cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Encoro de Salime
Arte
O arquitecto Joaquín Vaqueiro Palacios e o seu fillo, Joaquín Vaqueiro Turcios dotaron ás instalacións de diversos elementos ornamentais e decorativos.
O primeiro encargouse da fachada principal da galería pola que se accede ao interior da planta, adornándoa con diversos relevos de formigón formando un mural que representa o proceso de produción de enerxía eléctrica.
Ademais, Vaquero Turcios pensara en debuxar os rostros de Picasso, Einstein, Planck e Freud. Porén, a censura da época impediuno. Con motivo da restauración dos murais realizada en 2001, Vaquero Turcios rescatou a idea, e decidiu realizala; e dende entón as súas facianas presiden a sala de turbinas.
Camilo Saco López
Traxectoria
Ingresou canda o seu irmán Cesáreo no Seminario Menor de Monterroso. En 1919 pasaron ao Seminario Maior de Lugo onde fixeron catro anos de estudos eclesiásticos. Cara a 1923 deixaron o Seminario e pasaron a estudar o Bacharelato no Instituto de Lugo. Foi vogal da Organización Republicana Lucense en 1931 e presidente do Grupo Galeguista de Monforte de Lemos en 1936.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 20 de xullo e encarcerado, xunto ao seu irmán Cesáreo no cárcere de Lugo. Foron xulgados por rebelión na causa 176/36 e condenados a cadea perpetua. O 20 de marzo de 1937 foron trasladados ao cárcere da Coruña onde desenvolveron un intenso labor pedagóxico entre os presos. Posto en liberdade o 2 de xullo de 1940. Foi apresado en Madrid en 1946, xunto co seu irmán Cesáreo e Ramón Piñeiro, e encerrado no cárcere de Alcalá de Henares, no que permaneceu ata 1948. Despois foi mestre en Monforte de Lemos.
Nas eleccións municipais de 1979 presentouse como número 5 na candidatura de Unidade Galega á alcaldía de Monforte, pero non foi elixido concelleiro.
Nebalia
Nebalia é un xénero de crustáceos da clase dos malacostráceos, subclase dos filocáridos, orde dos leptostráceos, suborde dos nebaliáceos e familia dos nebalíidos.
Descrición
O xénero foi descrito en 1814 polo zoólogo e biólogo mariño inglés William Elford Leach,
Little Women (filme de 1994)
Little Women é un filme estadounidense de 1994 dirixido por Gillian Armstrong. O guión é obra de Robin Swicord e está baseado na novela homónima de Louisa May Alcott, sendo a quinta adaptación desta obra clásica. Despois dunha estrea limitada o 25 de decembro de 1994, o filme estreouse nos cinemas dos Estados Unidos catro días despois a través de Columbia Pictures.
O filme conseguiu tres nomeamentos aos Premios Óscar nas categorías de mellor actriz (Ryder), mellor deseño de vestiario e mellor banda sonora. Tivo unha secuela, estreada en 1998, sen a participación de Ryder.
Nebalia
Descrición
Na súa obra:
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:
Especies
Na actualidae recoñécense no xénero as seguintes especies:
Wikipedia en marshalés
A Wikipedia en marshalés é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua marshalesa. Foi pechada en 2008 por falta de actividade, mais o seu contido foi importado a Wikimedia Incubator.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Ballaké Sissoko
Ballaké Sissoko, nado en 1968, é un músico maliano de kora. Colaborou con Toumani Diabaté e Taj Mahal, e é un membro do grupo 3MA con Driss El Maloumi e Rajery.
A dama de Shangai
A dama de Shangai (en The Lady from Shanghai) é un filme estadounidense de 1947 dirixido por Orson Welles e protagonizado por Welles, Rita Hayworth e Everett Sloane. Está baseado na novela If I Die Before I Wake de Sherwood King.
Malia que nun principio recibiu valoracións dispares, gañou consideración co paso dos anos, e moitos críticos eloxiaron o seu deseño de escenarios e o traballo de cámara. En 2018, foi escollido para a súa conservación no National Film Registry pola Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América por ser "cultural, histórica ou esteticamente significativo".
Estreouse subtitulado en galego o 20 de maio de 1995 na TVG.
Black Mountains, Gales
Chegan até a fronteira do condado inglés de Herefordshire. Esténdense por unha área triangular: entre os concellos de Abergavenny (sueste), Hay-on-Wye (norte) e Llangors (oeste).
Tamén se pode acceder desde os municipios de Talgarth e Crickhowell e son un lugar popular para andar a pé e realizar actividades ao ar libre.
Canale d'Agordo
Canale d'Agordo (Canal en ladino, antes Forno di Canale até 1964) é unha cidade e comuna italiana da provincia de Belluno, no Véneto.
A Lei 482/1999 recoñeceu aos concellos do Agordino como zona de minoría lingüística ladina.
Xeografía
Situada a unha altitude media de 976 msnm, o municipio ocupa unha superficie de 45,96 km².
Segundo o censo de 31 de maio de 2022 conta cunha poboación de 1 062 habitantes, polo que a súa densidade de poboación é de 23,11 hab./km².
Patrimonio da Humanidade en Estonia
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Estonia, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Estonia ratificou a convención o 27 de outubro de 1995, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
Carlos IV de Alençon
Carlos IV de Valois, duque de Alençon, nado en Lión o 2 de setembro de 1489 e finado na mesma cidade o 11 de abril de 1525, foi un príncipe sanguíneo da casa dos Valois. Foi cuñado do rei Francisco I de Francia e o seu máis próximo herdeiro na orde de sucesión ao trono de Francia. Falecido sen descendencia, é o último representante da rama dos Valois-Alençon.
Traxectoria
Carlos IV de Alençon era fillo de Renato, duque de Alençon e conde de Perche, e da beata Margarida de Lorena-Vaudémont.
En 1497, á morte do seu bisavó Carlos I de Armagnac, herdou os dereitos sobre os condados de Armagnac e Fésenzac (co vizcondado de Fesenzaguet) e o condado de Rodez (no cal tiña o título de Carlos II).
Casou en 1509 con Margarida de Angulema, filla de Carlos de Orleáns, conde de Angulema e de Luísa de Savoia, irmá máis vella de Francisco I de Francia. Non tiveron fillos.
O seu cuñado converteuse en rei en 1515 e marchou de novo a Italia, loitou en Marignano e logo defendeu Champaña en 1521 contra unha expedición de Carlos V.
En 1525, loitou en Pavía e, despois da captura do rei, comandou o exército francés. Afectado pola derrota, acusado de ter abandonado ao rei, enfermou e morreu. A súa viúva Margarida de Angulema sucedeuno, separando á súa cuñada Francisca (irmá de Carlos IV) da sucesión. Francisca aparece en 1534/1543 como baronesa de Sainte-Suzanne e o vizcondado foi erixido en ducado en 1543.
Nebalíidos
A dos nebalíidos (Nebaliidae) é unha familia de crustáceos da clase dos malacostráceos, subclase dos filocáridos, orde dos leptostráceos e suborde dos nebaliáceos.
Esta familia é a máis grande das tres que compoñen a suborde dos nebaliáceos, xa que contén 33 das 40 especies descritas. As súas especies pódense distinguir das das outras dúas familias pola forma estreita da furca cauda (que é máis ampla nos nebaliopsidídos) e polos calinóforos, órganos sesoriais das antenas dos machos adultos, que están inchados nos paranebalíidos pero non nos nebalíidos.
Descrición
A familia foi descrita en 1819 polo conservador do Museo de Historia Natural de Londres George Samouelle.
Etimoloxía
O nome científico da familia esta fomado, segundo a norma, pola raíz do nome do seu xénero tipo coa adición do sufixo do latín científico -ĭdae, propio dos nomes das familias de animais.
Debaixo do Bulcão
Historia
O proxecto Debaixo do Bulcão nace por iniciativa dun grupo de artistas novos, usuarios da Casa Municipal da Xuventude "Ponto de Encontro", en Cacilhas, Almada. A primeira publicación, Debaixo do Bulcão poezine n.º1, foi lanzada durante a edición de 1996 da Feira Internacional do Fanzine, evento organizado polo Concello de Almada entre 1993 e 2008.
O colectivo fundador, unha asociación informal sen ánimo de lucro, asumiu como obxectivo principal a publicación regular dun fanzine de poesía e imaxe, aberto á colaboración de todos os interesados, sen criterios de calidade preestablecidos. A publicación distribuiríase gratuitamente e publicarase bimestralmente.
Edicións e distribución
Entre 1996 e 1999 publicouse de forma ininterrompida, tendo en xaneiro de 1999 o número final daquela primeira serie. Reapareceu, con estreas esporádicas, en marzo de 2000 e con tres números en 2001. Pero só retomou a publicación periódica en 2002, agora trimestral, ata 2004. Seguiuse un novo parón. Reapareceu entre 2006 e 2009, despois entre 2010 e 2011. A serie actual comezou en decembro de 2016, con motivo do vixésimo aniversario do proxecto.
Inicialmente destinado á promoción de autores novos, centrándose en Almada e na Área Metropolitana de Lisboa, foi ampliando paulatinamente a súa gama de colaboradores. A partir de 2006 estiveron regularmente presentes autores brasileiros e, posteriormente, angolanos.
Tamén diversificou os seus puntos fixos de distribución, quedando dispoñibles dende 2016 nas cidades de Almada, Porto, Póvoa de Varzim e Vila Franca de Xira.
Thomas Wyon
Thomas Wyon pódese referir a:
Debaixo do Bulcão
Actividade complementaria
Paralelamente á edición, o grupo fundador asumiu a responsabilidade de desenvolver traballos noutras áreas artísticas. Así, entre xaneiro e marzo de 1997 formou parte de Projecto 1, colectivo multidisciplinar que prepararía un espectáculo de teatro presentado na Quincena da Xuventude de Almada: Auto dos Pastores Brutos, adaptación da obra homónima de Santiago Prezado. A colaboración derrubouse pouco despois. O proxecto 1 deu orixe ao grupo de teatro A Lente - Teatro de Aumentar, tal e como se recolle no libro A Cidade do Teatro (editado por Câmara Municipal de Almada e grupos de teatro do Concello, coordinado por Sarah Adamopoulos, novembro de 2016) na páxina 189.
En xaneiro de 1997, o colectivo Debaixo do Bulcão colgou nos muros da cidade de Almada carteis con poemas, na que foi a primeira das actividades complementarias da edición. En marzo dese ano, no ámbito do Proxecto 1, colocou frases e consignas poéticas en diversos puntos da cidade, utilizando soportes de papel e rafia. Participou en quincenas da mocidade de Almada con dous espectáculos de rúa, creados para as edicións de 1998 e 2008. Foi unha das asociacións informais que impulsou a actividade cultural do Ponto de Encontro - Casa Municipal da Xuventude, organizando exposicións, instalacións artísticas, concertos con bandas da chamada "música moderna". Participou en Festa Amarela, actividade multicultural do Centro Cultural Xuvenil de Santo Amaro (Laranjeiro), edicións de 2001 e 2002. No ano 2002, organizou un festival artístico, titulado Bulcão Master Festival, que se desenvolveu durante unha semana en diversos lugares da cidade de Almada, para conmemorar o 6o aniversario da publicación. Presentou recitais de poesía en Seixal, por invitación da Associação Move-a-Mente, nos anos 2003 e 2004 e na Festa do Avante! dende 2003. Foi unha presenza constante no dinamismo cultural dos espazos Café com Letras e, posteriormente, Sabor&Art, en Cacilhas. Estivo presente en dúas edicións de ZineFest.pt, en Oporto, en 2016 e 2017, cun stand de publicacións, exposición documental en 2016 e instalación artística en 2017. En 2020 lanzouse unha campaña de crowdfunding para financiar o fanzine.
Wikipedia en hiri motu
A Wikipedia en hiri motu é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en hiri motu. Foi pechada en 2007 por falta de actividade, mais o seu contido foi importado a Wikimedia Incubator.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Calidris pygmaea
Calidris pygmaea é unha especie de ave da orde das caradriformes e familia dos escolopácidos, unha das 24 integradas no xénero Calidris.
É unha pequena limícola que cría nas costas do mar de Bering e inverna no Sueste asiático. Esta especie está moi ameazada, e dise que dende os anos 1970 a poboación reprodutora diminuíu significativamente. En 2000, a poboación reprodutora estimada da especie era de 350 a 500 individuos.
Descrición
A especie foi descrita en 1758 por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae, baixo o nome de Platalea pygmea.
Sinónimos
Ademais de polo seu nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Hábitat e distribución
O hábitat onde se reproduce Calidris pygmaea son as costas e o interior adxacente da península de Chukchi e, cara ao sur, ao longo do istmo da península de Kamchatka. Aniña entre xuño e xullo en zonas costeiras na tundra, en lugares con herba cerca de charcos de auga doce.
migra pola costa do océano Pacífico atravesando o Xapón, Corea e a China, até os seus principais lugares de invernada no sur e o sueste asiático, onde se rexistrou desde a India, Bangladesh, Sri Lanka, Birmania, Tailandia, Vietnam, Filipinas, Malaisia ​​e Singapur.
Características
miniatura|esquerda|Cabeza miniatura|120px|O pico visto desde arriba e de lado
A característica máis distintiva desta especie é o seu pico espatulado. Os adultos reprodutores miden entre 14 e 16 cm de lonxitude e teñen a cabeza, o pescozo e o peito de cor parda avermellada con estrías pardas escuras. As partes superiores son amouradas con franxas avermelladas pálidas. Os adultos non reprodutores carecen da cor avermellada, pero teñen as partes superiores de cor gris apardazada pálida con franxas abrancazadas nas ás. As partes inferiores son brancas, e as patas, negras.
As medidas son: ás 98–106 mm, pico 19–24 mm, ancho da punta do pico 10–12 mm, tarso 19–22 mm e cola 37–39 mm.
Comportamento e ecoloxía
O seu estilo para alimentarse consiste nun movemento de lado a lado do pico mentres a ave avanza coa cabeza baixa. Nas zonas costeiras da tundra, escolle lugares con herba preto das charcas de auga doce, onde come especies como mosquitos, moscas, escaravellos e arañas. En certos momentos, tamén se alimenta de invertebrados mariños pequenos como camaróns e vermes.
Filoxenia
As análises filoxenéticas das secuencias completas do ADN mitocondrial dos grupos surcoreanoe e chineses de C. pygmaea indican que están moi relaconados con Arenaria interpres, debido á semellanza na serie de xenes que codifican as proteínas.
Ameazas
miniatura|250px|Un espécime nos lugares de cría en [[Chukotka, Siberia, xuño de 2015]] miniatura|250px|Calidris pygmaea vista de perfil
Ao longo das súas zonas migratorias e invernantes, as costas están a ser recuperadas para o desenvolvemento do litoral (industria, lecer, infraestruturas, acuicultura e agricultura) e están cada vez máis contaminadas. A importante zona de descanso no estuario de Saemangeum e Geum, Corea do Sur, incluíndo os estuarios de Mangyeung e Tongjin, xa foi recuperada, e as zonas húmidas restantes están baixo unha seria ameaza de recuperación nun futuro próximo.
Desde a recuperación en Saemangeum en 2007, só se rexistrou unha media dun só individuo, en contraste con "centos" antes do desenvolvemento. Os plans para un proxecto de recuperación a grande escala dos bancos de area de Tiaozini (parte das lamas de Rudong) poderían levar á perda de 26 680 ha de planicie de marea, mentres que dous proxectos conectados poderían provocar perdas adicionais de 40 000 ha para 2020, aínda que o proxecto está actualmente en suspenso.
Aínda que non está especificamente dirixida, a especie é capturada regularmente en redes destinadas a capturar grandes limícolas para alimentarse nas principais áreas de invernada de Bangladesh e Myanmar, e isto pode ser unha ameaza particularmente grave para as aves que invernan na illa de Nan Thar e no golfo de Martaban, Myanmar.
Entre agosto e outubro de 2014 atopáronse máis de mil aves zancudas mortas, entre elas dúas de Calidris pygmaea, nos bancos de area de Tiaozini. As probas están en curso para comprender a causa da mortandade; con todo, na zona descubriuse carnada envelenada.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais cualifica o status desta especie como CR (en perigo crítico) porque ten unha poboación extremadamente pequena que está a sufrir un declive extremadamente rápido. Isto débese a unha serie de factores, incluíndo a perda de hábitat nos seus lugares de reprodución, paso e invernada, que se ven agravados pola contaminación, a caza e os efectos do cambio climático, polo que é preciso actuar con urxencia para evitar a extinción da especie.
Wikipedia en kanuri
A Wikipedia en kanuri é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua kanuri. Foi pechada en 2007 por falta de actividade, mais o seu contido foi importado a Wikimedia Incubator.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Alberto Soliño Mazas
Alberto Soliño Mazas nado en Bouzas ( Vigo) cara a 1942 e finado en Éibar o 12 de xuño de 1976, foi un músico galego.
Traxectoria
Emigrante no País Vasco, instalouse en Pasaia cunha tenda de electrodomésticos. Tocaba a batería e o 12 de xuño de 1976 participou no terceiro certame da canción de Éibar que se celebraba na sala de festas Jai Alai. Á saída foi asasinado por Luis Carpintero Taravilla, garda civil fóra de servizo e de paisano.
Vida persoal
Casou con Maribel González, e tiña tres fillos.
Wikipedia en luri
A Wikipedia en luri é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua luri. Foi creada o 16 de xuño de 2015 e foi pechada en xaneiro de 2021 por falta de actividade, mais o seu contido foi importado a Wikimedia Incubator.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Ronan Browne
Ronan Browne, nado en 1965 en Dublín, é un músico e compositor irlandés intérprete de gaitas uilleann.
Traxectoria
É neto de Delia Murphy. É o gaiteiro e cantante da banda Cran. Actúa a dúo con Peter O'Loughlin. Foi o gaiteiro orixinal tanto de Riverdance como de Afro Celt Sound System. Contribuíu con música ás bandas sonoras de películas de Circle of Friends, Rob Roy, Robin of Loxely, The Secret of Roan Inish, Gangs of New York, Braveheart o álbum Streets of Gold e a serie de televisión Bringing It All Back Home.
Participacións xerais
1982
1987
1988
1989
1990
1991
1992
1993
1994
1995
1996
1997
1998
1999
2000
Manuel Hermida Vázquez
Manuel Hermida Vázquez, nado en Ourense e finado en Monforte de Lemos, foi un xornalista e funcionario galego.
Ronan Browne
Participacións xerais
2001
2002
2003
Manuel Hermida Vázquez
Vida persoal
Foi pai de Manuel Hermida Balado.
Ronan Browne
Participacións xerais
2004
2006
2007
2008
2009
2010
Brecon Beacons
Os Brecon Beacons (en Bannau Brycheiniog), tamén o nome dun parque nacional, é unha cadea montañosa situada en Gales. A maior altitude das Brecon Beacons é o pico Pen y Fan, que ten 886 metros de altura, chamado a Cadeira do rei Artur.
Ronan Browne
Participacións xerais
2011
Brecon Beacons
Parque Nacional Brecon Beacons
miniatura|Panorámica dos Brecon Beacon, que inclúen cordilleiras como as Black Mountains|esquerda Os Brecon Beacons son unha das catro cordilleiras e outeiros situados en Gales que forman o Parque Nacional de Brecon Beacons. O Parque Nacional foi creado en 1957, sendo o terceiro dos tres parques galeses despois de Snowdonia en 1951 e o Parque Nacional da Costa de Pembrokeshire en 1952.miniatura| Un [[poni de montaña galés|esquerda]]
Adestramento militar
miniatura| Os Beacons durante o [[inverno]] Os Brecon Beacons úsanse para adestrar membros das forzas armadas do Reino Unido e para os reservistas militares. A Escola de Batalla de Infantería do Exército está situada en Brecon, e o Servizo Aéreo Especial (SAS) usa a localización para facer probas aos candidatos. En xullo de 2013, tres soldados morreron por sobrequecemento ou golpe de calor durante o adestramento do SAS. Un capitán do exército foi atopado morto en Corn Du despois de adestrar en tempo xeado polo SAS.
Colt .45
Colt .45 é un filme estadounidense de 1950 dirixido por Edwin L. Marin e protagonizado por Randolph Scott, Ruth Roman e Zachary Scott. Reeditado baixo o título Thundercloud, o filme serviu de base para a serie de televisión Colt .45 sete anos despois. Está protagonizado por Wayde Preston, e foi escrito por Thomas W. Blackburn, autor da letra de The Ballad of Davy Crockett.
Estreouse en galego a través da TVG.
House of the Dragon
House of the Dragon é unha serie de televisión estadounidense creada por Ryan Condal e George R. R. Martin para HBO. É a precuela de Game of Thrones (2011–2019), e é a segunda serie da franquía. Ámbalas dúas series están baseada na saga da novelas A Song of Ice and Fire de Martin. Condal e Miguel Sapochnik son os showrunners. Está baseada en partes da novela Fire & Blood, e a historia está ambientada 200 anos antes dos eventos de Game of Thrones, e 172 anos antes do nacemento de Daenerys Targaryen. Conta o principio do fin da casa Targaryen, os acontecementos que levaron e cubriron a guerra de sucesión Targaryen, coñecida como a "Danza dos Dragóns".
House of the Dragon recibiu un pedido directo para a serie en outubro de 2019, a selección do elenco comezou en xullo de 2020 e a fotografía principal comezou en abril de 2021 no Reino Unido. A serie estreouse o 21 de agosto de 2022 e a primeira tempada consta de dez episodios. Cinco días despois da súa estrea, a serie foi renovada para unha segunda tempada. Sapochnik saíu como showrunner despois da primeira tempada, deixando a Condal como único showrunner para a próxima tempada.
Berkeley, California
miniatura|400px|Centro de Berkeley. Ponte da baía de San Francisco, coa cidade de San Francisco ao fondo
Xeografía
Situada na baía de San Francisco, xunto a Oakland, e enfronte da cidade de San Francisco, a unha altitude de 52 msnm. a cidade ocupa unha superficie de 45,73 km2.
Segundo o censo de 2020 contaba cunha poboación de 124 321 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 2 718,5 hab./km².
Jovino González
Jovino González Comesaña, nado en Vigo o 16 de outubro de 1975, é un ex-piragüista galego, que competía na modalidade de augas tranquilas. Participou en dous Xogos Olímpicos, sendo o seu mellor resultado o quinto posto na proba de K-4 1000 m en Atlanta 1996.
Traxectoria
Comezou a destacar no piragüismo dende as categorías inferiores, ao igual que a súa irmá Marián, e en 1994 dispuotu en Xochimilco o seu primeiro Campionato Mundial, rematando en oitava posición no K4 500 metros. En 1995 proclamouse campión de España en K1 200 m, e logrou clasificarse para os Xogos Olímpicos de 1996 en Atlanta, en dúas probas diferentes: K2 500 e K4 1000. Conseguiu meterse nas finais olímpicas do K4 e volveu á casa cun diploma olímpico (5º posto). miniatura|A cidade de Vigo ós seus atletas. Nos Xogos Olímpicos de 2000 participou no K1 500m, meténdose na final e conseguindo o seu segundo diploma. Na mesma distancia, en 2002 conseguiu un bronce no Campionato de Europa celebrado en Szeged, e dous anos despois repetiu metal no K1 1000 metros en Poznan.
Logrou a clasificación tamén para os Xogos Olímpicos de 2004 en Atenas, no K1 1000 metros, pero pouco antes do comezo dos Xogos, foi expulsado do equipo español por dar positivo por EPO nun control antidopaxe. Foi sancionado durante dous anos e regresou á competición en 2006. Ao ano seguinte regresou ao Campionato de Europa, onde conseguiu meterse na final, e repetiu participación tamén en 2008 e 2009.
George Samouelle
miniatura|250px|Collecting and Preserving Exotic Insects. George Samouelle, nado contra 1790 e finado en 1846, foi un conservador do Museo de Historia Natural de Londres e entomólogo e malacólogo británico.
Traxectoria
George Samouelle, empregado como libreiro para Longman & Co, ingresou no Museo de Historia Natural, a pesar de "non ter ningunha aptitude científica", ao mesmo tempo que William Elford Leach.
Parece que Leach axudou moito a Samouelle, e Bate e Westwood afirmaron que "o doutor Leach é a principal autoridade para o traballo de Samouelle". Cando Leach deixou o museo, Samouelle asumiu o seu cargo, pero "parecía incapaz de traballar independentemente".
Morreu algo menos de cinco anos despois.
Samouelle interesouse principalmente polos lepidópteros, pero tamén escribiu A nomenclature of British Entomology, ou un catálogo con máis de 4000 especies das clases dos crustáceos, miriápodos, arañas, ácaro e insectos etc., ordenados alfabeticamente. Neste traballo describiu novos xéneros e noutros varias ordes de insectos.
Samouelle foi un dos membros fundadores do Entomological Club en 1826, xunto con Abraham Davies, Samuel Henson e Edward Newman.
Abreviatura
A abreviatura Samouelle emprégase para recoñecer a George Samouelle como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Kenner
O apelido Kenner pode estar referido a:
Lectura fácil
A lectura fácil é a adaptación que permite unha lectura e unha comprensión máis sinxela dun contido. Non só abarca o texto, senón tamén se refire ás ilustracións e á maquetaxe. Considérase tamén lectura fácil o método polo cal se fan máis comprensíbeis os textos para todos, eliminando barreiras para a comprensión, a aprendizaxe e a participación.
Enténdese a lectura fácil como unha tecnoloxía de apoio que, ao favorecer a accesibilidade, favorece tamén a democracia. É dicir, facilitar o acceso á información con tecnoloxías como esta non só é un dereito, senón que permite o exercicio doutros dereitos, como o de participación ou poder desenvolverse de forma autónoma na contorna.
Lexislación
Existe lexislación e regulacións que realizan de forma directa ou indirecta mención á lectura fácil. A mención indirecta promove o dereito a acceder á información e cultura de forma xenérica e a lectura fácil considérase un método, aínda que non o único, de promover ese acceso.
Na lexislación internacional, a Declaración Universal dos Dereitos Humanos realiza mención indirecta en dous artigos:
A Convención Internacional sobre os Dereitos das Persoas con Discapacidade de 2006:
As "Normas uniformes sobre a igualdade de oportunidades das persoas con discapacidade" da Organización de Nacións Unidas recollen en 1993:
En España
A Constitución Española de 1978 recolle:
Niveis
A seguinte é a proposta de niveis da Associació de Lectura Fàcil de Cataluña:
Persoas ás que pode beneficiar
Considérase que as medidas de accesibilidade benefician á poboación en xeral, pero cada apoio pode beneficiar a colectivos específicos de forma especial. No caso da lectura fácil, os colectivos son moi diversos:
Pautas de lectura fácil
dereita|miniatura|Logotipo europeo de lectura fácil. Existen sobre todo dous documentos populares de pautas. O primeiro foi publicado pola IFLA, a Federación Internacional de Asociacións de Bibliotecarios e Bibliotecas. O seguinte foi elaborado por varias organizacións de Inclusion Europe, a alianza europea de organizacións que traballan polos dereitos das persoas con discapacidade. O seu título é Información para todos.
As pautas de lectura fácil poden relacionarse coa ortografía, gramática, léxico, estilo, deseño e maquetaxe, imaxes, impresión etc. Tamén existen pautas e recomendacións específicas para textos literarios ou científicos, por exemplo.
Algúns exemplos de pautas e recomendacións habituais son:
Exemplos de lectura fácil
O primeiro libro creado co método de lectura fácil publicouse en 1968 en Suecia a través do Centro de Lectura Fácil creado ese mesmo ano a instancias da Axencia Sueca de Educación.
En 1984 naceu o primeiro xornal en lectura fácil, titulado "8 páxinas", tamén en Suecia.
A primeira sentenza xudicial en lectura fácil do mundo produciuse en México no ano 2013. O 16 de outubro, a Primeira Sala da Suprema Corte da Nación de México concedeu o amparo solicitado a un mozo de 25 anos diagnosticado con síndrome de Asperger.
En España, existen multitude de organizacións dedicadas a promover a lectura fácil e recursos. Entre elas, portais de noticias como Noticias Fácil ou portais de libros como Léelo fácil. En 2015, Dilofácil, o Cooperativa Altavoz e Plena Inclusión presentaron unha versión da Constitución Española en lectura fácil.
Da mesma maneira, e para facilitar os trámites policiais e xudiciais, a Garda Civil dispón de dilixencias policiais (lectura de dereitos, ofrecemento de accións á vítima dun delito etc.) dispoñíbeis neste formato tanto por escrito, como en linguaxe de signos e audiovisual, así como dilixencias en braille.
Microscopia electrónica crioxénica
miniatura|Titan Krios da Universidade de Leeds
A microscopia electrónica crioxénica (cryo-EM) é unha técnica de criomicroscopia aplicada a mostras arrefriadas a temperaturas crioxénicas, na que se utiliza o microscopio electrónico de transmisión e ás veces o de varrido, segundo o método. Presérvase a estrutura dos espécimes biolóxicos incrustándoos nun ambiente de xeo vítreo. Aplícase unha mostra de solución acuosa a unha grella-rede e mergúllase ata a conxelación en etano líquido ou nunha mestura de etano e propano líquidos. Aínda que o desenvolvemento da técnica empezou na década de 1970, os avances recentes na tecnoloxía detectora e en algoritmos de software permitiron a determinación de estruturas biomoleculares a resolución case atómica. Este método suscitou moita atención como alternativa á cristalografía de raios X ou á espectroscopia RMN para a determinación de estruturas macromoleculares sen a necesidade de cristalización.
En 2017 concedeuse o premio Nobel de Química a Jacques Dubochet, Joachim Frank e Richard Henderson "polo desenvolvemento da microscopia crioelectrónica para a determinación de estruturas a alta resolución de biomoléculas en solución." Ademais, Nature Methods nomeou a cryo-EM como "método do ano" en 2015.
O Instituto Federal de Tecnoloxía da Universidade de Lausana e a Universidade de Xenebra abriron o Centro Dubochet para Imaxes (DCI, Dubochet Center for Imaging) en novembro de 2021, co propósito de aplicar e desenvolver máis a cryo-EM. Menos dun mes despois da primeira identificación da variante Omicron do virus SARS-CoV-2, os investigadores do DCI conseguiron definir a súa estrutura, identificar as mutacións cruciais que conseguían escapar das vacinas e proporcionaron datos para novos enfoques terapéuticos. miniatura|400px|Proceso de traballo na microscopia electrónica crioxénica.
Aplicacións e variedades
Algunhas aplicacións son:
Torneo feminino de fútbol nos Xogos Olímpicos de Toquio 2020 - Cadros de xogadoras
O torneo de fútbol feminino dos Xogos Olímpicos de 2020 en Toquio, Xapón, terá lugar do 21 de xullo ao 6 de agosto de 2021. É un torneo internacional completo sen restricións de idade. Segundo a normativa orixinal, as doce seleccións participantes tiñan que inscribir a 18 xogadoras, incluídas dúas gardametas. Ademais, os equipos podían nomear a un máximo de catro xogadoras reservas, numeradas do 19 ao 22, das que polo menos unha tiña que ser porteira. En caso de mancadura grave durante o torneo, o xogador podía ser substituído por un dos reservas. Só un dos catro seleccionados eran elixibles para formar parte do campionato. O 2 de xullo, a FIFA actualizou o seu regulamento e permitiu que as 22 xogadoras convocadas estivesen dispoñibles nas súas respectivas seleccións, pero estas debían escoller unicamente 18 xogadoras antes de cada partido. Esta modificación foi debida aos obstáculos e desafíos da pandemia de COVID-19. A FIFA publicou as listas oficiais o 7 de xullo de 2021 e ás xogadoras nomeadas inicialmente como reservas fóronlles asignados os números do 19 ao 22. O 20 de xullo de 2021, a FIFA confirmou que as catro xogadoras nomeadas inicialmente como reservas, no caso de gañar, só recibirían medallas se tivesen aparecido polo menos nunha lista de 18 xogadoras durante o torneo.
A posición indicada para cada xogador segue as listas oficiais publicadas pola FIFA. A idade indicada de cada xogador é a que teña o 21 de xullo de 2021, o primeiro día do torneo. A cantidade de aparicións internacionais e goles enumerados para cada xogador non inclúe ningún partido xogado despois do comezo do torneo. O club indicado é o club polo que o futbolista xogou por última vez un partido competitivo antes do torneo. A nacionalidade de cada club reflicte a asociación nacional (non a liga) á que está afiliado o club. Inclúese unha bandeira para adestradores de diferente nacionalidade que a propia selección que adestran.
Canadá
O cadro de xogadoras final anunciouse o 23 de xuño de 2021.
Adestradora: Bev Priestman
Chile
O cadro de xogadoras final foi anunciado o 2 de xullo de 2021.
Adestradora: José Letelier
Xapón
O cadro de xogadoras final foi anunciado o 18 de xuño de 2021.
Adestradora: Asako Takakura
Reino Unido
O cadro de xogadoras final foi anunciado o 27 de maio de 2021. A gardameta Karen Bardsley retirouse por mor dunha mancadura e foi substituída por Carly Telford.
Adestradora: Hege Riise
Brasil
O cadro de xogadoras final foi anunciado o 18 de xuño de 2021. O 2 de xullo de 2021, Adriana retirouse da convocatoria debido a unha mancadura, sendo substituída por Angelina.
Adestradora: Pia Sundhage
China
O cadro de xogadoras final foi anunciado o 7 de xullo de 2021.
Adestraodr: Jia Xiuquan
Países Baixos
O cadro de xogadoras final foi anunciado o 16 de xuño de 2021. O 20 de xullo, Sherida Spitse foi substituída por Joëlle Smits debido a unha mancadura.
Adestradora: Sarina Wiegman
Zambia
O cadro de xogadoras final foi anunciado o 2 de xullo de 2021.
Adestrador: Bruce Mwape
Australia
O cadro de xogadoras final foi anunciado o 30 de xuño de 2021.
Adestrador: Tony Gustavsson
Estados Unidos
O cadro de xogadoras final foi anunciado o 23 de xuño de 2021.
Adestrador: Vlatko Andonovski
Nova Zelandia
O cadro de xogadoras final foi anunciado o 25 de xuño de 2021.
Adestrador: Tom Sermanni
Suecia
O cadro de xogadoras final foi anunciado o 29 de xuño de 2021.
Adestrador: Peter Gerhardsson
Iago Toba Campaña
Santiago Manuel "Iago" Toba Campaña, nado en Muxía en 1987, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Muixeranga (música)
miniatura|A muixeranga interpretada por Xavier Richart á [[dulzaina.]] A Muixeranga (voz valenciana, posible deformación da palabra moixiganga, que significa algo así como «festa pública de xente disfrazada» ou «comparsa») é unha canción tradicional da Comunidade Valenciana, que se interpreta con tamboril e dulzaina. É típica da festa da Muixeranga de Algemesí.
Iago Toba Campaña
Traxectoria
Arquitecto técnico. Foi elixido concelleiro do PSdeG-PSOE en Muxía nas municipais de 2015, ocupando a área de deportes no goberno de Félix Porto Serantes. Nas municipais de 2019 foi candidato á alcaldía e foi elixido con maioría absoluta. Porén, a comezos do verán de 2020 viuse obrigado a cesar 4 dos 7 edís socialistas tras votaren en contra do orzamento municipal, gobernando en minoría o resto do mandato. Dende decembro de 2021 forma parte do Comité Nacional Galego do PSdeG, así como da Executiva Provincial coruñesa do PSdeG como Secretario de Ordenación do Territorio, a partir de febreiro de 2022.
Muixeranga (música)
En 2010, distintas entidades e medios de comunicación fixéronse eco da denuncia presentada polo Fòrum per a Memòria do País Valencià na cal afirmaban que o Concello de Valencia prohibira interpretar esta obra durante os actos polas vítimas do franquismo.
Iago Toba Campaña
Traxectoria
Nas municipais de 2023 encabezou de novo a candidatura do PSdeG-PSOE e logrou a vitoria con maioría simple, 5 dos 11 concelleiros, polo que mantivo a alcaldía como cabeza da lista máis votada.
Estación das chuvias
miniatura|Distribución da precipitación por mes en [[Cairns, Australia.]] A estación das chuvias, tamén coñecida como tempada de chuvias ou estación dos monzóns, é a época do ano en que se produce a maior parte da precipitación media anual dunha rexión. Polo xeral ten unha duración dun ou de varios meses. O termo "estación verde" emprégase ás veces como un eufemismo polos empresarios do turismo. As áreas con estacións chuviosas atópanse dispersas ao longo dos trópicos e subtrópicos principalmente no sueste e no oeste do hemisferio norte.
Segundo a clasificación climática de Köppen, para climas tropicais, un mes de estación chuviosa defínese como un mes onde a precipitación media é de 60 mm ou máis. A diferenza das zonas con climas de sabanas e monzóns, o clima mediterráneo ten invernos húmidos e veráns secos. En cambio, as selvas tropicais non teñen estacións secas ou húmidas, xa que a precipitación se distribúe por igual durante todo o ano. Algunhas zonas con estacións de chuvias pronunciadas sofren unha rotura na precipitación á metade da tempada cando, a mediados da estación cálida, a zona de converxencia intertropical ou vaguada monzónica móvese cara ao polo máis próximo.
O cinto de chuvias alcanza tan ao norte como o trópico de Cáncer e tan ao sur como o trópico de Capricornio. Preto destas latitudes hai unha estación chuviosa e outra seca, anualmente. No ecuador, hai dúas estacións chuviosas e dúas secas, xa que o cinto de chuvias pasa alí dúas veces ao ano, unha ao moverse ao norte e outra ao ir ao sur. Entre os trópicos e o ecuador, as localidades poden experimentar unha curta estación chuviosa e outra longa estación chuviosa. A xeografía local pode tamén modificar substancialmente estes patróns climáticos.
Se a tempada de chuvias se produce durante a estación cálida, o verán, a precipitación cae principalmente durante a tarde e as primeiras horas da noite. A tempada de chuvias adoita ser o momento en que se pode observar unha mellora da calidade do aire e auga doce, así como un crecemento notable da vexetación, culminando en colleitas dos cultivos a finais desta tempada. A precipitación pode causar inundacións, e algúns animais vense obrigados a retirarse a terreos máis altos. Aumenta a erosión e diminúen os nutrientes do chan. A incidencia de malaria aumenta nas zonas en que a tempada de chuvias coincide con temperaturas elevadas. Os animais teñen estratexias de adaptación e de supervivencia para o réxime máis húmido. Con frecuencia, a estación seca anterior conduce á escaseza de alimentos durante a tempada de chuvias, xa que os novos cultivos aínda teñen que madurar.
Característica das chuvias
miniatura|Tormenta nocturna durante a estación das chuvias en [[Darwin, Australia|Darwin, Australia]] Nas zonas onde a chegada de fortes chuvias se asocian cun cambio do vento, a tempada de chuvias coñécese conoce como monzón. Dado que a precipitación durante a estación chuviosa se debe principalmente ao quecemento diúrno que conduce á actividade de tormentas diúrnas dentro dunha masa de aire húmida preexistente, as precipitacións prodúcense principalmente durante a tarde e as primeiras horas da noite dentro dos réximes climáticos da sabana e do monzón. Isto tamén explica que gran parte da precipitación total diaria caia durante os primeiros minutos do ballón, antes de que as tormentas maduren na súa etapa estratiforme. Aínda que a maioría das rexións ten unha soa tempada de chuvias, as zonas nos trópicos poden experimentar dúas estacións de chuvias dado que a vaguada monzónica, ou zona de converxencia intertropical, pode pasar dúas veces ao ano sobre as rexións situadas nos trópicos. As selvas tropicais, en cambio, teñen un réxime de precipitación equitativo ao longo do ano, e polo tanto non teñen unha tempada de chuvias.
A situación é diferente para as rexións que contan cun réxime climático mediterráneo. No oeste dos Estados Unidos, durante a estación fría a partir de setembro a maio, os ciclóns extratropicais do océano Pacífico móvense cara ao interior na rexión debido á migración cara ao sur da corrente en chorro durante a tempada de frío. Este cambio na corrente en chorro trae gran parte da precipitación anual á rexión, e tamén trae a posibilidade de fortes chuvias e fortes sistemas de baixa presión.
Áreas afectadas
As áreas cun clima das sabanas na África Subsahariana, como Ghana, Burkina Faso, Darfur, Eritrea, Etiopía, e Botswana teñen unha tempada de chuvias distinta. Florida e o leste de Texas tamén teñen unha tempada de chuvias que se clasifica como réxime climático das sabanas. As rexións monzónicas inclúen o sueste de Asia (incluíndo Indonesia e Filipinas), as seccións septentrionais de Australia do Norte, Polinesia, América Central, o oeste e sur de México, o deserto do suroeste dos Estados Unidos, o sur de Güiana, partes do nordeste do Brasil.
O norte de Güiana experimenta dúas estacións chuviosas: unha na primavera e outra ao comezo do inverno. África occidental coñece dúas estacións de chuvia ao longo da faixa sur, e unha soa na faixa norte. Dentro do réxime do clima mediterráneo, a costa oeste dos Estados Unidos e a costa de Italia, Grecia, e Turquía experimentan unha tempada de chuvias nos meses do inverno. Do mesmo xeito, a tempada de chuvias no deserto de Negev de Israel esténdese de outubro a maio. O deserto de Sonora localízase no límite entre o clima mediterráneo e monzónico e recibe as dúas estacións de chuvias asociadas a cada réxime climático.
Efectos
miniatura|[[Monzón na cordilleira de Vindhya, India]] Nas zonas tropicais, a chegada do monzón resulta nun descenso das temperaturas altas no día e un aumento das temperaturas baixas durante a noite. Nalgunhas zonas, como Hong Kong, a estación chuviosa caracterízase por fortes chuvias e un vento oceánico que producen unha mellora significativa da calidade do aire. No Brasil, a tempada de chuvias coincide con vientos alisios oceánicos máis febles. Durante a tempada de chuvias o nivel do pH da auga vólvese máis equilibrado pola recarga dos acuíferos locais. A auga tamén se suaviza porque os materiais disoltos na auga aparecen en menor concentración durante a tempada de chuvias. Os regatos ou ramblas, que adoitan estar secos noutras épocas do ano, énchense de escorrentía e nalgúns casos poden chegar a ter unha profundidade de ata tres metros. A lixiviación do solo durante os períodos de fortes chuvias acelera o esgotamento dos nutrientes. A escorrentía excesiva das masas continentais ten un impacto significativo nas áreas oceánicas próximas, que son máis estratificadas, ou menos mixtas, debido ás fortes correntes superficiais producidas polo escorremento de chuvias torrenciais.
Inundacións
As inundacións próducense cando a chuvia é excesiva, o que pode conducir a deslizamentos de terra e fluxos de lodo nas zonas montañosas. Os ríos poden desbordarse e anegar as casas. As inundaciones poden ser exacerbados polos efectos dos incendios forestais que se produciron durante a estación seca anterior, xa que os solos areosos ou compostos de marga poden volverse hidrofóbicos ou repelentes da auga. Hai varias formas en que as organizacións gobernamentais axudan aos seus residentes a lidar coas inundacións da estación chuviosa. Elabóranse mapas dos terreos anegables para identificar as zonas máis propensas ás inundacións. Lévanse a cabo campañas para controlar a erosión, cunha divulgación que se fai mesmo por teléfono e internet.
Adaptacións
miniatura|[[Sabana ecuatorial na rexión oriental do Camerún.]]