cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Santi Balmes
Traxectoria
Estudou no Instituto Frederic Mompou da súa vila natal. En 1997 Balmes empezou na música xunto a Love of Lesbian. Ese ano enviaron unha maqueta a un concurso da revista Ruta 66, en que quedaron en segundo posto. Isto permitiulles gravar por primeira vez nun estudio. Dedicaron os seus primeiros anos á música en inglés, cos discos Microscopic Movies (1999), Is it Fiction? (2002) e Ungravity (2003).
En 2011 publicou a súa primeira novela, Yo mataré monstruos por ti.
Rolls-Royce Nene
O Rolls-Royce RB.41 Nene é un motor turborreactor de compresor centrífugo británico dos anos 40. O Nene foi un redeseño completo, en vez dun Rolls-Royce Derwent ampliado cun obxectivo de deseño de 22 kN, converténdose no motor máis potente da súa época. Foi o terceiro motor a reacción de Rolls-Royce en entrar en produción, e o primeiro acendido realizouse menos de 6 meses despois de iniciar o deseño. Foi chamado así polo río Nene mantendo a tradición da compañía de nomear aos seus motores de reacción como ríos.
Fabricouse unha versión lixeiramente ampliada máis potente do Nene como o Rolls-Royce Tay.
Cimerios
miniatura|Distribución dos achados traco-cimerios. A partir do mapa de Археология Украинской ССР vol. 2, Kíiv (1986) Os cimerios (en Κιμμέριοι, Kimmérioi) foron un pobo indoeuropeo nómade, que apareceu arredor do 1000 a.C. e que se menciona máis tarde no século VIII a.C. nos rexistros asirios. Mentres os cimerios eran descritos a miúdo polos contemporáneos como culturalmente "escitas", evidentemente diferían etnicamente dos escitas propiamente ditos, que tamén desprazaron e substituíron os cimerios.
Probablemente orixinarios da estepa póntico-caspiana, os cimerios migraron posteriormente tanto á Europa occidental como ao sur, polo norte do Cáucaso.
Algúns deles probablemente incluían unha forza que arredor de 714 a.C. invadiu Urartu, un estado suxeito ao Imperio Neoasirio. Esta incursión foi derrotada polas forzas asirias ao mando de Sargon II en 705, tralo cal a mesma rama meridional dos cimerios virou cara ao oeste cara a Anatolia e conquistou Frixia no 696/5. Acadaron o auxe do seu poder en 652 despois de tomar Sardis, a capital de Lidia; con todo, frustrouse unha invasión de Anshan controlada por asirios. Pouco despois do 619, Alyattes de Lidia derrotounos. Non hai máis mencións a elas en fontes históricas, mais é probable que se instalasen na Capadocia.
Orixes
A orixe dos cimerios non está clara. Suponse que estaban relacionados con grupos de fala iraniana  ou tracia que migraron baixo a presión da expansión escita do século IX ao VIII a. C.
Segundo Heródoto, os cimerios habitaron a rexión ao norte do Cáucaso e do mar Negro durante os séculos VIII e VII a.C. (é dicir, o que hoxe son Ucraína e Rusia), aínda que non se identificaron con ningunha cultura arqueolóxica específica na rexión.
Arqueoloxía
A orixe da cultura está asociada á cultura Belozerskaya (séculos XII ao X) e á posterior e máis segura Novocerkassk (séculos X ao VII a.C.) entre o Danubio e o Volga.
O uso do nome "cimerios" neste contexto débese a Paul Reinecke, que en 1925 postulou unha "esfera cultural norte-tracia-cimmeriana" ((nordthrakisch-kimmerischer Kulturkreis) que se solapa coa cultura de Hallstatt máis nova dos Alpes orientais. O termo traco-cimerio (thrako-kimmerisch) foi introducido por primeira vez por I. Nestor na década de 1930. Nestor tiña a intención de suxerir que houbo unha migración histórica de cimerianos a Europa do leste desde a zona da antiga cultura Srubnaya, quizais desencadeada pola expansión escita, a principios da Idade de Ferro europea. Nas décadas de 1980 e 1990, estudos máis sistemáticos sobre os artefactos revelaron un desenvolvemento máis gradual no período que abrangue os séculos IX a VII a.C., de xeito que o termo "traco-cimerio" é agora bastante usado por convención e non implica necesariamente unha conexión directa nin cos tracios nin cos cimerios.
Rexistros asirios
miniatura|Invasións cimerias de Colchis, Urartu e Asiria, 715–713 a.C. Os descubrimentos de Austen Henry Layard nos arquivos reais de Nínive e Calah incluíron rexistros primarios asirios da invasión cimeria. Estes rexistros parecen situar a patria cimeria, Gamir, ao sur (máis que ao norte) do mar Negro.
Premio de Xornalismo Francisco Fernández del Riego
O Premio de Xornalismo Francisco Fernández del Riego é un certame convocado por Afundación, que desde 2004 premia artigos de xornalismo literario ou de opinión. Leva o nome do polígrafo Francisco Fernández del Riego.
Bases
O obxecto do Premio son artigos periodísticos de chamado periodismo literario ou de opinión escritos en idioma galego. Publicados tanto en medios escritos como dixitais.
Cimerios
Rexistros asirios
O primeiro rexistro dos cimerios aparece nos anais asirios no ano 714 a.C. Estes describen como un pobo chamado Gimirri axudou as forzas de Sargon II a derrotar o reino de Urartu. A súa terra natal orixinal, chamada Gamir ou Uishdish, parece estar situada dentro do estado amortecedor de Mannae. O xeógrafo Tolomeo situou nesta rexión a cidade cimeria de Gomara. Os asirios rexistraron as migracións dos cimerios, xa que o antigo rei do pobo Sargon II foi asasinado na batalla contra eles mentres os expulsaba de Persia no 705 a.C.
Premio de Xornalismo Francisco Fernández del Riego
Bases
As candidaturas ao Premio poden ser presentadas tanto polos propios autores ou autoras destes artigos xornalísticos, como por institucións, públicas ou privadas, academias ou fundacións de todo o ámbito da convocatoria que o estimen oportuno.
Cimerios
Rexistros asirios
Posteriormente rexistrouse que os cimerios conquistaron Frixia en 696–695 a.C., o que levou o rei frixio Midas a tomar veleno en lugar de capturalo. En 679 a.C., durante o reinado de Esarhaddon de Asiria (r. 681-669 a.C.), atacaron as colonias asirias de Cilicia e Tabal baixo o seu novo gobernante Teushpa. Esarhaddon derrotounos preto de Hubushna (Hupisna), e tamén coñeceron a derrota a mans do seu sucesor Assurbanipal.
Premio de Xornalismo Francisco Fernández del Riego
Persoas gañadoras
Listaxe completo
Cimerios
Tradición grega
Un pobo chamado Kimmerioi descríbese na Odisea de Homero 11.14 (contra finais do século VIII a.C.), que vivía alén do Oceanus, nunha terra de néboa e escuridade, ao bordo do mundo e na entrada do Hades.
Segundo Heródoto (c. 440 a.C.), os cimerios foran expulsados ​​da súa terra natal entre os ríos Tyras (Dnister) e Tanais (Don) polos escitas. Non compatibles cos avances dos escitas, para garantir o enterro na súa patria ancestral, os homes da familia real cimeria dividíronse en grupos e loitaron ata a morte. Os plebeos cimerios soterraron os corpos ao longo do río Tyras e fuxiron a través do Cáucaso e dirixíronse a Anatolia. Heródoto tamén nomea varios reis cimerios, incluído Tugdamme (Lygdamis en grego; mediados do século VII a.C.) e Sandakhshatra (finais do século VII).
No 654 ou 652 a.C. (a data exacta non está clara) os cimerios atacaron o reino de Lidia, matando o rei lidio Gyges e causando unha gran destrución na capital lidia de Sardis. Regresaron dez anos despois durante o reinado do fillo de Gyges, Ardys; esta vez capturaron a cidade, a excepción da cidadela. A caída de Sardis supuxo un grande impacto para as potencias da rexión; os poetas gregos Calino e Arquíloco rexistraron o medo que inspirou nas colonias gregas de Xonia, algunhas das cales foron atacadas por asaltantes cimerios e treri.
A ocupación cimeria de Lidia foi breve, con todo, posiblemente debido a un brote dunha enfermidade. Foron golpeados por Alyattes. Esta derrota supuxo o final efectivo do poder cimerio.
Legado
En fontes que comezan cos Anais reais francos, os reis merovinxios dos francos tradicionalmente trazaron a súa liñaxe a través dunha tribo prefranca chamada Sicambri (ou Sugambri), mitificada como un grupo de "cimerios" desde a desembocadura do río Danubio, pero que chegaran de Gelderland nos Países Baixos modernos e recibían o nome do río Sieg.
Os primeiros historiadores modernos afirmaron a descendencia cimeria dos celtas ou dos xermanos, argumentando desde a semellanza de Cimmerii con Cimbri ou Cymry. A etimoloxía de Cymro "galés" (en plural Cymry), conectada cos cimerios polos celtistas do século XVII, é agora aceptada polos lingüistas celtas como derivada dunha palabra britónica *kom-brogos, que significa "compatriota". The Cambridge Ancient History clasifica os maeotios como un pobo de ascendencia cimeria ou como caucásicos baixo o dominio iraniano.
Segundo a historiografía nacional xeorxiana, os cimerios, en xeorxiano Gimirri, tiveron un papel influente no desenvolvemento das culturas colchi e iberia. Dise que a palabra xeorxiana moderna para "heroe", გმირი gmiri, deriva do seu nome.
Especulouse que os cimerios se instalaron finalmente na Capadocia, coñecida en armenio como Գամիրք, Gamir-kʿ (o mesmo nome que a patria cimeria orixinal en Mannae).
Tamén se especulou que a moderna cidade armenia de Gyumri (Գյումրի [ˈgjumɾi]), fundada como Kumayri (Կումայրի), derivou o seu nome dos cimerios que conquistaron a rexión e fundaron alí un asentamento.
Conversations with a Killer: The Jeffrey Dahmer Tapes
Conversations with a Killer: The Jeffrey Dahmer Tapes é unha serie documental estadounidense creada por Joe Berlinger. O documental é o terceiro da serie antolóxica Conversations with a Killer creada por Brlinger, a cal estreou dúas tempadas tituladas Conversations with a Killer: The Ted Bundy Tapes e Conversations with a Killer: The John Wayne Gacy Tapes. A serie que consta de 3 episodios estreou en streaming o 7 de outubro de 2022 e xira arredor da entrevistas do asasino en serie de Milwaukee, Jeffrey Dahmer, nas cales relata todos os seus crimes.
Gaita de barquín
A gaita de barquín é unha gaita galega de insuflación mecánica conservada no Baixo Miño. O seu nome fai referencia ao barquín que o gaiteiro sostén baixo o brazo e co que alimenta o fol do instrumento.
Orixe e evolución
Foi no século XVII cando por toda Europa comezaron a aparecer gaitas de fol alimentadas con barquín. Estímase que foi nesta época cando a unha gaita galega de dous bordóns lle foi engadido este dispositivo, dando orixe á gaita galega de barquín. Gaitas desta tipoloxía conserváronse até os anos 1930 na comarca do Baixo Miño, se ben é seguro que foi tocada nunha zona moito máis ampla, pois áchanse noticias delas na Limia, Baixa Limia, Terra de Soneira, Terra de Trives e Norte de Portugal.
Alén do seu emprego como instrumento solista e a ocasional integración en cuartetos con clarinete, a gaita de barquín facía parte das antigas treboadas. Nestas agrupacións musicais amenizaba, xunto a tambor e bombo de treboada, todo tipo de romarías, seráns, danzas e procesións no Miño galego e portugués. A aparición desde o derradeiro cuarto do século XIX das bandas de música, con nova instrumentación e repertorio, deu inicio a un proceso de estandarización da gaita galega. Este proceso, acelerado na década de 1920 coa popularización dos cuartetos de gaiteiros, levou aos músicos de barquín a modificar os seus instrumentos e, finalmente, ao seu abandono en favor da gaita galega habitual.
Características
A gaita de barquín componse basicamente dos seguintes elementos :
Estatua de Valle-Inclán (Pontevedra)
A estatua de Valle-Inclán, é unha escultura creada polo escultor César Lombera, situada en Pontevedra. Atópase na praza de Méndez Núñez, no casco antigo da cidade, e inaugurouse o 26 de xuño de 2003.
Historia
A principios do século XXI, o Concello de Pontevedra decidiu instalar na cidade un monumento dedicado ao escritor Ramón María del Valle-Inclán pola súa gran relación con Pontevedra e para compensar a retirada, en 1952, dun busto deste escritor universal dos xardíns do Parque das Palmeiras, que foi doado ao municipio da Pobra do Caramiñal.
Decidiuse instalala na Praza Méndez Núñez, fronte á casa dos Muruais (os irmáns Jesús e Andrés), en cuxa importante biblioteca formouse e entrou no mundo da literatura. A escultura custou 16.000 euros.
Ramón María del Valle-Inclán naceu en Vilanova de Arousa, na provincia de Pontevedra. Tras estudar alí coa axuda do seu pai, toda a familia trasladouse á capital da provincia, Pontevedra, onde o seu pai conseguira ser nomeado secretario do Goberno Civil, a Delegación do Goberno na provincia de Pontevedra. Comezou os seus estudos secundarios no Instituto Provincial de Pontevedra en 1877. Durante esta época, Jesús Muruáis, profesor de francés e latín e amigo do seu pai, influíulle literariamente. Leu a Cervantes, Quevedo e o Vizconde de Chateaubriand, así como obras militares e de historia de Galicia. O 29 de abril de 1885 finalizou o bacharelato aos dezanove anos.
Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, que non completou. Tras unha nova estancia en Pontevedra, en 1890 foise a Madrid. Volveu a Pontevedra en 1892 e logo marchou a México. Regresou a Pontevedra en 1893 para aliviar a súa morriña. Fíxose amigo de Jesús Muruáis, en cuxa biblioteca puido ler aos máis importantes escritores europeos da época. Acudía con frecuencia ao Café Moderno e exhibía o seu particular dialéctica que máis tarde o faría famoso. En 1895 publicou o seu primeiro libro de relatos na cidade: Femeninas.
Foi entón cando Valle-Inclán adoptou a vestimenta dos novos escritores franceses: capa, chapeu e, sobre todo, unha longa barba. Viviu en Pontevedra nunha casa da praza dás Cinco Rúas ata 1896, cando, con 29 anos, trasladouse a Madrid.
Descrición
A escultura do escritor está instalada nun lateral da praza, en actitude de saída da casa dos Muruáis, onde adoitaba acudir á súa biblioteca, unha das mellores de Pontevedra, e asistir a actos culturais.
A escultura é de bronce e representa ao escritor como un dandi de tamaño natural, con chapeu, chaqueta de dobre abotoadura e bastón. Leva bigote, lentes e a súa característica barba longa. Pesa media tonelada e mide 1,75 metros.
A escultura baséase na imaxe clásica do escritor e, máis concretamente, nunha fotografía súa paseando polo paseo de Recoletos de Madrid.
Universidade de Reading
A Universidade de Reading é unha universidade da cidade de Reading, Berkshire, Inglaterra (GB, RU). Fundada en 1892, recibiu a súa Carta Real en 1926. Esta Universidade ten unha longa tradición de investigación, docencia e formación tanto a nivel nacional como internacional. Foi galardoada co Queen's Anniversary Prize (Premio Aniversario da Raíña) polo seu alto nivel educativo en 1998, e de novo en 2005. É unha das dez universidades de investigación máis desenvolvidas do Reino Unido, así como unha das 200 universidades máis grandes do mundo.
Historia
miniatura| Plano do Whiteknights Campus, o máis grande da Universidade de Reading, onde se pode ver o seu lago. miniatura| O Grand Hall da Universidade, situado no London Road Campus, é un dos seus edificios máis emblemáticos. miniatura| O Centro de Ciencia e Tecnoloxía, no campus dos Whiteknights. A Universidade debe a súa orixe ás escolas de Artes e Ciencias establecidas en Reading en 1860 e 1870. Estas pasaron a formar parte dunha extensión do Christ Church College da Universidade de Oxford en 1892, que pasou a ser coñecida como University College Reading.
En 1947 a Universidade comprou Whiteknights Park, que se convertería no seu campus principal, Red Brick. En 1982 fusionouse co Bulmershe College, Higher Education, que se converteu no seu terceiro campus.
En outubro de 2006, o Consello de Dirección propuxo o peche do seu Departamento de Física para futuras solicitudes de graduación. Esta proposta foi atribuída a razóns económicas e á falta de ideas alternativas, e provocou unha considerable polémica, que mesmo levou a un debate no Parlamento sobre o peche, e a unha importante discusión sobre a educación superior en xeral. O Senado votou a favor do peche do Departamento de Física, actuación confirmada polo Consello o 20 de novembro de 2006. Outros departamentos pechados nos últimos anos inclúen Música, Socioloxía, Xeoloxía e Enxeñaría Mecánica.
En xaneiro de 2008, a Universidade anunciou a súa fusión coa Henley School of Management para crear a nova Henley Business School. A fusión entrou en vigor o 1 de agosto de 2008, coa nova escola de negocios situada xunto ao Campus Whiteknights, dentro do novo Campus de Groenlandia (Campus Greenland).
Campus
A Universidade ten unha extensión de 1,6 km², distribuídos en catro campus:
Investigación e desenvolvemento empresarial
A universidade tivo ingresos de investigación de 24,5 millóns de libras en 2003-4, dos cales preto do 10% proviñan de patrocinadores comerciais. En 2004 conseguíronse máis de 2 millóns de libras esterlinas para o desenvolvemento empresarial e as actividades empresariais da Universidade.
No exercicio de Avaliación da Investigación de 2001, cinco departamentos recibiron as maiores subvencións: Arqueoloxía, Inglés, Italiano, Meteoroloxía e Psicoloxía. O Departamento de Meteoroloxía foi galardoado co Premio de Aniversario da Educación Superior da Raíña en 2005 e é coñecido internacionalmente pola súa formación e investigación en tempo, clima e oceanografía física. En 2014, a Escola de Agricultura ocupou o primeiro posto do Reino Unido e o 11 do mundo na clasificación de universidades por área. Os seus centros de investigación inclúen o Centro de Horticultura e Paisaxe, o Biocentro e o Centro de Microscopía Avanzada.
Voay
Descrición
Estimouse que V. robustus chegaba a lonxitudes de ata 5 m. Estas estimacións suxiren que V. robustus era o maior predador de todos os que existiron en Madagascar en tempos recentes. O seu tamaño, estatura e suposto comportamento é similar ao dos modernos crocodilos do Nilo (Crocodylus niloticus). Como V. robustus compartía tantas semellanzas co crocodilodo Nilo podería ter habido moita competición interespecífica polos recursos entre os dous xéneros de crocodilos se ambos tivesen coexistido. Propúxose recentemente que o crocodilo do Nilo só migrou á illa de Madagascar desde a África continental despois de que V. robustus se extinguiu en Madagascar. Porén, esta idea foi despois desbotada unha vez que se descubriu que algúns espécimes de Crocodylus de Madagascar tiñan uns 7.000 anos de antigüidade e eran contemporáneos de Voay.
Filoxenética
Cando se describiu por primeira vez V. robustus en 1872, asignouse orixinalmente ao xénero Crocodylus. Despois viuse que morfoloxicamente tiña máis en común co actual Osteolaemus (crocodilo anano) que con Crocodylus. Algunha características compartidas con Osteolaemus son unha superficie pterigoide deprimida que forma un "pescozo" coanal no padal. Como non están o suficientemente próximos para ser situado no mesmo xénero que o crocodilo ananao, foi asignado a un novo xénero en 2007. Antes desta reasignación, a especie era considerada por algúns como sinónimo de Crocodylus niloticus. Porén, isto debíase probablemetne a unha mala interpretación de restos do C. niloticus vivente e V. robustus e á pobre descrición do material orixinal a partir do cal se describiu a especie. En contraste coas semellanzas morfolóxicas con Osteolaemus, un estudo paleoxenómico de 2021 atopou que Voay era un grupo irmán de Crocodylus, e ambos os xéneros diverxeran no Oligoceno tardío medio; isto indica que as similitudes aparentes con Osteolaemus débense probablemente a evolución converxente.
O seguinte cladograma mostra os resultados do último estudo:
Si le vent tombe
Si le vent tombe (en Երբ որ քամին հանդարտվի) é un filme dramático de 2020 dirixido por Nora Martirosyan e protagonizado por Grégoire Colin e Hayk Bakhryan. O filme foi producido polas compañías Sister Productions de Francia, Kwassa Films de Bélxica e Aneva de Armenia. O filme foi escollido para competir na 73ª edición do Festival de Cannes. O filme estreouse no Festival de Cinema de Angoulême de 2020. O filme proxectouse como parte de Industry Selects no Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2020. Tamén foi proxectado como parte da competición en Tokyo Filmex de 2020. Foi escollido como candidato de Armenia para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Un auditor está encargado de avaliar se o aeroporto de Stepanakert, na pequena República de Artsakh, no Cáucaso, cumpre os estándares internacionais de aviación. Alí conecta cun mozo local para axudar o territorio illado a abrirse ao mundo exterior.
Vieira de Leiria
Historia
thumb|esquerda|mapa da freguesía
Orixes da vila
En 1512, separou Monte Real da freguesía de São Tiago do Arrabalde, e formou, cos seus veciños, unha nova parroquia, da que tamén formaban parte Carvide, Leiria e Vieira de Leiria.
En 1632, o bispo de Leiria D. Dinis de Melo e Castro separou do Monte Real o lugar de Carvide, que constitúe unha nova freguesía, á que pertencía Vieira de Leiria, que, á súa vez, se desvinculou dela en 1740, constituíndose en freguesía.
A primeira referencia documental do nome da parroquia só aparece en 1527 no "Cadastro da População do Reino": "aldea de Carvide cõ casaes da Vieira e da Pasagem, 30", isto é, había 30 vivendas correspondentes a unha poboación estimada entre 100 e 135 habitantes. Crese que o crecemento desta zona produciuse a partir dese momento. Débese a que, como di o "Couseiro" ou "Memorias do Bispado de Leiria" "no lugar de Passagem hai unha ermida, da advocación de Nossa Senhora da Ajuda, feita no ano 1614". E "outra no logar da Vieira, da invocação de Nossa Senhora dos Milagres, imagem de vulto, feita no ano de 1615". A construción destes templos é un indicio para crer en certo grao de desenvolvemento alcanzado polas dúas vilas.
Crecemento no XVIII e declinio coa invasión napoleónica
E esta confirmación aparece no século XVIII con sinais de que Vieira de Leiria rexistra un crecemento paralelo á intensificación da explotación forestal do piñeiral. Creouse entón a parroquia e dezaoito anos despois xa eran 200 vivendas e 600 veciños.
As principais ocupacións da poboación estaban vinculadas ao monte, con especial destaque na corta e aserrado de madeira e na fabricación de brea ou pez. En 1767 inaugurouse a igrexa parroquial de Vieira, pero en 1783 construíuse un novo arco no presbiterio por considerarse demasiado pequeno o inicial.
O século XIX marcou novos contornos no desenvolvemento de Vieira de Leiria. Primeiro, as obras de regularización do leito do Lis, despois a Invasión Francesa de 1810. Fuxindo ante ela, o pobo refuxiouse no Pinhal do Rei, onde agocharon as posesións que conseguiron transportar. O que non se podía levar foi destruído ou enterrado. Pero o resultado desta invasión foi moi desfavorábel para os vieirenses. Case a metade da poboación foi diezmada por epidemias e máis da metade das casas foron destruídas ou danadas polas tropas napoleónicas.
Séculos XX e XXI
Coa chegada do século XX, Vieira converteuse na protagonista dunha das migracións internas máis singulares que coñeceu Portugal: a dos "avieiros". O empeoramento das condicións de vida dos pescadores provocou un importante fluxo migratorio cara ao Texo.
Nas proximidades dos pobos ribeireiros establecéronse grandes comunidades de avieiros, pasando máis tarde ao tráfico comercial fluvial e terrestre. Os maiores movementos producíronse entre 1919 e 1939. Durante décadas esas persoas dividían a súa vida entre o verán na Vieira de Leiria e o inverno no Texo, entre a arte xávega da sardiña e a arte variña do sábalo, pero chegou o día en que deixaron de volver durante o verán e ficaron ligados á historia das terras do Texo.
Autodesk Alias
Autodesk Alias (anteriormente coñecido como Alias StudioTools) é unha familia de aplicacións informáticas de deseño industrial asistido por ordenador (CAID) utilizado no deseño de automoción e no deseño industrial para xerar superficies de clase A mediante a modelaxe de superficies Bézier e NURBS.
O produto véndese especificamente como CAID en lugar de CAD, e as súas ferramentas e habilidades están máis orientadas cara ao aspecto de "estilo" do deseño, é dicir, a carcasa e o aspecto exterior do produto. Non entra en detalles mecánicos como outros programas CAD como Siemens NX, Autodesk Inventor, CATIA, Creo ou SolidWorks.
Alias Research
Alias foi desenvolvido por catro científicos informáticos: Stephen Bingham, Nigel McGrath, Susan McKenna e David Springer para crear un programa fácil de usar para producir modelos 3D realistas.
En 1983, Alias ​​Research foi fundada en Toronto, Ontario, Canadá. Alias ​​presentou o seu primeiro produto Alias 1 en 1985 na SIGGRAPH '85 en San Francisco.
As versións iniciais só funcionaban en ordenadores Silicon Graphics e no sistema operativo Irix, ata finais da década de 1990 cando o programa foi portado a Microsoft Windows. En 2011 lanzáronse versións para Mac, que se deixaron de fabricar en 2019. A compañía era líder en programas gráficos 3D de gama alta.
Silicon Graphics
En 1995, Silicon Graphics comprou Alias ​​Research e fusionou Wavefront Technologies, outra empresa de gráficos de programas 3D fundada en 1984 en Santa Bárbara, California, para formar Alias Wavefront, que máis tarde foi rebautizada como Alias ​​Systems Corporation.
Autodesk
O 4 de outubro de 2005, Alias ​​foi adquirida por Autodesk, StudioTools cambiou o seu nome a Autodesk Alias Studio. Pasou a formar parte de Autodesk en 2006.
Produtos
A suite de produtos comeza con Alias Design como o sistema de deseño conceptual de nivel de entrada, progresando a Alias Surface e despois a Alias Automotive como o produto de primeira liña con todas as opcións.
A partir da versión 2021, Autodesk Alias dividiuse en produtos independentes:
Uso e aplicación
Autodesk Alias utilízase a miúdo para deseño e estilismo nos mercados de automóbiles, mariños, aeronavais, equipos deportivos, envases de caixas electrónicas, xoguetes infantís ou accesorios de moda entre outros.
O tipo de arquivo de alias o WIRE lese directamente en Autodesk Inventor, Autodesk Showcase, Autodesk ImageStudio, Autodesk Maya e Autodesk VRED e expórtanse a outros paquetes de enxeñería 3D a través de IGES, STEP ou EDF, como Siemens NX, SolidWorks, Creo, ICEM Surf e CATIA. centro|miniatura|Interface de Autodesk Alias
Ligazóns externas
Páxina oficial de Autodesk Alias
Francisco I da Bretaña
miniatura| Francisco I da Bretaña. Francisco I (en bretón: Fransez I, en francés: François I) coñecido como o Amado, nado en Gwened o 11 de maio de 1414 e finado no Kastell an Erminig, da mesma cidade o 19 de xullo de 1450, foi duque da Bretaña, conde de Montfort e conde titular de Richmond, desde 1442 ata a súa morte. Fillo de Xoán V o Sabio e de Xoana de Valois ou de Francia, princesa de Francia filla do rei Carlos VI. Sucedeu ao seu pai como duque da Bretaña e conde de Montfort.
Traxectoria
Criado en Francia, participou na parte final da Guerra dos Cen Anos e en 1449 loitou á fronte de seis mil homes ao mando do seu tío Artur de Richemont o condestable, do que foi nomeado cabaleiro e axudou a expulsar aos ingleses de Normandía. O seu lema era: "Non hai máis rei que Deus" e logrou unha reconciliación coa familia de Penthièvre.
Un irmán (e herdeiro), Xil da Bretaña, era amigo de Henrique VI de Inglaterra, que fixera queimar a Xoana de Arco, e era un reputado cabaleiro que representaba os intereses ingleses na Bretaña dirixindo o partido favorábel á alianza con Inglaterra, política á que daquela se opoñían os príncipes bretóns e a corte da Bretaña. Francisco fixérao arrestar e enviar á cadea en 1446. Xil morreu asasinado en 1450. Aínda que non se sabe se Francisco o ordenou ou se o asasinato foi o resultado da acción individual dun dos seus cabaleiros, Francisco foi asaltado polo remordemento (e morreu pouco despois).
En 1446 concedeulle ao seu camarlengo Briand III Châteaubriant-Beaufort (que desempeñaba este cargo desde 1439) o dereito de celebrar unha feira anual na aldea de Plergar.
Segundo o seu testamento, foi enterrado diante do altar da igrexa abacial de Saint-Sauveur-de-Redon no país de Gwened. A súa tumba foi trasladada a unha das capelas do deambulatorio en 1780 e destruída durante a Revolución. A súa viúva, a duquesa Isabel de Escocia, sobreviviu ata 1494 e foi enterrada en Gwened.
Matrimonio e descendencia
Casou por primeira vez en Nantes o 28 de agosto de 1431 con Violante ou Iolanda de Anjou (1412 - 1440), filla de Luís II, conde de Anjou e Provenza e Iolanda de Aragón, e tivo a:
Despois dunha viuvez de nove anos, volveu casar en An Alre o 30 de outubro de 1442 con Isabel de Escocia (1426 †-c. 1494), filla de Xacobe I Estuardo, rei de Escocia e Xoana Beaufort, e tivo a:
Malia as protestas da corte escocesa, estas dúas princesas non foron recoñecidas como herdeiras do ducado. Francisco elixiu como herdeiro ao seu irmán Pedro de Guingamp (Pedro II da Bretaña). Este non tiña fillos e para evitar calquera posíbel conflito, o duque casou á súa sobriña Margarida da Bretaña con Francisco de Étampes (máis tarde Francisco II da Bretaña), o segundo na orde de sucesión, e a María con Xoán de Rohan, o principal barón da Bretaña.
Victoria & Abdul
O filme foi nomeado ao Óscar ó mellor deseño de vestiario e ao Óscar á mellor maquillaxe na 90ª edición dos premios, e ao Globo de Ouro á mellor actriz de musical ou comedia (para Dench) na 75ª edición deses premios.
The Menu (filme de 2022)
The Menu é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Mark Mylod, escrito por Seth Reiss e Will Tracy, e baseado na historia orixinal creada por Tracy. Foi producido por Adam McKay, Betsy Koch e Will Ferrell. Está protagonizado por Ralph Fiennes, Hong Chau, Anya Taylor-Joy, Nicholas Hoult, Janet McTeer, Reed Birney, Judith Light e John Leguizamo.
Universidade de Carolina do Sur
A Universidade de Carolina do Sur (University of South Carolina en inglés) é unha universidade pública situada en Columbia, Carolina do Sur, Estados Unidos de América. Pertence ao Sistema da Universidade de Carolina do Sur, xunto con outras sete universidades públicas do estado. Foi fundada en 1801 como South Carolina College .
Aceptación do alumnado
A taxa de aceptación da universidade é do 5%. Isto significa que de cada 100 estudantes, só 5 chegan a ser aceptados, sendo extremadamente selectiva.
Varias universidades estadounidenses foron acusadas de racismo á hora de aceptar estudantes hispanos, afroamericanos ou asiáticos.
O asasinato policial de George Floyd en maio de 2020 levou á eliminación de nomes de edificios e estatuas a racistas e confederados en todo o Sur dos EEUU, pero en Carolina do Sur, non sucedeu, por mor da Lei de Patrimonio do ano 2000 que esixe un voto de dous terzos da Asemblea Xeral para renomear calquera edificio. En 2022 a Universidade de Carolina do Sur sacou un comunicado dicindo que non patrocinaba o 'White Student Accountability Group'.
Acrónimo
O nome da University of South Carolina é ás veces é abreviado coas siglas SC, UofSC e USC , o mesmo que a Universidade de Santiago de Compostela (fundada en 1495), a Universidade de San Carlos (Manila, s. XVII-XVIII), a Universidade do Sur de California, University of South California (fundada en 1880), a Universidade do Sur do Caribe University of Southern Caribbean en Trinidad e Tobago (fundada en 1927) e a Universidade Santiago de Cali (fundada en 1958).
Centros educativos
Consta de catorce facultades e escolas :
Deportes
Carolina do Sur compite na NCAA Division I Southeastern Conference.
Protestas en Colombia de 2021
miniatura|250px|Manifestacións en [[Cali o 1 de maio de 2021.]] As protestas en Colombia de 2021, chamadas tamén Paro Nacional en Colombia de 2021, son unha serie de manifestacións multifactoriais desencadeadas polo anuncio do proxecto de reforma tributaria proposta polo goberno de Iván Duque Márquez. Comezaron o 28 de abril de 2021 co obxectivo de lograr a eliminación desta proposta, mais as manifestacións intensificáronse principalmente polo uso desproporcionado da forza por parte de membros da Forza Pública.
A iniciativa dos impostos foi introducida para aumentar o financiamento de Ingreso Solidario, un programa social de renda básica universal estabelecido en abril de 2020 para paliar a crise social por mor da pandemia de COVID-19 en Colombia, mentres que o proxecto de lei 010 propuxo a privatización do sistema de saúde en Colombia.
Aínda que os tribunais anticiparon as protestas xeneralizadas e anularon todos os permisos vixentes por temor a unha maior propagación da COVID-19, as protestas comezaron de todas as maneiras o 28 de abril de 2021. Nas grandes cidades como Bogotá e Cali, milleiros de manifestantes saíron ás rúas, nalgúns casos chocando coas autoridades, o que provocou cando menos seis mortes. As protestas continuaron a medrar nos seguintes días e, en medio das promesas do presidente de refacer o seu plan fiscal, culminaron cunha gran protesta o 1 de maio, cadrando co Día Internacional dos Traballadores. O 2 de maio, o presidente Duque declarou que retiraría por completo o seu novo plan fiscal, aínda que non se anunciaron novos plans concretos. Malia os axustes e concesións políticas, as protestas continuaron, impulsadas por intensas represións e denuncias de abusos por parte das autoridades.
Os gobernos de Colombia e Ecuador, citando informes dos seus servizos de intelixencia, alegaron que as manifestacións foron organizadas polo presidente Nicolás Maduro de Venezuela nun esforzo por instalar un goberno aliado en Colombia. A maioría dos analistas coincidiron en que o goberno colombiano esaxerou as influencias externas sobre estas protestas.
A Oficina do Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Dereitos Humanos e Human Rights Watch sinalaron abusos da policía contra os manifestantes, mentres que o expresidente Álvaro Uribe Vélez pediu á xente que apoiase as accións da policía e dos soldados durante as protestas.
Meitantei Konan Zero No Tī Taimu
Meitantei Konan Zero No Tī Taimu (名探偵コナン ゼロの) é unha serie manga xaponesa escrita e ilustrada por Takahiro Arai. É un spin-off do manga O detective Conan de Gosho Aoyama, con Aoyama como supervisor do proxecto, e céntrase no personaxe de Toru Amuro. A primeira parte da historia serializouse na revista Weekly Shōnen Sunday de Shogakukan dende maio de 2018 até maio de 2022. Creose unha serie anime de 6 episodios para TMS Entertainment emitidos dende abril até maio de 2022.
Arai lanzou outro spin-off en Weekly Shōnen Sunday titulado Meitantei Conan Keisatsu Gakkō-hen Wairudo Porisu Sutōrī, que se publicou dende outubro de 2019 até novembro de 2020.
Area, Faro, Viveiro
Area é un lugar da parroquia de Faro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Vicente Barros
Vicente Barros, nado en Mourente (Pontevedra) e finado en Buenos Aires o 7 de maio de 1954, foi un xornalista e político galego.
Traxectoria
Emigrou a Arxentina. Pintor de profesión. Foi membro da Sociedade d'Arte Pondal, da que foi elixido secretario en 1927, e presidente en 1929, e despois da Sociedade Nazonalista Pondal da que foi presidente en 1932 e director do seu periódico A Fouce dende 1933. Colaborou en A Nosa Terra e Raza Celta. Finou en Buenos Aires o 7 de maio de 1954.
A Aldea, Faro, Viveiro
A Aldea é un lugar da parroquia de Faro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Arturo Juan Rodríguez Pérez-Reverte
Arturo Juan Rodríguez Pérez-Reverte, nado en Cartaxena o 30 de abril de 1989, é un futbolista español que xoga como dianteiro no UCAM Murcia.
Traxectoria
No verán de 2011 fichou polo Caravaca, de Segunda B, no momento no que o club se trasladou a La Unión. Con 11 goles, foi o máximo anotador do equipo, pero non evitar o descenso á Terceira División. A continuación pasou polo Getafe B, co que marcou nove goles antes de recalar no La Roda. No equipo albaceteño converteuse nun dos xogadores revelación da Segunda B, colocándose como o máximo goleador da categoría na primeira volta, con 15 goles en 19 partidos. Os seus grandes números valéronlle para fichar no mercado invernal polo Córdoba, da Segunda División.
Debutou na categoría de prata nun partido ante o Recreativo de Huelva no Nuevo Arcángel, no que entrou na segunda parte como substituto de Xisco, marcando poucos minutos despois o definitivo 2-0. Contribuíu cun total de 15 partidos e dous goles ao ascenso do equipo do Chapi Ferrer á Primeira División. Na seguinte campaña, a chegada de xogadores como Cartabia ou Ghilas deixárono sen sitio no equipo, polo que saíu cedido ao Alcorcón de Bordalás, onde apenas contou con minutos. En xaneiro cambiou de equipo, xogando cedido na UE Llagostera ata o final da tempada. Na 2015/16, co Córdoba de novo en Segunda, non entrou nos plans de Oltra, co que disputou só tres encontros, polo que en xaneiro volveu saír cedido, desta vez ao Dundee escocés.
En xullo de 2016 regresou ao FC Cartaxena, co que finalmente debutou nun partido ante o Linares Deportivo. Con oito dianas, foi o máximo goleador do equipo dirixido por Monteagudo, e disputou a fase de ascenso a Segunda. Ao remate da campaña chegou a un acordo co club para rescindir o seu contrato e fichou polo UCAM Murcia, da mesma categoría. Disputou 24 partidos co equipo murciano, co que marcou tres goles, pero en xaneiro de 2018 uniuse ao Sabadell, co que continuou tamén durante a tempada 2018/19. Na 2019/20 militou no Atlético Baleares, co que se proclamou campión do Grupo I da Segunda B, aínda que non logrou o ascenso.
Na tempada 2020/21 fichou polo San Sebastián de los Reyes, club no que xogou durante dous anos e medio, o primeiro deles na Segunda División B e os seguintes na Primeira RFEF, acumulando un total de 81 partidos e 17 goles.
O 31 de xaneiro de 2023 deixou o club madrileño para fichar polo Deportivo da Coruña, da mesma categoría. Apenas tivo presenza no equipo galego, disputando só 164 minutos repartidos en 8 partidos. Ao remate da tempada anunciouse o seu regreso ao UCAM Murcia.
Aerobio obrigado
Un aerobio obrigado é un organismo que necesita oxíxeno para crecer e sen el morrería. Por medio da respiración celular estes organismos utilizan o oxíxeno para metabolizar substancias, xeralmente azucres e graxas, para obter enerxía. Neste tipo de respiración o oxíxeno funciona como aceptor final de electróns da cadea de transporte de electróns respiratoria. Na respiración aerobia o rendemento enerxético (produción de ATP) é maior que na fermentación ou na respiración anaerobia, que son ambos procesos anaerobios, Os aerobios obrigados están sometidos a altos niveis de estrés oxidativo, pero teñen mecanismos metabólicos para evitar os danos que este produce.
Os organismos anaerobios facultativos poden tamén vivir en ambientes con oxíxeno e utilizalo, pero, a diferenza dos aerobios obrigados, poden vivir tamén en anaerobiose.
Exemplos
Entre os organismos, case todos os animais, as plantas e a maioría dos fungos e protistas, así como moitas bacterias son aerobios obrigados. Exemplos de bacterias aerobias obrigadas son Mycobacterium tuberculosis (ácidorresistente), Pseudomonas aeruginosa (gramnegativa), Bacillus (grampositiva), e Nocardia asteroides (grampositiva). Coa excepción dos lévedos, a maioría dos fungos son aerobios obrigdos. Ademais, case todas as algas son aerobios obrigados.
Un aerobio obrigado moi particular é Streptomyces coelicolor, que é unha bacteria grampositiva que vive no solo e pertence ao filo Actinobacteria. É peculiar porque o xenoma deste aerobio obrigado codifica numerosos encimas con funcións que se adoitan atribuír ao metabolismo anaerobio de bacterias anaerobias facultativas e estritas.
Estratexias de supervivencia
Cando os aerobios obrigados son privados temporalmente de oxíxeno no seu ambiente, necesitan estratexias para sobrevivir para evitar a morte. Nesas condicións, por exemplo, Mycobacterium smegmatis pode cambiar rapidamente entre a produción de hidróxeno fermentativa e a oxidación do hidróxeno usando oxíxeno ou a redución do fumarato dependendo da dispoñibilidade de aceptor de electróns. Este exemplo é a primeira vez na que se observou produción de hidróxeno nun aerobio obrigado. Isto tamén confirma a fermentación nunha micobacteria e é unha proba de que o hidróxeno xoga un papel na supervivencia e crecemento dalgunhas bacterias.
Os ambientes ricos en oxíxeno poden orixinar tamén poblemas para os organismos, normalmente atribuídos ao estrés oxidativo. Isto ocorre cando hai un desequilibrio de radicais libres e antioxidantes nas células do organismo, principalmente debido á contaminación e radiación no medio ambiente. A estratexia que utilizan os aerobios obrigados para sobrevivir a este fenómeno é utilizar certos encimas e (en vertebrados) o sistema inmunitario do organismo para corrixir este desequilibrio.
Auga Doce, Faro, Viveiro
Auga Doce é un lugar da parroquia de Faro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Faro, Faro, Viveiro
Faro é un lugar da parroquia de Faro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
O corpo aberto
O corpo aberto é un filme galego de 2022 dirixido por Ángeles Huerta. Trátase dunha historia de ficción baseada no relato Lobosandaus, que forma parte do libro de contos Arraianos, publicado por Xosé Luís Méndez Ferrín.
Sinopse
dereita|miniatura|Entrada para o filme.
No ano 1909, un mestre mozo, Miguel, é enviado a unha pequena vila na fronteira entre Galicia e Portugal chamado Lobosandaus.
Recoñecementos
O filme obtivo 12 premios na edición de 2023 dos premios Mestre Mateo, entre eles o da mellor longametraxe, mellor dirección e mellor guión.
O Castelo, Faro, Viveiro
O Castelo é un lugar da parroquia de Faro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Carlos Benjumea
Carlos Julio Benjumea Guevara, nado en Bogotá o 27 de xaneiro de 1941 e finado o 13 de maio de 2021,  coñecido como "El Gordo", foi un comediante, director de teatro e actor de cinema, teatro e televisión colombiano, fundador da programadora Coestrellas.
Traxectoria
Con máis de 50 anos de traxectoria artística, 'El Gordo' comezou facendo teatro e posteriormente integrou o elenco da comedia "Yo y Tú". Na década dos 70, foi a estrela principal dunha serie de filmes humorísticos, incluíndo El taxista millonario, Esposos en vacaciones ou El inmigrante latino, chegando a rodar seis filmes co director Gustavo Nieto Roa. Máis tarde, dedicaríase ás comedias e o teatro.
Foi copropietario da empresa de televisión Coestrellas, onde realizou espazos como "Sabariedades" xunto ó seu amigo Fernando González Pacheco, "Ver para aprender" e fundou a compañía teatral La Casa del Gordo, onde salientou no xénero de Café Concerto. A finais participou en telenovelas como Fuego Verde e Isabel me la veló. Tamén participou en filmes como Perder es cuestión de método e en telenovelas como Hasta que la plata nos separe. Os seus fillos Ernesto, Paola e Marcela son tamén actores de televisión e teatro.
En 2021, finou por mor de complicacións rexistradas meses antes.
Carl Reichenbach
Carl (ou Karl) Ludwig von Reichenbach, nado en Stuttgart o 19 de xaneiro de 1869, e finado o 19 de xaneiro de 1869 en Leipzig, foi un químico, xeólogo, metalúrxico, naturalista, industrial e filósofo, e membro da Academia de Ciencias de Prusia, que é máis coñecido polos seus descubrimentos de varios produtos químicos de importancia económica, extraídos do alcatrán, como a eupiona, a parafina cerosa, o pitacal (a primeira tintura sintética) e o fenol (un antiséptico). Tamén dedicou os seus últimos anos a investigar un campo da enerxía non probado daquela, que combina a electricidade, o magnetismo e a calor, emanado de todos os seres vivos, ao que chamou forza ódica.
Joaquín Lage Fernández
Joaquín Lage Fernández, coñecido como Xoqui, nado en Quilous (Cacabelos) en 1913 e finado en Francia, foi un mineiro e guerrilleiro antifranquista.
Traxectoria
Mineiro e militante libertario de Quilous. Logo da caída de Asturias en outubro de 1937 foi líder dun grupo da zona de Arganza e Cacabelos. Despois formou parte do grupo de Florentino Rodríguez Pico ata 1940, cando o grupo foi disolto. Con Antonio Vega Guerrero, outro supervivente do grupo, sumáronse ao grupo do cenetista Serafín Fernández Ramón e á Federación de Guerrillas de León-Galicia. Joaquín Lage logrou marchar a Francia en 1948.
O Brieiro, Faro, Viveiro
O Brieiro é un lugar da parroquia de Faro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Carl Reichenbach
Vida
Estudou na Universidade de Tubinga, onde obtivo o grao de Doutor en Filosofía. Posteriormente, dirixiu a súa atención á aplicación da ciencia ás artes industriais, visitou fábricas de varios tipos, e metalúrxicas en Francia e Alemaña, e estableceu a súa primeira empresa metalúrxica moderna, con forxas propias en Villingen e Hausach, na rexión da Selva Negra, no sur de Alemaña e, máis tarde, en Baden, na Baixa Saxonia, preto de Bremen.
Contribucións científicas
Reichenbach realizou investigacións científicas orixinais en moitas áreas. A primeira monografía xeolóxica que apareceu en Austria foi a súa Geologische Mitteilungen aus Mähren (Viena, 1834).
A súa posición como xefe das grandes fábricas químicas, fornos de ferro e talleres de máquinas da gran propiedade do conde Hugo garantiulle excelentes oportunidades para realizar investigacións experimentais a grande escala. De 1830 a 1834 investigou produtos complexos da destilación de substancias orgánicas como o alcatrán de hulla e de madeira, descubrindo unha serie de valiosos compostos de hidrocarburos, entre eles a creosota, a parafina, o eupione e o fenol (antisépticos), o pitacal e o cidreret (colorantes sintéticos), o picamar (unha base de perfume), o assamar, o capnomor e outros. Baixo o nome de eupione, Reichenbach incluíu a mestura de aceites de hidrocarburos que agora se coñecen como aceites de parafina cerosa ou de carbón. No seu artigo no que se describe a substancia, publicado por primeira vez no Neues Jahrbuch der Chemie und Physik, detívose na importancia económica desta e das súas parafinas asociadas, sempre que se establezan os métodos para separalas de forma barata dos compostos betuminosos naturais.