cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Citroën
A etapa Michelin
En 1967 compra Maserati, o que lles permite crear en 1970 o SM equipado cun motor V6 Maserati. Este coche será un fracaso financeiro, demasiado avanzado para o seu tempo (suspensión hidráulica, dirección Dirávi, asistencia variable con relación á velocidade) e cun custo de fabricación moi caro, e os 12.300 vehículos vendidos en cinco anos non bastaron para amortizalo, xa que as vendas foron reducidas pola crise do petróleo de 1973. Algúns críticos afirman que foi o SM o coche que acabou por facer quebrar a Citroën e que o seu deseño e construción foi un erro empresarial incomprensible. Tanto esforzo foi posto no seu deseño, que realmente era un reaxuste do DS. Estes críticos apuntan a que desenvolver un refinado e caro coche deportivo -con motor V6 e inxección de combustible- era o último no que Citroën necesitaba investir o seu diñeiro nos anos 60. Naquela década, Citroën tiña unha gama de produtos moi desequilibrada, cun tope de gama, o Citroën DS, moi sofisticado e caro, e cos coches competitivos, pero non proveitosos, pequenos (2CV, Ami 6, Citroën 8, Dyane) obsoleta e pouco competitiva. O 2CV estaba perdendo mercado desde o lanzamento do Renault 4, polo que Citroën tivo que seguir vendéndoo tomando como base un prezo tan baixo que deixaba moi poucos beneficios. Por outro lado, os automóbiles de gama media baseados no 2CV (Ami 6, Mehari, Dyane) estaban claramente faltos de potencia e elasticidade, ó ter que basearse (por falta de orzamento para desenvolvemento) no motor de 602 cm³ e no chasis do máis lixeiro 2CV.
Para empeorar máis as cousas, o SM lanzouse pouco antes da crise do petróleo de 1973, o que, xunto á falta de fiabilidade dalgunhas unidades (o SM con inxección tendía a incendiarse, por exemplo) e o fracaso no mercado norteamericano polas razóns legais (o maior mercado do mundo para cupés de luxo) levou a ter que deixar de fabricar o coche. O SM é agora un cobizado coche de colección.
As perdas enormes en Citroën foron causadas pola falta da empresa do motor rotatorio de Comotor e os custos masivos do desenvolvemento para os modelos do GS, o CX, o SM, de Birotor, de Maserati Bora, de Maserati Merak, e de Maserati Khamsin - se ben cada un foi unha marabilla tecnolóxica por dereito propio.
A situación financeira de Citroën agrávase a partir de 1970, o que leva á compra da marca por parte de Peugeot en 1975, constituíndose o Grupo PSA (Peugeot-Citroën).
A etapa Peugeot
miniatura|190px|Citroen Trèfle. miniatura|190px|Citroën C1. Posto que Citroën tiña dous novos deseños acertados no mercado neste tempo (o GS e CX) e Peugeot era tipicamente prudente nas súas propias finanzas, a empresa de PSA foi un éxito financeiro no período 1975-1979. PSA entón comprou os activos da envellecida Chrysler Europa, conducindo ó consorcio a perdas económicas entre os anos 1980 a 1985.
A cohabitación das dúas marcas será moi difícil durante máis de vinte anos.
PSA vendeu Maserati a DeTomaso en 1975, e a firma italiana puido rapidamente explotar a grande imaxe de marca Maserati para vender decenas de milleiros de unidades de modelos BI-Turbo novamente deseñados.
PSA tamén eliminou a actitude ambiciosa de Citroën polo deseño e a enxeñaría en favor do conservadorismo de Peugeot. PSA purgou ó persoal de deseño e de desenvolvemento e cambiou a imaxe con éxito de Citroën como abastecedor do negocio do transporte.
Citroën dificilmente logrou defender a súa identidade, os puristas da marca reprocharon unha falta de audacia estilística e tecnolóxica. Para salvar o grupo, a principios dos 80, Peugeot e Citroën deberon compartir moitas pezas para fabricar os seus coches (motores, plataformas, carrocerías enteiras etc.) como por exemplo o Citroën LNA e o Peugeot 104. Isto prexudicaba a calidade dos seus deseños e a identidade da marca, que se limitaba a modificar modelos de Peugeot.
A presidencia de Jacques Calvet estivo marcada pola tibieza dos modelos, se ben o XM e o Xantia polo seu estilo e suspensión eran característicos de Citroën.
O rexurdimento
Coa chegada á presidencia do grupo PSA de Jean-Martin Folz, a cohabitación Citroën-Peugeot parece chegar a establecer un equilibrio. As dúas marcas asumen as súas diferenzas e cada unha segue o seu estilo propio. Os Citroën C2, C3 e C4, posúen unha forte identidade estilística ideada por Jean-Pierre Ploué, director de estilo de Citroën e sucesor de Flaminio Bertoni (deseñador do 2CV e do DS) e tamén de Robert Opron (SM, GS, ou CX).
Os antigos obradoiros situados nas beiras do Sena foron convertidos despois da súa demolición nun extenso parque bautizado co nome do creador da marca, André Citroën.
Rupes
Na xeoloxía planetaria, as escarpas que existen nos astros (exceptuando a Terra) do Sistema Solar reciben o nome de rupes (plural: rupēes), que é a palabra latina para escarpa ou acantilados (evidentemente sen mar).
Oza, Oza-Cesuras
Topónimo
Oza é un topónimo posiblemente prerromano e que se refire á auga ou aos ríos. Nese caso a súa orixe sería anterior ao século III.
Didaqué
A Didaqué, ou Doutrina ou Instrución dos doce apóstolos é un catecismo cristián escrito entre 60 e 90 d.C. (talvez até antes da destrución do Templo de Xerusalén), probabelmente na Palestina ou na Siria.
Este opúsculo foi achado en 1875, transcrito nun códice do século XI en lingua grega. É considerado un texto apócrifo. Ao que parece, é froito da reunión de diversas fontes orais e escritas que retratan a tradición das primeiras comunidades cristiás. Os temas dos seus dezaseis capítulos son asuntos relevantes para os primeiros cristiáns. Os primeiros seis teñen unha procedencia xudaica clara e dan instrucións morais; os capítulos 7 a 10 están dedicados á liturxia; os capítulos 11 a 15 tratan problemas organizativos e disciplinarios e o último ten un carácter escatolóxico-apocalíptico.
Ligazóns externas
Texto da Didaqué
Vastitas
Na xeoloxía planetaria, as grandes e extensas planicies a baixa altitudes que existen nos astros (exceptuando a Terra) do Sistema Solar reciben o nome de Vastitas (plural: Vastitates), que viría a significar vasto ermo en latín.
O Vao, Verís, Irixoa
O Vao é un lugar da parroquia de Verís no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Madorra
Unha madorra ou medorra é unha mámoa. O topónimo galego A Madorra pode referirse a:
A galiña na cultura popular galega
miniatura|dereita|Seis galiñas e un galo A seguir recóllese información diversa sobre a pegada da galiña na cultura popular galega, e tamén a súa presenza na literatura oral galega, agrupando todo o referente á galiña, ó galo, polos, pitos e pitas, capóns e, por suposto, ós ovos. Toda esta información recóllese de diferentes traballos etnográficos –xerais a toda Galicia ou localizados nun ámbito xeográfico máis concreto-, dicionarios, refraneiros, cantigueiros etc.
Etnografía
Crese que as galiñas vellas cantan como o faría un galo, polo que esta forma de cantar, actitude propia da vellez, agoira a morte de alguén da casa. Para espanta-lo agoiro hai que dicir: Pasa, mala cousa, pasa,/ San Xuan bendiga nuestra casa/ cunha palanca/ por riba da casa. Outras informacións van máis lonxe e aconsellan que cando tal aconteza hai que mata-la galiña de contado e, deste xeito, a desgraza que agoiraba recaerá sobre ela. Rivas Quintas engade que, á vez que se lle retorce o pescozo, hai que dicirlle: Morte por morte, en ti cai a sorte.
Crenzas relacionadas cos ovos
Tradicionalmente considerouse pecado botar no lume as cascas dos ovos, por crer que se utilizaron no martirio de San Lourenzo. Outros autores atribúen este costume a un vello culto ó lume, protector dos fogares, ó que non se podía ofender botándolle cousas de refugallo. De aí a frase se hei come-los ovos, que é o millor, non lle hei da-las cascas, que é o pior.
O costume dos ovos de Pascua que se regalan ó abade da parroquia cando vai bendeci-las casas o domingo de Resurrección parece vir, segundo algún etnógrafo, dunha demostración de alegría ó remata-lo xexún a abstinencia da Coresma.
Outras crenzas relacionadas cos ovos son as seguintes:
Finalmente, se un nigromante quere crear un demo familiar para os seus maleficios, ten que coller un ovo dun galo negro e fecundalo repetidas veces co sangue do seu dedo maimiño da man esquerda (V. Risco).
Léxico
250 px|dereita|miniatura|Pé de galiña ou herba dona
Os nomes de galo e galiña, con algunha adxectivación, entran na denominación de diferentes aves:
E tamén na denominación doutros animais pertencentes a outros grupos zoolóxicos:
Refraneiro
miniatura|Galo. miniatura|250px|Onde a galiña pon os ovos, alí se lle van os ollos
Adiviñas
miniatura|... O [[Ovo (alimento)|ovo]]
Nota: cando non se sinala outra cousa, a solución destas adiviñas é o ovo.
Couso, Parada dos Montes, A Pobra do Brollón
En 2008 tiña unha poboación de 5 habitantes (4 homes e 1 muller). Atopamos o muíño de Couso.
Música de Neon Genesis Evangelion
Shirō Sagisu compuxo a maioría da música de Neon Genesis Evangelion e dos tres álbums OTS da serie de televisión. Recibiu o premio Kobe Animation en 1997 á "mellor banda sonora". King Records e o seu selo discográfico Starchild (especializado en música, animación e cinema) distribuíu a maioría dos álbums, sinxelos e edicións especiais. Para a serie de animación, Yoko Takahashi interpretou a canción "A Cruel Angel's Thesis" que se empregou como tema de apertura da serie. A canción "Fly Me to the Moon", orixinalmente de Bart Howard, foi interpretada por varios actores de voz xaponeses da serie, e estas versións da canción foron empregadas como tema de peche dos episodios. Tamén se empregaron estes temas en Evangelion: morte e renacemento, a súa continuación Evangelion: O final de Evangelion e tres títulos de Rebuild of Evangelion.
Gironès
250px|dereita|miniatura|Localización da comarca en [[Cataluña]]250px|miniatura|A Chaira de Xirona O Gironès é unha comarca da provincia de Xirona, en Cataluña. A medio camiño entre o mar e a montaña, limita coas comarcas da Selva, o Baix Empordà, o Alt Empordà, o Pla de l'Estany e a Garrotxa. A súa capital é Xirona. En 2009 tiña unha poboación de 179.742 habitantes.
Concellos
Actualmente a comarca está formada por 27 concellos.
Jules Mazarin
Jules Mazarin, Giulio Mazarini, Mazzarini ou Mazarino, nado en Pescina (Abruzos) o 14 de xullo de 1602 e finado en Vincennes o 9 de marzo de 1661, foi un diplomático, cardeal e político italiano, primeiro ao servizo do papa e despois ao servizo do reino de Francia. Foi o sucesor do cardeal Richelieu como primeiro ministro.
Mazarin, que non era sacerdote, obtivo o nomeamento como cardeal a proposta do rei Luís XIII, polos servizos prestados á monarquía.
Inicios
Mazarin naceu na abadía de Pescina, ao leste de Italia. A súa nai, Hortensia Bufalini, pertencía a unha familia nobre de Città di Castello, na Umbría. O seu pai, Pietro Mazzarini, de orixe siciliana, estaba ao servizo da poderosa familia romana dos Colonna. A parella tivo catro fillas e dous fillos, dos que Jules era o máis vello. O seu irmán máis novo, Miguel, foi ordenado sacerdote e chegou a ser bispo de Aix.
Estudos
A pesar de nacer en Pescina, trasladouse axiña a Roma, onde recibiu a súa educación. Mazarin formouse cos xesuítas no Colexio Romano, onde foi enviado con sete anos, e mostrouse como un alumno brillante e un mozo con encanto para os seus profesores e compañeiros.
Acabados os seus estudos con dezaseis anos, comezou unha época disipada, polo que os seus pais, grazas ao padroado novamente dos Colonna, o enviaron a estudar dereito canónico a España, á Universidade de Alcalá de Henares. Durante os seus tres anos de estadía na península Ibérica aprendeu castelán á perfección, o que máis tarde lle foi de grande utilidade. Aínda libertino, namorouse dunha española e, a piques de casar, foi enganado para regresar a Italia e así evitar a voda polo seu compañeiro de estudos, fillo do seu patrón o condestable Colonna. De volta en Italia completou os seus estudos.
Agate (foguete)
Agate foi un tipo de foguete francés que deu comezo á serie de foguetes chamado pedras preciosas polo nome que se lles deu e que levou finalmente ó desenvolvemento do foguete Diamant.
Jules Mazarin
Militar
Adxudicada a administración militar da Valtelina ao papa, este recrutou un exército para ocupar a rexión e Mazarin foi nomeado capitán das novas tropas, pasando polas gornicións de Loreto e Ancona. Logrando facerse nomear para un posto de axudante do xeneral do exército pontificio, axiña se fixo imprescindible nos tratos con franceses e españois, percorrendo todo o norte de Italia en misións de enlace e como negociador entre as partes interesadas no control da rexión.
Agate (foguete)
O foguete era dunha soa etapa e usaba o motor de propelente sólido NA801 Mammouth. Non estaba guiado e como establizador usaba aletas aerodinámicas. A súa función foi a de probar unha cápsula instrumental recuperable para uso en posteriores foguetes. Foi lanzado desde dous sitios: o centro de probas de motores espaciais (CIEES) en Hammaguir e o centro de probas CERES en Ile du Levant.
Jules Mazarin
Militar
Retiradas as tropas pontificias tralo Tratado de Monzón en 1626, Mazarin pasou a Ferrara, dende onde viaxou a miúdo a Roma como enviado do seu superior para informar a corte e onde entrou en contacto co cardeal Bentivoglio, representante dos intereses de Francia na cidade. Gañado o favor deste, Bentivoglio recomendouno ao cardeal ministro, Francisco Barberini, que o enviou como secretario da legación pontificia na Lombardía.
Agate (foguete)
En total lanzáronse 12 foguetes Agate, dos cales só un fallou.
Jules Mazarin
Negociador papal
Confinado no norte de Italia polas intrigas do duque de Savoia Carlos Manuel I de Savoia e a rivalidade franco-española, Mazarin recibiu instrucións do papa de favorecer a Francia para contrarrestar o predominio español, mais non tanto como para substituír unha preponderancia por outra. Mazarin, atendendo de forma característica os intereses do seu empregador, mais tamén os seus propios, amosou unha acusada simpatía cara a Francia, pero mantivo a confianza de todas as partes. Isto permitiulle obter información relevante que enviaba puntualmente a Roma.
Avisado o duque de Savoia da inminente invasión francesa da península italiana, enviou a Mazarin a tratar de deter o cardeal Richelieu. Mazarin chegou a Lión o 28 de xaneiro de 1630, entrevistándose con Richelieu o día seguinte. A curta estadía fracasou no seu obxectivo de parar o avance francés, mais foi de crucial importancia para a carreira de Mazarin. Os seus intentos de negociación con Richelieu continuaron durante a primavera, entrevistándose de novo con el o 17 de marzo, poucos días antes da toma francesa da fortaleza de Pinerolo, mantendo unha intensa actividade diplomática a favor da paz, infrutuosa e consciente da súa inutilidade, pero destacando pola súa diplomacia ante Richelieu.
Desde moi novo desempeñou acertadamente cargos diplomáticos para a Santa Sé. Interveu nas intrigas da sucesión de Mantua, o que lle permitiu coñecer a Richelieu e a Luís XIII, do que foi gran defensor da súa política na corte pontificia. As súas intervencións foron decisivas para a consecución da paz de Cherasco, en 1631, grazas ao que foi recompensado cunha nunciatura extraordinaria en París (1635); este cargo aproximouno ao cardeal e ao rei, de quen obtivo o favor.
En 1639 nacionalizouse francés, pasando a ser un estreito colaborador do primeiro ministro, grazas ao que foi nomeado cardeal (1641) e ministro de Estado. O 5 de decembro de 1642 foi nomeado ministro principal do Estado por recomendación do cardeal Richelieu, que morrera a véspera. Dende 1643, trala morte de Luís XIII, Mazarin gobernou Francia baixo a rexencia de Ana de Austria en nome do novo rei Luís XIV, quen herdou o trono con tan só cinco anos. Continuou no cargo de primeiro ministro ata a súa morte, a pesar de ter fortes opositores.
Dende a súa chegada ao cargo, debeu afrontar a hostilidade dos nobres, incluíndo un complot para asasinalo. A pesar dos seus éxitos militares e diplomáticos, que permitiron dar fin á Guerra dos Trinta Anos (Tratado de Westfalia, 1648), coas dificultades financeiras de Francia, Mazarin debeu adoptar medidas de austeridade que resultaron impopulares. Os seus inimigos trataron de expulsalo do poder, mais en cada ocasión logrou manexar a situación. En 1650 e 1652 debeu exiliarse, mais continuou a gobernar por intermedio da raíña e dun grupo de leais seguidores, como Hugues de Lionne (1611-1671) e Michel Le Tellier (1603-1685).
De regreso a París, foi aclamado polo pobo que lle agradecía o final da guerra. A Mazarin non lle perdoaban a súa orixe italiana nin a concentración de poder que lograra e que lle permitía aumentar impostos sen negociar. Mazarin faleceu por mor dunha longa enfermidade no castelo de Vincennes o 9 de marzo de 1661.
Legado
Ademais da súa herdanza no ámbito político (Jean-Baptiste Colbert foi secretario persoal de Mazarin e o seu sucesor), Mazarin legou ao rei todos os seus bens, que se calculan como a maior fortuna privada do Antigo Réxime, dobrando mesmo a que conseguira o seu predecesor, Richelieu: 35 millóns de libras, 8 millóns das cales en efectivo (tanto como os fondos do Banco de Amsterdam, o máis importante da época), depositadas en distintas cidades. O desmesurado enriquecemento do cardeal produciuse en menos de dez anos (1652-1661), suponse que sobre todo a base de especular cos fondos do Estado ou o valor das moedas, e coas grandes comisións obtidas a través de testaferros sobre o aprovisionamento dos exércitos. O rei tardou tres días en aceptar formalmente a herdanza, mais ao pouco devolveuna aos seus herdeiros. No seu testamento Mazarin ordenou tamén a creación do Colexio de Catro Nacións, que logo se converteu no Instituto de Francia.
Primeira dinastía de Exipto
miniatura|180px| Casita de [[marfil atopada nunha tumba de Abu Roash (preto do Cairo) da época do faraón Den (período tinita). Museo do Louvre.]]
O período coincide co final do período chamado Naqada III (final do Semaniense), e transcorre desde o 3050 a. C. ata o 2890 a. C., aproximadamente, variando esta cronoloxía en fontes bibliográficas segundo os métodos de datación adoptados. Nun estudo de 2013 baseado na datación por radiocarbono, o comezo da Primeira Dinastía (a adhesión de Hor-Aha) situouse no 3100 antes de Cristo máis ou menos un século (3218–3035, cun 95% de confianza).
Os primeiros faraóns consolidaron a unificación do Alto Exipto e do Baixo Exipto baixo o seu poder, comezando a Historia do Antigo Exipto faraónico e polo tanto da Primeira Dinastía de Exipto. A pesar da unificación, mantivéronse os estados locais con fins administrativos, orixe dos futuros nomos, son anteriores á terceira dinastía 16 nomos do Alto Exipto e 10 do Baixo Exipto.
Historia
A Primeira Dinastía comeza coa unificación das Dúas Terras, o Alto e o Baixo Exipto, atribuídas polo historiador exipcio Manetón (século III a.C.) a Menes, que identificouse con Narmer (ou Aha). Menfis foi a elixida residencia real. Saqqara converteuse na necrópole real. Un gran número de mastabas da dinastía están situados no bordo nordés da meseta de Saqqara. Unha cunca de pedra gravada co nome Narmer atopouse baixo a Pirámide escalonada de Zoser. Non obstante, tamén se atoparon tumbas reais da época dinástica temperá en Abidos, e crese que Narmer enterrouse alí. Ademais de Abidos, Hieracómpolis, a capital do Alto Exipto, tamén permaneceu como centro relixioso. O sucesor de Aha foi Djer, cuxa tumba en Abidos considerouse como a tumba do deus Osiris. Djer logrou unha vitoria importante sobre Nubia, como se mostra nun relevo labrado nas rochas preto da segunda fervenza do Nilo. thumb|Tabela [[homónima do faraón Den describindo o seu Heb Sed, atopado na súa tumba de Abidos. Museo Británico]]
Den foi o primeiro faraón que obtivo o título de rei do Alto e Baixo Exipto. Na súa tumba en Abidos atopáronse diversos obxectos de marfil e ébano; nunha delas hai unha escena que probablemente sexa unha ilustración do festival Sed do rei, coa primeira representación da dobre coroa do Alto e Baixo Exipto. Durante este período, os acontecementos importantes son a división do país en nomos para facilitar ao goberno e as primeiras viaxes marítimas a grande escala ao Líbano para recoller a madeira, que están entre outros lugares na construción da tumba de Aha (ou un dos seus altos funcionarios) en Saqqara. Os pobos estranxeiros rebeldes foron rexeitados con éxito, pero ao final da dinastía a situación interna era inquietante, principalmente porque aínda había conflitos entre o Baixo Exipto conquistado e o Alto Exipto victorioso.
Reis
Os gobernantes coñecidos da Primeira Dinastía son os seguintes:
A información sobre esta dinastía deriva dalgúns monumentos e outros obxectos con nomes reais, sendo os máis importantes a Paleta Narmer e a Cabeza de maza de Narmer, así como as listas de reis de Den e Qa'a.  Non sobreviveron rexistros detallados das dúas primeiras dinastías, excepto as breves listas na pedra de Palermo. O relato na Aegyptiaca de Manetón contradí tanto a evidencia arqueolóxica como os demais rexistros históricos. Manetón nomea nove gobernantes da Primeira Dinastía, só un dos nomes coincide coas demais fontes e ofrece información só de catro deles. Os xeróglifos exipcios foron desenvolvidos naquela época, e usaríanse as súas formas con poucos cambios durante máis de tres mil anos.
Grandes tumbas de faraóns en Abidos e Naqada, ademais de cemiterios en Saqqara e Helwan preto de Menfis, revelan estruturas construídas principalmente de madeira e ladrillos de lama, con algún pequeno uso de pedra para paredes e pisos. A pedra empregábase en cantidade para a fabricación de adornos, vasos e, ocasionalmente, para estatuas. O Tamarix ("tamarisco" ou "cedro de sal") usouse para construír barcos como os barcos de Abidos. Unha das técnicas máis importantes do traballo da madeira indíxena foi a xunta fixa Caixa e espiga. Facíase unha espiga fixa conformando o extremo dunha madeira para encaixar nunha caixa (buraco) que se corta nunha segunda madeira. Unha variación desta xunta usando unha espiga libre converteuse finalmente nunha das características máis importantes na construción naval mediterránea e exipcia. Crea unha unión entre dúas táboas ou outros compoñentes inserindo unha espiga separado nunha cavidade do tamaño correspondente cortado en cada compoñente.
Biografía dos faraóns
Narmer, Menes de Tis segundo Manetón, o unificador de Exipto, primeiro faraón da I dinastía de Exipto. Tanto a I dinastía como a II dinastía chámanse tamén tinitas, xa que os seus faraóns eran orixinarios da cidade de Tinis, no Alto Exipto. O reinado de Narmer (Menes), pode datarse sen demasiada exactitude en torno ao 3100 a.C. A este faraón atribúeselle na tradición posterior á fundación de Menfis e a construción do templo de Ptah nesta cidade. Morreu a causa das heridas recibidas durante unha cacería.
Aha é o seu sucesor, chamado Iti na Lista Real de Abidos, Atotis por Manetón. O seu nome significa "o guerreiro". Peleou contra os nubios e edificou un templo á diosa Neit en Sais, no recentemente anexionado Baixo Exipto. Posúe unha tumba en Abidos e un cenotafio en Saqqara. (Identifícase con Menes por Emery).
Djer o seu sucesor, guerreou tanto no Sinaí como en Nubia, adentrándose ata a segunda catarata, e como mostra un gravado atopado preto do que logo sería a fortaleza de Buhen. É posible que dirixise unha campaña contra os libios. O seu consorte foi Merytneit, da que se coñece a súa tumba. A tumba de Djer descubríuse en Abidos, enterrado xunto a máis de trescentos criadoss, presuntamente sacrificados para o que o servisen na outra vida.
Baralla, Baralla, Baralla
Baralla é un lugar da parroquia de Baralla no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE en 2011 tiña 718 habitantes (380 homes e 338 mulleres).
É a capital do concello, ao que dá nome.
Primeira dinastía de Exipto
Biografía dos faraóns
Merytneit é unha figura controvertida. Pode que accedese ao trono á morte de Djer e é posible que se trate da primeira gobernante de Exipto, correxente con Djet. Tivo, como é habitual entre os reis desta época, unha tumba e un cenotafio, en Abidos e Saqqara. Ambas son de rango real polo seu tamaño e estrutura. Seg sinalaron algúns exiptólogos, podería tratarse dunha raíña correxente con Djet ou o que é máis consensuado, con Den (Edwars-Wilkinson), durante a súa minoría de idade. O nome significa "amada de Neit" unha deusa do Baixo Exipto, o que mostra o grao de unión que alcanzou Exipto entre as dúas rexións en apenas e unhas décadas.
Den (Udimu) é o rei do que temos máis datos. O seu nome de Nebty (un dos títulos) foi Semti, e foi identificado con Hesepti na lista Real de Abidos e con Usaphaidos nas crónicas de Manetón. Este rei organizou varias campañas no Sinaí, para defender ás minas de malaquita que xa explotaban os nómades beduínos. Durante o seu reinado se celebrou unha festa Sed, o que fai pensar que reinou polo menos trinta anos, unha duración impresionante tendo en conta a esperanza de vida daquela época. Este fato fai pensar que chegou ao trono sendo moi novo e afianzou a hipótese de que a súa nai gobernase como rexente. Durante o seu reinado fíxose un censo de gando. O rei "cazou un hipópotamo" e visitou o lago Herishef en Heracleópolis. No seu reinado apareceu un alto funcionamento chamado Hemaka, cuxas atribucións eran similares ás dos visires das épocas posteriores. A tumba de Abidos é relativamente pequena e ten 130 tumbasadxacentes de criados. A tumba do norte nunca foi investigada en profundidade, e atribúese tanto a un Hemaka como ao propio faraón.
Anedjib, Merbapen na lista de Abidos e Miebidos para Manetón, é o primeiro rei da Lista Real de Saqqara, aínda que o seu nome foi borrado parcialmente polo seu sucesor, o que suxiere unha época de conflitos dinásicos. Este dato parece confirmado polo tamaño reducido da súa tumba de Abidos. A tumba de Saqqara contén elementos arquitectónicos máis evolucionados, reflectindo a avance das técnicas de construción.
Semerjet, sucesor de Adyib, é pouco coñecido. Celebró unha festa Sed. A súa tumba está aberta, pero non se atopou en cenotafio en Saqqara.
Qaa, o último faraón da primeira dinastía, Kebeh na lista de Abidos, Bienekes para Manetón, do que se sabe moi pouco, a súa tumba está en Abidos e a súa cenotafio en Saqqara.
O amencer da civilización faraónica
thumb | 180px | Aixada de cobre que data da primeira dinastía. [[Museo Británico.]]
Os primeiros signos dunha cultura complexa comezan a manifestarse coa aparición de pequenas cidades ao longo do río Nilo e na rexión do delta.
Para facilitar as relacións culturais, comerciais ou de dominio:
Cronoloxía da I dinastía
Cronoloxía estimada polos seguentes exiptólogos:
Primeiro faraón: Narmer
Primeiro faraón: Aha
Último faraón: Qaa
Elementos químicos con nome de persoa
Esta é unha lista de elementos químicos cuxo nome procede dunha persoa. O símbolo químico e o número atómico danse entre parénteses.
Con nome de personalidades míticas
Julián Sanz del Río
Julián Sanz del Río, nado en Torrearévalo (provincia de Soria) o 10 de marzo de 1814 e finado en Madrid o 12 de outubro de 1869, foi un filósofo, pedagogo e xurista español, un dos impulsores do krausismo.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Granada e logo en Madrid, onde será catedrático de Historia da Filosofía. En 1843 foi enviado a ampliar estudos en Alemaña, impregnándose alí da filosofía de Krause, que difundirá en España ao seu regreso, o que orixinará unha rama española do krausismo, provocando importantes mudanzas na vida intelectual deste país nos séculos XIX e XX.
Un dos seus discípulos máis destacados foi Francisco Giner de los Ríos, fundador e director da Institución Libre de Enseñanza.
Obras
Entre as súas obras salientan:
Madriñán
O topónimo galego Madriñán pode referirse a:
Escobio, Baralla, Baralla
Escobio é un lugar da parroquia de Baralla no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares.
A Cabana, Verís, Irixoa
A Cabana é un lugar da parroquia de Verís no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 21 habitantes (11 homes e 10 mulleres).
Jeronim de Rada
Jeronim de Rada (coñecido en italiano como Girolamo De Rada, e orixinariamente como Girolamo Rada), nado en Macchia Albanese o 19 de decembro de 1814 e finado en San Demetrio Corone o 28 de febreiro de 1903, foi un escritor, xornalista arbëreshë, unha das principais figuras do movemento cultural e literario albanés do século XIX e o iniciador da literatura albanesa moderna, asociado tamén ao movemento pola independencia de Albania.
Traxectoria
Naceu nunha aldea do concello de San Demetrio Corone, habitado por albaneses dende a súa fundación no século XV. En 1814 formaba parte do Reino De Sicilia. Seu pai era Mikele Rada, sacerdote da Igrexa bizantina italo-albanesa e súa nai a súa dona, Brailes. De Rada frecuentou o colexio de San Demetrio Corone, onde seu pai daba grego e latín. Nesa época co pulo dos novos movementos culturais románticos, comezou a redescubrir a súa identidade albanesa, recollendo a rica tradición oral presente en Arberia (conxunto das comunidades arbëreshe) de Italia. En outubro de 1834, seguindo os desexos de seu pai, matriculouse en dereito na Universidade de Nápoles, pero o seu principal interese era o folclore e a literatura. En 1836 en Nápoles, de Rada publicou a primeira edición do seu poema máis coñecido en lingua albanesa, Canti di Milosao so o título italiano de Poesie albanesi del XV secolo - Canti di Milosao, figlio del despota di Scutari. Por mor dunha epidemia de cólera en Nápoles tivo que deixar os estudos, e volver á súa casa en Calabria en outubro de 1836. No verán de 1837 entrou nun grupo revolucionario que pretendían chamar á rebelión en Cosenza pero non tivo éxito e Girolamo permaneceu acochado data decembro. En novembro de 1838 volveu a Nápoles. As autoridades borbónicas confiscaron o seu segundo traballo, Canti storici albanesi di Serafina Thopia, moglie del principe Nicola Ducagino (Nápoles, 1839), polas súas actividades revolucinarias, así e todo o traballo reeditouse en 1843 co título de Canti di Serafina Thopia, principessa di Zadrina nel secolo XV, e anos máis tarde, en 1897, apareceu unha terceira versión, Specchio di umano transito, vita di Serafina Thopia, Principessa di Ducagino.
En agosto de 1840 as autoridades detivérono por actividades ilegais e pasou un mes na cadea. A partir de novembro de 1840 foi titor privado da familia de Nicola Spiriti, aínda que en decembro caeu enfermo de tuberculose. Desilusionado por anos de fracasos dos movementos revolucionarios rexeita en 1844 a invitación do comité constitucional de Nápoles para dirixir a revolución en Calabria, que tamén fracasou. A súa traxedia histórica en italiano I Numidi (Nápoles, 1846), revisada medio século máis tarde, como Sofonisba, dramma storico (Nápoles, 1892), tivo escaso éxito. Implicouse na revolución de 1848, en febreiro de 1848 fundou o períodico L'Albanese d'Italia, en italiano mais con artigos en lingua albanesa, o seu carácter era político, moral e literario, cunha tirada final de 3,200 exemplares, foi o primeiro periódico en albanés de todo o mundo. O fracaso da revolución, que supuxo o peche do periódico, fixo que desilusionado volvese á súa localidade natal. Entre 1849 e 1851 foi profesor na escola local. Outra importante obra literaria é o poema Skanderbeku i pafan  que apareceu en varios volumes entre 1868 e 1884. Entre 1868 e 1873 foi director do instituto de Corigliano Calabro.
Orbiting Vehicle 5
Orbiting Vehicle 5 ou OV5 foi unha serie de satélites de investigación da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzados entre 1967 e 1969.
Jeronim de Rada
Traxectoria
Antes de Albania tornarse unha entidade política, era xa unha realidade nas obras de Jeronim de Rada. A súa visión de Albania independente creceu na segunda metade do século XIX, e dun simple desexo literario transformouse nun elemento de sensibilización e agregación arredor dun obxectivo político definido, mais realista, no que de Rada se implicou con paixón; a partir de aquí tivo contactos cos principais intelectuais de Arberia, en particular con Demetrio Camarda, Vincenzo Dorsa, Giovanni Emanuele Bidera, Domenico Mauro, Cesare Marini, Angelo Basile, Giuseppe Serembe ou Francesco Antonio Santori, e de Albania como Thimi Mitko, Zef Jubani, Sami Frashëri ou Faik Konica, e tamén con importantes figuras da cultura italiana, como Niccolò Tommaseo, Cesare Cantù ou Angelo De Gubernatis, e da cultura e da literatura europea da época, tales como Elena Ghica, Alphonse de Lamartine, Victor Hugo ou Frédéric Mistral.
Orbiting Vehicle 5
Características
Os satélites OV5 foi unha serie de satélite de experimentación sinxelos baseados nos satélites ORS. Tiñan forma de octaedro e unha masa de arredor de 9 kg.
Jeronim de Rada
Traxectoria
De Rada foi o precursor da Rilindja ("rexurdimento")  política e cultural arbëreshe ademais de iniciador do romanticismo albanés, grazas ás súas actividades políticas e xornalísticas, pero por riba de todo polas súas obras literarias, estimadas polos círculos italianos e europeos da época, dándolle un gran pulo á difusión das ideas albanistas tamén nos Balcáns, incluíndo os albaneses que permaneceran na terra nai, que durante todo o século XIX estiveran so o imperio otomán, sen acceso ás ferramentas culturais,  como escolas ou xornais, contribuíndo á súa aculturación e impedíndolles emanciparse política e culturalmente. A través dos xornais que fundou e dirixiu como L'albanese d'Italia (1848) ou Fjamuri Arbërit(1883-1887), que tivo unha ampla difusión e, por riba de todo, coa súa obra literaria, de Rada contribuíu dun xeito decisivo para a aparición e propagación da moderna conciencia identitaria, tanto dentro da minoría arbëreshe como entre os albaneses dos Balcáns (Albania e de Kosovo, pero tamén de Macedonia, Grecia, e Montenegro), que establece as bases da moderna e común literatura albanesa. Mediante os seus escritos difundidos en todos os círculos políticos de Europa, reclamou a independencia de Albania. Continuou coa súa actividade literaria durante case setenta anos, que contribuíron considerablemente ao renacemento nacional albanés.
De Rada é un dos principais poetas en albanés. A súa obra literaria máis popular é o poema en albanés, mais publicado co título en italiano, Canti di Milosao, coñecido en albanés como Këngët e Milosaos, unha ballata romántica focalizada no amor de Milosao, un mozo nobre imaxinario de Shkodër no século XIV, que volve ao fogar procedente de Tesalónica. Aquí, na fonte da aldea, coñece a Rina, a filla do pastor Kollogre, e namora. A diferenza de status social entre os amantes impide a súa unión ata que un tremor destrúe a cidade e todo o que distingue as clases sociais. Despois do seu matrimonio, nace un neno. Pero o matrimonio non dura. O fillo e a muller de Milosao morren, e el, ferido na batalla, fenece sobre nun outeiro coa vista de Shkodër. O poema constitúe a primeira obra de arte auténtica da literatura albanesa. Nesta obra empregou un sistema alfabético, no que mestura elementos dos alfabeto latino e do grego, que, como resultado das críticas que na revista Omnibus verteu Vincenzo Torelli, de Rada modificou en 1839 en Canti di Serafina Thopia.
Oruchuban Ebichu
Oruchuban Ebichu (おるちゅばんエビちゅ lit. Ebichu organiza a casa) é un manga creado por Risa Itō publicado por Futabasha. Tamén conta cunha adaptación ao anime, a cal foi producida por Gainax, pero animada por Group TAC, que foi transmitida por DirecTV Xapón, e ademais era un dos tres animes que facían parte dun show chamado Ai no Awa Awa Hour. Foi transmitida no Xapón do 1 de agosto de 1999, ata o 1 de outubro dese mesmo ano.
Orochuban Ebichu é un anime e un manga dirixido ao público adulto, debido á súa explícita violencia, linguaxe ofensivo, e escenas de sexo explícito das cales só poderían mostrarse por DirectTV Japan. A versión inédita só pode atóparse en DVD. O programa está feito cun estilo de arte moi sinxelo, e o seu contido sexual está dirixido máis cara o xénero de comedia, o cal se considera ecchi, que a un xénero fetichista.
Jeronim de Rada
Traxectoria
A Opera Omnia, que inclúe doce volumes, coa obra completa do autor, publícaa dende o ano 2005 a editorial Rubbettino Editore.
Tigoa
Tigoa é unha localidade das Illas Salomón, situadas no sur do océano Pacífico. A localidade atópase no atol de Rennell, e é capital da provincia de Rennell e Bellona. Ten uns 200 habitantes.
Plan 9
Plan 9 é un sistema operativo multiusuario de código aberto desenvolvido por Bell Labs (a filial de I+D de Lucent Technologies). O equipo de desenvolvemento de Plan 9 conta con algúns dos creadores orixinais de Unix, como Rob Pike e Dennis Richie. O seu nome ven do filme Plan 9 from Outer Space de Ed Wood.
Subdivisións de San Vicente e as Granadinas
miniatura|250px|As 6 parroquias de San Vicente e Granadinas San Vicente e as Granadinas divídese politicamente en seis parroquias (ou freguesías), entidades de división de primeiro nivel con respectivas capitais:
Todas as parroquias, excepto Grenadines, localízanse na illa de San Vicente. Grenadines ocupa parte das Granadinas.
Sikorsky S-61
Os Sikorsky S-61L e S-61N son variantes civís do exitoso helicóptero Sikorsky SH-3 Sea King. Os dous modelos atópanse entre os helicópteros de apoio a plataformas petrolíferas e de transporte de pasaxeiros máis amplamente usados.
Deseño e desenvolvemento
En setembro de 1957 Sikorsky gañou un contrato para a Armada dos Estados Unidos para un helicóptero anfibio de guerra antisubmarina capaz de detectar e atacar submarinos. O prototipo XHSS-2 Sea King voou por vez primeira o 11 de marzo de 1959. A entregas das unidades de produción do HSS-2 (posteriormente designado SH-3A) comezaron en setembro de 1961, estando os primeiros aparellos equipados con dous turboeixos de 930 kW General Electric T58-GE-8B.
Sikorsky desenvolveu rapidamente o modelo comercial do Sea King. O S-61L voou por primeira vez o 2 de novembro de 1961 e era 1,3 metros máis longo que o HSS-2 co obxectivo de poder levar unha boa cantidade de carga ou pasaxeiros. A produción inicial do S-61Ls estaba equipada con dous turboeixos de 1005 kW GE CT58-140, a versión civil do T58. O S-61L ten un tren de aterraxe modificado con estabilizadores flotantes.
Los Angeles Airways foi o primeiro operador civil do S-61, introducíndoo o 11 de marzo de 1962. O East Pakistan Helicopter Service usou tres S-61. O servizo unía 20 cidades do leste de Paquistán, sendo unha das redes comerciais de helicópteros máis grande do seu tempo.
O 7 de agosto de 1962 o S-61N fixo o seu voo de estrea. Aínda que é idéntico ao S-61L, esta versión está optimizada para operacións sobre a auga, particularmente de apoio a plataformas petrolíferas, ao manter os flotadores do SH-3. Tanto o S-61L como o S-61N foron posteriormente actualizados ao stándar Mk II con melloras como os motores máis potentes CT58-110, que lle proporcionaban un maior rendemento, ou amortiguación das vibracións.
O Payloader, unha versión reducida optimizada para traballos de guindastre aéreo, foi o terceiro modelo civil do S-61. O Payloader conta co tren de aterraxe fixo do S-61L, pero cun peso en baleiro de 910 kg menos que o S-61N stándar.
Carson Helicopters foi a primeiro compañía en acurtar un S-61 comercial. A fuselaxe acurtouse 1,3 metros para incrementar o rendemento dun só motor e levar carga externa.
Unha variante única é a conversión S-61 Shortsky dos S-61L e S-61N realizada por Helipro International. VIH Logging foi o cliente de lanzamento da conversión, que realizou o seu primeiro voo en febreiro de 1996.
Unha modificación para o S-61 é o Carson Composite Main Rotor Blade. Estas palas substitúen ás orixinais de metal de Sikorsky, que son propensas á fatiga, e permiten ao aparello levar unha carga adicional de 907 kg, voar 28 km/h máis rápido e incrementar o seu alcance en 113 km.
A última versión é a modernizada S-61T. O Departamento de Estado dos Estados Unidos aninou un acordo de compra por ata 110 unidades para minións de transporte de pasaxeiros e carga para apoiar as súas operacións en todo o mundo. Os dous primeiros S-61 modernizados apoiarán misións da embaixada estadounidense en Afganistán.
Borja Fernández Fernández (1995)
Borja Fernández Fernández, nado en Vigo o 16 de agosto de 1995, é un futbolista galego que xoga na demarcación de mediocentro.
Traxectoria
Comezou a xogar a fútbol no Val Miñor de onde pasou as categorías inferiores do Celta de Vigo moi novo. Pasou por tódalas categorías inferiores do club ata que debutou co Celta de Vigo B na tempada 2013/14. Debutou co primeiro equipo nun partido amigábel ante o CD Lugo no Estadio de Balaídos en outubro de 2012.
É un habitual na Selección española Sub-19.
Cabanas, Verís, Irixoa
Cabanas é un lugar da parroquia de Verís no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 27 habitantes (14 homes e 13 mulleres).
Río de Bois, Parada dos Montes, A Pobra do Brollón
Río de Bois é unha aldea da parroquia de Parada dos Montes, no concello lugués da Pobra do Brollón. En 2008 tiña seis habitantes (dous homes e catro mulleres).
Está situada na serra do Courel, a 725 metros de altitude. Na aldea está a ermida de San Sebastián, o muíño de Río de Bois e a casa da Forcada.
As Cernadas, Xuño, Porto do Son
As Cernadas é un lugar da parroquia de Xuño no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Automatic
Automatic é o terceiro álbum da banda escocesa de rock alternativo The Jesus and Mary Chain, publicado o 9 de outubro de 1989 a través do selo Blanco y Negro Records. A formación neste disco está formado basicamente polo núcleo composto polos irmáns William e Jim Reid cunha caixa de ritmos proporcionando a percusión e un sintetizador enchendo os ocos do baixo. O único outro músico acreditado no álbum foi Richard Thomas, que se uniu á banda de xira como batería. Thomas toca en "Gimme Hell", foi un antigo membro de Dif Juz e tamén aparece nos discos Victorialand de Cocteau Twins e Filigree & Shadow de This Mortal Coil.
Mosteiro de Santo Domingo de Silos
miniatura|280px|Claustro do mosteiro. O Mosteiro de Santo Domingo de Silos é unha abadía beneditina localizada na parte oriental dun pequeno val, que o primeiro documento do Arquivo de Silos, do ano 954, xa o denomina "valle de Tapadillo" pertencente ó concello de Santo Domingo de Silos, na provincia de Burgos, comunidade autónoma de Castela e León. Está comunicado por tres estradas secundarias que desembocan, por Aranda de Duero e por Lerma, coa nacional A-1, e por Hacinas, coa N-234. O seu claustro é unha das obras mestras do románico español.
Automatic
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Jim Reid e William Reid. Cara 1 Cara 2
A Fachita, Baralla, Baralla
A Fachita é un lugar da parroquia de Baralla no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares.
José Vega Seoane
José Vega Seoane, coñecido como Ánimas, nado en Xares (A Veiga) e finado o 9 de xullo de 1945, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Obreiro do ferrocarril, comunista, era membro da Sociedad Obrero Campesina de Xares da UGT. Botouse ao monte a finais de 1936, e incorporouse á partida de Manuel Álvarez Arias "Bailarín" na serra do Eixo. En 1940 pasou á partida de Alfredo Yáñez Domínguez "Aguirre" co resto da partida de "Bailarín". Operaron no Barco de Valdeorras, Viana do Bolo, A Gudiña, Comarca de Cabreira e Ponferrada. Foi un dos guerrilleiros que intentaron saír de Galicia vía Portugal o 27 de xullo de 1940. Participou na constitución da Federación de Guerrillas de León-Galicia. Despois do terceiro Congreso da Federación aparece na II Agrupación á fronte dun dos seus destacamentos. Morreu o 9 de xullo de 1945 en Penas Brancas, na Serra de Corbaceira (Porto, provincia de Zamora), ao estalarlle unha granada que ía lanzar sobre unha patrulla da Garda Civil. Nesa acción morreron catro gardas civís.
Olvena
miniatura|dereita|250px|Localización da comarca do Somontano de Barbastro, na cal se sitúa Olvena.
Olvena (Olvena en castelán e Olbena en aragonés) é un concello aragonés situado na provincia de Huesca, pertencente á comarca do Somontano de Barbastro. No ano 2007 a súa poboación era de 77 habitantes.
Xeografía
Olvena está sito a 522 m sobre o nivel do mar, no centro-leste da provincia, a uns 60 km da capital. A extensión do seu territorio municipal é de 15,83 km².
Derek Warwick
Derek Stanley Arthur Warwick (nado o 27 de agosto de 1954) é un expiloto inglés, que vive en Jersey. Competiu durante moitos anos en Fórmula 1, logrando catro podios pero nunca gañou un Gran Premio. Con todo, gañou as 24 Horas de Le Mans de 1992 e o Campionato do mundo de Sportscar de 1992.
En 2005 e 2006 competiu na tempada inaugural da fórmula Grand Prix Masters para pilotos retirados da fórmula un. Exerceu como o cuarto comisario en tres Grandes Premios en 2010 e 2011. É o presidente do club británico de pilotos de competición, sucedendo a Damon Hill.
Vida temperá e carreira
miniatura|left| Coche Superstox de Derek Warick, Matchams Park, 1973 Warwick naceu en Alresford, Hampshire, Inglaterra. Comezou a súa andaina nas carreiras británicas de stock car, organizadas por Spedeworth en pistas como o Estadio Aldershot. Gañou o campionato inglés de Superstox en 1971 (aos 16 anos de idade) e o campionato do mundo no estadio de Wimbledon en 1973. O seu irmán máis novo Paul tamén competiu cun certo éxito en Superstox antes de progresar á Fórmula 3000, na que corría cando morreu nun accidente en 1991.
Fórmula Un (1981-1993)
miniatura|right|Warwick clasificouse terceiro con Renault no [[Gran Premio de Dallas de 1984, pero trompeou logo de 10 voltas.]]
Warwick comezou a súa carreira da Fórmula Un co incipiente equipo Toleman de F1 na tempada de Fórmula Un. Só conseguiu clasificarse para unha carreira ese ano, o Gran Premio Caesars Palace de 1981 ao final da tempada nas Vegas. Warwick fixo unhas malas tempadas en e  con Toleman, pero recuperouse, anotando puntos nas catro últimas roldas do campionato de.