cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chezi
Economía
Todos os xoves ten lugar un importante mercado (feira), onde a poboación dos arredores dá saída aos pequenos excedentes agrícolas das producións familiares, sendo os principais produtos tomates, millo e subprodutos (fariña de millo, pan...). O trato de gando, especialmente bovino, tamén ten unha considerable importancia.
Educación e Sanidade
miniatura|esquerda|Cartel da entrada ao St Mary's Rehabilitation Centre No poboado aséntase o St Marys Rehabillitacion Centre, centro fundado no ano 1992 pola orde española das Misioneras de María Mediadora. St Marys Rehabillitacion Centre, dispón dun centro médico de atención primaria, dispensario de menciñas e máis de 100 camas hospitalarias, principalmente destinadas ao tratamento de nenos desnutridos. Neste centro tamén hai unha clínica móbil e servizo de ambulancia.
St Marys Rehabilitacion Centre encárgase ademais do coidado de 120 nenos orfos, aproximadamente, distribuídos en 8 casas de acollida dentro da propia misión. O centro conta cun programa de apoio a máis de catrocentos nenos dentro do programa Rainbow, que se encarga principalmente do seguimento e escolarización dos nenos, ademais de cubrir as súas necesidades básicas de manutención e de saúde.
No poboado de Chezi existe unha escola pública de educación primaria, St Mathias Primary School, á que asisten arredor de 1000 nenos e nenas entre 6 e 14 anos. Na súa construción participaron varias ONG españolas (Manos Unidas, Active Africa...)
José Luis Campuzano
José Luis Campuzano Feito, máis coñecido como Sherpa, nado en Madrid o 22 de novembro de 1950, é un baixista, cantante e compositor español de rock, famoso por ser membro na década de 1980 do grupo de hard rock Barón Rojo, aínda que xa tocara noutros grupos nacionais, como os Módulos.
Traxectoria
José Luis Campuzano Feito naceu en Madrid o 22 de novembro de 1950, no barrio de Ventas. Dende moi novo mostrou as súas inclinacións artísticas, cantando á precoz idade de 4 anos, cancións de Antonio Molina, Juanito Valderrama, Manolo el Malagueño e Pepe Marchena, entre outros, con talento suficiente. Aos 12 anos ingresou no "Instituto Virgen de la Paloma", onde estudou bacharelato laboral na rama metalúrxica con moi pouco beneficio e moito trauma.
Autodidacta da guitarra, aos 13 anos ingresa como cantante e guitarrista no grupo Top-Ten. Aos 17 ingresa na Telefónica e é destiando a Beasain, Guipúscoa. Forma outro grupo co mesmo nome que Top-Ten e actúa nos seus días de descanso cantando unha parte do repertorio en éuscaro.
Decidido a dedicarse profesionalmente á música, aos 19 anos deixou Telefónica. Realiza o servizo militar como voluntario na Forza Aérea de España, e cando se licencia emprende a súa carreira musical en solitario co nome de "Sherpa".
1970 e Barón Rojo
Durante 1970 formou parte dalgúns grupos, como a orquesta Navarra, Los Cisnes, ou os Módulos, cos que gravaría un álbum homónimo publicado en 1979, aínda que anteriormente gravara varios singles en solitario, acompañado por un grupo chamado Fertil Grass. Estas gravacións en solitario recompiláronse nalgúns LPs nos anos 70 (hoxe case inatopables), e finalmente nunha compilación de CD chamado Los primeros éxitos de un Barón Rojo / todas sus grabaciones para Discos GMA (1973-1977), editado en 1998 por Rama Lama Music, onde se poden apreciar diferentes influencias, tanto nas súas propias cancións coma noutras versións.
Estuda solfeo e contrabaixo no Real Conservatorio Superior de Música de Madrid, onde coñece aos irmáns Armando e Carlos de Castro, co que se formaría, xunto co batería uruguaio Hermes Calabria, un grupo nomeado provisionalmente Coz, mesmo nome do grupo Coz do que Carlos e Armando acaban de desentenderse. Así, por un breve período de tempo, había dúas bandas chamadas Coz.
Finalmente, este novo grupo acabaría chamandose Barón Rojo. Esta formación inicial de Barón Rojo (os irmáns De Castro, Sherpa e Hermes) sería a máis famosa e duraría ata que Sherpa e Hermes deixaron o grupo en 1990, produto dunha suma de factores, como a mala relación con Carlos e Armando, a decepción causada por unha diminución do impacto nos medios en España do "heavy metal" en xeral e Baron Rojo en particular, e o esgotamento por unha década chea de numerosas xiras.
Durante a súa estadía en Barón Rojo Sherpa foi o compositor principal, xunto coa súa parella Carolina Cortés, quen lle escribiu as letras, desta sociedade Campuzano-Cortés naceron como clásicos como "Barón Rojo", "Hijos de Caín", "Los rockeros van al infierno" ou "Concierto para ellos".
A súa carreira en solitario xa coñecera algúns traballos anteriores a Barón Rojo, banda da que marchou en 1990 e á que regresaría en 2004 co álbum "Guerrero en el desierto", e durante os [90] estivo implicado noutro tipo de proxectos musicais, como compositor para diferentes artistas, como El Fary ou Coyote Dax, así como en música infantil, e algúns traballos en directo con grupos de versións de rock and roll clásico, como Sargento Pepe e Los Hobbies.
Retorno post-Barón Rojo e últimos anos
Despois de case 15 anos desde da súa saída de Barón Rojo, Sherpa regresou en 2004 co xa mencionado "Guerrero en el desierto", CD que se alternaba desde heavy clásico a outras variantes de rock duro máis actual, pasando por algunhas versións (como o famoso tema de The Animals), "House of the Rising Sun" e unha nova versión de "Dos mil años tristes", da súa etapa en Módulos, así como unha balada en inglés chamada "John", dedicada a John Lennon, que é a única canción do álbum coa colaboración de Carolina Cortés na letra, o resto escribíunas Sherpa.
En 2006, anúnciase un novo traballo, que sería un álbum en directo que contiña como bonus un CD extra con algúns temas novos de estudo.
Aos poucos o CD de estudio gañou o interese dos fans, moitos dos cales acabaron vendo o disco en directo como complemento do álbum de estudio. O número de novas cancións do CD incrementouse a oito (unha deles unha versión de estudo do tema "Campo de concentración", de Barón Rojo), e finalmente editouse cunha duración comparable a moitos LPs do xénero, é así que o que se proxectou como un álbum en directo acabou converténdose no lexítimo sucesor do "Guerrero en el desierto".
Este traballo publicouse en abril de 2007 co nome de El rock me mata, aínda que na segunda metade do 2006 asiantouse unha canción do álbum "Ajedrez mortal". O CD en directo gravouse durante un concerto na sala Copérnico de Madrid en 2006.
A mediados de 2013, logo de seis anos, Sherpa volveu cun álbum de estudio dobre titulado Transfusound, composto por un disco eléctrico con novas cancións e outro acústico con covers e versións.
Aprite le finestre
«Aprite le finestre» (en galego: «Abride as xanelas») é unha canción composta por Virgilio Panzito e interpretada en italiano por Franca Raimondi. Lanzouse como sinxelo en 1956 mediante Fonit Cetra. Foi elixida para representar a Italia no Festival de Eurovisión de 1956 tras gaña-lo Festival da Canción de Sanremo 1956.
Selección
«Aprite le finestre» cualificouse para representar a Italia no Festival de Eurovisión 1956 tras gaña-la final nacional italiana, o Festival da Canción de Sanremo 1956.
No festival
A canción participou no festival celebrado no Teatro Kursaal de Lugano o 24 de maio de 1956, sendo interpretada pola cantante italiana Franca Raimondi. A orquestra foi dirixida por Gian Stellari.
Foi interpretada en sétimo lugar, seguindo a Luxemburgo con Michèle Arnaud interpretando «Ne crois pas» e precedendo aos Países Baixos con Corry Brokken interpretando «Voorgoed voorbij». O resultado das votacións non foi revelado, polo que se descoñece en que posto terminou a canción.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Rodaballo do mar Negro
O rodaballo do mar Negro, Scophthalmus maeoticus, é unha especie de peixe da familia dos escoftálmidos da orde dos pleuronectiformes.
Curuxo americano
O curuxo americano, ou rodaballo areeiro, Scophthalmus aquosus, é unha especie de peixe da familia dos escoftálmidos de gran tamaño (até os 45,7 cm de lonxitude), que vive xeralmente a profundidades de 73 a 55 m no Atlántico noroccidental, desde o golfo de San Lourenzo no Canadá até a Florida nos Estados Unidos.
Rodaballo do mar Negro
Morfoloxía
Pode alcanzar os 45 cm de lonxitude total.
Curuxo americano
A especie denomínase en inglés windowpane (cristal de ventá), brill (curuxo), spotted flounder (linguado pinto), sand dab (maruca de area) ou sand flounder (linguado de area), e en francés turbot de sable (rodaballo de area).
Descrición
O flanco esquerdo (lado ocular) é dunha cor que vai da avermellada á parda agrisada, con varias puntos marróns e brancos plusieurs dispostos de forma que recordan pétalos de flor. As aletas dorsais, anais e caudais presentan o mesmo aspecto manchado, e o flanco dereito (lado cego) é xeralmente branco con algunhas machas escuras.
Segundo un estudo realizado na década de 1960 no Long Island Sound, os individuos de 7 anos acadan unha lonxitude de 30 cm. Rexistrouse un tamaño máximo de 45,7 cm en animais de máis de 7 anos.
Co '"linguado de verán" (Paralichthys dentatus), e o único peixe plano do leste do Canadá que é sinistro (de lado ocular á esquerda) e que ten unha gran boca, distinguíndose ben porén polas súas manchas. O rodaballo areeiro recoñécese inmediatamente pola súa forma case circular, a crista con flocos ao principio da súa dorsal e a súa aleta pelviana esquerda, que á máis longa que alta.
Bioloxía
miniatura|300px|esquerda|Vista ventral do curuxo americano.
Os curuxos areeiros frecuentan augas pouco profundas sobre fondos areosos; encóntranse cerca da das costas norteamericanas e nalgúns bancos, desde o golfo de San Lourenzo até Carolina do Sur, chegando ás veces até a Florida. Nesta especie non se notaron grandes desprazamentos.
Os adultos toleran un amplo rango de temperaturas, pero a distribución dos individuos indica que a reprodución require unha auga quente en verán.
O rodaballo areeiro aliméntase principalmente de gambas, camaróns e peixes pequenos (de menos de 10 cm).
Economía
É unha especie de relativa importancia comercial. Segundo cifras do Ministerio de agricultura, pesca e alimentación do Quebec, só se capturaron 52 toneladas de rodaballo de area en 2005.
É un peixe pouco consumido no Canadá, xa que as súas poboacións son limitados e a delgadeza do seu corpo fai difícil o seu fileteado. Polo que respecta aos Estados Unidos, consumíronse determinadas cantidades durante a segunda guerra mundial.
San Lourenzo, Vilatuxe, Lalín
San Lourenzo é un lugar da parroquia de Vilatuxe, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no ano 2011 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Mencía
dereita|miniatura|Imaxe de acios de uva Mencía nunha viña da [[Denominación de Orixe Ribeira Sacra, no municipio de Sober.]]
A Pena, Arealonga, Vilagarcía de Arousa
A Pena é un lugar da parroquia de Arealonga no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 55 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 27 eran mulleres e 28 homes, o que representa un aumento respecto ó ano 2010, cando eran 51 veciños, pero un descenso respecto a 2005, cando eran 62.
Mencía
Descrición
A variedade produce acios pequenos e compactos. Os zumes ou mostos son vermello granate e de sabor neutro, cun elevado contido en azucres, pero de baixa acidez, especialmente nos resultantes de froitos de maior maduración. Os tintos elaborados con uva mencía, salientan pola súa capacidade de envellecemento, cun padal aveludado característico, sen descoidar as óptimas condicións desta variedade na elaboración de tintos mozos. Os rosados son recendentes e afrutados, vivos, lixeiros e suaves.
Areas de cultivo
Segundo a Orde APA/1819/2007, pola que se actualiza o anexo V, clasificación das variedades de vide, do Real Decreto 1472/2000, de 4 de agosto, polo que se regula o potencial de produción vitícola, mencía considérase variedade recomendada para as Comunidades autónomas de Asturias, Castela e León e Galicia, estando recomendada en Cantabria e Castela-A Mancha. A súa distribución localízase principalmente no Bierzo, así como en áreas do sueste de Galicia, onde se centra nas denominacións de orixe de Ribeira Sacra, Valdeorras e Monterrei. Nos terreos de Ribeira Sacra é cultivada en bancada, moitas delas establecidas durante a época romana. Tamén se cultiva en parcelas do norte de Portugal.
Crisanto Couto Samaniego
Crisanto Couto Samaniego, finado en Foz o 14 de setembro de 1958, foi un político galego.
Traxectoria
Axente bancario en Foz. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde de Foz.
Sendeiro da costa de Anglesey
miniatura|250px|Percorrido do sendeiro de Anglesey. miniatura|250px|Sinal do sendeiro. O sendeiro da costa de Anglesey (en Llwybr Arfordirol Ynys Môn) é unha ruta de 200 km de longo que rodea a illa de Anglesey no norte de Gales. A ruta é parte do sendeiro da costa de Gales. Foi inaugurada formalmente por Rhodri Morgan, Primeiro Ministro de Gales, o 9 de xuño de 2006.
Descrición
A ruta segue toda a costa, case arrodeando a costa toda. As dúas excepcións son onde o sendeiro pasa por Plas Newydd, e no estuario de Afon Alaw, entre Llanfachraeth e Llanynghenedl. A ruta comeza e remata oficialmente en Holyhead, e é descrito na guía oficial coa dirección ó contrario das agullas do reloxo. O proxecto de custou £1,4 millóns e conta cunha boa sinalización durante todo o trazado. Pode durar entre 7 e 10 días completar o sendeiro completo.
Os fondos do "Obxectivo 1" Europeo contribuíron neste proxecto, que pretende satisfacer a crecente demanda de paseos costeiros. O camiño foi creado por unha asociación dirixida pola axencia comunitaria Menter Môn e polo Consello Condal da illa de Anglesey.
Puntos de paso
Comezando en Holyhead e no sentido contrario ás agullas do reloxo, o sendeiro atravesa ou pasa preto de:
Cavalcade (filme de 1933)
O filme gañou tres Premios Oscar na 6ª edición dos premios, incluíndo o de mellor filme e mellor director.
Notafilia
miniatura|Assignat francés A notafilia é a parte da numismática que se dedica ao estudo e colección do papel moeda. Aínda que os billetes comezaron a utilizarse na China no século X e en Occidente no XVII, o seu coleccionismo e estudo non se fixo popular ata o XX. A International Bank Note Society (IBNS) establecida en 1961 é a principal organización notafílica.
Izunokuni
Izunokuni (伊豆の国市, いずのくにし, Izunokuni-shi) é un concello da prefectura de Shizuoka no Xapón. Está situado ao leste da rexión de Tōkai, ao sur-leste da rexión de Chūbu e ao leste da prefectura, na parte norte da península de Izu, na zona de provincia histórica de Izu, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 94,71 km² e a poboación de 49.372 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 521 h/km².
İl Gizüçe Bolğarda
İl Gizüçe Bolğarda (en Ил Гизүче Болгарда) é un filme soviético de 1989 escrito e dirixido por Vladislav Chebitarev. A música foi composta por Räşid Kalimullin baseándose no libreto de İldar Yüziev para a ópera clásica "Cuckoo's Cry". Foi rodado no Estudio de Televisión de Kazan baixo a Gosteleradio da USSR.
Sinopse
Un grupo de rapaces visitan as ruínas históricas da cidade de Bolghar, o lugar sagrado dos seus devanceiros. Mentres soben e baixan as torres e minaretes en ruínas, comezan a ver algúns flashbacks, que simbolizan o regreso ás raíces e á identidade histórica. Así comeza a viaxe de regreso ó pasado e volta ó presente, cada paso seguido dunha ilustración musical diferente.
A Torre, Vilatuxe, Lalín
A Torre é un lugar da parroquia de Vilatuxe, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE en 2011 tiña seis habitantes (un home e cinco mulleres).
Galería de imaxes de Verea
Galería de imaxes do concello de Verea na provincia de Ourense.
Marcos Witt
Jonathan Mark Witt Holder, coñecido como Marcos Witt, nado en San Antonio, Texas o 19 de maio de 1962, é un cantante, compositor e pastor protestante mexicano de orixe estadounidense.
Traxectoria
A súa nai, Nola Helder, contraeu segundas nupcias anos despois con Francisco Warren, misioneiro estadounidense que adopta como propia a visión misioneira que Deus puso en mans de Nola e Jerry, o seu defunto esposo, quedándouse nesa cidade de México para fundar e desenvolver novas congregacións, pero principalmente ser o esposo de Nola e a quen Marcos lles deu un agasallo, Cutipín e Cutipón, os seus fillos adoptivos da Cidade de Vitarte, sempre viuse a o seu pai Marcos Witt como un exemplo no canto, así como a quen agradecen o ter 2 irmás máis, Nola e Lorena, as xemelgas que o matrimonio tivo anos despois.
Francisco Warren sería quen asumiría o rol de pai adoptivo e guía espiritual, xa que inculcaría no pequeno Marcos o estilo de vida do Cristianismo protestante. De novo Marcos foi asignado como ministro (líder) musical nunha congregación cristiá de San Antonio e tras realizar estudos básicos na escola americana de Durango, México, Marcos Witt posteriormente estuda música na Universidade Juárez de Durango. Logo avanzou a súa preparación musical e ministerial na universidade de Nebraska e nun conservatorio privado.
En 1986 casa coa estadounidense Miriam Lee, con quen ten 4 fillos: Elena Janette, Jonathan David, Kristofer Marcos e Carlos Franklin.
Carreira
Marcos Witt funda no ano de 1987 o Grupo Canzión, chamado Canzion Producciones unha empresa mexicana produtora de música cristiá moderna en español. O seu primeiro disco Canción a Dios, producido en 1986, interpretado por el mesmo, marca o inicio formal da súa carreira musical. Mais foi en 1991 co Disco Proyecto AA que internacionalizou a súa música (entre algunhas cancións destaca "Renuevame", tema que actualmente se canta en moitas igrexas cristiás ).
Blaine Hammond
Lloyd Blaine Hammond Jr., nado en Savannah (Xeorxia), o 16 de xaneiro de 1952, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-39 e STS-64.
Traxectoria
Hammond graduouse en enxeñería e mecánica pola Academia da Forza Aérea dos Estados Unidos en 1973 e é máster en enxeñería polo Instituto Tecnolóxico de Xeorxia en 1974.
Foi seleccionado pola NASA en maio de 1984. Participou nas misións STS-39 e STS-64 e pasou un total de 19,26 días no espazo. Deixou a axencia en 1998.
Vimieiro (árbore)
dereita|200px|thumb|Flores femininas nuns exemplares en Alemaña dereita|200px|thumb|Flores masculinas nun exemplar en Alemaña O vimieiro ou vimbieira (Salix viminalis) é unha arboriña ou arbusto do xénero Salix (salgueiros), da familia das salicáceas da que se tiran os vimes.
Descrición
É un arbusto grande, ocasionalmente árbore de até 10 m de altura, con pólas magras e longas, erectas; bota gromos tenros a miúdo con densa pilosidade tomentosa; poliñas de cor verde amarelenta ou pardo cincento a avermellado, mates, con pilosidade cincenta cando son novas. As follas son pecioladas, de 5 a 15 cm de longo e aproximadamente 1,5 cm de ancho, entre 6 e 20 veces máis longas ca anchas, lanceoladas estreitiñas ou con bordos paralelos; a face foliar de cor verde sucia, mate, con pilosidade dispersa e curta; envés foliar con brillo prateado, cuberto con densos pelos curtos, orientado na dirección dos nervios laterais; bordo foliar enrolado cara a abaixo; pecíolo foliar de até 1 cm de longo, con curta pilosidade cincenta; estípulas só nos macroblastos, lanceoladas estreitas, longamente apuntadas. As escamas das xemas son pardas, con pilosidade cincenta. As inflorescencias aparecen antes que as follas, e antes da floración presentan unha vistosa pilosidade mesta e sedosa. Os amentos masculinos son erectos, cilíndricos, de até 3,5 cm de longo e 1 cm de ancho, mestos nas axilas de follas moi pequenas e estreitas, longamente pilosas. Ten Brácteas tectrices elípticas ou ovadas alongadas, con pilosidade longa cincenta; estames dúas veces máis longos cá bráctea tectriz; ten filamentos estaminais libres, glabros; anteras elípticas alongadas, amarelas, trala floración de cor vermella acastañada. Os amentos femininos son erectos, cilíndricos, de até 3 cm de longo e 1 cm de ancho. O ovario case sentado, ovado, de até 6 mm de longo. O estilo é case tan longo coma o ovario, fino amarelo; os estigmas lineais, divididos en 2 ou 4 partes até a metade. Florece na primavera. Hibrídase doadamente con outros salgueiros. A reprodución vexetativa é moi eficaz. En Galicia é común cortar unhas varas e deixalas nun balde ou nun bocoi con auga até botaren raíces para despois plantalas. Adoitan agromar sen problema.
Hábitat
Adóitase atopar nas ribeiras dos s e outros lugares húmidos, xeralmente chairas baixas, sobre solos húmidos. En Galicia cultívase preto dos ríos e regueiros, ás veces formando sebes ou ringleiras. Está naturalizada en moitas zonas.
Usos
Fornece o mellor vime ou vimbio empregado para a cestaría. Moitas especies de salgueiros teñen tamén pólas utilizábeis na cestería. Despois de podar a árbore, mergúllanse as pólas na auga durante un tempo até viraren flexíbeis.
Tradicionalmente adoitan empregarse os vimes máis finos para atar as viñas.
No eido forestal é unha das especies coñecidas como hiperacumuladora de metais pesados para a restauración de solos contaminados, pois acumula cadmio, cromo, chumbo, mercurio, zinc, petróleo, hidrocarburos, disolventes orgánicos, MTBE, TCE e subprodutos, selenio, prata, uranio etc.
Taxonomía
Salix viminalis foi descrita por Charles Linneo e publicado en Species Plantarum 2: 1021, no ano 1753.
Nome común
Vrimieiro, vrimieira, vrimeiro, vrimeira, vrimbero, vrimbeiro, vincalleiro, vimieiro, vimieira, vimia, vimeiro, vimbreiro, vimbo, vimbio, vimbieiro, vimbieira, vimbia, vimbeiro, vimbeira, vimbeeira, vemieira, veeira, vareiro, trogalleiro, sangubiño, salce, pé do vimbio, paleiro, mimbreiro, mimbreira, lagomeiro, correiro, correeiro, cepeira de vimes, cepa de vimbio e bringueiro.
Pereira, Arealonga, Vilagarcía de Arousa
Pereira é un lugar da parroquia de Arealonga no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 81 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 45 eran mulleres e 36 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando eran 95 veciños, e 2005, cando eran 93.
David Brin
Glen David Brin, nado o 6 de outubro de 1950 en Glendale (California), é un coñecido escritor de ficción científica gañador dos premios Hugo e Nebula. Traballou como profesor de física e asesor da NASA e actualmente vive en California.
Kenneth Ham
Kenneth Todd "Hock" Ham, nado en Plainfield (Nova Jersey), o 12 de decembro de 1964, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-124 e STS-132.
Kílian Jornet
Kílian Jornet i Burgada, nado en Sabadell, Vallès Occidental, o 27 de outubro de 1987, é un esquiador e corredor de montaña catalán. É un deportista especialmente prolífico, foi campión do mundo de esquí de montaña en 2010 e 2011, e campión do mundo de carreiras de montaña dende o 2007 ó 2010 e tamén do 2012 ó 2014. É especialmente coñecido por gañar en tres ocasións (2008, 2009 e 2011) a Ultra-Trail du Mont Blanc e a Pierra Menta (2008, 2010 e 2011). Jornet tamén foi proclamado gañador en dúas ocasións da Grand Raid da illa da Reunión, o Diagonale des Fous (2010 e 2012), gañou en 8 ocasións o maratón Zegama-Aizkorri, e entrou na primeira posición en todas as edicións da Giir di Mont entre 2008 e 2011, carreira que tamén gañou no 2014. Ademais, tamén bateu moitos rexistros de tempos e distancias, tales como o Tahoe Rim Trail, o "Hardrock 100 (en ámbolos dous sentidos), o GR20 (2009), o ascenso e baixada do Kilimanjaro ou a varios picos emblemáticos do planeta, grazas ó proxecto Summits of my Life. É amplamente recoñecido como un dos mellores atletas de todos os tempo na súa disciplina, e en 2014, a revista National Geographic distinguiuno como o aventureiro do ano.
A lenda dos cinco aneis
Actualmente atópase na súa terceira edición, e sufriu unha clara evolución, non só na súa cronoloxía e ambientación, senón tamén no seu sistema de xogo.
O xogo está fortemente ligado á súa versión en xogo de cartas coleccionables (CCG). Os deseñadores do xogo dan carta branca para a evolución do xogo dependendo do que os xogadores de cartas decidan, o tipo de mazos que se empregen, e dos resultados dos torneos sancionados (Kotei).
Existe unha detallada ficción e cronoloxía de Rokugan, facendo que o xogo resulte crible, estruturado e coherente. Este mundo Rokugan funciona a partir dunha organización de clans (Araña, Cangrexo, Grúa, Dragón, León, Mantis, Fénix, Escorpión e Unicornio)
Ligazóns externas
La Leyenda de los Cinco Anillos (juego de rol)
Melchor Ocampo (concello)
Melchor Ocampo é un concello do norte do Estado de México, no México. Limita coas municipalidades mexicanas de Zumpango, Teoloyucan, Cuautitlán, Tultepec e co Nextlalpan. A súa área é de 17,78 km², e a súa poboación era de 50.240 habitantes. A cabeceira municipal é Melchor Ocampo.
Jürgen von Beckerath
Jürgen von Beckerath, nado o 19 de febreiro de 1920, é un eminente exiptólogo alemán. É un dos primeiros eruditos no Imperio Novo e o Terceiro período intermedio de Exipto, xunto con Kenneth Kitchen. Beckerath é moi coñecido pola súa obra cos nomes dos reis exipcios e o seu estudo cronolóxico do Antigo Exipto.
Gregory J. Harbaugh
Gregory Jordan Harbaugh, nado en Cleveland (Ohio), o 15 de abril de 1956, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-39, STS-71, STS-82 e STS-54.
Traxectoria
Harbaugh graduouse en enxeñería aeronáutica e astronáutica pola Universidade Purdue en 1978 e é máster en física pola Universidade de Houston-Clear Lake en 1986.
Foi seleccionado pola NASA en xuño de 1987. Participou nas misións STS-39, STS-71, STS-82 e STS-54 e pasou un total de 34,08 días no espazo. Deixou a axencia en marzo de 2001.
Subdivisións do Senegal
O Senegal está dividido en 14 rexións. As capitais rexionais teñen o mesmo nome cá rexión respectiva. Á súa vez, as rexións subdivídense en departamentos (45 en todo o país).
Vilatuxe, Vilatuxe, Lalín
Vilatuxe é un lugar da parroquia de Vilatuxe, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no ano 2011 tiña 168 habitantes (77 homes e 91 mulleres).
Subdivisións do Senegal
Organización territorial, superficie e poboación
miniatura|350px|dereita|Rexións do Senegal
Xunta de Galicia
A Xunta de Galicia aparece definida no Estatuto de Autonomía de Galicia como o órgano colexiado de goberno de Galicia. Está composta pola presidencia, a ou as vicepresidencias e mais as conselleiras e os conselleiros. As vicepresidencias e as conselleiras e conselleiros noméanse dende a presidencia. Esta ten a sede no Pazo de Raxoi en Compostela.
Atribucións e funcionamento
A Xunta regula os seus propios tributos, elabora as normas para xestionar os impostos estatais e elabora e aplica o orzamento de Galicia. Tamén ten competencias exclusivas, entre as que se atopan as referidas á organización das súas institucións de autogoberno e das comarcas e parroquias rurais como entidades propias de Galicia; ordenación do territorio e do litoral, urbanismo e vivenda; actuacións en relación ás institucións do Dereito Civil galego; normas procesuais e procedementos administrativos que se deriven do específico Dereito galego ou da organización dos poderes públicos; obras públicas; vías férreas, estradas e transporte; portos, aeroportos e heliportos; aproveitamentos forestais, hidráulicos e relativos á enerxía eléctrica; augas minerais e termais; pesca nas rías e augas interiores; feiras e mercados; artesanía, patrimonio artístico, bibliotecas, museos, conservatorios de música e servizos de Belas Artes; fomento da cultura e da investigación; promoción e ensino da lingua galega, do turismo e do deporte; asistencia social; creación dunha Policía Autónoma; réxime das fundacións; casinos, xogos e apostas; centros de contratación de mercancías e valores; confrarías de pescadores e distintas cámaras e normas adicionais sobre a xestión e conservación protección dos ecosistemas.
Historia
A Xunta de Galicia ten a súa orixe na Xunta do Reino de Galicia creada en 1528 e que perviviría, con algunhas interrupcións, ata 1833.
Durante a Guerra da Independencia española, en 1808, crease a Xunta Suprema do Reino de Galicia para dirixir a loita contra Francia e manter a orde pública. A Xunta Suprema asumiu funcións militares, lexislativas e de relacións internacionais até a creación da Xunta Central Española.
En 1843 constituíuse unha Xunta Central de Galicia, presidida por Xosé María Suances e oposta á rexencia de Baldomero Espartero.
En 1846 produciuse o levantamento do comandante Miguel Solís en Lugo, que disolve o Consello Provincial e a Deputación organizando a Xunta Superior do Goberno de Galicia, presidida por Pío Rodríguez Terrazo e que remataría co fusilamento dos Mártires de Carral.
Finalmente, o Real Decreto-Lei 7/1978 e o Real Decreto 474/1978 aprobados o 16 de marzo de 1978 designan a Xunta de Galicia como goberno galego.
miniatura|Alfonso Rueda. miniatura|[[Logotipo da Xunta de Galicia entre 2003 e 2021.]]
Consellarías
miniatura|300px|Conselleiros da Xunta de Galicia en setembro de 2018, antes das reestruturacións de Feijóo do 2020 e do novo goberno Alfonso Rueda do 2022. En marzo de 2022, e tras gañar as eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020 con maioría absoluta por cuarta vez consecutiva, Alberto Núñez Feijóo anunciou a súa dimisión como presidente da Xunta de Galicia para asumir o liderado do Partido Popular, malia ter máis de dous anos de lexislatura por diante, algo inédito en Galiza. Nesta situación Alfonso Rueda Valenzuela, o que fora dende as eleccións ao Parlamento de Galicia de 2009 vicepresidente de Feijóo, fíxose cargo da presidencia da Xunta no que queda de lexislatura.
O novo goberno Rueda mantén unha estrutura e liña continuísta cos gobernos de Feijóo, incluíndo tamén as dúas vicepresidencias engadidas na composición do seu noveno goberno no ano 2020.
Autocorrelación
A autocorrelación é unha operación matemática consistente na correlación dunha función con ela mesma. Existen varias definicións dependendo do campo de estudo que se considere, tipicamente o procesamento de sinais por unha banda e a estatística por outra.
Xunta de Galicia
Consellarías
miniatura|300px|Edificios Administrativos en [[San Caetano, Santiago de Compostela|San Caetano. .]]
Autocorrelación
Estatística
Por unha banda en estatística, a autocorrelación é unha medida que informa de canto o valor dunha realización dunha variábel aleatoria é capaz de influenciar os seus veciños. Por exemplo, o canto a existencia de valor máis alto condiciona valores tamén altos dos seus veciños.
Xunta de Galicia
Situación
miniatura|[[Edificio Central da Xunta de Galicia en Pontevedra|Edificio Central da Xunta de Galicia en Pontevedra.]] miniatura|Delegación da Xunta de Galicia en [[Vigo.]]
Autocorrelación
Estatística
Supóndose unha variábel aleatoria Xt discreta estacionaria, dependente do tempo, con media μ, a súa autocorelación R(k) ven definida como:
Snowdonia
miniatura|250px|Vista do lago [[Llyn Llydaw dende Crib Goch.]] miniatura|250px|Mapa de Snowdonia (en verde). Snowdonia (en Eryri) é unha rexión do norte de Gales e un parque nacional cunha área de 2,130 km². Foi o primeiro dos tres parques nacionais de Gales, declarado en 1951.
Autocorrelación
Estatística
onde E[ ] é o valor medio, ou valor agardado da expresión, k é o movemento no tempo e \sigma é a variancia da variábel X_t.
Snowdonia
Nome
O nome inglés da zona deriva de Snowdon, que é máis alta montaña de Gales, con 1.085 m. En galés, a área é chamada Eryri. Existe a teoría de que o nome deriva de eryr ("aguia"), mais tamén pode significar simplemente Terras altas, como sostén o estudoso galés Sir Ifor Williams. Na Idade Media, o título Príncipe de Gales e Señor de Snowdonia (Tywysog Cymru ac Arglwydd Eryri) foi usado por Llywelyn ap Gruffudd; o seu avó Llywelyn Fawr empregou o título de ''Príncipe do norte de Gales e Señor de Snowdonia.
Autocorrelación
Estatística
Segundo a definición da estatística, o valor da autocorrelación está entre 1 (correlación perfeita) e -1, o que significa anti-correlación perfeita. O valor 0 significa total ausencia de correlación.
Procesamento de sinais
En procesamento de sinais a autocorrelación continua dun sinal f(t), Rf(τ), defínese como a correlación continua de f(t) con ela mesma mais desprazada por un valor τ
onde f* represente a complexa conxugada e o cículo representa a convolución. Para unha función real, f* = f.
A autocorrelación discreta R a un valor de desprazamento j para o sinal xn é
onde m é o valor medio (valor agardado) de xn. Para sinais centrados no cero (de valor medio nulo) a definición fica en:
A autocorrelación multidimensional defínese de xeito semellante. Así, a autocorrelación en tres dimensións, defínese:
Propiedades
A autocorrelación dunha dada variábel defínese pola distancia, ou atraso con que se desexa medila. Cando esa distancia é cero, tense o valor máximo 1, pois trátase da variábel correlacionada con ela mesma. Outros valores deben calcularse caso a caso.
Caso se retire da fórmula enriba a variancia \sigma tense a chamada autocovariancia, que descreve o canto a variábel X_t varía en conxunto coa súa instancia con atraso k.
Manu Ginóbili
Emanuel David "Manu" Ginóbili, nado o 28 de xullo de 1977 en Bahía Blanca (Buenos Aires), é un ex xogador profesional de baloncesto arxentino, considerado como máis importante de tódolos tempos dese país. Cunha altura de 1,98 metros xogaba de escolta.
Autocorrelación
Aplicacións
O concepto de autocorrelación ten aplicación a moitas áreas, que van da análise dos sinais á óptica, pasando pola economía e pola xeofísica.
Manu Ginóbili
Antes de chegar á NBA, Ginóbili xogou nas ligas arxentina e italiana. En Italia co Kinder Bologna gañou dous MVP da tempada, o MVP das Finais da Euroliga de 2001 e os campionatos de liga, de Europa e de copa italiana. San Antonio Spurs escolleulle na 57ª posición do Draft da NBA de 1999, debutando en 2002. Pronto se converteu nun das xogadores claves do equipo, conseguindo o campionato da NBA na súa primeira tempada, e en tres máis: 2005, 2007 e 2014. Ademais, en 2005 e en 2011 disputou o All-Star Game e en 2008 foi nomeado Sexto Home do Ano da NBA, sendo incluído ademais no terceiro mellor quinteto da liga.
Autocorrelación
Aplicacións
Un chamativo exemplo é o autocorrelador, un instrumento óptico de precisión capaz de caracterizar pulsos ópticos de femtosegundos.
Manu Ginóbili
Biografía
Ginóbili vén dunha familia de xogadores de baloncesto. Leandro, o seu irmán máis vello, retirouse en 2003 tras sete anos na liga arxentina, mentres que Sebastián xogou tanto na do seu país como na española, actualmente desempéñase en Liberdade de Sunchales da Arxentina. O seu pai Jorge foi xogador, adestrador e presidente do Club Bahiense do Norte de Baía Branca, onde Manu aprendeu a xogar. Dada a proliferación de equipos de baloncesto en Bahía Blanca e a súa paixón por Michael Jordan, o seu amor polo baloncesto creceu rapidamente.
Autocorrelación
Véxase tamén
Compárese co termo autocorrelador da física óptica
Manu Ginóbili
Biografía
Como moitos arxentinos, Ginóbili é descendente de inmigrantes italianos, polo que posúe a dobre nacionalidade coa Arxentina e Italia. Como resultado das súas viaxes, pode falar os idiomas castelán, italiano e inglés con soltura. En 2004, casou con Marianela Oroño.
Órbita baixa terrestre
thumb|Diagrama das divisións do espazo terrestre segundo as órbitas. A zona 2 é a de órbita baixa terrestre. Co concepto de órbita baixa terrestre (a miúdo denominado LEO, Low Earth Orbit) faise referencia ás órbitas arredor da Terra cun apoxeo de menos de 2000 quilómetros. Na práctica, a cota inferior deste tipo de órbitas, o perixeo, sitúase nos 160 quilómetros, xa que debido ó rozamento atmosférico, unha órbita a esa altura é inestable e o vehículo cae rapidamente ó perder enerxía.
Manu Ginóbili
NBA
Non foi até despois do Campionato Mundial FIBA 2002 en Indianápolis cando Ginóbili sumouse aos Spurs. Naquel torneo xogou contra estrelas e futuras estrelas NBA como Yao Ming, Dirk Nowitzki ou Peja Stojakovic, e foi o líder da Arxentina que logrou o segundo posto, ademais de ser elixido no mellor quinteto do campionato. Sufriu unha escordadura de nocello na semifinal ante Alemaña pero aínda así tentou xogar a final, perdida contra Serbia e Montenegro. En 2002 chegou a San Antonio Spurs e xogou o seu primeiro partido na NBA o 29 de outubro fronte a Los Angeles Lakers. Na súa tempada de rookie fixo 7,6 puntos, 2,3 rebotes, 2 asistencias e 1,4 roubos de balón por partido, axudando ao seu equipo a saír campión, logrando o seu primeiro anel na súa primeira tempada. No seu primeiro ano, Ginóbili desempéñase como escolta suplente do equipo. Pasou a primeira parte da tempada lesionado, e atopou dificultades para adaptarse á NBA polo seu estilo de xogo. Despois da súa lesión Ginóbili, gañou o premio de rookie do mes en marzo na Conferencia Oeste, e foi nomeado no segundo equipo de rookies ao final da tempada.
miniatura|esquerda|Ginóbili foi seleccionado no [[Draft da NBA de 1999 polos Spurs na 57ª posición.]] En contraste coa súa tempada regular, Ginóbili converteuse nunha parte integral de Gregg Popovich, a rotación establecida nos playoffs, xogando en cada partido. Os Spurs eliminaron a Phoenix Suns e a Los Angeles Lakers. Axudou a guiar ao seu equipo contra Dallas Mavericks nas Finais de Conferencia e máis tarde a conseguir o anel contra New Jersey Nets nas Finais da NBA para que San Antonio conseguise o seu segundo campionato. Despois da vitoria, Ginóbili gañou o seu primeiro Olimpia de Ouro da Arxentina como deportista do ano, e mesmo se reuniu co presidente arxentino Néstor Kirchner.
miniatura|Ginóbili co por entón Presidente da [[Arxentina Néstor Kirchner tras as Finais de 2005.]] Despois dalgúns problemas cos Spurs debido ao seu contrato, Ginóbili renovou e iniciou a tempada 2004-05. Este ano foi elixido como reserva polos adestradores da NBA da Conferencia Oeste para xogar o All-Star Game, marcando o seu debut na elite da NBA a mediados da tempada. . Durante un partido fronte aos Phoenix Suns, marcou un total de 48 puntos, sendo a mellor marca da súa carreira, e logrando a vitoria para o seu equipo. Durante os playoffs, o xogo de Ginóbili foi fundamental para San Antonio. Os Spurs derrotaron a Phoenix Suns primeiro 4-1 nas Finais de Conferencia, antes de que se impuxesen nunha moi defensiva serie de sete partidos a Detroit Pistons nas Finais da NBA. Ginóbili rexistrou as máis altas estatísticas da súa carreira, en particular 20,8 puntos e 5,8 rebotes por partido, tendo ademais a terceira porcentaxe anotadora máis alto no total de todos os playoffs. Na votación polo MVP das Finais, o escolta foi un claro candidato, pero viuse desprazado polo capitán do seu equipo, Tim Duncan, terminando a tempada como o segundo líder anotador no equipo. Durante a tempada, converteuse na cuarta persoa en gañar o Olimpia de Ouro de maneira consecutiva, esta vez compartindo o premio co futbolista Carlos Tévez.
A tempada 2005-06 estivo infestada de lesións para Ginóbili, sufrindo lesións de pé e nocello que obstaculizaron a súa capacidade de xogar. Xogou 65 partidos na tempada regular, pero produciu un pequeno descenso nas súas estatísticas en comparación coa tempada anterior. Durante os playoffs, tivo un xogo excelente, pero non puido evitar que os Spurs fosen eliminados polos Dallas Mavericks en Semifinais da Conferencia. Durante a tempada tivo unha media de 15,1 puntos. Na tempada 2006-07, Ginóbili axudou aos Spurs a conseguir a mellor marca da tempada. As súas estatísticas foron idénticas aos números da súa exitosa campaña 2004-05, a pesar de xogar só 36 de 75 partidos, o seu segundo nivel máis baixo desde a súa chegada a San Antonio. Nos playoffs de 2007 derrotaron a Denver Nuggets, Phoenix Suns e Utah Jazz, antes de varrer a Cleveland Cavaliers para gañar o seu terceiro anel e cuarto para San Antonio. Foi unha tempada histórica para o baloncesto arxentino, xa que foi campión xunto ao seu compañeiro de selección Fabricio Oberto.
O 6 de novembro de 2007, nun partido que disputaron os Spurs contra Miami Heat e que gañaron por 88-78, Ginobili, con 25 puntos, conseguiu exceder os 5.000 puntos na NBA, contando unicamente tempada regular. Na tempada 2007-08, as súas medias ascenderon a 19,5 puntos en 31 minutos de xogo por partido, gañando o premio ao Mellor Sexto Home. Unhas semanas máis tarde, foi incluído no terceiro mellor quinteto da liga. En playoffs, gañaron as dúas primeiras eliminatorias aos Suns por 4-1, e a New Orleans Hornets, remontando un 2-0; un 3-2 e impóndose finalmente por 4-3 a pesar dun gran Chris Paul.
Mariña portuguesa
A Mariña portuguesa (en Marinha Portuguesa; tamén coñecida de modo extra oficial como Armada Portuguesa ou Marinha de Guerra Portuguesa), é o ramo das Forzas Armadas Portuguesas que ten por misión cooperar, de forma integrada, na defensa militar de Portugal, en operacións navais. A Marinha desempeña tamén misións no ámbito dos compromisos internacionais asumidos por Portugal, como na OTAN á que pertence.
Dende a desaparición do Ministério da Marinha, en 1974 os termos tiñan diferentes significados. "Marinha" designaba o conxunto constituído pola Marinha Mercante e pola Marinha de Guerra, ambas tuteladas polo Ministério da Marinha. "Marinha de Guerra" designaba a compoñente da mariña adicada á actividade militar. "Armada" designaba a escala máis elevada das Forzas Navais, sendo, a Armada Nacional, a totalidade das forzas navais que constituían a Marinha de Guerra de Portugal. Polo tanto a Armada era, ao mesmo tempo, a ramo naval das Forzas Armadas portuguesas e a compoñente militar da Marinha. A partir de 1982, a ramo naval das Forzas Armadas pasou a ser, oficialmente designada coma "Marinha", manténdose, con todo, o uso do termo "Armada" para designar algúns dos seus órganos.
Frota
As unidades navais armadas da Marinha Portuguesa reciben o prefixo "N.R.P." antes do respectivo nome, significando "Navio da República Portuguesa". As unidades non armadas reciben o prefixo "U.A.M." significando "''Unidade Auxiliar da Marinha".
A Marinha Portuguesa está en fase de re equipamento despois de ter comprado cinco navíos de patrulla costeira ao reino da Dinamarca da clase Stanflex dous das cales se encontran en fase final de modernización no Arsenal de Alfeite e a modernización das fragatas da clase Bartolomeu Dias unha das cales xa se encontra en Holanda para ser modernizada e dos helicópteros Lynx da mariña, dous dos cales xa se encontran en Reino Unido. Está tamén a ser construído o cuarto navío de patrulla oceánica da clase Viana do Castelo. O segundo submarino da clase Tridente, en breve será tamén modernizado en Portugal. E finalmente está previsto a curto prazo a substitución do navío re abastecedor Bérrio, construción de novos NPO da clase Viana do Castelo e a adquisición dun navío polivalente loxístico.
A máis das unidades enriba referidas a Marinha Portuguesa posúe un elevado número de pequenas embarcacións de patrulla, de operacións anfibias e auxiliares.
Aeronaves
Os helicópteros Linnx da Marinha Portuguesa, iniciaron un  proceso de modernización, no Reino Unido.
José Amil Antas
José Amil Antas, nado en Beade e finado en Pontevedra o 7 de agosto de 1906, foi un militar e político gaelgo.
Vida persoal
Casou en Cuba con Elena Soto Martínez e foi pai de Abelardo e Fernando Amil Soto.
Cancro de ovario
O cancro de ovario é un tumor maligno que nace en calquera das partes do ovario. O ovario é un órgano moi complexo que pode ser asento de numerosos tumores de moi distinto rango morfolóxico, algúns dos cales están dotados de función hormonal, o que xustifica a gran variedade de clasificacións. A localización máis frecuente é no epitelio que recobre o ovario. Tamén se desenvolve a partir das células xerminais ou do tecido conectivo arredor do ovario. O risco de padecer cancro de ovario relaciónase directamente con anomalías nos xenes BRCA1 e BRCA2. Polo xeral, o cancro de ovario non produce síntomas. É por isto que a maioría dos casos detéctanse cando a doenza xa está avanzada e continuada, pero se se detecta en etapa temperá pode mellorar o prognóstico.
Epidemioloxía
Ten unha alta incidencia nos países industrializados de Europa Occidental, Israel, o Canadá e os Estados Unidos. É o sexto tumor maligno máis frecuente nas mulleres tralo de cancro de mama, intestino groso, pulmón, útero e linfomas.
Den
dereita|miniatura|200px|Den: tablilla [[epónimo|epónima ]]
Den, ou Udimu, foi o quinto faraón da primeira dinastía de Exipto de c. 2914-2867 adC (von Beckerath).
Área sanitaria de Pontevedra e O Salnés
miniatura|Mapa da área sanitaria de Pontevedra e O Salnés. A área sanitaria de Pontevedra e O Salnés é unha das sete áreas sanitarias en que se divide o sistema público de saúde galego. Divídese en dous distritos sanitarios: a meirande parte do territorio ocúpao o Distrito sanitario de Pontevedra, salvo no noroeste da área, onde se atopa o Distrito sanitario do Salnés.
Den
Dreyer atopou na tumba T de Umm el-Qaab, Abidos, unha inscrición cos nomes de Narmer, Aha, Djer, Djet, Den e Meit-Neit, e nesa orde, confirmando a nomenclatura e sucesión destes faraóns.
Área sanitaria de Pontevedra e O Salnés
O Distrito sanitario de Pontevedra abrangue os seguintes concellos da provincia de Pontevedra: Barro, Bueu, Caldas de Reis, Campo Lameiro, Cerdedo-Cotobade, Cuntis, Forcarei, O Grove, A Lama, Marín, Meaño, Meis, Moraña, Poio, Ponte Caldelas, Pontevedra, Portas, Sanxenxo, Soutomaior e Vilaboa. Pola súa banda, o Distrito sanitario do Salnés esténdese polos concellos de Cambados, Catoira, A Illa de Arousa, Ribadumia, Vilagarcía de Arousa e Vilanova de Arousa.
Den
Construcións
Son asignadas a Den tres edificacións en Saqqara e unha en Abidos.
Área sanitaria de Pontevedra e O Salnés
Os hospitais do Distrito sanitario de Pontevedra están integrados no Complexo Hospitalario Universitario de Pontevedra, que ofrece atención sanitaria a unha poboación de 218.792 cidadáns con tarxeta sanitaria. O Distrito sanitario do Salnés conta pola súa banda co Hospital Público do Salnés, que dá servizo aos 73.238 cidadáns con tarxeta sanitaria do distrito.
Simbolismo
O simbolismo é un movemento literario e artístico aparecido en Francia e en Bélxica cara a 1870, en reacción ao naturalismo e en reacción ao movemento parnasiano.
Historia
Foi un dos movementos artísticos máis importantes de finais do século XIX. Nun Un manifeste littéraire ("Un manifesto literario"), publicado en 1886, Jean Moréas definiu este novo estilo: "Inimigo do ensino, a declamación, a falsa sensibilidade, a descrición obxectiva".