cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Burela
Historia
A historia de Burela remóntase aos tempos prerromanos. Os restos máis antigos de poboacións achados na zona corresponden ao Castro de Burela situado na parte extrema do cabo. Foron os habitantes destes castros, a poboación castrexa, a que deixou un dos emblemas do concello, o Torque de Burela -que actualmente se atopa no museo Provincial de Lugo-, e que forma parte do escudo de Burela.
Cerca do porto de Burela, durante a construción da lonxa nova, atopáronse restos dun hipocausto romano, datado inicialmente entre os séculos II e III, cerca do porto de Burela en fase de escavación.
Preto dos restos castrexos atópase un vilaris e unha vila romana. Este pequeno asentamento vai dar orixe a unha freguesía rural que se erixe en parroquia baixo a protección de Santa María no 1250, e pertencendo á diocese de San Martiño de Mondoñedo.
Burela estivo baixo xurisdición da igrexa ata que en 1593 Filipe II incorpora á Coroa Real a xurisdición do coto redondo de Santa María de Burela e concede unha carta privilexio a favor do bispo de Mondoñedo.
Coa Constitución das Cortes de Cádiz (1812) termináronse as antigas xurisdicións e señorías e xurdiron os novos concellos. Nunha lista de novos concellos publicados en 1835 aparecen os concellos de San Cibrao e o de Nois, pertencendo a parroquia de Burela a este último. Estes dous concellos tan só duraron 5 anos.
En 1840 produciuse unha reforma da división xudicial e municipal da provincia de Lugo que estableceu o concello de Cervo, ao que pasou a pertencer a parroquia de Burela. A capital do concello quedou establecida en Cervo.
Tramitouse varias veces o expediente para cambiar o nome do concello de Cervo polo Concello de Burela, sen resultado. Finalmente, en 1994 a localidade de Burela separouse de Cervo, constituíndose en concello.
Demografía
miniatura|300px|Vista de Burela desde O Castelo Cunha poboación de 9580 habitantes en 2015, Burela supera por primeira vez na década do 2000 na súa historia os 9000 habitantes, e situase como o segundo maior concello da comarca despois de Foz e o oitavo da provincia.
O concello posúe unha superficie de 7,3 km² e unha densidade de poboación de 1256,30 hab./km², feito que o converte no primeiro concello da provincia de Lugo en densidade, e o cuarto concello galego con maior densidade, tan só despois das cidades da Coruña, Vigo e Ourense. Burela constitúe un dos concellos máis novos de Galicia, xa que a súa historia como concello independente remóntase ao ano 1994 cando se segregou do veciño Cervo.
Economía
300px|miniatura|esquerda|Porto pesqueiro de Burela.
O sector pesqueiro ten o seu máximo expoñente no porto de Burela, o máis importante de todo o Mar Cantábrico. As especies máis importantes neste porto son: a pescada, que supón o 50 % da facturación da lonxa, o bonito, sendo Burela o porto boniteiro máis importante do Cantábrico e, en menor medida, outras especies do cerco ou arrastre como a xarda, xurelo, sardiña etc. Ao amparo da pesca xeráronse ao redor de 4.476 postos de traballo cunha frota diversificada en palangre, artesanal, arrastre litoral e boniteira.
O sector secundario atópase representado polas industrias de transformación da madeira, as cerámicas, as fábricas de xeo, os talleres gráficos e mecánicos, os estaleiros e os postos relacionados coa próxima Alúmina-Aluminio de San Cibrao, ademais do crecemento do subsector construtivo, en auxe polo desenvolvemento económico e turístico en todo o municipio.
O sector terciario, en auxe nos últimos anos, alcanzou un gran desenvolvemento como consecuencia do "boom" demográfico, económico e turístico. É destacábel a existencia do Hospital da Costa, xa que xera un gran número de empregos e presta un servizo básico para A Mariña.
Estradas
A principal estrada do concello é a N-642, coñecida como a Estrada da Mariña que vai de Ferrol a Foz. Actualmente bordea a vila de Burela en dirección noroeste-sueste, pois hai varios anos fíxose esta circunvalación que suprimía o paso da estrada polo centro da vila, pola Avenida Arcadio Pardiñas.
Ferrocarril
Polo concello de Burela pasa a liña de ferrocarril de vía estreita que vai de Ferrol a Oviedo, pertencente a FEVE. No centro da vila está situada a estación de ferrocarril de Burela.
Hai catro trens diarios procedentes de Oviedo e Ribadeo con destino a Ferrol, e outros catro en sentido contrario, dous a Ribadeo e os outros dous a Oviedo.
Comunicacións aéreas
O aeroporto da Coruña é o aeroporto máis próximo a Burela, situado a 132 km. Dende este aeroporto hai voos directos a diversas cidades españolas e tamén a europeas.
O aeroporto de Santiago de Compostela está pouco máis lonxe que o da Coruña, a 159 km. Hai voos directos a varias cidades españolas peninsulares e insulares, e tamén a cidades europeas e americanas.
O Aeroporto de Asturias está a 136 km pola estrada N-642. Hai voos directos a varias cidades españolas peninsulares e insulares, e tamén a París e Bruxelas.
Lugares de interese
Cova na zona do Cantiño|miniatura|250px
Lugares de Burela
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Burela vexa: Lugares de Burela.
Cripton
O cripton é un elemento químico da táboa periódica con símbolo Kr e o seu número atómico é 36.
Características principais
O cripton é un gas nobre incoloro, inodoro e insípido de moi pequena reactividade caracterizado por un espectro de liñas verde e vermello-laranxa moi brillantes. É un dos produtos da fisión nuclear do uranio. O cripton sólido é branco, de estrutura cristalina cúbica centrada nas caras ó igual que o resto de gases nobres.
Para propósitos prácticos pode considerarse un gas inerte aínda que se coñecen compostos formados có flúor; ademais pode formar clatratos coa auga ao quedar os seus átomos atrapados na rede de moléculas de auga. Tamén se sintetizaron clatratos con hidroquinona e fenol. É o primeiro dos gases nobres na orde do período para o que se define un valor de electronegatividade.
Aplicacións
A definición da lonxitude do metro estivo entre 1960 e 1983 baseada na radiación emitida polo átomo excitado de cripton; en concreto, o metro estaba definido coma 1 650 763,73 veces a lonxitude de onda da emisión vermella-laranxa dun átomo de Kr-86.
Usase en solitario ou mesturado con neon e argon en lámpadas fluorescentes, en sistemas de iluminación de aeroportos xa que o alcance da luz vermella emitida é maior que a ordinaria incluso en condicións climatolóxicas adversas de néboa, e nas lámpadas incandescentes de filamento de tungsteno de proxectores de cine. O láser de cripton usase en medicina para cirurxía da retina do ollo.
Historia
O cripton (do grego κρυπτόν, oculto) foi descuberto en 1898 por William Ramsay e Morris Travers nun residuo da evaporación do aire líquido. En 1960, a Oficina Internacional de Pesos e Medidas definiu o metro en función da lonxitude de onda da radiación emitida polo isótopo Kr-86 en substitución da barra patrón. En 1983 a emisión do cripton substituíuse pola distancia percorrida pola luz en 1/299 792 458 segundos.
Abundancia e obtención
Gas raro na atmosfera terrestre, da orde de 1 parte por millón, atópase entre os gases volcánicos e augas termais e en diversos minerais en cantidades moi pequenas. Pode extraerse do aire por destilación fraccionada.
Na atmosfera do planeta Marte atopouse un contido de 0,3 ppm de cripton.
Isótopos
O cripton natural está constituído por seis isótopos estables e ten caracterizados dezasete isótopos radioactivos.
O isótopo Kr-81 é produto de reaccións atmosféricas cós outros isótopos naturais, é radioactivo e ten un período de semidesintegración de 250,000 anos. Ao igual que o xenon, o cripton é extremadamente volátil e escapa con facilidade das augas superficiais, polo que se emprega para datar antigas (50.000 a 800.000 anos) augas subterráneas.
O isótopo Kr-85 é un gas inerte radioactivo cun período de semidesintegración de 10,76 anos que se produce na fisión do uranio e do plutonio. As fontes deste isótopo son as probas nucleares, os reactores nucleares e o reprocesado das barras de combustible dos reactores. Detectouse un forte gradiente deste isótopo entre os hemisferios norte e sur, sendo as concentracións detectadas no polo Norte un 30% máis altas que no polo Sur.
Más de lo que piensas
Más de lo que piensas (en galego: Máis do que pensas) é o décimo quinto álbum de estudio do grupo musical español Camela, que foi lanzado o 24 de xuño de 2014.
O álbum posúe 10 temas dos cales, cinco están compostos por Rubén Martín Muñoz (fillo de Dioni) e producidos por Dionisio Martín, que se estrea como produtor. Os outros cinco, compostos por Ángeles Múñoz, están producidos por Miguel Ángel Collado.
Existe un tema chamado "Llámala" (en galego: Chámaa), tamén gravado co álbum, que non está incluído neste.
Noriaki Kasai
Noriaki Kasai (葛西 紀明, かさい のりあき, Kasai Noriaki), nado o 6 de xuño de 1972 en Shimokawa, Hokkaidō é un saltador de esquí xaponés.
En 1992 gañou o seu primeiro campionato importante, o Campionato do Mundo de Salto de Esquí de Harrachov. Coneguiu a medalla de prata en trampolín grande por equipos nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1994 de Lillehammer. Nos Campionatos do Mundo de Esquí Nórdico obtivo un total de cinco medallas, dúas pratas (trampolín grande por equipos: 1999, 2003) e tres bronces (trampolín individuall: 2003, trampolín grande individual: 2003, e trampolín grande por equipos: 2007). Kasai tamén gañou a competición de salto de esquí no Festival de esquí de Holmenkollen en 1999. Kasai competiu en cinco xogos olímpicos, o seu mellor posto individual foi un quinto lugar en trampolín grande nos Xogos de 1994.
O 28 de febreiro de 2004, ós 31 anos e 8 meses de idade, Kasai converteuse no máis vello dos gañadores dunha proba da Copa do Mundo.
El Rebelde (Pontevedra)
El Rebelde, foi un periódico editado en Pontevedra entre 1913 e 1914.
Traxectoria
Subtitulado Quincenario Republicano Radical, apareceu o 15 de xuño de 1913. A partir do número 9 do 15 de outubro cambiou o seu subtítulo por Quincenario Republicano Radical Autónomo e dende o número 12 do 1 de decembro pasou a ser Quincenario de la Unión Republicana. Editado polo sector mozo do Partido Republicano Radical de Pontevedra, o administrador era Bernardino González Paz e estaba dirixido por Manuel Torres Iglesias. A raíz da visita a Pontevedra do líder radical Alejandro Lerroux en 1913, amosáronse en desacordo coa moderación do partido e fundaron o Partido Radical Autónomo de Pontevedra que ingresou na conxunción republicano-socialista. Foi suspendido por orde gobernativa en marzo de 1914. O director, Manuel Torres, foi procesado e xulgado en febreiro de 1916 por inxurias e calumnias a Ángel Míguez.
Kao
Kao (antigamente transcrito como Oghao) é unha illa formada por un volcán que se atopa ao oeste do grupo Ha'apai, no reino de Tonga, a 5 km ao nordés de Tofua e a 160 km ao norte de Tongatapu.
Xeografía
A illa ten unha forma cónica simétrica que se eleva desde o mar nun ángulo constante de 35º ata a cima de 1.030 metros de altitude. É o punto máis alto de Tonga. No pequeno cráter hai un lago de auga fresca. A superficie total é de 11´6 km².
Non se teñen rexistros históricos de erupcións, pero se atopa nunha zona de alta actividade volcánica. Non se ven fluxos de lava frescos, pero a falta de profundidade na erosión dos barrancos e dos acantilados suxire unha orixe moi recente. Foi descuberta en 1774, polo capitán James Cook.
A illa está densamente cuberta pola selva nos seus flancos máis baixos, mentres que nas ladeiras superiores está case espida.
A tradición oral de Kao e Tofua
EW Gifford, rexistrou os mitos e os contos de Tonga na década de 1920, documentado esta explicación da caldeira de Tofua e a creación da illa de Kao ao norte:
"Tres deidades de Samoa, Tuvuvata, Sisi e Faingaa, conspiraron para roubar Tofua. Unha noite foron e romperon a montaña polas súas raíces e o seu lugar foi ocupado por un gran lago. Isto enfureceu moito aos deuses Tonganos e un deles, Tafakula, tratou de deter aos ladróns. Púxose de pé na illa de Luahako e inclinouse co fin de mostrar o seu ano. Resplandecía tan brillantemente que as deidades de Samoa asustáronse, pensando que o sol estaba saíndo e que o seu vil traballo estaba a piques de ser descuberto. Polo tanto, deixaron caer a montaña e fuxiron a Samoa. A montaña converteuse na illa de Kao".
Cabo Silleiro
miniatura|Vista do cabo Silleiro.
O cabo Silleiro, é un cabo situado no suroeste de Galicia, na parroquia de Baredo (Baiona), que pecha a ría de Vigo polo sur, marcando o inicio das Rías Baixas cara ao norte. É o punto máis ó norte da costa de Baredo a Camposancos.
miniatura|[[Faro de cabo Silleiro.]]
Faro
O Faro de cabo Silleiro, construído en 1866, ten unha altura de 9 metros sobre o chan e 85 sobre o nivel do mar, cun alcance de 30 millas. miniatura|Canón dunha das catro pezas de artillería Vickers.
Instalacións militares
A base foi abandonada durante os anos noventa. En 1998 retirouse o perímetro de seguridade. As intalacións pertenceron ao Ministerio de Defensa de España ata o ano 2021, cando, tras trinta anos de negociacións, as mercou o Concello de Baiona por 370.000 €.
Costa
miniatura|Mapa de 1856. No recadro "Castillo, puerto y villa de Bayona" figura Cabo Silleiro ó de Cela. Na súa costa hai moitos relevos:
Naufraxios
Nas augas de cabo Silleiro afundiron dous barcos: o ABC e o Collingham (chamado polos baioneses O Cunichán).
Bardi
A palabra Bardi pode designar:
Lionel Rexes
Lionel Rexes Martínez, nado en París en 1971, é un escritor galego.
Traxectoria
Reside en Alfoz. É licenciado en Maxisterio pola Universidade Autónoma de Madrid. É impulsor da bitácora Vasoiras da Xibarda e un dos organizadores dos encontros de escritores Ponte Literaria en 2015 e 2016.
William Ferguson
Willie Ferguson, nado en Xohanesburgo o 6 de marzo de 1940 e finado en Durban o 19 de maio de 2007, foi un piloto de automobilismo de Suráfrica.
Traxectoria
Entrou no Gran Premio de Suráfrica de 1972 co equipo local Gunston, correndo nun Brabham BT33, pero non puido comezar a carreira debido a un fallo do motor na práctica. Inscribiuse tamén para pilotar un Surtees TS9 para o mesmo equipo, pero ese coche foi finalmente pilotado por John Love. Ferguson participou en numerosas carreiras fora do campionato de Fórmula Un.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Exclave
Un exclave, en xeografía política, designa un territorio que pertence politicamente a outro, pero que non está conectado por terra con este (coa excepción das illas).
Club Voleibol Barcelona Barça
300px|miniatura|dereita|O CVB Barça. O Club Voleibol Barcelona Barça é un club de voleibol feminino da cidade de Barcelona, Cataluña. Trátase dunha sección de voleibol feminino asociada ao Futbol Club Barcelona. Actualmente compite na Superliga 2. Foi fundada en 1994.
Conta, ademais do seu sénior, cunha escola de voleibol, equipos alevíns, infantís, cadetes, xuvenís e júnior.
Historia
O Club Voleibol Barcelona foi fundado en 1994 a partir da que fora sección de voleibol feminino do RCD Espanyol e que desaparecera. Ao ano seguinte, en 1995, asinou un acordo de patrocinio coa empresa Winterthur, que se converteu no patrocinador do club. Este mesmo ano logrou o campionato de España xuvenil. Na tempada 1998-99, o equipo consegue o ascenso á División de Honra. No 2004 asinou un acordo de colaboración co FC Barcelona, converténdose en sección asociada ao club e trocando o seu nome polo de Club Voleibol Barcelona Barça.
Extreme Ultraviolet Explorer
EUVE (acrónimo de Extreme Ultraviolet Explorer), tamén coñecido como Explorer 67 e BERKSAT (Berkeley Satellite) foi un observatorio espacial da NASA lanzado o 7 de xullo de 1992 mediante un foguete Delta II 6920-8 desde Cabo Cañaveral.
Características
A misión de EUVE foi realizar observacións astronómicas no ultravioleta extremo, no rango de lonxitudes de donda entre 70 e 760 ángstroms. A misión foi estendida dúas veces ata que se decidiu dar por finalizada en 2000. O satélite acabo reentrando na atmosfera o 31 de xaneiro de 2002.
El Rebelde
El Rebelde foi o nome de varias publicacións:
Jay Reatard
James Lee Lindsey Jr., nado en Memphis (Tennessee) o 1 de maio de 1980 e finado na mesma cidade o 13 de xaneiro de 2010, foi un músico estadounidense máis coñecido polo seu nome artístico Jay Reatard. Lindsey asinou con Matador Records e publicou gravacións como artista en solitario e como membro de The Reatards e de Lost Sounds.
Inicios
A súa familia era orixinaria de Lilbourn (Missouri). A súa familia mudouse a Memphis cando tiña 8 anos, xa que o seu pai non atopaba traballo na súa cidade natal. A carreira de Lindsey comezou aos 15 anos, cando unha cinta demo que enviara a Goner Records chamando a atención do antigo membro de Oblivian e dono do selo Eric Friedl. Lindsey coñeceu a Friedl e aos seus compañeiros de Oblivians ese mesmo ano cando tocaron en Memphis como abreconcertos para Rocket from the Crypt. Tras ver á banda ao vivo, Lindsey namorouse da súa música lo-fi descoidada e creou a súa propia marca de garage rock fortemente distorsionado. Friedl quedou impresionado coas demos de Lindsey e contratouno no seu selo, comentando posteriormente, "Gustoume o ruído así que fixemos o disco, e fun fan de todo o que fixo desde entón. É un rapaz incrible".
Lindsey chamou ao seu primeiro proxecto The Reatards, que na época só contaba con el como único membro, e adoptou un apelido influenciado polos Oblivians, chamándose a si mesmo "Jay Reatard". O primeiro lanzamento de The Reatards con Goner foi un EP de 7" chamado Get Real Stupid, que contaba con Lindsey como intérprete en solitario tocando a guitarra, cantando e golpeando un caldeiro para proporcionar un ritmo percusivo. Nesa época Greg Cartwright, un membro dos Oblivians, tocou brevemente a batería para Lindsey. Cartwright actuou en concertos  gravou con Lindsey na súa primeira casete autoeditada, Fuck Elvis, Here's The Reatards, que conta coa axuda na gravación de Jack Yarber, outro compoñente de Oblivians.
Para o seu segundo lanzamento Lindsey recrutou unha banda de apoio, contratando ao baixista Steve Albundy e ao batería Elvis Wong para que o acompañasen. O primeiro disco de The Reatards como trío foi Teenage Hate de 1998, publicado por Goner Records. Seguiulle o álbum Grown Up Fucked Up a través de eMpTy Records, e varios sinxelos. A primeiro xira europea de The Reatards chegou en 1998, cando Lindsey tiña 18 anos.
Anos 2000
En 2001 Lindsey comezou a gravar música con Alicja Trout e Rich Crook como Lost Sounds, un proxecto paralelo que finalmente acabaría por ser a principal banda de Lindsey. Alternando voces masculinas e femininas, ademais dun importante uso de sintetizadores, Lost Sounds afastábase do garage rock guitarreiro de The Reatards, e tiña un son máis parecido ao primeiro punk rock de The Screamers, unha banda punk con sintetizadores que Elvis Wong lle ensinou a Lindsey pouco despois de gravar o primeiro disco de The Reatards. Lindsey unha vez afirmou que o seu tempo e Lost Sounds "era e é máis divertido que calquera outra cousa que eu fixen". A pesar do entusiasmo de Lindsey coa banda, Lost Sounds separouse amargamente en 2005.
Lindsey era un compositor prolífico, actuando a miúdo como membro e compositor de dous ou máis bandas ao mesmo tempo. Un dos primeiros proxectos paralelos de Lindsey foi Bad Times, un grupo único que incluía a Eric Friedl e a King Louie Bankston. A banda gravou o valioso material dun álbum tras unha única sesión de práctica en 1998, editando un disco autotitulado en 2001. Despois dun concerto o grupo separouse e os membros regresaron aos seus proxectos en solitario.
Mentres Lindsey aínda era membro de The Reatards e de Lost Sounds uniuse a un proxecto en paralelo chamado Final Solutions. A asociación de Lindsey cos futuros membros de Final Solutions comezou mentres aínda era un adolescente. Debido a problemas en casa, Lindsey optou por irse a vivir con membros dunha banda local chamada The Jackmonkeys. Mentres vivía coa banda foi recrutado para tocar a batería con eles nunha batalla de bandas que se celebraría na cafetería da escola. Con Lindsey na batería, o grupo, co nome The High and Mightys, realizou un concerto con versións de Oblivians. Despois de separarse durante varios anos o grupo reformouse co nome Final Solutions e comezou a xirar e a publicar álbums.
En 2004, Lindsey, xunto coa súa ex-moza, Alix Brown da banda de Atlanta The Lids, creou Shattered Records, un selo discográfico independente que editou principalmente vinilos de edición limitada. Shattered Records publicou discos para varias bandas de punk e rock lo-fi, como Kajun SS, Jack Oblivian, Tokyo Electron, The Reatards, Final Solutions, Terror Visions, Angry Angles, Carbonas, Rat Traps, Digital Leather e The Knaughty Knights.
En 2007 Lindsey deixou a Shattered Records en espera mentres promocionaba os seus discos en solitario. Entón en 2009 Lindsey reviviu o selo co "Shattered Record Club" e co anuncio do seu derradeiro álbum en solitario, Watch Me Fall.
Fóra desa colaboración chegou outro proxecto musical para Lindsey, Angry Angles. Xunto con Brown, e alternando entre os baterías Paul Artigues de Die Rotzz e Ryan Rousseau ('Elvis Wong') de Tokyo Electron, a banda comezou a xirar polos Estados Unidos no outono de 2006. Antes de que a banda lanzase o seu segundo sinxelo, Lindsey e Brown comezaron unha curta xira europea. Angry Angles separouse despois de editar varios sinxelos en vinilo.
Cara 2005 tanto The Reatards como Lost Sounds separáranse, e Lindsey centrou a súa atención nun feixe de proxectos paralelos, traballando e editando material como Terror Visions e Destruction Unit. Aínda que despois comezou a centrarse na súa carreira en solitario en 2006, Lindsey dixo que non desexaba reformar as súas anteriores bandas. "Sentiríame como si estivese retrocedendo se estivese traballando noutra cousa", dixo.
En 2006 apareceu Blood Visions, o primeiro álbum en solitario de Lindsey co nome de Jay Reatard. Despois dunha longa xira promocionando o disco, no ano 2008 asinou un contrato exclusivo por varios álbums co selo independente baseado en Nova York Matador Records. Lindsey elixiu Matador porque sentía que eles eran "os únicos que manteñen calquera das promesas que fan ao longo do camiño". Varias grandes discográficas como Universal Records, Columbia Records e Vice Records, xunto coa independente Fat Possum, estaban interesadas en asinar con el. Publicou seis sinxelos de edición limitada en 7" ao longo de 2008 a través de Matador. Pouco despois do lanzamento do primeiro sinxelo e da publicación de varios artigos sobre el en NME, Spin Magazine e Rolling Stone, Lindsey comezou a realizar concertos máis grandes e tocou en varios festivales por todo o mundo.
En outubro de 2008 o Matador Singles '08 compilou os seus sinxelos de 2008 de Lindsey nun único disco.
Patín
miniatura| Un patín é un tipo de calzado especial que permite patinar. Este, ten unha prancha enganchada a sola e leva unha especie de coitela ou rodas, dependendo da superficie sobre a que se vai esvarar. Esta especie de calzado pode ser empregado na patinaxe e como medio de transporte.
Patín de xeo
O patín para xeo está composto por unha bota unida pola súa parte inferior a unha coitela. A unión pode ser fixa en dous puntos; ou ben articulada, cun eixe na parte dianteira e un resorte que tende a manter unha certa separación entre o talón da bota e a coitela. Neste segundo caso chámaselle patín clap.
Patín sobre rodas
O patín sobre rodas é empregado para desprazarse sobre unha superficie o máis dura, chá e lisa posible, grazas ao rodamento que leva baixo a sola. Pode unirse ao calzado ao formar parte dunha bota que o leva incorporado na súa sola.
Existen dous tipos básicos: o patín tradicional e o patín en liña, aínda que tamén existen experiencias con patíns dunha roda e outras variantes.
Pedrido, Santiago de Mondoñedo, Mondoñedo
Pedrido é un lugar da parroquia de Santiago de Mondoñedo, no concello lugués de Mondoñedo, na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2014 tiña 19 habitantes (8 homes e 11 mulleres).
Táboa de surf
miniatura|dereita|Distintos tipos de táboas de surf
A táboa de surf é unha plataforma alongada usada no deporte do surf. As táboas de surf son relativamente lixeiras, pero fortes dabondo para soportaren o peso dunha persoa de pé sobre elas, mentres se desprazan sobre a rompente dunha onda.
Historia
As táboas de surf foron inventadas en Hawai, onde eran coñecidas como papa he'e nalu na lingua hawaiana. Eran xeralmente feitas de madeira de árbores locais, como koa, e medían moitas veces máis de 15 pés (5 m) de longo. Fronte ás actuais, caracterizábanse por seren moi pesadas.
O deseño foi avanzando cos anos e incorporóuselle unha ou máis aletas na parte traseira inferior da táboa para mellorar a estabilidade direccional. Non só se perfeccionaron as formas senón tamén os materiais de fabricación.
Desta maneira, as táboas modernas están feitas de escuma de poliuretano ou poliestireno cuberto con capas de fibra de vidro e de resina de poliéster ou epoxi. O resultado é unha prancha lixeira e forte co obxectivo de que sexa flotante e manobrable. Recentes innovacións tecnolóxicas introduciron o uso da fibra de carbono na actual fabricación das mesmas.
Cada ano son fabricadas arredor de 400 mil táboas.
Tipos de táboas
Existe unha ampla variedade de modelos de táboas de surf, en función do tipo de onda, do surfista, do estilo de surf ou nivel do usuario.
Os principais modelos ou tipos de táboa de surf son nove e a continuación amósase unha pequena descrición de cada un deles ordenados de menor a maior tamaño.
Axis: Bold As Love
Axis: Bold As Love é o segundo álbum da banda inglesa de rock psicodélico The Jimi Hendrix Experience, publicado o 1 de decembro de 1967 a través do selo Track Records. O disco chegou ao posto 5 das listas británicas e ao 3 das estadounidenses.
Xusto antes de rematar o disco, Hendrix deixou as cintas mestras da cara un nun taxi. Estas non foron nunca recuperadas, e esa cara tivo que ser mesturada novamente ás presas. O disco foi reeditado en marzo de 2010, e o son ten pequenas variacións con pequenos axustes realizados polo enxeñeiro de son de Hendrix, Eddie Kramer.
Galería de imaxes de Pedrafita do Cebreiro
Galería de imaxes do concello de Pedrafita do Cebreiro.
María Eugenia Suárez
María Eugenia Suárez Riveiro, máis coñecida tamén como China Suárez, nada en Buenos Aires o 9 de marzo de 1992, é unha actriz e modelo arxentina.
Creep (filme)
Sinopse
Sen un só taxi libre no West End de Londres, Kate decide coller o metro. Ó estar un pouco bébeda, agarda nun banco da plataforma, pero acaba quedando durmida. Cando esperta decátase de que todo o mundo desapareceu. Presa do pánico, intenta saír da estación, pero todas as saídas están pechadas. De súpeto, un tren chega á parada e ela monta nel malia que o vagón está completamente baleiro. O seu acougo ante o que semella o seu regreso a casa transfórmase en arrepío cando o convoi se detén na metade do túnel e o seu vagón queda a escuras. Kate está a piques de enfrontarse a unha serie de sucesos aterrecedores que porán a proba a súa resistencia e a súa mente ata o límite.
EA
As siglas EA poden referirse a:
Juliette Gordon Low
Juliette Gordon Low, nada en Savannah (Xeorxia) o 31 de outubro de 1860 e finada o 17 de xaneiro de 1927, foi unha dirixente xuvenil estadounidense fundadora do guidismo nos Estados Unidos en 1912.
Adler Mannheim
220px|miniatura|dereita|Interior do pavillón [[SAP Arena durante un encontro do Adler Mannheim.]] O Adler Mannheim é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Mannheim (Alemaña). O equipo compite na Deutsche Eishockey Liga, a máxima categoría da liga profesional alemá, competición que gañou en 5 ocasións (1997, 1998, 1999, 2001 e 2007), o que o converte no segundo equipo máis laureado da competición por detrás do Eisbären Berlin.
O equipo naceu en 1938 como Mannheimer ERC, e trocou o seu nome polo actual cando se profesionalizou, no ano 1994.
"Adler" tradúcese como "aguia", de xeito que o nome do club traducido ó galego é "As Aguias de Mannheim".
Esturión
O esturión, Acipenser sturio Linnaeus, 1758, tamén coñecido como sollo, ou sollo rei,   é unha especie de peixe condrósteo da orde dos acipenseriformes e familia dos acipenséridos, quizais a especie máis representativa do xénero Acipenser, é dicir, o esturión propiamente dito.
Trátase dun peixe de gran tamaño: describíronse exemplares de até 5 e 6 m de lonxitude, con pesos de até 1 000 kg, e que podían alcanzar os 100 anos de idade. Porén, hoxe en día os individuos de máis de 2 a 3 m raramente son capturados.
Pasa a maior parte da súa vida no mar, habitualmente en augas costeiras pouco profundas, onde se alimenta de peixes e outros animais bentónicos, como crustáceos, moluscos e vermes, que desenterra co seu fociño.
Descrición
O esturión caracterízase por: miniatura|280px|Esturión visto polo dorso.
Distribución
Antano a área de distribución do esturión estendíase polos mares costeiros e os ríos de toda Europa, desde Islandia e Escandinavia até o mar Negro, sendo a finais do século XIX unha especie moi común e de grande importancia económica en toda a Europa occidental. Pero actualmente, debido á sobrepesca, á contaminación dos ríos, á regulación (e redución) dos seus caudais pola construción de presas e a extracción de áridos nas zonas de desova, este peixe é moi raro e protexido, onde o último lugar de desova é o esteiro da Xironda.
En Galicia foi antigamente moi abundante, especialmente no río Miño, até o punto de que se chegou a usar a súa carne como fertilizante para os cultivos, e as súas ovas, que hoxe constitúen o apreciado caviar, como comida para os porcos. Hoxe é unha especie extinguida. En Portugal era así mesmo moi abundante e famoso (chegou a ser retratado nas moedas cuñadas en Mértola no século I a. C.); o Guadiana foi o último río onde viviu o sollo rei, sendo os derradeiros exemplares capturados a finais dos anos da década de 1970.
As únicas poboacións relativamente abundantes de esturión en estado salvaxe están restrinxidas ás concas dos ríos Garona e Dordoña e ao estuario da Xironda, estimándose que en toda Francia non hai máis que uns poucos miles de individuos.
Hábitat e ecoloxía
O esturión vive no fondo, a unhas profundidades de 5 a 60 m. Aliméntase principalmente de pequenos peixes e invertebrados bentónicos, como crustáceos, moluscos e vermes, que desenterran co fociño, así como tamén de larvas de mosquitos. Os individuos máis vellos tamén comen peixes como pequenas anguías e gobios (especies do xénero Gobio da familia dos ciprínidos).
Reprodución
Os machos alcanzan a madurez sexual á idade de 7 a 9 anos, cando miden entre 110 e 150 cm e pesan de 7 a 20 kg. As femias, entre os 8 e os 14 anos, cando alcanzan de 120 a 180 cm e un peso de 10 a 30 kg.
Na primavera, entre abril e xuño, remontan os ríos onde desovan. Algúns esturións migran río arriba centos de quilómetros, mentas que outros permanecen cerca do mar. Desovan a profundidades de 2 a 10 m, sobre fondos rochosos onde a corrente é forte. As femias producen de 800 000 a 2 400 000 ovos pegañentos, de cor gris escura e de 2 a 3 mm de diámetro, que se adhiren ás pedras. Despois da reprodución, os individuos adultos, que non se alimentan durante esta época, regresan ao mar.
Os ovos eclosionan despois de 3 a 14 días, segundo a temperatura da auga, xurdindo larvas de 9 a 11 mm de lonxitude. Tras un período de 1 a 3 anos, os xuvenís migran cara ao mar, onde permanecerán de 7 a 17 anos.
Sinonimia
Da especie Acipenser sturio Linnaeus, 1758 recoñécense os seguintes sinónimos:
Estado
O estado de conservación da especie foi declarado como moi crítico, pola IUCN.
Lexislacións
Figura nos Anexos II e IV da Directiva de Hábitats (43/92 C.E.E) do 21 de maio de 1992.
Figura como de "especial interese" no Catálogo Nacional de Especies Ameazadas. Real Decreto 439/1990.
Catalogada como "D" no Anexo II das especies protexidas de fauna salvaxe autóctona, lei 3/88 de protección de animais de Cataluña.
Convenios internacionais
Figura no Anexo II do Convenio de Berna 82/72.
Figura no Regulamento CITES (3626/82/CE) e a súa ampliación, Regulamento (3646/83/CE), como especie "I".
Libros vermellos
Citada como "en perigo" no Libro Vermello dos Vertebrados Españois.
Jake Gyllenhaal
Jacob Benjamin "Jake" Gyllenhaal, nado nos Ánxeles (California) o 19 de decembro de 1980, é un actor estadounidense. Foi nomeado ós Premios Óscar e ó British Academy of Film and Television Arts.
Traxectoria
Fillo do director sueco Stephen Gyllenhaal e a guionista Naomi Foner, comezou a actuar con 11 anos nun filme do seu pai.
Os papeis máis exitosos de Gyllenhaal comezaron no 1999 con October Sky película na que se conta a historia real duns amigos que viven nunha pequena vila dos Estados Unidos na década de 1950 e que tras observar o lanzamento dun foguete por parte dos rusos deciden construír os seus propios trebellos. En 2001 con Donnie Darko, no que aparece xunto á súa irmá Maggie Gyllenhaal e no cal facía o papel dun esquizofrénico. No 2002 protagonizou O neno burbulla, aínda que este filme non tivo grande éxito comparado cos dous anteriores. En 2004 protagoniza The Day After Tomorrow, no que facía dun estudante atrapado nunha catástrofe natural provocada polo quentamento global. O ano seguinte realizou o papel cume na súa carreira o cal o levou a gañar varios premios entre o que se atopa o premio da Academia BAFTA como mellor actor secundario no seu papel como vaqueiro homosexual no filme Brokeback Mountain, no cal traballou xunto con Heath Ledger. Este filme está baseado na novela de Annie Proulx. Nese mesmo ano protagoniza a película Jarhead xunto co seu cuñado, Peter Sarsgaard, onde se mete no papel dun marine que viaxa a Iraq para loitar contra as tropas de Sadam Hussein.
Revista de Galicia (1880)
Revista de Galicia foi unha revista literaria que se publicou na Coruña en 1880.
Historia e características
Apareceu o 4 de marzo de 1880 como revista literaria semanal, pero posteriormente pasou a ser mensual. Estaba dirixida por Emilia Pardo Bazán e no primeiro número a directora presentaba o programa e sinalaba que tiña a encomenda de "difundir la cultura y el amor a la belleza, depurar el gusto artístico y favorecer la investigación de la verdad". Entre os seus colaboradores figuraron Juan Antonio Saco y Arce, Luis Rodríguez Seoane, Anastasio R. López, José Rodríguez Mourelo, Ramón Barros Sivelo e Valentín de Nóvoa. Cesou o 25 de outubro de 1880.
Escoba!
Escoba! é unha serie de televisión coral, que foi emitida pola Televisión de Galicia entre 2011 é 2014.
Descrición
De catro temporadas e máis de oitenta capítulos de duración, rodados na Facultade de Ciencias da Comunicación da Universidade de Santiago de Compostela, a comedia, que leva o nome dun xogo de cartas, desenvólvese nun centro social.
Paixón
miniatura|Encontro pasional, cadro de [[Frederick Goodall.]] Paixón (do verbo latino patior, que significa sufrir, e que tamén tiña relación con compatíbel) é unha emoción. Aplícase a un sentimento moi forte sobre unha persoa, cousa, causa ou proxecto. Paixón é unha emoción intensa que impón sentimento, entusiasmo, ou desexo por algo. É así mesmo unha forma impetuosa e viva de actuación.
Abén Humeya
Abén Humeya, de nome cristián Fernando de Válor e Córdoba e de nome musulmán Muhammad ibn Umayya, nado contra o 1545 e finado en 1569, foi un nobre mourisco.
Diario de Santiago
Diario de Santiago foi o nome de varias publicacións:
Abén Humeya
Traxectoria
Era membro dunha familia musulmá granadina que se reclamaba descendente dos Omeias de Córdoba e que pactou o seu conversión durante a conquista de Granada. A cambio da súa conversión e colaboración, os Reis Católicos concederon o señorío de Válor ao avó de Abén Humeya, que adoptara o nome de Hernando de Córdoba, e o dereito a ser membro do cabido granadino. A familia fixou a súa residencia en Válor o Alto e engadiu o nome de Válor ao seu apelido, pasando a ser Córdoba e Válor, e conseguindo o alcume de Os Valorís.
Fernando de Córdoba e Válor naceu como cristián en Granada e chegou a ser Cabaleiro vinte e catro da cidade de Granada, é dicir membro do cabido municipal.
Cando, tras o edicto de Filipe II en 1568 prohibindo a lingua árabe e os costumes musulmáns, estalou a insurrección dos mouriscos nas Alpujarras, Fernando uniuse á sublevación, abxurando das crenzas cristiás e tomando o nome de Muhammad ibn Umayya (que pasou a pronunciarse como Abén Humeya). Mercé á influencia do seu tío, converteuse no principal dirixente da insurrección e foi proclamado rei. Os rebeldes combateron contra as tropas reais mandadas sucesivamente polo marqués de Mondéjar, o marqués dos Vélez e Xoán de Austria. A pesar de que inicialmente a iniciativa militar correspondeu aos mouriscos, non conseguiron tomar Berja. Pronto xurdiron disensións entre os propios mouriscos. Segundo uns historiadores, a arbitrariedade e tiranía que mostra Abén Humeya, xunto co seu carácter despótico e receoso, fanlle perder o apoio dos rebeldes, sendo asasinado no seu palacio de Laujar de Andarax en outubro de 1569, aínda que outros din que foi asasinado por mouriscos axentes dos casteláns. En calquera caso, é sucedido polo seu primo Abén Aboo. A revolta sería sufocada en 1571.
Os Xogos Mouriscos
Un dos episodios máis interesantes protagonizado por Abén Humeya foi o dos Xogos Mouriscos que, segundo o cronista Ginés Pérez de Fita, convocou en Purchena en setembro de 1569, pouco antes de morrer asasinado. Conta Pérez de Fita na 2ª Parte das Guerras Civís de Granada que, tras o errado cerco da Cidade de Vera, Abén Humeya retirouse a Purchena onde convocou estes Xogos Mouriscos que incluían probas deportivas, algunhas delas de ascendencia olímpica como a loita, o levantamento de pedra, sostemento de ladrillo, lanzamento con fonda, carreiras de velocidade e media legua, concursos de danza e canto... todo iso para ter adestrada á tropa e para recuperar as súas tradicións, vestimentas, nomes... Este feito histórico-deportivo orixinal e único, desde 1993, é recordado anualmente no municipio de Purchena (Almería) cada primeiro fin de semana de agosto. Deste evento de clara ascendencia olímpica, Juan Antonio Samaranch, presidente do Comité Olímpico Internacional ata 2001, dixo: Os Xogos Mouriscos de Aben Humeya supón refacer o elo perdido da cadea entre a Antigüidade e o mundo moderno.
Baños de Valdearados
Baños de Valdearados é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 378 habitantes (INE 2012).
Germán Coppini
Germán Coppini López-Tormos, nado en Santander en 1961 e finado en Madrid o 24 de decembro de 2013, coñecido artisticamente como Germán Coppini, foi un cantante pop, fundador de Siniestro Total ou Golpes Bajos, e persoeiro fundamental da movida viguesa.
Siniestro Total
A principios de 1980 forma xunto con Miguel Costas á guitarra e Julián Hernández á batería o grupo afeccionado Coco y los del 1.500, no que fai de vocalista. Entre finais de agosto e principios de setembro de 1981 os seus compañeiros cambian o nome do seu outro grupo, que comparten con Alberto Torrado, Mari Cruz Soriano y los que Afinan su Piano, por Siniestro Total, e ante a necesidade dun vocalista, disolven Coco y los del 1.500 e incorporan a voz de Germán ó novo grupo.
Entre outono de 1981 e primavera de 1983 forma parte de Siniestro Total, cos que edita en xuño de 1982 o EP Ayudando a los enfermos, en novembro o LP ¿Cuándo se come aquí? e en febreiro de 1983 o sinxelo Sexo chungo/Me pica un huevo.
En febreiro de 1983 recibe un botellazo na perna mentres está actuando con Siniestro na Sala Zeleste en Barcelona, o que o obriga a ingresar por unhas semanas no hospital, durante as que se prantexa seriamente a súa continuidade no grupo. Tras saír do hospital contacta co seu compañeiro de instituto Teo Carralda, co que forma un dúo, en principio tan só un pequeno proxecto paralelo a Siniestro Total, co nome de Golpes Bajos; de modo que compaxina a súa actividade nos dous grupos tocando de luns a vernes en Siniestro e as fins de semana en Golpes, que en principio só se dedicaban a gravar versións de The Who.
Pero o momento decisivo chega cando con este último grupo envía algunhas cancións para participar no concurso de maquetas da revista Rock Espezial (actualmente Rockdelux) e gañan o primeiro premio. Pouco despois e debido a este éxito, Golpes aparece no programa La edad de oro de Televisión Española, presentado por Paloma Chamorro; Germán non comenta que tamén pertence a Siniestro Total, o que fai que o resto de compoñentes do grupo se ofendan.
Golpes Bajos
Xa como vocalista de Golpes Bajos, a mediados de 1983 edita coa discográfica Nuevos Medios un maxisinxelo homónimo, do que conseguen vender máis de 20.000 copias, o que fai que chegue a intervir na película musical A tope interpretando o tema dese maxisinxelo "Malos tiempos para la lírica" na Sala RockOla de Madrid. O 28 de xuño dese mesmo ano aparecen de novo no programa La edad de oro, no que conceden unha entrevista, ademais de tocar dous temas do maxisinxelo e un terceiro aínda inédito, "Fiesta de los maniquíes".
Xa a principios de 1985 Golpes saca o seu terceiro e último traballo, de novo con Nuevos Medios, un mini-LP titulado Devocionario, acompañado polos sinxelos dos temas "La virgen loca" e "Desconocido". A xira deste disco finaliza na primavera dese aon cun concerto en Tarragona na que o grupo anuncia publicamente a súa disolución.
En solitario: ata Carabás
Así pois, xa sen compromisos, Germán decide entón tomar uns meses de descanso durante o resto do ano, ata que en marzo de 1986 volve á escena musical en forma de reunión con Nacho Cano, co que grava o maxisinxelo "Edición limitada", presentado oficialmente en La 2 de Televisión Española o 12 de marzo de 1986, e mercede ó cal recibe o premio ó mellor solista do programa de Rafael Abitbol en Radio 3. Este maxisinxelo vén acompañado polos sinxelos promocionais "Dame un chupito de amor" e "Pepito el Grillo".
Finalmente en 1987 decídese a gravar un disco en solitario, El ladrón de Bagdad, esta vez en Hispavox, producido por Luis Fernández Soria, que aparece xunto co sinxelo "Alien divino" e un maxisinxelo cos temas "Por una caperuza" e "Despierta, escuela". O álbum foi presentado en directo nas festas de San Isidro en Madrid, onde tamén interpretou o tema inédito "Mi chiquitito".
En 1988 colabora con Alaska y Dinarama nun rap para a revisión do tema "Bailando", e xa en 1989 grava o seu segundo álbum en solitario, outra vez con Hispavox: Flechas negras, consistente en versións de clásicos do soul dos anos 70 actualizadas por Germán e producidas polo grupo Rebeldes sin Pausa, xunto con temas propios. Tódalas letras están firmadas por Germán Coppini, Pablo Sycet e Luis Carlos Esteban. Como sinxelo promocional do novo disco editouse a canción "Mujer".
Ademais en marzo de 1991 Nuevos Medios edita un CD duplo con todos os temas gravados por Golpes Bajos durante a súa carreira, incluídos os contidos nos maxisinxelos promocionais, que ten unha acollida moi boa no mercado.
En solitario: desde Carabás
Tralo novo álbum, en 1997 interveu nos coros da canción "Juncal" no disco Carbono catorce do grupo Vainica Doble, e a finais dese mesmo ano Teo Cardalda e el volven reunirse ó ver os esperanzadores resultados do dobre CD publicado seis anos antes, de modo que inician unha xira a nivel estatal que comeza o 17 de marzo de 1998 no Teatro Cervantes de Málaga coa presentación do novo disco en falso directo Vivo; pero ó finalizar a xira e comprobar os discretos resultados comerciais do álbum, deciden abandonar o proxecto.
Así pois, en xaneiro de 1999 Germán volve á súa actividade normal de colaboración en discos doutros artistas e intervén na canción "Coplillas de la mitómana" de Vainica Doble, no seu EP "Miss Labores", que é editado na primavera dese ano. E xusto antes de comezar o verán pon letra á canción "Amor garantizado" do disco Castaña de Tomasito.
Tras dous anos de inactividade, o 15 de novembro de 2001 participa na festa organizada por Jesús Ordovás para celebrar o aniversario da Sala Pentagrama, onde canta, xunto con Julián Hernández, compañeiro seu nos primeiros tempos de Siniestro, á guitarra, o tema "Ayatolah!", do primeiro EP de dito grupo, que máis tarde foi publicado no disco do aniversario da Sala Pentagrama.
En 2002, e para celebrar o seu vixésimo aniversario, Nuevos Medios reedita en formato Digipack o único LP de Golpes Bajos, A Santa Compaña, totalmente remasterizado e en edición de coleccionista, con material gráfico inédito. En 2003 Germán colabora con Tino di Geraldo na canción "Ojalá" do seu último disco, titulado Tino. Entre 2003 e 2004 Televisión Española publica unha serie de DVDs con emisións do programa La bola de cristal, entre as que se encontran videoclips tanto de Golpes Bajos como de Germán Coppini en solitario. Neste último ano tamén se dedica á pintura, e algúns dos seus cadros poden ser vistos na exposición Los colores de la música, no que diversos músicos amosan os seus deseños.
Ademais, a finais de verán de 2003 forma un novo grupo, co nome de Anónimos, xunto con Patacho Recio, Juan Jaren, Carlos Rodríguez e Ñete; participa nos actos de conmemoración do vixésimo aniversario da revista Rockdelux o 23 de novembro, e colabora escribindo as letras e prestando a súa voz no primeiro disco de Carmen Cancer, Ynolose.
En xuño de 2006 edita un novo álbum, nesta ocasión de rarezas, chamado "Las Canciones Del Limbo". Son temas gravados entre 1999 e 2004 que non viron a luz por diversos motivos. Destacan as colaboracións con Andrés del Val -Qun Qún-, Danny Van Der Lay, Jorge Mira e Susana Cáncer, coa que colaborou en tres temas do seu último álbum e algúns temas dun proxecto chamado "Glub" con Raúl Marín, Billy Villegas e Ludovico Vagnone. Inclúe cancións con Justo Bagüeste ou Tino Di Geraldo, así como unha versión de Franco Battiato "Centro De Gravedad".
En 2004 retoma a formación Anónimos xunto a Patacho Recio e o batería Carlos Hens de Los Elegantes, irmán da cantante de Objetivo Birmania, Yolanda Hens.
En abril de 2006 colabora no terceiro disco homónimo do trío sevillano Maga, no tema "Trampa En La Boca". Durante 2007 deu unha serie de concertos con Maga como banda de acompañamento, baixo o nome común de Cocoma, cun repertorio baseado fundamentalmente no repertorio de Golpes Bajos e algúns temas de Siniestro Total.