cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Parque Nacional dos Everglades
Xeoloxía
A península de Florida apareceu por riba do nivel do mar hai entre 100.000 e 150.000 anos. Cando o nivel do mar subiu ao final da glaciación de Wisconsin, o nivel freático apareceu máis preto da terra. O lago Okeechobee comezou a inundarse e creáronse treboadas de convección. Os depósitos vastos turba ao sur do lago Okeechobee indican que se produciron inundacións regulares hai uns 5.000 anos. As plantas comezaron a migrar, as subtropicais da parte norte de Florida e os tropicais transportados como sementes por aves das illas do Caribe. A plataforma de pedra calcaria parece plana, pero hai lixeiras subidas (chamadas pináculos) e depresións causadas pola erosión da pedra calcaria polas propiedades ácidas da auga. A cantidade de tempo ao longo do ano que a auga está presente nun lugar dos Everglades determina o tipo de solo, dos cales só hai dous nos Everglades: a turba, creada por moitos anos de materia vexetal en descomposición e marga, o resultado de perífiton seco, ou anacos de algas e microorganismos que crean un barro agrisado. Porcións dos Everglades que permanecen inundadas durante máis de nove meses ao ano adoitan estar cubertas de turba. As zonas inundadas durante seis meses ou menos están cubertas por marga. As comunidades vexetais están determinadas polo tipo de solo e a cantidade de auga presente.
Clima
Segundo o sistema de clasificación climática de Köppen, o parque nacional Royal Palm at Everglades ten un clima monzónico tropical ( Am ). Os veráns son longos, calorosos e moi húmidos e os invernos son cálidos e secos.
Varazdat
Varazdat (en Վարազդատ), foi rei da Armenia arsácida desde o 374 até o 378.
Derivado do persa medio warāz, que significa "xabaril", e combinado con dātan, que significa "dar", o nome Varazdat (en ) significa aproximadamente "dado por xabarís" ou "o que da xabarís".
Orixe
Varazdat foi o sobriño e sucesor do anterior rei arsácida de Armenia, Pap, que reinou desde o 370 ata o 374. Segundo San Mesrop Mashtots, o sacerdote e historiógrafo de Nerses I, o pai de Varazdat era Anob, mentres que a identidade da nai é descoñecida. Anob que era un príncipe arsácida, era medio irmán por parte de pai de Pap. Ademais, segundo Fausto de Bizancio, Varazdat proclámabase como sobriño de Papas e o historiador revela as relacións de Varazdat cos arsácidas armenios.O avó paterno de Varazdat era o monarca arsácida Arsaces II, que gobernou como rei monicreque de Armenia dende o 350 ata o 368, mentres que a súa avoa paterna era unha muller de nome descoñecido coa que Arsaces II casou antes do seu reinado, e que morreu antes do ano 358. Pouco se sabe dos primeiros anos da vida de Varazdat.
Campión dos Xogos Olímpicos
Algún tempo antes do comezo do seu reinado, Varazdat participou nos Xogos Olímpicos de Grecia. Está considerado como un dos últimos competidores nos Xogos antes de que os prohibise Teodosio I. A vitoria de Varazdat na proba do puxilato foi rexistrada na Historia de Armenia de Moisés de Corene. Xa que reinou do 374 ao 378, crese que a súa vitoria aconteceu na década de 360. Varazdat é o segundo armenio coñecido en participar nos Xogos Olímpicos, despois de que o fixese o seu antepasado Tiridates III de Armenia. A vitoria de Varazdat tamén é coñecida por un memorando que se conserva no Museo Olímpico de Olimpia.
Por iniciativa do Comité Olímpico Nacional de Armenia o 8 de maio de 1998 instalouse un busto de Varazdat na Academia Olímpica Internacional en Olimpia. O autor da escultura foi Levon Tokmajyan.
Proclamación no trono arsácida
Despois do asasinato do seu tío Pap, o emperador romano Valente enviou a Armenia a Varazdat, que daquela vivía en Roma, para que ocupase o trono arsácida. Varazdat comezou a gobernar baixo a rexencia de Mushegh I Mamikonian, cuxa familia era prorromana. Varazdat, de igual xeito que o seu tío, promoveu agresivamente o arianismo.
Descenso e desterro
A situación en Armenia, disputada entre romanos e persas sasánidas, foise deteriorando. Algún tempo despois da retirada das forzas romanas, Varazdat matou ao rexente Mushegh Mamikonian. O posto vacante de sparapet foi rapidamente cuberto por Manuel Mamikonian que servira baixo Shapur II na última guerra cuxana. Manuel tomou as armas contra Varazdat e obrigouno a fuxir de Armenia no 378, despois de catro anos de reinado. Varazdat buscou refuxio en Roma. Manuel xunto coa viúva de Pap, Zarmandukht, e o seu primeiro fillo, Arsaces III, formaron un novo goberno provisional aliado con Persia. Shapur II guarneceu un exército de 10.000 homes en Armenia ao mando de Suren, ao igual que Valente no 377. Finalmente Manuel sublevouse contra Persia e defendeu a soberanía armenia contra Roma e Persia ao longo da década de 380 ata a súa morte.
Valente enviou a Varazdat ás illas británicas. Probablemente Varazdat morreu no exilio e descoñécese a data da súa morte.
Familia
As evidencias arqueolóxicas e as antigas fontes históricas armenias e romanas do período non indican que Varazdat tivese muller ou fillos. Con todo, as xenealoxías modernas presentan a Varazdat como o pai de Khosrov IV e Vramshapuh.
Liga Xuvenil da UEFA
A Liga Xuvenil da UEFA é unha competición anual de clubs de fútbol organizada pola UEFA dende 2013. No seu formato actual, dispútana os equipos xuvenís dos clubs que compiten na fase de grupos da Liga de Campións da UEFA, ademais dos campións das ligas xuvenís das 32 federacións nacionais con mellor coeficiente UEFA.
As semifinais e as finais disputánse no estadio Colovray de Nyon, Suíza. Os gañadores reciben o Trofeo Lennart Johansson, chamado así en homenaxe ao expresidente da UEFA.
Os equipos máis laureados son o FC Barcelona e o Chelsea, con dous títulos cada un. O Chelsea foi o primeiro equipo en gañar dous títulos consecutivos en 2015 e 2016, mentres que o Barcelona saíu vencedor na tempada inaugural da competición e conseguiu o seu segundo trofeo en 2018. O campión actual é o Real Madrid.
Historia
En maio de 2010 a UEFA organizou un partido, coñecido como o "Desafío UEFA sub-18", entre os equipos sub-18 do Bayern de Múnic e do Inter de Milán, tres días antes da final da Liga de Campións entre os respectivos primeiros equipos dos dous clubs. O Inter gañou o encontro por 2-0 con dous goles de Denis Alibec. O partido serviu de inspiración para a Liga Xuvenil da UEFA.
Finalmente na tempada 2013/14 organizouse a primeira edición da Liga Xuvenil da UEFA. Os equipos xogaron unha fase de grupos coa mesma composición e calendario que a fase de grupos da Liga de Campións 2013-14. Os dous primeiros clasificados de cada grupo participaron logo na fase eliminatoria. A diferenza da Liga de Campións, a fase de eliminatorias foi a partido único, disputándose as semifinais e a final en campo neutral, en Nyon.
En abril de 2014, o FC Barcelona converteuse no primeiro campión, derrotando na final ao Benfica por 3-0.
Despois dun período de proba de dous anos, a Liga Xuvenil da UEFA converteuse nunha competición permanente da UEFA a partir da tempada 2015-16, expandíndose o torneo de 32 a 64 equipos para dar entrada aos campións nacionais xuvenís das 32 mellores federacións segundo o seu coeficiente UEFA. Os 32 equipos xuvenís dos clubs da fase de grupos da Liga de Campións conservan o formato da fase de grupos, pero clasificándose para oitavos de final só o primeiro de cada grupo, mentres que os segundos clasificados deben xogar uns play-offs. Os 32 campións nacionais disputan dúas roldas eliminatorias a ida de volta, e os oito vencedores pasan ao play-offs, onde xogan un único partido na casa contra os segundos clasificados dos grupos. A partir dos oitavos de final mantense o mesmo formato de eliminatorias a partido único.
O Chelsea converteuse no primeiro equipo en repetir título, ao gañar as edicións 2014/15 e 2015/16. Na edición 2016/17 proclamouse campión o Red Bull Salzburgo austríaco, un ano antes de que o Barcelona gañase fronte ao Chelsea o seu segundo título. O Chelsea repetiu subcampionato na edición 2018/19, onde perdeu na final contra o Porto, mentres que ao ano seguinte o vencedor foi o Real Madrid. O equipo branco gañou o título contra o Benfica nunha final que se adiou dende abril ata agosto, por mor da pandemia de COVID-19, mesmo motivo polo que a competición non se celebrou na tempada 2020/21.
Sulk
Sulk é o segundo álbum de estudio da banda escocesa de pop The Associates, publicado o 14 de maio de 1982 a través do seu propio selo Associates, filial de Beggars Banquet Records, no Reino Unido e a través de WEA Records no resto de Europa. O disco foi editado o 4 de outubro dese ano nos Estados Unidos por Sire Records.
O disco estivo nas listas británicas 20 semanas, chegando ao número 10, e foi álbum do ano para a revista británica Melody Maker. Aínda que foi o álbum de ruptura do grupo, tanto a nivel de crítica como comercial, sería o seu derradeiro disco gravado pola parella orixinal formada por Alan Rankine e Billy Mackenzie, xa que Rankine deixou a banda catro meses despois do lanzamento de Sulk.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Alan Rankine e Billy Mackenzie, agás onde se indique.
Sargadelos, Sargadelos, Cervo
Sargadelos é un lugar da parroquia de Sargadelos no concello lucense de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
As Aceñas, Adai, O Corgo
As Aceñas é un lugar da parroquia de Adai no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Beeldenstorm
miniatura|250x250px|Debuxo da destrución de imaxes na Catedral da nosa Señora en Anveres ocorrida o 20 de agosto de 1566, o "evento clave" do Beeldenstorm, por Frans Hogenberg Beeldenstorm en neerlandés, que pode ser traducido como Tormenta das estatuas, Tormenta das imaxes, Asalto ás imaxes ou Furia iconoclasta, foron os ataques e destrución de imaxes relixiosas que tiveron lugar en Europa durante o século XVI.
Estes brotes iconoclastas destruíron elementos de arte católica nas igrexas e mosteiros e tamén en lugares públicos en accións non oficiais e foron realizados por parte de turbas nominalmente protestantes como parte da Reforma Protestante.
Termo
O termo neerlandés é referido especificamente á vaga de disturbios e ataques do verán de 1566 que se propagou rapidamente de sur a norte dos Países Baixos españois, brotes iconoclastas similares tiñan ocorrido anteriormente noutros sitios de Europa, especialmente durante a Reforma na Antiga Confederación Suíza e no Sacro Imperio Romano Xermánico entre 1522 e 1566, especialmente en Zúrich (en 1523), Copenhague (1530), Münster (1534), Xenebra (1535), e Augsburgo (1537).
En Inglaterra, a partir de 1535, retiráronse imaxes en actuacións alentadas polo goberno e tamén houbo ataques espontáneos, mentres que un proceso similar tivo lugar en Escocia a partir de 1559. En Francia a partir de 1560 houbo varios brotes como parte das Guerras de relixión francesas.
Transamazónica
A Rodovia Transamazônica (BR-230) é a terceira estrada máis grande do Brasil, con 4 965,1 km de percorrido.
Une Cabedelo, en Paraíba, con Benjamin Constant (Amazonas), atravesando sete estados brasileiros: Paraíba, Ceará, Piauí, Maranhão, Tocantins, Pará e Amazonas.​​
En gran parte do seu percorrido, principalmente en Pará e Amazonas, non está pavimentada.​ O tramo de 147,6 quilómetros entre Cabedelo -onde se sitúa o seu fito 0- e Campina Grande, pasando polo Gran João Pessoa e outros concellos, duplicouse nos anos 1995 a 2000. Unha nova duplicación entre os concellos de Campina Grande e Cajazeiras.
Pulmonaria montana
A Pulmonaria montana é unha especie de planta da familia das Boraginaceae.
Descrición
As follas do talo son de dúas a tres veces máis longas que anchas, cunha base ancha e de 1 a 2 centímetros de anchura. Ten a face sen manchas, moi raramente tamén con manchas de cor verde clara. As follas basais, oblongo-lanceoladas, estréitanse gradualmente cara a ambos extremos e miden entre catro e seis veces máis que a súa anchura. Son de cor verde intensa. A face é rugosa con cerdas densamente erizadas.
O período de floración é principalmente en abril e maio. As flores preséntanse en espirais bastante densas, de pelos suaves e non pegañentos. As flores hermafroditas, de simetría radial, teñen cinco dentes. Os talos florais son moi curtos e cúrvanse cara abaixo na época de frutificación. Os cinco sépalos están fusionados en forma de campá, o cáliz ten dez veas e agrándanse no froito maduro. Os pétalos, de cor avermellada ó principio e máis tarde de cor azul a púrpura escuro, están unidos tubularmente; o tubo da corola é case tan longo coma o cáliz. Só hai un círculo con cinco estames; os filamentos son moi curtos. O estigma é cefálico.
O número de cromosomas é 2n = 22 ou 24.
Distribución e hábitat
Pulmonaria montana atópase en Francia, Alemaña, Suíza, Bélxica e Luxemburgo.
Pulmonaria montana medra en bosques caducifolios mixtos, marxes de bosques e prados forestais. Desenvólvese mellor en chans frescos, ás veces encharcados, arxilosos e limosos.
André de Gouveia
André de Gouveia (ou Gouvéa), nado en Beja en 1497 e finado en Coímbra o 9 de xuño de 1548, foi un humanista e pedagogo portugués vencellado ao Renacemento portugués e ao francés.
Traxectoria
Pasou gran parte da súa vida en Francia. En 1529 foi un dos primeiros portugueses en estudar no Colexio de Santa Bárbara de París, dirixido polo seu tío Diego de Gouveia, onde obtivo o maitrise dès arts. Doutorouse en Teoloxía e ingresou na escola como profesor.
De 1529 a 1534 encargouse da xestión do Santa Bàrbara, polas múltiples viaxes do seu tío. Foi nomeado reitor da Universidade de París en 1533. Un ano despois, xurdiu o Collège Guyenne de Bordeos, que acolleu a moitos estudantes portugueses.
No Colexio Guyenne reformou o currículo e renovou o profesorado incorporando elementos destacados da Universidade de París como o seu irmán máis novo Antonio, Claude Budin, Nicolau de Grouchy, Mathurin Cordier e George Buchanan, formando un destacado grupo do humanismo francés do s. XVI. Entre os seus estudantes no College de Guyenne estaba Michel de Montaigne. Na primeira parte dos seus Essais, falando do seu profesor de portugués, considera que é “sen dúbida o maior reitor de Francia; e eu era considerado o seu aprendiz.». Atraídos polo prestixio da institución tamén estiveron Joseph Justus Scalige e estudantes do colexio Étienne de La Boéti.
Permaneceu no Guyenne College até 1547, cando regresou a Portugal, demandado por Xoán III para fundar o Real Colexio de Artes e Humanidades de Coímbra, onde esperaba continuar coa súa actividade pedagóxica. Acompañado por un grupo de profesores de Bordeos, entre eles o poeta e humanista escocés George Buchanan. Alí, malia as reticencias da Inquisición, quixo desenvolver as novas ideas que se abrían en Europa, aínda que por pouco tempo, pois morreu en febreiro de 1548.
André de Gouveia, como outros literatos e relixiosos portugueses, promoveu o xurdimento do humanismo erudito baseado no legado dos clásicos. Partiu da crenza neoplatónica do potencial humano innato cara á reflexión e á acción positiva. Tamén pola vontade de renovar a fe e os costumes mentres se traballa pola construción do humanismo cristián.
En plena Contrarreforma ponse en dúbida a ortodoxia dos cargos de André de Gouveia e do grupo de mestres bordeleses. Os profesores da Facultade de Artes foron xulgados e condenados severamente pola Inquisición en 1550 aínda que liberados pola presión do rei. miniatura| O currículo do Guyenne College Parece que a maior parte das obras de André de Gouveia se perderon. Entre as conservadas atópase o programa de estudos e regulamentos do Colexio de Guyenne publicado co título Schola Aquitanica, publicado en Bordeos por Simon Millanges en 1583.
Isaura Abelairas
María Isaura Abelairas Rodríguez, nada en Taboada o 25 de xuño de 1951 e finada en Vigo o 3 de xuño de 2021, foi unha mestra e política galega do PSdeG-PSOE, deputada no Parlamento de Galicia pola circunscrición electoral de Pontevedra.
Traxectoria
miniatura||Isaura Abelairas, Mary Quintero e María Quintero en Vigo Mestra de profesión, daba clase se galego e foi a directora do CEIP Emilia Pardo Bazán de Vigo (o colexio do Chouzo) durante moitos anos. Foi elixida concelleira do concello de Vigo a principios do século XX, e retivo a súa acta de concelleira ata as eleccións de 2019, cando decidiu non continuar. No consistorio vigués ocupouse de varias áreas ao longo dos anos, entre elas Benestar Social.
Heritage Auctions
Heritage Auctions é unha compañía multinacional de poxas estadounidense con sede en Dallas, Texas.
Isaura Abelairas
Traxectoria
Tamén foi deputada provincial na Deputación de Pontevedra entre 2018 e 2019, onde se encargou da área de Igualdade. Nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020 levou o número dous na lista do PSdG-PSOE pola circunscrición electoral de Pontevedra, e obtivo acta de deputada autonómica.
Vida persoal
Casou e tivo dúas fillas, Patricia (finada en xaneiro de 2022) e Xela. En 2017 revelou publicamente que padecía cancro, en concreto un carcinoma de partes brandas que metastizara na parénquima pulmonar.
Heritage Auctions
Fundada en 1976, foise conformando ao longo das décadas de 1970 e 1980 como resultado da asociación de dous coleccionistas ata daquela rivais, e coa posterior incorporación doutros socios. A compañía, dedicada inicialmente ás poxas numismáticas, foi abranguendo a partir de 2001 novos espazos do coleccionismo, entre eles os cómics, obras de arte, libros, accesorios de luxo, bens inmobles, e obxectos de interese sobre o cine, a música, a historia e o deporte.
Historia
Heritage Auctions formouse a partir dunha asociación entre dous coleccionistas: Steve Ivy e Jim Halperin. En 1967, Ivy abandonou a Universidde de Texas en Austin para fundar a compañía de comercio numismático Steve Ivy Rare Coin Co. na cidade de Dallas. Pola súa banda, en 1971 Halperin estableceu tamén a súa propia compañía de venda de moedas, New England Rare Coin Galleries, en Boston, cando aínda era alumno de primeiro curso na Universidade Harvard, que tamén abandonou.
Foi Ivy quen fundou a compañía Heritage Auctions en Dallas en 1976 a partir do seu negocio inicial, máis modesto. Ivy e Helperin, acérrimos rivais no ambiente do coleccionismo, coincidían adoito en feiras e poxas do sector. En 1982, Halperin vendeu o seu negocio de Boston e trasladouse a Dallas para se integrar en Heritage Auctions como socio de Ivy; nesta operación, trouxo consigo a Marc Emory, un colaborador que pasou e dirixir as operacións europeas da compañía. En 1986 uniuse á empresa Greg Rohan, quen chegou a ser o presidente de Heritage Auctions. Ademais de Ivy, Halperin, Rohan e Emory, a compañía foi incorporando nos anos posteriores como novos socios a Paul Minshull, Ryan Carroll, Todd Imhof e Cristiano Bierrenbach.
En 1996, a compañía puxo en marcha un sitio web para facer posible a compravenda de moedas a través de poxas en liña, o que lle permitiu a Heritage ampliar notablemente a súa carteira de vendedores e compradores potenciais. A instancias de Halperin, a compañía comezou a ampliar o seu modelo de negocio para incluír outros obxectos de colección, ademais da numismática, e en 2001 incluíronse por vez primeira cómics nas súas poxas. En 2003 a empresa puxo en marcha un departamento propio dedicado a obxectos de interese de distintos temas, e a súa primeira poxa tivo unhas vendas de arredor de dous millóns de dólares. miniatura|260x260px|Obxectos relacionados co [[cine, expostos para a súa poxa nunha das salas de Heritage Auctions, en Dallas.]] A mediados da década de 2000, Heritage Auctions foise introducindo no mercado da música, o entretemento e os recordos cinematográficos. En abril de 2006, a casa de poxas celebrou a súa terceira poxa bianual de obxectos de colección que pertenceran a actores, músicos, directores e outros cineastas famosos. As coleccións vendidas nestas poxas incluían obxectos utilizados en películas, decorados e pezas de roupa das películas e das series máis famosas da historia, así como efectos persoais de diversos artistas da música e do cine.
En 2010, Heritage creou unha nova división dedicada aos obxectos de luxo, onde se encadran as xoias, os bolsos e outros accesorios. Nalgúns casos, os artigos máis raros destas poxas chegaron a venderse por máis de 200.000 dólares.
En 2013 ampliouse o mercado ás obras de artes modernas e contemporáneas, de artistas como Pablo Picasso, Andy Warhol, Joan Mitchell ed Edward Ruscha.
After: Amor infinito
After: Amor infinito (en After Ever Happy; nalgúns países estreouse como After Ever After ou After Forever) é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Castille Landon a partir dun guión de Sharon Soboil. Baséase na novela homónima de 2015 de Anna Todd, e é a secuela de After We Fell, sendo o cuarto filme da serie After. Está protagonizado por Josephine Langford e Hero Fiennes Tiffin, que retoman os seus papeis como Tessa Young e Hardin Scott respectivamente.
Heritage Auctions
Historia
Xusto despois do estoupido da pandemia de COVID-19, entre o 20 e o 27 de abril de 2020, as vendas en liña de Heritage Auctions acadaron a suma de 41 millóns de dólares, preto do 10 % das vendas en liña do ano anterior (483 millóns en 2019).
After: Amor infinito
Estreouse dobrado e subtitulado en galego o 1 de xaneiro de 2023 a través da plataforma de Amazon Prime Video.
Heritage Auctions
Historia
En 2022, Heritage Auctions foi recoñecida co premio 2023 Trustees' Award, da American Numismatic Society.
Instalacións e expansión
O 1 de xuño de 2020, como medida encamiñada á redución de custos, Heritage Auctions unificou as súas operacións, que antes se desenvolvían desde tres sedes na área de Dallas, nunha nova sede mundial en Irving, preto do aeroporto internacional de Dallas, nunhas instalacións de case 15.000 metros cadrados nas que desenvolven o seu traballo entre 450 e 600 traballadores.
A compañía ten tamén oficinas en Nova York, situadas en Park Avenue. As operacións nesta cidade están orientadas principalmente ás belas artes.
Na costa oeste, Heritage Auctions ten unha delegación no Olympic Boulevard de Beverly Hills, California, e ademais en 2011 adquiriu a compañía Greg Martin Auctions en San Francisco, conformando así unha nova división dedicada ao coleccionismo de armas.
Litixios legais
En 2009, Heritage Auctions foi demandada polo seu antigo empregado Gary Hendershott, que acusou a compañía de ter cometido unha fraude ao utilizar un ofertante ficticio co nome "N. P. Gresham" para aumentar artificiosamente os prezos das poxas, o cal violaría as leis contra o crime organizado. A demanda resolveuse posteriormente fóra dos tribunais, aínda que James L. Halperin mantivo baixo xuramento que N. P. Gresham non existía. Posteriormente declarou que si.
En 2012, o Estado de Mongolia demandou a Heritage Auctions por sacar a poxa un esqueleto fosilizado dun dinosauro Tyrannosaurus bataar de 70 millóns de anos de antigüidade, xa que o espécime procedía daquel país, onde a exportación de fósiles está prohibida.
En 2014, Heritage Auctions demandou a Christie's por contratar o seu experto en bolsos, alegando que se trataba dun incumprimento do contrato e dun roubo de secretos comerciais.
En 2016 produciuse unha nova demanda de Heritage Auctions a Christie's, a través da súa empresa subsidiaria Collectrium, por infracción de dereitos de autoría, ao alegar que Collectrium rastrexara indebidamente as súas listaxes en internet. Naquel momento, Collectrium acababa de ser adquirida por Christie's, apenas uns meses antes. En 2019 o xuíz determinou que Collectrium debía pagarlle a Heritage preto de 1,8 millóns de dólares, dos 49 que se pedían inicialmente na demanda.
En decembro de 2020, Heritage Auctions vendeu o cadro de Margaret Keane titulado Eyes Upon You, que en realidade fora roubado ao seu propietario en 1972. A través dun proceso no que interveu o FBI, o cadro foille restituído á filla da propietaria e Heritage reembolsoulle o importe da venda ao comprador.
Castro de Lourido, Loureiro, Samos
Castro de Lourido é un lugar da parroquia de Loureiro no concello lugués de Samos na comarca de Sarria.
Lamartín, Loureiro, Samos
Lamartín é un lugar da parroquia de Loureiro no concello lugués de Samos na comarca de Sarria.
Heritage Auctions
Litixios legais
En agosto de 2021 o youtubeiro Karl Jobst publicou un vídeo no que afirmaba que Heritage Auctions, xunto coa empresa de clasificación Wata Games, creara artificialmente unha burbulla do coleccionismo no mercado dos videoxogos precintados, mediante un conflito de intereses. Nun comunicado enviado á revista Video Games Chronicle logo da publicación do vídeo, Heritage Auctions negou ter incorrido en prácticas ilegais ou pouco éticas. Wata Games tamén rexeitou as afirmacións vertidas no vídeo.
Freituxe, Loureiro, Samos
Freituxe é un lugar da parroquia de Loureiro no concello lugués de Samos na comarca de Sarria.
As Campas, Adai, O Corgo
As Campas é un lugar da parroquia de Adai no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Adai, Adai, O Corgo
Adai é un lugar da parroquia de Adai no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Outeiro, Adai, O Corgo
Outeiro é un lugar da parroquia de Adai no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Wikipedia en napolitano
A Wikipedia en napolitano (en Wikipedia napulitana) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua napolitana. Foi creado o 21 de decembro de 2006.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Historia
En febreiro de 2009, contaba con 13 000 artigos e 2 300 usuarios rexistrados.
Electrical Audio
miniatura|250x250px|Studio B de Electrical Audio. Electrical Audio son uns estudios de gravación musical fundados en Chicago, Illinois (Estados Unidos) polo músico e enxeñeiro de gravación Steve Albini no ano 1997. Centos de proxectos musicais independentes graváronse nas súas instalacións dende entón.
Nunha mensaxe en 2007 o técnico dos estudios Greg Norman revelou que Electrical Audio mercara unha plataforma Pro Tools para gravación e edición asistida por ordenador, dicindo que se convertera nunha ferramenta "tan importante como un piano". Norman tamén dixo que Albini, ao que non lle gusta a gravación dixital, "non gravará con [Pro Tools]. Así que non lle preguntedes nada sobre ese tema".
Instalacións
As instalacións están formadas por dous estudios separados, Studio A e Studio B. O A é o máis grande e ten tres espazos de gravación. O Studio B dispón de dous espazos para a gravación. Electrical Audio dispón ademais de áreas de descanso para os músicos.
A Hundred Million Suns
A Hundred Million Suns é o quinto álbum de estudio da banda de rock alternativo Snow Patrol, publicado o 24 de outubro de 2008 en Irlanda, o 25 en Australia, o 27 no resto de Europa e o 28 nos Estados Unidos a través dos selos Fiction Records e Geffen Records. O disco foi producido por Jacknife Lee, que anteriormente traballara en álbums for Bloc Party, R.E.M. e U2. As cancións graváronse durante o verán de 2008 nos Hansa Studios de Berlín e nos Grouse Lodge Studios en Irlanda.
Fonteboa, O Alto, O Corgo
Fonteboa é un lugar da parroquia do Alto no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
David Hendin
David Bruce Hendin, nado en San Luís, Missouri o 16 de decembro de 1945, e un numismático estadounidense especializado en moeda bíblica e do pobo hebreo, moeda provincial romana e moeda nabatea.
Ao longo da súa carreira, Hendin tamén exerceu como xornalista médico, divulgador científico, e executivo editorial.
Traxectoria
David Hendin estudou na Universidade de Missouri, onde se graduou en Bioloxía en 1967, e logo acadou o mestrado en Xornalismo na mesma universidade, en 1970.
Xornalismo
No curso 1967-1968 exerceu a docencia de Bioloxía na escola de secundaria Mollie Goodmanl, en Kfar Silver, preto de Ascalón, en Israel. Logo regresou aos Estados Unidos, onde foi profesor axudante na facultade de Xornalismo da Universidade de Missouri, entre 1969 e 1986, ao tempo que dirixía o Programa de Xornalismo Científico de Nova York.
A súa actividade como divulgador científico levouno, a partir de 1970, a colaborar con diversas entidades editoriais —nalgúns casos en postos de responsabilidade—, como World Almanac/Pharos Books ou United Media/United Feature Syndicate.
David Hendin traballou tamén como axente literario para outros autores.
Numismática
O seu interese pola numismática focalizouse desde o inicio na moeda bíblica e do antigo Israel, na moeda provincial romana e na moeda nabatea. En 1985 e 1986 participou como numismático xefe no proxecto Sepphoris, desenvolvido conxuntamente pola Duke University, de Durham, e pola Universidade Hebrea de Xerusalén. En 2011 incorporouse igualmente ao mesmo proxecto, continuado en solitario pola Duke University.
A traxectoria numismática de David Hendin está moi vinculada á American Numismatic Society, na que ingresou en 1976 e que o nomeou conservador honorario en 2010 e vicepresidente en 2017. En 2022 foi profesor nesta entidade, na materia de Moedas Bíblicas e de Xudea. En xaneiro de 2023, Hendin doou 335 pezas da súa colección de moedas antigas do mundo xudeu para as incluír nunha poxa numismática cuxos beneficios foron destinados integramente aos fondos da American Numismatic Society.
Recoñecementos
Estes son algúns dos galardóns acadados por David Hendin ao longo da súa carreira:
Vida persoal
David Hendin casou en 1985 con Jeannie Luciano, que chegou a ser vicepresidenta e directora editorial da compañía W. W. Norton. Con ela tivo tres fillos: Sarah, Ben e Alexander.
Publicacións
Hendin publicou, ao longo da súa carreira académica, máis de 200 artigos na revista numismática The Celator entre 1984 e 2010, e tamén foi un colaborador habitual doutras publicacións, como The Numismatist, American Journal of Numismatics, Numismatic Review, Israel Numismatic Journal ou Israel Numismatic Research. Tamén foi autor de varios traballos monográficos, dos que aquí se escolman as máis representativas:
Sweet Tooth (serie de televisión)
Sweet Tooth é unha serie de televisión estadounidense de 2021 desenvolvida por Jim Mickle. Está baseado na serie de banda deseñada homónima de Jeff Lemire e estreouse en Netflix o 4 de xuño de 2021.
Golás, O Alto, O Corgo
Golás é un lugar da parroquia do Alto no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
José Manuel Bértolo Ballesteros
José Manuel Bértolo Ballesteros, nado en Soutelo de Montes (Forcarei) en 1949, é un profesor, historiador e escritor galego.
Traxectoria
Catedrático de grego no ensino secundario, xubilouse en 2011. Investigador sobre xenealoxía e heráldica, colaborou en Boletín de Estudios de Genealogía, Heráldica y Nobiliaria de Galicia, ''A Estrada. Miscelánea Histórico y cultural, Nalgures, Metacios, Anuario Brigantino, Capicúa, Faro de Vigo e La Voz de Galicia''. É presidente da Asociación de Estudos Históricos de Galicia.
Obras
É autor de varios libros de texto de Grego para o Bacharelato.
Santalla, O Alto, O Corgo
Santalla é un lugar da parroquia do Alto no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Wikipedia en oseto
A Wikipedia en oseto (en Ирон Википеди) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua oseta. Foi creada o 28 de febreiro de 2005. Dende a súa creación, a Wikipedia en oseto foi considerada "a que é quizais a única páxina web escrita completamente en oseto". O 3 de marzo de 2010, a Wikipedia en oseto tivo repercusión nos medios de comunicación locais por superar dous fitos, cumprir cinco anos e superar os 5 000 artigos.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
A Eirexe, O Alto, O Corgo
A Eirexe é un lugar da parroquia do Alto no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Bucolismo
dereita|miniatura|200x200px|O bucolismo enxalza as belezas da vida rural. O bucolismo é unha temática habitual da literatura, a pintura e o teatro que adoita ambientar en lugares naturais rústicos como bosques e montañas, en proximidade de prados e auga, diálogos de temática amorosa e disputas musicais protagonizadas por pastores, ás veces encubrindo personaxes ou historias de amor reais. Na literatura reflíctese a través de xéneros como o idilio, a pastorela, a égloga dramática ou farsa pastoril e a novela pastoril.
É un enfoque adoptado nas artes e na literatura que se caracteriza polo tratamento idealizado do estilo de vida dos pastores, retratados como persoas sinxelas que coidan o gando no medio das paisaxes bucólicas, (do grego βουκολικόν. en relación coa natureza, segundo as estacións do ano e os cambios de dispoñibilidade de auga e pastos.
Moitas veces presenta a un público urbano as sociedades de pastores como libres da complexidade e corrupción da vida da cidade; por exemplo Virxilio, ou, séculos despois, os ingleses John Milton ou Percy Bysshe Shelley.
O xénero
miniatura|Jacopo Sannazaro. Aínda que o xénero pastoril ten orixe nos clásicos grecolatinos, e tivo prolongación na Idade Media a través das pastorelas e vaqueiras dos trobadores provenzais, desenvolveuse sobre todo durante o Renacemento; supuña unha das vías de escape ao paganismo desde a teocéntrica Idade Media ao Renacemento. A consecuencia do acusado cambio ideolóxico que ten lugar a principios do século XV, a paisaxe natural do mundo empeza a aparecer nos cadros como contorna da figura humana e a tomar un interese e unha importancia da que carecía no pasado e adóitallo asociar coas deidades pagás e a mitoloxía, polas que sente gran curiosidade. A volta aos referentes antigos grecolatinos por parte da literatura e as transformacións mitológicas en elementos naturais que Ovidio reflicte nas súas Metamorfoses, auténtica Biblia do paganismo, descobre as raíces materiais e naturais do corpo do home á marxe do seu espírito divino e poboa a natureza de referencias cultas; o antropocentrismo renacentista busca no personaxe do pastor a inocencia perdida de Adán no Paraíso natural a través do tópico literario clásico do locus amoenus, un lugar composto de tres elementos que convidan á conversación: sombra de árbores, auga que corre, prado tranquilo; este tres elementos adóitanse atopar na paisaxe idealizado da Arcadia de Teócrito, autor de onde arrinca a tradición clásica grega do bucolismo (os Idilios ou "pequenos poemas" de Teócrito e os seus seguidores Bion e Mosco), para despois ser reelaborado nas églogas ("selectas" ou "escollidas") dos latinos Virxilio, Nemesiano, Calpurnio Sículo ou Ausonio), quen sitúan ocultos baixo a máscara dos seus pastores a personaxes reais, cunha predominante temática amorosa envolta en suave epicureísmo.
Con todo é durante o Renacemento cando máis se fai notar o xénero bucólico, xa que recuperou os temas e xéneros clásicos (a citada égloga) e mesmo inventou outros novos (como a novela pastoril, xénero mixto de prosa e verso creado polo italiano Jacopo Sannazaro no seu Arcadia), ou mesmo o renovou incorporando elementos pastoriles asociados ao tema cristián da Adoración dos pastores (officum pastorum). A literatura bucólica do Renacemento, no entanto, pon en boca de pastores refinados e mundanos, que parecen máis ben cortesáns que outra cousa, discursos elaboradísimos e temas terreais pintando un mundo mellor que o real, idealizado polo Neoplatonismo. En manifestacións posteriores, o xénero mestúrase con outros elementos alleos, non xa a mitoloxía pagá, senón con elementos de relixiosidade cristiá que lle son alleos, e aparecen temas como o debate dialéctico entre os praceres da carne e os praceres do espírito; o abandono da vida terrea, a vida do ermitán... todos eles de grande simboloxía.
Na literatura galega
O xénero foi pouco cultivado na literatura en galego. As pastorelas prescindían do diálogo na literatura galego-portuguesa medieval, adaptándose como un subxénero das Cantigas de amigo. Após os séculos escuros, no Rexurdimento e as Vangardas, aínda que a natureza foi moitas veces un tema principal, en Galiza non era preciso presentar o rural ao público urbano, e tratouse de presentar a natureza dun xeito cosmopolita, por exemplo no hilozoísmo de Amado Carballo.
Noutras artes
miniatura|esquerda| Ilustración e poema Black shepherd, de William Blake O tema bucólico e pastoral tivo tamén presenza na pintura, en ilustracións e particularmente na música, por exemplo as panxoliñas en alemán chámanse Hirtenmusik (música de pastores) e compuxeron "pastorales" Brahms, Händel, Beethoven, Ravel ou Debussy.
Inferno baixo a auga
Inferno baixo a auga (en Crawl) é un filme estadounidense de 2019 dirixido por Alexandre Aja a partir dun guión dor irmáns Michael e Shawn Rasmussen. Producido por Sam Raimi, está protagonizado por Kaya Scodelario e Barry Pepper, que interpretan un pai e unha filla que, xunto co seu can, tentan sobrevivir os ataques dun grupo de caimáns durante un furacán categoría 5 en Florida.
Estreouse en galego o 23 de agosto de 2019 a través da TVG.
Donna Karan
Donna Ivy Faske, nada en Nova York o 2 de outubro de 1948 é unha deseñadora de moda estadounidense coñecida como Donna Karan. É a creadora das marcas Donna Karan New York e DKNY.
Primeiros anos
Karan naceu como Donna Ivy Faske, filla de Helen "Queenie" Faske (de solteira Rabinowitz) e Gabriel "Gabby" Faske (nado Faskowitz ) na veciñanza de Forest Hills en Queens, Nova York. A súa familia é xudía. A nai de Karan fora modelo e traballara para o deseñador Chester Weinberg. O seu pai, que era xastre e tiña unha mercería, faleceu cando Donna tiña tres anos.
Karan e a súa irmá máis vella Gail criáronse coa súa nai en Woodmere, na rexión de Five Towns do condado de Nassau. Donna practicou o softball, o voleibol e o baloncesto no instituto e pasou moito do seu tempo no departamento de artes. Graduouse do Hewlett High School en 1966, e pasou entón á Parsons School of Design.
Carreira
miniatura|esquerda|[[Sasha Pivovarova en DKNY por Donna Karan]] Karan comezou a súa carreira como deseñadora axudante de Anne Klein a finais da década de 1960 e foi ascendida a deseñadora asociada en 1971. Karan participou en The Battle of Versailles Fashion Show o 28 de novembro de 1973. Cando Klein faleceu en 1974, a Takihyo Corporation do Xapón converteuse na nova propietaria e Karan, xunto co seu antigo compañeiro de clase e amigo Louis Dell'Olio, converteuse en deseñadora xefa da casa. En 1984, Karan deixou Anne Klein e xunto co seu marido Stephan Weiss e Takihyo Corporation, comezou o seu propio negocio "para deseñar roupa moderna para xente moderna". Mostrou a súa primeira colección de roupa para mulleres en 1985.
Karan fíxose célebre pola súa liña "Essentials", ofrecendo inicialmente sete pezas sinxelas centradas nos leotardos que podían ser mesturadas e combinadas, e creou un vestiario completamente integrado coa súa primeira colección en 1985. Karan sempre insistiu en que ela só deseñaría roupa como vestidos xersei e medias opacas de licra que ela tamén levaría.
En 1988, Karan, alcumada "a raíña da Sétima Avenida", estendeu a súa liña para mulleres "Donna Karan New York" para crear unha liña máis barata para mulleres novas chamada DKNY. Dous anos despois creou DKNY Jeans, colección de inspiración vaqueira. En 1992 lanzou DKNY para homes, un ano despois de que a súa liña masculina principal fose presentada. En 1992, Karan estreou o seu vestido "ombreiro frío", un xersei de manga longa con cortes nos ombreiros para mostrar a pel.
Karan deixou o seu posto de CEO en 1997, mais continuou como directora e deseñadora para a liña Donna Karan. Dende 2002, as súas contribucións de deseño diminuíron.
En 2015, Donna Karan anunciou que deixaría o cargo de directora da súa compañía epónima para centrarse na súa marca de estilo de vida Urban Zen, establecida en 2007.
Vida persoal
En 1976 Donna Faske casou con Mark Karan, con que tivo unha filla, Gabby Karan De Felice. Divorciáronse en 1978. En 1983, casou co artista Stephan Weiss, que se converteu posteriormente co-CEO da compañía de Donna Karan. Tiveron un fillo, Corey Weiss. Weiss falceu de cancro de pulmón en 2001.
Fatherhood
Fatherhood é un filme estadounidense de 2021 dirixido por Paul Weitz. O argumento, obra de Weitz e Dana Stevens, está baseado en Two Kisses for Maddy: A Memoir of Loss and Love de Matthew Logelin. Está protagonizado por Kevin Hart, Alfre Woodard, Frankie R. Faison, Lil Rel Howery, DeWanda Wise, Anthony Carrigan, Melody Hurd e Paul Reiser, e conta a historia dun pai que ten afrontar a crianza da súa filla logo da repentina morte da súa muller.
Vigo, O Alto, O Corgo
Vigo é un lugar da parroquia do Alto no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Resistencia a pesticidas
miniatura|250px|A aplicación de pesticias pode seleccionar artificialmente organismos praga resistentes. Neste diagrama a primeira xeración ten casualmente un insecto cunha resistencia aumentada a un pesticida (vermello). Despois da aplicación de pesticidas, os seus descendentes representan unha proporción máis grande da pobaoción, porque os organismos praga sensibles (brancos) foron matados selectivamente. Despois de aplicacións repetidas, os individuos resistentes poden comprender a maioría da poboación.
A resistencia a pesticidas está incrementándose. Por exemplo, os agricultores dos EUA perderan o 7% das súas colleitas por causa de pragas na década de 1940s, pero nas décadas de 1980 e 1990 as perdas foran do 13%, e iso a pesar de que se usaran máis pesticidas que no período anterior. A resistencia evolucionou nunhas 500 especies de pragas. Outras fontes estiman que o número é de arredor de 1.000 especies desde 1945.
Aínda que a evolución da resistencia a pesticidas adoita explicarse como un resultado do uso de pesticidas, é importante ter presente que as poboacións dos organismos praga poden tamén adaptarse a métodos de control non químicos. Por exemplo, o escaravello Diabrotica barberi adaptouse á rotación de cultivos millo-soia pasando o ano no que o campo se está cultivando a soia en estado de diapausa, cousa que non facía anteriormente.
En canto á eliminación de plantas non desexadas, en 2014 estaban próximos a comercializarse poucos novos herbicidas e ningún deles cun novo modo de acción libre de resistencia. De modo semellante, en xaneiro de 2019 para os insectos causantes de pragas o descubrimento de novos insecticidas era máis caro e difícil que nunca.
Causas
A resistencia a pesticidas orixínase probablemente por múltiples factores, como son:
Exemplos
A resistencia evolucionou en moitas especies. A resistencia a insecticidas documentouna primeiramente A. L. Melander en 1914 cando os insectos coccoideos mostraron ter resistencia a un insecticida inorgánico. Entre 1914 e 1946, resixtráronse 11 casos adicionais. O desenvolvemento de insecticidas orgánicos, como o DDT, deu a esperanza de que a resistencia aos insecticidas era un asunto solucionado. Porén, en 1947 xa apareceu resistencia da mosca común ao DDT. Coa introdución de cada nova clase de insecticida (ciclodienos, carbamatos, formamidinas, organofosfatos, piretroides, e mesmo a toxina de Bacillus thuringiensis) aparecían casos de resistencia nun período de 20 anos.
Consecuencias
Os insecticidas son amplamente usados en todo o mundo para incrementar a produtividade agrícola e a calidade das hortalizas e cereais (e en menor grao para o control de vectores de enfermidades en gandaría). A resistencia resultante reduciu o seu funcionamento para eses propósitos e tamén co control de vectores para protexer aos humanos de enfermidades.
Adaptación
As especies que causan pragas fanse resistentes porque nelas evolucionan cambios fisiolóxicos que as protexen dun composto químico tóxico que se usa contra elas.
Alternativamente, pode reducirse o número e a sensibilidade dos receptores bioquímicos que se unen ao pesticida.
Tamén se observou unha resistencia comportamental a algúns compostos. Por exemplo, algúns mosquitos Anopheles adquiriron unha preferencia por descansar fóra das casas, o que os mantén lonxe dos pesticidas aplicados nas paredes interiores.
A resistencia pode implicar a excreción rápida de toxinas, a secreción das mesmas dentro do corpo pero fóra dos tecidos vulnerables e a diminución da súa penetración a través da parede corporal.
Unha mutación nun só xene pode facer que evolucione un organismo resistente. Noutros casos, están implicados múltiples xenes. Os xenes resistentes son xeralmente autosómicos. Isto significa que están localizados nos cromosomas autosómicos (e non nos alosomas ou cromosomas sexuais). Como resultado, a resistencia hérdase por igual en machos e en femias. Ademais, a resistencia adoita herdarse como un carácter con dominancia incompleta. Neses casos, cando un individuo resistente se aparea cun individuo susceptible, a súa proxenie xeralmente ten un nivel resistencia que está nalgún punto intermedio entre o dos proxenitores.
A adaptación aos pesticidas trae consigo un custo evolutivo, xeralmente porque diminúe a fitness relativa dos organismos en ausencia de pesticidas. Os individuos resistentes adoitan ter un rendemento reprodutivo máis reducido, menos esperanza de vida, menos mobilidade, etc. Os individuos non resistentes ás veces aumentan de frecuencia en ausencia de pesticidas, pero non sempre, así que isto está sendo ensaiado para combater a resistencia.
As larvas (careixas) de moscas Calliphoridae producen un encima que confire resistencia a insecticidas organoclorados. Investigáronse xeitos de usar este encima para degradar os pesticidas no medio ambiente, o cal detoxificaríaos e previría efectos ambientais daniños. Un encima similar producido polas bacterias do solo que tamén degrada organoclorados funciona máis rápido e permanece estable en diversas condicións.
Espérase que aparezan formas de resistencia á xenética dirixida ao control de poboación e están estudándose métodos para facer máis lento o seu desenvolvemento.
Os mecanismos moleculares de resistencia a insecticidas non se empezaron a comprender ata 1997. Guerrero et al en 1997 usaron os métodos máis modernos desa época para atopar mutacións que producían resistencia aos piretroides en dípteros. Aínda así, estas adaptacións a pesticidas eran bastante rápidas, o cal é infrecuente, e pode que non representen necesariamente a norma nas poboacións silvestres en condicións naturais. Os procesos de adaptación natural levan moito máis tempo e case sempre ocorren en resposta a presións máis suaves.
Xestión
Para remediar o problema primeiro debe establecerse o que está realmente funcionando mal. Cómpre realizar ensaios da resistencia a pesticidas sospeitada (e non simplemente observacións de campo e experiencias) porque pode confundirse cunha mala aplicación do pesticida para a especie á que ía dirixido ou a unha degradación microbiana do pesticida.