cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hans Scharoun
Traxectoria
Ao rematar a guerra estableceuse como arquitecto na cidade de Breslau. Alí desenvolveu os seus primeiros proxectos e organizou varias exposicións, entre elas a primeira exposición do grupo expresionista Die Brücke.
Scharoun constitúe un caso absolutamente singular. Entre 1933 e 1945 envórcase, case obsesivamente, na realización dunha serie de casas unifamiliares, deseñando un total de vinte e seis proxectos. A vivenda unifamiliar constituía unha tipoloxía que apenas interesara a Hans Scharoun antes de 1933 nin lle interesou despois.
A dificultade de acceder a outros encargos ofreceuse como explicación máis habitual, mesmo polo propio Scharou, obviando de feito a existencia de numerosos encargos máis "escuros", como as numerosas residencias militares que construíu en Berlín e Bremerhaven no citado período. Fronte a estes últimos, a vivenda representa un campo de relativa liberdade, que posibilita o establecemento dunha liña de investigación persoal.
Foi nos seus principios expresionista e logo inclinouse cara ao lado racionalista.
Recoñecementos
De 1955 a 1968 foi presidente da Academia das Artes de Berlín occidental e posteriormente foi presidente honorario. Hans Scharoun foi membro fundador da sociedade berlinesa "Paul Hindemith".
Cangrexo ermitán
O cangrexo ermitán propiamente dito, tamén denominado simplemente ermitán e carlou, Pagurus bernhardus, é unha especie de crustáceo decápodo da infraorde dos anomuros, superfamilia dos paguroideos, a máis común das da familia dos pagúridos nas costas europeas do océano Atlántico.
Taxonomía
A especie foi descrita en 1758 por Lineo na décima edición da súa obra Systema naturae per regna tria naturae, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis ("Sistema da natureza, nos tres reinos da natureza, segundo clases, ordes, xéneros e especies, con características, diferenzas, sinónimos, lugares"), baixo o nome de Cancer bernhardus.
Ao longo do tempo o ermitán coñeceuse polos sinónimos seguintes:
Hábitat e distribución
Pode verse en pozas na zona intermareal, na baixamar, e en augas de até unha profundidade de aproximadamente 140 m. Os exemplares máis pequenos son os que adoitan verse nas pozas, mentres que os máis grandes habitan en zonas profundas.
Características e bioloxía
Trátase dun pequeno cangrexo duns 3,5 cm de lonxitude, que, debido á desprotección do seu abdome non calcificado (como en todos os paguroideos), utiliza como protección ou casa ambulante cunchas baleiras de gran número de moluscos gasterópodos, como as de Littorina littorea, Littorina obtusata, Nassarius reticulatus, Gibbula umbilicalis, Nucela lapillus e de varias especies de cornos do xénero Buccinum.
Nas zonas de augas máis quentes da súa área de distribución, a anemone de mar Calliactis parasitica adoita encontrarse adherida á cuncha ocupada por Pagurus bernhardus. Nas augas máis frías, este papel desempéñao Hormathia digitata.
Os cangrexos ermitáns loitan entre si para conseguir boas cunchas nas que albergarse, e teñen preferencia polas de certas especies.
Alimentación
O ermitán é un omnívoro que se alimenta sobre todo de cadáveres (detrirívoro), aproveitando as oportunidades que lle ofrecen as preas que encontra, comendo tamén as algas que están mesturadas con elas, pero tamén pode filtrar alimento do plancto cando é necesario.
Xesús Sanxoás
Xesús Sanxoás Formoso, nado en Vigo cara a 1942, é un avogado e político galego.
Traxectoria
Estudou dereito na Universidade de Santiago de Compostela onde dende 1966 encabezou un movemento estudantil nacionalista que conseguiu ter presenza nos acontecementos de 1968 na universidade galega. Foi sancionado coa perda de curso en 1968. Foi un dos fundadores da UPG. Detido, foi xulgado polo TOP. Foi novamente detido en Vigo en agosto de 1975.
Foi o delegado da discográfica Edigsa en Galiza, coa cal distribuía as gravacións do colectivo Voces Ceibes. achega datos sobre a relación deste movemento coa reivindicación política antifranquista.
Fungo dos lameiros
O fungo dos lameiros, cogomelo dos lameiros ou champiñón silvestre , de nome científico Agaricus campestris (L.) Fr. , é unha especie da familia dos Agaricaceae.
Nomes populares
En galego tamén é coñecido coma fungo pequeno das febras.
Santo André, Uriz, Begonte
Santo André é un lugar da parroquia de Uriz no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Acueduto
miniatura|Acueduto das Águas Livres, [[Lisboa.]] Un acueduto é un conduto feito polo ser humano coa fin de transportar auga dun lugar para outro salvando os desniveis do terreo. Poden ser subterráneos ou ir pola superficie, ou estaren edificados sobre arcadas ou sobre plataformas. Un dos acuedutos máis famosos é o acueduto de Segovia, da época romana.
My Little Pony: Friendship Is Magic
My Little Pony: Friendship Is Magic (literalmente, en galego: O Meu Pequeno Poni: A Amizade é Máxica) é un debuxo animado americano-canadense producido por Hasbro Studios e Studio B Productions (posteriormente DHX Media). A serie foi emitido en 10 de outubro de 2010, no canle The Hub (posteriormente Hub Network e actual Discovery Family) nos Estados Unidos. En España foi emitido por Boomerang, Boing e actual Disney Channel. Baséase na xeración 4 da franquía My Little Pony. Creador por Lauren Faust, unha líder de afección popular, noutros debuxos animados.
A serie mostra as aventuras dun estudante unicornio Twilight Sparkle, que é enviado pola monarca e mentora, Princesa Celestia a terra de Equestria, nunha cidade Ponyville pola aprender sobre a amizade, onde atopa outras personaxes: Applejack, Fluttershy, Pinkie Pie, Rainbow Dash e Rarity. Cada un delas representa unha faceta da amizade e pola usar algúns dispositivos elementos da harmonía que usan contra os inimigos. En cada episodio, Twilight aprender unha lección sobre amizade e reportará o descubrimento pola a princesa.
Sinopse
episodios posteriores mostram Twilight os seus amigos afrontando varios problemas en torno Ponyville. Ao final de cada episodio até a terceira temporada, Twilight envía un informe á Princesa Celestia explicando o que aprendera sobre amizade desas aventuras. As final da terceira temporada se transforme nun alicornio e cuarta temporada, tornea princesa da amizade.
Un tema central da serie son cutie marks, símbolos icônicos que aparecen como máxica, xa que descubriu o seu talento especial na vida. Mentres que os adultos son fisicamente ponis mozos, os seis personaxes principais deben ser considerados como os adolescentes humanos na franxa de 14 a 18 anos de idade. No episodio "The Cutie Mark Chronicles" mostra como cada un dos ponis recibiron a súa cutie marks cando eles eran moi novos. Varios episodios centrar as fazañas dun trío de ponis máis novos que os Cutie Mark Crusaders (feitos por Apple Bloom, Sweetie Belle, Scootaloo), que aínda non recibira as cutie marks e foron vítimas ridículo por outros pôneis mozos como "lados en branco." En resposta, eles intentarán descubrir o seu talento e recibir as súas propias marcas de cutie, moitas veces facendo-se comicamente.
Elenco e personaxes
O programa xira en torno ás aventuras e a vida cotiá do poni unicornio (posteriormente alicornio na final da terceira temporada) Twilight Sparkle (voz de Tara Strong), o seu axudante de dragón bebé Spike (Cathy Weseluck) e os seus amigos en Ponyville, coloquialmente coñecidos como "Mane Six":
Moitos amigos, familiares e outros residentes de Ponyville aparecen con frecuencia, incluíndo o irmán máis vello de Applejack, Big McIntosh (Peter New) e a avoa Granny Smith (St. Germain); profesora de Crusaders Cheerilee (Oliver) e os nemeses Diamond Tiara (Chantal Strand) e Silver Spoon (Shannon Chan-Kent); O alcalde da cidade, Mayor Mare (Weseluck); e o pegaso muscular Bulk Biceps (Michael Dobson). Notables personaxes secundarios fóra de Ponyville inclúen o autocroclamado "gran e poderoso" mago viaxeiro Trixie (Kathleen Barr); A zebra excéntrica Zecora (Brenda Crichlow), que vive no bosque de Everfree nas proximidades e se atopa na medicina herbal; Os Wonderbolts: Spitfire (Kelly Metzger) e Soarin (Matt Hill); e a irmá máis vella de Pinkie Pie, Maud Pie (Ingrid Nilson), que raramente expresa emoción e está obsesionada con rocas. As Mane Six tamén se enfrontan con varios villanos; unha delas, a quimera trickster Discord (John de Lancie), introdúcese na segunda tempada e posteriormente convértese nun personaxe recorrente do show.
O programa tamén presenta un extenso elenco de máis de 200 personaxes de fondo menores. Varios destes ponis de fondo converteuse en favoritos de fans, o que lles levou os seus papeis expandidos; O episodio dun centenar de episodios "Slice of Life" céntrase case por completo nalgúns dos máis populares.
Bahamas
As Bahamas, oficialmente a Commonwealth das Bahamas (Mancomunidade das Bahamas ), é un país independente dentro do Arquipélago das Lucaias das Indias Occidentais no Atlántico. Ocupa o 97% da superficie terrestre do arquipélago Lucayan e alberga o 88% da poboación do arquipélago. O estado arquipeláxico está formado por máis de 3.000 illas, caios e illotes (24 illas habitadas, 600 deshabitadas e máis de 2.000 penedas e escollos) no Océano Atlántico, está situado ao norte de Cuba e ao noroeste da illa de Hispaniola (dividida entre Haití e a República Dominicana) e as Illas Turcas e Caicos, ao sueste do Estado norteamericano de Florida, e ao leste dos Caios de Florida. A capital é Nassau na illa de New Providence. A Forza de Defensa Real das Bahamas describe o territorio das Bahamas como que abarca 180000 sqmi de espazo oceánico. A lingua oficial é o inglés, mais tamén está moi estendido o crioulo das Bahamas.
As illas Bahamas estiveron habitadas polos lucayos, unha rama do taíno de fala arauaca, durante moitos séculos. Cristobo Colón foi o primeiro europeo en ver as illas, tocando terra por primeira vez no "Novo Mundo" en 1492 cando desembarcou na illa de San Salvador. Máis tarde, os españois enviaron aos lucayos nativos e escravizáronos na Hispaniola, despois do cal as illas Bahamas quedaron na súa maioría desertas principalmente desde 1513 ata 1648 debido a case todos os bahameños nativos foron expulsados pola forza a través da escravitude ou morreron debido a enfermidades traídas ás illas polos europeos. En 1649, Colonos Ingleses cdas Bermudas, coñecidos como os Eleutheran Adventurers, establecéronse na illa de Eleuthera.
As Bahamas convertéronse nunha colonia da coroa británica en 1718, cando os británicos reprimiron a piratería. Despois da Guerra de Independencia dos Estados Unidos de América, a Coroa reinstalou a miles de Lealistas Americanos nas Bahamas, levaron consigo aos seuss escravos e estableceron plantacións nas concesións de terras. Os africanos escravos e os seus descendentes constituíron a maioría da poboación a partir deste período. O comercio de escravos aboliuse polos británicos en 1807. A escravitude nas Bahamas aboliíuse en 1834. Posteriormente, as Bahamas convertéronse nun refuxio para os escravos africanos liberados. Os africanos liberados de barcos de escravos ilegais foron reasentados nas illas pola Mariña Real, mentres que algúns escravos norteamericanos e Seminole escaparon ás Bahamas desde Florida. Incluso se sabía que os bahameños recoñecían a liberdade dos escravos transportados polos barcos doutras nacións que chegaban ás Bahamas. Hoxe os negros bahameses representan o 90% da poboación de 400.516 habitantes.
O país gañou a independencia gobernamental en 1973, liderado por Sir Lynden O. Pindling, con Carlos III como o seu Rei. En termos de produto interior bruto per cápita, as Bahamas é un dos países independentes máis ricos das Américas (seguindo os Estados Unidos e o Canadá), cunha economía baseada no turismo e financiamento offshore.
Nome e etimoloxía
O nome Bahamas deriva do nome lucaio nome Bahama ('grande illa media superior'), usada polos indíxenas Taínos para a illa de Gran Bahama. As guías turísticas adoitan afirmar que nome provén do castelán baja mar xa que gran parte das illas deste arquipélago só son avistables durante a marea baixa ou "baixamar". Existe outra teoría, segundo a cal pode proceder de Guanahani, un nome local de significado incerto.
Atestiguado por primeira vez no c. Mapa de Turín de 1523, Bahama orixinalmente referíase só a Gran Bahama, pero utilizouse inclusive en inglés en 1670. O toponimista Isaac Taylor argumenta que o nome deriva de Bimani (Bimini), que os españois en Haití identificaron con Palombe, un lugar lendario onde as Viaxes de John Mandeville dicían que había unha fonte da xuventude.
Historia
Desde final do século XV ata o século XVII, España controlou as Bahamas, aínda que as illas, pola súa situación estratéxica na "Ruta do Galeón" (e por formar o arquipélago un auténtico labirinto insular), paulatinamente foron transformándose en agochos e niños de piratas, bucaneiros, filibusteiros especialmente ingleses. Así no século XVIII, os lealistas británicos que deixaran Nova Inglaterra por mor dos sentimentos anti-británicos trasladáronse ás illas. Debido ao gran número de colonos británicos nas illas, a soberanía do arquipélago traspasouse de España a Reino Unido, e as Bahamas foron declaradas colonia británica en 1783.
En plena segunda guerra mundial, o Duque de Windsor (anteriormente o rei do Reino Unido, Eduardo VIII) é nomeado Gobernador Xeral das Bahamas e viaxou a esas illas en compañía da súa esposa, a duquesa de Windsor, Wallis Simpson en 1940 para exercer ese cargo de Gobernador Xeral ata 1945.
En 1973, os habitantes das Bahamas votaron a favor da independencia e declaráronse independentes do Reino Unido, aínda que permaneceron dentro da Mancomunidade Británica de Nacións (Commonwealth). Desde a súa independencia, as Bahamas prosperaron notablemente grazas ao turismo, á banca internacional e a xestión de investimentos.
Organización territorial
As Bahamas son un grupo de preto de 700 atois e caios que se atopan no océano Atlántico occidental fronte ás costas da Florida. A illa máis grande é a illa Andros, situada a uns 240 km ao sueste da Florida. As illas Bimini están ao noroeste. Ao norte sitúase a illa de Gran Bahama, onde se atopa a segunda cidade máis grande do país, Freeport. A illa de Grande Ábaco está á beira, ao leste. A segunda illa máis grande, Gran Inagua, está na parte máis meridional. Nassau é a capital e a cidade máis grande, localizada en Nova Providencia.
As principais illas son:
Anthony Ruivivar
Anthony Michael Ruivivar, nado en Honolulu o 4 de novembro de 1970, é un actor hawaiano, famoso por interpretar o paramédico Carlos Nieto na serie de televisión Third Watch.
Bahamas
Organización territorial
A maioría do país é plano aínda que as illas teñen unha costa moi irregular. O punto máis alto do país é o monte Alvernia, de 63 metros, situado na illa de Alvernia.
Anthony Ruivivar
Traxectoria
O pai de Ruivivar é de ascendencia filipino-española e a súa nai é alemá-escocesa. A súa aparencia física levouno a interpretar personaxes hawaianos, filipinos ou latinos. Ruivivar tamén fala castelán, o cal tamén emprega na serie pola que é mellor coñecido, Third Watch.
Bahamas
Organización territorial
Os distritos das Bahamas proporcionan un sistema de goberno local en todas os lugares de Bahamas agás Nova Providencia (que ten o 70 por cento da poboación nacional), cuxos asuntos son xestionados directamente polo goberno central. En 1996, o Parlamento das Bahamas aprobou a "Lei do goberno local" para facilitar o establecemento de administradores das illas familiares, distritos de goberno local, conselleiros locais de distrito e comités locais das cidades para as distintas comunidades insulares. O obxectivo xeral deste acto é permitir aos distintos líderes electos gobernar e supervisar os asuntos dos seus respectivos distritos sen a interferencia do goberno central. En total, hai 32 distritos, con eleccións cada cinco anos. Hai 110 concelleiros e 281 membros do comité municipal elixidos para representar os distintos distritos.
Cada concelleiro ou membro da comisión municipal é responsable da correcta utilización dos fondos públicos para o mantemento e desenvolvemento da súa circunscrición.
Os distritos distintos de Nova Providencia son os seguintes: miniatura|300px|Distritos das Bahamas. miniatura|300px
Clima
miniatura|Praia en Emerald Bay, Great Exuma, Bahamas. O clima das Bahamas é entre tropical e subtropical, estando moderado polo influxo das augas da corrente do Golfo, sobre todo no inverno. Estas illas, como todo o Caribe, sofren o azoute dos furacáns, cuxa tempada dura desde final do verán ata últimos do outono. O furacán «Andrew» golpeou as illas setentrionais en 1992, o «Floyd» case todas en 1999, e o «Frances», en 2004, é considerado como un dos peores.
Economía
Bahamas é unha das nacións máis estables e economicamente desenvolvidas do Caribe. A súa economía baséase sobre todo no turismo e no sector financeiro, que se benefician da súa condición de paraíso fiscal. O turismo representa algo máis da metade da súa economía. A industria e a agricultura, doutra banda, só representan un dez por cento.
A renda per cápita estímase para o ano 2006 en US$ 21 300. A unidade monetaria do país é o dólar das Bahamas.
Demografía
miniatura|300px|Poboación en miles, desde 1960 a 2010. A maioría dos bahameses son negros (85%), sendo os brancos a principal minoría (10%). O idioma oficial é o inglés, falado por case todo a poboación, aínda que popularmente fálase o «patois». Un número pequeno de inmigrantes haitianos falan crioulo (creole). O castelán, é falado na súa maioría por inmigrantes cubanos e estadounidenses de orixe hispana.
Deporte
Coa beleza da paisaxe, e os seus marabillosos corais, o mergullo e o snorkell son os deportes máis practicados. Pero ademais realízanse toda clase de deportes náuticos. Para sentirse máis protexido e seguro, os nativos, préstanse como guías tanto nas profundidades como nas Illas.
Grand Theft Auto: San Andreas
Grand Theft Auto: San Andreas (abreviado como GTA: SA),é a quinta entrega da serie de aventura e acción Grand Theft Auto creada por Rockstar Games. É o terceiro xogo da saga baseado no motor de Grand Theft Auto 3.
Argumento
O xogo desenvólvese no estado ficticio de San Andreas esta baseado no estado de California e Nevada, no ano 1992. O protagonista desta entrega é Carl "CJ" Johnson.
Bieito VIII, papa
Traxectoria
Aproveitando a morte de Crescencio III (1012) os seus inimigos e rivais políticos, os condes de Túsculo, aproveitaron para nomear a un dos seus fillos, Teofilacto, como papa o 18 de maio de 1012, permanecendo no cargo até a súa morte o 9 de abril de 1024, data en que foi sucedido polo seu irmán, Xoán XIX.
Apenas nomeado, foi expulsado de Roma pola familia dos Crescencio, que puxeron no seu lugar ao antipapa Gregorio. Ano e medio máis tarde, en 1014, Bieito VIII foi reposto no papado polo rei Henrique II de Saxonia quen, favorábel á reforma da Igrexa, se decantou por Bieito ao consideralo máis proclive á mesma. Como recompensa por este acto Henrique II obtivo a coroación imperial en Roma no ano 1014 onde por primeira vez en Occidente o emperador recibiu do papa, xunto á coroa, o globo coa cruz como símbolo do poder universal.
Nese mesmo ano de 1014 introduciu de forma definitiva no credo niceno-constantinopolitano a procedencia do Espírito Santo do Pai “e do Fillo” que desembocará anos máis tarde no Cisma das Igrexas de Oriente e Occidente.
En 1016 Bieito VIII á fronte de tropas italianas vence aos sarracenos que atacaran a Italia central e inmediatamente atópase co enfrontamento co Imperio bizantino no sur de Italia cando o emperador destes, Basilio II, renova a política de restauración practicada outrora por Xustiniano ao reconquistar, na batalla de Cannas en 1018, a Apulia que se sublevou no ano 1009. O papa, que apoiara aos sublevados de Apulia con tropas normandas que se asentaron no sur de Italia ao seu regreso dunha peregrinación a Terra Santa e coas que Bieito VIII pactara unha alianza a cambio de conceder a estes o perdón por un crime de sangue, viu ameazados os seus propios territorios polo que xuntamente cos apulios e os normandos pediu auxilio a Henrique II.
En 1020, aproveitando a viaxe do papa a Bamberg para a consagración da súa nova catedral acordouse unha expedición de auxilio que en 1021 conseguiron eliminar a supremacía bizantina no sur de Italia e crear un cinto defensivo. No devandito encontro entre o papa e o emperador expuxéronse algunhas ideas de reforma da Igrexa e convocouse en 1022 o Sínodo de Pavía que se celebrou baixo a presidencia do papa e do emperador e no que se repetiu a esixencia canónica de celibato para o alto clero até o subdiácono, e estableceuse que os fillos habidos da ligazón de sacerdotes non libres con mulleres libres haberían de seguir o estado do pai para que non se perdese para a Igrexa nin puidesen ser perigosos pola herdanza do ben eclesiástico. Decretáronse tamén severas condenas contra os sacerdotes que practicaban a simonía e condenouse así mesmo o duelo.
Tregua de Deus
A Bieito VIII débese un decreto coñecido como Tregua de Deus polo que se regulaba a guerra entre príncipes cristiáns. Tivo a súa orixe nun decreto da Igrexa para defender aos humildes fronte aos señores feudais, a chamada Paz de Deus. A Tregua de Deus baseábase nun principio canónico que prohibía as hostilidades entre o sábado pola noite e o luns pola mañá.
Sir
Sir é unha palabra inglesa que significa señor. Ten varios contextos.
Era usado como un termo de cortesía entre persoas iguais. O seu uso na actualidade está reservado para persoas que posúen un status ou un rango maior; como cando se fala a un profesor ou a un militar ou calquera superior. Outro uso é o que se dá ás persoas maiores, de igual forma que a dá un comerciante cara ao seu cliente ou comprador. Tamén se usa na correspondencia formal e cando se fala a un estraño. Así mesmo, pódese considerar un termo apropiado para un ser superior.
Orixes
A palabra sir derívase dá a palabra sire do Inglés Medio. Á súa vez esta vén do francés sieur, que significa señor, vocábulo derivado do latín senior que significa maior (de idade).
A palabra sir entrou ao inglés o ano 1297 como título de honra para un cabaleiro ou un barón, e era unha variante da palabra sire, xa en uso desde 1205 como un título anteposto ao nome. En 1225, a palabra sir xa era usada para dirixirse ao Soberano. En 1250 usábase como sinónimo de pai, e en 1362 era utilizada para dirixirse a un importante home de idade avanzada.
Formalidades
A quen non son cidadáns do Reino Unido pero que reciben o título honorario de cabaleiro non se lles permite utilizar o título de sir. Porén, quen manteñen unha dobre nacionalidade británica e doutro país si poden utilizar o título de sir.
José González (cantante)
miniatura|José González. 	Zelt-Musik-Festival 2017 [[Freiburg, Alemaña]] José Gabriel González, nado en Gotemburgo en xullo de 1978, é un cantante e compositor sueco de música indie/folk.
Traxectoria
miniatura|José González, en agosto do 2006. José González é fillo de pais arxentinos emigrados a Suecia. Medrou escoitando música folk e pop latinoamericana, en especial a música protesta do cantautor cubano Silvio Rodríguez, o seu artista favorito.
José González cursou o doutoramento de investigación en Bioquímica na Universidade de Gotemburgo.
A primeira banda á que se uniu foi Back Against the Wall, que tocaba hardcore punk, influenciada por The Misfits, Black Flag e Dead Kennedys. Despois tocou o baixo en outra banda hardcore, Renascence, entre 1993 e 1998. Tras isto, entre 1997 e 1998, José tocou a guitarra coa banda emo rock Only If You Call Me Jonathan.
No 2003, puxo á venda o seu primeiro álbum, Veneer, en Europa. O álbum foi posteriormente posto á venda no Reino Unido, o 25 de abril do 2005, e nos Estados Unidos, o 6 de setembro dese mesmo ano.
O seu son característico é o solo de guitarra clásica combinado con melodías vocais suaves.
SYR9: Simon Werner a Disparu
SYR9: Simon Werner a Disparu é un álbum da banda estadounidense de rock alternativo Sonic Youth. É a novena edición da serie SYR e publicouse en vinilo de 12" e CD 15 de febreiro do 2011. Realizouse previamente unha edición dixital do álbum o 25 de xaneiro do 2011. O álbum gravouse para servir como banda sonora da película do director Fabrice Gobert Simon Werner a Disparu.
Sonic Youth gravou o álbum como cuarteto, sen Mark Ibold, con Kim Gordon na guitarra en lugar do baixo. O antigo membro do grupo Jim O'Rourke tocou o baixo na canción "Thème d’Alice", que aparece só na edición en CD. Thurston Moore e Lee Ranaldo, ademais de gravar as guitarras, tamén tocaron o piano. O disco é enteiramente instrumental e a banda proxectou escenas do filme durante as gravacións para realizar 45 minutos de música con temas recorrentes. Estes foron posteriormente revisados para determinar que ideas desenvolver para escenas específicas da película.
Seguindo coa tradición da serie, o libreto e os títulos das cancións están nun idioma distinto ao inglés. Desta vez o idioma usado é o francés, repetindo por primeira vez un idioma na serie ao telo usado xa na súa primeira edición, SYR1: Anagrama.
Miro de Canzo
Miro de Canzo, nado en Canzo cara a 1236 e finado en Sorico cara a 1300, foi un eremita e peregrino lombardo, venerado como o patrón da choiva co nome de San Miro.
Traxectoria
Nacido nunha familia de agricultores nun pasto de montaña chamado Second'Alpe, no territorio de Canzo, na provincia de Como. Guiado por un monxe local, partiu no camiño do hermitismo e, renunciando a todas as súas posesións, iniciou a vida dun mendigo de mendigos. Deu a todos un exemplo de oración intensa e intercedía polas necesidades espirituais e materiais da súa terra natal e das persoas ás que se cruzou na súa peregrinación. As fontes din que foi a Roma e outros lugares sagrados, sen especificar, e logo volveu, tras unha revelación divina, ao seu país, Canzo, onde continuou a súa vida de eremita nas montañas, na ermida na que hoxe se atopa igrexa-santuario (Eremo di san Miro).
Ao seu mérito atribuíronse varias liberacións da praga de seca a varios lugares, unha graza pola que foi invocado polas autoridades do Ducado de Milán e da diocese de Como, mesmo nos séculos seguintes. Vivía na soidade nas montañas, onde se alimentaba do que a natureza ofrecía espontaneamente e, no silencio da súa cova preto do regato de Canzo, atopou a Deus en oración contemplativa. Ao finalizar a súa vida, cruzando milagrosamente a rama oriental do lago Como, chegou a Sòrico, o extremo norte do lago, onde recibiu o seu principal afluente. Alí instalouse preto da igrexa de San Miguel, onde fixo a súa transición definitiva á vida eterna, chea de fe e de virtude. Preto da ermida hai unha fonte que se di que é beneficiosa.
Xoán XIX, papa
Xoán XIX (de nome Romano), nado en Roma e finado en outubro de 1032, foi o Papa nº 144 da Igrexa católica de 1024 a 1032.
Traxectoria
Sucesor, no solio pontificio, do seu irmán Bieito VIII, no momento da súa elección era cónsul e senador ademais de laico, polo que recibiu todas as ordes sacras até a dignidade de bispo nun só día a cambio dunha importante cantidade de diñeiro co que iniciou o seu pontificado cunha das secuelas que o definirían: a simonía.
Non é de estrañar, por tanto, que estivese disposto a recoñecer o título de Ecuménico ao Patriarca de Constantinopla a cambio dunha importante cantidade de diñeiro. Esta postura provocou o rexeitamento xeneralizado de toda a Igrexa e Xoán XIX viuse obrigado a dar marcha atrás.
Ao morrer o emperador Henrique II, deu o seu apoio a Conrado II a quen coroou, xunto á súa consorte Xisela, o 26 de marzo de 1027, en San Pedro.
Agón de Friúl
Agón (ou Ago) (? - 662?) foi duque longobardo do Friúl do 653 ao 662.
Sucedeuno Lopo.
Fontes
1992).
Juan Caamaño
Juan Caamaño Cebreiro, nado o 31 de decembro de 1951 en Vigo, é un político galego ligado ao PPdeG.
Traxectoria
Fillo de Francisco Caamaño González. Licenciado en enxeñaría industrial, foi conselleiro de Pesca con Manuel Fraga (1993-1997), director do Instituto Enerxético de Galicia, e desde o 2006 é auditor do Consello de Contas de Galicia.
Bothrops
160px|dereita|miniatura|Bothrops atrox (punta de lanza, common lancehead, jararaca do norte). Bothrops é un xénero de serpes velenosas da familia Viperidae, distribuída por México, América Central, Antillas e Suramérica, moi comúns no Brasil.
Segundo Durán
Segundo Manuel Durán Casais, nado en Rianxo o 29 de maio de 1934 e finado en Abalo (Catoira) o 16 de outubro de 1993, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
De novo mudouse á Pobra do Caramiñal, onde comezou a traballar como bedel nunha sociedade recreativa. Posteriormente montou unha empresa de transporte de mercadoría e finalmente unha gasolineira. En 1972 accedeu á alcaldía da Pobra designado polo gobernador civil de Coruña. Permaneceu na alcaldía ata 1977. Coa chegada da democracia integrouse na UCD e foi elixido alcalde en 1979, sendo elixido deputado na Deputación da Coruña. En 1983 revalidou o mandato, desta volta encabezando a lista do Partido Demócrata Popular, alcaldía que renovou en 1987, desta volta representando a Coalición Progresista Galega. Estivo de alcalde ata 1989, ano no que mudou ao PPdeG e obtivo o posto deputado no Parlamento de Galicia, coa chegada de Manuel Fraga á Xunta de Galicia. Mentres seguía de deputado, en 1991 volveu presentarse como candidato á alcaldía polo PPdeG, pero perdeu as eleccións. Ao pouco dimitiu como concelleiro, pero continuou como deputado no Parlamento galego ata o seu falecemento.
Entre os feitos da súa alcaldía destaca que durante ela se a Xunta de Galicia construíu o instituto de bacharelato e mais o peirao comercial. Houbo unha polémica sobre o topónimo do concello. Durán, que se opuña á forma Pobra, e prefería a castelá Puebla, convocou un referendo no concello o 26 de novembro de 1984, onde se lle preguntou os veciños e veciñas polo nome que desexaban. A forma Puebla gañou esmagadoramente (máis dun 90 por cento dos votos), pero non conseguiu mudar a lei. Anos despois, incautou os exemplares da revista da asociación local A Miserela porque escribían a forma legal do topónimo: denunciado por esta acción, foi inhabilitado para o exercicio de cargos públicos polo Tribunal Supremo en outubro de 1993, só uns días antes da súa morte.
Vida persoal
Casou con Dolores Guillán Vilasó e foi pai de Juan Carlos, María José, Segundo, Manuel, Dolores e Oscar Durán Guillán. Faleceu en accidente de tráfico.
Aleksandar Marcius
Aleksandar "Sandi" Marcius, nado o 25 de maio de 1990 en Nedelišće, é un xogador profesional de baloncesto croata que xoga no Cáceres Patrimonio de la Humanidad da Liga LEB Ouro. Formado nas universidades de Purdue e DePaul, cunha altura de 2,09 m xoga na posición de pivote.
Traxectoria
Nado en Nedelišće, Marcius comezou a xogar a baloncesto aos 15 anos. Posteriormente, formouse na Universidade de Purdue (Indiana, Estados Unidos), onde formou parte do elenco dos Boilermakers nas temporadas 2010−11, 2011−12 e 2012−13. Completou a súa formación universitaria na Universidade de DePaul (Illinois, Estados Unidos) xogando para os Blue Demons na tempada 2013−14. Após finalizar a súa etapa universitaria, regresou ao seu país natal onde debutou como xogador profesional. Así, na temporada 2014−15 xogou para o GKK Sibenik da A-1 Liga, a máxima categoría do baloncesto croata. Na tempada 2015-16 incorpórase ao Sammic ISB da Liga LEB Prata española, onde rexistra medias de 14,9 puntos e 9,3 rebotes por encontro. Logra ser un dos xogadores máis destacados, sendo incluído no quinteto ideal da competición e establecendo a marca histórica de valoración estatística nun só partido con 62. Na seguinte temporada asina polo Cáceres Patrimonio de la Humanidad da Liga LEB Ouro, sendo un dos xogadores máis destacados do equipo e da competición cunhas medias de 13,8 puntos e 7,7 rebotes por encontro, obtendo o Trofeo da afección do Cáceres ao mellor xogador da tempada.
Ocaml
A linguaxe Objective CAML, tamén chamado Ocaml ou O'Caml, é unha linguaxe de programación avanzada da familia das linguaxes ML, desenvolvida e distribuída polo INRIA en Francia. Ocaml admite os paradigmas de programación imperativa, programación funcional e programación orientada a obxectos.
Ocaml nace da evolución da linguaxe CAML, abreviación de Categorical Abstract Machine Language, ao integrárselle a programación con obxectos.
O código fonte en Ocaml se compila en código para unha máquina virtual ou en código de máquina para diferentes arquitecturas. Este último compilador produce código comparable en eficiencia ao producido por compiladores como o da linguaxe C/C++.
"Ola Mundo"
> print_endline "Ola, mundo !" ;; Ola, mundo ! val : unit = > Este é un exemplo de uso da contorna de execución (o símbolo de entrada de datos é o ">").
Manipulación de listas
(* Listas xenéricas *) (* Lonxitude dunha lista *) let rec long = function |[] -> 0   |x::xs -> 1 + long xs;; (* Ordenamento por inserción *) (* dada unha relación de orde *) let rec ordenar = function |[] -> []   |x::xs -> inserir x (ordenar xs) and inserir e = function |[] -> [e] |x::xs -> if x > e             then e::x::xs else x::(inserir e xs);;
# let l = ["A"; "vida"; "é"; "un"; "longo"; "e"; "tranquilo"; "río"];; - : string list = ["A"; "vida"; "é"; "un"; "longo"; "e"; "tranquilo"; "río"]
# long l;; - : int = 8
# ordenar l;; - : string list = ["A"; "é"; "longo"; "río"; "tranquilo"; "un"; "vida"; "e"]
Árbores
(* Definición dunha árbore binaria, para calquera tipo 'a ). * type 'a arbol = AVac | Nodo of ('a arbol * 'a 'a arbol);;. *
let a = Nodo(AVac, 4, Nodo(AVac, 2, AVac));; (* Altura da árbore *) let rec altura = function |AVac -> 0 |Nodo(i, _, d) -> 1 + max (altura i) (altura d) ;; # altura a;; - : int = 2
Funcións locais e alcance de variables
let elefantes n = let rec companneros m = if m<=n then begin print_int m;        print_string "5 elefantes bambeaban sobre a tea dunha araña.@n/*n"; print_string "Como vían que resistía, foron buscar un camarada.@n/*n"; companneros (m+1) end in     print_string "1 elefante bambeaba sobre a tea dunha araña.@n/*n"; print_string "Como vía que resistía, foi buscar un camarada.@n/*n"; companneros 2 ;; elefantes 99 ;;
Máis exemplos no intérprete
> let f x e = x + e ;; val f : int -> int -> int = > f 3 4 ;; - 7 : int = > let g x = f 3 ;; val g : int -> int = > g 9 ;; - 12 : int =
> let ou =object  val x= 3     method f e = x + e    end;; val ou : < f  : int -> int > = > let ou x e = x#f e ;; val ou : < f : 'a -> 'b; .. > -> 'a -> 'b = > ou ou 4 ;; - : int = 7 > class add i = object val mutable x = i      method f e = x + e       method set k = x <- k   end ;; class add : int -> object val mutable x : int method f : int -> int method set : int -> unit end > let more = new add 3 ;; val more : add = obj > (ou more 4) + (ou ou 5) ;; - : int = 15 > more#set 6 ;; - : unit =
Brotherhood
Brotherhood é o cuarto álbum de estudio da banda inglesa de synthpop New Order, publicado o 29 de setembro de 1986 a través do selo Factory Records. O disco contén unha mestura de post-punk e estilos electrónicos, aproximadamente dividida entre as dúas caras. O álbum inclúe "Bizarre Love Triangle", o sinxelo que os fixo coñecidos nos Estados Unidos e Australia; foi o único tema do disco en ser editado como sinxelo e vídeo (aínda que "State of the Nation" foi incluído na edición en CD).
Democracia Socialista
Democracia Socialista foi un partido español fundado en 1990 por Ricardo García Damborenea, secretario xeral do PSOE en Biscaia e líder coa corrente interna Democracia Socialista. Damborenea fundou o seu novo partido, tras ser expulsado do PSOE polas súas críticas da dirección e ver rexeitada a opción da Democracia Socialista podería ser constituído da cadea interna no PSOE.
Montserrat Caballé
Montserrat Concepción Viviana Caballé Folch, nada en Barcelona o 12 de abril de 1933 e finada na mesma cidade o 6 de outubro de 2018, foi unha soprano lírica catalá. Foi recoñecida pola súa técnica vocal e considerada unha das máis admiradas cantantes de ópera do mundo. Acadou moita sona pola súa técnica e as súas interpretacións dos grandes papeis de bel canto de Rossini, Bellini e Donizetti. O seu irmán Carles era o seu representante, e a súa sobriña Montse, a súa secretaria.
Comezos
Montserrat Caballé naceu na rúa de Igualada do barrio de Gràcia, filla de Carles Caballé e Anna Folch, procedentes de familias de clase media moi empobrecidas trala Guerra civil española. Pola súa orixe humilde, de moza traballou zurcindo medias. Graduouse en peritaxe mercantil e estudou doce anos no conservatorio do Liceu, onde fixo solfexo, piano e canto, e gañou a medalla de ouro de 1954. No conservatorio barcelonés foi discípula de Eugenia Kemeny (a quen atribúe o desenvolvemento da súa técnica respiratoria), Pere Vallribera, Napoleone Annovazzi e Conchita Badía. Pere Vallribera (quen máis tarde se converteu en director do Conservatorio) considerou que o interese e as cualidades da voz de Montserrat merecían fomentar a súa aprendizaxe cunha bolsa de estudos.
miniatura|265px| Placa na casa natal A causa do delicado estado de saúde do pai, toda a familia trasladouse un tempo á localidade ilerdense de La Floresta. Durante este período, Montserrat viuse obrigada a abandonar as clases para facerse cargo do seu irmán Carles. En 1945 volveron a Barcelona, onde viviron nun modesto piso no distrito de Les Corts. Malia as penurias, a finais de setembro de 1949 comezou os seus estudos preliminares de voz. Unha nova enfermidade do pai fixo que Montserrat, á marxe dos estudos, se puxese a traballar nunha fábrica durante o día e asistise ao Liceu á tardiña. Porén, tivo que deixar os estudos para facer máis horas e poder pagar unha intervención cirúrxica do pai.
O patrocinio dos Bertrand permitiulle a Caballé volver estudar canto no Liceu a tempo de comezar o ano académico 1950-1951. Cun entusiasmo renovado, fixo grandes progresos en pouco tempo, e mesmo chegou a estudar dous cursos por ano. Entre as compañeiras destes anos de estudo estaba Mirna Lacambra, con quen fixo grande amizade.
Eugenia Kemmeny era unha soprano que abordara noutrora papeis wagnerianos. Refuxiada en Barcelona logo da segunda guerra mundial, adicábase á formación de novos cantantes e da técnica do canto no Conservatorio do Liceu con métodos que incluían mesmo a ximnasia. Conchita Badía, recoñecida intérprete de lieder (a quen Caballé sempre considerou a súa nai musical ), deulle consellos profesionais de canto moi importantes para a moza. Napoleone Annovazzi, responsable musical do Liceu dende 1942 até 1953 e docente de harmonía, contrapunto e orquestración, orientouna no referente ao repertorio posterior.
Dous acontecementos artísticos foron importantes para o desenvolvemento futuro de Caballé. En 1952 Demmeny convidouna a un concerto de Kirsten Flagstad no Liceu. Por outra banda, en 1953 debutou Renata Tebaldi no Liceu. Tres anos despois, Montserrat puido escoitar a diva italiana en moitos dos seus papeis principais, incluídos os de Violetta, Tosca e Mimí. Tebaldi, coa cal coincidiu máis tarde, convertérase daquela nun ídolo do público do Gran Teatre del Liceu.
Con 21 anos afrontou o exame final de curso que estaba formado por Dove sono i bei mornenti (do acto de Le nozze di Figaro), Ah, non credea mirarti (do acto II de La sonnambula) e Und ob die Wolke (do acto I de Der Freischütz). Porén, os nervios acumulados fixeron que, mentres estaba a cantar a última peza, Montserrat sufrise un síncope e perdese o coñecemento. Malia ser certificado polo médico presente, un dos membros do xurado non quixo admitir tal xustificación e non se lle concedeu a medalla de ouro do Conservatorio. Este resultado solucionouse finalmente, logo dun primeiro intento en 1962 que Montserrat rexeitou, o 7 de xaneiro de 1987, no concerto do 25º aniversario do debut no Liceu da cantante.
A primeira actuación logo da súa titulación, tamén o seu debut operístico, foi co papel de Serpina na ópera de Giovanni Battista Pergolesi La serva padrona. Tivo lugar no Teatre Principal de València o 27 de xuño de 1955, coa daquela nomeada Companyia d'Òpera de Cambra de Barcelona, dirixida por Napoleone Annovazzi. Uns días máis tarde interpretou o mesmo papel no Teatre Fortuny de Reus e en Figueres. Poucos días despois, o 10 de xullo de 1955, tivo lugar o seu debut en Barcelona, concretamente na Sala Vila Arrufat de Can Bartomeu, en Pedralbes, seguramente recomendada por Conchita Badía.
Ramón Robles Pazos
Ramón Robles Pazos, nado en Santiago de Compostela en 1899 e finado en Madrid en marzo de 1968, foi un militar galego.
Montserrat Caballé
Italia, Suíza e Alemaña
En Italia, tras moitas probas infrutuosas en Nápoles e Roma, coa axuda do barítono catalán Raimon Torres conseguiu un contrato no Maggio Musicale Fiorentino que finalmente non se levou a cabo. Máis tarde viaxou a Suíza con toda a familia. Entre 1956 e 1958 foi parte da compañía da Opera de Basilea, onde o director do Teatro Municipal (Stadttheater Basel), Hermann Wedekind, deulle a oportunidade de facer substitucións en pequenos papeis. Un ano despois, a cantante que interpretaba aquela tempada a Mimí en La Bohème de Puccini cancelou a actuación. A substituta oficial sufriu unha repentina indisposición e a segunda non se encontraba na cidade, polo que a substituíu a soprano catalá. O enorme éxito logrado permitiulle, dende aquela, interpretar papeis protagonistas.
Recoñecida como unha das cantantes permanentes da Opera de Basilea, Montserrat Caballé podía aceptar contratos ocasionais con outros teatros. Así, foi convidada a cantar o papel de Marta en Tiefland de Eugen d'Albert na Ópera de Bielefeld. O 28 de febreiro de 1959 debutou na Ópera de Viena como Dona Elvira nunha función de Don Giovanni. A súa interpretación gustou tanto que foi recompensada coa posibilidade de interpretar Salomé de Richard Strauss o 10 de maio.
Ramón Robles Pazos
Traxectoria
Ingresou na Academia Infantería de Toledo en 1916. Participou na campañas de Marrocos, ascendeu a capitán por méritos de guerra e foi profesor na Academia de Infantería. Ao iniciarse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba de permiso en Madrid coa súa muller e fillos. Foi apresado e grazas á influencia do seu irmán José Robles Pazos que traballaba para o goberno leal, facilitáronlle un permiso especial e foi absolto no xuízo. Mentres, estivo refuxiado na Embaixada de Chile e traballaba como quintacolumnista. Ao finalizar a guerra participou na División Azul como coronel. En outubro de 1961 foi nomeado tenente xeneral. Foi Gobernador Militar de Sevilla e do Campo de Xibraltar, estivo ao mando da VII Rexión Militar e en novembro de 1962 foi nomeado capitán xeneral da IX Rexión.
Vida persoal
Casou con Adelaida Segura Guijarro.
Montserrat Caballé
Retorno ó Liceu
En 1962 retornou a Barcelona e comezou a actuar no Liceu con Arabella de Strauss.
Nunha función de Madame Butterfly no Festival de Ópera da Coruña coñeceu o tenor Bernabé Martí. Casaron no Mosteiro de Montserrat o 14 de agosto de 1964 e tiveron dous fillos, Bernabé (1966) e Montserrat Martí (1972), tamén soprano.
Lanzamento mundial
En 1970 chamoulle a atención un debutante Josep Carreras. Caballé invitouno a cantar na produción Lucrezia Borgia, o primeiro grande éxito de Carreras.
Despedida e regreso
Falaba, entre outras linguas, inglés, alemán, italiano e francés. Foi Embaixadora de Boa Vontade da UNESCO dende 1994. En 2006 actuou fronte o papa Bieito XVI no V Encontro Mundial das Familias, celebrado en Valencia. Interpretou o Padre Nuestro composto por José María Cano. miniatura|265px| Conservatorio Montserrat Caballé de Arganda
Recoñecementos
O conservatorio de Arganda del Rey leva o seu nome, así como rúas de varias cidades, como Dos Hermanas, Málaga, Roquetas de Mar, Alcalá de Guadaíra, Xetafe, Tarragona ou Torrevieja. Editáronse selos postais coa súa imaxe ou nome en Andorra, Malí e Saint Kitts e Nevis (2001).
Notas
miniatura|dereita|265px| A cruel Turandot (Caballé) e o príncipe Calaf ([[Pedro Lavirgen), Liceu, 1980. ]]
Ansfrido de Friúl
Ansfrido (ou Ansfrit) (? - post 698) foi duque longobardo do Friúl aproximadamente do 695 ao 698.
Traxectoria
Establecido no castelo de Ragogna, sobre o 695 apoderouse do ducado expulsando a Rodoaldo, que daquela estaba ausente de Cividale, sen o consenso do rei Cuniperto. Nun primeiro momento, porén, o soberano semellou non oporse á usurpación. De alí a pouco, con todo, Ansfrido saíu do Friúl para se apoderar tamén do trono de Cuniperto (698). Capturado en Verona, foi levado perante o rei, quen lle conmutou a pena de cegueira e o enviou ao exilio.
El Orensano (1860)
El Orensano foi un periódico editado en Ourense entre 1860 e 1865.
Historia e características
Subtitulado Periódico de intereses morales y materiales, apareceu o 15 de outubro de 1860. Saía os días 1, 5, 10, 15, 20 e 25 de cada mes. O fundador e impresor foi Agustín Moldes. Dirixido por Joaquín Gaite Núñez, a partir do 10 de abril de 1861 foi substituído por Robustiano Pérez de Santiago. Entre os seus redactores figuraban Antonio Gaite, Juan Antonio Saco y Arce, Manuel Pereiro Rey e Alejandro Quereizaeta e entre os colaboradores Juan Manuel Paz Novoa. Incluía artigos de fondo, información de Ourense e de Galicia e o folletín Memorias históricas de la Catedral y Obispado de Orense de Juan Muñoz de la Cueva. Cesou a súa publicación o 15 de maio de 1865.
Mustela nigripes
Mustela nigripes é unha especie de mustélido orixinario de América do Norte e Central. Está clasificado como especie en perigo pola IUCN debido ás súas poboacións pequenas e restrinxidas. A especie declinou durante o século XX, principalmente como resultado da diminución das poboacións de cans das pradeiras (Cynomys spp) e polas pestes silvestres. Creuse extinto ata que o can de Lucille Hogg levou un exemplar morto ata a porta da súa casa en Meeteetse, Wyoming, en 1981. A poboación remanente dunhas poucas ducias de touróns durou ata que se considerou a especie como extinta en liberdade en 1996. Porén, o Servizo de Pesca e Vida Silvestre dos Estados Unidos lanzou un programa de cría en catividade e reintroduciu a especie en oito estados dos Estados Unidos, no Canadá e en México dende 1991 a 2009. Existen 1 000 exemplares maduros nados en liberdade divididos en 18 poboacións, con cinco poboacións estables en Dacota do Sur, Arizona e Wyoming. Foi clasificado como "especie en perigo" en 1982, "extinto en liberdade" en 1996 e de novo "en perigo" na Lista Vermella da IUCN en 2008.
En febreiro de 2021, o primeiro exemplar clonado da especie, unha femia chamada Elizabeth Ann, foi presentada ó público.