cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Barbeito (terra)
Historia
Xa nas rexións amazónicas e andinas utilizábase como parte do traballo agrícola para deixar "descansar" a terra e que non se sobreexplotase. En Europa comezou a ser habitual na Idade Media, onde as terras de labranza se cultivaban cunha periodicidade na que se alternaba o descanso e cultivo, facendo que en épocas de descanso se traballase co arado practicando o barbeito: unha parte de terras de cultivo se deixaba sen cultivar mais se pasaba o arado, arrincando deste xeito as herbas bravas (que á súa vez servían coma fertilizante) e aumentando a humidade, de forma que a terra recuperase minerais que se perderan durante o cultivo.
Aínda hoxe en día é practicada por centos de comunidades indíxenas en rexións tropicais. A presión sobre a terra, a partir da agroindustria, mete presión cada vez máis a estas comunidades para desleixar esta práctica histórica de equilibrio no uso do recurso terra.
Pânico na TV
Pânico na TV, emitido por RedeTV!, é a versión televisiva do programa de radio brasileiro Pânico. O programa acadou un éxito similar o do programa radiofónico da emisora Jovem Pan FM, acadando en pouco tempo unha gran popularidade. A súa primeira transmisión foi o 28 de setembro de 2003.
Agromar (obra de teatro)
Agromar é unha obra de teatro en lingua galega de Xosé Filgueira Valverde. Apareceu publicada en maio de 1936 co pseudónimo de J. Acuña, impresa no obradoiro de Palacios en Lugo.
Prólogo
miniatura|Dedicatoria de Filgueira nun exemplar de Agromar. O prólogo está asinado polo propio Filgueira Valverde, que xa usara o pseudónimo de J. A. para publicar varios artigos na revista Logos. Por norma xeral os prólogos alógrafos (non escritos pola persoa autora do libro) tenden a ser laudatorios, mais este recorre á captatio benevolentiae a través do tópico da modestia. O retrato que fai de J. Acuña ten moitos datos biográficos coincidentes cos do autor (alumno de Losada Diéguez, estudante na Universidade de Santiago de Compostela, membro do Seminario de Estudos Galegos...)
Argumento
Nun accidente de tráfico cun Chenard-Walcker, Lolo atropela un home que vai nun carro de bois e ao señorito Juan. O home morre e Juanito está grave, precisando unha transfusión de sangue. Os señoritos da vila non están dispostos a doar sangue, pero si o fai Xelo por unha aposta.
Logo da transfusión, o señorito Juan pasa a ser Xanciño, ou Nito, pasando a ser un aldeán máis. No remate Nito está sachando nos terróns e ponse a falar con el un señorito que non o recoñece. A farsa remata cun mitin de Don Enrique, facendo un chamamento a seguir a tradición fronte á modernidade.
Personaxes
Os personaxes son todos masculinos:
Estrutura
A obra estrutúrase en dous lances (o primeiro de tres escenas e o segundo de cinco) e un epílogo. A portada inclúe un deseño de Torres, no que aparecen varios aldeáns e varios rapaces da vila.
Espazo
A acción discorre na aldea e na vila. As anotacións ao respecto recomendan un decorado con "calquera cousa que suxira nas escenas o lugar da acción: a rúa, a casa do médico, o pazo, os agros...". O primeiro lance ten lugar no exterior, na rúa, e o segundo no interior do pazo, na habitación de Nito. O remate ten lugar no exterior, nunha leira.
O espazo podería ter lugar preto de Pontevedra, pois faise referencia á Misión Biolóxica de Galicia. Aparecen nomeadas tamén A Coruña e Agolada.
Linguaxe
No momento da escritura da obra aínda non existía unha normativa oficial do galego, mais o autor segue uns certos criterios no texto, resultando un idioma apto para a representación teatral ao tempo que inclúe unha alternancia de códigos. Fronte a outros textos bilingües anteriores, como Maxina ou a filla espúrea, nesta obra non hai diglosia, senón que o galego aparece como referente. Amais, hai un modelo de castelán agalegado co propósito de ridiculizar o seu emprego, con galeguismos léxicos e morfosintácticos.
Aparece por escrito algún fenómeno dialectal, como o seseo posnuclear en voces como rapás, ves e lus. O plural das palabras rematadas en -n é -ns (vacacións, mazáns); porén, o plural das palabras rematadas en -l faino segundo o modelo central (xornás, millerirás, casás).
Goran Ljubojević
Goran Ljubojević, nado o 4 de maio de 1983 en Osijek, é un futbolista croata. Xoga de dianteiro e o seu equipo actual é o Naft Tehran FC.
Beni Hasan
miniatura|Debuxo dunha tumba en Beni Hassan realizado por David Roberts, c. 1838. Beni Hasan é unha necrópole exipcia do Imperio Medio (XI dinastía a comezos da XII) situada a 265 quilómetros ao sur do Cairo, na beira oriental do río Nilo. O nome deriva do dunha familia árabe que se estableceu no lugar a fins do século XVIII e que estendeu o seu dominio por toda a rexión de al Minya.
Localización e historia
miniatura|Entrada ás tumbas de Jety e Baqet III. A necrópole está escavada nun acantilado de pedra calcaria moi rica en fósiles. As tumbas dispóñense en dúas fileiras, unha de tumbas en forma de pozos, de profundidade variábel e de diversas épocas, e outra, a 40 metros de distancia, de 30 hipoxeos de fachadas talladas no rochedo.
As tumbas de Beni Hasan pertenceron aos grandes señores que gobernaban as provincias (as de Giza, Sakkara, Dahshur ou Maidum eran de altos funcionarios da corte), que preferiron ser enterrados no seu propio nomo como sinal de independencia. Para subir á necrópole hai que seguir uns camiños marcados con pedras que datan tamén do Imperio Medio.
Os hipoxeos son de tres tipos:
miniatura|esquerda|Escenas de loita, decoracións da tumba 15.
Southwestern blot
Porén, desde que se fixeron os primeiros southwestern blottings, foron propostos moitas máis variantes e métodos. Os primeiros protocolos tiñan o problema da necesidade de usar grandes cantidades de proteínas e a da súa susceptibilidade á degradación mentres eran illadas.
O "mapado de southwestern blot" realízase para unha rápida caracterización de proteínas que se unen ao ADN e dos seus sitios específicos no ADN xenómico. As proteínas son separadas en xel de poliacrilamida (PAGE) que contén dodecil sulfato sódico (SDS), renaturalizadas ao retirar o SDS en presenza de urea, e transferidas á membrana de nitrocelulosa por difusión. As rexións de ADN xenómico de interese son dixeridas por encimas de restrición seleccionados para producir fragmentes de tamaños diferentes e apropiados, os cales son despois marcados nos extremos e déixase que se unan ás proteínas separadas. O ADN ao que se unen especificamente é eluído a partir de cada complexo proteína-ADN individual e analizado por electroforese en xel de poliacrilamida. Presentáronse probas de que con esta técnica se poden detectar proteínas que se unen ao ADN específicas de tecido. Ademais, a súa unión específica de secuencia permite a purificación dos fragmentos de ADN unidos selectivamente correspondentes e pode mellorar a clonación mediada por proteínas de secuencias reguladoras do ADN.
Ernesto Seijo Espiñeira
Ernesto Seijo Espiñeira, nado en Carballo en 1909 e finado en Manchester en 1986, foi un científico galego.
Traxectoria
Asentado nas Illas Británicas, estalou a sublevación do 18 de xullo de 1936. A instancias da súa familia, sabedores do que estaba a acontecer co profesorado santiagués comprometido, indicáronlle que non volvese de momento. En outubro contactou co Ministerio de Instrución Pública, desde Oxford, indicando o seu desexo de reintegrarse na España leal. Pero finalmente quedou no exilio. Nos primeiros anos tomou contacto coa Unión de Profesores Universitarios Españoles en el Extranjero, organismo que tratou de aglutinar ao profesorado espallado que fuxira de España logo da derrota. Despois recorreu ao seu mentor Robert Robinson e pola súa intervención comezou a traballar para os Laboratorios Dyson-Perrins, da Universidade de Oxford, finalizando 1936, cunha bolsa da Fundación Rockefeller para traballar en hormonas. Continuou coa investigación en novos terreos como a industria téxtil e petroquímica, co desenvolvemento de substancias plásticas, traballando con materiais como o vinilo, o raión ou o poliuretano, onde realizou importantes achegas. Rexistrou varias patentes.
Traballou despois para varias empresas do téxtil e petroquímicas como a Shell. En 1963 retornou á docencia universitaria no Royal College of Advanced Technology de Salford, ata a súa xubilación en 1974, dentro de departamento de Química Aplicada.
Non retornou a España ata despois da morte de Francisco Franco, en 1976.
Vida persoal
Casou en 1945 con Diana Mari Ingram, unha secretaria da Universidade de Oxford, con quen tivo tres fillos. Morreu dun cancro nunha vila preto de Manchester, en 1986.
Nicolae Ceaușescu
Nicolae Ceaușescu, nado en Scornicești o 26 de xaneiro de 1918 e finado en Târgoviște o 25 de decembro de 1989, foi un político comunista e ditador romanés.
Traxectoria
Naceu na vila de Scornicești, Oltenia, Romanía. Segundo algunhas versións, mentres era empregado dun zapateiro estaba vagando nunha estación de ferrocarril e roubou unha maleta, o que foi descuberto pola Policía. A maleta resultou estar repleta de panfletos do Partido Comunista Romanés polo que foi levado preso a Doftana, xunto con outros comunistas. Dise que este foi o seu primeiro contacto co comunismo.
Coa morte de Gheorghiu-Dej en marzo de 1965, Ceaușescu converteuse en líder do PCR e en 1967 chegou á presidencia do Consello do Estado. Rapidamente converteuse nunha figura popular, grazas á súa política independente, que desafiaba a supremacía da Unión Soviética no país.
Nos anos 60 rematou coa participación activa de Romanía na alianza militar do Pacto de Varsovia, destacando a súa condena á invasión de Checoslovaquia en 1968. En 1974 Ceaușescu converteuse en presidente de Romanía, mantendo a súa posición independente nas relacións internacionais. Por iso, en 1984, o seu país foi un dos dous países pertencentes ao eixo comunista que participaron nos Xogos Olímpicos de Los Angeles 1984. Ademais, o país foi o primeiro do bloque do leste en ter relacións oficiais coa Comunidade Europea.
Con todo, Ceaușescu non quixo realizar reformas liberais. A evolución do seu réxime seguiu a ruta leninista imposta por Gheorghiu-Dej. A súa oposición ao control soviético foi maiormente determinada pola súa falta de vontade de cambiar a súa política estalinista. A policía secreta romanesa (Securitate), mantivo un firme control sobre a liberdade de expresión e os medios de comunicación e non tolerou a existencia algunha de oposición. Isto intensificouse nos anos 80.
Para pagar a débeda externa acumulada produto da industrialización acelerada na década anterior, ordenou a exportación de gran parte da produción agrícola e industrial do país. O resultado foi a escaseza de comida, enerxía e medicamentos, que provocou que a vida diaria dos romaneses fose unha loita pola supervivencia. Ceaușescu ademais instituíu un culto á súa persoa, dándose a si mesmo o título de Conducător, tendo ata un cetro feito para el como presidente. Tamén múltiples membros da súa familia tiveron importantes posicións no seu goberno, como a súa muller Elena Ceaușescu.
En 1978 Ion Mihai Pacepa, un experimentado membro do Securitate, desertou a Estados Unidos, o que foi un duro golpe para o réxime e levouno a redeseñar a arquitectura da policía secreta. O libro de Pacepa, Horizontes vermellos: Crónicas dun espía comunista (1986), sinala que o réxime de Ceaușescu colaborou con terroristas árabes e realizou espionaxe a industrias de países occidentais.
Empezando en 1972, Ceaușescu instituíu un programa de sistematización, que foi promulgado como unha forma de construír unha «sociedade socialista desenvolvida multilateral». O programa de demolición, construción e recolocación empezou nas zonas rurais, terminando co intento de remodelar completamente a capital. Un quinto das construcións de Bucarest, incluíndo igrexas e edificios históricos, foron botados abaixo, e substituídos por edificacións que seguían o estilo personalista do réxime. Moita xente morreu durante a construción do "Palacio do Pobo" (Casa Poporului), en Bucarest, o que actualmente ocupa o Parlamento e que é o segundo edificio máis grande do mundo, despois do Pentágono. Tamén planificou a demolición de múltiples vilas para mover aos seus habitantes a edificios de bloques nas cidades, como parte do seu programa de urbanización e industrialización.
O réxime de Ceaușescu colapsou tras ordenarlles ao Exército e á Securitate disparar en contra de protestantes anticomunistas en Timișoara o 17 de decembro de 1989. A rebelión ampliouse polo país, chegando a Bucarest e o 22 de decembro as Forzas Armadas fraternizaron cos protestantes. O mesmo día Ceaușescu e a súa esposa fuxiron da capital nun helicóptero, mentres un axudante apuntaba a cabeza do piloto cunha pistola. O piloto aterrou tras simular un fallo mecánico e Ceaușescu foi capturado polas Forzas Armadas nun bloqueo de estrada.
O 25 de decembro Ceaușescu e a súa muller foron condenados á morte por unha "Corte marcial" nun xuízo sumario baixo unha serie de cargos, entre os que se inclúen o xenocidio, sendo executados en Târgovișche. Algunhas secuencias destes sucesos foron transmitidas pola televisión Romanesa. Romanía foi o único país de Europa oriental que derrocou violentamente ao seu réxime comunista.
Logo da caída de Ceaușescu, Ion Iliescu gañou as eleccións presidenciais en 1990.
Vetlanda
Vetlanda  é unha cidade e concello sueco da provincia histórica da Småland. Ten uns 13 000 habitantes.
A cidade está formada polos barrios de Brunnsgården, Karlslund, Mellangården, Pukargården, Stensåkra, Tomaslunden, Östanå, Östersand e Forngården.
Kurt Tucholsky
Kurt Tucholsky, nado o 9 de xaneiro de 1890 en Berlín e finado o 21 de decembro de 1935 en Gotemburgo, foi un xornalista e literato alemán. Escribiu tamén cos pseudonimos Kaspar Hauser, Peter Panter, Theobald Tiger e Ignaz Wrobel.
Traxectoria
Tucholsky foi un dos xornalistas máis influentes durante a república de Weimar. O seu compromiso político e o seu papel como editor da revista Die Weltbühne, fixeron del un crítico da sociedade na tradición de Heinrich Heine. Destacou tamén como satírico, escritor de cancións e temas de cabaré, novelista e poeta. Tucholsky definíase como demócrata de esquerdas, pacifista e antimilitarista, e quixo por en garda á sociedade alemá perante as tendencias antidemocráticas e a ameaza do nacionalsocialismo.
Tucholsky foi en vida un autor amplamente lido, podéndose dicir que foi un escritor con moito éxito, mais ao final da súa vida, Tucholsky lamentouse de que a súa obra tivera un “éxito sen consecuencias” (“Erfolg ohne Wirkung”).
Tucholsky abandonou o xudaísmo o 1 de xullo de 1914 e recibiu o bautizo protestante no verán de 1918.
Sampi
miniatura|150px|dereita|Maiúscula e minúscula da letra sampi alfabético. miniatura|150px|dereita|Maiúscula e minúscula da letra sampi numeral.
Nome dunha antiga letra do alfabeto grego, non pertencente ao alfabeto clásico. Como signo numérico representaba o novecentos.
Qoppa
miniatura|150px|dereita|Maiúscula e minúscula da letra qoppa alfabético. miniatura|150px|dereita|Maiúscula e minúscula da letra qoppa numeral. Qoppa é o nome dunha antiga letra do alfabeto grego, non pertencente ao alfabeto clásico, que tiña o valor fonético de /k/ ante /o/ ou /u /. Adoita transcribirse como q. Provén da letra do alfabeto fenicio qōf. Como signo numérico representaba o oitocentos.
Enrique Álvarez Sanjuán
Traxectoria
Aínda que que naceu en Galicia, pasou a súa infancia en Barcelona debido a que seu pai foi contratado polo FC Barcelona. Formouse coma futbolista nas categorías inferiores do FC Barcelona, equipo co que chegou a disputar un encontro na primeira división na tempada 1995-96. Na súa etapa coma xogador no Barcelona B chegou a coincidir con seu pai coma adestrador do segundo equipo do FC Barcelona. Tras xogar varios anos no filial barcelonista xogou a tempada 1997-98 no CD Logroñés, tamén da segunda división. Ao ano seguinte foi contratado pola UE Lleida equipo da mesma categoría no que xogou dúas tempadas. No equipo da Terra Ferma tivo coma adestrador a Víctor Muñoz, quen ao ser contratado polo Villarreal CF tralo seu ascenso a primeira, conseguiu que Quique fose contratado polo equipo da Plana Baixa.
No Villarreal CF estivo un total de sete tempadas na primeira división, disputando un total de 187 partidos, sendo o segundo xogador que máis partidos disputou coa camisola amarela en primeira división, e só superado por Rodolfo Arruabarrena. No Villarreal CF chegou a ser un dos capitáns do equipo e no partido da 37ª xornada da tempada 2006-07, recibiu a insignia do club pola súa traxectoria. O seu contrato co Villarreal CF rematou o 30 de xuño de 2007 e non foi renovado. Tras ficar ceibe, foi contratado polo Recreativo de Huelva a petición do técnico do equipo andaluz Víctor Muñoz, quen xa dirixiu a Quique Álvarez no Logroñés, Lleida e Villarreal CF.
Kestrel
O motor foguete Kestrel (lagarteiro en inglés) é un motor alimentado por osíxeno líquido e queroseno desenvolvido por SpaceX para uso na segunda etapa do foguete Falcon 1. É un motor de alta eficiencia e baixa presión deseñado para funcionar no baleiro. Non usa turbobomba e o propelente alimenta o motor mediante a presión do propio tanque de propelente. O motor refrixérase ablativamente a nivel da cámara de combustión e radiativamente na tobeira, fabricada nunha aliaxe de niobio. O control do vector de pulo en guiñada e cabeceo conséguese mediante actuadores electromecánicos na cúpula do motor. O contro en alabeo e o control de actitude durante as fases de costeo conséguese mediante propulsores de helio. O motor ten encendedores redundantes para mellorar a fiablidade da ignición no baleiro, capaces de varios reencendidos.
Jouko Ahola
Jouko Ahola, nado o 1 de decembro de 1970 en Hämeenlinna, Finlandia, é un forzudo e actor finés.
Coma deportista
Coma forzudo gañou a competición de O home máis forte do mundo en 1997 e 1999, a pesar de ser un dos competidores máis pequenos do certame, con 1,85 m e 121 Kg e un IMC por debaixo da media dos seus opoñentes, a súa gran baza era a velocidade.
Coma actor
Apareceu nalgúns filmes, sendo os máis importantes Invencible (2001) e Kingdom of Heaven, onde foi o protagonista.
Erisipeloide
O erisipeloide é unha doenza infecciosa humana causada pola bacteria Erysipelothrix rhusiopathiae que afecta o ser humano e transmítese por contacto sanguíneo cun animal ou carne infectado (xeralmente por abrasións nas mans por un rabuñazo, mordida ou por contacto con carne crúa ou case crúa). Xeralmente a infección restrínxese á pel (erisipeloide cutáneo ou de Rosenbach), fundamentalmente nas mans, mais en casos raros migra ao interior do corpo e causa unha infección xeneralizada (septicemia). Esta bacteria produce unha doenza parecida en animais, que son a fonte de contaxio para o home. É máis común entre persoas que tratan con carne e animais, como veterinarios, pescadores, carniceiros, cociñeiros e tratantes de animais.
Non se debe confundir coa erisipela humana, a cal é causada por outras bacterias, os estreptococos, e ten outras características.
Causa
A Erysipelothrix rhusiopathiae é unha bacteria bacilar grampositiva que pode encontrarse en peixes, aves, mamíferos e moluscos. Na pel, pode producir certos encimas que lle axudan a abrirse camiño a través dos tecidos como a neuraminidase. Este encima axuda o microorganismo a invadir tecidos e entrar na corrente sanguínea. Ademais, ten dúas proteínas de superficie adhesivas, RSPA e RSPB, que serven para axudar o microorganismo a adherirse tanto a tecidos vivos, coma a fibras de coláxeno de tipo I e IV, e a superficies abióticas, como o polistireno. Cando entra na corrente sanguínea pode causar problemas cardíacos, neurolóxicos e articulares serios.
Sinais e sintomas
Na pel causa unhas manchas vermellas, sensibles e quentes (eritema), fundamentalmente no dorso das mans. Xeralmente o organismo elimina a bacteria por conta propia sen deixar secuelas. Raramente, consegue entrar na corrente sanguínea (bacteremia) causando problemas cardíacos, neurolóxicos ou articulares e sintomas de infección bacteriana como febre, dor e malestar.
Vía Láctea Filmes
Vía Láctea Filmes é unha produtora de cine galega creada en Vigo e fundada por Ignacio Vilar. A produtora traballa na produción cinematográfica, de documentais e na produción televisiva.
Aaron Eckhart
Filmografía
miniatura|dereita|Eckhart no Festival Internacional de Cine de Toronto no [[2010.]]
Erisipeloide
Tratamento
En xeral a bacteria é sensible ás penicilinas. No raro caso de bacteremia, ademais de penicilinas, pode usarse cefalosporina, ceftriaxona ou ciprofloxacino soa ou en combinación con eritromicina ou rifampicina. O tratamento pode ser por vía oral durante 5 a 7 días ou intramuscular en dose única. A bacteria é naturalmente resistente á vancomicina.
Prevención
Limpar as superficies que entran en contacto con animais ou carne con desinfectante, usar luvas e cociñar ben a carne axuda a previr esta infección.
Tempada 2007-08 do HC Liceo
A tempada 2007-2008 foi a 29ª tempada consecutiva do H.C. Liceo na OK Liga (máxima categoría do hóckey a patíns español) dende a súa fundación en 1972. Esta tempada foi a cuarta consecutiva do equipo galego sen acadar ningún título.
Equipo
Adestrador: José Querido
Adestrador adxunto: Juan Copa
Preparador físico: Óscar Viana González
Outros artigos
Temporada 2007-2008 del Hockey Club Liceo de La Coruña
Voo 742 de Viasa
O voo 742 de Viasa era un voo regular internacional dende Caracas ata Miami cunha escala en Maracaibo. O 16 de marzo de 1969 o DC-9-30 que operaba a ruta golpeou varias liñas eléctricas tras engalar e esnafrouse contra o distrito de La Trinidad de Maracaibo. As 84 persoas a bordo morreron, xunto con 71 en terra.
A causa do accidente atribuíuse a sensores defectuosos na pista e cálculos para a engalaxe feitos con información errónea, que fixeron que o avión estivese sobrecargado en máis de 5 000 libras para as condicións do momento. Só dous días despois do accidente o ministro de traballo venezolano atribuíu a lonxitude da pista como un factor que axudou ao desastre.
Cando o DC-9 se encaraba cara Ziruma non conseguiu gañar altitude, e o motor esquerdo do avión golpeou contra un pau da luz. Cando o aparello se inclinou cara a esquerda un reflector impactou contra o tanque de combustible abríndoo. Tras golpear outro pau da luz a á esquerda desprendeuse do avión e o motor esquerdo estoupou incendiándose. O avión esnafrouse nun pequeno parque en La Trinidad. O impacto foi tan forte que o motor dereito separouse do aparello e impactou contra unha casa.
O voo 742 foi a primeira perda dun DC-9-30 e segue sendo o peor accidente dese modelo. Tamén foi o peor accidente en Venezuela ata o voo 708 de West Caribbean Airways 36 anos despois. Na época foi o accidente aéreo civil con máis mortes. O número de vítimas foi superado en 1971 polo voo 58 de All Nippon, onde morreron 162 persoas tras colidir contras un caza F-86.
Alexandre V, antipapa
miniatura|Alexandre V Pietro Philargi de Candia ou Pietro de Candia, nado en 1340 e finado o 3 de maio de 1410, foi elixido papa en Pisa baixo o nome de Alexandre V durante o Gran Cisma de Occidente. Como todos os papas de Avignon e os papas de Pisa desta época, é considerado hoxe pola Igrexa católica como un antipapa, aínda que a devandita postura non foi historicamente uniforme como o demostra o feito de que o seguinte papa que adoptou o nome de Alexandre, Roderic Borja y Borja, utilizou o numeral VI.
Voo 742 de Viasa
Avión
O DC-9 accidentado estaba alugado a Avensa e só levaba un mes en servizo. Fora construído tres meses antes do accidente e estaba equipado con dous motores turboventilador Pratt & Whitney JT8D-7.
José María de Pereda
Traxectoria
Fillo de Juan Francisco de Pereda e Bárbara Josefa Sánchez Porrúa, (naturais, respectivamente, de Polanco e de Comillas), que casaron moi novos, de forma que chegaron a ter 22 fillos, aínda que só nove chegaron á mocidade. Inicialmente viviron da agricultura e da gandería na súa localidade natal, onde o autor cursou estudos de primaria, ata que se trasladan en 1843 á capital da provincia, Santander. Alí estuda bacharelato no Instituto Cántabro.
Terminados os estudos, no outono de 1852 trasladouse a Madrid con intención de cursar estudos preparatorios para o ingreso na Academia de Artillería de Segovia, permaneceu dous en Madrid pero a falta de interese polas matemáticas, fundamentais para entrar en artillería, decidírono a desistir de entrar no exército, levando unha vida bohemia. Testemuña da Revolución de 1854, a Vicalvarada, escribiu nese ano a comedia inédita La fortuna en un sombrero (1854). Volveu a Santander e en 1855 faleceu a súa nai deixándoo nunha profunda crise, complicándose por contraer o cólera a fin de ano, por consello dun irmán máis vello marchou a Andalucía, onde permaneceu o inverno de 1857.
A Santander volveu totalmente restablecido das súas doenzas e o 28 de febreiro de 1858 apareceu o seu primeiro escrito, La gramática del amor na revista santanderina La Abeja Montañesa, na cal seguiu colaborando ao tempo que cuns amigos fundaba a revista satírica El Tío Cayetano, probou sorte co teatro con pezas como Tanto tienes, tanto vales (1861); Palos en seco (1861), Marchar con el siglo (1863) comedias de carácter moralista e satírico e as zarzuelas Mundo, amor y vanidad (1863) e Terrones y pergaminos (1866), que tiveron un relativo éxito localmente inda que a súa calidade literaria era ben discutible, as obras publicounas Pereda en 1869 no volume Ensayos dramáticos que distribuíu entre as amizades. En 1864 publicou Escenas montañesas e pasou un ano en París.
Conmocianado pola Revolución de 1868, Pereda de ideoloxía tradicionalista resucitou El Tío Cayetano en novembro de 1868 e presentouse como candidato carlista no distrito de Cabuérniga en 1871 gañando o escano. Nese ano de 1871 publicou Tipos y paisajes e coñeceu a Benito Pérez Galdós con quen fixo perdurable amizade, pouco despois coñeceu a Ramón Menéndez Pelayo quen o estimulou para volver á literatura publicando en 1876 Bocetos al temple, volume onde recolleu tres novelas breves, e colaborando na revista La Tertulia en artigos que recolleu no libro Tipos trashumantes (1877). En 1878 publicou a súa primeira novela longa, El buey suelto seguida por Don Gonzalo González de la Gonzalera (1879) e De tal palo tal astilla (1880). miniatura| A partir de 1881 con El sabor de la tierruca comezou unha nova etapa literaria menos condicionada pola súa ideoloxía e centrada no marco montañés, coa excepción de Pedro González (1883) que centra a súa acción en Madrid e que foi moi ben acollida pola crítica que o levou a visitar Madrid, Valencia e Barcelona, onde coñece a Narcís Oller. En 1885 escribiu Sotileza, unha das súas obras máis coñecidas e que tivo un éxito de crítica e público rotundo, Pereda viaxou a Portugal de incógnito con Galdós, á volta regresando por Galicia. La Puchera (1889), Nubes de estío (1891), Al primer vuelo (1891) seguiron o estilo da novela montañesa. En 1892 presentouse como candidato a senador polas Sociedades Económicas de León desde posicións rexionalistas conservadoras. Defensor da literatura catalá participou nos XXXIV Xogos Florais en 1892. En 1893 morría o seu fillo e sumido nunha profunda crise parou na escrita da que ía ser unha das súas obras máis significativas, Peñas arriba publicada en 1895.
Simindis k'undzuli
Simindis k'undzuli (en სიმინდის კუნძული) é un filme de 2014 dirixido por Giorgi Ovashvili.
Sinopse
As inundacións de primavera forman unha pequena illa con rico solo no medio do río Enguri, unha terra nova sen propietario. Un vello, axudado pola súa neta adolescente orfa, toma posesión da illa, constrúe unha sinxela cabana e planta millo. Son de etnia abkhaza e intercambian acenos con soldados xeorxianos que pasan. O vello agocha un soldado ferido que se refuxia na illa e protéxeo dos seus perseguidores durante un tempo. A finais do verán, as inundacións destrúen a illa.
Estrea
O filme estreouse no Festival Internacional de Cinema de Karlovy Vary en xullo de 2014, onde gañou o Globo de Cristal, así como o premio do Xurado Ecuménico.
Galardóns e nomeamentos
Foi elixido como candidato xeorxiano para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 87ª edición dos premios, conseguindo clasificarse na lista curta de xaneiro.
Arkote Arraun Taldea
miniatura|dereita|300px|Traiñeira de Arkote na [[bandeira da Concha de 2007.]] O Arkote Arraun Taldea é un club de remo da localidade de Plentzia, Biscaia (Euskadi). Actualmente compite na Liga ARC. As súas cores son o negro e o amarelo, e a súa traiñeira chámase Plentzitarra.
Historia
O Arkote AT foi fundado en 1957 como continuación da Sociedad Remera de Plentzia, que representou á localidade dende 1946.
Dende 2005 ata 2009 o club competiu na Liga ACT, á máxima categoría de remo do Cantábrico, aínda que no 2009 non puido conseguir a permanencia ao finalizar na última posición na Liga, polo que actualmente compite no Grupo 1 da Liga ARC.
Kalajoki
Limita cos concellos de Alavieska, Merijärvi, Pyhäjoki, Sievi, Ylivieska, Kokkola e Kannus, estes dous últimos pertencentes á rexión veciña de Ostrobotnia Central.
O concello é unilingüe en finés.
Epítopo
miniatura|250px|Estrutura tridimensional dos epítopos da proteína [[gliadina, mediadores da enfermidade celíaca.]] Un epítopo ou determinante antixénico é a porción dunha macromolécula que é recoñecida polo sistema inmunitario, e máis especificamente a secuencia da molécula á que se unen os anticorpos, os receptores das células B (BCR) ou os de células T (TCR). Unha proteína pode ter varios epítopos distintos en diferentes partes da molécula. Aínda que os epítopos proveñen xeralmente de proteínas non propias, as secuencias que se obteñen do hóspede que poden ser recoñecidas inmunitariamente tamén se clasifican como epítopos. A parte dun anticorpo que recoñece o epítopo denomínase parátopo. Un epítopo pode ser linear ou conformacional.
Tipos
miniatura|300px| Recoñecemento de epítopos de tipo linear. Nota: os segmentos da mesma cor da proteína poden formar parte de máis dun epítopo. miniatura|300px|dereita| Recoñecemento de epítopos conformacionais polas células B. Nótese como segmentos que estaban moi separados na [[estrutura primaria das proteínas|estrutura primaria quedan en contacto na estrutura terciaria tridimensional, formando parte do mesmo epítopo. ]]
Un epítopo conformacional está composto por seccións que non van seguidas da secuencia de aminoácidos do antíxeno, pero que polo pregamento ou disposición da proteína están próximas orixinando un determinado relevo. Estes epítopos interaccionan co parátopo precisamente debido ao relevo superficial da estrutura tridimensional do antíxeno (estrutura terciaria).
A diferenza dos anteriores, os epítopos lineares interaccionan co parátopo segundo a súa secuencia de aminoácidos ou estrutura primaria. Un epítopo linear está formado por unha secuencia continua de aminoácidos do antíxeno. As proteínas que funcionan como antíxenos son procesadas na célula e convertidas en péptidos pequenos, que son os que son despois ""presentados" na superficie celular unidos ás moléculas MHC, polo que a secuencia dos epítopos lineares é a secuencia linear de aminoácidos destes péptidos.
Bioquímica
Os anticorpos, tanto os libres coma os fixados á matriz extracelular, únense a moléculas antixénicas nunha superficie de unión, para así formar complexos antíxeno-anticorpo. Esas superficies de unión sobre as macromoléculas constan de complexas secuencias específicas chamadas determinantes antixénicos ou epítopos. A maioría dos epítopos recoñecidos por anticorpos ou células B poden considerarse como relevos de superficies tridimensionais dunha molécula de antíxeno; estes relevos encaixan con precisión e así se produce a unión do anticorpo. A parte dun anticorpo que recoñece o epítopo chámase parátopo. A excepción son os epítopos lineares, que son determinados pola secuencia de aminoácidos (a estrutura primaria) en vez de pola forma tridimensional (estrutura terciaria) dunha proteína.
Cando se coñece a secuencia xenética dun determinado epítopo que se sabe será recoñecido por un anticorpo, é posible empregar esta para xerar unha proteína quimera por fusión do marco aberto de lectura (ORF) dun xene a facer estudos coa secuencia de dito epítopo; deste modo, o anticorpo inicial pode ser empregado para detectar a proteína quimera, o cal permite detectala e efectuar análises sobre ela.
Inmunoloxía
Os epítopos recoñecidos polas células T son presentados na superficie dunha célula presentadora de antíxenos unidos a moléculas do complexo maior de histocompatibilidade (MHC). Os epítopos para as células T presentados por moléculas MHC de clase I son tipicamente péptidos de entre 8 e 15 aminoácidos de lonxitude, mentres que as moléculas MHC de clase II presentan péptidos máis longos (e as moléculas MHC non clásicas tamén presentan epítopos non peptídicos como os glicolípidos).
Os epítopos poden ser trazados usando micromatrices de proteínas, e coas técnicas ELISPOT ou ELISA.
Os epítopos teñen ás veces reactividade cruzada. Esta propiedade é explotada polo sistema inmunitario na regulación por anticorpos anti-idiotípicos (nome proposto orixinalmente polo premio Nobel Niels Kai Jerne). Se un anticorpo se une a un epítopo dun antíxeno, o parátopo pode converterse no epítopo para outro anticorpo que entón se unirá a el. Se este segundo anticorpo é da clase IgM, a súa unión pode acentuar a resposta inmune; se o segundo anticorpo é de clase IgG, a súa unión pode diminuíla.
Actualmente, estánse a realizar investigacións intensivas para deseñar ferramentas fiables para predicir epítopos en proteínas.
Etiquetado de epítopos
Os epítopos úsanse moito en proteómica e o estudo de produtos xénicos. Utilizando técnicas de ADN recombinante as secuencias xenéticas codificadas polos epítopos que son recoñecidas polos anticorpos comúns poden fusionarse co xene. Despois da síntese de proteínas, a etiqueta de epítopo resultante permite que o anticorpo encontre a proteína ou outro produto xénico o que é unha útil ferramenta de laboratorio para a localización, purificación, e posterior caracterización molecular. Epítopos comunmente usados para este propósito son: Myc-tag, HA-tag, FLAG-tag, GST-tag, 6xHis e OLLAS. Os péptidos poden unirse tamén a proteínas que forman enlaces covalentes co péptido, o que permite a súa inmobilización irreversible.
Antonio Ramilo
Antonio Bernardino Ramilo Fernández-Areal, nado en Buenos Aires (Arxentina) o 24 de maio de 1928 e finado en Vigo o 25 de xaneiro de 2006, foi un empresario e político, alcalde de Vigo.
Traxectoria
Traballou en Madrid e estudou leis, especializándose en Dereito Marítimo, nas universidades Complutense e de Deusto. En 1955 instalouse en Vigo. Ocupou o posto de conselleiro delegado na empresa familiar, Ramilo S.A., adicada á extracción de granito.
En setembro de 1974 foi substituído na alcaldía por Joaquín García Picher, e volveu ó asociacionismo empresarial, sendo presidente do Consello Provincial de Empresarios ata 1976. Ese ano participou na fundación da Confederación Española de Organizacións Empresariais (CEOE) e no 77 da Confederación de Empresarios de Pontevedra. Membro da Confederación de Empresarios de Galicia dende 1981 presidiuna dende 1991, deixando o cargo no 2000 tras descubrirse irregularidades contables na entidade.
Foi dirixente de Acción Democrática Española. De 1986 a 1989 foi senador por Alianza Popular.
Manuel García Rodríguez
Manuel García Rodríguez, Porco, nado en Langullo (parroquia de Cesuris, Manzaneda) e finado en Ourense o 3 de setembro de 1959, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Antonio Ramilo
Vida persoal
Estaba casado e tivo sete fillos, entre eles o empresario e político Antonio Ramilo Rodríguez de Robles.
Manuel García Rodríguez
Traxectoria
No monte dende xullo de 1936, pertenceu ao grupo de Mario de Langullo. De carácter violento, fixo honra aos alcumes de Verdugo e Sarxento, foi o autor do asasinato do cura de Cesuris e de numerosos atracos. Mario de Langullo acabou por expulsalo do grupo. Agochado dende 1945 na casa de Gumersinda Rodríguez en Placín, foi denunciado pola muller que o albergaba e arrestado o 7 de novembro de 1958 en Pena Folenche (A Pobra de Trives). Xulgado en Ourense en consello de guerra, foi condenado a garrote vil e executado na cadea da cidade o 3 de setembro de 1959.
Danielle Souza
Danielle Souza, popularmente coñecida como Mulher Samambaia, nada en Lages (Santa Catarina) o 2 de xaneiro de 1981, é unha modelo brasileira.
Traxectoria
Ata 2003, Danielle vivía en Balneário Camboriú. Neste mesmo ano, trasladouse a São Paulo, onde venceu o tradicional concurso "As Felinas” (As Felinas) e logo recibiu o convite para posar para a revista Playboy en novembro de 2003, na que posou con Antonela Avellaneda, participante do Big Brother Brasil 4.
Foi convidada polo antigo director de Pânico na TV para gravar un piloto do programa, que se estreará xa na semana seguinte. Traballou no Pânico na TV como a "Muller Samambaia", e amais de ter sido axudante de escenario, tamén participou algúns cadros do programa.
Danielle realizou un novo ensaio fotográfico para a revista Sexy en decembro de 2004, xa co alcume de Muller Samambaia. Posou espida de novo para a revista Sexy en agosto de 2007. As fotos foron tomadas en Bonito, Mato Grosso do Sul.
Danielle está cursando Deseño de interiores e pretende especializarse en decoración e deseño de xardíns. No Entroido de 2009 participou no desfile do GRES Aliança como Musa da batería. Participou do reality show da Rede Record, The Farm.
José Manuel Otero Novas
José Manuel Otero Novas, nado en Vigo o 23 de marzo de 1940, é un político, xurista e escritor galego.
Traxectoria
Inspector dos Servizos do Ministerio de Economía e Facenda por concurso-oposición dende 1974, realizando as funcións de control, auditoría, estudo e proposta propias do cargo en Servizos Centrais e Delegacións periféricas. Xefe do Gabinete Técnico da Subsecretaría de Facenda. Compatibilizou sempre as súas funcións de Avogado do Estado ou de Inspector dos Servizos co exercicio libre da avogacía, especialmente en temas empresariais.
Como consecuencia foi (e segue sendo) Letrado Asesor, Conselleiro, nalgún caso Presidente, de empresas, especialmente nos sectores da Banca (Grupo Banco Exterior de España e Filiais estranxeiras), Seguros (La Unión y El Fénix, AGF U.F. e filiais), Transportes (Transfesa, Elcano, Remolcanosa), Construción (Unión y el Fénix, Grupo Empresarial San José), Enerxía (Cepsa), Prensa (Edica)...
Foi membro do Tribunal arbitral interbancario (Diriban), e tamén do Tribunal de conflitos entre Bancos e Caixas de Aforro ("Serdi"). É arbitro da Corte Civil y Mercantil de Arbitraje de Madrid (CIMA).
Actividade política
Logo foi Subsecretario Técnico do Presidente do Goberno con Adolfo Suárez, colaborando na Lei para a Reforma Política, legalización de Partidos Políticos e primeiras eleccións xerais, así como achegando cos seus colaboradores o inicial borrador de Constitución elaborado dentro do ámbito do Goberno.
Foi Ministro do Goberno dende xullo de 1977 ata setembro de 1980. Primeiro da Presidencia, como colaborador de Adolfo Suárez durante o proceso constituínte, coa alta dirección do Centro de Estudos Constitucionais, do Centro de Investigacións Sociolóxicas e do Instituto Nacional de Prospectiva. Presidente da Comisión de Subsecretarios, tivo ao seu cargo a axenda do Consello de Ministros, as súas actas, o desenvolvemento dos seus acordos, o Boletín Oficial do Estado. Todos os Decretos das Preautonomías levan a súa firma e presidiu varias Comisións de Transferencias entre elas a do País Vasco. Presidente da Primeira Conferencia Mundial (SPIN) sobre políticas e estratexias en materia de informática. Vicepresidente da Conferencia Europea de Administración Local en 1978.
A partir de abril de 1979 foi Ministro de Educación durante 18 meses; o último que tivo a plena competencia educativa en toda España. Promoveu e obtivo a aprobación do Estatuto de Centros Escolares (LOECE) que por establecer o dereito dos centros a ter carácter propio ou ideario, libremente e sen máis limitación que o respecto aos principios constitucionais, mereceu unha forte contestación da esquerda política. Promoveu os Decretos que estableceron en toda España o ensino obrigatorio de todas as linguas vernáculas, así como a liberdade de opción para recibir o ensino "en" lingua castelá común ou "na" lingua vernácula da Comunidade respectiva.
Foi membro do Comité Executivo Nacional e Deputado ao Congreso por UCD; e logo tamén ambas as dúas funcións polo PP; na lexislatura 1989-1993 foi Voceiro do PP na Comisión de Presupostos.
Dende 1996 está á marxe da política activa.
Social
Dende a década de 1990 é membro do Xurado de Ciencias Sociais dos Premios Príncipe de Asturias. Foi membro do Comité Executivo da Confederación Empresarial Independente de Madrid. Durante o período máximo estatutario (12 anos) foi Vogal do Padroado da Fundación Universitaria San Pablo-CEU e das súas Universidades vinculou (Madrid, Barcelona, Valencia).
É Patrón do Colexio Maior Universitario de San Pablo de Madrid e presidente do Instituto de Estudos da Democracia da Universidade CEU San Pablo.
Francisco Vega Ceide
Francisco Vega Ceide, coñecido como Francisco de Fientosa, nado no Cordón (Santa Locaia, Castro de Rei) o 22 de maio de 1912 e finado en Aravaca en novembro de 1936, foi un poeta galego.
Traxectoria
Parente de Xosé Crecente Vega do que foi discípulo. Poeta vangardista con gran fidelidade por Noriega Varela. Foi asasinado en Aravaca en novembro de 1936, nunha vinganza por celos de compañeiros de estudos da Universidade Central de Madrid. O franquismo tratou de manipular a súa morte, o 26 de xuño de 1939 celebrouse na igrexa de Santa Locaia o funeral polo seu eterno descanso e publicaron unha nota necrolóxica co texto:
Obras
Escritor en castelán, tamén ten poemas e escritos en galego. En vida publicou tres libros: Lendas (1931), libro de poemas en galego que hoxe está desaparecido, Triángulo isósceles, poemario publicado en Madrid en 1934 e El alba del quechemarín, poemario publicado en Santiago en 1935. Deixou rematados outros dous volumes: o poemario Trébol de cuatro hojas e un de prosa titulado Gente cordial.
Andreas Goldberger
Andreas Goldberger, nado o 29 de novembro, 1972 en Ried im Innkreis, é un antigo saltador de esquí austríaco.
Os principais éxitos
En 1994 gañou a medalla de bronce en trampolín grande na Olimpiada de Inverno de 1994 en Lillehammer. Ó ano seguinte conquistou de novo o Torneo dos Catro Trampolíns, unha medalla de prata nos mundiais de esquí nórdico e a súa segunda Copa do Mundo. En 1996 adxudicouse o Mundial de Salto de Esquí de Bad Mitterndorf, en Austria,e a súa terceira Copa do Mundo.
Controversia
En 1997 Goldberg admitiu o uso de cocaína, a federación austríaca suspendeuno durante seis meses. O deportista ameazou con competir coas cores de Iugoslavia porén finalmente aceptou a sanción e tras o seu remate volveu a competir con Austria. Retirouse o 29 de maio de 2005
Rata de almiscre
A rata de almiscre (Ondatra zibethicus) é a única especie do xénero Ondatra, é un roedor semiacuático de tamaño medio que é nativo de América do Norte, pero que foi introducido en partes de Europa, Asia e América do Sur. A rata de almiscre vive en zonas húmidas e é un animal con moito éxito en gran variedade de climas e hábitats. Ten un papel importante na natureza e é unha fonte de alimento e pelaxe para os humanos, alén de ser unha especie introducida en gran parte do seu ámbito de distribución actual.
A rata de almiscre é a meirande especie da subfamilia dos arvicolinae, que inclúe 142 outras especies de roedores. As ratas de almiscre son chamadas «ratas» nun senso xeral porque son roedores de tamaño medio cun estilo de vida adaptable e cunha dieta omínvora. Porén, non son «ratas vertadeiras», é dicir, non son membros do xénero Rattus.
Control de Tráfico Centralizado
miniatura|300x300px|Posto de mando do CTC en [[Estación de Madrid-Chamartín|Madrid-Chamartín.]] O Control de Tráfico Centralizado, coñecido polas súas siglas como CTC, é -segundo a propia definición do Regulamento de Circulación Ferroviaria español- o sistema que permite realizar desde un posto central, o accionamento remoto das instalacións dun conxunto de estacións e traxectos, ordeando os movementos e coordinando a circulación dos trens e manobras.
As redes ferroviarias poden estar ao amparo dun CTC ou deixar o control do tráfico aos gabinetes de circulación localizados nas estacións ao longo da liña.
En España
O primeiro tramo controlado por un CTC foi o tramo en vía única entre as estacións de Brañuelas e Ponferrada, no ano 1954. O mando do CTC situábase na estación de Ponferrada.
Os CTC máis modernos executan automaticamente a apertura de itinerarios aos trens, de xeito que os técnicos se dedican exclusivamente á regulación do tráfico. Excepción feita das grandes terminais, onde a apertura dos sinais esixe a continua intervención do Xefe do CTC.
Pilar de Borbón e Borbón-Dúas Sicilias
Pilar de Borbón e Borbón-Dúas Sicilias, nada en Cannes, Francia, o 30 de xullo de 1936 e finada en Madrid o 8 de xaneiro de 2020, foi Infanta de España polo Real Decreto 1368/1987, de 6 de novembro. Filla de Xoán de Borbón, conde de Barcelona e de María das Mercedes de Borbón-Dúas Sicilias, foi irmá do rei de España, Xoán Carlos I e da infanta Margarida. Tiña o tratamento de Alteza Real, e era ademais Duquesa de Badaxoz por Decreto 758/1967, de 13 de abril.
Dereitos de sucesión
Renunciou aos seus dereitos de sucesión ao trono español ao contraer matrimonio cunha persoa allea a algunha familia real como estipulaba a Pragmática Sanción do rei Carlos III sobre matrimonios dos membros da familia real, pero esta renuncia, ao producirse anterioridade á entrada en vigor da Constitución e á reinstauración da monarquía non foi ratificada polas Cortes Españolas. Aínda que a norma de Carlos III quedou abolida de facto coa proclamación da II República, a maioría de expertos na materia consideran que tanto Pilar como a súa irmá e todos os seus descendentes quedaron excluídos da liña sucesoria pero esta situación non foi confirmada oficialmente. Ademais a Constitución española de 1978 establece no artigo 57.5 que: As abdicacións e renuncias e calquera dúbida de feito ou de dereito que ocorra na orde de sucesión á Coroa resolveranse por unha lei orgánica, o que posibilita que no caso de que fose necesario a infanta Pilar e os seus fillos poidan ser incluídos na liña de sucesión con aprobación das Cortes Xerais.