cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Melchor Sangro Rueda
Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela e licenciouse na Universidade de Madrid en 1865. Foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Santiago nas eleccións de 1865, volveu ser elixido deputado polo distrito de Carral nas eleccións de abril de 1872 e por Corcubión nas de agosto de 1872. Foi secretario e encargado de negocios das legacións de España en Berlín, Florencia e Berna. Na Restauración foi senador pola provincia de Pontevedra de 1877 a 1881, cando foi nomeado senador vitalicio.
Homosexualidade
miniatura|250px|O soño, de [[Gustave Courbet, 1866.]] miniatura|250px|H. S. Tuke, Noonday heat, [[1902.]]
A homosexualidade é, dende o punto de vista da psicoloxía, unha identidade sexual, dende o punto de vista da socioloxía unha orientación sexual e, dende o punto de vista condutual unha conduta sexual. Consiste na interacción ou atracción sexual, afectiva ou sexoafectiva entre individuos do mesmo sexo.
Actualmente a homosexualidade enténdese como unha faceta máis do individuo, necesaria para comprender as variacións culturais das identidades e prácticas sexuais dos seres humanos e dos seus grupos sociais. Os traballos máis recentes prefiren non falar de homosexualidade, senón de prácticas ou comportamentos homosexuais, especialmente a partir dos estudos efectuados entre a poboación máis nova.
Terminoloxía
miniatura|250px|dereita|Vaso romano cunha escena sexual entre dous homes. [[século -I|Século I dC.]]
É corrente que o falante descoñeza o significado preciso dos termos relativos ás diferentes prácticas, identidades e orientacións sexuais (heterosexualidade, homosexualidade, bisexualidade etc.), ou ben pola falta de información ou ben polo exceso de prexuízos. Previamente o mesmo fenómeno foi denominado baixo diferentes termos, non todos eles positivos: sodomía, uranismo, pecado horrendo, crime nefando, inversión.
O termo galego homosexualidade é tradución da palabra alemá Homosexualität, creada a partir do termo grego "omoios", que quere dicir "similar", e o latino "sexus", que quere dicir "sexo". Empregouno por primeira vez o escritor austro húngaro Karl-Maria Kertbeny en 1869 nun extenso informe enviado ao ministro de Xustiza de Alemaña con motivo da redacción do novo Código Penal para a Federación do Norte de Alemaña, aprobado en 1860, en medio do debate sobre se conviña manter o vello código prusiano que no seu apartado 175 tipificaba como delito o contacto sexual entre persoas do mesmo sexo. Richard Freiherr von Krafft-Ebing, no libro Psychopathia Sexualis (1886), popularizou o concepto. Del derivan as traducións a moitas outras linguas.
A homosexualidade feminina chámase tamén lesbianismo (calidade de lesbiana) ou safismo, termo que provén do nome da poetisa Safo de Lesbos, a quen os seus poemas apaixonados adicados ás súas amigas lle valeron a reputación de homosexual. Máis raramente, ao lesbianismo chámaselle tamén tribadismo, palabra que probablemente derive do verbo grego τρίβω (tríbō), que significa "fretar". Na Grecia antiga unha muller que penetraba mediante o uso dalgún aparello era chamada tríbas (τρίβας). O termo gai, de introdución máis recente na lingua galega, provén do inglés gay, e este do francés gai, con orixe no latín gaudium, gozo. En orixe significaba alegre, divertido. Foi empregado co significado actual a partir da súa introdución pola escritora norteamericana Gertrude Stein.
Actualmente, os termos gai e lesbiana empréganse para referirse a individuos homosexuais en xeral, homes ou femias respectivamente, e en particular a aqueles que teñen asumido a súa orientación sexual e desenvolven a súa vida conforme a ela. Tamén son empregados como eufemismo, en substitución de termos malsoantes ou ofensivos de uso máis común.
Perspectiva científica
Dende tempos de Kertbeny a homosexualidade é obxecto de estudo e debate por parte da comunidade científica. Inicialmente catalogouse como unha enfermidade, trastorno ou patoloxía que había que curar. Na década de 1860 Karl Heinrich Ulrichs defendía que o home homosexual albergaba a alma dunha muller nun corpo masculino (anima mueliebris viril), e concluía que a homosexualidade non era perversión, senón inversión, algo conxénito, constitucional e orgánico. En 1886 Richard Krafft-Ebing defendía que a complexión da muller homosexual se asemellaba máis á do home que á da muller, coa súa estrutura ósea, forma de pelve, ton de voz, xeito de camiñar e pene (clítoris alongado) masculinos, e atribuía a homosexualidade a unha dexeneración hereditaria do sistema nervioso central causada por disturbios provocados por prácticas contra natura, tales como a masturbación. En 1888 o criminólogo Cesare Lombroso vencellará esta desviación sexual conxénita coa criminalidade. O transcorrer da consideración científica do fenómeno homosexual difire moito segundo o punto de vista da disciplina baixo a que se estuda.
Vertente psicolóxica
miniatura|esquerda|150px|Karl Heinrich Ulrichs. miniatura|dereita|150px|Richard Krafft-Ebing. miniatura|esquerda|150px|Sigmund Freud. miniatura|dereita|150px|Carl Jung.
O fenómeno homosexual ten sido estudado case sempre pola psiquiatría e a psicoloxía clínica. En parte a súa consideración como patoloxía provén desta perspectiva clínica, que introduciu distorsións nos estudos realizados sobre pacientes, ao resultaren grupos estatisticamente pouco significativos, escasos e especialmente conflitivos e neurotizados. Fronte a esta visión patolóxica, os investigadores sexuais proveñen de disciplinas non ligadas ao estudo da mente. As súas investigacións adoitan estar especialmente enfocadas á busca dos feitos que resultan anómalos no grupo social. Isto provoca controversias entre sociólogos e clínicos que evidenciaban o malestar destes ante o derrubamento de teorías emitidas dende o seu ámbito.
As investigacións de Frank Beach suxiren que no mundo animal a excitación sexual gaña variedade e complexidade a medida que se ascende na escala filoxenética, de xeito que o control que as hormonas exercen sobre o comportamento sexual vai remitindo progresivamente, co resultado de que no ser humano o control fisiolóxico practicamente lle cedeu o posto ao influxo do medio. Consecuentemente, a concepción que a psicanálise ten da sexualidade non deriva da función reprodutora, senón que é considerada como unha pulsión sen máis fin que a propia satisfacción. Dende esta perspectiva a sexualidade perde o vínculo cos xenitais e, de forma secundaria, inclúense entre as mocións sexuais todas aquelas que teñen unha compoñente afectiva (parentesco, amizade, camaradería...). A sexualidade do individuo configúrase ao longo da vida a partir das relacións interpersoais, atopando o seu lugar dentro do binomio masculino/feminino, definindo os seus propios límites e os seus modos de canalización sublimada.
A reflexión de Freud sobre a orixe da homosexualidade estivo presente na súa obra entre 1900 e 1939, insistindo no seu carácter adquirido, fronte ás posturas que a consideraban unha dexeneración nerviosa conxénita, e na súa natureza universal, é dicir, a convicción de que a sexualidade de toda persoa entraña como dimensión esencial o homosexual. Ao logo da súa obra Freud explica a homosexualidade como resultado da intervención de diferentes temas presentes na sexualidade de calquera individuo, entre os cales o do narcisismo cobra especial importancia. Tanto Freud como autores posteriores consideran a homosexualidade como unha perversión, aínda que con diferentes matices. Esta afirmación foi moi utilizada para basear nela valoracións de tipo ético sobre a homosexualidade, nunha extrapolación infundada, pero o seu significado é moi outro: dende o punto de vista da psicanálise, unha perversión é aquilo cuxo obxecto sexual se afasta do obxecto sexual normal, entendido este como o que a norma establece, sexa cal sexa esa norma en cada momento. Os Tres ensaios para unha teoría sexual (1905) defendían a existencia dunha sexualidade infantil e a ruptura de fronteiras entre o normal e o perverso, o cal fixo dela unha obra escandalosa no seu momento:
miniatura|250px|esquerda|Freud valeuse do mito de Narciso, un mozo que se namorou do seu reflexo na auga.
Vertente sociolóxica
miniatura|350px|dereita|Escala de Kinsey. A posterior relativización e negación deses xuízos médicos procedeu de científicos como Alfred Kinsey. O doutor Kinsey enunciou teses severamente criticadas pola ciencia psiquiátrica daquela época, que aínda hoxe son obxecto de polémica pero, ao mesmo tempo, constitúen unha referencia en todo estudo científico da homosexualidade. En Sexual Behavior in the Human Male, Kinsey elaborou unha escala que vén sendo empregada sobre todo para avaliar a orientación e a conduta sexuais, e que consta dunha liña continua con sete graos de comportamento sexual, dende o exclusivamente heterosexual ata o exclusivamente homosexual. A creación desta escala tiña como obxectivo relativizar a definición da homosexualidade, pero o seu emprego levou á Kinsey á sorprendente conclusión de que a meirande parte dos individuos teñen comportamentos sexuais con ambos sexos nalgún momento da súa vida.
Dentro deste mesmo intento obxectivador, outra medida moi coñecida que se emprega aínda hoxe é a escala de Shively, que se basea só na preferencia física e afectiva, e na que a homosexualidade e a heterosexualidade teñen diferentes liñas de medida. Tamén emprégase a cuadrícula de Klein, que avalía sete dimensións: a atracción sexual, a conduta sexual, a fantasía sexual, a preferencia emocional, a preferencia social, a autoidentificación e o modo de vida. Nun intento de considerar tamén aspectos cualitativos e non só cuantitativos, a escala de Sell mide a atracción sexual, o contacto sexual e a identidade sexual, e inclúe un indicador de intensidade e frecuencia dos intereses sexuais e da conduta que a persoa adopta tanto cara aos homes como cara ás mulleres. Coleman, pola contra, propón unha escala de medición de nove dimensións, entre elas o modo de vida actual, as concepcións futuras da sexualidade idealizada, a identidade do rol sexual e a aceptación por parte do individuo da propia orientación sexual.
Vertente somática
miniatura|esquerda|150px|Os bonobos adoitan ter sexo homosexual.
miniatura|150px|esquerda|Os cisnes forman parellas homosexuais monógamas e estables. miniatura|150px|dereita|Os golfiños poden formar unidades familiares arredor de parellas do mesmo sexo.
Tamén houbo varios intentos de buscarlle unha orixe somática á homosexualidade, ningún deles satisfactorio. En 1997 LeVay, neurocientífico do Salk Institute e activista, comprobou que o tamaño do núcleo 3 do hipotálamo anterior era maior en homes que en mulleres, e que entre os homes homosexuais este se aproximaba máis ao das mulleres que ao dos homes. Este estudo foi moi criticado polos numerosos erros metodolóxicos e pola mostra escollida, e actualmente considérase infrutuoso. En 1999 Hamer, xenetista do Instituto Nacional do Cáncer dos Estados Unidos, anunciou ter localizado a rexión do cromosoma X (a q28) na que se atoparía o hipotético xene responsable da homosexualidade. O estudo partía dos datos estatísticos que sinalan que os individuos homosexuais adoitan pertencer a familias nas que outros membros o son, e que esta coincidencia é máis frecuente por liña materna. Investigacións posteriores, en especial as realizadas sobre grupos de xemelgos monocigóticos, demostraron que se trataba dunha conclusión insuficientemente fundada, aínda que semella claro que hai unha correlación entre a orientación sexual do individuo medio e a súa ascendencia por liña matrilineal. Enunciáronse tamén innumerables hipóteses sobre o peso das hormonas na determinación da orientación sexual, ningunha delas concluínte.
En 1974 a Asociación Americana de Psiquiatría retirou a homosexualidade da súa lista de trastornos mentais. Hoxe certos sectores discuten a pertinencia de identificar o porqué da homosexualidade, pois consideran que a propia busca pretende reafirmar a normatividade da orientación heterosexual e o anómalo da orientación homosexual, máxime cando na meirande parte das investigacións non existe unha preocupación análoga por comprender o motivo da heterosexualidade.
No intento por acadar un punto de vista obxectivo sobre o fenómeno homosexual faise especialmente revelador o estudo dos comportamentos homosexuais no mundo animal, porque necesariamente a súa base social e psicolóxica debe ser menor que no ser humano. Unha das primeiras conclusións é que a conduta homosexual probablemente ten raíces biolóxicas xerais. Bruce Bagemihl (1999), da Universidade da Columbia Británica, reuniu observacións sobre 479 especies animais e deduce delas o que el chama a "natural diversidade" da sexualidade. Case todos os tipos de actividade sexual que se atopan no ser humano teñen o seu equivalente no reino animal. Segundo Joan Roughgarden (2004), da Universidade de Stanford, o comportamento homosexual ten unha finalidade evolutiva non vinculada coa reprodución, e que radica en que se trata dunha actividade que promove a intimidade, favorece os vínculos emocionais e disipa a agresividade e a tensión. Esta idea do uso dos xenitais cun propósito de transcendencia social ten moito que ver coa explicación da existencia do orgasmo feminino.
Perspectiva relixiosa
miniatura|250px|esquerda|Neno nunha manifestación de orientación cristiá. miniatura|dereita|250px|Dous amantes no Irán islámico, séculos [[século XVI|XVI-XVII.]]
As correntes relixiosas integristas, en particular as confesións de raizame semita, consideran a práctica homosexual como unha desviación da conduta, e por tanto merecedora de castigo. Porén os textos sagrados non sempre son claros nas súas determinacións sobre as prácticas e a moral sexuais. Por outra banda ao longo da historia as relacións sexoafectivas entre individuos do mesmo sexo teñen recibido unha aceptación moi variable por parte da sociedade.
Cristianismo
A visión que ten o cristianismo da homosexualidade é moi diversa. Algunhas igrexas cristiás son totalmente contrarias ás prácticas sexuais entre persoas do mesmo sexo porque ven nelas unha ofensa ao seu deus. Outras consideran que as relacións sexuais son expresión do amor e admítenas dentro da súa moral. Entre estas dúas posturas extremas hai moitos matices, tantos como interpretacións hai da mensaxe de Xesús de Nazaret.
Actualmente a principal igrexa cristiá por volume de crentes é a católica romana. A súa postura oficial no referente á práctica homosexual está expresada no catecismo, que afirma que os actos homosexuais son contrarios á lei moral natural e non poden ser aprobados en ningún caso. Apréciase aquí a permanencia da filosofía estoica na identificación entre sexualidade aceptable e procreación. O Catecismo afirma que as persoas homosexuais están chamadas á castidade.
Outras igrexas cristiás non católicas non ven nas prácticas sexuais entre persoas do mesmo sexo unha violación do seu código moral. Dentro desta corrente integradora, a igrexa cuáquera británica aprobou en xullo do 2009 a celebración de casamentos relixiosos entre persoas do mesmo sexo, e solicitou ao Goberno a súa validación civil. En xeral, semella haber unha relación directa entre a maior apertura e o maior desenvolvemento económico e social. Tamén vese que aquelas igrexas máis favorables ao trato igualitario son as que levan feito máis avances tamén en materia de igualdade de xénero, como é o caso da Igrexa episcopaliana ou da Igrexa luterana evanxélica de América, que permiten o ordenamento de mulleres e de persoas abertamente homosexuais.
Islam
De forma análoga ao que acontece dentro das relixións cristiás, os textos sagrados do islam non recollen explicitamente palabras de condena ás prácticas homosexuais. Porén, as pautas de vida que proporciona aos fieis non aproban tal tipo de prácticas. A pesar diso a estrutura non xerárquica da organización permite a existencia de grupos que, dentro dunha interpretación moderna do Corán, pretenden acadar unha visión positiva da homosexualidade e reivindican unha igualdade de dereitos civís. Algúns autores afirman que o rexeitamento da homosexualidade provén dunha tradición patriarcal heterocéntrica que impón un determinado modelo de familia como único estilo de vida aceptable, antes que dunha lectura crítica dos textos coránicos.
Homosexualidade e sociedade
miniatura|250px|esquerda|Queima de sodomitas, [[século XVI.]]
Heteronormatividade
O grao de aceptación das prácticas homosexuais nos diferentes grupos sociais é moi diverso e ten cambiado moito ao longo da historia. No noso ámbito cultural a heterosexualidade é un modelo de organización económica e social, un estilo de vida que se organiza a través do matrimonio monógamo entre home e muller con fins reprodutores e que converteu esta sexualidade en normativa. Este estado de cousas é o que se denomina heteronormatividade.
A meirande parte das sociedades humanas son heteronormativas. Nelas existen mecanismos sociais que canalizan a sexualidade da maior parte da súa poboación cara á heterosexualidade, centrada no coito xenital pene-vaxina. En todas as sociedades heteronormativas existe unha presión social definida e específica contra o comportamento homosexual, con castigos que comezan a idades moi temperás e cuxo grao de intensidade pode ir dende unha lixeira sanción ata a morte. O modelo de organización social imperante nestas sociedades observa unha relación clara entre a función económica e social (división sexual do traballo), unha institución social (matrimonio heterosexual) e unha función biolóxica (sexualidade procreadora). Así, a familia convértese nunha das principais institucións sociais nas que se articula e xerarquiza a diferenza de idade e a diferenza de sexos. Esta correspondencia íntima entre estrutura social de base familiar e orde social leva a Marx e Engels a afirmar que a familia plenamente desenvolvida só existe para a clase burguesa.
O movemento feminista e a xeneralización do uso dos anticonceptivos contribuíron a desertar a concepción da parella reprodutora como célula básica do ordenamento social e a debilitar a rixidez dos roles de xénero xustificadores deste ordenamento.
Diferenciación e identificación
miniatura|350px|esquerda|Actitude social perante a homosexualidade. A homosexualidade debe ser aceptada na sociedade? Porcentaxe de enquisados que contestaron si, no ano 2007. {{legend|#b90080|81 - 90%}} {{legend|#640091|71 - 80%}} {{legend|#6400ff|61 - 70%}} {{legend|#419bb9|51 - 60%}} {{legend|#005a00|41 - 50%}} {{legend|#007d55|31 - 40%}} {{legend|#7d7d55|21 - 30%}} {{legend|#7d5555|11 - 20%}} {{legend|#4b001d|1 - 10%}} {{legend|#c0c0c0|Non dispoñible}}
O concepto de homosexualidade naceu como intento de identificar aquilo que é diferente do normal, entendendo normal como o que se axusta á norma. Dentro dun estado heteronormativo, o diferente do normal (o anormal) é manter relacións sexuais e afectivas con individuos que non son do sexo oposto. Dende unha perspectiva heteronormativa, pois, as persoas non heterosexuais constitúen un grupo diferenciado. Isto é así a pesar de que tal grupo non sexa unha realidade sociocultural obxectiva nin un grupo de pertenza articulado por unha identidade compartida. Nace así o concepto de colectivo gai, comunidade homosexual ou lobby gai, acuñados pasivamente pola sociedade, e que constitúen ideoloxemas que recrean no seu seo a táboa de valores dominantes e o respectivo sistema de relacións sexuais socialmente lexitimadas.
Coloquialmente chámase saír do armario ao proceso polo cal un individuo homosexual manifesta e recoñece a súa orientación sexual ante as persoas que compoñen o seu círculo social e familiar. Tradicionalmente considérase que a saída do armario é a culminación dun proceso de autoexploración no que o individuo vai cobrando consciencia de que a súa identidade sexual non se corresponde coa normativamente establecida. Vivienne Cass elaborou a finais da década de 1970 un modelo de desenvolvemento da identidade sexual que se converteu no referente máis aceptado. Tal modelo define seis etapas tipo na vida do individuo:
Ademais do de Vivienne Cass, elaboráronse outros modelos de desenvolvemento semellantes que pretendían servir para explicar a integración dos individuos con prácticas homosexuais dentro do seu grupo social. As críticas que se presentaron a este tipo de explicacións modélicas poñen o acento no seu afastamento da realidade, partindo de que a vida das persoas é moito máis fluída e complexa, pero tamén na súa escasa base empírica e na súa insensibilidade a outros factores como o xénero ou a raza. Ademais presentáronse obxeccións sobre o efecto que estes modelos puideran ter na saúde das persoas homosexuais que non se sentisen identificados con eles.
A partir dos recordos de persoas homosexuais adultas pódese apreciar que nos primeiros episodios de atracción por persoas do mesmo sexo na adolescencia predominan as diferenzas tradicionais entre sexos por encima das diferenzas estereotipadas entre orientacións sexuais. As rapazas son moito máis propensas (seis veces máis) a lembrar o apego sentimental mentres que os rapaces lembran máis os pensamentos ou as excitacións sexuais (o dobre). Os datos conducen a unha perspectiva moi matizada: algunhas mulleres lembran pensamentos sexuais e algúns homes evocan contextos de tipo afectivo. Nos casos que non se mencionan na táboa seguinte non hai diferenzas significativas entre sexos:
Relatividade da diferenciación
miniatura|200px|dereita|Castigo a presos homosexuais nunha prisión estadounidense. En todo caso a perspectiva clásica, tendente á clasificación dos individuos en grupos pechados segundo a súa orientación sexual, está sendo abandonada paulatinamente en favor dunha concepción fluída da sexualidade. Os estudos realizados nos Estados Unidos nas últimas dúas décadas indican que entre o 15 e o 20 % dos adolescentes teñen algún grao de orientación cara a persoas do seu propio sexo, que menos da metade deles se orientan exclusivamente cara a persoas do seu propio sexo e que o seu número supera o daqueles que se identifican como gai ou lesbiana (3-4 %) e o daqueles que teñen actividade sexual con outros do seu propio sexo (3 %). Ao mesmo tempo non hai que perder de vista que, segundo estes mesmos estudos, a maioría dos mozos que tivo algunha experiencia homosexual algunha vez tamén tivo algunha experiencia heterosexual, que das persoas que tiñan actividade sexual homosexual só un 27 % se identificaban como gai ou lesbiana e que a correlación entre unha identidade sexual homosexual e unha orientación cara a persoas do seu propio sexo só alcanzaba o 0,15 no caso das rapazas e do 0,3 % no caso dos rapaces.
Cómpre ter en conta que a práctica totalidade dos estudos sobre orientacións sexuais non heterosexuais, e a totalidade dos que inclúen algún tipo de traballo de campo, foron realizados nos Estados Unidos e en Europa, en especial nas últimas tres décadas, de xeito que o noso coñecemento neste eido en outras áreas xeográfico-culturais se limita a algunhas publicacións de tipo etnográfico. Tamén se observaron serios defectos de método, ao deixar a definición do que se entende como relación sexual á interpretación dos entrevistados, influídos pola ideoloxía coitocéntrica imperante: unha gran parte dos entrevistados heterosexuais non consideraban que houbese sexo se non había coito xenital pene-vaxina, mentres que a maioría dos entrevistados homosexuais ou bisexuais, carentes desa posibilidade, consideraban sexo outros tipos de contacto físico pracenteiro, non necesariamente de tipo xenital.
Homofobia
A extensión do pensamento heteronormativo supón unha importante dificultade para a vida cotiá de moitas persoas e para a consecución dunha autoimaxe positiva. Calcúlase que cada dous días unha persoa homosexual é asasinada no mundo debido a actos violentos vinculados á homofobia. A homofobia é o odio, medo irracional ou rexeitamento á homosexualidade, ás persoas que a practican e ás que transgriden o seu rol de xénero. A homofobia non é un feito natural, nin instintivo nin universal, nin ten o mesmo significado en todas partes. É un feito cultural propio de certas sociedades en certas fases da súa historia. Dentro desta diversidade, en diferentes lugares, hoxe en día, a homofobia aplícase só aos homes, ou só aos que son penetrados, ou só aos que se visten de muller. A homofobia é a ferramenta disuasoria que as sociedades heterocéntricas empregan contra os que saen da norma heterosexual. Os estudos realizados sobre homofobia confirmaron que esta se basea nun rol de xénero masculino, moi forte e moi estereotipado. Isto quere dicir que as actitudes homófobas son máis comúns entre homes que se identifican cun rol tradicional e entre os que viven a relixión dun xeito fundamentalista.
A homofobia foi empregada historicamente con fins políticos, para manter ou estender determinados réximes. O anterior arcebispo de Cidade do Cabo e Premio Nobel da Paz, o surafricano Desmond Tutu, declarou que a homofobia é un "crime contra a humanidade" e "tan inxusta" como o apartheid. As organizacións máis conservadoras ven na homofobia unha palabra fetiche que impide toda reflexión sobre a anormalidade da homosexualidade e busca estigmatizar a aqueles que pensan que, socialmente, esta constitúe un problema. O certo é que os únicos estudos científicos sobre o tema sinalan que a percepción dunha falta moral na lexitimación da homosexualidade é indicadora dunha posible desorde mental. Profesores da Universidade de California defenden a inclusión da homofobia no DSM (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders), catálogo no que ata 1973 figuraba a homosexualidade mesma. Dende o Harvard Medical School advírtese de que as persoas con pensamentos homófobos precisan de tratamento psiquiátrico. Por último, o California Department of Corrections elaborou un programa de terapia antipsicótica destinado ás persoas que exhiben homofobia.
A homosexualidade na historia
miniatura|esquerda|150px|O rapto de [[Ganimedes, Século V a.C..]] miniatura|dereita|150px|Un home e o seu amante no xardín, [[1530.]] miniatura|esquerda|150px|A poetisa [[Safo de Lesbos.]]
As relacións afectivas, sexuais e sexoafectivas entre persoas do mesmo sexo estiveron sempre presentes en todos nos grupos humanos ao longo da historia. O grao de aceptación do que gozaron foi moi diferente segundo a época e a cultura.
Lexislación e movementos reivindicativos
[[Ficheiro:World_laws_pertaining_to_homosexual_relationships_and_expression.svg|miniatura|350px|dereita|Status legal das prácticas homosexuais, por países. Prácticas homosexuais legais
Prácticas homosexuais ilegais
]]
A situación legal e social das persoas homosexuais varía moito dun país a outro e adoita ser obxecto de polémicas.
Represión
Hoxe, na maioría dos países desenvolvidos, as relacións homosexuais son aceptadas polo corpus xurídico e as persoas que as practican teñen protección legal. Algúns estados estableceron estruturas formais para confirmar as relacións legais, denominadas unión civil, sociedade ou simplemente matrimonio. Non obstante en moitos países as relacións homosexuais non se aceptan socialmente por razóns culturais ou relixiosas, e mesmo existen leis de sodomía que prohiben a actividade homosexual con diversas penas. Así está penada con pena de morte en Arabia Saudita, Emiratos Árabes Unidos, Iemen, Irán, Mauritania, Sudán, Brunei e algunhas rexións de Nixeria e Somalia, e con cadea perpetua en Barbados, Bangladesh, Güiana, India, Maldivas, Myanmar, Paquistán, Qatar, Serra Leoa, Tanzania e Uganda.
En 1960, en Francia, a lei do 25 de novembro dobra a pena mínima por ultraxe publica ao pudor cando se trata de relacións homosexuais. Esta lei será derrogada pola lei do 23 de decembro de 1980. En 1982, a lei do 4 de agosto despenaliza definitivamente a homosexualidade en Francia, incluíndo aos menores de idade. A sodomía foi descriminalizada en 1962 en Illinois, en 1967 no Reino Unido, en 1969 en Alemaña Occidental e en 1977 no Canadá. En 1977 a Carta dos dereitos e liberdades da persoa de Québec foi emendada para prohibir a discriminación por razón da orientación sexual. Trátase da primeira lei do mundo que prohibe este tipo de discriminación, a parte dalgunhas vilas e condados dos Estados Unidos. En 1995 Canadá fixo anticonstitucional a discriminación contra os homosexuais. En 1993 a homosexualidade foi oficialmente despenalizada en Rusia. En 1994 o parágrafo 175 foi abolido en Alemaña. No 2003 a Corte Suprema dos Estados Unidos aboliu as leis aínda en vigor contra as prácticas homosexuais.
Recoñecemento
miniatura|130px|esquerda|Acabados de casar no Canadá
No relativo ao recoñecemento legal das relacións de parella entre persoas do mesmo sexo, algúns estados homológanas ás parellas entre persoas de diferente sexo, recoñecéndolles o dereito a contraer matrimonio, aínda que non sempre en igualdade de dereitos cos matrimonios heterosexuais.
Actualmente hai vinte e un estados que conceden aos seus cidadáns o dereito a establecer unha relación matrimonial legalmente válida entre persoas do mesmo sexo. Trátase dos Países Baixos (dende 2001), Bélxica (dende 2003), os estados norteamericanos de Massachusetts (dende 2004) e California (entre 2005 e 2008, recoñece só os casamentos celebrados nese período no estado), España (dende 2005), Canadá (dende 2005), Suráfrica (dende 2006), os estados norteamericanos de Connecticut (dende 2008), Iowa (dende 2009), Maine (dende 2009) e Vermont (dende 2009), Suecia (dende 2009), Noruega (dende 2009), Portugal (dende 2010), Islandia (dende 2010), os estados norteamericanos de Nova Hampshire (dende 2010), Washington, D.C. (dende 2010) e Nova Jersey (recoñéceos só para os efectos de resolución de demandas de divorcio), o estado mexicano de México D.F. (dende 2010), Arxentina (dende 2010, por mandato xudicial) e Israel (non os celebra pero recoñece os celebrados noutros estados).
Outros estados atópanse en proceso de tramitación parlamentaria ou aprobación das reformas lexislativas necesarias para recoñecer o matrimonio entre persoas do mesmo sexo. É o caso de Luxemburgo, Nepal (dende 2008), Eslovenia (dende 2009) e Finlandia.
Movemento LGTB
miniatura|150px|dereita|Portada do anuario do Comité científico e humanitario. Ano [[1914.]]
O chamado movemento LGTB é o constituído polas organizacións que teñen como finalidade mirar polos dereitos das persoas de orientación ou identidade lésbica, gai, bisexual e transexual.
A primeira organización de defensa dos dereitos das persoas homosexuais da que se ten noticia foi a fundada en 1897 en Alemaña por Magnus Hirschfeld. Chamouse Comité científico e humanitario (WHK) e gozou de 35 anos de existencia, e publicou un anuario "para tipos sexuais intermedios" entre os anos 1899 e 1923. O obxectivo desta organización era triplo: abolir o parágrafo 175 do Código Penal alemán, informar á opinión pública sobre a homosexualidade e interesar ás persoas homosexuais na loita polos seus dereitos. Escindida do Comité científico e humanitario, a Comunidade de especiais foi fundada en 1902 por Benedict Friedländer, quen, amparado nas teses de Freud, rexeitaba a teoría innatista de Hirschfeld. No Reino Unido en 1914 Edward Carpenter e Havelock Ellis fundan a Sociedade Británica para o estudo da Psicoloxía sexual, que aproveitou o interese que despertou nos medios de comunicación a causa penal aberta contra o escritor Oscar Wilde en 1895. En Rusia, trala Revolución de Outubro, o goberno bolxevique suprimiu todas as leis que penaban os actos homosexuais, alén doutras que limitaban as liberdades sexuais. Porén o réxime stalinista falaba da homosexualidade como "produto da decadencia do sector burgués da sociedade", e acometeu detencións masivas en 1934.
En Barcelona fundouse en 1969 o Movemento Español de Liberación Homosexual (MELH), que tivo existencia clandestina ata a morte de Franco en 1975 e logo trocou o seu nome polo de Front d'Alliberamente Gai de Catalunya (FAGC). Xunto con grupos similares que apareceron noutras partes do estado, mobilizouse pedindo a derrogación da Lei de Perigosidade Social, o que se acadou finalmente en 1978. A partir de 1979 os grupos gais iniciaron a loita polo dereito de asociación e inscribíronse na Internacional Gai, fundada o ano anterior. As súas principais reivindicacións nos anos sucesivos foron o dereito ao matrimonio e á adopción de fillos. A súa principal expresión de visibilidade foi e segue a ser a celebración do Día do Orgullo Gai a nivel internacional.
Giulio Cabianca
Giulio Cabianca nado en Verona o 19 de febreiro de 1923 e finado en Módena o 15 de xuño de 1961 foi un piloto de Fórmula 1 de Italia. Participou en 4 Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula 1, debutou o 18 de maio de 1958. Anotou un total de 3 puntos de campionato. Participou nunha carreira de Fórmula 1 fóra de campionato. Tamén gañou a Dolomites Gold Cup Race en 1955.
A morte de Cabianca foi consecuencia dun estraño incidente na pista de probas do Autódromo de Módena en Italia. O Autódromo de Módena estaba situado preto de Via Emilia, que atravesa a cidade de Módena. Cabianca probaba un coche de Cooper-Ferrari F1, propiedade da Scuderia Castellotti, cando sufriu un sospeitoso bloqueo do acelerador. Incapaz de parar, o seu Cooper saíu da pista, golpeou a un espectador e logo atravesou pola porta do Autódromo que estaba aberta debido a que había homes traballando preto da pista. O coche cruzou a Via Emilia e estrelouse contra a parede dun taller. Cruzando a estrada, o Cooper de Cabianca golpeou unha bicicleta, unha motocicleta e unha pequena camioneta (non un taxi como se di a miúdo) e tres coches estacionados. O piloto da camioneta (tamén chamada "giardinetta" pola famosa furgoneta de Fiat) e o piloto da motocicleta morreron no sitio. O motociclista resultou esmagado e morreu ao instante por un pesado bloque de ferro que levaba a minivan. Cabianca quedou consciente, pero morreu unhas horas máis tarde no hospital. O espectador golpeado xusto despois de que o coche saíra da pista sufriu graves lesións nas pernas, pero sobreviviu.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Clave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Saskia Sassen
Saskia Sassen, nada na Haia en 1949, é unha socióloga neerlandesa, coñecida polas súas análises nos fenómenos de globalización e de migración urbana, e por ter cuñado o termo cidade global. É actualmente profesora na Universidade de Columbia e profesora visitante na London School of Economics.
En realidade, o termo "Cidade Global" non sería efectivamente cuñado por Sassen, senón por Hall en 1966, aínda sen a vinculación teórica coa cuestión da globalización da economía. Sassen retomaría o concepto no seu libro The Global City de 1991, con esta vinculación e deulle unha popularidade moi grande.
Recoñecemento
Recibiu no ano 2013 o Premio Príncipe de Asturias.
Turno
miniatura|325px|[[Eneas derrota a Turno, de Luca Giordano, (1634 - 1705), escena inspirada no final da Eneida de Virxilio.]] Turno foi un heroe itálico, fillo de Dauno, que reinaba sobre os rútulos á chegada de Eneas ao Lacio. Este sentiuse ofendido porque o rei Latino casou a súa filla con Eneas, que era a súa prometida, e planeou unha guerra contra Eneas e Latino. Na batalla, os rútulos saíron derrotados, pero os aborixes perderon ó seu rei. Turno, con sede de vinganza, foille pedir axuda o rei Mecencio, pero de novo o pobo dos rútulos foi derrotado. Turno e Mecencio resultaron mortos na batalla.
Ichinoseki
Ichinoseki (一関市, いちのせきし, Ichinoseki-shi) é un concello da prefectura de Iwate no Xapón. Está situado na rexión de Tōhoku e ó sur da prefectura, noroeste da illa de Honshū. A súa superficie é de 1.133,10 km² e a poboación de 120.980 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 107 h/km². Ichinoseki é a terceira cidade máis poboada da prefectura.
Campionato de Galicia de fútbol 1914/15
O Campionato de Galicia 1914/15 foi a segunda edición do Campionato de Galicia de fútbol organizado pola Federación Galega de Fútbol. Comezou en novembro de 1914 e rematou en marzo de 1915. Nesta edición por primeira vez o Campionato de Galicia outorgaba tamén a clasificación para a Copa de España.
Inscribíronse o Fortuna de Vigo, o Vigo Sporting Club e o Real Club Coruña. O torneo foi disputado en forma de liga a dúas voltas. Durante un partido entre o Coruña e o Fortuna, os coruñistas retiráronse do campo 25 minutos antes da fin do tempo regulamentario en protesta pola arbitraxe sufrida, actuando como detonante que o árbitro sancionase con penalti unha carga no centro do campo. Isto supuxo a descualificación do conxunto herculino, que naquela altura lideraba o campionato, e deixou o torneo nun cara a cara entre os dous clubs vigueses, que remataron a liga empatados e tiveron que xogar unha final de desempate na que foi vencedor o Fortuna.
Calendario
(1) O R.C. Coruña retirouse 25 minutos antes da fin do encontro.
Clasificación
Os puntos dos partidos do R.C. Coruña foron concedidos ós seus rivais trala descualificación.
Descualificación do Real Club Coruña
No quinto partido da liga, xogado entre o Coruña e o Fortuna, os coruñistas deixaron o campo 25 minutos antes do final do encontro, despois de que o árbitro Arturo Álvarez (membro do Vigo Sporting) asubiase penalti despois dunha carga feita no centro do campo por un xogador coruñista sobre outro fortunista. En resposta, a Federación Galega de Fútbol descualificou o conxunto coruñés, outorgando os seus puntos ó Fortuna e ó Vigo Sporting, e prohibiulle xogar partidos contra outros clubs durante o mes de febreiro.
O Real Club Coruña interpuxo unha queixa na Real Federación Española de Fútbol, a cal sentenciou que o Coruña tiña razón nas súas protestas e non podía ser excluído da competición e debía seguir tomando parte das eliminatorias, quedando dese xeito os tres equipos empatados a puntos e tendo que se realizar un desempate entre os mesmos. A FGF non asumiu a devandita sentenza e deciciu leva-lo asunto a unha asemblea extraordinaria, na que a meirande parte dos clubs deron a razón ó Real Club Coruña, feito que propiciou que o comité directivo do ente federativo presentase a súa dimisión. A falta de tempo para disputa-lo devandito desempate, debido ó inminente comezo da Campionato de España, provocou que finalmente a RFEF concedese a praza ó Fortuna de Vigo.
Agresións
Un grupo de persoas, entre as que segundo os testemuños recadados pola prensa se atopaban varios xogadores do Fortuna de Vigo, agrediu a Carlos González de Ancos (do Deportivo Auténtico F.C.), árbitro do sexto partido do campionato no que o Vigo Sporting gañou ó Fortuna e empatou o torneo. A agresión foi cometida após o partido, cando Ancos saía da sede da Federación en Vigo. Nalgúns medios mesmo se falou de que os agresores portaran armas de fogo. Sorprendentemente, a decisión da directiva da FGF foi a de inhabilitar a Ancos ata maio dese mesmo ano, alegando que existira parcialidade na súa arbitraxe. Ancos solicitou a suspensión de catro xogadores do Fortuna ante a FGF, pero o organismo ditaminou oficialmente que segundo as súas investigacións non había xogadores do Fortuna entre os agresores, recibindo críticas por se negar a rexistra-los testemuños por escrito durante a investigación.
Simultaneamente, tamén apareceu publicado que un xogador do Fortuna agredira a outro do Vigo Sporting na rúa.
Shepperton Studios
miniatura|284x284px|Shepperton Studios Shepperton Studios é un estudo de cinema localizado en Shepperton, Surrey, Inglaterra, cunha historia que se remonta a 1931. Forma parte de Pinewood Group. Nos inicios da súa existencia, o estudo foi chamado Sound City.
1930–1960
Antes de que Shepperton Studios fose construído, existía o Littleton Park, construído no Século XVII polo nobre local Thomas Wood. A vella mansión aínda está na páxina web. O empresario escocés, Norman Loudon, adquiriu Littleton Park en 1931 para usalo para o seu novo estudio de cinema, Sound Film Producing & Recording Studios, inaugurado en 1932. O estudio, que produciu tanto longas coma curtametraxes, axiña se converteu nun éxito. A proximidade coa fábrica de avións Vickers-Armstrongs en Brooklands, que atraeu os bombardeiros alemáns, interrompeu as rodaxes durante a segunda guerra mundial. OS estudos foron requisados en 1941 polo goberno, primeira para o almacenamento de azucre e, máis tarde, para crear reclamo de aeronaves e de municións para o posicionamento no Oriente Medio. O Ministerio da Produción de Aeronaves tamén asumiu parte dos estudos para a produción do bombardeiro de Vickers Wellington e compoñentes no inicio da guerra.
Trala reapertura, en 1945, os estudos cambiaron de mans. Cando Alexander Korda adquiriu British Lion Films, el tamén adquiriu unha participación na Sound City e Shepperton Studios. Entre os filmes creados durante este período atópanse The Fallen Idol (1948) e The Third Man (1949), que foron filmados tanto nos estudos como noutras localizacións, e están considerados entre o mellor do cinema negro británico.
Malia os seus éxitos, British Lion correu en dificultades financeiras na década de 1950, cando foi incapaz de pagar un préstamo da National Film Finance Corporation en 1949 e entrou en concordata o 1 de xullo de 1954. En xaneiro de 1955, unha nova empresa, a British Lion Filmes Ltd, foi formada e Roy e John Boulting asumiron Shepperton Studios. As súas comedias, como I'm All Right Jack (1959), foron producidas alí, así como dramas doutros cineastas, como The Guns of Navarone (1961) de J. Lee Thompson. Outros proxectos do estudo na mesma década inclúen Teléfono vermello, voamos cara a Moscova (1964) e o musical Oliver! (1968), que gañou o Oscar ó mellor son.
1970 até o presente
dereita|miniatura|300x300px|Sinal de rúa de Shepperton Studios A pesar dos altos e baixos financeiros da British Lion e a mudanza de mans, os estudos permaneceron activos até o inicio da década de 1970. En 1969, os estudos produciron 27 filmes; en 1971, este número caeu a sete. A produción en toda a década de 1970 foi irregular, atinxindo un mínimo de dous filmes en 1979. Entre os problemas afrontados por Shepperton Studios durante este tempo estiveron o desexo do novo director da British Lion, John Bentley, por vender os terreos para inmobiliarias. Realizouse unha proposta e en 1973 a área dos estudos foi reducida de 60 acre(s)s (240 000 m2) a 20 acre(s)s (81 000 m2).
Os créditos do estudo os anos 70 inclúen A Clockwork Orange, Dad's Army (1971), Young Winston (1972) e Chacal. En 1975, os estudos cambiaron de novo de propietario e, a pesar da escasa produción de axendas, serviu como set de rodaxe dalgunhas producións de alto orzamento, incluíndo The Omen (1976),  The Boys from Brazil (1978), Alien (1979), The Elephant Man (1980), Gandhi (1982) e A Passage to India (1984). En 1978, a banda de rock The Who,  filmou escenas de shows ó vivo en Shepperton especialmente para o seu documental, The Kids Are Alright.
En 1984, Shepperton Studios mudou de mans unha vez máis, quedando baixo o control dos irmáns John e Benny Lee, que renovaron os estudos, mais axiña perderon o control como resultado do "luns negro" de 1987, e a folga dos guionistas americanos de 1988 e cuestións internas dentro da compañía, Lee Internacional. O banqueiro Warburg Pincus adquiriu o estudo, que rodou filmes como Hamlet (1990), Robin Hood, príncipe dos ladróns (1991) e The Madness of King George (1994). En 1995, os estudos foron adquiridos por un consorcio liderado por Ridley e Tony Scott, o que levaron a unha extensa renovación dos estudos, ben como a expansión e melloría dos seus fundamentos.
En 2001, Shepperton Studios foron sometidos a outra fusión para se tornar parte de Pinewood Studios Grupo, que tamén é dono de Pinewood e Teddington Studios no Reino Unido, ben como outras empresas fóra do país.
Gran Premio de Mónaco
O Gran Premio de Mónaco (Grand Prix de Mónaco) é unha carreira de automóbiles de Fórmula 1 que se celebra anualmente no Circuíto de Mónaco en Montecarlo o último fin de semana de maio. Dende 1929, considérase unha das carreiras de automóbiles máis importantes e prestixiosas do mundo,  e é unha das carreiras, xunto coas 500 Millas de Indianápolis e as 24 Horas de Le Mans, que forma a Tripla Coroa do Automobilismo. O circuíto calificouse como "unha situación excepcional de glamour e prestixio".
A carreira celébrase nun estreito trazado nas rúas de Mónaco, con moitos cambios de rasante e curvas pechadas, así como un túnel, polo que é unha das pistas máis esixentes na Fórmula Un. Malia as velocidades medias relativamente baixas, é un lugar perigoso para as carreiras e, a miúdo implica a intervención do coche de seguridade. É o único Gran Premio que non cumpre o mandato da FIA de 305 km de distancia mínima de carreira.
Orixes
Do mesmo xeito que moitas carreiras europeas, o Gran Premio de Mónaco é anterior ao actual Campionato Mundial. O primeiro Gran Premio, que se celebrou o 14 de abril de 1929 organizouno o magnate do tabaco Anthony Noghès baixo os auspicios do príncipe Luís II, a través do "Automobile Club de Monaco" (ACM), naceu case por casualidade. Alexandre Noghès, o pai de Anthony, foi presidente fundador da ACM, orixinalmente chamado Sport Vélocipédique Monégasque. O ACM fixo a súa primeira incursión nos deportes de motor coa celebración do Rally de Monte Carlo en 1911. En 1928 o club intentou entrar na Association Internationale des Automobiles Clubs Reconnus (AIACR), o Consello internacional reitor do automobilismo, que o consideraba unha asociación rexional francesa. A súa solicitude rexeitouse debido á falta dun grande evento de automobilismo celebrado totalmente dentro dos límites de Mónaco. O rally non podía considerarse como tal, xa que utiliza sobre todo as estradas doutros países europeos.
Co fin de alcanzar a condición nacional completa, Noghès propuxo a creación dun Gran Premio automobilístico nas rúas de Monte Carlo. Noghès obtivo o apoio oficial do príncipe Luís II. Noghès tamén logrou o apoio para os seus plans en Mónaco de Louis Chiron, un piloto de alto nivel nas carreiras de Gran Premio de Europa. Chiron pensou que a topografía da localización sería moi adecuado para a creación dunha pista de carreiras