cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Muharem Serbezovski
Literatura
Serbezovski foi responsable da primeira tradución ao romaní do Corán, fíxoo continuando o traballo de seu pai e publicouse en 2005. En 1983 saíu ao prelo a súa primeira novela Šareni dijamanti, seguíronlle Cigani a kategorije en 1985, Za dežjem pride sonce: dva romana en 1986, e un volume de poesía, Nitko ne zna puteve vjetrova i Cigana en 1999. Tamén publicou o ensaio, Cigani i ljudska prava en 2000. Nas súas obras de ficción trata da identidade romaní.
Política
Muharem Serbezovski implicouse durante a década de 2000 na política bosníaca, nun equilibro entre o activismo romaní e a súa propia asimilación na cultura bosníaca. Formou parte do Partido para Bosnia e Herzegovina, un partido nacionalista bosníaco de dereitas e resultou elixido para o Parlamento de Bosnia no período 2007-2011 coa pretensión de representar ao pobo romaní no panorama político bosníaco. Acusado en 2009 de pegarlle a unha muller declarou que a violencia contra da muller era normal e parte da tradición dos Balcáns, o que causou consternación entre a opinión pública e as ONG que loitaban para coutar a violencia contra as mulleres. En 2010 deixou o seu partido acusando os seus dirixentes de discriminación.
Horses
Portada
A fotografía da portada do álbum foi realizada por Robert Mapplethorpe, un bo amigo de Smith, usando luz natural. O triángulo de luz na parede foi produto da luz ao solpor. A compañía discográfica quixo facer varios retoques, incluíndo quitar a pelusa do bigote de Smith, ao que ela mesma se negou.
-1626
-1627 > -1626 > -1625
Cachorro
É un drama que se enmarca dentro do cinema da causa LGTB, mostrando con normalidade a atracción entre persoas do mesmo sexo.
Argumento
Pedro, un homosexual (concretamente un oso) ben feito, desinhibido nas súas relacións e sen responsabilidades, comprométese a coidar durante quince días ao seu sobriño Bernardo, un cativo de 9 anos co que até ese momento non tivera moita relación. O rapaz é fillo de Violeta, a irmá de Pedro, unha hippie que vai facer unha viaxe á India co seu novo noivo. Pedro, a carón desta nova situación, terá que cambiar o seu ritmo de vida. Mentres o sobriño ten unha actitude natural e sen prexuízos cara el.
Aos poucos días chégalle a noticia de que a súa irmá e a súa parella foron detidos na India por temas de drogas e que Violeta deberá pasar os próximos anos no cárcere. Pedro terase que enfrontar a esta situación e coidar ao cativo. Logo aparece a dona Teresa, a avoa paterna de Bernardo, coa que non tiña case relación, e que cre que a educación do cativo non debe estar nas mans dun homosexual.
Factor estimulante de colonias de granulocitos
O factor estimulante de colonias de granulocitos (G-CSF ou GCSF, do inglés Granulocyte colony-stimulating factor), tamén chamado factor estimulante de colonias 3 (CSF3), é unha glicoproteína reguladora que estimula a produción na medula ósea de granulocitos e células nai e a súa liberación na circulación sanguínea. Funcionalmente, actúa como unha citocina e unha hormona; é un dos tipos de factor estimulante de colonias, e prodúceno as células de moitos tecido. Existen fármacos análogos do G-CSF natural, que se chaman filgrastim e lenograstim.
O G-CSF tamén estimula a supervivencia, proliferación, diferenciación e funcionamento dos precursores dos neutrófilos e dos neutrófilos maduros. O G-CSF regúlaos utilizando as rutas de transdución de sinais da quinase Janus (JAK)/transdutor de sinais e activador da transcrición (STAT) e da Ras/proteína quinase activada por mitóxeno (MAPK) e da fosfatidilinositol 3-quinase (PI3K)/proteína quinase B (Akt).
Descubrimento
O factor estimulante de colonias de granulocitos (G-CSF) de rato foi primeiramente recoñecido e purificado no Walter and Eliza Hall Institute de Australia en 1983, e a forma humana foi clonada por grupos de investigación do Xapón e Alemaña/Estados Unidos en 1986.
Funcións biolóxicas
O G-CSF prodúceno as células do endotelio, os macrófagos, e outras células inmunitarias. Esta glicoproteína humana natural pode existir en dúas formas, unha de 174 aminoácidos e outra de 177, cun peso molecular duns 19.600 g por mol. A máis abondosa e activa é a de 174 aminoácidos, que foi utilizada no desenvolvemento de produtos farmacéuticos utilizando a tecnoloxía do ADN recombinante (ADNr).
O receptor de G-CSF (ou CD114) está presente nas células precursoras da medula ósea, e, en resposta á estimulación feita polo G-CSF, inicia unha proliferación e diferenciación da célula a granulocitos maduros. O G-CSF é tamén un potente indutor da mobilización de HSCs desde a medula ósea á circulación sanguínea, aínda que non afecta directamente ás células proxenitoras hematopoéticas que son mobilizadas.
Ademais do efecto sobre o sistema hematopoético, o G-CSF pode tamén actuar sobre as neuronas como un factor neurotrófico. O seu receptor exprésase nas neuronas do cerebro e medula espiñal. A acción do G-CSF no sistema nervioso central é inducir a neuroxénese, para incrementar a neuroplasticidade e contrarrestar a apoptose. Estas propiedades están actualmente sendo investigadas para o desenvolvemento de tratamentos de problemas e doenzas neurolóxicas como a isquemia cerebral.
Usos terapéuticos
O G-CSF estimula a produción de granulocitos, un tipo de glóbulo branco do sangue. En oncoloxía e hematoloxía, utilízase unha forma recombinante do G-CSF en pacientes con certos cancros para acelerar a recuperación dunha neutropenia (baixada do número de glóbulos brancos) despois dunha quimioterapia, o que permite réximes de tratamento de maior intensidade. A quimioterapia pode causar mielosupresión e niveis excesivamente baixos de glóbulos brancos, o que fai que os pacientes sexan moi susceptibles a infeccións e sepses. Adminístrase por vía subcutánea ou intravenosa a pacientes oncolóxicos.
O G-CSF tamén se usa para incrementar a cantidade de células nai hematopoéticas no sangue do doante antes de extraelo por leucaférese para o seu uso en transplantes de células nai hematopoéticas. Para este propósito, o G-CSF parece ser tamén seguro no embarazo durante a implantación e durante o segundo e terceiro trimestres. Non obstante, a lactación materna debe evitarse durante tres días despois da administración de G-CSF para dar tempo a que este factor se elimine do leite.
O G-CSF pode tamén administrarse ao receptor dun transplante de células nai hematopoéticas, para compensar os réximes de acondicionamento (a radiación ou quimioterapia administrada antes do transplante).
Un estudo feito pola Escola de Medicina da Universidade de Washington en ratos mostrou que o G-CSF pode diminuír a densidade mineral ósea.
-1625
-1626 > -1625 > -1624
Factor estimulante de colonias de granulocitos
Usos terapéuticos
Debido ás súas propiedades neuroprotectoras, o G-CSF está a investigarse actualmente para o seu uso na isquemia cerebral en fase IIb de ensaio clínico e publicáronse varios estudos clínicos piloto para outras doenzas neurolóxicas, como a esclerose amiotrófica lateral.
A síndrome de Sweet é un efecto secundario do uso deste fármaco.
O fármaco foi comercializado primeiramente pola compañía Amgen co nome de Neupogen. Disponse de varias versións bioxenéricas comercializadas en Europa e Australia.
O G-CSF recombinante humano sintetizado nun sistema de expresión de E. coli denomínase filgrastim. A estrutura do filgrastim difire lixeiramente da estrutura da glicoproteína natural. A maioría dos estudos publicados deste tipo de fármacos utilizaron filgrastim. O Filgrastim (Neupogen) e o PEG-filgrastim (Neulasta) son dúas formas comerciais do rhG-CSF (G-CSF recombinante humano). O PEG (polietilén glicol) ten unha vida media moito máis longa, o que reduce a necesidade de administrar inxeccións diarias.
Outra forma de G-CSF recombinante humano chamada lenograstim sintetízase en células CHO (células de ovario de hámster chinés). Como este é un sistema de expresión de células de mamífero, o lenograstim é indistinguible do G-CSF humano natural de 174 aminoácidos. Porén, non se identificaron consecuencias clínicas ou terapéuticas derivadas das diferenzas entre o filgrastim e lenograstim, pero tampouco se fixeron estudos comparativos formais específicos.
As persoas ás que se lles administraron factores estimulantes de colonias non presentaron un maior risco de leucemia que as que non o recibiron.
Ligazóns externas
Filgrastim
GIF
GIF (Graphics Interchange Format) é un formato gráfico de mapa de bits para imaxes de ata 256 cores. O formato introduciuno CompuServe en 1987. Deseñado especificamente para comprimir imaxes e gráficos creados por ordenador, o formato tivo unha gran popularidade na World Wide Web xa que, ao utilizar o algoritmo de compresión sen perda LZW, mesmo imaxes de gran tamaño podían descargarse nun período de tempo razoable, aínda con modems moi lentos.
É un formato propietario e o programador que queira facer uso del ten que pagar á compañía creadora tanto do formato como do algoritmo que emprega, aínda que en 2004 caducaron moitas das súas patentes. Para evitar este problema, xurdiu o formato PNG, pero que non permite a simulación de animacións mediante a concatenación de imaxes presente nos GIF.
Paul Alexis
Paul Alexis, nado en Aix-en-Provence o 16 de xuño de 1847 e finado en Levallois-Perret o 28 de xullo de 1901, foi un escritor francés, amigo de Auguste Renoir e de Émile Zola.
Miguel Albaladejo
Miguel Albaladejo, nado en Pilar de la Horadada o 20 de agosto de 1966, é un director e guionista de cinema español. Estudou Ciencias da Imaxe na Universidade Complutense de Madrid (1984-1990).
Foi asistente de produción en filmes como El sueño del mono loco (Fernando Trueba, 1989) e Las cartas de Alou (Montxo Armendáriz, 1990), e axudante de dirección en Todos a la cárcel (Luis García Berlanga).
O Pombal de Arriba, Iria Flavia, Padrón
O Pombal de Arriba é un lugar da parroquia de Iria Flavia no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar.
Muntadhar al-Zaidi
Muntadhar al-Zaidi (en lingua árabe: منتظر الزيدي‎), nado o 12 de novembro de 1979, é un xornalista da televisión iraquí que traballa como correspondente da emisora iraquí Al-Baghdadia, cuxa sede fica no Exipto.
Traxectoria
Muntadhar al-Zaidi foi criado en Sadr, un suburbio pobre de Bagdad. Formouse en comunicación social na Universidade de Bagdad, a segunda maior do mundo árabe. Comezou a traballar como correspondente na Al-Baghdadia en 2005. Al-Zaidi vive nun apartamento de dous cuartos no centro de Bagdad. É de fe xiíta. De acordo coa emisora qatarí Al Jazeera, é comunista.
Secuestro e prisión
Na mañá do venres, 16 de novembro de 2007, al-Zaidi foi secuestrado mentres ía cara ao traballo no centro de Bagdad. Uns homes armados fixérono entrar nun coche, onde foi golpeado até ficar inconsciente. Os agresores utilizaron a gravata que al-Zaidi levaba posta para tapar os seus ollos e amarraron as súas mans cos cordóns dos seus zapatos. Foi mantido en catividade cun pouco de comida e auga e foi interrogado sobre o seu traballo como xornalista. Non houbo petición de rescate e foi liberado case tres días despois, na madrugada do 19 de novembro de 2007. O informe de decembro de 2007 do Alto Comisariado das Nacións Unidas para os Refuxiados mencionou o caso de al-Zaidi. Un editor da Al-Baghdadia afirmou que cre que o secuestro foi un "acto de gángsters, porque o traballo de Muntadhar é moderado e libre de xuízo".
Al-Zaidi foi prendido dúas veces por soldados estadounidenses. En xaneiro de 2008, foi detido á noite por tropas estadounidenses que realizaban unha busca no seu apartamento. Máis tarde, os soldados desculpáronse.
O incidente do zapatazo
miniatura|250px|Momento no que al-Zaidi lanzou os seus zapatos a G. W. Bush.
Durante unha conferencia de prensa no palacio do primeiro ministro Nouri al-Maliki en Bagdad, o día 14 de decembro de 2008, al-Zaidi lanzou os seus dous zapatos en dirección ao presidente estadounidense George W. Bush. Lanzarlle os zapatos a alguén é un acto de non terlle respecto a esa persoa nas culturas árabe e islámica. Mentres lanzaba os zapatos, al-Zaidi gritou "este é o bico de despedida do pobo iraquí, can" en árabe. "Isto é polas viúvas e orfos e todos os mortos no Iraq", gritou mentres lanzaba o outro zapato. Bush esquivou dúas veces, e conseguiu evitar ser golpeado polos dous zapatos do xornalista. Al-Zaidi foi empurrado o chan por outro xornalista antes de ser agarrado polos gardas do primeiro ministro e retirado da sala. No medio da confusión, a asesora da Casa Branca Dana Perino foi golpeada cun micrófono e quedou co ollo visibelmente vermello. Al-Zaidi foi entregado pola garda do primeiro ministro ao comando militar iraquí en Bagdad, que o entregou ao sistema xudicial.
Os outros xornalistas presentes desculpáronse polo ocorrido con Bush, que aceptou as desculpas. Bush afirmou que al-Zaidi fixera aquilo para "chamar a atención". Perino dixo que "un home lanzando seus zapatos non representa o pobo iraquí". A pesar diso, millares de persoas saíron ás rúas para pedir que fose liberado.
Khalil al-Duleimi, un dos avogados de defensa de Sadam Hussein, ofreceu representar al-Zaidei, mais este rexeitouno. Dheyaa al-Saadi, xefe da unión de avogados do Iraq, acabou sendo escollido para defender a al-Zaidi. O día 17 de decembro, al-Zaidi apareceu perante un xurado. Finalmente o día 13 de marzo de 2009 al-Zaidi foi condenado a tres anos de prisión polo crime de insultar un líder estranxeiro e o primeiro ministro, os seus avogados criticaron a dureza do ditame e anunciaron unha apelación xa que "non existía vontade de ferir, senón simplemente de expresar desprezo cara a figura do señor Bush". Al-Zaidi dixo no xuízo que era inocente e que o fixo unha resposta natural á ocupación.
Acusación de maltrato
De acordo cunha testemuña, al-Zaidi foi brutalmente maltratado polos gardas do primeiro ministro tras ser levado fóra da sala onde acontecía a conferencia. Mentres al-Zaidi gritaba, Bush dicía "é iso o que fan as persoas nunha sociedade libre, chaman a atención". De acordo co xornal francés Le Figaro, unha gran mancha de sangue podía verse na alfombra. A emisora Afaq TV informou que os de seguridade patearon e golpearon a al-Zaidi. A familia do xornalista dixo recibir moitas chamadas intimidatorias.
Al-Zaidi foi levado en custodia polo Servizo Secreto dos Estados Unidos e pola policía iraquí. Fixéronlle un exame de alcohol e drogas e os seus zapatos foron confiscados como proba do crime. Al-Zaidi foi interrogado para asegurar que ninguén lle pagou para lanzarlle os zapatos a Bush. De acordo cunha entrevista do irmán de al-Zaidi, Durgham al-Zaidi, á BBC, o xornalista tivo unha man e as costelas rotas, unha hemorraxia interna e unha lesión no ollo. Durgham al-Zaidi afirmou a Al Jazeera que o seu irmán foi torturado. De acordo coa Al-Baghdadia, al-Zaidi foi "seriamente ferido" durante o seu encarceramento. Non obstante, de acordo con outro irmán do xornalista, Maitham al-Zaidi, Muntadhar díxolle ao teléfono que estaba ben de saúde.
Cazón branco
O cazón branco (Mustelus asterias) é un tiburón da familia Triakidae, que habita nas plataformas continentais do Atlántico nororiental entre as latitudes 61º N e 16º N, desde a superficie até os 350 m de profundidade. Alcanza unha lonxitude máxima de 1,4 m.
O Bellagal, Lagoa, A Pastoriza
O Bellagal é un lugar da parroquia de Lagoa no concello lucense da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
Aviva Premiership 2010-2011
A tempada 2010-2011 da Aviva Premiership foi a vixésimo cuarta edición da liga inglesa de rugby, creada pola RFU en 1987. A liga tomou o nome Aviva do seu principal patrocinador, que por primeiro ano era esa importante compañía de seguros.
Formato da competición
O torneo estivo composto por 12 equipos, e tivo un formato segundo o cal os equipos tiñan que disputar dúas voltas completas, de xeito que cada equipo se enfrontase ós outros 11 conxuntos dúas veces, unha como local e outra como visitante.
O sistema de puntuación foi o seguinte:
A liga comezou o 3 de setembro de 2010, e rematou o 28 de maio de 2011 coa gran final.
Semifinais e final
A final disputada no estadio de Twickenham, en Londres, enfrontou diante de 80.016 seareiros a Leicester Tigers e Saracens, os dous primeiros equipos da clasificación da liga ó remate da tempada regular, e vencedores de cadansúa semifinal.
Ámbolos dous equipos xogaron vestindo o seu primeiro equipamento; Leicester Tigers cos cores verde, vermello e branco; e Saracens de cor negro.
Leicester Tigers viña de rematar primeiro na clasificación final da liga regular, con 78 puntos, e nas semifinais tivo que enfrontarse a Northampton Saints por un posto na final. O resultado da semifinal foi 11-3.
Pola súa banda, Saracens viña de rematar segundo na clasificación final da liga regular, con 76 puntos, aínda que con 2 vitorias máis que o primeiro. Nas semifinais enfrontouse a Gloucester Rugby por un posto na final, posto que acadou cun resultado final de 12-10.
O gran final, arbitrada por Wayne Barnes, comezou con varios golpes de castigo lanzados por Toby Flood (de Leicester) e Owen Farrell (de Saracens). No minuto 26, cando o taboleiro sinalaba un 6 a 6, Saracens anotou o único ensaio do encontro. Tralos primeiros 40 minutos chegouse ó descanso cun 16 a 9 a prol dos Saracens.
Na segunda metade Toby Flood anotou 3 golpes de castigo mais a prol de Leicester Tigers, e Owen Farrell outros 2 a prol de Saracens, de xeito que no minuto 75 o resultado era 22 a 18 para Saracens. Con 5 minutos por diante, Leicester Tigers atacou á desesperada, Saracens defendeu dentro da súa liña de 22, os xogadores de Leicester estiveron mesmo a un metro da zona de ensaio, pero finalmente o encontro rematou co resultado de 22 a 18.
Con esta vitoria Saracens acadou o seu primeiro título de campión de liga na súa historia.
A Gouxa, Ponte Veiga, O Carballiño
A Gouxa é un lugar da parroquia de Ponte Veiga no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Tiña 5 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 2 eran homes e 3 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
José Carlos Lazo
José Carlos Lazo Romero, nado o 16 de febreiro de 1996 en Sanlúcar de Barrameda (Andalucía), é un futbolista profesional español da canteira do Real Madrid que xoga como extremo no Almería cedido polo Getafe Club de Fútbol.
José Rey González
José Rey González, nado en Bemil (Caldas de Reis) o 21 de agosto de 1874 e finado en Vigo o 21 de marzo de 1957, foi un mestre e poeta galego.
Traxectoria
Exerceu como mestre en Sabarís e desde 1934 na escola Graduada do Grupo Areal de Vigo, da que foi director. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido de emprego e soldo, aínda que posteriormente foi reposto. Publicou varios libros de poesía e algúns dos seus poemas apareceron en Tierra Gallega. Deixou inédito un volume titulado Contando cuentos.
Foi pai de Jacobo Rey Porto.
-1970
-1971 > -1970 > -1969
Outros
Historia ano a ano
O Freixo, As Pontes de García Rodríguez
San Xoán do Freixo é unha parroquia que se localiza no norte do concello das Pontes de García Rodríguez. Segundo o IGE en 2014 tiña 62 habitantes (33 homes e 29 mulleres) distribuídos en 53 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2017 cando tiña 76 habitantes.
Historia
Coa reforma parroquial da diocese de Mondoñedo de 1895 constituíuse a parroquia de Somede con lugares do Freixo e das Pontes. Eclesiasticamente, parte do seu territorio tamén pasou a conformar a nova parroquia de Ambosores, xunto con lugares de San Pantaleón de Cabanas (Ourol), As Grañas do Sor (Mañón) e Muras (Muras).
Franco Alfano
Franco Alfano (Posillipo 1875 - San Remo 1954) foi un pianista e compositor italiano.
Comezou a estudar piano en Nápoles e en 1895 marchou a Leipzig para perfeccionar os seus estudos. En 1896 principiou a súa carreira de pianista en Berlín. Risurrezione deulle fama dende a súa estrea en Turín.
Coñecido por completar (o dueto final do último acto) a ópera inacabada de Giacomo Puccini, Turandot, en 1926. Foi director dos conservatorios de Turín (1923-1939) e Pesaro (1947-1950).
A Ponte, Iria Flavia, Padrón
A Ponte é un lugar da parroquia de Iria Flavia no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 20 habitantes (9 homes e 11 mulleres).
Gustavo Rojas Pinilla
Gustavo Rojas Pinilla, nado en Tunja (Boyacá) o 12 de marzo de 1900 e finado en Malgar (Tolima) o 17 de xaneiro de 1975, foi un militar, enxeñeiro civil e político colombiano, presidente do seu país entre 1953 e 1957.
Traxectoria
O seu mandato caracterizouse pola realización de grandes obras de infraestrutura, o inicio de proceso de despolitización da Policía, a traída do servizo de televisión ao país, e púxose termo á primeira etapa da época coñecida como A Violencia, ao chegarse a unha tregua coas guerrillas liberais e establecendo un goberno apoiado polo Exército e varios outros membros da sociedade colombiana. Durante o seu mandato recoñecéuselle en 1954 o dereito ao voto ás mulleres.
A Porta dos Mariños, Iria Flavia, Padrón
A Porta dos Mariños é un lugar da parroquia de Iria Flavia no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 99 habitantes (44 homes e 55 mulleres).
Luis Sáenz Peña
Luis Sáenz Peña Dávila, nado en Buenos Aires o 2 de abril de 1822 e finado na mesma cidade o 4 de decembro de 1907, foi un avogado e político arxentino, que foi presidente da Arxentina entre 1892 e 1895.
Graduado de avogado na Universidade de Buenos Aires, participou na Asemblea Constituínte de 1860. Foi varias veces deputado nacional e senador. En 1882 ocupou unha vocalía na Suprema Corte de Xustiza da Provincia de Buenos Aires. Posteriormente desempeñou a presidencia do Banco da Provincia, a dirección da Academia de Xurisprudencia e unha vocalía no Consello Xeral de Educación.
O 12 de outubro de 1892 foi consagrado presidente da Nación. Debilitado polos diversos levantamentos do radicalismo, o 23 de xaneiro de 1895 presentou a súa renuncia ante o Congreso, que a aceptou. O goberno pasou a mans do vicepresidente José Evaristo de Uriburu, quen completou o mandato ata 1898.O seu fillo Roque tamén foi presidente.
Ivo Pattiera
Ivo Pattiera, nado en Šibenik en 1948, é un cantante pop croata, un dos máis representativos da denominada canción dálmata.
Traxectoria
Nado na costa dálmata. Na década de 1980 acadou un notable éxito, en especial tras gañar o festival de Split en 1982. Entre as cancións máis recoñecidas desa época etán "Pjesmom te ljubim", "Prođi me se", "Ćale moj", "Rascvjetana grana". Gravou con Jugoton, e máis tarde con Croatia Records.
Goente, As Pontes de García Rodríguez
San Martiño de Goente é unha parroquia que se localiza no sur do concello das Pontes de García Rodríguez. Segundo o IGE en 2019 tiña 191 habitantes (99 mulleres e 92 homes), unha diminución con respecto a 2014 cando contaba con 206 habitantes. Ten 25 entidades de poboación.
Buscando xustiza
Buscando xustiza (en Out for Justice) é un filme estadounidense de 1991 dirixido por John Flynn. Foi producido e dirixido por Steven Seagal. Supuxo o debut no cinema de Julianna Margulies.
Goente, As Pontes de García Rodríguez
Historia
Esta parroquia segregouse do concello da Capela xunto coas de Bermui, Espiñaredo, San Pedro de Eume, Ribadeume, A Faeira e Seoane, que pasaron a integrarse no concello das Pontes de García Rodríguez en xullo de 1982.
Grupo Tojeiro
Grupo Tojeiro é un grupo familiar de empresas creadas por Roberto Tojeiro Díaz e a súa familia.
Historia
Os inicios do grupo están nun negocio familiar nas Pontes dedicado á venda de todo tipo de produtos, que co tempo medrou ata estar hoxe formado por empresas como Gadis, Reganosa, INTASA e Galparket. A facturación foi en 2009 duns 900 millóns de euros; sumando os ingresos de todo o grupo son preto de 1.300 millóns de euros.
Os investimentos do grupo Tojeiro así como os da súas empresas están baseados nas Pontes, onde teñen sede varias das súas empresas, con expansión a concellos limítrofes como San Sadurniño (Intasa), Ferrol e Mugardos (Forestal del Atlántico e Reganosa).
Reganosa
Tojeiro e o seu grupo asociado coa Xunta de Galicia, Caixa Galicia e Fenosa foron os impulsores de Reganosa, a planta de gas de Mugardos.
Bozarrei, Lagoa, A Pastoriza
Bozarrei é un lugar da parroquia de Lagoa no concello lucense da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 18 habitantes (9 homes e 9 mulleres).
Maleagant
Maleagant, tamén coñecido como Meleagant ou Malagant, é un vilán e un personaxe recorrente nas lendas da Materia de Bretaña. Orixinalmente foi un cabaleiro da Táboa Redonda e fillo do rei Bagdemagus de Gorre, mais o seu recoñecemento vénlle por ser o cabaleiro que secuestra á raíña Xenebra. A personaxe de Maleagant suponse que ten a súa orixe en Melwas, o vilán das primeiras versións galesas, quen tamén captura a Xenebra e a leva para a súa fortaleza en Glastonbury.
A súa primeira aparición na literatura medieval foi no libro Lancelot, o Cabaleiro da Carreta por Chrétien de Troyes, no que se relata como leva a Xenebra para o seu castelo. A raíña é rescatada por Lancelot e Gauvain, sendo esta a primeira aparición de Lancelot na lendas artúricas.
Porén, o papel de Maleagant diminuíu en importancia despois de que Mordred adquirise máis popularidade e tornase a ser unha das personaxes principais. Aínda así, Maleagant aparece na maioría das historias do rapto de Xenebra.
Semente (homónimos)
A semente é a estrutura mediante a que realizan a propagación as plantas. tamén pode referirse a:
Ofélia Paiva Monteiro
Ofélia Paiva Monteiro, nada no Porto en 1935 e finada en Coímbra o 1 de setembro de 2018, é unha profesora e escritora portuguesa.
Traxectoria
Colaborou no grupo de investigación “Figuras da Ficção”.
Foi Premio Vergilio Ferreira en 2014.
Manel
Manel é un grupo de música de Barcelona. As súas cancións mesturan o pop coa música máis tradicional cantada en catalán. Destacan polo seu atractivo directo e as súas cancións sinxelas, pero con letras traballadas, como Al Mar!, Ai Dolors ou En la que el Bernat se't troba, que obtiveron moita sona, así como as súas versións de Common people de Pulp, No t'enyoro de els Pets ou La Tortura de Shakira.
Traxectoria musical
Os compoñentes do grupo proveñen todos da escola barcelonesa Costa i Llobera, pero non se coñeceron durante a etapa escolar debido ás diferenzas de idade que existen entre eles. Foi ao cabo duns anos cando se coñeceron a través de amigos ou irmáns máis novos e formaron o grupo. Dende entón, o ascenso é meteórico. Déronse a coñecer no concurso de maquetas Sona 9 do 2007, no que quedaron finalistas e gañaron o Premi Joventut (Premio Mocidade). Este premio, conseguido polo segundo posto vano investir na gravación do seu primeiro álbum.
En 2008 saíu á venda o seu primeiro disco titulado Els millors professors europeus, título que fai referencia a un verso da canción Pla quinquennal. O álbum, gravado nos Estudios Nòmada 57 entre xuño e outubro de 2007, e publicado por Discmedi, recibiu unha boa crítica. A revista Enderrock outorgoulle o premio ao mellor disco pop-rock do ano. A revista Rockdelux clasificouno como o terceiro mellor disco español do ano e Mondosonoro colocouno no sétimo posto da mesma categoría. Foi considerado un dos grupos en catalán revelación do 2008.
O seu videoclip de Dona estrangera, dirixido por Sergi Pérez Mañas, gañou o premio ao Mellor Videoclip do Ano do festival Cinemad 08.
En 2009 gravaron con Albert Pla, Joan Miquel Oliver, Gerard Quintana, Estopa e Quimi Portet a canción El caganer do àlbum feito por diversos artistas relacionados coa cultura catalá titulado Cançons Prenadal.
En setembro de 2010 Els millors professors europeus vendera máis de 30.000 copias, polo que conseguiu a categoría de disco de ouro.
Segundo algúns críticos, os Manel teñen elementos estilísticos comúns amb con outros artistas en catalán como Pau Riba, Jaume Sisa e Antònia Font.
Fixeron unha panxoliña que se pode descargar gratis dende a súa páxina web.
O seu segundo disco, do que adiantaron dúas cancións (Aniversari e Boomerang) durante febreiro do 2011 saíu á venda o 15 de marzo de 2011 co nome de 10 milles per veure una bona armadura. O título é unha alusión a unha frase que pronunciaba Kenneth Branagh no filme Much ado about Nothing. En 10 días converteuse no disco máis vendido do Estado español e mantívose durante dúas semanas seguidas como número 1.
Discografía
Saíu á venda o 15 de marzo de 2011
Blastómero
miniatura|300px|Diagrama dun [[blastocisto, coa súa membrana (trofoblasto), a súa cavidade (blastocele), a masa celular interna (embrioblasto); en relación ao endometrio.]] Os blastómeros son un tipo de células embrionarias animais indiferenciadas resultantes da segmentación do cigoto despois da fecundación. Estas células posúen totipotencia, é dicir, que poden dar orixe a células de calquera tecido.
No ser humano, os blastómeros orixínanse despois da fecundación e divídense por mitose. Dous días despois da fecundación hai 4 blastómeros, e uns 8 ao terceiro día.
Mórula
Os blastómeros divídense rápida e repetidamente durante os primeiros días da xestación aínda que o tamaño do embrión permanece constante (aumenta o número de células mais non o seu tamaño). Pasados catro días, o ovo fecundado ten máis de 32 blastómeros, recibindo a partir dese momento o nome de mórula. Posteriormente prodúcese a blastulación, que representa o inicio da diferenciación celular de tal maneira que un grupo de blastómeros se sitúan formando unha envoltura externa denominada trofoblasto, que posteriormente dará orixe á placenta, mentres que outros se agrupan constituíndo a masa celular interna ou embrioblasto que dará orixe ao embrión.
Comfort
Comfort é o álbum de estrea da banda estadounidense de rock alternativo Failure, editado o 15 de setembro de 1992 a través do selo Slash Records. O álbum foi re-editado por Rhino Records o 15 de marzo do ano 2000 e o 16 de xaneiro do 2001 a través de Rhino e de Warner Bros. Records. Slash volvería a publicalo no ano 2005, e Original Recordings Group lanzaríao en vinilo o 7 de xuño do 2011.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Ken Andrews.
Porqueres
100px|miniatura|dereita|Situación de Porqueres na comarca da Pla de l'Estany
Porqueres é un municipio catalán situado na provincia de Xirona, na comarca da Pla de l'Estany. A súa poboación era de 4.208 habitantes en 2007, sobre unha superficie de 33,6 km², o que lle confería unha densidade de 125,24 hab/km². Dista 182 km da cidade de Xirona, capital provincial.
Localidades
O seu concello inclúe as localidades de Mata, Miànegues, Les Pedreres, Pujarnol e máis Usall.
WAMP
WAMP é o acrónimo usado para describir un sistema de infraestrutura de internet que usa as seguintes ferramentas:
O uso dun WAMP permite servir páxinas HTML a internet, ademais de poder xestionar datos nelas, ao mesmo tempo un WAMP, proporciona linguaxes de programación para desenvolver aplicacións web.
LAMP é o sistema análogo que funciona no o sistema operativo Linux, mentres que MAMP é o sistema análogo que funciona no o sistema operativo Mac OS X.
Jaraba
miniatura|dereita|250px|Balneario de Sicilia en Jaraba miniatura|dereita|150px|Situación en Aragón da Comunidade de Calatayud, á cal pertence Jaraba
Jacob Gade
Jacob Thune Hansen Gade, coñecido como Jacob Gade, nado en Vejle o 29 de novembro de 1879 e finado no mesmo lugar o 20 de febreiro de 1963, foi un compositor e violinista dinamarqués.
Jaraba
Jaraba (Charaba en aragonés) é un municipio de Aragón, España, situado na provincia de Zaragoza, na comarca da Comunidade de Calatayud. En 2004 a súa poboación era de 316 habitantes. Dista 124 km da capital provincial.
Jacob Gade
Traxectoria
No principio do século XX gañaba a vida tocando o violín nos restaurantes e teatros de Copenhaguen, foi director da grande orquestra Palads Cinema desta cidade, aínda que xamais tivo unha educación musical formal.
Jaraba
Datos xeográficos
O concello de Jaraba ocupa unha área de 42,91 km². Aséntase na beira esquerda do río Mesa.
Jacob Gade
Traxectoria
Hoxe lémbraselle por unha soa canción, Tzigane Tango Jalousie, tamén coñecido como Tango Jalousie. Este tango, escrito para acompañar un filme mudo cando Gade era o líder da orquestra do Cinema Palads, foi un éxito internacional inmediato. Estreouse un 14 de setembro de 1925. Desde o inicio do cinema sonoro apareceu en máis de 100 películas, e ao longo do tempo, a composición foi enriquecida con letras en varios idiomas.
Jaraba
Economía
A economía de Jaraba asenta principalmente no turismo termal. Ha tres balnearios, o Balneario da Virxe, o Balneario de Serón e máis o Balneario de Sicilia, todos creados no século XIX. Ao parecer as propiedades das súas augas xa eran coñecidas desde tempos dos romanos.
Jacob Gade
Traxectoria
Algúns críticos musicais afirman que Jalousie (1925) non é un tango xenuíno, posto que foi composto para a película muda norteamericana, Don Q, the son of the Zorro, protagonizada por Douglas Fairbanks. A pesar diso, é un dos tangos máis famosos actualmente en todo o mundo. A partir daquela terminou a súa carreira como violinista e dedicouse a traballar en obras orquestrais máis ambiciosas, pero que nunca alcanzaron a mesma celebridade do seu tango. As regalías desa canción permitíronlle a Gade dedicarse a tempo completo á composición polo resto da súa vida. Os seus dereitos de autor actualmente financian unha fundación para mozos músicos.
Jaraba
Economía
As tres plantas embotelladoras de auga que existen no lugar, Fontjaraba, Fontecabras e Lunares, tamén son importantes na súa economía desde que en 1860 foron declaradas de utilidade pública.
Jacob Gade
Traxectoria
Arthur Fiedler fixo a primeira gravación da peza coa Boston Pops, aumentando aínda máis os ingresos de Gade. Nunha entrevista dous anos antes da súa morte, Fiedler lembrou que Gade veu especialmente a Boston para agradecerlle pola gravación. Gade tamén lle presentou a partitura dunha sinfonía que Fiedler lembrou como "unha das peores pezas da música que coñecín".
Jaraba
Nome
Nos textos medievais máis antigos aparece escrito Jarava, grafía que se mantivo no Fogaxe de 1495. Logo xorde como Xarava en contexto castelanizantes, pero ese -X- no século XVII tornouse no J velar actual.
O seu nome, que se repite na microtoponimia da provincia de Sevilla, é interpretado como procedente do árabe fawwâra "fonte", con metátese, comparábel a La Alfahuara (Almeria) ou Fabara na mesma provincia de Zaragoza.
Satellite pour Astronomie Radio Amateur
Satellite pour Astronomie Radio Amateur, denominado ás veces Satellite Amateur de Radio-Astronomie e tamén coñecido polo seu acrónimo, SARA, foi un observatorio espacial francés lanzado o 17 de xullo de 1991 mediante un foguete Ariane 4 desde o Centro Espacial de Kourou, na Güiana Francesa.
Groba, Ponte Veiga, O Carballiño
Groba é un lugar da parroquia de Ponte Veiga no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Tiña 14 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 7 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 15 habitantes (7 homes e 8 mulleres).
Satellite pour Astronomie Radio Amateur
Características
A misión de SARA foi estudar as emisións radioeléctricas provenientes de Xúpiter.
O satélite tiña forma de cubo de 45 cm de lado e foi construído pola asociación ESIEESPACE. Levaba seis antenas despregables de 10 m de longo e a enerxía era proporcionada por células solares que recubrían os lados do satélite. Coas antenas, SARA era capaz de observar as ondas de radio de Xúpiter en frecuencias entre 2 e 15 MHz e calcular a súa amplitude media cada 150 segundos, co que complementou os datos recollidos polas sondas Ulysses e Galileo. Dúas das antenas funcionaban tamén como transmisores para enviar datos a terra. Ademais, a temperatura do satélite e a voltaxe da súa batería eran enviados mediante telemetría en tempo real ao centro de operacións como experimento tecnolóxico.
SARA foi lanzado a unha órbita inicial de 734 km de apoxeo, 726 km de perixeo, 98,1 graos de inclinación orbital e un período orbital de 99 minutos.
Ginger Reyes
Ginger Reyes, tamén coñecida como Ginger Sling, nada o 22 de abril de 1977 en Chicago, Illinois, é actual baixista da banda The Smashing Pumpkins, onde tamén fai coros. Tamén ten unha carreira en solitario e previamente tocou o baixo na banda californiana de pop punk Halo Friendlies.
-1580
-158 > -1580 > -1579
Outros
Historia ano a ano
Bidouredo, Bidouredo, Monterroso
Bidouredo é un lugar da parroquia de Bidouredo no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa. Segundo o padrón municipal (INE 2013) tiña 42 habitantes. No núcleo de Bidouredo está a igrexa de orixe románica da parroquia homónima.
Vladislav Illich-Svitych
Vladislav Markovich Illich-Svitych (en Владислав Маркович Иллич-Свитыч), nado en Kíiv en 1934 e finado en 1966, foi un lingüista ruso, considerado como o fundador da lingüística comparativa dos idiomas que forman a superfamilia do Nostrático.
A Pousa, Iria Flavia, Padrón
A Pousa é un lugar da parroquia de Iria Flavia no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 26 habitantes (14 homes e 12 mulleres).
XAMPP
XAMPP é un servidor independente de plataforma, software libre, que consiste principalmente na base de datos MySQL, o servidor Web Apache e máis os intérpretes para linguaxes de script: PHP e Perl. O nome provén do acrónimo de X (para calquera dos diferentes sistemas operativos), Apache, MySQL, PHP, Perl. A partir da versión 5.6.15, XAMPP trocou a base de datos MySQL por MariaDB, un fork de MySQL con licenza GPL.
O programa está liberado baixo a licenza GNU e actúa como un servidor Web libre, doado de usar e capaz de interpretar páxinas dinámicas. Actualmente XAMPP está dispoñible para Microsoft Windows, GNU/Linux, Solaris, e Mac OS X.
Características e requisitos
XAMPP so require descargar e executar un arquivo zip, tar, ou exe, cunhas pequenas configuracións nalgún dos seus compoñentes que o servidor Web necesitará. XAMPP actualízase regularmente para incorporar as últimas versións de Apache/MySQL/PHP e Perl. Tamén inclúe outros módulos como OpenSSL e phpMyAdmin. Para instalar XAMPP requírese unha pequena fracción do tempo necesario para descargar e configurar os programas por separado.
Aplicacións
Oficialmente, os deseñadores de XAMPP só pretendían o seu uso como unha ferramenta de desenvolvemento, para permitir aos deseñadores de sitios webs e programadores comprobar o seu traballo nos seus propios ordenadores sen ningún acceso a Internet. Na práctica, non obstante, XAMPP é utilizado actualmente para servidor de sitios Web e, con algunhas modificacións, é xeralmente o suficientemente seguro para iso. Co paquete inclúese unha ferramenta especial para protexer as partes máis importantes. É básico para un programador web.
Mustelus
Mustelus é un xénero de elasmobranquios carcarriniformes da familia Triakidae.
Especies
Recoñécense as seguintes especies:
Cardet
Cardet é unha poboación e comuna francesa, situada na rexión de Languedoc-Rosellón, departamento de Gard, no distrito de Alès e cantón de Lédignan.
Andrei Konchalovsky
Andrei Sergeyevich Mikhalkov-Konchalovsky (en Андре́й Серге́евич Михалко́в-Кончало́вский), nado en Moscova o 20 de agosto de 1937 é un director, produtor e guionista de cinema ruso. A principios da súa carreira foi colaborador de Andrei Tarkovskii. É fillo de Natalia Konchalovskaya e Sergey Mikhalkov e irmán do cineasta Nikita Mikhalkov.
Traxectoria
Konchalovsky é parte da familia aristocrática Mikhalkov, recoñecida polas súas raíces artísticas e aristocráticas. Cambiou o seu nome por Andrei e tomou o apelidos do seu avó materno, Piotr Konchalovski, como pseudónimo. É irmán de Nikita Mikhalkov e fillo de Sergei Mikhalkov. Estudou durante dez anos no conservatorio de Moscova, preparándose para ser pianista. Non obstante, en 1960 coñeceu a Andrei Tarkovskii co que coescribiu o guión do seu filme Andrei Rublev (1966).
O seu debut como director, Pervyy uchitel, foi recibido favorablemente na Unión Soviética e participou en varios festivais internacionais de cinema. O seu segundo filme, Istoriya Asi Klyáchkinoy, kotóraya lyubila, da ne vyshla zámuzh foi censurado polas autoridades soviéticas. Cando se estreou, vinte anos despois, foi aclamado como a súa obra mestra. Posteriormente, Konchalovsky dirixiu adaptacións de Dvoryanskoye gnezdo de Ivan Turgenev e de Dyadya Vanya de Anton Chekhov. Ambos os filmes foron protagonizados por Innokenti Smoktunovski. O seu filme épico Sibiriada foi recibido positivamente no Festival Internacional de Cine de Cannes e fixo posible que se pudiese mudar aos Estados Unidos en 1980.
As súas producións de Hollywood máis populares foron Runaway Train, baseado nun guión orixinal de Akira Kurosawa e Tango e Cash, protagonizada por Sylvester Stallone e Kurt Russell. Durante a década de 1990, Konchalovsky regresou a Rusia, aínda que ocasionalmente produciu filmes históricos para a televisión estadounidense, entre os que se atopa a miniserie A Odisea e o telefilme The Lion in Winter.
O seu filme de 2003 Dom durakov, ambientado nun asilo psiquiátrico de Chechenia, valeulle un León de Prata no Festival Internacional de Cine de Venecia.
Poker Face
Poker Face é o primeiro single oficial lanzado pola cantante xaponesa Ayumi Hamasaki o 8 de abril do ano 1998. O lanzamento oficial do single foi en 1998, pero no ano 2001 foi reeditado nunha edición maxi single, sendo maioritariamente completado con remezclas que foran feitas para a canción e nunca saíron a luz.
Información
As letras da canción foron escritas completas pola mesma Ayumi Hamasaki, e foi composta por Yasuhiko Hoshino. As letras contrastan completamente co ritmo da canción. Ayumi dende o comezo gañou o seu publico principalmente debido ó profundo das súas letras, a pesar do básico que eran as melodías das súas cancións. Nesta canción, por exemplo, destaca principalmente a frase "Quero chorar, pero vou a sorrir, quero o teu amor" que mostra como alguén pode finxir os seus verdadeiros sentimentos a outros para non mostrar vulnerabilidade.
Vídeo
O vídeo da canción tamén foi idea de Ayumi. Ela quería ser parte de tódolos ámbitos e manexar cada imaxe no momento do seu debut, o que a tiña bastante tensa, o que agravouse coa morte da súa avoa, que era moi próxima a cantante, dentro da época do lanzamento deste primeiro single, o que fai entender mellor a Ayumi. O vídeo musical de "Poker Face" mostra as distintas estacións  do ano, e a artista facendo son pregravado en cada unha delas. Cada vez cambiando o seu estilo de roupa e de peinado.
Agustín Carrascosa Carbonell
Agustín Carrascosa Carbonell, nado en Alacant en 1897, foi un comerciante e político español.
Traxectoria
Na República militou no Partido Republicano Radical Socialista do que foi secretario da Xunta Provincial de Alacant. Despois ingresou en Unión Republicana e foi nomeado gobernador civil de Ourense o 28 de febreiro de 1936, permanecendo no posto até o 7 de xuño; o 14 de xuño foi nomeado gobernador civil de Huesca.
Ante a sublevación do 18 de xullo de 1936 mantivo unha actitude ambigua. O 19 de xullo resignou o mando. Sufriu arresto domiciliario. Marchou a Zaragoza e despois a Burgos onde foi controlado, pero non o molestaron por orde do xeneral con mando na praza. O 22 de xaneiro de 1937 foi detido acusado de dar armas e vehículos en Huesca, e ingresou en prisión ao día seguinte. Foi condenado a trinta anos de cárcere dos que cumpriu pouco máis de tres.
Vida persoal
Casou con Isabel Moltó Villalobos.
As Pontes de García Rodríguez, As Pontes de García Rodríguez
Santa María das Pontes de García Rodríguez é unha parroquia que se localiza no centro do concello das Pontes de García Rodríguez. Segundo o IGE en 2019 tiña 9129 habitantes (4427 mulleres e 4702 homes) distribuídos en 44 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2014 cando tiña 9504 habitantes.
Historia
Coa reforma parroquial da diocese de Mondoñedo de 1895 constituíuse a parroquia de Somede con lugares das Pontes e do Freixo.
Jamahiriya
240px|miniatura|dereita|Placa amosando a frase "Gran Jamahiriya Popular Socialista Árabe e Libia» en [[Praga.]] Jamahiriya (en árabe: ﺟﻤﺎﻫﻴﺮﻳﺔ) é un termo árabe xeralmente traducido como «Estado das masas» que forma parte do nome que recibiu oficialmente o Estado de Libia dende a "Declaración de Sabha" o 2 de marzo de 1977 até a Guerra Civil de 2011. O termo é un neoloxismo acuñado polo ex-líder libio Muammar al-Gaddafi, no seu Libro verde, e destinado para describir un tipo de Estado semellante á "República do Pobo" dos estados socialistas. Úsase sen tradución ao escribir o nome longo de Libia: "Gran Jamahiriya Popular Socialista Árabe e Libia".
Etimoloxía
De ǧumhūr (en árabe: جمهور, público ou multitude) procede a palabra ǧumhūriyyah (en árabe: جمهورية, república) é dicir aquilo que se refire ao público ou a multitude, como o latín res publica ou "cousa pública".
Sistema
No esquema oficial de goberno, Gaddafi (o Caid, traducido como líder; transliteración estrita Qāʼid) non ocupaba ningún cargo público e concedíaselle un título honorífico de "Guía da Gran Revolución do Primeiro de Setembro da Jamahiriya Popular Socialista Árabe e Libia" ou "Irmán Líder da Revolución" nas declaracións do goberno e a prensa oficial. Con todo Gaddafi era o líder de facto do Estado xunto cunha parte da cúpula de militares sublevados que tomaron o poder en 1969 e persoas próximas a Gaddafi, posición que conservan por ser os artífices da revolución. Coa "Revolución verde socialista" de Gaddafi que declara a Jamahiriya en 1977, a bandeira de Libia fora cambiada de cor a unha completamente verde aludindo ao Libro verde do dirixente libio.