cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Edipo rei (Sófocles)
Vista e cegueira
As referencias, literais e metafóricas, á vista, aparecen por todo Edipo rei. Unha visión clara serve como unha metáfora para a perspicacia e o coñecemento, pero un Edipo de boa visión é cego á verdade sobre as súas orixes e crimes inadvertidos. O profeta Tiresias, pola súa banda, aínda que literalmente cego, «ve» a verdade e confía no que lle é revelado. «Aínda que o futuro de Edipo é predito polos deuses, mesmo despois de ser advertido por Tiresias, el non pode ver a verdade ou a realidade de antemán porque o seu excesivo orgullo cegou a súa visión...». Só despois de que Edipo fisicamente se cegou a si mesmo obtén unha limitada habilidade profética, como se ve en Edipo en Colono[1]. É deliberadamente irónico que o «vidente» poida «ver» mellor que Edipo, a pesar de estar cego. Nun verso (Edipo rei, 413), Tiresias di:
Personaxes
alt=|dereita|450x450px|Representación de Edipo Rei no "Festival de teatro grecolatino de [[Lugo" en 2011.]]
Estrutura
Edipo Rei é unha obra dramática nun só acto, pois toda a obra desenvólvese nunha unidade de tempo.
A obra é unha traxedia. Como tal, presenta personaxes eminentes, de elevada condición social, utiliza unha linguaxe solemne e elevada e conclúe co sacrificio de varios personaxes (neste caso, dous: Iocasta e Edipo), que pagan coa morte (Iocasta) ou a cegueira e o exilio (Edipo) as súas accións.
Sigmund Freud
miniatura|Unha ánfora grega representa a Edipo e a Esfinxe, circa [[-450.]] Sigmund Freud n'A interpretación dos soños escribiu unha pasaxe destacada en relación co destino de Edipo así como co complexo de Edipo. Analiza por que esta obra, Edipo rei, escrita na Antiga Grecia, segue sendo efectiva nunha audiencia moderna. Freud di:
"O seu destino conmóvenos só porque podería ser o noso — porque o oráculo planta a mesma maldición sobre nós antes do noso nacemento, como a el. É o destino de todos nós, quizais, dirixir o noso primeiro impulso sexual cara á nosa nai e o noso primeiro odio asasino contra o noso pai. Os nosos soños convéncennos de que é así»."
No mesmo libro, Freud indica, con todo que as «urxencias e temores primordiais» que lle preocupan non se atopan principalmente na obra de Sófocles, senón que existen no mito no que se basea; refírese á obra como unha «ulterior modificación da lenda», unha que se orixina nunha «revisión secundaria mal concibida do material, que buscou explotalo con propósito teolóxico».
Versións fílmicas
Na versión para o cine de 1957, dirixida por Tyrone Guthrie e protagonizada por Douglas Campbell como Edipo, os actores representaron toda a obra enmascarados, como no antigo teatro grego.
A segunda versión en inglés, dirixida por Philip Saville e lanzada en 1968, filmouse en Grecia. Esta mostraba a cara dos actores e gozaba dun cadro de persoal cheo de estrelas, incluíndo a Christopher Plummer como Edipo, Lilli Palmer como Iocasta, Orson Welles como Tiresias, Richard Johnson como Creonte, Roger Livesey facía de pastor, e Donald Sutherland do Corifeo. A voz de Sutherland, con todo, foi dobrada por outro actor. A película foi un paso máis aló da obra, con todo, mostrando en flashback, o asasinato de Laio (Friedrich Ledebur). Tamén mostrou a Edipo e Iocasta xuntos na cama, facendo o amor. Realizada en 1968, esta película non se viu en Europa nin a EE. UU. até a de cada dos anos setenta e oitenta despois de que se garantisen dereitos de distribución a vídeo e televisión.
En 1967 Pier Paolo Pasolini dirixiu Edipo Re, en español, Edipo, el hijo de la fortuna (Edipo Rey), unha interpretación moderna da obra. A película de Toshio Matsumoto do ano 1969, Bara no Sōretsu, é unha adaptación libre da obra e un importante traballo da Nova onda xaponesa. En Colombia, o escritor Gabriel García Márquez adaptou a historia en Edipo alcalde (1996), levándoo á realidade de Colombia. Foi dirixida por Jorge Alí Triana e interpretárona Jorge Perugorría, Ángela Molina, Francisco Rabal, Jairo Camargo, Jorge Martínez de Hoyos e Miriam Colón.
Versións para radio/televisión
Michael Pennington protagonizou Edipo con Claire Bloom como Iocasta, Sir John Gielgud como Tiresias e John Shrapnel como Creonte na tradución/adaptación de Don Taylor en 1986 da obra, que formou parte da triloxía da BBC de The Theban Plays.
Outro Edipo para televisión incluíu a Christopher Plummer (1957), Ian Holm (1972) e Patrick Stewart (1977).
En 2017, BBC Radio 3 retransmitiu unha produción da tradución que fixo Anthony Burgess da obra con Christopher Eccleston como Edipo e Fiona Shaw como Tiresias/Segundo Vello. John Shrapnel, quen fixo de Creonte na versión televisiva de 1986 da BBC, interpetou ao Primeiro Vello.
Parodias
Peter Schickele parodia tanto a historia de Edipo rei e a música da ópera-oratorio de Stravinskii en Oedipus Tex, un oratorio de temática Western oratorio supostamente escrito por P. D. Q. Bach, lanzado en 1990 no álbum Oedipus Tex and Other Choral Calamities.
Chrysanthos Mentis Bostantzoglou fai unha parodia desta traxedia na súa comedia Medea (1993).
No episodio 10 da segunda tempada de 'CNNNN', un programa de televisión satírico australiano realizado por The Chaser, unha animación curta no estilo dun tráiler de película Disney, completa con música alegre proporcionada por Andrew Hansen, parodia Edipo rei. . Á parte de que se anunciou como «Diversión para toda a familia», a parodia tamén é mencionada noutras ocasións durante o mesmo episodio, como nun anuncio satírico no que aos orfos ofréceselles unha «urna de cinzas Edipo rei» gratis como unha oferta promocional despois de perder un parente.
Xunta de Castela e León
A Xunta de Castela e León (en castelán: Junta de Castilla y León) é, segundo o Estatuto de Autonomía de Castela e León, o órgano de goberno e administración da comunidade autónoma de Castela e León e exerce a función executiva e a potestade regulamentaria.
Está formada polo presidente da Xunta, os vicepresidentes e os conselleiros. A función da Xunta é a de exercer o goberno e administración da comunidade.
A sede da Xunta de Castela e León atópase no Colexio da Asunción de Valladolid. Devandito edificio está situado na praza de Castilla y León, 1, no barrio de Covaresa.
Presidencia
A presidencia da Xunta é a máxima representación da comunidade, dirixe as accións da Xunta de Castela e León e coordina aos seus membros.
É elixida polas Cortes de Castela e León, pode ser destituída por estas se perde o apoio de máis da metade dos procuradores, e ten a capacidade de nomear e destituír os conselleiros. O seu mandato ordinario é de 4 anos.
Lista de presidentes
Na etapa preautonómica, o Consello Xeral de Castela e León (1978-1983) estivo presidido por Juan Manuel Reol Tejada (UCD) durante o período 1978-1980 e por José Manuel García-Verdugo Candón (UCD) durante o período 1981-1983.
2M1207b
2M1207b é un planeta extrasolar que orbita ó redor da estrela anana marrón 2M1207 na constelación de Centaurus, e está a preto de 170 anos luz da Terra. Destacado por ser un dos primeiros candidatos a planeta extrasolar observados directamente (a través de imaxes no infravermello), foi descuberto en abril de 2004 polo Very Large Telescope (VLT) dende o Observatorio de Paranal, Chile, por un equipo do Observatorio Europeo do Sur liderado por Gaël Chauvin. Pénsase que ten entre 3 a 10 veces a masa de Xúpiter e podería orbitar ó redor da súa estrela primaria a unha gran distancia, semellante á distancia a que orbita ó redor do noso Sol.
Este planeta é un xigante gasoso moi quente, a temperatura estimada da superficie é de aproximadamente 1.600 K (1.300 °C ou 2.400 °F), principalmente debido á contracción gravitacional. A súa masa está ben por baixo do límite calculado para a fusión do deuterio en ananas marróns, que é de 13 masas de Xúpiter. A proxección da distancia entre 2M1207b e a súa estrela primaria é de preto de 40 UA (Similar á distancia media entre Plutón e o Sol). O espectro infravermello indica a presenza de moléculas de auga na súa atmosfera. O obxecto non é un probable candidato para sustenta-la vida, tanto na súa superficie ou en calquera dos seus satélites.
Descubrimento, identificación e propiedades
2M1207b é preto de 100 veces máis débil no ceo que a súa compañeira. Detectouse por primeira vez coma un "puntiño avermellado de luz" en 2004 polo VLT. Trala observación de inicio, había algunha dúbida en canto a saber se os obxectos podían ser só unha simple binaria óptica, pero observacións posteriores do Telescopio Espacial Hubble e do VLT demostraron que os obxectos móvense xuntos e son, polo tanto, presuntamente un sistema binario.
O valor inicial da estimación fotométrica da distancia ata 2M1207b era de 70 parsecs. En decembro do 2005, o astrónomo norteamericano Eric Mamajek informou dunha avaliación máis precisa da distancia (53 ± 6 parsecs) para 2M1207b usando o método de cúmulo en movemento. Recentes resultados das paralaxes trigonométricas confirmaron esta distancia de cúmulo en movemento, levando a unha estimación de distancia de 52,75 parsec ou 172 ± 3 anos luz.
As estimacións para a masa, tamaño e temperatura de 2M1207b aínda son moi pouco precisas. Aínda que as evidencias espectroscópicas son consistentes cunha masa de 8 ± 2 masas de Xúpiter e unha temperatura de superficie de 1600 ± 100 K, os modelos teóricos para este obxecto predín unha luminosidade 10 veces maior cá observada. Debido a isto, foron propostas estimacións máis baixas para a masa e temperatura. Alternativamente, 2M1207b pode estar escurecido por un disco de po e gas. Como unha posibilidade improbable, Mamajek e Michael Meyer suxiren que o planeta é realmente moi pequeno, pero está irradiando calor xerada por unha recente colisión.
Aínda que a masa de 2M1207b é menor que a necesaria para que a fusión do deuterio comece, isto ocorre a partir das 13 masas de Xúpiter, e a imaxe de 2M1207b foi amplamente aclamada coma a primeira imaxe directa dun planeta extrasolar, pode ser cuestionado se 2M1207b é realmente un planeta. Algunhas definicións do termo  planeta esixen que un planeta se teñan formado do mesmo xeito cós planetas do noso Sistema Solar, por acrecentamento nun disco protoplanetario. Con esta definición, se 2M1207b se formou directamente por colapso gravitacional dentro dunha nebulosa de gas, sería clasificado como unha sub-anana marrón, no canto dun planeta. Un debate similar existe en relación á identidade de GQ Lupi b, tamén fotografada por primeira vez en 2004. Por outra banda, o descubrimento de casos marxinais como o de Cha 110913-773444-a, poñen en riba da mesa a cuestión se distinguir polo xeito da súa formación é unha forma razoable de distinguir entre estrelas/ananas marróns e planetas. No 2006, a Unión Astronómica Internacional, a través do seu grupo de traballo sobre planetas extrasolares, describían a 2M1207b coma "un posible compañeiro planetario masivo que podería ser unha anana marrón".
Teresa Cuíñas
María Teresa Cuíñas Lavandeira, nada en Pontevedra o 5 de novembro de 1976, é unha xornalista galega.
Traxectoria
Estudou COU no IES Sánchez Cantón e Filoloxía Hispánica na Universidade de Santiago de Compostela, na que tamén se licenciou en Xornalismo.
Foi redactora en RNE (2004-2006), TVE (Desde Galicia para el mundo) e CNN +. Colaborou en El País (2007-2014) sobre temas de cultura, en Rockdelux (desde 2015) como crítica musical e en Atlas Galicia, e na revista Dorna. É redactora da TVG desde 2006.
Colaborou no Culturgal, no Foro Galicia Creativa e foi xurado dos Premios Martín Códax e do Festival de Cans.
Participou no vídeo Caminos de Santiago: los caminos de la concordia / Camiños de santiago: os camiños da concordia (2005), nos textos de O mar. IX Salón do Libro Infantil e Xuvenil de Pontevedra, xaneiro-febreiro 2008 e ''Amor. X Salón do Libro Infantil e Xuvenil de Pontevedra, febreiro-marzo 2009.''
Publicou “m-Talá, Chus Pato” no Anuario de Estudios Literarios Galegos: 2000, 334-336. (2001).
Escribiu con Iria Sobrino Freire o prólogo de Narradoras (25 autoras galegas), Vigo: Xerais, 2000. miniatura|Con [[Anxo González Guerra na Libraría Paz de Pontevedra en novembro de 2021]] En 2021 foi comisaria con Pepe Cunha de CantáMOLA en galego, A canción en galego no século XXI, un percorrido polos últimos 20 anos de historia da música galega.
Escribiu o prologo de Xela Arias Cancións (2021) con Desertores, Xerais. ISBN 978-84-1110-038-0.
Hochseeflotte
miniatura|300px|Dreadnoughts da Hochseeflotte. A Hochseeflotte (en galego: frota de alta mar) foi a frota de batalla da Mariña Imperial alemá que participou durante a primeira guerra mundial. Foi creada en febreiro do ano 1907 cando a Heimatflotte pasou a chamarse Hochseeflotte. O almirante Alfred von Tirpitz foi o arquitecto da frota; imaxinou unha forza o suficientemente poderosa como para desafiar o predominio da Royal Navy. O káiser Guillerme II, o emperador de Alemaña, defendeu a frota como o instrumento co cal se apoderaría de territorios de ultramar e faría de Alemaña unha potencia mundial. Ao concentrar unha potente frota de combate no mar do Norte, mentres que a Royal Navy estaba obrigada a dispersar as súas forzas ao longo de todo o Imperio Británico, Tirpitz cría que Alemaña podería acadar un equilibrio de forzas que danaría seriamente a hexemonía naval británica. Este foi o corazón da "Teoría do risco" de Tirpitz, que sostiña que o Reino Unido non desafiaría a Alemaña se a frota desta última lle supuña unha significativa ameaza.
O principal compoñente da frota foron os seus acoirazados, tipicamente organizados en escuadróns de oito barcos, aínda que tamén tiñan outras formacións, como o 1º grupo de exploración. No momento da súa creación en 1907, a Hochseeflotte estaba formado por dous escuadróns de acoirazados, e cara 1914 fora engadido un terceiro. A revolución do dreadnought en 1906 afectou en gran medida á composición da frota; os 24 pre-dreadnoughts da frota foron declarados obsoletos e requiríase a súa substitución. Suficientes dreadnoughts para encher dous escuadróns foron completados para o estoupido da guerra a mediados de 1914; os oito pre-dreadnoughts máis modernos foron usados para constituír un terceiro. Dous escuadróns adicionais de buques máis vellos foron mobilizados ao inicio das hostilidades, aínda que cara o final da guerra esas formacións foron disoltas.
A frota levou a cabo unha serie de incursións no mar do Norte durante o conflito, deseñadas para atraer a unha porción da numericamente superior Grand Fleet británica. Esas operación usaron frecuentemente os rápidos cruceiros de batalla do 1º grupo de exploración para atacar a costa británica como cebo para a Royal Navy. Esas accións culminaron na batalla de Xutlandia entre o 31 de maio e o 1 de xuño de 1916, onde a Hochseeflotte enfrontouse a toda a Grand Fleet. A batalla non foi concluínte, pero os británicos venceron estratexicamente, xa que convenceu ao almirante Reinhard Scheer, o comandante da frota alemá, de que incluso un resultado moi favorable nunha acción da frota non aseguraría a vitoria alemá na guerra. Scheer e outros dos principais almirantes recomendaron entón ao káiser retomar a campaña de guerra submarina sen restricións. A responsabilidade principal da Hochseeflotte en 1917 e 1918 foi a de asegurar as bases navais alemás no mar do Norte para as operacións dos U-boat. Porén, a frota continuou levando a cabo incursións no mar do Norte e destacou unidades para operacións especiais no mar Báltico contra a frota báltica rusa. Tras a derrota alemá en novembro de 1918, os aliados internaron a meirande parte dos barcos da Hochseeflotte en Scapa Flow, onde finalmente foron afundidos polos seus propios tripulantes en xuño de 1919, días antes de que se asinase o Tratado de Versalles.
Balbino Clemente
Balbino Clemente Núñez, nado en Vedra o 6 de setembro de 1896 e finado o 28 de marzo de 1941, foi un futbolista galego, que xogaba de centrocampista.
Traxectoria
Comezou a xogar no Fortuna de Vigo en 1915. En 1917 foi fichado polo presidente do Real Betis Balompié, Carlos Alarcón de la Lastra, xunto ao vigués Barzallana. Despois dunha tempada, fichou polo Sevilla Fútbol Club, onde estivo un ano. En 1919 regresou ao Fortuna.
O 18 de decembro de 1921 xogou coa selección española en Madrid fronte a Portugal. O 19 de novembro de 1922 xogou o primeiro partido da selección galega, con vitoria fronte a Castela por 4 a 1 no campo de Coia. Posteriormente xogaría varios encontros máis co combinado galego.
Foi irmán do tamén futbolista Juan Clemente Núñez. No ano 1940 celebrouse un partido en Balaídos como homenaxe ao xogador, entre o Celta e xogadores veteranos do equipo
Forcarei, Forcarei, Forcarei
Forcarei é un lugar da parroquia de Forcarei, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE, en 2020 tiña 468 habitantes (217 homes e 251 mulleres), catro menos que no ano anterior.
É a capital do concello, ao que dá nome, e a entidade máis poboada do municipio por diante de Soutelo de Montes.
Tines, Vimianzo
Santa Baia de Tines é unha parroquia do concello de Vimianzo, na provincia da Coruña, arciprestado de Soneira e arquidiocese de Santiago de Compostela. En 2018 tiña 179 habitantes (79 homes e 100 mulleres), 61 menos ca en 1999.
Situación xeográfica
Está delimitada polas parroquias de Salto, Bamiro, Treos e Vilar no concello de Zas, distando só 8,5 km da capital do concello.
Historia
En Tines atopáronse restos de diferentes épocas históricas. A igrexa parroquial era representación de Rui Pérez da Costa e, o subsolo do seu adro é un dos enclaves máis interesantes para a historia de Galicia nunha pronta Idade Media. Debaixo atópase unha necrópole romano-sueva con enterramentos que datan dende o século I ata o século VIII. Atopáronse vestixios romanos nas escavacións feitas en 1954, se ben algúns dos vestixios foron destruídos.
Apareceu material da construción principalmente, ó que apunta á posible existencia dunha "vila romana" segundo Manuel Núñez. Tamén apareceron sarcófagos pétreos de dous formas distinguidas: unha máis primitiva e escasa de forma oval (datado da dominación sueva) e outra máis elaborada cun oco antropoide. A tapa dos sarcófagos antropoides están gravados con letras, trazos e debuxos cun estilo que presumiblemente date do século VI. Tamén se descubriron vestixios de enterramentos con tégulas, moi propios da dominación romana.
Lionel Scaloni
Lionel Sebastián Scaloni, nado en Pujato, Santa Fe, o 16 de maio de 1978, é un exfutbolista e adestrador arxentino, que dende 2018 dirixe a selección arxentina. Xogaba como lateral dereito ou centrocampista e desenvolveu a maior parte da súa carreira como futbolista no Deportivo da Coruña, no que militou durante nove tempadas, disputando 301 partidos oficiais. Gañou co equipo galego unha liga de Primeira División, unha Copa do Rei e dúas Supercopas de España, e é o xogador con máis partidos da historia do club na Liga de Campións (52).
Vestiu tamén as camisetas de Newell's Old Boys (onde iniciou a súa carreira profesional), Estudiantes, West Ham, Racing de Santander, Lazio, Mallorca e Atalanta. Campión do mundo xuvenil en 1997, foi tamén internacional absoluto coa selección arxentina en sete ocasións e disputou con esta o Mundial de 2006 en Alemaña.
Iniciou a súa carreira de adestrador como axudante de Jorge Sampaoli no Sevilla e na selección arxentina e en 2018 substituíno á fronte do combinado nacional. Axiña levou a cabo unha renovación no equipo, guiándoo ata a consecución de tres títulos consecutivos nun histórico ciclo vitorioso liderado no campo por Leo Messi. En 2021 puxo fin a un período de 28 anos sen títulos para a selección arxentina, proclamándose campión da Copa América ao derrotar na final ao Brasil, e ano seguinte venceu na Finalissima á Italia campioa da Eurocopa. Ese mesmo ano dirixiu á selección na conquista da súa terceira Copa do Mundo, a primeira en 38 anos, ao vencer a Francia na final do Mundial de Qatar.
Orixe e inicios
Naceu en Pujato, na provincia arxentina de Santa Fe, sendo o segundo dos tres fillos de Ángel Scaloni e a súa esposa Eulalia Marzetti. Ten ascendencia italiana, pois seus bisavós Enrico Scaloni e Elisa Serani eran dous emigrantes das Marcas, nacidos en Magliano di Tenna e Tolentino respectivamente, que se instalaran en Santa Fe nos primeiros anos do século XX. Comezou a xogar ao fútbol no Sportivo Matienzo, club da súa localidade natal no que tamén xogaba o seu irmán maior, Mauro, e no que tivo como adestrador a seu pai.
Newell's Old Boys
En 1994 seu pai levounos a Newell's Old Boys, club co que debutou na Primeira División da Arxentina. Foi o 30 de abril de 1995, nun partido do torneo Clausura diante de San Lorenzo, no que o novo adestrador, Raúl Donsanti, o colocou como titular con só 17 anos e dúas semanas. Despois dunha mala actuación do equipo no partido, que perdeu 3-0, foi relegado de novo ao banco durante varias xornadas. De regreso á acción, disputou un total de 12 partidos co equipo "leproso" na máxima categoría do fútbol arxentino. miniatura|Scaloni en 1997, cando militaba no [[Club Estudiantes de La Plata|Estudiantes de La Plata.]]
Estudiantes
Deixou Rosario en agosto de 1996, despois dunha liorta de seu pai co adestrador de Newell's, Mario Zanabria, e co presidente Eduardo López. Foi contratado entón por Estudiantes de La Plata, de novo xunto ao seu irmán. No club dirixido polo "Profe" Córdoba, compartiu equipo con Martín Palermo, Pablo Quatrocchi ou Ariel Zapata entre outros, e disputou 37 partidos de Primeira, nos que marcou 7 goles. O seu bo rendemento en La Plata abriulle as portas da selección sub-20, coa que se proclamou campión do mundo en Malaisia, e chamou a atención dos clubs europeos.
Anos de éxitos
Perdeu protagonismo no equipo tralas fichaxes de Manuel Pablo e Víctor para a banda dereita e nos seguintes anos alternou a titularidade coa suplencia. Na campaña 1999/00 contribuíu a un histórico título de liga para o equipo galego, o único nas vitrinas do club. Durante esa triunfante tempada disputou 14 partidos de liga, 4 deles como titular. Na tempada 2000/01 participou no debut do club galego na Liga de Campións, diante do Panathinaikos, entrando nos minutos finais como substituto de Víctor. Seis días despois marcou o gol que supuxo a primeira vitoria do Deportivo na competición europea, diante do Hamburgo, superando cun disparo no tempo engadido ao gardameta alemán Hans-Jörg Butt.
O 6 de marzo de 2002 foi titular na final da Copa do Rei contra o Real Madrid, conquistando o título o día no que o club branco cumpría cen anos, no que se deu en chamar o Centenariazo. Disputou 52 dos 62 partidos que o Deportivo xogou na Liga de Campións durante eses anos, ata o punto de converterse no futbolista do club con máis partidos na historia da máxima competición europea. Participou en históricas vitorias como as que o equipo logrou sobre o Manchester United, o Arsenal, o PSG, a Juventus, o Bayern de Múnic ou o Milan, e xogou o partido de volta das semifinais contra o Porto de Mourinho na edición 2003/04, quedando ás portas da final.
Cesión ao West Ham e rescisión
A marcha de Javier Irureta e a chegada de Joaquín Caparrós no verán de 2005 supuxo un punto de inflexión para o futbolista, pois perdeu peso nas aliñacións do novo adestrador, a pesar de ter sido elixido como o sucesor de Fran na capitanía do equipo. O seu enfrontamento con Caparrós e a proximidade do Mundial de 2006, fixo que no mercado invernal saíse cedido ao West Ham inglés, buscando os minutos que non tiña na Coruña.
No verán de 2006 regresou ao Deportivo da Coruña, onde atopou de novo a oposición de Caparrós, que o deixou fóra dos seus plans para a vindeira tempada. En setembro rescindiu o seu contrato co club, do mesmo xeito que Diego Tristán, co que tampouco contaba o adestrador. Deixou o Deportivo despois de case nove anos, 301 partidos oficiais e 18 goles, e como un dos maiores ídolos da afección. Gañou co equipo coruñés un campionato de liga, unha Copa do Rei e dúas Supercopas de España.
Trasmiras
Trasmiras é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca da Limia. Segundo o padrón municipal, en 2014 tiña 1.456 habitantes (1.828 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é trasmirao.
Lionel Scaloni
Racing de Santander
miniatura|Scaloni en [[2014, adestrando co Atalanta.]]O 13 de setembro de 2006 incorporouse ao Racing de Santander, asinando un contrato por unha tempada. No equipo dirixido por Miguel Ángel Portugal coincidiu con futbolistas como Pinillos, Colsa, Regragui ou os seus excompañeiros no Deportivo Munitis, Rubén Castro e Momo. Titular durante a maior parte de encontros da campaña, contribuíu a acadar o 10º posto final na liga, a mellor clasificación do equipo en máis dunha década.
Trasmiras
Xeografía
O concello, de 56,7 km², abrangue 9 parroquias. O noroeste do concello está regado pola bacía do río Limia. Outras cuncas importantes son as do río Trasmiras e o Faramontaos. A Veiga de Limia é un espazo natural de 1.400 hectáreas, que se estende por este concello e o veciño de Xinzo de Limia. É unha zona húmida que quedou illada trala desecamento da lagoa de Antela.
Lionel Scaloni
Primeiros meses
O 30 de xuño de 2007 foi contratado por cinco tempadas pola Lazio, club co que debutou o 14 de agosto na fase previa da Liga de Campións diante do Dinamo de Bucarest. Xogou o seu primeiro partido na Serie A nove días despois, contra o Torino no Stadio Olimpico, substituíndo na primeira parte ao serbio Kolarov. Disputou 19 partidos nos seus primeiros seis meses en Roma, pero non chegou a asentarse nas aliñacións titulares do técnico Delio Rossi, polo que en xaneiro regresou a España, cedido por un ano e medio ao Mallorca de Gregorio Manzano.
Trasmiras
Xeografía
O concello está atravesado pola estrada N-525 e pola autovía A-52.
Lionel Scaloni
Cesión ao Mallorca
Comezou o seu paso polo club balear como titular, pero unha expulsión e unha posterior lesión nunha coxa limitaron a súa participación a só seis partidos no que restaba de tempada. Intervido en Turku polo prestixioso cirurxián finés Sakari Orava, a súa lesión prolongouse durante sete meses e non volveu aos terreos de xogo ata outubro de 2008, cando reapareceu nun encontro ante o Betis. Saíu de inicio na maioría de encontros do resto da campaña, contribuíndo a un noveno posto na liga e a acadar as semifinais da Copa do Rei, competición na que o equipo caeu diante do Barcelona de Guardiola.
Regreso a Roma
No verán de 2008 rematou a a súa cesión e volveu á Lazio, na que permaneceu ata comezos de 2013. Con todo, tivo pouco peso no equipo, co que disputou un total de 67 partidos. Os seus mellores números fíxoos na tempada 2011/12, na que xogou 21 encontros (13 deles como titular) e na que marcou o seu único gol coa camiseta celeste, nunha derrota por 3-1 en liga ante o Parma.
Atalanta
O 29 de xaneiro de 2013 foi traspasado á Atalanta, tamén da Serie A italiana. Xogou no equipo lombardo durante dúas tempadas e media, nas que disputou 17 partidos. Tralo remate da campaña 2014/15 desvencellouse do club e colgou as botas, despois de máis de 500 partidos oficiais como futbolista.
Trasmiras
Patrimonio
Destacan varias igrexas de estilo románico: a de Santa María de Zos consérvase completamente neste estilo, cunha fachada con tres arquivoltas. As de San Xoán de Trasmiras e San Salvador de Vilar de Lebres sufriron reformas posteriores. A de San Martiño de Abavides tamén foi modificada, e o seu retablo foi restaurado. A carón da igrexa hai un cruceiro.
Grupo Autonómico Leonés
O causante da súa fundación foi a decisión do Partido Comunista de España de apoiar a integración das provincias da rexión leonesa no próximo réxime preautonómico, que daría lugar, anos despois, á formación da comunidade autónoma de Castela e León. Varios militantes comunistas, descontentos con esa decisión, deciden formar unha organización para o fomento da conciencia leonesista, a difusión da realidade e símbolos leoneses, e finalmente, a consecución dun estatuto de autonomía para o País Leonés.
Trasmiras
Patrimonio
En Santa Mariña de Escornabois hai un peto de ánimas que forma conxunto cun cruceiro.
Lionel Scaloni
Categorías inferiores
As súas boas actuacións con Estudiantes propiciaron que fose convocado por José Pékerman para participar coa selección sub-20 da Arxentina na Copa do Mundo da categoría en 1997, celebrada en Malaisia. Alí compartiu equipo con xogadores como Leo Franco, Walter Samuel, Cambiasso, Aimar ou Riquelme e disputou tódolos encontros do torneo. Titular nos tres partidos da fase de grupos, anotou un gol no primeiro partido diante de Hungría. Tras derrotar a Inglaterra en oitavos de final, enfrontouse nos cuartos de final á selección favorita, o Brasil, e abriu o marcador conseguindo un dos goles máis destacados da súa carreira, despois de canear a Adaílton, internarse na área e disparar á portería con pouco ángulo. A continuación foi titular nas semifinais e na final, na que os arxentinos conseguiron o título fronte ao Uruguai por 1-2.
Trasmiras
Patrimonio
En Vila de Rei hai unha ermida sobre un outeiro.
Ouzande, A Estrada
San Lourenzo de Ouzande é unha parroquia que se localiza no concello da Estrada. Segundo o IGE en 2009 tiña 361 habitantes (182 mulleres e 179 homes), distribuídos en 6 entidades, o que supón unha diminución respecto de 1986 cando tiña 521 habitantes. En 1842 tiña unha poboación de feito de 223 persoas.
Xeografía
A parroquia de Ouzande limita ao norte coa Estrada, ao sur coa Somoza, ao leste con Guimarei e, ao oeste, con Arcos de Furcos (Cuntis) e A Somoza.
Lionel Scaloni
Categorías inferiores
En maio de 1998 participou coa Arxentina no Torneo Esperanzas de Touloun, gañándolle a final a Francia por 2-0. No ano 2000, xa como xogador do Deportivo da Coruña, disputou no Brasil o Torneo Preolímpico Suramericano coa selección arxentina sub-23 e marcou un gol contra o Uruguai na fase final, pero o seu equipo só puido ser terceiro, quedando fóra dos Xogos Olímpicos de 2000.
Selección absoluta
miniatura|Scaloni e [[José Pekerman|Pekerman coa Copa do Mundo Xuvenil conquistada en Malaisia.]] Vestiu en 7 ocasións a casaca da selección arxentina absoluta, coa que debutou o 30 de abril de 2003 nun partido amigable contra Libia en Trípoli que rematou con vitoria suramericana por 1-3 e no que saltou ao campo na segunda parte como substituto de Saviola. Nos seguintes dous anos disputou dous partidos amigables máis, ante o Xapón e Alemaña e foi titular na vitoria por 1-2 sobre Bolivia na Paz, correspondente á clasificación para a Copa do Mundo. Despois de saír de inicio tamén en agosto de 2005 nun amigable contra Hungría no que debutou Leo Messi, non volveu vestir a camiseta da selección durante máis de nove meses, ata que xogou un amigable diante de Angola en maio de 2006.
Condado de Berkshire, Massachusetts
O condado de Berkshire (en inglés Berkshire County) é un condado do estado de Massachusetts. Segundo o censo do ano 2010 a súa poboación era de 131.219 habitantes. A súa capital e cidade máis grande é Pittsfield. O condado fundouse en 1761 e foi abolido no ano 2000.
Trasmiras
Lugares de Trasmiras
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Trasmiras vexa: Lugares de Trasmiras.
Grupo Autonómico Leonés
Os seus promotores foron: Carlos Javier Llamazares, Piar Ugidos, Isabel Huerga, Bladimiro Vidal, Margarita Morán e María del Carmen García.
A súa legalización non foi nada doada, xa que non se materializou ata máis de tres anos despois da presentación dos seus estatutos no Goberno Civil de León. Detrás destas trabas gobernamentais moitos viron a longa man de Rodolfo Martín Villa.
O GAL era un grupo apartidista e independente, pero admitía a dobre militancia dos seus membros en calquera partido político, se ben a gran maioría dos seus membros iniciais eran militantes de esquerda. Isto traducíase na utilización, no seu discurso público, de termos como "fascistas", "autodeterminación" ou "loita popular".
A posterior entrada no GAL de leonesistas de tendencia socialdemócrata, e mesmo liberal, produciu unha escisión en 1978 de militantes próximos á Liga Comunista Revolucionaria, que abandonaron a asociación para constituír a Asamblea Regionalista Leonesa.
Nese mesmo ano, o GAL presentou o Estatuto da Rexión Autonómica Leonesa. Un documento de autonomía para a Rexión Leonesa, composto por 41 artigos, tres disposicións transitorias e unha final.
Condado de Berkshire, Massachusetts
As montañas Berkshire están centradas no condado, e este é moitas veces nomeado sinxelamente como as Berkshires. Na actualidade o condado existe unicamente como rexión xeográfica histórica, e non ten goberno.
Grupo Autonómico Leonés
No estatuto non se facía referencia ás provincias, sendo a bisbarra o piar básico da autonomía leonesa, cuxo fin se expresaba no artigo 1.1: 'Garantir o dereito do pobo das Bisbarras da Rexión Leonesa ao seu autogoberno' '. Á súa vez, deixaba aberta a posibilidade de integración de bisbarras limítrofes no territorio leonés.
Nese mesmo documento, no seu artigo 5, faise referencia por primeira vez á purpurada, o emblema asumido por todos os leoneses como máxima expresión da loita polo seu autogoberno.
Dende a súa presentación o GAL tivo unha ampla presenza nos medios de comunicación, especialmente nos da Provincia de León, onde chegou a ter un programa semanal de quince minutos na emisora A Voz de León.
Lionel Scaloni
Selección absoluta
Foi convocado por José Pékerman para formar parte do combinado arxentino no Mundial de 2006 en Alemaña. Con Burdisso como titular no lateral dereito, viu dende o banco os tres partidos da fase de grupos, ata que a lesión daquel no terceiro encontro deulle a oportunidade de integrar o once inicial nos oitavos de final contra México. O equipo arxentino logrou a vitoria, no que foi o derradeiro partido do futbolista coa camiseta nacional, pois Coloccini, compañeiro seu no Deportivo, ocupou o lateral dereito na eliminación ante Alemaña, e tralo Mundial Scaloni non volveu ser convocado pola selección.
Axudante de Sampaoli
esquerda|miniatura|Scaloni na súa etapa como axudante de [[Jorge Sampaoli|Sampaoli, festexando a vitoria sobre Ecuador que os clasificou para o Mundial de 2018.]] Asentado en Baleares, trala súa retirada comezou a prepararse para ser adestrador. Realizou o curso de adestradores da RFEF e fixo as prácticas como segundo técnico no equipo cadete do Son Caliu de Calvià, localidade na que reside. En outubro de 2016 ingresou no equipo técnico do Sevilla, como un dos axudantes do novo adestrador do club, Jorge Sampaoli. Ao remate da tempada 2016/17 da Primeira División, na que o equipo andaluz acabou cuarto, Sampaoli converteuse no novo seleccionador arxentino, e Scaloni acompañouno como analista de rivais, a mesma función que realizaba no Sevilla. Formou parte do equipo técnico da selección arxentina no Mundial de 2018 en Rusia, caendo o seu equipo eliminado nos oitavos de final contra Francia.
Trala destitución de Sampaoli en xullo de 2018, a selección arxentina quedou sen adestrador durante varias semanas, período no que Scaloni colleu xunto a Pablo Aimar as rendas da selección sub-20 para participar no Torneo Internacional de L'Alcúdia. O excelente rendemento do equipo no torneo, do que se proclamou campión, propiciou que o 3 de agosto, xa antes do remate do mesmo, Scaloni fose nomeado seleccionador da absoluta de xeito interino, con Aimar como axudante.
Como interino
Scaloni iniciou unha renovación na selección dende a súa primeira lista de convocados, deixando fóra a xogadores consagrados como Higuaín ou Banega, a favor de futbolistas máis novos. Estreouse á fronte do combinado nacional nun partido amigable contra Guatemala no Memorial Coliseum dos Ánxeles, vencendo por 3-0. Tras un segundo partido nos Estados Unidos contra Colombia, o equipo arxentino viaxou en outubro a Arabia Saudita, onde xogou un torneo amigable contra outras tres seleccións. O torneo incluíu a disputa dunha nova edición do Superclásico das Américas ante o Brasil, partido que supuxo a primeira derrota da era Scaloni (1-0).
En novembro do mesmo ano, a Arxentina afrontou un novo torneo amigable, a Copa Adidas, ante México a dobre partido. O equipo albiceleste conseguiu a vitoria en ambos encontros, disputados en Córdoba e Mendoza, nos dous casos por 2-0. Foron os seus últimos partidos como interino, pois un días despois, o 29 de novembro, foi confirmado pola AFA como seleccionador oficial do equipo ata o final da Copa América 2019.
Copa América 2019
Despois de tres partidos amigables entre marzo e xuño de 2019, Scaloni aterrou no Brasil para a disputa da Copa América, o seu primeiro gran torneo á fronte da selección. Estreouse cunha derrota por 2-0 contra Colombia e comezou perdendo o segundo encontro ante Paraguai ata que Messi conseguiu empatar e salvar un punto nun mal partido do equipo arxentino. Con todo, conseguiu clasificarse para a fase de eliminatorias ao vencer na última xornada a Qatar por 2-0, con goles de Lautaro Martínez e Agüero.
Nos cuartos de final enfrontouse á selección venezolana, á que derrotou por 2-0, clasificándose así para as semifinais. No Mineirão de Belo Horizonte, o equipo de Scaloni buscou ante a selección anfitrioa, o Brasil de Tite, o pase á final. A pesar do bo xogo do conxunto arxentino e do seu capitán, Leo Messi, os brasileiros foron máis efectivos de cara ao gol e levaron a vitoria por 2-0. A Arxentina quedou finalmente co terceiro posto do torneo, ao vencer a Chile por 2-1. A pesar de non conseguir meter o equipo na final, a AFA confirmou que Scaloni seguiría como seleccionador do equipo tralo torneo.
A vitoria ante Chile marcou o inicio dunha xeira de bos resultados que mantiveron á selección de Scaloni invicta durante os seguintes tres anos e medio. No que quedaba de 2019, a Arxentina disputou seis partidos amigables, conseguindo goleadas ante México (4-0) e Ecuador (6-1), un empate contra Alemaña no Westfalenstadion (2-2) e a primeira vitoria de Scaloni contra o Brasil no Superclásico das Américas, cun solitario gol de Messi.
Campión continental
A pandemia de COVID-19 obrigou ao adiamento da Copa América prevista para 2020, que se acabou disputando en 2021 no Brasil. Os arxentinos comezaron o torneo empatando a un gol ante Chile, pero contaron por vitorias os tres restantes partidos da fase de grupos, contra o Uruguai, Paraguai e Bolivia. Nos cuartos de final eliminou por 3-0 a Ecuador, mentres que nas semifinais precisou da quenda de penaltis para derrotar a Colombia, tras empatar 1-1 ao remate do tempo regulamentario e da prórroga. miniatura|Scaloni dirixindo á [[Selección de fútbol da Arxentina|selección arxentina nun partido ante Colombia en 2022.]] O 10 de xullo disputou no Maracanã a final contra o equipo anfitrión, o Brasil, que viña de eliminar nas semifinais ao Perú. A Arxentina comezou dominando e anotou o único gol do partido no minuto 22, por medio de Ángel Di María, que foi elixido mellor xogador da final. Así, o equipo de Scaloni proclamouse campión e o capitán Messi, máximo goleador e mellor xogador do torneo, levantou un título que rompía unha xeira negativa da selección de 28 anos sen títulos, e que supuxo tamén o primeiro título na carreira do adestrador.
Récord de partidos invicto e Finalissima 2022
En setembro de 2021 retomáronse os encontros de clasificación para o Mundial de 2022, e o 16 de novembro, cando aínda restaban cinco xornadas, a selección arxentina conseguiu o pase matemático ao torneo despois dun empate ante o Brasil en San Juan.
O 1 de xuño de 2022 disputouse no estadio de Wembley de Londres a renacida Copa de Campións CONMEBOL–UEFA, que co nome de Finalissima enfrontou a partido único aos últimos campións de Europa e América do Sur. Deste xeito, Scaloni e o seu equipo xogaron contra a Italia dirixida por Roberto Mancini, vencedora da Eurocopa de 2020, á que dominaron de principio a fin, vencendo por 3-0, con goles de Lautaro Martínez, Ángel Di María e Paulo Dybala. Esta vitoria supuxo ademais o 32º partido sen perder da selección de Scaloni, que superou así os 31 de Alfio Basile a comezos da década de 1990, a mellor xeira do equipo arxentino ata entón.
Vitoria no Mundial de 2022
O 11 de outubro de 2022, Scaloni fixo pública a súa lista de 26 xogadores para o Mundial de Qatar, tendo como principal ausencia ao lesionado Giovani Lo Celso, e convocando no seu lugar ao xuvenil Enzo Fernández. Xa en Qatar, viuse obrigado a prescindir de Nicolás González e Joaquín Correa por problemas físicos e chamou como substitutos a Thiago Almada e Ángel Correa.
A Arxentina debutou no Mundial o 22 de novembro no Estadio Icónico de Lusail ante Arabia Saudita, selección que os medios de comunicación citaban como unha das máis débiles do torneo. Con todo, o equipo árabe deu a sorpresa e con dous goles en cinco minutos conseguiu remontar o gol inicial de Messi, logrando a vitoria e poñendo fin a tres anos e medio sen que os de Scaloni perdesen un encontro. Para a segunda xornada contra México, o adestrador realizou cinco modificacións no once titular, e aínda que o xogo do equipo non foi vistoso, foi suficiente para vencer por 2-0. Xa no último partido da fase de grupos, o equipo arxentino recuperou o seu bo nivel de xogo previo ao Mundial e derrotou sen problemas a Polonia por 2-0, clasificándose como primeira de grupo.
Nos oitavos de final a Arxentina derrotou a Australia por 2-1 despois de controlar o partido durante a maior parte dos 90 minutos, ata que na parte final os australianos conseguiron meterse no partido e estiveron a piques de empatar. O seu rival nos cuartos de final foi a selección neerlandesa, coa que os arxentinos manteñen unha histórica rivalidade. O equipo suramericano adiantouse no minuto 35 por medio de Nahuel Molina e no minuto 73 Messi fixo o segundo. Con todo, preto do final dous goles de Wout Weghorst obraron o empate e forzaron unha tensa prórroga que rematou sen goles. Na posterior quenda de penaltis os arxentinos eliminaron ao equipo de Van Gaal cun resultado de 3-4, despois de que o "Dibu" Martínez detivese os dous primeiros lanzamentos neerlandeses. Xa en semifinais, os de Scaloni venceron comodamente á Croacia de Zlatko Dalić por 3-0, cun gol de Messi e dous de Lautaro Martínez, clasificándose para unha final da Copa do Mundo oito anos despois.
Ouzande, A Estrada
Patrimonio
Igrexa de San Lourenzo de Ouzande, construída no século XII, a nave foi reedificada en 1781 desaparecendo a portada románica e a traza inicial desta parte da igrexa. Conserva do románico a ábsida semicircular cunha variada colección de canzorros. No testeiro da nave destaca sobre a ábsida outra fiestra en saeta e enriba como antefixa un Agnus Dei cunha cruz de oito puntas sobre o lombo.
Lionel Scaloni
Vitoria no Mundial de 2022
A final disputouse o 18 de decembro no Estadio Icónico de Lusail e o rival da albiceleste foi a vixente campioa, Francia, que con Didier Deschamps no banco alcanzou a súa segunda final consecutiva. Messi e Di María colocaron o 2-0 para os arxentinos na primeira parte, pero dous goles de Mbappé nos minutos 80 e 81 levaron o partido ata a prórroga. O empate mantívose na primeira parte da prórroga, mentres que na segunda Messi volveu adiantar o equipo suramericano. Con todo, nos minutos finais Mbappè converteu un penalti, completando así o seu triplete persoal e mandando o partido á quenda de penaltis. A Arxentina anotou os seus catro lanzamentos, por medio de Messi, Dybala, Paredes e Montiel, mentres que por parte francesa o tiro de Coman foi detido polo "Dibu" Martínez e o de Tchouaméni acabou fóra.
Deste xeito, Scaloni guiou á selección arxentina ao seu terceiro cetro mundial, título que non gañaba dende había 36 anos. Aos seus 44 anos converteuse no adestrador máis novo en proclamarse campión do mundo dende 1978 e no quinto en total, superado en precocidade só por Suppici, Juan López, Zagallo e o seu compatriota Menotti.
Vida persoal
En 2008, mentres militaba no Mallorca, coñeceu á xogadora de voleibol mallorquina Elisa Montero, coa que iniciou unha relación sentimental. En 2012 tiveron o seu primeiro fillo, Ian, e catro anos despois o segundo, Noah. A parella casou en maio de 2018.
Jerry Cantrell
Tamén ten unha carreira en solitario, tendo publicados os álbums Boggy Depot en 1998 e Degradation Trip Volumes 1 & 2 en 2002. Cantrell tamén colaborou e actuou conn Heart, Ozzy Osbourne, Metallica, Pantera, Circus of Power, Metal Church, Gov't Mule, Damageplan, Pearl Jam, The Cult, Stone Temple Pilots, Danzig, Glenn Hughes, Duff McKagan e Deftones, entre outros.
Tamén colaborou nas bandas sonoras de The Cable Guy (1996), John Wick: Chapter 2 (2017) e Dark Nights: Metal (2018), e realizou cameos en filmes como Jerry Maguire (1996), Rock Slyde (2009) e Deadwood: The Movie. Cantrell tamén actuou nos mockumentais de Alice in Chains The Nona Tapes (1995) e AIC 23 (2013).
Sparta
Sparta é unha banda de rock alternativo/punk rock de El Paso, Texas, formada en 2001. Os seus fundadores, Jim Ward (guitarra e voz), Paul Hinojos (baixo e guitarra) e Tony Hajjar (batería), foron membros de At the Drive-In.
Historia
Despois da desaparición da súa anterior banda, At the Drive-In, Tony Hajjar e Paul Hinojos marcharon xuntos e falaron de formar unha nova banda. Hinojos contactou co antigo guitarrista e corista de At The Drive-In Jim Ward, para que fose o vocalista do novo proxecto. Despois dunha breve tempada con Erick Sanger, os tres recrutaron a Matt Miller, procedente de El Paso e por entón baixista da banda Belknap. A banda chegou a un acordo coa Geffen Records (Dreamworks) no 2001, e editou o seu primeiro EP titulado Austere a principios do 2002 baixo o nome de Sparta.
En agosto do 2002, Sparta editou o seu álbum de debut,Wiretap Scars. O álbum, a pesar de non ser ben recibido pola meirande parte da audiencia mainstream do Post-hardcore, foi gañando o respecto daqueles que aínda vian a banda como unha especie de continuación de At the Drive-In. O disco en xeral tiña un son máis limpo e accesible que o das gravacións de At the Drive-In.
Sparta mantiña aos seus seguidores do underground con concertos en pequenos locais a través de Norteamérica e Europa. Entre maio e abril do ano 2003 chegaron a unha audiencia maior ao tocar coma abreconcertos en varios concertos de Pearl Jam. Mentres estaban na xira de Wiretap Scars, Sparta tivo a axuda do seu amigo Gabriel Gonzalez para tocar a terceira guitarra e os teclados, e ao cal pódeselle ver nos vídeos do Big Day Out festival do 2003.
O 25 de maio do 2003, o curmán de Ward, Jeremy, morreu dunha sobredose de heroína. Jeremy era nese intre técnico de son de The Mars Volta, banda creada polos antigos compañeiros de At the Drive-In Cedric Bixler-Zavala e Omar Rodríguez-López, e era o líder de De Facto. A perda do seu curmán causaríalle a Ward un profundo e duradeiro impacto.