cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sistema reprodutor
Outros mamíferos
miniatura|Unha [[Marsupiais|cría de marsupial recentemente nada chupa leite dunha mama, no marsupio.]] A maioría de sistemas reprodutores dos mamíferos son similares, pero existen algunhas diferenzas notables entre os mamíferos non humanos e os humanos. Por exemplo, a maioría de machos mamíferos teñen un pene que queda escondido internamente ata que está erecto, e a maioría teñen un óso peneano ou báculo. Ademais, os machos da maioría das especies non permanecen constantemente sexualmente fértiles, como o fan os humanos. Como os humanos, a maioría de grupos de mamíferos teñen testículos descendidos que se atopan dentro dun escroto, pero outros teñen testículos descendidos que repousan na parede corporal ventral, e algúns grupos de mamíferos, por exemplo os elefantes, teñen testículos non descendidos que se atopan ben dentro das cavidades corporais, preto dos riles.
Aves
Os machos e femias dos paxaros teñen unha cloaca, esta é unha abertura a través da cal pasan os ovos, o esperma, e os residuos. O coito realízase presionando xuntos os beizos das cloacas, feito que ás veces é coñecido como o "bico das cloacas", tempo durante o cal o macho transfire o seu esperma na femia. Algunhas especies de aves, por exemplo a maioría das aves acuáticas, teñen un órgano que se coñece como un falo, que é análogo ao pene dos mamíferos. A femia pon os ovos amnióticos no que se desenvolven os embrións. A diferenza da maioría dos vertebrados as femias das aves adoitan ter só un ovario e un oviduto funcional. Como grupo, as aves, o igual que os mamíferos, destacan polo seu elevado grao de responsabilidade paterna e teñen moito coidado das crías. Neste sentido, destacan moitas aves mariñas que, ademais, amplían os períodos de coidado dos pais; o máis espectacular é o da fregata grande (fregata minor), que son alimentados polos pais ata un máximo de 14 meses, a pesar de que xa son capaces de voar.
Réptiles
miniatura| [[Tartaruga a piques de abandonar o ovo]]
A maioría dos réptiles reprodúcense sexualmente, aínda que algúns son capaces de reproducirse asexualmente. Case todos os réptiles presentan dimorfismo sexual, e case toda a actividade reprodutiva prodúcese a través da fecundación interna da cloaca xa que os órganos reprodutores atópanse dentro dela sendo a única saída e entrada adecuada, esta atópase na base da cola, e que ademais é por onde eliminan os residuos.
Algúns réptiles poñen os seus ovos mentres que outros son vivíparos. A maioría dos réptiles machos teñen órganos copuladores, que son xeralmente retraídos ou investidos e protexidos dentro do corpo. Nas tartarugas e crocodilos, o macho ten un medio pene, mentres que os machos das serpes e os lagartos teñen cada un un par de hemipenes só un dos cales é utilizado habitualmente en cada sesión. Os tuataras non teñen órganos copuladores e, por tanto, os machos e as femias simplemente xuntan as súas cloacas con presión e o macho excreta o esperma.
Anfibios
miniatura|esquerda|Parella de sapos comúns ([[Bufo bufo) en amplexo.]] Os anfibios son dioicos, é dicir, posúen sexos separados, existindo moitos casos de dimorfismo sexual. Presentan fecundación interna e externa, sendo na súa maior parte ovíparos. A posta, ao non estar os ovos resgardados contra o desecamento, efectúase normalmente en auga doce e está conformada por unha multitude de pequenos ovos unidos por unha substancia xelatinosa, estando, á súa vez, cubertos por unha ou máis destas membranas que os protexen dos golpes, dos organismos patóxenos e dos depredadores. Os coidados paternais están presentes nun menor número de especies, ao exhibir a gran maioría unha estratexia R respecto da reprodución. Entre os casos onde se dá unha estratexia K pódense nomear a do sapo de Suriname (Pipa pipa), o da rá de Darwin (Rhinoderma darwinii) ou o das especies do xénero Rheobatrachus. Os anfibios teñen gónadas internas conectadas á cloaca polos condutos.
Peixes
Os peixes presentan unha ampla e diversa gama de estratexias reprodutivas. Con todo, a maioría dos peixes, son ovíparos e presentan a fertilización externa. Neste proceso, as femias utilizan a súa cloaca para liberar unha gran cantidade dos seus gametos na auga, proceso chamado desova, e un ou máis machos liberan sobre os ovos non fecundados unha especie de "leite", un líquido branco que contén unha gran cantidade de esperma.
Outras especies de peixes son ovíparos pero realizan a fertilización interna co apoio de aletas anais ou pélvicas que se modificarón ou transformarón nun órgano análogo ao pene humano. Unha pequena parte das especies de peixes son vivíparos ou ovovivíparos como, por exemplo, os pecílidos. As gónadas dos peixes adoitan ser parellas, sexa de ovarios ou testículos. A maioría dos peixes presentan dimorfismo sexual, aínda que algunhas especies son hermafroditas ou unisexuais.
Sistema reprodutor no reino vexetal
Os vexetais alternan dentro do seu ciclo vital, unha etapa de reprodución asexual e unha etapa de reprodución sexual. Isto fai que distinguimos dúas xeracións:
Órganos reprodutores
Os órganos reprodutores machos e femias das espermatófitas están situados nas flores. A flor é o órgano que permite a reprodución sexual dunha planta sen necesidade da auga no medio para poder trasladar os gametos masculinos, xa que estes trasládanse a través do aire dentro dos grans do pole. O esporófito é a xeración aparente e a que produce dous tipos de esporas, unhas masculinas chamadas micrósporas, e outras femininas chamadas macrósporas. Estas esporas xerminan, pola súa banda un gametófito masculino (o gran de pole) e un gametófito feminino que nunca chega a independizarse do esporófito e que pode considerarse case parasito del.
Androceo
O androceo é a estrutura reprodutora masculina que consta do conxunto dos estames dunha flor. Cada estame consta dun filamento que sostén, no extremo, a antera. Cada antera está formada por dúas metades simétricas chamadas teca. Cada teca ten dous sacos polínicos (microesporanxio). Dentro destes sacos polínicos hai esporas haploides que formarán os grans de pole. Os grans de pole son uns pequenos gametófitos masculinos e no seu interior formaranse os anterozoides (gametos masculinos).
Estames
miniatura| A [[cerdeira é un exemplo de planta hermafrodita]] Os estames das flores son a parte feminina da flor. Está formado por unha ou máis estruturas en forma de botella de pescozo alongado denominadas pistilos. Cada pistilo está formado por unha ou por varias follas modificadas que reciben o nome de carpelos. Nun pistilo pódense distinguir tres parte:
No interior do ovario atópanse os óvulos que conteñen o gametofito feminino, encargado de producir as oosferas. Os óvulos converteranse en sementes.
Segundo se manifesten os sexos nas flores podemos ter:
Polinización
A polinización prodúcese cando o estigma recibe o pole. Cando provén da mesma flor, falamos de autopolinización; en cambio se o estigma é doutra flor entón a chamamos polinización cruzada. A polinización é o proceso polo que os gametos masculinos contidos nos grans de pole son transportados ata o órgano sexual feminino. O gran de pole fixado sobre o estigma xera un longo tubo chamado tubo polínico que percorre o estilo ata chegar ao ovario onde se atopan os óvulos. Cada óvulo é un gametofito feminino que contén unha oosfera. Polo interior do tubo polínico descenden os dous gametos masculinos ou anterozoides. Os dous gametos masculinos que chegan ao ovario son fértiles e terá lugar unha dobre fecundación
Reprodución no reino dos fungos
miniatura|O Fungos teñen un sistema reprodutivo complexo A reprodución dos fungos é complexa, reflectindo a heteroxeneidade de estilos de vida e xenética dentro deste reino de organismos. Póden ser sexualmente ou asexualmente en función das condicións a que esteán sometidos. Estas condicións poñen en marcha programas de desenvolvemento que determinan xeneticamente que sistema de reprodución usar, sexual ou asexual, cubrindo tanto a reprodución cunha diseminación eficiente das esporas ou con propágulos portadores de esporas.
Roberto Lertxundi
Roberto Lertxundi Barañano, nado en Bilbao, 25 de febreiro de 1948, é un médico e político vasco. Iniciou a súa militancia política durante a ditadura franquista en ETA. Pasou logo ó Partido Comunista de España e de aí, xa en democracia, a Euskadiko Ezkerra. Permanece apartado da vida política desde 1993, aínda que en 2009 aceptou ser senador por designación autonómica a proposta do PSE-EE (PSOE).
É ademais tío do futbolista Koikili Lertxundi.
Traxectoria
Roberto Lertxundi ingresou en Euskadi Ta Askatasuna (ETA) en 1968, durante a súa etapa universitaria mentres estudaba medicina. Formou parte de ETA VI e, cando esta organización escíndese en 1972 en dúas tendencias, os "maios" e os "minos", integrándose posteriormente cun grupo significativo destes no aínda ilegal Partido Comunista de Euskadi (PCE-EPK), do cal chegou a ser unha das súas figuras máis importantes no País Vasco. Desta forma, en 1974 accedeu ao comité central e en 1977 substituíu a Ramón Ormazabal, apoiado por Santiago Carrillo, como secretario xeral do partido, sendo Ormazabal designado presidente.
Lertxundi e Ormazabal lideraban respectivamente as correntes vasquista e obrerista do PCE-EPK. Malia non conseguir representación nas eleccións xerais de 1977, Lertxundi formou parte do relatorio que, en 1978, redactou o Estatuto de Autonomía do País Vasco, e foi un dos dirixentes vascos que se desprazou a Madrid con Carlos Garaikoetxea para negociar a aprobación do Estatuto nas Cortes Xerais. Nas eleccións ao Parlamento Vasco de 1980 foi o único parlamentario do PCE-EPK elixido, por Biscaia, para formar parte da primeira lexislatura do Parlamento Vasco. Nun período de espiral terrorista de ETA, Lertxundi mostrara abertamente a súa condena de ETA, o que fixo que un comando etarra o mantivese secuestrado varias horas en abril de 1981.
Porén, Lertxundi, encabezando o sector maioritario da dirección do PCE-EPK, tras a celebración do IV Congreso deste en xaneiro de 1981, no que fora reelixido secretario xeral, levara a cabo un proceso de converxencia con Euskadiko Ezkerra (EE), que aceptara a vía estatutaria. Coincidindo co Congreso, Lertxundi abandonou o escano no Parlamento Vasco. O proceso de confluencia con EE culminou ó comezo de 1982 no abandono da formación comunista dun gran número de militantes, sobre todo de Biscaia, e o seu ingreso en EE, o cal se constitúe definitivamente como partido co nome de Euskadiko Ezkerra - Esquerda para o Socialismo, abandonando a súa definición explicitamente nacionalista vasca, con Mario Onaindia como secretario xeral. Lertxundi, que en novembro de 1981 fora expulsado do PCE, incorporouse á dirección de EE. Nas eleccións ao Parlamento Vasco de 1984 volveu ser elixido parlamentario vasco, esta vez xa por Euskadiko Ezkerra. Candidato á alcaldía de Bilbao por EE en 1991, foi o voceiro de devandita formación no consistorio bilbaíno entre 1991 e 1993. Ese ano abandonou a política debido á súa oposición á integración de EE no Partido Socialista de Euskadi.
A partir dese momento, Lertxundi centrouse na súa carreira profesional como xinecólogo, na que destacou no campo da contracepción, sendo elixido vicepresidente da Sociedade Española de Contracepción e vicepresidente segundo da Federación Española de Contracepción.
Aínda que non volveu participar activamente en política durante 16 anos, mitigou a súa oposición á colaboración co socialismo vasco presidindo a asociación cultural Ezkerra XXI, unha asociación de esquerdas dedicada á reflexión, e participando xunto a outros socialistas, na creación da plataforma Aldaketa, liderada polo ex conselleiro de Cultura polo PNV Joseba Arregi. En 2005 aceptou aparecer nun posto testemuñal nas listas do PSE-EE por Biscaia nas eleccións ao Parlamento Vasco.
Tras a investidura de Patxi López como lehendakari en 2009 aceptou ser senador de designación autonómica, a proposta do PSE-EE, substituíndo a Víctor Urrutia.
Sentimento
miniatura|Sentimentos de desesperación e cólera O sentimento é o estado afectivo dun ser humano ou un animal que experimenta unha emoción. A psicoloxía procura analizar as compoñentes fisiolóxicas dos sentimentos ao cerebro por mor da súa importancia como condicionantes da mente.
O sentimento oponse á razón e está próximo ao instinto. En moitas ocasións, aparece asociado co corazón. É sempre un estado subxectivo que se pode manifestar ou non cara ao exterior.
Os sentimentos máis usuais e comúns nas diferentes culturas son: o amor, o medo, o odio, a ledicia, a pena, a culpabilidade, a envexa ou a sorpresa.
Artur Rasizadə
Artur Tahir oğlu Rasizadə, nado o 26 de febreiro de 1935 en Ganja, Acerbaixán, é un político acerbaixano, que foi o Primeiro Ministro de Acerbaixán dende o 20 de xullo de 1996 ao 4 de agosto de 2003 e de novo dende o 4 de novembro de 2003 ao 21 de abril de 2018. Pertence ao Partido do Novo Acerbaixán.
Wenzhou
Wenzhou (chinés simplificado: 温州市; chinés tradicional: 溫州市; pinyin: Wēnzhōu Shì) é unha cidade da China a carón do Mar de Leste da China no sur da provincia de Zhejiang.
Xeografía
Situada á beira do río Ou na súa foz, é un importante porto de entrada e saída do interior montañoso da provincia (moitos emigrantes chineses en occidente proceden desta zona). A municipalidade conta con 9.122.100 habitantes (censo de 2010) en 11.784 km², sendo 3.039.500 da urbe de seu. Xunto as próximas Rui'an e Yueqing conforman unha aglomeración de máis de cinco millóns de habitantes.
Coñecida dende a antigüidade pola súa cerámica, recibiu o seu nome actual no 675. Foi un dos poucos portos baixo control chinés durante a ocupación xaponesa.
Miguel Morán del Val
Miguel Morán del Val, nado en León, foi un mestre, xornalista e editor español.
Traxectoria
Dirixiu a revista Vida Leonesa. Editou unha Guía de Vigo en 1926. Dirixiu a revista Azul en Vigo nos anos vinte. En 1937 foi xefe da sección de Bibliotecas e Museos e secretario da Junta de Incautación y Conservación del Tesoro Artístico Nacional.
Promoción de ascenso a Segunda División B 2007
A promoción de ascenso a Segunda División é a eliminatoria de promoción de equipos de Terceira División a Segunda División B. Está formada polos campións dos 18 grupos da Terceira División 2006–07, así como os 3 seguintes clasificados, formando un total de 72 equipos. A tempada regular rematou o 27 de maio de 2007 e as eliminatorias comezaron o 3 de xuño de 2007.
Ferreiriño
Co nome de Ferreiriño desígnanse popularmente diferentes paxaros da orde Passeriformes, familia Paridae, aínda que tamén se aplica para denominar outros paseriformes doutras familias próximas. Outros nomes comúns a estes paxaros son os de ferreiro ou ferreirolo e, máis locais, ferreira (Dumbría), ferrete (Ares) e filosiña (Cangas).
<Gallery> File:Parus major m.jpg|Ferreiriño abelleiro File:Parus caeruleus1.jpg|Ferreiriño bacachís File:Bartmeise.JPG|Ferreiro de bigote File:Remiz pendulinus (Marek Szczepanek).jpg|Ferreiriño de cara negra File:Lophophanes cristatus Luc Viatour 4.jpg|Ferreiriño cristado File:005Large.jpg|Ferreiriño negro File:Parus palustris02.jpg|Ferreiriño palustre File:Long-tailed Tit Aegithalos caudatus.jpg|Ferreiriño subeliño </Gallery>
Planificación urbanística
Outro elemento da planificación urbanística é a rehabilitación e rexeneración do espazo urbano adaptando os criterios construtivos, a cualificación construtiva e as infraestruturas obsoletas ás novas necesidades sociais.
Historia
A planificación urbanística nace como disciplina a metade do século XIX. Porén, o crecemento de moitas cidades ó longo da historia xa se producira seguindo uns determinados criterios de deseño e funcionalidade predeterminados na construción.
Cando a agricultura se implantou nas sociedades nómades, aparecen os asentamentos permanentes da poboación. As primeiras cidades nacen cunha orientación comercial, defensiva e como centros de redistribución da produción agrícola. O asentamento dos edificios e centros de actividade dispóñense de forma desordenada arredor de camiños e ríos en función da oportunidade. Contra o terceiro milenio aC. aparecen os primeiros indicios de planificación e xestión urbana a Ur entre o Tigris e o Éufrates no actual Iraq e no Val do Indo, na actual India. As rúas destas primeiras cidades a miúdo estaban pavimentadas e se trazaba unha incipiente trama urbana con rúas en ángulos rectos. Tamén existía certa zonificación funcional separando zonas de actividade comercial, residenciais, etc.
Siarhiej Sidorski
Sergei Sidorsky (Сяргей Сідорскі), nado en 1954, foi o Presidente do goberno de Belarús dende o 10 de xullo de 2003 ata o 28 de decembro de 2010.
Amoexa, Antas de Ulla
Santiago de Amoexa é unha parroquia que se localiza no concello de Antas de Ulla. Segundo o IGE en 2009 tiña 88 habitantes (46 mulleres e 42 homes), distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 111 habitantes.
Patrimonio
A igrexa de Santiago de Amoexa data de finais do século XII. Ten unha nave rectangular e ábsida semicircular. Presenta canzorros laterais con motivos xeométricos. Ao carón da nave principal ten un amplo cuberto soportado por tres piares de cantería asentados nun baixo valado. Na ábsida sobresae a fiestra en arco de medio punto, con arquivolta que descansa nun par de columnas acodilladas. Os capiteis desas columnas están laboriosamente decorados.
Castropodame
miniatura|Lago de El Encinal, Castropodame Castropodame é un concello español da provincia de León, na comarca do Bierzo. A súa poboación é de 1.605 habitantes INE 2021).
Ribonuclease H retroviral
A ribonuclease H retroviral (RNase H retroviral) é un dominio catalítico do encima transcriptase inversa ou reversotranscriptase (RT) retroviral. O encima RT utilízase para xerar un ADN complementario (ADNc) a partir do xenoma de ARN retroviral. Este proceso chámase reversotranscrición. Para completar este complexo proceso, a RT retroviral debe ter unha natureza multifunctional. Posúe as tres actividades bioquímicas seguintes: ADN polimerase dependente de ARN, ribonuclease H e ADN polimerase dependente de ADN. Como todos os encimas RNase H, o dominio de RNase H retroviral cliva os dúplex de ADN/ARN e non degrada ADN ou ARN que non estean hibridados.
Estrutura
miniatura|O dominio de ribonuclease H da transcriptase inversa do VIH-1 (en azul), cos catro residuos de carboxilato do sitio activo en maxenta. O dominio está superposto sobre o dominio de ribonuclease HI de [[Escherichia coli (pardo), ilustrando a presenza de hélice C e a protrusión básica no homólogo de E. coli. ]] miniatura|A estrutura cristalina do heterodímero da transcriptase inversa do VIH (en amarelo e verde), co dominio de RNase H mostrado en azul (o sitio activo nas esferas maxenta). A febra do [[ácido nucleico laranxa é de ARN, a febra vermella é ADN. ]] Aínda que as estruturas das RT de retrovirus de humanos, murinos e aves presentan diferentes subunidades, os tamaños relativos, a orientación e conexión dos dominios de RNase H ou ADN polimerase son moi similares. O dominio RNase H ocupa un ~25% do C-terminal da proteína RT. O dominio de ADN polimerase ocupa un ~55% do N-terminal da proteína RT. Os dominios de RNase H dos encimas RT do MMLV e o VIH-1 son estruturalmente moi similares ás RNase H de Escherichia coli e Bacillus halodurans así como á RNaseH1 humana. En xeral, as estruturas pregadas dos dominios RNase H retroviral teñen a forma de follas beta mixtas de 5 febras flanqueadas de catro hélices alfa nunha distribución asimétrica. Unha notable diferenza entre as diversas proteínas RNase H é a presenza ou ausencia de hélice C (presente nas RNases H de E. coli, MLV e humanas, ausente nas RNases H de VIH-1, B. halodurans e ASLV), unha hélice alfa cargada positivamente tamén se denomina bucle básico ou protrusión. Crese que ten un papel na unión ao substrato. x150px|miniatura|Organización xenómica retroviral típica: O dominio RNase H (RH - mostrado en negro) é codificado como parte do [[xene da transcriptase inversa (RT). A RT xunto coa protease (PR) e a integrase (IN) son traducidas como a poliproteína Gag. UTR = rexión non traducida; LTR = repetición terminal longa.]]
Función
Durante a transcrición inversa do ARN xenómico viral en ADNc, créase un híbrido ARN/ADN. A febra de ARN é despois hidrolizada polo dominio RNase H para permitir a síntese da segunda febra de ADN pola función de ADN polimerase do encima RT. Ademais, os virións retrovirais empaquetan unha soa molécula de ARNt que usan como cebador durante a transcrición inversa do ARN xenómico viral. A RNase H retroviral é necesaria para dixerir a molécula de ARNt cando xa non se necesita. Estes procesos son dependentes do Mg2+.
A RNases H retroviral cliva os seus substratos de 3 posibles maneiras: Os dous modos dirixidos aos extremos son únicos das RNases H retrovirais debido a varios efectos do dominio asociado á polimerase da RT retroviral. No modo máis universal de clivaxe interna, as RNases H compórtanse como endonucleases típicas e clivan o ARN ao longo de toda a lonxitude do substrato híbrido ADN / ARN en ausencia de calquera efecto dos ‘extremos’.
Galería de imaxes de Barcia, Lalín
Santo Estevo de Barcia é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín.
Luís Milia
Luís Milia Méndez, nado en Xunqueira de Ambía o 21 de xuño de 1948, é un político galego do PSdeG-PSOE e farmacéutico no municipio de Ourense.
Traxectoria
É farmacéutico. Foi senador por Ourense na V lexislatura (1993-1996). Concelleiro do PSdeG-PSOE en Carballeda de Avia, en marzo de 2001 chegou a alcaldía do concello grazas a unha moción de censura contra o alcalde Ernesto Martínez Fernández apoiada por un concelleiro tránsfuga do PPdeG. Sendo despois expulsado do partido socialista e tendo que fundar o VUCAR. Nas municipais de 2003 foi elixido alcalde de Carballeda de Avia como cabeza da lista de Veciños Unidos por Carballeda (VUCAR). Volveu gañar as municipais de 2007 e 2011 por maioría absoluta encabezando a lista do PSdeG-PSOE.
Vida persoal
O seu irmán era o tamén farmacéutico Tomás Milia, quen morreu asasinado en outubro de 2013.
Guy Verhofstadt
Guy Verhofstadt, nado o 11 de abril de 1953, foi o Primeiro ministro de Bélxica dende o 12 de xullo de 1999 até 2008. Pertence aos Liberais e Demócratas Flamengos.
Congosto
Congosto é un concello español da provincia de León, na comarca do Bierzo. A súa poboación é de 1.692 habitantes (INE 2011).
Tempada 1948-49 da BAA
A tempada 1948-49 da BAA foi a terceira edición da Basketball Association of America, a liga profesional de baloncesto de Norteamérica que un ano despois sería rebautizada como National Basketball Association (NBA). Nesta tempada fixéronse co título os Minneapolis Lakers, debutantes na liga, vencendo nas finais ós Washington Capitols.
Equipos
O número de equipos que formaron parte da liga nesta tempada medrou dende 8 a 12 coa incorporación de 4 novos equipos provenientes da ABL: Minneapolis Lakers, Fort Wayne Pistons, Indianapolis Jets e Rochester Royals.
A pesar da ampliación no número de equipos que compoñían a BAA, o certo foi que a liga seguía representando só a un par de zonas do país, á costa norte do Atlántico (División Leste) e ó medio oeste próximo ós Grandes Lagos (División Oeste).
Tempada regular
A tempada regular amosou unha salientable superioridade por parte de dous equipos da División Oeste, os Rochester Royals e os Minneapolis Lakers, que remataron por riba do 70% de vitorias. Cada equipo disputou 60 encontros, e por primeira vez os 4 mellores equipos de cada división acadaron o pase para disputar as eliminatorias polo título.
Estatísticas
George Mikan foi nesta tempada 1948-49 o líder de anotación da liga con 1.698 puntos anotados (28'3 por encontro), por diante de Joe Fulks con 1.560 puntos (26'0 por encontro) e Max Zaslofsky con 1.197 puntos (20'6 por encontro).
Líderes
As estatísticas de anotación, asistencias e porcentaxe de acertos, foron lideradas polos seguintes xogadores:
Equipos ideais
Max Zaslofsky e Joe Fulks foron elixidos por terceiro ano seguido dentro do primeiro quinteto ideal da BAA.
Gigatrón
Gigatrón é un grupo musical español de heavy metal.
Trátase dunha banda humorística que parodia o estilo heavy metal dos 80 e 90, esaxerando as actitudes, estética e elementos típicos deste xénero musical.
Himno da República dos Maris
O himno da República dos Maris é un dos símbolos da república federal rusa de República dos Maris. A letra está en tres linguas: As dúas variedades da lingua mari e en ruso. A melodía foi composta por Yuri Toyvars-Yevdokimov, e a letra é obra de D. Islamov. A versión rusa da letra foi escrita por Vl. Panov.
Denominación de Orixe Horta de Mondoñedo
A Denominación de Orixe Horta de Mondoñedo é un selo que recoñece a calidade de diversos produtos da horta do concello de Mondoñedo. Foi concedido polo Ministerio de Industria, Comercio e Turismo en decembro de 2018.
Produtos
Abrangue a produción de froita, hortaliza, verduras e legumes frescas, herbas aromáticas frescas; plantas e flores: bulbos, plantóns e sementes; malte, produtos agrícolas e hortícolas en bruto e sen procesar; grans e sementes en bruto ou sen procesar. Exclúe a pataca (amparada pola D.O. Pataca de Galicia), faba (D.O. Faba de Lourenzá) e o grelo (D.O. Grelos de Galicia).
Antas de Ulla, Antas de Ulla
San Xoán de Antas de Ulla é unha parroquia que se localiza no concello de Antas de Ulla. Segundo o IGE en 2009 tiña 703 habitantes (360 mulleres e 343 homes), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 653 habitantes. Nela sitúase a vila de Antas de Ulla, capital do concello, que ten a súa orixe no núcleo de Seoane (antigo nome da capital).
Feira
Celébrase unha feira o 10 de cada mes, que nos últimos anos volveu cobrar vitalidade e relevancia.
Festas
As festas patronais celébranse o 24 de xuño na honra de San Xoán e tamén o 8 de setembro (Os Remedios). Logo están a Festa de Fin de Ano, a Festa da Xuventude, a festa dos chóferes (Segundo domingo de xullo), o Magosto entre outros
Proclamación da República Irlandesa
miniatura|dereita|250px|A proclamación da República Irlandesa. A Proclamación da República Irlandesa, tamén coñecida como a Proclamación de 1916 ou a Proclamación de Pascua, foi un documento emitido polos Voluntarios Irlandeses e o Exército Cidadán Irlandés durante o Alzamento de Pascua en Irlanda, que comezou o 24 de abril de 1916. Nel, o Consello Militar da Irmandade Republicana Irlandesa, autonomeado como "Goberno Provisional da República Irlandesa", proclamou a independencia do Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda. Patrick Pearse leu a proclamación no exterior da Oficina Xeral de Correos da rúa Sackville de Dublín (actualmente chamada rúa O’Connell), feito que marcou o comezo do Alzamento. A declaración inspirouse nunha proclamación de independencia similar que o rebelde irlandés Robert Emmet emitira durante a rebelión irlandesa de 1803.
A toma da Oficina Xeral de Correos
Antes de ler a proclamación, Pearse e outros líderes republicanos tomaron a Oficina Xeral de Correos, convertérona no seu cuartel xeral e izaron a nova bandeira da república no mastro do edificio en troques da Union Jack británica. Tamén se izou a bandeira tricolor irlandesa (verde, branca e laranxa) nun mastro situado máis abaixo. A Oficina Xeral de Correos, a Proclamación de Pascua e a bandeira tricolor (que se convertería despois na bandeira oficial da república irlandesa, substituíndo a bandeira verde orixinal) son os tres símbolos máis identificables do Alzamento de Pascua, xunto cos seus líderes, Thomas J. Clarke, Seán Mac Diarmada, Thomas MacDonagh, P. H. Pearse, Éamonn Ceannt, James Connolly e Joseph Plunkett.
O Texto da Proclamación da República Irlandesa
Poblacht na h Éireann.
O Goberno Provisional da República Irlandesa Ao pobo de Irlanda.
IRLANDESES E IRLANDESAS: No nome de Deus e das xeracións mortas das que recibe a súa antiga tradición de nacionalidade, Irlanda, por medio de nós, convoca os seus fillos canda a súa bandeira para loitar pola súa liberdade.
Chegado o momento no que os seus homes xa foron organizados e adestrados a través da súa organización revolucionaria secreta, a Irmandade Republicana Irlandesa, e mediante as súas coñecidas organizacións militares, os Voluntarios Irlandeses e o Exército Cidadán Irlandés, coa súa disciplina perfeccionada pacientemente, e despois de agardar con firmeza o momento axeitado para revelarse, afronta agora o momento, co apoio dos seus fillos exiliados en América e dos seus valentes aliados en Europa, mais confiando ante todo na súa propia forza, de atacar con plena confianza na vitoria.
''Á República Irlandesa corresponde, e pola presente reclama, a lealdade de todos os irlandeses e irlandesas. A República garante a liberdade relixiosa e civil, igualdade de dereitos e oportunidades para todos os cidadáns, e declara a súa determinación de procurar a felicidade e a prosperidade de toda a nación e de todas as súas partes, querendo a todos os fillos da nación de igual xeito, e facendo caso omiso das diferenzas pertinazmente fomentadas por un goberno alleo, que no pasado separou unha minoría da maioría.''
Ata que as nosas armas nos permitan acadar o momento oportuno para establecer un Goberno Nacional permanente, representativo de todo o pobo de Irlanda e elixido polos votos de todos os homes e mulleres, o Goberno Provisional constituído pola presente, administrará os asuntos civís e militares da República confiado polo pobo.
''Poñemos a causa da República Irlandesa baixo a protección do Deus Altísimo, a Quen solicitamos que bendiga as nosas armas, e pregamos para que ninguén que sirva a esta causa a deshonre por covardía, inhumanidade, ou pillaxe. Nesta hora suprema a nación irlandesa debe, co seu valor e disciplina e coa disposición dos seus fillos a sacrificarse polo ben común, probarse merecente do augusto destino ao que está chamada.''
''Asinado no nome do Goberno Provisional, Thomas J. Clarke, Seán Mac Diarmada, Thomas MacDonagh, P. H. Pearse, Éamonn Ceannt, James Connolly, Joseph Plunkett''
Principios da proclamación
A pesar de que o Alzamento fracasou en termos militares, os principios da Proclamación influenciaron profundamente as ideas das seguintes xeracións de políticos irlandeses. O documento contiña varias afirmacións:
A impresión e a distribución do texto
A proclamación imprimiuse en segredo antes do Alzamento. Posto que foi unha impresión secreta feita por pequenas imprentas, houbo problemas co deseño. Debido á escaseza de papel, o documento imprimiuse en dúas metades, ademais faltaron suficientes letras do mesmo tipo e por iso na segunda parte do documento se empregaron letras 'e' máis pequenas cás do resto do documento (aínda que é precisa unha análise polo miúdo para decatarse). A linguaxe suxire que a copia orixinal da Proclamación fora asinada polos propios líderes do Alzamento. Porén, non se atopou ningunha evidencia disto, nin hai constancia daquel tempo da existencia dunha copia asinada, aínda que se nalgún momento existise tal copia é moi probable que fose destruída tras a derrota do Alzamento.
Os signatarios
miniatura|A bandeira da "República Irlandesa, exposta actualmente no [[Museo Nacional de Irlanda.]] Un feito que suscitou moitos interrogantes foi que o primeiro nome que figuraba entre os signatarios non era o de Patrick Pearse, senón o de Tom Clarke (un republicano veterano). Se os nomes estivesen ordenados alfabeticamente, Éamonn Ceannt aparecería o primeiro. A viúva de Clarke mantivo que isto se debeu a que o plan orixinal era que Clarke, como afamado veterano, se convertería en Presidente da República Provisional. Tal hipótese explicaría a súa primeira posición. Porén, outros implicados no Alzamento desmentiron esas afirmacións que fixo a muller nas súas memorias. Documentos emitidos posteriormente polos rebeldes deron a Pearse o privilexio do posto, mais como 'Comandante en Xefe das Forzas da República Irlandesa, e Presidente do Goberno Provisional', non como 'Presidente da República'. Tanto se a idea orixinal era que Clarke fose a cabeza simbólica do estado e Pearse a do goberno, como se era que a figura de Pearse fose o centro de ambos cunha posición descrita ambiguamente, a cuestión segue a ser un misterio sobre o que aínda especulan os historiadores.
Os sete asinantes da proclamación foron executados polo exército británico tras a derrota do Alzamento (un deles, James Connolly, que resultara ferido durante os combates, foi executado prostrado nunha cadeira), xa que foran declarados culpables de cometer traizón en tempo de guerra (neste caso, a primeira guerra mundial). Os líderes políticos opinaron inicialmente que as execucións non eran prudentes, e máis tarde cualificáronas como unha catástrofe. Como proba, o Primeiro ministro británico Herbert Henry Asquith e o seu sucesor David Lloyd George posteriormente lamentáronse de que se lles permitise aos militares británicos tratar o asunto coma un consello de guerra militar, en troques de insistiren en que os líderes fosen xulgados baixo a lei penal civil. Aínda que dende algúns sectores se esixiu un castigo severo aos rebeldes, a opinión pública irlandesa foise posicionando cada vez máis do seu lado, debido en parte ao tratamento que se lles deu aos prisioneiros e ás súas execucións. Finalmente, o goberno de Asquith ordenou deter as execucións e insistiu en que a aqueles que aínda non foran executados se lles aplicaría a lei civil, e non a militar. Para entón xa foran executados todos os signatarios da Proclamación e moitos outros participantes no Alzamento.
O documento hoxe
Hoxe en día, as copias íntegras da Proclamación de Pascua son veneradas como iconas nacionais irlandesas e ata se chegou a vender unha copia orixinal nunha poxa por máis de 700.000 euros en abril do 2006. Seán T. O'Kelly, participante no Alzamento e Presidente de Irlanda entre 1945 e 1959, doou unha copia súa da Proclamación —asinada por el como recordo— ao Parlamento de Irlanda cando exerceu como presidente. Está exposta permanentemente no vestíbulo principal do Leinster House, sede do Parlamento. Outras copias atópanse na Oficina Xeral de Correos (cuartel xeral do Alzamento e lugar onde se leu por primeira vez), no Museo Nacional de Irlanda, no Gran Salón da Biblioteca do Trinity College e noutros museos polo mundo adiante. Tamén se venden facsímiles da Declaración como souvenirs para turistas e habitualmente expóñense copias do texto nas escolas irlandesas e en pubs irlandeses por todo o mundo. Dende 2006, un membro das Forzas de Defensa Irlandesas le en voz alta a Proclamación fóra da Oficina Xeral de Correos durante as conmemoracións anuais do Alzamento, o domingo de Pascua.
Galería de imaxes da igrexa de San Martiño de Lalín
San Martiño de Lalín é unha igrexa románica no século XII de Lalín, situada fóra do núcleo urbano, no lugar de Lalín de Arriba, parroquia de Lalín, Lalín.
Krynea Imperial Wars
Krynea Imperial Wars é un videoxogo de rol online multixogador masivo desenvolvido pola empresa galega Smiling Goblin, con sede na Illa de Arousa. Está baseado no mundo de ficción, chamado Krynea onde se adopta o papel dun personaxe virtual que interactúa con outros e desenvolve situacións nun ambiente fantástico como nun xogo de rol. É o primeiro videoxogo de estratexia desenvolvido en Galicia.
Historia
Logo dun cataclismo que destruíu o mundo coñecido, os pobos sobreviventes de Krynea loitan entre si polo control das terras.
Francisco Letamendia
Francisco Letamendia Belzunce, tamén coñecido baixo o sobrenome de Ortzi, nado en Donostia o 5 de febreiro de 1944, é un avogado laboralista, profesor universitario, escritor e político vasco de ideoloxía nacionalista vasca.
Nenez e formación
Francisco Letamendia naceu en Donostia no seo dunha familia ben situada economicamente e de tradición monárquica. Estudou Dereito na Universidade de Barcelona.
Actividade política
A súa implicación en política comezou durante a ditadura franquista cando comezou a destacarse como avogado defensor de presos vascos que loitaban contra a ditadura, especialmente tras o Proceso de Burgos, no que participou como defensor de Itziar Aizpurua e sobre o cal escribiu un libro. Durante os primeiros anos 1970 exíliase no País Vasco francés onde establece contacto e convive con exiliados de diferentes faccións de ETA. Letamendia estivo na órbita de ETA VI Asemblea.
Regresou do exilio en abril de 1975 estabelecéndose de forma definitiva en territorio español en agosto de 1976. Militante do partido político Euskal Iraultzarako Alderdia (EIA), marxista e independentista, Letamendia convértese na cabeza de lista por Guipúscoa para as primeiras eleccións lexislativas tras a morte de Franco da coalición electoral Euskadiko Ezkerra (EE), na que se integra o seu partido xunto con EMK.
Deputado do Congreso
Nas eleccións do 15 de xuño de 1977 é elixido deputado e convértese no único representante de EE no Congreso. Durante a Lexislatura Constituínte de España (1977-1979) foi un deputado moi activo e converteuse nunha das voces máis críticas e polémicas do Congreso.
Desde o Grupo Mixto, as súas intervencións chegaron a causar sensación e publicou un libro contando as súas experiencias parlamentarias. Foi un dos parlamentarios vascos que reclamou a amnistía total dos presos de ETA situándose en contra a Lei de Amnistía de 1977, aínda que finalmente abstivésese na súa votación. Tamén foi un dos poucos congresistas que votaron en contra da Constitución española o 21 de xullo de 1978, xa que esta non contemplaba o dereito de autodeterminación, sendo un dos deputados que máis emendas presentou na Comisión Constitucional.
O seu desacordo coa participación de EE no Consello Xeral Vasco fíxolle distanciarse do seu partido, aínda que non renunciou ao seu escano. No verán de 1978 abandonou EIA e manifestou publicamente o seu apoio á recentemente creada coalición Herri Batasuna. Tras ser desautorizado por EIA nos seus ataques ao PNV, abandonou o Grupo Vasco-Catalán no mes de outubro e dimitiu publicamente do seu cargo o 8 de novembro durante unha sesión, catro meses antes de que finalizase a Lexislatura. Foi substituído por Patxi Iturrioz, de EMK. Ao dimitir publicou unha Carta aberta aos vascos que me votaron na que acusaba á UCD de tentar acalarlle no Parlamento e aos partidos EMK e EIA, que sustentaban a coalición Euskadiko Ezkerra, de telo forzado a dimitir.
Afastamento da política
Durante a súa estancia de tres anos en París imparte clases de historia vasca na Universidade de París VIII e prepara a súa tese sobre nacionalismo e violencia coa cal se doutora en historia social por devandita universidade. En 1985 regresa ó País Vasco dedicándose a partir de entón á docencia como profesor de Ciencias Políticas na Universidade do País Vasco e a publicación de libros de carácter histórico e político, centrados principalmente no nacionalismo vasco. Dende 1985 permaneceu afastado da actividade política.
Polémica con Edurne Uriarte
Francisco Letamendia volveu aparecer nos medios de comunicación españois en febreiro de 2002, cando estes se fixeron eco do contencioso que mantiña coa tamén profesora de Ciencias Políticas na Universidade do País Vasco (UPV) Edurne Uriarte, con motivo da cátedra á que ambos opositaron en 2001.
Letamendia non superou, por dous votos fronte a tres, a primeira votación en favor de Uriarte, que obtivo en primeira instancia a cátedra, polo que presentou un recurso ante a Comisión de Reclamacións da UPV. Cando a Comisión estimou a demanda o contencioso saltou aos medios de comunicación, presentando a polémica como «un choque entre os espíritos de Ermua e de Lizarra», mentres que Letamendia achacou a concesión da praza a Uriarte como un «complot do españolismo». Finalmente os xulgados deron a razón a Uriarte.
Complemento (inmunidade)
miniatura|dereita|O sistema do complemento atacando unha membrana. Denomínase complemento a un conxunto de proteínas séricas que colaboran coa inmunidade. Está composto por varias proteínas. As máis activas son as proteínas C, das que hai varios subtipos: C1, C2, C3, C4...
Características das proteínas do complemento
Cumpren dúas características esenciais:
Obxectivos do complemento
Son dous obxectivos:
Vías de activación do complemento
lang=gl|miniatura|300px|Vía do [[sistema do complemento.]]
Éirígí
éirígí [eːɼiːɟiː] é un partido político republicano socialista de Irlanda (norte e sur). Foi creado por un pequeno grupo de activistas socialistas republicanos en Dublín en abril de 2006 que se escindiron do Sinn Féinn por enteder que este non estaba suficientemente comprometido co socialismo. Isto é discutido por moitos que afirman que, de feito, éirígí é unha escisión do Sinn Féin polo asunto do proceso de paz e as detenciósn da policía.
Nome
O nome do partido, Éirígí, significa "Erguerse" en irlandés, e é unha referencia ao slogan "Os grandes só parecen grandes porque estamos de xeonllos. Levámonos!" usado polos socialistas irlandeses James Connolly e Jim Larkin.
Conversión en partido
O 12 de maio de 2007, no primeiro Ardfheis (en galego, Plenario) do partido, os seus membros votaron converterse nun partido político de pleno dereito, malia que aínda non estaba rexistrado no Clerk do Dáil Éireann, unha esixencia legal para aquelas entidades que queiran formar partidos políticos na República de Irlanda. O presidente do partido é Brian Leeson.
Ideoloxía e obxectivos
O partido busca a retirada dos británicos de Irlanda e o estabelecemento dunha república de 32 condados baseada nos principios do socialismo democrático. Estabelecido en 2006, pouco antes do 90 aniversario do Alzamento de Pascua de 1916, éirigí era orixinalmente un grupo de campañas centrado en Dublín. éirígí ten participado en campañas como Shell to Sea e Reclaim the Republic (Athshealbhaígí an Phoblacht), que levou á organización a distribuír 60,000 exemplares da Proclamación de 1916 por toda a nación.
Leopardo das neves
Os leopardos das neves habitan nas zonas alpinas e subalpinas entre os 3 000 e os 4 500m. Nos países máis setentrionais nos que habita, tamén está presente a menores alturas
Taxonomicamente, o leopardo das neves foi clasificado como Uncia uncia dende comezos da década de 1930. Baseado en estudos xenéticas, a especie está considerado como membro do xénero Panthera dende o 2008. Existen dúas subespecies, pero as diferenzas xenéticas aínda non foron estabelecidas.
Busch Stadium
O Busch Stadium, a miñudo chamado New Busch Stadium ou Busch Stadium III, é un parque de béisbol situado en St. Louis, Missouri (Estados Unidos). É o estadio local dos St. Louis Cardinals da Major League Baseball (MLB). O estadio, con capacidade para 45.494 espectadores, substituíu ao antigo Busch Memorial Stadium (tamén coñecido como Busch Stadium II), ocupando parte dos terreos nos que se erixía. Anexa ao recinto hai unha área comercial coñecida como Ballpark Village. O estadio foi inaugurado o 4 de abril cun encontro entre os Memphis Redbirds e os Springfield Cardinals, equipo afiliado aos St. Loius Cardinals das Ligas Menores. O primeiro partido oficial de Ligas Maiores foi uns días despois, o 10 de abril, nun xogo en que os Cardinals venceron aos Milwaukee Brewers por 6–4.
Este estadio é o terceiro en St. Luois en levar o nome de Busch Stadium. O primeiro foi o Sportsman's Park, o cal adoptou o nome de Busch Stadium en 1953 na honra do dono da franquía, Gussie Busch. Este primeiro estadio fechou en 1966, tendo que trasladarse tanto os Cardinals de béisbol como o equipo homónimo da National Football League (hoxe Arizona Cardinals) a un novo estadio, o Busch Memorial Stadium. Con todo, o actual nome non é debido a Gussie Busch senón ao patrocinio da compañía Anheuser-Busch. O dereito de nomenclatura do estadio da empresa finaliza no ano 2026.
Cidade xardín
miniatura|Diagrama de [[Ebenezer Howard, fundador do movemento de Cidade Xardín.]] O movemento urbanístico das cidades xardín é unha zona urbana deseñada para unha vida saudable e de traballo. Debe ter un tamaño que faga posible unha vida social a plenitude, non debe ser moi grande, o seu crecemento será controlado e haberá un límite de poboación. Estará rodeada por un cinto vexetal e comunidades rurais en proporción de 3 a 1 respecto á superficie urbanizada. O conxunto, especialmente o chan, será de propiedade pública, ou deberá ser posuído en forma asociada pola comunidade, co fin de evitar a especulación con terreos. O concepto foi fundado por Sir Ebenezer Howard (1850-1928). Os seus conceptos sociolóxicos e urbanísticos aparecen no libro Cidades Xardín do mañá, a versión corrixida e completa do cal foi publicada en 1902.
A Garden City Association promoveu a fundación da primeira cidade xardín en Letchworth, a 55 km ó norte de Londres, nun terreo de pouco máis de 1860 ha e para unha poboación de 33 000 habitantes. Outro proxecto de cidade xardín iniciouse en 1919, en Welwyn Garden City, achegada a outra cidade chamada simplemente Welwyn, ó norte de Londres, que en 1970 tiña unha poboación de 45 000 habitantes. En ámbolos casos, a maioría dos residentes traballa nos centros industriais da localidade, e o resto, en lugares que non distan dos 15 km. Trátase de cidades integrais, non cidades dormitorio.
Adnan Terzić
Adnan Terzić, nado en Zagreb o 5 de abril de 1960, é un político bosníaco de orixe croata, pertence ao Partido de Acción Democrática.
Traxectoria
Despois da guerra foi presidente do consello municipal en Travnik, e primeiro ministro de Bosnia e Hercegovina entre decembro de 2002 e 2007.
Está casado e ten un fillo.
Vía JAK-STAT
A vía JAK-STAT ou vía de sinalización JAK-STAT transmite información procedente de sinais químicos extracelulares ao núcleo celular, o que ten como resultado a transcrición do ADN e a expresión de xenes implicados na inmunidade, proliferación celular, diferenciación celular, apoptose e oncoxénese. A fervenza de sinalización JAK-STAT consta de tres compoñentes principais: un receptor da superficie celular, unha quinase Xano (JAK, Janus kinase) e dúas proteínas "transdutoras de sinais e activadoras da transcrición" (STAT, do inglés Signal Transduction Activator of Transcription). A alteración ou desregulación da funcionalidade da vía JAK-STAT pode orixinar síndromes de deficiencia inmunitaria e cancros.
Mecanismo
miniatura|400px|Pasos clave da vía JAK-STAT.