cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Movemento okupa
No cinema e a TV
A película Fight Club dirixida por David Fincher e protagonizada por Edward Norton, Brad Pitt e Helena Bonham Carter, expón esta práctica cando o protagonista atopa o seu apartamento esnaquizado por unha explosión e se muda ao que finalmente é unha okupación. O mesmo se aplica ao lugar no que se reúne o club. A temática da película dá soporte político a devanditas accións
Baztan, Navarra
Baztan é un municipio español da Comunidade Foral de Navarra, no meiriñado de Pamplona, a 58 km da capital desta comunidade, Pamplona. Limita ao oeste coa comarca de Bortziriak, ao norte e ao leste co País Vasco francés (Labourd e Baixa Navarra, no departamento dos Pireneos Atlánticos) e ao sur coa comarca de Auñamendi (municipios de Esteríbar e Erro).
O Baztan é un val que forma o municipio máis extenso de Navarra. Está formado pola conca alta do río Bidasoa, que recibe nesta zona o nome de río Baztan.
Caivancas, Mourence, Vilalba
Caivancas é un lugar da parroquia de Mourence, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 81 habitantes (38 homes e 43 mulleres).
Doenza de Refsum
250px|thumb|Fórmula do [[ácido fitánico, substancia que se acumula nos tecidos na doenza de Refsum.]] A doenza de Refsum é unha doenza desmielinizante que se agrupa dentro das chamadas leucodistrofias. Recibe o seu nome polo neurólogo noruegués Sigvald Bernhard Refsum (1907–1991). É unha doenza hereditaria que se transmite de pais a fillos segundo un patrón autosómico recesivo, o que vén a significar que para que unha persoa poida ter presente os síntomas da enfermidade, ha de ter recibido unha copia do xene mutante de cada un dos seus proxenitores. En caso de que un individuo presentar un xene anómalo e outro normal, non se producen síntomas, e o individuo pasa a ser portador da doenza.
A causa da enfermidade reside nun defecto da enzima ácido fitánico oxidase, enzima encargada de metabolizar o ácido fitánico inxerido na alimentación. A acumulación desta substancia nos diferentes tecidos do organismo ocasiona lesións na retina e nos nervios periféricos. Os síntomas principais son xordeira, perda de visión nocturna, alteracións cutáneas e mesmo óseas, e ataxia. Ás veces existen tamén trastornos cardíacos como miocardiopatías. As primeiras manifestacións poden acontecer dende a infancia até os 20 anos de idade.
O diagnóstico baséase na determinación do ácido fitánico no sangue. En doentes de Refsum, esta enzima atópase en altas concentracións. Para o tratamento recoméndase realizar unha dieta libre de ácido fitánico, o que evitaría a progresión dos síntomas.
Marshall Meyer
Marshall Theodore Meyer, nado en Brooklyn (Nova York) o 25 de marzo de 1930 e finado en Nova York o 29 de decembro de 1993, foi un rabino conservador estadounidense e activista dun renome internacional dos dereitos humanos.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Dartmouth graduándose no 1952. No 1958 recibiu a súa ordenación rabínica. Recibiu ademais o seu doutoramento en filosofía da relixión na Universidade de Columbia e na Union Theological Seminary.
Marshall T. Meyer viviu 25 anos na Arxentina, onde fundou o Instituto Superior de Estudos Relixiosos, na revista Majzor, e fundou o Seminario Rabínico Latinoamericano, o máis importante de América Latina, a partir do cal a saída que leva rabinos de toda a rexión. Foi ademais o líder da máis importante transformación cultural dos xudeus do continente no século XX e fundou máis de vinte comunidades xudaicas na Arxentina, como na Comunidad Bet El na cidade de Buenos Aires. Nele decenas de rabinos servir as comunidades da lingua castelá de América Latina e do resto do mundo son ordenados. Desde a súa creación ata 2009, 83 rabinos, incluíndo 8 mulleres rabinas, foron encomendados polo Seminario, rabinos e rabínicas traballando nas diferentes comunidades da Arxentina, Uruguai, Chile, Perú, Brasil, Colombia, Porto Rico, Venezuela, México, Paraguai, Bolivia, República Dominicana, O Salvador e os Estados Unidos de América.
Cando ligado á vida democrática conforma parte da Comisión Nacional sobre a Desaparición de Persoas.
Air Serbia
Air Serbia é a aeroliña nacional de Serbia, ademais de ser a máis grande do país. Antigamente era coñecida como Jat Airways ata que foi renomeada en 2013. Air Serbia comezou a operar co seu novo nome o 26 de outubro dese mesmo ano. A compañía está baseada no Aeroporto de Belgrado-Nikola Tesla.
O bico do asasino
O bico do asasino (en Killer's Kiss) é un filme estadounidense de 1955 dirixido por Stanley Kubrick e escrito por Kubrick e Howard Sackler. É o segundo filme de Kubrick, sendo o primeiro Fear and Desire (1953). Está protagonizado por Jamie Smith, Irene Kane e Frank Silvera.
Estreouse en galego o 17 de xaneiro de 1998 a través da TVG.
Agadir
Agadir (en amazigh: Agadir, ⴰⴳⴰⴷⵉⵔ, "graneiro fortificado", e en اگادير‎) é unha cidade no suroeste de Marrocos, a carón do océano Atlántico. O nome da cidade vén dunha palabra bérber que significa cornixa. No ano 2003 tiña 720 000 habitantes. É o centro turístico e comercial dunha rexión rica en cobalto, manganeso e cinc. Ten porto e co aeroporto de Al Massira.
Historia
Foi fundada por portugueses en 1513, quedou baixo control marroquino en 1541, despois dun sitio de máis de seis meses, nominalmente baixo o Imperio Otomán, constituíu unha vila aberta aos occidentais.
En 1911 a chegada dun canoneiro alemán ao porto provocou a denominada crise de Agadir entre Francia e Alemaña.
Agadir foi case totalmente destruída por un terremoto o 29 de febreiro de 1960, morrendo máis de 15 000 persoas. Foi reconstruída a 2 km ao sur da antiga cidade, nun estilo arquitectónico europeo mesturado co tradicional árabe marroquino.
A Bardanca
O topónimo galego A Bardanca pode referirse a:
Rocío Dúrcal
María de los Ángeles de las Heras Ortiz, nada en Madrid o 4 de outubro de 1944 e finada en Torrelodones o 25 de marzo de 2006, foi unha actriz e cantante española, coñecida artisticamente como Rocío Dúrcal. Foi a solista española máis vendedora de discos con máis de 80 millóns ata a actualidade. Foi o máximo expoñente feminino da música ranchera no mundo, sendo bautizada "A Raíña das Rancheras". O "Día Internacional de Rocío Dúrcal" é o 11 de novembro.
Mempo Giardinelli
Mempo Giardinelli, nado en Resistencia (Chaco) en 1947, é un escritor e xornalista arxentino.
Traxectoria
Durante o Proceso de Reorganización Nacional (1976-1983) estivo exiliado en México, regresando trala restauración da democracia. En 1986 fundou a revista literaria Puro Cuento, que dirixiu até 1992.
Levou a cabo cursos, seminarios e obradoiros, e deu lecturas en universidades e academias de América e Europa. Foi membro do xurado en diversos premios literarios internacionais e participou como invitado nas Feiras Internacionais do Libro de Buenos Aires, Frankfurt, Guadalajara (México), Bogotá, Caracas, La Habana, Madrid, Milán, Montevideo, Porto Alegre, Quito e Santiago de Chile. A súa obra foi traducida a vinte idiomas, e recibiu diversos galardóns literarios.
En 1996 doou a súa biblioteca persoal de 10.000 volumes para a creación na súa cidade natal da fundación do seu nome, dedicada ao fomento da lectura e a docencia e investigación en pedagoxía da lectura, e creou e sostén diversos programas culturais, educativos e solidarios.
Conto
Vidas ejemplares (1982) Cuentos-Antología Personal (1987) Carlitos Dancing Bar (1992) El castigo de Dios (1993) Cuentos Completos (1999) Gente rara (2005) Estación Coghlan y otros cuentos (2005) Luminoso amarillo y otros cuentos (2005) Soñario (2008) 9 Historias de amor (2009)
500 Millas de Indianapolis de 1959
As 500 Millas de Indianápolis de 1959 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 30 de maio de 1959 no Circuíto de Indianápolis. Foi a segunda carreira da tempada de.
0,999...
300px|dereita|miniatura|Representación gráfica da infinitude dos seus decimais. En matemáticas, o número 0,999… co 9 como un número decimal periódico, denota o número real un. Noutras verbas, as notacións «0,999…» e «1» representan o mesmo número no sistema de números reais. As demostracións desta igualdade formuláronse con diversos graos de rigor matemático, dependendo do xeito preferido para definir os números reais, as hipóteses e suposicións de partida, o contexto histórico e a audiencia de obxectivo.
Certos números reais pódense representar por máis dunha cadea de díxitos e este feito non é un caso que se limite ó sistema decimal. O mesmo fenómeno ocorre en todas as bases de enteiros, e os matemáticos tamén cuantificaron as formas para escribir 1 en bases non enteiras. Tampouco é un fenómeno único do 1: todos os números diferentes de cero cunha representación decimal finita teñen un xemelgo periódico puro rematado en cifras decimais iguais a 9, como 28,3287 e 28,3286999…. Para simplificalo, o decimal finito é case sempre a representación preferida, contribuíndo a unha mala interpretación o feito de que sexa a "única" representación. Mesmo de forma máis xeral, calquera sistema de numeración posicional contén unha cantidade infinda de números con representacións múltiples. Estas diversas identidades aplicáronse deste xeito para entender mellor os patróns nas expansións decimais de fraccións e a estrutura dun fractal sinxelo, o conxunto de Cantor. Tamén aparecen na investigación xa clásica da infinidade do conxunto enteiro dos números reais.
A igualdade 0,999...=1 estivo aceptada durante moito tempo polos matemáticos profesionais e ensinouse nos libros de texto. Nas últimas décadas, os expertos no ensino de matemáticas estudaron a percepción desta igualdade entre os estudantes, moitos dos cales inicialmente cuestionan ou rexeitan esta igualdade. Moitos baséanse nunha apelación á autoridade de acordo con determinados libros de texto e profesores, ou por razoamentos aritméticos como os de non aceptar que os dous sexan iguais. Ademais, algúns séntense a miúdo molestos por buscar outra xustificación. O razoamento dos estudantes para negar ou afirmar a igualdade baséase tipicamente nun erro –entre uns cantos erros comúns–, provocado polo comportamento contrario á intuición dos números reais. Por exemplo, que cada número real ten unha expansión decimal única, que os números reais infinitesimais diferentes de cero deberían existir, ou que a expansión de 0,999… finalmente acaba.
Pódense construír sistemas de números que cumpren algunhas destas intuicións, e nalgúns destes sistemas a igualdade é falsa. Cómpre considerar que estes sistemas de números son diferentes ó sistema de números reais estándar que se emprega nas matemáticas elementais, e que xa se comentou. En efecto, algunhas construcións de números conteñen números que son "infinitesimalmente" achegados a 1; xeralmente non están relacionados co 0,999…, pero son de interese considerable en análise matemática.
Río Pas
O Pas é unha canle fluvial, catalogado como río, situado no norte de España, na Cornixa Cantábrica, que discorre polo centro da comunidade autónoma de Cantabria e desemboca no mar Cantábrico.
O nome de "Pas" pode documentarse desde o século XI, citado por San Salvador de Oña en 1011 e 1084.
Caldraga, Mourence, Vilalba
Caldraga é un lugar da parroquia de Mourence, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 19 habitantes (10 homes e 9 mulleres).
Vilariño, Saa, A Pobra do Brollón
Vilariño é unha aldea pertencente á parroquia de Saa, no concello da Pobra do Brollón, provincia de Lugo. Segundo o IGE, en 2008 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
A aldea está situada a 468 m de altitude. Accédese desde A Pobra do Brollón, que dista menos de 1 km, e desde A Pousa.
Mulleres nas Matemáticas da Antigüidade
alt=Enheduanna, daughter of Sargon of Akkad|miniatura|420x420px|En Hedu'anna Ao longo da historia moitas mulleres tiveron que loitar para abrirse paso no campo das ciencias, unha contorna tradicionalmente masculina e vetada para elas. A contribución destas mulleres tivo un grande impacto no desenvolvemento das matemáticas.
Introdución
A historia escrita da ciencia empeza en Exipto durante o Imperio Antigo (2778-2263 a.n.e.), nos tempos das pirámides. A eles interesábanlles os aspectos máis prácticos da ciencia, polo que desenvolveron as partes das matemáticas e a astronomía máis aplicables aos problemas do momento: reservas de trigo para o comercio, ou como cortar os bloques de pedra que se necesitaban para as súas xigantescas edificacións. O cálculo do tempo foi o que deu o impulso inicial á observación astronómica sistemática, actividade na que foron os pobos de Mesopotamia —sumerios, babilonios e asirios— os que lograron os maiores adiantos científicos. Nestas culturas o coñecemento estaba en mans de sacerdotes e sacerdotisas. A cultura sumeria —adoptada polos sucesivos invasores da rexión— concedía á muller unha posición e unha autonomía relativamente altas; e é precisamente aí onde se atopa a En Hedu'anna, ou Enheduana, primeira persoa en firmar os seus escritos.
Dende a óptica occidental, cando se buscan os inicios das matemáticas xorde o nome da Escola Pitagórica, considerada a iniciadora da ciencia grega. Aínda que con frecuencia se fala "dos pitagóricos" —invisibilizando así o gran número de mulleres que formaron parte dela dende os seus inicios ata a súa desaparición— esta comunidade científica introduciu as mulleres na corrente da filosofía natural e a matemática. Tódolos seus integrantes escribían baixo o nome de Pitágoras e os descubrimentos e especulacións na Escola Pitagórica eran propiedade común dos seus membros, que as conservaban en segredo. Á morte de Pitágoras, foi unha muller, Theano de Crotona, a que tomou as rendas da Escola e, xunto con outros membros da mesma, ocupouse de difundir os coñecementos que alí se xeraran.
Fóra da comunidade pitagórica as mulleres tiñan poucas oportunidades na sociedade grega. Nunha sociedade que veneraba a sabiduría, a maior parte das mulleres era analfabeta. A pesar disto, aínda en Atenas e nas demais cidades-estado dominadas polos homes, algunhas mulleres conseguiron superar as trabas culturais e contribuír á ciencia, como Aglaonike de Tesalia que foi famosa no seu tempo (s. V a.n.e.) pola súa capacidade de predicir eclipses solares e lunares, aínda que logo pasase á historia como unha feiticeira.
Xa entrando na nosa era, e baixo o dominio do Imperio Romano, iniciouse unha época de decadencia científica. A crenza xeneralizada era que todo o coñecemento importante se atopaba nas obras dos "antigos" —os gregos clásicos— e que era imposible formular novas ideas ou descubrir algo que non coñecesen xa os seus predecesores. Pero pouco antes da caída do Imperio Romano de Occidente, no século IV en Alexandría, deuse un pequeno renacemento científico alumeado pola máis famosa das mulleres de ciencia ata Marie Curie, Hypatia de Alexandría. Foi a última científica pagá do mundo antigo, que se negou a traizoar os seus ideais en converterse ao cristianismo. Como pagá, partidaria do racionalismo científico grego e personaxe político influente, Hypatia estaba nunha situación moi perigosa nunha cidade que era cada vez máis cristiá. O seu brutal asasinato marcou o final da ensinanza platónica en Alexandría e en todo o Imperio Romano, chegando a simbolizar o fin da ciencia antiga, ou clásica.
Eleccións municipais en Noia
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Noia dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Noia]]
José Vázquez Otero
José Vázquez Otero, coñecido como Vázquez de Andemil, nado en Andemil (San Breixo, Palas de Rei) cara a 1911 e finado na Coruña o 20 de outubro de 1977, foi un político galego.
Eleccións municipais en Noia
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Noia desde a aprobación da Constitución de 1978.
Barhana
Unha barcana (ás veces escrito barkhan ou barchan ou barcana) é unha duna formada pola acción de ventos que sempre varren a area nunha mesma dirección.
José Vázquez Otero
Traxectoria
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 incorporouse ao exército rebelde. Foi destinado á 1ª Brigada Mixta Lexionaria de Frechas Azuis núm. 14 o 13 de marzo de 1937. A finais de 1938 concedéronlle un permiso para recuperarse dunha doenza nas pernas no Hospital de Lugo. Ao rematar o permiso desertou o 18 de decembro de 1938.
Enroque
O enroque é unha xogada do xadrez que consiste nun intercambio de posicións entre o rei e algunha das torres. Esta xogada ocupa un movemento e para executala débese proceder coma segue: o rei desprázase dúas posicións sempre en dirección lateral, e logo a torre situada no curruncho lateral correspondente colócase entre onde estaba o rei e onde se colocou; se se tocara primeiro a torre xa non se podería facer este movemento.
Barhana
Estas formacións teñen unha gran masa central alongada na dirección do vento, aínda que poden ir desprendendo dunas separadas que se desprazan a distinta velocidade.
Enroque
O seu nome procede da antiga denominación da torre, o roque, que se usaba para realizar esta xogada. A súa realización só está permitida se se cumpren ó mesmo tempo as 5 seguintes condicións:
En notación alxébrica ponse 0-0 o enroque curto, que é o que se fai coa torre na á de rei, e 0-0-0 o enroque longo, que é que se fai coa torre na á de dama.
Reglamento del ajedrez
José Rodríguez Mourelo
José Rodríguez Mourelo, nado en Lugo o 24 de febreiro de 1857 (aínda que segundo outras fontes, naceu o 21 de novembro) e finado en Madrid o 21 de novembro de 1932, foi un químico galego.
Traxectoria
Fillo de Antonio Rodríguez Pérez, alcalde de Lugo. Estudou nas Universidades de Santiago, onde foi alumno de Antonio Casares, e Madrid, ampliou estudos en Xenebra e París. Foi profesor de Química no, chamado daquela, Instituto masculino de Lugo -hoxe IES Lucus Augusti- durante os cursos 1876-1878 e, posteriormente, en 1900, conseguiu a praza de profesor de Química Industrial e Orgánica na Escola Central de Artes e Industrias de Madrid. Foi conselleiro de Instrución Pública e de Agricultura. Tamén foi profesor da Institución Libre de Enseñanza.
Formou parte do Comité Inter­nacional para a publicación das Táboas Físico-Químicas e pertenceu a diversas cor­poracións científicas nacionais e estranxei­ras, Colaborou en perió­dicos e revistas como Revista Europea, Revista de España, Revista contemporánea (1897-), La Ilustración española (1897-)... con artigos científicos.
José Vázquez Otero
Traxectoria
Foi detido en Lisboa o 3 de novembro de 1961 e entregado polas autoridades portuguesas ás españolas na fronteira estremeña. Foi internado na prisión provincial de Badaxoz o 4 de decembro e trasladado ao cárcere de Lugo o 17 de xaneiro de 1962 para responder ás acusación do sumario 469/46 por atraco a man armada e asasinato. O 25 de xuño de 1962 foi posto en liberdade. Finou na Coruña o 20 de outubro de 1977 con 66 anos.
Vida persoal
Casou con Carmen Ouro Castro.
José Rodríguez Mourelo
Traxectoria
Entre as súas obras publicadas destacaron os traballos sobre a radioactividade, a materia radiante e a radiofonía.
Tamén foi bibliotecario do Ateneo de Madrid.
Catedral de Sevilla
A Catedral de Santa María de la Sede de Sevilla é a catedral gótica cristiá con maior superficie do mundo. A Unesco declarouna en 1987, xunto ao Real Alcázar e o Arquivo de Indias, Patrimonio da Humanidade e, o 25 de xullo de 2010, Ben de Valor Universal Excepcional. Segundo a tradición, a construción iniciouse en 1401, aínda que non existe constancia documental do comezo dos traballos ata 1433. A edificación realizouse no soar que quedou tras a demolición da antiga Mesquita Aljama de Sevilla.
José Rodríguez Mourelo
Traxectoria
Casou coa escritora Francisca González Garrido, Fanny Garrido, viúva de Marcial del Adalid.
Chouselas, A Graña de Vilarente, Abadín
Chouselas é un lugar da parroquia da Graña de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Catedral de Sevilla
No ano 2008, a investigadora da Universidade de Cantabria Begoña Alonso Ruiz atopou o plano máis antigo que se coñece da Catedral de Sevilla no Mosteiro de Bidaurreta de Oñate (Guipúscoa), o cal foi realizado ao redor de 1490. Este plano, unha vez estudado, achegou importantes datos sobre a construción do edificio.
200px|miniatura|esquerda|A [[Giralda]] Un dos primeiros mestres de obras foi Maese Carlín (Charles Galter), procedente de Normandía (Francia), que traballara previamente noutras grandes catedrais góticas europeas e chegou a España segundo crese fuxindo da Guerra dos Cen Anos. O 10 de outubro de 1506 procedeuse á colocación da derradeira pedra na parte máis alta do cimborio, co que simbolicamente a catedral quedou finalizada, aínda que en realidade seguiron efectuándose traballos de forma ininterrompida ao longo dos séculos, tanto para a decoración interior, como para engadir novas dependencias ou consolidar e restaurar os danos ocasionados polo paso do tempo, ou circunstancias extraordinarias, entre as que cabe destacar o terremoto de Lisboa de 1755 que produciu unicamente danos menores a pesar da súa intensidade. Nestas obras interviñeron os arquitectos Diego de Riaño, Martín de Gainza e Asensio de Maeda. Tamén nesta etapa Hernán Ruiz edificou o último corpo da Giralda. A catedral e as súas dependencias quedaron terminadas en 1593.
O Cabido Metropolitano mantén a liturxia diaria e a celebración das festividades do Corpus, a Inmaculada e a Virxe dos Reis. Este último día, 15 de agosto, é tamén a festa titular do templo, Santa María da Asunción ou da Sede, e celébrase con solemne procesión de terza e pontifical.
250px|miniatura|Bóveda do cruceiro Neste templo atópase o corpo do famoso navegante Cristovo Colón e o do Rei Fernando III de Castela (1199-1252), canonizado en 1671 como San Fernando, sendo papa Clemente X.
A última obra de importancia realizada tivo lugar no ano 2008 e consistiu na substitución de 576 perpiaños que conformaban un dos grandiosos alicerces que sustentan o templo, por novos bloques de pedra de características similares pero con moita maior resistencia. Este difícil traballo foi posible grazas ao emprego de novos sistemas tecnolóxicos que demostraron que o edificio sufría diariamente unhas oscilacións de 2 cm como consecuencia da dilatación dos seus materiais.
José Rodríguez Mourelo
Recoñecementos
En 1908, foi nomeado Cabaleiro da Lexión de Honra de Francia.
A Casavella, A Graña de Vilarente, Abadín
A Casavella é un lugar da parroquia da Graña de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2015 tiña cinco habitantes (dous homes e tres mulleres), os mesmos habitantes que en 2011.
Reais Alcázares de Sevilla
350px|miniatura|Palacio de Pedro I no Alcázar Os Reais Alcázares de Sevilla, son un conxunto de edificios palacianos situados na cidade de Sevilla, a construción dos cales iniciouse na Idade Media, onde se mesturan múltiples estilos, desde a arte islámica dos seus primeiros habitantes, o mudéxar e gótico do período posterior á conquista da cidade polas tropas castelás ata o renacentista e barroco de posteriores reformas. O recinto foi habitualmente utilizado como lugar de aloxamento dos membros da Casa Real española e de xefes de estado de visita á cidade. Foi declarado Patrimonio da Humanidade, xunto á catedral de Sevilla e a Arquivo de Indias o ano 1987.
Historia
A fortificación orixinal foi construída sobre un antigo establecemento romano e máis tarde visigodo. Empezou a tomar o seu aspecto de fortificación palaciana, logo da conquista de Sevilla, o 712 polos árabes; que xa desde o ano 720 utilizarían o recinto como residencia dos seus dirixentes. O ano 884 a fortaleza contribuíu a evitar unha invasión dos viquingos da cidade.
250px|miniatura|esquerda|'Patio de las doncellas' Desde a súa construción inicial árabe, o conxunto incluía varios recintos, como a Casa dos Príncipes, vivendas que ao século IX ían desde a Praza do Triunfo ata o Barrio de Santa Cruz. O primitivo palacio islámico é da mesma época que a Alhambra de Granada, ampliouse coa vivenda dos emires ao século XI, tamén no século XII continuouse fortificando e engadíndolle apousentos como o Alcázar ou Palacio das Bendicións, un século máis tarde os almohades sumaron máis patios e palacios. Actualmente só se conserva o Patio do Yeso, resto do antigo Palacio Islámico. 250px|miniatura|dereita|Cúpula da Sala dos Embaixadores
Logo da conquista da cidade polo rei Fernando III de Castela o 1248, converteuse en aloxamento real, o seu fillo Afonso X o Sabio levou a cabo as primeiras reformas logo da conquista, ordenando en 1254 a construción de tres grandes salóns en estilo gótico. Posteriormente o 1364, Pedro I de Castela decidiu de construír o denominado Palacio Mudéxar, que se converteu no primeiro palacio dun rei castelán que non estaba protexido por muros e defensas dun castelo, e logrando o aspecto mudéxar que hoxe conserva e que aínda sorprende pola súa riqueza e ornamentación. En 1366 cando estivo acabado o novo palacio, empezou unha guerra civil que enfrontou a Pedro I co seu medio irmán Henrique II de Castela, e que acabaría coa morte de Pedro o 1369, polo que non parece que o rei Pedro, puidese gozar do novo palacio por moito tempo. O palacio de Pedro I é considerado o máis completo exemplo da arquitectura mudéxar en España. Posteriormente tamén se construíron a Capela Gótica, o baixador, o Patio da Montería e os Grotescos dos xardíns.
Intuición
En psicoloxía e as ciencias cognitivas, chámaselle intuición ao coñecemento que non segue un camiño racional para a súa construción e formulación, e polo tanto non pode ser explicado ou incluso verbalizado. O individuo pode relacionar ese coñecemento ou información de experiencias previas, pero polo xeral é incapaz de explicar porqué chega a unha determinada conclusión. A intuición adoita presentarse máis como reaccións emotivas repentinas a acontecementos, ou sensacións, ca como pensamentos abstractos elaborados.
Enfoques racionais da intuición
Algúns expertos cren que a intuición é unha forma de coñecemento inconsciente, que proviría de porcións funcionais do sistema nervioso que non están asociadas co pensamento racional, de alí a imposibilidade de expresalo en termos de razoamento, e a súa maior afinidade ás emocións e o coñecemento non verbal.
Pese a non ser un coñecemento racional, a intuición inflúe no xeito en que se elaboran estruturas tan racionais como o coñecemento científico. En xeral chámaselle serendipidade ao coñecemento previo sen xustificación racional, de que certo labor científico vai xerar resultados interesantes. A serendipidade pese a ser intuición propiamente dita, está directamente relacionada co nivel de coñecemento que teña unha persoa sobre o tema de estudo. De modo que moitos a explican simplemente como experiencia.
Existe un enfoque na filosofía das matemáticas chamado intuicionismo, que é unha forma de construtivismo.
Corella
miniatura|300px|Un dos lugares de maior interese de Corella é "A Noria" Corella é un concello da Comunidade Foral de Navarra, en España, situado a 92 km de Pamplona, que se atopa na Ribeira Navarra, próxima a Tudela e incluída dentro do meiriñado de Tudela. En 2008 tiña 7.898 habitantes.
Eminentemente agrícola en anos pasados e actualmente con adegas que elaboran moi bos viños tintos, Corella posúe, nos albores do século XXI, un tecido industrial importate na zona, con empresas que van desde a elaboración e transformado de caucho e outros compoñentes para a automoción, ata a fabricación de sistemas industriais de contrapesos, ou a produción de prefabricados para a construción, sendo este último sector no que máis destacou esta cidade nos últimos anos.
Posúe un rico patrimonio arquitectónico barroco, sendo de especial mención "A Casa das Cadeas", da cal existe unha replica no Poble Espanyol de Barcelona. O "Museo de Arte Sacra" así como os seus edificios relixiosos son igualmente destacables.
O pasado de Corella móstranos a prolíficos comerciantes, militares, gobernadores, ministros -de mariña, de xustiza e de vivenda-, ou ata a músicos, médicos e artistas. É a cidade natal de Miguel Sanz Sesma, o actual presidente do Goberno foral de Navarra, Alberto Catalán, Conselleiro Portavoz do Goberno de Navarra e Antonio Catalán, fundador da cadea hostaleira NH e actualmente presidente da cadea hostaleira AC Hoteles.
Matapadre
Matapadre Discográfica é un selo discográfico independente galego baseado en Santiago de Compostela. A produtora compostelá Work On Sunday, organizadora do WOS Festival e do evento Triciclo, está asociada a Matapadre. O selo foi fundado no ano 2010 por Iván Arias e Diego Castro.
Trofeo Teresa Herrera 1952
O Trofeo Teresa Herrera de 1952 foi a sétima edición do torneo. Disputouse na Coruña a partido único o 22 de xuño de 1952 e o vencedor foi o Valencia, que derrotou por 2-1 ao Olympique de Roubaix-Tourcoing francés.
Louis Braille
Louis Braille, nado en Coupvray, a 40 km de París, o 4 de xaneiro de 1809 e finado o 6 de xaneiro de 1852 en París, foi un profesor francés famoso pola invención do sistema de escrita para cegos que tamén se chama braille. Ensinou Matemáticas e Música entre outras materias. Pola súa orixe, o seu nome debe pronunciarse con elle e non con ele como se escoita ás veces. En francés, o ele duplo (ll) precedido dun i pronúnciase elle.
Na súa honra, o 4 de xaneiro celébrase o Día Mundial do Braille.
Traxectoria
Louis Braille naceu nunha aldea pequeniña a 40 km de París (Coupvray) en (Francia) en 1809 nunha familia humilde. Seu pai, Simon-René Braille, era talabarteiro: fabricaba apeiros de coiro para a labranza como as correas, cinchas, alabardas etc. Á idade de 3 anos perdeu a vista. Infectóuselle o ollo esquerdo nun accidente no taller do seu pai. A infección rematou por danarlle o ollo dereito tamén, provocándolle unha cegueira irreversible.
O seu pai facíalle textos en táboas con cravos para que aprendera a ler. Moi pronto, decidiron envialo a un centro para cegos en París: Centre des Jeunes Aveugles que levaba Valentin Haüy. Este protector da xente cega ideara un sistema de escrita en relevo que reproducía as letras tal como as escribimos con moldes. Con ese sistema de escrita, Braille aprendeu e ensinou no mesmo centro posteriormente matemáticas, música e outras materias.
Creación do Braille
En 1829, inventou o sistema de escrita que leva o seu nome. En 1834, publica os detalles do seu método de escrita braille. As letras represéntanse con grupos de 6 puntos, aliñados en 2 columnas de 3 puntos. Cada letra represéntase por unha combinación única dalgúns destes puntos en relevo.
Para iso, inspirouse no sistema de Valentín Haüy (texto en relevo) e da escrita nocturna para uso militar de Charles Barbier. O sistema de Valentín Haüy tiña a dificultade da incomodidade para a escrita por parte dun cego; o de Charles Barbier tiña até 12 puntos e dificultaba a lectura ao facela máis lenta pero era moi practicábel na escrita para unha persoa invidente. O acerto de Louis estivo en reducir o número de puntos ao estritamente necesario para xerar suficientes signos para unha escrita apropiada e un tamaño que facilitase a lectura.
Morte
Faleceu en París debido á tuberculose o 6 de xaneiro de 1852. Foi primeiro enterrado na súa aldea natal e trasladado posteriormente ao Panteón de Franceses Ilustres de París. Aínda así, polo seu valor simbólico, deixaron as súas mans nunha caixiña sobre a súa tumba no cemiterio do lugar.
Longa Marcha
miniatura|300x300px|Mapa no que se pormenoriza o desenvolvemento da Longa Marcha. As partes sombreadas en laranxa indicas as zonas que estaban baixo control comunista. A, tamén coñecida como Gran Marcha, foi unha viaxe a través do interior da China que seguiron as tropas do Exército Popular de Liberación, as forzas armadas do Partido Comunista da China, entre os anos 1934 e 1935, fuxindo do exército da República da China. Anos antes, os comunistas chineses lograran establecer unha zona baixo o seu control nunha área montañosa da provincia de Jiangxi, ao sur do país, onde estableceron a República Soviética da China. Perseguidos polas forzas da República, dirixidas polo xeneral en xefe Chiang Kai-shek, o 16 de outubro de 1934 os dirixentes comunistas decidiron emprender a fuxida cara ao interior do país, que os levaría un ano despois á provincia de Shaanxi, unha rexión aínda máis remota que tamén se atopaba baixo control comunista.
Durante a Longa Marcha, os comunistas, eventualmente liderados por Mao Zedong e Zhou Enlai, escaparon cara ao norte e oeste do país, percorrendo preto de 12.500 quilómetros en 370 días. A dificultade da viaxe a través da China interior, que só completarían arredor dunha décima parte das tropas que saíron de Jiangxi, faría deste un dos episodios máis significativos e determinantes da historia do Partido Comunista da China, que selaría o prestixio persoal dos novos líderes do partido, con Mao á cabeza, nas décadas seguintes.
Craig Brown
James Craig Brown, CBE, nado en Hamilton (South Lanarkshire) o 1 de xullo de 1940 e finado en Ayr o 26 de xuño de 2023, foi un futbolista e adestrador de fútbol escocés. Xogaba de centrocampista.
Renukoot
Renukoot é unha vila e concello localizada no distrito de Sonbhadra, no estado indio de Uttar Pradesh. Segundo o censo de 2011 a súa poboación é de 62.413 habitantes. Salienta pola súa industria química e sobre todo pola planta de aluminio de Hindalco. En educación conta con cinco centros de ensino secundario, dous en hindi e tres en inglés.
Queilodactílidos
miniatura|Nemadactylus douglasii miniatura|Cheilodactylus zonatus Os Queilodactílidos (Cheilodactylidae) son unha familia de peixes mariños pertencente á orde Perciformes. O nome débese ó grego cheilos, labio, e daktylos, dedos, e fai alusión ós labios grosos.
Morfoloxía
Presentan un corpo alargado e comprimido, con tamaños máximos de 1 metro de lonxitude. Boca pequena pero labios grosos. Teñen unha única aleta dorsal aparentemente dividida en dúas partes, unha primeira con 14-22 raios espiñosos e unha segunda con 19-39 raios brandos. A anal ten tres espiñas e 7-19 raios brandos. As pectorais dos exemplares adultos teñen os 4-7 raios inferiores libres e longos.
Hábitat e bioloxía
A familia distribúese polo hemisferio sur (Atlántico, Pacífico e Índico), e algunhas zonas do hemisferio norte, como Xapón, China e Hawai.
Taxonomía
Divídese en 5 xéneros e un número de especies que varía entre 16 e 26, segundo os distintos autores:
Chouselas
O topónimo galego Chouselas pode referirse a:
A Torre, Igrexafeita, San Sadurniño
A Torre é un lugar da parroquia de Igrexafeita no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 30 habitantes (12 homes e 18 mulleres).
Cáncridos
miniatura|240px|Metacarcinus anthonyi
A dos cáncridos ou cancrídeos (Cancridae) é unha familia de crustáceos decápodos que inclúe seis xéneros viventes de cangrexos, e once fósiles, repartidos en dúas subfamilias (unha delas, incluíndo só xéneros fósiles).
A maior parte da diversidade actual da familia encóntrase en augas temperadas do hemisferio Norte.
Xéneros
Subfalilia Cancrinae Latreille, 1802
†Subfamilia Lobocarcininae Beurlen, 1930
Antes do 2000 todas as especies viventes estaban situadas nun só xénero, pero nese ano Carrie Schweitzer e Rodney Feldmann elevaron ao rango de xénero os subxéneros existentes e describiron tres xéneros adicionais.
O Viñal, Saa, A Pobra do Brollón
O Viñal é unha aldea pertencente á parroquia de Saa, no concello da Pobra do Brollón, provincia de Lugo. Segundo o IGE, en 2008 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
A aldea está situada a 442 m de altitude, na beira do río Saa e nunha pista que sobe desde A Pousa.
Şafak Pavey
Şafak Pavey, nada en Ancara o 10 de xullo de 1976, é unha diplomática, columnista e política turca que forma parte da Grande Asemblea Nacional de Turquía en representación da provincia de Istambul e do Partido Republicano do Pobo. Foi a primeira muller con discapacidade elixida para o parlamento de Turquía, cargo que ocupou ata a súa dimisión en setembro de 2017. En 2012 foi elixida membro do Comité dos dereitos das persoas con discapacidade da ONU, que vixía a aplicación da Convención Internacional sobre os Dereitos das Persoas con Discapacidade para o período 2013-2016. Durante 2018 traballa como asesora na Rede global de líderes políticas (Women Political Leaders Global Network). Foi honrada polo Departamento de Estado dos Estados Unidos no 2012 co Internacional Women of Courage Award.
Traxectoria
É filla dun coñecido periodista e escritor. Mudouse a Suíza para vivir co seu marido e estudar arte e cine. En 1996 Pavey perdeu o seu brazo esquerdo e a súa perna esquerda nun accidente de tren en Zürich. Un ano despois mudouse a Londres para continuar coa súa educación. Estudou relacións internacionais na Universidade de Westminster e na London School of Economics completou os seus estudos de posgrao.
Entre 2003 e 2010, Safak traballou para o Alto Comisionado das Nacións Unidas para as persoas refuxiadas. Desenvolveu a súa actividade en torno ás relacións externas e á axuda humanitaria en países como Alxeria, Exipto, Irán, Líbano, Iemen e Siria. Traballou como portavoz de ACNUR para Europa Central en Hungría e máis tarde como xefa da secretaría do organismo de tratados de dereitos humanos da ONU.
Foi columnista do semanario bilingüe armenio-turco con sede en Istambul Agos e é autora de tres libros. Ademais, levou a cabo proxectos coa Universidade de Harvard, a Real Academia de Artes de Londres e o Consello Noruegués de Deseño sobre deseño inclusivo/universal e persoas desprazadas.
Escribiu en colaboración coa súa nai, a xornalista Ayşe Önal, o libro 13 Numarali Peron ( literalmente en galego Plataforma número 13) que narra a súa experiencia en relación ó accidente de tren. Este libro converteuse nun éxito de vendas en Turquía.
Despois de quince anos vivindo no estranxeiro, Pavey regresou a Turquía no 2011 e presentouse para un escano no parlamento pola provincia de Istambul polo Partido Popular Republicano (CHP). Abandonou o seu posto de secretaria da Oficina do Alto Comisionado da ONU polos dereitos humanos para ocupar o seu cargo de deputada, sendo deste xeito a primeira muller discapacitada do parlamento turco. Mantívose nas listas da candidatura do CHP para as eleccións xerais de novembro de 2015. Pavey dimitiu como membro do parlamento o 15 de setembro do 2017, alegando motivos de saúde.
Ademais, é membro do Comité de adhesión Turquía-UE, do Comité Parlamentario Mixto UE-Turquía, da Asemblea Parlamentaria Euro-Med para a Unión do Mediterráneo, do Subcomité Euro-Med de Enerxía, de Auga e Medio Ambiente, e Vicepresidenta e membro dos Grupos de Amizade Parlamentarios turcos con Corea do Sur e Noruega. Posteriormente foi designada como unha dos vicepresidentes do CHP, responsable da política ambiental e social.
Loganair
Frota
thumb|[[Saab 340 de Loganair coa lbrea de Flybe]] En abril de 2018 a frota de Loganair estaba formada polos seguintes avións:
Agag
miniatura|A morte de Agag, ilustración de Gustave Doré.
Agag, personaxe bíblico, rei dos amalecitas vencido por Xaúl e esganado e cortado en anacos por orde de Samuel, en vinganza polo trato que daba aos xudeus.
O Coto, Mourence, Vilalba
O Coto é un lugar da parroquia de Mourence, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 22 habitantes (13 homes e 9 mulleres).
Bustelo, Muras, Muras
Bustelo é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Brías, Muras, Muras
Brías é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
Eslavón
Eslavón pode significar:
Vilar de Ulloa, Meixide, Palas de Rei
Vilar de Ulloa é un lugar da parroquia de San Pedro de Meixide no concello de Palas de Rei. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 17 habitantes, dos cales 9 eran homes e 8 eran mulleres.
Mars Attacks!
Mars Attacks! é un filme de comedia negra estadounidense dirixido por Tim Burton que foi estreado en 1996.
Sinopse
Parodia dos filmes de ficción científica dos anos 50. Unhas naves espaciais procedentes de Marte sobrevoan tódalas capitais do mundo. A poboación, aterrada, agarda a coñecer as súas intencións. Ó presidente dos Estados Unidos, o seu asesor científico asegúralle que serán absolutamente pacíficos. Porén, os seus asesores militares aconséllanlle que aniquile ós marcianos antes de que sexa demasiado tarde.
Dinastía carolinxia
A dinastía carolinxia (chamada así por Carlos Martel) é á liñaxe de reis francos que gobernaron Europa Occidental entre os séculos VIII e X.
Historia
Arnulfo de Metz da familia dos arnulfinos e Pipino o Vello da dos pipínidas uníronse e formaron unha verdadeira dinastía a través dos matrimonios dos seus fillos. Os carolinxios xa ostentaban o poder desde 639 aínda que non como reis (que durante máis dun século seguirían sendo os merovinxios), senón como mordomo de palacio.
O mordomo de palacio Pipino o Breve (descendente de Carlos Martel e de Pipino o Vello), que tras destronar ao merovinxio Khilderico III, rei dos francos e con apoio do Papa fixo oficial o seu poder de facto. Pipino foi sucedido no trono franco por Carlos (Carlomagno) e Carlomán. O primeiro, anos máis tarde, expandiría o seu poder por toda Europa Occidental e sería coroado no Nadal do ano 800 en Roma emperador de Occidente.
O Imperio Carolinxio, como é chamado polos historiadores o vasto territorio que uniu Carlomagno baixo o seu reinado, disgregouse poucas décadas despois, trala morte do fillo de Carlomagno, Lois I o Piadoso ou Ludovico Pío, cando os tres fillos deste (Carlos, Lotario e Lois) se repartiron o imperio mediante o Tratado de Verdún (843). O poder da dinastía entón foi diminuíndo. Na póla xermánica, a do Sacro Imperio Romano Xermánico, os carolinxios mantiveron o poder ata o século X. En Francia, os herdeiros do fillo de Lois I o Piadoso, Carlos II o Calvo, gobernaron ata 987, cando foron substituídos pola dinastía dos Capetos.
Durante anos, a dinastía carolinxia desenvolveu unha arte propia de grande influencia en Europa, pois o Imperio Carolinxio foi centro da política europea durante décadas (véxase arte carolinxia). A cultura carolinxia tamén gozou de gran prestixio, e os historiadores falan dun verdadeiro "renacemento carolinxio", baseado na difusión cultural e no ensino nas escolas da época. O estilo arquitectónico da época, que era unha forma da arte prerrománica, tamén se denomina "estilo carolinxio".
Os sucesores de Carlomagno non souberon combinar os elementos políticos, e o costume xermánico de dividiren o territorio entre todos os fillos do soberano, acabaron por desmembrar a obra de Carlomagno. Cando a liña oriental acaba coa morte en 911 de Lois o neno toman o trono os otóns. En Franconia Occidental manteñen o poder os carolinxios ata o 987, cando son desprazados pola dinastía dos Capetos.
Gobernantes
miniatura|Unha árbore xenealóxica Carolinxia, do Chronicon Universale do [[Ekkehard de Aura, século XI.]]
AM 0644-741
AM 0644-741 é unha galaxia lenticular non barrada, e é tamén unha galaxia anular, que está a 300 millóns de anos luz de distancia na constelación de Volans. O núcleo amarelado foi unha vez o centro dunha galaxia espiral normal, e o anel que rodea actualmente o centro ten uns 150.000 anos luz de diámetro. Tense teorizado con que o anel é o resultado dunha colisión con outra galaxia, o cal provocou unha interrupción gravitacional que causou que o po da galaxia se condensase e se formasen estrelas, o que obrigou a estas a expandirse cara a fóra, creando o anel. O anel é unha rexión de formación desenfreada de estrelas dominada por novas, masivas e quentes estrelas azuis. As rexións de rosa ó longo do anel son nubes difusas de hidróxeno brillante que é fluorescente, xa que é bombardeado cunha forte luz ultravioleta procedente das estrelas azuis. Modelos de simulación galáctica suxiren que o anel de AM 0644-741 seguirase expandindo durante preto doutros 300 millóns de anos, despois do cal comezará a desintegrarse.
Castelo de Sarracín
O castelo de Sarracín ("Castrum Sarracenicum") é unha fortaleza situada sobre un picacho na faldra do monte da Vilela (Villaus), no concello da Veiga de Valcarce (provincia de León). Foi declarada Ben de Interese Cultural o 22 de abril de 1949.
A Casanova, Mourence, Vilalba
A Casanova é un lugar da parroquia de Mourence, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Casanova coincide co latín: casa nova.
Castelo de Sarracín
Historia
O castelo inicial, ao parecer, foi arrasado polo gobernador do Califato Omeia, Musa no ano 714. A súa reconstrución debeuse de iniciar a finais do século IX., tras a reconquista.
O monte da Vilela aparece mencionado no Codex Calixtinus:
Jarosław Kaczyński
miniatura|dereita|220px|Jarosław Kaczyński en setembro de 2013. Jarosław Aleksander Kaczyński, nado o 18 de xuño de 1949 en Varsovia, é un actor e político polaco, que foi primeiro ministro de seu país, entre 2006 e 2007, e presidente do partido Lei e Xustiza.
Traxectoria
Súa vida estivo conetada sempre coa de seu irmán xemelgo Lech Kaczyński, así, a primeira vez que se deron a coñecer a nivel nacional foi cando protagonizaron a película de aventuras O dwóch takich, co ukradli księżyc (Sobre dous, que robaron a lúa) en 1962; anos despois convertéronse en destacados líderes da oposición ao comunismo desde o sindicato Solidarność de Lech Wałęsa; xa en democracia, fundaron o partido Lei e Xustiza, polo que Jarosław foi elixido parlamentario, e seu irmán, presidente (alcalde) de Varsovia.
En 2005, Lech foi elixido Presidente de Polonia, polo que Jaroslaw, quen semanas antes lograra a vitoria do seu partido nas eleccións parlamentarias, declinou o cargo de primeiro ministro, que lle correspondia. Uns meses despois, seu irmán chamouno a ocupar o cargo de Primeiro Ministro de Polonia, convertendo o seu país na primeira democracia occidental con dous irmáns ocupando as xefaturas do Estado e o goberno. En 2007, foi sucedido no cargo de primeiro ministro por Donald Tusk.
Trala tráxica morte de Lech, aínda presidente, o 10 de abril de 2010 nun accidente de aviación, Jaroslaw intentó catalizar o dolo nacional e presentouse como candidato á presidencia da República fronte a Bronisław Komorowski, que exercía como presidente en funcións. A pesar de que conseguiu pasar á segunda volta o 20 de xuño, perdeu na segunda volta, o 4 de xullo do mesmo ano. A súa consigna de campaña foi "Polonia é o máis importante"; meses despois a súa xefa de campaña Joanna Kluzik-Rostkowska abandonou o partido e adoptou esa consigna como nome para unha nova agrupación.
Ernesto Pons
Ernesto Pons Forns, nado en Mataró (Barcelona) o 19 de xaneiro de 1920, foi un adestrador de fútbol español.
O Escairo, Mourence, Vilalba
O Escairo é un lugar da parroquia de Mourence, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 54 habitantes (30 homes e 24 mulleres).
A Cabana, Muras, Muras
A Cabana é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).