cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Atol Bikini
Cultura
thumb|vertical|Unha muller chamada Liijabor da illa Likiep, [[Atol Likiep nas Illas Marshall, leva un tradicional nided ou alfombra de roupa, c. 1918]]
O estilo de vida tradicional dos insulares en Bikini baseábase no cultivo de plantas e no consumo de marisco e peixe. Eran hábiles navegantes e construtores de embarcacións, que navegaban nos praos de dous cascos cara e dende os illotes arredor de Bikini e outros atois das Illas Marshall e desenvolveran unha sociedade unida por asociación familiar e tradición. Cada lagoa estaba dirixida por un rei e unha raíña, cun seguimento de caciques e xefas que constituían unha casta gobernante.
Xapón ocupou as illas a partir de 1914. Os insulares traballaron nas plantacións de copra baixo a atenta mirada dos xaponeses, que se quedaron unha parte das vendas. Os xefes podían reter ata 20.000 dólares ao ano, e o resto distribuíase aos traballadores. Os habitantes das illas Marshall se enorgullecían de ofrecer hospitalidade uns aos outros, incluso a parentes distantes.
Historia
É famoso polas probas nucleares que levaron a cabo nel. Como parte dos Territorios de Proba do Océano Pacífico, se probaron máis de 20 bombas de hidróxeno e atómicas. Tamén porque o bikini, traxe de baño de dúas pezas introduciuse nos días da primeira proba nuclear no atol, debendolle o seu nome a que illa saia nas noticias.
Antes das probas nucleares, a poboación indíxena foi recolocada no atol Rongerik. Devanditas probas comezaron en xullo de 1946. 240px|esquerda| [[Operación Crossroads explosión Baker]] dereita|400 px|O [[Castle Bravo patrón de choiva radioactiva.]] Entre 1946 e 1958, vinte e tres dispositivos nucleares foron detonadas no atol de Bikini. O 1 de marzo de 1954 a detonación co nome clave Castle Bravo, foi a primeira proba práctica da bomba de hidróxeno. A explosión nuclear máis grande xamais provocada polos Estados Unidos, foi moito máis forte do previsto, e creou unha ampla contaminación radioactiva.
En 1968 os Estados Unidos declararon a habitabilidade de Bikini e comezou a traer a un pequeno grupo de Bikinianos volvendo aos seus fogares na década de 1970 como unha proba. En 1978, con todo, os habitantes retiráronse de novo cando o estroncio-90 nos seus corpos alcanzou niveis perigosos logo que un equipo francés de científicos fixeran probas adicionais na illa.
Bandeira do Atol Bikini
esquerda|230px|Bandeira do Atol Bikini A bandeira foi adoptada en 1987 como xeito de recordatorio ao goberno estadounidense sobre as súas obrigacións cos nativos. As 23 estrelas brancas no rectángulo azul representan as illas do Atol. As tres estrelas negras representan as tres illas que foron destruídas en marzo de 1954 durante as probas nucleares dunha bomba de hidróxeno. As dúas estrelas negras na parte inferior esquerda, representan as illas Kili e Ejit do atol Majuro, onde os nativos foron recolocados antes de que se iniciasen as probas. Atópase situada a uns 683 Km. máis ao sur. Ambas as estrelas atópanse separadas simbolicamente das tres superiores para representar a distancia física e en calidade de vida das illas Bikini.
As palabras da parte inferior, "MEN OTEMJEJ REJ ILO BEIN ANIJ" suponse representan as palabras do líder bikiniano, Juda, ao comodoro estadounidense Ben Wyatt, cando este último foi a pedirlle aos poboadores que cedesen as súas illas para probas nucleares por 'o ben de toda a humanidade'. Tradúcense como "Todo está nas mans de Deus".
A illa hoxe
O Grupo Asesor especial para Bikini da OIEA determinou en 1997 OIEA Informe do Grupo Asesor de Bikini que "É seguro camiñar en todas as illas ... a pesar da radioctividade residual nas illas, no atol de Bikini, segue sendo máis alta que noutros atois das Illas Marshall, non é perigoso para a saúde nos niveis medidos ... O principal risco sería a radiación dos alimentos: comer produtos cultivados localmente, tales como froitas, podería engadir importantes doses de radioctividade no corpo ... Comer cocos ou froito do pan da illa de Bikini en ocasións non sería motivo de preocupación. Pero comer moitos durante un longo período de tempo sen tomar as medidas correctivas podería dar lugar a doses de radiación superiores aos niveis de seguridade acordados internacionalmente ".
É porque os riscos destes alimentos que o grupo finalmente non recomenda plenamente o reasentamento na illa.
Patrimonio da Humanidade
Debido a que o sitio presenta evidencias tanxibles directas das probas nucleares realizadas alí no medio da paradoxal localización tropical, a UNESCO determinou que o atol simboliza o amencer da era nuclear e nomeouno Patrimonio da Humanidade o 3 de agosto de 2010.
Río Poddle
O río Poddle (en irlandés An Poitéal) é un dos ríos principais de entre os moitos cursos de auga que transcorren preto de Dublín. É afluente do río Liffey, ó que se une no centro de Dublín até a súa desembocadura na baía de Dublín, no Mar de Irlanda.
O Poddle nace en Cookstown, no noroeste da cidade de Tallaght, no condado de Dublín.
Galería de imaxes da igrexa de Santiago de Betanzos
Galería de imaxes da Igrexa de Santiago de Betanzos
Kidult
O termo kidult provén da contracción das dúas palabras inglesas kid e adult (en galego, neno e adulto, respectivamente) e utilízase para designar aos xoves de entre 20 e 40 anos, urbanos, cun nivel adquisitivo medio ou medio-alto que consomen produtos que lles evocan a súa infancia. Así, trátase dun grupo de poboación social e politicamente activo cuxo consumo está vencellado a referentes da cultura popular. Nos países de fala hispana acuñouse o termo adultescentes ou adulescentes.
Orixe e características
miniatura|O scalextric é un dos símbolos da cultura kidult. No ano 1983, o doutor estadounidense Dan Kiley utilizou por primeira vez o termo Síndrome de Peter Pan na súa obra The Peter Pan Syndrome: Men Who Have Never Grown Up (O Síndrome de Peter Pan: Homes que nunca medraron) para referirse a un tipo de adulto socialmente inmaturo, irresponsable, rebelde, dependente, narcisista, que nega o envellecemento e cre estar máis aló das normas sociais.
Aínda que esta síndrome é unha disfunción individual e o fenómeno kidult é unha tendencia social xeneralizada, existe unha gran similitude entre ambos termos (que fai que se utilicen indistintamente). Así os kidult son por norma xeral persoas adultas sen responsabilidades familiares que viven cos seus pais pero que así e todo teñen o suficiente poder adquisitivo como para investir en artigos de ocio (roupa, cine, música, ordenadores, videoxogos). Tamén en ocasións se trata de profesionais exitosos que evitan a responsabilidade que comporta a madurez e gastan a maior parte dos seus ingresos neles mesmos.
Entre as causas que explican esta tendencia global a vivir nunha eterna xuventude están o incremento da expectativa de vida, o atraso da paternidade, as dificultades á hora de independizarse dos proxenitores, o xurdimento dunha sociedade global de ocio e os adiantos tecnolóxicos.
Repercusión social
miniatura|Consola Playstation. En España este fenómeno non causa tanta expectación xa que é relativamente habitual ficar no domicilio familiar unha vez finalizados os estudos (o 30% dos españois entre 30 e 35 anos vive cos seus proxenitores . Noutros países, os sociólogos definen un cambio permanente na forma de vida: aparece así co fenómeno kidult unha etapa intermedia entre a adolescencia e a idade adulta.
O auxe desta tendencia, significa asemade un grande mercado de produtos de ocio a nivel global.
Símbolos da cultura kidult
miniatura|esquerda|O Colacao é outro dos símbolos da cultura 'kidult'. Entre os símbolos máis característicos deste fenómeno están os produtos relacionados coa vestimenta (zapatillas Puma, Adidas, All Stars, camisetas da mascota Naranjito), coa televisión (The Simpsons, South Park), co cinema (Shrek, triloxía de O Señor dos Aneis, The Incredibles, filmes de heroes clásicos, series de culto de décadas pasadas), coa lectura (saga de Harry Potter), cos xoguetes (Strawberry Shortcake, Nancy, Scalextric), cos videoxogos (consola Nintendo ou Playstation) e incluso coa alimentación (Cola Cao, Nocilla).
O Charco, Rubiáns, Vilagarcía de Arousa
O Charco é un lugar da parroquia de Fontecarmoa no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Vivian Maier
Vivian Dorothy Maier, nada en Nova York o 1 de febreiro de 1926 e finada en Oak Park (Illinois) o 21 de abril de 2009, foi unha fotógrafa de rúa estadounidense. Maier traballou durante uns corenta anos coidando nenos, sobre todo en North Shore (Chicago), ralizando fotografías durante o seu tempo de lecer. Tomou máis de 150 000 fotografías durante a súa vida, especialmente da xente e da arquitectura de Chicago, Nova York e Os Ánxeles, aínda que tamén viaxou e tirou fotografías por todo o mundo.
Durante a súa vida, as fotografías de Maier foron descoñecidas e non se publicaron; moitos dos seus negativos nunca foron impresos. Un coleccionista de Chicago, John Maloof, adquiriu algunhas das fotos de Maier en 2007, mentres outros dous coleccionistas, Ron Slattery e Randy Prow, tamén atoparon algunhas copias e negativos de Maier nas súas caixas e maletas nesa época. As fotografías foron publicadas por primeira vez en internet en xullo de 2008, por Slattery, mais a obra recibiu pouca atención. En outubro de 2009, Maloof ligou o seu blog a unha selección de fotos de Maier na web Flickr, e converteuse nun fenómeno viral, con miles de persoas demostrando interese. A obra de Maier atraeu a atención da crítica, e dende entón, as imaxes foron expostas en todo o mundo.
A vida e obra de Maier foi o tema de libros e documentais, incluído o filme Finding Vivian Maier (2013), que foi estreado no Festival Internacional de Cinema de Toronto, e recibiu unha candidatura ao premio ao mellor documental na 87ª edición dos Óscar.
Traxectoria
Moitos detalles da vida de Maier son descoñecidos. Naceu en Nova York en 1926, filla de nai francesa, Maria Jaussaud Justin, e de pai austríaco, Charles Maier (tamén coñecido como Wilhelm). Varias veces durante a súa infancia mudouse entre os Estados Unidos e Francia, vivindo coa súa nai na aldea alpina de Saint-Bonnet-en-Champsaur preto dos seus parentes maternos. O pai parece que deixou a familia temporalmente por razóns descoñecidas contra 1930. No censo de 1930, a cabeza da casa aparece como Jeanne Bertrand, fotógrafa de éxito que coñeceu a Gertrude Vanderbilt Whitney, fundadora do Whitney Museum of American Art. Cando Maier tiña catro anos, ela e a súa nai mudáronse ao Bronx con Bertrand, que nesa época era fotógrafa profesional.
En 1951, con 25 anos e sen a súa nai, mudouse a Nova York e comezou a traballar como neneira, labor que continuou profesionalmente durante o resto da súa vida. O ano seguinte adquiriu a súa cámara Rolleiflex.
En 1956 trasladouse a Chicago, a unha área próxima ao Rogers Park. Alí, a familia para a que traballaba permitiulle ter un pequeno baño xunto ao seu cuarto, que Maier comezou a empregar como cuarto escuro para revelar algunhas das súas fotografías. Non obstante, segundo os nenos medraban e tiña que cambiar de familia, víase obrigada a deixar sen revelar carretes que se ían acumulando. Nesa época comezou a tirar fotografías en cor usando carretes Kodak e distintos tipos de cámaras réflex. Xunto a iso, a temática das fotografías de Maier foi cambiando para centrarse en graffiti e obxectos abandonados en lugar de nas ocupacións diarias da xente.
En 1959 e 1960, Maier realizou unha viaxe arredor do mundo pola súa conta, fotografando Os Ánxeles, Manila, Bangkok, Shanghai, Beijing, India, Siria, Exipto e Italia. A viaxe probablemente foi financiada pola venda da granxa familiar de Saint-Julien-en-Champsaur. Por un breve período na década de 1970, Maier traballou como ama de chaves do presentador Phil Donahue.
Na década de 1980, Maier tivo que enfrontarse coa inestabilidade no seu traballo, véndose obrigada a cambiar cada pouco tempo de familia. A finais da década de 1990 ou principios dos 2000 tivo que gardar e almacenar a súa cámara e as súas pertenzas mentres intentaba sobrevivir. En situación precaria, logrou traballar cunha familia que lle permitiu manter durante algún tempo un pequeno estudio. A pesar diso, viuse novamente nunha mala situación económica, o que a obrigou a vender as súas fotos, que foron levadas a poxa xunto con outros obxectos e finalmente adquiridas por John Maloof.
Arquivos
En 2017, a biblioteca da Universidade de Chicago anunciou que Maloof doara unha colección de imaxes de Maier.
O Charco
O topónimo galego O Charco pode referirse a:
IES Monte Carrasco
Localización
Está situado no monte Carrasco, na parroquia de Darbo. Do monte toma o nome e o logotipo, pois este reproduce unha mostra da arte rupestre da zona.
Robot (baile)
Descrición
O robot é simplemente a ilusión de ser un robot. Os movementos do robot comezan e rematan normalmente cun dimestop (unha parada moi abrupta), para dar a impresión de que os motores están a arrancar ou deténdose.
A Vacariza, Montouto, Abadín
A Vacariza é un lugar da parroquia de Montouto no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 9 habitantes en 2015 (5 homes e 4 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2011 cando tiña 8 habitantes (6 homes e 2 mulleres).
Banco de Terras de Galicia
O Banco de Terras de Galiza (denominación oficial) ou BanTeGal é un banco público creado pola Consellería do Medio Rural adicado a mobilizar as terras agrarias abandonadas ou improdutivas mediante o seu alugueiro.
Banco de Terras de Galiza
O banco público, fundado no ano 2007, é o intermediario para o arrendamento de terras en desuso de Galiza, evitando así os incendios forestais que se poidan ocasionar e favorecendo o uso das terras por aqueles que as precisan para desenvolveren o seu traballo.
Convair 880
O Convair 880 é un reactor de pasaxeiros de fuselaxe estreita producido pola compañía estadounidense Convair, unha división de General Dynamics. Deseñouse para competir co Boeing 707 e o Douglas DC-8 sendo máis pequeno e rápido, pero ese nicho non tivo demasiada demanda. Cando foi introducido algúns círculos aeronáuticos afirmaban que se trataba do reactor de transporte máis rápido do mundo, cunha velocidade de 990 km/h. [1] Só se fabricaron 65 Convair 880 entre 1959 e 1962, e General Dynamics retirouse do mercado dos avións de pasaxeiros tras considerar que o proxecto 880 foi un fracaso. O Convair 990 foi unha variante máis longa e rápida do 880.
Mauren
Mauren é un concello situado no norte do principado de Liechtenstein. Contaba en 2010 cunha poboación de 4.000 habitantes.
Xeografía
Limita ao norte co municipio de Schellenberg, ao leste con Feldkirch (Austria), ao sueste con Frastanz (Austria), e ao sur e oeste con Eschen.
Comunicacións
O autobús, o coche e a bicicleta son os transportes máis rendibles para chegar ata Mauren. Outro transporte é o tren, pero non ten estación na cidade, xa que a máis próxima está ou en Ruggell ou na estación da capital, Schaan-Vaduz.
Deporte
A sede do club de vela nacional do país está en Mauren, aínda que o equipo máis importante da cidade é o USV Eschen/Mauren, club de fútbol que xoga na liga suíza e que conquistou varias copas de Liechtenstein. Mauren é a cidade máis deportista do principado, xa que se practica fútbol, ciclismo, tenis, natación e fútbol sala.
Abelao, Oca, A Estrada
Abelao é un lugar da parroquia de Oca no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Segundo o INE en 2010 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Este lugar dista da capital do concello 10 quilómetros. O topónimo Abelao é un fitónimo referido á abelá, o froito da abeleira.
Río Pite
O río Pite (en Pite älv ou Piteå älv, ou coloquialmente, Pite älven) é un río sueco da rexión de Norrland, que discorre polo norte do país e desemboca no golfo de Botnia. Ten unha lonxitude aproximada de 400 km e drena unha conca de 11.200 km² (similar a países como Qatar, Gambia ou Xamaica).
Xeografía
esquerda|miniatura|250x250px|A zona de rápidos de Storforsen (novembro de 2005). esquerda|miniatura|250x250px|O río en Vidsel. esquerda|miniatura|250x250px|Ponte sobre o río Pite (agosto de 2004). esquerda|miniatura|250x250px|Ponte sobre o río Pite (agosto de 2004). O río Pite nace preto da fronteira de Noruega, nos Alpes Escandinavos, na parte suroccidental da provincia de Norrbotten. Discorre en dirección sueste atravesando a rexión da Laponia sueca. Pasa por algún dos grandes lagos orientais de Suecia, como Tjeggelvas, Vuolvojaure e Labbas, no municipio de Jokkmokk. Desemboca na costa oriental, no golfo de Botnia, no municipio de Piteå. Atravesa as localidades de Älvsbyn (5.042 hab. en 2005) e na desembocadura, Piteå (22.650 hab. en 2005).
Os seus principais afluentes son os ríos Abmoälven (80 km), Varjisån (80 km), Vistån e Lillpiteälven (90 km).
A súa maior caída de auga denomínase Storforsen, que cun caudal medio de 250 m³/s, é unha das zonas de rápidos máis caudalosas de Europa (no verán alcanza os 870 m³/s e en 1995 chegou aos 1.200 m³/s). Converteuse nun dos destinos turísticos máis populares de Norrbotten, e atópase concretamente no municipio de Älvsbyn.
O río Pite é un dos catro grandes ríos de Norrland. É o quinto río en lonxitude do condado de Norrbotten, tras o río Torne (522 km), o río Lule (con 460,81 km), o río Kalix (con 460,65 km) e o río Skellefte (con 410 km).
Aeroporto de Varna
O Aeroporto de Varna (IATA: VAR, ICAO: LBWN) é o aeroporto da cidade de Varna, a capital marítima histórica de Bulgaria. É o terceiro máis grande do país e é un importante destino durante a temporada estival. O aeroporto atópase a 10 quilómetros do centro de Varna, preto da vila de Aksakovo, e serve ao nordés de Bulgaria. Ten voos domésticos e internacionais a 71 destinos de 29 países operados por unhas 50 aeroliñas.
Historia
A historia do aeroporto remóntase ao ano 1916 cando se construíron dous pendellos para o primeiro hidroporto de Bulgaria, situado na área de Peinerdzhik. Entre 1919 e 1920 houbo un servizo de correo irregular entre Sofía e Varna e non sería ata 1947 cando se estableceu unha liña permanente entre as dúas cidades. O que medrara como o aeroporto de Tihina estaba situado ao oeste da actual ponte de Asparuhov e era bastante primitivo para satisfacer as demandas dunha cidade moderna. Así en 1946 tomouse a decisión de construír un novo aeroporto a varios quilómetros ao oeste da cidade, preto de Aksakovo. As melloras foron chegando cos anos, construíndose unha nova terminal en 1972 e unha nova pista en 1974.
Harry Potter e a pedra filosofal
Harry Potter e a pedra filosofal é a primeira novela da saga Harry Potter escrita por J. K. Rowling e que ten como protagonista a Harry Potter, un mozo meigo. O libro describe como Harry descobre que é mago e como comeza os seus estudos na Escola Hogwarts de Maxia e Feiticería á par que vai coñecendo o seu verdadeiro pasado agochado polos seus tíos e frustra un intento de volver do Señor Escuro, Lord Voldemort, o autor dos asasinatos dos seus pais e que intentara matar a Harry cando tiña un ano.
O libro saíu á venda o 30 de xuño de 1997 publicado por Bloomsbury no Reino Unido e no mes de xaneiro de 2003 en Galicia pola Editorial Galaxia. No caso galego, a obra sufriu un atraso na súa publicación nesta versión debido a que a editorial galega non posuía os dereitos exclusivos sobre a obra como ocorreu no caso catalán, onde se publicaron as novelas á vez que nas linguas maioritarias da Península Ibérica. Deste xeito, Galaxia dependía das decisións da Editorial Salamandra, de aí o lapso de 3 anos entre a publicación da tradución castelá e galega. A tradución galega de Marilar Aleixandre recibiu ademais a axuda da Dirección Xeral de Promoción Cultural. A novela atinxiu os primeiros postos da lista do New York Times da ficción mellor vendida en agosto de 1999 e permaneceu aí durante 1999 e boa parte do ano 2000. Traduciuse a moitas outras linguas e fíxose unha versión cinematográfica da mesma.
Sinopse
Despois, a historia remóntase ao ano 1991, pouco antes do 11º aniversario de Harry. De súpeto comezan a chegar unha serie de cartas dirixidas a Harry, que son destruídas polo seu tío antes de que as poida ler. Logo de recibir unha incrible cantidade de cartas vanse agochar a unha pequena illa abandonada para deixaren de recibilas. Así e todo, Rubeus Hagrid encóntraos e preséntaselles dicindo que é o gardián das chaves de Hogwarts, que esta se trata dunha escola de maxia e que Harry foi aceptado para estudar nela o vindeiro ano.
Logo diso, Harry e Hagrid diríxense á Travesa Diagon, unha clase de centro comercial agochado, onde Harry se desconcerta ao descubrir o famoso que é entre os meigos como "o neno que viviu". Tamén se atopa con que no mundo máxico é bastante rico, desde que unha herdanza de seus pais quedara no Banco Gringotts. Guiado por Hagrid, merca os libros e os materiais necesarios para ir a Hogwarts, comprobando que a única variña que funciona ben para el é a xemelga da de Voldemort cando vai á tenda Ollivanders.
Un mes despois, Harry deixa a casa dos Dursley para coller o Expreso de Hogwarts desde a estación de trens de King's Cross. Alí é onde se fai amigo da familia Weasley, os que lle ensinan a pasar a través do muro máxico ata a Plataforma 9¾, onde os agarda o tren. Mentres no tren Harry consolida a súa amizade con Ron Weasley, que lle conta en alguén intentou roubar o que contiña unha cámara de Gringotts, outro novo alumno, Draco Malfoy, acompañado polos seus lacaios Crabbe e Goyle, ofrécenlle consello a Harry, pero este rexéitaos xa que Harry non atura a arrogancia e prexuízos de Draco.
Antes da primeira cea do curso na Gran Sala da escola, os novos pupilos son asignados a unha casa polo Sombreiro Escolledor. O Sombreiro asigna aos máis dos alumnos instantaneamente, pero ten unha discusión telepática con Harry sobre se a ambición do mozo faría que Slytherin fose a mellor escolla para el. Cando silenciosa pero vehementemente Harry obxecta, o Sombreiro envíao para reunirse cos Weasley en Gryffindor. Asemade que Harry se relaxa tras a cea, o profesor Snape mírao fixamente e sente unha dor punzante na cicatriz que Voldemort lle deixara.
Tras unha primeira clase traumática de Apócemas con Snape, Harry e Ron visitan a cabana ao bordo da Fraga Prohibida de Hagrid. Alí decátanse de que houbo un intento de roubo en Gringotts cando Harry retiraba cartos, e Harry lembra que Hagrid levara un pequeno paquete de alí. Durante a clase de voo sobre vasoira, Neville Longbottom rompe o pulso e Draco quítalle a súa Lembradora para lanzala lonxe e que non a atopase. Harry cázao na súa vasoira e pilla a Lembradadora antes de que rompa ao caer ao chan. A profesora McGonagall veo e desígnao o novo buscador do equipo de quidditch da casa Gryffindor.
Draco engana a Ron e Harry e consegue que vaian de excursión a medianoite, e Neville e mais Hermione Granger acompáñanos para mantelos lonxe de calquera problema. Os catro entran accidentalmente no corredor prohibido e dan cun cuarto no que hai un enorme can de tres cabezas. O grupo foxe precipitadamente e só Hermione se dá conta de que o can está sobre unha trapela agochada; Harry conclúe que o monstro garda o paquete que Hagrid collera en Gringotts.
O serán antes do primeiro partido de quidditch de Harry, este ve a Snape recibindo atención médica de Filch por unha trabadela do can de tres cabezas. Durante o partido, a vasoira de Harry perde o control, poñendo a súa vida en perigo, e Hermione nota que Snape mira fixamente a Harry e bisba. Diríxese ata a bancada dos profesores, golpeando o profesor Quirrel ao ir ás présas, e prende lume na capa de Snape. Harry gaña o control da súa vasoira e atrapa a pispa dourada, conseguindo a vitoria para Gryffindor. Logo do encontro, Hagrid rexeita crer que Snape fose responsable dos feitos, pero conta sen querelo que comprara o can de tres cabezas e que o monstro garda un segredo pertencente ao profesor Dumbledore e alguén chamado Nicolás Flamel.
Harry e os Weasley quedan en Hogwarts durante o Nadal, e un dos agasallos de Harry por parte dun anónimo é unha Capa de Invisivilidade. Harry usa a capa para buscar na sección prohibida da biblioteca información sobre o misterioso Flamel, e ten que fuxir de Snape e Filch despois de que un libro accionase unha alarma. Na súa fuxida accede a un cuarto co Espello de Oxesed, que amosa os seus pais e varios dos seus devanceiros. Harry convértese en adicto ás visións do espello e rescátao o profesor Dumbledore, explicándolle que mostra o que máis anhela desesperadamente a persoa que mira nel.
Cando o resto dos alumnos volven para retomar o curso, Draco faille unha trasnada a Nevill, e Harry consólao cun caramelo. A carta coleccionable que vén co doce explica que Flamel é un alquimista de 665 anos que posúe a única pedra filosofal coñecida, da que se pode extraer o elixir da vida. Uns días despois Harry aprecia que Snape escapa ás agachadas ás aforas da Fraga Prohibida. Alí logra escoitar a metade dunha conversa sobre a pedra filosofal, na que Snape lle pregunta a Quirrell se achou un camiño para pasar esquivando o can de tres cabezas e de xeito ameazador dille a Quirrell que decida de que lado está. Harry conclúe que Snape trata de roubar a pedra e Quirrell ten preparada unha serie de defensas para ela.
Unhas semanas despois, mentres se relaxa tras os exames finais, Harry pregúntase de súpeto como algo tan ilegal como un ovo de dragón chegou ás mans de Hagrid. O gardián das chaves di que llo deu un estraño encapuchado que lle mercou varias bebidas e que quería saber como esquivar o can de tres cabezas, algo que Hagrid admite que é doado: a música faino adormecer. Dándose conta de que unha das defensas da pedra filosofal xa non é segura, Harry acode ao profesor Dumbledore para informalo disto, momento no que se decata de que o director deixou a escola para ir a unha xuntanza importante. Harry conclúe que Snape falseou a mensaxe que fixo a Dumbledore marchar para tratar de roubar a pedra esa noite.
Cuberto coa Capa de Invisibilidade, Harry e os seus dous amigo pasan a través da cámara do can de tres cabezas, onde Harry adormece a besta tocando unha frauta. Logo de coarse pola trapela, tópanse cunha serie de obstáculos, cada un dos cales require de cadansúa habilidade especial que posúen os tres, chegando a facer que Ron se sacrifique a si mesmo. No último cuarto, Harry (agora só) encontra a Quirrell, que o ata de pés e mans con cordas máxicas. Quirrell admite que ceibara o trol que intentara matar a Hermione no baño e que tratara de matar a Harry durante o primeiro partido de quidditch pero fora golpeado por Hermione; Snape facía por protexer a Harry. Quirrel servía a Voldemort e tras fallar no roubo da pedra filosofal de Gringotts, permitiu que o seu amo posuíse o seu espírito para ter máis posibilidades de éxito. Non obstante, o único obxecto que hai no cuarto é o Espello de Oxesed, e Quirrell non ve ningún sinal da pedra. A unha orde de Voldemort, Quirrell desata a Harry e fórzao a porse diante do espello. Harry sente que a pedra cae no seu peto e intenta evadirse. Quirrell quita o turbante, quedando ao descuberto a cara de Voldemort na parte posterior da súa cabeza. Quirrel intenta arrebatar a pedra a Harry, pero o simple toque de Harry causa queimaduras en Quirrell. Despois dunha loita, Harry desmáiase.
Esperta na enfermería da escola, onde o profesor Dumbledore lle conta que sobreviviu porque súa nai sacrificara a súa vida para protexelo e Voldemort non podía entender o poder do amor. Dille tamén que Voldemort deixou que Quirrell morrese e que probablemente volverá por outros medios, así como que a pedra fora destruída para evitar que Voldemort a intentase usar de novo. Dumbledore previra que o espello mostrase a Quirrell facendo o elixir da vida, usando a pedra filosofal; Harry fora capaz de ver a pedra no espello porque quería atopala pero non usala.
O Caroceiro, Cabanas, O Vicedo
O Caroceiro é un lugar da parroquia de Cabanas, no concello lucense do Vicedo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 2 habitantes (un home e unha muller), o que supón unha diminución en relación ao ano 2000 cando tiña 5 habitantes.
Harry Potter e a pedra filosofal
Sinopse
Na festa de fin de curso, Harry é acollido coma un heroe. Logo, volve á casa dos Dursley para pasar as vacacións de verán.
Desenvolvemento
En 1990 Jo Rowling, como prefire ser coñecida, quixo mudarse co seu mozo a un apartamento en Manchester. Segundo ela: "Despois de buscar un apartamento durante unha semana, tomei o tren de volta a Londres e a idea de Harry Potter viño á miña cabeza... Un rapaz escuálido, de pelo negro e con anteollos que non sabía que era meigo comezou a ser cada vez máis e máis real para min... Comecei a escribir a pedra filosofal ese mesmo serán". Logo a nai de Rowling morreu e, para facer fronte á súa dor, Rowling trasladou a súa propia angustia ao orfo Harry. Rowling pasou seis anos traballando en Harry Potter e a pedra filosofal, e en 1996 obtivo unha bolsa de 4.000£ do Scottish Arts Council, o que lle permitiu finalizar o libro e planificar as secuelas. Enviou a novela a un axente e unha editorial, e o segundo axente que se fixo co libro intentou durante un ano vender o libro ás editoriais. Barry Cunningham, que estaba nun proxecto de fantasía de novos autores para a editorial Bloomsbury Publishing, aceptou o libro, e a filla de oito anos do xefe de Bloomsbury dixo que "era mellor que calquera outro que lera".
Traducións
A mediados de 2008, publicáronse traducións do libro en 67 linguas. Bloomsbury publicou traducións en latín e grego antigo. A tradución ao galego desta primeira novela correu por conta de Marilar Aleixandre e a Editorial Galaxia.
Secuelas
O segundo libro, Harry Potter e a Cámara dos Segredos foi publicado orixinalmente no Reino Unido o 2 de xullo de 1998 e en Galicia en novembro de 2002 coa tradución de Eva Almazán. Harry Potter e o preso de Azkaban foi publicada un ano despois no Reino Unido o 8 de xullo de 1999 e en Galicia en 2004 coa tradución de Eva Almazán. Harry Potter e o Cáliz de fogo publicouse o 8 de xullo de 2000 á vez por Bloomsbury e Scholastic, mentres que Galaxia o fixo en novembro de 2005 trala tradución feita por Eva Almazán. Harry Potter e a Orde do Fénix é o libro máis longo da saga con 766 páxinas na versión británica e 892 páxinas na versión galega de Laura Sáez. Publicouse en todo o mundo en inglés o 21 de xuño de 2003 e en galego en decembro de 2008. Harry Potter e o misterio do príncipe publicouse o 16 de xullo de 2005, e vendeu 9 millóns de copias nas primeiras 24 horas ao seu lanzamento. A Galicia chegou en novembro de 2008 da man de Carlos Acevedo. A sétima e derradeira novela, Harry Potter e as reliquias da morte, foi publicada en inglés o 21 de xullo de 2007, e sete meses despois e de xeito simultáneo en galego, traducida por Laura Sáez , en castelán e catalán o 21 de febreiro de 2008. O libro vendeu 11 millóns de copias nas primeiras 24 horas tras a súa posta á venda.
Filme
En 1999, Rowling vendeu os dereitos dos catro primeiros libros á Warner Bros. para facer as películas. Rowling pediu que os membros do elenco de actores principal fosen británicos, aínda que permitiu que o irlandés Richard Harris fixese de Dumbledore. Logo dunha gran busca, a rodaxe comezou en outubro de 2000 en Leavesden Film Studios e mais en Londres, finalizando a produción en xullo de 2001. Harry Potter e a pedra filosofal estreouse en Londres o 14 de novembro de 2001. As críticas foron positivas por parte de Rotten Tomatoes e Metacritic.
Críticas, estilo e temas
As máis das críticas foron moi favorables, resaltando a imaxinación, humor, simpleza, estilo directo e construción intelixente da trama de Rowling, aínda que uns poucos se laiaron de que os capítulos finais semellaban demasiado precipitados. A escritura foi comparada coa de Jane Austen, un dos autores favoritos de Rowling, a de Roald Dahl, cuxas obras dominaron as historias para nenos antes de Harry Potter, e o narrador da Antiga Grecia Homero. Mentres que algúns críticos miraron máis atrás para fixar o libro como literatura de estilo vitoriano ou eduardiano, outros atribuíron problemas contemporáneos éticos e sociais como xénero do libro.
Ademais, moitos educadores consideran Harry Potter e a pedra filosofal e as súas secuelas como unha axuda importante na mellora da alfabetización por mor da popularidade dos libros. A saga tamén ten sido usada como fonte de exemplos prácticos en técnicas educativas, análise sociolóxica e mercadotecnia.
Polémica relixiosa
Harry Potter e a pedra filosofal, xunto co resto da saga Harry Potter, ten sido atacada por varios grupos relixiosos e prohibida nalgúns países debido ás acusacións que din que as novelas promoven a bruxería e que inculcan nos adolescentes valores erróneos. Por exemplo, o sacerdote capuchino Sixto Parzinger, bispo da diocese chilena de Villarrica, pediu a prohibición da lectura dos libros en todo Chile, asociándoo ao caso dun alumno que agredira a un mestre días antes.
En Arabia Saudita foron máis lonxe ao censurar de facto a saga por entender que os poderes sobrenaturais que se describen nos libros van en contra das ensinanzas do islam.
Boeing 707
O Boeing 707 é un avión de pasaxeiros de catro motores e fuselaxe estreita deseñado por Boeing a principios dos anos 50. Realizou o seu primeiro voo o 20 de decembro de 1957, e Boeing fabricou un total de 1.010 707, incluído un modelo máis pequeno e rápido do avión comercializado como Boeing 720.
A pesar de non ser o primeiro reactor en entrar en servizo como avión de pasaxeiros, o 707 foi un dos primeiros en ser un éxito comercial. Dominou o tráfico aéreo de pasaxeiros durante os anos 60 e foi un avión moi común aínda nos 70, e normalmente se lle atribue ser o modelo que iniciou a "era dos reactores". Fixo que Boeing se convertese nun dos principais fabricantes de avións comerciais e que liderase o mercado cos posteriores avións con designación "7x7".
Orixes do Model 367-80
miniatura|240x240px|[[Boeing 367-80, prototipo do 707]] Durante de despois da segunda guerra mundial Boeing era coñecida polos seus avións militares. A compañía fabricara importantes e innovadores bombardeiros, dende o B-17 Flying Fortress e o B-29 Superfortress, ata os reactores B-47 Stratojet e B-52 Stratofortress. A compañía producira avións que non tiveran tanto éxito comercial como os modelos de Douglas e doutros competidores. Como Douglas e Lockheed dominaban o auxe do tansporte aéreo de posguerra, a demanda para a oferta de Boeing, o 377 Stratocruiser, esvaeceuse rapidamente con só 56 exemplares vendidos e sen novos pedidos cando a década dos 40 chegou ao seu fin. Esa empresa reportáralle á compañía unhas perdas de 15 millóns de dólares. Durante 1949 e 1950 Boeing iniciou os estudos para un novo transporte a reacción e viu vantaxes cun modelo dirixido tanto ao mercado civil como ao militar. A repostaxe aérea convertérase nunha técnica estándar para os avións militares, con máis de 800 KC-97 Stratofreighter pedidos. O KC-97 non era ideal para operar coa nova frota de bombardeiros a reacción da USAF; aí foi onde o novo deseño de Boeing gañaría pedidos entre os militares.
Como o primeiros dunha nova xeración de reactores de pasaxeiros estadounidenses, Boeing quería que o número do modelo do avión enfatizase a diferenza cos seus anteriores avións de hélice que levaban números da serie 300. Os números das series 400, 500 e 600 xa estaban sendo usados polos seus mísiles e outros produtos, polo que Boeing decidiu que os reactores levarían o números da serie 700, e o primeiro sería o 707. O departamento de mercadotecnia de Boeing elixiu 707 porque pensaron que era máis atractivo que 700.
O proxecto foi posible grazas ao motor turborreactor Pratt & Whitney JT3C, a versión civil do J57 que producía moita máis potencia que anteriores xeracións de reactores e a súa valía demostrárase no B-52. Liberada das restriccións de deseño impostas polas limitacións dos reactores de finais dos 40, desenvolver un reactor robusto, seguro e de alta capacidade estaba ao alcance de Boeing. A compañía estudou numerosas configuracións de ás e motores para o seu novo avión, algunhas delas baseadas no B-47 e no C-97, antes de decidirse polo prototipo 367-80 cuatrimotor. O "Dash 80" completouse en dous anos dende a presentación do proxecto en 1952, presentándose o 14 de maio de 1854 e voando por vez primeira vez o 15 de xullo dese ano. O prototipo era unha proba de concepto deun avión tanto para uso militar como civil. A Forza Aérea dos Estados Unidos foi o primeiro cliente, usándoo como base para o avión de repostaxe aérea KC-135 Stratotanker.
Non estaba claro se o 707 de pasaxeiros sería rendible. Na época, case todos os ingresos de Boeing procedían de contratos militares. Nun voo de demostración sobre o lago Washington ás aforas de Seattle, o día 7 de agosto de 1955, o piloto de probas Tex Johnston realizou un tonel co prototipo 367-80. Aínda que xustificou a súa acción non autorizada ante Bill Allen, o presidente de Boeing, como estar vendendo o avión cunha manobra de 1 'g' dixéronlle que non volvese a facelo.
A fuselaxe de 3,35 metros de ancho do Dash 80 era o suficientemente grande para filas de catro asentos (dous e dous) como no Stratocruiser. Respostando ás demandas dos clientes e baixo a competencia de Douglas, Boeing decatouse rapidamente de que isto non proporcionaría unha carga útil viable, polo que ancheou a fuselaxe ata os 3,66 m para permitir filas de cinco asentos e o uso das ferramentas do KC-135. Douglas Aircraft lanzara o seu DC-8 cunha fuselaxe con 3,73 m de ancho. Ás aeroliñas gustoulles o espazo extra e as filas de seis asentos, polo que Boeing incrementou o ancho do 707 novamente, ata acadar os 3,76 m.
Fabricación e probas
O voo de estrea do primeiro 707-120 de produción tivo lugar o 20 de decembro de 1957, e a certificación da FAA chegou o 18 de setembro de 1958. Os dous pilotos de proba, Joseph John "Tym" Tymczyszyn e James R. Gannett, foron galardoados co primeiro premio Iven C. Kincheloe polos voos de proba que levaron á certificación. Incorporáronse varios cambios con respecto ao prototipo nos modelos de produción. Instalouse un flap Krueger ao longo do bordo de ataque entre os dous motores nos primeiros modelos 707-120 e -320. Isto fíxose en resposta aos accidentes dos de Havilland Comet que se saíron da pista tras unha engalaxe con sobrerrotación. No 707 tamén se producía unha perda nas ás con sobrerrotacións, polo que se engadiron os flaps no bordo de ataque para evitar a entrada en perda incluso coa cola tocando a pista.
Desenvolvementos posteriores
O modelo inicial foi o 707-120 con turborreactores JT3C. Qantas pediu unha versión máis curta designada 707-138, que era un -120 con seis segmentos menos de fuselaxe, tres diante das ás e tres detrás. Os segmentos no 707 eran de 510 mm, polo que o -138 era uns 3 metros máis curto. Cun peso máximo de engalaxe igual que o -120 (112 toneladas), o -138 era capaz de realizar as rutas máis longas que operaba Qantas. Braniff International Airways pediu unha versión con máis pulo equipada con motores Pratt & Whitney JT4A, a 707-220. A última gran variante foi a 707-320, que tiña máis envergadura e motores JT4A, mentres que a 707-420 era igual que a -320 pero con motores turboventilador Rolls-Royce Conway.
Tex Johnston recomendou a Boeing que incrementase a altura da deriva e engadise un temón reforzado, así como unha aleta ventral. Estas modificacións tiñan como obxectivo mitigar o balanceo holandés ao proporcionar máis estabilidade direccional na guiñada.
Aínda que inicialmente estivo equipado con motores turborreactor, o motor dominante no Boeing 707 foi o Pratt & Whitney JT3D, unha variante turboventilador do JT3C con menor consumo de combustible e máis potencia. Os 707 e 720 con motores JT3D designáronse co sufixo "B". Aínda que moitos 707-120B e -720B eran conversións de avións con motores JT3C, os 707-320B só estiveron dispoñibles como avións de nova construción, xa que tiñan unha estrutura máis forte para soportar un maior peso máximo de engalaxe, xunto con algunhas modificacións nas ás. A serie 707-320B permitía voos sen escalas cara o oeste dende Europa á costa leste dos Estados Unidos, e dende os Estados Unidos ao Xapón.
A derradeira variante do 707 foi a 707-320C, (C de "Convertible"), que tiña unha porta de carga na fuselaxe máis grande. Tiña unha á revisada con flaps no bordo de ataque de tres seccións, mellor rendemento na engalaxe e na aterraxe, e permitía retirar a aleta ventral (aínda que mantivo a deriva máis alta). Os 707-320B fabricados despois de 1963 usaban a mesma á que o -320C e foron coñecidos como 707-320B Advanced.
En total fabricáronse 1 010 707 para uso civil entre 1958 e 1978, aínda que moitos deles acabaron en servizo militar. A liña de produción do 707 permaneceu aberta para variantes de uso militar ata 1991, sendo as últimas células construídas como avións E-3 e E-6.
Aínda poden atoparse rastros do 707 no 737, que usa unha versión modificada da súa fuselaxe, ademais de ter o mesmo nariz e configuracións na cabina de mando como as do 707. Estas tamén se usaron no previo 727, mentres que o 757 tamén usou a sección lonxitudinal da fuselaxe do 707.
Ás
As ás do 707 teñen un ángulo cara atrás de 35°, e como todos os avións con á en frecha ten unha tendencia a desenvolver balanceo holandés, que se manifesta como un movemento combinado alternante de guiñada e balanceo. Boeing xa tiña bastante experiencia con este problema nos seus B-47 e B-52, e desenvolvera un sistema de amortiguación de guiñada no B-47 que sería aplicado a posteriores modelos con á en frecha como o 707. Porén, moitos pilotos novatos no 707 non tiñan experiencia con esta inestabilidade, xa que estaban acostumadosa voar en voos de hélices con ás rectas como o Douglas DC-7 e o Lockheed Constellation.
Nun voo de aceptación dun cliente, cando se desactivou o sistema de amortiguación de guiñada para familiarizar aos novos pilotos coas técnicas de voo, as accións dun aprendiz exacerbaron o movemento do balanceo holandés e causou que tres dos catro motores se separasen das ás. O avión, un 707-227 completamente novo, N7071, destinado a Braniff, esnafrouse nun río ao norte de Seattle, matando a catro dos seus oito ocupantes.
Na súa autobiografía, o piloto de probas Tex Johnston describe un incidente co balanceo holandés que el mesmo experimentou como pasaxeiro nun dos primeiros voos comerciais do 707. Como os movementos do avión non paraban e moitos pasaxeiros estaban mareándose, sospeitou dun fallo no piloto automático direccional (amortecedor de guiñada). Foi á cabina de mando e atopou que a tripulación era incapaz de entender e solucionar a situación. Tras presentarse relevou ao capitán, que abandonou a cabina mareado. Johnston desconectou o piloto automático defectuoso e estabilizou manualmente o avión "con dous lixeiros movementos dos controis".
Motores
miniatura|240x240px|[[Pratt & Whitney JT3D]] O 707 usa turbocompresores adicionais accionados polo motor para subministrar aire comprimido para presurizar a cabina. En moitos 707 comerciais, o motor externo de babor (número 1) é distinto dos outros tres, xa que este non ten instalado un turbocompresor. Modelos posteriores do 707 normalmente tiñan esta configuración, aínda que os avións de American Airlines tiñan turbocompresores só nos motores 2 e 3. Os primeiros 707 normalmente tiñan carenados para os turbocompresores nos catro motores, pero con só dous ou tres instalados realmente.
O 707 foi o primeiro reactor comercial en ser equipado con reversas de pulo de tipo cuncha.
Pratt & Whitney, en asociación con Seven Q Seven (SQS) e Omega Air, seleccionou o JT8D-219 como planta de potencia de substitución para os avións baseados no Boeing 707, chamando á súa configuración modificada 707RE. Northrop Grumman seleccionou o -219 para remotorizar a frota de 19 E-8 Joint STARS da USAF, o cal permitía aos avións estar máis tempo no aire debido á súa maior eficiencia. A OTAN tamén planeou remotorizar a súa frota de avións AWACS E-3 Sentry. O -219 publicitase como a metade de barato que o seu competidor, o CFM International CFM56, e é 40 dB máis silencioso que o JT3D orixinal do 707.
Foro Peinador
O Foro Enrique Peinador ou Foro Peinador é unha institución que busca fomentar a normalización e o uso do galego no mundo da empresa e da economía, tanto no traballo e na comunicación nas empresas, como no contido dos produtos e na súa promoción e etiquetaxe. Para lograr os seus obxectivos o Foro Peinador realiza actos, como a promoción dos produtos etiquetados en galego e encontros con empresarios de todos os sectores.
Boeing 707
Historial operacional
miniatura|241x241px|Tres 707 de Pan Am agardando a ser entregados en 1958 Os primeiros pedidos comerciais para o 707 chegaron o 13 de outubro de 1955, cando Pan Am comprometeuse a mercar 20 Boeing 707 e 25 Douglas DC-8, incrementando enormemente a súa capacidade de pasaxeiros sobre a súa frota de avións de hélice. A competencia entre o 707 e o DC-8 foi feroz. Pan American pediu os dous modelos para poder ser o primeiro operador dos dous avións. Pan American tería a distinción non só de ser o cliente de lanzamento de ámbolos dous reactores transcontinentais estadounidenses, senón tamén o operador exclusivo deses avións polo menos durante un ano.
Foro Peinador
O actual presidente é Xosé González Martínez.
Boeing 707
Historial operacional
O único reactor intercontinental rival en produción nese momento era o británico de Havilland Comet. Porén, este nunca foi un competidor real no mercado estadounidense xa que o Comet sufriu unha serie de accidentes fatais (debido a fallos de deseño) pouco despois da súa introdución, sendo retirado do servizo, redeseñado, e reintroducido como a versión -4. Ademais tamén era máis pequeno e lento que o 707. Varias grandes aeroliñas compromentéronse a mercar só o Douglas DC-8. Na época, as aeroliñas e os seus pasaxeiros preferían os avións de Douglas Aircraft xa que era un fabricante máis establecido. Douglas decidira agardar por un motor máis eficiente (Pratt & Whitney JT4A) e deseñar un avión máis grande e de maior alcance ao redor desa planta motriz. Para manterse competitiva, Boeing tomou a tardía e custosa decisión de redeseñar e agrandar a á do 707 para axudar a incrementar o alcance e a carga útil. A nova versión foi o 707-320.
Foro Peinador
Recoñecemento
Recibiu a Medalla de Ouro do Concello Mondariz-Balneario en 2019.