cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ben Shepherd
Soundgarden
En 1993, Shepherd e o batería da banda, Matt Cameron, formaron un proxecto paralelo chamado Hater. Shepherd cantaba e tocaba a guitarra no grupo, ademais de escribir varias cancións para a primeira edición da banda, un álbum autotitulado. Un segundo disco chamado The 2nd foi gravado en 1995 despois de rematar a xira do Superunknown, pero non se editaría ata o 2005. Durante esa longa pausa, Shepherd atopou tempo para completar os temas que formarían The 2nd entre as súas colaboracións con Wellwater Conspiracy (un proxecto paralelo con Matt Cameron e John McBain), a Mark Lanegan Band, e outros artistas. Shepherd foi o vocalista do primeiro álbum de Wellwater Conspiracy, Declaration of Conformity.
No ano 1994, Soundgarden editou Superunknown, que tiña as composicións de Shepherd "Half" e "Head Down". "Head Down" estaba fortemente influenciada polos Beatles, mentres que "Half" estaba marcada por un toque indio, e foi a primeira canción dun álbum de Soundgarden coa voz de Shepherd como principal.
No seu álbum de 1996 Down on the Upside seis dos dezaseis temas foron compostos (ben letras ou música) por Shepherd. As cancións son: "Zero Chance" (música), "Dusty" (música), "Ty Cobb" (música), "Never Named" (música) "Switch Opens" (música) e "An Unkind" (música e letra). "Ty Cobb" foi a súa primeira canción en converterse en sinxelo.
Despois de Soundgarden
A finais de 1997, Shepherd formou parte das primeiras Desert Sessions (Volumes 1 & 2), nas cales tocou o baixo. Ao ano seguinte abandonou Wellwater Conspiracy por razóns descoñecidas e Matt Cameron ocupouse das voces. No ano 1999 tocou o baixo no álbum de Mark Lanegan I'll Take Care of You.
No 2001 co-escribiu o tema "Blues For D" do álbum de Mark Lanegan Field Songs. Foi tamén un dos principais colaboradores do álbum xunto con Mike Johnson.
El Látigo (1919)
El Látigo foi un periódico editado en Vigo en 1919.
Historia e características
Bisemanario político, apareceu en abril de 1919 para substituír a El Combate, que fora suspendido pola autoridade gobernativa. Dirixido por David Díaz Rodríguez. O seu lema era "Guerra a muerte al caciquismo", foi moi castigado pola censura.
Mario Camerini
Mario Camerini, nado en Roma o 6 de febreiro de 1895 e finado en Gardone Riviera o 4 de febreiro de 1981 foi un director de cinema italiano.
Traxectoria
Traballou como guionista no cinema desde 1913. Desde o seu debut como director con Walli (1923), chamou a atención do público e a crítica con filmes mudos como Kiff Tebbi (1928) e sobre todo Rotaie (1929), unha dramática historia de amor estreada tamén en Alemaña con grande éxito e que deu a coñecer o actor Guido Celano. En 1932 dirixiu un novísimo Vittorio De Sica en Gli uomini, che mascalzoni..., que abriu a súa “pentaloxía burguesa” que completaron Darò un milione, Ma non è una cosa seria, Il signor Max e I grandi magazzini), case todos interpretados pola parella Vittorio de Sica e Assia Noris, actriz de orixe rusa coa que casou Camerini.
Na década de 1950 continúa a dirixir comedias románticas e filmes de aventuras. A súa última obra é un episodio da serie Don Camillo, con Gastone Moschin.
Faleceu en 1981 aos oitenta e cinco anos.
Ramón Pardo Arias
Ramón Pardo Arias, nado en Santiago de Compostela o 17 de abril de 1909 e finado en Ferreira de Pantón (Pantón) o 27 de abril de 1998, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Esperanza Arias Sanjurjo -irmá do intelectual Joaquín Arias Sanjurjo- e Ramón Pardo Salgado. Foi alcalde de Pantón durante un longo período ata as eleccións municipais de 1979. Propietario do pazo de Ferreiroá en Eiré (Pantón).
Sixirei, Sixirei, Baralla
Sixirei é un lugar da parroquia de Sixirei no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 30 habitantes (17 homes e 13 mulleres).
Small Spacecraft Mission Service
O Small Spacecraft Mission Service (SSMS) é un dispensador de deseño modular para ser adaptado ás necesidades de lanzamento en astronáutica.
Catacterísticas
Pode usarse para satélites lixeiros con masa entre 1 kg (CubeSats) e 500 kg (minisatélites). Foi deseñado e construído por SAB Aerospace para Avio, contratista principal de Vega para a Axencia Espacial Europea, e foi usado por primeira vez en setembro de 2020 cun foguete Vega da Axencia Espacial Europea.
Ola
O termo ola pode facer referencia a:
Ambas palabras diferéncianse na pronuncia, pois a interxección lese con o aberto e o nome do utensilio con o pechado.
Malta no Festival de Eurovisión Júnior
Malta participou por primeira vez no Festival de Eurovisión Júnior 2003. A súa mellor posición foi un 1º posto no Festival de Eurovisión Júnior 2013.
Malta foi sede do Festival de Eurovisión Júnior 2014.
689
Outros
Historia ano a ano
Club de piragüismo Altruán de Ribadeo
O Club de piragüismo Altruán é o club de piragüismo de Ribadeo, fundado en 1982.
Pota (homónimos)
Pota pode ser:
Ingo Schwichtenberg
Ingo Schwichtenberg, nado en Hamburgo o 18 de maio de 1965 e finado no mesmo lugar o 8 de marzo de 1995, foi un dos fundadores da banda alemá de heavy metal Helloween, en 1984, e o seu batería até 1993. É o autor da idea e dos deseños do ex-libris da banda: The Pumpkin (a cabaza).
Tras case unha década tocando en Helloween, comezou a ter problemas de esquizofrenia e de depresión maníaca, desencadeados pola inxestión abusiva de bebidas alcohólicas, drogas, o que, segundo a banda, foi o factor responsábel do seu suicidio.
A situación chegou ao límite no final dun concerto, no Xapón, en 1993, cando Ingo tivo unha forte crise psicótica, o que levou a que fose suspenso de actuar con Helloween até tratar a súa dependencia de drogas, tendo que ser substituído por Richie Abdel Nabi (que tocou só até ao final da xira) en plena digresión de promoción do traballo Chameleon.
Despois de deixar o grupo, e ser substituído por Uli Kusch, abandonou tamén a medicación psiquiátrica. O seu estado de saúde agravouse tras a morte repentina do seu pai, o que fixo que se mergullase na súa tristeza e que as crises esquizofrénicas se tornasen máis frecuentes.
En marzo de 1995, con 29 anos, puxo fin á súa vida tirándose ás vías do metro, na estación de Friedrichsberg, en Hamburgo.
Está enterrado no cemiterio de Waldfriedhof Volksdorf, en Hamburgo.
En 1996, o seu ex-colega de banda, Michael Kiske (ex-Helloween), dedicoulle algunhas músicas, como "Always" e "Do I Remember a Life?", do álbum Instant Clarity. Foi en 1996, tamén, cando Helloween lle dedicou o álbum The Time of the Oath.
Discografía
Como batería, participou nos seguintes álbums de Helloween:
Participou tamén como co-autor dalgúns temas dos álbums arriba referidos.
687
Outros
Historia ano a ano
Día Mundial do Patrimonio Audiovisual
A Asemblea Xeral das Nacións Unidas cada ano o 27 de outubro celebra o Día Mundial do Patrimonio Audiovisual.
Celebración
En 2005 a Conferencia Xeral da Unesco, na súa 33ª reunión, aprobou a Resolución 33 C/53 pola que se proclamou o 27 de outubro de cada ano Día Mundial do Patrimonio Audiovisual para conmemorar a aprobación da súa 21ª reunión (1980), da Recomendación sobre a Salvagarda e a Conservación das Imaxes en Movemento.
687
Outros
680'erne
Lousado, Grixalba, Sobrado
Lousado é un lugar da parroquia de Grixalba, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 estaba deshabitado.
Os Vales, Sixirei, Baralla
Os Vales é un lugar da parroquia de Sixirei no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (5 homes e 2 mulleres).
Caldas de Reis
Caldas de Reis é un concello da provincia de Pontevedra, pertencente á comarca de Caldas. Segundo o IGE no ano 2015 tiña 9.834 habitantes. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é.
Localización
Limita cos concellos de Vilagarcía de Arousa, Catoira, Valga, Cuntis, Moraña, Portas e Vilanova de Arousa.
Está situado na depresión que cruza Galiza de norte a sur desde Santiago de Compostela até Tui, a 21 km de Pontevedra. Trátase dun concello densamente poboado que constitúe un dos centros comarcais de máis tradición e cuxa influencia se estende até Pontecesures, Cuntis e Campo Lameiro.
É cabeceira de Partido Xudicial desde 1988 (antes pertencía a Pontevedra). Pertence ao arciprestado de Moraña e á diocese de Santiago.
Poboación
A seguinte táboa describe o crecemento de poboación en Caldas de Reis:
esquerda|miniatura|Parroquias e lindes
Orografía e climatoloxía
O río Umia percórreo de norte a sur. Predominan os terreos de pendente escasa, a excepción dunha franxa de montañas no leste e o monte Xiabre (647 m), o que, en combinación coas elevadas precipitacións, ocasiona inundacións con certa frecuencia. A temperatura oscila entre os 12 °C e os 14 °C con máximas en xullo (20 °C) e mínimas en xaneiro (7 °C).
miniatura|Torre de Dona Urraca e vella ponte sobre o río Bermaña, por [[Ramón Gil Rey, 1842.]]
O Piñeiro, Lobelle, Carballedo
O Piñeiro é un lugar da parroquia de Lobelle no concello lucense de Carballedo na Comarca de Chantada. Tiña 2 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 1 era home e 1 muller e en 2017 xa estaba deshabitado. Mais en 2018 volvían ser 2 (1 muller e 1 home). En 2020 3, 1 muller e 2 homes.
Caldas de Reis
Historia
Caldas foi sede episcopal até 569, ano en que esta pasou a Iria. Durante este tempo viuse axitada polo priscilianismo e foi sede dun concilio de bispos galegos.
O Piñeiro, Lobelle, Carballedo
Toponimia
A orixe do nome do lugar é o fitónimo, "piñeiro", a árbore do mesmo nome que dá as piñas, latín.
Caldas de Reis
Historia
Caldas denomínase "de Reis" porque acolleu a Afonso VII (fillo de dona Urraca e de Raimundo de Borgoña, conde de Galiza). O castelo que a raíña tiña foi derrubado para, coas súas pedras, construír a igrexa de San Tomé. Esta igrexa disque se dedicou a San Tomé de Canterbury, que pasou pola vila facendo o Camiño de Santiago, que transcorre por ela desde Portugal.
Caldas de Reis foi declarada vila de reguengo por Filipe II. miniatura|esquerda|[[Tesouro de Caldas.]]
Patrimonio histórico-artístico
O principal achado arqueolóxico no concello de Caldas está representado polo tesouro de Caldas, valiosísimo conxunto de pezas datadas entre o 1500 e 1600 a.C. e descubertas casualmente en 1940. Suponse que o tesouro estaba formado por un total de 25 kg de ouro, dos que só se conservan 14,9 kg, no Museo de Pontevedra, formado por un peite, tres vasos, 31 lingotes (28 curvos e 3 barras) e 6 anacos dunha lámina de tiras, todo o cal constitúe a maior acumulación de ouro de toda a Prehistoria europea. No Auditorio de Caldas de Reis consérvase unha reprodución. miniatura|[[Ponte de Bermaña.]] Hai varios castros (Santa María, Bemil, Follente, Outeiro e Castelo), pazos (O Monte, Casalnovo) e casas grandes (Santa María de Caldas, Santa María de Bemil, Santo Andrés de Cesar, Santo Estevo de Saiar).
A ponte de Bermaña, no centro da capital municipal, é de orixe romana (62 a. C. - 409 d. C.) e reformada en época de medieval (século XVI). Está formada por tres arcos de medio punto, con dobre pendente, e posúe catro apartadoiros, nun dos cales levantouse posteriormente un cruceiro. Outras pontes medievais son as de Castaños e de Segade.
Economía
O concello mantén relacións económicas importantes coa ría de Arousa e Pontevedra e ten un crecemento demográfico positivo. Predominan as actividades agrarias, se ben o sector secundario ocupa á metade da poboación entre a industria (química básica, leite (CLESA), alimentación (CLAVO), metalurxia, moble etc.) e a construción. As augas termais atraen a bastantes turistas.
Gastronomía
Na gastronomía destacan as empanadas de lamprea e o pan. No municipio é moi popular un tipo de pan de trigo coñecido coma pan de manteiga porque se usa na súa preparación manteiga de vaca. O pan é de miolo moi compacto sen apenas buratos, codia suave e branda, e o sabor moi lixeiramente graxo. Cócese en forma de pezas dun quilo ou en pezas pequenas (moletes e cornechos). Tamén é peculiar o roscón, típico da Semana Santa, que ten unha curiosa forma antropomorfa.
Lugares de Caldas de Reis
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Caldas de Reis vexa: Lugares de Caldas de Reis.
Río Bafing
O río Bafing é un río da África Occidental, de réxime tropical, que nace na Guinea e finaliza ao unirse ao río Baoulé, para dar formalmente nacemento ao río Senegal, o río que tras discorrer en dirección nordeste e formar no seu tramo final a fronteira entre Mauritania e o Senegal, acaba desembocando no océano Atlántico. O Bafing considérase, polo tanto, o curso alto do río Senegal. Ten unha lonxitude duns 500 km e drena unha cunca duns 33.000 km² que se estende pola Guinea e Malí.
Tamén se coñece como o río Negro en oposición ao río Bakoye, ao que se lle chama río Branco.
O río ten unha gran presa, a presa Manantali, en Malí.
Entre 1895 e 1898, o enxeñeiro francés Gustave Eiffel construíu unha gran ponte para o ferrocarril, preto da cidade de Mahinady.
Xeografía
thumb|right|250px|«Cours du Sénégal, 1889»
O río Bafing nace nunha das meseta do macizo montañoso de Fouta Djalon, a unha altitude de 1537 m, na prefectura guineana de Dalaba. Discorre primeiro en dirección sur e entra na prefectura de Mamou, para logo virar e tras describir unha ampla curva encamíñase en dirección xeral cara ao norte-nordeste. Pasa pola pequena localidade de Banko e durante un tramo fai de fronteira entre as prefecturas de Mamou e Dabola, até chegar á pequena localidade de Boulinko. Alí o río segue en dirección nordeste, sendo fronteira entre as prefecturas de Tougue e Dinguiraye, onde se adentra nun curto traxecto.
Despois o río segue sendo fronteira, esta vez, entre a Guinea, ao sur, e Malí, ao norte, en concreto coa rexión de Kayes. Neste tramo fronteirizo pasa preto das localidades guineanas de Sabere Bani, Toubundi, Béréta e Soumani.
Loaded
Loaded é o cuarto álbum de estudio da banda estadounidense de rock The Velvet Underground, publicado o 15 de novembro de 1970 a través do selo Cotillion Records, subsidiaria de Atlantic Records. Foi o derradeiro álbum do grupo co seu membro fundador e principal compositor Lou Reed, que marchou pouco despois do seu lanzamento.
Loaded foi colocado no posto 110 da lista da revista Rolling Stone dos 500 mellores álbums de todos os tempos.
Río Bafing
Xeografía
Logo o río flúe en dirección norte polo occidente de Malí, sempre na rexión de Kayes. Enseguida entra no Parque Nacional Bafing, pasando por Bafing Makana, Niogo, Bafé, Diba e Goungoudala. Abandona o parque xusto na cola do grande encoro da presa Manantali, construída entre 1981-87 e que formou un gran lago artificial (o lago Manatali, de 477 km² de superficie). Nas ribeiras do encoro atópanse as pequenas localidades de Bamafele (12.475 hab. en 1998), Kouroundi e Tondidi. O encoro ten unha lonxitude aproximada duns 40 km e tras deixar atrás a presa —que ten unha lonxitude de 1.460 m, unha altura de 68 m e unha potencia hidroeléctrica instalada de 104 MW—, o río xira cara ao leste, un curto tramo no que pasa por Manatali, Serholo, Sobéla e Farako. Tras recibir pola esquerda e procedente do sur o principal do seus afluentes, o río Dassabolo, torna outra vez cara ao norte, pasando por Koumi Faradala, Mahina (17.847 hab. en 1998) e chegando finalmente á cidade de Bafoulabé (24.870 hab. en 2008). Tras un percorrido duns 500 km, únese pola esquerda ao río Baoulé, para dar formalmente nacemento ao río Senegal.
Réxime hidrolóxico
O río está ben alimentado, mais é moi irregular e depende totalmente das precipitacións. A cunca conta cun clima tropical e recibe importantes precipitacións no seu curso alto, entre 1000 e 2000 mm/ano, sendo estas pouco uniformes durante o ano.
O caudal medio interanual ou módulo do río é de 332 m³/s na súa boca, pero pode diminuír até os 16,6 m³/s, ou 76 veces menos, que o caudal medio, en setembro, que mostra unha irregularidade estacional significativa. No período de observación de 40 anos, o caudal mínimo mensual foi de 0 m³/s (río completamente seco), mentres que o caudal mensual máximo foi de non menos de 2.529 m³/s. O período de augas altas é de xullo a novembro, e o período de augas baixas de marzo a maio.
Caudal medio mensual do río Bafing medido na estación hidrolóxica de Dibia (en m³/s, para unha cunca vertente de 30 235 km² (90% da cunca). Datos calculados para o período 1951-90)
Paredes, Corneda, Boimorto
Paredes é un lugar da parroquia de Corneda no concello coruñés de Boimorto. No ano 2018 tiña 17 habitantes, 9 homes e 8 mulleres.
Draco
Draco ou Dragón é unha constelación que está moi ó norte, que é circumpolar para moitos observadores do Hemisferio Norte. É unha das 88 constelacións modernas, e tamén é unha das 48 constelacións listadas por Tolomeo.
Aínda que é moi grande, Draco non ten estrelas especialmente brillantes. A cabeza do dragón está representada por un cuadrilátero de estrelas situadas entre Hércules e a Ursa Minor.
miniatura|300px|A constelación de Draco en [[Uranometria.]]
Mitoloxía
Na mitoloxía grega coñécese a esta constelación grazas á undécima tarefa encargada a Hércules. Nela debía consegui-las manzás da árbore de Gaia no xardín das Hespérides, onde Hera tiña posto a Ladon, o dragón de cen cabezas, coma protector. Hera sentiu moito a perda do seu bravo gardián do xardín das Hespérides, polo que puso ó seu dragón no firmamento ó redor do polo norte. A constelación presenta unha das pernas de Hércules sobre a cabeza do dragón.
Noutra versión tratabase dun serpe que durante a xigantomaquia bateron os xigantes sobre Atenea. Esta lanzou a serpe ó ceo, onde quedou fixada.
Segundo outra versión, tratabase da forma de serpe que tomou Zeus para escapar de seu pai, Crono.
Drogadicción
miniatura|[[Cigarro. Adicción á nicotina]] Os termos drogodependencia, drogadicción e farmacodependencia fan referencia á adicción xerada pola exposición repetida a unha substancia psicoactiva, droga ou substancia adictiva. No seu glosario máis recente, a OMS define a dependencia do alcol e doutras substancias como «unha necesidade de consumir doses repetidas da substancia para atoparse ben ou para non sentirse mal». As súas características son: un desexo invencible ou unha necesidade de consumir droga e de procurala por todos os medios, unha tendencia a aumentar as doses e unha dependencia de orixe psíquica e ás veces física por mor dos efectos da droga.
Equivale, máis ou menos, á síndrome de dependencia mencionado na CIE-10 (ICD-10, en inglés). Este termo intercámbiase a miúdo co de adicción, aínda que na actual edición do seu Manual diagnóstico e estatístico dos trastornos mentais (a edición máis recente é a quinta: DSM-V) a Asociación Estadounidense de Psiquiatría separa claramente os trastornos inducidos por substancias dos trastornos adictivos non relacionados con substancias. Así pois, a drogodependencia é só un dos dous tipos existentes de adiccións.
Vilarello, Sixirei, Baralla
Vilarello é un lugar da parroquia de Sixirei no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 15 habitantes (7 homes e 8 mulleres).
Illas de Nova Siberia
miniatura|300px|Localización das Illas de Nova Siberia en Rusia miniatura|300px|Mapa das Illas de Nova Siberia en Rusia miniatura|300px|Localización das Illas de Nova Siberia en Rusia As illas de Nova Siberia (Ruso: Новосиби́рские острова́) son un arquipélago de illas árticas, situado ao norte da costa de Siberia Oriental, entre o mar de Laptev e o mar de Siberia Oriental.
Administrativamente, pertencen á República de Sakha (Yakutia) da Federación Rusa.
Xeografía
As illas de Nova Siberia cobren unha área de aproximadamente 29.000 km² e divídense en tres grupos ou arquipélagos menores:
A maior parte do arquipélago é chairo e está formado por restos de sedimentos. O cume máis alto é o monte (Malakatyn-Tas en Kotelny) con 374 m.
Clima
Precipitación: ata 132 mm cada ano.
O permafrost atópase presente en todas as illas. Tamén se atopan cubertas por vexetación típica da tundra.
Historia
As primeiras noticias sobre a existencia destas illas chegaron a través dun Cosaco, Yákov Permyakov a principios do século XVIII. En 1712, unha unidade cosaca dirixida por M. Vagin alcanzou a illa Gran Lyákhovsky. A principios do século XIX, as illas foron exploradas por Yákov Sánnikov, Matvey Gedenschtrom e outros. viñeron sendo a localización de estacións permanentes de investigacións científicas desde 1930 aproximadamente. Aquí atópase a tundra desértica, cuberta de neve a maior parte do ano. Entre a súa fauna atópanse especies como o raposo ártico e o cervo do norte.
Eleutheria i thanatos
Ελευθερία ή Θάνατος (en grego: Liberdade ou morte) é o lema nacional de Grecia. Comezou a ser empregado durante a Guerra de independencia de Grecia en 25 de marzo de 1821. Era o berro de guerra dos rebeldes Gregos que combatían o Imperio Otomán. Foi adoptado despois da independencia.
Medicamento orfo
Segundo a Unión Europea un medicamento orfo é aquel que cumpre os requisitos: Os medicamentos orfos son medicamentos non desenvolvidos amplamente pola industria farmacéutica por razóns financeiras, xa que van destinados a un reducido grupo de doentes, e que, non obstante responden a necesidades de saúde pública.
Foi nos Estados Unidos onde por primeira vez se desenvolveu unha lei, a Orphan Drug Act do 1983, facendo que o status de orfo permita subvencións para o desenvolvemento destes produtos, así como outras medidas de apoio, ata a súa aprobación comercial. A Unión Europea iniciou unha política común neste ámbito no 1999.
SREBP
As SREBPs ou proteínas de unión ao elemento regulador de esterois (do inglés sterol regulatory element-binding proteins) son factores de transcrición que se unen á secuencia do ADN TCACNCCAC do elemento regulador de esterois. Os SREBPs de mamíferos están codificados nos xenes SREBF1 e SREBF2, situados nos cromosomas 17 e 22, respectivamente. As SREBPs pertencen á clase de factores de transcrición de cremalleira de leucina de hélice básica-bucle-hélice. Os SREBPs desactivados están unidos ás membranas da envoltura nuclear e do retículo endoplasmático. Nas células on baixos niveis de esterois, as SREBPs son clivadas (cortadas) orixinando un fragmento formado polo dominio N-terminal hidrosoluble, que se traslada ao núcleo. Estes SREBPs activados únense despois a secuencias de ADN de elementos reguladores de esterois, o que ten como resultado a regulación á alza da síntese de encimas implicados na biosíntese de esterois (o principal esterol é o colesterol). Os esterois á súa vez inhiben a clivaxe das SREBPs e, por tanto, deste xeito redúcese a síntese adicional de esterois por medio dun bucle de retroalimentación negativa.
Isoformas
Os xenomas de mamíferos teñen dous xenes diferentes SREBP, situados en distintos cromosomas, que son:
Función
As proteínas SREB son necesarias indirectamente para a biosíntese do colesterol e para a captación e biosíntese de ácidos graxos. Estas proteínas funcionan co elemento regulador de esterois asimétrico (StRE). As SREBPs teñen unha estrutura similar ás proteínas de hélice-bucle-hélice (HLH) que se unen á caixa E. Porén, a diferenza das proteínas HLH de unión á caixa E, nelas un residuo de arxinina é substituído por tirosina, o que fai que poidan recoñecer os StREs e, por tanto, regular a biosíntese de membranas.
Mecanismo de acción
As células animais manteñen os niveis adecuados de lípidos intracelulares en moi diversas condicións (homeostase lipídica). Por exemplo, cando os niveis de colesterol celular caen por debaixo do nivel necesario, a célula produce máis cantidade dos encimas necesarios para fabricar colesterol. Un paso importante nesta resposta é producir máis transcritos de ARNm que dirixan a síntese destes encimas. Inversamente, cando hai colesterol dabondo na célula, esta deixa de producir eses ARNm e o nivel dos encimas cae. Como resultado, a célula deixa de fabricar máis colesterol cando xa ten dabondo. Unha característica notable desta maquinaria de retroalimentación regulatoria observouse primeiramente na vía da SREBP de proteólise intramembrana regulada (RIP). Despois, a RIP atopouse en case todos os organismos desde bacterias a humanos, nos que regula unha ampla variedade de procesos que van desde o desenvolvemento á neurodexeneración.
Unha característica da vía da SREBP é a liberación proteolítica dun factor de transcrición unido a membranas, que é a propia SREBP (un fragmento cortado da proteína total). A clivaxe proteolítica déixaa libre para moverse do citoplasma ao núcleo. Unha vez no núcleo, a SREBP pode unirse a secuencias de ADN específicas (os elementos reguladores de esterois ou SREs) que se encontran nas rexións de control dos xenes que codifican os encimas necesarios para fabricar lípidos. Esta unión ao ADN orixina o incremento da transcrición dos xenes diana.
A proteína precursora de SREBP de ~120 kDa está ancorada nas membranas do retículo endoplasmático (RE) e da envoltura nuclear por medio de dúas hélices que curzan a membrana situadas no medio da proteína. A precursora ten unha orientación en forquita na membrana de modo que tanto o dominio de factor de transcrición amino terminal coma o dominio regulador COOH-terminal estean situados cara ao citoplasma. As dúas hélices que se estenden pola membrana están separadas por un bucle de aproximadamente 30 aminoácidos que está situado no lume do RE. Cómpren dúas clivaxes proteolíticas separadas específicas de sitio para que se libere o dominio amino teminal activo transcricionalmente. Estas clivaxes ou cortes lévanas a cabo dúas proteases distintas, chamadas protease do sitio 1 (S1P) e protease do sitio 2 (S2P).
Unha vez no aparato de Golgi, o complexo SREBP-SCAP encontra a S1P activa. A S1P cliva a SREBP no sitio 1, cortándoa en dúas metades. Como cada metade aínda ten unha hélice que se estende a través da membrana, ambas as dúas permanecen unidas á membrana. A metade N-terminal nova acabada de formar da SREBP (que é o extremo actuante da molécula) volve a ser clivado no sitio 2, que está situado dentro da súa hélice estendida na membrana. Este traballo realízao S2P, unha metaloprotease pouco común. Isto libera a porción citoplásmica de SREBP, que despois viaxa ao núcleo, onde activa a transcrición dos xenes diana (por exemplo, o xene do receptor de LDL).
Regulación
A insulina, os derivados do colesterol, a T3 e outras moléculas endóxenas regulan a expresión de SREBP1c, particularmente en roedores. Os experimentos de deleción en serie e mutación revelaron que tanto os elementos de resposta da SREBP (SRE) coma do LXR (LXRE) están implicados na regulación da transcrición de SREBP-1c mediada pola insulina e os derivados do colesterol. Os agonistas do receptor activado polo proliferador do peroxisoma alfa (PPARα) potencian a actividade do promotor de SREBP-1c por medio dun elemento DR1 situado na posición -453 no promotor humano. Os agonistas do PPARα actúan en cooperación con LXR ou a insulina para inducir a lipoxénese.
Un medio rico en aminoácidos de cadea ramificada estimula a expresión do xene de SREBP-1c por medio da vía mTORC1/S6K1. A fosforilación de S6K1 está incrementada no fígado de ratos db/db obesos (animais modelo para a obesidade e a diabetes tipo II). Ademais, a depleción da S6K1 hepática en ratos db/db que se produce ao utilizar un vector adenovirus que codifica o shRNA S6K1 ten como resultado a regulación á baixa da expresión do xene de SREBP-1c no fígado e tamén un contido reducido de triglicéridos hepáticos e da concentración de triglicéridos séricos.
A activación de mTORC1 non é suficiente para estimular a SREBP-1c hepática en ausencia de sinalización de Akt, o que indica a existencia dunha vía adicional augas abaixo tamén necesaria para esta indución, que se propuxo que está implicada na supresión de INSIG-2a mediada por Akt independente de mTORC1, que é un transcrito específico do fígado que codifica o inhibidor INSIG2 de SREBP-1c.
FGF21 (factor de crecemento de fibroblastos 21) reprime a transcrición de SREBP-1c. A sobreexpresión de FGF21 mellora a regulación á alza de SREBP-1c e da ácido graxo sintase (FAS) nas células HepG2 producida no tratamento con ácidos graxos libres. Ademais, FGF21 podería inhibir os niveis transcricionais de xenes clave envolvidos no procesamento e translocación ao núcleo de SREBP-1c, e a diminución da cantidade de proteínas SREBP-1c maduras. Inesperadamente, a sobreexpresión de SREBP-1c en células HepG2 podería tamén inhibir a transcrición de FGF21 endóxena ao reducir a actividade do promotor de FGF21.
A SREBP-1c regula á alza de maneira específica de tecido a expresión de PGC1alfa no tecido adiposo pardo.
Suxeriuse que o factor Nur77 inhibe LXR e a expresión augas abaixo de SREBP-1c modulando o metabolismo lipídico hepático.
Historia
As SREBPs foron estudadas no laboratorio dos premios Nobel Michael Brown e Joseph Goldstein no Southwestern Medical Center da Universidade de Texas en Dallas. As súas primeiras publicacións sobre este asunto apareceron en outubro de 1993.
Antonio de Oquendo
Antonio de Oquendo y Zandategui, nado en outubro de 1577 en Donostia e finado o 7 de xuño de 1640 na Coruña, foi un mariño español, capitán xeneral da Armada do mar Océano. Participou en máis dun centenar de batallas navais, incluíndo a batalla dos Abrojos en 1631, e na batalla das Dunas en 1639.
En 1639 encárgaselle organizar unha expedición naval en busca da armada holandesa. Ante a ausencia de homes que recrutar foi famoso no momento a obriga de embarque a 2.000 cabezas de familia da zona da Coruña. Feito recordado por Francisco Manuel de Melo:
El Combate (Vigo)
El Combate foi un periódico editado en Vigo en 1919.
Historia e características
Bisemanario esquerdista. Tiña como lema "La tierra para quien la trabaja". Apareceu a finais de febreiro ou principios de marzo de 1919. Dirixido por David Díaz Rodríguez. Distinguiuse polo seu enfrontamento co Marqués de Riestra. Suspendido en abril pola autoridade gobernativa, foi substituído por El Látigo.
Osvaldo Dorticós
Osvaldo Dorticós Torrado, nado en Cienfuegos o 17 de abril de 1919 e finado na Habana o 23 de xuño de 1983, foi un político cubano que foi presidente de Cuba entre o 17 de xullo de 1959 e o 2 de decembro de 1976. Foi o segundo presidente despois do triunfo da Revolución Cubana e foi substituído por Fidel Castro no cargo cando se ditou a nova Constitución de 1976.
Traxectoria
Foi un próspero avogado que participou no movemento revolucionario cubano, razón pola cal foi encarcerado en 1958. Escapou e refuxiouse en México, onde viviu para volver do exilio despois do triunfo de Fidel Castro. Desempeñou o cargo de Ministro de Xustiza, cargo desde o cal axudou a formular as políticas cubanas. Foi escollido presidente nese mesmo ano, esperando que fose máis leal a Castro que o seu antecesor Manuel Urrutia Lleó. Intelixente e competente, tivo considerable influencia no goberno. En 1976, cando o goberno cubano foi reorganizado, e Castro asumiu todos os poderes, Dorticós foi nomeado como membro do Consello de Estado de Cuba.
Eugénio de Castro
Eugénio de Castro e Almeida, nado en Coímbra o 4 de marzo de 1869 e finado na mesma cidade o 17 de agosto de 1944, foi un poeta portugués.
Atresmedia
Atresmedia Corporación de Medios de Comunicación, S.A., máis coñecida como Atresmedia (anteriormente Grupo Antena 3), é un grupo de comunicación español que opera en varios sectores de actividade, especialmente o audiovisual.
Eugénio de Castro
Biografía
A obra de Eugénio de Castro pode ser dividida en dúas fases: na primeira, a fase simbolista, que corresponde á súa produción poética até o fin do século XIX, Eugénio de Castro presenta algunhas características da Escola Simbolista, como o uso de rimas novas e raras, novas métricas, sinestesias, aliteracións e vocabulario máis rico e musical.
Atresmedia
Atresmedia Televisión forma parte de Atresmedia, xunto con empresas como Uniprex (Onda Cero, Europa FM, Ver-T), Movierecord ou Unipublic. Ademais está asociada a R.T.I. Televisión en Colombia para o seu novo cambio de programadora a canle privada no 2009.
O 6 de marzo de 2013 o Grupo Antena 3 pasou a denominarse Atresmedia, e con iso Antena 3 de Televisión fíxoo cambiando a Atresmedia Televisión.
Eugénio de Castro
Biografía
Na segunda fase ou neoclásica, que corresponde aos poemas escritos xa o século XX, vemos un poeta volto á Antiguidade Clásica e ao pasado portugués, revelando un correcto saudosismo, característico das primeiras décadas do século XX en Portugal.
Atresmedia
Televisión
En televisión, Atresmedia Corporación agrupa para a emisión dentro de territorio español dúas canles xeneralistas e outros catro temáticos, ademais de dúas que emiten os sinais das xeneralistas principais en alta definición. O grupo tamén conta cunha canle internacional e outro de series, que emite en televisión de pago para España e a nivel internacional. Todas as canles se poden ver a través de TDT, plataformas de satélite ou cable. As canles son:
Eugénio de Castro
Biografía
Casou o 22 de maio de 1898 con Brígida Augusta Correia Portal, e dese casamento naceron seis fillos.
Atresmedia
Televisión no exterior
As canles para o exterior de Atresmedia Televisión están dispoñibles a través de diversas plataformas de pago en todo o mundo.
Eugénio de Castro
Biografía
Foi homenaxeado en Coímbra a través da asignación do seu nome a unha escola da cidade - a Agrupación de Escolas Eugénio de Castro. O 11 de abril de 1939, foi agraciado co grao de Grã-Cruz da Orde Militar de Sant'Iago da Espada. En 1949 o Concello de Lisboa homenaxeou o escritor dando o seu nome a unha rúa xunto á Avenida da Igrexa, en Alvalade.
The Head on the Door
The Head on the Door é o sexto álbum de estudio da banda inglesa The Cure, editado o 26 de agosto de 1985. O álbum foi o primeiro en contar co batería Boris Williams, e tamén é o regreso de Simon Gallup e o primeiro traballo de Porl Thompson como membro oficial da banda.
No ano 2006 o ábum foi reeditado por Universal, a través dos seus selos Fiction Records/Polydor Records, remasterizado dixitalmente con varias demos e cancións ao vivo da época. Incluironse as demos das catro caras-b da época ("The Exploding Boy", "A Few Hours After This", "A Man Inside My Mouth" e "Stop Dead"), e catro cancións que nunca se editaran. Os temas restantes son demos ou versións ao vivo das 10 cancións do primeiro disco. Esta edición foi publicada o 8 de agosto nos Estados Unidos (onde o álbum foi lanzado por Rhino Entertainment/Elektra Records) e o 14 de agosto no Reino Unido.
Unha das catro novas cancións, "Mansolidgone", é semellante tanto musicalmente como na letra a outra demo, "A Hand Inside My Mouth" (non confundir con "A Man Inside My Mouth"), que aparece na edición de luxo de The Top. As letras de ámbalas dúas cancións, e o demo "Lime Time" teñen letras que serían usadas posteriormente nas cancións "Inbetween Days" e "Six Different Ways".
Orxás, Grixalba, Sobrado
Orxás é un lugar da parroquia de Grixalba, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 11 habitantes (9 homes e 2 mulleres).
El Bólido (Santiago de Compostela)
El Bólido foi un semanario editado en Santiago de Compostela en 1916.
Historia e características
Apareceu en abril de 1916. Semanario agrarista editado en Santiago de Compostela referido tamén ao antigo concello de Conxo e ao de Teo. Estaba dirixido por Antonio Bello Varela.
Jesús Huarte Maritorena
Jesús Huarte Maritorena, nado en Aláiz (Navarra) en 1909, foi un xornalista español.
Traxectoria
Licenciado en Filosofía e Letras. Foi correspondente de El Mundo na Arxentina, redactor de Arriba España e redactor xefe do periódico falanxista Proa de León até o 1 de xullo de 1940. Dirixiu La Voz de Galicia entre o 14 de xaneiro de 1941 e o 17 de abril de 1945, cando foi trasladado a Arxentina como enviado especial de prensa.
Labarnas I
Labarnas I foi o fundador da monarquía hitita, que, supostamente, gobernou entre os anos -1680 e -1650. Sucedeuno o sobriño da súa muller Hattusilis I.
Traxectoria
Non se conservou evidencia directa deste rei, que aparece citado por primeira vez no Rescrito de Telibinus, un rei hitita que gobernou máis dun século despois. No rescrito, Labarnas aparece como un poderoso monarca que ensanchou o reino ata "o mar", sentando as bases dos prósperos reinados dos seus inmediatos sucesores, Hattusilis I e Mursilis I: Labarnas chegou ao mar (probabelmente o mar Negro ou o mar Mediterráneo, pois sábese que o seu sucesor dominaba Adaniya (Cilicia)). Designou a un fillo gobernador de Hupisna, Tawunawa, Nenasa (Nenašša), Landa (ao leste de Hattusa), Zallara (rexión na beira noroeste do Lago do Sal), Parsuhanta ou Purushanda (Paršuhanta ou Purušhanda) e Lusna (Lušna). Ao oeste atopábase Arzawa, que probabelmente era un reino luvita que acadara a hexemonía, e crese que Labarnas puido dominar algunhas cidades que antes eran deste reino.
A maioría dos reis hititas adoptaron Labarnas como título real (de forma análoga ao uso do título de César entre os emperadores romanos), o que leva a algúns historiadores a suscitar que Labarnas I non existiu realmente e que as referencias do Rescripto de Telibinus deberían atribuírse a Hattusilis I.
Campionato de Galicia de fútbol 1921/22
Partidos anulados
(2) O partido foi suspendido antes de que rematase o tempo regulamentario.
Clasificación
Os puntos dos partidos do Deportivo da Coruña foron concedidos ós seus rivais trala descualificación.
Cacabelos, Sobrado de Picato, Baralla
Cacabelos é un lugar da parroquia de Sobrado de Picato no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 11 habitantes (9 homes e 2 mulleres).
De Stijl (álbum)
De Stijl é o segundo álbum da banda estadounidense d garage rock The White Stripes, editado o 20 de xuño do 2000 polo selo Sympathy for the Record Industry. O traballo acadou o número 38 na lista de álbums independentes da Billboard no ano 2002, cando a The White Stripes comezaba a facerse popular. Dende entón converteuse nun disco de culto para os seareiros da banda porque amosa a súa primeira fusión entre o blues e o punk antes do grande éxito White Blood Cells.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por The White Stripes, agás onde se indique.
Facinas
250px|thumb|Vista de Facinas Facinas é unha pedanía do concello de Tarifa, na provincia de Cádiz, establecida como entidade de ámbito territorial inferior ao municipio. Tiña en 2015 unha poboación de 1.302 habitantes.
Atópase aos pés da serra de Fates, xunto ao Parque Natural de Los Alcornocales.
Xosé Eiroa
Traxectoria
De formación autodidacta, comezou a traballar no obradoiro do seu pai marmorista na rúa Nova. A través de Sixto Aguirre coñeceu o grupo dos Novos ou Renovadores da arte galega que o animaron a dedicarse á escultura. Participou nos parladoiros composteláns dos anos trinta e, a través de Luís Seoane e Carlos Maside, interesouse polas novas tendencias.
A súa obra tentou renovar a linguaxe plástica do momento ao arredarse do folclorismo e da anécdota imperante, inquedanzas artísticas relacionadas co movemento renovador da arte galega. Potenciou os aspectos intrínsecos da escultura, a forma, o volume, a materia e o espazo, pero espiu as súas esculturas de calquera detalle anecdótico ou pintoresco. Os principios básicos das súas obras foron a sinxeleza e os volumes redondeados e nas que o corpóreo e o táctil se impuñan sobre o pictórico; tecnicamente dotounas dun arcaísmo formal e dunha materialidade pétrea, entendible pola súa falta de formación artística, pero que tamén ten que ver coa influencia da tradición popular.
Realizou tamén tallas en madeira, nas que procedeu con máis dinamismo, e imaxes de Cristo. Destacan, entre outras, Campesiña sentada (1930), Leiteira, Maternidade e Moza peiteándose. A súa obra está presente nas coleccións do Museo Municipal Quiñones de León de Vigo e no Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento de Santiago de Compostela. miniatura|260px|[[Alfonso Daniel Rodríguez Castelao|Castelao, Seoane, Eiroa e Cuadrado, diante do portal da consulta do Dr. José Barros Sanromán en Compostela en 1932.]]
Borja Granero
Borja Granero Niñerola, nado o 30 de xuño de 1990 en Valencia, é un futbolista español. Xoga de centrocampista e defensa central e o seu actual club é o Castellón, da Primeira División RFEF.
É fillo do exfutbolista e adestrador José Carlos Granero.
Traxectoria
Formouse na canteira do Valencia CF​ e ao rematar a súa etapa xuvenil foi cedido ao Villajoyosa, co que debutou na Segunda División B na tempada 2009/10, xogando 23 partidos e marcando tres goles. De regreso no Valencia xogou co filial deste na Terceira División ata que no mercado invernal fichou polo Recreativo de Huelva.
Durante os seus primeiros meses no Recreativo apenas contou para o adestrador Juan Carlos Ríos, disputando só algúns minutos nas dúas últimas xornadas do campionato de Segunda División, contra Villarreal B e Granada. A súa aportación ao equipo aumentou nas dúas seguintes campañas, nas que xogou 25 partidos e marcou un gol contra o Girona en Montilivi.
No verán de 2013 fichou polo Racing de Santander, que militaba entón na Segunda B. Co equipo santanderino disputou 44 partidos esa tempada, marcando catro goles e logrando ascender a Segunda despois de derrotar na fase de ascenso a Llagostera e Albacete. Ademais enfrontouse por primeira vez nun partido ao seu pai, Carlos Granero, adestrador do Oviedo.
Xa en Segunda, xogou 27 partidos na tempada 2014/15, na que o equipo acabou descendendo novamente. Militou outras tres tempadas no club verde, converténdose no capitán do equipo e xogando dúas promocións máis, pero sen conseguir o ascenso.
Nas tempadas 2018/19 e 2019/20 xogou co Extremadura en Segunda, disputando un total de 72 encontros.
O 3 de setembro de 2020, anunciouse a súa fichaxe por tres tempadas polo Deportivo da Coruña da Segunda División B. Foi titular en case todos os partidos da tempada 2020/21, tanto co adestrador Fernando Vázquez como con Rubén de la Barrera, e marcou un gol na goleada por 5-0 ao Langreo en Riazor. Con todo, a súa participación reduciuse drasticamente trala chegada ao club dos centrais Lapeña e Jaime Sánchez na tempada 2021/22, na que só foi titular en nove partidos, e caeu totalmente no comezo da 2022/23, na que non chegou a xogar ningún minuto.
O 19 de xaneiro de 2023 anunciouse a súa marcha do Deportivo, despois de ter chegado a un acordo co club para a rescisión do seu contrato, e tres días despois debutou como titular co seu novo equipo, o Castellón, da mesma categoría.
Begoña Rodríguez Rumbo
Matilde Begoña Rodríguez Rumbo, nada na Coruña en 1966, é unha economista e política galega do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Licenciada en Ciencias Económicas pola Universidade de Santiago de Compostela. Traballou como consultora e asesora fiscal e contable. Foi concelleira en Cerceda e directora de Administración Local da Xunta de Galicia. Nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2016 e nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020 foi elixida deputada polo PSdeG-PSOE pola provincia da Coruña.
Seasons
"Seasons" é o single nº 16 da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado o mercado o 7 de xuño do ano 2000 baixo o selo avex trax. Este single é un dos máis exitosos da artista, converténdose no terceiro en superar o millón de copias vendidas (exactamente 1,3 millóns) sendo así o segundo máis vendido da artista. Ademais, na súa primeira semana no mercado, vendeu máis de 550.000 copias o que fai del o single máis rapidamente vendido de Hamasaki. Por último sinalar que a canción "Seasons" foi utilizada como parte da banda sonora do videoxogo Daigasso! Band Brothers
Leucemia
A leucemia (do grego leucos λευκός "branco" e emia αἷμα "sangue") é un grupo de enfermidades malignas da medula ósea (cancro hematolóxico ) que provoca un aumento descontrolado de leucocitos na mesma. Con todo, nalgúns tipos de leucemias tamén poden afectarse calquera dos precursores das diferentes liñas celulares da medula ósea, como os precursores mieloides, monocíticos, eritroides ou megacariocíticos.
Epidemioloxía
A leucemia é o cancro máis frecuente na infancia, con 3-5 casos por ano por cada 100.000 nenos menores de 15 anos. No ano 2000, uns 256.000 nenos e adultos desenvolveron algún tipo de leucemia.
Clasificación
Existen distintos tipos de clasificación, en función do criterio que se utilice para iso.
Segundo a poboación celular afectada ademais de linfomas non Hodgkin leucemizados, é dicir, coa presenza de células linfomatosas no sangue periférico, como sucede na Tricoleucemia.
Segundo a gravidade da patoloxía
A principal característica das leucemias agudas é a presenza dun "cesamento madurativo" das células de liña mieloide (LMA) ou Linfoide (LLA) con blastose en medula ósea (superior de 20 % de celularidade non eritroide segundo a OMS). Dado que aínda queda hematopoyesis normal residual, pode verse en sangue periférico a existencia dun "hiato leucémico", é dicir, presenza de formas non maduras en sangue periférico e formas maduras pero con ausencia de elementos intermedios.
Nas leucemias crónicas, a principal característica morfolóxica é a non existencia de devandito hiato leucémico, xa que non existe detención madurativa, permitindo segregar ao sangue células maduras, e o seu curso clínico adoita ser indolente.
Cadro clínico
De xeito resumido, algunhas das súas manifestacións clínicas máis importantes son:
Diagnóstico
O diagnóstico baséase xeralmente en repetidas valoracións sanguíneas completas e un exame de medula ósea tralos síntomas observados. A biopsia dun ganglio linfático pode realizarse tamén para diagnosticar certos tipos de leucemia nalgunhas situacións. Unha vez diagnosticada a enfermidade, unha analítica sanguínea pode utilizarse para determinar o grao de dano ao fígado e aos riles ou os efectos da quimioterapia no paciente. Para observar os posibles danos visibles debidos á leucemia, pódense utilizar radiografías (en ósos), resonancia magnética (cerebro) ou ultrasóns (ril, bazo e fígado). As tomografías computarizadas de cando en cando utilízanse para revisar os nódulos linfáticos no peito.
Aínda que algunhas leucemias teñen carácter fulminante, outras poden ser enfermidades indolentes, de presentación insidiosa. Xa que non existe ningún síntoma que por si só e de xeito específico permita diagnosticar esta enfermidade, sempre debe descartarse a presenza de leucemia en presenza de manifestacións clínicas suxerentes, tales como un hemograma alterado. O método máis seguro para confirmar ou descartar o diagnóstico é mediante a realización dun mielograma e, só en casos seleccionados, pode ser necesario realizar unha biopsia da medula ósea.
Tratamento
O tratamento da leucemia pode incluír :
Euita R.C.
O Euita Rugby Club foi un club de rugby galego da cidade de Lugo que estivo activo entre o ano 1986 e 2003. Dende o ano 2003 o club pasou a denominarse Muralla Rugby Club.