cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hu Jun
Hu Jun, nado en Pequín o 18 de marzo de 1968, é un actor chinés coñecido polas súas aparicións no cine e na televisión.
Aeroporto de Kazán
O aeroporto internacional de Kazán é un aeroporto situadao en Tatarstán, Rusia, a uns 25 quilómetros ao sueste da cidade de Kazán. É o aeroporto máis grande de Tatarstán e o 13º máis concorrido do país, con 2 623 423 pasaxeiros no ano 2017.
Distrito Mayuge
miniatura|Localización do distrito en Uganda. Mayuge District é un distrito da Rexión Leste de Uganda, nomeado así pola súa poboación principal, Mayuge.
Limita co Distrito Iganga polo norte, co Distrito Bugiri polo nordeste e leste, co Distrito Namayingo polo leste, coa República de Tanzania polo sur, e co Distrito Jinja polo leste.
Antes do ano 2000, o Distrito Mayuge era denominado Bunya County e formaba parte do Distrito Iganga. Este distrito, canda Iganga, Kamuli, Jinja, Kaliro e Bugiri, constitúe o Reino Busoga.
7.660,4 km2 da superficie total son augas do Lago Vitoria, que representa un 77% do total do territorio. Outro 10% é bosque protexido. En total ten unha área de 9.948,6 km2.
O distrito ten moitas illas que están ocupadas de xeito permanente ou migratorio por pescadores. Entre estas illas están Seguti, Dagusi, Vumba, Kaza, Nambuga e Simu.
A poboación segundo o censo do ano 2002 estaba estimada en 326.600 habitantes.
A súa economía baséase no seu potencial agrícola, dado as súas fértiles terras e ao seu clima, aínda que sen pasar do nivel da subsistencia. A pesca tamén é outra actividade amplamente practicada, que, de certo, é a actividade que xera máis ingresos. Nas súas augas péscanse percas do Nilo, tilapias, clarias, protopterus, mukenes... Recentemente, a produción de mel, tamén se tornou en actividade a destacar.
O Campo, Gresande, Lalín
O Campo é un lugar da parroquia de Gresande, no concello de Lalín, na comarca do Deza, na provincia de Pontevedra.
Namitha
Namitha Vankawala, nada en Surat o 10 de maio de 1981, é unha modelo, actriz e política india, activa na industria cinematográfica do sur da India.
Traxectoria
Naceu nunha familia guxarati tradicional, seu pai dedicábase ao téxtil. Comezou competindo en concursos de beleza, foi Miss Surat en 1996, á idade de 15 anos e participou en Miss India en 2001 onde quedou cuarta, e o título foi para Celina Jaitley. Non obstante, a publicidade que logrou pola súa participación fixo que se aveciñara en Mumbai como modelo para anuncios de televisión, e intentou entrar na industria cinematográfica hindi de Bollywood.
2002-2008
Logo de oito meses en Mumbai participou nunha audición para un filme telugú de Tollywood e debutou no cinema en 2002 na comedia romántica Sontham de Sreenu Vaitla e xa na súa segunda película actuou nun papel protagonista, foi un filme que dirixiu o támil Saran, unha versión en telugú, Gemeni, do seu grande éxito en támil Gemini, un filme de acción que se converteu no de maior recadación de 2020 no cinema támil. A versión telugú non acadou o éxito do orixinal e pasou case desapercibida, mais a actuación de Namitha, que utilizaba nesa época o nome artístico de Bhairavi concitou o eloxio da crítica.
A partir de 2004 comezou a facer películas para a industria cinematográfica támil e fíxose popular rapidamente. Entre 2004 e 2005 protagonizou tres filmes de acción comerciais Aai (2004) e Chanakya (2005) con R. Sarahkumar e  Aanai (2005) con Arjun, no entanto, apareceu regularmente en comedias como Engal Anna (2004) de Siddique e protagonizou cinco das comedias de Sakthi Chidambaram entre 2004 e 2008. En 2006 deubutou nun filme hindi Love Ke Chakkar Mein, e noutro en inglés, Maya, que se estreou en 2008 como Kamasutra Nights. En 2007 traballou con dous dos actores novos máis prometedores do cine támil, con Vijay fíxoo no musical de A. R. RahmanAzhagiya Tamil Magan (2007) e con Ajith Kumar no filme de gánsteres Billa (2007) de Vishnuvardhan.
Contra mediados da primeira década do século XX convertérase nunha integrante habitual das seccións de sociedade da prensa támil e con fans que seguían os seus glamurosos papeis.
2009−
dereita|miniatura|Namitha nunha sesión de fotos Así e todo, xa antes de entrar a década de 2010 a súa popularidade comezou a declinar logo de fallaren varias das súas películas en atraer a atención, e ademais a industria cinematográfica do sur da India demandaba outro tipos de papeis femininos, lonxe dos papeis glamurosos típicos de Namitha. Os directores tampouco estaban por emparellala con actores novos nos seus filmes, e a antiga xeración ía desaparecendo dos papeis principais. E paseniñamente, Namitha pasou a pequenos papeis e aparicións especiais, mentres que Jaganmohini, un filme de terror que protagonizou en 2009 e que contaba cun grande orzamento, foi un fracaso de recadación. Para alén, as súas disputas disputas cos realizadores non axudaban, como co director de Azhagana Ponnuthan (2010) que a criticou pola súa falta de cooperación na película. A partir de 2010 realizou menos filmes en támil, e máis en telugú, malayalam e kanarés e varias dos seus filmes viron como se atrasaba a súa produción, como no támil, Ilamai Oonjal (2016). Mesmo en 2014 e 2015 apenas traballou e non houbo estrea ningunha dos seus filmes porén en 2016 voleu traballar arreo, e salientou na súa aparición no filme malayalam Pulimurugan (2016) con Mohanlal, que se converteu no filme coa meirande recadación do cinema malayalam ata que o superou en 2019 o filme Lucifer de Prithviraj Sukumaran.
Política
En 2019, canda o actor Radha Ravi, uniuse ao Partido Bharatiya Janata en presenza do seu presidente J. P. Nadda en Chennai. e aos oito meses, en xullo de 2020, entrou a formar parte da executiva do partido no estado de Tamil Nadu.
Justus Lipsius
Joest Lips ou Justus Lipsius, nado en Overijse (Ducado de Brabante) o 18 de outubro de 1547 e finado en Leuven o 23 de marzo de 1606, foi un filólogo e humanista dos Países Baixos, na parte que hoxe se corresponde con Bélxica. É un dos eruditos máis famosos do século XVI, do que se puido dicir que canda Joseph Justus Scaliger e Isaac Casaubon formou un triunvirato literario.
Estudou nos xesuítas de Colonia, quen o afianzaron na súa extraordinaria afección á literatura clásica latina e grega. En 1579 comezou a ensinar historia na acabada de crear Universidade de Leiden. Ao final da súa vida foi profesor de latín na Universidade de Lovaina.
Lipsius ensinou nas universidades de Jena, Leiden e Lovaina e foi o autor dunha serie de obras que pretendían recuperar a antiga corrente filosófica coñecida como estoicismo nunha forma que fose compatíbel co cristianismo tomando como modelo de partida a obra do filósofo Séneca. A máis importante de ditas obras foi De constantia. A súa nova forma de estoicismo influíu nun gran número dos seus contemporáneos intelectuais e posteriores, como Francisco de Quevedo, dando lugar ao movemento coñecido como neoestoicismo.
Puertollano
Puertollano é un municipio da provincia de Cidade Real, comunidade autónoma de Castela-A Mancha, en España, con 50.838 habitantes (INE 2007).
Conta cunha mina de carbón e unha refinería de petróleo. A súa produción eléctrica vai dende as dúas centrais térmicas de carbón (Viesgo-Enel e Elcogas), ata as últimas instalacións de paneis solares. Esta infraestrutura enerxética converte a Puertollano na cidade industrial por excelencia da comunidade autónoma.
Economía
A súa economía estivo baseada no pasado na agricultura, a gandaría, os téxtiles e as minas de carbón; na actualidade é a cidade máis industrializada de Castela-A Mancha. O seu enorme complexo industrial inclúe factorías químicas (Repsol, Fertiberia) e derivadas. No sector termoeléctrico posúe dous centrais, as de VIESGO-ENEL e ELCOGAS, baseadas ambas na combustión de carbón, sendo a segunda de tipo GICC. A extracción de carbón séguese realizando na mina ao descuberto (ao descuberto) de ENCASUR. Actualmente, a economía está a vivir un importante avance debido á instalación, nun chan industrial moi bonificado polo municipio e a Comunidade Autónoma, dun gran número de empresas relacionadas coa produción de materiais enerxéticos alternativos, sobre todo paneis solares.Tamén o municipio ten un proxecto para construír aeroxeradores, o que sitúa a Puertollano non só como un faro industrial de Castela A Mancha e Europa, senón como unha das cidades que máis inviste en enerxías renovables. Desde hai uns anos, a Puertollano alcúmaselle Cidade da enerxía, sendo unha das cidades máis importantes de España e estando á cabeza de Europa en canto a enerxías limpas.
Prehistoria
En Puertollano atópanse restos arqueolóxicos que reflicten a presenza humana desde o Homo heidelbergensis e o Homo antecessor. Restos de pinturas rupestres e actividade lítica continuada. Esta actividade poboacional estaba centrada na veiga do Río Ojailén, os seus testemuños artísticos atópanse materializados nas pinturas esquemáticas que se atopan dispersas pola zona. Tamén con restos Calcolíticos no Cerrillo da Azucena. Recentes descubrimentos dunha colección de armas do Bronce II e construcións neolíticas (O Castillejo do Villar) e os cabezos poboados na Idade de Bronce como o soado Cerro de San Sebastián. onde se atopou unha espada Argarica de bronce que se puiden ver no Museo Arqueolóxico Nacional en Madrid.
Idade Antiga
miniatura|Monumento ao mineiro, obra de [[José Noja.]] miniatura|Vista parcial do centro de Puertollano miniatura|Paseo de Puertollano ao fondo a igrexa da Virxe de Graza patroa da cidade miniatura|Central térmica de Viesgo-Enel (antiga Sevillana) miniatura|Vista parcial do complexo petroquímico miniatura|Fonte Agria (xaneiro 2006) Desta época permanecen restos oretanos e romalocalizar a beiras do Río Ojailén.
Idade Media
Destes tempos atópanse as necrópoles visigodas da Loma das Sepulturas. Tamén os importantes castelos rurais andalusís nos cerros que circundan o val do río. Durante esta época Puertollano estaba na fronteira dos reinos musulmáns e cristiáns en continuas loitas, polo que a zona estaba moi despoboada; este relativo despoboamento cambiou por mor da vitoria das tropas cristiás sobre as musulmás na Batalla de Navas de Tolosa, en 1212. A partir de entón, todo indícanos que a comarca gozaba de tranquilidade e empezou a poboarse, e é nesa época cando tivo lugar a fundación de Puertollano.
O nacemento de Puertollano está ligado ao proceso repoblador de Castela no século XIII e aparece citado por primeira vez na Concordia de 1245 coa denominación de "Puertoplano". Desde o establecemento das ordes militares postemplarias hai constancia escrita da existencia da cidade, co rango de aldea.
No século XIV a poboación de Puertollano dedícase á agricultura e a gandaría. Esta etapa de bonanza vese enturbada en 1348 pola aparición da peste negra, que arrasou a toda Europa, e que foi especialmente nefasta para Puertollano.
Idade Moderna
Puertollano accede ao rango de 'vila' (privilexio outorgado por Filipe II). No século XVI iníciase a industria de fabricación de panos que, ao longo dos séculos XVII e XVIII, alcanza un gran desenvolvemento. Esta florecente industria do tecido convive cunha economía dedicada maioritariamente á agricultura e a gandaría.
Puertollano contaba a finais do século XIX con varios alfares que fornecían de pezas de cerámica á comarca: "cantarillas" para carrexo da auga agre, da afamada Fonte Agría do Paseo de San Gregorio e potas do Voto, entre as máis características. Os alfares desapareceron a principios de século. Actualmente unha coñecida familia de Puertollano, traballa con entusiasmo na recuperación desta artesanía. O verdadeiro nacemento económico de Puertollano comeza no último cuarto do século XIX. En 1873 comeza a explotarse a conca carbonífera, o que trae consigo unha forte inmigración e un espectacular incremento demográfico
Idade Contemporánea
Entre 1900 e 1960 rexístrase o verdadeiro crecemento de Puertollano, debido sobre todo á consolidación do desenvolvemento industrial e a consecuente inmigración, coa chegada de traballadores para empregarse nas minas, primeiro, e no Complexo Petroquímico, despois. En 1920 o censo xa era de 20.083 habitantes.
En 1925 o rei Afonso XIII concede a Puertollano o título de cidade.
Nestes sesenta anos de forte florecemento industrial, dous fitos son especialmente importantes: en 1912 instálase a Sociedade Mineiro e Metalúrxica de Peñarroya, para a destilación da lousa bituminosa. E en 1942 fúndase a Empresa Nacional Calvo Sotelo polo INI co fin de obter petróleo das citadas lousas[1], cuxo froito é o actual Complexo Industrial Petroquímico de Repsol-YPF. A principios dos anos setenta péchase a conca mineira.
Coa implantación de dúas grandes empresas de construción de placas solares e montaxe de devanditas placas "Solaria" e "Silicio Solar", a cidade ten unha nova alternativa para o traballo e un futuro ecolóxico.
Política
Os alcaldes, desde 1979, foron: Ramón Fernández Espinosa, Santiago Moreno Fernández, Manuel Juliá Dorado, Casimiro Sánchez Calderón e Joaquín Carlos Hermoso Murillo. Todos eles do PSOE.
Arthur Cravan
miniatura|200px|dereita|Retrato de Arthur Cravan, por [[Jean-Paul-Louis Lespoir.]] Fabien Avenarius Lloyd, nado en Lausana o 22 de maio de 1887 e finado no Golfo de México en 1918, máis coñecido co pseudónimo de Arthur Cravan, foi un boxeador e escritor francés.
Traxectoria
Era fillo de Otho Holland Lloyd, que á súa vez era cuñado de Oscar Wilde, tras casar este en 1884 con Constance Mary Lloyd.
Entre 1912 e 1915 editou e redactou en París a revista Maintenant, da que saíron cinco números. A publicación prefigurou a aparición inminente do movemento vangardista do dadaísmo. Nela había oco para a crítica literaria e artística, xunto a excentricidades e provocacións de todo tipo. Así, nunha ocasión anunciou que se suicidaría en público, o que concentrou a numerosos curiosos, aos que, despois de acusalos de voyeuristas, deu unha conferencia detallada sobre a entropía. Había tamén críticas que caían na descualificación, como á pintora Marie Laurencin, parella de Guillaume Apollinaire.
En 1915, fuxindo da primeira guerra mundial, abandonou Francia e refuxiouse en Barcelona, onde volveu exercer de boxeador e montou unha academia. Organizou un combate con Jack Johnson, campión do mundo naquel momento, que o deixou KO no sexto asalto. Se ben Johnson levou o peso do combate desde o comezo, aguantou até o sexto asalto para tombar o poeta porque asinara un contrato para a filmación do combate, estipulando unha duración mínima.
Indel
En bioloxía molecular indel é un tipo de mutación. A palabra é unha contracción de inserción e deleción, xa que implica a inserción de nucleótidos e/ou a súa eliminación (deleción). A definición exacta do termo é diferente en distintos campos:
Arthur Cravan
Traxectoria
Despois Cravan embarcouse cara a Nova York, onde coñeceu a personalidades como a poeta Mina Loy, coa que tivo unha intensa relación. Ela comezou a novela Colossus tomándoo como modelo, pero deixouna inacabada.
Indel
O termo indel nos últimos anos foi adoptado polos científicos que estudan o xenoma para usalo no senso descrito antes. Isto foi un cambio con respecto ao seu uso orixinal, que xurdiu en sistemática (estudo da clasificación e parentesco entre os grupos de seres vivos). En sistemática, os investigadores que estudaban o xenoma podían encontrar diferenzas entre secuencias do ADN, por exemplo entre dúas especies, pero éralles imposible deducir a partir delas se unha especie perdeu a secuencia ou outra a gañou. Por exemplo, a especie A ten unha secuencia de 4 guaninas (G) nun locus e a especie B ten 5 G nese mesmo locus. Se descoñecemos o modo de selección, non se pode dicir se a especie A perdeu unha G (un "episodio de deleción") ou a especie B gañou unha G (un "episodio de inserción"). Este tipo de cambios denomínase "indel".
Arthur Cravan
Traxectoria
Arthur Cravan desapareceu en 1918 no Golfo de México, durante unha travesía polo océano Atlántico, pero o seu corpo nunca foi encontrado.
Indel
En estudos bioinformáticos pode poñerse en evidencia a presenza de indeis cando se efectúa unha comparación por medio dun programa de aliñamento de secuencias. O termo indel foi inventado polo matemático Joseph Kruskal e foi introducido porque a noción de inserción ou deleción é relativa segundo cal sexa a secuencia que se utilice como referencia nas comparacións: a unha inserción nunha secuencia correspóndelle unha deleción na secuencia coa que é comparada. Deste modo, o indel permite designar globalmente a variación biolóxica sen prexulgar de que secuencia é a referencia. Estímase que o xenoma humano contén uns 500.000 sitios polimórficos correspondentes a indeis. .
Pesto
Ingredientes
Segundo a tradición, os ingredientes do pesto xenovés son sete:
Indel
Distincións
Cómpre diferenciar un indel dunha mutación puntual. Mentres que o indel inserta e deleciona nucleótidos dunha secuencia, unha mutación puntual é unha substitución que cambia un dos nucleótidos por outro.
NGC 4945
NGC 4945 é unha galaxia en espiral da constelación Centaurus,e está posicionada preto da estrela brillante Zeta Centauri. A galaxia foi descuberta por James Dunlop en 1826. Pénsase que podería ser semellante a un Pac-Man, aínda que observacións en raios X amosan que a NGC 4945 ten un raro núcleo enérxico do tipo Seyfert 2 que podería albergar unha gran buraco negro.
Indel
Distincións
Os indeis tamén hai que diferencialos das Mutacións de Bases Tándem (Tandem Base Mutations, TBM), que se orixinan por mecanismos completamente diferentes. Unha TBM defínese como unha substitución en nucleótidos adxacentes, principalmente substitucións en dous nucleótidos adxacentes, pero tamén se observaron substitucións en tres nucleótidos adxacentes.
Pesto
Variantes
Unha das máis coñecidas variantes é o pesto vermello (pesto rosso) ou siciliano, que se compón de tomates secos e pementos, queixo pecorino, sal e aceite de oliva.
Indel
Indel e corremento da pauta de lectura
Nas rexións codificantes do xenoma, a menos que a lonxitude do indel sexa múltiplo de 3, o indel producirá unha mutación por corremento da pauta de lectura. Por exemplo, un microindel común que dá lugar a un corremento da pauta de lectura causa a síndrome de Bloom, relativamente frecuente na poboación xaponesa.
NGC 4945
Grupo de galaxias
NGC 4945 é unha das galaxias máis brillantes do cúmulo galáctico Centaurus A/Grupo M83, un gran grupo de galaxias próximo. A galaxia é a segunda máis brillante de subgrupo centrado sobre Centaurus A.
Indel
Indel e corremento da pauta de lectura
Un cambio de tipo indel dunha soa base do ADN que codificaba parte dun ARNm orixina un "corremento da pauta de lectura" á hora de traducir o ARNm e podería tamén orixinar a aparición dun codón de stop inapropiado. Os indeis que non son múltiplos de 3 son especialmente raros nas rexións codificantes, pero relativamente comúns en rexións non codificantes (onde o cambio non produce danos). Calcúlase que cada persoa ten entre 192 e 280 indeis de corremento da pauta de lectura. Porén, a frecuencia absoluta de indeis na maioría dos xenomas coñecidos, humanos incluídos, tende a ser marcadamente máis baixo que as substitucións de bases, excepto preto das rexións altamente repetitivas, como os homopolímeros e microsatélites.
Estudos filoxenéticos
Os indeis definidos como insercións ou delecións, poden utilizarse como marcadores xenéticos de poboacións naturais, especialmente en estudos filoxenéticos.
Os indeis sinatura conservados son moi importantes nos estudos filoxenéticos.
Gonzalo Torrente Malvido
Gonzalo Torrente Malvido, nado en Ferrol o 4 de abril de 1935 e finado en Madrid o 26 de decembro de 2011, foi un escritor, tradutor e autor de guións cinematográficos galego.
Traxectoria
Foi o segundo fillo, e o maior entre os homes, de Gonzalo Torrente Ballester e da súa primeira muller, Josefina Malvido Lorenzo.
Licenciado en Filoloxía hispánica, trasladouse a Madrid e comezou a publicar novelas nos anos sesenta. Co seu primeiro volume, Hombres varados, chegou a ser finalista do Premio Nadal en 1960, e tres anos máis tarde conseguiu o Premio Café Gijón, daquela un importante galardón da escena literaria madrileña, con La raya. Habitual de festas e excesos durante o franquismo, en 1968 foi condenado a unha pena de cárcere por suplantación de personalidade. Posteriormente viviu en diversas cidades da costa mediterránea.
Escritor de novela negra, relato e novela breve, tamén foi o autor da biografía oficial do seu pai, así como da adaptación dunha das súas novelas, Crónica del rey pasmado ao cine, o que lle valeu un Premio Goya en 1992. Como tradutor, destacou sobre todo por verquer ao español boa parte das novelas de Georges Simenon que tiñan como protagonista ao comisario Maigret. Durante os últimos anos da súa vida pasou algún tempo como esmolante, durmindo nun parque de Madrid, ao tempo que daba recitais de poesía en diversos locais da cidade.
Vida persoal
Era tío do escritor Marcos Giralt Torrente. Faleceu como consecuencia dunha operación, foi incinerado e as súas cinzas espalladas en Galicia.
Airbus A319
O Airbus A319 é un avión civil de pasaxeiros de fuselaxe estreita e curto-medio alcance fabricado por Airbus, o consorcio europeo de fabricación de aeronaves. É un modelo acurtado derivado do A320 con cambios mínimos. Debido a que ten os mesmos depósitos de combustible, pero menos pasaxeiros (124 en configuración de dúas clases), o seu alcance vese aumentado ata os 7 200 km, o maior da súa clase. Igual que o A320, posúe mandos de control fly-by-wire. Usa tamén os mesmos motores que o A320, e foi certificado en 1996, o mesmo ano en que entrou en servizo coa aeroliña Swissair.
No ano 2003 a aeroliña easyJet mercou A319 sen cociñas polo que a capacidade aumentou ata os 156 pasaxeiros nunha clase, pero para satisfacer as normas de evacuación engadíronselle portas de emerxencia adicionais sobre as ás.
En novembro de 2021 entregáranse un total de 1 488 Airbus A319, dos cales 1 380 estaban en servizo. American Airlines é o operador máis grande do modelo, con 133 A319ceo na súa frota.
Antecedentes
O primeiro membro da familia A320 foi o Airbus A320 que foi lanzado en marzo de 1984 e voou por vez primeiro o 22 de febreiro de 1987. A familia ampliouse co alongado A321 (entregado en 1994), o acurtado A319 (1996), e o aínda máis curto A318 (2003). A familia A320 foi pioneira no uso de sistemas de control dixitais fly-by-wire, ademais de controis de panca lateral, en avións comerciais. O A319 desenvolveuse a petición de Steven Udvar-Hazy, o antigo presidente e CEO de ILFC segundo The New York Times.
Orixe e deseño
miniatura|250x250px|A319 de [[Alitalia]] O A319 é un derivado do A320 cunha fuselaxe máis curta e cambios míninos con orixe no SA1 de 130 a 140 asentos, parte dos estudos Single-Aisle. O SA1 quedou arquivado xa que o consorcio concentrouse nos seus irmáns máis grandes. Tras as boas vendas dos A320/A321, Airbus volveu a centrarse no que entón era coñecido como A320M-7, A320 minus seven fuselage frames. Sería o competidor directo do 737-300/-700. A redución de tamaño conseguíuse coa eliminación de catro seccións da fuselaxe diante da á e de tres detrás dela, reducindo un total de 3,73 metros. Como consecuencia, o número de saídas sobre as ás reducíuse de catro a dúas. Os A319 de alta densidade, como os de 156 asentos usados por easyJet, manteñen as catro saídas sobre as ás. A porta de carga a granel substituíuse por unha porta para contedores en popa, qe pode acoller contedores LD3-45 de altura reducida. Realizáronse cambios menores no software para acomodar as distintas características de manexo, pero outros aspectos do avión apenas cambiaron. O A319 está impulsado por motores CFM56-5A ou V2500-A5, rebaixados a 98 kN, con opción para 105 kN de pulo.
Con virtualmente a mesma capacidade de combustible que o A320-200 e menos pasaxeiros, o alcance con 124 pasaxeiros nunha configuración de dúas clases esténdese ata os 6 650 km, ou ata os 6 850 km con "Sharklets". A envergadura do A319 e maior que a súa lonxitude.
Fabricación e probas
Airbus comezou a ofrecer o novo modelo a partir do 22 de maio de 1992, e o seu primeiro cliente foi ILFC, que asinou un contrato por seis avións. Anticipando máis pedidos de Swissair e Alitalia, Airbus lanzou o programa de 250 millóns de euros o 10 de xuño de 1993. O 23 de marzo de 1995, o primeiro A319 someteuse á montaxe final na planta alemá de Airbus en Hamburgo, onde xa se montaba o A321. O avión presentouse o 24 de agosto de 1995, sendo o seu voo de estrea o día seguinte. O programa de certificación tomou 350 horas de voo con dous avións; a certificación para a variante co motor CFM56-5B6/2 concedeuse en abril de 1996, e a cualificación para o equipado co V2524-A5 comezou no mes seguinte.
A primeira entrega do A319, a Swissair, tivo lugar o día 25 de abril de 1996, entrando en servizo a finais dese mes. En xaneiro de 1997 un A319 batiu un récord durante un voo de entrega tras voar 6 645 km na ruta do círculo máximo ata Winnipeg, Manitoba desde Hamburgo, en 9 horas e 5 minutos. O A319 demostrou ser un avión popular entre as aeroliñas de baixo custo como EasyJet, con 172 entregados.
En xaneiro de 2018 entregáranse un total de 1 476 A319ceo, con 10 unidades pendentes de entrega. O seu competidor directo de Boeing é o 737-700.
A319CJ
miniatura|250px|Interior dun A319CJ Trátase da versión executiva do A319 e tamén é coñecido como ACJ319 (Airbus Corporate Jet). Ten depósitos desontables adicionais de combustible instalados na bodega de carga, o que aumenta a súa autonomía con oito pasaxeiros ata os 11 100 quilómetros. Pode levar ata 39 pasaxeiros e os seus clientes poden encargalo con case calquera configuración.
Compite con outros jets executivos de cabina grande como o Boeing Business Jet (BBJ) baseado no Boeing 737-700 e o Embraer Lineage 1000, ademais doutros de cabina grande e longo alcance como os Gulfstream G650, Gulfstream G550 e Bombardier Global 6000. O ACJ319 leva os mesmos motores que o A320.
O A319CJ foi usado polo Escadron de Transport, d'Entraînement et de Calibration que se encarga do transporte de funcionarios de alto rango franceses, e tamén polo Flugbereitschaft da Luftwaffe para o mesmo rol. Un ACJ serve como avión presidencial ou para altos funcionarios en Albania, Alemaña, Armenia, Acerbaixán, Brasil, Bulgaria, Eslovaquia, Italia, Malaisia, República Checa, Tailandia, Turquía, Ucraína, e Venezuela.
Dende o ano 2014 está dispoñible unha versión de cabina modularizada do ACJ319, coñecida como "Elegance". Segundo Airbus este tipo de cabina é máis barata e permite unha doada reconfiguración.
A319neo
O A319neo será parte da familia Airbus A320neo de avións desenvolvida dende decembro de 2010 por Airbus. O sufixo "neo" significa "new engine option" (nova opción de motor). É o derradeiro paso do programa de modernización A320 Enhanced (A320E), iniciado no ano 2006. O A319neo substitue ao A319 orixinal, agora chamado A319ceo, por "current engine option" (acual opción de motor).
Ademais dos novos motores, o programa de modernización incluía tamén melloras como refinamentos aerodinámicos, grandes winglets curvados (sharklets), diminución de pesos, unha nova cabina con compartimentos máis grandes para equipaxes de man, e un sistema de purificación de aire mellorado. Os clientes terán a opción de elixir entre o motor CFM International LEAP-1A ou o Pratt & Whitney PW1100G.
Calcúlase que todas esas melloras reduzan un 15% o consumo de combustible, un 8% os custos de operación, o ruído, e as emisións de óxido de nitróxeno (NOx) un 10% máis baixas que as da serie A320, ademais de incrementar o seu alcance uns 900 km.
César Goldi
César Martínez Pérez, nado o 25 de setembro de 1965 en Bóveda, é un actor galego de cinema, televisión e teatro máis coñecido polo seu nome artístico César Goldi. É principalmente coñecido pola súa participación en series de televisión como O Faro ou Luna, el misterio de Calenda. É un dos membros da compañía teatral Chévere.
Airbus A319
A319neo
O A319neo é a variante menos popular da familia Airbus A320neo, cuns pedidos totais de só 55 avións en xaneiro de 2019, en comparación cos 4 179 para o A320neo e os 2 292 para o A321neo.
César Goldi
Filmografía
miniatura|dereita|A cámara branca: César Goldi (xaneiro de 2017). [[Nós Televisión.]]
dereita|miniatura|Life is a paripé (2011).
Airbus A319
A319LR
É unha versión executiva dunha única clase con 48 prazas, especialmente deseñada para servizos intercontinentais. Ten unha autonomía de voo de 8 300 quilómetros. É usado unicamente por Lufthansa para voos especiais a Estados Unidos e por Qatar Airways para algúns destinos con demanda limitada en Europa.
A319 MPA
É unha versión militar derivada do Airbus A319, para uso como avión de patrulla marítima. Na actualidade está en desenvolvemento por parte de Airbus Defence and Space para competir fronte ao Boeing P-8 Poseidon, avión derivado do Boeing 737.
Virus do Nilo Occidental
O virus do Nilo Occidental, West Nile virus ou WNV, é un virus que provoca a febre do Nilo Occidental.
Esta enfermidade é unha flavivirose orixinaria da África subsahariana que produce encefalite en equinos, aves e tamén en humanosl
A doenza estendeuse desde 1937 polo resto de África, Oriente Medio, Asia Menor e Europa Oriental e, moi recentemente, por Extremo Oriente e Norteamérica, onde causa importantes mortandades en aves, especialmente en córvidos.
miniatura|esquerda|250px|Distribución mundia do WNV.
O WNV crece e propágase dunha ave a outra a través de mosquitos infectados.
Se os mosquitos infectados co virus pican aos cabalos ou aos humanos, o animal ou a persoa poden enfermar.
53ª edición dos Óscar
Premios
miniatura|150px|[[Robert Redford, mellor director]] miniatura|150px|[[Robert De Niro, mellor actor]] miniatura|150px|[[Sissy Spacek, mellor actriz]] miniatura|150px|[[Timothy Hutton, mellor actor secundario]] miniatura|150px|[[Mary Steenburgen, mellor actriz secundaria]] miniatura|150px|[[Bo Goldman, mellor guión orixinal]] miniatura|150px|[[Thelma Schoonmaker, mellor montaxe]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Virus do Nilo Occidental
Existen varias especies de culícidos que poden transmitir o virus. Unha das máis importantes é o Culex pipiens.
O WNV pode propagarse nalgunhas ocasións por outros medios. Por exemplo, pode transmitirse aos humanos durante as transfusións sanguíneas e transplantes de órganos provenientes de doadores infectados.
Así mesmo, é posíbel que as mulleres embarazadas ou lactantes que estean infectadas poidan transmitir o virus aos seus bebés.
Debido á súa improbabilidade e ao descoñecemento actual acerca deste risco e ao feito de que a lactación ten beneficios evidentes e perfectamente establecidos, non se recomenda que a naie deixe de aleitar ao seu fillo.
Os cabalos infectados con WNV non poden transmitir directamente a doenza aos humanos.
Non hai evidencia de que unha persoa poida infectarse co WNV tocando aves infectadas vivas ou muertas. Aínda así, debe terse precaución ao manexar animais mortos, incluíndo as aves.
Se é necesario mover ou desfacerse dunha ave morta, cómpre usar luvas ou unha pá para movela e colocala dentro de dúas bolsas de plástico (unha dentro da outra).
Nos Estados Unidos, o WNV presentouse por primeira vez en Nova York durante o verán de 1999. Desde entón, a enfermidade diseminouse ao longo da maior parte do territorio continental dos Estados Unidos. Non se sabe como entrou o WNV neste país; porén, este proceso ocorre de maneira natural en Europa, África e Asia desde polo menos a primeira metade do século XX.
Xoán Xurxo IV de Saxonia
Xoán Xurxo IV de Saxonia, nado en Dresden, 18 de outubro de 1668 e finado en Dresden o 27 de abril de 1694, foi elector de Saxonia e membro da Casa de Wettin.
Traxectoria
Xoán Xurxo era o fillo máis vello do elector Xoán Xurxo III e da súa esposa Ana Sofía de Dinamarca, e sucede ó seu pai tras a súa morte o 12 de setembro de 1691.
A principios do seu reinado o seu conselleiro de maior confianza foi Hans Adam von Schöning, quen o encamiñou cara a unha unión entre Saxonia e Brandeburgo, en busca dunha actitude de independencia do emperador. Fáiselle a proposta a Leopoldo I de Habsburgo quen non quixo aceptar, e a consecuencia, as armas imperiais ameazaron ao electorado. Para rematar coas controversias e afastar o perigo, o conselleiro Schöning foi posto en prisión en xullo de 1692. O ano seguinte, o emperador contraeu un acordo con Xoán Xurxo que reportaba unha estreita alianza entre o electorado e o Imperio.
En Leipzig o 17 de abril de 1692, Xoán Xurxo contraeu matrimonio con Eleonora Edmunda de Saxonia-Eisenach, Margravina viúva de Brandenburg-Ansbach. O mozo elector foi forzado a casar pola súa nai, Ana Sofía de Dinamarca, coa clara intención de dar herdeiros lexítimos ó electorado.
O matrimonio de Xoán Xurxo foi bastante infeliz, e buscou consolo nos brazos do seu amante Madalena Sibila de Neidschutz. O seu pai xa tratara de separalos, preocupado pola súa proximidade sanguínea: en realidade, Madalena, era filla ilexítima do elector Xoán Xurxo III e de Úrsula Margarida de Haugwitz; por orde do elector Úrsula casou co Coronel Rodolfo de Neidschutz, quen debía aparentar ser formalmente o pai da nena. Como consecuencia, Xoán Xurxo e Madalena Sibila eran medios irmáns.
A súa esposa, Eleonora Edmunda, cada día máis humillada polo seu marido, foi relegada a Hofe, que era a residencia oficial dos electores, mentres Xoán Xurxo se foi con Madalena Sibila a vivir a outro palacio.
Tolamente namorado da súa amante e con serias intencións de casar con ela, Xoán Xurxo tentou asasinar a súa muller. Isto foi evitado grazas á intervención do seu irmán máis novo Frederico Augusto, cando Xoán Xurxo tratou de atravesar a Eleonora coa espada, o desarmado Frederico Augusto logrou desviar o golpe coas mans espidas. Isto causoulle unha discapacidade permanente.
O 20 de febreiro de 1693, Madalena Sibila foi nomeada Condesa de Rochlitz (Reichgrafïn von Rochlitz) cun Decreto Imperial. Pouco antes dera a luz á única filla da parella, Guillermina María. Ó lexitimala, o Rei e a Raíña de Inglaterra, foron os seus padriños. Pero a felicidade non durou moito xa que ó pouco tempo a recente nai contraeu varíola e morreu o 4 de abril de 1694 en brazos de Xoán Xurxo, quen contraeu tamén a doenza.
Xoán Xurxo faleceu vinte e tres días máis tarde, o 27 de abril e foi sepultado na Catedral de Friburgo.
Ó morrer sen herdeiros foi sucedido como elector polo seu irmán Frederico Augusto.
Pobo bengalí
Os bengalís (en বাঙালি) son un grupo étnico indoario orixinario da rexión de Bengala, no sur de Asia, specificamente na parte leste do subcontinente indio, no presente dividida entre Bangladesh e os estados indios de Bengala Occidental, Tripura e o val de Barak en Assam. Falan bengalí, unha lingua da familia indoaria. O termo "bengalí" tamén é empregado para describir á poboación de Bangladesh como unha nación.
Os bengalís son o terceiro grupo étnico meirande do mundo, despois dos chineses han e os árabes. Alén de Bangladesh e os estados indios de Bengala Occidental, Tripura e Assam, tamén hai poboación de maioría bengalí no territorio das illas Andaman e Nicobar así como en Chittagong Hill Tracts (que orixinalmente non formaba parte de Bengala), con poboacións significativas en Arunachal Pradesh, Delhi, Chhattisgarh, Jharkhand, Meghalaya, Mizoram, Nagaland e Uttarakhand. Existe unha importante diáspora bengalí en todo o mundo, con comunidades importantes en Paquistán, nos Estados Unidos de América, no Reino Unido, no Canadá, no Oriente Medio, no Xapón, en Corea do Sur, en Malaisia, Singapur e Italia.
Teñen catro grupo relixiosos principais: musulmáns, hindús, cristiáns e budistas.
José Manuel López Varela
José Manuel López Varela, nado na Laracha o 25 de setembro de 1961, é un mestre e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Diplomado en Maxisterio pola Universidade de Santiago de Compostela. En 1980 afiliouse a Alianza Popular e entre 1987 e 1999 foi de tenente de alcalde do concello da Laracha como segundo de Jesús Rama Becerra. Nas municipais de 1999 encabezou a lista do PPdeG, coa que obtivo maioría absoluta e foi elixido alcalde. Volveu gañar as eleccións municipais dos anos seguintes por maioría absoluta, tanto en 2003 como en 2007.
Dende o 2003 ata 2011 formou parte do grupo popular na Deputación da Coruña, en representación da comarca de Bergantiños. En 2007 figurou como candidato a asumir a presidencia da Deputación polo PPdeG na sesión de investidura, na cal PSdeG e BNG fixeron valer a súa maioría e elixiron novamente presidente ó socialista Salvador Fernández Moreda.
Nas municipais de 2011 revalidou a alcaldía co mellor resultado da historia do PP no municipio con 13 concelleiros, fronte a 2 do BNG e outros 2 do PSdeG. Nas municipais de 2015 revalidaría de novo a alcaldía con 12 edís. Nas eleccións municipais de 2019 acadou de novo a alcaldía con 11 concelleiros. En 2023 revalidou a alcaldía subindo ata os 12 concelleiros.
Supergrupo
Supergrupo é un termo que procede de finais dos anos 60, e describe os grupos musicais formados por membros que xa alcanzaran fama ou respecto noutras bandas ou como artistas individuais.
O termo é en ocasións utilizado por determinados xornalistas musicais para referirse a grupos que venderon gran cantidade de discos ou que foron cabezas de cartel en grandes concertos ou festivais de música, independentemente da sona individual dos seus membros. Porén o termo, correctamente utilizado, refírese á "arquitectura" da banda, non ao éxito que poida chegar a alcanzar.
Supergrupos notables
{| class="wikitable" style="padding: 0 px 5px 0px 10px;"
! colspan="4" style="background-color: LightCyan; text-align: left;" | 1960s ! width="5%" | Fundación ! width="15%" | Nome da banda/proxecto ! width="55%" | Membros ! width="25%" | Notas
! colspan="5" style="background-color: LightCyan; text-align: left;" |
1970s
! Fundación !!Nome da banda/proxecto !! Membros !! Notas
Pete Townsend (de The Who), John Paul Jones (de Led Zeppelin), Kenney Jones (substituído por Keith Moon de The Who), e Robert Plant (de Led Zeppelin) tocaron coa banda durante e despois de Rockestra ata a desaparición da mesma en 1981.
! colspan="5" style="background-color: LightCyan; text-align: left;" |
1980s
! Fundación !! Nome da banda/proxecto !! Membros !! Notas
Álbums: Thokozile, Melodi Yalla e Mbaqangaentre outros
| valign="top" |A súa power ballad High Enough foi o primeiro número 1 da carreira de Nugent. ! colspan="5" style="background-color: LightCyan; text-align: left;" |
1990s
! Fundación !! Nome da banda/proxecto !! Membros !! Notas
Álbums: Enter the Wu-Tang (36 Chambers), Wu-Tang Forever, The W, Iron Flag, Legend of the Wu-Tang Clan - Greatest Hits
! colspan="5" style="background-color: LightCyan; text-align: left;" |
2000s
! Fundación !! Nome da banda/proxecto!! Membros !! Notas
Estremil, San Simón da Costa, Vilalba
Estremil é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Galería de imaxes do botafumeiro
Imaxes do botafumeiro da Catedral de Santiago de Compostela
Moimenta
O topónimo Moimenta pode referirse a:
Tiangong 1
Segundo a CNSA, Tiangong 1 é un laboratorio espacial de 8,5 toneladas que deberá ser visitado polas misións Shenzhou 8, Shenzhou 9 e Shenzhou 10 ao longo da súa vida de preto de dous anos. O 29 de setembro de 2008 Zhang Jianqi, número dous do grupo encargado de deseñar voos tripulados, declarou nunha entrevista a unha televisión chinesa, a CCT que a Tiangong 1 sería lanzada en 2010 ou 2011.
Tiangong 1 entrou e queimouse á atmosfera o 2 de abril de 2018, ás 00:16 GMT. A maioría das pezas caeron sobre o Océano Pacífico Sur, preto de Tahití.
-357
Véxase tamén
Historia ano a ano
A Estoxa, A Capela, A Capela
A Estoxa é un lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela, na comarca do Eume. No ano 2010 tiña 51 habitantes segundo datos do INE, deles 26 eran homes e 25 eran mulleres.
Toureiro
miniatura|O toureiro español [[José Tomás durante o brinde dunha faena en Almería.]] O toureiro ou lidador é a persoa que ten maior protagonismo nos espectáculos de corridas de touros. A súa tarefa é conducir repetidamente as arremetidas do touro de forma que resulte esteticamente vistosa, medilo na sorte de capote, dirixilo á pica, colocarlle as banderillas, amornalo na sorte de muleta e finalmente causarlle morte mediante a utilización dunha espada chamada estoque de morte. Antigamente, ao toureiro chamábaselle toureador e referíase a todo aquel que, a pé ou dacabalo, entraba á praza a lidar con touros.
Soutelo Verde, O Castro de Laza, Laza
dereita|miniatura|Vista da aldea.
Soutelo Verde é un lugar da parroquia do Castro de Laza, no concello ourensán de Laza, na comarca de Verín. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 66 habitantes (28 homes e 38 mulleres), tres menos ca en (28 homes e 41 mulleres, segundo o IGE) e seis menos ca en 2009.
Historia e patrimonio
dereita|miniatura|Fonte e cruceiro. dereita|miniatura|Peto de ánimas. dereita|miniatura|Capela de San Martiño. O topónimo «Soutelo Verde» fai referencia a un pequeno souto, bosque de castiñeiros.
En 2015 o etnógrafo Bruno Rúa descubriu na fieiteira do Castro dos Mouros un menhir de granito da Idade de Bronce. O megálito, de 2 metros de alto e 70 cm de ancho, é do tipo «forma cabeza», que trata de imitar un corpo humano de pé, con cabeza e brazos pegados ao corpo. Segundo a lenda, o menhir é un home que se intentou roubar a peza de ouro que sostiña a bóveda baixo o castro, e como castigo o rei mouro o converteu en pedra. Outra lenda conta que cando as mozas ían levar o gando aos prados da Escaceira, a moura que vivía no Pozo da Moura, que nunca secaba, a carón do menhir, insistía en peitealas.
O petróglifo das Ferraduras está formado por catro ou cinco cavidades e un signo en forma de ferradura. Segundo a lenda, a marca da ferradura foi deixada polo cabalo do Apóstolo Santiago ao saltar o monte das Penedas de Avión cara ao monte das Ferraduras. O Castro dos Mouros é un poboado castrexo, posiblemente habitado polos tamaganos, tribo que recibe o seu nome do río Támega. A fortificación estaba rodeada por un foxo que no 80 % do perímetro, de até 10 metros de ancho e 7 metros de profundidade nalgúns tramos, se ben foi alterada por actividades forestais e xa non se conservan restos de muralla ou construcións. Durante a romanización de Galicia pasaba polo val do Támega a Vía Secundaria IV, que unía Chaves e Baños de Molgas.
No lugar dos Trigos, en San Martiño, consérvanse os restos dunha necrópole medieval, alterada polas actividades agrícolas e gandeiras. Atopáronse lápidas de lousa, algunhas con inscricións, que foran reutilizadas para limitar os campos. O nome de San Martiño podería indicar a presenza dunha antiga ermida, que se correspondería co cemiterio.
Hai unha antiga explotación mineira de estaño nas Boreas Fundidas.
A fonte e cruceiro están situados no medio do lugar. Detrás da fonte instalouse un lavadoiro comunal de pedra.
A capela de San Martiño é un edificio rectangular de comezos do século XIX, construído en estilo popular con cachotaría, agás a fachada construída con pedras de cantaría. A portada é alintelada, con fiestras rectangulares a ambos os lados. Sobre a fachada hai unha espadana cunha campá, con dous pináculos nas esquinas do edificio. Anexo á capela hai un peto de ánimas de 1813, a carón do antigo camiño cara ao río Carraxo, co seguinte texto, «Pasajero que vas caminando, socorred las almas que están penando».
Economía
A actividade económica principal é agropecuaria: agricultura, gandaría e industria madeireira. Antigamente había unha ferraría moi activa e dous zapateiros. Tamén chegou a haber dous bares e dous colmados, se ben na actualidade só sobrevive a panadaría A Casa das Bicas, especializada na fabricación de bicas brancas, variedade típica da zona.
Cultura e festas
O Entroido de Soutelo Verde é similar ao Entroido de Laza, con peliqueiros e farrapada.
Tótila
Tótila, coñecido tamén co nome Baduila, naceu en Treviso, foi rei dos ostrogodos do 542 a 552 tras a morte do seu tío Hildibaldo e o asasinato do seu primo Erarico. Morreu na batalla de Busta Gallorum no 552.
Dafydd Benfras
Dafydd Benfras (fl. 1230-1260) foi un poeta cortesán galés a quen autores como Sauders Lewis considera un dos meirandes entre os Poetas dos Príncipes (Beirdd y Tywysogion). Dafydd Benfras foi un poeta da corte do reino de Gwynedd e a maioría dos poemas que chegaron ata nós son elexías e poemas de loor aos seus príncipes. Compuxo unha oda a Llywelyn o grande onde celebra as súas batallas e vitorias sobre o rei Xoán I de Inglaterra, e escribiu unha elexía ao fillo de Llywelyn, succesor como Príncipe de Gales, Dafydd ap Llywelyn, cando morreu en 1246.
Soutelo Verde, O Castro de Laza, Laza
Cultura e festas
O terceiro domingo de agosto celébrase a festa da Virxen das Dores, na capela do mesmo nome. Antigamente celebrábase o 15 de setembro, con misa solemne e procesión. Na Semana Santa faise a Procesión do Encontro, na que a imaxe da Virxe das Dolores é levada en procesión a medio camiño cara ao lugar de Castro de Laza, preto do río Támega, onde antigamente había un cruceiro e unha pequena capela adicada a Santa María Magdalena.
Tótila
Traxectoria
Logo dos conflitos co xeneral bizantino Belisario e a consecuente captura de Vitixes no 540, os ostrogodos perderon o control da maior parte de Italia e pasaron a ter un estado ao norte do río Po. Tótila era o comandante da tropa ostrogoda de Tarvisio e probabelmente foi nomeado rei a mediados do ano 542.
O seu obxectivo foi o de oporse á política do emperador bizantino Xustiniano I, que dominaba Italia. Tótila tivo inicialmente moito éxito, aproveitándose de que as tropas de Xustiniano I estaban empeñadas desde o ano 540 nunha guerra contra os sasánidas de Persia. Conseguiu notábeis éxitos no campo de batalla asediando e saqueando Alatri no 543, recrutando campesiños para reforzar o exército. Logrou conquistar a cidade de Roma por dúas veces, a finais do 546 e a principios do 550), aínda que non conseguise mantela por moito tempo.
A primeira vez que Tótila asediou Roma foi no ano 544. O 17 de decembro do 546, os gardiáns aliáronse co exército ostrogodo e abriron as portas da cidade, consentindo a invasión. Roma foi tomada, os seus muros destruídos e os seus habitantes perseguidos.