cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Veiga de Espiñareda
Historia
O actual concello é o herdeiro do señorío da abadía de Santo André de Espiñareda; este mosteiro, moi reformado, aínda se conserva. Os habitantes do lugar da Veiga da Espiñareda van xurdindo segundo evoluciona a vida monástica, fornecendo vasalos e criados para a súa manutención. O 3 de setembro de 1336, o Abade Fernando dá carta de poboación a 25 veciños, e aos que veñan morar á vila da Veiga, concedéndolles as súas propiedades dende Finolledo ata Sésamo, os montes de Oceiru e outros termos, a cambio de obrigas, pagamentos e impostos. O Abade comprométese a avogar ante o rei de todos os privilexios concedidos.
A vila de Veiga de Espiñareda está situada no norte da bisbarra do Bierzo (León - España), a 25 quilómetros de Ponferrada, capital e centro administrativo, xudicial e económico da bisbarra antes citada.
Trala agregación dos concellos de Burbia (no século XIX) e máis recentemente (en 1974), do Val de Finolledo, A Veiga de Espiñareda converteuse no concello máis extenso da zona, pois o seu termo se estende por 132,6 km² con 2 538 habitantes.
A capital e cabeceira do concello é A Veiga de Espiñareda que ten 1 577 habitantes. E tras ela: Sésamo, con 328; Val de Finolledo con 217; San Pedro de Oleiros, con 128; El Espín, con 89; Burbia, con 68; San Martín de Moreda, con 53; Moreda, con 43; Espinareda de Veiga, con 19; Vilar de Outeiro, con 7; Penoselo, con 5; A Bustarga, con 4; e As Salgueiras, (despoboado). Todos eles conforman este amplo concello e a gran maioría destes lugares son ideais para o descanso, a práctica de deportes e a contemplación da beleza das súas paraxes.
David Fernández Rivera
David Fernández Rivera, nado en Vigo o 29 de xaneiro de 1986, é un poeta, dramaturgo, músico e director teatral galego. Aínda que ten escrito algunha peza en galego (Alén do mar), publica principalmente en castelán.
Traxectoria
De familia humilde, dá os seus primeiros pasos no mundo da poesía para posteriormente axuntala coa súa dedicación teatral.
Publicou diversos libros de poesía, obras de teatro e organizado a súa propia compañía teatral. Ademais de pola súa poesía e teatro, recoñéceselle especialmente polo uso destas como vehículo para a denuncia e o activismo social.
Entre as súas queixas e reinvindicaciones, móstrase unha clara alternativa de renovación, non exclusivamente humana, senón de todas as súas manifestacións artísticas, que considera desenvolvidas maioritariamente en catividade.
Traxectoria poética
David Fernández Rivera iniciou a súa andaina literaria con gran precocidad. Publicou o seu primeiro poemario con dezaoito anos baixo o título Caminando entre brumas, un libro que saíu á luz de mans da editorial Toro de Hierro, que dirixía o poeta Ángel Padilla, quen declararó no prólogo do mesmo, que o seu autor era un xenio da poesía.
No 2005 chegaron os poemarios Sentimiento y luz (acompañando as fotografías de Luís Lorenzo) e Canciones de mi ausencia. Estes dous libros reúnen moitos dos poemas que o acompañaron ao longo dos anos nos escenarios, aos cales puxo música e voz no disco e espectáculo poético Ecos de la noche, como é o caso dos poemas Al Alba, Mili ou Alén do mar.
Jean Gabin
Jean-Alexis Moncorgé, nado en París o 17 de maio de 1904 e finado en Neuilly-sur-Seine (Altos do Sena) o 15 de novembro de 1976 foi un actor francés coñecido como Jean Gabin ([ʒɑ̃ gabɛ̃]).
Traxectoria
Gabin naceu en París, fillo de Madeleine Petit e Ferdinand Moncorgé, artista de café que empregaba como nome artístico Gabin. Criouse en Mériel (Val do Oise) e abandonou o colexio axiña, traballando como peón ata os dezanove anos, cando entrou no mundo do espectáculo cun pequeno papel nunha produción de Folies Bergères.
David Fernández Rivera
Traxectoria poética
O 2010 publica Sahara, un tratado de filosofía en verso. Extremadamente hermético e expresivo. Nel poeta fotografa cunha cámara de versos todo aquilo que lle rodea, penetrándose nos labirintos máis sanguentos do ser humano, da tolemia, da inquietudes baleiras, a etioloxía da dor, etc.
Jean Gabin
Traxectoria
Continuou a interpretar papeis ata que entrou no servizo militar. Cando o rematou, volveu traballar co nome de Jean Gabin en music halls e operetas de París imitando o estilo de Maurice Chevalier. Participou nunha xira por Suramérica e á volta conseguiu traballo no Moulin Rouge, facendo personaxes cada vez máis importantes e protagonizando en 1928 dous filmes mudos.
David Fernández Rivera
Traxectoria poética
Nesta etapa as súas influencias estiveron marcadas por artistas da psicodelia como Syd Barrett.
Jean Gabin
Traxectoria
Dous anos despois pasou ao cinema sonoro coa produción Chacun sa Chance. Conseguiu sona coa súa interpretación en Maria Chapdelaine, dirixido en 1934 por Julien Duvivier. En 1937, de novo con Duvivier, protagonizou o éxito Pépé le Moko, que lle deu fama internacional. Participou tamén en filmes de Jean Renoir coma La Grande Illusion ou A besta humana.
David Fernández Rivera
Traxectoria poética
A pesar de caer nunha nova depresión, en 2014 publicou o final da triloxía poética con Ágata, un poemario que reclama un achegamento afastado das regras da razón.
Jean Gabin
Traxectoria
Chamado por Hollywood, rexeitou as ofertas ata o inicio da Segunda Guerra Mundial. Trala ocupación de Francia, uniuse a Renoir e Duvivier nos Estados Unidos. Divorciado da súa segunda esposa en 1939, durante a súa estadía en Hollywood Gabin iniciou un tórrido romance con Marlene Dietrich. Porén, os seus filmes estadounidenses non tiveron éxito. Cunha personalidade difícil, feriu a súa carreira en Hollywood mentres traballaba para a RKO Pictures: contratado nun filme, no último momento esixiu que Dietrich fixera o papel coprotagonista e o estudio rexeitouna. Cando Gabin insistiu foi despedido e abandonouse o proxecto.
David Fernández Rivera
Carreira teatral
miniatura|Inauguración dun poema visual de David Fernández Rivera no Porriño en 2017. David Fernández Rivera foi coñecido ao longo de toda a súa traxectoria como un poeta que levaba a poesía aos máis diversos ámbitos. Fixo teatro como materialización da súa poesía, pero tamén fixo teatro coa perspectiva de levar a súa mensaxe a través das artes escénicas.
Jean Gabin
Traxectoria
Impertérrito, uniuse ás forzas militares do xeneral Charles de Gaulle e foi condecorado polo seu valor no norte de África. Tralo desembarco de Normandía Gabin formou parte do continxente militar que liberou París.
David Fernández Rivera
Carreira teatral
Practicamente todo o seu teatro caracterízase pola inclusión de elementos, figuras ou imaxes tanto físicas como textuais, tomadas directamente da poesía.
Jean Gabin
Traxectoria
En 1946 foi contratado por Marcel Carné para Les Portes de la Nuit, pero o seu comportamento fixo que fose despedido de novo. Atopou entón un director e produtor francés disposto a contratalo a el e a Marlene Dietrich, pero o filme, Martin Roumagnac, foi un fracaso e acabou a súa relación persoal. En 1947 Gabin volveu o teatro, mais a produción tamén foi un fracaso.
David Fernández Rivera
Carreira teatral
No campo teatral ha traballado desde técnico de luces, axudante de montaxe, actor, coreógrafo ou director.
Jean Gabin
Traxectoria
A pesar de que a carreira parecía destinada ao esquecemento, volveu á primeira liña co Touchez pas au grisbi (1954), de Jacques Becker, que foi un éxito internacional. Nos seguinte vinte anos participou en máis de cincuenta filmes, moitos deles éxitos de crítica e público.
David Fernández Rivera
Carreira teatral
Escribe con quince anos de idade o texto teatral Vermello sobre Negro, ambientado na guerra civil.
Jean Gabin
Traxectoria
Faleceu de leucemia no Hospital Americano de París. Foi incinerado e as súas cinzas foron lanzadas ao mar dende un barco con honores militares.
David Fernández Rivera
Carreira teatral
En 2009 crea a Compañía de David Fernández Rivera, agrupación coa que trata de levar poesía, música e teatro, non só ás cidades, senón tamén á contorna rural. Para ela escribiu e dirixiu, entre outros, o espectáculo Alambradas V.L. (2010).
República
miniatura|A República alimenta ós seus fillos e instrúeos. Pintura de [[Honoré Daumier, 1848.]] Unha república (do latín: res publica = cousa pública) é unha forma de goberno no que o poder reside no pobo, e o goberno está gobernado por líderes electos en sufraxio universal por un tempo determinado conforme á lei, en lugar de ser herdado ou nomeado (por exemplo, mediante a herdanza ou mandato divino). Nos tempos modernos a definición de república tamén se limita normalmente a un goberno que non ten un monarca ou calquera outra forma hereditaria de xefatura. A miúdo, as monarquías e as repúblicas descríbense como conceptos mutuamente exclusivos. Neste sentido as monarquías constitucionais, aínda que con sistemas electorais democráticos non son repúblicas, dado que o máximo soberano executivo, aínda que con poderes limitados ou soamente cerimoniais, non é elixido democraticamente polo pobo. Ás veces as ditaduras fanse chamar "repúblicas" só para designar que o poder non recae sobre un monarca. Na actualidade, 135 estados dos 206 estados soberanos do mundo utilizan a palabra "república" como parte dos seus nomes oficiais.
Liñares, Paradela, Meis
Liñares é un lugar da parroquia de Paradela no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 21 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 12 eran mulleres e 9 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010 e 2005, cando tiña 26 veciños en ámbolos censos.
República
Dúas son as diferenzas entre república e monarquía:
David Fernández Rivera
Carreira teatral
En 2012 publicou o texto teatral Hipnosis/ La Colonia, libro no cal se reflexiona sobre o teatro, os seus espazos, así como a crítica a unha sociedade que proxecta e péchase a un tipo de teatro que David non considera natural. . No 2015 publicou unha selección de obras do compilatorio Esferas, unha ruptura coa súa anterior concepción poética e teatral.
República
O sistema de goberno nunha república pode ser:
David Fernández Rivera
Carreira musical
Con dezaseis anos iniciouse como director musical para facerse cargo de diversas interpretacións e composicións musicais como acompañamento principal da súa poesía
A pesar de todo isto, lanzou en 2011 e novamente en 2013, o disco Ecos de la noche, acompañado case na súa totalidade por guitarra en harmonía moderna, co fin de recrear os seus recitais anteriores ao 2005, cando aínda non desenvolvera uns principios musicais máis apoiados en figuras como John Cage.
República
A orixe da República está na Roma clásica, cando xurdiron institucións como o Senado. Pasou a ser máis difundida a partir do século XVIII, despois da independencia dos Estados Unidos, que adoptaron a forma republicana de goberno, modelo seguido despois polas novas nacións xurdidas, no século XIX, da independencia da América española (México, a Arxentina, o Perú etc). En Europa, a difusión do modelo republicano iniciouse coa Revolución Francesa en 1789, en oposición ao absolutismo monárquico da maioría dos países da época. Como exemplo de países europeos que substituíran a monarquía pola república, temos Francia, Portugal, Italia, Austria, Polonia... No século XX, a maioría das antigas colonias europeas que se tornaron países independentes en Asia, África e América adoptaron a república, converténdoa a forma de goberno máis común actualmente.
David Fernández Rivera
Carreira musical
No 2011 publicou o disco ''Romancero Gitano. Poemas Selectos de Federico García Lorca e en 2012 Miguel Hernández. Poemas Selectos'', unha homenaxe ao poeta oriolano.
República
España tamén tentou adoptar a república, a primeira vez foi en 1873, a segunda e última, na década de 1930. Pero os moitos conflitos ideolóxicos entre os propios partidarios da mesma, tamén cos anarquistas, e entre republicanos, anarquistas e monarquistas, deron como resultado a guerra civil española. (ver texto específico). O saldo do conflito foi o mantemento da monarquía como forma de goberno en España.
David Fernández Rivera
Educador
Realizou estudos de Maxisterio en Educación Primaria na Facultade de Ciencias da Educación no Campus de Pontevedra da Universidade de Vigo.
República
Na antigüidade
Na antigüidade, as repúblicas non se entendían como entende o concepto a ciencia política. Aínda que república significase "a cousa pública", non todos podían participar nesa "cousa". A democracia ateniense non o era no mesmo senso nin forma que se entende actualmente. As polis gregas estaban gobernadas pola aristocracia (aristoi, "os mellores") e só os cidadáns participaban nas discusións da ágora.
David Fernández Rivera
Educador
No marco da investigación pedagóxica desenvolveu en 2008 o Proxecto Caligrama 2000, a través do cal levou a poesía visual ás aulas, tanto en Galicia como no estranxeiro.
República
Na antigüidade
Entre os textos antigos que sobreviviron á Idade Media está A República, de Platón. A pesar dos elevados ideais da obra, cando Platón puxo en práctica as súas ideas políticas na polis de Siracusa o resultado foi un completo fracaso.
David Fernández Rivera
Radio
Aos dezasete anos comezou o seu labor de divulgación poética e cultural como locutor. Colaborou na emisora galega Radio Voz e foi director e presentador do espazo Literoterapia dentro do programa O Balneario de Radio ECCA e a súa posterior emisión desde Cadena 100.
República
Na antigüidade
Tamén Cicerón intentou algo parecido en tempos de Roma e tampouco logrou reforzar o goberno da República romana, senón que ao seu pesar só logrou un preludio do que logo foi a Roma imperial.
No Renacemento
Durante o Renacemento fomentouse a revisión do mundo antigo, non só da súa arte, senón tamén da súa cultura, do seu pensamento político e da súa literatura e a maioría dos escritos que lograron sobrevivir foron traducidos. Entres estes estaban os que facían referencia ás repúblicas da antigüidade que foron rebautizadas como Repúblicas clásicas.
Estepona
miniatura|300px|Foto desde Serra Bermeja da localidadeEstepona é un municipio da provincia de Málaga, na comunidade autónoma de Andalucía, España. Está situada na Costa do Sol e é un destino turístico popular, especialmente durante o verán polo seu clima mediterráneo e os seus 21 km de praias.
República
No Renacemento
Italia era a zona máis densamente poblada de Europa nesa época e co goberno central máis feble, polo que se desenvolveron moitas cidades-estado e se creou unha ideoloxía republicana. As dúas máis poderosas eran a República de Venecia e a súa rival a República de Xénova que controlaban gran parte do Mediterráneo.
A filosofía renacentista viu na república unha especie de Estado ideal e os Estados que xurdiron nese período como os Países Baixos adoptaron esta forma de organización política. Non obstante, máis que os ideais republicanos, pesou na súa decisión o seu sentimento anticatólico e por iso autodenomináronse República Protestante dos Países Baixos e o feito de non encontraren ningún candidato convincente como monarca.
Estepona
Ten unha pequena actividade pesqueira e agrícola. A súa poboación censada é de ao redor de 60.000 habitantes, en continuo crecemento demográfico, que destaca pola súa composición multicultural. Está integrada na Mancomunidade de Municipios da Costa do Sol Occidental.
República
No Renacemento
En Europa Central foi a república aristocrática federal formada en 1569 polo Reino de Polonia e o Gran Ducado de Lituania, a República das Dúas Nacións, que durou ata as particións de Polonia en 1795.
Estepona
Os seus habitantes denomínanse esteponeiros.
República
Republicanismo ilustrado
A Ilustración trouxo con ela unha nova xeración de políticos e filósofos ilustrados que reformulou os principios da ciencia política que estiveran vixentes ata o momento. Locke, por exemplo, propuxo a división de poderes e a Separación Igexa-Estado cando o Absolutismo aínda era a situación habitual. Estas formulación políticas foron as que se establecerían despois nas constitucións promulgadas trala Revolución francesa e a guerra de Independencia dos Estados Unidos de América. De feito, a Ilustración definiu o modelo do que sería unha república e das monarquías constitucionais que comezaron a consolidarse no século XIX.
Os principios máis importantes establecidos pola Ilustración foron:
República de partido único
Karl Marx argumentou que as clases sociais tiñan tenían intereses e que os gobernos existentes representaban os intereses da clase dominante, polo que nalgún momento estes gobernos serían derrocados polas clases proletarias.
Calo, Nebra, Porto do Son
Calo é un lugar da parroquia de Nebra no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 30 habitantes (11 homes e 19 mulleres).
República
República de partido único
Cando no século XX apareceron as novas Repúblicas Socialistas, estas proclamáronse como as herdeiras máis directas dos ideais da Ilustración. Porén, tiveron que enfrontarse a un grave problema: a maior parte do proletariado carecía do interese ou da experiencia de goberno necesaria para que os ideais republicanos socialistas se pudiesen pór en marcha. Por iso, as estruturas de goberno socialistas acabaron sendo na práctica moi piramidais.
República islámica
Algúns estudosos occidentais non consideran as repúblicas islámicas como auténticas repúblicas, pois os seus ideais están fundamentados no Corán e non nos ideais da Ilustración. Tampouco teñen ningunha outra ligazón coa tradición occidental do republicanismo que pode remontarse ata a antiga Roma.
Ruxerruxe
miniatura|Cadro de [[Honoré Daumier.]] Os termos dixomedíxome, ruxerruxe ou rumor refírense a unha noticia vaga baseada en especulacións non confirmadas que se dan por certas cun obxectivo determinado e que condicionan o comportamento dos demais cara a el por enriba da información obxectiva. Ao non se tratar de información contrastada, rara vez se difunde de forma aberta ou oficial, aínda que isto non impide que se estenda de forma rápida. A forma tradicional e máis usada de estender un rumor foi sempre o "boca a boca" pero coa aparición de Internet, a sociedade comezou a tirar proveito do anonimato que dá este medio para estender todo tipo de ruxerruxes. Así, son moi comúns nos ámbitos da prensa rosa ou nos prognósticos políticos, espallándose con enorme eficiencia e fornecendo unha información social grazas ao seu enorme potencial manipulador.
Ferrari 750 Monza
O Ferrari 750 Monza ten a súa orixe na idea de desenvolver un motor de 4 cilindros, para adaptarse a nova reglamentación da Fórmula 1. Aparece para competir na carreira dos 1000 quilómetros de Monza, equipado cun motor de catro cilindros de 2.999 cm3 de cilindrada e 250 cabalos de potencia. Este novo modelo 750 foi deseñado por Dino Ferrari, o fillo do lendario Enzo Ferrari.
Os Lemos, O Araño, Rianxo
Os Lemos é un lugar da parroquia do Araño no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 87 habitantes (46 homes e 41 mulleres).
Partit Socialista del País Valencià
O Partit Socialista del País Valencià (PSPV-PSOE, en galego: Partido Socialista do País Valenciano) é a federación do Partido Socialista Obrero Español no País Valenciano, nada da confluencia da federación valenciana do PSOE e a federación valenciana do PSP co antigo Partit Socialista del País Valencià en 1978.
Foi o partido político máis votado no País Valenciano ata as eleccións xerais de 1993, nas que se viu superado polo Partido Popular, que gañou todas as eleccións celebradas desde entón. Conseguiu maioría absoluta nas Cortes Valencianas nas eleccións de 1983 (51 deputados) e 1991 (45 deputados). Na lexislatura 1987-1991 gobernou en minoría (42 deputados) co apoio parlamentario puntual da coalición EUPV-UPV e, nalgunhas ocasións, do CDS. Foi tamén a primeira forza municipal do País Valenciano ata 1995.
Actualmente nas Cortes Valencianas é a segunda forza con maior representación. Obtivo 23 deputados nas eleccións autonómicas de 2015, pero o seu líder Ximo Puig foi investido Presidente da Generalitat Valenciana, en coalición con Compromís e co apoio de Podemos.
Praia do Raso
A praia do Raso é un areal situado na enseada de Ares, ría de Ares. É continuación polo leste da praia de Seselle. É unha praia de augas tranquilas e pouco profundas. Principalmente visitada por familias. Hai un camping chamado O Raso con acceso directo ao areal. A praia está pechada contra vivendas unifamiliares e como accesos hai pequenos e estreitos camiños. Toda a liña de costa é propiedade privada.
In Necuepaliztli in Aztlan
In Necuepaliztli in Aztlan (do náhuatl: Retorno a Aztlán) é un filme mexicano de ficción dirixido por Juan Mora Cattlet que foi estreado en 1990. Está protagonizada por Rodrigo Puebla, Rafael Cortés, Amado Zumaya e Socorro Avelar. Foi a primeira longametraxe rodada en México en lingua náhuatl, subtitulado ó castelán para a súa proxección.
Sinopse
No territorio gobernado por Moctezuma o Vello hai unha grave seca. O gobernante acepta, aconsellado polos sus achegados encabezados por Tlacaélel, ir na busca da deusa Coatlicue, co obxectivo de pedirlle axuda para evitar unha catástrofe. Un labrego, Ollin, participa na busca e atopa a Coatlicue, quen lle recrimina o abadono que sufriu polos mexicas, pero aínda así decide axudalos. Os conselleiros de Moctezuma o Vello, de todos xeitos, deciden asasinar a Ollin.
Buxán, Sardiñeiro, Fisterra
Buxán é un lugar da parroquia de Sardiñeiro, no concello coruñés de Fisterra. Segundo o IGE en 2009 tiña 55 habitantes (27 homes e 28 mulleres).
Por este lugar pasa a 8ª etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.
Matt Lucas
Matthew Richard Lucas, máis coñecido como Matt Lucas, nado en Stanmore o 5 de marzo de 1974, é un actor inglés de comedia.
Traxectoria
Acadou sona xunto a David Walliams na serie de sketches da televisión Little Britain, que parodia a vida diaria das persoas que viven en Gran Bretaña. En maio de 2007, Lucas foi situado no oitavo lugar da lista dos 100 gais e lesbianas máis influentes do Reino Unido, en campos tan diversos como: entretemento, negocios, política e ciencia. A lista foi publicada polo xornal inglés The Independent.
Papeis que interpreta en Little Britain
Estes son algúns dos personaxes que interpreta na serie Little Britain:
Leonardo I Tocco
Leonardo I Tocco, señor de Tocco era fillo de Guglielmo Tocco e de Margarita Orsini, e neto de Ricardo I Orsini por vía materna.
Traxectoria
En 1358, á morte do seu primo Nicéforo II Orsini herdou Cefalonia e Zante e foi conde até a súa morte en 1381. Tamén foi duque de Léucade e señor de Vonitza desde 1352. Foi favorecido en fronte do seu primo Guido e os seus descendentes, os napolitanos.
Casou con Magdalena Buendelmonti e ao morrer en 1381 deixou unha filla, Petronila (casada con Nicolao II duque do Arquipélago, a cal morreu en 1410) e o fillo e herdeiro Carlos I Tocco, proclamado baixo a rexencia da a súa nai.
O Campo do Prado, Nebra, Porto do Son
O Campo do Prado é un lugar da parroquia de Nebra no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 112 habitantes (51 homes e 61 mulleres).
Kalandraka TV
Kalandraka TV é unha canle televisiva galega que se emite de forma dixital. É unha cadea especializada en contido audiovisual sobre literatura infantil e xuvenil. Forma parte da empresa e editorial Kalandraka. Iniciou a súa emisión en 2018. O seu obxectivo, segundo o director da editorial Xosé Ballesteros, é o de crear contigo audiovisual sobre libros da editorial.
Conquest of the Planet of the Apes
Conquest of the Planet of the Apes é un filme estadounidense dirixido por J. Lee Thompson que foi estreado en 1972. Cuarto filme da saga orixinal de O planeta dos simios.
Sinopse
Estados Unidos, 1991. Tras unha epidemia que matou tódolos gatos e cans da Terra, os homes decidiron adoptar como mascotas os monos, que acabaron convertidos en serventes. Creouse entón un centro para civilizar os exemplares salvaxes por medio da violencia e do electrochoque. Armando criou en segredo a Caesar, o fillo de dous simios falantes: Zira e Cornelius. Cando Caesar comproba o que os homes están facendo cos da súa especie, manifesta publicamente o seu desacordo e, dende ese intre, vese obrigado a agocharse. Ó descubrir que pode comunicarse cos seus telepaticamente, comeza a tramar unha insurrección: incita á desobediencia xeral, arma os seus e comeza a entender que a intelixencia é poder.
O Noval, O Pao, Gomesende
O Noval é un lugar da parroquia do Pao no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Tiña 27 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 15 eran homes e 12 mulleres.
A Regueiriña, Muimenta, Cospeito
A Regueiriña é un lugar da parroquia de Muimenta, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Haania aspera
Haania aspera é unha especie de barbantesa da familia Thespidae.
Distribución xeográfica
Atópase en Nova Guinea e nas illas Filipinas.
Louriño, Paradela, Meis
Louriño é un lugar da parroquia de Paradela no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Xoán I de Castela
Xoán I de Trastámara (nado en Épila, Zaragoza en 1358 e finado en Alcalá de Henares en 1390) foi rei de Castela entre o 24 de agosto de 1379 e o 9 de outubro de 1390.
Foi o segundo rei da dinastía de Trastámara, fillo de Henrique II o das Mercés e de Xoana, filla de Xoán Manuel de Villena, cabeza dunha rama máis nova da casa real de Castela. Naceu en Aragón durante o desterro do seu pai cando aínda non era rei. Foi o derradeiro rei castelán coroado solemnemente. Despois del, os monarcas asumiron a dignidade real por proclamación e aclamación.
Traxectoria
Ó falecer sen herdeiros varóns o rei Fernando I de Portugal, pai da súa segunda esposa, Xoán I optou ó trono, quedando Pedro González, o seu aio, como un dos rexentes de Castela en 1384.
Ó ano seguinte, Xoán foi á guerra contra Xoán de Avis, fillo bastardo de Pedro I de Portugal e por tanto medio irmán de Fernando I. Esa guerra rematou na desastrosa derrota de Aljubarrota, na que, trala desbandada das tropas castelás, conseguiu salvar a vida grazas ao seu aio, que faleceu.
Guerra dos Cen Anos
Henrique II recibira a axuda de cabaleiros franceses dirixidos polo propio Bertrand Du Guesclin durante o seu enfrontamento con Pedro I o Cruel. A vitoria final de Henrique na guerra civil castelá brindou a Francia un poderoso aliado no plano naval. Tanto Henrique como o seu fillo Xoán enviaron a armada castelá, que destruíu a escuadra inglesa en La Rochelle (1372) e saqueou numerosos portos ingleses (como Rye, Rotingdean, Lewes, Folkestone, Plymouth, Portsmouth, Wight ou Hastings) entre 1377 e 1380, ano en que o almirante castelán Fernando Sánchez de Tovar chegou mesmo a ameazar Londres. Sir Ricardo Knolles en 1360 e o duque de Lancaster, Xoán de Gante, en 1363 formaron corpos expedicionarios que atacaron o continente, pero foron detidos.
Mantivo amizade con Carlos III de Navarra, casado coa súa irmá Leonor, poñendo fin ós conflitos entre os dous reinos.
Política interior
No marco da Guerra dos Cen Anos, Inglaterra e Castela víronse involucradas nun conflito dinástico: as fillas de Pedro I, Constanza e Isabel, casaran co duque de Lancaster e con Edmundo de Langley, duque de York, fillos do rei Eduardo III de Inglaterra.
Con estas unións, e considerándose herdeiras lexítimas de Pedro I, reclamaban o reino. En 1388, Xoán puxo fin á loita pactando o matrimonio do seu fillo e herdeiro Henrique con Catarina, filla de Constanza, ós que se lles outorgou a condición de Príncipes de Asturias polo acordo de Baiona. Así quedaron unidas as dúas ramas sucesorias de Afonso XI e instaurouse o título de Príncipe de Asturias, que en diante ostentou sempre o herdeiro da coroa de Castela e logo de España. Henrique foi o primeiro príncipe en posuír este título e mailas rendas inherentes, pois o territorio asturiano lles pertencía como patrimonio.
Notas
<References/>
1 de agosto
O 1 de agosto é o 213º día do ano do calendario gregoriano e o 214º nos anos bisestos. Quedan 152 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Herman Melville. miniatura|100px| MariaMitchell.
Mortes
miniatura|100px| Richard Johann Kuhn.
Outros
Os 366 días do ano
Reyer Venezia Mestre
O Reyer Venezia Mestre, actualmente coñecido como Umana Reyer Venezia por motivos de patrocinio, é un equipo de baloncesto profesional italiano da localidade de Venecia, Véneto. Fundado en 1872 como o club deportivo Società Sportiva Costantino Reyer, comezou a albergar un equipo de baloncesto en 1925. Os seus maiores éxitos son catro títulos de Liga, en 1942, 1943, 2017 e 2019, un de Copa, 2020, así como unha FIBA Europe Cup en 2017 e un subcampionato da Copa Korać en 1981. Actualmente compite na Lega Basket Serie A, máxima competición do baloncesto transalpino.
Historia
A Società Sportiva Costantino Reyer foi fundada en Venecia no ano 1872 polo profesor de ximnasia Peter Gallo. Durante os seus primeiros anos adicouse a diferentes deportes como o boxeo e o fútbol. A primeira aparición do baloncesto na sociedade data de 1907. É na década de 1940 cando acandan o seu apoxeo, consiguindo gañar o título de liga en 1942 e 1943. O equipo manténese na Serie A durante moitos anos, até chegar aos anos 1970 e 1980, nos que se converte nun equipo ascensor. En 1981 consegue un dos seus maiores éxitos chegando á final Copa Korać, onde é derrotado polo Joventut Badalona por 104−105. Nos anos 1990 o equipo chega a descender incluso até a terceira división, volvendo á segunda en 2008 e regresando á elite 2011. Tras asentarse na máxima categoría de novo, o equipo chega ás semifinais de liga nas temporadas 2014–15 e 2015–16. Na temporada 2016−17 conseguen gañar a FIBA Europe Cup e título de Liga, o cal volven gañar dúas temporadas despois. En 2020 conseguen o seu primeiro título de Copa.
Patrocinios
Ao longo dos anos, debido a motivos de patrocinio, o equipo foi coñecido como:
Capo
miniatura|Acorde de Fa co índice actuando coma un capo. miniatura|Exemplo de capo. Un capo (do italiano capo tasto, de capo, "cabeza" e tasto, "traste") é un dispositivo empregado para acorta-las cordas e, polo tanto, subir o ton de instrumentos de corda tales como a guitarra, o banjo ou a mandolina. O termo foi empregado por vez primeira por G.B. Doni nas súas Annotazioni de 1640, aínda que probablemente o uso do capo comezou algo antes, no século XVII.
Os capos empréganse para cambia-la clave e o ton das cordas tocadas ó ar nunha guitarra sen necesidade de afinala de xeito distinto. O ton das cordas pulsadas non resulta modificado, tan só as cordas ó ar.
Dispositivos comerciais
miniatura|Músico empregando o capo. Hai diferentes tipos de capo no mercado que empregan distintos tipos de mecanismos, pero a maioría usa unha barra de goma para aperta-las cordas, fixada firmemente mediante un fío elástico ou de nailon; ou ben unha bisagra metálica ou outro dispositivo. O capo ten que se situar tan preto do traste coma sexa posible para un mellor resultado, incluso algúns expertos recomendan situalos capos con bisagra directamente sobre o traste, e non tras el.
Dispositivos caseiros
miniatura|Capo caseiro. A versión caseira máis sinxela pódese construír cun lapis e unha goma elástica. O lapis (preferiblemente con bordos planos para un mellor resultado) sitúase no traste á altura desexada fíxase coa goma elástica ó mastro.
Distintos usos
No caso das guitarras de doce cordas é preciso emprega-lo capo para tocar de acordo coa afinación dunha guitarra de seis cordas, xa que os fabricantes recomendan non afina-lo instrumento máis aló dun ton por debaixo das guitarras convencionais, a fin de reduci-la tensión á que se ve sometido o mastro. Non obstante, algunhas guitarras modernas de doce cordas poden ser afinadas deste xeito directamente empregando cordas moi lixeiras en tensión. Aínda así, moitos guitarristas prefiren seguir a emprega-lo método tradicional do capo cando han de interpretar xunto a guitarras ou baixos de seis cordas.
Emprega-lo capo evita ter que aprender unha peza en diferentes claves cando se acompaña a cantantes con diferentes tons de voz. Debido ás distintas técnicas e voces de coro dispoñibles en diferentes claves, a mesma peza pode soar moi diferente se é tocada en Re ou en Do co capo no segundo traste. Adicionalmente, o timbre das cordas dunha guitarra cambia cando se reduce a lonxitude da escala, lembrando outros instrumentos coma a mandolina. Así pois, o uso do capo é un asunto tanto de expresión artística coma de experiencia técnica.
Estilos musicais
Respecto á guitarra, algúns estilos coma o flamenco e a música folk americana e británica fan uso moi frecuente do capo, mentres que noutros estilos coma a guitarra clásica ou o jazz apenas se emprega.
Día Internacional dos Nenos Vítimas Inocentes de Agresión
O Día internacional dos nenos vítimas inocentes de agresión é unha celebración promovida pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas que acontece cada 4 de xuño.
Descrición
Foi establecido o 19 de agosto de 1982 e o propósito do día é recoñecer a dor que sofren os nenos en todo o mundo que son vítimas de malos tratos físicos, mentais e emocionais.
Resolución da ONU
''ES-7/8. Día Internacional dos nenos vítimas inocentes da agresión''
A Asemblea Xeral,
Examinando a cuestión de Palestina na continuación do seu sétimo período extraordinario de sesións de emerxencia,
Consternada ante o gran número de nenos palestinos e libaneses que foron vítimas inocentes dos actos de agresión de Israel,
Decide conmemorar, o día 4 xuño de cada ano, o Día Internacional dos nenos vítimas inocentes da agresión.
31ª sesión plenaria
19 agosto de 1982
Molina de Segura
miniatura|dereita|60px|Escudo de Molina de Segura.
Molina de Segura é un municipio da Rexión de Murcia, capital da comarca da Vega Media del Segura. O seu termo municipal ten unha extensión de 169 km². É a cuarta poboación en importancia da Rexión de Murcia, con 62.463 habitantes (INE 2008), logo de Murcia, Cartagena e Lorca. Está situada a 1 km da Paraxe en dirección norte. Molina de Segura dedícase fundamentalmente á agricultura de regadío (cítricos e hortalizas), ademais da industria conserveira que desta deriva. Na pedanía de Campotéjar, nos últimos anos realizáronse importantes transformacións de secaño a regadío coa dotación de augas do transvasamento Tajo-Segura, destacando a Comunidade de Regadores de Campotéjar. Os seus cultivos principais son froitas de arboredo de alta calidade, cuxo destino son os mercados europeos.
Trindade, Goiás
Trindade é unha cidade brasileira do estado de Goiás. Está a oeste da capital do estado, Goiânia, a unha distancia de 16 km desta. Ten unha área total de 710,32 km² e unha poboación estimada, no ano 2016, de 119.385 habitantes.
David Walliams
David Walliams, nado en Surrey o 20 de agosto de 1971, é un actor inglés de comedia.
Revolta de Carnota
A revolta de Carnota foi un episodio bélico acontecido no contorno de Carnota no ano 1130, relativamente ben documentada pola documentación medieval. Enfrontou a Arias Muñiz, arcediago de Trastámara ás ordes de Diego Xelmírez, arcebispo de Santiago, contra o pobo insurrecto de Carnota liderado polo nobre Rodrigo Pérez de Traba, no seu Castelo de San Xurxo, situado no célebre macizo carnotán do Monte Pindo.
David Walliams
Traxectoria
É coñecido polo seu traballo, xunto con Matt Lucas, na serie de sketches de televisión Little Britain, que parodia a vida diaria das persoas que viven en Gran Bretaña.
Papeis que interpreta en Little Britain
Estes son algúns dos personaxes que interpreta na serie Little Britain:
SM-liiga 1975–1976
A tempada 1975-1976 da SM-liiga tempada inaugural da máxima categoría do hóckey sobre xeo finés. A liga estivo formada por 10 equipos que xogaron 36 partidos da liga regular. Ao final da liga regular os catro primeiros clasificados xogaron as semifinais polo título, mentres que os dous últimos clasificados xogaron unha liguiña contra os dous primeiros clasificados da segunda categoría para decidir que equipos xogarían a tempada seguinte na SM-liiga. Ao final da tempada o TPS de Turku gañou a Kanada-malja, conseguindo deste xeito o seu 2º título da máxima categoría do hóckey sobre xeo finés tras derrotar na final ao Tappara de Tampere por 2 a 0. Na liga regular, o TPS finalizou á cabeza da clasificación, mentres que o FoPS de Forssa e o Sport de Vaasa ocuparon a penúltima e a última posición respectivamente, polo tiveron que xogarse a permanencia contra os dous primeiros clasificados da I-divisioona, o Kärpät de Oulu e o Kiekkoreipas de Lahti. Polo que respecta aos xogadores, Martti Jarkko (Tappara) liderou a liga regular, mentres que Timo Parkkonen (HIFK Hockey) e Rauli Levonen (Ässät) lideraron as estatísticas nos play-offs.
Semifinais
<div style="float:left; font-size:90%; width:250px; border:0px; padding:0px; margin-left:1em; margin-right:5px;margin-bottom:0px; text-align:left"> <div style="float:left; font-size:90%; width:250px; border:0px; padding:0px; margin-left:1em; margin-right:5px;margin-bottom:0px; text-align:left">
Líderes do play-off
Lenda: PX = Partidos Xogados, G = Goles, A = Asistencias, Pts = Puntos, PIM = Penalties in minutes
Emanuel Mendez da Costa
Emanuel Mendez da Costa, nado en Londres o 5 de xuño de 1917 e finado na mesma cidade o 31 de maio de 1791, foi un botánico, naturalista e filósofo británico, e colector de valiosas notas, manuscritos e anécdotas dos escritores.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia sefardí orixinaria de Portugal. Foi un dos primeiros xudeus membros (Fellows) da Royal Society, da que foi bibliotecario. Tamén foi membro da Royal Antiquarian Society of London, da Aurelian Society, da Spalding Gentlemen's Society, da Società botanica italiana de Florencia, e doutras sociedades científicas.
Publicacións
Foi o autor de diferentes obras, entre elas:
Ademais de numerosos importantes artigos publicados sobre todo nas Philosophical Transactions of the Royal Society.
Abreviatura
A abreviatura da Costa (ás veces escrita Da Costa) emprégase pare recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Epilepsia
miniatura|[[Anticonvulsivos para o tratamento da epilepsia.]] A epilepsia é unha enfermidade caracterizada polo padecemento de crises epilépticas ou convulsións. Non en tódalas persoas que padecen unha crise epiléptica se diagnostica coma epilepsia. Considéranse epilépticos cando padecen polo menos dúas convulsións. Unha crise epiléptica ocorre cando unha actividade anormal eléctrica no cerebro causa un cambio involuntario de movemento ou función do corpo, de sensación, na capacidade de estar alerta ou de comportamento. A crise pode durar desde uns segundos ata varios minutos. Hai máis de 20 tipos diferentes de crises epilépticas.
Os síntomas que experimenta unha persoa durante unha crise epiléptica dependen de lugar no cerebro no cal ocorre a alteración da actividade eléctrica. Unha persoa que ten unha crise tonicoclónica (tamén chamada de grand mal) pode berrar, perde-lo senso e esvaerse ou porse ríxido e con espasmos musculares. Outro tipo de crise epiléptica é a chamada crise parcial complexa, na que o paciente pode parecer confundido ou atordoado e non poderá responder a preguntas nin instrucións. Outras persoas teñen ataques moi leves que nin sequera son notados por outros. Algunhas veces, a única manifestación da crise epiléptica é un palpebrexar rápido ou algúns segundos de mirada perdida con desconexión do medio; a este tipo de crise epiléptica chámaselle ausencia e é relativamente frecuente na infancia.
A epilepsia pode ter moitas causas; nuns casos é debida a lesións cerebrais de calquera tipo (traumatismos craniais, secuelas de meninxite, tumores etc.) pero en moitos casos non hai ningunha lesión, senón unicamente unha predisposición de orixe xenética a padece-las crises. Con tratamento médico é posible o control das crises nunha elevada porcentaxe de pacientes.
Terminoloxía
O vocábulo epilepsia pode resultar confuso, xa que adoita empregarse coloquialmente para toda aquela persoa que presenta unha convulsión, de tal forma que un individuo puido ter unha convulsión por niveis baixos de azucre no sangue ou un neno cunha febre alta. Non obstante, a epilepsia describe un trastorno en que unha persoa ten convulsións recorrentes no tiempo debido a un proceso crónico subxacente, de causa descoñecida ou non.
Cadro clínico
Os síntomas que experimenta unha persoa durante unha crise epiléptica dependen do lugar do cerebro en que ocorre a alteración da actividade eléctrica. Polo tanto, o cadro clínico varía dependendo do tipo de síndrome epiléptica causante das crises. Denomínanse crises tonico-clónicas (tamén chamada de grand mal) aquelas en que o paciente perde o sentido e se desploma, ponse ríxido e ten espasmos musculares. Nas crises parciais complexas, o paciente pode parecer confundido e non poderá responder preguntas nin instrucións.
Non obstante, non todas as crises son tan notables. Existen ataques moi leves (petit mal) que apenas poden ser percibidos polas persoas do seu arredor, e nos que a única manifestación da crise epiléptica é un pestanexo rápido ou algúns segundos de mirada perdida con desconexión do medio; este tipo de crises epilépticas denomínanse ausencias e son relativamente frecuentes durante a infancia.
Tratamento
Noutros casos isto non é posible, ben porque non se atopou ningunha causa, ben porque esta non pode ser eliminada, como é o caso das cicatrices, malformacións no cerebro ou unha predisposición inherente ás convulsións. O obxectivo nestes casos é a eliminación dos ataques por medio de medicamentos ou operacións cirúrxicas.
Nalgúns casos un tratamento cirúrxico pode ter máis vantaxes que o farmacolóxico; isto sucede normalmente só no caso de epilepsias focais e afecta a menos dun 5 % de todos os enfermos epilépticos.
Aspectos históricos
O concepto de epilepsia derívase da palabra grega ἐπιλαμβάνειν, ēpilambáneim (ser agarrado, atacado). Epilepsia é pois “ataque” ou “enfermidade que se manifesta por medio de ataques (crises)”. Dado que hai diferentes enfermidades que producen crises, é mellor falar de epilepsias.
En antigos textos mesopotámicos descríbense xa os seus síntomas típicos coma a enfermidade de Bennu, o Sitbu; aínda que para algúns autores, estes termos parecen designar tamén “contaxio” ou “lepra”. Compróbase tamén que non era infrecuente: no código de Hammurabi, corpo lexislativo da Babilonia do século XVII a. C., establécese que, se se descobre que un escravo adquirido recentemente sofre bennu, pode ser devolto ao seu anterior propietario no prazo dun mes.
O corpo de quen padece unha crise epiléptica parece non obedecer ao seu dono, senón a vontade allea. De aí que se relacionara coa deidade. Os seguidores da relixión tibetana Bön tiñan por elixidos a quen a padecía, mentres que na antigüidade xudeocristiá considerábase seu padecemento coma un castigo divino o coma obra de demos.
No Evanxeo de Marcos (9, 17-18) inclúese unha descrición da época que ilustra á perfección unha crise epiléptica sufrida desde a infancia, onde di que ao non poder botar ao espírito causante da crise, os seus discípulos levárono a Xesús, o cal puido facelo e o poseído quedou coma morto para logo facelo erguer. No mesmo capítulo menciónase a outra persoa que expulsaba espíritos no seu nome.
Pero non se tardou en cuestionar a orixe sobrenatural da epilepsia. No século V a. C., Hipócrates observou en soldados e gladiadores que as feridas por traumatismo craneoencefálico asociábanse con certa frecuencia a ataques epilépticos, desconcertantemente similares aos que observaba nos seus propios pacientes; e mesmo Xulio César sufría esta afección. Galeno (130-200 d. C.) chegaría á mesma conclusión que Hipócrates.
Na Idade Media perdeuse ese legado médico e volveuse a atribuír a causas sobrenaturais. Os enfermos e os seus familiares rezaban, implorando axuda, á Virxe María e a San Valentín, en particular. De feito, nalgúns países coñecíase a epilepsia coma “mal de San Valentín”.
Debido ao estigma bíblico, chamouse morbus sacer (enfermidade sagrada), e dividiuse por moito tempo en grand mal e petit mal. O primeiro facía referencia ás convulsións caracterizadas por inconsciencia, o doente caíase ao chan e nalgúns casos contorsionábase, apretaba os dentes e emanaba escuma da boca. O petit mal caracterizábase por un efémero momento de inconsciencia, e acotío os que rodean ao paciente non se decatan do ataque.
Desde o ano 2006, en España celébrase o Día Nacional da Epilepsia o día 24 de maio, co propósito de visibilizar as persoas que a padecen e promover o apoio da sociedade. .
Albarón, Santa María de Neda, Neda
Albarón é un lugar da parroquia de Santa María de Neda no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 56 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 28 homes e 28 mulleres. Neste lugar celébrase a Festa do Pan de Neda, no antigo campo da feira. Unha das características principais detse pan é a súa elaboración con fariñas do país e a auga do río Belelle.
Orlando, Florida
A cidade de Orlando é a sede do Condado de Orange e é cidade central da zona metropolitana do mesmo nome, así como tamén cabeceira da rexión coñecida como Florida Central, no estado de Florida, no sueste dos Estados Unidos. Segundo o censo estadounidense do ano 2000, a cidade tiña unha poboación de 185.951 (a poboación na área metropolitana é de 1.644.561). Un conteo local da poboación en 2003 deu o resultado de 199.336. É a sexta cidade máis grande de Florida e a cidade non costeira máis grande. É ademais a cabeceira da terceira área metropolitana máis grande do estado, detrás de Miami-Fort Lauderdale e Tampa, Florida-San Petersburgo.
A cidade é moi coñecida polas súas atraccións turísticas, particularmente polo Walt Disney World Resort. Outras atraccións son SeaWorld e o Universal Orlando Resort. O centro da cidade de Orlando, máis coñecido coma Downtown Orlando, foi obxecto de continua reestruturación, a pesar de estar afastada das principais atraccións turísticas. É sede de Orlando Sentinel, un dos periódicos máis grandes do estado, e dos Orlando Magic, equipo profesional de baloncesto da NBA.
O seu actual alcalde é Buddy Dyer.
Historia
Algúns historiadores datan o nome de Orlando sobre o ano 1836, cando un soldado chamado Orlando Reeves faleceu na área, durante a guerra contra a tribo de indios Seminola. Porén, parece ser que Orlando Reeves traballaba nunha plantación preto de 48 km ao norte e os primeiros poboadores atoparon o seu nome escrito nunha árbore e asumiron que era a situación da súa tumba. Referíanse polo tanto á área coma a "Tumba de Orlando" e logo simplemente "Orlando".