cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mercè Rodoreda
Romanyà de la Selva (1972-1983)
No ano 1982, escribiu uns artigos biográficos publicados na revista Serra d'Or, titulados Fitxers d'infantesa, tamén empezou a escribir La mort i la primavera (A morte e a primavera, 1985) pero a novela quedou inacabada. A escritora pertenceu á Asociación de Escritores en Lingua Catalá e foi membro e socio de honra, despois do seu retorno a Cataluña.
Morte
miniatura|200px|Tumba de Mercè Rodoreda no cemiterio de Romanyá.
Finalmente, Rodoreda morreu en Xirona, aos 75 anos de idade, vítima dun cancro en 1983. Durante os últimos días que estaba ingresada nun hospital de Xirona, Mercè Rodoreda reconciliouse cos membros da súa familia. Segundo explica unha íntima amiga da escritora, Isabel Parés, cando lle diagnosticaron o cancro de fígado a Rodoreda, a autora entrou nunha depresión e non quería loitar para poder vivir.
A capela ardente foi instalada no Palau Solterra do departamento de Cultura da Generalitat de Cataluña e por vontade propia, foi enterrada no cemiterio de Romanyá da Selva, nun enterro multitudinario, ao cal asistiron moitos compañeiros de profesión e outras personalidades do momento. O seu legado intelectual foi doado en herdanza ao Institut d'Estudis Cataláns que anos despois creou a Fundaciò Mercè Rodoreda.
Narrativa
miniatura|350px|Recompilación do principal corpus narrativo da autora. A narrativa foi o principal campo literario da autora e polo que é amplamente coñecida. Á hora de clasificar o corpus narrativo de Rodoreda existe unha disparidade de criterios, aínda que principalmente se dividen segundo as etapas da vida da escritora, segundo o contido (psicolóxico-realistas ou mítico-simbólicos) ou segundo os personaxes principais (adolescencia, mocidade, madurez, vellez, morte). Óptase sobre todo por dividir as súas obras en tres etapas cronolóxicas e por separado, un cuarto grupo onde se inclúen as dúas narracións póstumas, Isabel i Maria e La mort i la primavera.
As tres etapas serían as obras de antes da guerra (1932-1938), onde se atopan as catro primeiras obras de Rodoreda e a primeira versión de Aloma; as obras entre o exilio e o retorno deste (1958-1974), onde hai o groso narrativo de Rodoreda que vai desde a publicación de Vint-i-dos contes até Mirall trencat e despois do regreso, onde se atopan Semblava de seda i altres contes, Viatges i flors e Quanta, quanta guerra...
Influencias
A obra de Rodoreda é o froito da evolución persoal e literaria da autora. Aprécianse sobre todo influencias de Marcel Proust, Joan Sales, Armand Obiols, Virginia Woolf, Thomas Mann, Víctor Català, Josep Carner e Delfín Dalmau. que se pode atopar a pegada de diferentes autores ao longo de toda a súa obra literaria, é nas súas primeiras obras, cando buscaba o estilo propio, onde esta influencia é máis latente. Por exemplo, en Del que hom no pot fugir a protagonista está inspirada no personaxe «Jacobé» da obra Jacobé i altres narracions do autor Joaquim Ruyra.
A influencia que exerceron tanto Armand Obiols como Joan Sales, está presente tanto nas obras como na «correspondencia de mestría» que mantiñan entre eles. Armand Obiols, parella sentimental durante moitos anos, tomou o papel de conselleiro e lector crítico no repaso das súas novelas entre 1939 e 1971, e influíuna na organización e na estructuración dalgunha das pezas máis coñecidas da autora. Obiols tamén lle mostraba as novidades bibliográficas do momento e as súas propias referencias, que tamén a acabaron influindo, como André Gide e Jean-Paul Sartre. Nas primeiras obras, a influencia do «Grupo de Sabadell», do que Obiols formaba parte, provocou un achegamento ao espazo urbano e á crítica social; Un dia en la vida d'un home é un bo expoñente desta nova maneira de facer literatura. O valor de universalidade La plaça del Diamant, como da estructuración e coherencia, na hora de crear as complexas relacións entre os personaxes de Mirall trencat, estiveron reforzadas polos consellos de Armand Obiols.
Aínda que que en menor contía, a pegada de Joan Sales tamén é destacable, pois foi o editor principal dos seus traballos desde A praza do Diamante e desde entón tomou o papel de asesor literario. Joan Sales, a través deste asesoramento sobre aspectos lingüísticos e estilísticos, influíu e axudou na evolución e mellora de estilo de Rodoreda. Con todo, a evolución final das súas obras viñan marcadas pola decisión tomada pola autora, tal como apunta Anna Maria Saludes, de non aceptar todos os consellos e recomendacións destes dous escritores. miniatura|[[Virginia Woolf.]] A influencia dos escritores psicoloxistas europeos, especialmente de Virginia Woolf, Marcel Proust e Thomas Mann, está presente en todo o corpus narrativo da autora, exceptuando as obras mítico-simbólicas da última etapa da súa vida. A obra de Mercè Rodoreda comparouse ás veces, polo seu estilo e a súa capacidade descritiva, coa de Virginia Woolf, escritora á que a catalá admiraba. Algunhas das características que se repiten na obra de Rodoreda son unha temática basicamente feminina e protagonizada por unha muller, así como un estilo narrativo poético e cargado de simbolismo. As protagonistas das súas obras son mulleres fráxiles pero que ao mesmo tempo demostran unha gran forza interior. Dúas mostras claras son a «Colometa» da La Plaça del Diamant ou «Cecilia», protagonista do Carrer de les Camèlies. Rodoreda soubo describir como ninguén a sociedade catalá do século XX e os cambios que nela se producían.
A influencia de Marcel Proust está presente na estructuración das obras de Rodoreda, pois o tempo avanza impasible e o pasado recólleo todo, o recordo dun tempo anterior, convertido en angustia, transfórmase nun símbolo negativo nos protagonistas por mor da imposibilidade de recuperar o «tempo perdido». Rodoreda seguirá deste autor o uso do recordo como a actualización dun tempo anterior. As súas obras están ambientadas en lugares onde viviu, desde o barrio barcelonés de Gràcia até Romanyá da Selva, pasando por Xenebra. Outro trazo característico que comparten é a necesidade do recordo e do segredo no desenvolvemento da narración. Na novela psicolóxica de ambos os autores preséntase a esperanza do futuro, onde o anhelo do futuro representa a superación do presente e do pasado agónico. Rodoreda tentará fuxir da evolución natural das cousas a través da creación de universos ficticios cun tempo e un espazo diferente onde é posible controlar o paso do tempo. A pegada máis visible de Thomas Mann nas narracións rodoredianas é a universalización descritiva a través da inexactitude cronolóxica que facilita así a fluidez e naturalidade.
Caterina Albert máis coñecida baixo o nome de Víctor Català, está moi presente, sobre todo nas primeiras obras creativas de Mercè Rodoreda -publicacións entre 1932 e 1938-, especialmente influenciadas pola novela Solitud. Non obstante, pódense atopar algúns paralelismos nas obras posteriores dos anos trinta, por exemplo, o conto Carnaval de Rodoreda lembra a obra Carnaval de Víctor Catalá ou algúns elementos da La Mort i la primavera, lembran a obra Solitud. Rodoreda lera algunha das obras de Caterina Albert das que extraeu diversos recursos expresivos como a falacia patética e diversas imaxes simbólicas como algúns elementos da natureza. Nunha comparativa dalgunhas obras de ambas as escritoras atópanse paralelismos na construción das tramas, na constitución dos personaxes e mesmo na temática.
Simbolismo
O simbolismo é un recurso literario moi común nas obras de Mercè Rodoreda, especialmente na súa obra narrativa. Fará uso del para expresar os constantes pensamentos interiores dos seus personaxes; Rodoreda consegue transformar o lector nun confidente involuntario que vive a angustia e agonía dos personaxes con só a palabra, os símbolos e as imaxes. Os referentes da realidade que utilizou nos seus símbolos proveñen da súa imaxinación, a partir dos seus coñecementos culturais, adquiridos ao longo da súa vida, nalgúns casos, do imaxinario catalán como é o caso das mulleres da auga. Sen abandonar estes referentes, crea unha linguaxe simbólica, que poida ser interpretada polo lector, sen demasiadas dificultades e presenta un alto grao de fabulación en moitas das súas obras, especialmente nas súas últimas obras como Viatges i flors. Pere Gimferrer en Dietari 1979-80, froito da procura dunha perfección tanto formal como lingüística, Rodoreda tivo unha atención meticulosa á hora de facer uso de imaxes e símbolos conceptuais.
A muller
A obra literaria de Mercè Rodoreda caracterízase polo uso de personaxes principais femininos nas súas novelas, exceptuando Un día en la vida d'un home e Quanta, quanta guerra ... Este feito provocou que erroneamente se asociase a Rodoreda co movemento feminista, aínda que Rodoreda en varias entrevistas desmentiuno. Ao longo da súa obra presentou un grande abanico de mulleres pertencentes a diferentes estamentos sociais, idades ou niveis culturais, a quen nalgúns casos dará voz propia a través do uso do autodiéxese ou o homodiéxese e o monólogo interior o cal é moi característico da autora.
Os personaxes protagonistas femininos, á parte de estar condicionados pola problemática da maternidade, tamén se atopan sometidos á problemática do home que, en moitos casos, provoca un desexo de atopar un espazo propio. Por exemplo, o personaxe masculino do «Quimet» en La plaça del Diamant impide a realización persoal de «Natalia», que se atopa sometida á dominación masculina do seu marido e que mesmo lle chega a anular a súa propia identidade impóndolle outra («La Colometa»).
Gran parte das mulleres de Rodoreda, por herdanza de Virginia Woolf, presentan o seu fogar como o refuxio que lles permite illarse da realidade exterior, que chega até tal punto que saír ao exterior da súa contorna familiar, prodúcelles malestar e séntense abandonadas. Tanto a casa, como o xardín nalgúns casos, como na obra Aloma, convértense nun símbolo obsesivo que representa a nai que as protexe en exceso do mundo exterior.
Os anxos
Segundo explicou Mercè Rodoreda no prólogo de Mirall trencat, os anxos aparecen curiosamente en boa parte das súas obras de forma involuntaria. Lémbranos que o seu avó lle explicou que ela tiña un anxo da garda do que se acabou namorando. Segundo nos conta, podería ser que fose produto deste recordo o que a inducise a facer aparecer anxos nas súas obras. Ata que escribiu El carrer de les Camèlies con «Cecilia C» non se dá conta. Con todo, a partir dese momento, toda presenza de anxos nas súas obras posteriores aparece por vontade da autora. La plaça del Diamant, Mirall trencat ou Semblava de Seda son exemplos de obras nas que podemos atopar a presenza destes entes divinos.
Poesía
A obra poética de Mercè Rodoreda concentrouse principalmente entre os anos 1950 e 1960, ata que a abandonou para dedicarse plenamente á creación novelística. Esta creación poética pasara case desapercibida, a pesar de recibir varios premios, e foi postumamente cando se descubriu este importante legado de poemas que, segundo os expertos, son equiparables cualitativamente con outros poetas da época. Josep Carner foi como un mestre para Rodoreda e converteuse nunha figura clave na creación poética rodorediana, xa que se encargou ocasionalmente de guiar, revisar e mesmo, adoutrinar as creacións métricas do poeta.
A poesía de Rodoreda caracterízase por seguir unha tradición postsimbolista ou neosimbolista moi marcada que se fai patente no tratamento dalgunhas temáticas e na elección da iconografía occidental clásica por exemplo Ofelia, Judit, Nausica, entre outras. Segundo Abraham Mohino, a poesía de Rodoreda está moi próxima, estilisticamente falando, a algunhas creacións de Paul Valéry e tamén ás percepcións de Rainer Maria Rilke no tema da «morte propia».
Mercè Rodoreda foi nomeada Mestre en Gai Saber nos Xogos Florais no exilio, tras gañar nos anos 1947, 1948 e 1949, pero só viu publicados en vida unha recompilación dos seus poemas na revista literaria Els Marges, a cal publicou uns sonetos da autora. Non foi até o ano 2002, case vinte anos despois da súa morte, que aqueles poemas foron rescatados e publicados nun compendio titulado Agonía de Llum. A publicación ofrece cento cinco poemas - 101 sonetos e catro cancións -, dos cales a maioría inéditos. En 1999, Nancy L. Bundy publicou unha tradución ao inglés dos poemas escritos na revista Els Marges, nunha revista universitaria de Londres. Segundo Abraham Mohino, os poemas de Mercè Rodoreda son «densos, herméticos, cun alto sentido tráxico e moi belos»
Mohino organizou a obra poética de Rodoreda en cinco partes: Món d'Ulisses, Albes i nits, D'amor i de mort, Illa dels lliris vermells e Bestioles. O Món d'Ulisses contén un total de trinta e dous poemas como resposta a un encargo de Josep Carner de facer unha recreación da Odisea en verso. Caracterízanse por un sentimento claro de exilio''. Albes i nits, formado por sete poemas, e D'amor i de mort'', por vinte e sete, desprenden un sentimento de angustia, de perda e de imposibilidade amorosa. A Illa dels lliris vermells de dezanove poemas e Bestioles de quince son versos máis maduros, breves e doutro aire menos dramático que o resto.
Teatro
O interese de Rodoreda polo teatro ten a súa orixe cando, con tan só cinco anos, actuou por primeira vez nun escenario no papel da pequena Ketty na obra teatral El misteriós Jimmy Samson. Este interese posiblemente herdouno dos seus pais, que eran uns grandes afeccionados e que mesmo recibiran clases de dramaturxia. A amiga íntima de Rodoreda, Anna Murià, explicou nunha entrevista que o entusiasmo de Rodoreda polo teatro aumentou durante o exilio.
A temática das súas composicións teatrais é un calco da súa obra narrativa, está baseada nas historias de amores imposibles, maioritariamente condenadas ao fracaso, que viran ao redor do desencanto existencial, a tristeza, a dor e a falsidade. Segundo Francesc Massip, unha das poucas críticas que se lle poden facer a Mercè Rodoreda nas súas creacións teatrais é a «falta de contacto coa práctica teatral» nos seus propios textos, que lle permitiron revisar «os seus textos dramáticos nun camiño de aprendizaxe das regras de escena».
No ano 1959, escribiu a obra teatral Un dia coa idea de presentala ao Premio Ignasi Iglésias de teatro, pero deixouse de convocar o certame. Ao non conseguir tampouco que se estrease en ningún teatro, acabou desistindo, posteriormente, Un dia serviría de base para escribir unha das súas novelas máis coñecidas Mirall trencat, tras reeleaborar e adaptala en novela. Non foi até despois da súa morte, en 1993, que Un dia foi representada nos escenarios nunha produción de Calixto Bieito dentro do Festival do Teatro Grego, que non tivo moito éxito; ao ano seguinte volveuse a representar no Mercat de les Flors tras unha revisión dramatúrxica con melloras a partir da novela. Un dia caracterízase por retrospecciones máis propias da linguaxe cinematográfica que da teatral, que impiden unha estrutura escénica eficaz.
En 1973, escribiu La senyora Florentina i el seu amor Homer, que consistía nunha historia de corte clásico onde sobresaen as voces femininas características da autora. Con todo, xa no ano 1967 Rodoreda tiña escrito o monólogo da serventa Zerafina, posto que se publicou dentro dos contos La meva Cristina. Mario Gas foi o encargado de levar a peza teatral en 1993 ao Teatro Romea que contou coa actriz Rosa Novell no papel de protagonista.
A única obra teatral publicada en vida de Rodoreda foi o relato de amor El parc de les magnòlies e foi na revista Els Marges o ano 1976, como tamén en Semblava de seda (1979). No Teatro Prado dentro da programación do XII Festival Internacional de Teatro de Sitges de 1979 estreouse a comedia romántica de L'hostal de les tres Camèlies que se converteu na única peza propia que a autora viu representada nos escenarios.
El maniquí 1 e El maniquí 2 foron escritas ao redor de 1979 e eran unha representación do teatro do absurdo que tiñan como protagonista a un manequín. O primeiro que se estreou foi en 1999 no Teatre Nacional de Catalunya, foi a obra teatral «formalmente máis innovadora e atrevida».
Pintura
Mercè Rodoreda achegouse ao campo da pintura durante un período da súa vida, que foi desde os últimos anos que residiu en París ata que gañou o Premio Víctor Catalán -o ano 1957-, momento no que decidiu dedicarse unicamente á escritura. Durante este período, Rodoreda tentou en dúas ocasións facer unha exposición das súas pinturas, aínda que en ambos os casos foi en balde. O primeiro intento durante o outono de 1953 na sala Mirador de París e o segundo, na primavera de 1957, xa en Barcelona. A súa principal influencia na expresión plástica foi Paul Klee e en menor medida Joan Miró, Jean Dubuffet, Kandinsky ou Pablo Picasso.
Calcúlase que Rodoreda chegou a pintar 150 cadros dos cales só unha vintena están en posesión da Fundación Mercè Rodoreda, e os outros quedan repartidos entre coleccionistas que se venderon nunha exposición que se fixo en 1991 en Calldetenes onde se presentaron 122 obras, adquiridas maioritariamente por particulares. Unhas sesenta destas cento cincuenta obras posúeas no ano 2016 a familia Borràs-Gras. Rodoreda non datou ningún dos seus cadros, aínda que si asinou algúns.
Mercè Rodoreda utilizou a pintura como un medio de expresión, cando non podía expresarse a través da novela longa e vivía un momento moi duro da súa vida. Incluso, recoñeceu que se non fose pola expresión plástica se tiraría ao río Sena, xa que a pintura lle daba un espazo de evasión. Tamén o fixo e serviulle para gañar un diñeiro extra, cando perdeu o seu traballo de modista. Entre as súas pinturas, hai un collage feito con recortes das listas de mortos nos campos de exterminio ou noutro, fixo aparecer o coñecido cabalo siciliano co que ameazaba a Carme Murià que volvería para deixar pegada coa súa obra, cando estaba a vivir un dos seus peores momentos no exilio en Francia.
Publicacións póstumas
O recoñecemento literario á figura de Mercè Rodoreda chegoulle pouco antes da súa morte ao gañar o Premio d'Honor de les Lletres Catalanes de 1980, con todo, foi recoñecida e valorada aínda máis a partir da súa morte, Rodoreda foi unha persoa moi reservada e descubriuse que era moito máis poliédrica no ámbito das artes do que ela nos deixou entender. Postumamente, publicáronse dúas novelas da autora: a primeira, foi no ano 1986 coa La mort i la primavera editada polo Club Editor en Barcelona e a segunda, que se publicou no ano 1991 Isabel i Maria en Valencia por Edicións Tres i Quatre.
Tamén con posterioridade á súa morte, en 2002, publicouse unha recompilación de toda a produción poética rodorediana baixo o título Agonia de Llum extraído do título do poema XXXVIII do libro de poesía doado por Abraham Mohino e publicado por Angle Editorial. Consta dun total de cento cinco poemas divididos en cinco partes por poemas inéditos, editados xa en revistas con anterioridade.
Legado
miniatura|Mercè Rodoreda nun mural en Barcelona.
Audiovisuais
En vida de Mercè Rodoreda, fixéronse as primeiras adaptacións audiovisuais dalgunha das súas novelas. No ano 1982, foi levada á gran pantalla La plaça del Diamant baseada na novela de Rodoreda que leva o mesmo título. Con esta película dirixida por Francesc Betriu, Rodoreda recibiu unha suma de diñeiro, que lle deu un benestar económico suficiente para deixar atrás as importantes dificultades vividas durante gran parte da súa vida. A actriz Sílvia Munt recibiu o premio CEC á mellor actriz revelación polo seu papel de «Colometa» na película. Posteriormente fíxose unha adaptación para televisión.
O 10 de outubro de 1977 emitiuse por primeira vez a adaptación para a televisión de Aloma baixo a dirección de Lluís Pascual e xa postumamente, o ano 2002, produciuse a segunda e última adaptación televisiva, até o momento, dunha obra de Mercè Rodoreda que foi a serie Mirall trencat. Mirall trencat foi unha serie en catalán de trece capítulos adaptados por Josep Maria Benet i Jornet e dirixidos por Orestes Lara, que foron producidos e emitidos pola cadea pública TV3.
Teatrais
Dentro dos actos do ano Rodoreda (2008) adaptáronse tres novelas de Mercè Rodoreda ao teatro. Baixo o mesmo título que a novela de Rodoreda, a obra La plaça del Diamant foi a primeira novela adaptada ao teatro durante o ano Rodoreda. Esta representouse no Teatre Nacional de Catalunya baixo a dirección de Josep Maria Benet i Jornet que se presentou con grandes doses de intensidade poética e realismo.
A segunda adaptación teatral do ano foi ''Un dia. Mirall trencat, que era a fusión dunha das súas obras máis exitosas, Mirall trencat, coa obra teatral da mesma autora Un dia''. Neste caso, representouse no Teatro Borrás a cargo de Ricard Salvat e contou con actores do talle de Rosa Novell ou Enric Majó.
A novela Aloma, publicada por primeira vez en 1938 e reformada no ano 1969, foi a terceira obra de Mercè Rodoreda adaptada ao teatro, neste caso, en forma de musical. Lluís Alcarazo foi o encargado de converter a novela nun texto musical para que despois os actores da compañía Dagoll Dagom a escenificasen na Sala Gran do Teatre Nacional de Catalunya. A obra recibiu a colaboración do músico Alfonso de Vilallonga, que tal como dixo o director da compañía teatral, Joan Lluís Bozzo, Vilallonga «tomou as primeiras notas para levar a escena a novela en forma de musical».
Memoriais
miniatura|250px|Estatua «A Colometa» de Xavier Medina-Campeny, en Barcelona. Postumamente, nomeáronse, no seu recordo, varios espazos co nome da escritora. Os Xardíns Mercè Rodoreda, foi o nome escollido polo Concello de Barcelona para designar un recinto axardinado do distrito Sarrià-Sant Gervasi entre a avenida República Argentina e a rúa La Costa, dentro dos actos do ano Rodoreda.
O 30 de abril de 2001, inaugurouse a Biblioteca Pública Mercè Rodoreda na vila de Platja d'Aro en fronte da histórica Masía Bas do século XV- XVI. A cidade de Barcelona, co nome de Biblioteca Guinardó Mercè Rodoreda, nomeou a súa biblioteca do distrito de Horta-Guinardó froito dunha iniciativa a nivel de distrito de adoptar nomes de mulleres significativas a nivel cultural, social ou político, os novos equipamentos públicos do distrito.
Na Plaça del Diamant no barrio da Vila de Gràcia, que deu nome a unha das obras máis coñecidas de Mercè Rodoreda, atópase a estatua «La Colometa», obra de Xavier Medina-Campeny, en homenaxe a esta novela e en consecuencia, á súa autora. Ademais, no ano 2008 colocouse unha placa na mesma praza, en memoria da escritora, Mercè Rodoreda.
En toda a xeografía dos territorios de fala catalá nomeáronse decenas de rúas, prazas e pasaxes co nome da escritora. Existen tamén varias escolas, principalmente institutos, que levan o nome da escritora Mercè Rodoreda, en Martorell, Elx, L'Hospitalet de Llobregat, Badalona e o distrito de Nou Barris de Barcelona.
Igrexa Cristiá das Illas Cook
miniatura|Templo da Igrexa Cristiá das Illas Cook en [[Matavera]] A Igrexa Cristiá das Illas Cook (Cook Islands Christian Church, coñecida tamén polas siglas CICC) é a principal denominación relixiosa das Illas Cook, conforma unha igrexa protestante de tradición congregacionalista que agrupa a arredor de 18.000 membros, incluíndo ao 56% dos residentes nas Cook. pero a igrexa tamén conta con congregacións en Nova Zelandia e Australia.
Mercè Rodoreda
Fundación Mercè Rodoreda
A Fundación Mercè Rodoreda foi un organismo creado postumamente, que se encarga de preservar os dereitos intelectuais da autora, de divulgar a figura e obra de Mercè Rodoreda e de organizar os Premios Mercè Rodoreda, entre outros. Os Premios Mercè Rodoreda son os galardóns outorgados aos mellores traballos e estudos de investigación sobre a narrativa catalá do século XX.
Igrexa Cristiá das Illas Cook
Historia
A CICC ten a súa orixe no labor da Sociedade Misioneira de Londres (LMS), que comezou a traballar nas illas en 1821. En 1852, a LMS fundou a Cook Islands LMS Church. , que se converteu en autónoma en 1968 ao aprobar o Parlamento das Illas Cook a Lei de constitución da Igrexa Cristiá das Illas Cook Cook. . En 1978 a igrexa formou a primeira congregación fóra das illas, en Auckland formada por naturais das Illas Cook residentes nesa cidade.
Organización
A sede central da Igrexa está en Takamoa, o órgano de decisión da Igrexa é a Asemblea Xeral que se xunta cada dous anos, o órgano executivo é o Consello Executivo, formado por dez persoas que se elixen cada catro anos, encabezado polo presidente non obstante é o Secretario Xeral o responsable do Consello Executivo e da administración da Igrexa. Cada igrexa local ou congregación, ekalesia en maorí das illas Cook é autónoma, en 2010 a igrexa contaba 23 congregacións nas Cook, 22 en Nova Zelandia e 15 en Australia. Os pastores, que en 2010 eran 70, fórmanse no Colexio Teolóxico de Takamoa en Rarotonga. A Igrexa Cristiá das Illas Cook é membro do Consello Mundial de Igrexas, e da Conferencia de Igrexas do Pacífico.
Mercè Rodoreda
Ano Rodoreda 1908-2008
No ano 2008, celebrouse o «ano Rodoreda» para conmemorar o centenario do nacemento da escritora, organizado pola Fundación Mercè Rodoreda, o Institut Ramon Llull, a Institución das Letras Catalás e o Instituto d'Estudis Catalans para dar a coñecer a Mercè Rodoreda e divulgar a súa obra. Os actos distribuíronse polas comarcas das provincias de Xirona e Barcelona. Entre estes actos houbo adaptacións teatrais das novelas rodoredianas, mesas redondas, conferencias, exposicións e audiovisuais sobre a vida da autora, novas traducións e edicións de obras de Rodoreda, entre outros. Dentro dos actos do ano Rodoreda destacou o Congreso Internacional Mercè Rodoreda que se celebrou do 1 ao 4 de outubro na cidade de Barcelona, onde se reuniron un total de 150 especialistas da obra da autora de todo o mundo.
Beirut (grupo musical)
Beirut é un grupo musical estadounidense. Comezou como un proxecto musical en solitario do músico nado en Santa Fe, Zach Condon, e posteriormente converteuse nunha banda liderada por este mesmo. As súas primeiras presentacións foron en maio de 2006, para promocionar o lanzamento do seu álbum debut, Gulag Orkestar. A súa música combina elementos de Europa Oriental, música folk e mexicana con música pop occidental.
Historia
O seu primeiro álbum oficial, de nome Beirut editouse grazas á colaboración de Jeremy Barnes (Neutral Milk Hotel, A Hawk and a Hacksaw) e Heather Trost (A Hawk and a Hacksaw), no que se combinan elementos e sons da música folk e, especialmente, da música da Europa do Leste e México.
Malia a súa xuventude, Condon xa editara anteriormente algúns traballos baixo o nome de 'The Real People' cando só tiña 15 anos, cunha faceta de electrónica lo-fi (similar ao estilo do tema de Beirut 'Scenic World' do álbum 'Gulag Orkestar'). Un ano máis tarde, grava un álbum completamente doo wop que foi inspirado por Frankie Lymon & the Teenagers. Tamén, durante os anos 2001 e 2002, gravaría un EP con tres cancións baixo o nome 1971, titulado "Small Time American Bats", que nunca se editou oficialmente. Condon estivo no instituto de Santa Fe, onde estudou até os 16 anos, cando embarcou nunha viaxe por Europa na que se deixou influenciar pola música balcánica, especialmente pola orquestra de Boban Marković.
En 2006, xa co nome de Beirut, edita dúas gravacións de inspiración balcánica na discográfica Ba Da Bing, 'Gulag Orkestar' (o seu primeiro álbum) e 'Lon Gisland'. Editou tamén outros eps, como 'Pompeii' (editado en 2007) que incluía tres temas, outro en conxunto co grupo Calexico, e unha compilación para a revista 'The Believer' (en xuño de 2007, que incluía o tema inédito "Venice").
Mentres vivía en Brooklyn, Condon gravou ademais un vídeo para "Scenic world" na fábrica de Sweet'N Low. Tamén gravou noutros lugares de Nova York e Europa. O seu primeiro vídeo oficial foi para a canción "Elephant Gun". O vídeo dirixiuno Alma Har'el, quen máis tarde dirixiu tamén o segundo vídeo do tema "Postcards from Italy". Lauren Tafuri foi o deseñador do vestiario para ambos vídeos.
O segundo álbum de Beirut 'The Flying Club Cup' filtrouse en internet o día 25 de agosto de 2007, pero a súa saída oficial foi a principios de outubro.
Beirut en directo
En directo, a banda que polo xeral acomapaña a Zach Condon para presentar os temas de Beirut está composta por Perrin Cloutier (violoncello e acordeón), Jason Poranski (guitarra/ukelele), Nick Petree (batería), Kristin Ferebee (violín), Paul Collins (órgano/teclados/tambor/ukelele), Jon Natchez (saxo barítono/mandolina/glockenspiel), e Kelly Pratt (trompeta/bombardino).
Segundo publicou a páxina oficial de Beirut, Zach Condon foi hospitalizado por cansazo extremo a finais de 2006, polo que se cancelou o resto da xira da presentación de "Gulag Orkestar", volvendo aos escenarios en marzo de 2007. Ese mesmo verán, tocaron no Festival de Glastonbury, considerándose como unha das mellores actuacións do festival.
Pancho Gonzales
Ricardo Alonso González, tamén coñecido como Richard Gonzales e habitualmente como Pancho Gonzales, nado nos Ánxeles (California) o 9 de maio de 1928 e finado en Las Vegas (Nevada) o 3 de xullo de 1995, foi un tenista estadounidense de ascendencia mexicana, considerado como un dos máis destacados atletas da historia dese deporte.
O esplendor da súa carreira logrouno como profesional entre principios da década de 1950 e mediados da década seguinte, nunha época en que os profesionais non podían participar nos torneos de Grand Slam, sendo considerado o profesional número 1 do mundo entre 1952 e 1960. Como afeccionado conquistou dúas veces o Aberto dos Estados Unidos. Trala súa morte, un artigo de Sports Illustrated afirmou: "Se a terra estivese na liña dun partido de tenis, o home que queres que sirva para salvar a humanidade sería Ricardo Alonso Gonzales. O comentarista de tenis Bud Collins indicou en 2006: "Se tivese que escoller alguén para que xogase pola miña vida, sería Pancho Gonzales".
Nun famoso partido de 1970 en que o gañador levaba 10 000 dólares, celebrado no Madison Square Garden ante 15000 persoas, Gonzales, que tiña 41 anos, venceu a Rod Laver, nese momento número 3 do mundo.
Metal (homónimos)
O termo metal pode referirse a:
Soledad Becerril
María Soledad Becerril Bustamante Marquesa consorte de Salvatierra, nada en Madrid o 16 de agosto de 1944, é unha política (UCD e PP) e profesora española. En 1981 foi nomeada ministra de Cultura, converténdose na primeira muller que ocupou unha carteira ministerial dende a Segunda República. En 2012 foi tamén a primeira muller que ocupou o cargo de defensora do Pobo.
Traxectoria
Soledad Becerril é filla de Enrique Becerril y Antón-Miralles e da súa dona, María Bustamante y Polo de Bernabé. É a máis nova de catro irmáns.
Licenciada en Filosofía e Letras, especializada en filoloxía inglesa pola Universidade de Madrid, completou os seus estudos na Universidade de Columbia. Foi profesora na Universidade de Sevilla. Fundou en Sevilla a revista de información andaluza La Ilustración Regional, da que foi conselleira delegada. En 1974, ingresou na Federación de Partidos Demócratas y Liberales, integrándose despois no Partido Demócrata de Andalucía que posteriormente se integrou na Unión de Centro Democrático. Foi elixida deputada nas eleccións xerais de 1977 pola UCD. Nas cuart, quinta e sexta lexislaturas foi elixida deputada polo Partido Popular. Formou parte da comisión encargada de redactar o Estatuto de Autonomía de Andalucía.
Durante a primeira lexislatura foi nomeada por Leopoldo Calvo-Sotelo ministra de Cultura en decembro de 1981, sendo a primeira muller que accedeu ao Consello de Ministros dende a Segunda República, cando foran Federica Montseny e, xa no exilio, Victoria Kent. Permaneceu no cargo ata decembro de 1982, cando tomou posesión o primeiro goberno de Felipe González.
Foi alcaldesa de Sevilla dende 1995 a 1999 e en 2004 foi elixida senadora pola provincia de Sevilla e en 2008, deputada pola circunscrición electoral de Sevilla.
O 29 de xuño de 2012 foi designada para o cargo de defensora do pobo, sendo a primeira muller escollida para este posto. En xuño de 2017 anunciou a súa renuncia tras cinco anos no cargo, que se fixo efectiva o 21 de xullo.
Númenor
Númenor ou Númenórë, que significa «terra do oeste» na lingua quenya, é un reino ficticio do legendarium de J. R. R. Tolkien. Tratábase dunha illa que se erguía desde as profundidades do Gran Mar Belegaer, situada a medio camiño entre a Terra Media e as Terras Imperecedoiras. Os Valar concedéronllela aos Edain na Segunda Idade, como recompensa pola súa axuda durante as Guerras de Beleriand.
Historia
A historia da Primeira Idade é a crónica da longa derrota dos Eldar (os elfos) e dos Edain (os homes) por parte de Morgoth e os seus exércitos. Unha derrota que finalmente foi revertida por Eärendil o Mariñeiro que, acompañado pola súa esposa Elwing sucou os mares até o Antigo Oeste, a terra de Valinor, para pregar a axuda dos Valar (os Poderes, ou os "deuses"). Os Valar que acudiron ao rogo de Eärendil marcharon á batalla contra Morgoth na Guerra da Cólera, trala que foi vencido, capturado e afastado do mundo. Emporiso, Sauron o Maia, lugartenente de Morgoth, evitou ser capturado e quedou activo en Endor (a Terra Media).
Como recompensa polo seu sufrimento na longa derrota, os Valar permitiron aos Eldar navegar cara a Valinor (aínda que moitos escolleron quedar na Terra Media). Para os Edain, os Valar fixeron xurdir a illa de Númenor.
O primeiro rei de Númenor foi Elros, chamado Tar-Minyatur, fillo de Eärendil e Elwing, os cales eran semielfos. Ao final da Primeira Idade, aos semielfos concedéuselles a posibilidade de elixir a raza á que desexaban pertencer. Eärendil escolleu a raza da súa esposa e decidiu pertencer aos Eldar. Na Terra Media, o seu fillo Elros elixiu ser contado entre os homes e conduciu aos Edain a Númenor. Elrond, o seu irmán, escolleu ser contado entre os elfos que quedaban na Terra Media, onde se converteu no capitán e chanceler de Gil-Galad, o Alto Rei dos elfos na Terra Media.
Aos Dúnedain, como eran chamados os Numenorianos, os Valar outorgáronlles unha vida tres veces máis longa cá dos homes normais, e a Elros foille outorgada unha vida de 500 anos. Durante preto de tres mil anos, case a totalidade da Segunda Idade, os Numenorianos desenvolveron unha civilización cada vez máis avanzada e expansiva que estendeu o seu poder ao longo das costas da Terra Media.
Nos últimos séculos da Segunda Idade, con todo, o orgullo fixo que os Numenorianos, encabezados polo seu rei, Ar-Pharazôn, desafiasen o poder de Sauron e o fixesen prisioneiro. Desde a súa prisión, Sauron manipulou o temor á morte dos Numenorianos, até inducilos a render culto a Morgoth e a se rebelaren contra dos Valar. Finalmente, logrou persuadilos para atacaren Valinor, na crenza de que esas terras lles darían a inmortalidade.
Eru Ilúvatar, o Ser supremo, ardeu en cólera e, como castigo, afundiu Númenor baixo as augas xunto cos Numenorianos rebeldes. Nesa catástrofe Sauron tamén sucumbiu, de xeito que nunca máis puido adoptar unha forma fermosa. Ademais, Eru separou Aman de Arda, dándolle forma esférica a esta última e deixando a Aman fóra dela. Desde entón a única forma de chegar a Aman foi seguir o camiño recto (tanxente á superficie esférica de Arda) desde os Portos Grises (noroeste da Terra Media) usando unha nave élfica. Da hecatombe só se salvaron os Fieis liderados por Elendil, que desembarcaron na Terra Media e fundaron os reinos do Norte (Arnor) e do Sur (Gondor).
A historia da caída de Númenor cóntase na Akallabêth, libro incluído no Silmarillion. Outras historias de Númenor da man de Tolkien poden lerse na obra Unfinished Tales of Númenor and Middle-earth.
Goberno
O cetro era o principal sinal da realeza en Númenor. Nun principio pasaba ao maior dos fillos homes, pero Tar-Aldarion só tivo unha filla, polo que promulgou unha lei segundo a cal o cetro pasaría sempre ao vástago maior, sen distinción de sexo. Así, no ano 1075 da Segunda Idade, Tar-Aldarion cedeu o cetro á súa filla Ancalimë, que se converteu na primeira raíña. O cetro non puido ser salvado no Desastre de Númenor e afundiuse co resto da illa.
Había unha serie de obxectos e tesouros que pasaron en herdanza polos Reis de Númenor: Aranrúth, a espada que usaba o rei, que antes era a do Rei Thingol de Doriath, e que Elwing lle deu ao seu fillo Elros; o Anel de Barahir, que foi o único que sobreviviu á Caída de Númenor, porque Tar Elendil llo deu á súa filla Silmariën e así foi preservado polos Señores de Andúnië; Dramborleg, a gran machada de Tuor; e o arco de Bregor.
O Mito
A historia de Númenor lembra á lenda platónica da Atlántida, unha illa cunha civilización moi próspera que debido a unha catástrofe natural acabou afundida baixo o mar.
Xeografía
A forma da illa de Númenor asemellaba unha estrela de cinco puntas. A parte central, chamada Mittalmar, ocupaba pouco máis de 400 km ao longo e ao ancho. A partir dela estendíanse cinco penínsulas que formaban cinco rexións distintas: Forostar, Andustar, Hyarnustar, Hyarrostar e mais Orrostar. A meirande parte da illa estaba bordeada por cantís e, agás o sur, poucas zonas tiñan costas chas.
O capítulo A Description of the Island of Númenor do libro "Unfinished Tales of Númenor and Middle-earth" contén un mapa da illa de Númenor, xunto coa súa descrición.
Flora e fauna
A fauna e a flora de Númenor é descrita como abundante e diversa, con moitas especies únicas de cada rexión. Alén diso, a illa tiña especies autóctonas, ausentes na Terra Media, moitas delas traídas polos Valar a través dos elfos de Aman. A árbore máis famosa é a Árbore Branca, Nimloth, que crecía no patio do Rei en Armenelos. Outras árbores crecían na rexión das Nísimaldar, eran perennes e na súa maioría, perfumadas. Moitas non teñen un papel salientable na historia.
A maioría da fauna en Númenor compúñase de aves mariñas, e a pesca era a principal fonte de alimento dos seus habitantes. Das especies únicas só se coñecen os Kirinki, un paxaro de plumas vermellas e as Grandes Aguias.
Cultura
Os habitantes de Númenor, chamados normalmente Numerorianos ou Homes do Oeste, eran descendentes dos Edain, un grupo de Humanos que vivía no nordés da Terra Media e tornáranse na raza mortal máis culturalmente avanzada. Despois da súa chegada á illa, os seus coñecementos e habilidades foron desenvolvidos polas ensinanzas dos Valar e dos elfos de Tol Eressëa.
A maioría dos Numerorianos descendía do Pobo de Hador e eran loiros con ollos azuis. A meirande parte dos que vivían no oeste da illa, especialmente en Andustar, descendía do Pobo de Bëor, e tiñan a pel morena e ollos cinzentos. Algunha xente do Pobo de Haleth foron para Númenor, acompañados por varias familias de Dúnedain. Estes últimos volverían para a Terra Media co tempo.
A causa diso, a lingua dos Numenorianos, o Adûnaico, derivou principalmente da fala dos Hadorianos. De acordo con algúns escritos de Tolkien, os descendentes do pobo de Bëor falaban unha forma de Adûnaico con acento, mentres que os outros deixaran de usar as súas linguas mesmo antes de chegaren á illa, pasando a empregar a lingua dos elfos grises (o Sindarin) como o seu idioma habitual. En todos os textos, mentres, consta que a maioría dos Numenorianos sabían o Sindarin, e era moi usado pola nobreza, que tamén coñecía o Alto élfico, ou Quenya, empregado en documentos oficiais, traballos artísticos e en nomes. Esa situación mudou cando a amizade cos elfos rematou. O uso das linguas élficas declinou, até que o rei Ar-Adûnakhôr prohibiu o seu uso, e o coñecemento desas linguas só foi preservado polos Fieis, os que non se rebelaran contra os Valar.
Os Numenorianos eran extremadamente competentes nas artes e nos traballos manuais, mais era nos barcos e nos instrumentos marítimos onde máis salientaban. Eran grandes mariñeiros, explorando o mundo en todas as direccións, excepto o oeste, por mor da prohibición dos Valar. Viaxaban a miúdo ás praias da Terra Media, onde instruían os seus habitantes, mesmo ensinándolles o cultivo, o que supuxo unha considerable mellora das súas condicións de vida.
Obre, Paderne
Santo André de Obre é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Paderne, na comarca de Betanzos, na provincia da Coruña, en Galiza. Segundo o IGE en 2013 tiña 211 habitantes (103 mulleres e 108 homes) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 187 habitantes.
Patrimonio
Obre ten unha igrexa de estilo románico do século XII e XIII, reconstruída en 1854.
Misoxinia
A misoxinia é unha tendencia á aversión, que pode ser patolóxica, ás mulleres. Normalmente, fálase da misoxinia como un sentimento por parte do home cara á muller, pero as mulleres tamén poden presentar actitudes misóxinas. Na teoría feminista, a misoxinia está recoñecida como unha ideoloxía política similar ao racismo ou ao antisemitismo, existente para xustificar e reproducir a subordinación das mulleres polos homes. A misoxinia pode manifestarse de diferentes xeitos, incluíndo a exclusión social, a discriminación sexual, hostilidade, androcentrismo, patriarcado, privilexio masculino, a depreciación das mulleres e a obxectificación sexual.
A misoxinia forma parte dos patróns culturais de moitas sociedades en que o rol da muller, sempre supeditado exclusivamente ao fogar e a reprodución, supón que toda actividade se xustifique en tanto e en canto conforme unha extensión do seu quefacer maternal. Así —nestas culturas— o ámbito da educación ou da saúde pode ser unha actividade permitida; non así aqueles ámbitos que se consideran de dominio exclusivo masculino.
A misoxinia tamén implica a aceptación en contrapartida da idea do machismo como balance necesario. Un individuo masculino misóxino pode facer exercicio da súa heterosexualidade sen que isto mingüe o seu prexuízo polo outro sexo.
A misoxinia pode atoparse nos textos sagrados de relixións e mitoloxías, e varios filósofos e pensadores occidentais foron descritos como misóxinos.
Clupeiformes
Os clupeiformes (Clupeiformes) son unha orde de peixes osteíctios da superorde dos clupeomorfos (Clupeomorpha), entre os que se inclúen especies de tanta importancia pesqueira e comercial como os arenques, as sardiñas ou os bocareus.
A orde comprende 397 especies agrupadas en 6 familias. Son peixes de pequeno tamaño e coloración prateada polos flancos e o ventre, peláxicos, que viaxan a miúdo en grandes cardumes.
Características
Caracterízanse por presentaren unha aleta caudal homocerca (é dicir, formada por dous lobos iguais e sen prolongación da columna vertebral), careceren de raios espiñosos nas aletas e presentaren —normalmente— grandes escamas cicloides. Teñen unha curta aleta dorsal, coas ventrais xusto por debaixo.
Carecen de aleta adiposa e de liña lateral; porén, poden percibir e identificar a dirección dos sons e as ondas de presión porque son peixes fisóstomos, é dicir, coa vexiga natatoria unida por un conduto á parte anterior do tubo dixestivo e conectada ao oído medio.
Clasificación
Divídense en dúas subordes:
En Galicia
Nas augas da nosa comunidade están citadas s seguintes especies da orde:
Suhortos, Piño, A Pobra do Brollón
Suhortos é un lugar da parroquia de Piño, no concello lugués da Pobra do Brollón. Está situado a 412 metros de altitude, xusto antes dunha depresión cunha altitude bastante menor.
Skeet Ulrich
Skeet Ulrich, nado como Bryan Ray Trout o 20 de xaneiro de 1970 en Lynchburg, Virxinia, é un actor estadounidense. É coñecido polo seu papel de Jake Green no drama da CBS Jericho, Billy Loomis en Scream, vixía quen chama, Chris Hooker en Noviñas e bruxas e Billy Raedeen en Nobody's Baby.
Eau Claire, Wisconsin
Eau Claire é unha cidade situada na parte oeste-central do Estado de Wisconsin, EE.UU.. A poboación era 61.704 no censo de 2000, mais ten un total de 148.337 habitantes na área metropolitana de Eau Claire. É o asento de condado de Condado de Eau Claire, aínda que unha pequena parte da cidade atópase no veciño Condado de Chippewa. Eau Claire é a cidade principal de Wisconsin, área estatística metropolitana, que é unha parte de l'Eau-Claire-Menomonie área estatística combinada.
Kendal Ozzel
Ozzel foi executado por Darth Vader no transcurso da batalla de Hoth. O seu erro foi saír do hiperespacio demasiado cedo, permitindo aos rebeldes detectalos e activar o seu escudo deflector planetario. Desta forma os rebeldes imposibilitaron un bombardeo orbital por parte da frota Imperial ao planeta e obrigaron ás forzas Imperiais a unha invasión terrestre ao mando do xeneral Maximilian Veers. O Almirante Ozzel foi relevado polo ata entón Capitán Piett, segundo ao mando no Executor.
John M. Lounge
John Michael "Mike" Lounge, nado en Denver, Colorado o 28 de xuño de 1946 e finado o 1 de marzo de 2011, foi un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-51-I, STS-26 e STS-35.
Traxectoria
Lounge graduouse en ciencias pola Academia Naval dos Estados Unidos en 1969 e era máster en astroxeofísica pola Universidade de Colorado en 1970.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en 1980, participando nas misións STS-51I, STS-26 e STS-35. Pasou un total de 20,10 días no espazo.
Sociedade Esportiva Palmeiras (hóckey a patíns)
A sección de hóckey a patíns da Sociedade Esportiva Palmeiras é un equipo de hóckey a patíns da cidade de São Paulo que compite no Campionato Brasileiro.
Palmarés
Un feito que entristece aos amantes do hóckey, que agora é tradicional no Palmeiras, é que o Palmeiras nunca tivo un arquivo organizado sobre as conquistas do hóckey palmeirense, e o peor, as federacións e confederacións tampouco o posúen. Polo tanto, algúns títulos conquistados non son coñecidos.
Entre os títulos acadados polo club palmeirense cómpre destacar:
Grand Theft Auto IV
Grand Theft Auto IV é un videoxogo de mundo aberto desenvolvido por Rockstar North e publicado por Rockstar Games. Foi lanzado o 29 de abril de 2008 para as consolas PlayStation 3 e Xbox 360, e o 2 de decembro de 2008 para Microsoft Windows. É o onceavo título da serie Grand Theft Auto, e a primeira grande estrea dende o videoxogo de 2004 Grand Theft Auto: San Andreas. Ambientado na cidade ficticia de Liberty City (baseada en Nova York), a historia dun xogador segue a un veterano de guerra, Niko Bellic e os seus intentos de fuxir do seu pasado baixo a presión de prestamistas e xefes criminais. O deseño en mundo aberto permite ó xogador percorrer libremente toda a cidade, formada por tres grandes illas.
Sertãozinho Hóquei Clube
O Sertãozinho Hóquei Clube é un club brasileiro de hóckey a patíns da cidade de Sertãozinho, no estado de São Paulo. Con 18 títulos de liga, é o equipo máis laureado do Brasil. As súas cores son vermello e branco.
Historia
O Sertãozinho foi fundado o 5 de xaneiro de 1980, polo paulista Haroldo Pérsio Requena, ex xogador de hóckey do Palmeiras. Na tempada da súa fundación, Haroldo residía en Ribeirão Preto e era teclista e vocalista do grupo musical Memorial 5. Como non había clubs próximos a Ribeirão Preto que practicasen o hóckey, decidiu crear o seu propio club, o que conseguiu co apoio do alcalde de Sertãozinho da época, Waldir Alceu Trigo.