cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Torre Nabemba
A torre foi deseñada por Jean Marie Legrand durante un plan de cinco anos do goberno e foi construída entre 1983 e 1986. Varios ministerios e ONGs teñen a súa sede no edificio, como a Iniciativa Africana de Auto Desenvolvemento, o Novo Padroado para o Desenvolvemento Africano ou a UNESCO. A Torre Nabemba foi inaugurada polo presidente Denis Sassou Nguesso o 3 de febreiro de 1990.
Misuzu Kaneko
Misuzu Kaneko (金子 みすゞ), nada como Teru Kaneko (金子 テル) en Senkazi-mura (Nagato) o 11 de abril de 1903 e finada na mesma cidade o 10 de marzo de 1930 foi unha poeta xaponesa.
Senzaki era unha aldea de pescadores, dependendo en particular da sardiña xaponesa. As escenas de pesca no mar adoitan aparecer nos seus poemas.
Kaneko foi comparada con Christina Rossetti. Os seus poemas foron traducidos a once linguas.
Traxectoria
A carreira de Misuzu Kaneko como escritora de poesía infantil comezou aos vinte anos, pouco despois de que se convertese na directora e única empregada dunha pequena libraría en Shimonoseki, vila do sur de Honshu.
Kaneko foi criada en solitario pola súa nai despois de que o seu pai falecese cando tiña tres anos. A nai de Kaneko levaba unha libraría e sentía con forza sobre lectura e educación. Mentres que a maioría das rapazas xaponesas desa época estudaban só ata sexto grao, Kaneko continuou a súa educación ata os dezasete anos. Foi descrita por outros como xentil, alegre e unha excelente estudante ademais de lectora voraz con curiosidade sobre a natureza.
Na libraría, Kaneko descubriu unhas revistas que dominaban o auxe da literatura infantil e que solicitaba contos e poemas dos seus lectores. Kaneko enviou numerosas de poemas e cinco delas, entre elas "The Fishes", foron aceptadas para ser publicadas no número de setembro de 1932 de catro desas revistas. Axiña, os seus poemas comezaron a aparecer en revistas de todo o país e converteuse nunha celebridade literaria. Nos seguintes cinco anos publicou cincuenta e un poemas máis.
Porén, a vida privada de Kaneko non foi moi afortunada. O seu marido, dependente na libraría familiar éralle infiel e contraeu unha enfermidade venérea que lle transmitiu a ela, causándolle unha duradeira dor física. Tamén a obrigou a que deixase de escribir. Finalmente divorciouse del, mais tamén perdeu a custodia da súa filla. A lei xaponesa da época daba ao pai a custodia indiscutible dos fillos. Kaneko afundiuse nunha maior desesperación.
Kaneko cometeu suicidio en 1930, pouco antes do seu 27.º aniversario. Tras bañar a súa filla e compartir un sakuramochi, Kaneko escribiu unha carta ao seu marido pedíndolle que deixase que a súa nai criase a nena, e quitouse a vida. A súa filla finalmente foi criada pola súa avoa.
Redescubrimento
Aínda que recibiu eloxios polos poemas que publicou durante a súa vida, a obra de Kaneko pasou á escuridade durante os anos da segunda guerra mundial. En 1966 un xaponés de dezanove anos aspirante a poeta chamado Setsuo Yazaki descubriu o seu poema "Big Catch" nun libro estraño. Ansioso por saber máis sobre a autora, pasou dezaseis anos tratando de localizala. En 1982 foi capaz de contactar co irmán máis novo de Kaneko, de 77 ano, que aínda tiña os diarios en que ela escribiu os seus poemas.
A colección completa foi publicada por JULA Publishing Bureau nunha antoloxía en seis volumes. En 2016 publicouse a edición en inglés da súa poesía ''Are You an Echo? The Lost Poetry of Misuzu Kaneko'' por parte da editorial independente Chin Music Press. Recibiu unha mención de honra nos Freeman Awards 2016.
"Are You an Echo?" e o tsunami de 2011
Tralo tsunami de 2011, os canais de televisión transmitiron o poema de Kaneko “Are You an Echo?” como anuncio de servizo público para animar os voluntarios.
Os Tembrás, Recemel, As Somozas
Os Tembrás é un lugar da parroquia de Recemel no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 10 habitantes (7 homes e 3 mulleres).
Michael Nyqvist
Rolf Åke Mikael Nyqvist, nado o 8 de novembro de 1960 en Estocolmo e finado o 27 de xuño de 2017, foi un actor sueco de cine e televisión.
Traxectoria
Formado na Escola de Arte Dramática de Malmö, fíxose coñecido polo seu papel como oficial de policía na serie de filmes baseados no personaxe ficticio de Martin Beck en 1997. Porén, o recoñecemento internacional chegoulle despois de interpretar a Mikael Blomkvist na serie de Millennium. Tamén participou en filmes como Misión Imposible: Protocolo fantasma, John Wick e Colonia.
Wazir Akbar Khan, Cabul
miniatura|220px|Vista do barrio de Wazir Akbar Khan.
Wazir Akbar Khan (en وزیر اکبر خان) é un barrio do norte de Cabul, formando parte do distrito 10. Recibe o seu nome do emir afgán do século XIX Wazir Akbar Khan. É unha das zonas máis ricas de Cabul. Moitas das embaixadas estranxeiras atópanse alí, incluíndo as embaixadas dos Estados Unidos e do Canadá. O aeroporto Hamid Karzai atópase preto de Wazir Akbar Khan.
Na cultura popular
A primeira parte da novela O cazador de papaventos de Khaled Hosseini está ambientada neste suburbio.
Trofeo Memorial Quinocho 1996
A segunda edición do Trofeo Memorial Quinocho celebrouse en Vigo o 11 de agosto de 1996 a partido único. O campión foi o Celta de Vigo.
Fervenzas de Loufoulakari
As fervenzas de Loufoulakari (en Chutes de Loufoulakari) son unhas fervenzas que se atopan a 80 quilómetros ó suroeste de Brazzaville, na República do Congo, na confluencia dos ríos Loufoulakari e Congo.
Melvin Ely
Melvin Anderson Ely, nado o 2 de maio de 1978 en Harvey, Illinois, é un ex xogador profesional e actual adestrador estadounidense de baloncesto que é adestrador asistente dos Canton Charge da NBA G League. Con 2,08 metros de altura xogaba de pivote e de ala-pivote.
Universidade
Baixo o mando do adestrador Jerry Tarnakian nos Fresno State Bulldogs, Ely liderou ó equipo a dúas aparicións no torneo da NCAA, no 2000 e no 2001. Ademais gañou premio ó Xogador do Ano da WAC en dúas tempadas consecutivas, 2001 e 2002.
NBA
Ely foi elixido na 12ª posición do Draft da NBA de 2002 polos Los Angeles Clippers. Tras dúas tempadas nos Ánxeles cun tempo de xogo limitado, Ely foi traspasado xunto ó seu compañeiro Eddie House o 14 de xullo de 2004 ós Charlotte Bobcats, a cambio de dúas eleccións de segunda rolda do Draft de 2005 o 2006. O 2 de outubro de 2006, rexeitou ofertas dos Golden State Warriors e dos Phoenix Suns para quedar nos Bobcats e asinar un contrato dun ano e 3 millóns de dólares.
O 13 de febreiro de 2007, foi traspasado ós San Antonio Spurs a cambio de Eric Williams e unha elección de segunda rolda do Draft de 2009. Xogou tan só 6 partidos cos Spurs, facendo 3.2 puntos e 2.3 rebotes por encontro. Gañou o anel de campión cos Spurs pese a non xogar ningún minuto nos Playoffs.
Na postempada de 2007, Ely asinou cos New Orleans Hornets un contrato de dous anos.
En 2012, Ely asinou cos Brujos de Guayama de Porto Rico.
En setembro de 2013, Ely fichou polos Memphis Grizzlies.
Lloyd
Lloyd é un filme estadounidense dirixido por Hector Baron que foi estreado no 2001.
Sinopse
Lloyd non consegue destacar entre os compañeiros do colexio xa que o seu pouco agraciado físico provoca que os demais nenos se rían del e que as nenas nin o miren. Porén, Lloyd ten un carácter alegre e divertido que o leva a estar todo o tempo gastando bromas. É precisamente a súa faceta bromista a que o leva a unha clase especial de corrección. Alí atopará a un novo amigo e a unha guapa nena chamada Tracy, da que se namorará perdidamente.
Castro da Trinidade
Castro da Trinidade ou Monte da Trinidade (chamado Castro de Flores, no concello de Lourenzá, co código GA27027012), é un castro de cumio fortificado situado no concello de Mondoñedo. En 2008 atopouse un machado votivo de bronce, só hai outros dous machados votivos semellantes en Galicia. O Machado duns 10 cm, ten representado un torque. A peza está en exposición no Museo do Castro de Viladonga.
Descrición
miniatura|esquerda|Machado votivo de Castro Trinidade, Mondoñedo. No Museo do Castro de Viladonga. O castro está situado no cumio do monte Trinidade. Un penedo rochoso ao redor do cal existe unha canteira, Canteira Trinidade, que foi comendo o penedo. O castro foi catalogado en 1995. O 11 de marzo de 2016 a xefa do Servizo de Patrimonio de Lugo xunto co arqueólogo da Xunta en Lugo propuxeron excluír o castro do catálogo da Xunta. O 13 de xuño de 2016 aprobouse o PXOM de Mondoñedo no que aparece o castro catalogado como Castro da Trinidade. A canteira foi denunciada por Adega polos danos causados ao castro. A Consellería de Economía, Emprego e Industria respondeu a esta denuncia que a empresa achegou evidencias de que o castro está proposto para a súa exclusión do preinventario da Xunta de Galicia.
Patente de corso
miniatura|dereita|250px|Patente de corso francesa. A patente de corso (do latín cursus, «carreira») era un documento entregado polos monarcas das nacións ou os alcaldes das cidades (no seu caso as corporacións municipais) polo cal o seu propietario tiña permiso da autoridade para atacar barcos e poboacións de nacións inimigas. Desta forma o propietario convertíase en parte da mariña do país ou a cidade expendedora.
As patentes de corso foron moi utilizadas na Idade Media e na Idade Moderna cando as nacións non podían custearse mariñas propias ou non o suficientemente grandes. Desta forma Francia e Inglaterra utilizáronas amplamente e España fixo uso delas moi tardiamente e en poucas ocasións. Tamén foron utilizadas polas nacións americanas durante as guerras de Independencia. Abolíronse en 1856 no Tratado de París, que deu fin á guerra de Crimea.
Para o propietario
miniatura|300px|Patente de corso, asinada por [[Carlos III de España|Carlos III e José de Gálvez y Gallardo, en 1779 en San Ildefonso.]]
Monte Nabemba
O Monte Nabemba é a montaña máis alta da República do Congo. Atópase no departamento de Sangha, e a montaña ten unha altura de 1 020 metros.
A Torre Nabemba en Brazzaville recibe o seu nome pola montaña.
Albert Scherrer
Albert Scherrer, nado en Riehen o 28 de febreiro de 1908 e finado en Basilea o 5 de xullo de 1986, foi un piloto de carreiras de Suíza.
Traxectoria
Participou nun Gran Premio do Campionato do Mundo de Fórmula 1, o Gran Premio de Suíza de 1953. Terminou a 16 voltas e non clasificou, non logrou puntos de campionato.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Eleccións municipais en Arteixo
Corporacións democráticas en Arteixo desde a aprobación da Constitución de 1978.
Marcha dos Voluntarios
A Marcha dos voluntarios é o himno nacional da República Popular da China, escrito polo compositor e poeta Tian Han e coa súa música composta por Nie Er. O tipo de ritmo desta composición é unha marcha. Foi tocada por primeira vez no ano de 1934 en Shanghái proclamándose tanto a súa letra como a súa música como himno nacional. No ano 2004 a Marcha dos Voluntarios foi engadida á Constitución da República Popular da China no seu artigo 136.
Orixes como himno nacional
Foi usada como himno nacional por primeira vez na conferencia Internacional de Praga, antiga Checoslovaquia en febreiro de 1949. Ao mesmo tempo que en Pequín se tomaba o control por parte das forzas da Chinesa Comunista durante a Guerra Civil China.
En xuño o comité formado polo Partido Comunista da China decidiu facelo o himno nacional oficial de maneira pronta, unha vez que se tivo o control. A finais de agosto o comité recibira preto de 6926 mostras de "a marcha dos voluntarios", as cales eran suxeridas polo pintor Xu Beihong e sustentada animosamente polos membros do consello. Finalmente foi apoiada por Mao Zedong o 27 de setembro de 1949.
Revolución Cultural e historia recente
A Marcha dos Voluntarios foi restaurada polo Congreso Nacional Popular en 1978, pero con letras diferentes; ademais estas letras non foron moi ben acollidas, pois causaban moita confusión entre os cidadáns. Durante a Copa Mundial de Voleibol de 1981 na China ambas as letras foron cantadas simultaneamente polos fans. O 4 de decembro de 1982, o Congreso Nacional Popular resolveu e retornou á versión orixinal de 1935 como Himno Oficial. Significativamente esas letras non mencionaban nada sobre o Partido Comunista da China nin tampouco sobre Mao Zedong.
O Congreso Nacional Popular promulgou como oficial a canción no ano 2004 atendendo á Constitución da República Popular da China. O himno é mencionado antes que a bandeira.
A Toca, Recemel, As Somozas
A Toca é un lugar da parroquia de Recemel no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 29 habitantes (18 homes e 11 mulleres).
Andaina
Andaina é unha revista galega editada en Santiago de Compostela dende 1983 promovida pola Asociación Galega da Muller.
Historia e características
Subtitulada Revista do movimento feminista-Galicia, apareceu en xaneiro de 1983 da man das organizacións que formaron a Coordinadora Nacional de Organizacións Feministas (CNOF). Na súa primeira fase (1983-1991) os seus contidos estaban moi vinculados ás campañas e debates das organizacións que lle deron pulo. Estaba dirixida por Nanina Santos. En 1991 iniciou unha segunda época co subtitulo Revista galega de pensamento feminista dirixida por Ana Arellano. Cun formato de novo deseño, aborda temas de información e reflexión feminista máis diversos, redactada integramente en galego. A diferenza da primeira época, non está directamente vinculada con ningunha organización.
Calcitriol
miniatura|dereita|300 px|Calcitriol ou 1,25-dihidroxicolecalciferol. [[Número CAS: 32222-06-3. Nome IUPAC: (1R,3S)-5-[2-[(1R,3aR,7aS)-1-[(2R)-6-hidroxi-6-metil-heptan-2-il]-7a-metil-2,3,3a,5,6,7-hexahidro-1H- inden-4-ilideno]etilideno]-4-metilideno-ciclohexano-1,3-diol.]]
O calcitriol (DCI) ou 1,25-dihidroxicolecalciferol ou 1,25-dihidroxivitamina D3, é a forma hormonalmente activa da vitamina D. É unha molécula de natureza esteroide (secosteroide) que ten tres grupos hidroxilo e pode abreviarse como 1,25-(OH)2D3 ou 1,25(OH)2D). Como a molécula básica colecalciferol ten xa un grupo OH, só se especifican as posicións dos outros dous grupos OH do calcitriol, situados nas posicións 1 e 25 (por iso se chama tamén 1,25-dihidroxicolecalciferol). Actúa incrementando o nivel de calcio (Ca2+) no sangue de tres xeitos: (1) incrementa a captación de calcio no intestino para que pase ao sangue, (2) diminúe a transferencia de calcio do sangue á urina nos riles, e (3) incrementa a liberación de calcio dos ósos ao sangue.
Nomes farmacéuticos comerciais
O calcitriol comercialízase con varios nomes de marca, como os seguintes: Rocaltrol (Roche), Calcijex (Abbott) e Decostriol (Mibe, Jesalis).
Funcións
O calcitriol incrementa os niveis de calcio ([Ca2+]) sanguíneos ao promover a absorción do calcio das comidas no tracto gastrointestinal e incrementar a súa reabsorción nos túbulos renais, o que reduce a perda de calcio na urina. O calcitriol tamén estimula a liberación do calcio óseo debido á súa acción sobre as células óseas denominadas osteoblastos, facendo que estas células liberen RANKL (Receptor Activator for Nuclear Factor κ B Ligand), o cal á súa vez activa as células destrutoras do tecido óseo, os osteoclastos.
O calcitriol actúa concertadamente coa hormona paratiroide (PTH) en todas as mencionadas accións. Por exemplo, a PTH tamén estimula os osteoclastos. Porén, o principal efecto da PTH é incrementar a rapidez con que os riles excretan o fosfato inorgánico (Pi), o contraión do Ca2+. O descenso resultante da concentración sérica de fosfato causa que o Ca5(PO4)3OH se disolva do óso, polo que se incrementa o calcio no plasma sanguíneo. A PTH tamén estimula a produción de calcitriol, como se explica máis abaixo.
Moitos dos efectos do calcitriol están mediados pola súa interacción co receptor de calcitriol, tamén chamado receptor da vitamina D ou VDR. Por exemplo, a forma inactiva non unida do receptor de calcitriol nas células do epitelio intestinal está no citoplasma. Cando o calcitriol se une ao receptor, o complexo ligando-receptor translócase ao núcleo celular, onde actúa como un factor de transcrición que promove a expresión dun xene que codifica unha proteína fixadora do calcio. Os niveis desta proteína fixadora do calcio aumentan capacitando ás células para transportar activamente máis calcio (Ca2+) intestinal a través da mucosa intestinal e pasalo ao sangue.
A observación de que o calcitriol estimula a liberación de calcio dos ósos parece contraditoria, dado que a existencia de niveis suficientes de calcio no plasma sanguíneo xeralmente impide a perda de calcio no óso. Crese que o incremento dos niveis de calcio séricos producidos polo aumento da súa captación intestinal estimulada polo calcitriol causa que o óso capte máis calcio ca o que perde pola estimulación hormonal dos osteoclastos. E só cando se dan certas condicións, como unha deficiencia de calcio na dieta ou deficiencias no transporte intestinal que produzan unha redución do calcio sérico, se vai dar unha perda neta de calcio no óso.
O calcitriol tamén inhibe a liberación de calcitonina, unha hormona que reduce o calcio sanguíneo principalmente inhibindo a liberación de calcio do óso. (O efecto da calcitonina sobre a excreción renal é discutido.)
Biosíntese e a súa regulación
miniatura|dereita|Síntese de calcitriol. O calcitriol prodúceno as células do túbulo proximal dos nefróns dos riles por acción do encima 25-hidroxivitamina D3 1-α-hidroxilase, unha oxixenase mitocondrial e dun encima que cataliza a hidroxilación do 25-hidroxicolecalciferol (calcifediol). A actividade do encima é estimulada pola PTH. A reacción é un importante punto de control na homeostase do Ca2+.
A produción de calcitriol tamén se ve incrementada por influencia da prolactina, unha hormona que estimula a lactoxénese (a formación de leite na mama), un proceso que require grandes cantidades de calcio. Tamén está influído polos niveis séricos de fosfato e polo factor FGF-23 óseo.
Metabolismo
O calcitriol convértese en ácido calcitroico por acción do encima 24-hidroxilase. O ácido calcitroico é excretado na urina.
Usos médicos
O calcitriol prescríbese para:
O calcitriol é tamén utilizado ás veces topicamente no tratamento da psoríase, aínda que as probas que avalan a súa eficacia non están ben establecidas. É máis frecuente utilizar o análogo da vitamina D calcipotriol para tratar a psoríase. Fixéronse revisións das investigacións sobre as accións non calcémicas do calcitriol e outros análogos de ligandos do VDR (o receptor) e as súas posibles aplicacións terapéuticas.
O calcitriol adminístrase tamén por vía oral para o tratamento da psoríase e artrite psoriásica.
Efectos adversos
O principal efecto secundario adverso asociado coa terapia con calcitriol é a hipercalcaemia, cuxos síntomas iniciais son: náusea, vómito, estrinximento, anorexia, apatía, dor de cabeza, sede, suoración e poliúria. Comparado con outros compostos da vitamina D de uso clínico (colecalciferol, ergocalciferol), o calcitriol ten un maior risco de inducir hipercalcaemia. Porén, tales episodios poden ser máis breves e doados de tratar debido á súa relativamente pequena vida media no corpo.
Fogo fatuo
Etimoloxía e terminoloxía
A terminoloxía galega "fogo fatuo" vén de ignis fatuus en latín, que significa «lume fachendoso». O fogo fatuo así coma o "seu espírito" coñécese con outros nomes segundo a rexión do mundo, en Inglaterra, chámanlle Will-o'-the-wisp, e nos Estados Unidos, levan o nome de spook-lights ou ghost-lights (luces de pantasmas) dado polos folcloristas e os amantes do paranormal ,.
Descrición
Un fogo fatuo pode aparecer como un pálido resplandor de cor azulada, ás veces amarelenta ou avermellada, en forma de muxica ou charamela a flotar no ar a baixa altura sobre o chan ou a auga. A luz é máis ou menos difusa, escintilante e breve. Algúns fogos poderían ficar até dez ou trinta segundos ou excepcionalmente varios minutos. Segundo as testemuñas, non producen fume ou ignición de obxectos ou a queima das herbas ou matos cos que están en contacto. Teñen sido ollados decote nos arrós, brañas, lameiros, á beira das presas, e especialmente en cemiterios. De acordo coa explicación científica, coa drenaxe agrícola e a regresión de zonas húmidas (como turbeiras, gándaras, lameiros, brañas e bosques asolagados), o alumeado público, así coma o soterramento dos mortos en cadaleitos, é probábel que os fogos fatuos se teñan volvido fenómenos máis raros de ver.
Explicacións
O fenómeno (do que existen multitude de variantes e que tamén pode confundirse con outros fenómenos) ten recibido diferentes explicacións :
Folclore
Asóciase un folclore variado aos fogos fatuos, en ttodas as rexións do mundo onde se producen.
Galiza
O descubrimento do sepulcro do apóstolo Santiago en Compostela puido deberse aos fogos fatuos. Segundo esta lenda, no ano 813, oito séculos despois da morte do Apóstolo Santiago, un ermitán chamado Paio, xunto con outros fieis, veu unhas luces estrañas ou estrañas (fogos fatuos) sostidas sobre o chan nas proximidades dun lugar coñecido polo nome de Solovio, nun bosque chamado Libredón, e comunica este feito a Teodomiro, bispo de Iria Flavia. O húmido lugar, onde hoxe se ergue a catedral, fora lugar de soterramentos celtas e posteriormente unha necrópole romana.
Fogos fatuos na literatura galega
As referencias na literatura galega aos fogos fatuos remóntase aos primeiros escritos do Rexurdimento no século XIX, e son moi numerosas, polo que debían ter unha fonda pegada no campesiño galego.
Valentín Lamas Carvajal en 1887 en ''Gallegada. Tradiciós, costumes, tipo e contos d'a terriña'' escribía:
En 1891 escribía Heraclio Pérez Placer nos seus Contos, leendas e tradiciós:
Francia
miniatura|O fogo fatuo e a becha por [[Hermann Hendrich (1854-1931)]] Descríbense inspirados en lendas católicas coma as ánimas en pena que arelan pregarias para saír do Purgatorio, podería tratarse de cativos mortos sen bautismo ou de espíritos maléficos que amolan os viaxeiros nas brañas ou nas fragas. Manífestanse só á noite, e especialmente no tempo do Advento. Nas Landas, a pantasma da Abadesa Ducasse manifestaríase moitas veces vestida con sobrepeliz e estola contra 1822. Os fogos fatuos considerábanse na rexión de Pont-Audemer como os espectros de mulleres pecadentas condenadas a gardar esta aparencia durante sete anos.
Nas brañas do Yeun Elez, nos Monts d'Arrée, atópase a orixe das lendas das Portas do Inferno (Portes de l'enfer).
Italia
Na rexión de Bolonia, un coñecido meteoro chamado Bocca d'Inferno probabelmente, foi visto como unha manifestación de fogos fatuos que pareceu confundir os viaxeiros.
Ingleterra e País de Gales
En Ingleterra, os fogos fatuos son descritos como espíritos do lume que collen a forma de mozos que levan lanternas, de aí os nomes de Jack-o'-lantern (Xacobe coa lanterna) e Will-o'-the-wisp. Conducen aos viaxeiros ao fondo dos bosques e ao longo de precipicios, antes de soprar as súas lanternas e precipitalos polo barranco abaixo. Os fogos fatuos vense en Gales como espíritos na procura dun pai a punto de morrer, o tamaño da lapa é a idade da persoa en cuestión, se o fogo é pequeno anuncia a morte dun neno.
Países nórdicos
Dinamarqueses, finlandeses, suecos, estonianos e letóns, entre outros, cren que os fogos fatuos marcan a localización de tesouros agochados no solo ou no fondo da auga. O mellor momento para atopar estes tesouros sería a Noite de San Xoán.
Asia
Noutros moitos países de Asia e na India asócianse os fogos fatuos a diferentes elementos folclóricos.
Ahmad ibn Fadlan
miniatura|240px|Manuscrito da crónica de ibn Fadlan.
Ahmad ibn Fadlān ibn al-Abbās ibn Rāšid ibn Hammād (en أحمد بن فضلان بن العباس بن راشد بن حماد) foi un escritor e viaxeiro árabe do século X que escribiu unha crónica das súas viaxes como membro da embaixada do Califato Abasí de Bagdad ó rei dos protobúlgaros do Volga, o Kitāb ilà Malik al-Saqāliba (كتاب إلى ملك الصقالبة). O seu relato é moi coñecido, xa que proporciona unha descrición dos viquingos do Volga, incluíndo o seu testemuño ocular dun enterramento viquingo cun barco funerario.
A embaixada
Ahmad ibn Fadlan foi enviado dende Bagdad en 921 para servir como secretario dun embaixador do califa abasí Al-Muqtadir ó iltäbär (rei vasalo baixo os kházaros de Bulgaria do Volga, Almış.
O obxectivo da embaixada consistía en que o rei da capital Bolghar rendese homenaxe ó califa al-Muqtadir e, en troques, dar ó rei cartos para financiar a construción dunha fortaleza, dunha mesquita e para converter aos protobúlgaros ao islam. Aínda que acadaron Bolghar, a misión fracasou porque á altura do Volga, a caravana foi apresada por un grupo de viquingos, os Rus, de onde procede o nome de Rusia, que os levaron canda si, para realizar as súas campañas nórdicas. Xa de volta, Ibn Faldlan entregoulle un documento ó califa, amosando as causas polas cales non puido completar a misión que lle mandaran. Con base a este documento, espallado por todo o mundo, Michael Crichton escribiu a súa obra Eaters of the Dead; a cal á súa vez, serviu de base para o filme The 13th Warrior.
Filipe III de Borgoña
miniatura|300px|Territorios de Filipe III, o Bo.
Filipe III, alcumado Filipe o Bo (en francés, Philippe le Bon), e tamén coñecido como o Gran Duque de Occidente, pola amplitude dos territorios baixo a influencia do Ducado de Borgoña, nado en Dijon (Ducado de Borgoña) o, e finado en Bruxas (Condado de Flandres) o ), foi duque de Borgoña e de Luxemburgo, conde de Flandres, Holanda e Zelandia, de Artois, palatino de Borgoña, do Charolais, de Hainaut, de Nevers, de Auxerre, de Mâcon, do Vermandois, de Amiens, de Ponthieu, de Eu, de Boulogne, e de Rethel, marqués de Namur, margrave de Antuerpen, e señor de Salins e de Malinas.
Wasting Light
O álbum vendeu 235.000 copias na primeira semana do lanzamento e debutou no número 1 nas listas estadounidenses da Billboard, converténdose no primeiro álbum da banda en ser número un nos Estados Unidos.
Filipe III de Borgoña
Significado histórico do reinado de Filipe III
O reinado do duque Filipe III estivo marcado pola súa alianza co Reino de Inglaterra (tratado de Troyes do ), a ascensión de Carles VII ao trono de Francia (1429), a reconciliación da Borgoña coa coroa de Francia (tratado de Arras do ), o crecemento do dominio hereditario dos duques de Borgoña (especialmente a constitución entre 1429 e 1433 dos Países Baixos borgoñóns, incrementados en 1443 co Ducado de Luxemburgo) e, finalmente, pola adquisición dunha independencia de feito do que se chama hoxe en día o Estado borgoñón (recórdese que nos sélculos XIV e XV, o Sacro Imperio Romano Xermánico ere de feito unha "marquetaría de principados", no que se elixía ao emperador, título non hereditario daquela, nunha asemblea de sete príncipes electores alemáns).
Orixes familiares e primeiros anos
Era fillo de Xoán I de Borgoña alcumado Xoán Sen Medo, e de Margarida de Baviera-Straubing, e bisneto do rei Xoán II de Francia, da dinastía Valois.
Foi o primeiro par de Francia, e rexente deste Reino en 1419.
Accións de goberno
Filipe o Bo foi un gran defensor da cultura e impulsor da prosperidade do Ducado de Borgoña.
O 10 de xaneiro de 1430, en Bruxas, fundou a Orde do Vélaro de Ouro.
En 1435, cando o declive inglés era máis que notorio polo tratado de Arras, Filipe reconciliouse con Carlos VII, polo que combateu desde aquela aos seus antigos aliados.
Porén, Carlos VII foille xeralmente hostil, sobre todo cando o Delfín Luís (futuro Luís XI) refuxiouse na corte de Filipe, desde 1456 a 1461, por terse rebelado contra seu pai. "Meu primo o de Borgoña non sabe o que fai, —dixo daquela Carlos VII— está alimentando ao raposo que comerá ás súas galiñas".
Filipe estaba preocupado pola política nos seus propios territorios, e rara vez estivo directamente implicado na Guerra dos Cen Anos, a pesar de que xogou un papel nunha serie de períodos, como na campaña contra Compiègne, durante a cal as súas tropas capturaron a Xoana de Arco en 1430.
O Ducado de Borgoña non tiña ningunha capital fixa, e movía a Corte por varios palacios situados nas principais cidades, como Bruxelas, Bruxas o Lille.
Realizábanse festas e outras celebracións, e os homes que pertencían á súa Orde habitualmente participaban en eventos por todo o territorio, como torneos de cabalaría. En 1454, durante unha festa chamada Festa do Faisán, planeou organizar unha cruzada contra os otománs, pero este plan nunca se levou a cabo. Entre 1444 e 1446 gastou o 2 % da riqueza ingresada polo Ducado en adquirir roupas de seda e teas de ouro a un único mercador, Giovanni di Arrigo Arnolfini. A súa Corte estaba considerada como unha das máis espléndidas de Europa, e aceptada como de bo gusto e impulsora da moda, o que axudou á economía do Ducado, xa que os produtos de luxo do Ducado de Borgoña, especialmente os do feudo de Holanda, considerábanse moi elegantes e eran moi solicitados poas elites de Europa.
Durante a Guerra dos Cen Anos Filipe III herdou de varios primos e apropiouse de varios territorios nos Países Baixos: incorporou ao ses dominios Namur, por compra, en 1429; os condados de Hainaut, Holanda (co señorío de Frisia) e Zelandia, en 1432, por conquista; os ducados de Brabante e de Limburgo, en 1430, por herdanza; e o ducado de Luxemburgo, en 1443, por compra, aínda que dita operación non foi recoñecida até 1467 por Isabel de Austria, esposa de Casimiro IV de Polonia e Lituania.
Estas adquisicións foron confirmadas no tratado de Arrás (1435) por Carlos VII de Francia a cambio de recoñecelo como rei de Francia fronte ás aspiracións inglesas, o cal manifesta a influencia e poder territorial do duque de Borgoña dentro de Francia.
Filipe o Bo morreu en 1467, e os títulos do seu fillo Carlos o Temerario, en 1467, reflicten ben o crecemento do poder territorial da dinastía borgoñoa:
Matrimonios e descendencia
miniatura|Retrato de Isabel de Portugal, atribuído ao taller de [[Rogier van der Weyden.]] miniatura|Retrato de [[Carlos o Temerario, herdeiro de Filipe III, por Rogier van der Weyden.]] miniatura|Antonio, Gran Bastardo de Borgoña (1421–1504).
Wasting Light
Listaxe de cancións
Todas as cancións compostas polos Foo Fighters.
Filipe III de Borgoña
Matrimonios e descendencia
Filipe III casou en tres ocasións, tendo descendentes que chegaron á idade adulta só no seu terceiro matrimonio, pero moitos habidos coas sá súas numerosas amantes.
En xuño de 1409, á idade de 13 anos, Filipe contraeu matrimonio coa princesa Micaela de Valois, de 14 anos, filla do rei Carlos VI de Francia), coa que tivo unha filla, Inés de Borgoña, morta na súa xuventude. Micaela faleceu o 8 de xullo de 1422, en Gante, á idade de 27 anos. O 30 de novembro de 1424 casou, en Moulins-Engilbert, con Bona de Artois, fila do conde Filipe de Artois (tamén era bisneta de Xoán II de Francia). Esta segunda esposa morreu o 17 de setembro de 1425. O matrimonio non tivo descendencia.
En Bruxas, o 7 de xaneiro de 1430 volveu casar, en terceiras nupcias, con Isabel de Portugal (filla do rei Xoán I de Portugal), coa que tivo tres fillos:
Coas súas numerosas amantes, tivo os seguintes fillos:
Condestábel
Condestábel ou condestable, etimoloxicamente, provén de condestabre, que á súa vez deriva dun cargo palatino do imperio romano, comes stabuli, que correspondía ao que despois se chamou estribeiro-mor, o superintendente nas cabalarizas, mas que se tornara un importante cargo militar. Pertencíalle o comando da vangarda do exército se non estivese algún señor de maior categoría, porque a hoste era constituída por soldados dos grandes señores, e o condestábel era sobre todo un técnico, que podía non ser de grande importancia social.
En Castela
O título de Condestable de Castela foi creado polo rei Xoán I de Castela en 1382 en substitución do de Alférez Maior do Reino. O condestábel era pois o máximo representante do Rei en ausencia do mesmo.
O cargo, ocupado por personaxes da máis alta nobreza, foi convertido en hereditario en 1473 por Henrique IV de Castela, sendo desde entón un título aristocrático máis, en mans dos descendentes de Pedro Fernández III de Velasco, que estableceron a súa residencia en Burgos. Os matrimonios entre nobres fixeron deste título un máis dos asociados ao de Duque de Alba.
En Portugal
En Portugal a palabra foi tamén usada, até ao século XVIII, nun sentido diferente do de condestábel do reino. A bordo de cada navío de guerra, había polo menos un condestábel ou máis, xa que existen referencias á posición condestábel-mor. O condestábel do Reino substituíu o alférez-mor e as funcións aproximábanse das que modernamente ten o xefe do estado maior e das dos mestres-de-campo-xenerais dos séculos XVI e XVII.
D. João I deuno a Nuno Álvares Pereira manténdose a partir de aí en fidalgos da primeira nobreza, algúns de sangue real. Tornouse despois en cargo honorífico na familia dos duques de Cadaval, onde se mantivo até 1834. Ao acto de aclamación real asistiu durante moito tempo o condestábel, empuñando o estoque, o que representa unha reminiscencia da obrigación que competía ao alférez-mor de manter os desafíos en nome do rei.
Fernando Olvera
Jose Fernando Emilio Olvera Sierra, coñecido como Fher Olvera, nado en Puebla, México, o 8 de decembro de 1959, é o compositor, guitarrista e vocalista da banda de rock mexicana Maná.
Licenciado en Comunicación pola Universidade de UNIVA, os seus inicios musicais remóntanse a cando estudaba primaria, época na que participaba no coro da escola no que cantaba temas de Agustín Lara e Consuelito Velázquez.
Traxectoria musical
O xermolo do que hoxe é Maná foi a banda Green Hat formada en 1978, que axiña pasou a chamarse Sombrero Verde (1980). Fher Olvera foi parte desta formación que, malia o nome e as cancións en inglés dun primeiro momento, axiña se identificou coas súas raíces latinas.
En 1986 a banda troca o seu nome polo de Maná. Desde a formación de Green Hat até a actualidade, Fernando Olvera está vencellado a esta banda, que sufriu moitos cambios ao longo dos anos.
Influencias musicais
O mesmo Fher Olvera di que desde neno escoitou moito rock, xa que era o xénero do que gustaban as súas irmás máis vellas. Destas primeiras influencias destacan The Beatles e The Doors. Na actualidade confesa ser un grande admirador de Paul McCartney e Sting, aos que desexa imitar no que se refire ao seu estilo
Compromiso social
Fernando Olvera é coñecido non só como artista musical, senón tamén polo seu compromiso social. Preocúpanlle os conflitos sociais, o medio ambiente... Neste senso, destaca a súa excelente relación con Bono de U2, quen tamén é coñecido polo seu compromiso social.
Andaman do Medio
A súa costa foi alagada polo tsunami resultantes do Terremoto do Océano Índico 2004, aínda que o efecto foi moito menos grave en comparación con outras illas de Andaman e Nicobar.
Xeografía
A illa pertence á Cadea de Gran Andaman e localízase a 73 km. ao norte de Port Blair. É a illa central das illas Andaman na India, cunha superficie total de 1.536 km². Andaman do Medio sepárase da illa de Andaman do Norte polo estreito de Austen, e da illa de Baratang no sur polo estreito de Homfray, ambas canles profundas e estreitas, dalgúns centos de metros de ancho. E da illa Interview no seu oeste polo paso navegable de Interview.
Administración
Politicamente, Andaman do Medio, é parte dos tehsils de Mayabunder e Rangat.
Demografía
A poboación de Andaman do Medio consta de colonos bengalís, támiles e keralitas. A illa é tamén o fogar de moitos indíxenas Jarawa. A principal ocupación dos habitantes é a agricultura.
As cidades principais de Andaman do Medio (poboación metropolitana entre parénteses) son Rangat (10.000), Mayabunder (5.565), Bakultala (4.454), Nimbutala (3.063), e Kadamtala (3.008).
Segundo o censo da India de 2011, a illa ten x fogares. A taxa de alfabetización efectiva (é dicir, a taxa de alfabetización excluíndo os nenos menores de 6 anos) é do 76%.
Turismo
A illa alberga inmaculadas fervenzas e bonitas praias. Ofrece diversión aventureira como campamentos na illa, sendeirismo, mergullo e outros deportes acuáticos.
Xurxo Souto
Xurxo Manuel Souto Eiroa, máis coñecido como Xurxo Souto, nado na Coruña o 25 de xullo de 1966, é escritor, músico, locutor galego.
Traxectoria
miniatura|Entrevista en [[Nós Televisión. |251x251px]]Licenciado en Filoloxía Clásica pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi o líder e vocalista da banda de rock Os Diplomáticos de Monte-Alto entre 1990 e 2001, e gran difusor da música galega de agora e sempre. Outra das súas facetas a destacar é a de escritor. Ademais de ter sete libros publicados, ten colaborado con artigos en diferentes publicacións, como a revista Bravú.
Dende 1986 comezou a traballar en diversos programas de radio en galego, sendo o máis coñecido e lonxevo A tropa da tralla, xunto a Aberto por reformas e Mil ribeiras, na Radio Galega. Desde outubro de 2005 até abril de 2009 foi Director de Programas desta emisora. Tamén participou en Sitio Distinto (Antón Reixa) e o Luar da TVG.
No eido audiovisual dirixiu a serie de programas Repichoca, sobre música popular, para a TVE en Galicia; a película documental Pucho Boedo, un crooner na fin do mundo e o documental Dos gaiteiros do mar.
Lucía Rodríguez Vázquez
Lucía Rodríguez Vázquez, nada en Castro Caldelas o 15 de decembro de 1983, é unha xornalista galega.
Xurxo Souto
Traxectoria
Alén de Os Diplomáticos de Monte-Alto, tocou -voz e acordeón- no conxunto Os Tres Trebóns e mais en Banda Xangai.
Candia, Abadín
San Pedro de Candia é unha parroquia do concello lugués de Abadín. Tiña 84 habitantes en 2015 (42 homes e 42 mulleres), segundo datos do IGE, cunha densidade de 20,79 hab./km². Iso supón un aumento da poboación respecto a 2014 cando vivían nas súas 8 entidades de poboación e 7 lugares 82 habitantes (40 homes e 42 mulleres), e 15 habitantes menos que en 2004.
Xurxo Souto
Traxectoria
En outubro de 2003 participou, xunto con Manuel Rivas, na reinauguración da emisora comunitaria Cuac FM (A Coruña), da que ambos se converteron en padriños e socios de honra.
Tamén traballou como actor en producións galegas como a serie de éxito Mareas vivas ou o telefilme Entre bateas, de Jorge Coira.
Foi colaborador do periódico coruñés La Opinión e participou, como socio promotor, no nacemento do xornal Nós Diario, no que fai parte do seu consello de administración.
Foi profesor de secundaria no IES Val de Tea de Ponteareas e en 2022 no IES Gregorio Fernández de Sarria.
Joaquín Varela Suanzes-Carpegna
Joaquín Varela Suanzes-Carpegna, nado en Lugo o 7 de abril de 1954, e finado en Oviedo o 1 de febreiro de 2018, foi un escritor, xurista e historiador galego.
Candia, Abadín
Ten 4,04 km² de superficie. Limita coas parroquias de Castromaior, Goás, Cabaneiro e Abadín. Pertencente ó arciprestado de Baroncelle.
Joaquín Varela Suanzes-Carpegna
Traxectoria
Licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela e comezou a traballar como profesor universitario na Universidade de Barcelona. En 1978 trasladouse á Universidade de Oviedo, onde traballou ata o seu falecemento e onde chegou a ter a cátedra de Dereito Constitucional.
Candia, Abadín
As entidades son Carballás (21), Os Castros (12), A Grandela (13), Louside (3), Pedrafita (13), A Penamoura (4), Ponterroxal (5) e As Prazas (13). Os lugares (que xeralmente forman parte dalgunhas das entidades) son O Barrio do Rei, Carballido, O Cristo, A Galgueira, Rego de Candia, Rozavella e Ruxidoiro.
Joaquín Varela Suanzes-Carpegna
Traxectoria
A súa tese versou sobre a Constitución española de 1812. Os seus temas de investigación e docencia principal eran a historia do constitucionalismo, en particular en España, mais tamén do mundo anglosaxón. Formou equipo de investigación cos tamén galegos Francisco Bastida e Ignacio de Otto.
Candia, Abadín
Patrimonio
esquerda|miniatura|Paisaxe. Esta parroquia, ó igual que as adxacentes é moi rica en cruceiros, na inmensa maioría datados ao redor dos anos 1900.
Joaquín Varela Suanzes-Carpegna
Traxectoria
Tras o seu falecemento, a súa biblioteca particular, de máis de tres mil volumes, foi doada á Facultade de Comercio, Turismo e Ciencias Sociais no Campus de Xixón da Universidade de Oviedo, na Laboral Ciudad de la Cultura, recibindo o nome de "Biblioteca de Historia Constitucional Joaquín Varela Suanzes-Carpegna" e sendo inaugurada o 31 de outubro de 2018.
Lucía Rodríguez Vázquez
Traxectoria
Licenciada en xornalismo pola Universidad Pontificia de Salamanca, traballou en Onda Cero, Cazavisión, Antena 3 Televisión, Veo 7 e Telemadrid.
RMS Lusitania
O RMS Lusitania (en inglés: Royal Mail Ship Lusitania) foi un transatlántico británico que pertencía a Cunard Line e que foi construído por John Brown and Company of Clydebank en Escocia. Foi torpedeado por un submarino alemán o 7 de maio de 1915, preto da costa de Irlanda morrendo 1.198 das 1.959 persoas a bordo. É considerado o segundo desastre marítimo máis famoso despois do RMS Titanic.
Lucía Rodríguez Vázquez
Traxectoria
Na Televisión de Galicia presentou Desexos cumpridos dende outubro de 2013 a abril de 2014, Aquí Galicia dende xuño de 2014 a xuño de 2020, Adiviña quen vén esta tarde de xuño a setembro de 2019. Colaborou en Vin polo vento en 2019. En 2018 traballou en Carretera y manta de laSexta, presentou Que nos pille Rebolando! (2020-2021) e dende xuño de 2021 presenta Sabadeando na TVG.
RMS Lusitania
Deseño e construción
O Lusitania foi deseñado polo arquitecto naval da Cunard Line, Leonard Peskett. Peskett construíu unha maqueta do barco en 1902 mostrando o deseño de tres chemineas. A cuarta foi engadida ao deseño en 1904 como necesaria para a ventilación das caldeiras adicionais.
A quilla do Lusitania foi colocada no estaleiro no. 367 de John Brown & Clydebank o 16 de xuño de 1904. Foi botado e bautizado por Lady Inverclyde o 7 de xuño de 1906. Lord Inverclyde (1861-1905) finou antes da ocasión. O 27 de xullo de 1907 comezaron as probas formais. Os enxeñeiros dos estaleiros e os oficiais da Cunard descubriron que as altas velocidades causaban severas vibracións no casco, e isto provocaba un intenso balanceo no interior. Logo dunhas modificacións, o buque foi entregado á Cunard o 26 de agosto de 1907.
Saída
O Lusitania partiu do peirao 54 de Nova York o 1 de maio de 1915. A embaixada alemá en Washington enviou esta advertencia o día 22 de abril.
Este aviso foi posto xusto ó lado do anuncio da viaxe de volta do Lusitania. O aviso provocou certa axitación na prensa e preocupou ós pasaxeiros e á tripulación do barco.miniatura|dereita|upright|O aviso oficial do goberno alemán sobre as viaxes no Lusitania.
Joaquín Varela Suanzes-Carpegna
Obra
Tamén editou os discursos parlamentarios do Conde de Toreno (2003), o ensaio Política y constitución, do autor do século XIX Jaime Balmes, e coeditou a obra completa de Ignacio de Otto.
RMS Lusitania
Afundimento
miniatura|esquerda|Efecto do torpedo do U-20. O 17 de maio de 1915, o Lusitania encontrábase navegando, forzando así o bloqueo imposto polos alemáns. Atopábase aproximadamente a 30 km de Cape Clear, Irlanda, cando se viu obrigado a reducir a velocidade a 18 nós a causa da néboa. Dirixíase cara ó porto de Queenstown, Irlanda, cando ás 14:10 o submarino alemán U-20 lanzou un torpedo. Tras o impacto, cada poucos segundos había unha explosión a bordo non determinada directamente polo torpedo lanzado polo U-20: supoñíase que o Lusitania era empregado como medio para o contrabando de material explosivo. Hoxe sabemos que o boquete provocado polo torpedo se abriu preto dos almacéns de carbón, nos que quizais unha mestura de gases inflamables, formouse como consecuencia da explosión causada polo torpedo, que tamén estoupou. Ó non ser posible parar os motores, non se puideron equilibrar os botes. 1.198 persoas morreron, salvándose só 751.
Consecuencias
O suceso provocou que a opinión pública de moitos países se puxese en contra da Alemaña alén disto, provocou que os Estados Unidos tomasen parte na primeira guerra mundial.
Unha das maiores causas da morte dos pasaxeiros logo de que o buque fose alcanzado polo torpedo foi que o capitán non tivo a oportunidade de parar o barco, e en consecuencia os botes salvavidas non se puideron equilibrar na auga que estaba sendo axitada polas ondas que provocaba o barco. O torpedo afectou a sala de máquinas impedindo parar as máquinas.
En decembro de 1918, Popular Science Monthly publicou que este problema ocorreu máis veces noutros barcos despois do afundimento do Lusitania, e a British Board of Trade suxeriu que todos os barcos de pasaxeiros fosen dotados con algunha forma de deter as máquinas desde a ponte.
Os restos
O barco afundiu a máis de 96 metros de profundidade. Quedou sobre a súa quilla levemente inclinado a estribor, practicamente enteiro. Alí permaneceu por moitos anos. Durante a baixa marea, ós pescadores locais éralles posible divisar as sombras dos mastros. Cando por fin a tecnoloxía permitiu somerxerse a maiores profundidades, o Lusitania xa se desmoronara sobre o seu costado de estribor. O goberno inglés sempre interpuxo unha multitude de obstáculos para mergullar o pecio, e a miúdo usouno como obxectivo para prácticas de tiro de torpedos, sendo esta unha das causas do seu mal estado. Robert Ballard, coñecido oceanógrafo descubridor do RMS Titanic, realizou en 1990 un informe do barco.
Rally de Noia de 1994
O Rally de Noia de 1994 foi a 11ª edición de dito rally e a segunda proba da tempada 1994 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse o 16 de abril de 1994 e o vencedor foi Javier Piñeiro.
Resumo
O rally caracterizouse polo gran número de abandonos, que provocaron que só chegaran á meta 14 dos 35 pilotos que tomaron a saída. Entre os pilotos que tiveron que abandonar estaban algúns dos favoritos, como o local Arturo Rial, Miguel Dopico ou Manuel Senra, que tras sufrir un espectacular accidente contra un muro foi evacuado en helicóptero ao Hospital Xeral con dúas costelas rotas, mentres que o seu copiloto, José Maceiras, foi evacuado en ambulancia. O accidente de Senra fixo que se anulase a primeira pasada por Montemuíño. Con estes abandonos Carlos Táboas colocouse primeiro até que a choiva lle provocou un trompo e a perda do liderado. Finalmente tamén tivo que abandonar. A vitoria foi finalmente para Javier Piñeiro, con Pedro Castañón segundo e Rafael Pérez terceiro.