cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Inhibidor encimático
Velenos naturais
Moitos destes velenos naturais actúan como neurotoxinas que poden causar parálises e levar á morte, e poden utilizarse como estratexia defensiva fronte aos depredadores ou como sistema de caza na captura de presas. Algúns destes inhibidores naturais, malia as súas características tóxicas, son moi valorados polos seus potenciais usos terapéuticos cando son administrados en doses adecuadas. Un exemplo de neurotoxina son os glicoalcaloides, obtidos a partir das plantas pertencentes á familia Solanaceae (entre as que se inclúen a pataca, o tomate e a berenxena), que son inhibidores da acetilcolinesterase. A inhibición deste encima causa un aumento descontrolado dos niveis do neurotransmisor acetilcolina, o que comporta parálise muscular e morte. A neurotoxicidade tamén pode ser o resultado da inhibición de receptores, como no caso da atropina, obtida da planta da especie Atropa belladonna, que funciona como un antagonista competitivo dos receptores muscarínicos de acetilcolina.
Manuel Neira Martínez
Traxectoria
Xogou no Deportivo da Coruña dúas tempadas e media entre 1939 e 1942, logrando o ascenso a Primeira División na segunda delas pero sen poder debutar en primeira. Tras dous anos no Murcia, debutou co Granada en Primeira División na tempada 1942–43, permanecendo dúas campañas no club.
Na tempada 1944–45 volveu ao Deportivo da Coruña en Primeira División, sendo o defensa menos habitual do cadro adestrado por Ramón de la Fuente. Participou nun único partido, na xornada 7, nunha derrota a domicilio contra o Athletic Club (5–2). Relegado á suplencia, compartiu banquiño co outro defensa, Bernabé Prieto, aínda que este último xogou máis encontros. Ese ano os defensas titulares foron Pedrito e José Vara Martínez. Ao remate da campaña, o equipo descendeu a Segunda División.
En 1952 substituíu a Eduardo Toba como adestrador do Fabril, permanecendo no cargo durante sete anos, ata que en 1959 marchou ao Viveiro.
En 1961 volveu tomar as rendas do Fabril, ocupando o cargo ata 1963.
Inhibidor encimático
Velenos naturais
As proteínas tamén poden chegar a ser velenos naturais, como é o caso do inhibidor de tripsina (discutido anteriormente) encontrado nalgúns legumes. Menos comúns son os encimas tóxicos. Este tipo de encimas actúan como inhibidores irreversibles de dianas encimáticas (o seu substrato é outro encima), modificándoas quimicamente. Por exemplo, a ricina, unha proteína tóxica encimática estremadamente potente, que se encontra na planta Ricinus communis. Este encima é unha glicosidase que inactiva os ribosomas. Como a ricina é un inhibidor catalítico irreversible, isto permite que tan só unha molécula de ricina poida matar unha célula.
Aach
miniatura|Aach Aach é unha vila, recoñecida como cidade desde 1283, do estado alemán de Baden-Württemberg situada na rexión de Hegau e próxima ao Lago Constanza e mais á fronteira con Suíza a 545 metros de altura cubrindo unha superficie de 10.68 km2 na que viven 2243 residentes (2015).
Artatama I
Artatama I ("o máis recto") foi rei de Mitanni sobre o -1430 – -1410, sucesor de Sausatatar.
Mantivo a extensión do reino e as boas relacións con Exipto ao comezo, pero o faraón Amenhotep II, no seu sétimo ano de reinado, fixo unha campaña na rexión de Qadesh e avanzou ao norte cara a Qana, onde capturou un corpo de carros de combate hurritas; entón entrou en Niya, onde foi moi ben recibido; no seu retorno a Exipto capturou un mensaxeiro hurrita enviado por Artatama I que supostamente incitaba á revolta aos vasalos exipcios.
Sucedeuno Shuttarna II.
Rosso Fiorentino
Rosso Fiorentino, nado en Florencia o 8 de marzo de 1494 e finado en Fontainebleau (París) o 14 de novembro de 1540, foi un pintor manierista italiano.
Traxectoria
Estudou arte no estudio de Andrea del Sarto xunto ó seu contemporáneo, Pontormo. Fuxindo de Roma despois do Saqueo de 1527, Fiorentino foi a Francia onde conseguiu unha posición na corte de Francisco I en 1530 e permaneceu alí ata a súa morte. Xunto con Francesco Primaticcio foi un dos artistas principais a traballar no Chateau Fontainebleau. Alí realizou frescos e estucos nos que a súa arte se volve caprichosa e elegante, como un anticipo do barroco. Unha das súas últimas obras e ó tempo unha das súas obras mestras é A Piedade que se atopa actualmente no museo do Louvre.
Primeira división española 1986/87
A tempada 1986/87 da Primeira división española de fútbol, que foi a 56ª edición do campionato, desenvolveuse cunha fase final e foi coñecida como a liga do play-off.
Os seis primeiros clasificados nas 34 xornadas habituais xogaron unha nova rolda de liguiña a dobre partido entre eles, mantendo a puntuación da liga regular. Estes seis primeiros disputaron o título. Os clasificados entre os postos sétimo e duodécimo disputaron outra liguiña para decidiren os seus postos e clasificárense para a Copa da Liga. Igualmente os seis últimos disputaron unha liguiña para decidiren as tres prazas iniciais de descenso. Por unha decisión tomada tras a competición os tres últimos tras a segunda fase xogaron unha promoción entre eles para decidiren unha soa praza de descenso, xa que se decidiu ampliar a Primeira División ao ano seguinte a 20 equipos.
Este sistema non foi utilizado nunca máis. O Real Madrid proclamouse campión desta liga do play-off.
Trofeo Pichichi
Hugo Sánchez logrou por terceiro ano consecutivo o Trofeo Pichichi do Diario Marca ao máximo goleador da Primeira División.
Aeroporto de Cracovia-Xoán Paulo II
O aeroporto de Cracovia-Xoán Paulo II (IATA: KRK, ICAO: EPKK) é un aeroporto internacional situado na vila de Balice, a 11 km ao oeste do centro da cidade de Cracovia, no sur de Polonia. É o segundo aeroporto máis concorrido do país en termos de volume de pasaxeiros. O ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 4 983 645 pasaxeiros.
Fútbol en Acerbaixán
O fútbol no Acerbaixán comezou a ser escrito a partir da obtención da independencia de Acerbaixán, o ano 1991, cando a Asociación de Federacións de Fútbol de Acerbaixán pasou a integrar a FIFA e da UEFA en 1994, podendo participar do fútbol en todas as súas categorías.
A selección de fútbol de Acerbaixán foi fundada en 1992, tras o desmembramento da Unión Soviética e quedou inscrita na FIFA e na UEFA en 1994. Este equipo é dos menos competitivos de Europa e nunca se clasificou para unha fase final dun mundial ou dunha Eurocopa.
O Neftçi Baku PFC foi un dos grandes equipos do campionato soviético, chegando a participar de competicións do fútbol europeo. A selección soviética nacional tamén contou con futbolistas azarís, como Anatoliy Banishevskiy, no Mundial de Fútbol Inglaterra 1966.
Cardanachama, Queiroás, Allariz
Cardanachama é un lugar da parroquia de Queiroás no concello ourensán de Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 26 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 15 eran homes e 11 mulleres.
Lendas
Existía neste lugar unha muller chamada Dona Chama, quizais relacionada cos mouros, que tiña as pernas de cabra. Esta muller era de gran beleza e, por iso, cobizada por moitos homes. Ela nunca rexeitaba esta atracción e deitábase con eles pero, para manter o segredo, matábaos despois a todos, unha vez que descubrían o asunto das súas pernas.
Dunha volta chegou ata o castelo un cabaleiro pedindo coñecela. Como sempre, acaban na cama e alí o home descubre as pernas de cabra e supón que agora está en perigo. Por iso pórtase moi atentamente e non chega a consumar o coito, ata que Dona Chama, aburrida, cae dormida. Nese momento, o cabaleiro escapa empregando como salvoconduto o anel que lle roubara. Cando ela acorda, chama polos seus soldados e polo home que, escoitando as voces dela, di para si: "Chama, Chamorra [ou Dona Chamorra], pernas de cabra e cara de señora''".
Dona Chama, abandonada e descuberta, suicídase botándose nun pozo que hai no castro de San Brais. Pero antes agochou o seu tesouro, que aínda hoxe ninguén foi quen de descubrir.
Vaqueiro engade outra versión portuguesa da mesma lenda. Segundo esta versión, a muller namórase daquel cabaleiro e, cando descubre que fuxiu co seu anel, manda ós seus soldados na súa busca, coa excusa de recuperar o anel, cando en realidade é o home a quen desexa recuperar. Pero os soldados non atopan rastro del e a dona termina suicidándose cravándose un coitelo no peito e botándose despois ó pozo. Disque aínda hoxe se seguen escoitando de cando en vez lamentos femininos saír dese pozo.
Banda de música
miniatura|dereita|Banda de Música de [[Sarria.]] Unha banda de música é unha agrupación musical composta basicamente por instrumentos de vento e de percusión. Cada vez é máis habitual que se incorporen tamén instrumentos de corda fretada coma violoncellos ou contrabaixos. Á súa fronte sitúase un director/a.
En Galicia existe unha gran tradición de bandas de música, sendo a Banda Artística de Merza a máis antiga da comunidade, que segue en activo. Outras bandas importantes son a banda de música Unión Musical de Valadares, a Banda de Música Cultural de Salceda de Caselas, a banda de música Municipal de Lalín, a Agrupación Musical do Rosal, a Banda Sinfónica Municipal de Ribadeo, a Banda Unión de Guláns ou a Banda Escola de Música de Beade entre as bandas populares e a Banda de Música Municipal da Coruña ou a Banda de Música Municipal de Santiago de Compostela entre as profesionais.
Familia de cordas
Corda punteada:
Ou corda punteada:
* Só no caso de ser unha banda sinfónica
Museo Monetario do Banco da Reserva da India
O Museo Monetario do Banco da Reserva da India (en inglés: Reserve Bank of India Monetary Museum; en hindi: भारतीय रिजर्व बैंक मौद्रिक संग्रहालय) é un museo situado en Fort, o distrito financeiro de Bombai, especializado na historia do diñeiro e da moeda na India.
Historia
O Museo Monetario do RBI fundouse en 2004 como parte do programa educativo do banco central e entidade emisora do país, o Banco de Reserva da India, e foi inaugurado por A. P. J. Abdul Kalam, daquela presidente da India. Trátase do único museo do país centrado na numismática e na historia económica.
A colección
A colección preséntase dividida en seis seccións e componse de arredor de 1.500 obxectos, entre os que destacan moedas datadas no século VI a. de C. e do Val do Indo, moedas do Imperio Cuxano, exemplares do Imperio Gupta e do período do Raj Británico, así como papel moeda de diversos lugares da India, da China e do Sueste Asiático, instrumentos financeiros e outros obxectos afíns.
Na súa primeira sección, denominada "Ideas, conceptos e curiosidades", amósase un orixinal conxunto de 49 moedas de formas e tamaños moi diversos utilizadas entre os séculos IV e XX en diversos lugares do mundo, como é o caso das barras dobradas indias, as moedas-coitelo da China, as moedas-pulseira de África Occidental ou as moedas-bala de Tailandia.
Robert Kajanus
A súa obra está influenciada polo romanticismo alemán e a música folclórica finlandesa.
Kajanus formouse en Helsinqui, Leipzig e París.
KV55
A tumba KV55 do Val dos Reis foi descuberta por Edward R. Ayrton o 6 de xaneiro de 1907; O patrocinador de Ayrton, Theodore M. Davis, publicou unha resumo da escavación (The Tomb of Queen Tîyi) en 1910. KV55 é un sitio arqueolóxico da dinastía XVIII problemático: parece ser utilizado para varios enterros, pero atribúese o primeiro á raíña Tiy, basándose na capela de madeira rota dedicada a ela (Tiy foi traída aquí tras o abandono de Amarna, e finalmente levada a KV35). A momia atopada aquí pode ser a do seu fillo, o faraón Akhenaton, ou posiblemente a do seu sucesor, Semenkhkare.
En 1923, Harry Burton utilizouna como cuarto escuro para traballar coas súas fotografías durante a escavación da tumba de Tutankhamon por Howard Carter.
Gundiás, Queiroás, Allariz
Gundiás é un lugar da parroquia de Queiroás no concello ourensán de Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2010 tiña 110 habitantes (57 homes e 53 mulleres).
O lugar está atravesado pola estrada OU-320.
KV55
Descrición
KV55 é unha tumba real relativamente pequena, a súa lonxitude total é soamente de 27,61 metros. Está situada xunto á KV6, a tumba de Ramsés IX, encima da KV7 (de Ramsés II) e preto da KV62, a tumba de Tutankhamón. miniatura|300px|Disposición da tumba KV55 A - Entrada B - Corredor J - Cámara funeraria Ja - Cámara lateral A súa entrada está aberta na roca, en dirección leste. Conduce a un sistema de escaleiras que levan a un corredor lixeiramente inclinado e á cámara fúnebre. No lado do sur desta cámara hai paso a unha antecámara pequena, e marcas vermellas de albanelería na parede este indican a planificación doutra sala, que de terse construído igualaría a disposición da tumba de Tutankhamón. Aínda que as paredes da tumba están tendidas de ieso, algo anormal para unha tumba real, non están decoradas. Un ostracón atopado por Lyla Pinch Brock en 1993 foi interpretado como o plano da tumba, suxerindo que a súa entrada orixinal fora ampliada, algo corroborado polas marcas atopadas nas paredes da tumba.
O lugar foi alterado na antigüidade, e polo tanto é difícil de interpretar: aínda que puido ser profanado para infamar a memoria de Akhenaton, tamén foi trastornado durante a construción da KV6 en tempos da dinastía XX.
A evidencia da tumba complica a súa atribución. Os selos da porta levaban o nome de Tutankhamon, evidentemente a partir da época en que o seu inquilino foi enterrado por segunda vez; os vasos canopos atopados na tumba son parecidos aos da esposa secundaria de Akhenaton, Kiya; a capela rota, cuxos paneis están repartidos pola cámara, levan o nome e as representacións da nai de Akhenaton, a raíña Tiy; o nome de Akhenaton aparece nunha serie de "tixolos máxicos" atopados na tumba, así como o do seu pai, Amenhotep III e a filla e esposa deste, Sitamón. Todos estes datos recordan ás figuras principais do período de Amarna, de aí o nome popular da tumba: o agocho de Amarna.
Pénsase que a tumba foi inicialmente deseñada para o enterro dalgún nobre ou funcionario usándoa despois para sepultura real, como ocorreu posteriormente coa tumba de Tutankhamon.
Identificación da momia
Cando a tumba foi aberta en 1907 a única momia atopada no seu interior era a dun home. Pénsase que esta momia é Akhenaton debido á presenza dalgúns artigos funerarios (principalmente, ladrillos máxicos) así como polo vandalismo sufrido polo sarcófago (Akhenaton foi vilipendiado máis adiante como herexe). Os cartuchos co nome da momia están borrados e o uraeus retirado. Ademais, a momia presenta varias semellanzas coa de Tutankhamon: beizo leporino, cranio dolicocéfalo, e escolioses. miniatura|dereita|Caveira atopada na KV55. Esta identificación non é totalmente aceptada; recentes estudos indican que esta persoa morreu aproximadamente aos vinte anos, demasiado novo para ser Akhenaton. Por iso hai quen suxire que a momia poida ser Semenkhkare. Outras análises baseadas na súa dentición dan como resultado que a idade da momia é de trinta anos ou máis, o que sería consecuente coa súa identificación con Akhenaton. En calquera caso, a KV55 non contén ningunha mención de Semenejkara, así que identificar á momia con el é puramente especulativo.
Nicholas Reeves suxire unha teoría: Akhenaton e a súa nai, a raíña Tiy, foron orixinalmente inhumados na nova capital, Amarna, pero os seus corpos foron trasladados á KV55 durante o reinado de Tutankhamon, fillo de Ajenatón e da súa esposa secundaria, Kiya. A porta foi selada co nome de Tutankhamon. Alí as momias permaneceron preto de 200 anos, ata que a tumba foi descuberta polos traballadores que escavaban cerca a tumba de Ramsés IX. Nesa época Akhenaton era desprezado como o rei herexe, así que o sarcófago da raíña Tiy foi sacado de forma precipitada da súa presenza profanadora, fóra da capela de madeira dourada que o rodeaba e que houbo de ser desmontada para retirar o sarcófago. Os retratos de Akhenaton foron borrados con cicel, no seu sarcófago a máscara dourada foi rasgada e o cartucho co seu nome eliminado, para condenar ao esquecemento eterno ao seu inquilino. Como insulto final, unha gran roca grande foi guindada contra o cadaleito, pedra que esnaquizou os sopoortes con forma de león do sarcófago.
Xacoba de Cisneros de Castro e de Puga
Xacoba de Cisneros de Castro e de Puga, tamén coñecida como Xacoba Cisneros de Puga e Condesa de Ximonde, nada en San Miguel de Sarandón (Vedra) o 7 de xaneiro de 1813 e finada en Santiago de Compostela o 9 de abril de 1860, foi unha aristócrata galega do século XIX.
Foi moi coñecida na época por apoiar fervorosamente a causa carlista, e por ser, como o seu pai, mecenas das artes e as letras en Santiago.
Traxectoria
Xacoba Cisneros de Puga naceu no Pazo de Ximonde, filla do II Conde de Ximonde, Pedro Cisneros de Castro e de Agostiña de Puga e Araúxo. Casou con Xosé María Bermúdez Acevedo e, aínda que tivo fillos, ningún deles sobreviviuna. A Condesa de Ximonde e o seu esposo, que era o Señor de Ramiráns e Vilardefrancos, así como rexedor perpetuo de Ferrol, foron fervorosos partidarios do carlismo galego.
Xosé María tratou de organizar as milicias galegas para proclamar o infante Carlos María Isidro de Borbón, o irmán de Fernando VII, como rei de España, en detrimento da súa sobriña a raíña Isabel II. Amais, foi o presidente da Xunta Superior que constituíron os carlistas na Coruña ao comezo da primeira guerra carlista, para dirixir as milicias galegas.
Xacoba Cisneros de Puga viviu en Santiago de Compostela no seu pazo da rúa do Preguntoiro, coñecido como Pazo de Ramirás (e que desde 2011 alberga o Auditorio de Novacaixagalicia), onde faleceu o 9 de abril de 1860, aos 47 anos de idade, sen deixar descendentes vivos.
Herdanza
Ao falecer a condesa sen descendencia, os seus títulos nobiliarios extinguíronse. Os seus bens mobiliarios e inmobiliarios deixounos, en gran parte, ao seu curmán segundo o coronel Manuel María Puga Feijoo. Este feito tivo grande influencia nas relacións de poder na Galicia da época, dado o peso que a familia Cisneros tiña na política da rexión.
Os membros da rama principal dos Cisneros, que era a que ostentaba o título real de condes de Ximonde, exerceron durante varias xeracións o cargo de rexedor perpetuo da cidade de Santiago de Compostela. Pero esta rama familiar extinguiuse coa morte da Condesa, polo que o seu herdeiro, Puga Feixóo, recibiu canda as súas propiedades gran parte do poder político que os Condes ostentaban.
O seu fillo Luciano Puga Blanco foi alcalde de Santiago de Compostela, deputado en tres ocasións e senador en dúas, apoiando ao Partido Conservador de Antonio Cánovas del Castillo durante a Restauración Borbónica.
Cranes
Cranes é unha banda británica de dream pop formado en 1989 en Portsmouth. O seu estilo ten sido descrito como "minimalismo gótico". Ata a data o grupo leva editados nove álbums de estudio.
Bloque da táboa periódica
dereita A táboa periódica dos elementos pode dividirse en bloques de elementos segundo o orbital que estean ocupando os electróns máis externos. No diagrama amósanse os bloques nos que se divide a táboa periódica estándar.
Os bloques chámanse segundo a letra que fai referencia ao orbital máis externo: s, p, d e f. Podería haber máis elementos que encherían outros orbitais, pero non se sintetizaron ou descubriron; neste caso continúase coa orde alfabética para nomealos.
Mitch McGary
Mitchell Neil William "Mitch" McGary, nado o 6 de xuño de 1992 en Chesterton, Indiana, é un ex xogador estadounidense de baloncesto profesional e actual xogador de birlos.
Traxectoria profesional
O 26 de xuño de 2014, McGary foi seleccionado na 21ª posición do Draft da NBA de 2014 polos Oklahoma City Thunder. O 5 de xullo de 2014, asinou o seu contrato de rookie cos Thunder. Durante a primeira parte da súa tempada coma rookie, foi asignado en varias ocasións ós Oklahoma City Blue da NBA Development League. McGary fixo o seu debut na NBA o 14 de decembro de 2014 contra os Phoenix Suns, facendo 3 puntos e 4 rebotes en 7 minutos de xogo.
The Wizard of Oz (filme de 1939)
The Wizard of Oz é unha filme musical de fantasía producido por Metro-Goldwyn-Mayer que foi estreado en 1939. Amplamente considerado como un dos mellores filmes da historia do cinema, é a adaptación de máis sona e con máis éxito comercial da novela para nenos O marabilloso mago de Oz, de L. Frank Baum. Dirixido principalmente por Victor Fleming (quen abandonou a produción para traballar en Foise co vento), o filme está protagonizado por Judy Garland como Dorothy Gale, xunto con Ray Bolger, Jack Haley, Bert Lahr, Frank Morgan, Billie Burke e Margaret Hamilton.
A cinta econta a historia dunha estadounidense é arrastrada por un tornado en Kansas e deixada nunha fantástica terra onde habitan bruxas boas e malas, un espantallo que fala, un león covarde, un home de folla de lata e outros seres extraordinarios.
Trama
A orfa Dorothy Gale leva unha vida sinxela en Kansas coa súa tía Emma Clara Blandick, o seu tío Henry e tres pintorescos peóns: Hunk (Ray Bolger), Zeke (Bert Lahr) e Hickory (Jack Haley). Un día a veciña Miss Gulch (Margaret Hamilton) é mordida polo can de Dorothy, Toto. Miss Gulch lévallo, por orde do sheriff, a pesar das protestas de tía Em e o tío Henry. Toto escapa e regresa canda a Dorothy, a cal se aleda pero axiña se decata de que Miss Gulch regresará. Ela decide levar a Toto e fuxir en busca dunha vida mellor "nalgún lugar sobre o arco da vella".
Na súa viaxe Dorothy atópase ao Professor Marvel (Frank Morgan), un falso adiviño que engana a Dorothy facéndolle crer que tía Em está enferma. Dorothy apresúrase de volta á granxa, pero cae inconsciente por un golpe dentro da casa, debido a un repentino tornado que xa forzara á súa familia a esconderse nun soto detrás da casa.
Unha confundida Dorothy esperta para descubrir que a casa foi atrapada dentro do tornado. A través da fiestra da habitación ela ve a Miss Gulch transformarse nunha bruxa montada nunha vasoira. Momentos despois, o tornado deixa caer a casa, Dorothy e Toto sobre o arco da vella e en Oz. Glinda, a Bruxa Boa do Norte (Billie Burke), chega e informa a Dorothy de que se atopan en Munchkinland. Ela dille a Dorothy que matou a Bruxa Mala do Leste "deixando caer unha casa" enriba dela. A bruxa calzaba uns zapatos vermellos.
Animados por Glinda, os tímidos munchkins saen dos seus agochos e celebran o deceso da bruxa ata que a súa irmá, a Bruxa Mala do Oeste (tamén interpretada por Margaret Hamilton) aparece para reclamar os poderosos zapatos. Por arte de maxia Glinda transporta os zapatos até os pés de Dorothy e recórdalle á bruxa que o seu poder non ten efectos en Munchkinland. A bruxa xura vingarse de Dorothy e vaise da mesma forma en que chegou, nun resplandor de lume e fume.
No seu camiño Dorothy faise amigo dun espantallo sen cerebro, (tamén interpretado por Ray Bolger), un home de folla de lata sen corazón (tamén interpretado por Jack Haley), e un león covarde (tamén interpretado por Bert Lahr). Os tres deciden acompañar a Dorothy onde o mago coas esperanzas de obter os seus desexos (un cerebro, un corazón e coraxe, respectivamente). Durante o camiño son atormentados por un bosque de furiosas árbores de mazás e numerosos intentos errados da bruxa para detelos.
Chegan a Cidade Esmeralda e élles permitido ver o mago só despois de que a bruxa voe sobre eles, escribindo no ceo coa súa vasoira fumarenta, "RÉNDETE DOROTHY" ("SURRENDER DOROTHY"). O mago (tamén interpretado por Frank Morgan) aparece como unha terrorífica cabeza flotante rodeado de lume e fume. Acepta axudalos só se demostran ser dignos, obtendo a vasoira voadora da bruxa.
Toto escapa e atopa o espantallo, o home de folla de lata e o león, e guíaos cara ao castelo. Alí mentres permanecen escondidos son atacados por tres soldados, pero son defendidos polo león covarde. Despois el e os seus outros dous amigos aproveitan a oportunidade para vestirse coas roupas dos soldados e así poder entrar no castelo. Unha vez dentro liberan a Dorothy e intentan escapar. A bruxa e os seus soldados acurralan ao grupo nunha varanda e a bruxa prende lume ao espantallo. Dorothy para apagar o lume colle un caldeiro de auga e accidentalmente molla á arrepiada bruxa, a cal por mor disto se derrete. Para a sorpresa do grupo os soldados están felices. Eles danlle a Dorothy a variña para agradecerlle por ceibalos da bruxa. De regreso co mago, el dilles "marchen e volvan mañá". Grazas a Toto descobren que o mago non é realmente un mago, só un home detrás dunha cortina. Eles séntense estafados coa decepción, pero o mago resolve os seus desexos a través do sentido común. Ao espantallo dálle un diploma, ao home de folla de lata dálle un reloxo con forma de corazón e ao león entrégalle unha medalla ao valor.
O mago explícalles que el tamén naceu en Kansas e que a súa presenza en Oz é o resultado dun escape nun globo aerostático. El promete levar a Dorothy a casa no mesmo globo logo de deixar o espantallo, o home de folla de lata e o león a cargo de Cidade Esmeralda. Xusto antes de engalar Toto salta fóra da canastra do globo detrás dun gato. Dorothy salta para atrapalo e o mago, incapaz de controlar o globo, marcha sen ela. Ela resígnase tristemente a pasar o resto da súa vida en Oz ata que Glinda aparece e dille que ela pode usar os zapatos de rubí para regresar a casa con Toto. Glinda explícalle que ela non llo dixo nun principio porque ela necesitaba aprender que "Se non podes atopar o desexo do teu corazón no teu propio patio, entón nunca o perdiches realmente".
Dorothy e Toto despídense dos seus amigos, e seguen as instrucións de Glinda de "golpea os teus talóns xuntos e repite as palabras, 'Non hai lugar como o fogar'". Ela esperta na súa habitación en casa rodeada da súa familia e amigos e cóntalles da súa viaxe. Todos rin e dinlle que todo foi un mal soño. Unha feliz Dorothy, aínda convencida de que a viaxe foi real, abraza a Toto e dille "Realmente non hai lugar como o fogar".
Música
A música e as letras foron escritas por Harold Arlen e E.E. "Yip" Harburg, quen gañaron premios Oscar á mellor música orixinal e mellor canción por "Over the Rainbow".
Secuelas, protosecuelas e traballos relacionados
Numerosas versións foron feitas de forma anterior ao filme de 1939:
HCl
Coas siglas HCl podémonos referir:
Alcohol
Se conteñen varios grupos hidroxilos denomínanse polialcois. Os polialcois son substancias cuxa estrutura consiste nunha cadea carbonada cun grupo OH sobre cada un dos carbonos. Os polialcois máis importantes de interese alimentario son os obtidos pola redución do grupo aldehido ou cetona dun monosacárido, ou pola redución do grupo carbonilo libre, se o ten, dun oligosacárido. Esta redución levase a cabo a escala industrial con hidróxeno en presenza de níquel como catalizador. No caso dos obtidos a partir de disacáridos, os polialcois tamén teñen o anel pechado dun dos monosacáridos, pero co grupo carbonilo en forma non redutora.
En función do número de átomos de hidróxeno substituídos no átomo de carbono ó que se atopa ligado o grupo hidroxilo, os alcois poden ser primarios (R–CH2-OH, onde R pode ser un grupo carbonado alquilo ou, no caso do metanol, outro H ) (grupo hidróxido situado nun carbono que á súa vez está enlazado a un só carbono), secundarios (R2–CH-OH, onde R é un grupo alquilo) (grupo  hidróxido situado nun carbono que á súa vez está enlazado a dous carbonos) ou terciarios (R3–C-OH, onde R indica un grupo alquilo) (grupo  hidróxido situado nun carbono que á súa vez está enlazado a tres carbonos).
Os alcois forman unha ampla clase de diversos compostos: son moi comúns na natureza e a miúdo teñen funcións importantes nos organismos. Os alcois son compostos que poden chegar a desempeñar un papel importante na síntese orgánica, ao ter unha serie de propiedades químicas únicas. Na sociedade humana, os alcois son produtos comerciais con numerosas aplicacións, tanto na industria como nas actividades cotiás; o etanol, un alcol, contéñeno numerosas bebidas.
Historia
A natureza inflamable das exhalacións do viño xa era coñecida por antigos filósofos naturalistas como Aristóteles (384–322 a. C.), Teofrasto (c. 371–287 a. C.) e Plinio o Vello (23/24–79 CE). Non obstante, isto non levou inmediatamente ao illamento do alcohol, mesmo a pesar do desenvolvemento de técnicas de destilación máis avanzadas no Exipto romano dos séculos II e III. Os árabes coñeceron o alcohol extraído do viño por destilación. Un recoñecemento importante, atopado por primeira vez nun dos escritos atribuídos a Jabir ibn Hayyan (século IX d.C.), foi que mediante a engadidura de sal o viño fervendo, aumentaba a volatilidade relativa do viño, podéndose mellorar a inflamabilidade dos vapores resultantes. A destilación do viño está testemuñada en obras árabes atribuídas a al-Kindī (c. 801–873 d.C.) e a al-Fārābī (c. 872–950), e no libro 28 de al-Zahrāwī (latín: Abulcasis, 936–1013) Kitāb al-Taṣrīf (traducido máis tarde ao latín como Liber servatoris).
No século XII, as receitas para a produción de aqua ardens ("auga ardente", é dicir, alcohol) mediante a destilación de viño con sal comezaron a aparecer nunha serie de obras latinas, e a finais do século XIII. converteuse nunha substancia moi coñecida entre os químicos da Europa occidental. Os traballos de Taddeo Alderotti (1223–1296) describen un método para concentrar alcohol que implica destilación fraccionada repetida a través dun alambique refrixerado por auga, polo que se podería obter unha pureza de alcohol do 90 %. As propiedades medicinais do etanol foron estudadas por Arnau de Vilanova (1240–1311 d.C.) e Jean de Roquetaillade (c. 1310–1366), o o último deles a consideraba como unha substancia que preserva a vida capaz de previr todas as enfermidades (a aqua vitae ou "auga da vida", tamén chamada por Ramon Llull a quintaesencia do viño). Foi ademais estudado por Scheele, Gehle, Thénard, Duma e Boullay e en 1854 Berthelot obtívoo por síntese.
Metanol e etanol
Os alcohois máis simples e máis comunmente usados son o metanol e o etanol, que teñen as seguintes estruturas:
H          H H      |           | | H-C-O-H    H-C-C-O-H |          | |      H           H H    metanol     etanol
Nomenclatura
Os alcois, do mesmo xeito que outros compostos orgánicos, como as cetonas e os éteres, teñen diversas maneiras de nomealos:
Clasificación dos alcohois
De forma xenérica, un alcohol contén a secuencia: onde R é un radical orgánico variable, moitas veces un alquilo.
Segundo a natureza do carbono que leva o grupo alcohólico, distínguese:
130x130px
125x125px
Phenol.svg
Ficheiro:Formule générale d'un énol.GIF
Propiedades xerais
Os alcois adoitan ser líquidos incoloros de cheiro característico, solubles na auga en proporción variable e menos densos que ela. Ó aumentar a masa molecular, aumentan os seus puntos de fusión e ebulición, podendo ser sólidos a temperatura ambiente (p.e. o pentaerititrol funde a 260 °C). A diferenza dos alcanos dos que derivan, o grupo funcional hidroxilo permite que a molécula sexa soluble en auga debido á similitude do grupo hidroxilo coa molécula de auga e permítelle formar ligazóns de hidróxeno. A solubilidade da molécula depende do tamaño e forma da cadea alquílica, xa que a medida que a cadea alquílica é máis longa e máis voluminosa, a molécula tenderá a parecerse máis a un hidrocarburo e menos á molécula de auga, polo que a súa solubilidade será maior en disolventes apolares, e menor en disolventes polares. Algúns alcois (principalmente polihidroxílicos e con aneis aromáticos) teñen unha densidade maior que a da auga.
O feito de que o grupo hidroxilo poida formar ligazóns de hidróxeno tamén afecta ós puntos de fusión e ebulición dos alcois. A pesar de que a ligazón de hidróxeno que se forma sexa moi débil en comparación con outros tipos de ligazóns, fórmanse en gran número entre as moléculas, configurando unha rede colectiva que dificulta que as moléculas poidan escapar do estado no que se atopen (sólido ou líquido), aumentando así os seus puntos de fusión e ebulición en comparación cos alcanos correspondentes. Ademais, ambos os puntos adoitan estar moi separados, polo que se empregan frecuentemente como compoñentes de mesturas anticonxelantes. Por exemplo, o 1,2-etanodiol ten un punto de fusión de -16 °C e un punto de ebulición de 197 °C.
Polaridade e presenza de ligazóns hidróxeno
O grupo hidroxilo fai apolar xeralmente á molécula do alcol. Isto é debido á súa xeometría en cóbado, e ás electronegatividades respectivas do carbono, do osíxeno e do hidróxeno (χ(O) > χ(C) > χ(H)). Estes grupos poden formar ligazóns de hidróxeno entre eles ou con outros compostos (o que explica a súa solubilidade na auga e nos outros alcois).
Punto de ebulición
O punto de ebulición é elevado nos alcois:
Tamén, o punto de ebulición dos alcois é tanto máis elevado canto:
Solubilidade
A solubilidade na auga dos alcois depende dos dous mesmos factores mencionados previamente, pero neste caso son antagonistas:
Desta maneira, os alcois son tanto máis solubles en auga canto:
Propiedades químicas dos alcois
Os alcois poden comportarse como ácidos ou bases grazas a que o grupo funcional é similar á auga, polo que se establece un dipolo moi parecido ó que presenta a molécula de auga.
esquerda|miniatura|500px|Acidez e basicidade do metanol.
Por unha banda, se se enfronta un alcohol cunha base forte ou cun hidruro de metal alcalino fórmase o grupo alcoxi, onde o grupo hidroxilo se desprotona deixando ó osíxeno con carga negativa. A acidez do grupo hidroxilo é similar á da auga, aínda que depende fundamentalmente do impedimento estérico e do efecto indutivo. Se un hidroxilo se atopa enlazado a un carbono terciario, este será menos acedo que se se atopase enlazado a un carbono secundario, e á súa vez este sería menos acedo que se estivese enlazado a un carbono primario, xa que o impedimento estérico impide que a molécula se solvate de maneira efectiva. O efecto indutivo aumenta a acidez do alcohol se a molécula posúe un gran número de átomos electronegativos unidos a carbonos adxacentes (os átomos electronegativos axudan a estabilizar a carga negativa do osíxeno por atracción electrostática).
Lagrange
Como topónimo francés, Lagrange pode referirse a:
Como apelido, pode referirse a:
En matemáticas e física hai varios conceptos e teoremas que levan o nome de Joseph-Louis de Lagrange; Véxase:
Alcohol
Propiedades químicas dos alcois
Doutra banda, o osíxeno posúe 2 pares electrónicos non compartidos polo que o hidroxilo podería protonarse, aínda que na práctica isto conduce a unha base moi débil, polo que para que este proceso ocorra, é necesario enfrontar ó alcohol cun ácido moi forte.
Haloxenación de alcois
Para fluorar calquera alcohol requírese do reactivo de Olah.
Para clorar ou bromar alcois, débense tomar en conta as seguintes consideracións:
Deshidratación de alcois
A deshidratación de alcois é un proceso químico que consiste na transformación dun alcohol para poder ser un alqueno por procesos de eliminación. Para realizar este procedemento utilízase un ácido mineral para extraer o grupo hidroxilo (OH) desde o alcohol, xerando unha carga positiva no carbono do cal foi extraído o hidroxilo o cal ten unha interacción eléctrica cos electróns máis próximos (por defecto, electróns dun hidróxeno no caso de non ter outro substituínte) que forman unha dobre ligazón no seu lugar.
Por isto, a deshidratación de alcois é útil, posto que facilmente converte a un alcohol nun alqueno.
Un exemplo simple é a síntese do ciclohexeno por deshidratación do ciclohexanol. Pódese ver a acción do ácido (H2SO4) ácido sulfúrico o cal quita o grupo hidroxilo do alcohol, xerando a dobre ligazón e auga.
Substitúese o grupo hidroxilo por un halóxeno na reacción de Appel.
Fontes
Moitos alcohois poden ser creados por fermentación de froitas ou grans con lévedo, pero soamente o etanol é producido comercialmente deste xeito, principalmente como combustible e como bebida. Outros alcohois son xeralmente producidos como derivados sintéticos do gas natural ou do petróleo.
Usos
Os alcois teñen unha gran gama de usos na industria e na ciencia como disolventes e combustibles. O etanol e o metanol poden facerse combustionar dunha maneira máis limpa que a gasolina ou o gasóleo. Pola súa baixa toxicidade e dispoñibilidade para disolver substancias non polares, o etanol é utilizado frecuentemente como disolvente en fármacos, perfumes e en esencias vitais como a vainilla. Os alcois serven frecuentemente como versátiles intermediarios na síntese orgánica.
O alcohol isopropílico ou 2-propanol ten grande importancia polas súas aplicacións industriais por ser un moi bo disolvente orgánico, sendo empregado para o tratamento de resinas, gomas e lacas, como  desnaturalizante do alcol  etílico mesturado con outros compostos e na fabricación de  acetona.
Toxicidade no consumo humano
O etanol é un líquido incoloro, volátil e de cheiro suave que se pode obter a partir da fermentación de azucres. A escala industrial é máis habitual a súa obtención a partir da hidratación do etileno (unha reacción do etileno coa auga en presenza de ácido fosfórico). O etanol é o depresor máis utilizado no mundo, e así o leva sendo desde hai milenios; o seu consumo é adictivo e pode conducir ao alcoholismo.
O etanol presente nas bebidas alcohólicas é consumido polos humanos desde tempos prehistóricos por unha serie de razóns hixiénicas, dietéticas, medicinais, relixiosas e recreativas. O consumo de grandes doses de etanol causa embriaguez (intoxicación alcohólica), que pode provocar resaca unha vez termináronse os efectos. Segundo a dose e a frecuencia con que se consuma, o etanol pode causar coma etílico, perda de coñecemento, unha parálise respiratoria aguda ou mesmo a morte. Como o etanol prexudica as habilidades cognitivas, pode incitar a comportamentos temerarios ou irresponsables. A toxicidade do etanol é causada en gran medida polo seu principal metabolito, o acetaldehido e o seu metabolito secundario, o ácido acético.
A dose letal media (DL50) de etanol en ratas é de 10 300 mg/kg. Outros alcois son significativamente máis tóxicos que o etanol, en parte porque tardan moito máis en ser metabolizados e en parte porque a súa metabolización produce substancias (metabolitos) que son aínda máis tóxicas. O metanol (alcol de madeira), por exemplo, é oxidado no fígado, co que se forma a substancia velenosa formaldehido pola encima alcohol deshidrogenasa; isto pode provocar cegueira ou a morte. Un tratamento eficaz para evitar a intoxicación por formaldehído tras inxerir metanol é administrar etanol. A encima alcol deshidrogenasa ten unha maior afinidade polo etanol, evitando así que o metanol únase e sirva de substrato. Desta forma, o resto de metanol terá tempo de ser excretado polos riles. O formaldehído que quede será convertido en ácido fórmico e despois excretado.
O metanol en si, a pesar de ser velenoso, ten un efecto sedante moito menos potente que o etanol. Algúns alcois de cadea longa por exemplo o n-propanol, o isopropanol, o n-butanol, o t-butanol e o 2-metil-2-butanol si teñen efectos sedantes máis potentes, aínda que tamén son máis tóxicos que o etanol. Estes alcois de cadea longa atópanse como contaminantes nalgunhas bebidas alcohólicas e son coñecidos como alcois de fusel,  e teñen a reputación de causar unha resaca grave, aínda que non está claro se os alcois de  fusel son a auténtica causa. Moitos alcois de cadea longa son utilizados pola industria como disolventes, e ás veces están detrás dunha variedade de problemas de saúde asociados ao alcoholismo. Aínda que o mecanismo non está claro, un meta análise de 572 estudos demostraron un aumento do risco de cancro asociado ao consumo de alcol.
Alcohol de caixa de urxencias
O alcohol da caixa de urxencias pode ter varias composicións. Pode ser totalmente alcohol etílico ó 96º, con algún aditivo como o cloruro de benzalconio ou algunha substancia para darlle un sabor desagradable. É o que se coñece como alcohol etílico desnaturalizado. Tamén se utilizan como desnaturalizantes o ftalato de dietilo e o metanol, o cal fai tóxicos a algúns alcois desnaturalizados.
Castrelo de Abaixo
O topónimo galego Castrelo de Abaixo pode referirse a:
José María Eiros
José María Eiros Bouza, nado en Mondoñedo o 26 de marzo de 1959, é un microbiólogo e doutor galego, que brevemente foi tamén político.
Traxectoria
Formou parte da candidatura do Partido Popular ao Congreso dos Deputados pola provincia de Valladolid nas eleccións xerais de 2015, e saíu elixido. Porén, foi unha lexislatura que non chegou a arrincar propiamente, dado que non se conseguiu formar goberno, e cesou do seu escano como deputado só uns meses máis tarde, na primavera de 2016. Non repetiu como candidato nas listas do PP nos comicios que seguiron.
Ademais ten autoeditadas unha serie de obras humorísticas en verso, ilustradas por unha compañeira de hospital, compostas en letrilla castellana, ademais de monografías da súa especialidade médica.
Inspección Técnica de Vehículos
miniatura|ITV de Espíritu Santo, Cambre. A Inspección Técnica de Vehículos (ITV) é un tipo de mantemento legal preventivo en que un vehículo é inspeccionado de forma periódica por un ente certificador, o cal verifica o cumprimento das normas de seguridade e emisións contaminantes que lle sexan aplicables. Nalgunhas lexislacións cómpre que un vehículo aprobe a ITV para poder ser matriculado ou para renovar a licenza ou patente. Dita aprobación acredítase mediante un certificado emitido pola entidade a cargo da inspección, e nalgúns casos adicionalmente adhírese un distintivo no parabrisas, na placa patente ou noutro lugar do vehículo onde resulte visible, a fin de facilitar a fiscalización. Nalgúns países a inspección realízase en talleres ambulantes en diferentes puntos das cidades.
España
dereita|miniatura|Sinal de indicación dunha estación ITV.
Está establecido por lei a periodicidade mínima con que os vehículos deben pasar a ITV, así como situacións extraordinarias que obrigan a acudir á revisión. Dependendo da categoría do vehículo (turismo, camión, furgoneta, motocicleta, vehículos de alugueiro, de autoescolas etc) a lei establece unha periodicidade mínima obrigatoria para pasar a ITV. Así, a lexislación española establece que para os turismos de uso privado (a maior parte dos vehículos matriculados) a primeira revisión ha de realizarse ao cabo de catro anos desde a data de matriculación, e deberá repetirse cada 2 anos até que cumpra os 10 anos, momento a partir do cal debe pasarse anualmente. Para as furgonetas a primeira é aos dous anos, e repetirá cada 2 até os 6 anos, despois é anual até os 10 anos, e a partir dos 10 anos cada 6 meses. Os vehículos que sufrisen un dano importante a consecuencia dun accidente que puidese afectar algún elemento de seguridade (dirección, transmisión, freado, suspensión, bastidor ou algunha estrutura de ancoraxe) poden ser obrigados a realizar unha revisión segundo o ditame do atestado, retirándolle nese caso o permiso de circulación ao condutor e enviándoo a Tráfico até que a avaría estea arranxada.
A inspección de vehículos está regulada polo Real Decreto 2042/1994 e as estacións de ITV polo Real Decreto 224/2008. As estacións de ITV son concesións administrativas e o prezo da revisión pode variar en función da comunidade autónoma en que se leve a cabo.
Compróbase que os datos identificativos do vehículo (matrícula, número de bastidor, marca e modelo) coinciden cos datos contidos na documentación do vehículo entregada polo usuario, isto é, o Permiso de Circulación e a Tarxeta de Inspección Técnica de Vehículos.
En base aos resultados da análise, establécense catro resultados posibles no informe de inspección: inspección favorable sen defectos, inspección favorable con defectos leves, inspección desfavorable e inspección negativa. O resultado de inspección favorable sen defectos ou favorable con defectos leves permite circular o vehículo con normalidade até que volva caducar a inspección. Porén, se o resultado é desfavorable os defectos deben ser corrixidos antes de 60 días, e o vehículo non poderá circular agás para ir reparar os defectos e regresar ao centro de ITV.
Galicia
dereita|miniatura|Estación de ITV en Curro (Barro), xunto á estrada [[PO-531.]]
Living Things
Living Things é o quinto álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Linkin Park, publicado o 20 de xuño de 2012 no Xapón (no resto do mundo na seguinte semana) a través dos selos Warner Bros. Records e Machine Shop Recordings. O disco foi producido polo vocalista Mike Shinoda e por Rick Rubin, que tamén se encargaran da produción dos dous anteriores traballos do grupo, Minutes to Midnight (2007) e A Thousand Suns (2010).
Antonio García Vázquez-Queipo
Antonio García Vázquez-Queipo, nado en Vilela (A Rúa) e finado en Santiago de Compostela o 30 de novembro de 1912, foi un avogado e escritor galego.
Traxectoria
miniatura|page=88|[[Álbum de la Caridad. Juegos Florales de La Coruña en 1861. ]] Sobriño de Vicente Vázquez Queipo. Estudou Leis na Universidade de Santiago de Compostela e doutorouse en Dereito en Madrid. Colaborou en El Eco Escolar e de forma esporádica en La Joven Galicia. Traduciu a poetas alemáns e italianos e puxo en galego "A Cruz", poema de Pietro Paolo Parnzanese. O seu poema "Al enamorado Macías" foi premiado co Pensamento de Ouro nos Xogos Florais da Coruña (1861).
Virxe de Covadonga
A Virxe de Covadonga, coñecida popularmente como A Santina, é unha imaxe da Virxe María que se atopa nunha cova en Covadonga, no concello de Cangas de Onís, Principado de Asturias. É a patroa de Asturias e unha das sete Patroas das comunidades autónomas de España.
A imaxe
A imaxe primitiva perdeuse nun incendio. A actual talla data do século XVI e foi doada ao Santuario pola Catedral de Oviedo en 1778.