cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teleoloxía
Teleoloxía moderna e contemporánea
A conciencia humana, no proceso para conseguir autonomía e liberdade, non ten alternativa, pero trata cunha realidade obvia: as identidades colectivas (tales como a multitude de puntos de vista no mundo e as identidades éticas, culturais e nacionais) que divide a raza humana e pon (e sempre os puxo) a diferentes grupos en conflito. Hegel pensaba que todo este mutuo antagonismo, con diferentes maneiras de ver o mundo e a vida ao longo da historia foron conducidas cunha finalidade. A contradición obxectiva entre suxeito e obxecto ao final nega unha forma de vida que deixe o conflito violento atrás. Esta noción teleolóxica do proceso histórico como un conxunto está presente nunha variedade de autores do século XX, a pesar de que a súa importancia diminuíu drasticamente tras a II guerra mundial.
En contra disto, Alasdair MacIntyre argumentou que o entendemento narrativo de cada quen, a súa capacidade de razoamento, a dependencia e as prácticas e tradicións sociais nas que se participa, tenden todas cara a un fin liberador. As prácticas sociais propias son entendidas como orientacións teleolóxicas cara beneficios propios. Por exemplo: prácticas filosóficas e enquisas científicas son teleolóxicas para un correcto entendemento dos seus obxectivos. After Virtue de MacIntyre rexeita a teleoloxía naturalista da bioloxía metafísica de Aristóteles. Este autor moveuse cautelosamente da ideoloxía deste libro dunha teleoloxía sociolóxica cara a unha exploración no que segue sendo válido nunha teleoloxía naturalista máis tradicional.
Teleoloxía e ética
A teleoloxía forma parte do estudo da ética.
Ética profesional
Os empresarios, normalmente, pensan en termos de acción útiles como, por exemplo, a administración de obxectivos. Unha análise teleolóxica da ética profesional condúcenos á consideración do rango de todas as persoas con interese nas decisións dunha empresa, incluíndo a administración, persoal, compradores, accionistas, país, habitantes e medio ambiente.
Ética médica
A teleoloxía dispón uns fundamentos morais para a ética na medicina. Os doutores están xeralmente preocupados polas secuelas e por dar medicamentos paradigmáticos.
Consecuencialismo
O amplo espectro da ética consecuencialista, do cal o utilitarismo é un bo exemplo, céntrase no resultado final ou consecuencia (segundo o filósofo utilitarista John Stuart Mill: "O mellor para o maior número"), tamén chamado Principio de Utilidade. Este principio é teleolóxico, pero cun amplo significado, que é entendido noutro aspecto da filosofía. Segundo a noción clásica, a teleoloxía é inherente na natureza, mentres que para o consecuencialismo, a teleoloxía é imposta polos humanos na mesma. As teorías consecuencialistas xustifican de maneira innata o que moita xente chama actos viles. Por exemplo, unha teoría consecuencialista di que sería aceptable matar a unha persoa se con iso salvas a dúas ou máis. Estas teorías poden ser resumidas como "o fin xustifica os medios".
O consecuencialismo mantense en contraste coas nocións máis clásicas da ética deontolóxica, tales como a ética da virtude de Aristóteles e o Imperativo Categórico de Inmanuel Kant. Na ética deontolóxica, sacar o mellor e o peor dos actos do individuo xustifica os malos actos. Para conseguir un final pleno, a ética deontolóxica posúe unha ética maior co consecuencialismo.
Mill tamén se basea na ética deontolóxica para guiar o comportamento práctico, sempre e cando estea xustificado co Principio de Utilidade.
Bioloxía
Aparentemente a teleoloxía é recorrente na bioloxía evolutiva, ante a consternación dalgúns autores.
As afirmacións que din que a natureza posúe metas, por exemplo, cando se di dunha especie que fai algo para sobrevivir, utilizan a teleoloxía e, polo tanto, non son válidas. Normalmente é posible reescribir algunhas oracións para así eliminar a aparente teleoloxía. De feito, algúns cursos de bioloxía teñen incorporados exercicios requirindo aos estudantes que escriban de novo algunhas frases para que non se lean de maneira teleolóxica. Así e todo, os filósofos aínda escriben frecuentemente de maneira que se poida palpar a teleoloxía cando realmente non existe ningunha intención. Estas cuestións foron discutidas recentemente por Jonh Reiss. Argumentaba que a bioloxía evolutiva podía ser limpada da teleoloxía rexeitando a analoxía da selección natural como un reloxeiro. Outros argumentos en contra desta analoxía son tamén promovidos por escritores como Richard Dawkins.
Algúns autores, como James G. Lennox, dixeron que Darwin fora teleoloxista, mentres que outros como Michael Ghiselin describían as súas declaracións como mitos fomentados pola mala interpretación dos seus discursos e a mistura entre usar metáforas teleolóxicas e ser teleolóxico.
O filósofo da bioloxía Francisco J. Ayala argumentou que todas as afirmacións sobre iso podían ser trivialmente trasladadas a afirmacións teleolóxicas e viceversa, pero que as teleolóxicas eran máis explicativas e non se podían desfacer. Karen Neander afirmou que o concepto moderno de función biolóxica depende da selección. Así, por exemplo, non é posible dicir que algo simplemente palpita na existencia sen un proceso de selección das súas funcións. Nós decidimos se un membro ten unha función de análise do proceso de selección que o guiou. Por conseguinte, falar de funcións ten que ser posterior á selección natural e a función non pode ser definida da maneira manifestada por Reiss e Darkins. Ernst Mayr dixo que a adaptación é un resultado posterior mellor ca un afán inicial. Varios comentadores viron as frases teleolóxicas utilizadas na moderna bioloxía evolutiva como un tipo de taquigrafía. Por exemplo, S. H. P. Madrell escribiu que "a apropiada pero embarazosa maneira de describir un cambio na evolución é substituílo por pequenas afirmacións teleolóxicas" pero que isto non debería implicar que a evolución non provén de nada máis que de mutacións presentadas por cambios, que xorden para conservar a selección natural."
Cibernética e teleonomía
Julian Bigelow, Arturo Rosenblueth e Norbert Wiener conciviron os mecanismos realimentadores como prestacións dunha teleoloxía para as máquinas. Wiener, un matemático, acuñou o termo cibernético para designar o estudo de "máquinas teleolóxicas". A cibernética é o estudo da comunicación e o control dos reguladores da realimentación nos seres vivos e nas máquinas e a súa combinación. Na clasificación cibernética presentada en Comportamento, propósito e teleoloxía, a teleoloxía da realimentación é controlada de cara a un propósito. Este sistema de clasificación foi criticado e a necesidade dunha conservación externa da conduta foi instaurada para validar as condutas e a obtención dos logros. O propósito da observación dos sistemas é respectivamente distinguida pola autonomía subxectiva destes e un control obxectivo.
Recentemente, a teleoloxía end-driven foi contrastada coa aparente teleoloxía, teleonomía ou process-drive.
Airbnb
Airbnb é unha empresa e unha plataforma de software adicada á oferta de aloxamentos particulares a turistas. Ten unha oferta de arredor de 2.000.000 propiedades en 192 países e 33.000 cidades. Desde a súa creación en novembro de 2008 até xuño de 2012 realizáronse 10 millóns de reservas.
A diferenza da plataforma Couchsurfing, que é gratuíta, Airbnb oferta os seus servizos mediante o pago en liña.
A plataforma está englobada dentro dos modelos de negocio denominados economía colaborativa.
In•ter a•li•a
in•ter a•li•a é o cuarto álbum da banda estadounidense de post-hardcore At the Drive-In, publicado o 5 de maio de 2017 a través do selo Rise Records. Trátase do seu primeiro álbum de estudio en 17 anos dende o lanzamento de Relationship of Command, e é a súa primeira edición dende o recompilatorio de 2005 This Station Is Non-Operational. Tamén é o primeiro traballo dende El Gran Orgo no que non aparece o membro fundador Jim Ward, que decidiu non participar na segunda reunión do grupo. É ademais o primeiro disco de estudio no que está o antigo guitarrista de Sparta Keeley Davis.
A queimarroupa
A queimarroupa (en Point Blank) é un filme estadounidense dirixido por John Boorman que foi estreado en 1962. Está protagonizado por Lee Marvin, xunto con Angie Dickinson, Keenan Wynn e Carroll O'Connor, e é unha adaptación da novela The Hunter de Donald E. Westlake, baixo o pseudónimo Richard Stark. Boorman dirixiu o filme a petición de Marvin e Marvin interpretou o papel principal do filme. Non foi un éxito de recadación en 1967, pero dende entón converteuse nun clásico de culto. En 2016, foi considerado como "cultural, histórica ou esteticamente significativo" pola Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América, e escollido para a súa conservación no National Film Registry.
Cadafalso
Cadafalso pode referirse a:
Chachapoyas
thumb|350px|Vista aérea da cidade de Chachapoyas. Chachapoyas é unha cidade do norte do Perú, capital da provincia de Chachapoyas e do Departamento de Amazonas, situada na vertente oriental da Cordilleira dos Andes, nun altiplano da cunca do río Utcubamba, afluente do río Marañón. Segundo o censo peruano de 2007, a poboación da cidade era de 23 202 habitantes.
A cidade mantén aínda o carácter colonial nas súas construcións e conta coa Universidade Nacional Toribio Rodríguez de Mendoza de Amazonas.
Toponimia
Chachapoyas provén do vocábulo nativo sachapuyos que significa homes da néboa, atribuíndolle este nome debido á densa brétema que habitualmente cobre o cerro de Puma Urco, que se atopa nas inmediacións da cidade.
Historia
Berce da cultura chachapoyas, a cidade foi sometida polo Imperio Incaico no século XV e posteriormente, tras a conquista, foi novamente fundada polos españois co nome de San Juan de la Frontera de los Chachapoyas por Alonso de Alvarado o 5 de setembro de 1538. Desa época datan a súa praza de Armas e as pequenas rúas empedradas que se conservan hoxe en día. Foi pensada para constituírse como capital do oriente peruano desde a marxe dereita do río Marañón. En 1821 derrotaron nela os patriotas peruanos aos realistas, converténdose de inmediato (1832) na capital dun dos primeiros departamentos.
Salaño Grande, Ons, Brión
Salaño Grande é un lugar da parroquia de Ons no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 66 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 34 eran homes e 32 eran mulleres.
An Education
O filme estreouse o 19 de xaneiro de 2009 no Festival de Cinema de Sundance.
Argumento
Por mor dun ensaio dunha orquestra xuvenil, un encantador home maior, David Goldman, leva á súa casa a unha brillante e fermosa estudante, Jenny. Os dous establecen unha relación que inclúe tamén o socio de David, Danny, e a súa amante, Helen. David encántalle aos pais de Jenny, o que lle permite levala aos concertos, clubs de jazz e, mesmo, a París.
Jenny decátase de que David e Danny rouban cousas de casas en venda. Tamén descobre que David gaña diñeiro por trasladar familias negras a pisos preto de mulleres maiores que teñen medo deles, para así poder comprar os pisos que elas deixan baratos. Ante a descuberta disto, Jenny arrepíase e ameaza con terminar a relación, pero ao final atopa a súa nova vida tan apaixonante que mira máis aló deste lado máis escuro.
Despois de ver bailar a Jenny con Danny e preocupado ao ver que Jenny pode interesarlle a outro home, David proponlle matrimonio de camiño a Jenny. O seu pai está de acordo co compromiso e Jenny abandona a escola sen rematar o bacharelato; a Helen parece gustarlle pero a Danny non moito, e David promete mantelo afastado para evitar que Danny lle quite a Jenny. Buscando cigarros no caixón do coche de David, Jenny atopa unha chea de cartas dirixidas ao "Sr. e a Sra. David Goldman". Como David non dá a cara, tócalle a Jenny contarlles aos seus pais que xa está casado. A directora négase a permitir que repita o último ano da escola, polo que Jenny vai á casa da súa mestra favorita, que a axuda a pasar o bacharelato. Finalmente é aceptada para estudar Literatura Inglesa en Oxford, que era o que desexaba antes de coñecer a David.
A escena final amósaa montada en bicicleta polas rúas de Oxford con outro estudante, quizais o seu novo noivo. Jenny narra de fondo: "Así que fun a ler libros ingleses, e fixen o posible para evitar o destino de lentes e grans que Helen auguraba. Probablemente me vise tan nova, inxenua e fascinada como calquera outro estudante... Pero non o era. Un dos mozos cos que saín, e realmente eran mozos, convidoume unha vez a ir con el a París. E eu díxenlle que me encantaría. Morría por ver París. Coma se nunca estivese!".
Bicicleta de estrada
miniatura|Bicicleta de estrada. Unha bicicleta de estrada ou de carreiras é un tipo de bicicleta especialmente deseñado para o seu uso sobre pavimento liso.
Características
As bicicletas de estrada adoitan ter entre 14 e 16 velocidades. Esta relación e o talle das rodas, que normalmente son de 28", fana apta para desenvolver grandes velocidades. Os pneumáticos estreitos e as cubertas con pouco relevo proporcionan unha rodadura máis lixeira pero tamén menos segura, especialmente sobre pavimentos húmidos.
Folk punk
O folk punk é un xénero musical que fusiona música folk e punk rock. Popularizouse a comezos dos 80 grazas a The Pogues no Reino Unido e a Violent Femmes nos Estados Unidos. O folk punk chegou a conseguir algún éxito entre o grande público durante esa década. En anos recentes os seus subxéneros celtic punk e gypsy punk experimentaron algún éxito comercial.
Características
A diferenza do rock celta e o folk rock británico, o folk punk tende a incluír relativamente pouca música tradicional no seu repertorio. A meirande parte dos músicos do xénero interpretan as súas propias composicións, de estilo punk rock pero engadindo instrumentos folk, como mandolinas, acordeóns, banjos ou violíns. Porén, algunhas bandas de folk punk adoptaron formas tradicionais da música folk, como as celeumas.
Gran Premio de Alemaña de 1957
O Gran Premio de Alemaña de 1957 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 4 de agosto de 1957 no circuíto de Nürburgring Nordschleife. Foi a sexta carreira da tempada de Fórmula Un de. A carreira de 22 voltas foi gañada polo piloto arxentino Juan Manuel Fangio pilotando un Maserati. A carreira cítase a miúdo como unha das mellores vitorias na historia da competición. Foi a 4ª vitoria de Fangio nas 7 carreiras principais da tempada (excluíndo as 500 Millas de Indianápolis), ademais cá cantidade de puntos que tiña (34 polos 16 de Luigi Musso) e con dúas carreiras por diante, a súa vitoria no circuíto de Nürburgring significou o seu quinto título de Campión do Mundo.
Fangio tomara nota da selección de pneumáticos e do nivel de combustible dos pilotos de Ferrari, e decatouse de que probablemente ían correr a carreira completa sen unha parada en boxes. Fangio decidiu que utilizar pneumáticos máis brandos, e cargar só medio tanque de combustible, permitiría que o coche tomara as curvas máis rápido, pero tamén requiriría unha parada en boxes. Fangio fixo a súa parada en boxes na volta 13, en 1º lugar, e 30 segundos por diante de Hawthorn e Collins.
A parada en boxes foi un desastre, o equipo tivo problemas para cambiar unha das rodas. Fangio saíu do pit lane en 3ª posición, 48 segundos por detrás de Collins, que estaba en 2º lugar. Durante as seguintes 10 voltas, Fangio rompeu a marca de volta 9 veces (7 dos rexistros foron en voltas sucesivas, logrou rebaixar uns abafadores 15´5 segundos a Hawthorn na primeira volta, e logo outros 8´5 segundos na seguinte volta). Na volta 21, Fangio foise ao interior da curva a esquerda, ESSO Terrasse, pasando a Collins e situandose 2º. Máis tarde na volta 21, nunha curva a esquerda, Fangio cortou a Hawthorn pasandolle polo interior da curva, con só dous dos seus pneumáticos na pista e os pneumáticos esquerdos sobre a herba. Fangio mantivo a súa vantaxe, pero non foi fácil, xa que Hawthorn atacou, e case logrou adiantar a Fangio nalgunhas curvas, pero foi en balde, e Fangio gañou a carreira.
Despois da carreira, Fangio, comentou: "Nunca antes conducín tan rapido na miña vida e creo que nunca serei capaz de facelo de novo". Máis tarde, Fangio tamén dixo: "Nürburgring é a miña pista favorita. Quedeime totalmente namorado dela e creo que ese día, en 1957 por fin logrei dominala. Era coma se me amosara todos os segredos dela e désemos a coñecer dunha vez por todas... Durante dous días non puiden durmir, aínda veia esas curvas na escuridade, curvas nas que nunca antes tivera o valor de levar as cousas ata ese límite". Para aumentar a participación, os organizadores abriron a pista aos coches de Fórmula 2. As dúas carreiras corréronse ao mesmo tempo, pero os equipos de fórmula 2 (en amarelo) non eran elixibles para os puntos do Campionato do Mundo e algunhas fontes non consideran estas saídas nas estatísticas da carreira.
Basim
Anis Basim Moujahid, máis coñecido como Basim, é un cantor danés de orixe marroquí. Aínda que naceu en Marrocos, vive en Høje Gladsaxe, un complexo de vivendas de Copenhague. Con 15 anos participa no The X Factor de Dinamarca, chegando aos cuartos de final. Após a súa participación en The X Factor, segue a súa carreira musical en solitario en Dinamarca, sacando dous álbums: Alt det jeg ville have sagt en 2008 e Befri dig selv en 2009. Basil representará a Dinamarca no Festival de Eurovisión 2014 coa canción "Cliché Love Song".
Festival de Eurovisión 2014
O 8 de marzo de 2014, Basim gañaba o "Melody Grand Prix" danés (clasificación danesa para Eurovisión) coa canción "Cliché Love Song". A UER anunciaba o 17 de marzo que Basim actuaría na final, o día 10 de maio, no posto número 23.
O Penedo de Xuvencos, Xuvencos, Boborás
O Penedo de Xuvencos é un lugar da parroquia de Xuvencos no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 44 habitantes (23 homes e 21 mulleres), tres máis ca en 2010 (20 homes e 21 mulleres).
Denoeiro, Labacengos, Moeche
Denoeiro é un lugar da parroquia de Labacengos no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 11 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 4 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 20 habitantes.
Monte Moldoveanu
Xeografía
A cima do Moldoveanu forma parte do inmenso Monte Moldoveanu, que representa, de feito, un ramal do macizo de Viştea Mare, o cal na súa porción culminante se denomina Culmea Ghiţu (a cume Ghiţu).
Por mor das altas cimas sitos ao seu derredor, non é visíbel máis que desde as cristas do macizo Făgăraş. Por contra cimas menores do cordal de Făgăraş son visíbeis desde a depresión de Făgăraş, localizada ao norte do macizo.
Contorna e accesos
A cidade máis próxima ao Moldoveanu é Victoria, no flanco norte. A cima máis próxima e a do Viştea Mare, a 2.527 msnm, que fica a unha distancia de 421 metros, é dicir a uns 10 ou 15 minutos de marcha, como se indica nun panel colocado no seu cume. Pódese alcanzar a cima sur do Moldoveanu, polo noroeste, desde Câmpulung, ou ben polo nordeste, desde Curtea de Argeş.
Primeira División da LNFS 2012-13
A tempada 2012-13 da Primeira División da LNFS é a 24ª edición da máxima competición ligueira do fútbol sala en España.
A liga está composta por dúas fases, a tempada regular e as eliminatorias polo título. A tempada regular conta con 14 equipos que se enfrontan todos entre si na casa e fora ó longo de 26 xornadas. Ó remate da tempada regular os 8 primeiros da táboa loitarán polo título nas eliminatorias finais. O FC Barcelona Alusport, campión nas dúas tempadas anteriores, é o defensor do título.
Equipos
O número de equipos participantes descendeu de 16 a 14 tralo descenso de varios equipos por razóns económicas, entre eles o Carnicer Torrejón, 7º o ano anterior, e OID Talavera, 11º o ano anterior.
Tempada regular
Pts = Puntos; Xog = Encontros xogados; G = Encontros gañados; E = Encontros empatados; P = Encontros perdidos; G+ = Goles a prol; G- = Goles encaixados; Dif = Diferenza de goles
Uganda
Uganda é un país africano, cuxa capital é Kampala. En 2009 tiña 32.709.865 habitantes. Limitado ao norte con Sudán do Sur, ao sur co Lago Vitoria, Ruanda e Tanzania, ao leste con Kenya e ao oeste coa República Democrática do Congo.
Historia
Os primeiros habitantes coñecidos foron poboacións cazadoras colleitadoras. Hai 1500 ou 2000 anos comezaron a se asentar no territorio da actual Uganda poboacións de lingua bantú que viñan probablemente do centro e o oeste do continente e que se asentaron preferentemente no sur. O Imperio de Kitara do século XIV e XV representa a máis antiga forma de organización formal, seguida polo reino de Bunyoro-Kitara, e máis tarde o de Buganda e Ankole.
Fenómeno
Un fenómeno é un acontecemento observábel, particularmente algo especial (literalmente "algo que pode ser visto", derivado da palabra grega φαινόμενoν phenómenon, 'aparencia', 'manifestación' (que á súa vez derivada de φαινομαι, 'aparecer', 'facer visíbel'); en plural, φαινόμενα phenómena, é o aspecto que as cousas ofrecen ante os nosos sentidos, é dicir, o primeiro contacto que temos coas cousas, o que denominamos experiencia Como, por exemplo, na área da física, os feitos observados por Galileo Galilei.
Uganda
Historia
Poboación nilótica, como os luo e ateker entraron na área desde o norte, probabelmente arredor do 120 d.C. Asentáronse sobre todo no norte e leste. Esta área foi, en 1888, concedida á Compañía Británica da África Oriental e, en 1894, o reino do Buganda tornouse un protectorado do Reino Unido.
Fenómeno
A mesma palabra fai pensar que detrás do fenómeno pode existir unha estrutura non perceptíbel directamente, que o filósofo Immanuel Kant chamou nóumeno.
Uganda
Historia
Despois de varias manobras por parte dos británicos, realizáronse eleccións a 1 de marzo de 1961 e Benedicto Kiwanuka tornouse “Ministro-Xefe” de Uganda, aínda como un protectorado e tornouse independente o 9 de outubro de 1962. Nos anos seguintes, verificouse unha loita política entre os partidarios dun estado centralizado, en vez da federación vixente baseada nos reinos. Como resultado, en febreiro de 1966, o entón Primeiro Ministro Milton Obote suspendeu a constitución, asumiu todos os poderes e despois o de Presidente e Vicepresidente. En setembro de 1967, unha nova constitución proclamou Uganda como unha república, deu ao presidente poderes adicionais e aboliu os reinos tradicionais.
Fenómeno
Fenómeno en filosofía
Durante moito tempo valorábase como verdadeiro o que "estaba oculto" máis alá da aparencia, do fenómeno, e o intento do coñecemento era "desvelar" iso oculto como esencia, así como diversas clases de verdade.
Uganda
Historia
En 1971, Idí Amín tomou o poder nun golpe de estado e dirixiu o país como un ditador durante case unha década, expulsou os residentes de orixe indio e promoveu o asasinato dun número estimado en cerca de 300.000 cidadáns. O seu réxime terminou coa invasión dun exército de rebeldes, apoiados pola Tanzania no 1979.
Despois deste contra-golpe, a Fronte Nacional de Liberación de Uganda formou un goberno interino, con Yusuf Lule como presidente, que adoptou un sistema ministerial de administración e creou un órgano cuasi-parlamentario, a Comisión Consultiva Nacional (NCC), mais este órgano e o gabinete de Lule tiñan visións políticas diferentes e, en xuño de 1979, o NCC substituíu a Lule por Godfrey Binaisa. A disputa continuou sobre os poderes do presidente interino, Binaisa foi afastado en maio de 1980 e o Uganda pasou a ser gobernado por unha comisión militar dirixida por Paulo Muwanga. En decembro de 1980, foron realizadas eleccións, que levaron de novo á presidencia a Obote que, era vicepresidente de Muwanga. No período que se seguiu, as forzas de seguridade estableceron un dos peores récords de dereitos humanos do mundo. Nos seus esforzos para terminar cunha rebelión liderada por Yoweri Museveni e o seu Exército de Resistencia Nacional (“National Resistance Army” ou NRA), eles practicamente destruíron unha parte substancial do país, especialmente na área de Luwero, a norte de Kampala.
Fenómeno
Fenómeno en filosofía
O termo fenómeno ten un sentido especial na filosofía de Kant, ao poñer en contraposición o concepto de fenómeno co de nóumeno. Os fenómenos constitúen o mundo tal como o percibimos, en oposición ao mundo tal como existe independentemente da nosa experiencia, ao que Kant chama "a cousa en si mesma" (Das Ding an sich). Segundo Kant, o ser humano non pode coñecer as cousas-en-si-mesmas, senón só as cousas tal como as percibe ou experimenta. Polo tanto, a tarefa da filosofía consiste en tratar de comprender o propio proceso da experiencia.
Uganda
Historia
O 27 de xullo de 1985, unha brigada do exército, composta por “Acholi” (unha das etnias do Uganda) e comandada polo Tenente-Xeneral Basilio Olara Okello, tomou Kampala e proclamou novamente un goberno militar. Obote exiliouse na Zambia e o novo réxime, dirixido polo anterior comandante das forzas de defensa, o Xeneral Tito Okello (que non era parente de Olara-Okello), iniciou negociacións con Museveni, prometendo mellorar o respecto dos dereitos humanos, acabar cos conflitos entre tribos e organizar eleccións libres e xustas. Mentres tanto, os masacres continuaron unha vez que Okello tentaba destruír o NRA e os seus partidarios.
A pesar de negociacións en Nairobi, baixo a mediación do Presidente kenyata Daniel Arap Moi, e de teren chegado a un acordo de cesar-fogo, o NRA continuou a loitar e, en xaneiro do 1986, capturou Kampala, forzando ás forzas de Okello a fuxiren para o Sudán e colocando a Museveni como presidente. Este acabou cos abusos aos dereitos humanos, iniciou unha política de liberalización e de liberdade de prensa e estableceu acordos co Fondo Monetario Internacional, o Banco Mundial e con varios países.
Fenómeno
Fenómeno en filosofía
A percepción de Kant acerca dos fenómenos foi tamén interpretada como influente no desenvolvemento de modelos psicodinámicos da psicoloxía, así como das máis recentes teorías acerca do modo en que o cerebro e a mente interactúan co mundo exterior.
Fenómeno nas ciencias
Un fenómeno é calquera feito observábel. Os fenómenos son obxecto de estudo da ciencia.
Uganda
Historia
Museveni foi democraticamente electo en 1996, cando concorreu contra Paul Ssemoxere, líder do Partido Democrático, tendo gaño o 75% dos votos.
Fenómeno
Fenómeno nas ciencias
É posíbel reagrupar baixo unha denominación máis específica todos os fenómenos dun certo ámbito, e ter por exemplo —a partir de todos os sucesos que teñen que ver coa óptica e coa luz— a categoría fenómenos ópticos.
Uganda
Organización Administrativa
Uganda divídese en 111 distritos, en catro rexións administrativas. A maioría dos distritos teñen o nome das súas principais cidades comerciais e administrativas.
Fenómeno
Fenómeno nas ciencias
Algunhas destas observacións conduciron a experimentos significativos que trouxeron consigo importantes descubrimentos.
Existe unha clase de fenómenos xeralmente excluída do coñecemento asumido como válido cientificamente, como os do dominio da parapsicoloxía, dos que os científicos non se ocupan e que se agrupan e se discuten como fenómenos anómalos ou paranormais.
Uganda
Organización Administrativa
Cada distrito se subdivide en sub-distritos, condados, sub-condados, parroquias e vilas.
Fenómeno
Fenómeno nas ciencias
Dos moitos tipos de fenómenos do campo das ciencias os máis importantes son dous:
Uganda
Organización Administrativa
A continuación preséntanse cifras de poboación no censo de 2002. Nótese que daquelas só había 56 distritos, e os datos da poboación fixéronse mirando os condados e subcondados.
Fenómeno
Fenómeno nas ciencias
Fálase noutros casos, por exemplo, de fenómenos de transporte para agrupar nunha única rúbrica os fenómenos físicos relativos principalmente a transferencia de calor, cambio de materia e cambio de cantidade de movemento (e tamén na transferencia doutras magnitudes físicas).
Criminal: Germany
Criminal: Germany é unha serie antolóxica de 2019 en lingua alemá creada por George Kay e Jim Field Smith. Está protagonizada por Eva Meckbach, Sylvester Groth e Florence Kasumba. Criminal: Gemany forma parte da serie Criminal de Netflix, unha serie antolóxica composta das series de Germany, Spain, France e UK.
Fenómeno
Fenómeno nas ciencias
É posíbel facer unha lista de fenómenos que son relevantes en practicamente calquera campo das ciencias.
Criminal: Germany
Estreouse o 20 de setembro de 2019 a través de Netflix.
Fenómeno
Fenómeno na linguaxe corrente
Na fala corrente denomínase fenómeno a:
Uganda
Demografía
Uganda ten preto de 24 millóns de habitantes, vivindo principalmente á beira dos Grandes Lagos Africanos que este país partilla. Ten listadas 39 linguas africanas, dos grupos bantu e nilóticas, entre as cales, a máis falada (por cerca de 16 % da poboación é a lingua “ganda” ou luGanda, relativa ao principal grupo étnico deste país, os buGanda. Outras linguas faladas polos residentes no Uganda són o inglés (lingua oficial), o kiSwahili e linguas indias.
Trofeo Teresa Herrera 2010
A 65º edición do Trofeo Teresa Herrera celebrouse na Coruña o 3 de agosto de 2010 a partido único. O campión foi o Newcastle United FC, despois de derrotar ao Deportivo da Coruña na quenda de penaltis.
Thermococcus litoralis
Thermococcus litoralis é unha especie de arquea que vive arredor dos respiradoiros hidrotermais das profundidades mariñas e tamén en fontes termais submarinas pouco profundas e pozos de petróleo. É un anaerobio organótrofo hipertermófilo de entre 0,5 e 3,0 µm de diámetro. Igual que as outras especies da orde Thermococcales, T. litoralis é un coco hipertermófilo irregular que crece entre 55 e 100 °C. A diferenza de moitos outros termococos, T. litoralis non é móbil. A súa parede celular consiste só nunha soa capa de tipo capa S que non forma retículos hexagonais. Ademais, mentres que moitos termococais usan obrigadamente o xofre como aceptor de electróns no seu metabolismo, T. litoralis só necesita xofre para axudar a estimular o seu crecemento, e pode vivir sen el. T. litoralis fíxose recentemente famoso na comunidade científica pola súa capacidade de producir unha ADN polimerase alternativa á máis comunmente usada Taq polimerase (de Thermus aquaticus). A polimerase de T. litoralis, denominada polimerase vent, ten unha menor taxa de erro que a Taq, pero isto débese á súa capacidade de exonuclease 3'-5' con corrección de probas.
ADN polimerase
A ADN polimerase de Thermococcus litoralis é estable a altas temperaturas, cunha vida media de 8 horas a 95 °C e de 2 horas a 100 °C. Tamén ten unha actividade de corrrección de probas que pode reducir as frecuencias de mutación a un nivel de 2 a 4 veces inferior que a maioría das ADN polimerases que non teñen corrección de probas.
Fisioloxía
T. litoralis pode utilizar o piruvato, a maltosa e os aminoácidos como fontes de enerxía. Nun laboratorio T. litoralis debe ser suplementado con aminoácidos para que poida crecer a velocidades non reducidas. Os únicos aminoácidos que non necesita son asparaxina, glutamina, alanina e glutamato. Eses aminoácidos poden non ser vitais para T. litoralis porque a asparaxina e a glutamina tenden a desaminarse ás altas temperaturas que se dan arredor dos respiradoiros hidrotermais e a alanina e o glutamato poden xeralmente ser producidos por outras arqueas hipertermófilas. A principal fonte de carbono desta especie parece ser a maltosa, que pode ser introducida na célula por un transportador ABC de maltosa-trehalosa. T. litoralis ten unha vía glicolítica especializada chamada a ruta de Embden–Meyerhoff modificada. Unha maneira polo que esta ruta modificada de T. litoralis se desvía da vía de Embden-Meyerhoff común é que a versión modificada contén unha hexosa qunase e unha PFK dependente de ADP en vez de versións dependentes de ATP dos encimas.
Novas cepas
Novas análises de ADN atoparon varios illamentos de T. litoralis, como MW e Z-1614, que probablemente eran novas cepas. Confirmouse que MW e Z-1614 eran cepas de T. litoralis por medio de hibridación ADN-ADN, as razóns C-G (38–41 mol%), e análises de inmunoblot. Difiren lixeiramente en morfoloxía dos T. litoralis previamente illados en que teñen flaxelos. Por medio dos mesmos procesos demostrouse que o anteriormente descuberto Caldococcus litoralis era en realidade T. litoralis. O xenoma de T. litoralis aínda non foi secuenciado completamente.
Lavandeira, Labacengos, Moeche
Lavandeira é un lugar da parroquia de Labacengos no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2008 tiña 19 habitantes (oito homes e once mulleres), dez menos ca en 1999.
Campelo, Esperante, Folgoso do Courel
Campelo é un lugar da parroquia de Esperante, no concello lucense de Folgoso do Courel na comarca de Quiroga. Tiña 16 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE, dos cales 8 eran homes e 8 eran mulleres.
Centrosoma
miniatura|350px|Esquema dunha célula animal típica. O orgánulo co número 13 é un centrosoma, que mostra os seus dous [[centríolos.]]
O centrosoma é un orgánulo celular, que funciona como o principal centro organizador de microtúbulos (COMT ou MTOC en inglés) da célula animal e como un regulador da progresión do ciclo celular. Foi descuberto por Edouard Van Beneden en 1883 e foi descrito e nomeado en 1888 por Theodor Boveri. Pénsase que o centrosoma evolucionou só nos animais. Os fungos e plantas, polo contrario, usan outras estruturas para organizar os seus microtúbulos. Aínda que o centrosoma na célula animal xoga un papel no desenvolvemento eficiente da mitose, non é esencial para a mesma.
Os centrosomas compóñense de dous centríolos dispostos perpendicularmente e unha masa amorfa de proteínas que os rodea denominada material pericentriolar. O material pericentriolar contén as proteínas que interveñen na nucleación dos microtúbulos e na súa fixación entre as que se inclúen a γ-tubulina, a pericentrina e a nineína. En xeral, cada centríolo do centrosoma ten unha estrutura formada por nove tripletes de microtúbulos que forman un cilindro unidos por unha estrutura en roda de carro, e contén centrina, cenexina e tectina.
Papel do centrosoma no funcionamento da célula
dereita|miniatura|300px|Papel do centrosoma na progresión do ciclo celular Durante a interfase do ciclo celular os centrosomas están con frecuencia asociados á membrana nuclear. Na mitose a membrana nuclear desfaise e os microtúbulos nucleados polo centrosoma poden interaccionar cos cromosomas e orixinar o fuso mitótico.
O centríolo herdado da célula materna xoga un papel central na formación de cilios e flaxelos.
O centrosoma só se copia unha vez por cada ciclo celular. deste modo, as células fillas herdan un centrosoma, que contén dous centríolos. O centrosoma replícase durante a fase S do ciclo celular. Durante a profase da mitose, os centrosomas migran a polos opostos da célula e o fuso mitótico fórmase entre ambos. Cada célula filla recibirá un centrosoma. Téñense asociado os números anormais de centrosomas dunha célula con casos de cáncer. A replicación do centrosoma é similar á replicación do ADN en dous aspectos: a súa natureza semiconservativa e a actuación do cdk2 como regulador do proceso. Mais ambos os procesos son moi diferentes porque a replicación do centrosoma non ocorre copiando un molde patrón. O centríolo "nai" simplemente axuda na acumulación dos materiais necesarios para a ensamblaxe do centríolo "fillo".
miniatura|dereita|400px|Centrosoma (sinalado coa frecha) próximo ao núcleo
Cando se fertiliza o ovo do verme nematodo Caenorhabditis elegans o espermatozoide libera nel un par de centríolos. Estes centríolos formarán os centrosomas que dirixirán a primeira división celular do cigoto e isto determinará a súa polaridade. Non está claro aínda se o papel do centrosoma na determinación da polaridade é dependente ou independente dos microtúbulos.
Evolución do centrosoma
A historia evolutiva do centrosoma e do centríolo foi rastreada estudando xenes como os das centrinas. As centrinas son proteínas que se unen ao calcio, e requírense para a duplicación do centríolo. Hai dúas subfamilias principais de centrinas, ambas as dúas presentes no primitivo eucariota Giardia intestinalis, un protozoo. Xa que logo, as centrinas estaban xa presentes no devanceiro común de todos os eucariotas. As centrinas non teñen ningún homólogo recoñecible nas arqueas nin nas bacterias, polo que se consideran parte da "firma xenética dos eucariotas". Aínda que hai bastantes estudos sobre a evolución das centrinas e dos centríolos, non hai estudos publicados sobre a evolución do material pericentriolar.
Nucleótidos asociados ao centrosoma
Tense discutido moito sobre se o centrosoma ten ácidos nucleicos propios ou non. Certas investigacións do ano 2006 indicaron que os centrosomas dos ovos de ameixa contiñan secuencias de ARN. As secuencias identificadas alí atopáronse en moi "poucos ou nigún" outros sitios da célula, e non aparecían nas bases de datos do xenoma existentes. Unha das secuencias de ARN identificadas contiña unha suposta ARN polimerase, o que levou a formular a hipótese de que existía un xenoma baseado no ARN no centrosoma. Non obstante, posteriores investigacións mostraron que o centrosoma non contén o seu propio xenoma baseado no ADN. Posteriormente, as secuencias atopadas nos centrosomas foron atopadas tamén no núcleo. Ademais, os centrosomas poden formarse de novo despois de ser eliminados con raio láser dunha célula normal.
Manuel Mon Rouco
Manuel Mon Rouco é un empresario e político galego do PPdeG.
Traxectoria
É o responsable do grupo empresarial da construción Mon. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura da UCD á alcaldía de Cervo e foi elixido alcalde. Foi o primeiro alcalde de Burela. Nas eleccións municipais de 1995 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Burela e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Volveu ser elixido por maioría absoluta nas municipais de 1999 e 2003. O 8 de marzo de 2005 presentou a súa dimisión.
BBC Radio
200px|thumb|1997-2021 BBC Radio é un grupo radiofónico, pertencente á British Broadcasting Corporation que opera no Reino Unido baixo os termos dunha Carta Real desde 1927. O servizo ofrece emisoras de radio nacionais que cobren a maioría dos xéneros musicais, así como emisoras de radio locais que emiten noticias locais.
As emisoras nacionais, BBC Radio 1, 2, 3, 4 e 5 Live están todas dispoñibles a través do servizo analóxico así como dixital e por internet en sitios como RealMedia, WMA e BBC iPlayer. O resto das estacións radiofónicas BBC Radio 1Xtra, 4 Extra, 5 Live Sports Extra e 6 Music, só emiten a través de plataformas dixitais.
Bacalar (concello)
Bacalar é o municipio mais novo de México ao sur do Estado de Quintana Roo creado no 2011, en México. Limita ao norte coas municipalidades mexicanas de José María Morelos e Felipe Carrillo Puerto, ao sur co Othón P. Blanco e ao oeste o Estado de Campeche, en particular co concello de Calakmul. A cabeceira municipal é Bacalar.
Étimo do topónimo
Bacalar identifícase coa palabra maia Bak'alja' (cfr. maia actual Bak: cana; e o sufixo -ja: auga). O seu significado pode por tanto ser "lugar de canas na auga".
Xeografía
O municipio de Bacalar localízase no sur do estado de Quintana Roo e todo o seu territorio formaba parte con anterioridade á súa creación do concello de Othón P. Blanco. Conta cun litoral de 20,1 quilómetros de extensión no mar Caribe. De acordo ao decreto de creación, ten unha extensión territorial de 7.161,1 quilómetros cadrados que inclúen un sector de territorio en conflito co estado de Campeche.
Demografía
Segundo o mesmo decreto, a súa poboación aproximada é de 32.000 habitantes.
Localidades
No seu territorio hai un total de 57 localidades, sendo a poboación das principais as seguintes:
Goberno provisional
De acordo ao decreto, o goberno do concello correspóndelle provisionalmente ao Consello Municipal designado polo propio Congreso do Estado, entrando en funcións o 11 de abril de 2011 e concluíndoas o 29 de setembro de 2013. O consello está integrado por un Presidente Municipal, un Síndico e o cabido conformado por nove rexidores. O primeiro consistorio constitucional foi electo o primeiro domingo de xullo de 2013, entrando en funcións o 30 de setembro do mesmo ano, xunto co resto dos concellos do estado.
O 23 de marzo de 2011 o Congreso de Quintana Roo elixiu o Consello Municipal de acordo ao parágrafo anterior, designando como presidente do mesmo a Francisco Flota Medrano, asumindo as súas funcións o devandito 11 de abril.
Representación lexislativa
Para a elección de Deputados locais ao Congreso de Quintana Roo, e de Deputados federais á Cámara de Deputados do Congreso da Unión, o municipio de Bacalar encóntrase integrado aos seguintes distritos electorais:
Federal:
Entre Douro e Vouga
Entre Douro e Vouga. Localización de Entre Douro e Vouga
Entre Douro e Vouga é unha subrexión estatística portuguesa que forma parte da Rexión Norte e da Área Metropolitana do Porto; é coñecida tamén como "Terras de Santa Maria". Limita ao norte coas subrexión de Grande Porto e Támega, ao leste coa de Dão-Lafões, e ao sur e ao oeste coa de Baixo Vouga. Ten unha superficie total de 859 km² e unha poboación de 274.859 habitantes (2011 ).
Concellos
Comprende cinco concellos:
Poboación
A maior cidade da rexión de Entre Douro e Vouga é São João da Madeira con 21.713 habitantes (2011), mais cerca de metade dos habitantes da rexión viven no concello de Santa Maria da Feira, con 139.312 habitantes (INE, 2011).
Existem grandes diferenzas entre os municipios do Entre Douro e Vouga, correspondendo a área máis dinámica e industrial aos concelhos máis occidentais como o eixo urbano constituído por Santa Maria da Feira, Oliveira de Azeméis e São João da Madeira. Esta é, de facto, unha rexión cunha densidade de poboación elevada converxendo progresivamente nunha integración urbana cada vez máis efectiva. Como contraste hai concellos como Vale de Cambra e Arouca, cunha poboación máis dispersa, menores densidades de poboación e unha dinámica industrial menos evidente. A parte occidental rexistra grandes crecementos poboacionais, mentres que o último sector rexistra pouca varición a nivel demográfico.
Existe unha grande interacción entre tódolos concellos da rexión, así como cos concellos de Vila Nova de Gaia, Porto e Espinho (todos eles do Grande Porto); e Ovar, Estarreja, Albergaria-a-Velha e Sever do Vouga (do Baixo Vouga).
Gran Premio da China de 2018
Práctica
Lewis Hamilton foi o máis rápido na primeira práctica libre (FP1) e na FP2. Sebastian Vettel foi máis rápido na FP3. Durante a FP3, o turbo de Daniel Ricciardo fallou, requirindo unha reconstrución completa.
Clasificación
Ferrari pechou a primeira liña da grella por segunda carreira consecutiva, a primeira vez desde que o equipo consegue esta fazaña. Sebastian Vettel clasificou na pole position cun tempo de 1:31.095, un novo récord. Mercedes pechou a segunda liña da grella e Red Bull a terceira.
Carreira
Sebastian Vettel conseguiu saír ben no inicio, pero o seu compañeiro de equipo, Kimi Räikkönen, perdeu posicións, caendo a cuarto posto por detrás de Bottas e Verstappen. Hamilton caeu ao quinto posto, mentres que Ricciardo mantivo o sexto lugar. Tras as primeiras paradas en boxes, Bottas logrou pasar a Vettel e posteriormente superou a Kimi Räikkönen, que aínda non parara, para liderar. Na volta 30, os coches Toro Rosso de Brendon Hartley e Pierre Gasly chocaron na forquita. Gasly recibiu unha penalización de 10 segundos e os restos deixados na pista resultaron na saída do coche de seguridade. Durante o período do automóbil de seguridade, os dous coches de Red Bull trocaron pneumáticos novos na mesma volta, nun cambio dobre. Mercedes tivo a oportunidade de entrar a Hamilton, pero deixouno para preservar a posición na pista. Bottas mantivo o liderado da carreira no reinicio logo do automóbil de seguridade. Max Verstappen saíuse na volta 39 mentres loitaba con Lewis Hamilton para a 3ª posición, perdendo unha posición con Ricciardo. Os dous Red Bulls superaron a Hamilton e Ricciardo superou a Vettel polo 2º posto. Na Volta 43, Max Verstappen chocou con Sebastian Vettel na forquita, o que provocou que ambos pilotos saísen da pista e Vettl perdese posicións, debido aos danos nos baixos. Verstappen recibiu unha sanción de 10 segundo polo incidente. Na volta 45, Ricciardo superou a Bottas no liderado da carreira, que mantivo ata a bandeira a cadros. Na penúltima volta, Vettel foi superado por Fernando Alonso e significou que terminaría no 8º posto.
Jakub Kostiuczuk
Traxectoria
Estudou na escola técnica de elecricidade de Białystok, e posteriormente traballou como electricista. En 1987 entrou no mosteiro da Asunción de Supraśl onde recibiu as ordes menores. No mesmo ano, comezou estudos na Academia Teolóxica de Moscova no mosteiro da Santa Trindade-San Serxio, graduándose en 1992.
Citometría de fluxo
A citometría de fluxo utilízase rutineiramente no diagnóstico de trastornos da saúde, especialmente cancros hematolóxicos, pero ten moitas outras aplicacións en investigación básica, práctica clínica e probas clínicas. Unha variante común desta técnica implica ligar a capacidade analítica do citómetro de fluxo a un aparello para escoller as partículas, para así separalas fisicamente e, por tanto, purificar as partículas de interese baseándose nas súas propiedades ópticas. Tales procesos denomínanse selección ou clasificación de células, e o instrumento adoita denominarse "selector de células".
Jakub Kostiuczuk
Traxectoria
En 1989 recibiu a ordenación diaconal de mans do arcebispo Sawa Hrycuniak, e en 1993 foi ordenado sacerdote.
Citometría de fluxo
Historia
O primeiro aparello de citometría de fluxo baseado na impedancia, que usaba o principio de Coulter, foi patentado nos Estados Unidos en 1953 por Wallace H. Coulter. Mack Fulwyler foi o inventor do predecesor dos citómetros de fluxo de hoxe en día, especialmente o selector de células. Fulwyler desenvolveu isto en 1965 coa súa publicación na revista Science. O primeiro citómetro de fluxo baseado en fluorescencia (ICP 11) foi desenvolvido en 1968 por Wolfgang Göhde na Universidade de Münster, patentado ese mefsmo ano e comezado a comercializar en 1968/69 polo desenvolvedor alemán e fabricante Partec a través de Phywe AG en Göttingen. Nesa época, os métodos de absorción eran aínda os preferidos por outros científicos en vez dos métodos de fluorescencia. Pouco despois, desenvolvéronse instrumentos para a citometría de fluxo, incluíndo o citofluorógrafo (1971) de Bio/Physics Systems Inc. (posteriormente chamada Ortho Diagnostics), o PAS 8000 (1973) de Partec, o primeiro FACS (fluorescence-activated cell sorting ou selector de células activado por fluorescencia) de Becton Dickinson (1974), o ICP 22 (1975) de Partec/Phywe e o Epics de Coulter (1977/78). O primeiro citómetro de fluxo de impedancia de alta frecuencia sen necesidade de etiquetaxe baseado nun "lab-on-chip" microfluídico patentado, Ampha Z30, foi introducido por Amphasys (2012).
Jakub Kostiuczuk
Traxectoria
O 11 de maio de 1998 foi elevado ao episcopado co título de bispo de Supraśl (sé titular) e o Sínodo da Igrexa ortodoxa autocéfala polaca encargoulle a atención pastoral da mocidade. O 30 de marzo de 1999 foi nomeado arcebispo de Białystok-Gdańsk.