cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tratado de Londres (1604)
Antecedentes
En 1603, España e Inglaterra levan case 20 anos en guerra, con enormes perdas para ambos os países. Coa excepción de dúas vitorias inglesas nos primeiros momentos da guerra (a expedición de Drake de 1587 e a da Armada Invencible en 1588), os sucesivos enfrontamentos contábanse en vitorias españolas. En 1589 a Invencible Inglesa foi repelida na costa de Portugal, con grandes perdas. Ademais, miles de soldados ingleses foran enviados a Francia e Flandres para loitar xunto aos rebeldes contra as tropas españolas, practicamente sen éxito. Un levantamento católico en Irlanda, apoiado ocasionalmente por España, desangraba Inglaterra de homes, diñeiro e moral (Guerra dos Nove Anos). O tesouro inglés estaba esgotado pola guerra, tras décadas de fornecer fondos aos rebeldes protestantes en Francia e Flandres, e problemas sanitarios (a peste) e alimentarios (malas colleitas).
Engadido a isto, os esforzos españois para defender a Frota de Indias resultaran exitosos. Tamén fracasaron todos os intentos ingleses de apropiarse dalgunha das posesións españolas de ultramar: John Hawkins e Francis Drake morreron en 1595 e 1596, nun desastroso ataque contra as posesións españolas no Caribe. En 1596, Cádiz foi atacada de novo por unha frota combinada anglo-holandesa, o que causou enormes danos na cidade, aínda que os atacantes non puideron levar o tesouro da Frota de Indias. Outros ataques marítimos ingleses, como o intento de toma dos Azores en 1597, só cultivaron fracasos.
A situación en España tampouco era demasiado boa, tras décadas de guerra cos rebeldes holandeses, Francia, Inglaterra, o Imperio otomán e os piratas berberiscos, que obrigaban a satisfacer o custo de manter un exército profesional, a mariña, e a defensa dun imperio estendido por catro continentes. A situación foi agravada por unha epidemia de peste en Castela.
Filipe II morreu en 1598 sendo sucedido por Filipe III, e tras a morte de Isabel I de Inglaterra en 1603, o seu sucesor Xacobe I de Inglaterra impón unha política menos belicosa, suspendendo as hostilidades con España.
Condicións
Neste contexto hai que entender que a promesa de Xacobe I de non intervir nos asuntos continentais fose suficiente para Filipe III para asinar a paz. A cambio, España renunciaba a nomear un rei católico para a coroa de Inglaterra, e ata a garantir tolerancia inglesa ao catolicismo.
Segundo as condicións do tratado, Inglaterra renunciaba a prestar ningún tipo de axuda aos Países Baixos, abría o Canle da Mancha ao transporte marítimo español, prohibía aos seus súbditos levar mercancías de España a Holanda ou viceversa, e prometía suspender as actividades dos piratas no Océano Atlántico. A cambio, España concedía facilidades ao comercio inglés nas Indias españolas.
A renuncia de Inglaterra a continuar axudando aos rebeldes holandeses foi a base da tregua de 1609 que supuxo que Inglaterra e España estiveran en paz ata 1624.
Delegacións
A delegación inglesa estivo composta por:
Os delegados españois proviñan dos diferentes reinos entón baixo dominio español:
Yale University Press
Yale University Press é unha editorial universitaria asociada á Universidade Yale. Foi fundada en 1908 por George Parmly Day, e converteuse no órgano oficial de publicacións da Universidade Yale en 1961, pero segue tendo autonomía financeira e operativa.
Dende 2009, Yale University Press publica cada ano 300 títulos novos en tapa dura e outras 150 edicións de peto e conta con máis de 6.000 libros en formato impreso. Os seus libros gañaron cinco Premios Nacionais do Libro, dous Critics Circle National Book Awards e oito Premios Pulitzer.
Fontenla
O topónimo galego Fontenla pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Sakura (árbore)
thumb|Prunus sp. no parque Takaoka Kojo. thumb|Vista de varias flores dunha árbore de cerdeira en [[Fukushima, Xapón.]] A sakura (桜 ou さくら) ou cerdeira en flor xaponesa, é un dos símbolos máis coñecidos da cultura xaponesa. Tamén se nomea sakura a tres especies de plantas do xénero Prunus.
A cerdeira florece durante a primavera. No Xapón realízase o festival do hanami (花見) na súa honra debido a que é a súa flor máis significativa (pero non a oficial, que é o crisantemo); durante este os familiares e amigos reúnense nos parques con cerdeiras baixo a sombra das mesmas e, a modo de picnic, comparten alimentos mentres celebran a aparición das flores. O curso académico do Xapón empeza xusto despois do final da festividade.
Durante o ano as árbores de cerdeira permanecen unicamente forradas de follas, e están espidas no inverno, mais cara o inicio da primavera florecen, decorando os parques coa súa aparencia de nubes rosadas e brancas.
As sakuras son un elemento simbólico común na cultura popular do Xapón, onde teñen múltiples significados relacionados. A imaxe dos pétalos destas flores caídos en masa ao principio da primavera, especialmente en abril, simboliza a beleza da natureza e o valor que a fugacidade da existencia outorga á vida.
Laura Sánchez Piñón
Estudou bioloxía na Universidade de Santiago de Compostela, onde na actualidade é catedrática de xenética. Publicou máis de 70 traballos académicos e dirixiu dez teses doutorais.
Foi nomeada Conselleira de Educación e Ordenación Universitaria o 2 de agosto de 2005 e ocupou o cargo ata 2009.
Clactoniense
O Clactoniense é unha facies industrial do Paleolítico inferior descrita por Henri Breuil en 1932 a partir de materiais do lugar epónimo de Clacton-on-Sea (Essex, Inglaterra).
Aínda que é contemporáneo do Acheuliano e comparte os seus mesmos trazos tecnolóxicos, carece de bifaces. Caracterízase, máis ben, por un procedemento de extracción de lascas que a miúdo recibe ese mesmo apelativo (técnica clactoniense) e que consiste en obter pezas de gran tamaño golpeando con grandes percusores, en xeral pasivos (percusor dormente). miniatura|250px|Lasca clactoniense.As lascas así obtidas distínguense polo talón groso, case sempre liso ou cortical, e cun contraconcoide moi prominente. Esta facies parecía estenderse por toda a Europa atlántica.
Samuel H. Warren, revisando as ideas de Breuil, matiza que non se trata propiamente dunha industria só con lascas, senón que posúe varios tipos de útiles nucleares, fundamentalmente, cantos tallados, elaborados sobre bloques angulosos de sílex. Ademais, máis da metade das lascas que puido estudar do sitio arqueolóxico de Clacton non extraeran seguindo o proceso descrito por Breuil. Técnica que, por outra parte se dá noutras culturas da Idade da Pedra.
No sitio arqueolóxico de Swanscombe (tamén en Inglaterra) atopáronse lascas de tipo clactoniense en sedimentos moi antigos, datados na glaciación Mindel ou, incluso no interglaciar anterior (quizais hai uns 600 000 anos). Nos socalcos do río Somme (arredores de París, Francia) industrias deste tipo asociáronse a restos de fauna (Elephas antiquus e Elephas meridionalis), ás mesmas cotas que o Abbevillense (é dicir, comezos do Acheuliano). Ó evolucionar, no interglaciar Mindel-Riss, o Clactoniense diversifica os seus útiles, polo que comeza a falarse dunha etapa diferente, o Evenosiense; o cal, á súa vez, dará lugar ás chamadas Industrias tipo Curson. O Evenosiense, que tamén carece de bifaces, xa posúe útiles como os raspadores e truncaduras —virtualmente idénticos ós do Paleolítico superior—, ademais de cantos tallados, poliedros, marcas e denticulados.
Porén, Clactoniense, máis que unha cultura ou unha facies, podería tratarse dunha técnica de talla que é usada indistintamente para a extracción de lascas ou para o retoque das mesmas con percusor duro. Este retoque adoita ter como obxecto obter unha profunda escotadura ou fenda no fío, por medio dun único lascado moi penetrante e marcado: Muesca clactoniense. Entendéndoo así, o clactoniense existe dentro do Acheuliano (quizais como variante, ó longo de todo o seu desenvolvemento ) e, incluso, durante etapas posteriores.
Notas
<div data-cx-draft="true" data-cx-weight="825" data-source="59" class="listaref" id="cx59" style="-moz-column-count: 2; list-style-type: decimal; min-height: 605px;" contenteditable="true">
O Aveal, San Fiz de Monfero, Monfero
O Aveal é un lugar da parroquia de San Fiz de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 15 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE dos cales 6 eran homes e 9 eran mulleres.
Este lugar atópase a 1 quilómetro da capital do concello.
O Aveal
O topónimo galego O Aveal pode referirse a:
Protoevanxeo de Santiago
O Protoevanxeo de Santiago é un evanxeo apócrifo que relata o nacemento, mocidade e matrimonio de María, así como a concepción e nacemento milagres de Xesús de Nazaret.
Data do século II e o seu autor non semella moi ao tanto dos costumes e a cultura xudía. Existen máis de 140 manuscritos en grego e foi moi traducido dende a data da súa composición existindo versións en copto e siríaco.
Jamal Murray
Jamal Murray, nado o 23 de febreiro de 1997 en Kitchener, Ontario, é un xogador canadense de baloncesto profesional que xoga nos Denver Nuggets da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 23 de xuño de 2016, Murray foi seleccionado na 7ª posición do Draft da NBA de 2016 polos Chicago Bulls Denver Nuggets. O 9 de agosto de 2016, asinou o seu contrato de rookie cos Nuggets. O 17 de febreiro de 2017, foi elixido coma mellor xogador do Rising Stars Challenge tras facer 36 puntos e 11 asistencias na vitoria do Team World por 150-139 contra o Team USA. Ó remate da súa primeira tempada na NBA, foi incluído no segundo mellor equipo de rookies da tempada.
Pablo Ruiz Rodríguez
Pablo Ruiz Rodríguez, nado en León o 19 de maio de 1978, é un futbolista español. Xoga de defensa e o seu actual equipo é o Club Deportivo Lugo.
Coventry Climax
Historia
Xa na preguerra os motores Coventry utilizábanos varias marcas de automóbiles como Morgan Motor Company, Triumph, Swift e outros.
Coa crise financeira de 1930, especialmente co peche de Swift en 1931, Coventry quedou cunha gran cantidade de motores almacenados. O señor Le deixou a compañía en mans do seu fillo Leonard Le, quen decidiu cambiar o nome a Coventry Climax e converter os motores almacenados en xeradores, dando á compañía a oportunidade de entrar nunha nova área.
En 1937 empezou a producir motobombas e conseguiron un bo recoñecemento por poder traballar longos períodos de tempo debido ao seu bo deseño e a súa construción de calidade. Tras a segunda guerra mundial varios construtores empezaron a utilizar motores Coventry Clan, Hillman, Kieft, Lotus, Cooper e TVR
No ano 1949 diversificou e pasou a construír tamén motores diésel para uso mariño, montacargas etc.
Na F1
miniatura|right|O 1.5L FWMV V8, instalado nun coche [[Lotus 24 de Fórmula 1]]. Coventry Climax debutou na oitava tempada da historia da Fórmula 1 disputando o 19 de maio o GP de Mónaco da tempada de 1957.
Coventry Climax gañou un total de catro títulos mundiais cos equipos Cooper e Lotus.
Antonio Domínguez García
Traxectoria
Electricista. Chegou á política nas municipais de 1987 con Coalición Progresista Galega. Nas eleccións municipais de 1991 presentou polo PPdeG. En 1993 acadou a acta de concelleiro. Nas municipais de 1995 foi cabeza de lista do PPdeG. Nas eleccións municipais de 1999 volveu encabezar a candidatura do PPdeG á alcaldía de Cee e foi elixido concelleiro. Accedeu á alcaldía de Cee trala dimisión de Manuel Lamela Lestón e a moción de censura de PPdeG e IxCee o 11 de maio de 2001. Nas municipais de 2003 volveu ser elixido alcalde, agora por maioría absoluta. Nas municipais de 2007 foi o candidato máis votado, pero pasando de 7 a 4 concelleiros, polo que un pacto entre IxCee e PSdeG afastouno do goberno. Foi deputado provincial. Nas municipais de 2019, tras 8 anos retirado da política municipal, foi de novo candidato á alcaldía polo PPdeG, pero non conseguiu a alcaldía ó gañar o PSdeG-PSOE.
Xián, Taboada
Santa Mariña de Xián é unha parroquia do concello de Taboada na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 236 habitantes, deles 123 eran homes e 113 eran mulleres, o que supón unha diminución de 12 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Suffolk
Suffolk (pronunciado /ˈsʌfək/ ) é un extenso condado, tradicional e administrativo, situado no leste de Inglaterra, no Reino Unido.
Limita con Norfolk ao norte, Cambridgeshire ao oeste e Essex ao sur. Ten o mar do Norte ao leste.
A capital do condado é Ipswich, e outras cidades importantes son Lowestoft e Bury St. Edmunds. Segundo o censo do ano 2003, a poboación do condado era de 678.074 habitantes.
Escudo de Oviedo
miniatura|Escudo de Oviedo No escudo de Oviedo, capital de Asturias, áchanse sobre fondo azul dous anxos axeonllados ante a Cruz dos Anxos. Rodeando a escena, en bordo arxénteo, visualízase unha lenda en maiúsculas que lema: Moi nobre - Moi leal - Benemérita - Invicta - Heroica - Boa. Estes son os títulos que ostenta a cidade. No timbre áchase unha coroa real de ouro e pedras preciosas.
Andrea Pecile
Andrea Pecile, nado o 30 de marzo de 1980 en Trieste, Friúl-Venecia Xulia, é un ex xogador profesional de baloncesto internacional italiano. Cunha altura de 1,87 xogaba na posición de base.
Club
Pecile formouse nos xuvenís do Don Bosco Trieste, para marchar en 1996 a Gorizia, pasando a formar parte do equipo júnior. Posteriormente debutaría co primeiro equipo, que nese momento xogaba na serie A2, segunda máxima categoría do baloncesto italiano. Coa Ginnastica Goriziana conseguiría ao ascenso á Serie A, debutando posteriormente nesa categoría. Ao final da tempada, en 1999, asinaría un contrato co Scavolini Pesaro, que o cedería ao Ragusa na A2 até o ano 2000. Ao ano seguinte volvería ao Scavolini con que xogaría dende o 2000 ao 2003.
Posteriormente marcharía a España, xogando dende o 2003 ao 2005 no Granada, en onde na súa primeira tempada conseguiron ascender dende a liga LEB á ACB, tras vencer ao CAI Zaragoza nas eliminatorias polo ascenso. Os seguintes anos permanecería co club na máxima categoría do baloncesto español, sempre co obxectivo da permanencia. Na tempada 2005-06 volve a Italia para xogar no Montepaschi Siena, que dous anos antes fora campión de Italia, asinando ao ano seguinte a xogar co Air Avellino. Con todo, en decembro de 2006 deixaría ao club da Campania para volver a xogar de novo en Granada (Liga ACB), onde permanecería até 2008. Ao ano seguinte seguiría xogando na liga ACB, pero noutro equipo andaluz, o Cajasol de Sevilla, onde xogaría 16 partidos con medias de 10,6 puntos, 2,6 asistencias e 11,3 de valoración por partido. A mediados da tempada deixaría o equipo hispalense para xogar en Galicia, no Breogán de Lugo. No club lucense faría unha media 6,8 puntos e 1,8 asistencias por partido en liga regular e 11,5 puntos, 0,5 asistencias e 1,5 rebotes nos playoffs.
O 5 de novembro de 2009 chega un acordo para xogar co Crabs Rimini da Legadue, segunda categoría italiana, aínda que o traspaso non se puido facer efectivo debido a problemas burocráticos até final de mes debido a un troco de propietario. En Rimini sería titular en tan só catro partidos, nun equipo condicionado por problemas corporativos. O 30 de xullo de 2010 asina co Aurora Jesi, tamén na Legadue, no que está preto de acadar 16 puntos de media por partido con 4,2 rebotes e 1,8 asistencias. En 2011 asinaría co Biancoblù de Boloña, equipo relacionado co Fortitudo Pallacanestro Bologna, que participa actualmente na Divisione Nazionale B, cuarta categoría do baloncesto itaiano.
Nacional
Pecile acumuluo 78 presenzas coa selección italiana absoluta de baloncesto, onde anotou un total de 517 puntos (6,6 por partido). No transcuso da súa carreira participou co Eurobasket de 2001, nos Xogos do Mediterráneo 2005, onde gañaron o ouro grazas a unha tripla súa nos últimos intres do partido fronte a Grecia e no Campionato mundial de baloncesto de 2006 do Xapón, onde perderían en oitavos de final contra a selección lituana de Macijauskas, Songaila, Delininkaitis ou Lavrinovič. Tamén foi seleccionado para o All Star Game italiano en 1999, 2000 e 2006.
O seu debut coa selección nacional foi o 26 de novembro de 1999 en Casalecchio di Reno (Boloña, Emilia Romaña). A súa mellor marca anotadora cos Azzurri foi ante a selección de Grecia o 21 de xuño de 2002 cando conseguiu 25 puntos nun torneo amigable en Alassio (Savona, Liguria).
Equipos
20px|border|LEGA Ginnastica Goriziana (1997-1999) 20px|border|LEGA Scavolini Pesaro (1999) 20px|border|LEGA Virtus Ragusa (1999-2000) 20px|border|LEGA Scavolini Pesaro (2000-2003) 20px|border|LEB/ACB C.B. Granada (2003-2005) 20px|border|LEGA Montepaschi Siena (2005-2006) 20px|border|LEGA Air Avellino (2006) 20px|border|ACB C.B. Granada (2006-2008) 20px|border|ACB Cajasol (2008-2009) 20px|border|LEB Leite Río Breogán (2009) 20px|border|LEGADUE Basket Rimini (2009-2010) 20px|border Aurora Jesi (2010-2011) 20px|border Biancoblù Bologna (2011-2013) 20px|border Victoria Libertas Pesaro (2013-2014) 20px|border Orlandina Basket (2014-2015) 20px|border Pallacanestro Trieste (2015-2017)
Oscar Niemeyer
Oscar Niemeyer Ribeiro Soares Filho, nado en Río de Xaneiro o 15 de decembro de 1907 e finado na mesma cidade o 5 de decembro de 2012, foi un arquitecto brasileiro considerado un dos nomes máis influentes na Arquitectura Moderna internacional.
Traxectoria
Foi un pioneiro na exploración das posibilidades construtivas únicas do formigón armado. A pesar de ser un defensor do utilitarismo, as súas obras non tiñan a aparencia fría ou forma blocada tan criticada por pos-modernas. Os seus predios teñen formas tan dinámicas e curvas tan sensuais que fan que se diga que Niemeyer sexa máis un escultor monumental que un arquitecto.
Obras
miniatura|Theater in city center, [[Duque de Caxias, RJ, Brasil]]
Handley Page Halifax
O Handley Page Halifax foi un bombardeiro pesado británico usado na segunda guerra mundial. O seu deseño procedía dunha especificación de 1936 que levaría tamén ao Manchester. Voou por primeira vez o 24 de setembro de 1939 e entraría en servizo en novembro de 1940. Non foi tan famoso como o seu contemporáneo Lancaster, pero tamén foi un bombardeiro nocturno moi importante para a RAF. Permaneceu en servizo ata o final da guerra facendo máis labores ademais do bombardeo e operou tamén coa Royal Australian Air Force, Royal Canadian Air Force, Royal New Zealand Air Force, Royal Pakistan Air Force e a Polish Air Force.
A produción total de Halifax foi de 6.178 exemplares, sendo oderradeiro avión entregado en abril de 1945. Ademais de Handley Page, os Halifax foron fabricados por English Electric, Fairey Aviation e Rootes Motors en Lancashire e polo London Aircraft Production Group. No seu momento máis álxido de produción chegouse a completar un avión por hora.
Servizo operacional
O Halifax entrou en servizo co escuadrón Núm. 35 da RAF na base RAF Linton-on-Ouse en novembro de 1940, e a súa primeira incursión operacional foi contra Le Havre na noite do 11 ao 12 de marzo de 1941.
En servizo co Mando de Bombardeiros da RAF, o Halifax realizou 82.773 operacións, lanzando 224.207 toneladas de bombas e perdendo 1.833 avións. Ademais das misións de bombardeo, o Halifax serviu como remolcador de planadores, avión de guerra electrónica para o No. 100 Group RAF, e en operacións especiais como lanzar en paracaídas a axentes ou armas na Europa ocupada. Os Halifax tamén operaron no Servizo Costeiro da RAF en guerra anti-submarina, recoñecemento ou como avión meteorolóxico. Tras a guerra, o Halifax permaneceu en activo co Servizo Costeiro e o Mando de Transporte da RAF, na Real Forza Aérea Exipcia e na Armée de l'Air ata principios de 1952. A Forza Aérea Paquistaní, que herdou os avións da RAF, continuou usándoos ata 1961.
Varios Halifax C.8 da RAF foron vendidos en 1945 e usados como cargueiros por algunha aeroliñas, principalmente británicas. En 1948, o mercado aéreo de carga estaba en declive, pero 41 avións foron usados na ponte aérea de Berlín, realizando 4.653 saídas de carga e 3.509 levando gasóleo a granel. Nove aparellos perdéronse durante a ponte aérea, e a medida que os avións regresaban a Inglaterra fóronse descartando. O último Halifax civil retirouse do servizo a finais de 1952.
STS-128
STS-128 foi unha misión do transbordador espacial Discovery lanzada o 29 de agosto de 2009 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-128, con sete astronautas a bordo, foi unha misión de construción e aprovisionamento da Estación Espacial Internacional. A tripulación estaba formada polo comandante Rick Sturckow, o piloto Kevin Ford e os especialistas de misión Pat Forrester, José M. Hernández, Danny Olivas, Nicole Stott e Christer Fuglesang.
O Discovery levou ata a estación o Módulo Loxístico Multipropósito (MPLM) Leonardo cargado con case 7 toneladas de subministracións e equipamento científico. A tripulación tamén fixo tres paseos espaciais para substituír un tanque de amoníaco para refrixeración, recoller experimentos expostos no exterior do módulo laboratorio Columbus e preparar a estación para a visita do seguinte transbordador.
O transbordador volveu a terra en Cabo Cañaveral o 12 de setembro de 2009.
Sacerdotes do Sagrado Corazón de Xesús
Os Sacerdotes do Sagrado Corazón de Xesús (en Congregatio Sacerdotum a Sacro Corde Iesu) son unha congregación clerical católica fundada polo sacerdote francés León Dehon o 13 de xullo de 1877 en Francia.
Mugil cephalus
miniatura|240px miniatura|240px|Banco de muxes en [[Cartaxena, España.]] O Mugil cephalus é unha especie de peixes mariños eurihalinos da familia dos muxílidos, un dos varios peixes desa familia que se chaman muxe, cabezudo ou limoso.
É unha especie costeira especialmente diúrna que a miúdo entra en estuarios e ríos. Adoita formar bancos en fondos areosos ou de lama, alimentándos de zooplancto. Os peixes adultos normalmente aliméntanse de algas en auga doce. As especie é eurihalina, o que significa que o peixe pode aclimatarse a diferentes niveis de salinidade.
Características
O seu dorso é verde oliva, os laterais son prateados e degrádanse a branco cara ao ventre. O peixe pode ter de seis a sete distintivas bandas horizontais laterais. Os labios son delgados. Non ten liña lateral. Adoita medir uns 50 cm, e a súa lonxitude máxima é de 100 cm. Pode chegar a un peso máximo de 8 kg.
Área de distribución
A súa distribución xeográfica é ampla, sendo moi común en augas costeiras debido ás súas características, que lle permiten soportar temperaturas elevadas, salinidades variables e certos niveis de contaminación orgánica. O Mugil cephalus habita nas augas costeiras da maioría das rexións tropicais e subtropicais. No Atlántico occidental, encóntrase desde a península de Nova Escocia ata Arxentina, incluíndo o Golfo de México, aínda que está ausente das Bahamas e o Caribe. No Atlántico oriental, habita desde o golfo de Biscaia ata o sur de África. Encóntrase tamén en todo o mar Mediterráneo e no mar Negro. A distribución no Pacífico oriental abrangue desde o sur de California ata Chile.
É catádromo, e pode encontrarse frecuentemente en ambientes estuarinos e de auga doce. Nos Estados Unidos pode atoparse no río Colorado.
Reprodución
Durante os meses de outono e inverno, os adultos migran dos estuarios ao mar en grandes congregacións para desovar. A fecundidade estímase en 0,5 a 2,0 millóns de ovos por femia, dependendo do tamaño do adulto. A eclosión ocorre ao cabo de 48 horas despois da fertilización, liberándose larvas de 2,4 mm de lonxitude. Cando as larvas alcanzan de 16 a 20 mm, migran a augas interiores ou estuarios, onde poden ser recollidas para a acuicultura desde finais de agosto a principios de decembro.
Pesca e acuicultura
É un peixe importante na alimentación humana en todo o mundo, e péscase ou cultívase en granxas de acuicultura. As capturas pesqueiras mundiais desta especie en 2012 foron de 130.000 toneladas e a produción en acuicultura foi de 142.000 toneladas.
En Europa, en gran parte da costa mediterránea de España e Occitania e amplas zonas costeiras de Italia (Calabria, Sardeña, Sicilia, Toscana etc.) é moi valorado pola súa carne e, especialmente, polas súas ovas ou bragadas, que se preparan en salazón e secas, que tamén se consomen en países asiáticos. En Florida e Alabama a súa carne consómese en restaurantes de marisco.
Lingua ugarítica
Características
O ugarítico foi "o meirande descubrimento literario da antigüidade desde o desciframento dos xeroglíficos exipcios e o cuneiforme de Mesopotamia". Os textos literarios descubertos en Ugarit inclúen a "Lenda de Keret", a "Épica Aqhat" (ou "Lenda de Danel"), o "Mito de Baal-Aliyan", e a "Morte de Baal", reveladores todos dunha mitoloxía cananea, que foi empregada polos estudosos do Antigo Testamento da Biblia para comprobar como moitas frases comúns, xiros literarios e expresións desta bebían en fontes comúns coas relixións cananeas que rodeaban aos hebreos.
O ugarítico era unha lingua semítica escrita en cuneiforme, adaptado para o seu uso como alfabeto. Este alfabeto ugarítico, que está entre os máis vellos que se levan descuberto, difire de todas as outras escritas cuneiformes en que é un alfabeto máis ca un silabario. O chamado alfabeto extenso ten 30 letras diferentes, mentres que o alfabeto curto ten 22. A simple vista un texto neste alfabeto semella moi similar en aparencia á escritura acadia ou asiria.
A lingua ugarítica testemúñase en textos desde o século -XIV ata o século -XII. A cidade foi destruída -1180/-1170.
O ugarítico foi falado por unha cultura cananea, e en ocasións aparece o emprego do termo 'cananeo' para referirse á lingua ugarítica. Está moi relacionada coas linguas cananeas. Con todo, desde a perspectiva da taxonomía lingüística, non é vista por algúns como lingua cananea especialmente pola ausencia da evolución cananea ā → ō; é preferíbel pensar que é un parente próximo da protolingua da que descenden as linguas cananeas e que se falaba máis ou menos ao mesmo tempo que esa protolingua.
HCK Salamat
Historia
O Salamat foi coñecido anteriormente como EPS (Espoon Palloseura). O EPS xogaba na Suomi-sarja, a terceira categoría do hóckey sobre xeo finés. No 2001 o equipo trasladouse de Espoo a Kirkkonummi e mudou o seu nome polo de HC Salamat, ascendendo á segunda categoría ao ano seguinte de adoptar a súa nova denominación.
Vigoscopio
O vigoscopio foi un sistema de terapia contra o estrabismo desenvolvido polo oftalmólogo vigués Antón Beiras García.
Historia
O vigoscopio é un tipo particular de sinoptoforo, é dicir, unha máquina que permite realizar medidas sobre o grao de binocularidade da vista.
O invento debeuse ao oftalmólogo Antón Beiras. O primeiro prototipo desenvolveuse na Escola de Transmisións e Electrónica da Armada en 1963 e ese mesmo ano preséntase ao público non especializado en oftalmoloxía no Congreso Mundial de Telecomunicacións, como exemplo das investigacións que realizaba a Mariña no campo médico. Presentóuselles a especialistas oftalmólogos nun congreso en Palma en 1964, e un segundo prototipo presentouse nun congreso internacional de oftalmoloxía en París en 1965.
O vigoscopio instalouse no Colexio Hogar, onde se construíu un terceiro prototipo, que estivo en funcionamento ata 1974.
Cordido, Foz
San Xiao de Cordido é unha parroquia do concello de Foz na comarca da Mariña Central, na provincia de Lugo que se estende nunha superficie de 16,80 Km². Tiña 173 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 83 homes e 90 mulleres. O que supón unha diminución de 37 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 210 habitantes (99 homes e 111 mulleres) e 35 menos que en 2006.
To The Moon (videoxogo)
To The Moon ("Á Lúa") é un videoxogo indie de xénero RPG (Role-playing game) deseñado por Kan "Reives" Gao e desenvolvido por Freebird Games para a plataforma de Microsoft Windows (PC). Foi lanzado en novembro de 2011, aínda que orixinalmente se publicou na páxina web oficial do autor o 8 de setembro e máis tarde estaría dispoñible en Steam.
Historia
To The Moon trata sobre dous médicos que viaxan no tempo a través das memorias dun moribundo para cumprir o seu último desexo. No futuro, existe unha nova tecnoloxía que permite realizar intentos de alterar os recordos do paciente para así espertar os recordos de cousas que en realidade non suceden. Non obstante, posto que estes novos recordos son permanentes, o conflito entre eles e o recordo auténtico existente fai un choque de tal maneira que cesa a capacidade da persoa para funcionar correctamente. Polo tanto, a operación só se fai para xente no seu leito de morte, para que se cumprise o que desexarían ter feito coas súas vidas.
A persoa protagonista encarna a Dr.a Eva Rosalene e o Dr. Neil Watts, da compañía Sigmund Corp. que utiliza a devandita tecnoloxía. Esta vez, contrátaos un ancián chamado "Johnny" que nos conta que o seu último desexo é ir á lúa. Non obstante, por máis simple que sexa o desexo hai un problema...Johnny non sabe porqué. Os doutores terán que percorrer os recordos do paciente a través dos "mementos". Con cada salto a un momento importante na súa mente, aprendemos máis sobre o paciente e o que o levou á súa actual posición na vida. Ao chegar á súa infancia, os médicos tratan de inserir o seu desexo de ir á lúa. A intención é que unha vez que o desexo se implanta, a mente de Johnny vai crear recordos dunha nova vida baseada nese desexo, e que vai morrer crendo que vivía sen ningún remordemento.
Pero non todo vai segundo o previsto, nos encontramos cun escuro misterio que concirne ao desexo de Johnny, o seu pasado e a súa defunta esposa, River. Co reloxo facendo tic-tac, a Dr.a Eva Rosalene e o Dr. Neil Watts deberán desentrañar o complicado pasado de Johnny e facer o que sexa para lograr envialo á lúa.
Banda sonora
A banda sonora de To The Moon tivo críticas moi positivas. Entre os destacados, está "Everything's Alright" composto por Laura Shigihara e o resto por Khan Gao. O soundtrack publicouse o 4 de novembro do 2011 en Bandcamp, e está composto de 31 cancións cun total de 53:05 minutos.
Clorofluorocarbonos
dereita|miniatura|[[Moléculas de CFC]] Coñécense como clorofluorocarbonos (CFCs) a todo un grupo de compostos orgánicos sintéticos derivados do metano ou do etano, nos que os átomos de hidróxeno foron substituídos, parcial ou totalmente, por átomos de flúor, cloro ou bromo. Este grupo inclúe os seguintes: CFC-11, CFC-12, CFC-113, CFC-114, CFC-115 e moitas formas de freón. Son incoloros, inodoros, inocuos e estables cando se emiten. Poden durar máis de cen anos na estratosfera.
O Aveal, Crecente, A Pastoriza
O Aveal é un lugar da parroquia de Crecente no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
To The Moon (videoxogo)
Tradución
Seguidores do videoxogo fixeron traducións a alemán, italiano, castelán, francés, polonés, ruso, portugués, neerlandés e turco.
Clorofluorocarbonos
Características
Son compostos de orixe artificial, que se emiten á atmosfera principalmente a través de fugas nos procesos de fabricación, así como dos elementos dos que forman parte por dexeneración dos materiais que conforman.
Son unhas substancias moi estables (alta estabilidade físico-química e nula toxicidade), o que estendeu a súa aplicación como refrixerantes, illantes, propelentes, emulsionantes e limpadores. Foron introducidos a principios dos trinta por enxeñeiros de General Motors para substituír a materiais perigosos como o dióxido de sulfuro e o amoníaco. Prohibiuse a súa produción o 31 de decembro de 1995 nos Estados Unidos debido a que destrúen a capa de ozono. Agora só poden empregarse, de forma limitada, os CFCs reciclados e almacenados.
O Aveal, Crecente, A Pastoriza
Este lugar atópase a 4,5 quilómetros da capital do concello.
Clorofluorocarbonos
Características
Tamén son uns gases con efecto invernadoiro porque absorben a calor da atmosfera, envían parte da calor absorbida de regreso á superficie do planeta e contribúen ó seu quentamento.
A exposición directa a algúns tipos de CFC pode causar perda de coñecemento, dificultade respiratoria e irregularidade dos latidos do corazón. Tamén pode causar confusión, mareo, tose, dor de garganta, dificultade respiratoria e dor nos ollos. En contacto coa pel, algúns poden causar queimaduras por frío ou sequidade da pel.
Repercusión sobre a capa de ozono
O mecanismo a través do cal atacan á capa de ozono é unha reacción fotoquímica: ó incidir a radiación UV sobre a molécula de CFC, libérase un átomo de cloro cun electrón libre (denominado radical cloro), moi reactivo e con grande afinidade polas moléculas de ozono, ás cales rompe. Estímase que un só átomo de cloro é capaz de destruír ata 100.000 moléculas de ozono. Este proceso de destrución do ozono pode durar cen anos.
O descubridor desta ameaza foi o científico mexicano Mario J. Molina (1943), quen o 11 de outubro de 1995 recibiu o Premio Nobel de Química, en recoñecemento das súas investigacións neste campo.
Plataforma ¡Democracia Real YA!
miniatura|Acampada no Obradoiro en 2011 dentro do movemento Democracia Real Xa!. ¡Democracia Real YA! (en galego Democracia Real Xa!), é un movemento cidadán non partidista de ámbito estatal xurdido en España en 2011.
Historia e características
miniatura|Manifestación na Puerta del Sol de Madrid o 15 de maio de 2011. Naceu en Internet e nas redes sociais, ao considerar que os cidadáns non están representados nin son escoitados polos políticos dos grandes partidos que rexen na actualidade, polo que esixen unha modificación real e pronta no rumbo das políticas sociais e económicas que conduciron a taxas récord de desemprego e precariedade no último período democrático, especialmente dentro do contexto da crise económica de 2008-2011. O colectivo denuncia ademais as prácticas das grandes corporacións e os lobbys por tras do bipartidismo que amparan PP e PSOE. O movemento é de carácter pacífico e contrario a formar parte de calquera ideoloxía; opta así mesmo por un cambio do sistema a lograr dentro deste, é dicir, non ten un perfil de antisistema.
Novela
Para o artigo sobre a parroquia do concello de Santiso, véxase Novela
miniatura|Manuscrito da obra [[Maxina ou a filla espúrea, considerada a primeira novela en lingua galega.]]
Etimoloxía
Como no castelán e no portugués, o termo novela galego procede do italiano novella, onde a palabra refería cada un dos relatos breves contidos en obras tales coma o Decameron (1353). Tanto o antigo francés novelle (mod. nouvelle) coma o italiano novella proceden do nominativo plural latino novella refeito como singular. No latín a forma singular, novellus derivaba de novus 'novo'. O inglés novel foi importado a través do francés antigo, con desprazamento acentual (de forma aguda para grave).
A evolución semántica no galego, castelán, catalán e inglés é semellante. Comeza facendo referencia a contos ou relatos de curta extensión para acabar referindo un xénero de ficción no que se integran obras narrativas de extensión considerable. Este sentido actual da palabra correspóndese co do francés roman, portugués romance e italiano romanzo. Dada a necesidade de diferenciar os dous xéneros literarios hoxe téndese a falar de novela longa, a novela por antonomasia, e de novela curta.
Características
As bases dunha novela son as seguintes:
Aquí radica a diferenza co conto e o relato. Existe unha zona difusa entre conto e novela que non é posible separar en forma taxante. Ás veces utilízase o termo nouvelle ou novela curta para designar os textos que parecen demasiado curtos para ser novela e demasiado longos para ser conto; pero isto non significa que haxa un terceiro xénero (pola contra, duplicaría o problema porque entón habería dous límites para definir en lugar dun).
Resumindo, unha novela é toda obra literaria en prosa de carácter ficticio no que domina a narración tecida a partir de personaxes e accións enmarcados nun relato máis ou menos complexo. En toda novela hai unha trama ou asunto principal que pode ter varias subtramas e uns protagonistas que evolucionan ó longo da historia que se narra. Alén do predominio da narración como forma do discurso, a interacción entre os personaxes e o medio en que actúan constrúese a base de descricións e diálogos.
A orixe
As orixes da novela áchanse na riquísima literatura oriental e tardohelenística (do século II d.C.), aínda que algúns estudosos consideran que é un desenvolvemento do xénero épico. A tradición de obras épicas -producidas normalmente en verso- na cultura occidental retrotráese a Ilíada e Odisea de Homero na literatura grega e á Eneida de Virxilio na romana. Os antecedentes máis antigos localízanse tamén no Oriente Próximo. A Epopea de Gilgamesh que refire lendas sumerias é do século VII a.C.
En todo caso, as características determinantes do xénero novelístico na literatura occidental aparecen con antelación á propia aparición da palabra e constitúen o resultado dunha combinación de varios xéneros e tradicións literarias. Ademais da épica, a ficción grega e latina en prosa amosa tanto unha vea crítica e satírica (o caso do Satiricón de Petronio) como unha vea heroica e amatoria (o caso de Dafnis e Cloe de Longo). A tradición medieval do conto de xénese oral, que terían o correlato escrito e literario na novela (curta) serían o terceiro esteo da tradición novelística moderna que comezaría propiamente a partir do realismo da novela picaresca de feitío popular e da fantasía das novelas de cabalerías, herdeiras dos romances, épicas e narracións cabaleirescas medievais.
Finalidade
Dependendo do obxecto da narración, pode ter dous fins moi específicos:
Forma expresiva
Algunhas formas de expresión que poden aparecer nunha novela son:
Tipoloxías
Proteica na multiplicidade de formas e puntos de vista que presenta ó longo da historia, a novelá amósase inesgotable tanto nas súas posibilidades narratolóxicas coma na súa capacidade de suxestión e interpretación do mundo.
Clasificar este xénero supón ademais da necesaria amplitude de miras, encarar a diversidade de criterios de clasificación empregados polas distintas tipoloxías propostas:
Hai que engadir a esta lista outras tipoloxías que toman como criterio o estilo da obra e entón fálase de novela realista, naturalista, existencial etc. ou os argumentos:psicolóxica, de tese,...
Alfredo Suárez Canal
Alfredo Suárez Canal, nado en Allariz en 1951, é un político galego.
Cheshire
250px|miniatura|Localización do condado de Cheshire. miniatura|250px|Municipios do condado: 1. [[Ellesmere Port and Neston 2. Chester 3. Crewe and Nantwich 4. Congleton 5. Macclesfield 6. Vale Royal 7. Halton (Unitario) 8 Warrington (Unitario)]]
Alfredo Suárez Canal
Traxectoria
Estudou matemáticas na Universidade de Santiago de Compostela e foi profesor de ensino secundario. É un dos membros fundadores do BNG e da ING. Foi concelleiro en Allariz e deputado provincial de Ourense. Deputado no Parlamento de Galicia (1993-2005), e membro do Consello Nacional do BNG.
Cheshire
Cheshire é un condado de Inglaterra, situado no noroeste. A súa capital é Chester, centro administrativo do condado. Está limitado polo oeste polos Montes Cámbricos e polo leste pola Cadea Penina. Limita tamén cos condados de Merseyside, Gran Manchester, Derbyshire, Staffordshire e Shropshire
Alfredo Suárez Canal
Traxectoria
Logo dunha longa carreira política, foi nomeado conselleiro de Medio Rural da Xunta de Galicia, entre 2005 e o 2009.
Foi a cara visible do goberno galego na vaga de incendios forestais de 2006 en Galicia.
Ligue 2 2009/10
A tempada 2009–10 da Ligue 2 foi a 71ª edición deste torneo. Comezou o 7 de agosto de 2009 e rematou o 14 de maio de 2010. A categoría estivo composta por 20 equipos, dos cales Caen, Brest e Arles-Avignon ascenderon á Ligue 1, mentres que Guingamp, Strasbourg e Bastia descenderon ao Championnat National.
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Galinova Editorial
Entre outros títulos destacan
La Marseillaise
miniatura|thumbtime=1|La Marseillaise (1907). La Marseillaise (A Marsellesa literalmente en francés) é o himno nacional de Francia, oficialmente dende o 14 de xullo de 1795.
Fernando Vega
Fernando Vega Torres, nado o 3 de xullo de 1984 en Arahal (Sevilla, Andalucía), é un futbolista profesional español da canteira do Sevilla que xoga como lateral esquerdo.
La Marseillaise
Foi prohibido durante o Imperio e a Restauración. Volveu ser o himno nacional a partir da III República. Sendo novamente prohibido entre 1940-1945. O seu canto era considerado como un elemento de resistencia á ocupación alemá e ao goberno colaboracionista de Vichy.
Fernando Vega
Traxectoria
Nado en Arahal, na provincia de Sevilla, Fernando Vega comezou a súa carreira como futbolista nas categorías inferiores do Sevilla FC, onde chegou a xogar dúas temporadas completas co segundo equipo na Segunda División B. No ano 2005 da o salto de categoría e asina polo Lorca da Segunda División, onde destaca, chegando a xogar 39 partidos. A súa boa temporada fai que o Real Betis da Primeira División se fixe nel, asinando polo conxunto sevillano como libre en xullo de 2006. O seu debut en Primeira sería o 26 de agosto, nun partido ante o Valencia CF no Estadio de Mestalla que se saldaría cunha derrota por 2-1. Pouco a pouco faríase coa titularidade no equipo "verdiblanco" por diante do xa veterano internacional Enrique Romero. Debido a súa popularidade chegouse a formar unha peña bética co seu nome.
La Marseillaise
Orixes e historia
miniatura|300px|Rouget de Lisle canta La Marseillaise por primeira vez O 20 de abril de 1792 proclamouse en París a declaración de guerra contra Austria. Cando o alcalde de Estrasburgo, soubo a noticia, invitou a cear á súa casa a un grupo de oficiais, na noite do 24 do mesmo mes. Neste grupo de oficiais atopábase Claude-Joseph Rouget de Lisle, capitán de enxeñeiros da gornición de Estrasburgo. Nesa reunión, o alcalde pediulle que crease un himno patriótico para o acontecemento que celebraban. Rouget de Lisle compuxo dito himno e deulle o título de Chant de guerre pour l'armée du Rhin (Canto de guerra para o exército do Rin) e adicoullo ao Mariscal Luckner.
Fernando Vega
Traxectoria
A pesar de renovar o seu contrato co equipo sevillano até xuño de 2014, tras xogar tan só seis encontros na temporada 2010–11 o xogador decide rescindir o seu contrato en xaneiro de 2012. Despois dunha infrutuosa tentativa de fichaxe polo Portsmouth inglés, asina polo Recreativo de Huelva equipo Segunda División que procuraba a súa volta a Primeira. Tras o descenso do seu equipo na temporada 2014-15, o 31 de agosto de 2015 asina polo Club Deportivo Lugo.
La Marseillaise
Orixes e historia
O 22 de xuño do mesmo ano, o que sería futuro xeneral do exército do Exipto chamado François Mireur, que acababa de titularse pola facultade de medicina de Montpellier, atopábase en Marsella encargado de preparar a marcha dos voluntarios de Montpellier e de Marsella. Este oíra o himno en Montpellier durante funerais oficiais e presentouno á súa xente co título de Chant de guerre aux armées des frontières (Canto de guerra para os exércitos das fronteiras). A tropa dos obrigados aprendeuno e usárono como canción de marcha. E así entraron en París o 30 de xullo de 1792, entoando marcialmente o himno composto tres meses atrás por Rouget de Lisle. Os parisienses acolléronos con grande ledicia e xúbilo, bautizando o cántico como A Marsellesa.
Durante a Primeira República, a Marsellesa foi un himno moi popular entre soldados e civís. No tempo dos dous Imperios, a Restauración e a Segunda República, foi lixeiramente esquecido. Na Terceira República recuperou o protagonismo e foi interpretado polas bandas militares en todos os actos oficiais. No século XX, o Goberno da Francia liberada outorgoulle unha especial importancia xunto co himno oficioso chamado "Le Chant des Partisans".
O himno non gozou de oficialidade ata que a Constitución do 4 de outubro de 1958, constituíu La Marseillaise como himno nacional do país galo.
La Marseillaise exaltaba dende os seus comezos o ánimo patriótico, ata tal punto que Napoleón Bonaparte dixo nunha ocasión: «Esta música aforraranos moitos canóns».
O 24 de xaneiro do ano 2003, aprobouse a Lei de Programación para a Seguridade Interior (Lopsi), proposta por Nicolas Sarkozy, que creaba o delito de ultraxe á bandeira e ao himno nacional franceses, sancionándoos con penas de ata seis meses de prisión e 7.500 euros de multa. Algunhas asociacións e cidadáns protestaron, considerando esta lei un atentado á liberdade de expresión. O Consello Constitucional de Francia limitou as posibilidades de aplicación da lei, os actos dentro dun círculo privado, e os actos realizados en manifestacións non organizadas polas autoridades públicas ou non regulamentadas por elas.
Debido ao alto descoñecemento do himno entre moitos mozos franceses, a lei de François Fillon para a reforma da educación adoptada en marzo de 2005, inclúe a obrigación da aprendizaxe de La Marseillaise na educación infantil e primaria.
Letra
Nota: actualmente en Francia só se canta a primeira estrofa (e ás veces a sexta e a sétima) e o retrouso. Edith Piaf, gravou unha versión onde entoa La Marsellesa cantando a primeira, quinta e sexta estrofas e o retrouso.
A violencia desta letra critícase na mesma Francia, malia o seu carácter unicamente defensivo.
A expresión «sang impur» interprétase a miúdo como racista. Está copiada dunha canción anti-inglesa moi popular durante a Guerra dos Sete Anos (1756-1763).
«Aux armes citoyens!» figura tamén nunha Ode aux Français (Oda aos Franceses) asinada por Ecouchard en 1762.
Debido ao seu carácter violento, houbo numerosos intentos de reescribi-la, destacando os de Alphonse de Lamartine, Victor Hugo, Mireille Mathieu, Serge Gainsbourg ou Yannick Noah con Aux rêves citoyens !.
Música española
Durante a Guerra civil española, foi bastante común escoitar a versión hispana desta, tanto socialista como anarquista:
Referencias e versións non oficiais
En Aires patrióticos para dous violíns de Giuseppe Cambini, aparecen citas literais e variacións da canción, xunto á doutras canciones revolucionarias.
Vincent du Vigneaud
Traxectoria
A súa carreira caracterizouse por un interese en xofre, proteínas e, especialmente, os péptidos. Ata antes da súa famosa obra acerca do esclarecemento e síntese da oxitocina e vasopresina, formouse unha reputación polo seu traballo coa insulina, biotina, transmetilación, e penicilina. Tamén estableceu unha serie de interrelacións entre estrutura e actividade para oxitocina e vasopresina, quizais o primeiro estudo deste tipo para péptidos.
Historia de Nagoia
Polo menos dende o século VI (posibelmente dende o século II ou III) existía no lugar, xunto a costa, o santuario xintoísta de Atsuta, o segundo en importancia tralo de Ise.