cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Boro
Características principais
O boro é un elemento con vacantes electrónicas no orbital p; por iso presenta unha acusada apetencia de electróns, de modo que os seus compostos compórtanse a miúdo como ácidos de Lewis, reaccionando con rapidez con substancias ricas en electróns.
Entre as características ópticas deste elemento, inclúese a transmisión de radiación infravermella. A temperatura ambiente, a súa condutividade eléctrica é pequena, pero é bo condutor da electricidade a alta temperatura.
Este metaloide ten a máis alta resistencia á tracción entre os elementos químicos coñecidos; o material fundido con arco ten unha resistencia mecánica entre 1600 e 2400 MPa.
O nitruro de boro, un illante eléctrico que conduce a calor tan ben como os metales, emprégase na obtención de materiais tan duros como o diamante. O boro ten ademais calidades lubricantes similares ao grafito e comparte co carbono a capacidade de formar redes moleculares mediante enlaces covalentes estables.
Aplicacións
O composto de boro de maior importancia económica é o bórax que se emprega en grandes cantidades na fabricación de fibra de vidro illante e perborato de sodio. Outros usos inclúen:
Formación
Atendendo á teoría do Big Bang, na orixe o Universo atopamos como elementos H (hidróxeno), Hei (helio) e Li-7 (litio-7), pero o B, o quinto elemento da táboa periódica non ten presenza apreciable. Polo tanto na condensación das primeiras nebulosas, fórmanse estrelas fundamentalmente de H cunha porción de Hei (helio) e Li-7 (litio-7), nas que se dan os distintos procesos de formación de elementos (Cadea protón-protón, proceso triplo a e ciclo CNO). Pero en ningunha delas fórmase boro como produto, xa que a tales temperaturas (da orde de 107-108k) reacciona a un ritmo maior do que se forma. Tampouco se forma boro durante o proceso de captura de neutróns, que dá como resultado átomos de gran masa atómica. O B fórmase nun proceso denominado estelamento (spallation), que consiste na rotura de núcleos máis pesados que o boro a causa do bombardeo de raios cósmicos. Ao ser tan pouco frecuente este proceso, a abundancia cósmica do boro é moi pequena.
Historia
Os compostos de boro (do árabe buraq e este do persa burah) coñécense desde hai miles de anos. No antigo Exipto a momificación dependía do natrón, un mineral que contiña boratos e outros sales comúns. Na China usábanse xa cristais de bórax cara ao 300 adC, e na Roma antiga compostos de boro na fabricación de cristal. A partir do século VIII os boratos foron usados en procesos de refinería de ouro e prata.
Abundancia no universo
A abundancia do boro no universo foi estimada en 0,001 ppm, abundancia moi pequena que xunto coas abundancias do litio e o berilio forma o trío de elementos "lixeiros" máis escasos no universo, o resto de elementos dos catro primeiros períodos - exceptuando o arsénico- son cando menos dez veces máis abundantes que o boro (exceptuando o escandio e o galio, que son aproximadamente cinco veces máis abundantes que o boro).
Isótopos
Na natureza atópanse dúas isótopos de boro, B-11 (80,1%) e B-10 (19,9%).
Precaucións
Nin o boro nin os boratos son tóxicos; con todo algúns dos máis exóticos compostos de boro e hidróxenos son tóxicos e han de manipularse con coidado.
Salvande, A Baña, A Baña
Salvande é un lugar da parroquia da Baña no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Sitúase na ladeira dun monte de pendente moderada. Linda ao este con Xasoso.
Demografía
Tiña 2 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística 1 home e 1 muller. No 2009 non tiña ningún.
== Paisaxe == Pequeno núcleo de casas rurais de pedra de grandes dimensións e en bo estado de conservación.
Existen 2 hórreos catalogados.
Terreos bastante húmidos adicados na súa maioría a pastos e milleirais.
Sam's Town
Sam's Town é o segundo álbum da banda estadounidense de indie rock The Killers, publicado o 2 de outubro do 2006 no Reino Unido e ao día seguinte nos Estados Unidos. Ata a data o disco leva vendidos ao redor de 4 millóns de copias en todo o mundo.
Hydrodamalis gigas
O Hydrodamalis gigas é unha especie extinguida de mamífero mariño da orde Sirenia que se extinguiu ao final do século XVIII. A especie foi descrita por primeira vez polo naturalista alemán Georg Steller en 1741, nunha altura en que xa era posibelmente bastante rara.
Pedro Antonio de Alarcón
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia de orixe fidalga pero de escasos recursos económicos. En 1847 comezou a estudar leis en Granada, pero por mor mala situación económica da familia ten que volver a Guadix, alí estuda teoloxía e no seminario representou as súas primeiras comedias.
Hydrodamalis gigas
Características
Este sirenio era considerábelmente maior que os membros actuais da súa orde, o dugongo e o manatí. O Hydrodamalis gigas pertence á familia dos manatís, diferenciándose deles, por carecer de unllas, ter a cola escotada e non redondeada e polas súas setes vértebras cervicais, en lugar das seis habituais. A diferenza dos seus familiares, esta vaca mariña vivía en augas frías, polo que evolucionou cara o xigantismo. Así se tiñan medido exemplares de ata 8 metros de lonxitude e pesando entre 5 a 11 toneladas. Polo que tralas baleas, o Hydrodamalis gigas foi o meirande mamífero existente en tempos históricos.
Pedro Antonio de Alarcón
Traxectoria
En 1853 deixou Guadix, instalouse en Cádiz e dirixiu El Eco de Occidente, de carácter republicano e revolucionario onde publicou os seus primeiros relatos, despois dunha primeira estadía en Madrid, que resultou un fracaso, instalouse de novo en Granada, alí segue a editar El Eco de Occidente e organizou un grupo literario coñecido como Cuerda granadina.
Hydrodamalis gigas
Características
O seu corpo era macizo, con cabeza pequena e pescozo indiferenciado. Os ollos eran pequenos, así como as narinas, e non tiña orellas. Os adultos non tiñan dentes, senón dúas grandes placas dentais, unha no padal e outra no chan do boca. Con estas placas reducía as algas a polpa. A cauda era en forma de abano e os membros dianteiros modificados como barbatanas tiñan a forma de gancho. Probablemente estas extremidades empregábanas para estabilizarse na auga e entre as rocha. Tamén podían impulsarse con eles e probablemente manipular algas para alimentarse delas. O esqulete tiña 26 vértebras, 35 caudais e 17 pares de costelas. Ademais contaba cunha pelvis e extremidades inferiores moi rudimentarios. Os osos eran moi macizos, axeitados para animais con moita graxa que necesitan unha flotabilidade neutra. Por causa do seu peso e estrutura corporal, o Hydrodamalis gigas era un animal bastante lento.
A pel era robusta para protexerse de golpes e abrasións contra as rochas. O propio Steller comparou a súa pel coa cortiza dunha árbore, pola súa dureza e rugosidade. É moi probable que albergase crustáceos parasitos, coma ciámidos ou piollos de balea. É probable que pertencesen a unha especie hoxe extinta. Xa que cada especie de ciámidos se asocian a unha especie específica de cetáceo.
Pedro Antonio de Alarcón
Traxectoria
Alarcón sufriu unha mudanza ideolóxica cara a un catolicismo conservador. Colaborou en xornais como La Ilustración ou El Mundo Pintoresco e participou na campaña africana baixo o mando do xeneral Antonio Ros de Olano (1859-1860).
Membro destacado da Unión Liberal de Leopoldo O'Donnell, foi deputado e senador e en 1875 ingresou na Real Academia Española
Obra
miniatura|El sombrero de tres picos
Óptica de Fourier
A Óptica de Fourier estuda a propagación da luz no espazo, e a súa manipulación por sistemas ópticos coa axuda da transtormada de Fourier.
Descrición
É válida no marco da óptica linear, isto é sempre que o comportamento dos sistemas considerados sexa linear.
Consiste, grosso modo, en ollar un feixe de luz nun instante dado e nun plano concreto do espazo como unha distribución de luz sobre o plano, pero tamén como unha distribución de luz sobre o plano transformado de Fourier, onde cada punto corresponde non a un punto do espazo senón a unha frecuencia espacial. As frecuencias espaciais(f) caracterizan a variación da distribución da luz sobre a superficie e toman o valor do número de ondas(k).
A principal vantaxe do enfoque que ofrece é a equivalencia entre realizar as operacións de transferencia nun sistema, no dominio do espazo ou no das frecuencias espaciais. Así, unha convolución de dúas funcións (a de distribución da luz e máis a de transferencia do sistema) no dominio do espazo fica nun simples produto das respeitivas transformadas de Fourier no dominio de frecuencias espaciais.
Deste xeito, obtendo a función de transferencia e a correspondente transformada de Fourier para cada sistema óptico, prodúcese unha enorme simplificación do problema da propagación espacial da luz. Coa óptica de Fourier disponse dunha importante ferramenta para o tratamento espacial de situacións moi complexas, e supón aproveitar todo o formalismo da teoría da transformada de Fourier xa desenvolto polo pulo doutros eidos da ciencia nos que se aplicara anteriormente.
Aplicacións
Unha técnica completamente baseada na óptica de Fourier é o chamado filtrado espacial de imaxes, que permite, mediante operacións sinxelas no plano transformado, aquel no que aparece a transformada de Fourier da distribución de luz a manipular -que se pode obter de fisicamente cun elemento óptico como por exemplo un lente-. A máis sinxela destas operacións consiste en suprimir frecuencias espaciais no plano transformado para obter modificacións sobre a imaxe de que se trate; así por exemplo se se suprime a frecuencia cero -a que aparece no centro do plano transformado- elimínase a luz de fondo; porén se se puprimiren frecuencias altas suavízanse as beiras dos obxectos, incluso eliminando parte da imaxe que consisten en patróns repatitivos e moi finos como un valado de arame, un tellado fotografado de lonxe etc.
Pedro Antonio de Alarcón
Novelas
miniatura|Monumento en Guadix.
Hydrodamalis gigas
Comportamento e alimentación
Era un animal gregario e vivía en mandas, próximo a estuarios e embocaduras de ríos. Era un animal herbívoro, altamente especializado para ambientes costeiros de augas frías e pouco profundas, ricas en algas e outra vexetación mariña. Alimentábanse de algas. Así os kamchadales denominábanos kaputsaik, literalmente animal comealgas. Pouco se sabe respecto aos hábitos de vida ou reprodución, mais suponse que formase parellas monogámicas, sendo a cópula en primavera e sendo o período de xestación longo. Relatos contemporáneos indican que as fémeas daban á luz só unha cría, na altura do outono.
Distribución
miniatura|esquerda|Fragmento do mapa de Sven Waxell, que acompañou a Bering nas súas expedicións. Móstrase un Hydrodamalis gigas, un león mariño de Steller e un oso mariño ártico Este animal habitaba o mar de Bering, concretemante ó redor das illas Komandorsky e á costa oriental da península de Kamchatka. Mais o rexistro fósil indica que entre 10.000 e 20.000 anos estes sirenios tamén se estendían polas costas do Xapón e por todo o pacífico chegando ata á costa da California. Alí vivían as formas primixenias dos xéneros Hydrodamalis e Dusisiren.
Causa da extinción
O zoólogo noruegés Leonhard Stejneger pasou oito meses nas illas de Bering, sen atopar ningún individuo con vida. No 1897 outro explorador noruegés Adolf Nordenskjöld desembarcou nas Bering, recollendo osos e confirmando a inexistencia de exemplares vivos.
Galicia Liberal
Galicia Liberal foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1885.
Historia e características
Subtitulado Periódico independente, apareceu en agosto de 1885. Saía dúas veces á semana. O seu director era Adolfo Vázquez Gómez. Incluía noticias locais e de carácter xeral e poesías e folletíns.
Allegro ma non troppo (libro)
Allegro ma non troppo é un libro do historiador e economista italiano Carlo Maria Cipolla, publicado en 1988 pola editorial boloñesa Il Mulino. Componse de dous ensaios humorísticos distintos, que parodian as técnicas metodolóxicas da análise humanística e da historiografía.
Contido
A primeira parte titúlase Il ruolo delle spezie (e del pepe in particolare) nello sviluppo economico del Medioevo ("O papel das especies, e da pementa en particular, no desenvolvemento económico da Idade Media"). Nel Cipolla traza unha historia fantástica da importancia económica da pementa na Idade Media europea en base ás súas propiedades afrodisíacas, ás que atribúe tanto a creación do movemento das cruzadas coma o desenvolvemento da economía inglesa na Idade Moderna.
Na segunda parte, Le leggi fondamentali della stupidità umana ("As leis fundamentais da estupidez humana"), clasifica a poboación humana en catro grandes grupos: as persoas inxenuas, as intelixentes, as malvadas e as estúpidas. Ademais, enuncia as cinco leis da estupidez, que definen o comportamento da estupidez na humanidade:
Edicións
Foi traducido ao castelán por María Pons (Ed. Crítica, 1991), ao francés (Ed. Balland) e ao portugués (Ed. Celta).
Paisaxismo
300px|right|thumb|Como a maioría dos parques urbanos, [[Central Park en Nova York é un exemplo de arquitectura da paisaxe.]]
O paisaxismo ou arquitectura da paisaxe consiste na arte, planificación, deseño, proxecto, xestión, conservación e rehabilitación do espazo público, os espazos abertos e o solo. O ámbito da profesión inclúe o deseño arquitectónico, a planificación do local, o desenvolvemento residencial, a restauración da contorna, o urbanismo, o deseño urbano, a planificación de parques e dos espazos de lecer, a planificación rexional e mais a conservación histórica.
En Galicia é un dos eidos menos desenvolvidos da horticultura. O paisaxismo é unha das disciplinas estudadas en Arquitectura na Universidade da Coruña e nos graos de Enxeñería agrícola e do Medio Rural e Enxeñería forestal e do Medio Natural da Universidade de Santiago de Compostela nas materias de Xardinaría e Paisaxismo Forestal e Ordenación e planificación do Territorio e do Medio Natural.
Historia
thumb|200px|O [[Muskauer Park ao sur da liña xermano polonesa está inscrito na listaxe do Patrimonio mundial da UNESCO pola súa importancia no desenvolvemento da arquitectura da paisaxe coma materia.]]
A historia do paisaxismo vencéllase á da xardinaxe sen se confundir con ela. As dúas disciplinas ocúpanse da composición de plantacións e adaptacións exteriores, mais:
Os romanos xa facían a arquitectura da paisaxe a grande escala, e Vitruvio escribiu sobre varios temas (ex. a planificación das cidades) que interesan aínda hoxe aos paisaxistas. Coma nas outras artes, non foi antes da Renacenza cando o deseño dos xardíns se reavivou, con realizacións excepcionais como a Alameda de Hércules de Sevilla construída en 1574, o máis antigo xardín público en Europa que chegou aos nosos días. Así mesmo durante os séculos XIV e XVI proliferaron os xardíns privados das vilas da Toscana, tal como refire Juan Bocaccio (1313-1375) na súa obra Decamerón, serie de contos dun grupo de mozos refuxiados nunha vila achegada a Florencia onde se reuniran para fuxiren do flaxelo da peste negra. Daqueles modelos de vilas privadas salienta un extraordinario exemplo que é o da Villa d'Este, en Tívoli. O xardín da Renacenza continuou a se desenvolver noséculo XVI e, no XVII, xa durante o Barroco, acadou o seu apoxeo coa obra de André Le Nôtre nos pazos de Vaux-le-Vicomte e Versailles.
Na Inglaterra do século XVIII desenvólvese un novo estilo de deseño da paisaxe. Especialistas tcomo William Kent, Humphry Repton, e especialmente Capability Brown reorganizaron os grandes ámbitos da burguesía inglesa, dándolles o aspecto dunha versión idealizada da natureza. Moitos destes parques existen aínda hoxe. O escocés Gilbert Laing Meason empregou o termo “estrutura da paisaxe” por vez primeira no título da súa obra The Landscape Architecture of the Great Painters of Italy (Londres, 1828) que trataba do tipo de arquitectura visíbel nas pinturas de paisaxes. Acuñouse, logo, o nome de J.C. Loudon e A.J. Downing.
No urbanismo do século XIX, retomou importancia, e foi a combinación da planificación moderna e a tradición da xardinaría paisaxista o que deu á arquitectura da paisaxe a súa orientación particular. Na segunda metade deste século, Frederick Law Olmsted creou unha serie de parques que seguen a ter unha fonda influencia sobre a práctica actual do paisaxismo. Pódese citar o Central Park de Nova York, o Prospect Park de Brooklyn, o Parc du Mont-Royal de Montreal e a rede de parques Emerald Necklace de Boston. A arquitectura da paisaxe seguiu os eu desenvolvemento coma disciplina do deseño durante o século XX, e aproveitou varios movementos no deseño e maila arquitectura. Na actualidade, o espírito de innovación ofrece aínda asombrosos resultados no deseño das vías públicas, dos parques e xardíns. A obra de Martha Schwartz nos Estados Unidos, e das planificacións como a de Schouwburgplein en Rotterdam polo grupo neerlandés West 8 son exemplos.
Ian McHarg tivo unha influencia importante sobre a arquitectura da paisaxe moderna e sobre a adaptación do solo en particular. No seu libro Design with Nature (1969) popularizou un sistema de análise das distintas camadas dun local co fin de acadar unha comprensión total dos atributos cualitativos dun lugar. Este sistema converteuse na base dos sistemas de información xeográficos (SIX) actuais. McHarg asignaba unha camada a cada aspecto cualitativo dun lugar, como a historia, a hidroloxía, a topografía, a vexetación etc. Actualmente utilízanse universalmente os programas informáticos de SIX na arquitectura da paisaxe para a análise dos materiais sobre e no chan, do mesmo xeito que son empregado polos urbanistas, os xeógrafos, os profesionais da silvicultura e dos recursos naturais etc
Antes de 1800, a historia da arquitectura da paisaxe foi simplemente a da planificación. A primeira persoa que fala de facer unha paisaxe foi Joseph Addison en 1712. O termo xardineiro da paisaxe foi inventado por William Shenstone en 1754 pero o primeiro deseñador profesional en empregalo foi Humphry Repton en 1794. O termo arquitectura da paisaxe foi inventado por Gilbert Laing Meason en 1828 e se utilizou por vez primeira como título profesional por Frederick Law Olmsted en 1863. Capability Brown, que permanece como un dos xardineiros da paisaxe máis recoñecidos actualmente; calificábase a si mesmo de creador de locais. Durante o século XIX, o termo xardineiro da paisaxe veu a se aplicar a xente que construía (e debuxaban ás veces) as paisaxes, e o termo arquitecto da paisaxe ficou reservado á xente que debuxaba (e construía ás veces) as paisaxes. Este uso do termo arquitecto da paisaxe recoñeceuse despois da fundación da American Society of Landscape Architects en 1899 e da International Federation of Landscape Architects (IFLA) en 1948.
Tarefas
O paisaxismo é ámbito multidisciplinar que inclúe: arte, ciencia, matemática, tecnoloxía, enxeñaría, xeografía, horticultura, ciencias sociais, política, historia, filosofía e de cando en vez zooloxía. As actividades dun arquitecto paisaxista ou paisaxista van dende o deseño dos espazos abertos e públicos das vilas - prazas, bulevares, a creación de parques públicos e vías paisaxistas - até a planificación do local para edificios de oficinas corporativos, do deseño de lugares residenciais ao deseño de infraestruturas civís e a xestión de extensas áreas naturais á rehabilitación de lugares degradados como as minas e os lugares de enterramento de desfeitos ou lixo. Os arquitectos paisaxistas traballan sobre todos os tipos de estruturas e pequenos espazos exteriores, grandes urbanos ou rurais, con materiais duros ou vexetación, en relación coa hidroloxía e a ecoloxía.
O alcance das tarefas profesionais coas que colaboran os arquitectos paisaxistas ou paisaxistas é moi extenso. Inclúen: A contribución máis importante faise a miúdo nas primeiras fases dun proxecto pola contribución de ideas, perspectivas e creatividade na organización do espazo. O arquitecto paisaxista ou paisaxista contribúe ao concepto global e prepara un plano inicial a partir do que se poderán facer plans detallados. O especialista pode tamén supervisar os contratos durante a construción, preparar avaliacións, facer os estudos de impacto ou auditorías ambientais e actuar coma testemuña experta en investigacións sobre o uso do solo.
Especialidades
Os arquitectos paisaxistas ou paisaxistas e os técnicos ou enxeñeiros da paisaje poden ser empregados polas empresas de construción e de paisaxismo ou seren profesionais independientes. Os paisaxistas, o mesmo que os deseñadores de xardíns, fan o deseño de todos os tipos de plantacións e espazos verdes, e non se rexistran. Moitos enxeñeiros da paisaxe traballan par aos gobernos locais, rexionais ou centrais, mentres que outros traballan para empresas privadas de enxeñaría ou paisaxismo.
Os xestores da paisaxe utilizan os seus coñecementos en botánica e do medio ambiente natural para aconsellar sobre o mantemento a longo prazo das paisaxes. Traballan en horticultura, xardinaría, silvicultura, conservación da natureza e agricultura. Os científicos da paisaxe teñen coñecementos especializados en pedoloxía, hidroloxía, xeomorfoloxía ou botánica que aplican aos problemas prácticos dos traballos sobre a paisaxe. O seu traballo vai dende a vixilancia do lugar á avaliación ecolóxica de extensas superficies con fins de planificación ou xestión. Poden tamén informar sobre o desenvolvemento ou a importancia de especies particulares nun medio dado
Os deseñadores de xardíns ocúpanse de debuxar xardíns e pequenos espazos exteriores, así como da conservación de xardíns históricos.
Os deseñadores dos chamados teitos verdes debuxan cubertas vexetais extensivas para a xestión das augas de superficie, a arquitectura ecolóxica, estética dos edificios, e a creación de hábitats fáunicos.
A profesión
En moitos países existe unha organización profesional que enmarca a profesión, protexe os seus intereses, e regula a práctica. A norma varía dun país a outro:
Australia
En Australia, é o Australian Institute of Landscape Architects (AILA) quen regula a profesión. Os paisaxistas autorizados polo instituto teñen o título de Registered Landscape Architect.
Lost (serie de televisión)
Lost (en galego, Perdidos) é unha serie de televisión norteamericana estreada orixinalmente a través da American Broadcasting Company (ABC) dende 22 de setembro de 2004 ata o 23 de maio de 2010, cun total de seis tempadas. Trata dos acontecementos que lles suceden aos sobreviventes dun accidente de avión nunha misteriosa illa tropical, despois de que o voo comercial 815 de Oceanic Airlines entre Sidney e Os Ánxeles se estrelase nalgún lugar do Pacífico Sur. Cada episodio mestura o argumento principal da illa así como unha historia secundaria a través dun flashback sobre a vida dalgún dos personaxes, aínda que segundo vai avanzando a serie vanse sucedendo outras técnicas narrativas para estruturar os episodios. O primeiro episodio ou episodio piloto da serie foi escrito por J. J. Abrams, Jeffrey Lieber e Damon Lindelof e dirixido por Abrams. Este episodio e converteuse no episodio máis caro da historia da televisión no momento da súa estrea (actualmente superado polos episodios pilotos de Terranova e Boardwalk Empire). Emitiuse o 22 de setembro de 2004, e dende entón foron emitidas seis tempadas, rematando o 23 de maio de 2010. Este episodio final foi emitido simultaneamente en nove países. Para satisfacer aos fanáticos da serie escribiouse un epílogo onde se resolvían algúns misterios da illa que quedaron pendentes. A serie é transmitida pola American Broadcasting Company nos Estados Unidos, así como en diferentes cadeas en moitos outros países.
Debido ao seu grande elenco de actores e o custo da filmación principalmente na illa de Oahu en Hawai, é unha das series máis caras da televisión. A serie foi creada por Damon Lindelof, J. J. Abrams e Jeffrey Lieber e é está producida por ABC Studios, Bad Robot Productions e Grass Skirt Productions. A banda sonora orixinal está composta por Michael Giacchino. Os produtores executivos da tempada final son Lindelof, Abrams, Bryan Burk, Jack Bender, Edward Kitsis, Adam Horowitz, Jean Higgins, Elizabeth Sarnoff e Carlton Cuse.
Team Katusha-Alpecin
350px|thumb|right|Vitoria do Team Katusha no prólogo do [[Tour de Austria 2015.]] O Team Katusha (en ruso: Катюша, código UCI: KAT) é un equipo ciclista ruso que compite na categoría UCI WorldTour, fundado no ano 2009. O equipo emprega bicicletas da marca xermana Canyon.
Lost (serie de televisión)
Aclamada pola crítica e o éxito popular, Lost obtivo unha media de 16 millóns de espectadores por episodio na ABC durante o seu primeiro ano. Ademais, gañou numerosos premios da industria, entre eles o Emmy á mellor serie de drama en 2005 e o Globo de Ouro á mellor serie de televisión dramática en 2006. Debido a este grande éxito e a un público moi fiel, a serie converteuse en parte da cultura popular, habendo moitas referencias á historia e aos diferentes elementos que aparecen noutras series de televisión, anuncios, banda deseñada , revistas de humor, videoxogos e música. Todo este universo ficticio tamén está acompañado de novelas, xogos de mesa e videoxogos, con xogos de realidade alternativa, como The Lost Experience e Find 815.
Lost finalizou na súa sexta tempada, retransmitíndose o seu último episodio, o número 121, o 23 de maio de 2010.
Team Katusha-Alpecin
Historia
O equipo presentouse oficialmente o 24 de decembro de 2008 en Moscova. O equipo foi creado na base da do equipo Tinkoff Credit Systems, organizado pola fundación Proxecto de Ciclismo Global Ruso e finaciado por empresas rusas como Gazprom, Itera ou Rostechnologii.
Lost (serie de televisión)
Visión en conxunto
A primeira tempada comeza co accidente de avión que deixa ós pasaxeiros superviventes do voo 815 de Oceanic Airlines no que parece ser unha illa tropical deserta. A súa supervivencia vese ameazada por diversas entidades misteriosas, incluíndo osos polares, unha criatura invisible que vaga pola selva (o "Monstro de Fume") e os malevolentes habitantes da illa coñecidos como "os Outros". Atópanse cunha muller francesa chamada Danielle Rousseau que naufragou na illa 16 anos antes ca eles e está desesperada por saber novas de alguén chamado Alex. Tamén atopan un zapón de metal soterrado no chan. Mentres dous personaxes intentan forzar o zapón, outros catro superviventes tentan deixar a illa nunha balsa que construíron. Namentres, amósanse analepses centradas nas vidas individuais dos superviventes antes de estrelarse o avión.
A segunda tempada segue co crecente conflito entre os superviventes e os Outros, e continúa o tema do enfrontamento entre fe e ciencia mentres algúns misterios son revelados e aparecen outros novos. Desenvólvese unha loita de poder entre Jack e John sobre o control das armas e das menciñas do zapón, que é resolto en "The Long Con" por Sawyer cando gaña o control sobre elas. Son introducidos novos personaxes, incluíndo ós superviventes do sector de cola e outros habitantes da illa. Revélase que o zapón é unha estación de investigación construída pola Iniciativa Dharma, un proxecto científico que realizou experimentos na illa décadas atrás. Un home chamado Desmond Hume vivira no zapón durante tres anos, premendo un botón cada 108 minutos para evitar que ocorrese un suceso catastrófico. A verdade sobre os misteriosos Outros comeza a ser desvelado, un dos sobreviventes do accidente traizoa os outros sobreviventes e tamén é revelado o motivo do accidente do avión.
Na terceira tempada, os supervivente do accidente descobren máis cousas sobre os Outros e a súa longa historia na misteriosa illa. Desmond e un dos Outros únense ós superviventes mentres que un deles deserta ós Outros. Comeza unha guerra entre os Outros e os superviventes, e os superviventes entran en contacto cun equipo de rescate a bordo do cargueiro Kahana' '''.
Team Katusha-Alpecin
Historia
O equipo comezou a funcionar cun grande orzamento de 15 millóns de euros. Na primeira tempada, o equipo fichou a ciclistas como Robbie McEwen, Vladimir Karpets, Filippo Pozzato ou Gert Steegmans. A primeira competición que disputou o Team Katusha foi o Tour Down Under do 2009.
Lost (serie de televisión)
Visión en conxunto
A cuarta tempada céntrase no contacto dos superviventes coa chegada de persoas do cargueiro, que foron enviados á illa non como parte dunha operación de rescate, senón con fins máis nefastos. Comézanse a propoñer deixa-la illa antes de que a tripulación do cargueiro poida realizar o seu plan. Mediante prolepses revélanse as identidades e futuras accións dos chamados "Seis de Oceanic", un grupo de superviventes que foron quen de escapar da illa e retomar as súas vidas normais. Coa intención de "mover a illa" por seguridade, un dos Outros usa un antigo dispositivo que non só move a illa fisicamente senón que tamén a traslada noutro punto do tempo, mentres que simultaneamente teletransporta a ese Outro ó deserto de Tunisia.
A quinta tempada ten dúas liñas temporais. A primeira ten lugar na illa onde os superviventes dan saltos erráticos cara adiante e cara atrás no tempo, ata que finalmente fican na época da Iniciativa Dharma en 1974. A segunda continúa a liña temporal orixinal, que ten lugar após que os "Seis de Oceanic" escapen, e continúa ata o seu retorno á illa no voo 316 de Ajira Airways no 2007 (tres anos despois de que escaparan). Coa chegada do novo avión á illa, algúns pasaxeiros aterran en 1977 e outros fican no 2007. Os que van a 1977 reúnense cos outros superviventes que estiveron vivindo durante tres anos coa Iniciativa Dharma e tentan cambiar eventos do pasado coa fin de previr o futuro accidente do voo de Oceanic.
Team Katusha-Alpecin
Historia
Na tempada 2009, o equipo conseguiu un total de 23 vitorias. Algunhas das vitorias máis importantes foron o primeiro posto de Sergei Ivanov na Amstel Gold Race ou os triunfos de Filippo Pozzato no Campionato Italiano de Ciclismo en Ruta e no Giro do Veneto.
Lost (serie de televisión)
Visión en conxunto
Na sexta e última tempada, a principal liña argumental segue ós superviventes, reunidos no tempo presente. Trala desaparición de Jacob, o protector da illa, os superviventes enfróntanse ó Home de Negro, coñecido anteriormente como o Monstro de Fume. Ofrécese outra narrativa alternativa (flash-sideways) que segue as vidas dos personaxes principais no suposto de que o 815 de Oceanic nunca se estrelou. Nos derradeiros episodios, unha analepse a un pasado distante amosa a orixe do poder da illa e o conflito entre Jacob e o Home de Negro, que se desvela que son irmáns xemelgos. Un dos superviventes convértese no sucesor de Jacob como protector da illa e acaba co Home de Negro nun enfrontamento final coa illa en xogo. Un reducido número de persoas escapa no avión de Ajira. Está implícito que algúns sobreviventes voltan a casa máis tarde, mentres que outros seguen vivindo felizmente na illa. O final da serie revélase que os flash-sideways son en realidade unha forma de limbo, onde algúns dos sobreviventes e outros personaxes da illa están reunidos despois de morrer porque o seu tempo na illa foi a parte máis importante da súa existencia. Ó final, os personaxes principais reúnense nunha igrexa onde "seguir adiante" xuntos.
Mitoloxía e interpretacións
Os episodios de Lost inclúen unha serie de elementos misteriosos adscritos á ciencia ficción ou ós fenómenos sobrenaturais. Os creadores da serie refírense a eses elementos como parte da mitoloxía da serie, e son as bases das especulacións dos fans da serie. Os elementos mitolóxicos inclúen un "Monstro" que ronda pola illa, un grupo de habitantes que os superviventes chaman "Os Outros", unha organización científica chamada Iniaciativa Dharma que ten varias estacións de investigación na illa, unha secuencia de números que aparece frecuentemente nas vidas dos personaxes no pasado, no presente e no futuro, e conexións persoais (sincronicidade) entre eles que en moitos casos descoñecen.
Team Katusha-Alpecin
Historia
thumb|right|150px|[[Joaquim Rodríguez, no Critérium du Dauphiné 2011.]] Despois da tempada 2012, o Team Katusha perdeu a licenza UCI WorldTour a pesar de que o equipo quedou de segundo na clasificación por equipos da UCI WorldTour 2012 e de que o campión da clasificación individual (Joaquim Rodríguez) estaba no conxunto. Por estas razóns, o Katusha apelou a decisión da UCI ao Tribunal de Arbitraxe para o Deporte. Este último anunciou o 15 de febreiro de 2013 que a decisión da UCI foi anulada e que o Team Katusha participaría no UCI WorldTour 2013.
Lost (serie de televisión)
Mitoloxía e interpretacións
O corazón da serie é unha historia complexa e enigmática, que xerou moitas preguntas e debates entre os espectadores. Alentados polos guionistas e as estrelas da serie, que moitas veces interactúan cos fans en liña, os espectadores e críticos de televisión botáronse á teorización xeneralizada nun intento de desvelar os misterios. A meirande parte das teorías tratan sobre a natureza e orixe da illa, as orixes do "Monstro" e "Os Outros," o significado dos números, e as razóns tanto para o accidente como para a supervivencia dalgúns pasaxeiros. Moitas das teorías dos fans foron debatidas e rexeitadas polos creadores da serie, sendo a máis común delas que os superviventes do voo 815 de Oceanic están mortos e no purgatorio. Lindelof rexeitou especulacións sobre que naves espaciais e aliens influíron nos eventos da illa, ou que todo o que se ve na serie é en realidade produto do maxín dun só personaxe. Carlton Cuse rexeitou a teoría de que a illa era un reality show e os náufragos compañeiros involuntarios e Lindelof negou a teoría de que o "Monstro" fose unha nube de nanobots semellante á da novela de Michael Crichton Prey (que ademais comparte o mesmo nome do protagonista, Jack).
Elementos recorrentes
Hai numerosos elementos recorrentes e motivos en Lost, que xeralmente non un efecto directo na historia en si mesma, pero estenden o subtexto literario e filosófico. Estes elementos inclúen aparicións frecuentes de branco e negro, que reflicte o dualismo entre personaxes e entre situacións, así como tamén a rebelión de case tódolos personaxes, especialmente Kate; situacións de familias disfuncionais (sobre todos aquelas que teñen que ver cos pais); referencias apocalípticas, como a de Desmond premendo o botón de evitar a fin do mundo; coincidencias versus destino; conflito entre ciencia e fe, representado no enfrontamento entre Jack e Locke por ser líderes; e referencias a numerosas obras da literatura, como mencións e discusións de novelas. Tamén hai moitas alusións nos nomes dos personaxes a pensadores e escritores de sona, como Ben Linus (o químico Linus Pauling), John Locke (o filósofo John Locke) e o seu alias Jeremy Bentham (o filósofo Jeremy Bentham), Danielle Rousseau (o filósofo Jean-Jacques Rousseau), Desmond David Hume (o filósofo David Hume), ex marido de Juliet (o filósofo Edmund Burke), Mikhail Bakunin (o anarquista Mikhail Bakunin), Daniel Faraday (o filósofo Michael Faraday), George Minkowski (o matemático Hermann Minkowski), Richard Alpert (o nome de nacemento de Ram Dass), Boone Carlyle (o pioneiro americano Daniel Boone), Charlotte Staples Lewis (o autor Clive Staples Lewis C. S. Lewis).
Team Katusha-Alpecin
Vitorias notables
Dende a creación no ano 2009, os ciclistas do equipo conseguiron bastantes vitorias. Algunhas das máis importantes son: 19 etapas nas Grandes Voltas, 2 monumentos ciclistas, a Milán-Sanremo 2014 ou o Tour de Flandres 2015.
Equipo
No 1 de xaneiro de 2015
Lost (serie de televisión)
Personaxes
Das 324 persoas que ían a bordo do voo 815 de Oceanic Airlines, houbo 70 sobreviventes inicialmente (así como un can) repartidos en tres seccións nas que se dividiu o avión accidentado. Porén, a primeira parte da serie contou con tan só 14 personaxes principais, que aínda así xa era o segundo elenco de actores máis grande dunha serie do prime time americano. Aínda que este grande elenco de actores fai que a serie sexa moi cara de producir, os guionistas benefícianse dunha maior flexibilidade á hora de dirixir a historia, crear outras personaxes novas ou facer interacción entre elas.
Lost pensouse cuns personaxes multiculturais e cun elenco internacional. A tempada inicial tivo 14 personaxes regulares. Matthew Fox interpretou o protagonista, un turbado cirurxián chamado Jack Shephard. Evangeline Lilly interpretou a fuxitiva da cal está namorado Kate Austen. Jorge Garcia interpreta a Hugo "Hurley" Reyes, un desafortunado gañador da lotaría. Josh Holloway fai do estafador James "Sawyer" Ford. Ian Somerhalder da vida a Boone Carlyle, director de operacións de negocio da empresa de vodas da súa nai. Maggie Grace fai da súa medio-irmá Shannon Rutherford, unha profesora de danza clásica. Harold Perrineau é o construtor e aspirante a artista Michael Dawson, e Malcolm David Kelley é o seu fillo, Walt Lloyd. Terry O'Quinn interpreta o misterioso John Locke. Naveen Andrews é o membro da Garda Republicana Iraquí Sayid Jarrah. Emilie de Ravin é Claire Littleton, unha moza australiana embarazada. Yunjin Kim fai de Sun-Hwa Kwon, a filla dun poderoso home de negocios e mafioso coreano, e Daniel Dae Kim é o seu marido Jin-Soo Kwon. Dominic Monaghan interpreta a ex-estrela de rock drogadicta Charlie Pace.
Durante as primeiras dúas tempadas, algúns personaxes morreron, mentres que foron engadidos outros novos con novas historias. Boone Carlyle morre preto da fin da primeira tempada, e Malcolm David Kelley convértese en estrela ocasional durante a segunda tempada despois de que a súa personaxe, Walt, fose capturada polos Outros ó remate da primeira tempada. A morte de Shannon logo de oito episodios da segunda tempada permitiu introducir novas personaxes como Mr. Eko, un falso sacerdote nixeriano e antigo criminal interpretado por Adewale Akinnuoye-Agbaje; Ana Lucia Cortez, unha garda de seguridade de aeroporto e antiga axente de policía interpretada por Michelle Rodriguez e Libby Smith, unha suposta psicóloga clínica e antiga enferma mental, interpretada por Cynthia Watros. Ana Lucia e Libby desaparecen da serie ó final da segunda tempada logo de seren disparadas por Michael, quen despois abandona a illa xunto co seu fillo.
Na terceira tempada, dous actores foron ascendidos de papeis recorrentes a protagonistas: Henry Ian Cusick como o ex-soldado escocés Desmond Hume, e Michael Emerson como o manipulador líder dos Outros, Ben Linus. Ademais, tres novos actores foron engadidos ó elenco regular: Elizabeth Mitchell, que interpreta a doutora de fertilidade dos Outros Juliet Burke, e Kiele Sanchez e Rodrigo Santoro como a parella de superviventes Nikki Fernández e Paulo. Numerosos personaxes desaparecen nesta tempada, como Eko, que morre porque o actor Akinnuoye-Agbaje non quixo continuar na serie, Nikki e Paulo, que foron soterrados vivos pola pobre resposta dos fans, e Charlie, que fina ó remate da terceira tempada.
Na cuarta tempada, Harold Perrineau volve ó elenco principal ó retomar o papel de Michael, agora con tendencias suicidas e nunha desesperada viaxe de redención para expiar os seus crimes anteriores. Xunto con Perrineau, novos actores son engadidos ó elenco — Jeremy Davies como Daniel Faraday, un nervioso físico con interese científico na illa; Ken Leung como Miles Straume, un sarcástico e presunto cazador de pantasmas, e Rebecca Mader como Charlotte Staples Lewis, unha testana e determinada antropóloga. Michael morre ó final da tempada. Claire, quen desaparece misteriosamente co seu pai biolóxico morto ó final da tempada, non regresa como personaxe regular na quinta tempada, pero regresa para a sexta e derradeira.
Na quinta tempada, non son engadidos novas personaxes, malia que algúns deles deixan a serie: Charlotte faino axiña no episodio cinco, e Daniel no antepenúltimo. A tempada seis sufriu varios cambios; Juliet desaparece na estrea da tempada mentres que tres actores de personaxes recorrentes son ascendidos á categoría de principais. Estes tres son Nestor Carbonell como o misterioso e lonxevo Richard Alpert, Jeff Fahey como o piloto Frank Lapidus e Zuleikha Robinson como a supervivente do voo 316 deAjira Airways Ilana Verdansky. Ademais, antigos membros do elenco como Ian Somerhalder, Dominic Monaghan, Rebecca Mader, Jeremy Davies, Elizabeth Mitchell, Maggie Grace, Michelle Rodriguez, Harold Perrineau e Cynthia Watros fan diversas aparicións.
Glicerofosfocolina
miniatura|dereita|Glicerofosfocolina. [[Número CAS: 28319-77-9. Nome IUPAC: [(2R)-2,3-dihidroxipropil] 2-trimetilazaniumiletil fosfato.]]
Lost (serie de televisión)
Personaxes
Numerosos personaxes secundarios fixeron aparicións esporádicas e recorrentes no progreso da historia. Danielle Rousseau (Mira Furlan), é unha francesa membro dunha expedición científica cuxa voz gravada é escoitada por radio no episodio piloto. Aparece ó longo da serie buscando á súa filla Alex Rousseau (Tania Raymonde), á cal acabaría atopando. Cindy (Kimberley Joseph), é unha azafata de Oceanic que aparece no episodio piloto, que máis tarde se convertería nunha dos Outros. A parella formada por Rose Henderson (L. Scott Caldwell) e Bernard Nadler (Sam Anderson), separados en lados opostos da illa (ela cos protagonistas, e el cos superviventes do sector de cola) acaban reuníndose. O empresario Charles Widmore (Alan Dale) tivo conexións con Ben e con Desmond. Desmond está namorado da filla de Widmor Penelope "Penny" Widmore (Sonya Walger). Os personaxes dos Outros Tom "Mr. Friendly" (M. C. Gainey) e Ethan Rom (William Mapother) aparecen en forma de analepses ó longo da historia. O pai de Jack, Christian Shephard (John Terry) aparece en múltiples analepses de varias personaxes. Naomi Dorrit (Marsha Thomason), que a líder do grupo formado por Widmore para atopar a Benjamin Linus, aterra na illa en paracaídas durante a terceira tempada. Un dos membros do equipo inclúen ó mercenario Martin Keamy (Kevin Durand). No derradeiro episodio "The End," actores recorrentes como Sam Anderson, L. Scott Caldwell, Francois Chau, Fionnula Flanagan, Sonya Walger e John Terry foron acreditados baixo a denominación de "protagonistas" xunto co elenco principal. A misteriosa nube de fume negro, coñecida como "o Monstro" aparece en forma humana durante as tempadas cinco e seis baixo o nome "Home de Negro" interpretado por Titus Welliver. O seu rival, Jacob, foi interpretado por Mark Pellegrino.
Concepción
A serie comezouse a desenvolver en xaneiro de 2004, cando Lloyd Braun, director de ABC nese momento, ordenou realizar un bosquexo para un novo concepto que mesturase a novela O señor das moscas, o filme Cast Away (Naufraxio), a serie de televisión Gilligan's Island e un popular reality show de supervivencia. Para esta tarefa foi contratado o guionista Jeffrey Lieber que escribiu Nowhere, sobre o que se basearía o episodio piloto
Descontento co resultado, Braun púxose en contacto con J.J. Abrams, e que fora creador da serie de televisión Alias, para escribir un novo guión. Aínda que inicialmente vacilante, Abrams aceptou a proposta coa condición de que a serie tivese un punto de vista sobrenatural e que puidese contar coa colaboración de Damon Lindelof. Porén, o desenvolvemento da serie viuse forzado pola brevidade dos prazos, xa que fora encargado para finais na tempada 2004, mais a pesar do curto tempo, o equipo creativo segue sendo o suficientemente flexible como para modificar ou crear personaxes e adaptarse as diferentes problemáticas.
Glicerofosfocolina
A alfa GPC pode obterse da lecitina de soia purificada. Deriva da 2-lisofosfatidilcolina por hidrólise do ácido graxo catalizado por unha lisofosfolipase :
Lost (serie de televisión)
Concepción
As dúas partes do primeiro episodio da serie foron as máis caros na historia da cadea, cun custo aproximado de 10 millóns de $|dólares, en comparación co custo media dunha hora de produción nese mesmo ano, que roldaba os 4 millóns. A serie debutou finalmente o 22 de setembro de 2004, converténdose nun dos maiores éxitos comerciais e de crítica da tempada televisiva.
Estrutura dos episodios
miniatura|279px|[[Damon Lindelof, un dos creadores da serie.]] A meirande parte dos episodios comezan cun cold open (unha técnica empregada en televisión e cinema, que consiste en saltar directamente cara a historia ao comezo do serie, antes incluso de que apareza secuencia do título e os créditos), precedido por unha revisión dos eventos que sucedidos en anteriores capítulos e que terán relevancia para o capítulo que segue.
Glicerofosfocolina
A alfa GPC libera rapidamente colina no cerebro a través da barreira hematoencefálica e é un precursor biosintético do neurotransmisor acetilcolina.
Lost (serie de televisión)
Estrutura dos episodios
Despois deste comezo, nunha conxuntura dramática, a pantalla fica negra e aparece o título do serie lixeiramente desenfocado, aproximándose pouco a pouco ao espectador, aparecendo cada vez máis nítido e acompañado por un son discordante e ameazador. Despois o episodio continua coa historia xeral, mesturado sempre con historias paralelas a través de flashbacks ou outras técnicas narrativas, xeralmente co protagonismo dunha das personaxes da serie.
Glicerofosfocolina
As doses comúns son 300-1.200 mg díarios.
Lost (serie de televisión)
Estrutura dos episodios
A maioría dos episodios adoitan rematar, repleto de suspense e tensión, revelado apenas uns segundos antes de que a imaxe sexa cortada. Con todo, tamén hai algúns episodios que rematan cunha resolución para o enredo, terminando cunha escena final de reflexión, que se fai acompañar por un simple fundido a negro.
Banda sonora
Lost conta cunha banda sonora orquestral interpretada pola Hollywood Studio Symphony Orchestra e composta por Michael Giacchino, que incorpora moitos temas recorrentes para temas tales como acontecementos, lugares e personaxes, algo pouco común na música para series televisivas. Giacchino utilizou para iso algúns algúns instrumentos pouco usuais, tales como pezas suspendidas chocando ou fuselaxe de avións.
A parte desta banda sonora orquetral na serie tamén son utilizadas famosas cancións da cultura pop. Exemplos diso son as diversas cancións que Hurley reproduce no seu "diskman" durante todo a primeira tempada (até que se lle acaban esgotando as pilas no episodio ...In Translation), as cancións que Charlie toca na rúa coa súa guitarra, entre as que está a canción de Oasis "Wonderwall" ou a canción que escoita Jack ao final da terceira tempada mentres está a conducir, "Scentless Apprentice" de Nirvana. Como curiosidade sinalar que os temas principais ás veces varían segundo o país no que sexa emitida a serie, como por exemplo, na terceira tempada da versión xaponesa sona "Fire Walk With Me" de Fantômas.
Lugares de filmación
miniatura|279px|A illa de [[Oahu, onde se rodou a serie.]] Lost está filmada case na súa totalidade na illa de Oahu en Hawai (Estados Unidos. As escenas orixinais da illa foron filmadas na praia de Mokuleia, no noroeste da illa. As seguintes escenas da praia tiveron lugar na famosa North Shore (como se coñece á zona de costa norte da illa). As escenas que transcorren nunha cova na primeira tempada foron filmadas nun escenario construído nun almacén de pezas da compañía de software Xerox, que ficaba baleiro dende que un empregado levara a cabo un asasinato en masa en 1999.