cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sunnismo
O sunnismo ou islam sunnita (سنّة) é a maior seita do islam, á cal pertencen 85% do total dos musulmáns. Os seguidores do sunnismo son os sunnitas.
A maioría dos sunnitas acredita que o nome deriva da palabra Sunna que é a forma de conduta do profeta Mahoma. Algúns afirman porén que Sunnita deriva dunha palabra que significa "un camiño moderado" referíndose á idea de que o Sunnismo toma unha posición máis neutral do que aquela que ten sido apercibida como máis extrema dos xiítas e dos caridxitas.
As diferenzas entre musulmáns sunnitas e xiítas xurdiron a partir dun desacordo sobre a sucesión de Mahoma e posteriormente adquiriron un significado político máis amplo, así como dimensións teolóxicas e xurídicas. Segundo as tradicións sunnitas, Mahoma designou a Abu Bakr como o seu sucesor (o primeiro califa). Isto contrasta coa visión xiíta, que sostén que Mahoma anunciou como sucesor o seu xenro e curmán Ali ibn Abi Talib. As tensións políticas entre sunnitas e xiítas continuaron con intensidade variable ao longo da historia islámica e agraváronse nos últimos tempos polos conflitos étnicos e o ascenso do salafismo e do wahabismo.
Os seguidores do islam sunnita chámanse en árabe ahl as-sunnah wa l-jamāʻah00 ("a xente da Sunnah e da comunidade") ou de forma curta ahl as-Sunnah''. Ás veces o islam sunnita chámase "Islam ortodoxo",  aínda que algúns eruditos ven esta tradución como inadecuada.
Historia
Despois do asasinato do Califa, a guerra estalou entre grupos diferentes, todos eles loitando polo poder. A guerra rematou coa instauración dunha nova dinastía de califas, que gobernaban desde Damasco.
Un dos grupos que xurdiron desta disputa foi o dos sunnitas. Eles téñense como os seguidores da sunna (práctica) do profeta Mahoma tal como fora relatado polos seus compañeiros (a sahaba). Os sunnitas tamén acreditan que a comunidade islámica (ummah) se manterá unida. Eles desexaban recoñecer a autoridade dos califas, que mantiñan o goberno pola lei por persuasión e pola forza, se fose necesario. Os sunnitas tornáronse a maior seita do islam.
Dous outros grupos máis pequenos xurdiron tamén deste cisma: os xiítas e os caridxitas, tamén coñecidos por "disidentes". Os xiítas acreditaban que o único liderado lexítimo era o que viña da liñaxe do curmán e xenro de Mahoma, Alí. Os xiítas acreditaban que o resto da comunidade cometera un erro grave ao elixiren a Abu Bakr e os seus dous sucesores como líderes.
Seguidores
thumb|upright=1.2|Países con máis do 95% de poboación musulmá. {{legend|#4a6600|Sunnita}} {{legend|#66004a|[[Xiísmo|Xiíta}} {{legend|#04161b|Ibadita}} ]] Os sunnitas cren que os compañeiros de Mahoma son transmisores fiables do islam, xa que Deus e Mahoma aceptaron a súa integridade. As fontes medievais mesmo prohiben maldicilos ou vilipendialos. Esta crenza baséase nas tradicións proféticas como a narrada por Abdalá, fillo de Masud, en que Mahoma dicía: "O mellor da xente é a miña xeración, logo os que veñen detrás deles, despois os que veñen detrás deses". O apoio a esta visión tamén se atopa no Corán, segundo os sunnitas. Polo tanto, as narracións dos compañeiros tamén se teñen en conta de forma fiable para o coñecemento da fe islámica. Os sunnitas tamén cren que os compañeiros eran verdadeiros crentes, xa que foron os que recibiron a tarefa de compilar o Corán.
O islam sunnita non ten unha xerarquía formal. Os líderes son informais e gañan influencia a través do estudo para converterse nun erudito da lei islámica (sharia) ou da teoloxía islámica (Kalām). Tanto o liderado relixioso como o político están en principio abertos a todos os musulmáns. [79] Segundo o Centro Islámico de Columbia, Carolina do Sur, calquera persoa con intelixencia e vontade pode converterse nun erudito islámico. Durante os servizos da Mesquita do Mediodía os venres, a congregación elixirá unha persoa ben educada para dirixir o servizo, coñecida como Khateeb (quen fala).
Un estudo realizado polo Pew Research Center en 2010 e publicado en xaneiro de 2011 sinalou que hai 1,62 millóns de musulmáns en todo o mundo e estímase que máis do 85-90% son sunnitas.
Falsificación
Unha falsificación é un acto consistente na creación ou modificación de certos documentos, efectos, bens ou produtos, co fin de facelos parecer como verdadeiros, ou para alterar ou simular a veracidade.
As falsificacións poden ser realizadas, entre outros, respecto de documentos públicos ou privados, moedas, billetes ou outros valores, e produtos de marcas comerciais. Nos primeiros casos é un delito que afecta a fe pública, podendo chegar a ser unha modalidade de fraude, mentres o último enténdese que é unha vulneración da propiedade industrial (ao ser copias sen licenzas, para ser vendidas coma se fosen orixinais).
Falsificacións de produtos
Usualmente as falsificacións de produtos comerciais son dunha menor calidade que o orixinal e custan menos. Diferénciase da denominada "piratería" (infraccións ao Dereito de autor), en que nestas se copian obras ou traballos facilmente reproducibles, como libros, música e software.
Case calquera produto comercial é susceptible de ser falsificado e a súa produción converteuse nunha verdadeira industria especializada. O avance da tecnoloxía permite facer falsificacións máis difíciles de detectar pola súa semellanza ao orixinal. Existen algúns mecanismos que incorporaron os fabricantes orixinais para evitar a falsificación dos seus produtos: holografías, marcas á auga, certificados de orixinalidade. As falsificacións ameazan os intereses económicos e morais dos fabricantes e prexudican a economía, seguridade e estrutura social.
Kenzō Tange
Kenzō Tange (丹下健三, Tange Kenzō), nado en Sakai o 4 de setembro de 1913 e finado en Toquio o 22 de marzo de 2005, foi un arquitecto xaponés gañador do Premio Pritzker de Arquitectura no ano 1987. Foi un dos máis significativos arquitectos do século XX, mesturando o estilo tradicional xaponés co modernismo, e deseñando edificios monumentais ao longo de todo o mundo.
Traxectoria
No ano 1949 gañou a competición do redeseño de Hiroshima, logo da bomba atómica no ano 1945. O seu deseño para o Parque da Paz e o Memorial da Paz lembran moito a Le Corbusier, e son chamados moitas veces como "o corazón espiritual da cidade". Unha das razóns polas que fixo o proxecto foi que el estudara nesa cidade na súa xuventude.
Tange gañou fama e recoñecemento internacional polo seu deseño do ximnasio para os Xogos Olímpicos de 1964 en Toquio. Unha referencia do Premio Pritzker descríbeo como "un dos edificios máis bonitos do século XX". Tamén foi coñecido polo seu "Plan para Toquio" no 1960, no cal fixo unha proposta radical para o redeseño da cidade. Aínda que non foi aplicado na súa totalidade, marcou moita influencia en arquitectos de todo o mundo.
No ano 2005, o seu funeral foi realizado nun dos seus traballos, a Catedral de Toquio.
Kenny Green
Kenneth Anthony Green, nado o 11 de outubro de 1964 en Eustis, Florida, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense formado na universidade de Rhode Island. Cunha altura de 2,03 metros xogaba na posición de ala-pivote. Está considerado un dos mellores "matadores" da historia da ACB.
Adventures of Lolo
Adventures of Lolo é un videoxogo de crebacabezas publicado en 1989 por HAL Corporation para a consola Nintendo Entertainment System. Está baseado na serie de videoxogos xaponeses Eggerland. É un conxunto de crebacabezas dos xogos de Eggerland e non contén niveis orixinais. Está dispoñible para a Virtual Console de Wii e Wii U en América do Norte e nas rexións PAL.
Certame Internacional de Poesía en Lingua Galega Rosalía de Castro
O Certame Internacional de Poesía en Lingua Galega Rosalía de Castro é un premio literario convocado pola asociación cultural galega Rosalía de Castro de Cornellá. Naceu en 1987, sendo No ano 1987, sendo Henrique Fernández-Mon Sánchez presidente da asociación. . Ten como finalidade promover a poesía galega, e pretende ser unha homenaxe á poeta que dá o seu nome á Asociación e ao Certame.
Publicáronse dous volumes que recollen os premiados dos dous primeiros lustros da celebración do certame pola editorial Sotelo Blanco. No ano 2019, baixo o patrocinio da Xunta de Galicia (Secretaría Xeral de Política Lingüística) volve a publicarse un terceiro volume que recolle tódolos premiados dende 1997 até o ano 2018. miniatura|Recolle os premiados nas 5 primeiras edicións. miniatura|Recolle tódolos premiados dende 1997 até o ano 2018.
Ramón Reboiras
Ramón Fernández Reboiras, coñecido como Ramón Reboiras, nado en San Xián de Laíño (Dodro) en 1961, é un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Foi xefe da sección de cultura de El Independiente, director de Cinemanía, redactor xefe de Rolling Stone e director cultural da Fnac en España. Columnista na edición galega de El País, colaborou en Babelia e Harper’s Bazaar e foi director da revista de viaxes Orizon. Dirixe a revista mensual Tinta Libre.
Provincia de Namangan
A provincia de Namangan (en uzbeko Namangan viloyati, en ruso Наманган вилояти) é unha división administrativa (viloyati) do Uzbekistán, na parte oriental do territorio uzbeko, con capital na cidade de Namangan. Atópase na parte sur do Val de Fergana, na marxe dereita do río Sir Daria e fai fronteira con Quirguistán.
Xosé Luís Barreiro Rivas
Xosé Luís Barreiro Rivas, nado en Forcarei o 5 de xuño de 1949, é un político, politicólogo e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Barreiro Ouro e Dolores Rivas Gulías, naceu na aldea de Sorribas pero ao pouco tempo a súa familia trasladouse á nova casa en Forcarei. Estudou no Seminario Menor de Santiago (1961-1966), na Universidade Pontificia Comillas (1966-1970) e na Universidade Complutense de Madrid Filosofía (1970-72) e Ciencias Políticas (1971-1976).
En decembro de 1975 casou con María González González e logo de rematar os seus estudos universitarios entrou, a finais de 1976, como técnico na entón asociación Acción Democrática Española, que xa como partido se integraría na Federación de partidos de Alianza Popular. Nas eleccións xerais de 1979 formou parte do equipo de campaña de Coalición Democrática en Pontevedra.
Traxectoria política
Redactor dunha postura estatutaria que AP presentou na Asemblea dos 16, representou o partido nas conversas do Hostal para reformular o Estatuto galego saído desta asemblea. As súas teses favorables a que AP asumise o autonomismo contaron co apoio de Manuel Fraga e foron aceptadas no Congreso Extraordinario de Alianza Popular de Galicia celebrado en Vigo en 1980.
Nas eleccións autonómicas de 1981 encabezou a lista de AP na provincia de Pontevedra e saíu elixido deputado. Neses comicios estivo á fronte da estratexia electoral do seu partido, creou comités electorais provinciais e un comité electoral rexional que organizou unha campaña electoral, baixo o lema Galego coma ti, centrada na figura de Fraga e que deixaba en segundo plano a figura do candidato á presidencia da Xunta, Xerardo Fernández Albor. AP gañou as eleccións contra prognóstico e Barreiro converteuse no verdadeiro home forte do partido en Galicia e no primeiro goberno da autonomía foi conselleiro da Presidencia.
Foi deputado por Alianza Popular no Parlamento de Galicia (1981–1987), conselleiro da Presidencia (1982–1986), e home forte do goberno galego durante a presidencia de Xerardo Fernández Albor, sempre co pleno apoio de Manuel Fraga, así como o principal responsable da posta en funcionamento da TVG e do seu carácter monolingüe.
American Chopper
American Chopper é unha serie de televisión en formato reality documental sobre a empresa familiar dos Teutul: Orange Country Chopper (OCC) que fabrica motos no estado de Nova York, condado de Orange. A serie é emitida por Discovery Channel e está producida por Pilgrim Films & Television.
Os protagonistas
miniatura|dereita|Tenda de OCC. A serie baséase na familia Teutul e a súa empresa Orange Country Chopper.
Xosé Luís Barreiro Rivas
Moción de censura a Albor
Nesa época (finais de 1986 e principios de 1987), sendo aínda vicepresidente de Albor, foi denunciado polo seu propio partido por feitos acaecidos un ano antes e nos que era acusado por prevaricar nunha autorización de xogo, antes de que entrase en vigor a lei. O partido fixo a denuncia pouco antes de levarse a cabo a moción de censura contra o goberno de Albor e na cal el era un dos participantes. Dimitiu tralo auto do 28 de xullo de 1988 do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, que o procesaba por irregularidades moi graves na concesión da lotaría autonómica. En 1989, o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia ditou a súa absolución, mais a Fiscalía recorreu e o 17 de setembro de 1990 o Tribunal Supremo condenouno polo delito de prevaricación a 6 anos e un día de inhabilitación, confirmada con posterioridade polo Tribunal Constitucional.
Nas eleccións ao Parlamento de Galicia de 1989 fracasou ao non obter escano de deputado e quedar Coalición Galega con só dous parlamentarios.
Despois da política
Xosé Luís Barreiro Rivas é profesor de Ciencias Políticas da Universidade de Santiago de Compostela, onde dirixe a Revista de Investigaciones Políticas y Sociológicas (RIPS). Como xornalista, escribe columnas de opinión en La Voz de Galicia, publicou diversos ensaios e libros de conversas, e dirixiu e presentou un programa de entrevistas na Televisión de Galicia chamado Volver ao rego (2005-06). Tamén colaborou en Grial.
American Chopper
Historia
miniatura|esquerda|Sede de OCC. miniatura|dereita|Dixie Chopper OCC. Nos inicios a produtora buscou varias empresas do sector. Pequenas empresas, coas que se rodaron episodios piloto. Ao final elixiron OCC. Como explicaron na produtora, OCC encaixaba como empresa familiar, a estética, o ambiente no traballo (dende o inicio con constantes liortas) e a personalidade de Teutul pai, un vello moteiro metido a empresario cheo de tatuaxes.
No primeiro episodio emitido xa se vía a constante tensión no traballo. E iso foi o que emitiron. Teutul pai ten contando como ao ver o primeiro episodio pensara en coller un avión e presentarse na produtora para mallar a alguén. A boa acollida da serie terminou xustificando o enfoque que foi aceptado polos que participan nela.
Esa constante tensión no traballo, a presión da produción, as viaxes por todo o mundo para promocionar o traballo deron co enfrontamento final entre Teutul pai e fillo. Tras botar os cámaras da empresa para discutir co seu pai e acusalo de quedar cos cartos da empresa (Teutul pai ten o 80% da empresa e o fillo o 20%) Teutul fillo deixou a empresa. Despois dun ano do fin da cláusula de non competencia, Paul fillo abriu a súa propia empresa de deseño de motocicletas en abril de 2010 (Paul Jr. Design). TLC emitiu unha sétima tempada titulada American Chopper: Senior vs Junior na que se amosan os deseños das dúas empresas e a competencia nalgún caso sucia entre elas.
Río Forth
Durante a Idade Media, o río era navegable até Stirling. Porén, no presente é moi raro o tráfico fluvial máis aló de Kinkardine, debido á colmatación do leito do río e o aumento do tamaño das embarcacións.
Primeiro ministro de Islandia
miniatura|dereita|100px|Brasón de Islandia. O Primeiro Ministro é o xefe de goberno de Islandia. Esta é unha lista dos primeiros ministros de Islandia despois de 1904.
Taboi, Outeiro de Rei
San Pedro de Taboi é unha parroquia do concello de Outeiro de Rei na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 87 habitantes (47 homes e 40 mulleres), catro menos ca en 2006.
Epulopiscium fishelsoni
Descubrimento
Epulopiscium descubriuna en 1985 o científico israelita Lev Fishelson da Universidade de Tel Aviv, dentro dos intestinos dun peixe cirurxián castaño. Foi clasificada inicialmente como un protista debido ao seu grande tamaño, ata que as análises de ARNr feitas por Angert, et al. en 1993 confirmaron que era unha bacteria. Malia ser unha bacteria, Epulopiscium pode atinguir ata catro veces a lonxitude media dun Paramecium.
Fisioloxía
A bacteria presenta moitas características infrecuentes, principalmente debido ás adaptacións necesarias para manter o seu gran tamaño. Epulopiscium é extremadamente poliploide, con cromosomas bacterianos que poden conter de 100.000 a 200.000 copias do xenoma. Como as bacterias dependen da difusión máis que do transporte citoesquelético típico dos eucariotas, esta sobreexpresión pode ser necesaria para que as proteínas se dispersen por toda a célula. Esta poliploidía está tamén asociada cun alto grao de fluxo, debido á sobreexpresión de xenes para as bombas de exportación.
Aínda que estas adaptacións permiten que a bacteria supere os seus límites teóricos de tamaño, as razóns evolutivas que subxacen neste crecemento da bacteria ata ese gran tamaño seguen sendo especulativas. Unha posible razón podería ser a capacidade de evitar a predación por parte de protistas.
Reprodución
O aspecto máis intrigante desta bacteria é quizais o seu pouco común ciclo reprodutivo case vivíparo. A diferenza da maioría das bacterias, as cales realizan a fisión binaria, Epulopiscium reprodúcese exclusivamente a través dunha forma peculiar de esporulación na cal se forman dunha a doce células fillas dentro da célula parental, ata que a célula parental finalmente se lisa e as novas bacterias saen a través da parede celular. Aínda que a esporulación é común noutros grupos de bacterias (como Bacillus subtilis), esta é normalmente unha medida que a bacteria toma en situacións difíciles cando hai unha superpoboación ou falta de alimentos, e non unha forma estándar de reprodución. Ademais, as células fillas na esporulación común están xeralmente dormentes, mentres que en Epulopiscium as células son activas.
Esta forma de reprodución observouse tamén noutros simbiontes do tubo dixestivo, como Metabacterium polyspora, que están filoxeneticamente emparentados con Epulopiscium. Como a esporulación permite á bacteria ter moita máis protección contra o medio externo do que a fisión binaria, pénsase que a evolución deste raro ciclo de vida pode deberse a que permite que a bacteria se transfira dun hóspede a outro, e tamén proporciona protección durante a reprodución fronte ás duras condicións do tubo dixestivo.
Simbiose
Illáronse varias estirpes de Epulopiscium na maioría das espeicies de peixe cirurxián de todo o mundo, e os científicos conseguiron cultivar Epulopiscium fóra do seu hábitat natural, o que significa que a relación entre os dous é probablemente de mutuo beneficio e simbiose.
O ciclo de vida diario de Epulopiscium mostra unha correlación coas actividades diarias dos peixes cirurxiáns. Durante o día, cando o peixe cirurxián se alimenta de algas, os nucleoides esféricos e compactos da bacteria migran aos polos da célula e empezan a alongarse. Ao final do día, a lonxitude media das células increméntase, ata que os nucleoides acaban por constituír unha gran porcentaxe do volume da célula parental, e empeza o proceso da esporulación despois do mediodía e pola tarde, cando estes nucleoides chegan a un máximo de aproximadamente 50–75% da lonxitude da célula parental. O pH do intestino do peixe cirurxián tamén presenta unha correlación co ciclo de vida da bacteria.
Aínda que a natureza bioquímica exacta desta simbiose non está clara, pode asumirse con seguridade que a bacteria axuda ao peixe a degradar os nutrientes das algas. Moitas bacterias da clase Clostridia son simbiontes do intestino doutras moitas especies, incluíndo aos humanos, e xeralmente están implicadas na degradación de carbohidratos complexos.
Adventures of Lolo 2
Adventures of Lolo 2 (アドベンチャーズ オブ ロロ) é un videoxogo crebacabezas estreado en 1990 por HAL Corporation para a NES/Family Computer. É o sexto título da serie de videoxogos xaponeses Eggerland, sendo o cuarto en distribuirse en países europeos e o segundo distribuído nos Estados Unidos e no Canadá. O título anterior da serie foi Adventures of Lolo, pero só foi estreado en América do Norte e Europa.
Pteropus livingstonii
Pteropus livingstonii é unha especie de morcego da familia Pteropodidae.
Vannes
Vannes (en Gwened, e en galó: Van), é un concello francés situado na costa sur da Bretaña. Está situada na Baixa-Bretaña e é a prefectura do departamento do Morbihan. Centro económico e destino turístico, cunha poboación de 52.683 habitantes (2007), é a quinta cidade da Bretaña. A cidade está construída en anfiteatro no fondo do golfo de Morbihan. A cidade antiga está rodeada de murallas e agrúpase ao redor da catedral San Pedro.
Xeografía
Vannes está situada no sur-centro da Bretaña, na ribeira norte do golfo de Morbihan, no estuario da Marle. Pódese dicir que é á vez unha cidade do interior e da costa, pois está na beira do golfo de Morbihan e dista 15 km do océano Atlántico.
Vannes desenvolveuse ao redor do centro histórico que se encontra na confluencia de tres outeiros: o outeiro do Mené onde está a parte intra-muros da cidade, o outeiro de Boismoreau onde está o barrio Saint-Patern e o outeiro de Garenne onde están a prefectura e a sede do conseil géneral do Morbihan.
Clima
Vannes benefíciase cun clima oceánico, caracterizado por invernos suaves e choivosos e veráns frescos e relativamente húmidos. A media é de 1.829 horas de sol ao ano.
Comunicación
Xa na antiguidade Darioritum estaba situada na estrada do Océano, vía romana que unía Lión e Brest. A capital dos venetas era unha encrucillada importante de onde saían seis vías romanas, cara Locmariaquer (na entrada oeste do golfo de Morbihan), Hennebont, Corseul, Rennes, Rieux e Arzal, con desvío até Port-Navalo (na entrada leste do golfo). Encóntrase na encrucillada entre o eixe Nantes-Brest, formado pola A82 que a conecta coas principais cidades da Bretaña: Brest, Quimper, Lorient, Saint-Nazaire e Nantes. Rennes, a capital administrativa da rexión da Bretaña, está a 114 km. A estación de tren, construída en 1862.
Historia
A vila galorrománica Darioritum foi fundada a finais do século I ane, na elevación de Boismoreau, dominando a ría e organizada ao redor dun amplo forum, centro administrativo e político do territorio véneto. O porto situado na parte baixa da vila favorecía a actividade comercial da ‘‘civitas’’. A finais do século III a construción dun castro impónse sobre a elevación veciña de Mené.
A principios do século V pasa a chamarse ‘‘Venetis’’, nome procedente dos venetas, galos vencidos por César en 56 ane. Durante moito tempo escribiuse ‘‘Vennes’’ e ‘‘Gwened’’ en bretón.
Nos séculos XII e XIII iniciouse a reconstrución da catedral, a edificación da ‘‘cohue’’ o mantemento da muralla... estruturándose unha rede viaria ao redor destes grandes edificios.
Tras o conflito dinástico que arrasa a Bretaña na segunda metade do século XIV os duques da familia de Monfort escollen Vannes como lugar de residencia. O duque Jean IV (1365-1399) mandou construír o castelo de Hermine e ampliar o recinto urbano que pasou así de cinco a dez hectáreas, estendéndose cara o porto. A finais da idade media Vannes era unha das principais cidades da Bretaña.
En 1485 o duque François II crea en Vannes o primeiro parlamento da Bretaña. As sesións celébranse en Château Gaillard.
En 1488 o exército do duque François II é vencido polo exército francés en Saint-Aubun-du-Cornier, preto de Rennes. Os sucesivos matrimonios da súa filla, a duquesa Ana da Bretaña, cos reis de Francia Charles VIII e Louis XII intentaron pór fin á independencia da Bretaña. Pero en Vannes, en agosto de 1532, o rei François I reuniuse cos parlamentarios bretóns para decidir un tratado de Unión Perpetua que foi ratificado algúns meses máis tarde no castelo de Plessis-Macé en Anjou.
Entre 1675 e 1689 o exilio do parlamento da Bretaña, forzado a abandonar Rennes por Vannes, deu impulso a novas construcións, sobre todo na parte sur da cidade amurallada.
Alcanzou o rango de prefectura do Morbihan en 1791.
Na segunda metade do século XIX dous factores provocaron a urbanización do arrabalde: a chegada do ferrocarril en 1862 e, despois de 1870, a instalación de dous rexementos de artillería. Constrúense novos edificios públicos (prefectura, casa do concello). Despois da segunda guerra mundial iniciouse un forte crecemento.
Monumentos e sitios históricos
Vannes ten a gategoría de Cidade de Arte e Historia e alberga numerosos monumentos e lugares culturais de primeiro orde. Ten 272 monumentos clasificados ou inscritos no inventario dos monumentos históricos.
O concello é unha cidade florida, obtivo catro flores en 2008 e a distinción Gran Premio na clasificación 2007 no certame das cidades e vilas floridas.
Club Athletico Paranaense
O Club Athletico Paranaense é un club de fútbol brasileiro da cidade de Curitiba, en Paraná. Foi fundado en 1924 e compite no Campionato Paranaense (liga do estado do Paraná) e no Campionato Brasileiro Série A (liga nacional do Brasil).
Manuel Redondo García
Manuel Redondo García, nado o 11 de xaneiro de 1985 en Sevilla, é un futbolista español. Xoga de defensa e o seu equipo actual é o CE Sabadell.
Viaduto
dereita|miniatura|Viaduto de Milton, Escocia. Un viaduto é unha ponte composta por varios arcos. Este termo procede do latín via, camiño, e ductus, condución. Porén, na Roma Antiga este termo nunca foi utilizado, senón que se trata dunha derivación moderna considerando a analoxía co termo acueduto. Ao igual que os acuedutos romanos, nun comezo os viadutos consistían nunha serie de arcos da mesma lonxitude aproximadamente.
Historia
O viaduto máis longo na Antigüidade foi probablemente o Pont Serme, no sur de Francia. Os viadutos inicialmente foron utilizados en países onde os ferrocarrís xogaron un papel importante para o transporte como parte da infraestrutura para o cruzamento de terreos irregulares. O requisito de pouca inclinación das vías de ferrocarril forzou a construción de pontes para unir dous puntos que se atopaban a niveis similares, pero separados por un val. Dadas as propiedades físicas dos materiais utilizados nun principio, estas pontes tiñan que ser construídas unindo unha serie de arcos, que se asemellaban aos acuedutos romanos, pero sobre os cales pasaba unha vía de ferrocarril. Exemplos son os viadutos Filisur, Solis, Landwasser e Lorraine, todos eles en Suíza
Co crecemento e desenvolvemento das cidades e despois coa chegada dos automóbiles, xurdiu tamén a necesidade de crear vías que permitiran o paso de vehículos terrestres, principalmente en cidades localizadas en zonas de montañosas. Así pois, construíronse viadutos en cidades como Madrid, o viaduto de Segovia e Luxemburgo (Passarelle). Nas grandes cidades os viadutos demostraron unha grande utilidade, permitindo o tráfico a maior velocidade e reducindo drasticamente tempos e custos de transporte. Na actualidade, un gran número de viadutos fóronse construíndo por todo o mundo. Moitas cidades adaptaron este tipo de estrutura ás súas realidades; por exemplo en Chile, o metro de Santiago en certos tramos utilízase deste modo (principalmente no medio de avenidas anchas ou lugares difíciles de construílo polo subsolo).
Experimento da prisión de Stanford
miniatura|Placa. O experimento da prisión de Stanford é un coñecido estudo psicolóxico da resposta humana á catividade, en particular das circunstancias reais da vida en prisión e dos efectos dos roles sociais impostos na conduta. Foi levado a cabo en 1971 por un equipo de investigadores liderado por Philip Zimbardo da Universidade Stanford. Recrutáronse voluntarios que desempeñarían os roles de gardas e prisioneiros nunha prisión ficticia. Con todo, o experimento fóiselles pronto das mans e cancelouse na primeira semana.
STS-30
STS-30 foi unha misión do transbordador espacial Atlantis lanzada o 4 de maio de 1989 desde a rampla 39B do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Experimento da prisión de Stanford
As preocupacións éticas que envolven os experimentos famosos a miúdo establecen comparacións co experimento de Milgram, que foi levado a cabo en 1963 na Universidade Yale por Stanley Milgram, un antigo amigo de Zimbardo.
STS-30
Características
STS-30, con cinco astronautas a bordo, foi lanzada para poñer en órbita a sonda espacial Magalhães con destino a Venus e realizar varios experimentos a bordo. A tripulación estaba formada polo comandante David M. Walker, o piloto Ronald J. Grabe e os especialistas de misión Norman E. Thagard, Mary L. Cleave e Mark C. Lee.
Steven Adler
Inicios
Steven Adler naceu baixo o nome de Michael Coletti en Cleveland, Ohio, o 22 de xaneiro de 1965, dun pai italo-americano, Michael Coletti, e dunha nai americana de confesión xudía, Deanna. Tras o divorcio dos seus pais, marcha coa súa nai a Los Ángeles. Para respectar a regra xudía que impide nomear aos fillos co nome do pai, a súa nai ponlle o nome de Steven, e máis tarde toma o apelido do novo marido da súa nai, Melvin Adler. Ten un irmán máis vello, Kenny, e unha irmá máis nova, Jamie. Steven Adler creceu no Val de San Fernando ata a idade de 13 anos. Despois vive cos seus avós en Hollywood. Coñece ao futuro guitarrista líder de Guns N' Roses, Slash, no colexio Bancroft Junior High. Isto pasou unha tarde cando Steven andaba en patineta e tras unha caída, Slash achegóuselle na súa bicicleta para ver se se atopaba ben. Ese mesmo día - segundo comenta Slash nunha entrevista - Steven mostroulle uns acordes na súa vella guitarra e espertou o amor de Slash pola guitarra.
Guns N' Roses
Xuntos formaron unha banda chamada Road Crew, e ao disolverse esta, Adler e Slash foron chamados para integrar Guns N' Roses, xa que Tracii Guns e Rob Gardner continuaron con L.A. Guns. Steven Adler tocou a batería nos álbums Appetite for Destruction, G N' R Lies e nun mini LP co seu propio selo discográfico UZI Suicide, titulado Live ?!@ Like a Suicide.
Os problemas por drogas no interior da banda agraváronse. Steven non pode tocar a batería durante os ensaios debido ás súas fortes adiccións á heroína e á cocaína. A pesar de ser avisado polos seus compañeiros para que frease a súa adicción, Steven continúa drogándose, o que foi o motivo da súa expulsión do grupo en 1990. Foi substituído por Matt Sorum, batería que tamén colaborara con The Cult. Adler seguiu consumindo drogas até sufrir un infarto (que lle deixou secuelas na fala) tras consumir speedball.
STS-30
Características
O transbordador regresou a terra na Base Edwards da Forza Aérea o 8 de maio de 1989.
Steven Adler
Guns N' Roses
En outubro de 1991 Steven impón un xuízo á banda aducindo que non era o único que se drogaba nos tempos en que fora expulsado e que o resto dos integrantes tamén o facían. Ademais afirmaba que era un dos donos do nome Guns N’ Roses, polo cal lle correspondían dereitos de ingreso. Un ano máis tarde Steven gana o xuízo, co cal o xuíz dita que cada integrante lle aboe unha suma de diñeiro. Dita suma chegaría a unha cantidade total de dous millóns e medio de dólares. Con isto Steven quedaría totalmente fóra do grupo.
Adler's Appetite
Tras case dúas décadas de loita contra a súa adicción á heroína, formou a banda Adler's Appetite. Posteriormente escribiu un libro autobiográfico coa axuda da súa nai, o cal leva por nome My Appetite for Destruction: Sex, and Drugs, and Guns N' Roses. O libro saíu á venda o 27 de xullo de 2010.
En marzo de 2009, Adler anunciou que tocaría nunha das cancións de Slash, primeiro álbum en solitario do seu amigo Slash. O disco de Slash que conta coa participación de numerosas estrelas do rock saíu á venda en marzo de 2010. O tema no que participou Steven Adler titúlase "Baby Can't Drive" e é interpretado por Alice Cooper e Nicole Scherzinger con colaboración de Flea. O 22 de novembro de 2009, Steven Adler tocou a canción "Paradise City" xunto a Slash e Duff McKagan nos Ánxeles. En setembro de 2010 anunciou unha xira por Latinoamérica na que se incluíron a países como a Arxentina, Chile, Colombia, o Perú e o Brasil. dereita|miniatura|Adler xunto ao guitarrista Gilby Clarke en 2012. O 14 de abril de 2012 Adler tocou xunto aos seus excompañeiros Slash, Duff McKagan, Gilby Clarke e Matt Sorum durante a indución de Guns N' Roses ao Salón da Fama do Rock and Roll. Interpretaron éxitos como "Paradise City", "Sweet Child Ou' Mine" e "Mr. Brownstone". O 6 de xullo de 2016 en Cincinnati, durante a xira Not in This Lifetime... Tour, Adler subiu ao escenario con Guns N' Roses por primeira vez desde 1990. Interpretou as cancións "Out Ta Get Me" e "My Michelle".
Adler
Tras disolver Adler's Appetite, Steven formou unha nova banda en marzo de 2012, xunto ao vocalista Jacob Bunton, o guitarrista Lonny Paul e o baixista Johnny Martin. O grupo rexístrase co nome Adler, e ese mesmo ano lanzan o seu primeiro álbum de estudio, Back from the Dead, no que colaboran o artista John 5 e o excompañero de Adler, Slash. Con cancións como "The One That You Hated" ou "Back from the Dead", o álbum destaca por un son contemporáneo e máis distinguido que os anteriores traballos do batería.
Controversia
No ano 1998 non admitiu ningunha resposta a dous cargos de ataques a dúas mulleres diferentes en incidentes separados de violencia doméstica. Foi sentenciado a 150 días de prisión e tres anos de liberdade condicional, coa condición de someterse a un ano de asesoramento sobre violencia doméstica e a prohibición de usar drogas ilegais.
Giuseppe Mercalli
Giuseppe Mercalli, nado en Milán o 21 de maio de 1850 e finado en Nápoles o 20 de marzo de 1914, foi un sismólogo e vulcanólogo italiano, creador da escala que leva o seu nome.
Traxectoria
Ordenouse sacerdote en 1872, feito que non lle impediu continuar cos seus grandes estudos. Foi discípulo de Antonio Stoppani. En 1874 completou os seus estudos de Ciencias Naturais, para dedicarse ao ensino de devandita disciplina no seminario de Monza.
A súa actividade investigadora pódese enmarcar entre os anos 1880-1913. Investigou os depósitos glaciares alpinos da Lombardía. En 1885 continuou coa súa actividade docente en Reggio Calabria. Posteriormente impartiu clases de xeoloxía e de mineraloxía na Universidade de Catania.
En 1892 dedicouse á actividade docente na materia de vulcanoloxía e mineraloxía na Universidade de Nápoles. Nesa mesma cidade, en 1911, substituíu a Vittorio Matteucci no posto de director do Observatorio Vesubiano.
No período de 1892 ao 1911, ensino no Liceo "Vittorio Emanuele" de Nápoles, sendo mestre, entre outros de Giuseppe Moscati. Entre os seus colaboradores desa época destacaron Achille Ratti, que posteriormente sería coñecido como o pontífice Pío XI.
Morreu o 20 de marzo de 1914 tras o incendio declarado na súa vivenda en Nápoles.
Publicacións
Amais de numerosos estudos de sismoloxía e vulcanoloxía, especialmente o monográfico I vulcani attivi della Terra (1889) e mais os estudos sobre terremotos en Casamicciola (1883), Isole Pontine (1892) e Messina (1908), destacan:
Arque (lúa)
Arque (ou en grego Αρχή), tamén coñecida coma Xúpiter XLIII, é unha lúa irregular retrógrada de Xúpiter. Foi descuberta por un grupo de astrónomos da Universidade de Hawaii encabezado por Scott S. Sheppard no ano 2002, e recibiu a designación temporal S/2002 J 1.
Arche ten uns 3 quilómetros de diámetro, e orbita Xúpiter a unha distancia media de 23,717 millóns de kms, tarda 746,185 días en completar unha órbita, ten unha inclinación de 165° con respecto á eclíptica (162° respecto do ecuador de Xúpiter), e posúe unha excentricidade orbital de 0,149. Esta lúa pertence ó grupo de satélites Carme, un grupo de lúas retrógradas irregulares que orbitan ó redor de Xúpiter a unha distancia media de entre 23 a 24 millóns de kms, con inclinacións duns 165°.
Recibiu oficialmente o seu nome no ano 2005, Arque na mitoloxía grega era segundo algúns escritores gregos unha das catro Musas orixinais, engadida ás tres primeiras e anteriores (Aoede, Melete, e Mneme).
Parque Nacional Tsingy de Bemaraha
O Parque Nacional Tsingy de Bemaraha é un parque nacional que se atopa na rexión Melaky, no noroeste de Madagascar. O parque nacional contén dúas salientables formacións xeolóxicas: o gran Tsingy e o pequeno Tsingy. Xunto coa reserva natural Tsingy de Bemaraha, o parque nacional é Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.
Manuel Gómez Pereira
Manuel Gómez Pereira, nado en Madrid en 1953, é un director de cine e guionista español.
Traxectoria
Desde 1973 estivo colaborando en longametraxes de directores como José Luis García Sánchez, Fernando Colomo ou Antonio Mercero.
En 1979 dirixiu a película Nos va la marcha canda Manu Berástegui e Raimundo García.
En 1991 dirixiu a súa primeira película en solitario, Salsa rosa, facendo de guionista canda Joaquín Oristell, Yolanda García Serrano e Juan Luis Pérez Iborra.
Galardóns
Premios Godoy
Premios Goya
Jorge Bermello
Jorge Bermello Fernández, nado o 7 de abril de 1936 en Ourense, é un político galego.
Traxectoria
Militante do Partido Popular, foi elixido alcalde de Ourense logo das eleccións de 1987, en que liderou a candidatura da coalición AP-CdeG, sendo elixido alcalde como cabeza da lista máis votada. Porén, o apoio do edil do CDS Balbino Álvarez ós postulados dos grupos da oposición do PSdeG e Independentes de Galicia, xunto ós cales sumaba maioría absoluta, supuxo que presentase a súa dimisión en decembro de 1987 e fose relevado na alcaldía polo socialista Manuel Veiga Pombo co apoio dos independentes e de Álvarez. Posteriormente foi senador (1993-2004) e presidente da Cámara de Comercio de Ourense.
Andrzej Kunisz
Andrzej Jan Kunisz, nado o 12 de agosto de 1932 en Przemyśl e finado o 25 de novembro de 1998, foi un historiador, numismático e profesor universitario polaco especializado na circulación monetaria na Antiga Roma.
Formación
O seu pai era un soldado profesional, maior do exército polaco, que morreu en campaña en setembro de 1939.
En maio de 1955 graduouse dos seus estudos superiores na Universidade Iaguelónica de Cracovia, coa especialidade de Historia Antiga. A súa tese de mestrado centrouse no levantamento de Espartaco e contou coa dirección do profesor Ludwik Piotrowicz.
En 1965 acadou o seu doutoramento en Humanidades, cunha tese dirixida por Józef Wolski acerca da cronoloxía da entrada de moedas da Antiga Roma na rexión histórica da Pequena Polonia, titulada Chronologia naplywu pieniadza rzymskiego na ziemie Malopolski.
Carreira profesional
Na mesma Universidade Iaguelónica logrou a habilitación como docente en novembro de 1971, cun traballo sobre a circulación monetaria durante o Imperio Romano. En xullo de 1982 acadou a condición de profesor asociado e en xuño de 1989 a de profesor titular de Humanidades.
Anteriormente, iniciara o seu labor docente como educador no Fogar Infantil Estatal de Tarnów, localidade na que tamén traballou nos seus arquivos provinciais. Así mesmo, durante un tempo traballou no departamento de numismática do Instituto de Historia da Cultura Material, da Academia de Ciencias de Polonia, en Cracovia.
En 1969 incorporouse como profesor no Instituto de Historia da Universidade de Silesia en Katowice, dentro do seu departamento de Historia Antiga e Medieval, e en 1975 converteuse en xefe dese departamento. En anos posteriores chegou a ser vicedecano da Facultade de Humanidades, e subdirector e director de Instituto de Historia.
O tema central das súas investigacións foi a historia económica e monetaria do Imperio. Romano. O seu derradeiro traballo, publicado en 1998, apenas unhas semanas antes do seu pasamento, foi ''Wojny a pieniadz. Z badan nad obiegiem srebrnej monety na wschodnim pograniczu Imperium Rzymskiego w epoce Sewerów (193–235)'' ["Guerras e diñeiro: Investigación sobre a circulación da moeda de prata na fronteira oriental do Imperio Romano na época de Severo"].
Entre outras sociedades e institucións académicas, Kunisz foi membro dos consellos directivos da Sociedade Arqueolóxica e Numismática Polaca (1975-1987), da Sociedade Histórica de Polonia (1988-1994) e do Comité de Historia Antiga da Academia de Ciencias de Polonia (1993-1995).
A súa esposa foi Irena Kunisz, tamén historiadora formada na Universidade Iaguelónica de Cracovia.
Andrzej Jan Kunisz finou o 25 de novembro de 1998 e foi soterrado no Cemiterio Central de Katowice.
Publicacións
A Andrzej Kunisz débenselle máis de 160 publicacións científicas, que abranguen máis dunha ducia de traballos monográficos.
Martin Wegelius
Martin Wegelius, nado o 10 de novembro de 1846 en Helsinqui e finado na mesma cidade o 22 de marzo de 1906, foi un compositor e pedagogo finlandés. Foi o fundador do Conservatorio de Helsinqui (actualmente coñecido como Sibelius-Akatemia), tendo nesta institución como alumno destacado a Jean Sibelius entre 1885 e 1888.
Traxectoria
Martin Wegelius naceu en Helsinqui, no Gran Ducado de Finlandia (daquela pertencente ao Imperio Ruso), o 10 de novembro de 1846. Fillo dun funcionario da Helsingin yliopisto, Martin iniciouse na música recibindo clases particulares. Posteriormente cursou literatura e filosofía na universidade da súa cidade natal, graduándose en 1869.
En 1870 trasladouse a Europa Central cunha bolsa de estudos do goberno finlandés, estudando primeiro en Viena co organista Rudolph Bibl, e dende 1877 en Leipzig. Ao seu regreso a Finlandia en 1878 gañou o posto de director da Ópera Finlandesa en Helsinqui, e catro anos despois fundou o Conservatorio da capital finlandesa, institución que dirixiría ata a súa morte. Wegelius era un gran entusiasta da música de Richard Wagner, cuxa música introduciu e difundiu no seu país, e no inverno de 1898 a 1899 fundou xunto cuns amigos unha sociedade wagneriana na capital finlandesa.
Durante os últimos anos do século XIX Martin Wegelius só foi superado en popularidade en Finlandia polo director de orquestra Robert Kajanus, co que acabou mantendo unha forte rivalidade. En 1904 foi nomeado membro da Kungliga Musikaliska Akademien (Real Academia de Música) en Suecia.
Obra
Wegelius escribiu unha serie de libros para o uso no Conservatorio, e pasou a maior parte do seu tempo buscando novas e mellores ferramentas educativos. Isto fixo que a súa produción musical non fora moi extensa, reducíndose a algunhas páxinas orquestrais, unha peza concertante para orquestra e piano, algunhas cancións, unha cantata, e diversas pezas instrumentais.
Sergio Agüero
Sergio Leonel Agüero del Castillo, coñecido como Kun Agüero, nado en Quilmes, na provincia de Buenos Aires o 2 de xuño de 1988, é un exfutbolista arxentino. Obtivo a súa nacionalidade española o 3 de decembro do 2010. Xogaba como dianteiro ou como media punta.
Atlético de Madrid
O balance da súa tempada 2006-2007 no Atlético mostra que debutou na totalidade dos corenta e dous partidos oficiais do seu equipo; vinte e sete como titular e marcando sete goles. Aínda que o atlético quedou na sétima posición da liga e avanzado ata os dezaseisavos da final da Copa do Rei.
Na tempada 2007-2008 colaborou para que o seu equipo sexa un dos gañadores da Copa Intertoto, clasificándose para a Copa da UEFA. Grazas a esta competición, o 16 de agosto marcou o seu primeiro gol internacional, fronte o equipo FK Vojvodina serbio. Xogou nove partidos, dos cales marcou seis goles e só unha expulsión. O motivo desa expulsión foi que, mentres xogaban pola Copa da UEFA fronte o Bolton Wanderers inglés, lle cuspiu a un rival. Por esta sentenza estivo sen poder xogar a volta. Na Copa do Rei participou en catro partidos, quedando o seu equipo eliminado de cuartos da final. As súas mellores actuacións foron por liga, disputando trinta e sete partidos e marcando vinte goles máis. Xunto cos seus compañeiros logrou un cuarto posto que permitiu clasificar o Atlético na liga de Campións da UEFA tras doce anos. Sergio recibiu o Premio Antonio Puerta (mellor xogador da tempada) e o Trofeo EFE (mellor xogador iberoamericano).
Na tempada 2008-2009 presentada para o Atlético como un triplo desafío: Liga, Copa do Rei e Liga de Campións. Sergio comezou a temporada tan só catro días despois da final olímpica, colaborando cun gol para que o seu equipo derrote ao FC Schalke 04 alemán por 4-0. Pola liga debutou ante o Málaga o 31 de agosto. Pola Copa do Rei, o Atlético caeu en oitavos na final fronte o FC Barcelona.
Na tempada 2009-2010, ao non ser clasificados en oitavos na final de Liga de Campións da UEFA, puideron pasar aos dezaseisavos da final da Europa League. E así, proclamouse campión da UEFA Europa League tras vencer ao equipo Fulham FC 2-1, con goles de Diego Forlán. Aínda que tamén acabaron subcampións da Copa do Rei tras perder contra o Sevilla FC cun marcador de 0-2.
Ao comezo da tempada do 2010-2011, foi campión da Supercopa de Europa tras vencer ao Inter de Milán por 2-0, onde anotou o seu segundo gol. Esa mesma temporada, o 11 de decembro de 2010, disputaría fronte ao Deportivo da Coruña o que sería o seu partido número 300, que acabaría coa vitoria de dous a cero, na que el mesmo meteu eses dous goles. O 4 de xaneiro do 2011, Sergio anunciou a renovación do contrato ata o ano 2014 e o día seguinte sería elixido o segundo capitán do equipo, compartido con Diego Forlán.
Vida persoal
Sergio Agüero está emparellado con Gianinna Maradona, filla do exfutbolista e ex-director técnico da selección arxentina Diego Maradona, dende o principio do 2008, coa que ten un fillo español, chamado Benjamín Agüero Maradona, que naceu o día 19 de febreiro de 2009 en Madrid. Sentimentalmente tamén se lle vinculou con anterioridade ás modelos Eliana Guercio, con quen supostamente mantiña un breve romance, e Jesica Cirio, pola cal demostraba un profundo interese.
Sergio Agüero participou na película de Santiago Segura Torrente 4 (2011) xunto con outros futbolistas como Álvaro Arbeloa, Sergio Ramos, Raúl Albiol e Gonzalo Higuaín.
Estatísticas
Referencias:
Fortriu
miniatura|dereita|Localización aproximada de Fortriu. Fortriu ou Reino de Fortriu é o nome co que os historiadores se refiren ó antigo reino dos pictos, e a miúdo emprégase para designar ós pictos en xeral. Atopábase con toda probabilidade arredor de Moray e ó leste do Condado de Ross, no norte de Escocia, aínda que tradicionalmente situouse arredor de Strathearn, no Central Belt.