cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Novagalicia Banco
2013
A adxudicación de NCG ao primeiro banco privado de Venezuela aliviou a angustia dos traballadores da entidade galega. Banesco, como quedou dito, comprometeuse a garantir o emprego, algo que sería difícil, se non imposíbel, no caso de que a adxudicataria fora unha entidade nacional con rede comercial xa despregada na nosa comunidade. Días antes da poxa, algunhas fontes sindicais de NCG chegaron a cifrar en 3.000 o número de traballadores que se poderían ver afectados por un novo axuste no caso de que a adxudicataria fose Caixabank, a gran favorita até ese momento; isto sería así porque a entidade catalá xa conta con 197 oficinas en Galicia, co que polo menos un número igual de sucursais de NCG sobrarían para evitar duplicacións, ademais de que os servizos centrais, ao pasar a depender doutra entidade, tamén serían prescindíbeis.
Nova directiva
Segundo manifestou en Santiago o presidente de Banesco, Juan Carlos Escotet, o día 19 de decembro, despois de reunirse co presidente da Xunta de Galicia, Javier Etcheverría será o presidente da nova entidade, e Francisco Botas, estreito colaborador de Escotet, o seu conselleiro delegado. Pola súa parte, Escotet, ademais de presidir o Grupo Banesco, ocupará o posto de vicepresidente da entidade galega. Este último anunciou que lle ofrecería un posto no consello a José María Castellano. «Venimos para mucho tiempo» dixo o presidente de Banesco tras reunirse durante unha hora con Alberto Núñez Feijóo, volvendo a manifestar o seu compromiso para manter o emprego e as sedes da entidade: «queremos atender Galicia como se merece» dixo, tras recordar que a súa intención era de que Noivagalicia continuase a ser a entidaded financeira líder na comunidade galega. Porén, Banesco non decidiu aínda a marca coa que operará a parir de agora Novagalicia Banco.
Reaccións de Núñez Feijóo, os empresarios, a oposición e os sindicatos
Feijóo coincidiu no acto con Juan Díaz Arnau, director xeral de Novagalicia, quen sentenciou que «os empregados poden estar contentos, e os clientes, tranquilos». Unha liña argumental compartida polo líder dos empresarios galegos, José Manuel Fernández Alvariño, presidente da Confederación de Empresarios de Galicia, que non dubidou en cualificar o desenlace da venda como «o mellor dos posíbeis para Galicia».
Obradoiro Club de Amigos do Baloncesto
Traxectoria en liga
A seguinte táboa amosa o percorrido do Obradoiro CAB polas diversas categorías do baloncesto nacional dende a tempada de debut en 1970/71 até a actualidade:
Novagalicia Banco
Reaccións de Núñez Feijóo, os empresarios, a oposición e os sindicatos
Xusto contrario do que sosteñen o resto das forzas políticas. Os grupos da oposición coincidiron en poñer o acento sobre a perda da galeguidade de NCG Banco. Méndez Romeu, portavoz do PSdeG, cualificou a operación de «escurantista» e exixiu explicacións, á vez que acusou a Feijóo de conseguir en cinco anos «arrasar co sector financeiro galego» e que o país sexa «máis feble que nunca» na historia recente. Os socialistas pediron a comparecencia urxente de Feijóo no Parlamento e do ministro Luis de Guindos no Congreso dos Deputados. Pola súa parte, Xosé Manuel Beiras, portavoz de AGE, dixo «dáme igual que sexa venezolana ou que sexa austríaca, porque o que pasa é que non é galega», tras cualificar a operación de «traizón absoluta», mediante a cal se consuma «un espolio» que debería ser motivo de dimisión de todo o Goberno da Xunta. Francisco Jorquera, do BNG, incidiu na perda da galeguidade da nova entidade: «Banesco non é un banco galego», subliñou o portavoz nacionalista, que entende que estamos «ante unha nova estafa aos contribuíntes», pois só se recuperarán 1.000 millóns de eurosa coa venda, dos 9.000 que no seu día se inxectaron con impostos de todos os cidadáns.
Obradoiro Club de Amigos do Baloncesto
Pavillón
220px|miniatura|dereita|Exterior do Multiusos Fontes do Sar. 220px|miniatura|dereita|Interior do Multiusos Fontes do Sar. O Obradoiro CAB xoga os seus encontros como local no Pavillón Multiusos Fontes do Sar, situado no leste da cidade, nunha zona coñecida como Brañas de Sar, ó pe do Monte Gaiás. O recinto foi inaugurado en 1998, e ten capacidade para acoller a 6.050 seareiros. O equipo comparte este pavillón co Santiago Futsal, o equipo de fútbol sala que compite na máxima categoría da LNFS. Este pavillón é propiedade do Concello de Santiago de Compostela.
O Moullón, Codesido, Vilalba
O Moullón é un lugar da parroquia de Codesido, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Novagalicia Banco
Reaccións de Núñez Feijóo, os empresarios, a oposición e os sindicatos
Mentres o presidente dos empresarios galegos se mostraba entusiasmado co desenlace, os portavoces ds sindicatos da banca, que representan aos traballadores de NCG, exhibían unha maior cautela. «Nós, á espera de coñecer máis detalles, teremos que ver cal é o plan real de negocio do comprador; de manterse todo o emprego, benvido sexa», sostivo Luís Mariño, de CC.OO. O seu compañeiro da UXT, José Ramón del Pliego, expresouse na mesma liña: «indubidablemente, se Banesco é o comprador existen menos solapamentos o que, a priori, é bo para o emprego e os servizos, pero iso teremos que velo máis adiante cando teñamos diante o plan», explicou o portavoz sindical. Desde a CIG, tanto o seu secretario xeral, Xesús Seixo, como o seu portavoz de banca, Clodomiro Montero, non dubidaron en cualificar como un «escándalo» a submisión do poder público ao capital financeiro.
Obradoiro Club de Amigos do Baloncesto
Pavillón
O primeiro fogar do Obradoiro CAB foi o Ximnasio da USC (actual Auditorio do Campus Vida). En 1975 mudouse ó Pavillón Brañas do Sar, construído polo propio club. Nese recinto chegaron os primeiros grandes éxitos da entidade, incluíndo a tempada 1982-83 na que o equipo competiu na máxima categoría da Liga Española de Baloncesto. Coa chegada dos problemas legáis o equipo comezou a xogar no Pavillón Municipal de Santa Isabel, propiedade do concello, que pasou a ser o principal pavillón da cidade. O Obradoiro CAB volveu a Sar en 2009, para xogar no Pavillón Multiusos Fontes do Sar, construído sobre o antigo Pavillón Brañas do Sar.
Dende o regreso do Obradoiro CAB á elite do baloncesto nacional, a afluencia media de seareiros que acudiron ós encontros do equipo na ACB 2009-10 foi de 5509 persoas, con máximos de 6050 espectadores (fronte ó FC Barcelona). No seguinte ano, co equipo na LEB Ouro 2010-11, a media baixou a 4297 persoas. De volta na Liga ACB, na tempada 2011-12 a media de seareiros no pavillón medrou ata os 5241.
Estatísticas individuais
{| class=" multicol" role="presentation" style="border-collapse: collapse; padding: 0; border: 0; background:transparent; width:100%;"
Máis rebotes en ACB
{| class=" multicol" role="presentation" style="border-collapse: collapse; padding: 0; border: 0; background:transparent; width:100%;"
Máis tapóns en ACB
Datos actualizados ata a tempada 2021-22. En letra negra os xogadores que xogan actualmente no equipo.
Galardóns individuais
Xogador Revelación da ACB
Mellor quinteto novo da ACB
MVP da xornada da ACB
1 Compartido con Andy Panko do Baloncesto Fuenlabrada. 2 Compartido con Javier Beirán do Iberostar Tenerife.
Áspera, Lebruxo, Baralla
Áspera é un lugar da parroquia de Lebruxo no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Neotragus batesi
Neotragus batesi é unha especie de mamífero artiodáctilo da familia dos bóvidos, subfamilia dos antilopinos, cuxa clasificación é discutida na actualidade. É un pequeno antílope que vive nas selvas húmidas da África central e oriental.
Descrición
A especie foi descrita en 1903 polo zoólogo e coleccionista de animais británico William Edward de Winton, na revista ''Proc. Zool. Soc. Lond.'', 1903 (1): 192.
Etimoloxía
Para a etimoloxía do xénero, véxase Neotragus.
O nome esprecífico, batesi, é en honor do naturalista e explorador británico Henry Walter Bates.
Nomes comúns
Na maior parte dos idiomas europeos coñécese cos nomes de antílope anano de Bates ou neotrago de Bates (coas modificacións propias de cada lingua).
Subespecies
Porén, algúns recoñecen dúas, baseándose en variacións na coloracióin da pelaxe do tronco e das patas: Pero estas variacións no foron confirmadas por evidencias xenéticas, polo que só poden atribuírse á separación existente entre ambas as subpoboacións (ver máis abaixo "distribución").
Queima de libros
miniatura|En [[1933, os nazis queimaron moitos libros de autores xudeus e outros considerados anti alemáns na biblioteca do Institut für Sexualwissenschaft de Berlín.]]
Neotragus batesi
A controvertida taxonomía dos neotraguinos
Segundo Eva V. Bärmann, da Universidade de Cambridge, e o seu colega Tim Schikora, do Centro de Investigación da Biodiversidade e o Clima de Frankfurt, a pesar de que as especies de antílopes ananos se reuniron comunmente na tribo dos neotraguinos debido á súa aparencia morfolóxica xeral, as análises filoxenéticas demostraron que non todos están estreitamente relacionados, polo que suxeriron restrinxir o nome de Neotragini ao xénero tipo Neotragus. No seu estudo utilizaron secuencias do citocromo b mitocondrial e medicións lineais do cranio para investigar máis a fondo a similitude das tres especies de Neotragus. Estas análises apoian a estreita relación de Neotragus moschatus e Neotragus batesi. Porén, Neotragus pygmaeus, a especie tipo —que nunca antes se incluira nas análises filoxenéticas— non está estreitamente relacionada. Segundo estes autores, podería compartir un antepasado común máis recente con outro "antílope anano", o Oreotragus oreotragus, e cos duiqueros do taxon Cephalophini. Polo tanto, suxeriron resucitar o xénero Nesotragus Von Dueben, 1846 para incluír nel a Neotragus moschatus e Neotragus batesi, deixando a Neotragus pygmaeus como a única especie do xénero.
Queima de libros
A queima de libros é un acto político de destrución realizado polo estado de legalidade. Adoita ser promovido por autoridades políticas e relixiosas durante períodos de fanatismo ideolóxico co fin de prevalecer no eido da propaganda e da educación pública.
Neotragus batesi
Aparencia xeral
É un antílope moi pequeno, o segundo máis pequeno detrás do antílope real ou antílope anano (Neotragus pygmaeus), ao que só supera nuns poucos centímetros de longo (de 5 a 10). Moi similar a este, de corpo delicado e compacto, sen cristas no curuto da cabeza, e lombo arredondado. Só os machos presentan cornos, que son rectos, pequenos, con aneis e rematados en punta. As orellas son máis ben curtas. O fociño está espido. Os pezuños interiores son estreitos e apuntados. Presenta glándulas preorbitais e nos pezuños, e carece de glándulas inguinais. As diferenzas, ademais do tamaño, consisten, á parte dalgún pequenos detalles anatómicos, en que a cor da cola é parda escura uniforme, en que presenta de aneis na base dos cornos, que son totalmente lisos no real, e nos pezuños laterais, que non son normalmente visíbeis. Tamén se pode confundir con outros "antílopes ananos", como os duiqueros, que son algo máis grandes, a forma xeral do corpo é diferente, non presentan un perfil recto na cabeza, e si en cambio cristas entre os pequenos cornos.
Queima de libros
Na época contemporánea esta práctica estendeuse ao material de gravación de información (casetes, cd,s, vinilos, disquetes e páxinas de Internet). O exemplo máis famoso é o da queima de libros por parte dos nazis en Bebelplatz (Berlín) en 1933 coa escusa de que eran libros de autores antialemáns. A partir de entón tódalas queimas de libros foron comparadas co acontecido ese día, por iso a súa execución pública diminuíu.
Neotragus batesi
Aparencia xeral
A coloración xeral da súa pelaxe é parda escura brillante no lombo e máis clara nos flancos. A garganta e o ventre son brancos, tinxidos ás veces de amarelada apagada. A cola é uniformemente apardazada.
Os cornos, presentes só nos machos, como quedou dito, son moi pequenos (de 2,5 a 4 cm), robustos e anelados na base, lisos nas partes superiores, inclinados cara a atrás e rematados en agudas puntas.
Queima de libros
A queima de libros na historia
A queima de libros ten unha longa historia debido aos períodos de fanatismo ao longo da historia da humanidade. Estes son algúns dos feitos documentados:
Neotragus batesi
Dimensións
A lonxitude da cabeza e tronco oscila entre os 50 e os 55 cm, a cola mide de 5 a 8 cm, a altura na cernella é duns 30 cm, e o peso rolda entre os 4 e os 5 kg. Os machos son bastante máis grandes e pesados que as femias.
Queima de libros
Na ficción
No campo da ficción estes actos foron usados en moitas obras literarias:
Neotragus batesi
Hábitat e distribución
O hábitat típico de Neotragus batesi son as densas selvas húmidas das terras baixas da África central,onde encontra agocho nas matogueiras densas. Pero tamén habita en plantacións, bosques secundarios, áreas despexadas e zonas ao redor dos asentamentos humanos. A súa área de distribución divídese tres poboacións separadas: ao norte, encóntrase nunha pequena zona do sueste de Nixeria; en África occidental, na conca baixa do Congo, esténdese por unha ampla área do sur do Camerún, en toda a Guinea Ecuatorial e o Gabón e unha pequena zona do sueste da República Centroafricana e porcións máis amplas do norte e o sur da República do Congo e, na África central ocupa o unha ampla parte do nordeste da República Democrática do Congo e unha pequena do oeste de Uganda.
Alimentación
Os antílopes ananos de Bates comn follas e abrochos dos arbustos, cogomelos, pastan e prados e comen tamén outras plantas herbáceas. E tamén plantas cultivadas, polo que son animais pouco pulares entre os agricultores que, moitas veces, os cazan con trampas cerca dos seus campos agrícolas.
Queima de libros
Na ficción
No cine a queima de libros adoita aparecer en filmes que tratan sobre o nazismo e a segunda guerra mundial (La caduta degli dei de Luchino Visconti e Indiana Jones e a última cruzada de Steven Spielberg).
Neotragus batesi
Costumes
Os machos son territoriais, marcando o seu territorio coa secrecióno das súa glándulas preorbitaís; a extensión típica do seu territorio é de 2 a 4 hectáreas. As femias son mái sociais entre si e, ás veces, viven en grupos pequenos. Cando se asustan, foxen emitindo unha especie de ladrido.
Reprodución
A maioría dos antílopes ananos aparéanse nas estacións secas serodias e nas temperás húmidas. O período de xestación é de 180 días. As femias paren unha soa cria, que pesa ao nacer entre 1,6 e 2,4 kg.
Status
Seguindo a Unión Internacional para a Conservación da Natureza a especie non está en perigo, aínda que se enfronta á perda do seu hábitat, porque, en xeral, é capaz de adaptarse aos bosques secundarios, plantacións, bordos de camiños e xardíns dos poboados. Porén, a expansión da poboación humana ten un efecto negativo na poboación futura deste pequeno antílope. Aínda que non se caza comercialmente, os agricultores cázano en cantidcades limitadas para aproveitar a súa carne, que usan como alimento. Por iso estra entidade cualifica o seu status como LC (pouco preocupante).
Metaloide
Xunto cos metais e os non metais, os metaloides ou semimetais comprenden unha das tres categorías de elementos químicos seguindo unha clasificación de acordo coas propiedades de enlace e ionización.
As súas propiedades son intermedias entre os metais e os non metais. Non hai unha forma unívoca de distinguir os metaloides dos metais verdadeiros, pero xeralmente diferéncianse en que os metaloides son semicondutores antes que condutores. Son considerados metaloides os seguintes elementos:
Dentro da táboa periódica os metaloides atópanse en liña diagonal desde o boro ao polonio. Os elementos que se atopan encima á dereita son non metais, e os que se atopan debaixo á esquerda son metais.
Glicosilamina
miniatura|dereita|Un exemplo de glicosilamina, a N,N-dimetil-D-glicopiranosilamina. miniatura|120px|Enlace [[éter hemiaminal cíclico derivado dun aldehido (α-aminoéter).]] As glicosilaminas son unha clase de compostos bioquímicos formados pola unión dunha amina cun carbohidrato por medio dun enlace N-glicosídico co carbono anomérico do carbohidrato. Fórmase un enlace hemiaminal éter cíclico.
NAACP
Historia
En 1905 reuniuse un grupo de 32 líderes da comunidade afroamericana, dirixidos por W.E.B. DuBois, nun hotel da banda canadense das Cataratas do Niágara (para evitar as leis segregacionistas que segregaban os hoteis estadounidenses), polo que se lles coñeceu como o Movemento Niágara. Alí fixeron un chamamento para a fin das discriminacións raciais e, en 1906, uniúselles un xudeu e dous brancos.
Glicosilamina
A IUPAC defíneos como compostos que teñen un grupo glicosilo unido a un grupo amino, NR2, desaconsella denominalos N-glicósidos e exclúeos do grupo dos aminoazucres (que son monosacáridos cun grupo OH non anomérico substituído por un grupo NH2, como a glicosamina). Tampouco son o mesmo cós aminoglicósidos, que conteñen azucres modificados con grupos amino.
NAACP
Historia
Unha nova xuntanza estaba prevista para o 12 de febreiro de 1909, aniversario do nacemento de Abraham Lincoln, pero tivo que se atrasar ata o 3 de maio, e o 30 de maio tomou o nome de NAACP (aínda que o NAACP mantén o 12 de febreiro como data de fundación do movemento).
Ligazóns externas
Web oficial do NAACP (en inglés)
Glicosilamina
Exemplos de glicosilaminas son os nucleósidos como a adenosina, e a N,N-dimetil-β-D-glicopiranosilamina.
O Porromeo, O Viveiró, Muras
O Porromeo é un lugar da parroquia do Viveiró no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 2 habitantes (2 homes).
PO-010
A PO-010 é unha autovía da Xunta de Galicia, conecta a autoestrada de circunvalación VG-20 no lugar de Balsa (Matamá) coa factoría de PSA-Citröen en Vigo.
Consta dun percorrido de só 630 metros con catro carrís de circulación (dous por sentido). Foi aberta ao tráfico en 2007 e a súa limitación de velocidade é de 70 km/h.
Lo Barnechea
miniatura|A vista aérea da comuna. Lo Barnechea é un municipio e unha comuna chilena do Gran Santiago. A súa área é de 1.024 km2 e en 2002, a comuna tiña un total de 74.749 habitantes (INE 2002).
O Outeiro, Codesido, Vilalba
O Outeiro é un lugar da parroquia de Codesido, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Haut-Sassandra
Departamentos
A rexión de Haut-Sassandra está dividida en tres departamentos:
Xaime, duque de Madrid
Xaime de Borbón e Borbón-Parma nado en Vevey no 1870 e finado en París no 1931, foi pretendente carlista ao trono de España co nome de Xaime III (1909-1931), tamén coñecido como duque de Madrid.
Calzón
miniatura|Un home usando calzóns tipo slip O calzón ou cirolas é unha peza de roupa interior masculina, que cobre desde a cintura ata as coxas, e que pode estenderse dende as inguas ata os nocellos. Utilízanse para protexer os pantalóns ou outra roupa exterior do contacto continuo coa zona xenital, e a zona xenital, que é de pel delicada, do contacto continuo coa roupa exterior, que acostuma a ser máis áspera.
Xaime, duque de Madrid
Traxectoria
Serviu no exército ruso e loitou contra os bóxers en China (1900) e participou na campaña de Manchuria (1904).
Calzón
O seu nome provén das antigas calzas, que cubrían da cintura ás puntas dos pés. Destas calzas derivaron os nomes de moitas das pezas que se utilizan de cintura para abaixo, como calcetíns ou calzado.
Xaime, duque de Madrid
Traxectoria
Á morte de Carlos VII asumiu a xefatura do carlismo e durante o seu "reinado" o carlismo coñeceuse como xaimismo. Encargou a Juan Vázquez de Mella a secretaría política do carlismo en España, aínda que mantivo como representante do pretendente a Bartolomé Feliú, que o seu antecesor nomeara uns días antes de morrer. Pero as relacións entre Vázquez de Mella e Xaime foron nunca foron boas.
Calzón
Tipo de calzóns:
Xaime, duque de Madrid
Traxectoria
Sucedeuno como pretendente carlista o seu tío Afonso Carlos.
Lebruxo, Lebruxo, Baralla
Lebruxo é un lugar da parroquia de Lebruxo no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 21 habitantes (11 homes e 10 mulleres).
Eirík de Jórvik
Traxectoria
Eirík aparece nas crónicas no ano 946 como rei de York, coincidindo coa morte de Eadmund I de Inglaterra, aínda que parece que o seu reinado foi efémero (947-948) pois o sucesor de Eadmund, Eadred, conquistou o enclave nórdico e propiciou a súa caída.
A identificación de Eirík de Jórvik con Eric de Noruega xorde coa hipótese de W.G. Collingwood, aínda que non existe nin unha soa referencia de cronistas anglosaxóns contemporáneos sobre a súa orixe, excepto a versión «E» da crónica anglosaxoa que o cita como fillo de Harald (quendam Ericum fillium Haroldi). Nunha carta de Eduardo I de Inglaterra ao Papa Bonifacio VIII, o rei inglés cita a Eirík como un nobre de orixe escocesa. É moi posíbel que a coincidencia de nomes facilitase a confusión entre ambos e os historiadores se decantasen pola figura máis emblemática das sagas escandinavas antes que a dun descoñecido.
Síndrome hipereosinofílica idiopática
250px|thumb|[[Eosinófilo, célula sanguínea que se atopa nos pulmóns nas eosinofilias pulmonares.]] A síndrome hipereosinofílica idiopática é unha doenza pulmonar agrupada dentro do grupo das chamadas eosinofilias pulmonares. É de etioloxía descoñecida. Descríbese como a elevación persistente no reconto sanguíneo de eosinófilos, de xeito que se evidencia unha cantidade de máis de eosinófilos/mm³, coma mínimo durante 6 meses e sen haber causa algunha recoñecíbel, existindo afectación multiorgánica, sobre todo do sistema nervioso, o corazón ou da medula ósea. Tamén poden resultar afectos o aparello respiratorio, producindo tose, dor e dispnea; o sistema dixestivo, os riles e a pel. Existen dúas variantes desta doenza. Unha variante mieloproliferativa, máis agresiva e con frecuente afectación cardíaca, e asociada co xene que codifica unha proteína semellante en actividade á tirosin-cinasa. A segunda variante, a variante linfocítica, asóciase a atopia e elevados niveis de IgE.
O prognóstico é moi variábel, podendo ser dende excelente, cunha recuperación completa, até mortal, por mor da afectación de órganos vitais coma o corazón. O tratamento baséase no uso de corticoides e hidroxiurea. Tamén se poden empregar anticorpos monoclonais como o Mepolizumab.
Pardiscos, Codesido, Vilalba
Pardiscos é un lugar da parroquia de Codesido, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
O Pico, O Viveiró, Muras
O Pico é un lugar da parroquia do Viveiró no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres).
Félix Pons
Félix Pons Irazazábal, nado en Palma o 14 de setembro de 1942 e finado na mesma cidade o 2 de xullo de 2010, foi un político español.
Erik Pontoppidan
Erik Pontoppidan, nado o 24 de agosto de 1698 en Århus e finado o 20 de decembro de 1764 en Bergen (Noruega), foi un teólogo e ornitólogo danés.
Traxectoria
Estudou teoloxía na universidade de Copenhaguen. Foi titor de diversos nobres, o que lle permitiu viaxar por Europa. Posteriormente, pasou a ser un dos profesores do rei.
En 1738 comezou a impartir clases de teoloxía en Copenhaguen, e pasou a ser bispo de Bergen en 1745.
El 11 de Febrero
El 11 de Febrero foi un semanario editado en Ferrol entre 1889 e 1890.
Carríns, San Vicente do Grove, O Grove
Carríns é un lugar da parroquia de San Vicente do Grove no concello pontevedrés do Grove, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
El Momento (A Coruña)
El Momento foi un xornal editado na Coruña en 1930.
Xullán, Tuimil, Bóveda
Xullán é unha aldea da parroquia de Tuimil, no concello lugués de Bóveda. Está situada a 366 metros de altitude, na confluencia dos ríos Mao e Noceda. Segundo o IGE, en 2012 tiña 25 habitantes (11 homes e 14 mulleres), nos lugares de Outeiro, Xullán e A Pedreira. En Xullán atopamos a Capela de San Pedro.
A Picheira, O Viveiró, Muras
A Picheira é un lugar da parroquia do Viveiró no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá.
Requeté
miniatura|Escudo de Requeté miniatura|Bandeira Tradicionalista O requeté foi a organización paramilitar do carlismo.
Fundouna Joan Maria Roma como unha organización xuvenil do carlismo en 1907 e que tiña como voceiro a Lo Mestre Titas.
Historia
Baixo a dirección de Joaquín Llorens converteuse a partir de 1913 na organización paramilitar do carlismo seguindo o exemplo dos Camelots du Roi, mantivo escasa actividade nos anos da primeira guerra mundial, reactivouse en 1920 baixo a dirección de Juan Pérez Nájera e sobre todo tras a proclamación da Segunda República Española en Navarra, onde había uns 10.000 requetés organizados. En 1932 Enrique Varela fíxose cargo da xefatura dos requetés que estruturou militarmente, dende a unidade básica a patrulla que compuñan 5 boinas vermellas e un xefe, o requeté que formaba unha compañía de 246 homes e por último o terzo que estaba formado por tres compañías. Ricardo Rada fíxose cargo da organización en 1935 e en xullo de 1936 os requetés sumaban 30.000 homes. Durante a Guerra civil española os terzos de requetés tiveron unha actuación destacada, especialmente en Navarra e en menor medida no País Vasco. En total constituíronse 41 terzos: 10 compostos por navarros, 8 por vascos, 8 por casteláns, 7 por andaluces, 6 por aragoneses, 1 por asturiano e 1 por catalán. Calcúlanse que arredor de 60.000 requetés participaron na guerra e deles uns 6.000 morreron
Galicia
Durante a Guerra civil en Galicia formáronse as seguintes compañías de requetés:
Erik Gunnar Asplund
Erik Gunnar Asplund, nado o 22 de setembro de 1885 e finado o 20 de outubro de 1940, foi un arquitecto sueco.
Traxectoria
Asplund formouse artísticamente na escola romántica sueca. As súas primeiras obras seguen esa orientación que pouco a pouco vai abandonando para crear unha versión moderna e moi persoal do neoclásico.
En 1930 constrúe os pavillóns da Exposición Internacional de Estocolmo, completamente modernos. Naquel ano a arquitectura moderna está representada principalmente polo racionalismo de Alemaña, Países Baixos e Francia. Asplund adopta as formas deste movemento, pero reinterprétao dunha forma persoal, máis libre e espontánea, na liña que pode considerarse de estilo orgánico.
Lacs
right|175px
Lacs é unha das 19 rexións de Costa do Marfil. A súa capital é Yamoussoukro. Ten unha área de 8 940 km² e, no ano 2002 contaba cuns 597 500 habitantes.
Departamentos
A rexión de Lacs está dividida en tres departamentos:
Mundial de Fútbol de 2014 - Grupo B
O Grupo B da Copa do Mundo de Fútbol de 2014, realizada no Brasil, estivo composto por catro equipos que se enfrontaron entre si nun total de seis encontros. Neste grupo enfrontaranse os dous últimos finalistas da Copa do Mundo de Suráfrica 2010: e os. Completan o grupo as selección de e. Ao termo dos mesmos os dous con maior cantidade de puntos clasificaronse á seguinte fase. Finalmente pasarían á seguinte fase os Países Baixos, con 9 puntos, e Chile, con 6. Quedarían eliminadas España, con 3 puntos, e Australia, que non conseguiu puntuar.
Participantes
O Grupo B está composto polas seguintes seleccións:
Antecedentes
Os seguintes son os enfrontamentos previos entre os equipos do grupo en partidos correspondentes á Copa do Mundo da FIFA:
Partidos
A fase de grupos constou de seis partidos, cun total de tres partidos xogados por cada selección. Segundo o sistema de competición da FIFA, cada equipo acumulaba unha puntuación en función dos seus resultados: 3 puntos por vitoria (até 1994 eran só 2), 1 por empate, 0 por derrota. De acordo coa mesma, o catro equipos foron ordenados en forma descendente. No caso de que houbese dous ou máis con igual cantidade de puntos, os criterios de desempate foron os seguintes:
Basiluzzo
Basiluzzo é unha illa de Italia que pertence ao arquipélago das Illas Eolias, en Sicilia.
Situada aproximadamente a 3´5 km ao nordés de Panarea, ten unha superficie de 0,29 km², trátase, polo tanto, da maior das illas e arrecifes das illas deshabitadas. A costa da illa caracterízase por cantís sobre o mar, mentres que no centro hai unha gran meseta que ao longo dos séculos se utilizou como un lugar de cultivo, pastos e vivendas de tempada. A unhas poucas decenas de metros da illa atópase a gran rocha Spinazzola, de 5,5 metros cadrados (0,0055 quilómetros cadrados) e 79 metros de alto.
Características xeolóxicas
Basiluzzo é unha illa de orixe volcánica (como de feito todas as illas Eolias), que, xunto coas illas próximas, é o que queda dos antigos episodios eruptivos agora erosionada polos axentes e os fenómenos atmosféricos. Basiluzzo foi o máis novo destes volcáns, formado fai só 50.000 anos, comparado cos 150.000 a 130.000 de Panarea e as outras illas.
A illa componse de capas sucesivas de fluxos de lava, visibles en diversas zonas da illa, onde ás veces se alternan capas negras de obsidiana con capas lixeiras de pedra pómez. A illa componse sobre todo de riolita. Tamén vense notables columnas de basalto verticais observables ao longo dos cantís.
Historia
Os achados de fragmentos de cerámica e ferramentas de obsidiana suxiren que Basiluzzo foi visitada desde o neo-neolítico e talvez permanentemente habitada na Idade de Bronce. Tamén son moi evidentes na illa os restos dunha vila romana que data das últimas décadas do século primeiro antes de Cristo e a primeira metade do primeiro século d.C., probablemente utilizado como residencia de tempada e un estanque de peixes que data da mesma época, situado nas proximidades do único porto da illa e mergullado por mor de movementos sísmicos. Ata principios do século XX Basiluzzo utilizouse como terra de pastoreo e cultivo, en particular, das alcaparras (Capparis spinosa), de modo que en 1784 deu lugar a unha disputa entre o bispo de Lipari, que administraba a illa, e algúns campesiños ocupantes. Finalmente, en 1991 Basiluzzo, xunto coas outras illas máis pequenas de Panarea, foi declarado reserva natural integral, coa prohibición de desembarque, agás para fins científicos. miniatura|Basiluzzo, a rocha Spinazzola á esquerda. No fondo, Stromboli.
IES María Sarmiento
O Instituto de Educación Secundaria María Sarmiento é un centro público de Viveiro que data do ano 1932. No curso 2015/2016 contaba cunha matrícula de 760 alumnos e 86 profesores.
Imparte as ensinanzas de ESO, Bacharelatos, Ciclos Formativos de grao medio e superior así como ensinanzas de persoas adultas. O centro tamén conta con servizos complementarios de comedor escolar e transporte.
O Moredo, Tuimil, Bóveda
O Moredo é un lugar da parroquia de Tuimil, no concello lugués de Bóveda, na comarca da Terra de Lemos. Segundo o IGE, en 2012 tiña dous habitantes (un home e unha muller). Está situada a 421 metros de altitude, preto do canle do Mao.
Casal, Carcacía, Padrón
Casal é un lugar da parroquia de Carcacía no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar.
Rebordelo, Codesido, Vilalba
Rebordelo é un lugar da parroquia de Codesido, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
The Offspring
The Offspring, ou simplemente Offspring, é un grupo de música punk rock estadounidense, formado en Huntington Beach (California), no ano 1984. A banda está integrada en 2021 por Bryan Dexter Holland e Noodles (os dous membros desde o principio da banda), e Todd Morse; outros membros foron Ron Welly, Atom Willard, Josh Freese, James Lijla, Jim Benton, Dough Thompson, o baixista Greg K que deixou a banda en 2019 e o percusionista Pete Parada, expulsado en agosto de 2021. Parada padece a doenza de Guillain-Barré (enfermedade do sistema inmunitario que ataca aos nervios), e decidiu non vacinarse da Covid por recomendación médica. Nun comunicado afirmou "Non teño sentimentos negativos cara á miña banda. Están facendo o que cren que é o mellor para eles, mentres eu fago o mesmo" e anunciou que ía colaborar musicalmente coa súa filla. Dexter Holland é doutor en bioloxía molecular cunha tese sobre VIH e ARN.
A banda é acreditada, xunto coas californianas Green Day e Rancid, por revivir o interese masivo polo punk rock nos Estados Unidos durante mediados dos anos 90. O seu último disco é Let the Bad Times Roll, publicado en abril de 2021, e até esa data The Offspring leva editados dez álbums de estudio, un recompilatorio, catro EPs e tres DVDs. Levan vendidos ao redor de 34 millóns de álbums en todo o mundo, sendo unha das bandas de punk rock con máis vendas de todos os tempos. Todos os álbums dende a edición do seu derradeiro traballo con Epitaph Smash venderon un mínimo dun millón de copias.
O 2 de agosto de 2021, o batería Pete Parada anunciou que fora despedido de The Offspring por negarse a vacinarse contra a COVID-19. Nunha entrevista en novembro de 2021, Holland e Wasserman detallaron os "obstáculos" que seguían atopando á hora de considerar o que sería necesario para organizar unha xira cun membro do grupo non vacinado, e afirmaron que a decisión se tomou "polo momento" ; Non obstante, en agosto de 2021, Pete Parada anunciou que fora despedido non só da xira senón tamén do estudo.
Asteroide troiano
300px|miniatura|Imaxe dos asteroides troianos diante e detrás de [[Xúpiter ó longo do seu camiño orbital. Tamén se amosa o cinto principal de asteroides entre as órbitas de Marte e Xúpiter.]] Os asteroides troianos son un grupo de asteroides que comparten órbita cun planeta ou satélite maior arredor dos puntos de Lagrange estables L4 e L5 (puntos troianos), os cales están situados aproximadamente 60° cara a adiante e 60° cara a atrás do planeta na súa órbita, respectivamente.
No Sistema Solar, a principal órbita por número de troianos é a de Xúpiter, dos que se coñecen case 10 000. Os asteroides troianos xupiterinos están distribuídos en dúas rexións alongadas e curvadas arredor destes puntos de Lagrange cunha media de semieixo maior dunhas 5,2 UA.
Nas órbitas de Venus, Marte, Urano e Neptuno en conxunto, hai localizadas varias ducias.
A Raiola, Codesido, Vilalba
A Raiola é un lugar da parroquia de Codesido, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Asteroide troiano
En 2022 coñécense dous troianos da Terra. O primeiro asteroide troiano da órbita da Terra, chamado 2010 TK7, descubriuse no ano 2010 e fíxose público no ano 2011.
Hap Sharp
James "Hap" Sharp nado en Tulsa (Oklahoma) o 1 de xaneiro de 1928 e finado en San Martín de Los Andes (Arxentina) o 7 de maio de 1993, foi un piloto estadounidense de automóbiles de carreiras.
Rexistro de carreiras
Rexistro de carreiras de Sharp pilotando para Chaparral:
Asteroide troiano
Estímase a importancia deste tipo de asteroide pola súa estabilidade orbital, o que os fai elixibles para misións de estudo, máxime considerando que algúns poden ser restos da formación do planeta que acompañan.
Vilarello, Lebruxo, Baralla
Vilarello é un lugar da parroquia de Lebruxo no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
Hap Sharp
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Dynamite Dan
Dynamite Dan é un videoxogo programado por Rob Bowkett para Mirrorsoft en 1985 orixinalmente para o ZX Spectrum, realizáronse versións para Commodore 64 e CPC Amstrad. En 1986 lanzouse unha secuela, Dynamite Dan II. Os servizos de espionaxe dos Estados Unidos descubriron un plan para realizar unha arma terrorífica que poría en perigo a paz mundial, o seu nome Lóstrego Devastador e o seu inventor, o Dr. Blitzen que vende os documentos ao leste. A señora da limpeza, seguindo as instrucións dos servizos de intelixencia occidentais, escondeu na mansión do doutor 8 cartuchos de dinamita pero por desgraza para o axente Dan, encargado de impedir a entrega dos documentos, esqueceu a súa situación, ademais os 48 cuartos da mansión están infestados de monstros.
Dengue
Dengue pode referirse a:
Quinta Normal
Quinta Normal é un municipio, comuna e cidade da conurbación do Gran Santiago, Chile. A súa área é de 13 km2 e segundo estimacións do censo de 2002, a comuna tiña 104.012 habitantes.
Demografía
A orixe demográfica de Quinta Normal é resultado da migración campo-cidade de persoas de clase media na primeira metade do século XX. Segundo o censo de 2002, realizado polo Instituto Nacional de Estatísticas, conta cunha poboación de 104.012 habitantes, dos cales 50.509 son homes e 53.503 son mulleres.
Granulomatose broncocéntrica
A granulomatose broncocéntrica (GB) é unha doenza que consiste nunha reacción granulomatosa inflamatoria e necrotizante do epitelio bronquial de arredor dos bronquios e bronquíolos. Representa unha doenza englobada dentro do tipo das eosinofilias pulmonares. É unha enfermidade pouco frecuente e de etioloxía descoñecida, denominándoselle moitas veces tamén granulomatose broncocéntrica idiopática. En proporción afecta tanto a homes como a mulleres de igual xeito. Porén, en pacientes asmáticos (aproximadamente un 50% do total), considérase que a etioloxía é unha reacción de hipersensibilidade fronte a antíxenos fúnxicos intrabronquiais, posibelmente Aspergillus. En doentes sen asma, a GB vinculouse con outras doenzas autoinmunes e infecciosas, entre elas a artrite reumatoide, a tuberculose, a equinococose, a histoplasmose, a coccidiomicose e a nocardiose.
O diagnóstico establécese mediante biopsia e mediante radioloxía, onde ofrece unha imaxe de masa tumoral. Ademais da asma, é frecuente que os pacientes con GB presenten asperxilose broncopulmonar alérxica (ABPA).
O Rego Traveso, Codesido, Vilalba
O Rego Traveso é un lugar da parroquia de Codesido, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
RT-2UTTH Topol M
Este mísil de combustible sólido, pode transportar dunha a seis testas de guerra cunha carga de pago de entre 1 e 1,2 t.
O seu desenvolvemento comezou a finais dos 1980, en 1994 realizou a súa primeira proba de voo e en decembro de 1997 comezou o seu despregamento en silos de SS-19 modificados. É producido polo Instituto de Tecnoloxía Termal de Moscova. En decembro de 2005 despregaran 42 unidades deste modelo.
Unha versión submarina está sendo desenvolvida (Bulava), co código OTAN SS-NX-30.
Corvus albus
O Corvus albus é unha especie de paxaro do xénero dos corvos que habita en África. Estruturalmente, o Corvus albus é coma un corvo de pequeno tamaño (agás pola falta de plumas na gorxa, a cola en forma de abano e outras características). Pode hibridar co corvo somalí onde os seus rangos de distribución se xuntan no Corno de África. O seu comportamento é semellante ó do corvo pequeno eurasiático.
Chaetura
miniatura|240px|Grupo de Chaetura vauxi voando. Chaetura é un xénero de aves da subclase das neornites, infraclase dos neognatos (clado dos cipselomorfos), orde dos apodiformes, familia dos apódidos, que é o tipo da tribo dos queturinos.
As especies deste xénero, aínda que se parecen morfoloxicamente ás anduriñas, non están estreitamente relacionados con elas, nin con ningún outro grupo de paseriformes, e a semellanza é, simplemente, o resultado dunha evolución converxente.
Algúns membros de Chaetura son migrantes de larga distancia, mentres que outros son residentes durante todo o ano.
O xénero agrupa a once especies, semellantes aos cirrios (cos que si están relacionados), propias de América.
Descrición
O xénero foi descrito en 1826 polo naturalista inglés, especializado en ornitoloxía, James Francis Stephens.
Etimoloxía
O nome científico do xénero, Chaetura, constríuno Stephens cos elementos do latín científico chaeto- e -ura, ambos os dous derivados do grego antigo. O primeiro de χαίτη chaítē, "cabelo", "serda", e o segundo, de οὐρά ourá, "cola" (de animal), en referecia ás plumas ríxidas que se proxectan na parte final da cola destas aves.
Clasificación
No xénero recoñécense as seguintes once especies:
Castro, Lexo, Baralla
Castro é un lugar da parroquia de Lexo no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 17 habitantes (9 homes e 8 mulleres).
Eosinofilia pulmonar iatroxénica
250px|right|thumb|[[Eosinófilo, célula sanguínea que se atopa nos pulmóns nas eosinofilias pulmonares.]] A eosinofilia pulmonar iatroxénica (EPI) ou eosinofilia pulmonar por fármacos é un grupo de doenzas caracterizados por causaren infiltrados pulmonares nos que predominan os eosinófilos provocados por mor da acción adversa dun fármaco. Este tipo de enfermidades teñen un mecanismo de hipersensibilidade tipo II ou IV, e nin a dose nin a duración do tratamento ten relación coa severidade desta eosinofilia pulmonar. O inicio pode ser agudo ou gradual, e a sintomatoloxía é a mesma que nas demais eosinofilias: tose, febre, e infiltrados pulmonares. Ante un infiltrado pulmonar eosinofílico, cómpre realizar unha correcta anamnese de toda a medicación que toma o paciente, tanto con receita coma sen receita médica. O tratamento principal é a supresión do fármaco causante da doenza. Se for un caso severo, con grande afectación pulmonar, pode tratarse con corticoides durante unha semana.
Lagunes
dereita|miniatura
Lagunes é unha das 19 rexións de Costa do Marfil. A súa capital é Abidjan. Ten unha área de 14 200 km² e, no ano 2002 contaba cuns 4 210 200 habitantes.
Departamentos
A rexión de Lagunes está dividida en seis departamentos:
Os Coupríns, San Vicente do Grove, O Grove
Os Coupríns é un lugar da parroquia de San Vicente do Grove no concello pontevedrés do Grove, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Constante matemática
Unha constante matemática é unha cantidade que, por definición, nunca cambia o seu valor, en oposición ás variables matemáticas. Mentres as constantes físicas dependen de medidas experimentais, as constantes matemáticas non dependen de ningunha propiedade física. Xeralmente son números reais ou complexos.
Cadro de constantes matemáticas
Abreviaturas empregadas:
A Seara, Codesido, Vilalba
A Seara é un lugar da parroquia de Codesido, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Electrónica
miniatura|250px|Compoñentes electrónicos nunha tarxeta con tecnoloxía de montaxe superficial. A electrónica é a rama da física e especialización da enxeñaría, que estuda e emprega os dispositivos electrónicos que funcionan controlando o fluxo de electróns e outras partículas cargadas electricamente en dispositivos, como por exemplo nos semicondutores e outros. O estudo puro destes dispositivos considérase unha rama da física, mentres que o deseño e a posta en funcionamento de circuítos electrónicos para solucionar problemas prácticos denomínase enxeñaría electrónica. Segundo os compoñentes electrónicos empregados, fálase de electrónica analóxica ou dixital. A diferenza entre ambos está no modo de tratar os sinais, se de forma continua (analóxica) ou discreta (dixital).
As principais utilizacións dos circuítos electrónicos son, por unha banda, o control, proceso e distribución da información e, doutra banda, a distribución e conversión dunha forza electromagnética. Estes dous usos implican a creación ou detección de campos electromagnéticos e correntes eléctricas.
Historia
miniatura|esquerda|Unha válvula dobre-tríodo de fabricación rusa. miniatura|Algúns transistores bipolares. miniatura|esquerda|Un transistor SMD. miniatura|esquerda|Un circuíto integrado oscilador de 1978. miniatura|[[Amplificador operacional|Amplificadores operacionais.]] miniatura|esquerda|Un exemplo de montaxe superficial (SMD) dun circuíto electrónico. As primeiras realizacións da electrónica foron os circuítos receptores e emisores de radio, Guglielmo Marconi foi sen dúbida un pioneiro, pero as súas primeiras radios non se poden considerar máis que unha aplicación da electrotecnia a un problema novo. O verdadeiro salto cualitativo chegou da man do enxeñeiro británico John Ambrose Fleming do University College de Londres que en 1904 inventou o primeiro dispositivo electrónico, o díodo sen carga, a válvula de baleiro ou válvula termoiónica. Pouco despois, en 1906, apareceu o primeiro compoñente electrónico de tres eléctrodos, o tríodo sen carga inventado por Lee De Forest, que permitía amplificar un sinal. A súa aparición fixo posible un gran número de aplicacións, entre outros a telefonía ou os aparellos de control e medida, máis tarde, na década de 1920, posibilitou a emisión da voz por radio e os inicios da televisión na do 1930.
Durante os anos 1930 varios investigadores fixáronse na conmutación rápida como método para facer cálculos complexos utilizando un sistema de numeración binario. As dúas posible posicións dos conmutadores expresarían as dúas únicas cifras posibles: o cero e o un (0 e 1). Os tubos sen carga eran máis rápidos que calquera interruptor mecánico e pronto foron utilizados para as novas máquinas de calcular. A primeira computadora electrónica, coñecida co nome de ENIAC, foi construída pola Universidade de Pensilvania para o Exército dos Estados Unidos de América e presentada o 14 de febreiro de 1946, constaba de 17.468 válvulas sen carga, ocupaba 167m², pesaba 27 toneladas e consumía a mesma electricidade que 10 fogares.
Despois da primeira guerra mundial a electrónica desenvolveuse con rapidez, especialmente no campo da radio, que aquel período chegou ó seu punto culminante da súa aplicación; na teoría de circuítos logrouse un fito fundamental coa invención do primeiro circuíto de reacción o 1927, que se utilizou para conseguir resultados significativamente superiores con poucos compoñentes, mentres que os aparellos de radio facíanse cada vez máis sofisticados pasando dos sinxelo circuítos homodinos do principio, a patróns máis complexos heterodinos e superheterodinos, que garantían unha maior separación entre as estacións de radio e menos ruído.
Un novo punto de inflexión produciuse despois da segunda guerra mundial coa invención do transistor, descuberto o 23 de decembro de 1947 polos estadounidenses John Bardeen, William Shockley e Walter Houser Brattain, investigadores da compañía telefónica American Telephone & Telegraph (ATT), que observaron que cando os contactos eléctricos aplícanse a un cristal de xermanio, a potencia de saída é máis grande que a de entrada. O transistor era un compoñente activo que podía ter as mesmas funcións das válvulas termoiónicas a unha fracción do seu custo, do espazo ocupado e do consumo de enerxía: ademais, os transistores podían ser integrados en dispositivos complexos, os circuítos integrados, que hoxe en día poden conter moitos millóns de transistores (e outros compoñentes como resistencias, condensadores, díodos etc.) e, por tanto, poden exercer funcións moi complexas cun custo e nun espazo reducidos. O transistor vai achandando o camiño para a aparición da microelectrónica e os compoñentes electrónicos miniaturizados.
En 1955, J. H. Felker creou o primeiro computador totalmente transistorizado nos Laboratorios Bell para a Forza Aérea dos Estados Unidos de América, o TRADIC (TRAnsistor DIgital Computer o TRansistorized Airborne DIgital Computer), cuns 800 transistores de material semicondutor.