cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Compañía de Tranvías da Coruña
Renovación da frota
Dentro das melloras e novidades máis salientables desta nova remesa, destaca a nova estética da carrozaría tipo Lion's City, a apertura electrónica das dúas portas traseiras, novos asentos e configuracións interiores, un novo sistema de ramplas de funcionamento máis fiable e o detalle estrela en canto á información visible para o usuario: os novos paneis de leds no frontal superior, con número (na súa cor correspondente) e as cabeceiras da liña de cada bus. Estes paneis xa se foron instalando progresivamente tamén en tódolos buses de anteriores xeracións en activo.
Máis recentemente, en 2014 e 2015, Tranvías da Coruña incorporou á frota 4 MAN máis e como aliciente, 12 unidades (3 delas articuladas) do novo e afamado modelo Citaro C2, da casa Mercedes Benz. Isto permite dar de baixa definitivamente ós tres últimos buses existente con escaleiras de acceso (tres articulados). Deste xeito, e xunto coa "accesibilización" (con ramplas manuais) de 13 dos máis antigos vehículos, pódese dicir xa que no 2016 a frota de autobuses de Tranvías da Coruña será ó fin 100% accesible.
Paradas
A rede está formada por 592 paradas ao longo da cidade.
San Paio, Coristanco, Coristanco
San Paio é un lugar da parroquia de Coristanco no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 44 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 20 homes e 24 mulleres.
Lugar de interese xeolóxico
Un lugar de interese xeolóxico (LIX) é unha zona xeolóxica única ou de interese científico ou divulgativo catalogada para a súa promoción e protección no estado español. Estes lugares xeolóxicos decláranse pola presenza de estruturas xeolóxicas, de formas do terreo e elementos da súa modelaxe, de tipos de solo, de rochas ou dunha composición mineral, de fósiles ou meteoritos presentes, entre outros, e que son de interese para entender as orixes e evolución das formación xeolóxicas, da vida e do planeta.
A declaración destas zonas está amparada pola lei 42/2007 española e actualízase no catálogo de lugares de interese xeolóxico, que é un traballo de colaboración entre o estado, as comunidades autónomas e entidades científicas. En 2017 só Andalucía, Aragón, Cataluña, e Euskadi contaban con inventarios propios e oficiais. Nas demais comunidades é o Instituto Xeolóxico e Mineiro de España (IXME) quen mantén o rexistro de lugares de interese xeolóxico actualizado, en colaboración con organismos científicos. O IXME cataloga estes lugares indicando se é un proxecto cartográfico propio, das autonomías ou para o proxecto internacional Geosites.
O número de LIX en España en 2015 foi de 2787, entre os cales estaban 276 unidades declaradas como Global Geosites. Galicia conta con 62 LIX, dos cales 16 son geosites.
Geosites
Galicia contaba en 2011 con 16 espazos de interese xeolóxico de relevancia internacional, ou geosites:
miniatura|200px|dereita|Dobra de Campodola-Leixazos, no concello de [[Quiroga na Serra do Courel.]]
miniatura|200px|dereita|Praia de Augas Santas, Ribadeo.
miniatura|200px|dereita|Fervenzas do Ézaro, Ézaro, Dumbría.
Ornithomimus
Ornithomimus ("imitador de aves") é un xénero coñecido por dúas especies de dinosauros terópodos ornitomímidos, que viviron a finais do período Cretáceo, fai aproximadamente entre 70 e 65 millóns de anos, no Mastrichtiano, no que hoxe é Norteamérica. Ornithomimus velox, a especie tipo, foi nomeada en base a un pé e unha man proveniente da Formación Denver, pero mellor material foi atopado no Canadá, incluíndo a Ornithomimus edmontonicus un excelente espécime articulado do Parque Provincial do Dinosauro, na Formación Canón Ferradura. Outros espécimes asignados a Ornithomimus foron atopados na costa leste dos Estados Unidos. O primeiro fósil de Ornithomimus foi atopado en 1889 e nomeado polo paleontólogo norteamericano Othniel C. Marsh en 1890.
Linguas indoiranias
miniatura| As linguas indoiranias constitúen, de entre as ramas lingüísticas indoeuropeas, aquel que se estende, xeograficamente, máis a oriente. Son chamadas tamén linguas arianas.
Clasificación
Inclúe os subgrupos das linguas indoarias e das iranias. Os falantes da lingua protoindoirania, os hipotéticos protoindoiranios, están xeralmente asociados á cultura de Sintashta-Petrovka, na Asia Central, que se desenvolveu durante o terceiro milenio a.C.. Crese que a súa expansión está asociada á invención do carro.
Actualmente son faladas no sur de Asia e no subcontinente indio. Son cerca de trescentas linguas divididas en catro grupos:
Ferreiros, Ferreiros, Pol
Ferreiros é un lugar da parroquia de Ferreiros no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 32 habitantes (17 homes e 15 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Galería de imaxes de Covelo
Galería de imaxes do concello de Covelo na provincia de Pontevedra.
ADN polimerase
Unha ADN polimerase ou ADN-pol (tamén DNA polimerase) é un encima que cataliza a polimerización de desoxirribonucleótidos formando unha cadea de ADN (replicación na cal axudan tamén outros encimas). A función esencial das ADN polimerases é realizar a replicación do ADN, na cal a polimerase "le" unha cadea de ADN que funciona como molde e sintetiza unha nova cadea complementaria. Por medio deste proceso cópiase unha molécula de ADN. A molécula acabada de polimerizar é complementaria en bases á cadea molde e, por tanto, idéntica á cadea orixinal unida á molde, que se separara dela para a replicación. As ADN polimerases utilizan ións magnesio como cofactores. As ADN polimerases humanas teñen unha lonxitude de 900 a 1000 aminoácidos.
Fabiola García
Traxectoria
É licenciada en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi concelleira e primeira tenente de alcalde de Ribeira co Partido Popular, e directora xeral de Maiores e Persoas con Discapacidade na Consellería de Política Social.
ADN polimerase
Funcións
miniatura|200px|dereita|ADN polimerase con capacidade de corrección de probas (proofreading). A ADN polimerase pode engadir nucleótidos libres só ao extremo 3' da cadea de ADN en formación. Isto fai que a elongación da cadea en formación se faga en dirección 5'-3'. Ningunha ADN polimerase coñecida pode empezar unha cadea de ADN de novo, é dicir, non pode colocar o primeiro nucleótido da cadea, despois unir o segundo, despois o terceiro etc. O único que poden facer é alongar unha cadea xa existente polo seu extremo 3'-OH, polo que sempre debe existir un fragmento inicial xa formado. Esta é a razón pola que a ADN polimerase necesita un cebador ou primer previamente formado ao cal engadir nucleótidos. Os cebadores ou primers poden estar formados por ARN ou ADN. Na replicación do ADN, as primeiras dúas bases son sempre de ARN, e son sintetizadas por outro encima chamado primase. Requírese tamén un encima chamado helicase para desenredar o ADN e desfacer nesa rexión a súa estrutura de dobre cadea e formar a estrutura de dúas cadeas simples bifurcadas (esta rexión é a forquita de replicación ou garfo de replicación), o cal facilita a replicación de cada unha das cadeas seguindo o modelo semiconservativo da replicación do ADN.
Outra propiedade que presentan algunhas ADN polimerases, pero non todas é a corrección de erros. Este proceso corrixe os erros producidos durante a formación do ADN neosintetizado. Cando se recoñece un par de bases colocado incorrectamente, a ADN polimerase inverte a dirección do seu movemento atrasándose un par de bases. Esta actividade de exonuclease 3'-5' do encima permite que o par de bases incorrecto sexa retirado para ser máis tarde substituído polo correcto pola propia polimerase, que continuará a replicación. Esta actividade denomínase corrección de probas.
As ADN polimerases son moi utilizadas nos experimentos de bioloxía molecular.
Familias de ADN polimerases
Baseándose na homoloxía da súa secuencia de aminoácidos, as ADN polimerases poden ser subdivididas en sete familias: A, B, C, D, X, Y, e RT.
Familia A
Esta familia de polimerases contén tanto polimerases replicativas coma reparadoras. Entre os membros replicativos da familia están a moi estudada T7 ADN polimerase, e a ADN polimerase mitocondrial eucariótica γ. As polimerases reparadoras son a ADN pol I de Escherichia coli, a pol I de Thermus aquaticus, e a pol I de Bacillus stearothermophilus. Estas polimerases reparadoras están implicadas na reparación de excisión e o procesamento de fragmentos de Okazaki xerados durante a síntese da fibra retardada ou descontinua na replicación do ADN.
Familia B
As polimerases da familia B están implicadas na reparación e replicación do ADN. Entre elas están: Pol II (bacteriana), Pol B (arqueobacteriana), e Pol α, δ, e ε (eucarióticas). Outra polimerase B é a Pol ζ, feita de dúas subunidades, Rev3 e Rev7, que está implicada na síntese translesión. Pol ζ é única porque pode estender primers que teñen erros terminais sen complementariedade.
Familia C
As polimerases C son os principais encimas replicativos cromosómicos bacterianos. A subunidade alfa da ADN polimerase III de E. coli é a subunidade catalítica e non posúe actividade coñecida de nuclease. Outra subunidade, a epsilon, posúe actividade exonuclease 3'-5', que se utiliza para "editar" durante a replicación cromosómica. Agora clasifícanse ás veces as polimerases C como unha subcategoría da familia X.
Familia D
Son polimerases aínda mal caracterizadas. Todos os exemplos coñecidos encóntranse no subdominio Euryarchaeota das Archaea e pénsase que son polimerasas replicativas.
Familia X
Contén as ben coñecidas polimerases eucarióticas pol β, e outras polimerases eucarióticas como a pol σ, pol λ, pol μ, e a deoxinucleotidil transferase terminal (TdT). A Pol β requírese para a reparación de excisión de bases de remendo curto (short-patch, no que só se substitúe un nucleótido), unha vía de reparación do ADN que é esencial para a reparación de bases alquiladas e oxidadas e de sitios abásicos (onde falta unha base). A Pol λ e Pol μ están implicadas na unión de extremos non homólogos, un mecanismo para volver a unir as roturas no ADN de dobre cadea. A TdT exprésase só nos tecidos linfoides, e engade "n nucleótidos" ás roturas nunha dobre cadea formadas durante a recombinación dos xenes inmunitarios V(D)J para promover a diversidade inmunolóxica. O lévedo Saccharomyces cerevisiae ten só unha polimerase Pol X, a Pol IV, que está implicada na unión de extremos non homólogos.
Familia Y
As polimerases Y difiren das outras en que teñen unha baixa fidelidade á hora de replicar ADNs molde non danados e na súa capacidade de replicar ADN danados, o que se coñece como síntese translesión (TLS). Os memberos desta familia denomínanse polimerases de síntese de translesión. Dependendo da lesión, as TLS polimerases poden saltar (by-pass) o dano dun modo libre de erros ou proclive aos erros, e este último dá lugar a unha elevada mutaxénese. Os pacientes de xeroderma pigmentoso variante (XPV) por exemplo, teñen mutacións na Pol η (eta) codificada nos seus xenes, que actúa no modo libre de erros para os danos por raios ultravioletas. Nos pacientes de XPV, as polimerases proclives a erros alternativos, por exemplo, a Pol ζ (zeta) (a polimerase ζ é unha polimerase da familia B, un complexo da subunidade catalítica REV3L con Rev7, que se asocia con Rev1 ), pénsase que están implicadas en erros que orixinan a predisposición ao cáncer dos pacientes. Outros membros nos humanos son Pol ι (iota), Pol κ (kappa), e Rev1 (desoxicitidil transferase terminal). En E. coli coñécense dous TLS polimerases, a Pol IV (DINB) e a Pol V (UmuD'2C).
Familia RT
Algúns virus tamén codifican ADN polimerases especiais, como a ADN polimerase do virus da hepatite B. Estas poden replicar selectivamente ADN viral de diversos modos. Os retrovirus codifican unha ADN polimerase especial chamada transcriptase inversa, que e unha ADN polimerase ARN dependente (RdDp). Polimeriza ADN a partir dun molde de ARN. A familia da transcriptase inversa contén exemplos de polimerases de retrovirus e de eucariotas. As polimerases eucarióticas están xeralmente restrinxidas a telomerases. Estas polimerases utilizan un molde de ARN para sintetizar a fibra de ADN.
ADN polimerases eucarióticas
Os eucariotas teñen polo menos 15 ADN polimerases.
Ningunha das polimerases eucarióticas pode eliminar os cabadores ou primers (actividade exonuclease 5'→3'); misión que cumpren outros encimas. Só as polimerases que fan a elongación (γ, δ e ε) teñen capacidade de corrección de probas (actividade exonuclease 3'→5').
Días, Vilariño, Vilasantar
Días é un lugar da parroquia de Vilariño, no concello coruñés de Vilasantar na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres).
Roque Barcia Ferraces
Roque Barcia Ferraces de la Cueva, nado en Piñeiro (Cora, A Estrada) o 31 de decembro de 1776 e finado en Madrid en 1838, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Fillo de Nicolás Juan José Francisco de Barcia Fernández de Ávila (1732-1816) e de Rosa Ferraces Pastor Torrado. Foi funcionario da administración de rendas e aduanas. En 1800 estableceuse en Isla Cristina (provincia de Huelva), onde desde 1809 foi escribán público
De ideoloxía liberal, durante o trienio liberal (1820-1823) desenvolveu unha intensa actividade política en Madrid. Solicitou a prohibición das artes de pesca de arrastre non controladas e introducidas por cataláns e valencianos nas costas de Huelva, e pediu que a capital da provincia de Huelva pasase a ser Ayamonte.
Tras a restauración absolutista exiliouse en Portugal. Nunha solicitude presentada á alcaldía de La Redondela en 1829 definíase como comerciante de viños. En 1834 regresou a Madrid, onde residiu até o seu falecemento.
Vida persoal
Casou con Teresa Martí Duboy, de Isla Cristina, e tiveron seis fillos e fillas: Filomena, Joaquina (falecida cun ano de idade), Nicolás (falecido cun ano de idade), Hermenegilda, Amparo (finada cun ano de idade) e Roque Barcia Martí.
Cultura de Alemaña
miniatura|Johann Wolfgang von Goethe foi un dos máis importantes poetas alemáns.
As contribucións da Alemaña para o patrimonio cultural mundial son numerosas, o que leva algúns autores a acreditaren no "Xenio Alemán", celebrado no Romanticismo (unha das fases da historia da arte onde a Alemaña tivo unha preeminencia envexábel). País coñecido por moitos como das Land der Dichter und Denker (A terra dos poetas e dos pensadores), a Alemaña foi o berce de personaxes importantísimas na historia da arte, como se pode verificar nas varias seccións deste artigo. A lingua alemá e os seus dialectos foron, outrora, a lingua franca da Europa Central, oriental e setentrional. Hoxe, o alemán é unha das linguas que esperta máis interese por parte dos estudantes de linguas, en todo o mundo. Moitas figuras históricas, aínda non sendo alemás, no sentido moderno da palabra "alemán", estiveron inmersas na cultura xermánica, como é o caso de Wolfgang Amadeus Mozart, Franz Kafka ou Copérnico.
Crítica á cultura alemá
Como foi dito enriba, a cultura alemá é indisociábel ao Romanticismo. A ese movemento a que o lema "Land der Dichter und Denker" presta o eloxio habería tamén que engadir outro aforismo menos laudativo "Land der Richter und Henker" (terra dos xuíces e carrascos) de Karl Kraus, que nos recorda o lado sombrío da cultura alemá.
George Clemenceau, pouco amigo dos alemáns, escribe, como nos relata Erika Mann na súa autobiografía "Ausgerechnet Ich" o seguinte sobre ese lado sombrío:
Menos dunha década despois da morte de Clemenceu, Erika Mann clasifica esta caracterización dos alemáns polo señor Clemenceu como "sinistramente acertada".
Erika Mann: "Sen dúbida que foi esta atracción mórbida e satánica pola morte de que el fala unha das forzas que atraeran os alemáns para o Nazismo. Non é por acaso que o símbolo das tropas de elite de Hitler é un cranio (Totenkopf). E por moi dinámico e vivo que o movemento nazi se teña vendido na propaganda, a divindade a que eles se rendían con éxtase era á morte. O romanticismo nazi non tiña calquera lugar para a "luz" ou o "luminoso". Os seus espíritos eran sobrios. E no entanto o desastre alemán non foi unha capitulación consciente ou intencional perante a catástrofe, a pesar de ter habido unha saudade inconsciente con ela. Foi antes polo señor Clemenceau a desaprobada falla fundamental de cultura moral que arruinou a nación".
Música
Naceron en Alemaña compositores como Beethoven, Bach, Brahms, Schumann e Wagner. Moitas das maiores compañías de Ópera e Orquestras mundiais son de Alemaña. Algúns mestres, como Wilhelm Furtwängler son absolutamente paradigmáticos.
Cyrus McCormick
Cyrus Hall McCormick, nado en Shenandoah Valley (Virxinia) o 15 de febreiro de 1809 e finado en Chicago o 13 de maio de 1884, foi un inventor estadounidense, fundador da empresa McCormick Harvesting Machine Company, que se converteu en parte de International Harvester Company en 1902.
Cultura de Alemaña
Artes plásticas
No Renacemento, Albrecht Dürer foi un dos nomes maiores. Max Ernst, no surrealismo; Franz Marc, na arte conceptual; Joseph Beuys, Bazon Brock e Wolf Vostell no neo-expressionismo Georg Baselitz. Coa chegada do nazismo, moitos intelectuais fuxiron de Alemaña, debido ás súas conviccións políticas ou por seren de raza xudía. Os efectos desta fuga en masa de "cerebros" aínda se fai sentir hoxe en Alemaña.
Cyrus McCormick
McCormick foi considerado de xeito simplista como o inventor único da segadora mecánica. Porén, foi un dos varios enxeñeiros de deseño que produciron modelos con éxito na década de 1830. A súa obra construíuse sobre máis de dúas décadas de traballo por parte do seu pai, Robert McCormick Jr., ademais de coa axuda de Jo Anderson, escravo propiedade da familia. Tamén desenvolveu con éxito unha empresa moderna, que fabricada, empaquetaba e vendía os seus propios produtos.
Cultura de Alemaña
Poesía
Goethe, Schiller e Heine son algúns dos máis importantes poetas alemáns. O movemento Sturm und Drang é característico do romanticismo alemán na literatura.
Cyrus McCormick
Traxectoria
Cyrus Hall McCormick naceu no rancha da familia McCormick no condado de Rockbridge (Virxinia), no lado oeste das Blue Ridge Mountains. Os seus pais foron Robert McCormick (1780–1846) e Mary Ann Hall McCormick (1780–1853), ambos eran de orixe irlandés, presbiterianos de relixión cristiá protestante da provincia do Ulster. Foi o máis vello de oito fillos e recibiu moi pouca ou ningunha educación formal.
Cultura de Alemaña
Filosofía
Filósofos como Kant, Hegel, Marx e Nietzsche están entre os máis importantes filósofos non só alemáns como do propio mundo.
Teoloxía
Podemos citar a Martiño Lutero.
Cyrus McCormick
Traxectoria
As máquinas que construíu e patentou, particularmente aquela que empregou cordeis de agave para enfardar a palla ou o feo que resultaban das colleitas de trigo.
Cultura de Alemaña
Outros escritores
Entre os novelistas, atopamos Thomas Mann, Heinrich Mann, Klaus Mann, Hermann Hesse e Günter Grass
Cyrus McCormick
Traxectoria
Durante os catro últimos anos da súa vida, McCormick estivo paralítico logo de que un infarto paralizase as súas pernas; foi incapaz de falar nos seus dous últimos anos. Faleceu na súa casa de Chicago o 13 de maio de 1884. Foi enterrado no cemiterio de Graceland. Foi sobrevivido pola súa viúva, Nettie, que continuou as súas actividades cristiás e de caridade, nos Estados Unidos e no estranxeiro, entre 1890 e a súa morte en 1923.
Cultura de Alemaña
Outros escritores
Os diarios de Victor Klemperer e de Anne Frank dannos unha visión do horror do período nazi.
Ciencia
Podemos referir científicos como Einstein, Born e Planck.
Outros
O desenvolvemento cultural alemán non se debe desligar totalmente do feito de que fora en Alemaña onde Johann Gutenberg inventou a imprenta no 1455.
AaB Ishockey
Historia
O Aalborg BK af 1885 fundouse en 1885 e en 1967 creouse a sección de hóckey sobre xeo. En 1997 fusionouse para formar o Aalborg IK. En 2003, foi renomeado como AaB Ishockey. Compite na Superisligaen (por motivos de patrocinio AL-Bank ligaen) dende 1981.
Vilarello, Coristanco, Coristanco
Vilarello é un lugar da parroquia de Coristanco no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 17 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 8 homes e 9 mulleres.
Demiúrgo
miniatura|250px|Unha das representacións do demiúrgo e a cara de león: unha deidade con cabeza de león encontrada nunha xema [[gnosticismo|gnóstica de Bernard de Montfaucon.]]
Abdallah Said Sarouma
Abdallah Said Sarouma, nado en Mohéli o 31 de decembro de 1956, é un político comoriano. Dende o 26 de maio de 2016, exerce como vicepresidente de Transporte, Correos, Telecomunicacións e Información das Comores.
Demiúrgo
O demiúrgo (do grego Δημιουργός Dēmiurgos, "creador"), é considerada a entidade impulsora do universo (sen ser necesariamente creadora) na filosofía gnóstica. Na filosofía idealista de Platón e na mística dos neoplatónicos, é considerado un deus creador do Mundo e autor do universo. Na Grecia Antiga o termo tamén se usaba para designar ás persoas artesás e mestras.
Significación platónica
Segundo o mito de Platón, exposto no Platón, nun inicio no universo só había materia informe e caos, / ideas, que son perfectas, / o demiúrgo, unha divindade, / espazo.
Segundo Platón o demiúrgo compadécese da materia e copia nela as ideas, obtendo así os obxectos que conforman a realidade. Desta forma explicaba a separación entre o mundo das ideas (que son perfectas) e o mundo real (material), que sendo imperfecto participa como unha copia da perfección.
Gnosticismo
O concepto platónico do demiúrgo é retomado polo gnosticismo, que o identifica con Xehová. O que no platonismo era imperfección, no gnosticismo transfórmase en maldade. O Universo era para os gnósticos unha gradación, desde o máis sutil (Deus) até o máis baixo (a materia). Así, o demiúrgo como creador e ordenador do mundo material convértese en encarnación do mal, aprisionando a humanidade e encadeándoa ás paixóns materiais.
Hegel
Hegel defendeu a visión do demiúrgo como o proceso do pensamento, que transforma en forza independente e divinizada.
Ovni
dereita|miniatura|Presunta imaxe dun OVNI en Passaic, Nova Jersey, 31 de xullo de 1952.
Un ovni (orixinalmente abreviación de obxecto voante non identificado) é calquera obxecto, real ou aparente, e en principio autopropulsado polo aire, que non pode ser identificado polo observador e que permanece sen identificar despois dunha determinada investigación.
Recóllense avistamentos de fenómenos aéreos infrecuentes dende tempos antigos, pero o termo ovni, non apareceu ata 1947. Dende aquela, moitas persoas aseguran ter visto algún "ovni", ao que se lle atribúen significados militares ou extraterrestres. A existencia de ovnis e o conxunto de estudos que fan referencia a eles (a ufoloxía) son amplamente negados pola comunidade científica.
Na cultura popular en todo o mundo úsase xeralmente o termo "ovni" para referirse a calquera hipotética nave extraterrestre, aínda que a expresión en si mesma, realmente non define a natureza do fenómeno. As expresións «prato voante» ou «prato voador» tamén son usadas para describir aos ovnis; en portugués disco voador ou prato voador, en castelán platillo volante , todos eles derivados dos termos en inglés flying saucer e flying disc acuñados na década de 1940.
Contexto histórico
Autores coma Luis Alfonso Gámez, Ricardo Campo ou Neil deGrasse Tyson insistiron na grande importancia dos antecedentes históricos que rodearon o nacemento e a popularización do termo «ovni».
A finais do século XIX e principios do XX, Percival Lowell publicara varias obras sobre Marte, nas cales postulaba que as liñas escuras observadas por Giovanni Virginio Schiaparelli na superficie marciana constituían unha rede de canles, feitos por unha civilización intelixente, para taer auga dende os polos ao ecuador do «planeta vermello». Pese a que as observacións de Lowell revelaríanse erróneas, o público en xeral considerou a existencia de vida extraterrestre intelixente e próxima á Terra coma un feito probado cientificamente. O astrónomo e divulgador científico Carl Sagan indica que a nave estadounidense Mariner 9 refutou esa posibilidade cando fotografou a superficie de Marte en 1971.
En 1944, a Luftwaffe conseguira facer operativo o Heinkel Hei 178. O motor deste avión sorprendeu pola súa sinxeleza ao non necesitar bielas, pistóns, cegoñal, aceite e os demais elementos empregados ata o momento. Tamén a súa velocidade, próxima aos 700 km/h, deixaba bastante atrás aos mellores aparellos da época, é o caso do Supermarine Spitfire. Como terceira virtude pódese destacar a súa manobrabilidade. Ademais o aparello en si xa era sorprendente para persoas pouco introducidas no mundo aeronáutico por non ter hélices que o impulsasen. Aparellos como este e tantos outros que lle seguiron comezaron a implantar no cidadán corrente a idea de que se investigaba sobre novos modelos aéreos, bastante diferentes dos anteriores e cunhas prestacións moi superiores.
Un efecto máis contundente se cabe para a opinión pública causouno o V2. Este mísil balístico deixaba moi atrás ao que podían presentar estados-nación como a Unión Soviética ou Estados Unidos. A V2 era capaz de mover unha carga útil de case unha tonelada, a varios centos de quilómetros e a velocidades que superaban con moito a do son, segundo Nigel Hawkes (1992, p. 193) dita velocidade considerábase «barreira» infranqueábel para un enxeño humano, pese, continúa Hawkes, a que as balas de fusil xa viaxaban a esa velocidade desde había décadas. Este portento da enxañería abriu novamente a mentalidade do público en xeral e fixo ver como posible que un enxeño de orixe intelixente causase imaxes que antes se tomaron por espellismos, resplandores, lóstregos ou calquera outra explicación natural.
O 16 de xullo de 1945 tivo lugar en Álamo Gordo a Proba Trinity, coa que culminaba o Proxecto Manhattan. Dita proba, xunto á utilización posterior dunha bomba de uranio e outra de plutonio, demostrou que se podía conseguir gran cantidade de enerxía con pouca masa. Pero, ao mesmo tempo, descubríase un novo tipo de arma, cunha capacidade destrutiva incomparábel, o cal supuxo un salto cualitativo no tipo de guerra que podería librarse. Así mesmo, tamén deuse o pistoletazo de saída para unha carreira de armamentos entre os Estados Unidos e a Unión Soviética xunto a unha carreira de información para coñecer cada bando o nivel alcanzado polo seu opoñente. Aínda que actualmente sábese que a tecnoloxía soviética estaba por detrás da estadounidense, había dous campos onde se levaban certa vantaxe: un era o misilístico, como se verá máis adiante, e o outro foi a capacidade de gardar os seus segredos. O réxime de Iósif Stalin era unha ditadura férrea, cun control considerable da información producida e difundida, polo que as aparencias eran máis fáciles de gardar. Unido a isto, as inmensas proporcións do país concedíanlle unha profundidade estratéxica sen igual, o que facía imposible observar todo o seu territorio, aínda que só fose indirectamente, desde ningún punto da súa fronteira, por moi alto que se alzase o observador. Como recolleu posteriormente John Lewis Gaddis (2008), os soviéticos podían ameazar con mísiles que non tiñan e esgrimir divisións coas que non contaban, ou polo menos en determinados momentos, porque as axencias de información ao principio tiñan un gran descoñecemento do que sucedía no interior do país inimigo. A recentemente creada CIA (Axencia Central de Intelixencia) necesitaba información sobre o que sucedía na Unión Soviética e financiou proxectos de todo tipo para conseguir fotografías ou medicións atmosféricas que puidesen indicar os avances da outra superpotencia en campos como o dos mísiles intercontinentais, os bombardeiros estratéxicos ou as probas nucleares atmosféricas.
Clasificación
As reclamacións de supostos ovnis déronse en moi diversas situacións: dalgunhas delas redactáronse informes; doutras ademais existen testemuños de vídeo e fotografías, na maior parte das ocasións suxeitas a polémica sobre a súa autenticidade. Pola súa forma de presentación tense realizado esta clasificación.
Sistemas de identificación
Os indicios da presunta existencia deste fenómeno chegan fundamentalmente a través de tres vías.
Ovnis en Galicia
O primeiro suposto avistamento de ovnis en Galicia remóntase ao 15 de outubro de 1945, cando un obxecto houbo de sobrevoar a zona dos Cantóns coruñeses e foi enxergado por un matrimonio. Porén, a etapa onde se rexistra un maior número de avistamentos comeza en 1995, cun avistamento no cuartel militar de Garabolos, ao norte da cidade de Lugo. Entre novembro de 1995 e o verán de 1996 rexístranse ducias de presuntos avistamentos en Galicia, en particular nas provincias de Lugo e da Coruña.
Alina Orlova
Alina Orlova (en ruso Алина Орлова), nada en Visaginas o 28 de xuño de 1988, é unha cantautora lituana en lituano, inglés e ruso.
Sacou o seu primeiro disco en 2008, Laukinis šuo dingo.
Cyanidiophyceae
Cyanidiophyceae é unha clase de algas vermellas termoacidófilas unicelulares, que inclúe só tres xéneros e varias especies. En ocasións considérase unha orde (Cyanidiales) da clase Bangiophyceae.
Dinucleótido de flavina e adenina
miniatura|dereita|Estrutura química do FAD. miniatura|dereita|Modelo do FAD.
En bioquímica o dinucleótido de flavina e adenina ou flavín adenín dinucleótido, abreviado como FAD (forma oxidada) e FADH2 (forma reducida), é un coencima que intervén como cofactor en reaccións de oxidación-redución moi importante no metabolismo. Pode existir en dúas diferentes formas redox, nas que se reconverte ao aceptar ou ceder electróns. A forma oxidada é o FAD (neutra), e a forma reducida captou dous hidróxenos é o FADH2 (os dous H están unidos á molécula e ningún se desprende como H+, como sucedía no coencima similar NADH).
A molécula está formada por:
En realidade a riboflavina non é tecnicamente un nucleótido, polo que o nome flavín adenín dinucleótido (ou dinucleótido de flavina e adenina) pode considerarse pouco exacto, aínda que é o usado correntemente.
Mecanismo de acción
O FAD (a forma totalmente oxidada ou forma quinona) pode aceptar dous electróns e dous protóns (dous átomos de hidróxeno completos) doutras moléculas (as cales se oxidarán) pasando el á súa forma reducida FADH2. Os hidróxenos cedidos ou captados únense a dous nitróxenos dos aneis de isoaloxazina. O FAD ten un sistema de aneis aromático, pero o FADH2, ao recibir os dous H e redistribuírense os dobres enlaces nos aneis, non ten xa un anel de tipo aromático. Isto significa que o FADH2 ten significativamente unha enerxía maior, ao non presentar a estabilización que lle dá a estrutura aromática ao FAD. O FADH2 é unha molécula que transporta enerxía, porque, cando se oxida, recupera a aromaticidade e libera enerxía.
Funcións
A principal función do FADH2 en eucariotas é transportar electróns de alta enerxía á cadea de transporte de electróns para que contribúan á formación de enerxía na fosforilación oxidativa. O FAD é un grupo prostético do complexo encimático succinato deshidroxenase (complexo II), que intervén no ciclo de Krebs e na cesión de electróns á cadea respiratoria, e que oxida o succinato a fumarato na oitava reacción do ciclo de Krebs.
succinato + E-FAD → fumarato + E-FADH2
Ao oxidarse o succinato, o FAD recolle os dous electróns de alta enerxía e dous protóns e pasa a FADH2, o cal os cede á cadea de transporte electrónico e reverte a FAD. O FAD non cede os electróns ao inicio da cadea de transporte electrónico, senón ao coencima Q, polo que se salta un lugar de bombeo de protóns da cadea e, como resultado, produce na fosforilación oxidativa só unhas 1,5 moléculas de ATP (ou dúas segundo outros) por cada FADH2 (o NADH produce máis porque entra ao principio da cadea).
Ademais do ciclo de Krebs, outra fonte metabólica importante do FADH2 é a beta-oxidación dos ácidos graxos, na que o FAD serve de coencima para a acil-CoA deshidroxenase.
As oxidorredutases que usan o FAD como transportador de electróns denomínanse flavoproteínas. Hai moitas flavoproteínas que forman parte de complexos encimáticos como a xa mencionada succinato deshidroxenase, ou a alfa-cetoglutarato deshidroxenase e un compoñente do complexo da piruvato deshidroxenase. Algunhas flavoproteínas teñen o nucleótido flavínico similar FMN.
Vilartrigueiro, Coristanco, Coristanco
Vilartrigueiro é un lugar da parroquia de Coristanco no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 33 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 19 homes e 14 mulleres.
Borja Gómez
Borja Gómez Pérez, coñecido habitualmente como Borja Gómez, nado en Madrid o 14 de maio de 1988, é un futbolista profesional español da canteira do Real Madrid que xoga como defensa central.
Traxectoria
Nado en Madrid, formou parte das categorías inferiores do Real Madrid, aínda que non conseguiu chegar ao primeiro equipo. Posteriormente asina coa Unión Deportiva Alcorcón, con quen consegue o ascenso a Segunda División en 2010, sendo titular con tan só 21 anos. Ao ano seguinte asinaría con outro equipo da Comunidade de Madrid, o Rayo Vallecano, que a final de tempada que tamén conseguiría o ascenso, esta vez a Primeira División. Con todo, Borja Gómez non viviría o ascenso en primeira persoa, xa que despois de xogar 11 partidos no equipo de Vallecas, o 2 de marzo de 2011 asina un contrato de 3 anos co Football Club Karpaty Lviv da Premier Liha ucraína. Ao ano seguinte sería cedido ao Granada Club de Fútbol da Primeira División, onde xogaría 31 partidos como títular, o que fai que o club andaluz se faga cos seus servizos. Na tempada 2013-14 é cedido ao Hércules Club de Fútbol, onde debido ás lesións non goza de moitos minutos. O 21 de agosto de 2014 o Club Deportivo Lugo da Segunda División anuncia que xogará cedido nas súas filas cedido polo club granadino.
Katherine Anne Porter
Katherine Anne Porter, nada en Indian Creek o 15 de maio de 1890 e finada en Silver Springs o 18 de setembro de 1980, foi unha xornalista, ensaísta, escritora e activista política estadounidense. A súa novela de 1962 Ship of Fools foi a máis vendida no país ese ano, mais os seus relatos curtos reciviron maior atención crítica.
Traxectoria
Katherine Anne Porter naceu en Indian Creek, Texas como Callie Russel Porter, filla de Harrison Boone Porter e Mary Alice (Jones) Porter. Na súa árbore xenealóxica están o explorador Daniel Boone e o escritor O. Henry (William Sydney Porter), primo segundo do seu pai. miniatura|Casa infantil de Porter, incluída no [[National Register of Historic Places en 2004.]] En 1892, cando Porter tiña dous anos, a súa nai morreu dous meses despois de dar a luz o seu último fillo. O pai de Porter levou os seus catro fillos sobreviventes (un irmán máis vello morreu na infancia) a vivir coa súa nai, Catherine Ann Porter, en Kyle, Texas. A profundidade da influencia da súa avoa pode inferirse pola posterior adopción por parte de Porter do seu nome. A súa avoa morreu mentres levaba a Callie, que tiña once anos, a visitar uns parentes en Marfa, Texas.
Trala morte da súa avoa, a familia viviu en varios lugares de Texas e Louisiana, quedando con familiares ou vivindo en cuartos alugados. Estudou en varias escolas dependendo de onde vivía a súa familia e durante un ano, en 1904, estudou na Thomas School, escola privada metodista en San Antonio, Texas. Foi a súa única educación formal despois da escola de gramática.
En 1914 fuxiu a Chicago, onde traballou brevemente como extra de cinema. Volveu despois a Texas e traballou no circuíto do entretemento das pequenas vilas como actriz e cantante. En 1915, pediu que o seu nome fose cambiado a Katherine Anne Porter como parte da sentenza de divorcio. Ese mesmo ano diagnosticáronlle tuberculose e pasou os seguintes dous anos en sanatorios, onde decidiu converterse en escritora. Porén, durante esa época descubriuse que tiña bronquite, non tuberculose. En 1917 comezou a escribir para o Critic, de Fort Worth, facendo críticas de obras teatrais e escribindo rumores de sociedade. En 1918, escribiu para Rocky Mountain News en Denver, Colorado. O mesmo ano, estivo a piques de morrer durante a pandemia de gripe. Cando saíu do hospital meses máis tarde, estaba feble e completamente calva. Cando o seu pelo comezou a crecer de novo, era branco e permaneceu desa cor o resto da súa vida. A súa experiencia reflectiuna na súa triloxía de contos Pale Horse, Pale Rider (1939) -en galego, Cabalo baio, xinete pálido-, pola que recibiu a primeira medalla de ouro de literatura da Sociedade de Bibliotecas da Universidade de Nova York (1940).
En 1919, Porter mudouse a Greenwich Village e comezou a escribir contos para nenos e traballos para publicidade dunha compañía cinematográfica. O ano en Nova York tivo nela un efecto de radicalización política e en 1920 marchou a traballar nunha editorial de México, onde se involucrou coa esquerda mexicana, incluído Diego Rivera. Porén, finalmente Porter desilusionouse co movemento revolucionario e os seus líderes. Na década de 1920, tamén se volveu intensamente crítica coa relixión, permanecendo así ata a última década da súa vida, en que volveu á Igrexa Católica.
Entre 1920 e 1930, Porter viaxou entre México e Nova York e comezou a publicar relatos e artigos. O seu primeiro relato publicado foi "Maria Concepcion" en The Century Magazine. En 1930, publicou a súa primeira colección de contos, Flowering Judas and Other Stories. Unha edición expandida desta colección publicouse en 1935 e recibiu tal aclamación crítica que virtualmente lle asegurou un lugar na literatura estadounidense.
En 1926, Porter casou con Ernest Stock e viviu brevemente en Connecticut, do que se divorciou en 1927. Algúns biógrafos suxiren que Porter sufrira varios abortos entre 1910 e 1926, e que tras contraer gonorrea de Stock, fixéranlle unha histerectomía en 1927, rematando coas súas esperanzas de ter un fillo. Porén, as cartas de Porter aos seus amantes, suxiren que tiña menstruación tras esta suposta histerectomía. Como unha vez contou a un amigo, "eu perdín nenos de todas as formas posibles".
Nos anos trinta, Porter pasou varios anos en Europa durante os que continuou a publicar contos. En 1930 casou co escritor Eugene Pressly. En 1938, tras regresar de Europa, divorciouse de Pressly e casou con Albert Russel Erskine, Jr., estudante de grao. Divorciáronse despois de que el descubrise a verdadeira idade de Porter e vise que tiña vinte anos máis ca el.
Porter converteuse en membro do Instituto Nacional das Artes e as Letras en 1943 e foi residente en varias universidades, incluídas as de Chicago, Míchigan e Virxinia. Entre 1948 e 1958, Porter deu clases na Universidade Stanford, Míchigan, Washington and Lee e Texas, onde a súa maneira pouco convencional de ensinar fíxoa popular entre os alumnos.
Tres das historias de Porter foron adaptadas a dramas radiofónicos no programa do NBC University Theatre. "Noon Wine" converteuse nun drama dunha hora a principios de 1948 e dous anos despois "Flowering Judas" e "Pale Horse, Pale Rider" adaptáronse en dramas de media hora nun episodio dunha hora de duración. A propia Porter apareceu en dúas ocasións na serie facendo comentarios críticos sobre as obras de Rebecca West e Virginia Woolf. Nas décadas de 1950 e 1960 tamén apareceu ocasionalmente na televisión en programas sobre literatura.
Porter publicou a súa única novela, Ship of Fools en 1962, baseado nas súas lembranzas dun cruceiro oceánico que fixera en 1931 dende Vera Cruz, México, a Alemaña. O éxito da novela deulle finalmente seguridade financeira, e vendeu os dereitos para unha adaptación cinematográfica por 500000 dólares. O produtor David O. Selznick arelaba os dereitos, mais United Artists que era a dona, demandouno por 400000 dólares. A novela foi adaptada por Abby Mann, con Stanley Kramer como produtor e director e con Vivien Leigh na súa última interpretación.
A pesar da afirmación de Porter de que trala publicación de Ship of Fools non gañaría ningún premio máis nos Estados Unidos, en 1966 recibiu o premio Pulitzer e o U.S. National Book Award por The Collected Stories of Katherine Anne Porter.
En 1977, Porter publicou The Never-Ending Wrong, historia do célebre xuízo e execución de Sacco e Vanzetti, que ela denunciara cincuenta anos antes.
Porter faleceu en Silver Spring, Maryland, o 18 de setembro de 1980, aos 90 anos, e as súas cinzas foron enterradas xunto á súa nai no Indian Creek Cemetery en Texas. En 1990, recoñeceuse o Recorded Texas Historic Landmark número 2905 en Brown County, Texas, para honrar a súa vida e carreira.
Memoria inmunolóxica
A memoria inmunolóxica é a capacidade do sistema inmunitario de recoñecer de forma rápida e específica un antíxeno que o corpo encontrou previamente e iniciar a correspondente resposta inmunolóxica. Xeralmente estas son respostas secundarias, terciarias e outras subseguintes respostas inmunes ao mesmo antíxeno. A memoria inmunolóxica é responsable do compoñente adaptativo do sistema inmunitario, constituída por unhas células T e B especiais, as denominadas células T de memoria e células B de memoria. A memoria inmunolóxica é a base da vacinación.
Desenvolvemento da memoria inmunolóxica
A memoria inmunolóxica ocorre despois dunha resposta inmune primaria contra o antíxeno. A memoria inmunolóxica é así creada por cada individuo, despois dunha exposición previa inicial, a un axente potencialmente perigoso. O curso dunha resposta inmunitaria secundaria é similar á resposta inmunitaria primaria, pero máis intensa e rápida. Despois de que as células B de memoria recoñecen o antíxeno presentan o péptido, unido ao complexo MHC II, a células T efectoras próximas. Iso leva á activación destas células e á súa proliferación rápida. Unha vez que a resposta inmunitaria inmune desapareceu, as células efectoras da resposta inmune son eliminadas. Porén, permanecen durante certo tempo os anticorpos previamente creados no corpo que representan o compoñente humoral da memoria inmunolóxica e constitúe un importante mecanismo de defensa en infeccións subsecuentes. Ademais dos anticorpos formados, permanecen tamén no corpo un pequeno número de células T e B de memoria que constitúen o compoñente celular da memoria inmunolóxica, máis duradeiro. Permanecen no corpo nun estado de repouso e no segundo ou seguinte encontro c o mesmo antíxeno estas células poden responder inmediatamente e eliminar o antíxeno. As células de memoria teñen unha longa vida e duran ata varias décadas no corpo.
Células B de memoria
As células B de memoria son células plasmáticas que poden producir anticorpos durantre longo tempo. A diferenza das células B virxes implicadas na resposta inmunitaria primaria, a resposta das células B de memoria é lixeiramente diferente. A célula B de memoria xa sufriu unha expansión clonal e diferenciación e maduración da afinidade, polo que pode dividirse varais veces máis rápido e producir anticorpos con moita maior afinidade (especialmente a IgG). En contraste, as células plasmáticas virxes están completamente diferenciadas e non poden ser estimuladas máis polo antíxeno a dividirse ou incrementar a produción de anticorpos. A actividade da célula B con memoria en órganos linfáticos secundarios é a maior durante as primeiras dúas semanas despois da infección. Seguidamente, despois de 2 a 4 semanas a súa resposta declina. Despois da reacción do centro xerminal as células plasmáticas de memoria están localizadas na medula ósea, que é o sitio principal de produción a longo prazo de anticorpos na memoria inmunolóxica.
Células T de memoria
As células T de memoria poden ser de tipo CD4+ ou CD8+. Estas células T de memoria non requiren ulteriores estimulacions do antíxeno para proliferar e, por tanto, non necesitan un sinal a través do MHC. As células T de memoria poden dividirse en dous grupos funcionais baseándose na expresión do receptor de quimiocinas CCR7. Esta quimiocina indica a dirección da migración a órganos linfáticos secundarios. Estas células T de memoria que non expresan o CCR7 (que son CCR7-) teñen receptores para migraren ao sitio da inflamación no tecido e representan unha poboación de células efectoras inmediatas. Estas células denomináronse células T efectoras de memoria (TEM). Despois da estimulación repetida producen grandes cantidades de IFN-γ, IL-4 e IL-5. En contraste, as células T de memoria CCR7+ carecen de funcións proinflamatorias e citotóxicas, pero teñen receptores para a migración aos ganglios linfáticos. Estas células denomináronse células T de memoria centrais (TCM). Estas estimulan de forma efectiva as células dendríticas. Con estimulación repetida poden diferenciarse en células T de memoria efectoras CCR7-. Ambas as poboacións destas células de memoria orixínanse a partir de células T virxes e permanecen no corpo durante varios anos despois da inmunización inicial.
Malax
Malax (en finés Maalahti) é un municipio de Finlandia situado na rexión de Ostrobotnia. En 2017 a súa poboación era de 5.478 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1.954,94 km2, dos cales 1.429,12 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 10,50 hab./km².
Limita cos municipios de Korsholm, Korsnäs, Laihia, Närpes e Kurikka, este último na rexión de Ostrobotnia do Sur.
O concello é bilingüe con maioría de falantes de sueco e minoría finesa.
Gomesende, Ferreiros, Pol
Parroquias de Pol
🇵🇱
Francisco González Muñoz
Francisco Javier González Muñoz, nado en Córdoba o 1 de febreiro de 1989, é un futbolista español. Xoga de defensa e o seu actual equipo é o Real Kashmir da India.
Pedro Osores de Ulloa
Pedro Osores de Ulloa ás veces escrito como Osorez, nado en San Juan de Sa (Galicia) cara a 1540 e finado en Concepción (Chile) o18 de setembro de 1624, foi un militar e administrador galego que, sendo xa octoxenario, desempeñou o cargo de gobernador e presidente da Real Audiencia de Chile entre novembro de 1621 e setembro de 1624. En canto á guerra de Arauco, opúxose á estratexia denominada guerra defensiva, preconizada polas xesuítas e sobre todo o pai Luis de Valdivia. O seu goberno marcou o fin definitivo de dita política.
Traxectoria
miniatura|page=632|Diccionario biográfico colonial de Chile. Osores levara a vida azarosa dun militar do seu século. Pelexou na batalla de Lepanto en 1571, atopándose a bordo da galera San Francisco de España, a primeira en romper os lumes. Tras outras accións desa guerra, permaneceu 18 meses prisioneiro en Alxer.
En 1586, enfermou gravemente en Cádiz, para despois pasar a América co cargo de correxedor da rica cidade arxentinífera de Potosí (1587), onde foi acusado de ostentar un carácter arbitrario, mentres que doutra banda atribúeselle o dirixir a salvación de 400 indíxenas atrapados nunha mina.