cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Caolinita
A caolinita é un mineral da arxila, de uso industrial, que ten a composición química Al2Si2O5(OH)4. É un mineral do grupo dos filosilicatos constituído por capas, formado por unha lámina tetraédrica (t) de sílice (SiO4) que está unida por átomos de oxíxeno a unha lámina octaédrica (o) de alúmina (AlO6). estas capas t-o son neutras electricamente e están unidas ás seguintes por enlaces de Van der Waals.
As rochas ou depósitos sedimentarios que son ricos en caolinita denomínanse caolín. No caolín o mineral máis abundante é a caolinita, pero tamén contén menores proporcións doutros minerais da arxila moi similares. O nome caolín considérase que deriva do chinés Kao-Ling (高岭/高嶺, en pinyín Gāolǐng, que significa 'montañas altas'), que é unha vila preto de Jingdezhen, na provincia de Jiangxi, China. O nome kaolin foi publicado en 1727 nos informes de Jingdeshen escritos en francés polo xesuíta Francois Xavier d'Entrecolles, nos que se explicaba a fabricación da porcelana.
A caolinita, a diferenza doutros minerais das arxilas, ten unha baixa capacidade de cambiar de volume por inchamento e encollemento e unha baixa capacidade de intercambio de catións (1–15 meq/100 g). É un mineral xeralmente branco, suave, terroso, un filosilicatro da arxila dioctaédrico (cada oxíxeno ou grupo OH está rodeado por só dous catións ), producido por alteración química dos minerais de aluminosilicatos como o feldespato. En moitas partes do mundo, ten unha cor entre rosa, laranxa e vermello debido á presenza de óxido de ferro, o que lle dá un claro ton de óxido. En concentracións baixas toma cor branca, amarela ou alaranxada clara. Ás veces aparece con capas alternantes en cor, como no xacemento de Providence Canyon State Park en Xeorxia, Estados Unidos. O caolín comercial subminístrase e transpórtase como po seco, nódulos semisecos ou como líquido de consistencia lodosa. Utilízase na industria do papel, porcelana e cosmética, principalmente.
Notación
A fórmula química da caolinita usada en mineraloxía é Al2Si2O5(OH)4; porén, en aplicacións cerámicas a fórmula escríbese en forma de óxidos, da seguinte maneira: Al2O3·2SiO2·2H2O.
Transformacións estruturais
miniatura|Estrutura da caolinita. O grupo das arxilas da caolinita poden sufrir unha serie de transformacións de fase cun tratamento térmico en aire a presión atmosférica.
Metacaolín
A deshidratación endotérmica da caolinita empeza a 550–600 °C producindo o metacaolín desordenado, pero hai unha continua perda de hidroxilos ata os 900 °C. Aínda que historicamente ten habido moitas discrepancias en canto á natureza da fase de metacaolín, as profundas investigacións realizadas levaron finalmente ao consenso xeral de considerar que o metacaolín non é unha simple mestura de sílice (SiO2) e alúmina (Al2O3) amorfas, senón unha complexa estrutura amorfa que mantén certa ordenación a ampla escala (pero non estritamente cristalina) debido ao amoreamento das capas hexagonais.
Mullita en plaquiñas
Por calcinación por riba de 1050 °C, a fase de espinela nucléase e transfórmase en mullita (porcelanita) con forma de plaquiñas e cristobalita altamente cristalina:
Mullita acicular
Finalmente, a 1400 °C aparece a forma acicular da mullita, que ofrece un substancial incremento da forza estrutural e da resistencia á calor. Esta é unha transformación estrutural pero non química.
Cristaloquímica
A caolinita forma parte dun grupo de minerais isoestruturais denominado grupo da caolinita, entre os que están, por exemplo, os seguintes minerais:
Distribución
A caolinita é un dos minerais máis comúns; explótase en minas como caolín en Paquistán, Vietnam, o Brasil, Bulgaria, Francia, o Reino Unido, Irán, Alemaña, a India, Australia, Corea, a República Popular da China, a República Checa, España e os Estados Unidos.
As arxilas de caolinita son abondosas nos solos que se formaron por meteorización química das rochas en climas cálidos e húmidos, como os das áreas de selva tropical. Comparando os solos nun gradiente que progresivamente varíe cara a climas máis fríos ou secos, a proporción de caolinita diminúe, mentres que a proporción doutros minerais da arxila, como a illita (en climas máis fríos) ou a esmectita (en climas máis secos), aumenta.
No sistema de clasificación do Institut National pour l'Etude Agronomique au Congo Belge (INEAC), os solos nos que a fracción arxilosa é predominantemente caolinita denomínanse caolisol (de caolín e solo).
En moitas partes do mundo, durante o Máximo térmico do paleoceno–eoceno os sedimentos enriquecéronse en caolinita procedente dunha fonte detrítica debido á denudación. Foron moi estudados os depósitos de caolín do centro do estado de Xeorxia nos Estados Unidos, que son os principais dese país. Estes depósitos formáronse entre o cretáceo tardío e o paleoxeno temperán, hai entre 100 e 45 millóns de anos, en sedimentos derivados de rochas ígneas meteorizadas e rochas de metacaolín.
Síntese e xénese
É difícil explicar a formación da caolinita en condicións atmosféricas extrapolando os datos termodinámicos obtidos da síntese máis existosa a alta temperatura (como indicaron por exemplo Meijer e Van der Plas, 1980 ). La Iglesia e Van Oosterwijk-Gastuche (1978) crían que as condicións nas que se nuclea a caolinita podían deducirse a partrir de diagramas de estabilidade, xa que estes son datos de disolución. Porén, baseándose na falta de resultados convincentes nos seus propios experimentos, La Iglesia e Van Oosterwijk-Gastuche (1978) chegaron á conclusión, de que tiña que haber outros factores aínda descoñecidos implicados na nucleación da caolinita a baixas temperaturas. Debido ás velocidades moi lentas de cristalización da caolinita observadas a partir da solución a temperaturas moderadas, Fripiat e Herbillon (1971) postularon a existencia de altas enerxías de activación na nucleación a baixa temperatura da coalinita.
A síntese a baixa temperatura de minerais da arxila (dos cales a caolinita é un exemplo) presenta varios aspectos. En primeiro lugar o ácido silícico que se subministra ao cristal en crecemento debe estar en forma monomérica, é dicir, a sílice debería estar presente en solución moi diluída (Caillère et al., 1957; Caillère e Hénin, 1962; Wey e Siffert, 1962; Millot, 1970 ). Para impedir a formación de xeles de sílice amorfa que precipitan a partir de solucións supersaturadas sen reaccionaren con catións de aluminio ou de magnesio para formar silicatos cristalinos, o ácido silícico debe estar presente en concentracións por debaixco da solubilidade máxima da sílice amorfa. O principio que está detrás deste requisito pode encontrarse na química estrutural: “Como os ións de polisilicato non son de tamaño uniforme, non poden dispoñerse xunto cos ións metálicos nunha rede cristalina regular” (Iler, 1955, p. 182 ).
O segundo aspecto da síntese a baixa temperatura da caolinita é que os catións de aluminio deben estar hexacoordinados con respecto ao oxíxeno (Caillère e Hénin, 1947; Caillère et al., 1953; Hénin e Robichet, 1955 ). Gastuche et al. (1962), e tamén Caillère e Hénin (1962) concluíron que só pode formarse caolinita naqueles casos nos que o hidróxido de aluminio está en forma de gibbsita. Se non é así, o precipitado formado será un “xel alumino-silícico mesturado” (como sinalou Millot, 1970, p. 343). Se este fose o único requirimento, poderíanse obter grandes cantidades de caolinita simplemente engadindo po de gibbsita a unha solución de sílice. Indubidablemente ten lugar un alto grao de absorción da sílice da solución polas superficies da gibbsita, mais, como se indicou antes, a simple absorción non crea a rede con capas típica dos cristais de caolinita.
O terceiro aspecto é que estes dous compoñentes iniciais deben ser incorporados nun mesmo cristal mesturado cunha estrutura en capas. A partir da seguinte ecuación (como indicaron Gastuche e DeKimpe, 1962) para a formación da caolinita pode verse que deben ser retiradas da reacción cinco moléculas de auga por cada molécula de caolinita formada. As evidencias de campo que ilustran a importancia da retirada desta auga da reacción da caolinita obtivéronas Gastuche e DeKimpe (1962). Gastuche e DeKimpe cando estaban estudando a formación do solo nunha rocha basáltica en Kivu (Zaire) notaron que a aparición da caolinita dependía do "grao de drenaxe" da área implicada. Encontraron unha clara distinción entre as áreas con boa drenaxe (é dicir, áreas cunha marcada diferenza entre as estacións húmida e seca) e as áreas con mala drenaxe (é dicir, que eran sempre pantanosas). Soamente se encontraba caolinita nas áreas con clara alternancia de estacións entre condicións húmidas e secas. A posible importancia da alternancia entre as condicións húmidas e secas sobre a transición desde o alófano á caolinita foi salientada por Tamura e Jackson (1953). O papel das alternancias entre humidade e sequidade na formación da caolinita foi tamén indicada por Moore (1964).
Síntese
As sínteses de laboratorio da caolinita a temperatura ambiente moderada e presión atmosférica foron descritas por DeKimpe et al. (1961). A partir destas probas o papel da periodicidade nas transformacións quedou convincentemente claro. DeKimpe et al. (1961) usaron adicións diarias de alúmina (en forma de AlCl3.6 H2O) e de sílice (en forma de etil silicato) durante polo menos dous meses. Ademais, fixeron axustes do pH cada día engadindo ácido clorhídrico ou hidróxido de sodio. Estas adicións diarias de Si e Al á solución en combinación coas titracións diarias de ácido clorhídrico e de hidróxido de sodio durante polo menos 60 días introduciron os necesarios elementos de periodicidade. Só entón se puido comprender completamente o papel real do que fora descrito como “envellecemento” (Alterung) dos alumino-silicatos amorfos (como por exemplo indicara Harder, 1978 ). Non se orixinan cambios nun sistema pechado en equilibrio, senón que unha serie de alternancias, de cambios periódicos das condicións (que por definición teñen lugar nun sistema aberto), orixinan a formación a baixa temperatura de cada vez máis caolinita de fase estable en lugar dos (mal definidos) alumino-silicatos amorfos.
Usos
O principal uso do mineral caolinita é a produción de papel, xa que orixina o brillo e certas calidades do papel couché.
Ademais utilizouse como compoñente do Quick Clot Combat Gauze (Gasa de Combate de Coagulación Rápida), unha preparación de gasa especial deseñada para parar hemorraxias en grandes feridas, que consite nunha infusión de nanopartículas de aluminosilicatos derivados da caolinita nunha gasa tradicional.
OV5 3
OV5 3 (Orbiting Vehicle 5 3), tamén denominado ERS 20, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 28 de abril de 1967 mediante un foguete Titan IIIC desde Cabo Cañaveral.
Caolinita
Usos
O caolín utilízase (ou era utilizado no pasado):
OV5 3
Características
OV5 3 foi un dos membros exitoso da familia de satélites ERS (Environmental Research Satellites), pequenos satélites lanzados como carga secundaria xunto satélites máis grandes para facer probas tecnolóxicas e estudos do contorno espacial. O labor de OV5 3 consistiu en facer experimentos con materiais para determinar como o contorno espacial afecta ós metais. OV5 3 foi inxectado nunha órbita inicial de 111.242 km de apoxeo e 8590 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 32,8 graos e un período de 2831,2 minutos.
Caolinita
Usos
Usos relacionados coa saúde:
Outros usos:
Seguridade
As persoas poden ser expostas ao caolín no seu posto de traballo ao respiraren o seu po, por contacto coa pel ou cos ollos. Algunhas administracións marcan un límite legal de exposición permisible no posto de traballo.
Pedro de Llano Cabado
Pedro de Llano Cabado, nado na Coruña en 1947, é un arquitecto galego.
Traxectoria
É fillo do xornalista Pedro de Llano López. Licenciado en arquitectura pola Universidade de Madrid (1976). Realizou a súa tese doutoral Tipoloxías espaciais e construtivas na arquitectura popular galega na Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña. Foi catedrático de Análise Arquitectónica da ETSA. Foi responsable de artes plásticas do Consello da Cultura Galega.
Vida persoal
Casou coa filóloga Margarita Neira López. Os seus fillos son o comisario e investigador da arte Pedro de Llano Neira e o xornalista Pablo de Llano Neira.
Pedro de Llano (homónimos)
Co nome de Pedro de Llano podemos referirnos a:
Damnatio memoriae
miniatura|[[Tondo coa familia de Septimio Severo no que aparecen retratados Severo, a súa dona Xulia Domna, os seus fillos Caracalla, e Xeta, cuxa face foi borrada pola súa damnatio memoriae ordenada polo seu irmán e asasino Caracalla.]] Damnatio memoriae é unha locución latina que significa literalmente "condena da memoria". Era unha práctica habitual na antiga Roma, consistente, coma o seu propio nome indica, en condenar a lembranza dun inimigo do Estado trala súa morte. Cando o Senado Romano decretaba oficialmente a damnatio memoriae, procedíase a eliminar todo canto lembrase ao condenado: imaxes, monumentos, inscricións, e incluso chegábase á prohibición de usar o seu nome. Moitos emperadores víronse tamén afectados por esta práctica, como se amosa a continuación.
Emperadores romanos condenados
miniatura|dereita|300px|[[Sexano|Lucio Elio Sexano foi condenado a damnatio memoriae despois de conspirar contra Tiberio no ano 31; como consecuencia, as súas estatuas foron esnaquizadas e o seu nome foi borrado de todos os rexistros públicos. Esta moeda de Augusta Bilbilis, acuñada para conmemorar o consulado de Sexano, ten raspadas as palabras L. Aelio Seiano]]
Praia de Area das Vacas
350px|miniatura|dereita|Vista da praia Area das Vacas.
Alex Kurtzman
Alex Kurtzman, nado nos Ánxeles o 7 de setembro de 1973, é un guionista, produtor e director estadounidense.
Praia de Area das Vacas
O seu nome vén dado porque era un lugar común onde os veciños da parroquia levaban a pastar as vacas.
Nela practícase pesca deportiva.
Masten Gregory
Masten Gregory nado en Kansas City (Missouri) o 29 de febreiro de 1932 e finado en Porto Ercole (Toscana) o 8 de novembro de 1985 foi un piloto estadounidense de automobilismo. Correu na Fórmula 1 entre e, participando en 43 carreiras do Campionato do Mundo e numerosas carreiras fora do campionato.
Traxectoria
Herdeiro da fortuna dunha compañía de seguros, Gregory era coñecida pola súa aparencia xuvenil e grosos lentes, debido á súa "pésima" visión. Aínda que asistiu a The Pembroke Hill School en Kansas City, abandonou a escola antes de completar o seu último ano e casou con Luella Simpson aos 19 anos. Os seus pais se divorciaron cando era moi novo, e o seu pai morreu cando tiña tres anos. Como adulto, Gregory usou a súa herdanza para comprar un Allard con motor Mercury, que pilotou na súa primeira carreira, as 50 millas (80 km.) de SCCA en Caddo Mills, Texas en novembro de 1952. Retirouse da carreira por un fallo de motor, pero instalou un novo motor Chrysler hemi-powered no seu coche para competir en Sebring en 1953, onde volveu a retirarse, esta vez debido a rotura da suspensión traseira. A primeira vitoria de Gregory chegou na súa terceira carreira, en Stillwater, Oklahoma. Cambiando a Jaguar, Gregory gañou varias carreiras nos Estados Unidos, incluíndo o Trofeo Guardsmans en Golden Gate Park, San Francisco e unha carreira en Offutt Air Force Base en Omaha, Nebraska. A finais de 1953, Gregory foi invitado á súa primeira carreira deportiva internacional: os 1000 km de Bos Aires na Arxentina, no que terminou 14º por problemas de auga.
Marcha a Europa
Ao longo de 1954 e 1955, Gregory competiu en carreiras en Europa, xeralmente pilotando Ferraris. O seu rexistro inclúe o Trofeo Turístico da RAC en Dundrod e as 24 Horas de Le Mans (aínda que o seu co-piloto Mike Sparken retirouse antes de que Gregory tivese a oportunidade de pilotar). Tamén gañou o inaugural Trofeo de Nassau na Bahamas Speed ​​Week en 1954. Trasladándose a América en 1956, Gregory participou en varias carreiras SCCA, gañando moitas veces. En 1957, tivo outro intento na carreira dos 1000 km. da Arxentina, esta vez gañando. Esta actuación proporcionoulle un volante con Scuderia Centro Sud de Guglielmo Dei, un equipo privado de Fórmula Un usando un Maserati 250F. A súa primeira carreira foi o Gran Premio de Mónaco de 1957, onde marcou un impresionante terceiro posto, o primeiro podio para un estadounidense nun Gran Premio de F1. Seguiu cunha boa cantidade de bos resultados, chegando oitavo no Gran Premio de Alemaña de 1957 e cuarto no Gran Premio de Pescara de 1957 e en Italia. A pesar de competir só na metade das carreiras, Gregory terminou a tempada de no sexto lugar do campionato.
Gregory só competiu en catro Grandes Premios na tempada de, debido a lesións sufridas a través dun dos seus rescates característicos cando o seu coche estaba a piques de chocar, esta vez nunha carreira deportiva en Silverstone en Inglaterra. Logrou un cuarto posto no Gran Premio de Italia de 1958 e un sexto posto na última carreira do ano, no Gran Premio de Marrocos de 1958. Pasou a Cooper - Climax para a tempada de xunto a Jack Brabham e Bruce McLaren, logrou dous podios: un terceiro lugar no Grand Prix de Holanda e un segundo posto no Gran Premio de Portugal de 1959. Con todo, perdeuse as dúas carreiras finais da tempada, novamente debido a lesións recibidas saltando do coche momentos antes de chocar. Terminou oitavo no campionato, e co seu compañeiro de equipo Brabham gañando o Campionato do Mundo de pilotos de Fórmula 1, Cooper gañou o seu primeiro Campionato de Construtores. Gregory logrou unha pole position e estableceu un récord na carreira fóra de campionato de Aintree, pero o seu contrato con Cooper non foi renovado para o ano seguinte.
Os primeiros anos de competición de Gregory foron marcados por moitos fallos, moitas veces como resultado de empurrar máquinas por debaixo da súa capacidade. Envorcou un Maserati, afortunadamente equipado con barra antienvorco, no Gran Premio de Venezuela de 1957, sumou outro dous coches deportivos en 1958 e outros dous en 1959 (un Lister-Jaguar e un Tojeiro-Jaguar). No último destes incidentes rompeu a perna e o ombro, manténdose lonxe dos seus compromisos de Fórmula 1. En 1960, tratando de cualificar un Cooper-Maserati en Nürburgring, saíuse da pista e foi expulsado do coche. Logo deste período, con todo, o seu estilo de condución madurou e comezou a desenvolver unha reputación como un piloto elegante e coidadoso.
Gregory continuou na Fórmula Un ata 1965, pero principalmente con equipos independentes non competitivos. Non conseguiu reproducir os resultados obtidos no inicio da súa carreira, sendo o seu mellor posto un 6º lugar no Gran Premio dos Estados Unidos de 1962 en Watkins Glen International, co equipo UDT Laystall, nun Lotus 24. Correndo cuarto, detrás do eventual gañador Dan Gurney no Gran Premio de Francia de 1962, Gregory retirouse con problemas de ignición, perdendo posiblemente asúa mellor oportunidade dunha vitoria nun Gran Premio. Gregory logrou unha vitoria na carreira fóra de campionato de Kanonloppet 1962 en Karlskoga en Suecia, pero esta carreira non contaba con ningún equipo punteiro.
Despois da Fórmula Un
Despois da súa saída de Cooper, Gregory volveu a competir nas carreiras de automóbiles deportivos, establecendo a volta rápida nas 24 Horas de Le Mans de 1960. Gañou os 1.000 km de Nürburgring en 1961, pilotando xunto a Lloyd Lucky "Casner nun Maserati Tipo 61 para o equipo de carreiras Camoradi América. No mesmo ano, Gregory terminou 5º nas 24 Horas de Le Mans nun Porsche RS61 Spyder. En 1962, Gregory gañou a carreira de coches deportivos do Gran Premio do Canadá en Mosport Park nun Lotus 19 - Climax. En 1964, Gregory novamente competiu nas 24 Horas de Le Mans, esta vez nun Ford GT40. Retirouse da carreira na quinta hora debido a dificultades na caixa de cambios. Ao ano seguinte, Gregory uniuse ao home que se convertería no Campionato Mundial de Fórmula 1 de, o austríaco Jochen Rindt, e a parella gañou a carreira nun North American Racing Team Ferrari 250 LM. 1965 tamén foi o ano en que Gregory correu na Indianápolis 500, comezando desde o fondo da grella e traballando ata o quinto posto antes de verse forzado a retirarse debido a un problema de motor.
Gregory pertence ao exclusivo club de deportistas, sendo un dos dezasete pilotos que competiu nas tres carreiras da Tripla Coroa do automobilismo (Indianápolis 500, 24 Horas de Le Mans e Gran Premio de Mónaco) e gañou polo menos un deses eventos. Os outros foron Louis Chiron, Jack Brabham, Jim Clark (que gañou dous), Graham Hill (que gañou os tres), Dan Gurney, Jochen Rindt (que gañou dous), Mario Andretti, Mark Donohue, Jackie Stewart, Denny Hulme, Danny Sullivan, Vern Schuppan, Stefan Johansson, Michele Alboreto, Eddie Cheever e Jacques Villeneuve.
Resultados completos na Fórmula Un
* Unidade compartida con Carroll Shelby polo tanto non se outorgaron puntos.
Resultados completos nas carreiras de Fórmula 1 fora do campionato
(clave) (As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.)
Relación área superficial-volume
A relación área superficial-volume, que se pode escribir as/vol, AS/V ou AS:V, é o cociente entre a área superficial dun obxecto e o volume de dito obxecto. Esta relación exprésase en unidades da inversa da unidade de distancia. Por exemplo un cubo cuxos lados miden a posúe unha área superficial de 6a2 e un volumee de a3. Por tanto, a relación superficie-volume para o caso dun cubo é . Para unha forma dada, AS:V é inversamente proporcional ao seu tamaño. Un cubo cuxas arestas miden 2 cm ten unha relación as/vol= 3 cm−1, que é a metade da relación as/vol que posúe un cubo cuxas arestas miden 1 cm.
Se queremos preservar a relación AS:V ao aumentar o tamaño cómpre cambiar a forma a unha que sexa menos compacta. Para un determinado volume, o obxecto con menor área superficial (e, por tanto, con menor AS:V) é a esfera, unha consecuencia da maior ou menor desigualdade isoperimétrica nas tres dimensións.
Esta proporción ten importatnes implicacións en física, química e bioloxía. Por exemplo, se unha célula é moi grande, non poderán cruzar a membrana suficientes materiais e o suficientemente rápido para o gran volume que ten a célula.
En química física
Os materiais cunha alta proporción área superficial-volume (por exemplo, de pequeno diámetro, moi porosos, ou non compactos) reaccionan moito mís rápido que os materiais monoliticos compactos, porque hai dispoñible máis superficie para reaccionar. Exemplos son o po dos cereais; mentres que os grans de po non son normalmente inflamables, en certas condicións unha acumulación deste po pode ser incluso explosiva (por exemplo en silos de almacenamento, como a grande explosión ocorrida en Minneapolis en 1878 ). Igualmente, o sal fino disólvese máis doadamente que o groso, porque a superficie de contacto co disolvente é proporcionalmente maior.
Unha alta proporción área superficial-volume proporciona unha maior "forza impulsora" que acelera os procesos termodinámicos que minimizan a enerxía libre.
Bioloxía
A relación entre a área superficial e o volume das células e os organismos ten un enorme impacto sobre a súa bioloxía (fisioloxía, comportamento e outras cualidades). Por exemplo, moitos microorganismos acuáticos incrementaron a súa área superficial para reducir a súa tendencia a afundirse e así mantérense preto da superficie con menos gasto enerxético.
Un incremento da relación área superficial-volume tamén significa unha maior exposición ao ambiente exterior. Os numerosos tentáculos das medusas e anemones son o resultado do incremento da área superficial para adquirir comida. Unha maior área superficial permite que se filtre unha maior cantidade de auga que rodea o animal para buscar comida.
Os órganos individuais en animais están a miúdo baseados no principio de ter unha maior área superficial. O pulmón é un órgano con numerosas ramificacións internas que incrementan a área superficial a través do cal se intercambian o oxíxeno e o dióxido de carbono entre o aire e o sangue. O intestino ten unha superficie interna con moitos repregamentos, o que incrementa a área a través da cal os nutrientes son absorbidos polo corpo; un cilindro do mesmo volume pero de paredes lisas absorbería moito menos.
As células poden ter unha grande área superficial en relación co volume se son moi longas (como as neuronas) ou con pregamentos (microvilosidades)
Un incremento da área superficial pode tamén orixinar problemas biolóxicos. Un maior contacto co ambiente pola superficie dunha célula ou un órgano en relación co seu volume) incrmenta a perda de auga e de substancias disoltas. Unha relación superficie-volume grande tamén presenta problemas para o control da temperatura corporal en ambientes desfavorables.
Propagación do lume
Nos incendios forestais unha importante medida que é interesante coñecer é a relación da área superficial dun sólido combustible en relación ao seu volume, xa que o espallamento do lume está frecuentemnte correlacionado coa relación superficie-volume do material combustible (por exemplo follas e pólas). Canto maior é o seu valor, máis rápido responde a partícula aos cambios nas condicións ambientais, como a temperatura e humidade. Os valores altos están correlacionados con tempos de ignición do combustible máis curtos (arde doadamente), e con velocidades de propagación do lume maiores.
Nanterre 92
O Nanterre 92, antes coñecido como Jeunesse sportive des Fontenelles de Nanterre ou JSF Nanterre, é un equipo de baloncesto profesional francés con sede na cidade de Nanterre (Hauts-de-Seine, Illa de Francia). Actualmente xoga na Ligue Nationale de Basket Pro A, a máxima categoría do baloncesto francés. Os seus maiores éxitos concéntranse na década de 2010, onde conseguen gañar unha Liga, dúas Copas, o EuroChallenge e a FIBA Europe Cup.
Historia
A Jeunesse sportive des Fontenelles de Nanterre foi fundada no ano 1927. Entre os anos 1990 e 1995, o equipo foi reforzado pola fusión entre a sección de baloncesto do club e o Entente Sportive de Nanterre. Coa súa sede en Nanterre, nos Hauts-de-Seine, o club vaga até o final da década de 1980 nas divisións departamentais e rexionais inferiores. Após a chegada dunha nova directiva ao club en 1987, o club comeza a subir de categoría. Desde 1989 até 2004 o equipo ascende até dez veces en quince anos sen descender nunca. As pezas angulares deste proxecto foron o presidente Jean Donnadieu e o adestrador Pascal Donnadieu, que permaneceron no posto durante todo este tempo.
O equipo debuta na Pro B, segunda categoría do baloncesto francés, na temporada 2004–05. No ano 2007 o club abre un centro de formación que permite, co apoio do Consello Rexional e o Concello de Nanterre, a doce xogadores compatibilizar os estudos co deporte de alto nivel. Ese mesmo ano o equipo chega á final da Copa de Francia, onde perden por 92–83 ante o Pau-Orthez. No ano 2011 o club gaña o campionato de Segunda División e ascende por vez primeira á máxima categoría. Despois do ascenso o equipo segue a mellorar até gañar en tan só dous anos o seu primeiro título de Liga, que virá acompañado da consecución de dúas Copas, e dous títulos europeos: o EuroChallenge e a FIBA Europe Cup. En febreiro de 2016 o club muda o seu nome de JSF Nanterre a Nanterre 92.
Pavillóns
O Nanterre 92 xoga os seus partidos coma local da liga francesa no Palais des Sports Maurice Thorez, con capacidade para 3.000 espectadores. Porén, ocasionalmente e para partidos europeos, o club usa o Halle Georges Carpentier de París con capacidade para 5.009 espectadores. O 11 de marzo de 2018, o equipo xogou un partido de Liga no U Arena de Nanterre, onde o Nanterre 92 venceu ao ASVEL Basket por 81–80 ante 15.220 espectadores, máxima asistencia a un partido da competición gala da súa historia.
Competicións locais
Liga Copa Supercopa Segunda División
Competicións europeas
FIBA Europe Cup EuroChallenge
Mpumalanga
thumb|Situación de Mpumalanga dentro de Suráfrica.
Mpumalanga é unha provincia de Suráfrica con capital na cidade de Mbombela, formada en 1994 con parte do Transvaal e os antigos bantuntáns de KwaNdebele, KaNgwane, Bophuthatswana e Lebowa e que ata o 24 de agosto de 1995 tivo como nome Transvaal Oriental. A súa superficie é de 76.495 km² e a poboación de 4.039.939 habitantes (2011) na súa maioría de etnias swazi e zulú.
CouchSurfing
O CouchSurfing, un proxecto ademais dun neoloxismo en lingua inglesa, é un servizo internacional de hospedaxe de balde, con base e funcionamento en Internet.
Couchsurfing funciona coma unha plataforma na que os usuarios poden tanto ofertar como solicitar hospedaxe. A diferenza de CouchSurfing, existen outras plataformas similares de pago coma Airbnb.
Historia e características
En xullo de 2008, tiña máis de 600.000 membros (dos que 300 son residentes en Galiza), cun total de membros repartidos en máis de 230 países. Moitos destes membros son usuarios activos do sitio.
Os membros usan o sitio, creado por Casey Fenton, para coordinar aloxamentos. Inclúe perfís completos, e varios sistemas para garantir a seguridade e confianza dos viaxeiros. Ademais, existen un chat e grupos de discusión.
A participación en CouchSurfing é libre e gratuíta. Cada membro pode dialogar e requirir a axuda dos outros membros, tendo cadanseus compromisos de cara á comunidade. Os usuarios do servizo dispoñen dunha interface clara que lles permite expor amplamente o seu perfil (gustos, preferencias, intereses, esixencias ós invitados...). Tamén é posible ilustra-lo perfil con fotos persoais ou do sofa-cama proposto. Calquera pode engadir un comentario sobre os seus invitados ou anfitrións. As condicións da estadía (aloxamento, visitas, actividades...) determínanse de común acordo entre os usuarios antes da visita. O interese deste servizo vai mais aló do simple aloxamento: trátase dunha oportunidade de facer encontros culturais cosmopolitas, a baixo custo.
Funcionamento
A inscrición á organización é gratuíta, e basta con rexistrarse no sitio. A actividade principal da asociación consiste no intercambio de aloxamento.
Sendo anfitrión, un membro ofrece a posibilidade de aloxar ós demais. Non é obrigatorio, pero está recomendado. Sendo surfeiro (invitado), un viaxeiro pode buscar e pedir aloxamento no seu lugar de destino. O intercambio debe de ser gratuíto, o que non exclúe os detalles de cortesía co anfitrión (levar un agasallo, preparar o almorzo etc.).
Linguas
O sitio foi creado en inglés, e está traducido (parcialmente) ó alemán, ó castelán, ó chinés, ó coreano, ó dinamarqués, ó finés, ó francés, ó grego, ó italiano, ó lituano, ó neerlandés, ó polaco, ó portugués, ó romanés, ó ruso, ó turco ó xaponés.
Castelo de Medina de Pomar
O Castelo de Medina de Pomar é máis coñecido como Castelo dos Velasco, ou Alcázar dos condestables de Castela, que son os nomes que máis comunmente recibe. O castelo atópase no extremo sueste do recinto amurallado da cidade de Medina de Pomar (Provincia de Burgos, Castela e León, España).
Historia
O Castelo foi mandado edificar por D. Pedro Fernández de Velasco, que foi Camareiro Maior do rei Henrique II, quen dooulle a cidade de Medina de Pomar en pagamento dos servizos prestados nas loitas que mantivo contra o seu medio irmán o rei Pedro I "O cruel". Este feito fai supoñer que cara a 1370 se comezase a súa construción, confirmando a súa finalización en tempos do seu fillo máis vello D. Juan Fernández de Velasco, segundo consta na escritura de modificación da fundación do Hospital da Misericordia feita polos seus fillos D. Pedro e a súa esposa Beatriz Manrique en Villadiego o 30 de outubro de 1433.
Edificio
Foi pazo e castelo defensivo. Coñecido popularmente co nome de "As Torres", magníficas defensas robustas, cadradas e ameadas, abertas cara a unha praciña actualmente ampliada e construídas sobre a parte alta da cidade. Compostas por dúas torres cuadrangulares, unha máis alta e outra máis baixa, unidas por un corpo central, máis baixo e estreito.
Estaba percorrido por un friso mudéxar feito con xeso, formado por medallóns unidos entre si por outros lobulados e polas armas dos Velasco, que con adornos e debuxos entrelazados caprichosamente parecían celosías; desafortunadamente foron destruídos na súa meirande parte durante a súa última restauración. Na parte inferior, en toda a súa lonxitude aparecía unha franxa en caracteres góticos formando inscricións latinas difíciles de ler polo descascado do xeso. Consérvanse palabras que fan supoñer pertencen a versículos bíblicos e á oración do Pai Noso. No seu chan existiu un magnífico pozo, hoxe cegado, destinado ao aprovisionamento do castelo.
A torre sur conservou en mellores condicións o friso do mesmo estilo co engadido de inscricións arábicas, escritas en caracteres africanos e cúficos (lese repetidamente en latín "Mater Dei miserere mei, Mater Dei miserere mei"). Nas exornacións dos ángulos e nos medallóns lese en caracteres arábicos "non é vencedor senón Alá, el é o mellor, o custodio". Corresponde esta zona ao salón nobre destinado a conferencias, reunións e cursos de verán, e ao arquivo municipal.
A torre norte carecía de decoración e debeu dedicarse a apousentos das xentes de armas, encargados da súa custodia e defensa e da servidume dos señores. As cubertas en orixe serían terrazas de madeira, aínda que reformas posteriores o converten nun tellado de dúas augas no corpo central e piramidais nas torres.
No ano 1896 os Duques de Frías cédeno en usufruto ao Concello de Medina de Pomar, o cal finalmente obterá a súa completa propiedade (este documento encóntrase actualmente exposto na sala dos Meiriñados do propio edificio). En 1931 foi declarado Monumento BIC. Hoxe en día o seu interior acolle o Museo Histórico dos Meiriñados.
Illas do Duque de Gloucester
350px|dereita As illas do Duque de Gloucester (en francés îles du Duc de Gloucester) é un grupo de tres atois das Tuamotu, na Polinesia Francesa, incluídos na comuna de Hao. Están situados nunha posición afastada, ao suroeste do arquipélago, a 480 km ao sueste de Tahití. A illa máis próxima é a illada Hereheretue que ás veces a inclúen no mesmo grupo. Os tres atois son: Anuanuraro, Anuanurunga e Nukutepipi. Foron descubertos en 1767, polo inglés Philip Carteret.
Anuanuraro
Anuanuraro é o máis grande dos tres atois, cunha superficie total de 18 km². As súas coordenadas son.
Anuanurunga
Anuanurunga é un atol situado a 25 km ao sueste de Anuanuraro. As súas coordenadas son:.
O atol, de forma circular, ten unha superficie total de 7 km², cunha lagoa pechada sen ningún paso cara ao océano. A barreira exterior de coral está practicamente mergullada, e as terras emerxidas constan de catro illotes. O atol é visitado ocasionalmente.
Nukutepipi
Nukutepipi é un atol situado a 30 km ao sueste de Anuanurunga. As súas coordenadas son:.
O atol, de forma circular, ten unha superficie total de 0,6 km², e é ocasionalmente visitado. Dispón dun aeródromo privado que pertence a Jean-Pierre Fourcade, un dos grandes comerciantes de perlas negras.
Celeiro
Celeiro pode referirse a:
Amais, como topónimo pode referirse a:
O val dos cabalos
O val dos cabalos (na versión orixinal The Valley of Horses) é unha novela histórica escrita pola autora estadounidense Jean M. Auel en 1982.
Sinopse
Logo de ser expulsada do Clan do Oso das Cavernas, Ayla decide ir na busca dos que son coma ela, as xentes do Cro-Magnon, e comeza unha viaxe chea de perigos ata que atopa unha cova onde vivir durante unha tempada. Debido á súa mente brillante descubrirá cousas inimaxinables, como domesticar animais e facer lume coas pedras. Tamén coñecerá a un dos que ela chama "Outros", un home que se asemella a ela chamado Jondalar.
La Nación (Buenos Aires)
La Nación é un xornal matutino da Arxentina, editado na cidade de Buenos Aires. Foi fundado polo expresidente Bartolomeu Mitre e o seu primeiro exemplar publicouse o 4 de xaneiro de 1870. De formato "saba", é o segundo diario en cantidade de circulación no país.
Historia
Ao seu primeiro director e fundador sucedérono os seus fillos, Bartolomeu Mitre y Vedia e Emilio Mitre. Este último creou S.A. La Nación en 1909, a cal segue sendo a sociedade propietaria do diario. Entre 1909 e 1912 os co-directores foron os netos do fundador, Luís e Jorge. Logo o primeiro presidiría o directorio, e o segundo sería director xornalístico. En 1932 Luís Mitre asume ambas as funcións, que mantén ata a súa morte en 1950. Desde entón ata a súa morte en 1982 o diario sería conducido por Bartolomeu Mitre, bisneto do fundador, e desde 1982 ata o presente (2007) por Bartolomeu Mitre, tataraneto do fundador.
É visto polo xeral como un dos diarios arxentinos máis prestixiosos e con maior traxectoria, que soubo ter unha continuidade no seu estilo e orientación ao longo do tempo. Actualmente é o segundo diario en cantidade de circulación na Arxentina, detrás de Clarín.
O seu lema é: "La Nación será una tribuna de doctrina" (A Nación será unha tribuna de doutrina).
Orientación política
De tendencia tradicionalmente conservadora, adoita ser a vía de expresión de sectores afíns á Igrexa Católica, ás Forzas Armadas e aos grandes produtores agropecuarios da Arxentina. Con todo, polas súas columnas e notas de opinión pasaron personalidades das máis variadas cores políticas.
Seccións
O diario conta con 5 seccións fixas diarias:
e 16 suplementos semanais: Na súa última páxina publícanse as tiras cómicas. Entre elas, as de Maitena e Liniers.
Castro de Lousada
Castro de Lousada é un poboado castrexo de cumio fortificado situado na parroquia de Loira, concello de Valdoviño.
Ten forma circular duns 90 metros de diámetro cunha soa liña defensiva. Ten un acceso cara ao sur e limita ao leste co río das Ferrerías.
Brucella
Brucella é un xénero de bacterias gramnegativas que recibiu o seu nome polo patólogo escocés David Bruce (1855-1931). Son bacterias pequenas, de 0,5 a 0,7 por 0,6 a 1,5 µm), non móbiles, non encapsuladas con forma de cocobacilo, que funcionan como parasitos intracelulares facultativos.
As especies de Brucella son a causa da brucelose, que é unha zoonose, é dicir, que afecta a animais pero que se pode transmitir dos animais aos homes. Transmítese por inxerir comida contaminada (como produtos lácteos non pasteurizados), contacto directo con animais infectados, ou inhalación de aerosois. A transmisión de humano a humano é extremadamente rara, pero pode darse por contacto sexual ou de nai a fillo. A brucelose tamén se considera unha enfermidade laboral debido á súa grande incidencia entre as persoas que traballan con animais (por exemplo en matadeiros). A mínima exposición infecciosa é de entre 10 - 100 organismos.
As Brucella patóxenas poden causar abortos en animais femias ao colonizaren o trofoblasto placentario, e esterilidade en machos.
As distintas especies de Brucella son xeneticamente moi similares pero cada unha ten unha diferente especificidade de hóspede (ver máis abaixo). Por esa razón, na taxonomía do NCBI a maioría das brucelas clasifícanse co nome Brucella melitensis.
Brucelose humana
David Bruce illou B. melitensis de soldados británicos procedentes da campaña da guerra de Crimea, que morreron de febres en Malta (febre de Malta, de onde vén o nome da especie melitensis). Despois dunha exposición á Brucella, os humanos xeralmente pasan por un período de dúas a catro semanas de latencia antes de empezar a mostrar síntomas. Os síntomas inclúen febre aguda (>90% de todos os casos), dor de cabeza e de articulacións (>50%), suores nocturnas, fatiga e anorexia. Posteriormente poden presentarse complicacións como artrite ou epididimoorquite, espondilite, neurobrucelose, abscesos hepáticos, e endocardite, esta última potencialmente mortal.
A brucelose humana e animal teñen en común a persistrencia da bacteria nos tecidos do sistema fagocítico mononuclear, que inclúe ao bazo, fígado, ganglios linfáticos e medula ósea. As brucelas poden tamén afectar ao sistema reprodutor masculino.
No mundo, estímase que hai uns 500.000 casos de brucelose cada ano.
Diagnose
Brucella íllase en hemocultivo con medio Castaneda. Moitas veces cómpre unha prolongada incubación de ata seis semanas, xa que son de lento crecemento, pero as modernas máquinas automatizadas de cultivo adoitan conseguir resultados positivos en sete días. Con tinguidura de Gram aparecen como densos grupos de cocobacilos gramnegativos e son moi difíciles de ver. Nos últimos anos as técnicas de diagnóstico molecular baseadas no compoñente xenético do patóxeno son as máis usadas.
É fundamental poder diferenciar Brucella de Salmonella, que pode ser tamén illada en hemocultivo e é igualmente gramnegativa. Pero poden diferenciarse pola proba da urease, que se é positiva se trata de Brucella e se é negativa é Salmonella.
Manuel Lueiro
O nome de Manuel Lueiro pode referirse a:
Brucella
Diagnose
A proba serólóxica para a identificación de anticorpos contra Brucella en soro de bovino determina a presenza de inmunoglobulinas IgG a pH baixo. A proba demostra que as aglutininas presentes no soro do animal con brucelose xeran aglutinación ao entraren en contacto co antíxeno. As IgG son detectables despois de pasadas dúas ou tres semanas desde a infección, mentres que as IgM son detectables en fases temperás da infección. O pH é un factor que determina a especificidade da proba, xa que a pH ácido se inhibe a aglutinación de inmunoglobulinas non específicas contra Brucella, o cal podería xerar falsos positivos.
A brucelose adquirida no laboratorio é común. Isto ocorre as máis das veces cando non se pensa que exista no caso estudado a enfermidade ou ata que os cultivos dan positivo, momento en que a mostra xa foi manexada por varios membros do persoal do laboratorio.
Tratamento
Non se realizaron ensaios clínicos que sirvan de guía para un tratamento óptimo da brucelose, pero a combinación máis usada é un tratamento de tres semanas cos antibióticos rifampicina e doxiciclina dúas veces ao día, que é eficaz; a vantaxe deste réxime de tratamento é que é unha medicación oral, polo que non se precisan inxeccións; porén, ten bastantes efectos secundarios (náuseas, vómitos, perda de apetito).
Especificidade de hóspede e brucelose animal
As especies de Brucella encóntranse fundamentalmente en mamíferos:
Xenómica
Secuenciáronse os xenomas da maioría das especies de Brucella e tipicamente codifican de 3.200 a 3.500 marcos abertos de lectura (ORFs). Exemplos son:
Os datos xenómicos para estas e outras cepas de Brucella están dispoñibles nas bases de datos GOLD e PATRIC.
Efecto da luz azul
A infección dos macrófagos por B. abortus é estimulada pola luz azul no tipo salvaxe pero está limitado nos mutantes fotoquimicamente inactivos e nulos, parece que debido que unha quinase que contén histidina e flavina funciona como un fotorreceptor que regula a virulencia de B. abortus. Inversamente, se privamos a B. abortus da luz azul a súa taxa de reprodución baixa un 90%.
Hipótese de Riemann
miniatura|Parte real (vermello) e parte imaxinaria (azul) da liña crítica Re(s) = 1/2 da función zeta de Riemann. Poden verse os primeiros ceros non triviais en Im(s) = ±14,135, ±21,022 e ±25,011. miniatura|Un [[Coordenadas polares|gráfico polar de zeta, isto é, Re(zeta) vs. Im(zeta), ao longo da liña crítica s=it+1/2, con t con valores desde 0 a 34.]] En matemática pura, a hipótese de Riemann, formulada por primeira vez por Bernhard Riemann en 1859, é unha conxectura sobre a distribución dos ceros da función zeta de Riemann ζ(s).
A hipótese de Riemann, pola súa relación coa distribución dos números primos no conxunto dos naturais, é un dos problemas abertos máis importantes na matemática contemporánea.
O Instituto Clay de Matemáticas ofreceu un premio dun millón de dólares á primeira persoa que desenvolva unha demostración correcta da conxectura. A maior parte da comunidade matemática pensa que a conxectura é correcta, aínda que outros grandes matemáticos como J. E. Littlewood e Atle Selberg se mostraron escépticos, aínda que o escepticismo de Selberg foi diminuíndo dende os seus días de mocidade. Nun artigo en 1989 suxeriu que un análogo debe ser certo para unha clase moito máis ampla de funcións (a clase de Selberg).
Manuel Nogueira Insua
Manuel Nogueira Insua foi un mestre, agrarista e político galego.
Hipótese de Riemann
Definición
A función zeta de Riemann ζ(s) está definida da seguinte maneira:
Manuel Nogueira Insua
Traxectoria
Sobriño de Antonio Insua Rey. Mestre en Amio. Presidente da Sociedad de Agricultores y Ganaderos de Calo (1916). Foi detido en 1917 con Manuel Lueiro Edreira pola súa participación na folga xeral dese ano. Foi elixido alcalde de Teo en 1922 e permaneceu no cargo ata a ditadura de Primo de Rivera. Foi presidente da Unión Patriótica de Teo. Foi candidato monárquico nas eleccións municipais do 12 de abril de 1931. Fundou en 1934 a Federación de Sociedades e Sindicatos Agrícolas de Teo, da que foi elixido presidente.
Hipótese de Riemann
Definición
Para todos os números complexos s ≠ 1, pódese prolongar analiticamente mediante a ecuación funcional:
Esta posúe certos valores, chamados ceros "triviais" para os cales a función zeta se anula. Da ecuación pódese ver que s = −2, s = −4, s = −6, ... son ceros triviais. Existen outros valores complexos s comprendidos entre 0 < Re(s) < 1, para os cales a función zeta tamén se anula, chamados ceros "non triviais". A conxectura de Riemann fai referencia a estes ceros non triviais afirmando:
Por tanto os ceros non triviais deberían atoparse na liña crítica s = 1/2 + it onde t é un número real e i é a unidade imaxinaria. A función zeta de Riemann, ao longo da liña crítica foi estudada en termos da función Z, cuxos ceros corresponden aos ceros da función zeta sobre a liña crítica.
Historia
En 1896, Hadamard e de la Vallée-Poussin probaron independentemente, que ningún cero podía estar sobre a recta Re(s) = 1. Xunto coas outras propiedades dos ceros non triviais demostradas por Riemann, isto mostrou que todos os ceros non triviais deben estar no interior da banda crítica 0 < Re(s) < 1. Este foi un paso fundamental para as primeiras demostracións do teorema dos números primos.
En 1900, Hilbert incluíu a hipótese de Riemann na súa famosa lista dos 23 problemas non resoltos: é parte do problema 8 na lista de Hilbert xunto coa conxectura de Goldbach. Cando se lle preguntou que faría se se espertase tras durmir cincocentos anos, Hilbert contestou que a súa primeira pregunta sería se a hipótese de Riemann fora probada. A hipótese de Riemann é o único problema dos que propuxo Hilbert que está no premio do milenio do Instituto Clay de Matemáticas.