cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vacúolo contráctil
Fluxo de auga ao interior dos vacúolos contráctiles
O modo en que a auga entra no vacúolo contráctil foi un misterio durante moitos anos, pero varios descubrimentos realizados desde a década de 1990 melloraron a nosa comprensión deste proceso. Teoricamente, a auga pode cruzar a membrana do vacúolo contráctil por osmose, pero só se o interior do vacúolo contráctil é hiperosmótico (con maior concentración de soluto) que o citoplasma. O descubrimento de bombas de protóns na membrana deste vacúolo e a medida directa de concentracións iónicas dentro do vacúolo contráctil utilizando microeléctrodos levou a propoñer o seguinte modelo: o bombeo de protóns ao interior ou ao exterior do vacúolo contráctil fai que entren diferentes ións no vacúolo. Por exemplo, algunhas bombas de protóns funcionan como intercambiadores de catións, que bombean un protón fóra do vacúolo e á vez bombean un catión ao interior do vacúolo. Noutros casos, os protóns bombeados ao interior do vacúolo arrastran anións cara a dentro (ión carbonato, por exemplo), para equilibrar o pH. Este fluxo de ións ao interior do vacúolo contráctil causa un incremento na osmolaridade do vacúolo contráctil e como resultado a auga entra no vacúolo contráctil por osmose. Nalgunhas especies comprobouse que a auga entra no vacúolo a través de acuaporinas.
Crese que os chamados acidocalcisomas que teñen algúns protistas están implicados, xunto cos vacúolos contráctiles, na resposta ao estrés osmótico. Detectáronse acidocalcisomas na veciñanza do vacúolo en Trypanosoma cruzi e viuse que se fusionan co vacúolo cando as células se expoñen a estrés osmótico. Presumiblemente os acidocalcisomas baleiran o seu contido iónico no vacúolo contráctil, o que incrementa a osmoralidade do vacúolo.
Asasinato… 1, 2, 3
Asasinato… 1, 2, 3 (en Murder by Numbers) é un filme estadounidense de 2002 producido e dirixido por Barbet Schroeder, e protagonizado por Sandra Bullock, Ben Chaplin, Ryan Gosling e Michael Pitt. Está vagamente baseado no caso de Leopold e Loeb. O filme estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2002, mais non entrou na competición.
Estreouse en galego o 30 de xullo de 2009 a través da TVG.
954
Outros
Historia ano a ano
Protosuchus
Protosuchus é un xénero extinto de carnívoros crocodilomorfos do Xurásico temperán. O nome Protosuchus significa "primeiro crocodilo", e é un dos primeiros animais que lembran os crocodilianos. Protosuchus medía aproximadamente 1 m de lonxitude e pesaba uns 40 kg. miniatura|esquerda|Restauración do aspecto dun Protosuchus miniatura|esquerda|Cranio de Protosuchus richardsoni (AMNH 3024) miniatura|esquerda|Pelve e patas posteriores de Protosuchus richardsoni (AMNH 3024) miniatura|O fósil Protosuchus richardsoni AMNH 3024 Como é un parente moi antigo dos crocodilos, o seu cranio presenta máis características corcodilianas que o dos seus antepasados máis antigos. Tiña mandíbulas curtas que se facían máis anchas na base do cranio, que lle proporcionaban unha gran superficie á cal se podían unir os seus músculos mandibulares. Isto incrementaba a abertura máxima da boca do animal e a forza coa cal se podían pechar as mandíbulas. A dentición do animal tamén lembra á dos modernos crocodilos, incluíndo os dentes da mandíbula inferior que encaixaban en amosegas da parte externa do lateral da mandíbula superior cando pechaban a boca. Tamén posuía unha poderosa cola que máis tarde se convertería nos seus descendentes no mecanismos de propulsión na auga.
O corpo estaba cuberto e reforzado con escamas e ao longo do dorso tiñan unha dobre ringleira de placas óseas. Era un réptil cuadrúpede pouco común con longas patas columnares, coas patas traseiras máis longas que as dianteiras. Os seus cinco dedos tiñan garras e crese que eran bos corredores e nadadores, pero de vida predominantemente terrestre.
Arron Afflalo
Arron Agustin Afflalo, nado nos Ánxeles (California) o 15 de outubro de 1985, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense. Mide 1,96 metros e xoga na posición de escolta. Ten raíces xamaicanas, portuguesas e españolas.
Traxectoria
Xogou durante 3 tempadas cos UCLA Bruins, cos que fixo 14,8 puntos e 3,1 rebotes por partido. No seu último ano, tras anotar 16.9 puntos por encontro, foi nomeado Xogador do Ano da Pacific Ten Conference polos adestradores rivais.
Foi elixido no posto 27 da primeira rolda do Draft da NBA de 2007 polos Detroit Pistons, equipo polo cal asinou o seu primeiro contrato profesional en xullo de 2007.
O 13 de xullo de 2009, foi traspasado xunto a Walter Sharpe ós Denver Nuggets a cambio dunha elección da segunda rolda do Draft de 2011. O 10 de novembro de 2009, xogou o seu primeiro partido de titular cos Nuggets. O 25 de xaneiro de 2010, anotou 6 triplas contra os Charlotte Bobcats, o maior número de triplas anotadas nun partido na súa carreira.
Cerdedelo
O topónimo galego Cerdedelo é un fitónimo. Pode referirse a:
Arron Afflalo
Traxectoria
En agosto de 2012, foi traspasado ós Orlando Magic no traspaso entre catro equipos que mandou a Dwight Howard ós Los Angeles Lakers.
O 26 de xuño de 2014, foi traspasado de volta ós Denver Nuggets a cambio de Evan Fournier e os dereitos do Draft de Roy Devyn Marble. O 29 de outubro de 2014, xogou o seu primeiro partido tras a súa volta a Denver, facendo 15 puntos e 4 rebotes na vitoria sobre os Detroit Pistons por 89-79.
O 19 de febreiro de 2015, Afflalo foi traspasado xunto a Alonzo Gee ós Portland Trail Blazers, a cambio de Víctor Claver, Will Barton, Thomas Robinson e unha elección protexida da primeira rolda do Draft de 2016.
Neorrenacemento
miniatura|dereita|Concello de [[Hamburgo, (Alemaña), edificio neorrenacentista alemán, construído entre 1884 e 1887.]]
O Neorrenacemento ou Neorrenacentismo é unha das correntes principais da arquitectura historicista xurdida no século XIX. Aínda que o estilo se manifestou principalmente na arquitectura, tamén influíu nas artes decorativas. Como indica o seu nome, o estilo retomaba as formas arquitectónicas e decorativas do Renacemento europeo dos séculos XV, XVI e principios do XVII.
A arquitectura renacentista orixinal caracterizouse por unha gran variedade de formas dependendo da época e do país. De xeito similar, a arquitectura neorrenacentista tivo diversas vertentes con diferentes características nacionais e rexionais, dependendo de que as fontes de inspiración foran o renacemento italiano, francés, xermánico, inglés, ou outro. Debido a iso é difícil definir características comúns do estilo, podéndose considerar que existen varios estilos neorrenacentistas.
Outro factor importante é que, frecuentemente, os proxectos mesturaban elementos da arquitectura neorrenacentista como o neogótico, o neoclasicismo e o neobarroco, dando uns edificios eclécticos. Deste xeito, obras importantes como a Ópera Garnier (1861-74) de París e a Semperoper (1871-78) de Dresden son unha mestura de renacemento, barroco e neoclasicismo.
Algúns dos modelos máis comúns para a arquitectura neorrenascentista foron os palazzi renacentistas italianos, como o Palazzo Pitti de Florencia e o Palazzo Farnese de Roma. Na vertente francesa os modelos foron os châteaux, como o Château de Chambord e o Château de Blois, localizados no val do río Loira. En Alemaña e o norte de Europa varias prefecturas (Rathäuser) e pazos dos séculos XVI e XVII serviron de modelo, mentres que en Inglaterra os modelos comunmente usados foron as casas de campo e pazos do período isabelino.
Os dous estilos principais son o estilo italianizante e o estilo Segundo Imperio, este último principalmente en Francia cando están presentes características barrocas. Desenvolveuse sobre todo en Alemaña e Dinamarca, saltando a finais do século aos Estados Unidos.
The Adventures of Rad Gravity
The Adventures of Rad Gravity é un videoxogo de plataformas do xénero de acción e aventuras, desenvolvido por Interplay para Nintendo Entertainment System e publicado por Activision en 1990. Rad Gravity é o nome do heroe do xogo.
Circuíto Mont-Tremblant
O Circuíto Mont-Tremblant é un autódromo de 2.650 metros de extensión, situado a 13 km ao norte da localidade de Mont-Tremblant, Quebec, Canadá. Inaugurado no ano 1964, recibiu a categorías de monoprazas como a Fórmula 1, a USAC Championship Car Series e a Champ Car World Series, e albergou carreiras de resistencia tales como a CanAm e a American Le Mans Series.
Todos os gañadores de Fórmula 1, no circuíto de Mont-Tremblant
esquerda|miniatura|300px|Circuíto de Mont-Tremblant antes de 2004
We Are All on Drugs
"We Are All on Drugs" é unha canción da banda de rock alternativo estadounidense Weezer, editado en xullo do 2005 como segundo sinxelo do seu álbum Make Believe. Ao contrario da crenza popular, a canción non fala especificamente de drogas. Máis ben, Rivers Cuomo afirma que fala máis ben da sociedade sobre-estimulada adicta a internet, aos xogos de azar, ás drogas e ás relacións.
Historia animalium (Gessner)
miniatura|Tigre e leopardo, Libro 1: Cuadrúpedes vivíparos A obra en cinco volmes Historia animalium ("Historia dos animais"), publicada en Zürich en 1551–58 e 1587, é un "inventario da zooloxía do Renacemento" enciclopédico escrito en latín por Conrad Gessner (1516–1565). Gessner foi médico e profesor no Carolinum de Zürich, a institución precursora da Universidade de Zürich. A Historia animalium é o primeiro traballo zoolóxico moderno que intentou describir todos os animais coñecidos, e a primeira bibliografía de escritos de historia natural. Os cinco volumes (o último póstumo) da historia natural dos animais abranguen máis de 4500 páxinas.
Introdución
miniatura|[[Unicornio ]] miniatura|Cans de caza, Libro 1 A Historia animalium foi a obra mestra de Gessner, e foi a máis lida de todas as historias naturais do Renacemento. A obra xenerosamente ilustrada foi tan popular que se publicou en Zürich en 1563 unha abreviación en alemán do propio Gessner titulada Thierbuch ("Libro dos animais"), e en Inglaterra Edward Topsell traduciuno e condensouno co título Historie of foure-footed beastes ("Historia das bestas de catro patas", Londres: William Jaggard, 1607). A obra monumental de Gessner pretende construír unha conexión entre o coñecemento antigo do mundo animal (o seu título é o mesmo que o da famosa obra de Aristóteles sobre os animais: ver Historia dos animais), e do que se coñecía sobre animais daquela. Despois engadiu as súas propias observacións e as dos seus informadores, nun intento de formular unha descrición completa da historia natural dos animais.
A Historia animalium de Gessner está baseada en fontes clásicas. Está compilada a partir de textos antigos e medievais, incluíndo o coñecemento herdado dos antigos naturalistas como Aristóteles, Plinio o Vello, e Aeliano. Gessner foi coñecido como "o Plinio suízo." Para obter información baseouse en gran medida no libro Physiologus.
Nos seus grandes traballos Gessner trataba de distinguir os feitos dos mitos e ideas equivocadas populares, e así o seu traballo enciclopédico incluía tanto criaturas extintas coma animais recentemente descubertos das Indias Orientais, do norte distante e de animais traídos do Novo Mundo. A obra incluía extensa información sobre mamíferos, aves, peixes e réptiles. Describiu en detalle os seus hábitos diarios e movementos. Tamén incluíu os seus usos en medicina e nutrición.
Historia animalium mostraba o lugar dos animais na historia, literatura e arte. As seccións de cada capítulo detallaban o animal e os seus atributos, na tradición dos libros de emblemas. A obra de Gessner incluía algúns feitos en diferentes linguas, como os nomes dos animais.
Ilustracións
miniatura|Copia de Gessner do [[Rinoceronte de Dürer]]
As ilustracións de gravados en madeira coloreadas foron o primeiro intento real de representar animais no seu ambiente natural. É o primeiro libro que ilustra fósiles.
Gessner agradece a obra dun dos seus principais ilustradores, Lucas Schan, un artista de Estrasburgo. Probablemente usou outros ilustradores e tamén debuxou el mesmo; porén, o libro é famoso por copiar ilustracións doutras fontes, incluíndo o rinoceronte de Dürer a partir dun gravado en madeira ben coñecido. A historia natural de Gessner foi pouco común para os lectores do século XVII en canto ás ilustracións que se proporcionaban.
Censura
No tempo en que saíu do prelo a Historia animalium había en Europa unha tensión relixiosa extrema. Baixo o papado de Paulo IV considerábase que as convicións relixiosas dun autor contaminaban todos os seus escritos, e como Gessner era protestante, o libro foi engadido pola Igrexa católica ao Índice de libros prohibidos.
Tomás Gutiérrez Alea
Tomás Gutiérrez Alea, alcumado Titón, nado na Habana o 11 de decembro de 1928 e finado na mesma cidade o 16 de abril de 1996, foi un cineasta cubano. Escribiu e dirixiu máis de 20 longametraxes, documentais e curtametraxes, coñecidos pola súa influencia na Cuba post-revolucionaria, e o seu delicado equilibrio entre a dedicación á Revolución Cubana e a crítica sobre a situación social, económica e política do país.
O traballo de Gutiérrez Alea é representativo do movemento da década de 1960-1970 coñecido colectivamente como Novo Cinema Latinoamericano. Este movemento colectivo, tamén denominado Cine Libre ou Cine Imperfecto, estaba profundamente preocupado polos problemas derivados do neocolonialismo e da identidade cultural. O movemento rexeitaba a perfección comercial do estilo de Hollywood, e o cinema de autor europeo, propondo un cinema creado como ferramenta para o cambio social e político.
Sobre o seu estilo, Gutiérrez considerouse "un home que quere facer crítica dentro da revolución, que quere mellorar o proceso, perfeccionalo, on his style, Gutiérrez called himself "a man who makes criticism inside the revolution, who wants to ameliorate the process, to perfect it, but not to destroy it".
Titón foi, ademais, un pianista excepcional. Alumno predilecto de César Pérez Sentenat, adoitaba interpretar con brillantez os románticos, especialmente Frédéric Chopin e Claude Debussy.
Primeiros anos
Gutiérrez Alea naceu no seo dunha familia acomodada de ideoloxía progresista. Tras graduarse en dereito na Universidade da Habana en 1951, estudou cinema no Centro Sperimentale di Cinematographia en Roma, graduándose en 1953. Recibiu unha importante influencia do neorrealismo italiano, e rodou o seu primeiro filme en Roma co seu futuro colega cubano Julio García Espinosa, co que codirixiu o documental El Mégano.
Co triunfo da Revolución Cubana en 1959, Gutiérrez Alea, Espinosa, e outros novos cineastas fundaron o Instituto Cubano de Arte e Industria Cinematográfico (ICAIC). Como partidarios convencidos da revolución, o ICAIC era un colectivo de cineastas que cría que o cinema podía ser a forma de arte moderna máis importante e o mellor medio para difundir o pensamento revolucionario entre as masas.
A película Esta Tierra Nuestra foi o primeiro documental realizado tralo triunfo revolucionario. O ICAIC centrouse sobre todo nos documentais e nos noticieiros nos seus anos iniciais, pero eventualmente dedicouse á produción de filmes narrativos, incluído Historias de la revolución (1960) primeiro filme de ficción do ICAIC, e Doce sillas (1962).
Traballos principais
O primeiro filme transcendente de Gutiérrez Alea, Muerte de un burócrata (1966) é unha especie de homenaxe á historia da comedia cinematográfica, e inclúe alusións directas á obra de Buster Keaton, Laurel e Hardy, Luis Buñuel, e moitos outros.
A historia segue unha trama baseada na confusión dun home novo vagando por oficinas burocráticas para tentar exhumar o cadáver do seu tío que fora enterrado co seu carné laboral, sen o cal a súa viúva non pode ter dereito a unha pensión, da que é legalmente beneficiaria. A película convértese nunha sátira penetrante contra a burocracia do estado.
O seu seguinte filme, Memorias del subdesarrollo (1968) foi o primeiro filme cubano que se exhibiu nos Estados Unidos despois da Revolución. Segundo a novela de Edmundo Desnoes, o filme mostra a vida intelectual dun burgués de moral ambigua na Habana no período de tempo entre a invasión da baía de Cochinos e a crise dos mísiles. O protagonista está pouco disposto a tomar unha postura política unidireccional, e con todo continúa a rexeitar o país que o rodea que se está volvendo do revés e subdesenvovido. A súa vida descolórase no nihilismo, converténdose nunha personalidade que non ten ningún papel na nova Cuba.
Aínda que a crítica da sociedade revolucionaria e do individuo cubano estaba no fondo non só de Memorias del subdesarrollo, senón de todos os seus traballos, Gutiérrez Alea non deixa de ser un partidario dedicado do socialismo cubano. Non obstante, os seus traballos non se poden describir como mera propaganda. Gutiérrez describiu a motivación da súa posición contraditoria dicindo:
Últimos traballos
Nas décadas seguintes, Gutiérrez dividiu o seu tempo entre a creación dos seus propios filmes e o ensino a novas promesas do cinema no ICAIC.
En 1972 e 1976, Gutiérrez terminou dous filmes históricos, Una pelea cubana contra los demonios e La última cena, respectivamente. Ambas ambientadas na Cuba colonial española, analizan as contradicións e a hipocrisía na sociedade cubana alén do imperialismo, da relixión, e da escravitude.
Hasta cierto punto (1984) foi o seguinte traballo destacado de Gutiérrez. Nun achegamento similar a Memorias del subdesarrollo, narra un conto semiautobiográfico sobre o amor entre un documentalista e unha obreira, interpretada pola súa esposa, Mirtha Ibarra.
Nos primeiros anos da década de 1990, Gutiérrez enfermou, véndose obrigado a codirixir os seus seguintes filmes co seu amigo Juan Carlos Tabío. O primeiro, Fresa y chocolate (1993) converteuse no primeira filme cubano nomeado ao Óscar ao mellor filme en lingua non inglesa.
A historia do filme céntrase na relación conflitiva entre un estudante marxista convencido e un artista homosexual. O último filme do cineasta cubano, Guantanamera (1995), emprega elementos xa tradicionais, como unha trama interrelacional e unha comedia romántica para acabar nun achegamento máis sutil cara aos vellos albos de Gutiérrez: o subdesenvolvemento e a burocracia.
956
Mortes
Historia ano a ano
O Penedo, Churío, Irixoa
O Penedo é un lugar da parroquia de Churío no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 20 habitantes (8 homes e 12 mulleres).
Isoroku Yamamoto
Isoroku Yamamoto (山本 五十六, やまもと いそろく), nado en Nagaoka, prefectura de Niigata, no Xapón, o 4 de abril de 1884, e finado nas Illas Salomón en 1943, foi un almirante xaponés.
Cursou estudos na Escola Naval e máis tarde participou na guerra ruso-xaponesa. En 1926 foi nomeado agregado naval da embaixada xaponesa en Washington e, entre 1934 e 1935, representou ao seu país na conferenza naval de Londres, na que rexeitou as peticións internacionais para que o Xapón reducira a súa frota de guerra.
En 1936 foi nomeado viceministro da frota xaponesa e, pouco despois do inicio da segunda guerra mundial, comandante en xefe das forzas navais. Opúxose á participación xaponesa na contenda bélica, argumentando que o Xapón non contaba cos recursos necesarios para vencer aos Estados Unidos, pero unha vez decidida, planificou o ataque sobre Pearl Harbor, convencido de que só un ataque por sorpresa danaría ás forzas estadounidenses. Porén, tal como predicira, trala vitoria estadounidense na batalla de Midway a guerra cambiou de signo e comezou o declive do Xapón.
Yamamoto morreu durante unha inspección da fronte, ao ser derribado o avión no que viaxaba polo exército estadounidense, que lograra descifrar o código secreto dos xaponeses e coñecía a ruta que ía seguir o aparato que trasladaba ao almirante.
Ourille, Verea
San Pedro de Ourille é unha parroquia do concello de Verea na comarca da Terra de Celanova, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 164 habitantes, deles 79 eran homes e 85 eran mulleres, o que supón unha diminución de 38 habitantes en relación ao ano 2000.
Rodney Stuckey
Rodney Norvell Stuckey, nado o 21 de abril de 1986 en Seattle, Washington, é un ex xogador estadounidense de baloncesto profesional. Cunha altura de 1,96 metros xogaba nas posicións de base e escolta.
Tunga penetrans
Tunga penetrans é un insecto parasito que habita na maioría dos climas tropicais e subtropicais. É orixinario de América Central e do Sur, e foi introducido inadvertidamente polos humanos na África subsahariana.
Rodney Stuckey
Universidade
Stuckey acudiu ao Kentwood High School en Kent, Washington, lugar dende o cal pasou á Universidade de Eastern Washington. Alí gozou de dúas tempadas brillantes, ofrecendo uns números moi bos. Debutou na tempada 2005-06 facendo 24,2 puntos, 4,8 rebotes, 4,1 asistencias e 2,2 roubos por partido. Abraiou a toda a NCAA con 45 puntos ante Northern Arizona. No seu primeiro partido fronte a Pacific Lutheran conseguiu un dobre-dobre, con 14 puntos e 10 asistencias. Implantou un novo récord na súa universidade con 726 puntos nunha tempada liderando a Big Sky en anotación e alzouse co MVP da Big Sky.
Coma sophomore na tempada 2006-07 liderou novamente a Big Sky en puntos e rematou 7º no país con 24.6, ademais de 4.7 rebotes, 5.5 asistencias (2º da Big Sky) e 2.4 roubos de media. Fronte a Portland State rexistrou o seu máximo da tempada con 36 puntos. Chegou ou superou nove veces os 30 puntos. En só dúas tempadas anotou 1.438 puntos, capturou 279 rebotes, repartiu 283 asistencias e roubou 145 balóns. Nas dúas campañas foi galardoado coa honorábel mención All-America por The Associated Press e All-Big Sky Conference. Levou o número 3 en Eastern Washington en honra ao seu xogador favorito, Dwyane Wade.
NBA
Stuckey foi elixido por Detroit Pistons no posto 15 da 1ª rolda do draft de 2007. A súa tempada coma rookie foi boa, e aproveitou ao máximo os minutos que se lle daban, facendo 7,6 puntos por partido durante a tempada regular, e mellorando os seus rexistros na postempada, onde fixo 8,2 puntos por encontro.
O 21 de xullo de 2014, Stuckey fichou polos Indiana Pacers.
Tunga penetrans
Os sinónimos de Tunga penetrans inclúen Sarcopsylla penetrans, Pulex penetrates e moitos outros. Na súa fase de parasito ten un impacto significativo no seu hóspede, que inclúe humanos e outras especies de mamíferos. A infestación de T. penetrans chámase tunxiase.
Carracedo, Soutolongo, Lalín
Carracedo é un lugar da parroquia de Soutolongo, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 22 habitantes (11 homes e 11 mulleres) o mesmo número de habitantes que no ano 2000.
Asterionella
Asterionella é un xénero de diatomeas pennadas de auga doce. Forman con frecuencia colonias con forma estrelada. Clasifícanse tradicionalmente na orde Pennales, ou noutras clasificacións no grupo das Fragilariophyceae (pennadas sen rafe).
Descrición
O tamaño celular medio dun individuo de Asterionella está entre 60 e 80 micrómetros de longo por de 2 a 4 micrómetos de largo. Forma colonias que xeralmente constan de oito células, pero que poden chegar a 20. As células da colonia están unidas polo ápice por material extracelular. Polo modo en que as células están unidas entre si, as colonias adoitan tomar forma estrelada ou de cadea en espiral.
Reprodución
O esqueleto ou envoltura silícica da célula desta diatomea (a denominada frústula) consta dunha epiteca e unha hipoteca. A hipoteca é lixeiramente menor que a epiteca. Durante a reprodución sexual ambas as metades ou tecas forman as epitecas das novas células fillas e cada unha desas células produce a súa propia hipoteca, polo que as células fillas sempre son menores que a célula orixinal. Para recuperar o seu tamaño orixinal asúmese que as diatomeas se reproducen sexualmente, pero isto non foi aínda observado en especies estudadas de Asterionella como A. fermosa. Porén, pode haber outros modos de rexuvenecerse neste xénero.
Ecoloxía
A especie Asterionella formosa é susceptible ao fungo quitridiomicota Zygorhizidium planktonicum. Se un destes fungos se une a unha célula de Asterionella, esta realiza apoptose (morte ou suicidio celular), o que protexe a outras células do seu xénero ao evitar a propagación do parasito. Isto denomínase reacción hipersensible. Asterionella non ten medios propios de locomoción, polo que probablemente o organismo se distribúe por influencia dunha combinación de efectos das correntes e da gravidade.
Especies destacadas
A. bleakeleyi A. formosa A. gracillima A. glacialis A. japonica A. kariana
Carracedo, Soutolongo, Lalín
Está comunicado pola estrada PO-534.
Baccarat
Baccarat é unha vila de 4 746 (1999) do departamento de Meurthe-et-Moselle, Lorena, Francia. Localízase nas ribeiras do río Meurthe.
Historia
En 1764 Luís XV permitiu ao bispado de Metz establecer un obradoiro de vidro en Baccarat, coñecido como Cristallerie de Baccarat, famoso internacionalmente polo seu traballo en vidro e en cristal, e o Musée du Cristal, é o museo privado máis grande de Lorena.
Bacău
Bacău é a capital do condado de Bacău, na rexión de Moldavia, en Romanía.
Características
Localízase nas abas dos Cárpatos, na ribeira do río Bistrita. O Paso de Ghimesh une Bacău con Transilvania. A cidade cobre unha superficie de 41 km² na que viven 210.469 habitantes. É un centro industrial e preto da cidade está instalada unha refinería de petróleo.
Durante a ocupación de Valaquia polos alemáns na primeira guerra mundial a cidade foi o cuartel xeral do exército romanés.
Sikorsky UH-60 Black Hawk
Chamado así polo líder nativo americano Black Hawk, o UH-60A entrou en servizo co Exército estadounidense en 1979 para substituír o Bell UH-1 Iroquois como helicóptero táctico de transporte. Este foi seguido polas variantes de guerra electrónica e operacións especiais do Black Hawk. Tamén se desenvolveron as variantes utilitarias melloradas UH-60L e UH-60M. Hai tamén versións modificadas para a Armada dos Estados Unidos, a USAF, e a Garda Costeira. A familia UH-60 tamén foi exportada a varias nacións. Os Black Hawk serviron en combate durante conflitos en Granada, Panamá, Iraq, Somalia, os Balcáns, Afganistán, e outras zonas de Oriente Medio.
Requirimento inicial
A finais dos anos 60 o Exército dos Estados Unidos comezou a formular requisitos para un helicóptero que substituíse ao UH-1 Iroquois, e designando ao programa como o Sistema de Aeronaves de Transporte Táctico Utilitario (UTTAS). O Exército tamén iniciou o desenvolvemento dun novo motor de turbina común para os seus helicópteros que se convertería no General Electric T700. Baseándose na súa experiencia en Vietnam, o Exército requiría significantes melloras en rendemento, supervivencia e fiabilidade tanto para o UTTAS como para o novo motor. O Exército publicou a súa solicitude de propostas UTTAS en xaneiro de 1972. A solicitude tamén incluía requerimentos de transporte aéreo. O transporte dentro do C-130 Hercules limitaba a altura e lonxitude da cabina do aparello.
Os requerimentos do programa UTTAS para mellorar a fiabilidade, supervivencia e os custos do ciclo de vida resultaron en características como dous motores con melloras para ter bo rendemento en ambientes quentes e altos, un deseño modular para a redución da pegada de mantemento, sistemas redundantes, rotorres máis robustos e silenciosos, ou estruturas máis resistentes a accidentes ou disparos.
Construíronse catro prototipos, voando o primeiro YUH-60A o 17 de outubro de 1974. Antes da entrega dos prototipos á Armada realizouse unha avaliación preliminar en novembro de 1975 para asegurarse de que a aeronave podía ser operada con seguridade durante todas as probas. Tres dos protitipos foron entregados ao Exército en marzo de 1976 para ser avaliado contra o deseño de Boeing-Vertol, o YUH-61A, e Sikorsky quedou con el para investigación interna. O Exército seleccionou ao UH-60 para produción en decembro de 1976. As entregas do UH-60A comezaron en outubro de 1978 e o helicóptero entrou en servizo en xuño de 1979.
Melloras e variacións
Despois de entrar en servizo, o helicóptero foi modificado para novas misións e roles, como a colocación de minas e a evacuación médica. Desenvolveuse unha variante EH-60 de guerra electrónica, e a aviación de operacións especiais desenvolveu o MH-60 para apoiar as súas misións.
Debido ao aumento do peso pola adición de equipamento de misión e outros cambios, o Exército ordenou o mellorado UH-60L en 1987. O novo modelo incorporaba todas as modificacións feitas á frota de UH-60A como características de deseño stándar. O UH-60L tamén tiña máis potencia e capacidade de levantamento cos motores actualizados T700-GE-701C e unha transmisión máis forte, ámbolos dous elementos desenvolvidos para o SH-60B Seahawk. A súa capacidade de levantamento externa incrementouse en 450 kg, chegando aos 4 100 kg. O UH-60L tamén incorporaba o sistema de control de voo automático (AFCS) do SH-60 para un mellor control de voo debido a problemas de manexo cos motores máis potentes. A produción do modelo L comezou en 1989.
Vilaia de Skikda
Skikda (en lingua árabe ولاية سكيكدة) é unha provincia (wilaya) de Alxeria, situada na zona costeira oriental.
Divisións administrativas
A provincia divídese en 13 distritos (daïras), dos que se debullan 38 municipalidades.
Valkyrie no Bōken: Toki no Kagi Densetsu
Valkyrie no Bōken: Toki no Kagi Densetsu (ワルキューレの冒険 時の鍵伝説) é un videoxogo desenvolvido e distribuído por Namco. Foi estreado no Xapón para Family Computer o 1 de agosto de 1986, para Virtual Console o 20 de marzo de 2007, para a Nintendo 3DS o 4 de setembro de 2013 e para a Wii U o 4 de febreiro de 2015.
Estación de Villena
A estación de Villena é unha estación de ferrocarril española propiedade de Adif situada na cidade homónima na provincia de Alacant, Comunidade Valenciana. É unha estación pasante que pertence á liña Madrid-Alacant e está situada entre o límite oeste do casco urbano e o Polígono Industrial Los Rubiales, xunto ao Paseo de Ruperto Chapí. A estación ten parada de trens de Grandes Liñas e de Media distancia.
Está en estudo a extensión da rede de Proximidades Murcia/Alacant até Villena.
Giorgio Chiellini
Giorgio Chiellini, nado en Pisa o 14 de agosto de 1984, é un futbolista italiano que xoga de defensa. Milita dende 2005 na Juventus da Serie A, equipo do que é o capitán e o terceiro xogador con máis partidos na súa historia, só por detrás de Alessandro Del Piero e Gianluigi Buffon. Gañou co club piemontés nove ligas italianas consecutivas, cinco Copas de Italia e cinco Supercopas de Italia, ademais de alcanzar dúas finais da Liga de Campións. Foi incluído cinco veces no Equipo do Ano na Serie A e gañou tres veces o premio ao Defensa do Ano na Serie A. En 2013 foi clasificado como sétimo mellor xogador do mundo por Bloomberg.
É internacional coa selección nacional de Italia dende 2004, sumando 116 partidos coa camiseta azzurra, coa que disputou dúas Copas do Mundo e catro Eurocopas, e á que capitaneou na conquista da Eurocopa de 2020.
Estación de Villena
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 396,1 da liña férrea de ancho ibérico Madrid-Alacant a 503,85 metros de altitude.
Villena tamén formaba parte dunha liña férrea de ancho métrico que unía Villena con Cieza vía Alcoi e Jumilla e que deixou de operar en 1969.
Historia
A estación de Villena inaugurouse en 1858, ao abrirse a liña da MZA entre Alacant e Madrid. Na viaxe inaugural viaxou a raíña Sabela II, que realizou unha pequena parada na cidade, para o que se habilitou o Paseo da Raíña, actual Paseo de Ruperto Chapí. O edificio, igual que os de todo o tramo Almansa-Alacant, foi proxectado por Agustín Elcoro Berecíbar, correspondendo a Villena un dos dous edificios de 2ª clase. Este conservouse case sen modificar até a actualidade, tendo sufrido só reformas menores. Xusto enfronte instalouse en 1884 a estación do ferrocarril VAY, que funcionou até 1969. En 1941, a nacionalización de ferrocarril en España supuxo a integración de MZA na recente creada Renfe. Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias. miniatura|250px|Vista da estación en [[1858.]]
Na actualidade planease destinar esta estación só para o uso de proximidades, mentres que os trens de longa distancia terían parada na nova estación de AVE que se está construíndo nas proximidades da Colonia de Santa Eulalia.
Longa Distancia
Os trens de Longa Distancia que se deteñen na estación enlazan Alacant con Madrid, Galicia e a cornixa cantábrica. Por outra parte Murcia queda conectada con Barcelona grazas a varios trens Talgo que incluso nalgúns casos alcanzan Francia.
Media Distancia
Panel de Grandes Liñas
Panel de Media Distancia
Riccardo Bacchelli
Riccardo Bacchelli, nado en Boloña en 1891 e finado en Monza en 1985, foi un escritor italiano.
Traxectoria
Comezou escribindo poesía futurista e escribiu a súa primeira novela en 1911, Il filo meraviglioso di Lodovico Clo, con forte carga erótica. Dentro da súa narrativa histórica destacan obras como Il diavolo al Pontelungo (1927), Il mulino del Po (1938-40) (triloxía que comprende Dio ti salvi, La miseria viene in barca e Mondo vecchio sempre nuovo), Il figlio di Stalin (1953) ou I tre schiavi di Giulio Cesare (1958).
Escribiu nun estilo popular, incluíndo numerosos dialectalismos e vulgarismos o que dá ás súa obras un maior aspecto realista.
Península de Cabo York
miniatura|250px|Mapa. A península de Cabo York é unha península no norte de Queensland, Australia.
O cabo York (-10.68333°N, 142.53333°W) encóntrase no extremo da península e é o punto máis ao norte da Australia continental.
Foi nomeado así en 1770 por James Cook en honor a Edward, Duque de York e de Albany (1739-1767).
A punta da península está situada a uns 140 km ao sur de Nova Guinea, separándose entre dela polo estreito de Torres. A costa oeste bordea o golfo de Carpentaria, mentres que a costa leste, o mar de Coral.
A península de Cabo York ten unha superficie de aproximadamente 137.000 km² e a súa poboación rolda os 18.000 habitantes.
Demetrio Macía Castelo
Traxectoria
Dono do pazo de Arcos en Vilamartín de Valdeorras. Durante o Bienio Progresista foi deputado polo Partido Progresista pola provincia de Ourense. Foi elixido de novo deputado por Ourense en 1858 e formou parte da Unión Liberal pero abandonou este grupo e formou parte da minoría progresista. Foi reelixido deputado por Xinzo de Limia en 1869 e por Valdeorras en 1872 e senador pola provincia de Ourense (1881-1882).
Foi pai de Darío e Demetrio Macía Valcarce.
957
Mortes
Historia ano a ano
Efecto Doppler
O efecto Doppler, chamado así polo austríaco Christian Andreas Doppler, é o cambio na frecuencia dunha onda producido polo movemento da fonte respecto ao seu observador, ou á inversa, do observador respecto da fonte emisora, ou de ambos os dous. Doppler propuxo este efecto no ano 1842 no artigo Über das farbige Licht der Doppelsterne und einige andere Gestirne des Himmels ("sobre a cor da luz en estrelas binarias e outros astros"). O científico holandés Christoph Hendrik Diederik Buys Ballot investigou esta hipótese no ano 1845 para o caso de ondas sonoras, confirmando experimentalmente que a tonalidade dun son emitido por unha fonte que se aproxima ao observador é mais aguda que cando a fonte de emisión se afasta (con músicos tocando unha nota calibrada mentres viaxaban nun vagón de tren na liña férrea Utrecht - Amsterdam). Hippolyte Fizeau descubriu de xeito independente o mesmo fenómeno no caso das ondas electromagnéticas no ano 1848, polo que en Francia este efecto tamén se coñece como Efecto Doppler-Fizeau. miniatura|600px|Diagrama do Efecto Doppler, o obxecto móvese cara á esquerda da imaxe (a posición do observador), as ondas mostran nesa dirección unha frecuencia maior, pese a ser emitidas coa mesma frecuencia que as da dereita. Un observador situado a dereita da imaxe escoitaría as ondas a unha frecuencia menor da emitida.
Efecto Doppler no espectro visible do espectro electromagnético
Se o obxecto emisor puidese moverse a fraccións significativas da velocidade da luz, entón si podería apreciarse de forma directa, a ollo nú. Nótese que na Teoría da relatividade especial a luz ten velocidade constante no baleiro (con frecuencia e lonxitude de onda constantes) polo que neste caso o espectro de emisión/absorción do obxecto parecería frearse, inverténdose, no límite do infravermello ou do ultravioleta (non o traspasaría porque nese caso,, converteríase a masa do obxecto en enerxía pura ao chegar a velocidade da luz, desaparecendo as liñas de absorción do espectro da luz segundo a interpretación ortodoxa da relatividade especial), o efecto chámase doppler relativista e produce aberración lumínica, con inversión do corremento ao vermello e ao azul, e con respecto a un observador en repouso unha dilatación espazo-temporal.
Casos cotiáns de Doppler acústico
Existen exemplos cotiáns do efecto Doppler acústico nos que a velocidade a que se move o "emisor da fronte de ondas" é comparable a velocidade de propagación desas ondas: A velocidade dunha ambulancia (a máis de 50 km/h) pode parecer insignificante respecto a velocidade do son a nivel do mar (uns 1.235 km/h), pero é aproximadamente un 4% da velocidade do son, fracción o bastante grande para permitir apreciar claramente o cambio do son da sirena dende un ton máis agudo a un máis grave, xusto no intre no que o móbil pasa ao lado do observador (o experimento Ballot dos nosos días). Os bólidos da Fórmula 1 cando se achegan ao espectador tamén presentan o mesmo patrón, son agudo cando se achegan, e máis grave cando se afastan. Os avións a reacción, os disparos balísticos etc.
Álxebra do efecto Doppler en ondas sonoras
dereita|400px|miniatura|O micrófono inmóbil (observador) rexistra as sereas dos vehículos policiais en movemento nunha diversidade tonal dependendo da dirección relativa dos vehículos respecto do observador (o micro).
Observador achegándose a unha fonte emisora
Cando un observador "O" se move con velocidade v_{o} \, e ten unha dirección e sentido cara a unha fonte sonora S en repouso. O medio é o aire en repouso. A fonte emite un son de velocidade V, frecuencia f \, e lonxitude de onda \lambda \,. Polo tanto, a velocidade das ondas respecto do observador non será v \,, senón:
Mais como a velocidade do medio non muda -está en repouso-, a lonxitude de onda será a mesma, polo que si:
tal coma vimos ao comezo, o observador ao achegarse a fonte escoitará un son mais agudo, resultado da maior frecuencia do son. A esta frecuencia maior captada polo observador denomínaselle "frecuencia aparente", aquí representada como f'.
O observador escoitará un son de maior frecuencia debido a que
Observador afastándose dunha fonte emisora
Neste caso a velocidade será usando o teorema de Pitágoras podemos deducir que
Fonte emisora achegándose ao observador
Neste caso a frecuencia aparente percibida polo observador é maior ca frecuencia real emitida pola fonte, o que fai que o observador perciba un son mais agudo.
Polo tanto, a lonxitude de onda percibida para unha fonte movéndose con velocidade v_{s}\, será:
Como dedúcese que:
Fonte emisora afastándose do observador
Facendo un razoamento análogo para o caso contrario do anterior: fonte afastándose; podemos concluír ca frecuencia percibida polo observador en repouso ca fonte en movemento será:
Semen Timoshenko
Timoshenko, Semión Konstantínovich, nado en Furmanka, Ucraína, en 1895 e finado en Moscova en 1970, foi un militar soviético.
Efecto Doppler
Fonte emisora afastándose do observador
Cando a fonte se aproxime ao observador porase un signo (-) no denominador, e cando a fonte se afaste substituirase por (+).
Circuíto de Mosanto Park
O circuíto pasaba por distintas superficies facéndoo complicado para os pilotos e equipos. No trazado realizáronse carreiras entre 1954 e 1959 pero só esta última valeu para o Mundial de Fórmula 1.
Semen Timoshenko
Traxectoria
Participou na primeira guerra mundial e na guerra civil rusa que seguiu á revolución bolxevique de 1917. Durante os seguintes vinte anos, tivo ás súas ordes varias divisións militares e, progresivamente, foi escalando posicións no exército soviético. En xaneiro de 1940, pouco despois de iniciarse a guerra entre a Unión Soviética e Finlandia, foi nomeado comandante das tropas soviéticas que participaron no dito conflito. Tras esta guerra ascendeu a mariscal do Exército Vermello e, en maio daquel mesmo ano, comisario de Defensa. Tralo estalido da segunda guerra mundial, foi un dos militares soviéticos máis destacados e desenvolveu un papel preeminente na planificación do sistema de defensa ante a invasión do exército alemán.
Efecto Doppler
Caso de movemento da fonte emisora e do observador
Aplicase unha fórmula combinación das anteriores:
Os signos \pm y \mp deben ser aplicados do seguinte xeito: si o numerador é unha suma, o denominador debe ser unha resta e viceversa.
Exemplo
Un observador móvese a unha velocidade de 42 m/s cara a un trompetista en repouso. O trompetista emite a nota La (440 Hz). Que frecuencia percibirá o observador, sabendo que = 340 m/s?
Solución: O observador ao achegarse a fonte, fai que a velocidade ca que percibe a fronte de ondas sexa maior,isto é, con frecuencia aparente maior a real (en repouso). Por iso aplicamos o signo (+) na ecuación.
, ou sexa, o trompetista emite a nota La a 440 Hz; mentres que o observador percibe unha nota que vibra a unha frecuencia de 494,353 Hz, a frecuencia da nota Si. Musicalmente falando, o observador percibe o son cunha tonalidade mais aguda da emitida realmente.
Ecolocalización, radar Doppler e sonar Doppler
miniatura|dereita|100px|Esquema da ecolocalización do morcego. As baleas e o morcego son o paradigma da ecolocalización por efecto doppler na natureza (son ecógrafos activos naturais). O radar Doppler basease no efecto doppler, ao emitir ondas de radio estas rebotan nun obxecto en movemento, a frecuencia das ondas de retorno que percibe o observador varía dependendo da velocidade do obxecto e a súa dirección. Os radares doppler úsanse no control do tráfico vial, na meteoroloxía (medindo a velocidade das frontes de nubes, a intensidade da precipitación, tornados etc.). Fálase de radar activo cando o propio dispositivo emite o sinal cara o medio e recibe o sinal de rebote, e de radar pasivo cando tan só recibe o sinal que produce o obxecto en movemento dentro do medio no que se move.
O mesmo efecto usase tamén nos ecógrafos médicos con visión en dúas e tres dimensións, e nos sonares marítimos.
Smosh
Smosh é un dúo cómico de YouTube formado por Ian Hecox (nado o 30 de novembro de 1987) e Anthony Padilla (nado o 16 de setembro de 1987). Padilla comezou subindo vídeos flash en Newgrounds no ano 2003, baixo o nome de Smosh. Posteriormente uníuselle o seu amigo Ian Hecox. Logo comezaron a postear vídeos en YouTube no outono de 2005 e convertéronse nunha das canles máis populares do site. En xaneiro de 2013, Smosh converteuse na canle de YouTube con máis usuarios subscritos, e en marzo de 2013 tiña 8 millóns de usuarios subscritos e 2,1 billóns de reproducións nos seus vídeos.
Pitelos, Verea
Santa María de Pitelos é unha parroquia do concello de Verea na comarca da Terra de Celanova, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 42 habitantes, deles 20 eran homes e 22 eran mulleres, o que supón unha diminución de 12 habitantes en relación ao ano 2000.
Manuela Sáenz
Manuela Sáenz Aizpuru, nada en Quito, Imperio español o 27 de decembro de 1797 e finada en Paita, Perú o 23 de novembro de 1856,  foi unha patriota quiteña, recoñecida pola historiografía independentista hispanoamericana contemporánea como heroína da Independencia de América do Sur. É coñecida tamén como Manuelita Sáenz e como "Libertadora do Libertador" alcume que lle outorgou Simón Bolívar ó salvarlle a vida durante a Conspiración Setembrina en Bogotá, Colombia.
Traxectoria
En 1817 casou, nun matrimonio pactado pola familia, co adiñeirado médico inglés James Thorne, co que se asentaría en Lima. Foi aquí onde Rosa Campuzano a foi introducindo nos círculos dos patriotas peruanos.
Manuela Sáenz comezou a participar no movemento pola independencia no ano 1819, onde era colaboradora dos patriotas peruanos en Lima. Tamén fixo de espía, de correo e coadxuvou ao cambio do batallón realista Numancia cara as filas patriotas. Por todo este activismo foi condecorada co título de "caballeresa del Sol" polo xeneral San Martín en 1821, logo da toma de Lima e a proclamación de independencia.
Coñeceu a Simón Bolívar á súa entrada en Quito o 16 de xuño de 1822. Enfrontándose as convencións sociais da época, separouse do seu marido e converteuse na amante e compañeira de Simón Bolívar ata morte deste en 1830. En 1823, acompañouno ao Perú e formou parte activa das campañas pola independencia, como integrante do Estado Maior e tamén como conselleira.
Logo da morte de Simón Bolívar foi expulsada de Colombia, de onde partiu primeiramente a Xamaica e máis tarde a Paita, onde viviu ata a súa morte. Morreu de difteria, consecuencia dunha epidemia rexistrada nesta rexión. Nos últimos anos da súa vida vivira con escasos recursos; foi incinerada nunha fosa común e as súas pertenzas foron queimadas.
Legado
Despois da revolución, a figura de Manuela desapareceu da literatura. Entre 1860 e 1940 só tres escritores ecuatorianos escribiron sobre ela e sobre a súa participación na revolución, e estes escritos represéntana exclusivamente como a amante de Simón Bolívar ou como unha muller incapaz de participar activamente na esfera política. Estas representacións incidiron tamén na súa femininidade como alicerce da súa caracterización. Porén, na década de 1940 produciuse un cambio significativo na súa consideración histórica e na súa caracterización. Obras como Papeles De Manuela Saenz de 1945, por Vicente Lecuna, que é unha recompilación de documentos sobre a vida de Bolívar, desmentiron o estereotipo popular sobre Manuela. Un dos defensores da relevancia de Manuela Sáez foi Carlos Álvarez Saá, quen a finais do século XX recuperou a súa imaxe, recompilou documentos orixinais e outros obxectos para crear un museo adicado a ela en Quito. As ideas sobre se tiña desviacións sexuais, se era moi feminina ou incapaz foron substituídas por retratos máis favorables co avanzar do século XX.