cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dogma 95
Historia
A finais da década do 2000 a chegada da tecnoloxía de vídeo en cámaras fotográficas contribuíu ao aumento de filmes e curtametraxes seguindo en maior ou menor medida as regras do manifesto. Porén, debido aos avances tecnolóxicos e á calidade a estética destas producións está moi afastada dos filmes rodados en cinta.
Usos e abusos
As regras foron rotas desde o primeiro filme Dogma producido. Por exemplo, Vinterberg “confesou” que durante unha escena de Festen cubriu unha xanela, o que deu á escena unha iluminación especial. Von Trier usou a música de Le Cygne de Camille Saint-Saëns no filme Idioterne.
Desde o trixésimo primeiro filme Dogma (2002) un cineasta xa non necesita que a súa obra sexa verificada e identificada como dentro do movemento. Os fundadores orixinais comezaron a traballar en novos proxectos experimentais e o movemento rompeuse en 2005.
Filmes e directores
Os principais filmes do movemento foron:
Algúns dos directores adheridos ao grupo foron Thomas Vinterberg, Lars von Trier, Søren Kragh-Jacobsen, Kristian Levring, Jean-Marc Barr, Anthony Dod Mantle, Paprika Steen, Harmony Korine, Susanne Bier e Richard Martini.
As Fontelas, Muniferral, Aranga
As Fontelas é un lugar da parroquia de Muniferral no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística no 2009 só estaba habitado por unha muller.
Infanticidio feminino na China
miniatura|260px|Burying Babies in China (p.40, marzo de 1865, XXII) O infanticidio feminino na China trata sobre a práctica do infanticidio, sobre todo de meniñas, na República Popular da China e os seus predecesores, nunha historia de infanticidio feminino que abrangue máis de 2.000 anos. En todo o mundo, a práctica do infanticidio foi practicada desde a antigüidade como medio de control poboacional. É un método non sancionado de planificación familiar, que ten sido tolerado durante séculos na área até tempos recentes. O fenómeno tamén é referido como "xenerocidio do sexo feminino"; no entanto, a palabra "xenerocidio" pode ser utilizada para ambos os sexos.
Visión xeral
A práctica do infanticidio feminino na China, historicamente, era socialmente tolerada, aínda que sempre fose obxecto de críticas. Os budistas escribiron que a matanza de nenas traería mao karma e que, por outro lado, aqueles que salvasen a vida dunha nena quere a través de intervención ou por medio de presentes de diñeiro ou comida iría gañar un bo karma, levando  unha vida próspera, unha vida longa e de éxito para seus fillos. No entanto, a crenza budista na reencarnación significaba que a morte dun neno non era o fin, xa que ese neno iría renacer, con esa crenza diminuíndo a culpa sentida sobre o infanticidio feminino. O confucianismo e o infanticidio feminino, á súa vez, sempre estiveron en conflito. Ao colocar valor na idade máis avanzada, Confucio, con súa piedade filial, diminuía o valor dos nenos, mentres que a crenza confuciana de Ren levou os intelectuais confucionistas a apoiar a idea de que o infanticidio feminino estaba errado e que a práctica iría perturbar o equilibrio entre Yin-yang.
Cando os misioneiros cristiáns chegaron á China, ao final do século XVI, testemuñaron neonatos lanzados aos ríos ou en montóns de lixo. O século XVII, Matteo Ricci documentou que a práctica ocorría en varias provincias da China e dixo que a principal razón para a práctica era a pobreza. A práctica continuou até o século XIX e diminuíu vertixinosamente durante a era comunista, mais rexurdiu como un problema desde a introdución da política dun fillo a principios da década de 1980. O censo de 1990 mostrou unha razón sexual total de 1.066, unha relación sexual normal para todas as idades debe ser inferior a 1,02.
Séculos XIX e XX
miniatura|261x261px|Retrato chinés sobre o infanticidio por afogamento (1800) Durante o século XIX, a práctica era xeneralizada. Lecturas de textos da dinastía Qing mostran unha prevalencia do termo nü ni (afogar meniñas), e o afogamento era o método máis común usado para matar nenas. Outros métodos utilizados foron a asfixia e a fame. Deixar unha nena exposta aos elementos da natureza era outro método de matar unha lactante, a nena podería ser colocada dentro dun cesto que era, entón, colocado nunha árbore. Os conventos budistas creaban "torres de bebé" para as persoas deixaren nenos do sexo feminino. En 1845, na provincia de Jiangxi, un misioneiro escribiu que as nenas que eran deixadas expostas aos elementos da natureza sobrevivían uns dous días, de media, mentres as persoas que pasaban ignoraban a nena e os seus gritos. O misioneiro David Abeel relatou, en 1844, que entre un terzo e un cuarto de todas as nenas foron mortas tras o nacemento ou algún tempo despois.
En 1878, o xesuíta francés Gabriel Palatre documentou a súa pasaxe por 13 provincias chinesas, tamén encontraron evidencias de infanticidio, principalmente nas provincias de Shanxi e Sichuan. De acordo con informacións dos relatos de Palatre, a práctica foi máis amplamente difundida nas provincias do sueste e na rexión do río Lower Yangzi.
En 1930, Rou Shi, un membro notábel do Movemento do Catro de Maio, escribiu o conto "A Slave-nai". Nel,  retratou a extrema pobreza en comunidades rurais da China, que foi unha causa directa de infanticidio feminino.
Un documento publicado polo goberno chinés en 1980 declarou que a práctica do infanticidio feminino era un "mal feudalístico". A posición oficial do Estado sobre a práctica é que é un extravasamento de tempos feudais, e non é un resultado da política do fillo único do Estado. De acordo con Jing Bao-Nie, sería "inconcibíbel" crer que non hai ningunha conexión entre as políticas de planificación familiar do Estado e o infanticidio feminino.
O 25 de setembro de 1980, nunha "carta aberta", o Partido Comunista da China solicitou que os membros do partido desen o exemplo e tivesen só un fillo. A partir de cando a política do fillo único foi proposta por primeira vez, había preocupacións de que iso levaría a un desequilibrio na proporción entre os sexos. No inicio dos anos 1980, altos funcionarios tornáronse cada vez máis preocupados con relatos de abandono e infanticidio feminino, por parte dos pais que estaban desesperados por un fillo do sexo masculino. En 1984, o goberno tentou resolver o problema, axustando a política do fillo único para permitir que parellas cuxo primeiro fillo é unha meniña puidesen ter un segundo fillo.
Bell 412
O Bell 412 é un helicóptero utilitario da familia Huey fabricado por Bell Helicopter. Desenvolveuse a partir do Bell 212 e a súa principal diferenza é un rotor principal con catro pas de materiais compostos.
Deseño e desenvolvemento
O seu desenvolvemento comezou a finais dos anos 70 con dous Bell 212 convertidos en prototipos do 412. Un avanzado rotor principal de menor diámetro con catro pas substituíu ao de dúas pas do 212. O primeiro prototipo fixo o seu voo de estrea en agosto de 1979 e o modelo inicial foi certificado en xaneiro de 1981, emprezando as entregas ese mesmo mes. O modelo 412 model foi seguido pola versión 412SP (Special Performance), que contaba con máis capacidade de combustible, un maior peso máximo de engalaxe, e configuracións opcionais de asentos. En 1991 chegou o 412HP (High Performance), cunha transmisión mellorada, que substituíu á versión SP na produción. A seguinte variante foi o 412EP (Enhanced Performance), equipada cun sistema automático de control dixital dual. En 2013 Bell introducíu o 412EPI cun control electrónico para o motor mellorado PT6T-9, e un sistema de visualización de cristal na cabina semellante ao do Bell 429. Tamén conta cun sistema de navegación Garmin con pantalla táctil, e coas melloras BLR Strake e Fast Fin para aumentar o rendemento do aparello mentres permanece inmóbil.
Ácido alfa-linolénico
O ácido α-linolénico é un ácido graxo poliinsaturado de 18 átomos de carbono moi común nos aceites vexetais, que se considera un ácido graxo esencial necesario para a nosa boa saúde, que debe estar incluído na composición dos alimentos da nosa dieta. .
O ácido α-linolénico é un ácido carboxílico de 18 carbonos poliinsaturado con tres dobres enlaces todos eles en posición cis, situados nos carbonos 9, 12 e 15, polo que o seu nome estrutural é ácido todo-cis-9,12,15-octadecatrienoico. Como o último dos dobres enlaces está a tres carbonos do extremo final da cadea, é un ácido graxo omega-3 ou n-3. O seu punto de fusión é de -11 °C, polo que é un aceite ás temperaturas ambientais normais.
É un isómero do ácido gamma-linolénico, un ácido graxo omega-6 poliinsaturado, tamén importante para a nosa saúde, xa que se considera "condicionalmente esencial". Cando se fai referencia a ácido linolénico sen indicar se é a forma alfa ou a gamma, xeralmente se está falando da forma alfa.
Historia
O ácido alfa-linolénico foi illado por primeira vez por Rollett e citado na síntese de J. W. McCutcheon en 1942, e faise referencia a el xa nun estudo de Green e Hilditch's de 1930. Foi sintetizado artificialmente por primeira vez en 1995 a partrir de axentes homologantes C6. A síntese complétase cunha reacción de Wittig do sal de fosfonio [(Z-Z)-nona-3,6-dien-1-il]trifenilfosfonio bromuro co metil 9-oxononanoato, seguida de saponificación.
Fontes alimenticias
Os aceites de sementes son os máis ricos en ácido α-linolénico, especialmente os de colza, soia, noces, liñaza, e cánabo. O ácido α-linolénico tamén se obtén das membranas dos tilacoides dos cloroplastos das follas de verduras. O ácido α-linolénico é estable a altas temperaturas. Resiste temperaturas de ata 177 °C durante dúas horas.
Papel na nutrición e saúde
miniatura|100px|dereita|O [[liño é rico en ácido α-linolénico.]] O ácido α-linolénico, un ácido graxo omega-3 ou n-3, é un ácido graxo esencial, porque non pode sintetizarse dentro do corpo e debe tomarse como un compoñente dos alimentos da dieta, xa que o corpo o require para diferentes funcións e para manter unha boa saúde. A maioría das sementes e aceites vexetais son moito máis ricas en ácidos graxos omega-6 ou n-6 como o ácido linoleico (tamén esencial). Os ácidos graxos n-6 compiten cos n-3 para situarse nas membranas celulares e teñen diferentes efectos sobre a saúde humana. É importante para a saúde manter unha proporción axeitada entre os ácidos n-3 e n-6.''
O ácido α-linolénico non pode sintetizarse no corpo porque os humanos carecemos dos encimas 12- e 15-desaturases, que o poderían sintetizar a partir do ácido esteárico. O ácido eicosapentaenoico (EPA; 20:5, n−3) e o ácido docosahexaenoico (DHA; 22:6, n−3) poden obterse facilmente das graxas de peixe e teñen unha función importante en moitos procesos metabólicos. Estes ácidos pode sintetizalos o ser humano a partir do ácido α-linolénico da dieta, pero cunha eficiencia moi baixa. Como a eficiencia baixa da síntese dos ácidos graxos n-3 poliinsaturados de cadea longa fai diminuír a cascada de reacción de conversión do ácido α-linolénico, a síntese de ácido docosahexaenoico a partir de ácido α-linolénico está aínda máis restrinxida ca a de ácido eicosapentaenoico.
Admítese xeralmente que a causa de que o ácido linoleico (LA; 18:2, n−6) reduza a síntese de ácido eicospentaenoico é a competencia entre o ácido α-linolénico e o ácido linoleico polos encimas desaturantes e elongantes que actúan sobre ambos.
Efecto sobre o sistema nervioso
Un estudo de 2005 encontrou que a administración diaria de ácido α-linolénico reduce significativamente a ansiedade e o estrés, e os niveis de cortisol en estudantes.
As investigacións realizadas tamén suxiren un importante efecto neuroprotector do ácido α-linolénico en modelos in vivo  de isquemia e epilepsia inducida por ácido caínico (KA) ; porén, se a fonte era o aceite das sementes de liño, os residuos doutros produtos poden ter efectos adversos, porque conteñen glicósidos cianóxenos neurotóxicos e nonapéptidos cíclicos inmunosupresores.
Un estudo do ano 2011 realizado con 50.000 mulleres dirixido pola Universidade de Harvard, ao longo dun período de 10 anos, encontrou que un consumo alto de ácido α-linolénico (combinado cun baixo consumo de ácido linoleico) estaba asociado cunha significativa redución da depresión. Tamén encontrou que o consumo de ácido eicosapentaeoico e ácido docosahexaenoico de graxas de peixe non reducía a depresión.
Cancro de próstata
Un amplo estudo do ano 2006 non encontrou asociación entre o consumo total de ácido α-linolénico e o risco global de cancro de próstata. Pero outros múltiples estudos atoparon unha relación entre o ácido α-linolénico e un aumento do risco do cáncer de próstata. Este risco non dependía da fonte de orixe do ácido (carnes ou aceites vexetais). Un metaestudo recente (2009) concluíu que o ácido α-linolénico contribúe a incrementar o risco do cáncer de próstata, pero en pequena medida.
Hidroxenación e graxas trans
Para que os produtores de aceites consigan as características desexadas de textura, untuosidade e sabor, e para incrementar a duración en boas condicións dos produtos, a miúdo hidroxénanse os aceites insaturados vexetais. A hidroxenación implica facer reaccionar os aceites con gas hidróxeno a presión e temperaturas altas coa axuda dun catalizador como o óxido de platino. Os ácidos graxos insaturados hidroxenados convértense en saturados, aínda que esas graxas non son adecuadas para usalas nos alimentos, xa que son duras como a cera debido á longa lonxitude das cadeas dos ácidos graxos insaturados dos cales proceden. Para evitar isto, os aceites son só parcialmente hidroxenados, pero cando se realiza unha hidroxenación parcial, parte dos ácidos graxos insaturados que quedan convértese en graxas trans, que son malas para a saúde.
Un dos aceites máis consumidos no mundo na alimentación é o de soia, e en países como EEUU o 40% do aceite de soia proiducido é parcialmente hidroxenado. A baixa estabilidade oxidativa (enranciamento) do ácido α-linolénico é unha das razóns para que os produtores sometan o aceite de soia a esta hidroxenación.
Algunhas regulacións que obrigan a informar ou prohiben as graxas trans estimularon o desenvolvemento de soia baixa en ácido α-linolénico. Isto fai que o aceite sexa máis estable, requira menos hidroxenación e permite obter produtos libres de graxas trans. Outra estratexia é o silenciamento de xenes como o xene FAD2 aue codifica a Δ6-desaturase, que fai que o aceite de soia teña baixos niveis tanto de ácido α-linolénico coma de ácido linoleico. . Tamén se obtiveron híbridos naturais da soia ou modificados xeneticamente con produción de aceites baixos en ácido α-linolénico.
Saúde cardiovascular
Foi comprobada a influencia do ácido α-linolénico da dieta na saúde cardiovascular. Observáronse beneficios clínicos nalgúns, pero non en todos, os estudos. Unha revisión de 2005 concluíu que "O peso da evidencia favorece a recomendación dun consumo moderado de ácido α-linolénico (de 2 a 3 g diarios) para a prevención primaria e secundaria das enfermidades coronarias."
Aceites secantes
O ácido α-linolénico é o compoñente insaturado máis abundante de varios aceites secantes, como os aceites de perilla (Perilla frutescens), de noz ou de liñaza (semente de liño), que se engaden a vernices e pinturas ao óleo.
Cabeiro
O topónimo galego Cabeiro pode referirse a:
Primeira Autonómica de Galicia 2012/13
A tempada 2012–13 da Primeira Autonómica de Galicia iniciouse o 2 de setembro de 2012 e finalizou o 12 de maio de 2013.
Mundial de Fútbol de 1938
O Mundial de Fútbol de 1938 (en francés: Coupe du Monde 1938) foi a terceira edición do campionato do mundo de seleccións internacionais de fútbol, a Copa do Mundo FIFA. Xogouse en Francia entre o 4 e o 19 de xuño de 1938. O formato do torneo foi igual ao da anterior edición de en Italia, cunha fase de eliminatorias a partido único. En caso de empate, xogábase unha prórroga de 30 minutos, e se o resultado seguía igual, celebrábase un encontro de desempate ao día seguinte.
Primeira Autonómica de Galicia 2012/13
Grupo 4
O Melias viuse beneficiado polas renuncias do Nogueira de Ramuín, Barbadás B, Covadonga e Polígono San Ciprián. O A Peroxa, Rúa e Valenzá víronse prexudicados polos descensos do Arenteiro, Verín e Ponte Ourense de Preferente Autonómica, descendendo a Segunda Autonómica.
Grupo 5
O Salvaterra viuse prexudicado polo descenso do Marín de Preferente Autonómica, descendendo a Segunda Autonómica.
Mundial de Fútbol de 1938
O clima prebélico que se vivía antes da segunda guerra mundial marcou o torneo, onde só participaron quince países pola renuncia de. O país centroeuropeo, clasificado para a fase final, fora ocupada pola Alemaña nazi tres meses antes do torneo, tendo os seus xogadores que competir coa selección alemá. Ao igual que no anterior mundial, a gran maioría dos equipos eran do continente europeo (12 de 15). Os países de América do Sur negáronse a participar no torneo en protesta pola elección de novo dun país europeo para albergar o campionato. Os únicos representantes americanos foron o e debutante. O outro equipo non europeo do torneo foron as (actual Indonesia), que ademais foi o primeiro equipo asiático en participar.
O equipo italiano, vencedor catro anos antes, de novo adxudicouse o título de campión no Stade de Colombes após gañar na final a Hungría por 4 a 2. Entre os italianos destacou Giuseppe Meazza como a grande estrela do equipo. Por outra banda, o seleccionador Vittorio Pozzo foi o primeiro adestrador en gañar a Copa do Mundo en dúas ocasións. O máximo goleador do torneo foi o brasileiro Leônidas. Ao ano despois da finalización do torneo estourou a segunda guerra mundial, o cal produciu que o torneo non se retomase até a edición de 1950 no Brasil.
Antecedentes e elección
A elección da sede para o Mundial de 1938 tivo lugar en Berlín (Alemaña) o 13 de agosto de 1936 en plenos Xogos Olímpicos. Coas candidaturas de Francia, Alemaña e a Arxentina sobre a mesa, os membros da FIFA elixiron por maioría absoluta aos franceses. Era a segunda vez que un país europeo albergaría este evento, despois de que a anterior edición tivese lugar en Italia. Os arxentinos daban por seguro que serían os organizadores despois de que o presidente da FIFA e fundador da Copa, Jules Rimet, o insinuase aos dirixentes da Asociación do Fútbol Arxentino (AFA) nunha visita oficial. Segundo a súa versión, interpretaban que habería alternancia entre os continentes de Europa e América para cada edición. Con todo, Rimet quedou convencido co proxecto francés e o resto dos membros decantáronse a favor dos europeos polo número de estadios e por cuestións de transporte.
O Mundial de 1938 celebrouse nun contexto de crise política a finais da década de 1930. España estaba inmersa nunha Guerra Civil desde había dous anos, e o auxe do totalitarísmo en Italia e Alemaña supuña unha ameaza para a liberdade de Europa. Tres meses antes da Copa Mundial, o réxime de Adolf Hitler anexionara o estado de Austria como unha provincia do III Reich, dentro da súa política expansionista. Isto afectou á organización porque Austria, que estaba clasificada para a fase final, deixou unha praza vacante. En resposta, o público francés foi moi hostil contra italianos e xermanos nos seus encontros. En Asia a situación tamén era complicada debido á segunda guerra sino-xaponesa.
Clasificación
Por primeira vez nunha Copa Mundial a selección anfitrioa,, e a vixente campioa, , tiñan a praza asegurada. O resto de aspirantes debía competir nunha fase clasificatoria marcada polas retiradas e a situación política mundial. A fase de Europa tivo dificultades para configurar as eliminatorias. Un exemplo foi o contra : os suízos non querían ir a Lisboa para non cruzar unha España en guerra, así que se acordou un partido único en Milán que terminou en vitoria helvética. Ademais e, únicos representantes de África e Asia Occidental respectivamente, acabaron nos grupos europeos porque non tiñan rivais máis próximos nos seus continentes. Os palestinos caeron ante, mentres que Exipto foi expulsada por negarse a xogar contra en ramadán. As catro selecciones británicas tamén quedaron fóra porque non formaban parte da FIFA. Os únicos debutantes do vello continente foron e. Por outra banda, a pesar de ser ter clasificado, tivo que renunciar debido á anexión do país por parte de Alemaña tres meses antes da inauguración.
En América do Sur case todas as seleccións renunciaron en desconformidade coa elección de sede. Así, o Brasil foi o único representante do continente. A cota norteamericana quedou cuberta con, debutante na Copa Mundial grazas á renuncia de todos os seus rivais. Inicialmente estaba prevista unha eliminatoria directa entre varios países, mais a renuncia de varios deles levou á celebración dun triangular na Habana entre Cuba, e. O gañador viaxaría a Francia para enfrontarse a un país suramericano. Porén, a retirada de costarriqueños e güianeses por razóns económicas deu aos cubanos unha pasaxe directa á fase final.
De igual modo produciuse a clasificación das (actual Indonesia), primeiro representante de Asia nos mundiais. En xaneiro de 1938 estaba previsto que disputase un partido contra a selección do en Saigón (Indochina). Os nipóns renunciaron pola guerra sino-xaponesa e as Indias, sen praza garantida, debían viaxar en maio até Rotterdam (Países Baixos) para enfrontarse aos Estados Unidos, único rival norteamericano. Os estadounidenses non quixeron facer un desprazamento tan longo e, aínda que a Güiana Neerlandesa pediu substituílos, pois ao ser colonia neerlandesa non tiñan problemas para a viaxe, a FIFA non o permitiu.
Lista de participantes
As seguintes 15 seleccións disputaron a fase final.
Sedes
O torneo estaba programado para celebrarse en once estadios en dez cidades distintas. Con todo, finalmente o estadio Stade de Gerland de Lión non albergou ningún pola renuncia de Austria.
Goleadores
Con sete goles, Leônidas foi o máximo goleador do torneo. En total anotáronse 84 goles por 42 xogadores, dos cales dous foron considerados en propia meta.
As Corgas
O topónimo galego As Corgas pode referirse a:
Mundial de Fútbol de 1938
Clasificación retrospectiva
thumb|Un balón do torneo. En 1986, a FIFA publicou un informe no que facía unha clasificación das seleccións en cada Copa do Mundo. A clasificación de 1938 foi a seguinte:
Bacelares
O topónimo galego Bacelares pode referirse a:
Montesalgueiro, Muniferral, Aranga
Montesalgueiro é un lugar da parroquia de Muniferral no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 54 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 27 eran homes e 27 eran  mulleres.
Corythosaurus
Corythosaurus (gr. "lagarto con casco") é un xénero representado por unha única especie de dinosauro hadrosáurido, que viviu a finais do período Cretáceo, fai aproximadamente uns 70 millóns de anos, no Campaniano, no que hoxe é Norteamérica.
Moisés Pereiro
Moisés Pereiro Pérez, nado o 24 de febreiro de 1980 en Ourense, é un futbolista galego. Xoga de centrocampista e o seu actual equipo é o Pontevedra CF.
Vida persoal
É irmán do tamén futbolista Breogán Pereiro.
Aeroporto intercontinental George Bush
O aeroporto intercontinental George Bush é un aeroporto internacional en Houston, Texas, que serve á súa área metropolitana, a quinta máis grande dos Estados Unidos. Está situado a uns 37 quilómetros ao norte do centro da cidade, entre a Interestatal 45 e a Interestatal 69/U.S. O aeroporto ten voos regulares a un gran número de destinos tanto domésticos como internacionais. Foi bautizado na honra de George H. W. Bush, o 41º presidente dos Estados Unidos. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 41 622 594 pasaxeiros, converténdoo no 43º aeroporto máis concorrido do mundo.
Houston é o segundo centro de conexións para pasaxeiros máis grande de United Airlines, só por detrás do aeroporto Internacional O'Hare de Chicago. IAH foi o principal centro de conexións, tanto doméstico como internacional, de Continental Airlines antes da súa fusión con United Airlines.
O aeroporto serve como cidade focal para Spirit Airlines. Operando para United Express, as aeroliñas Expressjet Airlines e Skywest Airlines utilizan IAH como centro de conexións. Durante os anos 70 e comezos dos 80 o aeroporto serviu como cidade focal para varias grandes aeroliñas como a orixinal Braniff International Airways, Delta Air Lines, Eastern Air Lines, National Airlines e Pan American World Airways. Foi centro de conexións da aeroliña baseada en Houston Texas International Airlines e da aeroliña rexional Metro Airlines tamén baseada na área de Houston.
Aeroporto de Bagdogra
O aeroporto de Bagdogra é un aeroporto situado en Bagdogra, a uns 9 quilómetros de Siliguri, a 45 de Jalpaiguri e a 65 de Darjeeling, as cidades ás que serve principalme, no distrito indio de Darjeeling. Tamén é a porta de entrada por aire para as localidades de montaña (hill stations) de Kurseong e Kalimpong e doutras porcións da rexión norte de Bengala Occidental. É un dos poucos aeroportos da India sen impostos na venda de combustible de aviación.
Hoatzín
O hoatzín (Opisthocomus hoazin), é unha especie de ave tropical que vive en pantanos, bosques húmidos e mangleirais da bacía do río Amazonas e do delta do río Orinoco, en América do Sur.
Coñécense varias especies fósiles, incluíndo unha de África, e outra de Europa.
Características
miniatura|esquerda|200px|Moi precoz, o pito, coas gadoupas que ten, pode gabear polas ramas das árbores até que as ás lle permitan voar.
O hoatzín é do tamaño dun faisán, cunha lonxitude total de 65 cm, un longo pescozo e a cabeza pequena. A cara, sen plumas, é de cor azul; os ollos son de cor granate. A cabeza está coroada por unha crista de plumas acabadas en punta e cor marela. A cola é longa, de cor marrón pálida, acabada nunha punta ancha. As partes superiores do corpo son escuras, cun bordo de cor marrón pálido nas coberteiras alaress, e raias no lombo e a caluga. As partes inferiores son brillantes, e os flancos son de cor castaña arrubiada (visíbeis só cando a ave abre as súas ás).
Highway 61 Revisited
Highway 61 Revisited, amplamente considerado un dos mellores álbums da historia, foi o sexto na carreira do músico estadounidense Bob Dylan. Saíu ó mercado norteamericano o 30 de agosto de 1965 a través do selo Columbia Records. A canción "Like a Rolling Stone" foi considerada pola revista Rolling Stone como a mellor canción do pop e do rock.
Hoatzín
Características
Unha das súas característica diferencial é a de posuír poutas en dous dos seus dedos das ás.
Alimentación
O hoatzín é herbívoro: come follas e froitos. Ten un aparello dixestivo infrecuente nas aves, moi amplo, adpatado para a fermentación da materia vexetal, dunha maneira en certo modo análoga ao aparello dixestivo dos mamíferos ruminantes. Estas aves desprenden un mal olor, causado pola fermentación dos alimentos no seu parello dixestivo.
Highway 61 Revisited
Aínda que principalmente se trata de música acústica, Dylan usou a músicos de rock como banda de apoio en todas as cancións do disco, agás na balada de 11 minutos que pecha o álbum, "Desolation Row". Os críticos centráronse no xeito innovador no que Dylan combinou a música blues coa sutileza da poesía para crear cancións que capturasen o caos político e cultural dos Estados Unidos dese tempo.
Hoatzín
Costumes
O hoatzín é unha especie ruidosa, cunha variedade de chamadas roucas, incluíndo xemidos, grallos, asubíos e gruñidos. Estas chamadas a miúdo asócianse con movementos corporais, como a expansión das ás.
Taxonomía
É o único membro do xénero Opisthocomus, o que o converte na única especie existente da familia dos opistocómidos, e da orde dos opistocomiformes.
A posición taxonómica da familia foi moi debatida e aínda está lonxe de ser clara.
Xénero
miniatura|240px|No río Napo, [[Ecuador.]] O nome do xénero, Opisthocomus, está formado pola unión dos elementos do latín científico Opistho- e -comus. O primeiro está tirado da raíz do adverbio do grego antigo ὂπισθεν ópisthen, 'detrás', 'cara a atrás'; e o segundo derviva do subatantivo do grego antigo κόμη kómē, 'pelo', 'cabeleira'. Literalmente: 'os de cabeleira cara a atrás', en referencia á súa gran crista de plumas.
Descrición da especie, sistemática e evolución
A especie foi descrita orixinariamente en 1766 polo zoólogo alemán Statius Müller, co nome Phasianus hoazin.
Houbo moito debate sobre as relacións de hoatzín coas outras aves. Por mor das súas diferenzas foi situada na súa propia familia, a dos opistocómidos, e na súa propia orde, a dos opistocomiformes. En varias ocasións foi relacionado con outros taxa, como os tinamiformes, os galiformes, os rálidos, os otídidos (da orde dos gruiformes), os cariamiformes, gangas, columbiformes, musofáxidos, cuculiformes e coliiformes.
San Martiño, San Martiño de Berredo, A Bola
San Martiño é un lugar da parroquia de San Martiño de Berredo no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 6 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 3 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Leandro Carrillo Cabanas
Leandro Carrillo Cabanas, nado en Budiño (O Pino) o 1 de xaneiro de 1908 e finado en Moar (Frades) o 30 de xaneiro de 1948, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Labrego veciño de San Migueliño (Budiño). Enlace da guerrilla antifranquista, que tiña un acubillo no Castro de san Migueliño. Foi asasinado pola Garda Civil o 30 de xaneiro de 1948 entre A Garabanxa e O Barazón (Moar). Os veciños atoparon o cadáver e chamaron a Garda Civil, que ordenou o traslado a butilla da igrexa de Moar. Ao día seguinte apareceu o forense e e soterraron o cadáver no adro da igrexa de Moar, sen a presenza da familia, que o estaba buscando.
Vida persoal
Casou con María Naveiro Ramos, e tiña cinco fillos: Carnen, Dolores, Raúl, Estrella e Manuel Carrillo Naveiro
Astral Weeks
Astral Weeks é un álbum de folk rock e R&B de Van Morrison que saíu á venda en novembro de 1968 editado por Warner Bros. Records. Trátase dun disco de culto pero non tivo un éxito comercial significativo.
A Grande Arte
A Grande Arte é un filme brasileiro de 1991 dirixido por Walter Salles e protagonizado por Peter Coyote. Está bagamente inspirado no libro A Grande Arte do brasileiro Rubem Fonseca, un dos primeiros traballos teatrais de Salles. Foi escollido como candidato do Brasil para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 64ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Emblema de Turquía
miniatura|dereita|200px|Emblema usado nos pasaportes turcos A República de Turquía non ten un escudo de armas ou emblema oficial. O símbolo da portada do pasaporte turco é sinxelamente a estrela e a media lúa que se atopan na bandeira de Turquía.
O Ministerio de Relacións Exteriores de Turquía utiliza un círculo vermello que contén a lúa crecente e a estrela en dourado e orientadas verticalmente coa estrela na parte superior. Todo rodeado por un texto en dourado: "T.C. Dışişleri Bakanlığı" ("Ministerio de Relacións Exteriores da República de Turquía"). Unha variante deste emblema oval contén o texto dourado "Türkiye Cumhuriyeti Büyükelçiliği" ("Embaixada da República de Turquía") e é utilizado polas embaixadas turcas.
Chapela
O topónimo galego Chapela pode referirse a:
Amais, como alcume (adaptado do éuscaro Txapela, "boina"), pode referirse a:
Escudo de Rusia
miniatura|Escudo actual de Rusia.
miniatura|Escudo de Armas sinxelo do Imperio ruso. miniatura|Escudo de Armas completo do Imperio ruso, 1882. O escudo de Rusia ten as súas orixes no antigo Imperio Ruso, e foi restablecido despois da caída da Unión Soviética. A pesar de que sufriu varias modificacións dende o reinado de Iván III (1462-1505), como o cambio da cor da aguia de negro a ouro e a eliminación dos escudos dos territorios dominados por Rusia que rodeaban ó brasón central, o escudo actual deriva directamente das diferentes versións anteriores. O deseño cromático xeral corresponde ó do estandarte usado no século XV, e a forma da aguia remóntase á época de Pedro o Grande (Pedro I).
Consiste nun campo de goles cunha aguia bicéfala de ouro, coas ás despregadas. Sobre o seu peito atópase o escudo de Moscova, o cal tamén presenta un campo de goles onde se sitúa un xinete de prata cunha capa de azur, montado sobre un cabalo tamén de prata, matando coa súa lanza a un dragón de cor sabre. Tradicionalmente, o xinete representa a San Xurxo. A aguia sostén nas súas gadoupas un orbe e un cetro, e as súas testas están coroadas cada unha con coroas imperiais, e entre estas, sitúase outra meirande, unidas as tres por unha cinta.
Os dous maiores elementos representativos dos símbolos do Estado ruso (a aguia bicéfala e San Xurxo matando ó dragón) son anteriores a Pedro o Grande. O Selo de Estado de Iván III, Duque de Moscova, presentaba un xinete matando (ou loitando) a un dragón. A figura non foi identificada oficialmente como San Xurxo até 1730, cando foi descrito como tal nun decreto imperial. A forma antiga (un asasino de dragóns montado coñecido como San Xurxo o Vitorioso, en ruso Победоносец) sempre estivo asociada co Gran Ducado de Moscova, converténdose máis tarde no escudo de armas oficial da cidade de Moscova. A representación gráfica máis antiga dun xinete con lanza (1390) figura nun selo do príncipe Vasiliy Dmitriyevich. A serpe ou dragón foi engadida durante o mandato de Iván III. San Xurxo converteuse dende aquela no patrón de Moscova (e, por extensión, de Rusia).
Meet Joe Black
Meet Joe Black é un filme estadounidense dirixido por Martin Brest que foi estreado en 1998. Foi producido por Universal Studios e está vagamente baseado no filme de 1934 Death Takes a Holiday. Está protagonizado por Brad Pitt, Anthony Hopkins e Claire Forlani. Foi o segundo encontro entre Hopkins e Pitt nunha longametraxe dende Legends of the Fall.
As Nogueiras, Muniferral, Aranga
As Nogueiras é un lugar da parroquia de Muniferral no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 5 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 3 eran mulleres.
Pumariño, Recemel, As Somozas
Pumariño é un lugar da parroquia de Recemel no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 6 habitantes (5 homes e 1 muller).
Economía de Suráfrica
miniatura|left|[[Johannesburg.]] Suráfrica é unha economía de mercado emerxente, con abundantes recursos naturais, con sectores legais, de comunicación, enerxía e transportes ben desenvolvidos, ademais dunha Bolsa de Valores que é a 16a máis grande do mundo. A pesar da moderna infraestrutura do país soportar unha distribución eficiente de bens para os grandes centros, o fornecemento irregular de electricidade dificulta o crecemento económico. O país é un dos maiores produtores mundiais de ouro e diamantes. Existen grandes diferenzas entre a poboación de ascendencia europea, máis rica, e a poboación de orixe africana, máis pobre.
Primeiro ministro de Mauricio
miniatura|dereita|120px|Brazón de Mauricio O primeiro ministro de Mauricio é o xefe de goberno de Mauricio. Esta é unha lista dos primeiros ministros de Mauricio despois de 1968.
Alfonso Osorio de Moscoso
Alfonso Osorio de Moscoso Osorio de Moscoso, nado en Madrid o 25 de maio de 1858 e finado en Vilagarcía de Arousa o 24 de novembro de 1901, foi un avogado e político galego.
Interlingua (lingua artificial)
Interlingua é unha lingua artificial auxiliar desenvolvida entre 1937 e 1951 pola International Auxiliary Language Association (IALA). Encóntrase entre as linguas auxiliares artificiais máis utilizadas e é a lingua artificial naturalista máis empregada. Nas linguas artificiais naturalistas o vocabulario, a gramática e a fonética derivan do das linguas naturais, en vez de seren concibidos de forma autónoma. No caso de interlingua as linguas fonte ou "de control" son o portugués, o castelán, o francés, o italiano e o inglés, sendo tamén o latín un referente importante, así como outras linguas romances, o ruso ou o alemán de xeito máis ocasional. Interlingua trata de ser, en esencia, o "factor común" entre as linguas europeas.
A gramática e o vocabulario da interlingua foron completados no 1951. Alexander Gode foi un dos primeiros iniciadores deste esforzo; publicou unha gramática detallada, un dicionario interlingua-inglés e un libro introdutorio, titulado en Interlingua: Interlingua a prime Vista.
Interlingua ten seguidores nos EEUU, nos Países Baixos, en Rusia e particularmente en Suecia. Existen algunhas páxinas web en interlingua e un boletín mensual.
Agora interlingua tende a substituír o seu vocabulario tomado do latín clásico na versión orixinal de Gode polo vocabulario románico. Por exemplo, emer (comprar) vese substituído por comprar.
Historia
Despois da primeira guerra mundial houbo un interese crecente pola idea dunha lingua auxiliar internacional. Moitos lingüistas, intérpretes e científicos interesáronse polo desenvolvemento dunha linguaxe auxiliar óptima. Co seu apoio, a Asociación Internacional de Linguas Auxiliares (IALA) formouse en 1924 co financiamento de Alice Vanderbilt Morris para estudar esta cuestión. Finalmente, tras non conseguir compromisos entre as linguas auxiliares existentes, a IALA decidiu crear a súa propia linguaxe auxiliar utilizando principios científicos. A idea non era inventar unha lingua auxiliar senón extraer o seu vocabulario das palabras internacionais comúns entre as principais linguas europeas e estandarizala. Como se dixo "Non fai falta inventar unha linguaxe auxiliar. O que fai falta é só extraela".
A investigación sobre o desenvolvemento comezou en 1936 en Liverpool, Inglaterra, pero ante a ameaza de guerra, a IALA trasladou a súa operación de investigación a Nova York en 1939 baixo a dirección de Ezra Clark Stillman.
Nese ano reuniu un equipo de lingüistas para levar a cabo a tarefa. En 1934 Ezra Clark Stillman e o seu asistente o doutor Alexander Gode remataron o manual de Normalización interlingüística que describía o seu concepto de como extraer palabras das linguas que consideraban que contiñan a maior concentración de palabras: inglés, francés, italiano e español. (estes dous últimos agrupados nunha única lingua).
O traballo continuou durante a Segunda guerra mundial pero Stillman deixou a IALA en 1943 para servir ao goberno dos Estados Unidos. Gode ​​converteuse no director da investigación. En 1945, un Informe Xeral da IALA informou de que o equipo producira un vocabulario de máis de 20.000 palabras internacionais.
Celtas Cortos
Discografía
miniatura|250px|O grupo nun concerto en 2007 en [[Teulada.]]
Ángeles Ramírez
María Ángeles Ramírez Fernández coñecida como Ángeles Ramírez, é unha filósofa e  antropóloga española.
Traxectoria
Licenciouse en filosofía na especialidade de antropoloxía social e doutorouse en antopoloxía social e cultural na Universidade Autónoma de Madrid. Exerce como profesora na Universidade Autónoma de Madrid.
O seu traballo de investigación ten como liñas de investigación as relacións entre cultura e poder o xénero e os dereitos das mulleres nos contextos musulmáns e os novos modelos sociais produto dos imaxinarios relixiosos nas sociedades neoliberais.
En 2019 participou na Semana Galega de Filosofía dedicada ás fronteiras.
Sarah Winnemucca
Sarah Winnemucca Hopkins, nada como Thocmentony (que é o nome paiute do norte da flor Chelone) c. 1844 e finada o 16 de outubro de 1891, foi unha escritora, educadora e activista paiute.
Winnemucca naceu preto do lago Humboldt, en Nevada, no seo dunha influente familia paiute que liderou á súa comunidade para manter relacións amigables cos grupos de colonos anglo-americanos. Foi enviada a estudar a un colexio católico en Santa Clara, California. Cando estalou a guerra paiute entre os paiutes do lago Pyramid e os colonos, incluíndo algúns que eran amigos da familia Winnemucca, Sarah e algúns membros da súa familia viaxaron até San Francisco e Virginia City para escapar da loita. Gañaron a vida nos escenarios como "Unha familia real paiute." En 1865, mentres a familia Winnemucca estaba fóra, a súa banda tribal foi atacada pola cabalería dos Estados Unidos, que matou 29 paiutes, entre os que estaban a nai de Sarah e outros membros da súa familia política.
Por mor disto, Winnemucca converteuse en defensora dos dereitos dos pobos indíxenas, viaxou por todo o país para contarlles ós anglo-americanos a difícil situación do seu pobo. Cando os paiutes foron internados nun campo de concentración en Yakima, Washington despois da guerra bannock, viaxou a Washington, D.C. para protestar perante o Congreso para a súa liberación. Tamén sirviu ás forzas estadounidenses como mensaxeira, intérprete e guía, e como mestra dos nativos americanos encarcerados.
Winnemucca publicou Life Among the Paiutes: Their Wrongs and Claims (1883), un libro que é ó tempo unhas memorias e a historia do seu pobo durante os primeiros 40 anos de contacto cos colonizadores. Está considerada a "primeira autobiografía coñecida escrita por unha muller indíxena americana." O antropólogo Omer Stewart describiuno como "un dos primeiros e un dos máis perdurables libros etnohistóricos escritos por un indio americano," frecuentemente citado polos estudosos. Despois da publicación do libro, Winnemucca fixo unha xira polos Estados Unidos, ofrecendo lecturas sobre o seu pobo en Nova Inglaterra, Pennsylvania e Washington, D.C. Regresou ó Oeste, fundando unha escola privada para nenos nativos americanos en Lovelock, Nevada.
A partir do século XX, os estudosos prestaron unha atención renovada a Winnemucca polas súas contribucións. En 1993, foi engadida postumamente ó Salón da Fama dos Escritores de Nevada. No ano 2005, o estado de Nevada erixiu unha estatua dela feita polo escultor Benjamin Victor para o Salón Nacional das Estatuas no Capitolio dos Estados Unidos.
O legado de Winnemucca tamén xerou controversia. Algúns biógrafos quixeron lembrala polo seu activismo e traballo social para mellorar as condicións do seu pobo, mentres que outros criticárona pola súa tendencia a esaxerar o seu status social entre os paiutes. Tamén foi criticada polo seu pobo a asistencia ás forzas militares estadounidense nunha época na que os paiute estaban en guerra, así como a súa defensa da asimilación dos nativos na cultura anglo-americana. Porén, os paiutes recoñeceron o seu traballo social e o seu activismo a prol dos dereitos indíxenas.
Casa de Moeda de Colombia
miniatura|250px|[[Casa de moeda|Casa de Moeda de Colombia.]] A Casa de Moeda de Colombia foi unha ceca, fundada polo enxeñeiro militar español Alonso Turrillo de Yebra no século XVII. No presente, alberga a colección numismática e de arte do Banco da República. Atópase na rúa 11 con carreira 4, no barrio colonial de La Candelaria no centro de Bogotá. En 1975 foi declarada monumento nacional.
Historia da Casa
Alonso Turrillo de Yebra chegou en 1621 con ordenanzas reais que o acreditaban para crear a primeira casa de moeda no Novo Reino de Granada, e para iso, alugou unha casa baixa no barrio de La Candelaria da actual Bogotá para iniciar os labores de amoedación na que, de maneira artesanal se elaboraron entre outras, as primeiras maquinas de ouro de América, coñecidas como dobróns.
Case medio século despois durante o reinado de Fernando VI, a Casa amplíase para albergar as novas máquinas e a produción mecanízase para elaborar pezas circulares e de mellor factura. En 1756 o vicerrei Solís reinaugura a Casa, como pode lerse no friso da súa portada de pedra. A estrutura física da casa expándese e transforma a través de trescentos cincuenta anos en varias oportunidades. Dende os anos setenta do século XX realizáronse no claustro colonial obras de recuperación das súas características arquitectónicas orixinais que culminan en 1982. Na mostra numismática ilústranse varios aspectos que teñen relación directa coa moeda e a historia do inmoble e as súas diversas intervencións arquitectónicas.
Actualmente na Casa de Moeda o visitante poderá atopar, de maneira permanente, as exposicións das coleccións de arte e numismática do Banco da República, e varias salas de exposicións temporais.
A casa da moeda foi declarada Monumento Nacional de Colombia polo decreto 1584 do 11 de agosto de 1975.
Aeroporto de Badaxoz
O Aeroporto de Badaxoz é un aeroporto xestionado por Aena, que está localizado no concello de Badaxoz, a 14 km do centro urbano da cidade e a 45 km de Mérida.
Comparte pista e torre de control cunha base aérea do exército do aire español, a de Talavera la Real. A terminal civil e a base aérea están separadas pola pista, diferenciando así as dúas instalacións.
En 2007 marcou o seu récord de pasaxeiros, con 91 789. No ano 2017 rexistrou 49 304 pasaxeiros e 1 865 movementos de aeronaves.
Alto Gállego
250px|miniatura|Localización da comarca en Aragón.miniatura|dereita|250px|Concellos da comarca. O Alto Gállego (en aragonés: Alto Galligo) é unha comarca situada ao norte de Aragón e que ocupa a práctica totalidade do curso alto do río Gállego. A súa capital administrativa é Sabiñánigo.
Historia
Historicamente formaba parte da Jacetania, sendo o núcleo orixinal do antigo condado de Aragón. Os territorios históricos que a integran son o val de Tena, a terra de Biescas e o Serrablo.
Linguas
Xunto co castelán que é a lingua oficial e máis empregada, a lingua propia do Alto Gállego é o aragonés, falándose a súa variedade de aragonés central. Destacan entre os escritores en aragonés no Alto Gállego Ricardo Mur Saura, Óscar Latas Alegre ou Máximo Palacio.
Gemini 6A
Gemini 6AA foi a quinta misión tripulada do programa Gemini. A tripulación estaba formada por Walter M. Schirra e Thomas P. Stafford, sendo a tripulación de apoio Virgil I. Grissom e John W. Young.
Desenvolvemento da misión
Gemini 6A foi programada para ser lanzada varios días despois de Gemini 7 e atopala no espazo para facer as manobras e o atraque planeados co GATV 6. Os obxectivos da misión foron probar procedementos de lanzamento e cita espacial e voo en formación con Gemini 7. Como obxectivos secundarios estaban avaliar a capacidade de manobra da cápsula durante a reentrada e levar a cabo probas nos sistemas da nave e facer catro experimentos.