cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ovo trófico
Teoría evolutiva
Non hai explicacións concretas para a evolución da posta de ovos tróficos. Os dous argumentos máis conflitivos son:
Se evolucionaron (e agora son distintos) a partir de subprodutos sen función dunha reprodución infrutuosa, entón os ovos tróficos deberían estar máis facilmente dispoñibles e proporcionar máis nutrientes á descendencia que os seus predecesores evolutivos. Parece haber claras evidencias desta adaptación en moitas especies. Pode observarse en nais que fan o esforzo de distribuír ovos tróficos á súa descendencia; ou ovos que están especializados nesta necesidade nutricional dos fillos. Porén, en moitas especies, os dous tipos de ovos son indistinguibles. Varias hipóteses poderían poñerse a proba para determinar se os ovos tróficos son efectivamente un fenotipo evolucionado.
Suxeriuse que a posta de ovos tróficos evolucionou como consecuencia do tamaño limitado do ovo, xa que os ovos máis grandes con máis nutrientes almacenados requirirían que a nai tivese un maior tamaño corporal. Así, xurdiría a produción de máis ovos, algúns dos cales non se pretende que cheguen a madurar. É relativamente simple para a nai axustar a proporción de ovos fertilizados e non fertilizados en resposta ás condicións ambientais.
Unha alternativa á posta de ovos tróficos é o canibalismo de irmáns, pero para isto cómpre que a nai regule a sincronía do momento da eclosión. Porén, neste caso os ovos que non se coman deberían continuar o seu desenvolvemento. Se é difícil para a nai conseguir esta sincronía, os ovos tróficos son unha alternativa sensata para garantir que a descendencia que eclosiona teña alimento dabondo.
US-A
miniatura|Representación artística dun US-A. US-A (acrónimo de Upravliaemi Sputnik Aktivnii, ou Satélite Controlado Activamente), coñecidos como RORSAT en occidente, foi unha serie de satélites de recoñecemento mediante radar da Unión Soviética en primeiro lugar e despois de Rusia.
Características
Os satélites US-A eran satélites de recoñemento mediante radar adicados fundamentalmente a vixiar os océanos. Os requerimentos de enerxía do sistema de radar fixo que se decidira alimentalos mediante enerxía nuclear. Ao finalizar a súa misión, o compartimento do reactor nuclear separábase e era enviado a unha órbita superior para evitar que caera na superficie terrestre. A pesar diso dous dos satélites non foron capaces de enviar o seu reactor a unha órbita segura: o reactor do denominado Kosmos 954 (US-A 15) acabou caendo sobre Canadá, contaminando 124 000 km2, e o de Kosmos 1402 (US-A 22) caeu sobre o Atlántico Sur.
Lanzáronse 32 US-A, un deles fallando en chegar a órbita. Todos foron lanzados desde o cosmódromo de Baikonur mediante foguetes Tsiklon-2. As versións pasivas dos US-A denomináronse US-P e US-PM.
Contraforte (homónimos)
Un contraforte (do italiano contrafforte) é, en sentido figurado, todo o que fortalece.
Vilaxusá, Vilaformán, Trabada
Vilaxusá é un lugar da parroquia de Vilaformán, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Vicente de la Mata (1944)
Vicente de la Mata, nado en Rosario o 2 de xullo de 1944, é un ex futbolista arxentino. Xogou a maior parte da súa carreira en Independiente e foi internacional coa selección arxentina, ao igual que o seu pai Vicente de la Mata.
Traxectoria
Naceu en Rosario, sendo fillo do histórico futbolista do Club Atlético Independiente, Vicente de la Mata e da súa muller, María Alida. Ten ascendencia galega pois os seus avós paternos eran emigrantes galegos.
Xogou nas categorías inferiores de Independiente ata subir ao primeiro equipo en 1961. Gañou tres títulos de Primeira División Arxentina en nove tempadas con Independiente. Tamén axudou a Independiente a gañar a Copa Libertadores dúas veces.
En 1970 saíu ao estranxeiro para xogar no Club Necaxa da Primera División de México. Xogou alí unha tempada fichando logo polo Deportivo Veracruz, onde militou durante cinco campañas. Cara ao final da súa carreira pasou por Chile, volvendo logo á Arxentina onde xogou unha derradeira tempada na Primeira B Metropolitana con Argentino de Quilmes.
Foi seis veces internacional coa selección arxentina, coa que disputou a fase de clasificación para o Mundial de 1966.
Tshekardocoleidae
Tshekardocoleidae é unha familia extinguida de escaravellos, coñecida desde o Permiano. Representa algúns dos escaravellos máis antigos. Igual que outros escaravellos primitivos, pénsase que debían ser xilófagos. Apareceron durante o Cisuraliano e acabaron extinguíndose ao principio do Guadalupiano. Existe un suposto rexistro no Xurásico, mais é dubidoso. O escaravello máis antigo coñecido, Coleopsis, foi asignado orixinalmente a esta familia, pero agora está clasificado na súa propia familia, a Coleopsidae.
Taxonomía
miniatura|upright|Larva non descrita de Tshekardocoleidae, [[formación Koshelevka|xacemento de Tshekarda]] Kirejtshuk (2020) incluíu os seguintes xéneros en Tshekardocoleidae
O xénero Uralocoleus foi situado nesta familia por algúns autores, pero a especie tipo Uralocoleus splendens Zalessky 1947 foi considerada incertae sedis por Kirejtshuk (2020) como un posible escaravello ou cascuda. A segunda especie situada no xénero "Uralocoleus" ultimus foi retirada da súa clasificación en Uralocoleus e pasou a considerarse "genus incertus" ultimus Ponomarenko, 2000.
Os Bordos, Bravos, Ourol
Os Bordos é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Antônio Batista Fragoso
Antônio Batista Fragoso, nado en Teixeira (Paraíba) o 10 de decembro de 1920 e finado en João Pessoa (Paraíba) o 20 de agosto de 2006, foi un bispo católico, escritor e poeta brasileiro activista dos dereitos humanos.
Traxectoria
Nado en Teixeira o 1920, foi ordenado sacerdote o 2 de xullo de 1944.
Consagrado, con 36 anos, o 30 de maio de 1957, bispo auxiliar de São Luís do Maranhão, foi entón nomeado primeiro bispo da constituída diocese de Crateús, o 28 de abril de 1964. Foi un dos moitos bispos brasileiros adheridos á teoloxía da liberación.
Retirouse do goberno da diocese o 18 de febreiro de 1998.
Faleceu en João Pessoa o 12 de agosto de 2006 aos 85 anos.
O Bargo, Vilapena, Trabada
O Bargo é un lugar da parroquia de Vilapena, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Obra pública
miniatura|300px|[[Ponte da Pasaxe na ría do Burgo.]]
Denomínase obra pública a cada un dos traballos de construción, xa sexan infraestruturas ou edificacións, promovidos por unha administración de goberno (en oposición á obra privada) tendo como obxectivo o beneficio da comunidade.
As obras públicas fomentáronse dende a antigüidade. Por exemplo, o emperador romano Nerón animou a construción de varios proxectos de infraestruturas durante a deflación xeneralizada.
Tipos de contrata
Existen dous tipos de contrata para a obra pública:
Principais tipos de obras públicas
Entre as principais obras públicas encóntranse:
Sergio Arribas
Sergio Arribas Calvo, nado en Madrid o 30 de setembro de 2001, é un futbolista español que xoga como centrocampista no Real Madrid Castilla da Primeira División RFEF, terceira categoría do fútbol de España, o cal compaxina co primeiro equipo.
Curso
Durante a tempada 2020-21 formou parte do Real Madrid Castela Club de Fútbol da Segunda División "B", tamén baixo dirección de Raúl González.
O 20 de setembro de 2020 fixo o seu debut no primeiro equipo do Real Madrid Club de Fútbol en Primeira División, nun encontro disputado no estadio de Anoeta fronte á Real Sociedade de Fútbol que acabou con empate a cero, substituíndo a Vinícius Júnior nos minutos finais do encontro. O 9 de decembro do mesmo ano debutou na liga de Campións no último partido da fase de grupos fronte ao Borussia Mönchengladbach entrando como substituto de Rodrygo.
De cada cal segundo as súas capacidades, a cada cal segundo as súas necesidades
De cada cal segundo as súas capacidades, a cada cal segundo as súas necesidades é un aforismo que sintetiza os principios dunha sociedade socialista ou comunista, no sentido orixinal do termo.
Foi utilizado en diversas formas por autores como Étienne Cabet ou Louis Blanc. Popularizouse especialmente no ideario do socialismo utópico e posteriormente no pensamento anarquista. Foi retomado por Karl Marx na súa Crítica do Programa de Gotha, obra póstuma publicada en 1891, para formular o principio polo que se rexería a «fase superior» da «sociedade comunista». A «primeira fase» estaría definida polo principio «a cada cal segundo o seu achegue».
Carril, Vidal, Trabada
Carril é un lugar da parroquia de Vidal, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
De cada cal segundo as súas capacidades, a cada cal segundo as súas necesidades
Historia
En canto ao primeiro, Marx propuña que a «primeira fase» da «sociedade comunista» se rexese polo principio «a cada cal segundo a súa achega», porque a mesma «aínda aparece co selo da vella sociedade [capitalista] de cuxas entrañas procede». Este principio, con todo, non aseguraba a igualdade, pois as capacidades das persoas non eran as mesmas, nin tampouco a súa situación familiar, polo que unhas recibirían máis cás outras. Por iso, Marx propuña que na «fase superior da sociedade comunista» o principio que debía aplicarse fose: «De cada cal segundo as súas capacidades, a cada cal segundo as súas necesidades!».
Sergio Arribas
Internacional
É internacional sub-19 con España.
De cada cal segundo as súas capacidades, a cada cal segundo as súas necesidades
Historia
O parágrafo da Crítica do Programa de Gotha en que se refería a este principio dicía o seguinte:
Sergio Arribas
Clubs
Actualizado ao derradeiro partido disputado o 28 de novembro de 2021. Fontes: UEFA - BDFutbol - Transfermarkt - SoccerWay
Vilapena, Vilapena, Trabada
Vilapena é un lugar da parroquia de Vilapena, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
The Cult (álbum)
The Cult é o sexto álbum de estudio da banda inglesa de rock The Cult, publicado o 12 de outubro de 1994 a través do selo Beggars Banquet Records e por Sire Records nos Estados Unidos. Adoita a coñecerse como "Black Sheep", pola imaxe da portada dunha ovella negra loaghtan manx. Este disco tamén conta cun dos raros momentos nos que Ian Astbury e Billy Duffy compartiron compartiron créditos de composición con outros: o baixista Craig Adams é acreditado como coautor de "Universal You".
O Campodaira, Bravos, Ourol
O Campodaira é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Cristianización da Inglaterra anglosaxoa
A introdución do cristianismo en Inglaterra dáse por dúas frontes: a existencia previa do fenómeno monacal en Irlanda, e a chegada de Agostiño de Canterbury enviado polo papa Gregorio Magno co obxectivo de logra-la conversión dos pobos xermánicos, recentemente instalados nas Illas Británicas. As conversións dalgúns monarcas, xunto coa súa influencia respecto ó resto de reinos durante os séculos VI e VII, foron asentando o cristianismo, culminando o proceso coa unificación relixiosa mediante a creación da Igrexa de Inglaterra logo do sínodo de Whitby e o concilio de Hertford na segunda metade do século VII.
Contexto histórico-político
O contexto político xurdido despois do repartimento de Britania entre os pobos xermánicos, e no que se producirá a introdución do cristianismo, é o que se coñece como a Heptarquía anglosaxoa. No referente ó século V, apenas temos fontes, e a tradición fala deste século como o momento do asentamento definitivo dos invasores e a desaparición da administración romana, ademais da resistencia do elemento indíxena bretón fronte ós incursores. Esta época coñécese co nome de Heptarquía, xa que foron sete os reinos principais que se formaron: Sussex, Essex e Wessex polos saxóns; Anglia do Leste, Mercia e Northumbria polos anglos; e Kent polos xutos. A figura distinguida dalgúns reis fixo que ocasionalmente algún adquirise unha supremacía temporal sobre os demais, polo que se lle recoñeceu o título de bretwalda.
Cara fins do século VII o espazo que constituiría a matriz da Inglaterra medieval estaba ocupado por este conglomerado de reinos. O máis setentrional –Northumbria- constituíu a fronteira fronte a Escocia e amosou unha receptividade máis rápida ós elementos culturais célticos. No centro da illa, Mercia era o reino máis extenso de todo o conxunto, cunha fronteira (o posteriormente denominado muro de Offa) establecida nos actuais límites do País de Gales. En todo o territorio dominado por anglos, xutos e saxóns chegouse a unha certa homoxeneidade cultural, na que unha lingua nova (o englisc) substituíu o latín e o gaélico.
Precedentes
Antes coa nos reinos anglosaxóns xa había nas Illas Británicas presenza do cristianismo, sobre todo en relación ó contexto irlandés no ámbito monacal, un fenómeno de grande importancia nos primeiros séculos altomedievais en Europa.
A orixe do fenómeno monástico dáse por primeira vez de xeito importante a inicios do século IV no ámbito Oriental, por parte de fieis que deciden levar unha vida de perfección e comunicación con Deus illándose da sociedade. Na súa orixe, había tres formas principais de monacato: a modalidade individual ou anacoreta; a laura; e a cenobítica, organizada en comunidades.
Entre os anos 335 e 382, circunstancias como a estancia do desterrado Anastasio de Alexandría en Tréveris e Roma, o exilio de Hilario de Poitiers en Asia Menor, ou, un pouco máis tarde, a instalación provisional de Xerome en Roma tras os anos de eremita en Siria foron so algunhas das canles a través das cales puideron chegar ó oeste as vivencias ascéticas dos monxes exipcios, sirios ou capadocios.
Cando Agostiño se converteu en bispo de Hipona no 395 estableceu unha casa-mosteiro na que vivir co seu inmediato séquito episcopal e dende onde desempeña-las diversas tarefas pastorais administrativas do seu novo cargo. Pode que fose un dos primeiros bispos occidentais en facelo, pero estaba seguindo unha tradición arraigada en Oriente.
Dende fins do século IV é esta a forma na que se desenvolveron moitas institucións monásticas en Occidente: individuos ou familias adiñeiradas decidían converte-las súas casas en mosteiros nos que vivir con compañeiros escollidos, seguindo un modelo de vida ideado por eles mesmos, inspirados polo ideal de alcanza-la salvación persoal mediante a renuncia e unha vida disciplinada e regulamentada de oración, meditación e boas obras. A partir do século VI ou antes comezaron a aparecer en Occidente regras máis amplas. Entre as máis temperás está a anónima coñecida como A Regra do Mestre, escrita en torno ó ano 525, posiblemente nalgún punto nas proximidades de Roma. A Regra de Bieito, máis famosa, é lixeiramente posterior (en torno ó 540), e en parte está baseada na Regra do Mestre.
O papa Gregorio I, o Grande, pertencía á tradición de fundadores de casas-mosteiro de carácter aristocrático, de onde obtivo o grupo de monxes que enviou ás ordes de Agostiño de Canterbury a evanxeliza-lo reino anglosaxón de Kent no 596.
Introdución do cristianismo e o fenómeno monacal en Irlanda
Respecto da introdución do cristianismo en Irlanda e do particular desenvolvemento do monacato neste territorio, existen varias teorías ou explicacións. En primeiro lugar, o relato tradicional, como é o caso de Maurois, atribúe a cristianización a San Patricio, quen tería evanxelizado as tribos celtas e fundado mosteiros en que máis tarde se terían refuxiado os sabios do continente para escapar, primeiro dos bárbaros e logo dos sarracenos. Nos países celtas (Irlanda, Escocia e Gales) teríase formado unha Igrexa nacional, distinta da Igrexa romana e que se esforzaba por parecerse á Igrexa primitiva. Segundo este, os monxes foran longo tempo solitarios que vivían en cabanas, e unicamente a necesidade de seguridade lles tería feito acepta-la reunión das súas cabanas nun cercado e a autoridade dun abade para todos. thumb|San Patricio, santo patrón de Irlanda Por outro lado, hai unha lixeira variación na interpretación de autores posteriores como Mitre. Este identifica igualmente a San Patricio como evanxelizador de Irlanda no ano 443. Non obstante, non o tería feito tanto en función da creación dunha rede episcopal como da sistemática monaquización da vida irlandesa. Ademais, os xefes dos clans convertidos terían desempeñado o papel de bispos e abades das súas respectivas comunidades, sendo a vida monástica irlandesa unha curiosa simbiose entre o eremitismo e o cenobitismo e a mística e a ascese.
Ese monacato, máis co das terras de Occidente, constituíu unha especie de adaptación rigorosa do modelo exipcio que Patricio coñeceu na Galia, cunha sociedade de amplos e sólidos grupos familiares. De feito, ás veces, cada mosteiro semellaba a célula relixiosa dunha comunidade de emparentados. Ademais do seu severo ascetismo, do que non se excluían proezas ascéticas de inspiración oriental, os seus riscos máis orixinais foron: o elevado número de monxes por mosteiro; o exercicio da xurisdición episcopal por parte dos abades, ós que se sometían incluso os bispos, ás veces, simples monxes; a existencia de prácticas litúrxicas propias en canto ó bautismo, a tonsura e o cómputo da pascua.
A conversión dos anglosaxóns
A conversión dos anglosaxóns da illa de Britannia maior foi paralela en tempo á dos lombardos en Italia. Cando, a mediados do século V, os anglos, os xutos e os saxóns chegaron á illa, comportáronse como auténticos bárbaros, arrasando o territorio e eliminando ou arrinconando ós seus poboadores bretóns nas zonas norte e oeste. Durante cen anos, nin dende o continente nin dende as veciñas Igrexas célticas de Gales ou Irlanda, das que estaban saíndo algúns dos máis audaces misioneiros da época, houbo ningún intento por leva-lo cristianismo ós pagáns anglosaxóns. Unha das posibles razóns deste feito é que os monxes celtas, que levaran a cabo unha labor misioneira tan importante no continente ou Escocia, rexeitaron face-lo mesmo cos anglosaxóns por consideralos os seus inimigos, xa que expulsaran e oprimiran á poboación celta. Debido a isto, a cristianización destes xermanos tivo que levarse a cabo pola directa iniciativa pontificia, cos monxes enviados dende Roma. thumb|Agostiño de Canterbury, artífice das primeiras conversións anglosaxoas|alt= Tras a conquista bizantina de Italia en tempos de Xustiniano, a Igrexa de Italia, co Papa á cabeza, volveu sufrir dunha maneira directa a intromisión do emperador nos seus asuntos. Neste contexto, cara o 575, xurdiu arredor do papa de Roma a intención de emprende-la evanxelización de Britania. De crer a Xan o Diácono, biógrafo de Gregorio Magno, este, xa antes de acada-lo pontificado, amosara a súa preocupación por enviar unha misión ós anglosaxóns, cuxa estrutura política dos sete reinos (a mencionada Heptarquía anglosaxoa) semellaba ter acadado unha certa estabilidade e recoñecía a existencia dun bretwalda ou xefe supremo.
Deste xeito produciuse un retorno da civilización romana co desembarco, no 597, dos misioneiros enviados polo papa Gregorio Magno para a conversión de Inglaterra. Parece que, cando este enviou a Agostiño a Inglaterra, pretendía non só estende-la fe cristiá, senón tamén recobrar para a autoridade da sé romana unha provincia que formara parte noutro tempo do Imperio. No entanto, a primeira arribada dos romanos baixo Xulio César diferénciase da misión papal de seis séculos e medio despois en que primeira participación dos romanos nese territorio consolidouse pola forza física, mentres que o éxito de Agostiño dependeu, pola contra, da persuasión e da aceptación voluntaria.
No que se refire á propia misión, existe actualmente un debate entre as posicións críticas actuais e o relato tradicional. Isto débese a que, segundo a interpretación baseada no punto de vista da Historia Eclesiástica, os reinos anglosaxóns e todos os seus habitantes eran pagáns até a chegada da misión enviada a Kent polo papa Gregorio o Grande no 597. Pero incluso o propio relato de Beda, derivado da información que recibira de Canterbury, revela certos riscos anómalos.
O rei de Kent, Etelberto, a quen fora enviada a misión dirixida polo monxe Agostiño, casárase coa filla do rei franco Cariberto (561-567). Ó facelo tivera que aceptar que á súa esposa se lle permitiría continua-la práctica da súa propia relixión, e fora acompañada a Kent polo bispo franco Liudhard, a quen habitualmente se menciona como o seu capellán. Porén, se se ten en conta que nesta época non aparecen bispos sen unha sé episcopal e nunca eran enviados ou consagrados se non para comunidades cristiás existentes, o feito de que un bispo franco estivese exercendo o seu ministerio en Kent na segunda metade do século VI indica a existencia previa dun grupo de crentes. O feito de que precisaran un bispo indica que se trata de algo máis ca unha especie de corpo diplomático franco e que xa terían estado funcionando varios cregos de menor rango. Atendendo a isto, as interpretacións actuais cun punto de vista crítico das fontes conclúen que, a pesar da súa imprecisión como indicador, a presenza de Liudhard proba a existencia dunha comunidade cristiá en Kent antes da chegada de Agostiño no 597.
A aceptación do bautismo por parte de Etelberto e o seu pobo, sen ningún tipo de apoio dunha Igrexa preestablecida como acontecía no continente, foi tan inmediata que Agostiño decidiu crear unha primeira estrutura eclesiástica con capital en Canterbury e aínda soñou con reinstaura-la vella orde cristiá da Britania romana. Dous bispos metropolitanos, cada un deles á cabeza doutros doce compañeiros establecidos en sés de menor rango, deberían de volver instalarse nos centros gobernamentais da época romana de Londres e York. Como remate, unha soa Igrexa agruparía ós novos conversos xunto ós vellos cristiáns de ascendencia celticobretona. O soño de Gregorio Magno e de Agostiño debeu esperar, pois a negativa dos cristiáns celtas foi fulminante, negándose a predica-la fe da raza de estranxeiros que lles arrebataran a súa terra. Este clima de apaixonamento etnicorrelixioso, complicado polas loitas entre os reinos da Heptarquía, viuse agravado polas diferenzas litúrxicas e disciplinares entre a visión céltica do catolicismo e a romana que Agostiño e os seus compañeiros levaran á illa. O illamento que a cristiandade bretoa e celta vivira respecto a Roma nos últimos dous séculos explicaba aquelas diferenzas en materia de rito do bautismo, de tonsura de monxes e cregos e, sobre todo, de cómputo para fixa-la data da Pascua. thumb|Edwin de Northumbria, o máis poderoso dos reis anglosaxóns Despois disto produciuse un breve revés a causa da apostasía inicial do fillo de Etelberto, Edbaldo (616-640), quen posteriormente recoñeceu as vantaxes da conversión, e o seu fillo e sucesor Eorcenberth (640-664) converteuse nun cristián aínda máis estrito.
A misión romana a Kent do 597 ampliara a súa esfera de influencia cara o norte no 625, cando unha irmá de Edbaldo casara co rei Edwin de Northumbria. Así, o máis poderoso dos reis anglosaxóns bautizouse no 627, grazas á influencia dos monxes e á predicación de San Paulino de York, compañeiro de Melito, bispo de Londres. Ademais da conversión dos seguidores do rei, este acontecemento tivo outras consecuencias, como a fundación do bispado de Lindisfarne, na costa nororiental de Inglaterra, onde anos máis tarde desenvolvería a súa actividade cultural Beda o Venerable. Dende aquí continuaríase a predicación misioneira, dirixida por San Aedan ou Aidaro, cunha labor tan intensa que algúns o consideran como o que verdadeiramente converteu a Inglaterra. Estes monxes colaboraron activamente na evanxelización dos anglosaxóns, como tamén fixo Fursa no reino de East Anglia, ou Cedd, formado en Lindisfarne, no de Essex. Porén, a morte de Edwin loitando contra Cadwallon e Penda no 632 levou ó colapso da súa misión. Paulino, que pouco antes fora designado primeiro arcebispo de York, fuxiu cara o sur.
Finalmente o poder en Northumbria volveu a mans da rama rival da dinastía real, cuxo xefe Oswald (633-642), fillo de Etelfrido, fora convertido ó cristianismo por monxes irlandeses cando estaba no exilio, despois de que Edwin derrocara ó seu pai. Deste xeito, unha vez seguro no trono de Northumbria recorreu ós monxes irlandeses de Iona para ocupa-lo lugar de Paulino e os seus seguidores meridionais, que estiveran estreitamente ligados unidos ó réxime rival de Edwin.
En canto a Mercia, o cristianismo foi introducido inicialmente por influencia irlandesa e de Northumbria a mediados do século VII. Estableceuse un só bispado para o reino, incluído Lindsey, en torno ó ano 653, e foi ocupado por unha sucesión de bispos irlandeses ou que tiñan esta formación. Baixo o bispo Chad (669-671) estableceuse un centro episcopal en Lichfield, que quedou como a principal sé dos bispos en Mercia. En torno ó 674 estableceuse unha segunda diocese na rexión oriental do reino.
Unificación do culto e creación da Igrexa inglesa
Os progresos da Igrexa de Roma en Inglaterra remataron por entrar en conflito cas antigas igrexas celtas do Oeste (Irlanda e o País de Gales). No marco deste enfrontamento entre as dúas posturas é relevante a viaxe de San Wilfrido a Roma no 653, onde coñeceu a Igrexa romana, e á súa volta ás illas Británicas introduciu a liturxia romana e a regra de San Bieito. thumb|Abadía de Whitby Para solucionar as tensións entre as igrexas, o rei Oswy de Northumbria, convertido polos bretóns, convocou no 664 un sínodo no Mosteiro de Whitby. Nel, os participantes deberían de expoñe-las súas doutrinas, enfrontándose a postura da Igrexa celta, defensora da Pascua marcada por San Xoán Evanxelista e San Columbano, e a da Igrexa romana, defensora da Pascua marcada por San Pedro e San Paulo. No que se refire ós participantes segundo o relato de Beda, representando ós irlandeses atopábase o bispo Colmán, os seus cregos, Hilda –abadesa do mosteiro de Whitby– e o bispo Cedd, tradutor de ambas partes; e defendendo a postura romana pontificia estaban Agilberto cos seus dous presbíteros, Agatón e Wilfrido, xunto con Xacobe e Romano. A vitoria dos segundos levou consigo unha adopción xeral das formas romanas, e impediu unha división de Inglaterra en dúas igrexas, unha ó norte e outra ó sur do Humber.
Despois deste concilio, os reis de Northumbria e Kent conviñeran establecer como arcebispo de Canterbury a Wighard, pero xusto á volta da súa viaxe a Roma para consagrarse entregando as súas credenciais ó Papa, morreu como consecuencia dunha peste que diminuíu o clero e o episcopado da illa. Esta situación obrigou ó bretwalda Oswy de Northumbria a solicitar do papa Vitaliano novos efectivos, polo que o pontífice enviou cara Inglaterra un grupo de cregos reducido pero moi activo, encabezado polo grego Teodoro de Tarso, encargado de ocupa-lo posto de Arcebispo de Canterbury.
Teodoro tiña sesenta e seis anos e gozaba de gran reputación como erudito, vivira en Roma e non aceptaba a división política de Inglaterra en pequenos principados. No 673 convocou a toda a Igrexa inglesa no concilio de Hertford, no que ademais de confirma-las decisións do sínodo de Whitby, tomouse o acordo de desdobrar algunhas dioceses, segundo o principio de que o número de bispos debía de medrar segundo o facía o de fieis, e de recomenda-la estabilidade de cregos e monxes. Así, a diferenza do que acontecía no continente e dada a tradición da illa, o concilio debeu templa-las intencións dos bispos de intervir nos mosteiros. Ademais da celebración deste concilio, Teodoro de Tarso estableceu a autoridade da sé de Canterbury sobre toda Inglaterra; creou novos bispados, como sa xe acordara en Hertford; sentou as bases da orde administrativa da Igrexa; e formulou un código moral que o clero debía de poñer en práctica.
Todas estas reformas fixeron que a Igrexa inglesa se convertese en filla da romana, impoñendo esta a súa propia estrutura. En consecuencia, durante todo o tempo seguinte as sés de York e Canterbury estarán unidas a Roma pola liturxia e a disciplina eclesiásticas a través da elección da dirección das mesmas por parte do papado.
A Castiñeira, San Pantaleón de Cabanas, Ourol
A Castiñeira é un lugar da parroquia de San Pantaleón de Cabanas no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
José Souto Vilas
Traxectoria
Fillo de Francisco Souto Eirín e Generosa Vilas Filloy. Licenciado en Ciencias pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi axudante de clases prácticas da USC (1925-1926), catedrático de Física e Química no Instituto de Vilafranca del Penedès e dende 1939 no Instituto de Ourense, do que foi vicedirector. Xunto cos seus irmáns constituíu a empresa hidroeléctrica Souto Vilas, construíndo unha pequena central en Ponte Carreira. Finou en Arzúa o 16 de setembro de 1966.
A Castiñeira, Bravos, Ourol
A Castiñeira é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Vyasa
Vyasa (en व्यास, literalmente "Compilador") é o autor lendario do Mahabharata, os Vedas e os Puranas, algúns dos textos máis importantes da tradición hindú. Tamén é chamado Veda Vyāsa (वेदव्यास, veda-vyāsa, "o que clasificou os Vedas") ou Krishna Dvaipāyana (en referencia á súa complexión escura e o seu lugar de nacemento).
O festival de Guru Purnima está dedicado a el. Tamén se coñece como Vyasa Purnima, día que se considera tanto o do seu nacemento como cando dividiu os Vedas. Vyasa está considerado un dos sete Chiranjivis (de longa vida ou inmortais), que aínda existen segundo a tradición hindú.
Obras
miniatura|Imaxe do sabio Vyasa (personaxe do [[teatro de sombras xavanés)]] Segundo a mitoloxía hinduísta, Vyasa puxo por escrito o coñecemento védico completo, que ata ese momento só se transmitía por vía oral de mestre a discípulo, en previsión da chegada da era de Kali (que segundo a cronoloxía hinduísta, comezou o 14 de xaneiro de 3102 a. C.). Na era de Kali, os seres humanos non terían memoria para lembrar tanto texto.
Recibiu o nome de Vyasa o Vyasadeva debido a que reordenou (vy-asa) o Rig-veda orixinal, que, segundo o propio texto foi composto por Anguiras, Kanwa, Vásishtha, Vishwamitra, Atri, Bhrigu, Kashiapa, Gritsamada e Agastia, noutros dous textos: o Sama-veda e o Yājurveda. Os hinduístas cren que tamén escribiu os 108 Upánishads (que se compuxeron ao longo de séculos dende o V a. C.), o Mahabharata (do século III a. C.) e os 18 Puranas (que se compuxeron durante séculos dende o III d. C.).
Debido ás diferenzas de estilo e ata do tipo de idioma sánscrito, é bastante notorio que os textos son obra de distintos autores de épocas moi variadas.
Legado
Vyasa é amplamente reverenciado nas tradicións hindús. Construíuse un gran templo na honra de Sri Veda Vyasa no seu lugar de nacemento en Kalpi, Orai, Uttar Pradesh. O templo coñécese como Shri Bal Vyas Mandir. Shrimad Sudhindra Teerth Swamiji, o antigo gurú espiritual de Sri Kashi Math Samsthan, Varanasi, tivo a visión de construír este templo en 1998.
Cima de Vila, Vidal, Trabada
Cima de Vila é un lugar da parroquia de Vidal, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Stenodus
miniatura|240px|Exemplares de S. nelma pescados a través dun burato practicado no xeo Stenodus é un xénero de peixes osteíctios da familia dos salmónidos, un dos tres comprendidos na subfamilia dos coregoninos.
Descrición
O xénero foi descrito en 1836 polo explorador, médico cirurxián, militar e naturalista escocés John Richardson,  e publicado en: Richardson. J. "Fishes". En [https://www.biodiversitylibrary.org/bibliography/173112 Back, G. Narrative of the Arctic land expedition to the mouth of the Great Fish River, and along the shores of the Arctic Ocean in the years 1833, 1834, and 1835. Londres. 1-663].
Etimoloxía
O nome científico Stenodus está formado pola unión dos elementos do latín científico sten- e -odus, tirados do grego antigo στενός stenós, "estreito", e ὀδούς, odoús, "dente", respectivamente. Literalmente, "os de dentes estreitos".
Sinónimo
Ademais de polo seu nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polo sinónimo:
Especies
O xénero comprende tan só dúas especies:
Características
Son peixes dulciacuícolas que habitan en ríos que desembocan no océano Ártico e en ríos tributarios do mar Caspio.
Anatomica e xeneticamente son silimares aos outros corégonos, pero de corpo máis esvelto.
As especies do xénero Stenodus distínguese dos outros corégonos polo seu moito maior tamaño e a súa morfoloxía, especializada na depredación.
Relacións co home
Son especies de escasa pesca comercial, pero que presentan un gran potencial para o seu potencial cultivo en acuicultura, e teñen un grande interese na pesca deportiva.
O Castro, Vidal, Trabada
O Castro é un lugar da parroquia de Vidal, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Portela, Vidal, Trabada
Portela é un lugar da parroquia de Vidal, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Chao de Bravos, Bravos, Ourol
Chao de Bravos é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Requeixo, Vidal, Trabada
Requeixo é un lugar da parroquia de Vidal, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Soutillán, Vidal, Trabada
Soutillán é un lugar da parroquia de Vidal, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
De La Rue
De La Rue plc (De La Rue public limited company) é unha compañía británica con sede en Basingstoke, Inglaterra, que produce impresións de seguridade, así como solucións dixitais e físicas para protexer bens, comercio e identidades en 140 países.
A súa división de moeda deseña e produce papel moeda, substratos de polímero seguros e elementos de seguridade para billetes, como hologramas, fíos e outros sistemas de protección, para diversos bancos centrais autoridades emisoras de moeda.
De La Rue cotiza na Bolsa de Londres e é o maior impresor comercial de billetes do mundo.
Historia
A compañía foi fundada por Thomas de la Rue, que se trasladou en 1821 de Guernesey a Londres, onde se estableceu como fabricante de sombreiros de palla Leghorn e, posteriormente, como papeleiro e impresor.
En 1831, De la Rue acadou unha concesión (Royal Warrant) que lle outorgaba o dereito para a fabricación de naipes. En 1855 comezou a imprimir selos de correos e en 1860 billetes de banco. O primeiro papel moeda producido pola compañía foi para a illa Mauricio. En 1896, a sociedade familiar converteuse nunha empresa privada.
En 1921, a familia De la Rue vendeu as súas participacións na compañía, e esta comezou a cotizar na Bolsa de Londres en 1947. Daquela a súa denominación era Thomas De La Rue & Company, Limited, e en 1958 cambiou a The De La Rue Company Limited. En 1968, a compañía cinematográfica británica Rank Organisation presentou unha oferta pública de adquisición de De La Rue, que foi rexeitada pola Comisión de Monopolios por considerar a operación contraria ao interese público. En 1991, a empresa cambiou unha vez máis o seu nome, para se simplificar en De La Rue plc.
En 1965, De La Rue creou unha empresa conxunta co impresor e inventor italiano Gualtiero Giori, chamada De La Rue Giori. Con sede en Suíza, a empresa especializouse na construción de equipamentos de impresión de papel moeda. Esta compañía imprimiu billetes para o Banco Central de Irán durante a década de 1960.
En 1995, a compañía adquiriu Portals Limited, que cotizaba no mercado de valores londiniense desde 1904. Durante case 300 anos, Portals fora un dos principais fabricantes de papel moeda do mundo, e encargárase da súa produción para o Banco de Inglaterra desde 1724.
En 1997, De La Rue adquiriu tamén Harrison and Sons, a planta de impresión de selos e billetes de High Wycombe, que pechou definitivamente en 2003.
A principios de 2002, De La Rue comprou por 23 millóns de dólares Sequoia Voting Systems, unha compañía con sede en California que era un gran provedor de sistemas de votación electrónica nos Estados Unidos. Logo de perder diñeiro durante tres anos nun negocio moi arredado das liñas tradicionais da empresa, en marzo de 2005 Sequoia foi vendida a Smartmatic, unha multinacional tecnolóxica que desenvolvera sistemas electorais avanzados, entre eles máquinas de votación.
Logo da filtración dos coñecidos como Papeis de Panamá, xurdiu a polémica ao se revelar que desde 2002 ata 2010, De La Rue contratara en secreto o empresario de Nova Delhi Somendra Khosla para obter contratos a cambio dunha comisión di 15 %.
En 2003, a compañía asumiu a contrata das operacións de impresión dos billetes do Banco de Inglaterra, na planta situada en Debden, no condado de Essex. En 2003 e 2004, De La Rue subministrou igualmente billetes a Iraq.
A compañía foi recoñecida como modelo para outras pequenas e medianas empresas por Hermann Simon no seu libro Hidden Champions ("Campións ocultos"), publicado en 2009. Outra publicación, de 2011, escrita por Peter Pugh e titulada The Highest Perfection, recolle unha historia da compañía De La Rue ata o ano 2003.
En marzo de 2018, a compañía vendeu o negocio do papel e conservou unha participación do 10 % no novo negocio, Portals International Limited. O mes seguinte, De La Rue decidiu recorrer a decisión do Goberno británico de fabricar os pasaportes en Francia, aínda que finalmente non seguiu adiante co recurso.
O 26 de xullo de 2019, a Oficina de Fraudes Graves abriu unha investigación a De La Rue plc por sospeitas de corrupción en Sudán do Sur. Máis tarde decidiuse pechar o caso.
En outubro de 2019, a compañía vendeu o seu negocio de solucións de identidade a HID Global por 42 millóns de libras.
Billetes de banco
De La Rue produce billetes de alta seguridade totalmente acabados, así como substrato de polímero e elementos de seguridade para máis de 69 sistemas monetarios nacionais.
Fabricación de papel e impresión de seguridade
A compañía tamén produce outros documentos de seguridade, entre eles selos fiscais.
Miryang
Miryang (en 밀양) é un filme surcoreano de 2007 dirixido por Lee Chang-dong. O guión está baseado na curta de ficción "The Story of a Bug" de Lee Cheong-jun que se centra nunha muller que loita coas cuestións da dor, a loucura e a fe. O título coreano fai referencia á cidade onde se ambienta e se rodou o filme. Pola súa interpretación no filme, Jeon Do-yeon gañou o Premio á mellor actriz no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2007. O filme tamén gañou o premio ó mellor filme nos Premios Asian Film e nos Premios Asia Pacific Screen. Foi escollido como candidato de Corea do Sur para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 80ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. O filme vendeu 1 710 364 entradas nos cinemas de Corea do Sur.
De La Rue
Selos de correos
A empresa tamén imprimiu selos postais para o Reino Unido e algúns dos seus territorios, así como para outros países, como Italia ou Perú, e para os Estados Confederados de América. Algúns selos moi famosos no ámbito filatélico, como os triangulares do Cabo de Boa Esperanza, foron impresos por De La Rue & Co. despois de que Perkins Bacon perdera a confianza das autoridades postais da época. miniatura|260x260px|[[Publicidade|Anuncio dunha pluma estilográfica creada por De La Rue, París (1904).]]
Barallas
En 1843, De La Rue estableceu o seu primeiro comercio no estranxeiro, xa que o irmán de Thomas De la Rue, Paul, viaxou a Rusia para asesorar sobre a fabricación de naipes. Os deseños de barallas de Thomas de la Rue son a base do deseño estándar moderno. O negocio de naipes vendéuselle a John Waddington en 1969.
Katie Eder
Katie Eder é unha activista e emprendedora social estadounidense que fundou e liderou as empresas de impacto social 50 Miles More, Kids Tales e The Future Coalition, esta última onde actualmente é a Directora Executiva.
En decembro de 2019, Eder foi nomeada unha dos 30 under 30 de Forbes en Lei e Política.
Educación e vida temperá
Eder naceu e criouse en Milwaukee, Wisconsin. Katie graduouse na Shorewood High School en 2018 e asistirá á Universidade Stanford no outono de 2020. É a menor de cinco irmáns.
Kids Tales
Cando Katie tiña 13 anos, fundou unha organización sen fins de lucro, Kids Talles, para levar talleres de escritura creativa, impartidos por adolescentes, a nenos que non teñen acceso a experiencias de escritura fóra da escola. Durante un taller de Kids Tales, os nenos escriben un conto que se publica nunha antoloxía, un libro real. Mil cincocentos nenos de nove países participaron nos talleres de Kids Tales. Kids Tales contratou a máis de 400 profesores adolescentes e publicou 90 antoloxías.
50 Miles More
Despois de que os eventos de March For Our Lives de 2018 terminaron o 24 de marzo, Katie e outros estudantes da súa escola secundaria organizaron unha marcha de 50 millas desde Madison, WI, a Janesville, WI, a cidade natal do expresidente da Cámara de Representantes dos Estados Unidos Paul Ryan, para chamalo polo seu papel no bloqueo e enterramento da lexislación sobre armas. Esta marcha 50 Miles More levou a Katie e o seu equipo a lanzar unha campaña a nivel nacional chamada # 50more nos 50 estados para desafiar aos outros 49 estados a realizar marchas 50 Miles More á cidade natal ou oficina dun dos seus funcionarios electos apoiados pola NRA para esixir que tomen accións para pór fin á violencia armada. 50 Miles More fixo unha camiñada de 50 millas en Massachusetts en agosto de 2018. 50 Miles More tamén innovou creando unha iniciativa nacional de participación dos votantes dirixida por mozos, centrada nestes manifestantes recentemente comprometidos para levalos ás urnas para votar nas eleccións intermedias de 2018.
Future Coalition
Katie dirixiu 50 Miles More para forxar alianzas con outras organizacións lideradas por mozos en todo o país para formar Future Coalition, unha rede nacional e unha comunidade para mozos e organizacións lideradas por mozos co obxectivo de facer que o futuro sexa mellor, máis seguro e un lugar máis xusto para todos. Future Coalition conecta a organizacións lideradas por mozos e líderes xuvenís nos Estados Unidos para compartir recursos e ideas. The Future Coalition lanzouse en setembro de 2018 coa campaña electoral Walkout to Vote. Máis de 500 escolas en todo o país saíron de clase e marcharon ás urnas.
Sandra Quintas
Sandra Quintas Vázquez, nada en Bande o 28 de decembro de 1982 , é unha política e mestra galega, alcaldesa de Bande polo PPdeG.
Traxectoria
Estudou o bacharelato en Bande, e licenciouse en Psicopedagoxía e diplomouse en Maxisterio na Universidade de Sevilla. En 2007 comezou a traballar como mestra en distintos colexios da provincia de Ourense. Vinculada ao Partido Popular, en xaneiro de 2019 foi designada xefa territorial de Cultura e Turismo, ou sexa, coordinadora provincial da consellaría homónima. Concorreu ese ano tamén como número 3 da lista do PPdeG ás eleccións municipais de Bande, e saíu elixida concelleira.
En marzo de 2020 o alcalde de Bande, José Antonio Armada, renunciou para concorrer ás eleccións ao Parlamento de Galicia que estaban previstas para o 5 de abril dese mesmo ano, e que non se chegaron a realizar. Quintas pasou a ser alcaldesa en funcións. Cunhas semanas de atraso pola ocorrencia da epidemia de covid-19, o pleno municipal escolleu a Sandra Quintas como sucesora de Armada.
Contraforte (xeografía)
miniatura|280px|Contrafortes ao norte do monte [[Everest (Himalaia), vistos desde a vertente tibetana.]] En xeografía e xeoloxía denomínase contraforte a unha ramificación de montañas de escaso desenvolvemento, unidas a ambos os lados dunha cordilleira.
Definición
En xeoloxía os contrafortes poden ser:
Concepto
Un contraforte é un grupo de pequenas montañas que derivan dun sistema orográfico maior (cordilleira ou serra), e que xeralmente son máis baixas que este sistema, e tamén e chama así á parte dunha montaña formada por unha aresta secundaria que se apoia contra unha aresta principal.
As cordilleiras da Terra teñen unha estrutura arbórea máis ou menos definida, na que varias ramificacións teñen en común un eixe principal. As ramificacións son as serras que representan os contrafortes, e o eixe é a cordilleira principal.
Por analoxía co contraforte en arquitectura, tamén se chama así o bordo resultante da erosión dunha montaña.
En xeomorfoloxía
En xeomorfoloxía, rama da xeoloxía, tamén se denominan contrafortes aos promontorios que se proxectan, en disposición máis ou menos perpendicular, dunha escarpa ou dunha cordilleira.
Trástigos, Vidal, Trabada
Trástigos é un lugar da parroquia de Vidal, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
O Val das Eguas, Vidal, Trabada
O Val das Eguas é un lugar da parroquia de Vidal, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Turning Red
Turning Red é un filme estadounidense de 2022 producido por Pixar Animation Studios e distribuído por Walt Disney Studios Motion Pictures. Foi dirixido por Domee Shi, no seu debut como directora, e escrito por Shi e Julia Cho. Está protagonizado polas voces de Rosalie Chiang, Sandra Oh, Ava Morse, Hyein Park, Maitreyi Ramakrishnan, Orion Lee, Wai Ching Ho, Tristan Allerick Chen e James Hong.
Ambientado en Toronto, Ontario en 2002, Turning Red conta a historia de Meilin "Mei" Lee, unha adolescente chinesa-canadense de 13 anos que se transforma nun panda vermello cando se atopa nun estado de fortes emcións. Inspirado na experiencia de Shi en Toronto, o filme comezou a desenvolverse en 2018 despois de que ela llo propuxesae a Pixar en outubro de 2017. É o primeiro filme de Pixar dirixido exclusivamente por unha muller e o segundo que presenta un personaxe principal asiático despois de Up (2009).
Despois dunha proxección especial que tivo lugar en Londres nos Everyman Borough Yards o 21 de febreiro de 2022, Turning Red tivo a súa estrea mundial o 1 de marzo, e estreouse no servizo de streaming Disney+ o 11 de marzo. Tamén tivo proxeccións limitadas en El Capitan Theatre, AMC Empire 25 e Grand Lake Theatre. Estreouse en cinemas na maioría dos países que non teñen Disney+, e recibiu aclamación da crítica pola súa historia, humor, animación, interpretacións vocais e uso da cultura.
Chiara Sacchi
Chiara Sacchi, nada en Buenos Aires en 2002, é unha activista polo clima arxentina.