cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Walter Zenga
Sampdoria
O 4 de xuño de 2015 fichou pola Sampdoria da Serie A, regresando así ao fútbol do seu país. Con todo, non chegou á metade da tempada, sendo destituído en novembro. A continuación volveu a Oriente Medio para adestrar o Al-Shaab de Sharjah, último clasificado da liga emiratí. Non conseguiu endereitar o rumbo do equipo e abandonou o club o 20 de febreiro de 2016 por mutuo acordo coa entidade.
Wolverhampton Wanderers
O 30 de xullo de 2016 foi anunciado como novo adestrador do Wolverhampton Wanderers do Football League Championship inglés.
Iniciou a súa andadura en Wolverhampton cunha xeira de seis partidos invicto. Con todo, acabou sendo destituído en outubro, despois dunha mala serie de resultados, cun só punto en cinco xornadas, e co equipo situado na 18ª praza.
Regreso a Italia
O 8 de decembro de 2017 foi anunciado como novo técnico do Crotone, da Serie A, co que acabou descendendo ao remate da campaña. En outubro de 2018 chegou ao banco do Venezia, da Serie B, para ocupar o lugar do destituído Stefano Vecchi. Foi despedido o 5 de marzo de 2019, despois de que unha serie de catro derrotas en cinco partidos levase ao club a ter que loitar pola permanencia.
En marzo de 2020 foi contratado polo Cagliari, da Serie A. Dirixiu o equipo sardo ata o final da tempada, obtendo tres vitorias e catro empates en 13 partidos.
Estilo de xogo
Porteiro agresivo, consistente, fisicamente forte, completo e atlético, Zenga era alcumado Deltaplano ("ala delta"). Era especialmente hábil nas paradas e na colocación na área e posuía valentía, boa reacción, velocidade, elegancia e axilidade, o que lle permitía realizar paradas espectaculares. A pesar da súa reputación, os medios foron a miúdo críticos coas súas actuacións nos lanzamentos de penaltis, aínda que detivo penas máximas contra destacados especialistas dende os once metros como Roberto Baggio, Paul Merson ou Michel Platini. Tamén era criticado polas súas irregulares actuacións cando saía da súa posición para despexar centros. Tampouco era particularmente hábil co balón aos seus pés, nin moi fiable na distribución, e inicialmente militou en equipos que empregaban un sistema defensivo de marcaxe zonal e que tentaban deixar os rivais en fóra de xogo, debido á súa reticencia a saír da portería. Con todo, foi capaz de adaptarse con éxito aos cambios na normativa trala introdución da regra da cesión, e mantivo un alto nivel de rendemento ao longo da súa carreira, aínda que os porteiros debían xogar con máis frecuencia cos pés. Ademais de nas súas funcións de porteiro, Zenga tamén destacou pola súa forte mentalidade e liderado desde atrás, polo seu temperamento, e pola súa actitude cando estaba baixo presión, non desconcentrándose se cometía algún erro.
O seu outro alcume, L'Uomo Ragno ("Spider-Man"), non está relacionado coas súas habilidades como porteiro, senón cunha circunstancia acaecida en 1992. Mentres respondía preguntas sobre a súa exclusión da selección italiana, cantou suavemente unha canción da banda italiana 883, chamada Hanno ucciso l'Uomo Ragno ("Mataron a Spider-Man"), o que levou aos medios e seguidores a chamalo como o personaxe de Marvel Comics.
Vida persoal
Casou por primeira vez con Elvira Carfagna, coa que tivo un fillo, Jacopo, tamén futbolista. Posteriormente casou coa personalidade televisiva Roberta Termali, coa que tivo dous fillos máis, Nicolò e Andrea. En 2005 casou con Raluca Rebedea, romanesa de 23 anos, con quen tivo dous fillos, Samira Valentina, nacida en 2009 e Watler, nacido en 2012. En 2020 a parella anunciou o seu divorcio.
En abril de 2012 obtivo a cidadanía romanesa.
Night Gallery (filme)
Night Gallery é un telefilme antolóxico estadounidense dirixido por Boris Sagal, Steven Spielberg e Barry Shear. Está protagonizado por Joan Crawford, Roddy McDowall e Richard Kiley e está composto por tres relatos sobrenaturais que serviron como piloto da serie de televisión homónima, escrita e presentada por Rod Serling. O filme estreouse orixinalmente a través de NBC o 8 de novembro de 1969.
Rex J. Walheim
Rex Joseph Walheim, nado en Redwood City, California, o 10 de outubro de 1962, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-122, STS-135 e STS-110.
Traxectoria
Walheim graduouse en enxeñaría mecánica pola Universidade de California en Berkeley en 1984 e é máster en enxeñaría industrial pola Universidade de Houston en 1989. Foi seleccionado como astronauta en marzo de 1996. Participou nas misións STS-122, STS-135 e STS-110, pasando 36,36 días no espazo.
Zersenay Tadese
Zersenay Tadese (en tigriña: ዘርእሰናይ ታደሰ), nado o 8 de febreiro de 1982, é un deportista eritreo de longa distancia. Catro veces campión do mundo de medio maratón, tamén bateu o récord mundial de medio maratón 21 de marzo de 2010 por dez segundos, ao impoñerse na 20ª edición da carreira de Lisboa cun tempo oficial de 58:23 que lle reportou un premio de 50.000 euros.
Tadesse converteuse no primeiro deportista de Eritrea en gañar unha medalla olímpica cando se fixo co bronce na final dos 10 000 metros nos Xogos Olímpicos de 2004 en Atenas logo de rematar despois dos etíopes Kenenisa Bekele e Sileshi Sihine. Ademais, converteuse no primeiro deportista do seu país en lograr un título mundial ao vencer no Campionato do Mundo de Medio Maratón de 2006.
En abril de 2006, finalizou cuarto no Campionato Mundial de Campo a Través, conseguindo xunto cos seus compañeiros Yonas Kifle, Ali Abdallah e Tesfayohannes Mesfen facerse coa medalla de prata por equipos, só por detrás do combinado de Kenya. En setembro dese mesmo ano, logrou a medalla de ouro no primeiro Campionato do Mundo en Ruta sobre unha distancia de 20 quilómetros organizado pola Asociación Internacional de Federacións de Atletismo.
Amblin'
Amblin' é unha curtametraxe estadounidense de 1968 escrita e dirixida por Steven Spielberg. Foi a primeira produción completada por Spielberg completamente rodada en 35 mm. O filme ten como tema o amor durante a era hippy, a finais da década de 1960, e conta a historia dun home e unha muller novos que se coñecen no deserto. O filme converteuse no nome da empresa de produción de Spielberg, Amblin Entertainment.
Sinopse
A historia está protagonizada por un rapaz (Richard Levin) e unha rapaza (Pamela McMyler), moi novos que fan auto-stop polo deserto cara a California, sen que ningún dos dous pronuncie unha soa palabra. É unha historia de amor durante a era hippy de finais dos anos 60 (momento no que se filmou a curta). O filme emprega o silencio como recurso, mais está acompañado dunha guitarra acústica como banda sonora dende o comezo até o remate. A rapaza cre que o home é un hippy e por iso insinúalle probar drogas e ter sexo. Logo da escena que alude ás relacións sexuais, ámbolos dous chegan a unha praia paradisíaca, onde a personaxe de Levin fai surf, intre no que a rapaza aproveita para revisar o estoxo da guitarra. Desilusiónase ó atopar diversos obxectos que non relacionan de ningunha maneira o seu acompañante co hippy que ela cría que era, polo que acaba abandonándoo.
Kai-awase
miniatura| Conchas Kai-awase, [[período Edo]] Kai-awase (貝合わせ) é un xogo xaponés con cunchas.
As cunchas do interior terían elaboradas pinturas, que a miúdo representan escenas do conto de Genji. O obxectivo do xogo era atopar a outra metade que encaixase.
O xogo de e-awase desenvolveríase a partir del máis tarde.
Kauboji
Kauboji é un filme croata de 2013 dirixido por Tomislav Señoršić e baseado na obra de Sasa Anocic. Foi escollido como candidato de Croacia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 87ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Heinz Hoyer
Heinz Hoyer, nado en Elxleben, provincia de Dobrich, o 10 de xaneiro de 1953, é un escultor, deseñador e gravador de medallas, moedas alemán.
Traxectoria
Heinz Hoyer cursou estudos superiores de Escultura na Academia de Arte Weißensee de Berlín, entre 1970 e 1975. Alí coñeceu a artista búlgara Sneschana Russewa, estudante de Deseño Gráfico, con quen casou 1976.
A partir de 1977, Hoyer traballou como artista independente entre Bulgaria e Berlín, e en 1980 a parella instalouse definitivamente na República Democrática Alemá, onde Heinz comezou a traballar como deseñador de selos e moedas, ás veces en común coa súa muller e noutras ocasións de xeito independente. A partir de 1983, Heinz Hoyer comezou a impartir docencia na Academia Weißensee.
Entre 1983 e 1990, Heinz Hoyer deseñou 13 moedas conmemorativas da RDA, 12 delas xunto a súa muller Sneschana. Logo da reunificación alemá, Hoyer continuou a encargarse do deseño dalgunhas moedas conemmorativas da nova Alemaña unificada e, logomda creación da Eurozona, o matrimonio Hoyer foi elixido tamén polo Bundesbank para deseñar o anverso nacional das moedas alemás do euro con valores de un e de dous euros, que comezaron a emitirse en 2002. Igualmente, de xeito individual, Heinze Hoyer encargouse do deseño dunha boa cantidade de moedas conmemorativas do sistema do euro.
Johan Lopez de Ulhoa
Johan Lopez de Ulhoa foi un trobador galego do século XIII.
Biografía
Pertencería a unha familia nobre implantada nas proximidades do río Ulla, da zona de Monterroso. É fillo de Lopo Rodriguez de Ulhoa e de María Fernández Batissela, cuñado do tamén trobador Fernan Paez de Talamancos. Foi cabaleiro dunha orde militar e sábese que estivo en Portugal, casou con Sancha Lourenço Taveira, establecéndose na Estremadura portuguesa.
Obra
Consérvanse 18 cantigas. Son once cantigas de amor e sete cantigas de amigo.
David Mella
David Mella Boullón, nado en Teo o 23 de maio de 2005, é un futbolista galego que xoga como extremo esquerdo no Fabril.
Traxectoria
Fillo do antigo futbolista do Deportivo da Coruña Gonzalo Mella, seguiu os pasos de seu pai, e con 10 anos ingresou na canteira do club coruñés, despois de destacar no Bertamiráns. Foi subindo polas diferentes categorías inferiores do Deportivo e xogou cedido unha campaña no equipo infantil do San Tirso, ao tempo que as súas actuacións lle valían ser convocado habitualmente polas categorías inferiores da selección española.
Na tempada 2020/21, aínda en idade cadete, militou no equipo xuvenil adestrado por Óscar Gilsanz, co que se proclamou campión da División de Honra e da Copa de Campións. No verán de 2021, con 16 anos, xogou un partido amigable co primeiro equipo do Deportivo, ante o Viveiro en Cantarrana. Na seguinte campaña disputou a Liga Xuvenil da UEFA e marcou un gol na vitoria por 5-1 diante do Maccabi Haifa en segunda rolda. Foi un dos xogadores máis destacados na seguinte eliminatoria, o histórico partido ante o Dynamo de Kíiv que congregou a 20.115 espectadores en Riazor, pero no que, con todo, o seu equipo caeu eliminado na quenda de penaltis.
Á parte da competición europea, xogou a maior parte da tempada 2021/22 co Fabril, co que debutou xa na primeira xornada ante o Racing Vilalbés. Xogou un total de 24 encontros co filial, no que volveu ter como técnico a Gilsanz, e disputou sen éxito a fase de ascenso a Segunda División RFEF. Na tempada 2022/23 pasou varios meses lesionado, pero pechou a tempada dándolle ao Fabril o título de campión de Terceira, despois de marcar o gol da vitoria na derradeira xornada diante do Barco en Calabagueiros.
Un mes despois do ascenso abríronselle as portas do primeiro equipo, co que debutou en partido oficial o 20 de maio de 2023, tres días antes de cumprir os 18 anos. Foi na 35ª xornada da Primeira División RFEF, diante do Algeciras en Riazor, no regreso ao banco coruñés de Rubén de la Barrera trala destitución de Óscar Cano. Entrou ao campo na segunda parte, como substituto de Yeremay, nun partido que o Deportivo venceu por 4-0.
Selección nacional
Habitual durante anos nas categorías inferiores da selección galega, en 2020 debutou coas inferiores da selección española, nun partido do equipo sub-15 diante de Irlanda. Entre 2021 e 2022 xogou 15 partidos coa selección española sub-17 e participou no Campionato Europeo da categoría, marcando un gol ante Serbia. En 2022 debutou coa selección española sub-18 contra Turquía en Karacabey.
Dólar Susan B. Anthony
A moeda xurdiu como un intento de substitución do anterior "dólar Eisenhower", de maior tamaño.
A primeira proposta para o deseño desta nova moeda prevía unha imaxe personificada da Liberdade no seu anverso, mais algúns representantes no Congreso e asociacións civís solicitaron que fose cambiada pola dunha muller real. Logo de diferentes propostas, optouse pola reformista Susan B. Anthony. Como reverso mantívose o que xa tiña o dólar Eisanhower, inspirado na insignia da misión Apollo 11. Ambas as faces foron deseñadas por Frank Gasparro, gravador xefe da US Mint.
Cuñáronse máis de 900 millóns de pezas en previsión dunha considerable demanda, aínda que o seu acollemento non foi o esperado, en parte por mor da confusión causada pola similitude en tamaño e aspecto coa moeda dun cuarto de dólar. Malia estas reticencias, comezaron a utilizarse nas máquinas expendedoras e no transporte público, o que ocasionou que se esgotase o excedente na década de 1990.
En 1997, o Congreso aprobou unha lei pola que se autorizaba unha nova moeda dun dólar, de aspecto dourado, coa imaxe da exporadora nativa americana Sacagawea nos seus anversos, mais a súa produción non puido comezar tan axiña como requiría a demanda existente e, como medida provisional, retomouse extraordinariamente a cuñaxe do dólar de Susan B. Anthony en 1999, en tanto que non se puidese producir a súa substituta. Ese foi o seu derradeiro ano de cuñaxe.
Antecedentes
esquerda|miniatura|194x194px|[[Anverso do dólar Eisenhower, aprobado pola Lei do 31 de decembro de 1970. ]]
A principios da década de 1960, ao subir o prezo da prata, a poboación esgotou os dólares deste metal que quedaban no depósitos do Departamento do Tesouro dos EEUU. Desde 1935 non se cuñaran no país moedas dun dólar de prata, e no Oeste do país produciuse unha escaseza destas pezas, sinaladamente alí onde o xogo era máis popular. Como resultado, o 3 de agosto de 1964 o Congreso votou favorablemente para autorizar a produción de 45 millóns de moedas de prata do coñecido como "dólar Paz". Porén, a medida suscitou moita controversia por parte de sectores críticos e da poboación en xeral, que consideraba a emisión destas moedas como un dispendio de recursos e que estaba condicionada por intereses pouco transparentes, o que levaría a que fosen retiradas axiña da circulación. En 1964 chegaron a cuñarse na Casa da Moeda de Denver 316.076 exemplares do "dólar Paz", antes de que se decidise a suspensión da produción. Estas moedas foron refundidas de camiño, e a Lei de Moeda (Coinage Act) do 23 de xullo de 1965 prohibiu a produción de moedas dun dólar durante un período de cinco anos.
O 12 de maio de 1969, a Comisión Conxunta sobre a Cuñaxe, un corpo constituído por 24 individuos establecido pola Lei da Moeda (Coinage Act) de 1965, recomendou que se retomase a produción dos dólares, logo dun estudo levado a cabo por un grupo de traballo do Congreso. O 1 e o 3 de outubro de 1969, nunha sesión ante a Cámara de Representantes dos Estados Unidos, debateuse a lexislación proposta para autorizar a moeda, cunha composición de cuproníquel, co mesmo diámetro de 38 mm dos antigos dólares de prata. Engadiuse unha disposición que esixía que a moeda representase no reverso o ex-presidente Dwight D. Eisenhower, falecido aquel mesmo ano, e no reverso un deseño "emblemático da aguia simbólica da aluaxe do Apollo 11. O presidente Richard Nixon asinou a lei o 31 de decembro de 1970. Os deseños tanto do anverso como do reverso foron creados polo daquela xefe de gravadores da Casa da Moeda dos Estados Unidos, Frank Gasparro.
Do mesmo xeito que nas anteriores moedas deste valor, o novo dólar Eisenhower resultou ser impopular para os usuarios, e a súa presenza na circulación foi escasa. En 1976, o Research Triangle Institute (RTI) realizou un estudo sobre a cuñaxe de moeda nos Estados Unidos e, entre outras cousas, recomendou que se eliminase por completo a produción de moedas de medio dólar, tamén moi pouco utilizada, e que se cuñasen moedas dun dólar dun tamaño máis reducido. Neste informe podíase ler:
O historiador numismático David L. Ganz suxeriu que o busto de Eisenhower, un republicano, foi elixido en compensación da presenza do demócrata John F. Kennedy nas moedas de medio dólar. Nun artigo de 1977, coincidiu coas conclusións do RTI ao suxerir que ambas as moedas deberían ser eliminadas. A produción do medio dólar cesou por completo e decidiuse que o dólar se substituíse por outro de menor diámetro e cun deseño diferente. Esperábase que esta medida supuxese un aforro económico e a directora da US Mint, Stella Hackel, estimou que substituír a metade dos billetes dun dólar emitidos polas novas moedas pequenas do mesmo valor aforraría 19 millóns de dólares da época en custos de produción.
Proposta da Liberdade
O gravador xefe Gasparro foi o encargado de crear os deseños da moeda. A súa proposta prevía un busto da Liberdade no anverso e unha aguia voando no reverso. O busto representábase a carón dunha vara cun gorro frixio na súa punta, como símbolo da liberdade. O deseño da Liberdade de Gasparro baseábase nun anverso similar que el mesmo creara para a convención da American Numismatic Association de 1969. O reverso, coa aguia voando sobre unha montaña contra o sol nacente, fora creado orixinariamente por Gasparro en 1967 para unha proposta dun medio dólar conmemorativo. Ao describir o deseño do seu reverso, Gasparro declarou que pretendía simbolizar "o nacemento dun novo día".
O deseño foi revisado pola Comisión de Belas Artes e, nunha carta do 29 de abril de 1976, o membro desta comisión J. Carter Brown gababa así o deseño:
O 1 de maio de 1978 presentouse na Cámara de Representantes un proxecto de lei para reducir o diámetro do dólar desde 38 mm ata 26,5 mm, e o peso dos 22,68 g a 8,5 g. O proxecto de lei presentouse no Senado o 3 de maio, e o peso proposto foi finalmente o de 8,1 g. A Casa da Moeda realizou experimentos con moedas de oito, de dez, de once e de trece caras, mais finalmente decidiuse que o novo dólar fose redondo, xa que se requirirían custosas modificacións para actualizar a maquinaria expendedora, para que aceptase moedas doutras formas. No canto disto, o proxecto de lei prescribiu un bordo interior de once lados, que pretendía servir de axuda para a identificación pola vista e polo tacto para as persoas con deficiencia visual.
Selección de Susan B. Anthony
miniatura|243x243px|[[Susan B. Anthony nunha fotografía de 1890. ]]
Os altos funcionarios do Tesouro recomendaron formalmente o deseño de Gasparro, ao que se referiron como unha "versión modernizada do deseño clásico da Liberdade". O 3 de maio de 1978, William Proxmire, de Wisconsin, presentou no Senado unha proposta de lei que era igual á do Tesouro, agás polo feito de que o deseño se modificaba para representar a reformadora social Susan B. Anthony, no canto da figura alegórica da Liberdade. O 15 de maio, as representantes Mary Rose Oakar e Patricia Schroeder presentaron unha proposta similar na Cámara de Representantes. A figura de Anthony tamén foi recomendada por membros da Organización Nacional de Mulleres, polo Grupo de Mulleres Congresistas, polo Grupo Político Nacional de Mulleres e pola Liga de Mulleres Votantes. En apoio da lexislación proposta, a Liga dirixiu unha carta a Walter E. Fauntroy, presidente do Subcomité de Preservación Histórica e Cuñaxe, nos seguintes termos:
Ademais, os funcionarios fixeron un reconto das suxestións enviadas á Casa da Moeda dos EEUU polo público en xeral sobre o tema da moeda dun dólar, e comprobouse que Susan B. Anthony recibira o maior apoio.
Gasparro comezou, xa que logo, os seus traballos sobre o deseño de Susan B. Anthony en xuño de 1978, mesmo antes de que a lexislación fose aprobada no Congreso. Recorreu á axuda dun amigo para realizar unha investigación sobre Anthony, que considerou necesaria antes de realizar o deseño. Tomou como referencia unhas seis imaxes diferentes para crear o retrato de Anthony, aínda que maiormente se baseou só en dúas delas. Gasparro creou varias propostas de deseño antes de recibir á aprobación final. Un destes retratos, que representaba a Anthony aos seus 28 anos, presentóuselle a unha sobriña da activista, quen a rexeitou popr considerar que se "embelecía" innecesariamente a súa tía-avoa, e tamén criticou outro deseño que representaba a Anthony aos 84 anos, que ao seu xuízo semellaba demasiado anciá. Gasparro realizou varias modificacións co obxectivo de que o retrato aparentase unha idade de 50 anos, o punto álxido da súa influencia como reformadora social, aínda que non se coñecen fotografías de Anthony dese período. Logo das modificacións, Gasparro recibiu a aprobación e amosou a súa satisfacción por considerar que retratara a Anthony con exactitude.
Inicialmente, Gasparro esperaba que o Congreso mantivese o deseño do reverso da aguia en voo, para acompañar o anverso de Susan B. Anthony. No entanto, unha emenda de última hora presentada polo senador de Utah Jake Garn modificou a norma para manter o deseño da insignia do Apollo 11 que xa se utilizara no anterior dólar Eisenhower.
O proxecto de lei foi aprobado polo Congreso e asinado polo presidente Jimmy Carter o 10 de outubro de 1978, e a produción de dólares Eisenhower cesou ese ano. Logo de asinar a lei, Carter fixo unha declaración na que dicía que esperaba que o novo dólar melloraría substancialmente o sistema de cuñaxe e que reduciría os custos da produción de moeda para o Goberno. Tamén declarou a súa aprobación da decisión de representar a Susan B. Anthony nesta moeda:
Controversia co deseño
miniatura|172x172px|[[Insignia da misión Apollo 11.]]
Gasparro considerou o seu deseño de Anthony como o máis salientable da súa carreira. En relación coa percepción pública da moeda, afirmou que "pasou a formar parte dun movemento social; este novo dólar é máis que unha moeda, é un asunto en si mesma". A decisión de utilizar o retrato de Susan B. Anthony no canto da alegoría da Liberdade, porén, foi recibida con críticas no ámbito numismático, que lle atribuían á figura alegórica un maior mérito artístico.
O crítico e numismático Cornelius Vermeule fixo unha crítica severa non só deste cambio no anverso, senón tamén da decisión de seguir utilizando a imaxe do Apollo 11 no reverso. Vermeule sinalou que, aínda que o Goberno de Eisenhower creara a Administración Nacional de Aeronáutica e do Espazo, Anthony non tiña relación ningunha con esa expedición lunar nin co programa espacial estadounidense. Ao comentar o emparellamento do anverso e do reverso afirmou que era "un matrimonio apresurado e malo".
Acollemento popular
esquerda|miniatura|300x300px|A [[cor e o tamaño similares do dólar Susan B. Anthony e o cuarto de dólar Washington (á dereita) xerou confusión na poboación.]]
Os primeiros dólares Susan B. Anthony cuñáronse na Casa da Moeda de Filadelfia o 13 de decembro de 1978, datados en 1979. Os primeiros producidos na Casa da Moeda de Denver e na Casa da Moeda de San Francisco viron a luz o 9 e o 29 de xaneiro de 1979, respectivamente.
Na Casa da Moeda dos EEUU temíase que se producise un acaparamento das moedas nun primeiro momento, polo que se ordenou unha reserva de 500 millóns de moedas antes da data de saída á circulación en xullo de 1979. Todas estas moedas amosan como marcas de ceca un "P" (ceca de Filadelfia), un "D" (Denver) ou un "S" (San Francisco). Aínda que a utilización das marcas "D" e "S" tiña xa unha longa tradición, tratábase da primeira vez que se colocaba o "P" como marca de ceca de Filadelfia desde a moeda de 5 centavos de Jefferson emitida durante a segunda guerra mundial, xa que as moedas desta procedencia adoitaban carecer de marca de ceca. A partir de 1980, o "P" engadiuse a todas as moedas cuñadas na ceca de Filadelfia, agás as dun centavo de dólar.
O Departamento do Tesouro, en colaboración coa Reserva Federal, emprendeu unha campaña de mercadotecnia por un valor de 655.000 dólares para informar os traballadores bancarios e o público en xeral acerca da nova moeda, e o sector das máquinas expendedoras realizou un investimento de 100 millóns de dólares para a adaptación das máquinas ao novo formato.
Malia os esforzos realizados para a súa introdución no mercado, o seu acollemento público foi claramente negativo. O seu diámetro só dous milímetros máis grande que o da moeda de 25 centavos, tamén de cuproníquel, facía que o dólar Susan B. Anthony se confundise con facilidade con esa moeda. Stella Hackel, a directora da US Mint, incidiu na notable diferenza en peso e en deseño entre ambas, e expresou a súa confianza en que o novo dólar acabaría, co tempo, merecendo o favor da poboación. Nos meses seguintes ao seu lanzamento aumentaron as queixas e as reclamacións no transporte público e moitos establecementos comerciais por todo o país comezaron a negarse a aceptalas como medio de pagamento. O 13 de xullo de 1979, o representante de California Jerry Lewis propuxo un proxecto de lei na Cámara de Representantes para intentar incrementar o tamaño da moeda, co ánimo de mellorar a súa identificación. Na súa defensa deste proxecto de lei, que nunca se chegou a aprobar, Lewis sinalou que o dólar Susan B. Anthony chegara a ser coñecido ironicamente como "o cuarto de dólar Carter" (Carter quarter), aludindo tanto ao seu tamaño como ao presidente que o creou.
En total cuñáronse 757.813.744 moedas destinadas á circulación datadas en 1979, nas casas de moeda de Filadelfia, Denver e San Francisco —á parte doutras destinadas ao coleccionismo—. A demanda seguiu a ser baixa ata 1980 e a cantidade de moedas para a circulación cuñadas ese ano foi de 89.660.708. Por mor da súa persistente falla de popularidade, a súa produción de moedas para a súa posta en circulación foi suspendida, e en 1981 soamente se cuñaron, entre as tres cecas, arredor de 10.000 exemplares para satisfacer o mercado do coleccionismo.
Co pechamento da produción, o Tesouro viuse nun dilema: a Casa da Moeda cuñara en 1979 unha gran cantidade de dólares adiantándose a unha previsible —e excesivamente optimista— boa aceptación popular, o que deu lugar a un excedente de 520.000.000 exemplares en 1981. Fundir todas estas moedas non resultaría práctico: o custo de produción era de dous centavos por moeda e os 98 centavos restantes cumpriría aplicalos á débeda nacional. Xa que logo, as moedas foron almacenadas polo Goberno, á espera de seren postas en circulación cando se precisase.
O deseño deste dólar tivo as súas repercusións fóra das fronteiras estadounidenses. Cando o Canadá introduciu en 1987 a súa nova moeda dun dólar, as súas dimensións fixéronse similares coa intención de que as especificacións das máquinas expendedoras puidesen ser comúns para ambos os países.
A reemisión de 1999
Malia a súa impopularidade para o seu uso nas transaccións, os dólares Susan B. Anthony comezaron a ser moi utilizados en máis de 9.000 máquinas expendedoras de selos de correos instaladas nos edificios do Servizo Postal dos EEUU por todo o país a principios da década de 1990. Ademais, estas moedas comezaron a utilizarse con regularidade en moitos sistemas de transporte colectivo e en máquinas expendedoras.
Desde o cesamento da produción destes dólares en 1981 debatéronse varias propostas no Congreso, mais non chegou a tomarse ningunha medida para a emisión dunha nova moeda, en tanto que non se esgotaron as reservas almacenadas no Tesouro, o que sucedeu a mediados da década de 1990. En febreiro de 1996, os almacéns contiñan aproximadamente 229.500.000 moedas, mais esa cifra baixou a unhas 133.000.000 cara á fin de 1997. Ante a necesidade xurdida de producir máis dólares para satisfacer a demanda, o Tesouro apoiou unha lexislación que autorizaba unha nova moeda de dólar que non se puidese confundir coa de cuarto de dólar, cuñada cunha aliaxe de cor dourada e cun bordo liso. Esta lexislación presentouse na Cámara de Representantes e no Senado en 1997, onde recibiu a súa aprobación, cunha disposición que solicitaba que nos seus anversos se representase o busto da guía nativa Sacagawea. O 1 de decembro de 1997, o presidente Bill Clinton asinou a lei que aprobaba o programa de emisións conmemorativas dos 50 Estados, que incluía unha serie de moedas dun cuarto de dólar e tamén unha sección titulada United States $1 Coin Act of 1997 ("Lei estadounidense da moeda dun dólar, de 1997"). Esta sección autorizou oficialmente o que se converteu no sucesor do dólar Susan B, Anthony: o dólar Sacagawea.
miniatura|170x170px|Moeda padrón da [[Casa da Moeda dos Estados Unidos|US Mint coa imaxe de Martha Washington e a data de 1759, como proba dunha moeda máis distintiva e de cor dourada.]]
Logo da aprobación desta lei levouse a cabo unha serie de cuñaxes de proba coa imaxe de Martha Washington, para probar diversas aliaxes de cor dourada. Aínda que a lei prevía a creación dunha nova moeda, tamén permitía retomar a cuñaxe de dólares Susan B. Anthony como medida provisional, ata que comezase a produción do novo dólar dourado. O 20 de maio de 1999, a Casa da Moeda dos Estados Unidos anunciou que a cuñaxe de dólares Anthony se retomaría cando se esgotasen as existencias almacenadas no Tesouro. En total, cuñáronse 41.368.000 dólares Anthony datados en 1999 para a súa posta en circulación, nas cecas de Filadelfia e de Denver. A maiores, en Filadelfia emitíronse tamén 750.000 exemplares cun acabamento especial (proof) destinados ao mercado do coleccionismo. O modelo de dólar Susan B. Anthony foi retirado oficialmente en 2000, cando entrou en produción o novo dólar dourado Sacagawea.
Cantidades cuñadas
Estas son as cantidades de dólares Susan B. Anthony cuñados nas tres sucursais da Casa da Moeda dos Estados Unidos en que estes se produciron. Estas cantidades inclúen tanto as moedas destinadas á súa posta en circulación como as previstas para o mercado numismático:
Coleccionismo
En todos os anos cuñáronse moedas con acabamento especial (proof series) para o coleccionismo. Estas series, con tiraxes moito máis reducidas, acadan no mercado do coleccionismo valores superiores aos das moedas correspondentes ás emisións regulares.
De Vacas
De Vacas é un cuarteto musical formado polas vocalistas Inés Salvado (a Marela), Faia Díaz (a Pinta) e Paula Romero (a Morena) e o guitarrista Guillerme Fernández (a Rubia). O grupo fai versións en galego de temas comerciais, mudando a letra e dándolles un formato retranqueiro e divertido.
Traxectoria
esquerda|miniatura|De Vacas na [[O Santiaguiño do Monte, Padrón, Padrón|Festas do Santiaguiño (2017)]] De vacas naceu cando Faia, Inés e Paula, que cantaban xuntas no coro da Rá de Santiago, descubriron nunha conversa que todas eran fans das Spice Girls. Decidiron naquel momento crear un grupo co que reivindicar a súa música. Para iso incorporaron á formación o experimentado músico Guillerme Fernández, guitarrista de grupos ben coñecidos como Berrogüetto ou aCadaCanto.
O seu primeiro videoclip foi lanzado en 2015, unha versión do "Gangnam Style" do rapeiro coreano PSY. O seu primeiro concerto foi o verán do ano seguinte, no festival Feito a Man de Santiago, onde percibiron unha boa acollida por parte do público. En 2017 publicaron un novo clip: Amodiño, unha versión do "Despacito" do cantante Luis Fonsi. Axiña se fixo viral nas redes sociais, o que as popularizou definitivamente. Desde aquela teñen sacado versións doutros artistas como Enrique Iglesias, Michel Teló, Rosalía, Sabrina ou Pitbull.
Bibalos
Os bibalos (en Bibali) eran unha antiga tribo celta de Gallaecia, un pobo galaico bracarense que viviu no oeste da actual comarca de Verín.
Os bibalos son citados por Tolomeo, Geographia, 6, 38 e 43, que os nomeao entre os galaicos brácaros, citándoos entre os límicos e os grovios. O seu principal centro era o castro de San Millao, coñecido como Forum Bibalorum, dentro do Conventus bracarensis. Os seus habitantes adicábanse principalmente á gandaría ovina, olería e comercio con outros castros ou aldeas da zona, aproveitando a vía romana que percorría a zona próxima á Xironda.
Etimoloxía
Segundo consta no Padrón dos pobos da ponte de Chaves, o seu nome podería ter relación co río Búbal, que transcorre polos concellos ourensáns de Cualedro, Monterrei e Verín.
Epígrafe
IMP CAES VESP AVG PONT / MAX TRIB POT X IMP XX PROCOS IX / IMP VESP CAES AVG F PONT TRIB / POT VIII IMP XIIII COS VI / ... / C CALPETANO RANTIO QUIRINALI VAL FESTO LEG AVG PR PR / D CORNELIO MECIANO LEG AVG / L ARRVNTIO MAXIMO PROC AVG / LEG VII GEM FEL / CIVITATES X / AQUEFLAVIENSES AOBRIGENS / BSALI COELERNI EQUAESI / INTERAMICE LIMICI AEBISOC / QUARQUERNI TAMAGANI
Sendo Emperador César Vespasiano Augusto, Pontífice Máximo, con poder tribunicio por décima vez, Emperador vixésimo, pai da patria, cónsul por novena vez, sendo emperador tamén Tito Vespasiano César, fillo do Augusto, Pontífice, con poder tribunicio por oitava vez, Emperador Décimo cuarto, cónsul por sétima (...) sendo legado de Augusto o Propretor Caio Calpetano Rancio Quirinal Valerio Festo e sendo Legado do Augusto, Decio Cornelio Meciano e procurador do mesmo Augusto, Lucio Arruncio Maximo, a Lexión Sétima Xémina Félix e dez cidades, a saber: os Aquiflavienses, os Avobriguenses, os Bibalos, os Coelernos, os Equaesos, os Interamnicos, os Límicos, os Nebisocos, os Quarquernos e os Tamaganos (...).
A respecto das liñas que faltan hai acordo entre os especialistas en considerar que foran eliminadas referencias ao Emperador Domiciano en virtude de damnatio memoriae.
Halimin put
Halimin put é un filme de 2012 coproducido e dirixido por Arsen Anton Ostojić e rodado en lingua bosníaca. É unha coprodución entre Croacia, Bosnia e Hercegovina e Eslovenia. Conta a historia de Halima, muller bosníaca aflixida mais cunha forte vontade, que debe atopar á súa sobriña para recuperar os ósos do seu fillo perdido durante a guerra de Bosnia na década de 1990. O filme foi escollido como candidato de Croacia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 86ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Hussein Ahmed Salah
Traxectoria
E tres anos máis tarde, no Mundial de Toquio 1991, volveu gañar a medalla de prata, quedando tralo xaponés Hiromi Taniguchi e por diante do estadounidense Steve Spence.
Roberto I de Namur
Non se dispón de información precisa sobre as súas orixes, L. Venderkindere ten a hipótese de que Roberto é neto de Berenger, por vía materna. A Vita Gerardi abbatis Broniensis precisa que os descendentes de Berenger seguiron a dispoñer do condado de Namur, mais a ausencia dos nomes de Bernger e de Rainiero fai pensar que se trata máis ben dunha descendencia colateral.
Ljudožder vegetarijanac
Ljudožder vegetarijanac é un filme croata de 2012 dirixido por Branko Schmidt. Estreouse o 1 de marzo de 2012 e está protagonizado por Rene Bitorajac no papel dun doutor inmoral. Foi escollido como candidato de Croacia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 85ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Roberto I de Namur
Roberto aparece regularmente nas actas dispoñibles entre 946 e 974, e toma parte na rebelión do conde Immon contra Brunon, duque de Lotarinxia, entre 958 e 963. Nesta época reforza as fortificaciones do castelo de Namur. A súa última aparición nos documentos históricos da época remóntase ao ano 974; o seu fillo (e sucesor como conde de Namur) Alberte I aparece en 981.
Tampouco a súa esposa é coñecida. Baseándose na onomástica, Thierry Stasser emitiu a hipótese de que esta fose Lutgarda (Luitgarde), filla de Adalberto (m. en 944), conde de Metz, e Lutgarda, filla á súa vez de Wigerico de Bidgau e de Cunegonda de Francia. Sexa como for, Roberto é pai de:
Mark! Lopez
'''mark! Lopez''' é un activista ambiental estadounidense. Foi director executivo de East Yard Communities for Environmental Justice. Gañou o Premio Medioambiental Goldman de 2017.
Traxectoria
Graduouse na Universidade de California, Santa Cruz, e a Universidade Estatal de California, Northridge.
Meteu presión para que se limpara a contaminación polas baterías de chumbo da empresa Exide en Vernon, California. Organizou unha protesta no Civic Center, Los Ángeles.
Familia
A súa avoa é Juana Beatríz Gutiérrez, cofundadora de Mothers of East Los Angeles.
Victorino González
Juan Victorino González Enríquez, nado na Coruña o 24 de xuño de 1964, é un ex-judoka galego. Foi tres veces campión de España e competiu nos Xogos Olímpicos de 1988 en Seúl.
Traxectoria
Natural do barrio de Monte Alto, aos 9 anos acudiu ao Pazo dos Deportes de Riazor para anotarse a kárate, pero como a idade mínima necesaria eran 16 anos, apuntouse en judo. Formou parte do Club Shiai da Coruña, co que se proclamou campión galego e español en categorías inferiores, e en 1983 disputou o Campionato de Europa júnior.
En 1984 gañou en Málaga o seu primeiro título de campión de España absoluto, na categoría de 78 kg, converténdose no segundo galego en lograr un título nacional, despois de Pier Veira. Revalidou o título ao ano seguinte en Madrid, ao superar na final ao madrileño Fernando Vega.
En 1986 obtivo o bronce no Campionato de España e ao ano seguinte participou nos Xogos Mediterráneos na cidade siria de Latakia, chegando á final dos 78 kg, onde perdeu contra o francés Jean-Michel Berthet, regresando polo tanto cunha medalla de prata. Participou nos Xogos Olímpicos de 1988, sendo o primeiro judoka galego en facelo, e tras superar dúas roldas, caeu nos oitavos de final contra o campión olímpico de 1984, Frank Wieneke, da Alemaña Federal. Acabou no sétimo posto, volvendo á casa cun diploma olímpico.
Concepción Pazo Álvarez
María de la Concepción Pazo Álvarez, nada na Estrada o 30 de novembro de 1907 e finada en Santiago de Compostela o 5 de xullo de 1994, foi unha mestra galega.
Traxectoria
Filla da mestra Emilia Alvarez Silva e de Pelayo Pazo Alvarez. Estudou maxisterio e foi nomeada mestra interina de Carbia en xaneiro de 1935, renunciando ao posto, e despois de Coucieiro (Val do Dubra). No franquismo foi agregada de inspección en Santiago de Compostela ata que en 1946 decidiu reunirse co seu home exiliado en México. Arribou a Cidade de México o 5 de xaneiro de 1947. Traballou como mestra de primaria no Colegio Madrid. Logo da morte do seu home en 1963, retornou a Galicia en 1971. Reintegrouse ao maxisterio en 1973 sendo destinada a Forcarei e posteriormente foi mestra no Colexio Rosalía de Castro do Grove, onde se xubilou en 1977. Finou en Santiago de Compostela o 5 de xullo de 1994.
Vida persoal
Casou na Estrada con Celestino López López en 1935.
Kinda
Kinda é un concello sueco (kommun) do condado de Östergötland. A súa capital é Kisa. En xuño de 2022 o concello tiña unha poboación de 10 064 habitantes.
O concello está formado principalmente por unha paisaxe de val de fractura con grandes elementos de montañas. A zona está dominada por morenas boscosas. A agricultura e a silvicultura, así como as pequenas e medianas industrias e as empresas de servizos dominaban a vida empresarial local a principios da década de 2020.
Dende que se formou o municipio en 1974 o número de habitantes mantívose estable entre 9 762 e 10 635 persoas. Dende as eleccións da década de 2010, o concello foi gobernado por varias coalicións de distintos partidos.
Sneschana Russewa-Hoyer
Traxectoria
Sneschana Russewa-Hoyer estudou o seu ensino secundario nun instituto de ensinanzas artísticas de Sofía, e posteriormente cusou estudos superiores de Deseño Gráfico na Academia de Arte Weißensee de Berlín, entre os anos 1972 e 1977.
A partir de 1985 traballou de xeito independente en proxectos como o deseño de selos postais para a República Democrática Alemá.
En xuño de 1976 casou co escultor e gravador Heinz Hoyer, que fora o seu compañeiro durante os seus estudos. Xunto con el, Sneschana foi tamén a creadora de varias moedas conmemorativas do sistema do marco da República Democrática Alemá durante a década de 1980.
O matrimonio Hoyer foi elixido tamén polo Bundesbank para deseñar o anverso nacional das moedas alemás do euro con valores de un e de dous euros, que comezaron a emitirse en 2002.
Como medallista, un exemplo da súa produción é a medalla elaborada en 2009 con motivo da xubilación de Wolfgang Steguweit, director do Gabinete Numismático de Berlín.
Rokia Traoré
Rokia Traoré, nada o 24 de xaneiro de 1974, é unha cantante, compositora e guitarrista maliana.
Traxectoria
Traoré pertence á etnia bambara, tamén chamada bamana. Naceu en 1974 na rexión de Belidougou, en Malí, preto da fronteira con Mauritania. Durante a súa infancia e mocidade residiu en varios países do mundo -entre eles Alxeria, Arabia Saudita, Francia e Bélxica-, debido a que o seu pai era diplomático. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d5/Rokia_Traor%C3%A9_singing.jpg/220px-Rokia_Traor%C3%A9_singing.jpg|esquerda|miniatura|Rokia Traoré Aínda que os bambara teñen unha importante tradición musical, baseada nos griots, músicos profesionais, a familia de Traoré pertencía á nobreza, que ten tradicionalmente prohibido dedicarse á música. No entanto, Rokia emprendeu a carreira musical, contando entre os seus primeiros mestres ao soado guitarrista maliano Ali Farka Touré.
Unha das súas primeiras cancións, "Finini", tivo un grande éxito no seu país natal. En 1997 gañou o premio "Découverte Afrique" de Radio Francia Internacional, o que lle proporcionou a oportunidade de darse a coñecer fóra de Malí. O seu primeiro disco publicado internacionalmente, Mouneissa (1998) tivo un grande éxito polo seu tratamento da música tradicional maliana e o emprego de instrumentos como o n'goni, a kora e o balafon xunto coa guitarra e o baixo acústicos. En Europa vendeu unhas 40.000 copias. Dous anos despois, en 2000, publicou Wanita, álbum para o que compuxo a letra e a música de todos os temas.
En 2003 publicou o seu terceiro álbum, Bowmboï, e en 2008 o cuarto, Tchamantché. Neste último, Traoré asina todas as cancións, fóra dunha versión dun tema de Billie Holiday, The man I love.
Obadele Thompson
Obadele “Oba” Thompson, nado o 30 de marzo de 1976, é un deportista barbadense. Thompson é o gañador da única medalla olímpica dun representante do país. Conseguiu a medalla de bronce nos Xogos Olímpicos de 2000 en atletismo, na proba de 100 metros lisos. Participou en tres Xogos Olímpicos (1996, 2000 e 2004), e foi finalista en cada un deles. As súas mellores marcas foron 9,87 segundos nos 100 metros, 19,97 segundos nos 200 metros lisos (ámbolos dous récords de Barbados), e 45,38 segundos nos 400 metros lisos. Mantén o récord mundial dos 55 metros lisos en interior (5,99 segundos) dende 1997.
Sedamdeset i dva dana
Sedamdeset i dva dana é un filme serbo-croata de 2010 dirixido por Danilo Šerbedžija e protagonizado por Rade Šerbedžija. O filme foi escollido como candidato de Croacia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 84ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Alberte I de Namur
Alberte I de Namur (m. pouco antes de 1011), foi conde de Namur dende o ano 981 até a súa morte. Era fillo de Roberto I, conde de Namur.
Biografía
Aínda que non se atopan referencias nas actas ao seu pai a partir do ano 974, Alberte I non é mencionado como conde de Namur até sete anos despois, no 981. Dende o ano 973, uniuse aos fillos de Rainiero III de Henao, Rainiero IV de Mons e Lamberto I de Lovaina, que tentaban reconquistar a súa herdanza aos condes que o emperador Otón I designara para o condado de Henao, Renaud de Mons e Garnier de Valenciennes. Tras reconciliarse co emperador, este confioulle a defensa da abadía de Brogne, no ano 998.
Matrimonio e descendencia
Desposou con Ermengarda, filla de Carlos, duque da Baixa Lotarinxia, e tivo os seguintes fillos:
Laurent Jorio
Laurent Jorio, nado o 1 de xaneiro de 1973 en Bouaké, Costa de Marfil, é un deseñador francés, autor do anverso das moedas de 10, de 20 e de 50 céntimos de euro.
L.A. 2017
L.A. 2017 é un episodio da serie de televisión The Name of the Game emitido en 1971. Ás veces chamado "Los Angeles: AD 2017" (o nome da novela de Philip Wylie creada en base ó guión) ou "Los Angeles 2017" é unha peza de ciencia ficción rodada cun orzamento de 375 000 dólares. O director foi Steven Spielberg cando tiña 24 anos, usou ángulos de cámara para dirixir o seu primeiro episodio de televisión e comentou en anos posteriores que o programa "abriume moitas portas".
Laurent Jorio
Traxectoria
Laurent Jorio diplomouse en 1990 do Bacharelato Internacional de Xenebra e en 1991 do bacharelato francés. Posteriormente cursou estudos superiores de Comercio Internacional e de Deseño e Comunicación Audiovisual na escola Créapole de París. miniatura|140x140px|[[Moeda de 10 céntimos de euro francesa de 2001.]] Durante a súa estadía como estudante en París, en 1999 creou o deseño do anverso das moedas divisionarias francesas da serie do euro con valores de 10, de 20 e de 50 céntimos, consistente nunha reinterpretación da clásica "sementadora", creada en 1897 polo escultor e medallista francés Oscar Roty (1846-1911).
A marca de gravador de Jorio nestas moedas consiste na inscrición da frase "L. JRIO d'ap. O. ROTY " ("Laurent Jorio a partir de Oscar Roty") en orientación vertical no seu anverso.
L.A. 2017
É o décimo sexto episodio da terceira tempada, e o elenco inclúe a Barry Sullivan, Edmond O'Brien e (nun breve cameo) a amiga de Spielberg Joan Crawford. O episodio ten unha duración de 76 minutos (90 minutos incluíndo os anuncios). O episodio nunca foi estreado en formato de vídeo caseiro, nin como filme independente nin como parte da serie. Presentar a historia como un soño era a única maneira en que o relato de ciencia ficción de Wylie podía encaixar no peculiar formato de The Name of the Game, un programa sobre o negocio das revistas ambientado no presente e que rota entre Gene Barry, Tony Franciosa e Robert Stack (e na terceira tempada contando con Peter Falk, Robert Wagner e Robert Culp).
Cabestana cutacea
Cabestana cutacea é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Carl von Linné en 1767.
Savage (telefilme de 1973)
Savage é un telefilme estadounidense de 1973 dirixido por Steven Spielberg e está protagonizado por Martin Landau. Foi producido como un piloto de televisión mais non foi desenvolvido como serie.
O influxo do mal
O influxo do mal (en Something Evil) é un filme estadounidense de 1972 dirixido por Steven Spielberg, con guión escrito por Robert Clouse. Está protagonizado por Sandy Dennis, Darren McGavin e Ralph Bellamy.