cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Central térmica de Sabón
Historia
A central térmica de Sabón iniciou a súa actividade en 1972 con dous grupos de produción de enerxía eléctrica que utilizaban o fuelóleo como combustible principal. Naturgy (antigamente chamada Gas Natural Fenosa) solicitou en 2010 o peche dos dous grupos de fuelóleo da central térmica que, con 40 anos de antigüidade, esgotaran a súa vida útil. En 2008 empezou a funcionar o grupo de ciclo combinado, que opera con gas natural, cunha potencia de 400 MW.
A primeira pedra da central de ciclo combinado de gas de Sabón, construída por Unión Fenosa, foi colocada en xuño de 2006. O investimento estimado para a construción, desenvolvemento e posta en marcha alcanzaba os 221,3 millóns de euros e estimábase a súa posta en marcha en novembro de 2007. A localización foi elixido pola súa proximidade á planta de regasificación de Mugardos, a súa fácil conexión á rede de gasodutos e á rede eléctrica, e pola súa proximidade a Punta Langosteira.
O proxecto afirmaba reducir o consumo de auga nun 35 por cento respecto das necesidades dunha central térmica convencional. Aínda así, a central consome un caudal de 263.306 m3/ano procedente da rede de abastecemento municipal, ascendendo o caudal vertido de augas industriais a 101.258 m3/ano.
Sabón consome 181522 toneladas ao ano de gas natural e cantidades menores de fuelóleo (3575 t/ano) e gasóleo (68 t/ano). Pola súa banda, o consumo de enerxía eléctrica ascende a 6.999 MW/h ao ano.
Os principais contaminantes atmosféricos son: A súa cheminea de 200 metros de altura era, despois da cheminea de 356 metros da central térmica das Pontes, a segunda construción máis alta de Galicia. Foi demolida en 2019.
Xa aprobados os permisos para montar sobre o que era a térmica un segundo ciclo combinado, en maio de 2009 o grupo Gas Natural-Unión Fenosa propúxose a venda da central.
Con todo a operación non se concretou e a compañía descartou a conversión da vella central. En outubro de 2010 o goberno autorizou a Gas Natural-Unión Fenosa a pechar os grupos I e II da central térmica de Sabón, concedendo un termo de dous anos para o seu desmantelamento.
Nacionalismo copto
Identidade copta
A identidade copta actual ten as súas raíces na década de 1950 co auxe do panarabismo baixo Nasser. Ata ese momento, o nacionalismo exipcio era a principal forma de expresión da identidade exipcia, os coptos víanse só como coptos sen ningún sentimento árabe. A loita por determinar esta identidade exipcia comezou cando Nasser e o seu réxime intentaron impor unha identidade árabe ao país e intentaron borrar todas as referencias a Exipto como unha entidade separada e única. A persecución é fundamental para o sentido de identidade dos coptos.
Nana Alexandria
Nana Alexandria (ნანა გიორგის ასული ალექსანდრია, Nana Giorgis asuli Aleksandria), nada en Poti (RSS de Xeorxia, URSS) o 13 de outubro de 1949, é unha xadrecista xeorxiana. Amais de ser tres veces vencedora do Campionato Soviético Feminino de Xadrez, competiu en dúas ocasións no Mundial Feminino de Xadrez.
Traxectoria
A FIDE outorgoulle o título de Mestra Internacional Feminina en 1966 e o de Gran Mestra Feminina en 1976. En 1995 recibiu o título de Árbitra Internacional. Foi a presidenta da comisión feminina da FIDE entre 1986 e 2001.
Vida persoal
É a nai do político xeorxiano Giga Bokeria.
En 2021 Alexandria apareceu no documental Glory to the Queen xunto con Nona Gaprindashvili, Maia Chiburdanidze e Nana Ioseliani.
Ottavio Bianchi
Ottavio Bianchi, nado en Brescia o 6 de outubro de 1943, é un exfutbolista e exadestrador italiano, que xogaba como centrocampista. Como futbolista destacou principalmente no Brescia, o Napoli e a Atalanta, mentres que como adestrador é especialmente recordado por levar o Napoli a gañar o primeiro campionato de Serie A da súa historia, na tempada 1986/87, na que gañou tamén a Copa de Italia. Dous anos despois gañou tamén a Copa da UEFA co club napolitano.
Como futbolista
Formouse como futbolista nos equipos xuvenís do e debutou co primeiro equipo na Serie A en 1965. Ao ano seguinte foi contratado polo Napoli, club co que xogou durante os seguintes cinco anos, vestindo a continuación as camisolas de, Milan e. Pechou a súa carreira como xogador no SPAL, na Serie B, en 1977. Na súa última campaña no club, exerceu tamén como segundo adestrador de Ottavio Bugatti, tralas destitucións de Guido Capello e Giovanni Ballico. Finalmente Bugatti foi substituído polo galego Luis Suárez.
Selección italiana
Foi dúas veces internacional coa selección nacional, coa que debutou o 1 de novembro de 1966 nun partido amigable ante a Unión Soviética en Milán que rematou con vitoria italiana pola mínima. Anteriormente xogara tamén coa selección B, en marzo de 1966.
Como adestrador
Durante a tempada 1983/84 debutou na Serie A, no banco do, e a continuación pasou polo Como, antes de asinar en 1985 polo Napoli. Na súa primeira campaña no equipo azul, quedou terceiro na liga, mentres que na segunda gañou un histórico scudetto, o primeiro da historia do club. O conxunto napolitano, liderado no campo polo astro Diego Armando Maradona, fíxose tamén coa Copa de Italia, despois de derrotar na final á Atalanta.
Na tempada 1987/88 o Napoli mantívose líder ata a 27ª xornada, perdendo inesperadamente catro dos seus últimos cinco partidos e cedendo así o título de liga ao Milan de Arrigo Sacchi. Na seguinte campaña o equipo chegou ata a final da Copa de Italia, onde caeu ante a Sampdoria, e gañou a Copa da UEFA, vencendo na final ao Stuttgart. Trala vitoria Bianchi pediulle ao presidente Ferlaino que rescindise o seu contrato para poder adestrar a Roma, pero o presidente negouse, polo que o adestrador permaneceu un ano parado, aínda con contrato co Napoli.
En 1990 fichou finalmente pola Roma, coa que gañou a Copa de Italia en 1991, e coa que acadou ese mesmo ano a final a dobre partido da Copa da UEFA, onde perdeu contra o Inter de Milán de Trapattoni.
Estivo á fronte do equipo durante unha segunda tempada e en novembro de 1992 colleu de novo as rendas do Napoli, trala destitución de Claudio Ranieri. Conseguiu sacar o equipo dos postos de descenso nos que se atopaba e na seguinte tempada pasou a ocupar o posto de director técnico.
En 1994 aceptou unha oferta do Inter de Milán, co que acabou sexto na liga na súa primeira tempada. Non chegou a rematar a segunda, pois despois dunha derrota ante o Napoli, foi destituído polo novo presidente Massimo Moratti, e substituído por Luis Suárez.
O 6 de marzo de 2001 foi nomeado responsable da área técnica da Fiorentina. A comezos do 2002 adestrou brevemente o equipo, sucedendo a Roberto Mancini, e en abril converteuse no presidente do club, trala dimisión de Ugo Poggi. O equipo acabou descendendo e foi declarado en bancarrota.
Carracido, Marcón, Pontevedra
Carracido é un lugar da parroquia de Marcón no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra.
A Cardosa, Marcón, Pontevedra
A Cardosa é un lugar da parroquia de Marcón no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 80 habitantes (43 homes e 37 mulleres).
A Cardosa, Bora, Pontevedra
A Cardosa é un lugar da parroquia de Bora no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 37 habitantes (18 homes e 19 mulleres).
Ischigualasto
Parque Provincial Ischigualasto, tamén chamado Valle de la Luna ("Val da Lúa"), debido ao seu aspecto de lúa, é unha área protexida no nordés da Provincia de San Juan, noroeste da Arxentina, limitando ao norte co Parque Nacional Talampaya, na Provincia da Rioxa. Ambas áreas pertencen á mesma formación xeolóxica, a Formación Ischigualasto (ás veces chamada Formación Ischigualasto-Talampaya). Creado o 3 de novembro de 1971, o parque ten unha superficie de 60370 ha.
En 2000, a UNESCO incluíu Ischigualasto e o Parque Nacional Talampaya entre os seus Patrimonio da Humanidade.
Comadres das Letras
alt=As Comadres das Letras por Marísa de Corme (abril 2023, Santiago, Casa Jimena e Elisa Fernández de la Vega)|miniatura|As Comadres das Letras por Marísa de Corme (abril de 2023, Santiago de Compostela) Comadres das Letras é un colectivo de escrita feita por mulleres en clave feminista, que xorde no 2022 en Santiago de Compostela. O grupo constitúese ao abeiro de dous obradoiros literarios dirixidos por Eli Ríos e organizados pola AELG en colaboración co concello de Santiago.
Ischigualasto
Historia
O nome Ischigualasto deriva da extinta lingua cacán, falada por un grupo indíxena denominado Diaguita polos conquistadores españois e significa "lugar onde se pon a lúa". Outra hipótese dá ao nome "Ischigualasto" unha orixe quechua, que significa "terra morta", aínda que algúns estudosos propuxeron raíces Huarpe.
A primeira descrición paleontolóxica de Ischigualasto data de 1930. En 1941 a zona estudiouse con máis detalle, o que levou ao descubrimento de 70 especies de plantas fósiles. A rexión recibiu por primeira vez o nome de Valle de la Luna en 1943, nunha publicación editada polo Automobil Club Argentino. Ese ano, o doutor Ángel Cabrera da Universidade Nacional de La Plata describiu o traversodontidae Exaeretodon, o primeiro Cynodontia atopado en Ischigualasto, tras mostras enviadas por un xeólogo de prospección de carbón por conta dunha empresa mineira arxentina.
Comadres das Letras
Historia
Tanto o primeiro deles ("As mulleres na literatura do cotián"), que se desenvolveu no outono do 2021, como o segundo ("As mulleres no metaverso da literatura"), que tivo lugar un ano despois, utilizaron como espazo de encontro a casa de Jimena e Elisa Fernández de la Vega, en Casas Reais.
Ischigualasto
Historia
Os traballos académicos e a prospección xeolóxica continuaron lentamente ata 1958, cando o doutor Alfred Sherwood Romer, un experto da Universidade de Harvard en antigos mamíferos, descubriu varios ricos leitos de fósiles que describiu como "extraordinarios".
Descrición
A maior parte do parque atópase dentro do Departamento do Valle Fértil, cunha pequena parte no Departamento de Jachal de San Juan, a unha altitude duns 1300 m. asnm. O parque forma parte do límite occidental das Serras Centrais, e conta cunha vexetación típica desértica (arbustos, cactos e algunhas árbores) que abarca entre o 10 e o 20% da superficie. O clima é moi seco, con precipitacións principalmente durante o verán, e temperaturas extremas (mínimas -10 °C, máximas 45 °C). Hai un vento constante do sur cunha velocidade de 20-40 km/h despois do mediodía e ata a noite, ás veces acompañado do vento de zonda.
Comadres das Letras
Historia
Na actualidade as Comadres das Letras continúan coa súa actividade en Lila de Lilith, Libraría de Mulleres.
Este colectivo propúxolle á RAG unha ampliación da definición de 'comadre' no seu dicionario, reivindicando que máis aló das acepcións recollidas (parentesco en relación co amadriñamento de descendentes), 'comadre' era unha denominación popular para as parteiras e emprégase con frecuencia en toda a xeografía galega en referencia á rede de apoio que se establece entre mulleres.
Hugo Rama
Hugo José Rama Calviño, nado o 22 de novembro de 1996 en Sigüeiro, é un futbolista profesional galego que actualmente xoga como mediocampista no Club Deportivo Lugo da Segunda División.
Traxectoria
Nado en Sigüeiro, Oroso, Rama comezou a súa carreira nas categorías inferiores do Celta de Vigo e no Xuventude Oroso. No Celta destacou nas categorías inferiores, mais deixou o club ao chegar ao segundo ano de xuvenís xa non gustaba da rutina que levaba. Ao ano seguinte asinou co Sigüeiro, debutando co primeiro equipo o 7 de setembro de 2014. Comezou o seu primeiro xogo como titular e anotou un gol na derrota do seu equipo por 1−2 ante o Cordeiro da Primeira Galiza. Após esa temporada, Rama asina co Deportivo da Coruña, sendo asignado ao Deportivo Fabril da Terceira División. Alí converteuse nun dos xogadores fixos para filial coruñés. Con todo, unha mudanza de adestrador no Deportivo acabou provocando a saída de Rama do club por falta de minutos.
En agosto de 2017 asina co CCD Cerceda, conseguindo así a oportunidade de xogar na Segunda División B. O 25 de xaneiro asinou contrato co Club Deportivo Lugo da Segunda División, o cal se faría efectivo para a seguinte temporada. Porén, o 7 de agosto foi cedido ao CD Mirandés de Segunda B. No Mirandés Rama foi titular indiscutíbel e unha das pezas chave do ascenso do club a segunda. Con todo, caeu lesionado nun encontro das eliminatorias de ascenso, rompendo o ligamento cruzado anterior do xeonllo. A pesar da lesión, o 24 de xullo Rama prolongou o seu contrato co Lugo até 2022. A fin do período de recuperación da lesión de Rama chegaría en xaneiro de 2020. O seu debut chega o 15 de xaneiro após entrar como substituto de Álex López na segunda metade da derrota do Lugo ante o Rayo Vallecano no Estadio de Vallecas.
O 21 de outubro de 2020 marcou o seu primeiro gol como profesional, na vitoria por 3-0 do seu equipo fronte ao Girona no Anxo Carro.
Comadres das Letras
Historia
Malia que non se incorporou aínda este significado no dicionario, esta foi a definición empregada no Portal das Palabras á hora das votacións para establecer o termo máis significativo do ano. Grazas á proposta deste grupo de mulleres, á súa difusión masiva na rede e aos numerosos apoios recibidos, "comadre" foi elixida palabra do ano.
Ischigualasto
Paleontoloxía
Os Rhinchosauros e cynodonts (especialmente rhinchosauro Hiperodapedon e cinodont Exaeretodon) son os achados predominantes entre os fósiles de tetrápodos do parque. Un estudo de 1993 descubriu que os especímes de dinosauros comprenden só o 6% da mostra total de tetrápodos, descubrimentos posteriores aumentaron este número ata aproximadamente o 11% de todos os achados. Os dinosauros carnívoros son os carnívoros terrestres máis comúns da Formación Ischigualasto, e os herrerasáuridos comprenden o 72% de todos os carnívoros terrestres recuperados. Os dinosauros da formación Ischigualasto inclúen mostras temperás das dúas grandes liñaxes de dinosauros (Ornithischias e Saurischias). O carnívoro arcosauros Herrerasaurus é o máis numeroso destes fósiles de dinosauro. Outro dinosauro putativo importante con características primitivas é o Eoraptor lunensis, atopado en Ischigualasto a principios da década de 1990.
Comadres das Letras
Historia
En 2022, as Comadres das Letras contribuíron á web Compostela Literaria con varias microficcións ambientadas nesta cidade que pertence á súa rede de afectos.
En xuño de 2023, presentaron na SELIC o seu libro colectivo Contármonos, editado por Alvarellos.
A publicación desta obra e a súa participación en varios recitais dende maio do 2023 quedaron rexistradas en dúas entrevistas radiofónicas, unha en Hoy por hoy Santiago da Cadena Ser (o 17 de xullo) e outra no Diario cultural da Radio Galega (o18 de xullo).
As Comadres das Letras participaron na homenaxe a Aurora Marco organizada por A Sega en Ribeira, o 15 de agosto do 2023 para conmemorar o X Día das Galegas nas Letras, dedicado a esta investigadora.
Integrantes
Forman parte do colectivo Ana Lorenzo, Beatriz Guerra, Carmen Villar, Chus Prol, Eva Teixeiro, Flora Miranda, Isabel Cribeiro, Lorena Gómez Calvo, Marga C. Castro, María Álvarez Landesa,  Marta Abal Vaquero, M. C. García, Monti e Nela Valado.
Bocana
Bocana é un xénero de avelaíñas da familia Erebidae. Foi descrito por primeira vez por Walker en 1859.
Gaudapada
Gauḍapāda (en sánscrito: गौडपाद), que floreceu no século VI, tamén referido como Gauḍapādācārya ("Gauḍapāda o Mestre"), foi un filósofo medieval hindú e estudoso da escola Advaita Vedanta da filosofía hindú. Aínda que os detalles da súa biografía son incertos, as súas ideas inspiraron a outros como Adi Shankara que o chamou Paramaguru (o máis alto mestre).
Gaudapada foi o autor ou compilador do Māṇḍukya Kārikā, tamén coñecido como Gaudapada Karika. O texto consiste en catro capítulos, (tamén se di catro libros), e aínda que que no capítulo catro a terminoloxía é budista, doutrinalmente a obra de Gaudapada é vedanta, non budista. Os primeiros tres capítulos do texto de Gaudapada influíron na tradición Advaita Vedanta. Partes do primeiro capítulo que inclúe o Mandukya Upanishad foron considerados unha fonte válida polas escolas Dvaita e Vishistadvaita da Vedanta.
Traxectoria
Posiblemente era orixinario de Caxemira ou de Bengala.
Marcos Besada Alonso
Marcos Besada Alonso, nado en Tui o 14 de setembro de 1972, é un ex-xogador e profesional de baloncesto galego. Cunha altura de 2,00 m, xogaba na posición de ala. Chegou a xogar na Liga ACB da man do Club Baloncesto Breogán.
Nacionalismo branco
miniatura|dereita|200px|Os membros do grupo [[neonazismo|neonazi "Garda Aria", organizan unha manifestación a prol do orgullo branco en Calgary, Alberta, no Canadá.]] O nacionalismo branco é un tipo de nacionalismo ou pannacionalismo racista que defende a crenza que as persoas brancas son unha raza e busca desenvolver e manter unha identidade racial e nacional branca. Moitos dos seus defensores identifícanse e adhírense ao concepto dunha nación branca ou dun "etnoestado branco".
Os analistas describen o nacionalismo branco como algo que se solapa co supremacismo branco e o separatismo branco. O nacionalismo branco descríbese ás veces como un eufemismo ou un subconxunto do supremacismo branco, e os xornalistas e analistas empregaron ambos termos indistintamente. O separatismo branco é a busca dun "estado só para brancos", mentres que o supremacismo é a crenza de que os brancos son superiores aos non brancos e deben dominalos,  tomando ideas do darwinismo social e do nazismo. Os nacionalistas brancos adoitan evitar usar o termo "supremacía" porque ten connotacións negativas.
Os nacionalistas brancos din que buscan asegurar a supervivencia da raza branca e das culturas dos estados historicamente brancos. Sosteñen que os brancos deben manter a súa maioría nos países de maioría branca, manter o seu dominio político e económico, e que as súas culturas deben ser o máis importante. Moitos nacionalistas brancos cren que a mestizaxe, o multiculturalismo, a inmigración de non brancos e as baixas taxas de natalidade entre os brancos están ameazando a raza branca, e algúns argumentan que equivale a un xenocidio branco. Os críticos sosteñen que o termo "nacionalismo branco" é simplemente un "cambio de nome" e que ideas como o orgullo branco existen soamente para achegar unha cara pública aséptica á supremacía branca, e que a maioría dos grupos nacionalistas brancos promoven a violencia racial.
Marcón, Marcón, Pontevedra
Marcón é un lugar da parroquia de Marcón no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 148 habitantes (69 homes e 79 mulleres).
A Ermida, Marcón, Pontevedra
A Ermida é un lugar da parroquia de Marcón no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 236 habitantes (117 homes e 119 mulleres).
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
Xogo da auca
Funcionamento
Como quedaban menos bólas na bolsa, a probabilidade de acadar o seguinte número/símbolo foi cada era maior, polo que as apostas se disparaban. Xogadores e espectadores apostan entre eles grandes cantidades de diñeiro. As apostas probabelmente se formalizaban colocando as fichas de aposta no taboleiro enriba do número/símbolo escollido.
Elementos
A evidencia que nos chegou hoxe das aucas ou auques son basicamente os taboleiros: As 48 figuras encaixadas estaban gravadas nunha peza de madeira, ou estampadas nun pergamiño, e cara a segunda metade do século XVIIi xa estaban impresas en papeis con xilografías. Co paso do tempo, os cadrados convertéronse en viñetas cadradas e as figuras foron variando. O exemplar máis antigo que se conserva é unha folla coñecida como Auca del sol i de la lluna, que foi impresa polo gravador Pere Abadal en Moià cara a 1675. Debido á persecución á que estivo sometido este xogo, quedan moi poucas copias.
As 48 bólas (chamadas rolos, bólas...) adoitaban facerse con cera, ao igual que as usadas para a insaculación (meter as bólas no saco do sorteo). Mediante un pequeno corte introducíanse no seu interior os corenta e oito números, que inicialmente se podían cortar dun segundo taboleiro idéntico.
Estes elementos son moi sinxelos. Escribindo os corenta e oito números en dous papeis, recortando un e empregando o outro no encerado, xa tiñas o xogo completo para xogar na casa. Ademais, os establecementos de xogos de azar utilizaban fichas de apostas chamadas ploms (feitas de chumbo), que tamén se usaban en todos os outros xogos de apostas.
Historia, nome e orixes
O nome refírese aos gansos, chamados auca nas comarcas noroccidentais catalanas, derivado do latín vulgar (sustituíndo o latín anser). De feito, entre as 48 figuras había certamente un ganso. Coincide no nome, por tanto, co xogo da oca, outro xogo de mesa con taboleiro, de 64 casiñas, de orixe vinculada ao camiño de Santiago. Sinalouse que tiña vínculos con ese coñecido xogo, aínda que a semellanza estrutural máis evidente é cos actuais bingo ou ruleta. Era moi semellante ao xogo do biribisso, tamén moi popular en Italia na segunda metade do s. XVII.
Foi un dos xogos máis populares nas cidades do país durante os séculos XVII e XVIII, durante os cales foi prohibido reiteradamente polas autoridades civís e/ou eclesiásticas debido ás loitas e quebras que provocaba. A medida que se seguiu xogando, tamén se tentou, polo menos, limitar o número de apostas. Ademais de ás trinquetas e ás tabernas, as familias con nenos e todo xogaban tamén nas casas, pero despois adoitan apostar por balóns ou outros obxectos cotiáns en lugar do diñeiro. Porén, naquela época até os nenos podían xogar. En Barcelona, os auques facíanse principalmente nas imprentas Estivill, Matevat e Jolis.
A auca estendeuse rapidamente por toda Europa durante o s. XVII. Chegou a Francia a mediados de século e era coñecido como o xogo de "l'hoca", pero xogábase nunha versión de 30 números. Foi moi popular, mesmo xogado polo rei Luís XIV até o punto de que foi prohibido por primeira vez polo Parlamento de París en 1658. En Italia foi prohibido polo Papa polos problemas que provocou en Roma. O "Hoc de Catalogna" tamén foi prohibido en Turín, polo menos desde 1676, xunto co biribis italiano. Foi prohibido por primeira vez en Grenoble en 1682. Era un xogo tan estendido que até o Dicionario de Pierre Richelet, publicado en 1680, definiu Hoca:
Pazos, Marcón, Pontevedra
Pazos é un lugar da parroquia de Marcón no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 259 habitantes (129 homes e 130 mulleres).
Nacionalismo coreano
miniatura|A [[bandeira de Corea do Sur; o nacionalismo estatal en Corea do Sur é débil en comparación co nacionalismo de raza máis salientable. Como resultado, en Corea do Sur a bandeira representa primeiro a "raza coreana" e despois o país de Corea do Sur. Así, a bandeira nacional en Corea do Sur é tratada con respecto alí e rara vez parodiada e profanada polos cidadáns.]] O nacionalismo coreano é unha ideoloxía nacionalista que se desenvolveu no pobo coreano en dous contextos diferentes. O primeiro, abrangue varios movementos ao longo da historia co obxectivo de manter unha identidade cultural, historia e etnia (ou "raza") coreana. Este nacionalismo étnico forxouse principalmente en oposición ás incursión e aos goberno estranxeiros. O segundo contexto abrangue a maneira na que o nacionalismo coreano cambiou despois da división de Corea en 1945.
O termo "sangue puro" refírese á crenza de que os coreanos son unha raza pura descendente dun único devanceiro. Invocada durante o período de resistencia ao dominio colonial, a idea deulles aos coreanos unha sensación de homoxeneidade étnica e orgullo nacional, e un potencial catalizador de discriminación e prexuízos raciais.
A vertente dominante do nacionalismo en Corea do Sur, tende a ser de natureza romántica (especificamente étnica ou "racial"), no canto de cívica. Esta forma de nacionalismo romántico adoita competir e debilitar a identidade nacional cívica máis formal e estruturada. A falta de nacionalismo (ou patriotismo) baseado no estado de Corea do Sur maniféstase de varias maneiras. Por exemplo, non hai festa nacional que conmemore unicamente ao propio estado.
O nacionalismo étnico romántico en Corea do Norte tamén ten unha forte relevancia, aínda que en contraste con Corea do Sur, o nacionalismo cívico e o nacionalismo étnico non compiten senón que coexisten e se reforzan mutuamente. Isto pódese atribuír á ideoloxía patrocinada polo estado, Juche, que utiliza a identidade étnica para mellorar o poder e o control do Estado.
É probable que o nacionalismo étnico desempeñe un papel importante na unificación das dúas Coreas, se isto ocorre.
Koulukarun lassikko
miniatura|A [[pista de xeo de Koulukatu, na que se disputou o partido.]] O Koulukarun lassikko foi un partido de hóckey sobre xeo feminino disputado ao aire libre o 28 de xaneiro de 2012 na pista de xeo de Koulukatu, en Tampere (Finlandia). O partido enfrontou os dous equipos que dominaron a máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés, as Espoo Blues e as xogadras locais do Ilves. O partido finalizou coa vitoria do Ilves por 3-1.
A sede
O Koulukarun lassikko disputouse na mítica pista de xeo de Koulukatu de Tampere o 28 de xaneiro de 2012. A pista forma parte da historia do hóckey sobre xeo finlandés, xa que foi a primeira pista de xeo artificial construída en Finlandia na década de 1950. Koulukatu foi ademais a casa do Ilves Naiset durante case dúas décadas, ata que o equipo se trasladou ao Tesoman jäähalli, no oeste da cidade.
Mammapeli
Ás 12:45, hora local, iniciouse o chamado "mammapeli" (en galego "partido das nais") entre antigas xogadoras do Ilves e "Muu Suami", un equipo formado algunhas das mellores xogadoras do hóckey sobre xeo feminino finlandés dos anos anteriores.
O equipo de xogadoras retiradas de Ilves contou coa presenza de:
O equipo do "Muu Suami" estivo integrado polas seguintes xogadoras:
Retirada do número de Anne Haanpää
Anne Haanpää naceu en Tampere e xogou boa parte da súa carreira no Ilves, equipo co que gañou cinco campionatos finlandeses. Coa selección finlandesa Haanpää gañou catro ouros e un campionatos de Europa e catro bronces nos campionatos do mundo.
Antecedentes
Os equipos de Ilves e Blues eran nesa tempada os dous equipos máis exitosos do hóckey sobre xeo feminino en Finlandia con 10 ouros, 9 pratas e 5 bronces das de Tampere por 10 ouros, 1 prata e 7 bronces das de Espoo. Esa tempada o Ilves, logo da tempada de outono, posicionouse como o máximo favorito a alzar o título finlandés cun rexistro de 50 puntos (16 vitorias, unha vitoria máis aló do tempo regulamentario, e tan só tres derrotas) nos primeiros 20 encontros. A última final disputada entre ambos equipos tivo lugar na tempada 2009-10, cando as xogadoras do Ilves gañaron o seu último título ata a data logo de impoñerse ás Blues en no quinto partido (I-B 1–2 (pr.), B-I 3–2 (pr.), I-B 2–1 (pr.), B-I 1–5, I-B 3–2 (pr.)).
O partido
miniatura|dereita|[[Johanna Koivula, capitá do Ilves na tempada 2011–12, nunha imaxe de 2022.]] O partido correspondeu á liga regular da máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino, daquela denominada Naisten SM-sarja A xornada de hóckey sobre xeo comezou ás 12:45 co deonominado "mammapeli" Ilves-Muu Suami, un partido no que se enfrontaron as mellores xogadoras das tempadas pasadas.
O partido que enfrontou aos equipos das Ilves e as Blues decantouse do lado do equipo local (3-1). As de Tampere foron superiores ao equipo de Espoo, como recoñeceu logo do partido a capitá visitante Essi Hallvar.
Por parte do Ilves xogaron as dúas porteiras: Vilma Vaattovaara (a primeira metade do partido) e Linda Selkee (a segunda). Para Vaattovaara a vitoria do Ilves significou volver ao camiño da vitoria, xa que viña de encaixar unha derrota días antres fronte ao HPK que supuxo a súa primeira derrota na liga regular, durante a primeira metade do partido Vaattovaara non encaixou ningún gol.
Ángel Rebolo
Ángel Ramiro Rebolo Rodríguez, nado en Lugo o 22 de xuño de 1975, é un ex-xogador e profesional de baloncesto galego. Cunha altura de 1,74 m, xogaba na posición de base. Chegou a debutar na Liga ACB con 15 anos da man do Club Baloncesto Breogán, foi no seu momento o xogador máis novo da historia en debutar na Liga ACB, sendo actualmente o segundo só superado por Ricky Rubio.
Nacionalismo esloveno
dereita|miniatura|[[Bandeira de Eslovenia.]] dereita|miniatura|220x220px|Pintura [[Romanticismo|romántica do Monte Triglav polo pintor esloveno Markus Pernhart. Triglav é un símbolo nacional de Eslovenia que aparece na bandeira do país.]] O nacionalismo esloveno é a ideoloxía nacionalista que defende a nacionalidade dos eslovenos e promove a súa unidade cultural. O nacionalismo esloveno xurdiu por primeira vez en resposta ao fluxo de ideas do nacionalismo da Revolución francesa que chegou a Eslovenia cando as forzas francesas de Napoleón Bonaparte fixeron de Eslovenia parte das Provincias ilirias de 1809 a 1813. Nacionalistas eslovenos, como Anton Korošec, apoiaron a unificación iugoslava durante a primeira guerra mundial como un medio para liberar a Eslovenia do dominio austrohúngaro.
O 8 de maio de 1989, logo da legalización doutros partidos políticos polo goberno reformista dirixido polo Partido Comunista de Eslovenia, novos partidos políticos publicaron a Declaración de maio, esixindo a formación dun estado esloveno soberano, democrático e plural. O 26 de decembro de 1990, celebrouse un referendo sobre a independencia de Iugoslavia cunha maioría de eslovenos apoiando a independencia. Eslovenia declarou a independencia o 25 de xuño de 1991.
Tras a independencia, os membros de grupos minoritarios, na súa maioría doutras nacións antigas iugoslavas, que non solicitaron a residencia na nova nación viron como os seus rexistros foron eliminados, quedando sen status legal dentro do país.
Túnel do amor de Klevan
O Túnel do amor (Туне́ль Коха́ння, Tunel Kokhannya) é unha vía verde situada en Klevan, en Ucraína. Segue un antigo camiño de ferro industrial en desuso pero ininterrompido, onde unha densa vexetación composta de árbores e arbustos entrelazados forma un túnel a través do bosque.
Dólar de prata do bicentenario do Congreso dos Estados Unidos
O dólar de prata do bicentenario do Congreso dos Estados Unidos é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 1989 e cuñada polas Casas da Moeda de Denver e de San Francisco.
Túnel do amor de Klevan
O antigo ferrocarril permitía abastecer ás fábricas de materias primas. O lento paso dos vagóns permitiu así conformar a paisaxe creando un oco sen a intervención do home para realizar labores de roza na vía.
Dólar de prata do bicentenario do Congreso dos Estados Unidos
Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 100-673, do 17 de novembro de 1988, pola que se dispuxo a emisión dunha serie de moedas en conmemoración do bicentenario do Congreso dos Estados Unidos, fundado o 4 de marzo de 1789.
Túnel do amor de Klevan
Percorrido
A liña comeza na estación de Klevan, na liña Kovel-Rivne, e chega á zona norte de Orzhiv, tamén servida por unha estación na liña principal. Toda a liña ten uns 6,4 km de lonxitude. Uns 4,9 km do camiño están cubertos de bosque, dentro do cal este túnel esténdese entre 3 e 4,9 km, dependendo do criterio, máis ou menos estrito, co que se mida.
Dólar de prata do bicentenario do Congreso dos Estados Unidos
Xunto coa moeda dun dólar de prata, as moedas que completan a serie conmemorativa ao abeiro da mesma lei son a de cinco dólares de ouro e a de medio dólar, de cobre revestido con níquel.
Imatran Ketterä
Imatran Ketterä, ou simplemente Ketterä, é un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Imatra (Finlandia). Na tempada 2021-22 competía na segunda categoría do hóckey sobre xeo finlandés, a Mestis, da que se proclamou campión en dúas ocasións (2019 e 2021). Foi fundado en 1957 e xoga os seus partidos como local no OmaSp Areena, un pavillón con capacidade para 1 200 persoas.
Historia
O primeiro partido de hóckey sobre xeo de Carelia do Sur disputouse en Imatra o 7 de marzo de 1937 nun evento no que tamén se practicou patinaxe artística. Once anos despois, en 1948, chegou á cidade dende Hämeenlinna Pentti Saksanen, quen se converteu no profesor de educación física no Imatran lyseo. Ao mesmo tempo Saksanen levou á cidade un novo deporte de xeo, o bandy. En 1952 construíuse a primeira pista para hóckey sobre xeo.
O 11 de abril de 1957 Pentti Hytönen, Reino Ikävalko, Einari Hatakka e Toivo Nostolahti asinaron a acta d fundación do Ketterä, que ese mesmo ano comezou a competir na liga rexional baixo a dirección de Erkki Pörsti. O primeiro gol do equipo foi anotado por Olavi Sintonen.
Pavillón
miniatura|Esterior do OmaSp Areena. O Ketterä xoga os seus partidos como local no Imatran jäähalli, coñecido dende 2021 por motivos de patrocinio como OmaSp Areena logo de que o equipo asinara un contrato de catro anos con Oma Säästöpankki. O pavillón foi inaugurado en 2011 con capacidade para 1 200 persoas.
Os mellores rexistros de asistencia aos partidos do Ketterä foron na tempada 2017-18, cando o equipo debutou na Mestis e tivo unha entrada media de 943 persoas. Nas seguintes tempadas a afluencia de público estabilizouse nas 700 persoas, mentres que na tempada 2021-22 o número de asistentes reduciuse ata as 412 persoas.
Líderes históricos
Jari Lippojoki é o líder histórico indiscutible do equipo ao ser o xogador que máis partidos disputou coa camisola de Ketterä, o que máis goles anotou, o que máis asistencias repartiu e o xogador co mellor rexistro de puntos nas 15 tempadas que xogou no equipo de Imatra, que o convirten ademais no xogador que máis tempadas permaneceu no equipo, con tres máis que Matti Tiainen, segundo xogador que máis partidos e tempadas disputou con Ketterä.
Dólar de prata do bicentenario do Congreso dos Estados Unidos
Produción e comercialización
A lei que autorizou a emisión deste dólar conmemorativo prevía unha tiraxe máxina de dez millóns de exemplares. A moeda produciuse na Casa da Moeda de Denver na súa versión estándar, en tanto que a Casa da Moeda de San Francisco se encargou da cuñaxe das moedas con acabamento especial (proof). O primeiro día de produción foi o 14 de xuño de 1989.
A súa produción foi de 135.203 moedas na súa condición estándar e 762.198 en versión proof, o que fai un total de 897.401 exemplares.
A moeda comercializouse aos prezos de 26 dólares en condición estándar e 29 en versión proof. Consonte a lei que autorizou esta emisión, parte dos beneficios acadados coa súa comercialización foron destinados ao Fondo de Preservación do Capitolio dos Estados Unidos, e outra parte ingresou no fondo xeral do Tesouro, co fin de reducir a débeda nacional.
Imatran Ketterä
Presidentes
Logo da fundación do equipo Reino Ikävalko foi nomeado como primeiro presidente do mesmo, posto no que permaneceu catro anos. A persoa que máis tempo presidiu o Ketterä foi Tuomo Männistö, entre o ano 2000 e o 2011. A continuación a lista completa cos máis de vinte presidentes da entidade de Imatra e o período no que a presidiron:
Patrimonio da Humanidade en Cuba
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. A nación insular de Cuba no Caribe aceptou a convención o 24 de marzo de 1981, facendo que os seus sitios históricos fosen elixibles para ser incluídos na lista en 2011, inclúense nove sitios en Cuba.
Cuba incluíu o seu primeiro sitio na lista na 6ª Sesión do Comité do Patrimonio Mundial, celebrada na sede da UNESCO en París, Francia, en decembro de 1982. Nesa sesión, "A Habana vella e as súas fortificacións", un sitio que inclúe a parte central e histórica da capital cubana A Habana, así como as fortificacións coloniais españolas, inscribíuse na lista.
As inclusións de Cuba na lista inclúen unha variedade de sitios. Seleccionáronse dous sitios pola súa importancia natural: Parque Nacional Alejandro de Humboldt nas provincias orientais de Holguín e Guantánamo, e Parque Nacional Desembarco del Granma, chamado así polo iate que transportaba os membros do Movemento do 26 de xullo que iniciaron a Revolución Cubana. As paisaxes da cidade inclúen A Habana vella, Trinidad, e Camagüey, todas fundadas polos primeiros colonos españois no século XVI. Os sitios tamén inclúen rexións agrícolas históricas, incluíndo as plantacións de café do sueste de Cuba, e a rexión tabacaleira do Val de Viñales.
Lista provisional
Ademais dos sitios inscritos na Lista do Patrimonio Mundial, os estados membros poden manter unha lista de sitios provisionais que poden considerar para ser nomeados. Só se aceptan candidaturas para a Lista do Patrimonio Mundial se o sitio figuraba previamente na lista provisional. Cuba ten tres sitios na lista provisional.
Moeda de 20 francos Galo
A moeda de 20 francos Galo é unha moeda de ouro co valor facial de 20 francos franceses emitida entre 1899 e 1914 pola Monnaie de Paris, caracterizada por amosar a cabeza de Marianne no anverso e o símbolo nacional francés do galo no reverso.
O deseñador e gravador de ambas as faces da moeda foi o escultor e medallista francés Jules Clément Chaplain.
Moeda circulante
Existen dous tipos desta moeda, caracterizados pola lenda inscrita no seu canto. Nas pezas emitidas entre 1899 e 1906, a lenda é DIEU PROTÈGE LA FRANCE. Pola súa banda, as cuñadas entre 1907 e 1914 levan a inscrición LIBERTÉ ÉGALITÉ FRATERNITÉ, propia así mesmo dos reversos das moedas de ambos os tipos.
Tiraxes
A tiraxe total das moedas de 20 francos Galo do primeiro tipo foi de 43.034.473 exemplares. Do segundo tipo emitíronse 74.414.415 pezas.
Recuñaxes oficiais
O Estado francés levou a cabo, inicialmente en 1921 e posteriormente entre 1951 e 1960, unhas cuñaxes na Monnaie de Paris de novas moedas de 20 francos Galo idénticas ás das datas anteriores e a partir dos seus cuños orixinais, cando as moedas xa estaban desmonetizadas. O obxectivo era reconstituír as reservas de ouro en forma de moedas e influír no prezo do ouro cando se restableceu a súa venda pública despois da primeira guerra mundial, aumentando a oferta.
A operación de 1921 está mal documentada, aínda que parece que só acadou 202.359 unidades. Levouse a cabo cando o franco "xerminal" aínda era oficialmente a unidade de conta do país, pero o ouro e a prata atesouráronse e a cotización do franco fundiuse fronte ao dólar, que chegou a quintuplicar o seu valor anterior a 1914.
Pola contra, a recuñaxe iniciada a partir de xuño de 1951 —coñecida como Pinay, polo apelido do político francés— totalizou 37.483.500 unidades de pezas coas datas entre 1907 e 1914. Esta gran cantidade pesou no mercado internacional. En maio de 1952 emitiuse un bono do Estado ao 3 % indexado ao tipo oficial do "napoleón". Estas recuñaxes dos anos 50 consistiron en millóns de moedas destinadas a deprimir o prezo do ouro en caso de que os investidores e os aforradores as comprasen, coa fin de reducir a taxa de endebedamento público.
Aínda que se cuñaron cos cuños orixinais, o aspecto das recuñaxes é lixeiramente diferente: ademais de estaren en magníficas condicións de conservación —dado que non circularon—, están cuñadas nun ouro máis avermellado, cunha lei do 900,39 ‰, fronte ao 902,63 ‰, das cuñaxes orixinais.
Tempada 1994 do Campionato de Galicia de Rallys de Terra
A tempada 1994 foi a 8ª edición do Campionato de Galicia de Rallys de Terra. O vencedor foi o dumbriés Manuel Senra cun Peugeot 205 GTI.
Peralba, Marcón, Pontevedra
Peralba é un lugar da parroquia de Marcón no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 88 habitantes (43 homes e 45 mulleres).
Jaime Seoane
Jaime Seoane Valenciano, nado o 23 de xaneiro de 1997 en Madrid, é un futbolista profesional español que actualmente xoga como mediocampista no Club Deportivo Lugo da Segunda División. Formado na canteira do Real Madrid, debutou co primeiro equipo en encontro de Copa do Rei.
Ría de Abaixo, Marcón, Pontevedra
Ría de Abaixo é un lugar da parroquia de Marcón no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 130 habitantes (63 homes e 67 mulleres).
Nacionalismo croata
miniatura|dereita|Versión antiga do [[Escudo de Croacia|šahovnica croata, como escudo de armas do reino de Croacia no ano 1495.]] dereita|miniatura|Estatua do rei [[Tomislav en Zagreb. Tomislav foi o primeiro rei croata.]] O nacionalismo croata é a ideoloxía nacionalista que defende a nacionalidade e promove a unidade cultural dos croatas. O nacionalismo croata moderno xurdiu por primeira vez no século XIX despois do aumento da presión para a maxiarización, e comezou a crecer especialmente despois das leis de abril que ignoraban a autonomía croata no Reino Húngaro. Baseouse en dúas ideas principais: un dereito de estado histórico baseado nunha continuidade co estado medieval croata e unha identidade asociada aos eslavos. Este período comezou co movemento ilirio, que creou a organización Matica hrvatska e promoveu a lingua "iliria". O ilirismo xerou dous movementos políticos: o Partido dos Dereitos que leva o nome do concepto de dereito estatal (pravaštvo), liderado por Ante Starčević, e o iugoslavismo baixo Josip Juraj Strossmayer, ambos limitados á intelectualidade.
A defensa a prol do iugoslavismo como medio para lograr a unificación das terras croatas, en oposición á súa división baixo Austria-Hungría, comezou con Strossmayer defendendo que isto fose realizable dentro dunha monarquía iugoslava federalizada.
Despois da fundación de Iugoslavia en 1918, estabeleceuse un estado altamente centralizado na Constitución do Día de San Vito de 1921 de acordo cos desexos nacionalistas serbios de garantir a unidade dos serbios, o que causou resentimento entre os croatas e outros pobos de Iugoslavia. O croata dálmata e o principal líder iugoslavista da época durante a primeira guerra mundial, Ante Trumbić, denunciou a Constitución do Día de San Vito por estabelecer unha hexemonía serbia en Iugoslavia contraria aos intereses dos croatas e doutros pobos en Iugoslavia. [5] Os nacionalistas croatas opuxéronse ao estado centralizado con nacionalistas moderados que demandaban unha Croacia autónoma dentro de Iugoslavia. O nacionalismo croata converteuse nun movemento de masas no Reino de Iugoslavia a través do Partido Campesiño Croata de Stjepan Radić. A demanda dos nacionalistas croatas moderados dunha Croacia autónoma dentro de Iugoslavia foi aceptada polo goberno iugoslavo no acordo Cvetković – Maček de 1939. O acordo anoxou aos nacionalistas serbios que se opuxeron a el por debilitar a unidade dos serbios en Iugoslavia, afirmando a súa importancia para Iugoslavia co lema "Serbia forte, Iugoslavia forte". O acordo tamén enfadou aos bosníacos (entón coñecidos como musulmáns iugoslavos), incluída a Organización Iugoslava Musulmá (JMO) que denunciou a partición de Bosnia e Hercegovina.
Un violento nacionalismo croata sectario desenvolveuse antes da segunda guerra mundial dentro do movemento Ustaše de Ante Pavelić, que á súa vez colaborou coa Alemaña nazi e a Italia fascista no Estado Independente de Croacia durante a segunda guerra mundial. O nacionalismo croata quedou en gran parte latente, agás na primavera croata, até a ruptura de Iugoslavia e a guerra de independencia croata. Na súa forma máis extrema, o nacionalismo croata personifícase polo desexo de estabelecer un estado croata maior, a idealización do campesiño e dos valores patriarcais, así como o sentimento antiserbio.
Dorothy Lamour
Mary Leta Dorothy Lamour (Slaton), nada en Nova Orleáns o 10 de decembro 1914 e finada nos Ánxeles o 22 de setembro 1996, foi unha actriz de cinema e cantante estadounidense coñecida como Dorothy Lamour. É lembrada sobre todo por traballar na serie de comedias de éxito “Road to...” con Bing Crosby e Bob Hope.
Primeiros anos
Lamour naceu en Nova Orleáns, Luisiana, filla de Carmen Louise LaPorte (1892–1930) e John Watson Slaton (1895–1963), ambos camareiros. O matrimonio dos seus pais durou só uns anos, e a súa nai volveu casar con Clarence Lambour, de quen Dorothy tomou e adaptou o seu apelido como nome artístico. Este matrimonio tamén acabou en divorcio cando Dorothy era unha adolescente. A economía familiar era tan desesperada que cando tiña quince anos, falsificou a firma da súa nai nun documento que a autorizaba a abandonar o colexio. Máis tarde, asistiu a unha escola de secretariado para a que non necesitaba o diploma da escola secundaria. Era unha excelente mecanógrafa e normalmente escribía as súas propias cartas, mesmo despois de facerse famosa.
Despois de gañar en 1931 o concurso de beleza Miss Nova Orleáns, a súa nai e ela mudáronse a Chicago, onde Dorothy gañaba 17 dólares á semana como ascensorista nos almacéns Marshall Field na rúa State. Non tiña formación como cantante pero un amigo convenceuna para que se presentase para un anuncio con Herbie Kay, un director de orquestra que tiña un programa nacional de radio chamado The Yeast Foamers.
Deixou a orquestra de Kay e mudouse a Manhattan, onde o coñecido cantante Rudy Vallee a axudou a conseguir un traballo de cantante nun coñecido night club, O Morocco. Traballou tamén en 1 Fifth Avenue, un cabaré onde coñeceu a Louis B. Mayer, magnate dos estudos MGM. Foi Mayer quen organizou unha proba de cámara para Dorothy, que a levou a ser contratada pola Paramount en 1935. Ese mesmo ano, conseguiu o seu propio programa musical de 15 minutos en NBC Radio. Tamén cantou no coñecido programa de radio de Rudy Vallee. Cando estaba no apoxeo da súa popularidade, as súas fans suxeriron que o seu apelido foi creado por un axente a partir da palabra francesa "amour". Foi Dorothy quen o adaptou de Lambour, que era o apelido do seu pai adoptivo, Clarence.
Coñeceu a J. Edgar Hoover, director do FBI. Segundo o biógrafo de Hoover Richard Hack, Hoover estaba interesado en Dorothy, pero ela só quería unha amizade. Hoover e Lamour foron grandes amigos ata a morte de Hoover. Lamour nunca negou os rumores dunha aventura amorosa entre eles.