cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
AV City
Servizos
Os servizos AV City caracterízanse por ser postos en marcha para complementar a oferta AVE a prezos máis económicos, co fin de facilitar e incrementar a mobilidade dos clientes. Todos os servizos AV City circulan por liñas de alta velocidade a unha velocidade máxima de 200-250 km/h. A diferenza cos trens AVE radica, ademais da menor velocidade punta, na non dispoñibilidade de prestacións complementarias que encarecen o produto. Todos os vehículos dispoñen de cafetería, aseo, prazas específicas para persoas de mobilidade reducida e prazas en Turista e Turista Plus.
Tracesto, Santa Cristina de Vea, A Estrada
Tracesto é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Polispasto
miniatura|Aparello utilizado para izar e baixar botes Un polispasto (do grego πολύς ‘moito’ e σπάω ‘tirar’) é unha máquina composta por dúas ou máis poleas e unha corda, cable ou cadea que alternativamente vai pasando polas diversas gargantas de cada unha destas poleas. Utilízase para levantar ou mover unha carga cunha gran vantaxe mecánica, xa que así necesítase aplicar unha forza moito menor que o peso que hai que mover.
Utilidade
Utilízanse en talleres ou industrias para elevar e colocar elementos e materiais moi pesados nas diferentes máquinas ou ferramentas ou cargalas e descargalas dos camións que as transportan. Adoitan estar suxeitos a un brazo xiratorio axustado a unha máquina, ou poden ser móbiles guiados por raíles colocados nos teitos das naves industriais.
Os polispastos teñen distintas capacidades de elevación dependendo da carga que poden chegar a levantar. É posible aumentar a capacidade de elevación aumentando o número de ramais dun polispasto. Por exemplo, un polispasto de 500 kg cun ramal pode ter unha capacidade de só 500 kg, pero se se configura con dous ramais e utilízanse os accesorios adecuados o mesmo polispasto pode levantar 1000 kg.
Tipos
miniatura|Polispasto eléctrico de cable, con catro ramais. Segundo o seu número de ramais, os polispastos poden ser sinxelos ou dobres:
Segundo a forma na que multiplican a forza, os aparellos máis comúns son os seguintes:
Dependendo do que estean formadas poden ser de corda, de cable ou  de cadea, e segundo o que aplique a potencia á máquina poden ser manuais, de panca ou eléctricos.
A nivel industrial, os aparellos divídense en aparellos eléctricos e aparellos manuais. A diferenza é a mobilidade da cadea. Mentres o aparello eléctrico ten un comando (con corrente monofásica ou trifásica segundo o modelo) que o guía verticalmente -elevando ou baixando carga-, o aparello manual non ten comando, e a persoa encargada debe subir e baixar a carga utilizando a cadea.
Aparello factorial
miniatura|Esquema dun polipasto factorial móbil Na súa fórmula intervén a forza que debe aplicar o obxecto ou persoa para levantar a resistencia e o número de poleas móbiles que interveñen no levantamento da resistencia:
A súa fórmula é:
Neste exemplo, para levantar un peso de 980 N realizouse unha forza de 245 N.
Charles Valentine Riley
Charles Valentine Riley (18 de setembro de 1843 – 14 de setembro de 1895) foi un entomólolgo e artista estadounidense nacido británico. Foi unha das primeiras persoas que usou o control biolóxico de pragas e foi autor dunhas 2.400 publicacións. Convenceu ao Congreso dos EUA de crear a Comisión Entomolóxica dos Estados Unidos e estivo entre os fundadores da Asociación Americana de Entomólogos Económicos.
Primeiras etapas da súa vida
Fillo dun ministro da Igrexa de Inglaterra, Charles Valentine Riley naceu o 19 de setembro de 1843 en Londres no distrito de Chelsea. Cando tiña once anos os seus pais, o Rev. Charles e Mary (nacida Valentine) Riley, decidiron ampliar a educación do seu fillo en Europa. Alí, destacou en artes e historia natural estudando en escolas privadas de Dieppe, Francia e posteriormente de Bonn, Alemaña. Despois da morte do seu pai trouxérono de volta a Inglaterra e estudou alí nunha escola privada. Algo despois a súa nai volveu casar, o cal puido influír na súa decisión, tomada aos 17 anos, de cruzar o Atlántico e ir aos Estados Unidos de América dispoñendo de poucos recursos.
A viaxe ao oeste de Riley acabou no estado de Illinois, onde traballou como peón nunha granxa de Aroma, unha pequena comunidade do condado de Kankakee, unhas 50 millas ao sur de Chicago. Riley coñecía ao dono da granxa, un británico inmigrado chamado George Edwards, dun tempo antes cando este visitara Londres. En 1864 abandonou a granxa de Edwards para traballar como reporteiro, artista e editor do departamento entomolóxico para o xornal de Chicago Prairie Farmer, un xornal sobre agricultura importante da época. Uns poucos meses despois enrolouse no 134º Rexemento de Infantería de Voluntarios de Illinois, dándose de baixa antes do final de 1864 despois de cumprir os 100 días obrigatorios de alistamento.
Carreira
Riley estudou a praga de saltóns que invadiu moitos estados do oeste entre 1873 e 1877. Convenceu ao Congreso dos Estados Unidos de establecer a Comisión Entomolóxica dos Estados Unidos, que incluía a Comisión dos Saltóns, da cal Riley foi nomeado presidente.
En 1876 foi elixido membro da Sociedade Filosófica Americana.
En 1878 foi nomeado para o posto de entomólogo do Departamento de Agricultura dos Estados Unidos, pero dimitiu só un ano despois por desacordos co Comisionado. Volveu ser nomeado en 1881 e permaneceu no posto superior ata 1894. Tamén foi nomeado como o primeiro conservador de insectos da Smithsonian Institution en 1885. Riley acabaría doando a súa colección de 100.000 espécimes de insectos a esa institución.
Foi un dos primeiros en realizar un control biolóxico de pragas, introducindo un escaraello que era o inimigo natural dunha cochinilla que estaba danando a industria cítrica de California. Como ese método reduciu significativamente a cochinilla, Riley é por veces coñecido como "pai do control biolóxico". Inventou o “ciclón” ou cámara de remuíños en boquillas para utilizalo como spray.
Foi un dos primeiros en decatarse de que as uvas americanas Vitis labrusca eran resistentes á Phylloxera. O seu traballo con J. E. Planchon levouno a usar enxertos de vides francesas en capas de V. labrusca. Os seus esforzos conseguiron salvar a industris do viño francesa e por iso Riley recibiu a Gran Medalla de Ouro Francesa e foi nomeado Cabaleiro da Lexión de Honor en 1884.
Riley foi un prolífico escritor, artista e visionario, autor dunha 2.400 publicacións. Publicou en dous xornais, The American Entomologist (1868–80) e Insect Life (1889–94) e foi o primeiro que recomendou o establecemento da Oficina de Estacións de Experimentos, en 1878 ante o Congreso Nacional de Agricultura. Recibiu graos honoríficos da Universidade do Estado de Kansas e da Universidade de Missouri. Foi membro honorario da Sociedade Entomolóxica de Londres e fundador e primeiro presidente da Sociedade Entomolóxica de Washington. El e o Dr. L. O. Howard, que era axudante de Riley no Servizo Entomolóxico Federal, foron uns dos fundadores da Asociación Americana de Entomólogos Económicos, que formaba parte da Sociedade Entomolóxica de América en 1953. A Riley sucedeuno como Entomólogo do Estado de Missouri Otto Lugger, que traballara como axudante de Riley.
Matrimonio
O 20 de xuño de 1878 Riley casou en St. Louis, Missouri con Emilie Conzelman, que nacera e se criara nesa cidade. O seu pai, Gottlieb Conzelman, viñera de Alemaña e traballaba como empapelador de papel pintado. A nai de Emilie, Jorgine Augusta (nacida Grønbech), era danesa; morreu o 21 de febreiro de 1861 en St. Louis, Missouri á idade de 39 anos. Charles e Emilie tiveron cinco nenas e dous nenos. A primeira, Alice naceu en 1879 e Cathryn, a máis nova, en 1891. William, Mary, Harold (que morreu aos catro meses), Helen e Thora naceron todos na década de 1880. Emilie Conzelman Riley morreu en Washington D. C. o 10 de decembro de 1947 con case 98 anos.
Morte
O 14 de setembro de 1895 Riley morreu como resultado dun accidente de bicicleta que ocorreu non lonxe da súa residencia de Washington D. C. Cando estaba circulando a gran velocidade costa abaixo, a roda da bicicleta chocou contra un lastro de granito que tirara un carro, foi catapultado e rompeu o cranio. Levárono inconsciente a casa, onde morreu cando cumpría os 52 anos, deixando muller e seis fillos.
Zambra moura
A zambra, tamén coñecida como zambra moura, é unha danza flamenca dos xitanos de Granada. A palabra procede do termo árabe andalusí zámra, e este do árabe clásico zamr, que significa «tocata».
Crese que é resultado da evolución de anteriores danzas mouriscas. A zambra moura ten algunhas similitudes coa danza do ventre e é especialmente parecida á danza flamenca dos cantes por taranto de Almería.
A zambra fíxose típica nos casamentos xitanos. Con todo, os xitanos continúan a bailala, mesmo para os turistas, nas covas do Sacromonte (Granada) e de Almería. No século XVI a Inquisición prohibiuna en España por motivos políticos, xa que Filipe II pretendía eliminar os vestixios de calquera cultura que non fose católica. Porén, continuou a practicarse de forma clandestina. No século XX foi adoptada por bailaoras como Carmen Amaya, Puela Lunaris ou Lola Flores.
Báilase cos pés descalzos, a chambra anoada baixo o busto e a saia longa asegurada á altura da cadeira, con amplos pregos para facela flotar no aire.
Bartolomé García Baamonde
Bartolomé García Baamonde foi un crego e pintor galego do século XVI. O historiador José Manuel García Iglesias identifícao co autor das pinturas murais de Santa Baia de Banga e Santa María de Mugares. Datadas no terceiro cuarto do XVI, cóntanse entre as mellores mostras da pintura manierista en Galicia.
Traxectoria
Non se teñen máis que noticias puntuais da súa vida. Bartolomé García Baamonde procedía dunha familia fidalga asentada en San Cristovo de Regodeigón. Bartolomé estudaría en Salamanca, onde podería ter entrado en contacto coa filosofía neoplatónica e os Emblemas de Alciato, dúas das bases das pinturas de Banga e Mugares. A súa familia tiña o dereito de presentación da igrexa de Regodeigón, onde era reitor en 1547.
O crego ostentou tamén os curados de Santa María de Oliveira e Santa María Magdalena, ambos en Ribadavia. O primeiro foi usurpado ao mosteiro de Oseira, o segundo ao mosteiro de Celanova. Por esta razón foi ameazado de excomuñón nun momento indeterminado, pero desde logo anterior a 1564, momento no que se retirou a Mugares. Desta parroquia foi reitor até a súa morte, que acontecería entre 1578 e 1581.
En opinión de García Iglesias, García Baamonde podería ter aprendido ao carón do Mestre do Sisto. Este último é un artista sen identificar que pintou os frescos das igrexas de San Xoán do Sisto, Santa Mariña de Augasantas e Santa María de Covelas. Esta hipótese baséase nas semellanzas estilísticas entre ambos pintores, como a expresividade ou o uso dunha paleta de cores reducida.
O Rego Cavado, Miñotos, Ourol
O Rego Cavado é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Arxóns, Santeles, A Estrada
Arxóns é un lugar da parroquia de Santeles no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Juan Asensio Barrios
Frei Juan Asensio Barrios, nado en Xibraltar (entón parte do Reino de Sevilla) c. 1619 e finado en Xaén o 22 de abril de 1692, foi un relixioso español, frade mercedario e xeneral da súa Orde, presidente do Consello de Castela, e bispo de Lugo, de Ávila e de Xaén.
Traxectoria
Naceu arredor de 1619 en Xibraltar, entón parte do Reino de Sevilla (Coroa de Castela). Ingresou na Orde da Mercé e en 1643 foi ordenado sacerdote. En 1658 foi elixido xeneral da súa orde, cargo que mantivo até a súa renuncia en 1664.
O 9 de setembro de 1669 foi nomeado bispo de Lugo. Recibiu a consagración episcopal o 25 de maio de 1670 de mans do patriarca titular de Alexandría Federico Borromeo.
O 26 de xuño de 1673 foi nomeado bispo de Ávila; permaneceu nesta diocese até o seu nomeamento como bispo de Xaén o 20 de abril de 1682. Finou no cargo logo de dez anos, o 22 de abril de 1692.
La trinchera infinita
La trinchera infinita é un filme franco-español de 2019 dirixido por Jon Garaño, Aitor Arregi e Jose Mari Goenaga. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Donostia, onde gañou a Cuncha de Prata ó mellor director e o Premio de Xurado ó mellor guión. Foi escollido como candidato de España para o mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar, mais finalmente non foi nomeado.
Durante a guerra civil española en 1936, os acabados de casar Higinio e Rosa están asustados polos asasinatos de represalia, xa que Higinio é un republicano. Debido a iso, agóchase nun burato debaixo da súa casa coa axuda da súa muller. Malia a constante ameaza de seren descubertos, porque os falanxistas andan na súa procura, o amor da parella axúdalles a permanecer resilientes. Higinio íllase cada vez máis no seu agocho, onde permanece até a amnistía de 1969.
Requerez, Miñotos, Ourol
Requerez é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
María Luísa de Borbón-Parma
María Luisa de Borbón-Parma (en búlgaro: Мария-Луиза Бурбон-Пармск), nada en Roma o 17 de xaneiro de 1870 e finada en Sofía o 31 de xaneiro de 1899 foi unha aristócrata italiana, por nacemento princesa de Parma, por matrimonio con Fernando I de Bulgaria princesa consorte de Bulgaria e nai do tsar Boris III de Bulgaria.
Traxectoria
Naceu en Roma e desde o momento do seu nacemento foi princesa de Parma, a pesar de que a súa familia fora expulsada de Parma anos antes.
Foi a filla máis vella de Roberto I de Parma e da súa primeira esposa, a princesa María Pía de Borbón-Dúas Sicilias. Por liña paterna era neta do duque Carlos III de Parma e da princesa Luisa de Borbón, mentres que por materna foino do rei Fernando II das Dúas Sicilias e da arquiduquesa María Tareixa de Austria-Teschen.
Matrimonio e descendencia
A política europea do século XIX ditaba que pola súa condición de princesa, o seu matrimonio debía ser de útil para a súa familia, e para fortalecer as relacións con Bulgaria o seu pai negociou os esponsais co entón príncipe herdeiro daquel reino, Fernando de Saxonia-Coburgo-Gotha, que despois de falecer a súa muller e tras a abdicación do seu pai, foi tsar de Bulgaria, polo que María Luisa non foi tsarina, só princesa.
O matrimonio celebrouse o 20 de abril de 1893 en Vila Pianore, situada en Camaiore, Lucca (Italia), e residencia de Roberto I de Parma, pai da contraente. A pesar da polémica sobre o amaneiramento do esposo, o matrimonio non tardou en ter sucesión, e nove meses e dez días despois do enlace naceu o seu primeiro fillo, o príncipe Boris, ao que seguiron tres irmáns máis:
Morreu en Sofía en 1899 tras dar a luz á súa cuarta filla, cando só contaba 29 anos de idade. Foi sepultada na catedral de San Luís de Francia, na cidade búlgara de Plovdiv e de relixión católica, pois María Luisa nunca abandonou a súa confesión católica en favor da ortodoxa propia do seu marido.
Devanceiros
Devanceiros de María Luisa de Borbón-Parma
As Rubás, Miñotos, Ourol
As Rubás é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
IES Marco do Camballón
O IES Marco do Camballón é un centro de ensino público situado en Vila de Cruces.
miniatura|esquerda|O IES Marco do Camballón, en Vila de Cruces.
Santa Mariña, Miñotos, Ourol
Santa Mariña é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Cruxeira, Santeles, A Estrada
Cruxeira é un lugar da parroquia de Santeles no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Estado de Oaxaca
Oaxaca (oa'xaka AFI2, coloquial: huajáka AFI2), é un dos trinta e un estados que, xunto coa Cidade de México, forman os Estados Unidos Mexicanos.
A súa capital e cidade máis poboada é Oaxaca de Juárez.
Localización
Está situado na Rexión Suroeste do país.
Límites
Limita ao norte con Puebla e Veracruz, ao leste con Chiapas, ao sur co océano Pacífico e ao oeste con Guerrero.
Superficie e poboación
Cunha superficie de 93 757 km², é o quinto estado máis extenso, por detrás de Chihuahua, Sonora, Coahuila e Durango.
E con 3 967 889 de habitantes en 2015, é o décimo máis poboado.
Subdivisións
O estado está dividido en 570 municipios, 418 dos cales gobérnanse baixo o sistema de usos e costumes, con formas locais recoñecidas de autogoberno.
Historia
O estado foi fundado o 21 de decembro de 1823.
Poboación indíxena
O estado é coñecido principalmente polos seus pobos indíxenas, representados por máis de 16 grupos étnicos, dos que os zapotecos e mixtecos son os de maior representación. Estes pobos sobreviviron e mantiveron os seus usos e costumes con maior éxito que os resto dos indíxenas do territorio nacional, grazas ao esgrevio e illado territorio do estado.
Importancia turística
A maioría destes grupos indíxenas habitan a zona centro do estado, cuxa riqueza cultural, que inclúe zonas arqueolóxicas como Monte Albán e Mitla, convértena nunha zona turística de importancia.
Outras zonas turísticas de importancia encóntranse na costa, con complexos de importancia como Huatulco, Zipolite, Puerto Escondido, Mazunte e Baía de Tembo.
Biodiversidade
Oaxaca está considerada como un dos estados con maior biodiversidade polo seu número de especies endémicas de réptiles, anfibios, mamíferos e plantas.
Carricova, Santeles, A Estrada
Carricova é un lugar da parroquia de Santeles no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Estado de Oaxaca
Biodiversidade
Segundo diversas fontes, Oaxaca é líder en biodiversidade. Existen ao redor de 8 431 especies de plantas vasculares, 1 431 de vertebrados e máis de 3 000 de invertebrados, o que fai deste estado a entidade con maior riqueza biolóxica de México. Deste total, 702 especies de plantas e 128 de vertebrados son endémicas.
Chaerephon bivittatus
Chaerephon bivittatus é unha especie de morcego da familia Molossidae.
Distribución xeográfica
Atópase no Sudán, Eritrea, Etiopía, Uganda, Kenya, Tanzania, Zambia, Mozambique e Cimbabue.
Xira suramericana do Deportivo da Coruña de 1954
A xira suramericana do Deportivo da Coruña de 1954 foi un episodio da historia do Deportivo da Coruña, no que o club disputou unha serie de encontros amigables en América do Sur, así como un torneo oficial da Asociación Uruguaia de Fútbol. Cunha duración dun mes e medio o equipo galego xogou sete partidos durante a xira, no Uruguai, a Arxentina e o Brasil.
Historia
A expedición, encabezada polo presidente Antonio Martínez Rumbo, estaba composta polo adestrador Carlos Iturraspe, 12 xogadores propios (Otero, Lestón, Tomás, Zubieta, Botana, Tito Blanco, Cuenca, Corcuera, Lechuga, Arsenio, Pahiño e Rodolfo) e catro convidados (Ortega, Sará, Moll e Moreno). Ademais viaxaron na expedición o secretario-tesoureiro do club José López Vázquez, o masaxista Vicente Cucarella e os xornalistas Manuel Ponte Pati­ño e Orestes Vara.
O equipo saíu da Coruña o 14 de xuño, viaxando ata Lisboa en autocar. Os integrantes da viaxe foron ensaiando durante o traxecto cancións populares galegas, entre elas a Rianxeira, coa dirección dos xogadores Tito Blanco e Lestón, para ser cantadas por megafonía en Montevideo. O día 16 saíu do aeroporto de Lisboa o avión con destino ao Uruguai, facendo escalas en Recife e Río de Xaneiro.
Uruguai (Torneo de Campións Suramericanos Xuvenís)
No Uruguai o Deportivo viviu un feito insólito no fútbol, participando nunha competición oficial doutro país. Foi no chamado Torneo de Campións Suramericanos Xuvenís, organizado pola Asociación Uruguaia de Fútbol, que levou ese nome na honra da selección uruguaia sub-19, que viña de conquistar o primeiro campionato suramericano xuvenil. A federación uruguaia, pensando en que o campionato perdería esplendor pola ausencia dos xogadores da selección uruguaia que estaban en Suíza disputando a Copa do Mundo, decidiu convidar a un equipo galego e outro italiano, tendo en conta o tamaño das colonias galega e italiana no Uruguai. Deste xeito convidaron ao Deportivo da Coruña e o Atalanta de Bérgamo, pero só o equipo coruñés aceptou.
O primeiro partido estaba programado para disputarse no Estadio Centenario o día 20 contra o Nacional de Montevideo, onde ademais se poñería en xogo a Copa Casa de Galicia, mais tivo que ser suspendido debido á abondosa choiva caída na capital uruguaia. Reprogramado para a semana seguinte volveu ser suspendido polo mesmo motivo. Disputouse finalmente o 4 de xullo, con vitoria uruguaia por 2-1, con dous goles de Julio Quiroga para o Nacional e un de Sará para o Deportivo. Unha semana despois o equipo enfrontouse no mesmo escenario ao Peñarol, nun duro encontro que rematou con tres xogadores expulsados. Adiantouse o conxunto uruguaio cun gol do arxentino Juan Romay, remontou o Deportivo con goles de Moreno e Arsenio, e finalmente empatou o partido o internacional e campión do mundo Juan Carlos González.
O día 15 xogaron o terceiro encontro, fronte a Rampla Juniors no Estadio Belvedere, obtendo un novo empate tras un gol de Dagoberto Moll para os coruñeses e outro de Ramón Cantou para os charrúas. Tres días despois o equipo galego pechou o seu paso por Montevideo cunha derrota contra o River Plate local por 2-1, con goles de Bello e Alberto Galeano para o equipo branco e vermello e de Moll para os branquiazuis.
Arxentina
A continuación o equipo viaxou a Buenos Aires, onde se enfrontou ao San Lorenzo de Almagro, no Gasómetro, fronte a milleiros de emigrantes galegos. O partido acabou en empate a dous, con goles de Picot e Coll para o San Lorenzo e de Moreno e Pahiño para o Deportivo.
Brasil (Triangular de Río de Xaneiro)
Tras este breve paso pola Arxentina o equipo galego desprazouse ao Brasil para disputar no Estadio do Maracanã o Torneo Triangular Internacional de Río de Xaneiro, que comezaba o día 25 de xullo. No primeiro dos partidos enfrontouse ao Flamengo de Dequinha e Dida, que goleou aos coruñeses por 4-1, con tantos anotados por Benítez, Joel, Rubens e Índio, mentres que o gol galego foi conseguido por Pahiño. Tres días despois caeu de novo derrotado, esta vez fronte ao Fluminense de Waldo e Escurinho. Os cariocas adiantáronse con dous goles de Didi na primeira parte e Esquerdinha fixo o terceiro no segundo tempo, mentres que os xogadores galegos non foron quen de bater ao porteiro internacional Castilho. O Flamengo acabou gañando o torneo despois de vencer por 5-2 ao Fluminense no terceiro día de competición.
Vigo, Miñotos, Ourol
Vigo é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Fondevila, Santeles, A Estrada
Fondevila é un lugar da parroquia de Santeles no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
O Zapateiro, Miñotos, Ourol
O Zapateiro é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Godoi, Santeles, A Estrada
Godoi é un lugar da parroquia de Santeles no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Laureano Álvarez Martínez
Laureano Álvarez Martínez, nado en Ortigueira o 20 de marzo de 1912 e finado na Coruña o 18 de setembro de 1991, foi un mestre e político galego.
Vida persoal
Era fillo de Ramón Álvarez Fustes, avogado ortigueirés e xornalista (que fundou o periódico El Eco Ortegano). Casou con Antonia Torres Pajón, filla do boticario Pascual Torres, en 1940, e foi pai de Laureano, Sura, Marta, Ramón e Flor Álvarez Torres. Viveu en Ortigueira, Cariño, Régoa (Cedeira) e finalmente A Coruña. Faleceu na Coruña e foi enterrado no cemiterio municipal de Requeixo, na vila de Ortigueira.
Traxectoria
Foi redactor de La Voz de Ortigueira. Fíxose mestre na Escola Normal de Santiago de Compostela. Militou no Partido Galeguista, integrándose no núcleo galeguista de Ponte Mera, que fundara o poeta e mestre Victoriano Taibo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, por recomendación do cura de Ortigueira Jesús Márquez Cortiñas, que dirixía unha academia de bacharelato na que daba clases, afiliouse a Falange Española con Álvaro Cunqueiro. Aínda así, e a pesar de ser miope, tivo que marchar á fronte para fuxir da persecución. Ao regreso encontrouse coa inhabilitación como mestre. Despois foi mestre da Escola Graduada de Ortigueira. En 1942 aprobou as oposicións de Maxisterio, e en 1944 foi destinado a Régoa (Cedeira). Foi procurador dos tribunais en Ortigueira e despois funcionario do Concello da Coruña.
O Xesto, Miñotos, Ourol
O Xesto é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Laureano Álvarez Martínez
Traxectoria
Mantivo unha intensa actividade intelectual, como conferenciante, colaborador en radio (Radio Coruña EAJ 41), e secretario do Padroado de San Andrés de Teixido, creado en 1967, e impulsado pola deputación provincial da Coruña.
Patanín, Santeles, A Estrada
Patanín é un lugar da parroquia de Santeles no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Raquel (homónimos)
Raquel, é un nome propio que pode referirse a:
Barces, Ourol, Ourol
Barces é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Xestido, Miñotos, Ourol
Xestido é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
O Bidueiro, Ourol, Ourol
O Bidueiro é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Exposición Universal de Viena de 1873
miniatura|Rotunde. A Exposición Universal de Viena de 1873 tivo lugar do 1 de maio ao 31 de outubro dese ano en Viena, daquela pertencente ao Imperio Austrohúngaro. Tivo como tema "Cultura e Educación".
De entre os moitos edificios que se construíron para a exposición destacou a Rotunde, que foi erixido no parque vienés de Prater.
Datos
miniatura|300px|Plano da exposición.
Abeledo, Ourol, Ourol
Abeledo é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Cabalar, Ourol, Ourol
Cabalar é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Godoi, Vinseiro, A Estrada
Godoi é un lugar da parroquia de Vinseiro no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Camba, Ourol, Ourol
Camba é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Pearo, Santeles, A Estrada
Pearo é un lugar da parroquia de Santeles no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
El sonido de las cosas
El sonido de las cosas é un filme costarriqueño de 2016 dirixido por Ariel Escalante. Foi escollido como candidato de Costa Rica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 90ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
O Campo do Seixo, Ourol, Ourol
O Campo do Seixo é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Paulo Kellerman
Paulo Kellerman, nado en Leiría en 1974, é un escritor portugués.
Traxectoria
Comezou o seu percorrido publicando as súas obras en edicións de autor limitadas. Editou un primeiro libro, de micro-narrativas, en 2001. Posteriormente, tense dedicado á explotación e experimentación das diversas formas de narrativa breve e conto, estando o seu traballo reunido en varias colectáneas.
Foi un dos responsábeis da saída e edición da revista literaria Cadernos do Alinhavar. O seu blog é A Gaveta do Paulo. Coorganizou, tamén, varios eventos culturais con escritores e iniciativas literarias de relevo.
Ten colabaorado en Jornal de Leiria, DNa, DN Jovem, Revista Rodapé, Revista Bruxinha e nos sitios Rua de Baixo, Diospiro Joyeux e Storm Magazine.
Revelando unha gran coherencia e solidez temática, a súa obra evidénciase pola forma cirúrxica e desapaixonada, crúa mais clarividente, como espella as banalidades e contradicións, perplexidades e frustraciónss, dúbidas e incomunicacións que caracterizan a existencia cotiá, forzando frecuentemente o lector a confrontarse consigo mesmo.
Entonces nosotros
Entonces nosotros é un filme costarriqueño de 2016 dirixido por Hernán Jiménez. Foi escollido como candidato de Costa Rica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 89ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Canto de Arriba, Ourol, Ourol
Canto de Arriba é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Kerava Shakers
O Kerava Shakers foi un club deportivo da cidade de Kerava (Finlandia) que salientou na práctica do hóckey sobre xeo e cuxo equipo feminino competiu durante varias tempadas no campionato finlandés, do que se proclamou campión tres tempadas consecutivas (1994-1996). Kerava Shakers estivo en funcionamento dende 1979 ata 1995. Máis tarde o equipo pasou a formar parte do HCK ou HC Keski-Uusimaata. Dende entón o KJT ten representado o mellor do hóckey feminino a nivel liga.
Os antecedentes do Kerava Shakers moron o Keravan Pallokerho e o Keravan Kiekko.
Presos (filme de 2015)
Presos é un filme costarriqueño de 2015 dirixido por Esteban Ramírez. O filme foi escollido como entrada de Costa Rica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 88ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Casaldares, Ourol, Ourol
Casaldares é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Wasteland
Wasteland é o quinto álbum de estudio da banda inglesa de heavy metal Uncle Acid & the Deadbeats, publicado o 1 de setembro de 2018 a través do selo Rise Above Records.
John S. Davenport
John Stewart Davenport, nado en Buffalo o 12 de maio de 1907 e finado en Mount Dora, Florida, o 14 de xuño de 2001, foi un numismático e profesor estadounidense, coñecido polas súas catalogacións dos táleros alemáns e outras moedas de prata de tamaño similar emitidas en todo o mundo.
Formación e vida académica
John Stewart Davenport cursou os seus estudos superiores na Universidade Cornell, onde se licenciou en 1928, e o ano seguinte obtivo o grao de mestrado na Universidade Harvard. En 1934 acadou o seu doutoramento na Universidade de Carolina do Norte.
Logo da súa graduación, entre 1929 e 1931 exerceu como profesor de Literatura inglesa na Universidade Carnegie Mellon, de Pittsburg, entre 1931 e 1945 na Universidade de Tennesee, e a partir de 1945 no Knox College, en Galesburg, Illinois.
En 1972 xubilouse da súa carreira docente e trasladouse a residir en Coral Gables, Florida.
Carreira numismática
Davenport comezou a coleccionar moedas en 1921 e focalizou o seu interese nas emisións de moeda de prata de gran tamaño. Ante a escaseza de literatura sobre este asunto en inglés, comezou a publicar catalogacións parciais na década de 1940 en revistas especializadas, como The Numismatist ou a Numismatic Scrapbook Magazine.
En 1947 publicou o seu primeiro traballo monográfico sobre estas emisións en Europa (excepto as alemás) a partir do ano 1800, que denominou xenericamente co termo "coroas" (crowns), aínda que na propia obra admite que tal denominación ten algo de arbitrario. Con este termo non se limita á coroa británica, senón que se refire a todas as moedas europeas de prata dun tamaño similar á coroa e ao tálero dos territorios xermanos. A partir desta publicación, Davenport continuou ampliando o seu traballo a outras épocas e a outras rexións do mundo durante toda a súa vida, ata ben entrada a súa ancianidade
Renda, Santeles, A Estrada
Renda é un lugar da parroquia de Santeles no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
John S. Davenport
Carreira numismática
Nas súas obras, Davenport estableceu a primeira numeración global que abrangue practicamente todas as emisións mundiais coñecidas deste tipo de moedas, que inclúe 10.063 referencias asignadas aos táleros e 8.899 a outras moedas de similar tamaño.
John S. Davenport mantivo correspondencia con moitos numismáticos estadounidenses e europeos do seu tempo, como Hendrik Enno van Gelder, Bernhard Koch, Richard S. Yeoman, Friedrich Wilandt, Gert Hatz e Otto Mørkholm, entre outros. Gran parte desta correspondencia e outros arquivos coa súa documentación numismática está custodiada pola American Numismatic Society, de Nova York.
Entre outras institucións de carácter asociativo e académico, Davenport foi membro fundador do Club da Moeda de Miami e membro honorario vitalicio do Gremio Literario Numismático (NLG). Así mesmo, foi membro da membro da Comisión de Ensaios dos Estados Unidos.
A súa afección ao tabaco ao longo de gran parte da súa vida fixo que nos seus derradeiros anos precisase un dispositivo e fala farínxea para se comunicar. John Stewart Davenport finou en Mount Dora, Florida, o 14 de xuño de 2001.
Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos publicados por John S. Davenport ao longo da súa carreira, centrados nas emisións de moeda de prata do tamaño dos táleros ou similar en todo o mundo:
Princesas rojas
Princesas rojas é un filme costarriqueño de 2013 dirixido por Laura Astorga. Foi escollido como candidato de Costa Rica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 87ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Santeles de Abaixo, Santeles, A Estrada
Santeles de Abaixo é un lugar da parroquia de Santeles no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Casa do Camiño, Ourol, Ourol
Casa do Camiño é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Chao de Ourol, Ourol, Ourol
Chao de Ourol é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
O Cochón, Ourol, Ourol
O Cochón é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Sar de Abaixo, Santeles, A Estrada
Sar de Abaixo é un lugar da parroquia de Santeles no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Revolución Haitiana
miniatura|Imaxes da Revolución Haitiana A Revolución Haitiana (en Révolution haïtienne; en crioulo haitiano: Revolisyon ayisyen) foi unha insurrección con éxito de escravos autoliberados contra o dominio colonial francés en Saint-Domingue, actualmente en Haití. A revolta comezou o 22 de agosto de 1791, e rematou en 1804 coa independencia da antiga colonia. Nela participaron negros, mulatos e participantes franceses, españois, británicos e polacos, co antigo escravo Toussaint Louverture emerxendo como o heroe máis carismático de Haití. A revolución foi a única sublevación de escravos que levou á fundación dun estado libre de escravitude (aínda que non de traballo forzado ) e gobernado por non brancos e antigos cativos. Está amplamente considerado como un momento decisivo na historia do mundo atlántico.
Os seus efectos sobre a institución da escravitude deixáronse sentir en todas as Américas. O final do dominio francés e a abolición da escravitude na antiga colonia foron seguidos dunha defensa de éxito das liberdades que gañaron e, coa colaboración de persoas libres de cor, a súa independencia dos europeos brancos. A revolución representou o maior levantamento de escravos desde a infrutuosa revolta de Espartaco contra a República Romana case 1900 anos antes, e desafiou as antigas crenzas europeas sobre a suposta inferioridade negra e sobre a capacidade dos escravos para acadar e manter a súa propia liberdade. A capacidade organizativa e a tenacidade dos rebeldes baixo presión inspiraron historias que conmocionaron e asustaron os propietarios de escravos no hemisferio.
A Ribeira, Santeles, A Estrada
A Ribeira é un lugar da parroquia de Santeles no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Sar, Tabeirós, A Estrada
Sar é un lugar da parroquia de Tabeirós no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Supercopa de Europa 2021
A Supercopa de Europa 2021 foi a 46ª edición da Supercopa da UEFA, un partido de fútbol anual organizado pola UEFA e disputado polos gañadores dos dous principais campionatos de clubs europeos, a UEFA Champions League e a UEFA Europa League. O encontro deste ano contou coa presenza do Chelsea, vencedores da Champions League 2020-21, e mais do Villarreal, campións da Europa League 2020-21. Xogouse no Windsor Park de Belfast en Irlanda do Norte o 11 de agosto de 2021.
O Chelsea proclamouse campión tras vencer por 6–5 nos penaltis despois dun empate a 1 que se mantivo durante o tempo extra, logrando a súa segunda Supercopa de Europa.
Selección da sede
thumb|278px|O [[Windsor Park de Belfast.]]
O 28 de setembro de 2018 abriuse o proceso de selección da UEFA para escoller as sedes das finais da UEFA Champions League, UEFA Europa League e mais a UEFA Champions League Feminina de 2021. As asociacións tiveron ata o 26 de outubro de 2018 para manifestar o seu interese e ata o 15 de febreiro de 2019 para presentar os seus expedientes.
A UEFA anunciou o 1 de novembro de 2018 que catro asociacións expresaran o seu interese en albergar a Supercopa 2021, e o 22 de febreiro de 2019 que as catro asociacións presentaran os seus expedientes dentro do prazo estabelecido.
O Windsor Park acabou sendo seleccionado polo Comité Executivo da UEFA durante a súa reunión en Ljubljana, Eslovenia o 24 de setembro de 2019. O estadio alberga os partidos do Linfield F. C. e da selección de fútbol de Irlanda do Norte.
Árbitros
O 6 de agosto de 2021, a UEFA nomeou o ruso Sergei Karasev como árbitro do encontro. Karasev é árbitro da FIFA dende 2010, e arbitrou previamente na Eurocopa 2016, no Mundial de Fútbol de 2018 e na Eurocopa 2020. Estivo acompañado dos compatriotas Igor Demeshko e Maksim Gavrilin como árbitros asistentes, mentres que o belaruso Aleksei Kulbakov foi designado como cuarto árbitro. Marco Fritz de Alemaña foi escollido como o encargado do VAR, xunto co polaco Paweł Gil e o italiano Massimiliano Irrati como árbitros asistentes. Filippo Meli foi elixido como árbitro asistente de reserva.
Resumo
O Chelsea abriu o marcador tras 27 minutos de partido cando Hakim Ziyech conseguiu anotar na porteria un disparo dende sete metros grazas a un centro baixo desde a esquerda de Kai Havertz. Ziyech tivo que ser substituído por mor dunha mancadura no ombro xusto antes do descanso. Alberto Moreno lanzou unha volea á parte inferior do traveseiro no tempo extra da primeira parte. O Villarreal logrou empatar no minuto 73 cando Gerard Moreno marcou un gol cun remate clínico coa dereita á esquina superior esquerda da rede tras un lanzamento rápido de Boulaye Dia na dereita da área de penalti. O encontro rematou indo a prórroga. O porteiro do Chelsea Édouard Mendy foi substituído no último minuto por Kepa Arrizabalaga. Kepa Arrizabalaga parou dous penaltis: o decisivo, tirado por Raúl Albiol abaixo e á dereita, permitiu ao Chelsea gañar por 6-5 na quenda de penaltis, proclamándose Supercampión de Europa.
Os Colviños, Ourol, Ourol
Os Colviños é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Josep Francesc Ràfols i Fontanals
Foi o primeiro biógrafo de Gaudí (Antoni Gaudí, 1928), profesor de Historia da Arte na Escola Massana desde a súa fundación até 1936 e o primeiro en ocupar a Cátedra Gaudí da Universidat Politècnica de Catalunya en 1956. Tamén foi dos primeiros en escribir sobre o Modernismo con El arte modernista catalán, (1943) e Modernismo y modernistas (1949), os primeiros estudos complexos sobre este movemento catalán. Teórico da arquitectura noventista, o seu estudo de Brunelleschi influíu na nova xeración de arquitectos cataláns a través da súa obra Arquitectura del Renaixement italià (1926).
Tamén autor de Pere Blai i l'arquitectura del Renaixement a Catalunya (1934) e El arte romántica en España (1954). O Diccionario Biográfico de Artistas de Cataluña (1951-1954) en tres tomos, posteriormente reeditado, é unha relación exhaustiva de artistas cataláns. Os seus libros, papeis, cartas (como a correspondencia con Joan Miró) e outros documentos consérvanse na Biblioteca de Catalunya.
Partido Socialcristián (Austria)
O Partido Socialcristián (en alemán, Christlichsoziale Partei, CS ou CSP) foi un partido político austríaco de orientación dereitista, activo no período que vai de 1893 a 1934, durante o Imperio Austrohúngaro e a Primeira República austríaca. Trala súa fundación, medrou rapidamente até se converter nun dos partidos máis importantes da monarquía. Durante a Primeira República estivo presente en tódolos gobernos federais até 1934 e, dende 1920, de xeito xeral, ostentaba a Chancelería federal e dende 1928, tamén, a Presidencia federal. Os seus cargos máis importantes facilitaron a transición ao réxime autoritario do estado corpotativo ("austrofascismo"), despois de cuxo establecemento se disolveu.
É considerado un antecedente do actual Partido Popular de Austria (ÖVP).
Traxectoria
miniatura|275x275px|Cartel antixudeu do Partido Socialcristián para as eleccións de 1920. A inscrición reza: Cristiáns alemáns, salvade Austria!. O seu precursor foi o Movemento Social Cristián en Austria creado por a partir do semanario católico Wiener Kirchenzeitung, de Sebastian Brunner, publicado en 1848, como pioneiro da prensa católica e das asociacións católicas fundadas polo cardeal Anton Gruscha en 1852. Posteriormente, outros grupos fusionáronse no CS, como os "conservadores católicos", os "demócratas", os "reformadores comerciais", a "Asociación Libre de Oficiales católicos de política social" de Liechtenstein ou, o máis importante, a "Asociación Cristiá de Traballadores Sociais" fundada en 1892 por Leopold Kunschak.
O partido propiamente, foi fundado en 1893 por Karl Lueger. A súa orientación era burguesa e católica; había moitos sacerdotes no partido, incluído o chanceler Ignaz Seipel. Isto atraeu moitos votos da poboación rural conservadora e da burguesía urbana: artesáns, funcionarios e comerciantes. O seu apoio á monarquía austrohúngara tamén lle trouxo unha gran popularidade entre os nobres.
O antisemitismo do partido social-cristián baseábase en concepcións relixiosas propias da época e non en principios racistas. Até a década de 1890, as asociacións electorais arredor de Lueger tiñan nome como "antisociais e sociais cristiás" ou só "antisemitas".
A actitude deste movemento foi exacta e sistemática cando obtivo o apoio das masas porque os seus líderes sabían que deste xeito era máis doado acadar os seus obxectivos. Ademais, intentaron evitar o máximo posible calquera controversia relacionada con institucións relixiosas; a consecuencia deste comportamento foi que gañou o apoio dunha organización tan poderosa como a Igrexa. Por outra banda, os líderes do partido cristiano-social sabían a importancia da propaganda e baseándose nela aproveitaron as circunstancias actuais para influír no estado de ánimo dos seguidores ou adeptos.
De 1907 a 1911, foi o partido máis forte da cámara baixa do Reichsrat, pero máis tarde perdeu esta posición ante o Partido Socialdemócrata Austríaco (SPÖ). Durante a Primeira guerra mundial apoiou ao goberno, pero despois do remate da monarquía en 1918 votou a favor da creación dunha república e da adhesión de Austria a Alemaña (Anschluss).
No proceso de instauración da ditadura austro-fascista, o chanceler social-cristián Engelbert Dollfuß transformou o Partido Social Cristián na Vaterländische Front (en galego, Fronte Patriótica) en 1933. Despois do Anschluss de Austria ao Terceiro Reich, o partido foi prohibido en marzo de 1938 e deixou de existir. Despois da Segunda guerra mundial, o partido non se volveu fundar, pero a maioría dos seus partidarios e membros decidiron, porque o nome do partido seguía estreitamente ligado ao austrofascismo, fundar o Partido Popular austríaco.
Couce, Ourol, Ourol
Couce é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Lingua puinave
A lingua puinave, tamén coñecida como waipunavi ou wanse, é unha lingua indíxena de Colombia e Venezuela, falada polo pobo puinave na rexión do Orinoco, presente no leste de Colombia (Guainía) e o oeste de Venezuela (Amazonas), dende o río Apaporis até o río Guaviare, e sobre todo no río Inírida. Segundo os censos destes países, é falada por pouco máis de 3.300 persoas.
Polo xeral, considérase unha lingua illada, aínda que tamén foi clasificada como parte da familia makú-puinave. Un estudo comparativo considerou posíbel unha relación xenética do puinave cun proto-makú e ademais un eventual substrato aínda non coñecido.
Fonoloxía
Consoantes A oclusiva labial [p] realízase como sonora [b] en ambiente nasal e como labializada [pw] ou [bw] ao comezo da palabra. A nasal [m] realízase como labial sonora prenasalizada [mb] ao comezo da palabra antes de vogal oral. A oclusiva alveolar [t] realízase como sonora [d] antes das vogais nasais medias e como a vibrante simple [ɾ] antes das demais vogais nasais. A nasal [n] realízase como alveolar sonora prenasalizada [nd] ao comezo da palabra ao comezo da palabra antes de vogal oral. A oclusiva velar [k] realízase como sonora [g] antes de consoante nasal fricativa e varía libremente con [g] ao final da palabra.
Vogais As vogais altas coronal [i] e labial [u] realízanse como as aproximantes [j] e [w], nas marxes da sílaba. A alta coronal [i] palatalízase ao comezo da palabra como as sonoras oclusiva [ɟ], fricativa [ʝ] ou nasal [ɲ].
Tons
O puinave é unha lingua tonal que presenta tons alto, baixo, ascendente e descendente.
Sar de Arriba, Santeles, A Estrada
Sar de Arriba é un lugar da parroquia de Santeles no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Del amor y otros demonios (filme)
Del amor y otros demonios é un filme colombo-costarriqueño de 2009 dirixido por Hilda Hidalgo. O filme foi escollido como candidato de Costa Rica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 83ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Está baseado na novela homónima de Gabriel García Márquez.
Nazario de Puzo
Nazario de Puzo Suárez-Albanell foi un xornalista e escritor galego.