cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Indianapolis, Indiana
Política
Ata os anos 90, Indianapolis era considerada unha das áreas metropolitanas máis conservadoras do país comparado con outras cidades importantes dos Estados Unidos. Por 36 anos os republicanos sostiveron a unha maioría na cidade. Durante 32 anos, o alcalde era un republicano. En 1999, o demócrata Bart Peterson derrotou a Sue Anne Gilroy, cun 52 % contra un 42 % respectivamente. Catro anos máis tarde Peterson foi reelixido cun esmagador 63 % dos votos. Os republicanos tamén perderon o control do consello da Cidade-condado consolidada no 2003.
Relixión
A relixión predominante é a protestante, aínda que tamén hai unha significativa poboación católica (no estado de Indiana atópase a maior poboación de igrexas protestantes dos Estados Unidos). Ademais da influencia protestante e católica romana, atópase unha gran concentración de Xudeus, e en menor presenza atopamos ás igrexas bautistas, luteranos, metodistas, non crentes entre outros.
Educación primaria e secundaria
Indianapolis ten 11 distritos escolares públicos (oito autoridades educativas municipais e tres distritos de legado desde antes da unificación da cidade e o goberno do condado), os cales provén servizos de educación primaria, secundaria e adulta dentro dos seus límites. Os límites destes distritos non corresponden exactamente a límites municipais (ou tradicionais), debido á preocupación política e á influencia dun regulamento da corte federal de 1971 a cal sostivo que as escolas públicas de Indianapolis estaban sendo ilegalmente segregadas. Indianapolis tamén ten 4 escolas secundarias internacionais de Bacharelato, a escola secundaria central de Lawrence, a secundaria de Lawrence do norte, a secundaria do Norte Central, a escola secundaria de Pike, e polo menos unha escola privada que outorga isto.
Ademais posúe varias escolas secundarias católicas romanas, incluíndo a preparatoria Xesuíta de Brebeuf, a secundaria do Bispo Chatard, a secundaria da Catedral, a secundaria de Roncalli, a escola secundaria conmemorativa de Scecina e a secundaria cardinal de Ritter. Indianapolis tamén ten unha secundaria protestante chamada Herdanza Cristiá.
Cultura
130px|miniatura|dereita|Monumento aos Soldados e MariñeirosOs indianos se enorgullecen do seu rico patrimonio cultural. Varias iniciativas foron feitas polo goberno de Indianapolis estes últimos anos para aumentar a destinación de recursos ás artes e á cultura.
Monumentos
o monumento Círculo atópase no centro da cidade, é un círculo de tráfico na intersección das rúas Meridian e dos mercados, neste monumento exhíbese o Monumento aos Soldados e Mariñeiros. (O Monumento Círculo representa a bandeira da cidade, e xeralmente é considerado como símbolo da cidade.). Este monumento está baixo a sombra do rañaceos máis alto de Indiana (Chase Tower). Ata o ano 1970 declarouse que ningún edificio podería ser máis alto que o Monumento de Soldados e Mariñeiros.
O Indiana World War Memorial, en memoria dos caídos, situado nas interseccións das rúas Meridian e Vermout, construído en memoria dos soldados indianos que loitaron e morreron na Primeira guerra mundial; pero a súa construción detívose por mor da Gran depresión, e non foi finalizado ata 1951, polo que o seu propósito orixinal foi cambiado para abarcar todas as guerras americanas en que os residentes nativos de Indiana loitaron.
O Monumento aseméllase ao Mausoleo de Halicarnaso, a súa altura é de 64 m, facéndoo máis alto que o mausoleo orixinal. Na entrada norte deste monumento de atopan as xefaturas nacionais da Lexión Americana.
Festivais
Cada maio de todos os anos realízanse competicións automobilísticas no circuíto coñecido como as 500 millas de Indianapolis.
Distritos culturais
Cada un dos Distritos culturais posúen un distinto achegue cultural e contribuíron en gran parte á historia local. Actualmente os distritos son importantes fontes para o turismo, o comercio e a vida residencial.
Orixinalmente era un distrito independente. Foi anexado en 1922, presenta unha vida social activa, a cal ademais é impulsada pola presenza da Universidade de Butler e unha gran cantidade de galerías de arte privadas.
Neste distrito cultural atópanse algúns dos teatros e galerías máis importantes e visitados da cidade, Massachusetts Avenue foi deseñada en 1821 como unha das rúas diagonalé ao centro da cidade.
É unha veciñanza no lado sueste da cidade, aproximadamente a uns 2.4 km de distancia do centro de Indianapolis, e centrouse na Avenida Virginia e a rúa Shelby. Fountain foi un centro de comercio por máis de 100 anos. A comunidade histórica está vivindo un período de restauración.
A comezo de século XIX, contaba coa estación de ferrocarrilé máis grande da nación, onde centenares de trené pasaban por alí a diario, nas rúas contiguas á estación construíronse almacéns, negocios, tendas por xunto e hoteis. Desafortunadamente todo veu a baixo pola gran depresión.
Desde 1995, investíronse máis de 686 $millóns na área, transformándoa no distrito das artes e da hospitalidade. En Wholesale podemos atopar o Teatro Hilbert Circle, fogar da Orquestra sinfónica de Indianapolis.
A restauración nesta área comezou en 1980. A canle central experimentou unha transformación notable; fai vinte anos era un río abandonado. A canle en 1830 foi dirixido para enviar mercancías a través do estado de Indiana. Aínda que a canle nunca foi utilizado para cumprir o seu obxectivo principal, o actual embelecemento e a preservación aseguran que seguirá sendo unha fonte histórica en Indianapolis.
Transporte
Aeroportos:
Zaque
miniatura|250px|Mapa do territorio muisca á chegada dos españois (século XVI). Os dominios do Zaque en amarelo.
Zaque era o título de nobreza dado polos muiscas ós gobernantes da parte norte da Confederación muisca, no Altiplano Cundiboyacense, e a súa sede de goberno era a cidade de Hunza, hoxe Tunja. Cando Gonzalo Jiménez de Quesada chegou á rexión, Quemuenchatocha era o zaque reinante.
O Zaque era considerado descendente de Sué (o Sol), mentres que o Zipa (gobernante da parte sur), era considerado descendente da deusa Chía (a Lúa). O Zaque tiña autoridade absoluta sobre o goberno do Zacazgo.
Indianapolis, Indiana
Transporte
Tránsito:
Nebulosa
dereita|miniatura|[[Nebulosa Trífida]]
Unha nebulosa é unha nube de gas e po formada fundamentalmente por hidróxeno, o elemento químico máis abundante no universo. Tamén posúen case un 10% de helio e cantidades moi pequenas doutras substancias.
Xeoloxía histórica
A xeoloxía histórica é unha rama da xeoloxía que estuda as transformacións que sufriu a Terra dende a súa formación hai uns 4.500 millóns de anos ata os nosos días.
Para establecer un marco temporal absoluto os xeólogos desenvolveron unha cronoloxía a escala planetaria dividida en eóns, eras, períodos, épocas e idades. Esta escala baséase nos grandes eventos biolóxicos e xeolóxicos.
Escala de tempo xeolóxico
A maioría das cifras están en millóns de anos (Ma):
En táboa
1) En América do Norte, o Carbonífero subdivídese nos períodos Mississippiano e Pennsylvaniano.
2) Descubrimentos feitos durante o pasado cuarto de século cambiaron substancialmente a forma de ver os eventos xeolóxicos e paleontolóxicos inmediatamente anteriores ó Cámbrico. A nomenclatura non se estabilizou. O termo Neoproterozoico é utilizado aquí, pero outros escritores poderían igualmente usar outros termos como 'Ediacariano', 'Vendiano', 'Varangiano', 'Precámbrico', 'Protocámbrico', 'Eocámbrico', ou poderían estender o período de duración do Cámbrico. Todos estes termos son considerados como un subconxunto do Proterozoico máis ca como un período entre o Paleozoico e o Proterozoico.
3) As datas son incertas mostrando unha leve diferenza coas fontes en común. Isto débese á incerteza da datación radiométrica e ó problema de que depósitos que son susceptibles de ser datadas radiometricamente non sempre son examinados no lugar exacto na columna xeolóxica que se desexa datar. Datas cun * son determinadas radiometricamente baseadas en acordos internacionais con GSSP. Tódalas datas danse para o fin da época en cuestión.
4) Os paleontólogos xeralmente fan referencia á etapa faunal en lugar dos períodos xeolóxicos. A nomenclatura de etapas é bastante complexa. Ver https://web.archive.org/web/20020219025732/http://flatpebble.nceas.ucsb.edu/public/harland.html para obter unha lista ordenada por Etapas faunais. Tamén ver GSSP.
5) Como uso común os períodos Terciario- Cuaternario e Paleoceno-Neoxeno-Cuaternario son considerados equivalentes a Mesozoico e Paleozoico. O termo 'Período|Era' (exemplo 'Neoxeno Período/Era') é ás veces usado en lugar de 'Período'.
6) O tempo mostrado na columna "Anos atrás" é o que corresponde á fin da época na columna que di "Época".
7) O Precámbrico era tamén denominado Criptozoico.
Primeiro ministro de Exipto
miniatura|120px|Brasón de Exipto. Esta é unha lista de primeiros ministros de Exipto.
Notas
قائمة رؤساء وزراء مصر List of Prime Ministers of Egypt
James Rodríguez
James David Rodríguez Rubio, nado en Cúcuta, Norte de Santander, Colombia, o 12 de xullo de 1991, coñecido futbolisticamente como James Rodríguez ou simplemente James (pronunciado de acordo coa fonoloxía do español;  ), é un futbolista colombiano que xoga como centrocampista no Everton FC da Premier League. É internacional coa Selección de Colombia, da cal é capitán.
Recibiu en 2009, 2012 e 2014 o premio de xogador revelación na Primeira División da Arxentina e na Primeira Liga de Portugal. Foi elixido en 2014 polo Centro Internacional de Estudo do Deporte segundo mellor centrocampista ofensivo de Europa, ademais de lograr o Premio Puskás de 2014.
Internacional absoluto coa Selección Colombiana desde que debutou no ano 2011, foi vencedor da Bota de Ouro do Mundial de Fútbol Brasil 2014, tras anotar seis tantos que permitiron que a súa selección alcanzase os cuartos de final do torneo, sendo ata a data a mellor actuación do combinado cafetero nunha cita mundialista.
Inicios
James Rodríguez (pronunciado tal e como se escribe; ) naceu en Cúcuta, o 12 de xullo de 1991. Desde moi pequeno foise a cidade de Ibagué onde viviu a súa infancia, estudiou no colexio Tolimense e xogou ao fútbol como volante de creación, grazas ao apoio da súa nai, Pilar Rubio Gómez, foi parte de seleccións Tolima infantís e de boas escolas de fútbol da cidade onde sempre xogou coa camiseta número 10 nas canchas do Barrio Jordan e o resto da cidade, pero foi na Academia Tolimense do fútbol onde logrou conseguir, xunto aos seus compañeiros, o título da Ponyfútbol na cancha marte, en Medellín, aos 12 anos.
How I Met Your Mother
How I Met Your Mother é unha comedia de situación da televisión estadounidense ambientada na cidade de Nova York que comezou a emitirse na CBS o 19 de setembro de 2005, creada por Craig Thomas e Carter Bays gañou catro Premios Grammy.
James Rodríguez
Envigado F. C.
O Envigado F. C. fixouse nel e creu no seu talento para facerse futbolista profesional, por iso se foi a vivir a Medellín e aos seus 14 anos debutou como profesional no torneo da A, aínda que o Envigado F. C. descendeu, ao ano seguinte logrou o seu primeiro campionato na B e regresou á Categoría Primera A. Grazas a isto, fixo parte da Selección Colombia sub-17 coa que clasificaron e xogaron o mundial de Corea no 2007.
How I Met Your Mother
Consta de nove tempadas, cun total de 208 episodios.
James Rodríguez
Banfield
Despois do seu paso polo Envigado F. C. fichou polo Banfield, que o adquiriu en calidade de cedido durante dous anos a comezos de 2008, onde debutou na primeira xornada do Torneo Clausura 2009 contra Godoy Cruz. James converteuse no xogador estranxeiro máis xove en debutar e marcar un gol na Primeira División do Fútbol Arxentino con tan só 17 anos, no primeiro semestre de 2009. O seu posto natural foi o de mediapunta central ou enganche, aínda que pode xogar de mediapunta esquerdo ou de dianteiro. O seu atributo principal é a súa gran pegada, os seus pases entre liñas e espazos reducidos. O 13 de decembro de 2009 consagrouse campión do Torneo Apertura con Banfield á idade de 18 anos, sendo o estranxeiro máis xove en saír campión na Arxentina, logrando un feito inédito na historia do club do sur de Buenos Aires. Naquela tempada marcou goles importantes, un de eles a Newell´s quen sería o principal competidor de Banfield na disputa polo campionato. James é considerado un ídolo no club arxentino por ser parte do 11 que fixo escribir a páxina dourada máis importante do club xa que foi o único título na súa historia.
Primeiro ministro de Arabia Saudita
O Primeiro ministro de Arabia Saudita é o xefe do Consello de Ministros e xefe de goberno do Reino de Arabia Saudita. Dende o reinado do Rei Faysal, o posto de primeiro ministro ocúpao o rei.
James Rodríguez
Banfield
A comezos do 2010 fíxose formal a posibilidade de que o xove xogador fose transferido ao Udinese, equipo que estaría disposto a pagar aproximadamente 3 millóns de dólares polo 50% do seu pase. Tamén se abriu a posibilidade de que o volante chegase á Juventus.
How I Met Your Mother
Argumento
A serie baséase na propia vida dos creadores e dos seus amigos. A serie xira en torno á vida de cinco amigos, contada polo protagonista da serie Ted Mosby (Josh Radnor), que lles explica a seus fillos no ano 2030 os sucesos que conduciron ó encontro con súa nai, explicando o título (en galego Como coñecín a vosa nai) e permite unha narración en pasado, que é unha das orixinalidades da serie, comportando numerosos retornos temporais. Outros personaxes da serie son Marshall Eriksen (Jason Segel), Robin Scherbatsky (Cobie Smulders), Barney Stinson (Neil Patrick Harris) e Lily Aldrin (Alyson Hannigan). O tema da serie é a canción "Hey Beautiful" dos grupo The Solids do que son membros os creadores.
Primeiro ministro de Arabia Saudita
Historia
O cargo foi creado xunto co Consello de Ministros o 9 de outubro de 1953, por decreto do Rei Saud. Debido ao malestar dentro da familia real sobre o seu reinado, Saud foi forzado a nomear como primeiro ministro ao seu medio irmán, o príncipe herdeiro Faysal. Unha loita de poder entre o dous levou a Faysal a dimitir en 1960, permitindo así que Saud reclamase as rendas do goberno, mais o descontento xeneralizado fixo que Faysal regresase como primeiro ministro en 1962. Despois de depoñer a Saud en 1964, Faysal sucedeuno como rei, mantendo tamén o posto de primeiro ministro. Dende entón os dous cargos están fusionados. Con todo, dende o reinado do Rei Khalid, outras persoas realizaron gran parte do "traballo pesado" porque o rei ou ben non quería ou non podía levar a carga do traballo, especialmente dende que o reino se converteu nunha xerontocracia durante as décadas dos 90 e 2000. Algúns validos chegaron a ter suficiente poder como para ser considerados primeiros ministros de facto. O actual é o fillo do rei, Mohamed, que é prinicpal asesor de seu pai.
Lista de Primeiros ministros de iure de Arabia Saudita
Dende o golpe de Estado, os cargos de rei e primeiro ministro foron ocupados sempre pola mesma persoa.
James Rodríguez
Porto
O 6 de xullo de 2010 foi presentado como novo xogador do Porto cun contrato de catro anos por 5,1 millóns de euros. Debutou co conxunto portugués nun partido amigable de pretempada en Alemaña no empate a un gol do seu equipo contra o Preussen Munsler. O seu primeiro gol cos portuenses conseguiuno contra o CSKA Sofia de Bulgaria pola Liga Europa, o seu equipo gañou nesta oportunidade por 3 a 1. En 2011 James logrou alzar o trofeo de liga e a Supercopa de Portugal.
Cairo (dente)
miniatura|250x250px|Esqueleto dun [[mamut, no que se aprecian os seus grandes cabeiros.]]
James Rodríguez
Porto
O 18 de maio de 2011, derrotaron na final da segunda competición europea ao Braga e logrou coroarse Campión do certame, cos seus compatriotas e compañeiros de club Radamel Falcao García e Freddy Guarin. James participou nos minutos finais dese encontro e foi peza importante na corrida do "Equipo Dragón" no transcurso do torneo continental. Catro días máis tarde logran gañar a Copa de Portugal, onde marcaría o seu primeiro hat-trick como profesional, marcou 3 dos 6 goles marcados polo Porto na final que terminou 6-2 contra o Vitória Guimarães, conseguindo así o que é a cuarta competición gañada para o club branquiazul nesta tempada.
Cairo (dente)
Algúns exemplos de mamíferos viventes con cabeiros son o elefante, o xabaril, o hipopótamo, a morsa e o narval, e entre os mamíferos extintos atópanse o mamut e o tigre dentes de sabre.
James Rodríguez
Porto
O equipo, liderado polo brasileiro Hulk e o colombiano James Rodríguez, venceu a un rival que estivo en inferioridade 50 minutos. Con goles do propio "Hulk" (min.30) e Kléber (min.50), os portugueses, actuais campións da Liga Europa, firmaron unha exhibición anódina fronte a un rival que chegou a xogar con nove quince minutos, pero que se mostrou pouco ambicioso cando estivo en vantaxe no marcador, grazas ao tanto de Luiz Adriano, no minuto 11.
Cairo (dente)
Os dentes que co tempo se converteron en cabeiros non son os mesmos en todas as especies de animais: no elefante trátase de dous incisivos superiores, no xabaril son os caninos inferiores, que son máis desenvolvidos nos machos adultos, no hipopótamo, por último, son os caninos superiores.
James Rodríguez
Porto
O 29 de setembro de 2011 estreouse como goleador da Liga de Campións. O colombiano abriu o marcador aos 10 minutos pero o conxunto portugués terminou perdendo 3 a 1 ante o Zenit San Petersburgo. No 2011 fue nomeado ao Golden Boy 2011. O 2 de marzo de 2012 sería a gran figura do Porto na vitoria 3-2 sobre o Benfica xogando apenas 36 minutos onde anotaría un gol e daría unha asistencia para o gol do triunfo.
Cairo (dente)
Os cabeiros empréganse para producir marfil, que se usa en decoración e en xoiaría, e antigamente utilizábanse tamén para elaborar outros artigos, como teclas de piano. Posto que os animais con cabeiros están en perigo de extinción (especialmente o elefante africano), o comercio co marfil está totalmente prohibido pola Convención sobre o Comercio Internacional de Especies Ameazadas de Fauna e Flora Silvestres (CITES) das Nacións Unidas.
James Rodríguez
Porto
O 4 de agosto de 2012, James publicou na súa conta de Facebook o seu novo dorsal para a tempada 2012-13, o cal foi o número 10. O luns 8 de outubro deuse a coñecer que foi escollido polos aficionados da liga portuguesa como o mellor xogador de agosto e setembro. O 1 de febreiro de 2013 o Porto deu a coñecer que adquiriu a totalidade dos seus dereitos deportivos. Ao finalizar o seu paso polo fútbol portugués, Rodríguez converteu 32 goles en 107 partidos xogados sendo peza clave do club e volvéndose un ídolo.
Mónaco
O 24 de maio de 2013 deuse a coñecer o seu fichaxe polo Mónaco firmando un contrato por cinco anos. Foi un dos fichaxes máis caros da Ligue 1 de Francia, sendo na época o segundo xogador colombiano máis custoso da historia despois de Radamel Falcao.
Con este equipo empezou sendo suplente debido a que o director técnico Claudio Ranieri exclamaba que James tiña un problema de mentalidade debido a que o seu xogo non era moi defensivo e non se axustaba ao esquema de Ranieri, finalmente logo duns partidos nos cales James brillou polas súas actuacións dando asistencias claras para os seus compañeiros e colaborando en defensa, gañaríase a titularidade no equipo.
O 30 de novembro de 2013, anota de tiro libre o seu primeiro gol co club monegasco na vitoria 2 a 0 fronte ao Stade Rennais nun partido válido pola décimo quinta xornada da Ligue 1 2013/14.
Ao final de tempada, terminou con 33 partidos de Liga e 10 goles anotados, ademais foi o Máximo asistente da Liga Francesa con 14 asistencias. Grazas á gran tempada de James, sería incluído no Once Ideal da Ligue 1 xunto ao seu compañeiro de equipo Kurzawa, sendo o xogador máis xove da lista con só 22 anos.
Deco, xogador histórico do seu club anterior, e da Selección de Portugal, eloxiou ao xogador dicindo que aínda pode chegar a un nivel máis alto tendo continuidade no seu equipo e agregou:
Real Madrid
O 22 de xullo de 2014 foi presentado como novo xogador do Real Madrid para as próximas seis tempadas, xogando o seu primeiro partido oficial —e como titular— co club o 12 de agosto no partido correspondente á disputa da Supercopa de Europa fronte ao Sevilla.
Tras a vitoria por 2-0 o xogador obtivo o seu primeiro título como madridista. O seu primeiro gol oficial coa camiseta branca anotouno o 19 de agosto, nun partido correspondente á ida da Supercopa de España disputado contra o Atlético de Madrid. Ingresou no segundo tempo substituíndo a Cristiano Ronaldo, anotando no minuto 81 o 1-0 provisional do 1-1 final. O 16 de setembro anotou o seu primeiro gol na Liga de Campións coa camiseta merengue ante o Basilea, encontro que finalizou por 5-1 a favor do equipo español e no cal o colombiano anotou o cuarto. O 25 de outubro disputou o seu primeiro partido fronte ao Barcelona marcando unha asistencia na vitoria dos brancos por 3 a 1.
O 1 de novembro marcou o seu primeiro dobrete como madridista no partido contra o Granada correspondente á xornada 10 do campionato de liga, anotando nos minutos 31 e 87 na vitoria 4-0 do seu equipo. O 2 de decembro enfrontouse ao Cornellà nos dezaseisavos de final da Copa do Rei marcando dous goles e dando unha asistencia. O 20 de decembro disputou a final do Mundial de Clubs fronte ao San Lorenzo que venceron os brancos por 2-0.
O 5 de abril de 2015, 60 días despois de sufrir unha lesión do quinto metatarsiano do pé, deu dúas asistencias na histórica vitoria dos brancos por 9-1 fronte ao xa citado club granadino no Estadio Santiago Bernabéu, xogando soamente 60 minutos. Días máis tarde, anotou o seu primeiro gol desde a súa lesión ante o Rayo Vallecano na vitoria por 0-2. Ao finalizar a súa primeira tempada realizou un total de 17 goles e 18 asistencias, que lle valeron para o 15 de xuño ser incluído no once ideal da tempada xunto ao seu compañeiro de equipo Cristiano Ronaldo, sendo o centrocampista con máis goles e asistencias do campionato.
O 29 de agosto anota os seus dous primeiros goles da nova tempada 2015-16 no partido da segunda xornada de Liga fronte ao Real Betis, logrando o seu terceiro dobrete coa camiseta merengue. O primeiro, tras unha falta directa e o segundo de chilena certificaron a vitoria por 5-0 fronte ao conxunto andaluz.
O 23 de abril de 2017 marca o seu primeiro gol nun clásico na derrota 2-3 fronte ao Barcelona no Estadio Santiago Bernabeu sendo o primeiro colombiano que logra marcar nun clásico. Tres días despois volve marcar un dobrete na goleada 6-2 como visitantes en casa do Deportivo da Coruña, e unha semana despois volve anotar un dobrete como visitante contra o Granada.
Antes de finalizar a tempada 2016-2017, xurdiron rumores sobre unha posible saída do xogador do Real Madrid. Moitos clubs estaban na órbita do colombiano que estaba en busca de máis minutos de xogo como o Manchester United, Chelsea, París Saint-Germain e Bayern München.
Bayern München
Finalmente, o 11 de xullo de 2017 oficializouse a súa cesión ao Bayern München por dúas tempadas con opción a compra ao finalizar devandito período. Reencontrouse alí con Carlo Ancelotti, un dos seus adestradores na súa etapa en Madrid.
Categorías inferiores
180px|miniatura|James Rodríguez en [[2013 coa Selección Colombia.]] James foi convocado á selección sub-20 de Colombia no Torneo Esperanzas de Toulon polo técnico Eduardo Lara, cando se lle deu o brazalete de capitán en lugar de Juan David Cabezas, quen o foi no Torneo sub-20 Suramericano do Perú.
Debido á súa actuación no Porto, James oficiou como 10 nos partidos do torneo. Colombia, ao mando de James, logrou chegar á final ao derrotar a México na semifinal. Ao chegar á final, Francia adiantouse no marcador, pero case ao final do partido James deu un centro para que Duván Zapata rematase e igualase o marcador, ao final Colombia gañaría o torneo na quenda de penaltis. Con todo, James consolidouse como o máximo asistente do Torneo con tres asistencias e logrou levantar o trofeo como campión do certame, ademais de ser nomeado o mellor xogador do torneo.
Ademais, foi titular da Selección sub-20 de Colombia, na Copa Mundial de Fútbol Sub-20 de 2011 que se disputou, precisamente, en terras colombianas. Co retorno do tamén volante de creación Michael Ortega, James apropiouse do mediocampo da selección. Fixo tres goles, un de penal ante a Selección de Francia, outro ante Malí e outro máis de penal ante Costa Rica que lle daría a clasificación ao equipo colombiano por 3-2 nos oitavos de final do Mundial nun agónico partido ao último minuto. Tristemente nos cuartos de final a Selección Mexicana dañoulle o soño ao conxunto local cun marcador 3-1 a favor dos mexicanos.
James, durante o seu paso pola Selección Sub-20, demostrou ser un líder, tomando as rendas do equipo xuvenil. Posteriormente, e a pesar de non ter a experiencia que moitos xornalistas de Colombia crían necesaria, James Rodríguez terminou dando o seu paso á Selección absoluta, tras recibir a merecida convocatoria por parte de José Pekerman, grazas ás súas boas actuacións tanto no Porto como na mesma Selección Xuvenil.
Selección absoluta
O 29 de setembro de 2011, James foi convocado polo técnico Leonel Álvarez á Selección de maiores para a campaña de clasificación á Mundial de Fútbol Brasil 2014. Debutou o 11 de outubro na vitoria colombiana sobre Bolivia na Paz por 2-1, sendo a figura do partido.
180px|miniatura|dereita|James Rodríguez en [[Brasil 2014.]]
O 11 de novembro de 2011, James Rodríguez tivo un destacado labor no partido de eliminatorias ao Mundial 2014 entre Colombia e Venezuela, a pesar de que non influíu no gol do equipo "cafetero", unha xogada pola banda quedoulle a Jackson Martínez que, tras arrastrar a súa marca, tocouna para Freddy Guarín, o cal marcou o tanto que puxo momentaneamente enriba no marcador a Colombia; o partido finalizaría 1-1. En 2012 foi convocado polo novo adestrador José Pékerman a un xogo amigable contra a Selección Mexicana. Xogo que terminou 2-0 para o conxunto "cafetero".
Freddy Rincón, destacado dianteiro colombiano da década dos 90 e ex xogador do Real Madrid, afirmou:
Faustino Asprilla, un dos dianteiros colombianos máis importantes na historia, afirmou:
180px|miniatura|James Rodríguez na [[Copa América 2016.]]
O 28 de maio de 2012, anotou o seu primeiro gol coa selección absoluta de Colombia na vitoria por 7 a 1 fronte a Güiana no partido amigable de preparación da Selección Colombia antes de medirse fronte a Perú. E fronte ao Perú anotou o único gol de Colombia na vitoria 1 a 0, converténdose na figura do partido. Nun partido da oitava xornada das eliminatorias para a clasificación do Mundial de Fútbol Brasil 2014, o 11 de setembro de 2012, anotou de tiro libre o empate parcial fronte a Chile, partido que terminarían remontando os colombianos por 3-1 despois de ir perdendo 1-0. Ademais na xornada 13 das eliminatorias, James anotou o gol da vitoria de Colombia sobre Ecuador no Estadio Metropolitano Roberto Meléndez por 1-0 sendo de paso a figura do partido. James Rodríguez sería ao terminar as Eliminatorias Suramericanas ao Mundial un dos principais referentes da Selección Colombia, asegurándose o "10" da Selección.
O 13 de maio de 2014 foi incluído polo adestrador José Pekerman na lista preliminar de 30 xogadores con miras á Copa Mundial de Fútbol de 2014. Finalmente, foi seleccionado na nómina definitiva de 23 xogadores o 2 de xuño.
O 27 de xuño de 2014 é nomeado pola FIFA como mellor xogador da fase de grupos da Copa Mundial de Fútbol de 2014. Durante a fase de grupos do certame mundial foi peza fundamental para que a súa selección lograse o primeiro posto do seu grupo con 9 puntos, anotando 3 goles ante Grecia, Costa do Marfil e Xapón. Posteriormente anotou dous tantos nos oitavos de final fronte ao Uruguai (un deles elixido como o Mellor Gol do Mundial) e un tanto nos cuartos de final fronte a Brasil, converténdose así no xogador colombiano con máis goles (6) nas copas do mundo superando a Bernardo Redín e a Adolfo Valencia quen lograron 2. A lenda Arxentina Diego Maradona argumentou que James debería ter gañado o premio do torneo Balón de Ouro en lugar de Lionel Messi.
Clubs
25px| Actualizado ao último partido xogado o 21 de maio de 2017.
Fontes: UEFA - Soccerway - Transfermarkt
Selección nacional
25px| Actualizado ao último partido xogado o 13 de xuño de 2017.
Fontes: FIFA - BDFA - Transfermarkt SoccerWay
Resumo de goles internacionais
220px|miniatura|dereita|James ao realizar o segundo gol a [[Uruguai.]] James Rodríguez acumula un total de 53 partidos coa selección absoluta, de eles, quince son en fases finais, mentres que os restantes son de carácter amigable ou clasificatorio. Con respecto á faceta anotadora, o xogador é o cuarto máximo goleador histórico da selección colombiana cun total de 18 goles, a 7 goles de converterse no máximo realizador, o cal actualmente é Radamel Falcao García. O seu primeiro gol como internacional foi o 28 de maio de 2012, mentres que o 28 de xuño de 2014 anotou o ata a data o seu primeiro e único dobrete coa selección na vitoria por 2-0 fronte á selección uruguaia no partido de oitavos de final da Copa Mundial do Brasil 2014. En competencias oficiais acumula un rexistro de sete goles.
En competición oficial o xogador debutou o 14 de xuño de 2014, no citado campionato celebrado no Brasil, data na que tamén anotou o seu primeiro gol. O xogador anotou un total de seis goles no torneo que valeron para que a súa selección alcanzase os cuartos de final, na que é ata a data a mellor actuación colombiana nunha cita mundialista, e polos que foi nombrado como Bota de Ouro do torneo.
Hat-tricks
Partidos nos que anotou 3 ou máis goles
Palmarés e distincións
Nota: en letra grosa competición vixente. Actualizado ao último título conquistado o 3 de xuño de 2017.
Entre os seus títulos oficiais non se contabiliza un Torneo Esperanzas de Toulon de seleccións en 2011 ao non seren oficial.
Vida persoal
En decembro de 2010 casou con Daniela Ospina, antiga titular da selección colombiana de voleibol; actualmente xogadora do Vóley Playa Madrid, e irmá de David Ospina, porteiro da Selección Colombia.
Teñen unha filla xuntos, Salomé Rodríguez Ospina, nada o 29 de maio de 2013.
Mary Lyon
Coñécense como Mary Lyon as seguintes personalidades:
The Gray Race
The Gray Race é o noveno álbum da banda estadounidense de punk rock Bad Religion, publicado o 27 de febreiro de 1996 a través do selo Atlantic Records. Trátase da continuación do disco máis exitoso do grupo, Stranger Than Fiction, editado en 1994.
Este foi o primeiro álbum da banda gravado sen o guitarrista orixinal Brett Gurewitz, e a primeira edición con Brian Baker, que o substituíra durante a xira do Stranger Than Fiction. Aínda que non tivo tanto éxito como o seu predecesor, The Gray Race acadou un modesto éxito cando a MTV emitiu un anuncio do disco tras o seu lanzamento. O álbum foi reeditado por Epitaph Records o 15 de setembro de 2008.
Leonard Peltier
Traxectoria
En 1977 foi condenado a dúas cadeas perpetuas polo asasinato de dous axentes do FBI que morreron durante un tiroteo en 1975 na reserva india de Pine Ridge, nos territorios sagrados síux de Dakota do Sur, onde se atopara meses atrás uranio e carbón, e no que morreron asasinados 250 indíxenas.
Hai un debate importante sobre a culpabilidade de Peltier e a imparcialidade do seu xuízo. Algunhas organizacións considérano un preso político. Amnistía Internacional ten dito que "Malia non ser tomado como un prisioneiro de conciencia, hai preocupación sobre a imparcialidade do proceso que levou á súa condena e crese que diferentes factores políticos poden ter influído no modo en que foi levado o caso." Hoxe en día está nunha prisión de Lewisburg, Pennsylvania.
Por mor dos máis de 30 anos que leva na cadea, a saúde de Leonard Peltier é precaria; é diabético e fállalle a visión dun ollo. Dende 1985 pinta cadros ao óleo expresando falta de todo odio. Nelson Mandela propuxo a súa liberación ao entón presidente Bill Clinton, que lla denegou, logo de recibir presións do FBI.
Apoios
300px|miniatura|Pintada en apoio da posta en liberdade de Peltier. Robert Redford foi o produtor dunha película documental de título Incident at Oglala: The Leonard Peltier Story, baseada nos sucesos que aconteceron na reserva en 1975 que non ten sido distribuída aos cinemas americanos e europeos. Grandes personalidades mundiais como o Dalai Lama e o xa nomeado Nelson Mandela intercederon ante varios presidentes dos Estados Unidos sen éxito para conseguir indulto. Tamén ten recibido o apoio de Rigoberta Menchú, Amnistía Internacional, o Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Dereitos Humanos, o Ejército Zapatista de Liberación Nacional, o Parlamento Europeo, o Parlamento Belga , o Parlamento Italiano, o Kennedy Memorial Center for Human Rights, e o Arcebispo Desmond Tutu, entre outros.
Hoxe en día é o símbolo por excelencia da resistencia india. En 1986 recibiu o premio da Asociación Pro Dereitos Humanos de Madrid.
Wozzeck
Wozzeck é unha ópera en tres actos con música de Alban Berg e libreto en alemán do propio compositor, baseado na obra teatral inconclusa de Georg Büchner, Woyzeck. Trátase da primeira e máis famosa das óperas de Alban Berg. Foi estreada o 14 de decembro de 1925 na Staatsoper Unter den Linden de Berlín baixo a dirección de Erich Kleiber. Está considerada por algúns académicos como a mellor ópera do século XX, e a pesar do seu estilo desafiante ocupa un sólido lugar no repertorio tradicional, representándose cada ano en diversos lugares do mundo.
A calidade da obra (en particular, a caracterización das situacións con técnicas musicais claramente definidas) convértea nunha ópera moderna que satisfai ata o oínte máis tímido. Wozzeck evita os estereotipos operísticos, sendo seria e persuasiva ao mesmo tempo.
Historia
Cara ao ano 1914, Berg xa comezara a pensar en crear unha ópera que se basease nunha obra de teatro. O compositor confeccionou o libreto a partir de fragmentos da obra Woyzeck (titulada inicialmente Wozzeck por un erro de edición e que quedou inconclusa tras a morte do autor), do escritor e activista político austríaco do século XIX Georg Büchner, que finara en 1837 aos vinte e catro anos. A obra de Büchner está escrita a base de escenas breves, episódicas e desconectadas entre si e describe a espantosa situación dun soldado explotado polos seus superiores, creando unha poderosa historia de inhumanidade e opresión, o que lle proporcionou a Berg un vehículo ideal para levar a cabo a súa ópera. Berg adaptou o libreto mantendo "a esencia da obra, coas súas numerosas escenas curtas, a súa linguaxe abrupta e ás veces brutal, e o seu marcado, e obsesionado, realismo...".
A ópera tivo un grande éxito e catapultou á fama internacional a Berg. Segundo Walsh, a ópera tivo "un succès de scandale con disturbios durante a representación e unha prensa mixta despois, pero que conduciu a unha corrente de producións en Alemaña e Austria, antes de que os Nazis a consignasen ao vertedoiro do 'decadent art' logo de 1933" Inicialmente, Wozzeck estableceuse nun posto sólido na tradición operística e pronto chegou a ser unha obra ben establecida no repertorio dos principais teatros de ópera, e fixo a Berg o compositor máis coñecido da Segunda Escola de Viena, o que lle permitiu vivir máis confortablemente e adicarse de pleno á composición. Investiu entón (entre os anos 20 aos 30) boa parte do seu tempo en viaxar para asistir a representacións e dar conferencias sobre a ópera.
A estrea nos Estados Unidos foi realizada pola Philadelphia Grand Opera Company o 19 de marzo de 1931 na Philadelphia Metropolitan Opera House baixo a dirección de Leopold Stokowski, e, mentres que a estrea no Reino Unido no Queen's Hall de Londres do 14 de marzo de 1934 foi tan só unha versión de concerto, aínda que o 22 de xaneiro de 1952 tivo lugar a primeira representación na Royal Opera House, Covent Garden.
Esta ópera segue no repertorio, aínda que non está entre as máis representadas, aparecendo nas estatísticas de Operabase no posto 69 das cen óperas máis representadas no período 2005-2010, sendo a novena ópera máis representada en Austria e a primeira de Alban Berg, con 56 representacións. .
Personaxes
No seguinte cadro poden verse as complicadas relacións persoais entre as personaxes da ópera na que se aprecia o triángulo amoroso Wozzeck - Marie - Tambourmajor:
center|600px
Características
350px|miniatura|Primeiros dous compases da abertura na súa redución para piano. Wozzeck é un bo exemplo de ópera expresionista. A elaborada estrutura musical de Wozzeck é unha das características principais da obra, que seguiu unha concepción estrutural máis detallada e comprensible que as composicións anteriores de Berg, xunto coa relevancia e intensidade da súa trama, que contén conexións morais e sociais como a inevitabilidade da dureza e a explotación dos pobres, temas que aparecen de xeito brutal e sen compromisos. Berg presenta o soldado Wozzeck como símbolo de "wir arme Leut" ("Nos, as pobres xentes"), como desventurada vítima da súa contorna, desprezado, traizoado no amor e impulsado ao asasinato e ao suicidio.
Na ópera atopamos numerosas pasaxes de realismo estilizado (coro de ronquidos, gurgullo de auga, unha orquestra de taberna cun piano desafinado que caricaturiza un motivo de valse de Der Rosenkavalier de Richard Strauss) que son empregados con mestría con fins expresionistas. A conxunción da acción, a riqueza da inventiva musical, a orquestración (permanentemente variada, enxeñosa e axeitada) a claridade e concentración das formas, a índole descritiva e a forza dramática da música, producen un efecto de gran poder emotivo.
Berg emprega unha gran variedade de técnicas musicais para crear unidade e coherencia na ópera, entre as que destacan o uso de leitmotivs e o uso de formas tradicionais.
Formas tradicionais
Berg decidiu non empregar formas clásicas operísticas como a aria ou o trío na súa ópera. Ao longo da ópera, o compositor emprega numerosas formas tradicionais normalmente asociadas á música instrumental e que conforman a música das escenas, que á súa vez están unidas por interludios instrumentais, e que incorpora a un conxunto dunha gran complexidade sinfónica. Estas formas tradicionais dotan a cada escena dunha coherencia interna, como no caso do segundo acto, que comeza cunha forma sonata na primeira escena, séguenlle na segunda escena unha fantasía e unha fuga (no momento no que o Doktor e o Hauptmann se mofan de Wozzeck pola infidelidade de Marie), que dan paso a un movemento lento, un scherzo, dous tríos e un rondó, mentres que os actos primeiro e terceiro están construídos de xeito máis libre, aínda que presentan unha serie de formas xa establecidas.
Outro exemplo do emprego de formas clásicas o atopamos na Escena III do Acto III, cuxa música está construída como un motete isorrítmico medieval.
Ademais, as fortes correspondencias musicais e dramáticas existentes entre o primeiro e o terceiro acto crean unha longa estrutura tripartita ABA que fai que a obra poida ser vista como un todo.
Leitmotivs
O motivo máis significativo escoitase por primeira vez cantado polo propio Wozzeck (na primeira escena con Hauptmann), as palabras Wir arme Leut (xente pobre coma nós), trazando un acorde menor con sétima maior, é frecuentemente escoitado como sinal da incapacidade dos personaxes da ópera para transcender a súa situación. Na Escena III do Acto III o piano anuncia tanto o tema rítmico como unha serie de seis notas das que deriva todo o material melódico case de forma exclusiva, que escritas ascendente ou descendentemente case forman unha escala de tons, nunha serie de notas que se repite frecuentemente en toda a obra.
Máis aló disto, Berg tamén reutiliza motivos de fragmentos escoitados anteriormente na ópera para dar ao oínte unha idea dos pensamentos do personaxe. A reaparición da banda militar, como ao final do Acto I, por exemplo, informa ao oínte de que Marie está a reflexionar sobre a desexabilidade física de Tambourmajor.
Acto I
Escena 1 (Suite)
O soldado Wozzeck está a afeitar ao capitán, quen lle pide que o faga máis a modo. O capitán dille a Wozzeck que é un bo home aínda que carece de moral porque ten un fillo ilexítimo. Wozzeck contéstalle que a virtude é un luxo que non está ao alcance dos pobres, mais anima ao capitán a lembrar a lección de Evanxeo, ""Laßet die Kleinen zu mir kommen!"" ("Deixade que os nenos se acheguen a min," Marcos 10:14).
Escena 2 (Rapsodia e Canción de caza)
Wozzeck e o seu compañeiro Andres están cortando leña no campo. Andres tenta sen éxito calmar a Wozzeck, que ten visións arrepiantes: escoita ruídos e imaxínase o sol afundíndose facendo arder a terra. Logo, de repente, todo está tranquilo.
Escena 3 (Marcha e canción de berce)'
Marie, a nai do fillo de Wozzeck, e a súa veciña Margaret ven á banda militar pasar diante da súa fiestra. Marie admira o guapo Tambourmajor, mentres que Margaret se mofa del. Unha vez soa co seu fillo, Marie cántalle unha canción de berce, Wozzeck chega e cóntalle as súas visións, que el interpreta como cousas malas que van pasar. Marie tenta tranquilizalo, mais el marcha correndo cara ao cuartel sen tan sequera mirar ao seu fillo. Abrumada polos seus propios medos, Marie abandona correndo a habitación deixando ao neno.
Escena 4 (Pasarrúas)
Wozzeck visita ao doutor, quen lle paga por empregalo en investigacións médicas. Cheo de autoengano por facer un gran descubrimento científico, o doutor pregúntalle a Wozzech sobre a súa dieta, reprendéndoo por non seguir as súas instrucións en relación á dieta e ao comportamento. Novamente Wozzeck saca a colación as súas visións, as cales son tomadas polo doutor como mera imaxinación.
Escena 5 (Rondó)
Na rúa, diante da porta, o Tambourmajor avanza cara Marie. Inicialmente ela se resiste, mais finalmente acaba entregándose a el.
Acto II
Escena 1 (Sonata-Allegro)
Marie admira os pendentes que o Tambourmajor lle acaba de regalar. Cando entra Wozzeck, ela tenta escondelos, mais cando Wozzeck lle pregunta de ónde os sacou asegura que os atopou na rúa. Wozzeck sospeita. El dálle os cartos que gañou e marcha, mentres que Marie se sente abrumada polo remordemento.
Escena 2 (Fantasía e Fuga sobre tres temas)
O capitán e o doutor encóntranse na rúa e falan da mórbida enfermidade e a morte. Cando Wozzeck pasa, mófanse del con alusións á infidelidade de Marie. Sorprendido, Wozzeck pídelles non se rían da única cousa no mundo que é súa e marcha correndo.
Wozzeck enfróntase a Marie coas súas sospeitas e trata de forzala para que confese. Está a piques de golpeala, mais ela segue desafiante, dicíndolle que preferiría ter un coitelo cravado na barriga antes que as súas mans sobre ela.
Escena 4 (Scherzo)
Dous aprendices bébedos animan á multitude nun bar con terraza. Wozzeck entra e ve a Marie bailando co Tambourmajor. Un necio achégase a Wozzeck e dille que cheira a sangue (Lustig, lustig...aber es riecht …Ich riech, ich riech Blut!, en galego ''Ledo, ledo, mais fede... Cheiro, cheiro sangre").
Escena 5 (Rondó)
A mesma tarde no cuartel, Wozzeck é incapaz de durmir lembrando recordos de pesadelo acontecidos no bar. O Tambourmajor entra bébedo e ostentando coa súa conquista. Os dous homes se pelexan e Wozzeck cae ao chan.
Acto III
Escena 1 (Invención sobre un tema)
Só co seu fillo, Marie le na Biblia, primeiro sobre a adúltera que foi perdoada, e logo sobre María Magdalena. Marie berra pedindo misericordia a Deus.
Escena 2 (Invención sobre unha soa nota (si))
Marie e Wozzeck están paseando preto dun estanque. Marie quere volver pronto á cidade, mais Wozzeck fai que sente con el. El a bica e fai comentarios irónicos sobre a súa infidelidade. Álzase no ceo unha lúa vermella e Wozzeck decide que se non pode ter a Marie, ninguén máis poderá, cando ela tenta escapar, el saca un coitelo e a mata.
Escena 3 (Invención sobre un ritmo)
A xente baila nunha tabern, Wozzeck está a beber, berrando de xeito salvaxe, e bailando con Margaret. Wozzeck pídelle que cante unha canción, ela canta, mais nese momento decátase de que hai sangue na súa man e cóbado, entón todo o mundo comeza a berrarlle, incapaz de explicar de onde provén o sangue, Wozzeck foxe axitado e obsesionado co seu sangue.
Escena 4 (Invención sobre unha corda de seis notas)
Wozzeck está obsesionado co pensamento de que o coitelo co que matou a Marie o incriminará e o tira ao estanque. Cando a lúa vermella aparece novamente, teme non ter lanzado o coitelo o suficientemente lonxe da beira e, querendo ademais limpar o sangue que mancha a súa roupa e as súas mans, entra no estanque e afoga. O capitán e o doutor escoitan a Wozzeck afogándose e laiándose e marchan.
Interludio (Invención sobre unha nota (do menor))
Este interludio leva ao final.
Escena 5 (Invención sobre un moto perpetuo de oito notas, quasi toccata)
Á mañá seguinte, mentres xogan na rúa, os fillos dos veciños dinlle ao fillo de Marie e Wozzeck que a súa nai está morta. El non entende e segue cantando e xogando.
Instrumentación
O cadro instrumental orixinal de Wozzeck é moi grande, xa que Berg escribiu a partitura para unha orquestra bastante grande, e conta ademais con tres grupos en escena ademais da orquestra (unha banda militar na 3ª escena do 1º acto, unha orquestra de cámara na 3ª escena do 2º acto, unha banda na taberna da 4ª escena do 2º acto, así como un piano desafinado na 3ª escena do 3º acto), o que supón un total de case 200 músicos ademais do elenco vocal, o que a converte nunha ópera pouco representada a pesar da súa popularidade. Tamén se teñen realizado ata o momento versións para conxuntos máis reducidos e accesibles que fixeron que a súa popularidade medrase nos últimos tempos, ata o momento dúas: unha para grupo de cámara de John Rea en 1995, e outra para unha orquestra algo máis reducida de Eberhard Kloke en 2004.
A partitura orixinal e as versións son editadas por Universal Edition, e o manuscrito encóntrase na Congress Library de Washington (Estados Unidos) dende 1934, cando foi depositada alí por xestión de Schönberg. A instrumentación da obra é a seguinte:
Música en escena
Banda militar: