cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dylan
Sintaxe
Nun principio, Dylan usaba a sintaxe Lisp, que está baseada en expresións simbólicas:
Do mesmo xeito que outras linguaxes de programación funcionais, a última avaliación nunha función é o valor de retorno. Isto quere dicir que o seguinte código é unha función válida, devolvendo un de dous posibles valores para unha chamada á función:
Mare Ingenii
miniatura|dereita|220px|Mare Ingenii Mare Ingenii (Mar do Enxeño) é un mar lunar que se atopa no hemisferio sur da cara oculta da Lúa.
Ten un diámetro de 318 quilómetros, e unha área duns 36.000 quilómetros cadrados (similar a superficie de Taiwán.
Foi descuberto pola misión espacial soviética Luna 3, en 1959.
O mar atópase na conca Ingenii. O material da conca é do período Pre-Nectárico, e o do mar é do período Ímbrico Superior. Dentro do mar pódese distinguir o cráter Thomson, unha gran conca circular, tamén cuberta por material basáltico. O cráter gris claro ao sur do mar é Obruchev. Cara ao nordés atópase o cráter Van De Graaff.
Pita (xogo)
A pita ou pita cega é un xogo popular galego de persecución no que unha persoa (que se di que leva a pita, ou que apanda) fai de perseguidora e debe tocar a calquera outra en calquera parte do corpo para perder esa tarefa e encomendarlla á persoa tocada. Cómpre dicir que o posto de perseguidor está estigmatizado e habitualmente ridiculizado. Normalmente, durante o toque dise a palabra pita!.
Existen variantes onde o perseguidor ou os perseguidos modifican temporalmente os seus papeis:
A sinxeleza e a frecuencia deste xogo proceden da súa versatilidade: como o acocho, non precisa de intrumentos para xogarse e pode practicarse en calquera lugar con límites definidos (que deben concretarse ó comezar o xogo).
Kardiotissa
Kardiotissa (Καρδιώτισσα, antigamente Lagousa) é unha illa grega nas Cícladas. está deshabitada e administrativamente forma parte da comunidade da illa de Síkinos. Atópase a medio camiño entre esta illa e a illa de Folégandros.
Grupo 7
Sinopse
Para o Grupo 7 non existe a delgada liña que separa os recursos pouco éticos dos abertamente ilegais. O seu modus operandi: violencia, coaccións, mentiras, e medias verdades... todo vale.
Grupo 7 compóñeno: Ángel (Mario Casas), un novo aspirante a inspector, intelixente e compasivo, Rafael (Antonio de la Torre) un policía expeditivo, contundente e arrogante, Miguel (José Manuel Poga) e Mateo (Joaquín Núñez) que son os retranqueiros do Grupo e capaces das maiores brutalidades, pero tamén de inesperadas mostras de tenrura.
Entre Ángel e Rafael xurdirá unha estraña comprensión e terminarán parecéndose o un ao outro máis do que imaxinasen nunca. Ángel transita, cada vez con máis soltura, polo camiño da ambición e dos excesos policiais, mentres que algo no interior de Rafael transfórmase grazas ao amor inesperado da bela e enigmática Lucía. O xogo de traizóns, lealdades e sentimentos complicarase a medida que o Grupo 7 acumula éxitos e condecoracións.
O seu obxectivo é limpar de droga as rúas de Sevilla nos anos previos á inauguración da Expo 92.
Magán, Estacas, Cuntis
Magán é un lugar da parroquia de Estacas, no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas. Segundo o INE, en 2011 tiña 123 habitantes (69 mulleres e 54 homes), o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 171 habitantes.
Editorial SEPT
A editorial SEPT (Sociedade de Estudos, Publicacións e Traballos), é unha editorial fundada en Santiago de Compostela en 1966 co obxectivo de editar e difundir publicacións de carácter relixioso, cultural, informativo, social e económico. Ten o seu domicilio en Vigo.
Historia e características
A primeira reunión de cara á súa fundación tivo lugar en Santiago de Compostela o 24 de xullo de 1965, se ben non se creou formalmente até 1966. Foi o primeiro grupo editorial en editar a Biblia en galego. Foron os seus presidentes Xaime Illa Couto, Domingo Fernández del Riego e Alfonso Zulueta de Haz.
O seu significado pode resumirse nesta cita de Andrés Torres Queiruga na súa colaboración no libro Los Gallegos :
Segunda división española 1978/79
A tempada 1978–79 da Segunda División de España foi a 47ª edición deste torneo. A categoría estivo composta por 20 equipos, dos cales Almería, Málaga e Real Betis ascenderon á Primeira División. Real Jaén, Terrassa, Barakaldo e Racing de Ferrol descenderon á Segunda División B.
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Santo Estevo de Uriz, Uriz, Begonte
Santo Estevo de Uriz é un lugar da parroquia de Uriz no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2020 tiña 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres).
Mar da Liguria
O mar da Liguria (en italiano Mar Ligure e en francés Mer Ligure) é unha parte do mar Mediterráneo centro-setentrional, que baña costas de Italia, Francia e Mónaco. Limita no occidente cunha liña imaxinaria que parte do cabo Ferrat, en Francia, até Punta di Revellata, preto de Calvi na Córsega setentrional, mentres o límite oriental localízase entre cabo Corso, en Córsega, e o promontorio de Piombino, na provincia de Livorno (na Italia peninsular).
O mar da Liguria baña as costas da Liguria e de parte da Toscana, parte do departamento francés dos Alpes Marítimos e tamén o Principado de Mónaco, así como as illas de Capraia e Gorgona e parte da costa setentrional de Córsega. Todo o Golfo de Xénova forma parte do mar da Liguria.
O mar recibe polo leste as augas do río Arno e de moitos outros de orixe apenina, como o río Serchio e o río Magra. A costa noroccidental da Península Itálica, bañada polo mar da Liguria, é recoñecida pola súa beleza paisaxística e a bondade do seu clima. Ao longo da súa costa, encóntranse importantes centros portuarios, entre os que cabe destacar o máis importante de todos: o porto de Xénova. Outros portos relevantes son os de Savona, La Spezia, Carrara, Viareggio e Livorno.
O mar da Liguria acada unha profundidade máxima de máis de 2.850 m ao noroeste de Córsega.
Extensión
A Organización Hidrográfica Internacional define os límites do mar da Liguria como segue: No suroeste. Unha liña que se une a Cabo Corso (Cape Grosso, 9° 23'E) o punto norte de Córsega á fronteira entre Francia e Italia (7° 31'E).
No sueste. Unha liña que une o Cabo de Córso coa illa Tinetto (44.01667°N, 9.85°W) e desde alí as illas Tino e Palmaria ata San Pietro Point (44.05°N, 9.83333°W) na costa de Italia.
No norte A costa da Liguria de Italia. </ blockquote>
Alison Lohman
Alison Marion Lohman, nada en Palm Springs (California) o 18 de setembro de 1979, é unha actriz estadounidense. Interpretou a Astrid en White Oleander (2002), e apareceu en Matchstick Men (2003), Where the Truth Lies (2005), The Big White (2005), Flicka (2006) e Drag Me to Hell (2009), alén de papeis menores en Big Fish (2003), Beowulf (2007) e Gamer (2009).
Vanikoro
Vanikoro (tamén coñecida como Vanikolo) é unha illa do Grupo Santa Cruz, que se atopa a 118 quilómetros ao sueste do grupo principal de Santa Cruz. Pertence administrativamente á provincia de Temotu nas Illas Salomón.
O nome Vanikoro utilízase sempre coma se se referise a unha soa illa, tanto pola súa unidade xeofísica e cultural. Pero, tecnicamente trátase dun grupo de varias illas próximas rodeadas por unha soa barreira de coral. Só as dúas illas principais están habitadas: a máis grande Banie, e a máis pequena Teanu (ou Tevai). Outros illotes deshabitados no grupo de Vanikoro son Manieve, Nomianu e Nanunga. A superficie total do grupo Vanikoro é de 173 km².
Poboación e idiomas
As tres linguas faladas pola poboación melanesia de Vanikoro son todas oceánicas do subgrupo Temotu:
Os colonos Tikopios falan unha lingua polinesia, o Tikopio ou fakatikopia.
Historia
O explorador Francés Jean-François de La Pérouse quedou varado en Vanikoro logo de que os seus dous barcos, La Boussole e o Astrolabe, bateran cos arrecifes entón descoñecidos da illa en 1788. Informouse de que algúns dos homes foron asasinados polos habitantes da zona, mentres que os mariñeiros superviventes construíron unha nave máis pequena e saíron da illa, pero nunca foron vistos de novo. Os que quedaron na illa morreron antes de que unha partida de busca chegase en 1826. Jules Verne dedica un capítulo da súa novela Vinte mil leguas baixo dos mares a este evento.
Femu a Corsica
Femu a Corsica (en galego: Fagamos Córsega) é unha coalición política nacionalista corsa e autonomista creada en 2010.
Creación de Femu a Corsica
En novembro de 2009 Inseme per a Corsica fixo unha chamada á forzas políticas corsas para formar unha coalición nacionalista nas eleccións territoriais de 2010.
En xaneiro de 2010 chegouse finalmente a un acordo entre tres partidos políticos: Partitu di a Nazione Corsa, Inseme per a Corsica e A Chjama Naziunale. A coalición estaba aberta á incorporación de I Verdi Corsi e Via Prugressista, non incorporándose ningún destes dous partidos finalmente á coalición por desacordos coa lista.
Eleccións de 2010
O nacionalismo corso presentouse en dúas listas a estas eleccións. Por un lado, a lista autonomista Femu a Corsica (liderada polo binomio Jean-Christophe Angelini e Gilles Simeoni) e por outro lado a lista independentista de Corsica Libera (liderada por Jean-Guy Talamoni).
Os resultados do sobiranismo na primeira volta foron sorprendentes. A lista liderada por Gilles Simeoni, Femu a Corsica, foi a segunda forza co 18'4% dos votos. Mentres tanto a lsita liderada por Jean-Guy Talamoni, Corsica Libera, foi a quinta máis votada co 9'36% do voto. Ambas candidaturas pasaron á segunda volta. Femu a Corsica obtivo o 25'89% do voto e 11 deputados na segunda volta.
Mare Australe
miniatura|dereita|220px|Mare Australe Mare Australe ("mar austral") (38,9° S ; 93,0° E) é un mar lunar localizado ao sueste da Lúa. Ten 603 km de diámetro. A conca austral formouse no período Pre-Nectárico e o material interno no Ímbrico Superior.
A diferenza da maioría dos mares lunares, Mare Australe ten unha superficie irregular que se caracteriza por unha serie de impactos de cráteres. Exemplos destes son os cráteres Jenner e Lamb cheos de lava basáltica. miniatura|471x471px|Vista do norte do Mare Australe na Lúa.
Luciano Sánchez
Luciano Sánchez Rodríguez, coñecido como Vavá II, nado en Béjar (Salamanca) o 24 de maio de 1944, é un exfutbolista español. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección española.
Denis Cheryshev
Traxectoria profesional
O 15 de xuño de 2016, Cheryshev fichou polo Villarreal CF ata 2021.
Planet Express
miniatura|dereita|220px|Imaxe da nave no logo da compañía Planet Express. Planet Express é unha empresa de mensaxería ficticia propiedade do Profesor Farnsworth e localizada na cidade de futurista de Nova Nova York, dende onde todo tipo de repartimentos son enviados por toda a galaxia. A empresa posúe unha única nave á súa disposición.
Ánxel Johán
Ángel Juan Antonio González López, máis coñecido como Ánxel Johán ou Ánxel Xohán, nado en Lugo o 28 de outubro de 1901 e finado en Madrid o 5 de marzo de 1965, foi un escritor e pintor galego.
Traxectoria
miniatura|O paxaro na boca, de [[Luz Pozo Garza|Luz Pozo, Colección Xistral, ao coidado de Ángel Johán, 1952.]] Estudou bacharelato na súa cidade natal, ingresou no corpo de Telégrafos en 1918 e en 1932 foi destinado ás Canarias. Colaborou nas publicacións Ronsel e Yunque. Militante de Izquierda Republicana foi detido ao comezo da guerra civil española por cursar un telegrama informando da saída de Francisco Franco cara a Marrocos. Permaneceu no cárcere ata 1942, eses anos pásaos escribindo e traducindo a William Shakespeare. En 1948 volveu a Lugo, traballou nunha empresa da construción e máis tarde como profesor de debuxo do Círculo das Artes. Colaborou nos xornais La Noche, El Progreso e El Pueblo Gallego.
Francisco Fernández del Riego incluíuno na súa Escolma da Poesía Galega en 1955. Creou con Manuel María a Colección Xistral. Atento nos seus últimos anos ás inquedanzas dos pintores novos, incorporouse ao grupo A Gadaña na exposición que estes vangardistas realizaron en Lugo. Morreu de cancro de lingua en 1965.
Na súa etapa canaria de posguerra escribiu poesía e publicou algúns cadernos: Alba esencial (1944), Redondel sin salida (1944), Muerte siempre (1945), La agonía junta (1946). En 1991 publicouse postumamente Sonetos de vida e morte, onde se recolle a súa produción poética en galego.
Acuicultura
miniatura|Unha batea nunha ría galega. A acuicultura (do latín aqua: auga; e -cultura: cultivo) é a cría ou cultivo de organismos acuáticos, especialmente peixes, crustáceos, moluscos e algas, destinados á alimentación humana ou animal. Tamén se pode dedicar á produción de especies ornamentais para a acuariofilia, ou o cultivo de especies para a posterior elaboración de materias primas para a industria, repoboación e conservación de especies ameazadas, produción de perlas etc.
Produción
Dous terzos da produción mundial corresponden a China. Segundo datos da Xunta de Galicia no ano 2002 había en Galicia 3.537 bateas, 1.200 parques de cultivo, 17 granxas mariñas, 37 granxas continentais e 5 criadeiros, cunha produción total de 267.000 toneladas (256.000 de mexillón).
Miguel García Martín
Miguel García Martín, coñecido como Miché, nado en Salamanca o 19 de maio de 1935 e finado na mesma cidade o 22 de marzo de 2014, foi un futbolista español. Xogaba de defensa.
Traxectoria
Iniciouse na tempada 1958–59 no Real Madrid, club que co conseguiu unha Liga española, dúas Copas de Europa e unha Copa Intercontinental. Na tempada 1961–62 xogou no CA Osasuna, cedido polo Real Madrid despois dos traspasos de Ignacio Zoco e Félix Ruiz.
Na tempada 1962–63 chegou cedido ao Deportivo da Coruña, dentro da operación pola cal o Deportivo traspasou a Amancio ao Real Madrid, a cambio de 12 millóns de pesetas e as cesións de Antonio Ruiz, Betancort e o propio Miché. Co Deportivo acabou descendendo a Segunda División ese ano. Na tempada 1963–64 foi contratado polo Real Valladolid, descendendo novamente a final da tempada. Na campaña 1964–65 foi xogador do Hércules CF, con quen sumou un novo descenso a Segunda División.
Mar lunar
miniatura|376x376px|Montaxe fotográfica que mostra a superficie lunar en [[proxección cilíndrica; as zonas máis escuras son os mares lunares.]] Os mares lunares, denominados tamén mare (do latín, plural maria) son planicies extensas, escuras e basálticas da superficie lunar, conformadas por afloramentos basálticos en erupcións provocadas por impactos de meteoritos. Tamén son definidas como concas baixas de contornos case circulares enchidas de lava. Os primeiros astrónomos denomináronos así ao confundilos visualmente con auténticos mares.
Son facilmente distinguibles na superficie da Lúa debido á súa cor escura, xa que reflicten menos a luz do Sol que as zonas lunares altas. O seu chan creouse ao longo de millóns de anos polo impacto de meteoritos na superficie que perforaron a cortiza do satélite, producindo enormes concas de impacto, as cales foron logo enchidas por magma procedente do manto lunar. Ao conxunto de mares lunares denomínaselle maria.
Tamén se considera parte dos maria outras planicies de diversa magnitude que tiveron unha formación similar, aínda que non se lles chame «mare». En realidade difiren destes últimos basicamente no seu tamaño. Por exemplo, o Oceanus Procellarum («océano»), foi denominado así pola súa grande extensión. Pero a nomenclatura tamén usa Lacus («lago»), para as planicies máis pequenas; Palus («pantano» ou «lamazal») para chairas relativamente extensas pero de límites pouco definidos e Sinus («seo») para as convexidades redondeadas nun mare. miniatura|350x350px|Mares da Lúa. miniatura|250x250px|Evidencias de vulcanismo lunar novo ([[12 de outubro de 2014).]] Debido a que o regolito, que conforma gran parte do chan lunar, reflicte máis a luz que o basalto dos mares, estes últimos percíbense como grandes manchas escuras que contrastan co resto da superficie. Os mares recobren o 16 % da superficie lunar e atópanse, sobre todo, na cara visible. Os poucos que se achan na cara oculta son moito máis pequenos e están cheos de enormes cráteres nos que fluíron cantidades máis exiguas de basalto. Exemplo deste tipo de accidente é o denominado Mare Crisium, situado a 17ºN-59ºE, que forma unha enorme extensión de material denominado regolito.
Crese que esta distribución irregular débese ao fenómeno de rotación síncrona, que fai que a Lúa empregue o mesmo tempo en virar sobre si mesma que en dar unha volta á Terra, polo que sempre se observa a mesma cara. Ao ser os mares máis densos que o resto da superficie lunar, son atraídos con máis forza por efecto da gravidade terrestre. Despois de milenios, a rotación da Lúa retardouse de tal forma que a cara máis pesada se orienta sempre cara á Terra.
A maior parte das erupcións volcánicas que formaron os maria tiveron lugar a través das fisuras dos ocos dos impactos. O magma basáltico foi fluíndo ao longo de diversos períodos, durante milenios, moito despois de que se formasen os ocos dos impactos.
A nomenclatura tradicional para a Lúa tamén inclúe algún océano (oceanus), lago (lacus), marisma (palus) e baía (sinus), os tres últimos son máis pequenos que os maria, pero teñen as mesmas características.
Lee Jung-hyun
Traxectoria
No 2001 foi unha das protagonistas de 아름다운 날들 (Días felices), unha das series coreanas máis famosas.
NYC Ghosts & Flowers
NYC Ghosts & Flowers é un álbum da banda estadounidense de rock alternativo Sonic Youth, editado o 16 de maio do 2000 polo selo DGC Records. O álbum foi unha reacción creativa ao roubo dos seus instrumentos en xullo de 1999, onde perderon guitarras insubstituíbles e pedais de efectos con numerosas modificacións.
O álbum recibiu críticas variadas. Brent DiCrescenzo, antigamente en Pitchfork Media, deulle un 0.0, mentres que Inkblot Magazine eloxiou a súa dirección vangardista e Robert Christgau dixo que por momentos o álbum é máis fermoso que os máis aclamados Washing Machine ou A Thousand Leaves.
Son de estrelas
Descrición
O concurso ten como obxectivo elixir o mellor ou a mellor cantante de entre todos os que se presentaron a un proceso de selección, e que actúan como representantes das súas comarcas. A esa primeira selección presentáronse 1.000 concursantes. Destes escolléronse 53, un de cada unha das comarcas de Galiza, e un máis en representación da Galiza da emigración.
O concurso non focaliza o aspecto de formación e adestramento, senón o apoio dos veciños e familiares, a través de documentais emitidos no programa. Polo tanto, está a medio camiño entre o docu-soap e o concurso-reality musical. Con todo, si que existe un asesoramento dos concursantes na preparación das pezas, na coreografía ou o vestiario.
O xurado da primeira edición compúñano Nonito Pereira, Pili Pampín, Anxos Ferradáns e Iria Pinheiro.
O casting da 2ª edición de Son de Estrelas comezou na comarca de Verín o 3 de decembro de 2007. Houbo outros en Caldas de Reis o 26 de decembro de 2007 no hotel Sena, no Porriño o 27 de decembro de 2007 no bar Liceum, e en Cangas o 28 de decembro de 2007 no hotel Jucamar.
Audiencia
O programa tivo moito éxito. No mes de abril de 2007, por exemplo, acadou o 18,9% de cota de pantalla media.
Gañadores
A gañadora da primeira edición foi Belén Monís, de Cualedro.
Gottfried Böhm
Gottfried Böhm nado en Offenbach am Main o 23 de xaneiro de 1920 e finado en Colonia o 9 de xuño de 2021, foi un arquitecto contemporáneo alemán.
Traxectoria
Böhm naceu no seo dunha familia de arquitectos en Offenbach am Main, Hessen. O seu pai, Dominikus Böhm, construíu moitas igrexas ao longo da Alemaña. O seu avó tamén foi arquitecto. Logo de obter o título de arquitecto pola Universidade Técnica de Múnic no ano 1946, estudou escultura na Academia de Belas Artes. Despois do 1947, Böhm traballou xunto co seu pai ata o falecemento deste no ano 1955. Böhm saíu pouco despois da firma. Durante este período, tamén traballou coa Sociedade de Reconstrución de Colonia baixo as ordes de Rudolph Schwarz. No 1951, mudouse a Nova York onde traballou seis meses na firma Cajetan Baumann. No transcurso das súas viaxes por América, atopou dúas das súas maiores inspiracións, os arquitectos alemáns Ludwig Mies van der Rohe e Walter Gropius.
Nas vindeiras décadas, Böhm construíu moitos edificios na Alemaña, incluíndo igrexas, museos, centros sociais, edificios de oficinas, casas e apartamentos. Foi considerado un arquitecto expresionista e un pos-Bahaus, el prefire referirse a si mesmo coma un arquitecto que crea "conexións" entre o pasado e o futuro, entre o mundo das ideas e o mundo físico, entre un edificio e o contexto urbano que o rodea. Neste eido, Böhm sempre visiona a cor, a forma e os materiais en relación coas ferramentas. Os seus proxectos máis novos foron feitos a maioría en formigón armado, aínda que máis recentemente comezou a usar máis aceiro e vidro nos seus edificios. En moitos dos seus traballos, a súa idea de planeamento urbanístico é evidente, incluíndo a súa idea da "conexión".
Obras destacadas
miniatura|300px|Igrexa en Neviges. miniatura|300px|Igrexa en Colonia.
Víctor Mora
Víctor Mora Pujadas, nado en Barcelona o 6 de xuño de 1931 e finado na mesma cidade o 17 de agosto de 2016, foi un escritor, tradutor e guionista de cómics catalán. O seu personaxe máis coñecido foi Capitán Trueno.
Sacha Giffa
Sanya Komlan Giffa , nado en Moscova (Rusia) o 14 de xuño de 1977, é un xogador profesional de baloncesto internacional francés que actualmente xoga para o Fos Ouest Provence Basket da segunda categoría do baloncesto francés. Cunha altura de 1,97 metros xoga na posición de aleiro.
Placa de ágar
miniatura|dereita|Placa de ágar na que se fixo unha sementeira por estrías de microorganismos illados de [[Porifera|esponxas mariñas de grandes profundidades, na que se ven colonias illadas no centro.]]
Unha placa de ágar é unha placa de Petri que contén un medio de cultivo formado por ágar e nutrientes, que se utiliza para o cultivo de microorganismos, principalmente bacterias, ou de pequenas plantas como certos brións da especie Physcomitrella patens.
Ao medio de cultivo poden engadirse tamén compostos para o crecemento selectivo, como antibióticos.
NGC 1672
NGC 1672 é unha galaxia en espiral barrada, situada na constelación de Dorado. Orixinalmente pensábase que era membro do Grupo de Dorado, pero máis tarde esta relación sería desbotada. NGC 1672 posúe unha gran barra que se estima que ten preto de 20 kilopc de longo. Ten fortes emisións de radio procedentes do seu núcleo, barra e as porcións interiores do seus brazos. O seu núcleo é un Seyfert tipo 2 e está envolto por un gran rexión de formación de estrelas. Aparecen fortes emisións polarizadas procedentes da rexión nordés da galaxia, e o seu campo magnético describe grandes ángulos respecto da barra da galaxia e torcen moi suavemente cara o centro desta.
Placa de ágar
As células de microorganismos forman na placa colonias, que é o que se ve a simple vista na placa. Cada colonia é un clon xenético idéntico ao do organismo inicial que foi sementado nesa zona da placa (agás casos raros de mutacións, que o fagan cambiar). Deste modo a placa pode usarse para estimar a concentración de organismos nun cultivo microbiolóxico líquido ou nunha dilución axeitada dese cultivo usando un contador de colonias, ou tamén para xerar cultivos xeneticamente puros a partir de cultivos mixtos de organismos xeneticamente diferentes, usando unha técnica coñecida como "sementeira por estrías". Nesta técnica, ríscase sobre a superficie do ágar cunha asa de sementeira (ou inoculador) inicialmente estéril, que recolleu unha pinga dun cultivo no seu extremo. Ao facermos este riscado van quedando nas estrías microorganismos, que orixinarán colonias; quedan un gran número de microorganismos nas primeiras estrías e poucos nas últimas. Chegado a certo punto durante unha "sementeira" exitosa, o número de microorganismos depositados será tan pequeno que se formarán colonias individualizadas nesa área, que poden ser despois retiradas para pasalas a outros cultivos usando outra asa de sementeira estéril.
NGC 1672
Núcleo
A clasificación do núcleo de NGC 1672 non está definida. A meirande parte das galaxias poden ser clasificadas polos seus espectros electromagnéticos, caendo nun dos tres seguintes tipos de núcleos:
Placa de ágar
Historia
En 1881, Fanny Hesse, que traballaba como técnica para o seu marido no laboratorio de Robert Koch, suxeriu que o ágar era un axente efectivo para a implantación de cultivos bacterianos, xa que se levaba utilizando na fabricación de confituras desde había certo tempo.
NGC 1672
Núcleo
NGC 1672, pola contra, parece non encaixar en ningún destes tres tipo e o seu espectro parece unha mestura destes tres tipos de núcleos. É moi posible que conteña tanto un núcleo galáctico moi activo coma unha rexión de formación de estrelas. Nalgunhas bandas de absorción (tal coma o caso do ultravioleta próximo), as rexións de formación de estrelas son a principal fonte de emisión (e non así o gas ionizado).
Placa de ágar
Tipos
miniatura|esquerda|Placa de ágar vista nun [[contador de colonias electrónico.]] Igual que noutros medios de cultivo, as formulacións de ágar utilizadas nas placas poden clasificarse como "definidas" ou "non definidas". Os medios definidos prepáranse cos compostos químicos requiridos polo organismo dos cales se coñece a súa composición molecular exacta, mentres que os medios non definidos prodúcense a partir de produtos naturais como pode ser o extracto de lévedo, dos que non se coñece a composición química precisa.
As placas de ágar poden ser tamén placas indicadoras nas cales os organismos non se seleccionan polo seu crecemento nelas, senón por un cambio de cor nalgunhas colonias, xeralmente causado pola acción dun encima sobre determinados compostos engadidos ao medio.
Algunhas placas de ágar usadas comunmente son: 250px|miniatura|dereita|[[glóbulo vermello|Glóbulos vermellos do sangue en placa de ágar utilizados para a diagnose de infeccións. Á esquerda un cultivo positivo para Staphylococcus, e á dereita un cultivo positivo para Streptococcus.]] miniatura|dereita|350px|[[Hemólise (microbioloxía)|Hemólise de Streptococcus spp. (esquerda) α-hemólise (S. mitis); (no medio) β-hemólise (S. pyogenes); (dereita) γ-hemolysis (= non hemolítico, S. salivarius).]]
Ágar sangue
As placas de ágar sangue (BAP polas súas siglas en inglés) conteñen sangue de mamífero (xeralmente de ovella ou cabalo), normalmente a unha concentración de 5–10%. Son medios enriquecidas e diferenciais usados para illar os organismos esixentes e detectar a actividade hemolítica. A actividade β-hemolítica produce a lise e completa dixestión do contido dos glóbulos vermellos que rodean á colonia. Exemplo de bacteria β-hemolítica é Streptococcus haemolyticus. A α-hemólise só lisa parcialmente a hemoglobina (as células son lisadas ou non, e a dixestión é incompleta) e aparecen verdes ou castañas (debido á conversión de hemoglobina en metahemoglobina). Un exemplo deste tipo é Streptococcus viridans. A γ-hemólise (propia dun organismo non hemolítico) refírese á falta de actividade hemolítica. Contén extracto de carne, triptona, cloruro de sodio, e ágar.
O ágar chocolate (CHOC) é un tipo de placa de ágar sangue na cal as células sanguíneas foron lisadas ao quentar as células a 56 °C. O ágar chocolate utilízase para cultivar bacterias respiratorias esixentes, como Haemophilus influenzae. O nome de chocolate débese á cor que adquire o sangue da placa ao quentalo, pero non contén chocolate.
Ágar sangue de cabalo (HBA polas súas siglas en inglés) é un tipo de medio de cultivo microbiolóxico enriquecido. Ao estar enriquecido permite o creecemento nel de certas bacterias esixentes, e serve para indicar a actividade hemolítica neses cultivos.
O ágar Thayer-Martin (TM) é un tipo de ágar chocolate deseñado para illar Neisseria gonorrhoeae.
O ágar sales-sacarosa tiosulfato-citrato-bile (TCBS polas súas siglas en inglés) potencia o crecemento de Vibrio spp., incluída Vibrio cholerae
Medios xerais para bacterias
dereita|miniatura|Catro tipos de placas de ágar no que se demostra o crecemento diferencial dependendo do [[metabolismo bacteriano.]] miniatura|dereita|Fungos ([[ascomicetes) crecendo en cultivo axénico, cada un deles é un cultivo dun organismo seleccionado e está libre doutros organismos, o que permite o estudo de organismos illados.]] miniatura|dereita|[[Aspergillus niger cultivados en ágar pataca dextrosa.]]
Medios para fungos
miniatura|Vista da base dunha placa de ágar Sabouraud cunha colonia de Trichophyton rubrum var. rodhaini.
Outros artigos
Diferentes tipos de ágar específicos:
Estrato (xeoloxía)
miniatura|Estratos policromáticos na [[Quebrada de las Conchas|Quebrada de Cafayate (Arxentina).]] miniatura|[[Flysch (turbidita) nos Cárpatos en Komańcza (Polonia).]] En xeoloxía chámase estrato a cada unha das capas en que se presentan divididos os sedimentos, as rochas sedimentarias, as rochas piroclásticas e as rochas metamórficas cando esas capas se deben ao proceso de sedimentación. A rama da xeoloxía que estuda os estratos recibe o nome de estratigrafía.
O estudo dos estratos é moi útil para o xeólogo porque o estrato rexistra un acontecemento singular do tempo xeolóxico, constitúe un rexistro do tempo xeolóxico, proporciona planos xeolóxicos de referencia e indica a deformación da rocha, indica o ambiente de sedimentación e contén a miúdo fósiles útiles para a datación.
Estratificación
Os estratos fórmanse tipicamente como capas horizontais de potencia (espesor) uniforme, limitadas por superficies de estratificación, que son interfases máis ou menos nítidas respecto o estrato máis novo (situado enriba) e o máis vello (debaixo). Na descrición dos estratos úsase o termo «base» ou «muro» para referirse á parte máis antiga (xeometricamente a inferior, se non median alteracións tectónicas da posición) e «teito» para a máis recente. Os estratos son as unidades básicas de estudo da estratigrafía.
miniatura|esquerda|250px|Estratificación cruzada en arenitos, no [[Canón (xeomorfoloxía)|canón do Antílope, Arizona, Estados Unidos.]] Os estratos horizontais e uniformes poden evolucionar, en presenza de forzas tectónicas, sufrindo cambios de posición (basculamento, que pode levar incluso á súa inversión) e de forma (pregamento). Ademais algúns estratos aparecen desde a súa mesma orixe inclinados entre si e de espesor desigual, como ocorre na estratificación cruzada. A xénese da estratificación cruzada é bastante simple nos procesos de recheo por sedimentos arrastrados polos ríos (areas, arxilas) cando chegan ao pé demonte dunha cordilleira e forman conos de dexección, terrazas e outras formas menores do relevo. Estes sedimentos dispóñense de acordo coa gravidade, e que se crucen entre si obedece a un cambio no curso do río que se desvía con cada enchente importante, que moitas veces son esporádicas como é típico nos climas áridos, polo simple feito de que a enchente do río produciu unha acumulación que as augas do río teñen que rodear pola súa maior altura, depositándose agora con buzamento (é dicir, unha inclinación), sentido e espesor diferentes. Co paso do tempo, esas areas ou arxilas poden consolidarse e formar rochas sedimentarias (arenitos, por exemplo, como é o caso da imaxe do Canón do Antílope) pero que conservaron a disposición orixinal das areas que formaron ditas rochas. Tamén pode verse unha descontinuidade estratigráfica no centro da imaxe.
En resumo, estas superficies de estratificación reflicten heteroxeneidades do proceso de sedimentación, con cambios bruscos na natureza do sedimento ou interrupcións máis ou menos prolongadas do proceso de depósito.
Diáclases e fallas
Os estratos, segundo a súa litoloxía e condicións, poden ser máis ou menos plásticos ou ríxidos e isto ten unhas consecuencias obvias sobre a súa resistencia á deformación. Cando son moi ríxidos (arenitos ou rochas calcarias, por exemplo), os movementos internos da litosfera poden crebar ou partir eses estratos e forman as diáclases (rotura sen desprazamento) e fallas (rotura cun desprazamento apreciable dos estratos ao longo da liña de falla).
Fósiles
miniatura|220px|Estratos con fósiles mariños en Lo Valdés, [[Chile, a 2 100 m sobre o nivel do mar.]] Como están formados por rochas sedimentarias os estratos adoitan conter fósiles, é dicir, restos de seres vivos que se depositaron xunto cos sedimentos minerais. As rochas de baixo metamorfismo como as lousas tamén poden conter fósiles. Os fósiles serven para datar a idade aproximada de ditos estratos. Isto realízase a través dos chamados fósiles índice, chamados así porque só existiron nunha determinada Era ou período xeolóxico. Atopar dito fósil nun estrato, serviría para inferir que dito estrato se formou durante a época en que o ser vivo existiu. A datación é unha aplicación moi importante da estratigrafía.
Lydia Cacho
Traxectoria
Así escribe en 1980 desde Galicia, terra de parte da súa familia: "Estou moi emocionada de coñecer a terra dos meus devanceiros, sinto que cando pisas un lugar novo todas as historias que che contaron vólvense máis reais e entón xa non ves o mundo da mesma forma ca antes (traducido do castelán)".
Comezou a súa carreira na sección cultural do xornal, Novedades de Cancún, e uns anos despois comezou a publicar artigos sobre a prostitución de nenas arxentinas e cubanas na cidade de Cancún, que é un destino moi frecuente para estudantes americanos durante as vacacións de primavera. En 2003, no xornal Por Esto, escribiu artigos sobre abusos sexuais cometidos contra menores.
No seu libro, Los Demonios del Edén, denuncia a mafia pederasta en México, na que participan varias figuras públicas, incluído Jean Succar Kuri, filmado por unha cámara oculta. Tamén acusa a Emilio Gamboa Patrón, Miguel Ángel Yunes e Kamel Nacif Borge de traballar para tratar de cubrir a Kuri. Nacif Borge demándaa por difamación. Mentres tanto, é arrestada e despois extraditada dun estado a outro sen ser acusada de ningún cargo. Finalmente será liberada despois do pago dunha multa.
O 14 de febreiro de 2006, varias conversas telefónicas entre Nacif Borge e o gobernador do estado de Puebla, Mario Marín, son publicadas por La Jornada, un diario da Cidade de México. Revelan conversas que tiveron lugar antes da detención de Lydia Cacho entre Marín e Nacif Borge nas que planifican a detención do xornalista, así como varias malleiras físicas que tería que sufrir no cárcere para silenciala. A publicación destas conversas creou un gran rebumbio nos medios mexicanos e tamén o interese público. O 29 de novembro de 2007, o Tribunal Supremo mexicano, o máximo órgano xudicial do país, decide, por 6 votos contra 4, que Marín non podería ser responsábel da detención de Cacho nin da intimidación que sufriu.
Exiliouse en España en 2021, temendo pola súa vida en México. Obtivo a nacionalidade española por carta de natureza.
Instituto de Investigaciones Feministas
O Instituto de Investigaciones Feministas ("Instituto de Investigacións Feministas") é unha institución da Universidade Complutense de Madrid creada no curso 1988-1989. O Instituto está dedicado á investigación e a docencia en temas de xénero, estudos de mulleres e feminismo. A filósofa e teórica feminista Celia Amorós foi a súa primeira presidenta en 1990 tras o período fundacional asumido pola historiadora María del Carmen García-Nieto. O instituto ten como obxectivo a xeración e difusión do pensamento feminista e os estudos de xénero a través da creación e mantemento de equipos científicos interdisciplinares de investigación.
O Consello do Instituto conta con sesenta e tres membros, pertencentes a distintas disciplinas académicas nas áreas das Humanidades e das Ciencias Sociais que imparten docencia e investigan no ámbito dos estudos feministas.
Antecedentes
As orixes do Instituto remóntanse ao ano 1983 cando un grupo de profesoras e alumnas de Terceiro Ciclo en Humanidades e Ciencias Sociais, empezan a reunirse co obxectivo de sumar os esforzos individuais no ámbito dos estudos feministas ao redor de María del Carmen García-Nieto, profesora titular do Departamento de Historia Contemporánea. Os primeiros encontros celebráronse no seu despacho da Facultade de Xeografía e Historia.
No outono de 1985 realizaron un encontro internacional co nome de Mujeres: Ciencia y Práctica Política no que participaron académicas en estudos feministas de España e do ámbito internacional. No comité organizador estaban Pilar Domínguez Prats, Concha Fagoaga, Gloria Nielfa, Carmen Sarasúa e Mª Dolores Vigil, baixo a coordinación de María del Carmen García-Nieto. Entre as invitadas: Christine Delphy, do CNRS de París; Hillary Rose da Universidade de Bradford no Reino Unido; Lourdes Benería, da Universidade Rutgers de Estados Unidos; Celia Amorós, entón profesora da UNED e Verena Stolke da Universidade de Barcelona. Os textos das relatoras e os debates quedaron recollidos nun libro co mesmo nome do encontro. No encontro inscribíronse máis dun centenar de persoas e algunhas das invitadas quedaron ligadas á o Instituto que se creou ao ano seguinte e cuxa primeira directora foi Celia Amorós.
Historia
O 14 de novembro de 1990 tivo lugar o primeiro Consello para elixir á nova directora do Instituto: Celia Amorós, catedrática de filosofía da Universidade Complutense de Madrid, tras unha primeira etapa fundacional coordinada por María Carmen García Nieto. A primeira Comisión Executiva quedou integrada por: Pilar Domínguez Prats, Concha Fagoaga, Guadalupe Gómez-Ferrer, Mª Jesús Miranda, Gloria Nielfa, Carmen Sarasúa e Mª Dolores Vigil.
En xuño de 1993 Celia Amorós deixou a dirección por mor dunha estancia na Universidade Harvard. Relevouna Concha Fagoaga, profesora titular de Universidade, adscrita ao departamento de Xornalismo I. A partir desa data iníciase un desenvolvemento estatutario, modifícase a Comisión Executiva e pasan a ocupar postos de responsabilidade nos órganos do Instituto Gloria Nielfa, como Secretaria Académica, Carmela Sanz Rueda na área de Finanzas, Guadalupe Gómez-Ferrer, na área de Estudos, Ana Sabaté na área de Programas de Investigación e Cristina Segura Graíño, na área de publicacións do Instituto.
En xuño de 1995 foi escollida na dirección Cristina Segura Graíño, profesora Titular de Universidade, adscrita ao departamento de Historia Medieval na facultade de Xeografía e Historia, quen exercería o seu cargo até xuño de 1997. Relevouna Ana Sabaté, profesora Titular do Departamento de Xeografía Humana até xuño de 1999.
En xuño de 1999 a elección recae en Rosa García Rayego, profesora titular do Departamento de Filoloxía Inglesa.
En decembro de 2011 asumiu a dirección Asunción Bernández Rodal, profesora titular Departamento de Xornalismo III.
Subdivisións de Alxeria
Alxeria divídese actualmente en 48 vilaias, 553 dairas (sorte de comarcas) e 1.541 baladías (ou concellos). A capital e a cidade máis grande de cada vilaia, daira e baladía alxerianas teñen sempre o mesmo nome que a vilaia, a daira ou a baladía onde está situadas. De igual forma aplícase para a daira máis grande da vilaia ou a baladía máis grande da daira.
As vilaias
Segundo a constitución alxeriana, unha vilaia é unha "colectividade territorial" que goza de certa liberdade económica. A Assemblée Populaire Wilayale (APW, ou Parlamento Popular da Vilaia, é a entidade política que rexe unha provincia. Un "valín" (prefecto) dirixe cada vilaia. Esta persoa elíxea o presidente de Alxeria para tomar as decisións da APW. A APW ten tamén un presidente, que o elixen os seus membros.
As divisións administrativas cambiaron varias veces desde a independencia da nación. Ao agregar novas vilaias, a numeración das vellas mantívose, de aí que a orde actual non sexa alfabética. Coa súa ordenación numérica oficial, (desde 1983) actualmente hai as seguintes: miniatura|280px|Mapa das vilaias de Alxeria numeradas de acordo á orde oficial.
Estalagmita
miniatura|250px|Estalagmita.
Unha estalagmita (do grego σταλαγμίτης stalagmítēs, de σταλαγμίας stalagmías, "gota") é un tipo de espeleotema (depósito de minerais que se forman por precipitación química) que se forma no solo dunha cova nunha zona calcaria debido á decantación de solucións e a deposición de carbonato cálcico. A formación correspondente no teito da cova coñécese como estalactita. Se ambas as formacións, enfrontadas, crecen o suficiente como para encontrarse, o resultado denomínase columna ou piar.
A formación de estalagmitas ocorre só baixo certas condicións de pH no interior da caverna.
A estalagmita máis alta do mundo encóntrase na cova de Zhin Jin, China, e ten 70 m de altura.
Futtsu
Futtsu (富津市, ふっつし, Futtsu-shi) é un concello da prefectura de Chiba no Xapón. Está situada ao sur da rexión de Kantō e da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 205,35 km² e a poboación de 48.388 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 236 h/km².
O concello de Futtsu limita cos concellos de Kyonan, de Kamogawa e de Kimitsu.
Rally Mariña Lucense de 2020
O Rally Mariña Lucense de 2020 foi a segunda edición de dito rally e a terceira e derradeira proba da tempada 2020 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse na Mariña de Lugo o 12 de decembro de 2020 e o vencedor foi o ruso Nicolai Griazin a bordo dun Volkswagen Polo GTI R5.
Antecedentes e inscricións
Trala suspensión da maioría de rallys por mor da pandemia por coronavirus, o Rally Mariña Lucense quedou como a terceira e derradeira proba do campionato. O rally chegou con polémica, debido a que o regulamento do campionato establece que se deben descartar dous resultados para obter a puntuación final, e, ao disputárense só tres probas, o vencedor do último rally sería o campión final independentemente do que sucedese nos dous rallys anteriores, debido ao maior coeficiente da proba lucense. A negativa a modificar o regulamento, a pesar de que estaba permitido facelo "por causas de forza maior", provocou o malestar de varios pilotos, entre eles os dous primeiros clasificados do certame, Víctor Senra e Alberto Otero, que anunciaron que non disputarían o rally.
Finalmente Senra acabou por inscribirse no rally, xunto a outros 74 pilotos, entre os que destacan as presenzas do ruso Nicolai Griazin, piloto do Campionato do Mundo, cun Volkswagen Polo R5, Alberto Meira, Iago Caamaño ou o asturiano Daniel Alonso.
Entesa dels Nacionalistes d'Esquerra
Nas eleccións xerais de 1986 presentouse conxuntamente co PSUC e o PCC na coalición Unió de l'Esquerra Catalana, posteriormente (1987) integrouse en Iniciativa per Catalunya. Desde 1986 algúns sectores do partido acabaron integrándose en ERC, como Josep-Lluís Carod-Rovira. Nas eleccións europeas de 1987 e 1989 presentouse dentro da coalición Esquerda dos Pobos.
I Am Sam
I Am Sam (estilizado como i am sam) é un filme estadounidense de 2001 coescrito e dirixido por Jessie Nelson, e protagonizado por Sean Penn como un pai cunha discapacidade intelectual, Dakota Fanning como a súa brillante e inquisitiva filla e Michelle Pfeiffer como a súa avogada. Dianne Wiest, Loretta Devine, Richard Schiff e Laura Dern aparecen nos papeis secundarios.
O filme recibiu valoracións negativas por parte da crítica. Recadou máis de 97 millóns de dólares sobre un orzamento de 22 millóns. Pola súa intepretación como Sam, Penn foi nomeado ó Óscar ó mellor actor na 74ª edición dos premios, en 2002. O filme lanzou a carreira como actriz infantil de Dakota Fanning, que daquela tiña sete anos e só tivera dous pequenos papeis antes de I Am Sam. Converteuse na actriz máis nova en ser nomeada ó Premio do Sindicato de Actores.
La Tortuga
La Tortuga é unha illa pertencente á República Bolivariana de Venezuela, estando incluída dentro das Dependencias Federais Venezolanas.
Localización xeográfica
Está situada no sur do mar Caribe aos 65º 18´ oeste e 10º 55´ norte, a uns 30 km de Río Mozo (Miranda), estado de Miranda; a 170 km de Caracas; a 140 km da Illa de Margarita; a uns 85 km da lagoa de Unare no estado de Anzoátegui e a 120 km do estado de Nueva Esparta. A forma da illa é similar a unha elipse de 12 km medidos de Norte a Sur e 25 km de leste para oeste. Posúe xunto cos cayos adxacentes aproximadamente 156,6 km² de extensión, o que a converte na segunda en canto a tamaño de Venezuela (a illa principal ten 155 km²), logo de Margarita.
É parte dun arquipélago que comprende os illotes de Los Tortuguillos, Cayo Herradura, Los Palanquines, os Cayos de Ño Martín, o illote El Vapor e os Cayos de Punta de Ranchos.
É moi visitada por aves migratorias e pescadores que frecuentan a illa entre os meses de setembro e abril. Durante esta época pódense capturar especies como corocoros, raias, meros, pargos e lagostas.
É unha illa desértica: os seus únicos habitantes son pescadores margariteños e mirandinos; existen plans recentes do goberno central para construír un aeroporto, unha planta desalinizadora, estradas e vías de acceso e un conxunto de hoteis coa intención de atraer o turismo.
Descrición
A costa sur forma noiros que descenden ata os 60 m de profundidade no límite do coral, para continuar abruptamente a profundidades de 1000 e 2000 m, onde termina a Fosa de Cariaco, que se inicia a uns 200 km ao leste, no golfo do mesmo nome, famoso pola súa actividade termal e frecuentes terremotos. A costa exposta ao norte é continuamente batida polo Mar Caribe. Esta parte presenta algunhas enseadas accesibles para embarcacións de pouco calado e ten partes cubertas por un mangleiral moi frondoso. dereita|miniatura|300px|Mapa da illa de La Tortuga.
Historia
Foi descuberta no ano 1499 por Alonso de Ojeda na súa viaxe xunto a Américo Vespucio e chamouna La Tortuga pola enorme presenza de tartarugas mariñas. Adoitaba ser refuxio de piratas no século XVII, aínda que non debe ser confundida con Illa da Tartaruga en Haití, que é a máis nomeada na literatura da piratería. O pirata Morgan preparou desde ela as súas famosas incursións ás costas de Venezuela.
Economía e Turismo
La Tortuga está practicamente deshabitada, aínda que curiosamente pódense atopar algunhas cabras asilvestrados que deixaron os antigos colonos holandeses. Ocasionalmente visítana pescadores artesanais en tempadas propicias, procedentes da Illa de Margarita e poboacións próximas do continente, por exemplo Higuerote a 85 km ao suroeste. Na actualidade está adquirindo algún protagonismo o turismo privado, polo xeral a bordo de veleiros e lanchas deportivas, así como por vía aérea ata unha pequena pista de uso libre mantida polos mesmos usuarios.