cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Galicia na Segunda República
Forzas políticas obreiras
As forzas políticas obreiras máis destacadas que operaban dentro do territorio galego eran:
Forzas nacionalistas
O principal partido de corte nacionalista en Galiza foi o Partido Galeguista, o cal contaba con figuras do talle de Ramón Otero Pedrayo, Lois Tobío Fernández, Vicente Risco, Ramón Villar Ponte, Antón Villar Ponte, Ricardo Carvalho Calero, Alexandre Bóveda ou Alfonso Daniel Rodríguez Castelao. Debido a que para as eleccións de 1936 o Partido Galeguista decidiu a súa unión á Fronte Popular, Vicente Risco, que xa realizara a súa viaxe a Alemaña e comezaba a simpatizar timidamente co fascismo e co nazismo, non podía soportar que o Partido Galeguista (o cal, lembremos, fora na súa orixe un partido de tendencia dereitista), concorrese ás eleccións na mesma confederación política que comunistas e socialistas. Por este motivo, el e mais un reducido grupo de militantes escindíronse do Partido Galeguista e fundaron a Dereita Galeguista.
Forzas conservadoras
Os partidos antirrepublicanos podían ser de dous tipos: ou ben respectaban a República, como a CEDA (Confederación Española de Derechas Autónomas) ou a URD (Unión Regional de Derechas), sendo este último un partido de masas monárquico-católico; ou ben eran de extrema dereita. Entre estas últimas achamos Renovación Española (representada en Galiza por José Calvo Sotelo), a Comunión Tradicionalista (constituída por carlistas) e a Falange Española (que contaba con poucos militantes en Galicia).
Forza centrista
Por indicacións de Niceto Alcalá Zamora, presidente da República ata Febreiro de 1936, Manuel Portela Valladares, colaborador do presidente desde os primeiros días da República, creou un partido de centro que pretendía estabelecera unha terceira forza política que superase a dicotomía esquerda-dereita, xa que aínda que Alcalá Zamora era de dereitas, se negaba a que a CEDA conseguise facerse co goberno de España, como sucedera no 1933. Mais o partido non tivo aceptación porque non tiña apoio popular nin unha propaganda convincente. Así pois, non pasou de ser unha frustrada tentativa de organizar un verdadeiro centro na II República.
Os problemas específicos galegos
Neste apartado, a realidade galega contou con varias problemáticas específicas neste período. Aínda así, destacan entre elas a cuestión agraria e mais a cuestión da autonomía.
Canto á primeira delas, esta radica na dificultade patente á hora de aplicar no noso país a reforma agraria republicana, dificultade motivada polas insuficiencias do Decreto de Redención de Foros aprobado en 1923. Debido ás particularidades históricas e socioeconómicas Galicia precisaba dunha lexislación agraria adecuada ás súas necesidades. Mais esta non chegou a existir nunca. Alén disto, os efectos da crise de 1929 notáronse na nosa comunidade, a pesar do seu illamento económico, de xeito que toda a estrutura agropecuaria vai resentiuse. A pesar do dito, algunhas das propostas da reforma republicana van ter unha aplicación directa e positiva no noso territorio, como pode ser a promoción de cooperativas, a creación de créditos agrícolas, a mellora das canles de comunicación (facendo estas máis áxiles), a declaración da pequena propiedade como patrimonio inembargábel,...
O segundo dos problemas, o da autonomía, conta con escasas peticións ao principio do réxime. Pese a isto, debemos lembrar que esta xa estaba presente antes do comezo da II República, posto que na Asemblea Nacionalista de Monforte de 1922 xa se demandaba a instauración dun réxime federal a nivel ibérico, onde Galiza tería case plena autonomía.
No ano 1931, Ricardo Carvalho Calero e Lois Tobío Fernández, membros da área de Ciencias Sociais e Xurídicas do Seminario de Estudos Galegos, presentaron o Anteproxecto de Estatuto de Autonomía de Galiza. Este traballo, realmente avanzado en todos os planos, sentou as bases do Estatuto de Autonomía de Galicia de 1936, en cuxa elaboración participaron, alén dos dous autores citados, personaxes do talle de Antón Villar Ponte, Aleixandre Bóveda ou Alfonso Daniel Rodríguez Castelao. O autonomismo fora gañando efectivos durante a época republicana, polo que non é de estrañar que fose aprobado en referendo o 28 de xuño de 1936. O 15 de xullo foi entregado ao Presidente das Cortes, mais o golpe de Estado do xeneral Francisco Franco, levado a termo o día 18, truncou calquera posibilidade de aplicación do Estatuto recentemente aprobado.
Comportamento electoral dos galegos durante a república
Finalmente, outro dos problemas destacados deste período consistiu na carencia de limpeza electoral. A existencia de caciques dentro dos partidos republicanos, a falta de tradición electoral, o feito de que non existiron as eleccións municipais antes de 1934 (os alcaldes eran postos no seu cargo "a dedo") dificultaron e impediron a limpeza electoral que os republicanos pretendían cando chegaron ao poder.
O dito arriba debe ser moi tido en conta á hora de interpretar os resultados expostos a continuación. As tendencias de voto nas eleccións a Cortes foron os seguintes:
Partido Obreiro Unificado Polaco
O Partido Obreiro Unificado Polaco (POUP; en polaco Polska Zjednoczona Partia Robotnicza, PZPR) foi o partido gobernante na República Popular de Polonia desde a súa fundación en 1948 até xaneiro de 1990. O nome do partido fai alusión aos partidos que se xuntaron para dar este, o Partido Socialista Polaco e o Partido Obreiro Polaco.
O seu programa estaba baseado no marxismo-leninismo e, aínda que non era o único partido recoñecido, era recoñecido constitucionalmente como a "forza dirixente na construción do socialismo".
Líderes do PZPR
A partir do ano 1954, o xefe do partido era o Primeiro Secretario do Comité Central:
Justo Jesús Carreras-Zayas
Traxectoria
Na Guerra Civil española chegou ao grao de comandante do exército republicano, trala derrota republicana exiliouse en México, axudou a Alberto Bayo no adestramento dos revolucionarios cubanos aos que acompañou a Cuba como comandante na fronte de Escambray. Enfrontado co Che Guevara e de como discorría a Revolución foi acusado de conspirar contra o goberno revolucionario en 1960 e foi fusilado o 11 de marzo de 1961 xunto a William Morgan.
Topografía
A topografía é a rama da xeografía matemática que se ocupa da descrición matemática dunha paisaxe, que pode ser achegada como produto xeográfico con máis ou menos valores estéticos, ou como representación dunha cultura ou modo de vida.
A formación lingüística da topografía abunda en substantivos comúns concretos e topónimos, adxectivos especificativos e unha nula progresión no tempo do relato.
Henk Norel
Henk Norel, nado o 17 de setembro de 1987 en Gorinchem (Holanda Meridional) é un ex xogador profesional de baloncesto internacional neerlandés que xogaba na posición de pivote. En 2009 foi escollido na segunda rolda do Draft da NBA polos Minnesota Timberwolves. Na temporada 2017−18 foi o xogador coa maior estatística de valoración da Liga ACB, así como elixido no mellor quinteto da competición.
Topografía
No seu estado puro convértese nun informe técnico propio dun xeógrafo e con características da descrición técnica
Henk Norel
Traxectoria
Nado en Gorinchem (Holanda Meridional), Norel formouse durante os seus primeiros anos no SV Argon, situado na localidade de Mijdrecht (Utrecht). Con dezaseis anos, na temporada 2004−05, xoga para o equipo júnior dos Demon Astronauts, un club profesional da capital do país, Ámsterdam. Ao ano seguinte asina polo Joventut Badalona da Liga ACB, sendo cedido nas seguintes temporadas ao CB Prat (Liga EBA e LEB Prata) e ao Lucentum Alicante (LEB Ouro). A pesar das cesións, consegue xogar algún encontro na máxima categoría do baloncesto español. No ano 2009, xa de volta no Joventut, preséntase ao Draft da NBA, onde é escollido no posto 47 polos Minnesota Timberwolves, sendo o sétimo xogador neerlandés en conseguilo.
Xa na temporada 2008−09 Norel consegue entrar rotación de xogadores do Joventut para a ACB e a Euroliga. A súa primeira grande actuación son os 24 puntos (con 9 de 10 en tiros de 2 puntos) e 5 rebotes contra o Murcia na xornada 17. Na temporada 2009−10 aumenta a súa participación no equipo, xogando unha media de 13 minutos por encontro, con 6 puntos e 2 rebotes por partido. Ese ano tamén debuta na Copa do Rei. Na temporada 2011−12 aumentas as súas prestacións até os 7 puntos e 5 rebotes por partido en 16 minutos de media.
Tras acabar a temporada asina un contrato por tres anos co CAI Zaragoza, outro equipo da ACB. Na súa primeira temporada consegue mellorar de xeito considerábel os seus números, chegando a facer unha media de 13 puntos e 6 rebotes por partido, facendo en múltiples ocasións un dobre-dobre. De feito, a súa valoración media foi de 13,3 por partido, a quinta máis alta da Liga ACB. Con todo, unha lesión no xeonllo en maio de 2013 lévao a non xogar de novo até xaneiro de 2014. Tras a súa ecuperación fai unha media de 9 puntos e 6 rebotes por encontro até o final de temporada. Seguría facendo uns números semellantes até a súa marcha do club o 26 de xuño de 2016.
O 3 de agosto de 2020, Norel anunciou a súa retirada do baloncesto profesional con 32 anos.
Internacional
Norel representou en competicións internacionis á selección absoluta dos Países Baixos. Tras xogar o Eurobasket de 2017, o 17 de maio de 2018 anunciou a súa retirada do equipo nacional para centrarse na súa carreira en clubs, xa que declarou que precisaba de tempo de recuperacións para seguir rendindo ao máximo nivel. Nun total de 11 anos, Norel disputou 79 partidos como internacional.
Boikot
Boikot é un grupo musical de punk español formado en Madrid en 1987. As súas letras caracterízanse polo compromiso social e conteñen mensaxes políticas implícitas.
Precámbrico
miniatura|Vídeo no Museo de Xeoloxía Precámbrica de Rusia O precámbrico é o nome que se dá ao conxunto dos eóns anteriores ao Fanerozoico: o Proterozoico, o Arcaico e o Hadeico. A pesar de ser un termo obsoleto, aínda consta no Cuadro Estratigráfico Internacional da Comisión Internacional sobre Estratigrafía da Unión Internacional de Ciencias Xeolóxicas. Recibiu tamén os nomes de Azoico ("sen vida") e Criptozoico ("vida oculta"), actualmente en desuso.a
Sábese pouco dos eóns precambrianos, a pesar de corresponderen a sete oitavos da vida da Terra, xa que as modificacións a que a tona terrestre foi submetida posteriormente dificultan a interpretación dos seus vestixios. A maioría dos coñecementos actuais débese a descubrimentos efectuadas nas últimas catro ou cinco décadas. Foi no Precámbrico cando aconteceron algúns dos eventos máis importantes da historia da Terra:
Manuel Miragaia
Manuel Miragaia Doldán, nado na Coruña o 17 de xullo de 1958, é un escritor galego e exprofesor do IES Universidade Laboral.
Traxectoria
Licenciado en Filosofía pura pola Universidade de Santiago de Compostela e diplomado en Maxisterio por Ciencias Sociais, é especialista en lingua galega e diplomado en galego pola Escola Oficial de Idiomas da Coruña. Na actualidade, traballa como profesor no IES As Mariñas, en Betanzos. Realizou diversos traballos de investigación e innovación educativa, impartiu cursos e actuou en diversas ocasións como conferenciante e en recitais de poesía.
Desde 1976 escribe habitualmente en diversos medios de comunicación: El Ideal Gallego, El Correo Gallego, A Nosa Terra, Man Común e fundamentalmente en La Voz de Galicia. Tamén escribiu semanalmente no xornal Galicia Hoxe.
Igor Rakočević
Igor Rakočević, nado o 29 de marzo de 1978 en Belgrado, é un ex-xogador serbio de baloncesto profesional. Foi escollido dúas veces no mellor equipo da Euroliga, e foi tres veces o máximo anotador da competición. Con 1,94 metros de altura, xogou tanto de base coma de escolta, pero a maior parte da súa carreira xogou de escolta.
Traxectoria profesional
Antes de chegar á NBA, Rakočević xogou para o Crvena zvezda serbio e o Budućnost Podgorica montenegrino. Co Crvena zvezda conseguiu na tempada 1997-98 a YUBA Liga e rematou segundo na Copa Korać.
Rakočević foi elixido na 51ª posición do Draft da NBA de 2000 polos Minnesota Timberwolves. Non xogou na liga ata a tempada 2002-03, xogando 244 minutos en 42 partidos, e facendo 1.9 puntos, 0.8 asistencias e 0.4 rebotes por encontro. Ó remate da tempada, foi despedido polos Timberwolves e asinou cos San Antonio Spurs, pero foi cortado pouco despois sen chegar a debutar.
Frieiresa
A frieiresa é unha raza de vacún autóctona de Galicia. Actualmente a poboación é moi reducida, cuns 673 exemplares (2014) distribuídos en 30 ganderías. É unha raza típica da provincia de Ourense.
Morfoloxía
Agrupa animais de tamaño medio a grande, de perfil subcóncavo a cóncavo. O peso medio é de 600 kg para as femias e de 860 kg para os machos e a alzada media á cruz é de 131 cm para as femias e de 141 cm para os machos. A cabeza é pequena e curta, con testa saínte e fronte e morro anchos. Os cornos son longos, orientados cara adiante e cara abaixo. Ten pescozo delgado, tronco longo e harmónico, dorso e lombo anchos, peito amplo, tórax profundo, costelares arqueados e ventre de gran capacidade. As extremidades son de lonxitude media, asentadas, ben verticais. Os ubres teñen bo tamaño, con tetos de implantación correcta. A súa capa é castaña lavada, con pelo longo e abundante na rexión frontal, formando unha guedella loira característica. miniatura|Boi Frieirés
Quintáns, Abanqueiro, Boiro
Quintáns é un lugar da parroquia de Abanqueiro no concello coruñés de Boiro na comarca do Barbanza. Tiña 117 habitantes no ano 2010 segundo datos do IGE, dos cales 50 eran homes e 67 eran mulleres.
Rosa Méndez Fonte
Rosa Méndez Fonte, nada en Ferrol en 1957, é unha escritora galega en galego e castelán.
Traxectoria
Doutora en Humanidades e especialista en Patrimonio e Sociedade pola Universidade da Coruña, traballa actualmente como investigadora na Universidade Fernando Pessoa de Porto.
Çayönü
miniatura|Çayönü localízase na proximidade do curso alto do río Tigris
Çayönü, tamén chamado Çayönü Tepesi por estar sobre un montículo ou tepe, é un sitio paleontolóxico do Neolítico, sito no sueste de Turquía, que estivo habitado entre arredor de 7200 e 6600 a.C..
Xeografía
Sitúase a uns 40 km ao noroeste de Diyarbakır, aos pés do cordal do Tauro, na chaira de Ergani, preto do río Bogazcay, un afluente do alto Tigris e do Bestakot, un regato intermitente. O tepe, lugar da escavación, medía 200 m de diámetro aproximadamente.
Arqueoloxía
As escavacións foron dirixidas por Robert John Braidwood, inicialmente entre 1964 e 1978, e logo entre 1985 e 1991. O asentamento abrangue os períodos do Neolítico Pre-Cerámico A (PPCA), o Neolítico Pre-Cerámico B (PPCB) e mais o Neolítico Cerámico (PC).
Orixe da domesticación
Çayönü é probabelmente o lugar onde foi domesticado primeiramente o porco (Sus scrofa porcus). Os restos de fauna salvaxe, consumida no lugar, incluían o porco bravo (Sus scrofa) a ovella salvaxe (Ovis orientalis), a cabra salvaxe (Capra hircus) e diversas especies de cérvidos. O contorno medioambiental neolítico constaba de pantanos e lameiros cerca do río Bogazcay, bosque aberto, estepas e fragas de amendoeiras e pistachos no sur da zona.
Cultivo de cereais
Consonte o xornal alemán Der Spiegel, o 6 de marzo de 2006, o Max Planck Institute de Colonia descubriu que antecesores xenéticos comúns de 68 tipos contemporáneos de cereais medran aínda como plantas bravas nas ladeiras do Karacadag (monte Karaca), que está situado nas proximidades de Çayönü.
Inicio de uso de metal
Os arqueólogos atoparon, en niveis inferiores da escavación, obxectos de malaquita: doas furadas e tabelas. En capas claramente anteriores a 7.000 a.C., acharon obxectos de cobre (p.ex., alfinetes, un deles dobrado en ángulo) traballados en frío con técnicas de raspado e martelado. Son das probas máis antigas de uso de metal. Tanto a malaquita como o cobre pódense atopar a distancias próximas ao sitio.
Alberto Bayo
Alberto Bayo Giroud, nado en Camagüey (Cuba) o 27 de marzo de 1892 e finado na Habana o 4 de agosto de 1971, foi un militar e aviador español que participou na Guerra Civil española.
Traxectoria
Volveu ás forzas aéreas na II República Española, mais destinado en postos burocráticos non ascendeu. Durante esta época afiliouse á Unión Militar Republicana Antifascista. Ao producirse o golpe de estado que deu inicio á Guerra Civil Española tiña o grao de capitán de aviación e infantería, con destino no aeródromo militar de El Prat de Llobregat (Barcelona). Permaneceu leal á República e foi o encargado de dirixir a campaña de recuperación de Mallorca, o 16 de agosto de 1936 desembarcou na illa á fronte de 6.000 homes pero os republicanos tiveron que repregarse e abandonar a súa cabeza de ponte o 4 de setembro. Xulgado pola derrota o tribunal militar absolveuno, uniuse entón á columna de López-Tienda que sae de Barcelona o 9 ou 10 de setembro de 1936 cara o Teixo.
Designado 2º xefe do Estado Maior do Vº Corpo do Exército para a Batalla de Brunete, o xefe dese Corpo, Juan Modesto opúxose, polo que Bayo foi relevado. Ascendido sucesivamente a comandante e a tenente coronel, foi o encargado de preparar unha columna guerrilleira, pero finalmente desbotouse o proxecto e pasou a maior parte da contenda no Ministerio da Guerra como agregado militar.
Exilio
Tras finalizar o conflito en 1939 marchou a Francia, exiliouse en Cuba e desde 1941 en México e foi profesor da escola de aviación de Guadalaxara. Instrutor militar de movementos revolucionarios en Nicaragua e Costa Rica. En México coñece a Fidel Castro en 1955, converténdose no principal instrutor militar dos guerrilleiros cubanos do Movemento do 26 de xullo, encabezados por Fidel Castro. En 1958 foi nomeado xeneral polo goberno republicano no exilio, e tras o triunfo da Revolución Cubana trasladouse a Cuba en xaneiro de 1959, onde morreu oito anos despois, na Habana, aos 75 anos de idade.
Abrera
Abrera é un municipio da provincia de Barcelona, en Cataluña, pertencente á comarca do Baix Llobregat. Está situado a 40 km do centro de Barcelona.
Xeografía
Abrera atópase ao extremo norte da comarca, a banda e banda do río Llobregat. Os habitantes están distribuídos entre o núcleo urbano (inclúe os núcleos antigos do Rebato e Carrer Major-la Font), o núcleo antigo diferenciado de Santa Maria de Vilalba (cos barrios do Suro e Can Torres) e as antigas urbanizacións, agora transformadas en barrios: Can Vilalba, Ca n'Amat, Les Carpes i Sant Miquel.
Limita cos concellos de Esparreguera, Olesa de Montserrat e Viladecavalls polo norte, Ullastrell polo leste, Sant Esteve Sesrovires, Martorell e Castellbisbal polo sur, e Hostalets de Pierola polo oeste.
Cultivo microbiolóxico
Un cultivo microbiolóxico ou cultivo microbiano é un método para multiplicar microorganismos deixando que se reproduzan en medios de cultivo determinados en condicións controladas de laboratorio. Os cultivos microbiolóxicos son fundamentais como métodos de diagnóstico e como ferramenta para a investigación en bioloxía molecular.
Cultivos bacterianos
miniatura|Cultivos líquidos da [[cianobacteria Synechococcus PCC 7002]] Hai varios tipos de cultivos bacterianos que son seleccionados segundo o axente que está sendo cultivado e o seu uso posterior.
Cultivos en caldo
Un método de cultivo bacteriano é o cultivo en líquido, no cal as bacterias desexadas son suspendidas nun medio nutriente líquido (caldo de cultivo), como o caldo Luria, nun frasco vertical. Isto permite que se poidan cultivar grandes cantidades de bacterias para diversas aplicacións posteriores.
Os cultivos líquidos son ideais para a preparación dun ensaio antimicrobiano, no cal o experimentador inocula o caldo líquido coas bacterias e deixa que creza durante toda a noite (pode utilizarse un axitador para que o crecemento sexa uniforme). Ao día seguinte tómanse alícuotas da mostra para probar a actividade antimicrobiana dun fármaco específico ou proteína (péptidos antimicrobianos). miniatura|200px|Un cultivo de [[Bacillus anthracis]]
Como alternativa, os microbiólogos poden decidir usar cultivos líquidos estáticos. Estes cultivos non se axitan e proporcionan un gradiente de oxíxeno aos microbios.
Placas de ágar
Os cultivos microbiolóxicos poden crecer en placas de Petri de diferentes tamaños que teñen unha fina capa de medio de crecemento baseado no ágar. Unha vez que se pon o medio de crecemento na placa de Petri, inocúlase coa bacteria desexada, xeralmente mediante o sementado por estría facendo pasar unha mostra tomada cunha asa de inoculación, que se frota facendo estrías sobre a superficie do ágar. Despois a placa é incubada á temperatura óptima para o crecemento da bacteria seleccionada (por exemplo, normalmente a 37 graos Celsius, ou á temperatura corporal humana para cultivos en humanos ou animais ou menor para cultivos ambientais). Despois de que se logra o desexado nivel de crecemento, as placas de ágar poden ser almacenadas boca abaixo nun refrixerador por un período de tempo longo para conservar as bacterias para futuros experimentos.
Hai toda unha variedade de aditivos que se poden engadir ao ágar antes de que se verta nunha placa e se lle permita solidificar. Algúns tipos de bacterias só poden crecer en presenza de certos aditivos. Isto pode tamén ser utilizado cando se crean cepas por enxeñaría de bacterias que conteñen un xene de resistencia a antibióticos. Cando se engade o antibiótico desexado ao ágar, só poden crecer as células bacterianas que conteñen o xene inserido que lles dá resistencia. Isto permite que se seleccionen só as colonias que foron transformadas con éxito.
Tamén se poden facer sementados por estría na superficie en tubos de ensaio inclinados con ágar.
Cultivos sementados por punción
miniatura|As bacterias móbiles e inmóbiles poden diferenciarse ao longo da líña en que se sementaron. As bacterias móbiles crecen alén da liña de sementado, mentres que as inmóbiles están presentes só ao longo da liña. Os cultivos sementados en profundidade por punción son similares ás placas de ágar, pero están formados por un ágar sólido nun tubo de ensaio. As bacterias son introducidas por medio dunha agulla de inoculación ou unha punta de pipeta que son cravadas ata o centro do ágar. As bacterias crecen en masa na liña de punción onde se cravou a agulla. Os cultivos deste tipo utilízanse principalmente para o almacenamento a curto prazo ou para cultivos que teñen que ser enviados.
Silúrico
O silúrico ou siluriano é un período da escala de tempo xeolóxico, correspondente á era Paleozoica do eón Fanerozoico (hai aproximadamente 443,7 e 416 millóns de anos atrás).
Cultivo microbiolóxico
Coleccións de cultivos
As coleccións de cultivos microbianos están enfocados á adquisición, autenticación, produción, preservación, catalogación e distribución de cultivos viables de microorganismos de referencia estándar, liñas celulares e outros materiais para a investigación en sistemática microbiana. As coleccións de cultivo son tamén depósitos de cepas tipo.
Silúrico
O período silúrico sucede ao ordovícico e precede ao Devoniano, ambos os dous da súa era. Divídese nas épocas Llandovery, Wenlock, Ludlow e Pridoli, da máis antiga para a máis recente.
Durante o silúrico naceron as primeiras plantas terrestres.
Cultivo microbiolóxico
Cultivo en placa sólida de microorganismos termófilos
Para facer cultivos en placa sólida de microorgsanismos termófilos como Bacillus acidocaldarius, Bacillus stearothermophilus, Thermus aquaticus e Thermus thermophilus, entre outros, que crecen a temperaturas de 50 a 70 graos Celsius, son preferibles como axente xelificante gomas xelificantes clarificadas baixas en acilo, mellor que o ágar para a contaxe ou illamento de ditas bacterias.
Cultivo de virus e fagos
Os cultivos de fagos ou outros virus requiren células hóspede nas cales se multiplica o virus ou o fago. Para cultivos de bacteriófagos, fanse cultivos de bacterias que son infectadas cos virus. O fago pode despois illarse a partir das placas resultantes no céspede de bacterias da placa. Os cultivos doutros virus obtéñense das células hóspede eucariotas apropiadas.
Illamento de cultivos puros
Para eucariotas unicelulares, como os lévedos, o illamento de cultivos puros usa as mesmas técnicas que os cultivos bacterianos. Os cultivos puros de organismos multicelulares son normalmente illados simplemente collendo un só individuo e iniciando con el un cultivo. Esta é unha técnica útil para cultivos puros de fungos, algas multicelulares, e pequenos metazoos, por exemplo.
O desenvolvemento de técnicas de facer cultivos puros é esencial para a observación do espécime en cuestión. O método máis común para illar células individuais e producir un cultivo puro é para preparar unha placa sementada por estría. O método de sementado en estría é un modo de separar fisicamente a poboación microbiana, e faise sementando o inoculado facendo estrías riscando suavemente cunha asa de inoculación sobre a placa de ágar sólida. Durante a incubación, orixinaranse colonias a partir das células que quedaron illadas. Unha vez que un microorganismo foi illado nun cultivo puro, é necesario conservalo en estado viable para o seu posterior estudo e uso. Os cultivos en stock deben ser conservados, para que non haxa perda dos seus caracteres biolóxicos, inmunolóxicos e de cultivo.
Aeroporto de Calicut
O aeroporto internacional de Calicut, tamén coñecido como aeroporto de Karipur, é un aeroporto indio que serve ás cidades de Kozhikode e Malappuram, en Kerala. Está situado en Karipur, a uns 25 quilómetros de Kozhikode e 20 de Malappuram. O aeroporto serve como base operativa para Air India Express. En termos de pasaxeiros é o 12º aeroporto máis concorrido da India e o terceiro de Kerala tras os de Kochi e Thiruvananthapuram.
Assemblea Nacional Catalana
miniatura|[[Estelada|Bandeira estelada colgada no paseo de Gracia durante a manifestación da Diada de 2012.]] A Assemblea Nacional Catalana (en galego "Asemblea Nacional Catalá") ou ANC, tamén coñecida como Moviment per la Independència (en galego "Movemento pola Independencia"), é unha organización popular, unitaria, plural e democrática que ten como obxectivo recuperar a independencia política de Cataluña mediante a constitución dun Estado de dereito, democrático e social.
Historia
O embrión da organización orixinouse durante a Conferència Nacional per l'Estat Propi (Conferencia Nacional polo Estado Propio) que se celebrou o 30 de abril de 2011 en Barcelona (Cataluña), á que asistiron 1.500 persoas. Nesa conferencia elixiuse o Consell permanent (Consello permanente) formado por Aureli Argemí, Enric I. Canela, Carles Castellanos, Josep Cruanyes, Josep Dalmau, Miquel Esquirol, Patrícia Gabancho, Julià de Jòdar, Joel Joan, Enric Larreula, Lluís Llach, Josep Maria Murià, Ferran Requejo, Francesc Ribera, Pep Riera, Blanca Serra, Eva Serra, Jordi Solé, Josep Maria Terricabras, Quim Torra, Ricard Torrents, entre outros; así como tamén o secretariado provisional, composto por Alfred Bosch, Miquel Strubell, Miquel Sellarès, Jaume Soler, entre outros
A asemblea constituínte da ANC tivo lugar o 10 de marzo de 2012 no Palau Sant Jordi de Barcelona, aprobándose os estatutos, o regulamento interno e a folla de ruta cara á independencia.
Organizou a Manifestación "Catalunya, nou estat d'Europa", que se celebrou na Diada de Cataluña de 2012 e á que asistiron 1,5 millóns de persoas. A súa presidenta, Carme Forcadell, dixo que «o 12 de setembro, o Goberno deberá empezar a traballar pola Independencia de Cataluña».
Marea Atlántica
Marea Atlántica é un movemento cidadán e político de esquerdas creado na cidade da Coruña cuxo primeiro obxectivo foi construír unha proposta política de converxencia de cara ás eleccións municipais de maio de 2015.
Gobernou en solitario o concello da Coruña entre xuño de 2015 e xuño de 2019, con Xulio Ferreiro como alcalde.
Traxectoria
O profesor de dereito da Universidade da Coruña, Xulio Ferreiro, foi o candidato da Marea Atlántica nas eleccións municipais de maio de 2015. No movemento participan diversos partidos políticos, como Esquerda Unida, Anova, Compromiso por Galicia, Podemos ou Equo.
O 12 de marzo de 2015 foi inscrita no Rexistro de Partidos Políticos baixo as siglas MAREA.
No primeiro reconto de votos tras as eleccións foi a forza máis votada, con 36.842 votos fronte a 36.838 do PP, ambos os dous co 30,89% dos votos e 10 concelleiros. Unha semana despois, a Xunta Electoral decidiu dar por válidos algúns dos votos reclamados dando como resultado final 36.885 votos ao PP fronte a 36.857 da Marea, co mesmo repartimento de concelleiros.
Dende o 13 de xuño de 2015 e ata o 15 de xuño de 2019, a Marea Atlántica gobernou en solitario a cidade da Coruña. Xulio Ferreiro foi nomeado alcalde co apoio dos votos de PSdeG-PSOE e BNG. Na seguinte lexislatura non puido repetir os resultados e pasou a ser a terceira forza do concello, a segunda de esquerdas por detrás do PSdeG.
Resultados electorais
Na súa primeira participación nuns comicios municipais en 2015 conseguiu un total de 10 concelleiros, os mesmos que o Partido Popular, o que lle permitiu o acceso ao goberno local. Marea Atlántica entrou tamén na Deputación da Coruña con tres deputados provinciais. Nas eleccións municipais de 2019 conseguiu seis escanos acadando a alcaldía da cidade o PSOE. Os discretos resultados motivaron o abandono da corporación do exalcalde Xulio Ferreiro.
No mes de xullo de 2020, trinta e un simpatizantes e militantes, entre eles os exconcelleiros Rocío Fraga, María Eugenia Vieito e José Manuel Sande presentaron unha "Carta aberta á REDE da Marea Atlántica" que sinalaba que na organización "non houbo autocrítica despois das eleccións municipais de 2019". En setembro deses memso ano, un dos concelleiros da grupo municipal, Xiao Varela, dimitiu tamén do seu cargo. A súa decisión deu paso á seguinte candidata na listaxe electoral, Isabel Faraldo. Esta nova concelleira decidiu non integrarse no grupo político da marea, optando polo seu paso ao grupo mixto.
En abril do 2022 os cinco concelleiros restantes da Marea Atlántica anunciaron a renuncia a presentarse como candidatos nas eleccións municipais de 2023.
Ronin (filme)
Ronin é un filme estadounidense dirixido por John Frankenheimer que foi estreado en 1998. Estreouse en galego na TVG o 4 de marzo de 2011.
Sinopse
Ó igual que os samurai sen honra do Xapón, chamados Rōnin, en Europa abundan os expertos en perigosas operacións secretas que venden os seus servizos ó mellor poxador. Estes mercenarios limítanse a cumprir a misión que lles encomendaron, pero ignoran para quen traballan e cales son os verdadeiros obxectivos da súa actividade. Neste caso, só saben que deben facerse cunha misteriosa maleta.
Nipsey Russell
Julius "Nipsey" Russell, nado o 15 de setembro de 1918 en Atlanta, Xeorxia, e finado 2 de outubro de 2005 en Nova York, foi un cómico estadounidense, coñecido polas súas aparicións como convidado en programas de televisión entre as décadas de 1960 e 1990, especialmente Match Game, Password, Hollywood Squares, To Tell the Truth e Pyramid. As súas aparicións distinguíanse en parte polos seus poemas curtos e humorísticos que recitaba durante os mesmos. Tamén tivo un papel principal no filme O meigo.
Palbociclib
O palbociclib (código PD-0332991, nome comercial Ibrance®) é un medicamento para o tratamento do cancro de mama ER-positivo e HER2-negativo desenvolvido por Pfizer. É un inhibidor selectivo das quinases dependentes das ciclinas CDK4 e CDK6.
O palbociclib foi o primeiro inhibidor de CDK4/6 en ser aprobado como terapia contra o cancro por calquera organización e a, partir de decembro de 2017 foi receitado máis de 90 000 veces.
Oracle Corporation
Oracle Corporation é unha das maiores compañías de software do mundo. Os seus produtos van dende bases de datos (Oracle) até sistemas de xestión. Conta ademais, con ferramentas propias de desenvolvemento para realizar potentes aplicacións, como Oracle Designer, Oracle JDeveloper e Oracle Developer Suite. O seu CEO en 2011 é Larry Ellison. Hoxe Oracle é o estándar de ouro para a tecnoloxía de base de datos e aplicacións nas empresas en todo o mundo. A compañía é o provedor líder mundial de software de xestión de información e a segunda maior compañía de software independente. A adquisición de Sun dálle a Oracle un papel de liderado no campo do software.
Historia
En 1977 Larry Ellison, con Bob Miner e Ed Oates, fundou a empresa so o nome Software Development Laboratories (SDL). Ellison inspirouse nun artigo escrito en 1970 por Edgar F. Codd sobre sistemas de xestión de bases de datos relacionais que tiña por título "A Relational Model of Data for Large Shared Data Banks". Soubo da base de datos IBM System R por un artigo que se publicara en IBM Research Journal. Ellison quería facer un produto Oracle compatible co System R, pero non foi quen ao manter IBM os códigos de erro de DBMAS en segredo. SDL mudou de nome e pasou a se coñecer como Relational Software, Inc (RSI) en 1979, e en 1983 mudou de novo o seu nome para Oracle Systems Corporation , en consonancia co seu principal produto Oracle Database. Nese momento Bob Miner era o xefe de programación. O 12 de marzo de 1986 a compañía saíu a bolsa initial public offering. . En 1995 Oracle Systems Corporation cambiou o seu nome a Oracle Corporation. En parte o seu éxito inicial debeuse ao uso da linguaxe de programación C para implementar os seus produtos, o que facilitou a portabilidade entre diferentes sistemas operativos, xa que a maioría eran compatibles con C.
Ubiquinol
O ubiquinol é unha forma rica en electróns (reducida) do coencima Q10.
A forma natural de ubiquinol do coencima Q10 é o 2,3-dimetoxi-5-metil-6-poliprenil-1,4-benzoquinol, no que a cadea lateral poliprenilada ten unha lonxitude de 9 ou 10 unidades en mamíferos. O coencima Q10 (CoQ10) pode encontrarse en tres estados redox: completamente oxidado (ubiquinona), parcialmente reducido (semiquinona ou ubisemiquinona) e totalmente reducido (ubiquinol). As funcións redox do ubiquinol na produción de enerxía celular e na protección antioxidante están baseadas na capacidade de intercambiar electróns nun ciclo redox entre as formas ubiquinol (reducida) e a ubiquinona (oxidada).
Características
Como os humanos poden sintetizar ubiquinol, non se clasifica como vitamina.
Biodispoñibilidade
Está ben establecido que o CoQ10 non se absorbe ben polo corpo. Como a forma ubiquinol ten dous hidróxenos adicionais, resulta da conversión de dous grupos cetona en grupos hidroxilo na porción activa da molécula. Isto causa un incremento no carácter polar da molécula CoQ10 e pode ser un factor significativo que explique a maior biodispoñibilidade observada do ubiquinol.
007 contra o doutor No
007 contra o doutor No (en Dr. No) é un filme británico dirixido por Terence Young que foi estreado en 1962. Está baseado na novela Dr. No de Ian Fleming. Primeiro filme baseado no personaxe James Bond. Estreouse en galego na TVG o 17 de marzo de 2008.
Ubiquinol
Contido en alimentos
En alimentos, hai cantidades variables de ubiquinol. Nunha análise de diversos alimentos encontrou que o ubiquinol estaba presente en 66 dos 70 alimentos estudados e supoñía o 46% do consumo total de coencima Q10 (na dieta xaponesa). A seguinte táboa é unha mostra dos resultados.
007 contra o doutor No
Sinopse
James Bond chega a Xamaica coa misión de pescudar sobre os asasinatos cometidos por un axente especial británico e a súa secretaria. Mais, ó mesmo tempo, descobre a existencia dunha sinistra organización na illa Crab Key. Nesta ocasión o seu inimigo é o Doutor No, que, axudado polo seu cómplice, o profesor Dent, proponse executar un sinistro plan: desviar a traxectoria dos foguetes de Cabo Cañaveral.
Ubiquinol
Aspectos moleculares
Ubiquinol é un benzoquinol e o produto reducido da ubiquinona ou coencima Q10. A súa cola contén 10 unidades de isopreno en humanos. center|800px|Ubiquinol
A redución da ubiquinona a ubiquinol ocorre nos complexos I e II da cadea de transporte de electróns. O ciclo Q é un proceso que ocorre no citocromo b, un compoñente do complexo III da cadea tde transporte de electróns, e que converte o ubiquinol en ubiquinona de maneira cíclica. Cando o ubiquinol se une ao citocromo b, o pKa do grupo fenólico diminúe polo que se desprende un protón e fórmase o anión fenóxido.
center|800px|Ubiquinol, semifenóxido Se o oxíxeno fenóxido se oxida, fórmase a semiquinona e o electrón desapareado é situado no anel. center|800px|Ubiquinol
Antonio Neira Otero
Antonio Neira Otero, nado en Vilagarcía de Arousa en 1911 e finado no mesmo concello o 9 de xuño de 1997, foi un político galego.
Traxectoria
Dependente de comercio. Membro da UGT e afiliado á Agrupación Socialista de Vilagarcía de Arousa. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na resistencia de Vilagarcía. Foi detido o 17 de setembro e enviado á prisión da Illa de San Simón. Xulgado en consello de guerra por rebelión militar o 1 de abril de 1937, foi condenado a 30 anos de reclusión. O 15 de xuño de 1938 foi enviado á prisión do Fuerte de San Cristóbal de Pamplona, de onde saíu en prisión atenuada o 2 de setembro de 1940.
Vida persoal
Casou con Francisca Ruperta Rietz Vázquez, filla de Robert Rietz Sieman, e foi pai de Roberto, Juan Antonio e Alejandrina Neira Rietz.
The Truman Show
The Truman Show é un filme estadounidense dirixido por Peter Weir e escrito por Andrew Niccol que foi estreado en 1998. Está protagonizado por Jim Carrey, que interpreta a Truman Burbank, xunto con Laura Linney, Noah Emmerich, Ed Harris e Natascha McElhone. Conta a historia da vida dun home que non sabe que está a vivir nunha realidade contruída para un programa de televisión, que se emite sen interrupción en todo o planeta. Truman comeza a sospeitar da súa realidade e comeza un proceso sen volta atrás de descubrir a verdade sobre a súa vida.
A orixe de The Truman Show foi un guión de Niccol que foi inspirado por un episodio de The Twilight Zone titulado "Special Service". O proxecto inicial tiña un ton de suspense de ciencia ficción, coa historia ambientada na cidade de Nova York. Scott Rudin fíxose co guión, e inmediatamente puxo o proxecto en mans de Paramount Pictures. Brian De Palma era o director previsto antes de que Weir se fixese co filme por un orzamento de $60 millóns no canto dos $80 millóns iniciais. Niccol re-escribiu o guión ó mesmo tempo que os cineastas agardaban que Carry se puidese incorporar á rodaxe. A maioría da rodaxe fíxose en Seaside (Florida), nunha comunidade planificada situada na rexión de Panhandle de Florida.
O filme foi un éxito de recadación e da crítica, e conseguiu varias nomeamentos nos 71ª edición dos Oscar, nos Globos de Ouro, nos BAFTA e nos Saturn. The Truman Show foi analizado como unha tese sobre o cristianismo, a metafilosofía, a realidade simulada, o existencialismo e a realidade televisiva.
Sinopse
Truman Burbank é un home corrente e algo inxenuo que viviu toda a súa vida nun desas vilas onde nunca pasa nada. Porén, de súpeto, uns estraños sucesos fanlle sospeitar que algo anormal está ocorrendo.
Grzegorz Napieralski
Grzegorz Bernard Napieralski, nado en Szczecin o 18 de marzo de 1974, é un político polaco actual portavoz do partido "Alianza da Esquerda Democrática". Foi candidato por dito partido ás eleccións presidenciais do seu país de 2010, quedando de terceiro.
Educación e carreira política
Despois de graduarse na Escola de Mecánica de Szczecin, estudou Ciencias Políticas na Universidade de Szczecin, obtendo o seu máster no ano 2000. Desde 1995 até 1999 foi secretario da agrupación local de Szczecin do partido Socialdemocracia da República de Polonia, que máis tarde deu lugar á Alianza da Esquerda Democrática. En 2004, 2005 e 2007 foi elixido para ocupar un cargo no Sejm. No 2004 converteuse en vice-presidente da Alianza de Esquerda Democrática, e un ano máis tarde no seu secretario xeral. O 31 de maio de 2008 foi elixido presidente do partido, contra Wojciech Olejniczak. Desde o 2009 é tamén o presidente da fracción parlamentaria Lewica.
O 22 de abril de 2010, a Alianza escolleuno para substituír a Jerzy Szmajdziński, quen falecera nun accidente de avión, como candidato das próximas eleccións presidenciais. Napieralski recibiu o 13,68% dos votos e non tomou parte na segunda volta das eleccións, xa que quedou de terceiro.
Río Lee
O río Lee (en irlandés An Laoi) é un río de Irlanda que flúe polo condado de Cork.
Nace nas montañas Shehy, ten uns noventa quilómetros de lonxitude e atravesa os encoros de Carrigadrohid e Inniscarra, xa que nel hai construída unha central hidroeléctrica. Máis adiante, atravesa a cidade de Cork, na que se divide e forma unha insua sobre a que está asentado o centro da vila. Finalmente, desemboca no mar Céltico. O río permite a pesca de salmóns en oito quilómetros do seu curso.
Xerardo Méndez
Xerardo Méndez Álvarez, nado en Colón, Panamá o 24 de xaneiro de 1964, é un escritor galego.
Traxectoria
Aos tres anos regresou coa súa familia para Galiza, trasladándose en 1968 a Ourense. Estudou Ciencias Físicas na Universidade de Santiago de Compostela e traballa actualmente (ano 2019) no ensino na cidade de Ourense, como profesor de matemáticas no colexio San Xosé.
Sintetizador
300px|miniatura|Primeiro sintetizador comercial Moog Un sintetizador é un aparello composto de circutería electrónica coa función de producir sons, que, aplicándoo sobre a música, sería un instrumento musical clasificado dentro dos electrófonos segundo a clasificación Sachs-Hornbostel, que, en contraposición cos instrumentos denominados tradicionais non producen son mediante enerxía mecánica, senón eléctrica, creando son sintético, que logo se converte en enerxía mecánica mediante altofalantes.
O seu principio de funcionamento é, pois, electrónico, e na súa orixe, a finais do século XIX o proceso de xeración era totalmente analóxico, conectando compoñentes ou módulos que chegaban a ocupar grandes espazos coma armarios. Mudaron moito os sintetizadores desde os modelos antigos, e sobre todo desde o boom dixital, existindo a día de hoxe grandes variedades que mesturan ou non o dixital e o analóxico, e até existindo simples programas de ordenador que cumpren a mesma función.
A forma máis común que presenta un sintetizador é a de teclado electrónico acaroado a uns controis para manexar a circuitería interna. Pódense clasificar en non programables, cunha serie de sons almacenados no disco duro pero non variables, e en programables, que poden crear os seus propios sons. Estes á súa vez, constan de tres partes: os controis de interpretación musical, os controis de programación e o sistema de xeración de son.
O dispositivo elemental da síntese é o oscilador e a máis empregada é a síntese por modulación de frecuencia, que consiste en variar a frecuencia dunha forma de onda, a portadora, uníndoa á amplitude dunha segunda, denominada moduladora.
Existen diversas técnicas para crear un novo son, sendo as máis empregadas:
Para crear estas técnicas, os módulos ou elementos principais dun sintetizador básico, son:
Os primeiros en empregar os sintetizadores na música foron os homes e mulleres da vangarda (por exemplo, o Theremin, o Trautonium ou o Ones Martenot). Pero non foi até finais dos 60 cando, grazas ao abaratamento da produción de compoñentes electrónicos e ao traballo de enxeñeiros como Robert Moog ou Don Buchla, cando o sintetizador chega á súa forma definitiva e se incorpora na música popular.
Nun principio, antes da aparición dos sintetizadores compactos (por exemplo, o Moog Minimoog en 1971), os distintos módulos dun sintetizador tiñan que ser interconectados polo intérprete mediante cables para obter o son desexado. A configuración da cablaxe tiña que ser modificada para cambiar o son, xa que naqueles tempos os sintetizadores non dispoñían de memorias. Isto facíaos pouco prácticos para a interpretación en directo, aínda que permitían un flexibilidade enorme para a obtención de timbres creativos e persoais.
Wendy Carlos foi a responsable da primeira obra musical, totalmente executada nun sintetizador Moog, en obter éxito comercial co disco Switched on Bach (1968). Trataba sobre obras de Johann Sebastian Bach e foi aclamado pola crítica e público. Despois do éxito do sintetizador Moog, emerxeron diversos outros fabricantes de sintetizadores : Arp, E-mu, Korg, Oberheim, Roland...
A tendencia natural foi producir sintetizadores cada vez máis voltados cara a actuacións ao vivo: máis estables (que non desafinasen moito co paso do tempo), menores e con prezo máis accesible.
O segundo gran fito na historia dos sintetizadores foi a incorporación da polifonía, ou capacidade de reproducir máis dunha nota simultaneamente, facendo posible a interpretación de acordes (Moog Polymoog, Oberheim 4-Voice, Prophet 5). Antes daquelas (mediados dos anos setenta), a interpretación estaba limitada a unha nota por pulso, relegando os sintetizadores a interpretar liñas solista ou efectos sonoros. Tamén a chegada das memorias foi un grande avance, pois anteriomente a isto, cando se tiña un son buscado e se quería buscar outro, pois había que esquecerse do primeiro.
Máis tarde (a partir de 1983) farían aparición comercial os primeiros sintetizadores baseados en técnicas dixitais, como o Yamaha DX7. Partían dunha concepción totalmente diferente para a creación de sons, sen seguir arquitectura tradicional VCO-VCF-VCA. Isto supoñía unha maior comodidade para o músico como unha paleta sonora moito máis ampla, aínda que a costa de importantes recortes na liberdade de manipulación dos sons dunha forma intuitiva e creativa.
A partir dese momento as técnicas de creación de son multiplícanse. Cada marca desenvolve tecnoloxías específicas, dixitais na maior parte dos casos, para ofrecer unha maior facilidade de operación dos teclados, moitos máis parámetros de edición e a posibilidade de imitar fidelmente instrumentos tradicionais. Tamén cabe comentar, como recordatorio histórico, a aparición nesta época doutros aparatos que sen os cales non se podería entender a música actual e a electrónica en particular: os samplers e os secuenciadores.
A mediados dos noventa prodúcese un período de rexurdimento dos sintetizadores analóxicos, reivindicando algunhas das súas características que ficaran acurrunchadas desde a invasión da tecnoloxía dixital dos anos oitenta. Actualmente algúns fabricantes están especializados na produción de sintetizadores puramente analóxicos coas vantaxes da tecnoloxía moderna, con grandes resultados artísticos e comerciais.