cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
.au
Dominios de segundo nivel
Non é posible rexistrar directamente o segundo nivel pero o dominio .au presenta unha extensa lista de onde se pode escoller o subdominio. Os dominios de segundo nivel están divididos en abertos, cerrados e xeográficos.
Dominios abertos
Hai sete dominios de segundo nivel abertos. Dise aberto porque só hai que cumprir unha condicións xenéricas para poder rexistrarse.
Dominios xeográficos
Hai oito dominios de segundo nivel xeográficos pensados para cada estado ou territorio de Australia.
Ligazóns externas
Toppdomän
Carral, Paleo, Carral
Carral é un lugar da parroquia de Paleo no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña e a capital administrativa do concello. Tiña 2.497 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 1.219 eran homes e 1.278 eran mulleres.
Kami-Nari Patera
Kami-Nari Patera é un patera (un cráter irregular), ou un cráter complexo con ladeiras escaleiradas, na lúa de Xúpiter, Ío. Ten aproximadamente 53 kms de diámetro e está situado a [//toolserver.org/~geohack/geohack.php?pagename=Kami-Nari_Patera&params=8.7_S_235.08_W_globe:io&title=Kami-Nari+Patera 8,7° S 235,08° O]. O nome de  Kami-Nari provén da mitoloxía xaponesa, onde Kami-Nari era o deus do trono, este nome foi aprobado pola Unión Astronómica Internacional no 2000. Reiden Patera pode ser atopado cara ó sur e Asha Patera cara ao leste.
Axencia para a Calidade do Sistema Universitario de Galicia
A Axencia para a Calidade do Sistema Universitario de Galicia (ACSUG) é un consorcio creado entre a Xunta de Galicia e as tres universidades galegas (USC, UdC e UVi) coa finalidade de velar polo prestixio e recoñecemento do Sistema Universitario de Galicia entre as institucións universitarias a nivel estatal, europeo e internacional. O seu director é José Eduardo López Pereira.
Traxectoria
Está dotada de personalidade xurídica plena, e conta coa independencia necesaria para desenvolver os obxectivos con rigor e respecto á autonomía universitaria.
Preténdese que as universidades galegas se caractericen polo desenvolvemento desta autonomía, respondendo ás necesidades socioeconómicas e culturais concretas e específicas do contexto galego, ao tempo que se busca a integración de forma competitiva no contexto universitario, integrándose no Espazo Europeo de Educación Superior.
3 Ninjas: High Noon at Mega Mountain
3 Ninjas: High Noon at Mega Mountain é un filme estadounidense dirixido por Sean McNamara. É a cuarta e última entrega da saga iniciada en 1992 co filme 3 Ninjas.
Sinopse
Mentres se divirten en Mega Mountain, o seu parque de atraccións favorito, os tres irmáns ninja son testemuñas do secuestro da estrela da TV, Dave Dragon, polo malvado Lothar Zogg e a súa xefa Medusa. Os ninjas teñen que contraatacar cando os homes de Medusa invaden o parque e esixen ó dono dez millóns de dólares.
Branzaílla, Branzá, Arzúa
Branzaílla é un lugar da parroquia de Branzá no concello coruñés de Arzúa na Comarca de Arzúa. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2010 tiña cinco habitantes (catro homes e unha muller).
Kerli
Kerli Köiv Vazmart, máis coñecida polo seu nome artístico Kerli, nada en Elva (Estonia) o 7 de febreiro de 1987, é unha artista musical estoniana.
Antiga e Barbuda
Antiga e Barbuda (en inglés: Antigua and Barbuda) é un país situado ó leste do mar Caribe, en América Central, e que forma parte das Antillas Menores. Antiga e Barbuda está formada principalmente polas dúas illas de Antiga, Barbuda e illas pequenas como Redonda, Great Bird, Green, Guiana, Long, Maiden e York Islands. No ano 2019, a poboación permanente do país roldaba as 97 120 persoas, cun 97% delas residindo na illa de Antiga. A capital e meirande cidade e porto é Saint John's, en Antiga, sendo Codrington a vila máis grande de Barbuda. Situadas unha preto da outra, Antiga e Barbuda atópanse no medio das Illas de Sotavento, parte das Antillas Menores, aproximadamente a 17° N do ecuador.
Kerli
Traxectoria
Kerli medrou con poucas comodidades, xunto coa súa única irmá Samantha Köiv Vazmart, e tamén coa forte convicción de que algún día ía cambiar de ambiente. Isto non lle resultou demasiado complexo, e con 14 anos quedou segunda no certame Eurolaul, que clasifica os artistas estonianos para participar no Festival de Eurovisión.
Antiga e Barbuda
A illa Antiga foi explorada por Cristovo Colón en 1493, quen a nomeou na honra da igrexa de Santa María La Antigua. Antiga foi colonizada polos británicos en 1632, e a illa de Barbuda foi colonizada por primeira vez en 1678. Formando parte da Colonia Federal das Illas de Sotavento dende 1871, Antiga e Barbuda uniuse á Federación das Indias Occidentais en 1958. Coa ruptura da federación, converteuse nun dos Estados Asociados das Indias Occidentais en 1967. Despois de coseguir o autogoberno nos seus asuntos internos, a independencia foi concedida polo Reino Unido o 1 de novembro de 1981. Antiga e Barbuda é membro da Commonwealth e Carlos III é o rei e xefe de estado do país.
A economía de Antiga e Barbuda depende especialmente do turismo, que representa o 80% do PIB. Do mesmo xeito que outras nacións insulares, Antiga e Barbuda é particularmente vulnerable aos efectos do quecemento global, como o aumento do nivel do mar e o aumento da intensidade do tempo extremo como os furacáns, que teñen impactos directos na illa pola erosión costeira, a escaseza de auga e outros desafíos. A partir de 2019, Antiga e Barbuda ten unha taxa de imposto sobre a renda individual do 0 %, ao igual que o veciño Saint Kitts e Nevis.
Kerli
Traxectoria
Con estudos en canto, ballet, actuación e piano clásico, Kerli decidiu adicarse de cheo á música, con bos resultados. No 2006 firmou un contrato discográfico con Island/Def Jam, no 2007 lanzou o seu EP debut e no 2008, o seu primeiro álbum de estudio, titulado Love Is Dead. Segundo o sitio web da artista, neste álbum atopamos implícita toda a historia da pequena Kerli, con inicio nunha pequena aldea de Estonia, e tendo que cruza-lo mar cara a Escandinavia para poderse converter nunha artista de verdade.
Antiga e Barbuda
Etimoloxía
Antigua (nome oficial do país en inglés) provén do termo castelán para "antiga" e Barbuda é tamén un termo que provén do castelán. A illa de Antiga chamábase orixinalmente Wadadli polos arauacos e hoxe coñécese localmente con ese nome; os caribes posiblemente chamaron á illa de Barbuda como Wa'omoni. Cristovo Colón, mentres navegaba por alí en 1493, chamouna Santa María la Antigua, na honra dunha icona da catedral española de Sevilla. Pénsase que o termo "barbuda" de Barbuda se refire aos habitantes masculinos da illa, ou ás figueiras barbudas alí presentes.
Kerli
Traxectoria
Dese cambio na súa contorna, Kerli afirma que medrou moito como persoa, xa que na súa terra non se lle permitía amosa-las emocións e, dada a falta de opcións, o seu soño de marchar e facer música foi sempre a súa maneira de evadirse e fuxir.
Antiga e Barbuda
Historia
Os primeiros habitantes das illas de Antiga e Barbuda cara ao 2400 a. C. foron amerindios pre-cerámicos. Máis tarde, as tribos amerindias arauacas e caribes poboaron as illas. A illa de Antiga foi chamada orixinalmente polos nativos Wadadli. Cristovo Colón desembarcou na súa segunda viaxe en 1493 e deulle á illa o nome de Antiga. Barbuda recibiu máis tarde o seu estraño nome polas "barbas" de líquenes que adornaban as súas palmeiras.
Kerli
Traxectoria
Outras cancións que podemos atopar no mesmo disco son: "I Want Nothing", "Bulletproof", "Beautiful Day", "Butterfly Cry", "Fragile" e "Hurt Me", cantada xunto coa súa irmá.
Antiga e Barbuda
Historia
Aos primeiros colonos españois e franceses sucederon os ingleses, quen formaron unha colonia en 1667 ao transportar católicos irlandeses a Antiga. A escravitude, establecida para dirixir as plantacións de azucre en Antiga, foi abolida oficialmente en 1838 en todas as colonias británicas, pero en Antiga e Barbuda persistiu ata a chegada dos sindicatos en 1939. Vere Bird foi o fundador do Partido Laborista de Antiga (PLA), primeiro partido político creado no país, e tamén o primeiro líder sindical da nacente nación. Logo de décadas de loita, conseguiu gañar as eleccións de 1960 e converterse en Primeiro Ministro.
Kerli
Traxectoria
«Nunca tiven un soño que non se chegara a realizar» confesou Kerli, cando se dispoñía a viaxar ós Estados Unidos para gravar. «Canto máis grande sexa o soño, máis tempo leva que se faga realidade. No momento no que te deixas levar, é cando algo acode a ti». «Todo o que desexo é ser feliz. Quero facer do amor a miña armadura para que nada me poida ferir».
Antiga e Barbuda
Historia
En 1960 promulgouse unha constitución segundo a cal Antiga e Barbuda comezaba a autogobernarse a través dun Parlamento electo democraticamente, pero o poder oculto de Inglaterra quedaba evidenciado no feito de que Londres exercía os ministerios de Relacións Exteriores e Defensa antiganos.
Kerli
Traxectoria
Gravou tamén dúas cancións para a banda sonora de Alice in Wonderland, "Strange" (xunto con Tokio Hotel) e "Tea party" (cun vídeo musical).
Antiga e Barbuda
Historia
As illas convertéronse nun estado asociado á coroa británica en 1967, cando Vere foi reelixido, e comezou un longo período en que a familia deste político entrou e saíu do goberno. A primeira derrota electoral de Vere foi en 1971 ante George Walter, pero regresou ao poder tras volver gañar en 1976.
Kerli
Álbums de estudio
miniatura|300px
Antiga e Barbuda
Historia
O país obtivo o status de membro independente da Mancomunidade de Nacións o 1º de novembro de 1981, cando Vere Bird converteuse no Primeiro Ministro por enésima vez. País finalmente soberano, unitario e democrático, Antiga e Barbuda foi admitido no CARICOM e a ONU. A pesar da oposición, que non recoñecía o carácter de loitador social de Bird e acusábao por diversos supostos episodios de corrupción, o dirixente conseguiu manterse no poder ata ser reelixido en 1984.
Un ano antes, Antiga e Barbuda adoptou unha alianza con Estados Unidos, mediante a cal permítelle usar o seu territorio con fins militares a cambio do pago dun canon anual de arrendamento. Durante a invasión da illa de Granada de 1983, tropas antiganas acompañaron ás estadounidenses.
Na actualidade, o primeiro ministro é Gaston Browne.
Aínda que as fermosas praias do país convertérono nun dos máis prósperos da rexión, a súa industria azucreira (que debese ser a primordial) foi intermitente durante toda a súa historia, e nos últimos tempos acusouse a Antiga e Barbuda de ser un dos maiores paraísos mundiais para narcotraficantes e branqueadores de diñeiro.
Política
Antiga e Barbuda forma parte da Commonwealth de Nacións, polo que a xefa do estado é o rei Carlos III, que está representado nas illas por un Gobernador Xeral.
Organización político-administrativa
A illa de Antiga divídese en seis parishes ou parroquias:-
Tanto a illa de Barbuda como a illa deshabitada de Redonda gozan cada unha de status de dependencia.
Xeografía
250px|miniatura|dereita|Mapa de Antiga e Barbuda
As illas son na súa maioría de terras baixas, co punto máis alto no monte Obama, a 470 metros, situado en Antiga. A principal vila do pequeno país é a capital Saint John's en Antiga; a maior localidade de Barbuda é Codrington.
Antiga é calcaria e arenosa, con fermosas praias que atraen ao turismo internacional. Barbuda, chamada Dulcina polos antigos conquistadores españois, áchase situada a 40 km ao norte da anterior. Constitúe nunha gran reserva de caza habitada por cervos, xabarís e gran variedade de aves como pombas e patos. A illa Redonda é rochosa e deshabitada pero ten xacementos de fosfato.
Os ríos son moi escasos en Antiga e directamente non existen en Barbuda e Redonda.
O clima é tropical, con escasa amplitude térmica. Entre os meses de febreiro e maio é fresco e seco. A illa Redonda, anexada na década de 1860 cando se descubriu fosfato, ficou deshabitada despois de 1930.
Economía
250 px|miniatura|As praias de Antiga e Barbuda son un excelente reclamo turístico para o país. A economía depende maiormente do turismo. É importante tamén a produción agrícola de cana de azucre, algodón e froitas; así como o refinado de petróleo e manufacturas téxtiles, de ebanistería e de produción de ron. Produce algo de cervexa, roupa, cemento, artesanías locais e mobiliario.
Entre os seus produtos agropecuarios, ademais dos nomeados, cóntanse as papaias, goiabas, laranxas, ananases, limóns e cenorias. O seu gando consiste en bóvidos e lanares.
A moeda oficial é o dólar caribe leste, cunha paridade de 2,69:1 co dólar EUA (2005). O produto bruto interno era de 11.000 dólares per cápita en 2003 e a taxa de inflación anual é moi baixa (0,4% en 2000). O país ten unha débeda externa de 231 millóns de dólares (2002) e unha moderada taxa de desemprego do 11% (2001).
Importa principalmente dos Estados Unidos (27%), Reino Unido (16%), Canadá (4%), a OECO (3%) e outros países (50%) produtos agrícolas e derivados do petróleo.
Grupos étnicos
miniatura|350px|Poboación de Antiga e Barbuda (1961–2010). Número de habitantes en milleiros. Antiga ten unha poboación de 96 286 habitantes, formado na súa maioría por persoas de ascendencia africana occidental, británica e madeirense. A distribución étnica componse dun 91% de negros, un 4,4% de raza mixta, un 1,7% de brancos e un 2,9% doutros grupos étnicos (principalmente do sur de Asia). A maioría dos brancos son de orixe británica. Os árabes cristiáns levantinos, e un pequeno número de asiáticos orientais e xudeus sefardís constitúen o resto da poboación.
Unha porcentaxe cada vez maior da poboación vive no estranxeiro, sobre todo no Reino Unido (antiganos británicos), nos Estados Unidos e o Canadá. Unha minoría de residentes en Antiga son inmigrantes doutros países, especialmente de Dominica, Güiana e Xamaica, e, cada vez máis, de República Dominicana, San Vicente e as Granadinas e Nixeria. Estímase que uns 4.500 cidadáns estadounidenses tamén viven en Antiga e Barbuda, o que converte o seu número nunha das poboacións estadounidenses máis grandes do Caribe Oriental de fala inglesa.
Linguas
O inglés é a lingua oficial. O acento de Barbuda é lixeiramente diferente do de Antiga. Nos anos anteriores á independencia de Antiga e Barbuda, o inglés estándar era moi falado por diante do crioulo de Antiga. Xeralmente, as clases altas e medias evitan o crioulo. O sistema educativo desaconsella o uso do crioulo e a instrución faise en inglés estándar (británico).
Moitas das palabras usadas no crioulo derivan do inglés británico e de linguasafricanas. Isto pódese ver facilmente en frases como: "Ent it?" que quere dicir “non é?”. Os proverbios comúns das illas a miúdo pódense rastrexar ata África.
O castelán é falado por uns 10 000 habitantes.
Relixión
miniatura|Catedral de St. John's. A maioría (77%) dos antiganos son cristiáns, sendo os anglicanos (17,6%) a denominación individual máis grande. Outras denominacións cristiás presentes son a Igrexa adventista do sétimo día (12,4%), o pentecostalismo (12,2%), a Igrexa Moravia (8,3%), a Igrexa católica (8,2%), a Igrexa metodista (5,6%), a Igrexa da Santidade Wesleyana (4,5%), Igrexa de Deus (4,1%), os baptistas (3,6%), os mormóns (<1,0%), así como as Testemuñas de Xehová.
Banato serbio
O Banato serbio (ou Banato occidental) é a parte occidental da rexión histórica do Banato, que foi asignada ao Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos no Tratado de Trianon, despois da primeira guerra mundial. A rexión foi unha das provincias (banovine) deste reino entre 1919 e 1922 (Banato, Bačka e Baranja), sendo dividida entre os óblast de Belgrado e Podunavlje e, en 1929, a maior parte da rexión foi incorporada á banovina do Danubio (Dunavska banovina), mentres que a cidade de Pančevo incorporouse ao Pančevački Rit distrito autónomo de Belgrado.
miniatura|200px|Fronteiras da Voivodina serbia, establecidas en 1848 (incluíndo o Banato occidental).
Antes da primeira guerra mundial o Banato serbio formara parte da Serbia Voivodina (1820) e do Voivodato de Serbia e o Banato de Temesvar (1849–1860). Despois de 1860, formou parte dos condados de Torontál e Temes (do Reino de Hungría). Entre 1941 e 1944 foi ocupado polas potencias do Eixe. Formalmente era parte do protectorado alemán de Serbia, pero de feito foi unha rexión autóma practicamente independente gobernada pola minoría alemá da rexión. Desde 1945, o Banato serbio, xunto coa Bačka e Syrmia (Srem), formou parte, primeiro, da República Socialista de Serbia (provincia autónoma de Voivodina), despois da República Socialista Federal de Iugoslavia e, finalmente, da República Federal de Iugoslavia. Máis tarde, a partir da disolución de Iugoslavia, formou parte de Serbia e Montenegro e, desde 2006, da Serbia independente.
O Banato serbio está formado por chaiuras onde se cultivan trigo, centeo, avea, orxo, millo, e xirasol, e as súas riquezas minerais son, sobre todo, petróleo e gas natural. Conta tamén cun destino turístico moi popular, Deliblatska peščara.
Mazzy Star
Mazzy Star é unha banda estadounidense de dream pop formada en 1989 por David Roback e Kendra Smith, ex-integrantes do grupo Opal. Posteriormente, Smith deixaría a banda, sendo substituída pola súa amiga Hope Sandoval no rol de vocalista.
Acadaron sona coa súa canción "Fade into You", que lles reportou grande éxito a mediados dos anos 1990, sendo o seu maior éxito entre o grande público. Roback e Sandoval eran o centro creativo da banda, con Sandoval escribindo as letras e Roback compondo a música ata a súa morte nos Ánxeles o 24 de febreiro de 2020.
O seu álbum de estudio máis recente, Seasons of Your Day, foi editado no ano 2013, seguido polo EP Still en 2018.
Peter Vaughan
Peter Vaughan, nado o 4 de abril de 1923 e finado o 6 de decembro de 2016, foi un actor inglés coñecido polos seus papeis secundarios nunha morea de filmes e producións televisivas británicas. Traballou moito en teatro, sendo coñecido por interpretar inspectores de policía, axentes soviéticos e papeis semellantes. É famoso polo seu papel de Grouty na comedia Porridge (malia saír só en tres episodios) e polo seu papel recorrente en Citizen Smith, escrito por John Sullivan. Tamén tivo papeis importantes como Tom Franklin en Chancer (1990–1991) e como Maester Aemon na serie da HBO Game of Thrones.
Cunedda
Cunedda ap Edern (século V) (en latín Cunetacius, en inglés Kenneth), coñecido tamén como Cunedda Wledig, foi un importante líder no Gales antigo e o proxenitor da dinastía real do Reino de Gwynedd.
Traxectoria
O nome Cunedda deriva da palabra britónica kunodagos, que significa 'can bo'. A súa xenealoxía remóntase a Padarn Beisrudd, que se traduce literalmente como Paternus o da túnica vermella. Unha interpretación tradicional interpreta que Padarn era un oficial romano ou britano-romano de bastante alto rango que fora posto ao mando das tropas dos Votadini estacionadas na rexión de Clackmannanshire en Escocia sobre o ano 380 ou mesmo antes polo emperador Magno Máximo. Outra posibilidade é que fose un oficial fronteirizo que obtivo un rango militar romano, práctica testemuñada nesa época por todos os territorios do limes. Con toda probabilidade, o mando que tivo Padarn en Escocia asumiuno o seu fillo, Edern (en latín Æturnus), e logo pasou ao fillo de Edern, Cunedda.
A suxestión de que Cunedda operase baixo ordes de Roma lanzárona varios historiadores. David Dumville rexeita o concepto enteiro de os romanos transplantaren foederati desde Escocia a Gales desta maneira, dado que a situación política do mundo britano posromano faría imposíbel un tal control centralizado no século V. Como o mesmo Máximo foi matado a finais de 388 e Constantino III partiron de Britania coas últimas forzas militares romanas en 407, menos dunha xeración despois, é dubidoso que Roma tivese moita influencia directa sobre as accións militares dos votadini, por medio de Máximo ou calquera outro emisario, durante un longo período de tempo.
Máximo (ou os seus sucesores) poden ter entregado o control das fronteiras britoas a xefes locais en data anterior; coa evacuación do forte de Chester na década de 370 poucas opcións lle terían quedado. Dado que o rexistro arqueolóxico amosa asentamentos irlandeses na península de Llŷn e posíbeis incursións tan ao oeste como Wroxeter a finais do século IV é difícil concibir que unhas forzas for romanas for aliadas britoas presentasen unha defensa efectiva en Gales.
Académicos como Sheppard Frere argumenta que foi Vortigern quen, adoptando elementos da organización romana, tería movido os votadini ao sur, do mesmo modo que invitou os saxóns para protexer outras partes da illa. segundo esta versión dos acontecementos, Vortigern tería ordenado a Cunedda e os seus votadini desprazarse a Gales en resposta ás devanditas incursións irlandesas non máis alá do ano 442, cando os seus antigos aliados saxóns se rebelaron contra o seu mando.
O suposto neto de Cunedda, Maelgwn Gwynedd, foi contemporáneo de Xildas. Porén a fiabilidade das antigas xenealoxías galesas non carece de críticas e moitas das reclamacións sobre o número e identidade dos herdeiros de Cunedda non xorden ata o século X. Descoñécese case todo da personalidade de Cunedda. Probabelmente celebrado pola súa forza, coraxe e habilidade para reunir as cercadas forzas romano-britoas da rexión, é probábel que conseguise un matrimonio politicamente vantaxoso con Gwawl, filla de Coel Hen, o gobernante romano-britano de Eboracum (a moderna York), e dise que tivo nove fillos. Os antigos reinos de Ceredigion e Meirionnydd terían recibido o seu nome supostamente dos seus fillos Ceredig e Meirion.
Alberte II de Mónaco
Albert Alexandre Louis Pierre Grimaldi, nado en Mónaco o 14 de marzo de 1958, é o Príncipe de Mónaco desde a morte de seu pai no 2005.
Traxectoria
Segundo fillo e único home de Rainerio III de Mónaco e da actriz estadounidense Grace Kelly. Foi o sucesor de seu pai desde o seu nacemento co título de Príncipe Herdeiro e Marqués de Baux, e rexente de Mónaco desde o agravamento da enfermidade do Príncipe soberano. Herdará este título oficialmente días despois do enterramento de Rainerio.
Competiu en bobsleigh, disputando cinco edicións nos Xogos Olímpicos de Inverno (1988, 1992, 1994, 1998 e 2002). Representou o seu país no ingreso na ONU en 1993 e en outubro de 2004 no Consello de Europa.
Rexente entre o 31 de marzo de 2005 e o 6 de abril de 2005.
Waveform Audio Format
WAV (ou WAVE), apócope de WAVEform audio file format, é un formato de son dixital normalmente sen compresión de datos desenvolto e propiedade de Microsoft e de IBM que se utiliza para almacenar sons no PC, admite arquivos mono e estéreo a diversas resolucións e velocidades de mostraxe. A súa extensión é .wav.
É unha variante do formato RIFF (Resource Interchange File Format, formato de ficheiro para intercambio de recursos), método para almacenamento en "paquetes", e relativamente parecido ao IFF e ao formato AIFF usado por Macintosh. O formato toma en conta algunhas peculiaridades da CPU Intel, e é o formato principal usado por Windows.
A pesar de que o formato WAV é compatible con case calquera códec de son, emprégase principalmente co formato PCM (non comprimido) e, ao non ter perda de calidade, é adecuado para uso profesional. Para ter calidade CD de son necesítase que o son se grave a 44100 Hz e a 16 bits. Por cada minuto de gravación de son consómense uns 10 megabytes de espazo en disco. Unha das súas limitacións é que só se poden gravar arquivos de 4 xigabytes como máximo, o cal equivale aproximadamente a 6,6 horas en calidade de CD de son. É unha limitación propia do formato, independentemente do sistema operativo que se utilice, e débese a que na cabeceira do ficheiro se indica a lonxitude do mesmo cun número enteiro de 32 bits, o que limita o tamaño do ficheiro.
En Internet non é popular, fundamentalmente porque os arquivos sen compresión son moi grandes. Son máis frecuentes os formatos comprimidos con perda, como o MP3 ou o Ogg Vorbis. Como estes son máis pequenos, a transferencia a través de Internet é moito máis rápida. Ademais, existen códecs de compresión sen perda máis eficaces, como Apple Lossless ou FLAC.
.at
.at é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Austria.
Posúe varios dominios de segundo nivel:
De todos os xeitos, é posible facer un rexistro directamente no segundo nivel. Dado o número de palabras inglesas que rematan en -at, isto dá pé a posibilidade de moitas domain hacks, aínda que a especulación dos nomes de dominio fixo que xa non quede moito que rexistrar xa. Todos os rexistros de segundo nivel teñen que ter polo menos tres caracteres, por exemplo, form.at ou bor.at.
O rexistro de nomes de dominio internacionalizados tamén están aceptados.
Ligazóns externas
סיומת אינטרנט Toppdomän
Arrastreiro
miniatura|dereita|Buque de pesca de arrastre de fondo Pino Ladra, no [[Porto de Celeiro, Viveiro.]] Un arrastreiro é un buque de pesca deseñado e especializado para o arrastre, modalidade de captura consistente nunha rede lastrada que, co movemento do barco, captura todo o que atopa ao seu paso.
Características
Os arrastreiros son barcos de dimensións medias, de entre 8 e 20 metros de eslora, aínda que o seu tamaño e capacidades son moi variables. Van dende aqueles que chegan ás 600 toneladas de rexistro bruto (se ademais son buques conxeladores) ata os que teñen menos de 20 toneladas de rexistro bruto.
A principal característica destes buques é o seu deseño especial, que permite que as hélices exerzan unha maior forza. Son, polo tanto, barcos cunha gran potencia.
Tipos de arrastreiros
Os arrastreiros son de distintos tipos conforme o tamaño, a función e a posición onde se coloca a máquina de soltar e recoller as redes. Tamén se poden diferenciar se traballan co arrastre de fondo ou co arrastre peláxica, á procura das especies que nadan na columna de auga.
Pesca e distribución
Os arrastreiros empréganse para a captura dunha gran cantidade de peixes e mariscos: bacallau, abadexo, merlán, burro, rodaballo, solla, linguado, cigala, gamba ou lagostino. Como o sistema da pesca de arrastre provoca moitos descartes, é dicir, especies capturadas por erro que nunha boa porcentaxe morren ou se devolven ao mar en condicións que as fan vítimas rápidas doutros depredadores, é moi criticado por sectores ecoloxistas.
Existen uns 15.000 buques arrastreiros matriculados na Unión Europea, dos que 11.500 faenan en augas europeas. O país europeo cunha maior frota arrastreira é Italia, cuns 3.200 buques, seguido a gran distancia por Francia e España, que superan os 1.500 buques cada un.
O porto galego con maior número de arrastreiros matriculados é o de Vigo.
Marín (Santa María do Porto), Marín
Santa María do Porto de Marín é unha parroquia que se localiza no concello de Marín, no seu núcleo urbano. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 16.488 habitantes (8.314 homes e 8.174 mulleres), nunha entidade de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 15.873 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación medrara ata os 16.597 habitantes, sendo 8.407 homes e 8.190 mulleres.
Tempada 2015-16 da NBA
A tempada 2015-16 da NBA foi a 70ª na historia da National Basketball Association (NBA). A tempada regular comezou o 27 de outubro de 2015, e rematou o 13 de abril de 2016. O All-Star Game da NBA disputouse o 14 de febreiro de 2016 no Air Canada Centre de Toronto. Os Playoffs comezaron o 16 de abril de 2016 e remataron o 19 de xuño de 2016 coa disputa do sétimo partido das Finais da NBA entre os Cleveland Cavaliers e os Golden State Warriors, que tiveron coma campión ós Cavaliers por 4-3.
Tempada regular
A tempada regular comezou o xoves 27 de outubro de 2015, e rematou o mércores 13 de abril de 2016.
Por conferencia
y- Campión de división
c- Vantaxe de campo nos playoffs de conferencia
Caza de focas
Principalmente dáse no Canadá e Groenlandia, onde se estima que en total cada ano se matan uns cincocentos mil ejemplares.
Canadá
A caza de focas no Canadá é unha cita anual na cal pescadores canadenses dedícanse a disparar e cazar cachorros de focas arpa na tempada de caza, malia a oposición de boa parte da opinión pública e as as constantes protestas de grupos defensores dos dereitos dos animais. Cada ano extermínase arredor dunhas 350.000 focas mozos fronte á costa leste do Canadá, outras miles quedan mutiladas ou gravemente feridas de por vida.
Algúns científicos, así como as organizacións de protección animal que protestan polas cazas, sinalan que a debilidade do xeo dos últimos anos significou unha mortalidade moi superior á normal entre os cachorros.
O profesor David Lavigne, unha das maiores autoridades científicas do mundo en focas arpa informou que segundo os propios datos das autoridades canadenses, nos períodos recentes nos que o xeo foi débil a mortalidade se disparou entre o 25 e o 75% das crías nacidas.
A falta de grandes placas de xeo flotantes tamén dificulta a caza para os pescadores que teñen que disparar ás focas a distancia, en vez de golpealas na cabeza sobre os carambelos como se fixo tradicionalmente no golfo de San Lorenzo, onde se realiza maioritariamente esta práctica. miniatura|esquerda|250px|Localización das focas arpa no Mundo O uso de rifles, a dispersión das focas e a súa escaseza fai que cada vez este tipo de caza sexa menos rendible para os pescadores do Canadá.
Organizacións como a Humane Society of the United States (HSUS) e o Fondo Internacional do Benestar Animal (IFAW) denuncian que a caza non só é "cruel" senón que as elevadas cotas de caza permitidas polo Canadá dende 1996 poden ter un impacto catastrófico sobre o futuro da poboación de focas na rexión.
Só entre o 2003 e o 2005, os pescadores canadenses cazaron polo menos un millón de focas arpa, algo máis dunha sexta parte da poboación total na costa atlántica canadense.
Ademais, argumentan HSUS e IFAW, os animais cazados son os máis novos polo que o impacto da súa desaparición se verá realmente nos próximos anos cando eses exemplares deberían ter alcanzado a súa madureza sexual.
As autoridades canadenses, non obstante, negan que a súa xestión represente unha ameaza para as focas arpa. Segundo o voceiro do Ministerio de Pesca canadense, Phil Jenkins, as autoridades incluíron nos seus modelos de xestión o impacto ambiental como o quentamento global e a desaparición da capa de xeo.
John Efford, ministro de Pesca e Agricultura de Terra Nova, declarou:
"Quixera ver estes seis millóns de focas -ou calquera que sexa o seu número- mortas e vendidas, destruídas ou queimadas. Non me interesa o que lles pase. (...) Cantas máis morran máis feliz serei".
Edel Quinn
Edel Mary Quinn, nada o 14 de setembro de 1907 e finada o 12 de maio de 1944) foi unha misioneira laica irlandesa.
Traxectoria
Nada en Kanturk, no Condado de Cork, Edel Quinn sentiu a chamada á vida relixiosa cando era nova. Coñeceu a Lexión de María a través dunha amiga e aos 20 anos uniuse a ela en Dublín, e traballou axudando aos pobres dos suburbios de Dublín. En 1936, cando tiña 29 anos e estaba enferma de tuberculose, Quinn converteuse en Enviada da Lexión de María, misioneira a África oriental e central. Malia a súa doenza, en sete anos e medio estableceu centos de ramas da Lexión en Tanzania, Kenya, Uganda, Malaui e Mauricio. Morreu en Nairobi e está enterrada alí no cemiterio dos misioneiros.
A súa causa de beatificación foi introducida en 1956. Foi declarada venerable polo papa Xoán Paulo II o 15 de decembro de 1994.
Aeroporto de Newcastle
O aeroporto internacional de Newcastle (IATA: NCL, ICAO: EGNT) é un aeroporto internacional británico situado a 9,3 km ao noroeste do centro da cidade de Newcastle upon Tyne, en Inglaterra. No ano 2016 foi o 11º aeroporto máis concorrido do Reino Unido e o segundo do norte de Inglaterra, despois do aeroporto de Manchester, pasando polas súas instalacións 4,8 millóns de pasaxeiros.
Rexión de Tubinga
A Rexión de Tubinga (en alemán Regierungsbezirk Tübingen) é unha das catro rexións administrativas (Regierungsbezirk) do estado de Baden-Württemberg, Alemaña, localizada ao suroeste do Land. A súa capital é a cidade de Tubinga.
Subdivídese en tres subrexións ou asociacións rexionais (Regionalverband): Neckar-Alb, Donau-Iller e Bodensee-Oberschwaben.
Ten unha área de 8.917,82 km² e unha poboación de 1.808.388 habitantes (2008).
Xeografía
A rexión de Friburgo atópase ao sueste do estado de Baden-Württemberg e foi chamada até o 31 de decembro de 1972 rexión de Südwürttemberg-Hohenzollern.
Limita ao sur co Lago Constanza, ao oeste coas rexións de Friburgo e Karlsruhe, ao norte coa Rexión de Stuttgart e ao leste con Baviera. A súa extensión e límites actuais foron definidos na reforma territorial e administrativa do 1 de xaneiro de 1973.
Política
Os presidentes da rexión de Tubinga, dende 1973, foron:
Andavira Editora
Andavira Editora é unha editorial, nada co nome de Tórculo Edicións en 1984, con sede en Santiago de Compostela dedicada á publicación de libros técnicos e universitarios en galego e castelán. Como Tórculo publicou máis de 200 títulos e como Andavira ata o 2007 tiña 250 títulos.
Mirai, a miña irmá pequena
Mirai, a miña irmá pequena (未来のミライ) é un filme xaponés de 2018 de animación e fantasía escrito e dirixido por Mamoru Hosoda e producido por Studio Chizu. Estreouse o 16 de maio de 2018 no Directors' Fortnight e estreouse no Xapón o 20 de xullo de 2018. Conta coas voces orixinais de Moka Kamishiraishi, Haru Kuroki, Gen Hoshino, Kumiko Aso, Mitsuo Yoshihara, Yoshiko Miyazaki, Koji Yakusho e Masaharu Fukuyama.
Estreouse subtitulado en galego o 15 de marzo de 2019 en NUMAX (Santiago de Compostela). Foi subtitulado ao galego coa colaboración da Secretaría Xeral de Política Lingüística da Xunta de Galicia.
Pegada xenética
A pegada xenética ou perfil de ADN (do inglés DNA fingerprinting ou DNA profiling) ou tamén proba do ADN, análise de ADN, pegada dactilar do ADN ou tipificación do ADN é unha técnica empregada en ciencia forense para axudar á identificación de individuos segundo certas particularidades do seu ADN. As pegadas xenéticas ou perfís de ADN son conxuntos encriptados de números que indican como está formado o ADN dunha persoa nas porcións examinadas, polo que poden utilizarse para identificar a unha persoa, por exemplo, en probas de paternidade ou investigación criminal. Tamén teñen usos filoxenéticos e en identificacións microbiolóxicas. A pegada xenética non debe confundirse coa secuenciación completa do xenoma, xa que só se secuencian unhas porcións concretas do xenoma distintivas.
Aínda que o 99% das secuencias de ADN humanas son as mesmas en todas as persoas, o resto do ADN ten diferenzas dabondo como para distinguir un individuo doutro, agás no caso dos xemelgos monocigóticos. O que se analiza nas probas da pegada xenética son determinadas secuencias repetitivas e non codificantes que hai no ADN do xenoma humano, que son moi variables en canto ao seu número de repeticións, denominadas repeticións en tándem de número variable (VNTR), especialmente un grupo delas denominadas repeticións en tándem curtas ou STR (short tandem repeats). Os loci VNTR son moi similares entre seres humanos emparentados, pero como son moi variables en canto ao seu número de repeticións, é extremadamente improbable que individuos non emparentados teñan o mesmo número de repeticións nos VNTR se analizamos o número suficiente deles.
Procedemento para a obtención da pegada xenética
miniatura|esquerda|240px|Variacións das lonxitudes dos alelos [[VNTR en 6 individuos.]] miniatura|200px|[[Alec Jeffreys, o pioneiro da pegada xenética.]] O proceso empeza coa obtención dunha mostra do ADN dun individuo (xeralmente chamada "mostra de referencia"). O método preferible para recoller a mostra de referencia é facer un frotis bucal cun bastonciño de algodón, xa que isto reduce a posibilidade de contaminación. Cando isto non é posible (por exemplo, porque non hai unha orde xudicial para obtela ou non é posible obtela) outro método é recoller mostras de sangue, saliva, seme, ou outros fluídos apropiados nos que floten células ou de tecidos procedentes de obxectos ou roupas de uso persoal (cepillo de dentes, coitelas de afeitar etc.) ou de mostras almacenadas (por exemplo, bancos de esperma ou tecidos de biopsias). As mostras obtidas do sangue de parentes biolóxicos do individuo poden tamén dar unha indicación do perfil de ADN do individuo, igual que restos humanos.
A mostra de referencia debe ser entón analizada para crear o perfil de ADN do individuo utilizando varias técnicas posibles, que se explican a continuación. O perfil de ADN compárase coas outras mostras para determinar se hai coincidencia.
Técnica inicial: análise de RFLP
O primeiro método de análise xenética que se utilizou historicamente para obter a pegada xenética requiría a dixestión do ADN cun encima de restrición, seguida da aplicación da técnica da Southern blot. Aínda que poden existir polimorfismos nos sitios de clivaxe no ADN nos que actúan os encimas de restrición, o máis común era que os encimas e sondas de ADN se utilizasen para analizar loci VNTR. Porén, a técnica da Southern blot é laboriosa e require grandes cantidades de mostra de ADN non degradado. Ademais, a técnica orixinal de Karl Brown examinaba moitos loci minisatélite ao mesmo tempo, incrementando a variabilidade observada, o que fai difícil distinguir alelos individuais (e, por tanto, excluían as probas de paternidade). Estas técnicas que se aplicaron inicialmente foron despois substituídas por ensaios baseados na técnica da PCR.
Análise de PCR
En 1985 descubriuse un procedemento mediante o cal porcións específicas dunha mostra de ADN poden ser amplificadas case indefinidamente (fanse millóns de copias delas). A técnica, denominada Reacción en cadea da polimerase ou PCR revolucionou todos os estudos de ADN, e imita o proceso biolóxico da replicación do ADN, pero aplicado a secuencias específicas de ADN que interesan.
Neste proceso, a mostra de ADN desnaturalízase, polo que as súas febras se separan. Utilízanse dous cebadores ou primers de ADN para que se hibriden con dous sitios complementarios nas dúas febras do ADN, de tal modo que se produza a extensión encimática normal do terminal activo dos cebadores (o extremo 3') e se faga unha copia complementaria da febra. Deste modo xéranse dúas novas copias da secuencia que interesa.
A repetida desnaturalización, hibridación e extensión feita deste xeito produce un crecemento expoñencial no número de copias do ADN de interese. A desnaturalización realízase xeralmente mediante o quentamento da mostra, polo que os encimas de replicación utilizados son tolerantes ás altas temperaturas (úsase a ADN polimerase Taq). Hai aparellos que automatizan o proceso (termocicladores). Poden orixinarse así millóns de copias da rexión de ADN desexada en só dúas horas ou menos.
Coa invención da PCR, os perfís de ADN deron unha grande paso cara adiante tanto no seu poder de discriminación coma na capacidade de obter información de mostras moi pequenas (ou parcialmente degradadas). A PCR amplifica enormemente a cantidade dunha rexión específica do ADN, utilizando cebadores (oligonucleótidos) e ADN polimerases termoestables (Taq). As primeiras probas rápidas como as tiras de dot blot inversas do HLA-DQ alfa chegaron a facerse moi populares nalgúns países debido ao seu fácil uso e a rapidez coa que se podían obter os resultados. Porén, non tiñan un poder de discriminación tan grande coma a RFLP. Era tamén difícil de determinar a pegada xenética de mostras mixtas, como as que se recollen en frotis vaxinais en casos de violación.
O método da PCR foi facilmente adaptable á análise de VNTR, especialmente á dos loci STR. Nos últimos anos a investigación na cuantificación do ADN humano está enfocada nas técnicas da PCR cuantitativa (qPCR) en "tempo real". Os métodos de PCR cuantitativa permiten facer medicións de alto rendemento, precisas e automáticas. Os estudos feitos en distintos laboratorios demostraron a importancia da cuantificación do ADN para conseguir unha interpretación fiable da tipificación dos STR e obter resultados consistentes entre diferentes laboratorios.
Análise STR
O método da análise da pegada xenética utilizado hoxe está baseado na PCR e na análise de repeticións en tándem curtas (STR). Este método utiliza rexións moi polimórficas que teñen secuencias repetidas curtas no ADN (a máis común é unha repetición de 4 bases, pero úsanse tamén outras lonxitudes, como as de 3 ou 5 bases). Como as persoas que non están emparentadas teñen case con certeza diferente número de unidades repetidas, as STRs poden utilizarse para discriminar entre individuos non emparentados. Estes loci STR (situados en determinadas localizacións no cromosoma) son a diana á que se unen cebadores específicos de secuencia e son amplificados utilizando a PCR. Os fragmentos de ADN que se orixinan son despois separados en función do seu tamaño e detectados por medio de electroforese. Hai dous métodos comúns de separación e detección, que son: electroforese capilar e electroforese en xel.
Segundo o país utilízanse diferentes sistemas de perfil de ADN baseados nos STR. Nos Estados Unidos utilízase o sistema CODIS, que examina 13 loci, e no Reino Unido úsase o sistema SGM+ de 11 loci (que é compatible coa Base de datos de ADN nacional dese país), e que son 10 loci STR e mais a proba de sexo. Moitas das rexións STR usadas son as mesmas nos sistemas de distintos países. Estes sistemas de perfil de ADN están baseados en reaccións múltiplex, polo que se comproban moitas rexións STR ao mesmo tempo.
O poder da análise de STR depende da súa capacidade estatística de discriminación. Por exemplo, os 13 loci que se usan actualmente no CODIS están en distintos cromosomas e teñen distribución independente (ter certo número de repeticións nun locus non cambia a probabilidade de ter calquera número de repeticións noutro locus), polo que pode aplicarse o produto das probabilidades de cada locus. Isto significa que se alguén ten o tipo de ADN ABC, no cal os tres loci son independentes, podemos obter a probabiade de ter o tipo ABC multiplicando a probabilidade de ter A pola de ter B e pola de ter C. Na práctica esta multiplicación faríase cos 11 ou 13 loci STR usados segundo o país, obtendo probabilidades de obter na poboación un perfil de ADN igual de aproximadamente só 1 entre 1x1018. Porén, as procuras nas bases de datos mostran con moita máis frecuencia da agardada falsas correspondencias entre perfís de ADN. Ademais, como hai uns 12 millóns de xemelgos monocigóticos no mundo, a probabilidade calculada teoricamente non é exacta.
Na práctica, o risco de correspondencias contaminadas é moito maior que o de correspondencias cun parente distante, como ocorre con mostras contaminadas por obxectos próximos ou por restos de células transferidas desde unha proba anterior. Loxicamente, o risco de correspondencia é maior coa persoa máis común nas mostras: calquera cousa recollida da vítima ou en contacto con ela é unha fonte principal de contaminación para calquera outra mostra traída ao laboratorio. Por esa razón, o normal é examinar moitas mostras de control para asegurar que permaneceron limpas, cando estas se prepararon durante o mesmo período que a mostra real. Correspondencias inesperadas (ou variacións) en varias mostras de control indican unha alta probabilidade de contaminación na mostra real. Nunha proba de parentesco, o perfil de ADN en conxunto debería diferir (excepto en xemelgos) para probar que unha persoa non está realmente dando unha correspondencia co seu propio ADN presente noutra mostra.
AmpFLP
Outra técnica chamada AmpFLP ou AFLP ou polimorfismo de lonxitude de fragmento amplificado tamén se puxo en práctica a comezos da década de 1990. Esta técnica era tamén máis rápida que a análise de RFLP e utilizaba a PCR para amplificar as mostras de ADN. Utilizaba os polimorfismos VNTR para distinguir varios alelos, que se separaban en xel de poliacrilamida utilizando unha escada alélica (diferente das escadas de peso molecular). As bandas formadas podían visualizarse no xel con tinguidura de prata. Un locus moi usado para a análise da pegada xenética foi o locus D1S80. Como ocorre con todos os métodos baseados na PCR, un ADN moi degradado ou un ADN presente en moi pequenas cantidades podían causar a desaparición na proba dun alelo (causando un erro ao facer pensar que un heterocigoto era un homocigoto) ou outros efectos estocásticos. Ademais, como a análise se fai nun xel, amontoábase un número de repeticións moi alto na parte superior do xel, facendo difícil de resolver o resultado. A análise AmpFLP pode ser moi automatizada, e permite unha doada creación de árbores filoxenéticas baseadas na comparación de distintas mostras de ADN. Debido ao seu custo relativamente baixo e fácil montaxe e operación, o AmpFLP segue sendo bastante utilizada en países de rendas baixas, onde se procura un aforro nas técnicas utilizadas.
Análise de parentesco familiar do ADN
Durante a concepción, o pai e a nai contribúen cada un coa metade do seu ADN ao cigoto que dará lugar ao embrión e finalmente ao fillo. Todas as células somáticas do corpo derivan de divisións do cigoto, polo que todas teñen unha metade do seu ADN procedente de cada proxenitor. Por tanto, pode utilizarse calquera célula somática do corpo para facer probas de paternidade.
Nas probas de paternidade examínanse os marcadores STR. Cada persoa contén dúas copias de cada un destes marcadores, unha herdada da nai e outra do pai. Como os alelos destes marcadores conteñen diferente número de repeticións, teñen distinta lonxitude, e na poboación haberá individuos con diferente número de repeticións para ese alelo, e mesmo nunha persoa os dous alelos que leva dese marcados poden ter distinto número de repeticións (porque é heterocigoto).
A combinación de marcadores de distinto tamaño (distinto número de repeticións) que se encontra en cada persoa constitúe o seu perfil xenético (único se examinamos un número suficiente de marcadores). Cando se quere determinar o parentesco entre dous individuos hai que comparar os seus perfís xenéticos para ver se herdaron os mesmos patróns. Por exemplo se un individuo para o marcador A ten os alelos A5/A6, é dicir 5 repeticións nun alelo e 6 no outro, un dos alelos ten que proceder do seu pai e o outro da nai, polo que un home que fose A4/A3 non podería ser o pai dese individuo. Uns posibles proxenitores dese individuo poderían ser unha nai homocigota A5/A5 e un pai A3/A6 (neste exemplo, o fillo herdou da nai o A5 e do pai o A6), aínda que a proba se faría examinando moitos marcadores (non só o A), xa que uns poucos poden coincidir por casualidade.
O seguinte exemplo procede dunha proba de paternidade comercial no que se estudaron os marcadores D21S11, D7S820, TH01, D13S317 e D19S433.