cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ding Ling
Ding Ling (丁玲, pinyin: Dīng Líng, Wade-Giles: Ting Ling), nada en Linli o 12 de outubro de 1904 e finada en Pequín o 4 de marzo de 1986, foi unha escritora chinesa. Comprometida coa causa comunista, foi membro da Liga de Escritores de Esquerda e, desde 1933, do Partido Comunista Chinés. En moitas das súas obras aborda a problemática da situación da muller na sociedade chinesa.
Traxectoria
dereita|miniatura|Ding Ling cara á década de 1930.
O seu nome real era Jiǎng Bīngzhī (chinés tradicional: 蔣冰之 / chinés simplificado: 蒋冰之) ou Jiǎng Wěi (蔣偉 / 蒋伟). Naceu no distrito de Línlǐ (临澧 / 臨澧), na provincia de Hunan. Quedou orfa de pai aos catro anos e foi criada pola súa nai. Aos 17 anos trasladouse a Shangai logo dunha discusión coa súa familia ao opoñerse a un matrimonio concertado. Estudou na Escola Feminina do Pobo (平民女校 Píngmín Nǚxiào), centro docente de ideoloxía comunista fundado por Chen Duxiu. Despois estudou noutro centro comunista, a Universidade de Shanghai (上海大學 Shànghǎi Dàxué). Alí recibiu clases de ruso de Qu Qiubai, que chegaría a ser líder do Partido Comunista, e tamén asistiu ás clases de literatura do escritor Mao Dun. En 1924 trasladouse a Pequín, onde asistiu ás clases sobre ficción chinesa impartidas por Lu Xun. En Pequín coñeceu os escritores Hu Yepin e Shen Congwen, cos que compartiu vivenda. En 1927 os tres trasladáronse a Shanghai, onde Ding Ling intentou sen éxito converterse en actriz. Nese mesmo ano publicou 莎菲女士的日記 ("O diario da señorita Sofía"), a súa obra máis coñecida.
Empezou a escribir obras cun marcado compromiso coa causa comunista. En maio de 1933 foi detida por axentes do Goberno nacionalista, e pasou tres anos baixo arresto en Nanquín. En 1936 logrou escapar e foi ao distrito de Bǎo'ān (保安, actualmente Zhidan), na provincia de Shaanxi, onde os comunistas estableceran a súa base. Alí foi recibida por Mao Zedong e Zhou Enlai, líderes do Partido Comunista. Ding Ling permaneceu na parte da China controlada polos comunistas até a fundación da República Popular en 1949. Nesa época casou con Chen Ming.
Participou no foro de Yan'an sobre o papel da literatura e a arte na revolución. A súa literatura nesa época adquiriu estaba impregnada da súa ideoloxía comunista. Por exemplo, na súa obra 一顆未出膛的槍彈 ("Unha bala non disparada", 1937) un mozo comunista é condenado a morte polos nacionalistas durante a ocupación xaponesa. Cando o van executar pide que o maten cun coitelo para reservar a bala para a loita contra os xaponeses. Conmovidos polo patriotismo do mozo, os captores perdóanlle a vida.
Tras a fin do maoísmo, coa chegada ao poder de Deng Xiaoping, Ding Ling, como tantos outros escritores, foi rehabilitada oficialmente e volveu ser unha das principais figuras literarias da China, até a súa morte en 1986.
Obra
Escribiu numerosas novelas sobre mulleres, así como obras de contido moi ideolóxico, nas que sloaba o Partido Comunista Chinés.
Arnoglossus thori
Arnoglossus thori é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos bótidos, coñecida en galego como rapapelos, rapapelos punteado ou rascón de Thor.
Taxonomía
A especie foi descrita por primeira vez en 1913 polo naturalista Kyle.
Ademais de seu nome orixinario, e actualmente válido, ao longo da historia foi coñecido polos seguintes sinónimos:
Características
As principais características morfolóxicas desta especie son:
Hábitat e distribución
Distribúese polas costas do Atlántico oriental entre os 43° N e os 6° N, e entre os 26° W e os 42° E, desde Irlanda até Serra Leoa e as illas do Cabo Verde, e tamén habita no mar Mediterráneo até o mar Negro.
Bioloxía
Aliméntase de pequenos peixes e invertebrados bentónicos.
Reprodúcese durante os meses de abril a xullo.
Pesca
O rapapelos estreito é un peixe comestíbel, pescándose activamente nas zonas onde vive.
Galicia
O primeiro rexistro desta especie en Galicia fíxoo De Buen en 1935, no seu traballo "Fauna ictiológica. Catálogo de los peces ibéricos de la planicie continental, aguas dulces, pelágicos y de los abismos próximos, I parte", ''Not. y Res. Inst. Esp. Ocean. 82: 89-148, no que o cita como Kyleia thori''. Posteriormente foi rexistrado en 1991 por E. González Gurriarán, L. Ferrnández, J. Freire, R. Muiño e M. Rodríguez Solórzano en "Estructura de la comunidad megabentónica (crustáceos decápodos -Brachyura-y peces demersales) de la Ría de Ferrol (NW de España)!, Bol. Inst. Esp. Ocean. 7 (2): 89-100.
O Ventorro, Librán, Baleira
O Ventorro é un lugar da parroquia de Librán no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña un habitante (unha muller).
Ligamento radial externo
O ligamento radial externo, radial colateral ou radiocarpal colateral é un ligamento do membro superior humano pertencente á articulación radioescafolunar. Orixínase na apófise estiloide radial e insírese no óso escafoide. Algunhas febras continúanse a través do ligamento transverso do carpo. O ligamento está unido á arteria radial, e moi preto dos tendóns do músculo abdutor longo do polgar e do músculo extensor curto do polgar.
Ligamento radiocarpal posterior
O ligamento radiocarpal posterior ou dorsal é un ligamento do membro superior humano, pertencente á articulación radioescafolunar. É un ligamento máis feble que o radiocarpal anterior. Orixínase na parte posterior da epífise radial inferior e diríxese cara abaixo e cara a dentro. Finalmente insírese nas superficies posteriores do óso escafoide e do óso semilunar, continuándose a través dos ligamentos dorsais intercarpais. Por detrás ten os tendóns do músculo extensor dos dedos.
Giorgi Aburjania
Giorgi Aburjania (en xeorxiano: გიორგი აბურჯანია), nado o 2 de xaneiro de 1995 en Tbilisi, é un futbolista profesional internacional xeorxiano que xoga como centrocampista para o Real Oviedo da Segunda División.
Tom Pillibi
«Tom Pillibi» é unha canción composta por André Popp e interpretada en francés por Jacqueline Boyer. Lanzouse como sinxelo en 1960 mediante Columbia Records. Foi elixida para representar a Francia no Festival de Eurovisión de 1960 tras ser seleccionada internamente pola emisora francesa RTF, e declarouse gañadora do certame.
Festival de Eurovisión 1960
miniatura|esquerda|[[Jacqueline Boyer interpretando a canción no Festival de Eurovisión 1960.]]
Selección
«Tom Pillibi» foi seleccionada para representar a Francia no Festival de Eurovisión 1960 pola emisora francesa RTF.
No festival
A canción participou no festival celebrado no Royal Festival Hall o 29 de marzo de 1960, sendo interpretada pola cantante francesa Jacqueline Boyer. A orquestra foi dirixida por Franck Pourcel.
Foi interpretada en 13.º lugar, seguindo a Italia con Renato Rascel interpretando «Romantica». Ao final das votacións, a canción recibiu 32 puntos, obtendo o primeiro posto de 13.
Vilares, Librán, Baleira
Vilares é un lugar da parroquia de Librán no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 20 habitantes (9 homes e 11 mulleres).
Samurai
Características
Un termo máis apropiado para Samurai (侍, さむらい) é bushi (武士) (literalmente "guerreiro ou home de armas") que era usado durante o período Edo. Porén, o termo "Samurai" refírese normalmente á nobreza guerreira e non por exemplo á infantaría alistada. Un samurai sen ligazóns a un clan ou daimyō era chamado Rōnin (literalmente "home-oa"). Rōnin son tamén samurais que largaron a súa honra ou aqueles que non cumpriron co seppuku, que significa dividir a barriga, de modo a repór a honra do seu clan ou familia. Samurais ao servizo do han eran chamados "hanshi".
Era esperado dos Samurai que non fosen analfabetos senón cultos ata un nivel básico, e ao longo do tempo, durante a era Tokugawa (tamén chamada de período Edo), perderon gradualmente a súa función militar.
Era Meiji
A Era Meiji (明治, めいじ) no Xapón, que comezou no 1868 con Emperador de Meiji (1852-1912) - Mutsuhito para os occidentais - é marcada pola supresión do feudalismo a través dunha serie de mudanzas que visaban adotar técnicas da Revolución Industrial. Entre as mudanzas máis importantes temos: a extinción dos feudos e dos privilexios persoais a través da reforma agraria e da reformulación da lexislación do imposto territorial rural; criación de universidades; formación dun gabinete parlamentario (1885); e a promulgación da constitución (1889), que instaurou a monarquía constitucional. Os partidarios do antigo réxime rebeláronse (1874-1877) contra a perda de poder, o que esixiu grandes gastos militares. A consecuente situación de inflación e a política deflacionaria adoptada polo goberno caracterizaron un período de crise no Xapón, en especial no sector rural. Unha das solucións adoptadas foi a emigración, ata entón prohibida. Coa morte de Mutsuhito, seu fillo e sucesor Yoshihito inaugurou a Era Taisho que durou ata 1926.
Ligamento radiocarpal anterior
O ligamento radiocarpal anterior ou volar é un ligamento do membro superior humano, localizado na parte anterior da articulación radioescafolunar. Insírese na apófise estiloide do radio e dirixísese cara a epífise inferior ou distal do cúbito, dando lugar a numerosas febras cara o carpo ao longo do seu traxecto. As súas unións ao óso escafoide, ao óso semilunar e ao óso grande (aínda que estas últimas unións son inconstantes) permítenlle ao ligamento manter estable a fileira proximal do carpo.
O ligamento radiocarpal anterior está cuberto por unha fascia superficial, que se insire na apófise estiloide do cúbito e no óso semilunar. Pola parte anterior ou palmar está furado por diversas veas que discorren polo pulso. Por diante está moi preto dos tendóns do músculo flexor común fondo dos dedos da man e do músculo flexor longo do polgar. Por detrás está adherido ao disco articular da articulación radiocubital inferior.
Ligamento lateral interno do pulso
miniatura O ligamento lateral interno do pulso, colateral cubital ou colateral ulnar é un ligamento do membro superior humano, pertencente á articulación radioescafolunar. Orixínase na apófise estiloide cubital, para despois dividirse en dous fascículos. Un diríxese cara ao óso piramidal e outro cara ao óso pisiforme e ligamento transverso do carpo.
Tamaguelos
O topónimo Tamaguelos está relacionado co pobo dos tamaganos, mencionado no Padrón dos Pobos, á súa vez relacionado co río Támega.
Dá nome a:
Serra de Collserola
miniatura|250px|Serra de Collserola vista desde [[Sant Cugat del Vallès.]] 250px|miniatura|[[Barcelona, coa serra de Collserola en segundo termo.]] A serra de Collserola (AFI: /kɔʎsə'rɔlə/) é unha área montañosa e parque periurbano situado na provincia de Barcelona, preto da cidade do mesmo nome. É un dos parques metropolitanos máis grandes do mundo. A maior parte da súa superficie constitúe o Parque Natural da Serra de Collserola dende 2010.
Orixe do nome
O nome de Collserola procede de «Coll (de) s'Erola», denominación arcaica do Coll de l'Erola, paso situado entre o Tibidabo e o Turó de Santa Maria, por onde pasa actualmente a estrada de l'Arrabassada.
Xeografía
O macizo de Collserola é unha prolongación da Cordilleira Litoral catalá. Abarca unha superficie dunhas 11.000 hectáreas. Rodeando o macizo atópanse os vales fluviais dos ríos Besòs e Llobregat, así coma a chaira de Barcelona e a depresión do Vallès.
Xeoloxía
Mentres que ao norte do Besós predominan os materiais graníticos e ao sur do Llobregat os materiais calcáreos, Collserola está formada principalmente por lousas. Só excepcionalmente atópanse afloramentos doutros materiais, coma as calcarias do Puig d'Olorda, intensamente explotadas para a elaboración de cemento.
Os seus relevos son suaves e de escasa altura. A cima máis alta é o Tibidabo, con 562,2 m de altitude. Outras cimas importantes son o Turó del Puig (477,2 m), o Puig d'Olorda (436,4 m), o Turó de Valldaura (421,3 m), o Turó da Magarola (ou do Maltall) (431 m), Sant Pere Màrtir (389 m) e o Puig Madrona (342 m).
Flora
Contén unha ampla variedade de ambientes naturais mediterráneos, predominantemente boscosos, aínda que tamén abundan as formacións de vexetación baixa (maquia).
A formación potencial predominante é o aciñeiral litoral (estrato arbóreo de aciñeira cun segundo estrato arbustivo de viburnum tinus) e, en boa parte da vertente de l'Obac (vertente sombría), o aciñeiral con carballo cerrioide. Con todo, debido á alteración humana (incendios, pasteiro etc.) a maior parte da serra atópase actualmente cuberta por piñeirais de piñeiro branco.
Un 6,4% do territorio de Collserola son zonas de cultivo.
Fauna
A fauna de Collserola é moito máis rica do que cabería esperar nun espazo natural metropolitano, grazas en boa parte á gran diversidade de ecosistemas. O aciñeiral con carballo alberga mamíferos coma o xabaril, a xeneta e o rato. Tamén se atopan outros animais coma o raposo, a donicela, o esquío vermello, o teixugo, o coello e a píntega común. Entre as aves poden mencionarse o ferreiriño abelleiro, o merlo, o paporroibo, o gabián, o azor e a avelaiona. Na maquia abundan diversas especies de papuxa, unha das aves máis características da paisaxe arbustiva mediterránea.
O Casal, Martín, Baleira
O Casal é un lugar da parroquia de Martín no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres).
Bernd Schneider
Bernd Schneider é un ex-piloto de coches alemán. Naceu en Sankt Ingbert, o 20 de xullo do 1964. Correu na Fórmula 1 e no DTM. No DTM conseguiu 5 campionatos (1997, 2000, 2001, 2003 e 2006) e 2 subcampionatos (1996 e 2002), polo que é o piloto máis laureado da competicións de turismos alemá. Ademais, tamén foi campión do Campionato FIA GT en 1997, das 24 Horas de Spa en 1989 e 2013, das 24 Horas de Nürburgring en 2013, das 24 Horas de Dubai en 2013, das 12 Horas de Bathrust en 2013 e das 12 Horas do Golfo no ano 2013, tamén. Bernd Schneider sempre estivo vinculado á marca Mercedes-Benz.
Xuventude
Bernd comezou no karting sendo moi novo. Despois duns anos, o alemán fíxose con varios títulos coma o Campionato Europeo de Karting do ano 1982.
Monoprazas
Máis tarde, no ano 1986, chegou á Fórmula 3 alemá, título que gañou no ano seguinte. Estes resultados chamaron a atención de moitos xefes, e en 1989, Schneider debutou na Fórmula 1 co equipo Zakspeed.
DTM
Na tempada 1992, Schneider debutou no DTM. Ese ano finalizou terceiro, ao igual que no ano seguinte. Nos anos 1997, 2000, 2001, 2003 e 2006, Bernd Shneider conseguiu o título do DTM mentres que en 1996 e 2002 logrou o subtítulo.
Resistencia
Bernd disputou durante moitos anos da súa carreira as 24 Horas de Le Mans. Pero o seu ano cumio neste tipo de carreiras foi o 2013. Nese ano, Bernd Schneider conseguiu as 24 Horas de Spa, as 24 Horas de Nürburgring, as 24 Horas de Dubai, as 12 Horas de Bathrust e as 12 Horas do Golfo.
Edam-Volendam
Edam-Volendam é un concello do noroeste dos Países Baixos, na provincia de Holanda Setentrional, formado polas vila de Edam e Volendam, cuxos centros xacen só a 3 quilómetros de distancia. Dende 2016, o concello de Zeevang tamén forma parte de Edam-Volendam.
Edam-Volendam ten arredor de 35 000 habitantes e abrangue unha área de preto de 24,78 km².
Borja San Emeterio
Borja San Emeterio Díaz, nado o 16 de marzo de 1997 en Sierra de Ibio (Cantabria), é un futbolista profesional español que xoga como lateral dereito no Atlético Baleares cedido polo Club Deportivo Lugo.
Silva
O termo silva pódese referir a:
Silva, Silva, Pol
Silva é un lugar da parroquia de Silva no concello de Pol, na Comarca de Meira.
Na propia Silva non quedan máis restos históricos que a igrexa de Silva, o cemiterio de Silva, e un cruceiro do adro, tendo desaparecido a casa reitoral a finais do século XX.
A Costa, Martín, Baleira
A Costa é un lugar da parroquia de Martín no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 0 habitantes.
Silva, Silva, Pol
Parroquias de Pol
🇵🇱
Coroto, Martín, Baleira
Coroto é un lugar da parroquia de Martín no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres).
Queixo edam
miniatura|250px|Queixo edam. O queixo edam (en Edammer kaas) é un queixo semiduro orixinario dos Países Baixos, e que recibe o seu nome pola vila de Edam na provincia de Holanda Setentrional. O queixo edam véndese tradicionalmente en formato cilíndrico, cun interior de cor amarela pálida e unha envoltura de cera de parafina vermella. Este queixo avellenta e viaxa sen estragarse, xa que que só se pon máis duro. Esta cualidade (entre outras) converteuno no queixo máis popular do mundo entre os séculos XIV e XVIII, tanto no mar como nas colonias máis remotas. O principal produtor de queixo edam é a compañía FrieslandCampina de Marum, nos Países Baixos.
Coto de Pedra, Martín, Baleira
Coto de Pedra é un lugar da parroquia de Martín no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Landeira, Martín, Baleira
Landeira é un lugar da parroquia de Martín no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE en 2011 tiña un habitante (unha muller).
Edam
miniatura|260x260px|Edam en 2010. Edam é unha cidade no noroeste dos Países Baixos, na provincia de Holanda Setentrional. Xunto con Volendam, Edam forma o concello de Edam-Volendam. Conta cunha poboación de 7 380 persoas. O concello enteiro de Edam-Volendam ten 28 492 habitantes. O nome de Edam provén do encoro do pequeno río E ou IJe, onde se atopaba o primeiro asentamento.
Edam é famoso como o lugar de orixe do queixo co mesmo nome.
Volendam
miniatura|250px|Vista do porto de Volendam. miniatura|Volendam (na costa) e [[Edam (no interior).]] Volendam é unha vila en Holanda Setentrional nos Países Baixos, no concello de Edam-Volendam, o cal compón xunto coa vila de Edam. A vila conta con arredor de 22 000 habitantes (en novembro de 2007) e está irmandada con Coventry. Volendam é unha localidade bastante turística, sendo as súas zonas máis visitadas o porto e a zona antiga. Tamén é coñecida polo seu equipo de fútbol, o FC Volendam.
Liga do Peloponeso
miniatura|300px|O mundo exeo contra o [[-431|431 a.C. ao comezo da Guerra do Peloponeso.]]
É coñecida sobre todo por loitar contra a Liga de Delos na guerra do Peloponeso.
A expresión Liga do Peloponeso é un termo contemporáneo cuñado polos historiadores para designar o que os contemporáneos chamaban «os lacedemonios e os seus aliados» ou «Esparta e os seus aliados».
O seu poder debilitaríase significativamente pola creación da Liga de Argos.
Historia
A Liga subministraba seguridade aos seus membros e, principalmente, á mesma Esparta. A súa liña política foi, en xeral, de signo conservador, con apoio aos réximes oligárquicos e oposición aos tiránicos.
Con motivo das Guerras Médicas, a Liga do Peloponeso fundiuse na Liga Panhelénica (coalición de case todas as cidades gregas cando se produciu a invasión de Grecia polo Imperio persa na Segunda Guerra Médica), primeiro baixo o mando de Pausanias e máis tarde de Cimón de Atenas.
Ao acabar as guerras contra os persas, Esparta abandonou a Liga Panhelénica e constituíu de novo a do Peloponeso, xunto cos aliados orixinais. A Liga Panhelénica transformouse, á súa vez, na Liga de Delos, baixo a hexemonía ateniense. Ambas as Ligas entraron de contado en conflito, na Guerra do Peloponeso.
A Liga do Peloponeso tivo unha longa vida, chegando até ben entrado o século IV a.C. A batalla de Leuctra (371 a.C.), que supuxo o final da hexemonía espartana e o comezo da de Tebas, conduciu tamén á disolución da Liga do Peloponeso.
Organización
A Liga estaba organizada baixo o férreo control de Esparta, aínda que teoricamente baixo a autoridade de dous órganos: a Asemblea espartana (Apela) e o Consello dos aliados, no que cada membro contaba cun voto, independentemente do seu tamaño ou peso xeopolítico. Os Estados membros non tiñan que pagar tributo ningún, agás en tempo de guerra, cando se lles podía exixir dous terzos das súas tropas.
Só a propia Esparta tiña o dereito a convocar un encontro da Liga. Non se trataba dunha alianza multilateral, senón de acordos bilaterais entre cada membro e Lacedemonia, de modo que quedaba á discreción dos participantes asinar acordos entre eles. Do mesmo xeito, e aínda que cada Estado membro contaba cun voto, as decisións do Consello non eran vinculantes para Esparta, que podía facer caso omiso delas. Non se trataba, por tanto, dunha alianza en sentido estrito, así como tampouco incluíu nunca a totalidade do Peloponeso.
Loureiro, Martín, Baleira
Loureiro é un lugar da parroquia de Martín no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (4 homes e 1 muller).
Arquipélago dos Jardines de la Reina
Xardíns da Raíña (Jardines de la Reina) é un arquipélago na parte sur de Cuba, nas provincias de Camagüey e Ciego de Ávila.
Foi nomeado así por Cristovo Colón para honrar á raíña de España, Isabel I de Castela. En 1996 creouse unha reserva mariña que abarca unha ampla parte do arquipélago. En 2010, Xardíns da Raíña declarouse parque nacional (Parque Nacional Jardines de la Reina). Cunha superficie de 2.710 km², é unha das áreas protexidas máis grandes de Cuba.
Táboa de Illas
1)Os datos da superficie e da poboación das Illas son do censo de 2012.
Pesca
O arquipélago é un destino popular para o mergullo e a pesca con mosca deportiva. Só se permite capturar e liberar a pesca con mosca e unha pesca de lagosta limitada e ben regulada no parque, aínda que moitas outras pesqueiras ocorren sobre o parque e preto de caios fóra dos límites do parque. Era un dos lugares de pesca favoritos de Fidel Castro.
Ademais de ser un sitio extraordinario para a pesca con mosca, un dos principais atractivos para o mergullo é a abundancia de tiburóns nos arrecifes.
Mergullo
Os Xardíns da Raíña son un dos destinos de mergullo máis populares de Cuba. As paisaxes submarinas inclúen canóns, pináculos e covas. Saudables mangleoros, as esponxas e o coral negro cobren o arrecife. Os Xardíns da Raíña tamén acollen numerosa especies de quenllas. No labirinto dos mangleiros é posible atopar con crocodilos e facer esnorquel con eles.
Zaanse Schans
miniatura|250px|Muíños de Zaanse Schans. miniatura|250px|Muíños de Zaanse Schans. Zaanse Schans é unha zona de Zaandam, preto de Zaandijk, nos Países Baixos. É coñecida pola súa colección de muíños e casas históricos ben preservados. Dende 1961 a 1974 foron trasladados todos estes edificios históricos dende outras partes de Zaanstreek. O museo de Zaans foi creado en 1994 preto do primeiro muíño de Zaanse Schans, ó sur do barrio.
Mendreiras, Martín, Baleira
Mendreiras é un lugar da parroquia de Martín no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 19 habitantes (9 homes e 10 mulleres).
Subdivisións de Burkina Faso
Burkina Faso divídese en 45 provincias, uns 301 departamentos, e desde o 2001, en 13 rexións.
Rexións de Burkina Faso
Entre parénteses, o nome da respectiva capital:
Provincias de Burkina Faso
Burkina Faso divídese en 45 provincias, as que seguen, coa capital entre parénteses:
centre|480px
Murias, Martín, Baleira
Murias é un lugar da parroquia de Martín no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 11 habitantes (7 homes e 4 mulleres).
Perna canaliculus
Perna canaliculus, coñecido vulgarmente na bibliografía internacional, entre outros nomes, como mexillón de Nova Zelandia e mexillón de labios verdes, é unha especie de molusco bivalvo mariño da subclase dos pteriomorfios, orde dos mitílidos, superfamilia dos mitiloideos, familia dos mitílidos e subfamilia dos mitilinos, unha das tres que integran o xénero Perna.
É un mexillón endémico das augas costeiras de Nova Zelandia onde ten importancia económica como especie cultivada.
Descrición
A especie foi descrita en 1791 polo naturalista alemán Johann Friedrich Gmelin, en "Vermes", en Gmelin J. F. (Ed.) Caroli a Linnaei Systema Naturae per Regna Tria Naturae, Ed. 13. Tome 1 (6). G. E. Beer, Lipsiae [Leipzig]. pp. 3021-3910.
Sinónimos
Ademais de polo seu nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Características
Diferénciaciase doutras especies de mexillón porque ten as cunchas de cor marrón escuro con labios verdes ao redor dos bordos, e por ter só un músculo adutor. Tamén por ser unha das maiores especies de mexillóns, con 240 mm de lonxitude.
Distribución e hábitat
Perna canaliculus encótrase ao longo de toda a costa de Nova Zelandia, sendo un marisco moi importante para este país. Normalmente encóntrse na da zona intermareal.
Bioloxía
P. canaliculus aliméntase de varios tipos de fitoplancton. Diferénciase doutras especies de mexillóns porque ten a cuncha parda escura verdosa, cunha banda verde ao redor dos bordos das valvas, e só ten un músculo adutor. Ademais é unha das maiores especies de mexillóns, chegando a medir 240 mm de lonxitude.
Perna canaliculus inhibe a vía da 5-lipooxixenase, o que conduce á formación de leucotrienos. Moitos dos produtos destas vías son axentes moi importantes na resposta inflamatoria. Porén, unha revisión sistemática da investigación científica sobre este mexillón suxire a falta de probas convincentes para o seu uso en humanos con artrite asociada á inflamación.
Importancia para os humanos: acuicultura
Perna canaliculus, endémico de Nova Zelandia, como quedou dito, cando se cultiva alí en acuicultura, comercialízase baixo a marca comercial Greenshell (Cuncha verde). Esta industria produce máis de 140 000 toneladas anuais que, en 2009, produciu en primeira venda máis de 250 millóns de NZ$ (dólares neozelandeses). A acuicultura do mexillón de granxa de Nova Zelandia depende moito da produción de sementes de mexillón (mexilla), procedente de poboacións de mexillón salvaxes. Cada ano se recoléctanse ao redor de 270 t de semente silvestre, que se adhire ás algas mariñas da praia de Ninety Mile Beach na illa Norte de Nova Zelandia para abastecer á industria da acuicultura. En ningunha outra parte do país bótanse a terra tan grandes cantidades de algas cubertas de mexillóns. A densidade da dispersión varía de 200 a 2 millóns por kg de algas mariñas. Esta soa praia subministra ao redor do 80 % da mexilla necesaria para a industria acuícola. O 20 % restante captúrase con cordas suspendidas no mar cerca de granxas de mexillóns. Pero, a pesar da gran dependencia desta industria da mexilla salvaxe, os procesos biolóxicos e ambientais polos cales sta chega a Ninety Mile Beach e ás cordas de recolección son en gran medida descoñecidos. Esta incerteza na subministración ocasiona importantes problemas de produción para a industria, que debe soportar períodos de até un ano sen a chegada de ninguha mexilla. Os eventos de 'caída de auga' tamén vense afectados polos períodos de El Niño, e poden ocasionar demoras na produción das granxas de mexillóns debido ao insuficiente depósito de sementes en Ninety Mile Beach.
miniatura|250px|Evolución da produción de Perna canaliculus entre 1980 e 2010. miniatura|250px|Valor da produción de Perna canaliculus en Nova Zelandia desde 1980 até 2010, segundo informe da [[FAO.]]
O cultivo de mexillón de Nova Zelandia comezou na década de 1970 e, desde entón, experimentou unha expansión extraordinariamente grande, cun crecemiento da produción do 708 % entre 1988 e 2000 (un crecemento anual medio do 18 %). As primeiras granxas baseáronse no método europeo de cultivo de mexillóns en bateas flotantes, que era adecuado a pequena escala; porén, pronto se necesitaron métodos para conseguir unha produción a maior escala. Unha adaptación do sistema de acuicultura de mariscos xaponés conduciu aos métodos utilizados hoxe en día para a acuicultura comercial dos mexillóns e facilitou a transición á produción a grande escala ao incorporar a colleita mecanizada. Esta adaptación do método xaponés consiste nunha serie de grandes boias de plástico conectadas por dúas cordas que forman unha columna vertebral que se mantén no seu lugar mediante bloques de ancoraxe de formigón ou de aceiro no fondo mariño.
Os mexillóns en crecemento retíranse das cordas e volven a sementar unha vez, e ás veces dúas veces, antes de alcanzaren un tamaño de ao redor de 100 mm. A recolección realízase utilizando recipientes especialmente deseñados que permiten tirar das cordas para separar os mexillóns destas. Desde a sementeira inicial de mexillóns nas granxas até a colleita, transcorre un período de 12 a 24 meses. A produtividade da industria de cultivo de mexillóns no ano 2000 en Nova Zelandia calculouse en 9,85 toneladas por hectárea e ano, ou 59,649 $NZ por hectárea e ano; isto significa 200 veces máis da produtividade de proteínas da agricultura terrestre. A cría de mexillóns é unha industria de rápido crecemento en Nova Zelandia. En 2000 estábase producindo en 3 000 hectáreas, con propostas para outras 30 000 ha. Tipicamente, as granxas individuais teñen menos de 50 ha e se sitúan en augas protexidas cerca da costa. Con desenvolvementos tecnolóxicos máis recentes, agora pódense construír granxas máis grandes en mar aberto e en augas máis expostas.
Parasitos
O mexillón de Nova Zelandia a miúdo é parasitado polo cangrexo Nepinnotheres novaezelandiae. En 2015 os investigadores neozelandeses Oliver Trottier e Andrew Jeffs, da Universidade de Auckland, estudaron o comportamento da situación dunha parella destes cangrexos en Nova Zelandia, que se observaron cando habitaban no mexillón. Dado o comportamento críptico dos cangrexos machos, desenvolveuse un sistema de captura para determinar se estes sairían dos seus hóspedes en resposta a un canxrejo femia arriba. As observacións do comportamento nocturno de busca de parella dos cangrexos machos realizárone na escuridad utilizando gravacións de vídeo en infravermello. A miúdo observáronse cangrexos machos acariciando o bordo do manto do mexillón intentando entrar, aumentando con éxito a abertura das valvas do mexillón de 3,7 a 5,5 mm.
Soiuz TM-15
Soiuz TM-15 foi unha misión espacial tripulada rusa lanzada o 27 de xullo de 1992 mediante un foguete Soiuz U2 desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz TM-15, unha Soiuz modelo TM cos cosmonautas Sergei Avdeiev, Anatoli Soloviev e Michel Ange-Charles Tognini a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa estación espacial Mir, facer experimentos científicos e manter a estación.
Durante a súa estancia recibiron a visita da Progress M-14 e a Soiuz TM-16.
A Soiuz TMA-15 volveu a terra o 1 de febreiro de 1993 ás 3:47 GMT, con Avdeyev e Solovyov a bordo, mentres que Tognini regresou antes, na Soiuz TM-14.
Citáridos
A dos citáridos (Citharidae) é unha pequena familia de peixes teleósteos acantopterixios da orde dos pleuronectiformes e suborde dos pleuronectoideos.
Tres dos seus xéneros habitan na rexión Indo-Pacífica, mentres que Citharus vive no Mediterráneo e no Atlántico oriental, no noroeste de África.
A familia comprende un total de sete especies, que alcanzan lonxitudes que varían entre os 14 e os 36 cm.
Características
A diferenza doutras familias desta orde, non está tan avanzada a asimetría corporal: os citáridos teñen os ollos a ambos os lados da cabeza, nas aletas pelvianas teñen unha espiña e cinco raios brandos, ambas de igual tamaño e cunha base estreita, e as aletas pectorais están ben desenvolvidas.
Taxonomía
A familia dos Citharidae foi descrita en 1935 polo ictiólogo e oceanógrafo español Fernando de Buen y Lozano.
Sinónimos
Ademais de por este nome, coñécese polo sinónimo Brachypleurinae Chabanaud, 1937.
Etimoloxía
O nome da familia, Citharidae, está formado sobre a base do nome do seu xénero tipo, Citharus, e a desinencia do latín científico -idae, propia das familias de animais.
Pola súa parte, Citharus é a forma masculiniza do latín clásico da voz citara -ae, "cítara", debido ao seu parecido á forma deste instrumento musical.
Clasificación
Aínda que hai controversia, xa que debe clarificarse o status do xénero Citharus, podemos considerar que a familia subdivídese en dúas subfamilias, cun total de 7 especies agrupadas en 4 xéneros:
Familia Citharidae
Ligamento interclavicular
Por diante ten o músculo esternocleidomastoideo e por detrás o músculo esternotiroide.
Ligamento anterior esternoclavicular
miniatura|350px|Ligamentos da articulación esternoclavicular. O ligamento anterior esternoclavicular é un ligamento do membro superior humano, pertencente á articulación esternoclavicular, situada no ombreiro. Colócase por diante da articulación, inseríndose na parte máis medial ou interna da clavícula e na parte máis anterior e superior do esterno, no manubro esternal. Ten un traxecto oblícuo descendente, dende a clavícula ata o esterno.
Por diante está cuberto polo músculo esternocleidomastoideo e por debaixo ten a cápsula articular esternoclavicular, o disco interarticular e a membrana sinovial.
Morris West
Morris Langlo West, nado o 26 de abril de 1916 e finado o 9 de outubro de 1999, foi un novelista e dramaturgo australiano. É coñecido polas súas novelas The Devil's Advocate (1959), The Shoes of the Fisherman (1963) e The Clowns of God (1981). Os seus libros foron publicados en 27 linguas e venderon máis de 60 millóns de copias en todo o mundo. Cada novo libro que escribiu despois de converterse en escritor establecido vendeu máis dun millón de exemplares.
Ligamento posterior esterno-clavicular
miniatura|250px|Ligamento posterior. O ligamento posterior esternoclavicular é un ligamento do membro superior humano, pertencente á articulación esternoclavicular. Orixínase na parte máis medial ou interna da clavícula e descende de xeito oblicuo e inferior, cara a parte posterior do esterno.
Morris West
As obras de West centráronse a miúdo na política internacional e no papel da Igrexa católica nas relacións internacionais. Unha das súas obras máis célebres, The Shoes of the Fisherman (1963), describe a elección e a carreira dun eslavo como papa, 15 anos antes da histórica elección de Karol Wojtyła como Xoán Paulo II. A secuela, The Clowns of God, describe un papa que renuncia ó papado para vivir en illamento, 32 anos antes da abdicación de Bieito XVI en 2013.
Ligamento posterior esterno-clavicular
Por detrás sitúanse os músculos esternohioide e esternotiroide. Por detrás ten o disco interarticular e as membranas sinoviais da articulación.
Cápsula articular esternoclavicular
miniatura|250px|Ligamentos da articulación esternoclavicular. A cápsula articular esternoclavicular é unha cápsula articular do membro superior humano, pertencente á articulación esternoclavicular. Envolve a toda a articulación, sendo máis grosa nas partes anterior e posterior, onde constituirá os ligamentos anterior e posterior esternoclaviculares. As partes superior e inferior son máis delgadas.
Copa CERS 2008
A vixésimo oitava edición da Copa CERS iniciouse o 20 de outubro do 2007 e finalizou o 20 de abril do 2008 coa disputa da final four na Salle Omnisports da localidade de Dinan (Bretaña). Esta foi a primeira edición da segunda competición de hóckey a patíns a nivel europeo na que se introduciu o sistema da final four.
O campión desta edición foi o Club Patín Tenerife, que derrotou por dous goles a un na quenda de penaltis (logo de empatar a 4 ao final do tempo regulamentario) ao AS Valdagno. Os árbitros designados para a final a catro foron: Xavier Jacquart (Francia), Bernd Ullrich (Alemaña), Derek Bell (Inglaterra) e Paulo Venâncio (Portugal).
O segredo do Alicorno
O segredo do Alicorno (Le Secret de La Licorne) é o undécimo álbum de banda deseñada pertencente á serie As aventuras de Tintín, do autor belga Hergé. É a primeira parte dunha aventura que continúa no seguinte álbum, O tesouro de Rackham o Roxo. Publicouse por entregas, en branco e negro, durante a ocupación alemá de Bélxica durante a Segunda Guerra Mundial no diario Le Soir entre o 11 de xuño de 1942 e o 14 de xaneiro de 1943, cunha breve interrupción. Tamén en 1943 apareceu a primeira edición en álbum, en cor. Traduciuno ao galego por primeira vez Valentín Arias en 1984 co título de O segredo do Alicornio, que na segunda edición, de 1986, pasou a O segredo do Alicorno, consonte a normativa oficial da lingua galega.
A historia xira ao redor do novo reporteiro Tintín, o seu can Milú, e o seu amigo o capitán Haddock, que descobren un enigma deixado polo antepasado de Haddock do século XVII Sir Francis Haddock, o que podería levalos ao tesouro escondido do pirata Rackham o Roxo. Para desentrañar o enigma, Tintín e Haddock deben obter tres maquetas idénticas do barco de Sir Francis, o Alicorno, pero descobren que uns delincuentes tamén perseguen as maquetas destes buques e están dispostos a matar co fin de obtelas.
O segredo do Alicorno foi un éxito comercial e publicouse en forma de libro por Casterman pouco despois da súa conclusión. Hergé concluíu o arco iniciado nesta historia con O tesouro de Rackham o Roxo, mentres que a serie pasou a ser unha parte definidora da tradición do cómic franco-belga. O segredo do Alicorno foi a favorita de Hergé das súas propias obras ata crear Tintín no Tíbet (1960). A historia adaptouse para a serie de animación de 1957 Belvision, Aventuras de Tergín de Hergé, para a serie animada de 1991 Aventuras de Tintín de Ellipse e Nelvana, e para a longametraxe The Adventures of Tintin (2011), dirixida por Steven Spielberg.
Sinopse
Hernández e Fernández acoden ao mercadillo da praza de Vossenplein, no barrio de Marollen en Bruxelas, para investigar unha misteriosa serie de roubos de carteiras. Alí atópanse con Tintín, quen adquire no mercadillo a maqueta dun barco para regalarlla ao seu camarada, o capitán Haddock. Pouco logo de comprar o agasallo, é abordado por dous individuos que lle fan ofertas pola maqueta. O primeiro é un tal Ivan Ivanovitch Sakharine; o segundo, cuxo nome se ignora aínda, resulta ser un tal Barnaby. Pouco despois Tintín recibe no seu domicilio a visita de Sakharine, quen segue intentando mercar o barco. Tintín négase de novo. Milú derruba accidentalmente o barco e rompe o mastro, e cando Tintín está arranxando os danos chega o capitán Haddock, quen queda moi sorprendido ao ver o barco. Leva a Tintín á súa casa e ensínalle un cadro no que aparece o mesmo barco, chamado "O Alicorno", tras un retrato dun antepasado de Haddock, o cabaleiro de Hadoque, que viviu na época de Luís XIV. Tintín regresa á casa, e descobre que o barco desapareceu. Acode a indagar á casa de Ivan Ivanovitch Sakharine, e descobre que este posúe un modelo de barco idéntico ao que lle subtraeron (non é o mesmo, xa que o mastro non está roto). Ao regresar á súa casa, atópao todo revolto, sinal de que o que subtraeu o barco regresou en busca de algo máis.
Ao día seguinte, cando está pondo orde na súa casa, Tintín descobre un estraño pergamiño cunha mensaxe en clave "Tres irmáns unidos. Tres alicornos xuntos viaxando ó sol do mediodía falarán. Pois que a luz ha vir da luz. E espellará a cruz da aguia". Deduce que se atopaba oculto no mastro da maqueta de "O Alicorno", e diríxese á casa do capitán Haddock para facerlle partícipe do seu descubrimento. Cando chega, a porta está pechada e Haddock non responde ás chamadas de Tintín, quen opta por derrubar a porta, e atópase ao seu amigo, bastante bébedo, tocado cun chapeu semellante ao do seu antepasado do cadro, e brandindo un sabre. Haddock cóntalle que estivo lendo as memorias do cabaleiro de Hadoque, e empeza a narrar (e a escenificar, ao mesmo tempo, ás veces con grave prexuízo do mobiliario), acompañándose de varios grolos dunha botella de whisky, o enfrontamento do seu antepasado cun famoso pirata Rackham o Roxo. Da historia dedúcese que o seu antepasado coñecía o lugar do tesouro deste pirata. Ademais, nas memorias do cabaleiro de Hadoque figura unha especie de testamento no que lega aos seus fillos tres modelos do seu barco, "O Alicorno", coa indicación de que movendo o pau maior chegarán a saber toda a verdade.
Tintín deduce rapidamente que o pergamiño que atopou na súa casa é un dos tres que hai ocultos neses tres modelos de barco, e que todos xuntos servirán para coñecer o lugar en que se atopa o tesouro. Con todo, cando vai ensinarllo a Haddock, descobre que llo roubaron, xa que lle desapareceu a carteira. Entón, Tintín e Haddock deciden visitar a Sakharine, que posúe outra das tres maquetas do barco do cabaleiro de Hadoque. Atópano desvanecido, e descobren que o mastro da súa reprodución de "O Alicorno" está baleiro: alguén levou o pergamiño correspondente. Cando se recupera, cóntalles que foi visitado por un home no que Tintín recoñece ao que intentaba comprarlle o barco no Mercado Vello. Cando saen de alí, son abordados por ese mesmo home, pero lle disparan desde un automóbil, e cae gravemente ferido. Antes de perder o coñecemento, sinala de forma enigmática uns paxaros.
Hernández e Fernández logran recuperar varias das carteiras roubadas, entre elas as de Tintín, co cal este recupera o pergamiño atopado na súa maqueta de "O Alicorno". Con todo, pouco despois é secuestrado por uns enigmáticos personaxes que o encerran nunha especie de cripta, nalgún lugar do campo. Logra escapar da cripta e atopa un almacén cheo de antigüidades. Os seus secuestradores son en realidade os irmáns Paxaro, anticuarios, e atópase no castelo de Moulinsart. Tanto os Paxaro como o seu mordomo, Néstor (que terminará converténdose no mordomo do capitán Haddock ao final do seguinte álbum), intentan atrapar a Tintín, sen conseguilo. Tintín logra telefonar ao capitán para pedir axuda, e escapa do castelo, perseguido de cerca polos seus secuestradores e por Néstor. Logo de moitas peripecias, o reporteiro consegue dominar os seus secuestradores, coa axuda de Milú e do capitán Haddock, que aparecen no último momento. Un dos irmáns Paxaro logra fuxir.
Antecedentes
miniatura|right|upright|O [[mercadillo na Praza de Jeu de Balle en Bruxelas onde Tintín merca a maqueta do barco]]
O segredo do Alicorno serializouse no medio da ocupación alemá de Bélxica durante a Segunda Guerra Mundial. Hergé aceptara un cargo para Le Soir, o maior diario francófono de Bélxica. Confiscado aos seus propietarios orixinais, as autoridades alemás permitiron a Le Soir reabrir baixo a dirección do editor belga Raymond de Becker, aínda que permaneceu firmemente baixo control nazi, apoiando o esforzo da guerra alemá e defendendo o antisemitismo. Despois de unirse a Le Soir o 15 de outubro de 1940, Hergé converteuse en editor do seu novo suplemento infantil Le Soir Jeunesse, coa asistencia do seu vello amigo Paul Jamin e do debuxante de animación Jacques Van Melkebeke, a escaseza de papel obrigou a que Tintín se serializase diariamente nas páxinas principais de Le Soir. Algúns belgas estaban molestos porque Hergé estivese disposto a traballar para un xornal controlado pola administración nazi ocupante, aínda que se amosou atraído polo tamaño da tirada de Le Soir, que alcanzaba os 600 000 exemplares. Ante a realidade de supervisión nazi, Hergé abandonou os temas políticos de actualidade da súa obra anterior, e adoptou unha política de neutralidade. Sen necesidade de satirizar tipos políticos, o produtor e autor de entretemento Harry Thompson observou que "Hergé se concentraba máis na trama e no desenvolvemento dun novo estilo de comedia de personaxes. O público reaccionou positivamente."
O segredo do Alicorno foi a primeira das aventuras de Tintín en que Hergé colaborou con Van Melkebeke. O biógrafo Benoît Peeters suxeriu que Van Melkebeke debería ser considerado correctamente o "co-guionista" da historia. As discusións de Hergé con Van Melkebeke levárono a artellar unha historia máis complexa das que escribira antes en As Aventuras. Van Melkebeke fora fortemente influenciado polas novelas de aventuras de escritores como Jules Verne e Paul d 'Ivoi, e esta influencia é evidente ao longo da historia. A inclusión de tres rolos ocultos ten paralelismo coa historia de Verne de 1867, Les Enfants du capitaine Grant, que Van Melkebeke recomendara a Hergé. Hergé recoñeceu a contribución de Van Melkebeke ao incluír un cameo del na escena do mercado ao comezo da historia, isto era especialmente adecuado porque Van Melkebeke mercara de neno os seus libros no vello mercado de Bruxelas.
O segredo do Alicorno foi a primeira metade dunha aventura de dúas partes que se concluíu na seguinte aventura O tesouro de Rackham o Roxo. Esta duoloxía foi a primeira que Hergé utilizou desde Os xarutos do faraón e O Loto Azul (1934–36). Non obstante, como relatou o experto en Tintín Michael Farr, mentres que Os xarutos do faraón e O loto azul foron en gran parte 'autosuficientes e autónomos', a conexión entre O segredo do Alicorno e O tesouro de Rackham o Roxo están moito máis preto.
En obras anteriores, Hergé empregou unha serie de fontes pictóricas, como recortes de xornais, das que debuxar as escenas e personaxes. Para O segredo do Alicorno, utilizou unha variedade sen precedentes destas fontes. Ao trazar moitas das embarcacións antigas, Hergé consultou inicialmente o entón publicado recentemente L'Art et la Mer ("Arte e o mar") de Alexandre Berqueman. Buscando imaxes máis precisas de antigos navíos, Hergé consultou un amigo seu, Gérard Liger-Belair, que posuía unha tenda de Bruxelas especializada en maquetas de barcos. Liger-Belair proporcionoulle planos dun buque de guerra francés de cincuenta canóns do século XVII para que Hergé o copiese. Le Brillant, construído en Le Havre en 1690 polo armador Salicon e logo decorado por Jean Bérain o vello.
Tamén estudou outros buques da época, como o Le Soleil Royal, La Couronne, La Royale e Le Reale de France, para comprender mellor o deseño das naves do século XVII. Foi a partir da 'Le Reale de France' que logrou unha base para o seu deseño do Alicorno. Ningún barco chamado Alicorno figuraba nos anais da Armada francesa, pero Hergé tomou o nome dunha fragata británica que estivo activa a mediados do século XVIII; o alicorno do barco de ficción tamén adoptouse do mascarón desta fragata.
O personaxe de Rackham o Roxo inspirouse en parte en Jack Rackham, un pirata de ficción que apareceu nunha historia xunto a piratas femininas Anne Bonny e Mary Read que Hergé atopou nunha edición de novembro de 1938 de . As miradas e traxes de Rackham o Roxo tamén se inspiraron no personaxe Lerouge que aparece na novela de C. S. Forester, O capitán de Connecticut, e o bucaneiro francés do século XVII Daniel Montbars. O nome de Moulinsart baseábase no nome da verdadeira cidade belga, Sart-Moulin. O deseño real do edificio baseouse no Château de Cheverny, aínda que coas dúas ás exteriores eliminadas. Ao introducir a Francisvo de Haddock na historia, Hergé converteu o capitán Haddock no único personaxe da serie (agás Jolyon Wagg, introducido máis tarde) en ter unha familia e unha ascendencia.