cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Patañjali
Traxectoria
Louis Renou está entre os moitos estudosos que suxeriron que o Patañjali que escribiu sobre ioga foi unha persoa diferente do Patanjali que escribiu un comentario sobre a gramática de Panini. En 1914, James Wood propuxo que si eran a mesma persoa. En 1922, Surendranath Dasgupta presentou unha serie de argumentos que supostamente propuxan que os autores da gramática e do texto de ioga eran idénticos.
A opinión de que eran dous autores diferentes é xeralmente aceptada, mais algúns estudosos occidentais considéranos unha única persoa.
Algunhas tradicións indias manteñen que un Patañjali escribiu tratados sobre gramática, medicina e ioga. Isto foi recollido nun poema de Bhoja no inicio do seu comentario sobre os Yogasutras chamados Rājamārttanda (século XI), e nos seguintes versos que aparecen no texto de Shivarama do século XVIII:
Esta tradición é discutida por MeulenbeldHIML> que rastrexa esta idea "relativamente tardía" a Bhoja (século XI), que quizais foi influído por un poema de Bhartṛhari (ca. século V) que fala dun experto no ioga, a medicina e a gramática que, non obstante, non é nomeado. Ningún texto sánscrito anterior ao século XI afirma que fose o mesmo Patañjali quen está tralos tres tratados.
Dise que o sabio Patañjali conseguiu o Samadhi mediante a meditación co ioga no templo de Brahmapureeswarar situado en Tirupattur, Tamil Nadu, India.
Legado
Patañjali continúa a ser honrado con invocacións e santuarios nalgunhas formas do ioga postural moderno, como o Iyengar ioga e o Ashtanga Vinyasa ioga. O estudoso do ioga David Gordon White escribiu que o adestramento do profesor de ioga adoita incluír "instrución obrigatoria" no Yoga Sutra.
Cinema de Galicia
miniatura|dereita|Carlos Velo, figura destacado do cinema galego. Considérase cinema galego o audiovisual realizado en Galicia ou producido por empresas galegas.
Ata a guerra civil
miniatura|[[La casa de la Troya (filme de 1925)|La casa de la Troya (filme de 1925).]] Coma noutras partes do mundo, trala chegada a Galicia dos primeiros cinematógrafos, houbo algúns pioneiros que realizaron filmacións. O primeiro operador en filmar en Galicia foi José Sellier, que para os seus espectáculos rodou as primeiras cintas galegas, como Orzán, oleaje, Fábrica de gas e Entierro del General Sánchez Bregua en 1897.
Outros pioneiros foron Xosé Gil (Miss Ledyia, 1916) ou José Signo (La tragedia de Xirobio, 1930). Neses anos ródanse tamén outros filmes ambientados en Galicia como La casa de la Troya e aparecen tamén obras de directores estranxeiros como Carmiña, flor de Galicia realizada polo italiano Rino Lupo, aínda que os interiores se realizaron no Porto, ou Odio, do norteamericano Richard Harlan, rodada en Combarro.
Dende a Guerra Civil a 1975
Despois da guerra civil non se crearon produtoras en Galicia, ao contrario do que ocorreu noutras rexións. A presenza de Galicia no cinema só veu motivada pola orixe galega dalgúns profesionais da industria (Cesáreo González, Adolfo e Ramón Torrado, Xan das Bólas...). Outras figuras galegas destacadas foron o director Manuel Mur Oti e o actor Fernando Rey.
Existen documentais da emigración e do exilio (rescatados algúns deles a finais do século XX). A figura máis destacada é Carlos Velo (1909-1988). Antes de exiliarse a causa da Guerra Civil fixo curtametraxes documentais para logo pasar a México onde o consideran un director de cine mexicano. Nos 80 foi centro de multitude de homenaxes e considerado un pioneiro. Algúns dos seus títulos son Torero, 1956 e Pedro Páramo, 1967.
Desde 1975 á actualidade
Nesta época é cando xorde o vídeo en Galicia. Comezan a realizarse as primeiras experiencias. Un momento importante ocorre en 1983 cando Luis Álvarez Pousa é nomeado Director Xeral de Cultura e ao ano seguinte nace o Arquivo da Imaxe (1984-1986), un lugar que xera múltiples iniciativas e obras en vídeo. Previamente a esa etapa en vídeo as obras fanse en 35 mm e Super-8.
En 1984 nacen as I Xornadas de Cine e Vídeo de Galicia do Carballiño dirixidas por Miguel Anxo Fernández Fernández, un lugar de encontro que intermitentemente durante anos serviu para presentar as reflexións do sector audiovisual galego. M.A. Fernández foi un dos máis incansables divulgadores das creacións galegas, daquela conducía un programa de cine na TVG e logo fíxose empresario de salas cinematográficas. Esa labor divulgativa continúa con Eduardo Galán Blanco (Ferrol, 1957) director do espazo DeZine da TVG, crítico e programador de cinema da Televisión de Galicia.
Nos oitenta hai grande efervescencia creadora no campo do vídeo, gran parte dela ligada á cidade da Coruña. Algúns nomes a lembrar son Guillermo Represa (Betanzos, 1958) con Valle de lágrimas -1986- agora montador cinematográfico, Ignacio Pardo (Lugo, 1947) moitas pequenas obras de vídeo experimental agora profesor da Escola de Imaxe e Son da Coruña, Xavier Villaverde (A Coruña, 1958) con Veneno Puro -1984- que acadou gran sona. Daquela época tamén é Manolo Abad (A Coruña, 1953) na actualidade realizador de Luar (programa de variedades da Televisión de Galicia) pero daquela situado na ámbito da creación en vídeo. Contemporáneo a eles é Antón Reixa (Vigo, 1957) escritor, poeta e director (O lapis do carpinteiro, 2003).
1989 é un ano clave no audiovisual galego pola estrea de tres longametraxes: Sempre Xonxa do malogrado Chano Piñeiro (outras obras do autor: Mamasunción -1984-, Esperanza -1986-), Urxa de Carlos A. López Piñeiro e Alfredo G. Pinal e Continental de Xavier Villaverde. Villaverde (Fisterra -1999-, Trece Badaladas -2002-) como Director e Pancho Casal (A Coruña, 1985) como produtor forman un tándem que dura ata hoxe.
Neste período tamén naceron o Centro Galego de Artes da Imaxe (inaugurouse o 15 de marzo do ano 1991) dirixido inicialmente por Pepe Coira (Rábade, 1963) irmán do realizador Jorge Coira. En 1991 nace tamén a Escola de Imaxe e Son da Coruña dirixida por Manuel González Álvarez (A Rúa, 1955) un dos maiores defensores do cine e vídeo galego, coa marcha de González da dirección da escola o que fora unha iniciativa de primeiro nivel decaeu.
O 25 de xullo de 1985 comezan as emisións da canle galega, a Televisión de Galicia (TVG) que abren unha vía de expansión empresarial e laboral para o sector audiovisual en Galicia. Auxe e expansión dunha industria de dobraxe con gran cantidade de actores moitos deles agora actores das series de ficción galegas. É o caso de Tacho González presentador e actor, un dos primeiros que saíu destacado na IMDb pola súa participación na serie internacional Queen of Swords -2000-. Luís Tosar (Lugo, 1971) o actor galego de máis renome na actualidade tamén pasou pola ficción en TV, no seu caso en Mareas vivas.
Ao igual que os actores, os novos realizadores galegos entran con forza da man do século XX, en forma de curtametraxistas, e cada vez máis mozos, coma por exemplo Juan del Río, Chema Montero, Juan Galiñanes, Gonzalo Caride ou o multipremiado Alejandro Marzoa, que estreou en 2013 a súa primeira longametraxe.
A importancia da ficción en televisión pode apreciarse polo desenvolvemento económico que adquiren algunhas das empresas de produción a través de series. Desgraciadamente a puxanza económica non significa que a produción reflicta unha liña de creación cara a un cine (ou neste caso audiovisual) propio de Galicia, frecuentemente -como ocorre na maioría das televisións comerciais do mundo- prodúcense produtos estereotipados, que foxen de calquera tipo de aspecto incorrecto, e seguen un modelo intercambiable a calquera sitio do mundo.
Entre os filmes feitos en Galicia é salientable pola cantidade de persoas que a viron O bosque animado de 2001 (Dygra Films), segundo datos do ICAA foi vista por 509.132 espectadores (a 05/10/2004).
A estrutura empresarial
A produción galega -salvo casos illados- depende case exclusivamente das subvencións da Xunta de Galicia e do soporte económico da TVG. Existen dúas asociacións empresariais que funcionan como lobbies: AGAPI e AEGA que se reparten maioritariamente o financiamento.
Segundo datos oficiais (ano 2001) o sector audiovisual emprega a 1705 persoas entre Produción, Distribución, Emisión e Exhibición; facturando o sector da produción en torno a 51 millóns de euros.
Tamén podemos considerar as emisoras de Televisión Local, as empresas de dobraxe, as empresas de produción non asociadas, os esforzos dos independentes etc.,....
O cinema dixital e os debuxos animados son os que traerían o recoñecemento do exterior para o cinema galego. A produción O bosque animado, de Dygra Films, recibiu no 2001 dous Goyas á mellor película de animación e á mellor canción orixinal, e sete premios Chano Piñeiro do audiovisual galego.
Galisteo
O topónimo Galisteo pode referirse a:
Rally Terra da Auga
O Rally Terra da Auga é unha proba de rally organizada dende 2014 nas comarcas de Betanzos e Arzúa, polo equipo A.D.N. Motor, ligado á Escudería Coruña, e que é puntuable para o Súper Campionato de España de Rallys.
Ata 2020 foi puntuable para o Campionato de España de Rallys de Terra. Inicialmente recibiu o nome de Rally Concello de Curtis, despois pasou a chamarse Rally Terras do Mandeo e dende 2017 leva o nome actual.
Historia
Na súa primeira edición disputouse no concello de Curtis, onde o piloto de Vimianzo Amador Vidal se fixo coa vitoria aos mandos dun Volkswagen Polo N1, cunha vantaxe de máis de dous minutos sobre Nil Solans que foi segundo cun Škoda Fabia S2000. O podio completouno Juan Pablo Castro cun Subaru Impreza STi N15. Ao ano seguinte a proba contou coa presenza do estoniano Karl Kruuda, piloto do Campionato do Mundo, que se impuxo con clara vantaxe co seu Citroën DS3 R5, fronte a Amador Vidal, esta vez segundo clasificado e Ángel Pérez "Lanchiñas", terceiro cun Mitsubishi Lancer Evo IX. Na súa terceira edición a organización realizou o primeiro cambio de nome, pasando a proba a chamarse Rally Terras do Mandeo. Xevi Pons, na súa segunda participación, logrou a vitoria co Peugeot 208 N5, mesmo modelo de vehículo que o que logrou o triunfo en 2017, esta vez nas mans de José Antonio Suárez. Ese ano a proba cambiou de novo o nome a rally Terra da Auga, en referencia á abundante presenza da choiva e pasou a celebrarse no mes de maio. En 2018 Pons logrou a súa segunda vitoria, esta vez co Peugeot 208 T16 e ao ano seguinte a terceira cun Škoda Fabia R5, edición que foi ademais puntuable para o recentemente estreado Súper Campionato de España de Rally. miniatura|O piloto [[Bélxica|belga Guillaume de Mevius na edición de 2019]]
Palmarés
miniatura|Os irmáns [[Sergio Vallejo|Sergio e Diego Vallejo na edición de 2019.]]
Masacre de Oseira
O masacre de Oseira, acontecementos de Oseira ou sucesos de Oseira foi un episodio de enfrontamento entre a veciñanza de Oseira (San Cristovo de Cea) e as forzas de orde pública ocorrido en 1909 que desembocou na matanza de nove civís.
O anuncio do bispado de Ourense de retirar o baldaquino barroco da igrexa do mosteiro cisterciense de Oseira espertou a protesta dos fregueses. O baldaquino, obra de Mateo de Prado, atopábase nun estado precario e existía o risco de derrubamento.
Antecedentes
Co de Oseira, eran tres os baldaquinos da mesma estrutura en Galicia. Coma o da catedral de Santiago e o da capela do Santo Cristo da catedral de Ourense, o de Oseira era un baldaquino aéreo, no que do dosel estaba apoiado en ménsulas con forma de anxos sobre columnas salomónicas. Pola súa semellanza co tabernáculo compostelán tense atribuído a Domingo de Andrade, aínda que agora se dá por segura a autoría do escultor Mateo de Prado, polo tratamento do pelo e barbas, movemento das roupaxes, etc. A composición dos relevos resulta idéntica á do retablo de Santa María de Montederramo (obra documentada como da man de Mateo de Prado).
O baldaquino estaba sostido por catro columnas salomónicas, recubertas por pámpanos e follas. Sostiñan cadandeu capitel sobre o que se levantaban catro anxelotes inclinados cara o centro, que sostiñan o entaboamento, dotado de elementos decorativos vexetais e frontón curvo, partido.
Ó redor do conxunto escultórico había imaxes de papas, monxes e mais catro cabaleiros da Orde de Calatrava.
Posteriormente á construción do baldaquino, colocouse sobre el un tabernáculo coroado por unha imaxe dunha pomba que simbolizaba o Espírito Santo. Esta pomba, dourada, será a que a tradición popular considere como de ouro macizo.
Feitos
A orixe da secuencia pode situarse no outono de 1908, cando o bispo de Ourense Eustaquio Ilundáin Esteban realizou unha visita pastoral á parroquia de Santa María a Real de Oseira. O mosteiro caera no abandono trala expulsión dos monxes canda a desamortización de Mendizábal, en 1835, mais a igrexa seguiu funcionando como igrexa parroquial. Constatado o pésimo estado do templo, considerouse a posibilidade de retirar o baldaquino barroco para evitar unha desgraza no caso de se esbarroar. Recabou informes dos Organismos oficiais responsables da conservación do patrimonio, como o arquitecto da diocese, Daniel Vázquez, quen, en novembro de 1908, concluíu que, efectivamente, o estado do baldaquino representaba un perigo. Tamén o resposable da Comisión Provincial de Monumentos Históricos y Artísticos , Marcelo Macías, engadiu que a peza carecía de interese artístico e que, ademais, ó retirar o baldaquino, despexábase a perspectiva da cabeceira do templo, que segundo el era o máis interesante. Cómpre sinalar que ambos expertos, que mostraron o seu acordo coa decisión do bispo, eran eclesiásticos e sometidos á autoridade deste. En definitiva, o bispo ordenou a retirada do baldaquino.
Neste punto espertou un interese extraordinario polo valor artístico do baldaquino e comezan a abrollar rumores verbo da suposta existencia da figura dunha pomba ou pelicano de ouro macizo no seu interior. Os receos viñan alimentados tamén por anteriores espolios que sufrira o mosteiro unha vez exclaustrada a súa comunidade, como o reloxo da torre, os sinos, parte do coro e varias fontes que foran trasladadas a Ourense. Personalidades da cultura galega, como Manuel Murguía ou Aquilino Sánchez Rodríguez, secundaron a oposición veciñal, xunto ó xuíz de Punxín, que declarou nula a orde de derrubamento e intentou, infrutuosamente, convencer ó bispo de que desistise do seu proxecto. Tamén houbo división de opinións entre a prensa galega (como El Miño, de Ourense, moi crítico coa Igrexa e coas autoridades) e nacional (como o Heraldo de Madrid), fronte a outros, como Siglo Futuro, que apoiaban a decisión do bispo.
As obras de desmonte do baldaquino comezaron en febreiro de 1909, pero axiña toparon coa contestación de boa parte da veciñanza. Finalmente, o 22 de abril de 1909, o bispo envía unha cuadrilla de carpinteiros para realizar a faena. Coñecendo o balbordo que se armara, pide ao gobernador civil Tomás Alonso Zabala que facilite o apoio da garda Civil para garantir a seguridade dos operarios, e este manda 16 efectivos máis tres mandos para escoltar os carpinteiros. Chegados a Oseira atoparon ós veciños encerrados na igrexa con apeiros e trebellos polo que, tras comprobaren a crispación xerada, os carpinteiros deciden marchar. A Garda Civil, comandada polo tenente Gumersindo Salinas Fernández ordenou ós veciños que abandonasen a igrexa e, ante a negativa dos paisanos a facelo, procede a abrir fogo contra eles, matando a 7 persoas (entre elas unha nena de 14 anos, María de la Paz Fernández, e unha muller embarazada, de 22, Manuela González Rodríguez) e deixando outras 12 persoas feridas de bala. Nos días seguintes morrerían dous dos feridos.
As autoridades argumentarían despois que algúns veciños dispararon contra os gardacivís, o que quedou desmentido cando non se atoparon armas de fogo no interior da igrexa, sendo as únicas armas de que dispoñían paus, pedras e unha vella baioneta atada a un pau.
Contexto
A matanza de Oseira sitúase no contexto de conflitividade na sociedade rural galega naquela altura. En 1909 Galicia estaba experimentando unha verdadeira efervescencia política e social, posto que coincidían no tempo a campaña de redención de foros impulsada polo Directorio Antiforista de Teis, unha federación agraria anarquista nos arredores da Coruña (Unión Campesina) e o xurdimento de Solidaridad Gallega. Con todo, fronte a outros episodios represivos acontecidos no rural galego despois durante o reinado de Afonso XIII (en Nebra en 1916, en Sofán en 1919 ou en Guillarei en 1922), nos sucesos de Oseira non participaron sociedades agrarias que canalizasen a mobilización. Ademais, na súa orixe e desenvolvemento están implicados factores relixiosos, especialmente o conflito entre a relixiosidade popular e a oficial, e tamén liortas internas dentro da diocese de Ourense.
Consecuencias
Os feitos tiveron un grande impacto na sociedade da época. A revista Airiños da Miña Terra, editada na Habana e sucesora de Aires d'a Miña Terra, publicaba en primeira páxina a necrolóxica dos sete asasinados "inmolados, atravesados por las moríferas balas de la Guardia Civil" e un duro editorial que describe pormenorizadamente o sucedido ; en números sucesivos continuou a mesma liña de denuncias. Tamén a revista Vida Gallega publicou unha ampla reportaxe na mesma liña no número de maio de 1909.
A revista rexionalista Suevia, publicada en Bos Aires, denunciaba en 1913 que as investigacións realizadas para depurar responsabilidades remataran sen ningún castigo para "os indutores do fusilamento", pero si o encarceramento de cinco mozos que, en sinal de protesta, apedrearan o Círculo Católico de Ourense, a redacción dun periódico "clerical" e o convento das Adoratrices.
Non só a prensa galega e madrileña denunciaron os feitos. Montero Ríos, que fora presidente do consello de ministros, acusou no Senado ó goberno de Maura de ser responsable da traxedia.
O bispo Ilundain que, tras estes feitos, refuxiuse en Allariz, acabou deixando Ourense en 1920 e foi trasladado a Sevilla, como arcebispo. Finalmente o baldaquino seguiu en pé ata 1925, cando foi definitivamente desmontado por outro bispo, José Cerviño, coa axuda dos veciños. Na actualidade só se conservan algúns paneis do baldaquino expostos no mosteiro de San Cristovo de Cea.
En 1929 retornan os monxes a Oseira e inician a reconstrución do mosteiro.
A lembranza do masacre de 1909 foi recreada literariamente con certas licenzas por Eduardo Blanco Amor na súa novela Xente ao lonxe (1972), aínda que tivo que efectuar modificacións debido á censura. Tamén Castelao introduciu referencias a Oseira na súa obra Un ollo de vidro e nalgunhas ilustracións como o debuxo número 10 do Álbum Nós no que unha vella reza nun cemiterio “–¡Un padrenuestriño polos que morreron en Oseira, Nebra e Sofán”.
Previamente, a masacre pasaría a formar parte da cultura popular ó quedar plasmada nas coplas de cego que se escribiron a raíz dos feitos:
Macedonia (comida)
miniatura|Macedonia de verduras A macedonia é un prato composto de froita, verdura ou legumes picados ou de pequeno tamaño. A macedonia de froitas é un tipo de ensalada de froitas que se serve fría e como sobremesa especialmente en Grecia, na Romanía, en España, en Francia, en Italia e na Arxentina. A macedonia de verduras é unha ensalada ou aperitivo composto por vexetais picados a cal, en Francia, adoita incluír feixóns. A macedonia de legumes é un prato quente que se serve con manteiga.
Etimoloxía
A palabra macedonia popularizouse na metade do século XVIII para referirse á ensalada de froitas, talvez debido á diversa procedencia dos habitantes do Reino de Macedonia de Alexandre Magno. Tamén hai quen afirma que fai alusión á mestura étina da macedonia otomá do século XIX, porén, isto non é posible debido a que xa no 1740 existía esta palabra.
Castelo de Tintagel
O castelo de Tintagel (en córnico: Dintagel, que significa "forte de constrición") é unha fortificación medieval situada na península da illa de Tintagel, preto da aldea de Tintagel, no norte de Cornualla, Gran Bretaña.
Historia
As investigacións arqueolóxicas das ruínas comezaron no século XIX e acabou converténdose nun atractivo turístico. Na década de 1930, as escavacións revelaron evidencias de vivendas moito máis antigas do que se pensaba, que apuntan a conexións coa rexión mediterránea ao final do dominio romano.
O castelo de Tintagel converteuse nunha atracción turística desde mediados do século XIX. Propiedade de Carlos III, o sitio está actualmente xestionado por English Heritage.
Mitoloxía
O castelo foi asociado con lendas relacionadas co rei Artur, unha tradición iniciada no século XII por Geoffrey de Monmouth, que á súa vez o describiu como o lugar onde Arturo foi concibido no seu libro pseudohistórico Historia Regum Britanniae. Geoffrey di que, a través da feiticería de Merlín, o pai de Arturo, Uther Pendragon, disfrazouse de Gorlois, duque de Cornualla, e deitouse con Igraine, a nai de Artur.
Shirley Clarke
Shirley Brimberg, nada en Nova York o 2 de outubro de 1919 e finada en Boston o 23 de setembro de 1997 foi unha cineasta estadounidense, coñecida como Shirley Clarke.
Traxectoria
Clarke asistiu ao Stephens College, á Johns Hopkins University, ao Bennington College e á Universidade de Carolina do Norte. Como resultado das clases de danza en cada unha destas escolas, adestrouse coa técnica de Martha Graham, a técnica de Humphrey-Weidman e o método de danza moderna de Hanya Holm. Casou con Bert Clarke para fuxir do control do seu pai e así poder estudar danza cos mestres da cidade de Nova York. A súa filla Wendy naceu en 1944. O seu matrimonio con Bert terminou en divorcio en 1963. Comezou a súa carreira como bailarina no movemento de danza moderna vangardista de Nova York. Foi unha ávida participante en clases de danza e actuacións na Young Women's Hebrew Association.
No seu primeiro filme, Dance in the Sun (1953), adaptou unha coreografía de Daniel Nagrin. A New York Dance Film Society seleccionouna como o mellor filme de danza do ano. Nel, Clarke fixo uso de planos rítmicos, rodando un baile no escenario e logo recortando do escenario á praia e de ida e volta ao longo do filme. Pasou de ser bailarina a ser cineasta e expresar a súa arte a través do novo medio. Clarke estudou cinema con Hans Richter no City College de Nova York tras realizar In Paris Parks (1954). En 1955, converteuse en membro de Independent Filmmakers of America e formou parte de círculo de cineastas independentes do Greenwich Village con Maya Deren, Stan Brakhage, Jonas Mekas e Lionel Rogosin.
En 1972, Clarke asinou na campaña da revista Ms, "We Have Had Abortions" ("Tivemos abortos"), que pedía a fin das "leis arcaicas" que limitaban a liberdade reprodutiva; as participantes animaron ás mulleres a compartir as súas historias e a actuar.
Clarke faleceu dun infarto en Boston, tras loitar contra o alzhéimer, pouco antes do seu 78 aniversario.
O Porto do Barqueiro, Mogor, Mañón
O Porto do Barqueiro é un lugar da parroquia de Mogor no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 547 habitantes (253 homes e 294 mulleres).
É un dos principais atractivos turísticos do concello e onde está a súa casa. Está situado no suroeste da ría homónima, a máis setentrional da provincia da Coruña e das Rías Altas, na costa cantábrica.
Ao leste da ria do Barqueiro está a parroquia de Negradas, pertencente ao concello do Vicedo, na provincia de Lugo.
Anita Loos
Corinne Anita Loos, nada en Sisson (California) o 26 de abril de 1888 e finada en Nova York o 18 de agosto de 1981, foi unha guionista, dramaturga e escritora estadounidense. En 1912, converteuse na primeira muller guionista contratada en Hollywood, cando D. W. Griffith a contratou para Triangle Film Corporation. É coñecida pola súa novela cómica de 1925 Gentlemen Prefer Blondes, e a súa adaptación para Broadway da novela de Colette Gigi.
Traxectoria
En 1919 Loos casou co escritor e director John Emerson e xuntos comezaron a escribir e producir os seus propios filmes. Nos anos trinta soubo adaptarse ao cinema sonoro e desde 1932 e durante 18 anos traballou para a Metro-Goldwyn-Mayer, á que deu algúns dos seus maiores éxitos: Red-Headed Woman (1932), que consagrou a Jean Harlow (1936) e Saratoga (1937), ambos con Clark Gable.
É coñecida sobre todo pola súa novela Gentlemen Prefer Blondes (1926), que axiña se converteu nun éxito de vendas e deu lugar a filmes e musicais, como o protagonizado por Marilyn Monroe e Jane Russell. Escrito en forma de diario, cheo de humor descarado e situacións cómicas e facendo uso da elegancia, a ironía e a fantasía, converteuse nunha referencia inevitable na literatura popular do século XX.
Despois escribiu a continuación, But Gentlemen Marry Brunettes (1928), ademais doutras novelas como A Mouse Is Born (1951) e No Mother To Guide Her (1961), e memorias como A Girl Like I (1965) e Goodbye to Hollywood with a Kiss (1974).
Filmes de Somalia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Somalia presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional por primeira vez no ano 2021. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou o Somalia para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Fortaleza do Temple
miniatura| A área do Temple en 1734 - detalle do mapa Turgot de París. A Fortaleza do Temple ou Torre do Temple, en francés Prieuré hospitalier du Temple ou Maison du Temple é un xardín de París, no 3° distrito, establecido en 1857. É unha das 24 prazas da cidade planificadas e creadas por Georges-Eugène Haussmann e Jean-Charles Adolphe Alphand. A Praza ocupa o lugar dunha fortaleza medieval de París, construída polos templarios. Partes da fortaleza foron máis tarde utilizadas como prisión durante a Revolución Francesa, e despois demolidas a mediados do século XIX.
Cabaleiros Templarios
Os cabaleiros da Orde do Temple comezaron no século XII, construíndo primeiro un forte (Vieux Temple ou Templo Antigo) en Le Marais. No século XIII construíuse unha nova fortaleza como sede central europea. O recinto, chamado enclos du Temple, tiña orixinalmente unha serie de edificios importantes para o funcionamento da Orde, e incluía unha igrexa e un enorme torreón coñecido como Grosse Tour (gran torre) que albergaba unha serie de preciadas posesións da Orde, e unha torre máis pequena chamada Tour de César (Torre do César).
A localización das torres está debuxada no piso fronte ao concello, na rue Eugène Speller [ fr ]. As pesadas portas da Grosse Tour aínda existen e consérvanse no Château de Vincennes, cuxa gran torre, atribuída a Raymond du Temple [ fr ] da catedral de Notre-Dame, especúlase que se inspirou na fortaleza templaria próxima.
Revolución Francesa
O Templo tamén é coñecido por ser o lugar onde a familia real francesa foi encarcerada no momento da Revolución. Os membros da familia real presos na torre do Templo foron:
Demolición
miniatura| Portas superviventes da Grosse Tour, que agora se atopan no [[Castelo de Vincennes|Château de Vincennes]]En 1808, o Templo converteuse nun lugar de peregrinación para os monárquicos ou realistas, polo que Napoleón ordenou a súa demolición, que levou dous anos. Os restos foron demolidos ao redor de 1860 por orde de Napoleón III.
Hoxe
Hoxe a súa localización é unha estación do metro de París, que dá servizo ao Carreau du Temple (mercado cuberto) e ao Palais de Justice (tribunais de Xustiza) do terceiro distrito.
O xardín inclúe un miradoiro, un parque infantil, céspedes abertos ao público do 15 de abril ao 15 de outubro, fontes e un estanque cunha fervenza artificial, construído a partir de rochas traídas do bosque de Fontainebleau. A cuadrícula que rodea a praza foi deseñada polo arquitecto Gabriel Davioud. A praza contén case 200 variedades de plantas, entre as que se atopan moitas especies como abeleiras, algunhas exóticas como un Ginkgo biloba, unha Gleditsia triacanthos, un Pterocarya fraxinifolia, unha Koelreuteria paniculata, unha cedrela e un marmelo chinés (pseudocydonia). En 2007, a praza recibiu o selo "Espazos verdes ecolóxicos" outorgado por ECOCERT, a certificación ecolóxica internacional.
Hai dúas estatuas, unha representa ao compositor Pierre-Jean de Béranger, que vivía na rúa próxima, que máis tarde tomou o seu nome, e outra estatua de bronce, de Amédée Donatien Doublemard erixida cunha subscrición pública aberta en 1879 polo xornal  La Chanson , e destruída en 1941. Foi substituída en 1953 pola actual estatua de pedra Henri Lagriffoul.
Jordán
Jordán é un concello colombiano, situado da provincia de Guanentá, no departamento de Santander. Foi fundado en 1830 e coñeceu diversos nomes, como Jordán Sube ou Cholo.
A distancia a Bucaramanga, a capital do departamento, é 80 km. Ten unha extensión de 33 km² e 1 089 habitantes en 2018.
Está situado nas ribeiras do río Chicamocha, e durante moito tempo a súa ponte colgante foi o único xeito de cruzar o río. O seu canón e as paisaxes que produce son un dos atractivos do concello.
Vitiaz
O nome Vitiaz (en ruso Витязь; traducido ao galego "Cabaleiro") pode referirse a: miniatura|200px|O Vitiaz ancorado no porto de [[Kaliningrado]]
miniatura|200px|Formación de Vitiaz rusos
José Pierres Castellanos
José Pierres Castellanos, nado en Arcade (Soutomaior) o 7 de abril de 1911, foi un mestre galego.
Traxectoria
Foi mestre suplente da escola graduada de nenos de Redondela. Aprobou o curso de Maxisterio en 1933 e foi mestre interino en Soutomaior, despois foi destinado a Priegue dende 1934. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido de emprego e soldo a finais de agosto, Foi mobilizado polo exército sublevado. Sufriu expediente de depuración acusado de "militancia en organizacións afectas á República, actitudes contrarias á Causa Nacional, ideoloxía/simpatía de esquerdas e irrelixiosidade", e foi condenado a traslado forzoso dentro da provincia e inhabilitación para cargos directivos e de confianza. Foi mestre en Cabeiras (Arbo) dende 1940, e despois de Seixo (Marín).
Vida persoal
Foi pai de José Manuel Pierres Martínez.
Gullfaxi
miniatura|O cabalo Gullfaxi Gullfaxi é, na mitoloxía nórdica, un cabalo prodixiosamente lixeiro cunha crina áurica ou dourada. Segundo o Skáldskaparmál pertencía orixinalmente a Hrungnir, o jotun, quen coñeceu ao deus Odín no mundo de Jotunheim e, logo dun breve diálogo co deus, afirmou que Gullfaxi era un máis rápido que Sleipnir, a montura de oito patas de Odín. Desafiado, Odín saíu ao galope con Sleipnir e Hrungnir foi na súa persecución con Gullfaxi. Irado, non se deu de conta que chegara ás portas da fortaleza de Asgard, e alí convidárono a beber. Despois de diversas agarradas cos deuses matouno Thor nunha loita a morte e confiou a Gullfaxi a seu fillo Magni como recompensa pola súa axuda na loita contra do xigante, causando a decepción de seu pai, Odín.
Gullfaxi é, como outros cabalos fantásticos da mitoloxía nórdica, unha cabalgadura con simbolismo xamánico, capaz de correr tanto na terra como no ceo e no mar, e mais tamén viaxar entre dous mundos, o de Jotunheim e o de Asgard.
Etimoloxía
O nome Gullfaxi significa "crina de ouro" ou "crina dourada" en nórdico antigo. Os nomes dos cabalos rematados en -faxi ("crina") son ben comúns na mitoloxía nórdica.
Mencións mitolóxicas
Segundo relata o Skáldskaparmál, Odín ao cabalagar con Sleipnir polo mundo de Jotunheim atopou a Hrungnir o jotun. Ao ver o deus, Hrungnir preguntouse «que clase de persoa é» para levar un casco dourado, «cabalgando o ceo e a auga» e dille ao descoñecido que ten un «cabalo marabilloso». Odin agradeceu a gabanza e apostou a súa cabeza a que non se podería atopar un cabalo tan bo en todo Jotunheim. Hrungnir admitu que, de certo, era un fermoso cabalo mais ao tempo afirmaba que posuía un animal moito máis rápido, chamado Gullfaxi; así pois, revirado, o xigante montou Gullfaxi e desafiou a Odin a unha carreira. Este fixo galopar a Sleipnir nas súas oito patas o máis rápido posible e Hrungnir foi decontado na súa persecución coa furia dos xigantes sen, porén, conseguir achegarse sen se dár de conta que saía do seu propio mundo. E así, ás présas, chegou  ás portas de Asgard, onde Odín o convidou a beber e presentoulle os æsir mentres Thor estaba ausente. Logo, o xigante embriagado insultou os deuses, afirmando que podería transportar facilmente o valhalla a Jotunheim, enviar Asgard ao mar e destruír todos os deuses agás Freia e Sif que levaría para gardalas para o seu uso. Entón os deuses chamaron a Thor, quen desafiou ao xigante pero ao non estar armado Hrungnir reclamou o dereito de procurar armas para participar nun duelo xusto, o que se fixo finalmente, probablemente montando Gullfaxi malia o texto non o especificar. A loita entre Hrungnir e Thor foi violenta pero o deus finalmente logrou matar o xigante. Non obstante, un anaco de aguzadoira deulle no cranio e caeu ao chan, ao repararen os æsir que Thor estaba aprisionado so unha perna do xigante, intentaron liberalo sen éxito. Só seu fillo Magni (que tiña tres días de idade, ou tres anos segundo Snorri Sturluson ) foi quen de liberalo, aseverando que de ser el o que se enfrontase ao xigante, derrubaríao dun só golpe.
Thor concedeulle a Magni o cabalo de Hrungnir como recompensa pola súa axuda pero Odín quedou decepcionado ao pretender o cabalo para si : Os Þulur, que son unha forma de enumeración mnemotécnica na Edda prosaica de Snorri Sturluson, ofrecen un gran número de nomes de cabalos entre eles está o de Gullfaxi.
Atributos e poderes de Gullfaxi
Gullfaxi é unha montura dun xigante que posúe, como Sleipnir, o poder de voar por riba dos mares, de se desprazar con rapidez, a habelencia de atravesar a atmosfera e que, segundo a lenda, parece tan rápido na terra e no aire coma na auga, case igualando a Sleipnir en velocidade e resistencia. E logo probablemente, pasou a ser a montura exclusiva de Magni.
A crina de ouro de Gullfaxi non parece ser unha característica única nos mitos e lendas nórdicos, xa que os cabalos de Indra, mencionados no Rig-Veda da mitoloxía hinduísta teñen o mesmo atributo. Na Ilíada, da mitoloxía grega, algunhas cabalgaduras asociadas a Zeus ou a Poseidón tamén teñen unha crina de ouro.
Do mesmo xeito Sleipnir tamén ten a capacidade de atravesar o ceo e a auga ao igual ca Hófvarpnir, a montura de Gná na mitoloxía nórdica. Cabalos fantásticos con estas facultades tamén se atopan na mitoloxía celta, como o caso de Enbarr, montura de Manannan Mac Lir e súa filla Niamh, e nas lendas bretoas con Morvac'h.
Cepitá
Cepitá é un concello colombiano, situado no departamento de Santander. Cobre unha extensión de 139 km² e en 2006 tiña 1.984 habitantes. O nome provén do cacique chibcha Cepetá, que loitou contra os españois opoñendo forte resistencia. A distancia a Bucaramanga, a capital do departamento, é 64 km.
Turismo
Cepitá ten como atractivo o ecoturismo debido ás esgrevias penas dos canóns do río Chicamocha.
Lucía Sicre
Lucía Sicre Maside, nada o 1 de xuño de 2001 en Ferrol, é unha atleta galega.
Traxectoria
Adestra no club Ría Ferrol e en 2019 proclamouse subcampioa galega nos 800 metros en pista cuberta. Acudiu no 2018 ao Festival Olímpico da Xuventude Europea (FOGE) en Hungría. Tamén participou nos Xogos Olímpicos xuvenís organizados en Buenos Aires en outubro de 2019 na proba de 800 metros. Entre os seus resultados destaca como subcampioa de España de 800 metros en aire libre e terceira de España 3 veces na mesma proba.
Dire Straits (álbum)
Dire Straits é o primeiro álbum de estudio da banda de rock británica Dire Straits, lanzado o 9 de xuño de 1978 por Vertigo Records internacionalmente, por Warner Bros. Records nos Estados Unidos e por Mercury Records no Canadá. O álbum contén o éxito "Sultans of Swing", o cal acadou o número 4 na listaxe Billboard Hot 100 e o número 8 na UK Singles Chart. O álbum alcanzou o máis alto nas listaxes de Alemaña, Australia e Francia, número 2 nos Estados Unidos e número 5 no Reino Unido. Dire Straits foi máis tarde certificado como duplo álbum de platino tanto nos Estados Unidos como no Reino Unido.
Gravación
Dire Straits foi gravado nos Basing Street Studios en Londres do 13 de febreiro ao 5 de marzo de 1978. Knopfler usou unhas poucas guitarras para a gravación, incluíndo un par de Fender Stratocaster, unha de 1961 con número de serie 68354 e outra de 1962 con número de serie 80470. Tocou a súa guitarra National Style O de 14 trastos de 1938 (número de serie B1844) en "Water of Love" e "Wild West End". Tamén empregou unha Telecaster Thinline negra (número de serie 226254) en "Setting Me Up". David tocou unha Fender Stratocaster negra e unha guitarra acústica Harmony Sovereign. O álbum foi producido por Muff Winwood e mesturado por Rhett Davies, asistido por Greg Cobb.
Lanzamento
O álbum foi lanzado nos Estados Unidos o 20 de outubro de 1978. O primeiro sinxelo publicado foi "Sultans of Swing", o cal chegou por vez primeira aos cinco primeiros postos das listaxes estadounidenses a comezos da primavera de 1979, converténdose nun éxito cinco meses despois de se publicar o álbum alí, e logo chegou ao número oito no UK Singles Chart. "Water of Love" tamén foi lanzada como sinxelo nalgúns países, chegando ao posto 54 en Australia e ao 28 nos Países Baixos.
"Sultans of Swing" foi lanzada de novo como sinxelo no Reino Unido en novembro de 1988 para promocionar o álbum compilatorio Money for Nothing, publicado en outubro dese mesmo ano.
O disco foi remasterizado e reeditado co resto do catálogo de Dire Straits en 1996 para a meirande parte do mundo, excluíndo os Estados Unidos, chegando alí o 19 de setembro do 2000.
Xira
Dire Straits promocionou o lanzamento do seu primeiro sinxelo e álbum coa Dire Straits Tour, que comezou o 6 de xuño de 1978 no Lafayette Club en Wolverhampton e finalizou o 18 de novembro de 1978 no College of Education en Hitchin, abarcando 55 actuacións. A xira europea incluíu concertos no Reino Unido, Francia, Bélxica, Alemaña e os Países Baixos. Estes concertos contaron co maior número de asistentes ata ese momento. A primeira parte da xira promocionou o seu primeiro sinxelo "Sultans of Swing" e levounos por todo Reino Unido en xuño e xullo de 1978, tocando en Inglaterra, Escocia e Gales. A banda tocaba normalmente en pequenos auditorios cunha capacidade máxima de 1.000 persoas. A segunda parte da xira promocionou o álbum como tal. Esta parte levou a banda a varios países europeos, concedendo entrevistas e actuando en programas de televisión.
Recepción da crítica
Nunha recensión retrospectiva para AllMusic, Stephen Thomas Erlewine deulle ao álbum catro de cinco estrelas, definíndoo como «notabelmente conseguido para un primeiro disco». Erlewine loou de Knopfler as súas «liñas de guitarra sobrias e de bo gusto e o seu canto ronco», alén da súa «inclinación cara a imaxes dylanescas, o cal aumenta a atmosfera anubrada e sinxela do álbum».
Na súa recensión para a revista Rolling Stone, Ken Tucker escribiu que a banda «toca unha mistura apretada e sobria de rock, folk e country cun espírito sereno e aguda ironía. É case coma se fosen conscientes de que o seu forte non ten nada que ver co que está a pasar na industria, mais non lles pode importar menos». Tucker destacou "Sultans of Swing" polo seu «gancho inevitable» e «o gruñido tipo Bob Dylan na súa voz». Tamén eloxiou "Setting Me Up" como unha «canción divina, divertida e amarga».
Listaxe de cancións
Todas as cancións están escritas por Mark Knopfler.
Deportivo Auténtico
O Deportivo FC Auténtico foi un club de fútbol da cidade da Coruña, de curta existencia. Xurdiu en 1914 como unha escisión do Deportivo da Coruña levada a cabo polos xogadores do club, despois de que a directiva lles prohibise disputar partidos contra o Real Club Coruña, co que mantiñan unha gran rivalidade. Competiu en dúas edicións do Campionato de Galicia, e estivo activo ata 1918, cando chegou a un acordo co Deportivo para volverse integrar neste.
Nacemento
O Deportivo da Coruña mantivo dende a súa fundación unha gran rivalidade contra o outro gran equipo da cidade, o Real Club Coruña. Os partidos entre os dous equipos acababan moitas veces con incidentes entre as súas respectivas afeccións, polo que a directiva do Deportivo decidiu non volver xogar contra o Coruña, facéndoo en vez diso, contra outros equipos coruñeses, vigueses e ferroláns. Tras un tempo sen enfrontarse, en 1914 os futbolistas do Deportivo, descontentos coa situación, pactaron un par de partidos amigables contra o Coruña, sendo desautorizados pola directiva presidida por Rogelio Fernández Conde. Os xogadores fixeron caso omiso e o 30 de agosto disputaron no campo de Monelos o primeiro dos encontros, resultando vencedor o Real Club Coruña por 2-0, con goles de Parra e Caruncho. Unha semana despois xogouse o segundo partido, tamén con vitoria coruñesistas, por 4-0.
Cara a finais de outubro de 1914, os xogadores do Deportivo da Coruña constituíronse como un novo club, co nome de Deportivo FC Auténtico, e con Carlos González de Ancos como o seu primeiro presidente.
Nos seguintes anos
A pesar das adversidades, como as derrotas iniciais ou o suicidio pouco despois dun dos seus futbolistas, Antonio Catoira, o novo club competiu moi activamente durante os seguintes anos, xogando de branco e azul e disputando os seus partidos como local no campo de Riazor, mentres que o Deportivo da Coruña, sen xogadores, permaneceu inactivo. Na tempada 1916/17 o Deportivo Auténtico disputou por primeira vez o Campionato de Galicia. A finais de 1917 tomou posesión unha nova xunta directiva, con Virgilio Rodríguez como novo presidente.
Na seguinte edición do Campionato de Galicia, o Deportivo Auténtico quedou encadrado no grupo norte xunto co Real Club Coruña. O partido de ida en Riazor acabou con empate a dous goles, mentres que na volta en Monelos, o Deportivo logrou a vitoria por 2-0 nun partido con varias liortas de xogadores e seareiros. Deste xeito, clasificouse para a final, onde se enfrontou ao Fortuna de Vigo. No partido de ida en Riazor, o Fortuna adiantouse rapidamente con dous goles de Cambón e Porto, pero o Deportivo Auténtico empatou no segundo tempo con tantos de Ricardo Álvarez e Barreiro. O partido de volta en Bouzas acabou cun 3-0 para os vigueses, que con esta vitoria lograron o pase á Copa do Rei.
Reunificación
A mediados de agosto de 1918, as directivas do Deportivo Auténtico e do Deportivo da Coruña, chegaron a un acordo para se uniren de novo, conservando como nome o do club orixinal. A unión logrouse en boa parte grazas a Virgilio Rodríguez, que pouco despois converteuse no novo presidente do club. O Real Club Coruña desapareceu pouco despois e o Deportivo da Coruña dominou o fútbol coruñés durante o seguinte século.
Apolipoproteína C4
A apolipoproteína C4 (tamén chamada apolipoproteína C-IV ou apo C-IV entre outros nomes) é unha proteína que nos humanos está codificada no xene APOC4 do cromosoma 19.
Función
APOC4 é un membro da familia de xenes da apolipoproteína C. Exprésase no fígado e ten unha estrutura proteica predita característica das proteínas dos outros xenes da familia. APOC4 é un xene de 3,3-kb que consta de 3 exóns e 2 intróns; está localizado a 0,5 kb do extremo 5' do xene APOC2.
Premio Philip K. Dick
O Philip K. Dick Award é un premio de ciencia ficción que se presenta anualmente na Norwescon patrocinado pola Science Fiction Society of Philadelphia e (desde 2005) apoiado pola Philip K. Dick Fund, chamado así polo escritor de ciencia ficción Philip K. Dick. Concédese desde 1983, premiando a obra Software de Rudy Decker (1982) o ano despois da morte de Dick. As obras que recibiron este premio están identificadas nas súas portadas co texto Best Original SF Paperback (Mellor SF orixinal en rústica). Este premio concédese á mellor obra orixinal publicada en encadernación rústica cada ano nos Estados Unidos.
Pokémon Art Academy
Pokémon Art Academy (en ポケモン アートアカデミー) é un videoxogo educativo e de debuxo desenvolvido por Headstrong Games, publicado por Nintendo para Nintendo 3DS. É un spin-off da serie Art Academy cos personaxes da franquía Pokémon. Estreouse no Xapón o 19 de xuño de 2014, en Europa o 4 de xullo de 2014, en Australia o día seguinte e en América do Norte o 24 de outubro de 2014. O xogo estivo dispoñible para a compra retallista e en liña a través de Nintendo eShop.
José Rodríguez Cociña
José Rodríguez Cociña, nado en Viveiro o 9 de outubro de 1914 e finado en Cidade de México o 14 de decembro de 1994, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Tipógrafo en Viveiro, afiliado á UGT e a Agrupación Socialista de Viveiro dende 1931. Ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 pertenceu ás Juventudes Socialistas Unificadas, foi policía no Corpo de Seguridad e tenente no Estado Maior de Aviación. Ao rematar a guerra exiliouse en Francia onde foi recluído no campo de concentración de Argelès sur Mer, ata que en xullo de 1939 chegou a Veracruz no vapor Ipanema. En México afiliouse á Agrupación Socialista e dedicouse ao comercio. Fixo fortuna a comenzos dos anos oitenta co negocio de producir e exportar uva de mesa e viño para o mercado estadounidense desde a plantación que posuía no estado de Baixa California. Foi tamén promotor inmobiliario.
West Country
O West Country (tamén escrito Westcountry) é unha área pouco definida do suroeste de Gran Bretaña, bastante coincidente coa rexión suroeste de Inglaterra, xeralmente tomada para incluír todos, algúns ou partes dos condados de Cornualla, Devon, Dorset, Somerset, Bristol e, con menos frecuencia, Wiltshire, Gloucestershire e Herefordshire. O West Country ten un dialecto e un acento inglés rexional distintivos, e tamén é o fogar da lingua córnica.
É unha rexión rica en historia, con moitas cidades e castelos medievais, como o castelo de Tintagel, ligado á materia de Bretaña. A rexión tamén é coñecida pola súa produción de lan, sidra e queixo Cheddar.