cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Torás
Co topónimo Torás podémonos referir a:
Neonazismo
miniatura|260px|Marcha neonazi de [[Leipzig, Alemaña. 17 de outubro de 2009.]] O neonazismo é un movemento social e político xurdido despois da segunda guerra mundial que busca a recuperación do nazismo. O termo neonazismo pode referirse tamén á ideoloxía deses movementos.
O neonazismo toma elementos da doutrina nazi, incluíndo o nacionalismo militar, o racismo, a xenofobia, a homofobia, o antisemitismo e o comezo do "Cuarto Reich". A negación do Holocausto é un elemento frecuente, así como a incorporación dos símbolos nazis e a admiración a Adolf Hitler.
O neonazismo é un fenómeno global, con representacións organizadas en moitos países e con redes internacionais. Algúns países de Europa e de América Latina teñen leis que prohiben a expresión en termos pro-nazis, racistas pro-Nazi, antisemitas ou homófobos. Moitos símbolos relacionados co nazismo están prohibidos en países europeos nun esforzo de diminuír o neonazismo.
APL
APL (A Programing Language, tamén coñecido como Array Processing Language desde fai algúns anos) é un linguaxe de programación interpretado desenvolvido por Kenneth Iverson, de IBM, a finais dos anos 60.
É unha linguaxe moi conciso, cunha sintaxe moi sinxela. Está orientado a traballos con matrices, coa que se poden facer todo tipo de operacións lóxicas ou matemáticas. Ata se poden definir novas operacións matriciales.
É dunha potencia tremenda. Unha soa sentenza pode traducirse en miles delas noutras linguaxes, por exemplo Fortran. Como exemplo, a linguaxe de simulación de circuítos, SIAL, ocupaba preto de 25 000 sentenzas en Fortran-Assembler e, ao ser reescrito en APL, todo o programa podíase imprimir en dous folios [1]. Por outra banda, a pesar de ser unha linguaxe de tan alto nivel, tamén é capaz de manipular a escala de bits e ten interfaces con linguaxes de programación de baixo nivel (C, ensamblador...) mediante os chamados procesadores auxiliares.
Ten a propiedade de que desde unha rutina pódese crear, compilar e executar, en tempo de execución, outras, o que o fai moi apropiado para a fabricación de compiladores e intérpretes.
Os seus problemas radican en que: 1) Necesita teclado especial para pór os operadores lóxicos e simbólicos. 2) Os programas escritos en APL son tan concisos que son difíciles de documentar e de comprender.
Aplicacións do APL
O APL, ao ser tan conciso, é unha linguaxe que permite un ciclo de desenvolvemento moi veloz. Por outra banda, ao ser interpretado, a velocidade de execución é tipicamente máis lenta que a das linguaxes de programación compilados. Por iso, considérase unha boa linguaxe para o desenvolvemento de prototipos.
Entre as súas aplicacións máis coñecidas está o seu uso na película Tron de Walt Disney para a xeración dos efectos especiais [2], e no sistema Deep Blue de IBM que venceu a Kasparov ao xadrez.
Como curiosidade, na novela Cheap Complex Devices de J. C. Sundman, o autor afirma que o contido do libro foi xerado automaticamente por un computador escrito en APL, o que lle valeu o premio Douglas R. Hofstadter de creación de novelas por computador en 1997 [3]. Todo iso, naturalmente, é un artificio literario.
Sucesores do APL
Kenneth Iverson, posteriormente, estivo á fronte do desenvolvemento dunha linguaxe de programación que presentaban como o sucesor de APL, chamado J. Unha das características particulares de J é o que se deu en denominar programación funcional tácita; onde se considera que para expresar programas non é necesario nomear variables, nin parámetros a funcións (Estes conceptos de programación tácita foron incorporados á linguaxe Logo na biblioteca LogoFE). En J, a variedade das rutinas que en APL chámanse #operador\\\ é moito maior.
Vimercate
miniatura|250px|Piazza Castellana, coa [[colexiata de Santo Stefano.]] miniatura|250px|O torrente Molgora ao seu paso por Vimercate.
Vimercate é unha comuna italiana da provincia de Monza e Brianza, na rexión da Lombardía.
Xeografía
Situada a 194 msnm, ocupa unha superficie de 20,72 km². No ano 2018 tiña unha poboación de 25 994 habitantes, polo que a súa densidade de poboación era nese ano de 1 254,54 hab./km².
Encóntrase no val do Po, na chamada chaira padana, no bordo dos antigamente chamados outeiros de Brianza, ao nordeste de Milán, a capital da rexión, da que dista 29 km. Outras distancias de cidades próximas son: Monza, a 8 km; Bérgamo, a 35 km e Lecco a 31 km.
Na súa parte oriental está atravesada polo regato ou torrente Molgora, que flúe desde o norte, desde o municipio de Usmate, cara ao sur, ao municipio veciño de Burago Molgora.
A parte norte, chamada San Maurizio, é un barrio que conta con dúas igrexas, unha das cuales conta cun oratorio, unha área protexida ao redor do regato Molgora e escolas de primeiro e segundo grao.
Ormaiztegi
250px|thumb|Viaduto de Ormaiztegi. Ormaiztegi é un pequeno concello do sur da provincia de Guipúscoa, en Euskadi. Atópase na comarca de Goierri, 47 km ao suroeste de Donostia.
O seu termo municipal ten unha extensión de 6,77 km². Limita ao norte con Ezkio-Itsaso, ao sur con Mutiloa e Idiazabal, ao leste con Beasain e ao oeste con Gabiria e Mutiloa. Tiña en 2015 unha poboación de 1.304 habitantes.
Intolerancia (homónimos)
O termo intolerancia (do latín intolerantĭa) pode referirse a:
David Català
David Català Jiménez, nado en Barcelona o 3 de maio de 1980, é un futbolista español. Xoga de defensa central e o seu club actual é o AEK Larnaca.
Traxectoria
Formado na canteira do RCD Espanyol, debutou en Primeira División en 2003 e de alí pasou por Xerez CD, UE Lleida, Albacete Balompié, Lorca Deportiva CF, UD Salamanca e Celta de Vigo, onde milita actualmente. Na súa primeira tempada como xogador salmantino xogou todos os partidos como titular, o que lle converteu no xogador de campo con máis minutos disputados ese ano.
Arquipélago de Upernavik
miniatura|400px|right|Nutaarmiut (a localidade menos poboada).
Economía
A principal actividade económica do arquipélago é a pesca, aínda que as localidades máis ao norte dependen moito da caza de focas, morsas e baleas para complementar a economía familiar.
Fóra de Upernavik, a economía de renda está entre unha das máis baixas de toda Groenlandia. Catro das localidades do arquipélago (Naajaat, Nuussuaq, Kullorsuaq e Upernavik Kujalleq) están na lista das 10 localidades máis pobres de Groenlandia.
Aéreo
A Air Greenland opera voos como contrato do goberno para case todas as localidades do arquipélago (só non opera para Nutaarmiut e Naajaat). O único aeroporto do arquipélago é o Aeroporto de Upernavik, localizado en Upernavik, no entanto, existe varios heliportos.
Marítimo
Até 2006, a Artic Umiaq Line tiña fornecido servizos de transbordador para Nuuk e para Uummannaq, Ilulissat e Aasiaat (no municipio de Qaasuitsup).
Japandroids
Japandroids é un dúo canadense de garage rock procedente da cidade de Vancouver. O grupo está formado polo guitarrista e vocalista Brian King e polo batería e vocalista David Prowse. Fundada no ano 2006, Japandroids acadou a fama no 2009 tras a publicación do seu álbum de estrea Post-Nothing.
Saab 35 Draken
O Saab 35 Draken ("the kite" ou "o dragón") foi un caza sueco desenvolvido e fabricado por Saab entre 1955 e 1974. Foi o primeiro avión completamente supersónico desenvolvido en Europa Occidental.
O Draken foi desenvolvido durante os anos 40 e 50 para substituír a primeira xeración de cazas a reacción suecos, o Saab J 29 Tunnan e, posteriormente, a versión de caza do Saab 32 Lansen, o J 32B. Contaba cunha innovadora á en dobre delta; co obxectivo de probar esta característica aerodinámica inexplorada anteriormente, produciuse e voouse nun avión de proba a escala reducida, o Saab 210. Desenvolvido en Suecia, o Draken foi introducido ao servizo coa Forza Aérea de Suecia o 8 de marzo de 1960. Os primeiros modelos crearonse coa única intención de desenvolver misións de defensa aérea e considerouse un caza moi capaz na súa época.
O Draken funcionou como un efectivo caza supersónico durante a Guerra Fría. No servizo sueco pasou por distintas actualizacións, sendo a última delas o modelo J 35J. Nos anos 80 os Draken de Suecia foron case todos substituídos polo caza máis avanzado Saab 37 Viggen, mentres se agardaba que o máis moderno Saab JAS 39 Gripen entrase en servizo na década seguinte, aínda que se atrasou. Como consecuencia de recortes e altos gastos de mantemento, Suecia optou por retirar o Draken en decembro de 1999. O modelo foi tamén exportado a Austria, Dinamarca, Finlandia e os Estados Unidos, que o operou como avión de adestramento para pilotos de proba.
Desenvolvemento
Cando se iniciou a era dos reactores, Suecia previu que podería haber unha gran necesidade para un caza que puidese interceptar bombardeiros a grande altitude e tamén atacar a outros cazas. Durante o mes de setembro de 1939 a Forza Aérea Sueca, a través da Administración de Materiais da Defensa Sueca, publicou o requirimento para un interceptor vangardista que foi concibido para ser capaz de atacar bombardeiros hostís a velocidade transónica. No momento de ser publicado o requirimento especificaba unha velocidade máxima de Mach 1,4 a 1,5; porén, durante 1956, a velocidade revisouse e ampliouse ata Mach 1,7-1,8.
Outras necesidades especificadas eran que tiña que ser voado por un único piloto, debía ser capaz de realizar operacións de combate baixo todo tipo de condicións meteorolóxicas ou pola noite, e con capacidade para operar dende pistas relativamente austeras cargando todo o equipo preciso para interceptar bombardeiros modernos. Aínda que outros interceptores, como o F-104 Starfighter da USAF, estaban sendo concibidos durante o mesmo período, o novo caza debería asumir un rol único para Suecia. Requeríase especificamente a habilidade para operar dende estradas públicas reforzadas, que eran usadas como parte de bases aéreas en tempo de guerra. O avión tamén necesitaría ser repostado e rearmado en non máis de dez minutos por soldados cun adestramento mínimo.
En resposta ao requirimento, o fabricante sueco SAAB comezou a traballar na produción dun aparello que cumprise o rol asignado. Estudos preliminares atoparan que a meirande parte dos problemas críticos que apareceron para cumprir os requisitos podían solucionarse a través da adopción dunha configuración de á delta. Porén, isto suscitou novas dificultades, de xeito que para obter unha posición aerodinámica desexable, a parte dianteira da fuselaxe debería extenderse e, como consecuencia, o avión volveríase demasiado pesado. A solución óptima a este enigma descubríuse na forma dunha á en dobre delta. Porén, esta configuración de á non estaba o suficientemente explorada e polo tanto o equipo de deseño de SAAB no proxecto, un grupo de máis de 500 técnicos liderado polo enxeñeiro Erik Bratt, optaron por deseñar e construír un reactor máis pequeno coa intención de explorar o comportamento desta revolucionaria nova á.
O resultado foi o único avión de probas a tamaño reducido fabricado en Suecia, o Saab 210, que foi alcumado de xeito non oficial "Lilldraken" (pequeno dragón). O Saab 210 realizou o seu primeiro voo o 21 de xaneiro de 1952. Os exitosos resultados conseguidos nos voos de proba do Lilldraken deron lugar a un pedido de tres prototipos do Draken. 25 de outubro de 1955 o primeiro deles, que non estaba equipado con postcombustión, realizou o seu voo de estrea. Os prototipos realizaron un pouco común e intenso programa de probas para definir e probar o excepcional rango de velocidades e complicados sistemas do modelo. O segundo prototipo, xa equipado con postcombustión, rompeu involuntariamente a barreira do son durante o seu primeiro voo mentres trepaba.
Durante o ano 1956 foi pedida para ser producida en certo número a primeira versión operacional do Draken, designada como J 35A. Durante o mes de febreiro de 1958 o primeiro aparello de produción realizou o seu primeiro voo.
Moisés (Michelangelo)
miniatura|300px|Tumba de [[Xulio II, coas estatuas de Michelangelo Raquel e Leah a esquerda e dereita do seu Moisés.]] O Moisés (en italiano: Mosè [moˈzɛ]), é unha escultura de mármore branco realizada por Michelangelo (en galego, Miguel Anxo) Buonarroti entre 1513-1515 na etapa denominada como Alto Renacemento ou Cinquecento, que representa unha interpretación da figura bíblica de Moisés. Está localizada na igrexa romana de San Pietro in Vincoli, destinada acolle-la tumba do papa Xulio II onde, finalmente, foi soterrado a carón do seu tío o tamén papa, Sixto IV.
Encargo e deseño
En 1505, o papa Xulio II encomendou a súa tumba ao artista florentino. O proxecto orixinal estaba formado por unha estrutura independente, sen apoio, de tres niveis, con aproximadamente 40 estatuas. Entre elas, a estatua de Moisés salientaría cun pedestal de aproximadamente 3,74 metros de altura e estaría en oposición con outra escultura de San Paulo de Tarso. Trala morte do papa en 1513, a escala do proxecto reduciuse paulatinamente ata que, en 1542, un contrato final especificou unha tumba cun muro sinxelo e con menos dun terzo das figuras incluídas no proxecto orixinal, atopándose a figura de Moisés no espazo central na seción inferior do monumento. A obra non rematou até 1545.
O proxecto orixinal tiña previsto estar no interior da Basílica de San Pedro, onde están sepultados os demais papas, porén foi realizado na igrexa de San Pietro in Vincoli, na zona do Esquilino. A Casa de Della Rovere, da que Xulio II procedía, era mecenas desta igrexa, e o papa foi cardeal-presbítero por esta igrexa antes do seu nomeamento como representante do Vaticano.
Descrición
A estatua foi finalizada durante unha das reanudacións do traballo en 1513. Deseñado para ser visto dende abaixo, e equilibrado por outras sete enormes figuras de temática similar, o Moisés actual, no seu contexto final comparado co proxecto orixinal, dificilmente pode ter o impacto desexado polo artista.
O líder de Israel preséntase sentado, coas Táboas da Lei debaixo do brazo, mentres que coa outra man acaricia os rizos da súa barba. Neste caso concreto, o artista quixo que a escultura de Moisés amosase a súa reacción furiosa cando, despois de recibir os mandamentos de Deus e baixar do Monte Sinaí, descobre que o seu pobo tivera abandonado a adoración Xehová e voltara á idolatría, adorando agora ao becerro de ouro. De novo, Michelangelo emprega unha cabeza virada, concentrando unha expresión de tremenda ira que se reflicte tamén na poderosa constitución da estatua e nos seus ollos: é o que se denomina co concepto italiano de "terribilitá", que se explicaría como unha furia ou unha tensión interna contida. Vemos esta técnica na cara furiosa, o ollar fulminante, o corpo titánico e robusto, a forza muscular de toda a escultura, o dinamismo das dúas pernas en posición de erguerse, mesmo o xesto do brazo esquerdo, cos dedos tensos apertando o moi longa barba. En definitiva, o patriarca mostrase cheo de forza e rabia que xorde da visión impía.
O material empregado é o mármore, o que dá un naturalismo realmente impresionante á obra. O mármore branco, xunto coa luz e os pregos da roupa, fai que a figura teña un certo volume e un gran realismo. Salientan a perfección da anatomía, a expresión do rostro e os músculos en tensión, estes últimos que fan parecer que Moisés se erguerá cheo de furia e rabia. Podemos ver na escultura as características do estilo renacentista, como o naturalismo, a procura da beleza e interese en anatomía humana.
Análise
A relevancia dos detalles do corpo e das dobras das roupaxes, que provocan certa tensión psíquica, pódese apreciar estudando minuciosamente a escultura: a protuberancia dos músculos, o inchazo das veas, as grandes pernas, pesadas ao empezar a moverse. Tal e como afirma un escritor, se este titán se erguese, o mundo rompería en anacos. Michelangelo leva a cólera sagrada de Moisés ata o seu punto máis álxido. Non obstante, aparece contida, posto que os pasionais seres do artista teñen prohibida a liberación das súas enerxías. É unha representación neoplatónica, a parte dereita está estable, é a parte divina, por onde lle vén a inspiración, en contraposición a parte esquerda é a parte por onde lle vén o perigo e o mal. Está tenso, vendo como o seu pobo caeu na idolatría. Ten catro elementos neoplatónicos, a terra, representada na perna coas dobras da roupa a xeito de cova. O aire cando respira, percíbese nas aletas do seu nariz, que se expanden. A auga representada nas súas barbas a xeito de fervenza. O lume representados con eses "cornos" (en pintura era doado de representar, cunha luz detrás do personaxe, pero en escultura tivo que empregar este artificio). O sangue flúe de xeito contido, parece que está a apunto de estalar e empezar a berrar, pon cara de non, a súa psique pódese captar a través do seu xesto e o seu mirada,podemos ver o seu pensamento, é un traballo psicolóxico moi estudado.
Cornos
miniatura|Manuscrito medieval representando a Moisés con cornos. A estatua represéntase con cornos na súa cabeza. < Crese que esta característica procede dun erro na tradución por parte de San Xerome do capítulo do Éxodo, 34:29-356. Neste texto, Moisés caracterízase por ter karan ohr panav ("un rostro do que emanaban raios de luz"), o que San Xerome na Vulgata traduciu por cornuta esset facies sua ("o seu rostro era cornudo"). O erro na tradución é posíbel debido a que a raíz trilítera hebrea krn (en hebreo, as vogais non se escriben) pode ser interpretada "keren", luminosidade, resplandor, ou "karan", corno. Porén, como comenta María Barbero, outros investigadores e tradutores dan por boa a versión de San Xerome e sosteñen a vixencia da tradución de "cornos". Tamén Mellinkoff opina que Xerome entende Keren como unha metáfora de "gloria", especialmente, como demontra no seu Comentario sobre Ezequiel, onde escribe que a facianda de Moisés "foi transformada en "gloriosa", ou, como se diría en hebreo, "cornudo".
En culturas antigas, coetáneas á escritura da Biblia ou a San Xerome, o feito de representar con cornos algún personaxe importante era unha forma de indicar a súa autoridade e, mesmo, a súa divindade. Por outra banda, tamén afirma Mellinkoff, que na Idade Media e no Renacemento, comprendíase claramente a metáfora posto que a primeira representación de Moisés con cornos apareceu nun un manuscrito anglosaxón do século XI (ca. 1050), unha paráfrase do Pentateuco e Xosué escrita polo monxe Aelfric. Nos seguintes 150 anos, apenas hai representacións de Moisés con cornos pero, de novo, imaxes semellantes foron usuais dende entón en toda Europa Occidental coma nos vitrais das catedrais de Chartres e Notre-Dame e na Sainte-Chapelle.
Nas Biblias italianas do século XV e XVI aparece que "Moisés baixou do Monte Sinaí con cornos que sobresaen da pel da súa cara" pero a súa representación con cornos decaeu dun xeito moi abrupto. Cando Michelangelo esculpiu o Moisés o erro de tradución xa fora advertido, e os artistas da época substituíran, na representación de Moisés, os cornos por dous raios de luz. Non obstante, Michelangelo preferiu manter a iconografía anterior.
Nun libro aparecido en 2008, o rabino Benjamin Blech enunciou a hipótese de que, na localización orixinal, os "cornos" non estaban destinados a ser visibles e que é erróneo interpretalos dese xeito:
No momento presente, esta é unha hipótese que está cuestionada.
Restauración
En decembro de 2003, rematou unha restauración levada a cabo por Antonio forcellino durante case cinco anos. Ademais de para limpar as estatuas, a restauración conseguiu reabrir unha pequena fenda por tras do grupo escultórico que permitía introducir un foco de luz que iluminaba, orixinalmente a estatua, e que fora cuberta cunha fiestra.
Cultura popular
Michelangelo pensaba que o Moisés era a súa creación máis realista. A lenda conta que, ao rematalo, o artista golpeou o xeonllo dereito da estatua e lle dixo " porque non me falas? " sentindo que a única cousa que faltaba por extraer do mármore era a propia vida. No xeonllo dereito pódese atopar a marca de Michelangelo ao golpear ao seu Moisés.
Pedrouzos, Brión, Brión
Pedrouzos é un lugar da parroquia de Brión no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 453 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 223 eran homes e 230 eran mulleres.
Neste lugar está radicada a Casa do Concello de Brión. O principal patrimonio está constituído pola igrexa e a carballeira de Santa Minia. Nun recanto desta áchase unha fonte rematada por unha estatua de Hermes, custeada polo empresario nado en Pedrouzos, Vicente Ramos Rodríguez.
Cultura francesa
miniatura|333px|A obra mestra de [[Eugène Delacroix, chamada A liberdade guiando ao pobo, trata da Revolución de 1830 a través do estilo do Romanticismo. Como Liberdade forma parte do slogan en francés «Liberté, égalité, fraternité»; esta obra representa á mesma República Francesa. O primeiro punto de vista dá a idea de que o pobo revolucionario non teme desposuír aos políticos do poder se eles non outorgan liberdade.]] Francia é un país de moi rica e diversa cultura que influíu positivamente de gran xeito en Europa e o mundo enteiro. Os seus valores de liberdade, igualdade e fraternidad e a súa Declaración dos dereitos do home e do cidadán, son herdanzas que a humanidade enteira recolle.
Francia fixo destacadísimas contribucións á humanidade nos campos das ciencias, as letras, as artes e todos os saberes.
Caracterizada polo savoir vivre, ten valiosas tradicións, entre elas a exquisita gastronomía, na que destacan os seus queixos e viños; tamén, a alta costura, e a súa tradición de excelencia en todos os campos.
Hannah e as súas irmás
Hannah e as súas irmás (en 'Hannah and Her Sisters') é un filme estadounidense de 1986 escrito e dirixido por Woody Allen, e con el mesmo, Mia Farrow, Michael Caine, Barbara Hershey e Dianne Wiest como actores principais. A pesar de que as personaxes, pertencentes á mesma familia, están constantemente preguntándose sobre o sentido da vida, o sexo e a relixión, o filme ten un toque marcadamente cómico.
Cultura francesa
A cultura de Francia é un factor presente no desenvolvemento da cultura de países relativamente novos, como Canadá e os Estados Unidos.
Hannah e as súas irmás
Foi emitido na TVG o 5 de setembro de 1998.
Argumento
Elliott e Hannah forman aparentemente unha parella sen problemas, viven felices e son pais de dous nenos. Porén, Elliott está namorado en segredo da irmá de Hannah, Lee, que pola súa banda vive unha relación pesada con Frederick, un home máis vello ca ela, pintor e misántropo. A familia complétase coa terceira irmá, Holly, a ovella negra da familia, por mor da súa inconstancia amorosa e profesional. O exmarido de Hannah, Mickey, produtor de televisión hipocondríaco completa o cadro.
Kosmos 745
Kosmos 745 (Космос 745 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 77, foi un satélite artificial soviético lanzado o 8 de abril de 1975 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 745 foi o septuaxésimo sétimo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o sexaxésimo noveno lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto, quincuaxésimo cuarto e septuaxésimo membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Vanessa Somoza
Vanessa Somoza Domínguez, nada o 2 de setembro de 1976 en Sarria, é unha pintora e política galega.
Kosmos 745
Características
Kosmos 745 foi inxectado nunha órbita inicial de 540 km de apoxeo e 274 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92,4 minutos. Reentrou na atmosfera o 12 de marzo de 1976.
Vanessa Somoza
Traxectoria
Estudou gráfica publicitaria na escola de artes aplicadas e oficios artísticos Ramón Falcón de Lugo e pintura con Antonio Vázquez Rivas. En 1996 realizou a súa primeira exposición individual nun pub da súa localidade natal e en 2005 a primeira nunha galería artística. Militante de Esquerda Unida, participou na lista de Alternativa Cidadá de Esquerdas nas eleccións municipais de 2015 en Lugo. Nas eleccións xerais de España de 2015 e nas Eleccións xerais de España de 2016 foi segunda na lista ao Congreso de En Marea. Tanto nas Eleccións xerais de España de abril de 2019 como nas de novembro do mesmo ano encabezou a lista pola coalición En Común Unidas Podemos. Foi de segunda, tras Miguel Anxo Fernández Bello, na lista ás Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020.
Negación do Holocausto
A negación do Holocausto é un pensamento detrás da teoría que nega o xenocidio dos xudeus no Holocausto durante a segunda guerra mundial. A negación do Holocausto baséase nas seguintes afirmacións: que o goberno da Alemaña nazi non tiña ningunha política de Solución final ou a intención de exterminar os xudeus; que as autoridades nazis non usaron campos de exterminio ou cámaras de gas para o asasinato en masa dos xudeus; e que o verdadeiro número de xudeus asasinados é significativamente menor que a historicamente aceptada cifra de 5 a 6 millóns.
MySQL
MySQL é un sistema de xestión de base de datos relacional, multifío e multiusuario con máis de seis millóns de instalacións. MySQL AB desenvolve MySQL como software libre con licenza GNU General Public License ou propietaria.
Por unha banda ofréceo baixo a GNU GPL, pero, empresas que queiran incorporalo en produtos privativos poden comprar á empresa unha licenza que lles permita ese uso. Está desenvolvido na súa maior parte en ANSI C.
Ó contrario de proxectos como o Apache, onde o software é desenvolvido por unha comunidade pública, e o copyright do código está en poder do autor individual, MySQL é propiedade e está patrocinado por unha empresa privada, que posúe o copyright da maior parte do código.
Isto é o que posibilita o esquema de licenciamiento anteriormente mencionado. Ademais da venda de licenzas privativas, a compañía ofrece soporte e servizos. Para as súas operacións contratan traballadores ao redor do mundo que colaboran vía Internet. MySQL AB foi fundado por David Axmark, Allan Larsson, e Michael Widenius.
Historia do proxecto
SQL (Linguaxe de Consulta Estruturado) foi comercializado por primeira vez en 1981 por IBM, o cal foi presentado a ANSI e desde ese entón foi considerado como un estándar para as bases de datos relacionais. Dende 1986, o estándar SQL apareceu en diferentes versións por exemplo: SQL:92, SQL:99, SQL:2003. MySQL é unha idea orixinaria da empresa opensource MySQL AB establecida inicialmente en Suecia en 1995. Os seus fundadores son David Axmark, Allan Larsson, e Michael "Monty" Widenius. O obxectivo que persegue esta empresa consiste en que MySQL cumpra o estándar SQL, pero sen sacrificar velocidade, fiabilidade ou usabilidade.
Michael Widenius na década dos 90 tratou de usar mSQL para conectar as táboas usando rutinas de baixo nivel ISAM, con todo, mSQL non era rápido e flexible para as súas necesidades. Isto levouno a crear unha API SQL denominada MySQL para bases de datos moi similar á de mSQL pero máis portable.
O nome de MySQL ven da combinación de My, filla do cofundador Michael "Monty" Widenius, co acrónimo SQL (segundo a documentación da última versión en inglés ). Doutra banda, o directorio base et moitas das librarías usadas polos desenvolvedores tiñan o prefijo.
O nome do golfiño de MySQL é Sakila e foi seleccionado polos fundadores de MySQL AB no concurso “Name the Dolphin”. Este nome foi enviado por Ambrose Twebaze, un desenvolvedor de Opensource Africano, derivado da lingua suazi, a lingua local de Swazilandia e corresponde ao nome dunha cidade en Arusha, Tanzania, preto de Uganda a cidade orixe de Ambrose.
Bétera
250px|miniatura|Castelo de Bétera.
MySQL
Linguaxes de programación
Existen varias APIs que permiten, a aplicacións escritas en diversos linguaxes de programación, acceder ás bases de datos MySQL, incluíndo C, C++, C#, Pascal, Delphi (vía dbExpress), Eiffel, Smalltalk, Xava (cunha implementación nativa do driver de Xava), Lisp, Perl, PHP, Python, Ruby,Gambas, REALbasic (Mac), FreeBASIC, e Tcl; cada un destes utiliza unha API específica. Tamén existe unha interface ODBC, chamado MyODBC que permite a calquera linguaxe de programación que soporte ODBC comunicarse coas bases de datos MySQL.
Bétera
Bétera é un concello do leste da península Ibérica, pertencente á provincia de Valencia e á comarca de Campo de Turia, na Comunidade Valenciana. Segundo os datos de 2009, conta cunha poboación de 20.740 habitantes, sendo o segundo concello máis poboado da comarca.
MySQL
Aplicacións
MySQL é moi utilizado en aplicacións web como MediaWiki ou Drupal, en plataformas (Linux/Windows-Apache-MySQL-PHP/Perl/Python), e por ferramentas de seguimento de erros como Bugzilla. A súa popularidade como aplicación web está moi ligada a PHP, que a miúdo aparece en combinación con MySQL. MySQL é unha base de datos moi rápida na lectura cando utiliza o motor non transaccional MyISAM, pero pode provocar problemas de integridade en contornas de alta concorrencia na modificación. En aplicacións web hai baixa concorrencia na modificación de datos e en cambio a contorna é intensivo en lectura de datos, o que fai a MySQL ideal para este tipo de aplicacións.
Bétera
Está situada na vertente sur da Serra Calderona, a 15 km de Valencia e a 23 km do mar Mediterráneo, na zona limítrofe coa horta valenciana. Ten unha superficie con lixeiras ondulacións, alcanzando os 156 msnm no seu punto máis alto, destacando o barranco de Carraixet que o atravesa de noroeste a sueste.
MySQL
Plataformas
MySQL funciona sobre múltiples plataformas, incluíndo AIX, BSD, FreeBSD, HP-UX, GNU/Linux, Mac VOS X, NetBSD, Novell Netware, OpenBSD, VOS/2 Warp, QNX, SGI IRIX, Solaris, SunOS, SCO OpenServer, SCO UnixWare, Tru64, Windows 95, Windows 98, Windows NT, Windows 2000, Windows XP, Windows Vista e outras versións de Windows. Tamén existe MySQL para OpenVMS en https://web.archive.org/web/20060629030134/http://www.pi-net.dyndns.org/anonymous/kits/.
Características (versión 4.0)
Inicialmente, MySQL carecía de elementos considerados esenciais nas bases de datos relacionales, tales como integridade referencial e transaccións. A pesar diso, atraeu aos desenvolvedores de páxinas web con contido dinámico, xustamente polo seu simplicidad.
Aos poucos os elementos dos que carecía MySQL están sendo incorporados tanto por desenvolvementos internos, como por desenvolvedores de software libre. Entre as características dispoñibles nas últimas versións pódese destacar:
MySQL é un sistema de administración de bases de datos. Unha base de datos é unha colección estruturada de táboas que conteñen datos. Esta pode ser desde unha simple lista de compras a unha galería de pinturas ou o vasto volume de información nun rede corporativa. Para agregar, acceder a e procesar datos gardados nun computador, vostede necesita un administrador como MySQL Server. Dado que os computadores son moi bos manexando grandes cantidades de información, os administradores de bases de datos xogan un papel central en computación, como aplicacións independentes ou como parte doutras aplicacións.
MySQL é un sistema de administración relacional de bases de datos. Unha base de datos relacional arquiva datos en táboas separadas no canto de colocar todos os datos nun grande arquivo. Isto permite velocidade e flexibilidade. As táboas están conectadas por relacións definidas que fan posible combinar datos de diferentes táboas sobre pedido.
MySQL é software de fonte aberta. Fonte aberta significa que é posible para calquera persoa usalo e modificalo. Calquera persoa pode baixar o código fonte de MySQL e usalo sen pagar. Calquera interesado pode estudar o código fonte e axustalo ás súas necesidades. MySQL usa o GPL (GNU Xeral Public License) para definir que pode facer e que non pode facer co software en diferentes situacións. Se vostede non se axusta ao GPL ou require introducir código MySQL en aplicacións comerciais, vostede pode comprar unha versión comercial licenciada.
Melloras futuras
O mapa de ruta de MySQL 5.1 indica soporte para:
Características distintivas
As seguintes características son implementadas unicamente por MySQL:
Tipos de compilación do servidor
Hai tres tipos de compilación do servidor MySQL:
Especificacións do código fonte
MySQL está escrito nunha mestura de C e C++. Hai un documento que describe algunhas das súas estruturas internas en http://dev.mysql.com/doc/internals/en/ (en inglés).
Desenvolvemento do proxecto
O desenvolvemento de MySQL fundaméntase no traballo dos desenvolvedores contratados pola empresa MySQL AB quen se encargan de dar soporte aos socios comerciais e usuarios da comunidade MySQL e dar solución aos problemas atopados polos usuarios. Os usuarios ou membros da comunidade MySQL poden reportar bugs revisando o manual en liña que contén as solucións a problemas atopados; o historial de cambios ; a base de datos bugs  que contén bugs reportados e solucionados e nas listas de correo MySQL.
A través das listas de correo os usuarios poden enviar preguntas e estas serán contestadas por desenvolvedores brindándolles soporte. Outras funcionalidades das listas de correo son:
Outras listas de correo son: MyODBC, Ferramentas GUI, Cluster, Dotnet, PlusPlus e Perl.
Adicional ás listas de correo, atópase o soporte de IRC da comunidade MySQL. Ademais, hai soporte a través de foros agrupados en categorías tales como: Migración, Uso de MySQL, Conectores MySQL, Tecnoloxía MySQL e Negocios
Estruturas organizativas/asociativas ou de decisión
A dirección e o patrocinio dos proxectos MySQL está a cargo da empresa MySQL AB quen posúe o copyrigth do código fonte MySQL, a súa icona e marca rexistrada. MySQL, Inc. e MySQL GmbH son exemplos de empresas subsidiarias de MySQL AB. Están establecidas nos Estados Unidos e Alemaña, respectivamente. MySQL AB, conta con máis de 200 empregados en máis de 20 países e funcionan baixo a estratexia de teletraballo.
Industria relacionada
A industria radica na venda de produtos software e dalgúns servizos relacionados a numerosas empresas que utilizan estes produtos.
MySQL AB clasifica os produtos así: Os ingresos desta empresa pola venda de licenzas privativas dos seus produtos e os servizos suma os Ou2 millóns.
Que licenza utilizar
A licenza GNU GPL de MySQL obriga a que a distribución de calquera produto derivado (aplicación) fágase baixo esa mesma licenza. Se un desenvolvedor desexa incorporar MySQL no seu produto pero desexa distribuílo baixo outra licenza que non sexa a GNU GPL, pode adquirir unha licenza comercial de MySQL que lle permite facer xustamente iso.
Estado actual
A serie en desenvolvemento de MySQL Server actualmente, é a 5.1 ao cal engádense novas características en relación á serie 5.0. A serie de produción actual de MySQL é 5.0, cuxa penúltima versión estable é a 5.0.26 lanzada en outubro de 2006. Actualmente, pódese descargar a serie 5.0.27. A serie de produción anterior foi a 4.1, cuxa versión estable é 4.1.7 lanzada en outubro de 2004. A estas versións de produción só se arranxan problemas, é dicir, xa non se engaden novas características. E ás versións anteriores soamente corríxenselles bugs críticos.
A Pedra do Pino, Corrubedo, Ribeira
A Pedra do Pino é un lugar da parroquia de Corrubedo no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 23 habitantes (14 homes e 9 mulleres).
Harry Potter e as reliquias da morte
Harry Potter e as reliquias da morte é o nome do sétimo e derradeiro libro da saga de Harry Potter escritos pola británica J. K. Rowling. O título en inglés foi revelado na páxina web oficial da súa autora o 21 de decembro de 2006. Máis tarde, o 1 de febreiro de 2007 anunciouse oficialmente que a data da publicación da edición en inglés do libro será o 21 de xullo de 2007. A data de publicación da edición en galego foi o 21 de febreiro de 2008, simultaneamente coas versións en castelán e catalán.
O sétimo libro é a conclusión e culminación da saga. Trata acerca do mozo Harry Potter e a súa busca e destrución dos restantes Horcrux (partes da alma de lord Voldemort) para acabar dunha vez co mago escuro.
O sexto libro deixou varias cuestións sen responder, e os fans queren saber como acabarán os eventos na serie, o cal fai deste libro moi agardado. J. K. Rowling dixo que, máis ca calquera outro libro de Harry Potter, o sétimo libro será unha continuación da historia incompleta do sexto libro.
Epígrafe
Todos os libros da serie Harry Potter teñen dedicatorias, pero Harry Potter e as reliquias da morte é o único que inclúe unha epígrafe. Este consta de dúas citas sobre a morte e a amizade. A primeira é unha tradución ao inglés dunha pasaxe da Orestíada, unha das traxedias do escritor grego Esquilo. A segunda cita é de More Fruits of Solitude, escrita en 1682 por William Penn, un autor cuáquero, fundador de Pensilvania.
Deixando aos Dursley
Como a protección que a casa dos Dursley proporciona a Harry expirará cando cumpra 17 anos, a Orde do Fénix decide separar aos Dursley e a Harry por seguridade. Para iso, usan Harrys falsos como reclamos para así tratar de despistar aos devoradores da morte, pero lord Voldemort e os seus secuaces logran identificar ao verdadeiro Harry. Aínda que case todos logran escapar ao Tobo, Ollotolo Moody e Hedwig (o moucho de Hary) morren durante o ataque.
Uns días despois, o Ministro de Maxia, Rufus Scrimgeour, acode ao Tobo ao encontro de Harry, Ron e Hermione para lles entregar o legado do testamento de Dumbledore. Ron recibe un Desluminador, un aparello máxico que captura a luz; Hermione recibe un libro con historias infantís escrito en Runas Antigas e Harry herda a espada de Godric Gryffindor e a pispa dourada que capturou no seu primeiro partido de quidditch no seu primeiro ano. O Ministro retén a espada, alegando que esta non foi nunca propiedade de Dumbledore e, polo tanto, non a pode obter.
Na procura dos Horcrux
Durante a voda de Bill Weasley e Fleur Delacour, aparece o patronus de Kingsley Shacklebolt coa mensaxe: ''«O Ministerio caeu. Scrimgeour foi asasinado. Veñen para aquí.» (The Ministry has fallen. Scrimgeour is dead. They are coming.''). Inmediatamente despois chegan os devoradores da morte. Harry, Ron e Hermione escapan e refúxianse no abandonado número 12 de Grimmauld Place. Descobren alá que o irmán de Sirius, Regulus, é o tal "R.A.B", que se levara o Horcrux do lago na cova (o medallón) pero que, entón, estaba en mans de Dolores Umbridge, así que se infiltran no Ministerio de Maxia usando a poción Polizume e recuperan o Horcrux.
Tras pasar uns meses movéndose dun lado a outro, o trío escoita unha conversa que revela que o Ministerio garda a confiscada espada de Gryffindor na cámara acoirazada de Bellatrix Lestrange en Gringotts, o banco dos magos. Pero o Ministerio non sabe que esa espada é falsa; descoñécese o paradeiro da verdadeira. Cando Harry descobre que Dumbledore eliminou un Horcrux coa espada real, quere ir a buscala para así poder destruír os outros Horcrux. Ron anóxase porque Harry non ten un plan claro para atopar os outros e abandona a Harry e Hermione. Eles dous van a Godric's Hollow, coa esperanza de que Dumbledore agachase alí a espada. Porén, caen nunha emboscada tendida por Voldemort e a súa serpe Nagini. Durante a súa escapada, Hermione rompe accidentalmente a variña de Harry.
Unha noite, un descoñecido patronus con forma de cerva prateada aparece preto do campo e conduce a Harry ata a verdadeira espada de Gryffindor. Cando Harry trata de recuperar a espada, situada ao fondo dun lago xeado, o Horcrux con forma de medallón estréitase ao redor do seu pescozo, esganándoo. Ron, que volta inesperadamente, rescata a Harry e destrúe o Horcrux coa espada.
As reliquias da morte
Os rastreiros (un grupo de persoas que pululaban polas rúas buscando a fuxitivos do Ministerio) capturan aos tres rapaces despois de que Harry usase accidentalmente o nome de Voldemort, o cal activaba un feitizo rastrexador ao pronuncialo. Eles son feitos presos na Mansión dos Malfoy, o novo cuartel xeral dos devoradores da morte. Ao atopar a espada entre as pertenzas do trío, Bellatrix Lestrange teme que irrompesen na súa cámara acoirazada en Gringotts. Nese intre aparece Dobby (o trasno doméstico), que vén liberar aos presos, pero Peter Pettigrew descóbreos. Pettigrew compensa a súa débeda con Harry entregando a súa vida, e é vítima da súa propia man de prata, a cal o estrangula. Durante a fuxida, Harry queda coas variñas de Bellatrix e Draco Malfoy, pero Bellatrix mata a Dobby. O trío irrompe en Gringotts, coa axuda do sumicio Griphook (que traballara alí), e conseguen a Copa de Hufflepuff, outro dos Horcrux, pero perden a espada. Conseguen escapar a duras penas montados nun dragón. Voldemort dáse de conta de que alguén está a destruír os seus Horcrux, e o nexo mental entre Harry e o Señor Escuro revélalle a Harry que hai un agochado nalgún lugar de Hogwarts.
A batalla de Hogwarts
Harry ten outra visión e vai á Choupana Chiona en Hogsmeade, o pobo que está ao carón do colexio. Alá, sen ver visto, ve como Voldemort ordena a Nagini que mate a Snape, que fora director de Hogwarts ata ese momento. Voldemort cre que Snape se converteu no amo da Variña de Bieiteiro cando matou ao seu dono anterior, Dumbledore, e que coa morte de Snape a variña porase ao seu servizo. Antes de morrer, Snape dálle a Harry, despois de que Voldemort abandonase o lugar onde estaba, varios recordos seus. Usando o pensadoiro, Harry ve que Snape sempre foi leal a Dumbledore, levado polo amor da súa vida, Lily Evans, a nai de Harry. Dumbledore, condenado a morrer despois de ser maldicido polo Anel de Gaunt, pediulle a Snape que o matase, se era necesario, para librar a Draco desa tarefa. Snape enviara o patronus con forma de cerva prateada a Harry para lle dicir onde se atopaba a espada de Gryffindor. E, finalmente, Harry descobre que el mesmo é un Horcrux; Voldemort non pode ser asasinado mentres Harry siga con vida.
Aceptando o seu destino, Harry vai só á Fraga Prohibida onde Voldemort o agardaba. Antes de chegar ao lugar, Harry abre a pispa dourada que lle deixara Dumbledore e no seu interior encontra a Pedra de Resurrección, unha das Reliquias da Morte. Con ela invoca aos espíritos de James e Lily Potter, Sirius Black e Remus Lupin (este último foi recentemente asasinado en batalla de Hogwarts xunto á súa esposa, Nymphadora Tonks), que lle dan ánimos. Harry permite que Voldemort lle lance o Avada Kedavra, a maldición letal. Logo, Harry esperta na estación de King's Cross, onde Albus Dumbledore aparece e lle explica que, ao igual que Voldemort, non pode morrer mentres un fragmento da súa alma permaneza en Harry, e que Harry non pode morrer mentres o seu sangue viva no corpo de Voldemort.
Harry revive, pero fai que está morto. Voldemort, crendo ter derrotado por fin a Harry, lévao a Hogwarts como trofeo. A batalla comeza de novo, e Harry, sen que ninguén se decate, cóbrese coa Capa de Invisibilidade, mentres que Neville quita a Espada de Gryffindor, que saíu por si soa do Sombreiro Escolledor, e decapita a Nagini, destruíndo o derradeiro Horcrux. Por outra banda, Molly Weasley enfróntase a Bellatrix Lastrange e véncea. Harry quita a Capa e enfróntase a Voldemort, dicíndolle que cando Draco Malfoy desarmou a Dumbledore (o ano anterior antes de ser asasinado por Snape), Draco, sen sabelo, volveuse o amo da Variña de Bieiteiro. Posto que Harry lle arrebatara despois a Draco a súa variña, a lealdade da Variña de Bieiteiro pasou a Harry. Voldemort conxura o Avada Kedavra contra Harry, pero a Variña de Bieiteiro coa que realiza a maldición protexe a Harry, o seu amo, e o conxuro rebota, matando a Voldemort.
Tralo seu enfrontamento final con Voldemort, Harry quere evitar que ninguén unha de novo as tres Reliquias. Conserva a Capa de Invisibilidade, deixa a Pedra de Resurrección na Fraga Prohibida e planea devolver a Variña de Bieiteiro á tumba de Dumbledore. Salvo que alguén derrote a Harry, o poder da Variña de Bieiteiro morrerá con el.
Epílogo
Dezanove anos despois, Harry e Ginny teñen tres fillos: James, Albus Severus e Lily. Ron e Hermione teñen dous fillos chamados Rose e Hugo. As familias están en King's Cross, onde Albus Severus e Rose saen para o seu primeiro ano en Hogwarts, acompañados de James, que xa cursara algúns anos no colexio. Alí na estación, ven a Draco Malfoy e á súa esposa co seu fillo Scorpius; Malfoy dá sinais de recoñecer a Harry, e logo afástase. Harry dille a Albus Severus, que non quere ser elixido para a casa Slytherin, que o seu nome vén de Severus Snape e de Albus Dumbledore, e que Snape foi, probablemente, o home máis valente que Harry coñeceu xamais. Revélase tamén que Neville é agora o profesor de Herboloxía en Hogwarts e íntimo amigo de Harry. O libro conclúe coas palabras: ''«The scar had not pained Harry for nineteen years. All was well.» ("A cicatriz non o molestara en dezanove anos. Todo estaba ben."'').
Capítulos do libro
Epilogue: Nineteen Years Later
Epílogo: Dezanove anos despois
Información adicional e comentarios de J. K. Rowling
miniatura|550px|dereita|Cola diante dunha libraría no centro comercial de [[Stirling, na noite da presentación de Harry Potter e as reliquias da morte.]]
Nunha entrevista e conversación en liña, Rowling deu información adicional sobre o futuro dos personaxes principais, e que escolleu non incluír no epílogo do libro.
Aguiar, Brión, Brión
Aguiar é un lugar da parroquia de Brión no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 78 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 38 eran homes e 40 eran mulleres.
Harry Potter e as reliquias da morte
Personaxes secundarios
Ademais, Rowling tamén explicou o porvir de varios personaxes secundarios.
Outros datos
Tamén hai información sobre xeitos máis amplos do universo máxico.
Os Horcrux
A continuación móstranse os sete Horcrux que lord Voldemort creou:
Elección do título
Pouco antes de publicar o título, J. K. Rowling anunciou que considerara tres títulos diferentes para o libro. O título final, Harry Potter and the Deathly Hallows (Harry Potter e as reliquias da morte) foi feito público o 21 de decembro de 2006 a través dun xogo do aforcado cunha temática de Nadal na páxina de internet da autora, confirmada pouco despois polos editores do libro. Durante a conversación en liña que tivo Rowling con fans, preguntáronlle cales foron os outros dous títulos que considerara, ao que a autora contestou Harry Potter and the Elder Wand (Harry Potter e a variña de bieiteiro) e Harry Potter and the Peverell Quest (Harry Potter e a travesía dos Peverell).