cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Flaming Lips
At War with the Mystics
Pouco despois de Yoshimi, estimouse que The Soft Bulletin vendera ao redor das 300.000 copias nos Estados Unidos, e chegaría a ser ouro en maio do 2007. The Flaming Lips publicaron dous EPs na mesma liña "robótica" que o seu anterior álbum, Fight Test e Ego Tripping at the Gates of Hell, contendo cancións remesturadas de Yoshimi. Tamén apareceron no tema "Marching the Hate Machines (Into the Sun)" do álbum de Thievery Corporation The Cosmic Game. No 2002 foron convidados a traballar no estudio con The Chemical Brothers, e produciron xuntos un sinxelo chamado "The Golden Path", incluído no recompilatorio dos Chemical Brothers Singles 93-03. Nesta canción, as voces principais foron interpretadas por Wayne Coyne con Steven Drozd realizando harmonías vocais. Ademais dos dous EPs lanzados, a banda estivo traballando durante varios anos nunha película titulada Christmas on Mars. A súa rodaxe rematou a finais de setembro do 2005 e foi estreada o 25 de maio do 2008 no Sasquatch! Music Festival. miniatura|275px|Ao vivo no 2007 No 2002 actuaron como abreconcertos, ademais de como banda acompañante, de Beck, na súa xira do álbum Sea Change. No verán do 2004 anunciouse que The Flaming Lips sería unha das cabezas de carteis do Lollapalooza dese ano, xunto con artistas como Sonic Youth e Morrissey; porén, o festival foi cancelado debido á falta de ingresos. Despois da suspensión, a banda entrou no Tarbox Road Studio co produtor Dave Fridmann e comezou a traballar no seu novo álbum, 'At War with the Mystics''. O disco, máis guitarreiro e pesado e cunhas letras máis políticas que as súas edicións anteriores, foi publicado en abril do 2006.
No ano 2005 a bada foi protagonista dun documental chamado Fearless Freaks, no que aparecían outros artistas e famosos como Gibby Haynes, The White Stripes, Beck, Christina Ricci, Liz Phair, Juliette Lewis, Steve Burns, Starlight Mints e Adam Goldberg. Ese mesmo ano The Flaming Lips contribuíron cunha versión de "Bohemian Rhapsody" no álbum Killer Queen: A Tribute to Queen, e tamén lanzaron o DVD VOID (Video Overview in Deceleration), que narra as súas aventuras cos vídeos musicais dende que asinaron con Warner Bros. en 1991. No mes de outubro do 2005 a banda gravou unha versión de "If I Only Had a Brain" para a banda sonora do videoxogo Stubbs the Zombie, que conta con bandas de rock modernas versionando cancións dos anos 50 e 60. Ademais, o grupo publicou un novo tema, "Mr. Ambulance Driver", para a película Wedding Crashers.
Célebes
Célebes tamén coñecida, en especial ultimamente, co nome indonesio de Sulawesi (pronunciado "sulavesi", pois utilizan a versión holandesa do "w"). É unha das catro Illas maiores da Sonda e a undécima illa máis grande do mundo por superficie, está illa de Indonesia esta situada ao leste de Borneo, ao oeste das Illas Molucas e ao sur de Mindanao e o arquipélago de Sulu. En Indonesia, só Sumatra, Borneo e Papúa son máis grandes en territorio, e só Xava e Sumatra teñen poboacións maiores.
The Flaming Lips
At War with the Mystics
Despois do lanzamento de At War with the Mystics o 4 de abril do 2006, a banda iniciou unha xira de promoción do álbum polo Reino Unido, con final no Royal Albert Hall e unha actuación no O2 Wireless Festival. A banda continuou de xira durante o outono do 2006 parando en Montreal, no Virgin Festival, na Hause of Blues de Atlantic City, Nova Jersey, na Universitidade de Vermont, en Oklahoma City, no Austin City Limits Music Festival en Austin, Texas, e en Nova York.
Célebes
Os primeiros europeos en chegar á illa foron navegantes portugueses en 1512. Desde o século XVII a illa foi parte das Indias Orientais Neerlandesas, como era coñecido o que actualmente é Indonesia baixo o goberno colonial dos Países Baixos.
The Flaming Lips
At War with the Mystics
O 5 de decembro Oklahoma City homenaxeou á banda poñendolle o nome dunha calexa do centro, e Vince Gill e Charlie Christian tamén lles deron nomes a rúas da cidade. Flaming Lips Alley (o nome da calexa) atópase na zona de entretemento de Oklahoma City, en Bricktown. Na súa inauguración oficial, no ano 2007, Coyne said de Oklahoma City, "...Estamos en camiño de converternos, penso, na puta cidade máis fría dos Estados Unidos".
Christmas On Mars
No ano 2001 The Flaming Lips comezou a rodar unha película independente de baixo presuposto chamada Christmas on Mars. O filme conta a historia do primeiro Nadal dunha colonia instalada na superficie de Marte. Christmas On Mars foi escrita por Wayne Coyne, e co-dirixida por Coyne, Bradley Beesley e George Salisbury. A banda e os seus amigos actúan na película. A rodaxe rematou a finais de setembro de 2005 e estreouse o 25 de maio de 2008 no Sasquatch! Music Festival.
Célebes
Etimoloxía
O nome "Sulawesi" provén posiblemente das palabras "sula" ("illa") e "besi" ("ferro") e pode referirse á exportación histórica de ferro dos ricos xacementos do Lago Matano. O termo "sula" tamén significa dentes, corno ou pico, derivado do sánscrito, como trishula refírese a "tridente". Así, "sulawesi" significa "picos de ferro", o que suxire que a illa tamén era produtora de armas de ferro. O nome entrou en uso común en inglés logo da independencia indonesia.
The Flaming Lips
Christmas On Mars
The Flaming Lips levaron Christmas On Mars a festivais de rock ao longo dos Estados Unidos durante o verán dese ano, proxectándoa nunha gran carpa de circo que mercaran para ese propósito. A película foi lanzada en DVD o 11 de novembro do 2008, xunto cunha banda sonora composta e interpretada por The Flaming Lips.
Célebes
Etimoloxía
O nome de "Célebes" foi dado orixinalmente á illa polos exploradores portugueses. Considérase extensamente unha representación portuguesa do nome nativo "Sulawesi".
The Flaming Lips
Embryonic e Dark Side of the Moon
A banda publicou o seu primeiro concerto en DVD, UFO's at the Zoo: The Legendary Concert in Oklahoma City, o día 7 de agosto do 2007. O grupo tamén contribuíu en varías bandas sonoras de películas dese ano, como cos temas "The Supreme Being Teaches Spider-Man How to be in Love" para Spider-Man 3, "I Was Zapped by the Super Lucky Rainbow" para Good Luck Chuck, "Love the World You Find" para Mr. Magorium's Wonder Emporium, e “Maybe I’m Not the One" e "Tale of the Horny Frog" para The Heartbreak Kid.
Célebes
Xeografía
É a décimo primeira illa máis grande do mundo, cunha área de 174.600 km², a illa está rodeada ao oeste por Borneo, ao norte polas Filipinas, ao leste polas Molucas e ao sur por Flores e Timor. A illa ten unha forma moi particular e distintiva, dominada por catro grandes penínsulas, a península de Minahassa no norte, a península do leste, a península do sur a a península do sueste. Tres golfos separan estas penínsulas: o Golfo de Tomini entre as penínsulas do norte de Minahasa e do leste, o Golfo Tolo entre as penínsulas do Leste e do Sueste, e o Golfo Bone (Golfo do óso) entre as penínsulas do sur e do sueste. O estreito de Makassar corre ao longo do lado occidental da illa e separa a illa de Borneo. A parte central é sumamente montañosa, polo que tradicionalmente as penínsulas da illa están afastadas unha da outra, xa que son máis curtas as comunicacións por mar, que polos camiños da illa.
The Flaming Lips
Embryonic e Dark Side of the Moon
En 2010 a banda interpretou o tema "I Can Be a Frog" na serie de televisión de Nick Jr. Yo Gabba Gabba!.
Célebes
Administración
A illa se subdivide en seis provincias de Indonesia: Gorontalo, Celebes do Norte (Sulawesi Utara), Celebes Occidental (Sulawesi Barat), Celebes Central (Sulawesi Tengah), Celebes do Sur (Sulawesi Selatan) e Celebes do Sueste (Sulawesi Tenggara). Célebes Occidental é unha nova provincia, creada en 2004 desde a parte de Célebes do Sur. As cidades máis grandes da illa son Makassar, Manado, Palu, Kendari, Bitung, Gorontalo, Palopo e Bau-Bau.
The Flaming Lips
Lanzamentos de 2011
En xaneiro de 2011 a banda anunciou a súa intención de lanzar unha nova canción cada mes do ano. En febreiro publicouse o primeiro tema, titulado "Two Blobs Fucking". A canción existe como 12 pezas separadas en YouTube e deben reproducirse simultaneamente para ser escoitada como se pretendía.
Célebes
Administración
miniatura|Bandeira do movemento separatista
The Flaming Lips
Lanzamentos de 2011
No mes de marzo os Lips lanzaron o EP The Flaming Lips with Neon Indian. En abril a banda publicou o EP Gummy Song Skull, un cranio de goma cunha memoria USB dentro do cerebro con catro temas nela. Este lanzamento foi moi limitado, pero ao pouco tempo o seu contido foi filtrado a través de internet.
Célebes
Flora e fauna
A illa de Célebes atópase xunto á Liña de Wallace, o que fai que maior parte das súas especies sexan pertencentes á rexión de Australasia. 2.290 km² da illa están incluídos no Parque Nacional de Lore Lindu.
The Flaming Lips
Lanzamentos de 2011
En maio a banda publicou o seu segundo EP colaborativo titulado The Flaming Lips with Prefuse 73. Contén catro cancións e foi lanzado de xeito semellante ao anterior EP Neon Indian, nunha edición extremadamente limitada formada por discos de cores aleatorias únicos. Este EP estivo dispoñible brevemente na páxina oficial da banda, pero esgotouse pouco despois de que se puxese á venda.
Célebes
Flora e fauna
Hai 127 especies de mamíferos coñecidas en Célebes, 72 delas, o 69%, son endémicas, o que signífica que non se atopan en ningunha outra parte do mundo. O maior mamífero nativo de Célebes é o anoa, unha especie de búfalo de pequeno tamaño. En contraste, a maior parte das especies de aves se poden ser atopadas noutras illas, aínda que un 34% son tamén endémicas.
The Flaming Lips
Lanzamentos de 2011
En xuño abanda realizou varios lanzamentos, sendo o primeiro The Soft Bulletin: Live la Fantastique de Institution 2011, unha gravación ao vivo en estudio do seu álbum de 1999 The Soft Bulletin.
Célebes
Demografía
Segundo o censo levado a cabo en 2000, a poboación total da illa de Célebes é de 14 946 488 de habitantes, o que representa un 7,25% da poboación total de Indonesia. miniatura|Célebes
Stefano Dominicali
Stefano Domenicali (nado o 11 de maio de 1965) é actualmente o director do equipo Ferrari de Fórmula Un.
Miguel Dopico
Luis Miguel Dopico Abelleira, nado en Ferrol, é un expiloto galego de rallys. Foi un dos principais pilotos do Campionato de Galicia de Rally dos anos 90, no que se proclamou campión na tempada 1995.
Traxectoria
Iniciouse nos rallys a mediados dos anos 80 conducindo un Seat Panda. Tras un pequeno paréntese reapareceu en 1988 para disputar o Rally Cidade de Cristal cun Peugeot 205 GTI. Con este coche disputou en 1989 o Desafío Peugeot. En 1991 competiu cun Peugeot 309 GTI 16v co que quedou cuarto no Rally da Coruña e subiu ao podio en terceira posición no Rally Mil Vistas. Na tempada 1993 do Campionato de Galicia de Rally adquiriu un Ford Escort RS Cosworth, co que conseguiu dous podios, quedando terceiro no Rally de Ferrol e segundo no Mil Vistas, só por detrás de Germán Castrillón.
Stefano Dominicali
Carreira
Uniuse a Ferrari, inmediatamente despois da súa gradación en, onde traballou na administración fiscal da empresa. Entre 1992 e 1994, foi director de carreira en Mugello estivo involucrado en MotoGP, DTM e outra serie de carreiras. En, foi nomeado xefe de persoal no departamento deportivo de Ferrari, tamén estivo implicado na coordinación de patrocinios, antes de ser promovido a xefe de equipo en decembro de , onde permaneceu ata xaneiro de. Logo dunha breve experiencia como Xerente de Loxística, converteuse en director deportivo do equipo en. O 12 de novembro de 2007 Ferrari, anunciou que Stefano Domenicali, asumia o papel de Director do equipo Ferrari de Fórmula Un, un posto anteriormente en mans de Jean Todt. Baixo o seu liderado, Ferrari gañou o Campionato de Construtores, antes de soportar unha tempada menos competitiva en na que o equipo só gañou unha única carreira. En, o equipo gañou cinco carreiras e terminou terceiro no Campionato de Construtores, detrás de Red Bull Racing e McLaren, o mesmo resultado que en aínda que nesta tempada só gañou unha carreira.
Miguel Dopico
Traxectoria
Comezou a tempada 1994 logrando a súa primeira vitoria no primeiro rally do ano, o Albariño. A continuación, tras un abandono en Noia sumou unha nova vitoria, no Rally de Ferrol, e en agosto a terceira, gañando o 5º Rally Mil Vistas, liderando deste xeito o campionato. Na segunda parte da tempada quedou cuarto no Rally Rías Baixas e segundo no Lacón e no Botafumeiro, en ambos casos por detrás de Arturo Rial. Con todo, no Rally da Coruña, última proba da tempada, o navarro Javier Azcona conseguiu os puntos necesarios para superalo, polo que Dopico e o seu copiloto Álvaro Louro, remataron como subcampións galegos.
Ao ano seguinte gañou o Rally de Noia e o Rally do Lacón, que sumados a outros cinco podios na tempada déronlle os puntos suficientes para proclamarse campión galego por diante de Germán Castrillón. Non puido revalidar o título ao ano seguinte, nunha tempada na que sufriu varios abandonos. Con todo, gañou o Rally Botafumeiro.
Nos seguintes anos competiu con menos sorte cun Seat Ibiza, tendo como mellores resultados dous terceiros postos nos rallys de Narón e Ferrol de 1998, en ambos casos por detrás de Germán Castrillón e Manolo Senra. No ano 2001 disputou case todas as probas do Campionato de España e rematou segundo na Copa Seat Ibiza, a só un punto do campión, Xavier Ezenarro. Tras varios anos sen competir reapareceu en 2006 no Rally de Ferrol a bordo dun Seat León Cupra, co que rematou 10º. En 2007 quedou quinto nos rallys do Cocido e de Narón, conducindo un Subaru Impreza. Logo, tras uns anos sen correr, disputou algúns rallys do campionato galego en 2010 e 2011, cun Ford Fiesta R2 e acompañado por Diego Ernesto Rumbo como copiloto, mais sen grandes resultados.
Antonio de Cora Sabater
Antonio de Cora Sabater, nado en Lugo o 18 de outubro de 1889 e finado en Madrid o 6 de xuño de 1943, foi un avogado e xornalista galego.
Traxectoria
miniatura|dereita|Escultura en Lugo de Pelúdez e familia. Fillo de Purificación de Cora y Más-Villafuerte e mais Teresa Sabater Becerra, e irmán de Purificación de Cora Sabater. Estudou Dereito nas universidades de Madrid e Santiago de Compostela. Trasladouse a Lugo para formar parte da redacción de El Progreso, do que foi director entre 1914 e 1927 e no que escribiu numerosos artigos utilizando o pseudónimo de D’Orca. Foi o creador do personaxe Pelúdez, presente nas páxinas do xornal dende a súa fundación.
Colaborou noutros medios informativos e dende a Librería Religiosa editou publicacións e postais de Lugo. Foi presidente do Orfeón Gallego e do Círculo das Artes. Foi primeiro tenente de alcalde do concello de Lugo. Foi designado maxistrado suplente na Audiencia de Lugo e apoderado dos exportadores de gando da provincia. En 1927 trasladou a súa residencia a Madrid, onde continuou exercendo a avogacía, actuou como correspondente político de El Progreso e presidiu a Casa de Galicia.
TV Guide
TV Guide é unha revista semanal estadounidense que trata acerca da programación televisiva. A edición principal publícase nos Estados Unidos, pero tamén existe unha edición alternativa para o Canadá.
Ademais das listas de programación de televisión, nas publicacións aparecen novas relacionadas coa televisión, entrevistas con celebridades, murmurios, e recensións de filmes. Tamén contén horóscopos e encrucillados.
Prototipo
Le Wagner (1910-1993) foi o director de circulación para McFadden Publications en Nova York na década de 1930—e despois para Cowles Media Co.—distribuíndo revistas sobre os famosos do cinema. En 1948, imprimiu The TeleVision Guide para a área de Nova York. Na portada foi Gloria Swanson, unha estrela do cinema mudo que estaba a protagonizar en "The Gloria Swanson Hour." Wagner posteriormente engadiu edicións rexionais para Nova Inglaterra e as zonas de Baltimore-Washington. Cinco anos máis tarde, vendeu as edicións a Triangle Publications, albergada por Walter Annenberg, pero mantívose como asesor até 1963.
Jorge Veloso
Jorge Veloso Lourido, nado en Vigo o 3 de xuño de 1990, é un futbolista galego. Xoga de dianteiro e o seu club actual é o Pontevedra CF B.
Río Brahmaputra
O río Brahmaputra (en sánscrito ब्रह्मपुत्र, "o fillo de Brahmā") é un dos ríos máis longos de Asia.
Nace no glaciar Kubigangri, cerca do monte Kailāsh, no Himalaia, e discorre en dirección leste por territorio chinés pola parte oeste do Tíbet, pasando cerca de Lhasa, coñecéndose como Yarlung Tsangpo en tibetano.
Despois dun percorrido de 2.896 km desauga no golfo de Bengala, en Bangladesh, formando parte do delta do Ganxes, o maior delta do mundo.
Na zona central de Bangladesh divídese en dous brazos, dos que o principal é o río Jamuna, nome co que é coñecido nesa rexión, e o outro, de menor caudal, o río Shitalakshya.
Na súa parte máis baixa, o río considérase sagrado para os hindús, e se utiliza para o transporte de produtos agrícolas.
Marta Pazos
Marta Pazos Antas, nada en Vigo en 1976, é unha directora de escena, actriz e escenógrafa galega.
Traxectoria
O seu pai é músico de jazz e a súa nai enfermeira. Naceu por azar en Vigo, durante un concerto do pai nesa cidade, pero a cidade onde pasou a infancia foi Pontevedra.
Licenciouse en Belas Artes na Universidade de Barcelona, na especialidade de pintura. Tamén estudou na Scuola Cònia da Societas Rafaello Sanzio, de Cesena, onde aprendeu de Claudia Castellucci.
A comezos do século XXI estaba dirixindo e actuando en Santiago de Compostela. Fixo parella artística con Borja Fernández en Belmondo, un dúo que naceu en 1999 ao redor dos espectáculos mensuais que se celebraban na Sala Nasa, en Santiago. En 2007 fundou a compañía Voadora en Santiago de Compostela, co actor Hugo Torres e o produtor Jose Díaz. Voadora sería unha das compañías fundamental do teatro galego a partir dese momento. Dirixindo Voadora que conseguiu dous premios María Casares á mellor directora, en 2011 por Super8 e en 2013 por Tokio3, espectáculo co que foi finalista ao mellor espectáculo revelación dos premios Max.
Traballou co Centro Dramático Nacional, co Centro Dramático Galego e co Teatre Lliure, e levou os seus espectáculos aos festivais máis importantes de España (Temporada Alta, Festival de Almagro, Clásicos en Alcalá, Olmedo Clásicos, Fringe-Matadero Madrid, Tercera Setmana, FIOT e Festival Escenas do Cambio ), do Brasil, Mozambique, República Checa, Francia e Portugal, ademais de Galicia.
Estreou no Teatre Lliure de Barcelona, o de 2 de febreiro de 2021, unha adaptación ao teatro de Viaxe á lúa, o único guión cinematográfico que deixou Federico García Lorca. En 2021 dirixiu no Centro Dramático Nacional en Madrid (Teatro María Guerrero) Comedia sin título de García Lorca. E no mesmo ano tamén dirixiu para o Centro Dramático Galego Ás oito da tarde cando morren as nais.
En 2022 dirixiu a ópera Alexina B, de Raquel García-Tomás, no Teatre del Liceu de Barcelona, a segunda estrea dunha ópera realizada por unha muller en 175 anos de historia da institución.
Adenohipófise
miniatura|dereita|Corte saxital da hipófise do mono. miniatura|dereita|Adenohipófise e neurohipófise (rosa e vermello) situadas na cadeira turca (sella turcica) do óso esfenoide. A adenohipófise ou pituitaria anterior é o lóbulo anterior da glándula hipófise da base do encéfalo, que exerce unha importante función endócrina. As hormonas segregadas pola adenohipófise regulan varios importantes procesos fisiolóxicos, como a reprodución, crecemento ou estrés.
As hormonas adenohipofisarias son hormonas peptídicas que actúan sobre diversos órganos, como as glándulas adrenais, fígado, ósos, glándula tiroide e gónadas. A propia adenohipófise está regulada polo hipotálamo e por retroalimentación negativa desde os seus órganos diana.
Os trastornos da adenohipófise ou pituitaria anterior clasifícanse xeralmente pola sobreprodución ou subprodución de hormonas adenohipofisarias. Por exemplo, o prolactinoma é un adenoma da hipófise que causa unha sobreprodución de prolactina. Na síndrome de Sheehan do hipopituitarismo posparto, a adenohipófise funciona mal e subproduce todas as súas hormonas. O funcionamento da adenohipófise pode estimarse medindo os niveis sanguíneos de hormonas.
Anatomía
A hipófise ten o tamaño dun chícharo e está situada sobre a cadeira turca (sella turcica) do esfenoide. Componse de tres lóbulos: anterior, intermedio e posterior. O anterior é a adenohipófise. En moitos animais os tres lóbulos están ben diferenciados, pero nos humanos o lóbulo intermedio é pequeno, de só unhas poucas capas de células e pouco diferenciado; como resultado, ás veces considérase parte da adenohipófise.
Células da adenohipófise
A adenohipófise segrega moitas hormonas das cales seis son as máis importantes, e son segregadas por cinco tipos de células diferentes. Estas células son de orixe epitelial e como moitas glándulas endócrinas, están organizadas en lagoas rodeadas de capilares sinusoides fenestrados aos cales se verte a súa secreción hormonal. Os tipos de células clasificábanse antes de acordo coa súa tinguidura, e eran acidófilas (células alfa), basófilas (células beta) e cromófobas (células de reserva); estas últimas non se tinguen. Pero na actualidade contamos con técnicas de inmunohistoquímica, que permitiron distinguir 5 tipos celulares secretores: somatotropas, mamotropas, corticotropas, gonadotropas e tirotropas. hai tamén células non secretoras. As características dos principais tipos son:
Somatotropas ou somatróficas
As células somatotropas teñen uns grandes gránulos acidófilos, tinguíndose de cor laranxa intenso con eosina, e encóntrase gran cantidade delas na parte distal da adenohipófise. Secretan somatotropina ou hormona do crecemento. Teñen núcleo central, mitocondrias con forma de bastón, e abundante retículo endoplasmático rugoso.
Mamotropas ou luteotropas
Estas células están illadas e non se agrupan ao contrario ca as outras acidófilas, as somatotropas, que se agrupan en acios. Son pequenas, poligonais, con gránulos de prolactina pequenos que se tornan grandes durante a lactación. Despois do parto aumenta o seu número, que se normaliza ao rematar a lactación. A liberación dos seus gránulos está determinada polo seu factor estimulador, o factor liberador de prolactina, e o seu inhibidor, o factor inhibidor de prolactina.
Corticotropas
Estas son cromófobas, de redondas a ovoides, cun núcleo excéntrico e poucos orgánulos. Secretan ACTH (hormona adrenocorticotropa), e lipotropina. Os seus gránulos son excretados polo estímulo da hormona liberadora de corticotropina CRH.
Gonadotropas
Células basófilas, redondas, con abundante retículo endoplasmático rugoso e mitocondrias. Segregan as gonadotropinas LH, e FSH. Aínda non está aclarado se existen dúas poboacións de células gonadotropas, unhas que producen a LH e outras a FSH, ou se unha mesma célula produce ambas as hormonas en diferentes fases dun mesmo ciclo secretor.
Tirotropas
Son basófilas. Sitúanse preto dos cordóns, a certa distancia dos sinusoides. Distínguense polos seus gránulos pequenos de TSH ou tirotropina.
Cromófobas
Non se tinguen, teñen pouco citoplasma. Estas células atópanse en medio dos cordóns que formarán as células cromófilas. Presentan pouco retículo endoplasmático rugoso e liso e aparato de Golgi pero teñen gran cantidades de polirribosomas (este feito singular levou a crer que posiblemente sexan células de sostén, aínda que tamén existe a posibilidade de que sexan células de renovación das células glandulares anteriormente citadas). Hai outra porción de células cromófobas que se chaman foliculoestreladas:
Foliculoestreladas, estreladas ou foliculares
Constitúen unha poboación grande na parte distal da glándula, teñen prolongacións longas coas que forman unións herméticas entre elas pero que se encontran en medio das células de secreción. Caracterízanse por non presentar gránulos.
Secreción hormonal e regulación
A secreción dos diversos tipos de células secretoras de hormonas adenohipofisarias está controlada por factores inhibidores e liberadores segregados polas hormonas do hipotálamo. As neuronas neuroendócrinas do hipotálamo proxectan os seus axóns ata a eminencia media na porción máis baixa do hipotálamo. Alí estes factores hipotalámicos son liberados nun plexo de capilares primarios e viaxan polas veas portais do sistema hipotalámico-hipofisario ata un plexo capilar secundario da adenohipófise, onde estimulan o tecido glandular da adenohipófise para que libere as súas propias hormonas.
Principais hormonas secretadas
As células acidófilas (de GH e PRL) teñen un gran retículo endoplasmático rugoso e producen polipéptidos dunha soa cadea sen glicosilación nin fosforilación. A tinguidura basófila resulta da acción lisosómica modificando as hormonas (ou prohormonas no caso das corticotropas) por glicosilación.
Efectos da perda da adenohipófise
A perda da adenohipófise provocará:
Xainismo
miniatura|200px|Bandeira xainista. miniatura|200px|Símbolo do Xainismo. O xainismo é unha das relixións máis antigas da India, xuntamente co hinduísmo e o budismo, compartindo con este último a ausencia da necesidade de Deus como creador ou figura central. Considérase que a súa orixe antecede o Brahmanismo, aínda que sexa máis probábel que xurdira na súa forma actual o século V a.C., en resultado da acción relixiosa do Mahavira.
Esta doutrina pregoa unha vía salvadora filosófica non centrada no culto de ningún deus. A súa práctica é a de realizar esforzos para encamiñar a alma-conciencia cara a un estado divino e de liberación (mokṣa). Aquel ser que vence aos seus inimigos interiores e alcanza o estado superior pasa a ser denominado 'vencedor' ou 'conquistador' (yina). O estado máis elevado coñécese como siddha.
O xainismo é coñecido nos textos antigos tamén como śramaṇa dharma (deber do que confía en si mesmo) ou o camiño dos nirgranthas (aqueles sen apegos nin aversións).
Na actualidade, o xainismo está presente en Bengala (leste da India), Rayastán, Majarastra e Guyarat (centro occidental da India) e Karnataka (sur da India), ademais dalgunhas comunidades no estranxeiro.
A doutrina xainista ensina que o xainismo existiu sempre e sempre existirá,  a pesar diso os historiadores datan a fundación e organización da forma actual do xainismo nalgún momento entre os séculos IX e VI a. C., polo reformador relixioso indio Parsuá.
Hai unha hipótese que di que -como moitas tradicións hinduístas-, o xainismo podería ter a súa orixe na cultura do val do río Indo, sendo unha mostra da espiritualidade nativa desa zona anterior á chegada á India da migración indoaria. Outros estudosos suxiren que as tradicións shramana eran contemporáneas e distintas ás prácticas relixiosas da relixión védica.
Actualmente, o xainismo é unha relixión minoritaria pero influente cuns 4,2 millóns de seguidores na India, ademais dunha exitosa e crecente comunidade emigrada a América do Norte, Europa Occidental, o Oriente de Asia, Australia e outros lugares.
Os xainistas influíron e contribuíron de maneira significativa nas esferas éticas, políticas e económicas da India. Ademais os xainistas teñen unha longa tradición ilustrada e son a comunidade relixiosa con maior grao de alfabetización da India e as súas bibliotecas son as máis antigas do país.
Historia
Vista durante algún tempo polos investigadores occidentais como unha seita do hinduísmo ou unha herexía do budismo, debido á repartición de elementos comúns con estas relixións, o xainismo é con todo un fenómeno orixinal. Ao contrario do budismo, o xainismo nunca tivo un espírito misionario, permanecendo na India, onde os xainas constitúen hoxe cerca de catro millóns de crentes. Pequenas comunidades xainas existen tamén na América do Norte e na Europa, en resultado de movementos migratorios.
A palabra xainismo ten as súas orixes no verbo sánscrito jin que significa "conquistador". Os seus adeptos deben combater, a través dunha serie de estaxios, as paixóns de modo a alcanzar a liberación do mundo.
Súa visión básica é dualista. A materia e a mónada vital ou jiva son de natureza distinguida, e durante súa vida o ser vivente (sexa humano ou animal) tinxe súa mónada como resultado das súas accións. Para se purificar, esta relixión propón un extremo ascetismo e o colocar en práctica da doutrina da non-violencia ou ahimsa.
Orixes
miniatura|dereita|180px| Estatua do Bahubali, alvo de homenaxe cada doce anos polos xainas. Segundos os historiadores da relixión, o xainismo estabeleceuse na India a mediados do primeiro milenio a.C.. O seu fundador foi o Mahavira, existindo dúas propostas para o período en que viviu: 599 a.C. - 527 a.C (data tradicional apuntada polo xainismo) ou 540 a.C - 470 a.C. (segundo os académicos). Naceu preto de Patna, naquilo que é hoxe o estado do Bihar. Foi un contemporáneo do Buda, pregando na mesma rexión xeográfica, aínda que non conste que os dous mestres se teñan algunha vez encontrado. Pertencía á casta dos guerreiros (kshatriya), casou, viviu no luxo até que ao redor dos trinta anos tornouse un mendigo errante.
Entregouse a longos procesos ascéticos até obter a iluminación, consagrando os restantes trinta ou corenta anos da súa vida a pregar a súa doutrina. Faleceu en Pavapuri, no Bihar, que é desde entón un dos principais locais de peregrinación xaina.
De acordo cos xainas, a súa relixión é eterna, sendo a doutrina revelada ao longo de varias eras polos Tirthankaras, palabra que significa "facedores de vao", ou sexa, alguén que ensinou o camiño. Os Tirthankaras foron almas nacidas como seres humanos que alcanzaran a liberación (moksha) do ciclo dos renacementos a través da renuncia e que transmitiron as súas ensinanzas aos homes. Na presente era existiron 24 Tirthankaras. O último deses Tirthankaras foi o Mahavira, que os xainas non consideran como o fundador do xainismo, mais antes aquel que lle deu a súa forma actual. O 23º Tirthankara foi Parshva, que os historiadores consideran probabelmente unha figura histórica que viviu cerca de tres séculos antes do Mahavira. Os xainas cren que Parshva pregou os 4 grandes principios do xainismo, a saber: non-violencia (ahimsa), evitar a mentira, non se apropiar do que non foi dado e non se apegar á posesións materiais; o Mahavira engadiu o principio da castidade.
Doutrinas
miniatura|dereita|300px|Cúpula interior do templo de Ranakpur. A relixión xainista ten unha cosmoloxía e crenzas elaboradas; ateigadas de nomes, categorías, clases, xerarquías, graos, ordes, entre outros.
En coherencia co anterior, os xainistas practican a non violencia, o xaxún e a mortificación do propio corpo. A través destas actividades esperan descargar a súa alma do peso da materia kármica e evitar posteriores reencarnacións.
A relixión xainista presenta unha perspectiva igualitaria das almas, sen importar as diferenzas nas forma física: humanos, animais, e organismos viventes microscópicos. Os humanos son os únicos posuidores dos seis sentidos: vista, oído, gusto, olfacto, tacto e pensamento; polo tanto dos humanos espérase que actúen con responsabilidade cara a toda a vida sendo compasivos, sen egoísmo, sen medo, racionais e misericordiosos.
Desde o punto de vista epistemolóxico, o xainismo é relativista, defende que o coñecemento do mundo só pode ser aproximado e que, co tempo, até a súa propia relixión acabará por desaparecer.
A comunidade xainista distingue entre monxes e segrares. Os monxes sométense a unha disciplina ascética superior á dos laicos, aínda que non exercen o monopolio da relixión. Viven nun jina-sadman (mosteiro xainista). Un jina-rshi (asceta xainista) asume catro votos: a non violencia, a sinceridade, a rectitude e a renuncia ás cousas e ás persoas.
Código de conduta
miniatura|dereita|400px|Os catorce soños propicios da nai de Jina (páxina dun kalpa sutra ou "libro de rituais" dispersado; ca. [[1465)]]
Os jina-kalpa son as ordenanzas practicadas polos jinas (opostas a aquelas dos sthaviras). Consiste en cinco votos:
A relixión xainista pon moita atención no aparigraha, o desapego das cousas materiais a través do control dun mesmo, penitencia, abstención da indulxencia, limitación voluntaria das necesidades e consecuente diminución da agresividade.
Non violencia
A orixe última deste principio está no rexeitamento aos rituais que levaban a cabo os brahmáns e que adoitaban implicar o sacrificio de animais. O sacrificio do período védico estaba asociado a moita vivencia e os propios brahmáns comezaran a transformar os sacrificios pero é no período sramana cando os que renunciaran a estas prácticas enfróntanse radicalmente aos sacrificios. Para os ascetas, o sacrificio estaba nun mesmo e produciuse unha internalización do ritual que non incluía propiamente ritos e que salientaba o principio da non violencia dunha forma moi ampla. Ao parecer, foi Majavira quen expuxo un sistema coherente con conceptos comúns a outros sistemas sramánicos como o ciclo de renacementos samsara ou a liberación moksa integrados na idea de respecto por todos os seres vivos. miniatura|230px|Estatua de elefante no interior do templo de Ranakpur.
A idea de non violencia ou ahimsa é central no xainismo e aínda que leva ao límite na vida dos ascetas condiciona desde os hábitos alimenticios dos laicos até os sistemas de pensamento e a filosofía xainista. Por exemplo, ten as súas consecuencias filosóficas no anekantava ou non absolutismo. Igualmente o principio de ahimsa está tamén detrás da renuncia ao material por canto ao posuír podemos danar a outros seres. Desde as súas orixes, os xainas dedicaron tratados a cualificar os tipos de violencia, a súa orixe e quen ou que pode ser vítima dela, realizando un estudo de tipo psicolóxico moi pronto. Igualmente, aínda que o concepto de ahimsa ou non violencia non só debe exporse de forma negativa, no sentido de non matar, senón que ten unha formulación positiva. É dicir, tamén debe entenderse como o deber de ser compasivo ou de cultivar a amizade.
A compaixón por toda vida, xa sexa humana ou non humana, é central no xainismo. A vida humana valórase como unha oportunidade única e rara para alcanzar a iluminación. Matar a unha persoa, independentemente do crime que cometese, é considerado polo xainismo como algo extremadamente horrendo. Nesta mesma liña, o xainismo require tanto de laicos como de monxes de todas as súas seitas e correntes a práctica do vexetarianismo. Nalgunhas rexións indias como en Rayastán ou Karnataka a influencia dos xainas foi tan forte que a maioría dos hindús da zona convertéronse tamén en vexetarianos.
No entanto, ao longo da historia os xainistas foron nobres, reis ou guerreiros de importancia. Os filósofos xainas chegaron a integrar o principio de non violencia coa guerra e o goberno dos reinos. Esta aparente contradición solucionouse de varias maneiras, por exemplo plantexando a necesidade de manter a salvo o propio xainismo ou defendendo a idea de que é posible ir á guerra practicando a mínima violencia necesaria. Pódese afirmar por iso que ahimsa non equivale a pacifismo. O sabio xainista Hemachandra, que viviu no século XII xunto ao rei xainista Kumara Pa, expuxo un ideal de realeza xainista que non era en absoluto pacifista e entroncaba coas numerosas referencias e metáforas militares que se atopan nos Agamas xainistas. A súa formulación apela a que o deber ou dharma dun rei implica violencia a condición de que esta non se exerza cun odio ou fixación persoal e estea dirixida á protección dos ascetas entregados ao ahimsa.
Vexetarianismo
O vexetarianismo é un modo de vida para un xainista, tendo a súa orixe no concepto de jīva dāya (compaixón polos seres vivos) e o a-himsá (a non violencia). A práctica do vexetarianismo é vista como un instrumento para a práctica da non violencia e a coexistencia pacífica e cooperativa.
Os xainistas son vexetarianos estritos (dieta vegana) que consomen soamente seres sen sentidos (sen sistema nervioso), principalmente do reino vexetal. Aínda que a dieta xainista implica o aniquilamento das plantas, isto vese como a forma de sobrevivir que causa o mínimo de violencia cara aos seres vivos (moitas formas vexetais como froitas ou raíces son mellor vistas polo Xainismo por comportar simplemente a extracción dunha parte da planta e non a súa total destrución).
Meditación
miniatura|Monxe xaina en meditación.
A meditación xaina pretende levar a alma a un estado de completa liberdade das ataduras.
Os textos xainas ofrecen unha guía detallada sobre técnicas de meditación para alcanzar un coñecemento e conciencia plenos. As técnicas de meditación xaina están deseñadas para axudar ao que as practique a permanecer apartado dos apegos e os odios e así conseguir unha liberación das ataduras do karma mediante a percepción correcta, o coñecemento correcto e a conduta correcta.
Estes tres puntos coñécense como ratna-traia ('as tres xemas' do xainismo), e son imprescindibles para lograr que a alma se eleve.
Karma
O concepto de karma no xainismo transmite un significado totalmente diferente ao que adoita entenderse na relixión hinduísta e na civilización occidental. Non se trata dunha forza inaccesible que controla o destino dos seres vivos de forma inexplicable. Non se refire simplemente a 'acto', 'traballo' nin tampouco unha forza mística invisible (adrishta) senón máis ben un material delicado, imperceptible para os sentidos que interactúa coa alma cunha calidade e intensidade proporcional ás accións, pensamentos realizados e as palabras ditas que se guiaron por aversións e apegos causando novas ataduras.
O karma no xainismo é algo material (karma-paudgalam) que produce certas condicións como un medicamento ten múltiples efectos. Os efectos do karma que se contemplan no xainismo son máis un conxunto de leis físicas que de leis morais. É un dos puntos de vista que difiren do Budismo que considera a teoría do Karma como acto volitivo, e non como partículas sub-atómicas que se atopa por todo o Universo.
A liturxia xaina explica a forma de conter a influencia do karma así como librarse dos karmas acumulados. O proceso que permite a liberación das partículas de karma dunha alma denomínase nirjara e inclúe prácticas como o xaxún, o retiro a locais illados, a mortificación do corpo e a meditación.
Moksha
No xainismo o moksha é o mesmo que o nirvana. Cando unha persoa alcanza o moksha libérase do ciclo de nacementos e mortes (samsara) conseguindo a súa máxima pureza. Entón convértese en siddha, literalmente 'aquel que conseguiu o seu obxectivo último'.
O universo e os cinco mundos
Segundo o xainismo, o universo divídese en cinco mundos, sendo cada un deles habitado por determinado tipo de seres. O universo é eterno, non sendo creado por ningún ser superior.
A Igrexa, Taboexa, As Neves
A Igrexa é un lugar da parroquia de Taboexa, no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do 2021 ten 11 habitantes (7 homes e 4 mulleres).
Xainismo
O universo e os cinco mundos
No cume do universo está a morada suprema (siddhashila), que é o local onde habitan as almas que alcanzaran a liberación (estas almas son denominadas Siddhas). Abaixo encóntranse trinta ceos, habitados por seres celestiais, algúns dos cales camiñan para a morada suprema.
A Igrexa, Taboexa, As Neves
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Xainismo
O universo e os cinco mundos
O mundo medio (madhyaloka) inclúe varios continentes separados por mar. No centro deste mundo encóntrase o continente Jambudvipa, considerado o único continente no cal as almas poden alcanzar a liberación. Os seres humanos habitan este continente, ben como un segundo continente ao lado deste e parte do terceiro continente.
O mundo inferior (adholoka) consiste en sete infernos, onde os seres son atormentados por demos e onde se atormentan uns aos outros. Abaixo do sétimo inferno encóntrase a base do universo (nigoda), habitada por moitas formas inferiores de vida.
Comunidade xaina
Os membros da comunidade xaina divídense en catro grupos. Monxes (muni), monxas (aryika), homes xainas laicos (Sravaka) e mulleres laicas sravika''. Esta orde coñécese como sangha.
Monacato xaina
No xainismo adoita empregarse o termo yain muni (जैन मुनि) ou muni para referirse tanto aos monxes como ás monxas. Tamén se lles chama sadhus e sadhuís, respectivamente na tradición da seita svetambara.
As dúas correntes principais dentro do xainismo (Digambara e Svetambara) mostran certas diferenzas nos hábitos monacais. Os monxes Digambara non visten roupas en absoluto como forma de practicar o rexeitamento aos apegos. Os monxes e monxas Svetambara levan roupas brancas pois consideran que deben levar roupas sinxelas e anchas mentres non desenvolvan un apego por elas. Os monxes e monxas xainas viaxan a pé e rexeitan mesmo o transporte sanitario.
Como se prescribe en textos antigos como o Acharanga, as condicións do monacato son bastante estritas e xorden das ensinanzas de Mahāvīra. Os cinco mahavrata son os cinco votos principais que deben observar os monxes xainas
Para os xainas laicos que poden casar e posuír propiedades existe un equivalente de cinco votos chamados anu-vratas (pequenas promesas). O monacato entre os xainas leva aparellada unha vida mendicante e nómade que só se detén por razóns como: a idade, unha enfermidade ou algún interese erudito. Ocasionalmente empregouse o termo yati para referirse aos monxes en xeral e tamén a aqueles que adoptaban unha vida sedentaria.
Arte xaina
miniatura|esquerda|upright=0.8|Imaxe que mostra a adoración do tirthankara [[Kunthunatha de principios do século XIX.]] O xainismo contribuíu notablemente á arte da India e á arquitectura da India. Normalmente céntrase en mostrar aos tirthankara ou outras figuras importantes ou eventos relevantes da tradición xaina.Yakshas e yakshinis, espíritos protectores, adoitan aparecer con eles. As mostras máis temperás de imaxinaría atópanse no museo de Patna e datan do século III antes de Cristo. Algunhas imaxes de bronce de Parsuá que se atopan en Bombai e neste mesmo museo datan tamén do século II antes de Cristo. miniatura|Ayagapata, placa votiva do século III a.C, [[Kankali Tila.]] miniatura|upright=0.8|Inscricións nunha rocha en Udaygiri-Khandagiri do século I despois de Cristo, [[Odisha. ]] Os Ayagapata son unhas táboas votivas empregadas polo xainismo para a adoración e a doazón presentan imaxes e símbolos. Estas pezas de pedra foron atopadas en lugares como Kankali Tila preto de Mathura en Uttar Pradesh, India. A práctica de doar estas táboas está documentada desde o século III antes de Cristo. .
Outro elemento recorrente é o Samavasarana, lugar de predicación dos tirthankaras, que presenta varios círculos ao redor da figura predicando.
Exemplos da arquitectura son os templos ou estruturas como a torre da Fama en Rajasthan. Tamén existen manuscritos decorados que se conservan en bibliotecas xainas e conteñen diagramas que explican a cosmoloxía xainista. A maioría das pinturas mostran eventos históricos ou relevantes para o xainismo. Cada un dos tirthankaras aparece asociado a uns elementos distintivos. Por exemplo Rishabha aparece na posición do loto ou de pé e xunto ao seu símbolo, o touro.
Templos
O templo é a institución xaina de maior importancia e os laicos dedicaron as súas riquezas ao seu mantemento e construción. Os fieis non permiten que os templos teñan estatuas mutiladas nin danos de ningún tipo e son, por iso, considerados como os máis pulcros da India. O templo adoita conter un sitio de retiro para ascetas.
O templo máis antigo coñecido atópase en Mathura (norte da India), e pode situarse entre os séculos II e I a. C. Anteriormente os templos deberon ser retiros para ascetas ou simples covas. Existen tamén templos fóra da India que reproducen a arquitectura dos que si se atopan alí. Os templos xainas adoitan ter manastambhas (columnas) á entrada. Algunhas das ramas do xainismo non teñen templos como os taranapanthi que rexeitan o culto a imaxes dos tirthankaras.
O Piñeiro de Abaixo, Sendelle, Boimorto
O Piñeiro de Abaixo é un lugar da parroquia de Sendelle no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Xunto co Piñeiro de Arriba tiña 26 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 15 eran homes e 11 eran mulleres.
Voo 304 de Trans-Canada Air Lines
O voo 304 de Trans-Canada Air Lines era un servizo entre Chicago e Toronto operado por un Vickers Viscount 700. O día 9 de xullo de 1956 a hélice número 4 do avión desprendeuse do seu motor sobre Flat Rock, Míchigan, durante un voo dende Chicago, Illinois, ata Toronto, Ontario, e Montreal, Quebec; unha pala da hélice sliced through the passenger section of the cabin, matando a un pasaxeiros e ferindo a outros catro e a un asistente de voo. O avión desviouse a Windsor, Ontario, e os pilotos realizaron unha aterraxe de emerxencia. O accidente foi o primeiro dun Vickers Viscount nun servizo regular, e foi o primeiro caso dunha perda dunha hélice nun avión con motores turbohélice.
Avión
O aparello accidentado era un catrimotor Vickers Viscount que voara por vez primeira no Reino Unido en 1955. Fora entregado novo a Trans-Canada Air Lines o 21 de xuño dese ano. O avión foi vendido a un operador estadounidense privado en xaneiro de 1964 antes de ser vendido a Air Inter de Francia en xuño de 1965. Foi retirado do servizo no aeroporto de Orly en outubro de 1974 antes de ser desgüazado durante o ano 1975.
Trans-Canada Air Lines foi a primeira aeroliña norteamericana en recibir o Viscount. A diferenza dos avións con motores de pistóns (como o Douglas DC-6 e o Lockheed Constellation) habituais nas aeroliñas norteamericanas, o Viscount era un avión silencioso con motores que producían moitas menos vibracións. Como os motores Rolls-Royce Dart do Viscount funcionaban con máis suavidade que os motores de pistóns, os enxeñeiros de Vickers crían que as perdas de hélices serían moi improbables.
Accidente
Na mañá do 9 de xullo, mentres o avión voaba a un nivel de voo 190 sobre a cidade de Flat Rock, Míchigan, o motor 4 experimentou unha caída das revolucións. O motor entón acelerou ata as 14 000 RPM, moi por riba das especificacións de cruceiro do motor. Cando os pilotos intentaron poñer en bandeira a hélice, o motor acelerou aínda máis, a velocidade do aire do avión baixou e os pilotos declararon unha emerxencia e comezaron inmediatamente un descenso de emerxencia, despresurizando a cabina ao facelo. Menos dun minuto despois, e cando o avión estaba a uns 9 000 pés, a hélice do motor 4 soltouse. Unha das catro palas da hélice penetrou na cabina de pasaxeiros e cortou a primeira fila de asentos, matando inmediatamente a unha muller que viaxaba cos seus dous fillos pequenos. A pala tamén feriu a unha familia de tres sentada ao outro lado do corredor e a un asistente de voo que estaba de pé na parte dianteira da cabina. Os fillos da vítima non resultaron feridos. Os pilotos finalmente aterraron o avión en Windsor, Ontario; só se enteraron de que houbera vítimas a bordo tras aterrar. Unha sección pequena da pala quedou na cabina, mentres que a sección principal e as outras tres palas da hélice foron atopadas en terra na veciñanza de Flat Rock.