cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Evolución molecular
Deriva xenética
A deriva xenética é o cambio das frecuencias alélicas dunha xeración á seguinte debidas aos efectos estocásticos da mostraxe aleatoria en poboacións finitas. Algunhas variantes existentes non teñen efecto sobre a fitness e poden incrementarse ou diminuír en frecuencia simplemente debido ao azar. As variantes "case neutras" cuxo coeficiente de selección está próximo a un valor limiar de 1 / o tamaño efectivo de poboación tamén serán afectadas polo azar e pola selección e a mutación. Moitas características xenómicas foron adscritas á acumulación de mutacións prexudiciais case neutras como resultado de tamaños efectivos de poboación pequenos. Cun tamaño efectivo de poboación máis pequeno, haberá unha maior variedade de mutacións que se comportarán como se fosen neutras debido á ineficiencia da selección.
Selección
Os principios da xenética de poboacións aplícanse de xeito similar a todos os tipos de selección, aínda que de feito cada un pode producir distintos efectos debido ao agrupamento de xenes con diferentes funcións en diferentes partes do xenoma, ou debido ás diversas propiedades dos xenes en clases funcionais determinadas. Por exemplo, a selección sexual podería afectar con maior probabilidade á evolución molecular dos cromosomas sexuais debido ao agrupamento dos xenes específicos do sexo nos cromosomas X, Y (ou Z, W).
A selección pode operar ao nivel de xene a expensas da fitness do organismo, o que ten como resultado a vantaxe selectiva de elementos xenéticos egoístas a pesar do custo para o hóspede. Exemplos de tales elementos egoístas son os elementos transpoñibles, impulsores meióticos (meiotic drivers), cromosomas X asasinos, mitocondrias egoístas, e intróns autopropagantes. (Ver conflito intraxenómico.)
Tamaño do xenoma
O tamaño do xenoma está influenciado pola cantidade de ADN repetitivo e polo número de xenes dun organismo. O paradoxo do valor C refírese á falta de correlación entre a 'complexidade' dun organismo e o tamaño do seu xenoma. As explicacións dese paradoxo son dúas. Primeiro, os elementos xenéticos repetitivos poden comprender grandes porcións do xenoma en moitos organismos, e dese modo aumentan o contido de ADN do xenoma haploide. En segundo lugar, o número de xenes non é necesariamente indicativo do número de estadios de desenvolvemento ou tipos de tecidos do organismo. Un organismo con poucos estadios de desenvolvemento ou tipos de tecidos pode ter gran número de xenes que inflúen en fenotipos non relacionados co desenvolvemento, aumentando o contido en xenes relacionados coas familias xénicas do desenvolvemento.
As explicacións neutralistas do tamaño do xenoma suxiren que cando os tamaños de poboación son pequenos, moitas mutacións funcionan como case neutras. Por tanto, en pequenas poboacións o contido repetitivo e outro tipo de ADN 'lixo' pode acumularse sen colocar o organismo nunha vantaxe competitiva. Hai poucas evidencias que suxiran que o tamaño do xenoma está baixo unha forte selección en eucariotas multicelulares. O tamaño do xenoma, independentemente do contido en xenes, correlaciónase mal coa maioría dos trazos fisiolóxicos, e moitos eucariotas, incluíndo os mamíferos, albergan cantidades moi grandes de ADN repetitivo.
Porén, as aves probablemente experimentaron unha forte selección para reducir o tamaño do seu xenoma, en resposta das necesidades enerxéticas cambiantes para o voo. As aves, a diferenza dos humanos, producen eritrocitos nucleados, e os núcleos grandes nesas células fan que teñan un nivel máis reducido de transporte de oxíxeno. O metabolismo das aves é moito maior que o dos mamíferos, debido principalmente ao voo e necesidades de oxíxeno altas. Por tanto, a maioría das aves teñen xenomas compactos pequenos con poucos elementos repetitivos. Evidencias indirectas suxiren que os dinosauros terópodos non aviarios antepasados das modernas aves tamén reduciran o tamaño dos seus xenomas, o que concorda coa endotermia e altas necesidades enerxéticas para correr velozmente. Moitas bacterias experimentaron tamén selección para tamaños xenḿicos pequenos, xa que o tempo de replicación e o consumo de enerxía están estreitamente correlacionados coa fitness.
Elementos repetitivos
Os elementos transpoñibles son elementos xenéticos egoístas autorreplicantes que poden proliferar dentro dun xenoma hóspede. Moitos elementos transpoñibles están relacionados cos virus, e comparten con eles varias proteínas comúns. Hai varios tipos: os transposóns de ADN (que son elementos transpoñibles cortados e copiados, que se escinden do ADN e móvense a seccións alternativas do xenoma), os retrotransposóns non LTR, os retrotransposóns LTR, os helitróns (transposóns que se replican polo sistema dos círculos rodantes), os elementos Alu (que comprenden un 10% do xenoma humano e son curtas secuencias repetitivas non autónomas).
Número de cromosomas e organización
O número de cromosomas dun organismo tampouco se correlaciona necesariamente coa cantidade de ADN do seu xenoma. A formiga Myrmecia pilosula ten só un único par de cromosomas, mentres que o fento Ophioglossum reticulatum ten 1260 cromosomas. Os xenomas dos ciliados teñen cada xene nun cromosoma separado, polo que o seu xenoma non está unido fisicamente. Unha unión reducida por medio da creación de cromosomas adicionais debería incrementar efectivamente a eficiencia da selección.
Os cambios no número de cromosomas poden xogar un papel clave na especiación, xa que diferir no número de cromosomas pode servir como barreira para a reprodución en híbridos. O cromosoma 2 humano xurdiu pola fusión de dous cromosomas dos nosos antepasados, que están aínda separdos nos chimpancés e aínda conteñen telómeros centrais e un segundo centrómero vestixial. A poliploidía, especialmente a alopoliploidía, que ocorre a miúdo en plantas, pode tamén ter como resultado incompatibilidades reprodutivas con especies parentais. As bolboretas azuis Agrodiatus teñen números de cromosomas diversos que van desde n=10 a n=134 e adicionalmente teñen unha das maiores taxas de especiación identificadas ata agora.
Contido e distribución dos xenes
Diferentes organismos albergan distinto número de xenes nos seus xenomas e con diferentes patróns de distribución ao longo do xenoma. Algúns organismos, como a maioría das bacterias, Drosophila, e Arabidopsis teñen xenomas particularmente compactos con pouco contido repetitivo ou ADN non codificante. Outros organismos, como os mamíferos ou o millo, teñen grandes cantidades de ADN repetitivo, longos intróns, e un espazado substancial entre diferentes xenes. O contido e distribución dos xenes no xenoma pode influenciar a taxa á que aparecen certos tipos de mutacións e pode influenciar a evolución de diferentes especies. Os xenes con maiores intróns é máis probable que se recombinen debido ao incremento da distancia física na secuencia codificante. Os intróns longos facilitan a recombinación ectópica, e como resultado teñen maiores taxas de formación de novos xenes.
Orgánulos
Ademais do xenoma nuclear, os orgánulos endosimbióticos conteñen a súa propia dotación xenética tipicamente en forma de plásmidos circulares. O ADN mitocondrial e o cloroplástico varía a través dos taxons, pero as proteínas unidas a membranas, como os constituíntes da cadea de transporte de electróns están moi frecuentemente codificados nos orgánulos. Os cloroplastos e mitocondrias son herdados (agás excepcións) por vía materna na maioría das especies, xa que os orgánulos deben transmitirse a través dos óvulos.
A orixe de novos xenes
Os novos xenes orixínanse por diversos mecanismos xenéticos incluíndo a duplicación xénica, orixe de novo, retrotransposición, formación de xenes quiméricas, recrutamento de secuencias non codificadas, e truncamento de xenes.
A duplicación xénica leva inicialmente á redundancia. Porén, a duplicación de secuencias xénicas pode mutar para desenvolver novas funcións ou especializarse para que os novos xenes realicen unha parte das funcións ancestrais orixinais. Ademais de duplicar xenes completos, ás veces só se duplica unha parte ou dominio dunha proteína para que o xene resultante sexa unha versión alongada do xene parental.
A retrotransposición crea novos xenes ao copiar ao ARNm en ADN e inserilo no xenoma. Os retroxenes a miúdo insírense en novas localizacións xenómicas, e frecuentemente desenvolven novos patróns de expresión e funcións.
Filoxenética molecular
A aplicación da sistemática molecular fíxose posible pola dispoñibilidade actual de técnicas de secuenciación de ADN, que permite a determinación da secuencia exacta de nucleótidos ou bases no ADN ou ARN. Actualmente, segue sendo un proceso bastante longo e caro secuenciar un xenoma enteiro dun organismo, e isto fíxose só para algunhas especies, aínda que cada vez os procedementos son máis sinxelos e o número de xenomas secuenciados crece rapidamente. Con todo, é bastante factible determinar a secuencia dunha área definida dun determinado cromosoma. As análises de sistemática molecular típicas require a secuenciación de arredor de 1000 pars de bases.
As forzas que impulsan a evolución
A hipótese seleccionista argumenta que a selección é a forza impulsora da evolución molecular. Aínda recoñecendo que moitas mutacións son neutras, a explicación tradicional dentro desta hipótese era atribuír os cambios nas frecuencias dos alelos neutros ao desequilibrio de ligamento con outros loci que están baixo selección, en vez de á deriva xenética. Os nesgos no uso dos codóns do código xenético explícanse xeralmente con referencia á capacidade que ten a selección (mesmo se é débil) de dar forma á evolución.
A hipótese neutralista enfatiza a importancia da mutación, seclección purificante, e deriva xenética aleatoria. A introdución da teoría neutralista por Kimura, e despois por King e Jukes', orixinou un forte debate sobre a relevancia do neodarwinismo a nivel molecular. A teoría neutralista da evolución molecular propón que a maioría das mutacións no ADN están en lugares do xenoma que non son importantes para o funcionamento ou a fitness do organismo. Estes cambios neutros derivan cara á fixación. Os cambios positivos serán moi raros, e así non contribuirán grandemente aos polimorfismos do ADN. As mutacións deletéreas tampouco contribuirán moito á diversidade do ADN porque afectan negativamente á fitness e tampouco permanecerán na poza xénica durante moito tempo. Esta teoría proporciona un marco para entender os reloxos moleculares. O destino das mutacións neutras está determinado pola deriva xenética, e contribúe tanto ao polimorfismo de nucleótidos coma á fixación das diferenzas entre especies.
No senso máis estrito a teoría neutralista non é exacta. Cambios sutís no ADN poden moi a miúdo ter efectos, pero ás veces estes efectos son demasiado pequenos para que a selección natural actúe sobre eles. Mesmo as mutacións sinónimas non son necesariamente neutras porque non hai unha cantidade uniforme de cada codón. A teoría case neutralista ampliou a perspectiva neutralista ao suxerir que varias mutacións son case neutras, o que significa que tanto a deriva aleatoria coma a selección natural son relevantes nas súas dinámicas. A principal diferenza entre a teoría neutralista e a case neutralista é que esta última céntrase en forzas selectivas febles pero non estritamente neutras.
A hipótese mutacionista enfatiza a deriva aleatoria e os nesgos nos patróns de mutación. O primeiro en propoñer unha visión mutacionista moderna foi Sueoka. Propuxo que a variación no contido GC non era o resultado de selección positiva, senón unha consecuencia da presión mutacional GC.
Evolución das proteínas
miniatura|700px|Este diagrama compara a identidade de secuencias de diferentes proteínas [[lipase de todo o corpo humano. Demostra como evolucionan as proteínas, mantendo conservadas algunhas rexións mentres que outras sofren cambios intensos.]]
A evolución das proteínas describe os cambios que se producen co paso do tempo nas formas das proteínas, funcións, e composición. Por medio dunha análise cuantitativa e experimentación, os científicos esforzáronse en comprender a taxa e as causas da evolución das proteínas. Usando as secuencias de aminoácidos da hemoglobina e o citocromo c de múltiples especies, os científicos puideron derivar estimacións de taxas de evolución de proteínas. Atoparon que as taxas non eran as mesmas en distintas proteínas. Cada proteína ten a súa propia taxa, e a taxa é constante a través das distintas filoxenias (é dicir, a hemoglobina non evoluciona coa mesma taxa que o citocromo c, pero a hemoglobina de humanos, ratos etc. si ten taxas comparables de evolución). Non todas as rexións dunha proteína mutan coa mesma taxa; as áreas funcionalmente importantes mutan máis lentamente e as substitucións de aminoácidos que implican aminoácidos similares ocorren máis a miúdo que as substitucións non semellantes. En conxunto, o nivel de polimorfismos nas proteínas parece ser bastante constante. Varias especies (como os humanos, moscas da froita, e ratos) teñen niveis similares de polimorfismo das proteínas.
Discordancias coa evolución morfolóxica
Hai varias discordancias entre a evolución molecular e a morfolóxica, que se reflicten nos estudos sistemáticos moleculares e morfolóxicos, especialmente de bacterias, arqueas e microbios eucarióticos. Estas discordancias poden ser clasificadas en dous tipos: (i) unha morfoloxía, múltiples liñaxes (por exemplo, a converxencia morfolóxica, especie críptica) e (ii) unha liñaxe, múltiples morfoloxías (por exemplo, plasticidade fenotípica, múltiples estadios do ciclo vital). A evolución neutralista posiblemente podería explicar as incongruencias nalgúns casos.
Revistas e sociedades
A Society for Molecular Biology and Evolution publica as revistas "Molecular Biology and Evolution" e "Genome Biology and Evolution" e celebra unha xuntanza internacional anual. Outros xornais dedicados á evolución molecular son Journal of Molecular Evolution e Molecular Phylogenetics and Evolution. A investigación en evolución molecular tamén se publica en revistas de xenética, bioloxía molecular, xenómica, sistemática, e bioloxía evolutiva.
Margareta Niculescu
Margareta Niculescu, nada en Iaşi (Romanía) o 4 de xaneiro de 1926 e finada en Charleville-Mézières (Francia) o 19 de agosto de 2018 foi unha artista, monicrequeira, profesora e directora de teatro romanesa. Dende a década de 1950 contribuíu á renovación da arte dos monicreques en Europa e no resto do mundo. Foi directora do Teatro Tandarica de Bucares. Entre 2000 e 2004 foi a presidenta da International Puppetry Association en Charleville-Mezieres e cofundou con Jacques Felix, a Escola Nacional das Artes dos Monicreques nesa cidade. En 1978 recibiu o premio Erasmus xunto con outros destacados monicrequeiros como Yves Joly, Peter Schumann e os irmáns Napoli.
Traxectoria
Nada en Iaşi, Romanía, Niculescu descubriu un grupo de monicrequeiros e considerou a súa arte teatral e dirixida precisamente aos seus proxectos. O teatro de monicreques nesa época non estaba nin estruturado nin profesionalizado en Romanía, senón que pequenos grupos de artistas creaban as súas personaxes dende o folclore tradicional.
Nese tempo o Partido Comunista Romanés tomou o poder e aboliu a monarquía, proclamando a República Popular de Romanía o 30 de decembro de 1947. O partido creou entón unha nova rede de institucións culturais controladas polo estado. Como parte do proceso, Niculescu foi convidada polo Ministerio de Cultura a axudar a levar os monicreques a un novo nivel como teatro nacional. Neste novo campo, Niculescu comezou estudos no Instituto das Artes Teatrais e Cinematográficas de Bucarest, e converteuse en directora do Teatro Tandarica da capital. Nese momento tiña vinte e tres anos e permaneceu no cargo entre 1949 e 1986. Como directora, recibiu o premio Erasmus en 1978, recoñecida por ser "un teatro colorista e imaxinativo que tivo unha influencia fértil nos monicreques de posguerra".
En 1985–1986, despois de 37 anos á fronte do Tandarica Theater, Niculescu (con Jacques Felix) fundou o Instituto Internacional de Monicreques nas Ardenas. Tres anos máis tarde, de novo con Felix, creou a Escola Nacional de Monicreques en Charleville Mezieres, da que foi directora entre 1987 e 1998.
Niculescu faleceu o 19 de agosto de 2018 en Charleville-Mézières, aos 92 anos.
Nocardia
miniatura|Nocardia nunha biopsia cerebral. Nocardia é un xénero de bacterias de forma bacilar que presentan unha tinguidura feble grampositiva, e son catalase positivas. Forman filamentos "de doas" ramificados (no que se parece a un fungo malia ser unha bacteria). Son parcialmente ácido resistentes (resisten a decolaración con ácidos na tinguidura) o que explica a súa feble tinguidura grampositiva. O xénero comprende un total de 30 especies, 10 das cales foron illadas nos humanos. Algunhas especies non son patoxénicas e outras son responsables de nocardiose. Nocardia encóntrase en todo o mundo nos solos ricos en materia orgánica. Ademais, pertencen á microflora oral que se encontra nas enxivas sas e nas bolsas periodontais das enxivas enfermas. A maioría das infeccións por Nocardia adquírense por inhalación das bacterias ou por algunha introdución traumática.
Cultivo e tinguidura
As colonias de Nocardia teñen unha aparencia variable, pero a maioría das especies parecen ter unha especie de hifas aéreas cando se ven con microscopio, especialmente cando foron cultivadas en medios nutricionalmente limitantes. Nocardia crece lentamente en medios de cultivo non selectivos, e son aerobios estritios coa capacidade de crecer nun amplo rango de temperaturas. Algunhas especies son parcialmente ácido resistentes (resisten a decoloración con ácidos durante a tinguidura) debido á presenza de ácidos micólicos de lonxitude intermedia na súa parede celular. A maioría das cepas posúen o factor cordón (ou cord factor, a trehalosa 6-6' dimicolato) que é un importante factor de virulencia.
Son catalase positivas e poden crecer facilmente nos medios utilizados máis comunmente e as colonias fanse evidentes en 3–5 días. Porén, ás veces son necesarios períodos de incubación prolongados (2–3 semanas).
Virulencia
Varias especies de Nocardia son patóxenas de baixa virulencia, polo que as enfermidades clinicamente significativas aparecen con máis frecuencia como infeccións oportunistas en persoas que teñen un sistema inmunitario feble, como nenos pequenos, velloss, e inmunodeprimidos (tipicamente con VIH). Os factores de viurulencia de Nocardia son os encimas catalase e superóxido dismutase (que inactivan as especies reactivas do osíxeno que doutro modo serían tóxicas para as bacterias), e un "factor cordón" (que interfire coa fagocitose dos macrófagos ao impedir a fusión do fagosoma co lisosoma).
Patoxenia
Nocardia asteroides é a especie de Nocardia que máis frecuentemente infecta a humanos, e na maioría dos casos trátase de infeccións oportunistas en pacientes inmunodeprimidos. Outras especies de interese médico son N. brasiliensis e N. caviae.
A forma máis común de doenza neocardial é unha lenta e progresiva pneumonía, que pode estenderse á pleura. As Nocardia están moi implicadas no proceso da endocardite. Pode orixinar tamén encefalite ou abscesos cerebrais. Tamén poden orixinar infeccións cutáneas como actinomicetoma (especialmente Nocardia brasiliensis), doenzas linfocutáneas, celulite e abscesos subcutáneos.
O illamento de Nocardia de mostras biolóxicas pode realizarse utilizando medio de ágar enriquecido con extracto de lévedos e carbono activado (BCYE), que é o mesmo utilizado para a Legionella spp. Tamén se pode utilizar medio selectivo para Mycobacterium ou fungos. As mostras máis axeitadas son os esputos ou, se é preciso, o lavado broncoalveolar ou a biopsia.
Míllara, A Torre, Vilalba
Míllara é un lugar da parroquia da Torre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Nocardia
Xenética
Aínda que Nocardia ten características interesantes e importantes como a produción de antibióticos e encimas conversores ou degradadores de compostos aromáticos, o estudo xenético deste organismo viuse moi empecido pola falta de ferramentes xenéticas adecuadas. Porén, desenvolvéronse recentemente vectores lanzadeira prácticos Nocardia–E. coli.
Tamén se encontrou recentemente que o xénero Nocardia e Rhodococcus están moi emparentados. A relación estreita entre eles apóiase na existencia de dous indeis sinatura conservados que consisten nunha deleción dun só aminoácido na subunidade alfa do encima acetil coencima A carboxilase (ACC), e na inserción de 3 aminoácidos nunha rexión conservada dunha proteína de unión ao ATP, que están especificamente conservados en especies destes dous xéneros. Ademais, identificáronse 14 proteínas sinaturas conservadas hipoteticamente, que son únicas para o xénero Nocardia e Rhodococcus.
Democracia Regionalista de Castilla y León
Democracia Regionalista de Castilla y León (Democracia Rexionalista de Castela e León en galego) (DRCL) foi un partido político rexionalista de Castela e León.
Presentouse ás municipais de 1995 conseguindo 4.986 votos (0,36%) e un total de 36 concelleiros.
Este foi un dos partidos que posteriormente deu orixe a Unidad Regionalista de Castilla y León (URCL).
O partido reactivouse en 2013 e presentou listas para as eleccións autonómicas e locais de 2015, logo da desaparición de Unidad Regionalista de Castilla y León (URCL) e integrando tamén outras forzas.
Trasponte, Cuntis, Cuntis
Trasponte é un lugar da parroquia de Cuntis, no concello pontevedrés de Cuntis. Segundo o IGE do 2008 tiña 49 habitantes deles 18 homes e 31 eran mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
Toldaos
Toldaos é un topónimo galego, que ten a súa orixe no asentamento poboacional nos séculos IX e X de grupos de xente chegados desde Toledo. Pode referirse a:
Vilar, Cuntis, Cuntis
Vilar é un lugar da parroquia de Cuntis, no concello pontevedrés de Cuntis. Segundo o IGE no 2008 tiña 60 habitantes deles 21 homes e 39 eran mulleres, o que supón que aumentou a poboación desde 2007.
Convergencia Democrática de Castilla y León
A Convergencia Democrática de Castilla y León (Converxencia Democrática de Castela e León en galego) (CDCL), foi un partido rexionalista de Castela e León que defendía a autonomía castelán-leonesa, dentro da unidade de España e en igualdade de condicións e dereitos có resto das demais rexións que compoñen a Nación Española. Fundouse por antigos membros do CDS.
Pementa
miniatura|Pementa negra. A pementa ou prebe é o froito da pementeira (Piper nigrum), duns catro milímetros de grosor, de cor encarnada que se torna negra ao secar, e que contén no seu interior a semente abrancazada e aromática. A partir deste froito mudo elabórase a especia picante do mesmo nome empregada en gastronomía. A pementa branca non é máis que a semente madura sen a codia, mentres que a pementa negra é coa codia pero sen chegar a madurar totalmente, e a pementa verde é sen madurar.
Convergencia Democrática de Castilla y León
De acordo coa tradición comuneira de Liberdade e xustiza Social, a CDCL, era un partido de masas, democrático, foral, humanista e de centro progresista.
Pementa
Descrición
miniatura|Acio de grans aínda verdes in situ de [[Piper nigrum.]] O sabor característico é máis pronunciado na pementa branca e máis suave na verde, con todo a pementa verde e a negra son máis aromáticas que a pementa branca. Pementa negra, pementa verde e a pementa branca, son diferentes variedades producidas dependendo dos distintos estados de maduración dos grans ao ser recollidos da planta: A pementa negra recóllese cando a maduración está próxima, xusto no momento en que as bagas presentan unha cor amarela-alaranxada. A pementa verde son grans totalmente sen madurar. A pementa branca son grans totalmente maduros desprovistos da casca. Non debemos confundirnos coa mal chamada pementa rosa (Schinus terebinthifolius) que nada ten que ver coa pementa. A pesar da existencia destas 3 variedades, a pementa negra é con diferenza a de maior produción e consumo, a máis apreciada polas súas características organolépticas, pronunciado sabor e intenso aroma. A pementa branca é utilizada principalmente na cociña occidental na elaboración de cremas ou salsas brancas, onde a pementa negra podería quitar a cor (por exemplo na bechamel). Tamén ten cabida naqueles pratos que requiren o sabor da pementa pero sen o marcado aroma da pementa negra. A pementa verde é empregada principalmente na cociña occidental xeralmente como gornición picante e na elaboración de salsas para acompañar asados de carne como o "bisté á pementa verde". miniatura|Grans de pementa branca e negra. Ademais, tamén existen as pementas de: miniatura|Pementa de Xamaica. Cómpre ter en conta que no Brasil, o termo refírese tanto ás especies de Capsicum (os pementos, dos que se pode tirar o condimento avermellado do mesmo nome) como as de Piper (as pementeiras, das que se tira a pementa). En Galiza e Portugal, porén, o termo pementa só designa o condimento e o froito das pementeiras (xénero Piper).
Propiedades
Entre as múltiples propiedades asociadas á piperina (substancia que lle outorga o característico sabor picante á pementa, do nome científico Piper; en contraste coa capsicina do pemento, do seu nome científico Capsicum) favorece o transito intestinal, axuda a mellorar o funcionamento cardiovascular, combate os arrefriados e segundo estudos recentes acelera o metabolismo, contribúe a queimar calorías e diminúe a artrite reumatoidea.
Final Destination 3
Final Destination 3 é un filme estadounidense de terror dirixido por James Wong que foi estreado no 2006. É o terceiro filme da saga Final Destination.
Sinopse
Unha estudante do instituto (Mary Elizabeth Winstead) ten unha premonición sobre unha traxedia nun parque de atraccións local, polo que decide non montar na montaña rusa que presinte vai descarrilar.
O Pousadoiro, Ponte Castrelo, Castrelo de Miño
O Pousadoiro é un lugar da parroquia de Ponte Castrelo no concello ourensán de Castrelo de Miño na comarca do Ribeiro. Estaba deshabitado no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE. Tamén o estaba o ano 2010.
Carl von Linné (fillo)
Para distinguilo de seu pai, cítase como Linnaeus filius (abreviado en botánica como L. f.).
Traxectoria
miniatura|230px|Supplementum Plantarum. Ingresou na Universidade de Uppsala á idade de nove anos, onde os alumnos do seu pai, entre eles: Pehr Löfling (1729 – 1756), Daniel Solander (1733 – 1782) e Johann Peter Falck (1732 – 1774), lle ensinaron ciencias.
En 1763, aos 22 anos, sucedeu o seu pai na cátedra de medicina práctica en Uppsala. O seu nomeamento como profesor, sen pasar por exames e non defender ningunha tese, valeulle o resentimento dos seus colegas.
A súa obra é modesta, comparada coa do seu pai. A súa obra máis coñecida é Supplementum Plantarum systematis vegetabilium, publicada en 1781, que contén as descricións botánicas de Linné pai e dos seus colegas, aumentada con adicións propias. Distinguiu máis de 2000 especies, subespecies e variedades botánicas.
Herdou de seu pai inmensas coleccións científicas e a correspondencia cos seus colegas.
Cando morreu aos 42 anos, sen fillos, en 1783, dunha ictericia contraída durante unha visita a Londres, a súa nai (Sara Elisabeth Moraea) vendeu as súas coleccións ao botánico inglés Sir James Edward Smith que, seguidamente, as doou á Sociedade Linneana de Londres.
Biohazard
Biohazard é unha banda estadounidense de hardcore punk orixinalmente baseada en Brooklyn, Nova York. É coñecida como unha das primeiras bandas en fusionar hardcore punk e heavy metal con elementos do hip hop. A primeia formación consistía no baixista e vocalista Evan Seinfeld, o guitarrista Bobby Hambel e o batería Anthony Meo. O guitarrista e vocalista uniríase pouco despois, pasando o grupo a ser un cuarteto. No ano 2012 o grupo estaba composto por Billy Graziadei, Bobby Hambel, Danny Schuler e Scott Roberts.
Meme (Internet)
miniatura|Un meme sobre [[Richard Dawkins.]]
Un meme de Internet é unha actividade, concepto, frase ou contido multimedia que se estende de persoa a persoa a traves de Internet e as redes sociais. Un meme defínese como "unha idea, comportamento ou estilo que se estende de persoa a persoa dentro dunha cultura." Un meme de Internet pode tomar a forma dunha imaxe, ligazón web, vídeo, páxina web ou hastag. Pode ser só unha verba ou frase, incluíndo faltas de ortografía intencionadas. Os métodos de transmisión do meme máis habituais son as redes sociais, blogs, correos electrónicos, etc.
O termo meme foi cuñado por Richard Dawkins no seu libro de 1976 titulado The Selfish Gene, como intento de explicar a forma na que a información cultural se estende. Os memes de Internet son un subconxunto deste concepto xeral de meme específicos da cultura e ecosistema de Internet. No 2013 Dawkins caracterizou un meme de Internet como un meme alterado intencionadamente pola creatividade humana. Dawkins explicou que os memes de Internet son polo tanto un "secuestro da idea orixinal", coa propia idea dos memes sufrindo unha mutación e evolución nesta nova dirección. Os memes de Internet teñen unha propiedade adicional que os memes ordinarios non teñen, ó deixar pegada nos medios polos que se propagan, facendo que se poidan rastrear e analizar.
Oga
Oga (男鹿市, おがし, Oga-shi) é un concello da prefectura de Akita no Xapón. Está situado ao oeste da prefectura e da rexión de Tōhoku, na illa de Honshū. A súa superficie é de 240,80 km² e a poboación de 33.142 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 138 h/km².
O concello de Oga limita cos concellos de Mitane, de Ōgata e de Katagami.
Historia
A cidade de Oga foi fundada pola fusión de 5 concellos do distrito de Mimamiakita en 31 de marzo de 1954.
David Vázquez Liste
David Vázquez Liste, nado na Estrada o 6 de outubro de 1976, é un copiloto galego de rally.
Foi cinco veces campión de Galicia de Rally, a primeira delas con Alberto Meira (2016) e as catro seguintes con Víctor Senra (2017, 2018, 2019 e 2020). Ademais foi dúas veces subcampión de España, guiando a Meira en 2017 e a Iván Ares en 2019.
Fóra dos rallys traballa como técnico do servizo de emerxencias da Estrada.
Soraya Salorio
Soraya Salorio Porral, nada en Sada en 1962, é unha política galega do PPdeG.
Traxectoria
Empregada de banca. Concelleira e número dous do PPdeG de Sada, en febreiro de 2017 tomou posesión como deputada no Parlamento de Galicia.
Igrexa de San Francisco de Betanzos
A igrexa de San Francisco de Betanzos é un templo de estilo gótico construído na segunda metade do século XIV, grazas ó mecenado de Fernán Peres de Andrade, O Boo, que reedificou o mosteiro anteriormente existente, do século XIII. Foi declarada Monumento Nacional en 1919 e, posteriormente, Ben de Interese Cultural.
Descrición
A igrexa é de planta latina cunha soa nave e unha ábsida poligonal con bóveda nervada, franqueada por dúas capelas laterais rectangulares.
A portada principal representa a Adoración dos Reis, e no exterior da igrexa distribúense rosetóns e vidreiras góticas, así como canzorros figurados. No cumio do tellado dun dos brazos da igrexa, unha cruz sostida por un xabaril.
No seu interior, na capela maior, hai un relevo que representa a Deus en maxestade rodeado dos catro evanxelistas. Nos nervios da bóveda, anxos tocando distintos instrumentos, e entre eles un tocando a gaita. Tamén se poden observar diversos capiteis con animais fantásticos pero sobre todo destaca a ampla colección de sartegos de diferentes membros da familia dos Andrade, ata un total de 16, que constitúen o elemento histórico artístico máis interesante do templo.
Sepulcro de Fernán Pérez de Andrade
miniatura|dereita|Vista esquerda miniatura|300px|Sepulcro de Fernán Pérez de Andrade O máis interesante é o do propio Fernán Pérez, considerado como precedente da escultura funeraria medieval. Orixinalmente estivo colocado na capela maior, xunto ó da súa dona Sancha, pero en 1782 foi trasladado ó pé da igrexa, baixo o coro.
Os catro lados do sartego están percorridos pola seguinte inscrición:
Nótese que a data desta inscrición alude á do remate da reconstrución da igrexa, xa que o Señor de Andrade non morreu ata agosto de 1397.
Sobre o peito da figura consta unha segunda inscrición que identifica o cabaleiro: "Fernan Pz Dandrade".
Templo franciscano
Anexo á igrexa existía un mosteiro franciscano que chegou a contar con 47 monxes mendicantes. Trala desamortización de 1835, o mosteiro quedou abandonado e boa parte das súas instalacións, como a sala capitular ou o claustro, desapareceron en 1880.
Os monxes volveron ocupar o templo e o que quedaba do mosteiro en 1914, inaugurando a nova residencia en 1919, pero foi queimada en xullo de 1936.
Gwenc'hlan Le Scouëzec
Loïc Gwenc'hlan Le Scouëzec (en Gwenc'hlan ar Skouezeg), nado o 11 de novembro de 1929 en Plouescat e finado en Finistère o 6 de febreiro de 2008, foi un escritor bretón e gran druída da Bretaña.
Traxectoria
Gwenc'hlan naceu na Bretaña, Francia. O seu pai era Maurice Le Scouëzec, un pintor. Gwenc'hlan pasou gran parte da súa infancia en Madagascar, París, Landivisiau e Douarnenez, antes de facer os seus estudos secundarios en Saint-Vincent de Pont-Croix, Saint-Yves de Quimper e Saint-Grégoire de Tours, en 1942. Alí, formou parte do movemento scout bretón Bleimor. Estudou historia na La Sorbonne, en París.
Fixo o servizo militar entre 1951 e 1953 na Lexión Estranxeira Francesa en Sidi-bel-Abbès e Daya en Alxeria. Foi chamado pola Lexión Estranxeira Francesa para servir no 5º Rexemento de 1957 a 1958.
Foi mestre de francés en Creta e Atenas dende 1953 até 1957. Despois do seu servizo no exército, fíxose profesor do Instituto de Francia en Atenas, e cando regresou a Francia en Saint-Didier-en-Velay e Versalles.
En 1960, empezou a estudar medicina, conseguindo a distinción da Facultade de Medicina de París. Converteuse en doutor en Quimper (dende 1969 até 1985). Tamén comezou o Skoazell Vreizh, o servizo de emerxencia bretón, xunto con Xavier Grall e Yann Choucq na década de 1970. Participou no "coloquio Bretaña" e autogoberno, en 1973. Escribiu o prefacio doo libro de Morvan Lebesque: "peut-on être breton ? Essai sur la démocratie française" (Podemos ser bretóns? Un ensaio sobre a democracia francesa). En 1985, fundou a editorial Beltan. Tamén promocionou a obra do seu pai, o pintor Maurice Le Scouëzec.
Neodruidismo
Converteuse en Gran Druída dentro do "Poellgor" (comité executivo de Gorsedd) o 1 de abril de 1979, e máis tarde ascendería a Gran Druída da Bretaña, sucedendo a Pêr Loisel, o 1 de novembro de 1980. A asociación Goursez Vreizh (Gorsedd da Bretaña), tamén coñecida como "Breudeuriezh Drouized, Barzhed hag Ovizion Breizh" en bretón ou "Fraternité des druides, bardes et ovates de Bretagne" en francés (Fraternidade dos Druídas, Bardos e Vates da Bretaña), representa o neodruidismo de xeito regular.
Gwenc'hlan é o quinto Gran Druída da Bretaña, de acordo co Gorsedd. En novembro de 1993, uniuse a un grupo de masóns, formando a "loge maçonnique de la pierre pour ensuite y instaurer le rite maçonnique forestier" (unha loxa masónica da pedra, para preservar os ritos masónicos do bosque).
Marie-Louise Lachapelle
Marie-Louise Lachapelle, nada en París o 1 de xaneiro de 1769 e finada na mesma cidade o 4 de outubro de 1821, foi unha comadroa francesa, que chegou a desempeñar o cargo de xefa de obstetricia no Hôtel-Dieu de París, o hospital máis antigo de París. Publicou libros de texto sobre anatomía da muller, xinecoloxía e obstetricia. Era contraria ao uso dos fórceps e escribiu Pratique des accouchements, que se converteu durante moito tempo no texto de obstétrica estándar, e en que promoveu os partos naturais. Lachapelle é considerada xeralmente a nai da obstetricia moderna.
Traxectoria
Lachapelle naceu en París, filla única dunha coñecida comadroa, Marie Jonet, e de Louis Dugès, un funcionario de saúde. Ademais, a súa avoa tamén era comadroa. Moi nova, comezou a traballar como matrona grazas ás ensinanzas recibidas dende nena da súa nai. En 1792, casou cun cirurxián que traballaba no Hôpital Saint-Louis.
Entre 1792 e 1795, deu a luz unha filla e deixou de traballar, mais a morte do seu home, acontecida tras tres anos de matrimonio, convertérona na única responsable do mantemento da súa filla, o que supuxo ter que volver traballar como comadroa.
A súa filla non seguiu a tradición familiar de especializarse para ser comadroa e ingresou nun convento.
Lachapelle faleceu de cancro de estómago en 1821 logo dunha curta enfermidade.
Carreira
Trala morte da súa nai, Lachapelle herdou a posición que esta tiña como xefa no Hôtel-Dieu, o hospital público máis grande de París, en 1797. O hospital asistía os pobres e foi apoiado economicamente por Notre Dame de París. Era o mellor hospital obstétrico do seu tempo e era coñecido pola súa escola de matronas. Pasou parte de 1796 e 1797 ampliando os seus estudos de obstetricia con Franz Naegele.
Jean-Louis Baudelocque deuse de conta da necesidade dunha escola organizada de comadroas. Debido á experiencia médica de Lachapelle e a súa reputación, foille solicitado que dirixise a nova escola normal de comadroas, e o hospital para nenos que o goberno de Napoleón estableceu en Port Royal, a Maternidade. Coa finalidade de incrementar aínda máis os seus coñecementos en obstetricia, Lachapelle foi a Heidelberg para estudar, e logo regresou a París, onde se converteu en xefa da maternidade e o hospital de nenos do novo Hospicio da Maternidade, unha rama do Hôtel-Dieu de Port Royal.
Lachapelle faleceu sen rematar o seu libro, que foi finalizado polo seu sobriño Antoine Louis Dugès, tamén obstetra, que o publicou en 1825 baixo o título Pratique des accouchements; ou Mémoires et observaciones choisies, sur les points les plus importants de l'art. O libro foi moi influente en todo o século XIX. Nel púxose en evidencia o seu rexeitamento ao emprego de fórceps no parto para a maioría dos casos e avogou por unha intervención mínima polos médicos durante o mesmo.
Vilariño, Cuntis, Cuntis
Vilariño é un lugar da parroquia de Cuntis, no concello pontevedrés de Cuntis. Segundo o IGE no 2008 tiña 56 habitantes deles 25 homes e 31 eran mulleres, o que supón que aumentou a poboación desde 2007.
Oxidorredutase
miniatura|dereita|A [[alcohol deshidroxenase (ADH) é un exemplo de oxidorredutase, que intervén na interconversión de alcohois, aldehidos e cetonas. Na figura a ADH5 humana.]] Unha oxidorredutase é un encima que cataliza a transferencia de electróns desde unha molécula doante (o axente redutor) a outra aceptora (o axente oxidante). Son, por tanto, reaccións de óxido-redución nas que á vez que unha das substancias se oxida a outra redúcese. Por exemplo, un encima que catalizase esta reacción sería unha oxidorredutase:
No exemplo, A é o redutor ou doante de electróns e B é o oxidante ou aceptor.
Porén, no metabolismo celular as reaccións de oxidorredución poden ser menos evidentes; consisten na redución ou oxidación de grupos funcionais, e adoitan implicar a coencimas que tamén cambian o seu estado redox, como poden ser os pares NADH/NAD+, NADPH/NADP+, FAD/FADH2 ou FMN/FMNH2. Os coencimas actúan como intermediarios entre A e B na oxidorredución. A oxidación pode facerse por perda dun electrón ou por perda de átomos de hidróxeno. Por exemplo:
Nesta reacción, NAD+ é o oxidante ou aceptor de electróns, e o gliceraldehido-3-fosfato, o redutor ou doante de electróns.
Nomenclatura
Os nomes oficiais das oxidorredutases están formados por "doante:aceptor + oxidorredutase"; porén, son son máis frecuentes outros nomes. O máis común é un nome formado por "doante + deshidroxenase", como na gliceraldehido-3-fosfato deshidroxenase (o encima da segunda reacción de máis arriba). Outras veces os nomes comúns son do tipo "aceptor + redutase", como na NAD+ redutase. Un caso especial é "doante + oxidase" no que o O2 é o aceptor.
Clasificación
As oxidorredutases clasifícanse na categoría EC1 segundo o número EC usado na clasificación dos encimas polo Comité de Nomenclatura da Unión Internacional de Bioquímica e Bioloxía Molecular. Distínguense as seguintes clases:
Xudas Iscariote
miniatura|200px|O bico de Xudas de Gustav Doré. Xudas Iscariote, finado contra o ano 30 d.C., foi, de acordo co Novo Testamento, un apóstolo de Xesús de Nazaret, a quen traizoou por trinta moedas de prata.
Apóstolo
Martin Hengel subliñou que o trazo persoal era o que distinguía ao discípulo de Xesús de Nazaret, mediante unha chamada personalizada ao seguimento que non se encontra na tradición rabínica nin sequera entre os discípulos de Xoán o Bautista, ao que o propio Xesús estivo inicialmente ligado. A inminencia da chegada do Reino de Deus anunciado por Xesús esixía unha a preparación para unha misión que incluía a gobernación das 12 tribos de Israel, conforme un espírito de servizo e humildade ("os que gobernan as nacións as tiranizan, non sexa así entre vós, quen queira ser o maior sexa o escravo de todos") e segundo unha ética radical baseada na pobreza e o amor ao inimigo. A isto foi chamado persoalmente Xudas, que con toda seguridade participou no anuncio do Reino de Deus, polas vilas de Galilea e Xudea seguindo as instrucións de non levar bolsa, nin caxato, nin alforxa, nin diñeiro, nin dúas túnicas, sandando os enfermos, dando esmolas aos marxinados, e realizando exorcismos.
Dunn sinala "o embarazoso de que Xesús tivese elixido persoalmente a Xudas e lle prometese un dos doce tronos para xulgar ás doce tribos de Israel (Mt. 19,28 e LC 22,30)" como aval do criterio de dificultade que manexa o método histórico crítico. Isto corrobora a historicidade do personaxe e a súa dramática peripecia.
Entrega de Xesús
miniatura|200px|O bico de Xudas, século XII. Segundo os evanxeos de Marcos, Lucas e Mateo, Xudas aparece na cea de despedida de Xesús, denominada Derradeira Cea, de modo que recibe o anuncio da nova alianza de Deus con Israel que ofrece o perdón dos crimes e dos pecados. Segundo o Evanxeo de Xoán, Xesús tamén se inclina ante el nun xesto exemplarizante de servizo e entrega que se denominou na tradición cristiá lavatorio de pés.
Segundo o capítulo 13 do Evanxeo de Xoán, é no transcurso desta cea de despedida onde Xudas toma a decisión de ofrecer a Xesús ás autoridades sacerdotais do Templo de Xerusalén. Coñecía onde Xesús se refuxiaría aquela noite (Monte das Oliveiras) con só tres apóstolos (Pedro, Santiago o Maior e Xoán), fóra da protección do resto dos discípulos e das multitudes que o aclamaran na súa entrada en Xerusalén uns días antes (na tradición cristiá o Domingo de Ramos).
Acorda a entrega a cambio de trinta moedas de prata, e el mesmo guía ás forzas de seguridade (segundo o Evanxeo de Xoán unha cohorte, é dicir, un destacamento da gornición romana establecida en Xerusalén) e á garda dos sacerdotes para apreixar a Xesús. Indica cal deles é mediante un ósculo (o bico de Xudas). Segundo o capítulo 26 do Evanxeo de Mateo, Xesús retrúcalle: "Amigo, ¿a isto viñeches?". Consonte o capítulo 22 do Evanxeo de Lucas dille: "Xudas, con un bico entregas ao Fillo do Home".
Xudas, ao ver que Xesús fora condenado, arrepíntese, pretende devolver o prezo pactado e confesa aos sacerdotes que pecara "entregando sangue inocente", pero aquel é rexeitado polas autoridades sacerdotais. El guíndalles as moedas e retírase. Nunha crise de desesperación, afórcase no que aínda hoxe se coñece como Haqueldamá ("campo do sangue"). Segundo os Feitos dos Apóstolos, finalmente "caeu de cabeza, o seu corpo rebentou por medio e se esparexeron todas as súas entrañas". .
Personalidade
miniatura|esquerda|200px|Xudas devolvendo as trinta moedas, [[Rembrandt.]] miniatura|esquerda|200px|Xudas nun detalle dunha vidreira da catedral de Moulins.
Segundo as fontes, podemos deducir varios trazos, sempre discutidos polos expertos:
A tradición popular do mundo cristiá quixo ver nel, en toda a literatura piadosa e na historia da arte, a un home avaricioso (ladrón do diñeiro da bolsa común), envexoso (celos ante os aloumiños da prostituta a Xesús) e duro de corazón ata o punto de ser incapaz de abrirse á graza do perdón gratuíto de Deus anunciado por Xesús ás "ovellas perdidas de Israel".
Motivacións de Xudas
miniatura|200px|Morte de Xudas, catedral de Autun. Non existe un consenso sobre as motivacións de Xudas para entregar a Xesús. Estas teñen moito de enigma. A máis común é a súa frustración pola pasividade e mansedume deste, despois do xesto mesiánico desafiante de irromper no templo expulsando aos mercadores mediante os que se lucraba co comercio das ofrendas a clase sacerdotal. Non deixa de ser significativo que no capítulo 27 do Evanxeo de Mateo se diga que a Xudas éntranlle remorsos cando ve que Xesús é condenado. É como se non tivese buscado ese desenlace, quer porque degoraba provocar unha reacción no propio Xesús, quer porque procuraba unha confrontación directa deste coas autoridades relixiosas e políticas.
Os evanxeos de Mateo (capítulo 26) e Marcos (capítulo 14) concatenan a escena da pecadora que deita perfume sobre Xesús coa confabulación de Xudas cos sacerdotes para entregar ao Mestre. De aí arrinca a corrente de que as motivacións son os celos e unha falsa indignación moral de Xudas (que estimaba unha dilapidación que podía terse empregado en socorrer aos necesitados).
Os evanxeo de Xoán, considera máis ben, segundo os parámetros da época e o sentido relixioso que lle da aos acontecementos, unha sedución satánica: durante a derradeira cea, "xa o diaño puxera no corazón de Xudas o propósito de entregalo. Satán entra en Xudas cando Xesús molla un bocado e llo da. Iníciase a "hora das tebras" cando o xusto e luz do mundo vai ser entregado como un malfeitor e criminal.
Xudas e Satán
Nas fontes e tradición cristiá, Xudas actúa por cobiza e movido por Satán. Ao principio, os discípulos de Xesús exorcizan, polo que Xudas, ao longo da predicación itinerante, aínda non está posuído. Segundo Xesús, non se pode expulsar demos co poder de Belcebú. Porén, unha vez que "príncipe dos demos" entra no seu interior na derradeira cea, nel se manifestan en grao sumo os efectos da acción diabólica: