cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
San Vicente de Paradela, Paradela
San Vicente de Paradela é unha parroquia do concello de Paradela na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 159 habitantes, deles 79 eran homes e 80 eran mulleres, o que supón unha diminución de 8 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Patrimonio
A igrexa parroquial de San Vicente de Paradela fíxose en 1630, segundo unha inscrición do testeiro. Destaca o frontispicio de perpiaños graníticos, con porta rectangular aberta nun arco de grandes doelas, por presentarse sen función construtiva e ofrecer detalles mozárabes.
Podentes, Podentes, A Bola
Podentes é un lugar da parroquia de Podentes no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Segundo o INE e do IGE en 2011 tiña 82 habitantes (37 homes e 45 mulleres), tres menos ca en 2010 (37 homes e 48 mulleres).
Pneumoultramicroscopicossilicovulcanoconiose
A Pneumoultramicroscopicossilicovulcanoconiose é unha rara doenza causada pola aspiración de cinzas volcánicas. A palabra resumida é Pneumoconiose.
O afectado por esta doenza chámase pneumoultramicroscopicossilicovulcanoconiótico, que é a palabra máis longa de varios idiomas, entre eles o portugués.
Carlota de México
Carlota de México, nada como Carlota de Bélxica e co nome completo de María Carlota Amelia Augustina Vitoria Clementina Leopoldina de Saxonia-Coburgo e Gotha, foi emperatriz de México durante o Segundo imperio mexicano de Maximiliano I de México.
Única filla de Leopoldo I, rei dos belgas, naceu no palacio de Laeken, en Bruxelas, o 7 de xullo de 1840. O 27 de xullo de 1857 casa co arquiduque Maximiliano de Austria, irmán de Francisco Xosé I de Austria e gobernador pola época da Lombardía e Venecia.
Trala incursión de Napoleón III en México, e coa intención de converte-lo país américano en satélite de Francia, Maximiliano aceptou a oferta francesa de coroarse emperador de México, e polo tanto Carlota emperatriz (1864).
O estado mental de Carlota comezou a declinar co esmorecemento do propio imperio acabado de nacer. Volveu a Europa e foi internada no castelo de Miramar en Trieste (Italia), e logo en Meise (Bélxica), onde morreu o 19 de xaneiro de 1927.
miniatura|200px|esquerda|Castelo de Miramar
Rogelio Riveiro Aboy
Traxectoria
Confeiteiro de Padrón. Ao estalar a golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en consello de guerra en Compostela por rebelión militar, foi condenado a pena de morte. Foi fusilado en Compostela o 30 de xuño de 1937 con Vicente Fuentes, Luís Villaverde Lapido, José Montes e Manuel Hermida Pintor.
Himno a la Montaña
Himno a la Montaña ou Himno de Cantabria é o himno oficial da Comunidade Autónoma de Cantabria. Foi composto en 1926 por Juan Guerrero Urreisti a instancias da Deputación Provincial de Santander e cos arranxos posteriores de José del Río Sainz, no himno oficial da rexión.
Acción Regional
Acción Regional foi unha pequena asociación política española, activa brevemente ao comezo da Transición a nivel estatal. Estaba liderada polo exministro franquista Laureano López Rodó, quen a definiu na súa primeira asemblea xeral como «rexionalista, conservadora e humanista», mentres que foi secretario xeral José María Ruiz Gallardón. Foi creada en 1976 e ao ano seguinte foi un dos grupos fundadores de Alianza Popular.
Dragonada
Dragonada (Δραγονάδα), tamén chamada Dragonara, é unha illa dentro do pequeno grupo de illas das Dionisades fronte a Sitia na costa nordeste de Creta. O grupo tamén inclúe Gianysada, Paximada e Paximadaki. Administrativamente este grupo vén dentro do municipio Sitia en Lasithi.
Esta illa é parte dunha zona de protección medioambiental con moitas plantas e animais raros como o falcón da raíña, (Falco eleonorae), que atopa un santuario aquí.
Illa do Faial
right|235px|miniatura|Mapa do Faial
Faial é a terceira illa máis grande do arquipélago dos no grupo central dos Azores, Portugal. a súa capital é Horta. O Volcán Capelinhos, o punto máis occidental da illa, ben podería ser o punto de máis occidental de Europa, se o Illote do Monchique, preto da Illa das Flores, considerárase parte de América do Norte, por atoparse na Placa de Norteamérica.
Cos seus veciños máis próximos, Pico (no leste separado por unha canle) e a São Jorge (ao nordés separado por unha canle), fórma unha zona comunmente coñecida como o Triángulo. A illa tamén é chamada Ilha Azul (galego: Illa azul), polos escritos do poeta portugués Raul Brandãou, en Ilhas Desconhecidas. debido á gran cantidade de hortensias que florecen durante os meses de verán. Tamén algúns habitantes de Portugal chámana o Paraiso dos Azores. Ofrece desde a praia unha magnífica vista do Volcan de Pico. A poboación é de 15.476 hab., a área é de 173 Kmª.
Xeografía física
Xunto con outras illas no arquipélago dos Azores, Faial é de orixe volcánica e está preto da liña divisoria entre a tectónica Europa e Placa de Norteamérica. De feito, a illa pode ser considerado (desde unha perspectiva xeofísica) o punto máis occidental de Europa (as dúas illas ao oeste de Faial, Illa das Flores e Corvo, xa están na placa de América).
Visualmente, a illa caracterízase por ter unha forma irregular pentagonal, que ocupa unha superficie de aproximadamente 173 km². A masa de terra actual está dominada polo cráter do volcán central co seu flancos relativamente de suave pendente, que mostra poucos signos de erosión importante.
center | 600px |miniatura| Vista da [[Caldeira central como se ve desde o bordo sur do Cabeço Gordo]]
Ecorrexións / áreas protexidas
right|235px |miniatura| Volcán de Capelinhos e Ponta dos Capelinhos (incluíndo Faro) right|235px |miniatura| costa norte como se ve desde Cabeço Verde miniatura|235px | O  Cabeço dos Trinto  na zona central da illa de Pico En 2008, o Goberno Rexional dos Azores estableceu un marco administrativo integral para administrar e promover os diversos ecosistemas do medio ambiente da illa. Estas áreas reorganizáronse baixo o Decreto Legislativo Rexional 46/2008 / A, no Parque Natural de Faial, que inclúe 13 zonas protexidas:
Ademais, hai algunhas reservas forestais na illa de Faial, baixo a autoridade da Direcçãou Rexional de Recursos Florestais: Outras áreas de interese xeolóxico ou do medio ambiente:
En 2013, o submarino Lula1000, mentres sumerxíase na canle Faial-Pico descubriu un arrecife de coral situado a 280 – 300 m de profundidade e cunha superficie de 1000 m² nun comunicado á Fundación Rebikoff-Niggeler, o grupo suxeriu que a formación dos arrecifes foi un importante primeiro descubrimento para o equipo submarino, que se atopa nas augas dos Azores desde 1994, co fin de documentar a profundidade do mar. Ata ese momento, non había rexistros documentados dos arrecifes de coral nin da profundidade nas augas dos Azores, nin a unha distancia tal de Faial. Ata este momento, non había rexistros documentados dos arrecifes de coral nin da profundidade das augas dos Azores, nin da distancia de Faial.
Indogermanische Forschungen
Indogermanische Forschungen (en alemán: Investigacións indoeuropeas) é unha revista académica de lingüística que segue o sistema de revisión por pares. Céntrase basicamente nos estudos indoeuropeos, pero tamén publica contribucións sobre outras linguas e campos da lingüística.
Fundárona en 1892 Karl Brugmann e Wilhelm Streitberg, e actualmente publícaa cada ano Walter de Gruyter. Os editores actuais son Wolfgang P. Schmid e Eckhard Eggers, ámbolos dous da Universidade de Göttingen.
Illa do Faial
Xeografía humana
Administrativamente, a illa está gobernada como un municipio, coa súa sede de goberno na cidade de Horta. Operacionalmente, hai trece parroquias civís coas súas propias asembleas, tres das cales (Angústias, Matriz e Conceição) constitúen os núcleos urbanizados principais:
center | 800px |miniatura| A cidade urbanizada de Horta, visto desde Monte da Guia (mirando cara o estratovolcán Cabeço Gordo), que mostra principalmente a parroquia civil de [[Angústias]] O resto das parroquias (agás Flamengos) circundan a illa, conectados pola rede rexional de estradas e os seus camiños auxiliares:
Faial viuse afectada por diversos terremotos e eventos sísmicos durante a súa historia poboada. O máis importante foi o terremoto e réplicas que se produciron ao redor do Nadal e Ano Novo de 1759-1760. De natureza similar, o terremoto de 1926, que retumbou a cidade de Horta, a principios de abril, onde se reportaron danos en Flamengos, Ribeirinha e Conceição. Logo, o 31 de agosto ás 8:42, unha nova serie de terremotos causaron oito mortos e edificios en ruínas en Horta, así como as parroquias da Concepción, Praia do Almoxarife (arruinando 220 vivendas), Flamengos, Feteira e Castelo Branco, e a maioría de Salao o Lomba do Pilar. Aproximadamente 4.138 casas e edificios foron parcial ou totalmente danados. Tremores e eventos similares sentíronse en 1957-1958 (erupción Capelinhos), a continuación, en 1963, e de novo en 1973. O terremoto dos Azores do 9 de xullo de 1998, que sacudiu as illas de Faial, Pico e San Jorge as 07:19 (epicentro ao norte-nordeste de Faial) tivo 5.6 na escala de Richter e causou danos ás parroquias de Riberinha, Pedro Miguel, Salão e Cedros e danos máis fortes en Castelo Branco (principalmente Lombega), Flamengos e Praia do Almoxarife. Oito persoas perderon a vida no terremoto e 1.700 quedaron sen fogar.
Historia
Durante un período de lendas medievais e as historias non comprobadas de terras místicas, a illa de Faial apareceu por primeira vez en 1375-1377 no Atlas Catalão, como Ilha da Ventura ou Insula de La Ventura. Para 1427 tiñan descuberto o que a maioría sospeitara: illas no medio do Atlántico (especificamente as illas de Santa María e San Miguel). Nos anos seguintes non producirianse novos descubrimentos ata que, durante a súa primeira viaxe de exploración (en 1451), o navegador Diogo de Teive explorou a costa de Faial.
foi o frade humanista Gaspar Frutuoso, que relatou que os primeiros exploradores non atoparon unha illa deserta: un ermitán, que tiña un pequeno rabaño e vivía nunha cova no interior, ocupara a terra.
Por 1460, as cartas náuticas referiríanse a esta illa como Ilha de São Luis. Foi nesta época que Valentim Fernandes da Morávia, un tradutor intelectual alemán residente en Lisboa, contou a primeira historia relacionada co asentamento da illa. Como escribiu, Frai Pedro, confesor da raíña, viaxou coa infanta D. Isabel de Portugal, duquesa de Borgoña, a Flandres, onde coñeceu e desenvolveu unha amizade co nobre Josse van Huerter. Durante as súas conversacións D. Pedro falou con van Huerter das illas e que existían depósitos de prata e estaño (que se supón foron as Ilhas Cassitérides). Van Huerter convenceu a outros 15 homes da rendibilidade dunha empresa no arquipélago.
Ao redor de 1465, Huerter desembarcó por primeira vez en Faial na Praia de Almofariz (agora Praia de Almoxarife). A expedición permaneceu na zona de Lomba dos Frades ao redor dun ano, ata que os seus subministracións esgotáronse. Os seus compatriotas estaban molestos pola falta dos metais preciosos prometidos, e rapidamente van Huerter escapou a Flandres e a corte da duquesa de Borgoña.
Ligazóns externas
miniatura|centro|750px|Os arredores da cidade da [[Horta, costa leste da ilha do Faial.]]
Manuel Bastida Franco
Manuel Bastida Franco, coñecido como Choni, nado en Mugardos e finado no Tellado (Fene) o 18 de xullo de 1951, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Carcacía, Oleiros, Carballedo
Toponimia
A orixe do topónimo non está moi clara. Pode ser unha *Casa de Casía ou referirse ao fitónimo carqueixa (latín ).
Manuel Bastida Franco
Traxectoria
En 1936 era cabo da Mariña no buque Jaime I. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e inculpado en causa militar en Ferrol co resultado de sobresemento. Cando saíu da prisión afiliouse ao Partido Comunista de España e actuou como enlace da guerrilla. Despois da detención de varios militantes comunistas, o 23 de xaneiro de 1948 incorporouse á IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. Como consecuencia, varios membros da súa familia foron arrestados e torturados. Despois estivo con Benigno Andrade García na V Agrupación. Ao disolverse pasou á provincia da Coruña. O 8 de xaneiro de 1949 participou con Benigno Andrade García, José Remuiñán Barreiro, Antonio López Arias e José Blanco Núñez na morte de José Couceiro Taboada, subcabo de Somatén, xefe de Falange e mestre e da súa muller María Constela en Soutelo de Montes. O 18 de xullo de 1951 morreu abrasado, xunto a Juan Gabeiras Barro, nunha casa do Tellado (Fene) á que prendeu lume a Garda Civil.
Grandma Moses
Anna Mary Robertson Moses, nada en Greenwich (Nova York) o 7 de setembro de 1860 e finada en Hoosick Falls o 13 de decembro de 1961, máis coñecida como Grandma Moses ("avoíña Moses"), foi unha recoñecida artista folclórica estadounidense. Adoita ser citada por comezar a súa carreira nas artes a unha idade avanzada.
Traxectoria
Grandma Moses naceu en 1860 e viviu na época da Guerra de Secesión e ambas as guerras mundiais. Moses foi unha dos dez fillos dun agricultor. Aos doce anos de idade foi contratada nunha granxa e aos vinte anos casou con Thomas Salmon Moses, que tamén era un traballador contratado. Foron alugando varias granxas ata comprar unha. O matrimonio tivo dez fillos, pero cinco deles morreron cando eran bebés.
O presidente Harry S. Truman outorgoulle o premio "Women's National Press Club" polo logro excepcional na arte en 1949, e en 1951 actuou en See It Now, un programa de televisión presentado por Edward R. Murrow. En 1952 publicou a súa autobiografía titulada Grandma Moses: My Life's History. No seu centésimo aniversario, en 1960, o gobernador de Nova York, Nelson Rockefeller, proclamou o "día de Grandma Moses" na súa honra e a revista Life púxoa na portada do seu número do 19 de setembro de 1960.
Faleceu o 13 de decembro de 1961 aos 101 anos de idade, pintando o último ano da súa vida vinte e cinco imaxes.
Obra
Como esposa e nai nova, Moses era creativa no seu fogar; por exemplo, en 1918 empregaba pintura para decorar as táboas da cheminea. A partir de 1932, Moses facía imaxes bordadas de fío para os amigos e a familia. Tamén creaba obxectos acolchados, unha forma de "hobby arte", como o definiu Lucy R. Lippard.
Aos 76 anos, Moses desenvolveu artrite, que facía o bordado doloroso. A súa irmá Celestia suxeriulle que a pintura sería máis fácil para ela, e esta idea impulsou a súa carreira pictórica despois dos seus setenta anos. Cando a súa man dereita comezou a doerlle, cambiou á man esquerda.
En 1938, Louis J. Caldor, un coleccionista, descubriu a súa pintura nun supermercado en Hoosick Falls, Nova York. En 1939 un distribuidor de arte, Otto Kallir, exhibiu algúns dos seus traballos na Galerie Saint-Etienne en Nova York. Isto chamou a atención dos coleccionistas de arte de todo o mundo, e os seus cadros fixéronse moi cobizados. Pasou a expor o seu traballo en toda Europa e no Xapón, onde o seu labor foi especialmente ben recibido. Continuou a súa prolífica produción de pinturas, cunha demanda que non diminuíu durante a súa vida. Grandma Moses pintou sobre todo escenas da vida rural. Algunhas das súas moitas pinturas foron realizadas sobre as cubertas dos cartóns de Hallmark.
En 1946 a súa pintura The Old Checkered Inn in Summer apareceu no fondo dunha campaña nacional de publicidade de brillo de beizos para mulleres novas dos cosméticos Primitive Red by Du Barry.
Legado
miniatura|Selo conmemorativo de Grandma Moses (1969)
Vasili Eroshenko
Traxectoria
Naceu nunha familia labrega e quedou cego con catro anos por mor do xarampón. Estudou nunha escola de Moscova para nenos cegos (1899 - 1908). Entre 1907 a 1914 foi violinista na orquestra de Moscova para cegos e comezou no movemento esperantista entre 1908 e 1910. En 1912 viaxou ao Reino Unido, e alí estudou nun instituto para cegos e coñeceu a Piotr Kropotkin achegándose ao anarquismo. Grazas ao contacto con esperantistas xaponeses marchou ao Xapón e estudou masaxe nunha escola para cegos de Toquio; difundiu o esperanto entre os alumnos cegos. Tamén se interesou pola Fe Bahá'í e traduciu ao esperanto a obra de Bahá'u'lláh Kalimát-i-Maknúnih que apareceu ao longo de varios números de La Orienta Azio en 1915. Tras dous anos de estadía en Toquio marchou a Siam onde fundou unha escola para cegos. Nunha viaxe á India expulsárono por consideralo bolxevque. No verán de 1919 fuxiu por Shanghai ao Xapón. Nese país escribiu e publicou en xaponés moitos contos para mozos.
O primeiro de maio de 1921 participou na manifestación de traballadores e no congreso da federación socialista xaponesa. Detido e expulsado a Rusia, onde se amosou crítico cos bolxeviques marchou a China e viviu en Harbin durante tres meses, e logo, entre outubro de 1921 e febreiro de 1922 traballou no instituto de idiomas de Shanghai. Alí coñeceu o escritor chinés Lu Xun, quen traduciu unha colección de historias de Erosshenko ao chinés. En 1922 estivo en Pequín dando cursos de lingua e literatura rusa na Universidade de Pequín e nun colexio para mulleres. Tamén nese ano participou no 15º Congreso de Esperanto en Helsinqui, Finlandia.
En Europa e na Unión Soviética
En 1923 estableceuse en Europa. En 1923, no Congreso Universal en Nürnberg gañou un premio pola súa boa pronuncia recitando o seu poema "Ciganino". E en 1924 participou no 16º Congreso de Esperanto en París, e mais tamén no Congreso de esperantistas cegos en Viena. Despois regresou a Moscova.
De 1924 a 1927 traballou como tradutor na universidade comunista para o pobo traballador do leste. Traduciu obras de Marx, Engels e Lenin ao xaponés. E en 1929 e 1930 estivo en Chukotko, onde estableceu unha escola para nenos cegos. E en 1932 traballou en Nizhnii Novgorod como un profesor de matemáticas, braille e de lingua rusa, e logo volveu a Moscova.
En 1935 fundou a primeira escola para cegos en Serhetabat, Turkmenistán, onde permaneceu ata 1945. De 1946 e 1948 ensinou inglés na escola de nenos cegos de Moscova e entre 1949 e 1951 viviu en Tashkent. Volveu á súa localidade natal en 1952 e alí traballou no seu derradeiro libro ata a súa morte o día 23 de decembro.
Cereixa (homónimos)
miniatura|Cereixas vermellas
Unha cereixa é o froito da cerdeira. Como topónimo pode referirse a:
A Ultramar
O boletín A Ultramar foi unha publicación de carácter informativo editada na cidade da Coruña pola Oficina de relaciones con los gallegos en el exterior entre os anos 1959 e 1975. Redactado enteiramente en castelán e so a dirección de Luís Sánchez Mosquera, foi concibido após o II Congreso de la Emigración Española a Ultramar (1959) como o medio máis adecuado e eficaz para manter un «contacto permanente» cos emigrantes de Galiza e as innumerábeis Asociacións, Casas e Centros Galegos estabelecidos en países Iberoamericanos. Saíron do prelo un total de 134 números.
Periodicidade
O «Boletín» tivo unha periodicidade irregular con edicións mensuais, bimestrais e trimestrais. Porén, é posíbel subdividir a súa traxectoria editorial en tres períodos :
Xénese
Na década dos 50, Galiza estaba a atravesar unha situación difícil no duplo aspecto económico e social. Novamente, a cidadanía española ‒principalmente os galegos e galegas‒ vese na obriga de emigrar por razóns de diversa natureza. Os países de ultramar, aos cales aínda non chegara a deterioración nin a consecuente crise, son os principais destinatarios e receptores desa emigración. Por mor destas circunstancias e a fin de resolver o problema migratorio, xorde da man de diversos veciños coruñeses ex-residentes nos países de ultramar ‒entre eles Luis Sánchez Mosquera‒ a idea de constituíren, dentro da Asociación Cultural-Iberoamericana nos seus inicios, un Círculo de Estudios Migratorios que celebra na Coruña no ano 1954 as súas Primeras Jornadas so a dirección de Mosquera. Este grande acto público, o cal conta coa estreita colaboración do Centro Gallego de Montevideo, ten unha gran repercusión, tanto nas rexións españolas coma nos países da América latina.
Alén deste acontecemento, o Círculo continúa a se xuntar regularmente, traballando a prol do estudo e procura de solucións para o problema migratorio. Non é pois de estrañar que fora nunha das súas xuntanzas no ano 1958 cando xorde a idea de celebraren en Galiza un grande Congreso da Emigración Española. A seguir, neste fragmento recóllense as conclusións que tirou Luis Sánchez Mosquera após o simposio:
Cómpre dicir que aínda que a emigración española foi o obxecto central desta convocatoria, considerouse de xeito unánime que a cuestión migratoria galega precisaba dunha lexislación especial por mor da súa grave problemática social, económica e política. De acordo coas palabras de Eugenio López López no seu relatorio «La Emigración Española a Ultramar y las peculiaridades de la Emigración Gallega y de otras regiones»:
Organización da xuntanza
O propósito deste congreso foi convocar en Galiza as personalidades máis representativas e sobresaíntes de España e Iberoamérica a prol do estudo dos problemas migratorios, co fin de exporen e resolveren conxuntamente os moitos e complexos aspectos e perspectivas desde as cales debían afrontarse todas as cuestións que atinxían directa ou indirectamente a emigración española. Para esta finalidade foi esencial a importante colaboración do Instituto Español de Emigración, do representante do Círculo de Estudios Migratorios, Eugenio López López, e do Centro Gallego de Montevideo. As seguintes palabras de Luis Sánchez Mosquera reflicten a meticulosidade canto á organización desta xuntanza:
Outrosí, após unha das sesións plenarias, acordouse crear a Comisión Permanente de los Congresos de Emigración con sede na Coruña cuxa misión era a convocatoria de posteriores xuntanzas cunha periodicidade de cinco anos. Alén diso, estabeleceuse para o futuro a súa realización en dúas fases: rexional e nacional. Co fin de manter un contacto continuo coa emigración galega, inmediatamente despois de concluír o II Congreso (1959) iniciouse da man da Comisión Permanente a publicación dun Boletín Informativo chamado «A Ultramar».
Relación de relatorios
Como se verá na sección seguinte, as cuestións presentadas nestes relatorios están estreitamente ligadas á liña temática do «Boletín».
Ideoloxía
Galiza preséntase no «Boletín» como a terra da emigración española por excelencia. Nesta imaxe converxen tanto as representacións propias da «rexión» coma as da súa poboación emigrante en ultramar. A publicación enfócase principalmente na longa tradición de asociacionismo galego nos países iberoamericanos e nas institucións e xuntanzas a prol da resolución do problema migratorio. A identidade galega que transmite nas súas páxinas fica subordinada á identidade española do réxime franquista, e isto plásmase na escolla da lingua patria conforme reproducen perfectamente as palabras do seu director Luis Sánchez Mosquera: «buenos gallegos y ejemplares españoles.» Alén diso, nesa época o territorio galego relacionábase case exclusivamente coa política migratoria, os Congresos de la Emigración ―por mor da extraordinaria magnitude destes movementos de poboación en Galiza―, e a dimensión relixiosa galega grazas ás peregrinacións a Santiago de Compostela e as ofrendas ao Apóstolo no Día Nacional de Galiza. Por outra parte, o «Boletín» evita calquera referencia a enfrontamentos políticos ou fragmentacións identitarias que ameazasen a unidade nacional. Os galegos e galegas senten o vínculo colectivo da emigración, mais non o feito de teren unha lingua propia como factor de identificación nacional. Segundo a afirmación do propio Francisco Franco: «el carácter de cada región será respetado, pero sin perjuicio para la unidad nacional, que la queremos absoluta, con una sola lengua, el castellano, y una sola personalidad, la española.»
Liña temática
O Boletín A Ultramar actuou durante todos os seus anos de actividade como voceiro de todo canto tiver relación coa emigración de Galiza. Ao longo das súas páxinas presenta un percorrido polos sucesos máis salientábeis e transcendentais que influíron a sociedade española, e principalmente a galega, nun momento histórico difícil onde a única saída posíbel para moitos milleiros de persoas era deixar a terral natal e ir na busca dunha mellor fortuna. O boletín foi, por tanto, un mecanismo de unión entre todos os galegos e galegas espallados polo mundo, quen acha nas súas páxinas información moi variada de todo o que estaba a acontecer en Galiza durante a súa ausencia.
Dun lado, novas canto ás actividades e inquedanzas desenvolvidas polas colectividades de emigrantes galegos repartidas por todo o mundo (e.g. Asociacións, Centros e Casas) e os acordos e lexislacións que puidesen atinxirlles, isto é, convenios da Seguridade Social no estranxeiro, sistemas de bolsas de estudos para a educación dos fillos de emigrantes e planos educativos enfocados ás posíbeis dificultades que o emigrante puidese encontrar no país receptor. Doutro lado, por medio dun Noticiario Breve o boletín tamén proporcionaba información detallada sobre a actualidade da vida galega e os progresos que se estaban a facer en todos os dominios, isto é, informacións relativas a aniversarios ou admisión de novos membros na Real Academia Galega; celebracións do Día das Letras Galegas; homenaxes ou entrega de premios a personaxes ilustres comprometidos coa emigración, por exemplo Alfonso Rodríguez Castelao, Ramón Otero Pedrayo, Valentín Paz Andrade e Eduardo Blanco Amor; concursos literarios de contos en lingua galega, e fenómenos culturais de diversa natureza como a Feira do Libro, as traducións a múltiples linguas da obra de Rosalía e o aumento do nivel de lectura e produción editorial en Galiza. O «Boletín» apoiou toda obra cultural colectiva a prol da cultura galega; por tanto, a través das conclusións dos diferentes congresos, reafírmase na necesidade de envío de libros e publicacións desde Galiza, no pedimento de subvencións que permitan traer relatores e profesores galegos, e na organización de exposicións e espectáculos colectivos de calquera clase.
Malia este labor informativo/cultural, o Boletín ten un carácter fortemente social e crítico. O fenómeno migratorio ―no inicio exclusivamente na América, e na década dos 60 e 70 orientado cara a Europa, principalmente a Francia, Suíza e Alemaña―, o modo en que este atinxe as persoas e familias estabelecidas no estranxeiro, as relacións de concordia entre a nación de orixe e a destinataria, e o estudo das causas e posíbeis solucións da emigración son a chave do nexo de unión temática do Boletín. Todos estas cuestións foron tratadas nos Congresos, Jornadas de la Emigración e reunións da Federación Mundial de Sociedades Gallegas que se realizaron ao longo do período de actividade desta publicación. O Boletín encargábase, a través da publicación das respectivas actas alén de numerosos artigos e síntese dos relatorios, de manter toda a comunidade galega informada dos problemas máis urxentes e os logros conseguidos a respecto dos temas debatidos.
Canto ás cuestións máis problemáticas, discútese a necesidade de reestruturar a economía de Galiza para que os galegos e galegas poidan traballar as súas propias terras no canto de enriqueceren as alleas. Tamén se analiza a constitución da sociedade Sodiga co fin de impulsar o desenvolvemento industrial rexional do cal carecía Galiza. Reivindícase unha reestruturación municipal a cal, co consecuente equilibrio do poboamento entre as zonas rurais e urbanas, axudaría a reactivar a economía galega, resolvendo así unha das principais causas migratorias; tamén se demandan facilidades á explotación mineira e gandeira alén de protección á industria da pesca para mitigar o desemprego estacional. Por outra parte, no relativo aos problemas médicos dos emigrantes en Europa, reclámaselle ao Estado español unha mellor orientación integral previa á viaxe co fin de evitar obstáculos lingüísticos que fan imposíbel unha boa comunicación médico-paciente no estranxeiro. Nesta orientación inclúese a necesidade de os emigrantes posuíren uns coñecementos mínimos do país destinatario así como unha suficiente preparación psicolóxica para afrontaren esa difícil transición. En relación a este último punto estúdase tamén o elevado grao de frustración ―social, afectiva, intelectual e laboral― que senten os emigrantes nos seus novos fogares por mor do illamento, as dificultades de relación e as privacións e o aforro até os límites do sufrimento, coa incerteza dun retorno despois de atinxiren unha posición económica desafogada. Estes aspectos de marxinación ou de frustración non eran tan notábeis cando a onda migratoria dirixíase aos países iberoamericanos; porén, ao se encamiñar anos despois cara os países industrializados da Europa occidental, estas cuestións alcanzaron unha extrema gravidade. Sen dúbida «Los emigrantes son los nuevos ricos del pueblo y ricos también en amargura»
Para concluír este percorrido, dicir que na etapa final do Boletín e por mor da paulatina mudanza lexislativa canto ao uso das «linguas nativas», a publicación comeza a facer fincapé no arranque da ensinanza preescolar e básica da «lingua vernácula» así como na necesidade do emprego conxunto do castelán e o galego na educación. Alén diso, difúndense tamén algúns artigos de Blanco Amor e Valentín Paz-Andrade redixidos na lingua propia. Outrosí, por ocasión da II Reunión de Estudios Regionales examínase a importante función do galego na base e o desenvolvemento da cultura brasileira, desvelando por medio da súa lingua compartida ―o galego-portugués― semellanzas que non foran estudadas nin tomadas en consideración con anterioridade.
Konna
Konna é unha cidade e comuna rural no Cercle de Mopti na rexión de Mopti, en Malí. A cicade dista a 60 km ao nordés de Mopti. A autoestrada principal RN16, que conecta Sévaré con Gao, ramifícase ao leste xusto ao sur da cidade. A comuna ten unha área de aproximadamente 838 km2, e contén a cidade e 24 aldeas veciñas. No 2009 tiña unha poboación de 36 767 habitantes.
Cada xoves, celébrase un mercado na cidade que atrae a xente dos asentamentos dos arredores.
Conflito do Norte de Malí
En xaneiro de 2013, Konna foi capturada polos islamistas. O ataque desencadeou a intervención francesa na guerra, e coa súa axuda, as forzas de goberno de Malí lanzaron rapidamente un contraataque para retomar a cidade. Ao principio, o goberno de Malí anunciou que a cidade xa estaba baixo o seu control. Porén, militares do exército francés negaron estes feitos. A cidade volveu estar baixo o control de Malí tres días máis tarde.
Carlo Ponti
Carlo Fortunaro Pietro Ponti Sr., nado en Magenta (Lombardía) o 11 de decembro de 1912 e finado en Xenebra o 10 de xaneiro de 2007 foi un produtor de cinema italiano con máis de 140 realizacións.
Sinfonieta de Vigo
A Sinfonieta de Vigo é unha orquestra de pequeno tamaño da cidade de Vigo fundada no ano 2002.
Carlo Ponti
Traxectoria
Ponti naceu en Magenta e estudou dereito na universidade de Milán. Uniuse á firma legal do seu pai en Milán e introduciuse no negocio cinematográfico a través da negociación de contratos. Ponti intentou establecer unha industria cinematográfica en Milán en 1940 e produciu alí Piccolo Mondo Antico, de Mario Soldati, con Alida Valli no seu primeiro papel importante. O filme mostraba a loita italiana contra os austríacos durante a unificación italiana e supuxo un éxito debido a que era fácil de ver "os austríacos como alemáns" durante a segunda guerra mundial. Como resultado, foi encarcerado brevemente por minar as relacións coa Alemaña nazi.
Sinfonieta de Vigo
Historia
A Sinfonieta de Vigo naceu no 2002 arroupada polo departamento de Obra Social de Caixanova e formada por uns trinta músicos entre profesores do conservatorio e alumnos de grao susperior baixo a batuta de Joám Trilho e Francisco Pérez. O 13 de xuño do 2002 tivo lugar a presentación da orquestra no Teatro García Barbón (Centro Cultural Caixanova) cun concerto no que a nova orquestra interpretou obras de Ottorino Respinghi, W.A. Mozart, Andrés Gaos e Emilio Lede.
Carlo Ponti
Traxectoria
Ponti aceptou unha oferta de Lux Film, de Riccardo Gualino en Roma en 1941, onde produciu unha serie de filmes con éxito protagonizados polo cómico Totò. En 1954 conseguiu o seu maior éxito artístico coa produción de La strada, de Federico Fellini. Porén, Fellini negou a participación de Ponti no éxito e dixo que "La Strada se realizou a pesar de Ponti e De Laurentiis". En 1965 produciu o seu maior éxito popular e financeiro, Doutor Zhivago, de David Lean.
Sinfonieta de Vigo
Historia
O obxectivo inicial desta orquestra era o de evitar que os novos talentos formados na cidade olívica emigrasen a outras cidades para poder adicarse á música, xa que na cidade só existía unha orquestra, a Orquestra Clásica de Vigo, que non podía acoller a tódolos músicos que se formaban na comarca.
Carlo Ponti
Matrimonio
En 1946, casou con Giuliana Fiastri coa que tivo unha filla, Guendalina, en 1951.
Sinfonieta de Vigo
Historia
O 19 de maio do 2005, promovido polo Instituto Galego de Artes Escénicas e Musicais (IGAEM), a Sinfonieta de Vigo realizou a estrea mundial dunha sinfonía inédita de Andrés Gaos, a Sinfonía Nº 1 en La menor, cun dobre concerto en Vigo e Ourense baixo a dirección de Joám Trilho. Para levar a cabo este concerto, o propio fillo do compositor coruñés, Andrés Gaos Guillochon, facilitoulle á orquestra olívica os manuscritos desta peza pertencente á primeira etapa do comositor.
Carlo Ponti
Matrimonio
Mentres facía de xuíz nun concurso de beleza arredor de 1950, coñeceu unha actriz chamada Sofia Lazzaro, que contratou para filmes como Anna (1951). En 1952, o seu amigo Goffredo Lombardo, xefe de produción de Titanus, cambiou o nome de Lazzaro a Sophia Loren. Cinco anos despois, Ponti obtivo un divorcio mexicano da súa primeira dona e casou con Loren por poderes. O divorcio aínda estaba prohibido en Italia, e informáronlle que se volvía sería acusado de bigamia e Loren de concubinato. En 1960 ambos volveron ao seu país, e cando foron preguntados polo xulgado negaron estaren casados. En 1962 conseguiron a anulación do primeiro matrimonio, despois de que Ponti amañara con Giuliana que os tres se mudarían a Francia (onde o divorcio estaba permitido) e se nacionalizarían franceses. En 1965, Giuliana Ponti divorciouse do seu home, permitindo a Ponti casar con Loren en 1966 nunha voda civil en Sèvres. Máis tarde convertéronse en cidadáns franceses cando a súa petición foi aprobada polo presidente Georges Pompidou.
Intentos de secuestro
En 1975 houbo dous intentos fracasados de secuestrar a Ponti, incluíndo un que implicaba atacar o seu coche cunha arma de fogo.
Cargos de contrabando
En 1979 foi xulgado in absentia por contrabando de diñeiro de obras de arte, multado por 22 billóns de liras e sentenciado a catro anos de prisión. Ponti non asistiu á audiencia, xa que a súa nacionalidade francesa o facía inmune para a extradición. Finalmente foi liberado dos seus cargos en 1990.
Morte
Ponti faleceu en Xenebra de complicacións pulmonares o 10 de xaneiro de 2007. Foi sobrevivido pola súa esposa, Sophia Loren; os seus fillos o director de orquestra Carlo, o produtor Alessandro e o director e antigo neno actor Edoardo Ponti; e a súa filla, a avogada Guendalina. Foi enterrado na tumba familiar en Magenta, Lombardía.
Pigóstilo
miniatura|dereita|250px|Esqueleto de [[pomba cun pigóstilo de tipo "rella de arado" indicado co número 17.]] miniatura|dereita|250px|[[Confuciusornis sanctus cun pigóstilo de tipo "bastón" e dúas plumas da cola centrais.]] O pigóstilo é unha estrutura ósea do esqueleto das aves correspondente ás últimas vertebras caudais, que están fusionadas formando unha soa osificación, e que dá soporte ás plumas da cola e musculatura. Nas aves modernas, as plumas rectrices (da cola) están unidas a el.
O pigóstilo é o principal compoñente do uropixio da parte posterior das aves. O uropixio é a protuberancia flexible situada no extremo posterior dunha ave, que ten unha aparencia inchada porque contén a glándula uropixial. Por tanto, o pigóstilo é o compoñente esquelético do uropixio.
A palabra pigóstilo procede do grego e significa "columna das ancas".
Evolución
Os pigóstilos probablemente empezaron a evolucionar a inicios do Cretáceo, hai arredor de 140-130 millóns de anos. As primeiras especies coñecidas con pigóstilo pertencían ás Confuciusornithidae. Esta estrutura proporcionaba ás aves unha vantaxe evolutiva, xa que unha cola completamente móbil como a do Archaeopteryx non é moi beneficiosa para usala no control do voo. As aves modernas desenvolven vértebras caudais máis longas no seu estado embrionario, pero despois estas fusiónanse e forman o pigóstilo.
Hai dous tipos principais de pigóstilo. Un dos tipos é longo con forma de bastón ou daga, e encóntrase nas Confuciusornithidae, Enantiornithes, e algunhas outras aves do Mesozoico, e tamén en ovirraptorosauros como Nomingia. Ningún dos fósiles coñecidos con estes pigóstilos mostra trazas de ter plumas rectrices ben desenvolvidas. As plumas da cola destes animais consistían en penuxe e ás veces 2-4 plumas longas centrais, como as dalgúns espécimes de Confuciusornis ou en Paraprotopteryx.
A diferenza dos casos anteriores, a función do pigóstilo no animal terrestre Nomingia non se coñece. É salientable que o seu parente máis vello, o Caudipteryx parece que non tiña pigóstilo senón un "abano" de plumas simétricas que as usaba probablemente para exhibilas socialmente. Quizais, eses adornos eran comúns entre os Caenagnathoidea e os seus parentes, e finalmente o pigostilo dos ovirraptorosaurios evolucionou para axudar a soster esas plumas. O fósil relacionado Similicaudipteryx, descrito en 2008, tamén ten un pigostilo de tipo bastón, asociado cun abano de plumas de cola, o que fixo pensar se o seu parente Caudipterix non o tería tamén.
miniatura|esquerda|[[Yixianornis grabaui, un das especies máis antigas con pigóstilo como o das aves actuais.]] O outro tipo de pigóstilo ten forma de rella de arado. Atópase nas Ornithurae (que comprende ás aves actuais e aos seus parentes próximos), e en case todas as especies voadoras está asociado cun conxunto de plumas rectrices ben desenvolvidas utilizadas para manobrar en voo. O par central destas plumas únese directamente ao pigóstilo, igual que ocorría no Confuciusornis. As outras plumas rectrices dos Ornithurae mantéñense no seu lugar e móvense pola acción de estruturas chamadas bulbi rectricium (bulbos rectrices), un complexo conxunto de graxa e músculos situado a ambos os lados do pigóstilo. A especie coñecida máis antiga con pigóstilo deste tipo é Hongshanornis longicresta.
O clado de aves Pygostylia foi denominado así en 1996 por Luis Chiappe pola presenza desta estrutura nas especies que o integraban e aproximadamente corresponde coa súa aparición na árbore evolutiva das aves, aínda que esta característica como tal non se inclúe na súa definición. En 2001, Jacques Gauthier e Kevin de Queiroz (2001) redefiniron a Pygostylia referíndose especificamente á apomorfia de ter unha cola curta e pigóstilo de ave.
Alimento
Despois da segunda guerra mundial, na illa de Samoa as baratas colas de pavo importadas fixéronse un alimento moi popular. Como esta porción da ave é moi graxa e en Samoa hai unha epidemia de obesidade, para combatela este produto foi prohibido desde 2007 a 2013, e só volveu a permitirse cando Samoa se uniu á Organización Mundial do Comercio. Esta carne utilízase tamén na preparación de comida para mascotas.
Fever to Tell
Fever to Tell é o álbum de estrea da banda de indie rock estadounidense Yeah Yeah Yeahs, editado o 29 de abril do 2003 a través do selo Interscope Records. Foi producido por David Andrew Sitek e mesturado por Alan Moulder.
Fever to Tell foi nomeado ao premio ao mellor álbum alternativo nos Grammy e foi certificado ouro no Reino Unido. O vídeo de "Maps" foi nomeado nos MTV Video Music Awards do 2004 á mellor dirección artística, mellor cinematografía, mellor edición e ao MTV2 Award. The New York Times elixiu Fever To Tell como mellor álbum do ano. En xuño do 2005 o álbum foi situado no porto 89 na lista da revista Spin dos 100 mellores álbums entre 1985 e 2005. Tamén aparece no libro 1001 Albums You Must Hear Before You Die. No ano 2009 o álbum foi declarado segundo as publicacións Rolling Stone, Pitchfork Media e NME, o 28, 24 e 5 mellor da década respectivamente.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Yeah Yeah Yeahs.
Rosetta
Rosetta pode referirse a:
O Ramallón, Valenza, Coristanco
O Ramallón é un lugar da parroquia de Valenza no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 24 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 13 homes e 11 mulleres.
Dedo
150px|miniatura|Dedo índice Os dedos son as extremidades dos membros dos mamíferos mais tamén se dá este nome a algunhas articulacións dos apéndices de moitos artrópodos e doutros pequenos animais.
Nos mamíferos, o número básico de dedos en cada membro é de cinco, mais moitas especies perderon algúns deles no decurso da evolución. Así, os perisodáctilos, por exemplo, teñen un número impar de dedos (os cabalos e outros équidos teñen un único dedo e os rinocerontes teñen tres), mentres que os artiodáctilos (vaca, ovella, porco) teñen un número par.
Por outro lado, a malformación da man ou do pé pode dar orixe a un número de dedos diferente do normal:
Dedos da man
150px|miniatura
Os dedos da man humana foron un salto evolutivo, pois permitiu a estes animais a utilización de instrumentos, cos cales poden máis facilmente defenderse e modificar o medio ambiente (Edgar Morin, no seu O paradigma perdido refírese á dialéctica "pé-man-cerebro").
Os dedos móvense (novamente, con excepción do polgar, no ser humano) por acción de tendóns ligados a músculos no antebrazo e doutros pequenos músculos que ligan as falanxes. O polgar movese por acción dos músculos flexores e rotadores, que se encontran na palma da man, unidos ao primeiro metacarpiano.
Nomenclatura
A pel da parte interna dos dedos ten na última falanxe unha elevada concentración de terminais nerviosas, constituíndose no centro do sentido do tacto; isto permite, por exemplo, a lectura en braille. Alén diso, esta pel ten unha textura especializada para a prensión, que dá orixe ás impresións dixitais.
Dedas
dereita|miniatura|Dedas dunha [[muller.]]
Mnemósine (mitoloxía)
Mitoloxía
Xaceu con Zeus no monte Pieira, próximo ó Monte Olimpo, durante nove noites seguidas, e así procreou as nove Musas, que naceron dun parto múltiple. Non obstante, outros autores considerábannas fillas primordiais de Urano e Xea; para Pausanias houbo dúas xeracións de Musas, as primeiras e máis antigas foron fillas de Urano e Xea, e as segundas de Zeus e Mnemósine.
Mnemósine era tamén o nome dunha fonte que había fronte ó oráculo de Trofonio, na Beocia, xunto á chamada Fonte do Esquecemento (Lete). Outros autores din que Lete e Mnemósine eran dous ríos do Hades. Quen bebía das augas do Lete esquecían as súas vidas pasadas.
Na mitoloxía romana tomou o nome de Moneta, aínda que tamén se utilizaba o nome grego.
Iconografía
Aparece case sempre representada xunto ás súas fillas, xa desde o século V a. C. (nun vaso ático). Pero tamén represéntase ela soa, como nun mosaico sirio do século IV a. C. Tamén na idade moderna a figuran xunto ás Musas (como Thorvaldsen) ou xunto a Zeus, disfrazado de pastor.
Cesare Ripa dálle unha iconografía propia: muller de mediana idade, vestida de negro, como símbolo de permanencia, cun cofre cheo de xoias sobre a cabeza. Coa man dereita tócase a orella e coa esquerda agarima un can negro.
PSR J1719-1438
PSR J1719-1438 é un pulsar situado a 4000 anos luz da Terra, na constelación de Serpens, notable pola probable existencia dun planeta feito de diamante na súa órbita.
Apeadoiro de Barallobre
Barallobre é un apeadoiro ferroviario de Adif situado en Barallobre, no concello de Fene, provincia da Coruña. Ten servizos de media distancia operados por Renfe.
PSR J1719-1438
As medidas de tempo do pulsar amosan que ten un compañeiro de masa menor. Este compañeiro ten unha masa semellante a do planeta Xúpiter, pero 20 veces máis denso, e con só o 40% do seu diámetro. O planeta fai unha órbita ó redor do pulsar cada 130 minutos e a unha distancia de aproximadamente 600.000 quilómetros, e pode estar feito dos restos dunha estrela cuxas capas externas foron desviadas para alí pola gravidade da maior masa do pulsar. Cálculos astronómicos demostraron que este compañeiro ten unha densidade mínima de 23 gramos por centímetro cúbico e trátase probablemente dunha anana branca de baixa masa, feita fundamentalmente de carbono e osíxeno.
Como este compañeiro orbital aínda invisíbel do PSR J1719-1438 ten o tamaño dun planeta e está constituído esencialmente de carbono, cunha composición aínda descoñecida de osíxeno, os científicos pensan nel coma nun enorme diamante. Nos medios científicos, vén sendo chamado o "Planeta Diamante".
Apeadoiro de Barallobre
Historia
A estación foi inaugurada o 5 de maio de 1913 coa apertura da liña Betanzos-Ferrol, tras un longo período de proxectos e obras, tras quedar deserto o concurso para a súa construción e explotación. Encargouse a Norte que efectuase o mantemento necesario para a posta en servizo desta liña. Encargouse finalmente da explotación MZOV, e a partir de 1928, a Compañía Nacional dos Ferrocarrís do Oeste. En 1941, a estación pasou a depender da recentemente creada Renfe, quen xestionou a mesma ata a separación da compañía en Adif e Renfe Operadora o 31 de decembro de 2004.
Media distancia
Actualizado a 20 de xuño de 2016.
American Music Awards
miniatura|dereita|220px|Logo dos AMA. Os American Music Awards, a miúdo chamados co acrónimo AMA, son uns premios entregados á música estadounidense. Foron creados polo presentador de televisión Dick Clark en 1973 para competir cos premios Grammy, logo de que a cerimonia dese ano fose mudada a Nashville, Tennessee. Michael Jackson e Donny Osmond animaron a primeira entrega canda Rodney Allen Rippy e Ricky Segall.
Pascal (unidade)
O pascal (símbolo Pa) é a unidade de presión no Sistema Internacional. É equivalente a un newton por metro cadrado. O nome provén de Blaise Pascal, o físico, matemático e filósofo francés.
A presión atmosférica media é 101.300 Pa = 1.013 mbar = 759,81 Torricelli (ISO 2533). A unidade de presión atmosfera estándar equivale a 101.325 Pa = 1.013,25 mbar = 760 Torr
Playmobil
Playmobil é unha liña de xoguetes de plástico fabricados polo grupo Brandstätter (geobra Brandstätter GmbH & Co KG) con sede en Zirndorf (Alemaña).
Historia
thumb|Fábrica de Playmobil en Zirndorf. En 1876, Andreas Brandstätter fundou a empresa en Fürth (Baviera) para producir artigos ornamentais e seguros. O seu fillo Georg foi que modificou o nome da compañía en 1905 polo de Geobra, creado como acrónimo do seu nome. En 1921 a compañía fabricaba principalmente produtos metálicos como teléfonos e caixas rexistradoras e en 1954 cambiou a súa produción cara ao plástico, desenvolvendo, entre outras cousas algúns xoguetes de plástico como coches ou o famoso hula hoop.