cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cadea perpetua (filme)
Sinopse
En 1949 Andy escoita o capitán dos gardas, Byron Hadley, queixarse sobre os impostos dunha herdanza que ten que pagar, e ofrécese a axudalo a agochar os cartos de forma legal. Tras un ataque por parte de The Sisters que case mata a Andy, Hadley dálle unha malleira a Bogs deixándoo malferido. Tras isto trasladan a Bogs a outra prisión e non volven atacar a Andy. O alcaide Samuel Norton reúnese con Andy e reasígnao á libraría da prisión como axudante do ancián preso Brooks Hatlen. Andy comeza a tratar cuestións financeiras con outros traballadores da prisión, con gardas doutras prisións e co propio alcaide. Comeza tamén a escribir cartas semanais á lexislatura do estado solicitando fondos para mellorar a decadente biblioteca da prisión.
Brooks sae en liberdade condicional en 1954 tras 50 anos en prisión, mais non é capaz de afacerse ó mundo exterior e finalmente suicídase colgándose cunha corda. A lexislatura envía unha doazón para a biblioteca da prisión que inclúe unha gravación de Le nozze di Figaro. Andy reproduce o fragmento "Sull'aria...che soave zeffiretto" polo sistema de megafonía da prisión, e o alcaide castígao a pasar un tempo en illamento. Tras saír deste, Andy explícalle a Red que a esperanza é o que o axuda a seguir adiante, un concepto que Red descarta. En 1963 Norton comeza a explotar os reclusos para obras de traballo público. Obtén beneficios ó eliminar traballos cualificados e aceptar subornos. Andy ocúpase de lavar os cartos do alcaide usando o alias "Randall Stephens".
Tommy Williams chega á prisión en 1965 cumprindo unha condena por roubo. Faise amigo de Andy e Red, e Andy axúdao a aprobar o seu exame do sistema GED. Un ano despois Tommy cóntalle a Red e a Andy que o seu compañeiro de cela noutra prisión afirmara ser o responsable dos asasinatos polos que Andy fora condenado. Andy fálalle a Norton desta nova información, pero este rexeita escoitalo e volve a envialo a illamento cando Andy menciona o branqueo de capital. Norton ordénalle a Hadley que mate a Tommy facéndoo pasar por un intento de fuga. Andy intenta deixar o lavado de cartos, mais cede ante a presión de Norton, quen ameaza con destruír a biblioteca, eliminar a protección que lle dan os gardas e trasladalo a unha cela con condicións moito peores. Andy sae do illamento tras dous meses e confésalle a Red que soña con vivir en Zihuatanejo, unha vila costeira en México. Red promételle que se algún día sae de prisión viaxará ata un campo de feo específico preto de Buxton e procurará un paquete soterrado alí por Andy. Red preocúpase polo benestar de Andy, especialmente cando este lle pide a outro preso unha corda de dous metros.
Durante a revisión dos gardas ó día seguinte, os gardas atopan a cela de Andy baleira. Norton, enfadado, lanza unha pedra a un póster de Raquel Welch colgado na parede da cela por Andy, revelando un túnel que Andy cavara co seu martelo de xeólogo durante os últimos 19 anos. A noite anterior Andy usara a corda para escapar polo túnel e para atravesar unha tubaxe de augas residuais, levando consigo un traxe, uns zapatos e o caderno de contas de Norton, que contiña probas do seu branqueo de cartos. Andy utiliza a identidade falsa de Randall Stephens para sacar os cartos branqueados de varios bancos, e envíalle por correo o caderno xunto con outras probas da corrupción e dos asasinatos que tiveron lugar en Shawshank a un xornal local. A policía estatal chega a Shawshank e prende a Hadley, mentres que Norton se suicida dun disparo para evitar o arresto.
Tras sufrir unha condena de 40 anos, Red recibe finalmente a condicional. Cústalle adaptarse á vida fóra da prisión e teme non conseguilo nunca. Recordando a promesa que lle fixera a Andy, viaxa ata Buxton e atopa unha caixa agochada ó pé dunha árbore que contén cartos e unha carta de Andy na que este lle pide que viaxe ata Zihuatanejo. Red viola a súa condicional viaxando ata Fort Hancock, Texas, e cruzando alí a fronteira con México, admitindo que finalmente sente esperanza. Atopa a Andy nunha praia en Zihuatanejo, o que resulta na feliz reunión dos dous vellos amigos.
Elenco
Os principais actores e personaxes do filme son:
Outros dos actores e personaxes do filme son: Mark Rolston como Bogs Diamond, o líder da banda "The Sisters", un violador de presos; Jeffrey DeMunn como o fiscal no xuízo de Andy Dufresne; Ned Bellamy e Don McManus como os gardas Youngblood e Wiley respectivamente; e Dion Anderson como Head Bull Haig. Renee Blaine representa a muller de Andy, mentres que Scott Mann representa o amante desta, Glenn Quentin, un instrutor de golf. Frank Medrano actúa no papel de Fat Ass, un dos novos presos compañeiros de Andy que recibe unha malleira de morte por parte de Hadley, mentres que Bill Bolender actúa no papel de Elmo Blatch, un preso que podería ser o verdadeiro responsable dos crimes polos que Andy recibe a condena.
Análise
Segundo Mark Kermode, a interpretación do filme pode basearse no misticismo cristián. Andy representa unha figura mesiánica como Xesucristo, do que Red afirma nos primeiros momentos do filme que ten unha aura que o arrodea e o protexe de Shawshank. A escena na que Andy e outros presos alcatranan o teito da prisión pode verse como unha recreación da Última Cea, na que Andy consegue cervexa para os doce presos (representando os apóstolos) e Red descríbeos como "os señores de toda a creación", invocando a bendición de Xesús. O director Frank Darabont afirmou que esta non fora a súa intención deliberada, senón que intentara que a audiencia procurase o seu propio significado no filme. O descubrimento da gravación de Le nozze di Figaro descríbese no guión do filme como algo semellante ó descubrimento do Santo Graal, provocando que tódolos presos paren de traballar e que os que están na enfermaría se ergan das súas camas.
Nunha das primeiras escenas do filme o alcaide Norton cita a Xesucristo para describirse a si mesmo, dicindo "Son a luz do mundo", declarándose como o salvador de Andy. Porén, segundo Kermode esta descrición pode facer referencia tamén a Lucifer, o portador da luz. Seguindo esta interpretación, o filósofo Alexander Hooke indica que o alcaide non impón as normas xerais da lei, procurando impoñer as súas propias normas e castigos segundo o seu propio criterio, converténdose el mesmo na propia lei e emulando o comportamento de Satán. Kermode indica que o alcaide tamén se pode comparar co 37º presidente dos Estados Unidos, Richard Nixon, xa que a súa aparencia e discurso semellan emular o deste, e Norton proxecta unha imaxe de home sagrado que sermona ás masas servís ó mesmo tempo que dirixe operacións corruptas.
Tim Robbins declarou que o concepto de Zihuatanejo resoa coa audiencia xa que representa unha vía de escape posible tras sobrevivir durante moitos anos no "cárcere" que un se atope, sexa unha mala relación, traballo ou contorna, recalcando a importancia da existencia dun lugar coma este para as persoas. Isaac M. Morehouse suxeriu que o filme fornece unha grande ilustración de como os caracteres das persoas poden ser libres incluso en prisión, ou estar presos incluso cando están libres, dependendo da perspectiva que se tome da vida.
Kermode indicou que hai moitos elementos no filme que se poden considerar como tributos ó poder do cinema. No teatro da prisión os presos ven o filme Gilda (1946), aínda que orixinalmente a escena estaba planeada para incluír o filme A fin de semana perdida (1945). Segundo Kermode, a capacidade de intercambio dos filmes usados no teatro da prisión suxire que é a experiencia cinemática e non a temática dos filmes o que resulta chave para a escena, permitíndolles ós presos escapar da realidade da súa situación. Inmediatamente despois desta escena, Andy é atacado na sala de proxección e utiliza un rolo de cinta para defenderse dos seus atacantes, e ó final do filme Andy atravesa o túnel escavado na súa cela, agochado por un póster dunha actriz para escapar da prisión de Shawshank.
A relación entre Andy e Red describiuse como unha historia de amor non sexual entre dous homes, que segundo Kermode poucos outros filmes ofrecen, onde a amizade non se constrúe en base a compartir aventuras, a persecucións de coches ou ó desenvolvemento de relacións con mulleres. Alexander Hooke argumentou que a verdadeira liberdade de Andy e Red é a súa amizade, sendo capaces de compartir a ledicia e o humor entre eles.
Desenvolvemento
upright|miniatura|[[Frank Darabont en 2011]] A primeira colaboración de Darabont co autor Stephen King foi en 1983 na adaptación a curtametraxe de "The Woman in the Room", adquirindo os dereitos da historia por 1 dólar, o sistema coñecido como "Dollar Deal" que King utilizaba para axudar a novos directores a aumentar o seu currículo realizando adaptacións das súas historias curtas. Tras recibir a súa primeira acreditación como guionista en 1987 por A Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors, Darabont conseguiu uns 5 000 dólares para adquirir os dereitos da adaptación de Rita Hayworth and Shawshank Redemption, unha novela curta de 96 páxinas da colección de 1982 de Stephen King titulada Different Seasons.
Cinco anos despois Darabont escribiu o guión nun período de oito semanas, expandindo varios elementos da historia de King. Brooks, que na novela é un personaxe menor que falece nun asilo, pasou a ser un personaxe tráxico que eventualmente se suicida. Tommy, que na novela intercambia as probas que exoneran a Andy por un traslado a unha mellor prisión, é asasinado no filme baixo ordes do alcaide Norton, quen á súa vez é un personaxe composto por características de varios alcaides da historia de King. Darabont optou por crear un único alcaide que serviría como o principal antagonista. Darabont indicou que para o filme se inspirou nas obras do director Frank Capra, incluíndo Mr. Smith Goes to Washington (1939) e Que fermoso é vivir (1946), describíndoas como relatos fantásticos, cualificando The Shawshank Redemption como tal en lugar de como un filme de prisións. Citou tamén Un dos nosos (1990) como inspiración para o uso do diálogo para ilustrar o paso do tempo no guión. King nunca fixo efectivo o cheque de 5.000 dólares de Darabont polos dereitos da historia, devolvéndollo posteriormente enmarcado xunto a unha nota na que dicía: "En caso de que algunha vez necesites diñeiro para unha fianza. Con amor, Steve".
Naquel momento os filmes de temática carceraria non estaban considerados como posibles éxitos de recadación. Porén, a produtora de Castle Rock Entertainment Liz Glotzer leu o guión, e por mor do seu interese nas historias de prisións e a súa reacción ó guión acabou por ameazar coa súa renuncia se Castle Rock non producía o filme. Ó director e cofundador de Castle Rock Rob Reiner tamén lle gustou o guión, ofrecéndolle a Darabont entre 2,4 e 3 millóns de dólares para que lle permitise dirixir o filme. Reiner, quen previamente adaptara a novela curta de 1982 de Stephen King titulada The Body no filme de 1986 Stand by Me, tiña planeado seleccionar a Tom Cruise no papel de Andy e a Harrison Ford no de Red.
Castle Rock ofreceuse a financiar calquera outro filme que Darabont desexase desenvolver. Darabont chegou a considerar esta oferta, considerando que elevaría o seu status dentro da industria e que Castle Rock podería despedilo contractualmente e darlle o filme a Reiner de calquera outra forma. Porén, decidiu manterse como o director, afirmando nunha entrevista de 2014 para a revista Variety: "podes continuar a pospoñer os teus soños a cambio de diñeiro e, xa sabes, morrer sen nunca ter feito aquilo que te propuxeches facer". Reiner finalmente actuou como mentor de Darabont no proxecto. Dúas semanas despois de presentarlle o guión a Castle Rock, Darabont conseguira un orzamento de 25 millóns de dólares para realizar o filme, cun salario de guionista e director duns 750 000 dólares máis unha porcentaxe dos beneficios netos, e a preprodución deu comezo en xaneiro de 1993.
Escolla dos actores
upright|left|miniatura|[[Clancy Brown en 2015]] Freeman foi seleccionado a suxestión da produtora Liz Glotzer, ignorando a descrición do personaxe na novela orixinal como un irlandés branco alcumado "Red". No filme o personaxe de Freeman fai alusión a esta escolla cando Andy lle pregunta por que lle chaman Red, respondendo: "Quizais sexa porque son irlandés". Freeman decidiu non investigar o seu papel, afirmando que "representar o papel de alguén que está preso non require ningún coñecemento específico sobre o encarceramento... porque os homes non cambian. En canto estás nesa situación, simplemente tes que axustarte a calquera situación na que te atopes".
Representando o xefe dos gardas Byron Hadley, a produtora ofreceulle a Clancy Brown a oportunidade de conversar con antigos gardas de prisión, mais este declinou considerando que non sería algo bo afirmar que o seu personaxe estaba inspirado nos oficiais de prisións do estado de Ohio. William Sadler, quen representa a Heywood, afirmou que Darabont xa lle comentara a posibilidade de actuar no filme no ano 1989 durante a rodaxe da serie Tales from the Crypt, onde era guionista. Alfonso Freeman, fillo de Morgan Freeman, fai un cameo como Red de mozo nas fotos policiais, e como un prisioneiro que lle berra "peixe fresco" a Andy durante a chegada deste a Shawshank. Entre os extras que se utilizaron no filme atopábase o antigo alcaide e varios antigos internos do reformatorio, así como gardas en activo dun cárcere próximo ó reformatorio.
Rodaxe
miniatura|300px|O [[Reformatorio Estatal de Ohio]] Cun orzamento de 25 millóns de dólares, a rodaxe principal durou uns tres meses, entre xuño e agosto de 1993. A rodaxe regular requiriu xornadas de 18 horas e seis días a semana. Freeman describiu a rodaxe como tensa, afirmando: "A maioría do tempo, a tensión estaba entre o elenco e o director. Recordo ter un mal momento co director, tiven varios deses". Freeman indicou que Darabont requiría tomas múltiples de escenas que segundo Freeman non presentaban diferenzas discernibles. O propio Freeman negouse en ocasión a realizar as tomas adicionais, mentres que Robbins afirmou que os longos días de traballo foran difíciles. Darabont declarou que o filme lle ensinara moito, afirmando: "Un director realmente necesita ter un barómetro interno para medir o que calquera actor determinado precisa". Darabont tivo diferenzas tamén con Deakins. Mentres que Darabont favorecía as tomas máis escénicas, Deakins consideraba que non amosar o exterior da prisión engadía unha sensación de claustrofobia, polo que cando se usara unha toma ampla escénica esta tería máis impacto.
miniatura|left|O edificio Bissman en Mansfield, Ohio A escena da praia na que se reúnen Andy e Red en Zihuatanejo, México, rodouse realmente na illa de Saint Croix, unha das Illas Virxes Estadounidenses. A praia atópase no Refuxio Nacional de Vida Salvaxe de Sandy Point, unha zona protexida para tartarugas mariñas de coiro. As escenas rodadas en Upper Sandusky incluíron a escena do taller de madeira na que Red e os seus compañeiros escoitan o fragmento de Le nozze di Figaro, e a escena inicial do patio rodouse no xulgado do condado de Wyandot. Outras localizacións de rodaxe foron o Parque Estatal de Malabar Farm, Butler, Ohio representando a Buxton, Maine, e o edificio Bissman en Mansfield, que serviu como o hotel no que Brooks e Red permanecen trala súa liberación.
Aínda que o filme presenta a Andy escapando a través dunha tubaxe de residuos descrita no propio filme como un "río de merda", na escena Robbins arrastrouse por unha mestura de auga, xarope de chocolate e serraduras. Segundo o deseñador de produción Terence Marsh, o regato polo que emerxe Robbins estaba certificado como tóxico. Desta escena Robbins afirmou: "Cando estás a facer un filme, queres ser un bo soldado, non queres ser o que se interpón no camiño... polo que farás cousas como actor que comprometen a túa saúde e benestar físico." Para a escena na que Andy reproduce a música pola megafonía da prisión, foi idea do propio Robbins que Andy subise o volume en lugar de apagar a música cando llo ordenan os gardas. Malia que na edición final do filme os presos ven a Rita Hayworth no filme Gilda (1946), a intención orixinal para esta escena era a de proxectar o filme de Billy Wilder A fin de semana perdida (1945). Debido ó gran custo de adquirir a metraxe pertencente a Paramount Pictures, a produtora Niki Marvin contactou coa distribuidora doméstica de dereitos do filme, Columbia Pictures, quen lles ofreceu unha lista de títulos de menor prezo, escollendo finalmente Gilda para este propósito.
Posprodución
A metraxe final do filme ten unha duración de 142 minutos. A primeira edición do mesmo tiña unha duración de case dúas horas e media, que Glotzer consideraba "longa", polo que finalmente se cortaron varias escenas, incluíndo unha secuencia máis longa dos problemas de Red para axustarse á vida fóra da prisión. Darabont afirmou que nas emisións de proba a audiencia semellaba impacientarse con esta escena, xa que para entón xa estaban convencidos de que Red non o conseguiría. Outra das escenas que se cortaron para reducir a duración do filme mostraba un garda da prisión investigando o túnel de fuxida de Andy, ó considerar que esta freaba a acción. Orixinalmente o filme tiña unha apertura previa ós créditos na que se amosaba o crime de Andy mentres que o seu xuízo tiña lugar durante os propios créditos de apertura, mais finalmente editáronse estas escenas xuntas para crear unha apertura de maior impacto.
Na visión orixinal de Darabont para o final do filme amosaríase a Red montando no autobús cara á fronteira con México, deixando o seu destino aberto de forma ambigua. Glotzer insistiu en incluír a escena da reunión de Red e Andy en Zihuatanejo, malia que segundo as súas propias declaracións Darabont consideraba que este era un final "sentimental e comercial". Castle Rock acordou financiar a rodaxe da escena sen requirir a súa inclusión na edición final, garantíndolle a Darabont que el tería a decisión final. Posteriormente esta escena da reunión na praia resultou ser a favorita da audiencia de proba, e tanto Freeman coma Robbins indicaron que eles consideraban que fornecía un peche necesario para a historia. Finalmente Darabont acordou incluír a escena tras ver e considerar estas reaccións.
Música
Thomas Newman foi o encargado de compoñer a banda sonora do filme. En declaracións a The Wall Street Journal, Newman indicou que o filme xa provocaba unhas emocións moi fortes sen música, polo que lle resultara difícil compoñer unha que elevase as escenas sen distraer a audiencia delas. O tema titulado "Shawshank Redemption" soa durante a fuxida de Andy da prisión, e orixinalmente contaba cun motivo de tres notas, mais Darabont considerou que tiña demasiada "ostentación triunfal", polo que lle pediu que lle rebaixase o ton a un motivo dunha única nota. Segundo o propio Newman, unha das súas pezas favoritas foi o tema titulado "So Was Red", reproducido trala liberación de Red da prisión ata que descobre a nota deixada por Andy. Inicialmente escribira esta peza para un óboe en solitario, mais finalmente aceptou engadir unha harmónica a suxestión de Darabont, en referencia á harmónica que Andy lle deixa a Red como mensaxe de esperanza, e que foi interpretada por Tommy Morgan nunha única toma.
Emisión nos cines
Antes do seu lanzamento nos cinemas realizáronse probas de emisión con audiencia cun grande éxito segundo o equipo de produción do filme. O estudio decidiu omitir o nome de Stephen King na publicidade do filme, xa que querían atraer unha "audiencia máis prestixiosa" que podería rexeitar un filme baseado na obra dun escritor coñecido principalmente por obras de ficción pulp coma The Shining e Cujo.
Tralas primeiras estreas en primicia en setembro no Renaissance Theatre de Mansfield e no Festival Internacional de Cinema de Toronto, The Shawshank Redemption comezou a emitirse de forma limitada en Norteamérica o 23 de setembro de 1994. Na súa semana de estrea o filme recadou 727 000 dólares en 33 cinemas, acadando de media uns 22 040 dólares por cinema. Malia que a crítica en xeral eloxiou o filme, segundo Glotzer unha deslucida crítica no Los Angeles Times espantou as audiencias. O filme pasou a emitirse de forma xeral o 14 de outubro de 1994 nun total de 944 cinemas, recadando uns 2,4 millóns de dólares, unha media de 2545 dólares por cinema, e acabando no noveno posto para esa semana nos Estados Unidos, trala comedia Exit to Eden (con 3 millóns de dólares) e xusto por diante do drama histórico Quiz Show (con 2,1 millóns de dólares), este último na súa quinta semana de emisión nos cinemas estadounidenses. The Shawshank Redemption estivo en cartel ata finais de novembro de 1994, recadando uns 16 millóns de dólares en 10 semanas de emisión, considerándose un fracaso de recadación nos cinemas ó non conseguir recuperar os 25 millóns de orzamento.
O filme competiu na carteleira con Pulp Fiction (cunha recadación de 108 millóns de dólares), que tamén se estreou o 14 de outubro tras gañar unha Palma de Ouro, e con Forrest Gump (cunha recadación de 330 millóns de dólares) que estaba no medio dunha exitosa emisión en cinemas de 42 semanas. Entre as causas do seu fracaso comercial citáronse a tendencia xeral da audiencia a preferir filmes de acción con protagonistas do estilo de Bruce Willis e Arnold Schwarzenegger, ou o seu propio título que resultaba pouco memorable e confuso para a audiencia, e de difícil publicidade. Os medios especializados tamén sinalaron a falta de personaxes femininos no filme como outra das causas da pobre recadación, así como a pouca popularidade naquel entón dos filmes de temática carceraria.
Tras recibir varios nomeamentos para os Óscar a comezos de 1995, o filme volveu a emitirse nos cinemas entre febreiro e marzo dese ano. Finalmente o filme recadou uns 28,3 millóns de dólares nos cinemas de Norteamérica, xunto a outros 30 millóns de dólares procedentes doutros mercados, sumando un total de 58,3 millóns de dólares de recadación. Nos Estados Unidos foi o 51º filme con maior recadación de 1994, e o 21º filme con cualificación "R" da MPAA de maior recadación nese mesmo ano.
Vídeo e televisión
Malia a decepcionante recadación nos cinemas, en 1995 Warner Home Video distribuíu 320 000 copias de vídeo para alugueiro polos Estados Unidos, algo que os medios especializados consideraron naquel entón un movemento de risco. Non obstante, o filme converteuse nun dos máis alugados dese ano no país. As recomendacións positivas e repeticións de alugueiro por parte de moitos usuarios, así como a boa recepción tanto por parte da audiencia masculina como da feminina, foron os factores que se consideraron chaves para o éxito obtido polo filme no formato de alugueiro.
Turner Broadcasting System adquirira Castle Rock en 1993, o que fixo posible que a súa canle de televisión TNT obtivese os dereitos de emisión por cable do filme. Segundo Glotzer, debido á baixa recadación nos cinemas, TNT puido emitir o filme a un custo moi baixo, mantendo as tarifas de anuncios a prezos altos. O filme comezou a emitirse de forma regular nesta canle en xuño de 1997,  acadando números de audiencia de récord para a cadea, un factor que os medios especializados consideran esencial no feito de que o filme se convertese nun fenómeno cultural tras obter malos resultados nos cinemas. En opinión de Darabont, o punto de inflexión do éxito do filme foron os nomeamentos ós premios Óscar, afirmando: "Ninguén sabía do filme, e ese ano na retransmisión dos Óscar, mencionárono sete veces". En 1996 os dereitos do filme foron traspasados a Warner Bros., trala fusión da súa matriz Time Warner con Turner Broadcasting System.
Recepción da crítica
miniatura|upright|A crítica eloxiou a cinematografía de [[Roger Deakins (na foto), quen obtivo un premio da American Society of Cinematographers. ]] The Shawshank Redemption estreouse con críticas xeralmente positivas. Algúns críticos compararon o filme con outros dramas de prisións con boas recepcións, como por exemplo O home de Alcatraz, Alguén voou sobre o niño do cuco, A lenda do indomable e Riot in Cell Block 11. Gene Siskel afirmou que ó igual que Alguén voou sobre o niño do cuco, The Shawshank Redemption é un drama inspirador sobre como vencer a autoridade dominante.
Owen Gleiberman de Entertainment Weekly afirmou que Freeman fai que o personaxe de Red se sinta xenuíno. Janet Maslin de The New York Times indicou que Freeman era discretamente impresionante, mais lamentou que o seu papel no filme tivese un alcance limitado, restrinxido á observación de Andy. Maslin considerou que a actuación dominante de Freeman o converte nunha figura moito máis destacada que un simple observador, e que é especialmente emotiva cando describe o nivel de dependencia de Red á vida dentro dos muros da prisión. Leonard Klady de Variety suxeriu que Freeman tiña o papel máis espectacular do filme, e Desson Howe do The Washington Post cualificouno como un "mestre" da cadencia cómica e emotiva. Incluso a crítica de Kenneth Turan no Los Angeles Times, que Glotzer sinalou como causante da mala recadación do filme nos portelos, louvou a Freeman afirmando que "a súa presenza en pantalla case sen esforzo dálle a Shawshank o máis próximo á credibilidade que pode ter".
Da actuación de Robbins Gleiberman afirmou que "no seu papel de bo tipo lacónico, neo-Gary Cooper, [Robbins] é incapaz de facer que Andy conecte coa audiencia". Pola contra, Maslin afirmou que Andy ten o papel máis sutil, pero que Robbins o representa de forma intensa e de forma efectiva cando fai a súa transición dun prisioneiro acabado de chegar a unha figura paternal entrada en anos, mentres que Klady declarou que "a súa actuación fascinante, sinxela ... precisa, honesta e constante serve de áncora para o filme". The Hollywood Reporter indicou que tanto Freeman coma Robbins teñen unha actuación estratificada e destacada que lles outorga individualidade ós seus personaxes, mentres que Peter Travers de Rolling Stone afirmou que a parella crea algo "innegablemente poderoso e emotivo". Segundo Klady, Gunton e Brown son "extremadamente cribles na súa vilanía”, mais Howe argumentou que "o alcaide de Gunton é un personaxe tópico que salienta as virtudes relixiosas ó mesmo tempo que asasina a xente".
Maslin cualificou o filme como un "impresionante debut na dirección que conta unha doce historia cunha sorprendente cantidade de coidado amoroso", e Klady afirmou que os seus únicos fallos se dan cando Darabont se centra demasiado tempo nos personaxes secundarios ou cando adorna demasiado unha historia secundaria. The Hollywood Reporter indicou que tanto a dirección coma o guión eran nítidas, aínda que criticou a longa duración do filme. Segundo Klady a lonxitude e o ton, malia estar moderados polo humor e os eventos inesperados, diminúen a atracción do mainstream polo filme, pero na súa opinión a historia ofrece un retrato fascinante da humanidade innata dos presos. A Gleiberman desagradoulle que se pasasen por alto os crimes dos prisioneiros para mostralos máis como os bos da historia. Klady resumiu o filme cualificándoo como "un entretemento estimable e evocador", comparándoo cun diamante en bruto con pequenos fallos, mentres que Howe o criticou por desviarse da historia con múltiples tramas secundarias e pola súa indulxencia ó escoller finalizar a historia coa reunión de Red e Andy en lugar de deixalo como un misterio. Segundo Ebert, a historia do filme funciona xa que non trata a Andy coma se este fose un heroe, senón de como Red o percibe.
A cinematografía de Deakins recibiu múltiples eloxios, co The Hollywood Reporter cualificándoa de "inquietante" e "ben realizada", mentres que Travers afirmou que "as agonías diarias da vida na prisión preséntanse de forma meticulosa... case podes sentir a frustración e rabia filtrándose pola pel dos prisioneiros". Gleiberman louvou a escolla dos escenarios, escribindo: "as imaxes escuras e saturadas teñen unha sensualidade fragrante, facéndote sentir coma se puideses estirar o brazo e tocar os muros da prisión". The Hollywood Reporter afirmou sobre a banda sonora de Newman que "nos seus mellores momentos, incéndiase con texturas radiantes e alegres notas de graza", mentres que Klady a describiu como "o balance axeitado entre o sombrío e o absurdo".
Galardóns e nomeamentos
Robbins e Freeman foron nomeados ó premio de mellor actor do Sindicato de Actores de América en 1995. Darabont foi nomeado ó premio de mellor director do Sindicato de Directores de América en 1994, e ó premio de mellor guión adaptado do Sindicato de Guionistas de América. Deakins gañou o premio á mellor cinematografía da Sociedade Americana de Cinematógrafos, e a produtora Niki Marvin foi nomeada en 1994 ó premio Loureiro Dourado do Sindicato de Produtores de América.
Legado
miniatura|upright|left|A árbore de Shawshank en 2011 Darabont adaptou posteriormente outras dúas das historias de Stephen King, A milla verde (1999) e The Mist (2007). Nunha entrevista de 2016, King afirmou que The Shawshank Redemption era a adaptación favorita da súa obra xunto con Stand by Me.
O carballo baixo o que Andy lle deixa unha nota a Red indicándolle que viaxe ata Zihuatanejo, converteuse nun símbolo icónico de esperanza trala súa aparición no filme, e nun artigo de 2016 no The New York Times indicouse que esta árbore atraía miles de visitantes cada ano. O carballo quedou parcialmente destruído o 29 de xullo de 2011, ó quedar partido por un raio, e uns fortes ventos en xullo de 2016 acabaron por derrubalo. Os seus vestixios foron cortados en abril de 2017.
O lugar da prisión converteuse nunha atracción turística, contendo moitas das salas e obxectos do filme, incluíndo a falsa tubaxe pola que Andy escapa, así como un anaco do carballo tras quedar danado en 2011. Segundo o departamento do condado de Mansfield/Richland, o turismo na zona incrementouse cada ano trala estrea de The Shawshank Redemption, cuns 18 visitantes no ano 2013. A finais de agosto dese mesmo ano realizáronse varios eventos en Mansfield como conmemoración do 20º aniversario da estrea do filme, incluíndo a emisión do filme no Renaissance Theatre, unha visita guiada en bus polas localizacións do filme e unha festa celebrada no propio reformatorio, eventos ós que asistiron varios membros do elenco do filme.
Recepción posterior e impacto cultural
No agregador Rotten Tomatoes indícase un 91% de aprobación para o filme baseado en 66 críticas, cunha nota media de 8.2 sobre 10. O consenso nesta web indica: "The Shawshank Redemption é un drama de prisións inspirador, profundamente satisfactorio, cunha dirección sensible e boas actuacións". Metacritic marca unha puntuación de 80 sobre 100 baseada en 20 críticas, indicando unha valoración de "críticas xeralmente favorables".
En 1999 o crítico Roger Ebert incluíu o filme na súa lista The Great Movies. O filme foi nomeado en varias das listas do American Film Institute sobre os 100 mellores filmes ou temas relacionados con filmes. En 1998 incluíuse na lista AFI's 100 Years...100 Movies, e incluíuse no posto nº 72 na lista revisada de 2007. Acadou o posto nº 23 da lista AFI's 100 Years...100 Cheers de 2006, na que se listan filmes inspiradores. En 2005 o Sindicato de Guionistas de América listou o guión de Darabont no posto nº 22 da súa lista dos 101 Mellores Guións, e en 2014 The Shawshank Redemption foi nomeada o cuarto filme preferido de Hollywood, baseándose nunha enquisa de 2120 membros da industria do cinema con base en Hollywood. En 2017 o xornal The Daily Telegraph nomeouna como o 17º mellor filme sobre prisións da historia. The Shawshank Redemption apareceu tamén en varias listas dos mellores filmes da década de 1990, como por exemplo nas de Paste e NME (2012), Complex (2013), CHUD.com (2014), MSN (2015), TheWrap, Maxim e Rolling Stone (2017).
Foi o filme nº 1 na clasificación dos 250 mellores filmes segundo os usuarios de IMDb dende 2008, cando superou a O padriño, manténdose nos primeiros postos desta lista dende finais dos anos 1990. No Reino Unido os lectores da revista Empire votárono como o mellor dos anos 1990, como o mellor filme de tódolos tempos en 2006, e quedou cuarto na súa lista de 2008 dos "500 Mellores Filmes de Tódolos Tempos" e na súa lista de 2017 dos "100 Mellores Filmes". En marzo de 2011 a audiencia de BBC Radio 1 e BBC Radio 1Xtra votouno como o seu filme favorito de tódolos tempos.
En novembro de 2014 a Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas celebrou o 20º aniversario do filme cunha emisión especial no Samuel Goldwyn Theater de Beverly Hills, California. En 2015 o filme foi seleccionado pola Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América para a súa preservación no National Film Registry pola súa "importancia cultural, histórica, ou estética".
Nunha entrevista para Vanity Fair, Freeman afirmou que "vaias onde vaias, a xente di que The Shawshank Redemption é o mellor filme visto por eles", mentres que Robbins declarou que a tódolos sitios ós que viaxaba polo mundo atopaba xente que lle dicía que o filme "cambiara a súa vida". Noutra entrevista diferente, Stephen King declarou: "Se non é a mellor [adaptación das miñas obras], é unha das dúas ou tres mellores, e certamente, na mente dos espectadores, probablemente é a mellor xa que xeralmente aparece nos primeiros postos das enquisas que se fan sobre filmes."
A Torre, Sarces, Laxe
A Torre é un lugar da parroquia de Sarces no concello coruñés de Laxe na comarca de Bergantiños. Tiña 55 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 25 homes e 26 mulleres.
Coéns, Sarces, Laxe
Coéns é un lugar da parroquia de Sarces no concello coruñés de Laxe na comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2018 tiña 52 habitantes (24 homes e 28 mulleres).
Patrimonio
Lagoa da mina, antiga mina de caolín. Repetidor de Coéns e Pedra do Avión, con vistas panorámicas. Muíño do Salgueiro Bravo.
Península de La Magdalena
300px|miniatura|dereita|A península de La Magdalena.
A península de La Magdalena é unha península situada na entrada da baía de Santander, na cidade cántabra de Santander. Ten unha superficie de 28 hectáreas.
Foi un regalo da cidade de Santander ao rei Afonso XIII, que o utilizou como residencia de veraneo entre 1912 e 1929. Na actualidade a península é un parque público aberto durante o día. Nela atópanse o histórico Palacio de La Magdalena, un pequeno zoolóxico, tres carabelas e dúas praias.
Edil
A palabra edil pode referirse a:
Transporter Classification Database
A Transporter Classification Database ou TCDB (Base de Datos de Clasificación de Transportadores) é un sistema de clasificación aprobado pola International Union of Biochemistry and Molecular Biology (IUBMB) para as proteínas transportadoras de membrana incluíndo as canles iónicas. Este sistema de clasificación foi deseñado para que fose análogo ao sistema do número EC para a clasificación de encimas, pero utiliza tamén información filoxenética.
Clasificación
Velaquí o nivel superior de clasificación e algúns exemplos de proteínas con estrutura tridimensional coñecida:
Kudos to You!
Kudos to You! é o sexto álbum da banda estadounidense de rock alternativo The Presidents of the United States of America, publicado o 14 de febreiro de 2014 a través dos selos PUSA Inc. e Burnside Records.
Transporter Classification Database
6. Non utilizados
Reservado para unha futura ampliación.
Kudos to You!
O disco foi anunciado o 22 de novembro de 2013, e iniciouse como un proxecto a través da plataforma direct-to-fan PledgeMusic, onde os seareiros podían poñer cartos para obter o álbum nun futuro ademais doutras rarezas. O proxecto acadou o seu obxectivo en nove días.
Transporter Classification Database
7. Non usados
Reservado para unha futura ampliación.
Kudos to You!
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Chris Ballew e PUSA agás onde se indique.
Presocráticos
Os filósofos presocráticos son, como suxire o nome, os filósofos anteriores a Sócrates, aínda que tamén poden ser contemporáneos a el.
Esa división acontece debido ao obxecto da filosofía destes filósofos e da novidade introducida por Sócrates. Temporalmente, os sofistas son anteriores a Sócrates, pois xa había sofistas antes de Sócrates, contemporáneos a el e posteriores. Mais o pensamento deles situase nunha categoría propia en certas veces, e relacionados a Sócrates noutras veces. Iso porque o pensamento de ambos (sofistas e Sócrates) chega a tocarse moitas veces; as súas diferenzas consisten en cuestións de conduta (os sofistas cobraban polo seu ensino, por exemplo) e algunhas posicións (os sofistas eran, no máis das veces, relativistas, por exemplo). Mais ambos representan unha certa ruptura cos presocráticos, que son tamén chamados de filósofos da physis.
Tales filósofos, considerados pioneiros da filosofía occidental, buscaban un principio, a arché, que debería ser un principio presente en todos os momentos da existencia de todo. Esa arché debería estar no inicio, no desenvolvemento e no fin de todo.
Parménides e Heráclito
Foi neste grupo de filósofos onde comezou un dos maiores debates da filosofía occidental (e esa discusión prosegue aínda en aberto, aínda que non nos mesmos termos e á luz de todo o pensamento occidental desde aquela época ata hoxe), entre Parménides de Elea e Heráclito de Éfeso.
Resumidamente: para Parménides e os seus seguidores (escola eleática), o movemento non existe. A súa afirmación "o que é, é, e non pode non ser, e o que non é, non é, e non pode ser" traduce o seu pensamento de que calquera movemento (e/ou mudanza) non existe, polo simple feito de que, se hai movemento, hai mudanza, e se hai mudanza, algo que non era pasou a ser (ou ao contrario: algo que era pasou a non ser), o que contradí a "regra" da súa afirmación (se o que é é e non pode non ser, é imposible que haxa movemento, pois o movemento implica en mudanza, o que, pola regra de Parménides, non soamente está errado senón que é imposible). Xa Heráclito pensaba xustamente o contrario: "Panta rhei" ("todo flúe") é a súa afirmación. Heráclito identifica o ser, a arché, co movemento. Para el, a única cousa que pode ser clasificada de inmutable é o propio movemento, e todas as outras cousas que existen están en permanente movemento, en permanente mudanza, e é imposible que non sexa así. Heráclito exemplifica, dicindo que "non entramos dúas veces no mesmo río", o que é verdade, pois as augas dun río están sempre mudando, as propias células dos seres orgánicos están sempre renovándose, e mesmo nos seres inorgánicos hai mudanzas (oxidación, erosión etc).
Sócrates non se interesou por este debate, por estar máis preocupado co ser humano que co que é externo ao mesmo ser humano (a physis). Mais Platón e Aristóteles, sen descoidaren tamén este enfoque dado por Sócrates ao ser humano, procuraron resolver ese problema levantados por dous dos filósofos da physis.
O continuador de Parménides foi Zenón, autor dos famosos argumentos contra o movemento. Un deses argumentos é o seguinte: imaxine unha tartaruga posta para correr ao lado de Aquiles, o heroe grego, considerado invencible nas carreiras. Como a tartaruga é menor e máis fráxil, Aquiles dálle 10 metros de vantaxe. Nun primeiro instante, Aquiles percorre eses 10 metros - mais a tartaruga tamén percorre algúns centímetros. Novamente Aquiles está atrás, e precisa cubrir a distancia. Así a todo ao facelo dará tempo para que a tartaruga avance máis. E sempre haberá un espazo entre a tartaruga e Aquiles, acabando nun absurdo que comprobaría a inexistencia daquilo que chamamos movemento. Por tras destes argumentos lúdicos, Zenón profesaba a mesma crenza do seu mestre: a mudanza é unha ilusión.
1496
Outros
Historia ano a ano
Ricardo Carvalho
Ricardo Alberto Silveira de Carvalho, nado en Amarante o 18 de maio de 1978, é un futbolista portugués. Xoga de defensa central e actualmente está sen equipo.
Traxectoria
Co FC Porto gañou, entre outros títulos, unha Copa da UEFA e unha Liga de Campións da UEFA baixo as ordes de José Mourinho, por aquel entón o seu adestrador.
No 2004, fichou polo Chelsea, do mesmo xeito que o adestrador Mourinho. No Chelsea xogou de defensa central, compartindo posición con outros grandes centrais como o inglés John Terry ou o brasileiro Alex.
O 10 de agosto de 2010, con 32 anos, fichou polo Real Madrid, que pagou uns 8 millóns de euros por facerse cos servizos do xogador durante 2 tempadas con opción a unha terceira.
O seu primeiro gol foi o 11 de setembro de 2010 no partido que disputaron o Real Madrid e Osasuna, e que acabou 1-0 para o equipo merengue. O 7 de novembro de 2010 marcou o primeiro gol que abría a conta no derbi contra o Atlético de Madrid no Estadio Santiago Bernabéu, cun resultado final de 2-0, sendo considerado xogador clave na vitoria merengue.
Media distancia Renfe
miniatura|dereita|250px|Esquema Renfe Operadora para Media Distancia en serie 470. miniatura|dereita|250px|Trens [[Renfe Avant|Avant, Media Distancia de alta velocidade.]] miniatura|dereita|250px|[[TRD (Renfe)|TRD (serie 594).]] miniatura|dereita|250px|[[R-598 (Renfe)|R-598.]] miniatura|250px|Media Distancia + (serie 449). miniatura|250px|Media Distancia + (serie 599).
Media Distancia Renfe é un servizo de transporte de pasaxeiros por ferrocarril fornecido por Renfe Operadora. Cobre distancias medias, comprendidas entre as de Longa Distancia e as de Proximidades.
Desde o ano 2006 está baixo a responsabilidade da Dirección Xeral Servizos de Proximidade e Media Distancia, herdeira da extinta Unidade de Negocio de Media Distancia, anteriormente denominada Rexionais, nome polo cal aínda se lle coñece popularmente.
Características
Comunican puntos dunha mesma rexión entre si ou coa contigua. Algunhas liñas poden atravesar de forma puntual até tres comunidades autónomas.
Circulan servizos de Media Distancia por toda a rede ferroviaria española excepto tramos curtos que son exclusivos dalgunha liña de Proximidades Renfe e por algúns tramos de vías de ancho UIC e tramos de vía entre Salamanca e Fuentes de Oñoro.
A rede de Media Distancia está dividida en cinco zonas, e unha delas dividida en tres:
Liñas R
Son as liñas que unen puntos do centro da Península Ibérica, divididas en tres grupos: A, B e C. Por elas, circulan os seguintes trens:
Os números das liñas R non son sempre consecutivos porque certas liñas que existían foron desmanteladas desaparecendo a súa numeración ou ben certos ocos son debidos ao cambio de denominación de certas liñas ao crear os grupos de liñas de Levante, Cataluña, Galicia e Andalucía con nomenclaturas diferentes.
Liñas A
Son as liñas de Media Distancia que unen diferentes cidades de Andalucía e puntualmente saen cara a Estremadura ou Castela-A Mancha. Por elas, circulan os seguintes tipos de trens:
Liñas Ca
Son as liñas de Media Distancia que unen diferentes cidades de Cataluña e puntualmente saen cara a Aragón ou a Comunidade Valenciana. Por elas, circulan os seguintes tipos de trens:
Liñas G
Son as liñas de Media Distancia que unen diferentes cidades de Galicia e poden saír puntualmente a Castela e León e Portugal:
Liñas L
Son as liñas de Media Distancia que unen cidades da costa de levante (Comunidade Valenciana e Rexión de Murcia) entre si e con algunhas de Castela-A Mancha ou Aragón. Por elas, circulan os seguintes tipos de trens:
Premios Princesa de Asturias
miniatura|175px|Escudo da Fundación. Os Premios Princesa de Asturias (Premios Príncipe de Asturias ata o 2014) nacen en 1981, convocados pola Fundación Princesa de Asturias que foi creada o 24 de setembro de 1980. Son entregados anualmente en Oviedo, capital do Principado de Asturias.
Dende o inicio o presidente de honor foi Filipe de Borbón en calidade de príncipe de Asturias mais, en outubro de 2014, o padroado da Fundación Príncipe de Asturias aprobou que tanto a institución como os premios pasasen a denominarse «Princesa de Asturias» por mor da proclamación de Filipe de Borbón como rei, Filipe VI, polo que a súa herdeira, a infanta Leonor, pasou a ser Princesa de Asturias e herdeira da Coroa de España e Presidenta de Honor da Fundación Princesa de Asturias.
Características
Os premiados poden ser persoas individuais, institucións ou grupos de traballo de todo o mundo que destacaran na súa traxectoria nalgunha das oito categorías dos galardóns: Artes, Deportes, Ciencias Sociais, Comunicación e Humanidades, Concordia, Cooperación Internacional, Investigación Científica e Técnica ou Letras. Ademais de todos estes, concédese tamén un galardón especial ó Pueblo Ejemplar de Asturias, concedido á vila asturiana que realizara ó longo do ano o labor máis meritorio en pro do seu desenvolvemento.
As deliberacións dos distintos xurados (un por cada premio) comezan no mes de maio, prolongándose ata o de setembro, cando se adoita fallar o Premio dos Deportes. As reunións dos xurados lévanse a cabo durante dous días no Hotel da Reconquista, situado en pleno centro da capital asturiana. O segundo día de deliberacións, o presidente do xurado fai público o fallo.
Os premios entréganse no Teatro Campoamor nunha cerimonia que foi presidida entre os anos 1981 e 2013 polo príncipe Filipe de Borbón que só faltou á cita 1984 por mor dos estudos. En 2014 volve upresidir Felipe de Borbón e Grecia pero xa convertido en rei Filipe VI, en nome da princesa de Asturias, Leonor de Borbón.
En 2006 a Fundación Príncipe de Asturias celebrou o XXV Aniversario dos Premios cun intenso programa de actividades no que participaron personalidades e institucións que ó longo destes anos foron galardoadas cos Premios nalgunha das súas categorías. Dito programa incluíu a celebración de conferencias, debates, concertos e encontros, e foi inaugurada no mes de abril de 2005 cun acto no que o científico británico e Premio Príncipe de Asturias da Concordia 1989, Stephen Hawking, pronunciou unha conferencia maxistral.
En 2015, Wikipedia levou o premio categoría Cooperación Internacional. Tamén foron declarados de "excepcional achega ao patrimonio cultural da Humanidade" pola Unesco en 2005. miniatura|300px|Cerimonia do ano 2010.
Barxa de Lor, A Pobra do Brollón
Santa Mariña de Barxa de Lor é unha parroquia da Pobra do Brollón na provincia de Lugo. En 2011 tiña 49 habitantes (56 en 1991) agrupados en 8 entidades de poboación, cunha densidade de 13,24 hab./km².
Limita ao norte coa parroquias de Salcedo, ao leste con Vilar de Lor, ao sueste e sur con Quintá de Lor, e ao oeste con Abrence.
As festas máis importantes son as do Carme, na Labrada, no mes de xullo.