cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trofeo Teresa Herrera
Década de 1950: Consolidación
En 1955 o trofeo ía disputarse por primeira vez en agosto, enfrontando ao Stade de Reims, campión francés, co Athletic de Bilbao. Con todo, pouco antes do partido anunciouse que o Stade de Reims non podía viaxar por non ter xogadores suficientes, contando con numerosas ausencias como as de Raymond Kopa, sendo substituído entón o club francés polo Deportivo da Coruña. A pesar de que o concello da Coruña recorreu ao Deportivo por non poder conseguir a participación de ningún outro club de máis categoría, o torneo foi todo un éxito e o club galego acabou levando o trofeo na súa primeira participación, no que a prensa da época definiu como un dos días máis memorábeis da historia do fútbol coruñés. O Athletic, que co checoslovaco Ferdinand Daučík no banco viña de gañar a Copa do Xeneralísimo, e que gañaría ese ano liga e Copa, adiantouse no minuto 41 por mediación de Artetxe, cun disparo que golpeou nas costas de Manín antes de entrar na portería defendida por Otero. Aos poucos minutos de comezar a segunda parte logrou o empate o histórico Pahiño, que marcou aínda dous goles máis que foron anulados. Co tempo cumprido e o empate no marcador xogouse unha prórroga ao final da cal o partido aínda seguía 1-1, polo que se engadiu máis tempo extra que remataría cando un dos equipos marcase. Finalmente, no minuto 130 de partido, Pahiño bateu de novo a Carmelo Cedrún para darlle ao Deportivo o seu primeiro título.
Trala edición de 1954 na que o Atlético de Madrid bateu ao FC Köln por 4-1, tomaron o protagonismo os equipos de América do Sur, participando en tres anos cinco equipos deste subcontinente, catro deles do Brasil. Así, na edición de 1957 reeditouse o partido de 1947 entre o Vasco da Gama e o Athletic de Bilbao, desquitándose o equipo brasileiro daquela derrota cunha contundente vitoria por 4-2, cun gol de Laerte III e un triplete de Walter Marciano. Ao ano seguinte disputouse a primeira edición sen equipos españois, enfrontándose o Nacional de Montevideo contra o Flamengo de Río de Xaneiro, gañando o equipo uruguaio por 2-1 con goles de Héctor Núñez e Guillermo Escalada.
En 1959 disputouse unha histórica edición que enfrontou ao Santos de Pelé co Botafogo de Garrincha. O Santos chegaba á Coruña como líder do Campionato Paulista, que acabaría gañando uns meses despois coa escandalosa cifra de 143 goles, 58 deles de Pelé. Pola súa banda o Botafogo viña de facer un gran Campionato Carioca en 1958, quedando empatado na primeira posición co Flamengo e o Vasco da Gama, sendo necesarios dous torneos triangulares de desempate ata que o título se decidiu a favor do Vasco no que foi chamado o "Super Super Campionato". Os 40.000 espectadores que ateigaron Riazor naquel Teresa Herrera viron sobre o terreo de xogo a 7 campións do mundo, membros da selección brasileira que viña de gañar o Mundial de Suecia o ano anterior: Pelé, Zito e Pepe polo Santos e Garrincha, Didi, Nilton Santos e Mário Zagallo polo Botafogo. O histórico extremo esquerdo santista Pepe, que pisaba por primeira vez Galicia, terra dos seus pais, abriu o marcador antes do descanso e marcou un segundo tanto na segunda parte, na que tamén anotaron os seus compañeiros Coutinho e Pelé, que contaba con só 17 anos e que foi a gran figura do partido. O partido rematou 4-1 para o equipo adestrado por Lula, tamén fillo de galegos, que sumou así un novo título ao seu longo palmarés.
Década de 1960: Primeiros cuadrangulares
O Sevilla gañou en 1960 o seu terceiro título fronte ao Newcastle, o primeiro club inglés en disputar o torneo, e ao ano seguinte o Sporting de Lisboa derrotou ao campión francés, o Stade de Reims. En 1962 os organizadores convidaron por segunda vez ao Deportivo da Coruña, para enfrontarse ao poderoso Benfica de Eusébio e Mário Coluna, que viña de conquistar dúas Copas de Europa consecutivas. Nun Riazor cheo, o Deportivo despregou un gran xogo, vencendo ao equipo portugués por 4-2 con goles de Montalvo, Veloso, Ruiz e Jaime Blanco. Ao ano seguinte participou por terceira vez o Vasco da Gama, sendo derrotado polo Mónaco, campión da liga e a copa francesas, con tres goles do francés André Hess.
En 1964 participaron por primeira vez catro equipos, disputándose o torneo en tres días con formato de semifinais e final. Ademais os encontros xogáronse de noite, utilizando por primeira vez en partidos de fútbol a iluminación artificial de Riazor, que fora inaugurada uns días antes nos Mundiais Militares de Atletismo. Na primeira semifinal o Deportivo derrotou por 2-0 ao FC Porto, mentres que na segunda o Sporting de Lisboa deixou fóra á Roma. Na final o Deportivo goleou por 4-0 ao vixente campión da Recopa de Europa e o capitán Veloso, autor de tres goles, dous deles na final, recolleu das mans de Francisco Franco o terceiro título do club coruñés. esquerda|miniatura|Trofeo ao subcampión da [[Trofeo Teresa Herrera 1969|edición de 1969 (Museo do Club Nacional).]] As seguintes dúas edicións disputáronse de novo a partido único. En 1965 o Atlético de Madrid campión de Copa derrotou por 2-1 ao Vitória de Setúbal, campión da Copa portuguesa, cun gol de Luis Aragonés e outro do ecuatoguineano Miguel Jones. Ao ano seguinte o Real Madrid de Amancio, que viña de gañar a súa sexta Copa de Europa, derrotou por 2-0 ao Deportivo acabado de ascender a Primeira, cun gol de Grosso e outro do ex deportivista Veloso.
En 1967 a organización do torneo correu a cargo do presidente do Deportivo, Antonio González, que volveu presentar un formato de catro equipos, sendo por primeira vez na historia do trofeo, todos os clubs galegos. Así, os contendentes foron o Pontevedra adestrado por Héctor Rial, único equipo galego en Primeira División, e os tres clubs galegos de Segunda: Deportivo, Celta e Racing de Ferrol. Na primeira semifinal o Celta eliminou ao Pontevedra na prórroga mentres que na segunda o Racing acabou co Deportivo na quenda de penaltis, despois de que unha prórroga de 30 minutos e outra de 10 non servisen para desfacer o empate a dous goles. Finalmente o Racing de Ferrol de Satur Grech derrotou por 3-0 ao Celta no derradeiro partido, con goles de Ledo, Arroyo e Varillas, levantando o trofeo na súa única participación.
Tras o fracaso da edición de 1968 na que o Vitória de Setúbal se impuxo ao Rapid Viena ante só 6000 espectadores o torneo volveu alzar o voo ao ano seguinte, disputándose por terceira vez con catro equipos e por primeira vez coa mediación de Fernando Torcal, que sería clave no éxito do torneo na seguinte década. O favorito era o Bayern de Múnic de Beckenbauer e Müller, campión ese ano de liga e copa no seu país, pero o equipo alemán rematou o torneo na derradeira posición tras perder nas semifinais co Nacional de Montevideo, o cal logo caeu á súa vez derrotado na final contra o Deportivo, que viña de eliminar na outra semifinal ao Olympic Charleroi belga cun gol na prórroga de Luis Suárez, xogador do Inter de Milán e reforzo estrela do equipo coruñés.
Década de 1970: Vitorias de Peñarol e irrupción de Juanito
Cruyff e Neeskens volveron a Riazor ao ano seguinte, esta vez nas filas do FC Barcelona. Peñarol foi o seu rival na primeira semifinal, na que tras unha lea Cruyff e Hugo Fernández foron expulsados. O equipo uruguaio, liderado por Fernando Morena, acabou por gañar ese partido e tamén a final, onde derrotaron ao Borussia Mönchengladbach despois de remontar os dous goles iniciais de Jupp Heynckes. Os charrúas volveron ao ano seguinte e, nunha final considerada como unha das mellores da historia do torneo, venceron na quenda de penaltis ao Cruzeiro de Nelinho e Palhinha, sendo o primeiro equipo en levar dous trofeos consecutivos.
Os anos que van de 1976 a 1980 están marcados pola participación en todos eles do Real Madrid, que logrou conquistar catro das cinco edicións. Na primeira delas debutou cos brancos o danés Henning Jensen, sendo elixido mellor xogador do torneo ao remate do mesmo. O Real Madrid derrotou nas semifinais ao bicampión Peñarol e na final ao Cruzeiro, despois de que fose expulsado o astro do equipo brasileiro, Jairzinho. En 1977 o Real Madrid caeu fronte ao Dukla Praha, campión checoslovaco, e o trofeo foi para o Fluminense, que goleou 4-1 na final aos checoslovacos con goles de Luiz Carlos Tatu, Zezé, Marinho Chagas e o arxentino de orixe galega Narciso Doval. O Real Madrid, con futbolistas como Camacho, Del Bosque ou Santillana, gañou as seguintes tres edicións, vencendo na final da primeira delas ao Flamengo, e nas dúas seguintes ao Sporting de Xixón de Quini e Manuel Jiménez. O dianteiro madridista Juanito, elixido mellor xogador en 1977, marcou oito goles durante eses anos, colocándose como o máximo goleador da historia do torneo.
Década de 1980: De Blokhin a Quique Setién
O Dynamo de Kíiv, único equipo soviético na historia do torneo, gañou as edicións de 1981 e 1982, tendo como máxima figura a Oleg Blokhin, galardoado co Balón de Ouro uns anos antes e autor de tres goles en Riazor. O equipo adestrado por Valerii Lobanovskyi derrotou na final de 1981 ao Atlético de Madrid e na do ano seguinte ao FC Barcelona, o cal recibiu grandes apupos do público coruñés por non aliñar no campo á súa recente fichaxe estrela, Diego Armando Maradona. A continuación triunfaron o Athletic de Bilbao, que venceu na final a Peñarol, e a Roma, que gañou o seu único título ao superar na quenda de penaltis ao Vasco da Gama de Roberto Dinamite. O Atlético de Madrid fíxose co torneo nos dous anos seguintes, con Luis Aragonés no banco e con futbolistas como Julio Salinas, Quique Setién ou o galego Tomás. Na final de 1985 derrotou ao Porto de Fernando Gomes e Paulo Futre e na seguinte ao Santos de Rodolfo Rodríguez e Dunga. Quique Setién foi elixido mellor xogador nas dúas ocasións. esquerda|miniatura|[[Trofeo Teresa Herrera 1987|Teresa Herrera de 1987 gañado polo Benfica.]] En 1987 o Deportivo da Coruña venceu ao Sporting de Xixón e meteuse na final, cousa que aínda non conseguía dende que o torneo se pasara a disputar entre catro equipos. Enfrontouse ao Benfica nunha intensa final con prórroga e tres expulsados, sendo o triunfo final para os portugueses na quenda de penaltis. Foi ademais o derradeiro partido do defensa branquiazul Javier Sagarzazu, que faleceu subitamente só uns días despois.
En 1988 o PSV Eindhoven viña de gañar todos os títulos (liga, Copa e Copa de Europa) e tras eliminar á Real Sociedad plantouse na final fronte ao Atlético de Madrid, que goleou na outra semifinal ao Liverpool por 5-1 cun hat-trick do brasileiro Baltazar. Orejuela marcou un gol para os madrileños, que foi igualado case ao final do partido por Stan Valckx. Xa na prórroga dous goles de Ronald Koeman e Gerald Vanenburg converteron o PSV de Guus Hiddink no único equipo neerlandés cun Teresa Herrera nas vitrinas. Estes volveron ao ano seguinte pero caeron eliminados nas semifinais fronte ao Bayern de Múnic adestrado por Heynckes. Na outra semifinal o Real Madrid non puido co Steaua de Bucarest, subcampión da última Copa de Europa. Os romaneses, liderados no campo por Gheorghe Hagi xogaron a final contra o Bayern, sendo a vitoria para os alemáns por 4-1.
Década de 1990: Aparición do Súper Dépor
miniatura|[[Trofeo Teresa Herrera 1996|Teresa Herrera de 1996 gañado polo Botafogo.]] A partir de 1990 o Deportivo da Coruña participou en todas as edicións do trofeo, despois de ter estado presente só en 4 ocasións nos últimos 17 anos. Fran foi o mellor futbolista dese torneo de 1990, pero o equipo de Arsenio caeu nas semifinais contra o FC Barcelona, no que militaban entón varios futbolistas que xa disputaran o torneo con outros equipos, como Zubizarreta, Koeman ou Salinas. O Benfica deixou fóra ao Bayern de Múnic e xogou a final contra o Barça, sendo a vitoria final para o equipo de Cruyff por 2 goles a 0, obra de Txiki Begiristain e Goikoetxea. Ao ano seguinte o Real Madrid de Radomir Antić caeu na primeira semifinal ante o FC Porto de Carlos Alberto Silva, mentres que na segunda o Deportivo, que acababa de lograr o ascenso a Primeira case dúas décadas despois, eliminou cun xogo de contención e un solitario gol de Luis López Rekarte ao Ajax de Leo Beenhakker, no que xogaban futbolistas como Frank de Boer e Dennis Bergkamp. Na final os xogadores do equipo galego non conseguiron bater a Vítor Baía e un gol de Aloísio no desconto fixo que o trofeo da torre marchase para o Porto.
En 1992 o Barcelona, flamante campión de Europa, volveu chegar á final despois de deixar fóra ao Deportivo, mentres que o Peñarol caeu fronte ao São Paulo, que viña de gañar o campionato brasileiro, o campionato paulista e a Copa Libertadores. Cando só transcorreran un par de minutos da final, o Barcelona adiantouse cun gol de Salinas, pero este foi igualado antes dos dez minutos polo brasileiro Müller. Na segunda parte o equipo paulista culminou a remontada cun gol de Mauricinho e tras a expulsión de Zubizarreta, sentenciou con dous goles máis de Raí. O Barcelona-São Paulo reeditouse uns meses despois na Copa Intercontinental, de novo con vitoria suramericana, e en agosto de 1993 ambos equipos volveron alcanzar a final do Teresa Herrera. O Barcelona fíxoo deixando atrás de novo ao Deportivo, mentres que o São Paulo venceu nun brusco partido con catro expulsados á Lazio adestrada por Dino Zoff. Na gran final o Barcelona conseguiu vencer finalmente ao equipo de Telê Santana cun gol doutro brasileiro, Romário.
En 1994 volveu o Real Madrid, e comezou a competición eliminado á Sampdoria de Sven-Göran Eriksson con dous goles de Zamorano e Laudrup. Na segunda xornada o Deportivo de Arsenio desfíxose do Porto con dous goles de José Luis Ribera e Julio Salinas. Na final o equipo branco conseguiu a vitoria pola mínima a pesar da expulsión de Luis Enrique e do bo xogo de Fran, que levou para a súa casa por terceira vez o trofeo ao mellor xogador do torneo. A final do ano seguinte, a do 50º aniversario, tivo os mesmos dous protagonistas, unha semana antes de que se enfrontasen outras dúas veces na Supercopa de España. O Deportivo accedeu tras vencer ao Flamengo por 3-0 con dous goles de Bebeto e un de Manjarín, mentres que o Madrid gañou 2-0 ao Benfica, con goles anotados por Amavisca e Raúl. Na gran final, a boa actuación do porteiro Canales e dous goles do ruso Radchenko e de Bebeto permitiron ao equipo galego levar para as súas vitrinas o valioso trofeo, unha edición especial en prata e ouro deseñada por Eladio Muiños para conmemorar o medio século do torneo. Os branquiazuis levaban 26 anos sen gañar o trofeo. esquerda|miniatura|[[Trofeo Teresa Herrera 1999|Teresa Herrera de 1999 gañado polo Celta de Vigo.]] A edición de 1996 reuniu na Coruña ademais do Deportivo, aos dous últimos campións de Europa (Ajax e Juventus) e ao campión brasileiro (Botafogo). Na primeira semifinal o Deportivo enfrontouse ao Botafogo, que volvía ao torneo 37 anos despois da edición que perderan fronte ao Santos de Pelé. Aínda que os coruñeses se adiantaron cedo cun gol de Txiki Begiristain de penalti, non puideron evitar a remontada dos cariocas, con tantos de Bentinho e Túlio Maravilha. Na outra semifinal a Juventus de Lippi, na que destacaba un medio do campo con Conte, Zidane e Deschamps, pasou por riba do Ajax de Van Gaal cun contundente 6-0, con goles de Alessandro Del Piero, Amoruso, Di Livio e un triplete de Padovano. Ao día seguinte, cando Juventus e Botafogo saltaron ao céspede de Riazor o árbitro obrigou aos brasileiros, que actuaban como locais, a cambiar de camisetas, pois tiñan as mesmas cores que as do equipo italiano. Dado que viaxaran só co primeiro equipamento tiveron que vestir as camisetas branquiazuis do Deportivo, feito que motivou que os afeccionados de Riazor animasen ao Botafogo durante todo o partido. O partido foi dunha alta intensidade, con leas, nove cartóns amarelos, catro vermellos, oito goles, prórroga e quenda de penaltis. O tempo regulamentario acabou con 4-4 no marcador, sendo os goleadores da Juve Vieri e por tres veces Amoruso, mentres que polos brasileiros anotaron Túlio Maravilha (2), França e Ferrara en propia porta. Nos penaltis os italianos non estiveron atinados e erraron todos os lanzamentos, polo que o trofeo marchou para Río de Xaneiro, sendo o Botafogo o quinto e último equipo brasileiro en gañar o Teresa Herrera.
En 1997 o trofeo quedou na Coruña, despois de que un Deportivo con ata 5 brasileiros no campo (Mauro Silva, Donato, Djalminha, Rivaldo e Luizão) ademais do propio adestrador Carlos Alberto Silva, golease 4-0 ao Vasco da Gama e vencese na final ao PSV, campión neerlandés, nunha quenda de penaltis na que o porteiro portugués Nuno foi o heroe parando dous dos lanzamentos. Dita edición do Teresa Herrera estivo marcada pola polémica fichaxe polo FC Barcelona de Rivaldo, e foron os dous únicos partidos nos que o brasileiro coincidiu no Deportivo co seu compatriota Djalminha, que facía o seu debut en Riazor e que foi elixido mellor xogador do torneo.
O Deportivo venceu tamén en 1998, xa con Javier Irureta no banco, gañando ambos partidos por 2-0, o primeiro deles contra o Atlético de Madrid de Arrigo Sacchi e o segundo contra a Lazio. Ao ano seguinte o Celta de Vigo rexistrou a súa segunda participación, producíndose no primeiro partido unha nova edición do derbi co Deportivo. O triunfo no derbi foi para os vigueses por 1-3, con goles de Kaviedes, Tomás e Juanfran, e estes gañaron tamén a final superando pola mínima ao Boca Juniors de Riquelme e Palermo.
Década de 2000: Decaemento
Co comezo do século XXI o Teresa Herrera sufriu un pronunciado decaemento tanto no nivel dos equipos participantes como no número de asistentes ao estadio de Riazor, un efecto que xa comezara a sufrirse na década anterior e que atravesaron tamén na mesma época outros torneos estivais como o Ramón de Carranza ou o Colombino. No ano 2000, cando o torneo levaba varios anos sendo deficitario, o concello da Coruña encabezado por Paco Vázquez transferiulle a organización ao Deportivo, como parte do convenio que club e concello asinaron sobre o uso do Estadio Municipal de Riazor. Nos seguintes anos o presidente branquiazul, Augusto César Lendoiro, incluíu a participación no torneo como condición para os equipos cos que negociaba traspasos e cesións de diversos futbolistas. Deste xeito disputaron o torneo entre outros Cruz Azul, América e Nacional como contrapartida polas sucesivas cesións de Sebastián Abreu, o Atlético de Madrid por Emerson e Jesús Muñoz, ou o Peñarol por Pandiani. Ata 2009 o formato continuou sendo de catro equipos coas excepcións dos anos 2000 e 2005, con partido único e triangular respectivamente. A asistencia ao estadio caeu especialmente a partir do ano 2003, superando dende entón en poucas ocasións os 15.000 espectadores e chegando a haber nalgún partido menos de 1000 afeccionados. miniatura|Instantánea do [[Deportivo da Coruña|Deportivo-Atlético de Madrid de 2014.]] Deportivamente, o club anfitrión exerceu un dominio absoluto dende 2000 a 2008, gañando nove trofeos consecutivos e superando amplamente en número de títulos ao Real Madrid, ata entón o equipo máis laureado. Destacaron as vitorias do ano 2000, fronte á Lazio campioa de liga e Copa; a de 2001, derrotando na final con goles de Makaay e Diego Tristán ao Real Madrid de Vicente del Bosque, que tiña como máximas figuras a Figo e Zidane; a de 2006, cun 3-1 ao Milan de Ancelotti; ou a de 2007, de novo contra o Real Madrid, xa con Bernd Schuster como adestrador. No 2005 o trofeo xogouse a modo de triangular e os equipos convidados foron Nacional e Peñarol. Estes disputaron na segunda xornada en Riazor a única edición do Clásico do fútbol uruguaio xogada fóra do continente americano, sendo a vitoria para o Nacional, adestrado por Martín Lasarte e onde xogaba un novísimo Luis Suárez.
En 2009 volveuse ao formato de partido único e o Atlético de Madrid acabou coa xeira de triunfos deportivistas cunha vitoria na quenda de penaltis despois de rematar con empate a un gol.
Década de 2010
esquerda|miniatura|[[Trofeo Teresa Herrera 2014|Teresa Herrera de 2014 no Museo do Mar de Galicia]] Despois de perder en tres quendas de penaltis consecutivas ante Atlético de Madrid, Newcastle e Sevilla entre 2009 e 2011, o Deportivo volveu levantar un trofeo en 2012, nunha nova quenda de penaltis fronte ao Atlético do Cholo Simeone. En 2013 volveu ao Teresa Herrera Carlo Ancelotti, esta vez como técnico dun Real Madrid no que brillaba Cristiano Ronaldo. O equipo galego non conseguiu bater a Iker Casillas, mentres que o gardameta arxentino do Deportivo, Germán Lux, encaixou goles de Casemiro, Morata e dous do Kaká do Real Madrid (había outro Kaká xogando no equipo rival). Foi o noveno e último título dos brancos e a edición con máis público da década.
En 2014 volveuse xogar unha edición do Teresa Herrera con catro equipos, sendo estes ademais do anfitrión, o Sporting de Xixón, o Sporting de Lisboa e o Nacional de Montevideo. O Deportivo desfíxose en semifinais do Nacional, batendo tres veces a meta uruguaia defendida por Munúa (con dous goles de Fariña e un de Toché), e na final derrotou pola mínima ao conxunto asturiano do Sporting. O Deportivo gañou o trofeo nos seguintes dous anos, fronte a Sporting de Braga e Sevilla. Para 2017 o equipo convidado foi o West Brom, que volvía ao trofeo 38 anos despois. No equipo destacaban xogadores como o porteiro Ben Foster, o venezolano Salomón Rondón ou o internacional inglés de orixe coruñés Jay Rodriguez. O equipo inglés quedou con 10 na primeira parte pola expulsión de Livermore, e o Deportivo conquistou o seu 20º trofeo con dous goles de Bruno Gama e Borja Valle.
En 2018 o Athletic de Berizzo gañou o terceiro Teresa Herrera para o club vasco. O partido decidiuse nos penaltis despois de rematar con empate a dous, con goles de Christian Santos e Saúl por parte coruñesa e de Iñigo Córdoba e Aritz Aduriz por parte bilbaína. Ao ano seguinte a torre quedou na Coruña, tras vencer o Deportivo cun solitario gol de Eneko Bóveda ao Betis, debutante no torneo.
Década de 2020
Na edición de 2021 o rival do Deportivo foi a Ponferradina de Segunda División, que se estreou no decano dos torneos de verán levando o título a Ponferrada tras imporse en Riazor por 1-2. Xa en 2022, o Deportivo recibiu o Metalist Kharkiv, vencendo por 4-2 nun partido que provocou protestas entre un sector da afección branzuiazul (entre eles os Riazor Blues, que se negaron a asistir ao estadio) polo carácter neonazi dos ultras do equipo ucraíno.
A edición de 2023 volveu contar cun club brasileiro, despois de 24 anos sen presenza de representantes do país suramericano. Enfrontou ao Deportivo co equipo sub-23 do Bragantino, e o torneo serviu como homenaxe para varias figuras destacadas do club coruñés. Nos momentos previos ao partido foron homenaxeados os exfutbolistas brasileiros Bebeto e Mauro Silva e a continuación gardouse un minuto de silencio polo falecemento de Luis Suárez. Durante o partido rendéuselle tamén unha homenaxe ao capitán Álex Bergantiños, que vestiu por última vez a camiseta do Deportivo despois de 21 anos ao servizo do club.
Formato
O formato de competición foi variando co paso das décadas, disputándose como un torneo de partido único durante as primeiras 18 edicións. Nos seguintes anos combináronse edicións con dous e catro equipos ata que se instaurou plenamente o sistema de catro equipos, con semifinais, final e final de consolación, que estivo vixente ininterrompidamente entre 1973 e 1999. Durante as seguintes edicións producíronse de novo constantes cambios de formato, incluíndo triangulares, e dende 2015 dispútase só a partido único.
Trofeo
Unha das características que lle deron sona ao torneo foi a espectacularidade do trofeo entregado ao equipo vencedor, chamando a atención o seu gran tamaño e valor. O trofeo foi construído dende a súa primeira edición por ourives composteláns nos talleres da xoiería Malde. Durante o seu primeiro cuarto de século de historia o seu deseñador era o coruñés Rafael Barros. Tratábase dun trofeo con forma de copa, de máis dun metro de altura, levaba ouro, prata e esmaltes, e os escudos dos equipos participantes. As copas foron sendo máis grandes e pesadas cos anos; deste xeito mentres que a de 1950 pesaba 23 quilos, a de 1962 pesaba 30, a de 1977 alcanzaba xa os 40 e a de 1996 os 45.
A partir da edición de 1970, na que cumpría 25 anos, o trofeo mudou de deseño e pasou a ser unha representación da Torre de Hércules, símbolo da cidade. O trofeo máis valioso foi o que se puxo en xogo no 50º aniversario (1995), deseñado por Eladio Muiños, e que combinaba ámbalas dúas formas, copa e torre. Na súa elaboración usáronse 7 quilogramos e medio de ouro e 33 de prata.
Trofeo ao mellor xogador
Durante a longa historia do Teresa Herrera entregáronse, ademais do trofeo ao vencedor, outros premios especiais a xogadores, árbitros ou ao equipo co xogo máis limpo. O premio ao mellor xogador do torneo comezou a entregarse en 1973 con diferentes nomes segundo as marcas comerciais que o patrocinaban e deixou de outorgarse despois do 2002. No 2015 recuperouse.
Fran en tres ocasións, e Quique Setién e Quiles, en dúas, son os únicos que repetiron galardón a mellor xogador.
Galería de imaxes de tranvías de Galicia
tranvías de Galicia
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 79ª edición dos Óscar
200px|miniatura|[[Florian Henckel von Donnersmarck, director do filme gañador]] Esta é unha lista dos filmes propostos na 79ª edición dos Óscar para o mellor filme en lingua non inglesa. A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas (AMPAS) convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar un filme para o Óscar ó mellor filme internacional cada ano dende que o premio foi creado na edición de 1956. O premio é presentado anualmente pola Academia para un filme producido fóra dos Estados Unidos cun diálogo maioritariamente en lingua non inglesa. O Comité do Premio Internacional de Longametraxes supervisa o proceso e revisa todos os filmes enviados.
Nesta edición cambiáronse dúas regras. A primeira foi instituír un proceso en dous pasos para escoller os filmes candidatos para permitir que os membos da Academia en Nova York puidesen participar. Un comité inicial seleccionaría nove filmes para formar unha lista curta en xaneiro que entón sería revisada por un comité composto de dez membros do comité inicial, dez membros dos Ánxeles e dez de Nova York para escoller os cinco candidatos finais. O segundo cambio foi suprimir a regra que requiría que os filmes estivesen nunha lingua do país que o propuxo. Isto fíxose como resposta ao rexeitamento dos filmes propostos por Italia e Austria para a 78ª edición dos Óscar, Private e Caché respectivamente, por non estar filmados en linguas dos respectivos países. Isto permitiu aceptar propostas como a canadense Water, que só contén diálogos en hindi. Tras revelar a lista curta de candidatos, os cinco candidatos (Alemaña, Alxeria, o Canadá, Dinamarca e México) anunciáronse o 23 de xaneiro de 2007. O filme alemán Das Leben der Anderen de Florian Henckel von Donnersmarck gañou o premio.
Descualificacións
As propostas de Finlandia e Luxemburgo foron rexeitadas antes do proceso de revisión. O filme finlandés foi retirado da competición polo seu director Aki Kaurismäki e o luxemburgués porque se considerou que a presenza creativa do país na realización do filme non cumpría os requirimentos.
Atlético Malagueño
O Atlético Malagueño é un club de fútbol andaluz, da cidade de Málaga, primeiro equipo filial do Málaga Club de Fútbol. Fundouse en 1990 como Sociedad Deportiva Malagueña e xoga actualmente no grupo 4 da Segunda División B Española.
O seu maior éxito foi ascender á Segunda división española no ano 2003, onde se mantivo tres tempadas consecutivas.
Denominacións
Foi fundado en 1990 como Sociedad Deportiva Malagueña. Coa desaparición do Club Deportivo Málaga en 1992, converteuse no filial do Club Atlético Malagueño (que ata entón fora o filial do CD Málaga e que durante 2 anos relevouno como primeiro equipo malaguista).
En 1994 o Club Atlético Malagueño cambiou o seu nome, feito que supuxo o nacemento do actual Málaga Club de Fútbol. En 1995, o filial adoptou o nome do primeiro equipo pasando a ser o Málaga Club de Fútbol B, para axustarse á normativa da Real Federación Española de Fútbol.
En 2008 a presidencia do Málaga declarou a súa vontade de adoptar para o filial a denominación tradicional de Atlético Malagueño, con moito arraigamento entre os afeccionados malaguistas, nome que o 9 de xullo de 2009 foi aprobado pola Real Federación Española de Fútbol.
Xogadores
Actualizado a 8 de setembro de 2018.
Sondre Norheim
Sondre Norheim, nado como Sondre Auverson en Øverbø, o 10 de xuño de 1825 e finado o 9 de marzo de 1897, foi un esquiador noruegués que está considerado como o pioneiro do esquí moderno. Tamén é coñecido como o "pai" do esquí Telemark.
O Santón, A Veiga, Lalín
O Santón é un lugar da parroquia da Veiga, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
James Galway
Sir James Galway, (Irlanda do Norte, 8 de decembro de 1939), coñecido coma o home da frauta dourada, é un dos maiores virtuosos dese instrumento. Naceu en Belfast.
Educación
James Galway estudou no Royal College of Music con John Francis e logo na Guildhall School of Music con Geoffrey Gilbert. Logo estudou no Conservatorio de París con Gaston Crunelle e Jean-Pierre Rampal e tamén recibiu clases particulares con Marcel Moyse.
Biografía
Logo do seu período de estudo, traballou 15 anos en orquestras. Galway tocou na Philharmonia Orchestra nos anos cincuenta.
Logo disto tocou coa Sadler's Wells Opera, Covent Garden Opera, a London Symphony Orchestra e a Royal Philharmonic Orchestra.
Ademais de concertos de repertorio clásico, tamén toca programas de música contemporánea. O álbum "In Ireland", gravado por James Galway e The Chieftains superou o número 32 nas listas de vendas do Reino Unido.
É o frautista principal do London Mozart Players, con sede en Londres.
Hai pouco, Sir James participou na gravación da banda sonora da triloxía de O Señor dos Aneis, gañadora dun Oscar da Academia Americana de Cine.
Na actualidade reside en Meggen (Suíza) coa súa dona, a frautista estadounidense Jeanne Galway.
Erkenci Kuş
Erkenci Kuş é unha serie de televisión turca de 2018 producida por Gold Filme para Star TV.
Sinopse
A historia vira contorna a Sanem Aydın, unha moza soñadora dun barrio humilde de Istambul que, ante a presión da súa familia para atopar emprego estable, comeza a traballar na axencia de publicidade na que leva tempo traballando a súa irmá máis vella, Leyla. O propietario da axencia, o señor Aziz Divit, necesita retirarse, polo que delega a dirección da axencia no seu fillo máis vello, Can, un fotógrafo de fama mundial e ao que lle encanta a liberdade, mentres que o fillo pequeno, Emre, queda a cargo das contas. Tras a chegada de Sanem, a vida dos irmáns cambiará para sempre.
Pica costeira
A pica costeira (Anthus petrosus) é un paxaro paseriforme da familia dos motacílidos. Reprodúcese nas costas rochosas de Europa Occidental. Abonda principalmente en Irlanda, Reino Unido e Francia. As poboacións escandinavas e rusas migran cara ó sur no inverno.
Características
Non acostuma alonxarse das zonas rochosas nas que reside e a maioría dos seus voos son de curta distancia. Como o resto das aves da familia dos motacílidos, aliméntase de insectos e busca as súas presas dende o chan.
Subespecies
A A. p. littoralis é a propia de Escandinavia e do Mar Báltico, mentres que o resto son nativas do occidente europeo.
Richard Attwood
Richard James David "Dickie" Attwood, nado en Wolverhampton (Staffordshire) o 4 de abril de 1940, é un expiloto de automobilismo inglés.
Durante a súa carreira pilotou para os equipos BRM, Lotus e Cooper de Fórmula 1. Competiu en 17 Grandes Premios do Campionato do Mundo, conseguiu un podio e logrou un total de 11 puntos de campionato. Tamén foi un exitoso piloto de carreiras de coches deportivos e gañou a carreira das 24 Horas de Le Mans de 1970, pilotando un Porsche 917.
Inicios
Richard Attwood entrou na industria automobilística como aprendiz na fabrica de automóbiles Jaguar. Comezou a competir en 1960 ao volante dun Triumph TR3. En 1961 ingresou na Midlands Racing Partnership para pilotar para eles en eventos de Fórmula Júnior e continuou nese cargo ata finais de 1962. En 1963 o equipo expandiuse ao ámbito internacional e Attwood apareceu de inmediato nos titulares das noticias do motor cando gañou a carreira de soporte do Gran Premio de Mónaco da Fórmula Júnior, nun Lola Mk5a. Esta e outras actuacións durante o ano valéronlle o primeiro premio do Grovewood Award.
En 1964 MRP decidiu pasar a clase de Fórmula 2. Attwood gañou en Viena e obtivo o segundo lugar no Pau Grand Prix, Eifelrennen e no Gran Premio de Albi. Isto foi nun momento no que os pilotos de Grand Prix de primeira liña formaban parte integrante da serie Fórmula 2; de feito, en Pau, só foi derrotado polo Campión do Mundo de Fórmula 1 reinante Jim Clark pilotando un Lotus.
Fórmula Un e outra serie de monoprazas
As actuacións de Attwood na Fórmula 2 levaron a Alfred Owen, o propietario de BRM, a ofrecerlle unha oportunidade no seu equipo de Fórmula Un. A súa primeira participación co equipo foi na carreira fora docampionato do 1964 News of the World Trophy, en Goodwood, no que levou o BRM P57 ao cuarto lugar, o primeiro non-Lotus e o único coche en rematar na mesma volta que os vencedores da frota de Colin Chapman. A segunda saída na Fórmula 1 de Attwood foi no Gran Premio do Reino Unido de 1964, pilotando o modelo experimental de tracción ás catro rodas P67 de BRM. Despois de ser o piloto de proba do proxecto, Attwood logrou cualificar o coche con sobrepeso, aínda que no último lugar da grella. Con todo, dado que o coche estaba pensado principalmente como banco de probas rodante, BRM decidiu retirar o P67 antes da carreira.
miniatura|left|Attwood pilotando para [[Reg Parnell Racing no Gran Premio de Alemaña de 1965.]]
Tim Parnell contratou a Attwood para o seu equipo privado Reg Parnell Racing para, pilotando un vello Lotus 25. Desafortunadamente para Attwood, en 1965 o chasis non era o mellor, e equipado co motor BRM era claramente pouco competitivo. Aínda que xeralmente fiable, Attwood só conseguiu un par de puntos con dous sextos lugares ao final da tempada. miniatura| right | Attwood pilotando un coche [[BRM P261 de Fórmula Un, idéntico (ademais da capacidade do motor) ao que pilotou na Tasman Series en 1966 e 1967.]]
En 1966 Attwood competiu en Australia e Nova Zelandia como parte do escuadrón de Tasman Series de BRM. As súas actuacións na Tasman foron moi prometedoras, incluíndo unha vitoria en Levin, pero a pesar diso, quizais debido ás súas malas actuacións en 1965 na Fórmula Un e crecente éxito nos coches deportivos, Attwood perdeuse a maioría das carreiras de e  de Fórmula Un. A súa única aparición produciuse como substituto do piloto oficial Pedro Rodríguez no Gran Premio do Canadá de 1967, levando o Cooper Maserati á meta en décimo lugar. Durante 1966 mantivo a súa participación na Fórmula 2, obtendo a vitoria no Gran Premio de Roma e un segundo lugar no Pau Grand Prix en 1966, pero concentrouse firmemente nos coches deportivos en 1967.
Tras a morte de Mike Spence durante a práctica da carreira das 500 Millas de Indianápolis de 1968, Attwood volveu a formar parte do equipo oficial de BRM, agora dirixido por Parnell, como suplente. A primeira carreira de Attwood ao seu regreso foi quizais a súa máis espectacular, logrando a volta rápida no Gran Premio de Mónaco de 1968, no seu camiño cara a un gran segundo posto finalizando detrás do Lotus oficial de Graham Hill. Con todo, os resultados diminuíron ao longo do resto da tempada, e a catro carreiras do final foi substituído por Bobby Unser.
Sempre especialista en Mónaco, foi no principado que Richard Attwood fixo a súa última saída na Fórmula Un. Colin Chapman levou ao británico como suplente do lesionado Jochen Rindt, pilotando o Lotus 49 B. Terminou nun respectable cuarto lugar. Aínda que foi a súa último carreira de Fórmula Un, apareceu no Gran Premio de Alemaña de 1969 nun Fórmula 2 de Frank Williams Racing Cars, onde terminou sexto na xeral, e segundo na clase de Fórmula 2.
Carreiras de automóbiles deportivos
miniatura|right|Chasis 001 no Museo Porsche pintado como o 023 [[Porsche 917K levado a vitoria nas 24 Horas de Le Mans de 1970 por Attwood e Hans Herrmann.]]
Posteriormente Attwood gañou as 24 Horas de le Mans en 1970 cun Porsche 917K, xunto con Hans Herrmann. Hermann e Attwood tamén se fixeron co segundo lugar na carreira de Nürburgring de 1970, esta vez nun 908. Pilotando unha vez máis con Herbie Müller nun Porsche 917, terminou segundo nas 24 Horas de Le Mans de 1971, esta vez para o equipo privado de John Wyer. Ao finalizar a tempada, ademais de gañar a carreira dos 1000 km. de Zeltweg xunto co seu compañeiro de equipo Pedro Rodríguez, Attwood retirouse do automobilismo. Attwood saíu brevemente do seu retiro en 1984, como parte do moribundo proxecto Aston Martin Nimrod Le Mans. Despois de que o seu coche non terminase a carreira das 24 Horas de Le Mans de 1984, Attwood retirouse das carreiras de primeira categoría para sempre. Co crecemento da popularidade do automobilismo histórico, aparecía frecuentemente nos eventos e nas mostras de Porsche co seu propio Porsche 917, que Steve McQueen utilizou na súa película Le Mans. O coche pintouse para representar ao gañador de Le Mans de 1970, e Attwood refírome a el como "miña pensión". xa que o valor do coche aumentara rapidamente ao longo das décadas desde que o comprou nos anos setenta. No ano 2000, Atwood cobrou a súa pensión, cando vendeu o coche nunha poxa por 1 millón de libras. Hoxe aínda é moi activo no automobilismo histórico, moitas veces facendo aparicións memorables no Goodwood Festival of Speed, entre moitas exhibicións anuais.
Vida persoal
Richard Attwood comprou un Peugeot 405 estate de 1989 co que percorreu con éxito 667.900 kms, co motor e embrague orixinal. Esta sorprendente fazaña foi obxecto dun artigo na revista Evo número 172. O 13 de xuño de 2017 foi posto á venda polo seguinte 'propietario' (que nunca fixo a transferencia polo que Richard aínda é tecnicamente o seu único propietario) pero ata o 18 de xuño o anuncio, con case 2000 vistas, non tivo ofertas.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
* Participou cun Fórmula 2, segundo na súa clase, non válido para puntuar no campionato do mundo
Tortoreto
Tortoreto é un concello italiano da provincia de Teramo, na rexión dos Abruzos. Ten 7.836 habitantes (en 2001) e esténdese por unha área de 23 km², tendo unha densidade de poboación de 340 hab/km².
Fai fronteira cos concellos de: Alba Adriatica, Corropoli, Giulianova, Mosciano Sant'Angelo e Sant'Omero.
Mar del Plata
Mar del Plata é unha importante cidade porto e balneario arxentina emprazada no litoral do Mar Arxentino, ó sueste da provincia de Buenos Aires. É a cabeceira do partido de ”General Pueyrredón” e a cidade turística máis importante da Arxentina, contando coa infraestrutura hoteleira máis ampla do país. Está emprazada 404 km ó sueste da Cidade de Buenos Aires.
Aspectos históricos
Este novo establecemento produciu como resultado a aparición dunha poboación estable, a cal comezou a se chamar Porto da Lagoa dos Pais. Don Patricio Peralta Ramos mercou estas terras a Coelho de Meyrelles en 1860, e traballou intensamente para o desenvolvemento da área. Trece anos máis tarde foi construído un templo cristián: a Capela Santa Cecilia, cuxo nome lle foi dado honrando á esposa de Peralta Ramos, Doña Cecilia Robles.
En 1873 foron iniciadas as xestións ante o goberno provincial, para que se recoñecese á poboación do Porto da Lagoa dos Pais. Pouco despois, o 10 de febreiro de 1874, a localidade foi recoñecida como tal grazas á sinatura dun decreto que así o establecía, lle outorgando o nome "Vila Balcarce", que non era o elixido polo seu fundador. Certas confusións e rivalidades cunha vila próxima de nome similar, sumado ó descoñecemento predominante nas esferas de goberno ata a década do sesenta, fixeron que a cidade non levase formalmente o nome "Mar del Plata" senón ata 1961.
Clima
miniatura|Extraordinaria postal: a neve cobre Praia Grande, 1º de Agosto de [[1991]]
O clima de Mar del Plata é temperado oceánico, con precipitacións abundantes durante todo o ano e temperaturas frescas. Se hai que facer unha comparación, este clima é similar ó do centro-sur de Chile, ou o oeste de Europa occidental. Os veráns son suaves e chuviñosos, con temperaturas moi agradables (unha media de 19º/20º) e os invernos frescos a fríos (temperatura media de 6º/7º).
miniatura|Unha paisaxe pouco frecuente: neve en praia Varese, Cabo Corrientes, 10 de xullo de [[2004]]Pese á súa imaxe máis coñecida e promovida de balneario estival, o turista que vén á cidade busca máis ben cambia-la calor extrema do seu lugar de orixe (especialmente o da zona metropolitana), por unha temperatura máis moderada. Esta razón, por outro lado, é a que impediu a Mar del Plata competir con rexións onde predomina o clima subtropical ou tropical, e as correntes mariñas son máis cálidas (Brasil ou o Caribe). En efecto, o verán é curto e varias veces o frío (máximas de 14º) se fixo presente no mes de Decembro. Non faltaron tampouco madrugadas frías (6º) no mes de Xaneiro, en teoría o de maior temperatura do ano. Os días con temperatura superior a 30º rara vez exceden o número de dez ou doce por tempada.
As nevadas non son estrañas á zona, sendo especialmente lembradas a que tiveron lugar en 1975 e 1991. O evento meteorolóxico repítese cada 15 ou máis anos. A caída e acumulación de neve é un pouco máis común na zona de Serra dos Pais e na zona costeira sur, onde tamén as xeadas son máis frecuentes. O fenómeno deuse chamativamente en catro ocasións nestes lugares durante os 1990s: 1991, 1994, 1995 e 1997. O 10 de xullo de 2004 se rexistrou a última precipitación deste tipo, aínda que a acumulación no centro da cidade só durou un par de horas.
Warriors: Legends of Troy
Warriors: Legends of Troy é un videoxogo para as consolas PlayStation 3 e Xbox 360. O xogo foi desenvolvido por Koei Canada e foi publicado por Tecmo Koei. Malia ter Warriors no título, este xogo difire da serie Dynasty Warriors xa que contén un alto nivel de violencia gráfica. Foi o primeiro título da franquía en obter unha clasificación M na ESRB.
Un viaje por Galicia
Un viaje por Galicia é un filme documental rodado por Luis Rodríguez Alonso en 1929 para ser exhibido na Exposición Iberoamericana de Sevilla, así e todo non foi montada polo seu director xa que faleceu despois da súa rodaxe. Encargada polo comisario do Pavillón de Galicia, foi subvencionada polas deputacións galegas, o que causou polémica na prensa galega, xa que o autor era palentino e rexeitárase un proxecto similar do galego José Gil y Gil. Foi a primeira cinta que restaurou o Centro Galego de Artes da Imaxe (1991).
Castel Castagna
Castel Castagna é un concello italiano da provincia de Teramo, na rexión dos Abruzos. Ten 540 habitantes (en 2007) e esténdese por unha área de 17 km², tendo unha densidade de poboación de 32 hab/km².
Fai fronteira cos concellos de: Basciano, Bisenti, Castelli, Cermignano, Colledara, Isola del Gran Sasso d'Italia e Penna Sant'Andrea.
Fresno
Fresno é unha cidade do estado de California nos Estados Unidos, situada no interior na zona agrícola do "Val de San Joaquin". Cunha poboación de 505.479 habitantes no ano 2009, era a quinta cidade máis grande do estado, e a cidade máis importante do interior.
A Veiga, A Veiga, Lalín
A Veiga é un lugar da parroquia da Veiga, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Fresno
Historia
O condado de Fresno foi formado en 1856, e tomou o nome das abondosas árbores de freixos ("Fresno" é freixo en lingua castelá) que franqueaban o río San Joaquin. O condado nese tempo era máis grande, e compúñase do que hoxe son o condado de Madera e partes dos actuais condados de San Benito, Tulare, Kinas, Indo e Mono, ademais da área que ten nos nosos días. A cidade de Millerton, que entón se atopaba preto do Forte Miller e nas marxes do río San Joaquin, que fluía libremente, converteuse na sede do condado, despois de converterse nun punto principal de arribo para os novos colonos. Outros asentamentos temperáns do condado incluíron a cidade de Firebaugh, Scottsburg, e Elkhorn Springs.
Merlí
Merlí é unha serie de televisión de TV3 que se emitiu entre 2015 e 2018. O seu protagonista é Merlí Bergeron, un profesor de filosofía que estimula o seu alumnado a pensar libremente. O seu estilo, a través duns métodos pouco ortodoxos, dividirá as opinións da clase, do profesorado e das familias.
Fresno
Historia
O río San Joaquin desbordouse o 24 de decembro de 1867, alagando a Millerton. Algúns colonos reconstruíron as súas vivendas e outros se mudaron. A inundación tamén destruíu o pobo de Scottsburg ese mesmo inverno, o cal foi reconstruído en terra alta e rebautizado como Centerville. En 1867, Anthony Easterby adquiriu o que hoxe son as avenidas Chestnut, Belmont, Clovis e California. Ao non poder cultivar trigo por falta de auga, Easterby contratou a Moses J. Church en 1871 para construír un canle de irrigación. Church entón construíu a canle Fresno e a Compañía de Irrigación, lle predecesor do Distrito de irrigación de Fresno.
Merlí
Cunha certa influencia de películas como Dead Poets Society, con Merlí os creadores procuran facer máis próxima a filosofía a todos os públicos. Cada episodio trata o pensamento dalgún gran filósofo ou escola, como a escola peripatética, Friedrich Nietzsche ou Arthur Schopenhauer, pensamento ligado coa trama do episodio.
Fresno
Historia
En 1872 o Central Pacific, unha compañía ferroviaria, estableceu unha estación preto do rancho Easterby para a súa nova liña Southern Pacific. Pouco despois inaugurouse un mercado. Ao redor da estación e o mercado creceu o pobo de Fresno Station (Estación Fresno), despois nomeado soamente Fresno. Varios residentes de Millerton, atraídos pola conveniencia do ferrocarril, mudáronse á nova comunidade. Fresno converteuse nunha cidade incorporada en 1895. Dous anos despois da inauguración da estación, os residentes votaron para transferir cédea do condado de Millerton a Fresno. Cando a presa Friant foi completada en 1944, o pobo de Millerton foi alagado co lago Millerton. En tempadas de seca extrema, cando baixa a reserva de auga, pódense observar as ruínas de cédea orixinal do condado.