cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dípteros
Importancia económica
Os dípteros son un importante grupo de insectos e teñen un considerable impacto no medio ambiente. Algúns Agromyzidae minadores de follas, as moscas da froita (Tephritidae e Drosophilidae) e os Cecidomyiidae formadores de bugallas son pragas agrícolas; outros como as moscas tse-tse, Cochliomyia e os Oestridae atacan ao gando, causándolle feridas, espallando doenzas, e creando un prexuízo económico significativo. Algúns poden causar miiase en humanos. E aínda outros, como os mosquitos (Culicidae), Simulidae e Psychodidae teñen un impacto sobre a saúde humana, actuando como vectores de importantes doenzas tropicais. Entre estes, os mosquitos Anopheles transmiten a malaria, filariase e arbovirus; os mosquitos Aedes aegypti portan o patóxeno do dengue e o virus Zika; os simúlidos portan a cegueira dos ríos; os Phlebotominae portan a leishmaníase. Outros dípteros son unha molestia para os humanos, especialmente cando están presentes en gran número; entre estes están as moscas domésticas, que contaminan os alimentos e espallan doenzas transmitidas polos alimentos, así como os Ceratopogonidae e outros Muscidae. En rexións tropicais, os Chloropidae, que se pousan nos ollos na procura de fluídos poden ser unha molestia en certas estacións do ano.
Moitos dípteros desempeñan funcións que son útiles aos humanos. As moscas domésticas, califóridos e micetofílidos son preeiros e axudan á descomposición. Os Asilidae, Tachinidae e Empididae son predadores e parasitoides doutros insectos, e axudan no control de diversas pragas. Moitos dípteros como os Bombyliidae e Syrphidae son polinizadores de cultivos agrícolas.
Usos
miniatura|esquerda|Os dípteros en investigación: larva da mosca do vinagre [[Drosophila melanogaster criada en tubos de ensaio nun laboratorio de xenética]]
Drosophila melanogaster, unha mosca do vinagre ou da froita, foi utilizada durante moito tempo como organismo modelo en investigación debido á facilidade coa que se pode criar e cruzar no laboratorio, así como polo seu pequeno xenoma, e porque moitos dos seus xenes teñen equivalentes nos vertebrados. Moitos estudos xenéticos realízanse utilizando esta especie; estes tiveron unha profunda influencia no estudo da expresión xénica, mecanismos xenéticos regulatorios e mutacións. Outros estudos investigaron a fisioloxía, patoxénese microbiana e desenvolvemento entre outros temas de investigación. Os estudos sobre as relacións entre os grupos de dípteros e outros insectos feitos por Willi Hennig contribuíron ao desenvolvemento da cladística, con técnicas que el aplicou aos caracteres morfolóxicos pero que agora están adaptados para o seu uso con secuencias moleculares en filoxenética.
miniatura|Un [[Calliphoridae alimentándose do cadáver dun porco espiño Hystrix africaeaustralis]]
As larvas que se encontran en cadáveres son útiles en entomoloxía forense. Estas larvas poden identificarse polas súas características anatómicas e examinando o seu ADN. As larvas de diferentes especies de moscas visitan os cadáveres e carcasas en momentos ben determinados despois de que se produciu a morte da vítima, e igual fan os seus predadores, como os escaravellos da familia Histeridae. Así, a presenza ou ausencia de determinadas especies proporciona probas do tempo transcorrido desde a morte, e ás veces outros detalles como o lugar da morte, cando as especies están confinadas en hábitats determinados como os bosques.
miniatura|esquerda|As larvas ou careixas de dípteros utilízanse como alimento animal no [[Zoo de Londres]]
Algunhas especies de larvas, como as dos Calliphoridae críanse comercialmente para vendelas como isco para a pesca con cana e como alimento para animais carnívoros (certas mascotas, animais dos zoos ou dos laboratorios) como algúns mamíferos, peixes, réptiles e aves including poultry. Suxeriuse que as larvas de moscas poderían usarse a grande escala como alimento de polos de granxa, porcos e peixes. Porén, os consumidores opóñense a que se inclúan os insectos na súa comida, e o uso de insectos na alimentación animal é ilegal na Unión Europea.
miniatura|O [[casu marzu é un queixo de ovella tradicional de Sardeña que contén larvas da mosca Piophila casei.]]
As larvas de mosca poden utilizarse como ferramenta biomédica para o coidado e tratamento de feridas. A terapia de desbridamento con careixas utiliza larvas de Calliphoridae para eliminar o tecido morto das feridas, xeralmente en amputacións. Historicamente, isto leva usándose desde hai séculos, tanto de forma deliberada coma non, en campos de batalla e nalgunhas instalacións hospitalarias. A eliminación dos tecidos mortos promove o crecemento das células e a curación da ferida. As larvas tamén teñen propiedades bioquímicas como a actividade antibacteriana encontrada nas súas secrecións a medida que se alimentan. Estas larvas medicinais son un trtamento seguro e efectivo para as feridas crónicas.
Ligazóns externas
Xeral
Anatomía Descritores
Pobo camsá
Os camsá ou kamëntsá son un pobo indíxena de Colombia. Viven principalmente no val de Sibundoy, no departamento de Putumayo, no sur de Colombia.
Nomes
Os camsá tamén son coñecidos cos nomes kamëntsá, camëntsëá, coche, kamemtxa, kamsa, kamse, sibundoy e sibundoy-gaché.
Cabeza de guerreiro de Rubiás
miniatura|dereita|250px|Vista frontal A cabeza de guerreiro de Rubiás é unha estatua dunha cabeza masculina realizada en granito e datada no século I d.C. Trátase dun dos exemplares máis representativos da escultura galaico romana, no esplendor da cultura castrexa. Na actualidade consérvase no Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense.
Descuberta
A súa descuberta tivo lugar no Castro de Rubiás situado ao carón do río Cadós, na parroquia de Santiago de Cadós do ourensán concello de Bande.
A existencia deste castro xa era coñecida desde antigo, pero non foi ata o 24 de outubro de 1935 que se puxo de manifesto a súa importancia arqueolóxica grazas á visita dun grupo de membros da Comisión de Monumentos, entre eles López Cuevillas, Otero Pedrayo e Jesús Soria. Esta visita foi recollida pouco despois por Domingo Fontenla no Boletín da Comisión. No seu relato destacou a calidade dos achados materiais e entre eles: unha pequena aguia de bronce, unha inscrición dedicada a Traxano, frisos, xambas e trísceis das cabanas e esta cabeza que foi atopada coroando unha fonte do pobo, completamente descontextualizada.
Estudo
miniatura|dereita|250px|Lateral da cabeza Tradicionalmente tense considerado que esta cabeza é parte da estatua de ADRONO VEROTI F., estatua xa citada como existente no lugar da descuberta no ano 1609 polo celanovense Mauro Castellá Ferrer na súa obra Historia de Santiago Apostol onde fai a seguinte descrición:
No ano 1733 Huerta y Vega recolleu esta referencia nos seus Annales de Galicia e, un século máis tarde, fixo eco de Juan Agustín Ceán Bermúdez no Sumario de Antigüedades Romanas que hay en España (1832).
Descrición
Trátase dunha peza moi ben executada. Un certo aire cadavérico fai semellar que fose elaborada a partir dunha máscara funeraria.
As súas medidas son: 30 x 30 x 20 cm.
Ollos grandes e de forma amendoada e sen pupilas, o nariz prominente e alongado. A boca de beizos moi pouco perfilados represéntase pechada e cun rictus que transmite a idea dunha melancólica ironía. O cabelo represéntase como un lixeiro reborde detrás da cabeza na zona occipital. Algúns autores interpretan este reborde como a representación do casco.
Cabelo ou casco non tapan as ben definidas orellas. O pescozo decórase cun torque do que non se conserva a fronte.
Atomic Kitten
Atomic Kitten foi un grupo de rapazas británicas de Liverpool que cantan Pop e Dance. As compoñentes son Liz McClarnon, Jenny Frost e Tash Hamilton.
Formación do grupo
Elizabeth Margaret McClarnon (10 de abril de 1981 - Liverpool), Jennifer Frost de (22 de febreiro 1978 - Liverpool) e Natasha Maria Hamilton (17 de xullo 1982 - Liverpool) son as compoñentes deste grupo de pop británico.
Esta é a segunda formación coñecida do grupo, xa que no ano 2000, Kerry Katona abandonou o grupo por quedar embarazada (de Brian McFadden, cantante de Westlife) e foi substituída por Jenny Frost.
Despois de case unha década de éxitos, o grupo decidiu tomarse un descanso no ano 2004 para dedicarse ós seus proxectos en solitario, e no caso de Tash, á súa familia.
Pazos, Carballedo, Cerdedo-Cotobade
Pazos é un lugar da parroquia de Carballedo, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE no ano 2007 tiña 28 habitantes (14 homes e 14 mulleres), os mesmos ca en 2006.
Neste lugar está o petróglifo do Val da Pereira, unha rocha gravada na idade de Ferro con tres cazoletas. O topónimo fai referencia á existencia de varios pazos ou casas grandes existentes na zona, ó igual que no lugar próximo de Pazos na parroquia de Borela.
Himno da República Socialista Soviética de Acerbaixán
O Himno Nacional da República Socialista Soviética de Acerbaixán (en azarí: Azərbaycan Sovet Sosialist Respublikasının Himni) era o himno nacional da Acerbaixán cando esta era unha república da Unión Soviética, coñecida como República Socialista Soviética de Acerbaixán.
Historia
O himno foi usado de 1944 ata 1992. Foi composto por Uzeyir Hajibeyov. Suleyman Rustam, Samad Vurgun, Huseyn Arif, escribiu a letra. Tras a independencia da Unión Soviética en 1992, a Acerbaixán adoptou o himno Azərbaycan marşı no seu lugar, que tamén foi composta por Uzeyir Hajibeyov para a República Democrática de Acerbaixán como o seu himno nacional durante a súa existencia a partir de 1919 ata a invasión da Unión Soviética en 1921.
Nechtan Morbet
Nechtan Morbet, fillo de Erp, foi un rei dos pictos dende o ano 456 até o 480. As listas de reis achegan algúns epítetos para Nechtan: Morbet e Celchamoth, e o latino Magnus (o grande). Dise del que reinou durante vinte e catro anos. Por mor da confusión entre os nomes de varioas reis, existe a tradición que vencella ós diferentes reis chamados Nechtan en ser os fundadores de Abernethy.
Accelerando
Accelerando é unha palabra italiana coa que indicamos o grao de velocidade que vai ter unha peza musical. Significa cada vez máis rápido. Cando aparece nunha partitura indica que o tempo da obra debe acelerar rapidamente.
miniatura|esquerda|Exemplo da interpretación dun accellerando.
Rafael Bordalo Pinheiro
Raphael Augusto Prostes Bordallo Pinheiro, coñecido como Rafael Bordalo Pinheiro, nado en Lisboa en 1846 e finado en 1905, foi un xornalista, pintor, caricaturista e escultor de cerámica, creador dun estilo artístico popular, que difundía a través de litografías e cerámicas, para o que fundara en 1855 unha fábrica en Caldas da Rainha (“louça de Caldas”), cerámica logo imitada en ducias de centros do país.
Deseñou a popular figura do “Zé Povinho”, trasunto do pobo portugués. O seu nome está moi ligado á caricatura portuguesa, á que lle deu un grande impulso, e á banda deseñada, sendo un dos primeiros artistas en introducila en Portugal. Entre os seus irmáns estaba o pintor Columbano Bordalo Pinheiro.
O Museu Raphael Bordallo Pinheiro, en Lisboa reúne unha parte importante da súa obra.
Biografía
Nado nunha familia de artistas, axiña gañou o gusto polas artes. En 1860 matriculouse no Conservatorio e despois na Academia de Belas Artes (debuxo e arquitectura), no Curso Superior de Letras e na Escola Superior de Arte Dramática. Debutou no Theatre Garrett aínda que nunca fixo unha carreira como actor.
Casou con Elvira Ferreira de Almeida en 1866 e ao ano seguinte naceu o seu fillo Manuel Gustavo Bordalo Pinheiro.
Comezou intentando gañar a vida como artista visual con composicións realistas, levando as súas obras en 1868 á exposición da Sociedade Promotora de Belas-Artes, onde presentou oito acuarelas inspiradas en costumes e tipos populares de cores brillantes. En 1871 recibiu un premio na Exposición Internacional de Madrid. Ao mesmo tempo, desenvolve a súa faceta de caricaturista, ilustrador e decorador.
En 1875 crea a figura de Zé Povinho, publicada en 'A Lanterna Mágica. Ese mesmo ano, marchou ao Brasil, colaborou nalgúns xornais e enviou a súa obra a Lisboa, regresando a Portugal en 1879, tendo en marcha O António Maria. Experimentou co traballo do barro en 1885 e comezou a produción de louza artística na Fábrica de Faianças das Caldas da Rainha.
Faleceu o 23 de xaneiro de 1905 en Lisboa, na Casa do Ferreira das Tabuletas nº 32 da rúa da Abegoaria (hoxe Largo Rafael Bordalo Pinheiro), onde se atopa agora Tapas n'Friends Trindade, en Chiado, en Lisboa. Houbo un funeral católico, ao que asistiron destacados políticos. A oración do médico António José de Almeida foi, segundo José-Augusto França, o maior recoñecemento público que tiña dado a un artista plástico en Portugal.
Deseñador
miniatura|Capa da partitura de Francisca Gonzaga Bordalo Pinheiro deixou un legado de ducias de litografías, numerosos debuxos para almanaques, anuncios e revistas de fóra de Portugal, como El Mundo Cómico, Ilustrated London News, Ilustración Española y Americana, L' Univers Illustré e El Bazar. Fixo debuxos en álbums, autor de portadas e centos de ilustracións en libros, e retratos de celebridades. Comezou a facer caricaturas para divertirse, nas paredes dos claustros do edificio onde daba clases o profesor Jaime Moniz, pero é a partir do éxito acadado por O Dente da Baronesa, folla de propaganda dunha comedia en 3 actos de Teixeira de Vasconcelos, que Bordalo entra definitivamente no escenario de humor gráfico. Desenvolveu a secuencia narrativa figurativa, precursora do cómic, e en 1872 edita o álbum Apuntes de Raphael Bordallo Pinheiro sobre a viaxe picaresca do emperador de Rasilb en Europa, que trata coas aventuras do soberano de Rasilb nunha visita a Europa. En 1881 publicou No lazaretto de Lisboa e seguiu asinando portadas e libros ilustrados.
Dotado dun gran sentido do humor pero tamén dunha moi atinada crítica social, caricaturizou a todas as personalidades importantes da política, da Igrexa e da cultura da sociedade portuguesa. A pesar das críticas de moitos dos seus debuxos, as súas características persoais e artísticas non tardaron en gañarse a admiración e respecto público que se manifestaron nunha gran cea na súa honra celebrada na sala do Teatro Nacional D. Maria II, en xuño de 1903 que, dun xeito inédito, reuniu na mesma mesa practicamente todas as figuras que tiña caricaturizado.
Na súa figura máis popular, Zé Povinho, conseguiu proxectar a imaxe do pobo portugués dun xeito sinxelo pero ao mesmo tempo fabuloso, dándolle cara ao país. Zé Povinho segue a ser retratado até hoxe e empregado por varios caricaturistas para revelar de forma humorística a podremia da sociedade.
Tamén se fixo "oír" coas súas caricaturas da caída da monarquía e atribúeselle a ilustración que fai referencia a Chiquinha Gonzaga na portada da partitura da polca Atraente.
Ceramista
Dirixiu o sector artístico da Fábrica de Faianças das Caldas da Rainha en 1884, dedicouse á elaboración de pezas cerámicas como vaixelas ornamentais, pezas de prata, azulexos, paneis, frisos, placas decorativas, macetas, piletas, centros de mesa, bustos, marcos, caixas, broches, etc.
Xunto ás esculturas que modelou para as capelas de Buçaco que representan cincuenta e dúas figuras da Vía Sacra, Bordalo centrouse principalmente nas que máis agradeceu: Zé Povinho representado en varias actitudes, María Paciencia, a mamuda enfermeira de Caldas, o policía, o cura tomando rapé e o sancristán co incensario nas mans, e moitas outras figuras humorísticas do seu repertorio.
Aínda que economicamente, a fábrica resultou ser un fracaso, o seu traballo acadou diversos premios: medalla de ouro na Exposición Colombiana de Madrid en 1892, en Antuerpe (1894), de novo en Madrid (1895), en París (1900), e nos Estados Unidos, en St. Louis (1904).
Xornalista
Lanzou numerosas publicacións nas que colaboraron escritores como Guilherme de Azevedo, Guerra Junqueiro, Ramalho Ortigão, João Chagas, Marcelino Mesquita e moitos outros. Traballou tamén no Brasil onde lle ofreceron un cheque por calar a historia dun ministro conservador metido a contrabandista. Cando percibiu que a súa vida corría perigo, regresou a Portugal, deixando publicado unha alegación contra a censura.
Home de teatro
miniatura|Busto en homenaxe a Bordalo Pinheiro ([[Parque D. Carlos I, Caldas da Rainha).]]
Con 14 anos de idade, integrado nun grupo de amadores, pisou como actor o palco do teatro Garrett. A pesar de que a súa carreira non se encamiñou para ser actor, selou unha relación coa arte dramática que nunca abandonou. Esporadicamente deseñou figurinos e escenarios, era espectador habitual e trasladaba semana a semana o que vía e sentía, graficamente, nos xornais que dirixía. O material iconográfico legado por Raphael Bordallo-Pinheiro adquire, neste contexto, unha grande importancia como cronista do teatro en Portugal naquelas décadas.
esquerda|miniatura|Litografía a cor, caricatura de Lopes Trovão miniatura|Onde esá o Bordallo?
Terni
Terni é unha cidade italiana de 112.735 habitantes (2009), capital da provincia de Terni, na rexión de Umbría.
É unha antiga cidade de Italia localizada na provincia de Umbría meridional, atópase no chan do río Nera. A 104 quilómetros ao norte de Roma, a 36 quilómetros ao noroeste de Rieti, e a 29 quilómetros ao sur de Spoleto. É centro universitario e é unha das cidades industriais máis importantes da Umbría.
Orfeón Treixadura
O Orfeón Treixadura é un grupo de voces masculinas creado en 2003 a raíz dunha colaboración musical co grupo Treixadura para o seu disco Unha noite no muíño. Recrea o son dos antigos orfeóns que a comezos do século XX interpretaban música galega.
Show Me the Body
Show Me the Body é unha banda estadounidense de hardcore punk procedente de Nova York. O seu son ecléctico baséase fortemente no hip hop, música noise e sludge metal. O seu álbum de estrea, Body War, foi editado en 2016, e o seu segundo e último ata a data, Dog Whistle, publicouse en 2019.
Mille Miglia
miniatura|indicador da Mille Miglia A Mille Miglia (Mil Millas) foi unha carreira de resistencia en estrada aberta que se disputou en Italia vinte e catro veces desde 1927 a 1957 (trece antes da guerra, once desde 1947).
Do mesmo xeito que a veterana Targa Florio e máis tarde a Carreira Panamericana, a MM foi a responsable do desenvolvemento da categoría de coches deportivos de Gran Turismo (Grand Touring) como os famosos Alfa Romeo, BMW, Ferrari, Maserati, Mercedes-Benz e Porsche. A carreira logrou cinco millóns de espectadores.
Desde 1953 ata 1957, a Mille Miglia foi tamén unha proba do World Championship Sports Car.
Desde 1977, a "Mille Miglia" renaceu como unha carreira de regularidade de coches de época Clásicos. A participación está limitada aos coches, producidos como moi tarde en 1957, que asistiran (ou foran rexistrados) para a carreira inicial. A ruta (Brescia-Roma ida e volta) é similar á da carreira orixinal, mantendo o punto de saída/chegada no Viale Venezia en Brescia.
Numeración dos coches
A diferenza dos rallys de hoxe en día, onde os coches saen a intervalos dun minuto e os coches da clase profesional máis grandes van diante dos coches máis lentos, na Mille Miglia os coches máis lentos comezaban primeiro. Esta organización era máis simple os comisarios non tiña que estar durante todo o tempo reducindo ao mínimo o período en que as estradas tiñan que ser pechadas. A partir de 1949, os coches tiñan asignados os números de acordo á súa hora de inicio. Por exemplo, o coche 1955 de Moss / Jenkinson, # 722, deixou Brescia ás 07:22 (ver máis abaixo), mentres que os primeiros coches comezaran ás 21:00 do día anterior. Nos primeiros días da carreira, os gañadores necesitaban 16 horas ou máis, polo que a maioría dos competidores tiñan que comezar antes da medianoite e chegaban despois do anoitecer.
Segunda Guerra Pre-Mundial
A carreira foi creada polo novo conde Aymo Maggi e Franco Mazzotti, ao parecer en resposta a que o Gran Premio de Italia non se localiza na súa cidade natal de Brescia en lugar de Monza. Xunto cun grupo de socios ricos, elixiron unha carreira de Brescia ata Roma e volta, un trazado en forma de oito máis ou menos de 1500 km, ou mil millas romanas. As carreiras posteriores seguiron outras doce rutas de diferentes lonxitudes.
A primeira carreira iniciouse o 26 de marzo de 1927 con setenta e sete participantes, todos italianos, dos cales cincuenta e un lograron acabar en Brescia ao final da carreira. A primeira Mille Miglia cubríu 1.618 quilómetros, o que corresponde a pouco máis de 1.005 millas modernas. A participación estaba estritamente restrinxida a coches de produción non modificados, e a entrada fixouse nun valor nominal de 1 lira. O gañador, Giuseppe Morandi, completou o percorrido en menos de 21 horas 5 minutos, cunha media de case 78 km/h no seu OM de 2 litros, OM baseada en Brescia logro os tres primeiros lugares.
Tazio Nuvolari gañou o Mille Miglia de 1930 nun Alfa Romeo 6C. Saíndo despois de que o seu compañeiro de equipo e rival Achille Varzi, Nuvolari lideraba a carreira, pero aínda estaba detrás de Varzi (titular da segunda posición provisional) na estrada. Na luz tenue do amencer, Nuvolari viu a traseira de Varzi apagou as luces, para non ser visible nos espellos retrovisores deste último. Logo superou a Varzi na recta preto da meta en Brescia, botandose á beira e facendo rafagas coas súas luces acesas. 200px |miniatura| O [[Alfa Romeo 8C 2900B MM que gañou a Mille Miglia de 1938 pilotado por Clemente Biondetti. Simeone Foundation Automotive Museum, Filadelfia, EE.UU..]]
O evento foi xeralmente dominado por pilotos e marcas italianas locais, pero tres carreiras foron gañadas polos coches estranxeiros. A primeira foi en 1931, cando o piloto alemán Rudolf Caracciola (famoso nas carreiras de Gran Premio) e o seu mecánico a bordo Guillermo Sebastián gañou co seu gran Mercedes-Benz SSKL sobrealimentado, cunha media por primeira vez de máis de 100 km/h nunha Mille Miglia. Caracciola recibira moi pouco apoio da fábrica debido á crise económica nese momento. Non tiña suficientes mecánicos en todos os puntos de servizo necesarios. Logo de cada parada en boxes, os mecánicos tiñan que correr a través de Italia, cortando o trazado en forma de triángulo curto co fin de chegar a tempo antes que o coche chegase ao seguinte pit stop para poder atendelo.
A carreira foi detida brevemente polo líder italiano Benito Mussolini logo de que nun accidente en 1938 morreran varios espectadores. Cando se renovou en 1940 durante a guerra, foi alcumado como o Gran Premio de Brescia, e celebrouso nun trazado curto de 100 km nas chairas do norte de Italia que foi percorrido nove veces.
Logo da segunda guerra mundial
Os italianos continuaron dominando a súa carreira logo da guerra, agora de novo nunha soa gran volta por Italia. Mercedes fixo outro grande esforzo en 1952 coa pouca potencia Mercedes-Benz 300 SL Gullwing, logrando o segundo lugar co equipo alemán Karl Kling / Hans Klenk que a finais do ano faríao gañar a Carreira Panamericana. Caracciola, nun intento de regreso, foi cuarto.
Outros poucos non italianos lograron podios na década de 1950, entre eles Juan Manuel Fangio, Peter Collins e Wolfgang von Trips. En 1955, Mercedes fixo outro intento de gañar a MM, esta vez cunha preparación coidadosa e un coche máis potente, o Mercedes-Benz 300 SLR, baseado na Fórmula Un (Mercedes-Benz W196), completamente diferente dos seus coches deportivos que levan o nome de 300 SL.
Tanto o mozo alemán Hans Herrmann (que fixera anteriormente notables esforzos con Porsche) como o británico Stirling Moss confiaron no soporte dos copilotos, mentres que Juan Manuel Fangio (coche # 658) preferiu conducir só, como de costume, xa que consideraba que as carreiras por estrada eran perigosas logo de que o seu copiloto morrera en América do Sur. Karl Kling tamén conduciu só, no cuarto Mercedes, o # 701.
Do mesmo xeito que os seus compañeiros de equipo, Moss e o seu copiloto, o xornalista de carreiras do motor Denis Jenkinson, correron de antemán un total de seis voltas de recoñecemento, o que permitiu a "Jenks" facer notas do trazado (notas pace) nun rolo de papel de 540 cm de longo que leu para dar instrucións a Moss durante a carreira por un sistema codificado de 15 sinais manuais. Aínda que sen dúbida isto axudoulles, a capacidade innata de Moss foi claramente o factor predominante. En efecto, hai que sinalar que Moss competiu contra pilotos locais con gran cantidade de coñecemento da ruta, así que as voltas de recoñecemento foron consideradas un igualador, máis que unha vantaxe.
O coche # 704 con Hans Herrmann e Hermann Eger fora o máis rápido nas primeiras etapas, Herrmann xa fixera unha notable carreira en 1954, cando a barreira dun paso a nivel de ferrocarril baixou no último momento antes de pasar o tren rápido a Roma. Pilotaba un Porsche 550 Spyder moi baixo, Herrmann decidiu que era demasiado tarde para frear, golpeou á parte traseira do casco do seu copiloto Herbert Linge para que se agochase, e pasou xusto por baixo das barreiras antes de que pasara o tren, para sorpresa dos espectadores. Herrmann tivo menos sorte en 1955, e tivo que abandonar a carreira logo dun fallo nos freos. Kling estrelouse tamén.
Logo de 10 horas, 7 minutos e 48 segundos, Moss/Jenkinson chegaron a Brescia no seu Mercedes-Benz 300 SLR co xa famoso # 722, establecendo a marca do evento cunha media de 157,650 km/h, que foi o máis rápido nesta variante de 1597 km do trazado, que non foi batido nos dous anos restantes. Fangio chegou uns minutos máis tarde no coche # 658, pero saíra 24 minutos antes, o que realmente sacoulle uns 30 minutos, tivo problemas de motor en Pescara, a través de Roma e cando Fangio chegou a Florencia, un tubo da inxección de combustible rompeuse e corría en 7 cilindros.
O final
miniatura|right | Memorial ás vítimas da Mille Miglia, onde ocorreu o fatal accidente A carreira foi prohibida logo de dous accidentes mortais. O primeiro foi o accidente dun Ferrari 335 S 4.2 litros de 1957 que se cobrou a vida do piloto español Alfonso de Portago, o seu copiloto/navegante Edmund Nelson, e nove espectadores, na vila de Guidizzolo. O coche supostamente aterrou encima de Portago e Nelson cortándoos pola metade. Cinco dos espectadores mortos eran nenos, todos os cales estaban de pé ao longo da pista ce carreiras. Portago quería desesperadamente gañar esta carreira e esperou demasiado tempo para facer un cambio de pneumáticos. O accidente foi causado por un pneumático desgastado. O fabricante foi culpado e foi demandado por isto, era o equipo Ferrari.
Un segundo accidente de coche en Brescia costoulle a vida a José Göttgens. Pilotaba un Triumph TR3.
De 1958 a 1961, o evento renóvase como rally a velocidades legais con algunhas etapas especiais conducidas a toda velocidade, pero isto foi tamén abandonado.
Desde 1977, o nome foi restablecido como a Mille Miglia Storica, un desfile de coches pre-1957 que dura varios días, que tamén deu lugar en 2007 a película documental Mille Miglia - The Spirit of a Legend.
De 1927 a 1957, a carreira cobrouse a vida dun total de 56 persoas.
Uso do nome
O propietario do logotipo da marca da Mille Miglia é a Automóbil Club Brescia.
Mille Miglia é tamén o nome dunha chaqueta, o nome da carreira, inspirado nas carreiras de 1920 e deseñada por Massimo Osti para súa marca de roupa CP Company. A característica da roupa era que incorporaba lentes integradas na carapucha e orixinalmente tiña unha pequena fiestra circular na manga que permitia ao usuario ver o seu reloxo. As chaquetas producíronse durante un longo período e seguen sendo populares entre os futbolistas británicos.
Como patrocinador e cronometrador do evento histórico, o evento prestou o seu nome e o seu logotipo de marca a Chopard para unha serie de reloxos deportivos. Para as promocións Chopard utiliza fotografías do evento do fotógrafo Giacomo Bretzel.
En 1982 a carreira de resistencia da Mille Miglia foi revivida como un rally histórico.
Resultados da Mille Miglia histórica
miniatura|right|250px|[[Bandini 750 sport siluro na Mille Miglia de 2006]] miniatura|right|250px|Marx/Donà cun [[Alfa Romeo 6C|Alfa Romeo 6C 1750 Gran Sport na Mille Miglia de 2008.]] miniatura|right|250px|[[Mika Häkkinen e Juan Manuel Fangio II na Mille Miglia de 2011.]]
Museo das Mille Miglia
Desde novembro de 2004, o antigo mosterio de Santa Eufemia en Brescia alberga o Museo Mille Miglia, que ilustra a historia desta carreira de coches coas películas, obxectos, vestidos, carteis, e varios coches clásicos que son substituídos periodicamente por outros en caso de participación en eventos.
Sapporo Dome
O Sapporo Dome (札幌ドーム) é un estadio situado en Sapporo, na illa de Hokkaido do Xapón. O estadio foi inaugurado o 2 de xuño de 2001 e é utilizado principalmente para béisbol e para fútbol. Actualmente é o recinto local dos Hokkaido Nippon-Ham Fighters da Nippon Professional Baseball (NPB) e dos Hokkaido Consadole Sapporo da J1 League. O estadio foi sede de importantes eventos internacionais como o Mundial de Fútbol de 2002, os Xogos Asiáticos de inverno de 2017, a Copa do Mundo de Rugby 2019 ou algún xogos do fútbol dos Xogos Olímpicos de 2020 de Toquio.
Sión, Carballedo, Cerdedo-Cotobade
Sión é un lugar da parroquia de Carballedo, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade.
Segundo o IGE no ano 2007 estaba habitado por dúas mulleres, unha máis que no 2006.
Donbass Arena
Historia
O Donbass Area inaugurouse o 29 de agosto de 2009, día dos mineiros en Ucraína e día da cidade de Donetsk. Destacar que este día non foi elixido por casualidade: o nome do club local, Shakhtar Donetsk, en galego tradúcese como "os mineiros de Donetsk" e ademais a cidade atópase en Donbass, unha rexión mineira, polo que esta data foi elixida polo seu simbolismo. A cantautora de R&B Beyoncé actuou na noite inaugural, sendo súa primeira actuación en Ucraína.
Planeta Imaginari
Planeta Imaginari (Planeta Imaxinario) foi un programa infantil-xuvenil de televisión producido por TVE en Cataluña nos estudios de Sant Cugat del Vallès, que se emitiu por primeira vez os sábados pola mañá en 1983, no circuíto catalán de TVE.
Donbass Arena
Historia
O Donbass Area foi deseñado por ArupSport Company, que xa construíra o Eithad Stadium, en Manchester (Reino Unido) o Allianz Arena en Múnic (Alemaña), o Estadio Olímpico Lluís Companys en Barcelona (España) e o Sydney Football Stadium en Sydney (Australia). A súa solución de enxeñaría, co efecto de teito á alza, fai que o estadio se asemelle a un prato volante. O estadio atópase preto do RSK Olimpiyskiy Rexional Sports Complex, no parque Lenin Comsomol en pleno centro da cidade.
Gladio
Gladio era unha rede clandestina formada durante a Guerra fría que actuaba baixo a cobertura non oficial da OTAN en Europa Occidental.
Planeta Imaginari
A protagonista/condutora do programa era Flip, unha rapaza que vivía acompañada de Muc, o seu amigo invisíbel, no Planeta Imaxinario e, eventualmente, con Maletí (un rapaz da mesma idade).
Donbass Arena
Partidos
O Donbass Arena albergou durante o campionato cinco encontros: tres encontros da fase de grupos, correspondentes ao Grupo D, un de cuartos de final e unha semifinal. Os partidos foron os seguintes:
Gladio
Historia
Contaba con financiamento e apoio da CIA e o MI6 e que tiña como misión organizar unha rede de resistencia paramilitar oculta que actuase no caso dunha invasión da Unión Soviética, gran parte dos seus membros recrutáronse entre a extrema dereita.
A rede Gladio operou para lograr a manipulación das democracias do continente europeo, empregando diversas estratexias de guerra sucia (en particular a chamada estratexia de tensión), a través da infiltración de axentes provocadores e o uso de operacións de bandeira falsa (como no caso dos atentados con catro bombas en Roma e na Piazza Fontana en Milán, en decembro de 1969) destinadas a destruír a imaxe pública dos partidos e organizacións políticas (nacionalistas e comunistas) que non apoiaban aos Estados Unidos, sinándoos falsamente como autores de atentados terroristas, saboteando así o seu auxe nos procesos electorais das nacións europeas.
Durante a Guerra Fría, case todos os Estados-nación de Europa Occidental organizaron redes de permanencia baixo control da OTAN (Austria, Bélxica, Finlandia, Francia, Alemaña, Grecia, Noruega, Países Baixos, Portugal, España, Suecia, Suíza, Turquía e Reino Unido) co apoio do Vaticano.
Revelación e confirmación oficial
A sospeitada existencia de Gladio foi reveladas polo membro da Avanguardia Nazionale, Vincenzo Vinciguerra, durante o seu xuízo, en 1984. A organización coñeceuse grazas á investigación do xuíz veneciano Felice Casson e á confirmación da súa existencia por Giulio Andreotti o 24 de outubro de 1990 cando se referiu a unha "estrutura de información, resposta e salvagarda", e polas testemuñas de dous xenerais italianos sábese que organizou unha estratexia de tensión en Italia, que incluíron varias masacres, para impedir o acceso do Partido Comunista Italiano ao goberno.
Dzidra Smiltēna
Dzidra Smiltēna, nada en Riga en 1947, é unha documentalista letoa.
Planeta Imaginari
A sintonía do programa era unha versión do xaponés Isao Tomita do ''Arabesque núm. 1'' de Debussy.
Dzidra Smiltēna
Obra
Smiltēna traballou para a televisión letoa. Dirixindo programas, crítica de cine e curtametraxes para ese formato. Publicou once documentais duranta a súa carreira e traballou co recoñecido actor letón Gunars Cilinskis.
A súa obra documental fala da transición causada pola recuperación da independencia do país e do tecido social, relixioso e industrial de Letonia na súa época. Fala da industria madeireira en ”Tehnika kokapstrādei”, ”Jūras vilnis” percorre o proceso dos pescadores letóns asumindo o control das súas empresas durante a chegada da independencia e ”Lūgšana krustā” conta a historia do bispo Boleslavs Sloskans que loitou contra as deportacións a Siberia.
Fabal, Adina, Sanxenxo
Fabal é un lugar da parroquia da Adina do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 76 habitantes en 2016 (38 mulleres e 38 homes), o que representa un descenso respecto ós anos 2009, cando tiña 88 habitantes, e 2008, cando eran 89 veciños.
Adstrato
No galego o adstrato principal é o castelán desde hai séculos.
Stratum (linguistics)
Deserto de Sonora
miniatura|dereita O deserto de Sonora é un deserto norteamericano. Politicamente divídese entre os Estados Unidos de América e México, e cobre grandes partes de Arizona e California, así como do estado mexicano de Sonora, o cal lle dá nome. É un dos desertos máis calorosos e grandes do mundo, pois cobre unha área de 311.000 km².
Características
O deserto de Sonora atópase no extremo norte do golfo de California, desde o nordés de Baixa California, a través do sueste de California e o suroeste de Arizona, até o oeste de Sonora. Esténdese sobre as rexións do val do baixo Colorado, El Vizcaíno e a Llanura Sonorense.
Canto á súa vexetación, o deserto de Sonora subivídese en 7 rexións: Valle del bajo Colorado, Tierras Altas de Arizona, Llanura Sonorense, Estribaciones de Sonora, Costa del Golfo Central, El Vizcaíno e La Magdalena. Moitos ecoloxistas consideran que de feito as rexións de El Vizacíno e la Magdalena son unha ecorrexión á parte.
Abel Fernández
Abel Fernández Valencia, nado en Madrid o 2 de outubro de 1937 e finado o 23 de abril de 2018, foi un futbolista que xogaba na demarcación de dianteiro.
Traxectoria
A carreira futbolística deste gran goleador transcorreu principalmente no Racing de Santander, onde foi pichichi de Segunda División na tempada 1963-64, e no Real Club Celta de Vigo. Chega ao Celta procedente de Santander no verán de 1965 a cambio de 1 200 000 pesetas.
A súa primeira tempada en Vigo foi espectacular rematando o ano como máximo goleador da categoría con 26 goles, pese ao que o equipo rematou na segunda posición e non logrou superar a fase de promoción fronte ao Sabadell. Ao ano seguinte volve a demostrar a súa facilidade anotadora con 17 tantos, fallando tamén o colectivo no referido ao ascenso.
Na tempada 1967-68 o xogador madrileño volve repetir a cifra goleadora compartindo o pichichi co seu compañeiro de equipo Rivera. Ese ano o Celta faría un gran papel na Copa de España, da que foi apeada en semifinais contra o Real Madrid cunha actuación arbitral bastante discutida. No trofeo copero o dianteiro madrileño marcaría outros catro goles.
Ao ano seguinte o Celta por fin conseguiría o ansiado ascenso a Primeira División volvendo a ser Abel o máximo goleador do equipo con trece goles, e poñendo fin a unha longa estancia de dez anos do club en Segunda División.
A tempada do regreso do Celta á máxima categoría, a 1969-70, sería tamén a última de Abel na disciplina celeste, pois concédeselle a baixa ao rematar o curso pero podería chegar a debutar en Primeira División marcando 10 goles
Billions and Billions
Billions and Billions (Miles e miles de millóns, en galego) é o último libro escrito polo astrónomo estadounidense Carl Sagan (1934 - 1996).
Os dezanove ensaios ou capítulos que compoñen a obra brindan a visión de Sagan sobre temas que considera fundamentais «na antesala do milenio», a través do seu estilo habitual para explicar en termos accesibles as cuestións científicas máis complexas. Trátanse temáticas como o quecemento global, a explosión demográfica, a vida extraterrestre, a moralidade e o debate sobre o aborto. O último capítulo ("No val das sombras") é un relato da loita contra a mielodisplasia que finalmente puxo fin á súa vida en decembro de 1996. A esposa de Sagan, Ann Druyan, escribiu o epílogo do libro logo da morte do autor.
A obra é ao mesmo tempo o «testamento» ideolóxico de Sagan e unha reedición de textos xa publicados, incluíndo:
Unha das críticas que frecuentemente recibiu o libro desde o punto de vista literario foi este conxunto ecléctico de ideas orixinado no carácter recompilatorio de textos e coñecementos. Con todo, o «fío» unificador é a mensaxe póstuma do autor sobre cuestións fundamentais do universo e do misterio da vida; unha invitación a observar desde un punto de vista científico a realidade, unha constante na carreira de Sagan.
Presidencia de Bosnia e Hercegovina
A Presidencia de Bosnia e Hercegovina (en bosníaco: Predsjedništvo Bosne i Hercegovine/Предсједништво Босне и Херцеговине) constitúe a xefatura de estado colexiada de Bosnia e Hercegovina. Segundo o artigo V da Constitución, a Presidencia colexiada consta de tres membros: un bosníaco e un croata electos pola Federación de Bosnia e Hercegovina, e un serbio electo pola Republika Srpska. En conxunto cumpren un mandato de catro anos.
Billions and Billions
Primeira parte: A forza e a beleza da cuantificación
A primeira parte, titulada "A forza e a beleza da cuantificación", desenvolve en seis capítulos diferentes tópicos relacionados cos grandes números no funcionamento do universo e na nosa vida diaria.
Presidencia de Bosnia e Hercegovina
Presidencia electa en 1998
Membros electos:
Billions and Billions
Miles e miles de millóns
Sagan comeza explicando o motivo da frase que titula o libro, que lle fora atribuída popularmente -malia non utilizala nunca- grazas á imitación que durante varios anos fixo Johnny Carson na súa comedia televisiva. Mediante diversos exemplos explica a "actualidade" do concepto, tendo en conta que a evolución tecnolóxica e cultural parece requirir de números cada vez maiores. Así compara por exemplo a poboación mundial na época de Xesucristo (estimada en 250 millóns de persoas) e a existente ao momento de escribirse o libro (6.000 millóns), menciona o crecente número de fortunas millonarias e billonarias, os datos económicos mundiais, onde é habitual falar de miles de millóns de dólares en relación ós gastos, débedas nacionais e orzamentos, ou os avances na astronomía que permitiron crecentes "medicións" en número de estrelas, galaxias e as súas distancias siderais obtendo números cada vez máis grandes e difíciles de representar: a estrela máis próxima, Alpha Centauri atópase a 40 billóns de quilómetros.
Presidencia de Bosnia e Hercegovina
Presidencia electa en 2002
Eleccións celebradas o 5 de outubro de 2002. Membros electos:
Billions and Billions
Miles e miles de millóns
Resalta a necesidade da notación científica ou exponencial, polo xeral pouco utilizada fóra dos ámbitos académicos, para manexar comodamente estes grandes números, e amósaos en diversas situacións que ilustran a súa aplicación:
Presidencia de Bosnia e Hercegovina
Presidencia electa en 2006
Eleccións celebradas o 5 de outubro de 2002. Membros electos:
Billions and Billions
O xadrez persa
miniatura|200px|Crecemento exponencial nas primeiras corenta [[casa (xadrez)|casas dun taboleiro de xadrez, expresado en bytes.]] O segundo capítulo avanza en describir a xeración de grandes números, a través das progresións xeométricas e o crecemento exponencial.
Presidencia de Bosnia e Hercegovina
Presidencia electa en 2010
Eleccións celebradas o 3 de outubro de 2010. Membros electos:
Billions and Billions
O xadrez persa
A lenda sobre a invención do xadrez, que é parte da tradición popular, ilustra claramente o concepto de progresión xeométrica: cando o rei ofrece ao visir que inventara tan exquisito xogo unha recompensa adecuada e este solicita un gran de trigo na primeira casa, o dobre na segunda, o dobre na terceira, e así sucesivamente. Unha petición tan humilde produce diversión adicional entre os cortesáns, pero esta vez á custa do aparentemente estúpido inventor. Con todo, a cantidade total de cereal que habería que dispoñer no taboleiro de xadrez equivalería á produción mundial de calquera ano do século XX multiplicada por 150, co que en realidade -e dando por certa a fábula- o rei non puido cubrir a recompensa.
Presidencia de Bosnia e Hercegovina
Presidencia electa en 2014
Eleccións celebradas o 12 de outubro de 2014. Membros electos:
Billions and Billions
O xadrez persa
Sagan subliña con varios exemplos o carácter cotián do crecemento exponencial, e -ao mesmo tempo- as súas limitacións máis aló do concepto teórico:
Os cazadores da noite do luns
miniatura|200px|Equipo de cazadores dunha tribo en [[Kenya: o instinto de caza atopou -segundo Sagan- a súa expresión contemporánea na competencia deportiva.]]
Neste ensaio Carl Sagan desenvolve unha relación entre os instintos dos nosos antepasados cazadores-recolectores e a forte atracción trastornada moitas veces en fanatismo que encerra a afección deportiva entre a maioría dos homes de todas as culturas do século XX.
O capítulo iníciase cunha cita de William James:
O autor observa que as estrelas deportivas son a miúdo heroes nacionais e que a maioría dos deportes se atopan asociados cunha nación ou unha cidade, e son considerados como sinónimo de patriotismo e orgullo cívico. Segundo Sagan, «unha competición deportiva é un conflito simbólico apenas enmascarado». Recorda casos nos que a máscara ata caeu, como a recorrente historia das barras bravas ou os hooligans, a guerra do Fútbol de 1969 entre O Salvador e Honduras e outros varios casos nos que a competencia derivou netamente en combate.
Segundo Sagan, o deporte en equipo recorda especialmente o comportamento e a coordinación necesaria para a caza dos nosos afastados devanceiros nómades, característica que nos chegou por un proceso de selección natural: só os bos cazadores sobreviviron na prehistoria deixando descendencia.
Estes instintos son fortes porque o 97% da historia humana transcorreu como grupos de cazadores-recolectores e só no último 3% levamos unha existencia sedentaria.
A mirada de Deus e a billa que gotea
Aquí o autor relaciona o concepto de luz. A mirada de Deus no antigo Exipto referíase á luz solar, coa percepción que temos do mundo, deténdose en explicacións accesibles sobre o concepto de onda e de frecuencia lumínica.
Relaciona o comportamento da luz co do son, e -en ambos os casos- tende unha ponte entre o coñecemento científico e as súas teses morais básicas, reiteradas en toda a súa obra literaria e nos medios, por exemplo:
Catro preguntas cósmicas
No quinto capítulo do libro, Carl Sagan desenvolve unha resposta a catro cuestións que denomina «prometedoras» en canto á posible evolución futura do coñecemento científico:
Tantos soles, tantos mundos
Partindo dunha cita de Huygens sobre a inmensidade do universo, Sagan resume os avances científicos na comprensión da xénese dos sistemas solares e no descubrimento de planetas de sistemas estelares afastados, reiterando o seu convencemento de que é só cuestión de tempo achar «mundos» con características similares ao noso.
Segunda parte: Que conservan os conservadores?
A segunda parte de Miles e miles de millóns, titulada "Que conservan os conservadores?" dedica seis capítulos a cuestións ecolóxicas relevantes sobre o futuro da humanidade no planeta:
O mundo que chegou por correo
A través dun exemplo simple explícanse os conceptos básicos dun ecosistema pechado, onde todos os recursos deben necesariamente reciclarse dun modo ou outro.
Sagan resalta a necesidade de que aprendamos a pensar a longo prazo, convertendo o noso mundo tecnificado nun ecosistema seguro e equilibrado.
O medio ambiente: Onde radica a prudencia?
miniatura|200px|A [[atmosfera terrestre, dunha tenue cor azul, superponse á Lúa nesta imaxe tomada desde o transbordador espacial.]] Di o autor que «a nosa tecnoloxía fíxose tan potente que -consciente ou inconscientemente- estamos converténdonos nun perigo para nós mesmos». Por iso resulta esencial unha mellor comprensión da ciencia por parte do público.
Sagan explora os distintos camiños entre un pesimismo tráxico e o optimismo cego e ilimitado que tende a minimizar os problemas ambientais.
Algúns datos para entender a fraxilidade da atmosfera terrestre:
Di Sagan que todos experimentamos algún grao de ansiedade por diferentes motivos, desde o sustento da prole -que fai posible unha nova xeración- ata a preocupación case exclusiva dos científicos por novas catástrofes. Ás veces pásansenos por alto os riscos, pero os primates temos esa capacidade exclusiva de examinar as consecuencias futuras de accións actuais.