cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jorge Amado
Cartas
As cartas mostran como o escritor recibía as máis imprevistas peticións ben como presentaba persoas unhas ás outras en época en que era intenso o diálogo vía postal. A correspondencia persoal de Jorge Amado pode ofrecer inestimável fonte de pescuda.
Entre outros que formaban parte do círculo de amizades de Jorge Amado vale citar: Federico Fellini, Alberto Moravia, Yves Montand, Jorge Semprún, Pablo Picasso, Oscar Niemeyer, Vinícius de Moraes, Jean-Paul Sartre e Simone de Beauvoir.
Adaptacións
Moitas das súas obras foron adaptadas para cinema, TV, teatro e radio, ben como para banda deseñada. En 1960 estreou na TV Tupi a adaptación de Gabriela, Cravo e Canela, de Antônio Bulhões de Carvalho e dirixida por Maurício Sherman. En 1975, outra adaptación da novela Gabriela, feita por Walter George Durst estreouse na televisión pola Rede Globo. En 1976 estreou no cinema Dona Flor e seus Dois Maridos con dirección de Bruno Barreto. O filme tivo moito éxito, visto por máis de dez millóns de espectadores. Aínda virou miniserie e peza teatral. En 1982 e 1987 estrearon, respectivamente, no teatro Capitáns de Area e O Gato Malhado e a Andorinha Sinhá. A Rede Bandeirantes levou ao ar unha adaptación de Capitães de Areia á televisión en 1989. O mesmo ano, a Rede Globo estreou a telenovela Tieta, con dirección de Reynaldo Boury, Ricardo Waddington, Luiz Fernando Carvalho e Paulo Ubiratan. En 1995, a Rede Titular adaptou a obra Tocaia Grande para televisión. En 1998, foi ao aire outra adaptación da obra Dona Flor e Seus Dous Maridos, desta vez en formato de minisérie. En 2012, o remake de 1975 de Gabriela foi exhibido pola Rede Globo.
Vacina
Táboa de vacinacións
Co obxectivo de proporcionar a mellor protección, recoméndase que os nenos sexan vacinados axiña que o seu sistema inmune sexa capaz de responder a vacinas, coas doses adicionais posteriores que sexan necesarias. Algunhas vacinas insírense en varias ocasións para non supor unha agresión ao organismo infantil dunha soa vez. Con este obxectivo elabóranse a nivel nacional os calendarios ou táboas de vacinacións. Na seguinte táboa móstranse as últimas recomendacións do Ministerio de Sanidade, Consumo e Benestar Social (MSCBS) de España realizadas en 2017.
miniatura|centro|800px|Calendario de vacinación do Ministerio de Sanidade, Consumo e Benestar Social (2017).
En España, o calendario de vacinacións recomendado polo MSCBS comeza aos dous meses, impártese no pediatra e nas escolas, e a súa última dose é aos 14 anos. Pódese observar por comunidades autónomas na propia web do Ministerio. Tamén é importante destacar aquelas vacinas que na contorna non son necesarias, pero si é recomendable poñer cando se vai viaxar a zonas perigosas (selvas, países subdesenvolvidos...). O MSC igualmente proporciona información sobre este aspecto.
Vacinas e economía
A economía é un dos maiores retos das vacinas. Moitas das enfermidades que máis demandan unha vacina (incluíndo o SIDA, a malaria ou a tuberculose) están presentes especialmente en países pobres. A pesar de que algunhas empresas farmacéuticas e compañías de biotecnoloxía incentivaron o desenvolvemento de vacinas para estas enfermidades limitadamente (dado que as expectativas de ingresos son baixas), o número de vacinas realmente administradas aumentou dramaticamente nas últimas décadas, especialmente aquelas fornecidas aos nenos nos primeiros anos de vida. Isto quizais se deba máis a medidas gobernamentais que a incentivos económicos. A maioría do desenvolvemento de vacinas até a data debeuse a impulsos de gobernos e ONGs, axencias internacionais, universidades...
Moitos investigadores e políticos fan un chamamento para unir e motivar devandita industria, usando mecanismos de presión como os prezos, impostos ou compromisos empresariais que poidan asegurar a retribución ás empresas que exitosamente consigan unha vacina contra o VIH (causante do SIDA).
Vacinas e tiomersal
Unha gran parte das vacinas infantís levan tiomersal como conservante, un derivado do mercurio (que se elimina do corpo moi lentamente). Algúns estamentos médicos oficiais americanos e europeos aconsellan unha política de redución dos compostos mercuriais nos bebés e nenos, xa que algunhas publicacións científicas relacionan o tiomersal con trastornos como atrasos da linguaxe, autismo e hiperactividade. Nesta liña, diversas organizacións internacionais solicitaron a eliminación do tiomersal: a AAP -Academia Americana de Pediatría- e o Servizo de Saúde Público Americano en 1999, a FDA tamén nese ano, a EMEA -Axencia Europea de Avaliación do Medicamento- prohibiu o uso de tiomersal en vacinas monodoses para animais de consumo no 1996 (curiosamente un ingrediente prohibido na veterinaria está permitido nos nenos e bebés). A AEM (Axencia Española do Medicamento) solicitou no ano 2000 engadir no prospecto información sobre a presenza do tiomersal naquelas vacinas que o levan.
Non obstante, outros organismos oficiais son defensores do uso do tiomersal. Así, tras examinar o perfil actual do tiomersal, o Comité Consultivo Mundial sobre Seguridade das Vacinas concluíu que non hai evidencia de toxicidade por mercurio en lactantes, nenos ou adultos expostos ao tiomersal nas vacinas. Aínda que algunhas autoridades nacionais de saúde pública están tratando de substituír as vacinas que conteñen tiomersal (como medida de precaución), non existe evidencia científica contrastada de toxicidade derivada do tiomersal. Ademais, a OMS sinala que son poucas as alternativas ao uso do tiomersal nas vacinas.
Torre de Xunqueiras
O Pazo Torre de Xunqueiras é unha casa señorial situada no lugar das Xunqueiras, na parroquia do Xobre, no concello coruñés da Pobra do Caramiñal. O edificio orixinal era unha fortaleza do antigo Reino de Galiza, do século XIII, que foi derrubada polos Irmandiños en 1467. No século XV converteuse en pazo. O edificio actual é practicamente do século XVIII, de estilo renacentista de inspiración italiana; da construción medieval consérvase a torre, mais moi modificada. No interior posúe un claustro pequeno e sinxelo.
É de propiedade privada e, pola súa importancia artística e histórica, foi declarado Monumento Histórico-Artístico de Interese Nacional o 27 de marzo de 1981. As visitas non están permitidas, pero si se utiliza coma pazo de turismo rural e para celebracións de eventos e vodas.
Historia
No século XIII, Fernán Martín de Xunqueiras, primeiro da liñaxe familiar que exercerá o control sobre un vasto territorio, ordenou a construción dunha fortaleza no lugar. Da primitiva planta, só chega ao século XXI a denominada torre da homenaxe. En parte, como consecuencia da destrución de moitos dos castelos do antigo Reino de Galiza polas Revoltas Irmandiñas de mediados do século XV, cando os campesiños, fartos dos abusos dos señores, deciden rebelarse contra destes.
A reconstrución lévaa a cabo Estevo de Xunqueiras, ao que, pola súa participación na conquista de Granada foille concedido o señorío do Caramiñal polos Reis Católicos. Ao longo dos anos, os seus sucesores, Ares Pardo das Mariñas e Gomes Peres das Mariñas seguirían a realizar diversas remodelacións de acordo coas súas necesidades. Este último, no século XVI, nun momento de esplendor na zona, sería o responsábel da consecución do título de vila ao Caramiñal e promotor da construción da súa igrexa parroquial.
A mediados do século XIX, mediante entroncamentos familiares, engádese á historia do pazo a casa de Medinacelli e, a finais de século, as dependencias son vendidas ao político Senador de España, Eduardo Gasset Chinchilla,fillo do político e xornalista pontevedrés Eduardo Gasset Artime e titío do filósofo José Ortega y Gasset, familia á que pertence na actualidade.
Valle-Inclán
A torre de Xunqueiras foi un lugar vinculado a Ramón María del Valle-Inclán dadas as súas relaciones co daquela propietario do pazo, Eduardo Gasset Chinchilla, protector do dramaturgo.
Algúns estudosos da obra de Valle-Inclán vén na Torre de Xunqueiras o escenario da súa célebre "Sonata de Otoño" e nun fillo de Eduardo Gasset, Xerardo Gasset, a figura do protagonista desta obra, o Marqués de Bradomín
En decembro de 2010, o pazo foi escenario da gravación do documental Este que veis aquí, sobre a figura de Valle-Inclán, producido por Gona Film e dirixido polo castelán José Luis García Sánchez. O documental está protagonizado polo actor galego Xerardo Pardo de Vera que dá vida ao dramaturgo, así como por Juan Diego e José Luis Galiardo nos papeis de dous personaxes da obra de Valle-Inclán, o Marqués de Bradomín (protagonista das Sonatas) e de Juan Manuel de Montenegro (das súas Comedias bárbaras).
Estilo arquitectónico
Do estilo arquitectónico primitivo, do século XIII, só se conserva a torre da homenaxe, alta e sobria, cun característico noiro defensivo na súa parte inferior, sen máis vans que unhas angostas seteiras e coroado por catro garitas de vixilancia en cada recanto.
Ao longo dos séculos, á torre engádenselle novas dependencias en estilos que van dende o renacentista ao barroco, que transforman a antiga fortaleza militar nunha arquitectura palatina.
Entre elas, cómpre salientas, trala fachada central da actual construción, o claustro renacentista, rematado a comezos do século XVII, de planta cadrada, con arcos de volta perfecta na súa parte inferior e columnas menores que aturan o teito na súa parte superior.
A fachada lateral oposta á torre da homenaxe está dominada por unha portada clasicista na que destaca a pequena torre circular á que a balaustrada barroca engadida con posterioridade converteu nunha terraza-miradoiro.
O acceso ao conxunto a través dun peculiar camiño franqueado por plátanos remata nun pequeno xardín valado de tipo francés.
Uso actual
No século XXI combínanse os seus usos para a restauración e celebración de eventos coa posibilidade de alugar de forma completa ou por cuartos unha vivenda independente dentro do mesmo conxunto arquitectónico.
En 2010, o PSdeG lanza unha proposta na que se insta á Xunta de Galicia a establecer un réxime de visitas á Torre de Xunqueiras por estar esta declarade Ben de Interese Cultural), algo ao que a dona accedería sempre que o fagan todos os edificios así declarados.
A Cerdeira, Montemaior, A Laracha
A Cerdeira é un lugar da parroquia de Montemaior no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña 25 habitantes (14 homes e 11 mulleres).
Monumento a San Francisco
O Monumento a San Francisco é unha obra realizada entre 1926 e 1930 do escultor galego Francisco Asorey e situada na zona antiga de Santiago de Compostela, no lugar coñecido como o Val de Deus, diante da igrexa do Convento de San Francisco do Val de Deus.
Con este monumento procurábase a conmemoración do VII centenario da morte do Santo de Asís.
Descrición
Estrutúrase en forma de cruz de 12 metros de altura apoiada nunha base con catro metros de lado. A lectura da iconografía representada está pensada para facelo verticalmente, de abaixo a arriba, mostrando unha linguaxe onde xoga co equilibrio entre o alegórico das imaxes e a rugosidade natural, abstracta e xeométrica das pedras de granito, pedras que simbolizan o cordón da Orde de San Francisco. Ocupa o ligar central o santo cos brazos abertos protexido por un crucificado.
O profesor Ramón Otero Túñez considérao como:
No ano 2013, e como preparación para a conmemoración dos 800 anos da peregrinación de Francisco de Asís a Compostela, foi restaurado. Consolidouse a pedra e limpiouse.
Delaware Blue Coats
Os Delaware Blue Coats son un equipo da NBA G League con base en Wilmington, Delaware. Están afiliados aos Philadelphia 76ers da National Basketball Association (NBA).
Servando Cudeiro Prieto
Servando Cudeiro Prieto, finado en Montederramo en novembro de 1948, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Pertencía á II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. Morreu no refuxio da Edreira por un disparo fortuíto do seu compañeiro Manuel Rodríguez González, mentres ambos estaban limpando as súas armas, en novembro de 1948. O cadáver foi soterrado polos seus compañeiros no lugar dos Preiriños da serra da Camba (Laza).
MTV Unplugged in New York
MTV Unplugged in New York é un álbum en directo da banda estadounidense de grunge Nirvana, editado o 1 de novembro de 1994. Contén unha actuación en directo realizada nos Sony Music Studios en Nova York o día 18 de novembro de 1993 para a serie de televisión MTV Unplugged. O programa foi dirixido por Beth McCarthy e emitíuse por vez primeira pola cadea MTV o 14 de decembro de 1993. Ao contrario que no reto dos programas da serie, Nirvana tocou un setlist formado principalmente por temas pouco coñecidos e versións de The Vaselines, David Bowie, Meat Puppets (durante a actuación uníronse dous dos seus membros no escenario) e Lead Belly.
MTV Unplugged in New York foi o primeiro disco de Nirvana publicado tras a morte de Kurt Cobain. O álbum estreouse no número 1 da lista Billboard 200, e converteuse no seu lanzamento máis exitoso tras a súa separación, tendo sido certificado 5 veces platino nos Estados Unidos cara 1997. Tamén gañou o Grammy ao mellor álbum de música alternativa en 1996. A actuación foi editada en DVD no ano 2007.
A actuación
Nirvana estivo durante un tempo negociando coa MTV a súa aparición nun MTV Unplugged. Foi durante a xira cos Meat Puppets cando finalmente Kurt Cobain aceptou. A banda quería facer algo diferente na súa actuación, non o típico dun episidio normal da serie. Segundo o batería Dave Grohl, "Víramos os outros Unpluggeds e non ns gustara moito deles, debido a que a meirande parte das bandas tratábanos como concertos de rock, tocando os seus grande éxitos como se estivesen no Madison Square Garden, pero con guitarras acústicas". O grupo analizou o álbum de 1990 de Mark Lanegan, The Winding Sheet, como fonte de inspiración. Entre as ideas que se lles ocorreron aos membros da banda estaban versionar o tema de David Bowie "The Man Who Sold the World" e invitar aos membros de Meat Puppets para que se unisen a eles no escenario. Porén, a perspectiva de realizar un concerto enteiramente acústico puxo nervioso a Cobain.
A banda dedicou dous días a ensaiar o concerto. As sesións de ensaio foron tensas e difíciles, tendo problemas ao interpretar distintas cancións. Durante estes días Cobain non estivo de acordo coa MTV en como a actuación debía ser presentada. O produtor Alex Coletti recordou que á cadea non lle entusiasmaba a idea de levar aos Meat Puppets como convidados ("Eles querían escoitar os nomes correctos -como Eddie Vedder ou Tori Amos ou deus sabe quen", dixo Coletti) e a ausencia de éxitos de Nirvana no repertorio. Molesto, o día antes da filmación Cobain negouse a tocar. Porén, apareceu no estudio a seguinte tarde. Cobain estaba sufrindo síndrome de abstinencia e nerviosismo nese momento; un observador dixo, "Non había bromas nin risas, non se lle vía divertirse... Polo tanto, todo o mundo estaba un pouco preocupado polo seu rendemento".
A diferenza da meirande parte dos artistas ue apareceron no programa, Nirvana filmou toda a actuación nunha única toma. O repertorio de catorce temas incluía seis versións. O grupo evitou tocar as súas cancións máis coñecidas; o único éxito que interpretaron foi o sinxelo de 1992 "Come as You Are". Tras dez temas, Cris e Curt Kirkwood dos Meat Puppets uníronse a Nirvana no escenario para interpretar tres das súas cancións. O concerto rematou co tema tradicional "Where Did You Sleep Last Night", arranxado polo músico de blues Lead Belly. Tras finalizar Cobain discutiu cos produtores, que querían un "bis". Cobain negouse porque sentía que nada podería superar a esa última canción.
Briviesca
Briviesca é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 7.627 habitantes (INE 2012).
ARNr 16S
miniatura|Estrutura molecular da subunidade ribosómica de 30S da bacteria [[Thermus thermophilus. As proteínas móstranse en azul e a única fibra de ARN en laranxa. ]]
O ARNr 16S, é dicir, ácido ribonucleico ribosómico 16S (en inglés 16S rRNA) é o compoñente da subunidade menor de 30S (S son as unidades svedberg) do ribosoma procariota, o cal se une á secuencia Shine-Dalgarno. Os xenes que o codifican denomínanse xene do ARNr 16S e utilízanse para reconstruír filoxenias, debido ás lentas taxas de evolución desta rexión xénica. Carl Woese e George E. Fox foron os dous investigadores pioneiros no uso do ARNr 16S en filoxenética en 1977.
Nunha soa bacteria poden existir múltiples secuencias do xene de ARNr 16S.
Funcións
Ten varias funcións:
Cebadores universais
O xene do ARNr 16S utilízase para estudos filoxenéticos xa que está altamente conservado entre diferentes especies de bacterias e arqueas. Carl Woese foi o pioneiro neste uso do ARNr 16S. Suxeriuse que o xene do ARNr 16S pode utilizarse como un reloxo molecular fiable porque as súas secuencias en distintas liñaxes bacterianas relacionadas distantemente teñen funcionalidades similares. Algunhas arqueas (hiper)termófilas (por exemplo, as da orde Thermoproteales) conteñen intróns no xene do ARNr 16S que están localizados en rexións altamente conservadas e poden causar un impacto no annealing de cebadores "universais". Os ARNr mitocondriais e cloroplásticos están tamén amplificados.
O par cebador ou primer máis común foi concibido por Weisburg et al. e denomínase actualmente 27F e 1492R; porén, para algunhas aplicacións poden ser necesarios amplicóns máis curtos, como por exemplo o par cebador 27F-534R que cobre de V1 a V3 para a secuenciación 454 con química do titanio (as lecturas de 500 son ideais). A miúdo utilízase o 8F en vez do 27F. Ambos os cebadores son case idénticos, pero o 27F ten un M en vez dun C. AGAGTTTGATCMTGGCTCAG comparado co 8F.
Aplicacións en PCR e secuenciación
Ademais de sitios de unión de cebadores altamente conservados, as secuencias do xene do ARNr 16S conteñen rexións hipervariables que poden proporcionar secuencias sinatura específicas de especies útiles para a identiicación de bacterias. Como resultado, a secuenciación do xene do ARNr 16S converteuse en algo común en microbioloxía médica como unha alternativa barata e rápida aos métodos fenotípicos de identificación bacteriana. Aínda que a secuenciación do 16S se usou orixinalmente para identificar bacterias, viuse despois que servía para facer unha reclasificación das bacterias en especies completamente novas, ou mesmo en xéneros. Foron tamén usadas para describir novas especies que nunca se puideran cultivar con éxito. Coa chegada a moitos laboratorios de técnicas de secuenciación de terceira xeración, é posible a identificación simultánea de miles de secuencias de ARNr 16S en cuestión de horas, o que permite facer estudos metaxenómicos, como por exemplo da flora intestinal.
Rexións hipervariables
O xene do ARNr 16S bacteriano contén nove rexións hipervariables (V1-V9) que oscilan entre unha lonxitude de 30 a 100 pares de bases e que están implicadas na estutura secundaria da subunidade ribosómica menor. O grao de conservación varía amplamente entre as rexións hipervaribles, e as rexións máis conservadas correlaciónanse coa taxonomía de maior nivel (grandes grupos) e as rexións menos conservadas coa de menor nivel, como xéneros e especies. Aínda que as secuencias 16S completas permiten unha comparación de todas as rexións hipervariables, cando estas son de 1500 pares de bases de longo a súa análise pode ser prohibitivamente cara para estudos que tratan de identificar ou caracterizar diversas comunidades bacterianas. Estes estudos utilizan habitualmente a plataforma Illumina, que produce lecturas de 50 a 12000 veces máis baratas que a pirosecuenciación 454 ou a secuenciación de Sanger, respectivamente. Aínda que é máis barata e axeitada para cubrir máis profundmente unha comunidade,a secuenciación de Illumina só produce lecturas de 75 a 250 pares de bases de longo (ata 300 pares de bases con Illumina MiSeq), e non ten un protocolo establecido para a ensamblaxe fiable do xene completo en mostras da comunidade bacteriana. Porén, as rexións completamente hipervariables poden ser ensambladas a partir dunha soa execución de Illumina, o que as fai dianas ideais para a plataforma.
Aínda que as rexións hipervariables do 16S poden variar drasticamente entre bacterias, o xene do 16S en conxunto mantén unha maior homoxeneidade na lonxitude que o seu equivalente eucariota de 18S, o cal pode facer que os aliñamentos sexan máis doados. Ademais, o xene do 16S contén secuencias altamente conservadas entre rexións hipervariables, o que permite o deseño de cebadores universais que poden producir fiablemente as mesmas seccións da secuencia do 16S en diferentes taxons. Aínda que ningunha rexión hipedrvariable pode clasificar con exctitude todas as bacterias desde a categoría de dominio á de especie, algunhas poden predicir con fiabilidade niveis taxonómicos específicos. Por esta razón, moitos estudos de comunidade seleccionan as rexións hipervariables semiconservadas como a V4, xa que pode proporcionar unha resolución a nivel de filo de maneira tan precisa coma o xene 16S completo. Aínda que as rexións menos conservadas teñen dificultade para clasificar novas especies cando o nivel taxonómico superior se descoñece, utilízanse a miúdo para detectar a presenza de patóxenos específicos. Nun estudo feito por Chakravorty et al. en 2007, caracterizáronse as rexións V1-V8 de varios patóxenos para determinar que rexións hipervariables sería máis útil incluír para probas específicas de especie ou de espectro máis amplo. Entre outros descubrimentos, estes investigadores atoparon que a rexión V3 era mellor para identificar o xénero de todos os patóxenos probados e que a V6 era a máis axeitada para diferenciar especies entre todos os patóxenos probados das listas da CDC estadounidense, incluíndo o ántrax.
Aínda que a análise de rexións hipervariables 16S é unha poderosa ferramenta para os estudos de taxonomía bacteriana, ten dificultades á hora de diferenciar entre especies moi estreitmente emparentadas. Nas familias Enterobacteriaceae, Clostridiaceae e Peptostreptococcaceae, as especies poden compartir ata o 99% en similitude de secuencia no xene 16S completo. Como resultado, as secuencias V4 poden diferir en só uns poucos nucleótidos, o que fai que as bases de datos de referencia non poidan clasificar con fiabilidade estas bacterias nos niveis taxonómicos inferiores. Limitando a análise do 16S a rexións hipervariables seleccionadas, estes estudos poden fracasar ao non observr diferenzas en taxóns estreitamente relacionados e agrupalos nunha soa unidade taxonómica, subestimando a diversidade total da mostra. Ademais, os xenomas bacterianos poden conter múltiples xenes de ARNr 16S, e as rexións V1, V2 e V6 son as que conteñen a maior diversidade intraespecífica. Aínda que non é o método máis preciso para clasificar as especies bacterianas, a análise de rexións hipervariables segue sendo unha das ferramentas máis útiles de que se dispón para estudos de comunidades bacterianas.
Bases de datos de ARNr 16S
O xene do ARNr 16S utilízase como un estándar na clasificación e identificación de microbios, porque está presente na maioría dos microbios e presenta os cambios adecuados. Disponse de cepas tipo de secuencias do xene do ARNr 16S da maioría das bacterias e arqueas en bases de datos públicas como as do NCBI. Porén, con frecuencia a calidade das secuencias que se encontran nesas bases de datos non está validada. Por tanto, utilízanse moito bases de datos secundarias que recollen só secuencias de ARNr 16S. As bases de datos máis usadas son as seguintes:
Boeing 247
O Boeing Model 247 foi un dos primeiros avións de pasaxeiros estadounidenses, considerado o primeiro avión en incorporar completamente avances como a construción semi-monocasco totalmente metálica (aluminio anodizado), unha á totalmente en saínte e unha tren de aterraxe retraíble. Outras avanzadas características eran constrois de superficie de compensación, un piloto automático e limpadores de desxeo nas ás e na deriva.
As Cernadas, Montemaior, A Laracha
As Cernadas é un lugar da parroquia de Montemaior no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña 29 habitantes (19 homes e 10 mulleres).
Boeing 247
O 247 realizou o seu primeiro voo o 8 de febreiro de 1933, e entrou en servizo ese mesmo ano. Posteriormente, o desenvolvemento de avións de pasaxeiros levou a motores e fuselaxes maiores, e apareceron os avións de catro motores, pero non houbo cambios significativos na fórmula básica que Boeing aplicou no 247 ata a aparición da cabina presurizada, introducida a principios dos anos 40 no 307 Stratoliner.
ARNr 16S
EzBioCloud
A base de datos EzBioCloud, antes chamada EzTaxon, consta dun sistema taxonómico xerárquico que contén 62988 especies/filotipos de bacterias e arqueas, que inclúe 15290 nomes publicados validamente ata setembro de 2018. Baseándose nas relacións filoxenéticas como as de máxima probabilidade e OrthoANI, todas as especies/subespecies están representadas por polo menos unha secuencia do xene de ARNr 16S. A base de datos EzBioCloud está revisada sistematicamente e posta ao día regularmente, o que tamén inclúe novas especies candidatas. Ademais, a páxina web ofrece ferramentas bioinformáticas como unha calculadora ANI, ContEst16S e 16S rRNA DB para as pipeline Mothur e QIIME.
The Ribosomal Database Project
The Ribosomal Database Project (RDP) é unha base de datos revisados que ofrece datos de ribosomas xunto con programas relacionados e servizos. As ofertas inclúen aliñamentos ordenados filoxeneticamente de secuencias de ARNr, árbores filoxenéticas derivadas, diagramas da estrutura secundaria do ARNr e varios paquetes de software para manexar, analizar e mostrar os aliñamentos e árbores. Os datos están dispoñibles por ftp e correo electrónico. Tamén se proporcionan certos servizos analíticos por servidor de correo electrónco.
SILVA
SILVA proporciona conxuntos de datos completos de calidade comprobada e postos ao día regularmente de secuencias aliñadas de ARNr das subunidades ribosómicas menor (16S/18S, SSU) e maior (23S/28S, LSU) dos tres dominios da vida, así como unha suite de ferramentas de investigación, deseño de cebadores e aliñamento para Bacteria, Archaea e Eukarya.
GreenGenes
Greengenes é unha base de datos de referencia de 16S completa e de calidade controlada, baseada na taxonomía dunha filoxenia de novo, que proporciona conxuntos de unidades taxonómicas operacionais estándar. A páxina oficial deste sitio é http://greengenes.secondgenome.com, e ten licenza Creative Commons BY-SA 3.0.
Bret Michaels
Bret Michael Sychak, nado en Butler (Pensilvania) o 15 de marzo de 1963, é un músico e personalidade da telerealidade estadounidense.
Traxectoria
Bret gañou fama como vocalista da banda de glam metal Poison, aínda que tamén conta con varios álbums en solitario desde 1998, mais tamén presentou o programa de telerealidade Rock of Love with Bret Michaels (2007-2009) da VH1 e as súas secuelas, antes fora xuíz no programa de procura de talentos Nashville Star (2005), e gañou na novena tempada do programa The Apprentice (2009), no cinema fixo unha pequena aparición en 2009 no filme American Pie Presents: The Book of Love.
Nais de Praza de Maio
miniatura|Nais de Praza de Maio xunto ao presidente da Arxentina, Néstor Kirchner Nais de Praza de Maio é unha asociación formada durante a última ditadura da República Arxentina co fin de recuperar con vida aos detidos desaparecidos, inicialmente, e logo establecer os responsables dos actos de lesa humanidade e promover o seu procesamento.
As Nais de Praza de Maio atópanse divididas en dous grupos, o grupo maioritario presidido por Hebe de Bonafini e denominado Nais de Praza de Maio, e Nais de Praza de Maio Liña Fundadora, presidido por Nora Morales de Cortiñas.
Acción da organización
miniatura|As Nais de Praza de Maio representadas na Feira Internacional do Libro en [[Buenos Aires]] Naceu como unha iniciativa de nais de detidos e desaparecidos o 30 de abril de 1977 en Buenos Aires. O seu obxectivo inicial era poder ter unha audiencia co Presidente de facto arxentino Jorge Rafael Videla. Para iso, se reuniron na Praza de Maio e efectuaron unha manifestación pública pacífica pedindo saber o paradoiro dos seus fillos. A elección da Praza de Maio débese a que está situada fronte á Casa Rosada, sede da Presidencia e lugar onde tradicionalmente se efectuaron manifestacións políticas.
A idea xurdiu mentres o grupo inicial de nais estaba esperando que as atendera o secretario do Vicario Castrense. Unha delas, Azucena Villaflor de Devincenti, propuxo entón: "Individualmente non vamos a conseguer nada. ¿Por que non vamos todas á Praza de Maio? Cando vexa que somos moitas, Videla terá que recibirnos."
Ese mesmo día, 14 nais iniciaron unha xornada á cal, co paso do tempo, se acercarían outras nais afectadas. Desde entón, tódolos xoves repetirían unha camiñada (orixinada cando as forzas de seguridade lles esixiron "circular") ao redor da pirámide central da praza.
Aquelas primeiras Nais foron: Azucena Villaflor de Devincenti, Berta Braverman, Haydée García Buelas, María Adela Gard de Antokoletz, Julia Gard, María Mercedes Gard e Cándida Gard (4 irmás), Delicia González, Pepa Noia, Mirta Baravalle, Kety Neuhaus, Raquel Arcushin, Sra. De Caimi e unha moza que non deu o seu nome.
Os fillos das Nais desapareceron durante a chamada Guerra Sucia que se librou na Arxentina entre 1976 (os militares tomaron o poder o 24 de marzo de 1976) e1983 (entregaron o poder a Raúl Alfonsín o 10 de decembro de 1983).
Segundo o libro Nunca Más, Informe da CONADEP, as vítimas do terrorismo de Estado foron ao redor de 9000 persoas, aínda que moitos grupos de dereitos humanos e de esquerdas fixan esa cifra en cerca de 30000 persoas. miniatura|Nais de desaparecidos Azucena Villaflor, unha das fundadoras da organización, tamén foi secuestrada, á saída da Igrexa da Santa Cruz, no barrio porteño de San Cristóbal, polo Grupo de Tareas 3.3.2 da Escuela de Mecánica de la Armada. O seu corpo foi atopado en xullo de 2005.
A organización está fortemente relacionada coas Avoas de Praza de Maio, cuxo obxectivo é recuperar a identidade dos centos de nenos que foron secuestrados polas autoridades militares durante a ditadura, e coa asociación H.I.J.O.S, formada polos fillos dos detidos desaparecidos que desexan continuar a loita dos seus pais e das súas avoas.
Vista Alegre, Outes, Outes
Vista Alegre é un lugar da parroquia de Outes no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 19 habitantes (9 homes e 10 mulleres).
San Vicente de Gondrame, O Páramo
San Vicente de Gondrame é unha parroquia do concello do Páramo, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2011 tiña 147 habitantes, deles 69 eran homes e 78 eran mulleres, distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 159 habitantes.
Les Quatre Cents Coups
A película e autobiográfica en gran parte e presenta a primeira aparición do personaxe de Antoine Doinel, alter ego do propio Truffaut e que interpretará ao longo de 20 anos o mesmo actor, Jean-Pierre Léaud.
Les Quatre Cents Coups está amplamente considerada un dos mellores filmes franceses da historia; na enquisa a críticos de Sight & Sound de 2012, foi votado como o 39.º filme. Na mesma lista, na enquisa aos directores apareceu no posto 13.
Sinopse
Antoine Doinel é un adolescente parisiense non especialmente querido pola súa familia. A súa nai, que o tivo de solteira, ten unha conduta severa con el. O seu padrasto, pola súa banda, fai o posible por toleralo.
A falta de atención da súa familia fai de Doinel un alumno díscolo no colexio, mais as súas trasnadas agotan a paciencia do seu profesor Sopruss. Un día falta ao colexio co seu amigo René: así verá o boa que é a vida fóra da escola, ademais de crúa e real tras atopar a súa nai cun amante. Esta fuxida do colexio fai que Antoine comece a meterse en máis problemas, ata o punto de que despois de sacar un cero nunha composición en que prometera unha boa nota aos seus pais, escapa co seu amigo.
Un día, ao intentar roubar unha máquina de escribir na oficina do seu padrasto, é descuberto e acaba no reformatorio só, sen o seu mellor amigo. Porén, cumpre un gran soño que tiña desde pequeno: ver o mar.
Elenco
Truffaut tamén incluíu amigos en pequenos papeis: el mesmo e Philippe De Broca na escena da feira, Jacques Demy como policía e as voces de Jean-Luc Godard e Jean-Paul Belmondo.
Legado
Truffaut realizou outros catro filmes con Léaud interpretando a Antoine Doinel en diferentes etapas da súa vida: Antoine and Colette (contribución de Truffaut ao filme antolóxico de 1962 L'Amour à vingt ans), Baisers volés, Domicile conjugal e L'amour en fuite.
Os cineastas Akira Kurosawa, Luis Buñuel, Satyajit Ray, Jean Cocteau, Carl Theodor Dreyer, Richard Linklater, Tsai Ming Liang, Woody Allen, Richard Lester, P C Sreeram, Norman Jewison, Wes Anderson e Nicolas Cage citaron o filme como un dos seus favoritos. Kurosawa dixo que era "un dos filmes máis fermosos que nunca vin".
Martin Scorsese incluíuno nunha listaxe dos "39 Essential Foreign Films for a Young Filmmaker".
O cartel do 71.º Festival Internacional de Cinema de Venecia foi un tributo ao filme, ao mostrar a personaxe de Antoine Doinel interpretada por Jean-Pierre Léaud.
Braganey
miniatura|localización de Braganey Braganey é un municipio brasileiro do estado do Paraná. A súa poboación é de 5.014 habitantes (2005). En torno a 1950 comezaron a asentarse colonos brancos procedentes doutras rexións do Brasil dedicadas ó cultivo do café. Recoñecido como municipio en 1983.
Ciarán Hinds
Ciarán Hinds, nado o 9 de febreiro de 1953 en Belfast, é un actor irlandés de cine, televisión e teatro.
Imhotep
dereita|miniatura|200px|Estatua votiva en bronce do arquitecto deificado Imhotep. Baixa Época séculos VI-IV a.c. [[Museo do Louvre]] Imhotep ou Imouthes foi un visir e o arquitecto da primeira pirámide a Pirámide de Zoser (2.667-2.648 a.C.), da dinastía III do Antigo Exipto.
Manetón outórgalle o mérito de introducir a arquitectura en pedra traballada. Asemade, suponse que redactou un certo número de obras das chamadas "Instrucións" (sebayt), aínda que ningunha delas chegase ata nós.
Pola súa gran sabedoría obtivo unha gran reputación, tanta que aproximadamente douscentos anos despois da súa morte aparecen as primeiras evidencias da súa deificación (algo moi raro no Antigo Exipto fora das figuras dos faraóns).
Está considerado unha deidade vinculada á Sabedoría, escritura e medicina, emparentándose cos cultos dos deuses Ptath e Thot. Os gregos identificárono co seu deus da medicina Asclepio ou Esculapio, e o seu centro de culto en Saqqara: o Asklepeion, converteuse nun importante lugar de peregrinación para os enfermos, que lle ofrecían corpos momificados de Ibis ou réplicas en barro dos membros ou órganos enfermos.
A súa tumba aínda non se atopou pero algúns manteñen que puidera ser a mastaba 3518 de Saqqara (que carece de inscricións).
Na Baixa Época é común velo representado en figuriñas de bronce coma un escriba sentado desenrolando un papiro sobre os seus xeonllos.
Death from Above
Death from Above (tamén coñecido como Death from Above 1979) é un dúo canadense de dance-punk/noise rock baseado en Toronto. O seu primeiro álbum, You're a Woman, I'm a Machine, foi editado a finais do ano 2004 e a banda separaríase no 2006 volvendo á actividade en 2011. No ano 2014 o grupo publicou o seu segundo traballo, The Physical World, e en 2017 o terceiro e último ata a data, Outrage! Is Now.
Formación e Heads Up
Grainger e Keeler supostamente coñecéronse nun concerto de Sonic Youth, aínda que adoitan a bromear dicindo que se coñeceron no cárcere, nun barco pirata, ou nun bar gay, facendo que algúns xornalista e fans cresen estas historias. Keeler tamén dixo que coñecera a Grainger cando buscaba un batería para a súa banda de hardcore punk Femme Fatale.
O 15 de decembro de 2002 a banda publicou o seu traballo de estrea, o EP Heads Up.
You're a Woman, I'm a Machine e separación
A banda gravou o seu álbum de estrea, You're a Woman, I'm a Machine, entre febreiro e abril de 2004 no estudio The Chemical Sound en Toronto co produtor e enxeñeiro Al-P. Realizáronse gravacións adicionais no Studio Plateau de Montreal co enxeñeiro Drew Malamud. O disco editouse no mes de outubro dese ano e lanzáronse tres sinxelos para promocionalo, "Romantic Rights" o 4 de novembro, "Blood on Our Hands" o 17 de febreiro de 2005 e "Black History Month" o 13 de xuño. En 2005 o videoclip de "Romantic Rights" gañou o premio á mellor posprodución no MuchMusic Video Awards.
En 2004 a banda cambiou o seu nome a "Death from Above 1979" debido a unha carta recibida por James Murphy do selo Death From Above Records, pedíndolles que deixasen de usalo. O grupo respostou engadindo o número mínimo de numerais requirido para manter a súa primeira parte do nome.
O día 3 de agosto de 2006 a banda separouse oficialmente, a pesar de que a decisión estaba tomada dende o ano anterior. Keeler puxo unha mensaxe no foro oficial de Death from Above 1979 explicando os motivos do anuncio. No programa de televisión de MuchMusic The New Music Keeler falou sobre o motivo da separación. Afirmou que debérase a desacordos co seu compañeiro Grainger a moitos niveis, estre eles diferenzas creativas e de estilo musical.
Reunión e The Physical World
O día 4 de febreiro de 2011 Death from Above reuniuse oficialmente. A banda interpretou unha nova canción na súa actuación no EdgeFest o 14 de xullo de 2012 no Downsview Park de Toronto. O 18 de setembro dese ano anunciouse unha xira polo Canadá e o grupo revelou que estaba compoñendo temas novos, aínda que precisaba interpretalas ao vivo co obxectivo de "facelas boas". O 28 de outubro o blog da banda actualizouse a medida que se xeraba entusiasmo pola súa serie de concertos por todo o país. No post da actualización Grainger citou que "viñan a compartir material novo e para resolver problemas". A banda tiña orixinalmente programada unha actuación no Governors Ball Music Festival en xuño de 2013, pero despois anunciaron que tiveran un problema inesperado mentres traballaban con música nova e cancelaron a súa aparición. O 11 de xullo de 2013 a banda confirmou a través da súa páxina de Facebook que estaban traballando nun novo disco tras cancelar os seus concertos en Europa por unha "emerxencia médica".
O 8 de xullo de 2014 a banda publicou un sinxelo, "Trainwreck 1979", e anunciou máis detalles do seu seguinte álbum de estudio, The Physical World. O 9 de setembro Death from Above publicou o seu segundo álbum a través dos selos Last Gang e Warner Bros. Records. O día 7 de outubro dese mesmo ano o grupo lanzou o documental Life After Death from Above 1979. O filme contaba a historia da banda e a súa reunión e foi dirixido pola muller de Grainger, Eva Michon.
O 22 de abril do ano 2016 Death from Above publicou o álbum ao vivo Live At Third Man Records, gravado en 2015 na sede de Third Man Records, selo fundado por Jack White, en Nashville, Tennessee.
Outrage! Is Now
O 6 de xuño de 2017 a banda anunciou un cambio oficial no seu nome volvendo ao orixinal "Death from Above". Aínda que o grupo dixo que as súas redes sociais manterían o sufixo "1979", toda a música que editarían no futuro e os concertos do dúo virían co novo nome. Grainger dixo nunha entrevista que a banda decidira non incluír o "1979" na promoción da súa xira con Eagles of Death Metal a principios de 2016, "só para ver que podería pasar" e o grupo non tivo problemas legais por iso, polo que decidiron facer o mesmo coa súa xira con Black Rebel Motorcycle Club, novamente sen repercusións legais. Sebastian tamén dixo que facer a portada para o sinxelo do álbum "Freeze Me" tamén foi parte da decisión, "A gota que encheu o vaso foi cando estaba facendo a portada para o noso sinxelo ‘Freeze Me’. Eu quería escribir o nome en xeo, polo que fun a Amazon e mercei unha cubiteira co alfabeto. Chegou e non tiña números. Iso foi todo". Xunto co cambio de nome o grupo anunciou tamén o novo sinxelo. A canción estreouse na BBC Radio 1 antes do seu lanzamento o 7 de xuño.
No mes de agosto de 2017 a banda anunciou o lanzamento do seu novo álbum, ''Outrage! Is Now'', o día 8 de setembro a través dos selos Warner Bros. Records e Last Gang Records. O anuncio acompañouse co lanzamento do segundo sinxelo, “Never Swim Alone”, e tamén informaron dunha xira por América do Norte a partir do mes de outubro. O día 1 de setembro o grupo lanzou o terceiro sinxelo do traballo, “Holy Books”.
Coláxeno
miniatura|dereita|120px|Tripla hélice do tropocoláxeno.
Coláxeno é a denominación dun grupo de proteínas animais, que abundan especialmente na carne e tecido conectivo dos vertebrados. É o principal compoñente do tecido conectivo, e é a proteína máis abundante nos animais, xa que supón aproximadamente entre o 25% e o 35% do total das proteínas corporais. O coláxeno, en forma de fibrilas alongadas, é abundante nos tecidos fibrosos como tendóns, ligamentos e pel, e tamén na córnea, cartilaxe, óso, vasos sanguíneos, intestinos, discos intervertebrais etc. No tecido muscular o coláxeno é un dos principais compoñentes do endomisio. O coláxeno constitúe o 1 ou 2 % do tecido muscular, e supón o 6% do peso dos músculos tendinosos fortes (pero non ten nada que ver coas proteínas que causan a contracción muscular, actina e miosina).
A principal célula que fabrica coláxeno é o fibroblasto. A xelatina, que se usa na alimentación e na industria, está feita de coláxeno irreversiblemente hidrolizado.
Localización
As fibras de coláxeno son os principais compoñentes da matriz extracelular, pero o coláxeno tamén se atopa no interior de certas células. O coláxeno ten unha gran forza tensil, e é un dos principais compoñentes das fascias, cartilaxes, ligamentos, tendóns, ósos e pel e endomisio muscular. Xunto coa queratina, é responsable da elasticidade e resistencia da pel humana, e a súa degradación orixina as engurras que se producen a medida que envellecemos. Dálle resistencia aos vasos sanguíneos e xoga un papel no desenvolvemento dos tecidos. Está presente na córnea e cristalino do ollo.
En histoloxía hai unha serie de tinguiduras que serven para poñer de manifesto o coláxeno nas preparacións, como a hematoxilina-eosina (tínguese de rosa), o violeta de metilo, o azul de metilo, o tricrómico de Masson ou marcaxes inmunohistoquímicas.
Historia
Para coñecer as estruturas moleculares e o empaquetado do coláxeno necesitáronse décadas de investigación. A primeira evidencia de que esta proteína posuía unha estrutura regular a nivel molecular presentouse na década de 1930. Desde entón, moitos destacados investigadores, incluíndo premios Nobel como Francis Crick, Linus Pauling, Alexander Rich e Ada Yonath, e outros como Barbara Brodsky, Helen M. Berman, e G. Ramachandran, concentráronse na dilucidación da conformación do monómero do coláxeno. Presentáronse varios modelos alternativos, que, aínda que trataban correctamente a conformación de só cadea peptídica individualizada, deron lugar ao modelo de tripla hélice "de Madrás", que proporcionou un modelo esencialmente correcto da estrutura cuaternaria da molécula, , pero que aínda requiría un maior refinamento. A estrutura empaquetada do coláxeno non foi definida co mesmo grao para os tipos de coláxeno non fibrilares, aínda que se cre que é hexagonal ou case hexagonal. Igual que coa súa estrutura monomérica, varios modelos alternativos consideran que ou ben o empaquetamento das moléculas de coláxeno é de tipo similar ao laminar ou é microfibrilar. A estrutura microfibrilar das fibrilas de coláxeno no tendón, córnea e cartilaxe foi visualizada con microscopio electrónico. En 2006, a estrutura microfibrillar do tendón adulto, descrita por Fraser, Miller, e Wess entre outros, foi confirmada como a máis próxima á estrutura observada, aínda que era demasiado simplificada e non predicía as conformacións correctas das microfibrilas. Desenvolvéronse varios axentes que establecen enlaces cruzados como a dopaquinona, embelina, embelato de potasio e 5-O-metil embelina como axentes potenciais de entrelazamento/estabilización das preparacións de coláxeno e foron melloradas as súas aplicacións para envolver feridas en aplicacións clínicas.
Química do coláxeno
O coláxeno forma unha tripla hélice, que xeralmente consta de dúas cadeas idénticas (α1) e unha cadea adicional que difire lixeiramente na súa composición química (α2). A composición en aminoácidos do coláxeno non é a típica das proteínas, especialmente con respecto ao seu alto contido en hidroxiprolina. Os motivos máis comúns na secuencia de aminoácidos do coláxeno son Glicina-Prolina-X e Glicina-X-Hidroxiprolina, onde X é calquera aminoácido distinto da glicina, prolina e hidroxiprolina. A glicina é abundante. Tamén ten algo de hidroxilisina. A composición media en aminoácidos do coláxeno das peles dos peixes e dos mamíferos é a que se indica na táboa:
Síntese
miniatura|dereita|400 px|Esquema da síntese do coláxeno. miniatura|Acción da [[lisil oxidase.]]
A síntese de coláxeno é complexa. A síntese empeza no citosol, continúa no retículo endoplasmático e aparato de Golgi e acaba fóra da célula. O primeiro que ocorre é se forman as cadeas alfa, que despois sofren unha serie de hidroxilacións, glicosilacións, e asócianse nunha tripla hélice, que é o procoláxeno. O procoláxeno é modificado e orixina o tropocoláxeno, e moitas moléculas deste ensámblanse entre si unha detrás da outra e paralelamente formando as fibrilas de coláxeno.
Estas reaccións de hidroxilación están catalizadas por dous encimas: prolil-4-hidroxilase e lisil-hidroxilase. A vitamina C tamén actúa aquí inducindo estas reaccións. Consómese unha molécula de vitamina C cada vez que se substitúe un H por un OH.
A formación do coláxeno dando lugar a coláxeno fibrilar (a forma máis común) é a que se discutirá aquí. O coláxeno reticular, que está a miúdo implicado na formación de sistemas de filtración é a outra forma de coláxeno. Todos os tipos de coláxeno son triplas hélices, e as diferenzas entre eles débense á modificación dos péptidos alfa formados.
Podemos resumir todos os pasos da síntese do coláxeno así: