cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Short SC.7 Skyvan
Deseño e desenvolvemento
En 1958 a compañía F.G. Miles Ltd (succesora de Miles Aircraft) abordou a Shot buscando apoio para producir un desenvolvemento do deseño do H.D.M.106 Caravan cunha á Hurel Dubois de grande alongamento. Short adquiríu o deseño e os datos recollidos durante as probas do Miles Aerovan baseado no prototipo do H.D.M.105. Tras avaliar a proposta de Miles, Shorts rexeitou o Caravan, e desenvolveu o seu propio proxecto para un avión utilitario totalmente metálico que foi bautizado como Short SC.7 Skyvan. Foi popular entre operadores de carga en comparación con outros pequenos modelos debido á súa gran porta traseira para o embarque de mercadorías. A súa fuselaxe lemgra ao formato dun vagón de tren pola súa sinxeleza e eficiencia.
A súa fabricación iniciouse en Queens Island, Belfast, en 1960, e o seu prototipo voou por vez primeira o 17 de xaneiro de 1963, impulsado por dous motores de pistóns Continental. Este foi remotorizado cos pretendidos turbohélices Turbomeca Astazou máis tarde ese mesmo ano. A produción pasou en 1968 ao Skyvan Series 3, que substituía o motor Astazous por Garrett AiResearch TPE331. Fabricáronse un total de 153 Skyvans ata que rematou a súa construción no ano 1986.
Historial operacional
Os Skyvans serviron amplamente tanto en operacións militares como civís, estando en servizo no ano 2009 con varios operadores civís e en servizo militar coa Güiana e Omán.
Produción
miniatura|250px|Demostrador militar da compañía en 1982 Todos os Skyvan foron fabricados en Belfast e houbo as seguintes variantes:
Galicia Humorística
Galicia Humorística foi un periódico rexionalista que se publicou en Santiago de Compostela en 1888.
Historia e características
Subtitulado Revista quincenal de costumbres, cuentos, agudezas, anécdotas y tipos gallegos (...) y geroglíficos, tiña unha periodicidade quincenal. O primeiro número apareceu o 15 de xaneiro de 1888. Estaba dirixido por Enrique Labarta Pose, e contou con colaboracións de Alfredo Brañas, Antonio de la Iglesia e Manuel Amor Meilán. Cesou a súa edición no mes de agosto de 1888. Foi continuado en 1890 por La Pequeña Patria.
Álvaro de Mendaña
Álvaro de Mendaña y Neira, nado en Congosto (no Bierzo) contra 1542 e finado nas illas Santa Cruz o 8 de outubro de 1595, foi un explorador español do océano Pacífico.
Orixes e primeira viaxe
De familia fidalga, era fillo de Fernán Rodríguez de Mendaña e Isabel de Neira, tamén bercianos. En 1563 embarcou para o Perú, co nome de Álvaro Rodríguez de Mendaña, no séquito de quen ía ser o presidente da Real Audiencia de Lima, Lope García de Castro, tío seu, xunto con outros berciáns.
Os españois coñeceron polos incas a lenda de que ao oeste se atopaban unhas illas cheas de ouro. Inmediatamente comparáronse estas illas coa Terra de Ofir onde se atopaban as minas de ouro do rei Salomón. Como o cargo de vicerrei do Perú estaba vacante, o presidente da Audiencia e vicerrei en funcións, Lope García de Castro, encargoulle a dirección dunha expedición ao seu sobriño contra as aspiracións do navegante pontevedrés Pedro Sarmiento de Gamboa (1532-1592), que reivindicara o liderado da viaxe.
O 19 de novembro de 1567 partiu Mendaña do porto do Callao (Perú), ao mando dunha expedición, na que tamén figuraba Sarmiento de Gamboa. As naves da expedición eran «Los Reyes» e «Todos los Santos», de 300 e 200 toneladas respectivamente. Os capitáns eran Pedro Sarmiento de Gamboa e Pedro de Ortega, e o piloto maior Hernán Gallego. A tripulación compúñase duns 150 homes, incluídos mariñeiros, soldados, catro frades franciscanos e unha vintena de escravos. O obxectivo da expedición era buscar a suposta Terra Austral, explorar os seus recursos e estudar as posibilidades de colonización.
Logo de pasar por diante da illa de Jesús (hoxe Nui), no arquipélago de Tuvalu, o 15 de xaneiro de 1568, e de bordear os baixos da Candeloria o 1 de febreiro (hoxe chamado atol de Ontong Java, chegou sen escalas á illa de Santa Isabel, que nunca antes fora aportada por occidentais, o 7 de febreiro. Durante seis meses exploraron o arquipélago, que denominaron illas Salomón, e permaneceron algún tempo na illa de Santa Isabel, Guadalcanal e San Cristóbal (actual Makira), ademais de visitar unha vintena de illas menores: a illa de Ramos (Malaita), San Jorge (ao sur de Isabel), as illas Florecida, Galera, Buenavista, San Dimas, e Guadalupe (grupo de illas Florida), Sesarga (actual illa de Savo), illas San Nicolás, San Jerónimo e Arrecifes (grupo Nova Xeorxia), San Marcos (Choiseul), Treguada (Ulawa), Tres Marías (Olu Malua), San Juan (Uki Nin Masi), San Urbano (Rennell), Santa Catalina, Santa Ana. Para todo este conxunto de illas Mendaña posteriormente obtería da coroa española o nomeamento de adiantado e gobernador. Aínda que non atoparon ouro, o nome de illas Salomón xa fixera fortuna. A viaxe de volta (1568) fixérona seguindo a rota que empregaba o galeón de Manila ata Acapulco, pero aportaron, tamén por primeira vez para occidentais, na que chamaron illa de San Francisco (actual illa Wake). A expedición volveu, con fortes discrepancias entre Mendaña e Sarmiento, o 22 de xullo de 1569 ao porto do Callao.
Segunda viaxe
Casou en Lima en 1585 ou 1586 coa probablemente galega Isabel Barreto, quen vivía no Perú. Durante vinte e cinco anos Mendaña intentou facer unha segunda viaxe para colonizar as illas Salomón. Aínda que tiña a aprobación do rei Filipe II, atopara o rexeitamento das autoridades coloniais, descontentas cos resultados da primeira viaxe, e opostos ao seu tío, xa falecido. Foi o novo vicerrei, García Hurtado de Mendoza, marqués de Cañete, quen patrocinou a nova expedición grazas á influencia da muller de Mendaña, que precisamente chegara ao Perú no séquito do novo vicerrei.
Canda Isabel de Barreto, organizou unha expedición privada (ela sufragou as dúas naves principais), con intención de tomar posesión das Salomón. O obxectivo era establecer unha colonia nas illas Salomón impedindo que os piratas ingleses atopasen un refuxio no Pacífico desde onde puidesen atacar as Filipinas ou a costa americana.
Embarcáronse 368 persoas entre homes e mulleres libres e escravos dispostos a fundar unha colonia. Tamén ían na expedición tres irmáns de Isabel de Barreto, e o piloto maior era o portugués Pedro Fernandes de Queirós. Os catro barcos eran:
A expedición partiu do porto do Callao e, logo de facer escala no porto tamén peruano de Paita, atopou as illas Marquesas e bautizáronas así en honra do vicerrei, o marqués de Cañete. Durante dez días exploraron as illas do sur do arquipélago. De novo de camiño cara ao oeste pasaron por diante dunha das illas Cook e dunha das Tuvalu ata que chegaron ás illas Santa Cruz, arquipélago do sur das illas Salomón. Ao pasar xunto ao Tinakula, un volcán que se atopaba en actividade na illa de Nendö, perderon a Santa Isabel, a nave almiranta, nunha treboada.
Fundaron unha colonia na illa de Santa Cruz onde Álvaro de Mendaña enferma de malaria e perde o control da situación. Os soldados cometen crimes e excesos cos indíxenas e prodúcese un intento de rebelión. O 18 de outubro de 1595 morre Mendaña e faise cargo da expedición Isabel de Barreto. Despois de varios meses só chegaría ao porto de Manila a San Gerónimo, guiada por Pedro Fernandes de Queirós e con Isabel de Barreto como capitá.
Sergio Pitol
Sergio Pitol Deméneghi, nado en Puebla o 18 de marzo de 1933 e finado en Xalapa o 12 de abril de 2018, foi un escritor, tradutor e diplomático mexicano.
Traxectoria
Sergio Pitol naceu o 18 de marzo de 1933 en Puebla, pero desde os catro anos trasladouse ao enxeño veracruzano El Potrero, tras a morte do seu pai. Ao pouco tempo, cando tiña cinco anos, a súa nai morreu afogada no río Atoyac. Orfo, creceu nunha casa grande neste pequeno pobo de menos de tres mil habitantes. Así o describiu el mesmo no seu discurso elaborado para o Premio Cervantes.
Durante varios anos estivo enfermo de paludismo, o que o obrigou a recluírse na casa, tempo que aproveitou pahra entregarse á lectura: comezou con Verne, Stevenson, Dickens, e aos doce anos xa terminara Guerra e paz. Ao dezasete anos, xa estaba familiarizado con Marcel Proust, Faulkner, Thomas Mann, Virginia Woolf, Kafka, Neruda, Borges, os poetas do grupo Os Contemporáneos, mexicanos, os da xeración do 27 e os clásicos españois. Todos os veráns adoitaba ir coa súa avoa e o seu irmán a un balneario a tomar augas minerais, aínda que nunca chegou a experimentar unha gran melloría. Foi a súa avoa unha figura importante na súa vida, pois ademais de facerse cargo da súa educación, serviulle de modelo e referente á hora de iniciarse na literatura, xa que pasaba a maior parte do día lendo novelas, sobre todo as de Tolstoi, o seu autor preferido.
Ao dezaseis anos, chegou á Cidade de México para estudar na universidade, e atopou a súa vocación verdadeira, o seu camiño cara á literatura, na Facultade de Dereito da Universidade Nacional Autónoma de México, influíndoo notablemente o seu mestre don Manuel Martínez Pedroso, catedrático de Teoría do Estado e Dereito internacional. Dixo del: «Don Manuel foi unha das persoas máis sabias que coñecín.»
Licenciouse en dereito na Universidade Nacional Autónoma de México, e foi titular desa carreira na súa alma máter, na Universidade Veracruzana de Xalapa e na Universidade de Brístol. Foi membro do Servizo Exterior Mexicano desde 1960, para o que traballou como agregado cultural en París, Varsovia, Budapest, Moscova e Praga. O seu paso por Moscova afianzou nel a súa afección pola literatura rusa en xeral e por Antón Chéjov en particular.
Ademais, residiu en Roma, Pequín e Barcelona por motivos de estudo e traballo. Nesta última cidade, viviu entre 1969 e 1972, e alí traduciu para varias editoriais, entre elas Seix Barral, Tusquets e Anagrama (a cal publica as súas obras en España). Viviu desde 1993 até a súa morte en Xalapa, capital do estado mexicano de Veracruz.
Pitol foi tamén coñecido polas súas traducións ao español de novelas de autores clásicos en lingua inglesa, como Jane Austen, Joseph Conrad, Lewis Carroll e Henry James, entre outros.
Lucía Martín González
Lucía Martín González, nada o 15 de xaneiro de 1979 en Lugo, é unha enxeñeira e política galega, deputada do Congreso dos Deputados na XI lexislatura.
Traxectoria
Licenciada en enxeñaría química, ten estudos de doutoramento en Ciencias Ambientais. Traballou na inspección de plantas de tratamento de residuos e estudando os procesos biolóxicos para eliminar contaminantes do medio ambiente. Radicada en Terrassa, participou en actividades reivindicativas no Ateneu Candela.
Sergio Pitol
Traxectoria
Empezou a publicar na madurez (No hay tal lugar, 1967). «Inicieime co conto e durante quince anos seguín escribíndoos. No conto fixen a miña aprendizaxe. Tardei moito en sentirme seguro.» Escribiu unha decena de libros antes de El arte de la fuga (1996), onde fixo un notable balance da súa traxectoria e creou un xénero narrativo-memorialístico moi persoal. A difusión masiva da súa obra foi tardía.
O 23 de xaneiro de 1997, foi elixido membro correspondente da Academia Mexicana da Lingua.
Faleceu o 12 de abril de 2018, aos 85 anos, por complicacións dunha afasia progresiva que o acompañaba desde había varios anos.
Acerca da súa obra
Dentro da súa obra narrativa, pódense destacar dúas etapas:
Primeira época
Iniciada cos seus primeiros contos, os de Tiempo cercado e Infierno de todos, marcada por sensacións nostálxicas e un tanto negativas, definida por el mesmo como un intento de escapar dun mundo asfixiado e enfermo. No período no que escribiu estes contos entregouse á lectura de William Faulkner, posto que nas súas novelas atopou un mundo co que sentía claramente identificado: o dos terratenentes do sur dos Estados Unidos despois da Guerra Civil, xente que vivía en grandes casas, que padecía enfermidades de todo tipo e vivía arruinada, sen lograr adaptarse ao mundo contemporáneo. Un mundo cheo de nenos que naceron despois do desastre: nenos orfos, enfermos, con medo.
Segunda época
A segunda etapa coñécese como a das viaxes, onde o protagonista é unha especie de peregrino laico, un mozo ansioso por descubrir os misterios da natureza humana. Nesta etapa Sergio Pitol céntrase en profundar na psicoloxía dos personaxes, (a maioría mexicanos) expóndose algúns dilemas morais. Un exemplo característico sería o relato Cuerpo presente, co que precisamente se iniciou a segunda etapa. Nela, fai un rexistro dos personaxes e lugares que foi coñecendo, aínda que utilizase o lugar soamente como marco escénico.
Obras publicadas
Obra completa de Sergio Pitol:
Valada
O topónimo Valada pode referirse a:
E, na súa forma A Valada:
Tamén existe o lugar A Bouza Valada, lugar da parroquia de Areas, no concello pontevedrés de Tui;
Camiño de Pequena Polonia
miniatura|280px|Símbolo O Camiño de Pequena Polonia (Ruta Xacobea de Pequena Polonia ou Camiño Małopolska) son as vías do Camiño de Santiago que dende Polonia van cara a Santiago de Compostela. O camiño vai dende Sandomierz e pasa por Klimontów, Kotuszów, Szydów, Szczaworyż, Wiślica, Pałecznica, Niegardów, Więcławice, Cracovia. De Cracovia pode ir a Sanka, Oświęcim e, finalmente, á fronteira coa República Checa.
Prados, San Xiao de Narón, Narón
Prados é un lugar da parroquia de San Xiao de Narón no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 78 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 41 homes e 37 mulleres.
As Valadas
O topónimo As Valadas pode referirse a:
Outros artigos
/A Valada
Autoestradas e autovías de Galicia
Autovías urbanas galegas
Todas elas pertencen á Rede de Estradas do Ministerio de Fomento, agás a LU-021 e a V-14 que pertencen á Xunta de Galicia.
Autoestradas e autovías interurbanas do Estado
(*tramo en construción ou proxecto)
Copa Saporta
A Copa Saporta (chamada FIBA Saporta Cup) foi unha competición de baloncesto europea que se xogou entre 1966 e 2002. Nela enfrontábanse os campións de copa de todos os estados europeos pertencentes a FIBA Europa, debido a isto tamén foi coñecida como Recopa de Europa de Baloncesto.
Sequeiro, San Xiao de Narón, Narón
Sequeiro é un lugar da parroquia de San Xiao de Narón no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 146 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 68 homes e 78 mulleres.
Theodor Storm
Traxectoria
Storm naceu en Husum (die graue Stadt am grauen Meer, "a cidade gris á beira do mar gris"), na costa occidental de Schleswig-Holstein. Mentres era estudante de dereito, publicou o seu primeiro volume de obras en verso, canda os irmáns Tycho e Theodor Mommsen. Traballou como avogado en Schleswig-Holstein, pero emigrou a Thuringen en 1851, e non regresou até 1864, cando Schleswig-Holstein volveu ser alemán.
Escribiu varias historias, poemas e novelas. As súas dúas obras máis coñecidas con Immensee (1849) e Der Schimmelreiter (traducida ó galego como O xinete do cabalo branco), publicada por vez primeira en abril de 1888 no Deutsche Rundschau. Outras obras publicadas inclúen un volume de poemas (1852), a novela Pole Poppenspäler (1874) e mais Aquis submersus (1877), tamén novela.
Influencias
Os seus poetas favoritos eran Joseph von Eichendorff e Eduard Mörike, e a influencia do primeiro é notable. Durante unha visita a Baden-Baden no verán de 1864, convidado polo seu amigo, o escritor e pintor Ludwig Pietsch, coñeceu a Iván Turgénev. Durante varios anos intercambiaron correspondencia e copias dos seus traballos.
A Torre, Balmonte, Castro de Rei
A Torre é un lugar da parroquia de Balmonte no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 estaba despoboado.
O Vilar, Trasanquelos, Oza-Cesuras
O Vilar é un lugar da parroquia de Trasanquelos no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 29 habitantes (17 homes e 12 mulleres).
Miguel Filipe Nunes Cardoso
Miguel Filipe Nunes Cardoso, nado en Lisboa o 19 de xuño de 1994, é un futbolista portugués. Xoga de extremo e o seu equipo actual é o Belenenses SAD, cedido polo FC Dynamo Moscova.
Traxectoria
O 29 de xaneiro de 2014 anunciouse a súa incorporación no Deportivo da Coruña B, até o final da tempada 2013/14. na que xogou 14 partidos e meteu dous goles, polo que ampriou o seu contrato un ano máis. Na tempada 2014–15 fíxose peza clave do equipo dirixido por Manuel Mosquera xogando 37 partidos e marcando 17 goles, incluídos dous hat-tricks, sendo o máximo goleador do equipo do campionato. En decembro de 2014 foi convocado co primeiro equipo para un partido da Copa do Rei fronte o Málaga, pero non chegou a debutar. O 31 de marzo de 2015 renovou co Deportivo por dúas tempadas máis con posibilidade de estenderse outras 3, é dicir, ata o ano 2020.
O 28 de xaneiro de 2016 anunciouse a súa cesión á União da Madeira, na Primeira Liga, até o final da tempada 2016–17.
Detido desaparecido
Detido desaparecido ou detidos desaparecidos (DD.DD.) é o apelativo que comunmente se emprega nos países de América Latina para referirse ás vítimas de crimes de desaparición forzada, xeralmente opositores políticos, cometidos por diversos réximes militares autoritarios durante as décadas de ´70 e ´80.
Práctica
O primeiro paso deste método consistiu, en grandes liñas, no apresamento das vítimas por parte de órganos da forza pública, grupos encubertos de policía secreta ou paramilitares que contaban co apoio oficial. En ocasións, o arresto realizábase con certa formalidade, noutras, revestía a aparencia e brutalidade dun secuestro.
Unha vez apresada, a vítima era normalmente sometida a sesións de tormentos físicos e psicolóxicos, mentres que as canles oficiais de información negaban a próximos e parentes ter coñecemento do destino ou paradoiro da persoa. Finalmente, o prisioneiro era asasinado e o seu cadáver ocultado.
O ocultamento do cadáver efectuábase, en moitas ocasións, con apoio de medios aéreos, como avións e helicópteros, desde os que os corpos eran lanzados ao mar ou a zonas inaccesíbeis.
Consecuencias
A desaparición masiva de persoas implicou longos anos de procura e sufrimento para os seus familiares (motivando estados angustiosos graves ao vivir longos loitos inconclusos). Esta situación levou aos parentes a organizarse en demanda de información, xustiza e na procura dos cadáveres, mediante a elevación de recursos de habeas corpus aos tribunais. Por exemplo, en Chile actuou a Agrupación de Familiares de Detidos Desaparecidos e Executados Políticos e na Arxentina a Asociación de Nais de Praza de Maio.
Esta tenebrosa práctica obrigou, co paso dos anos e a caída das ditaduras que a realizaron, á creación de instancias oficiais de aclaración destes casos (como a Comisión Nacional sobre a Desaparición de Persoas na Arxentina) e dun novo tipo penal en moitos dos países afectados, onde hoxe se castiga explicitamente a desaparición forzada de persoas, ademais de tratados e convencións internacionais.
Cultura popular
Rubén Blades compuxo unha canción sobre este drama co título "Desapariciones", que tamén é interpretada polos grupos Los Fabulosos Cadillacs e Maná. O refrán di:
Ligazóns externas
Listaxes de detidos desaparecidos
Jorge D'Alessandro
Roberto Jorge D'Alessandro di Ninho, nado o 28 de xullo de 1949 en Buenos Aires, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol arxentino. Na actualidade adestra o SD Huesca.
Núcleo (apicultura)
Presentan piqueiras pequenas en lugares fríos, para que non perdan temperatura. Se se atopan nunha zona cálida adoitan colocárense á sombra, para que o pequeno grupo de abellas inicial logre arrefrialo ou quentalo facilmente. O traspaso posterior á cámara de cría debe facerse cando a poboación aumentou o suficiente como para prosperar nun habitáculo das dimensións da colmea a onde vaia ser trasladada a nova colonia.
CANT Z.506
O C.R.D.A. CANT Z.506 Airone (garza real) foi un hidroavión trimotor italiano producido por CANT a partir de 1935. Serviu como avión de transporte e de correos para a aeroliña Ala Littoria. Estableceu 10 récords mundiais en 1936 e outros 10 en 1937. Durante a segunda guerra mundial foi usado como bombardeiro, avión de recoñecemento e avión de rescate no mar polas Regia Aeronautica e Regia Marina italianas, a Aeronáutica Cobelixerante do Sur, a Aeronáutica Nacional Republicana e a Luftwaffe. A súa produción iniciouse en 1935 e contruíronse 356 exemplares, 314 Z.506B e 40 Z.506C. A versión militar revelou ser un dos mellores hidroavións construídos. A pesar da súa estrutura de madeira era capaz de operar en mares moi axitados. Varios Z.506S de rescate no mar permaneceron en servizo ata o ano 1959.
Pokémon Super Mystery Dungeon
Pokémon Super Mystery Dungeon (en ポケモン超不思議のダンジョン; Pokémon Chō Fushigi no Danjon) é un videoxogo de rol xaponés da serie Pokémon Mystery Dungeon desenvolvido por Spike Chunsoft, publicado por The Pokémon Company e distribuído por Nintendo para a consola Nintendo 3DS. Ó igual que os seus predecesores, os xogadores controlan un humano que esperta convertido en Pokémon nun mundo completamente habitado por Pokémon, e debe viaxar a través de alxubes completando misións e derrotando inimigos. O xogo foi lanzado no Xapón o 17 de setembro de 2015, en América do Norte o 20 de novembro de 2015, en Europa o 19 de febreiro de 2016 e en Australia o 20 de febreiro de 2016.
Fumaces e A Trepa, Riós
Santa María de Fumaces e A Trepa é unha parroquia do concello de Riós na comarca de Verín da provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2014 tiña 248 habitantes (115 homes e 133 mulleres) distribuídos en 3 entidades de poboación.
Ata 1951 formou parte da parroquia eclesiástica de Fumaces e A Trepa que estaba formada polos 3 lugares desta parroquia civil, máis o único lugar da parroquia homónima do concello de Vilardevós. Desde ese ano, a parroquia eclesiástica de Fumaces e A Trepa desdobrouse en dúas: a de Fumaces, formada co lugar homónimo; e a da Trepa, formada cos outros tres lugares da antiga parroquia eclesiástica.
Arciprestado de Riazor
300px|miniatura|División eclesiástica de [[Galicia en 2008.]] O arciprestado de Riazor é un arciprestado da arquidiocese de Santiago de Compostela. Pertence á vigairía da Coruña e abrangue 22 parroquias dos concellos da Coruña e Arteixo. Recibe o nome polo barrio e a praia de Riazor.
Foi creado en 1979 a partir do antigo arciprestado de Faro. O ano 2009 incorporáronse ao arciprestado as parroquias do concello de Arteixo que pertencían ao antigo arciprestado de Laracha.
Parroquias
As parroquias do arciprestado son:
Vicente Sancho
Vicente Sancho, nado en Petrés en 1784 e finado en Madrid en 1860, foi un político español.
Traxectoria
Dende 1882 até 1822, durante o Trienio liberal, foi deputado por Valencia, xefe político de Barcelona en 1822 e posteriormente, comandante militar de Murcia e gobernador de Cartagena en 1823. Neste ano emigrou a Francia e Reino Unido e en 1830 formou parte da Xunta de Baiona. Tras regresar a España en 1835, integrouse en círculos mendizabalistas de Madird, e foi destacado dirixente do Partido Progresista ao cal representou nas Cortes dende 1836 a 1843, e, de novo, dende 1854 a 1856 como deputado por València e Castelló de la Plana. En 1840 foi Ministro de Gobernación e en novembro dese mesmo ano foi nomeado, Presidente do Consello de Ministros. Senador vitalicio dende 1846, en 1853 formou parte do comité progresista que se opuxo ao Ministerio de Bravo Murillo-Roncali.
Fontes
Ficha na Presidencia do Goberno En castelán
Athletic Club EFT
O Athletic Club Emakumeen Futbol Taldea (en éuscaro, Athletic Club Equipo de Fútbol Feminino) é un club español de fútbol feminino da cidade de Bilbao. Creouse en 2002, tras a unión co el Leioa EFT, club fundado en 2000 que militaba na Superliga, máxima categoría da liga femenina española. Na súa tempada de debut, as leonas lograron conquistar o campionato de liga, enchendo o estadio de San Mamés con 35.000 espectadores na xornada decisiva do torneo. Logo virían dous títulos máis gañados de forma consecutiva e un cuarto en 2007, situándose como un dos clubs máis laureados da Superliga con catro títulos. O equipo feminino, ao igual que o masculino, só xoga con xogadoras nadas ou formadas no País Vasco. Conta cun segundo equipo, o Athletic Club EFT B.
Cabe destacar entre as súas xogadoras a Iraia Iturregi, a primeira na historia que disputou 100 partidos co Athletic.
Jerami Grant
Houston Jerami Grant, nado o 12 de marzo de 1994 en Portland, Oregón, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Portland Trail Blazers da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 26 de xuño de 2014, Grant foi seleccionado na 39ª posición do Draft da NBA de 2014 polos Philadelphia 76ers. O 29 de setembro de 2014, asinou un contrato de dous anos cos Sixers.
O 1 de novembro de 2016, Grant foi traspasado ós Oklahoma City Thunder a cambio de Ersan İlyasova e unha elección protexida do Draft. O 7 de xullo de 2018, Grant renovou o seu contrato cos Thunder.
O 8 de xullo de 2019, Grant foi traspasado ós Denver Nuggets a cambio dunha elección da primeira rolda do Draft de 2020.
O 22 de novembro de 2020, Grant un contrato de tres anos cos Detroit Pistons, tras unha operación cos Nuggets na que tamén recibiron os dereitos de Nikola Radičević.
O 6 de xullo de 2022, Grant foi traspasado xunto os dereitos do Draft de Ismaël Kamagate ós Portland Trail Blazers, a cambio dunha elección da primeira rolda do Draft de 2024, os dereitos do Draft de Gabriele Procida e dúas futuras eleccións da segunda rolda do Draft.
CANT Z.1007
O C.R.D.A. CANT Z.1007 Alcione (Picapeixe) foi un bombardeiro medio italiano da segunda guerra mundial. Foi un dos mellores bombardeiros medios italianos da guerra. Voou por primeira vez en marzo de 1937 e despois de producirse 34 exemplares sería revisado. O Z.1007bis era máis longo, tiña motores radiais e armamento revisado. producíronse 560 exemplares.
Theresa Caputo
Theresa Caputo, nada en Long Island o 3 de xullo de 1966, é unha actriz estadounidense.
Complexo de especies
miniatura|O xénero de bolboretas [[Heliconius contén algunhas especies que son extremadamente difíciles de separar.]]
En bioloxía, un complexo de especies é un grupo de especies estreitamente relacionadas que teñen unha aparencia moi similar ata o punto que os límites entre elas adoitan ser pouco claros. Outros termos usaos ás veces como sinónimos pero con significados máis precisos son: especie críptica (dúas ou máis especies ocultas baixo un mesmo nome específico), especies fraternas (dúas especies crípticas que son entre si os parentes máis próximos), e rabaño de especies (ou species flock, grupo de especies estreitamente relacionadas que viven no mesmo hábitat). Como categorías taxonómicas informais úsanse tamén grupo de especies, agregado de especies e superespecie.
Dous ou máis taxons que foron unha vez considerados conespecíficos (da mesma especie) poden despois ser subdivididos en taxons infraespecíficos (taxóns dentro dunha especie, como cepas bacterianas ou variedades de plantas), pero isto non é un complexo de especies.
Un complexo de especies é na maioría dos caos un grupo monofilético cun antepasado común, aínda que hai excepcións. Pode representar un estadio inicial despois de iniciada a especiación, pero poden tamén ter estado separándose durante un longo período sen que evolucionasen diferenzas morfolóxicas. A especiación híbrida pode ser un compoñente na evolución dun complexo de especies.
Os complexos de especies existen en todos os grupos de organismos. Identifícanse por medio de rigorosos estudos das diferenzas entre as distintas especies, utilizando pequenos detalles morfolóxicos, probas de illamento reprodutivo, ou métodos baseads no ADN como a filoxenética molecular ou o código de barras de ADN. A existencia de especies extremadamente similares pode causar que se subestime a diversidade de especies local e global. O recoñecemento de especies similares pero distintas é importante para o control de pragas e enfermidades, e en bioloxía da conservación, aínda que trazar as liñas que separan unha especie doutra pode ser difícil por natureza.
Definición
Un complexo de especies é tipicamente considerado como un grupo de especies próximas pero distintas. Obviamente, o concepto está estreitamente ligado á definición de especie. A bioloxía moderna entende unha especie como unha "liñaxe de metapoboacións que evolucionan separadamente", pero recoñece que os criterios que delimitan unha especie poden depender do grupo estudado. Así, moitas especies definidas tradicionalmente, baseándose só na semellanza morfolóxica, acabaron considerándose como formadas por varias especies cando se aplicaron outros criterios, como a diferenciación xenética ou o illamento reprodutivo.
Un uso máis restrinxido aplica o termo a especies próximas entre as cales tivo lugar ou está tendo lugar unha hibridación, orixinando formas intermedias e límites entre especies difuminados. A clasificación informal de superespecie, pode ser exemplificada pola bolboreta Pyrgus malvae, unha superespecie que está subdividida en tres subespecies.
Algúns autores aplican o termo tamén a unha especie con variabilidade intraespecífica, que podería ser un signo de especiación en marcha ou incipiente. Exemplos son as especies en anel ou as especies con subespecies, nas que a miúdo non está claro se estas deberían ser consideradas especies separadas.
Conceptos incluídos
Hai varios termos que se utilizan como sinónimos de complexo de especies, pero algúns deles poden tamén ter un significado lixeiramente diferente, ou significados máis estritos. Nos códigos de nomenclatura de zooloxía e bacterioloxía, non se define ningunha categoría taxonómica no nivel entre subxénero e especies, mentres que o código botánico define catro categorías por debaixo do xénero (sección, subsección, serie e subserie). Téñense utilizado diferentes solucións taxonómicas informais para indicar un complexo de especies.
Especie críptica
Tamén chamada raza fisiolóxica (pouco común). Describe "especies distintas que son clasificadas erroneamente (e quedan ocultas) baixo un nome específico". Máis xeralmente, aplícase cando unhas especies, incluso se se sabe que son distintas, non se poden distinguir con claridade baseándose nas súas morfoloxías.
Especie fraterna
A especie fraterna (sibling species) tamén se denomina ás veces especie afanítica. Este termo, introducido por Ernst Mayr en 1942, foi utilizado inicialmente co mesmo significado que especie críptica, pero posteriormente os autores enfatizaron a súa orixe filoxenética común. Un artigo recente define as especies fraternas como "especies irmás crípticas", o que significa "dúas especies que son o parente máis próximo unha da outra e non foron distinguidas entre si taxonomicamente".
Rabaño de especies
O rabaño de especies (species flock) tamén se denomina enxame de especies. Refírese a "un grupo monofilético de especies estreitamente relacionadas que viven no mesmo ecosistema". Inversamente, o termo tamén foi aplicado de forma moi laxa a un grupo de especies estreitamente relacionadas que poden ser variables e moi estendidas.
Superespecie
O termo utilízase ás veces como unha categoría informal para designar un complexo de especies arredor dunha especie "representativa". Foi popularizado por Bernhard Rensch e despois por Ernst Mayr, co requisito inicial de que as especies que formasen a superespeie debían ter unhas distribucións alopátricas. Para denominar as especies compoñentes dunha superespecie propúxose o termo aloespecie.
Agregado de especies
Utilízase para os complexos de especies, especialmente de plantas nas que son comúns e poliploidía e a apomixe. Sinónimos históricos son especie colectiva, introducido por Adolf Engler, conespecie e grex. Os compoñentes dun agregado de especies foron denominados segregados ou microespecies. Úsase como abreviatura agg. despois do nome binomial da especie.
Sensu lato
A expresión latina sensu lato ('en sentido amplo') utilízase con frecuencia despois do nome binomial dunha especie, ás veces abreviada como s.l., para indicar un complexo de especies representado por esa especie.
Identificación
Distinguir as especies próximas que forman parte dun complexo de especies non é doado e para iso cómpre normalmente facer un estudo detallado de pequenas diferenzas. As diferenzas morfolóxicas poden ser moi pequenas e só visibles usando métodos adaptados, como a microscopia. Porén, as especies distintas poden ás veces non ter diferenzas morfolóxicas. Neses casos, poden examinarse outras características, por exemplo a historia vital da especie, o comportamento, a fisioloxía ou a carioloxía. Como exemplo, os cantos territoriais son indicativos de cada especie entre as aves do xénero Certhia, que teñen moi poucas diferenzas morfolóxicas. As probas de apareamento son comúns para algúns grupos como os fungos para confirmar o illamento reprodutivo de dúas especies.
A análise de secuencias de ADN estase convertendo cada vez máis no método estándar para o recoñecemento de especies e pode en moitos casos ser o único método útil. Utilízanse diferentes métodos para analizar ditos datos xenéticos, por exemplo a filoxenética molecular ou o código de barras de ADN. Tales métodos contribuíron grandemente ao descubrimento de especies crípticas, incluíndo especies emblemáticas como o cogomelo Amanita muscaria ou os elefantes africanos.
Proceso de especiación
miniatura|Un complexo de especies forma caracteristicamente un grupo [[monofilético que se diversificou bastante recentemente, como mostran as ramas curtas entre as especies A–E (cadro azul) nesta árbore filoxenética.]]
As especies que forman un complexo diverxeron tipicamente moi recentemente unhas das outras, o que permitiu nalgúns casos aos científicos desandar o proceso de especiación que seguiron. As especies con poboacións diferenciadas como as especies en anel considéranse ás veces un exemplo de especiación en marcha en estado incipiente, é dicir, un complexo de especies en formación. Non obstante, especies similares pero distintas foron ás veces illadas durante longo tempo sen que evolucionasen diferenzas, un fenómeno chamado "estase morfolóxica". Un exemplo é a ra amazónica Eleutherodactylus ockendeni (tamén chamada Pristimantis ockendeni), que en realidade son polo menos tres especies que diverxeron hai uns 5 millóns de anos.
A selección estabilizante foi proposta como forza que mantén a semellanza en complexos de especies, especialmente cando a adaptación a ambientes especiais, como un hóspede no caso dos simbiontes, ou ambientes extremos, restrinxen as posibles direccións da evolución. En tales casos, non se espera que haxa unha selección fortemente diverxente. Ademais, a reprodución asexual, como a realizada por apomixe en plantas, pode separar liñaxes sen producir un gran grao de diferenciación morfolóxica.
miniatura|esquerda|Posibles procesos que explican a semellanza de especies nun complexo de especies: a – estase mofolóxica b – [[especiación híbrida.]]
Un complexo de especies é xeralmente un grupo que ten un antepasado común (un grupo monofilético), aínda que un exame máis detallado pode ás veces demostrar o contrario. Un exemplo é o das pintegas de fogo de pintas amarelas do xénero Salamandra, que se clasificaban antes todas nunha soa especie, S. salamandra, pero que non son monofiléticas: o parente máis próximo da píntega de fogo corsa S. corsica é a píntega alpina enteiramente negra S. atra. En tales casos a semellanza entre especies xurdiu por evolución converxente.
A especiación híbrida pode orixinar que os límites entre as especies non sexan claros por medio dun proceso de evolución reticulada, onde as especies teñen dúas especies parentais como antepasados comúns máis recentes. Neses casos, a especie híbrida pode ter caracteres intermedios, como se demostrou por exemplo nas bolboretas Heliconius. A especiación híbrida foi observada en varios complexos de especies de insectos, fungos e plantas. En plantas, a hibridación con frecuencia ten lugar por poliploidización, e as especies de plantas híbridas denomínanse notoespecies.
Distribución
As fontes non están de acordo en canto a se os membros dun grupo de especies comparten ou non unha área de distribución. Unha fonte do Departamento de Agronomía da Universidade do Estado de Iowa afirma que os membros dun grupo de especies xeralmente teñen áreas de distribución parcialmente solapadas pero que non se reproducen entre si. Ao contrario, a obra A Dictionary of Zoology (Oxford University Press 1999) describe "grupo de especies" como un complexo de especies relacionadas que viven con distribución alopátrica e explica que este "agrupamento pode a miúdo estar apoiado por cruces experimentais nos cales só certos pares de especies producirán híbridos." Os exemplos que se dan máis abaixo poden apoiar ambos os usos do termo "grupo de especies."
Alí onde coexisten en simpatría especies estreitamente relacionadas, adoita ser todo un reto comprender como estas especies persisten sen que unha elimine por competencia a outra. Un mecanismo que se propón para explicar isto é a partición de nicho. Os estudos feitos nalgúns complexos de especies suxiren, efectivamente, que a miúdo a diverxencia de especies vai á par da diferenciación ecolóxica, e neses casos as especies acaban preferindo diferentes microhábitats. Métodos similares atoparon tamén que a ra amazónica Eleutherodactylus ockendeni (tamén chamada Pristimantis ockendeni) é en realidade un conxunto de polo menos 3 especies diferentes que diverxeron hai 5 millóns de anos. Un rabaño de especies pode orixinarse cando unha especie penetra nunha nova área xeográfica e diversifícase ocupando diversos nichos ecolóxicos; este proceso coñécese como radiación adaptativa. O primeiro rabaño de especies que foi recoñecido como tal foi o formado polas 13 especies de pimpíns de Darwin das illas Galápagos descritos por Charles Darwin.
Estimación da biodiversidade
Suxeriuse que os complexos de especies crípticas son moi comúns nos ambientes mariños. Aínda que esta suxestión se fixo antes de realizar análises detalladas de moitos sistemas usando datos de secuencias de ADN, demostrouse despois que era correcta. O crecente uso das secuencias de ADN na investigación da diversidade dos organismos (tamén chamada filoxeografía e códigode barras de ADN) conduciu ao descubrimento dunha gran cantidade de complexos de especies crípticas en todos os hábitats. No briozoo mariño Celleporella hyalina, as análises morfolóxicas detalladas e as probas de compatibilidade de apareamento entre illamentos identificados por análise de secuencias de ADN utilizáronse para confirmar que estes grupos constaban de máis de 10 especies ecoloxicamene distintas que diverxeran durante moitos millóns de anos. Iso indica que a biodiversidade global ten que ser moito maior do que se pensaba.
Control de patóxenos e enfermidades
miniatura|O complexo do mosquito [[Anopheles gambiae comprende especies que son vectores da malaria e outras que non. ]] As especies causantes de pragas e enfermidades e os seus vectores, teñen unha importancia directa para os humanos. Cando se descobre que son complexos de especies crípticas, a ecoloxía e virulencia de cada unha destas especies debe ser reavaliada para idear as estratexias de control máis apropiadas. Un exemplo son as especies crípticas no mosquito vector da malaria Anopheles, ou no fungo que causa a criptococose.
Conservación
Cando se encontra unha especie que comprende varias especies filoxeneticamente distintas, cada unha destas ten normalmente menores áreas de distribución e tamaños de poboación do que se calculara antes. Estas especies diferentes poden tamén diferir na súa ecoloxía, por exemplo, por teren diferentes estratexias de reprodución ou requirimentos de hábitat, o cal ten que terse en conta para facer unha xestión apropiada da especies con vista á súa conservación. Por exemplo, as poboacións de xirafa e as súas subespecies difiren xeneticamente en tan alto grao que poden ser consideradas especies distintas; mentres que a xirafa no seu conxunto non se considera un animal ameazado de extinción, se consideramos cada especie críptica por separado moitas delas estarían sometidas a un nivel moito maior de ameaza.
Chivalry: Medieval Warfare
Chivalry: Medieval Warfare é un videoxogo de acción de modo multixogador desenvolvido por Torn Banner Studios como o seu primeiro traballo comercial. O xogo está ambientado na Idade Media e ofrece un modo de combate semellante ó de Age of Chivalry. O 20 de setembro de 2012, estreouse un trailer que fixaba a data de lanzamento o 16 de outubro de 2012. Os desenvolvedores confirmaron que o xogo sería só para PC, mais deixaron aberta a posibilidade de facer versións para diferentes consolas se o interese polo xogo era grande de abondo. O pack de expansión, Chivalry: Deadliest Warrior, foi anunciado o 23 de agosto de 2013. Está relacionada co programa de televisión Deadliest Warrior.
Alvito de Mondoñedo
Alvito de Mondoñedo, nado en Mondoñedo despois do ano 1000 e finado en Sevilla no 1063, foi un bispo de orixe galega pertencente á primitiva casa de Saavedra, pois era tataraneto de Adosinda Guterrez, (irmá de san Rosendo) e de Aloito Lucio de Saavedra (*910).
Traxectoria
Foi fillo de Aloito Fernández de Saavedra, que foi ricohome e mordomo maior do rei Vermudo II, e de Urraca López de Lemos; o seu irmán máis vello Arias Aloitiz herdou os estados do seu pai, que incluían o castelo de Arias e o territorio de Parga, Vilalba e Mondoñedo.
Algúns autores menciónano como confesor do rei Fernando I de León, monxe e abade abade de Sahagún ou do de Samos, quizais confundíndoo con outro prelado do mesmo nome. Consta a súa presenza á fronte da diocese en varios documentos dende maio do ano 1057, despois da renuncia do seu antecesor Cipriano.
No ano 1063, o rei Fernando organizou unha expedición contra as taifas do sur peninsular, e tras os seus éxitos militares enviou a Sevilla a Albito e ao bispo de Astorga Ordoño coa misión de recuperar o corpo de Santa Xusta; non conseguiron atopar os restos desta, mais si os de Santo Isidoro, quen revelándose a Albito comunicoulle o lugar da súa sepultura, anunciándolle tamén a súa próxima morte. Efectivamente, o bispo morreu unha semana despois de atopar o sepulcro do santo, e Ordoño regresou a León cos corpos de ambos.
En presenza do abade de Silos San Domingos, Santo Isidoro foi depositado na igrexa de San Xoán e Albito na igrexa de Santa María de Regla; segundo a tradición, antes de que Albito fose sepultado, Santo Isidoro apareceuse ao rei Fernando reclamando que o seu corpo estivese presente no enterro do de Albito, como finalmente se fixo.
Odete Semedo
Maria Odete da Costa Soares Semedo, nada en Bissau o 7 de novembro de 1959, é unha escritora, política e profesora universitaria da Guinea-Bissau. Traballa como investigadora na capital guineana no Instituto Nacional de Estudos e Pescuda, nas áreas de Educación e Formación.
En 2022 foi Premio Rosalía de Castro do PEN Club.
Traxectoria
Naceu na por entón Guinea Portuguesa. Logo de facer os estudos secundarios no Liceu Nacional Kwame N'Krumah, licenciouse en Linguas e Literaturas Modernas pola Facultade de Ciencias Sociais e Humanas da Universidade Nova de Lisboa no curso 1989/90.
En 1990 regresou ao seu país, e asumiu a coordenación nacional do proxecto de Lingua Portuguesa no Ensino Secundario, financiada pola Fundación Calouste Gulbenkian. Neste mesmo período foi nomeada directora da Escola Normal Superior Tchico-Té, onde tamén foi docente.
Participou na edición da obra Anthologie de Literatures Francophones de l'Afrique de l'Ouest (1994) e, en 1996 fundou a Revista de Letras, Artes e Cultura Tcholona. Traduciu ao crioulo o guión do filme Olhos Azuis de Yonta da cineasta Flora Gomes e participou na rodaxe do filme como asistente de realización.
En 2006 mudouse ao Brasil para realizar o seu doutoramento en Letras. Na Pontificia Universidade Católica de Minas Xerais, en 2010, defendeu a tese de doutoramento As mandjuandadi – cantigas de mulher na Guiné-Bissau: da tradição oral à literatura.
O 8 de xaneiro de 2013 asumiu o cargo de reitora da Universidade Amílcar Cabral, a convite de Rui Duarte de Barros e Manuel Serifo Nhamadjo, logo da reestruturación da institución. Ocupou o cargo até que foi substituída por Zaida Correia o 20 de setembro de 2014.
Obra
En 2013 foi unha das fundadoras da Associação de Escritores da Guiné-Bissau, amais de primeira secretaria xeral.
Recoñecementos
En 2003 recibiu o premio, na categoría de escritora, de personalidade que contribuíu ao desenvolvemento global da Guinea-Bissau.
Colmea Dadant
miniatura|250px|Colmea Dadant A colmea Dadant, denominada exactamente colmea Dadant modificada, é a colmea estándar, máis grande que se usou nos Estados Unidos e Inglaterra. Xa non adoita empregarse nos Estados Unidos, pero existe un bo número en Gran Bretaña, gozando de certa popularidade en Europa continental. En España, é unha colmea popular naquelas rexións onde se practica a transhumancia.
É un deseño norteamericano, de Charles Dadant, estritamente de parede simple, con paso de abella superior. Os cadros Dadant para cría miden 448 mm por 286 mm. Os cadros están espazados entre si por 38 mm.
A colmea Dadant modificada é de 11 cadros na cámara de cría, pero o Irmán Adán, na Abadía de Buckfast empregou unha colmea de 12 cadros, con forma cadrada, denominada colmea Dadant de Buckfast ou en inglés Buckfast Dadant.
Više nisam tvoja
Više nisam tvoja (en galego: Eu non son túa nunca máis) é unha canción da cantante croata Claudia Beni que representou a Croacia no Festival de Eurovisión 2003. Foi cantada nunha versión bilingüe en croata e inglés por Claudia Beni, mais non hai unha versión bilingüe gravada. A versión en inglés da canción chámase "I Can't be Your Lover".
A canción actuou nunha oitava posición, seguido pola actuación portuguesa de Rita Guerra coa canción "Deixa-me sonhar" e precedida pola actuación chipriota de Stelios Constantas con "Feeling Alive". Ao final das votacións, acabou con 29 puntos nunha 15 posición de 26 participantes.
Xesteira, Castrelo, Cambados
Xesteira é un lugar da parroquia de Castrelo no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 319 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 22 eran mulleres e 21 homes, o que representa un importante descenso respecto ó ano 2010, cando eran 372 veciños, e en 2005, cando eran 383.