cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guerras iugoslavas
Os primeiros conflitos (1991-1995)
As guerras iugoslavas iniciáronse coa secesión das dúas rexións do norte da antiga Iugoslavia —Eslovenia e Croacia— por mor dun amplo abano de motivos. Algúns autores sinalan coma orixe do conflito algunhas políticas serbias levadas a cabo entre o 1987 e o 1991. Algunha destas medidas citadas foron o bloqueo das institucións federais do antigo estado Iugoslavo ou a supresión da condición autonómica das rexións de Voivodina e Kosovo. O primeiro destes conflitos, coñecido como a guerra dos Dez Días ou a guerra de Eslovenia, levou a cabo oficialmente para previr o desmembramento de Iugoslavia e acabou coa retirada do Exército Popular Iugoslavo en 1991.
O segundo conflito, a guerra croata de independencia, tamén levou a cabo coa mesma motivación, pero deveu abertamente nacionalista, como un choque entre os nacionalismos serbio e croata personificados en Serbia polo Presidente Slobodan Milošević e o Presidente Franjo Tuđman en Croacia. En xaneiro de 1992 o Plan de paz Vance determinou que a ONU tomaría o control dalgunhas zonas e acabou co conflitos militares, aínda que ata 1995 non se deterían definitivamente os ataques esporádicos de artillería sobre cidades croatas e as incursións ocasionais de forzas croatas en zonas baixo o control da ONU.
En 1992 o conflito chegou a Bosnia e Hercegovina, onde loitarían tres faccións: os serbios, os croatas e os bosníacos, que diferían principalmente na súa relixión tradicional: ortodoxos, católicos e musulmáns, respectivamente. Foi con moito o conflito máis sanguento das guerras de Iugoslavia.
Carlos II de Inglaterra
Na actualidade
O aniversario da Restauración de Carlos, o 29 de maio, celebrouse tradicionalmente no Reino Unido co nome de Día da Mazá do Carballo, en recordo do Carballo Real no que se di que se ocultou Carlos para escapar das tropas de Oliver Cromwell. Os celebrantes adoitaban adornarse con follas de carballo.
Guerras iugoslavas
Os primeiros conflitos (1991-1995)
As guerras iugoslavas no oeste remataron co retiro militar na Eslovenia, a derrota dos rebeldes serbios na Croacia e a sinatura dos Acordos de Dayton en 1995 por Bosnia seguido da intervención militar contra o lado serbio pola OTAN.
Os combates en Croacia remataron en 1995, tras dúas operacións rápidas do Exército Croata, de nome en clave Operación Flash e Operación Tormenta, nas que conseguiron recuperar todo o seu territorio excepto a zona baixo control da ONU (UNPA) do Sector Leste. Todos os serbios destas zonas pasaron a ser refuxiados. O Sector Leste controlouse pola administración da ONU (UNTAES) e foi reintegrado pacificamente en Croacia en 1998.
En 1994 Estados Unidos xestionou a paz entre Croacia e o Exército da República de Bosnia e Hercegovina. A intervención da OTAN contra os bosníacos trala Masacre de Srebrenica e a ofensiva das tropas croatas en zonas baixo control serbio tras a Operación Tormenta provocou que os bosníacos perdesen zonas baixo o seu control, e presionouse a tódolos bandos para deixar as armas e negociar un final á guerra de Bosnia. A guerra rematou trala sinatura do Acordo de Dayton o 14 de decembro de 1995. miniatura|centro|600px
Conflitos no leste e no sur
miniatura|Kosovo (1999)
En Kosovo, Macedonia do Norte, e na propia Serbia, os conflitos caracterizáronse pola tensión política e racial entre os gobernos eslavos e as minorías albanesas que buscaban autonomía, ou independencia, como foi no caso de Kosovo.
O conflito en Kosovo estourou nunha guerra a grande escala en 1999, mentres que os conflitos entre macedonios e serbios meridionais caracterizáronse por choques armados entre as forzas estatais de seguridade e as guerriñas de etnia albanesa. A guerra en Kosovo rematou coa intervención da OTAN contra as forzas serbias, aínda que posteriores desordes xeneralizadas en Kosovo estouraron no 2004. Os conflitos no sur da Serbia e en Macedonia do Norte remataron con tratados de paz internacionalmente fiscalizados entre os insurxentes e o goberno, máis a situación námbalas dúas rexións segue a ser fráxil.
Galicia (1924)
Galicia foi unha revista editada na Coruña entre 1924 e 1926.
Historia e características
Apareceu o 25 de agosto de 1924. A partir do número 24, de 2 de febreiro de 1925, engade o subtítulo Revista gráfica popular. Fundada e dirixida por Fernando Montero Doiztua. Federico Menéndez era o redactor xefe, Manuel Abelenda Zapata o redactor artístico e José Antonio de Paz, Andrés de Olano e Silva os redactores; Ramón Torrado, Augusto Pórtela e Gabriel García Monelos os colaboraores gráficos. Consta das seccións: femenina, artículos, poesías, nuestros encantiños, exposiciones, dúas páxinas de deportes, e durante a tempada, páxinas e fotografías de corridas de touros. Entre os seus colaboradores figuraron Correa Calderón, Leandro Pita Romero, Eduardo Pérez Hervada, Camilo Bernárdez (Thedy), Wenceslao Fernández Flórez e José Campos Núñez. Ocasionalmente colaboraron Prudencio Canitrot, M. Pedreira, Jenaro G. Catoyra, Sofía Casanova, Juana de Ibarbourou, Concha Espina e L. Puig. Conclúe o 5 de agosto de 1926 para dar paso a Galicia Gráfica.
Antídoto
Función
Os antídotos realizan unha importante función no tratamento das intoxicacións. Con todo están considerados como unha opción terapéutica de segunda liña na meirande parte dos casos de intoxicacións e débese ter moi presente que nunca deben suplir as técnicas de soporte vital, senón que deben complementalas.
O uso destas substancias debe estar controlado por un especialista. As indicacións de uso requiren dun tratamento individualizado de cada intoxicación e deben facerse seguindo unha serie de principios:
A eficacia dos antídotos depende de factores tales como a rapidez á hora da súa administración ou da cantidade de tóxico á que se enfronten, xa que o efecto dos tóxicos non é o mesmo a diferentes concentracións nin cando actúan en diferentes lugares.
Dispoñibilidade e efectos
A dispoñibilidade dos antídotos adoita estar limitada, tanto por factores económicos como xeográficos e demográficos. Isto débese, entre outras cousas, ao elevado custo, á escasa demanda e a que a maioría teñen un prazo de conservación limitado. Tamén inflúe que algúns dos antídotos que existen non están comercializados e hai que recorrer a fórmulas maxistrais.
Existen, así mesmo, moi poucos antídotos específicos de eficacia probada; apenas hai unhas 30 substancias consideradas como antídotos. A isto cómpre engadir que, ao contrario do que moita xente pensa, estas substancias non están libres de efectos secundarios e reaccións adversas.
Principais antídotos
Os chamados antídotos reanimadores teñen un papel principal na reanimación dalgunhas intoxicacións e son empregados tamén no diagnóstico diferencial do coma de orixe tóxico. Estes antídotos son:
Diocese católica latina de Niza
Historia
Segundo a tradición, Niza foi evanxelizada por San Bernabé, enviado por San Paulo, ou por Santa María Magdalena, Santa Marta e San Lázaro. Pénsase que o primeiro Bispo de Niza foi San Bassus, martirizado baixo o reinado do emperador Decio. A Sé de Niza na Galia Narbonense existía xa en 314, cando o seu Bispo mandou delegados ao Concilio de Arles. O primeiro bispo coñecido é Armantius, que asistiu ao Concilio de Aquileia en 381.
Cimiez, preto de Niza, tamén foi unha sé episcopal arredor do 260, e que seguía a existir a mediados do século V cando tiña por bispo a San Valeriano. O papa León o Grande emitiu un rescripto pouco despois do 450 que uniu dita sé á nizarda, e que fou confirmado polo papa Hilario en 465. Esta nova sé quedou como sufragánea da de Embrun até a Revolución francesa.
Sortuz, grabitatearen aurka
Sortuz, grabitatearen aurka é o cuarto álbum de estudio do grupo musical vasco Zea Mays. Foi gravado nos estudios Tio Pepe, en Urduliz (Biscaia) entre decembro de 2004 e febreiro de 2005.
Peter Jackson
Sir Peter Robert Jackson, nado en Pukerua Bay o 31 de outubro de 1961, é un guionista, produtor e director de cine neozelandés.
Diocese católica latina de Niza
Historia
San Anselmo, antigo monxe da abadía de Lérins, menciónase como Bispo de Niza entre os anos 1100 e 1107. Os bispos de Niza levaban tamén o título de Condes de Drap, facendo deles príncipe-bispos, dende a doazón de certas propiedades situadas en Drap no ano 1073 cedidas por Pierre, Bispo de Vaison e nativo de Niza, a Raymond I, o seu bispo, e aos seus sucesores.
Peter Jackson
Traxectoria
Jackson comezou a súa carreira realizando pequenas películas no seu tempo libre. Unha delas, Bad Taste, acadou notoriedade no Festival de Cannes, comezando así a súa carreira profesional no cine. Ó contrario que outros directores de Nova Zelandia, Jackson permaneceu no seu país para realizar alí os seus proxectos.
Diocese católica latina de Niza
Historia
Carlomagno, ao visitar a vila de Cimiez (que fora arrasada polos longobardos en 574), impulsou a San Siagrio a construír enriba das súas ruínas o mosteiro de San Poncio, a maior abadía dos Alpes da Idade Media.
Peter Jackson
Traxectoria
Na súa segunda película Meet The Feebles, empregou marionetas. Pero o salto a fama como director de culto chégalle con Braindead, unha película a medio camiño entre a comedia e o terror coa que conseguiu varios premios. Jackson tamén realizou o filme Heavenly Creatures, protagonizado por Kate Winslet e baseado en feitos reais. Con esta película conseguiu o seu primeiro nomeamento ós Óscar como Mellor Guión e foi premiado no Festival de Venecia. En 1995 rodou Forgotten Silver, unha especie de documental sobre as aventuras dun cineasta, e ó ano seguinte fixo o filme de suspense The Frighteners protagonizado por Michael J. Fox.
Diocese católica latina de Niza
Historia
A diocese foi restablecida polo concordato de 1801 como sufragánea da arquidiocese de Aix. Durante a época na que o condado de Niza foi parte dos Estados Sardos, entre 1818 e 1860, a sé pasou a ser sufragánea da de Xénova. Cando Niza foi anexionada a Francia en 1860, algúns territorios que permaneceron baixo dominio italiano foron engadidos á diocese de Vintimille. En 1862 a diocese volveu a depender de Aix.
Peter Jackson
Traxectoria
Peter Jackson é principalmente coñecido por dirixir a triloxía cinematográfica sobre O señor dos aneis. As tres películas foron rodadas simultaneamente durante tres anos e estreadas sucesivamente nos Nadais de 2001 a 2003. Coa terceira conseguiu once premios Óscar, entre eles o de Mellor Película, igualando a outras coma Ben-Hur ou Titanic.
Universal Studios contratou a Peter Jackson para dirixir o remake do clásico King Kong por 20 millóns de dólares máis o 20 % dos beneficios, o que o converteu no director mellor pagado da historia. Jackson declarou en varias ocasións que a versión de 1933 foi a película que o animou a dedicarse ó mundo do cine.
Filmografía
Director
Produtor
Esquí
Esquí pode referirse a:
Olímpico Futebol Clube
O Olímpico Futebol Clube es un club de fútbol da cidade de Aracaju, no estado do Sergipe.
Historia
Fundado como Siqueira Campos Futebol Clube en 1931 por militares do 28º Batallón de Cazadores, polo que recibiu o alcume de "Leão da Caserna".
En 1939 mudou de nome establecéndose o actual, Olímpico Futebol Clube, e o club entrou na súa época máis gloriosa, conquistando o campionato de Sergipe en 1946 e 1947 e colocándose segundo en 1948 e 1949. Na década de 1990 pasou por problemas financeiros e en 1996 optou por deixar Aracaju para se recolocar en Itabi previo acordo que o concello pagaría os gastos do club, pasou a denominarse Olímpico de Itabi e rematou en quinto lugar. En 1997 mudou a sede para Carmópolis, pero sen éxito e na metade do compionato trocou a sede para Lagarto, o Olímpico quedou en último lugar da liga e baixou á segunda categoría do campionato sergipano, volvendo á primeira serie en 2000, aínda que baixou de novo. No ano 2005 mudou definitivamente de sede, establecéndose en Pirambu, alterando o seu nome para Olímpico Pirambu Futebol Clube.
Île de la Possession
A Illa da Posesión (en francés: Île de la Possession) é unha illa pertencente ao arquipélago das illas Crozet, no océano Índico subantártico. Está administrada por Francia.
Xeografía
Cunha superficie de 150 km², sitúase como a maior do arquipélago. Alberga a base científica Alfred Faure, construída en 1963, na que cohabitan entre 18 e 30 persoas dedicadas a traballos de investigación, co que é a única illa habitada do conxunto.
Está separada da Illa do Leste polo Canle des Orques, de 18 quilómetros de ancho, e xunto con ela forma o grupo oriental do arquipélago.
A súa cota máis alta é o Pico do Mascarín, con 934 metros de altitude.
Actividade volcánica
As exploracións vulcanóloxicas foron realizadas en 1981 por Luc Chevallier a escala 1:50.000. A illa é un estrato-volcán edificado en 5 fases de actividade.
O seu centro eruptivo está localizado actualmente no oeste (Cabo da Heroína, en francés: Cap de l'Héroïne), onde existen varias fallas. A erosión mariña contrasta coa pendente xeral do volcán. Esta fase (Fase 1), a máis antiga, está formado por palagonito (hyaloclastito) intercalado con niveis de fósiles mariños.
A Fase 2 é visible dentro dos vales e correspóndese a unha actividade de coadas de basalto máis unha actividade máis explosiva de escoura piroclástica. Esta actividade dátase entre fai 9 e 1´3 millóns de anos, cara ao medio Plioceno e o principio do Plistoceno.
A Fase 3 sucede tras a erosión dos estratos de lava da anterior fase. Comeza cun conglomerado base sobre a escoura, interestratificándose con finas coadas de lava. Isto dá lugar a unha serie de diques radiocéntricos ao oeste da illa. Esta fase desenvolveuse entre fai 1 e 0´5 millóns de anos, durante o Plistoceno.
Na Fase 4 a láva proveniente dos diques crea un sistema de rift en dirección noroeste-sueste. A cota oceánica sobe en nivel e a illa esténdese. Esta fase coincide cun período glacial.
A Fase 5 está representada por conos de escouras (Mont Branca, por exemplo, e a zona do Mont des Cratères), aliñados con diques e fracturas do volcán primitivo. Isto sucedeu fai menos de 100.000 anos.
No que concierne as lavas, corresponden a unha serie de basaltos alcalinos emitidos na auga durante as fases 1 e 2, e ao aire nas demais. Proveñen dunha reserva de magma, e aquelas que se diferencian do resto de La Pérouse (comezo da Fase 3).
As manifestacións post-volcánicas redúcense a unha pequena fonte termal mineral no Vallée des Branloires. Porén a Fase 5 conduce a clasificar a illa como un volcán potencialmente activo.
Historia
A illa foi descuberta o 24 de xaneiro de 1772 polo explorador francés Nicolas Thomas Marion-Dufresne. Julien Crozet, segundo a bordo do Mascarin, foi enviado a terra, onde efectuou unha cerimonia de posesión, consagrando cunha botella a illa ao rei Luís XV. A illa foi chamada máis tarde Île da Prise de Possession.
Vontade de poder
Vontade de poder (Alemán Der Wille zur Macht) é un concepto importante da filosofía de Friedrich Nietzsche.
O termo apareceu por primeira vez no fragmento 23 [63] de 1876-1877. "A Vontade de poder" é o título dunha obra que Nietzsche planificou escribir así como un libro de seleccións dos seus apuntamentos (ou Nachlass).
O concepto da vontade de poder no pensamento de Nietzsche cobrou moitas interpretacións, sendo a máis notable a apropiación polo Nazismo como o desexo polo poder e do poder (poder entendido neste caso como o concepto máis limitado de "dominación"). Algúns Nazis como Alfred Bäumler tamén suscitaron unha interpretación biolóxica da Vontade de poder, equiparándoo cunha forma de darwinismo social, malia que Nietzsche criticou a este último nas súas obras.
Esta interpretación foi criticada por Martin Heidegger nos seus cursos de 1930 acerca de Nietzsche. Por Wille zur Macht, Nietzsche non se refería a un poder físico ou político, senón que á "Vontade de poder" como un concepto particular e inédito, a diferenza da unión de dous conceptos por separados: Vontade e poder.
A diferenza da conceptualización biolóxica e voluntaria da Wille zur Macht, Heidegger e Deleuze propuxeron que a Vontade de poder e o eterno retorno deben considerarse en conxunto. Primeiramente, o concepto debe ser contrastado coa "Vontade de vivir" de Schopenhauer e considerar o fondo e críticas de Nietzsche a Schopenhauer.
Schopenhauer suscitaba unha "vontade de vivir", no que as cousas viventes atopábanse motivadas pola sustentación e desenvolvemento das súas propias vidas. En cambio, Nietzsche suscitaba unha vontade de poder na que as cousas viventes non só se atopan motivadas pola mera necesidade de manterse vivas, senón que, en realidade tiñan unha gran necesidade de exercer e utilizar o poder para crecer e expandir as súas fortaleza e posiblemente para someter outras vontades no proceso. Nietzsche vía a "vontade de vivir" como secundaría dunha primaria "vontade de poder" e melloramento ou afirmación da vida. Deste xeito, opoñíase ao darwinismo social na medida en que criticou a validez do concepto de adaptación, que consideraba unha "vontade de vivir" estreita e débil.
Outro punto particular da vontade de poder é que é un proceso de expansión da enerxía creativa que de acordo con Nietzsche era a forza interna fundamental da natureza.
The Will to Power La Volonté de puissance
O amante
O amante (L'amant no orixinal francés) é unha das últimas novelas que publicou a autora de lingua francesa Marguerite Duras. A novela sae do prelo en 1984, cando a escritora conta con setenta anos e un importante labor literario xa desenvolvido.
Foi traducida ao galego por Oriana Méndez e publicada en 2020 por Kalandraka.
A obra
De tal maneira, non debe identificarse a biografía da autora Marguerite Duras cos sucesión de acontecementos que se narran na novela, aínda que se poidan relacionar entre si. O amante relata a vida dunha familia francesa en Indochina, nos anos 30, cando a narradora protagonista contaba quince anos e medio. Cóntasenos a relación da narradora co seu amante, un chinés adiñeirado, e as dificultades que teñen para levar adiante esa relación, mais tamén a parte máis escura ou agochada dos vínculos familiares: a nai, o irmán máis vello e o irmán máis novo. Ao mesmo tempo, póñense de manifesto as contradicións entre os cidadáns colonizados e os chegados da metrópole.
Contexto
.
Claves
Este desaxuste entre a concepción inicial e o éxito de público posterior pode provocar algún problema na comprensión da novela se consideramos que, debido á súa sona internacional, pode tratarse dunha lectura sinxela ou previsible. Lonxe diso, L'amant require certas competencias culturais para a súa total comprensión. Estas competencias teñen que ver cos seguintes ámbitos: filosofía existencialista, para entender a angustia e o illamento da protagonista; Nouveau Roman ou novas propostas de narración para comprender a ruptura da liñalidade; e datos da historia de Francia, especialmente das súas colonias en Asia (Indochina), para entender o tipo de vida, o clima e as relacións humanas que se describen na obra.
Quentin Tarantino
Quentin Jerome Tarantino, nado en Knoxville (Tennessee) o 27 de marzo de 1963, é un director, guionista, produtor e actor estadounidense gañador de dous Óscar, un Globo de Ouro, a Palma de Ouro e o Premio BAFTA. Comezou a súa carreira na década dos 90. As súas películas caracterízanse xeralmente por empregar historias non lineais, as influencias estilísticas do Grindhouse, o Kung-Fu e os spaghetti western.
Primeiros anos
Naceu en Knoxville, Tennessee, en 1963, fillo de Tony Tarantino, actor e músico afeccionado nado en Queens, e Connie McHugh, enfermeira. O seu pai é de ascendencia italiana (seu bisavó era orixinario de Palermo) e súa nai de ascendencia inglesa, irlandesa e alemá; Tarantino ten afirmado que posúe ascendencia cherokee por parte materna, aínda que isto non foi verificado. O nome de Tarantino fai referencia a un personaxe dunha serie de televisión, o guerreiro mestizo Quint interpretado por Burt Reynolds en Gunsmoke.
Comezou a traballar no videoclub Video Archives en Manhattan Beach xunto a outros entusiastas do cine, entre eles Roger Avary, onde discutían de cine e das recomendacións aos clientes. Prestou moita atención ao tipo de películas que lle gustaba alugar á xente e citou a experiencia como fonte de inspiración para a súa carreira como director. O propio Tarantino dixo: "Cando a xente me pregunta se fun á escola de cine sempre lles digo: non, fun ao cine".
Carreira cinematográfica
Comezou a escribir xunto con Avary e outros amigos. Pasou varios anos frustrantes escribindo e intentando poñer en marcha dous guións que pretendían ser o seu debut como director. En parte como consecuencia do difícil que resultaba poder facer unha "película de verdade" para un escritor descoñecido como director, escribiu en 1991 Reservoir Dogs, coa intención de que fose o proxecto máis minimalista que se poida imaxinar: a historia dun atraco a man armada na que o roubo ten lugar fóra de pantalla, páxinas e páxinas de diálogo que necesitan un só plató. Pretendía ser unha película de 16 mm extremadamente barata con Tarantino e os seus compañeiros de Video Archives interpretando todos os papeis. Afortunadamente, o ambicioso produtor Lawrence Bender leu o guión, fascinouno e pediulle a Tarantino que lle concedese un mes para intentar convertelo nunha "película de verdade". Foi Bender quen fixo chegar o guión ao actor Harvey Keitel e foi o entusiasmo deste o que atraeu a varios bos actores e, finalmente, un presuposto decente para a produción. Rodada en menos dun mes en Os Ánxeles, cun elenco excepcional que incluía o propio Keite (que tamén se encargou de coproducila), Michael Madsen,Steve Buscemi, Tim Roth, Lawrence Tierney, Chris Penn e o propio Tarantino. Reservoir Dogs foi todo un éxito, primeiro no Festival de Cine de Sundance9 e despois en todo o mundo.
De repente, Tarantino estaba de moda e os dous guións nos que estivera traballando antes de Reservoir Dogs vendéronse enseguida: True Romance (dirixida por Tony Scott) e Asasinos natos (reescrita e dirixida por Oliver Stone en 1993). Tamén lle ofreceron algúns proxectos como Speed e Men in Black,10 pero preferiu retirarse a Ámsterdam a traballar no seu guión de Pulp Fiction, un collage de ficción interpretado por John Travolta e Uma Thurman, estreado en 1994, que supuxo outro éxito para Tarantino con varios nomeamentos a premios dos que conseguiu a Palma de Ouro no Festival de Cannes, o Óscar, Globo de Ouro e BAFTA ao mellor guión orixinal.
Tras isto dirixiu o episodio de Four Rooms, The Man From Hollywood, unha homenaxe a Alfred Hitchcock. O resto dos episodios da película foron dirixidos por Allison Anders, Alexandre Rockwell e Robert Rodriguez. Actuou e escribiu o guión de Aberto ata o amencer, longametraxe que dirixiu o seu amigo Robert Rodriguez que deu lugar a dúas secuelas, nas cales Tarantino e Rodríguez só exerceron como produtores executivos.
A súa terceira película foi Jackie Brown, en 1997, que escribiu e dirixiu. Foi unha adaptación de Rum Punch, novela de Elmore Leonard. Unha homenaxe ás películas de blaxploitation, protagonizada por Pam Grier, quen actuou en moitas das películas do xénero nos anos 70, e que lle valeu o nomeamento tanto aos Globos de Ouro como aos premios SAG polo seu papel, e o coprotagonista Robert Foster foi nomeado ao Óscar na categoría de mellor actor secundario. Completaban este elenco único Samuel L. Jackson (nomeado tamén para un Globo de Ouro), Robert De Niro, Bridget Fonda e Michael Keaton.
Tiña planeado facer a continuación unha película bélica provisionalmente titulada Inglourious Basterds, pero pospúxoo para escribir e dirixir Kill Bill (estreada en dúas partes, Vol. 1 e Vol. 2), unha película de vinganza que tomaba elementos do Wuxia (arte marcial chinesa), Jidaigeki (xénero cinematográfico xaponés) e spaghetti western. En 2005 Tarantino foi director invitado en Sin City, película dirixida por Frank Miller e Robert Rodriguez. Nela dirixe a escena do coche protagonizada por Clive Owen e Benicio del Toro.
O seu seguinte proxecto foi Grindhouse, codirixida xunto a Robert Rodriguez e estreada en 2007. Tarantino dirixiu o segmento titulado Death Proof. O seu rendemento nos cines non foi o esperado a pesar de ter unha crítica favorable.11
A continuación chegou a película Inglourious Basterds, unha historia sobre un grupo de soldados estadounidenses na Francia ocupada polos nazis durante a segunda guerra mundial. A filmación comezou en outubro de 2008.12A película estreouse o 21 de agosto do 2009 (nos Estados Unidos), recibindo críticas moi positivas13 e chegando ao primeiro posto de recadación mundial.14 É a película de Tarantino que maior recadación conseguiu tanto nos Estados Unidos como a nivel mundial.15undefined
En 2011 comezou a produción de Django Unchained, unha película sobre Django, un ex-escravo rescatado por un cazarrecompensas co que vai rescatar a súa muller das mans do dono dunha gran plantación. A película xurdiu do desexo de Tarantino de facer un spaghetti western no sur profundo dos Estados Unidos, que Tarantino chamou un "southen",16 afirmando:"Quería facer películas que tratasen do horrible pasado de Estados Unidos coa escravitude e esas cousas, pero como o fan os 'spaghetti westerns', non como películas sobre un gran problema. Quero facelo como se fosen películas de xénero, pero enfróntanse con todo o que os Estados Unidos nunca se ocupou porque se avergonza diso, e outros países non tratan sobre iso porque non senten que teñan dereito a facelo".17 18 Tarantino terminou o guión o 26 de abril de 2011 e entregoullo a The Weinstein Company.19 Christoph Waltz foi elixido para interpretar a un alemán cazador de recompensas.20 Para o papel protagonista rumoreouse con Will Smith e Idris Elba, pero finalmente Jamie Foxx foi o elixido para facer de Django.21 Tamén estaba no elenco Samuel L. Jackson, como Stephen, un escravo fiel; e Leonardo DiCaprio no papel de Calvin Candie, o dono da plantación Candyland, principal antagonista na película. Estreouse o 25 de decembro de 2012.22 23 24
En novembro de 2013 Tarantino comentou que estaba traballando nunha nova película, outro western e que non sería a secuela de Django. O 12 de xaneiro do 2014 revelouse que o seu título sería The Hateful Eight. Estreouse nos Estados Unidos o 25 de decembro de 2015 e en Galiza o 15 de xaneiro do 2016.
Filmografía
En 1995 dirixiu un dos catro segmentos da película Four Rooms, xunto con Allison Anders, Alexandre Rockwell e Robert Rodriguez. Tamén realizou como director o dobre episodio Grave Danger, da serie estadounidense CSI: Crime Scene Investigation.
Carbón
O carbón é unha rocha sedimentaria de cór negra ou marrón, con grande contido de carbono. É utilizada en diversos procesos industriais, destacando a produción de enerxía, procesos siderúrxicos e a industria química. A formación de carbón procede da acumulación de materia orgánica eminentemente vexetal durante millóns de anos. En España as minas de carbón son moi abundantes en Asturias, norte de Palencia, O Bierzo, Teruel, Andalucía e Galicia.
Tipos de carbón
Tradicionalmente distínguense catro tipos de carbón, en función do seu contido mineral:
Minas galegas
miniatura|dereita|Explotación de lignito polo método alemán (con rotopala). En Galicia explotáronse dous grandes depósitos de lignito pardo, que deron lugar á central térmica de Meirama e a central térmica das Pontes. Os depósitos foron explotados seguindo o método alemán, con mina a ceo aberto punteiras no seu momento pero xa en fase de peche e restauración. Na Limia tamén se localizou un depósito de lignito de certa entidade, similar aos anteriormente mencionados, pero nos se estimou rendíbel a súa explotación.
O Rego, Ambosores, Muras
O Rego é un lugar da parroquia de Ambosores no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
O Freixo, Naraío, San Sadurniño
O Freixo é un lugar da parroquia de Naraío no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 71 habitantes (35 homes e 36 mulleres).
Vixoi, Bergondo
San Fiz de Vixoi é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Bergondo na comarca da Coruña. Segundo o IGE en 2018 tiña 501 habitantes (240 homes e 261 mulleres) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 480 habitantes.
Topónimo
Vixoi é un antropónimo xermánico que ten a súa raíz en "vig", ou loita. O topónimo xorde entre o século VII e X.
Nieus Luzía Dueso Lascorz
Traxectoria
De entre a obra poética de Nieus Luzía Dueso destaca Al canto'l Zinqueta (1980), colección de poemas ambientados no seu val natal. Pero, a parte máis significativa da súa produción literaria encóntrase na recompilación e recreación narrativa de lendas populares do Val de Xistaín, patente en Leyendas de l'Alto Aragón, en La Fuen de la Siñora e nas súas máis recentes obras, Dios m'en guarde! (2007), Santamaría (2007) e Purnetas de luz (obras esterlas) (2020).
Nieus foi galardoada en 1982 cun Onso d'oro no Primeiro Certame Literario Val d'Echo pola súa obra Leyenda del siñó de San Chuan.
Publicou numerosos artigos en revista como Argensola, Luenga e Fablas e Fuellas, relacionados sobre todo con contos e lendas das tradición oral do alto Aragón, así como tamén novelas curtas como Marieta (1991).
Bartolomeo Contarini
Bartolomeo Contarini foi un mercador veneciano que casou coa duquesa viúva de Atenas Clara Zorzi en 1453 e gobernou o ducado no nome do seu pequeno fillo, Francesco I.
Traxectoria
Bartolomeo era fillo de Príamo Contarini, o castelán de Nauplia. Despois de ir a Atenas por negocios, namorouse de Clara e enviou a asasinar a súa esposa que tiña en Venecia co fin de casar coa duquesa. Os cidadáns atenienses, con todo, desconfiaban da influencia destes dous amantes sobre o novo duque e probabelmente temían pola súa vida. Exhortaron a Mehmed II, o sultán otomán, a intervir en nome do novo duque Francesco. Bartolomeo e Clara foron convocados á súa corte en Adrianópole e o novo duque foi posto baixo coidado do sultán, mentres que o seu primo Francesco II era enviado a Atenas como un duque cliente turco.
O novo duque asasinara a Clara en Megara e Bartolomeo apelou ao sultán por xustiza. Atenas foi tomada en mans turcas e Francesco II foi deposto.
-158
Véxase tamén
Historia ano a ano
Insuela, Loureiro, Cerdedo-Cotobade
Insuela é un lugar da parroquia de Loureiro, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2017 tiña 19 habitantes (7 homes e 12 mulleres), o que supón unha diminución respecto ó 2005, cando tiña 20.
Neste lugar a celebración do magosto realízase no Coto do Outeiro de Moimenta, sobre unha pedra de forma especial, estimada como lugar ou cama de matrimonios que buscan un remedio para lograr descendencia.
Lygia Bojunga Nunes
Lygia Bojunga Nunes, nada en Pelotas o 26 de agosto de 1932, é unha escritora brasileira. Foi galardoada co Premio Hans Christian Andersen en 1982.
Patras
300px|miniatura|Restos arqueolóxicos do [[odeón romano.]] Patras (en grego: Πάτρα grego antigo e Katharevousa: Πάτραι Pátrai, latín Patrae) é a terceira cidade máis grande de Grecia. É o centro político, económico, administrativo e cultural do oeste de Grecia.
Lygia Bojunga Nunes
Xunto con Ruth Rocha, Ana Maria Machado e Eva Furnari, é unha das principais expoñentes da nova ola da literatura infantil do Brasil.
Patras
A cidade é a capital da prefectura de Grecia de Acaia e da periferia de Grecia Occidental, e é o principal centro urbano da península do Peloponeso, ao pé do monte Panacaico, que domina o Golfo de Patras), que é, de feito, unha enseada do mar Xónico.
Lygia Bojunga Nunes
Traxectoria
Iniciou a súa vida profesional como actriz, téndose dedicado á radio e ao teatro, até retomala literatura.
Patras
300px|miniatura|Vista xerada por ordenador de Patras Patras está situada a 215 km ao oeste de Atenas por estrada, a 94 km ao nordeste de Pyrgos, a 7 km ao sur de Rio, a 134 km ao oeste de Corinto, a 77 km ao noroeste de Kalavryta, e a 144 km ao noroeste de Tripoli.
Lygia Bojunga Nunes
Traxectoria
Coa obra Os colegas (1972) conquistou un público que se solidificou con Angélica (1975), A casa da madrinha (1978), Corda bamba (1979), O sofá estampado (1980) e A bolsa amarela (1981). Por estes libros recibeu, en 1982, o Premio Hans Christian Andersen, o máis importante premio literario infantil. O premio foi concedido pola International Board on Books for Young People, afiliada á UNESCO. Os colegas xa antes conquistara o primeiro lugar no Concurso de Literatura Infantil do Instituto Nacional do Livro (INL), en 1971, con ilustracións de Gian Calvi.
Patras
O concello de Patras tiña unha poboación de 213.984 (en 2011). O asentamento central ten unha historia que abarca catro milenios, no período romano converteuse nun centro cosmopolita do Mediterráneo oriental mentres que, segundo a tradición cristiá, era tamén o lugar do mártir de Santo André. De acordo cos resultados do censo de 2011, a área metropolitana ten unha poboación de 260.308 habitantes e esténdese por unha área de 738´87 km².
Lygia Bojunga Nunes
Estilo
Lygia Bojunga Nunes ten recibido reiterados eloxios da crítica especializada, quer brasileira, quer estranxeira. No escenario brasileiro, con frecuencia ten sido referida como a herdeira ou sucesora de Monteiro Lobato, por estabelecer un espazo no que o neno ten — a través da liberdade da imaxinación — unha chave para a resolución de conflitos, o que Monteiro Lobato mostrou saber facer con mestría. Algunhas veces, no escenario internacional, acostúmase comparala a Saint-Exupéry e a Maurice Druon, pola notábel sensibilización infantil destes a través de O Principiño e O menino do dedo verde, respectivamente. Con efecto, misturando con habilidade o real e a fantasía, Lygia alcanza, nun estilo fluente, entre o coloquial e o monólogo interior, perfecta comunicación co seu lector.
Patras
Coñecida como a porta occidental de Grecia, Patras é un centro comercial, mentres que o seu importante porto é un punto nodal para o comercio e a comunicación con Italia e co resto de Europa occidental. A cidade conta con dúas universidades públicas e un Instituto Tecnolóxico, onde se atopa unha gran poboación estudantil e fai de Patras un importante centro científico. A ponte Rio-Antirio conecta o suburbio máis próximo ao Río de Patras coa cidade de Antirio, conectando a península do Peloponeso coa Grecia continental.
Lygia Bojunga Nunes
Estilo
Consciente de que literatura é comunicación, a autora non recusa tratar de temas considerados problemáticos como o suicidio, en 7 cartas e 2 soños (1983) e O meu amigo pintor (1987); asasinato, en Nós três (1987) e abandono dos fillos pola mai, no conto Tchau, no volume do mesmo nome (1985).
Co libro Um encontro com Lygia Bojunga Nunes (1988), reuniu textos sobre a súa relación coa literatura, presentando, de forma dramatizada, o resultado do seu traballo.
Ese é tamén o inicio dunha reflexión metaliteraria, que se estende por Paisagem e Fazendo Ana Paz, ambos de 1992, onde reflectiu sobre o que é facer literatura, facendo literatura, liña que ten en Feito à mão (1996), unha realización radical, pois o libro foi feito con papel reciclado e fotocopiado — unha alternativa á produción industrial.
Con Seis vezes Lucas e O abraço, tamén de 1996, retoma un tema instigante deste final de século: unha literatura dirixida a calquera lector, estando no obxecto-libro a maneira de adecuala ás diversas etapas da vida humana.
É un dos maiores nomes da literatura infantil e xuvenil brasileira e mundial, así consagrada pola calidade da súa obra e caracterización da problemática dos nenos, acuada dentro do núcleo familiar.
A súa obra xa foi publicada en alemán, francés, español, sueco, noruegués, islandés, holandés, dinamarqués, xaponés, catalán, húngaro, búlgaro e finés.
Morphina
Morphina é o quinto álbum de estudio do grupo musical vasco Zea Mays. A diferenza dos discos anteriores, este ten algunhas cancións en lingua inglesa.
Mancebo
A mancebía é un sistema de reprodución empresarial empregado en Galicia durante o Antigo Réxime, preferentemente polas casas comerciais.
Lygia Bojunga Nunes
Estilo
Os seus libros teñen sido altamente recomendados pola crítica europea e están sendo radiofonizados en varios países, sendo que un deles,Corda bamba, foi filmado na Suecia.
Mancebo
Características
Os chamados mancebos vivían nas mesmas casas que os comerciantes. Na planta baixa situabase o comercio, no primeiro andar o patrón e a súa familia e no segundo ou terceiro os mancebos e as criadas. O mancebo estaba no que no dereito particular galego se chama "a mesa e os manteis". Isto quere dicir que a casa corría cos gastos de comida e aloxamento, medicinais e mesmo vestido. Non recibía os soldos deica o intre da súa independencia. Cobraba todo xunto, xeralmente tras dez ou doce anos, coa finalidade de montar unha nova empresa. Este acto facíase de mutuo acordo e normalmente o patrón formaba parte da nova empresa achegando capital.
Santar de Baixo, Ambosores, Muras
Santar de Baixo é un lugar da parroquia de Ambosores no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 1 habitante (1 muller).
Francesco I Acciaioli
Francis ou Francesco I Acciaioli foi o fillo de Nerio II Acciaioli coa súa segunda esposa Clara Zorzi. Sucedeu a seu pai en 1451 no Ducado de Atenas baixo a rexencia da súa nai.
Traxectoria
A súa nai casou co veneciano Bartolomeo Contarini (1453). Con todo, Mehmed II, o sultán otomán, interveu ante a insistencia do pobo en nome do novo duque Francesco e convocou a Bartolomeo e a Clara á súa corte en Adrianópole. Outro Acciaioli, Francesco II, foi enviado a Atenas como duque cliente turco. Evidentemente, os cidadáns desconfiaran da influencia dos dous amantes sobre o novo duque, por cuxa seguridade temían. O mozo Francesco I permaneceu na corte do sultán otomán.
Mancebo
Características
Nalgunhas ocasiós acontecía que o mancebo casaba cunha das herdeiras, facéndose cargo da empresa familiar.
Patras
Nome
A explicación máis común dada para o nome de Patras é a mitolóxica, de "Patreo", o nome do lendario fundador da cidade. Mais en grego a palabra Patra está etimoloxicamente relacionada coa palabra Patrís, que significa patria.
Xeografía
thumb | Unha vista da montaña [[Panachaiko.]]
Patras esta a 215 km. ao oeste de Atenas por estrada, a 94 km. ao nordés de Pirgos, a 7 km. ao sur de Río, a 134 km. ao oeste de Corinto, a 77 km. ao noroeste de Kalavryta, e a 144 km ao noroeste de Trípoli.
Unha característica central da xeografía urbana de Patras é a súa división en seccións superiores e inferiores. Este é o resultado dunha interacción entre a xeografía natural e os patróns de asentamento humano. A parte inferior da cidade (Kato Poli), que inclúe o núcleo urbano do século XIX e o porto, está adxacente ao mar e esténdese entre os estuarios dos ríos Glafkos e Haradros. Está construído sobre o que orixinalmente era o leito de solos fluviais e pantanos secos. A sección superior máis antiga (Ano Poli) cobre a área do asentamento pre-moderno, ao redor da fortaleza, na que é a última elevación do monte Panachaikon (1.926 m.) antes do Golfo de Patras.
Lygia Bojunga Nunes
Estilo
Casada cun inglés, vive parte do seu tempo en Londres e parte no Río de Xaneiro. A autora prepara unha transposición para o teatro de 7 cartas e 2 sonhos.
Patras
Hidroloxía
O río máis grande da rexión é o Glafkos], que flúe cara ao sur de Patras. Os mananciais do Glafkos no Monte [[Panachaikon e a súa auga é recollida desde 1925 nun pequeno encoro montañoso preto da aldea de Souli e posteriormente bombeado para proporcionar enerxía á primeira central hidroeléctrica do país. Outros ríos son Haradros, Meilichos e o torrente de montaña Diakoniaris.
Clima
Patras ten un clima mediterráneo. Ten os típicos invernos suaves e húmidos e veráns secos e cálidos, sendo a primavera e o outono agradables estacións de transición. O outono en Patras, porén, é máis húmido que a primavera.
-162
Véxase tamén
Historia ano a ano
Pedro Pena Gamallo
Pedro Pena Gamallo, nado en Santiago de Compostela o 27 de marzo de 1853 e finado na mesma cidade o 18 de xuño de 1920, foi un industrial e político galego.
Traxectoria
Foi peiteador de profesión, propietario de varios establecementos santiagueses, como a "Peluquería y Barbería de Pedro Pena" (Rúa do Vilar, 45), "La Reina del Tocador. Perfumería de Pedro Pena" (Rúa do Vilar, 66) e o "Gran Salón de Peluquería de Pedro Pena" (Praza do Toural, 3).
Vida persoal
Casou con Gabriela Pérez Pereira e tivo dous fillos, María e Pedro.
O Furado, Naraío, San Sadurniño
O Furado é un lugar da parroquia de Naraío no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
-163
Véxase tamén
Historia ano a ano
Li Si
John Knoblock da Universidade de Stanford considerou a Li Si como "unha das dúas ou tres figuras máis importantes da historia da China". Tendo unha clara visión do imperio universal e "un mundo que comprende todos os chineses, traendo co domininio universal a paz universal", Li Si foi "o gran responsable da creación das institucións que fixeron da dinastía Qin o primeiro estado universal na historia da China".
Li Si axudou o emperador Shi Huangdi a unificar as leis, as ordenanzas gobernamentais, os pesos e as medidas, e estadarizou carros, carretas e os caracteres da escritura... [facilitando] a unificación cultural da China. El "creou un goberno baseado exclusivamente no mérito, polo que non imperio os fillos e irmáns máis novos da familia imperial non eran ennobrecidos, mais si os ministros de mérito", e "pacificou as rexións fronteirizas reprimindo os bárbaros ao norte e ao surh". Fixo derreter as armas dos estados feudais e converteunas e campás musicais e grandes estatuas humanas, e relaxou os impostos e os castigos draconianos herdados de Shang Yang.
Primeiros anos
Li Si foi orixinario de Shang Cai (上蔡) no estado de Chu. Durante a súa mocidade foi un funcionario menor na administración local de Chu. De acordo cos Rexistros do grande historiador, un día Li Si observou que as ratas na dependencia estaban sucias e famentas, mais as ratas no cortello estaban ben alimentadas. De súpeto deuse de conta de que "non hai un estándar establecido para a honra xa que a vida de todos é diferente. Os valores das persoas están determinados polo seu status social. E do mesmo xeito que as ratas, a condición social da xente a miúdo depende puramente dos sucesos aleatorios arredor deles. Sendo restrinxidos por códigos morais, a xente debería facer o que considerase mellor para eles no momento". Decidiu tomar a política como unha carreira, que era unha opción común entre os eruditos dunha familia carente de nobreza durante o período dos estados combatentes.
Li Si non puido avanzar na súa carreira política en Chu. El cría que non lograr nada na vida sendo tan intelixente e educado traería vergoña non só a si mesmo senón a todos os eruditos. Despois de terminar a súa educación co famoso pensador confuciano Xun Kuang (Xunzi), trasladouse ao Estado de Qin, o estado máis poderoso nese momento coa intención de avanzar na súa carreira política.
Carreira en Qin
miniatura|Selo de tingwei. O tingwei era o oficial a cargo do poder xudicial; Li Si foi designado como tingwei de Qin despois do incidente da expulsión dos oficiais convidados. Durante a súa estancia en Qin, Li Si converteuse nun hóspede do Primeiro Ministro Lü Buwei e tivo a oportunidade de falar co gobernante de Qin, o rei Zheng, que máis tarde se convertería no primeiro emperador da China unificada, Qin Shihuang. Li Si expresou que o estado Qin era extremadamente poderoso, pero unificar China era aínda imposible se os outros seis estados se unían para loitar contra Qin. Qin Shihuang quedou impresionado pola visión de Li Si de como unificar a China. Adoptando a proposta de Li Si, o gobernante de Qin investiu xenerosamente para atraer os outros intelectuais ao estado de Qin e enviou asasinos para matar importantes eruditos doutros estados.
Yoü and I
miniatura|Logotipo da canción. "Yoü and I" (en galego, "Ti e Eu") é unha canción interpretada pola cantante estadounidense Lady Gaga, escrita por Gaga e producida por Lady Gaga e Robert Lange. A canción está incluída no seu segundo álbum de estudio Born This Way, e foi lanzada como cuarto sinxelo do álbum.
O Pereiral, Loureiro, Cerdedo-Cotobade
O Pereiral é un lugar da parroquia de Loureiro, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 tiña 11 persoas (4 homes e 7 mulleres), o que supón un descenso respecto ó 2005, cando tiña 12.
Li Si
Carreira en Qin
Despois de que Qin Shihuang se convertese no emperador, Li Si persuadiuno para suprimir a disensión intelectual. Li Si cría que os libros sobre cousas como a medicina, a agricultura e a profecía, poderían ser ignorados, pero os libros políticos eran perigosos en mans públicas. Era difícil progresar e cambiar o país coa oposición de tantos eruditos librepensadores. Como resultado, só o estado debía encargarse de posuír e manter os libros políticos, e só as escolas estatais tiñan a capacidade de impartir a educación aos estudosos políticos. Li Si escribiu o edicto ordenando a destrución dos rexistros históricos e libros opositores en 213 a.C., incluíndo os textos confucianos importantes, que el pensaba que eran prexudiciais para o benestar do Estado. Pénsase comunmente que 460 eruditos confucianos foron enterrados vivos no coñecido acontecemento histórico "queima de libros e sepultura de intelectuais" (焚书坑儒); con todo, isto foi unha tradución errónea nos textos históricos posteriores. En realidade, as 460 persoas que foron enterradas vivas polo emperador Qin Shi Huang eran principalmente sacerdotes e xamáns que presuntamente estaban a privar o emperador de recursos e riquezas mentres buscaban medicamentos que desen vida eterna ou apoteose.
Morte
Cando Qin Shi Huang morreu mentres estaba lonxe da capital, Li Si e o eunuco principal Zhao Gao suprimiron a elección do sucesor do último emperador, Fusu. Nese momento Fusu era un amigo íntimo de Meng Tian. Se Fusu se convertía no seguinte emperador, había unha alta probabilidade de que Meng Tian substituíse a Li Si como primeiro ministro. Temendo unha perda de poder, Li Si decidiu traizoar o emperador falecido Qin Shihuang. Li Si e Zhao Gao enganaron a Fusu para que se suicidase, e colocou no seu lugar outro príncipe, Qin Er Shi (229 a.C.-207 a.C.). Durante a decadencia da dinastía, Zhao Gao convenceu o novo emperador de colocar os seus seguidores en posicións oficiais. Cando a súa base de poder era o suficientemente segura, Zhao Gao traizoou a Li Si e acusouno de traizón. Qin Er Shi, que vía a Zhao Gao como o seu mestre, non cuestionou a súa decisión. Zhao Gao tivo a Li Si torturado ata que admitiu o crime. En 208 a. C., Zhao Gao mandou executar a Li Si por medio da tallada de cintura (腰斩).