cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Motor de corrente continua sen vasoiriñas
Os motores de corrente continúa sen vasoiriñas  ou BLDC (Brushles DC) son un tipo específico de motor eléctrico que ofrecen diversas vantaxes sobre os motores de corrente continua con vasoiras, as cales se poden destacar a confiabilidade mais elevada, o ruído reducido, a vida útil mais longa (debido á ausencia de desgaste da vasoira), a eliminación da ionización do conmutador, e a redución total de interferencia electromagnética (EMI).
Características
A desvantaxe principal do motor sen vasoiras é o custo mais elevado, a cal se debe a dous factores: primeiramente, estes motores requiren dispositivos MOSFET de alta potencia na fabricación do controlador electrónico de velocidade. Por outro lado, os motores de corrente continua con vasoiras poden ser regulados por un resistor variábel simple (potenciómetro ou reóstato), mesmo sendo ineficiente, tamén pode ser satisfactorio para algunhas aplicacións dependendo do custo-benefício. Os motores de BLDC necesitan dun máis caro circuíto integrado, chamado de controlador electrónico de velocidade para ofrecer o mesmo tipo de control variábel. En segundo, ao comparar técnicas de construción e manufactura entre BLDC e os motores escobados, moitos proxectos de BLDC requiren traballo manual, no caso de fixación da bobinas do estator. Por outra banda, os motores con vasoiras usan enrolamentos que poden ser bobinados automaticamente e son por tanto mais económicos. Os motores BLDC son considerados mais eficientes do que os motores de corrente continua escobados. Iso significa que para a mesma potencia de entrada, os motores de BLDC converterán mais enerxía eléctrica en enerxía mecánica do que un motor de corrente continua con vasoiras A eficiencia é maior na rexión de "baixa-carga" e "a vacío" na curva característica do motor. So cargas mecánicas elevadas, os motores de BLDC e os motores escobados de alta calidade son equivalentes en eficiencia.
Aplicacións
Os motores sen vasoiras (BLDC) poden ser aplicados en toda función que sexa actualmente feita polos motores de C.C. con vasoiras. Porén o custo é o maior impedimento para que os motores sen vasoiras (BLDC) substitúan os motores con vasoiras, na maioría das áreas comúns de uso. Porén, estes motores de BLDC dominan moitas aplicacións existentes en computadores, tales como dispositivos de movemento dos HDs, CDs e DVDs, tamén se usa na refrixeración dos PCs por medio dos ventiladores que usan os motores BLDC case exclusivamente. Para baixa velocidade e baixa potencia, os motores sen vasoiras úsanse en xiradiscos.
Motores BLDC de alta potencia encóntranse en vehículos eléctricos e algunhas maquinarias industriais. Estes motores son esencialmente motores C.A. síncronos con rotores de imán permanente. Actualmente estúdase aplicar estes motores sen vasoiras en mecanismos como:
Kira (roupa)
dereita|miniatura|250x250px|Mozas butanesas levando o kira e o [[toego.]] dereita|miniatura|333x333px|Mulleres butanesas levando kiras.
O kira (en དཀྱི་ར་, དཀྱིས་རས་; wylie: dkyi-ra, dkyis-ras) é o vestido nacional para as mulleres en Bután. É un vestido longo até o nocello que consiste nunha peza rectangular de tela tecida. Envólvese e dóbrase arredor do corpo e suxéitase a ámbolos dous ombreiros, polo xeral con broches de prata, e átase á cintura cun cinto longo. O kira lévase polo xeral cun wonju (unha blusa de manga longa) e unha chaqueta curta ou toego (en སྟོད་གོ་; stod-go) por enriba.
Teatre Principal de València
miniatura|dereita|200px|Fachada principal do Teatre Principal.
O Teatre Principal de València (en galego Teatro Principal de Valencia) é un dos teatro máis importantes de cidade de Valencia que acolle principalmente espectáculos de teatro e danza. A pesar de ser propiedade da Deputación de Valencia, a súa xestión depende do organismo autónomo Teatres de la Generalitat Valenciana. Está situado no número 15 do carrer de les Barques. É un teatro de configuración típicamente italiana en forma de ferradura, cunha sala rícamente decorada. Ten unha capacidade máxima de 1226 espectadores.
Foi un proxecto inicial do arquitecto italiano Felip Fontana en 1774, mais máis tarde foron modificados os planos orixinais. A súa construción non comezou ata anos máis tarde, e aínda que foi inaugurado en 1832, a obra non estivo totalmente finalizada ata 1854.
Beleño (grupo musical)
Beleño foi un grupo musical asturiano de folk dos anos 80.
Péronnas
Péronnas é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Loroño, Zas
Santiago de Loroño é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Zas. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 171 habitantes (77 homes e 94 mulleres). Ten sete entidades de poboación.
Ahora
Ahora foi un periódico editado en Cambados en 1930.
Historia e características
Apareceu o 19 de xuño de 1930. Tiña por lema "No creáis en las verdades, en política local, de Romanones, Melquiades y el conde de Bugallal". Entre os seus colaboradores figurou Julio Camba. Só se publicou o primeiro número.
699
Outros
Historia ano a ano
Distrito de Kavajë
O Distrito de Kavajë (en albanés: Rrethi i Kavajës) é un dos 36 distritos da Albania localizado na prefectura de Tirana. A súa capital é a cidade de Kavajë. Fica na costa albanesa do Mar Adriático.
Municipios
O distrito de Kavajë está dividido nos seguintes concellos:
Reino de Italia
Con Reino de Italia podémonos referir a:
Thomas Heurtel
Traxectoria profesional
Heurtel comezou coma profesional no Élan Béarnais Pau-Orthez, e xogou no primeiro equipo do club durante dúas tempadas. Na tempada 2008-09 da liga francesa, gañou o premio ó xogador revelación da liga.
Un ano máis tarde, tras o descenso do Pau-Orthez, asinou co ASVEL Lyon-Villeurbanne, pero xogou cedido no Strasbourg IG. No verán de 2010 deixou Francia para fichar polo Lucentum Alicante da Liga ACB.
En 2011, Heurtel fichou polo Caja Laboral, equipo co cal debutou na Euroliga.
En decembro de 2014, antes do comezo do Top 16 da Euroliga 2014-15, asinou polo Anadolu Efes turco.
Distrito de Fulda
O distrito de Fulda é unha subdivisión administrativa do Regierungsbezirk de Kassel que se atopa no leste do estado de Hessen, en Alemaña.
Xeografía
Atópase entre as montañas Rhön e Vogelsberg. O río principal do distrito é o Fulda.
Política
O distrito de Fulda é un bastión tradicional da CDU, algo que tamén se reflicte na actual composición do consello do distrito. O consello do distrito componse de 81 membros e as eleccións municipais celebradas o 27 de marzo de 2011 deron como resultado a seguinte composición do consello (ao seu carón ofrécense os datos das eleccións do 26 de marzo de 2006).
Vilas e concellos
miniatura|dereita|400px|Vilas e concellos do distrito de Fulda.
Gándara, Zas
Santa María de Gándara é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Zas na comarca da Terra de Soneira. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 503 habitantes (269 homes e 234 mulleres) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 545 habitantes. Segundo o IGE, no 2018 a súa poboación descendera ata os 365 habitantes, sendo 182 homes e 183 mulleres.
Megalitismo
Hai entre 5000 e 7000 anos atopáronse mámoas coma a Mámoa do Cedreiro ou a Mámoa da Mina, entre outras 30 ou 40 mámoas da parroquia. Ten tantas ó atoparse na comarca de Soneira, abundante en mámoas. A mámoa do Cedreiro é inaccesible debido á maleza. A mámoa da Mina, de tipo portela, por onde pasaba un camiño real.
Castros
Nesta parroquia atopáronse dous castros:
Idade Antiga
Nunha leira atopáronse restos dunha vila romana chamados Xacemento romano de Agra de Cruz. Agora están enterrados debaixo dun camiño de terra. Atopáronse moitas tégulas dos séculos II dc e III dc e un anel de pasta vítrea e cerámica `terra sigillata´ de arxila palestina elaborada en Marsella, Francia.
Idade Media
No cruceiro do Sisto atopáronse estraños símbolos xudaicos no varal que non foron descifrados. En Vilar Ramilo atopáronse restos de cerámica da Baixa Idade Media.
Sporting Clube de Portugal (voleibol)
O Sporting Clube de Portugal é unha sección deportiva profesional do Sporting CP, fundada en 1938, que se dedica ó voleibol. O equipo xoga os seus encontros como local no Pavilhão João Rocha.
Kalle Anka-partiet
miniatura|dereita O Kalle Anka-partiet, que en sueco quere dicir Partido do Pato Donald en referencia ao parrulo da Disney, é un partido político de corte humorístico de Suecia que obtén votos sen existir realmente. Durante moito tempo non estivo rexistrado nin tivo líderes ou membros, até que Bosse Persson inscribiu o nome xunto con outros partidos. Con todo, el é o seu único membro. No seu mellor resultado, o Partido do Pato Donald obtivo votos write-in (co nome do partido escrito manualmente na papeleta) suficientes para ser teoricamente o 9º partido máis popular no país (en 1991, recibiu 1535 votos). Naquela convocatoria, o seu programa prometía basicamente "licor gratis e beirarrúas máis anchas".
Pobo sikkimés
miniatura|269x269px|Muller nepalesa de Darap, [[Sikkim, na India.]] Os sikkimeses son os habitantes do estado indio de Sikkim. A diversidade étnica de Sikkim está representada por 'Lho-Mon-Tsong-Tsum' que identifica a orixe de tres etnias diferenciadas dende o século XVII. O termo 'Lho' refírese ós bhutias (Lhopo) que migraron dende o sur do Tíbet, o termo 'Mon' refíree ós lepchas (Rong) que viven nos Himalaias orientais e o termo 'Tsong' refírese ós limbus (Tsong) outra tribo indíxena de Sikkim. Porén, os indios e nepaleses comezaron a asentarse en Sikkim dende o século XIX e despois comezou a aumentar a presenza de persoas da India continental.
Tribos
Tribos como os magar estiveron presentes en Sikkim dende a mesma época que os lepchas e son mencionados nos manuscritos do Maharaja Tashi Namgyal. A poboación actual componse dun 13% lepcha, un 16% bhutia e un 61% de sikkimeses nepaleses.
A teroría máis amplamente aceptada sobre a orixe do nome Sikkim é que é unha mestura de dúas verbas limbu: su, que quere dicir "novo" e khyim, que quere dicir "país" ou "fogar".
697
Outros
Historia ano a ano
Uhha-Ziti
Uhha-Ziti foi rei de Arzawa desde aproximadamente o -1330 ata o -1320 ou -1319.
Historia
O rei hitita Mursilis II iniciou o seu reinado combatendo aos Kaska do nordeste de Anatolia, preto da Cólquida, e ao reino de Palhuissa que ficou pacificado no segundo ano de reinado; na primavera seguinte foi desde Ankuwa contra Attarimma, Huwarsanassa e Suruda, cuxos reis fuxiron a Arzawa. Mursilis pediu a súa entrega, pero Uhha-Ziti negouse e ofendeuno chamándolle "rapaz". Mursilis foi a Palhuissa para reunir un exército. A campaña está ben documentada nos anais (ano dous): invadiu Arzawa e no monte Lawasa, pouco antes de chegar ao río Sehiriya, veu un raio (un meteoro probabelmente) que marcaba dirección norte cara Apasas. En Sallapa, Mursilis xuntou as súas forzas coas do seu irmán Sarri-Kusuh, ao que o seu pai había facer rei de Kargamis (Karkemish, en Siria).
En Aura, Maskhuiluwas rei de Mira informouno que o raio ferira a Uhha-Ziti no xeonllo e o deixara incapacitado. O rei de Arzawa non se recuperou o suficiente, pero aliado co rei de Ahhiuwa enviou ao seu fillo, Piyama-Kurunta, a atacar a Maskhuiluwas de Mira, e posibelmente destruíu Impa, pero Maskhuiluwas o rexeitou.
Maskhuiluwas volveu a Hapanuwa, e ficou fiel aliado hitita. Mursilis enviou a Gullas e Malazitis a saquearen a cidade de Milawata (Mileto) aliada de Ahhiyawa. Co pai aínda incapacitado para camiñar, Piyama-Kurunta presentou batalla en Walma, na rexión de Astarpa, e foi derrotado. Uhha-Ziti fuxiu ás illas da costa e morreu pouco despois.
Panxenoma
En bioloxía molecular, un panxenoma (ou supraxenoma) é o complemento completo de xenes dun clado (que se aplicou orixinalmente a especies de bacterias e arqueas, pero tamén de plantas), que pode ter unha gran variación no contido de xenes entre cepas estreitamente relacionadas ou ecotipos. É, pois, a unión dos conxuntos de xenes de todas as cepas dun clado (por exemplo, unha especie). A importancia do panxenoma apréciase nun contexto evolutivo, especialmente en relación coa metaxenómica, pero tamén se usa en contextos de xenómica máis amplos. Os estudos feitos en plantas suxiren que a dinámica do panxenoma está ligada aos elementos transpoñibles.
O panxenoma comprende o "xenoma central" (core genome) que contén os xenes presentes en todos os individuos, un xenoma accesorio ou prescindible que contén xenes presentes en dúas ou máis cepas, e finalmente a nube de xenes únicos específicos dunha cepa. Atopáronse tamén os chamados xenes centrais brandos (soft-core genes) na maioría (95%) das cepas ou ecotipos analizados, o que deixa certa marxe para erros de ensamblaxe/anotación.
Estas distincións non son completamente obxectivas, xa que dependen dos xenomas que sexan incluídos na análise. Ademais, o termo "prescindible" foi cuestionado.
Hai dous tipos xeneralizados de panxenomas, categorizados polo número de novos xenes engadidos ao panxenoma por xenoma secuenciado. As especies cun panxenoma pechado engadirían moi poucos xenes por xenoma secuenciado despois de secuenciar moitas cepas, e o tamaño do panxenoma completo podería predicirse teoricamente. As especies cun panxenoma aberto engadirían xenes dabondo por xenoma secuenciado adicional como para que predicir o tamaño do panxenoma completo sexa imposible.
Exemplos
miniatura|200px|O panxenoma de [[Streptococcus pneumoniae. (a) Número de novos xenes como función do número de xenomas secuenciados. O número predito de novos xenes cae bruscamene a cero cando o número de xenomas excede de 50. (b) Número de xenes centrais como función do número de xenomas secuenciados. O número de xenes centrais converxe a 1 647 para un número de xenomas n→∞. De Donati et al. ]]
O concepto orixinal de panxenoma foi desenvolvido por Tettelin et al. cando secuenciaron seis cepas de Streptococcus agalactiae, que podían ser descritas como un xenoma central compartido por todos os illamentos, que supoñia aproximadamente o 80% de calquera xenoma individal, mais uns xenes prescindibles consistentes en xenes específicos de cepas e parcialmente compartidos. A extrapolación suxeriu que o reservorio de xenes do panxenoma de S. agalactiae é vasto e que se continuarán identificando novos xenes únicos incluso despois de secuenciar centos de xenomas.
Un padrón similar atopouse en Streptococcus pneumoniae cando foron secuenciadas 44 cepas (ver figura). Con cada novo xenoma secuenciado descubríanse menos xenes novos. De feito, o número predito de novos xenes caía a cero cando o número de xenomas excedía de 50 (nótese, porén, que isto non é un padrón que se encontre en todas as especies). A principal fonte de novos xenes en Streptococus pneumoniae foi Streptococcus mitis desde o cal os xenes foron transferidos horizontalmente. O tamaño do panxenoma de S. pneumoniae incrementouse logaritmicamente co número de cepas e linearmente co número de sitios polimórficos dos xenomas mostreados, o que suxire que os xenes adquiridos acumúlanse proporcionalmente á idade dos clons.
Outro exemplo disto último pode verse nunha comparación de tamaños do conxunto de xenes centrais e o panxenoma de Prochlorococcus. O conxunto do xenoma central é loxicamente moito menor que o panxenoma, que utilizan diferentes ecotipos de Prochlorococcus. Un estudo de 2015 sobre a bacteria Prevotella illada de humanos, comparada cos repertorios de xenes das súas especies derivadas de diferentes sitios do corpo humano. Tamén se informou dun panxenoma aberto que presentaba unha vasta diversidade da poza xénica.
Ferramentas de software
As dúas ferramentas de software máis citadas a finais de 2014 eran Panseq e a pipeline de análises panxenómicos (PGAP, do inglés pan-genomes analysis pipeline). Outras opcións son BPGA – unha pipeline de análise panxenómico para xenomas procariotas, GET_HOMOLOGUES ou Roary.
Unha revisión similar centrada nos panxenomas das plantas foi publicado tamén en 2015. O primeiro software deseñado para xenomas de plantas é GET_HOMOLOGUES-EST.
Minamiashigara
Minamiashigara (南足柄市, みなみあしがらし, Minamiashigara-shi) é un concello dunha cidade da prefectura de Kanagawa no Xapón. Está situada ao suroeste da rexión de Kantō e ao oeste da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 76,93 km² e a poboación de 44.098 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 573 h/km².
O concello de Minamiashigara limita cos concellos de Yamakita, de Kaisei, de Odawara, de Hakone (son da prefectura de Kanagawa); e de Oyama (da prefectura de Shizuoka).
Cambio de agullas
300px|miniatura|Desvío manual. Un cambio de agullas ou desvío é un aparato de vía que permite aos trens cambiar dunha vía a outra.
Pode ser dereito ou esquerdo, segundo sexa a súa localización en relación a un observador situado entre as agullas do cambio e mirando cara ao cruzamento. Componse dunhas agullas (raís móbiles) que se apoian na súa respectiva contraagulla (raíl fixo) e que están unidas ao raíl mediante unha soldadura, deixando unha parte do patín suprimido para permitir a flexibilidade necesaria para moverse e axustar ou desacoplar a punta da agulla sobre a contraagulla. Á súa vez, a cabeza da agulla está mecanizada para permitir o adecuado axuste.
Tara Lipinski
Tara Lipinski, nada en Filadelfia o 8 de xuño de 1982 é unha patinadora artística estadounidense, campioa olímpica de Nagano 1998. Foi tamén campioa do mundo en 1997 (á idade de 14 anos, 9 meses e 10 días, a persoa máis nova en gañar un campionato mundial de patinaxe artística), ademais é a segunda patinadora artística máis nova en gañar o ouro, por detrás de Yuliya Lipnítskaya nos Xogos Olímpicos de Inverno, dúas veces campioa da Final do Grand Prix (1997, 1998) e campioa dos Estados Unidos en 1997.
Roxelio Pérez González
Roxelio Pérez González, coñecido como Roxerius, nado en Rianxo o 18 de xuño de 1897 e finado en Pontevedra o 9 de xullo de 1963, foi un mestre e pedagogo galego.
Traxectoria
Curmán de Manuel Antonio, participou con Rafael Dieste no grupo teatral Os Trece, que fixo varias representacións en aldeas e vilas da ría de Arousa en 1915.
En 1920 rematou os estudos de maxisterio en Santiago de Compostela. Nestes anos frecuentou o centro republicano e as Irmandades da Fala. En 1919 asistiu, xunto con Antón Villar Ponte, Fray Salvador, Sánchez Andrade e Leandro Pita Romero, á Xuntanza Escolar Nazonalista, celebrada en Santiago.
Participou na fundación do Partido Galeguista en decembro de 1931. A partir deste momento, intensificou as súas colaboracións xornalísticas e diversificou a temática destas. Despois de aprobar por libre os cursos da Escola Superior de Maxisterio de Madrid, obtivo a praza de inspector de ensino primario en 1932 e foi destinado a Pontevedra.
Desde o seu posto de Inspector intentou aplicar a política educativa da Segunda República adaptada ao contexto galego. Traballou pola galeguización do ensino, a realización de conferencias e actos culturais na Galiza rural e pola creación de bibliotecas escolares. Prestou atención á nova escola rural galega, ás escolas agrarias e á práctica dunha pedagoxía activa. Defendeu posturas monolingües respecto ao emprego do galego no ensino.
Entre 1933 e 1936 participou na política nacionalista arredor das figuras de Castelao e Bóveda, e foi elixido vicepresidente da xunta directiva do PG de Pontevedra en 1934. Neses anos viviu a etapa de maior proxección pública como educador: foi secretario da Casa do Mestre de Pontevedra e colaborador habitual do seu órgano de expresión, Escuela Vivida, director do padroado de Misións Pedagóxicas (1934) e coordinador da Página Pedagógica de El Pueblo Gallego.
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi apartado do seu cargo de inspector o 12 de setembro de 1936. No proceso de depuración resultou cesado o 27 de febreiro de 1937, e foi readmitido nos anos 40.
Obras
Publicou traballos sobre temas da súa especialidade, moitos deles escritos en galego, en La Voz de Galicia (1922), Galicia (1924), El Pueblo Gallego (1926-1935) e A Nosa Terra. Colaborou co exilio americano en revistas como Lar e, a partir de 1946, en La Noche na páxina semanal "Plumas y Letras Gallegas". Tamén publicou algúns poemas en galego e castelán. Aínda que o seu pseudónimo máis habitual foi o de "Roxerius", empregou tamén o de "Xelioro".
Nora Navas
Nora Navas Garcia, nada en Barcelona o 24 de abril de 1975, é unha actriz catalá de teatro, televisión e cinema. En 2010 recibiu a Cuncha de Prata no Festival de Cinema de Donostia e o Goya á mellor actriz polo seu papel no filme Pa negre, de Agustí Villaronga.
En outubro de 2016 foi elixida vicepresidenta segunda da Academia das Artes e as Ciencias Cinematográficas de España, baixo as presidencias de Yvonne Blake e Mariano Barroso.
Traxectoria
Novas comezou a súa carreira como actriz participando en distintas series da televisión catalá TV3. Tamén é unha das caras máis populares no teatro catalá por formar parte de numerosas montaxes.
En 2010 protagonizou Pa negre de Agustí Villaronga, un drama ambientado na Cataluña rural durante a posguerra española. Polo seu traballo no filme gañou un premios Goya, un premio Gaudí e a Cuncha de Prata.
Tras rodar con Antonio Chavarrías e Imanol Uribe, en 2013 protagonizou Tots volem el millor per a ella, de Mar Coll. Este filme proporcionoulle o premio á mellor actriz na Seminci de Valladolid, ademais doutro Gaudí á mellor actriz protagonista e unha candidatura aos Goya.
As súas aparicións na televisión foron principalmente en telefilmes da televisión pública catalana entre os que se están Germanes (2012), Carta a Eva (2012), La llum d'Elna (2017) e La catedral del mar, entre outras.
Porén, a maior parte da súa carreira profesional desenvolveuna no teatro participando en montaxes como Les bruixes de Salem, de Arthur Miller dirixida por Andrés Lima; Bodas de sangre, de Federico García Lorca dirixida por Oriol Broggi; Els veïns de dalt, escrita e dirixida por Cesc Gay; e La casa de Bernarda Alba, de Federico García Lorca dirixida por Lluís Pasqual, entre moitas outras.
Zushi
Zushi (逗子市, ずしし, Zushi-shi) é un concello dunha cidade da prefectura de Kanagawa no Xapón. Está situado ó sur da rexión de Kantō e ó leste da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 17,34 km² e a poboación de 58.608 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 3.380 h/km².
O concello de Zushi limita cos concellos de Kamakura, de Iocoama, de Yokosuka e de Hayama.
Litoral
miniatura|300px|Litoral no concello de [[Carnota.]]
Litoral é un termo que designa a faixa de terra xunto á costa marítima que abarca varios quilómetros desde a zona intermareal até o interior, dependendo da lexislación de cada país.
O termo é tamén un adxectivo usado para referirse ao que se refire á beiramar (por exemplo, en Beira Litoral) e utilizado así mesmo moitas veces en contraposición á palabra interior.
O litoral pode ter diferentes paisaxes, e un mesmo país pode presentar gran variación de tipos de litorais de acordo coas características xeográficas de relevo e hidrográficas da rexión.
No litoral encóntranse praias, acantilados e mangleirais.
Bioloxía mariña
En bioloxía mariña, chámase zona litoral ao coxunto de ecosistemas localizados nesta rexión e que sofren a influencia das mareas. Estes biomas constitúen unha zona de transición entre os sistemas terrestres e os mariños. Conceptualmente son, por tanto, ecotonos, fronteiras ecolóxicas que se caracterizan por intensos procesos de intercambio de materia e enerxía. Son ecosistemas moi dinámicos, en constante evolución e cambio.
Mira, Zas
Santa María de Mira é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Zas. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 192 habitantes (95 homes e 97 mulleres), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 311 habitantes.
Litoral
Bioloxía mariña
Das razóns que inciden no considerábel dinamismo do litoral destacan os procesos xeomorfolóxicos dominantes, que diferencian dous tipos de costa, de erosión (acantilados) e de sedimentación (praias, bancos de area e zonas húmidas costeiras). As elevadas achegas de sedimentos, materia orgánica e inorgánica procedente das concas hidrográficas, producen un efecto fertilizador do litoral que determina altas taxas de produtividade e que contribúe ao mantemento das redes tróficas.
A variedade e singularidade dos ecosistemas que constitúen o litoral fan deste un espazo de alto valor ecolóxico, cunha considerábel diversidade biolóxica. Ademais, na caracterización do litoral cómpre destacar os seguintes valores:
Mira, Zas
Patrimonio
Pazo de Follente, no lugar de Follente, do século XVIII.
Litoral
Bioloxía mariña
A rigorosidade das condicións ambientais ás que se ven sometidas as comunidades biolóxicas litorais, provoca unha marcada selección que favorece fenómenos de diferenciación e especiación. Isto confire riqueza e orixinalidade, así como un considerábel nivel de endemicidade a estes ambientes. Todo iso tamén repercute na súa fraxilidade.
Polo xeral, as comunidades biolóxicas litorais dispóñense de maneira zonal en bandas ou "andares" paralelos á liña de costa:
Prefecturas do Xapón
O Xapón está subdividido en 47 prefecturas (de catro tipos: 都, to; 道, dō; 府, fu ou 県; ken, de aí o nome xenérico xaponés 都道府県 todōfuken). Toquio é a única metrópole ("to"), Hokkaido é un territorio ("dō"), ambas Quioto e mais Osaca son prefecturas urbanas ("fu"), e o resto son "ken", prefecturas rurais.
Esta división foi establecida polo goberno Meiji en 1871 no que se denomina a abolición do sistema Han. Aínda que inicialmente foron creadas unhas 300 prefecturas, este número foi diminuíndo ata un total de 47 no ano 1888. A Lei do Goberno Local de 1947 outorgou máis poder político ás prefecturas, provéndoas da capacidade de escoller gobernadores mediante eleccións locais.
Segundo a Lei antes mencionada cada prefectura subdivídese en cidades (市 shi), vilas (町 chō), e distritos rurais (郡 gun). Algunhas prefecturas teñen máis delegacións (支庁 shichō) que levan a cabo funcións administrativas da prefectura fóra da capital. En Hokkaido, estas delegacións chámanse subprefecturas.
Pérouges
Pérouges é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Demografía
200px|miniatura|esquerda|Unha rúa da vila En 2006 a vila tiña unha poboación de 1 189 habitantes e unha densidade de 62,68 hab./km². A evolución demográfica da poboación é a seguinte:
Misterio de Elx
200px|miniatura|Descenso do Anxo O Misterio de Elx (Misteri d'Elx en catalán) é un drama sacro-lírico relixioso que recrea a Durmición, Asunción e Coroación da Virxe María. Dividida en dous actos ou xornadas, a obra escenifícase cada 14 e 15 de agosto no interior da Basílica de Santa María, na cidade de Elx (Alacant).
Investigacións recentes sitúan a orixe da devandita obra en torno á segunda metade do século XV, contradicindo así ás tradicións locais, que a relacionan, por unha parte, coa conquista do Elx musulmán (1265) e, por outra, co achado da imaxe da Virxe, dentro dunha arca de madeira, o 29 de decembro de 1370, na próxima localidade costeira de Santa Pola.
Trátase da única obra no seu xénero que foi representada sen interrupción ata a actualidade, superando mesmo o impedimento que supuxo a prohibición de representar obras teatrais no interior das igrexas por parte do Concilio de Trento. Foi o Papa Urbano VIII quen, en 1632, concedeu ao pobo de Elx, a través dun rescrito pontificio, o permiso para continuar coa devandita representación, contra o intento de prohibición do bispo de Orihuela.
Todos e cada un dos personaxes son representados por varóns, tratando de respectar así a orixe litúrxico-medieval desta, que vetaba expresamente a aparición de mulleres neste tipo de representacións. O texto do Misteri, a excepción dalgúns versos en latín, está escrito en catalán antigo. A música é unha amálgama de estilos de diferentes épocas que inclúen motivos do Medievo, do Barroco e do Renacemento.
Caxide, Parada de Sil
Santa Cristina de Caxide é unha parroquia do concello ourensán de Parada de Sil na comarca da Terra de Caldelas. No ano 2007 tiña 80 habitantes, deles 33 eran homes e 47 eran mulleres, o que supón unha diminución de 15 habitantes en relación ao ano 2000.
Misterio de Elx
A festividade recibiu numerosas condecoracións e recoñecementos, entre os que destaca a declaración o 18 de maio de 2001 como Obra Mestra do Patrimonio Oral e Inmaterial da Humanidade por parte da Unesco.
Caxide, Parada de Sil
Toponimia
O topónimo galego Caxide fai referencia a unha antiga (Villa) Cagiti, posesión ou dominio de Cagitus, nome xermánico común en Galicia até o século XII.
Patrimonio
Nesta parroquia atópase o mosteiro de Santa Cristina de Ribas de Sil.
Lois Griffin
Lois Pewterschmidt Griffin é unha personaxe da serie animada Family Guy. É a esposa de Peter e a nai de Meg, Chris e Stewie. Pertenceu por rama familiar á aristocracia de Rhode Island, á que renunciou tras casar con Peter Griffin. Ama de casa, leal e independente, mantén á familia e ten, ademais, que soportar a ira do avó Griffin (que a odia por ser protestante cando o resto da familia son católicos) e a do seu fillo Stewie, que quere rematar coa súa vida. Chegou a ser unha modelo de prestixio até que o seu pai e Peter a sacaron pola forza dese mundo. Tamén foi profesora de piano en casa e adoita ir a diversos grupos para amas de casa, como de lectura por exemplo. É unha consumada loitadora de Tae Jitsu, arte marcial que aprendeu para elevar a súa autoestima despois de que Peter menosprezase a súa autoridade diante dos seus fillos. Ademais tivo un noivado cun dos integrantes do grupo rockeiro Kiss na segunda tempada. Glenn Quagmire e Brian Griffin están namorados dela.
Family Guy
Federación Internacional de Helsinki para os Dereitos Humanos
A International Helsinki Federation for Human Rights, en galego Federación Internacional de Helsinki para os Dereitos Humanos, é unha federación de organizacións non gobernamentais sen fins de lucro que actúan para protexer os Dereitos Humanos en toda Europa, América do Norte e Asia Central. O seu obxectivo principal é vixiar o cumprimento das disposicións sobre Dereitos Humanos da Conferencia sobre a Seguridade e a Cooperación en Europa (1973).
Ligazóns externas
Internationale Helsinki-Föderation für Menschenrechte Helsinki Committee for Human Rights Helsinki Comité voor Mensenrechten Helsińska Fundacja Praw Człowieka Международная Хельсинская Федерация по правам человека
Gamo
Morfoloxía
O gamo é un animal con elevado dimorfismo sexual. Unicamente os machos teñen hastas, que están inclinadas cara atrás e presentan tres candís e unha ancha palma, típicos da especie. A corna muda anualmente, cae na primavera e a época de medra complétase a finais do verán. A lonxitude do gamo varía entre os 129–155 cm dos machos e os 118–140 cm das femias. O seu peso oscila entre os 52–63 kg nos machos e 28–41 kg nas femias.
Hábitat
Esta especie prefire os bosques de folla caduca relativamente húmidos, onde se alimenta preferentemente de follas de árbores e matogueiras e en menor medida de herbas. Na antigüidade, o gamo converteuse nunha presa cobizada polos cazadores, sobre todo os pertencentes ás clases altas. Isto, paradoxalmente, contribuíu á súa conservación e introdución en varios lugares onde antes non estaba presente ou se extinguira durante a derradeira era glacial. A maior expansión produciuse durante o Imperio Romano e a Idade Media, cando a especie foi introducida na Europa central, as illas británicas e o sur da Península Escandinava e Finlandia. Con todo, a unha especie relacionada que vivía en Oriente Medio, o gamo persa (Dama mesopotámica), foille considerablemente peor, e chegou a crerse extinta ata que se redescubriron unhas cantas cabezas nunha rexión recuada do sueste de Irán. Os gamos adoitan ser habitantes habituais dos parques e xardíns de varios países, onde se crían con fins ornamentais.
Ao contrario que outros cérvidos do seu tamaño, non forma mandas senón que vive en grupos familiares de menos de 10 individuos, ou ben leva unha vida solitaria. Un macho únese a un destes grupos durante a época de celo, normalmente en outubro.
Reprodución
O gamo é unha especie polígama. Os machos adultos marcan o seu territorio e compiten con outros machos para cortexar as femias. Emiten un son característico para se advertiren entre eles e atraer as femias. A época de apareamento ten lugar a comezos do outono. O período de xestación dura 8 meses. Contra o final da primavera as femias preñadas paren, polo xeral, unha cría, e de cando en cando, dúas ou ata tres.
Lotus (xénero)
As especies de Lotus son alimento de larvas dalgunhas especies de Lepidoptera (bolboretas).
Usos
miniatura|250px|[[Pasto con Lotus corniculatus.]] Moitas especies cultívanse como forraxeiras, incluíndo corniños (L. corniculatus), L. glaber, L. uliginosus. Existen algúns estudos para mellorar o cultivo e mellorar rendementos do xénero coa especie L. japonicus (especie tipo), baixo un proxecto de secuenciación xenómica.
Poden producir glicósidos cianoxénicos que poden ser tóxicos para o gando, mais tamén producen taninos, e beneficiosos compoñentes antiedematosos.
Algunhas especies, como L. berthelotii das Illas Canarias, son plantas ornamentais. L. corniculatus é unha especie invasora en rexións de América e Australia.
Christina Onassis
Primeiros anos
Os pais de Onassis divorciáronse en 1960, debido á relación do seu pai coa cantante de ópera Maria Callas. Máis tarde, en 1968, casou coa ex primeira dama dos Estados Unidos, Jacqueline Kennedy, viúva do presidente John F. Kennedy. Segundo parece, Christina e Alexander desconfiaban de Kennedy e nunca a aceptaron. Pola súa banda, a nai de Christina, Athina, casou con Stavros Niarchos en 1971.
No prazo de 29 meses, Onassis perdeu toda a súa familia inmediata. O seu irmán, Alexander, morreu nun accidente de avión en Atenas en 1973, unha morte que desolou tod a familia. A súa nai morreu por unha sobredose de drogas en 1974, deixando a Christina 77 millóns de dólares en inmobles. Trala morte de Alexander, a saúde do seu pai comezou a deteriorarse, e morreu en marzo de 1975. Despois de perder o seu pai, Christina renunciou á súa cidadanía estadounidense e doou ao Hospital Americano de París a parte estadounidense das súas participacións na compañía do seu pai. Polo contrario, mantivo a dobre cidadanía grega e arxentina ao longo de toda a súa vida.
Carreira
Trala morte de Alexander, Aristóteles Onassis comezou a preparar a súa filla para facerse cargo da empresa familiar, polo que foi enviada a Nova York para traballar na súa oficina. Cando morreu o seu pai, Christina herdou o 55 % da súa fortuna, estimada nese momento en cincocentos millóns de dólares. O 45 % restante foi financiado por unha fundación establecida en memoria de Alexander, e Jacqueline Kennedy Onassis recibiu tamén 26 millóns de dólares do patrimonio. Christina centrara a atención do seu pai nos seus últimos anos. El considerábaa a súa sucesora e adestrouna con éxito nas operacións comerciais do imperio de negocios Onassis. En efecto, trala morte do seu pai, o imperio navieiro continuou a funcionar de xeito eficaz.
Onassis recibiu considerable atención dos medios de comunicación debido ao seu luxoso estilo de vida, os seus hábitos de consumo e a súa turbulenta vida persoal. A pesar da súa riqueza, adoitaba ser infeliz por culpa das súas continuas batallas contra o sobrepeso e pola súa incapacidade de atopar un amor duradeiro. Toda a súa vida fixo dietas para perder grandes cantidades de peso, mais, cando volvía recuperalo, entraba en frecuentes depresións. Diagnosticada con depresión clínica aos trinta anos de idade, prescribíronlle barbitúricos, anfetaminas e pílulas para durmir. Onassis converteuse en adicta e foi hospitalizada por unha sobredose de somníferos na década de 1970.
Pasamento
O 19 de novembro de 1988, aos 37 anos, o corpo de Onassis foi atopado pola súa gobernanta na bañeira dunha masión do Club de Campo Tortugas, en Bos Aires, propiedade da súa íntima amiga Marina Dodero, a quen fora visitar. No momento do seu falecemento, a súa filla Athina Roussel estaba en Suíza co seu pai e a súa madrasta. A autopsia non achou evidencia de suicidio, sobredose de drogas ou crime, e ditaminou que Onassis morrera dun un ataque ao corazón, causado por un edema agudo de pulmón. Realizouse un funeral privado, de rito ortodoxo grego, o 20 de novembro nunha capela de Skorpios, illa privada propiedade da súa familia. Os seus restos descansan no cemiterio da illa, xunto cos do seu pai e do seu irmán.
Onassis deixou á súa única filla, Athina, toda a súa fortuna, estimada en 2500 millóns de dólares no momento do seu falecemento. Athina foi criada en Suíza polo seu pai e a súa esposa, e obtivo o control da metado do patrimonio ao cumprir dezaoito anos.
Vida privada
miniatura|esquerda|Voda de Christina Onassis e Sergei Kauzov o 2 de agosto de 1978 Onassis tivo catro matrimonios, todos acabados en divorcio. Casou co seu primeiro marido, o promotor inmobiliario Joseph Bolker, aos 20 anos en 1971. Bolker era un pai divorciado de catro fillos, 27 anos máis vello ca ela. Segundo as crónicas da época, o seu pai desaprobaba a relación e fixo presión para que se divorciase del. O matrimonio durou só nove meses.
O seu segundo marido foi un rico herdeiro grego, Alexander Andreadis, co que casou pouco despois da morte do seu pai en 1975. Divorciáronse logo de catorce meses.
O seu cuarto e último matrimonio foi co empresario francés Thierry Roussel e tivo lugar en 1984. Xuntos tiveron unha filla, Athina, en 1985. Divorciáronse despois de que Onassis descubrira que, durante o matrimonio, Roussel tivera un fillo coa súa amante, a modelo sueca Marianne "Gaby" Landhage.
Forza Aérea de Italia
Inventario
miniatura|[[Eurofighter Typhoon aterrando na base de Rivolto]] miniatura|HH139 durante o [[Joint Expeditionary Force (Maritime)#Cougar 15 deployment|Trident Juncture 2015]] miniatura|C-130J en xullo de 2014 miniatura|NH-500E miniatura|Piaggio P180 Avanti miniatura|HH-101A Caesar
Floating production storage and offloading
O Offshore en Galiza
Nos anos 1980 a reconversión do sector naval pola entrada na CEE fixo que Astano tivese que abandonar a construción naval de buques convencionais e adicarse a outro sector, o offshore. Primeiramente o estaleiro construíu unha plataforma flotante para a perforación petrolífera, a Drillamar I. Enxeñería desenvolvida xunto con empresas norteamericanas. Nos anos seguintes Astano fabricou artefactos offshore para armadores noruegueses, de Gran Bretaña e dos Estados Unidos.
En 1997, coa experiencia adquirida no sector offshore, Astano desenvolveu a primeira plataforma petrolífera con forma de buque do mundo, o Discoverer Enterprise. Ata entón todas eran transformacións de buques existentes. No momento da súa botadura en 1997 o Discoverer Enterprise era a maior plataforma petrolífera do mundo con 254,40 metros de eslora.
Joaquín Larrivey
Joaquín Óscar Alarcón Larrivey, nado en Gualeguay (Entre Ríos) o 20 de agosto de 1984, é un futbolista arxentino que xoga na demarcación de dianteiro centro. Actualmente xoga no Baniyas SC dos Emiratos Árabes Unidos.
Traxectoria
Debuta profesionalmente na Arxentina co CA Huracán, equipo co que ascendeu a primeira división en 2007, a mediados dese ano foi traspasado ao Cagliari Calcio italiano. Porén neste equipo non chega a ter continuidade polo que sae cedido, primeiro ao CA Vélez Sarsfield e despois ao CA Colón de Santa Fe, finalmente rescinde o seu contrato co Cagliari en 2012 e tras un paso breve polo Atlante FC de México ficha polo Rayo Vallecano por unha tempada. No equipo español fai unha segunda parte do campionato espectacular marcando 12 goles, polo que chama a atención de varios equipos. En xuño de 2014 fichou polo Celta de Vigo.
PLISAN
PLISAN (siglas de Plataforma Loxística Industrial de Salvaterra - As Neves), tamén chamado Porto Seco é unha zona industrial e loxística galega, a maior da eurorrexión Galicia-Norte de Portugal. Sitúase entre os concellos de Salvaterra de Miño e As Neves, actualmente atópase en construción e os promotores desta zona industrial son a Xunta, a Autoridade Portuaria de Vigo e o Consorcio da Zona Franca de Vigo.
Historia
Os seus trámites comezaron en 2001 con -inicialmente- 4.000.000 de metros cadrados de superficie que logo foron reducidos a 3.091.000. Logo de máis de 106 millóns de euros gastados (dos que 40 foron destinados a expropiacións), na actualidade apenas se teñen urbanizados 950.000, os situados máis ao sur.
Xa en 2005 o daquela presidente da Xunta de Galicia, Manuel Fraga, ratificaba publicamente a inminente construción da PLISAN perante as dúbidas xurdidas entre o empresariado vigués. O seu sucesor no goberno galego, Emilio Pérez Touriño, sería quen colocaría a primeira pedra ese mesmo ano e a mediados de 2007 anunciaba o remate das obras para o verán de 2008. A piques de rematar o seu primeiro e único mandato, en 2009, Touriño anunciaba a urbanización e a instalación de empresas para ese ano.
A mediados de 2015 a Xunta de Galicia ordenou a suspensión parcial das obras, con todo, en outono puideron comezar as obras de urbanización dos sistemas xerais. En febreiro de 2017 anunciábase que os primeiros 100.000 m2 haberían de se comercializar a 50 €/m2. Porén, en abril dese mesmo ano, volveríanse suspender as obras de urbanización após a baixa temeraria na adxudicación do contrato.
Patrimonio cultural
Durante as obras de construción foron localizados varios fornos romanos en moi bo estado de conservación, de gran tamaño e de grande importancia relativa pola escaseza deste tipo de restos en Galicia.
Pariser Platz
A Pariser Platz (en galego: Praza de París) é unha praza do centro de Berlín, Alemaña. A praza atópase ao final do bulevar de Unter den Linden, xusto despois da Porta de Brandeburgo. A praza recibiu o nome da capital de Francia, en referencia á ocupación aliada de París en 1814. A praza constitúe un dos principais atractivos turísticos da capital xermana.
Historía
A Pariser Platz ou Praza de París, é unha praza situada xusto despois da Porta de Brandeburgo en dirección ao centro de Berlín dende o oeste de Tiergarten. A arquitectura neoclásica da Porta de Brademburgo foi completada a comezos da década de 1790 por Carl Gotthard Langhans. Ata 1814 a praza era coñecida sinxelamente por Viereck (a Praza). En marzo dese mesmo ano, cando as tropas prusianas xunto aos aliados prenderon París tralo derrocamento de Napoleón, a praza foi renomeada Pariser Platz pra marcares este triunfo.
A Porta de Brandeburgo era a porta principal de acceso da parte oeste das fortificacións que rodeaban á vila no século XVIII, sendo a Pariser Platz na parte oeste do final de Unter den Linden, o eixo cerimonial da cidade por onde marcharon triunfantes dende as tropas dos Hohenzollern ata as da República Democrática Alemá.
Antes da segunda guerra mundial, a Pariser Platz era a principal praza de Berlín, estando franqueada polas embaixadas dos Estados Unidos e Francia, o Hotel Adlon (o mellor hotel no momento), a Academia de Artes, e algúns bloques de vivendas e oficinas.
Coa reunificación de Alemaña en 1990, houbo un amplo consenso pra devolverlle á praza o seu esplendor do pasado. Co plan de reconstrución volverían as embaixadas, o hotel e maila academia de artes, serían promovidas tamén a construción das sedes de importantes firmas ao redor da praza.
Perrex
Perrex é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Distrito de Kolonjë
O Distrito de Kolonjë (en albanés: Rrethi i Kolonjës) é un dos 36 distritos da Albania localizado no suroeste do país, na prefectura de Korçë. A súa capital é Ersekë. Limita polo norte co Distrito de Korçë, polo leste e sueste con Grecia, e co Distrito de Përmet polo suroeste e oeste.
A súa poboación inclúe comunidades gregas e valaquias.
Municipios
O distrito de Kolonjë está dividido nos seguintes municipios:
Talina 1
A talina 1 (TLN1) é unha proteína que nos humanos está codificada no xene TLN1 do cromosoma 9. Outra proteína da familia da talina con dominios similares é a talina 2.
Interaccións
A TLN1 interacciona con PTK2, coa paxilina   e co CD61.
Joseph Gordon-Levitt
Joseph Leonard Gordon-Levitt, nado nos Ánxeles (California) o 17 de febreiro de 1981,  é un actor, director, guionista, produtor e editor estadounidense.
Traxectoria
Como actor infantil apareceu en filmes como A River Runs Through It, Angels in the Outfield, e 10 Things I Hate About You, e interpretou a Tommy Solomon na serie de televisión 3rd Rock from the Sun. Fixo un alto na súa carreira para estudar na Universidade de Columbia, pero volveu actuar no 2004. Dende entón protagonizou (500) Days of Summer, Orixe, Hesher, 50/50, Premium Rush, O cabaleiro escuro: a lenda renace, Brick, Looper, The Lookout, Manic, Lincoln, Mysterious Skin e G.I. Joe: The Rise of Cobra.
Druk Gyalpo
miniatura|250px|[[Jigme Khesar Namgyel Wangchuck, Druk Gyalpo.]]
O Druk Gyalpo (en འབྲུག་རྒྱལ་པོ་; literalmente "Rei Dragón" ou o Rei de Bután) é o xefe de estado do Reino de Bután. En lingua dzongkha, Bután é coñecido como Drukyul, que quere dicir "A terra do dragón do trono". Deste xeito, os reis de Bután son coñecidos como Druk Gyalpo ("Rei Dragón"), e os butaneses chámanse a si mesmos drukpa, que quere dicir "pobo do dragón".
O actual gobernante de Bután é Jigme Khesar Namgyel Wangchuck, o quinto Druk Gyalpo. Leva a Coroa do corvo, que é a coroa oficial que levan os reis de Bután. O seu tratamento é de "Mi'wang 'Ngada Rimboche" ("A súa Maxestade") e como "'Ngada Rimboche" ("A vosa Maxestade").
O rei Jigme Khesar é o segundo monarca máis novo do mundo. Ascendeu ó trono o 6 de novembro de 2008 despois de que o seu pai, Jigme Singye Wangchuck, abdicase no seu favor.
Centro Recreativo Cultural de Redondela (tenis de mesa)
O Centro Recreativo Cultural de Redondela é un equipo de tenis de mesa que pertence á 3ª división galega, vencellado ao Centro Recreativo Cultural de Redondela.
Fundouno no ano 2004 José Virulegio. En 2004 rematou último da clasificación e en 2005, con Joaquín Ojea como adestrador, o equipo acadou a 9ª praza da 3ª división galega sur. En 2006 o equipo rematou na 3ª praza, a 10 puntos do ascenso.
Os seus xogadores son Óscar Villaverde, Manuel Vila, José Ángel Campos, Olmo Amoedo e Óscar Couñago. O delegado é José Virulegio e o árbitro David Sánchez Tierra. Xogan na sede do Centro Recreativo Cultural, en Redondela.
Marcelino Agís Villaverde
Marcelino Agís Villaverde, nado en Raxó (Poio) o 17 de xuño de 1963, catedrático de Filosofía na Universidade de Santiago de Compostela, escritor e filósofo galego.