cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Matrimonio
A nova lei: desde o Concilio de Trento ata a publicación do Código do Dereito Canónico de 1917
Hai que engadir isto para o efecto global da Contrarreforma, que sitúa aos fieis da Igrexa católica lonxe da comodidade e distensión na práctica relixiosa tida ata entón. Despois de Trento, tal como pasou posteriormente á reforma  luterana, abandonou unha relixión  disoluta, perdida na simonía e na distensión, e pasouse a unha relixión meticulosamente ordenada. De modo que, tanto no sector protestante como no católico, xorde unha tendencia nunha relixión tensa e legalista como quedou establecida no século XVI.
O monopolio que tiña a Igrexa católica desde había séculos sobre o matrimonio foi roto pouco antes do Concilio de Trento pola separación da Igrexa de Inglaterra e as reformas luterana e calvinista. Como ningunha delas non estivo de acordo cos mandatos do Concilio de Trento, o matrimonio non foi considerado un  sacramento, senón un contrato laico; por tanto, as actuacións sobre a constitución, separación ou divorcio, pasaron a ser competencia dos tribunais civís e non competencia xurídica eclesiástica, excepto no caso do  anglicanismo, que ao comezo tratou nos tribunais das dioceses estes casos.
O matrimonio, ao pasar paulatinamente a xurisdición laica, tamén entra nesta dinámica, que ata entón, no Antigo Réxime, só recibira atención legal na parcela que correspondía a salvagardar a aceptación e a vontade paterna, así como en cuestións de dotes ou de ámbito económico; é dicir, as soamente contractuais.
Cando as ideas renovadoras sociais entraron na percepción das clases dirixentes de cada país, establécese no continente europeo un principio de diverxencia legal importante en canto ás idades mínimas para casar. Así no século XIX observanse diferenzas importantes: Austria, 14 anos cumpridos tanto para o home como para a muller; Italia, Bélxica e Romanía, 20 anos cumpridos para o home e 15 para a muller; Alemaña, 21 anos cumpridos para o home e para mulleres a partir dos 16 anos cumpridos. Nos Países Baixos, Suíza, Rusia e Hungría permiten o matrimonio a partir dos 22 anos no home e 16 na muller, todos completos; coa condición de que a zona caucasiana rusa tiña establecidos 15 e 13 anos cumpridos. Dinamarca tiña establecidos os 20 e 16 anos cumpridos. España, Reino Unido, Portugal e Grecia conservaban as idades canónicas con 16 e 14 anos cumpridos.
Matrimonio e saúde
O matrimonio, como outras relacións próximas, exerce considerable influencia na saúde. A xente casada experimenta menor enfermidade e mortalidade en diversas doenzas como o cancro, os ataques ao corazón ou a cirurxía. A investigación da relación entre o matrimonio e a saúde é parte dun estudo máis amplo dos beneficios das relacións sociais.
As ligazóns socais proporciánanlles ás persoas un sentido de identidade, pertenza e apoio.
O efecto protector da saúde é máis forte para os homes que para as mulleres. O simple feito de estar casado confire máis beneficios de saúde aos homes que ás mulleres.
A saúde da muller está máis influída que a do varón pola satisfacción ou polos conflitos maritais, polo que as mulleres infelizmente casadas nos gozan de mellor saúde cás solteiras. A maioría dos estudos sobre o matrimonio e a saúde centráronse en parellas heterosexuais, polo que se precisa máis traballo para aclarar o impacto na saúde nos matrimonios entre persoas do mesmo sexo.
Lemmy Kilmister
Traxectoria
Lemmy naceu en Stoke-on-Trent e medrou en North Wales. Comezou a influenciarse polo rock and roll e polos Beatles, o cal o motivou a tocar para diferentes grupos de rock na década de 1960, sendo o máis significativo the Rockin' Vickers. Tocou con Jimi Hendrix e The Nice antes de unirse á banda de space rock Hawkwind en 1972, sendo o cantante principal do éxito "Silver Machine". Despois de saír de Hawkwind, fundou Motörhead sendo o seu líder, baixista e cantante principal, conseguindo o maior éxito entre 1980 e 1981 e destacando "Ace of Spades". Continuou a gravar e facer xiras con Motörhead até a súa morte en decembro de 2015.
ADN polimerase epsilon
A ADN polimerase epsilon ou Pol ε é un encima membro da familia das ADN polimerases. Está composta das seguintes catro subunidades: POLE (unidade catalítica central), POLE2 (subunidade 2), POLE3 (subunidade 3), e POLE4 (subunidade 4). Evidencias recentes indican que intervén na replicación do ADN eucariota na que xoga un papel menor (o principal exérceo a ADN polimerase delta), e está implicada na corrección de erros que realiza durante a replicación da febra guía.
Richie Ginther
Paul Richard "Richie" Ginther, nado o 5 de agosto de 1930 no barrio de Granada Hills, (Os Ánxeles), e finado o 20 de setembro de 1989 en Francia, foi un piloto de carreiras dos Estados Unidos. Durante a súa variada carreira, Ginther gañou o Gran Premio de México de 1965 a primeira vitoria de Honda nun Gran Premio, unha vitoria que tamén resultaría ser a única vitoria de Ginther na Fórmula 1. Ginther competiu en 54 carreiras do Campionato do Mundo de Fórmula Un, e moitas outras carreiras de F1 fora do campionato.
Inicios
Richie Ginther criouse na mesma cidade californiana do futuro campión do mundo de Fórmula Un Phil Hill, e foi a través de Hill, amigo do irmán máis vello de Ginther, que Richie Ginther correu a primeira carreira. Logo de terminar a escola, en 1948 Richie Ginther seguiu os pasos do seu pai e foise a traballar para Douglas Aircraft, inicialmente no almacén de ferramentas e matrices. No seu tempo libre axudáballe a Phill Hill a reparar, manter e correr coa súa colección de coches antigos e hot rods, cando a carreira de Hill comezou a coller pulo. Ginther fixo o seu propio debut en Pebble Beach en 1951, pilotando un deportivo MG tipo T con motor Ford.
Con todo, a carreira de Ginther suspendeuse pouco despois durante dous anos debido ao servizo militar durante a Guerra de Corea. Durante este tempo adquiriu formación e experiencia en aeronaves e motores mecánicos, habilidades as que máis tarde deu un bo uso durante a súa carreira como piloto.
Ferrari
En 1961 Ginther era o 3º piloto de Ferrari, detrás do 1º Wolfgang von Trips e o 2º Hill. Giancarlo Baghetti pilotaba o 4º coche. O director do equipo era Romulo Tavoni.
O 14 de maio de 1961, Ginther terminou segundo tras Stirling Moss no Gran Premio de Mónaco de 1961, só a 3´6 segundos por detrás, uns poucos metros. Pilotaba o novo Ferrari con motor traseiro. Ginther clasificouse en primeiro lugar, por diante de Hill, cunha velocidade media de 113´8 km/h, e un tempo de clasificación de 1:39.3. Que eclipsou a marca anterior de 1:39.6.
En agosto de 1961 Ginther e Baghetti foron compañeiros de equipo no Gran Premio de Pescara. O seu Ferrari lideraba na décima volta, cando se detivo nun tramo recto cunha roda picada. Ginther fixo unha velocidade media de máis de 214 km/h nos 10 km. do Autodromo Nazionale Monza en setembro de 1961, para liderar o primeiro día da clasificación para o Gran Premio de Italia de 1961. Von Trips cualificado primeiro con Ginther na terceira posición de partida detrás de Ricardo Rodríguez. Ginther retirouse da carreira. Von Trips morreu nun espectacular accidente na segunda volta, no que tamén morreron once espectadores. Algúns dos que resultaron feridos, finalmente sucumbiron, resultaron un total de quince mortes. O equipo Ferrari deixou a competición ata o 1 de xaneiro de 1962 como unha mostra de respecto a Von Trips.
BRM e Honda
A súa reputación como un sólido "corredor de equipo" e un excelente piloto de probas e desenvolvemento valeulle unha invitación para unirse ao equipo Honda en co que logrou a súa primeira e única vitoria nun GP no Gran Premio de México de 1965. O triunfo tamén foi o primeiro para Honda na Fórmula 1. Ginther fixo 151´7 km/h sobre a revirada pista de 5 km. nas 65 voltas na carreira de Cidade de México. A súa velocidade eclipsou a marca anterior de 150´185 km/h establecido por Dan Gurney en 1964. Tamén foi a primeira vez que Honda participou no Gran Premio de México. Honda volveu a participar na competencia internacional no Gran Premio de Italia de 1966. O equipo Honda so tiña tres anos e atopouse con dificultades na preparación dun motor máis grande. Ginther lideraba en Italia antes de que o seu coche estrelarase contra un muro de contención e rompeuse a clavícula.
Ginther gañou 1 carreira, logrou 14 podios, e anotou un total de 107 puntos nos campionatos que participou.
El apareceu nun papel sen acreditar na película de 1966  Grand Prix como John Hogarth, un piloto do equipo xaponés "Yamura". Tamén actuou como un dos asesores técnicos da película.
Ginther tamén participou nun Porsche 911 con outros dous pilotos americanos durante a 39ª edición das 24 Horas de Le Mans, en xuño de 1971.
Morte
Richie Ginther morreu dun ataque ao corazón mentres estaba de vacacións coa súa familia en Francia o 20 de setembro de 1989.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados en carreiras non de campionato
(Chave) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en italica indican volta rápida)
Ramón García Vicetto
Ramón García Vicetto, nado en Ferrol o 5 de novembro de 1830 e finado en Buenos Aires o 16 de maio de 1907, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Aos 14 anos emigrou a Cuba. Dedicouse ao comercio e casou en Santiago de Cuba. Retornou a Galicia e instalouse en Vigo como axente marítimo. Foi secretario do concello de Bouzas e oficial do concello de Vigo. Foi vicepresidente da Sociedad Cooperativa de Trabajadores El Ahorro de Vigo. Exerceu como redactor e colaborador en La Oliva, El Miño, El Obrero, La Concordia, La Aurora de Galicia, La Nación Española, El Gallego. En 1881 integrouse na coalición republicano-liberal e dirixiu o periódico La Voz del Pueblo. En 1888 marchou a Montevideo, onde foi redactor e logo director de La Unión Gallega e fundou e dirixiu o periódico El Heraldo Gallego. Trasladouse a Buenos Aires, onde fundou e dirixiu La República, de efémera vida, e colaborou en El Correo Español e El Eco de Galicia. Rematou traballando nas oficinas do Correo central.
Asociación de Federacións de Fútbol de Acerbaixán
A Asociación de Federacións de Fútbol de Acerbaixán (en azarí: Azərbaycan Futbol Federasiyaları Assosiasiyası, ou AFFA), é o órgano que xestiona o fútbol de Acerbaixán, comandando os campionatos nacionais e a selección de fútbol de Acerbaixán. A asociación está situada na capital nacional, Bakú.
Kaaba
Kaaba (árabe: الكعبة ou Al Ka'abah Al Musharafah : الكعبة المشرًّفة tamén: al-Bait ul Ateeq البيت العتيق e al-Bait ul Haram البيت الحرام) é unha construción reverenciada polos musulmáns, na mesquita sagrada de Masjid al-Haram na Meca, e é considerado polos devotos do islam como o lugar máis sagrado do mundo.
A Kaaba é unha construción cúbica de 15,24 m de altura e está cercada por muros de 10,67 m e 12,19 m de altura. Está permanentemente cuberta por unha manta escura con bordados dourados que é regularmente substituída. No seu interior atópase a Pedra Negra (Hajar-ul-Aswad), unha pedra escura de preto de 50 cm de diámetro, considerada unha das reliquias máis sagradas do islam. É probabelmente o resto dun meteorito.
Significado relixioso
miniatura|Masjid al-Haram e a Kaaba durante o Hajj de 2008 A Kaaba é o lugar máis sagrado do islam, referido frecuentemente como A Casa de Deus ou A Casa de Alá.
Quibla
Os musulmáns teñen a obriga de orar en dirección á Kaaba, segundo recolle o Corán, esa dirección coñécese como quibla.
Peregrinación
A Kaaba é o punto de destino dos peregrinos musulmáns que realizan o Hajj e o Umrah. O Hajj realízase no mes de Dhu al-Hijjah do calendario musulmán e o Umrah en calquera época do ano. A peregrinación á Meca é un dos piares do islam e é obrigatoria facela cando menos unha vez na vida para todos os musulmáns que estean en condicións físicas de realizala.
Historia
miniatura|esquerda|A Pedra Negra foi venerada en tempos pre islámicos, e agora é o obxecto principal da Kaaba. Non se sabe certa a súa orixe nin composición. No período pagán, a Kaaba probabelmente simbolizaba o sistema solar, abrigando 360 ídolos, sendo así unha representación zodiacal. Cando o profeta Mahoma repudiou todos os deuses pagáns e proclamou un Deus único, Alá, a Kaaba pasou de ser un centro de peregrinación pagá a un centro da nova fe.
Segundo algunhas lendas islámicas, a Kaaba foi construída por Adán para adorar ao Señor Deus. Segundo o Corán, os fundamentos da Kaaba estableceunos Abraham, que recibiu a pedra negra do anxo Gabriel.
Hoxe, a Kaaba representa a casa de Deus. Para o musulmán, que se volta cara ela nas súas preces diarias, representa non só o centro do mundo, senón o centro do propio universo.
Estrutura da Kaaba
A Kaaba é unha construción de forma rectangular e medidas irregulares: 10,67 m de fronte, 12,19 m de lado e 15,24 m de alto. O edificio non ten fiestras e só hai unha porta de ouro. O exterior da Kaaba é de granito, o interior  está cuberto de mármore e o teito é de madeira. Toda a estrutura cóbrese cunha tea negra de seda bordada con textos do Corán en ouro chamada kiswa.
300px|Debuxo da Kaaba. 400px|Plano da Kaaba con dimensións e elementos.
A numeración correspóndese co debuxo situado enriba.
Dancer in the Dark
Dancer in the Dark é un filme dramático dirixido por Lars von Trier que foi estreado no 2000. Dancer in the Dark é o terceiro filme da triloxía de Lars von Trier "Golden Heart Trilogy;" os outros dous filmes son Breaking the Waves (1996) e Idioterne (1998).
Sinopse
Selma é unha inmigrante checa e nai solteira que traballa na fábrica dunha vila dos Estados Unidos. A única vía de escape da súa rutineira vida é a súa paixón pola música, especialmente polas cancións e os números de baile dos musicais clásicos de Hollywood. Selma agocha un triste segredo: está perdendo a vista, pero o peor é que o seu fillo tamén quedará cego se ela non consegue os cartos necesarios para que se opere.
O Pousadoiro, Aranga, Aranga
O Pousadoiro é un lugar da parroquia de Aranga no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 59 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 27 eran homes e 32 mulleres.
The First Question Award
The First Question Award é o segundo álbum do artista xaponés Cornelius, lanzado o mercado no Xapón o 25 de febreiro do ano 1994 baixo o selo Trattoria Records e producido por el mesmo.
Asunción
Asunción (en Paraguay) é a capital de Paraguai. Centro industrial e cultural do país, é o seu principal porto, con industrias de calzados, téxtiles e de tabacos. A poboación era de 501.000 habitantes en 1992. En 2006 alcanzaba 515.662 habitantes. A súa área metropolitana, denominada Gran Asunción inclúe os concellos de San Lorenzo, Lambaré, Fernando de la Mora, Luque, Mariano Roque Alonso, Ñemby, Villa Elisa e San Antonio, cunha cifra estimada próxima a 1.700.000 habitantes.
Asunción é unha das cidades máis antigas de América do Sur. O sitio foi descuberto por Juan de Ayolas, mais a cidade, nomeada inicialmente Nuestra Señora de la Asunción, foi fundada o 15 de agosto de 1537 por Juan de Salazar e Gonzalo de Mendoza. En 1731 unha insurrección encabezada par José de Antequera y Castro constituíuse nunha das primeiras rebelións contra os colonos españois. Logo da Guerra da Tripla Alianza (1865-1870) Asunción foi ocupada polas tropas brasileiras até 1876.
Xeografía
Asunción está asentada na beira esquerda do río Paraguai, na denominada baía de Asunción. Ao noroeste limita co concello de Mariano Roque Alonso, ao leste con Luque e Fernando de la Mora e ao sur con Lambaré e Ñemby.
O terreo é ondulado. A maior altura atínxese no Cerro Lambaré, no barrio de Santa Ana, nas lindes coa localidade de Lambaré. O Cerro Lambaré foi incluído no territorio de Asunción en 1965. Hai outras alturas no casco urbano, denominadas lomas ou colinas das que destacan:
O río Paraguai recibe varios regatos que atravesan Asunción e que evacúan con rapidez. Os principais ramais deses regatos denomínanse Mburicaó, Cará Cará, Jaén, Mburicá, Salamanca, Zanja Morotí, San Vicente e Leandro.
Os excedentes de augas forman lagoas, que constitúen augas estancadas. Causan certo risco para a saúde da poboación, ao convertérense en criadeiros de insectos, como o Aedes Aegypti, que pode causar dengue, e o mosquito anófele.
Clima
miniatura|Climograma de Asunción
O clima é de tipo subtropical, con moi pequenas variacións das temperaturas ao longo do ano. A temperatura media anual é de 24,3 °C e as precipitacións medias anuais atinxen os 1.420 mm. Outubro é o mes máis chuvioso e setembro o máis seco.
Vida urbana
O corazón da cidade, relativamente próximo ao río, é a "Plaza de los Héroes" xunto coa rúa "Calle Independencia", que trazada de norte a sur corta as vías que se cruzan en sentido leste-oeste. Todas as rúas do centro teñen circulación de sentido único.
De leste a oeste transcorren as rúas "Calle Palma/Mariscal Estigarribia", "Estrella/25 de Mayo" e "Oliva/Cerro Corá". Desde hai cen anos están instalados aquí os mellores negocios, tendas, bancos e oficinas de troco de moeda. A primeira delas, a "Calle Palma", nos sábados é unha rúa de vivaz paseo en que se celebran concertos gratuítos.
Edificios de interese
miniatura|Catedral de Asunción
Okuribito
Okuribito (おくりびと) é un filme xaponés de 2008 dirixido por Yōjirō Takita. Está protagonizado por Masahiro Motoki, Ryōko Hirosue e Tsutomu Yamazaki. Está vagamente baseado en Coffinman, unha memoria de Shinmon Aoki, e o filme conta a historia dun home novo que regresa á súa vila despois de fracasar na súa carreira como violonchelista e comeza a traballar como nōkanshi, un embalsamador tradicional xaponés. Enfróntase ós prexuízos de tódolos seus coñecidos, incluíndo a súa muller, por mor de tabús sociais coa xente que traballa coa morte. Posteriormente, consegue o respecto dos seus e aprende a importancia das concexións interpersoais a través da beleza e a dignidade do seu traballo.
A idea de Okuribito xurdiu de Motoki que, afectado por ter visto unha cerimonia funeral no río Ganxes cando viaxou á India, leu amplamente sobre o tema da morte e atopou Coffinman. El sentiu que a historia podería adaptarse ben ó cinema, e Okuribito foi rematado unha década despois. Por mor dos prexuízos xaponés contra aqueles que traballan cos mortos, os distribuidores amosáronse remisos a estrealo até que gañaron un gran premio sorpresa no Festival Internacional de Cinema de Montreal en agosto de 2008. O mes seguinte o filme estreouse no Xapón, onde gañou o premio da academia xaponesa ó mellor filme do ano e converteuse no filme con maior recadación no seu país ese ano. Este éxito foi superado no 2009, cando se converteu na primeira produción xaponesa en gañar o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa.
Sinopse
Daigo Kobayashi (Masahiro Motoki) perde o seu traballo como violonchelista cando a orquestra é disolta. El e a súa muller Mika (Ryōko Hirosue) múdanse dende Toquio até a vila natal del en Yamagata, onde viven na súa casa natal que lle foi herdada despois da morte da súa nai dous anos atrás. A casa conta cunha cafetería que rexentaba o pai de Daigo antes de que marchase da casa coa camareira e abandonase a Daigo con seis anos; dende entón pai e fillo perderon o contacto. Daigo sente xenreira cara ó seu pai e culpa por non coidar mellor da súa nai. Daigo aínda conserva unha "carta de pedra", unha piedra que segundo din transmite un significado a través da súa textura, que o seu pai lle dera moitos anos antes.
Daigo atopa un anuncio de emprego "asistindo saídas". Asumindo que o traballo é para unha axencia de viaxes, vai a unha entrevista na oficina NK Agent e descobre a través da secretaria, Yuriko Kamimura (Kimiko Yo), que o traballo consiste en preparar corpos para a cremación nunha cerimonia de embalsamamento tradicional. Aínda que remiso, Daigo é contratado no momento e recibe un anticipo en efectivo do seu novo xefe, Sasaki (Tsutomu Yamazaki). Daigo amósase furtivo sobre os seus novos deberes e ocultalle a verdadeira natureza do traballo a Mika.
O seu primeiro traballo consiste en asistir no embalsamamento dunha muller que morreu soa na casa e que foi descuberta dúas semanas despois. Sofre de náuseas por mor do forte cheiro e despois é humillado nun autobús cando uns estraños detectan ese desagradable cheiro sobre el. Para limparse, visita un baño público que adoitaba frecuentar cando era neno. Os baños son rexentados por Tsuyako Yamashita (Kazuko Yoshiyuki), a nai dun dos antigos compañeiros de clase de Daigo.
Co tempo, Daigo séntese máis agusto coa súa profesión conforme vai cumprindo un número de encargos e experimenta a gratitude das familias dos finados. Malia que afronta o ostracismo social, Daigo non deixa o traballo, nin sequera cando Mika descobre un DVD de adestramento no que el mesmo fai de morto. Mika vaise cos seus pais a Toquio. O antigo compañeirode clase de Daigo, Yamashita (Tetta Sugimoto) insístelle en que atope unha forma de traballo máis respectable e, ata entón, que o evite a el e á súa familia.
Despois dalgúns meses, Mika regresa e anúncialle que está embarazada. Exprésalle a Daigo a súa esperanza de que poida atopar un traballo do cal o seu futuro fillo poida estar orgulloso. Durante a súa conversa, Daigo recibe unha chamada por un embalsamamento para a señora Yamashita. Daigo prepara o corpo en fronte da familia Yamashita e de Mika, quen tamén coñecía á dona dos baños. O ritual válelle o respecto de tódolos presentes, e Mika deixa de insistir en que Daigo cambie de traballo.
Contexto cultural
Os funerais xaponeses son cerimonias moi ritualizadas que na maioría dos casos se realizan de acordo con ritos budistas. Na preparación para o funeral, o corpo é lavado e os orificios son bloqueados con algodón ou gasas. O ritual de embalsamamento (chamado nōkan), tal como se representa Okuribito, é practicada moi raramente, mesmo nas áreas rurais. Esta cerimonia non está estandarizada, pero polo xeral require dun profesional funerario (納棺師) que prepara ritualmente o corpo, vísteo de branco e ás veces aplícalle maquillaxe. Despois o corpo ponse sobre xeo seco nun cadaleito, xunto coas posesións persoais e outros obxectos necesarios para a viaxe á outra vida.
Até 1972, a maioría das mortes eran xestionadas polas familias, con funerais na casa, ou nōkanshi. No ano 2014, arredor do 80% das mortes prodúcense nos hospitais, e a preparación dos corpos é realidazada polo persoal dos propios hospitais; neses casos, a miúdo a familia non ve o corpo até o funeral. Unha enquisa de 1998 descubriu que un 29,5% dos xaponeses cren na outra vida, e un 40% adicional queren crer; esta crenza era máis alta entre a xente nova. A crenza na existencia dunha alma (54%) e a conexión entre os mundos dos vivos e os mortos (64,9%) tamén son moi comúns.
Crítica ó capitalismo
miniatura|Portada da primeira edición de 1867 do libro [[Das Kapital de Karl Marx. O libro contén unha crítica da economía política.]] O capitalismo foi criticado dende moitas perspectivas durante a súa historia. As críticas varían dende xente a quen lles desagrada os principios do capitalismo na súa integridade até aqueles que discrepan cos resultados particulares do capitalismo. Entre os que desexan substituír o capitalismo cun método diferente de distribuír os bens, pódese facer unha distinción entre aqueles que cren que o capitalismo só pode ser superado cunha revolución (por exemplo, a revolución socialista) e aqueles que cren que o cambio pode vir paseniño por medio do reformismo (por exemplo, a democracia social). Algunhas críticas recoñecen méritos no capitalismo e buscan equilibrar o capitalismo con algunha forma de control social, tipicamente a través de regulación gobernamental (por exemplo, o Partido Laborista do Reino Unido).
Historia
As críticas orixínanse pouco despois do xurdimento do capitalismo moderno. Segundo as críticas contemporáneas, a rápida industrialización trala revolución industrial creou condicións laborais consideradas inxustas, incluíndo 14 horas de traballo diario, explotación infantil e asentamentos informais. Algunhas novelas populares xurdiron durante este tempo tendo unha visión pesimista da revolución industrial, como é o caso dalgunhas escritas por Charles Dickens. Os economistas modernos optimistas argumentaban que as condicións foran aínda peores con anterioridade e que a evidencia empírica mostraba que mesmo a revolución industrial temperá incrementou a media dos estándares de vida e a expectativa de vida. Os economistas modernos máis pesimistas argumentaron que as condicións non melloraron ou só o fixeron lentamente despois de 1840.
Algúns pensadores temperáns socialistas rexeitaron o capitalismo por completo, tentando crear comunidades socialistas libres das inxustizas percibidas como propias do capitalismo temperán. Entre estes "socialistas utópicos" atopábase Charles Fourier e Robert Owen. Outros pensadores socialistas argüían que o socialismo non podía ser posto en funcionamento antes de que as forzas históricas creasen as condicións axeitadas e viron a revolución industrial como un novo sistema que podía potencialmente producir suficientes bens para a poboación humana enteira, pero que era obstaculizado polo seu método ineficiente de distribuír bens. En 1848, Karl Marx e Friedrich Engels publicaron o Manifesto Comunista, un panfleto que bosquexou unha crítica política e económica do capitalismo, baseada na filosofía do materialismo histórico. Dende entón, o seu manifesto converteuse nun dos libros máis influentes. Un coetáneo de Marx, o mutualista Pierre-Joseph Proudhon foi un dos primeiros en chamalo anarquista.
I, Robot (filme)
I, Robot é un filme estadounidense dirixido por Alex Proyas que foi estreado no 2004. Está baseado no libro homónimo de Isaac Asimov.
Sinopse
Chicago, ano 2035. Vivimos en completa harmonía con robots intelixentes. Cociñan para nós, conducen os nosos avións, coidan dos nosos fillos e confiamos plenamente neles debido a que se rixen polas Tres Leis da Robótica que nos protexen de calquera dano. Inesperadamente un robot vese implicado no crime dun brillante científico, e o detective Del Spooner (Will Smith) queda a cargo da investigación.
Lei de Unión (1800)
miniatura|200px|A bandeira da Unión A Lei de Unión de 1800 foi o documento que formalizou a unión do Reino de Gran Bretaña e do Reino de Irlanda nun só reino, para crear o Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda. Por esta fusión, 100 parlamentarios irlandeses obtiveron escanos na Cámara dos Comúns do Parlamento do Reino Unido.
A Acta (documento)acta foi aprobada tanto polo Parlamento británico como polo de Irlanda. Os irlandeses obtiveran a independencia na Constitución de 1782, logo de ser dominados durante séculos por Inglaterra. A Unión con Gran Bretaña non era ben vista polos irlandeses, e xa fora rexeitada unha moción de unión en 1799, pero unha forte campaña do goberno británico e as rebelións de Irlanda de 1798 fixeron o camiño máis fácil para a súa aprobación en 1800. O seu pase final polo parlamento de Irlanda foi un éxito xa que foi aprobado por unha maioría simple de parlamentarios, que recibiron por parte do goberno británico o ofrecemento de títulos de nobreza británicos, terras e outras prebendas.
Parte da atracción da Unión para os católicos, confesión maioritaria en Irlanda, foi que prometía a abolición das leis penais que discriminaban na súa contra e outorgaba a súa emancipación civil. Como se dixo, baixo os termos da Lei de Unión, Irlanda sería representada por 100 parlamentarios, e unha vantaxe importante para os fillos de San Patricio era que se permitían os parlamentarios irlandeses católicos, aínda que este dereito foi cancelado durante o reinado de Xurxo III, quen argumentou que o beneficio ía contra o seu xuramento, feito durante a cerimonia de coroación, de defender a Igrexa de Inglaterra. A participación de romanistas no parlamento británico non se restablecería ata 1829.
A nova bandeira que emerxeu da unión, coñecida como Union Flag, combina as bandeiras de Inglaterra, Escocia e a cruz de San Patricio que representa a Irlanda. Na actualidade, tras a independencia de Irlanda como república en 1949, a insignia continúa sendo o estandarte británico.
Consoante glotal
As consoantes glotais son todas aquelas articuladas na glote polas cordas vocais. Se estas se pechan totalmente producen unha oclusiva, sempre xorda [ʔ]. Se o peche das cordas vocais é incompleto pero suficiente para causar unha fricción audible, prodúcese unha fricativa xorda, e se ademais vibran, o resultado é unha consonante fricativa sonora.
Varios fonetistas consideran que polo menos as glotais "fricativas" non son verdadeiras consoantes, senón que representan un estado transicional da glote (fonación) sen un lugar específico de articulación; entón sería unha transición pulmónica sonora que podería ser transcrita como.
O peche glotal pode considerarse como unha consonante típica, que ocorre en moitas linguas e é moi común entre as linguas amerindias. Xeralmente escríbese <'>, como na nasa yuwe, ou <‘>, como na lingua hawaiana, ou con diacríticos, como o hamza <ء> do alfabeto árabe. Nalgúns alfabetos en linguas indíxenas de América latina úsase a <h> para representar a oclusiva glotal.
O ayn de varias linguas semíticas, no alfabeto hebreo <ע>, en árabe <ﻉ>, pode representar unha consoante oclusiva glotal farinxalizada ou unha fricativa farínxea xorda.
A Parrocha, Teilán, Bóveda
A Parrocha é un lugar da parroquia de Teilán, no concello lugués de Bóveda, na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares A Parrocha indica caseta nun eido lonxe da casa, significado propio de Lemos.
V-chip
V-chip é un termo xenérico que se usa nos Estados Unidos e o Canadá para se referir a unha tecnoloxía que se utiliza nos televisores para bloquear programas de televisión segundo a súa cualificación por idades.
Ligazóns externas
V.chip.org
Gran Premio de Australia de 1994
O Gran Premio de Australia de 1994 (oficialmente o LIX Australian Grand Prix) foi unha carreira de Fórmula 1 que se disputou o 13 de novembro de 1994 nun circuíto urbano na cidade de Adelaida. A carreira foi o 59º Gran Premio de Australia e o décimo disputado no circuíto de Adelaida, que tamén o converteu no décimo GP de Australia que formou parte do Campionato do Mundo de Fórmula Un. Foi a décimo sexta e última carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1994.
A carreira de 81 voltas gañouna Nigel Mansell pilotando para o equipo Williams logo de comezar desde a pole position. Gerhard Berger finalizou segundo nun Ferrari con Martin Brundle en terceiro lugar para o equipo McLaren. A carreira recórdase por un incidente que involucrou aos dous contendentes ao título Damon Hill e Michael Schumacher, o que obrigou a ambos a retirarse e resultou en que Schumacher gañase o Campionato Mundial de Pilotos. Tamén foi notable a última aparición nun Gran Premio de Fórmula Un da primeira encarnación do Team Lotus, previamente sete veces campións de construtores. Tamén foi a 31ª e última vitoria no Gran Premio da carreira de Fórmula 1 de Nigel Mansell. Ata a tempada de, esta foi a última carreira de Fórmula Un na que o número de participantes superou o número de lugares na grella de saída.
Antecedentes
Ao chegar á última carreira da tempada, o piloto de Benetton Michael Schumacher lideraba o Campionato de Pilotos con 92 puntos. O piloto de Williams Damon Hill era segundo con 91 puntos, un punto detrás de Schumacher. Williams lideraba o Campionato de Construtores con 108 puntos, mentres que Benetton estaba 5 puntos por detrás con 103. Polo tanto, ambos títulos seguían en xogo e determinaríanse na rolda final.
Post-carreira
Schumacher foi culpado polo incidente por moitos expertos en Fórmula Un. Posteriormente, os comisarios xulgárono como un incidente de carreira e non tomaron ningunha acción contra Schumacher. Schumacher, aos 25 anos foi o primeiro Campión Mundial de Pilotos de Fórmula 1 de Alemaña, pero en circunstancias moi controvertidas, aínda que nunca se tomou ningunha medida na súa contra.
Schumacher sempre sostivo que a colisión foi un incidente de carreira, unha visión que se atopou cun alto grado de cinismo dos medios, particularmente no Reino Unido.
Aínda que Hill deliberadamente evitou involucrarse na protesta nese momento, en anos posteriores acusou explicitamente a Schumacher de pilotar deliberadamente contra el. O comentarista de Fórmula Un Murray Walker sostivo que Schumacher non causou o accidente intencionalmente mentres os seus co-comentaristas para a carreira, o expiloto de F1 Jonathan Palmer e o reportiero de pits Barry Sheene afirmaron que o accidente foi culpa de Schumacher por completo. Patrick Head do equipo Williams declarou á revista F1 Racing que en 1994 "Williams xa estaba ao 100% seguro de que Michael era culpable de xogo sucio", pero non protestou polo título de Schumacher porque o equipo aínda estaba lidiando coa morte de Ayrton Senna, isto foi despois da penalización a Schumacher por bloquear o circuíto durante a clasificación para o Gran Premio de Mónaco de 2006. Schumacher foi culpado polo público do Reino Unido polo incidente. En 2003, a BBC realizou unha enquisa sobre "A acción máis antideportivo" no que se nomeou o incidente de Adelaida.
Agios Minas
Agios Minas (Άγιος Μηνάς) é unha illa grega no grupo Fournoi Korseon. Atópase ao leste de Fournoi. Agios Minas é a terceira illa máis grande do grupo cunha superficie de 2´5 km².. } Na illa, só viven uns pastores. A poboación da illa é de 3 habitantes segundo o censo de 2011 administrativamente, Agios Minas pertence a Icaria (unidade rexional) e ao municipio de Fournoi Korseon.
Natureza
Agios Minas, xunto con todo o conxunto pertence á Rede Natura 2000. especies de plantas importantes da illa son o tomiño e a salvia común. Ademais, hai aves importantes, tales como falcón da raíña e o corvo mariño cristado.
Gran Premio de Abu Zabi de 2019
O Gran Premio de Abu Zabi de 2019 (oficialmente coñecido como 2019 Formula 1 Etihad Airways Abu Dhabi Grand Prix) foi unha carreira de Fórmula Un que se disputou o 1 de decembro de 2019 no Circuíto de Yas Marina na Illa Yas, unha illa nos arredores de Abu Zabi nos Emiratos Árabes Unidos. A carreira foi a última rolda da tempada, a undécima edición do Gran Premio de Abu Zabi e a undécima vez que a carreira se disputou como unha proba do Campionato Mundial desde a tempada inaugural en.
Arnela, Vilarrube, Valdoviño
Arnela é un lugar da parroquia de Vilarrube no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 8 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 3 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 12 habitantes.
Límites de Atterberg
Os límites de Atterberg ou límites de consistencia utilízanse para caracterizar o comportamento dos solos finos. O seu nome ven dado polo científico sueco Albert Mauritz Atterberg. (1846-1916).
Os ensaios realízanse no laboratorio e miden a cohesión do terreo e o seu contido de humidade, para iso fórmanse pequenos cilindros de 3mm de espesor co solo. Seguindo estes procedementos defínense tres límites:
Relacionados con estes límites, defínense os seguintes índices:
Límite Líquido
Esta propiedade mídese en laboratorio mediante un procedemento normalizado no que unha mestura de solo e auga, capaz de ser moldeada, se deposita na culler de Casagrande, e se golpea consecutivamente contra a base da máquina, facendo xirar a manivela, até que a rego que previamente se recortou, se cerra nunha lonxitude de 12 mm (1/2"). Se o número de golpes para que o rego se peche é 25, a humidade do solo (razón peso de auga/peso de solo seco) corresponde ao límite líquido. Dado que non sempre é posible que a rego se peche na lonxitude de 12 mm exactamente con 25 golpes, existen dous métodos para determinar o límite líquido: - graficar o número de golpes en coordenadas logarítmicas, contra o contido de humidade correspondente, en coordenadas normais, e intrapolar para a humidade correspondente a 25 golpes. A humidade obtida é o Límite Líquido. - segundo o método puntual, multiplicar por un factor (que depende do número de golpes) a humidade obtida e obter o límite líquido como resultado de tal multiplicación
Límite Plástico
Esta propiedade mídese en laboratorio mediante un procedemento normalizado pero sinxelo consistente en medir o contido de humidade para o cal non é posible moldear un cilindro de solo, cun diámetro de 3 mm. Para isto, realízase unha mestura de auga e solo, que se amasa entre os dedos ou entre o dedo índice e unha superficie inerte (vidro), até conseguir un cilindro de 3 mm de diámetro. Ao chegar a este diámetro, desármase o cilindro, e volve amasarse até lograr novamente un cilindro de 3 mm. Isto realízase consecutivamente até que non é posible obter o cilindro da dimensión desexada. Con ese contido de humidade, o solo vólvese quebradizo (por perda de humidade) ou vólvese pulverulento. Mídese o contido de humidade, o cal corresponde ao Límite Plástico. Recoméndase realizar este procedemento polo menos 3 veces para diminuír os erros de interpretación ou medición.
O Reguengo, Teilán, Bóveda
O Reguengo é un lugar da parroquia de Teilán, no concello lugués de Bóveda, na comarca da Terra de Lemos.
A Reborica, Aranga, Aranga
A Reborica é un lugar da parroquia de Aranga no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 51 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 27 eran homes e 24 mulleres.
Megálito
Considérase que moitos megálitos puideron ter un propósito de determinación de datas de sucesos astronómicos importante, tales como solsticios e equinoccios. Aínda que en sentido literal podemos encontrar construcións megalíticas en todo o mundo, desde o Xapón aos xigantes da Illa de Pascua, megalitismo emprégase para designar o fenómeno cultural localizado no Mediterráneo occidental e a Europa atlántica, e que se produce desde finais do Neolítico até a Idade de Bronce, caracterizado pola realización de construcións arquitectónicas con grandes bloques de pedra escasamente desbastados chamados megálitos.
Este fenómeno caracterízase esencialmente pola construción de tumbas do tipo dolmen, dentro das cales se enterran sucesivamente os falecidos do grupo, apartándose coidadosamente os ósos dos anteriores defuntos (enterramentos colectivos). Os dolmens poden ser simples ou de corredor e, a miúdo, estiveron cubertos por un túmulo de terra. Ademais, dentro do contexto megalítico, poden acharse tamén outras construcións de pedra como menhires, aliñacións, crómlechs etc. O monumento megalítico europeo máis antigo é o Crómlech dos Almendres, duns 8.000 anos de antigüidade. Mais o máis famoso é sen dúbida Stonehenge, observatorio prehistórico do sur de Inglaterra.
Contexto histórico
miniatura|220px|Dolmen en [[Valencia de Alcántara (Cáceres)]] O Megalitismo está presente en pobos que se encontran nas últimas idades da Prehistoria, que aínda non coñecen a escritura nin as técnicas arquitectónicas máis elaboradas, como as que xa practicaban as civilizacións mesopotámica ou exipcia. Non hai que esquecer que moitos monumentos megalíticos son posteriores ás grandes pirámides exipcias.
A elaboración das construcións megalíticas nesta época é soamente explicábel grazas aos cambios producidos pola Revolución Neolítica. Foron os cambios económicos e sociais, introducidos polo descubrimento da agricultura, os que permitiron a aqueles pobos dispor de tempo libre para dedicar á erección destas magnas construcións, mentres os cultivos crecían até a súa maduración e recolección.
A xerarquización social, a necesidade dunha organización e coordinación eficaces nun traballo que requiría decenas de participantes, así como as crenzas relixiosas, foron factores imprescindíbeis para explicar o aquí e agora de tales obras, como tamén o foron os coñecementos astronómicos que se desenvolveron en gran medida nas sociedades agrícolas porque o ciclo de sementeira-recolección estaba ligado ao ciclo solar, feito que se pon de manifesto en monumentos como Stonehenge, onde moitos autores ven un observatorio astronómico e de culto ao Sol, ou noutros nos que a súa orientación para o punto da saída do astro non deixa dúbida.
Proceso de construción
miniatura|220px|Hipótese sobre a construción dun dolmen O proceso de realización dunha construción megalítica comezaba nunha canteira, onde se extraían os grandes bloques de pedra. De alí transportábanse (1) sobre cilindros até o lugar elixido para a erección do monumento. Neste lugar deixábanse caer os bloques verticais nun estreito furado previamente escavado (2) e despois axustábanse até deixalos en posición vertical, tras o cal se enchía o furado para fixalos firmemente. No caso dos menhires o proceso estaba terminado, mais para a erección dun dolmen o proceso continuaba coa tarefa máis difícil, consistente en colocar o bloque ou bloques horizontais. Para iso facíanse terrapléns a ambos os lados dos bloques verticais que alcanzaban a mesma altura que estes. A través destes terrapléns transportábase o bloque horizontal (3) até deixalo colocado correctamente, tras o cal se cubriría de terra que, sumada á dos terrapléns, daba lugar ao túmulo (4). Tal hipótese de construción foi comprobada na práctica por varios equipos de investigación, entre eles o de J.P. Mohen que en 1979 construíu en Francia un dolmen valéndose de douscentos homes e cuxa lousa superior tiña un peso de 32 toneladas.
Cronoloxía e situación
miniatura|220px|Megálitos en [[Córsega]] (Nota: todas as datas que seguen son aproximadas)
O período máis extenso de megalitismo localízase no suroeste ibérico, onde abrangue aproximadamente desde 4800 a.C. até 1300 a.C., comprendendo os períodos neolítico e calcolítico. Contra o 3800 a.C. chega a Bretaña e ao occidente de Francia, mentres que entre 3500 e 3000 a.C. esténdese entre practicamente todas as poboacións aborixes da vertente atlántica europea, até entón carentes dun nexo común. Pénsase que a pesca de altura, particularmente a do bacallau, puido servir como medio de transmisión.
A partir de 3000 a.C., obsérvanse no centro difusor portugués e nas súas inmediacións importantes innovacións na construción funeraria: covas artificiais e tholoi. Tamén se observa un notábel incremento do comercio ultramarino, importando ámbar de Escandinavia e marfil e casca de ovo de avestruz de África. Neste período comeza tamén a notarse a exportación do megalitismo a zonas que non poden considerarse puramente atlánticas, tanto de Europa central como do Mediterráneo occidental. Desde 2600 a.C. aparecen cidades fortificadas tanto no suroeste como no sueste ibérico, formándose así as primeiras e únicas civilizacións (sen escritura) implicadas no fenómeno megalítico: as culturas de Vila Nova e Os Millares.
A Idade de Bronce (1700 - 800 a.C. aprox.) está dominada pola chamada "arquitectura ciclópea" presente nas Illas Baleares e Sardeña.
O megalitismo atlántico
miniatura|A [[Lapa de Gargantáns (Moraña, Pontevedra).]] miniatura|Aliñamento en Carnac (Francia). A función destas construcións é principalmente funeraria posto que servían maioritariamente de enterramentos colectivos. Os seus tipos básicos son o menhir, pedrafita e o dolmen ou anta, mais o seu agrupamento, a combinación de ambos ou unha maior complexidade, dan lugar a unha tipoloxía máis variada na que encontramos aliñamentos (como o de Carnac, en Francia), crómlech (como o Stonehenge, en Inglaterra) e dolmens de corredor e cámara, abundantes en Andalucía como é o caso de Antequera (dolmens de Menga, Vera e Romeral).
A palabra menhir procede do bretón, idioma no que significa 'pedra longa' (de men ou maen 'pedra' e hir 'longa'). Consiste nun único megálito (monólito) fincado no chan verticalmente, coa finalidade de fixar a alma dos mortos. Ás veces preséntanse agrupados en fila, dando lugar a un aliñamento como o de Carnac; tamén poden presentarse formando círculos constituíndo entón un crómlech como ocorre en Avebury (Inglaterra).
Máis complexo que o menhir é o dolmen, termo tamén posiblemente procedente do bretón que significa 'mesa de pedra' (de dol 'mesa' e men 'pedra'). O dolmen está formado por dous ou máis menhires sobre os que se apoia unha lousa colocada horizontalmente. En España son abundantes, salientando entre outros os de Dombate (Galiza), Aguilaz (País Vasco), Sakulo (Navarra), Lagarda (A Rioxa), Tella (Aragón), Pedra Xentil (Cataluña) e Tapias (Estremadura).
Unha variedade máis complexa deste último tipo é o dolmen de corredor e cámara, que consta dun corredor ou galería que conduce até unha ou dúas cámaras. Tanto o corredor como a cámara poden presentar un plano regular ou irregular; os de corredor regular levan a unha cámara tamén regular, e ben diferenciada, de xeito circular (como ocorre no caso de O Romeral) ou cadrada (Vera) que acostuma estar cuberta non por megálitos senón por falsa bóveda (Os Millares, Almería). Ás veces aparece unha cámara secundaria e máis pequena situada no mesmo eixo lonxitudinal da edificación e comunicada coa principal mediante outro curto corredor (Romeral). Nos de plano irregular non hai separación clara entre corredor e cámara, parecendo esta un simple ancheamento do corredor; a diferenza dos regulares, a súa cuberta é alintelada e está formada por grandes megálitos (dolmen de Menga). En todos os casos este tipo de construcións están recubertos por un túmulo de terra de varios metros de diámetro, como outeiros artificiais, que lles dan aspecto de cova, motivo polo que, ás veces e popularmente, se lles denomina "covas", como ocorre en Antequera.
A arquitectura ciclópea das Illas Baleares
dereita|miniatura|Arquitectura ciclópea balear. Presente nas illas maiores do arquipélago balear (Mallorca e Menorca), está integrada por construcións que a lenda atribúe aos ciclopes debido ao tamaño dos grandes bloques de pedra irregulares e sen desbastar que utiliza. Recibe tamén a denominación de Cultura Talaiótica, porque os talaiots son un dos tipos que presenta, xunto ás taulas e as navetas.
O talaiot está constituído basicamente por unha torre-vixía ou atalaia de xeito troncocónica con función militar defensiva. Pode encontrarse illado ou anexo ao amurallamento dun poboado, utilizándose o seu interior como almacén de alimentos. Entre os mellor conservados encóntrase o de Torello en Maó (Menorca).
Menos clara resulta a función da taula, denominada así pola súa forma de mesa (táboa). Levantábanse sobre a zona principal do poboado, estando composta por unha peza vertical sobre a que descansa outro bloque horizontal a grande altura. A súa función debeu ser cerimonial polos restos de fogueiras e animais sacrificados encontrados ao seu redor, aínda que tamén se suxeriu o seu carácter funerario posto que poderían utilizarse para a exposición de cadáveres a fin de que foran descarnados polas aves, segundo o ritual seguido por algúns pobos. Destaca a de Torralba d'en Salert en Alaior (Menorca).