cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oscar Wilde
Traxectoria
Escribiu unha serie de comedias levemente irónicas, entre estas Unha muller sen importancia, O Leque de Lady Windernere, A importancia de ser serio. Os seus contos como O príncipe feliz, O reiseñor e a rosa son dunha beleza incalculábel. Entre os romances, destacan O retrato de Dorian Gray e O crime de Lord Artur Saville. A súa lírica alcanza grande profundidade na Balada do cárcere de Reading e no fragmento De profundis.
En maio de 1895, após tres polémicos xuízos, foi condenado a dous anos de prisión, con traballos forzados, por "cometer actos inmorais con diversos rapaces". As condicións da prisión na Inglaterra eran extremadamente crueis. Wilde escribiu unha denuncia longa e mordaz contra un rapaz chamado Bosie, publicada no libro De profundis, acusándoo de telo arruinado. Bosie era o apelido dun dos seus amantes. Foi o pai de Bosie quen levou a Oscar Wilde ao tribunal.
Obras
miniatura|200px|Estatua de Oscar Wilde situada en [[Dublín (Irlanda)]]
Illa Flaherty
A Illa de Flaherty é a illa máis grande do grupo de Illas Belcher na Baía de Hudson na Rexión de Qikiqtaaluk, Nunavut, Canadá. Ten unha forma moi infrecuente.
A comunidade Inuit de Sanikiluaq localízase na súa costa norte. Sanikiluaq é a comunidade máis austral de Nunavut.
A illa chámase así na honra do antropólogo visual Robert J. Flaherty.
Reino de Italia (1805-1814)
O Reino de Italia foi un estado creado por Napoleón Bonaparte en 1805 cando, despois da súa coroación como emperador transformou a República Italiana en Reino de Italia, autoproclamándose rei e nomeando vicerrei ao seu fillastro, Eugène de Beauharnais. Polo tanto foi un estado integrado no Primeiro Imperio Francés.
Agra, Agolada
San Miguel de Agra é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Agolada. Segundo o IGE en 2013 tiña 50 habitantes (24 homes e 25 mulleres) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 73 habitantes.
Toponimia
O topónimo provén do latín, e é unha extensión de terreo cultivábel dividida en leiras que pertencen a varios propietarios.
Reino de Italia (1805-1814)
Abranguía principalmente as rexións italianas da Lombardía, a Emilia-Romaña e tamén, en menor medida, o Véneto e a Toscana.
O Reino napoleónico de Italia foi considerado pola historiadora anglo-italiana Jessie White como o embrión do estado unitario italiano establecido en 1861.
Primeiros anos
miniatura|esquerda|230px|[[Napoleón Bonaparte, rei de Italia, por Andrea Appiani.]] miniatura|esquerda|230px|[[Eugènie de Beauharnais.]]
O 17 de marzo de 1805 foi creado o Reino de Italia e, o 26 de maio dese ano. Napoleón foi coroado como rei.
Napoleón, que se proclamara no Senado emperador dos franceses, facéndose coronar polo papa Pío VII, trasformou a precedente República Italiana en Reino de Italia proclamándose rei.
A coroación de Napoleón como rei de Italia produciuse o 26 de maio de 1805 na Catedral de Milán (capital do Reino), coa antiga Coroa de Ferro dos soberanos longobardos custodiada na Catedral de Monza, pronunciando a famosa frase "Dio me l'ha data, guai a chi la tocca" (Deuma Deus, hai de quen a toque!).
O 5 de xuño foi nomeado vicerrei de Italia Eugène de Beauharnais, fillo da primeira esposa de Napoleón Xosefina, no que Bonaparte confiaba cegamente, e que estaba seguro de non ter que temer a consecución dos seus obxectivos políticos. O vicerrei estableceu a súa residencia en Monza.
Pola paz de Presburgo do 26 de decembro de 1805, Austria renunciou a Gorizia e á Provincia Véneta.
Pola convención de Fontainebleau, do 10 de outubro de 1807, o Reino de Italia napoleónico cedeu Monfalcone a Austria gañando a cidade de Gradisca. Establecíase así a nova fronteira no río Isonzo. miniatura|280px|O Reino de Italia en [[1807, cando incluía Istria e Dalmacia, antes na República de Venecia.]]
O Reino de Italia incluía a final do ano de 1806 todos os territorios adriáticos pertencentes á antiga República de Venecia, é dicir, tanto Istria como Dalmacia.
En 1808 o xeneral Marmont anexionou tamén o territorio da República de Ragusa. Durante case dous anos Ragusa (hoxe Dubrovnik) foi parte de Italia e, por decreto do gobernador Vincenzo Dandolo, o italiano, xa utilizado en séculos anteriores xunto co latín, foi a lingua oficial da administración e das escolas, como en toda a Dalmacia.
En 1809 foron separados do Reino os territorios de Istria, Dalmacia e das Bocas de Cátaro (ademais de Ragusa, recentemente incorporada) para formaren coas cidades austríacas de Gorizia e Trieste, baixo control francés, as Provincias ilirias, con capital na cidade eslovena de Liubliana, e que foron incorporadas ao Imperio francés.
En consecuencia, os límites do Reino de Italia chegaban ao río Isonzo e o norte de Bolzano (co Trentino enteiro). O vicerrei Eugène de Beauharnais opúxose rotunda, pero inutilmente, á cesión de Istria e Dalmacia ás Provincias ilíricas.
O Consello do Estado
miniatura|200px|A Coroa de Ferro dos [[longobardos.]] miniatura|200px|Moeda de 40 [[Lira italiana napoleónica|liras napoleónicas.]] O Consello do Estado foi o órgano central do Reino de Italia, constituído por Real Decreto do 9 de maio de 1805. Mediante unha disposición do 5 de xuño seguinte, foron delimitadas a súa organización e as súas competencias.
O Consello, presidido polo rei ou, na súa ausencia, por un Grande Oficial da Coroa, estaba constituído por altos funcionarios e asumía todas as competencias, pero a súa voz era soamente consultiva, xa que o poder executivo seguía estando firmemente nas mans do soberano.
Segundo o texto da Lei fundacional, o Consello debía estar formado por 35 membros elixidos e nomeados polo rei, entre os cales figuraban os Grandes Oficiais da Coroa, é dicir, o Chanceler de Xustiza Francesco Melzi d'Eril, o Gran Limosneiro e arcebispo de Rávena Antonio Codronchi, o Gran Mordomo Maior Guiseppe Fenaroli Avogadro, o Gran Chambelán Antonio Litta Visconti Arese e o Gran Escudeiro Carlo Montecuccoli Caprara.
Foron tamén chamados a formar parte do Consello os ministros e os membros do Consello Lexislativo. O órgano dovidíase en cinco seccións: dereito, finanzas, guerra, interior e cultoa, aos que pertencían todos os membros, coa excepción dos Grandes Oficiais da Coroa e os ministros. Como Secretario foi designado Giuseppe Compagnoni. O Ministro de Xustiza foi Giuseppe Luosi, o primeiro promotor da codificación en Italia.
Do Consello do Estado, dotado dun Secretario Xeral e algúns substitutos, formaban parte tamén os mesmos ministros, que tamén podían asistir ás reuniónes dos Consellos dos Consultores, Lexislativo e dos Auditores, cando se trataban asuntos relativos aos seus departamentos.
O Consello de Estado declarouse cesado pola proclama do Comisario Plenipotenciario austríaco conde de Bellegarde, o 25 de xullo de 1814.
A Garda Real Italiana
Por iniciativa do Ministro da Guerra, o 17 de xullo de 1805, despois da proclamación do Reino de Italia, as Guardias de Honor cidadás foron disoltas co fin de establecer a "Guardia Real Italiana" nos territorios do novo Reino de Italia.
A Garda Real Italiana, armada con mosquetóns Charleville de 1777, estaba constituída po 6 rexementos de infantaría de liña, 3 rexementos de infantaría lixeira, un rexemento de infantaria dálmata, 2 rexementos de dragóns e 2 rexementos de cazadoes a cabalo.
Un pequeno continxente de tropas italianas da Grande Armée, da "Guardia Real Italiana", participou nas Guerras Napoleónicas, en particular: O pequeno continxente do Reino de Italia inicialmente operou unicamente en Italia canda as tropas francesas do mariscal André Masséna.
Caída
O Reino de Italia deixou de existir en 1814 co fin do período napoleónico. O 6 de abril de 1814, Napoleón declarou que estaba disposto a abdicar, acto que formalizou o día 11 no seu fillastro e vicerrei. O día 16 Beauharnais comunicou que concluíra un armisticio co mariscal de campo austríaco Heinrich von Bellegarde, aínda que esperaba que o seu trono se salvaría da derrota de Napoleón.
Pero o Congreso de Viena compensou a Eugène de Beauharnais, baixo os auspicios do tsar de Rusia, cun substancial patrimonio nas Marcas: 2.300 granxas e 137 palacios urbanos que foran expropiados durante o período napoleónico aos Estados Pontificios.
O 25 de maio, asumindo a Presidencia da Rexencia do goberno provisional, Heinrich von Bellegarde proclamou en Milán o cesamento legal do Reino.
Divisón administrativa
En 1806 o territorio do Reino de Italia foi dividido en seis Divisións Territoriais Militares con mando en Milán, Brescia, Mantua, Ancona, Venecia e Boloña.
O Reino de Italia, derivado inicialmente da República Cisalpina (resultado da fusión da República Cispadana coa Transpadana) e sucesivamente da República Italiana, foi obxecto de numerosas modificacións nas súas subdivisións. Isto foi debido á inestabilidade das súas fronteiras, que chegaron algúns anos até Cátaro (Kotor), no actual Montenegro). A última modificación foi a de maio de 1810.
No máxmo da súa extensión na península Itálica, en 1812, o Reino de Italia contaba con 24 departamentos:
miniatura|260px|[[República Cisalpina en 1799 (en verde).]] miniatura|260px|Departamentos do Reino de Italia en 1811 en rosa. (Para velos, agrandar o mapa).
Poncin
Poncin é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Antonio Santiago Álvarez
Antonio Santiago Álvarez, alcumado Nito, nado na Coruña o 8 de decembro de 1894 e finado na mesma cidade o 5 de xullo de 1979, foi un escritor galego.
Traxectoria
De rapaz iniciouse como novilleiro. Emigrou a Cuba e traballou de xornalista na Habana. Alí aprendeu o oficio de linotipista. Volveu á Coruña e traballou no xornal La Voz de Galicia.
A mediados dos anos vinte converteuse no autor máis prolífico e exitoso de apropósitos. Despois do parón da guerra civil continuou co xénero en 1949 a petición do entón alcalde coruñés Alfonso Molina ata 1966. Nesta época os guións eran previamente supervisados pola censura franquista que os acurtaba a un terzo do orixinal.
O xénero local volve recuperarse en 1984 da man do seu neto: Antón de Santiago.
Obras
Escribiu moitas comedias e varias zarzuelas.
Homenaxes
En 2002 a cidade da Coruña púxolle unha rúa co seu nome en Monte Alto. O seu neto humorista, Antón De Santiago, continúa a facer escarnio durante o Entroido coa compañía Nito.
Vida persoal
En 1915 casou con Sara Sanjurjo López, e foi pai de Elvira, María Luisa, Antonio, Carmen, Sara, Margarita, Mercedes, Carlos e Luis Santiago Sanjurjo. Enviuvou en 1933 e en 1939 volveu casar con Celia Álvarez Díaz, e foi pai de Victoria Santiago Álvarez.
Moonlight (filme)
Moonlight é un filme estadounidense de drama dirixido e escrito por Barry Jenkins, baseado na obra In Moonlight Black Boys Look Blue de Tarell Alvin McCraney. O filme está protagonizado por Trevante Rodas, Andre Holland, Janelle Monáe, Naomie Harris e Mahershala Ali.
Agronovo, Padrón, Padrón
Agronovo é un lugar da parroquia de Padrón no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 103 habitantes (53 homes e 50 mulleres).
Moonlight (filme)
Gañou o Óscar ao mellor filme na 89ª edición dos Óscar.
Sinopse
Moonlight conta a difícil nenez, mocidade e madureza dun mozo afroamericano que medra nunha zona conflitiva de Miami.
Produción
O 24 de agosto de 2015 anunciouse que A24 xunto a Plan B Entertainment e Adele Romans producirían a película Moonlight escrita por Barry Jenkins, quen tamén sería director do filme. Tamén se anunciou que estaría baseada na obra teatral In Moonlight Black Boys Look Blue de Tarell Alvin McCraney e que sería totalmente financiada e distribuída en todo o mundo por A24, sendo así a primeira produción da compañía.
Rodaxe
A rodaxe comezou o 14 de outubro de 2015 en Miami, Florida. Jenkins fixo un esforzo para filmar en lugares nos que vivira anteriormente. A Praza da Liberdade, un complexo de vivendas situado no barrio de Liberty City, foi elixido como un dos principais lugares xa que tanto McCraney como Jenkins creceran na zona. A película rodouse sen problemas, xa que Jenkins tiña parentes que vivían na zona; con todo, elenco e equipo tiveron escolta policial.
Música
A música de Moonlight foi composta por Nicholas Britell. A banda sonora foi publicada o 21 de outubro de 2016 e componse de dezaoito cancións orixinais de Britell xunto con outros por Goodie Mob, Boris Gardiner, e Barbara Lewis.
Lanzamento
A película tivo a súa estrea mundial no Festival de Cine de Telluride, o 2 de setembro de 2016.
Recepción da critíca
Moonlight recibiu eloxios unánimes da crítica pola súa actuación, dirección, guión, fotografía e a puntuación. En Rotten Tomatoes, a película ten un índice de aprobación do 98%, baseada en 190 comentarios, cunha media total de 9/10. O crítico do sitio dixo, "Moonlight utiliza a historia dun home para ofrecer un aspecto notable e brillantemente deseñado en vidas moi poucas veces visto no cine." En Metacritic, a película mantén unha puntuación de 99 sobre 100, baseada en 48 comentarios, o que indica "aclamación universal". É a cuarta película de maior audiencia na historia do sitio."
Eixample de Barcelona
250px|miniatura|dereita|O [[Templo expiatorio da Sagrada Familia]] 250px|miniatura|dereita|A [[Casa Milà, coñecida como "La Pedrera", no Passeig de Gràcia.]] 250px|miniatura|dereita|A Casa Ametller e a [[Casa Batlló]] 250px|miniatura|dereita|Praza de touros Monumental L'Eixample (O Ensanche en galego) é o nome que recibe o distrito segundo da cidade de Barcelona, que ocupa a parte central da cidade, nunha ampla zona de 7,46 km² que foi deseñada por Ildefons Cerdà.
Moonlight (filme)
Premios Óscar
Mahershala Ali gañou o Premio Alfredo Alcón ao Mellor Actor no 31° Festival Internacional de Cine de Mar da Prata.
Eixample de Barcelona
Características
No Eixample atópanse numerosos puntos de interese turístico e cidadán como a Sagrada Família, a Casa Milà, a Casa Batlló, o Teatro Nacional de Cataluña, L'Auditori, a praza de touros La Monumental, a Casa de les Punxes, así como numerosos cines, teatros, restaurantes, hoteis e outros lugares de lecer.
Barrios
miniatura|esquerda|400px|Barrios do distrito do Eixample.
Xeometría do Eixample
200px|miniatura|esquerda|Esquema do tramado de eixes das rúas. A grande extensión de terreo que corresponde ao Eixample de Ildefons Cerdà, desde Montjuïc ata o río Besòs e desde os límites da cidade medieval ata as antigas poboacións veciñas, está concibida como unha cuadrícula regular formada polos eixos lonxitudinais das súas rúas, separados entre si por unha distancia de 133,3 m, a regularidade desta cuadrícula é imperturbable ao longo de todo o trazado urbano e está xustificada en termos de igualdade, non tan só entre clases sociais, senón na comodidade do tránsito de persoas e vehículos, xa que deste xeito, tanto se se circula por unha vía coma se se fai polas súas transversais, os cruces entre elas atópanse a igual distancia, e ao non existir unhas vías máis cómodas que outras o valor das vivendas tenderá a igualarse.
Pozos
Co topónimo Pozos podemos referirnos a dous lugares de Galiza:
Josefina Vilas Raña
Josefina Vilas Raña, nada en Santiago de Compostela o 17 de xaneiro de 1918 e finada na mesma cidade o 4 de abril de 2002, foi unha restauradora galega propietaria do recoñecido restaurante Vilas de Compostela.
Traxectoria
A casa de comidas Vilas foi fundada en 1915 polos seus pais, e despois ela, segunda de sete irmáns, continuou o negocio familiar conseguindo unha gran sona nas guías gastronómicas a nivel nacional, e tamén polos clientes ilustres que comeron no seu restaurante.
Casou con 18 anos de idade con Andrés Porto Seoane, co que tivo tres fillos, Xosefina (relixiosa), Moncho e Paco. Despois dela o restaurante foi dirixido polo seu fillo Francisco.
Recoñecementos
O restaurante Vilas pasou a ser un dos referentes da gastronomía galega grazas ó seu traballo, e por isto concedéronlle varios premios, entre os que se atopan a Medalla de Bronce de Galicia en 1991, a Medalla de Ouro da Cidade de Santiago de Compostela, a medalla do mérito turístico e o título de Gran Cociñeira do País Galego da asociación Amigos da Cociña Galega.
Río Kasai
Nomes
Segundo as zonas que atravesa o Kasai recibe diversos nomes: Kassabi, Ibari, Nkutu, Kassai, Cassai e Kwa.
Percorrido
O Kasai nace nas alturas de Bie, en Angola. Desde aí flúe en dirección leste, até a fronteira coa República Democrática do Congo, onde vira bruscamente uns 90º cara ao norte, e forma por uns 400 km o límite natural entre ambos países. Neste tramo fórmanse numerosas illas fluviais e atinxe até 10 km de ancho. Continúa en dirección norte cara á bacía do Congo, até que vira ao noroeste, recibindo ao norte de Bandundu un importante afluente: o Kwango. Cando entra no seu curso inferior, recibe o nome de Kwa. Acaba por desaugar no Congo a uns 170 km de distancia da capital do país, Kinshasha. Pola extensión da súa cunca fluvial, o Kasai ocupa o 32º posto entre as do mundo.
No seu curso sitúanse dúas grandes cascadas: as de Poge (ca. 6º 40' de latitude), e as de Wissmann (a uns 5º 50' de latitude)
O caudal medio do Kasai é duns 12.000 m3/s, mais na temporada de grandes chuvias é moi superior (até 4 veces máis).
Afluentes
Os tributarios principais do Kasai son os da súa beira esquerda: Kwango, Luembe, Luatschim, Chikapa e o Lovua.
Pola dereita recibe augas dos ríos Fimi, Sankuru, Lulua, Lueta e Lukenje (co Msini e o Ikatta).
Navegabilidade
O Kasai é unha importante vías de comunicación para a República Democrática do Congo, pois contando cos seus afluentes conforma unha rede de sobre 3.500 km de augas navegábeis.
Carga parcial
Unha carga parcial é unha carga eléctrica sobre un átomo, que ten un valor que non é un número enteiro cando se mide en unidades de carga elemental. A carga parcial denomínase tamén carga atómica neta. Aparece entre átomos de elementos que teñen diferentes electronegatividades. Represéntase pola letra grega delta maiúscula cun signo como superíndice positivo ou negativo segundo o signo da carga, é dicir, δ− ou δ+.
Josep Maria Subirachs
Josep Maria Subirachs i Sitjar, nado en Barcelona o 11 de marzo de 1927, e finado ibídem o 7 de abril de 2014, foi un escultor, pintor, gravador, escenógrafo e crítico de arte catalán. Foi un dos escultores contemporáneos con máis prestixio internacional, como se pode ver nos seus múltiples galardóns e recoñecementos, así como da presenza da súa obra en museos e lugares públicos de cidades de todo o mundo, mais principalmente Barcelona. Tamén participou nunha gran cantidade de exposicións tanto colectivas como individuais, en museos e galerías públicas e privadas.
Carga parcial
As cargas parciais créanse debido á distribución asimétrica dos electróns nos enlaces químicos. Por exemplo, nun enlace covalente polar como o do HCl, o electrón compartido oscila entre os dous átomos enlazados. As cargas parciais resultantes son unha propiedade só de certas zonas dentro da distribución, e non de todo o conxunto. Por exemplo, os químicos a miíudo elixen fixarse nun pequeno espazo que rodea o núcleo dun átomo. Cando un átomo electricamente neutro se enlaza covalentemente con outro átomo neutro que é máis electronegativo, os seus electróns son parcialmente arrastrados ao outro átomo. Isto deixa a rexión próxima ao núcleo dese átomo cunha carga parcial positiva, e crea unha carga parcial negativa no outro átomo.
Josep Maria Subirachs
Artista polifacético, Subirachs destacou especialmente na escultura, pero tamén noutras técnicas como a pintura, o debuxo, o gravado, o cartel, o tapiz, a ilustración de libros, o deseño de xoias e o acuñamento de medallas. Tamén realizou escenografías para prestixiosas montaxes de obres de teatro e ballet. Exerceu de mestre de arte e, no eido teórico, como escritor e colaborador en revistas e xornais, crítico de arte e conferenciante en universidades e academias arredor do mundo. Na súa longa traxectoria pasou por varias fases —mediterránea, expresionista, abstracta, neofigurativa—, períodos sempre caracterizados polas formas xeométricas, as liñas rectas e angulosas e as texturas rugosas.
Carga parcial
miniatura|dereita|320px|Polaridade do clorometano (esquerda) e do composto de Grignard relacionado no que se indican as cargas parciais.
Nunha situación como esa, as cargas distribuídas tomadas en grupo sempre suman un número enteiro de unidades de carga elementais. Non obstante, podemos fixarnos en zonas do conxunto onde hai menos dunha carga completa (non é un número enteiro), como a área que rodea o núcleo do átomo. Isto é posible en parte porque as partículas non son como puntos matemáticos, os cales deben estar ou dentro dunha zona ou fóra, senón que están espallados ou estendidos debido ao principio de incerteza da mecánica cuántica. Debido a este efecto de "espallamento", se definimos unha zona o suficientemente pequena, unha partícula fundamental pode estar tanto parcialmente dentro coma parcialmente fóra dela.
Usos
As cargas atómicas parciais utilízanse en campos de forza de mecánica molecular para computar a enerxía de interacción electrostática usando a lei de Coulomb. Son tamén utilizados para a comprensión cualitativa da estrutura e reactividade de moléculas.
Determinación de cargas atómicas parciais
As cargas atómicas parciais poden usarse para cuantificar o grao en que un enlace é ionico ou covalente en calquera composto. Fanse estas cuantificacións, por exemplo, para computar en simulacións moleculares as propiedades de superficie e volume nun experimento, e explicar as cargas. As cargas atómicas dun determinado composto poden obterse de moitas maneiras, como son:
A discusión de compostos individuais en traballos previos mostraron unha converxencia nos valores das cargas atómicas, é dicir, un alto nivel de consistencia entre o grao asignado de polaridade e as propiedades físico-químicas mencionadas antes. A incerteza resultante nas cargas atómicas é de ±0.1e a ±0.2e para compostos altamente cargados, e <10% para compostos con cargas atómicas menores de ±1.0e. A miúdo, a aplicación dun ou dous dos conceptos mencionados antes xa fai que se obteñan valores moi bos, especialmente tendo en conta a crecente biblioteca de compostos de referencia experimentais e compostos con campos de forza comprobados.
O método de mecánica cuántica máis equivalente para derivar as cargas atómicas de simulacións moleculares son as computacións de densidade de electróns cun alto nivel teórico en combinación coa partición de Hirshfeld da densidade de carga en cuncas atómicas aproximadamente esféricas. Este enfoque pode xerar valores de momentos dipolares e contribucións de Coulomb ás enerxías de clivaxe e tensións superficiais que están en concordancia coas obtidas nas medidas. O método Hirshfeld é tamén un método común para a partición de densidades de deformación de electróns a partir de medidas de laboratorio en estudos cristalográficos. Non obstante, a exactitude de todas as densidades de electróns calculadas por métodos de mecánica cuántica parece ser menor que a dos experimentos. Os métodos de mecánica cuántica tamén requiren a consideración do estado de agregación correcto, e aparecen dificultades para as densidades electrónicas de elementos con electróns d e f. Como as cargas atómicas xeralmente reflicten unha diferenza menor na densidade de electróns total, poden ocorrer derivacións de ata múltiplos con respecto ao sistema real. Ademais, diferentes esquemas de partición como os de Mulliken ou Bader poden orixinar unha sobreestimación adicional na carga atómica dun 30% comparados coas cargas de Hirshfeld. Tamén se informaron de incertezas de ata o 100% para cargas de Löwdin, cargas MP2/CHELPG, e cargas derivadas de M06. As cargas atómicas inesperadas son moi difíciles de explicar e invalidan o campo de forza completo se é aceptado. En conxunto, os estudos ab-initio suxiren hoxe cargas atómicas con incertezas de ata múltiplos, mentres que as medidas de laboratorio dispoñibles desde a década de 1950 cuantifican cargas atómicas que son concordantes coas propiedades físicas coñecidas no rango de ±5-10%. A posible alta incerteza e limitada correlación das cargas derivadas da mecánica cuántica coas propiedades observables son a principal razón para favorecer as medidas experimentais e a información facilmente dispoñible sobre a cuantificación do carácter covalente fronte o iónico dun enlace a través da táboa periódica para a asignación de cargas atómicas, incluíndo o ciclo termodinámico de Born estendido e o coñecemento químico.
Non é sorprendente que os enfoques da cuestión baseados na mecánica cuántica cuestionasen o concepto de carga atómica parcial, considerándoo un pouco arbitrario. Os resultados dependen da estimación inicial da función de onda e do método utilizado para delimitar a fronteira entre un átomo e o seguinte, relacionada coa continuidade espacial da densidade de electróns. A pesar de que os datos experimentais que mostran cales son as fronteiras entre átomos e os cambios na densidade electrónica están xeralmente suficientemente ben definidos, desenvolvéronse moitos procedementos de mecánica cuántica para estimar as cargas parciais, aínda que se recomendan con precaución debido ao amplo grao de asuncións e dispersión. Segundo Cramer (2002), estas clasificacións iniciais de métodos comprenden as seguintes catro clases:
Outros métodos
A seguinte lista presenta diversos métodos usados anteriormente, parcialmente baseado en Meister e Schwarz (1994).
Guayas
300px|miniatura|dereita|Provincia de Guayas, situada no oeste de [[Ecuador.]] Guayas é unha das 24 provincias da República de Ecuador, localizada na rexión litoral do país. A súa capital é Guayaquil, o maior centro financeiro, comercial e industrial do país, así como a cidade máis grande. Con máis de 3,7 millóns de habitantes, a provincia de Guayas é a máis poboada de Ecuador, con arredor dun 30 % da poboación total. O nome da provincia provén do río Guayas, que a atravesa xusto antes de desembocar no Océano Pacífico.
Clima
O clima da Provincia de Guayas é tropical e monzónico, debido á corrente mariña fría de Humboldt e ó fenómeno de El Niño. Isto fai que a temperatura sexa elevada durante case todo o ano. Danse dúas estacións, o inverno chuvioso que vai dende xaneiro a maio, e o verán seco entre xuño e decembro.
Pont-d'Ain
Pont-d'Ain é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Condado de Sheboygan
O condado de Sheboygan (en inglés, Sheboygan County) é un condado no estado estadounidense de Wisconsin. No censo de 2010 o condado tiña unha poboación de 115 507 habitantes. A sede de condado e principal cidade é Sheboygan.
Xeografía
Segundo a Oficina do Censo, o condado ten unha área total de 3 290 km² (1.271 sq mi), da cal 1 320 km² (511 sq mi) é terra e 2 000 km² (760 sq mi) é auga.
Aeroportos
O Sheboygan County Memorial Airport (IATA:SBM), proporciona servizos de aviación xeral ao condado, así como tamén a rexións veciñas.
Demografía
No censo de 2000, houbo 112 646 persoas, 43 545 fogares e 29 915 familias residindo no condado. A densidade de poboación era de 219 persoas por milla cadrada (85/km²). No 2000 habían 45 947 unidades unifamiliares nunha densidade de 90 por milla cadrada (35/km²). A demografía do condado era de 92,71% brancos, 1,09% afroamericanos, 0,36% amerindios, 0,36% asiáticos, 0,02% insular do Pacífico, 1,46% doutras razas e 1,07% de dúas ou máis razas.
Oskorri
Historia
Oskorri nace na época da Transición Española, nunha escena musical vasca dominada polo grupo Ez dok amairu. Tanto pola lingua en que cantaban como polas letras das súas primeiras cancións (na súa maioría poemas de Gabriel Aresti), comeza cun importante contido reivindicativo que se atempera cos anos.
Deron o seu primeiro concerto no Paraninfo da Universidade de Deusto en marzo de 1971, cunha formación na que destacaba xa Natxo de Felipe, alma máter do grupo e único fundador que continúa nel.
Tamén realizaron discos temáticos, como Hi ere dantzari', dedicado ás músicas de danza tradicional, Katuen testamentue, de música infantil, ou a serie de The Pub Ibiltaria, discos gravados en directo con participación do público.
En decembro de 2006, con motivo do seu XXXV aniversario, Oskorri arranxou cancións de anteriores discos do grupo e gravou un disco coa Banda de Bilbao no teatro Arriaga, como o comezo dunha xira para celebrar o seu aniversario. Ata finais de 2008 non finalizaron a xira, tocando con bandas de música do País Vasco, Navarra, o País Vasco Francés e polo resto do país.
Tocaron coas bandas de Legazpi, Azpeitia, Zizur Maior, Pasaia, Estella, Tafalla, Tolosa, Berriozar, Gernika, Zarautz, Agurain, Araia, A SEM Santa Cecília de l'Olleria e outras moitas máis.
Alas de papel
Alas de Papel foi unha revista viguesa de arte, ciencia e literatura (poesía, ensaio e narrativa) publicada en castelán e galego e dirixida por Rufino Peral e Carmen Solla. .
Electron (foguete)
Características
Electron está deseñado para poñer cargas lixeiras, de non máis de 225 kg, en órbita terrestre. O foguete ten un diámetro de 1,2 m e unha altura de 17 m. Usa dúas etapas construídas en composto de carbono alimentadas por osíxeno líquido e queroseno, a primeira con nove motores Rutherford e a segunda con un, especialmente deseñado para funcionar no baleiro. Os motores Rutherford son os primeiros motores foguete construídos coas súas partes principais impresas en 3D. As bombas que moven o propelente son puramente eléctricas para aforrar peso. Opcionalmente pódese usar unha pequena terceira etapa, propulsada por un motor Curie, capaz de múltiples acendidos para modificar a órbita dos satélites lanzados. O foguete lánzase desde a estación Onenui, en Mahia, en Nova Zelandia, e desde as instalacións de lanzamento de Wallops Island, en Estados Unidos, aínda que hai plans para lanzalo tamén desde Escocia.
Eduardo Fernández Miniño
Eduardo Fernández Miniño, nado no Porriño cara a 1898 e finado no mesmo concello o 9 de agosto de 1937, foi un mecánico e político galego.
Traxectoria
Mecánico no Porriño. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro suplente do Porriño en decembro de 1927, na corporación que presidía José Palacios Ramilo. Militou no PSOE e na Segunda República pasou ao Partido Comunista. En agosto de 1933 foi elixido presidente da nova sociedade de caza "Coto Cerrado del Término Municipal de Porriño". Logo do triunfo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936 foi nomeado concelleiro do Porriño. Foi vogal do Comité local pro-Autonimía do Porriño constituído en xuño de 1936 como representante comunista.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e agochouse na casa da nai. O Xulgado militar de Tui citouno para que se presentara a principios de setembro xunto con Severiano Castillo Alonso, Evaristo Freiría Fernández, Antonio Alonso Ríos, Hermenegildo Losada Loureiro, Guillermo Vicente Santiago, Manuel Romero González, Ulpiano Benito Piña, José Felipe Muñoz, Jesús González González e José Bernardo Pérez Alonso. Foi declarado en rebeldía en causa militar. Permaneceu agochado na casa da nai, nun zulo, co seu irmán Rogelio. A pesar dos continuos rexistros da Garda Civil e os falanxistas, non foron descubertos. Para intentar que descubriran o seu agocho, os fascistas prenderon á súa muller Eugenia, a varias das súas irmás e a Alicia, a muller de Rogelio, a principios de 1937. Os entobados, ao quedar atendidos só pola nai xa maior, decidiron abandonar o zulo e marcharon a Tui, onde se ocultaron na casa de Evangelina Jaso González xunto co sobriño de Eduardo, Herminio Saavedra. Sospeitando de Evangelina, un día da Semana Santa de 1937, ao mencer, os falanxistas rodearon a casa e os agochados intentaron fuxir. Eduardo e Rogelio conseguírono, mentres Herminio torceu un pe ao caer e foi detido xunto con Evangelina. Eduardo e Rogelio escaparon por separado, Eduardo foi a Couso, na parroquia de Guláns, onde estivo protexido na casa dun matrimonio durante tres días. Alí apareceu o seu irmán e ámbos decidiron agocharse na capela de San Cibrán, onde permaneceron case un mes ata a celebración da romería a finais de maio. Foron para unha cova nos arredores do monte Faro onde a súa irmá Carmen lles levaba comida. Foi detido por falanxistas en Salceda de Caselas cando tentaba pasar a Portugal co seu irmán. Foi paseado na Insua o 9 de agosto de 1937.
Estramundi de Abaixo, Padrón, Padrón
Estramundi de Abaixo é un lugar da parroquia de Padrón no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 321 habitantes (157 homes e 164 mulleres).
San Lourenzo de Barxacova, Parada de Sil
San Lourenzo de Barxacova é unha parroquia do concello ourensán de Parada de Sil na comarca da Terra de Caldelas. No ano 2007 tiña 21 habitantes, deles 13 eran homes e 8 eran mulleres, o que supón unha diminución de 13 habitantes en relación ao ano 2000.
Patrimonio
Na parroquia situábase o conxunto da capela e necrópole de San Vítor de Barxacova. Na aldea de San Lourenzo está o lugar da Torre, onde se conservan restos dunha casa coñecida como A Fortaleza, cun escudo do século XVI. Pouco máis abaixo hai unha construción que na idade media acolleu un priorato adicado a Santo Adrián, que conserva ventás góticas.
A igrexa parroquial é de feitura barroca popular. No adro consérvase unha pedra cunha inscrición gótica.
A Fábrica da Luz é unha construción de comezos do século XX, unha antiga central hidroeléctrica que aproveitaba as augas do río Mao, reconvertida en albergue.
Os Pozos
Co topónimo Os Pozos podemos referirnos a dous lugares de Galicia:
Galería de imaxes de Castrelo do Val
Galería de imaxes do concello de Castrelo do Val na provincia de Ourense.
José Benigno Castiñeiras Teijeiro
José Benigno Castiñeiras Teijeiro, nado en Ortigueira o 19 de decembro de 1895 e finado na mesma vila o 19 de abril de 1986, foi un farmacéutico e político galego.
Traxectoria
Farmacéutico en Ortigueira. Foi nomeado alcalde de Ortigueira en 1959, permanecendo no posto até 1969. Foi deputado provincial.
Orbital
miniatura|dereita|200px|Orbitais en química Un orbital é a zona do espazo onde se move un electrón "arredor" dun átomo. A idea de orbital naceu coa Mecánica cuántica a partir da de órbita preconizada por Bohr e posteriormente por Sommerfeld.
O termo "orbital atómico" úsase polo menos en dous sentidos en química cuántica:
Os orbitais usados no método OM-CLOA usualmente decrecen exponencialmente a partir do centro atómico (compoñente radial na forma r=e-kx), e reciben o nome de orbitais de tipo Slater, ou ben decrecen como unha campá de Gauss (compoñente radial na forma r=e-kx²), e entón chámanse orbitais gaussianos, aínda que se usaron outras formas dos orbitais de tipo s, p, d, f).
Cantaría
A cantería ou cantaría é a arte de labrar a pedra para o seu emprego posterior en construcións. Asócianse varios oficios a esta técnica, sendo os máis destacables os canteiros. miniatura|120px|Mestre canteiro representado nun [[canzorro medieval.]] O traballo de canteira mecanizouse en gran parte, ocasionando a desaparición paulatina dos oficios da cantaría. Actualmente, a súa produción está dirixida, preferentemente, cara a restauración de edificacións de alto valor arquitectónico e patrimonial, para o revestimento de fachadas e a elaboración de fábricas de pedra.
Materia prima
A pedra é a materia prima da cantería, variando a técnicas e ferramentas usadas, en función das súas propiedades propias como a dureza, fraxilidade, composición xeolóxica etc
Proceso de elaboración e oficios
Este proceso consta de catro fases, intervindo en cada unha diferentes artesáns:
Ferramentas
No proceso de elaboración da pedra necesítase un amplo número de utensilios e ferramentas, entre as que encontramos:
Boca do Monte
Boca do Monte é un barrio brasileiro da cidade de Santa Maria, Río Grande do Sur. O barrio está situado no distrito de Boca do Monte.
Vilas
O barrio ten as seguintes vilas: Boca do Monte, Cabeceira do Raimundo, Caixa d'Água, Canabarro, Cezarpina, Colônia Pedro Stok, Corredor dos Pivetas, Durasnal, Estação Experimental de Silvicultura, Estância Velha, Filipinho, Lajeadinho, Parada Link, Passo da Ferreira, Picada dos Bastos, Quebra Dente, Quilombo das Vassouras, Rincão do Barroso, Rincão dos Flores, Santo Antônio, Vila Boca do Monte, Vila Esmeralda.
Pont-de-Vaux
Pont-de-Vaux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Julio Illade Rilo
Julio Illade Rilo foi un farmacéutico, político e xornalista galego.
Traxectoria
Tiña unha farmacia na rúa Real das Pontes de García Rodríguez. Promoveu e dirixiu o periódico La Unión (1913-1915). En decembro de 1937 foi multado con 10000 pesetas "por anomalías administrativas y actos caciquiles" como consecuencia dunha inspección ao Concello das Pontes na que tamén foron sancionados o alcalde Fernando Fernández Freire, o secretario José Durán Juega e Jesús Cabarcos.
Vida persoal
Casou con América López Cabarcos e foi pai de Julia (finada en 1950), Julio José, Casto, Alfonso, Rita, Rodrigo e Manuel Illade López.
Foguentelle, Riomol, Castroverde
Foguentelle é un lugar da parroquia de Riomol no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres).
Pradomao, Parada de Sil
San Xiao de Pradomao é unha parroquia do concello ourensán de Parada de Sil na comarca da Terra de Caldelas. En 2007 tiña 43 habitantes (21 homes e 22 mulleres), un menos ca no ano 2000.
Antón Sobral
Antón Sobral Iglesias, nado en Marín o 4 de abril de 1952, é un profesor, escritor e pintor galego.
Pradomao, Parada de Sil
Encoro de Edrada
A súa presa de gravidade ten unha altura de cimentación de 37 metros e unha lonxitude total de coroación de 345 metros que inundan 42,5 km2 de val que comprende os municipios de Montederramo e Parada de Sil. A súa capacidade é de 10,49 hectómetros cúbicos. Para a construción do encoro requiríronse 43000 metros cúbicos de formigón.
Antón Sobral
Traxectoria
Fixo o Bacharelato nos Paúles de Marín, estudou tres anos na facultade de Matemáticas e logo licenciouse en Historia da Arte na Universidade de Santiago de Compostela.
Empezou o traballo docente nos Paúles en Marín, despois pasou polos pontevedreses Valle Inclán, Sánchez Cantón, Xunqueira II, Xunqueira I e por Ortigueira. Tamén exerceu a docencia uns 20 anos na Escola de Restauración pontevedresa ata a súa xubilación en 2012.
Pradomao, Parada de Sil
Encoro de Edrada
É unha presa reguladora que capta as augas de varios regatos como Edrada, Reconco, Rodicio e algún outro arroio.
Moi preto está o encoro de Leboreiro e río abaixo a pequena presa de Ivil.
Antón Sobral
Traxectoria
Empezou a expoñer moi novo, en 1968 en Santiago de Compostela. A súa pintura xa leva percorridas a maioría das cidades de Galicia e tamén se deu a coñecer en Madrid, Francia, Alemaña, Cuba, Italia, Austria e Nova York. En total son máis de duascentas exposicións.
Ademais de pintar tamén escribe poesía, fai fotografía, vídeo etc.
En 2017 expuxo no Espazo de Arte Roberto Verino: "Polas teas/Terras de Verin(o)":
Lista de personaxes de Family Guy
Estas son as personaxes da serie de animación televisiva Family Guy.
Antón Sobral
Traxectoria
Coordinou varios anos o Festival de Poesía Pontepoética xunto a Yolanda Castaño.
Pradomao, Parada de Sil
Encoro de Edrada
A auga embalsada, a día 15 de abril de 2019, son 6 hectómetros cúbicos, o que supón un 52.86% da súa capacidade.
Lista de personaxes de Family Guy
Parentes de ficción
A imaxinación activa de Peter conduciu a referencias en flashbacks dunha ampla lista de parentes, maioritariamente parodias de figuras históricas.
Pradomao, Parada de Sil
Encoro de Edrada
A mesma presa creouse para o paso de vehículos dun banco a outro e atópase na zona de Pradomao onde hai unha praia fluvial.
Antón Sobral
Traxectoria
En 2016 foi finalista nos premios Cidade de Pontevedra. miniatura|[[Xaime Toxo e Antón Sobral na presentación de Baila comigo ata a fin do amor no Culturgal. 02/12/2018]] No outono de 2018 xunto a Carmen Hermo expuxo no Pazo da Cultura de Pontevedra: ''Na beira do río. Diálogos na pintura,'' unha reflexión sobre a paisaxe e a natureza. En 2018 tamén viu a luz o seu libro de poemas Baila comigo ata a fin do amor, con textos e debuxos do autor.
Publicacións
Poesía
Lista de personaxes de Family Guy
Familia de Jack (apelido descoñecido)
De "Love Thy Trophy"
Pradomao, Parada de Sil
Área recreativa de Pradomao
esquerda|miniatura|Àrea recreativa de Pradomao miniatura|Senda Romana de Pradomao Aquí atópase a praia fluvial de Pradomao, no río Mao (afluente do Sil) no concello de Parada do Sil, na Ribeira Sacra.
Antón Sobral
Publicacións
''Baila comigo ata a fin do amor. Caderno de notas, 2006'' (2018), Loaira
Lista de personaxes de Family Guy
Nelsons
De "Wasted Talent"
Pradomao, Parada de Sil
Área recreativa de Pradomao
Está situada á beira do encoro de Edrada, moi preto da aldea que leva o mesmo nome, e a catro quilómetros da aldea de Pradomao. A zona foi acondicionada para recibir bañistas. Está situada a 40 km da capital da provincia e para acceder a ela débese seguir a estrada OU-0604.
Lista de personaxes de Family Guy
Pinchleys
De "One If by Clam, Two If by Sea"
Antón Sobral
Publicacións
Publicacións de exposicións e proxectos nos que participou :
Pradomao, Parada de Sil
Área recreativa de Pradomao
Orientada cara ao sur, ten area branca e espazos para refrescarse á sombra. Esta praia é un lugar utilizado para comer, merendar e descansar.
Tamén é posible bañarse, xa que a temperatura da auga é moi agradable. Conta ademais cunha zona recreativa para que as familias poidan ir alí comer e pasar o día.
Antón Sobral
Publicacións
Outras publicacións:
Pradomao, Parada de Sil
Área recreativa de Pradomao
Tamén hai espazos e rutas para camiñar. Pódese percorrer un camiño duns 4 quilómetros que pasa por Pradomao e pola súa calzada romana e chega á vila de Edrada.
Para chegar alí é necesario tomar a estrada que parte de Vilariño Frío ao Salto do Mao onde, ao pasar polo pantano, á esquerda, hai un sinal que indica o acceso á área de lecer. Un sendeiro conecta directamente coa área e dirixe a unha ampla zona onde poder aparcar.
Estramundi de Arriba, Padrón, Padrón
Estramundi de Arriba é un lugar da parroquia de Padrón no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 297 habitantes (131 homes e 166 mulleres).
Pannus
miniatura|200px|Nimbostratus pannus O pannus é un trazo suplementario das nubes, consistente en farrapos esgazados que forman unha capa continua situada embaixo doutra nube ou soldados con elas.
Pode aparecer en nubes dos xéneros altostratus, nimbostratus ou cumulonimbus.
Artoño, Agolada
Santalla de Artoño é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Agolada. Segundo o IGE en 2013 tiña 116 habitantes (55 homes e 61 mulleres) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999, cando tiña 222 habitantes.
Nesta parroquia tivo a súa sede a Banda de música de Artoño e naceu o alcalde de Agolada Ramiro Varela Peón.
Festas e celebracións
Celébranse as festas do San Ramón na capela do mesmo nome o 31 de agosto e 1 de setembro. Tamén se celebra na capela de Buxel o Anxo da Garda o 5 e 6 de outubro.
Sebastian Boenisch
Sebastian Boenisch, nado o 1 de febreiro de 1987 en Gliwice, é un futbolista polaco. Xoga de defensa. Ademais, é internacional coa selección de Polonia.
Euseino? Editores
'''Euseino? Editores''' é o selo editorial da Fundación Euseino?, con sede en Vigo.
Características
Euseino? naceu en 2012 como un proxecto de Carlos Lema e Beatriz Fraga para a publicación de textos sobre as relacións entre filosofía, literatura, teoría da literatura e estética. miniatura|Escaparate de Euseino? O seu catálogo está formado pola colección "Casabranca", dedicada á filosofía, con obras de Rebeca Baceiredo, Delmiro Rocha, Abraham Rubín, Quentin Meillassoux e Anna Longo. A colección "Rúa do Sol" está dedicada á teoría das artes. A colección "Rúa do Lagarto," actualmente dirixida pola escritora Berta Dávila, está dedicada á narrativa. Tamén se inclúe a serie Onocrótalo de álbums ilustrados. A publicación periódica Anotacións sobre literatura e filosofía inclúe ensaios de autores coma Giorgio Agamben, Michael Marder, Inma Otero, Miguel Penas, Graham Harman e Chus Pato.
A súa liña editorial tamén difunde en galego o pensamento filosófico do realismo especulativo.
Sebastian Boenisch
Club
O 1 de setembro de 2007, fichou polo SV Werder Bremen.
Aldimina
En química orgánica, unha aldimina é unha imina que é un análogo dun aldehido. As aldiminas teñen a fórmula xeral R–CH=N–R'. Son similares ás cetiminas, que son análogas de cetonas.
Un importante subconxunto de aldiminas son as bases de Schiff, nas cales o substituínte no átomo de nitróxeno (R') é un grupo alquilo ou arilo (é dicir, non un átomo de hidróxeno. )
Nomenclatura
As aldiminas poden ser nomeadas de tres maneiras: Ademais, unha nomenclatura obsoleta trataba as aldiminas como derivados dun aldehido parental.
Caxide
O topónimo galego Caxide fai referencia a unha antiga (Villa) Cagiti, posesión ou dominio de Cagitus, nome xermánico común en Galiza até o século XII. Pode referirse a:
Hofbieber
Hofbieber é un concello alemán que se atopa no distrito de Fulda, no estado de Hessen. Forma parte do Parque Natural Hessische Rhön. A súa economía susténtase principalmente no sector primario e o turismo.
Asentamentos
O concello de Hofbieber presenta unha poboación dispersa en diversos asentamentos. A súa poboación amósase entre paréntese segundo datos do 31 de decembro de 2013.
Galería de imaxes
miniatura|centro|900px|Vista dende o castelo Bieberstein dos cumes [[Milseburg, Wasserkuppe e Stellberg.]]
Rogelio Fernández Miniño
Rogelio Fernández Miniño, nado no Porriño cara a 1903 e finado no mesmo concello o 9 de agosto de 1937, foi un mecánico e político galego.