cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Luces de bohemia
Tempo
Está ambientada na época da súa publicación, arredor de 1920. Existen contradicións temporais ao facer coincidir personaxes que nunca chegaron a coexistir. Respecto á época do ano, hai escenas ambientadas na primavera e outras que falan da caída das follas. Estas contradicións poderían estar escritas á mantenta para resaltar o esperpento.
Espazo
A obra ten lugar nun Madrid decadente, «absurdo, brillante y hambriento». O percorrido faise de forma secuencial por zonas claramente recoñecibles na actualidade (rúa de San Cosme, Pretil de los Consejos, Rúa da Montera, rúa de Augusto Figueroa, Porta do Sol, rúa de Colón, paseo de Recoletos, rúa de Filipe IV, Costanilla de los Desamparados e rúa de San Cosme de novo).
Linguaxe
A obra ten unha gran creación lingüística, tanto nos propios textos dos personaxes, como nas propias acoutacións, que deixan de ser unha mera indicación para a adaptación teatral, e pasan a ser fondas descricións do espazo, os personaxes e a ambientación.
Entre a ampla riqueza léxica da obra, destacan os neoloxismos (uso do prefixo a-, "abichado"), galeguismos ("cachizas", "pazo", "cañotas", "cepones", "cuadrar"...) ou americanismos ("briago"...).
No apartado dos cultismos hai frases en latín (salutem plurimam), grego (eironeia), citas literarias ("Mal Polonia recibe", de La vida es sueño, versos de Espronceda, Victor Hugo...).
Relación coa figura de Sawa
Existen notables paralelismos entre Max Estrella e o escritor bohemio Alejandro Sawa, amigo do autor
Repercusión
Luces de bohemia é o punto de inflexión nas etapas literarias de Valle-Inclán, sendo o resultado dun cambio gradual do modernismo ao esperpento.
En 2002 creouse La noche de Max Estrella, que ten lugar o día 26 de marzo. Durante toda a noite represéntase teatro e improvísanse librerías na rúa.
Val do Oza
O Val do Oza é unha bisbarra, natural e tradicional, situada ao sur da bisbarra do Bierzo, na provincia de León, dentro do concello de Ponferrada. Percórrea o río do que deriva o nome da bisbarra, o río Oza (Valdueza, val do Oza), que nace na aldea de Montes de Valdueza, nos Montes Aquilanos ao verter as súas augas ao río Sil. En varias publicacións acéptase a pertenza a esta bisbarra de aldeas que non se atopan dentro do val formado polo río Oza. miniatura|Igrexa de Santiago de Peñalba. Foi o berce da Tebaida berciana (chamada así polos templos que se encontraban nesa zona, que recordaban, pola súa cantidade, á Tebas exipcia), estando administrativamente dentro do Val do Oza, aínda que a superficie que abrangue sexa moito maior.
Entre os seus templos destacan a Igrexa de Santiago de Peñalba (xoia mozárabe) e o Mosteiro de San Pedro de Montes. miniatura|Mosteiro de San Pedro de Montes.
Como chegar
Partindo de Ponferrada, tómase a dirección que leva ao barrio da Puente Boeza, cruzando a devandita ponte tómase a estrada que sae á esquerda. A 100 metros hai outro cruzamento, collemos a estrada da dereita en dirección San Lorenzo del Bierzo, unha vez pasada esta aldea comeza unha suba que ao seu remate permítenos considerar a entrada ao Val do Oza e ao noso pé San Esteban de Valdueza.
Aldeas da Bisbarra de Valdueza
Forman parte desta bisbarra as seguintes aldeas. Todas elas pertencen ao concello de Ponferrada agás a de Ferradillo, que pertence ao de Priaranza do Bierzo. Faise unha diferenciación entre as que se encontran dentro do val propiamente dito e as que se inclúen en varias publicacións como parte da bisbarra de Valdueza aínda que non se encontren bañados polo río Oza ou os seus afluentes.
Val de Compludo
Nota: a súa pertenza a esta bisbarra é discutida.
Los Barrios
Nota: a súa pertenza a esta bisbarra é discutida.
Outros vales
Nota: a súa pertenza a esta bisbarra é discutida.
Hidrografía
Varios regueiros dan as súas augas ao río Oza. Dende Peñalba de Santiago verten as súas augas os regueiros: Haro e Silencio, este último recibe o nome do Val do Silencio, declarado Paisaxe Pintoresca. Dende Montes de Valdueza e Manzanedo regueiros homónimos verten as súas augas xunto con outros moitos regueiros, algún sen nome.
Arquitectura
Un dos seus principais sinais de identidade é a súa arquitectura popular que comparte, en gran parte, con outras zonas do Bierzo, especialmente o sur do Bierzo. Son construcións coñecidas como casas nativas caracterizadas por tellados (chamados lousados) de lousa; muros de pedra (pedra calcaria-marmórea en Peñalba de Santiago e Montes de Valdueza principalmente); corredores en beiril, moitas veces con acceso a través de escaleira exterior, que poden ser abertos ou, habitualmente, pechados, debido aos rigores invernais; corte para gando e cortes e/ou adega no piso inferior; é bastante habitual a existencia de fornos situados nun extremo da edificación con forma redondeada ao exterior. A planta adoita ser cadrada coas esquinas redondeadas ao exterior.
Espinosa de Cervera
Espinosa de Cervera é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 98 habitantes (INE 2012).
Parque Natural da Serra de Andújar
Flora
A formación forestal máis estendida é o bosque mediterráneo, dominado pola aciñeira, os carballos ananos e as sobreiras. Tamén se pode atopar o cerquiño e o Piñeiro manso.
Fauna
O mamífero máis importante é o lince ibérico, sendo o lobo, pola contra escaso. O gamo e o muflón son especies cinexéticas reintroducidas. Entre os réptiles salientar o lagarto ocelado e o lagarto Verdinegro.
Lugares de Avión
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Avión.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Avión
1st Message
1st Message é o álbum de debut do grupo xaponés de J-Pop chamado w-inds, lanzado o 26 de decembro do ano 2001 baixo o selo Pony Canyon e producido por Flight Master.
Félix Arnáiz
Félix Ángel Arnáiz Lucas, nado en Galbarros (Burgos) o 26 de xuño de 1958, é un adestrador de fútbol español.
Traxectoria
Desde finais de maio de 2011, Félix Arnáiz é o novo adestrador do CD Teruel, en substitución de Ramón María Calderé, quen ao final da tempada 2010–11 decidiu rematar a súa relación co equipo turolense.
En decembro de 2015 firmou polo CD Guadalajara, de Segunda División B, en substitución de Manolo Cano. Foi cesado en marzo de 2016, sendo substituído por David Vidal.
Pavelló Font de Sant Lluís
O Pavelló Font de Sant Lluís, coñecido popularmente como La Fonteta, é un pavillón deportivo multiusos localizado no barrio de Quatre Carreres en Valencia, España. É a principal instalación deportiva cuberta da cidade. É coñecido por ser a cancha do Valencia BC e do Ros Casares, equipos de baloncesto masculino e feminino respectivamente.
Lugares de Baltar
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Baltar.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Baltar
Palacio de Deportes José María Martín Carpena
O Palacio de Deportes José María Martín Carpena é un pavillón deportivo multiusos localizado en Málaga, España. É a principal instalación deportiva cuberta da cidade e un dos principais complexos deportivos da Costa do Sol. É coñecido por ser a cancha do Club Baloncesto Málaga "Unicaja".
Historia e características
Anteriormente coñecido como Palacio dos Deportes Cidade de Málaga, cambiou o seu nome en honra a José María Martín Carpena, concelleiro do Partido Popular no Ayuntamiento de Málaga asasinado en 2000 pola banda terrorista ETA.
Orixinalmente tiña capacidade de 11.300 espectadores e unha superficie que rolda os 22.000 metros cadrados. En 2007 expúxose un proxecto para ampliar a capacidade do recinto a unha cantidade próxima aos 17.000 espectadores debido á gran demanda de localidades e abonos por parte dos afeccionados do Unicaja Málaga. Finalmente o proxecto aprobouse para ampliar o aforamento até 13.000 espectadores. O proxecto de ampliación atópase na súa segunda fase.
O Chao, As Grañas do Sor, Mañón
O Chao é un lugar da parroquia das Grañas do Sor no concello Coruñés de Mañón na comarca do Ortegal. Tiña 2 habitantes no ano 2011 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 1 muller, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 3 habitantes.
Gárgola (mitoloxía)
miniatura|Gárgola no [[Mosteiro de San Salvador de Celanova.]] Unha gárgola é un ser imaxinario, representado xeralmente en pedra, que presenta características a moitas veces grotescas.
O termo orixinouse a partir do francés gargouille, de gargouiller, 'producir un ruído semellante ao dun líquido nun tubo', derivado do latín gargărīzo, e este do grego antigo γαργαρίζω gargarízo, 'facer gargarexos'. Isto débese a que adoito as gárgolas mitolóxicas asimílanse ás gárgolas arquitectónicas. miniatura|Gárgola (Galerie des Chimières, [[Catedral Notre Dame de París|catedral de Nôtre-Dame, París.]] No pasado pensábase que as gárgolas eran os gardiáns das catedrais e que durante a noite cobraban vida.
As quimeras ou figuras grotescas son un tipo de esculturas semellantes ás gárgolas.
Historia
miniatura|Gárgola de Celanova no [[Museo Galego do Entroido.]] A orixe das gárgolas remóntase á Idade Media e relaciónase co auxe dos bestiarios e os tormentos do inferno. Certo é tamén que a imaxinación dos artistas medievais estaba influída por mitos aínda máis antigos. De feito, as primeiras gárgolas foron bautizadas co nome de 'grifóns', evidenciando así a súa raigame clásica. Porén, a iconografía gargólica non se limitaba á mera representación de grifóns, senón que plasmaba, ademais, a outros seres fabulosos que podían tomar a forma de animais, seres humanos ou unha mestura de ambos; pero sempre representados de maneira máis ou menos monstruosa.
Alianza Lima
Os fundadores adoptaron ese nome en honra á cuadra Alianza, propiedade do presidente da República, Augusto B. Leguía, que utilizaron para celebrar os seus primeiros xogos. Está considerado un dos máis grandes do fútbol peruano. A día de hoxe conta con vinte e catro ligas nacionais e unha supercopa do Perú. A súa mellor actuación internacional foi en 1976 cando foi campión da Copa Simón Bolívar. As cores do club son o azul e o branco. Debido á ascendencia italiana de Eduardo Pedreschi, membro fundador, decidiuse que a primeira roupa tivese cores da bandeira italiana. Así, os primeiros uniformes eran verdes con branco. Posteriormente, incluíronse no uniforme as cores da corte das bestas, que eran o azul, o branco e o negro, que se levaban na camisa, pantalón e calcetín respectivamente. Anos despois fíxose o uniforme azul e branco en forma de raias, que se utiliza ata hoxe.
Historia
Os equipos máis potentes da época seguían sendo os ricos, ademais de ser os que con máis actividade futbolística continuaban. A creación de Alianza Lima (inicialmente Sport Alianza) foi a antítese desta idea, porque se fundou nun ambiente puramente popular, sen influencia algunha dos altos niveis da sociedade limeña. A imaxe do Alianza como equipo popular aumentou cada vez máis, atraendo cedo a moitos afeccionados de baixas condicións, que viron nas vitorias do equipo aliancista, o seu propio triunfo ante a adversidade, un triunfo que sería impensable noutros aspectos da vida cotiá.e a oportunidade de reverter toda orde socioeconómica ou política para poder competir sen desigualdades.
Fundación
O Club Sport Alianza, como se chamaba inicialmente o club, foi fundado o 15 de febreiro de 1901, por un grupo de rapaces que tivo a idea de formar un club de fútbol para defender a comunidade fronte aos equipos doutros barrios. Adoptaron ese nome en homenaxe á cuadra Alianza, propiedade do expresidente da República, Augusto B. Leguía.
Espinosa del Camino
Espinosa del Camino é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 39 habitantes (INE 2012).
Juan Corzo
Traxectoria
Corzo emigrou a Cuba en 1887. Estudou teoría do xadrez do mestre Pichardo e converteuse en campión do Club de Xadrez da Habana. Dotado de notable talento táctico, a súa derrota fronte a Capablanca (+4 -3 =6 ) en 1901 marcou o comezo da meteórica carreira do que logo sería campión mundial, cando Capablanca só tiña 13 anos.
Xunto con el fundou a Federación Nacional de Xadrez de Cuba, e foi durante moitos anos editor da revista de xadrez de Capablanca.
VIR
VIR pode referirse a:
Sanpedrotarra Arraun Elkartea
miniatura|Sanpedrotarra en Bilbao 2012. O Sanpedrotarra Arraun Elkartea é un club de remo do barrio de San Pedro da localidade de Pasaia, Gipúscoa (Euskadi). Pasai San Pedro é, de sempre, unha das grandes potencias do remo de banco fixo. Trátase dun dos clubs máis laureados de Cantábrico e o segundo que máis Bandeiras da Concha conseguiu con 15, só por detrás de Orio que conta con 31. A súa cor é o mourado e a súa traiñeira chámase Libia.
Ricardo Bango
Ricardo González Bango, nado en Xixón o 18 de setembro de 1968, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección española.
Nitrificación
dereita|miniatura|300px|[[Ciclo do nitróxeno.]]
A nitrificación é a oxidación biolóxica do amoníaco con oxíxeno, en cuxo proceso completo primeiro o amoníaco se converte en amonio, e despois este en nitrito, e finalmente prodúcese a oxidación deste nitrito a nitrato. A transformación do amoníaco en nitrito é xeralmente o paso limitante da nitrificación. A nitrificación é un importante paso no ciclo do nitróxeno no solo. A nitrificación é un proceso aeróbico realizado por pequenos grupos de arqueas e bacterias autótrofas. Este proceso foi descuberto polo microbiólogo ruso Sergei Winogradsky.
Microbioloxía e ecoloxía
A oxidación do amoníaco a nitrito realízana dous grupos de organismos, as bacterias oxidantes do amoníaco (BOA) e as arqueas oxidantes do amoníaco (AOA ). As BOA poden encontrarse nos grupos das Betaproteobacteria e as Gammaproteobacteria. Actualmente, están illadas e descritas dúas AOA, que son Nitrosopumilus maritimus e Nitrososphaera viennensis. Nos solos as BOA máis estudadas pertencen aos xéneros Nitrosomonas e Nitrosococcus. Aínda que nos solos a oxidación do amoníaco realízana tanto as BOA coma as AOA, son as AOA as que dominan tanto nos solos coma nos ambientes mariños, o que indica que as Thaumarchaeota poden ser os maiores contribuíntes á oxidación do amoníaco neses ambientes.
Na maioría dos ambientes, os microorganismos presentes completan ambos os pasos do proceso, rendendo nitrato como produto final. Porén, é posible deseñar sistemas nos cales se forme nitrito (proceso de Sharon).
A nitrificación é importante en agricultura, na que a miúdo se aplican fertilizantes en forma de amoníaco. A conversión deste amoníaco en nitrato incrementa a lixiviación do nitróxeno porque o nitrato é máis hidrosoluble que o amoníaco.
A nitrificación pode tamén darse na auga potable. Nos sistemas de distribución de auga nos que se usan cloraminas como desinfectantes secundarios, a presenza de amoníaco libre pode actuar como substrato para os microorganismos oxidantes do amoníaco. As reaccións asociadas poden orixinar a diminución do desinfectante residual no sistema. A adición de ión clorito a augas tratadas con cloramina controla a nitrificación.
Xunto coa amonificación (paso de amoníaco a amonio), a nitrificación constitúe un proceso de mineralización que descompón a materia orgánica e libera compostos de nitróxeno dispoñibles para as plantas. Estas reaccións realimentan o ciclo do nitróxeno.
Química
A nitrificación é un proceso de oxidación de compostos nitroxenados no que se perden electróns do átomo de nitróxeno que pasan a átomos de oxíxeno. As reaccións son:
Nitrificación nos ecosistemas mariños
No medio mariño o nitóxeno é con frecuencia un nutriente limitante, polo que o ciclo do nitróxeno nos océanos é de especial intrese. A etapa da nitrificación dentro deste ciclo, crea nitrato, que é a forma de nitróxeno principal responsable da "nova" produción. Ademais, a medida que o océano se enriquede de dióxido de carbono de orixe antropoxénica, o decrecemento resultante do pH podería facer que diminuísen as taxas de nitrificación. A nitrificación potencialmente podería ser un "pescozo de botella" no ciclo do nitróxeno.
Distintos microbios son responsables dos dous pasos da nitrificación (amoníaco → nitrito e nitrito → nitrato) nos ambientes mariños. Coñécense varos grupos de BOA (bacterias oxidantes do amoníaco) nos ecosistemas mariños, como Nitrosomonas, Nitrospira, e Nitrosococcus. Todos conteñen o xene funcional da amoníaco monooxixenase (AMO), o cal é responsable da oxidación do amoníaco. Estudos máis recentes de metaxenómica revelaron que algunhas Thaumarchaeota (antes clasificadas como Crenarchaeota) posúen AMO. As Thaumarchaeota son abundantes no océano e algunhas especies teñen unhas 200 veces maior afinidade polo amoníaco que as BOA, o que levou aos científicos a poñer en dúbida a tradicional crenza de que as BOA son as principais responsables da nitrificación no océano. Ademais, aínda que clasicamente se pensa que a nitrificación está separada veticalmente da produción primaria porque a oxidación do nitróxeno polas bacterias é inhibida pola luz, a nitrificación feita polas AOA (arqueas oxidantes do amoníaco) non parece ser inhibida pola luz, o que significa que a nitrificación está ocorrendo ao longo de toda a columna de auga, o que tamén pon en cuestión as definicións habituais de produción "nova" e "reciclada".
No segundo paso da nitrificación, o nitrito é oxidado a nitrato. Nos océanos, este paso non se comprende tan ben coma o primeiro, pero sábese que as bacterias Nitrospina e Nitrobacter levan a cabo esta etapa no océano.
Chavagne
Chavagne (en Kavan, en galó: Chavayn) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Shakira
Shakira Isabel Mebarak Ripoll, nada en Barranquilla o 2 de febreiro de 1977, é unha cantante colombiana de música pop e rock en castelán e inglés.
Traxectoria
miniatura|250px|esquerda|Shakira nun concerto na [[A Coruña|Coruña en 2006, dentro da súa xira Oral Fixation Tour.]] É filla de Nidia del Carmen Ripoll Torrado, colombiana de ascendencia catalá, e William Mebarak Chadid, libanés.
En 1996 debutou con éxito no mercado discográfico hispanoamericano despois de publicar o seu álbum Pies descalzos. A súa fama creceu a nivel mundial no ano 2001 cando lanzou Servicio de lavandería.
A artista vendeu máis de 60 millóns de discos en toda a súa carreira discográfica. Gañou en dúas ocasións o Premio Grammy e sete veces o Grammy Latino.
A empresa Live Nation considera a Shakira a artista máis importante da súa xeración polo seu impacto global claramente consolidado, e sitúaa con este contrato dentro dos artistas máis importantes do mundo.
Leni Larsen Kaurin
Leni Larsen Kaurin, nada o 21 de marzo de 1981 en Skarbøvik, Ålesund, é unha futbolista norueguesa que xoga (en 2010) no equipo alemán do FFC Turbine Potsdam e na selección nacional de Noruega, seleccionada 37 veces coas seleccións inferiores debutou na absoluta en 2001.
Traxectoria
Kaurin comezou a xogar no principal equipo feminino noruegués, o Asker Fotball, en 1998 con tempadas no Team Strømmen FK, previamente fora xogadora do Karbøvik IF e do Fortuna Ålesund. No ano 2006 comezou a xogar regularmente na liga norueguesa e en setembro de 2007 xogou un papel destacado no Mundial de Fútbol Feminino da China, onde o equipo nacional quedou en cuarto lugar. Nos Xogos Olímpicos de 2008 marcou o primeiro gol da selección norueguesa o 6 de agosto de 2008 ós 61 segundos do partido contra os Estados Unidos, o que o converteu no gol máis tempraneiro da historia do fútbol olímpico ata que seis días despois Heather O'Reilly bateu o récord.
Douglas Hyde
Douglas Hyde, tamén coñecido polo seu nome en irlandés Dubhghlas de hÍde, nado o 17 de xaneiro de 1860 en Castlerea (Condado de Roscommon) e finado o 12 de xullo de 1949 en Dublín, foi un académico da lingua irlandesa que ocupou o cargo de primeiro Presidente de Irlanda entre os anos 1938 e 1945. Tamén foi o fundador da Conradh na Gaeilge, unha das institucións culturais irlandesas máis influentes da época.
Abe Gubenya
Abe Gubenya (en escrita ge'ez: አበ ጉበኛ), nado en Bahir Dar en 1934 e finado en 1980, foi un escritor e xornalista etíope en lingua amhárica.
Estudou en escolas pertencentes á Igrexa copta, traballou no Ministerio de Información e escribiu obras de teatro para a radio e novelas. Tivo que se exiliar do país cando o goberno prohibiu as súas obras.
Jordi Hurtado
Jordi Hurtado Torres, nado en Sant Feliu de Llobregat, o 16 de xuño de 1957, é un actor de dobraxe e presentador catalán de televisión, popular por programas como Saber y Ganar. Vive en Barcelona e ten dúas fillas.
Eleccións municipais en Nigrán
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello do Nigrán dende 1979. miniatura|300px|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Nigrán]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Nigrán desde a aprobación da Constitución de 1978.
Marília
Marília é un concello brasileiro do estado de São Paulo. Dista da capital do estado 443 km por estrada; 529 km por ferrocarril e 376 km en liña recta. Localízase na latitude 22º 12'50" sur e na lonxitude 49º 56'45" oeste, estando a unha altitude de 675 metros. A súa poboación estimada polo IBGE en 2009 era de 225 938 habitantes, sendo así, o 32ª maior concello do estado paulista por número de habitantes.
Celso Currás Fernández
Celso Currás Fernández, nado en Trabada o 17 de xullo de 1953, é un político galego.
Traxectoria
Fillo de Celso Currás López. É doutor en Ciencias da Educación e diplomado en Psicoloxía e Maxisterio. Foi Director Xeral de Formación e Emprego da Consellería de Familia e deputado do Parlamento de Galicia. O 28 de maio de 1996 o presidente da Xunta de Galicia Manuel Fraga Iribarne nomeouno Conselleiro de Educación, en substitución de Juan Piñeiro Permuy. Permaneceu nese cargo durante varias lexislaturas até a perda da maioría absoluta do PPdG nas eleccións autonómicas de 2005.
Xestión como conselleiro
Impulsou a Oferta Inicial de Ensinanzas postobrigatorias nos Centros de Ensino Público de Galicia, a figura do Centro público integrado, como resposta á dispersión e caída da poboación no espazo rural galego, e as denominadas axudas á escolarización. Apoiou a educación musical mediante proxectos de novos conservatorios e axudas e subvencións aos centros de música. Abriu varios Centros de Formación e Recursos para o profesorado. Puxo en marcha o Sistema de Información da Educación Galega e o Museo Pedagóxico de Galicia. No eido universitario deseñou un Programa de Financiamento e creou a Axencia para a Calidade do Sistema Universitario de Galicia. Así mesmo, estableceu un Plan de promoción e estabilidade do profesorado.
No ano 2004 o Presidente da Xunta, Manuel Fraga Iribarne, encárgalle a sinatura do Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega, negociado con múltiples sectores e que acadou a unanimidade de todas as forzas parlamentarias.
Tour de Francia 2001
O Tour de Francia 2001 foi a 88ª edición da carreira ciclista máis importante do mundo. O seu percorrido comezou o 7 de xullo en Dunkerque e rematou o 29 de xullo nos Campos Elisios de París.
A carreira quedou oficialmente sen gañador trala eliminación en 2012 do norteamericano Lance Armstrong por parte da UCI.
Clasificación xeral
Así quedaron as primeiras posicións da clasificación xeral do Tour de Francia 2001 trala disputa da proba e trala descualificación de Lance Armstrong por parte da UCI en 2012.
Carpelo
miniatura|dereita|300px|Flor de Helleborus orientalis despois da fecundación e perder os estames; vese que os carpelos son follas pechadas sobre si mesmas (xineceo apocárpico). Os carpelos son follas modificadas que forman a parte reprodutiva feminina da flor das plantas anxiospermas; son a unidade básica do xineceo. Polo seu carácter de follas portadoras de macrósporas, as células por cuxa multiplicación se forma o gametófito feminino (o saco embrional), os carpelos son megasporofilos (ou macrosporofilos).
Rafael Frade Peña
Rafael Frade Peña, nado en Santiago de Compostela o 9 de xaneiro de 1914 e finado na mesma cidade o 3 de decembro de 1936, foi un político galego.
Carpelo
Características
O conxunto dos carpelos dunha flor constitúe o xineceo. Os carpelos poden aparecer soldados, formando un xineceo único, ou ficar afastados, asentado cada un no receptáculo, formando outros tantos xineceos independentes. Dicimos no primeiro caso que a flor é gamocarpelar, e dialicarpelar no segundo.
Partes
As partes de que está constituído cada xineceo son:
Rafael Frade Peña
Traxectoria
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 formou parte do Comité de Defensa da República constituído no concello compostelán en representación de Unión Republicana. Foi detido e xulgado en consello de guerra. Foi defendido polos avogados José Reino Caamaño, Cándido Gracía  e  Manuel María González López, pero foi condenado a pena de morte. Foi executado  no cemiterio de Boisaca o 3 de decembro de 1936.
Carpelo
Partes
Todos os carpelos que forman un pistilo nunha flor sincárpica contribúen por igual a cada unha das parte enumeradas.
Os carpelos péchanse sobre si mesmos, ou ben uns con outros, para formar unha ou máis cavidades pechadas (ovarios) onde se atopan os primordios seminais. Anxiospermas quere dicir -de sementes encerradas-, e chámaselles así pola razón anterior. Constitúen excepción a esta regra as plantas da familia winteráceas.
Labregos do tempo dos Sputniks
Traxectoria
Creado en 2007, xúntanse para concertos sen ensaios previos, como a "Festa pola liberdade" (sala Nasa, decembro de 2007), ou o 7º aniversario do Cineclube de Compostela (centro social "A Gentalha do Pichel", abril de 2008).
Adoitan comezar poñendo en escena cadansúa proposta (O Leo cantando e na guitarra e García cantando sobre bases), para rematar con temas conxuntos improvisados, co Leo á guitarra e García cantando.
Entre outros, tocan temas como "Bilingüismo harmónico" (adaptación do "Should I Stay Or Should I Go", de The Clash) e poemas musicados de Celso Emilio Ferreiro, ademais de letras propias de García.
Lugares de Bande
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Bande.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Bande
The System of Alive
The System of Alive é o segundo álbum do grupo xaponés de J-Pop chamado w-inds, lanzado o 18 de decembro do ano 2002 baixo o selo Pony Canyon e producido por Flight Master. Vendéronse 190.124 copias do álbum.
Quimera paleontolóxica
miniatura|200px|Reconstrución de Protoavis texensis. En paleontoloxía, unha quimera é a interpretación errónea dun organismo extinto baseado na reunión de dous ou máis elementos fósiles procedentes de diferentes especies. Un exemplo clásico actual dunha posíbel quimera é Protoavis.
Holanda (tecido)
Co nome de holanda coñécese un tecido fino, de fibras naturais, xeralmente de liño, pero hoxe tamén imitado con algodón, utilizado sobre todo para fabricar camisas, camisóns, sabas e outros produtos.
Historia
Moi utilizado nos últimos séculos, toma o seu nome do país homónimo, dado que este era o principal centro de comercio da Europa do século XVII, especialmente en canto a tecidos, especias e produtos exóticos.
É un tecido que era moi apreciado pola súa caída e suavidade, polo que de querer contar cun produto de alta cualidade podía chegar a ser moi custoso. É por iso polo que era un signo de distinción das clases máis podentes.
Karl Kling
Karl Kling (16 de setembro de 1910, Gießen – 18 de marzo de 2003, Gaienhofen no Lago Constanza, Alemaña) foi un piloto de Alemaña. Participou en 11 Grandes Premios de Fórmula 1, debutando o 4 de xullo de 1954. Logrou 2 podios e anotou un total de 17 puntos de campionato.
Dise que naceu demasiado tarde e demasiado pronto. Demasiado tarde para estar no exitoso equipo de Mercedes dos anos 30 e demasiado pronto para ter unha oportunidade real en e. Infrecuentemente, Kling atopou o seu xeito no automobilismo a través do seu primeiro traballo como empregado na recepción en Daimler-Benz a mediados dos anos 1930, competiu en hillclimbs e carreiras de probas en coches de produción no seu tempo libre. Durante a Segunda Guerra Mundial gañou a experiencia mecánica prestando servizo ás aeronaves da Luftwaffe, e logo da cesación de hostilidades retomou a súa implicación no automobilismo nun BMW 328.
Kling foi básico no desenvolvemento para o regreso de Mercedes á competencia internacional a principios dos anos 1950, e a súa vitoria na Carreira Panamericana de 1952, pilotando o entón experimental Mercedes-Benz 300SL, foi o punto definitorio que asegurou á xerencia de Daimler-Benz que o automobilismo tiña un lugar no futuro de Mercedes. Chamado para reanimar a escuadra de Mercedes Grand Prix en, terminou menos dun segundo detrás do lendario Juan Manuel Fangio no seu debut na Fórmula Un. Logrando o segundo lugar no Gran Premio de Francia de 1954 no rápido circuíto de Reims-Gueux. Este comezo prometedor non durou, e coa chegada de Stirling Moss en Mercedes en 1955 Kling foi degradado efectivamente como terceiro piloto. Lonxe do Campionato Mundial, Kling obtivo vitorias impresionantes tanto no Gran Premio de Berlín (en AVUS, outro circuíto de alta velocidade), e no Gran Premio de Suecia. Deixou o equipo de Fórmula Un ao final da tempada, para suceder a Alfred Neubauer como o xefe do automobilismo de Mercedes. Estaba neste cargo durante as súas exitosas campañas nos rallys dos anos 60, tomando ocasionalmente o volante dos mesmos. Nunha ocasión levou un Mercedes-Benz 220SE á vitoria no gran mitin trans-africano de 1961 Alxer - Cape Town.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida. * Compartido con Stirling Moss e Hans Herrmann.
Lucín, As Encrobas, Cerceda
Lucín é un lugar da parroquia das Encrobas no concello coruñés de Cerceda na comarca de Ordes. Tiña 8 habitantes no ano 2011 segundo datos doINE, dos cales 4 eran homes e 4 eran mulleres.
Estreito da Tartaria
miniatura|O estreito de Tartaria conecta o mar de Ojostsk co mar do Xapón.
O estreito de Tartaria (Golfo de Tartaria, e Golfo tártaro ou Estreito tártaro, para os xaponeses estreito de Mamiya e para os rusos estreito de Nevelskoi) é un estreito no océano Pacífico que separa a illa rusa de Sakhalin do sueste ruso da Asia continental, conectando ao mar de Okhotsk co mar do Xapón. Ten 900 km de lonxitude, entre 4 e 20 m de profundidade, e 7,3 km de anchura no seu punto máis angosto.
O nome Tartaria, que provén dos tártaros, é unha forma arcaica para varios pobos de Asia. Neste caso refírese a varios pobos de Manchuria, que en tempos históricos foi chamada Tartaria Oriental.
No Xapón, o estreito leva o nome de Mamiya Rinzo, que o atravesou en 1808, mentres os autores rusos prefiren darlle o nome do Almirante Nevelskoi, explorador da área en 1848.
"Estreito de Tartaria" (Strait of Tartary) é tamén o nome dun poema de Walter de la Mare, no que fala de Tartaria como terra de Asia no norte da China.
Este estreito foi o lugar polo que os ainus chegaron a Sakhalin (Karafuto) desde a Asia continental.
Lugares de Baños de Molgas
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Baños de Molgas.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Baños de Molgas
Himno Nacional de Chile
O Himno Nacional de Chile é unha composición musical usada como himno nacional por Chile. A música foi composta por Ramón Carnicer o 1828, e o texto orixinal foi escrito por Eusebio Lillo o 1847.
== Letra == <div style="font-family: Georgia, Palatino, Palatino Linotype, Times, Times New Roman, serif;">
Coro
Kerry Kittles
Kerry Kittles, nado o 12 de xuño de 1974 en Dayton, Ohio, é un ex xogador americano profesional de baloncesto, que pasou a súa carreira na National Basketball Association (NBA).
Traxectoria
Kittles foi á Universidade de Villanova, e máis tarde foi seleccionado na 8ª posición do Draft da NBA de 1996 polos New Jersey Nets. Fixo máis de 12.9 puntos por partido en todas as tempadas nas que estivo en Nova Jersey, excepto unha. Na tempada 2000-01, non xogou ningún partido debido a unha operación no seu xeonllo dereito.
Tras sete tempadas cos Nets, Kittles foi traspasado aos Los Angeles Clippers, nun intento dos Nets para rebaixar o salario que pagaba. Despois dun ano nos Clippers marcado polas lesións, Kittles deixou Os Ánxeles.
Na actualidade, traballa coma ollador para os Brooklyn Nets.
O Cascón, As Grañas do Sor, Mañón
O Cascón é un lugar da parroquia das Grañas do Sor no concello Coruñés de Mañón na comarca do Ortegal. Tiña 1 habitante no ano 2011 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que era 1 muller, o que non supón un cambio con relación ao ano 1999 cando contaba co mesmo número de habitantes.
Abioseh Nicol
Abioseh Nicol, nado como Davidson Sylvester Hector Willoughby Nicol en Freetown, en 1924 e finado en Cambridge en 1994, foi un escritor e diplomático de Serra Leoa.
Traxectoria
Estudou en Ibadán (Nixeria) e Cambridge, dirixiu investigacións médica no Reino Unido e volveu a Serra Leoa en 1958, director do Banco de Serra Leoa (1963-1968), vicerreitor da Universidade de Serra Leoa (1966-1969), embaixador na ONU (1969-1971) e embaixador no Reino Unido (1971-1972).
Abdilatif Abdalla
Abdilatif Abdalla (Mombasa 1946), é un escritor e político kenyano.
Foi concelleiro de Mombasa e logo de publicar un folleto crítico co goberno foi acusado de sedición e estivo na cadea entre 1969 e 1972, posteriormente traballou na Universidade de Dar er Salaam (Tanzania) (1972-1979) e colaborou na redacción do dicionario de suahili, Kamusi ya Sisuahili Sanifu. Traballou no servizo en suahili da BBC (1979-1985), foi profesor de suahili en Londres e actualmente éo en Leipzig.
Stedelijk Museum
O Museo Stedelijk (en galego Museo municipal) de Ámsterdam, Países Baixos. É un museo de arte moderna e está situado na Praza dos Museos ("Museumplein") preto do Rijksmuseum e do Museo van Gogh.
Este edificio, anteriormente de correos, tamén alberga unha serie de compañías relacionadas cos medios e a arte. A planta superior ofrece unha das mellores vistas da cidade. Hai un restaurante durante o día e un club pola noite.
Muíños do Folón e do Picón
miniatura|dereita|300px|Vista xeral dos muíños do Folón. Os muíños do Folón e do Picón son un grupo de 60 muíños en fervenza, declarados Ben de Interese Cultural pola Xunta de Galicia ao constituír parte do rico patrimonio etnográfico da comarca do Baixo Miño, xa mencionados en documentos do século XVII.
Situación
Atópanse situados dentro do concello do Rosal, entre os lugares de Martín e Fornelos, na ladeira do Monte Campo do Couto, desde o cal se pode contemplar todo o val do Rosal, a desembocadura do río Miño e o Monte onde se atopa o Castro de Santa Trega.
Descrición
miniatura|dereita|222px|Vista xeral dos muíños do Picón. miniatura|dereita|222px|Inscrición no muíño número 16. Os 60 muíños atópanse divididos en dous tramos que reciben dous nomes diferenciados:
Dentro dos diferentes tipos de muíños existentes clasifícanse como muíños de rodicio ou de roda motriz horizontal, e dentro destes, nos muíños do Folón e do Picón atópanse tanto muíños de canle (normalmente cuberta no tramo máis inclinado), nos que a auga desemboca xustamente no inferno onde está situado o rodicio; e muíños de cubo ou de pozo, que se poden observar nos tramos con máis pendente da ruta, onde se almacenaba a auga nos cubos dos muíños superiores e de aí unha vez que o muíño xa a usara, pasaba ao seguinte e así sucesivamente.
A maioría deles teñen unha estrutura de dúas plantas, na inferior chamada sarteio pódese ver aínda a maquinaria na que actúa a forza da auga; no termiñado ou planta superior é onde se atopan as moas de moer o gran comunmente feitas de pedra.
Os primeiros muíños conservados datan dos séculos XVIII e XIX, como se pode comprobar, por exemplo, no muíño número 11 que recolle a datación máis antiga: Ano 1702, ou o muíño número 16 que recolle o ano 1715.
Nos linteis, xambas, limiares e paredes (tanto interiores como exteriores) pódense observar signos de canteiro. Posteriormente os propietarios dos muíños tamén deixaron as súas propias marcas e sinais coma cruces, tendo neste caso unha posible función a un tempo protectora e ao mesmo tempo delimitadora da propiedade.
Como exemplo está a inscrición dunha cruz coa lenda Ave María que se observa no muíño número 4 ou dunha cruz cun cáliz no muíño número 21.
Son edificacións feitas de pedra construídas en pendente ao lado do río, para aproveitar a forza da auga co fin de moer o gran. Neles moíase tanto gran de millo, de centeo ou de trigo para facer fariña. No exterior algúns deles conservan pías usadas coma abrevadoiros e comedeiros dos animais, coma por exemplo, no muíño número 5 (que ten un alpendre para as cabalerías) ou no 23.
Existe unha ruta de sendeirismo sinalada coa posibilidade de facer visitas guiadas gratuítas coa fin de ver e entender o funcionamento dos muíños.
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:DetallemuíñoFolón.JPG|Detalle Muíño do Folón Ficheiro:Muíño restaurado folón.jpg|Muíño restaurado no Folón Ficheiro:Muíños do Folón, O Rosal.jpg Ficheiro:Detalledunmuíñodopicón2.jpg|Muíños do Picón
Gran Premio de Abu Zabi de 2011
O Gran Premio de Abu Dhabi de 2011 (oficialmente o  Etihad Airways Gran Premio de Abu Dhabi de Fórmula 1 de 2011) foi a décimo oitava e penúltima proba da tempada de. Disputouse o 13 de novembro de 2011 no Circuíto de Yas Marina na Illa Yas, unha illa nos arredores de Abu Dabi nos Emiratos Árabes Unidos. Foi a terceira carreira do Gran Premio de Abu Dhabi.
Antecedentes
O piloto de Williams Pastor Maldonado tivo unha penalización de dez posicións por exceder a súa cota de motores para a tempada. Cada piloto ten dereito a utilizar un máximo de oito motores ao longo da tempada sen penalización, pero o oitavo e último motor de Maldonado foi danado sen posibilidade de reparación cando se retirou do Gran Premio da India de 2011.
70ª edición dos Óscar
A 70.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 23 de marzo de 1998 no Shrine Auditorium dos Ánxeles (Estados Unidos). O mestre de cerimonias foi Billy Cristal por sexta vez.
O filme Titanic gañou once premios, igualando o récord de Ben-Hur e, posteriormente, The Lord of the Rings: The Return of the King. A audiencia televisiva superou os 57 millóns de televidentes nos Estados Unidos, converténdese na cerimonia dos Óscars máis vista da historia.
Premios
miniatura|150px|[[Jon Landau, mellor filme]] miniatura|150px|[[James Cameron, mellor director, mellor filme e mellor montaxe]] miniatura|150px|[[Jack Nicholson, mellor actor]] miniatura|150px|[[Helen Hunt, mellor actriz]] miniatura|150px|[[Robin Williams, mellor actor secundario]] miniatura|150px|[[Kim Basinger, mellor actriz secundaria]] miniatura|150px|[[Matt Damon, mellor guión orixinal]] miniatura|150px|[[Ben Affleck, mellor guión orixinal]] miniatura|150px|[[Curtis Hanson, mellor guión adaptado]] miniatura|150px|[[James Horner, mellor banda sonora de drama e mellor canción]] miniatura|150px|[[Jan Pinkava, mellor curtametraxe animada]] miniatura|150px|[[Rick Baker, mellor maquillaxe]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en letra grosa.
Jacob Wackernagel
Jacob Wackernagel(-Stehlin), nado en Basilea o 11 de decembro de 1853 e finado o 22 de maio de 1938, foi un indoeuropeísta e lingüista suízo.
Traxectoria
Jacob Wackernagel era fillo do xermanista alemán Wilhelm Wackernagel. Estudou desde 1871 a 1875 na súa cidade natal de Basilea, en Göttingen e en Leipzig filoloxía clásica, xermanística e historia. O doutoramento tivo lugar en 1875 de novo en Basilea, a habilitación en 1876. Entre 1879 e 1881 ensinou en primeiro lugar como profesor extraordinario de lingua grega e literatura en Basilea, despois (1881–1902) como ordinario. De 1902 a 1915 foi profesor ordinario de lingüística indoeuropea en Göttingen. De 1915 a 1936 ensinou indoeuropeística en Basilea.
Jacob Wackernagel é un dos máis significativos "lingüistas de sentido filolóxico", como el se describía e os seus traballos contan aínda hoxe entre os máis significativos da indoeuropeística.
Xoán Paulo I, papa
Albino Luciani, nado en Canale d'Agordo, Véneto, Italia, o 17 de outubro de 1912 e finado na Cidade do Vaticano o 28 de setembro de 1978, foi Papa da Igrexa católica co nome de Xoán Paulo I (latín: Ioannes Paulus PP. I).
Traxectoria
Naceu nunha pequena localidade da provincia de Belluno (Véneto, Italia), daquela coñecida como Forno dei Canale, era fillo de Giovanni Luciani e Bortola Tancon, sendo o maior de catro irmáns. Ós 10 anos, e logo de vivir na pobreza durante a primeira guerra mundial, a súa nai morreu e o seu pai contraeu novas nupcias cunha muller de gran devoción; foi entón cando naceu a súa vocación sacerdotal, segundo el declarou, grazas á predicación dun frade capuchino. En 1923 ingresou no seminario menor da localidade de Feltre, pasou logo ao seminario maior de Belluno, onde foi ordenado sacerdote en 1935. Trala súa ordenación trasladouse a Roma onde completou os seus estudos teolóxicos na Pontificia Universidade Gregoriana de Roma, na que obtería o grao de Doutor en teoloxía en 1947. Ó remata-los estudos regresou á súa localidade natal onde empezou o seu labor pastoral como párroco de Forno dei Canale e de Agordo, labor que compatibilizou cunha función docente no Instituto Tecnolóxico Mineiro.
Antes de se converter no "Papa do sorriso" (como sería coñecido por moitos), ocupou cargos como Vicerreitor do seminario de Belluno e Vicario Xeral de Belluno (diocese a cargo da cal estivo 11 anos) en 1954. En 1958 Xoán XXIII conságrao como bispo de Vittorio Veneto e o 15 de decembro de 1969 foi nomeado Patriarca de Venecia, penúltimo paso antes da súa elección como Sumo Pontífice ó que intermediaría a súa creación como cardeal o 5 de marzo de 1973.
Foi elixido como o 263º Papa da Igrexa católica o 26 de agosto de 1978. Foi o primeiro Papa con dous nomes, xesto co que pretendía honrar ós seus dous predecesores: Xoán XXIII e Paulo VI. Despois da súa elección, Xoán Paulo I estableceu un ambiente de optimismo e reformas. Pero nunca chegaría a avanzar máis alá das propostas. Morreu, aparentemente por infarto, 33 días despois, o 28 de setembro de 1978, tras o undécimo pontificado máis breve a historia (o primeiro corresponde ó de Urbano VII quen ocupou a sé por 13 días).
Morte
O ambiente de optimismo e proximidade establecido por Xoán Paulo I nunca chegaría a avanzar pola brevedad do seu pontificado. Foi atopado morto na súa cama pouco antes do amencer do 29 de setembro de 1978, 33 días logo da súa elección. Segundo as fontes oficiais, o papa, de 65 anos, morreu dun infarto. Díxose que o Vaticano ocultou algúns aspectos sobre o descubrimento do cadáver para evitar dar detalles indecentes no feito de que foi descuberto pola Irmá Vincenza, unha monxa. Como é costume trala morte dun papa, non se realizou autopsia. Aínda que isto, xunto con declaracións contradictorias realizadas trala morte do papa, deron lugar a unha serie de teorías conspiradoras en torno a ela. Estas declaracións refírense a quen atopou o cadáver e onde, a que hora e que papeis tiña na man.
Polémica e hipótese en torno á súa morte
miniatura|250px|Tumba de Xoán Paulo I nas [[grutas vaticanas.]] O Vaticano afirma que Xoán Paulo I faleceu dun infarto na súa cama e que non se levou a cabo autopsia ningunha pola oposición dos seus familiares. Algúns aspectos desta declaración oficial, con todo, víronse contraditos máis tarde: non foi o irlandés John Magee (posteriormente bispo), quen fose secretario persoal de Paulo VI, Xoán Paulo I e Xoán Paulo II, a primeira persoa en achar o cadáver do Pontífice, senón unha das relixiosas que se encargaban do traballo doméstico, como se soubo en 1988. A familia do falecido papa revelou en 1991 que a morte non lle veu na cama, senón no seu escritorio; e ademais, si se lle realizou unha autopsia, segundo outros informes. Estas incoherencias oficiais, xunto a outros factores de índole económica, deron orixe a teorías conspiradoras que apuntan a un envelenamento do Pontífice.
Xoán Paulo I pretendía afondar nas reformas iniciadas por Xoán XXIII. A clarificación das contas vaticanas era unha das súas prioridades. Mentres foi Patriarca de Venecia, en 1972, o Banco Vaticano vendeu ao Banco Ambrosiano, propiedade de Roberto Calvi, a Banca Cattolica do Veneto, sen consultar ao bispado metropolitano de Venecia, do cal monseñor Albino Luciani era xerarca. O responsable desta acción foi o arcebispo Paul Marcinkus, o cal levou a certas desavinzas entre Luciani, aínda non nomeado papa, e o norteamericano, responsable da dubidosa administración Vaticana de entón. A Banca Cattolica do Veneto estaba especializada en préstamos con baixos tipos de xuro cara aos máis necesitados; quizais por isto o papa Luciani tomou cartas no asunto. Giovanni Benelli, substituto do Secretario de Estado Vaticano, cóntalle que existe un plan entre Roberto Calvi, Michele Sindona e Marcinkus para aproveitar a ampla marxe de manobra que ten o Vaticano: «evasión de impostos, movemento ilegal de accións». A reacción de Luciani, recollida no libro Co corazón posto en Deus: intuicións proféticas de Xoán Paulo I, é dunha enorme decepción.
O 9 de maio dese mesmo ano da morte de Xoán Paulo I, 1978, fora asasinado o primeiro ministro de Italia, Aldo Moro, líder da Democracia Cristiá. As estrañas circunstancias do deceso de Albino Luciani -un ataque cardíaco, para alguén que gozaba de boa saúde- e outros sucesos misteriosos, como que a defunción non fose certificada polo forense vaticano, senón por outro, e o precipitado do seu embalsamamento, dispararon a teoría de que en realidade Xoán Paulo I foi asasinado. A dobre confesión da monxa, Sor Vicenza Taffarel, quen atopou o cadáver do Sumo Pontífice (nunha primeira versión: vestido aínda, no seu baño, posiblemente no chan, onde vomitou; e a outra: na súa cama, con documentos desordenados e as lentes caídas do seu rostro, xa desposuído do hábito papal) inducen a pensar que foi envelenado.
Algunhas obras de investigación abundan na teoría do envelenamento. O libro O día da conta do sacerdote español Jesús López Sáez, presume que o sumo pontífice foi envelenado cunha forte dose dun vasodilatador. O libro In God's Name (No nome de Deus), do xornalista inglés David Yallop, defende que foi envelenado por altos xerarcas da Igrexa católica en complicidade con mafiosos vinculados co Banco Ambrosiano e as irmandades secretas masónicas.