cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Imperio Ruso
Idade de Prata
O principio do século XX marca o principio da era de prata da poesía rusa. Escritores ben coñecidos como Anna Akhmatova, Inokenti Anensky, Andrei Beli, Valery Bryusov, Marina Tsvetaeva, Sergei Esenin, Nikolai Gumyliov, Daniil Kharms, Velimir Khlebnikov, Osip Mandelstam, Vladimir Maiakovski, Fiodor Sologub e Maximiliano Voloshin.
Festividades
As festividades e vacacións no Imperio Ruso foron empregadas até a súa caída en 1917.
Mesosuquios
Os mesosuquios ("Mesosuchia") é un nome obsoleto que se lle deu a un grupo de réptiles crocodilomorfos terrestres, semiacuáticos ou totalmente acuáticos. Exemplos son o crocodilo mariño Metriorhynchus, que tiña patas anteriores con forma de paleta, Dakosaurus andiniensis, que tiña un cranio adaptado a comer grandes réptiles mariños, e Shamosuchus, que estaba adaptado a comer moluscos e gasterópodos. Shamosuchus parecíase moito aos modernos crocodilos e tiña un parentesco próximo cos seus antepasados directos.
Imperio Ruso
Gastronomía
miniatura|225px|Vendedor de Kvas na rúa Jreschatiken [[Kíiv, Ucraína.]] dereita|miniatura|borscht.A cociña do Imperio Ruso deriva dos seus ricos e variados pratos grazas a multiculturalidade e extensión do seu Imperio. A cociña rusa xorde da poboación rural, onde o clima axuda a unha mestura de peixe, aves de curral, fungos, bagas e mel. As colleitas de centeo, trigo, cebada e millo dan lugar a unha plétora de pan, cereais, kvass, cervexa, e a bebida nacional, o vodka. As sopas e os guisados centráronse con produtos como o peixe e as carnes estacionais. Estes alimentos enteiramente nativos, xunto con especias e as técnicas empregadas para a carne e a fabricación do leite coagulado amargo, traído de Mongolia e Tataria polo Khanato de Jiva, seguían sendo os alimentos preferidos dos rusos até ben entrado o século XX. A proximidade ao Cáucaso, a Persia e ao Imperio Otomán proporcionaron un carácter ineludible á cociña rusa.
As grandes extensións de territorio, a influencia doutros países, e o interese por novas culturas durante o XVI e XVIII, levaron a Rusia alimentos máis refinados e novas técnicas culinarias. Foi nesa época, cando as carnes e os peixes afumados, os pasteis, as ensaladas, o chocolate, os xeados e o viño foron importados do estranxeiro.
Símbolos patrios
O Imperio Ruso tiña uns elementos emblemáticos e simbólicos establecidos por lei autocrática do emperador.
Himno Nacional
«Бо́же, Царя́ храни́» (Deus salve ao Tsar) — foi o Himno nacional do Imperio Ruso escrito en 1815 por Vasili Zhukovski cunha modificación ao Himno Nacional Británico:
A canción, foi elixida nunha competición en 1833. O compositor era un príncipe violinista, chamado Alexandre Lvov, e a letra foi do poema de Vasili Zhukovski:
Mesosuquios
Inicialmente dividíranse os crocodilos e os seus antepasados en tres ordes, considerándose que se correspondían con tres etapas da súa evolución. Os "Mesosuchia" foron situados anteriormente coa categoría de suborde dentro de Crocodylia e considerábanse os crocodilos situados cronoloxicamente en medio (meso) das outras dúas ordes. Os "primeiros" crocodilos foron situados na suborde Protosuchia; mentres que as especies existentes foron situadas na suborde Eusuchia (que significa 'verdadeiros crocodilos'). Porén, despois comprobouse que Mesosuchia se trataba dun grupo parafilético, polo que actualmente esta suborde xa non se considera válida. Foi substituída polo seu equivalente filoxenético Mesoeucrocodylia, con outra composición, que incluía os Crocodylia, e algunhas formas aliadas descubertas máis recentemente.
Os "Mesosuchia" estaban compostos polos seguintes taxons:
Imperio Ruso
Himno Nacional
Serviu até 1917, cando a Revolución rusa tomou o control e a monarquía abdicou. En ese tempo, o himno evolucionou até ser:
Escudo
miniatura|200px|Actual escudo da [[Federación Rusa.]] miniatura|esquerda|Escudo simple da Rusia Imperial.A aguia bicéfala chegou ao escudo de Rusia en 1452 proveniente do Imperio Bizantino. Naquela época o mundo cristián vivía momentos difíciles coa recente caída de Constantinopla polos turcos, que coa conquista deste, continuaron conquistando territorios polo Mediterráneo.
O papa Paulo II tivo como único recurso para defenderse do ataque dos turcos, recorrer á familia de Tomé Paleólogo, irmán do último emperador bizantino, morto na toma de Constantinopla. Tomé tiña unha filla, a princesa Sofía. O pai quería que se casara cunha persoa influente, capaz de fortalecer o papel de Roma nese período difícil.
Procurando unha alianza favorable, Toás terminou por optar en Moscova, onde reinaba o gran príncipe Iván III. O príncipe, que contaba con 20 anos e xa estivera casado e agora era viúvo. O Papa arranxou todo para levar a cabo o matrimonio entre os dous mozos, matrimonio que convertería ao príncipe ruso en herdeiro e sucesor dun inmenso territorio.
O escudo non sufriu alteracións até o reinado de Iván IV, o Terrible. O Tsar mandou colocar un escudo no peito da aguia coa imaxe do patrón, San Xurxo, combatendo contra un dragón.
Arte
Aínda que falar de arte no Imperio Ruso é falar dun dos imperios máis grandes en canto a: culturas, grupos étnicos e estilos de vida, nestes apartados intentaranse mencionar os unicamente rusos.
Iconas
miniatura|esquerda|150px|A [[Icona (arte) "Vladimir" (século XII).]] A tradición iconoclasta foi herdada do Imperio Bizantino, cando comezou a ser tradición dentro dos frescos e mosaicos da fe ortodoxa. Durante os séculos XVIII e XIX, a controversia iconoclasta na Igrexa Ortodoxa deu lugar a pregunta de se as imaxes eran unha práctica relixiosa ou eran un sacrilexio idólatra. Aínda que o uso de imaxes non desapareceu, apuntou a apreciación entre a intención da arte para a contemplación espiritual e desviar a realidade. Esa é unha das razóns pola que as iconas son tan diferentes unhas das outras. Durante o século XIV en particular, o movemento iconoclasta tomou o grao de subxectividade e expresión persoal. Unha das máis notables figuras deste cambio foi Andrei Rublev, cuxos traballos se poden apreciar no Museo Ruso en Moscova e no Museo de San Petersburgo. Os seus traballos apreciados polo tsar Alexandre I, foron protexidos para evitar a súa prohibición por parte da igrexa ortodoxa, grazas a un decreto de Alexandre I.
Ballet
250px|miniatura|Ballet por [[Petr Ilich Chaikovskii|Chaikovskii O Cascanoces.]]Rusia fixo unha contribución única ao ballet clásico. O ballet clásico foi introducido en Rusia xunto con outras formas aristocráticas de danza como parte do programa de occidentalización de Pedro I en 1770. A primeira escola de ballet clásico foi establecida en 1734, e fundouse a primeira compañía completa de ballet clásico na escola imperial de ballet clásico en San Petersburgo en 1740. Os bailaríns italianos e os coreógrafos franceses predominaron neste período, pero antes de 1800 os ballets rusos xa predominaban sobre o resto de Europa. Os críticos europeos de ballet clásico conviron que a danza rusa tiña unha influencia positiva no ballet clásico de Europa occidental. miniatura|esquerda|250px|Ilustración de George Barbier representando a Vaslav Nijinski e Ida Rubinstein en Scheherazada, produción dos Ballets Rusos en [[1910.]]
Marius Petipa, un coreógrafo francés que pasou cincuenta anos efectuando ballets clásicos en Rusia, era a gran figura dominante neste período; os seus triunfos máis grandes foron o estacionamento dos ballets clásicos de Tchaikovsky. Outros bailaríns europeos coñecidos eran Marie Taglioni, Johansson Cristian e Enrique Cecchetti.
O grande experimento
Dende o comezo, o movemento moderno da arte, foi referido a romper coa tradición e crear unha nove clase de arte que contara a vida da sociedade rusa. Este novo movemento converteuse nun interese pola pintura popular e decorativa, e por suposto das iconas. A arte decorativa gañou en patróns abstractos, as liñas, as formas e a cor foron empregadas para construír ritmos e formas enérxicas. O reexame da pintura das iconas deu aos pintores empregar unha perspectiva visual plana, de dúas dimensións.
Cinematografía
O cine chegou a Rusia da man dos Irmáns Lumière en 1896. A primeira película rodada en Rusia foi tomada por un camarógrafo dos Lumière, tratábase da coroación do Tsar Nicolao II. Pouco tempo despois abriríanse salas de exhibición das casas Pathé e Gaumont. En 1908 Aleksander Drankov produciu a primeira película rusa Stenka Razin, dirixida por V.Romashkov. Nos seguintes anos produciríanse máis de cen películas enteiramente rusas que competirían coa produción francesa, alemá e inglesa.
En 1912 inauguráronse os estudos Khazhonkov e produciuse a película Oborona Sevastopolya (A defensa de Sebastopol) dirixida por Ivan Mozhukhin, que tamén facía o papel de Napoleón. O Tsar Nicolao axudou á produción desta e outras películas, e incluso tiña un camarógrafo persoal, que tomaba películas caseiras, pero nun existía promoción oficial do estado. En 1914, coa primeira guerra mundial, os cineastas introdúcense na creación de películas patrióticas anti-alemás, aumentando a produción e elevando a produción a 499 películas en 1916. Os aliados de Rusia importaban as mellores películas.
Finalmente, no medio da guerra, cara 1917 prodúcese a Revolución Rusa, se ben hai un certo intento dos produtores en adaptarse e fanse algunha películas antitsaristas, finalmente o cine da Rusia Imperial desaparece. A última película deste período foi Otets Sergii (Pai Sergius) que xa se estrearía baixo o réxime soviético.
Fotografía
miniatura|250px|esquerda|Sergei Prokudin-Gorski, [[1915.]]O fotógrafo máis recoñecido do período foi Serguéi Mijáilovich Prokudin-Gorskii Estudou con científicos de renome en San Petersburgo, Berlín e París, desenvolvendo as técnicas para as primeiras fotografías en cor. Dos seus resultados xurdiron as primeiras patentes de películas positivas a cores e de proxección de películas con movemento. Cara 1905, Prokudin-Gorskii concibiu o gran proxecto de documentar, con fotografías en cores, e enorme diversidade de historia, cultura e avances do Imperio ruso, para ser utilizado nas escolas do imperio, grazas ao sistema de reformas culturais de Nicolao II.
Para o seu proxecto, o Tsar Nicolao II puxo a disposición de Prokudin-Gorskii, un vagón de tren equipado cunha cámara escura e os aparellos necesarios. Igualmente obtivo todos os permisos para visitar áreas de acceso restrinxido e contar co apoio da burocracia do imperio. Así equipado, Prokudin-Gorskii recorreu o imperio entre 1909 e 1915, documentándoo con imaxes e dando a coñecer a magnitude do imperio a dos seus habitantes
Mobles
miniatura|200px|Peza arquitectónica en Suzdal.A Rusia Imperial foi un crisol de culturas unificadas, dende os antigos santuarios ortodoxos, o islam levado a Crimea polos turcos, as herdanzas étnicas de Siberia, as herdanzas do Turquestán, a China na Manchuria rusa, os cosacos do sur do Dniéper, e os múltiples habitantes do Cáucaso, pero onde houbo unha uniformidade nas conviccións foi en Finlandia. Os vellos mobles suecos e rusos son parte do Patrimonio Cultural finlandés. Finlandia foi anexada ao Imperio como Gran Ducado de Finlandia en 1809 e permanecería así até 1917. Había moitos oficiais do goberno e artesáns que traballaban en San Petersburgo, e levaron mobles con eles. San Petersburgo, que era capital do Imperio dende 1712 crecía rapidamente. A cidade tiña contactos fortes con Francia, Países Baixos, Alemaña e Italia que tamén dotaron a San Petersburgo de moitos arquitectos e artesáns que construíron e deseñaron os interiores dos pazos. Os mobles tamén foron traídos dende o estranxeiro. Os carpinteiros decorativos rusos empregáronos como modelos para combinalos coas características dos estilos grego, romano e exipcio. Isto deu luz a un estilo ruso, caracterizado polo dourado e a riqueza en decoración. Os mobles chapeábanse con madeiras finas duras que chegaron a ser moi populares no século XVIII. Antes disto, os mobles pintábanse. As decoracións de bronce eran moi raras, en lugar diso, os mobles eran feitos de madeira e despois pintábanse de dourado para simular o bronce. Os mobles rusos foron deseñados para os pazos monumentais e polo tanto parecen máis “pesados” en comparación con outros estilos. Os modelos para o estilo ruso, foron sacados dos franceses e dos ingleses, o principal arquitecto que o levou a cabo foi Andrei Voronikhin, de San Petersburgo, que deseñou mobles no 1810. Os mobles tiñan formas de paxaro, quimera, esfinxes. Os mobles máis finos foron feitos para os cuartos de recepción do pazo. Os mobles de caoba foron empregados para outros cuartos, as cadeiras eran adornadas con ricas tallas. Os apoiabrazos foron tallados en forma de cisne e dourados para simular o bronce. As pernas foron forradas en latón.
Economía
En 1892, o Imperio Ruso tiña unha rede de ferrocarrís dunha lonxitude combinada de 31.202 quilómetros, e en 1905 de 61.085 quilómetros. En 1892, as minas de carbón rusas produciron 6,9 millóns de toneladas de carbón e en 1905 acadou unha produción de 18,7 millóns de toneladas. Mentres que as figuras indicaban un crecemento industrial impresionante -a industria rusa creceu máis rapidamente que a inglesa e a alemá- Rusia aínda estaba atrasada respecto a outras nacións en termos de renda per capita. A poboación rusa creceu tamén máis rapidamente que o resto de nacións de Europa. A poboación do Imperio acadou os 125 000 000 de persoas en 1894, e en 1904 os 146 000 000. A industrialización rápida tamén significou unha urbanización rápida.
En contraste coas nacións industrializadas de Europa central, e occidental, Rusia continuaba aumentando as terras de labranza, onde o grao e as papas foron cultivados en 13,4 millóns de hectáreas en 1895, e 20,01 millóns de hectáreas en 1905. A produción de trigo pasou de 8,4 millóns de toneladas en 1895 a 12,8 millóns de toneladas en 1905.
Agricultura na Rusia Imperial
100px|miniatura|Campos de colleita preto de [[Samarcanda no Turquestán.]]A agricultura da Rusia Imperial no século XIX e XX fíxose tan forte como a dos países desenvolvidos, a pesar de que Rusia estaba entre os maiores provedores de produción agrícola, os esforzos da Sociedade Económica Libre por mellorar a tecnoloxía agrícola non remataban. Na Rusia Imperial existían dúas rexións oficiais para cada cultivo, é dicir:
Turquestán: Algodón
Sacartvelo: Té
Bibliografía
Eugene Schuyler Turkistan (Londres) 1876 2 Vols.
Xoán Casiano
Xoán Casiano ou Cassiano, nado en Escitia Menor entre os anos 360 e 365 e finado en Marsella en 435, foi un sacerdote, asceta e Pai da Igrexa.
Traxectoria
Descoñécese o seu lugar de nacemento, probablemente Escitia Menor, na desembocadura do Danubio, aínda que é seguro que se formou en Belén e viviu durante sete anos como eremita no deserto de Exipto. Posteriormente recibiu o diaconado en Constantinopla de mans de san Xoán Crisóstomo, e foi ordenado sacerdote en Roma polo papa Inocencio I.
Cara ó 415 fundou a Abadía de San Víctor de Marsella, formada por dous mosteiros, un masculino e outro feminino, para os que redactou os seus escritos máis importantes: as Institutiones, nas que expón as obrigas do monxe e examina os vicios contra os que ten que estar prevido; e as súas vinte e catro Collationes, onde, en forma de diálogos con monxes famosos da antigüidade —como un complemento ás Institutiones— trata diversos aspectos da vida monacal, alaba a vida eremítica e indica que a vida ascética é a mellor vía para loitar contra o pecado.
Os seus escritos teolóxicos influíron nas doutrinas semipelaxianas.
Posteridade
San Bieito de Nursia recomendou ós seus monxes a lectura dos escritos de Xoán Casiano, e empregounos como fundamento para a súa regra, onde en certas pasaxes repítese palabra a palabra citas de Casiano e a mesma regra afirma que debe ser prolongada polas Conferencias dos Padres e as súas Institucións de Casiano.
Os monxes de Occidente apréciano como un dos principais mestres da vida monástica e consideran bo que lles teñan permitido beneficiarse da experiencia dos primeiros monxes de Oriente.
Algunhas localidades preto de Lérins levan o seu nome. Porén os seus escritos foron lidos amplamente nos mosteiros de Occidente.
Figura no calendario de santos da Igrexa ortodoxa onde é moi estimado polos seus escritos e a súa posición sobre a graza, onde os ortodoxos se recoñecen, mellor que nas de Agostiño de Hipona. Así é como moitos monxes e bispos ortodoxos levan o seu nome.
-478
Outros
Historia ano a ano
Basanta
O topónimo galego Basanta pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Galería de imaxes de Luou, Teo
Santa María de Luou é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Teo.
Estrutura cuaternaria das proteínas
500px|miniatura|Estruturas da proteína 1EFN, coa estrutura cuaternaria encadrada. 300px|miniatura|A [[hemoglobina é un exemplo de proteína con estrutura cuaternaria, formada por catro subunidades. A forma en que se colocan as subunidades é a estrutura cuaternaria da hemoglobina.]]
En bioquímica, a estrutura cuaternaria das proteínas é a disposición que presentan varias proteínas pregadas ou enroladas que forman un complexo de múltiples subunidades en estado nativo. Téñena as proteínas oligoméricas ou que forman complexos, que están formadas por varias cadeas polipeptídicas. A disposición adoptada polas distintas cadeas é a estrutura cuaternaria do conxunto. Por tanto, o concepto de estrutura cuaternaria non ten sentido en proteínas formadas por unha soa cadea polipeptídica. Un exemplo de proteína con estrutura cuaternaria é a proteína hemoglobina, formada por catro cadeas polipeptídicas, que son dúas subunidades alfa e dúas beta, dispostas en cadro. Outro exemplo son as inmunoglobulinas, formadas por catro cadeas, dúas pesadas e dúas lixeiras, dispostas formando un y grego.
Ramiro Prieto Cernadas
Ramiro Prieto Cernadas, nado en 1893 e finado en Santiago de Compostela o 25 de novembro de 1940, foi un avogado e político galego.
Estrutura cuaternaria das proteínas
En xeral, a estrutura cuaternaria dálle á proteína a súa funcionalidade e ás veces proporciona ao complexo un eixe ou punto de simetría, aínda que non é necesario. A principal causa da estabilización das estruturas cuaternarias é a interacción hidrófoba entre aminoácidos non polares (as partes hidrófobas dos monómeros xúntanse de maneira que minimicen a superficie exposta ao solvente), pero tamén pode haber pontes de hidróxeno, forzas electrostáticas e pontes disulfuro.
Ramiro Prieto Cernadas
Traxectoria
Traballou na liña ferroviaria Santiago-Pontevedra, e foi recadador de cédulas do distrito de Pontevedra. Masón, membro do Centro Republicano de Santiago en 1930, asistiu a sinatura do pacto de Lestrove. Despois fíxose procurador dos tribunais e traballou co avogado Manuel María González López. Finou en Santiago de Compostela o 25 de novembro de 1940 aos 47 anos.
Vida persoal
Casou con Carmen López Llanera e foi pai de Ramiro e Ruth Prieto López.
Estrutura cuaternaria das proteínas
Descrición e exemplos
Moitas proteínas son en realidade ensamblaxes de máis dunha cadea polipeptídica, as cales no contexto das grandes ensamblaxes proteicas se denominan subunidades. Ademais da estrutura terciaria das subunidades, as proteínas de moitas subunidades posúen unha estrutura cuaternaria, que é a forma en que se dispoñen as subunidades no conxunto da ensamblaxe. Os encimas compostos por varias subunidades con diversas funcións denomínanse ás veces holoencimas, e neles algunhas partes poden denominarse subunidades regulatorias e o núcleo funcional do encima denomínase subunidade catalítica. Exemplos de proteínas con estrutura cuaternaria inclúen a hemoglobina, ADN polimerase, e canais iónicos. Porén, outras ensamblaxes reciben o nome de complexos multiproteicos, que tamén posúen estrutura cuaternaria. Exemplos destes complexos son os nucleosomas e os microtúbulos. Poden ocorrer cambios na estrutura cuaternaria por medio de cambios conformacionais en subunidades individuais ou por medio da reorientación das subunidades en relación coas demais. Por medio deste tipo de cambios, nos que subxace a cooperatividade e alosterismo nos encimas "multiméricos", moitas proteínas poden ser reguladas e realizan as súas funcións fisiolóxicas.
A definición anterior segue o enfoque clásico da bioquímica, establecido nos tempos nos que a distinción entre unha proteína e unha unidade proteica funcional era difícil de dilucidar. Máis recentemente, tende a falarse de interaccións proteína-proteína cando se discute a estrutura cuaternaria e a considerarse todas as ensamblaxes de proteínas como complexos proteicos.
Nomenclatura das estruturas cuaternarias
O número de subunidades nun complexo oligomérico descríbese usando nomes que acaban en -mero (en grego "parte, subunidade"). Úsanse xeralmente nomes grecolatinos para os primeiros dez tipos, pero existen para os vinte primeiros, mentres que os complexos de máis de vinte subunidades se denominan usando números coa terminación -mérico (ou mero).
Aínda que os complexos superiores aos octámeros raramente se observan, hai algunhas excepcións importantes. As cápsides virais están a miúdo compostas por máis de 60 proteínas. Varias máquinas moleculares da célula, como o proteasoma (catro aneis heptaméricos = 28 subunidades), o complexo da transcrición e o espliceosoma, teñen moitas subunidades. O ribosoma é probablemente a máquina molecular máis grande, e está composto por ARN e decenas de proteínas.
Nalgúns casos, as proteínas forman complexos que despois se ensamblan formando complexos máis grandes. Neses casos, cando se usan termos como "dímero de dímeros" ou "trímero de dímeros" suxírese que o complexo pode volverse a disociar primeiro nos seus subcomplexos máis pequenos antes de disocirse en monómeros.
Determinación da estrutura cuaternaria
O número de subunidades dun complexo proteico pode xeralmente determinarse medindo o volume molecular hidrodinámico ou masa do complexo intacto, o cal require condicións na solución nativas. Para as proteínas pregadas, a masa pode inferirse do seu volume utilizando o volume específico parcial de 0,73 mL/g. Porén, as medicións de volume son menos seguras que as medicións de masa, xa que as proteínas non pregadas parecen ter un volume moito máis grande que as pregadas; cómpren experimentos adicionais para determinar se unha proteína está pregada ou formou un oligómero.
Predición dos atributos da estrutura cuaternaria
Desenvolvéronse algúns métodos bioinformáticos para predicir os atributos da estrutura cuaternaria de proteínas baseados na información da súa secuencia utilizando varios modos de composición de pseudoaminoácidos (ver por exemplo as referencias: ).
Métodos para medir o tamaño dos complexos intactos indirectamente
Os métodos que miden a masa ou o volume en condicións de desnaturalización (proteína despregada), como a espectrometría de masas MALDI-TOF e a SDS-PAGE, xeralmente non son útiles, porque as condicións non nativas causan normalmente que o complexo se disocie en monómeros. Porén, estes métodos poden ás veces ser aplicables; por exemplo, pode aplicarse SDS-PAGE despois dun previo tratamento do complexo intacto con reactivos químicos entrelazantes.
Interaccións proteína-proteína
As proteínas poden formar complexos fortemente unidos. Por exemplo, o inhibidor da ribonuclease únese á ribonuclease A cunha constante de disociación de aproximadamente 20 fM. Outras proteínas evolucionaron para unirse especificamente a residuos infrecuentes presentes noutras proteínas, por exemplo, a grupos biotina (avidina), tirosinas fosforiladas (dominios SH2) ou segmentos ricos en prolina (dominios SH3).
Alarico II
Alarico II foi o rei dos visigodos desde o ano 484 ata o 507. Casou con Tindigota, unha filla ilexítima de Teodorico o Grande, rei dos ostrogodos.
En 486 Alarico II negou refuxio a Afranio Siagrio, gobernante romano do chamado Dominio de Soissons (último reduto do Imperio Romano de Occidente) derrotado por Clodoveo I. Alarmado polas intimidacións de Clodoveo, Alarico remitiulle ao nobre romano, que foi decapitado.
Morre na batalla de Vouillé en 507, que enfrontou aos visigodos coas tropas do rei franco Clodoveo I. A derrota dos visigodos nesta batalla marca a desaparición do reino de Tolosa, pois as posesións galas, excepto a Narbonense, perdéronse.
Sucédeo o seu fillo Xesaleico, o cal emprende o repregamento dos restos do reino de Tolosa cara a Hispania.
Alarico II elaborou un código de leis coñecido como Breviario de Alarico (506), para os seus súbditos "romanos", segundo a teoría tradicional, aplicándose aos godos o dereito consuetudinario do pobo visigodo (recompilado no ano 475 polo rei Eurico no Codex Euricianus ou Código de Eurico).
O mesmo ano permitiu aos Bispos católicos da Galia que se reunisen nun Concilio en Agatha (Agde) na Narbonense.
-370
Outros
Historia ano a ano
O Cotelo, O Freixo, As Pontes de García Rodríguez
O Cotelo é un lugar da parroquia do Freixo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 estaba deshabitado.
-585
Outros
Historia ano a ano
Galería de imaxes de Reis, Teo
Reis é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Teo.
Fernando de Noronha
miniatura|dereita|250px|Vista da [[illa de Fernando de Noronha con vistas da praia do Sancho.]]
Fernando de Noronha é un arquipélago brasileiro formado por 21 illas e sito no Océano Atlántico, ao leste do Estado do Río Grande do Norte. A illa principal, chamada Illa de Fernando de Noronha, ten uns 17 km² e fica a 545 km de Recife e a 360 km de Natal, capital do Río Grande do Norte. Só a illa principal está poboada, e só por uns 2500 habitantes. Gobérnaa un administrador designado pola administración do Pernambuco, á que pertence.
O arquipélago sitúase na coordenada 3°54′S - 32°25′W, ou sexa, próximo á liña do Ecuador. Como non ten grandes montañas que sirvan como barreiras ás nubes, cae pouca chuvia e, así, o seu clima é semiárido. O punto máis alto do arquipélago, o Morro do Pico na illa principal, ten unha altura de 321 m.
As illas espertan o interese de ecoturistas e mergulladores, polas súas praias de augas limpas, poboadas por rica fauna mariña (destacando os golfiños e as tartarugas mariñas que poñen os seus ovos na illa). Pero as visitas están controladas polo goberno: cada turista paga un imposto por acceder ao arquipélago, que medra con cada día adicional de visita. Ese imposto destínase a traballos de pescuda e conservación. Vivir na illa só lles está permitido ás persoas que naceron nela, ou que casaron aló.
Historia
A illa foi descuberta, probablemente, por Gaspar de Lemos en 1500 ou por unha expedición da que Ignacio Leite erroneamente asignou o mando a Fernando de Noronha, en 1501 - 1502. Porén, o primeiro en describila foi Américo Vespucio, que tomou parte na expedición de Gonçalo Coelho.
A designación do arquipélago provén, con todo, o nome do primeiro propietario da capitanía hereditaria, despois da doazón de D. Manuel I o 16 de marzo de 1504 a Fernando de Noronha.
As illas foron invadidas varias veces, principalmente en 1534 polos ingleses, de 1556 ata 1612 polos franceses, en 1628 e 1635 polos holandeses, volvendo ó control portugués en 1700, para ser de novo conquistada polos franceses en 1736 e definitivamente ocupada polos portugueses en 1737.
Goberno
O territorio de Fernando de Noronha foi creado o 9 de marzo de 1942 desmembrado do estado de Pernambuco. A entidade administrativa durou 46 anos, sendo extinta o 5 de outubro de 1988 e reincorporada ao seu estado de orixe.
Colonia penal
Antes de tornarse o paraíso turístico e ecolóxico da actualidade, o arquipélago foi lugar de detención de condenados enviados a cumpriren pena no presidio alí existente, que funcionou de 1737 a 1942, de 1938 en diante só para presos políticos do Estado Novo.
Unha reportaxe da revista O Cruceiro, de 2 de agosto de 1930, describe o presidio como pantasma infernal para eses proscritos da sociedade, que vivían completamente alleos ao que pasaba no resto mundo, a pesar de que o Goberno proporcionaba aos presos unha vida saudable de traballo e de confort (Fonte: O Cruceiro, ed. 2 de agosto de 1930).
-470
Outros
Historia ano a ano
Josefa Ron Noya
Josefa Ron Noya, nada en Santiago de Compostela o 1 de maio de 1910 e finada no mesmo concello o 9 de agosto de 1996, foi unha farmacéutica galega.
Traxectoria
Era filla de Francisco Ron Mato e Josefa Noya Gamallo. Iniciou os seus estudos de farmacia na Universidade de Santiago de Compostela en 1928 e obtivo o grao de licenciada o 28 de xuño de 1932, coa cualificación de sobresaínte. Posteriormente, en 1948, obtivo o grao de doutora en Farmacia coa tese La Refractometría de las leches de vaca en Galicia y su valor en la investigación del aguado de las mismas, dirixida por Aniceto Charro Arias.
Entre 1936 e 1939 colaborou no Laboratorio de Farmacia Militar de Santiago. En 1940 foi nomeada auxiliar de clases prácticas de Química Inorgánica da Facultade de Farmacia, sendo a primeira muller profesora auxiliar dunha cátedra de farmacia en Santiago.
Traballou como axudante de Análise na Facultade de Farmacia entre 1949 e 1954 e como profesora adxunta de Análise química entre 1954 e 1955.
Tamén formou parte do persoal de laboratorio de investigación da Clínica Universitaria de Pediatría de Santiago, que estivo situada ata 1953 no edificio do Hospital Real (hoxe Hostal dos Reis Católicos)
Río Neckar
260px|miniatura O Neckar é un río de Alemaña e un afluente importante do río Rin, co que se atopa en Mannheim. Nace na Selva Negra e flúe a través das montañas Odenwald e polas vilas de Tubinga, Nürtingen, Esslingen, Estugarda e Heidelberg. O Neckar corre desde preto de Villingen-Schwenningen até o Rihn, percorrendo 367 km. A súa bacía é de 13.960 km².
Cidades bañadas polo Neckar
Desde a súa nacenza até a súa confluencia co Rin, pasa polas cidades de Villingen-Schwenningen, Rottweil, Sulz am Neckar, Horb am Neckar, Rottenburg am Neckar, Tubinga, Nürtingen, Plochingen, Esslingen, Estugarda, Ludwigsburg, Freiberg am Neckar, Marbach am Neckar, Besigheim, Heilbronn, Mosbach, Eberbach, Heidelberg e Mannheim.
LibraryThing
Funcións
A inscrición na web é gratuíta mais só permite inserir un máximo de 200 libros, sendo preciso pagar unha cota anual ou vitalicia para engadir máis. A función máis importante de LibraryThing é a catalogación automática de libros, importándoos de bases de datos de distribuidores e bibliotecas por medio do protocolo Z39.50, totalizando unhas 700 fontes dispoñibles de todo o mundo, aínda que polo de agora non hai ningunha galega, que fornecen rexistros MARC e Dublin Core a LibraryThing. Tras enviar o ISBN ou algunha palabra clave como o título ou o autor e atopar o libro e a edición correcta prémese para engadilo ao catálogo do usuario. Se o libro ou a edición atopadas non están dispoñibles ou os datos non son correctos pódese engadir manualmente ou modificar o rexistro posteriormente. Tamén se poden importar libros polo ISBN ou do catálogo doutro membro.
A función "Recomendacións", aparecida en abril de 2006, fornece recomendacións de libros baseadas en nubes de etiquetas cos que os usuarios poden catalogar os seus libros, e tamén amosa as recomendacións de lectura a partir dun libro ou dun autor específico.
Castiñeiras, Ribeira
O Bo Pastor de Castiñeiras é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Ribeira. Segundo o IGE en 2018 tiña 1.410 habitantes (738 mulleres e 672 homes) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.500 habitantes.
Nesta parroquia está a praia da Ameixida.
Historia
En 1967 creouse a parroquia, segregándose os seus lugares de Carreira.
Biblos
miniatura|Biblos, castelo dos [[cruzadas|cruzados.]]
Biblos foi unha antiga cidade fenicia situada nun outeiro chamada Gubla nos textos cuneiformes e Gebal na Biblia. Actualmente é unha cidade do Líbano denominada Djubayl, trinta quilómetros ao norte de Beirut.
A súa etimoloxía provén do outeiro no que estaba situada (Gablu, montaña en lingua hebrea) que derivou no seu nome orixinal hebreo Gebal, pasando de aquí á forma grega Byblos e de alí a palabra Biblion "libro", que tamén orixinará o termo Biblia.
Foi unha activa cidade mercantil, mercado de papiros, madeira de cedro, e cobre do Cáucaso, convertida no centro comercial do Mediterráneo oriental. Mantivo vasalaxe cos faraóns do antigo Exipto; posteriormente foi cidade tributaria de asirios e persas.
Da antiga Biblos consérvase unha muralla de comezos da Idade de Bronce, o templo Baalat Gebal, unha necrópole e numerosos restos da época romana e medieval.
Foi declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1984
O Cotelo, As Pontes de García Rodríguez, As Pontes de García Rodríguez
O Cotelo é un lugar da parroquia das Pontes de García Rodríguez no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 estaba despoboado.
Forza Aérea Soviética
A Forza Aérea Soviética (ruso: Военно-воздушные силы, Voyenno-vozdushnye sily) foi unha das forzas aéreas da Unión Soviética. A outra foi a Forza de Defensa Aérea Soviética. Formouse a partir de compoñentes da Forza Aérea Imperial Rusa en 1917 e enfrontouse á súa gran proba de fogo durante a segunda guerra mundial. Tamén participou na guerra de Corea e disoulveuse coa desaparición da Unión Soviética en 1991-1992. Os activos da antiga Forza Aérea Soviética dividíronse posteriormente entre as distintas forzas aéreas de antigas repúblicas soviéticas, incluída a nova Forza Aérea de Rusia.
Orixes
A Forza Aérea fundouse o 24 de maio de 1918 como a Frota Aérea Vermella dos Traballadores e Labregos (Glavvozduhflot) e recibiu o status de departamento de nivel superior de "Dirección Principal".
Converteuse na Dirección das Forzas Aéreas da USSR o 28 de marzo de 1924, encomendándolle as tarefas de instrución e adestramento de combate e suministrándolle equipamento especial. Posteriormente designouse Dirección da Forza Aérea do Exército Vermello en xaneiro de 1925. A súa influencia no deseño de aeronaves fíxse gradualmente maior. Dende os seus primeiros días a forza aérea imitou a organización das forzas terrestres, especialmente nos anos 30, momento no que estaba composta por exércitos aéreos, corpos de aviación, divisións de aviación e rexementos de aviación.
Tras a creación do estado soviético fixéronse moitos esforzos para modernizar e aumentar a produción de avións, liderados polo carismático e enérxico comandante, o xeneral Yakov Alksnis, que finalmente sería vítima da Gran Purga de Iosif Stalin. A fabricación doméstica de aeronaves incrementouse significativamente a principios dos anos 30 e cara o final da década a Forza Aérea Soviética introduciu os cazas Polikarpov I-15 e I-16 e os bombardeiros Tupolev SB, SB-bis e Ilyushin DB-3.
Guerra civil española
Unha das primeiras grandes probas para a Forza Aérea Soviética chegou en 1936 coa guerra civil española, na cal os deseños soviéticos e alemáns máis modernos empregáronse para loitar entre eles. Ao principio do conflito o I-16 demostrou ser superior a calquera caza da Luftwaffe, e conseguiu acadar a superioridade aérea en todos os teatros nos que foi usado. Porén, os soviéticos negáronse a subministrar o avión en cantidades axeitadas e as súas capacidades malgastáronse debido ao seu uso limitado. Posteriormente os Bf 109 entregados ás forzas aéreas franquistas aseguraron a superioridade aérea ao bando nacional ata o final da guerra. As derrotas en España coincidiron coa chegada da Gran Purga de Stalin entre as filas do corpo de oficiais e altos mandos militares, que afectou gravemente ás capacidades de combate das Forzas Aéreas en rápida expansión. Os novos oficiais promovidos carecían de experiencia de mando, mentres que os comandantes máis vellos, testemuñas do destino do xeneral Alksnis e doutros mandos, normalmente só enviaban decisión menores para a súa aprobación en Moscova, e insistían en que os seus pilotos debían cumprir estritamente os procedementos estandarizados e prodicibles no ataque e na defensa.
Aviación e propaganda nos anos 30
Entre os anos 1933 e 1938 o goberno soviético planeou e financiou misións para bater numerosos récords mundiais de aviación. Non se fixo só para demostrar os progresos tecnolóxicos da URSS, senón tamén para lexitimizar o sistema socialista. Con cada novo éxito a prensa soviética proclamaba vitorias para o socialismo, popularizando a mitoloxía da cultura da aviación entre as masas. Ademais os medios soviéticos idealizaron aos pilotos que bateron eses récords, exaltándoos non só como modelos para a sociedade, senón tamén como símbolos de progreso cara o futuro utópico socialista.
Heroísmo positivo
A principios dos anos 30 o enfoque ideolóxico afastouse da propaganda colectivista cara o "heroísmo positivo". En vez de glorificar o colectivismo socialista como medio de progreso social, o Partido Comunista da Unión Soviética comezou a animar aos individuos a cometer actos heroicos que promovesen a causa do socialismo. No caso da aviacióno goberno comezou a glorificar ás persoas que usaban a tecnoloxía da aviación en vez de glorificar a propia tecnoloxía. Pilotos como Valery Chkalov, Georgy Baydukov, Alexander Belyakov e Mikhail Gromov, entre outros moitos, foron elevados ao status de heróes polas súas habilidades e logros aos mandos dun avión.
Voos transpolares de 1937
miniatura|Selo que conmemora o primeiro voo transpolar En maio de 1937 Stalin encargoulles aos pilotos Chkalov, Baydukov e Belyakov a misión de realizar o primeiro voo transpolar da historia. O 20 de xuño dese ano os aviadores aterraron o seu ANT-25 en Vancouver, Washington. Un mes despois Stalin ordenou a partida dunha segunda tripulación para empurrar aínda máis os límites da tecnoloxía da aviación moderna. n xullo de 1937 Mikhail Gromov, xunto cos tripulantes Sergei Danilin e Andrei Yumashev, completaron a mesma viaxe sobre o polo norte e continuaron ata o sur de California, establecendo o novo récord do voo máis longo sen escalas.
Temas folclóricos na propaganda da aviación
A propaganda soviética, artigos de xornais e outras formas de medios buscaron conectar aos cidadáns con temas relevantes da vida diaria. Para a aviación os propagandistas de Stalin inspiráronse no folclore ruso. Os exemplos aumentaron drasticamente tras os éxitos dos voos transpolares de Chkalov e Gromov en 1937. Os aviadores foron referidos simbolicamente como sokoly (falcóns), orly (aguias), ou bogatyry (guerreiros). Os xornais contaban narracións tradicionais rusas (skazki) de aviadores conquistando o tempo e o espazo (prostranstvo), superando barreiras e completando triunfantes as súas misións. Incluso a historia de cada aviador suxire raíces na vella narrativa rusa (heróes virtuosos que loitan por acadar un obxectivo final, atopando e superando calquera obstáculo no seu camiño). Co uso da retórica do folclore Stalin e os propagandistas soviéticos conectaron os logros da aviación coa herdanza rusa, facendo parecer á aviación máis accesible ao pobo soviético. Ademais, as narracións enfatizan a abnegación e devoción dos aviadores a un ideal socialista superior, apuntando aos líderes soviéticos como inspiradores e modelos. miniatura|Stalin, Chkalov e Belyakov O paternalismo tamén foi un tema que os propagadistas soviéticos explotaron na cultura da aviación. Os medios presentaban a Stalin como un exemplo e unha inspiración, unha figura paternal e un modelo a seguir para os pilotos soviéticos máis importantes da época. Cando relataban historias de encontros entre Stalin e Chkalov, por exemplo, os xornais soviéticos falaban do paternalismo de Stalin cara o novo piloto. A metáfora paternal completouse engadindo unha figura maternal, Rusia, a patria, que producira aos fillos heroicos do "pai" de Stalin como Chkalov.
O uso de metáforas familiares non só evocaban o orgullo tradicional hereditario e o patriotismo histórico ruso, senón que impulsaron a imaxe de Stalin como un líder benevolente. O máis importante é que o paternalismo serviu para promocionar a mensaxe da subordinación individual á autoridade. A través das súas relacións paternais cos pilotos soviéticos, Stalin desenvolveu un "espírito de deferencia e obediencia" para que a sociedade soviética o imitase.
Purgas
Os exitosos logros na aviación soviétiva tamén se produciron durante os peores días da Gran Purga. Os voos transpolares do verán de 1937 ocorreron tras o arresto e execución dun gran número de oficiais do Exército Vermello. 15 dos 16 comandantes do exército foron executados; máis de tres cuartas partes dos oficiais superiores da Forza Aérea foron detidos, executados eu relevados do servizo. A cobertura de novas sobre as detencións foi relativamente pouca en comparación co tratamento das fazañas da aviación, que desviaron a atención dos arrestos.
Primeiros combates
A Forza Aérea gañou algunha experiencia práctica en combate participando na guerra civil española e apoiando a China na súa guerra contra o Xapón. Pouco antes do inicio da guerra con Alemaña enviouse un grupo de voluntarios soviéticos a China para adestrar a pilotos da Forza Aérea da República da China para a súa guerra contra os xaponeses. Porén, esas experiencias demostraron pouco útiles na guerra de Inverno contra Finlandia en 1939, onde un relativamente pequeno número de pilotos da Forza Aérea de Finlandia derrubaron ducias de bombardeiros e cazas soviéticos. A Forza Aérea aprendeu rapidamente que os procedementos de defensa aérea derivados da guerra civil española, como formar círculos defensivos cando eran atacados, non funcionaban contra os fineses, que empregaban outras tácticas para derrubar aos seus opoñentes en grandes números. Os efectos da Gran Purga xogaron indudablemente un gran papel a lenta reacción da Forza Aérea e dos seus mandos nas novas realidades do combate aéreo. A industria soviética e a Forza Aérea aprenderían finalmente desas experiencias de combate, aínda que non antes da invasión alemá da Unión Soviética en 1941.
O 1 de xaneiro de 1941, seis mese antes da Operación Barbarossa, as Forzas Aéreas do Exército Vermello contaban con 363 900 efectivos, o que representaba o 8,65% de todo o persoal militar da Unión Soviética.
Os tres primeiros Exércitos do Aire, designados Exércitos do Aire de Propósito Especial, creáronse entre 1936 e 1938. O 6 de novembro de 1940 estes reformáronse como a Dirección de Aviación de Bombardeiros de Grande Alcance (ata febreiro de 1942) debido á falta de rendemento no combate durante o conflito contra Finlandia.undefined
Fracasos iniciais contra Alemaña
A aviación soviética dos anos 30 tivo tamén un impacto particular nos fracasos militares da URSS ao principio da segunda guerra mundial. En 1938 o país tiña a forza aérea máis grande do mundo, pero os seus deseños estaban por detrás dos avances tecnolóxicos occidentais. En vez de centrarse no desenvolvemento de avións tácticos, os enxeñeiros soviéticos desenvolveron bombardeiros pesados só bos para longas distancias, é dicir, aparellos que serían usados para bater récords de voo como o de Chkalov. O goberno soviético centrouse en amosar eses logros, esgotando os recursos necesarios para a defensa do país. Cando a Alemaña nazi atacou a Unión Soviética en xuño de 1941 fíxose evidente que a Forza Aérea Soviética non estaba preparada para a guerra. Unha pobre planificación e unha falta de organización deixaron aos avións en terra, permitindo que a Luftwaffe destruíse 4 000 avións soviéticos na primeira semana. As desorganizadas defensas soviéticas e os avións tecnoloxicamente deficientes non eran rivais para a Luftwaffe.
Segunda Guerra Mundial
Ao estoupar a segunda guerra mundial os militares soviéticos non estaban o suficientemente preparados para gañar unha guerra; Iosif Stalin dixera en 1931 que a industria soviética estaba "de 50 a 100 anos por detrás" das potencias occidentais. Cara o final da guerra a produción anual de avións aumentou bruscamente, acadando as 40 241 unidades en 1944. 157 261 aparellos foron producidos durante a Gran Guerra Patriótica, dos cales 125 655 foron avións de combate. miniatura|Il-2 Sturmovik Unha das principais razóns das grandes perdas de avións no período inicial da guerra contra Alemaña non foi a falta de tácticas modernas, senón a falta de pilotos e equipos de apoio en terra experimentados, a destrución de moitos avións nas pistas debido aos fallos dos mandos á hora de dispersalos, e o rápido avance das tropas da Wehrmacht, forzando ao pilotos soviéticos a manterse á defensiva durante a Operación Barbarossa, mentres loitaban contra avións alemás máis modernos. Nos primeiros días da invasión da Unión Soviética a Luftwaffe destruíu uns 2 000 avións soviéticos, a meirande parte deles en terra, perdendo só 35 aparellos (dos cales 15 non foron en combate).
Mulleres
miniatura|Yevdokiya Bershanskaya, líder das Bruxas da Noite A Forza Aérea Soviética iniciou un programa único entre os participantes da guerra mundial para incorporar ás mulleres con adestramento de voo nos grupos de combate. Marina Raskova, unha das poucas mulleres na forza aérea antes da guerra, usou a súa influencia con Stalin para formar tres rexementos compostos só por mulleres: o 586º Rexemento de Aviación de Caza, o 587º Rexemento de Bombardeiros, e o 588º Rexemento de Bombardeiros Nocturnos (coñecido como Bruxas da Noite). Debido aos seus logros en combate, os dous últimos foron honrados e renomeados como unidades de Garda. Ademais destes tres rexementos oficiais outras mulleres serviron en grupos masculinos. Máis de 3 000 mulleres serviron como pilotos, navegantes, artilleiras, mecánicas, especialistas de armamento ou como persoal de terra na Forza Aérea. As mulleres pilotos realizaron 24 000 saídas durante o conflito e delas saíron as dúas únicas mulleres ases do mundo, Lidia Litviak e Katia Budanova.
Innovación e préstamo-arrendamento
Aínda que había ducias de dicisións do Exército Vermello formados a partir de repúblicas soviéticas específicas, só houbo un feixe de rexementos de aviación formados a partir de nacionalidades, como por exemplo o 1º Rexemento de Aviación Noctuna Letón.