cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pedro II do Brasil
Primeiro Voluntario da Patria
Decatándose da anarquía en Río Grande do Sur e da incapacidade e incompetencia dos seus xefes militares para presentar oposición perante ó exército paraguaio, Pedro II decidiu que iría el mesmo en persoa ata a fronte. Tras recibir as obxeccións do gabinete de goberno, da Asemblea Xeral e do Consello de Estado, Pedro II pronunciouse: "Se poden impedirme que vaia como emperador, non poden impedir que abdique e vaia como Voluntario da Patria" —unha alusión ós brasileiros que se presentaron voluntarios para a guerra e pasaron a seren coñecidos en toda a nación como os "Voluntarios da Patria". O propio monarca foi chamado popularmente o "Primeiro Voluntario". Obtido o permiso para a súa marcha, Pedro II desembarcou en Río Grande do Sur en xullo e seguiu en dirección á fronte de guerra por terra. Viaxou a cabalo e en carro, durmindo de noite nunha tenda de campaña. En setembro Pedro II chegou a Uruguaiana, unha vila brasileira ocupada por un exército paraguaio asediado.
O emperador cabalgou ata unha distancia de tiro con rifle de Uruguaiana, mais os paraguaios non o atacaron. Para evitar un maior derramamento de sangue, ofreceulle uns termos de rendición ó comandante paraguaio, quen aceptou. A coordinación das operacións militares por parte de Pedro II e o seu exemplo persoal xogaron un papel decisivo no rexeitamento da invasión paraguaia do territorio brasileiro. Antes de volver a Río de Xaneiro, recibiu o enviado diplomático británico Edward Thornton, quen se desculpou en nome da raíña Vitoria e do goberno británico pola crise entre ámbolos dous imperios. O emperador considerou que esta vitoria diplomática sobre a entón nación máis poderosa do mundo era suficiente, e renovou as relacións amistosas do Brasil co Imperio Británico.
Conclusión da guerra
miniatura|200px|Con uniforme de [[almirante ós 44 anos de idade. Os anos de guerra envelleceron prematuramente o emperador.]] A guerra continuou durante cinco anos máis, e durante este tempo Pedro II adicou todo o seu tempo e enerxía ó esforzo de guerra. Traballou sen descanso para recrutar e equipar tropas coas que reforzar as liñas da fronte e seguir adiante coa construción de novos navíos para a mariña. As violacións de mulleres, a estendida violencia contra os civís, o saqueo e a destrución de propiedades que tiveran lugar durante a invasión paraguaia do territorio brasileiro deixaran unha forte impresión nel. En novembro de 1866 advertiulle á condesa de Barral: "a guerra debe concluírse como demanda a honra, custe o que custe". Segundo Barman, "as dificultades, contratempos e esgotamento de guerra non tiveron efecto na súa calada resolución", e o cada vez maior número de baixas non o desviou do avance no que consideraba unha causa xusta do Brasil, preparado para sacrificar persoalmente o seu propio trono para conseguir o que consideraba un resultado honorable.
Ó mesmo tempo Pedro II traballou para previr que as disputas entre os partidos políticos nacionais prexudicasen a resposta militar. O emperador prevaleceu sobre unha seria crise política en xullo de 1868 resultante dunha disputa entre o gabinete de goberno e Luís Alves de Lima e Silva, comandante en xefe das forzas brasileiras no Paraguai. Luís Alves era tamén un político, e era membro do partido político na oposición. O emperador aliñouse con el, provocando a dimisión do gabinete. Mentres Pedro II manobraba para conseguir un resultado de vitoria no conflito co Paraguai, apoiou os partidos políticos e faccións que semellaban ser máis útiles no esforzo de guerra, algo que provocou que a reputación da monarquía quedase danada e que a súa posición de confianza como mediador imparcial quedase gravemente deteriorada a longo prazo. Non lle importaba a súa posición persoal, e desbotando o posible impacto no sistema imperial, continuou coa súa determinación de poñer o interese nacional por riba de calquera dano potencial que lle puidese provocar o aproveitamento dese tipo de oportunidades.
O seu rexeitamento a aceptar nada que non fose unha vitoria total foi unha das chaves do resultado final. A súa tenacidade obtivo recompensa coa nova de que López falecera en combate o 1 de marzo de 1870, feito que supuxo a fin da guerra. Pedro II rexeitou a suxestión da Asemblea Xeral de erixir unha estatua ecuestre na súa honra para conmemorar a vitoria, decidindo que os cartos asignados se destinasen no seu lugar á construción de escolas de primaria.
Abolicionismo no trono
En 1870 había poucos brasileiros que se opuxesen á escravitude, e aínda menos que a condenasen abertamente. Pedro II, que non posuía escravos de seu, era un das poucas figuras públicas que se opoñía á escravitude. A abolición desta era un tema delicado, xa que o uso de escravos estaba moi estendido, tanto por parte dos ricos coma dos máis pobres. Pedro II procurou darlle fin a esta práctica de forma gradual para aliviar o posible impacto que isto tería na economía nacional. Sen autoridade constitucional para intervir de forma directa na abolición da escravitude, o emperador precisaría de tódalas súas habilidades para convencer, influenciar e conseguir apoios entre os políticos para o seu obxectivo. O seu primeiro movemento neste ámbito xa tivera lugar en 1850, cando ameazara con abdicar se a Asemblea Xeral non declaraba ilegal o comercio de escravos polo Atlántico.
Unha vez foi despachada a cuestión da entrada de escravos dende alén do mar, Pedro II centrou a súa atención a comezos dos anos 1860 na eliminación da fonte de escravos que quedaba: a condición de escravitude dos fillos dos propios escravos. Naquel momento creárase un borrador de lei baixo a súa iniciativa, pero o conflito co Paraguai atrasou o debate desta proposta na Asemblea Xeral. Pedro II avogou abertamente pola erradicación gradual da escravitude no discurso dende o trono de 1867. Recibiu fortes críticas por esta declaración, algo que foi definido como un "suicidio nacional". Os críticos argumentaron que "a abolición era o seu desexo persoal e non o da nación". De forma consciente Pedro ignorou o dano político á súa imaxe e á monarquía provocado por este apoio á abolición. Eventualmente promulgouse unha proposta por medio do primeiro ministro José Maria da Silva Paranhos, que se aprobou co título de Lei de Nacemento Libre o 28 de setembro de 1871, baixo a que tódolos fillos de mulleres escravas nados a partir desa data pasarían a considerarse persoas libres.
Viaxes a Europa e África do norte
miniatura|esquerda|250px|[[Auguste Mariette (sentado, esquerda) e Pedro II (sentado, dereita) xunto a outros durante a súa visita á necrópole de Gizeh a finais de 1871.]] O 25 de maio de 1871 Pedro II e a súa muller viaxaron a Europa. Pedro levaba moito tempo desexando unhas vacacións no estranxeiro, e cando lle chegaron novas de que a súa filla máis nova Leopoldina falecera en Viena o 7 de febreiro ós 23 anos de idade por mor dunha febre tifoide, finalmente tivo unha razón de peso para saír do Imperio. Nada máis chegar a Lisboa, en Portugal, foi ó Museu das Janelas Verdes, onde se reuniu coa súa nai adoptiva Amelia de Leuchtenberg. Había 40 anos que os dous non se vían, e a reunión foi emotiva. Pedro II destacou no seu diario: "Chorei de felicidade e tamén de dor por ver a miña nai tan afectuosa comigo, máis tamén por vela tan vella e enferma".
O emperador continuou a súa viaxe por España, Gran Bretaña, Bélxica, Alemaña, Austria, Italia, Exipto, Grecia, Suíza e Francia, e en Coburgo visitou a tumba da súa filla. Para Pedro, este foi "un tempo de liberación e liberdade", viaxando baixo o nome de "don Pedro de Alcântara" e insistindo en que se lle tratase informalmente, aloxándose só en hoteis. Pasaba os días facendo turismo e conversando con científicos e outros intelectuais cos que compartía intereses. A súa estadía en Europa foi un éxito para el, gañándose o respecto das nacións que visitou grazas ó seu comportamento e a súa curiosidade. O seu prestixio e o do Brasil aumentaron aínda máis durante a xira cando chegaron as novas da aprobación da Lei de Nacemento Libre que abolía a fonte de escravitude. O destacamento imperial retornou ó Brasil de forma triunfante o 31 de marzo de 1872.
Cuestión relixiosa
miniatura|200px|Pedro II ós 49 anos de idade, 1875. Pouco despois do seu retorno ó Brasil Pedro II tivo que facer fronte a unha crise inesperada. O clero brasileiro levaba moito tempo falto de persoal, cunha baixa disciplina e educación, o que deu lugar a unha perda de respecto xeneralizado pola Igrexa católica. O goberno imperial embarcárase nun programa de reformas para tratar de resolver estas deficiencias. O catolicismo era a relixión do estado e o goberno exercía bastante control sobre os asuntos da Igrexa, pagando os salarios clericais, designando os cregos das parroquias, nomeando bispos, ratificando bulas papais e supervisando seminarios. Na procura dunha reforma, o goberno seleccionou bispos que satisfacían os seus criterios para a educación e que estaban a favor destas novas reformas e adaptacións morais. Porén, a medida que homes máis preparados comezaban a entrar nas filas clericais, o resentimento do control gobernamental sobre a Igrexa foi en aumento.
Os bispos de Olinda e Belém (nas provincias de Pernambuco e Pará respectivamente) eran dous membros da nova xeración de ferventes cregos brasileiros cunha boa educación. Estaban influenciados polo ultramontanismo que se espallara entre os católicos durante este período, e no ano 1872 ordenaron a expulsión dos masóns das irmandades laicas. Mentres que a masonaría europea adoitaba tender cara ó ateísmo e ó anticlericalismo, isto era diferente no Brasil, onde era máis común ser membro de ordes masónicas —aínda que o propio Pedro II non era un masón. O goberno liderado por José Paranhos tentou en dúas ocasións persuadir os bispos para que derogasen a orde, pero estes rexeitárono. Isto provocou que fosen levados a xuízo e condenados pola Corte Superior de Xustiza do Brasil. En 1874 foron sentenciados a catro anos de traballos forzados, aínda que o emperador conmutou esta pena cunha de prisión soamente.
Pedro II tivo un papel decisivo coa súa decisión de apoiar de forma inequívoca as accións do goberno. Era un concienciudo adherente do catolicismo, ó que consideraba un factor para o avance de importantes valores civilizadores e cívicos. Malia que evitaba calquera cousa que se puidese considerar pouco ortodoxa, sentíase libre de pensar e actuar de forma independente. O emperador aceptaba novas ideas, como a teoría da evolución de Darwin, da que afirmou: "As leis que [Darwin] descubriu glorifican o Creador". Era moderado nas súas crenzas relixiosas, pero non aceptaba a falta de respecto á lei civil e á autoridade do goberno. Nunha conversa co seu xenro díxolle: "[O goberno] ten que asegurarse de que a constitución sexa obedecida. Nestes procedementos non hai desexo de protexer a masonaría; máis ben o obxectivo de defender os dereitos do poder civil". A crise quedou resolta en setembro de 1875 cando o emperador aceptou outorgarlles a plena amnistía ós bispos e a Santa Sé anulou os interditos.
Viaxes ós Estados Unidos, Europa e Oriente Medio
Unha vez máis o emperador viaxou ó estranxeiro, nesta ocasión ós Estados Unidos de América. Nesta nova viaxe acompañouno o seu servente Rafael, quen estivera con el dende a súa infancia. Pedro II chegou á cidade de Nova York o 15 de abril de 1876 e dende alí continuou a viaxe, visitando as cidades de San Francisco no oeste, Nova Orleáns no sur, Washington, D.C. e Toronto no Canadá. A viaxe foi un "triunfo xenuíno", na que Pedro II deixou unha grande impresión no pobo americano coa súa sinxeleza e amabilidade. Posteriormente cruzou o Atlántico, visitando Dinamarca, Suecia, Finlandia, Rusia, o Imperio Otomán, Grecia, a Terra Santa, Exipto, Italia, Austria, Alemaña, Francia, Gran Bretaña, os Países Baixos, Suíza e Portugal. Volveu ó Brasil o 22 de setembro de 1877.
As súas viaxes polo estranxeiro deixaron unha gran pegada psicolóxica en Pedro II. Cando viaxaba víase liberado en gran medida das restricións impostas pola súa posición. Baixo o pseudónimo de "Pedro de Alcântara", gozaba viaxando como unha persoa ordinaria, e só nestas viaxes conseguía sacarse de enriba a existencia formal e esixencias da súa vida no Brasil. Isto provocou que lle fose máis difícil aclimatarse de novo a súa rutina de xefe de estado. Tralas mortes temperás dos seus fillos varóns, a súa fe no futuro da monarquía evaporouse, e as súas viaxes ó estranxeiro provocáronlle o resentimento polo destino que lle tocara cando aínda era un neno de cinco anos, perdendo o desexo por seguir no trono durante o que lle quedaba de vida.
Decadencia
miniatura|esquerda|200px|Pedro II ós 61 anos de idade, 1887. Durante a década de 1880 o Brasil continuou prosperando e a diversidade social incrementouse de forma notable, incluíndo o primeiro esforzo organizado pola loita polos dereitos da muller. Por outra banda, as cartas escritas por Pedro II nesta época revelan un home cansado do mundo coa idade, e cunha actitude máis illada e pesimista. Mantívose respectuoso co seu deber e seguía sendo meticuloso nas tarefas requiridas pola súa posición imperial, mais habitualmente sen ningún entusiasmo por elas. Por mor da súa indiferenza polo destino do réxime imperial e da súa inacción á hora de apoiar o sistema imperial, os historiadores atribuíron a principal responsabilidade da disolución da monarquía ó propio emperador.
As figuras políticas que chegaran ó poder durante os anos da década de 1830 vían o emperador como unha fonte fundamental de autoridade, esencial para o goberno e a supervivencia nacional. Estes políticos de maior idade foron falecendo ou retirándose progresivamente, e nos anos da década de 1880 foran substituídos practicamente por completo por unha nova xeración de políticos que non experimentaran os primeiros anos de reinado de Pedro II, coñecendo só unha administración e prosperidade estable pola que non vían motivo para manter e defender o sistema imperial como forza unificadora en beneficio da nación. Para estes novos políticos Pedro II era soamente un home vello e enfermo que erosionara progresivamente a súa posición asumindo un papel activo na política durante décadas, e cada unha das súas accións ou inaccións resultaba nun escrutinio meticuloso e nas críticas abertas. Moitos dos novos políticos sentían apatía cara ó réxime monárquico, e non fixeron nada por defendelo.
A falta dun herdeiro que puidese dar unha nova dirección á nación tamén diminuíu as perspectivas a longo prazo para a monarquía brasileira. O emperador amaba a súa filla Isabel, pero consideraba a idea dunha sucesora feminina antitética ó papel necesario dun rexente brasileiro. Na súa visión, a morte dos seus dous fillos varóns era un sinal de que o Imperio estaba destinado a ser substituído por outro sistema. As institucións políticas compartían esta resistencia a aceptar unha rexente feminina. Aínda que a constitución permitía que unha muller herdase o trono, o Brasil era unha nación aínda moi tradicional, e considerábase que só un sucesor varón podería ser competente como xefe de estado.
Abolición da escravitude e golpe de estado
Malia que no Brasil non existía un desexo xeral entre a maioría da poboación de cambiar a forma de goberno, os civís republicanos comezaron a exercer presión sobre os oficiais do exército para que derrocasen a monarquía. Estes lanzaron un golpe de estado, arrestando o primeiro ministro Afonso Celso e instituíron a república o 15 de novembro de 1889. Os poucos que presenciaron os feitos non se decataron inicialmente de que era unha rebelión. A historiadora Lídia Besouchet indicou que "raramente unha revolución fora tan minoritaria". Segundo Barman, durante todo o proceso Pedro II non demostrou emoción ningunha, como se non lle preocupase o resultado, e rexeitou tódalas suxestións de sufocar a rebelión que lle chegaron de parte dos políticos e militares. Cando lle chegaron as novas da súa deposición, simplemente comentou: "Se así é, será o meu retiro. Traballei demasiado duro e estou cansado. Agora vou descansar".
Exilio e morte
miniatura|esquerda|250px|Pedro coa vestimenta real no seu cadaleito, o 6 de decembro de 1891. Pedro II e a súa familia víronse obrigados a exiliarse a Europa o 17 de novembro de 1889. Tareixa Cristina faleceu tres semanas despois da súa chegada ó continente, e a súa familia trasladouse a outro lugar mentres Pedro permaneceu primeiro en Cannes e posteriormente en París. Pasou os últimos dous anos de vida de forma solitaria e melancólica, vivindo con poucos cartos en hoteis modestos e escribindo no seu diario sobre soños nos que se lle permitía volver ó Brasil. Nunca apoiou unha restauración da monarquía, afirmando que non tiña desexos de "volver á posición que ocupei, especialmente non por medio dunha conspiración de calquera tipo". A finais de 1891 sufriu unha infección que progresou rapidamente nunha pneumonía. A súa saúde empeorou moi rápido e finalmente faleceu ás 00:35 do 5 de decembro de 1891, arrodeado da súa familia. As súas últimas palabras foron "Deus me conceda estes últimos desexos —paz e prosperidade para o Brasil". Na súa habitación atopouse un paquete selado xunto a unha mensaxe escrita polo propio emperador: "É terra do meu país; desexo que sexa colocada no meu cadaleito, se morro lonxe da miña patria".
Isabel quería un funeral discreto e privado, pero eventualmente aceptou a petición do goberno francés de realizar un funeral de estado. O 9 de decembro, varios miles de persoas asistiron á cerimonia na igrexa La Madeleine. A maiores da propia familia de Pedro, asistiron outras personalidades entre as que se atopaban Francisco II, antigo rei das Dúas Sicilias, Isabel II, antiga raíña de España, Filipe de Orleáns e outros membros da realeza europea. Tamén estiveron presentes o xeneral Joseph Brugère, representando o presidente Sadi Carnot, os presidentes do Senado e da Cámara dos Deputados así como os seus membros, e outros representantes do goberno francés. Case tódolos membros do Institut de France asistiron á cerimonia, e outros gobernos estranxeiros enviaron representantes, como por exemplo o Imperio Otomán, a China, o Xapón e Persia. Trala misa, o cadaleito levouse en procesión ata a estación de tren para que comezase a súa viaxe ata Portugal. O seu destino foi a igrexa de São Vicente de Fora, preto de Lisboa, onde o seu corpo foi soterrado no Panteón Real da Casa de Braganza o 12 de decembro.
O novo goberno republicano do Brasil, temendo represalias pola morte do emperador, prohibiu calquera tipo de reacción oficial. Porén, os brasileiros non foron indiferentes á morte do emperador. Segundo Carvalho, "As repercusións no Brasil foron inmensas, malia os esforzos do goberno por suprimilas. Houbo manifestacións de tristeza por todo o país: negocios pechados, bandeiras a media hasta, cintas negras nos brazos da xente, toques de defuntos e cerimonias relixiosas".
Legado
miniatura|250px|Tumba de Pedro II e Tareixa Cristina na [[catedral de Petrópolis, Brasil.]] Trala súa caída os brasileiros mantiveron o seu afecto polo antigo emperador, que aínda era unha figura popular e ben considerada. Esta visión era aínda máis pronunciada entre os descendentes de africanos, que relacionaban a monarquía coa liberade polo seu papel e o da súa filla Isabel na abolición da escravitude. O historiador Ricardo Salles afirmou que o apoio continuado da deposta monarquía debeuse en gran medida á crenza xeral de que Pedro fora "realmente un rexedor sabio, benevolente, austero e honesto". A visión positiva de Pedro II e a nostalxia polo seu reinado seguiu medrando cando a nación caeu rapidamente nunha serie de crises políticas e económicas, que moitos brasileiros achacaron ó derrocamento do emperador.
Os historiadores en xeral expresaron boas opinións sobre Pedro II e o seu reinado. A literatura erudita sobre Pedro é vasta, e coa excepción do período inmediatamente posterior ó seu exilio, maioritariamente positiva e incluso laudatoria. Varios historiadores brasileiros considerárono o "máis grande dos brasileiros". De forma semellante ós métodos usados polos propios republicanos, os historiadores resaltaron as virtudes do emperador como un exemplo a seguir, aínda que ningún chegou a avogar pola restauración da monarquía. O historiador Richard Graham indicou que "ademais, a maioría dos historiadores do século XX botaron a vista atrás ó período [do reinado de Pedro II] de forma nostálxica, usando as súas descricións do Imperio para criticar —en ocasións sutilmente, en ocasións non— os subsecuentes réximes republicanos ou ditatoriais do Brasil".
Títulos
miniatura|200px|dereita|Sinatura de Pedro II nos documentos oficiais. miniatura|100px|dereita|Iniciais asinadas nos documentos oficiais. Pedro recibiu os seguintes tratamentos oficiais ó longo da súa vida:
Como emperador do Brasil, o seu tratamento e título completo foi "A súa maxestade imperial don Pedro II, emperador constitucional e defensor perpetuo do Brasil".
Distincións
Como emperador Pedro II foi Gran Mestre no Brasil da Orde de Cristo, da Orde de San Bieito de Aviz, da Orde de San Xaime da Espada, da Orde da Cruz do Sur, da Orde de Pedro I e da Orde da Rosa. Recibiu tamén as distincións e honras estranxeiras da Gran Cruz da Orde de Santo Estevo de Hungría, o Gran Cordón da Orde de Leopoldo de Bélxica, a Gran Cruz da Orde da Estrela de Romanía, o título de Cabaleiro da Orde do Elefante de Dinamarca, a Gran Cruz da Orde de San Xenaro das Dúas Sicilias, a Gran Cruz da Orde de San Fernando e do Mérito das Dúas Sicilias, a Gran Cruz da Lexión de Honra francesa, a Gran Cruz da Orde do Salvador de Grecia, a Gran Cruz da Orde do León Neerlandés, o título de Cabaleiro da Orde do Vélaro de Ouro de España, o título de Cabaleiro Estranxeiro da Orde da Xarreteira británica, a Gran Cruz da Orde de Malta, a Gran Cruz da Orde do Santo Sepulcro, a Gran Cruz da Sagrada Orde Militar Constantiniana de San Xurxo, a Gran Cruz da Orde da Inmaculada Concepción de Vila Viçosa de Portugal, a Gran Cruz da Orde da Torre e da Espada portuguesa, a Gran Cruz da Orde da Aguia Negra de Prusia, a Gran Cruz de tódalas ordes rusas de cabalaría, o título de Cabaleiro da Suprema Orde da Santísima Anunciación italiana, a Gran Cruz da Real Orde do Serafín de Suecia, a Gran Cruz da Orde da Estrela Polar de Suecia e a Gran Cruz de Primeira Clase da Orde de Medjidie turca.
Ascendencia
A ascendencia do emperador Pedro II foi a seguinte:
A Estaladoira, Cedrón, Láncara
A Estaladoira é un lugar da parroquia de Cedrón, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2007 tiña 1 habitante (1 home), o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 2 habitantes.
Dume
Dume foi unha freguesía portuguesa pertencente ao concello de Braga. Foi extinta en 2013 tras unha reforma administrativa nacional, pasando a formar parte xunto ás freguesías de Real e Semelhe unha nova freguesía denominada União das Freguesías de Real, Dume e Semelhe, con sede en Real.
Frank Borzage
Frank Borzage, nado en Salt Lake City, Utah o 23 de abril de 1894 e finado en Hollywood, California o 19 de xuño de 1962, foi un director de cinema estadounidense.
Traxectoria
Comezou como actor en Hollywood en 1912, seguindo nesta carreira ata 1917. Non obstante, xa debutou como director en 1915.
Os anos de maior éxito foron as décadas dos vinte e dos trinta, nos que chegou a gañar dous oscars ao mellor director, por Seventh Heaven e Bad Girl.
Griselda Pollock
Griselda Pollock, nada en Bloemfontein o 11 de marzo de 1949, é unha teórica das artes visuais, analista cultural e historiadora da arte británica especialista en estudos feministas poscoloniais. Dedicou parte da súa obra ó estudo da relación entre a muller e a arte. É coñecida pola súa innovación teórica e metodolóxica, combinada con lecturas de arte histórica e contemporánea, cine e teoría cultural. Dende 1977, Pollock foi unha das estudosas máis influentes da arte moderna, de vangarda, arte posmoderna e arte contemporánea. Tamén exerceu grande influencia na teoría feminista, a historia da arte feminista e os estudos de xénero.
Traxectoria
Naceu en Suráfrica e trasladouse coa súa familia ó Canadá, onde pasou a súa adolescencia. Posteriormente trasladouse a Gran Bretaña onde estudou Historia Moderna na Universidade de Oxford (1967-1970) e Historia da arte Europeo no Courtauld Institute of Art (1970-72). Recibiu o seu doutoramento en 1980 cun estudo sobre Vincent van Gogh e a pintura dos Países Baixos: unha lectura das súas nocións do moderno. Despois de ensinar nas Universidades de Reading e Manchester ingresou na Universidade de Leeds en 1977 como profesora de Historia da arte e Cine e foi nomeada Catedrática de Historias Sociais e Críticas da arte en 1990. En 2001 converteuse en Directora do Centro de Análise Cultural, Teoría e Historia na Universidade de Leeds, onde é Profesora de Historias Sociais e Críticas da arte. En 2017, Griselda Pollock celebrou 40 anos de docencia na Escola de Belas Artes, Historia da arte e Estudos Culturais na Universidade de Leeds.
Pazo de Amarante
Pazo de Amarante pode referirse a:
Lamalonga
O topónimo Lamalonga pode referirse a:
Helvetia (grupo musical)
Helvetia é unha banda estadounidense de rock experimental e alternativo procedente de Seattle, Washington. Jason Albertini iniciou Helvetia tras a disolución de Duster, grupo no que tocaba a batería. Albertini é o único membro permanente de Helvetia, que está sostida por unha banda ao vivo que vai rotando, na que tocaron C. Dove Amber, Jim Roth, Scott Plouf, Zeke Howard e Samantha Stidham.
Gregorio Pedro XV Aghachanean
Gregorio Pedro XV Aghachanean (en Գրիգոր Պետրոս ԺԵ. Աղաճանեան, Grigor Petros ŽE. Aġač̣anean), nado o 15 de setembro de 1895 en Akhaltsikhe (Imperio Ruso) e finado o 16 de maio de 1971 en Roma, foi o 15º patriarca de Cilicia da Igrexa católica armenia dende o 30 de novembro de 1937 até o 25 de agosto de 1962.
Traxectoria
Naceu en Akhaltsikhe, na gobernación de Tiflis do Imperio Ruso (hoxe Xeorxia), o 15 de setembro de 1895. Estudou no seminario de Tiflis e posteriormente na Pontificia Universidade Urbaniana, e o 23 de decembro de 1917 foi ordenado sacerdote en Roma.
O 11 de xullo de 1935 foi nomeado bispo titular de Comana Armeniae, e recibiu a ordenación episcopal o 21 de xullo de mans do bispo auxiliar armenio de Roma Sargis Ter Abrahamean.
O 30 de novembro de 1937 foi elixido patriarca de Cilicia. O papa Pío XII creouno cardeal o 18 de febreiro de 1946, co título de cardeal-presbítero de San Bartolomeo all’Isola.
O 18 de xuño de 1958 foi nomeado proprefecto da Congregación para a Propagación da Fe, e dous anos despois prefecto. O 25 de xuño de 1962 renunciou como patriarca de Cilicia, e seguiu a traballar en Roma. Retirouse como prefecto da congregación o 19 de outubro de 1970, e días despois foi nomeado cardeal-bispo de Albano.
Finou en Roma o 16 de maio de 1971.
Premios e distincións
Foi nomeado doutor honoris causa en Leis polo Boston College en 1952, pola Universidade de San Tomé de Manila en 1958, polas universidades Católica de América e de Notre Dame en 1960, e pola Universidade Nacional de Irlanda en 1961. Foi tamén nomeado Cabaleiro da Gran Cruz da Orde ao Mérito da República Italiana en 1963.
Luzón
Luzón é o nome da maior e máis importante, tanto política como economicamente, illa de Filipinas e un dos tres grandes grupos de illas do país, sendo os outros dous Visayas e Mindanao. Como grupo de illas inclúe a propia illa de Luzón, Batanes e Babuyan ao norte, as illas de Catanduanes, Marinduque, Masbate, Romblon e Mindoro no sur. As illas de Palawan, que historicamente pertencían á rexión administrativa de Luzón, transferiuse á Rexión VI Visayas Occidental), na illa de Visayas, en 2005.
Luzón ten unha área de 104.688 km², o que a converte na décimo sétima maior illa do mundo. Nela atópanse tanto a capital do país, Manila, como a cidade máis poboada, Quezón. Trátase dunha illa montañosa. Ao oeste atópase o Mar da China meridional, ao leste o Mar de Filipinas e ao norte o Estreito de Luzón.
Nos mapas antigos recibía o nome de Luçonia ou Luçon e os seus habitantes eran chamados Luçoes. Historicamente, Luzón era coñecida tamén como Nova Castela.
Historia
As illas Filipinas, e especialmente Luzón, estiveron unidos por pontes de terra ao resto de Asia, a través dos cales os indíxenas aetas arribaron ás illas, hai máis de 15.000 anos.
Os austronesios provenientes de Taiwán chegaron ao norte de Luzón durante a grande expansión austronesia, ao redor do 2500 adC, para posteriormente estenderse polo resto de Filipinas e o sueste asiático marítimo.
O primeiro contacto con España tivo lugar no século XVI coa chegada dos primeirosconquistadores españois, encabezados por Martín de Goiti, Juan de Salcedo e Miguel López de Legazpi que arribaron entre 1570 e 1571 para reclamar as terras para o rei de España.
A illa foi o centro da batalla durante a Revolución Filipina. Foi en devandita illa onde Emilio Aguinaldo proclamou a independencia filipina.
Elena Varela de Fátima
Elena Varela de Fátima, nada en Pamplona o 26 de maio de 1999, é unha taekwondista galega que foi subcampioa de España e participou en dous campionatos do mundo.
Luzón
Historia
Durante a guerra filipino-estadounidense, as forzas estadounidenses combateron ás guerrillas filipinas en varias partes da illa. En 1901 o xeneral J. Franklin Bell declarou ao xornal New York Times que "Unha sexta parte dos habitantes de Luzón foran asasinados ou morreran a causa do dengue nos dous últimos anos. A perda de vidas foi grande, pero penso que ningún home foi asasinado agás cando a súa morte serviu para os lexítimos propósitos da guerra. É necesario adoptar o que outros países probablemente houbesen pensando era unha medida severa, pero o filipino é difícil e astuto e debe ser combatido cos seus mesmas armas." .
Elena Varela de Fátima
Traxectoria
Nada en Pamplona por casualidade, é de Monforte de Lemos, onde vive dende que naceu.
Luzón
Historia
O 8 de decembro de 1941, a aviación xaponesa ataca as bases norteamericanas en Luzón, lanzando unha campaña que ía dar pé á aterraxe de forzas de ocupación xaponesas en varias partes da illa. As maiores aterraxes producíronse no golfo de Lingayen o 22 de decembro. Debido á superioridade das forzas xaponesas, as tropas filipinas e estadounidenses comezaron unha serie de retiradas por fases cara á península de Batán, onde esperaban poder resistir ata que chegasen reforzos de Estados Unidos e evitar o uso polos xaponeses da baía de Manila a través do control da illa do Corrixidor na punta sur de Batán. A batalla de Batán tivo lugar durante varios meses, pero as forzas filipinas e estadounidenses foron finalmente atafegadas pola superioridade xaponesa. As forzas xaponesas completaron a ocupación de Luzón, a pesar de que eran hostigadas polas guerrillas filipinas e norteamericanas, en moitos casos loitando nos mesmos lugares onde as forzas dos Estados Unidos foron acosadas durante a guerra Filipino-Americana
Altamira, Taboexa, As Neves
Altamira é un lugar da parroquia de Taboexa, no concello pontevedrés das Neves.
Luzón
Historia
Tras as primeiras aterraxes nas illas de Leyte e Mindoro, forzas dos Estados Unidos llegarón a Luzón, no golfo de Lingayen, o 9 de xaneiro de 1945. Seguindo a mesma ruta cara ao sur que tomaron os xaponeses entre 1941 e 1943 avanzaron cara a Manila e loitaron contra os xaponeses na Batalla de Manila desde febreiro a marzo dese mesmo ano. As tropas norteamericanas tamén aterraron en moitos outros sitios da illa e dirixiron os seus esforzos a liberar aos prisioneiros de guerra dos campos de Cabanatuan e de Los Baños. Debido ao avance dos americanos, as forzas xaponesas retiráronse ás montañas de Luzón desde onde combateron longamente contra as forzas estadounidenses durante o verán de 1945. Luzón e o resto de Filipinas foron oficialmente liberados o 5 de xullo de 1945.
Elena Varela de Fátima
Traxectoria
En xuño de 2011 gañou a medalla de ouro no campionato provincial escolar, na categoría alevín. Participou en xaneiro de 2012 no campionato galego de promesas disputado en Cangas, no que gañou a medalla de ouro. No campionato galego escolar foi bronce. En setembro de 2012 conseguiu a medalla de bronce no torneo Concello de Vilalba, medalla que tamén conseguiu no campionato galego cadete en Noia. Participou en marzo de 2013 no campionato galego, no que se proclamou subcampioa.
Altamira, Taboexa, As Neves
Nel sitúase o castro de Altamira, onde foron atopados diversos anacos de estatuas, unha ara dedicada ao deus Mercurio e unha cabeza de can. Pero o que fai singular a este castro son os numerosos vestixios de bronces romanos aparecidos. Todos eles están expostos no Museo de Pontevedra.
Luzón
División administrativa
A illa de Luzón esta dividida administrativamente en oito rexións e cada unha destas rexións en varias provincias. Os seus centros administrativos son simplemente unha formalidade sen maior relevancia que a de ser a cabeza das oficinas de turismo rexionais. O poder esta controlado polos gobernos provinciais.
Elena Varela de Fátima
Traxectoria
En novembro de 2015 gañou a medalla de bronce no Open Cidade de Vilalba. En marzo de 2016 participou no campionato galego celebrado en Teo, no que gañou a medalla de bronce en parellas con Álex Losada. En xuño debutou no campionato de España disputado en Marina d'Or (Castelló), no que foi novena na modalidade de freestyle.
Luzón
División administrativa
As devanditas rexións son:
Elena Varela de Fátima
Traxectoria
A tempada 2016/17, no Open de Ribeira foi bronce individual e en parellas xunto a Álex Losada, medalla que tamén conseguiron no Campionato de España disputado en decembro en Alacant. En xaneiro de 2017 foi medalla de ouro no campionato galego celebrado en Cangas. No campionato galego celebrado en Monforte en febreiro, gañou a medalla de ouro en trío xunto a Sabela González e Meritxell Varela, ademais de dous bronces, individual e en parellas xunto a Álex Losada. Foi tamén o ano do seu debut internacional (e do Ximnasio Neka) no Open de Bruxelas, en Bélxica. No Open de España celebrado en Alacant, o trío xunto a Meritxell Varela e Sabela González acadou a quinta praza e no Open Nacional de Marina d'Or acadou a medalla de ouro de xeito individual e tamén en parellas xunto a Álex Losada.
Luzón
Xeografía
Luzón ten unha extensión de 104.688 quilómetros cadrados, o que a converte na décimo quinta illa máis extensa do mundo. Cos seus 39 500 000 de habitantes é a quinta illa máis poboada do planeta. A capital de Filipinas, Manila, así como a cidade máis poboada, Quezón están situadas na illa así como a cidade. É unha illa moi montañosa na que está situado o Monte Pulag, a segunda montaña máis alta do país, e o famoso volcán Mayon. A illa está rodeada polo Mar da Chinesa Meridional ao oeste, ao este polo Mar de Filipinas, ao norte polo Estreito de Luzón incluído o Canle de Babuyan e o de Balintang.
Elena Varela de Fátima
Traxectoria
A tempada 2017/18 comezou cun metal de bronce no Open de València, en parellas xunto a Álex Losada, e cunha medalla de prata na modalidade de freestyle no Open de Navarra. En novembro foi medalla de prata na Copa Xunta de Galicia disputada en Teo, mentres que no torneo Vila de Moaña foi prata en freestyle individual, en parellas xunto a Álex Losada e en trío con Meritxell Varela e Diana Torres, ademais de bronce en técnica individual. No Campionato de España en Marina d'Or conseguiu unha medalla de prata en trío con Meritxell Varela e Diana Torres, e unha de bronce en parellas con Álex Losada. No campionato galego celebrado en Monforte en xaneiro de 2018 foi bronce na modalidade individual, en freestyle e en parellas xunto a Álex Losada. En xaneiro participou tamén no Open de Francia en Lille, onde gañou a medalla de bronce en freestyle xunto a Carlos Rey. No Open de Madrid foi bronce en freestyle e tamén xunto a Álex Losada, mentres que no Open de Andalucía foron prata. A parella debutou no mes de abril no mundial de taekwondo praia na illa grega de Rodas, no que acadaron a medalla de bronce. No campionato de España foron medalla de prata.
Luzón
Xeografía
A maior parte da illa é aproximadamente rectangular ao que se engade ao sueste a Península de Bicol. Ao norte da illa atópase a maior cordilleira do país, a Cordilleira Central, o monte Pulag, atópase situado nela e ten unha altitude de 2.923 metros. Ao leste da Cordilleira Central atópase o Val do Cagayán producido polo río Cagayán, o maior río de Filipinas. Ao leste do val levántase a Serra Madre unha das máis longas do país.
As Pegas, Sandiás, Sandiás
As Pegas é unha entidade de poboación de 94 habitantes (2006) situada na parroquia e concello de Sandiás. Nela atópase o pazo do Espido (do século XVIII) e a súa capela (de 1712).
Elena Varela de Fátima
Traxectoria
A tempada 2018/19 comezou sendo declarada deportista galega de alto nivel pola Xunta. Obtivo dous ouros no Open de Ribeira, en parellas con Álex Losada e tamén de xeito individual. No Open de Madrid Embaixador de Corea a parella foi bronce. Malia que quedaran segundos no ránking nacional, a baixa da parella líder pola lesión dunha das súas compoñentes fixo que puideran participar no Campionato do Mundo de taekwondo celebrado en Taipei (Taiwán) entre o 15 e o 18 de novembro de 2018. A pesar da súa boa actuación non puideron superar a primeira fase do campionato. Na Copa Xunta celebrada en Vigo acadou a medalla de bronce. No campionato galego celebrado en xaneiro de 2019 en Monforte acadou unha medalla de prata en parellas na modalidade de técnica e dous bronces, individual e en parellas en freestyle. No Open de Alemaña foi oitava en parellas na modalidade de técnica e sétima en freestyle xunto a Álex Losada. No Open de Andalucía conseguiron dous bronces por parellas, en técnica e freestyle e no Campionato de España en Alacant acadaron a prata. No torneo Cidade de Ourense fíxose con dúas medallas: bronce individual e ouro en freestyle xunto a Álex Losada.
Luzón
Xeografía
A serra Madre esténdese pola parte central e sur da illa. Entre ela e as montañas Zambales ao oeste sitúase a chaira de Luzón Central. Esta chaira, cunha extensión de 11.000 km2, é a maior produtora de arroz do país. Entre os ríos que regan esta chaira, os máis longos son o río Agno ao norte e o Pampanga ao sur. Na metade da chaira álzase solitario o Monte Arayat. Ao oeste, nas montañas Zambales, levántase o Monte Pinatubo, famoso polo seu enorme erupción ocorrida en 1991.
Elena Varela de Fátima
Traxectoria
En novembro de 2019 acadou dúas medallas no Cidade de Pontevedra, bronce individual e prata en parellas xunto a Álex Losada, medalla que tamén acadaron no torneo Vila de Moaña. No Campionato de España disputado en Alacant foi bronce en freestyle, mentres que en parellas foi subcampioa xunto a Álex Losada. No primeiro Open de Monforte fíxose coa medalla de prata individual e dúas de ouro en parellas, tanto en técnica como en freestyle. Tamén foi prata na Copa Xunta en Sada. No campionato galego disputado en Monforte obtivo a medalla de prata en parellas xunto a Álex Losada.
Luzón
Xeografía
Os montes Zambales chegan ata o mar polo norte, formando o Golfo de Lingayen, fogar do Hundred Islands National Park. Tamén ao sur os montes esténdense ata o sur formando a península de Batán, a cal rodea a baía de Manila. Este porto natural é considerado cono un dos mellores portos naturais do leste de Asia, debido ao seu tamaño e á súa situación estratéxica.
Ao sur da baía de Manila atópase o maior lago do país, e tamén o maior lago interior do sueste asiático, a Lagoa de Bay. Este lago de 949 km² esta alimentado polo río Pasig na baía de Manila. O río Pasig é un dos ríos máis importantes do país debido á súa importancia histórica e debido tamén a que atravesa o centro do Gran Manila.
A 20 km² ao suroeste da Lagoa de Bay atópase o lago Taal, no suroeste da illa. Esta caldeira contén o volcán máis pequeno de Filipinas, Volcán Taal, que se alza na illa situada no medio do lago. Á súa vez o volcán ten un lago no seu cráter. Todos os arredores do lago Taal foron en parte dun gran volcán prehistórico que cubría a parte sur da provincia de Cavite, Tagaytay e a provincia de Batangas.
Ao suroeste de Luzón atópese a illa de Mindoro, separada polo Pasaxe de Illa Verde. A pasaxe conecta o mar da China Meridional coa baía de Tayabas. Ao sur da baía atópase a illa de Marinduque.
A parte sueste de Luzón está dominada pola península de Bicol, unha montañosa e estreita rexión que se estende aproximadamente 150 km ao sueste. Ao longo da península atópanse numerosos golfos e baías. No norte atópase a baía de Lamon, que contén a illa Alabat e que está ao sur das illas Polillo na provincia de Quezón.
Ao leste da península atópase a illa Catanduanes e encabezándoa a península de Caramoan. Na punta superior de Bicol atópase a illa Samar, separada polo estreito de San Bernardino. A península de Bicol está conectada á parte principal de Luzón a través do istmo de Tayabas. Na parte sur do istmo atópase a península de Bondoc.
Na península de Bicol atópanse tamén numerosos volcáns. O máis famoso é o volcán Vayon en Albay. Este volcán de 2.460 metros de altitude está formado simetricamente e é un símbolo para a rexión de Bicol. Outras montañas destacables son o monte Isarog e o monte Iriga en Camarines Sur e o monte Bulusán en Sorgoson.
Localizados na costa suroeste da península de Bicol atópanse as illas de Ticao, Burias e Masbate.
Grupos étnicos
miniatura|Mapa dos grupos etnolingüísticos dominantes en Filipinas. A poboación de Luzón, do mesmo xeito que a do resto de Filipinas, está dividida en varios grupos etnolingüísticos. Estes grupos habitan en diferentes areas da illa.
Os ilocanos predominan na rexión de Ilocos e no Val do Cagayán, os pangasinenses habitan principalmente en Pangasinan, mentres que os kapampangans habitan en Pampanga, Tarlac e no resto de Luzón Central. Mentres que os tagalos atópanse en CALABARZON e en Gran Manila. Os bicolanos se sitúan en Bicol. Outros grupos étnicos están tamén presentes como os aetas de Zambales, os ibanag de Cagayán e os igorot da Rexión Administrativa Cordilleiras.
Debido a recentes migracións, poboacións de musulmáns e chineses pódense atopar en áreas urbanas. Poboacións de descendentes de españolé e outros países europeos, americanos, xaponeses, coreanos, desis e mestizos tamén son dignos de mención.
O español na illa tivo gran transcendencia na illa, debido principalmente a ilustrados (incluíndo ao propio José Rizal) así como ás autoridades do Imperio Español. O español foi a lingua da Revolución Filipina, e en 1899 a Constitución de Malolos proclamouno como lingua oficial. Con todo, o seu usou descendeu debido á ocupación estadounidense de Filipinas e á imposición do inglés.
Relixión
As relixións maioritarias na illa son o catolicismo, o protestantismo, a Igrexa Filipina Independente, e a Igrexa nin Cristo. Tradicións e ritos indíxenas tamén están presentes.
Considerables comunidades de budistas e de musulmáns pódense atopar no Gran Manila debido aos movementos migratorios principalmente.
Linguas
Case todas as linguas faladas en Luzón pertencen ao grupo de Borneo-Filipinas pertencente ás linguas malaio-polinesias que son unha rama da familia de linguas austronesias. As máis importantes linguas rexionais son o tagalo, o ilocano, o bikol, o kapampangan e o pangasinés. O inglés e o lan-nang, son usadas por moitos habitantes.
Fahrenheit (álbum)
Fahrenheit é o sexto álbum da banda americana Toto, editado en agosto de 1986. Foi o primeiro álbum con Joseph Williams coma cantante principal. A anterior cantante, Fergie Frederiksen, foi despedido debido a problemas coa súa habilidade no estudio. Porén, canta os coros na canción "Could This Be Love". Foi ademais o derradeiro álbum de Toto que ten ao teclista Steve Porcaro coma membro permanente, tras deixar o grupo despois da xira de Fahrenheit.
Departamento de Foundiougne
Foundiougne é un departamento da rexión de Fatick, no Senegal. A súa capital é Foundiougne. No ano 2005 tiña unha poboación estimada de 224.659 habitantes.
5 localidades do departamento teñen condición de comuna:
Enrique Gippini
Enrique Gippini Escoda, nado en Reus o 12 de outubro de 1901 e finado o 25 de decembro de 1985, foi un mestre e escritor galego.
Traxectoria
O Tribunal Especial para a Represión da Masonería e o Comunismo condenouno a 12 anos e un día de reclusión menor, ingresou na Prisión habilitada de Torrijos, en Madrid. Despois pasou á Prisión de Burgos. En 1943 conmutáronlle a pena pola de seis anos de confinamento, inhabilitación e accesorias. Cumpriu a pena en Santander, onde chegou o 13 de decembro de 1943. En marzo de 1944 foi autorizado a cambiar a residencia a Valdoviño. Extinguiu a condena de confinamento o 15 de maio de 1945. En xaneiro de 1947 solicitou ser reposto como mestre nacional.
Colaborou no Seminario Fontán-Sarmiento de Hagiografía, Toponimia y Onomástica e no Boletín do Seminario publicou en 1980 "D. Alonso Pita da Veiga. Testamento" e "El Catastro del Marqués de la Ensenada y su valor para el estudio de la Toponimia: la parroquia de San Juan de Camboño". Edicións do Castro publicou postumamente Refraneiro galego (escolma) (1991), unha escolma de refráns, consellos e ditos galegos, recollidos durante os anos de ensinante e nas súas viaxes.
Vida persoal
Casou coa tamén mestra Ángela Botana López e foi pai de Olga, Félix, María Luisa e Enrique Gippini Botana.
As Barreiras, Taboexa, As Neves
As Barreiras é un lugar da parroquia de Taboexa, no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do 2021 ten 53 habitantes (26 homes e 27 mulleres).
Rúa da Lama, Lubre, Bergondo
Rúa da Lama é un lugar da parroquia de Lubre no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 42 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 23 eran homes e 19 eran mulleres.
Mark Tremonti
Mark Thomas Tremonti, é un músico e compositor americano, coñecido por ser o guitarrista principal das bandas de rock Creed e Alter Bridge. É membro fundador dos dous grupos. Ademais colaborou cunha gran variedade de artistas e tamén ten un proxecto en solitario, Tremonti.
Foi nomeado "Guitarrista do Ano" durante tres anos consecutivos pola revista Guitar World. En 2011, foi elixido coma o cuarto mellor guitarrista de heavy metal de todos os tempos por Total Guitar.
Cedrón Xusaos, Cedrón, Láncara
Cedrón Xusaos é un lugar da parroquia de Cedrón, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2007 tiña 35 habitantes (19 homes e 16 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 44 habitantes.
GameSpot
miniatura|240px|Logo de GameSpot. GameSpot é unha páxina web especializada en videoxogos que achega novas, análises, recensións e informacións relevantes sobre os xogos lanzados no mercado. O sitio web foi creado en maio de 1996 por Pete Deemer, Vince Broady e Jon Epstein. Foi comprado pola ZDNet, unha marca que, tempos despois, foi adquirida pola CNET, a actual dona de GameSpot. O enderezo web de GameSpot.com é un dos sitios web máis consultados do mundo, de acordo co servizo Alexa Internet.
Historia
En xaneiro de 1996, Pete Deemer, Vince Broady e Jon Epstein renunciaron ós seus postos en IDG e founded SpotMedia Communications. SpotMedia lanzou GameSpot o 1 de maio de 1996. Orixinalmente, GameSpot só se centrou en videoxogos de ordenador, polo que a páxina irmá VideoGameSpot foi lanzada o 1 de decembro de 1996.