos asociados a conceptos sagrados para os montañeses só podía ser encomendada a mestres seleccionados. Para o mestre, esta confianza era unha honra, o recoñecemento por parte da sociedade dos seus méritos profesionais e das altas calidades morais e éticas. Ás veces, o oficio da construción era cousa de case todas as fraternidades familiares, unha especie de "clan profesional". Os mestres inguxos tamén eran coñecidos fóra da República dos Inguxos - en Chechenia, Osetia e Xeorxia, onde eran convidados a construír.
Torres residenciais
Unha torre residencial ( ингуш., plural h. гӏа́лаш ) era un edificio de pedra duns dous ou tres pisos, cun tellado plano de terra, ben revestido de arxila. A altura da torre de tres pisos tiña unha media de 10 a 12 metros, e o tamaño da base variaba de 5 × 6 a 10 × 12 m. Os muros da torre eran estreitos até a parte superior, o que é unha característica distintiva da arquitectura inguxa medieval. Por exemplo, as torres de batalla tiñan un ángulo de estreitamento significativo das murallas, alcanzando unha media de 10 a 11 graos, chegando ás veces a 14 graos.
A cachotería dos muros consistía en bloques de pedra toscamente mecanizados, e era máis primitiva que a das torres de batalla. A tarefa de construír un edificio residencial era diferente dun de batalla en que requiría a finalización máis cedo para o asentamento familiar, polo que non se prestaba moita atención á aparencia. En todas partes das torres da República dos Inguxos, as torres eran construídas con morteiro de cal, e na parte superior cubertas cunha grosa capa de estuco amarelo ou branco amarelado; no seu interior cubríanse con morteiro as xuntas. Este foi un detalle característico de todos os monumentos arquitectónicos da zona montañosa da República dos Inguxos: torres militares e residenciais, criptas e santuarios. Segundo a lenda, á composición da solución de cal engadíase soro de leite e ovos de galiña. dereita|miniatura|270x270px| O piar central da torre residencial Erdabӏoagkha Inguche O primeiro andar da torre residencial estaba reservado para unha cuadra na que se amarraba o gando a un presebe. Parte desta sala estaba cercada: o gran gardábase nun recuncho. Nalgúns casos, todo o segundo piso foi despexado para o gando pequeno, onde o gando foi conducido por un chan de madeira disposto para este fin. Un alicerce cadrado de pedra (“erdabӏoagӏa”) levantouse no medio da torre dende a base, que sostén as principais vigas grosas dos pisos. “Atravesaban vigas máis finas, apoiándose nun extremo contra as pedras do lado oposto, proxectando paralelas a elas. Enriba das vigas colocábase un arbusto, sobre o que se botaba arxila e se batía”.
Na maioría das torres, o segundo piso era a sala principal ("lakhera tsa"). A área media era de 40-45 m², nalgunhas torres a área é bastante importante - 60-70 m²) A altura deste piso superou os 3-4 m. Era unha habitación ampla na que se atopaban os principais artigos domésticos: roupa de cama, louza, utensilios de cociña. Aquí, dispoñíase un fogar central ("Khuvrch").
A sala principal era utilizada pola familia para actividades de lecer. O piso superior utilizábase para almacenar alimentos e ferramentas agrícolas, ademais de servir como sala de recreo para os hóspedes. Ás veces construíuse unha terraza no terceiro andar por motivos económicos. A estrutura arquitectónica incluía detalles defensivos como parapetos nas torres e compartimentos para gardar escravos.
Torretas de semicombate
As torres de semicombate considéranse unha transición entre as residenciais e as de batalla, con elementos de ambas. Teñen de 3 a 4 andares e son máis pequenas que as residenciais. As torretas varían entre 4,5-5 m de ancho até 5-5,5 m de longo e 12-16 m de alto. Non teñen un piar central, pero teñen balcóns con mashikuli articulado como as torres de batalla. A entrada está na planta baixa, como nas residenciais, pero ás veces tamén se pode atopar no segundo andar.
Torres de batalla
dereita|miniatura| Torre de batalla en Ny dereita|miniatura| Pyaling A evolución da tecnoloxía para construír estruturas defensivas nas montañas do Cáucaso do Norte reflíctese nos diferentes tipos de torres de batalla. Crese que estas torres evolucionaron a partir de torres residenciais, primeiro nas de semicombate, despois nas de batalla con cubertas planas e, finalmente, torres con revestimento piramidal. Porén, a construción dos tipos anteriores continuou do mesmo xeito até finais da Idade Media.
Cada planta das torres de batalla tiña funcións específicas. O primeiro andar era usado como prisión e depósito de subministracións agrícolas. O segundo andar servía de abrigo durante un asedio e accedíase por unha porta fechada dende o interior con persianas de madeira á que só se podía acceder por un burato no segundo piso. O terceiro e cuarto pisos estaban reservados para os defensores e as súas familias, mentres que o quinto andar era usado para os observadores e as súas familias. Os tellados das torres foron construídos con pedras en forma de bóveda de lanceta falsa para aumentar a resistencia aos terremotos e evitar que os invasores queiman a torre. Algunhas torres foron reforzadas cun arco de pedra adicional entre o cuarto e o quinto piso, como o complexo Lyazhgi construído polo mestre Hana Hing. A entrada da torre adoitaba situarse no segundo andar, evitando as agresións por sorpresa.
Na maioría dos casos, outros pisos verticais estaban separados por chan de madeira, a base de bordos especiais de pedra e cornixas. A comunicación entre plantas realizábase mediante caixas de inspección cadradas -caixas de inspección equipadas nas esquinas das torres- mediante escaleiras en forma de troncos irregulares. Estes corredores entre pisos foron dispostas en zigzag. A partir do segundo piso, había xanelas, nichos de batalla e fendas de visualización en cada piso. “O dispositivo dos ocos fíxose de tal xeito que cubrise todas as aproximacións posíbeis á torre”.
No nivel do último (quinto ou sexto) andar, que era o principal punto de observación e ao mesmo tempo plataforma principal de batalla, almacenábanse armas: pedras, arcos, frechas etc. Estaban cubertos con pórticos con matacáns (ингуш). A abertura superior quedaba libre para a observación. O arqueólogo Muzhukhev suxire que a elección de construír un tipo particular de torre defensiva dependía do terreo. Partindo da arquitectura con cuberta piramidal, que se distingue polas defensas máis altas, cre que este tipo de torres foron construídas en lugares de fácil acceso. Tales torres foron construídas tendo en conta que o inimigo podía achegarse aos muros da torre. En lugares de difícil acceso, desde o punto de vista dun posíbel ataque, erixíanse torres de cuberta plana menos fortificadas. dereita|miniatura|300x300px| Torre de batalla en Hyani Do total de torres de batalla, 50 torres teñen un teito piramidal, máis de 40 torres teñen un tellado plano, máis de 30 torres están en ruínas, non se conservan nin están sen explorar.
Torres piramidais
A maioría das torres con revestimento piramidal construíronse con cinco pisos e alcanzaban unha altura de 20 a 25 metros. A altura das torres de seis pisos podería variar entre 26 e 30 metros. Son os máis perfectos en canto a arquitectura e, por regra xeral, forman parte dos conxuntos castelos. Torres semellantes existían en vilas como Ezmi superior e inferior, Pamet, Dzheyrakh inferior, Lyazh, Morch, Erzi, Huli superior, Hyani, Doshkhakle, Kart e Kart superior, Ozdig superior e medio e inferior, Kiy, Egikal, Pui, Pyaling, Niy e algúns outros.
A cuberta piramidal da torre, por regra xeral, estaba formada por trece lousas e coroábase cunha gran pedra en forma cónica.
Torres revestidas planas
dereita|miniatura|250x250px| Torre de batalla de cara plana [[Século XII|do século XII no asentamento de Bialgan]] As torres de pel plana adoitaban construírse con 4 ou 5 pisos. A súa cuberta defensiva reforzábase cun parapeto ou cuberta dentada. A súa altura variou de media de 16 (en Metskhal) a 25 m (en Barkin). As torres de combate de pel plana, rematadas cun alto parapeto (barrera). Os conxuntos castrexos da vila estaban dotados de torres almenadas nas esquinas do tellado.
Un exemplo desta torre é tamén a torre de batalla de Bialgan. Está situado na ladeira do monte Myatli, na aldea de Bialgan (tamén chamada Belkhan). É unha torre de combate de 16 metros con tellado plano. Preto, 4 torres residenciais máis. Trátase de monumentos arquitectónicos dos séculos IX e X. Porén, esta torre particular data do século XII.
Sistema de sinalización
dereita|miniatura| Vovnushki As aldeas inguxas foron construídas preto unhas das outras, cun intervalo de 500 metros a un quilómetro. Dunha aldea sempre era posíbel distinguir as torres de batalla das veciñas: as torres tamén se usaban como torres de sinalización, en cuestión de segundos transmitíase o sinal de alarma durante moitos quilómetros. Case todas as aldeas estaban situadas enriba de outeiros, ladeiras de canóns ou cordilleiras. Na zona montañosa da República dos Inguxos, pódese ver que as aldeas torre estendense continuamente polos vales de Assy, Armha e os seus afluentes.
Un dos complexos de torres de defensa máis famosos de Rusia é o complexo Vovnushki.
Decoración
Na entrada da torre xeralmente hai unha estampa das mans do mestre que erixiu o edificio. Era unha especie de garantía da forza da creación do arquitecto, confirmada polo tempo: as torres sobreviviron aos seus creadores durante moitos séculos.
Moitas delas están esculpidas con petróglifos, como letras, cruces, espirais, esvásticas, círculos solares, imaxes de artigos domésticos e armas.
Bibliografía
Entre parénteses os nome en alfabeto latino e o título traducido (aínda que as obras non estean publicadas en galego),
A Aldea, O Couto, A Cañiza
A Aldea é un lugar da parroquia do Couto, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
O Barbeito, O Couto, A Cañiza
O Barbeito é un lugar da parroquia do Couto, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Pedro Caneda Rodríguez
Pedro Caneda Rodríguez, nado en Medos (San Xoán de Río) cara a 1909, foi un político galego.
Traxectoria
Irmán de Antonio Caneda Rodríguez. Instalado en Madrid, co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi comisario político.
Xulgado en consello de guerra en Madrid en maio de 1939, foi condenado a 30 anos de prisión por adhesión á rebelión. Conmutada a pena por 12 anos de prisión o 18 de xullo. Saíu en liberdade condicional en 1945 e foi confinado en Vigo.
Andrew Haydon Park
miniatura|Escenario para un [[Céilí, situado no parque]] O parque Andrew Haydon é un parque situado no río Ottawa, nos arredores da cidade de Otava, a capital do Canadá.
Concertos
O parque conta cun palco onde é habitual celebrar concertos ao vivo e céilís.
Áreas infantís
En 2017 inauguráronse novas áreas infantís dentro do recinto do parque, que custaron aproximadamente 365.000 dólares canadenses.
Problema dos gansos
Historicamente, os cans estaban prohibidos no parque e no veciño parque de Dick Bell. En 2009, a cidade permitiu cans con correa como proxecto piloto dun ano. Isto fíxose para solucionar o "problema dos gansos" que era provocado polo exceso de gansos do Canadá que no verán excretaban por toda a herba e camiños. Desde entón, esta norma foi prorrogada indefinidamente.
Normativa
Están permitidos os cans con correa, pero está prohibido achegarse a menos de cinco metros de todas as zonas de xogo e piscinas infantís.
Fauna
Ademais dos gansos do Canadá, patos, gansos de cabeza negra e limícolas tamén frecuentan o parque.
Sucesos
En 2013, un home duns 20 anos foi atopado ferido e espido no parque, o caso foi investigado pola policía.
Las Nacionalidades
Las nacionalidades pode referirse a:
Richard Felton Outcault
Richard Felton Outcault nado en Lancaster, Ohio, o 14 de xaneiro de 1863 e finado en Flushing, Nova York, o 25 de setembro de 1928, foi un autor e ilustrador de banda deseñada estadounidense, en particular das series The Yellow Kid e Buster Brown. É considerado o inventor da banda deseñada moderna.
Biografía
En outubro de 1896, Outcault abandonou o New York Journal xerando unha demanda que resultou en que New York World asumise o título de "Hogan's Alley".
En Journal, Outcault comezou a experimentar co uso de varios paneis de cuadriños ou viñetas, e os globos de diálogo ou bocadillos. Aínda que non foi o primeiro en usar ambas as técnicas, foi el quen creou o estándar polo que se medirían os cómics posteriormente. esquerda|miniatura|400x400px|The Yellow Kid esquerda|miniatura|400x400px|Friend of the Comic People, banda deseñada de carácter político, 1906
Nicholas Ostler
É o presidente da Foundation for Endangered Languages, creada no ano 1996, e vive en Hungerford, Inglaterra.
Operation Mincemeat
Operation Mincemeat (tamén chamada The Weapon of Deception) é un filme británico de drama bélico de 2021, dirixido por John Madden. Está baseado no libro de Ben Macintyre sobre a operación Mincemeat durante a Segunda guerra mundial. A película está protagonizada por Colin Firth, Kelly Macdonald, Matthew Macfadyen, Penelope Wilton, Johnny Flynn e Jason Isaacs.
Universidade de Ratisbona
A universidade participa activamente nos programas SÓCRATES e Erasmus da Unión Europea, así como en varios programas TEMPUS. Forma parte do Grupo Compostela de Universidades.
Historia
Os intentos de establecer unha universidade en Ratisbona comezaron a finais do século XV. En 1487, o duque Alberte IV de Baviera e o concello de Ratisbona enviaron unha petición ao papa Inocencio VIII para que establecese unha universidade alí. A idea foi rexeitada por razóns económicas. En 1562, o reformador protestante croata Matthias Flacius volveu defender a creación dunha universidade na cidade, argumentando que unha universidade en Ratisbona espallaría as ideas da Reforma protestante ás terras eslavas. Os intelectuais protestantes tentaron de novo establecer unha universidade en 1633, aínda que os seus intentos foron bloqueados pola chegada de tropas imperiais por orde do emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico Fernando II.
Operation Mincemeat
Foi estreada mundialmente no British Australia Film Festival de 2021 e no Reino Unido o 15 de abril de 2022 pola Warner Bros. Foi lanzada en Netflix para América do Norte e América Latina o 11 de maio de 2022.
Trama
Durante a Segunda guerra mundial, dous oficiais de intelixencia británicos usan un cadáver e papeis falsos para burlar ás tropas nazis.
Universidade de Ratisbona
Século XX
Despois do final da Segunda guerra mundial, un grupo de intelectuais e académicos preocupados no leste de Baviera estableceu a Asociación de Amigos da Universidade (Verein der Freunde der Universität Regensburg) en 1948, propuxo a creación dunha universidade para Ratisbona e a rexión do Alto Palatinado. A proposta tivo éxito en 1962 cando o Landtag bávaro autorizou a creación da universidade. miniatura| Campus e biblioteca A construción comezou coa cerimonia oficial de inauguración o 20 de novembro de 1965. As primeiras conferencias comezaron durante o semestre de inverno de 1967, sendo as facultades de Dereito e Ciencias Empresariais e Filosofía as primeiras escolas para estudantes. Ao ano seguinte abriuse aos estudantes a facultade de Teoloxía Católica. Desde 1967, a universidade ampliouse a doce facultades, incluíndo medicina, bioloxía, psicoloxía e química. A Asociación Alemá de Investigación apoiou profundamente unha serie de proxectos de investigación na universidade, incluíndo os campos da bioquímica e da microbioloxía.
O Campo, O Couto, A Cañiza
O Campo é un lugar da parroquia do Couto, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Universidade de Ratisbona
Século XX
O seu académico máis famoso, o anterior Papa Bieito XVI, exerceu de profesor alí até 1977, cando foi nomeado cardeal e arcebispo de Múnic, e mantén formalmente a súa cátedra de Teoloxía.en 1977. En 2006, un ano despois da súa elección para o papado, Bieito XVI volveu á Universidade de Ratisbona para facer unha conferencia moi controvertida que atraeu a atención internacional da universidade..
Outro famoso ex-membro da facultade, Karl Stetter, traballou como xefe do Centro Archaea e do Departamento de Microbioloxía entre 1980 e 2002. Entre os seus descubrimentos están o Pyrococcus furiosus en 1986, Aquifex aeolicus, Aquifex pyrophilus e Nanoarchaeum equitans, descuberto en 2002.
Operation Mincemeat
Produción
En maio de 2019 anunciouse que a película sería dirixida por John Madden e protagonizada por Colin Firth. Kelly Macdonald uniuse á película en outubro do mesmo ano. En decembro de 2019, Tom Wilkinson, Matthew Macfadyen, Penelope Wilton entre outros tamén se uniron ao elenco.
Universidade de Ratisbona
Localización e persoal
Situada enteiramente nun campus central, a universidade está situada ao sur do centro da cidade de Ratisbona nunha pequena ladeira ao sur do río Danubio, e directamente adxacente á Universidade de Ciencias Aplicadas de Ratisbona e á autoestrada A 3. A propia universidade consta de 150 hectáreas de terreo.
Incluíndo o hospital universitario afiliado, a Universidade de Ratisbona conta con aproximadamente 4.200 empregados, incluíndo 312 profesores, e ensina a máis de 20.000 estudantes (terme de verán de 2015).
Operation Mincemeat
Distribución
En febreiro de 2021, Warner Bros. International adquiriu os dereitos de distribución no Reino Unido. O filme foi estreado en salas o 15 de abril de 2022. Netflix adquiriu os dereitos da película en América do Norte e América Latina, e foi lanzado no seu servizo de streaming neses territorios o 11 de maio de 2022.
Recepción
No sitio web de críticas Rotten Tomatoes, o 90% das 21 críticas son positivas, cunha valoración media de 6,5/10. Metacritic, que utiliza unha media ponderada, asignou á película unha puntuación de 57 sobre 100 baseada en 6 críticos, indicando "críticas mixtas ou medias".
Universidade de Ratisbona
Facultades
dereita|miniatura| Facultade de Física A universidade estrutúrase en once facultades :
O 31 de marzo de 2010, o alcalde de Ratisbona presentou unha solicitude oficial ao goberno de Baviera para que unha Universidade Técnica adicional suxerida polo goberno fose á cidade. Ademais: antes das medidas necesarias, a universidade existente podería simplemente conseguir unha Facultade Técnica adicional como teñen algunhas universidades de Baviera, por exemplo a Universidade de Erlangen-Nuremberg.
Cursos de Grao
Coas súas once facultades, a universidade emprega unha gran variedade de programas de estudo tradicionais. A universidade foi unha das primeiras universidades alemás en introducir programas de estudo modulares seguindo o modelo do proceso de Boloña. Desde o ano 2000, a maioría dos programas de estudo introduciron os títulos de grao/licenciatura e de máster nos últimos anos. Tamén se poden obter títulos de doutoramento na maioría das materias.
A cooperación interdisciplinar, o fortalecemento das competencias clave, a orientación a proxectos e un programa de estudos flexíbel son as señas de identidade destes novos programas de grao, que preparan aos estudantes para moitas opcións profesionais modernas. Para estudantes internacionais de dereito, a universidade ofrece un LL. M. curso de Dereito alemán. A todos os estudantes, independentemente da súa especialización, ofrécense unha serie de programas que se poden cursar para complementar o seu campo de estudo principal. Entre eles están o tratamento de datos, os cursos xerais de idiomas, os cursos de idiomas especializados (empresas, dereito etc.), os cursos de comunicación e comunicación oral e un programa de comunicación intercultural.
Investigación
En detalle: segundo unha recente documentación da DFG, a facultade de física da universidade ocupaba en 2009 o primeiro lugar en Baviera, e o terceiro en Alemaña, en canto ao apoio financeiro. Ademais, os físicos de alta enerxía da facultade forman o centro dunha gran cooperación internacional sobre unha teoría básica no campo, a Cromodinámica Cuántica, cun gran ordenador especial, chamado QPACE.
Debido á súa situación xeográfica preto da antiga fronteira do Pano de Aceiro da República Checa (daquela Checoslovaquia) a universidade considérase unha ponte entre Oriente e Occidente. Traballando con socios en Europaeum, a Universidade de Ratisbona creou un centro interdisciplinar de investigación e docencia sobre todos os aspectos relativos aos países de Europa central, oriental e do sueste. Como parte do foco en Europa do Leste, a Universidade ofrece títulos como Estudos do Sueste Europeo e Estudos de Europa Oriental. A universidade tamén alberga o Centro Universitario de Baviera para Europa Central, Oriental e do Sueste (BAYHOST), que traballa para afondar a cooperación entre as universidades da rexión e o estado de Baviera. A universidade colabora estreitamente con outras institucións centradas na Europa do Leste da cidade, como o Instituto de Estudos de Europa Oriental e do Sueste, o instituto Ostrecht (instituto de estudos xurídicos de Europa do Leste) e o instituto húngaro, entre outros. Todas estas institucións forman parte do centro de competencias en Regensburg de Europa do Leste.
Clasificacións
A Universidade de Regensburg está clasificada entre as 400 mellores universidades do mundo:
O Handelsblatt Ranking 2014, un dos rankings máis relevantes para a administración de empresas en Alemaña, clasificou o Departamento de Administración de Empresas da universidade entre os 25 mellores da Europa de fala alemá.
Servizos
No campus, os estudantes dispoñen dunha gran cafetería central (Mensa) e varias máis pequenas, unha pizzería, un banco, unha libraría e varias outras tendas. A Biblioteca Universitaria de acceso aberto, co seu moderno catálogo en liña e sistema de préstamo, alberga máis de 3,15 millóns de libros e publicacións periódicas. Todos os alumnos reciben un código PIN para os ordenadores, o que permite o acceso gratuíto aos servizos de correo electrónico e Internet en todas as aulas de informática do campus. Os estudantes tamén teñen acceso aos servizos que ofrece o Centro de Informática da Universidade en calquera dos máis de 20 pools informáticos do campus e na maioría dos dormitorios dos estudantes.
As residencias de estudantes están situadas nas proximidades do campus así como no propio centro da cidade. Algunhas delas atenden a estudantes con necesidades especiais,
Ademais da súa función académica, a Universidade fomenta numerosas actividades extraescolares no campus. Diversos coros, conxuntos musicais e exposicións artísticas (debuxos, gravados, escultura e fotografía) testemuñan a vida cultural no campus. Cada ano, máis de dez grupos de teatro de estudantes poñen en escena as súas producións no teatro do campus. Os estudos audiovisuais atenden a estudantes con interese na produción cinematográfica e musical.
O Polideportivo ofrece cursos recreativos para estudantes. A elección de cursos vai dende aikido até capoeira, e desde kaiak a voleibol.
A Oficina Internacional da Universidade ofrece aos estudantes internacionais programas de orientación e integración desenvolvidos.
Universidades socias
Actualmente, a universidade mantén vínculos con máis de 130 institucións académicas europeas. O número de universidades socias en países de Europa Central e Oriental, Chipre e os Estados Bálticos creceu constantemente desde o inicio do programa para os países asociados. A universidade conta agora con máis de 20 socios nestes países. Os destinos favoritos dos estudantes son e sempre foron Gran Bretaña, seguido de Francia, Italia e España. As universidades de Kanazawa, Xapón e a Universidade de Corea, Seúl ofrecen oportunidades para que os estudantes de Ratisbona participen en programas de ensino en lingua inglesa e, dependendo do seu nivel de formación lingüística, como propios profesores. Dúas universidades latinoamericanas, a Universidade dos Andes en Mérida, Venezuela, e a Universidade de Guanajuato, México, ofrecen varias prazas universitarias.
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Vilarinho das Furnas (filme)
Vilarinho das Furnas é unha longametraxe documental de António Campos do ano 1971, rodada en 16 mm. É o seu segundo traballo na práctica cinematográfica da antropoloxía visual, realizado na tradición de Robert Flaherty e Jean Rouch. É un filme etnográfico, que marca o Novo Cinema Portugués no que, sobre todo no documental, para salvagardar a etnografía como unha das preocupacións predominantes.
Bonnie St. John
Bonnie St. John, nada en Detroit o 7 de novembro de 1964, é unha ex esquiadora paralímpica estadounidense. A St. John amputáronlle a perna dereita debaixo do xeonllo cando tiña 5 anos. É a primeira afroamericana en gañar medallas nuns Xogos Paralímpicos de Inverno como piloto de esquí, e a primeira afroamericana en gañar medallas en calquera evento paralímpico. St. John gañou medallas de bronce e prata en varios eventos de esquí alpino durante os Xogos Paralímpicos de Inverno de 1984 celebrados en Innsbruck. Despois de graduarse en Harvard e obter unha bolsa Rhodes, St. John continuou a súa exitosa carreira corporativa, primeiro en vendas con IBM, logo como consultora corporativa. Tamén escribiu seis libros, un deles coa súa filla Darcy e o seu actual esposo, Allen P. Haines.
Traxectoria
Bonnie St. John naceu en Detroit o 7 de novembro de 1964 e criouse en San Diego, California. A súa nai, Ruby Cremaschi-Schwimmer, era directora de Lincoln High School (San Diego). O seu pai, Lee St. John, abandonou á súa nai antes de que ela nacese. Máis tarde, a súa nai casou cun home maior, que abusou fisicamente de St. John e a súa irmá máis vella. Debido a unha afección chamada trastorno focal prefemoral, a St. John amputáronlle a perna dereita por baixo do xeonllo cando tiña 5 anos. Despois de graduarse magna cum laude da Universidade Harvard en 1986, St. John gañou unha bolsa Rhodes para o Trinity College de Oxford, onde obtivo o seu posgrao en economía en 1990.
Carreira deportiva
Nos Xogos Paralímpicos de Inverno de 1984 en Innsbruck, Austria, St. John gañou dúas medallas de bronce, unha no slálom, e outra pola proba de slálom xigante, amba na categoría LW2. Tamén participou no descenso LW2, quedando en sétima posición. Recibiu unha medalla de prata pola proba de combinada alpina na clase LW2, o que lle valeu a distinción de ser a segunda muller máis rápida no mundo cunha soa perna nese ano.
Martina Willing
Martina Monika Willing, nada en Pasewalk o 3 de outubro de 1959, é unha atleta paralímpica alemá que compite en probas de campo. É cega e parapléxica. Até 1994 competiu na clasificación F11 para atletas con discapacidade visual; despois da súa parálise, regresou á competencia como lanzadora sentada. Willing competiu e foi medallista en oito Xogos Paralímpicos: os sete xogos de verán dende 1992 en Barcelona (España) até 2016 en Río (Brasil), así como nos xogos de inverno de 1994 en Lillehammer (Noruega). As complicacións durante a cirurxía de xeonllo despois dunha caída nos Xogos Paralímpicos de Lillehammer levárona á súa parálise.
En maio de 2017 rompeu unha marca mundial en lanzamento de xavelina nas categorías F11 e F56, na proba do péntatlon na clase P11.
Willing gañou o Premio ao Logro Whang Youn Dai en 2000. Traballou como bióloga, pero posteriormente retirouse.
Impatiens balfourii
Impatiens balfourii é unha especie do xénero Impatiens pertencente á familia Balsaminaceae.
Descrición
miniatura|240x240px|Flores de Impatiens balfourii. É unha planta anual que alcanzaFFF un tamaño de 45 cm ou máis de altura, glabra. Follas elíptico-ovadas a lanceoladas, láminasFFF alternas, de 40-100 x 18-42 mm, aserrado-crenadas, con 8-13 pares de nervios laterais, a baseFFF glandular-estipitadas; con pecíolo de até 55 mm de longo. As inflorescencias en acios subterminais sobre pedúnculos de até 100 mm de longo. Flores brancas, rosadas e amarelas, 18-27 mm de longo. Brácteas de 3 mm de longo. Sépalos laterais 2,5 mm de longo; espoleó inferioresFFF sépalo 22-25 mm de longo, cónica, estreitándose nunha rectaFFF esvelta estimular 10-15 mm de longo. Anterior pétalo 5.5-6 x 10-13 mm; laterais pétalos unidosFFF desigual, 20-25 mm de longo; inferior prolongada, maior que o pétalo superior, ás vecesFFF retuso. O froito en cápsula amplamente lineal, de 20-24 mm de longo, erecto. SementesFFF 2.5-3 mm de longo, ovoides.
Hábitat
Estas plantas prodúcense ao longo das ribeiras dos ríos, beiras de camiños e en terreos baldíos. Prefiren lugares frescos e húmidos, a unha altitude de 100-600 metros sobre o nivel do mar.
Taxonomía
Impatiens balfourii foi descrita por Joseph Dalton Hooker e publicada en Botanical Magazine 129: pl. 7878. 1903.
Impatiens: o nome científico destas plantas derívase de impatiens (impaciente), debido a que ao tocar as vainas das sementes maduras estas explotan, enviándoas a varios metros. Este mecanismo é coñecido como balocoria, ou tamén como "liberación explosiva".
balfourii: epíteto outorgado en honra do botánico escocés, John Hutton Balfour (1808-1884), director do Real Xardín Botánico de Edimburgo.
Encoro de Vilarinho das Furnas
dereita|miniatura||Encoro de Vilarinho das Furnas. O encoro de Vilarinho das Furnas está situado no concello de Terras de Bouro, alimentado polo río Homem.
Trátase dunha presa cun muro de 385 m e é de tipo arco.
O Candal, O Couto, A Cañiza
O Candal é un lugar da parroquia do Couto, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Bikini Atoll
Bikini Atoll foi unha banda inglesa de post-rock formada en Londres, aínda que Ché Albrighton é de Jugenheim, Alemaña, e Bastian Juel de Dinamarca. O grupo fichou polo selo Bella Union en 2004 e publicou dous álbums de estudio, Moratoria en 2004 e Liar's Exit en 2005.
Microforma
miniatura|Escáner dixital de microforma As microformas son reproducións reducidas de documentos, normalmente películas ou papel, feitas con fins de transmisión, almacenamento, lectura e impresión. As imaxes de microformas adoitan reducirse a un 4% ou 1⁄25 tamaño do documento orixinal. Para fins especiais, pódense utilizar maiores reducións ópticas.
Son comúns tres formatos: microfilme (bobinas), microfichas (follas planas) e tarxetas perforadas. As microtarxetas ou microcards tamén coñecidas como micro-opacas, un formato que xa non se produce, similares ás microfichas pero impresas en cartón.
Historia
Usando o proceso do daguerrotipo, John Benjamin Dancer foi un dos primeiros en producir microfotografías, en 1839. Conseguiu unha relación de redución de 160:1. Dancer perfeccionou os seus procedementos de redución co proceso de colodión húmido de Frederick Scott Archer, desenvolvido entre 1850 e 1851, pero descartou o seu traballo de décadas nas microfotografías como un pasatempo persoal e non documentou os seus procedementos. A idea de que a microfotografía non podía ser máis que unha novidade foi unha opinión compartida no Dictionary of Photography de 1858, que cualificou o proceso de "algo insignificante e infantil".
A microfotografía foi suxerida como método de conservación de documentos polos astrónomos James Glaisher e John Hersche. Os dous asistiron á Gran Exposición de Londres en 1851. Referíndose á exposición de fotografía, Glaisher dixo que era "o descubrimento máis notábel dos tempos modernos", e argumentou no seu informe oficial usar a microfotografía para preservar documentos.
Durante o asedio de París na Guerra franco-prusiana en 1871, había un servizo de correos operado por pombos. O químico Charles-Louis Barreswil propuxo a aplicación da fotografía para imprimir mensaxes de tamaño reducido. Estas impresións, que non excedían os 40 mm, realizábanse en papel fotográfico e inseríanse nun cano feito cunha pluma de ganso ou metal delgado para protexelas dos elementos, e eran enganchadas na cola dos pombos.
En 1906, Paul Otlet e Robert Goldschmidt propuxeron o livre microphotographique como unha forma de aliviar o custo e as limitacións de espazo impostas polo formato códice. O obxectivo xeral de Otlet era crear unha Biblioteca do Centro Mundial de Documentación Xurídica, Social e Cultural, e viu a microfichas como unha forma de ofrecer un formato estable e duradeiro que fose económico, fácil de usar, fácil de reproducir e extremadamente compacto. En 1925, o equipo falou dunha biblioteca masiva onde cada volume existía como negativos e positivos mestres, e onde se imprimían elementos baixo demanda para os clientes interesados. Na década de 1920 o microfilme comezou a utilizarse nun ámbito comercial. O banqueiro da cidade de Nova York, George McCarthy, recibiu unha patente en 1925 para a súa máquina "Checkograph", deseñada para facer copias micrográficas de cheques cancelados para o seu almacenamento permanente polas institucións financeiras. En 1928, a Eastman Kodak Company comprou o invento de McCarthy e comezou a comercializar dispositivos de microfilmación de cheques baixo a súa división "Recordak".
Entre 1927 e 1935, a Biblioteca do Congreso microfilmou máis de tres millóns de páxinas de libros e manuscritos na Biblioteca Británica; en 1929 o Social Science Research Council e o American Council of Learned Societies uníronse para crear un Joint Committee on Materials for Research, presidido durante a maior parte da súa existencia por Robert C. Binkley, que analizou de preto o potencial das microformas para servir letras pequenas. tiradas de materiais académicos ou técnicos. En 1933, Charles C. Peters desenvolveu un método para microformatear disertacións, e en 1934 a Biblioteca Nacional de Agricultura dos Estados Unidos implementou o primeiro servizo de impresión baixo demanda de microformas, que foi seguido rapidamente por unha empresa comercial semellante, Science Service.
En 1935, a división Recordak de Kodak comezou a filmar e publicar The New York Times en bobinas de microfilme de 35 milímetros, marcando o inicio da era da conservación dos xornais en película. Este método de almacenamento de información recibiu a sanción da Asociación Americana de Bibliotecas na súa reunión anual de 1936, cando aprobou oficialmente as microformas.
A Biblioteca da Universidade de Harvard foi a primeira gran institución en decatarse do potencial do microfilme para preservar follas de papel impresos en papel de periódico de alto contido ácido e lanzou o seu "Proxecto de xornais estranxeiros" para preservar tales publicacións efémeras en 1938. O microfilme en rolo resultou ser moito máis satisfactorio como medio de almacenamento que os métodos anteriores de almacenamento de información de películas, como o Photoscope, o Film-O-Graph, o Fiske-O-Scope e as diapositivas de película.
O ano 1938 tamén viu outro acontecemento importante na historia do microfilme cando Eugene Power estableceu University Microfilms International (UMI). Durante o seguinte medio século, a UMI dominaría o campo, filmando e distribuíndo edicións en microfilme de publicacións actuais e pasadas e disertacións académicas. Despois doutro cambio de nome de curta duración, UMI pasou a formar parte de ProQuest Information and Learning en 2001.
Usos
Os sistemas que montan imaxes de microfilme en tarxetas perforadas utilizáronse amplamente para o almacenamento de arquivos de información de enxeñería.
Por exemplo, cando as aeroliñas solicitan debuxos de enxeñería para apoiar o equipo adquirido, normalmente especifican microfilmes montados en tarxetas perforadas cun sistema de indexación estándar da industria.
O microfilme primeiro tivo un uso militar durante a Guerra franco-prusiana de 1870 e tamén na Segunda guerra mundial para enviar correo reducido a tamaño miniatura, transportados por pombas viaxeiras a París e proxectados mediante unha lanterna máxica, aforrando espazo de carga para suministracións de guerra.
As bibliotecas comezaron a usar microfilmes a mediados do século XX como estratexia de preservación para coleccións de xornais en deterioración. A microfilmación tamén era unha medida de aforro de espazo. En 1948, iniciouse o Proxecto de Copia Conxunta Australiano; coa intención de filmar rexistros e arquivos do Reino Unido relacionados con Australia e o Pacífico. Ao redor do mesmo tempo, as Oficinas de Apostas Licenciadas no Reino Unido comezaron a usar a microfotografía como medio de manter rexistros compactos das apostas realizadas.
As ilustracións fotográficas reprodúcense mal no formato de microforma, coa perda de claridade e semitons. As copiadoras de lectura non sempre están dispoñibles, limitando a capacidade do usuario para facer copias para os seus propósitos. A microforma de cor é extremadamente cara, desalentando a maioría das bibliotecas a subministrar filmes de cor.
Ao ser almacenado nas gabetas, é fácil arquivar mal unha ficha, e a partir de entón non estaría dispoñíbel. Como todos os formatos de medios analóxicos, a microforma carece de características apreciadas polos usuarios de medios dixitais. A lectura de microfilmes nunha máquina durante certo tempo pode causar dor de cabeza ou fatiga ocular.
Lectores e impresoras
miniatura| Un lector de microformas (microfichas) nunha biblioteca. Existen dous tipos de lectores de microformas: de escritorio e portátiles. Os de escritorio son máquinas grandes con pantalla translúcida que proxectan a imaxe da microforma, podendo ler códigos de barras na película e mudar o aumento da imaxe. Os portátiles son pequenos e lixeiros, ideais para levar, e proxectan a imaxe nunha pantalla reflectora. M. de Saint Ra e Atherton Seidell desenvolveu un dispositivo de visualización de microfilmes monocular sinxelo e económico (2,00 dólares en 1950), coñecido como "visor Seidell", que foi vendido durante os anos 40 e 50.
As impresoras de microfilmes usan técnicas de fotocopiado (véxase reprografía) para imprimir imaxes de películas. As máquinas modernas tamén poden converter estas imaxes en ficheiros dixitais.
Medios
esquerda|miniatura| Rolo de [[Microfilme|microfilme]] esquerda|miniatura| Tarxeta de apertura con información de hollerith esquerda|miniatura| Unha ficha de chaqueta enganada
Microfilme
O microfilme de 16 mm ou 35 mm, xeralmente sen perforacións, é utilizado segundo o estándar cinematográfico. Almacénase en bobinas abertas ou en casetes. As longitudes estándar son 30,48 m para rollos de 35 mm, e entre 30,48 m e 65,53 m para rollos de 16 mm. Un rolo de 35 mm pode conter até 600 imaxes de planos de enxeñaría ou 800 páxinas de xornais. O de 16 mm pode albergar 2.400 imaxes de tamaño carta ou 10.000 documentos pequenos, como cheques, colocando ambos os lados dos orixinais lado a lado na película.
Tarxetas de apertura
As tarxetas de apertura ou perforadas son tarxetas de Hollerith nas que se fixo un burato. O chip de microfilme de 35mm está montado no burato dentro dunha funda de plástico transparente ou asegurado sobre a abertura con cinta adhesiva. Utilízanse para debuxos de enxeñería en todas as disciplinas da enxeñaría. Hai bibliotecas destes que conteñen máis de 3 millóns de tarxetas. As tarxetas de apertura pódense almacenar en caixóns ou en unidades rotativas independentes.
Microfichas
O formato máis utilizado é unha imaxe de retrato duns 10 × 14 mm. Os papeis de tamaño oficina ou as páxinas de revistas requiren unha redución de tamaño de 24 ou 25. As microfichas gárdanse en sobres abertos, que se colocan en caixóns ou caixas como tarxetas de arquivo ou se meten nos petos dos libros feitos a tal efecto.