cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Magda Torres Gurza
Magda Torres Gurza, nada en Cidade de México o 10 de maio de 1974, é unha pintora mexicana, dedicada principalmente ao hiperrealismo.
Manuel Otero Saavedra
Traxectoria
Emigrado na Arxentina antes da guerra civil. Colaborou no Boletín Oficial de la Sociedad Fomento de Porriño y su Distrito. En 1936 tiña rematado un libro e solicitou axuda á Sociedad Fomento de Porriño para a súa publicación. En 1956 publicou en Buenos Aires a obra Manoliño, un conxunto de relatos sobre a súa infancia no Porriño.
Magda Torres Gurza
Traxectoria
miniatura|dereita|La hora del té, [[Óleo sobre lenzo, 90x140 cm, 2015.]]
Primeiros anos
A súa nai pintora apoiouna para converterse en pintora. Debido a un grave accidente aos 18 anos, que ameazaba coa perda da visión, decidiu dedicarse de cheo ao traballo da pintura.
Formación e recoñecementos
Comezou os seus estudos no Instituto Regional de Bellas Artes, onde obtivo unha Mención de Honra en 1993, o mesmo ano no que realizou a súa primeira exposición.
Cursou unha diplomatura en Historia da Arte, outra en Técnicas e Materiais para as Artes Plásticas e a licenciatura en Fotografía.
Entre 2002 e 2013, recibiu múltiples premios como artista e docente, como o do Consejo Nacional para la Cultura y las Artes e o da Casa-Museo David Alfaro Siqueiros.
Outras actividades
A través do seu traballo altruísta axudou a colectivos como os nenos da rúa ou pintores sen mans. En 2013 creou o proxecto “Artistas al Cubo”, conseguindo reunir a participación de máis de 550 artistas que transformaron cubos en obras de arte, levándoos á poxa para apoiar o tratamento de nenos con enfermidades terminais, como o cancro e a sida, atendidos no Hospital Infantil Morelense. Tamén en 2013 participou no proxecto Encorazona2, en apoio a nenos con deficiencias visuais.
A Carrapota, Magazos, Viveiro
A Carrapota é un lugar da parroquia de Magazos, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Jarvis Cocker
Jarvis Branson Cocker, nado o 19 de setembro de 1963 en Sheffield, é un músico, actor e presentador inglés. Como fundador, líder, letrista e único membro constante da banda Pulp, converteuse nunha das principais figuras do xénero britpop de mediados dos anos 90. Tras o hiato de Pulp, Cocker comezou unha carreira en solitario e durante sete anos presentou o programa da BBC Radio 6 Music Jarvis Cocker's Sunday Service.
Parque das Palmeiras
thumb|right|320px|Entrada este ao Parque das Palmeiras.
O Parque das Palmeiras, tamén coñecido simplemente como As Palmeiras, é un parque público no centro de Pontevedra. É a zona verde máis representativa e emblemática do centro da cidade, xunto coa Alameda de Pontevedra.
Historia
O proxecto do século XIX para ampliar o antigo campo de San Xosé do arquitecto Alejandro Sesmero, que finalmente non se levou a cabo, foi a base para o desenvolvemento dun parque que cos anos converteríase no Parque das Palmeiras.
Na década de 1870 construíuse a Gran Vía (actual Gran Vía de Montero Ríos) para unir a Alameda de Pontevedra co Campo da Feira.
A primeira zona que comezou a tomar forma no novo parque corresponde aos actuais xardíns de Colón. Estes terreos formaban parte anteriormente do xardín da horta do convento de Santo Domingo. A finais do século XIX, Alejandro Sesmero deseñou un xardín situado á entrada da Alameda de Pontevedra onde se plantaron especies exóticas e singulares.
Ao longo do século XX, a zona do actual Parque das Palmeiras foi obxecto de continuos cambios, tanto no que se refire ao paisaxismo como aos elementos que contiña.
A zona dos actuais xardíns de Vincenti foi utilizada para a feira de gando ata 1896 e coñecíase como o Campo da Feira. A principios do século XX, o tenente de alcalde, Andrés Landín, foi o promotor do axardinamento deste Campo, que nun principio se concibiu como unha gran praza dedicada a Eduardo Vincenti Reguera, o deputado que representou a Pontevedra nas Cortes Xerais desde 1886 ata 1923. A configuración desta praza, que acabou sendo un parque, foi moi lenta.
En 1924 desapareceu o teatro-circo de madeira autorizado en 1900 polo concello fronte ao palacete de Villa Pilar e o espazo converteuse nun xardín. En 1929, o estanque que Sesmero situara orixinalmente á entrada da Alameda foi trasladado ao Parque das Palmeiras. Posteriormente, en 1959, inaugurouse o Monumento aos Navegantes na parte oeste dos xardíns de Vincenti. esquerda|miniatura|Fonte con surtidores de auga de noite A principios da década de 1980, instaláronse nos xardíns Vincenti novas paxareiras para aves exóticas como os pavos reais e grandes gaiolas circulares para animais como os monos.
En 1985, o parque adoptou o seu aspecto actual tras unha última reforma. Segundo o proxecto, os xardíns transformáronse nun parque de estilo inglés con grandes zonas abertas, e gran parte da vexetación substituíuse por céspede bordeado de pequenos bordos de granito.
En 2007 retiráronse as paxareiras e gaiolas que levaban anos baleiras e substituíronse pola ampliación da zona de xogos infantís. Tamén desapareceron os patos do estanque dos patos situado nun extremo do parque.
Tamén en 2007 instalouse un novo sistema de iluminación para resaltar 43 árbores mediante 50 focos encaixados no chan, que proporcionan luz vertical e destacan especialmente os tres cedros do Líbano declarados árbores singulares pola Xunta de Galicia, así como as palmeiras do paseo central do parque.
Descrición
O parque ten unha superficie de aproximadamente 23.000 m². Está delimitado polos grandes edificios da Gran Vía de Montero Ríos ao norte, pola Avenida Raíña Vitoria Uxía ao oeste, pola sede provincial do Ministerio de Defensa ao sur e pola rúa Marqués de Riestra ao leste, onde se atopa o palacete de Villa Pilar.
O Parque das Palmeiras inclúe un paseo central flanqueado por palmeiras, os Xardíns de Vincenti e os Xardíns Colón.
Na zona central hai un paseo flanqueado por altas palmeiras canarias que discorre en liña recta desde a rúa Xeneral Gutiérrez Mellado ata a avenida Raíña Vitoria Uxía. Ao redor deste paseo central atópanse os Xardíns de Vincenti e, un pouco máis ao norte, os Xardíns de Colón, que rodean tres grandes edificios do século XIX cuxas fachadas dan á Gran Vía de Montero Ríos: o Instituto Valle-Inclán, inaugurado en 1927, o Pazo da Deputación de Pontevedra, inaugurado en 1890, e o edificio da Escola Normal de Artes e Oficios (actual edificio administrativo da Deputación), inaugurado en 1899. esquerda|miniatura|200x200px|Paseo central do parque á noite Os xardíns de Vincenti teñen dous eixos que os dividen en catro cuartos: o paseo das palmeiras (oeste-este) e o paseo que orixinalmente estaba flanqueado por magnolias, que conecta o Pazo da Deputación de Pontevedra coa antiga escola (actual Delegación Provincial de Defensa) (norte-sur). Os xardíns, bordeados de pequenos sendeiros, están ocupados por diversas especies de árbores de flor como o magnolio e a camelia. Outras árbores notables son os cedros do Líbano, o cedro do Himalaia, o acivro e os teixos de Umbría.
Os xardíns de Colón teñen pequenos estanques de mármore con estatuas de bronce de querubíns no seu interior. A estatua de mármore branco de Cristovo Colón, que dá nome aos xardíns, foi realizada por Juan Sanmartín e Serna en 1892 para o pazo de Lourizán e foi instalada nos xardíns en 1959.
No extremo oriental do paseo central das Palmeiras atópase un estanque de granito chamado popularmente El Pilón cunha media rocha redonda con buracos irregulares e surtidores de auga no seu interior. Preto da avenida Raíña Vitoria Uxía hai un estanque coñecido popularmente como o estanque dos Patos. Alberga casas en miniatura e foi renovado en 2016. Ao norte do paseo das Palmeiras hai un parque infantil con escorregadoiros, randeeiras e outros xogos.
No extremo occidental do parque, detrás do edificio administrativo da Deputación de Pontevedra, atópase o Monumento aos Navegantes, inaugurado en 1959. O desnivel cara á avenida Raíña Vitoria Uxía está separado do parque por unha varanda desde a que se ve o mar e a Ría de Pontevedra. Ao sur, pechando a zona axardinada, o edificio que actualmente alberga a Delegación Provincial do Ministerio de Defensa (antiga escola primaria) foi construído entre 1889 e 1892.
No extremo sueste do parque atópase o emblemático Café Blanco y Negro (que substituíu no seu día ao Café Las Navas), un dos máis antigos de Pontevedra, fundado en 1944, e que obtivo a concesión para construír a súa famosa terraza anexa ao parque en 1950. No extremo suroeste do parque hai un pombal circular decorado cun fresco, renovado en 2017.
A Casa Nova, Magazos, Viveiro
A Casa Nova é un lugar da parroquia de Magazos, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Northrop P-61 Black Widow
O Northrop P-61 Black Widow é un caza bimotor operado durante a segunda guerra mundial polas Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos. Foi o primeiro avión de combate estadounidense operativo deseñado como caza nocturno, e o primeiro avión deseñado para usar radar.
Chamado así pola araña norteamericana Latrodectus mactans, era un avión bimotor totalmente metálico, cun deseño de dobre cola armado con catro autocanóns Hispano M2 de 20 mm de disparo frontal na parte baixa da fuselaxe, e catro metralladoras M2 Browning de 12,7 mm nunha torreta dorsal. Desenvolvido durante a guerra, o seu primeiro voo foi o 26 de maio de 1942, e o primeiro avión de produción saíu da fábrica en outubro de 1943.
Aínda que non foi producido en grandes números como algúns dos seus contemporáneos, o Black Widow foi operado con eficacia como caza nocturno por escuadróns das Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos en case todos os teatros da segunda guerra mundial. Substituíu a anteriores deseños británicos de caza nocturna que foran actualizados para incorporar radar cando este estivo dispoñible. Tras a guerra o P-61 foi redesignado F-61 e operou coa Forza Aérea dos Estados Unidos como un interceptor todo tempo de longo alcance para o Mando de Defensa Aérea ata 1948, e a Quinta Forza Aérea ata 1950. O derradeiro avión foi retirado do servizo en 1954.
Na noite do 14 de agosto de 1945, un P-61B do 548º Escuadrón de Caza Nocturna chamado Lady in the Dark foi acreditado de xeito non oficial derradeira vitoria aliada antes do Día da Vitoria sobre Xapón. O P-61 foi modificado para crear o avión de fotorrecoñecemento F-15 Reporter para a USAAF e posteriormente usado pola USAF.
Nacionalismo cingalés
miniatura|A bandeira do rei de Kandy en 1815. O nacionalismo budista cingalés é unha ideoloxía política de Sri Lanka que mestura unha defensa da cultura e identidade cingalesas (nacionalismo) cunha énfase no budismo theravada, o cal é a relixión da maioría da poboación de Sri Lanka. Xurdiu como unha reacción á colonización de Sri Lanka polo Imperio Británico e fíxose cada vez máis relevante nos anos seguintes logo da independencia do país.
Achegas de Anagarika Dharmapala
Anagarika Dharmapala foi un dos principais impulsores do renacemento budisma do século XIX que promoveu a creación de institucións e escolas budistas e o movemento independentista do século XX. Ilustrou os tres primeiros puntos nun discurso público:
Fixo un chamamento ao pobo cingalés para que se levantase. Protestou enerxicamente contra o consumo de alcohol, a matanza do gando e promoveu o vexetarianismo.
Relacións con outras relixións en Sri Lanka
O nacionalismo budista cingalés ten unha relación conflitiva con outras comunidades relixioosas como os cristiáns, sendo comúns as protestas realizadas por organizacións nacionalistas budistas contra os cristiáns no goberno do país a través de movementos como Acción Católica. As relacións entre os nacionalistas budistas e os hindús son máis pacíficas e afables, con numerosas figuras hindús, como Kandiah Neelakandan e T. Maheswaran traballando con grupos budistas no proxecto de lei anticonversión. Ademais, D. B. S. Jeyaraj sinalou que tanto o nacionalismo hindú como o nacionalismo budista de Sri Lanka xurdiron como reaccións ao cristianismo. A colaboración hindú-budista é cada vez máis adoita en Sri Lanka, co xurdimento de grupos como a Hindu-Buddhist Friendship Society.
Nos últimos tempos, a relación entre os nacionalistas budistas cingaleses e os católicos de Sri Lanka mellorou respecto dos intereses compartidos, como a oposición á esterilización e a prohibición das clases privadas durante as festas relixiosas. O cardeal Malcolm Ranjith tamén se opuxo ao secularismo e apoiou o budismo como relixión estatal, o cal lle valeu os eloxios do clero budista. Porén, o nacionalismo cingalés segue a desconfiar dos cristiáns evanxélicos.
Narciso Corral Ocampo
Narciso Corral Ocampo, nado nas Pontes de García Rodríguez o 11 de decembro de 1899 e finado en Madrid o 9 de xullo de 1959, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Andrés Francisco Corral Pico, secretario do Concello das Pontes de García Rodríguez, e Antonia Ocampo, estudou o bacharelato na Coruña. Emigrou a Cuba e retornou a principios dos anos trinta. En principio fixo propaganda a favor de Leandro Pita Romero, pero posto a mal con el, pasouse á dereita. Foi nomeado representante da Sociedad de Autores de España nas Pontes de García Rodríguez en 1933. Secretario do Comité Radical das Pontes, foi detido polo alcalde das Pontes en setembro de 1933, pero liberado ao día seguinte por orde do gobernador civil. Aprobou os exames para secretarios de xulgados municipais en maio de 1935. Dende decembro de 1935 militou na Falange. Foi secretario accidental do xulgado municipal das Pontes de 1936 a 1940.
No golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 era xefe de Falange das Pontes e estivo implicado na represión. Foi un dos responsables do masacre de Manuel Ramos Fernández, a súa muller Juana Ferreiro Rodríguez e dous dos seus fillos, Manuel e José o 22 de agosto de 1936. O 23 de outubro á fronte dunha partida de milicianos integrada por Francisco Bellas Rivero e José Seoane López Avelino asasinou ao esmoleiro Avelino López. En 1937 a Falange instruíulle expediente por impoñer multas arbitrarias e estivo preso un mes no cuartel de Falange da Coruña. Foi sancionado pola Delegación de Orde Público da Coruña con 100 pesetas en 1937 por "no saludar a las banderas nacional y de Falange, contestando a la Guardia civil en tonos airados e irrespetuosos al ser invitado a ello". Entre xullo e outubro de 1937 foi soldado da setima bandeira de FET y de las JONS e combateu na fronte de Asturias. Foi nomeado alcalde das Pontes en xullo de 1940, cesando no cargo en maio de 1941. En agosto dese ano desmpeñou o cargo de secretario accidental do Concello das Pontes. En outubro de 1941 abríronlle un proceso xudicial polo homicidio de Manuel Ramos e a súa familia, que finalmente foi sobresido. Foi expulsado de FET y de las JONS "por cometer actos denigrantes para la camisa azul" a finais de outubro de 1941.
Vida persoal
Casou con María Villasuso Romero e foi pai de Valentín, María Luisa, Andrés, Otilia, Adolfo, Armando, María Elena e Pilar Corral Villasuso.
Aferente
En Neuroloxía chámanse aferentes (do latín affere, “levar, alimentar”) a aquelas extensións de células nerviosas polas que flúen os sinais a unha determinada zona. As neuronas aferentes (tamén coñecidas como neuronas sensoriais ou receptoras) conducen os impulsos nerviosos da periferia (órgano receptor) ao centro. Este termo tamén se emprega para describir as conexións relativas entre estruturas. As neuronas aferentes comunícanse con interneuronas especializadas. A actividade de sentido oposto denomínase eferente.
Este termo xeral segundo a dirección do sinal pódese utilizar para diferentes estruturas en diferentes niveis:
As aferentes somáticas (do grego soma "corpo") transmiten información da parede corporal e pertencen ao sistema nervioso somático. Aquí distínguese entre aferentes somáticas xerais (en inglés General Somatic Aferent, GSA) e aferentes somáticas especiais (SSA, do inglés Special Somatic Aferent). O GSA inclúe todas as vías da percepción háptica (sensación táctil, termocepción, percepción da dor, propiocepción), o SSA as vías do sentido da vista, o oído e o equilibrio.
As aferentes viscerais (do latín viscera "entrañas") son as do sistema nervioso vexetativo e transmiten información desde os órganos internos até o sistema nervioso central. Tamén aquí se distingue ás veces entre xeral (GVA) e especial (SVA). Os GVA conducen sensacións de dor, estímulos químicos e mecánicos desde os órganos ata o cerebro, os SVA conducen as percepcións do olfacto e do gusto.
Etimoloxía
O termo aferente deriva do participio latino aferentem ( af  - =  ad  -: a +  ferre : levar), que significa "levar". Ad e  ex  proporcionan unha regra mnemotécnica sinxela en inglés para lembrar os significados de "aferente" e "eferente":  arrives (chega)  e  exits (sae). En galego, a regra podería manterse cos verbos antónimos arribar e exir.
Aferentes ao SNC
A totalidade de todas as fibras nerviosas entran no sistema nervioso central desde a periferia e nesta dirección os sinais do SNC dos receptores ou dos órganos sensoriais tamén se denominan aferentes. Como as neuronas aferentes, as células nerviosas implicadas son cada unha parte dun sistema aferente, polo que as aferentes das primeiras neuronas aferentes dunha cadea de neuronas tamén se denominan aferentes primarias. Nalgunhas linguas distínguese con diferentes termos entre aferentes de non vertebrados, vertebrados e primates ou humanos.
Moeda Tokugawa
Historia
O sistema monetario Tokugawa estableceuse logo dun período en que o Xapón se servía das moedas de bronce chinesas, ao carecer dun sistema propio. As cuñaxes Tokugawa duraron máis de dous séculos e terminaron cos acontecementos da guerra Boshin e o establecemento da Restauración Meiji. No entanto, segue a discutirse acerca da entidade das moedas de metais preciosos, xa que non era o poder Tokugawa o que emitía as moedas de ouro e de prata, senón organizacións privadas propiedade de comerciantes. ligazón=https://en.wikipedia.org/wiki/Ficheiro:Tensho-hishi-obankin.jpg|miniatura|250x250px|Un ōban (天正大判) da era Tenshō, emitido en [[1588 por Toyotomi Hideyoshi (1585-1592). ]] O primeiro intento de crear unha nova moeda fora obra de Toyotomi Hideyoshi (1585-1592), quen instaurara xa en 1558 o ōban, unha gran placa ovalada de ouro que se utilizou durante a era Tenshō.
O material para a produción destas moedas procedía das minas de ouro e de prata de todo o Xapón. Para iso, abríronse e explotáronse novas minas de ouro, como saas de Sado e de Toi, na península de Izu.
Desvalorizacións e revalorizacións
Nun principio, a moeda utilizouse esencialmente no comercio internacional, para pagar as importacións de artigos de luxo procedentes da China, como a seda. Ao escasearen o ouro e a prata, e tamén porque o Goberno era deficitario, o contido de ouro das moedas se reduciuse en senllas reformas monetarias, en 1695 e en 1706-1711, para xerar máis ingresos por señoreaxe —é dicir, a diferenza entre o valor nominal das moedas e o custo da súa produción—, pero co efecto secundario de crear tamén inflación.
A principios do século XVIII, o Xapón empezou a restrinxir a exportación de moeda de metais preciosos, xa que esta se consideraba unha perda para o país. En 1715, Arai Hakuseki impuxo unha prohibición á exportación de especies monetarias. Fomentouse a política de substitución de importacións no comercio, mais aínda así esta seguiu a ser limitada, por mor da política de pechamento, o Sakoku. Por suxestión de Arai Hakuseki, o Goberno aumentou o contido de ouro e de prata na moeda en 1714-1715, mais esta vez xurdiu como consecuencia unha deflación paralizante. En 1736, o Xapón abandonou esta política e volveu a aumentar a masa monetaria, coa conseguinte estabilidade de prezos durante os 80 anos seguintes.
A principios do século XIX, os problemas orzamentarios derivados dos desastres naturais e dos grandes gastos da Administración Tokugawa levaron o Goberno a aumentar a masa monetaria e a señoreaxe asociada a ela. De 1818 a 1829 a masa monetaria aumentou un 60 %, e de 1832 a 1837 un 20 %. Novamente, isto conduciu a unha grave inflación, xa que os prezos case se duplicaron.
O sistema monetario
miniatura|261x261px|O [[ōban (大判) era o valor máis alto (10 ryō). Este corresponde á era Genroku (1688-1704). ]] O sistema monetario Tokugawa funcionaba segundo un triplo padrón monetario, utilizando moedas de ouro, de prata e de bronce, cada unha cos seus propios valores faciais e as súas propias denominacións. Os sistema funcionaba por múltiplos de 4, e as moedas valorábanse segundo o ryō, como unidade ponderal e monetaria de conta. Un ryō valía 4 bu, ou ben 16 shu, ou 4.000 mon (unha moeda de bronce de escaso valor).
Ōban
O ōban (大判) era unha moeda-placa de ouro de gran tamaño, equivalente a 10 ryō ou 10 koban (小判). Inicialmente tiña un peso duns 165 gramos e unhas dimensións aproximadas de 15 x 10 centímetros.
Koban
miniatura|287x287px|Exemplar de [[koban da era Keichō (1601-1695).]] O koban (小判) era unha moeda-placa de ouro ovoide regular, equivalente a un ryō. O koban inicial, correspondente á era Keichō e cuñado a partir de 1601, tiña un peso de 18,20 gramos. O koban da era Sado, de 1714, tiña o mesmo peso e estaba fabricado cunha aliaxe habitualmente de 85,69 % de ouro e 14,25 % de prata.
Nibuban e ichibuban
O nibuban (二分判) valía medio koban e era unha moeda de ouro de forma rectangular.
O ichibuban (一分判) podía ser de prata ou de ouro; neste último caso equivalía a un cuarto de koban. O ichibuban de ouro de 1714 pesaba 4,5 gramos e estaba composto por un 85,6 % de ouro e un 14,2 % de prata. O ichibuban de prata de 1837 a 1854, chamado Tenpō Ichibugin ( 天保一分銀, "vello ichibuban"), pesaba 8,66 gramos, cunha aliaxe de 0,21 % de ouro e 98,86 % de prata.
Nishuban e isshuban
Posteriormente utilizáronse o nishuban (二朱判) e o isshuban (一朱判) moedas dos valores nominais máis baixos dentro das de ouro e de prata, antes de chegar ás moedas de bronce.
De 1853 a 1865, o isshuban de prata (chamado Kaei Isshugin, 嘉永一朱銀) pesaba 1,88 gramos e estaba cuñado nunha aliaxe do 1,7 % de ouro, o 98,7 % de prata e o 1,12 % de cobre.
Kan'ei tsūhō
miniatura|240x240px|Kan'ei Tsūhō de [[bronce co valor nominal de 4 mon. ]] No relativo ás emisións en cobre, a moeda kan'ei tsūhō (寛永通宝) veu substituír en 1636 as moedas chinesas que estiveran en circulación no Xapón, así como as que se cuñaban de xeito privado, e converteuse na moeda de cobre de curso legal no país. Inicialmente, o Goberno do shogunato Tokugawa encargou a cuñaxe destas moedas ás casas de moeda de cobre de todo o país, con licenzas de duración determinada.
Isto puxo fin a máis de catro séculos durante os cales as moedas de cobre chinesas, obtidas a través do comercio ou da pirataría, constituíran a moeda principal do Xapón.
Tenpō tsūhō
Isto foi seguido máis tarde polo Dominio de Satsuma, que emitiu unha moeda de 100 mon propia en 1862 aparentemente para dotar de moeda o Reino de Ryukyu, cando en realidade o facía para impulsar a súa propia economía. Estas moedas, ryūkyū tsūhō (琉球通寳), acabaron circulando tamén noutras provincias.
Fin do sistema
A partir de 1772, as moedas de prata tiñan unha denominación ou outra en función do seu valor en ouro, e na súa aliaxe había bastante menos prata que a suposta polo seu valor nominal, para cubrir os gastos da cuñaxe, práctica esta coñecida como diñeiro fiduciario, que é a característica da moeda actual. Esta técnica introduciuse posteriormente en Inglaterra, en 1816, coa adopción do padrón ouro pleno. Aos tipos de mercado de 1858, 10 unidades de prata podían trocarse por unha unidade de ouro en peso, en tanto que o valor nominal das unidades de prata só era convertible a razón de 5 a 1. Isto permitiu un aumento da circulación monetaria sen utilización real de máis metais nobres, e proporcionou grandes beneficios por señoreaxe ao Estado.
miniatura|240x240px|Caixa para o transporte de moedas de koban, coñecida como Senryōbako, ("caixa de 1.000 ryō"), utilizada na [[exportación destas moedas.]]
As relacións entre a prata e o ouro eran moi diferentes a nivel mundial, e o ouro valorábase xeralmente moito máis que a prata, cunha relación de 15 ou 16 a 1 en peso. Esta diferenza motivou que os estranxeiros trouxesen prata ao Xapón para a cambiar por ouro, cunha taxa moi rendible.
En 1858, os países occidentais, sinaladamente os Estados Unidos, Francia e Gran Bretaña, impuxeron mediante unha serie de tratados desiguais de "amizade e comercio" o libre comercio, o libre fluxo monetario e as taxas alfandegueiras moi baixas, arrebatándolle de facto ao Xapón o control das súas divisas. Deste xeito levantouse o embargo á exportación de metais preciosos de 1715:
ligazón=https://en.wikipedia.org/wiki/Ficheiro:Keicho_koban_1601_1695_vs_Manen_koban_1860_1867.jpg|miniatura|240x240px|Relación entre o tamaño dun koban da era Keichō (cuñado [[Circa|ca. 1601-1695) e outro da Man'en (ca. 1860-1867), no que se aprecia a gran redución do peso de ouro desta moeda.]]
Esta situación creou unha saída masiva de ouro do Xapón, xa que os estranxeiros se apresuraron a cambiar a súa prata por moedas xaponesas fiduciarias de prata e novamente cambialas por ouro, o que lle daba un beneficio do 200 % á transacción. Xa que logo, en 1860 saíron do país uns catro millóns de ryō, é dicir, unhas 70 toneladas de ouro, o que acabou por destruír efectivamente o sistema de padrón ouro do Xapón e obrigou a que o país volvese ao sistema baseado no peso, con taxas internacionais. O Goberno, en cambio, respondeu ás crises rebaixando o contido de ouro das súas moedas en dous terzos, para igualar as relacións de cambio estranxeiras entre o ouro e a prata.
Como consecuencia, o Estado xaponés perdeu a principal fonte de beneficios pola señoreaxe da moeda e viuse obrigado a emitir papel moeda sen garantía ningunha, o que provocou unha grande inflación. Esta foi unha das principais causas de descontento durante o período Bakumatsu, e unha das causas da desaparición do shogunato Tokugawa.
Outras moedas
Malia a firme vontade de Tokugawa Ieyasu de unificar a moeda, seguían a existir algunhas excepcións, consistentes en emisións de carácter local:
Orator F. Cook
Orator F. Cook, nado o 28 de maio de 1867 en Clyde, Nova York, e finado o 23 de abril de 1949 en Lanham, Maryland, foi un botánico, entomólogo e agrónomo estadounidense, coñecido polo seu traballo sobre o cultivo de algodón e da obtención do caucho, e por acuñar o termo "especiación" para describir o proceso polo cal xorden novas especies a partir das existentes.
Publicou preto de 400 artigos sobre temas como a xenética, a evolución, a socioloxía, a xeografía e a antropoloxía.
Primeiros anos e educación
Cook naceu en Clyde, Nova York en 1867, fillo de Orator Fuller e Eliza (de solteira Hookway) Cook. O seu pai era un canteiro de Inglaterra que emigrara en 1855. Orator Jr. creceu en Clyde, ensinou bioloxía durante dous anos antes de ingresar na universidade e graduouse na Universidade de Syracuse cun B.A. en 1890. Despois traballou alí, ao ano seguinte, como profesor de bioloxía.
Carreira
Cook tamén estudou os miriápodos (milpés, cempés e similiares), describindo máis de 100 especies e producindo máis de 50 publicacións. En 1922, Cook e o seu colega Harold Loomis describiron unha especie de milpés con máis patas que calquera outro organismo coñecido na Terra: Illacme plenipes. que posúe até 750 patas.
Cook foi membro da Asociación Americana para o Avance da Ciencia, da Asociación Xenética Americana, da Sociedade Botánica de América, da Asociación de Xeógrafos Americanos, da Academia de Ciencias de Washington, así como do Cosmos Club, un club social privado de Washington D.C.
Vida familiar
En 1892 Cook casou coa botánica Alice Carter, coa que tivo dous fillos e dúas fillas. O seu fillo Robert Carter Cook foi un destacado xenetista.
Castelo, Magazos, Viveiro
Castelo é un lugar da parroquia de Magazos, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Cúpula (homónimos)
A palabra cúpula pode referirse a:
Brit Awards
miniatura|313x313px|Entrada do Earls Court en Londres na cerimonia dos Brit Awards de 2008 Os BRIT Awards son os premios anuais para a música popular entregados pola British Phonographic Industry. O nome foi orixinalmente unha abreviatura de "British", "Britain", ou "Britannia" (nos seus primeiros anos estiveron esponsorizados polo Britannia Music Club), pero posteriormente converteuse nun acrónimo para British Record Industry Trusts Show. Ademais, unha cerimonia equivalente para música clásica, chamada Classic BRIT Awards, celébrase no mes de maio. Robbie Williams é o artista que gañou máis BRIT Awards, 13 como artista en solitario e outros 5 como parte de Take That.
Os premios foron entregados por vez primeira en 1977 e dende 1982 celébrase un evento anual amparado pola asociación comercial da industria fonográfica británica, a BPI. En 1989 os premios foron renomeados como The BRIT Awards. Mastercard é o principal patrocinador do evento. Como principais premios musicais do Reino Unido, a gala dos BRIT Awards contaron con algúns dos momentos máis destacables da cultura popular británica, como a derradeira aparición pública de Freddie Mercury, a protesta de Jarvis Cocker contra Michael Jackson, o pico do enfrontamento entre Oasis e Blur, o vestido da Union Jack levado por Geri Halliwell das Spice Girls, e o lanzamento dun caldeiro de auga xeada por parte dun membro de Chumbawamba ao entón vice primeiro ministro John Prescott. Eses momentos tiveron lugar nos anos 90, cando a cerimonia tiña a reputación de ser "un pouco caótica, impredicible e, por momentos, anárquica" cun criticismo que foi decaíndo dende entón e “evolucionou cara a un asunto máis puído e saneado".
A estatuíña dos BRIT Award que se lles entrega aos gañadores representa a Britannia, a personificación feminina de Gran Bretaña. Dende 2011 a estatuíña ten sido redeseñada con regularidade por algúns dos deseñadores, estilistas e artistas británicos máis coñecidos, como Vivienne Westwood, Damien Hirst, Tracey Emin, Peter Blake, Zaha Hadid, Anish Kapoor e David Adjaye. En 1992 The KLF abriu a cerimonia e convidou á banda de metal extremo Extreme Noise Terror ao escenario, que subiu equipada con lanzachamas e disparou balas de fogueo con metralladoras sobre a multitude. O grupo enviou unha ovella morta á festa celebrada despois da gala, e despois enterrou a súa estatuíña en Stonehenge para escenificar o seu aborrecemento pola industria musical.
Bandeira de Crimea
A bandeira de Crimea (en Флаг Крыма; en Прапор Криму; en Qırım bayrağı / Къырым байрагъы) é a bandeira da República Autónoma de Crimea de Ucraína, e da República de Crimea reclamada por Rusia. A bandeira foi adoptada oficialmente o 24 de setembro de 1992 como bandeira da República Autónoma de Crimea, readoptada o 21 de abril de 1999, despois reaprobada o 4 de xuño de 2014 como bandeira da República de Crimea, anexada pola Federación Rusa.
A bandeira é unha tribanda, con raias horizontais en azul-branco-vermello. A franxa azul está situada no bordo superior e ten 1/6 do ancho da bandeira. A franxa branca é a máis grande das tres e ten 2/3 do ancho da bandeira, e a franxa vermella está situada no bordo inferior e ten 1/6 do ancho da bandeira.
Cando se ondea verticalmente, a franxa azul da bandeira debe estar á esquerda, o campo branco no centro e a franxa vermella á dereita. A lonxitude da bandeira é o dobre da súa anchura.
Bandeiras étnicas dos tártaros de Crimea
miniatura|210px|dereita|Bandeira do pobo tártaro de Crimea (Qırımtatar bayrağı / Къырымтатар байрагъы ou Kök bayraq / Кёк байракъ). Durante a formación da efémera República Popular de Crimea do tártaros de Crimea en 1917, a bandeira usada foi a azul ceo cun tamğa dourado, coñecida como Kök Bayraq ou "bandeira azul". Utilizouse unha bandeira de cor verde con fins relixiosos e a bandeira de cor vermella como bandeira militar dos tártaros. Dende 1991, a versión azul ceo é a usada como bandeira étnica dos tártaros de Crimea.
Triángulo escaleno
miniatura| Un triángulo escaleno Un triángulo é escaleno cando ten tres lados de diferente lonxitude.
Os tres ángulos internos dun triángulo escaleno son sempre diferentes.
Un triángulo escaleno é a forma máis xeral dun triángulo, polo que as consideracións que se poden facer sobre este tipo de triángulos son as que se poden facer sobre os triángulos en xeral.
Un triángulo é un polígono pechado con tres segmentos. Cada un destes segmentos que forman o polígono é un lado do triángulo e o punto onde se cortan dous lados é un vértice. Os vértices noméanse con maiúscula no sentido antihorario: A, B, C. Os lados noméanse cunha letra minúscula igual á do vértice oposto: a, b, c. Os ángulos noméanse cunha letra grega na mesma orde que os vértices:
Os lados pódense denominar polos dous vértices que o delimitan:
Chousela, Magazos, Viveiro
Chousela é un lugar da parroquia de Magazos, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Triángulo escaleno
Os ángulos pódense nomear tamén pola letra do vértice:
Un triángulo escaleno segundo os seus ángulos pode ser acutángulo (con todos os ángulos agudos), rectángulo ou obtusángulo (que ten un ángulo obtuso).
O Coto, Magazos, Viveiro
O Coto é un lugar da parroquia de Magazos, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
A Cruz, Magazos, Viveiro
A Cruz é un lugar da parroquia de Magazos, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Fondón, Magazos, Viveiro
Fondón é un lugar da parroquia de Magazos, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
María Sande
Traxectoria
Diplomada en Graduado Social. Ocupou cargos directivos na empresa privada. Colaborou nas exposicións Homenaxe ao 25 Aniversario do Estatuto de Autonomía de 1981, 70 Aniversario do Estatuto de Autonomía de 1936 (2006) e Camiños de Paz. Recibiu o I Premio de Investigación Histórica da Comunidade Autónoma de Galicia organizado pola asociación Promuévete en 2012.
The Blacklist
The Blacklist (en galego, A Lista Negra) é unha serie de televisión estadounidense creada por Jon Bokenkamp e emitida dende o 23 de setembro de 2013 na NBC e simultaneamente no Canadá na rede Global (Citytv para a quinta tempada). A serie tivo unha boa acollida por parte da crítica, que particularmente felicitou a actuación de James Spader. The Blacklist tivo boas audiencias, mais sobre todo rexistra importantes resultados grazas á súa audiencia diferida. A serie chegoou aos 100 episodios co episodio 11 da quinta tempada.
A serie comezou a súa sétima tempada o 4 de outubro de 2019. O 20 de febreiro de 2020, NBC anunciou que ía encargar a oitava tempada.
Sinopse
A serie, que está ambientada principalmente en Washington, conta a historia dun ex-oficial da Mariña dos Estados Unidos, Raymond "Red" Reddington, que se converteu nun gran criminal, e que se rende voluntariamente ao FBI na súa sede. Despois de converterse nun dos criminais máis buscados polo FBI e estar fuxido durante décadas, dille ao FBI que ten unha lista dos criminais máis perigosos do mundo que recompilou ao longo dos anos e que está a piques de informar sobre as súas operacións a cambio de inmunidade.
Non obstante, a súa única condición é que só traballará coa axente Elizabeth Keen, unha rapaza recentemente recrutada polo FBI. Os misterios da vida de Reddington e Liz, así como o seu interese por ela, vanse revelando progresivamente a medida que a serie avanza. Reddington, como consecuencia dos seus negocios criminais durante as dúas últimas décadas, fixera unha lista dos delincuentes e terroristas que el cre que non son trazables polo FBI porque descoñecen a súa existencia. Esa lista é a que dá título á serie, The Blacklist. En cada episodio, presenta a un deses delincuentes e por medio de información e pistas, axuda ao equipo do FBI a seguilo e capturalo.
Produción
Despois de mostrar a presentación do piloto en Comic-Con, os produtores revelaron que a fonte de inspiración da serie proviña da captura de Whitey Bulger, que foi a fonte de inspiración de Raymond Reddington. O proxecto presentouse a NBC en agosto de 2012, que mercou os dereitos de Sony Pictures Television.
Cúpula (botánica)
miniatura|170px|"Ourizo" de [[Castanea sativa mostrando dúas sementes (castañas).]]
En botánica, o termo cúpula pode referirse a:
The Blacklist
Produción
O 22 de xaneiro de 2013, NBC encargou o piloto, e despois a serie o 10 de maio de 2013, e asignoulle dous días despois a franxa horaria desde o luns ás 22h para caer. Cando o piloto da serie é probado por NBC por un panel de espectadores, na primavera de 2013 obtén os mellores rendementos cualitativos rexistrados pola rede no transcurso destes últimos dez anos, segundo comentaron á prensa os responsables da cadea.
O 4 de outubro de 2013, tralas boas audicións dos dous primeiros episodios, NBC encargou nove episodios adicionais, levando a tempada a 22 episodios.
O 3 de decembro de 2013, NBC renovou a serie por segunda tempada.
O 5 de febreiro de 2015, a serie renóvase por unha terceira tempada, chegando a 23 os episodios.
O 7 de decembro de 2015, NBC renovou a serie por unha cuarta tempada.
O 11 de maio de 2017, NBC renovou a serie por unha quinta tempada.
O 14 de maio de 2017, NBC anunciou o regreso da tempada 2017/2018. A serie emitiuse dende o mércores á noite ás oito da tarde antes da unidade especial de Nova York e o 17 de xaneiro de 2018, a serie emitiu o seu décimo cuarto episodio e ese é tamén o número da lista de Reddington.
Localización
Aínda que a tramas está situada principalmente en Washington D. C., a serie foi filmada en Nova York e arredores, sobre todo na área de Long Beach.
Ourao, Magazos, Viveiro
Ourao é un lugar da parroquia de Magazos, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Panela, Magazos, Viveiro
Panela é un lugar da parroquia de Magazos, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Ganglio espiñal
Anatomía
Os axóns das neuronas do ganglio da raíz dorsal coñécense como axóns aferentes, é dicir, transmiten impulsos nerviosos desde a periferia ao sistema nervioso central (SNC) e son xeralmente impulsos que transportan información sensorial. Estas neuronas aferentes son neuronas pseudounipolares, é dicir, posúen un único axón con dúas ramas, unha distal que trae información dun órgano sensorial, conectada coas dendritas, e outra proximal que actúa como un propio axón, transportando a información cara ó SNC.
A diferenza da maioría das neuronas do SNC, un potencial de acción que se orixina do proceso distal dunha neurona espiñal pasa por alto o corpo celular e continúa propagándose ao longo do proceso proximal até chegar á sinapse do corno posterior da medula espiñal.
Porción distal
As neuronas do ganglio espiñal recollen información sensorial das partes distais do sistema nervioso central. Estes poden orixinarse a partir dunha terminación nerviosa, encapsulada ou non, como o corpúsculo de Meissner ou o corpúsculo de Pacini, que envían información a partir de estímulos como unha caricia ou unha vibración, respectivamente.
Forever + Ever x Infinity
Forever + Ever x Infinity é o décimo álbum de estudio da banda estadounidense de pop punk New Found Glory, publicado o 19 de xuño de 2020 a través do selo Hopeless Records.
O Orxal, Magazos, Viveiro
O Orxal é un lugar da parroquia de Magazos, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Toponimia
O topónimo galego Orxal indica a presenza de orxos.
Patricia McCormick
Patricia Joan Keller McCormick, nada en Seal Beach, California, o 12 de maio de 1930 e finada no Condado de Orange o 7 de marzo de 2023, foi unha saltadora de trampolín que gañou ambos os eventos de salto en dous Xogos Olímpicos, en 1952 e 1956. Gañou o James E. Sullivan Award á mellor atleta afeccionada dos Estados Unidos en 1956, segunda muller que o conseguiu.
Traxectoria
Tralos Xogos Olímpicos fixo xiras de saltos e foi modelo para traxes de baño Catalina. Participou no comité organizador dos Xogos Olímpicos de 1984 e comezou un programa chamado "Pat's Champs", fundación que axuda a motivar a infancia para que soñe ao grande e para que atope xeitos prácticas de obter éxito.
Ao longo da súa carreira gañou tamén catro medallas nos Xogos Panamericanos, entre elas tres de ouro.
Vida persoal
O marido de McCormick, Glenn, foi o seu adestrador, así como doutros medallistas olímpicos en saltos de trampolín. Divorciáronse despois de 24 anos de matrimonio e el faleceu en 1995. Tiveron dous fillos: Tim, nado en 1956, só cinco meses antes de que McCormick gañase dúas medallas nos Xogos de Melbourne, e Kelly (nada en 1960), que gañou dúas medallas (prata e ouro) en saltos de trampolín.
Maryam Palizban
Maryam Palizban (persa: مریم پالیزبان‎), nada en Urmia o 6 de outubro de 1981, é unha actriz e poetisa iraniana.
Traxectoria
Estudou arte dramática na Universidade de Teherán e a Universidade Libre de Berlín. Recibiu varios premios co seu teatro experimental de marionetas.
Johann Christian Brand
Johann Christian Brand, nado o 6 de marzo de 1722 en Viena, e finado o 12 de xuño de 1795 na mesma cidade, foi un pintor austríaco, irmán de Friedrich August Brand e fillo de Christian Hilfgott Brand, tamén pintores.
Traxectoria
De estilo barroco, as súas obras marcan a transición de fins do século XVIII.
Comezou traballando no taller do seu pai e estudou na Academia de Belas Artes de Viena, onde foi profesor logo. De 1751 a 1756 viviu en Hungría e cando volveu a Austria, traballou como pintor da corte.
Glándula de Harder
miniatura|[[Rhineura floridana (réptil anfisbénido); a glándula de Harder está indicada como H. gl. no diagrama B (corte horizontal da cabeza) e C (corte horizontal a través do ollo dereito).]] A glándula de Harder é unha glándula que se encontra na órbita do ollo que aparece en tetrápodos (réptiles, anfibios, aves e mamíferos) que posúen membrana nictitante. Non existe na especie humana.
O Outeiro, Magazos, Viveiro
O Outeiro é un lugar da parroquia de Magazos, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Glándula de Harder
Esta glándula pode ser tubular ou tubuloalveolar composta e o fluído que segrega (mucoso, seroso ou lipídico) varía entre diferentes grupos animais. Nalgúns animais actúa como accesoria da glándula lacrimal, segregando un fluído que facilita o movemento da membrana nictitante. Tamén se propuxo que ten outras funcións, como ser un órgano fotoprotector, un lugar para a resposta inmune, unha fonte de lípidos termorregulatorios, unha fonte de feromonas, un lugar de osmorregulación, entre outras. En mamíferos, esta glándula segrega unha substancia oleosa usada para coidar o pelame. A presenza ou ausencia do espazo desta glándula é unha das pistas que usan os paleontólogos para determinar cando evolucionou o pelame nos antepasados dos mamíferos.
O Outeiro, Magazos, Viveiro
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Glándula de Harder
A glándula de Harder foi descrita por primeira vez en 1694 polo anatomista suízo Johann Jacob Harder (1656–1711), o cal documentou os seus descubrimentos nunha publicación titulada Glandula nova lachrymalis una cum ductu excretorio in cervis et damis, ("Unha nova glándula lacrimal cun conduto excretor en cervos e gamos").
Sonome
Amiga de Matsuo Bashō, con quen mantiña unha correspondencia con numerosos haikus considerada hoxe día un tesouro literario.
Autor de nome científico
miniatura|Carl von Linné, pai da taxonomía moderna. En nomenclatura, o autor con nome científico é a persoa ou equipo que describiu, denominou e publicou validamente un taxón. A cita do autor é a referencia ó autor ou autores do taxón e escríbese logo do nome científico do mesmo.
O modo en que se realiza a cita do autor dun determinado nome científico varía segundo se trate de taxóns de plantas, animais ou bacterias, e atópase normalizado, respectivamente, polo Código Internacional de Nomenclatura para algas, fungos e plantas, o Código Internacional de Nomenclatura Zoolóxica e o Código Internacional de Nomenclatura de Bacterias. De feito, no caso dos taxóns de plantas, a cita do autor realízase en forma xeralmente abreviada, mentres que nos casos dos taxóns de animais e de bacterias utilízase o apelido completo do autor.
A continuación detállanse as normas e recomendacións para citar ao autor ou autores de taxóns de plantas, animais e bacterias.
Taxóns de plantas
As regras e recomendacións para citar ao autor ou autores dun taxón de plantas están establecidas no artigo 46 do Código Internacional de Nomenclatura para algas, fungos e plantas, as cales se resumen a continuación:
Pode observarse que a cita do autor realízase tanto para a familia (Rosaceae), como para o xénero (Rosa), a especie (Rosa gallica) ou a variedade (Rosa gallica var. eriostyla). O autor para o nome da familia é Antoine-Laurent de Jussieu, para o nome do xénero e da especie é Carl von Linné e para a variedade é Robert Keller. Todos eses nomes foron convenientemente abreviados segundo se indica na seguinte sección.
Abreviatura do autor
Nos taxóns de plantas, os nomes dos autores cítanse de forma abreviada, de acordo a normas estandarizadas. Richard Kenneth Brummitt e C.E. Powell publicaron no contexto dos estándares TDWG, en 1992, unha nómina das abreviaturas dos autores de nomes científicos de plantas en conformidade coas normas provistas polo Código Internacional de Nomenclatura para algas, fungos e plantas. Tal nómina actualízase continuamente e faise pública nas páxinas web das organizacións denominadas «International Plant Names Index» (IPNI; en galego, Índice internacional de nomes de plantas) e «Index Fungorum » (en galego, « Índice de fungos»). A norma principal en canto á abreviatura do nome do autor dun nome científico dun taxón de plantas é que a abreviatura debe ser abondo longa como para ser distintiva e debería terminar cunha consonante que, no nome completo, precede a unha vogal. As primeiras letras do nome deben probarse sen omisión, pero unha das últimas consoantes pode engadirse de ser necesario. Exemplos:
Taxóns de animais
As normas e recomendacións para citar ao autor ou autores dun taxón de animais atópanse descritas no capítulo 11 do Código Internacional de Nomenclatura Zoolóxica, as cales se detallan a continuación:
Taxóns de bacterias
As normas e recomendacións para citar ao autor ou autores dun taxón de bacterias atópanse descritas na sección 6 do Código Internacional de Nomenclatura de Bacterias.
Anguis graeca
Anguis graeca é unha especie de réptil da orde dos escamosos, familia dos ánguidos e subfamilia dos anguinos, unha das cinco comprendidas dentro do xénero Anguis.