cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pixies
Contrato cunha grande e Doolitle
A finais de 1988 a banda volta ao estudio co produtor inglés Gil Norton. O disco Doolitle foi lanzado na primavera de 1989, e considérase o mellor da banda. Grazas aos temas máis comerciais "Monkey Gone to Heaven" e "Here Comes Your Man", o disco tivo bastante éxito e chega ao Top 10 inglés. A pesar destas cancións máis comerciais, o son da banda continua sendo o mesmo.
A xira Sex and Death que seguiu tivo moito éxito, sobre todo en Europa. Nos directos a banda amosaba as súas extravagancias, como o de tocar as cancións por orde alfabética ou a actitude de Black Francis, que nunca se dirixía ao público, deixando que fose Kim Deal a que o fixese.
Descanso e proxectos paralelos
miniatura|275px|A banda ao vivo En 1989 a banda decide darse un descanso e algúns dos seus integrantes adícanse a proxectos paralelos. Kim Deal, xunto con Tanya Donnevy (de Throwing Muses) e Josephine Wiggs (de Perfect Disaster), resuscitou a banda The Breeders e lanzou o álbum Pod en 1990 producido por Steve Albini. Black Francis comezaría unha pequena xira en solitario.
Ese ano a banda volve a reunirse para a gravación dun novo disco. Producido por Gil Norton, Bossanova edítase a finais de 1990 e segue a mesma liña ques discos anteriores, aínda que cunha influencia máis marcada do surf rock. Ese ano The Pixies sería unhas das cabezas de cartel do Reading Festival, en Inglaterra.
Trompe Le Monde
Nesa época era evidente que as relacións entre Black Francis e Kim Deal non eran boas, e aumentaron os rumores sobre a disolución da banda. Porén, The Pixies entrou no estudio novamente con Gil Norton para a gravación dun novo traballo. O resultado fou Trompe Le Monde, lanzado en 1991. O son da banda achégase un pouco ao hard rock neste novo álbum.
Despois de actuar como abreconcertos de U2 na xira ZooTV, a banda decidiu tomarse un novo descanso. Kim Deal aproveitou para gravar o EP Saffari con The Breeders, e Black Francis comezou a gravar un disco en solitario.
Separación
En 1992, pouco antes do lanzamento do disco, titulado Frank Black, Francis anunciou nunha entrevista na BBC o fin da banda debido ás malas relacións con Deal.
Despois da separación saíron algúns discos recompilatorios, destacando Death to the Pixies de 1997 e Complete B-Sides de 2001. Outros lanzamentos foron Pixies (The Purple Tape) e Pixies at the BBC. En 2003 comezan a aparecer rumores dunha posible reunión dos Pixies para a realización dunha xira mundial.
Volta á actividade
A finais de 2003 Black Francis confirmou a reunión da banda, e os Pixies deron o seu primeiro concerto o 13 de abril do 2004 en Minneapolis, Minnesota. Seguiulle unha xira a través dos Estados Unidos e o Canadá que durante o ano estendeuse ao Brasil, Europa e o Xapón.
No mes de xuño dese ano a banda editou o sinxelo "Bam Thwok" exclusivamente para a tenda de iTunes. 4AD reeditou Wave of Mutilation: The Best of the Pixies, xunto cun DVD acompañándo o disco. No mes de agosto foron cabezas de cartel, xunto con The Strokes, nos festivais V Festival e no T in the Park.
A banda continuou actuando nos anos 2006 e 2007 e Francis comezou a dicir en entrevistas que a reunión estaba chegando ao seu fin. Pero a mediados do 2008 suxeríu novamente a posibilidade da gravación dun novo traballo.
O 13 de marzo do 2009 anunciaron que tocarían no Isle of Wight Festival, tocando o domingo xusto antes do cabeza de cartel, Neil Young.
. O 21 de abril confirmaron que unha nova edición podería reservarse a partir do 15 de xuño. O disco, Minotaur, sería un box set dos álbums anteriores do grupo con máis material gráfico, dispoñible en edición de luxo e edición limitada. O deseño gráfico sería feito por Vaughan Oliver e Simon Larbalestier, os responsables dese traballo nos álbums orixinais. Para coincidir coa data realizouse unha exposición, á que só podía accederse con invitación, onde se amosaban as obra elixidas para Minotaur en Londres. Tamén realizaron un concerto segredo no evento a onde asistiron Oliver, Larbalestier, un grupo de xornalistas e celebridades do indie (Kevin Shields, Dirty Pretty Things, Klaxons e The Horrors).
Para celebrar o 20 aniversario da edición de Doolittle, Pixies anunciou unha pequena xira europea en outubro do 2009 que pasaría por Londres, Glasgow, Ámsterdam, Dublín e Frankfurt. Posteriormente tamén se anunciaron 14 datas adicionais polos Estados Unidos en novembro e contaban tamén con achegarse a Australia e Nova Zelandia a principios do 2010.
En xuño do 2010 continuaron a xira de Doolittle con 11 datas nos Estados Unidos e anunciouse unha pequena xira por Suramérica.
Marcha de Kim Deal
O 14 de xuño de 2013 a través do seu perfil de Twitter a banda anunciou que Kim Deal deixara os Pixies. Dúas semanas despois o grupo publicou unha canción nova, "Bagboy", como descarga gratuíta a través da súa páxina web. A canción contaba con Jeremy Dubs nas voces no lugar de Deal.
O 1 de xullo a banda anunciou a adición da guitarrista e vocalista de The Muffs and The Pandoras Kim Shattuck para substituír a Deal para a xira europea de 2013. O 3 de setembro Pixies publicou un EP con cancións novas titulado EP1. O 29 de novembro Shattuck anunciou que fora despedida da banda ese mesmo día. No mes de decembro anunciouse que a baixista de The Entrance Band e A Perfect Circle Paz Lenchantin uniríase aos Pixies para a xira de 2014.
República de Cracovia
Foi un remanente do Gran Ducado de Varsovia, que foi repartido entre os tres Estados anteriormente citados en 1815. E tamén foi un centro de axitación a favor dunha Polonia independente. En 1846, a raíz da fracasada sublevación contra os austríacos, foi anexionada polo Imperio austríaco.
Situación inicial
A República de Cracovia foi instituída en 1815 por decisión do Congreso de Viena. O paladín desta proposta foi o tsar Alexandre I, que durante as negociacións entre Prusia, Austria e Rusia propuxo a instauración de Cracovia e Toruń como cidades libres.
Finalmente, Toruń quedou en mans de Prusia, mentres que Cracovia e os seus arredores instauráronse nun país "libre, independente e estritamente neutral" baixo a protección do Imperio ruso, o Reino de Prusia e o Imperio austríaco, dotado dunha certa autonomía de acordo cunha constitución, que foi redactada polo duque Adam Jerzy Czartoryski e garantida polos Estados asinantes do acordo, e que foi reformada en 1818.
O novo Estado non tiña, porén, autoridade para ditar a súa propia política internacional, de modo que os seus intereses quedaron representados polos tres poderes garantes.
Deste xeito, ditos Estados aseguraban a situación perdurábel da Cidade Libre e a ausencia de tropas no seu territorio.
En contrapartida, Cracovia acubillaría a espías e desertores que fuxiran ao seu territorio.
Establecemento
miniatura|300px|Acto da concesión da Constitución da Cidade Libre de Cracovia.
A Cidade Libre de Cracovia foi a única parte do napoleónico Gran Ducado de Varsovia que se mantivo máis ou menos independente despois de 1815. O resto foi atribuído principalmente a Rusia (o Reino do Congreso), e secundariamente a Prusia (o Gran Ducado de Posen ou Poznan).
Estaba formada pola cidade de Cracovia e os seus arredores.
Constitución de 1818
A constitución outorgada en 1815 polo Congreso de Viena foi reformada en 1818. Unha "Comisión de Organización", formada por senadores da Cidade Libre, ocupouse de redactar a nova constitución e organizar a administración da Cidade-Estado. En particular, nomeouse unha "Comisión Campesiña" con vistas a regular o status legal destes.
Esta constitución amosaba unha certa orixinalidade, dentro das normas do Antigo Réxime dos seus Estados veciños, como a abolición da servidume, a liberdade de palabra e de reunión, a prohibición por parte das autoridades de confiscar bens e a prohibición dos arrestos arbitrarios. Garantía a igualdade de todos ante a lei e a inviolabilidade da propiedade privada, e o predominio da lingua polaca. A relixión do Estado era o catolicismo, pero os demais cristiáns tiñan tamén asegurados todos os dereitos civís, e os crentes doutras relixións, a tolerancia e a protección da lei.
O poder lexislativo exercíase por unha Asemblea de representantes da cidade, das vilas, da Universidade, da Igrexa católica e da Xustiza. O poder executivo radicaba nun Senado de trece membros: o presidente e oito senadores escollidos pola Asemblea de representantes, dous senadores nomeados pola Igrexa e outros dous senadores designados pola Universidade.
As leis inspirábanse no Código napoleónico, que estaba en vigor no Gran Ducado de Varsovia desde 1808. A lingua oficial era o polaco. A Cidade Libre podía comerciar sen taxas aduaneiras con Rusia, Prusia e Austria. A Universidade Iguelónica de Cracovia podía admitir estudantes dos territorios polacos baixo do dominio das tres potencias veciñas.
A Asemblea tiña competencias lexislativas e de control. Reuníase unha vez ao ano para aprobar os orzamentos, controlar o traballo dos funcionarios estatais e para elixir senadores e outros cargos. Porén, a constitución subordinaba a súa iniciativa á aprobación do Senado, que tiña o dereito, durante o ano seguinte, de suspender a realización das decisións da Asemblea no caso de que esta non obtivese a aprobación de, polo menos, 7/8 dos votos.
O sufraxio activo na República estaba nas mans de profesores da universidade, mestres, artistas, clero secular, directores de fábricas e talleres, comerciantes máis importantes, propietarios de pousadas e de casas que pagasen polo menos 50 zlotys de impostos de propiedade.
Aos candidatos á Asemblea de representantes e ao Senado se lles exixía ter completado estudos nunha universidade polaca. Estaban exentos desta regra os antigos funcionarios do Gran Ducado de Varsovia e os membros nomeados polos países garantes.
A Cidade Libre de Cracovia tivo o primeiro goberno republicano auténtico na historia de Polonia, e tamén foi a primeira república moderna do leste de Europa.
Decadencia e disolución da Cidade-estado
En 1846 a Cidade sublévase contra os ocupantes austríacos, pero a insurrección foi rapidamente reprimida e Austria anexionou o territorio de Cracovia o 6 de novembro de 1846.
Xeografía
No seu territorio encontrábanse, ademais de Cracovia, 224 vilas, das cales en torno ao 60 % estaban en mans privadas, e tres cidades privadas, Chrzanów, Trzebinia e Nowa Góra.
En 1815 contaba con 95.000 habitantes, e en torno a 1843, 146.000, dos cales máis ou menos o 85 % eran católicos e o resto, na súa maioría, xudeus (14 %).
A familia máis poderosa da República de Cracovia eran os Potocki de Krzeszowice, propietarios de 11 vilas. Porén, a maioría dos membros desta poderosa familia vivían en Cracovia para levar aos nenos á escola e participar activamente na vida política da Cidade-estado.
Dolyna
120px|thumb|right|Escudo de Dolyna. Dolyna (en Долина; en Dolina) é unha vila da rexión de Ivano-Frankivsk, no suroeste de Ucraína, e é centro administrativo do distrito homónimo. Ten unha poboación aproximada de 20.900 persoas.
Cynfarch Oer
Cynfarch Oer, tamén coñecido como Cunomarcus ou Cynfarch ap Meirchion, foi probabelmente rei no século VI do reino de Rheged, que se cre que estaba situado no noroeste de Inglaterra e no suroeste de Escocia.
Historia
Non se coñece casen ada de Cynfarch. Aparece nas liñaxes galesas antigas dos britónicos 'Homes do Norte' como fillo do igualmente escuro Meirchion Gul (Marciano o Delgado) e como pai do moito mellor documentado Urien Rheged. O seu nome foi malia todo ben lembrado e a súa familia foi coñecida como os 'Cynferchyn' na súa honra. O seu pouco glorioso epíteto Oer probabelmente significa '(o) Non Benvido' (literalmente 'frío').
Tuntematon sotilas (filme de 2017)
Tuntematon sotilas é un filme finlandés de 2017 dirixido por Aku Louhimies. É a terceira adaptación da novela homónima de 1954 escrita por Väinö Linna, un libro considerado como parte do legado nacional de Finlandia. Ambientado durante a segunda guerra mundial, o filme está presentado dende o punto de vista dunha compañía de metralladoras (en konekiväärikomppania) do exército de Finlandia durante a guerra de continuación entre Finlandia e a Unión Soviética dende 1941 até 1944. É o filme máis custoso da historia de Finlandia, cun orzamento de 7 millóns de euros.
Cynfarch Oer
Historia
Considérase que Cynfarch reinou en Rheged antes que Urien. De aí o topónimo Dunragit (en gaélico Dùn Reicheit), preto de Stranraer, que aparentemente contén a palabra 'Rheged' e as historias de March ap Meirchion (ou Cunmarch ap Meirchion) na mesma área. Se cadra foi un dos que participou na Batalla de Arfderydd en 573.
As Ameixeiras, Insua, Ortigueira
As Ameixeiras é un lugar da parroquia de Insua no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 3 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 4 habitantes.
Pobo daur
O dos daures (en mongol Дагуур Daguur; en chinés tradicional 达 斡 尔 族; en chinés simplificado 達 斡 爾 族; en pinyin Dáwò'ěrzú) é unha minoría étnica, unha das 56 oficialmente recoñecidas polo goberno da República Popular da China.
Habitan principalmente na rexión autónoma de Mongolia Interior e nas provincias de Heilongjiang e Xinjiang.
A súa poboación no ano 2010 era de 131 992 persoas.
Lingua
miniatura|250px|Situación dos daures entre os estados mongois no século XVI (Dagur no mapa).
O idioma daur pertence ao grupo das linguas mongólicas, que se inclúe dentro da familia das linguas altai. Está composto por tres dialectos: buteha, qiqihar e xinjiang. A lingua daur non ten un sistema de signos escritos e durante a dinastía Qing utilizaron o sistema manchú.
Utilizan unha ortografía baseada no pinyin.
Ademais de falar o seu su propio idioma, moitos daures son capaces de falar en chinés, en mongol, en uigur e en ewenki para comunicárense entre eles e con membros doutras etnias.
Historia
Ao igual que no caso dos oroqen e os ewenki, crese que os daures son descendentes dos khitan, un antigo pobo nómade que habitou na zona do río Heilong e que fundou a dinastía Liao. A principios da dinastía Qing algúns grupos trasladáronse até zonas máis ao oeste e formaron o pobo daur.
Os daures loitaron contra a Rusia tsarista entre 1643 e 1651.
Tamén realizaron unha intensa resistencia contra a ocupación xaponesa desde 1937 até 1945.
Nobelio
O nobelio (anteriormente chamado unnilbio) é un elemento sintético da táboa periódica de símbolo No e número atómico 102, chamado así en honra do inventor Alfred Nobel. É o 11º elemento sintético da táboa periódica. O seu descubrimento realizouse por emisión de partículas alfa, é dicir, un ión de helio dobremente cargado. Só se produciron cantidades atómicas deste elemento. O nobelio é o décimo elemento máis pesado que o uranio producido sinteticamente e o 14º membro dos actínidos.
Foi identificado por vez primeira de xeito correcto en 1966 por científicos do Laboratorio Fliórov de Reaccións Nucleares en Dubna, Rusia (daquela, a Unión Soviética). Sábese moi pouco sobre este elemento, pero os escasos experimentos químicos que se levaron a cabo permitiron estabelecer que el mesmo forma un ión bivalente estable en solución como tamén o ión trivalente predito, asociado coa súa pertenza ó grupo dos actínidos.
Francisca (arma)
miniatura|400px|Diferentes tipos de franciscas. A francisca era unha machada utilizado polos xermanos occidentais e que difundiron na Galia. Entre o século V e o VIII utilizárona os francos, merovinxios e os carolinxios. Compúñase dun mango curto de madeira cun só gume oblicuo. A arma guindábase sobre o inimigo e só ocasionalmente utilizábase en combates corpo a corpo.
O nome francisca apareceu pola primeira volta no libro XX das Ethymologiarum sive originum de Santo Isidoro de Sevilla.
San Clemente
San Clemente pode referirse a:
Como topónimo pode referirse a:
Sa Dingding
Sa Dingding (en 萨顶顶, e tradicional 薩頂頂, Sà Dǐngdǐng), nada como Zhou Peng (周鹏) o 27 de decembro de 1983, é unha cantante chinesa. É de ascendencia han e mongol, e canta en mandarín, sánscrito, tibetano e nunha lingua creada por ela mesma que evoca as emocións das súas cancións. Tamén toca os instrumentos tradicionais guzheng e matouqin (Morin khuur).
Lista de servidores web
Lista de servidores web:
Antonio Piñeiro
Manuel Antonio Piñeiro Fernández, nado en Ribeira en 1962, é un profesor, editor e escritor galego.
Traxectoria
Desde 2004 foi o promotor das edicións Bourel, á vez que membro do movemento Barbantia, eixes sobre os que desenvolveu a súa presenza cultural e literaria.
-1184
Outros
Historia ano a ano
Frans Eemil Sillanpää
Frans Eemil Sillanpää, nado o 16 de setembro de 1888 e finado o 3 de xuño de 1964, foi un escritor finlandés que gañou o Premio Nobel de Literatura o 1939.
A Mera, Insua, Ortigueira
A Mera é un lugar da parroquia de Insua no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 4 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 9 habitantes.
Observatorio
dereita|miniatura|285px|O Telescopio espacial Hubble visto dende o [[Transbordador espacial Discovery durante a misión STS-82]] Un observatorio é unha localización empregada para a observación de acontecementos terrestres e/ou celestiais. A astroloxía, astronomía, climatoloxía/meteoroloxía, xeoloxía, oceanografía e vulcanoloxía son exemplos de disciplinas para as cales foron construídas observatorios. Historicamente os observatorios eran tan sinxelos coma un sextante (para medir a distancia entre estrelas) ou Stonehenge (que ten algunhas aliñacións cara fenómenos astronómicos).
Frans Eemil Sillanpää
Traxectoria
De orixe campesiña humilde, seus pais conseguiron envialo a estudar a Tampere e, posteriormente, á Universidade de Helsinqui a estudar medicina, onde trabou amizade co pintor Eero Järnefelt, e outros personaxes importantes da época como Jean Sibelius, Juhani Aho ou Pekka Halonen. En 1913 volveu á súa vila natal, dedicándose por completo á escritura.
Observatorio
Observatorios terrestres
Estes observatorios, localizados na superficie da Terra, empréganse para facer observacións nas porcións do espectro electromagnético da frecuencia de radio e da luz visible. A maioría dos telescopios ópticos están resgardados dentro dunha cúpula ou estrutura similar para protexer os delicados instrumentos dos elementos naturais. As cúpulas de telescopios conteñen unha comporta ou outra abertura no teito que pode abrirse para a observacións e pecharse cando o telescopio non está sendo empregado. Na maioría dos casos, a parte superior da cúpula pode rotar coa finalidade de permitir que o instrumento observe distintas seccións do ceo nocturno. Os radiotelescopios xeralmente non teñen cúpula.
Observatorios ópticos
esquerda|miniatura|VLT de Yepun do ESO de Cerro Paranal, [[Chile, en agosto de 2010. ]] No tocante aos telescopios ópticos, a maioría dos emprazados no chan están localizados lonxe dos maiores centros de poboación para evitar os efectos da contaminación lumínica. As localizacións ideais para os telescopios modernos son sitios que teñen ceos escuros, unha alta porcentaxe de noites despexadas ao ano, aire seco e en altitudes elevadas. Nestas altas cotas a atmosfera terrestre é máis fina, polo que se minimizan os efectos de turbulencia atmosférica.
miniatura|300x300px|Observatorios pertencentes á ESO. Un dos observatorios ópticos máis coñecidos é o de Cerro Paranal (na foto á esquerda), operado por European Southern Observatory (sigla en inglés: ESO; tradución ó galego: "Observatorio Europeo Austral") e situado a 2653 msnm no deserto de Atacama, 130 km preto de Antofagasta (Chile), en terreos doados polo goberno. Consta de catro telescopios de 8,2 m de diámetro (con nomes en mapuche ) que conforman o VLT (sigla de Very Large Telescope; tradución ó galego: "Telescopio Moi Grande") que poden ser coordinados mediante o interferómetro VLTI (Very Large Telescope Interferometer). O sistema está respaldado por outros catro telescopios auxiliares (AT) de 1,8 m, o VST de 2,5 m e o VISTA de 4 m. A axencia ESO posúe ademais os observatorios de Llanos de Chajnantor e de La Silla, ambos tamén en Chile.
Frans Eemil Sillanpää
Traxectoria
Os seus escritos son relatos de xente sinxela de vida sinxela.
Observatorio
Observatorios de radio
Comezando nos anos trinta, os radiotelescopios teñen sido construídos no campo da radioastronomía. Tal instrumento, ou agrupamento deles, xunto con outras construcións adxuntas coma centros de control, centros de redución de información, e de mantemento, son chamados observatorios de radio. Os observatorios de radio están tamén localizados lonxe dos maiores núcleos de poboación para evitar as interferencias electromagnéticas da radio, televisión, radar... Pero a diferenza dos observatorios ópticos, os observatorios de radio son emprazados en vales para escudalos destas interferencias. Algúns dos maiores observatorios de radio son o Very Large Array, en Novo México, USA, Jodrell Bank no Reino Unido, Arecibo, Porto Rico e Parkes e Nova Gales do Sur, Australia.
Observatorios espaciais
Os observatorios espaciais son telescopios ou outros instrumentos localizados no espazo exterior, moitos en órbita ao redor da terra. Os observatorios espaciais poden ser empregados na observación astronómica de obxectos a lonxitudes de onda do espectro electromagnético que non poden penetrar na atmosfera terrestre, e son, polo tanto, imposibeis de observar empregando telescopios terrestres. A atmosfera terrestre é opaca ás radiacións ultravioleta, raios X, raios gamma e parcialmente opaca á infravermella, polo que as observacións nestas porcións do espectro electromagnético son mellor levadas a cabo por riba da atmosfera do noso planeta.
Adina (Rossini)
Adina, ovvero Il Califfo di Bagdad (en galego Adina, ou O Califa de Bagdad) é unha farsa nun acto con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Gherardo Bevilacqua Aldobrandini baseado no libreto de Felice Romani Il califo e la schiava. A ópera trata o tema popular do "secuestro no serrallo". A súa estrea non tivo lugar ata o 22 de xuño de 1826, no Teatro Nacional São Carlos de Lisboa.
Orquestración
Para os recitativos:
Raymond Corbin
Traxectoria
miniatura|160x160px| [[Anverso dos 100 francos de 1984 coa imaxe de Marie Curie, obra de Raymond Corbin ]] Corbin tivo entre os seus profesores a Henri Dropsy durante os seus estudos na Escola Nacional Superior de Bellas Artes de París, entre 1931 e 1934. Posteriormente, el mesmo o sucedería como profesor titular de Gravado de Medalla, en 1955. Do mesmo xeito, Raymond Corbin foi elixido para ocupar o lugar de Dropsy na Academia de Belas Artes en 1970.
Outro dos profesores sobranceiros de Corbin foi o escultor Vléric, na Escola Germain Pilon.
Entre os seus traballos máis salientables de Corbin están as moedas dun dinar de Tunisia de 1968 e de 1970, a moeda francesa de 100 francos conmemorativa de Marie Curie, que lle foi encomendada en 1984, e a moeda dun franco de 1995 conmemorativa do Institut de France. miniatura|160x160px| [[Medalla do 30 aniversario da SÉNA (1993), obra de Raymond Corbin ]] Como deseñador de medallas, entre outras moitas, é o autor da que conmemora o 30 aniversario da Sociedade de Estudos Numismáticos e Arqueolóxicos, de París.
En escultura destaca o seu Maquis, altorrelevo que adorna monumento na honra dos combatentes franceses, no Mont-Valérien, na vila de Suresnes.
Estivo casado con Charlotte Suret-Canale (Charlotte Corbin), tamén deseñadora, finada o 14 de novembro de 2008.
Gasamáns, Agrón, Ames
Gasamáns é un lugar da parroquia de Agrón no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 44 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 23 homes e 21 mulleres.
Aleteo de tiburóns
Denomínase aleteo de tiburóns (do inglés shark finning) ou simplemente aleteo (finning) á práctica pesqueira que consiste en atrapar tiburóns, cortarlle as aletas e devolvelos mutilados e vivos ao mar, onde inevitabelmente morrerán por asfixia —ao non poderen nadar e conseguir a circulación de auga polas súas branquias—, desangrados ou devorados por outros peixes.
Efectos sobre as especies
Estudos da Organización das Nacións Unidas para a Agricultura e a Alimentación (FAO) e de organizacións conservacionistas independentes, estiman que cada ano se capturan entre 100 e 150 millóns de tiburóns. Os tiburóns son presa dos barcos pesqueiros pola crecente demanda de subprodutos (en particular as súas aletas), para o mercado asiático e os restaurantes asiáticos de todo o mundo. A súa demanda para a sopa de aleta de tiburón, de cartilaxe para produtos farmacéuticos —non só da medicina tradicional chinesa—, están provocando unha verdadeira catástrofe ecolóxica para este grupo de peixes. Por iso, o prezo das aletas das especies máis solicitadas pode alcanzar os 600 euros/kg.
Nas últimas décadas moitas especies de tiburóns pasaron a estar ao bordo da extinción debido á sobreexplotación pesqueira non sustentábel e, en particular, pola práctica do finning, que é ilegal en case todo o mundo (a Unión Europea, que xa a prohibira de forma xeral en 2003, recentemente prohibiu tamén as excepcións permitidas ás frotas pesqueiras españolas e portuguesas)".
As poboacións de tiburóns diminuíron nalgunhas especies nun 90 %. Este declive é máis perigoso para a supervivencia destes peixes debido ás características ecolóxicas dos escualos que os fai moi vulnerábeis á súa captura en masa; trátase de animais que medran lentamente, a súa maduración sexual prodúcese ao cabo de bastantes anos e teñen pouca descendencia.
Casa da Cultura Salvador de Madariaga
miniatura|Casa da Cultura Salvador de Madariaga. A Casa da Cultura Salvador de Madariaga é unha sala de exposicións e centro cultural da cidade da Coruña. Situada en pleno centro da cidade é sede do Arquivo Municipal, o Servizo Municipal de Educación, unha Biblioteca Municipal, o Centro Galego de Artes da Imaxe e o Instituto José Cornide de Estudos Coruñeses. A xestión correspóndelle ao Palacio de Exposicións Municipal Kiosco Alfonso.
No edificio atópanse ademais a sede do CGAI e da Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia.
Descrición
O edificio ten un baixo e catro plantas cun patio central cuberto por unha cristaleira. As catro plantas están articuladas a partir deste patio central cunha escaleira que se divide en dous corpos e leva ás outras plantas.
Historia
miniatura|Real Casa da Aduana de Madrid (Ministerio de Facenda), que inspirou o edificio coruñés. O edificio foi deseñado en 1925 polo arquitecto Miguel Durán Salgado como Delegación Provincial de Facenda, polo que está inspirado na sede do Ministerio de Facenda de Madrid, de Francesco Sabatini. Durán era fillo de Juan Jacobo Durán Loriga, matemático que dá nome á rúa onde se atopa.
En 1978 instalouse no edificio o arquivo municipal.
Einion Wan
Einion Wan (en activo c. 1202-1245) foi un poeta cortesán galés. Os poemas seus que chegaron ata nós inclúen elexías a Llywelyn o Grande e a Madog ap Gruffydd "Maelor" ap Madog, príncipe de Powys Fadog. Só conservamos seis dos seus poemas, transmitidos no Manuscrito Hendregadredd e no Llyfr Coch Hergest.
Accidente de aviación
dereita|miniatura|300x300px|O [[voo 123 de Japan Airlines é, dende 1985, a peor catástrofe na que estivo involucrado un só avión con 520 persoas falecidas. É superado polo choque entre dous Boeing 747 no aeroporto dos Rodeos (583 mortos) e os atentados do 11-S, con 4 avións perdidos e máis de 3000 mortos aínda que non se considera accidente de aviación por ser un ataque deliberado.]] Un accidente de aviación é un incidente que ocorre con calquera aeronave, xa sexa en terra ou en voo. Un incidente de aviación é definido como un suceso no que, distinto dun accidente, está asociada a operación dunha aeronave que afecta ou podería afectar á seguridade das operacións.
Cando unha aeronave sofre un dano tan severo que se declara como sinistro total (cando a reparación non é economicamente viable), ou no caso de que sexa completamente destruída e deuse de baixa nos rexistros, denomínase "perda en accidente do casco" (hull loss accident). Significa que o evento se rexistra como accidente malia que non existan vítimas fatais ou feridos graves, como sucedería por exemplo nunha aterraxe forzosa que resulte nun dano irreparable.
O primeiro accidente fatal ocorreu no Wright Modelo A en Fort Myer, Virxinia, o 17 de setembro de 1908, que resultou en feridas do piloto, Orville Wright, e a morte do pasaxeiro, o tenente do Exército Thomas Etholen Selfridge.
Land Rober Tunai Show
Land Rober Tunai Show é un programa de humor e entretemento que se emite os xoves ás 22:00 na Televisión de Galicia. Está presentado por Roberto Vilar e comezou a emitirse en 2009 co nome de Land Rober. En 2011 deixou de emitirse tras a marcha de Roberto Vilar a Mediaset, ata que a principios de 2015 volveu á grella co novo nome, Land Róber Tunai Show. Ten como colaboradores habituais a David Perdomo e Eva Iglesias, e anteriormente a actores como Xosé Antonio Touriñán, Manuel Manquiña ou Isabel Risco. Pola banda do programa pasou tamén Tonhito de Poi, quen traballou ademais como guionista.
Características
alt=Farruco con Roberto Vilar|miniatura|Sketch humorístico no que aparece Farruco caracterizado do cabo Mosteiro xunto a Roberto Vilar. Unha sección do programa é unha comedia de situación titulada Os Panchos. Dura uns quince minutos, e ten lugar na cafetaría dun tanatorio, rexentada por Pancho (Roberto Vilar). Polo tanatorio andan tamén Camariñas (Touriñán), a pantasma dun defunto, e Concha (Pili Pampín), a irmá de Pancho.
Outra das seccións é O xogo das cadeiras, onde os convidados escoitan as historias que contan algunhas persoas do público sentadas nunha cadeira. Se a historia non gusta ou é aburrida, os convidados premen un botón e a cadeira tira co que conta a anécdota.
Tamén se emite un contido chamado Cociña pa la juventú, onde Leluca, unha anterior colaboradora no programa, explica aos rapaces e rapazas como valerse por si mesmos na cociña. A cociña tamén ten un papel importante na sección Máster Voz, onde os convidados cociñan e cantan ao mesmo tempo.
Ademais destes novos contidos, o programa recupera contidos do anterior Land Róber, como Histerias de hospital e Criaturas da noite, que teñen un peculiar personaxe chamado Filipe II.
Tempadas como Land Róber
Tres tempadas de 2009 a 2011 Con invitados como: Cristina Pato, Enrique Ramil, Luis Tosar ou David Bustamante entre outros.
La Provincia (Pontevedra)
Historia e características
Subtitulado Semanario popular independente, apareceu o 4 de febreiro de 1917. Entre abril e xullo de 1917 saíu dúas veces á semana. Fundado e dirixido por Luciano del Río Fernández, o xefe de redacción era Valentín Paz-Andrade e os redactores Rogelio Juanes Valdés, Xerardo Álvarez Gallego e Francisco Amil. Informaba sobre literatura, arte, turismo, agricultura, industria, comercio e socioloxía. Incluía unha "Páxina enxebre", sección na que se publicaban textos literarios galegos. Cesou a súa publicación en 1922.
A Pena, Insua, Ortigueira
A Pena é un lugar da parroquia de Insua no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 7 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 3 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 11 habitantes.
Tulipán
Os Tulipáns (Tulipa) ou tulipas   son un xénero de plantas perennes e bulbosas pertencente á familia das Liliáceas. O xénero dos tulipáns, nome común co que se designa a tódalas especies, abrangue aproximadamente 150 especies e innumerables cantidades de híbridos e cultivares conseguidos a través do melloramento xenético que os floricultores foron realizando dende o século XVI.
Orixe e distribución do xénero
Malia estar asociado con Holanda, o xénero é orixinario de Irán, Afganistán, certas rexións de Asia Central e Europa meridional. De feito, en Turquía os tulipáns cultivábanse como plantas ornamentais dende o ano 1000 aproximadamente.
As especies do xénero distribúense polo sur de Europa, norte de África e Asia, dende Anatolia e Irán no leste ata o nordés da China. O centro de diversidade do xénero atópase nas montañas Pamir e Hindu Kush nas estepas de Casaquistán.
Etimoloxía
As palabras tulipán e tulipa son modificacións da verba turca tülbend que, por súa vez, provén do termo persa dulband. Ambas as palabras significan "turbante" e fan referencia á forma que adopta a flor cando está pechada. Tulipa é tamén o nome latino do xénero destas especies todas, que forma parte do nome científico.
Descrición
Tulipáns cultivados.|miniatura|esquerda Son plantas herbáceas, bulbosas. Os bulbos son truncados basalmente e alongados cara ao ápice, cubertos por unha túnica usualmente pilosa por dentro. O talo é sinxelo (ocasionalmente ramificado) e subterráneo na súa porción basal. As follas son basais e caulinares, espazadas ou máis ou menos arrosetadas, lineais, aovadas ou lanceoladas.
As flores son actinomorfas e hermafroditas, erguidas ou, máis raramente, péndulas; e áchanse dispostas en número de 1 a 3 na extremidade dos talos floríferos. O perigonio é anchamente infundibuliforme ou acampanado, composto de tépalos libres, subiguais, xeralmente anchos e imbricados, coloreados, frecuentemente cun diminuto mechón de pelos brancos no ápice. O androceo está formado por 6 estames, inclusos, cos fiamentos aplanados e as anteras oblongas. O ovario é súpero, trilocular, pluriovulado. O estilo é columnar ou moi curto, o estigma é trilobado. O froito é unha cápsula loculicida, pluriseminada. As sementes son usualmente planas, subdeltoideas. En xeral tódalas especies e cultivares de Tulipa son diploides con 2n=2x=24 cromosomas. A excepción máis conspicua constitúena cultivárelos híbridos do tipo denominado "Darwin", os cales son triploides con 2n=3x=36 cromosomas e, ademais, produto do cruzamiento entre dúas especies: Tulipa fosteriana e T. gesneriana . miniatura|dereita|150px| Morfoloxía da flor de Tulipa miniatura|dereita|150px|Detalle do androceo e do xinecei de Tulipa
O tulipán de xardín
O tulipán común ou de xardín (Tulipa gesneriana Linnaeus) designa unha chea especies (tales como T. bakeri Hall, T. clusiana de Candolle, T. fosteriana Hoog ex W. Irving, T. kaufmanniana Regel e T. tarda Stapf), como así tamén un vasto número de híbridos complexos entre as especies mencionadas. Cultívanse en todo o mundo polas súas espectaculares e fermosas flores. Debido á hibridación interespecífica, á recombinación e á selección, a nomenclatura botánica do tulipán cultivado é sumamente complicada xa que ningún dos cultivares actuais, os que presentan gran diversidade de tamaños, cores e forma das flores así como de épocas de floración, pode identificarse co nome de ningún dos taxóns silvestres do xénero.
Existen máis de 5000 cultivares rexistrados de tulipáns ou tulipas. Levouse a cabo unha clasificación dos mesmos baseada da estrutura das flores, o período a floración e a orixe. Algúns dos 15 grupos establecidos comunmente son:
A cor da flor está determinada pola composición e proporción de diferentes pigmentos. Así, as flores amarelas conteñen soamente carotenoides e cianidina. As flores vermellas cianidina e pelargonidina; mentres que as flores púrpura conteñen unha combinación de cianidina e delfinidina. As flores rosadas conteñen a maior variación en tipos de pigmentos, pero o seu nivel ou contido é relativamente menor que aquel presente nos outros tipos de cores. As flores brancas case non exhiben ningún tipo de pigmento.
A continuación preséntanse imaxes que exemplarizan algúns dos tipos de cultivares:
Historia do cultivo en occidente
miniatura|dereita|150px|[[Acuarela anónima do século XVII de "Semper Augustus", un dos tulipáns máis famosos, vendido en Holanda a prezo récord]] No século XVI, o embaixador austríaco en Turquía Ogier Ghislain de Busbecq, quen ademais era un floricultor entusiasta, viu tulipáns cultivados en Adrianópolis. En 1544, cando volveu a Europa, trouxo consigo algúns bulbos aos Xardíns Imperiais de Viena. Décadas máis tarde, en 1593, Carolus Clusius deixou o seu traballo nos Xardíns Imperiais para tomar un cargo de profesor de botánica en Leiden, Países Baixos. Clusius, levou con el a Holanda unha colección de bulbos de tulipáns que crearon un grande interese e entusiasmo. Entre 1610 e 1620 en Francia e para 1634 en Holanda, o entusiasmo por cultivar estas plantas bulbosas transformouse nunha verdadeira febre coñecida como "tulipomanía". Vendíanse posesións de todo tipo para mercar bulbos de tulipán e algúns tipos raros desta especie custaban o prezo dunha granxa, unha casa ou varios cabalos. En 1623, un só bulbo dunha variedade famosa de tulipán podía custar ata 1000 floríns, cifra exorbitante tendo en conta que a ganancia media anual naquela época era de 150 floríns. Un bo comerciante de bulbos, polo outro lado, podía gañar 6000 floríns por mes. En 1635 produciuse unha venda de 40 bulbos por 100.000 floríns. Para propósito de comparación, unha tonelada de manteiga custaba aproximadamente 100 floríns. Unha verdadeira marca foi a venda do bulbo máis famoso, "Semper Augustus", por 6.000 floríns en Haarlem. Non había suficientes bulbos no mercado como para apoiar a demanda existente, polo que a tulipomanía transformouse nunha especulación financeira, na que os investidores mercaban e vendían notas de crédito e non bulbos. Este período de euforia especulativa deu lugar a unha gran burbulla económica e unha crise financeira. Constitúe, de feito, un dos primeiros fenómenos especulativos de masas dos que se ten noticia.
Mercado mundial
miniatura|esquerda|Campo de produción comercial de tulipáns, [[Hokkaido, Xapón]]
O tulipán cultívase con dous obxectivos principais: a produción de flor curtada e a de bulbos secos. Estes últimos destínanse, á súa vez, a satisfacer a demanda de bulbos para parques, xardíns e uso particular e, doutra banda, para prover os bulbos necesarios para a produción de flor curtada. O comercio internacional de flor curtada ten un valor global aproximado de 11.000 millóns de Euros, o cal prové unha magnitude da importancia económica desta actividade.
O principal país produtor de bulbos de tulipán é Holanda, país que concentra o 87% da área mundial, a cal é de aproximadamente 12.000 hectáreas. Os bulbos desta especie prodúcense significativamente noutros 14 países, encabezados polo Xapón, Francia e Polonia. A maioría destes países emprega os bulbos obtidos para a súa propia produción de flor curtada ou para abastecer o seu mercado comerciante polo miúdo de bulbos secos. Holanda, con todo, á parte de ser o principal produtor internacional de bulbos, é a excepción a esta xeralización. De feito, produce aproximadamente 4.000 millóns de bulbos anualmente, dos cales o 53% úsanse no mercado de flor curtada e os restantes utilízanse no mercado de bulbos secos. Dos bulbos destinados ao mercado de flor cortada, Holanda utiliza o 57% para satisfacer o seu mercado interno e o resto expórtao a varios países, dentro e fóra da Unión Europea.
Cultivo para produción de bulbos
miniatura|dereita|Bulbos de tulipán Este tipo de cultivo iníciase a partir de bulbiños, os cales se producen ao redor do bulbo orixinal e sepáranse deste logo de colleitalos. Como na produción doutros tipos de bulbos, requírese un chan ben drenado, areoso e cun pH próximo á neutralidade. Necesítanse 2 anos para alcanzar bulbos de tamaño comercial. Nun primeiro ano plántanse os bulbiños no outono, a altas densidades (1-2 cm de separación entre bulbiños) e cultívanse bulbos de calibres 6-8, 8-10. Logo de colleitados os bulbos no verán, realízase o segundo ano de cultivo, a menor densidade (4–5 cm de separación entre bulbos), co emprego de abonos químicos e outros agroquímicos para protexer ao cultivo de pragas e enfermidades. A recolección iníciase cando a túnica dos bulbos comeza a colorearse. Os bulbos cultivados alcanzan un calibre de 11-12 ou superior.
Taxonomía
O xénero Tulipa foi subdividido en dous subxéneros sobre a base de caracteres morfolóxicos e patróns de compatibilidade nos cruzamentos interespecíficos: Eriostemones e Tulipa (=Leiostemones). O subxénero Eriostemones consiste en 3 seccións, mentres que Tulipa comprende 5 seccións, como se detalla a continuación:
Listaxe de especies
miniatura|dereita| [[Tulipa cretica]] miniatura|dereita| [[Tulipa clusiana]] miniatura|dereita| [[Tulipa platystigma]] A continuación provese unha lista dalgunhas das especies de Tulipa ordenadas alfabéticamente:
Hipólito Yrigoyen
Juan Hipólito del Sagrado Corazón de Jesús Irigoyen Alem, tamén coñecido como Hipólito Yrigoyen, nado en Buenos Aires o 12 de xullo de 1852 e finado o 3 de xullo de 1933, foi un avogado e político arxentino, que foi presidente da Arxentina en dúas ocasións: entre 1916 e 1922, e entre 1928 e 1930.
Biografía
Naceu na cidade de Buenos Aires, fillo do éuscaro francés Martín Irigoyen e de Marcelina Alem, irmá do político Leandro N. Alem, fundador da Unión Cívica Radical (UCR).
Yrigoyen gradouse en Dereito pola Universidade de Buenos Aires o 1878, exercendo a súa profesión na oficina de Leandro Alem e de Aristóbulo del Valle. Foi electo deputado pola Provincia de Buenos Aires en 1880.
Despois do suicidio de seu tío Leandro Alem, Yrigoyen tornouse líder da UCR. Asumiu como política a intransixencia, unha postura de oposición ó réxime coñecido como concordancia, que establecía, mediante fraude electoral, a alternancia no poder entre distintos sectores conservadores. O seu celo levou o partido á loita armada en 1893 e 1905. Máis tarde, orientou a súa forma de acción non violenta mediante a abstención revolucionaria. A súa loita terminou coa promulgación da Lei Sáenz Peña, que estableceu o voto obrigatorio, secreto e universal (aínda que non incluíse ás mulleres).
Era coñecido como O Peludo polo seu carácter pouco sociábel e introvertido. Filosoficamente foi asociado co krausismo español.
Primeira presidencia (1916-1922)
O impulso inicial da conquista dos dereitos democráticos veuse freado ao non controlar o Senado e tamén o goberno de moitas provincias. Yrigoyen recorre entón á intervención federal nas provincias, profundando o enfrontamento cos sectores conservadores.
Economicamente, a Arxentina benefíciouse da primeira guerra mundial, coa apertura dos mercados aos seus produtos primarios (carne e cereais) que eran a base da súa riqueza. A Arxentina era coñecida como o celeiro do mundo e tiña un dos máis altos PIB por habitante.
A pesar das súas medidas de carácter social, como o descanso remunerado os domingos, por acción ou omisión deixou que sectores militares reprimisen os movementos dos traballadores e das minorías.
Ao non ser reelecto conforme decisión constitucional, foi sucedido por Marcelo Torcuato de Alvear, líder da facción antipersonalista do seu partido.
Segunda presidencia (1928-1930)
Ao ser reelecto, Yrigoyen xa se encontraba vello e estaba rodeado de asesores que, ao lle falaren das oposicións socialista e conservadora, ocultaban a realidade, filtrando así o acceso ao que acontecía no país e no mundo (era coñecido como o Diario de Yrigoyen).
A situación económica tornouse grave cos primeiros sinais da Gran Depresión, e os sectores do exército simpatizantes do fascismo e os intelectuais, como Leopoldo Lugones, conspiraban abertamente por unha mudanza do réxime.
Finalmente, o 6 de setembro de 1930 Yrigoyen foi deposto por un golpe militar dado por José Félix Uriburu.
Últimos anos
Despois da súa deposición, Yrigoyen foi detido e confinado na Illa de Martín García. Faleceu en Buenos Aires a 3 de xullo de 1933. O seu funeral foi acompañado por unha enorme multitude.
Literatura anglosaxoa
miniatura|Páxina inicial da Crónica de Peterborough, probablemente escrita darredor do [[1150, é unha das principais fontes da Crónica Anglosaxoa.]]
A literatura anglosaxoa (ou literatura en inglés antigo) abarca a literatura escrita en anglosaxón (inglés antigo) durante os seiscentos anos de período anglosaxón na Gran Bretaña, dende a metade do século V ata a Conquista Normanda de 1066. Estes traballos inclúen xéneros tales como a poesía épica, haxiografía, sermóns, traducións da Biblia, traballos legais, crónicas, adiviñanzas e outros. Entre todos forman unha escolma de catrocentos manuscritos do período, un importante corpus para a investigación especialista e de interese popular.
Algúns dos traballos máis importantes deste período inclúen o poema Beowulf, que conseguiu o status de épica nacional na Gran Bretaña. A Crónica Anglosaxoa é unha escolma dos acontecementos máis importantes da historia temperá inglesa. O poema Cædmon's Hymn do século VII é un dos textos máis vellos escritos en inglés.
A literatura anglosaxoa pasou por diferentes períodos de investigación. No século XIX e a comezos do século XX a investigación centrábase nas raíces xermánicas do inglés, posteriormente fíxose fincapé nos méritos literarios, e hoxe a investigación está centrada na paleografía e nos propios manuscritos físicos: os filólogos debaten asuntos como a datación, lugar de orixe, autoría, e as conexións entre a cultura anglosaxoa e o resto de Europa na Idade Media.