cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Al-Ghazali
Obra en persa
A maioría dos outros textos persas, que se lle atribúen co uso da súa fama e autoridade, especialmente no xénero de Espellos para príncipes, son ou ben falsificacións deliberadas fabricadas con diferentes propósitos ou compilacións que se lle atribúen falsamente. O máis famoso deles é Ay farzand (O Neno!). Esta é, sen dúbida, unha falsificación literaria fabricada en persa unha ou dúas xeracións despois da morte de al-Ghazali. As fontes utilizadas para a falsificación consisten en dúas cartas xenuínas de al-Ghazali (número 4, en parte, e número 33, totalmente); ambos aparecen no Fazaʾil al-anam. Outra fonte é unha carta coñecida como ʿAyniya e escrita polo irmán máis novo de Mahoma, Majd al-Din Ahmad al-Ghazali (m. 520/1126) ao seu famoso discípulo ʿAyn al-Quzat Hamadani (492-526/1098-1131). ); a carta foi publicada no Majmuʿa-yi athar-i farsi-yi Ahmad-i Ghazali (Colección dos escritos persas de Ahmad Ghazali). A outra é a propia carta de ʿAyn al-Quzat, publicada no Namaha-yi ʿAyn al-Quzat Hamadani (Cartas de ʿAyn al-Quzat Hamadani). Máis tarde, Ay farzand foi traducida ao árabe e fíxose famosa como Ayyuha al-walad, o equivalente árabe do título persa. Os manuscritos máis antigos con tradución ao árabe datan da segunda metade do XVI e a maioría dos demais do século XVII. A primeira tradución secundaria coñecida do árabe ao turco otomán realizouse en 983/1575. Nos tempos modernos, o texto foi traducido do árabe a moitas linguas europeas e publicado innumerables veces en Turquía como Eyyühe'l-Veled ou Ey Oğul.
Un Pand-nama (Libro de consellos) menos famoso tamén escrito no xénero da literatura de consellos é unha carta compilatoria moi tardía dun autor descoñecido dirixida formalmente a algún gobernante e atribuída falsamente a al-Ghazali, obviamente porque consta de moitos fragmentos prestados. na súa maioría de varias partes do Kimiya-yi saʿadat.
Santi Prego
Santiago Prego Cabeza, coñecido como Santi Prego, nado en Vigo o 15 de xaneiro de 1962, é un actor e contacontos galego.
Al-Ghazali
A influencia de Algazel
A influencia da Algazel sobre o pensamento islámico pode verse nos elementos a continuación:
A influencia de Algazel estendeuse máis aló do mundo islámico até o pensamento europeo xudeu e cristián.
Azucre redutor
Análise química
Os azucres redutores provocan a alteración das proteínas mediante a reacción de glicosilación non encimática tamén denominada reacción de Maillard ou glicación. Esta reacción prodúcese en varias etapas: as iniciais son reversibles e complétanse en tempos relativamente curtos, mentres que as posteriores transcorren máis lentamente e son irreversibles. Postúlase que tanto as etapas iniciais como as finais da glucosilación están implicadas nos procesos de envellecemento celular e no desenvolvemento das complicacións crónicas da diabetes.
Beira do Río
O topónimo galego Beira do Río pode referirse a:
Azucre redutor
Análise química
A reactividad dos distintos azucres ven dada pola dispoñibilidade do seu grupo carbonilo. Sábese que a forma aberta ou estendida dos azucres non é moi estable, a tal punto que, por exemplo, na glicosa representa só o 0,002 %. As moléculas de azucre conseguen estabilizarse a través dun equilibrio entre dita forma aberta e polo menos dúas formas pechadas (anómeros cíclicos) nas que o grupo carbonilo desapareceu. En 1953, o grupo de Aaron Katchalsky, no entón recentemente creado Instituto Weizmann de Israel, demostrou que existe unha correlación entre a velocidade da reacción de glicación e a proporción da forma aberta de cada azucre (Katchalsky & Sharon, 1953).
De feito, os azucres fosfato, que son azucres redutores de grande importancia no interior celular, posúen maior capacidade glucosilante que a glicosa dada a súa maior proporción de forma carbonílica (aberta). A sacarosa é un disacárido que non posúe carbonos anoméricos libres polo que carece de poder redutor e a reacción co licor de Fehling é negativa.
Monosacáridos redutores
Os monosacáridos poden reducir diversos axentes oxidantes, como o ión cúprico (Cu2+), o peróxido de hidróxeno (auga oxigenada), e o ferricianuro.
A glicosa é o azucre redutor máis abundante no organismo. A súa concentración no sangue está sometida a un coidadoso mecanismo de regulación en individuos sans e, en persoas que padecen diabetes, aumenta substancialmente. Isto leva a que este sexa o azucre redutor xeralmente considerado nas reaccións de glucosilación non encimática de interese biolóxico. Con todo, calquera azucre que posúa un grupo carbonilo libre pode reaccionar cos grupos amino primarios das proteínas para formar bases de Schiff.
Disacáridos redutores
Os disacáridos máis comúns nos seres vivos, como a maltosa, a lactosa ou a celobiosa, son todos azucres redutores (excepto a sacarosa), xa que polo menos teñen un -OH hemiacetálico libre (grupo -OH adxancente ao enlace do oxigeno), polo que dan positivo á reacción con reactivo de Fehling, á reacción con reactivo de Tollens, á Reacción de Maillard e a Reacción de Benedict. Outras formas de dicir que son redutores é dicir que presentan equilibrio coa forma aberta, presentan mutarrotación (cambio espontáneo entre as dúas formas cicladas (alfa) e β (beta)), ou dicir que forma osazonas.
A sacarosa, pola contra, ao non conter ningún átomo de carbono anomérico libre ao estar ambos os implicados no enlace α (1->2), non funciona como azucre redutor. Debido a iso, a sacarosa está protexida da oxidación, o que presenta vantaxes sobre a glicosa á hora de funcionar como principal forma de transporte do azucre sintetizado nas follas polos sistemas vasculares vexetais (floema), como ocorre en moitas plantas.
Gran Premio do Brasil de 1988
Resumo da carreira
Piquet, o actual Campión do Mundo, chegou terceiro na súa primeira carreira con Lotus por diante de Derek Warwick no Arrows - Megatron. Michele Alboreto no segundo Ferrari e Satoru Nakajima no segundo Lotus completaron os puntos nos postos 5º e 6º. O primeiro coche atmosférico foi o Benetton - Ford de Thierry Boutsen. ambos Nakajima e Boutsen terminaron cunha volta perdida con Prost, no 7º lugar. A primeira carreira da nova fórmula de equivalencia da FISA, nun intento de facer aos turbos competitivos vira os Atmosféricos aínda tomando todos os puntos posibles.
Santi Prego
Traxectoria
Foi fundador das compañías Ollomol-teatro submarino e Ollomoltranvía (1989-2000), e traballou co Centro Dramático Galego. Foi director da revista Escaramuza da Asociación de Actores e Actrices de Galicia. É licenciado en Filosofía, e é profesor da Escola Superior de Arte Dramática de Galicia.
No ano 2000 comezou a traballar no audiovisual. No 2001 recibiu o Premio ao Mellor Actor na categoría de cine nos festivais de Alcalá de Henares e de Zaragoza pola curtametraxe El río tiene manos. En 2020 optou ao premio Goya ó mellor actor revelación polo seu papel de Francisco Franco en Mientras dure la guerra.
Al-Ghazali
A influencia de Algazel
A finais do século XI e sobre todo no século XII da era cristiá, numerosas obras árabes de matemáticas, astronomía, ciencias naturais, química, medicina, filosofía e teoloxía foron traducidas ó latín, entre as elas algunhas obras de Algazel, como Ihya Ulum al-Din (Revivificación das ciencias da fe), Maqāsid al-falāsifa (As intencións dos filósofos) que algúns tomaron por erro como unha exposición do pensamento de Algazel a pesar de que se trataba dunha recapitulación dos principios filosóficos naquel tempo, Tahāfut al-falāsifa (A Incoherencia dos filósofos) e Mizan al-'Amal (Criterio da acción).
Jaume Collboni
Jaume Collboni Cuadrado, nado en Barcelona o 5 de setembro de 1969, é un político español, avogado de profesión e funcionario da Administración local.
Al-Ghazali
A influencia de Algazel
Ademais, algúns sabios europeos coñecían o árabe e puideron coñecer directamente os puntos de vista de Algazel; a influencia é moi claramente perceptible en numerosos filósofos e sabios da Idade Media e do comezo da era moderna, particularmente Tomé de Aquino, Dante e David Hume. Tomé de Aquino (1225-1274), no seu Summa Theologiae débelle moito a Algazel (sobre todo - a Ihyā' 'ulūm al-dūn (Revivificación das ciencias da fe), a Kimiya-yi Sa'adat (A alquimia da felicidade), a Ar-Risala al-Laduniyya (A sabedoría das criaturas de Deus) e na Mensaxe divina.
Jaume Collboni
No ano 2010 entrou como deputado, pola provincia de Barcelona, no Parlamento de Cataluña e foi nomeado portavoz adxunto no PSC. En novembro de 2011 foi nomeado Secretario de Comunicación e Portavoz do PSC. Posteriormente, en 2014, deixou o seu escano para centrarse nas primarias do PSC para a alcaldía de Barcelona. Tras ese proceso participativo de primarias, no que logrou a vitoria, foi designado candidato á alcaldía de Barcelona polo PSC.
Al-Ghazali
A influencia de Algazel
Os escritos de Dante (1265-1321) revelan claramente o poder islámico de Algazel e de Risalat al-Ghufran (Epístola do perdón) de al-Maari. E Algazel exerceu igualmente unha influencia sobre Blaise Pascal (1623-1662), sobre todo dando a primacía na intuición sobre a razón e os sentidos, e esta influencia faise sentir en David Hume (1711-1772), na súa refutación da causalidade.
Jaume Collboni
Primeiros anos
Naceu en Barcelona, en el Baix Guinardó, aínda que tamén viviu nos barrios de La Teixonera, El Gòtic, o el Poblenou e no distrito de l'Eixample. As súas orixes familiares, coma as de moitos cataláns, conflúen coa idea de procedencias diversas. Seus avós e tíos por parte de nai proceden das primeiras migracións de Andalucía a principios do século XX.
Traxectoria sindical
Iniciou o seu activismo sindical no movemento asembleario e, ao entrar na Facultade de Dereito da Universidade de Barcelona sumouse á Asociación de Novos Estudantes de Cataluña (AJEC) da que acabou por ser o seu secretario xeral (1992-1995), período no que foi membro claustral da Universidade de Barcelona baixo o mandato do reitor Dr. Bricall.
Al-Ghazali
A influencia de Algazel
Os escritos de Algazel sobre educación representan o apoxeo do pensamento na civilización islámica. A concepción da educación que elaborou pode ser considerada como a construción máis acabada neste dominio, definindo claramente os obxectivos da educación, trazando o camiño a seguir e expondo os medios de chegar ó obxectivo buscado. Algazel exerceu unha influencia evidente sobre o pensamento educativo islámico da vida do século XIII da Héxira (do século XII ó século XIX da era cristiá). Pódese case dicir que con raras excepcións, os prácticos e os teóricos da educación non fixeron nada máis que copiar a Algazel e resumir os seus puntos de vista e os seus escritos.
Jaume Collboni
Traxectoria sindical
En 1996, impulsou a creación do Gabinete Técnico de UGT de Cataluña, e formou parte da Dirección Nacional do sindicato dende 1998 ata 2005, desenvolvendo tarefas nos ámbitos da comunicación, a cultura, as relacións internacionais e de cooperación. Durante a mesma época, foi un dos fundadores do Centro de Investigación Económica e Social de Cataluña (CRESC). Do 2001 ao 2005, foi conselleiro en representación sindical do Consello Económico e Social de España.
Traxectoria política
Jaume Collboni ingresou no Partit dels Socialistes de Catalunya no ano 1994. Máis tarde foi elixido portavoz do distrito de Horta-Guinardó (1995-1999). Entre o ano 2005 e 2010 asumiu a coordinación do Grupo Parlamentario Socialista no Parlamento de Cataluña. Dende 2008, forma parte da executiva do partido. En decembro de 2011, durante o 12º Congreso do PSC, foi nomeado Secretario de Comunicación e Portavoz do partido. En 2010 foi director da campaña electoral do PSC para as eleccións autonómicas e, dende ese mesmo ano, foi deputado no Parlamento de Cataluña e portavoz adxunto do grupo parlamentario dos socialistas e portavoz da Comisión de Empresa e Emprego. Foi relator na comisión da lei electoral de Cataluña, e á súa vez, na comisión da lei de transparencia e acceso á información pública.
Al-Ghazali
A influencia de Algazel
A case totalidade do pensamento educativo islámico (e en particular sunnita) seguiu o camiño trazado por Algazel, a influencia ininterrompida do cal sobreviviu a chegada da modernidade occidental e a aparición da civilización árabe moderna contemporánea.
Jaume Collboni
Traxectoria política
En 2014 presentouse como candidato ás primarias, organizadas polo PSC, para ser elixido candidato á alcaldía de Barcelona. Competía cos seus compañeros de partido Carmen Andrés, Jordi Martí, Laia Bonet e Rocío Martínez-Sampere. Celebradas na cidade condal o 29 de marzo de 2014, as primarias acabaron cunha primeira volta na que Collboni e Andrés foron os candidatos máis votados e os que pasarían a unha segunda e definitiva ronda. En ambas as rondas, Jaume Collboni foi o candidato máis votado. Desde xuño de 2015 Jaume Collboni exerce a presidencia do PSC Barcelona no concello e a presidencia do Distrito de Horta-Guinardó.
Un ano despois, o 25 de maio de 2016, o PSC Barcelona, liderado por Jaume Collboni, e Barcelona en Comú, liderado por Ada Colau, firmaron un acordo de goberno de esquerdas para a cidade de Barcelona. Así, os socialistas pasaron a formar parte do goberno da cidade e o edil socialista empezou a exercer tamén como Segundo Tenente de Alcalde do Concello de Barcelona dirixindo as áreas de Empresa, Cultura e Innovación. Na Área Metropolitana de Barcelona Jaume Collboni é o vicepresidente de Desenvolvemento Social e Económico.
Os Casás, Andavao, Boimorto
Os Casás é un lugar da parroquia da Andavao no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 11 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 6 eran mulleres.
Departamento de Koumpentoum
O departamento de Koumpentoum é un dos 45 departamentos do Senegal e un dos 4 departamentos da rexión de Tambacounda.
Foi creado no ano 2002
Os seus dous arrondissements son:
Mute Records
Mute Records é un selo discográfico formado en 1978 por Daniel Miller, nun principio para realizar o seu propio sinxelo, T.V.O.D./Warm Leatherette, baixo o alcume de The Normal.
Mute Records comezou a ser coñecido pola firma de artistas post-punk, como Fad Gadget (pseudónimo de Frank Tovey), a Einstürzende Neubauten, Throbbing Gristle ou Cabaret Voltaire. Cando a música electrónica se situou no cumio das listas de 1981 do Reino Unido, Mute Records asinou con artistas como Depeche Mode, Nitzer Ebb, Yazoo ou Erasure, bandas que facían uso de novas tecnoloxías que redefinirían o son das pistas de baile entre os finais dos 80 e principios dos 90.
Logo desta etapa, Mute cambiou o seu estilo novamente, apoiando o rock alternativo con bandas como Sonic Youth na subselo Blast First. O selo ademais lanzou en 1992 a subsidiaria Novamute Records, principalmente como unha canle de distribución de música electrónica experimental.
Mute Records foi coñecido por ser o fogar de Depeche Mode e Erasure. Moby, Nick Cave e Laibach tamén son algúns dos piares fundamentais de Mute.
Os seguintes discos realizados por Mute Records foron nomeados para os premios Mercury:
Mute Records foi a primeira casa discográfica británica en aparecer en internet, co título Mute Liberation Technologies. Este comezou como un boletín, logo cun espazo en Telnet, e finalmente o seu propio sitio Web. Continuaron algúns anos máis ata darse de baixa, con excepción do sitio web.
O 10 de maio de 2002, EMI adquiriu Mute Records, estendendo unha exitosa relación que Mute mantiña con EMI Virgin Records durante 15 anos. Daniel Miller, presidente executivo, é o responsable de tódalas actividades da compañía.
Vita brevis
Vita brevis é un libro de Jostein Gaarder publicado en 1996.
Argumento
A historia sobe a carta que escribe Floria Emilia, unha muller que foi parella de Santo Agostiño, de quen aínda non ideas claras sobre o seu futuro. Floria reclama na súa carta a seu ex-amante que deixou o mundo e de falar de cousas bonitas, como se fosen odioso para a alma.
Floria e Agostiño coñecéronse a través dun amigo que tiñan en común, era o amor a primeira vista. Ela dixo que o home era un amoroso, romántico e apaixonado, mais moi influenciado pola súa nai, que só quería que fose cura e que invertese na súa "próxima vida". Eles viviron varios anos e tiveron un fillo: Adeodato.
Agostiño déixaa para se facer un sacerdote e leva Adeodato consigo, e renuncia ao amor á súa muller polo amor de deus. El quere gañar o dereito de ir para o ceo, e escribe as súas confesións nas que fala sobre as súas novas crenzas e o seu pasado,do que non pon moito. Nas súas confesións fala do que gozaban os amigos cando eu era mozo e que a amizade é moi importante, tamén di que de todos os pecados que cometera eran menores, sen importancia, non fala de seu pasado con Floria.
Ela escribiu varias cartas nas que critica as súas palabras, especialmente nega que Agostiño viviu o seu amor por ela como un obstáculo para o amor de Deus. Ela quere convencelo de que o seu tempo xuntos, non era algo malo. El insiste en que é posible amar a Deus, a crer que é bo, e rexeitar tanto o mundo que el creou. Que a vida é curta e hai que ter o noso tempo para gozar de todo o que pode ofrecer: alimentos, flores, amor... Ela di que perdeu a vida en algo que non existe. Ela recorda que Santo Agostiño non quería a Xesús. Ademais, críticas moi duras, el rexeitou a súa vida anterior. Isto foi considerado pecado porque el non era célibe, a Emila Floria dóelle e teme que Agostiño considera a morte do seu fillo como un alivio para el, porque o neno era como "froito do pecado".
Copa de Europa de rugby 1996-1997
A tempada 1996-1997 da Heineken Cup foi a 2ª edición da máxima competición continental do rugby europeo. 20 foron os equipos participantes, divididos en 4 grupos de 5, para afrontar a primeira fase da competición, a fase de grupos. Tralas 5 xornadas correspondentes a esta primeira fase, os 2 primeiros de cada grupo disputaron os cuartos de final a partidos único, as semifinais e a final.
Participaron nesta 2ª edición do torneo 4 equipos franceses, 4 galeses, 3 irlandeses, 2 italianos e por primeira vez tamén 4 ingleses e 3 escoceses.
Playoffs
Os 2 primeiros equipos de cada grupo clasificáronse para os cuartos de final, nos que os líderes de grupo xogaron como locais. As semifinais xogáronse tamén no campo dos mellores clasificados na fase de grupos. A final xogouse o día 25 de xaneiro do 1997 no estadio Arms Park de Cardiff ante preto de 41.000 persoas. O Brive coroouse como segundo Campión de Europa.
-276
Véxase tamén
Historia ano a ano
Puzo, Insua, Vilalba
Puzo é un lugar da parroquia de Insua, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Ramón Nonato
dereita|miniatura|San Ramón Nonato, escultura de [[Juan de Mesa na igrexa de San Xosé de Sevilla (1626-1627).]]
Ramón Nonato, nado en Portell (comarca da Segarra, pertencente á diocese de Solsona) no ano 1204 e finado en Cardona en 1240, foi un relixioso mercedario, e un santo catalán da igrexa católica. O seu sobrenome Nonnatus (latín, "non nado") derívase do feito de que naceu por medio dunha cesárea, morrendo a súa nai no parto. É o santo patrón dos partos, parteiras, nenos e embarazadas.
Traxectoria
Fíxose membro da orde dos Mercedarios, fundada por San Pedro Nolasco para o rescate de cativos católicos dos mouros do Norte de África. Ordenouse presbítero en 1222, e logo foi superior xeral da Orde da Mercé. Viaxou ao norte de África pagando rescate por varios prisioneiros, e disque se fixo tomar como refén a cambio da liberación dun cristián cativo cando o seu diñeiro se esgotou, sufrindo en cativerio.
Foi martirizado por mouros que lle abriron buracos a ferro candente, nos seus beizos, para colocarlle un cadeado na súa boca para así impedirlle a súa prédica. Foi rescatado pola súa orde e no 1239 retorna a España.
Hesketh Racing
Hesketh Racing foi un construtor de Fórmula 1 do Reino Unido, que competiu desde ata.
Ramón Nonato
Traxectoria
O Papa Gregorio IX ordenouno cardeal, mais faleceu de camiño a Roma. Moitos milagres fóronlle atribuídos antes e após a súa morte. miniatura|Procesión de San Ramón en [[Castrelo, Cambados.]]
Hesketh Racing
Formación do equipo
O excéntrico inglés Lord Hesketh asociouse con 'Bubbles' Anthony Horsley, e a parella participou en varias carreiras de Fórmula 3 en toda Europa en 1972, co simple obxectivo de divertirse tanto como fora posible. Como era de esperar, dada a falta de experiencia de Horsley, os resultados foron moi escasos.
Ramón Nonato
Veneración
Foi canonizado polo papa Alexandre VII no 1657, celebrándose a súa festividade o 31 de agosto. Aínda que a súa festa era de ámbito universal dende 1681, coa reforma do calendario foi reducida a culto local a partir do 1969.
Hesketh Racing
Formación do equipo
Logo Hesketh fichou a James Hunt, que tiña fama de ser moi rápido, pero tamén de esnaquizar moitos coches, nese momento estaba sen equipo. Hesketh fichou a Hunt como un dos seus pilotos para a F3.
Ramón Nonato
Veneración
As cidades de Sant Ramon na Cataluña, Saint-Raymond no Quebec, así como San Ramón da Nova Orán, na Arxentina, foron bautizadas na súa honra.
Hesketh Racing
Formación do equipo
O equipo Hesketh logrou unha crecente reputación polo seu estilo playboy, chegaban ás carreiras en coches Rolls-Royce, bebendo champaña independentemente dos seus resultados, e hospedaban a todo o equipo en hoteis de cinco estrelas. O equipo ata tiña un adhesivo feito especialmente para a funda de pilotaxe de Hunt que dicía: "Sexo - O almorzo dos campións".
Ramón Nonato
Veneración
Na cidade de Buenos Aires, na Arxentina existe un santuario na súa honra na rúa Cervantes 1150.
Hesketh Racing
Formación do equipo
A mediados da tempada Hunt e "Bubbles" esnaquizaran dous coches de Fórmula 3. Horsley decidiu abandonar a pilotaxe, para dedicarse á xestión do equipo. Hesketh alugou un March de Fórmula 2 para o resto de 1972, e comprou a Hunt un Surtees de Fórmula 2 para 1973. Hunt esnaquizou rapidamente o coche no Gran Premio de Pau, e co seu típico estilo, Hesketh decidiu que o custo de competir na máxima categoría só era pouco máis caro que a F2, polo que decidiu montar un equipo de Fórmula Un.
Morlaix
Morlaix (en bretón Montroulez) é unha cidade da Bretaña, no norte do departamento francés de Finistère.
Hesketh Racing
O éxito con James Hunt na Fórmula Un
miniatura|right| O [[Hesketh 308 de James Hunt pilotado polo seu fillo, Freddie, en 2007]]
Hesketh alugou un Surtees TS9 para a carreira Race of Champions en Brands Hatch, unha carreira fora do campionato Hunt rematou terceiro. Este éxito levou á compra dun March 731, Hesketh tamén fichou ao novo deseñador de March Harvey Postlethwaite para modificar o chasis. O coche fixo a súa primeira aparición no Gran Premio de Mónaco de 1973, onde Hunt marchaba sexto antes de que fallara o motor. Logrou un punto para o seu equipo na seguinte carreira, no Gran Premio de Francia, foi cuarto no GP de Gran Bretaña, terceiro no Gran Premio de Holanda. Para finalizar un magnífico segundo lugar na derradeira carreira da tempada, o Gran Premio dos Estados Unidos de 1973.
En 1974 Postlethwaite deseñou un coche completamente novo para o equipo, o Hesketh 308, que estaba listo para o Silverstone International Trophy, que gañou Hunt, facendo a súa debut no Campionato no Gran Premio de España. O coche era bo, logrando tres terceiros postos no Gran Premio de Suecia, o Gran Premio de Austria e no Gran Premio dos Estados Unidos. Para 1975, vendéronse modelos 308 a Harry Stiller Racing, que permitiron a Alan Jones debutar nun Gran Premio. Polar Caravans, tamén comprou un chasis Hesketh, mentres que o equipo oficial modificou o 308 para Hunt. Ao mesmo tempo, Horsley converteuse nun director de equipo extremadamente eficiente e competente e baixo a súa dirección, o equipo progresou rapidamente.
Hunt logrou unha vitoria moi comentada no Gran Premio de Holanda, mantendo baixo control ao potente Ferrari de Niki Lauda, e tamén liderou no GP de Gran Bretaña e no Gran Premio de Austria, logrando puntuar en varias carreiras.
A era post-Hunt
miniatura|right | 300px | Un Hesketh 308E de 1977 cas cores de Penthouse Rizla Racing miniatura| left | 300px | Un Hesketh 308D nunha demostración na [[Donington Grand Prix Exhibition]] Con todo, a finais de 1975 Lord Hesketh anunciou que xa non podía permitirse o luxo de tratar de producir o próximo campión do mundo británico, logo de correr sen patrocinio, e pechou o equipo. A Hunt ofrecéuselle un asento en McLaren, en substitución de Emerson Fittipaldi.
O nome Hesketh continuaría na Fórmula 1, certamente en circunstancias menos glamorosas. En primeiro lugar, Postlethwaite levou o seu deseño actualizado do 308C a Wolf. En segundo lugar, Horsley melloraría o 308 no 308D e continuou como Hesketh Racing. Ficharon a Harald Ertl para pilotar o coche, e lograron o patrocinio da revista Penthouse e Rizla, Guy Edwards pilotou un segundo coche a partir do Gran Premio belga, e con Alex Ribeiro nalgunha carreira. O sétimo lugar de Ertl no GP de Gran Bretaña foi o mellor resultado do equipo ese ano.
Frank Dernie deseñou o novo chasis do 308E para a tempada, con Rupert Keegan pilotando á beira de Ertl. Máis tarde nesa tempada foi presentado un terceiro coche para Héctor Rebaque, Horsley simplemente trataba de traer diñeiro para o equipo. Ertl abandonaría, sendo substituído por Ian Ashley, pero Keegan era o único piloto que adoitaba clasificarse na grella de saída, e o seu sétimo lugar no Gran Premio de Austria sería o mellor resultado do equipo do ano.
viu o equipo participando cun só coche, co apoio de Cámaras Olympus. O coche en si apenas se actualizara, e Divina Galica como era de esperar non se clasificou para as dúas primeiras carreiras. Eddie Cheever amañouse para clasificarse no Gran Premio de Suráfrica, pero retirouse cun tubo de aceite roto. Derek Daly foi o seguinte en pilotar o coche, no chuvioso International Trophy en Silverstone no seu debut loitou polo liderado co McLaren de James Hunt antes de que unha pedra romperalle o visor e terminou a súa carreira. Con todo, nas probas do Campionato do Mundo non puido clasificarse para as tres carreiras seguintes, logo do cal o equipo retirouse.
Ibec - Hesketh 308LM
O Ibec-Hesketh 308LM, tamén chamado máis adiante Ibec P6 ou Ibec 308LM Cobra, foi un prototipo de coche de carreiras construído en 1978, deseñado por Harvey Postlethwaite coa base de moitos compoñentes do Hesketh 308 de Fórmula Un. O coche foi financiado pola aseguradora Lloyd's of London e o broker Ian Bracey, que formou a Ian Bracey Engineering Company (Ibec) para supervisar o proxecto.
A diferenza de moitos competidores privados de automóbiles deportivos na década de 1970, Ian Bracey albergaba serias esperanzas de gañar a carreira de resistencia das 24 Horas de Le Mans. En lugar de comprar un chasis sobre o que construír o coche, Bracey encargou o ex xefe de deseño de Hesketh, Postlethwaite, o deseño dun novo chasis en torno a un motor Cosworth DFV de 3´0 litros. Postlethwaite utilizou as súas conexións con Hesketh para comprar os compoñentes da suspensión dianteira e traseira do equipo de F1, e a construción do coche iniciouse nos talleres Hesketh. Con todo, o chasis Ibec non era unha prioridade e, finalmente, Bracey trasladou a produción a Lyncar en Slough. Aquí, o equipo Lyncar logrou completar o coche en pouco máis de cinco semanas.
A primeira saída competitiva do coche foi, como estaba previsto, a carreira das 24 Horas de Le Mans de 1978, pilotado por Ian Grob e Guy Edwards, con Bracey en calidade de piloto de reserva. A presenza de Edwards no equipo tivo un beneficio adicional xa que conseguiu o patrocinio do xigante Chrysler corporation, a pesar de que o 308LM montaba un motor Ford. Edwards clasificou o IBEC en 13ª posición, a unha velocidade media de 214 km/h. Pero, na carreira o coche sufriu problemas mecánicos que o fixeron caer ao posto 42 logo dunhas poucas horas. A pesar de recuperarse ben deste revés, na 19º hora o motor DFV rompeu e a carreira do IBEC terminou.
MELiSSA
O MELISSA (acrónimo de Micro-Ecological Life Support System Alternative, sistema alternativo microecolóxico de soporte vital), é un proxecto de soporte tecnolóxico para o desenvolvemento da vida no espazo desenvolto pola Axencia Espacial Europea. Entre outros desenvolvementos, deu lugar ós 'Semilla Sanitation Hubs', sistemas de aproveitamento de auga (incluído sanitaria) en ciclo cerrado, en uso na base Concordia da Antártida.
Hesketh Racing
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Lepa Brena
Fahreta Živojinović, nada como Jahić en Tuzla o 20 de outubro de 1960, e máis coñecida polos seu nome artístico Lepa Brena, é unha cantante serbia que veu a luz en Bosnia, unha artista popular da antiga Iugoslavia con máis de 40 millóns de discos vendidos.
As Fontes, A Regueira, A Pastoriza
As Fontes é un lugar da parroquia da Regueira no concello lucense da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 19 habitantes (7 homes e 12 mulleres).
Lepa Brena
Traxectoria
Naceu nunha familia bosníaca da cidade de Tuzla aínda que medrou na cidade bosníaca de Brčko. Era a filla máis nova do enfermeiro Abid Jahić (c. 1928 – 2010) e da modista Ifeta (née Smajlović; 1934 – 2014). Ámbolos dous orixinarios de aldeas próximas a Srebrenik, constituían unha familia modesta, que vivía nun apartamento dun único cuarto, aínda que sen privacións , e Fahreta criouse como musulmá con súa irmá Faketa e seu irmán Faruk. No inicio da Guerra de Bosnia en 1992 Faketa emigrou ao Canadá.
Clístenes de Sición
Clístenes (en grego Κλεισθένης Kleisthénes) foi o tirano de Sición ao redor dos anos 600 e -570.
Lepa Brena
1980-83: Slatki Greh
Logo de rematar o instituto en 1979 marchou a Belgrado para estudar turismo na Universidade de Belgrado pero ao ano seguinte volveu a Brčko e comezou unha carreira de cantante de rock en locais e festas da contorna. Cando a banda Lira Show liderada por Saša Popović e radicada en Novi Sad, que precisaba unha cantante tras marchar a súa ao casar, foi á localidade faláronlle de Brena e, tras unha entrevista e convencer a seus pais, actuou por primeira volta con eles o 6 de abril de 1980 nun hotel de Bačka Palanka. En 1981 o grupo adoptou o nome de artístico de Slatki Greh e o 3 de febreiro de 1982 apareceu o primeiro álbum do grupo, Čačak, Čačak e tamén nese ano Lepa Brena e Slatki Greh apareceron na primeira parte da película iugoslava Tesna koža que protagonizaron o popular humorista Nikola Simić e a actriz Ružica Sokić, o que axudou a que o grupo acadase a fama. En novembro de 1982 saíu o segundo álbum Milla voli disko.
Clístenes de Sición
Traxectoria
Fillo de Aristónimo, alcanzou o poder tras asasinar a un dos seus irmáns e depor a outro (Mirón e Isódamo), practicando unha tiranía máis radical que a dos seus antecesores. Segundo Heródoto, Clístenes proclamou desde o principio do seu goberno os seus sentimentos antidóricos e o seu odio cara á cidade de Argos, que antigamente dominara Sición, sentimento que se traduciu en tres medidas que supuxeron o golpe de graza á aristocracia doria: Estas medidas populistas proporcionáronlle a adhesión incondicional das clases inferiores de raza predoria.
Lepa Brena
1980-83: Slatki Greh
En 1983 participou con Slatki Greh no Jugovizija, a selección iugoslava para o festival de Eurovisión, coa canción "Sitnije, Cile, sitnije" que se editou nun EP xunto con outro tema. A súa aparición no Jugovizija causou controversia, xa que tradicionalmente na competición dominaban os artistas pop, e Lepa Brena estaba na órbita do novokomponovana muzikafolk, un estilo folk-pop. Malia non cualificarse para a competición europea, serviulles para gañar máis popularidade..
1984-90: Bato, Bato e Hajde da se volimo
En 1984 Raka Đokić converteuse no novo axente artístico de Lepa e o seu grupo, o seu terceiro álbum Bato, Bato, que saíu nese ano supuxo unha renovación tanto da imaxe, máis provocativa nas letras, como do seu estilo musical, con melodías máis pop. En 1985 realizaron a primeira gran xira por toda Iugoslavia, que incluíu 17 concertos consecutivos no Sava Centra de Belgrado ao que acudiron 70 000 persoas, un gran concerto no estadio de Mostar con máis de 25 000 persoas e na veciña Romanía, no estadio de Timișoara congregou arredor de 50 000 persoas, un dos máis exitosos de música iugoslava no estranxeiro.
O seguintes tres álbums do grupo, Pila moje (1985), Voli me, voli e Uske pantalone (1986) fixeron que a banda subise ao trono da escena musical iugoslava. Brena colaborou coa estrela do folk serbio Miroslav Ilić e xuntos gravaron en 1985 un EP Jedan dan života, con catro cancións, no que se incluíu un dueto romántico que lle daba título e a canción "Živela Jugoslavija", que non foi do agrado de todo o mundo e que ía na liña que sempre defendeu Brena dun apoio sen fisuras a unha Iugoslavia unida.
Raka Đokić quería que o sétimo álbum do grupo Hajde da se volimo fose seguido dun filme protagonizado por Brena, e en 1987 rodouse o filme co mesmo título do álbum. Na película participaron moitos dos actores iugoslavos máis populares da época: Dragomir Gidra Bojanić, Milutin Karadžić, Velimir Bata Živojinović ou Milán Štrljić. A estrea foi o 24 de outubro de 1987 e foi un éxito, ao que seguiron dúas secuelas máis: Hajde da se volimo 2 (1989) e Hajde da se volimo 3 (1990). O seu oitavo álbum Četiri godine apareceu o 1 de outubro de 1989 e contiña a controvertida canción Jugoslovenka co músico bosníaco de rock Alen Islamović. O vídeo Čuvala me mama filmouse na illa croata de Lopud. En 1990 apareceu o álbum Boli me uvo za sve, que contou con varios temas que foron éxitos: "Čik pogodi", "Biće belaja", "Tamba Lamba", e o que lle dá título ao álbum. Desa época época data o seu concerto máis multitudinario, que se realizou o 24 de xullo de 1990 na capital búlgara, Sofía, no que participaron 100 000 persoas e que permanece como o meirande concerto dese país.
1991-99: Ja nemam drugi dom e Grand Production
Brena e Slatki Greh editaron o seu décimo álbum xuntos, Zaljubiška, en 1991. Tras casar en 1991 co tenista Slobodan Živojinović rematou a súa colaboración con Slatki Greh e marchou a vivir nos Estados Unidos durante algún tempo. Volveu ao mundo artístico en decembro de 1993 co seu primeiro álbum en solitario Ja nemam drugi dom, e deu o denominado "concerto na choiva" o 13 de xuño de 1994 no estadio Tašmajdan de Belgrado diante 35 000 persoas e logo gravou outros dous álbums en solitario: Kazna Božija (1994) e Luda za tobom (1996). A mediados da década de 1990 lanzou moitas cancións que se fixeron populares: "Kazna Božija", "Luda za tobom", "Sve mi dobro ide osim ljubavi", "Izdajice", "Mj se dragi Englez pravi", "I da odem iza leđa bogu", "Ja nemam drugi dom", "Dva dana" ou "Ti si moj greh". En decembro de 1998 fundou con Saša Popović a discográfica Grand Production.
2000-
Lepa Brena e Steven Seagal foron as estrelas da festa de Ano Novo de Belgrado de 2016 ao que acudiron 60 000 persoas. . En 2018 lanzou un novo álbum Zar je važno da l’ se peva ili pjeva e en 2019 vendeu a súa parte na discográfica Grand Production por 7 millóns e medio de euros.
Fred Warner
Fred Warner, nado o 19 de novembro de 1996 en San Marcos, California, é un xogador profesional estadounidense de fútbol americano que xoga na posición de linebacker para os San Francisco 49ers da National Football League (NFL). Formado en BYU, foi elixido na terceira rolda do Draft da NFL de 2018 polos 49ers.
Clístenes de Sición
Traxectoria
A súa política exterior foi moi activa. Ampliou o territorio da súa cidade coa conquista de Pelene e probabelmente tamén a de Cleonas. Axudou na guerra contra Cirra e destruíu esa cidade no ano -595. Opúxose con forza ás pretensións hexemónicas da súa odiada rival Argos, e participou na Primeira Guerra Sacra xunto con Alcmeón de Atenas e Euríloco de Tesalia. Coa súa vitoria, Clístenes logrou un escano para Sición no novo consello da Anfictionía de Delfos.
O prestixio de Clístenes quedou de manifesto no número de pretendentes que aspiraban á man da súa filla Agárista. Tras obter a vitoria na carreira de cuadrigas, organizou unha competición na que os principais candidatos foron Megacles, da familia dos Alcmeónidas, e Hipoclides. Como Hipoclides fixo o ridículo bailando en estado de embriaguez diante do tirano, finalmente Megacles foi elixido como esposo de Agárista.
Parentes de Clístenes de Sición foron Clístenes de Atenas e Agarista, a nai de Pericles.
Rego, Insua, Vilalba
Rego é un lugar da parroquia de Insua, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Boente, Gargamala, Mondariz
Boente é un lugar da parroquia de Gargamala, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado. Tiña 86 habitantes no ano 2013 segundo datos do IGE, dos cales eran 37 homes e 49 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 133 habitantes.
Paralichthys dentatus
Paralichthys dentatus é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos paralictíidos, coñecida en galego como rapante de verán.
É un peixe plano mariño que se encontra no océano Atlántico nororiental, na costa leste do Canadá e os Estados Unidos.
Taxonomía
A especie foi descrita por primeira vez en 1766 polo naturalista sueco Carolus Linnaeus, na 12ª edición do seu Systema Naturae, co nome de Pleuronectes dentatus.
Por iso tamén se coñece polo sinónimo de Pleironectes dentatus Linnaeus, 1766.
Características
É un peixe plano de corpo ovalado, deprimido, sinistro (é dicir, cos dous ollos situados no lado esquerdo do corpo), de até 94 cm de lonxitude, e un peso máximo rexistrado de 12 kg.
Distribución
Distribúese pola costa leste do Canadá e os Estados Unidos, entre os 45° N e os 29° N, desde o sur do golfo de Maine (e quizais desde as costas da Nova Escocia) até Carolina do Sur, e ocasionalmente até a Florida, sendo especialmente abundante nas augas desde Massachusetts até Carolina do Norte.
Hábitat e bioloxía
Vive en fondos areosos e lamacentos de baías e estuarios desde finais da primavera a principios do outono; porén, os espécimes máis grandes permanecen máis lonxe da costa, a profundidades de 70 a 155 m ou máis. Tamén se encontra en marismas e praderías de fanerógamas mariñas con substratos limosos e, en ocasións, en cursos de auga doce.
Lonxevidade
O exemplar máis vello capturado tiña 9 anos.
Pesca
O rapante de verán péscase na zona pesqueira 21 (noroeste do Atlántico), onde o apañan os arrastreiros. Os pescadores deportivos, debido ao seu parecido co seu parente Hippoglossina oblonga (o rapante de catro ollos), co que comparte área de distribución, aparencia e hábitos alimentarios. Porén, pode distinguirse del, pola súa forma un pouco menos alongada e polos ollos "auténticos" proporcionalmente menores. A súa carne é branca e de sabor moi suave, semellante ao do rapante de catro ollos e a de Paralichthys lethostigma.
Usos
Este peixe consómese fresco ou conxelado. Pode cocerse ao vapor, fritirse, cocerse, asado ao forno e no microondas. Expórtase en fresco ao Xapón, para sashimi.
Estado de conservación
Na actualidade (2015) a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), cualificou o status da especie como LC (pouco preocupante), debido a que, aínda que é explotada comercialmente, aínda é abundantes en toda a súa área de distribución, e os índices de biomasa indican que as súas poboacións non están diminuíndo.
Jules-Émile Verschaffelt
Jules-Émile Verschaffelt nado en Gante o 27 de xaneiro de 1870 e finado o 22 de decembro de 1955, foi un físico belga. Traballou no Laboratorio de Kamerlingh Onnes de Leiden dende 1894 ata 1906 e de novo dende 1914 ata 1923. Dende 1906 ata 1914 traballou no Vrije Universiteit Brussel e dende 1923 ata 1940 na Universidade de Gante.
Come e bebe que o barco é do amo
Come e bebe que o barco é do amo é unha novela do escritor galego Alfredo Conde, publicada en 1978 pola editorial Akal.
O Gandarón, Andavao, Boimorto
O Gandarón é un lugar da parroquia da Andavao no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 5 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 2 eran mulleres.
Octodad
Octodad é un videoxogo independente desenvolvido por un grupo de estudantes de Universidade DePaul, moitos dos cales pasarían a formar parte de Young Horses, Inc., os desenvolvedores da súa secuela, Octodad: Dadliest Catch. O xogo foi desenvolvido para Festival de Xogos Independentes de 2011, e foi un dos 8 gañadores do Escaparate do Estudante do ano. O xogo conta cun argumento humorístico que xira arredor do principal personaxe, un polbo que vive encubertamente como un humano coa súa familia. O obxectivo do xogador é controlar a Octodad nos seus intentos por completar diversas misións mentres intenta manter a súa identidade de polbo en segredo. A súa secuela Dadliest Catch foi estreada o 30 de xaneiro de 2014, e foi un dos primeiros títulos en recibir o Steam Greenlight.
O Gandarón, Andavao, Boimorto
Toponimia
Gandarón debe estar relacionado con gándara, voz prerromana.
Clotario IV
Probabelmente fillo de Teodorico III (652 - 691) e de Clotilde de Herstal (nada c. 650 e morta o 3 de xuño de 699)
Traxectoria
No 718, ao que parece, Clotario morreu. No 719, Khilperico foi erguido sobre os escudos como rei. Debe ter sido por causa da morte de Clotario que Carlos aceptou recoñecer a Khilperico como rei. É posíbel que Clotario teña sobrevivido ata o 719, 720 ou 721.
Tamén é posíbel que Clotario fose fillo (ou neto) de Dagoberto II ou Khildeberto III, ou, talvez, nin sequera fose merovinxio, senón só un fantoche conveniente que serviu aos propósitos políticos de Carlos Martel na época. O seu reinado, se así pode ser chamado, foi completamente inconsecuente, pois nunca chegou a ter o poder real.
A Eirexe, Gastrar, Boqueixón
A Eirexe é un lugar da parroquia de Gastrar no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 4 habitantes (1 home e 4 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Reguengo, Gastrar, Boqueixón
Reguengo é un lugar da parroquia de Gastrar no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Forma física
miniatura A forma física é un estado xeral de saúde, e de xeito máis específico, a capacidade de practicar certa actividade física, ocupacións e actividades cotiás. Unha boa forma física polo xeral adquírese como resultado dunha nutrición axeitada e a práctica de exercicio físico de moderado a vigoroso, e un descanso apropiado.
Con anterioridade á revolución industrial, definíase forma física como a capacidade de realizar as actividades cotiás sen experimentar fatiga. Porén, coa automatización e os cambios no estilo de vida no presente, considérase que a forma física é unha medida da capacidade do corpo de funcionar de forma eficiente e efectiva durante o traballo e actividades de esparexemento, estar en condición saudable, ser capaz de resistir doenzass hipocinéticas, e poder enfrontar situacións de emerxencia.
Regueira, Insua, Vilalba
Regueira é un lugar da parroquia de Insua, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Mourelle, Gargamala, Mondariz
Mourelle é un lugar da parroquia de Gargamala, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado. Tiña 91 habitantes no ano 2013 segundo datos do IGE, dos cales eran 48 homes e 43 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 127 habitantes.
Esllabón Lleonesista
A asociación Esllabón Lleonesista (Elo Leonesista en galego) é unha asociación socio-cultural de ideoloxía leonesista fundanda no ano 1997 por persoas de distintas sensibilidades ligadas ao leonesismo social. Nela participan militantes e ex-militantes de partidos políticos leonesistas así como persoas independentes non ligadas a ningunha organización. O seu presidente actual é Amadeo Núñez e conta entre os seus membros militantes históricos do leonesismo como Félix Pérez Echevarría 'Cheva'.
A asociación pasou por diferentes etapas de actividade e inactividade ao longo da súa historia. Na actualidade, a asociación participa moi activamente na vida social e cultural da cidade de León, onde concentra a meirande parte das súas ocupacións. A asociación ten unha publicación propia chamada Bolteo a cal é publicada e distribuída pola asociación na actualidade, pero que tamén viviu períodos de inactividade coma a propia asociación.
Obxectivos
O obxectivo principal da asociación é o logro dunha autonomía para o que eles denominan o País Leonés así como o fomento da identidade leonesa. Para iso, pretenden vertebrar todo tipo de iniciativas de tipo social, cultural, político e lingüístico que axuden a concienciar á sociedade leonesa neste sentido.
Así, participan en todo tipo de iniciativas e organizan todo tipo de actos e manifestacións para fomentar a colaboración de todas as persoas, asociacións, e organizacións leonesistas para avanzar na consecución dunha autonomía para a Rexión leonesa dende o terreo da sociedade civil.
Actividade
Esllabón Lleonesista arranxa diferentes tipos de actos aos cales acoden simpatizantes leonesistas, intelectuais locais, asociacións e organizacións leonesistas. Un dos actos de maior fama é a Noitevella leonesista, que a asociación celebra anualmente. É un acto de tipo reivindicativo no que participan colectivos da provincia de León e que adoita celebrarse a principios de xaneiro. Nos últimos anos a asociación está a impulsar os chamados Concejos Abiertos nos que participan membros de organizacións e partidos políticos leonesistas así como simpatizantes. Nestas reunións, discútese sobre a situación do chamado País Leonés e vertébranse iniciativas para a mellora e solución dos problemas das provincias da Rexión de León.
A asociación organizou e participou en diferentes manifestacións reivindicativas nas que apoiaba diferentes reclamacións: unha facultade de medicina para a Universidade de León, a mellora das infraestruturas ferroviarias en León , a defensa do GREIM (Grupo Especial de Rescate e Intervención na Montaña da Garda Civil) de Sabero e iniciativas contra a corrupción nas institucións de León entre outras.
A asociación mantén contactos con diferentes partidos políticos como a UPL. Aínda que a súa actividade se concentra na provincia de León, tamén participa en iniciativas fóra da provincia, coma no caso dunha manifestación leonesista na cidade de Salamanca no ano 2013.
Portal (videoxogo)
Portal é un videoxogo de crebacabezas e plataformas en primeira persoa desenvolvido e publicado por Valve Corporation. Portal foi lanzado a través de The Orange Box para Microsoft Windows e para Xbox 360 en outubro de 2007, para PlayStation 3 en decembro de 2007,   para OS X en maio de 2010, para Linux en xuño de 2013, e para Android en maio de 2014.
Sigil
Sigil é un programa informático, libre, aberto e gratuíto para a edición e creación en formato EPUB de edicións electrónicas. Sigil ten sido desenvolvido por Strahinja Val Marković e outros colaboradores dende 2009.
As Maciñeiras, A Regueira, A Pastoriza
As Maciñeiras é un lugar da parroquia da Regueira no concello lucense da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 17 habitantes (9 homes e 8 mulleres).