cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carrán ártico
O carrán ártico, de nome científico Sterna paradisaea Pontoppidan, 1763, é unha ave mariña da familia dos estérnidos. Esta ave ten unha distribución circumpolar; cría en colonias no Ártico e en rexións subárticas de Europa, Asia e Norteamérica, (cun límite meridional na Bretaña ou Massachusetts). Esta especie é unha gran migradora, e vese sometida a dous veráns por ano cando migra dos seus terreos de cría boreais até os océanos próximos á Antártida, e durante o seu regreso (uns 38.600 km) cada ano. Trátase da migración regular máis longa de todos os animais coñecidos.
Os carráns árticos son aves de tamaño mediano. Miden entre 33 e 39 centímetros de longo e teñen unha envergadura de 76–85 cm. As súas plumas son principalmente grises e brancas, cunhas patas vermellas e un peteiro tamén vermello, tan longo coma a testa, recto, cunha unión pronunciada das ramas mandibulares; ten unha fronte branca, unha caluga e píleos negros con raias brancas, e unhas fazulas brancas. O manto gris mide 305 mm, e as escápulas son marróns, con algunhas puntas brancas. A parte superior das ás é gris co bordo de cor branca, e o pescozo é completamente branco, ao igual co lombo. A cola, notablemente bifurcada, é esbrancuxada con algunhas plumas grises á parte exterior. A parte posterior do píleo ata os orificios auditivos é negra.
Os carráns árticos son aves de gran lonxevidade e moitos chegan aos vinte anos de idade. Aliméntanse principalmente de peixes e pequenos invertebrados mariños. Esta especie é abondosa, e estímase que existe un millón de exemplares. Aínda cando, en xeral, non se coñece a evolución das súas poboacións, a explotación que sufriu no pasado reduciu a abondosidade deste ave especialmente con respecto á súa distribución nas zonas máis meridionais.
Distribución e migración
O carrán ártico ten unha distribución circumpolar e continua; non se recoñecen subespecies. Pódeselle atopar en rexións costeiras das partes temperás frías de Norteamérica e Eurasia durante o verán setentrional. Mentres inverna no verán meridional, pódeselle atopar no mar, chegando ao bordo sur do xeo antártico. A distribución da especie cobre unha superficie de aproximadamente dous millóns de km2.
O carrán ártico é célebre pola súa migración; voa dende a súa área de cría no Ártico até a Tierra del Fuego, e despois volta, unha vez ao ano. Esta viaxe de 19.000 km por traxecto expón á ave a dous veráns por ano, polo tanto, a máis luz do día que calquera outra criatura do planeta. Un carrán ártico típico viaxará ao longo da súa vida unha distancia equivalente á de ir e volver da Lúa (uns 800.000 km). Un exemplo da grande capacidade de voo desta ave por cubrir longas distancias é o dun carrán ártico que foi anelado cando aínda non emplumara, nas illas Farne de Northumberland (Reino Unido) no verán de 1982, e que chegou a Melbourne (Australia), no mes de outubro do mesmo ano; unha viaxe sobre o mar de máis de 22.000 km só tres meses despois de emplumar. Outro exemplo é o dun pito anelado no Labrador (Canadá) o 23 de xullo del 1928. Foi atopado en Suráfrica catro meses máis tarde.
Os carráns árticos adoitan comezar a súa fazaña migratoria cando o día se torna máis curto en dirección ao círculo polar antártico onde os días se comezan a alongar, voando a unha grande distancia da costa. Polo tanto, fóra da época de apareamento só raramente poden verse dende terra firme.
Estado de conservación
En certos estados os carráns árticos son considerados especies ameazadas ou vulnerables. Tamén son unha das especies incluídas no AEWA. A especie entrou en declive a Nova Inglaterra a finais do século XIX debido á caza promovida pola industria téxtil. Actualmente continúase explotando ao oeste de Groenlandia, onde a especie vén minguando en poboación dende a década de 1950.
Na zona máis meridional da súa área de distribución, as poboaciones de carrán ártico atópanse en regresión. Gran parte disto débese á falla de alimentos. Malia isto, a distribución destes paxaros espállase por zonas moi afastadas, e non semella haber ningunha tendencia de mingua na poboación global.
Dende o ano 1988, a Birdlife International catalogou a especie nun nivel de risco baixo, e estímas que a súa poboación mundial é de aproximadamente un millón de individuos.
Filatelia
miniatura|Selo das Illas Feroe amosando dous exemplares adultos en voo. O carrán ártico aparece en selos de varios países e dependencias. Son exemplos de dependencias as illas Åland, Alderney e mailas illas Feroe. Entre os países, hai selos propios do Canadá, Finlandia, Islandia e Cuba.
Portocarro, Lesón, A Pobra do Caramiñal
Portocarro é un lugar da parroquia de Lesón no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 60 habitantes (25 homes e 35 mulleres).
Pousada, Cobres, Vilaboa
Pousada é un lugar da parroquia de Cobres, no concello de Vilaboa. Segundo o IGE en 2013 tiña 310 habitantes (149 homes e 161 mulleres).
-978
Outros
Historia ano a ano
Imre Alfréd Erőss
Imre Alfréd Erőss, nado o 7 de xullo de 1909 en Prisian (Austria-Hungría, hoxe Romanía) e finado o 31 de xullo de 1950 en Cluj (Romanía), foi un eclesiástico húngaro católico latino, bispo auxiliar de Alba Iulia entre 1949 e 1950.
Traxectoria
De ascendencia maxiar, estudou no Liceo Piarista de Timișoara e quería ser xesuíta, mais o seu pai se llo prohibiu. Comezou estudos en Târgu Secuiesc e posteriormente comezou os estudos de Teoloxía en 1929 en Alba Iulia para continualos na Pontificia Universidade Gregoriana. Foi ordenado sacerdote o 27 de outubro de 1935 e inicialmente foi capelán dos hospitais de Cluj, entre 1938 e 1941 prefecto do seminario de Alba Iulia, e até 1944 profesor de Dogmática en Cluj. A partir dese ano traballou nos campos de refuxiados de Zirc, e a comezos de 1949 volveu a Romanía, onde decidiu permanecer malia a chegada do réxime socialista.
O 2 de febreiro de 1949 Eröss foi consagrado bispo en segredo na capela da nunciatura en Bucarest por Gerald Patrick O'Hara, e tivo como co-consagrantes ao bispo de Alba Iulia Áron Márton e ao bispo auxiliar de Lugoj Ioan Ploscaru.
O 31 de xullo de 1950 finou no hospital en Cluj e foi enterrado no cemiterio de Turda.
ADN polimerase alfa
A ADN polimerase alfa tamén chamada DNA polimerase alfa ou Pol α é un complexo encimático que se encontra en eucariotas, que está implicado na iniciación da replicación do ADN. O complexo da ADN polimerase alfa consta de 4 subunidades: POLA1, POLA2, PRIM1, e PRIM2.
A Pol α ten unha procesividade limitada e carece de actividade 3′ exonuclease para a corrección de erros. Deste modo, non é moi axeitada para copiar de forma precisa e eficiente longos moldes de ADN (a diferenza das Pol Delta e Epsilon). En lugar diso, ten un papel máis limitado na replicación. A Pol α é responsable da iniciación da replicación do ADN nas orixes de replicación (tanto na febra líder coma na retardada) e durante a síntese dos sucesivos fragmentos de Okazaki na febra retardada. O complexo da Pol α (complexo da pol α-ADN primase) consta de catro subunidades: a subunidade catalítica POLA1, a subunidade reguladora POLA2, e as subunidades primase pequena (PRIM1) e grande (PRIM2). Unha vez que a primase creou o cebador ou primer de ARN, a Pol α empeza a replicación elongando o cebador uns 20 nucleótidos.
Día da Constitución de España
miniatura|dereita|Constitución española de 1978. En España, o Día da Constitución é o sexto día do último mes do ano, é dicir, o 6 de decembro. Trátase dun día festivo en todo o territorio no que se conmemora a celebración do Referendo Constitucional de 1978, que foi aprobado por maioría e deu como resultado a actual Constitución Española.
Teófilo Caamaño
Teófilo Caamaño Caamaño, nado en Carnota en 1912 e finado na Coruña en 1997, foi un mariñeiro e guerrilleiro antifascista galego.
Traxectoria
Nado no seo dunha humilde familia mariñeira, Teófilo navegou desde moi novo no barco de tres paus do seu pai, primeiro transportando pasaxeiros polo litoral da Costa da Morte, e logo subministrando tella ás súas poboacións costeiras.
De ideoloxía declaradamente galeguista e de esquerdas, foi sorprendido atopándose nun mercante en Melilla polo Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 e estivo a piques de ser fusilado. Enrolado pola forza na Lexión, valeulle para cruzar o estreito para unirse á resistencia republicana.
Derrota republicana
Trala derrota do bando republicano, Teófilo conseguiu escapar por mar a Francia, onde o sorprendeu o estoupido da segunda guerra mundial atopándose nun dos varios campos de refuxiados polos que pasara, uníndose á resistencia francesa contra os nazis e sendo apreixado e retido máis tarde no campo de concentración de Mauthausen, de onde tamén logrou escapar a nado se ben perdeu nela a familia directa que tiña. Finalmente, e xa enrolado na guerrilla dos maquis, Teófilo formou parte da 2ª División Blindada de Francia Libre, tamén coñecida por división Leclerc, a primeira columna aliada que entrou vitoriosa en París trala súa liberación en agosto de 1944, o que lle valeu numerosas distincións militares.
Regreso clandestino a España
Máis tarde, conseguiu atravesar clandestinamente a fronteira franco-española para rematar traballando -de xeito sempre temporal- nos labores e nos lugares máis diversos. Durante unha das súas viaxes, no ano 1975 coñece a Amancio Prada en Segovia, co que trabou unha forte amizade persoal. O intenso sentimento de morriña de Teófilo levouno a compartir co cantautor leonés as súas memorias e sobre todo os relatos, coplas e cantares da súa terra natal de Carnota que mantiña frescos na memoria, e moitas das cales se verían reflectidas na obra de Amancio Prada, e en especial nos álbums Caravel de Caraveles e De mar e terra. Dedicoulle estas palabras:"'[Caravel de Caraveles] dediqueillo a Calila porque moitas das súas coplas ensinoumas ela; outras lembrábaas da miña infancia e non poucas aprendinas de Teófilo Caamaño. Teófilo foi un trotamundos marabilloso que coñecín un día de verán daquel mesmo ano do 75, aos poucos días de chegar a vivir a Segovia, paseando ao anoitecer pola Alameda do Eresma.'"Os últimos anos da súa vida pasounos no total esquecemento nunha residencia de anciáns de Segovia. Tras a súa morte no ano 1997, a familia que lle quedaba en Carnota fixo unha colecta para sufragar o retorno do corpo de Teófilo á súa terra natal, e o enterro no cemiterio da localidade. En Nadal de 2001 o Concello de Carnota rendeulle unha homenaxe cun recital poético.
Teófilo na obra Escapado
En 2009 Luis Lamela publica "Escapado. Do monte do Pindo ao exilio pasando pola illa de San Simón", unha obra narrativa inspirada na represión franquista na Costa da Morte durante os primeiros compases da Guerra Civil, na que o protagonista principal chámase Teófilo Caamaño Formoso. Porén, trátase dunha obra de ficción e os feitos desa personaxe non se corresponden cos da vida de Teófilo Caamaño Caamaño.
Ulv Galiciefarer
Ulv Galiciefarer ou Ulf o galego, tamén coñecido como Galicieulv -o lobo de Galicia- ou Jarl Galizur-Ulfric , nado c. 1010, foi un jarl dinamarqués, un xefe viquingo famoso polos seus ataques, saqueos e pillaxe en Galicia durante o século XI, quizais en 1028 ou 1048, durante o reinado de Vermudo III e Fernando I de León. Segundo Saxo Grammaticus e a saga Knýtlinga, Galicieulv foi o avó de Boedil Thurgotsdatter, a muller de Erik I de Dinamarca.
Traxectoria
miniatura|As [[Torres de Oeste (Castellum Honesti) en Catoira. Derradeiros vestixios das fortificacións que gardaban a ría de Arousa no tempo de Ulv.]] A saga Knýtlinga é unha das principais fontes sobre a súa vida. Nela cóntase que partiu "bravamente coa súa hoste para conquistar Jakobsland" (a terra de Santiago de Compostela). Segundo o arqueólogo do museo Vesthimmerlands, Bjarne Henning Nielsen, é posible que Ulv viaxase a Galicia para liberar Santiago dos musulmáns. Algunhas lendas contan que serviu como mercenario para o conde galego Rodrigo de Romariz, no asalto do castelo de Labio, preto de Lugo, durante as revoltas contra Vermudo III. Ulv tamén axudou a Romániz contra uns mercenarios vascos, conseguindo a vitoria. Os saqueos continuaron até que Ulv foi expulsado polas tropas de Cresconio, pero non antes de facer pillaxes nas comunidades monásticas de Redondela e nas illas de San Simón, Cíes e Toralla. Despois da súa expulsión, os ataques viquingos en Galicia caeron fortemente.
Segundo o arqueólogo Bjarne Henning Nielsen, conservador do Museo Vesthimmerlands de Dinamarca, foi descuberta a súa tumba nun complexo que formaba parte, con toda probabilidade, duns terreos que Valdemar o Grande herdou do seu pai, quen á súa vez os herdou dos seus antepasados, entre eles Ulv.
Familia
Segundo Saxo Grammaticus, Ulfr (antigo nórdico: 'lobo') era dunha familia nobre. Especúlase que foi o fillo de Ulf Torgilsson de orixe sueca que asentouse en Dinamarca. O seu pai casou con Astrid, filla do rei Svend Tveskæg de Dinamarca. A xenealoxía semella relacionar a Ulf coa familia real danesa, especialmente coa liñaxe Lavard. Casou cando era novo con Bothild Håkonsdatter (c. 1014), filla do jarl de Lade Håkon Eiriksson. Tiveron un fillo, Thrugot Fagrskinna Ulfsen (n. 1032, alcumado Pel Pálida aínda que aparentemente a súa pel era escura). Trugot converteríase en conde palatino (Leibhauptman des Königs), e a súa filla Bothild Thorgunnsdatter (Bothilda, 1068-1034) casou co rei danés Erik I de Dinamarca. A parella finou nunha peregrinación á Terra Santa. Porén, o seu fillo Knud Lavard converteuse en duque de Schleswig.
Notas
miniatura|Drakkar viquingo.
Quintáns, Lesón, A Pobra do Caramiñal
Quintáns é un lugar da parroquia de Lesón no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 5 habitantes (un home e 4 mulleres).
Vilaflor
O topónimo Vilaflor pode referirse a:
Mara patagónica
A mara patagónica (Dolichotis patagonum) é unha especie de roedor da familia dos cavíidos, e malia a súa semellanza coas lebres non pertence á orde das verdadeiras lebres (lagomorfos).
É un dos meirandes roedores do mundo, cun peso medio de 8 kg, con exemplares chegando até os 16 kg. É un dos mamíferos endémicos da Arxentina de maior tamaño. Posúe patas longas e fortes que usa para correr a gran velocidade cando se sente ameazada.
Antonio Puga Rodríguez
Antonio Puga Rodríguez, é un avogado e político galego.
Traxectoria
Avogado en Celanova, nas eleccións municipais de 2019 encabezou a candidatura da agrupación veciñal Celanova Decide. Obtiveron catro concelleiros e grazas ao apoio de PSOE e BNG foi elixido alcalde de Celanova o 15 de xuño.
Aeroporto de Norrköping
O aeroporto de Norrköping (IATA: NRK, ICAO: ESSP) é un aeroporto sueco situado a uns 3 km do centro da cidade de Norrköping. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 99 609 pasaxeiros.
O Rego, Lesón, A Pobra do Caramiñal
O Rego é un lugar da parroquia de Lesón no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 75 habitantes (38 homes e 37 mulleres).
Diego Epifanio
Diego Epifanio Carbonero, máis coñecido como Epi, nado en Burgos, é un adestrador profesional de baloncesto español. Dende 2022 adestra ó Leyma Coruña da Liga LEB Ouro.
Traxectoria
Diego Epifanio ten unha longa traxectoria como adestrador de equipos de formación no mundo do baloncesto logo de máis de quince anos dedicado á formación de xogadores de baloncesto. Tras doce anos como segundo adestrador de Andreu Casadevall en Burgos, e após a saída deste cara o CAI Zaragoza da Liga ACB, faise cargo do equipo co que consegue o ascenso á Liga ACB. Tras conseguir manter a categoría durante dúas temporadas, é cesado do equipo, asinando poucos días despois polo Club Baloncesto Breogán.
San Miguel de Abona
250px|miniatura|Costa de San Miguel. San Miguel de Abona é un concello español situado no sur da illa de Tenerife, na provincia de Santa Cruz de Tenerife, Canarias.
Limita ao norte con Vilaflor de Chasna, ao leste con Granadilla de Abona, ao sur co océano Atlántico e ao oeste con Arona. O concello acada a súa altitude máxima en El Bucio, de 1.070 metros. A capital municipal atópase a unha altitude de 580 metros sobre o nivel do mar.
Renovación (Viveiro)
Renovación foi un semanario editado en Viveiro entre 1930 e 1931.
Historia e características
Co lema "Todo por Vivero y para Vivero", apareceu o 30 de agosto de 1930. Periódico católico, entre os seus colaboradores figurou Jesús Noya González. Logo da proclamación da Segunda República cesou a súa edición, sendo o último número do 30 de maio de 1931.
Transferase
No exemplo, A é o doador e B é o aceptor. O doador é con frecuencia un coencima.
Nomenclatura
A nomenclatura correcta, en senso estrito, para as transferases é doador: aceptor grupotransferase. Porén, adoitan empregarse os nomes tradicionais dos encimas, como aceptor grupotransferase ou doador grupotransferase; por exemplo, ADN metiltransferase, que cataliza a transferencia dun ou máis grupos metilo ao ADN, que actúa de aceptor.
Carrán común
miniatura|240px|Carrán común pescando miniatura|240px|Perdendo unha presa miniatura|240px|Pesca exitosa O carrán común (Sterna hirundo) é unha especie de ave Charadriiforme da familia Sternidae. É unha ave mariña de distribución circumpolar en rexións temperás e subárticas de Europa, Asia, leste e centro de Norteamérica. É un gran migrador, pasando o inverno en océanos tropicais e subtropicais. É ás veces coñecido coma andoriña de mar.
Bailía
O topónimo galego Bailía pode referirse a:
Carrán común
Características
Este é un carrán de tamaño medio, 34–37 cm de longo e 70–80 cm coas ás estendidas. Confúndese doadamente co semellante carrán ártico (Sterna paradisaea) e o carrán rosado (Sterna dougallii).
O seu fino e afiado peteiro é vermello con extremos escuros. As longas patas son tamén vermellas. Sobre as ás ten unha cuña primaria escura, a diferenza do carrán ártico, no cal é gris uniforme. A súa longa cola esténdese só ata a punta das ás cando a ave está parada, a diferenza do carrán ártico e rosado, nos cales excede a punta das ás. Non é tan pálido coma o carrán rosado, e ten ás máis longas.
Juan de Ciórraga
Juan de Ciórraga y Fernández de la Bastida, nado en Vitoria en 1836 e finado na Coruña en 1891 foi un arquitecto español.
Carrán común
Características
No inverno, a fronte e a parte ventral son brancas. Os carráns comúns xoves posúen unha extensa coloración de cor xenxibre e carecen do aspecto escamoso dos carráns rosados xuvenís.
Juan de Ciórraga
Traxectoria
miniatura|Praza de María Pita. Ciórraga foi arquitecto municipal da Coruña desde 1864 ata a súa renuncia en 1890. Durante ese tempo construíuse a praza de María Pita na que introduciu modificacións no deseño dos edificios.
Carrán común
Características
O canto é un claro pip-pip, coma o carrán ártico pero máis lento e menos estridente.
Juan de Ciórraga
Traxectoria
En 1876 conseguiu a aprobación da primeira normativa sobre a construción das galerías, introducindo este elemento no Ensanche coruñés.
Obras
Ademais do deseño do Ensanche e da praza de María Pita, Ciórraga creou, entre outras, a nova fachada da Colexiata de Santa María do Campo, na que eliminou engadidos doutras épocas e trasladou a portada á nova fachada, a escalinata da igrexa de Santiago e a fachada posterior do pazo do Marqués de San Martín de Ombreiro, as tres na Cidade Vella coruñesa.
Carrán común
Conservación
O carrán común é unha das especies para as cales aplícase o Acordo para a Conservación de Aves Marítimas Migratorias Africanas-Asiáticas (EAWA).
Subespecies
Coñécense catro subespecies de carrán común:
Harmonía (homónimos)
A palabra harmonía pódese referir a:
Vilaflor de Chasna
Limita ao norte con La Orotava, ao leste con Granadilla de Abona, ao sur con San Miguel de Abona e Arona e ao oeste con Adeje. O concello acada a súa altitude máxima na Cortada del Diablo, de 2.848 metros. A capital municipal atópase a unha altitude de 1.414 metros sobre o nivel do mar.
Tiña en 2016 unha poboación de 1.630 habitantes, agrupados nos núcleos de La Escalona, Jama, Trevejos e Vilaflor.
Pazo
dereita|thumb|250px|[[Pazo de Fefiñáns, Cambados.]] Un pazo é un tipo de casa señorial tradicional galega, grande para o seu tempo, posuidora de signos heráldicos (escudo ou brasón) e de proporcións e riscos suntuarios que a diferenza das demais do hábitat rural da zona. Eran a residencia de persoas importantes na súa comunidade (baixa nobreza galegae s fidalgos, e antes, de reis ou nobres). Estes posuían os foros (cesión das terras aos campesiños nos séculos XVII e XVIII a cambio de recibir rendas) e polo tanto tiñan un gran poder económico. Foron de importancia crucial nos séculos XVII a XIX, relacionados coa arquitectura rural e monástica e o sistema de organización feudal, xa que constituían unha especie de unidades de xestión local ao redor dos cales transcorría a vida dos aldeáns. Co tempo foi converténdose na marca social e refuxio da decrecente clase fidalga, que retrataron nas súas novelas escritores coma Otero Pedrayo, Emilia Pardo Bazán e Valle-Inclán.
Ao pazo coma estrutura arquitectónica asociábaselle unha rede social: a dos serventes do fidalgo e dos tributarios de foros, que mesmo chegaban a vivir no mesmo recinto (sobre todo os primeiros). Como palabra, pazo (en portugués: paço) é un cognado de palacio, pois procede do latín palatiu(m). Os pazos de Galiza son un excelente exemplo de arquitectura civil tradicional, aínda que moitos tamén teñen unha capela propia para celebracións relixiosas.
Negro (cor)
A cor negra ou moura dáse nun obxecto que absorbe a luz en todas as súas lonxitudes de onda. Isto provoca que teña ausencia de cor, aínda que comunmente se fala de cor negra. O termo portugués preto tamén foi empregado en Galiza coma sinónimo de negro; Martín Sarmiento dicía: Os feyxons pretos (referíndose aos feixóns): Del griego latino phaseolo se formó el gallego feyxôo, y son los que llaman fesóles, y son las alubias negras o pintadas de negro.
Pazo
Sitúanse sempre no rural, en zonas de microclima benigno e solos fértiles. Erguíanse nas abas dunha ladeira ou nun outeiro, sempre en locais estratéxicos dende onde o señor puidese ollar as súas posesións.
A orixe dos pazos son castelos da Idade Media, polo que adoitan ir asociados a unha antiga torre, que os seus donos ampliaron para facer unha estancia máis confortábel na época moderna. Non se coñecen os nomes dos arquitectos, polo que debían ser simples canteiros ou arquitectos que copiaban outros modelos de arquitectura culta, como igrexas; é por iso que a súa arquitectura está a medio camiño entre a culta (influencias renacentistas, barrocas e neoclásicas) e a vernácula.
Os pazos salientan hoxe en día, ademais dende o punto de vista arquitectónico, pola súa xardinaxe, con bos exemplos de formacións de buxos e plantas e árbores senlleiras exóticas coma palmeiras, camelias etc.
Pazos fóra de Galicia
thumb|200px|right|[[Ightham Mote, un pazo inglés (manor house) con foso do século XV en Kent, sur de Inglaterra.]] Existen edificios semellantes aos pazos de Galicia e do norte de Portugal en varios puntos da xeografía europea onde existiu un sistema feudal medieval, e especialmente en toda a Europa atlántica, dende o norte de Portugal até os países nórdicos e Rusia. Todos eles consisten en grandes casas de familias nobres sinaladas, as máis das veces cunha orixe medieval, reconvertidas en vivendas na época moderna, e que se sitúan, normalmente illadas, no medio rural.
Os exemplos máis semellantes áchanse en Francia (châteaux), Holanda, Alemaña (Gutshaus), Polonia (dwór) e Illas Británicas (Manor houses).
Río de Cestos, Lesón, A Pobra do Caramiñal
Río de Cestos é un lugar da parroquia de Lesón no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) non ten habitantes.
-889
Outros
Historia ano a ano
Guerra contra Nabis
340px|dereita|miniatura| Mapa do Peloponeso contra o ano -200. A guerra contra Nabis foi o enfrontamento bélico ocorrido no ano -195 entre Esparta, polis gobernada polo tirano Nabis, e unha coalición conformada pola Liga Aquea, Pérgamo e Rodas, que comtaba co apoio da República de Roma e o Reino de Macedonia. O conflito tamén é coñecido como a guerra laconiana ou guerra romanoespartana.
Como resultado da guerra, Esparta perdeu a súa posición como un dos principais poderes militares de Grecia. Todos os intentos espartanos por recuperar as perdas fracasaron, e Nabis, o derradeiro dos seus soberanos, foi asasinado. Pouco despois, Esparta quedaría integrada dentro da Liga Aquea, a súa gran rival, e así concluíron uns cantos séculos de independencia política.
Moncho de Fidalgo
José Ramom Rodrigues Fernandes, máis coñecido polo pseudónimo de Moncho de Fidalgo, nado en Penaxubeira (A Cervela, O Incio) o 13 de xuño de 1955, é un escritor galego.
Traxectoria
Estudou Electrónica Industrial en Lugo e Enxeñaría Industrial Técnica en Madrid. En 1979 foi elixido concelleiro do concello do Incio polo BNPG. Publicou a súa primeira obra no 1983, O sereno, Um guerrilheiro em Estalinegrado (Atria Edicións). No 1985 saíu Seguindo o caminho do vento, no que se reflicte a xuventude galega nos últimos tempos da ditadura de Franco. No 1987 publicou Contos de fada en do maior. No 1989, Luzia, ou o canto das sereias. En 1996 publicou Contos de Outono. En 2018 História das nossas vidas, unha novela romántica.
No Boletín Renovação publicou en 2002 e 2003 Eu vi queimar Sarajevo, Histórias do pretérito, Sonho ou pesadelo? (relato curto), O Senhor Argis, Ao Daniel de Ferreiro, meu amigo, Quem voltasse àqueles tempos de garoto, Um velho escritor (relato curto).
É membro da Academia Galega da Língua Portuguesa e da AGAL.
Foi danzante moitos anos nas danzas tradicionais da Cervela.
As Romeiras, Lesón, A Pobra do Caramiñal
As Romeiras é un lugar da parroquia de Lesón no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 50 habitantes (24 homes e 26 mulleres).
Juan García Niebla
Juan García Niebla, nado na Graña (Ferrol) en 1875 e finado na mesma cidade o 17 de agosto de 1936, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Obtivo o título de mestre nacional en 1895. Exerceu a docencia en Betanzos, e en 1902 fundou a escola pública de Caranza, da que foi director ata maio de 1914. Despois pasou á escola de nenos de Serantes, Ferrol Vello e finalmente Canido. Entre 1903 e 1910 promoveu unha serie de saídas escolares en bicicleta. Recompilou unha selección de redaccións dos seus alumnos sobre esas saídas e recolleunas no libro Los hombres del mañana. Foi representante por Serantes do Comité de Ferrol da Sociedad de Instrucción, Recreo y Beneficencia de Ferrol y su Comarca, constituída na Habana en 1909. Formou parte da sección de Trabajadores de la Enseñanza da UGT. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 foi detido, ingresou no buque prisión Plus Ultra o 11 de agosto, o 16 foi entregado a axentes da Forza Pública que o asasinaron o 17. Foi soterrado nunha fosa común no camposanto de Canido.
Recoñecementos
O concello de Serantes acordou en 1930 dedicarlle unha rúa. O acordo foi anulado, e a placa arrincada, tralo golpe militar de 1936. Pero foi reposto o 5 de abril de 1995 pola Corporación Municipal de Ferrol.
Gold standard
En medicina e estatística, o termo gold standard (literalmente, estándar de ouro) ou proba de referencia emprégase para se referir á mellor proba de diagnóstico dispoñíbel en condicións razonábeis. Non ten por que ser necesariamente a proba máis efectiva. Por exemplo, en medicina, unha autopsia pode ser a mellor proba para ter un diagnóstico exacto. Neste caso, a proba de referencia é menos precisa que a autopsia.
1581
Outros
Historia ano a ano
273
Outros
Historia ano a ano
Arthur Uther Pendragon
Traxectoria
Pendragon naceu no seo dunha familia de clase obreira e seu pai era sarxento do exército británico, onde se alistou el tamén ata que se lesionou nun salto de paracaídas, debido a seu gusto polas motos rematou sendo xefe dunha banda de moteiros (coñecida como os sepultureiros) e nos 80 mudou o seu nome polo do nome do rei Artur (conformado mediante o nome Artur seguido do nome do pai do rei Artur, Uther Pendragon, como seus apelidos) sendo coroado a finais dos 90 como rei druída polos representantes doutras cinco ordes neodruídas.
Activismo
Arthur Uther Pendragon comezou a ser coñecido en todo o Reino Unido debido ás súas protestas ante o monumento de Stonehenge para que o goberno abrise o lugar ao público nas datas dos solsticios e equinoccios mediante campañas de presión, acampadas de protesta etc conseguindo que Patrimonio abrise o monumento en 1999. En 2011 encetou unha batalla legal para que os restos humanos de enterramentos prehistóricos do lugar fosen soterrados en canto rematasen as investigacións sobre eles e que non se exhibisen no centro de visitas, foi detido máis de 30 veces por defender os seus propios puntos de vista fronte á burocracia estatal conseguindo que lle permitiran vestir no cárcere preventivo a súa túnica neodruída ao negarse a vestir o uniforme da cadea.
Carreira política
Presentouse no 2010 como candidato independente polo concello de Salisbury, repetindo de novo en 2015, 2017 e 2019.
-890
Outros
Historia ano a ano
Provincia de Phra Nakhon Si Ayutthaya
Phra Nakhon Si Ayutthaya, ou simplemente Ayutthaya, é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Phra Nakhon Si Ayutthaya.
Distritos
200px|esquerda|Mapa A provincia divídese en dezaseis distritos (amphoe), 209 comunas (tambon) e 1328 poboados (muban).
Baldaio
O topónimo galego Baldaio pode referirse a:
Jared Cunningham
Jared Armon Cunningham, nado o 22 de maio de 1991 en Oakland (California), é un xogador e baloncesto profesional estadounidense.
Traxectoria
Cunningham foi seleccionado na 24ª posición do Draft da NBA de 2012 polos Cleveland Cavaliers. Os seus dereitos foron traspasados pouco despois de ser elixido xunto a Jae Crowder e Bernard James ós Dallas Mavericks, a cambio de Tyler Zeller e Kelenna Azubuike. Asinou o seu contrato o 21 de xullo de 2012. O 11 de decembro de 2012, Cunningham foi enviado ó afiliado dos Mavericks na NBA D-League, os Texas Legends, tras facer 2.3 puntos en 3.4 minutos por partido. Foi chamado de volta o 31 de decembro de 2012.
O 27 de xuño de 2013, Cunningham foi traspasado ós Atlanta Hawks durante o Draft de 2013. O 22 de febreiro de 2014, foi cortado polos Hawks.
O 29 de setembro de 2014, asinou cos Los Angeles Clippers. O 7 de xaneiro de 2015 foi traspasado xunto ós dereitos do Draft de Cenk Akyol ós Philadelphia 76ers, a cambio dos dereitos do Draft de Sergei Lishouk. Ese mesmo día, foi cortado polos Sixers.
Economía de Armenia
Despois de varios anos de crecemento económico de dous díxitos, a Armenia afrontou unha forte recesión o ano de 2009, con seu PIB retraíndose 14% aquel ano. A caída no sector de construción civil e nas remesas de traballadores armenios no exterior foron as principais causas da retración. A economía comezou a recuperarse en 2010 con case 5% de crecemento.
Durante o período soviético cunha economía planificada, a Armenia desenvolveu unha forte industria, fornecendo máquinas-ferramenta, téxtiles e outros manufacturados, como produtos químicos, electrónicos, procesamento de alimentos e caucho sintético ás repúblicas-irmás. Desde a independencia o 1991 o país ten se volto para unha agricultura en pequena escala, afastandose do complexo agroindustrial da era soviética. Ten tamén feito moitas reformas, incluíndo privatizacións, reformas nos prezos e prudentes reformas fiscais.
Faneca de Noruega
A faneca de Noruega, Trisopterus esmarkii, descrita en 1855 por Sven Nilsson como Gadus esmarkii, é un peixe osteíctio da orde dos gadiformes e familia dos gádidos, moi común na costa europea do océano Atlántico (é a máis abundantre das especies dos gádidos de pequeno tamaño),
Encóntrase no mar de Barents, mar do Norte, Báltico occidental, fronte as costas de Noruega e o suroeste de Suecia, Islandia, as illas Británicas e noutros lugares do océano Atlántico nordeste (chega até o S de Groenlandia polo norte, e até as costas da Bretaña francesa polo sur.
Características
Moi semellante ás outras especies do xénero Trisopterus (as fanecas), das que se distingue sobre todo polos seus grandes ollos, pola coloración, máis clara do lombo, pola gran mandíbula protráctil, pola súa pequena barbela no mento e polo tamaño, menor (aínda que pode alcanzar os 35 cm de lonxitude, a media dos exemplares capturados é de 19 cm, sendo raro ver algún que chegue aos 25).
Bioloxía
Distribuída polas zonas do Atlántico nororiental citadas anteriormente, é un peixe peláxico que nada formando pequenos cardumes, con frecuencia cerca do fondo, a prufundidades de entre os 100 e os 200 m; porén, no Skagerrak e no leste do Kattegat pode encontrarse a profundidades menores de 40 m.
Aliméntase sobre todo de pequenos crustáceos e peixiños. Adquire a madurez sexual aos 1 ou 2 anos de idade. A desova ten lugar no norte do mar do Norte, norte de Escocia, e as illas Órcadas, Shetland e Feroe. Parece que as diferentes poboacións autorreclúense para a reprodución. Alcanza unha lonxitude de 9 a 13 cm no primeiro ano e de 14 a 19 cm no segundo.
Esta faneca ten unha grande importacia biolóxica indirecta, porque serve de alimento ao merlán (Merlangius merlangus), o eglefino (Melanogramnus aeglefinus), a faneca prateada (Pollachius virens) e outras especies de interese pesqueiro.
Pesca e utilización
Péscase activamente, principalmente con artes de arrastre, sobre todo para a súa transformación en fariña de peixe para a elaboración de pesos (especialmente para a acuicultura e alimento das aves domésticas. Como consecuencia das considerábeis capturas accidentais de individuos inmaturos de especies importantes como o eglefino, o bacallau e o merlán nesta pescaría, estableceuse unha zona protexida no mar do Norte, onde se prohibiu a pesca industrial,
Nos últimos anos as capturas da faneca e Noruega diminuíron drasticamenrte, pasando das 877.910 t en 1974 a tan só 39.223 t en 2008.
Rosamonde, Lesón, A Pobra do Caramiñal
Rosamonde é un lugar da parroquia de Lesón no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres).
Rexión Central
Rexión Central pódese referir a:
1580
Outros
Historia ano a ano
Álex Rins
Moto 3
Álex Rins iniciouse en Moto3 no ano 2012 da man do equipo Estrella Galicia 0,0. Na súa segunda carreira conseguiu a súa primeira pole position, concretamente no Gran Premio de España. O seu primeiro podio acadouno dous grandes premios máis tarde, no Gran Premio de Francia, cun terceiro posto. Aínda que non acabou máis carreiras no podio, a súa regularidade fixo que acabara o campionato na quinta posición.
En 2013 continuou correndo co equipo Estrella Galicia 0,0, con Àlex Márquez como compañeiro. Nesa tempada gañou 6 grandes premios e conseguiu 14 podios, estando na loita polo título durante todo o campionato. Terminou en segunda posición por detrás de Maverick Viñales.
En 2014 mantívose no equipo Estrella Galicia. Nese campionato gañou 2 grandes premios e conseguiu 8 podios, acabando a tempada na terceira posición.
Moto 2
Na tempada 2015 debuta nunha categoría superior, Moto2, formando parte do equipo Pons Racing. Na segunda carreira acabou en segunda posición, o primeiro dos seus 10 podios durante a tempada, entre eles unha vitoria en Indianápolis. Acabou o campionato en segunda posición.
O Balcón
O topónimo galego O Balcón pode referirse a:
Gran Premio de Detroit de 1983
O Gran Premio de Detroit de 1983 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 5 de xuño de 1983 en Detroit, Míchigan.
Resumo da carreira
Michele Alboreto co Tyrrell logrou o seu segundo Gran Premio e gañou os primeiros puntos da tempada, logo de herdar o liderado de Nelson Piquet a tan só nove voltas do final cando o piloto de Brabham detívose para substituír un pneumático traseiro picado. O trazado polas estreitas rúas eliminou gran parte da vantaxe dos coches turbo, e a vitoria de Alboreto co motor Cosworth-Ford foi a última das tres vitorias non turbo da tempada. Tamén foi a última para un motor aspirado ata que os turbos foron prohibidos logo da tempada, e a última dunha marca de 155 vitorias para o lendario Cosworth DFV e tamén a última vitoria para o equipo Tyrrell.
O circuíto modificouse levemente da súa configuración orixinal do ano anterior, coa rúa de boxes ampliada para por á entrada antes da chicane final, e unha nova sección curta da pista, eliminando a estreita forquita da curva cinco. O novo deseño era máis rápido e do gusto dos pilotos. Todas as prácticas do venres levaronse a cabo baixo a choiva, quedaba unha soa hora o sábado para decidir a grella de saída.
''A diferenza do patrón habitual, logo dos primeiros quince minutos da cualificación, a pista fíxose máis lenta a medida que se foi depositando goma. Isto ao parecer foi debido a que a humidade que aínda tiña a pista estaba sendo evaporada polo agora ardente sol. O tempo do gañador da pole, foi de 1:44.734 logrado por René Arnoux no seu Ferrari co primeiro xogo de pneumáticos de cualificación, co seu segundo xogo, foi máis de dous segundos máis lento! Os que non lograron un tempo rápido no inicio da sesión foron prexudicados polas cambiantes condicións, como resultado a grella presentou moitas sorpresas. O defensor do campionato Keke Rosberg foi duodécimo, Alain Prost 13º e Niki Lauda 18º, mentres que os coches non turboalimentados de Marc Surer e Alboreto foron quinto e sexto. O americano Eddie Cheever, con Renault, estaba no sétimo lugar, seis postos por diante do seu compañeiro de equipo Alain Prost''
Máis de 70.000 afeccionados gozaron de bo tempo na carreira do domingo. Os barcos no río Detroit, a música a todo volume e as riadas de xente dos hoteis do centro crearon un grande ambiente, provocando as inevitables comparacións con Mónaco, ou coa carreira de Long Beach.
O primeiro intento de saída detívose xusto cando a luz verde estaba a piques de prenderse, cando Andrea de Cesaris indicou desde a grella que o seu Alfa Romeo calárase. Todo o proceso iniciouse de novo, con outra volta de quecemento que reduciu a distancia da carreira de 61 voltas a 60. Cando a luz verde acendeuse, esta vez, foi o Ferrari de Patrick Tambay, na segunda fila, o que quedou parado na grella. Todos esquivárono de forma segura ao seu redor, e logo, cando contaba que o empurraran para arrincar foi retirado do circuíto por un guindastre.
Piquet fixo unha excelente saída e pasou a Arnoux na primeira curva. Liderou na primeira volta, con Arnoux por diante de De Angelis, de Cesaris, Alboreto, Derek Warwick, Rosberg (remontara desde o duodécimo posto) e Cheever. Os dous líderes rapidamente comezaron a separarse do resto, mentres que detrás librábase unha dura batalla. Na volta cinco, Cheever retirouse cun fallo no encendido, de Angelis perdera o terceiro lugar coa caixa de cambios rota e Piercarlo Ghinzani abandonou o seu Osella nos boxes co motor sobrequentado.
Arnoux, logo de pechar a brecha con Piquet, superou ao Brabham na primeira curva e logrou o liderado na volta 10. Piquet deixoulle pasar sen loitar, sabendo que o Ferrari estaba planeando unha parada de combustible e de pneumáticos. Cando Rosberg finalmente conseguiu pasar a de Cesaris na terceira posición ao final da volta 11, estaba case 15 segundos por detrás de Piquet, pero claramente era máis rápido. Alboreto, en quinto lugar tamén ameazaba a de Cesaris, comezara cos tanques cheos e, do mesmo xeito que Piquet, non estaba planeando ningunha parada en boxes.
''Na volta 20, Rosberg alcanzara ao Brabham de Piquet e facilmente tomou o segundo posto, uns vinte segundos detrás de Arnoux. Na volta 29, a vantaxe do Ferrari foise ata case 30 segundos cando Arnoux entrou nos boxes, como se esperaba, seguido pouco despois polo Williams de Rosberg, cuxas intencións estaban pouco claras. Arnoux reincorporouse logo dunha parada de tan só 13´5 segundos, aínda á cabeza, Rosberg tamén volveu á pista (a súa parada durou 17´5 segundos), e estaba en quinto lugar detrás de Piquet, Alboreto e Jacques Laffite, ningún dos cales detívose. Pero só tres voltas logo da súa parada en boxes, Arnoux parouse a un lado do circuíto cunha falla eléctrica.''
Monarca
Un monarca é aquela persoa que ostenta unha autoridade única e suprema sobre un pobo, e que normalmente asume de xeito hereditario. A autoridade que posúe pode variar desde a estritamente nominal ata a absoluta. Tipicamente esta autoridade exércea sobre un país e de forma vitalicia. O sistema de autoridade encabezado polo monarca chámase monarquía.
Título
Un monarca pode recibir distintos títulos, como rei (ou raíña), emperador (emperatriz), gran duque, príncipe etc. Existen, ademais, termos específicos para os monarcas dalgúns estados, derivados dos idiomas locais, tales como tsar (de Rusia), faraón (de Exipto), khan (para varios estados do que hoxe é China e Mongolia), cacique etc. Os monarcas dos estados gobernados pola lei islámica eran chamados sultáns. Os termos príncipe e princesa destínanse nalgúns estados aos fillos, descendentes ou herdeiros do monarca, mais noutros o propio monarca ostenta o título de príncipe. Nalgúns países europeos, asiáticos e africanos, un "rei" é o xefe de estado, falándose entón de estado monárquico.
Sucesión
O sistema de sucesión ao trono non é igual en todas as monarquías. Tradicionalmente, o máis común é que sexa hereditaria e que o sucesor sexa o fillo primoxénito home; en caso de que non os tivera, sucederíalle a súa filla máis vella ou algún familiar de sexo masculino, dependendo de se a monarquía permite reinar ás mulleres, e incluso que a sucesión pase por unha rama feminina da liñaxe.
Algunhas monarquías aboliron esta preferencia polos homes, e é o fillo primoxénito do monarca, home ou muller, quen sucede ao rei.
Matsuo Basho
Matsuo Bashō (松尾 芭蕉), nado como Matsuo Kinsaku (松尾 金作) preto da vila de Ueno (actual cidade de Iga), na provincia de Iga (actual prefectura de Mie) en 1644 e finado en Osaka o 28 de novembro de 1694, foi un poeta xaponés do período Edo, coñecido principalmente polo xénero de poemas curtos chamados haiku. Tamén é coñecido como Matsuo Chūemon Munefusa (松尾 忠右衛門 宗房).
Monarca
Sucesión
En España, foi abolida en 1789 a lei sálica que impedía ás mulleres reinar, mais segue existindo unha preferencia polos homes na sucesión ao trono. O príncipe Filipe sucedeu ao rei Xoán Carlos I, a pesar de ter dúas irmás máis vellas ca el.
Matsuo Basho
Durante a súa vida, Bashō foi recoñecido polo seu traballo na forma colaborativa haikai no renga; hoxe, é considerado un gran mestre do haiku (daquela chamado hokku). A súa poesía ten sona internacional, e no Xapón moitos dos seus poemas son reproducidos en monumentos e lugares tradicionais. Porén, Bashō é máis famoso en occidente polo seu hokku, que el mesmo cría o seu mellor traballo, e por participar no renku. Nunha cita súa dicía, “Moitos dos meus seguidores poden escribir hokku tan ben coma min. Onde amoso realmente quen son é unindo versos haikai.”
Monarca
Sucesión
Tamén hai algúns monarcas elixidos e ditadores que se autoproclaman líderes dunha monarquía autoproclamada.
Matsuo Basho
Bashō comezou na poesía sendo moi novo, e despois de integrarse a si mesmo na escena intelectual de Edo (moderna Toquio), converteuse axiña nunha persoa moi coñecida en todo o Xapón. Traballou como mestre, pero renunciou ó contacto social cos círculos da literatura e da vida urbana. Adoitaba viaxar por todo o país para conseguir a inspiración que precisaba para escribir. Os seus poemas están influenciados polas experiencias de primeira man do mundo que o rodeaba, engaiolando o sentir dun momento cuns poucos elementos sinxelos.
Traxectoria
miniatura|esquerda|Suposto lugar de nacemento de Bashō, na [[Provincia de Iga.]] Bashō naceu en 1644, preto de Ueno, na Provincia de Iga. . O seu pai era un samurai de baixo rango, que lle asegurou a Bashō un porvir no mundo militar, pero non a oportunidade dunha vida notable. Os biógrafos din que traballou nas cociñas. Aínda neno (9 anos), Bashō converteuse en servente de Tōdō Yoshitada (藤堂 良忠), con quen compartía o amor polo haikai no renga, unha forma de composición poética colaborativa. En 1662, Bashō publicou o seu primeiro poema. Dous anos despois, os dous amigos compuxeran un poema encadeado de 100 estrofas, xuntamente con outros poetas amadores.
En 1666, coa morte do xove amigo, Bashō ficou impedido de continuar na súa casa. Pouco se sabe sobre esa época da súa vida. Os seus poemas, entre tanto, continuaran a ser publicados. Antes de se mudar para Edo (actual Toquio), en 1672, Bashō edita unha antoloxía, Kai Ooi, que el mesmo organizou. En Edo, Bashō foi admirado polo seu estilo simple e natural. Tomou o nome literario de Tosei e arredor de 1680 dedicábase a ser profesor de poesía, chegou a ter 20 discípulos que publicaron Os Mellores poemas dos Vinte Discípulos de Tōsei(桃青門弟独吟二十歌仙, Tōsei-montei Dokugin-Nijukasen).
Bashō, após a publicación de Minashiguri, antoloxía de versos publicada en 1684, realiza a primeira das súas catro viaxes polo Xapón. É desa época (1685) o seu haiku mais célebre, No vello tanque,
e tamén o seu libro mais famoso, Sendas de Oku.
Na súa última viaxe, Bashō adoece antes de chegar ao local destinado, (Kiushu). O seu último haiku fala da súa xornada poética:
Os círculos literarios de Nihonbashi rapidamente recoñeceron o valor da poesía de Bashō polo seu estilo sinxelo e natural. En 1674 pasou a formar parte do círculo interno de profesionais do Haikai e, secretamente, recibiu ensinanzas de Kitamura Kigin (1624-1705). Naquela época escribio este hokku en homenaxe ó shōgun Tokugawa:
miniatura|Un bananeiro, en xaponés Bashō, planta que amaba e inspirou o seu último tengo, o nome artístico do poeta.
Adoptou un novo tengo, Tosei, e no 1680 xa se adicaba ó oficio de poeta a tempo completo, sendo mestre de vinte discípulos. O mesmo ano publicouse Tosei-Montei Dokugin-Nijukasen(桃青门弟独吟二十歌仙), unha obra cos mellores poemas de Tosei e dos seus vinte discípulos, que amosaba o talento do artista. No inverno de 1680, tomou a sorprendente decisión de pasar ó outro lado do río, en Fukagawa, lonxe da xente e escollendo unha vida máis solitaria. Os seus discípulos construíronlle unha cabana rústica e plantáronlle un bananeiro (芭蕉, bashō) no patio, dando un novo tengo ó poeta que a partir dese momento chamaríase Bashō, e o seu primeiro fogar permanente. Amaba moito á planta, e molestáballe moito ver medrar plantas do xénero Miscanthus , unha Poaceae típica de Fukagawa, ó redor do seu bananeiro. Escribiu: