cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antón Losada Diéguez
Antón Losada Diéguez ou Antonio Losada Diéguez , nado en Moldes (Boborás) o 22 de decembro de 1884 e finado en Pontevedra o 15 de outubro de 1929, foi un filósofo, escritor e político galego. A súa familia procedía da fidalguía e da nobreza galega do Antigo Réxime, o carlismo e o tradicionalismo, tendencias que influíron na súa traxectoria no nacionalismo galego. Integrante da Irmandade da Fala de Ourense, impulsor da revista Nós e ideólogo do artellamento do grupo Nós e correspondente da Real Academia Galega, atraeu a numerosos intelectuais á causa galeguista, exercendo sobre eles un labor socrático, cunha extraordinaria capacidade de espertar conciencias e estimular talentos. De obra relativamente escasa e en gran parte inédita ata 1985, foi autor, entre outras, de media ducia de poesías, sete contos, dous escritos políticos, a obra teatral incompleta A domeadora e os discursos "Os problemas do idioma e a cultura no rexionalismo galego" (1918) e "Encol da prosa galega" (1924), co que ingresou no Seminario de Estudos Galegos. Morreu prematuramente aos 44 anos de idade. Dedicóuselle o Día das Letras Galegas de 1985.
Traxectoria
miniatura|esquerda|230px|A familia Losada Diéguez na [[San Pedro da Ramallosa|Ramallosa en 1898, Antón é o segundo pola dereita. ]]
Primeiros anos
Pertencía a unha familia fidalga de ideoloxía tradicionalista e católica, fillo de Miguel Losada Losada (1860-1913) e Carmen Diéguez Arias y Correa (1850-1888), casados en agosto de 1883. Carmen finou de tuberculose cando Antón contaba tres anos. A nenez de Antón transcorreu entre Moldes, no pazo familiar de finais do século XVI, rodeado de viñedos, e A Estrada, mais fundamentalmente nesta última. Desde os dez anos, pasou cinco máis interno no Colexio Santiago Apóstolo dos Padres Xesuítas na Pasaxe (en Camposancos, A Guarda). Estudou Letras na Universidade de Deusto, graduándose en 1906, e fixo un curso de Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, no 1902-1903. Os seus primeiros escritos non publicados e conferencias datan de 1901. En 1904 marchou a Madrid para facer o doutoramento en Filosofía e Letras, onde coincidiu con Ramón Otero Pedrayo. Nestes anos xorde a súa vocación literaria que se concreta en catro pezas teatrais en castelán que presentou a concursos. miniatura|esquerda|230px|Pazo de Moldes, residencia familiar. Desde o ano 1907 regresou habitualmente a Galicia para participar no movemento agrario, facéndoo de forma directa na fundación de sindicatos agrarios na Estrada e noutros puntos de Galicia. No ano 1910 trasladou a súa residencia habitual a Galicia, onde actuou de profesor axudante de Armando Cotarelo Valledor, adscribíndose politicamente ó xaimismo e sendo elixido secretario da Xunta Tradicionalista de Santiago de Compostela. miniatura|esquerda|200px|Segundo [[Ramón Otero Pedrayo|Pedrayo: Lousada era un señorito de pazo, moi relixioso, moi tradicional, culto, carlista… ]] En 1911 marchou de novo a Madrid para preparar oposicións a unha cátedra universitaria de Teoría da Literatura e das Artes, ao non conseguila optou polo ensino secundario. No ano 1913 gañou unha cátedra de instituto con destino en Santa Cruz de Tenerife, Canarias, que conseguiu permutar por outra en Toledo, que ocupa durante o curso 1913/1914, e que, ao curso seguinte, permutou para o instituto de Ourense, ocupando a cátedra de Psicoloxía, Lóxica, Ética e Rudimentos de Dereito. Nesta cidade fixo amizade cos homes do cenáculo de Vicente Risco e aproveitou para rematar os seus estudos de dereito en Santiago, onde coñeceu a Luís Porteiro Garea. O 25 de xuño de 1915 casou con Albina Espinosa Cervela (filla de Laurentino Espinosa Valladares e sobriña neta de Marcial Valladares e Avelina Valladares), coa que tivo o primeiro fillo, Antón. Albina finou o 17 de decembro do 1916 a causa do tifo. A partir de 1916 foi arredando do xaimismo ao tempo que comezou a gabar o rexionalismo catalán.
Entrada no galeguismo
O ano 1917 vai ser fundamental na traxectoria política de Losada xa que ingresa nas Irmandades da Fala, o 17 de outubro escribiu a Porteiro solicitándolle información e o 30 de outubro xa estaba integrado na Irmandade. Renova a Irmandade de Ourense que estaba en mans de sectores rexionalistas sen case actividade pública e consegue atraer a Vicente Risco e ao núcleo que participaba en La Centuria, o que vai ser fundamental para o desenvolvemento do galeguismo e que vai dar orixe á Xeración Nós. Ademais nese ano viaxa a Barcelona cunha delegación das Irmandades para celebrar unha Semana Galega e entrar en contacto coa Lliga Regionalista, e á súa volta a Ourense é o encargado de recibir a Francesc Cambó, e vai ser o encargado xunto a Rodrigo Sanz e Luís Porteiro de organizar as candidaturas galeguistas na provincia de Ourense para as eleccións xerais de 1918, coligado cos mauristas de José Calvo Sotelo.
Porteiro presentouse por Celanova e Losada polo distrito electoral da Estrada, competindo cos riestristas. A derrota electoral provocou unha desmoralización no seo das Irmandades e Losada vai concentrar os seus esforzos en consolidar o grupo. Para iso escribiu arreo na prensa. Sobre todo en El Emigrado, La Región, O Tío Marcos d'a Portela, A Nosa Terra, El Estradense e Alborada apareceron os seus escritos en galego, sen esquecer o seu labor como propagandista católico en Pontevedra como presidente da Acción Católica e do Círculo de Obreiros Católicos locais e impulsor dos tímidos intentos para introducir o galego na liturxia. Losada estaba dobremente obsesionado por galeguizar a Igrexa e cristianizar o galeguismo. El mesmo traduciu a Salve a esta lingua. O 17 e 18 de novembro de 1918 presidiu a I Asemblea Nacionalista, no teatro Lugo-Salón da Rúa Aguirre.
Traslado a Pontevedra
miniatura|300px|Asistentes á [[IV Asemblea Nacionalista. Entre outros están: Castelao, Casal, Losada, Antón Villar Ponte, Manuel Antonio, Blanco Torres e Otero Pedrayo.]] En 1919 comezou a traballar como profesor no Instituto de Pontevedra, residindo na Praza do Teucro. Ocupou a cátedra de filosofía nese centro de ensino, onde tivo de discípulos a Xosé Sesto López e Xosé Filgueira Valverde, e onde chegaría a ter de compañeiros, entre outros profesores, ao propio Filguera Valverde, Ramón Sobrino Buhigas, Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, Bibiano Fernández Osorio-Tafall, Luís Pintos Fonseca e Tomás Abeigón Pazos. Con Risco e Arturo Noguerol, fundou en 1920 a revista Nós. En palabras de Xoaquín Lorenzo, Xocas, en 1985, no programa Parladoiro da Radio Galega, Losada Diéguez foi a semente de toda a Xeración Nós:
miniatura|300px|Cos alumnos do [[IES Sánchez Cantón|Instituto de Pontevedra en 1923.]] O 31 de decembro de 1920 casou no oratorio da casa de Vilancosta, en segundas nupcias, con Mercedes Espinosa Cervela (irmá da primeira muller) coa que tería seis fillos máis. En 1922, trala escisión producida na IV Asemblea Nacionalista de Monforte de Lemos, acompañou a Risco na formación da Irmandade Nazonalista Galega e foi o seu Conselleiro de Espallamento durante un ano, fracasando nos seus intentos de reunificar o galeguismo. Ese mesmo ano, na casa de Losada fanse as primeiras xuntanzas para a creación do diario vigués Galicia, do que o primeiro número saíu o 25 de xullo. O 12 de maio de 1924 ingresou no Seminario de Estudos Galegos co discurso "Encol da prosa galega", lido nos locais da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago. Losada fíase das promesas de Calvo Sotelo e colabora nun primeiro momento coa ditadura de Primo de Rivera tomando posesión como vicepresidente da Deputación Provincial de Pontevedra, e como tal participou nos intentos de establecer unha Mancomunidade de Galicia que quedará en nada e provocará que Losada presente a dimisión en marzo de 1925. Como recordo do seu labor na Deputación quedará o establecemento do Museo de Pontevedra grazas ás súas xestións. miniatura|300px|[[SEG en 1928. De pé: Pedrayo, Losada, Cuevillas, Risco, Carballo Calero, Filgueira, García Paz, Pintos, Fraguas e Osorio-Tafall. Sentados: Parga Pondal, Moralejo Laso, Carro, Cabeza de León, Arias Sanjurjo, Álvarez Limeses e Novás. ]] Durante o resto da ditadura dedicarase a actividades culturais como presidente fundador da Sociedad Coral Polifónica de Pontevedra (dende 1925) e do Eiriña Club de Fútbol, como tesoureiro da Misión Biolóxica de Galicia, ao seu traballo no seo do Seminario de Estudos Galegos e a colaboración con Acción, Órgano de la Juventud Católica, publicado dende 1928, pero sen esquecer os desexos de autonomía de Galicia como proba o relatorio sobre goberno rexional, que presenta no Primeiro Congreso de Economía de Galicia. Foi membro correspondente da Real Academia Galega dende o 22 de maio de 1928.
A súa morte prematura, antes de cumprir os corenta e cinco anos, aconteceu en Pontevedra no outono de 1929 e os seus restos descansan na capela familiar na igrexa de San Mamede de Moldes. Deixou viúva e seis orfos, máis un sétimo, póstumo, que finaría aos catro meses de nacer.
Obra
Dende que entrou nas Irmandades ata a súa morte coñécenselle media ducia de poesías (entre orixinais e traducións ó galego), sete contos curtos, un fragmento de comedia inacabada, dous artigos sobre arte, unha incursión parafilosófica, dous discursos, incluíndo o de ingreso no Seminario de Estudos Galegos, e doce artigos máis ou menos políticos e case todos breves. Porén, na publicación en 1985 da Obra Completa (657 páxinas), o material recollido suma 119 textos. miniatura|205px|Losada foi unha das figuras máis relevantes dos tempos primeirizos do [[nacionalismo galego. ]] Divididos en catro temáticas e, dentro destas, por orde cronolóxica, os títulos son:
Escolmas e edicións
miniatura|Losada é unha das figuras fundamentais para entendermos o devir do nacionalismo político e cultural.
Recoñecementos
En 1984, co gallo do centenario do nacemento, o concello do Carballiño instalou un monólito e editou un libro. Ao ano seguinte dedicóuselle o Día das Letras Galegas; creouse o Premio Antón Losada Diéguez; editouse a súa Obra completa, unha antoloxía a cargo da USC e unha escolma editada por Filgueira Valverde.
O Concello da Estrada declarou o 2005 como Ano Cultural Antón Losada Diéguez, inaugurando unha estatua no Paseo da Cultura e en 2006 constituíuse a Fundación Antón Losada Diéguez, que foi declarada de interese cultural e interese galego en 2008.
Castro de Estremil
Castro de Estremil é un castro do concello de Curtis.
Ten forma rectangular co eixo maior orientado NL-SO de 130 m e o menor de 70 m, cunha soa liña defensiva e foxo.
Gran Premio do Canadá de 1969
O Gran Premio do Canadá de 1969 foi unha carreira de Fórmula 1, celebrada no Circuíto de Mosport Park en Bowmanville, Ontario, Canadá o 20 de setembro de 1969. A carreira, disputada sobre 90 voltas, foi a novena carreira da tempada de.
A Igrexa, Sabaxáns, Mondariz
A Igrexa é un lugar da parroquia de Sabaxáns, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado. Tiña 104 habitantes no ano 2013 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 48 homes e 56 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 119 habitantes.
Gran Premio do Canadá de 1969
Ligazóns externas
''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tomáronse de
A Igrexa, Sabaxáns, Mondariz
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
PehuenSat 1
PehuenSat 1 é un satélite artificial da Arxentina lanzado o 10 de xaneiro de 2007 mediante un foguete PSLV desde o Centro Espacial de Sriharikota.
Características
PehuenSat 1 é un nanosatélite arxentino de só 6 kg de masa alimentado por células solares. É unha colaboración entre AATE, a Universidade Nacional do Comahue e AMSAT Argentina. O obxectivo do satélite era gañar experiencia na construción e planificación de satélites. PehuenSat 1 quedou acaroado a unha estrutura da etapa superior do seu foguete lanzador.
O Pouso, Cabalar, A Capela
O Pouso é un lugar na parroquia de Cabalar no concello da Capela, na comarca do Eume, na provincia da Coruña. No ano 2010 tiña 5 habitantes segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, deles 1 era home e 4 eran mulleres.
A Portela, Sabaxáns, Mondariz
A Portela é un lugar da parroquia de Sabaxáns, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado. Tiña 29 habitantes no ano 2013 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 16 homes e 13 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 48 habitantes.
Cerdic de Wessex
Cerdic de Wessex, nado c. 467 e finado en 534, foi rei do reino anglosaxón de Wessex (519–534) e é considerado como o devanceiro de todos os reis subsecuentes de Wessex.
Traxectoria
Cerdic, proveniente do norte da actual Alemaña ou Holanda, chegou á costa británica xunto co seu fillo Cynric en tres barcos saxóns, case con toda seguridade na zona de Hampshire. Alí atopou un rei chamado Natanleod ao cal respectou durante quince anos. Con todo, en 508 asasinouno, proclamándose primeiro rei de Wessex. Cerdic proseguiu a súa conquista sobre territorio da antiga provincia romana de Britania, ocupando a Illa de Wight e regalándolla logo a dous dos seus homes de confianza, Stuf e Wighgar. É posíbel que Cerdic fose o caudillo saxón que foi vencido na Batalla do Monte Badon segundo algunhas crónicas. Outras indican que o que participou na batalla foi Aelle.
Orixes
Da estirpe de Cerdic proveñen dalgunha maneira todos os reis de Inglaterra. A orixe de Cerdic é complexa e os historiadores non se poñen de acordo. Algúns (unha minoría) pensan que Cerdic non é máis que unha figura mítica que nunca existiu realmente. Con todo, ao ser nomeado por distintas fontes desde o século IX dando detalles da súa vida, a maioría dos estudosos opinan que a figura de Cerdic é real. De feito coñécese que o seu pai se chamaba Elasa. Estudos escolásticos afirman que Elasa era un nobre romano británico «Elasius». O nome de Cerdic é unha britanización do nome romano «Caractacus» que pasa a «Caradog» e «Caretic». A nai de Cerdic asegúrase que era saxoa, aínda que un dos seus devanceiros procedería de Britania e por ela tamén correría sangue romano-celta.
Cerdic cruzou a Inglaterra pensando por tanto que regresaba á súa terra, mesmo que tiña lazos familiares co rei Natanleod e, por iso, regresaba para instaurar a parte do Imperio Romano que se estaba esboroando en toda Europa.
Cynric de Wessex
Cynric de Wessex foi rei de Wessex entre 534 e 560.
Reinado
Todo o que se coñece acerca del procede da Crónica anglosaxoa, na cal existen algunhas contradicións. Por unha banda, asegúrase que Cynric é fillo de Cerdic, pero na lista de reis incluída no prefacio figura como o fillo de Creoda (outro fillo de Cerdic).
Durante o seu reinado dise que conquistou algunhas zonas próximas a Salisbury, como Searobyrig ou Old Sarum, en 552. Tamén figura na Crónica anglosaxoa que en 556 gañou unha batalla aos Britanos en Beranburh -identificada na actualidade como o castelo de Barbury-, xunto ao seu fillo Ceawlin. Se iso fose correcto, habería máis imprecisións na Crónica, pois nela aparece que Cerdic chegou xunto co seu pai a Bretaña en 495. O historiador David Dumville suxeriu que as datas reais do reinado de Cynric puidesen ser posteriores, entre 554 e 581.
Etimoloxía
O nome de Cynric procede da lingua anglosaxoa e vén significar algo así como parentesco-mandatario. Do mesmo xeito que o seu predecesor Cerdic e o seu sucesor Ceawlin, o seu nome ten unha etimoloxía alternativa, vinculada co termo celta "cunorix", que viría significar rei-can. En 1967 atopouse unha pedra en Wroxeter en contexto posromano coa inscrición CUNORIX MACUS MAQVI COLINE. Isto, aparentemente en gaélico, sería outra reminiscencia etimolóxica.
Pestiño
miniatura|Pestiños O pestiño é un doce típico de Andalucía, e doutras zonas de España, tradicionalmente consumido no Nadal, aínda que nalgunhas localidades se confeccione todo o ano. Faise con masa de fariña, fritido en aceite e pasado por mel. En Valencia chámase pestinyo e aromatízase con anís e laranxa. Na provincia de Salamanca, onde tamén é popular, chámase sacatrapos ou sacatrapu e, como en Toledo.
É común aromatizar a masa con sésamo. O tamaño e forma son variábeis, aínda que xeralmente sexa un cadrado de masa con dous dos cantos opostos dobrados cara o centro. En vez de mel, ás veces úsase azucre. Alén da forma, tamén a composición varía segundo a rexión. En Málaga chámanse borrachuelos.
Motor diésel
miniatura|200px|A patente sobre o motor de Rudolf Diesel do 23 de febreiro do 1893. O motor diésel ou motor de ignición por compresión é un motor de combustión interna inventado polo enxeñeiro alemán Rudolf Diesel (1858-1913), no que a inflamación do combustíbel se fai polo aumento na temperatura provocado pola compresión da mestura inflamábel. Na cámara de combustión chea de ar comprimido inxéctase un aceite no momento de máxima compresión, a alta temperatura fai que o aceite se vaporice e se inflame. Desenvolveu ese método cando perfeccionaba motores para substituír as máquinas a vapor.
Tecnoloxía
Cando o tempo está frío, o ar ao ser comprimido pode non atinxir a temperatura suficiente para a primeira ignición mais eses obstáculos desapareceron en virtude das inxeccións electrónicas directas e a maior rotación do motor de partida. Nos modelos antigos ou en lugares moi fríos adóitase usar buxías nun tubo de admisión para minimizar ese efecto mentres que algúns motores estacionarios aínda usan buchas de fogo e a partida é feita con manivelas.
Tradicionalmente o ciclo diésel utilizábase en motores grandes e de poucas rotacións por minuto, que utilizaban un ciclo de dous tempos (principalmente en navíos e camións). Nos automóbeis úsase un ciclo de catro tempos.
O ciclo Diesel ideal
Ver o artigo principal Ciclo Diesel miniatura|200px|dereita|P-v Diagrama do ciclo diésel ideal. O ciclo vai de 1 a 4 en sentido antihorario. Na imaxe vese o diagrama P-v do ciclo diésel ideal, onde P é a presión e v o volume específico. O ciclo diésel ideal consta dos seguinte pasos:
O combustíbel utilizado actualmente polos motores diésel é o gasóleo (o invento orixinal rodou con aceite vexetal), un hidrocarburo obtido a partir da destilación do petróleo a temperaturas de 250 °C a 350 °C. Recentemente, o diésel de petróleo está sendo substituído polo biodiesel e por aceite vexetal a partir de tecnoloxías de conversión, que son fontes de enerxía renovábel.
Onde se ten feito máis evolución neste tipo de motorización máis eficiente que o seu conxénere a gasolina é no campo da inxección directa, especialmente nas de alta presión como o inxector-bomba e o "common-rail", que posibilitan a obtención de máis potencia e aínda menor consumo e menos ruído de funcionamento.
Funcionamento
O ciclo real dun motor diésel segue cunha razoábel aproximación o ciclo teórico composto polas evolucións:
Este ciclo, tal como se describe, chámase Ciclo mixto. Cando a totalidade da enerxía é introducida a presión constante o ciclo chámase Ciclo diésel.
O ciclo iníciase co émbolo no punto morto superior (PMS). A válvula de admisión está aberta e o émbolo ao descer aspira o ar para dentro do cilindro.
God & Satan
"God & Satan" é o sexto sinxelo do quinto álbum da banda escocesa de rock alternativo Biffy Clyro, Only Revolutions. Foi editado o día 23 de agosto do 2010, xusto un ano despois de que fose publicado o primeiro sinxelo do disco, "That Golden Rule".
Motor diésel
Funcionamento
O émbolo atinxe o punto morto inferior (PMI) e iníciase entón a compresión. A temperatura do ar dentro do cilindro aumenta substancialmente, o que é fundamental para a ignición nun motor diésel.
Pouco antes do PMS o combustíbel comeza a ser inxectado en finas gotículas co propósito de se vaporizar facilmente e, en mestura co ar quente, acaba por autoinflamarse. A combustión é controlada pola taxa de inxección de combustíbel. O combustíbel comeza a ser inxectado un pouco antes do PMS debido ao feito de tardar tempo en vaporizarse e mesturarse co ar (atraso físico) e tardar un determinado tempo até se autoinflamar (atraso químico). Estes atrasos son designados globalmente por atraso à inflamación. A diferenza entre ou ángulo de cambota do PMS e o do inicio de inxección chámase avance á inxección.
A expansión comeza aínda durante a fase de combustión. Antes de finalizar o tempo de expansión, ábrense as válvulas de escape.
Franco Malerba
Franco Egidio Malerba, nado en Xénova o 10 de outubro de 1946, é o primeiro astronauta italiano. Formou parte da misión STS-46.
Traxectoria
Malerba graduouse en enxeñaría electrónica pola Universidade de Xénova en 1970 e ten un doutoramento en física pola mesma universidade en 1974, especializándose en biofísica.
Foi seleccionado como astronauta pola Axencia Espacial Italiana en 1989, participando na misión STS-46 como especialista de carga e pasando un total de 7,97 días no espazo.
ONA
ONA siglas que aluden á frase en inglés "original network animation" coñecido no Xapón como Web Anime (ウェブアニメ), é un termo acuñado en Xapón para referirse á animación creada para ser lanzada directamente en Internet. É unha forma relativamente nova de distribución de anime, aínda non completamente adoptada, pero que se está facendo frecuente grazas á crecente cantidade de sitios dedicados á distribución de contido multimedia a través de Internet no Xapón. O seu nome deriva do termo original video animation (OVA), un termo que é empregado na industria do anime para a animación lanzada directamente en vídeo, dende principios da década de 1980.
Unha das animacións máis famosas lanzadas neste formato é The King of Fighters: Another Day, que relata os eventos que suceden en South-Town a finais do King of Fighters XI e inicios do King of Fighters: Maximum Impact 2, preparando a trama que se desenvolverá na secuela deste último xogo.
Eleccións municipais en Ordes
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Ordes dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Ordes]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Ordes desde a aprobación da Constitución de 1978.
Os Roxedoiros, Cabalar, A Capela
Os Roxedoiros é un lugar na parroquia de Cabalar no concello da Capela, na comarca do Eume, na provincia da Coruña. No ano 2010 tiña 9 habitantes segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, deles 5 eran homes e 4 eran mulleres.
Renée Taylor
Renée Taylor, nado en Nova York o 19 de marzo de 1939, é unha actriz estadounidense mellor coñecida pola súa interpretación da nai de Fran Fine na serie televisiva A Nanny.
Cámara
Unha cámara pode ser (''Nalgúns dicionarios recóllese a variedade dialectal cambra ):
Rodolfo Sancho
Rodolfo Sancho Aguirre, nado en Madrid o 14 de xaneiro de 1975, é un actor español. É fillo do tamén actor Sancho Gracia.
Biografía
En 2006 participou cun pequeno papel no debut como director de Jorge Sánchez-Cabezudo, La noche de los girasoles, así como na película La bicicleta de Sigfrid Monleón.
Foi un dos protagonistas da serie médica MIR de Telecinco no ano 2007. Máis tarde formou parte do elenco da serie de TVE La Señora. En 2010 interpreta o papel de Juan Reyes, un dos tres irmáns protagonistas da serie de Antena 3 Gavilanes.
En 2011 volta a La 1 coa rodaxe de Isabel, serie biográfica sobre Isabel I de Castela na que interpreta a Fernando II de Aragón. A serie foi estreada en setembro de 2012. Tamén participa na Tv-movie de Antena 3 Historias robadas.
Tivo un fillo, Daniel, nado en 1994 coa actriz Silvia Bronchalo cando el tan só tiña 19 anos. Actualmente a súa parella é a tamén actriz Xenia Tostado á que coñeceu en 2005 na rodaxe da película "Cuba Libre".
Castro de Esmorís
Ten forma oval de 55m de longo no eixe NS e 40m no eixe LO, cunha soa liña defensiva duns 3m de alto na cara exterior.
O Teixo, Cabalar, A Capela
O Teixo é un lugar na parroquia de Cabalar no concello da Capela, na comarca do Eume, na provincia da Coruña. No ano 2010 tiña 5 habitantes segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, deles 1 era home e 4 eran mulleres.
Iuri Malenchenko
Iuri Ivanovich Malenchenko, nado en Svitlovodsk (Ucraína) o 22 de decembro de 1961, é un astronauta ruso que formou parte das misións Soiuz TM-19, STS-106, Soiuz TMA-2, Soiuz TMA-11, Soiuz TMA-05M e Soiuz TMA-19M e que foi membro das expedicións 7, 32, 33, 16, 46 e 47 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Malenchenko graduouse na Escola de Aviación Militar Kharkov de Moscova en 1983 e na Academia Zhukovsky de Enxeñaría da Forza Aérea en 1993.
Foi seleccionado como cosmonauta en decembro de 1987, adestrando ata xuño de 1989 e participando nas misións Soiuz TM-19, STS-106, Soiuz TMA-2, Soiuz TMA-11, Soiuz TMA-05M e Soiuz TMA-19M, sendo membro das expedicións 7, 32, 33, 16, 46 e 47 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 827,39 días no espazo.
Truncamento
No subcampo matemático da análise numérica, truncamento é a redución do número de díxitos á dereita do separador decimal, descartando os que resulten menos significativos.
Por exemplo, dados os números reais: Para facer o truncamento destes números a catro díxitos decimais, só consideramos os catro díxitos á dereita de coma decimal.
O resultado é este: Nótese que nalgúns casos o truncamento dá o mesmo resultado que o arredondamento. O erro do truncamento pode ser ata o dobre do erro máximo que se pode ter usando arredondamento. En sistema binario é o mesmo procedemento.
La Voz Villalbesa
La Voz Villalbesa foi un periódico editado en Vilalba en 1921.
Anfípodos
A dos anfípodos (Amphipoda) é unha orde de pequenos crustáceos da clase dos malacostráceos e superorde dos peracáridos, de tamaño xeralmente da orde dun centímetro (aínda que a súa especie máis grande, Alicella gigantea, pode chegar a medir 34 cm).
La Voz Villalbesa
Historia e características
Subtitulado Revista Mensual Defensora de los Intereses de Villalba y su Comarca, apareceu o 10 de xaneiro de 1921. Estaba dirixida por Andrés Pernas Pérez.
Anfípodos
Moi abundantes no medio mariño, especialmente na zona intermareal, pero algunhas especies colonizaron as augas salobres e as doces, e mesmo o medio terrestre. Os saltos das pulgas de mar (talítridos) e dos gammáridoss co seu típico corpo curvado en "C" e nadando de lado, son ben coñecidos polas persoas que visitan as praias. Os anfípodos mariños poden ser peláxicos (viven na columna de auga) o bentónicos (viven no fondo mariño). Os anfípodos peláxicos constiuén unha boa fonte de alimento para aves mariñas, peixes e mamíferos mariños.
Os anfípodos terrestres, como os talítridos, viven na area, entre pedras ou en praias.
Sociedad Deportiva Amorebieta
A Sociedad Deportiva Amorebieta (en éuscaro: Amorebieta Kirol Elkartea) é un club de fútbol español de Amorebieta-Etxano, en Biscaia. Foi fundado en 1925 e actualmente xoga no grupo I da Primeira División RFEF, categoría á que descendeu na tempada 2021–22 desde a Segunda División.
Anfípodos
A orde inclúe case 10 000 especies descritas. Algúnhas delas convertéronse en invasoras coa proliferación das comunicacións entre as concas hidrográficas a través de canles, ou por augas que escorregan por balastros e cascallos.
Sociedad Deportiva Amorebieta
Estadio
Desde 2002 a SD Amorebieta xoga no Nuevo Urritxe, que posúe unhas dimensións de 102x64 metros e unha capacidade aproximada de 3.000 espectadores. Anteriormente xogaba no Campo Municipal de Urritxe, que foi derribado para construír o novo.
Anfípodos
Etimoloxía
O nome científico da orde, Amphipoda, está formado polos elementos do latín científico amphi- e -poda, tirados dos termos do grego antigo: o adverbio ἀμφί amphí, "polo dous lados", e o substantivo πούς, ποδός poús, podós, "pé", "pata", facendo referencia aos dous tipos de patas que posúen estes animais. Isto contrasta cos seus parentes os isópodos (Isopoda), que teñen un só tipo de patas torácicas.
Conservatorio Giuseppe Verdi
O Conservatorio "Giuseppe Verdi" de Milán (nome oficial en italiano Conservatorio di musica "Giuseppe Verdi" di Milano) é unha das máis importantes institucións de ensinanza musical de Italia. Dende 1971 é sede do liceo musical "Giuseppe Verdi".
Historia
O Real Conservatorio di Musica foi inaugurado o 3 de setembro de 1808, na daquela capital do Reino de Italia napoleónico.
Espulla
Unha espulla, tamén chamada espunlla, burra ou verruga, é unha pequena excrecencia da pel, dura e rugosa. Aparecen nas mans ou nos pés, pero a miúdo noutras partes do corpo. As espullas están causadas por unha infección viral, especificamente por un dos moitos tipos de virus do papiloma humano (VPH). Existen até 10 variedades de espullas, sendo a máis común a considerada como menos daniña. É posible infectarse das espullas doutros, xa que son contaxiosas e adoitan entrar no corpo por unha área de pel morta.
Philippe Perrin
Philippe Perrin, nado en Meknes (Marrocos) o 6 de xaneiro de 1963, é un astronauta francés que formou parte da misión STS-111.
Traxectoria
Perrin graduouse como enxeñeiro na Escola Politécnica de París en 1982 e recibiu a licenza de piloto de probas en 1993 na EPNER.
Foi seleccionado como astronauta pola ESA en xullo de 1996, participando na misión STS-11 e pasando un total de 13,86 días no espazo.
Anna Freixas
Anna Freixas Farré, nada en Barcelona o 21 de xullo de 1946, é unha escritora feminista e profesora de universidade catalá, xa xubilada.
Traxectoria
Licenciouse e doutorouse en Psicoloxía pola Universidade de Barcelona, onde foi alumna de Miquel Siguán e onde desenvolveu os primeiros anos da súa actividade docente. En 1981 ingresou na Universidade de Córdoba, primeiro no Instituto de Ciencias da Educación e despois na Facultade de Ciencias da Educación, onde chegou a ser directora do departamento de Psicoloxía e catedrática de Psicoloxía Evolutiva e da Educación. Foi unha das creadoras da Aula de Estudos das Mulleres, que dirixiu entre 1994 e 2001, transformada despois na Cátedra Leonor de Guzmán.
Carro galego
miniatura|Carro ([[A Arnoia).]] Un carro galego é un tipo de vehículo de tracción animal propio do pobo galego, xeralmente bois, vacas, cabalos ou machos, provisto de varas para enganchar o tiro máis un bastidor de táboas e listóns de madeira sobre un rodado, para levar a carga. Carro é unha palabra de orixe celta.
Os primeiros carros están ligados ó invento da roda e apareceron hai máis de 5.000 anos.
Historia
A representación máis antiga coñecida dun carro en Galiza atopouse en 2010 nunha estela da Idade de Bronce en Castrelo do Val, Ourense. Na pedra erixida entre 1200 ou 1000 anos antes da era actual vese a un guerreiro co seu armamento e un carro de guerra con rodas de dous eixos tirado posiblemente por dous cabalos.
Partes do carro
miniatura|Carro no Monte Pío en [[Santiago de Compostela.]] O chedeiro é unha plataforma na que se deposita a carga. Está composto por:
O rodado está composto por:
Between the Lines
"Between the Lines" é o primeiro sinxelo do sexto álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Stone Temple Pilots, editado o 22 de marzo do 2010. "Between the Lines" foi nomeada ao premio pola Mellor interpretaciónhard rock nos 53 premios Grammy.
Medusa (Leonardo da Vinci)
miniatura|Versión de Caravaggio da obra de Leonardo (1597) A Medusa é un dos dous cadros desaparecidos que Giorgio Vasari atribúe a Leonardo da Vinci.
Primeira versión
No seu Vida de Leonardo (1568), Vasari describe como un Leonardo moi novo representou Medusa no frontal dun escudo de madeira.
Aínda que os historiadores de arte dubidaron da veracidade desta anécdota, afirmouse que o escudo de Leonardo inspirou varios pintores de principios do século XVII que o poderían ver na colección de Fernando I de Médici. Rubens e Caravaggio pintaron as súas propias versións do personaxe, pero a súa débeda cara á pintura de Leonardo é incerto.
Segunda versión
miniatura| Cabeza de Medusa pintura atribuída nun principio a Leonardo e actualmente recoñecida como unha obra dun pintor flamengo do ano 1600. [[Galería Uffizi]]
En 1782, o biógrafo de Leonardo Luigi Lanzi, mentres facía unha procura das súas pinturas na Galería Uffizi, descubriu un retrato da cabeza de Medusa que erróneamente atribuíu a Leonardo, baseándose na descrición de Vasari.
No período do romanticismo, a fama de Leonardo conseguiu moitos eloxios. Os seus gravados a toda páxina, producidos por primeira vez en Florencia en 1828, estendéronse por toda Europa, facendo da pintura unha das máis populares do corpus das obras de Leonardo. En 1851, Jean Baptiste Gustave Planche proclamou: "Non dubido en afirmar que na Medusa da Galería Uffizi atópase o xerme do que admiramos na Gioconda do Museo do Louvre". Percy Bysshe Shelley escribiu o poema A la Medusa de Leonardo da Vinci a la Galeria Florentina, abrindo coas liñas memorables:
Pero, ao século XX, Bernard Berenson e outros destacados críticos argumentaron en contra da autoría de Leonardo da pintura dos Uffizi. Agora crese que é obra dun anónimo pintor flamengo activo cara ao 1600.
Rebelión.org
Rebelión.org é un sitio web configurado como un medio de información alternativo, que publica artigos, baixo licenza Creative Commons, de contido social, político, cultural, económico e ecolóxico, dende unha perspectiva de esquerdas e anticapitalista.
Curro da Enxa
O curro da Enxa é unha instalación ecuestre situada nos Chans de Raña, no monte da Enxa (538 m), en Baroña (Porto do Son). As instalacións inclúen un circuíto de carreiras de cabalos, 3 curros de madeira, unha zona de lecer e picnic, e 2 alpendres.
Rapa das bestas
Neste recinto celébrase a primeira semana de agosto a rapa das bestas da Enxa, unha rapa que foi resucitada en 2010 despois de 8 anos sen levarse a cabo por mor da falta de entendemento entre os gandeiros locais e a comunidade de montes. A rapa da Enxa xunta a máis de 100 cabalos das leiras que están a carón, ós que se lle cortan a crin. Os asistentes tamén comen no recinto, e pola tarde hai carreiras no circuíto de carreiras adxacente ós curros.
Circuíto de carreiras
Juan Rivadulla, presidente da Asociación Monte da Enxa. comentou con motivo da rapa do 2010, que durante os próximos anos haberá carreiras de cabalos cada 1 de maio no hipódromo do recinto. Trátase dun circuíto de area para carreiras de cabalos cunha lonxitude duns 500 metros que non está homologado pola Federación Hípica Galega, pois non ten valos nin pola corda nin ó redor.
Carelle, Sobrado
San Lourenzo de Carelle é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Sobrado. Segundo o IGE en 2018 tiña 131 habitantes (62 mulleres e 69 homes) distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 217 habitantes.
Eclesiasticamente pertence ao arciprestado de Sobrado, igual cás demais parroquias do concello.
miniatura|Carelle no [[Catastro de Ensenada (1752).]] miniatura|Carelle no [[Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz (1846). ]]
Xeografía
A parroquia de Carelle ten unha superficie de 6,81 km² pola que se espallan 15 núcleos de poboación.
Demografía
No Censo de Pecheros de 1528, a parroquia aparece con 110 pecheros ―os que teñen que pagar un tributo― mentres no censo de 1591 ten 177 veciños, dos cales 157 son pecheros.
Tragelaphus
Tragelaphus é un xénero de mamíferos artiodáctilos ruminantes da familia dos bóvidos, subfamilia dos bovinos e tribo dos estrepsicerotinos que comprende sete xéneros de antílopes africanos.
O nome "Tragelaphus" vén do mítico animal denominado "traguelafo" ou "cabra-cervo".
Un sinónimo común é o xénero Strepsiceros, que se refire ao mesmo conxunto de antílopes africanos, e que dá un dos nomes do tribo.
Características
Son antílopes de gran tamaño, con claro dimorfismo sexual e longos cornos retortos en espiral de forma máis ou menos acusada, a xeito de parafuso, presentes tan só nos machos (agás no elán e no bongo).
Tanto machos como femias presentan manchas claras na cara e/ou na garganta, e finas raias verticais ao longo do lombo.
Porén, os machos adoitan teren algún tipo de melena ou barba na maioría das especies, mentres que as femias carecen destes atributos, pero a súa capa adoita ser máis rubia, en lugar do ton terroso dos machos.
O hábitat das especies que inclúe este xénero abarca desde a estepa arbustiva (bushweld) á selva pechada, e incluso hábitas acuáticos ou de montaña, segundo a especie.
O seu papel na cadea trófica é similar ao dos cervos na rexión holoártica.
Orixe do nome
miniatura|Imaxe antiga do Tragelaphus ou cabra-cervo.
Tragelaphus ("cabra-cervo") era orixinariamente unha misteriosa besta descrita polos escrtitores antigos, e particularmente por Aristóteles.
Buffon cría recoñecer que era unha variedade dos cervos ordinarios.
Tragelaphus (ou "traguelafo") significa tamén "antílope con cornos en espiral", porque todas as especies do xénero teñen cornos en espiral.
Taxonomía
O xénero foi descrito en 1816 polo naturalista francés Henri Marie Ducrotay de Blainville, na súa obra Prodrome d'une nouvelle distribution systématique du règne animal, publicada no ''Bull. Sci. Soc. Philom. Paris'' 1816: 75.
Especies
Na actualidade recoñécense no xénero as seguintes especies:
Porén, algúns autores inlúen tamén a especie: considerada pola maioría como subespecie de Tragelaphus scriptus (T. scriptus sylvaticus).
Na literatura
Neste libro, o autor describe os cornos como o factor determinante do animal, o que permite xulgar se se realizou unha boa captura ou non. Ademais, os cazadores os comparan, medindo os cornos con cintas métricas.
La Casera
La Casera é unha marca de refrescos española. Foi fundada no ano 1949 e pertenceu á familia Duffo ata 1996. Na actualidade é propiedade da empresa Orangina Schweppes, que á súa vez é, desde 2009, propiedade do grupo xaponés Suntory.
Comercializa bebidas gasosas, refrescos de limón, refrescos de laranxa, refrescos de cola e tinto de verán (unha mestura de viño e gasosa).
Mischa Maisky
Mischa Maisky, nado en Riga o 10 de xaneiro de 1948, é un violonchelista israelí de orixe letoa.
Traxectoria
Mischa Maisky comezou a tomar clases de violoncello aos oito anos, primeiro na Escola de Música Municipal e despois no Conservatorio de Riga. Os seus irmáns tocaban o piano e o violín respectivamente, así que a elección do violoncello foi unha decisión natural. En 1962, aos 14 anos, foise estudar ao Conservatorio de Leningrado. Un ano despois foi admitido no Conservatorio de Moscova, na clase de Mstislav Rostropovich. En 1966 acadou o sexto posto no Concurso Internacional Chaikovski en Moscova.
En 1973 gañou o Concurso Internacional de Cello Gaspar Cassadó en Florencia. No mesmo ano debutou no Carnegie Hall coa Orquestra Sinfónica de Pittsburgh baixo a dirección de William Steinberg. Tralo concerto, un admirador anónimo regaloulle un chelo Montagnana de 1720. Por mediación de Rostropovich estudou con Gregor Piatigorsky nos Ánxeles (California). Durante catro meses tocou e falou case a diario con Piatigorsky, mentres que con Rostropovich, isto só era posible cando no estaba de xira. É pois o único violoncellista que recibiu clases de Rostropovich e Piatigorsky.
En 1982 comezou unha colaboración con Deutsche Grammophon. A primeira gravación foi o Dobre concerto para violín e violoncello de Brahms xunto a Gidon Kremer e a Filharmónica de Viena, dirixida por Leonard Bernstein. Seguiulle en 1985 unha gravación das Suites para violoncello só de Bach (das que realizou unha segunda gravacións en 1999). Dende aquela moitas das súas gravacións foron merecedoras de importantes premios internacionais, incluíndo o Grand Prix du Disque e o Record Academy Prize. En 1992 tocou por primeira vez nos Proms de Londres, e ao ano seguinte no Festival de Salzburgo xunto a Martha Argerich.
Durante a súa carreira formou tándem cos pianistas Martha Argerich e Radu Lupu, o violinista Gidon Kremer, o violista Yuri Bashmet e os directores Leonard Bernstein, Zubin Mehta, Vladimir Ashkenazy, Daniel Barenboim e Giuseppe Sinopoli. Tocou en escenarios de todo o mundo e realizou centos de gravacións.
Andreas Alföldi
András (Andreas) Ede Zsigmond Alföldi, nado o 27 de agosto de 1895 en Pomáz, condado de Pest, e finado o 12 de febreiro de 1981 en Princeton, Nova Jersey, foi un arqueólogo, numismático, epigrafista e historiador húngaro, un dos estudosos máis sobranceiros da Antigüidade.
Xuventude e formación
Andreas Alföldi naceu nos derradeiros anos de vixencia do Imperio Austrohúngaro. O seu pai, médico, morreu en 1910, o que motivou que a economía familiar se vise moi limitada, aínda que isto non impediu que Andreas cursase estudos de Ciencias da Antigüidade. Xa neste período de formación, non se limitou ao aproveitamento académico senón que comezou a desenvolver as súas propias investigacións sobre os inicios da moeda antiga, un campo aínda inexplorado no seu país.
A etapa de formación viuse interrompida pola primeira guerra mundial, na que tivo que participar. En 1917 caeu gravemente ferido e obtivo a baixa no exército, cunha condecoración.
Tras a guerra, Alföldi retomou os seus estudos na Universidade Eötvös Loránd, de Budapest, dos que se graduou en 1919 cunha tese titulada Pannoniai agyakminták es vonatkozásaik á császárokra. Coroplastica pannonica e iconografia imperiale, e dirixida por Valentin Kuzisnsky, na que definiu o seu enfoque na investigación sobre a área do Danubio e os Cárpatos.
De feito, a súa atención nos seus primeiros estudos dirixiuse cara á epigrafía e a numismática da área do Danubio, e na súa primeira publicación (1914), unha revisión sobre un traballo numismático anterior, demostrou a súa sólida preparación científica.
Xa desde a súa etapa de estudante e logo das súas primeiras investigacións no Instituto Vienés para a Historia Antiga (Wiener Institut für Alte Geschichte), sorprendeu o profundo coñecemento que Alföldi tiña sobre a moeda da Antiga Roma, tendo en conta que era un asunto inédito na tradición numismática de Hungría. Este coñecemento levouno axiña a ser contratado en 1919 polo gabinete numismático do Museo Nacional Húngaro, en Budapest, onde afondou nos seus estudos sobre numismática.
Etapa húngara (1923-1947)
En 1923, Alföldi foi escollido para ocupar a cátedra de Historia Antiga na Universidade de Debrecen, a segunda máis grande de Hungría, e en 1930 converteuse no sucesor de Bálint Kuzsinszky na cátedra de Arqueoloxía Húngara na Universidade de Budapest, á fronte da que Alföldi se labrou un nome como investigador de prestixio. En paralelo á docencia, foi editor das publicacións Numizmatikai Közlöny e Archaeologiai Értesitö, así como da serie editorial Dissertationes Pannonicae.
As súas investigacións non se detiveron durante a segunda guerra mundial, mais ao seu remate, a adhesión de Hungría ao bloque soviético supuxo restricións do novo goberno ao seu traballo, o que supuxo que Alföldi abandonase o país en 1948 e se instalase inicialmente en Suíza, aínda que gran parte do seu material de traballo permaneceu en Hungría.
Suíza e os EEUU (1948-1981)
A partir dese momento, Alföldi non regresou nunca a Hungría. Ao esta lonxe das súas fontes habituais, algúns dos seus colegas deron por finalizada a súa carreira científica, mais Alföldi non só continuou nas liñas de investigación que tiña iniciadas, senón que emprendeu outras como a historia dos primeiros tempos da Roma antiga e na caída da República Romana. No seu obituario, Géza Alföldy escribiu: "Iluminou a historia de Roma de inicio a fin como ningún outro estudoso fixera neste século.
En 1956 obtivo unha cátedra na School of Historical Studies do Institute for Advanced Study, de Princeton. Nos Estados Unidos non só se lle ofreceron mellores condicións para desenvolver o seu traballo, senón tamén moitas oportunidades de viaxar. Mesmo, cando pasou á condición de profesor emérito, Alföldi permaneceu en Princeton, onde traballou ata a súa morte en varios proxectos, algún dos cales non chegou a concluír.
No ámbito familiar, o 28 de agosto de 1917 casou, en Budapest, con Seidl Emma Anna Gizella. En 1967 casou en segundas nupcias coa arqueóloga Elisabeth Alföldi-Rosenbaum (1911-1992). A súa filla, Emma Alföldi, tamén foi unha figura destacada da historiografía.
A Roma Antiga
En opinión de Alföldi, a importancia de Roma no período etrusco era menor que nos nas etapas posteriores. El analizou as primeiras estruturas do Estado romano confrontándoas coas dos pobos euroasiáticos, de cabaleiros e pastores. Malia non atopar estas teorías un apoio unánime, os estudosos críticos con el recoñeceron a orixinalidade dos seus argumentos. Xunto coas fontes arqueolóxicas e literarias, Alföldi utilizou tamén o método de comparar as relixións. Nunha etapa posterior, dedicou aos seus críticos o libro ''Römische Frühgeschichte. Kritik und Forschung seit 1964'' (en galego, "Historia temperá de Roma. Crítica e investigación desde 1964), publicado en 1976.
A caída da República romana
Os traballos de Andreas Alföldi acerca da caída da República de Roma xiraron arredor da súa tese de que Xulio César quería construír unha monarquía, consonte o modelo da Roma antiga. Creu atopar a proba desta teoría principalmente nunha cuñaxe do ano 44 a. de C.
Alföldi ampliou as súas investigacións sobre este aspecto, cunha compoñente anovadora. Malia as duras críticas, sempre defendeu a figura de César. Do mesmo xeito que Theodor Mommsen, estaba fascinado pola súa personalidade e decepcionado polo que concibía como "oportunismo" de Cicerón. Para el, Cicerón era o instigador ideolóxico do asasinato de César, como resultado dun conflito entre a clase dominante, de formación relixiosa grega, e un César de formación romana.
O seu traballo de 1976 sobre o ascenso de Octaviano (Oktavians Aufstieg zur Macht) baseouse fundamentalmente en fontes literarias. Nesta e noutras obras, Alföldi achega luz non só sobre as motivacións emocionais e relixiosas do comportamento de Octaviano logo da morte de César, senón tamén, por primeira vez, sobre os sólidos aspectos económicos que había detrás.