cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xenoma
Tamaño do xenoma
O tamaño xenómico é o número total de pares de bases de ADN nunha copia dun xenoma haploide. O tamaño do xenoma está correlacionado positivamente coa complexidade morfolóxica que presentan os procariotas e os eucariotas inferiores; porén, na maioría dos eucariotas superiores esta correlación xa non existe. Este fenómeno indica a enorme influencia que ten o ADN repetitivo nos xenomas dos eucariotas superiores.
Estanse a facer traballos experimentais sobre xenomas mínimos, é dicir, co número mínimo de xenes con que un organismo pode sobrevivir, en organismos unicelulares e en xenomas animais. O traballo pode facerse in vivo e in silico (informaticamente). En Mycoplasma genitalium, unha bacteria cun xenoma mínimo, atopouse que dos seus 482 xenes codificantes de proteínas, polo menos 382 eran esenciais para a supervivencia.
Proporción de ADN non repetitivo
A proporción de ADN non repetitivo calcúlase dividindo a lonxitude do ADN non repetitivo polo tamaño do xenoma. Os xenes que codifican proteínas e os que codifican ARNs xeralmente son ADN non repetitivo. Que un xenoma sexa máis grande non quere dicir que teña máis xenes; de feito, a proporción de ADN non repetitivo decrece conforme aumenta o tamaño do xenoma en eucariotas superiores.
A proporción de ADN non repetitivo pode variar moito entre especies. Algunhas cepas de E. coli e outros procariotas só teñen ADN non repetitivo, e eucariotas como o verme C. elegans e a mosca Drosophila melanogaster, posúen máis ADN non repetitivo que repetitivo, pero os eucariotas superiores como os vertebrados teñen máis ADN repetitivo que non repetitivo. Nalgunhas plantas e anfibios, a proporción de ADN non repetitivo non é maior do 20%, polo que é un compoñente minoritario.
O Outeiro, Artes, Ribeira
O Outeiro é un lugar da parroquia de Artes no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Xenoma
Proporción de ADN repetitivo
Hai dúas categorías de ADN repetitivo no xenoma: as repeticións en tándem e as repeticións intercaladas (ou dispersas).
Repeticións en tándem
As repeticións en tándem orixínanse xeralmente por "escorregamento" durante a replicación do ADN, sobrecruzamento desigual e conversión xénica. O ADN satélite e os microsatélites son formas de repeticións en tándem presentes no xenoma. Aínda que as repeticións en tándem supoñen unha porción significativa do xenoma, as repeticións máis abondosas nos mamíferos son do tipo das repeticións intercaladas.
Repeticións dispersas
As repeticións dispersas ou intercaladas proceden principalmente de elementos transpoñibles (como os transposóns), pero poden incluír tamén algunhas familias de xenes que codifican proteínas e pseudoxenes. Estes elementos poden copiarse e integrarse no xenoma noutro lugar distinto do que proceden. Crese que os transposóns son unha forza importante que impulsa a evolución dos xenomas nos eucariotas superiores. Os elementos transpoñibles poden clasificarse en dúas categorías: os de clase 1 (retrotransposóns) e os de clase 2 (transposóns de ADN).
Retrotransposóns
Os retrotransposón poden ser transcritos a ARN, os cales son despois duplicados en ADN e inseridos noutro sitio do xenoma. Os retrotransposóns poden ser divididos en repeticións terminais longas (LTRs) e repeticións terminais non longas (Non-LTR).
Transposóns de ADN
Os transposóns de ADN móvense no xenoma xeralmente polo sistema de "cortar e pegar", pero tamén se observou a duplicación. Os elementos transpoñibles de clase 2 non utilizan ARN como intermediario e son comúns en bacterias, e tamén se atoparon en metazoos.
Evolución do xenoma
Os xenomas son máis que a suma dos xenes dun organismo e teñen características que poden ser medidas e estudadas sen facer referencia aos detalles de xenes determinados ou dos seus produtos. Pódense comparar características como número de cromosomas (cariotipo), tamaño do xenoma, orde dos xenes, nesgo no uso dos codóns, e contido GC para determinar cales puideron ser os mecanismos que orixinaron a gran variedade de xenomas que existe hoxe (ver na bibliografía adicional Brown 2002; Saccone e Pesole 2003; Benfey e Protopapas 2004; Gibson e Muse 2004; Reese 2004; Gregory 2005).
A duplicación de xenes xoga un papel primordial en darlle forma ao xenoma. A duplicación pode ser desde unha ampliación de repeticións curtas en tándem, ata a duplicación dun cluster de xenes, ou a duplicación de cromosomas enteiros ou de xenomas enteiros (poliploidía). Tales duplicacións son probablemente fundamentais para a creación de novidades xenéticas.
A transferencia horizontal de xenes pode explicar por que hai tanta semellanza entre pequenas porcións do xenoma de dous organismos que están moi afastados na árbore evolutiva. A transferencia horizontal de xenes parece ser moi común entre os microbios, pero tamén os eucariotas experimentaron este tipo de transferencias desde outros organismos ou desde os xenomas dos seus cloroplastos e mitocondrias aos seus cromosomas nucleares.
Pobo nuu-chah-nulth
Os nuu-chah-nulth (en lingua nuu-chah-nulth: nuučaan̓uł) tamén coñecidos anteriormente como nootka, nutka, aht, nuuchahnulth ou tahkaht, son un pobo indíxena do Canadá. O termo nuu-chah-nulth abrangue quince tribos relacionadas cuxo fogar tradicional é a costa oeste da illa de Vancouver.
Na época anterior ó contacto cos europeos o número de tribos era moito maior, pero a varíola e outras consecuencias do contacto fixeron desaparecer algúns grupos ou a absorción doutros por veciños. Os nuu-chah-nulth están relacionados cos pobos kwakwaka'wakw, haisla e nitinaht. A lingua nuu-chah-nulth forma parte das linguas wakash. O pobo makah do noroeste de Washington tamén eran historicamente falantes do grupo wakashan.
Sitio histórico nacional de L'Anse aux Meadows
L'Anse aux Meadows (, un nome francés-inglés que significa a baía con prados) é un sitio arqueolóxico no extremo máis setentrional da Grande Península do Norte en Terra Nova provincia canadense de Terra Nova e Labrador. Atopáronse probas arqueolóxicas dunha presenza nórdica en L'Anse aux Meadows nos anos sesenta. É o único asentamento de pobos nórdicos ou Viquingo en Norteamérica, fóra dos asentamentos atopados en Groenlandia.
Etimoloxía
L'Anse aux Meadows é un nome franco-inglés que pode traducirse como a baía con pradeiras. O sitio agora coñecido como L'Anse aux Meadows rexistrouse por primeira vez como Anse à la Médée ("Enseada de Médée") nunha carta náutica francesa feita en 1862. O topónimo orobablemente referíase a un barco co nome da figura mitolóxica grega de Medea, que sería un nome típico para os navíos da época. A enseada cara á moderna vila de L'Anse aux Meadows aínda se chama Médée Bay.
A Perdigoteira, Artes, Ribeira
A Perdigoteira é un lugar da parroquia de Artes no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 21 habitantes (11 homes e 10 mulleres).
Sitio histórico nacional de L'Anse aux Meadows
Descubrimento e importancia
En 1960, descubríronse os restos arqueolóxicos dos edificios nórdicos en Terra Nova polo explorador Helge Ingstad e o arqueólogo Anne Stine Ingstad. Con base na idea de que o nome dos antigos nórdicos "Vinland", mencionado nas "Sagas de islandeses", significaba "terra de viño", os historiadores especularan hai tempo que a rexión contiña uvas salvaxes. Por iso, a hipótese común ante as teoría de Ingstads era que a rexión de Vinland existía nalgún lugar ao sur da costa norte de Massachusetts, porque está case tan ao norte onde as uvas crecen de forma natural.
Os Ingstads dubidaron desta teoría dicindo "que o nome de Vinland probablemente significa terra de prados ... e inclúe unha península". Esta especulación baseouse na crenza de que os nórdicos non se sentiron cómodos en zonas ao longo da costa atlántica americana. Esta dicotomía entre os dous puntos de vista podería ser debido as dúas formas históricas nas que se podía pronunciar o primeiro son de vocal "Vinland".
L'Anse aux Meadows é o único sitio nórdico confirmado en América do Norte fóra de Groenlandia. Representa o lugar máis afastado da exploración e asentamento europe do Novo Mundo antes das viaxes de Cristovo Colón case 500 anos despois. Os historiadores especularon que había outros sitios nórdicos ou, polo menos, contactos comerciais nórdicos cos nativos americanos no ártico canadense. En 2012, identificáronse posibles postos de avanzada nórdicos en Nanook e en Tanfield Valley na Illa de Baffin, así como en Nunguvik, Illa Willows e as Illas Avayalik. Point Rosee, no suroeste de Terra Nova, amosouse polo National Geographic e a BBC como posible Sitio nórdico, foi escavado en 2015 e 2016, sen ningunha evidencia de que se atopase unha presenza nórdica.
Sitio nórdico
miniatura|Modelo do asentamento no museo no lugar de escavación de L'Anse aux Meadows miniatura|Entrada reconstruída da casa nórdica de herba miniatura| A co-descubridora [[Anne Stine Ingstad examina un pozo de lume no sitio en 1963.]]
A escavación arqueolóxica de L'Anse aux Meadows realizouse nos anos 60 por un equipo internacional liderado pola arqueóloga Anne Stine Ingstad baixo a dirección de Parks Canada nos anos setenta. Seguindo cada período de escavación, o sitio volveuse a reconstruír para protexer e conservar os recursos culturais.
O asentamento nórdico de L'Anse aux Meadows foi datado fai aproximadamente 1.000 anos (estimación de datación de carbono entre 990 e 1050 CE), unha avaliación que se enmarca coa datación relativa dos artefactos e os tipos de estrutura. Hoxe a zona consiste principalmente en terras abertas e cubertas de herba, pero fai 1000 anos había bosques que eran convenientes para a construción de barcos, a construción de vivendas e a extracción de ferro. Atopáronse restos de oito edificios (marcados da A a J). Crese que foron construídos de céspede colocado sobre un marco de madeira. Sobre a base dos artefactos asociados, os edificios identificáronse como vivendas ou talleres. A maior vivenda (F) mediu 28´8 m × 15´6 m e constaba de varias habitacións. Tres pequenos edificios (B, C, G) poden ser talleres ou habitacións para habitantes de baixo nivel ou escravos. Os talleres foron identificados como unha forxa de ferro (edificio J) que contén unha forxa e escouraa de ferro, un taller de carpintería (edificio D), que xerou restos de madeira e unha área especializada de reparación de barcos que contén remaches.
Outras cousas atopadas no sitio consistían en artigos cotiáns comúns, incluíndo unha lámpada de aceite de pedra, pedra de afiar, un alfinete de fixación de bronce, unha agulla de texer de óso e parte dun tear. Os pesos de pedra, que se atoparon no edificio G, poden formar parte dun tear. A presenza do fuso e agullas suxire que tanto mulleres como homes habitaban o asentamento.
Non hai forma de saber cantas persoas viviron no sitio en calquera momento; A evidencia arqueolóxica das vivendas suxire que tiña capacidade para soportar de 30 a 160 persoas. Toda a poboación de Groenlandia na época era de aproximadamente 2.500 habitantes, o que significa que o sitio de L'Anse aux Meadows era inferior ao 10 por cento do asentamento nórdico en Groenlandia. Como indica Julian D. Richards: "Parece moi improbable que os nórdicos dispoñeran de recursos suficientes para construír unha cadea de asentamentos".
Os restos de alimentos inclúen noz moscada, que é significativo porque non crecen naturalmente ao norte de New Brunswick. A súa presenza probablemente indica que os habitantes de Nórdicos viaxaron máis ao sur para obtelos. Hai probas que indican que os nórdicos cazaban unha variedade de animais que habitaban a zona. Estes incluían caribús, lobos, raposos, osos, linx, martas, todo tipo de aves e peixes, focas, baleas e morsas. Esta área xa non é rica en carne de caza debido en gran parte aos duros invernos. Isto obriga á caza a hibernar ou emigrar cara ao sur xa que o vento, a neve profunda e as capas de xeo cobren a zona. Isto fixo que os duros invernos fosen moi difíciles para os nórdicos en L'Anse aux Meadows. Esta falta de caza apoia as crenzas dos arqueólogos de que o sitio estivo habitado polos nórdicos. por un tempo relativamente curto.
Eleanor Barraclough, profesora de historia e literatura medieval da Universidade de Durham, suxire que o sitio non era un asentamento permanente, senón unha instalación temporal de reparación de barcos. Ela observa que non hai descubrimentos de enterros, ferramentas, agricultura ou currais de animais, suxerindo que os habitantes abandonaron o sitio de forma ordenada.
Asentamentos pre-europeos
Antes de que os nórdicos chegasen a Terra Nova, hai probas de ocupacións aboríxenes no Canadá no área de L'Anse aux Meadows, o máis antigo datado fai aproximadamente 6000 anos. Ningún foi contemporáneo coa ocupación nórdica. a máis destacada destas ocupacións anteriores foi o pobo Dorset, que predeceu ao nórdico por uns 200 anos.
Conexión con sagas Vinland
Este fragmento procede dunha historia composta por Adam arcebispo de Hamburgo-Bremen que posuía a autoridade eclesiástica sobre Escandinavia (a patria orixinal do pobo nórdico) na época.
Os estudos arqueolóxicos modernos suxeriron que o sitio de L'Anse aux Meadows non era a propia Vinland, senón que estaba dentro dunha área máis grande chamada Vinland, que se estendía cara ao sur desde L'Anse aux Meadows cara ao Río San Lourenzo e New Brunswick. O sitio de L'Anse aux Meadows serviu como base de exploración e campamento de inverno para expedicións cara ao sur cara ao Golfo de San Lourenzo. Os asentamentos de Vinland mencionados nestas dúas sagas, Leifsbudir (Leif Ericson) e Hóp (Norse Greenlanders), ambos foron reclamados como o sitio de L'Anse aux Meadows.
Christian Serratos
Christian Marie Serratos, nada en Pasadena (California) o 21 de setembro de 1990, é unha actriz estadounidense. É coñecida por interpretar a Angela Weber na saga Twilight, serie de filmes baseados nas novelas de Stephenie Meyer.
A Follanzá, Aranga, Aranga
A Follanzá é un lugar da parroquia de Aranga no concello coruñés de Aranga na Comarca de Betanzos. Tiña 10 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 5 mulleres.
Virus de ADN
Un virus de ADN (ou virus ADN) é un virus que ten como material xenético o ADN e que se replica usando unha ADN polimerase ADN-dependente.O ácido nucleico é xeralmente de dobre cadea (dsDNA) pero tamén hai virus de ADN monocatenario (ssDNA). O ADN monocatenario xeralmente é expandido a ADN bicatenario nas células infectadas. Os virus de ADN pertencen aos grupos I e II da clasificación de Baltimore dos virus. Aínda que virus do grupo VII, como o da hepatite B conteñen tamén un xenoma de ADN, non se consideran dentro do grupo dos "virus de ADN" da clasificación de Baltimore porque teñen reversotranscrición (replícanse por medio dun intermediato de ARN), e para os virus con reversotranscrición créase o seu propio grupo. Enfermidades importantes como a varíola e a varicela están causadas por virus de ADN.
Grupo I: virus de ADN bicatenario
A organización do xenoma neste grupo varía considerablemente. Algúns teñen xenoma circular (Baculoviridae, Papovaviridae e Polydnaviridae) e outros teñen xenoma liñal (Adenoviridae, Herpesviridae e algúns fagos). Algunhas familias teñen xenomas liñais permutados circularmente (fago T4 e algúns Iridoviridae). Outros teñen xenomas liñais con extremos cerrados covalentemente (Poxviridae e Phycodnaviridae).
En 1974 describiuse o primeiro virus que infectaba a arqueas. Desde entón describíronse varios máis, a maioría dos cales teñen morfoloxías con cabeza e talo e xenomas de ADN liñal de dobre cadea. Describíronse tamén outras morfoloxías: forma afusada, forma bacilar, filamentosa, icosaédrica e esférica e outras.
As ordes nas que se divide este grupo defínense baseándose máis na morfoloxía que na semellanza de secuencia do seu ADN. Crese que a morfoloxía está máis conservada neste grupo que a similitude de secuencia ou a orde dos xenes, que é extremadamente variable. Actualmente recoñécense tres ordes e 31 familias. Propúxose unha cuarta orde, Megavirales, para os virus de ADN grande nucleocitoplasmáticos. Recoñécense catro xéneros que non foron aínda asignados a ningunha fmilia. A especie virus icosaédrico con torretas de Sulfolobus (Sulfolobus turreted icosahedral virus) é tan diferente a calquera outro virus descrito que case con certeza será situado nunha nova familia na próxima revisión das familias virais.
Quince das familias son de virus con envoltura. Entre elas están as tres familias da orde Herpesvirales e ademais as seguintes familias: Ascoviridae, Ampullaviridae, Asfarviridae, Baculoviridae, Fuselloviridae, Globuloviridae, Guttaviridae, Hytrosaviridae, Iridoviridae, Lipothrixviridae, Nimaviridae e Poxviridae.
Os virus bacteriófagos (virus que infectan a bacterias) que pertencen ás familias Tectiviridae e Corticoviridae teñen unha membrana de bicapa lipídica dentro da cápside proteica icosaédrica e dita membrana rodea o xenoma. O virus de crenarqueotas virus icosaédrico con torretas de Sulfolobus ten unha estrutura similar.
Os xenomas deste grupo varían considerablemente en lonxitude desde ~10 kb a unhas 1,2 megabases. O bacteriófago máis grande coñecido é o fago de Klebsiella vB_KleM-RaK2, que ten un xenoma de 346 kb.
Notas
Haloarcula hispanica SH1 virus, Thermus aquaticus virus IN93 e Thermus thermophilus virus P23-77 comparten varias características estruturais peculiares. É probable que sexan situados nun novo xénero ou familia na próxima revisión taxonómica. Propúxose o nome Halosphaerovirus para os virus SH1, PH1 e HHIV-2.
Os do grupo chamado pleolipovirus, aínda que teñen unha organización do xenoma similar, difiren en que teñen tanto xenomas de ADN de dobre cadea coma dunha soa cadea. Este grupo non se encadra ben dentro do actual sistema de clasificación. Nel inclúense os seguintes virus:
Grupo II: virus de ADN monocatenario
Os bacteriófagos describíronse por primeira vez en 1927, pero non foi ata 1959 que Sinshemer, traballando co fago Phi X 174, demostrou que posuían xenomas de ADN dunha soa cadea. Malia este decubrimento, ata hai relativamente pouco tempo críase que a maioría dos virus de ADN pertencían ao clado de dobre cadea. Traballos recentes suxiren que isto podería non ser así, xa que os virus monocatenarios forman a maioría dos virus que se encontran en ambientes de augas mariñas e doces, sedimentos, terrestres, extremos, asociados a metazoos e en alfombras microbianas mariñas. Moitos destes virus "do medio ambiente" pertencen á familia Microviridae. Porén, a gran maioría aínda non foron clasificados nin asignados a xéneros e taxons superiores. Como a maioría destes virus non parecen estar relacionados ou están só relacionados moi de lonxe con virus coñecidos haberá que crear novos taxons para eles.
Taxonomía
As familias destes grupos asígnanse baseándose na natureza do xenoma (circular ou liñal) e o rango de hóspedes. Recoñécense actualmente nove familias.
Clasificación
Propúxose dividir os virus de ADN monocatenario circular en catro tipos. Esta división parece reflectir as súas relacións filoxenéticas.
Rango de hóspedes
As familias Bidnaviridae e Parvoviridae teñen xenomas liñais mentres que as outras familias téñenos circulares. Os Bidnaviridae teñen un xenoma dividido en dúas partes e infectan invertebrados. Os Inoviridae e Microviridae infectan bacterias; os Anelloviridae e Circoviridae infectan animais (mamíferos e aves, respectivamente); e os Geminiviridae e Nanoviridae infectan plantas. Tanto en Geminiviridae coma en Nanoviridae o xenoma está composto de máis dunha molécula de ADN (que podemos chamar "cromosoma"). Os Bacillariodnaviridae infectan diatomeas e teñen un xenoma moi peculiar: a molécula de ADN maior é circular (de ~6 kb de lonxitude), e a molécula de ADN menor é liñal (de ~1 kb) e complementaria de parte da molécula maior.
Bioloxía molecular
Todos os virus deste grupo requiren a formación dunha forma replicativa (un intermediato de ADN de dobre cadea) para replicar o seu xenoma. Este créase normalmente a partir do ADN viral coa axuda da ADN polimerase do hóspede.
Especies non asignadas
Coñécense varios virus de ADN monocatenarios máis, que non están aínda clasificados.
Entre estes están os virus similares aos parvovirus (parvo-like). Teñen xenomas de ADN monocatenario liñal pero, a diferenza dos auténticos parvovirus, o seu xenoma é bipartiro. Este grupo inclúe o bidensovirus tipo 2 de Bombyx mori, virus similar a parvo hepatopancreático e virus similar a parvo linfoide. Propúxose unha nova familia, os Bidensoviridae, para este grupo pero esta proposta non foi ratificada polo momento polo ICTV. O grupo máis estreitamente relacionado con eles parece ser o dos brevidensovirus (familia Parvoviridae).
Na 9ª edición da taxonomía viral do ICTV (publicada en 2011) o densovirus tipo 2 de Bombyx mori foi situado nunha nova familia, a Bidnaviridae, baseándose na estrutura do seu xenoma e mecanismo de replicación. Este é actualmente o único membro desta familia, pero parece probable que no próximo futuro haxa que situar nela a outras especies.
Propúxose tamén outro xénero novo, aínda sen nome. Este xénero inclúe as especies virus circular asociado a excrementos bovinos e virus circular asociado a excrementos de chimpancé. O grupo máis relacionado con este xénero parece ser o dos Nanoviridae, pero necesítanse máis traballos para confirmalos. Outro illamento que parece estar relacionado con estes virus obtívose da feces de porco en Nova Zelandia. Este illamento tamén parece estar relacionado co virus de ADN monocatenario asociado a excrementos de porco. Este virus ten dous marcos de lectura abertos grandes, un que codifica o xene da cápside e o outro o xene Rep. Estes transcríbense bidireccionalmente e separados por rexións interxénicas.
Das tartarugas mariñas con fibropapilomatose illouse un virus de xenoma circular chamado tornovirus 1 da tartaruga mariña. Está o suficientemente pouco relacionado con calquera outro virus como para clasificalo nunha nova familia. Os virus relacionados máis próximos parecen ser os Gyrovirinae. O nome que se propuxo para este xénero é o de Tornovirus.
Un virus pouco común, aínda sen nome, foi illado do platihelminto Girardia tigrina. Debido á organización do seu xenoma, este virus parece pertencer a unha familia enteiramente nova. É o primeiro virus illado dun verme plano.
Propúxose tamén o novo xénero Bufavirus illado de excrementos humanos. Estes virus parecen estar relacionados cos Parvoviruses.
Outro novo virus illouse do gasterópodo (Amphibola crenata). Estes virus teñen un xenoma circular monocatenario de 2.351 nucleótidos, que codifican dous marcos de lectura abertos, que están orientados en direccións opostas. O marco de lectura aberto máis pequeno (de 874 nucleótidos) codifica unha proteína con semellanzas coas proteínas Rep (replicación) de circovirus e plásmidos. O marco de lectura aberto grande (de 955 nucleótidos) non ten homoloxía con ningunha proteína coñecida.
Describíronse dous virus illados do material de aniñamento do papagaio de Nova Zelandia (Cyanoramphus auriceps), denominados CynNCXV (2308 nt) e CynNCKV (2087 nt). Ambos os virus teñen dous marcos de lectura abertos. Dentro destes atópanse os motivos de replicación do círculo rodante I, II e III e os motivos helicase Walker A e Walker B. Hai tamén un motivo nonanucleótido conservado requirido para a replicación do círculo rodante. O CynNCKV ten algunhas semellanzas co virus de tipo nano picobilifita (Picobiliphyte M5584-5), e o CynNCXV ten semellanzas co virus asociado a excrementos de roedores (RodSCV M-45).
O virus volvovirus de Acheta domesticus illouse do grilo Acheta domesticus. O seu xenoma é circular, ten catro marcos abertos de lectura e ten unha lonxitude de 2.517 nucleótidos. Parece non estar relacionado con ningunha outra especie coñecida.
Illáronse dous novos virus dos copépodos Acartia tonsa e Labidocera aestiva chamados virus de tipo circo do copépodo Acartia tonsa e virus de tipo circo do copépodo Labidocera aestiva, respectivamente.
A maioría dos virus de fungos teñen xenomas bicatenarios de ADN ou de ARN. Describiuse un virus fúnxico de ADN monocatenario chamado virus de ADN 1 asociado coa hipovirulencia de Sclerotinia sclerotiorum. Este virus parece estar relacionado aos Geminiviridae, pero é diferente deles. Propúxose a familia Breviviridae para este virus e o virus fecal do teixugo.
Cabreiros, Cabreiros, O Corgo
Cabreiros é un lugar da parroquia de Cabreiros no concello lugués do Corgo, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 27 habitantes (13 homes e 14 mulleres).
Virus de ADN
Especies non asignadas
Illouse o virus de ADN circular asociado á iuca, que ten algunha semellanza co virus de ADN 1 asociado á hipovirulencia de Sclerotinia sclerotiorum.
Da vide illouse un virus de ADN circular monocatenario. Esta especie pode relacionarse coa familia Geminiviridae, pero difire dela en varios aspectos importantes como o tamaño do xenoma.
O virus asociado ás manchas vermellas da vide e o virus asociado á vide cabernet franc son dos virus monocatenarios asociados con infeccións da vide.
Aínda que se coñecen máis de 50 virus de arqueas, todos teñen xenomas bicatenarios menos dous. O primeiro virus de ADN monocatenario de arqueas que se illou foi o virus 1 pleomórfico de Halorubrum, que ten un virión con envoltura pleomórfico e un xenoma circular.
O segundo virus de ADN monocatenario de arqueas atopado foi o virus de forma enrolada de Aeropyrum (ACV). O xenoma é circular e ten 24.893 nucleótidos, o que é o xenoma de ADN monocatenario máis grande coñecido. O virión non ten envoltura, é oco, cilíndrico, e formado a partir dunha fibra enrolada. A morfoloxía e o xenoma parecen ser exclusivos deste virus. Suxeriuse que o ACV é o representane dunha nova familia viral chamada provisoriamente "Spiraviridae" (do latín spira, espira).
Virus satélites
Os virus satélites son pequenos virus de ARN ou de ADN que requiren outro virus para poder replicarse. Hai dous tipos de virus satélites de ADN: alfasatélites e betasatélites, ambos os dous dependentes de begomavirus para a súa replicación. Actualmente os virus satélites non están clasificados en xéneros ou taxons superiores.
Os alfasatélites son pequenos virus de ADN monocatenario circular que requiren un begomovirus para transmitirse. Os betasatélites son pequenos virus de ADN monocatenario liñal que requiren un begomovirus para replicarse.
Introdución
As relacións filoxenéticas entre todas estas familias son difíciles de determinar. Os xenomas difiren significamente en tamaño e organización. A maioría dos estudos que se realizaron para determinar estas relacións están baseadas nas proteínas máis conservadas (a ADN polimerase e outras) ou ben en características estruturais comúns. En xeral, a maioría das relacións propostas son provisorias e non foron aínda utilizadas polo ICTV na súa clasificación.
Virus de ADN bicatenario
Aínda que determinar as relacións filoxenéticas entre os diferentes clados de virus é difícil, os herpesvirus e caudovirus parecen estar relacionados en varios aspectos.
As tres familias da orde Herpesvirales están claramente relacionadas en canto á súa morfoloxía, pero é difícil determinar as datas da diverxencia entre elas debido á falta de conservación nas secuencias dos xenes. Nos aspectos morfolóxicos parecen estar relacionados cos bacteriófagos, especialmente os caudovirus.
A orde de ramificación nos Herpesvirus suxire que os Alloherpesviridae son o clado basal e que Herpesviridae e Malacoherpesviridae son clados irmáns. A distancia filoxenética entre os vertebrados e os moluscos suxire que os herpesvirus eran inicialmente virus de peixes e que evolucionaron cos seus hóspedes para infectar a outros vertebrados.
Os herpesvirus de vertebrados evolucionaron inicialmente hai uns 400 millóns de anos e sufriron unha evolución posterior no supercontinente Panxea. Os alphaherpesvirinae separáronse da póla que orixinou os betaherpesvirinae e gammaherpesvirinae hai entre 180 e 220 millóns de anos. Os herpesvirus de aves diverxiron da póla que deu lugar aos herpesvirus de mamíferos. As especies que afectaban a mamíferos dividíronse en dúas pólas, os xéneros Simplexvirus e Varicellovirus. Esta última diverxencia parece ter ocorrido arredor do momento da radiación dos mamíferos.
Varios bacteriófagos de ADN de dobre cadea e os herpesvirus codifican unha poderosa máquina de translocación de ADN impulsada por ATP que encapsida un xenoma viral dentro dunha cápside preformada ou procabeza. Os compoñentes fundamentais da máquina de empaquetado son o encima de empaquetado (terminase), que actúa como o motor, e a proteína portal, que forma o único vértice da procabeza para a entrada do ADN. O complexo da terminase consta dunha subunidade de recoñecemento (terminase pequena) e unha subunidade endonuclease/translocase (terminase grande) e corta os concatémeros do xenoma viral. Forma un complexo motor que contén cinco subnidades de terminase grande. O complexo terminase-ADN viral únese ao vértice portal. O motor pentamérico transloca o ADN ata que a cabeza está chea cun xenoma viral completo. O motor corta o ADN novamente e disóciase da cabeza chea, o que permite que as proteínas de finalización da cabeza se ensamblen no portal, o selen, e constrúan unha platforma para a unión da cola. Só está conservado un xene en todos os herpesvirus, que é o xene UL15 da suposta subunidade ATPase da terminase. En menor medida este xene tamén se encontra en bacteriófagos do tipo T4, o que suxire a existencia dun antepasado común para estes dous tipos de virus.
Propúxose unha orixe común para herpesvirus e caudovirus baseándose nos paralelismos observados nas súas vías de ensamblaxe das cápsides e as semellanzas entre os seus complexos portais, a través dos cales entra o ADN na cápside. Estes dous grupos de virus comparten unha disposición con 12 pregamentos distintiva das subunidades do complexo portal.
A familia Ascoviridae parece que evolucionou a partir dos Iridoviridae. A familia Polydnaviridae puido ter evolucionado dos Ascoviridae. As evidencias moleculares suxiren que os Phycodnaviridae puideron ter evolucionado a partir da familia Iridoviridae. Estas catro familias (Ascoviridae, Iridoviridae, Phycodnaviridae e Polydnaviridae) poden formar un clado pero para confirmalo aínda serán necesarias máis investigacións.
Baseándose na organización do xenoma e no mecanismo de replicación do ADN parece que poden existir relacións filoxenéticas entre os rudivirus (Rudiviridae) e os virus de ADN eucariotas de ADN grande, como o virus da febre porcina africana (Asfarviridae), virus de Chlorella (Phycodnaviridae) e poxvirus (Poxviridae).
Baseándose na análise da ADN polimerase, o xénero Dinodnavirus pode ser membro da familia Asfarviridae. Aínda se requiren máis investigacións para que se faga finalmente esta asignación.
O grupo dos virus de ADN grande nucleocitoplasmáticos (Asfarviridae, Iridoviridae, Marseilleviridae, Mimiviridae, Phycodnaviridae e Poxviridae), xunto coas familias Adenoviridae, Cortiviridae e Tectiviridae, e o fago virus icosaédrico con torretas de Sulfolobus e o virus satélite Sputnik posúen todos unhas proteínas da cápside principais con dobre barril β, o que suxire que teñen unha orixe común.
Baseándose na análise das proteínas da cuberta, o virus icosaédrico con torretas de Sulfolobus pode compartir un antepasado común cos Tectiviridae.
As familias Adenoviridae e Tectiviridae parecen estar relacionadas estruturalmente.
Os Hytrosaviridae están relacionados cos baculovirus e en menor medida cos nudivirus, o que suxire que puideron ter evolucionado a partir dos baculovirus.
Os Nimaviridae poden estar relacionados cos nudivirus e baculovirus.
Coñécese unha proteína común ás familias Bicaudaviridae, Lipotrixviridae e Rudiviridae e ao virus non clasificado virus icosaédrico con torretas de Sulfolobus, o que indica unha posible orixe común.
O exame dos xenes pol que codifican a ADN polimerase ADN-dependente en varios grupos de virus suxire varias posibles relacións evolutivas. Todas as ADN polimerases virais pertencen ás familias proteicas da ADN pol A e B. Todas posúen un dominio exonuclease-3'-5' con tres motivos de secuencia chamados Exo I, Exo II e Exo III. As familias A e B son distinguibles, xa que a familia A Pol comparte 9 secuencias consenso distintas e só dúas delas son convincentemente homólogas do motivo de secuencia B da familia B. Os supostos motivos de secuencia A, B, e C do dominio da polimerase están localizados preto do extremo C-terminal na familia A Pol e son máis centrais na familia B Pol.
As análises filoxenéticas destes xenes sitúan aos adenovirus (Adenoviridae), bacteriófagos (Caudovirales) e aos plásmidos liñais de plantas e fungos nun só clado. Un segundo clado inclúe ás polimerases virais de tipo alfa e delta de ascovirus de insectos (Ascoviridae), hepesvirus de mamíferos (Herpesviridae), virus da enfermidade linfociste de peixes (Iridoviridae) e virus de Chlorella (Phycoviridae). Os xenes pol do virus da peste porcina africana (Asfarviridae), baculovirus (Baculoviridae), herpesvirus de peixes (Herpesviridae), bacteriófagos T pares (Myoviridae) e poxvirus (Poxviridae) non foron determinados claramente. Un segundo estudo mostrou que os poxvirus, baculovirus e os herpesvirus animais forman clados distintos e separados. As súas relacións cos Asfarviridae e os Myoviridae non foron examinadas e seguen sen aclararse.
As polimerases de arqueas son similares ás ADN polimerases da familia B. Os virus de tipo T4 infectan tanto bacterias coma arqueas e os seus xenes pol parécense aos dos eucariotas. A ADN polimerase das mitocondrias lembra á dos fagos T impares (Myoviridae).
Virus de ADN monocatenario
A historia evolutiva deste grupo compréndese mal actualmente. Propúxose unha orixe antiga para os virus de ADN circular monocatenario.
Os circovirus puideron ter evolucionado dos nanovirus.
Dadas as semellanzas entre as proteínas rep dos alfasatélites e os nanovirus, é probable que os alfasatélites tivesen evolucionado dos nanovirus, pero haberá que facer máis investigacións.
Gran Premio do Canadá de 1986
O Gran Premio do Canadá de 1986 foi unha carreira de Fórmula 1, celebrada no Circuíto Île Notre-Dame, Montreal, Canadá o 15 de xuño de 1986. A carreira, foi a 6ª carreira da tempada de, o 25º Gran Premio do Canadá e o noveno, que se celebrou en Montreal. A carreira disputouse sobre 70 voltas ao circuíto de 4´41 quilómetros de lonxitude para unha distancia total de carreira de 308 quilómetros.
Virus de ADN
Virus de ADN monocatenario
Os xeminivirus puideron ter evolucionado a partir de plásmidos fitoplásmicos.
Gran Premio do Canadá de 1986
Líderes por volta
Nigel Mansell 63 (1-16, 22-30, 32-69), Keke Rosberg 5 (17-21), Alain Prost 1 (31)
Virus de ADN
Virus de ADN monocatenario
Os estudos das estruturas tridimensionais das proteínas Rep, os xeminivirus e parvovirus poden estar emparentados.
1368
Mortes
Historia ano a ano
Virus de ADN
Virus de ADN monocatenario
Os parvovirus invadiron frecuentemente as liñas xerminais de diversas especies animais de mamíferos, peixes, aves, tunicados, artrópodos e platihelmintos. Estiveron asociados co xenoma humano durante ~98 millóns de anos.
As proteínas da cápside da maioría dos virus de ADN monocatenario e ARN monocatenario icosaédricos presentan o mesmo pregamento estrutural, o barril beta de oito láminas beta, tamén chamado pregamento de "brazo de xitano" (jelly-roll). Por outra parte, as proteínas de replicación dos virus de ADN monocatenario icosaédricos pertencen á superfamilia das proteínas de iniciación da replicación dos círculos rodantes, que se encontran comunmente nos plásmidos procarióticos. Baseándose nestas observacións, propúxose que os virus de ADN pequenos se orixinaron por recombinación entre virus de ARN e plásmidos.
Evolución dos bacteriófagos
Desde 1959 describíronse morfoloxicamente ~6.300 virus de procariotas, dos que ~6.200 son bacterianos e ~100 de arqueas. Os virus de arqueas pertencen a 15 familias e infectan a especies de 16 xéneros de arqueas, as cales son case exclusivamente hipertermófilas ou halófilas extremas. Entre as Euryarchaeota aparecen os únicos virus arqueanos con cola, mentres que a maioría dos virus arqueanos filamentosos e pleomórficos aparecen nas Crenarchaeota. Os virus bacterianos pertencen a 10 familias e infectan a membros de 179 xéneros de bacterias: a maioría destas bacterias son membros de Firmicutes e Gammaproteobacteria.
A gran maioría (96,3%) dos bacteriófagos teñen cola e só 230 (3,7%) son poliédricos, filamentosos ou pleomórficos. A familia Siphoviridae é a máis numerosa en especies (>3.600 descricións: 57,3%). Os fagos con cola parecen ser monofiléticos e están entre os virus máis antigos coñecidos. Orixináronse repetidamente en diferentes hóspedes e hai polo menos 11 liñas separadas de descendencia.
Todos os fagos temperados coñecidos (que se integran no xenoma hóspede orixinando ciclos lisoxénicos) empregan algún de tres posibles sistemas para o seu ciclo lisoxénico: a integración/excisión de tipo lambda, a transposición de tipo mu, ou a partición do fago N15 de tipo plásmido.
Os fagos con cola orixináronse a inicios do Precámbrico, moito antes ca os eucariotas e os seus virus. O fago con cola ancestral tiña unha cabeza icosaédrica duns 60 nanómetros de diámetro e unha cola non contráctil cunha simetría séxtupla. A cápside contén unha soa molécula de ADN de dobre cadea dunhas 50 kb. A cola dispoñía seguramentewas dun aparato de fixación. A cabeza e a cola mantíñanse unidas por un conector. A partícula viral non contiña lípidos, era máis pesada ca a dos seus virus descendentes e tiña un alto contido de ADN proporcional ao tamaño da súa cápside (~50%). A maioría do xenoma codificaba proteínas estruturais. Os xenes morfoxenéticos agrupábanse nun extremo do xenoma, cos xenes da cabeza precedendo aos da cola. Probablemente o xenoma codificaba encimas líticos. Parte do xenoma do fago non era esencial e probablemente de orixe bacteriano.
Posteriormente os fagos evolucionaron adquirindo colas contráctiles ou curtas e cabezas alongadas. Algúns virus fixéronse temperados ao adquiriren un complexo integrase-excisionase, partes de plásmidos ou transposóns.
NCLDV
Os asfarvirus, iridovirus, mimivirus, ficodnavirus e poxvirus pertencen a un mesmo grupo, chamado virus de ADN grande nucleocitoplasmáticos (NCLDV). Este clado pode dividirse en dous grupos:
É probable que estes virus tivesen evolucionado antes da separación dos eucariotas nos grupos coroa existentes. O xenoma ancestral era complexo con polo menos 41 xenes entre os que estaban: (1) a maquinaria de replicación, (2) ata catro subunidades de ARN polimerase, (3) polo menos tres factores de transcrición, (4) encimas para a colocación da carapucha 5' e a poliadenilación, (5) o aparato de empaquetamento do ADN, e (6) os compoñentes estruturais dunha cápside icosaédrica e a membrana viral.
A evolución deste grupo de virus parece ser complexa e con adquisición de xenes procedentes de múltiples fontes.
A Fraga, Aranga, Aranga
A Fraga é un lugar da parroquia de Aranga no concello coruñés de Aranga na Comarca de Betanzos. Non tiña habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
Conan Osíris
Tiago Miranda, máis coñecido polo seu nome artístico Conan Osíris, é un cantautor portugués. Con dous álbums lanzados en 2016 e 2017, tivo inmediatamente numerosas críticas positivas na prensa, o que o lanzou ao panorama nacional. Con algunhas actuacións importantes, como por exemplo o feche do festival de cinema independente de Lisboa, o IndieLisboa, popularizouse, establecendo fortemente a súa carreira musical. Gañou notoriedade nacional, e mesmo internacional, ao presentarse coa canción "Telemóveis" no FestivalRTP da Canção 2019. Antinxiu tamén as tendencias de YouTube e Spotify en Portugal. Despois de gañar o referido festival o 3 de marzo de 2019, Conan Osíris competiu no Festival de Eurovisión 2019 en Tel Aviv, representando a Portugal.
Misión BepiColombo
alt=Traxectoria animada da misión.|miniatura|Traxectoria animada da misión. A misión BepiColombo é unha misión de observación e exploración do planeta Mercurio levada a cabo en colaboración entre as axencias espaciais europeas (ESA) e xaponesa (JAXA). .
Características
Foi lanzada cun Ariane 5 dende a base da ESA en Kourou, representando unha carga de lanzamento de 4100 kg.
A misión componse de dúas naves, Mercury Planetary Orbiter (MPO), liderado pola ESA, e o Mercury Magnetospheric Orbiter (MMO), liderado por JAXA, transportadas ata destino polo Mercury Transfer Module (MTM), construído pola ESA:
Lanzada en outubro de 2018, aproveita o tirón gravitacional para chegar a destino, orbitar Mercurio en decembro de 2025, despois de sobrevoar por nove veces diversos planetas:
Correccións suplementarias son efectuadas polo sistema de propulsión iónico de MTM.
Na viaxe a destino segue unha órbita de transferencia heliocéntrica, e en Mercurio as dúas naves seguirán órbitas diferentes:
A duración prevista da misión arredor de Mercurio é de un ano.
Os Queimadoiros, Artes, Ribeira
Os Queimadoiros é un lugar da parroquia de Artes no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 29 habitantes (15 homes e 14 mulleres).
Luís de Freitas Branco
Luís de Freitas Branco, nado en Lisboa o 12 de outubro de 1890 e finado na mesma cidade o 27 de novembro de 1955, foi un compositor portugués, introdutor do modernismo na música portuguesa e unha das máis importantes personalidades da cultura portuguesa do século XX.
Biografía
Desenvolveu a súa actividade en diversas áreas da vida cultural. Educado no medio familiar, axiña tomou contacto coa música, estudando violín e piano. Aos 14 anos xa compuña cancións que alcanzaron unha gran popularidade. Ao 17 anos comezou a súa tarefa como crítico musical no Diário Ilustrado. Tamén estudou órgano.
En 1910 instálase en Berlín co fin de estudar composición, música antiga e metodoloxía da historia da música. En maio de 1911 viaxou a París, onde tivo ocasión de coñecer a Claude Debussy e a corrente estética impresionista. En 1916 foi nomeado director do Conservatorio de Lisboa. Entre 1919 e 1924 foi subdirector.
Mantivo relacións estreitas con diferentes personaxes da vida cultural portuguesa, como Bento de Jesus Caraça e António Sérgio.
A partir de 1940 é acusado de irreverente por comportarse de xeito "impropio" nas aulas e por feitos da súa vida privada, sufrindo un proceso que culminaría na súa suspensión como docente do Conservatorio. A partir de entón dedicouse á radio e aos seus discípulos.
Vida persoal
Era irmán do mestre e músico Pedro de Freitas Branco, de quen foi profesor.
Casou con Estela Diniz de Ávila e Sousa, sen que tivesen descendentes.
Tivo un fillo con Maria Clara Dambert Filgueiras, de ascendencia franco-belga, o musicólogo e matemático João de Freitas Branco.
Era tío do compositor e pianista Bernardo Sassetti.
Antepasado común
O antepasado común ou ascendente común é o ser vivo ou especie do cal descenden dúas ou máis especies. Dentro dunha especie, é o ser vivo do cal descenden dous ou máis individuos de diferentes liñas familiares. O concepto de ascendencia común ou orixe común describe en bioloxía evolutiva como un grupo de organismos teñen un antepasado común máis recente. Hai evidencias de que todos os seres vivos da Terra descenden dun último antepasado universal.
A ascendencia común entre organismos de diferentes especies orixínase durante a especiación, na cal se establecen novas especies a partir dunha soa poboación ancestral. Os organismos que comparten un antepasado común máis recente están máis estreitamente emparentados. O antepasado común máis recente de todos os organismos vivos actuais é o último antepasado universal, o cal viviu hai uns 3.900 millóns de anos. As dúas evidencias máis antigas da existencia de vida na Terra son o grafito bioxénico atopado en rochas metasedimentarias de hai 3.700 millóns de anos de Groenlandia e os tapetes microbianos fósiles de 3.480 millóns de anos atopados en arenitos de Australia Occidental. Todos os organismos actuais da Terra comparten unha mesma herdanza xenética (teñen un antepasado común universal), polo que son os descendentes dunha soa especie orixinal, aínda que a posibilidade dunha substancial transferencia horizontal de xenes na época da evolución inicial formulou cuestións sobre a monofilia da vida.
A existencia dun antepasado común universal a través dun proceso evolutivo foi proposta primeiramene por Charles Darwin en On the Origin of Species (1859), onde escribiu: "Hai grandeza nesta concepción da vida, coas súas varias facultades, que foron orixinalmente alentadas nunhas poucas formas ou nunha; e que, mentres este planeta foi orbitando segundo as leis fixas da gravitación, a partir dun comezo tan sinxelo evolucionaron e evolucionan infinitas formas cada cal máis bonita e marabillosa.
Pauls Jonass
Pauls Jonass nado en Aizpute o 13 de xaneiro de 1997, é un piloto de motocrós letón. Foi campión mundial en MX2 en 2017. Corre en categoría MXGP co equipo Husqvarna.