cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gueral de Abaixo, Anfeoz, Cartelle
Mitoloxía
Segundo a lenda, no Outerio das Meigas, ao leste da aldea, realizábanse de noite conxuros de meigas, logo das cales quedaban no lugar cabelos loiros debaixo das pedras.
Festas
O 29 de xuño celébrase a festa de San Pedro, venerado na capela da aldea veciña de Gueral de Arriba, na parroquia do Mundil.
Movemento ameboide
Regulación do movemento ameboide
Os fenómenos de quimiotaxe regulan o movemento. A liberación de substancias quimiotácticas atrae a diversas células, dende concentracións máis baixas cara concentracións máis altas (quimiotaxe positiva). Algunhas substancias exercen o efecto contrario, dirixindo cara as concentracións menores, o fenómeno de quimiotaxe negativa.
La Bombonera
Co nome de La Bombonera son coñecidos os seguintes estadios:
Club Atlético Independiente de Neuquén
O Club Atlético Independiente de Neuquén é un club de fútbol arxentino da cidade de Neuquén. Fundouse en 1921 e compite no Torneo Argentino B.
Aeródromo militar de Santiago de Compostela
miniatura|Dous [[Canadair CL-215T do Exército do Aire estacionados.]]
O aeródromo militar de Santiago de Compostela (código IATA: SCQ, código ICAO: LEST) é un aeródromo militar situado na Lavacolla, a 10 km da capital galega, Santiago de Compostela, a carón do aeroporto da Lavacolla.
Características
Ocupa uns 94 000 m², incluíndo unha plataforma de aparcadoiro de aeronaves de 35 000 m² e diversas instalacións, como a xefatura, aloxamento e tripulacións destacadas, edificio multiusos, hangar de cocheiras e pista polideportiva.
Misión
A súa principal misión é proporcionar apoio loxístico e seguridade ás Unidades Aéreas das Forzas Armadas de España que se despreguen nel, entre as cales están as seguintes:
Permanentemente:
Habitualmente:
Historia
O 29 de xullo de 1935 inaugurouse o campo cun festival aéreo. O 21 de setembro de 1937 chega o primeiro avión regular, pertencente á liña Sevilla-Salamanca-Santiago-Zaragoza, que opera até a finalización da guerra civil.
En 1945 créase a Xefatura do Servizo de Obras do Sector Aéreo de Galicia, a cargo do piloto do "Jesús del Gran Poder", o Tenente Coronel Francisco Iglesias Brage, para acometer as obras de ampliación e mellora. Establécese o destacamento militar.
Entre 1964 e 1967 amplíase a pista N-S até os 2 500 m e constrúese a nova terminal do aeroporto da Lavacolla, quedando a antiga zona só para o Exército do Aire.
En xuño de 1993 fírmase o acordo de transferencia MINISDEF-AENA, no que se contempla, entre outros, o deslinde patrimonial dos actuais terreos. En setembro o antigo Destacamento de Santiago clasifícase como Aeródromo Militar.
En xullo de 1995 o aeródromo clasifícase como aeródromo de Utilización Conxunta, situación na que continúa na actualidade.
Estado Libre Irlandés
O Estado Libre Irlandés (en irlandés: Saorstat Éireann, en inglés: Irish Free State) foi un estado estabelecido entre 1922 e 1937 en Irlanda en virtude do Tratado Angloirlandés, asinado polo goberno británico e os representantes de Irlanda, que comprendía vinte e seis dos trinta e dous condados de Irlanda, sendo un dos estados integrantes da Commonwealth.
O nacemento deste estado puxo fin á coexistencia de Irlanda do Sur, rexión autónoma dependente do Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda, e a República Irlandesa, estado declarado independente unilateralmente nunca recoñecido polos británicos. Do mesmo xeito, o novo goberno do Estado Libre de Irlanda substituíu tanto o Goberno Provisional de Irlanda do Sur como o Goberno da República Irlandesa, que naqueles momentos estaba presidida por William T. Cosgrave.
Antecedentes
A negativa por parte do Sinn Féin de tomar posesión das súas actas de deputado en Londres fixo que se crease na cidade de Dublín o Dáil Éireann, ou Asemblea de Irlanda, e a posterior autoproclamación da República Irlandesa. A pesar desta proclamación, tan só a Unión Soviética recoñeceu este estado, o verdadeiro goberno da illa quedou nas mans da rexión autónoma chamada Irlanda do Sur, xurdida da partición da illa despois da guerra angloirlandesa. Mediante a firma do Tratado Angloirlandés descartouse a constitución dunha república, sendo o novo Estado resultante un dominio parte do Imperio Británico e da Commonwealth, que uniu os gobernos da República Irlandesa e de Irlanda do Sur nun só e centralizado.
O caso de Irlanda do Norte
O Primeiro Ministro de Irlanda do Norte, James Craig, falando para o Parlamento en outubro de 1922, expresou que unha vez pasase o 6 de decembro comezaba o mes para decidir se se unían ou non ao Estado Libre Irlandés. Para Craig era sumamente importante que a decisión se tomase canto antes logo do 6 de decembro. O 7 de decembro de 1922 (un día despois do establecemento do Estado Libre), o Parlamento demostrou sen vacilación a súa posición de non se unir ao Estado Libre Irlandés, facendo a seguinte presentación ao Rei:
O 13 de decembro de 1922, o Primeiro Ministro Craig dirixiuse ao Parlamento comunicándolles que o Rei respondera á súa comunicación. Desta forma o Parlamento de Irlanda do Norte decide non se unir ao novo Estado Libre Irlandés e permanecer xunto ao Reino Unido.
Estruturas gobernamentais
As estruturas do novo Estado Libre Irlandés foron sinaladas no Tratado e na Lei de Constitución do Estado Libre Irlandés. Esta prové para unha monarquía constitucional, cun parlamento de tres niveis, chamado Oireachtas, formado polo Rei e dúas casas: Dáil Éireann (parlamento) e Seanad Éireann (senado). A autoridade executiva era exercida polo Rei, e o exercicio do poder por un gabinete chamado Consello Executivo, presidido por un primeiro ministro chamado Presidente do Consello Executivo.
Disolución
En 1937 Éamon de Valera fixo aprobar unha nova constitución, que no ano 2012 é aínda vixente. Mediante a aprobación da devandita Constitución, aboliuse o cargo de gobernador para crear o cargo de Presidente. O primeiro ministro pasou a denominarse Taoiseach e o parlamento reduciu a 138 escanos os 153 que tiña até o momento. A idea de de Valera era que esta constitución fose válida para toda a illa de Irlanda, aínda que só se aplicou provisionalmente nos 26 condados do Sur. Así mesmo, o gaélico irlandés foi confirmado como lingua cooficial xunto ao inglés, e o catolicismo foi nomeado relixión oficial, aínda que se recoñeceu a liberdade relixiosa e de conciencia. O país pasou a denominarse República de Irlanda.
División de Honra de Rugby
A División de Honra é a primeira división do rugby en España, organizada pola Federación Española de Rugby. No torneo participan os doce mellores equipos do país cun formato de liga a dúas voltas seguida dunha fase final de eliminatorias polo título. A liga disputouse por primeira vez na tempada 1952-53, e de xeito ininterrompido dende a edición 1969-70. Ó longo da súa historia dezaseis clubs teñen acadado o campionato, sendo o Valladolid Rugby Asociación Club o equipo que lidera o palmarés con once títulos de liga. A Unió Esportiva Santboiana, o Club Deportivo Arquitectura, o Club de Rugby El Salvador e o Club de Rugby CRC Pozuelo tamén teñen gañado a liga cinco veces ou máis. Outros clubs salientables pola súa frecuente participación na competición son o Club de Rugby Cisneros, o Getxo Rugby Taldea, o Club de Rugby Ciencias, o Futbol Club Barcelona e o Rugby Club Valencia, todos eles campións con máis de 20 tempadas na máxima competición nacional.
A División de Honra serve como torneo clasificatorio para o resto das competición oficiais. Os doce equipos da liga participan na fase de clasificación para a Copa do Rei. O campión de liga disputa tamén a Supercopa contra o campión de Copa, e a Copa Ibérica contra o campión de Portugal. Durante varios anos a Federación Española de Rugby recibía unha invitación para que un equipo competira na Challenge Cup, a segunda competición europea máis importante a nivel de clubs trala Champions Cup. A federación tiña por costume entregar esa invitación ó campión da liga, aínda que non sempre era aceptada polo club en cuestión por razóns económicas, de xeito que a presenza dalgún club desta liga en competicións continentais non era regular.
A División de Honra é a máxima categoría das ligas de rugby en España. Por debaixo da División de Honra está a División de Honra B, organizada tamén pola Federación Española de Rugby, e por debaixo desta están as diversas ligas rexionais, organizadas por candansúa federación autonómica. Entre tódalas divisións existe un sistema de ascensos e descensos por méritos deportivos. O vixente campión da División de Honra é a Valladolid Rugby Asociación Club.
Renacemento frustrado
Nos anos 60, baixo a presidencia de José María Marín Ocón, renaceu a intención de crear un campionato nacional de liga no que xogaran entre si cada ano tódolos mellores equipos de España. Na tempada 1966-67 tomouse a decisión, elixíronse os equipos participantes (Santboiana e Barcelona de Cataluña, Canoe e Cisneros de Madrid, San Sebastián de Euskadi, Castilla de Valladolid, CADU de Sevilla, e un oitavo participante que tiña que saír dunha eliminatoria entre o BUC de Barcelona e o Boris de Madrid) e mesmo había datas, pero finalmente a liga non se celebrou por non haber acordo na asemblea da federación para financiar os desprazamentos dos equipos.
Establécese a Liga Nacional
Foi finalmente a finais dos anos 60, xa con Florencio Noriega Ruiz como presidente da federación, cando a Liga Nacional de Rugby naceu. Na tempada 1968-69 creouse un torneo clasificatorio de dez equipos, divididos en dous grupos xeográficos, que tiña dous obxectivos: os equipos gañadores de cada sector xogarían a final da Copa do Xeneralísimo desa tempada 68-69, e os tres mellores equipos de cada sector xogarían na primeira edición oficial da nova liga na tempada 1969-70. Así quedaron os dous sectores do torneo clasificatorio:
Deste xeito determinouse cales eran os seis equipos que participarían na primeira edición da nova Liga Nacional de Rugby na tempada 1969-70, que se disputou sen complicacións cun formato de dúas voltas e todos contra todos ó longo de dez xornadas, saíndo campión o Club Atlético San Sebastián e subcampión o Futbol Club Barcelona.
Catro campións
Durante os anos 70 o formato da liga non padeceu trocos salientables non sendo polas ampliacións no número de equipos participantes de seis a oito en 1970, e de oito a dez en 1972, que comportaban unha ampliación tamén no número de xornadas. Foron anos de dominio total por parte dos equipos madrileños. Os títulos de liga enchían a vitrinas de Canoe (3), Arquitectura (3) e Cisneros (1). Foi en 1978 cando se levou a cabo un troco de grande importancia. Tralo segundo título do At. San Sebastián a Federación tomou a decisión de deixar de subvencionar os desprazamentos dos equipos, e modificou o formato do campionato de liga pasando este de estar feito por un grupo único a contar con catro grupos territoriais (para reducir viaxes), con oito equipos por grupo, de xeito que a liga pasou de súpeto de dez equipos na tempada 1977-78 a trinta e dous equipos na tempada 1978-79. Esta medida causou moitos problemas, sobre todo porque no grupo Sur, que estaba composto por equipos andaluces, as choivas do inverno impediron que se celebrasen os partidos con normalidade polos estragos nos campos, e a acumulación de encontros adiados levou á Federación a tomar a decisión de dar por finalizada a competición antes de que se puidese determinar cal era o equipo campión, proclamando vencedores de liga ós catro equipos que remataron na primeira posición de cada grupo: Club Atlético San Sebastián no Grupo Norte, CAU Madrid no Grupo Centro, Rugby Club Cornellà no Grupo Levante e Club Amigos del Rugby no Grupo Sur.
O formato de catro grupos territoriais perdurou tres tempadas mais, saíndo campións o CAU Madrid (1) e o CD Arquitectura (2), e demostrando por diversos motivos non ser un sistema adecuado de competición, de xeito que a edición 1981-82 foi a derradeira que se disputou con esta estrutura.
Nace a División de Honra
En 1981 os malos resultados da selección española e os problemas da Liga Nacional provocaron que dimitira o presidente da Federación Javier Cortázar Cano e ocupou o seu posto Alberto Pico Marín. Na asemblea de xuño de 1982 tomouse a decisión de comezar a partir de cero no que atinxía ás competicións de liga e copa. O novo torneo chamouse División de Honra, e os oito equipos participantes saíron das competicións rexionais de Cataluña (2), Madrid (2), Euskadi (2) e Valencia (2), sen importar o papel desempeñado polos equipos na anterior tempada da Liga Nacional. A nova liga disputouse na segunda metade da tempada, e tivo só sete xornadas, saíndo campión o Rugby Club Valencia. Na seguinte tempada o número de equipos medrou de oito a dez por vía dos ascensos deportivos, e na seguinte a liga pasou dunha volta a dúas, e de nove xornadas a dezaoito. Posteriormente o número de equipos medrou novamente de dez a doce, e o número de xornadas de dezaoito a vinte e dúas, manténdose estable o formato de competición. Durante eses anos dominaron o torneo o CD Arquitectura madrileño e a UE Santboiana catalá con tres títulos cada un, gañou unha liga tamén o CR Cisneros e apareceu por primeira vez no palmarés un futuro dominador do rugby español como o CR El Salvador de Valladolid.
Sistema de competición
A División de Honra conta cun total de doce equipos, polo que cada equipo xoga un total de vinte e dous encontros durante a tempada regular, once como local e once como visitante. De seguido, os seis primeiros equipos da táboa disputan as eliminatorias polo título, que consisten de dous encontros de cuartos de final, dous de semifinais, e unha final.
O último equipo da táboa descende de categoría, mentres que o penúltimo ten que xogar unha eliminatoria de promoción fronte a un equipo da División de Honra B, que é a segunda división do rugby nacional.
Títulos por club
A seguinte táboa amosa os 16 clubs que teñen acadado o título de liga. Débese ter en conta que en 1979 non se puido rematar o campionato como estaba planeado e a FER proclamou campións a catro equipos. Tamén se debe ter en conta que o CRC gañou un título de liga como tal, e anteriormente gañou catro títulos como sección de rugby do Real Canoe.
Copa Presidente do Goberno
O campión do torneo de liga acada a "Copa Presidente do Goberno" en depósito, pois para tela en propiedade é preciso gañar a liga durante tres anos seguidos ou cinco alternos. Cada vez que un club acada o trofeo en propiedade, ponse un novo en xogo. Tan só cinco clubs obtiveron a "Copa Presidente do Goberno" en propiedade:
Clasificación histórica
Ó longo da historia da liga nacional de rugby houbo diversos sistemas de puntuación moi diferentes entre eles, e facer unha clasificación histórica que amose fielmente o desempeño dos equipos é complexo. Nas seguintes dúas táboas aparecen os 10 mellores equipos da historia do campionato atendendo ó número de encontros gañados e ó número de primeiros, segundos e terceiros postos finais.
Clubs participantes na División de Honra
Nas tempadas 1978/79, 1979/80, 1980/81 e 1981/82, o formato do torneo deixou de ser o habitual dunha liga regular, pasando o formato a constar de 4 grupos de ata 8 equipos cada un, cuxos campións se disputaban o campionato ó remate da tempada nunha liguiña de 4 equipos.
Na tempada 1978/79 non se chegou a disputar o título entre os 4 equipos campións dos seus grupos, por iso a Federación Española de Rugby acabou concedendo o título compartido entre Atlético San Sebastián, Cornellà RC, CAU Madrid e Amigos del Rugby.
No caso dalgúns clubs como o CRC, o VRAC, o Alcobendas, o CAR etc, que pasaron por refundacións, fusións ou cambios de nome, considérase a continuidade da estrutura deportiva e humana.
Sacha Guitry
Alexandre-Pierre Georges "Sacha" Guitry, nado en San Petersburgo o 21 de febreiro de 1885 e finado en París o 24 de xullo de 1957, foi un actor, dramaturgo, escenógrafo, director de cinema e guionista cinematográfico francés.
Escribiu máis de cen obras teatrais, moitas das cales adaptou el mesmo ao cine. Actuou en case a totalidade dos seus trinta e tres filmes.
Famoso polo seu humor caústico, abordou todos os xéneros. A maior parte das súas comedias musicais escribiunas para a súa segunda esposa, a actriz e cantante Yvonne Printemps, con quen estivo casado entre 1919 e 1934. Estas comedias musicais proporcionáronlle un grande éxito (como Mozart ou L’amour masqué), así como o sete revistas musicais que fixo co seu amigo o compositor Albert Willemetz.
Inicios
Guitry era fillo do célebre actor cómico Lucien Guitry (1860-1925), moi apreciado na súa época. A súa nai, Renée Delmas (1858–1902), era filla do escritor e xornalista René de Pont-Jest. Mudáranse á capital rusa, onde Lucien dirixiu a compañía do teatro francés, o Théâtre Michel, dende 1882 a 1891. O matrimonio foi breve. Lucien Guitry era un persistente adúltero e a súa esposa iniciou o procedemento de divorcio en 1888. Dous dos seus fillos morreron na infancia (un en 1883 e o outro en 1887); o outro fillo supervivente, Jean (1884–1920) foi actor e xornalista. A asistenta rusa da familia adoitaba a acurtar o nome de Alexandre-Pierre co diminutivo ruso "Sacha", polo que foi coñecido toda a súa vida.
Aprendizaxe en liña
Características principais
Nos anos 2010 tiveron difusión os cursos masivos en liña, MOOC, con titorización por pares, e agrupados en grandes plataformas como Coursera, MiríadaX, EdX, Udemy...
Sacha Guitry
Inicios
Estudou no Lycée Janson de Sailly de París. Guitry foi un alumno mediocre, pero axiña mostrou dotes teatrais, como autor e escenógrafo. Escribía as súas propias obras (con frecuencia, en menos de tres días), dirixíaas e interpretábaas. En 1905 obtivo un grande éxito con Nono.
Aprendizaxe en liña
Vantaxes
Flexibiidade. Accesibilidade. Autoxestión do tempo. Ubicuidade. Ecofriendly.
Sacha Guitry
Inicios
Non obstante, en 1907, sufriu un sonoro fracaso coa súa obra La Clef, o que desanimou enormemente a Sacha Guitry. O apoio do seu grande amigo o escritor Octave Mirbeau foi moi importante para que Guitry perseverase na súa carreira teatral. Guitry solicitou a Mirbeau un prólogo para a súa obra Petite Hollande (1908) e, máis tarde, dedicoulle a obra Un sujet de roman, estreada o 4 de xaneiro de 1924, co seu pai Lucien Guitry como protagonista no papel de Mirbeau. Sarah Bernhardt tamén debería participar nesa estrea, no papel de Alice Regnault (esposa de Mirbeau), mais faleceu antes da primeira representación.
Guerreidos
miniatura|300px|Eucinostomus sp Os Guerreidos (Gerreidae) son unha familia de peixes incluída na orde dos Perciformes. Están distribuídos por mares tropicais e ocasionalmente en estuarios, rara vez en auga doce.
Aprendizaxe en liña
Vantaxes
Na aprendizaxe en liña o alumno ten a posibilidade de fraccionar os contidos que ten á súa disposición, de modo que tamén pode decidir o tempo de dedicación á materia que máis lle conveña. Esta opción supón unha vantaxe a nivel persoal que irá en función da capacidade de cada alumno para xestionar o seu propio tempo.
Santana Motor
Santana Motor S.A. foi unha fábrica de automóbiles situada en Linares (Xaén). Tratábase da única empresa do sector 100% con capital español.
Aprendizaxe en liña
Vantaxes
Cabe destacar que a existencia dun soporte multimedia non exclúe a posibilidade de dispoñer de titor, en ocasión puntuais, ao longo da formación.
Santana Motor
Historia
dereita|miniatura|Land Rover Santana Defender Serie II no Irixo.
Aprendizaxe en liña
Vantaxes
As posibilidades de interactuar con outros usuarios a través de Internet - ou de Plataformas de Formación baseadas na Rede - multiplícanse ao mesmo ritmo ao que Internet incrementa a súa presenza a nivel mundial.
Santana Motor
Historia
Orixinalmente creouse en 1956 como a Metalúrgica de Santa Ana para fabricar maquinaria agrícola, pero en 1961 comezou a fabricar baixo licenza os automóbiles todo terreo Land Rover. Fabricou diversos modelos do mesmo, que tiveron unha enorme popularidade entre os agricultores e gandeiros españois. En 1983 Land Rover, debido a problemas económicos, cancelou a súa participación en Santana Motor, polo que a empresa comezou a comercializar versións do Land Rover baixo a marca Santana, como foi o Santana 2500, todo terreo bastante popular en toda a xeografía española durante os anos 80. A chegada ao mercado de novos modelos de todo terreo e unha certa obsolescencia tecnolóxica levou a Santana a buscar alianzas internacionais, que atopou en 1985 na marca xaponesa Suzuki. Dentro do acordo coa mesma fabricáronse modelos tales como o Samurai, o Vitara e o Jimny.
Sacha Guitry
Inicios
Estes catro primeiros filmes de Guitry xa conteñen todo o seu mundo artístico: a súa capacidade de experimentar e xogar cos procedementos fílmicos, a reconstrución de acontecementos históricos ou de biografías de grandes personaxes e adaptacións teatrais. En só tres anos, Guitry dirixiu dez filmes.
Santana Motor
Historia
No ano 2003, Santana desenvolveu un modelo de todo terreo propio, o Santana Aníbal, baseado nos antigos Land Rover, e subministrado a exércitos como o español, o checo e o francés como vehículo todo terreo lixeiro.
Durante 2005, presentou oficialmente os modelos 300 e 350, vehículos todo terreo baseados no Suzuki Vitara, que se deixou de fabricar nas instalacións da multinacional xienense ese mesmo ano. O deseño frontal e traseiro correu a cargo do deseñador italiano Giugiaro.
Sacha Guitry
Inicios
Rodou Ils étaient neuf célibataires (1939), sobre os matrimonios de conveniencia. No filme participaron numerosas vedettes, como Elvire Popesco. A estrea coincidiu co decreto do Goberno que obrigaba os estranxeiros a abandonar Francia. Ao día seguinte, estalou a segunda guerra mundial.
Santana Motor
Historia
O 14 de setembro de 2009 finalizou a produción do Suzuki Jimny, dando tamén por acabada a histórica alianza co grupo xaponés Suzuki. O último acordo entre as dúas multinacionais daba a Santana Motor a posibilidade de fabricar o modelo Jimny baixo marca propia, tras cederlle o xigante xaponés a plataforma de dito modelo.
Sacha Guitry
Segunda guerra mundial
Guitry non abandonou París, senón que permaneceu na cidade durante a ocupación alemá. Durante ese tempo continuou coa súa actividade nos escenarios e no cinema, co propósito de manter vivo o espírito francés naquel tempo. Utilizou as súas influencias para conseguir a liberación de personalidades perseguidas polos nazis (como o escritor Tristan Bernard e a súa esposa). Mesmo chegou a rodar a obra patriótica Le Destin fabuleux de Désirée Clary (estreada en 1942), baseada na vida da amante de Napoleón, Désirée Clary. Tamén estreou durante aquel período Donne-moi tes yeux (1943). Guitry negouse a que as súas obras se representasen neses momentos en Alemaña.
O 23 de agosto de 1944, no momento da liberación de París, poucas horas despois de telefonar a súa amiga Arletty, Guitry foi arrestado por un grupo da resistencia francesa, que lle reprocharon a súa actitude durante a ocupación alemá. Guitry estivo encarcerado durante sesenta días sen que lle chegasen a inculpar por ningún delito concreto. O seu peche parece que foi instigado por rumores infundados propagados por escritores como Pierre Descaves e xornalistas de Le Figaro (que naquel tempo estaba dirixido por Pierre Brisson, gran detractor de Guitry). O xuíz de instrución preguntou en anuncios publicados nos xornais, por dúas veces, que acusacións recaían sobre Guitry, sen obter ningunha resposta convincente. O xuíz arquivou o caso e en 1947 Guitry conseguiu o sobresemento (Guitry asegurou que preferiría un proceso). As súas lembranzas daqueles días de prisión servíronlle posteriormente para recrear a cela que aparece en La Poison (1951, protagonizada por Pauline Carton) e en dúas narracións: Quatre ans d'occupations (sobre o período de 1940 a agosto de 1944) e 60 jours de prison.
Santana Motor
Acordos con outras empresas
En febreiro de 2005, Santana Motor e Construcciones y Auxiliar de Ferrocarriles (CAF) chegaron a un acordo para fabricar na factoría linarense vagóns de trens lixeiros metropolitanos, coñecidos popularmente como metros. Encargouse da fabricación de unidades para o metro de Sevilla.
Aprendizaxe en liña
Desvantaxes
Os beneficios da aprendizaxe en liña como modalidade de aprendizaxe atópanse coas limitacións que moitos usuarios lle achacan como poden ser: - A desorientación na navegación polos contidos do Curso. - A existencia de requisitos técnicos e persoais a ter en conta nalgún curso onde exista son e vídeo, ou no cal se trate algunha temática de tipo técnico. - Dependencia do ancho de banda e a velocidade da Rede en moitos casos. - O uso do Inglés como idioma predominante limita o uso ás persoas que se atopen cómodas neste aspecto.
Santana Motor
Acordos con outras empresas
En outubro de 2005, Santana Motor constitúe con Gamesa unha sociedade localizada en Linares para fabricar compoñentes para a montaxe de equipos de enerxía renovables, concretamente torres de aeroxeradores eólicos.
Guerreidos
Características
Son peixes prateados que presentan unha boca moi protráctil. Liña lateral paralela á base da dorsal.
Aletas dorsal e anal cunha vaíña de escamas na base; dorsal formada por unha parte espiñosa e outra branda; anal con 3-6 espiñas e o resto branda; pectorais longas e algo falciformes; pelvianas cunha espiña longa, anterior; caudal profundamente fendida.
A lonxitude máxima rexistrada é de 35 cm (Gerres filamentosus).
Aliméntanse de invertebrados bentónicos que extraen da area.
Aprendizaxe en liña
A nivel empresarial
Aínda que son moitas as persoas que seguen preferindo a formación presencial como medio de aprendizaxe, estudos recentes demostran que os tempos de aprendizaxe poden ser reducidos entre un 40% e 60% se se ofrecen solucións baseadas no concepto e-learning.
Guerreidos
Clasificación
Divídense en seis xéneros:
Inicialmente designouse como Gerridae pero ó estar ocupado este nome por unha familia de insectos (da orde Hemiptera) tivo que cambiar o nome polo de Gerreidae.
Santana Motor
Acordos con outras empresas
A partir de 2005, Santana Motor iniciou o seu proceso de diversificación, selando a primeira alianza cunha multinacional líder no seu sector, a que seguiron novos acordos con empresas do sector do transporte, do eólico o da enerxía solar.
Aprendizaxe en liña
A nivel empresarial
Estes resultados son tan cuantificables que a nivel empresarial, moitas entidades optan por este tipo de formación para os seus empregados. A flexibilidade na dedicación aos contidos, a disposición dun acceso a Internet, e un navegador web e a posibilidade de deter a aprendizaxe para descansar ou realizar diversas tarefas son os principais motivos de que ao longo dos últimos anos as Empresas teñan invertido cada vez máis na ensinanza virtual para asegurar os coñecementos dos seus empregados en distintas materias.
Santana Motor
Gamesa / Daniel Alonso
Santana Motor e Gamesa acordaron en outubro de 2005 a posta en marcha dun proxecto industrial conxunto para a fabricación de compoñentes de equipos de enerxías renovables nas instalacións da factoría linarense. Para iso, as dúas firmas constituíron unha nova sociedade participada, Aemsa Santana, na que Gamesa era o socio maioritario co 70% e Santana Motor participaba co 30% restante.
Aprendizaxe en liña
A nivel empresarial
Neste eido, moitas enquisas de satisfacción de cara ao cliente teñen reflectido que a información asimilada de xeito on-line é retida nun 25 % mellor ca dun xeito presencial.
Isabel Pastoriza Santos
Isabel Pastoriza Santos, nada en Bueu en 1974, é unha investigadora e profesora da Universidade de Vigo. En 2011 foi galardoada cunha bolsa de investigación do programa L'Oreal-Unesco “Por las Mujeres en la Ciencia”. En 2021 foi galardoada co Premio a la Excelencia Investigadora 2021 que outorga a Real Sociedad Española de Química.
Sacha Guitry
Últimos anos
En 1951 estreouse o filme Adhémar ou le jouet de la fatalité, baseado nunha comedia de Guitry con guión escrito por el mesmo, mais que non puido dirixir por mor dunha intervención cirúrxica. Foi Fernandel en quen confiou para que se encargase da obra, mais o resultado non lle satisfixo, sentiuse traizoado e estableceu un preito contra Fernandel, que gañou este último. As obras seguintes de Guitry caracterizáronse polo seu ton máis melancólico (Le comédien, Deburau, Le Trésor de Cantenac), en ocasións cáustico (Je l'ai été trois fois, La Poison, La Vie d'un honnête homme), aínda que non perdeu a súa predilección pola comedia (Toâ, Aux deux colombes, Tu m'as sauvé la vie). Tamén rodou grandes producións históricas (Versailles m'était contei, Napoleón, Si Paris nous était conté). O recordo do seu arresto inspiroulle Assassins et voleurs, protagonizado por Jean Poiret e Michel Serrault e en que debutou como actor Darry Cowl. Les trois font a paire foi o seu último filme. A doenza de Guitry tíñao moi debilitado, e recorreu á axuda de Clément Duhour para poder rodar un filme que se pode tomar como un resumo do espírito de Guitry: xogo cos procedementos cinematográficos, fidelidade a certos actores, humor cáustico.
Isabel Pastoriza Santos
Traxectoria
Isabel Pastoriza licenciouse en Química na Universidade de Vigo en 1997 onde realizou o doutoramento. Despois de realizar estancias posdoutorais na Universidade de Melbourne, Oklahoma e Viena, incorporouse como Investigadora Parga Pondal no grupo grupo de Química Coloidal do Centro de Investigacións Biomédicas (CINBIO) da Universidade de Vigo. Dende o ano 2009 é profesora no Departamento de Química Física e dende  2012 coordinadora do grupo Química Coloidal.
A súa investigación céntrase principalmente no deseño e fabricación de nanopartículas metálicas para ser empregadas na deteción de biomoléculas e contaminantes ou como catalizadoras na xeración de enerxía. Ten un gran número de publicacións con elevado impacto na comunidade investigadora a nivel internacional.
Sacha Guitry
Últimos anos
Guitry non puido rodar o seu último guión, La Vie à deux, e foi Clément Duhour quen o levou á gran pantalla.
Sacha Guitry foi enterrado no cemiterio de Montmartre de París, xunto ao seu pai Lucien, o seu irmán Jean (morto en 1920) e a súa última esposa, Lana Marconi, finada en 1990.
Guitry e os actores
Sacha Guitry reservouse o papel protagonista de todos os seus filmes, aínda que tamén foi fiel a un conxunto de actores favoritos. En primeiro lugar, tiña unha alta consideración polo seu pai, Lucien Guitry, a quen consideraba (con Sarah Bernhardt) o mellor actor do mundo e para o que realizou unha biografía (Le comédien) e unha adaptación teatral (Mon père avait raison). Outra actriz á que apreciaba enormemente foi Pauline Carton, que apareceu en practicamente todos os seus filmes en papeis que Guitry escribiu expresamente para ela. A Michel Simon confioulle o papel protagonista de La Poison e La Vie d'un honnête homme. Simon tamén participou no último filme de Guitry Les trois font a paire, a pesar de que o seu papel non lle gustaba. Aceptou actuar só pola amizade que o unía con Guitry, por entón xa moi enfermo.
Tamén soubo descubrir novos talentos e encomendou papeis aos mozos Louis de Funès, Darry Cowl, Michel Serrault, Jacqueline Delubac ou Raimu, que alcanzaron todos grande éxito grazas aos filmes de Guitry. Raimu, agradecido polo apoio de Guitry, actuou gratuitamente en Les Perles de la couronne. Para Fernandel escribiu o guión de Adhémar ou le jouet da fatalité e tamén apoiou a Gaby Morlay.
Santana Motor
Gamesa / Daniel Alonso
Posteriormente, en xuño de 2007, o Grupo Daniel Alonso acordou con Gamesa a posta en marcha dun proxecto industrial conxunto para a fabricación de torres eólicas en varios centros produtivos en España, entre os que se atopa o de Linares. Este acordo supuxo a constitución dunha sociedade denominada Windar, da que formaba parte Aemsa-Santana.
Aprendizaxe en liña
Aprendizaxe en liña en Galicia
A Plataforma de Teleformación de Galicia (PLATEGA), dependente da Xunta de Galicia, ofrece formación do Servizo de formación do profesorado, da Escola Galega de Administración Pública (EGAP) e formación para o profesorado de formación profesional.
Santana Motor
Gamesa / Daniel Alonso
A nova sociedade, Windar, construíu en Linares unha planta cunha superficie total de 10.000 metros cadrados, que se utilizaban para a montaxe de tramos de torres para aeroxeradores de última xeración de Gamesa.
A presenza de Gamesa e Grupo Daniel Alonso no complexo industrial linarense supuxo un grande impulso para Santana Motor, non só para manter a actividade industrial que tiña, senón para abrir unha nova liña de produción que posibilitaba a consolidación dos niveis de emprego e o futuro incremento dos mesmos. Igualmente, este acordo supoñía a radicación en Andalucía por primeira vez dunha grande empresa dedicada, entre outras actividades, ao deseño, fabricación e mantemento de aeroxeradores e que atopabase nunha interesante fase de expansión e internacionalización dentro dun mercado en claro auxe.
Iturri
A multinacional sevillana Iturri e a firma Santana Motor acordaron no mes de xaneiro de 2007 iniciar un novo proxecto empresarial conxunto para a fabricación de vehículos industriais lixeiros contra incendios, emerxencias e catástrofes nas instalacións que a factoría linarense tiña en La Carolina. O acordo supuxo a constitución dunha nova sociedade participada na que Iturri era o socio maioritario co 75% e Santana Motor participaba co 25%.
Aprendizaxe en liña
Aprendizaxe en liña en Galicia
O Centro de Supercomputación de Galicia (CESGA) puxo a disposición da comunidade educativa galega a súa plataforma Aula Cesga. Aula Cesga é unha contorna para a formación, traballo en equipo e experiencias de innovación e investigación na educación baseada no software de administración de cursos Chamilo. Para poder facer uso do servizo é preciso pertencer á comunidade educativa galega, ao CSIC ou ben participar en actividades de I+D+i co CESGA.
Santana Motor
Iturri
A nova empresa iniciou a súa actividade sobre unha planta de 7.000 metros cadrados de superficie, dos que 4.000 estaban destinados a produción e oficinas, e o resto empregábase para a almacenaxe do produto acabado ou de vehículos aínda pendentes de adaptar a outros usos específicos (contra incendios, blindados, unidades repostadoras, etc).
Aprendizaxe en liña
Con vistas ao futuro
O auxe da formación on-line e o incremento no uso de dispositivos móbiles provocaron que as solucións formativas ou de ocio teñan atopado o seu camiño en dispositivos como teléfonos móbiles, PDA's e demais dando lugar ao "m-learning" (Mobile Learning) como extensión do "e-learning" (electronic-learning) combinado co "e-commerce" (comercio electrónico).
Santana Motor
Iturri
Iturri Santana, que nunha primeira fase se dedicaba á fabricación de vehículos sanitarios, incorporou posteriormente outro tipo de modelos industriais do sector das emerxencias, contra incendios e catástrofes. O investimento requirido nesta fase inicial do proxecto roldaba os 1,2 millóns de euros, co fin de poder adecuar e equipar as instalacións existentes para que foran utilizadas na fabricación dos produtos da nova compañía.
Aprendizaxe en liña
Con vistas ao futuro
As tecnoloxías Java, J2ME, I-Mode e GPRS de que dispoñen estes dispositivos fan máis doada a súa utilización para continuar co crecemento da formación virtual.
Santana Motor
Suzuki
Santana Motor e Suzuki Motor Corporation subscribiron no mes de marzo de 2007 un novo acordo empresarial no que se establecía unha prórroga da licenza para a fabricación do todo terreo Suzuki Jimny ata setembro de 2009.
O acordo, froito das negociacións iniciadas no Xapón en 2005 polos responsables da Consejería de Innovación, Ciencia y Empresa e Santana Motor cos da compañía nipoa, contemplaba ademais a cesión a Santana Motor, a partir de setembro de 2009 da plataforma sobre a que se fabricaba o modelo Jimny para que a firma xienense poidese comercializar este todo terreo coa súa marca, ao igual que viña facendo co Vitara dende 2006.
Enertol
Dende novembro de 2007 a empresa automobilística Santana Motor reforzou o seu plan de diversificación creando unha alianza coa sociedade Enertol, da que formaba parte a empresa tecnolóxica israelí Ener-t e a compañía navarra Grupo Enhol. A nova sociedade ía a fabricar compoñentes para a industria termosolar, cunha nova planta industrial no municipio xienense de La Carolina.
Alstom
A multinacional francesa Alstom, unha das máis importantes do mundo no sector das infraestruturas de xeración de enerxía e transporte ferroviario, anunciou no mes de outubro de 2007 a súa intención de instalar en Linares o seu Centro de Innovación y Tecnoloxía para o desenvolvemento de proxectos no ámbito da sinalización e infraestruturas ferroviarias.
Cronoloxía dos modelos
{| border="0" style="background:Snow; color:Black" align="top" class="sortable wikitable" ! style="background:Black; color:White" width="150 px" |Data ! style="background:Black; color:White" width="150 px" |Serie ! style="background:Black; color:White" width="600 px" |Descrición ! style="background:Black; color:White" width="150 px" |Imaxe ! colspan="4" |
A Praza, Sofán, Carballo
A Praza é un lugar da parroquia de Sofán no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 34 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 16 homes e 18 mulleres.
Yan Frenkel
Yan Abramovich Frenkel (en ruso Ян Абрамович Френкель), nado en Kíiv o 21 de novembro de 1920 e finado en Riga o 25 de agosto de 1989, foi un compositor e intérprete soviético de orixe xudía.
Traxectoria
Frenkel aprendeulle a tocar o violin seu pai, e máis tarde estudouno no Conservatorio de Kíiv con Iakob Magaziner. Durante a segunda guerra mundial marchou evacuado a Orenburg, onde estudou na Orenburg Zenitnoe Uchilishche e tocou o violín na orquestra do cinema Avrora. Despois da guerra viviu en Moscova, onde escribiu arranxos orquestrais e tocou o violín en varios restaurantes da cidade.
Comezou a compoñer cancións na década de 1960, a primeira foi Gody ('Os anos'), con letra de Mark Lisianski. Durante a súa carreira traballou en colaboración con moitos recoñecidos músicos soviéticos, entre eles Mikhael Tanich, Igor Shaferan, Konstantin Vanshenkin e Inna Goff. Grazas a Mark Bernes e a súa canción Zhuravli (con letra de Rasul Gamzatov) fíxose coñecido e Frenkel deu concertos interpretando a súa propia música, e as súas cancións pasaron ao repertorio de moitos intérpretes soviéticos. Tamén apareceu no filme Neulovimye mstiteli, para a que compuxo a música.
Manuel Ramiro Souto
Manuel Ramiro Souto, Souto, nado en Ombre (Culleredo) en 1925 e finado en Visantoña (Mesía) o 2 de xuño de 1952, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Albanel. En 1945 pertencía ao grupo volante destacamento Manolito Bello da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia con José María Castelo Mosquera, Vicente Peña Tarrasa, Manuel Pena Camino e Carmen Temprano Salorio, que actuaba nas Mariñas. Reclamado polo xuíz militar de Santiago de Compostela en novembro de 1948 xunto con José María Castelo Mosquera, Francisco Paz Fornos e Emilio Pérez Vilariño. Cando estaban refuxiados na casa da familia Teiga en Zas (Negreira) foron descubertos pola Garda civil o 5 de marzo de 1949. Manuel logrou fuxir e despois de dous días de marcha, chegou á zona de Ordes, onde contactou cun punto de apoio grazas ao que foi recollido por outros compañeiros. Foi abatido en Visantoña (Mesía) o 2 de xuño de 1952 con José Galán Núñez cando a Garda civil rodeou a casa onde estaban agochados; o outro compoñente da partida, Juan Couto Sanjurjo, foi detido.
Tri Nations 1996
A edición 1996 do torneo das Tres Nacións de rugby foi a edición inaugural do torneo no que se enfrontan as mellores seleccións de rugby do Hemisferio Sur. Estas selección son: Nova Zelandia, Suráfrica e Australia.
Formato
Nesta edición xogáronse 6 partidos. Cada equipo xogou 2 partidos na casa e outros 2 fóra, un con cada equipo restante. O encontro que abriu este novo torneo do Tri Nations foi o Nova Zelandia - Australia que se disputou o 6 de xullo de 1996 no Athletic Park de Wellington e que rematou cun resultado de 43-6 a favor dos locais. O derradeiro partido da primeira edición foi o Suráfrica - Nova Zelandia celebrado o 10 de agosto do mesmo ano no Newlands Stadium de Cidade do Cabo. O resultado deste último encontro foi 18-29 a favor dos All Blacks.
Clasificación e resultados
O campión da edición 1996 do Tri Nations foi a Selección de rugby de Nova Zelandia .
Faro da Estaca de Bares
O faro da Estaca de Bares é un faro localizado na Estaca de Bares, situado a 101 metros de altura na entrada da ría do Barqueiro. É o último faro da costa coruñesa setentrional de toda a Península Ibérica. Está emprazado nunha meseta chamada Ventureiro, sobre un montículo que se prolonga na chamada "punta da Estaca de Bares", da que recibe o nome a que é a fronteira imaxinada onde mesturan as súas augas o Atlántico e o Cantábrico.
A torre ten unha altura de 33 metros; a luz do faro acada un alcance de 25 millas náuticas e está en funcionamento desde o 1 de setembro de 1850. Nun principio prestaban servizo tres torreiros. No ano 1939 instalouse un radiofaro.
Desde 1993 depende da Autoridade Portuaria de Ferrol-San Cibrao.
Historia
Os seus antecedentes históricos comezan no 1846 cando Pedro Juan de Zulueta, residente en Londres, e o ministro plenipotenciario de Inglaterra enviaron unha proposición á administración española solicitando o establecemento de dous novos faros, un en Fisterra e outro en cabo Ortegal. Consultada a opinión de mariñeiros e prácticos, encontrouse preferible para o segundo a localización prevista para un faro de primeira orde na Estaca de Bares, e ordenouse a confección de ámbolos dous proxectos. Realizados polo enxeñeiro Félix Huegón, comezaron os traballos no mes de decembro do 1849, cun continuo e forte temporal.
O seu custo foi de 131.830 reais. Nos meses de xuño e xullo seguinte, 1850 colocouse o aparello e, despois de terse acendido para facer as probas necesarias, comezou a alumear definitivamente o 1 de setembro do mesmo ano, con aparencia de luz branca xiratoria con eclipses de minuto en minuto.
Estaba servido por tres torreiros, primeiro ou maior, segundo e terceiro. Tiña unha lámpada mecánica Sauttler de tipo reloxería composta de catro partes: a maquinaria, o depósito do aceite, o corpo da bomba e os tubos de ascensión ao acendedor. Este era de cinco mechas e utilizou como combustible o aceite de oliva, a parafina e o petróleo. Funcionou ata o 20 de agosto do 1905. Agás a modificación do carro circular, realizada no 1861, segundo un proxecto de Lucio del Valle para minorar os desgastes das pistas de rodamento, apenas se tivo outras reformas.
O 16 de setembro do 1948 entrou en servizo unha nova máquina de reloxería, co que aumentou a súa velocidade para dar aparencia de luz variada por lampos cada 10 segundos. O proxecto data do 18 de maio de 1949 e a súa execución deu como resultado o aspecto que ten hoxe.
Coa adopción do faro no 1993 pola Autoridade Portuaria de Ferrol-San Cibrao, instalouse un equipo luminoso completamente novo. Tamén foi monitorizado o faro na súa totalidade para ser supervisado dende o centro de control sito no porto de Ferrol.
Matamá, O Pao, Gomesende
Está situado nunha ladeira da serra da Moura. Cara ao sur están as montañas do Castro (Castro Laboreiro) que delimitan Galicia con Portugal, e cara ó oeste vense as ladeiras dos montes que levan á Cañiza e tamén o percorrido do río Miño.
Toponimia
O topónimo Matamá é un fitónimo derivado de (de orixe prerromana)  (de orixe latina), referido a un terreo de pouca calidade ou difícil de traballar.
Sergi Belbel
Sergi Belbel i Coslado, nado en Terrassa, Vallès Occidental, o 29 de maio de 1963, é un escritor catalán, director e tradutor teatral, director do Teatre Nacional de Catalunya entre 2006 e 2013, cando foi substituído por Xavier Albertí e Gallart.
Traxectoria
Estudou Filoloxía Románica na Universidade de Barcelona. Entrou en contacto co mundo do teatro a través da Aula de Teatro da Universidade Autónoma de Barcelona e dende 1986 tamén a través do Teatro Fronterizo de Madrid. A súa primeira obra foi estreada en Xixón. Dende 1988 traballou como director de teatro e a miúdo tamén participou na posta en escena das súas propias obras, tarefa que compaxinou co seu traballo como profesor no Institut del Teatre de Barcelona.
En 1992 estreou Carícies, unha obra de dez escenas co amor e a perda da comunicación como tema principal, o dramaturgo catalán deuse a coñecer internacionalmente e os teatros de toda Europa comezaron a interesarse por el. As obras Després de la pluja (1993) e Morir (1994), convertéronse en grandes éxitos. Desde 1995 Belbel traballa para a televisión española como guionista e, ocasionalmente, como director.
A partir de Caleidoscopis i fars d'avui, as súas estreas sucedéronse e Belbel converteuse nun dos valores novos máis prometedores do país. A súa actividade teatral non só se reduce á escritura senón tamén ao campo da dirección escénica e dende 1988 é profesor do Institut del Teatre de Barcelona. En 2005 foi nomeado director do Teatre Nacional de Catalunya.
Ademais da súa actividade escrita, Sergi Belbel traduce a Jean Racine, Samuel Beckett, Georges Perec, Bernard-Marie Koltès, Molière, Marivaux, Jean-Michel Ribes, Sébastien Thiéry...Tamén pon en escena os seus propios textos, así como obras de teatro clásicas: Molière, Calderón, Shakespeare, Goldoni etc. - e contemporáneos: Bernard-Marie Koltès, Samuel Beckett, Josep Maria Benet i Jornet, Jordi Galceran, David Mamet, Harold Pinter etc.
Sarabela Teatro levou a escena a súa obra Cama dous por dous para dous.
Estilo
Aínda que tamén é director, Sergi Belbel reivindica a primacía do texto sobre calquera interpretación escénica: “Eu mesmo son director, pero como sempre digo: son un autor que dirixe e non un director. director que escribe. O texto é o primeiro. "Durante esta mesma entrevista con Pierre Monastier, defende a importancia da fábula, a raíz de Bertolt Brecht, o papel político da traxedia e a retirada da narración na escrita dramática:" O texto teatral é sempre asociado á retirada da narración. En canto a Aymeric Rollet, interésalle a "forma de estética lixo" despregada por Sergi Belbel: as imaxes de manchas, descomposición, abatemento, pertencentes á "dramaturxia do abxecto orgánico", multiplícanse para espertar noxo. e repulsa. “En Belbel, [...] un número significativo de pezas, situacións dramáticas e imaxes escénicas, parecen deber o seu tema do memento mori ao xénero barroco das vaidades".
Prearada, Sofán, Carballo
Prearada é un lugar da parroquia de Sofán no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 40 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 21 homes e 19 mulleres.