cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cristiáns de Santo Tomé
Período clásico
En 1491 o arcediago enviou unha embaixada ao patriarca da Igrexa Oriental, e tamén ao patriarca copto de Alexandría e ao patriarca sirio ortodoxo de Antioquía para pedir un novo bispo para a súa igrexa. O patriarca da Igrexa Oriental Shem'on IV Basidi respondeu consagrando dous bispos, Thoma e Yuhanon, e mandounos para a India. Estes bispos axudaron a reconstruír a infrestrutura eclesiástica e a restabelecer os lazos fraternos co patriarcado, mais os anos de separación afectaran moito a estrutura da igrexa india. Aínda que tratado co maior respecto, o metropolitano foi só un hóspede na súa propia diocese; o arcediago xa estabelecérase como o verdadeiro poder na comunidade nasrani.
Contacto cos portugueses
Os cristiáns de Santo Tomé encontráronse por primeira vez cos portugueses en 1498, durante a expedición de Vasco da Gama. Daquela a comunidade atopábase nunha posición debilitada: aínda que prosperando no comercio de especias e protexidos pola súa propia milicia, a esfera política local era volátil e os cristiáns de Santo Tomé víanse sometidos ás presións dos raxás de Calicut, Koch e outros pequenos reinos da rexión. Os cristiáns de Santo Tomé e os recentemente chegados portugueses rapidamente formaron unha alianza.
Os portugueses tiñan un grande interese en implantarse no comercio das especias e espallar a súa versión do cristianismo, que fora forxada durante varios séculos de guerra na Reconquista.. O "Padroado real" facilitou os seus obxectivos, pois era unha serie de tratados e decretos nos que o papa outorgaba ao goberno portugués autoridade en cuestións eclesiásticas nos territorios estranxeiros que conquistaran. Os portugueses asentáronse en Goa, formando un goberno colonial e unha xerarquía de Igrexa Latina baixo o Arcebispo de Goa, e axiña tentaron atraer aos cristiáns de Santo Tomé baixo a súa autoridade.
A suxeición portuguesa dos cristiáns de Santo Tomé primeiro foi relativamente mesurada, pero fíxose máis agresiva após 1552, o ano da morte do metropolitano Mar Jacob e dun cisma na Igrexa de Oriente, o que resultou na existencia de dous patriarcas rivais, un das cales entrou en comuñón coa Igrexa Católica. Ambos patriarcas enviaron bispos para a India, mais os portugueses sempre conseguiron neutralizalos e separar efectivamente os cristiáns de Santo Tomé da súa xerarquía en 1575, cando o Padroado lexislou que nin o patriarca podía enviar representantes para a India sen a aprobación portuguesa.
Por 1599 o último metropolitan, Abraham, morrera, e o arcebispo de Goa, Aleixo de Menezes, asegurara a submisión do novo arcediago Xurxo, o máis alto representante que quedaba da xerarquía da igrexa nativa.. O arcebispo convocou o Sínodo de Diamper, que aplicou varias reformas litúrxicas e estruturais na igrexa india. O Sínodo trouxo as parroquias directamente baixo a xurisdición do arcebispo; anatematizou certos costumos sociaia "supersticiosos" característicos dos seus veciños hindús, incluíndo a intocabilidade e a xerarquía de casta, purgou a liturxia indíxena, o rito Malabar, de elementos considerados inaceptábeis segundo o protocolo latina. Algúns textos foron condenados e odenouse queimalos, incluíndo a Peshitta, a versión siríaca da Biblio. Algunhas das reformas, especialmente a eliminación do estatuto de casta, reducíu a relación dos cristiáns de Santo Tomé cos seus veciños hindús socialmente estratificados O Sínodo trouxo formalmente os cristiáns de Santo Tomé dentro da Igrexa Católica; con todo, as accións das portugueses os anos subseguintes alimentaron o resentimento nalgúns sectores da comunidade, e, finalmente, levou a que se producise unha resistencia ao seu poder.
División e desafío
Ahatallah produciu unha forte impresión sobre os clero nativo, mais os portugueses rapidamente decidiron que era un impostor, e puxérono nun barco con destino a Europa vía Goa. O arcediago desesperaba por un novo líder eclesiástico que libese o seu pobo do Padroado, e viaxou Cochin e esixiu ver Ahatallah e examinar as súas credenciais. Os portuguese refusaron afirmando que o barco xa saíra para Goa. Ahatallah nunca máis volveu ser visto pola India e iso inspirou rumores de que os portugueses o asasinaran, o que inflamou os sentimentos anti-portugueses aínda máis.
Esa foi a pinga que encheu o vaso para os cristiáns de Santo Tomé, e en 1653 Tomé e representantes da comunidade reuníronse na Igrexa de Nosa Señora en Mattancherry para tomar medidas ousadas. Nunha gran cerimonia ante un crucifixo e candeas acendidas, fixeron un xuramento solemne de que nunca volverían obedecer García ou os portugueses e de que aceptaban só o arcediago como o seu Pastor. A Igrexa de Malankara e todas as súas igrexas subseguintes consiedraron esta declaración, coñecido como o Xuramento da Cruz de Coonan ao pé da cruz do adro da igrexa, como o momento en que a súa igrexa recuperou a independencia. Pouco despois, os líderes da igrexa recentemente independente decidiron que Tomé debía ser elevado a bispo. Tomé foi consagrado nunha cerimonia na que doce sacerdotes impuxeron as mans sobre el e o coverteron no metropolitano de Malankara.
Despois do Xuramento da Cruz de Coonan os misioneiros portugueses tentaron reconciliarse cos cristiáns de Santo Tomé, mais sen éxito. Máis tarde, o papa Alexandre VII enviou un bispo romano, Xosé Sebastiani, á fronte dunha delegación carmelita que conseguiu coaccionar algúns deles, incluíndo Palliveettil Chandy Kathanar (Parambil Mar Chandy) e Kadavil Kathanar Chandy. Como recompensa pola súa submisión, Palliveettil Kathanar Chandy foi consagrado bispo dos católicos sirios latinizados. Isto levou á primeira división permanente na comunidade cristiá de Santo Tomé. Despois diso, a facción ligada á Igrexa Católica baixo Parambil Mar Chandy foi designado o Pazhayakuttukar, ou "Partido Vello", mentres que o sector afiliado a Tomé (Mar Thoma) chamáronse  Puthankuttukar , ou "Partido Novo". Estes nomes foron un tanto controvertidos, pois os dous grupos se consideraban os verdadeiros herdeiros da tradición de Santo Tomé e vía ao outro como herético.
Tras o Xuramento da Cruz de Coonan, entre 1661 e 1662, das 116 igrexas, os católicos sirios latinizados reivindicaron oitenta e catro igrexas, e o arcediago Mar Thoma I trinta e dúas igrexas. As oitenta e catro igrexas e as súas congregacións foron o corpo do que xurdiron a Igrexa Católica Sirio-Malabar e a Igrexa Siria Caldea. As outras trinta e dúas igrexas e as súas congregacións foron o corpo do que se orixinaron as igrexas Siríaca Ortodoxa (Xacobitas e Ortodoxa), Thozhiyur (1772), Mar Thoma (1874) e Católica Siria de Malankara.
En 1665, Mar Gregorios Abdul Jaleel, o bispo enviado polo patriarca ortodoxo siríaco de Antioquia chegou á India e os cristiáns de Santo Tomé que permanecían fieis ao Xuramento da Cruz de Coonan, baixo a dirección do arcediago lle deron a benvida. Esta visita gradualmente introduciu na Costa de Malabar a liturxia, costumes, e testos sirios occidentais.
O "Partido Vello", que continuou coa tradición teolóxica e litúrxica latina e permaneceu fiel á Igrexa Católica Romana, despois da segunda metade do século XIX recibiuo dos mestres romanos o nome de Igrexa Católica Siria de Malabar polos mestres romanos. Finalmente lle concederon unha xerarquía que se estabeleceu on 21 de decembro de 1923 co metropolitano [Mar Augustine Kandathil como cabeza da súa Igrexa.
O prelado xacobita Mar Gregorios quen veu a Kerala en 1751, consagrou Kurian Kattumangat como o bispo Abraham Mar Koorilose en 1772 na igrexa de Mattancherry, en Cochin. Foi exiliado dos estados de Travancore e Cochin onde vivían a maioría dos cristiáns de Santo Tomé, a Anjoor no estado de Malabar. Pasou os seus días orando e meditando nunha choza. Uns cantos parentes e amigos uníronse a el alí. Este grupo coñeceuse como Igrexa de Thozhyoor, e posteriormente como Igrexa Siria Malabar Independente despois dun veredicto xurídico en 28 de maio de 1863.
Período británico
En 1795, os reis de Travancore e Cochin fixeron unha alianza tributaria coa Compañía Británica das Indias Orientais para repeler os ataques do sultán Tipu. Aqueles estados pronto se converterían en réximes clientes da Compañía: ambos foron forzados a disolver o seu exército. A orde política dos estados tamén empezou a derrubarse. A perda da súa privilexiada función militar golpeou duramente os cristiáns de Santo Tomé, o seu sistema de guerreiros kalari foi disolto e moitas familias perderon o seu modo de vida. A clase comerciante, así como os funcionarios, tamén padeceron un retroceso e moitos europeos que visitaron eses estados entre 1801 e 1820 notaron a condición pobre e deprimida dos cristiáns de Santo Tomé de Puthiyakoottukar. Certas distribucións de fondos discriminatorias para as igrexas por parte das autoridades británicas desencadeou unha ruptura polo menos temporal na relación entre os cristiáns de Santo Tomé e prominentes castas hindú. En 1815, o residente británico, Coronel John Munro, fundou un seminario en Kottayam, para a educación teolóxica de cregos xacobitas e convidou os misioneiros anglicanos a ensinar alí. Isto poderíase considerar o comezo da relación entre a Sociedade da Misión da Igrexa (Church Mission Society, CMS) e os cristiáns de Santo Tomé de Puthiyakoottukar.
Outras divisións
Como protesta contra a interferencia da Igrexa Anglicana nos asuntos da facción Puthiyakoottukar  da Igrexa de Malankara, o metropolitano, Cheppad Mar Dionysius, convocou un sínodo en Mavelikara o 16 de xaneiro de 1836. Nel declarouse que a Igrexa de Malanakara (a facción Puthencoor) estaría suxeita ás tradicións sirias e ao patriarca de Antioquía. Esa declaración resultou na separación dos misioneiros da Sociedad Misionera da Igrexa (Church Missionary Society, CMS) da comuñón coa Igrexa de Malankara (a facción "Puthencoor"). Con todo, unha minoría da Igrexa, que estaba a favor das ideoloxías reformadas dos misioneiros, permaneceu con eles e uniuse á CMS. Estes anglicanos sirios, foron os primeiros grupo protestante entre os cristiáns de Santo Tomé. En 1879 creouse a diocese anglicana de Travancore e Cochinos en Kottayam. O 27 de setembro de 1947, pouco máis dun mes despois da declaración da independencia da India, a Igrexa Anglicana do sur da India uniuse a outras igrexas protestantes da rexión e xuntas formaron a Igrexa da India Meridional (Church South India, CSI); unha igrexa india autónoma dentro sa comuñçon anglicana. Aínda que o grupo CSI segue en gran medida as prácticas relixiosas dos seus grupos de procedencia de todo o mundo, lingüística, social e culturalmente teñen moito en común cos grupos cristiáns sirios de Kerala. A liturxia da CSI combina elementos da liturxia de Santiago (como os cristiáns sirios) e da liturgia occidental das Igrexas Protestantes. A organización irmá da CSI no norte chámase Igrexa da India Setentrional (Church of North India, CNI).
Divisións posteriores
En 1961, houbo unha ruptura na Igrexa Siria Mar Thoma de Malankara que resultou na formación da Igrexa Evanxélica de Santo Tomé.
Os cristáns de Santo Tomé hoxe
Escribindo en 2010, Devika e Varghese notaron que "[Os cristiáns de Santo Tomé] actualmente son unha minoría substancial, unha presenza potente en todos os campos da vida en Kerala."
Lingua occitana
miniatura|260px|Occitania (occitano) O occitano é a lingua falada dende a Idade Media no sur da actual Francia, denominada Occitania por algúns sectores políticos e culturais, nas súas variedades dialectais. En Cataluña, ademais de ser oficial no Val de Arán (coa denominación de aranés), é oficial en todo o país dende o 9 de agosto de 2006, coa entrada en vigor do novo estatuto de autonomía.
Nome
A forma provenzal designou en diversas épocas, como nos séculos XIII e XIX e en boa parte do XX, todo o dominio lingüístico. Dende os anos 1960 pasou a designar tan só o dialecto occitano que se fala na Provenza.
Historicamente tamén se empregaron outros sinónimos de occitano, como lemosino no século XIII (que mesmo designou tamén o catalán nos séculos XVIII e XIX pola súa filiación co occitano medieval, e que hoxe designa o dialecto occitano da rexión Limoges), e gascón nos séculos XVI, XVII e XVIII que na actualidade designa o dialecto occitano de Gascuña e Bearn.
Idade Media
Os primeiros documentos en Occitano datan do século X. O primeiro de todos é un refrán vencellado a un poema latino do século X. Mais non foi ata o século XI cando se escriben os primeiros textos literarios, acadando unha grande época de esplendor. Así, xente na nobreza coma o rei Pedro I de Aragón ou Ricardo Corazón de León escribiron poemas en occitano, e Dante, quen coñeceu a lingua, empregouna nalgúns dos seus textos. Tamén figurou en documentos xurídicos.
Idade moderna
A anexión á coroa francesa non mudou esta situación, e seguiu a ser a lingua empregada pola maioría da poboación. Porén, diversas leis e edictos comezaron a minguar o prestixio do Occitano. O rei Francisco I, no edicto de Villers-Cotterêts (1539), remarcou a supremacía do francés sobre o occitano, e cualificou despectivamente de "patois" o occitano e outros idiomas locais. Neste documento prohibiuse empregar o Occitano coma lingua administrativa e xurídica. Coa creación da imprenta real en 1543 multiplicáronse os escritos en francés, e o primeiro dicionario francés da Academia Francesa, aparecido en 1694, cualificaba os idiomas locais de maneira despectiva.
Literatura
A literatura occitana foi a máis rica (só por diante do galego) na Europa da época medieval. Dos séculos XII ao XIV foi lingua literaria, especialmente no xénero lírico, en Francia, Italia e norte da Península Ibérica, e a lingua dos trobadores medievais desa área. Pódese considerar que na etapa medieval as diversas variantes de occitano, o catalán e mailo aragonés constituían unha soa lingua que comezou a se dividir nos séculos XIII-XIV.
No século XVI e no século XVII produciuse unha revitalización, con autores como Louis Bellaud de la Bellaudière, Guilhem Ader, Pèire Godolin, Glaudi Brueis e Francés de Corteta.
Durante o século XIX fixéronse importantes esforzos por revitalizala como lingua poética e literaria polo grupo Félibrige, que encabezaron Frédéric Mistral, Fèlix Castan ou Joseph Roumanille. Con todo, non acadaron repercusión suficiente e hoxe emprégase en menos ocasións có francés como forma literaria.
Actualmente as figuras máis salientábeis en occitano son Ives Roqueta ou os poetas Max Felip Delarouet e Joan Larzac.
Falantes
miniatura|400px|esquerda|Mapa cronolóxico que amosa a evolución territorial das linguas do Suroeste de [[Europa entre as que aparece o occitano]] En 1992 as cifras achegadas eran de 750.000 falantes activos na Provenza e entre 1 e 1,5 millóns que entendían a lingua. Un ano antes, unha sondaxe realizada entre 939 persoas entrevistadas en catro departamentos de Languedoc (Aude, Hérault, Lozère e Gard, cun total de 1.751.178 habitantes) amosaba un 48% de cidadáns que entendía a lingua e un 28% que a falaba, mais tan só o 9% o facía a diario.
Aínda que no século XX seguía a ser unha lingua de uso diario para a maioría da poboación rural do sur de Francia, agora é falada por unhas 100.000 persoas en Francia segundo estimacións de 2012.
Táboa de vocabulario
Esta táboa presenta unha comparativa do occitano con outras linguas romances.
Víctor Aurre García
Víctor Aurre García, nado en Barakaldo o 19 de maio de 1937, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa.
Autodesk Revit
Autodesk Revit é un programa informático BIM (Building Information Modeling, modelado de información para construción), para Windows propiedade de Autodesk. O programa permite aos usuarios construír edificios e deseños 3D, anotar o deseño con obxectos 2D nunha base de dados. Revit é un programa 4D BIM, permite con ferramentas planificar a traxectoria e estratexia construtiva durante o ciclo de vida, concepto e construción ata o posterior mantemento e/ou demolición.
Autodesk comprou a compañía texana Revit Technology Corporation por 133 millóns de dólares en 2002. As últimas versións do programa son de 64 bits.
Historia
Charles River Software foi fundada en Newton, Massachusetts, o 31 de outubro de 1997, por Leonid Raiz e Irwin Jungreis. Dous programadores chave do programa de CAD Pro/Engineer de PTC para o deseño mecánico, coa intención de levar o poder do modelado paramétrico á industria da construción e obra civil (PTC tiña tentado e non foi quen de comercializar o programa Reflex no sector da construción). Co financiamento de Atlas Venture e North Bridge Venture Partners, Raiz e Jungreis contrataron a varios programadores de software e arquitectos para comezar a traballar en Revit con C++ na plataforma Microsoft Windows. En 1999 contrataron a Dave Lemont como CEO e a membros para a xunta directiva a Jon Hirschtick, fundador de SolidWorks, e Arol Wolford, fundador de CMD Group.
José Domínguez Rial
José Domínguez Rial, nado en Vigo o 10 de novembro de 1940 e finado o 30 de xuño de 2000, foi un futbolista galego. Xogaba de defensa e centrocampista e desenvolveu a totalidade da súa carreira como profesional entre os dous equipos máis destacados de Galicia: o Celta de Vigo e o Deportivo da Coruña. É o noveno futbolista con máis partidos oficiais da historia do club coruñés (329), co que conseguiu cinco ascensos á Primeira División.
Traxectoria
Naceu en Vigo o 10 de novembro de 1940, sendo fillo do empresario e directivo do Celta de Vigo José Domínguez e sobriño do futbolista Machicha. Comezou a xogar ao fútbol no CD Traviesas da súa cidade natal e no colexio dos Maristas no que estudou. Máis tarde ingresou no equipo xuvenil do Celta, no que militou durante tres anos e onde tivo como adestrador a Alejandro Scopelli.
Aos 18 anos asinou o seu primeiro contrato profesional co club e o 3 de xaneiro de 1960 debutou co primeiro equipo na Segunda División, nun encontro diante do Condal en Balaídos, formando parella de defensas centrais con Pepe Villar e Bargayo. Repetiu titularidade dez días despois, nun partido da Copa do Xeneralísimo contra o Córdoba.
Para a tempada 1960/61 e ante a falta de expectativas no Celta, decidiu deixar o club e fichar polo máximo rival deste, o Deportivo da Coruña, que militaba na mesma categoría. Debutou co equipo de Jesús Barrio na terceira xornada de liga, ante o Sabadell no antigo estadio da Creu Alta. Titular indiscutible durante os seguintes 11 anos, xogou maiormente como defensa, pero en ocasións foi despregado tamén no medio do campo.
Conseguiu cinco ascensos á Primeira División, catro deles como campión de Segunda, e viviu tamén catro descensos á categoría de prata. Marcou seis goles co Deportivo, sendo o máis importante deles o que anotou contra o FC Barcelona en decembro de 1968 e que supuxo a vitoria do club coruñés (1-0). Deixou A Coruña tralo remate da tempada 1970/71, na que o equipo logrou ascender de novo a Primeira. Os seus 329 partidos oficiais co Deportivo convertíano naquel momento no segundo xogador con máis partidos da historia do club, só por detrás do mítico porteiro Acuña. Na actualidade ocupa a novena praza na táboa de futbolistas con máis partidos coa camiseta branquiazul.
A continuación regresou ao Celta de Vigo e foi titular no histórico debut do club en competición europea, diante do Aberdeen na Copa da UEFA. Militou no Celta ata 1974, contabilizando un total de 51 partidos oficias co club.
Familia
Era sobriño de Machicha e curmán do tamén futbolista Ángel Iglesias Domínguez, alcumado tamén "Machicha", co que chegou a coincidir no Deportivo da Coruña.
San Xoán de Lóuzara, Samos
San Xoán de Lóuzara é unha parroquia do concello de Samos na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2012 tiña 83 habitantes, deles 50 eran homes e 33 eran mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 155 habitantes.
Frank Stenton
Frank Merry Stenton, nado o 17 de maio de 1880 e finado o 15 de setembro de 1967, foi un historiador británico da Inglaterra anglosaxoa, e presidente da Royal Historical Society (1937–1945).
Traxectoria
Foi educado no Keble College, Oxford, e foi elixido membro de honra en 1947.
Foi o autor de Anglo-Saxon England, un volume de Oxford History of England, publicado por vez primeira en 1943 e amplamente considerado un clásico da historia. Fixo as Ford Lectures na Universidade de Oxford en 1929.
Skarmento
Skarmento é un grupo galego de punk, formado en Donramiro (Lalín) no ano 2000. Teñen catro discos publicados. Amais de dar concertos na península Ibérica, deu unha xira en Alemaña con Ofenders, e tocou tamén en Francia.
Historia
Nace a raíz dos primeiros contactos dos catro integrantes do grupo de Donramiro co mundo punk galego como cos colaboradores do Fanzine Dalhe!, Fanzine Atentes, membros de Skacha, Farrapo de Ghaitax ou Gontxu, membro naquel tempo de Guerra de Guerrillas.
En 2004 publican o seu primeiro disco, inicio dos concertos fóra de Galicia, como no Ateneo Libertario de Villaverde, en Zigur Nagusia preto de Pamplona ou en Palma no festival Vacaciones de Verano, para continuar xa no ano seguinte coa gravación do segundo, Música AntiSistema que se publicou a mediados do 2006 coa nova distribución de Caos S.A. Records, Síndrome Discos e Sentimientos contra el poder. O grupo a partir dese momento continua cunha extensa xira de concertos dentro e fóra de Galicia como cos ingleses Deadline, no centro social Apaga La Tele de Sarria de Ter, na Anoeta xunto ao grupo de Boston Far from Finished, en Euskadi durante o Elkartasun Eguna ou cunha xira en Francia coa colaboración de Solitude Urbaine.
En xullo do 2010 chega a saída do terceiro disco gravado entre AreaMaster e Garageland. A presentación tivo lugar no Bauhaus de Lalín xunto ao grupo Novedades Carminha. En agosto de 2013 publican o seu cuarto disco tralo que comparten cartel cos Cock Sparrer en Girona.
En 2014 con Komando Burundi organizan o concerto cos parisienses Lion′s Law en Ourense. Levaron a cabo a xira galega Donra Punk Invasion xunto cos grupos punk de Donramiro Nobody′s fool e Última Sacudida, que os levou por Burela, no Centro Social Xebra, no Distrito 9 do barrio de Coia e no Centro Social Artabria de Ferrol. Tralos concertos o grupo retirouse ao estudio para gravar os temas elixidos de Donra Vs Mondra (Split w/ Aggressive Combat), "Non agardes paz" e "Penélope", unha adaptación do poema de Xosé María Díaz Castro. A partir do verán contactaron cos lisboetas Albert Fish, o que derivou na edición dun sete polgadas que incluía dous temas de cada unha das bandas. O deseño do vinilo incluíu un gravado de Luís Seoane pertencente ao libro Imágenes de Galicia. Seguido a súa publicación pecharon o ano con festivais no Hard Club do Porto, antigo Mercado Ferreira Borges e no Ospa Taberna de Gernika-Lumo.
Libro
A través dunha campaña de micromecenado financiaron a celebración dos seus 15 anos e puideron publicar o libro ''Skarmento. 15 anos é media vida''. O libro, dividido en dezaseis capítulos, en edición bilingüe -galego/castelán-, nun formato A5 con máis de cen páxinas impresas en offset a dúas cores e encadernación rústica, cosidos con fío vexetal.
Vinilos
Colaboracións:
Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water
Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water foi o terceiro álbum de estudio de Limp Bizkit.
Características
Gravouse en varias localizacións: Larabee Studios East, Westlake Audio e Larabee Studios West, os tres en distintas áreas da cidade dos Ánxeles; Studio Litho, Seattle, Washington e, finalmente, en South Beach Studio, Miami, Florida.
Chocolate Starfish and the Hotdog Flavored Water é o disco máis vendido da banda de Jacksonville, con 12 millóns de copias. O disco cosechou tanto éxito a nivel mundial e de vendas como de detractores críticos.
Neste disco destacan os superventas Take a Look Around, incluída na banda sonora de Misión: Imposible II, e My Generation.
A Ribeira, Rodeiro, Oza-Cesuras
A Ribeira é un lugar da parroquia de Rodeiro no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 11 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 6 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 14 habitantes.
Historia da fí­sica
miniatura|"Se logrei ver máis lonxe, foi porque subín a ombreiros de xigantes" – [[Isaac Newton  ]]
Desde a antigüidade as diferentes culturas trataron de comprender a natureza e os fenómenos que nela se observan: o paso das estacións, o movemento dos corpos e dos astros etc. As primeiras explicacións baseáronse en consideracións filosóficas e sen realizar apenas verificacións experimentais. Por isto, algunhas interpretacións erradas, como a feita por Tolomeo - "A Terra está no centro do Universo e ao redor dela viran os astros" - perduraron centos de anos.
No século XVI Galileo foi pioneiro no uso de experimentos para validar as teorí­as da fí­sica. Interesouse no movemento dos astros e dos corpos. Usando o plano inclinado descubriu a lei da inercia da dinámica e co telescopio observou que Xúpiter tiña satélites virando ao seu ao redor.
No século XVII Newton (1687) formulou as leis clásicas da dinámica (Leis de Newton) e a Lei da gravitación universal de Newton.
A partir do século XVIII prodúcese o desenvolvemento doutras disciplinas tales como a termodinámica, a mecánica estatí­stica e a fí­sica de fluídos.
No século XIX prodúcense avances fundamentais en electricidade e magnetismo. En 1855 Maxwell unificou ambos os fenómenos e as respectivas teorí­as vixentes ata entón na Teorí­a electromagnética, descrita a través das Ecuacións de Maxwell. Unha das predicións desta teorí­a é que a luz é unha onda electromagnética. A finais deste século prodúcense os primeiros descubrimentos sobre radioactividade dando comezo o campo da fí­sica nuclear. En 1897 Thomson descubriu o electrón.
Durante o século XX a Fí­sica desenvólvese plenamente. En 1904 propúxose o primeiro modelo do átomo. En 1905 Einstein formulou a Teorí­a da Relatividade especial, aque coincide coas Leis de Newton cando os fenómenos se desenvolven a velocidades pequenas comparadas coa velocidade da luz. En 1915 Einstein estendeu a Teorí­a da Relatividade especial formulando a Teorí­a da Relatividad xeral, a cal substitúe á Lei da gravitacionn de Newton e compréndea nos casos de masas pequenas. Planck, Einstein, Bohr e outros desenvolveron a Teorí­a cuántica a fin de explicar resultados experimentais anómalos sobre a radiación dos corpos. En 1911 Rutherford deduciu a existencia dun núcleo atómico cargado positivamente a partir de experiencias de dispersión de partí­culas. En 1925 Heisenberg e en 1926 Schrödinger e Dirac formularon a Mecánica cuántica, que comprende as teorí­as cuánticas precedentes e fornece as ferramentas teóricas para a Fí­sica da materia condensada. Posteriormente formulouse a Teorí­a cuántica de campos para estender a Mecánica cuántica de xeito consistente coa Teorí­a da Relatividade especial, acadando a súa forma moderna a finais dos 1940s grazas ao traballo de Feynman, Schwinger, Tomonaga e Dyson, quen formularon a Teorí­a da Electrodinámica cuántica. Así mesmo, esta teorí­a forneceuu as bases para o desenvolvemento da Fí­sica de partí­culas. En 1954 Yang e Mills desenvolveron as bases do Modelo estándar. Este modelo completouse nos anos 1970 e con el foi posible predicir as propiedades de partí­culas non observadas previamente pero que foron descubertas sucesivamente sendo a última delas o quark top. Na actualidade o modelo estándar describe todas as partí­culas elementais observadas así­ como a natureza da súa interacción.
CIRH
O Comité Internacional de Hóckey a Patíns ou CIRH (en francés Comité International de Rink Hockey) é o órgano de goberno específico do hóckey a patíns da Fédération Internationale de Roller Sports. Este organismo foi creado en 1976.
En Europa, o Comité Europeo de Hóckey a patíns (CERH) é quen organiza e regula as competicións, facendo as funcións do CIRH a nivel continental.
Membros
Os cinco membros actuais do CIRH son dende 2008 :
Competicións
O CIRH organiza as competicións entre clubs e entre seleccións nacionais a nivel mundial.
Rally de Montecarlo
thumb|Placa do Rally de Montecarlo thumb|1911 – Henri Rougier e o victorioso 25Hp [[Turcat-Méry antes do primeiro rally de Montecarlo]] thumb|Morris-Mini Cooper S gañador absoluto en 1964 thumb|[[Stéphane Sarrazin pilotando un Subaru Impreza WRC2005 no rally de 2005.]] thumb|[[Marcus Grönholm pilotando un Peugeot 307 WRC no rally de 2004.]] thumb|[[Carlos Sainz pilotando un Toyota Corolla WRC no rally de 1999.]] thumb|[[Sébastien Loeb pilotando un Citroën DS3 WRC no rally de 2012]]
Garpun
Garpun (índice GRAU 14F136) é unha serie de satélites de comunicacións militares rusos.
Rally de Montecarlo
O Rally de Montecarlo (oficialmente Rallye Automobile Monte Carlo) é un evento de rally organizado cada ano polo Automobile Club de Monaco que tamén organiza o Gran Premio de Mónaco de Fórmula 1 e o Rallye Monte-Carlo Historique. O rally agora ten lugar ao longo da Riviera francesa no Principado de Mónaco e o sueste de Francia. Anteriormente, os competidores partían das catro esquinas de Europa e reuníanse, en Mónaco para celebrar o final dun evento único. Desde a súa creación en 1911 polo Príncipe Alberte I foi un medio importante para demostrar melloras e innovacións aos automóbiles.
1911 comezos e controversia
En 1909 o Automóbil Club de Mónaco (Sport Automobile Velocipedique Monegasque) comezou a planear un rally de autos a instancias de Alberte I de Mónaco. O Rally de Montecarlo debía comezar en puntos de toda Europa e converxer en Montecarlo. En xaneiro de 1911, 23 autos saíron de 11 lugares diferentes e Henri Rougier foi un dos nove que abandonaron París para cubrir unha ruta de 1020 km. O evento gañouno Rougier nun Turcat-Méry 25 Hp. O rally consistía tanto na condución como en xuízos un tanto arbitrarios baseados na elegancia do automóbil, a comodidade do pasaxeiro e a condición na que chegara ao principado. A protesta do escándalo cando se publicaron os resultados non cambiou nada, polo que Rougier proclamouse o primeiro gañador.
1966 controversia
O evento de 1966 foi o máis controvertido na historia do Rally. Os primeiros catro finalistas, pilotando tres Mini-Coopers, Timo Mäkinen, Rauno Aaltonen e Paddy Hopkirk, e Roger Clark 4° nun Ford Cortina foron descualificados porque usaron lámpadas de iodo de cuarzo dun só filamento (halóxenas) nos seus faros, en lugar das bombillas de vidro de dobre filamento estándar, que eran instaladas nas versións de produción en serie de cada modelo vendido ao público. Isto levou a Pauli Toivonen (Citroën IDE) ao primeiro lugar da xeral. Rosemary Smith (Hillman Imp) tamén foi descualificada do sexto lugar, logo de gañar a Coupe des Dames, na categoría feminina. En total, descualificáronse dez automóbiles. Os equipos ameazaron con boicotear o evento. O titular de Motor Sport dicia "The Monte Carlo Fiasco."
Garpun
Características
Os satélites Garpun son a substitución dos satélites Potok (GRAU 11F663), lanzados entre os anos 1980 e 2000, para dar servizo ao Sistema de Mando e Comunicacións ruso. Foron desenvolvidos por ISS Reshetnev e aínda que as súas especificacións están clasificadas posiblemente usan o bus Ekspress 2000.
Lanzáronse dous satélites Garpun, ambos mediante foguetes Proton M desde o cosmódromo de Baikonur:
Rally de Montecarlo
Historia recente
Desde 1973 ata 2008 o rally celebrouse en xaneiro como o primeiro evento do Campionato do Mundo de Rally da FIA, pero desde 2009 foi a primeira rolda do programa Intercontinental Rally Challenge (IRC), antes de volver á tempada do campionato WRC de novo en 2012. Tan recentemente como 1991, os competidores puideron elixir os seus puntos de partida de aproximadamente cinco lugares aproximadamente equidistantes de Montecarlo (unha das áreas administrativas de Mónaco).
Con condicións que varían a miúdo en cada punto de inicio (que normalmente comprende asfalto seco, asfalto mollado, neve e xeo, ás veces nunha soa etapa do rally), este evento pon un gran énfase nas opcións de pneumáticos, xa que o piloto ten que equilibrar a necesidade de agarre en xeo e neve coa necesidade de agarre en asfalto seco. Para o piloto, esta é unha opción difícil xa que os pneumáticos que funcionan ben con neve e xeo normalmente funcionan mal en asfalto seco. O Automóbil Club de Mónaco confirmou o 19 de xullo de 2010 que o 79° Rally de Montecarlo sería a rolda inaugural da nova tempada do Intercontinental Rally Challenge. Para conmemorar o centenario, o Automobile Club de Monaco tamén confirmou que Glasgow, Barcelona, Varsovia e Marrakech foran seleccionadas como puntos de partida para o rally.
Col de Turini
Este rally presenta unha das etapas especiais special stages máis famosas do mundo. O escenario execútase desde La Bollène-Vésubie a Sospel, ou ao revés, sobre unha estrada de montaña empinada e pechada con moitos xiros á dereita. Nesta ruta de 31 km, pasa polo Col de Turini, un camiño de paso de montaña que normalmente ten xeo e/ou neve en seccións nesa época do ano. Os espectadores tamén lanzan neve na estrada, en 2005, Marcus Grönholm e Petter Solberg ambos arrincaron unha roda dos seus autos cando patinaron sobre a neve, probablemente colocada alí polos espectadores, e estreláronse contra unha parede. Grönholm pasou a terminar quinto, pero Solberg viuse obrigado a retirarse xa que o dano ao seu auto foi moi grande. No mesmo evento, Sébastien Loeb estableceu un dos tempos máis rápidos na era moderna, con 21 minutos e 40 segundos. Sospel ten unha elevación de 479m, e a D70 ten unha máxima elevación de 1603 m., para un gradiente omedio do 6´7%. O Turini tamén se conduce pola noite, con miles de fanáticos vendo a "Noite de Turini", tamén coñecida como a "Noite dos Coitelos Longos" debido ás fortes luces [de longo alcance] cortando a través a noite. Na edición 2007 do rally, non se utilizou o Turini, pero volveu para o 2008. Para o evento 2009 e 2010 o escenario desenvolveuse de noite e móstrouse en vivo en Eurosport.
Gañadores anteriores
((lista por piloto / copiloto e tipo de vehículo))
Gonzalo Vázquez
O nome Gonzalo Vázquez pode referirse a:
A Ventosa, Rodeiro, Oza-Cesuras
A Ventosa é un lugar da parroquia de Rodeiro no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 13 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 6 homes e 7 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 4 habitantes.
Ciniod I
Ciniod, fillo de Uuredech (en irlandés antigo: Cináed mac Feradaig; en inglés: Kenneth, fillo de Feradach) foi rei dos pictos dende 763 até 775.
Crese que o pai de Ciniod foi o fillo de Selbach mac Ferchair, rei de Dál Riata, que foi capturado e encadeado por Óengus mac Fergusa en 736. O seu reinado é omitido nalgunhas versión das listas de reis da crónica picta, pero está rexistrada a súa morte, así como o seu nome de rei dos pictos polos Anais de Ulster, os Anais Cambriae e a Crónica de Melrose. Gartnait, fillo de Feredach está listado como rei dos pictos un tempo antes, quizais na década de 720 e 730, nas listas de reis que omiten a Ciniod.
Eureka, Estados Unidos
Demografía
Segundo os datos da Oficina do Censo dos EEUU, no ano 2010 a cidade contaba con 27.191 habitantes, un aumento se o comparamos cos datos do ano 2000, cando a poboación era de 26.128 persoas.
Jeffrey Lieber
Jeffrey Lieber é un guionista de televisión e de cine estadounidense. Naceu en Evanston, Illinois, e está acreditado coma cocreador da serie de televisión Lost.
A ABC contratou a Lieber para escribir o piloto de Lost. Cando o proxecto se atascou en última instancia, a cadea achegouse a J. J. Abrams e a Damon Lindelof para a reescribila. Aínda que finalmente tamén está recoñecido como o cocreador da serie.
Sociedade Deportiva Chantada
A Sociedade Deportiva Chantada é un club de fútbol galego, da vila de Chantada, na provincia de Lugo. Foi fundado en 1969 e actualmente compite no Grupo 3 da Primeira Autonómica de Galicia. Xoga os seus partidos coma local no campo municipal do Sangoñedo. É un club que conta ademais con varios equipos, un equipo máis en sénior, Chantada B, un equipo de xuvenís, un cadete e un equipo feminino.
Estadio
O Chantada xoga no campo de Sangoñedo.
Brais de Sebaste
dereita|miniatura|220px|San Brais entre [[María Magdalena e Xoán Nepomuceno.]] Brais de Sebaste, venerado coma san Brais, foi un médico e bispo (bispo de Sebaste) de Sebaste (Sebastensis armenorum) na Armenia (actual Sivas, Turquía), e mártir cristián. Fixo vida eremítica nunha cova no bosque do Monte Erciyes, que converteu na súa sé episcopal. Foi torturado e executado, finando o ano 316, na mesma vila de Sebaste (Imperio Romano), na época do emperador romano Licinio, durante as persecucións aos cristiáns a comezos do século IV.
O seu culto espallouse por todo Oriente, e máis tarde por Occidente. Na Idade Media, chegáronse a contabilizar soamente en Roma 35 igrexas baixo a súa advocación. Venérase na Igrexa Católica o día 3 de febreiro; e nas Igrexas católicas orientais, Igrexas ortodoxas orientais (incluíndo a Igrexa apostólica armenia) o día 11 de febreiro.
Simbolízase cunhas candeas cruzadas (recordo do rito instituído por Brais); tamén cun cardador de ferro na man (símbolo do instrumento de tortura)
Considérase padroeiro dos doentes da gorxa (farinxe), e dos otorrinolaringólogos. É padrón da República de Paraguai, de dúas parroquias de Galicia, e da cidade de Dubrovnik (Croacia). Nesta cidade, a festa é emblemática e case milenaria (remóntase como mínimo ao ano 1190) e incorporouse en 2009 na listaxe do patrimonio cultural inmaterial da Humanidade pola UNESCO.
Haxiografía
miniatura|180px|Candelabro con dúas candeas cruzadas, utilizado na celebración da bendición das gorxas na festa de San Brais. Segundo a tradición, Brais de Sebaste era coñecido polo seu don para sandar de xeito milagreiro, que aplicaba tanto en persoas coma en animais. Disque salvou a vida dun rapaz que estaba a abafar ao quedarlle a gorxa atoada por unha espiña de peixe. Esta había ser a orixe do costume de beicer as gorxas o día da súa festa o 3 de febreiro.
Achegábanselle tamén os animais doentes para os sandar; porén, non o amolaban mentres estaba a pregar.
Cando chegou a Sebaste a persecución de Agrícola, o gobernador de Capadocia, contra os cristiáns (a derradeira persecución romana), os seus cazadores foron na procura de animais para os xogos na area nas fragas de Argeus e atoparon moitos deles a agardar fóra da cova de Brais. Alí atoparon a Brais a pregar e detivérono. Agrícola tratou sen éxito facerlle rexeitar a súa fe. Xa na cadea, Brais sandou algúns prisioneiros. Entón o gobernador mandouno matar e botárono nun lago. Porén Brais, de pé sobre a tona da auga (coma o milagre atribuído tamén a Xesús Cristo), invitou aos seus perseguidores a camiñar sobre as augas e así demostrar o poder dos seus deuses. Mais todos afogaron.
Cando volveu á terra (por orde dun anxo), foi torturado (pendurado dun poste e lacerado con angazos para cardar lá) e finalmente decapitado. Segundo o Dicionario dos Santos, as Actas deste mártir carecen de consistencia histórica, mais foron moi populares a partir do alto medievo, tanto en Oriente coma en Occidente, onde chegaron a través de diversas traducións latinas dun texto grego.
Iconografía
Represéntase con:
Celebracións
O San Brais é unha romaría e data sinalada na cultura popular galega que ten lugar cada ano o 3 de febreiro.
En Bembrive (Vigo) o día da súa festividade simboliza a primeira romaría do ano e por isto a aldea se converte nunha das romarías máis importantes do sur da provincia. Durante os días previos, multitude de furanchos abren para degustación de petiscos amenizadas con viños típicos. Multitude de bandas tradicionais de música galega danse cita na parroquia e nos mesmos furanchos. É costume se xuntar en grupos numerosos nas propias casas da zona para a degustación do cocido galego.
En Briallos (Portas) cada 3 de febreiro celébrase a festa en honra ao San Brais. Na igrexa parroquial fanse misas ao longo de toda a mañá e parte da tarde, ás que acoden devotos dos arredores. A última misa da tarde, solemne, atrae a multitude de devotos que participan na procesión de candeas acompañada por un grupo de gaitas e realizada preto da igrexa. É tradición bendicir o pan na primeira misa para pólo a disposición da veciñanza durante toda a xornada. Ao final de cada acto litúrxico os devotos untan a gorxa con aceite bieito. Hai postos de produtos típicos como polbo á feira, carne ao caldeiro ou rosquillas. Ao final das misas mércanse os tradicionais fanchucos bieitos de San Brais.
Eochaid mac Echdach
Eochaid mac Echdach foi rei de Dalriada dende 726 até 733. Era fillo de Eochaid mac Domangairt.
Eochaid chegou ó poder como rei de Dalriada en 726, presumiblemente derrocando a Dúngal mac Selbaig. É posible que Selbach tentase restaurar ó seu fillo no poder, e loitou contra os seguidores de Eochaid en Irros Foichnae en 727, pero sen éxito aparente. Os anais non concordan se foi durante o reinado de Eochaid, ou no do seu sucessor, cando unha frota partiu de Dalriada cara a Irlanda para axudar a Flaithbertach mac Loingsig na súa guerra contra Áed Allán.
No ano da súa morte, 733, Eochaid é considerado rei, e non señor, de Dalriada, o que pode suxerir que despois de derrotar a Dúngal e a Selbach, o seu reinado non sufriu cambios. O seu fillo, Áed Find, foi máis tarde rei de Dalriada.
Como Dalriada mantivo unha existencia separada até o ano 736, Eochaid puido ter un sucesor, ou sucesores. Semella que foi sucedido por Muiredach mac Ainbcellaig, que substituíra a Dúngal mac Selbaig como líder dos Cenél Loairn.
Marc Garneau
Joseph Jean-Pierre Marc Garneau, nado en Quebec o 23 de febreiro de 1949, é un astronauta e político canadense que formou parte das misións STS-41-G, STS-77 e STS-97 e que é ministro de Transportes do Canadá dende o 4 de novembro de 2015.
Traxectoria
Garneau graduouse en enxeñería física polo Real Colexio Militar de Kingston en 1970 e é doutor en enxeñería eléctrica polo Colexio Imperial de Ciencia e Tecnoloxía en Londres en 1973.
Entrou no Centro Espacial Johnson en agosto de 1992. Tras un ano de adestramento foi cualificado como astronauta, participou nas misións STS-41-G, STS-77 e STS-97.
Czesław Kozon
Czesław Kozon, nado o 17 de novembro de 1951 en Idestrup (Falster, Dinamarca), é un eclesiástico católico latino, dende 1995 bispo de Copenhague.
Traxectoria
Naceu nunha familia de orixe polaca o 17 de novembro de 1951 en Idestrup, na illa de Falster. O 6 de xaneiro de 1979 foi ordenado sacerdote.
O 22 de marzo de 1995 foi nomeado bispo de Copenhague. Recibiu a consagración episcopal o 7 de maio de mans do seu predecesor Hans Ludvig Martensen, e tivo como co-consagrantes ao bispo de Helsinqui Paul Verschuren e ao bispo auxiliar de Łomża Edward Samsel.
Glicosaminoglicano
miniatura|240px|dereita|Condroitín-sulfato (unidade disacárida que se repite). miniatura|dereita|240px|Ácido hialurónico (-4GlcUAβ1-3GlcNAcβ1-)n.
O aminoazucre dos glicosaminoglicanos pode ser D-glicosamina ou D-galactosamina, e nel o grupo amino está normalmente acetilado coa fin de eliminar a súa carga eléctrica positiva, pero tamén pode levar un grupo sulfato no carbono 4 ou 6 ou nun nitróxeno non acetilado. Os máis habituais son a N-acetilglicosamina ou a N-acetilgalactosamina. O azucre ácido do glicosaminoglicano pode ser un ácido D-glicurónico ou ben L-idurónico, agás no queratán sulfato, no que o normal é que haxa unha galactosa. Cada monosacárido está unido ao seguinte por un enlace glicosídico de diversos tipos segundo o glicosaminoglicano de que se trate (enlaces alfa ou beta, enlaces 1-3 ou 1-4 etc.). Este tipo de conformación confire resistencia á estrutura. Adoitan ter uns 300 residuos de azucre, que colgan das proteínas ás que están unidos, menos o ácido hialurónico, que ten varios miles. A presenza dos grupos sulfato e carboxilo destes azucres dálles aos glicosaminoglicanos unha intensa carga negativa, que atrae catións e proteínas da matriz e fainos moi hidrófilos, polo que tenden a formar xeles na matriz extracelular. Esta intensa hidratación dálle á matriz resistencia á compresión. Como estes xeles son moi porosos, permiten a rápida difusión de moléculas hidrosolubles, a migración de células e o desenvolvemento dos procesos celulares. A rixidez das cadeas de glicosaminoglicanos fai que non se enrolen globularmente, senón que adoptan conformacións moi estendidas enroladas ao chou, que ocupan un grande volume, enchendo a matriz extracelular.
Produción
Os núcleos proteicos dos proteoglicanos fórmanse no retículo endoplasmático rugoso e son despois modificados posttraducionalmente por glicosiltransferases no aparato de Golgi, onde os disacáridos dos glicosaminoglicanos se engaden aos núcleos proteicos para formar os proteoglicanos (con excepción do ácido hialurónico, que non está unido a proteínas). As cadeas de glicosaminoglicano únense a residuos de serina da proteína. O ácido hialurónico non é fabricado no aparato de Golgi senón por encimas de membrana da superficie celular e liberado no espazo extracelular.
Clasificación
Os glicosaminoglicanos poden estar unidos a proteínas ou non. Diferéncianse no tipo de aminoazucre (hexosamina), hexosa ou azucre ácido (ácido hexurónico) que conteñen. Tamén se diferencian no tipo de enlace glicosídico que presentan. Hai varios criterios para clasificalos.
Desde un punto de vista funcional existen dous tipos fundamentais de glicosaminglicanos:
Pola súa unión a proteínas hai dous grupos:
Polo tipo de compoñentes que teñen e o tipo de enlaces distínguense normalmente sete grupos: ácido hialurónico, condroitín-4-sulfato, condroitín-6-sulfato, dermatán sulfato, heparán sulfato, heparina e queratán sulfato. Deles o ácido hialurónico non está sulfatado; os demais si. No ácido hialurónico os azucres son só os do disacárido que se repite, nos outros, ademais do disacárido que se repite, hai outras unidades de azucre adicionais. Exemplos importantes de glicosaminoglicanos son:
Peito
O peito é, nos seres humanos, a rexión torácica anterior, a parte do corpo que vai desde a base do pescozo e os ombreiros ata o ventre, oposto ás costas. Nos cuadrúpedes vai desde a base do pescozo ata as patas anteriores, continuando coa zona que asenta sobre o esterno.
Por extensión, aplícase tamén á rexión corporal anterior das aves, entre a cabeza e as patas.
Jallikattu (filme de 2019)
Jallikattu (en ജെല്ലിക്കെട്ട്) é un filme indio de 2019 dirixido por Lijo Jose Pellissery e rodado en lingua malayalam. O guión foi escrito por S. Hareesh e R. Jayakumar, e está baseado na historia curta Maoist de Hareesh. Está protagonizado por Antony Varghese, Chemban Vinod Jose, Sabumon Abdusamad e Santhy Balachandran e conta a historia dun touro que escapa dun matadoiro e tódolos homes da vila reúnense para darlle caza.