cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Circuíto de Spa-Francorchamps
O triángulo
miniatura|dereita|O trazado da pista orixinal de 15 km miniatura|dereita|O trazado da pista máis rápida 14 km miniatura|dereita|Comparación do trazado da guerra e a pista renovada nos anos setenta miniatura|Vista actual do circuíto miniatura|Eau Rouge & Raidillon en 1997 miniatura|O Raidillon, coa famosa combinación Eau Rouge ao fondo Deseñado en 1920 por Jules de Their e Henri Langlois Van Ophem, o circuíto orixinal en forma de triángulo tiña 15 quilómetros de extensión, e percorría as estradas que unen as vilas belgas de Francorchamps, Malmedy e Stavelot. A pista foi pensada para recibir a súa carreira inaugural en agosto de 1921, pero, tivo que ser cancelada xa que só había un participante. A primeira carreira automobilística celebrouse no circuíto en 1922, e dous anos máis tarde viu a primeira edición da xa famosa carreira das 24 Horas de Spa. O circuíto foi utilizado por primeira vez nun Gran Premio de automovilismo en 1925.
O circuíto vello de Spa era esencialmente unha carreira de velocidade cos pilotos circulando a moitas máis altas velocidades medias que noutros circuítos, factor que fixo a Spa moi popular desde o seu inicio. Naquel entón, os belgas enorgullecíanse de ter un circuíto moi rápido, e para mellorar a velocidade media, en 1939 entre outras cousas remodelouse a lenta e tortuosa sección da chamada Ancienne Douane (ata 1920, houbo aquí unha aduana do Imperio Alemán ), utilizando unha combinación rápida e pronunciada de curvas de esquerda-dereita cara arriba (en 240 metros de pista hai un desnivel de 24 metros), que se convertería nunha das curvas máis famosas do mundo, o Raidillon (en francés, subida forte), é coñecida polos afeccionados e público en xeral xunto coa curva a esquerda na parte inferior do val de Eau Rouge (Auga Vermella, o nome do río que corre baixo a curva), que unidas, forman a sección Eau Rouge-Raidillon, a máis característica do circuíto. Ata o ano 2000 era posible circular sobre a pista de carreiras, cando aínda era unha vía pública.
A pista de carreiras vella continuaba a través das curvas de Kemmel agora enderezadas á parte máis alta da pista (104 metros por encima da parte máis baixa), e logo ía costa abaixo en Les Combes, rapidamente, peraltada lixeiramente a esquerda cara a Burnenville, pasando esta vila lanzabanse rapidamente a dereita. Preto de Malmedy, comezaba a recta de Masta, que só era interrompida pola rápida Masta Kink entre as casas da granxa antes de chegar á localidade de Stavelot. A continuación, a pista continuaba a través dunha sección recta costa arriba con algunhas pequenas curvas chamadas la Carriere, pasando por 2 curvas ultrarrápidas (un xiro á dereita sen nome e logo Blanchimont) antes de frear moi duro para entrar na forquita de La Source, e que empalmaba coa sección en descenso da liña de saída a diferenza de hoxe, onde a sección de saía e meta está antes de la Source.
Spa está situado na campiña das Ardenas belgas, e o vello circuíto era (e segue sendo) usado como camiño público todos os días, había casas, árbores, postes eléctricos, currais, campos e outros obstáculos situados xusto á beira da pista. Ata 1970, non houbo modificacións de seguridade de ningún tipo no circuíto e as condicións do circuíto eran, agás dunhas cantas balas de palla, practicamente idénticos ao uso civil cotiá. O expiloto de Fórmula Un Jackie Oliver comentou "se saías da estrada, non sabías o que ías golpear".
Spa foi o circuíto máis rápido por estrada en Europa no momento, e que tiña unha mala reputació,n por ser perigoso e moi rápido, era un circuíto coñecido por ser para valentes, a maioría dos pilotos asustábanse nel. O vello circuíto de Spa era o único en que a velocidade era consistentemente alta sen apenas tregua en absoluto durante 3-4 minutos. Isto fixo que fose un reto mental extraordinariamente difícil, porque a maioría das curvas eran tomadas a máis de 290 quilómetros por hora e cada curva era tan importante como a anterior. Se un piloto levantaba minimamente o pe do acelerador, perdía non décimas, senón segundos enteiros. Incluso o máis mínimo erro de calquera tipo era castigado moi duramente en máis dun sentido. Con todo, esta realidade inversamente tamén provocaba poder obter enormes vantaxes se un piloto saía dunha curva un pouco máis rápido.
Do mesmo xeito que os circuítos de Nürburgring e Le Mans, Spa fíxose famoso polos accidentes mortais, xa que cada ano había moitas mortes na pista ultra-rápida, no Gran Premio de Bélxica de 1960 2 pilotos, Chris Bristow e Alan Stacey morreron con 15 minutos de diferenza (aínda que o accidente de Stacey causouno un paxaro que golpeouno na cara) e Stirling Moss estrelouse en Burnenville durante a práctica e lesionouse gravemente. Cando engadíronse as barreiras de seguridade Armco á pista en, as mortes fixéronse menos frecuentes alí, pero a pista seguía sendo notoria por outros factores. O bosque das Ardenas tiña un clima moi impredicible e había partes onde estaba chovendo e a pista estaba mollada, e outras partes onde o sol brillaba e a pista estaba completamente seca. Este factor foi un elemento común nos circuítos longos, pero o tempo en Spa foi sempre máis impredicible que noutros circuítos longos, combinado co feito de que era unha pista de ultra alta velocidade con todas as curvas, agás La Source, de extremadamente alta velocidade converterona nunha das pistas de carreiras máis perigosas do mundo. foi o último ano ata en que se diputou nel unha carreira de F1. Múltiples vítimas mortais durante as carreiras de turismos das 24 Horas de Spa de 1973 e 1975 selaron o destino do vello circuíto, e, foi o último ano do circuíto de Spa no seu trazado orixinal, as únicas grandes carreiras disputadas alí foron o Gran Premio de Bélxica de motociclismo e as 24 Horas de Spa de carreiras de turismos, A carreira dos 1000 km Campionato Mundial de Sportscar non se disputou logo de 1975 e non regresou ata 1982.
En, o Gran Premio de Bélxica foi boicoteada pola F1 debido ao perigo extremo de Spa. Houbera 10 vítimas mortais en total na pista na década de 1960, incluíndo 5 nos 2 anos anteriores. Os pilotos esixiron realizar cambios en Spa, que non eran posibles no curto prazo, polo que o Gran Premio de Bélxica foi suspendido ese ano. Engadíronse barreiras Armco á pista e melloráronse seccións da mesma (especialmente as seccións Stavelot e Holowell). Na última carreira alí o ano seguinte as melloras na pista aínda non eran o suficientemente satisfactorias (ata engadiuse unha chicana temporal en Malmedy só para esa carreira) para os pilotos en termos de seguridade, e ata coa chicana, os pilotos facían unha media de máis de 240 km/h durante a carreira. Para a carreira de 1971, os donos da pista e as autoridades non instalaran na pista as medidas de seguridade obrigatorias, e a carreira foi cancelada. A Fórmula 1 non volveu a Spa ata 1983 na pista moderna.
Masta Kink
A Masta Kink foi unha das seccións máis temibles en calquera circuíto de carreiras no mundo, requiría habilidade e valor na mesma medida para facelo ben. Logo dunha longa recta desde Malmedy, os coches chegaban a toda velocidade antes de ter que negociar Masta, unha chicana esquerda-dereita de alta velocidade, e unha boa velocidade de saída era de vital importancia, xa que era seguido por outro longo tramo recto de Stavelot. Esta era unha curva moi rápida e moi perigosa, xa que se atopaba xusto no medio de dúas rectas moi longas e continuas ambas ao redor de 2´4 km de longo. A velocidade neste sector podía alcanzar os 306 km/h.
Masta perdeuse para as carreiras de F1 logo da carreira de 1970. Jackie Stewart loitou para mellorar a seguridade nas carreiras logo do seu accidente alí en 1966, cando o seu BRM terminou boca abaixo na adega da granxa situada no exterior da curva, coas costelas rotas e caendolle encima un abundante fluxo de combustible do tanque para engadir dramatismo. Neste punto, a moitos dos pilotos de Fórmula Un non lles gustaba Spa (incluíndo Stewart e Jim Clark, que lograra algunhas das súas máis grandes vitorias alí) debido ás inmensas velocidades que eran constantes na pista. Mentres estaba de espectador nas 12 Horas de Sebring de 1972, Stewart tratou de organizar un boicot a carreira dos 1000 km de Spa dese ano, unha medida que non foi respaldada por moitos dos pilotos, porque Spa aínda era popular para os pilotos de carreiras fóra da Fórmula Un. En 1986 Stewart comparou o antigo circuíto de Spa por ser tan feroz como un tigre, e máis tarde nunha entrevista en 2011 describiu Masta como quizais a curva máis difícil en calquera pista de carreiras nas que competiu na súa carreira, ata máis que Eau Rouge.
Outra historia particularmente horrible sucedeu na carreira das 24 horas para turismos de 1972. Durante unha das súas paradas en boxes pola noite, Hans-Joachim Stuck gritou ó seu copiloto Jochen Mass por encima do ruído que debía "ter coidado coas partes do corpo en Masta Kink". Mass chegou alí esperando ver anacos de coche todo o camiño, pero arrepiouse ao descubrir que eran, de feito, os restos dun comisario da carreira.
Logo de Masta, e ao final da recta posterior a Holowell, adoitaba haber unha forquita na entrada á vila, que posteriormente foi anulada por unha curva peraltada á dereita máis rápida. Outra sección rápida no medio do bosque conducía a Blanchimont. Onde, a nova pista curta do ano 1979 únese ao antigo trazado.
Novo trazado
Cos anos, a pista de Spa modificouse varias veces. A pista tiña orixinalmente 15 km de longo, logo da segunda guerra mundial, a pista sufriu algúns cambios. En 1930 a chicana en Malmedy foi eliminada para que fose aínda máis rápida, pero a chicana foi reinstalada en 1935, aínda que lixeiramente diferente. En 1939, a "Virage de Ancienne Douane" (curva da vella aduana) foi eliminada e recurtada, dando así nacemento á curva costa arriba de Eau Rouge/Raidillon. En 1947, a chicana en Malmedy foi de novo eliminada e fíxose parte da recta Masta. A lixeira curva a dereita que era orixinalmente Holowell (a curva antes de Stavelot logo da segunda recta de Masta) foi eliminada. E, para rematar, en lugar de entrar na cidade de Stavelot construíuse un acceso directo que se converteu nun xiro moi rápido, que pasaba por alto Stavelot. Todos estes cambios fixeron un trazado final do vello circuíto de Spa de 14 km de longo. Todos estes cambios fixeron de Spa o circuíto viario aberto máis rápido do mundo, e nos últimos anos do vello circuíto, os pilotos poderían facer unha media de 241 km/h no circuíto. O cambio máis grande, con todo, foi a redución de 14 km a 7 km en 1979, a dirección do circuíto decidiu construír unha nova pista semipermanente, que continuou utilizando os camiños ordinarios e unha nova estrada de enlace permanente que conecta os dous extremos que quedaban da antiga pista. A liña de saída/meta, que orixinalmente estaba na baixada recta antes de Eau Rouge, foi trasladada á recta antes da forquita de La Source en 1981, do mesmo xeito que o seu predecesor, o novo trazado aínda é unha vía rápida e montañosa a través das Ardenas onde se pode chegar a velocidades superiores a 330 km/h.
A nova pista con pouco menos de 7 km. inagurouse ao final de 1979 co Gran Premio de Bélxica de motociclismo, aínda que non estaba listo para a Fórmula 1, non había pianos e a chicana "bus stop" non existía. En 1980, insérese a nova chicane dobre chamada a Parada de autobús, xa que está situada preto dunha parada do autobús de liña entre a curva de Blanchimont e a pinza da Source. Neses mesmos anos, tamén se construíron uns novos boxes para a Fórmula 1 pouco antes da última curva. Finalmente, a partir de 1985, todos os Grandes Premios de Bélxica disputanse en Spa-Francorchamps.
Desde o principio, o lugar foi famoso polo seu clima impredicible. Con frecuencia os pilotos enfróntanse a unha parte da pista que se está clara e brillante, mentres que outro tramo é chuvioso e esvaradizo. O circuíto probablemente demostra a importancia da habilidade do piloto máis que calquera outro no mundo. Isto débese en gran parte ás curvas de Eau Rouge e Blanchimont, que deben tomarse a fondo para lograr unha saída rápida nas rectas logo delas, que axudan ao piloto, tanto a lograr unha volta rápida como a adiantar. miniatura|right|Auga vermella ("Eau rouge" en francés), a beira do río preto do circuíto
Eau Rouge
A parte máis famosa do circuíto é a combinación de Eau Rouge/Raidillon. Logo de negociar forquita de La Source, os pilotos baixan por unha recta ata o punto no que a pista atravesa a corrente do río Eau Rouge por primeira vez. Os coches de Fórmula 1 poden chegar a acadar velocidades de ata 320 km/h ao pasar o punto máis baixo, antes de cambiar abruptamente costa arriba nun varrido de esquerda a dereita que continua na recta Kemmel e remata nun cume cego. Falando con propiedade, a curva Eau Rouge é unicamente a curva a esquerdas da parte inferior. A seguinte curva a dereitas que apunta cara á subida foi introducida en 1939 para atallar a curva orixinal "Ancienne Douane", chamada Raidillon (fr:Raidillon de l'Eau Rouge).
A curva require gran cantidade de habilidade do piloto para negociala ben e a longa recta Kemmel produce boas oportunidades de adiantamento para os pilotos na seguinte curva "Les Combes". A curva era máis estreita e máis angosta (se fixo máis ampla en 1970, cando se actualizou o circuíto) no vello circuíto do que é hoxe en día. Agora é máis rápida.
O Campión do Mundo de F1 de e  Fernando Alonso a explicou:
O reto para os pilotos sempre foi tomar Eau Rouge-Raidillon co acelerador a fondo. Os coches de turismo poden tomar a curva a 160–180 km/h, os de Fórmula Un a máis de 300 km/h. Isto é debido á enorme cantidade de carga aerodinámica nos coches. Un coche pode ir a tope, senón levanta o pe do acelerador en Eau Rouge, desde a curva de La Source ao longo da recta Kemmel ata Les Combes, unha distancia total de 2´015 km.
Aínda así, unha perda de control nesta sección a miúdo conduce á grandes derrapes, adoitase perder a parte traseira do coche e o impacto é a maioría das veces lateral. Eau Rouge cobrouse varias vítimas nos últimos anos, entre eles Stefan Bellof nun Porsche deportivo, Guy Renard durante as 24h de Spa-Francorchamps en 1990 nun Toyota Corolla GT e tamén causou espectaculares accidentes a Alex Zanardi en 1993 e Jacques Villeneuve na cualificación en 1999, quen cualificouno como "O meu mellor accidente da historia", seguido polo seu compañeiro de equipo Ricardo Zonta nun accidente similar, que levou ao debuxante Jim Bamber mostrando ao xefe de BAR, Craig Pollock dicindo a Zonta: "Jacques é o máis rápido en Eau Rouge, así que vaia e faga exactamente o que fai Jacques ..."
Trala morte de Roland Ratzenberger e Ayrton Senna en Imola en, as seguintes carreiras de F1 introduxeron chicanas compostas de pneumáticos apilados. A entrada a Eau Rouge foi obstruida de tal xeito no ano 1994, malia que foi devolto á súa gloria anterior ao ano seguinte. A curva foi lixeiramente modificada para o ano 2002, pero aínda conserva o seu carácter.
Blanchimont
Esta curva e o achegamento a ela causaron accidentes graves no tempo, o máis recente en 2001, cando Luciano Burti perdeu o alerón dianteiro do seu Prost debido a un choque co Jaguar de Eddie Irvine, perdeu a carga aerodinámica dianteira e a dirección, saíuse da pista a 298 km/h e bateu contra o muro de pneumáticos, o impacto noqueouno e enterrou o coche nun montículo de pneumáticos. Tamén producíronse problemas nas fórmulas máis baixas Tom Kristensen tivo un choque moi violento nun coche de Fórmula 3000 en 1997 logo de derrapar na entrada da curva de Blanchimont e posteriormente chocar contra a muro, rebotou e quedou no medio da pista, onde foi golpeado por varios coches antes de deterse por completo.
A zona de escape é máis estreita que noutras curvas desa velocidade, e detrás das barreiras de protección hai unha caída de 7-8 metros. Esta é a primeira curva, tomada polos coches logo de que a nova pista reúnese co trazado da antiga pista de 14 km. Blanchimont foi tamén o escenario onde en 1992 logo de que Érik Comas se estrelara fortemente durante a sesión do venres, Ayrton Senna detívose, apeouse do seu coche e correu para axudar ao piloto ferido, con outros coches pasando a velocidades de carreira.
Trazado do circuíto
Tras atravesar a lenta pinza de A Source, os pilotos aceleran por unha recta en baixada tras o cal deben encarar unha subida cunha serie de curvas zigzagueantes (a primeira das cales é Eau Rouge, e o resto a combinación Raidillon) que finalizan en contracurva cega. O gran desafío para todo piloto é tomar Eau Rouge co acelerador a fondo, o cal dise que se simplificou nos últimos anos debido ao uso de tecnoloxía moderna nos monoplazas. Aínda así, seguen sendo moi poucos os pilotos que a toman pisando a fondo o seu acelerador. Na parte intermedia da pista sobresaen as curvas rápidas Stavelot e Blanchemont. Ao final do circuíto atópase a famosa curva de "A parada do bus", unha chicane que antecede á recta principal.
Fermín IV
Discografía
Colaboracións
Circuíto de Spa-Francorchamps
Trazado do circuíto
Recentemente remodelouse a pinza de A Source que foi movida cara a fóra da pista, e a chicane de "A parada do bus" foi movida cara atrás, co fin de construír uns pits máis amplos e alongar a recta principal, o trazado do circuíto despois das últimas modificacións alcanza os 7´004 km, seguindo unha ruta rápida e sinuosa a través das Ardenas que permite superar os 330 km/h.
Ata o ano 2000, era posible viaxar a través da pista de carreiras, cando aínda era unha vía pública. En Eau Rouge, ó tráfico en dirección sur permitíaselle usar a famosa curva costa arriba, mentres que o tráfico oposto tiña que utilizar a antiga estrada e a curva en U por detrás das bancadas grandes, reincorporándose á pista de carreiras na parte inferior de Eau Rouge.
A pista caracterizouse desde as súas orixes polo imprescindible das condicións meteorolóxicas, que moitas veces fan que unha parte da pista estea seca mentres no outro extremo chove de forma torrencial. Tanto pilotos como seguidores da máxima categoría adoitan mostrar a súa preferencia polo circuíto de Spa. As carreiras disputadas aquí son (na maioría dos casos) entretidas, á vez que presentan desafíos interesantes aos pilotos.
Nesta pista vivíronse grandes duelos, como o de Mika Häkkinen e Michael Schumacher no ano 2000, cando o finlandés pasou ao alemán na recta de Kemmel dobrando á súa vez ao piloto brasileiro Ricardo Zonta. Ademais o circuíto foi escenario de numerosos accidentes, como o producido na saída do Gran Premio de Bélxica de 1998 na cal 13 pilotos víronse involucrados nun espectacular accidente, afortunadamente sen consecuencias.
Outras carreiras
Ademais da Fórmula 1, en Spa-Francorchamps hai outras diferentes clases de carreiras de deportes a motor. As máis salientables son a Blancpain Endurance Series, a Fórmula 3, a RCN, o  Motocicletas Endurance, o ADAC GT Masters, e anteriormente o  DTM e o  WTCC. As carreiras de vehículos deportivos de resistencia máis famosos son as 24 Horas de Spa e os 1000 km. de Spa. O circuíto tamén alberga unha carreira de 24 horas de 2CV.
Problemas
Debido as prohibicións lexislativas europeas sobre a publicidade do tabaco, e como un caso especial, a Fórmula Un enfróntouse a unha ameaza importante con respecto a este punto. Debido a estas circunstancias políticas e lexislativas, o Gran Premio neste circuíto quedou fóra do calendario de 2003 como consecuencia da lexislación interna sobre o tabaco en Bélxica. O evento foi etiquetado como evento de clase mundial polo Senado da Nación, e polo tanto salvouse para a tempada.
Reurbanización para a tempada 2007
Cun novo respaldo financeiro, a renovación comezou o 6 de novembro de 2006 e rematou en maio de 2007, custando uns 19 millóns de euros.
A Fórmula 1 volveu a Spa en, cun deseño de pista modificado. A chicana da parada do autobús volveuse cara a Blanchimont e a forquita de La Source avanzou. Isto permitiu máis espazo para o novo carril de boxes. As modificacións deron unha recta de inicio/chegada máis longa.
Modificacións
Engadiuse unha nova zona de escape de asfalto ao interior e ao exterior de Les Combes para a carreira de, en liña coas tendencias imperantes noutros circuítos de Fórmula Un.
Antes da carreira de, cortáronse rañuras de drenaxe no asfalto na recta de saída/chegada, debaixo das primeiras 11 rañuras da grella. Os pilotos estaban inicialmente preocupados de que isto afectase ao agarre na saída.
Todos os gañadores de Fórmula 1, no circuíto de Spa-Francorchamps
Vitorias Piloto: Michael Schumacher (6), Ayrton Senna (5), Jim Clark/Lewis Hamilton/Kimi Räikkönen (todos 4) País: Gran Bretaña (17), Alemaña (10), Brasil (6) Construtores: Ferrari (14), McLaren (12) Motor: Ferrari (14), Mercedes (11), Renault (8) Pneumáticos: Goodyear (16), Pirelli (15), Dunlop (9)
Lubre, Bergondo
San Xoán de Lubre é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Bergondo na comarca da Coruña. Segundo o IGE en 2018 tiña 878 habitantes (441 mulleres e 437 homes) distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 749 habitantes.
Historia
Coa creación dos concellos en 1812 a parroquia de San Xoán de Lubre foi en principio encadrada no concello de Sada, e posteriormente adherida ao de Bergondo.
Topónimo
Lubre é un topónimo céltico, prerromano, que se refire a un poboado nunha fortificación, nun lugar alto ou nun castro. A súa orixe é anterior ao século III.
Patrimonio
A igrexa parroquial de San Xoán foi construída co fin de acoller peregrinos cara a 1876 por Antón Romero, con Arturo Pailos e Manuel Souto como xefes da mans de obra.
Mirage Rock
Mirage Rock é o cuarto álbum da banda estadounidense de indie rock Band of Horses, publicado o 18 de setembro do 2012 a través do selo Columbia Records. producido por Glyn Johns, o disco foi precedido polo sinxelo "Knock Knock".
Eufonía (revista)
Eufonía foi unha revista que se publicou en Buenos Aires entre 1958 e 1959.
Historia e características
Subtitulada Pubricación periódica de circulación intercontinental antre os galegos (na cuberta aparece como subtítulo Rimas y glosas de la poesía gallega), apareceu o 1 de setembro de 1958. De periodicidade anual, fundada e dirixida por Alfonso Gayoso Frías, era unha publicación literaria que pretendía ser o "pregón e glosario da nosa poesía" e tiña como lema "Que a eufonía distas rimas renda beizós para Galicia". Só conseguiu publicar dous números, o primeiro á memoria de Manuel Curros Enríquez e o segundo ofrendado a Rosalía. Entre os seus colaboradores figuraron Avelino Díaz, Pura Vázquez, José Conde, Florencio Delgado Gurriarán, Xosé Neira Vilas, Antonio Fernández Pérez, Emilio Pita, Ramón Rey Baltar, Xervasio Paz Lestón, Xesús Calviño de Castro, Perfeuto López Romero, Elsa Fernández González, Ricardo Carballo Calero, Celso Emilio Ferreiro, Victoriano Taibo, Manuel Fabeiro, Uxío Novoneyra, Eduardo Moreiras, Manuel María, Dora Vázquez, Xosé Ramón Fernández-Oxea, Xosé Fernández Ferreiro, Bernardino Graña, Reimundo Patiño e Ramón Lorenzo. Tamén inseriu algúns traballos en prosa asinados por Anisia Miranda, Enrique Azcoaga, Emilio González López, Andrés Rodríguez Barbeito, Gerardo Álvarez Gallego e Xulio Fernández.
Aharón ben Elia
Aharón ben Elia, nado no Cairo ca. 1300 e finado en Constantinopla en 1369, foi un teólogo caraíta.
Obra
Influenciado pola obra de Aristóteles e polo sistema filosófico islámico do kalam, escribiu Etz Hayyim (1346), que é un contrapunto a Maimoides onde defende fervorosamente o atomismo kalamita, alegando que é consistente coa Biblia e polo tanto de orixe xudía e mais é a base da realidade científica. En Gan Eden (1354) explora os principios da lei caraíta e Keter Torah (1362) é un comentario do Pentateuco.
Moruxo, Bergondo
San Vicente de Moruxo é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Bergondo na comarca da Coruña. Segundo o IGE en 2018 tiña 404 habitantes (206 mulleres e 198 homes) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 398 habitantes.
Steven Linares
Steven Linares é un mestre, sindicalista, barrister e deputado de Xibraltar, membro do Partido Liberal de Xibraltar (GLP).
Biografía
Linares foi un dos primeiros admitidos na Bayside Comprehensive School, xunto con Peter Montegriffo, Gilbert Licudi e Dominique Searle. Dende o principio, optou polo ensino, pero tivo que pasar por varios outros traballos (Barclays Bank, Retco etc.) antes de abrazar a profesión elixida. Finalmente, aos 23 anos, matriculouse na Universidade de Leeds (Trinity and All Saints College) e recibiu a súa Licenciatura en Educación (con honras) en 1987. En 1988 foi mestre na St Joseph's Middle School e despois durante 12 anos na Bishop Fitzgerald Middle School antes de ser elixido ao Parlamento nas eleccións xerais de 2000.
Afiliado en 1989 á Asociación de Educadores de Xibraltar (Gibraltar Teachers' Association - GTA), Linares tamén foi membro do Partido Socialista Laborista de Xibraltar (GSLP), onde permaneceu ata 1992. Este ano, uniuse ao Partido Nacional de Xibraltar (posteriormente Partido Liberal de Xibraltar) e decidiu centrarse máis nas cuestións sindicais. Converteuse en vicepresidente da GTA en 1993 e presidente en 1995. Foi elixido membro do Gibraltar Trades Council en 1994 e foi presidente do Gibraltar Representative Organisation dende 1993 ata 1995, onde traballou con Jaime Netto e Joe Holliday.
En 1996, coa derrota do Partido Nacional nas eleccións xerais e a súa transformación en Partido Liberal de Xibraltar, Linares foi un dos arquitectos da aproximación entre o GLP e o GSLP. En 2000, converteuse en ministro na sombra de Educación, Formación, Xuventude e Cultura.
En 2009, foi admitido como barrister no Reino Unido, e en 2010, en Xibraltar. Linares estudou na Universidade de Wolverhampton, Universidade do Oeste de Inglaterra (Bristol) e Middle Temple Inns of Court. Como avogado, traballou para a oficina de advocacia Charles Gomez & Co..
Zona especial de conservación do Río Anllóns
O espazo natural do Río Anllóns é un contorno catalogado como zona especial de conservación (ZEC) que ampara as ribeiras do río Anllóns nos concellos de Ponteceso, Cabana de Bergantiños, Coristanco e Carballo. O espazo natural vai dende o seu alto cos regos de Calvelo, da Balsa ou río Rosende en Carballo e Coristanco ata o seu tramo final, xa chegando á ría de Corme e Laxe. Esta ZEC únese á ZEC da Costa da Morte.
Hábitats
O espazo natural do río Anllóns conta con encostas ou rochedos silíceos nas súas marxes, coa súa vexetación pioneira e propia deses rochedos. Ten chairas de ribeiras lamacentas con vexetación acuática. Nas súas zonas de subestepa dominan as gramíneas anuais. Algúns prados están sobre de substratos calcáreos ou de turbeira, con arxila ou lima. As zonas húmidas en penumbra e con solo nitroxenado e os prados pobres de sega son outros hábitats presente no espazo. Os bosques de ribeira son principalmente de Alnus glutinosa e Fraxinus excelsior. Tamén de carballeiras, como das especies Quercus robur e Quercus pyrenaica. Conta con zonas de queirogais.
Flora
As especies da flora catalogadas como de interese no Anexo II da Directiva 92/43/CEE e presentes no catálogo de especies ameazadas son:
Peixes
As especies de peixes catalogadas como de interese no Anexo II da Directiva 92/43/CEE e presentes no catálogo de especies ameazadas son:
Anfibios
As especies de anfibios catalogadas como de interese no Anexo II da Directiva 92/43/CEE e presentes no catálogo de especies ameazadas son:
Réptiles
As especies de réptiles catalogadas como de interese no Anexo II da Directiva 92/43/CEE e presentes no catálogo de especies ameazadas son:
As Cortiñas, Cea, Vilagarcía de Arousa
As Cortiñas é un lugar da parroquia de Cea no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Zea Mays (álbum musical)
Zea Mays é o primeiro álbum de estudio do grupo musical vasco Zea Mays. Foi gravado nos estudios Lorentzo Records en Berriz (Biscaia) en outubro de 1998.
Los Planetas
Los Planetas é un grupo granadino de música pop fundado en 1993.
Recollen a influencia de grupos estadounidenses de guitarras como os Mercury Rev da primeira época, ou os británicos Spacemen 3 e Joy Division, así como da música tradicional andaluza (flamenco). No ano 2010 participaron no Festival do Norte.
Formación
Indícase o nome completo de cada membro e tódalas variantes que se utilizaron nos créditos dos discos (en letra grosa o nome máis habitual).
De "Los Subterráneos" ó EP Medusa (1990-1993)
Jota (estudante de socioloxía na Universidade de Granada) e Florent Muñoz (estudante de dereito) coñecéronse a principios dos 90, descubrindo as súas afinidades musicais. Deciden forman o grupo Los Subterráneos (hai dúas versións para a orixe deste nome, por un lado homenaxe ó grupo neoiorquino The Velvet Underground, por outro referencia ó libro homónimo de Jack Kerouac) como voz e guitarra, respectivamente, uníndose May Oliver ó baixo e, máis tarde, Paco Rodríguez na batería.
Los Subterráneos gravaron varias maquetas, destacando a producida en abril de 1992 que inclúe as cancións "Mi hermana pequeña", "El centro del cerebro", "La caja del diablo" e "Espiral", rexistradas cun novo batería, Carlos Salmerón.
Naqueles anos Christina Rosenvinge facíase acompañar doutros Subterráneos para os seus primeiros discos en solitario, co que J e compañía deciden cambiar o seu nome ó definitivo Los Planetas, co que participarán en varios concursos (Radio 3, Rockdelux...), e se converten en habituais en programas radiofónicos dedicados á música independente española, como Discogrande ou Diario Pop.
Daquela maqueta, "Mi hermana pequeña" (mellor canción nacional do 1992 para Rockdelux) e "Pegado a ti" son incluídas no seu primeiro vinilo, o EP Medusa ep publicado polo selo independente Elefant Records en 1993 e producido polos seus paisanos Antonio Arias e Miguel A. Rodríguez (de Lagartija Nick). Neste disco, que Elefant Records reeditou en 1996 en formato CD, o batería volveu ser Paco Rodríguez.
Super 8 (1994)
O auxe da música indie española da época animou a varias multinacionais a fichar grupos da escena, BMG foi a gran discográfica máis activa ó respecto, e, entre outros, fichou a Los Planetas a través do seu subselo RCA.
Elena Holmberg
Elena Angélica Dores Holmberg Lanusse, coñecida como Elena Holmberg, nada en Bos Aires o 24 de maio de 1931 e desaparecida en Bos Aires o 20 de decembro de 1978, foi unha diplomática arxentina secuestrada e asasinada en 1978. Destacada por ser a primeira muller no Instituto do Servizo Exterior da Nación, Holmberg foi unha funcionaria importante da ditadura militar que tomou o poder na Arxentina en 1976 e é de convencemento xeral que foi detida-desaparecida e logo asasinada polo propio réxime ao que pertencía.
Los Planetas
Super 8 (1994)
Producido por Fino Oyonarte (por entón no grupo madrileño Los Enemigos, na actualidade na banda Clovis), Super 8 (RCA, 13 de xuño de 1994) recolle algunhas das cancións gravadas nas primeiras maquetas, con cancións como "De viaje" (que será versionada por Astrud e Fangoria nun sinxelo publicado polo Club Fan Fatal en 1998), o primeiro sinxelo Brigitte, a homenaxe a Ian Curtis "Desorden", a escura (e xa coñecida) "La caja del diablo" ou, entre outras, o éxito "Qué puedo hacer".
Elena Holmberg
Traxectoria
Procedente dunha familia tradicional (irmá do coronel retirado Enrique Holmberg e prima irmá do xeneral Alejandro Lanusse, expresidente de facto da República Arxentina) traballaba como funcionaria de carreira na Embaixada Arxentina en Francia.
Los Planetas
Super 8 (1994)
O deseño da portada e do libreto do disco correu a cargo de Javier Aramburu, que foi responsable da arte da obra do grupo ata o 2005.
Elena Holmberg
Traxectoria
Por diferenzas de criterios entre o persoal do «Centro Piloto de Información», instalado en París e a cargo de oficiais de intelixencia da Armada Arxentina (onde tamén estiveron destinados Puma Perrén, Alfredo Astiz e Adolfo Donda), a diplomática foi convocada a Bos Aires para informar aos seus superiores, resultando secuestrada polo Grupo de tarefas 3.3.2 nesta cidade o 20 de decembro de 1978 ao saír do Ministerio de Relacións Exteriores e cando se dirixía a atoparse cun grupo de xornalistas franceses.
Los Planetas
Super 8 (1994)
"Nuevas sensaciones", descarte de Super 8, foi o tema principal dun EP publicado en 1995 cunha nova canción ("La casa") e unha mestura distinta á de Super 8 de "Desorden" (o EP tamén foi editado en vinilo polo selo Subterfuge Records, engadindo unha mestura alternativa de "De viaje").
Elena Holmberg
Traxectoria
Persoas liberadas da Escuela Superior de Mecánica de la Armada (ESMA) declararon que nesa época certos oficiais da mesma aludiron á súa participación na desaparición de Elena Holmberg.
Los Planetas
Super 8 (1994)
A actual edición en CD de Super 8 inclúe o EP Nuevas sensaciones.
Elena Holmberg
Traxectoria
O 11 de xaneiro de 1979, o seu cadáver descomposto foi atopado no río Luján, localidade de Tigre, provincia de Bos Aires sendo recoñecida posteriormente polo seu primo Lanusse.
Los Planetas
Pop (1996)
Para a gravación do segundo disco o grupo acudiu ó produtor Kurt Ralske (líder da banda neoiorquina Ultra Vivid Scene). Pop segue a senda de Super 8, recollendo tres sinxelos ("Himno generacional #83", "David y Claudia" e "Punk", editados en CD por RCA e en vinilo por Subterfuge) que confirman ó grupo como un dos preferidos polos seguidores do indie estatal.
Elena Holmberg
Traxectoria
Presúmese que Emilio Massera foi quen ordenou directamente a súa morte.
Los Planetas
Pop (1996)
Paco Rodríguez deixou o grupo definitivamente e é substituído por Raúl Santos. O que será o futuro batería de Los Planetas, Erik Jiménez, tamén participou na gravación nalgún tema deste álbum.
Trala gravación do disco e a posterior xira, que a piques estivo de rematar co grupo, Los Planetas estaban na corda frouxa. A xira levounos mesmo a actuaren en Dinamarca nun festival de radios internacionais na que Los Planetas participan grazas á mediación de Radio 3. Trala accidentada xira, a que ata agora foi a baixista May abandona o grupo e corta os seus vínculos cos membros da banda. Tamén botan ó batería Raúl Santos cando encaran a gravación do seguinte álbum. Ten especial importancia nesta época para o grupo un amigo persoal de J, Jesús Izquierdo, que ademais de -con Florent mergullado no abismo das drogas- asesorar e descubrir novos estilos con J, participa nalgunha gravación, o tema experimental para un recompilatorio de bandas indies estatais Dr Osmond, influído pola lectura de Aldoux Huxley e o consumo de diferentes tipos de alteradores da conciencia.
Una semana en el motor de un autobús (1998)
Gravado en Nova York, de novo coa produción de Kurt Ralske, Una semana en el motor de un autobús (RCA, 13 de abril de 1998) foi elixido pola revista "Rockdelux" como mellor disco do ano, segundo mellor disco da década dos 90 e 18º mellor disco nacional do século XX.
Ó longo dunha hora o disco relata unha semana na vida do protagonista do disco, unha semana de desenganos amorosos, festas, euforia, rabia, subidas, baixadas etc.
De novo se extraen tres sinxelos do disco ("Segundo premio", "Cumpleaños Total" e "La Playa"), temas que destacan xunto a outros como "Montañas de basura", "Toxicosmos" ou "La copa de Europa".
Na formación do grupo causan baixa May Oliver e Raúl Santos, sendo substituídos respectivamente polo escocés Kieran Stephen (trala colaboración puntual de Fernando Novi, baixista do grupo de punk-rock P.P.M. e road manager de Los Planetas) e o granadino Eric Jiménez (ex-KGB e tamén en Lagartija Nick). Tamén colaboran no disco Jesús Izquierdo (teclados) e Banin Fraile (teclados, guitarras e efectos). Este último acabará formando parte da formación estable do grupo.
Canciones para una orquesta química. Singles y Ep 1993 - 1999 (1999)
Dada a cantidade de temas inéditos publicados nos sinxelos do grupo, en maio de 1999 edítase este dobre CD, que inclúe tódolos sinxelos mencionados ata o momento, ademais dos EPs Medusa, Nuevas sensaciones e o recentemente editado por entón ''¡Dios existe! El rollo mesiánico de Los Planetas''.
Unidad de desplazamiento (2000)
Autoproducido e gravado (coa colaboración de Carlos Hernández) no estudio que o grupo habilita por entón en Granada ("El Refugio Antiaéreo"), Unidad de desplazamiento continúa a senda de Una semana en el motor de un autobús.
"Vas a verme por la tele" e "Un buen día" anticipáronse en formato sinxelo á edición do álbum, editándose posteriormente "Santos que yo te pinte" e "Maniobra de evasión".
A primeira edición do álbum presentábase en séxtuplo digipack, e a segunda en formato convencional (incluíndo o videoclip de "Un buen día").
Encuentros con entidades (2002)
O quinto disco en estudio, Encuentros con entidades (RCA, 26 de agosto de 2002), volveu ser coproducido con Carlos Hernández en "El Refugio Antiaéreo"; prevíase a incorporación dun técnico de son alleo ó grupo para as mesturas, pero pouco se aproveitaron os 10 días en "The Playground Studios" (Chicago) con Keith Cleversley, por problemas de loxística e pouco convencemento no resultado final.
Los Planetas (con Miguel López como novo baixista) e Carlos Hernández produciron e mesturaron finalmente o disco en "El Refugio Antiaéreo", disco que recolle os sinxelos "Corrientes circulares en el tiempo", "Pesadilla en el parque de atracciones", "El espíritu de la Navidad" e "El artista madridista".
Tódolos sinxelos inclúen un DVD cun ou dous videoclips cada un, e editouse un DVD (Encuentros con entidades) con vídeos de tódalas cancións do disco (tanto en son estéreo como 5.1) e algúns dos clips promocionais de sinxelos anteriores.
Encuentros con entidades editouse orixinalmente en digipack, aparecendo a edición actual en formato convencional.
O 17 de decembro de 2003 a revista Cáñamo publicou Los planetas se disuelven, que inclúe catro temas baixo a influencia de diferentes substancias psicoactivas, coproducido de novo con Carlos Hernández.
Los Planetas contra la ley de la gravedad (2004)
Los planetas contra la ley de la gravedad (RCA, 26 de xullo de 2004) foi o último disco gravado por Los Planetas con Carlos Hernández logo de 6 anos de traballo. Conta con cancións como "El golpe de gracia", "Nunca me entero de nada", ou os sinxelos "Y además es imposible" (a dúo con Irantzu Valencia de La Buena Vida, número 1 na lista española de vendas de sinxelos) e "No ardieras".
Por vez primeira un disco de Los Planetas inclúe cancións editadas previamente (a excepción dos adiantos en sinxelos): "Experimentos con gaseosa", nova gravación dun dos cortes do EP Los Planetas se disuelven (Cáñamo/RCA 2003), e "Podría volver", a versión de Bambino que xa fora incluída no dobre recompilatorio Bambino, por ti y por nosotros (RCA 2004).
A caixa ''Los Planetas - Singles 1993-2004. Todas sus caras A / Todas sus caras B'' (RCA, 28 de marzo de 2005) inclúe os 22 sinxelos editados polo grupo ata o momento, presentados individualmente con portadas de cartón. Foi a última colaboración de Javier Aramburu como deseñador de portadas para o grupo.
La leyenda del espacio (2007)
Primeiro álbum non recompilatorio de Los Planetas publicado en ano impar, La leyenda del espacio (Sony-BMG, 10 de abril de 2007) parafrasea o título do seminal La leyenda del tiempo editado en 1979 por Camarón de la Isla. Varias cancións do disco adaptan palos do flamenco a estruturas do rock, entre elas temas como "El canto del Bute", "Si estaba loco por ti", "Ya no me asomo a la reja", "Tendrá que haber un camino" (cantada por Enrique Morente) ou os sinxelos "Alegrías del incendio" e "Reunión en la cumbre".
Principios básicos de astronomía (2009)
En xullo de 2009 publícase o recompilatorio Principios básicos de Astronomía en dobre edición: CD, e pack composto por CD, DVD e cómic no que o debuxante e ilustrador Juanjo Sáez interpreta 22 cancións de Los Planetas. O CD recolle 18 deses temas, incluíndo un inédito, "Soy un Pobre Granaíno", unha adaptación dunha colombiana, namentres que o DVD ofrece tódolos videoclips do grupo.
Discografía
(Tódalas referencias indicadas se refiren a formatos de CD, agás nos que se indica o contrario).
Videografía
Los Planetas rodaron videoclips para as cancións listadas a continuación:
Hervantajärvi
O Hervantajärvi é un lago situado na cidade de Tampere, Finlandia. Encóntrase nos barrios de Hervantajärvi en Tampere, e Sääksjärvi en Lempäälä.
Con 83 hectáreas é o 10º lago máis grande da cidade. Está situado a 114,9 msnm e ten unha profundidad máxima de 18 metros.
Lista de rañaceos en Benidorm
* Os edificios que aparecen en letra grosa son os que están en construción, e os que aparecen en cursiva están aprobados, sen empezar a construír.
Benigno Lago Estévez
Benigno Lago Estévez, nado en Corcubión en 1897 e finado no mesmo concello o 29 de marzo de 1976, foi un empresario galego. Dedicouse a empresas pesqueiras no Perú, iniciando unha cadea migratoria de mariñeiros da Costa da Morte ao Perú.
Traxectoria
No ano 1920 casou con Constanza Figueroa, natural de Fisterra e ese mesmo ano emigraron á Patagonia arxentina, en concreto, á localidade de Río Gallegos. Nesta localidade acadou unha boa situación económica, dirixiu unha axencia de aduanas e unha consignataria de buques. En xullo de 1925 regresou a Galicia por un tempo. En 1931 a súa muller e os tres fillos trasládanse a Galiza polos estudos dos rapaces e Lago Estévez marchou ao Perú, atraído polas súas riquezas mineiras. Nun principio dedicouse á explotación mineira de mica e caza de lobos de mar. A raíz da segunda guerra mundial, exportou xunto cun socio peruano fígado de bonito aos Estados Unidos e Europa. Con axuda de capital norteamericano, construíu a primeira fábrica pesqueira do país, La Chalaca, a primeira no porto de Callao e a segunda en Ilo. Despois fundou novas fábricas en Chimbote, Samanca e Chancay. En 1948 instouse pola súa conta e mercou a fábrica Aguarima en Mollendo, pondo á fronte a seu fillo Salvador. En 1954 toda a familia volveu a Corcubión. Na súa vila natal continuou os seus negocios pesqueiros, mais con menos fortuna. En 1980 rendéuselle unha homenaxe e inaugurouse un pequeno monumento na súa honra.
Vida persoal
Casou con Constanza Figueroa Carrera e foi pai de Jaime, Alberto, Salvador e Sara Lago Figueroa.
Academia de l'Aragonés
A Academia de l'Aragonés (Academia do Aragonés en lingua aragonesa) é unha asociación cultural creada o 15 de xullo de 2006 polo II Congreso de l'Aragonés co fin de ser a autoridade lingüística do aragonés. Na actualidade carece de recoñecemento explícito polo Goberno de Aragón, sendo a súa forma xurídica a dunha asociación cultural baixo o nome Estudio de Filología Aragonesa, pero é coñecida por todos como 'Academia de l'Aragonés'. Ten a súa sede en Samianigo (Huesca). En novembro de 2010 presentou unha Proposta de Ortografía para a lingua aragonesa.
Obxectivos da Academia
Os obxectivos da Academia, segundos as ordenanzas emanadas do dito congreso, son:
Membros da Academia
A lista actual de membros da Academia de l'Aragonés é a que segue:
Lugares de Cerceda
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Cerceda.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Cerceda
Moon Geun young
Moon Geun young ( 문근영 ), nada o 6 de maio de 1987 en Gwangju, é unha actriz surcoreana de cinema e televisión.
miniatura|dereita|Moon Geun young (2010)
Adiós, María
Adiós, María é a única novela de Xohana Torres, publicada por primeira vez en 1971 por Ediciones Galicia do Centro Gallego de Buenos Aires.
Trama e estrutura
Xohana Torres ofrece unha vista do mundo desde os ollos de María, unha rapaza de quince anos que actúa como protagonista-narradora. A novela presenta o mundo interior da rapaza e a súa interacción co mundo exterior. Ela é forzada a madurar prematuramente debido á perda de traballo do seu pai, debido á supresión dos tranvías na cidade de Vigo e mentres conta a súa historia en forma de monólogo cumpre quince anos. Durante a lectura aparecen un gran número de descricións que parecen intranscendentes pero reflicten o ámbito doméstico e da vila onde ocorre a narración reflectindo a clase social traballadora. O emprego do tempo está suxeito á percepción da protagonista polo que acaba con partes longas e con moito detalle e tamén con algunhas que se reducen a pequenas impresións. Os feitos seguen unha orde cronolóxica pois a novela comeza cos pais xa emigrados a Francia e é despois cando se volve atrás no tempo para compartir cos lectores acontecementos da memoria da narradora.
A estrutura externa está formada por capítulos pero tamén se pode falar doutras coma a de Manuel Forcadela, no seu libro sobre a Nova Narrativa Galega distingue dúas partes: antes da marcha dos pais (p. 59) e despois da marcha dos pais. Dentro da segunda parte Maxa fai unha subdivisión (p. 131): antes do pote do Petrigrí e despois do pote do Petigrí.
Publicacións
A primeira edición foi feita por Ediciones Galicia en Buenos Aires en 1971. En 1976 foi reeditada por Edicións Castrelos. En 1989 foi editada por Galaxia, e un ano despois publicouse outra edición na mesma editorial. En 2001 La Voz de Galicia vendeu Adiós, María na Biblioteca Galega 120.
Título
O título describe o proceso polo cal pasa a protagonista ao longo do libro, en que perde o seu nome, “María”, para ser referida como “Maxa”, como explica Ana Garrido González na súa interpretación da obra.
Maxa é a “María Dolorosa” que vive para os demais, deixa de lado o seu futuro, amizades e aspiracións para axudar a súa familia e nas cartas aos seus pais, que están en Francia, usa escusas para que non se preocupen. A vida dunha nena estase pouco a pouco a converter no modelo da viúva franquista que vive encerrada en catro paredes, vai comprar, vai a misa ou visita o cemiterio.