cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Batalla de Poitiers (732)
miniatura|"Óleo do século XIX que representa a batalla de Poitiers de 732, pintado por Charles de Steuben." Data: 10 de outubro de [[732 Lugar: Entre Tours e Poitiers, Francia Resultado: vitoria Franca decisiva.]] A batalla de Poitiers tivo lugar no 10 de outubro de 732 entre as forzas lideradas polo franco Carlos Martel e un exército musulmán dirixido polas ordes do valí (gobernador) de Al-Andalus Abad ar-Rahman ibn Abd Allah al-Gafiqi, preto da cidade de Tours, na actual Francia. Durante a batalla, os francos (cristiáns) derrotaron o exército musulmán e al-Gafiqi resultou morto. Esta batalla freou a expansión musulmá cara ao norte dende a península Ibérica e é considerada por moitos historiadores coma un acontecimiento de grande importancia histórica, ao impedir a invasión de Europa por parte dos musulmáns e preservar o cristianismo como a fe dominante durante un período en que o islam estaba sometendo gran parte dos territorios do Imperio Romano do Oriente e acabara por conquistar o Imperio persa sasánida, expansión que comezou en 632 tras a morte de Mahoma. As fontes desta batalla son dubidosas, posto que as fontes musulmás de Al-Andalus da época a situaron ao redor do 732 pero a Crónica de 754, cristiá e contemporánea, suxeriu que a batalla se produciu a finais de 733 o 734, probablemente en outubro.
Localización
Pese á grande importancia asignada a esta batalla, o lugar exacto onde tivo lugar é descoñecido. Moitos historiadores asumen que os dous exércitos se atoparon nun punto onde os ríos Clain e Vienne conflúen entre Tours e Poitiers.
Path of Wellness
Path of Wellness é o décimo álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Sleater-Kinney, publicado o 11 de xuño de 2021 a través do selo Mom + Pop Music.
Valedictorian
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0a/Valedictorian%27s_speech.jpg/220px-Valedictorian%27s_speech.jpg|miniatura| Valedictorian falando, en [[2005]]
Valedictorian é unha cualificación académica outorgada nos sistemas escolares dos Estados Unidos, Filipinas, Canadá e Exipto, e nalgúns sitios en Centroamérica, ao estudante que pronuncia o discurso de clausura na cerimonia de graduación. O termo é unha anglicización do termo latino vale dicere ("despedirse").
Función
O discurso de despedida é xeralmente considerado o último adeus dos compañeiros, antes de que estes se dispersen e cada un continúe o seu camiño despois da graduación. Normalmente este título outórgase ao mellor titulado de cada posgrao ou de cada grao.
Noutras tradicións
O seu equivalente en Australia, Islandia, Nova Zelandia, Escocia e Suráfrica é dux, en Francia é Major de promotion e en Alemaña Primus Omnium.
Selección
O valedictorian escollido é tradicionalmente o estudante con máis alta clasificación académica entre a súa clase de graduación, e esa posición normalmente determínase mediante unha fórmula numérica para a Grade Point Average (GPA), pero tamén se utilizan outros métodos de selección.
Polémica
A concesión da honra ten sido obxecto de controversia. Moitas veces, as diferenzas que separan os alumnos son pequenas, e hai acusacións de aproveitarse das regras dun xeito inxusto, como tomar cursos fáciles para obter créditos adicionais.
Algunhas escolas abandonaron a honra ou cambiaron as regras para permitir varios destinatarios. Á súa vez, estes cambios levaron a queixas de que é inxusto cambiar as regras despois de comezar unha competición. O Departamento de Educación de Nova Jersey, por exemplo, requiriu que as escolas fixesen cambios na política de premios de graduación efectiva só para a clase de novo ingreso, non para os estudantes xa matriculados.
Un estudo afirmou demostrar que os valedictorians non tiñan máis probabilidades de sobresaír a escala global que outros estudantes.
Xoel Gómez Losada
Xoel Gómez Losada, nado en Ourense en 1981, é un fotógrafo galego.
Traxectoria
Instalado en Maceda. Técnico superior de Fotografía pola Escola de Arte Antonio Faílde. Foi primeiro premio no Certame Internacional de Fotografía da Muralla de Lugo Imagomoenium 2005; e gañou os de Vilanova dos Infantes e Amigos da Ribeira Sacra. Expuxo no Outono Fotográfico, Paisaxes interiores no Museo Municipal de Ourense e 4 Uluslararasi Ögrenci Trienali na IV Trienal de Istambul de 2006. En 2019 abandonou a fotografía profesional.
AK-47 (filme de 2020)
AK-47 (en Калашников; Kalashnikov) é un filme ruso de 2020 dirixido e producido por Konstantin Buslov. O filme trata sobre a vida de Mikhail Kalashnikov, inventor do rifle de asalto AK-47. Está protagonizado por Yuri Borisov, Olga Lerman, Artur Smolyaninov e Eldar Kalimulin. A filla do inventor, Elena, e un experto da corporación Kalashnikov formaron parte do filme.
Estreouse nos cinemas de Rusia o 20 de febreiro de 2020 a través de Megogo Distribution. Estreouse en galego o 25 de novembro de 2022 a través da TVG.
Patxi Xabier Lezama Perier
Patxi Xabier Lezama Perier, nado en Zalla o 20 de xuño de 1967 é un escultor e escritor vasco, forma parte da nova xeración de escultores vascos e é un dos renovadores da escutura vasca da segunda metade do século XX. A súa obra está motivada pola interrelación do simbólico e o mitolóxico cunha forte compoñente surrealista que o afasta das vangardas abstractas presentes en Jorge de Oteiza ou Néstor Basterrechea.
É irmán do pintor Fran Lezama Perier.
Traxectoria
É coñecido polo seu traballo en escultura na que nos primeiros momentos empregou como materia a terracota cun estilo figurativo.
Na década de 1980, mudou á madeira e adoptou a temática do totemismo, e comezou a se interesar pola cultura vasca. En 1989, realizou Zaldi, unha obra surrealista, case totémica, na que mesturou a tradición mitolóxica vasca na que a divindade vasca, Zaldi, adopta a forma dun cabalo e aparece en múltiples lendas. Esta obra, converteuse nun símbolo do pacifismo ao mesmo tempo que lembraba o bombardeo da súa vila pola Lexión Cóndor alemá durante a Guerra civil española. No 2021, fixo doazón da escultura ao Museo das Encartaciónes, ao entender que se pechaba un círculo ao empregara como materia da obra, madeira procedente da restauración do edificio.
Tras esta primeira etapa, moi efémera, na década de 1990, evolucionou cara á abstracción e cambiou, de novo, a outros materiais que pasan a ser a pedra e, sobre todo, o ferro forxado, de ampla resoancia na cultura vasca, e cun estilo que foi evolucionando cara á abstracción. Desta época é Amalur, a súa primeira escultura abstracta e cuxo título "Nai Terra" está inspirado na mitoloxía vasca, que será a gran temática a desenvolver dende esa etapa e na que a pedra e o ferro, recrean un xeito de universo ancorado na terra.
A partir da década do 2000, comezou unha etapa experimental na que as anteriores liñas curvas deron paso a ritmos máis surrrealistas con maior movemento e realizados en madeira, ao mesmo tempo que se incrementou o interese pola arte e a cultura vasca.
En décadas posteriores, amplíou os seus intereses a outros campos que van dende a literatura ata o deseño,  así como a creación a partir do uso de aplicacións de intelixencia artificial  como ''Midjourney. ''
Legado (Roma antiga)
miniatura|Denario co retrato de [[Lucio Clodio Macro, un legatus do século I.]] Un legado (en latín, legatus) era un xeneral do exército romano, equivalente a un moderno oficial xeral ou lugartenente. Sendo de rango senatorial, o seu superior inmediato era o dux e tiña maior rango que tódolos tribunos militares. Para mandar un exército independente do dux ou gobernador provincial, os legados tiñan que ter rango pretorio ou superior; un legado podía ser investido con imperium propretorio (legatus prol praetore) por dereito propio. Os legados recibían unha parte substancial do botín do exército ao final dunha campaña, o que facía desta unha posición lucrativa, así que a miúdo podía atraer mesmo a cónsules distinguidos (por exemplo, o cónsul Lucio Xulio César ofreceuse voluntario a finais da guerra das Galias como legado baixo o mando do seu parente Caio Xulio César).
Os homes que desempeñaban o cargo de legado escollíanse entre a clase senatorial de Roma. Tralas reformas de Caio Mario, había dúas posicións principais: o legatus legionis, de rango pretorio, ao que se dá o mando dunha das lexións de elite romanas, e o legado propretor, de rango consular, era a quen se daba o goberno dunha provincia romana cos poderes maxistrais dun pretor, que nalgúns casos dáballe o mando de catro ou máis lexións.
Este rango era tamén dun comandante lexionario xeral, posto xeralmente era atribuído polo emperador. A persoa elixida para este cargo era un anterior tribuno e mandaba durante tres ou catro anos, aínda que podía servir durante un período aínda maior. Nunha provincia con só unha lexión, o legado era tamén o gobernador provincial, pero en provincias con varias lexións, cada lexión tiña un legado e o gobernador provincial (que estaba separado das lexións) tiña mando xeral sobre todas elas.
Historia
O rango de legado existía xa na época das Guerras Samnitas, pero non sería até ao redor do 190 a. C. que empezou a promulgarse con frecuencia e de xeiro permanente, ideado co fin de administrar mellor o maior número de efectivos que a Segunda guerra púnica esixira recrutar. O legado dun exército da República era esencialmente un tribuno militar supremo, de rango senatorial e xeralmente maior idade, no que o maxistrado a cargo do exército podía delegar o mando. Era habitual que o posto o desempeñasen antigos cónsules, cuxa experiencia militar podería ser ben empregada durante a campaña, ou ben senadores máis novos desexosos de gañar influencia, o que levou co tempo un desprazamento do tribunado militar como opción popular de carreira. Anteriormente, tamén podían ser recrutados de entre os équites.
O legado era asignado polo Senado, aínda que xeralmente facíase tras unha consulta co propio maxistrado a cargo do exército, buscando reunir a un comandante e un lugartenente que puidesen desempeñarse sen desacordos como os que conduciron aos cónsules Caio Terencio Varón e Lucio Emilio Paulo ao desastre de Cannas. A miúdo o legado actuaba como un conselleiro ou asesor militar de maior experiencia, como Escipión o Africano cara ao seu irmán Lucio durante a Guerra Romano-Siria, ou como un xeneral de confianza, como fose o caso de Lucio Quincio Flaminino e o seu propio irmán Tito Quincio Flaminino nas súas campañas. Ao principio, só os conflitos no estranxeiro requirían a presenza de legados no exército, pero co estalido da Guerra Social no 90 a. C. comezarían a ver acción militar en pleno solo itálico.
Tralas reformas militares de Caio Mario, a figura do legado como lugartenente maior foi eliminada, e no seu lugar comezaron a asignarse varios a cada exército, un ao mando de cada unha das lexións que o integrasen, chamándose deste xeito legatus legionis. A partir desta época, os legados podían actuar xa como maxistrados completos e gobernadores provinciais.
Aspectos xerais
De xeito xeral, eran nomeados polo Senado ou coa súa autorización polo mesmo procónsul e isto era o que se chamaba aliquem sibi legare. Algunhas veces, aínda que moi poucas, eran nomeados polo pobo. O seu número adoitaba ser proporcionado á clase do gobernador e á importancia da provincia, pero parece que, polo menos, nomeábanse tres.
O nome de legado dábaselle ao xefe supremo dunha lexión romana. Coñecíanse catro clases de legados:
O título de legatus era honorífico e persoas da máis alta categoría recibían a honra en desempeñar este encargo. Os legados tiveron tamén algunha vez a honra de levar lictores, pero o maxistrado a cuxas ordes servían podíalles quitar este privilexio.
Tras dividir, Augusto, as provincias do Imperio romano en consulares, legatorias e presidiais, o nome de legatorias deuse a aquelas que gobernaba o mesmo emperador, pero nas cales el non residía e que, por conseguinte, administraba por medio dos seus lugartenentes ou legados.
O emperador Otón cambiou o nome de legado polo de prefecto. Os lugartenentes dos romanos correspondían aos nosos capitáns ou tenentes xerais ou oficiais superiores que se envían a mandar un exército ou unha provincia.
Principio de localidade
En física, o principio de localidade establece que dous obxectos o suficientemente afastados entre si non se poden influír instantaneamente, polo que, dado un intervalo de tempo curto, cada obxecto só pode ser influenciado polo seu contorno inmediato ou contorno local. En rigor, unha interacción física que satisfaga o principio de localidade só pode relacionar dous acontecementos no espazo-tempo de xeito que cada un deles estea dentro do dobre cono de luz do outro, é dicir, o principio de localidade implica que a influencia ou a causa se propague a unha velocidade inferior ou igual á velocidade da luz.
En palabras de Albert Einstein sobre este principio, Einstein amplía o concepto do principio de Localidade, este non só se limita ao campo de acción a distancia visto na gravidade ou na forza electromagnética, senón que tamén amplía o axioma cun concepto "a priori" que indica que non hai influencia externa ou alleo a un obxecto A que estea suficientemente afastado doutro obxecto B, podería afectalo. Polo que o principio de localidade é un axioma que non só ten en conta a acción a distancia, senón tamén o universo de posibles factores que poderían violala, dentro do cal Einstein observou o que denominou “acción fantasma a distancia” (spooky action at a distance), en clara referencia á o comportamento observado en partículas sometidas a entrelazamento cuántico, que sería unha extensión da acción simple a distancia
Einstein amplía o concepto do principio de Localidade, este non só se limita ao campo de acción a distancia visto na gravidade ou na forza electromagnética, senón que tamén amplía o axioma cun concepto "a priori" que indica que non hai influencia externa ou alleo a un obxecto A que estea suficientemente afastado doutro obxecto B, podería afectalo. Polo que o principio de localidade é un axioma que non só ten en conta a acción a distancia, senón tamén o universo de posibles factores que poderían violala, dentro do cal Einstein observou o que denominou “acción fantasma a distancia”, en clara referencia á o comportamento observado en partículas sometidas a entrelazamento cuántico, que sería unha extensión da acción simple a distancia. Segundo Einstein, se o axioma estivese completamente roto (referíndose ao principio máis a súa extensión, o que el chama "principio de acción local" da teoría de campos), significaría que non habería sistemas semipechados, nada sería "independente", significaría que o Universo sería un en esencia, porque o mesmo átomo que pode estar "aquí", ben podería atoparse ao outro lado do universo, a localidade perdería sentido, e xunto con el, as leis do Universo, o universo ben podería ser un quanto e dentro dese quanto pódense atopar todas as posibilidades superpostas.
Localidade na mecánica clásica
Na teoría newtoniana da gravitación, apréciase, por exemplo, que a posición dun planeta afecta inmediatamente ao resto das estrelas, aínda que estean a anos luz. É dicir, na súa formulación orixinal dita lei presentaba unha acción a distancia, do tipo que a teoría da relatividade de Einstein excluía como posible. Así, no século XVII a lei de gravitación universal de Newton formulouse en termos de “acción a distancia”, violando así o principio de localidade.
A lei de Coulomb das forzas eléctricas formulouse inicialmente tamén como unha acción a distancia, aínda que máis tarde para casos dinámicos esta lei foi modificada polas ecuacións de electromagnetismo de Maxwell que si obedecen á localidade.
Localidade na mecánica relativista
O principio de localidade formulado por Einstein tiña a intención explícita de eliminar a posibilidade de calquera acción a distancia. Einstein e outros científicos coincidiron en que este tipo de fenómenos era contraditorio coa existencia dunha velocidade máxima finita para as velocidades de propagación dos sinais materiais, que deberían propagarse como máximo á velocidade da luz. Este último feito foi consecuencia da hipótese de que o espazo-tempo ten unha xeometría pseudo-euclidiana ou minkowskiana.
Einstein intentou reformular as leis físicas de xeito que obedecen ao principio de localidade. Máis tarde foi posible elaborar unha teoría alternativa da gravitación, a relatividade xeral, que tamén obedece ao principio de localidade. A teoría xeral da relatividade formulouse para excluír a acción a distancia, polo que a teoría da relatividade é o único modelo físico que exclúe completamente as violacións do principio de localidade. En termos formais, o principio de localidade implica que só aqueles acontecementos dentro do pasado causal dun evento poden influír nel:Porén, un desafío diferente ao principio de localidade xurdiu máis tarde a partir da teoría da mecánica cuántica, que o propio Einstein axudara a crear.
Localidade na mecánica cuántica
Mentres que o principio de localidade cumpre na teoría da relatividade, na mecánica cuántica e na teoría cuántica de campos hai situacións nas que non se cumpre o principio de localidade, por exemplo o colapso da función de onda, o salto cuántico, ambos relacionados co problema de medida. Os fenómenos cuánticos non locais tamén aparecen cando se analiza un estado enredado cuxas partes se van separando co paso do tempo. Este problema foi plantexado xa en 1935 no famoso experimento mental EPR.
O problema quedou aberto até que JS Bell publicou as súas famosas desigualdades de Bell que permitiron un experimento potencial que debía dar ou quitar a razón a Einstein, Podolsky e Rosen. Un experimento crucial baseado no traballo de Bell foi realizado por Alain Aspect en 1981 e mostrou sen dúbida a existencia de efectos que violaban o principio de localidade na súa máxima extensión.
Realismo local
O realismo local é a combinación do principio de localidade coa suposición realista de que todos os obxectos deben ter valores obxectivamente existentes para cada medida posible antes de que se fagan estas medicións. A Einstein gustáballe dicir que a lúa está aí mesmo cando ninguén a mira.
O realismo local é unha característica importante da mecánica clásica, da relatividade xeral e da electrodinámica, pero a mecánica cuántica rexeita en gran medida este principio debido á teoría de entrelazamento cuántico, unha interpretación rexeitada por Einstein no paradoxo da EPR, pero máis tarde demostrada polas desigualdades de Bell. Calquera teoría, como a mecánica cuántica, que viole as desigualdades de Bell debe abandonar calquera realismo local, pero algúns físicos negan que os experimentos mostraran violacións de Bell, argumentando que a subclase de desigualdades de Bell non homoxéneas non foi probada ou debido a limitacións experimentais en probando. As diferentes interpretacións da mecánica cuántica violan diferentes partes do realismo local.
Jason 1
Jason 1 foi é un satélite artificial colaboración da NASA e do CNES francés lanzado o 7 de decembro de 2001 mediante un foguete Delta 7920 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea para estudar os océanos terrestres.
Características
Jason 1 foi o sucesor de TOPEX/Poseidon, un satélite oceanográfico que medíu a topografía dos mares cunha precisión de 4,2 cm. A misión de Jason 1 foi continuar coas medicións dos océanos cos instrumentos que levaaba a bordo:
Jason 1 foi retirado en xullo de 2013, tras 11,5 anos de servizo. A súa misión foi continuada polos satélites Jason 2 e Jason 3.
Acantáceas
A das acantáceas (Acanthaceae) é unha familia de plantas fanerógamas da orde das lamiales, que reúne 256 xéneros cunhas 2 770 especies propias das zonas tropicais e subtropicais. Só unhas poucas especies distribúense en rexións temperadas. Os catro principais centros de distribución son Indonesia e Malaisia, África, Brasil e Centroamérica.
Os representantes da familia pódense achar en case todos os hábitats, incluíndo bosques densos ou abertos, matogueiras, campos e vales húmidos, costas mariñas, pantanos e bosques de manglais.
O seu nome débese a un dos seus representantes, o acanto, unha herbácea empregada en xardinaría nas zonas temperadas cuxas follas inspiraron na Grecia antiga a decoración da capitel corintio.
Inclúe tamén xéneros de interese medicinal, como Justicia, con especies ricas en antidepresivos.
O seu xénero tipo é Acanthus, Linnaeus.
Características
As prinxipais acarcterísticas das especies desta familia son:
Taxonomía
miniatura|240px|Justicia aurea miniatura|240px|Ruella tuberosa
Descrición
A familia foi descrita en 1789 polo médico e botánico francés Antoine Laurent de Jussieu, na súa obra ''Genera Plantarum, secundum ordines naturales disposita juxta methodum in Horto Regio Parisiensi exaratam, anno 1774. MS. notes''. París, 1789.
Clasificación
A familia subdívídese nas seguintes subfamilias, tribos e subtribos.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a familia comeceuse tamén polos sinónimos:
Nota taxonómica
Esta familia estivo antigamente situada na orde das escrofulariales, pero a clasificación filoxenética situouna na orde das lamiales.
Segundo o Angiosperm Phylogeny Website, ao engadir os diferentes xéneros da familia das nelsoniáceas, esta familia conta con 3 500 especies, comprendidas en 229 xéneros. A clasificación filoxenética APG II (2003) engade o xénero Avicennia, que anteriormente formaba el só a familia das aviceniáceas.
Loles Vives
Dolors Vives Jorba nada en Manresa o 13 de setembro de 1957 coñecida como Loles Vives, é unha atleta, adestradora, nutricionista e bióloga española. Foi a primeira muller en percorrer os 100 metros en menos de 12 segundos en 1979. Compite en categoría máster, conseguindo máis de 50 medallas e bateu máis de 100 marcas nesa categoría.
Vida persoal e profesional
Naceu e criouse na comarca catalá do Bages, nunha contorna familiar de deportistas. Empezou practicando ballet aínda que lle gustaba máis a ximnasia artística, pero na súa cidade natal non había un club para iniciarse nesa disciplina. Con todo, estaba o Club Atlètic Manresa onde Loles Vives comezou a practicar atletismo e adestrar cando tiña once anos.
Os Xogos Olímpicos de México 1968 trouxéronlle a súa primeira referente no atletismo, a norteamericana Wyomia Tyus. As dúas veces campioa olímpica nos 100 metros lisos e a primeira atleta en conseguilo, chamou a atención da nena Loles Vives, que se fixou na súa técnicaː «Eu vía que corría no bico dos pés e dicíalle a todo o mundo: Ves? Teño que correr no bico dos pés. Así corre Wyomia».
Aínda que os seus adestramentos, dedicación, competicións internacionais e os resultados deportivos foron moi bos, sempre tivo claro que quería estudar. Licenciouse en Bioloxía pola Universidade de Barcelona, fixo as prácticas nos laboratorios Aigües de Manresa e posteriormente realizou un máster en Dietética e Nutrición coa especialidade deportiva.
Casou co xornalista e saltador de altura olímpico Martí Perarnau, con quen tivo un fillo e unha filla.
En 1985, coincidindo coa morte do seu pai, o nacemento do seu fillo e o seu traballo como bióloga, deixou temporalmente a competición aínda que seguiu ligada ao atletismo, colaborando como comentarista deportiva.
Despois da súa primeira maternidade, resultoulle moi complicado volver adestrar, xa que nesa época non había axudas federativas e tampouco se tiña en conta a conciliación e os coidados familiares, que recaían maiormente sobre as mulleres. A pesar de todo, retomou o atletismo como deportista e comentarista experta en atletismo e ximnasia.
Trasladouse coa súa familia a Madrid e tras o nacemento da súa filla en 1995 volveu facer un cambio de actividades, deixou de colaborar nos medios deportivos e comezou a practicar o pádel coas súas amizades. Coa práctica deste deporte, comezaron a pedirlle uns adestramentos personalizados que medraron de tal xeito que se lle ocorreu poñer en marcha Gym Home, para organizar os adestramentos na casa. Froito desta actividade, recuperou a forma e iso motivouna a volver á competición unha vez máis, aos corenta anos.
Segue competindo como deportista veterana e gañando títulos na categoría máster.
Carreira deportiva no atletismo
Coincidindo coa súa etapa universitaria, estivo a adestrar con Luís Enciso, pero tivo que deixalo para centrarse en finalizar os seus estudos. Non tardou moito en volver e nesta ocasión, foi Hans Rulf o seu adestrador, con quen logrou os mellores resultados naquela época, entre 1978 e 1980.
Sendo atleta do Club Natació Barcelona, o 15 de xullo de 1979 Loles Vives converteuse na primeira muller española que rompeu a barreira dos 12 segundos nos 100 metros lisos con cronometraxe eléctrica e mantivo a marca durante quince anos. Foi no estadio de Serrahima onde se celebraron os Campionatos de Cataluña. Olga Martorell era a plusmarquista nacional con 12.11 en 1978. Nas semifinais, Vives arrebatoulle a marca con 12.04 e ao chegar á final gañoulle. Segundo ela lembrou «A favorita era Olga Martorell, un fenómeno que xa baixara dos 12 segundos manuais, pero gañeille ben», xa que o seu rival fixo 12.35 e ela logrou os 12 segundos.
Anos despois, os 12 segundos consideráronse unha medición errónea, sendo realmente 11.99. Ao ano seguinte, a propia Loles Vives baixou a súa marca aos 11.96 que aquel ano de 1980 finalizou con 11.81 de marca persoal e tamén nacional.
Desde a súa estrea na competición cunha marca de 13.1, chegou a baixala até 11.81. Foi campioa de España absoluta e plusmarquista española dos 100 metros.
No verán do 81, competiu nas pistas do INEF en Madrid, nunha proba de velocidade na que catro atletas polacas arrasaron na proba dos 100 metros. Loles Vives quedou en quinta posición cunha marca de 11.96. Os seguintes anos de competición conseguiu 11.81 nos 100 metros, 24.74 nos 200 metros, 7.78 nos 60 metros e 5,87 en lonxitude.
Pasado un tempo, volveu á competición, en 1998, con 40 anos e con ganas de probar todas as modalidades. Nos 100 metros foi a primeira muller en baixar dos 13.00 con máis de 40 e 45 anos. Con 49 anos, bateu a marca de Europa da categoría máster en salto de lonxitude con 5m 33cm.
En 2010 volveu ao Club Atlètic Manresa, onde se formou como infantil e xuvenil, para competir na categoría veterana e adestrando con Perarnau. E trinta anos despois de bater a marca dos 12 segundos, en 2013 conseguiu a mellor marca mundial en 60 metros con 8.62, para maiores de 55 anos.
Coincidindo co cincuenta aniversario da súa primeira competición, o 27 de marzo de 2019, na cidade polaca de Torun, proclamouse campioa do mundo de 60 metros femininos en pista cuberta na franxa de idade maior de sesenta anos, cun tempo de 8,99. segundos.
Fontes expertas afirmaron en 2020 que a categoría máster é a que ten mellor nivel internacional do atletismo español e é a terceira potencia a nivel mundial, cultivando numerosas medallas. Loles Vives segue competindo na categoría máster e ocupa o posto noveno na clasificación por número de medallas internacionais conseguidas (detrás de 7 mulleres e 2 homes). Ademais, sumando as marcas internacionais conseguidos, sitúase na sexta posición.
Xornalista deportiva
A finais da década dos 80 pedíronlle a súa colaboración no xornal Mundo deportivo. Considerada unha época "de ouro" para o xornalismo, o xornal tiña entón moitos recursos para enviar aos seus xornalistas a concursos. Vives estivo en varios triales nos Estados Unidosː en Nova Orleans e Nova York. Cubriu información de atletismo e ximnasia para varios Xogos Olímpicosː Os Ánxeles 84, Seúl 88 e Barcelona 92. Tamén foi correspondente en España do xornal deportivo francés L'Equipe e doutras colaboracións para o Diario de Cataluña en Madrid.
Como anécdota, sendo Vives xornalista no Campionato Mundial de Atletismo de 1991 celebrado en Tokio, cando Mike Powell bateu a marca do mundo en salto de lonxitude (8,95), chamou por teléfono a Bob Beamon -quen detentaba até ese momento o chamado salto do século (8,90) desde 1968- para preguntarlle a súa opinión sobre a proeza conseguida por Powell. A sorpresa foi que Beamon decatouse da noticia e a perda da súa marca con esa chamada.
Aquel mesmo ano 1991, como preparación aos JJOO de Barcelon 92, formou parte dunha delegación da Federación Internacional de Atletismo Afeccionado (IAAF), que viaxou a Suráfrica, para constatar que este país podía ser readmitido na "familia olímpica". Alí recibiulles o Congreso Nacional Africano, partido liderado por Nelson Mandela e percorreron varias cidades, como Soweto, onde lles ensinaron como o proceso de desmantelamento do apartheid estaba a mellorar as cousas, e Cidade do Cabo onde coñeceu á atleta Zola Budd, quen finalmente competiu representando a Suráfrica en Barcelona 92.
Outras actividades
En 1997 fundou Gymhome, a primeira axencia de adestramento persoal a domicilio e unha iniciativa pioneira que supuxo a implantación deste servizo en España. Durante nove anos exerceu como adestradora persoal a domicilio en Madrid e dirixiu a un equipo de adestradores e adestradoras persoais en Madrid, Barcelona e San Sebastián.
Foi elixida embaixadora do Método Densia en 2012, consistente en «unha guía personalizada para coidar os ósos dunha forma sinxela». No apartado dedicado ao deporte, encárgase de fomentar a práctica de exercicio físico co fin de previr a osteoporose.
Para Loles Vives, o deporte é o seu estilo de vida e escribiu o seu libro, Pacta con el diablo, para plasmar a súa traxectoria desde 1969 até 2016. «O exercicio é o medicamento de máis alto espectro» é un dos argumentos que mantén, en favor da prevención e situando a práctica deportiva como algo básico para manter unha boa saúde. Lembra á Nobel de Medicamento, Rita Levi-Montalcini, que faleceu aos 103 anos que dicía que «O corpo se engurra, pero non o cerebro» e Vives defende que para afrontar o paso do tempo con acougo hai que manter a actividade.
Palmarés
A historia deportiva de Loles Vives é moi extensa, desde que comezou a competir en 1969 -salvo o período sen actividade (1988-1998)- ata a categoría máster na que compite.
Na categoría nacional absoluta competiu nas probas de 50 m, 80 m, 100 m, 200 m e 4x100 m. Participou en 15 ocasións coa selección absoluta a nivel internacional.
Na categoría máster bateu máis dun centenar de marcas de España nas probas dos 100 m, os 200 m (ao aire libre) e 60 m, 4x200 m e lonxitude (en pista cuberta). Como internacional, o seu currículo está próximo ás 40 medallas en diferentes competicións, con varias marcas de Europa e tamén un mundial, conseguido o 2013 na proba dos 60 metros lisos, cun tempo de 8.42 en pista cuberta. Conseguiu a marca en case todas as competicións máster que participou, en cada grupo de idade. Segundo se recolle na clasificación de España máster a 31 de decembro de 2020 e segundo os resultados do Campionato de España máster ao aire libre, celebrado en Sagunto (Valencia) do 28 ao 30 de xuño foi considerada a mellor atleta na categoría F60 en 100 m cun tempo de 14.52, e en salto de lonxitude cunha marca de 4,45 m. Xa viña coa mesma consideración de mellor atleta, tras disputarse o Campionato de España máster en pista cuberta, en Ourense, do 8 ao 10 de marzo.
O 23 de decembro de 2018 bateu a marca de lonxitude, tanto ao aire libre como en pista cuberta cunha marca de 4,41 m, aínda que poucos días despois, a atleta Mª Rosa Escribano Checa mellorou a súa marca ao aire libre con 4,47 m. Cabe destacar a evolución da súa marca nos 100 m F60 ao longo de 2019, ostentando o récord de España e batíndoo varias veces. Loles Vives reside en Madrid, aínda que pertence ao Club Avinent Manresa, desprázase e compite co resto de atletas do CAM.
As If
As If é o sexto álbum de estudio da banda estadounidense de dance-punk !!!, publicado o 16 de outubro de 2015 a través do selo Warp Records.
Esponsiano
Esponsiano (en latín, Sponsianus), crese que, foi un posible usurpador do Imperio romano que intentou apoderarse do trono durante a década de 240, probablemente durante o goberno de Filipe o Árabe ou Gordiano III. As únicas probas da súa existencia son dous áureos que, até agora, se pensaba que eran falsificacións do século XVIII. Despois dun estudo máis profundo dunha destas moedas no 2022, os investigadores consideran agora que foi unha persoa real que gobernou brevemente a provincia romana de Dacia, pero que se perdeu na historia escrita.
Estado da cuestión
Nos dous casos, cando en 1863, Henry Cohen, o numismático da Biblioteca Nacional francesa estaba a realizar o seu catálogo de moedas romanas, rexeitounos afirmando que cría que eran "falsificacións modernas" de moi mala calidade. Os problemas co áureo eran dous: en primeiro lugar, o anverso (cara) da moeda é "bárbaro e estraño" comparado cos existente en The Roman Imperial Coinage (un catálogo británico de moeda imperial romana) e o reverso (cruz), o lado da moeda parece ser unha copia dun denario republicano axustado no 135 a. C.
Porén, segundo o antigo numismático Wayne Sayles, dado que os usurpadores e emperadores da época eran moitas veces efémeros, a falta de moedas non debe ser vista como unha evidencia de que Esponsiano non existise realmente.miniatura|300x300px|Áureo de ouro coa lenda "Imp(erator) Sponsian(us) // C(aesar) Aug(ustus)"|esquerda
Gustave de Ponton d'Amécourt
Gustave de Ponton d'Amécourt, nado en París o 16 de agosto de 1825 e finado en Trilport, Illa de Francia, o 20 de xaneiro de 1888, foi un inventor, numismático e arqueólogo francés.
Esponsiano
Investigación actual
Durante 2021 e 2022, os científicos informaron de que as marcas de arañazos nesta moeda, visibles ao microscopio electrónico, demostraron que estaba en circulación hai uns 2.000 anos. O profesor Paul Pearson do University College de Londres, dirixiu a investigación e declarou que estaba abraiado pola confirmación de que a moeda tivera uso. Jesper Ericsson, director do Museo Hunterian, relarou que unha análise química tamén mostrou que as moedas estiveron enterradas no chan durante centos de anos, sendo os restos de terra na moeda semellantes aos que se atopan despois dun longo período no chan. Igualmente, outras raiaduras e marcas e os patróns de desgaste son indicativas das producidas noutras que estiveron en circulación.
Gustave de Ponton d'Amécourt
Primeiros anos e formación
Gustave de Ponton d'Amécourt naceu en París en 1825, fillo de Marie-Elisabeth-Madeleine Collette de Baudicour e do oficial Antoine-Louis-Marie de Ponton d'Amécourt.
Esponsiano
Investigación actual
A partir da análise anterior, informaron aos investigadores no Museo Brukenthal, polo que o segundo áureo que leva o nome de Esponsiano, tamén foi reclasificada como xenuína. As dúas moedas están referenciadas en The Roman Imperial Coinage, coa referencia RIC IV, III, p. 67
Gustave de Ponton d'Amécourt
Primeiros anos e formación
Estudou matemáticas, sánscrito, grego e latín, no colexio da rúa Vaugirard, así como numismática e arqueoloxía, o que o levou a ser considerado como un dos eruditos do seu tempo.
Esponsiano
Historia
De ser lexítimo, baseándose nas outras moedas atopadas co áureo, situaría potencialmente o período de goberno de Esponsiano nalgún momento da década de 240. Pénsase que isto tería lugar dentro do goberno de Gordiano III (reinado 238-244 ) ou Filipe o Árabe (reinado 244-249). Baseándose na localización do seu áureo, refórzase a teoría de que Esponsiano protagonizara unha revolta en Panonia.
Gustave de Ponton d'Amécourt
Numismática
Interesouse pola numismática desde moi novo; a súa primeira publicación neste eido foi unha carta a Louis de la Saussaye datada o 27 de decembro de 1852, acerca dunha moeda gala, que apareceu na Revue Numismatique en 1853.
Esponsiano
Historia
Outra posibilidade é que fose un comandante militar que se coroou como emperador cando Dacia quedou separada do resto do imperio ao redor do ano 260. Cunha pandemia e unha guerra civil en curso, e o imperio estando fragmentado nese momento, Esponsiano puido asumir o mando supremo para protexer á poboación militar e civil de Dacia ata que se restablecese a orde. Dacia finalmente foi evacuada entre o 271 e o 275, no reinado de Aureliano. Segundo Jesper Ericsson:
Gustave de Ponton d'Amécourt
Numismática
Presidiu a Sociedade Histórica e Arqueolóxica de Maine, e tamén pertenceu ao grupo de fundadores da Sociedade Francesa de Numismática, ademais do seu primeiro presidente, desde 1865 ata a súa morte. Tamén pertenceu á Sociedade Real de Numismática de Bélxica, que o 5 de xullo de 1868 o nomeou membro honorario, e da Sociedade de Lingüística de París, desde 1867.
Esponsiano
Historia
O Imperio Romano neste período era moi inestable; moitas áreas periféricas foron probablemente abandonadas para se valer por elas mesmas. Esponsiano puido sentirse responsable de milleiros de persoas, sen apoio da autoridade central do imperio, e rodeado de tribos hostís como os godos e os carpos; neste contexto, a autoproclamación como emperador ("imperator") pode considerarse un intento de manter a orde e debe entenderse máis como un líder militar que asumiiu a autoridade e o mando sobre a provincia para resistir fronte ao perigo de invasión pos outros pobos que como a figura típica do usurpador que pretende-lo mando total de todo o Imperio, segundo afima Pearson. Non se atopou ningunha evidencia do dominio de Esponsiano noutras zonas e isto parece indicar que non estaba interesado, ou non tivo éxito, en estende-lo seu territorio.
Gustave de Ponton d'Amécourt
Numismática
Entre as súas investigacións cómpre salientar varios estudos en profundidade acerca das moedas merovinxias, que foron publicados en diversos volumes. En 1857, comprou o tesouro de Imphy e descubriu un centenar de diñeiros carolinxios, que segue a ser o tesouro monetario máis importante do reinado de Pipino o Breve e de comezos do de Carlomagno.
Como coleccionista numismático, Ponton d'Amécourt reuniu unha importante colección de moedas de ouro romanas, e expuxo 645 delas na Exposición Universal de París de 1878. O catálogo da súa venda (1887) contabiliza case un milleiro de exemplares. Unha parte destas moedas foi adquirida para o Gabinete de Medallas do Museo de Belas Artes de Lión.
Con todo, o foco principal tanto da súa colección era a moeda merovinxia, cuxo estudo lle serviu como base para varias publicacións, e que puxo ao dispor doutros eruditos da época, como Anatole de Barthélemy ou Etienne Cartier. O seu amplo coñecemento destas emisións levouno a ser invitado pola Royal Numismatic Society para pronunciar unha conferencia en Londres acerca das moedas merovinxias do tesouro de Crondall.
As súas coleccións numismáticas foron postas á venda en diversas ocasións entre 1886 e 1890. En 1889, un lote de 1.131 moedas merovinxias da súa colección foi adquirido polo Gabinete de Medallas da Biblioteca Nacional de Francia por 180.000 francos aos seus herdeiros. O ano anterior, a súa viúva doáralle a esta institución diversos folletos e libros que pertenceran á biblioteca do seu marido.
Aeronáutica
Gustave de Ponton d'Amécourt creou con éxito un dos primeiros prototipos de helicóptero ao deseñar en 1861, xunto co seu amigo Gabriel de La Landelle, a súa chère hélice ( "querida hélice"), un pequeno enxeño experimental de aeróstato cun rotor contrarrotatorio, dúas hélices aéreas coaxiais e unha máquina de vapor de dous cilindros —cuxa caldeira supuxo un dos primeiros usos do aluminio— inspirado en antecedentes como as hélices volantes e os ornitópteros dos manuscritos de Leonardo da Vinci da década de 1480, e tamén na "libélula de bambú" chinesa do século IV, e nos seus primeiros prototipos de estudos de hélices aéreas.
El foi o creador da palabra "helicóptero" (hélicoptère, en francés),  a partir do grego antigo έλιξ, έλικος ou helix ("espiral" ou "hélice") e πτερὸν ou pteron ("á"). O termo apareceu por primeira vez o 3 de agosto de 1861 nunha solicitude de patente no Reino Unido, e despois o 16 de abril de 1862, nun certificado de adición á patente 49.077, presentada orixinalmente o 3 de abril de 1861 en Francia, na que só se mencionaba o termo aéronef. Por analoxía coa palabra "navegación", el e Gabriel de La Landelle crearon tamén a palabra "aviación", a partir do latín avis ("paxaro").
O aparello foi fotografado en 1863 polo seu amigo, o fotógrafo Félix Tournachon, máis coñecido como Nadar, un pioneiro da fotografía aérea. Xuntos fundaron a Sociedade de Fomento da Locomoción Aérea con Medios Máis Pesados que o Aire, en París, en 1863, xunto con Gabriel de La Landelle e co seu amigo o novelista Jules Verne, que se inspirou neste invento para crear o seu imaxinario barco voador "Albatros", de 30 m de eslora, con 37 mastros, propulsado por 74 hélices dobres con motores eléctricos mais dous motores eléctricos con hélices dianteiras e traseiras, para a súa novela de ciencia ficción Robur-le-Conquérant ("Robur o conquistador"), de 1886.
Ideoloxía
Gustave de Ponton d'Amécourt foi un conservador e monárquico militante, así como un fervente cristián. Significouse durante a guerra franco-prusiana de 1870 e na loita contra as leis anticongregacionistas. A súa militancia política levouno a ser nomeado alcalde de vila de Trilport, en Sena e Marne, cargo que exerceu entre 1855 e 1876. miniatura|260x260px|Placa en homenaxe a Gustave de Ponton d'Amécourt en Trilport.
Vida persoal
Gustave de Ponton d'Amécourt casou con Anne-Marie Dumont de Signéville, filla de Victoire Haudos de Possesse e de François Dumont de Signéville.
Finou en Trilport, unha localidade da Illa de Francia próxima a París, o 20 de xaneiro de 1888, aos 62 anos. Foi soterrado no cemiterio desa localidade.
Na súa memoria colocouse unha placa conmemorativa na praza principal de Trilport e, en xullo de 2009 inaugurouse nesa vila o Parque Gustave de Ponton d’Amécourt.
Little Fires Everywhere (miniserie)
Little Fires Everywhere é unha miniserie dramática estadounidense. Está baseado na novela homónima de 2017 escrita por Celeste Ng. Estreouse en Hulu o 18 de marzo de 2020 e componse de oito episodios. Está protagonizada por Reese Witherspoon e Kerry Washington, sendo ámbalas dúas produtoras executivas, xunto con Liz Tigelaar, Lauren Neustadter e Pilar Savone. Ambientada no suburbio de Shaker Heights en Cleveland a finais da década de 1990, presenta a Witherspoon e Washington como nais con diferentes niveis socioeconómicos.
Sinopse
Little Fires Everywhere segue "os destinos entrelazados da familia Richardson e unha nai e filla enigmáticas que cambian as súas vidas. A historia explora o peso dos segredos, a natureza da arte e a identidade, a feroz atracción da maternidade e o perigo de crer que seguir as regras pode evitar o desastre".
Moeda de 2 centavos de dólar estadounidense
A moeda de 2 centavos de dólar estadounidense é unha moeda de bronce con ese valor facial emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos e cuñada na Ceca de Filadelfia entre 1864 e 1873.
O seu deseñador e gravador foi o daquela gravador xefe da Casa da Moeda, James Barton Longacre.
A axitación económica da guerra civil estadounidense fixo que as moedas emitidas polo Goberno, mesmo a dun centavo Indian Head, cuñado en cuproníquel, desaparecesen da circulación ao seren acumuladas pola poboación. Cumpría dotar o sistema de máis circulante de valores pequenos. O grosor do centavo facía que á Ceca de Filadelfia lle resultase difícil a súa cuñaxe, polo que tanto os seus responsables como a Comisión de Ensaios dos Estados Unidos recomendaron a substitución da moeda. Malia a oposición dos que querían manter o níquel na aliaxe, o Congreso aprobou a Lei da moeda de 1864, que por unha banda modificaba os centavos para seren cuñados en bronce e cun menor grosor, e por outra autorizaba a nova moeda de 2 centavos, tamén de bronce.
Aínda que en principio foi moi popular, pola ausencia doutras moedas federais en circulación, o lugar da moeda de 2 centavos na circulación foise ocupando por outras moedas cuñadas en metais básicos que o Congreso aprobou posteriormente: a moeda de tres centavos e a de cinco centavos. As tiraxes da moeda de 2 centavos fóronse reducindo cada ano, ata que finalmente foi cancelada mediante a promulgación da Lei da Moeda de 1873. Moitos exemplares foron trocados polo Goberno e outros moitos foron refundidos na Casa da Moeda.
Antecedentes
Ata 1857, a moeda dun centavo era unha moeda grande de cobre, que contiña aproximadamente o seu valor nominal en metal. Estas moedas non eran moi populares e en 1857, logo de recibir a aprobación do Congreso, a Casa da Moeda comezou a emitir un novo centavo cunha aliaxe de cobre e níquel —o centavo Flying Eagle—, cun diámetro menor, o mesmo que o do actual centavo Lincoln, aínda que máis groso ca este. Estas moeda circulou con facilidade e, aínda que foi substituída polas súas dificultades de cuñaxe en 1859 polo centavo Indian Head, non desapareceu da circulación ata que a poboación comezou a acumular as moedas federais en gran parte dos Estados Unidos en 1861 e 1862, durante a axitación económica da guerra civil. Isto sucedeu porque a poboación do Norte temía que se a guerra ía mal, o papel moeda e os bonos do Estado poderían perder o seu valor. O baleiro xerado encheuse, entre outras cousas, coa emisión de fichas privadas, ás veces de cuproníquel, que se aproximaban ao tamaño dun centavo, e ás veces con pezas máis delgadas de cobre. miniatura|121x121px|Ficha privada do tamaño dun centavo, emitida durante a [[Guerra civil estadounidense|guerra civil. ]] Os funcionarios da Casa da Moeda eran conscientes desta situación e cando en 1863 intentaron restablecer a circulación das moedas, considerouse o uso de moedas de bronce, sen níquel, que non conterían o seu valor nominal en metal. No seu informe anual presentado o 1 de outubro de 1863, o daquela director da Casa da Moeda dos Estados Unidos, James Pollock, sinalaba que "en tanto que a xente espera un valor completo nas súas moedas de ouro e de prata, só quere a moeda inferior [de metal común] por comodidade para pagar cantidades exactas". Pollock observou que as fichas privadas dun centavo contiñan en metal só a quinta parte do seu valor nominal e, mesmo así, seguían utilizándose. Xa que logo, propuxo substituír o centavo de cuproníquel por unha moeda de bronce do mesmo tamaño e deseño. Pollock pretendía eliminar completamente o níquel como metal de cuñaxe, xa que as súas aliaxes duras estragaban os cuños e a maquinaria.