cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estadio Nuevo Mirandilla
Foi construído entre maio de 1954 e agosto de 1955 e finalmente estreado o día 3 de setembro de 1955, co partido disputado entre o mesmo Cádiz e o FC Barcelona, acabando co resultado de 0-4 favorable ao equipo catalán. A primeira fase da súa remodelación concluíu a principios de 2005, a segunda fase do fondo norte concluíu en 2008 e a terceira fase da tribuna finalizouse en 2012. A tribuna foi inaugurada o 18 de xullo de 2012 cun partido preparatorio para os Xogos Olímpicos de Londres 2012 entre os equipos sub-21 de España e México. En novembro de 2019, albergou o partido entre España e Malta na fase de clasificación para a Euro 2020. O partido rematou cunha ampla vitoria de España por 7 goles a 0.
Historia
miniatura|esquerda|Remodelación do estadio|250px Foi construído entre maio de 1954 e agosto de 1955, traballaron na súa construción entre 150 e 250 obreiros. O equipo técnico formárono os arquitectos Muñoz Monasterio e Fernández Pujol, o aparellador Fernando Accame e o enxeñeiro polo contrato de obras Gonzalo. O campo tiña unhas medidas de 106 por 68 metros, e unha pista de atletismo ao redor de 400 metros. A torre olímpica, máis coñecida como a torre de preferencia, tiña unha altura de 30 metros e o aforamento era de 15.000 espectadores. O estadio non contou con iluminación propia ata 1957. A estrutura, completamente ovalada, mantívose ata 1984, data en que se fixo a primeira remodelación. A devandita remodelación sobreviviron o fondo sur, e a preferencia, que esperan a súa quenda na segunda reforma.
Como consecuencia da aplicación da Lei de memoria histórica, cambiou o seu nome de "Ramón de Carranza" a "Nuevo Mirandilla", xa que levaba o nome dun alcalde franquista, nomeado por Primo de Rivera e que apoiou o alzamento sublevado.
Inauguración
O 3 de setembro de 1955 foi o día en que se inaugurou o estadio municipal, ao que se lle puxo o nome do militar galego Ramón de Carranza. Foi máis tarde, o 6 de agosto cando se ascendeu a bandeira nacional no estadio, coa presenza de José León de Carranza Gómez-Pablos. Ás 17.30, o bispo de Cádiz, Tomás Gutiérrez Díez, procedeu á bendición do novo estadio. Ao acto asistiron as autoridades locais e provinciais e outros personaxes públicos. Logo da bendición houbo un desfile de atletas, e ás 18.15 comezou o partido inaugugral entre o Cádiz CF e o FC Barcelona que acabou con vitoria visitante por 0-4.
Mil gritos tiene la noche
Mil gritos tiene la noche (cuxo título na súa estrea estadounidense foi Pieces) é un filme español de 1982 dirixido por Juan Piquer Simón. Está protagonizado por Christopher George, Lynda Day George, Frank Braña, Edmund Purdom, Paul L. Smith, Ian Sera e Jack Taylor. Conta a historia dunha serie de misteriosos asasinatos de estudantes femininas nun campus universitario de Boston, cuxo asasino emprega as partes dos seus corpos para crear un crebacabezas humano.
Dende a súa estrea, converteuse nun filme de culto.
Glendale, California
Glendale é unha cidade do condado dos Ánxeles (California), nos Estados Unidos. Segundo o censo de 2013, a súa poboación é de 196.021 o que a converte na terceira meirande cidade do condado e a número 22 do estado de California. Glendale limita polo leste con San Fernando Valley, polo noroeste cos barrios de Sun Valley e Tujunga dos Ánxeles; polo nordeste con La Cañada Flintridge e polo oeste con Burbank e Griffith Park.
Fredrikstad
Fredrikstad é un concello e unha cidade de Østfold, Noruega. Cunha poboación de 71.976 habitantes (censo de 2008), Fredrikstad é a meirande cidade de Østfold e a sexta cidade norueguesa máis poboada. Forma unha conurbación coa veciña cidade de Sarpsborg, coñecida como Fredrikstad/Sarpsborg, que aglutinaba 101.698 habitantes en 2009, co que é a quinta maior área metropolitana de Noruega.
miniatura|dereita|210px|Catedral de Fredrikstad. O seu centro histórico é unha das cidades fortificadas mellor conservadas de Norte de Europa. A cidade, fundada en 1567 por Frederico II, tivo nos seus inicios unha importancia defensiva para Noruega, e a comezos do século XX converteuse nun dos maiores centros industriais do país, sendo as súas principais actividades a madeira, a construción naval e a industria química.
Historia
Fredrikstad foi fundada en 1567 polo rei Frederico II como unha reconstrución da cidade de Sarpsborg que fora queimada polos suecos durante a Guerra Nórdica dos Sete Anos. A nova cidade localizábase a 15 quilómetros ó sur da orixinal, na desembocadura do río Glomma. A súa proximidade ó mar e ós terreos chans e abertos do seu redor facían máis efectiva a súa defensa. Nun principio foi chamada Sarpsborg, pero o seu nome mudouse polo de Fredrikstad en 1569.
Durante a Guerra de Torstensson (1644-1645) entre Suecia e o Reino de Dinamarca e Noruega, levantouse unha fortificación temporal na cidade. Na década de 1660 esa fortificación fíxose permanente, cando iniciou a construción da fortaleza de Fredrikstad por Willem Coucheron. Dese xeito, a cidade cobrou importancia estratéxica para defender Noruega polo sueste. Malia isto, a súa poboación mantívose escasa en número. En 1635, fundouse un suburbio na ribeira occidental do Glomma, Vestsiden, cuxa poboación medrou máis axiña que a parte vella e en pouco tempo converteuse no centro de gravidade demográfico. A maioría dos edificios da cidade vella foron destruídos por un incendio en 1764.
Durante a fase norueguesa da Gran Guerra do Norte, o almirante Peder Tordenskjold mantivo a súa frota en Fredrikstad para enfrontar ós suecos. Na Guerra Sueco-Noruega de 1814, a cidade foi atacada e a súa fortaleza capitulou o 4 de agosto dese mesmo ano.
En 1860 abolíronse os privilexios de serradoiro, unha medida instaurada no século XVII polo goberno absolutista que limitaba e controlaba estritamente a explotación de madeira. Coa abolición iniciouse un importante crecemento para Fredrikstad, que se especializou na industria da madeira, o que lle valeu o alcume de "a cidade das táboas". A comezos do século XX decaeu a exportación de madeira, e a economía da cidade diversificouse cara outras industrias, como a de ladrillos, de materiais pétreos e a construción naval, grazas ó seu gran estaleiro. Nun tempo relativamente curto, Fredrikstad transformouse dunha pequena cidade comercial a un dos maiores centros industriais de Noruega.
Monfero (homónimos)
O topónimo Monfero pode referirse a:
Histona H1
A histona H1 é unha das cinco familias de proteínas histonas principais, que compoñen a cromatina das células eucarióticas. Aínda que a súa secuencia está moi conservada, é a histona máis variable entre especies. A histona H1 denomínase histona de unión ou enlace ou linker. Nas aves descubriuse a histona H5, que se considera unha isoforma da histona H1.
Estrutura
miniatura|150px|esquerda|A imaxe mostra a posición da histona H1 no nucleosoma. As proteínas H1 de metazoos presentan un dominio globular central e unha cola C-terminal longa e outra N-terminal curta. A histona H1 está implicada no empaquetamento das subestruturas que semellan "doas dun colar" da cromatina, chamadas nucleosomas, nunha estrutura de orde superior, da que non se coñecen todos os detalles.
Función
As funcións que se propuxeron para a H1 son: estabilizar as dúas espiras do ADN que rodean o nucleosoma, participar no espazado dos nucleosomas e a formación de estruturas de orde superior na cromatina, e probable implicación na regulación da expresión xénica.
Non se sabe seguro se o que fai a H1 é promover a formación dunha fibra de cromatina de tipo solenoide de 30 nm, na cal se acurta o ADN espazador exposto, ou ben se simplemente promove un cambio no ángulo entre nucleosomas adxacentes, sen afectar á lonxitude do ADN espazador. Os experimentos de dixestión con nucleases e ADN footprinting suxiren que o dominio globular da histona H1 se localiza preto da díade do nucleosoma, onde protexe aproximadamente 15-30 pares de bases adicionais de ADN.
Realizáronse moitos experimentos para determinar a función da H1 en cromatina procesada purificada en condicións de baixa concentración salina, pero o papel da H1 in vivo é menos seguro. Os estudos celulares mostraron que a sobreexpresión de H1 pode orixinar unha morfoloxía nuclear e unha estrutura da cromatina anormais, e que a H1 pode servir tanto coma regulador positivo coma negativo da transcrición, dependendo do xene. En extractos de ovos do anfibio Xenopus, a depleción da histona H1 causa que a lonxitude dos cromosomas mitóticos pase a ser o dobre do normal, mentres que a sobreexpresión da H1 causa que os cromosomas se hipercompacten formando unha masa inseparable. Non se conseguiu un knockout completo para a H1 in vivo en organismos multicelulares debido á existencia de múltiples isoformas que poden estar presentes en varios clusters xénicos, pero conseguiuse a depleción de varias isoformas da histona H1 en diversos graos en organismos como o protozoo Tetrahymena, o verme nematodo Caenorhabditis elegans, a planta Arabidopsis, a mosca da froita e no rato, que orixinou varios defectos específicos de cada organismo na morfoloxía nuclear, estrutura da cromatina, metilación do ADN, e expresión de xenes específicos.
Dinámica
Unha gran sorpresa foi o descubrimento recente feito en experimentos de fotoblanqueo (phtobleaching) de que as histonas H1 son un compoñente da cromatina moito máis dinámico ca as histonas do núcleo do nucleosoma. A histona H1 está constantemente separándose da comatina e volvéndose a unir a outras rexións cromatínicas.
É difícil comprender como unha proteína dinámica pode ser un compoñente estrutural da cromatina, pero suxeriuse que o equilibrio de estado estacionario no núcleo favorece claramente a asociación entre a H1 e a cromatina, o que significa que malia a súa dinámica, a gran maioría da H1 en calquera momento dado está unida á cromatina.
Parece que son precisos factores citoplásmicos para o intercambio dinámico da histona H1 na cromatina, pero non foron aínda identificados. A dinámica da H1 pode ser mediada en certa medida por O-glicosilación e fosforilación. A O-glicosilación da H1 pode promover a condensación e compactación da cromatina. A fosforilación durante a interfase sábese que fai diminuír a afinidade da H1 pola cromatina e pode promover a descondensación da cromatina e a transcrición activa. Porén, durante a mitose a fosforilación incrementa a afinidade da H1 polos cromosomas e, por tanto, promove a condensación cromosómica mitótica (ver máis abaixo condensación mitótica por CDK1).
Isoformas
A familia da H1 nos animais comprende moitas isoformas da H1 que poden expresarse en tecidos diferentes ou solapados e distintos estados do desenvolvemento dun mesmo organismo. A razón da existencia destas múltiples isoformas non está aínda clara, pero tanto a súa conservación evolutiva desde o ourizo de mar aos humanos coma as significativas diferenzas nas súas secuencias de aminoácidos suxiren que non son funcionalmente equivalentes. Unha isoforma é a histona H5, que se encontra só nos eritrocitos de aves, os cales, a diferenza dos de mamíferos, teñen núcleo celular. Outra isoforma é a H1M ovocítica/cigótica (tamén chamada B4 ou H1foo), que se encontra en ourizos de mar, ras, ratos, e humanos, que é substituída no embrión polas isoformas somáticas H1A-E, e H10, a cal lembra á H5. A H1M, a pesar de ter máis cargas negativas ca as isoformas somáticas, únese con alta afinidade aos cromosomas mitóticos nos extractos de ovos de Xenopus.
Fosforilación mitótica por CDK1
Na mitose, as isoformas somáticas da H1 sofren fosforilación en moitos sitios de consenso da quinase dependente de ciclina 1 (CDK1), que introducen na molécula moitas cargas negativas. A fosforilación incrementa a afinidade da H1 polos cromosomas mitóticos en extractos de ovos e embrións de Xenopus, como se determinou por recuperación por fluorescencia despois de fotoblanqueo (photobleaching) de tipos salvaxes de H1 contra mutantes non fosforilables e de punto fosfomimético. Estes aumentos na afinidade de unión parecían compensar a dilución citoplasmática da H1 que se daba nas células mitóticas despois da disgregación da envoltura nuclear, ilustrando como a célula pode regular a H1 para adaptarse a condicións celulares específicas.
No One Knows
"No One Knows" é un sinxelo da banda estadounidense de stoner rock Queens of the Stone Age, editado o 26 de novembro do 2002 como parte do seu álbum Songs for the Deaf. É o único sinxelo da banda que acadou a cima da lista estadounidense Modern Rock Tracks, e no Reino Unido acadou o posto 15 na lista de sinxelos.
PEC
Pec pódese referir a:
Tenerife (homónimos)
O topónimo Tenerife pode referirse a:
No Way to Say
Información
A canción foi moi ben recibida no Xapón, converténdose no seu sinxelo nº18 en chegar á primeira posición das listas de sinxelos de Oricon. As letras e o vídeo musical da canción dixese que están dedicadas ó pai de Ayumi, aínda que só son rumores xa que a artista nunca fixo ningunha declaración respecto o tema.
A canción tivo excelente crítica e valeulle o seu terceiro Japan Record Award a mellor canción do 2003, premio máis importante outorgado polas personalidades da música máis importantes do país nipón. Tamén, máis adiante, o vídeo sería premiado nos MTV Video Music Awards Japan como mellor vídeo de pop.
O single é o primeiro desde "Daybreak" dunha cara en conter 4 cancións, xa que foron incluídas versións acústicas dalgúns dos seus grandes éxitos como "Seasons" e "Dearest", e unha versión exclusiva de "Voyage" que non foi incluída anteriormente en ningunha compilación (as outras dúas mencionadas foron incluídas previamente noutros ábumes, pero con lixeiras diferenzas nos instrumentos o algunhas melodías menores). Tamén foi o primeiro single dende 2002 en conter un remix.
Editorial Nós
miniatura|Placa na casa onde estaba a imprenta da Editorial Nós en [[Santiago de Compostela.]]
miniatura|Placa no edificio da [[rúa Real (A Coruña)|rúa Real da Coruña no que se fundou a Editorial Nós.]]
A Editorial Nós foi unha casa editorial galega creada na Coruña, concretamente no número 6 da rúa Real , no 1927. Foi fundada e dirixida polo político e escritor galeguista Ánxel Casal. Da súa imprenta saíron A Nosa Terra e a revista Nós. O seu nome completo era "Nós, pubricacións galegas e imprenta".
Historia
A revista Nós naceu en Ourense no ano 1920, mais a partir do número 16 comezou a se imprimir en Pontevedra na busca de menores custos. En novembro de 1924, Ánxel Casal, en colaboración con Leandro Carré Alvarellos, fundou a Editorial Lar. Máis tarde, desvencellouse desa iniciativa para fundar en 1927 a Editorial Nós, onde finalmente tería cabida a revista. O 25 de novembro de 1927 publicou o primeiro título Historia sintética de Galicia de Ramón Villar Ponte. En 1930 fundou o xornal republicano El Momento que, por falla de apoio, só duraría 14 números e arrastraría case que á quebra á editorial Nós.
A imprenta estivo nun principio situada no número 20 da rúa das Hortas, na capital galega, se ben trasladouse posteriormente o número 15 da rúa do Vilar. O derradeiro número repartido normalmente entre os subscritores foi o 137-138, correspondente a maio-xuño do ano 1935, pero saído o ano seguinte. Estaba no prelo outro número (139-144) que xa non chegou a publicarse por mor da Guerra Civil
A editorial pasou axiña a ser o brazo editorial das Irmandades da Fala, coa revista A Nosa Terra.
Allison
"Allison" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Pixies aparecida no seu álbum de 1990 Bossanova.
Allison (song)
Elemento químico esencial
Hai unha serie de elementos químicos que se consideran esenciais para a vida ou para uns organismos determinados. Para que se considere a un elemento esencial, este debe cumprir catro condicións: A maioría son elementos lixeiros e tamén se lles adoita denominar bioelementos. Xeralmente se clasifícan segundo a súa abundancia en elementos maioritarios, traza e ultratraza (ou microtraza). Os elementos traza e ultratraza denomínanse oligoelementos.
Non tódolos seres vivos teñen os mesmos elementos esenciais, por exemplo o volframio é un elemento químico esencial para outros seres vivos. Na seguinte táboa periódica saliéntanse os elementos esenciais recoñecidos, así como algúns que poderían selo.
Causas da esencialidade
Hai elementos que están presentes nun organismo, pero non son esenciais. No caso de que se queira comprobar se a deficiencia dun elemento pode afectar a un organismo o estudo é complicado polas pequenas concentracións que se manexan: é posible que o elemento chegue de forma inadvertida ao organismo ou pode suceder que o organismo sexa capaz de aguantar coas reservas que ten e non observarse deficiencia ata pasadas varias xeracións.
Normalmente a esencialidade demóstrase cando se descobre unha función biolóxica para algún composto do elemento.
Crese que estes elementos químicos convertéronse en esenciais debido á súa abundancia e accesibilidade. Así, existe unha boa relación entre a esencialidade dun elemento e a súa abundancia na codia terrestre ou na auga de mar.
Tamén as condicións cambiaron dende os inicios da vida e os organismos puideron ir adaptándose aos cambios producidos. Por exemplo, o ferro agora é pouco accesible, pois principalmente está como Fe 3 que forma compostos pouco solubles e os organismos teñen que formar complexos solubles para captalo. Así a todo, cando a atmosfera era menos oxidante atopábase principalmente como Fe 2, o cal si forma compostos máis solubles.
Relación dose-resposta
Ficheiro:Gráfico_resposta_vs_dose.png
Representación cualitativa da resposta dun organismo fronte á dose dun elemento químico esencial
Calquera elemento, sexa esencial ou non, pode ser tóxico a partir dunhas determinadas concentracións. Para cada elemento esencial existe un rango de concentracións considerado óptimo para un organismo. Neste rango acádase unha concentración coa que se poden desenvolver correctamente as funcións que dependen dese elemento, pero non é excesivamente alta como para que produza efectos tóxicos.
Por baixo deste rango prodúcese a deficiencia nese elemento, o que provoca a aparición de efectos patolóxicos ou ata a morte do organismo.
Por enriba do rango óptimo tamén aparecen efectos patolóxicos ou morte do organismo derivados da toxicidade do elemento.
Nun organismo os niveis óptimos dun elemento mantéñense mediante "mecanismos homeostáticos". Desta forma contrólase a absorción, almacenamento e excreción dos elementos. Así a todo, pódese producir déficit ou exceso debido á dieta, a problemas nos mecanismos de absorción etc.
Outros artigos
Elemento químico esencial Nutriments essentiels Незаменимые элементы пищи
Vivente, Ardaña, Carballo
Vivente é unha aldea da parroquia de Ardaña no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 144 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 67 homes e 77 mulleres.
Código de histonas
O código de histonas é unha hipótese que di que a transcrición da información xenética codificada no ADN está en parte regulada por modificacións químicas das proteínas histonas, principalmente nos seus extremos ou colas. Este código, xunto con modificacións similares como a metilación do ADN, forma parte do código epixenético. As histonas asócianse ao ADN para formar nucleosomas, e as cadeas de nucleosomas enróscanse formando as fibras de cromatina, que á súa vez orixinan os cromosomas durante a división celular. As histonas son proteínas globulares cun extremo N-terminal flexible, denominado cola, que sobresae do nucleosoma. Moitas das modificacións na cola das histonas correlaciónanse moi ben coa estrutura que adopta a cromatina e tanto a modificación das histonas coma a estrutura da cromatina correlaciónanse cos niveis de expresión xénica. O concepto básico da hipótese do código de histonas é que as modificacións das histonas serven para recrutar outras proteínas polo recoñecemento específico da histona modificada por medio de dominios proteicos especializados para eses propósitos, en lugar de simplemente estabilizar ou desestabilizar as interaccións entre as histona e o ADN. Estas proteínas que se recrutan actúan despois alterando a estrutura da cromatina activamente ou promovendo a transcrición.
A hipótese
A hipótese di que as interaccións cromatina-ADN están guiadas por combinacións de modificacións nas histonas. Aínda que se acepta que modificacións (como metilación, acetilación, ADP-ribosilación, ubiquitinación, citrulinación, e fosforilación) das colas das histonas alteran a estrutura da cromatina, non se comprende completamente o mecanismo preciso polo cal estas alteracións das colas das histonas inflúen nas interaccións ADN-histonas. Porén, estudáronse en detalle algúns exemplos específicos. Por exemplo, a fosforilación dos residuos de serina 10 e 28 na histona H3 é un marcador para a condensación cromosómica. De xeito similar, a combinación da fosforilación do residuo 10 de serina e a acetilación do residuo 14 de lisina na histona H3 é o signo dunha activa transcrición.
Modificacións
Modificacións ben caracterizadas das histonas son : Hai moitas máis modificacións posibles das histonas, e a utilización da espectrometría de masas aumentou moito recentemente o catálogo.
Complexidade do código de histonas
A diferenza deste modelo simplificado, calquera modelo real de código de histonas ten o potencial de ser enormemente complexo, xa que cada unha das catro histonas estándar pode ser modificada simultaneamente en moitos sitios diferentes e con distintos tipos de modificacións. Para dar unha idea desta complexidade, a histona H3 contén dezanove lisinas que poden ser metiladas; cada unha pode estar non metilada ou mono-, di- ou trimetilada. Se as modificacións son independentes, isto permite un potencial de 419 ou aproximadamente 2,75•1011 de diferentes patróns de metilación nas lisinas, que é moi superior ao número máximo de moléculas de histonas nunha célula humana (6,4Gb / ~150bp = ~44 millóns de histonas se están apertadamente empaquetadas). E isto non inclúe a acetilación das lisinas (coñécese na H3 en nove residuos), a metilación da arxinina (coñécese na H3 en tres residuos) ou a fosforilación da treonina/serina/tirosina (coñécese na H3 en oito residuos), sen mencionar as modificacións doutras histonas.
Cada nucleosoma dunha célula pode, por tanto, ter un diferente conxunto de modificacións, o que formula a cuestión de se existen patróns comúns de modificacións das histonas. Un estudo recente de aproximadamente 40 modificacións de histonas en promotores de xenes humanos atopou unhas 4.000 combinacións diferentes utilizadas, e unhas 3.000 nun só promotor. Porén, descubríronse algúns patróns como un grupo de 17 modificacións de histonas que están presentes xuntas nuns 3.000 xenes. Por tanto, os patróns de modificacións de histonas existen, mais son moi complicados, e actualmente temos unha comprensión bioquímica detallada da importancia dun número relativamente pequeno de ditas modificacións.
Os determinantes estruturais do recoñecemento das histonas polas moléculas "lectoras", "escritoras" e "borradoras" do código de histonas están sendo determinados por un crecente número de datos experimentais.
Dasypus sabanicola
Dasypus sabanicola, coñecido vulgarmente como armadillo da sabana, é unha especie de mamífero placentario da orde dos cingulados e da súa única familia, a dos dasipódidos, endémico da rexión dos Llanos en Colombia e Venezuela.
Os Campos, O Viveiró, Muras
Os Campos é un lugar da parroquia do Viveiró no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 5 habitantes (1 home e 4 mulleres).
Dasypus sabanicola
Hábitat e distribución
Vive na sabana, en matogueiras, áreas abertas e cerca de formacións de pedra calcaria, entre os 25 e os 200 m de altitude.
Nutrición
Como outros armadillos, aliméntase sobre todo de formigas e térmites.
Reprodución
As femias paren catro crías por camada, que son monocigóticos (xeneticamente idénticos), xa que estes armadillos caracterízanse por un modo de reprodución, a poliembrionía obrigatoria, única entre os vertebrados, que se comprobou nas catro especies do xénero Dasypus en que se investigou. No fenómeno da poliembrionía monocigótica, un óvulo fecundado único dá lugar á formación de varios embrións (neste caso catro) por partición do blastocisto en varias partes iguais despois da súa implantación no útero. Non existen datos sobre a idade na que se alvanza a madurez sexual de D. sabanicola. Pero nunha especie emparentada, Dasypus hybridus, estímase que se produce aos 4 anos, polo que se sospeita que a de D. sabanicola será similar.
Taxonomía
A especie Dasypus sabanicola foi descrita hai pouco tempo, en 1968, polo biólogo e ecólogo venezolano Edgardo Mondolfi Otero, especializado en terioloxía (estudo dos mamíferos), nun traballo publicado en ''Mem. Soc. Cienc. Nat. La Salle'' 27: 151. Non se coñecen subespecies.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) vén cualificando desde 2006 o status desta especie como LC (pouco preocupante), cualificación que mantén na actualidade (2016). Porén, a súa área de distribución está restrinxida ás chairas de inundación (llanos) de Colombia e Venezuela, ecosistema que está afectado seriamente pola conversión deste hábitat para establecer cultivos agroindustriais, plantacións e produción de biocombustíbeis, e que se espera que este impacto aumente significativamente durante a próxima década. O uso de produtos agroquímicos está reducindo seriamente a dispoñibilidade de insectos, a principal fonte de alimento de Dasypus sabanicola, afectando así aínda máis á súa poboación. Ademais, hai evidencias de que sofre caza severa en varias partes da súa área, e é a especie de armadillo máis buscada polos cazadores nos llanos de Colombia. En Colombia, os labregos informaron un descenso dos avistamentos desta especie, pero debido á falta de traballo de campo, a diminución da poboación é difícil de cuantificar. Estes factores garanten unha avaluición preventiva de NT (case ameazada).
Gravity (filme)
Gravity é un filme británico-estadounidense de suspense dirixido, coescrito, coproducido e coeditado por Alfonso Cuarón que foi estreado no 2013. Está protagonizado por Sandra Bullock e George Clooney que interpretan a uns astronautas superviventes dunha misión accidentada, que intentan volver á Terra.
Estreouse en galego o 1 de agosto de 2017 na TVG. Foi traducido por Margarita P. Díaz e a directora de dobraxe foi Charo Pena.
Sinopse
Durante un paseo espacial fóra da súa nave mentres arranxaban un satélite, dous astronautas sofren un grave accidente e quedan flotando no espazo. Un deles é a doutora Ryan Stone, unha enxeñeira que está na súa primeira misión espacial. O seu acompañante é o veterano astronauta Matt Kowalsky. A misión exterior parecía rutineira, pero unha chuvia de lixo espacial alcánzaos e ocorre o desastre: o satélite e parte da nave quedan esnaquizados, deixando a Ryan e a Matt completamente sós, momento a partir do cal intentarán por tódolos xeitos buscar unha solución para volver á Terra.
Haida Gwaii
miniatura|dereita|250px|Mapa do arquipélago Haida Gwaii miniatura|dereita|250px|Haida Gwaii en baixo e no centro miniatura|dereita|250px|Paisaxe de Haida Gwaii
O arquipélago Haida Gwaii, antigamente Illas da Raíña Carlota, (en lingua haida: Haida Gwaii (que significa «illas dos homes») e en inglés: Queen Charlotte Islands) son un arquipélago á praza da Columbia Británica. Hai dúas illas principais, separadas por un estreito canal: a illa Graham a norte e a illa Moresby a sur, ademais de preto de 150 pequenas illas para unha área total de 10 180 km ². O arquipélago está separado do continente a este polo estreito de Hécate. A illa Vancouver está a sur, separada pola canle denominado Queen Charlotte Sound, e as illas costeiras do sur de Alasca ao norte, separadas pola entrada Dixon (Dixon Entrance).
Unha parte das illas onde habita o pobo haida está protexida por leis federais do Canadá e a lei define Haida como reserva nacional. Nas illas hai unha importante fauna.
Explotación europea
O arquipélago foi visitado en 1774 polo español Juan Pérez (a illa Langara) e en 1778 polo capitán James Cook. En 1787, as illas foron visitadas polo capitán George Dixon. Recibiron o seu nome (dado por Dixon) a partir do nome dun dos seus barcos, o Queen Charlotte, que levaba o nome da Raíña Carlota de Mecklenburg-Strelitz, casada co rei Xurxo III do Reino Unido.
O nome Haida Gwaii foi recentemente introducido como alternativa ao nome colonial, para recoñecer a historia da nación haida. Haida Gwaii significa «a nosa terra», mentres que Haida significa «nós» pero tamén «pobo» ou «homes».
En 11 de decembro de 2009, o goberno da Columbia Británica anunciou que a lexislación sería introducida a mediados de 2010, para oficialmente cambiar o nome do Queen Charlotte Islands como Haida Gwaii. A lexislación recibiu o ditame favorable Real o 3 de xuño de 2010, formalizando o cambio de nome. Este cambio de nome é oficialmente recoñecido por todos os niveis dos gobernos canadense, incluíndo bases de datos nome internacional.
Tumba de Bibi Jawindi
A Tumba de Bibi Jawindi é un dos cinco monumentos de Uch, Punjab, Paquistán que están na lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO. Datando do século XV, o santuario foi construído en 1493 polo príncipe iraniano, Dilshad, para Bibi Jawindi, que foi a bisneta de Jahaniyan Jahangasht, un famoso santo Sufí.
Localización
O monumento fica no suroeste de Uch, unha cidade histórica fundada por Alexandre o Grande, na provincia de Punjab, Paquistán.
Kirk Cameron
Traxectoria
Cameron é coñecido polo seu papel de Mike Seaver na comedia de situación Growing Pains (1985–1992), apareceu tamén como actor infantil en varias filmes e series, continuando durante a súa mocidade, protagonizando filmes como Like Father Like Son (1987) e Listen to Me (1989). Máis recentemente, desde o 2000 interpretou a Cameron "Buck" Williams na serie de filmes Left Behind e Caleb Holt en Fireproof (2008). Cameron é tamén un activo cristián evanxelista, que xunto con Ray Comfort dirixe o ministerio evanxélico The Way of the Master responsable do programa do mesmo nome que copresenta Cameron. Coa súa dona, a actriz Chelsea Noble fundou The Firefly Foundation.
A Picheira, Silán, Muras
A Picheira é un lugar da parroquia de Silán no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 1 habitantes (1 muller).
Moeda de leprosaría
miniatura|160px|Moeda de leprosaría [[Colombia|colombiana. 2 centavos de 1921 (anverso)]] miniatura|160px|[[Reverso (moedas)|Reverso da moeda anterior.]]
As moedas de leprosaría ou moedas de lazareto eran unhas cuñaxes especificamente realizadas para a súa circulación exclusiva en institucións ou áreas xeográficas (frecuentemente illas) dedicadas ao tratamento de persoas afectadas de lepra. O motivo destas emisións era evitar o contaxio da doenza ao resto da poboación polo contacto coas moedas comúns. Porén, hoxe coñécese que a lepra non se transmite doadamente polo contacto con obxectos casuais, senón mediante un contacto máis íntimo, constante e prolongado cunha persoa enferma.
Estas moedas emitíronse despois do primeiro Congreso da Lepra de Berlín en 1897, no que se apostou polas políticas de segregación. O seu período de uso abrangue entre 1901 e arredor de 1955.
Primeiras emisións en Colombia
As primeiras moedas de leprosaría que se coñecen cuñáronse en 1901 para o seu uso nos lazaretos colombianos de Agua de Dios, Caño de Loro e Contratación.
O Decreto 300 do 12 de marzo de 1901 autorizou a emisión dunha primeira serie de moedas de cinco valores, pertencentes ao sistema monetario xeral de Colombia: 2 1/2, 5, 10, 20 e 50 centavos, coa lenda REPUBLICA DE COLOMBIA , a data (1901) e a palabra LAZARETO. Estas moedas cuñáronse en distintas aliaxes de cobre e por un valor total aproximado de 20.000 pesos.
Unha segunda emisión foi ordenada mediante un Decreto do 30 de novembro de 1907. Esta serie, cuñada en metal branco, componse dos valores de 1, 5 e 10 centavos, coa lenda REPUBLICA DE COLOMBIA - LAZARETO e a data (1907) nos seus anversos e o valor dentro dunha grilanda nos seus reversos.
A terceira emisión (con data 1921) foi autorizada mediante o Decreto 2209 de 1918 e o Decreto 68 de 1919, o primeiro deles para os valores de 1, 2 e 5 centavos, e o segundo para as moedas de 10 e de 50 centavos. Aínda que con algunha diferenza de deseño, as lendas son as mesmas que na serie anterior. A cuñaxe total desta serie correspondeu a un valor de 100.000 pesos.
As derradeiras moedas das leprosarías colombianas levan a data de 1928 e emitíronse só co valor de 50 centavos.
Excepto as moedas da segunda serie, todas as demais amosan como motivo principal a cruz octogonal de San Lázaro (tamén chamada templaria).
Filipinas
Entre 1913 e 1930 emitíronse en Manila, primeiro en aluminio e posteriormente en cuproníquel, moedas para o seu uso no lazareto da illa de Culión durante o período de administración estadounidense das Illas Filipinas.
Realizáronse seis emisións coas lendas CULION LEPER COLONY - PHILIPPINE ISLANDS nos seus anversos e BUREAU OF HEALTH ou PHILIPPINE HEALTH SERVICE nos reversos. As dúas primeiras series, de 1913 e 1920, cuñáronse en aluminio con cuños elaborados pola compañía privada Frank & Co., e as seguintes na Casa de Moeda de Manila. A terceira serie (1922) tamén era de aluminio, en tanto que as tres seguintes, de 1925, 1927 e 1930, foron cuñadas en cuproníquel. En total, estímase que entre 1913 e 1920 se cuñaron na illa 169.000 moedas de leprosaría.
Valores emitidos
En 1942 emitiuse tamén papel moeda co mesmo propósito, durante a ocupación xaponesa da segunda guerra mundial. Este diñeiro especial mantívose en uso durante décadas e deixouse de utilizar cando a lepra pasou a ser unha doenza tratable medicamente. Finalmente, en 2006 a illa foi declarada libre de lepra.
Panamá
Entre 1919 e 1952 cuñáronse moedas especiais para a súa circulación na leprosaría de Palo Seco, nunha zona da Canle de Panamá que se atopaba baixo a administración dos Estados Unidos, país onde foron cuñadas.
A serie componse de moedas de latón con valores de 1, 5, 10, 25 e 50 céntimos, e dun dólar. Estas moedas presentan a particularidade de seren cuñadas cun orificio central cuadrangular.
As lendas son PALO SECO CANAL ZONE nunha das súas faces e REDEEMABLE FOR (valor) IN MERCHANDISE, na face oposta.
Venezuela
Ese modelo imitouse exactamente noutros lazaretos venezolanos, aínda que non cos mesmos valores. Todos os valores teñen un anverso común no que se amosa o nome do lazareto xunto co ano de emisión, e un reverso onde se indica o valor da moeda. O deseño destas pezas é moito máis simple que o das colombianas.
A partir das iniciais de 1913 e 1916 fixéronse dúas emisións máis. Unha delas foi en 1936 para a "Leprosería Nacional de Cabo Blanco", con valores de 5, 12 1/2 e 50 centavos, e 1, 2, 5, 10 e 20 bolívares, e a derradeira emisión tivo lugar en 1939, para as "Leproserías Nacionales Isla de Provinencia", con idénticos valores que a anterior, excepto pola omisión da moeda de 20 bolívares.
Todas as moedas de leprosaría venezolanas foron cuñadas en latón.
Brasil
Brasil tamén cuñou moedas para dous lazaretos, todas elas en bronce. Para usar na Colonia de Santa Teresa emitíronse cinco valores, de 100, 200, 300, 500 e 1000 reis, nunha tiraxe que se supón moi pequena, tendo en conta os escasísimos exemplares que se conservan. Outros cinco valores, de 100, 200, 500, 1000 e 5000 reis, foron emitidos en máis cantidade para a súa circulación no "Hospicio Dos Lazaros".
Malaisia
En 1935 e 1936, a cidade de Sungei Buloh, en Malaisia, imprimiu unha serie de billetes con valores de cinco e dez céntimos, e dun dólar, coa particularidade de estaren emitidos cunha inscrición en catro linguas (inglés, chinés, árabe e támil): SUNGEI BULOH SETTLEMENT VALID FOR GOODS WORTH (valor) WITHIN THE SUNGEI BULOH SETTLEMENT ONLY.
A primeira serie (4 de febreiro de 1935) tivo como único valor o de 5 centavos e estaba impresa en branco e negro, cunhas dimensións de 115 por 83 milímetros. A segunda serie, máis elaborada, ten en común a figura dun picapeixe nunha rocha co sol nacente ao fondo. Os billetes de 5 e 10 centavos teñen unhas medidas de 120 x 63 mm, e os dun dólar de 120 x 80 mm.
A partir dunha análise destes billetes por parte do doutor Gordon Alexander Ryrie, determinouse que estes non estaban contaminados pola lepra. Todos estes billetes foron queimados en 1938.
Outros países
Tamén existiron emisións de diñeiro para o uso nas leprosarías noutros países como China, Costa Rica, Corea, Nixeria, Tailandia e as Indias Occidentais Danesas.
Nerja
Nerja é un municipio e cidade da provincia de Málaga (Andalucía) e o pobo máis oriental da comarca da Axarquía. É un destino turístico pertencente á Costa do Sol. Ten unha poboación oficial de máis de 22.000 habitantes. Case un terzo dos residentes son estranxeiros, predominantemente ingleses.
Kalevipoeg
miniatura|Kalevipoeg laudu kandmas, 1914. Pintura de Oskar Kallis.
Nerja
Situación
Limita: ao norte co municipio de Cómpeta, ao leste co municipio granadino de Almuñécar, ao sur co mar Mediterráneo, ao oeste co municipio de Torrox, e ao noroeste co municipio de Frigiliana.
Kalevipoeg
Kalevipoeg é un poema épico en lingua estoniana escrito por Friedrich Reinhold Kreutzwald publicado entre 1857 e 1861, considerado a épica nacional de Estonia. O poema recolle a tradición das lendas e o folclore referido a un xigante heroico chamado Kalevipoeg (o fillo de Kalev), consta de 19.000 versos repartidos en vinte cantos.
Nerja
Situación
Está situado a uns 52 km ao leste da cidade de Málaga, e queda a dúas horas por estrada de Granada e da estación de esquí de Serra Nevada.
En Nerja atópase a entidade local menor de Maro.
Historia
miniatura|300px|esquerda|[[Acueduto da Aguia.]] Nerja ten historia longa probada polas pinturas atopadas na famosa Cova de Nerja descuberta en 1959 e hoxe en día é o sitio turístico español máis visitado tras o Museo do Prado de Madrid e a Alhambra de Granada. Baixo o reino musulmán, o nome era Narixa, que significa «fonte abundante» e que é a orixe do nome actual.
miniatura|250px|Vista do Balcón de Europa. No centro do pobo está o Balcón de Europa, un miradoiro que regala vistas impoñentes do mar aos seus hóspedes. O nome de "Balcón de Europa" foi proposto polo Rei Afonso XII, que visitou a zona en 1885 logo dun sismo desastroso e que quedou cativado polo escenario.
Atraccións turísticas
Nerja ten varias praias, entre as que cabe destacar as de Burriana, Calahonda, El Salón, La Torrecilla e El Playazo. Esta última conta cunha contorna que aínda non sufriu as consecuencias da urbanización descontrolada do litoral malagueño.
Nerja posúe un clima suave todo o ano, que permite o cultivo de froitos subtropicais como a chirimoia ou o aguacate.
Igrexa da Asunción de Castrillo de Duero
A igrexa de Nosa Señora da Asunción é un templo de culto católico que se atopa na parte máis alta de Castrillo de Duero (Valladolid).
Descrición
Súa fábrica é de pedra, posúe bóvedas de canón e destaca o cruceiro con cúpula e lanterna, proxectada ó exterior cun chapitel.
O retablo maior, de estilo rococó, foi realizado polo escultor Roque Muñoz entre 1602 e 1605. Desmontándoo do seu lugar orixinal tras unha restauración na que apareceron pinturas ó fresco no altar maior, albergando na súa fornela central unha imaxe da Asunción da Virxe de finais do século XVIII.
Ary Barroso
Ary de Resende Barroso, nado en Ubá o 7 de novembro de 1903 e finado no Río de Xaneiro o 9 de febreiro de 1964, foi un compositor brasileiro.
Traxectoria
A súa obra máis coñecida é Aquarela do Brasil, que iniciou o xénero samba-exaltação. Gañou o diploma da Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas de Hollywood pola banda sonora (Você já foi à Bahia?) do filme The Three Caballeros (1944), de Walt Disney.
O detective Conan: O mago do ceo prateado
O detective Conan: O mago do ceo prateado (名探偵コナン 銀翼の奇術師) é un filme de animación baseado no anime O detective Conan. No Xapón, a estrea deste filme produciuse nos cinemas o 17 de abril do 2004.
En galego, estreouse na TVG o 3 de xaneiro do 2013.
Sinopse
Unha famosa actriz recibe unha nota de Caco Kid que ameaza con roubar o seu zafiro, "a pedra da sorte". Esa mesma noite o roubo terá lugar no teatro onde se representará a derradeira función da obra na que participa a actriz.
Conan e os seus amigos pensan que Caco Kid aparecerá durante a representación, pensando que se ha disfrazar de alguén a quen coñecen. Entón, a policía preséntase cun asistente, o detective adolescente Shinichi Kudo. Mais Conan sabe que o Shinichi que está en fronte deles é Caco Kid, xa que el é o verdadeiro Shinichi, pero non pode revelar a súa verdadeira identidade. A oportunidade para capturar o ladrón chegará no momento do final da representación, pero Caco Kid subirá ata a azotea e sairá voando polo ceo.
Despois, Conan e os demais son convidados pola actriz a unha festa na súa casa de campo, polo que terán que viaxar en avión ata Hakodate. Conan pensa que Caco Kid pode estar dentro do avión, disfrazado. É entón cando a actriz cae ao chan despois de comer un bombón de chocolate. Poderá Conan resolver o caso nun lugar tan pequeno e pechado como é un avión?
Música
A canción empregada na versión orixinal como tema de peche é "Dream x Dream" (Soño por soño), interpretada por Rina Aiuchi.
Os temas da música de fondo foron compostos por Katsuo Ono, e serían utilizados na serie orixinal a partir do ano 2005.
Estitxu
Estitxu, nome artístico de Estibaliz Robles-Arangiz Bernaola, nada en Beskoitze (Lapurdi) o 4 de xuño de 1944 e finada en Bilbao o 24 de febreiro de 1993, foi unha cantante vasca tamén coñecida polo alcume de reiseñor de Beskoitze.
Keith Greene
Keith Greene, nado en Waltham Forest o 5 de xaneiro de 1938 e finado o 8 de marzo de 2021, foi un piloto británico. Participou na Fórmula 1 desde a, participando en seis Grandes Premios do Campioato Mundial e numerosas carreiras fora do campionato.
Traxectoria
Antes da Fórmula Un, Greene tivo unha carreira de éxito nos autos deportivos. En 1956, usando un Cooper T39 competiu en 11 carreiras a nivel nacional nas que acabou fóra dos seis primeiros en só unha ocasión, con dúas vitorias e tres outros podios.
Logo de retirarse da competición, Greene converteuse en xestor dun equipo de Fórmula Un e de carreiras de automóbiles deportivos. Traballou para o Hexagon de Highgate en Londres dirixindo o seu negocio de motocicletas formado a finais dos 70. Nesa época tamén dirixiu o equipo de carreiras de Le Mans de Alain de Cadenet.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
‡ No Gran Premio do Reino Unido de 1962, Greene pilotou o Lotus 18 presentado por John Dalton só na práctica. O coche foi pilotado na carreira por Tony Shelly.
Entrada estándar
A entrada estándar (STDIN) é un concepto típico dos sistemas operativos Unix.
Cada proceso nestas contornas adoita dispoñer de tres arquivos abertos ao comezo da súa execución: a entrada, a saída e a saída de erros. Adquiren carácter de estándar porque adoitan estar asignados a descritores de ficheiros coñecidos, de maneira que un programa sempre tomará os datos de entrada polo descritor cero, enviará os resultados polo un e mostrará os erros polo dous. Pero isto é mera convención, e non ten moito sentido en sistemas gráficos como X Window ou en programas funcionando como demos.
Unha forma de referirse a elas é usando, segundo a linguaxe de programación e a contorna letras maiúsculas ou minúsculas, os nomes STDIN, STDOUT e STDERR.
O shell do sistema é o encargado, xeralmente, de abrir esta entrada e conectala coa terminal á que está asignado o programa, posto que é o programa máis usual para comunicarse cun operador.
A entrada estándar tamén se adoita conectar á saída estándar dun proceso, de maneira que o programa lea directamente os resultados que outro produce. En Unix utilízase o carácter | para expresar devandito tipo de conexión:
$ programa1 | programa2 | programa3
O que vén significar que se executa o programa1 e a súa saída estándar (descriptor de ficheiro 1) conéctase coa entrada estándar do programa2 (descriptor 0), que á súa vez fai o mesmo con programa3.
Gamzat Tsadasa
Gamzat Tsadasa, nado en Tsada o 21 de agosto de 1877 e finado en Makhachkala o 11 de xuño de 1951, foi un poeta ávaro.
Traxectoria
esquerda|miniatura|200x200px|Monumento de Gamzat Tsadasa en [[Makhachkala]] Gamzat Tsadasa naceu nunha familia de labregos pobres e quedou orfo aos sete anos. Estudou nunha madrasa e de volta á súa aldea foi xuíz e imán e anos máis tarde deixou estas tarefas para traballar no ferrocarril e despois no campo, foi en 1891 cando comezou a compoñer poemas satíricos. Entre 1917 e 1919 foi membro do Tribunal da xaria do seu distrito e o. Despois da revolución de outubro serviu no comité executivo do distrito de Khunzakhsky (1925-1932) e colaborou na prensa ávara, publicando alí poesía cívica que recolleu no libro Gadatazul žul en 1934. Durante a segunda guerra mundial compuxo poesías e cancións patrióticas. A súa obra "Historia dun peguleiro" (1949-1950) describe dunha forma realista a vida dos pobos de montaña durante e os cambios que supuxo a época soviética. Tsadasa foi tamén o primeiro autor de literatura infantil ávara e escribiu comedias e dramas para o teatro. O seu fillo, Rasul Gamzatov foi un dos máis célebres poetas ávaros.
Antonio Garrido
Antonio Garrido Benito, nado en Salteras (provincia de Sevilla) o 20 de agosto de 1971, é un actor e presentador de televisión andaluz. É fillo do xornalista José Luis Garrido Bustamante.
Actor
Como intérprete participou episodicamente en varias series e formou parte do elenco de Al filo de la ley (2005), en TVE, Los simuladores (2006-07), en Cuatro, e La chica de ayer (2009), en Antena 3 (interpretando o papel de Joaquín Gallardo, un inspector da policía). Dende xaneiro de 2010, ata 2012, interpretou a Mario Castillo, o pai de familia da serie Los protegidos, en Antena 3. En 2013, fichou pola segunda tempada da serie Amar es para siempre, en Antena 3.