cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tampere Cup
Historia
O torneo tamén se celebrou en agosto de 2016. Ese aano Tappara celebrou a vitoria final fronte a Turun Palloseura con gol de Jere Karjalainen. No partido polo bronce Ilves derrotou a HIFK (2-1) no tempo suplementario logo de ter finalizado o partido con empate 1-1.
En agosto de 2017 a Tampere Cup contou, ademais de con Ilves e Tappara, con HIFK e Pelicans.
En 2018 o torneo contou cos mesmos participantes que o ano anterior. Tappara proclamouse campión por terceira vez consecutiva logo de derrotar na final a HIFK 4-0. miniatura|Partido polo bronce entre Ilves e HPK durante a edición de 2021 disputada no [[Tesoman jäähalli.]] En 2021 a Tampere Cup amais de Tappara e Ilves, participaron KooKoo e HPK. A sede do torneo foi excepcionalmente o Tesoman jäähalli. Ese ano KooKoo conseguiu a súa primeira Tampere Cup.
Cernadela, Santa Cruz do Valadouro, O Valadouro
Cernadela é un lugar da parroquia de Santa Cruz do Valadouro, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Migjorn, Mallorca
Migjorn (literalmente en catalán "Mediodía") é unha comarca de Mallorca, nas Illas Baleares, que ocupa a parte meridional da illa. Como o resto de comarcas, non ten recoñecemento oficial.
Santín, Covelo, Palas de Rei
Santín é un lugar da parroquia de Covelo no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 9 habitantes, dos cales 4 eran homes e 5 eran mulleres.
Cendemil, Santa Cruz do Valadouro, O Valadouro
Cendemil é un lugar da parroquia de Santa Cruz do Valadouro, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
O Coto, Santa Cruz do Valadouro, O Valadouro
O Coto é un lugar da parroquia de Santa Cruz do Valadouro, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Seixiños, Covelo, Palas de Rei
Seixiños é un lugar da parroquia de Covelo no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 11 habitantes, dos cales 6 eran homes e 5 eran mulleres.
As Curuxeiras, Santa Cruz do Valadouro, O Valadouro
As Curuxeiras é un lugar da parroquia de Santa Cruz do Valadouro, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Fontelo, Santa Cruz do Valadouro, O Valadouro
Fontelo é un lugar da parroquia de Santa Cruz do Valadouro, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Curbián, Curbián, Palas de Rei
Curbián é un lugar da parroquia de Curbián no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 37 habitantes, dos cales 21 eran homes e 16 eran mulleres.
O Coto, Vilacampa, O Valadouro
O Coto é un lugar da parroquia de Vilacampa, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
The Reluctant Dragon
Os primeiros vinte minutos do filme están en branco e negro, e o resto en Technicolor. A maioría do filme é de acción en vivo, con catro segmentos de curtametraxes animadas. A duración total das partes animadas é de 40 minutos.
Carme Pinós
Carme Pinós i Desplat nada en Barcelona en  1954 é unha arquitecta e profesora universitaria española. En decembro de 2021 foi galardoada co Premio Nacional de Arquitectura e España, que xa recibira en 1995.
Traxectoria
Carme Pinós é filla de Tomás Pinós, médico e director de Patoloxía Dixestiva do Hospital de la Santa Creu i Sant Pau de Barcelona. Tiña 60 anos cando naceu Carme. Mentres estudaba arquitectura na Escola de Arquitectura de Barcelona, axudou á súa nai a xestionar a súa granxa en Balaguer ( Lleida ). Esta experiencia influíu na súa concepción paisaxística para proxectar edificios axeitados ao carácter particular de cada lugar. Na escola había 4 mulleres fronte a 200 homes.
Quinto Aurelio Símaco (cónsul 446)
Quinto Aurelio Símaco (en latín: Quintus Aurelius Symmachus), foi un senador romano do século V, pertencente á familia dos Símaco.
Traxectoria
No 446, foi nomeado cónsul para a corte occidental, xunto con Aecio.
Carme Pinós
Traxectoria
En 1991 fundou o seu propio estudo co nome de Estudio Carme Pinós, que en 1996 gañou o concurso para a construción do Paseo Marítimo de Torrevieja.
Quinto Aurelio Símaco (cónsul 446)
Traxectoria
Probablemente era fillo de Quinto Fabio Memio Símaco (Quintus Fabianus Memmius Symmachus) e, polo tanto, neto do orador Quinto Aurelio Símaco). Casou con Rusticiana, e foi pai de Quinto Aurelio Memio Símaco, que tamén foi cónsul no 485.
Quizais debería identificarse co Símaco a quen Macrobio Ambrosio Theodosio dedicou o tratado De differentis vel societatibus graeci latinique verbi.
Carme Pinós
Traxectoria
Entre os seus últimos proxectos máis destacados destacan o Plan Xeral do centro histórico de Saint Dizier ( Francia ), onde tamén realizou intervencións no espazo público; a construción da Torre Cube, en Guadalaxara ( México ); o centro cultural e expositivo CaixaForum Zaragoza (España); e o conxunto formado pola Praza da Gardunya, a Escola Massana, un edificio residencial e a fachada posterior do mercado da Boquería, en Barcelona (España).
Torre de observación de Pyynikki
A torre de observación de Pyynikki (en finés Pyynikin näkötorni) é unha torre de observación de 26 metros de altura situada en Pyynikinharju, na cidade de Tampere (Finlandia). Foi deseñada por Vilho Kolhon e está situada a 152 metros de altura. A torre foi construída en granito vermello procedente de Åland. Ao seu pé encóntrase a Pyynikin Munkkikahvila, unha cafetería famosa polas súas rosquillas.
Carme Pinós
Traxectoria
En 2012 creou a firma de mobles Objects by Estudio Carme Pinós.
En 2021, o Museo ICO de Madrid, na súa " aposta por dar visibilidade aos grandes expoñentes da arquitectura contemporánea ", dedicoulle unha importante exposición que abarca os trinta anos da súa carreira. Foi a primeira exposición dunha arquitecto en España.
Lingua náhuatl nos Estados Unidos de América
miniatura|224x224px|Distribución xeográfica das linguas nahuas por número de falantes como primeira e segunda lingua. A lingua náhuatl é falada nos Estados Unidos principalmente por inmigrantes mexicanos de comunidades indíxenas e por chicanos que a estudan e falan como segunda lingua. Malia que non existe un censo oficial da lingua no país norteamericano, calcúlase que hai uns 140.800 falantes de náhuatl. Durante as últimas décadas, os Estados Unidos levou a cabo moitas iniciativas educativas destinadas a ensinar o náhuatl como lingua de herdanza cultural.
Grazas a fontes de primeira man recollidas ao longo de varias décadas, sábese que existen comunidades náhuatls nas cidades dos Ánxeles, Houston, Chicago, Atlanta e Riverside, sendo coñecidas as dúas primeiras como "cidades capitais da migratoción náhuatl" xa que se estabeleceron como referentes internacionais da rexión nahua dende a década de 1980, consolidándose como redes comunitarias. En California, o náhuatl é a cuarta lingua indíxena de México que está máis presente no sector agrícola do estado, por detrás do mixteco, do zapoteco e do triqui.
O "California Indigenous Farmworker Study" (IFS) estima, en base á California Indigenous Community Survey (ICS) que, só nas zonas rurais dese estado, hai uns 165.000 mexicanos que falan unha lingua indíxena orixinaria dos estados de Oaxaca (zapoteco, mixteco, mazateca, mixe, triqui), Guerrero (náhuatl, mixteco, tlapaneco, amuzgo), Puebla (náhuatl, totonaco) e Michoacán (purépecha, náhuatl), principalmente. Porén, non se detalla o número de falantes de cada lingua e tampouco se inclúe a poboación que a fala nas zonas urbanas.
Uso no ensino
Unha escola chárter en Lynwood ofrece clases de náhuatl aos seus estudantes de secundaria, grazas a un estudante de posgrao da UCLA. Ademais, un falante nativo de náhuatl leva 26 anos impartindo clases de náhuatl nunha igrexa local de Santa Ana. Outra institución educativa, Academia Semillas del Pueblo, é unha escola concertada dos Ánxeles onde se ensina a lingua e cultura náhuatl a estudantes de todas as idades.
Uso da lingua
As primeiras comunidades náhuatl no que hoxe son os Estados Unidos procedían da colonización tlaxcalense no norte do Vicerreinado de Nova España.
A diferenza das outras linguas de México que se falan nos Estados Unidos, unha gran parte dos falantes de náhuatl son mexicano-estadounidenses. Moitos membros deste grupo crearon a súa propia identidade conectando coa cultura azteca. Xa que o náhuatl é identificado como a lingua dos aztecas, os chicanos apropiáronse del como símbolo da súa identidade. Son moitos os que falan náhuatl con mexicanos nativos e outros que prefiren só falalo con outros chicanos. Así mesmo, a conexión náhuatl coa súa propia identidade é o motivo polo que moitos deles teñen nomes náhuatl.
En New Folsom, California, o persoal interceptou un dicionario náhuatl, que mostra a adaptación do significado de moitas palabras que acabaron formando o argot dos reclusos empregado cando falan a lingua. Deste xeito, os achkawtli (xefes) das bandas emiten as súas ordes secretas en náhuatl para que os pitsomeh (porcos/policías) non poidan entender o que están facendo ou artellando. Ademais destes dous termos, algunhas das palabras, variacións e significados deste argot son:kalpolli (escola), siwatl (dama), kwilonyotl (punk), ixpol (norteños), kanpol (sureños), kawayoh (heroína), makwawitl (club de guerra), malinalli (marihuana), mika (irmán), toka (bocalán), momo (a túa man), kimichimi (espía), tekoni (falar), tla (si), ma (non), ti (ti), tlilli pol (negros), topileh (lei), towia (soldado), itstolli (perna), awilnema (coito), wel (bo), mixchiya (agarda), mixpantsinko (saúdo), yakatl (punto), pochtekatl (comerciante), pilli pol (persoa pequena), oktli (aguriño), kan (sur), pilli (señor) e kalli (cela).
En California, aínda que ás veces se describe o náhuatl sen probas como prevalente entre os inmigrantes, hai poucos falantes en calquera lugar do estado. A Enquisa sobre Traballadores Agrícolas Indíxenas atopa que a gran maioría dos traballadores agrícolas que falan unha lingua indíxena americana tamén falaban outras linguas, e todas elas xuntas son só o 1%. O náhuatl e o chatino están presentes en pequenas cantidades. O náhuatl apareceu como elemento minoritario, xunto co acateco, o chatino, o purépecha, o kʼicheʼ e o zoque, na Enquisa Nacional de Traballadores Agrícolas de 2016.
No outono do ano 2016, unha escena enteira dun programa de televisión estadounidense foi filmada en español e náhuatl moderno, o que fixo que fose a primeira vez que se escoitase esta lingua nunha emisión estadounidense.
Matanza dos españois
miniatura|Rexión de [[Vestfirðir, onde se produciu o masacre.]] A chamada matanza dos españois (en Spánverjavígin) foi un asasinato colectivo ocorrido en Islandia no século XVII. Uns baleeiros vascos chegaron nunha expedición de caza até Islandia en 1615 e alí foron asasinados tras conflitos coa poboación local da rexión de Vestfirðir.
Contexto
Na primeira metade do século XVI os baleeiros vascos desenvolveron a primeira industria baleeira a grande escala do mundo en Terra Nova. O centro desta industria eran dez portos da costa meridional da península do Labrador. Durante a etapa de apoxeo, nas décadas de 1550 a 1570, a frota estaba formada por unha trintena de barcos, tripulados por máis de dous mil homes, que capturaban unhas catrocentas baleas cada ano. A comezos do século XVII, a captura de baleas por parte dos mariñeiros vascos estendeuse até Islandia.
A matanza dos españois
O ano 1615 foi difícil en Islandia por mor de que as costas permaneceron conxeladas até o final do verán e producíronse considerables perdas de gando. A mediados do verán, tres buques baleeiros vascos chegaron a Reykjarfjörður, en Vestfirðir. Os islandeses e os vascos tiñan un acordo mutuo polo que ambos se beneficiarían da empresa. Cando os barcos estiveron listos para partir a finais de setembro, levantouse un terrible vendaval e os barcos foron empurrados até as rochas, onde quedaron esnaquizados. A maior parte da tripulación —uns oitenta— sobreviviu. Os capitáns Pedro de Aguirre e Esteban de Tellaria pasaron o inverno en Vatneyri (Patreksfjörður) e ao ano seguinte marcharon a casa. A tripulación de Martín de Villafranca dividiuse en dous grupos: un dirixiuse a Ísafjarðardjúp e o outro a Bolungarvík e despois a Þingeyri. O 17 de outubro Martín de Villafranca e os outros dezasete membros do seu grupo foron asasinados en Æðey e Sandeyri, en Ísafjarðardjúp.
Gradaílle, Santa Cruz do Valadouro, O Valadouro
Gradaílle é un lugar da parroquia de Santa Cruz do Valadouro, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Matanza dos españois
A matanza dos españois
Estas decisións foron instigadas polo maxistrado Ari Magnússon de Ögur en outubro de 1615 e xaneiro de 1616. Os vascos foron considerados criminais polas súas falcatruadas despois de que os seus barcos naufragasen e, segundo o libro de lexislación islandesa de 1281, decidiuse que a única opción correcta era executar a tantos como fose posible. En total 32 vascos, todos eles guipuscoanos, foron asasinados.
Jón o Douto
Jón Guðmundsson o Douto escribiu un relato crítico dos feitos, condenando a decisión do maxistrado local de ordenar os asasinatos na súa obra Sönn frásaga af spanskra manna skipbrotum og slagi (Un relato verdadeiro dos naufraxios e loitas dos españois). Jón afirma que foron asasinados inxustamente: desexando non tomar parte nos ataques, fuxiu a Snæfellsnes no sur.
Gatoi, Santa Cruz do Valadouro, O Valadouro
Gatoi é un lugar da parroquia de Santa Cruz do Valadouro, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
A Lapa, Santa Cruz do Valadouro, O Valadouro
A Lapa é un lugar da parroquia de Santa Cruz do Valadouro, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Ubaldina Valoyes
Ubaldina Valoyes Cuesta, nado en Quibdó, Chocó, o 6 de xullo de 1982, é unha halterófila colombiana. Foi campioa de Centroamérica e do Caribe en Mayagüez 2010 e nos Xogos Panamericanos en catro edicións consecutivas iniciando en Santo Domingo 2003. O 25 de novembro de 2020, foille adxudicada a medalla de bronce nos Xogos Olímpicos de Londres 2012, logo de que se confirmase o positivo por stanlozono da romanesa, Roxana Cocos.
Margaretha Kirch
Margaretha Kirch, nada en 1703 e finada en 1744, foi unha astrónoma alemá.
Traxectoria
Era filla dos astrónomos Gottfried Kirch e Maria Margarethe Kirch. Ela e a súa irmá Christine Kirch foron educadas en astronomía desde os 10 anos e traballaron como axudantes do seu irmán.
As Lamas, Santa Cruz do Valadouro, O Valadouro
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Myrteae
Myrteae é unha tribo pertencente á familia das mirtáceas. Ten os seguintes xéneros:
Pena Piñeiro, Curbián, Palas de Rei
Pena Piñeiro é un lugar da parroquia de Curbián no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 6 habitantes, dos cales 3 eran homes e 3 eran mulleres.
Grease (filme)
Grease é un filme musical de 1978 ambientado nos anos 50, escrito por Bronte Woodard e dirixido por Randal Kleiser. Está protagonizado por John Travolta e Olivia Newton-John. A cinta está baseada no musical homónimo de 1972, creado por Jim Jacobs e Warren Casey. O filme narra a historia de amor entre o rebelde Danny Zuko (John Travolta) e a inocente Sandy Olsson (Olivia Newton-John).
Estreado o 16 de xuño de 1978, Grease foi un grande éxito comercial e da crítica, converténdose no musical con maior recadación de tódolos tempos. O álbum da súa banda sonora foi o segundo máis vendido en 1978 nos Estados Unidos, só por detrás da banda sonora do filme Saturday Night Fever (que tamén protagonizou Travolta) e conseguiu un nomeamento ós Óscar pola canción "Hopelessly Devoted to You" na 51ª edición dos premios. En 2020, o filme foi escollido para a súa conservación no National Film Registry da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América por ser "cultural, histórica ou esteticamente significativo".
KJT Haukat
As KJT Haukat foron un equipo feminino finlandés de hóckey sobre xeo das cidades de Järvenpää, Kerava e Tuusula, na rexión de Uusimaa. En maio de 2023 o equipo cesou a súa actividade.
Liñares, Santa Cruz do Valadouro, O Valadouro
Liñares é un lugar da parroquia de Santa Cruz do Valadouro, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Grease (filme)
Tivo unha secuela, Grease 2, que se estreou en 1982, protagonizada por Maxwell Caulfield e Michelle Pfeiffer. Poucos membros do elenco orixinal retomaron os seus papeis na secuela. En 2020, Grease: Rise of the Pink Ladies, unha serie de Paramount+ baseada no filme, así como a súa precuela, Summer Lovin', estaban en fase de produción.
Sinopse
O filme comeza cos protagonistas principais, Danny Zuko (Travolta) e Sandy Olsson (Newton-John), pasando o verán xuntos e formalizando unha relación. Desgraciadamente, ambos teñen que despedirse ao termo das vacacións debido a que ela e a súa familia teñen que regresar a Australia. Con todo e para a súa sorpresa, os pais cambian de opinión e quedan nos Estados Unidos e inscríbese no instituto Rydell (un instituto ficticio en California), onde estuda a súa amiga Frenchy, membro dun grupo feminino chamado As Damas Rosas (The Pink Ladies no orixinal en inglés). O que non sabe é que nese mesmo instituto tamén estuda Danny.
Danny, pola súa banda, é o colíder dun grupo de catro mozos, os T-Birds (Thunder Birds). Kenickie, primeiro ao mando dos T-Birds, anima a Danny para que lles conte a súa experiencia de vacacións, mentres que as Damas Rosas interrogan a Sandy. Este escenario desemboca na canción "Summer Nights" ("Noites de verán"), na que ambos relatan o seu punto de vista sobre a súa relación de verán co outro. Vese claramente que Danny esaxera e ningún dos dous sabe da presenza do outro no instituto. Animada por Patty Simcox, unha moza popular do instituto, Sandy apúntase ao equipo de animadoras de Rydell. As Damas Rosas fan coincidir a Danny e a Sandy, pero Danny ten que protexer a súa imaxe de tipo duro e o seu comportamento cara a Sandy fai que ela se vaia correndo entre bágoas. Frenchy tenta animar a Sandy convidándoa a unha festa de pixamas na súa casa co resto das rapazas. Sandy apúntase, pero o seu comportamento de nena boa que nunca rompeu un prato remata coa paciencia de Rizzo, xa que Sandy se atraganta cun cigarro, non lle gusta o sabor do viño e aterrorízalle a idea de que Frenchy lle perfore os lóbulos das orellas para levar pendentes. Ante a insistencia de Frenchy, Sandy vai con ela ao baño e alí ponse enferma con só ver o sangue. Frenchy comunica ás súas amigas que vai deixar o instituto para ir a unha escola de beleza. Rizzo non pode máis e mófase de Sandy xunto con todas as demais cantando a sarcástica "Look at me, I'm Sandra Dee".
Os T-Birds chegan á casa de Frenchy e Rizzo deslízase polo tellado para ir con eles. Ela e Kenickie flirtean un pouco e Kenickie convídaa a subir ao coche. Danny vaise pola súa conta e Kenickie e Rizzo marchan no coche, deixando tirados aos demais T-Birds, que deciden ir comer unha pizza. Sandy sae fóra e decide que, a pesar de todo, segue namorada de Danny, cantando a canción "Hopelessly Devoted to You", unha canción de amor engadida expresamente para o filme e que foi un grande éxito como sinxelo.
A escena cambia a Rizzo e Kenickie bicándose apaixonadamente no asento traseiro do coche. Queren levar as cousas un paso máis aló, pero o condón que Kenickie levaba na carteira rompe. Rizzo, incapaz de resistir aos encantos de Kenickie, lánzase sobre Kenickie e seguen adiante sen protección. Axiña son interrompidos por Leo, líder da banda dos Escorpions (The Scorpions), rivais dos T-Birds, que causa algúns danos ao coche de Kenickie e insulta a ambos.
Mentres traballan na reparación do coche, os T-Birds fantasean sobre como quedará o coche unha vez estea posto a punto e pintado, cantando "Greased Lightning". Danny atópase máis tarde no Palacio do xeado (Frosty Palace) e téntase desculpar con ela pola súa actitude. Ao ver que Sandy está a compartir un refresco con Tom Chisum, un deportista, decide que se ese é o tipo de home que a ela lle gusta, el pode converterse nun apuntándose a algún deporte no instituto.
O seguinte que se ve é a desastrosa exhibición de Danny en baloncesto, loita libre e béisbol, disciplinas nas que sempre perde a paciencia e termina pegando a alguén. Finalmente ve que o seu deporte ideal é o atletismo, pola falta de contacto co opoñente. Mentres Danny está a adestrar en carreira de valos, ve a Sandy e tropeza. Sandy deixa a Tom Chisum para ver se Danny está ben, reconciliándose con el. Danny tenta ir ao Palacio do xeado con Sandy para estar sós e non preocuparse por arruinar a súa imaxe diante dos seus amigos. Alí descobre que tanto os T-Birds como as Damas Rosas xa están alí, e a Danny resúltalle moi complicado seducir a Sandy sen parecer brando diante do seu grupo. Cando todo o mundo se foi da xeadaría, Frenchy, que estivo ocultando a cor do seu pelo baixo un pano, revela que está a ter problemas na escola de beleza xa que ten o pelo de cor rosa por un erro na tinguidura. Entón imaxínase que ten un anxo da garda emulando á película "Tammy" con Debbie Reynolds, que lle di que debe facer coa súa vida. Este anxo resulta ser Frankie Avalon, ídolo adolescente de fins da década dos anos 1950 que a anima a volver ao instituto cantando "Beauty School Dropout".
O programa de televisión National Bandstand ten pensado emitir en directo precisamente desde o ximnasio do instituto Rydell, motivo polo cal se organiza un concurso de baile ao que Danny leva a Sandy. Rizzo, enfadada con Kenickie, leva ao baile a Leo, o líder da banda rival, obrigando a Kenickie a levar á noiva deste, ChaCha DiGregorio, quen á súa vez foi noiva de Danny hai tempo. O presentador do programa, Vince Fontaine, ten un flechazo con Marty, das Damas Rosas. O baile presenta moitas cancións coñecidas dos anos 1950 versionadas polo grupo Xa Na Na. Durante o baile, Rizzo abandona o recinto enfadada cando ve a Kenickie con ChaCha, mentres que Danny e Sandy son das poucas parellas que van quedando no concurso. Nun momento dado, Sonny tira de Sandy deixando a Danny bailando con ChaCha. Sandy dáse conta de que ChaCha é unha exmoza de Danny e moito mellor bailarina que ela, abandonando o ximnasio enfadada. Danny e ChaCha gañan o concurso de baile.
Máis tarde, Danny leva a Sandy a un autocinema onde se desculpa por tela deixado desa maneira. A desculpa non significa demasiado para Sandy, de modo que Danny tenta quitar o anel que leva para darllo a ela pero ao facelo, accidentalmente crávalle o cóbado no peito. Ao darllo, Sandy bícalle na fazula dicindo que agora se dá conta de que de verdade a respecta. O plano cambia a Marty e Rizzo nos lavabos do mesmo cine. Alí, Rizzo dille a Marty que ten unha falta e está aterrada xa que tivo sexo con Kenickie sen protección. Ao saír dos lavabos a Marty escápaselle un comentario con respecto ao embarazo de Rizzo, que Sonny ouve de casualidade. A murmuración propágase como a pólvora até chegar ao propio Kenickie. Cando este lle pregunta a Rizzo se é verdade, ela pregúntalle por que lle preocupa e Kenickie di que non escapa dos seus erros, e Rizzo dille que non se preocupe, que non foi o seu erro. El dálle as grazas sarcasticamente e déixaa alí.
De novo no coche, Danny ten o brazo ao redor de Sandy, e tenta descaradamente meterlle man a Sandy e enrolarse con ela. A ela non parece entusiasmarlle a idea e sae do coche enfadada dando unha portada que golpea a Danny na entrepierna. Tras tirarlle de volta o anel, abandona o cine. Danny laméntase por perder de novo a Sandy e revela o auténtico alcance dos seus sentimentos cara a ela na canción "Sandy".
A seguinte escena é a carreira entre Leo e Kenickie na canle. Kenickie pídelle a Danny que sexa o seu padriño no desafío, e Marty dálle a Kenickie un penique que se atopou para que lle dea sorte. Ao deixalo caer, Kenickie agáchase a recollelo e un dos T-Birds abre a porta sen verlle, golpeándoo na cabeza. Deciden que Danny correrá no seu lugar e mentres, Sandy ve o espectáculo desde a distancia. A carreira (que resulta ser unha parodia da famosa carreira de Ben-Hur) está moi disputada aínda que finalmente Danny gaña. Alegrada polo triunfo de Danny, Sandy dáse conta dos seus sentimentos cara a Danny e considera que a súa imaxe e a súa actitude son demasiado puritanas, coa canción "Look at Me, I'm Sandra Dee (reprise)". Mentres Danny vai celebrar a carreira cos T-Birds, Frenchy ve a Sandy e quedan para facerlle a Sandy un completo cambio de imaxe.
É xa o último día de clase e organizouse unha feira no instituto Rydell. Rizzo está montada nunha nora con Frenchy, e Kenickie dille que se baixe porque está nunha certa condición e ela dille que foi unha falsa alarma. Kenickie e Rizzo reconcílianse. Danny aparece alí coa sudadera deportiva do equipo de atletismo, e Doody, Sonny e Putzie dinlle que agora é un atleta e que iso significa que deixará aos T-Birds. El di que si porque iso é o que Sandy quere. De súpeto Sandy aparece cunha chaqueta de coiro negro, sandalias de tacón alto, un top cos ombreiros ao aire, o pelo rizado e pantalóns axustados e fumando un cigarro. Danny atópaa extremadamente atractiva, caendo aos seus pés. Ambos volven estar xuntos e cantan "You're the One That I Want" ("Es o que eu quero"), (outra canción engadida para a película e un grande éxito mesmo antes de que a película estreárase), chegando ao número un da lista de popularidade de Billboard en 1978. Todos cantan o gran finale, "We Go Together", e Danny e Sandy vanse voando nun convertible, desaparecendo no ceo (versión máis longa).
Durante os créditos, que ten a forma dun anuario escolar, pode escoitarse "Grease (reprise)".
Elenco
dereita|miniatura|250x250px|John Travolta
Lingua mono
miniatura|Historia narrada en lingua mono rexistrada polo Laboratorio de Fonética da [[Universidade de California, Os Ánxeles|UCLA en 1984.]] A lingua mono (/ˈmoʊnoʊ/ MOH-noh) é unha lingua númica da familia uto-azteca, a lingua ancestral do pobo mono. O mono consta de dous dialectos, o oriental e o occidental. O nome "monachi" utilízase habitualmente en referencia ao mono occidental e "paiute do val Owens" en referencia ao mono oriental. En 1925, Alfred Kroeber estimou que o mono tiña entre 3.000 e 4.000 falantes. No ano 2010, só unhas 40 persoas maiores falaban o mono como primeira lingua. Está clasificado como en perigo crítico polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas. Fálase no sur da Serra Nevada, na bacía do río Mono e no val Owens do centro e leste de California. O mono está estreitamente relacionado coa lingua paiute do norte; estas dúas clasifícanse como o grupo occidental das linguas númicas, unha rama da familia uto-azteca.
A Porteliña, Cristiñade, Ponteareas
A Porteliña é un lugar da parroquia de Cristiñade no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 107 habitantes (54 homes e 53 mulleres).
Lodeiros, Santa Cruz do Valadouro, O Valadouro
Lodeiros é un lugar da parroquia de Santa Cruz do Valadouro, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Rocío López García
Rocío López García, nada en Lourenzá en 1983, é unha política galega do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Licenciada en administración e dirección de empresas pola Universidade de Santiago de Compostela. Traballou nunha empresa do sector forestal. Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Lourenzá que obtivo 4 concelleiros. Nas municipais de 2015 foi elixida alcaldesa de Lourenzá con maioría absoluta. Volveu ser elixida alcaldesa con maioría absoluta nas municipais de 2019.
Lingua okanagan
A lingua okanagan, tamén coñecida como colville-okanagan, ou nsyilxcən (n̓səl̓xcin̓, n̓syilxčn̓), é unha lingua salish falada polo pobo okanagan que habitaba na rexión da meseta interior da conca do río Okanagan no período precolonial. O seu territorio está dividido entre a Columbia Británica do Canadá e o Estado de Washington nos Estados Unidos de América. Despois da colonización británica, estadounidense e canadense durante o século XIX e a posterior asimilación de todas as tribos salish, o uso da lingua okanagan declinou drasticamente.
O okanagan está en perigo de extinción, xa que non se transmite como primeira lingua, mais está a ser ensinada como segunda lingua por máis de 40 adultos e 35 nenos na cidade de Spokane, Washington, e por varias ducias de adultos na reserva india de Colville, no estado de Washington, así como polor habitantes do val do río Okanagan da Columbia Británica. Quedan arredor de 50 persoas que falan o okanagan con fluidez como primeira lingua, a maioría delas viven no val de Okanagan na Columbia Británica. A lingua está nun estado moribundo e non ten falantes como primeira lingua de menos de 50 anos. O okanagan é a segunda lingua salish máis falada despois do shuswap.
Gwynne Shotwell
Traxectoria
Gwynne é Licenciada en Ciencias e ten un mestrado en Ciencias en Enxeñaría Mecánica e Matemáticas Aplicadas pola Northwestern University.
Carreira
Shotwell tiña planeado orixinalmente traballar na industria do automóbil e estaba inscrita no Mestrado en administración de negocios de Chrysler, pero quería un papel máis práctico na enxeñaría e non quedou nesa industria.
En 1988, uniuse a The Aerospace Corporation, e traballou como técnico de busca e contratos de desenvolvemento espacial militar. Durante unha década traballou na análise térmica mentres "escribía ducias de traballos sobre unha gran variedade de temas como o deseño conceptual de aeronaves pequenas, o modelado de obxectivos de sinatura infravermella, a integración do transbordador espacial e os riscos operativos dos vehículos de reentrada".
Querendo "construír e afinar a aeronave", en 1998 deixou Aerospace Corp. para converterse en directora da división de sistemas espaciais de Microcosm Inc.
En 2002, Shotwell uniuse a SpaceX, unha empresa comercial de exploración espacial fundada por Elon Musk, onde ocupa un asento no consello de administración. Gwynne Shotwell construíu a familia de vehículos Falcon que realizou case 50 lanzamentos, o que supón uns ingresos de case 5.000 millóns de dólares. Agora é presidenta e COO de SpaceX e é responsable das operacións diarias e da xestión de todas as relacións estratéxicas e cos clientes para apoiar o crecemento da empresa.
SpaceX converteuse na primeira empresa privada en lanzar, orbitar e recuperar con éxito un avión en decembro de 2010. Tamén ten un contrato de varios millóns de dólares coa NASA para entregar astronautas á Estación Espacial Internacional (ISS). SpaceX tamén está a traballar nun sistema de transporte de próxima xeración para levar a xente a Marte nun futuro próximo.
Woke
miniatura|324x324px|A excongresista dos Estados Unidos, Marcia Fudge, sostendo unha camiseta coa frase "Stay Woke: Vote" en 2018|alt=Persoa afroamericana sostendo unha camisola que pon "Stay woke, vote" Woke («esperto» en inglés) é un termo, orixinario dos Estados Unidos, que inicialmente se usaba para referirse a quen se enfrontan ou se manteñen alerta fronte ao racismo. Posteriormente, chegou a abarcar unha conciencia doutras cuestións de desigualdade social, por exemplo, en relación co xénero e a orientación sexual. Desde finais da década de 2010, tamén se utilizou como un termo xeral para os movementos políticos progresistas e/ou de esquerda e perspectivas que salientan a política identitaria das persoas LGBT, da comunidade negra e das mulleres.
Para 2020, partes do centro político e a dereita en varios países occidentais usaban o termo woke, frecuentemente de maneira irónica, como forma de denominar a varios movementos e ideoloxías progresistas radicais ou de esquerda identitaria posmoderna percibidos como demasiado entusiastas, agresivos, axitadores, susceptíbeis ou pouco sinceros, e pola súa tendencia á censura de opinións discrepantes mediante a chamada cultura da cancelación. Á súa vez, algúns comentaristas chegaron a consideralo un termo ofensivo con asociacións negativas para quen promoven ideas políticas que involucran identidade e raza.
Orixe e usos do termo
A frase «stay woke» («mantente esperto») xurdiu nos Estados Unidos na década de 1930. Ao desenvolverse dentro do inglés afroestadounidense vernáculo, woke referiuse a unha conciencia dos problemas sociais e políticos que afectan aos afroamericanos, especialmente aos prexuízos raciais e a discriminación. Desta forma, apareceu en varios contextos, por exemplo, en cancións de Leadbelly e Erykah Badu. Tras o asasinato de Michael Brown en Ferguson, Missouri. En 2014, a frase foi popularizada por activistas de Black Lives Matter (BLM) que buscaban crear conciencia sobre os tiroteos policiais contra afroamericanos. A expresión popularizouse en Black Twitter e gañou tracción como un meme de Internet, utilizándose con frecuencia por persoas que non eran afroamericanas, para sinalar o seu apoio ao Black Lives Matter. Asociado coa xeración E, o termo estendeuse internacionalmente e agregouse ao Oxford English Dictionary en 2017.
A medida que o uso do termo se estendeu máis aló das súas orixes afroamericanos, woke utilizouse cada vez máis como un termo xeral para describir os movementos e ideoloxías de xustiza social de esquerda radical identitaria. Para 2020, persoas críticas destas posicións en varios países occidentais empezaron a usar o termo woke de maneira irónica como unha denominación dirixida a movementos e ideoloxías de esquerda identitaria percibidos como demasiado fanáticos ou insinceros, e tendentes a censurar de forma dogmática calquera desviación da súa perspectiva ideolóxica. Algúns movementos de esquerda chegaron a consideralo un termo ofensivo utilizado para denigrar a quen fan campaña contra a discriminación.
Coa extensión das accións de censura en redes sociais a contas de perfil conservador ou críticas coa imposición das posturas consideradas como «politicamente correctas» desde a esquerda, o termo «woke» pasa a ser despectivo, como sinónimo de «progre».
Capitalismo woke e woke-washing
A mediados da década de 2010, a linguaxe asociada co "espertar" entrara nos principais medios de comunicación e estábase utilizando para mercadotecnia. O termo capitalismo woke foi acuñado polo escritor Ross Douthat para as marcas que usaban mensaxes politicamente progresistas como substituto dunha reforma xenuína. Segundo The Economist, os exemplos de capitalismo woke inclúen campañas publicitarias deseñadas para atraer aos millennials, quen a miúdo teñen puntos de vista socialmente máis liberais que as xeracións anteriores.
As científicas culturais Akane Kanai e Rosalind Gill describen o capitalismo woke como a tendencia "que se intensifica drasticamente" para incluír grupos historicamente marxinados (principalmente en termos de raza, xénero e relixión) como mascotas na publicidade, cunha mensaxe de apoderamento para sinalar valores progresistas. Por unha banda, Kanai e Gill argumentan que isto crea unha idea individualizada e despolitizada da xustiza social, reducíndoa a un aumento da confianza nun mesmo. Doutra banda, a visibilidade omnipresente na publicidade tamén pode amplificar unha reacción violenta contra a igualdade de precisamente estas minorías. Estes converteríanse en mascotas non só das empresas que os utilizan, senón tamén do indiscutíbel sistema económico neoliberal.
Ulloa, Curbián, Palas de Rei
Ulloa é un lugar da parroquia de Curbián no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 29 habitantes, dos cales 13 eran homes e 16 eran mulleres.
Antonio Bouza
Antonio Bouza Pazos, nado en Carballo o 3 de agosto de 1935, é un exfutbolista galego, que xogaba de extremo esquerdo.
Traxectoria
Aínda que naceu en Carballo, sendo neno instalouse con súa nai no barrio de Monte Alto da Coruña, despois de que seu pai, un antigo xogador do Deportivo da Coruña, marchase á guerra civil.
Comezou a xogar ao fútbol con varios rapaces do seu barrio, entre eles Luis Suárez, cos que formou o equipo Perseverancia. A chegada de Alejandro Scopelli ao banco do Deportivo da Coruña fixo que o club potenciase a súa canteira, ingresando nese momento no club branquiazul tanto Bouza como Suárez. Posteriormente pasou ao Fabril, co que gañou o Campionato Galego de Afeccionados en 1953.
O 30 de outubro de 1954 debutou na Primeira División co Deportivo da Coruña, da man do adestrador Eduardo Toba, nun encontro contra o Las Palmas no Estadio Insular. Xogou só outro encontro co Deportivo, fronte á Real Sociedad en Riazor. Na tempada seguinte militou no Racing de Ferrol, na Segunda División, e a continuación volveu ao Fabril.
Cárcere da Coruña
A Prisión Provincial da Coruña, popularmente coñecida como Cárcere da Torre, pola súa proximidade á Torre de Hércules, é un edificio singular que albergaba o antigo centro penitenciario da cidade, construída entre 1925 e 1927 seguindo o proxecto de Juan Álvarez de Mendoza, designado por a Dirección Xeral de Prisións, en colaboración co arquitecto municipal Pedro Mariño. Durante a ditadura franquista, albergou decenas de presos políticos como o último alcalde republicano da cidade, Alfredo Suárez Ferrín, o Gobernador Civil de Coruña Francisco Pérez Carballo, o secretario xeral do PCE en Galicia José Gómez Gayoso ou membros da guerrilla como Antonio Seoane Sánchez ou Benigno Andrade "Foucellas". Na década de 1970 recibiu presos destacados do movemento obreiro de Ferrol e membros da banda terrorista ETA.
Estivo en funcionamento ata 1997, ano en que entrou en servizo o novo centro penitenciario de Teixeiro, máis moderno e con mellores instalacións, e dende entón permaneceu sen uso definido, albergando actos esporádicos como a exposición "From I to J" da cineasta Isabel Coixet, mais cunha  deterioración continua das instalacións en medio dunha disputa pola súa cesión entre o concello da Coruña e a Sociedade de Infraestruturas e Equipamentos Penitenciarios (SIEP).
Antecedentes
miniatura|[[Castelo de Santo Antón, utilizado esporadicamente como prisión militar e política]] Dende o peche da prisión medieval do Parrote en 1550 varios edificios da cidade cumpriron a función de penal, entre eles, o castelo de Santo Antón ou o convento de San Francisco, hoxe en ruínas. No século XIX, o cárcere da Audiencia era o principal centro penitenciario da cidade, porén, o aumento da poboación de reclusos e a antigüidade dese edificio provocou que xa en 1894, o entón alcalde da cidade, Carlos Martínez Esparís expresase publicamente a necesidade de construír un novo cárcere amplo e moderno que substituíse o da Audiencia. O ano seguinte concretouse o orzamento que se ía destinar á prisión: 100.000 pesetas, concedidas polo presidente do Directorio militar, a cambio de soares para o Ministerio de Guerra.
Construción
A pesar do recoñecemento da necesidade da construción dun novo penal no municipio xa en 1894, e a rapidez coa que se tramitou o expediente de xestión do orzamento para a prisión, o inicio da construción demorouse no tempo debido principalmente a problemas coa situación e o orzamento; baralláronse lugares como o Campo de Marte ou o propio castelo de Santo Antón, mais este último foi rexeitado debido ao custo que supuña conectar a illa con terra, que excedía o orzamento asignado. Finalmente, a situación escollida para erixir o centro foi un soar en Monte Alto, fronte á Torre de Hércules.
A Dirección Xeral de Prisións puxo á fronte do proxecto o arquitecto Juan Álvarez de Mendoza, colaborando o arquitecto municipal coruñés Pedro Mariño. Tras anos de agarda e negociacións, o proxecto finalmente foi datado en Madrid o 30 de xaneiro de 1925, colocándose a súa primeira pedra en maio. Na cerimonia realizouse unha homenaxe á avogada Concepción Arenal.
O edificio finalizou a súa construción en 1927, tras sufrir algúns cambios no seu deseño orixinal, e inaugurouse o 20 de setembro dese mesmo ano. Durante os anos en que funcionou sufriu modificacións na súa disposición e estrutura.
Primeiros anos (1928-1936)
miniatura|Placa conmemorativa da inauguración da prisión, situada á entrada da mesma Os primeiros anos do penal coruñés estiveron marcados por un tiroteo nas inmediacións da prisión e a polvoreira de Monte Alto acontecido o 15 de maio de 1935, un rebumbio causado polo gánster Andrés Ageitos García, o 3 de agosto de 1935 cando ía ser trasladado á comisaría para facerlle a ficha policial que acabou nun motín dos 300 reclusos que tiña o centro penitenciario naqueles momentos e un intento de fuga, onde un recluso que intentou facerse pasar por persoal de mantemento asasinou un garda que tentou verificar a súa identidade tras unha liorta.
Golpe de Estado e guerra civil (1936-1939)
Tralo golpe de Estado, e a toma do poder na cidade por parte de milicias afíns a Franco, o centro comezou a albergar presos detidos por ocupar cargos de responsabilidade durante a Segunda República; así, o 21 de xullo de 1936, o Gobernador Civil de Coruña, Francisco Pérez Carballo, marido de Juana Capdevielle, foi detido e levado á prisión. Tamén varios membros da última corporación municipal republicana foron internados na prisión, entre eles o alcalde, Alfredo Suárez Ferrín, ou o tenente de alcalde, Arturo Taracido Veira. . Así mesmo, numerosas persoas acusadas de non apoiar o novo réxime foron encarceradas na prisión, e moitas delas fusiladas no Campo da Rata.
Coa guerra civil e a ditadura franquista, o cárcere da Coruña converteuse na única prisión de Galicia autorizada para que se puidesen extinguir penas, o que implicou un aumento exponencial no número de reclusos do penal nos anos seguintes.
Intento fracasado de asalto á prisión en 1948
O case inmediato estoupido da segunda guerra mundial, sorprendeu moitos ex-combatentes republicanos en Francia; moitos deles uniranse á resistencia francesa, no que foi a Agrupación de Guerrilleros Españoles. A partir de 1944, coa retirada dos exércitos alemáns, moitos destes guerrilleiros reorientaron a súa loita antifascista cara a España, conseguindo algúns enlazar con partidas que permaneceran no monte dende 1939, e tendo o seu apoxeo entre 1945 e 1947. En Galicia, esta guerrilla antifranquista estivo comandada por José Gómez Gayoso e Antonio Seoane Sánchez; ambos foron detidos en 1948 tras ser delatados por un desertor, e conducidos á prisión coruñesa, onde foron condenados a morte nun xuízo sumarísimo.
A guerrilla lanzou en xullo de 1948 unha ofensiva para intentar liberar a ambos do presidio; tres grupos da guerrilla, de seis homes cada un, procedentes de Lugo, Ourense e A Coruña, armados con metralladoras, desembarcaron na praia das Lapas, próxima á prisión, e intentaron entrar no edificio, facéndose pasar por gardas mentres era o cambio de quenda; non obstante, foron descubertos e víronse obrigados a fuxir, fracasando a misión. Gayoso e Seoane foron executados meses máis tarde en catividade.
Dous anos máis tarde, o 9 de marzo de 1952, Benigno Andrade, alias Foucellas, célebre maqui, considerado un dos últimos resistentes en Galicia foi apresado en Oza dos Ríos e trasladado ao edificio coruñés. Foi sometido a un consello de guerra, o 26 de xuño de 1952, onde foi condenado a morte, e a execución da súa sentenza foi o 7 de agosto.
Peche e debate sobre o seu uso futuro e titularidade
miniatura|Fachada principal. En 1997, anunciouse que a actividade carceraria da Coruña sería trasladada ao novo centro penitenciario que se estaba a construír en Teixeiro, debido a que o centro da torre quedara obsoleto ; en 1998, a orde de 29 de abril de 1998, do ministerio do Interior, creou o centro penitenciario de Teixeiro e clausurou o da Coruña, autorizando que este último puidese exercer de xeito temporal as funcións dun Centro de Inserción Social, dependente do novo centro, labores que se desenvolveron ata o ano 2009, ano en que cesou a súa actividade penitenciaria.
En 2005, o alcalde Paco Vázquez asinou un convenio con institucións penitenciarias para a devolución do inmoble; o consistorio cedía terreos próximos á prisión para levantar un centro de inserción social, e aboaba 1,12 millóns de euros (a diferenza entre o valor das parcelas cedidas e a do cárcere) e a cambio o edificio pasaba a mans municipais. O alcalde Carlos Negreira decidiu non facer efectivo o convenio, ao entender que o concello cedera en 1925 os terreos para construír un cárcere, e que ao desaparecer ese uso, o edificio debía volver a mans do concello sen custo, abríndose unha vía xudicial para determinar a titularidade do inmoble.
En paralelo, mantívose un debate sobre o uso que se lle vai dar ao edificio unha vez pasase a mans municipais, especialmente polo seu atractivo debido á súa proximidade á Torre de Hércules, Patrimonio da Humanidade. Son varios os usos que se propuxeron ao longo dos anos para este espazo, principalmente como museo ou centro de interpretación da Torre, mais tamén como Parador de Turismo, como propuxo o alcalde Javier Losada.
Durante o ano 2010 a concellaría de cultura conseguiu o permiso de Institucións Penitenciarias para realizar actividades dentro do edificio e o penal albergou a exposición de Isabel Coixet en homenaxe a John Berger, o festival de cine en Super 8 e as actividades do día mundial da arquitectura de 2011.
O Machuco, Santa Cruz do Valadouro, O Valadouro
O Machuco é un lugar da parroquia de Santa Cruz do Valadouro, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Christine Kirch
Christine Kirch, nada en Guben en abril de 1697 e finada en Berlín o 6 de maio de 1782 foi unha astrónoma alemá.
Traxectoria
Foi filla dos astrónomos Gottfried  Kirch e Maria  Winkelmann e irmá de  Christfried  Kirch. Ela e a súa irmá, Margaretha  Kirch, recibiron clases de astronomía desde os dez anos e traballaron como axudantes do seu irmán. Christine Kirch fixo os cálculos e asistiu nas observacións de  Christfried  Kirch. Ela calculou o almanaque e as efemérides para a Academia de Ciencias de Berlín ata a súa morte.
Debido a este último traballo, é considerada como a primeira muller en recibir un pago polos seus servizos na astronomía.
Pazos, Santa Cruz do Valadouro, O Valadouro
Pazos é un lugar da parroquia de Santa Cruz do Valadouro, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
O Pedregal, Santa Cruz do Valadouro, O Valadouro
O Pedregal é un lugar da parroquia de Santa Cruz do Valadouro, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Buprestoidea
Buprestoidea (buprestoideos) é unha superfamilia de escaravellos polífagos. Teñen antenas curtas, serradas e abdome pouco endurecido.
Na maioría das clasificacións o grupo consta dunha soa familia (Buprestidae) con varias subfamilias. Outros autores elevan a subfamilia dos esquizopódidos á categoría de familia co nome Schizopodidae, pero non está universalmente aceptado. Con este sistema de dúas familias o grupo quedaría subdividido en:
XV dinastía exipcia
A décimo quinta Dinastía de Exipto (XV dinastía) gobernou durante o Segundo período intermedio de Exipto, entre o 1650 a. C. e ca. 1550 a. C.. A capital da dinastía foi probablemente Avaris.