cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Las Vegas Strip
Mapa dos hoteis
center|thumb|1000px| Vista nocturna da Strip desde a [[Interstate 215 (Nevada)|I-215 (de norte a sur, esquerda a dereita). ]]
A Pena, Batalláns, As Neves
A Pena é un lugar da parroquia de Batalláns, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Manuel Díaz López "Mataovellas"
Manuel Díaz López, coñecido como Mataovellas, nado en Ribas de Sil cara a 1911 e finado en Lugo o 11 de maio de 1937, foi un político galego.
Manuel Díaz Arias
Manuel Díaz Arias, nado en Lugo o 30 de marzo de 1972, é un ex-xogador e profesional de baloncesto galego. Cunha altura de 1,92 m, xogaba na posición de ala. Chegou a xogar na Liga ACB da man do Club Baloncesto Breogán.
Manuel Díaz López "Mataovellas"
Traxectoria
Membro da Sociedade de Oficios Varios de Ribas de Sil. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 1 de outubro de 1936. Xulgado en Lugo en consello de guerra por rebelión militar, foi condenado a cadea perpetua. Foi fusilado en Lugo, nas tapias do cuartel da Garda Civil o 11 de maio de 1937, con Toribio Rodríguez Torres, Bienvenido Bao Fernández, José Darriba Puente, Bautista Martínez Fernández, Dionisio García Fraga, Rogelio Padín París, Albino Núñez Rodríguez, Nemesio Prieto Ferreiro, Enrique Martínez Franco e Manuel Álvarez Martínez.
Mohamed El Shorbagy
Mohamed El Shorbagy, nado en Alexandría o 12 de xaneiro de 1991, é un xogador de squash anglo-exipcio. Foi campión do mundo en 2017, subcampión en 2012, 2014 e 2020/21, e campión do mundo por equipos en 2011 coa selección nacional exipcia.
Traxectoria
Mohamed Elshorbagy estudou primeiro na súa cidade natal e logo continuou os seus estudos na Millfield School na localidade inglesa de Somerset antes de entrar na Universidade do Oeste de Inglaterra en Bristol, onde completou estudos de enxeñería mecánica. O seu irmán máis novo Marwan El Shorbagy tamén é xogador profesional de squash.
Xa como júnior logrou grandes éxitos, e así en 2008 e 2009 gañou o Campionato do Mundo Sub-19 contra Aamir Atlas Khan e Ivan Yuen. No ano 2010 logrou o seu primeiro título no circuíto profesional, na India e dende aquela permaneceu nos primeiros postos da clasificación mundial. Coa selección exipcia fíxose co campionato do mundo en Paderborn en 2011. No Mundial de Doha de 2012 chegou a unha final pola primeira vez, aínda que perdeu perante Ramy Ashour. Ao ano seguinte chegou ás semifinais do Mundial e no Clásico de Qatar de 2013 derrotou ao entón campión mundial Nick Matthew e logrou o seu primeiro torneo das Series Mundiais. O seu segundo título nas Series Mundiais foi en Hong Kong en agosto de 2014, seguido pouco despois do seu terceiro título no US Open en outubro. Ao gañar o título en Filadelfia accedeu 0 1 de novembro ao liderado da clasificación mundial por primeira volta. No Campionato do Mundo de 2014 logrou de novo pasar á final, mais perdeu de novo diante Ramy Ashour en cinco sets. Nas tempadas 2014/15 e 2015/16 gañou, entre outros, cinco torneos consecutivos das Series Mundiais e na clasificación mundial igualou o récord anterior de Ramy Ashour de 1872 puntos cunha media de 2150 puntos. Despois da súa vitoria no torneo en abril en el-Guna, volveu aumentar este récord ata os 2240 puntos. En xuño de 2017 gañou, por primeira volta, as finais das Series Mundiais da PSA. . Nese ano converteuse por primeira vez en campión do mundo individual ao se impoñer na final, en cinco sets, a seu irmán máis novo Marwan. En 2022 El Shorbagy 47 títulos do PSA World Tour.
En xuño de 2022 ao lograr a cidadanía británicaanunciou que iría xogar so bandeira inglesa e así, nese mes converteuse inmediatamente en campión británico.
Daniel Vega Pérez
Daniel Vega Pérez, nado en Arante, Ribadeo, o 4 de novembro de 1983, é un político galego que milita nas filas do Partido Popular de Galicia.
Traxectoria
Comezou os seus estudos en Ribadeo (Colexio Gregorio Sanz), continuándoos en Mondoñedo (Seminario Santa Catalina) e pasou a formarse profesionalmente como técnico agrícola no CFEA Pedro Murias de Ribadeo.
Iniciou a carreira como profesional na Cooperativa Gancobre, en Bretoña, de onde logo pasou á Asociación de Criadores de Rubia Galega (ACRUGA), colaborando con entidades diversas do sector agrogandeiro e publicando sobre temas agrarios en diversos medios de comunicación.
Política
Con 25 anos entrou nas Novas Xeracións do PP, das que chegou a presidente local en Ribadeo, provincial en Lugo e vicepresidente autonómico. Entrou como deputado no Parlamento de Galicia en 2016. Preside dende aquela a Comisión de Agricultura, Gandaría, Montes e Alimentación, e renovou a súa acta en 2020, dimitindo en xuño de 2023 para facerse cargo da alcaldía de Ribadeo.
En maio de 2019 saíu elixido concelleiro en Ribadeo, sendo portavoz do Grupo Popular. No 2023 encabeza o equipo que gana as eleccións municipais con maioría absoluta.
Arlie R. Slabaugh
Arlie R. Slabaugh, nado o 26 de abril de 1925 en Virxinia Occidental e finado o 26 de setembro de 2007, foi un escritor e investigador numismático estadounidense.
Traxectoria
Arlie Slabaugh naceu nunha granxa próxima a Eglon, no condado de Preston, Virxinia Occidental.
A súa afección pola numismática comezou na súa infancia. Ingresou na American Numismatic Association en 1941, con só 16 anos. A esa idade padeceu unha mastoidite que lle provocou a xordeira total. Na Escola de xordos de Virxinia Occidental estudou Xornalismo e Imprenta.
No ámbito editorial numismático comezou a ser coñecido cando foi nomeado editor adxunto da revista Numismatic Scrapbook en 1954, ao tempo que e convertera nun comerciante relevante de papel moeda mundial. Permaneceu nesa revista ata que en 1967 a compañía Franklin Mint lle ofreceu o posto de director de información numismática, que o obrigou a desprazarse a Chicago; ocupou este posto ata 1985.
Os seus focos de interese como investigador e como autor foron as emisións de emerxencia en tempos de guerra, as moedas conmemorativas estadounidenses, os billetes de banco de pequeno tamaño e outros temas próximos á numismática, como as fichas comerciais e as medallas.
Entre outras sociedades eruditas e asociativas, Slabaugh foi fundador e presidente da Token and Medal Society (TAMS) de 1978 a 1980 —e editor do seu TAMS Journal—, e pertenceu tamén á American Nuimismatic Association e ao Chicago Coin Club, que o recoñeceron con varios dos seus premios.
Vida persoal
Arlie R. Slabaugh estivera casado con Margaret M. Williams, finada antes ca el, con quen tivo tres fillas.
Slabaugh finou o 26 de setembro de 2007, e foi soterrado no cemiterio Edgewood Memorial Park, en Pensilvania.
Recoñecementos
Estes son algúns dos premios máis relevantes dos que Arlie R, Slabaugh foi merecedor ao longo da súa carreira:
Publicacións
Arlie R. Slabaugh escribiu un bo número de artigos en revistas numismáticas estadounidenses do seu tempo como Numismatic Scrapbook, The Numismatist, TAMS Journal ou Paper Money. Estes son os principais traballos monográficos publicados por Arlie R. Salabaugh ao longo da súa traxectoria:
Porteiro, Batalláns, As Neves
Porteiro é un lugar da parroquia de Batalláns, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
O Pío, Batalláns, As Neves
O Pío é un lugar da parroquia de Batalláns, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Mars 6
Mars 6 foi unha sonda espacial da Unión Soviética lanzada o 5 de agosto de 1973 mediante un foguete Proton K/D desde o cosmódromo de Baikonur cara Marte.
Características
Mars 6 era unha sonda de tipo Mars M-73 de 3260 kg consistente nun módulo de sobrevoo de Marte e un módulo de descenso para deixar unha sonda na superficie. O módulo de sobrevoo retransmitiría os datos do módulo de descenso, que levaba a bordo un telefotómetro panorámico para fotografar a superficie, sensores para medir a temperatura, presión, densidade e velocidade do vento durante o descenso, un espectrómetro de masas para estudar a composición atmosférica, un radioaltímetro, un experimento para analizar a composición do solo marciano e sensores para medir as propiedades mecánicas do mesmo. O módulo de sobrevoo levaba un telefotómetro para obter imaxes da superficie, un sensor Lyman alfa para buscar hidróxeno na parte superior da atmosfera, un magnetómetro, unha trampa de ións, un sensor de plasma, sensores para raios cósmicos e para micrometeoritos e un radiómetro francés para medir as radioemisións solares.
As catro naves de tipo Mars M-73 (Mars 4, Mars 5, Mars 6 e Mars 7) víronse afectadas por un defecto na súa electrónica consistente no uso de transistores 2T312 que usaban aluminio nos seus contactos en vez de ouro, o que producía unha degradación importante e finalmente o fallo da electrónica. Mars 4, 6 e 7 fallaron nas súas misións principais debido a este problema.
Perfil da misión
Mars 6 fixo unha manobra de corrección de traxectoria o 13 de agosto de 1973, chegando a Marte o 12 de marzo de 1974. O módulo de descenso separouse do de sobrevoo a 48 000 km de Marte, co módulo de sobrevoo pasando a unha distancia mínima da superficie de 1600 km. O módulo de descenso entrou na atmosfera a 5,6 km/s ás 9:05:53 UT, abríndose o paracaídas ás 9:08:32 UT despois de reducirse a velocidade a 600 m/s. O módulo estivo recolectando e transmitindo datos durante o descenso, pero o contacto perdeuse ás 9:11:05 UT, posiblemente debido ao impacto a demasiada velocidade contra a superficie.
Resultados científicos
O módulo de descenso de Mars 6 transmitiu 224 segundos de datos atmosféricos, os primeiros retransmitidos desde a atmosfera de Marte, pero o problema cos transistores 2T312 fixo que a maior parte foran ilexibles. De tódolos xeitos os datos aproveitables permitiron facer un perfil da estrutura da troposfera marciana desde a base da mesma ata 25 km de altura. Detectouse máis vapor de auga do esperado. O módulo de sobrevoo, pola súa parte, fixo un experimento de ocultación por radio, atopando, igual que Mars 4 e 5, unha ionosfera no lado nocturno do planeta.
Guy Scott
Guy Lindsay Scott, nado o 1 de xuño de 1944, é un político zambiano que foi presidente interino de Zambia tras a morte do presidente Michael Sata o 28 de outubro de 2014. Previamente foi vicepresidente de Zambia desde 2011 até 2014. É o primeiro branco en asumir unha xefatura de estado en África desde que Frederik de Klerk deixase de ser o presidente de Suráfrica.
Primeiros anos e logros profesionais
Guy Lindsay Scott naceu en 1944 en Livingstone, Rodesia do Norte (hoxe Zambia). Seu pai, Alec Scott, emigrara a Zambia desde Escocia en 1927, mentres que súa nai, Grace, viñera de Inglaterra en 1940.
Completou a súa educación en Peterhouse, Rodesia do Sur (hoxe Zimbabue) e no Reino Unido na Universidade de Cambridge e na Universidade de Sussex, onde obtivo unha licenciatura en economía e un doutoramento en ciencias cognitivas respectivamente. A súa participación na política de Zambia foi inspirada polo seu pai, quen era un aliado dos nacionalistas e un dos fundadores dos xornais do goberno anticoloniais. Durante a década de 1950, o seu pai era un membro do Parlamento Federal de Lusaka.
Despois de graduarse no Trinity Hall, en Cambridge en 1965, Scott uniuse ao goberno de Zambia, onde traballou no Ministerio de Facenda como un planificador. Tamén foi o director adxunto da Economía e negocios de África oriental e central durante este período.
En 1970, Scott creou Walkover Estates. Esta era unha empresa agroindustrial, que se aventurou en cultivos de alto valor, tales como o trigo de rega, amorodos, e unha ampla gama fóra do grupo de verduras. Posteriormente, púxose a estudar robótica na Universidade de Oxford durante a década de 1980.
Completou un doutoramento en Intelixencia Artificial da Universidade de Sussex e entregóuselle o título de doutor en 1986. O título da tese de Scott foi "interpretación local e global das imaxes en movemento".
Casou con Charlotte Scott e tiveron 4 fillos.
Carreira política
En 1990, uniuse ao Movemento pola Democracia Multipartidista (MMD), onde foi elixido para ocupar a Presidencia da Comisión de Agricultura na primeira convención.
Foi elixido membro do Parlamento polo distrito electoral de Mpika baixo o MMD durante a elección de 1991 e foi nomeado posteriormente como Ministro de Agricultura, Alimentación e Pesca. Tras presidir unha serie de reformas políticas, tivo que facer fronte á Seca do Século entre xaneiro e febreiro de 1992 que deixou todo o sur de África sen colleitas de millo, polo que Scott impulsou o plan de trasladar desde as estranxeiro cantidades de millo en vías ferroviarias en mal estado cara a Zambia.
En 1996 sepárase do MMD para formar xunto a Ben Kapita o Partido Lima. Máis tarde fusionaríanse o Partido Lima e outros partidos incluíndo ZADECO de Dean Mungomba e forman ZAP. En 2001, regresou á política e uniuse á Fronte Patriótica, volvendo á Asemblea Nacional despois de ser elixido deputado por Lusaka nas eleccións xerais de 2006.
Vicepresidente e presidencia interina
A elección presidencial levouse a cabo o 20 de setembro de 2011, e os resultados finais anunciáronse o 23 de setembro resultando o candidato presidencial da Fronte Patriótica, Michael Sata, gañador por riba de MMD do presidente saínte, Rupiah Banda, por unha ampla marxe. Guy Scott foi posteriormente nomeado vicepresidente da República de Zambia, o 29 de setembro de 2011.
Paula Cheshire
Paula García Vázquez, coñecida como Paula Cheshire, nada en Pontevedra en 1993, é unha autora de banda deseñada e ilustradora galega.
Portela, Batalláns, As Neves
Portela é un lugar da parroquia de Batalláns, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Guy Scott
Vicepresidente e presidencia interina
Despois da repentina morte do presidente Sata o 28 de outubro de 2014, Scott en calidade de vicepresidente asumiu a presidencia interina de Zambia durante un lapso de 90 días até a celebración de novas eleccións. O nome de Scott como posible candidato presidencial quedou en dúbida pois a constitución prohibe a candidatura dun cidadán que teña antepasados inmigrantes en polo menos 3 xeracións. Esta lei foi aprobada durante o goberno de Frederick Chiluba para evitar a postulación de Kenneth Kaunda (cuxo pai nacera en Malawi).
Traloval, Batalláns, As Neves
Traloval é un lugar da parroquia de Batalláns, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Paula Cheshire
Traxectoria
Estudou Deseño Gráfico na EASD Antonio Faílde de Ourense.
É autora de fanzines como “Me das ansiedad” e participou en “¡Zuzumba!” e “Baila Conmigo”. Moi activa nas redes sociais.
Participou no Salón do Cómic de Zaragoza ou do Japan Weekend de Bilbao, no Viñetas desde o Atlántico da Coruña e no 2024 estará no Madrid Cómic Pop Up e no Salón do Cómic de Getxo (Biscaia).
Adrián Alonso Pereira
Adrián Alonso Pereira, máis coñecido como Pola, nado en Vigo o 26 de xuño de 1988, é un xogador galego de fútbol sala que xoga de á-peche no no Noia Portus Apostoli, da Primeira división española.
Pasou polo Redondela FS antes de recalar no Lobelle Santiago, participando nos mellores anos da historia do club santiagués, co que gañou unha Copa de España e unha Supercopa ata 2011. A continuación militou durante 10 anos no Inter Movistar, club ao que capitaneou e co que conquistou ata 19 títulos, entre eles seis ligas, catro Copas de España e dúas Champions League.
Ademais foi 117 veces internacional coa selección española, coa que gañou a Eurocopa de 2016.
Traxectoria
Comezou a xogar ao fútbol sala no seu barrio de Coia, e en idade xuvenil entrou no novo club de fútbol sala do barrio da Salgueira. Con este equipo, no que coincidiu con Jonathan Pereira, proclamouse campión galego xuvenil. Posteriormente entrou na canteira do Redondela FS, co que xogou na División de Honra Xuvenil.
En 2005 pasou á canteira do Lobelle Santiago, onde xogou primeiramente no equipo xuvenil e no filial. O 24 de setembro do mesmo, con 17 anos, debutou co primeiro equipo na División de Honra, da man do adestrador José Venancio nun partido contra o Móstoles, anotando o único gol do seu equipo (3-1). Na tempada 2006/07 saíu cedido ao FS Nazareno de Dos Hermanas e en 2007 pasou a ser xogador do primeiro equipo do Lobelle a todos os efectos. Participou dos mellores anos da historia do club santiagués, conquistando unha Copa de España e unha Supercopa, nun equipo no que xogaban entre outros Carlos Barrón, Alemão, Aicardo ou Rafael Rato.
En 2011 fichou polo Inter Movistar, co que gañou durante a seguinte década todos os títulos nacionais posibles. Conquistou seis ligas, catro Copas de España, dúas Copas do Rei e cinco Supercopa de España. Internacionalmente gañou dúas Champions League, nos anos 2017 e 2018, despois de derrotar na final nos dous casos ao Sporting de Portugal. No club de Alcalá de Henares actuou xunto a xogadores como Ricardinho, Betão ou Jesús Herrero e na parte final do seu paso polo equipo madrileño exerceu como capitán.
A Presa, Batalláns, As Neves
A Presa é un lugar da parroquia de Batalláns, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Markus Gabriel
Treaxectoria
Gabriel educouse en filosofía e grego antigo en Alemaña. Despois de completar o seu doutoramento e habilitación na Universidade de Heidelberg, obtén praza na New School for Social Research. Volve a seguir á Universidade de Bonn, onde obtén praza na área de Epistemoloxía, Filosofía Moderna e Contemporánea ademais de ser director do Centro Internacional para a Filosofía. Gabriel tamén foi profesor visitante na Universidade de California, Berkeley.
miniatura|Markus Gabriel en 2013. Gabriel argumenta contra o fisicalismo, o nihilismo moral e o neurocentrismo.
Fisicalismo
En 2013, Gabriel escribiu Transcendental Ontology: Essays in German Idealism. No Notre Dame Philosophical Reviews, Sebastian Gardner escribiu deste traballo que "a presentación de Gabriel en inglés máis comprehensiva ata entón, na súa lectura do idealismo alemán" e destaca que "debido ó intento de comprender tantas ideas en tan pouco espazo, o libro é altamente demandante cos seus lectores."
Nunha entrevista en 2018 Gabriel queixouse que "a maior parte dos metafísicos contemporáneos son [descoidados] cando caracterizan a súa materia de estudo," usando palabras como "o mundo" e "a realidade" "a miúdo de xeito intercambiable e sen posteriores aclaracións. Na miña opinión, a totalidade destas palabras non se refiren a nada que teña a propiedade da existencia." El entra a explicar:
Nunha entrevista de abril de 2020, cualificou as medidas europeas contra o COVID-19 de inxustificadas e dun paso cara á ciberditadura, dicindo que o uso de aplicacións sanitarias era unha estratexia chinesa ou norcoreana. Dixo que a crise do coronavirus puxo en cuestión a idea de que só o progreso científico e técnico podería levar ó progreso humano e moral. Afirmando que había un paradoxo da virocracia, pola cal para salvar vidas substituíase a democracia pola virocracia.
O Viso, Batalláns, As Neves
O Viso é un lugar da parroquia de Batalláns, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
A Chan, Liñares, As Neves
A Chan é un lugar da parroquia de Liñares, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Metalopeptidase de matriz
En conxunto, estes encimas poden degradar todos os tipos de proteínas da matriz extracelular, pero tamén poden procesar outras moléculas bioactivas. están implicadas na clivaxe de receptores da superficie celular, a liberación de ligandos apoptóticos (como o ligando FAS), e a inactivación de quimiocinas/citocinas. As MMPs tamén se cre que exercen importantes funcións en comportamentos celulares como a proliferación celular, migración celular (adhesión/dispersión), diferenciación, anxioxénese, apoptose e defensa do hóspede.
Foron descritas primeiramente en vertebrados (1962), incluíndo os humanos, pero despois atopáronse en invertebrados e plantas. Distínguense doutras endopeptidases pola súa dependencia de ións metálicos como cofactores, a súa capacidade de degradar a matriz extracelular e as súas secuencias de ADN evolutivas específicas.
Recentemente as metaloproteinases de matriz propuxéronse como marcadores de moitas condicións patolóxicas pola súa capacidade de degradar compoñentes da matriz extracelular e remodelar tecidos. Por tanto, informouse de que as MMPs son un dos principais factores da progresión do cancro e a formación de metástases. Isto conduciu a un emerxente campo de investigación sobre o desenvolvemento de biosensores para a detecc ión de ditos encimas.
Historia
As MMPs foron descritas inicialmente por Jerome Gross e Charles Lapiere (1962), que observaron a actividade encimática (degradación da hélice tripla do coláxeno) durante a metamorfose dos cágados, situando unha cola de cágado nunha placa d matriz de coláxeno. Por tanto, o encima recibiu o nome de colaxenase intersticial (MMP-1).
Posteriormente, foi purificado da pel humana (1968), e recoñeceuse que se sintetizaba como un cimóxeno.
O "interruptor de cisteína" foi descrito en 1990.
Estrutura
As MMPs teñen uns dominios estruturais comúns. Os tres dominios comúns son o propéptido, o dominio catalítico e o dominio C-terminal similar á hemopexina, que está ligado ao dominio catalítico por unha rexión bisagra flexible.
O propéptido
As MMPs son sintetizadas inicialmente como cimóxenos inactivos cun dominio propéptido que debe ser eliminado para que o encima estea activo. O dominio propéptido forma parte do "interruptor de cisteína". Este contén un residuo de cisteína conservado que interacciona co zinc no sitio activo e prevén a unión e a clivaxe do substrato, mantendo o encima na súa forma activa. Na maioría das MMPs, o residuo de cisteína está na secuencia conservada PRCGxPD. Algunhas MMPs teñen un sitio de clivaxe de convertase prohormona (similar á furina) que forma parte do seu dominio, que, cando se cliva, activa o encima. A MMP-23A e a MMP-23B inclúen un segmento transmembrana neste dominio.
O dominio catlítico
As estruturas de cristalografía de raios X de varios dominios catalíticos de MMP mostraron que este dominioo é unha esfera achatada que mide 35 x 30 x 30 Å (3.5 × 3 x 3 nm). O sitio activo é unha fenda de 20 Å (2 nm) que discorre a través do dominio catalítico. Na parte do dominio catalítico que forma o sitio activo hai un ión Zn2+ importante cataliticamente, que está ligado a tres residuos de histidina que se encontran na secuencia conservada HExxHxxGxxH. Por tanto, esta secuencia é o motivo de unión ao zinc.
As xelatinases, como MMP-2, incorporan módulos de fibronectina tipo II inseridos inmediatamente antes no motivo de unión ao zinc no dominio catalítico.
O dominio C-terminal similar á hemopexina
miniatura|O dominio C-terminal similar á hemopexina da MMP9 PDB 1itv O dominio C-terminal ten semellanzas estruturais coa proteína do soro sanguíneo hemopexina. Ten unha estrutura de propulsor β de catro pas. As estruturas de propulsor β proprocionan unha gran superficie plana que se pensa está implicada en interaccións proteína-proteína. Isto determina a especificidade de substrato e é o sitio para a interacción co TIMP (inhibidor tisular de metaloproteinases, do inglés tissue inhibitor of metalloproteinases). O dominio similar á hemopexina está ausente en MMP-7, MMP-23, MMP-26 e nas plantas e nematodos. As MMPs unidas a membrana (MT-MMPs) están ancoradas á membrana plasmática por medio dun dominio transmembrana ou dominio de ancoraxe GPI.
Mecanismo catalítico
Publicáronse tres mecanismos catalíticos para estes encimas:
Clasificación
miniatura|400px|Clasificación funcional das metaloproteinases de matriz. As MMPs poden subdividirse de varias maneiras.
Clasificación evolutiva
Utilizáronse métodos bioinformáticos para comparar as secuencias primarias das MMPs que suxiren os seguintes agrupamentos evolutivos das MMPs:
A análise de dominios catalíticos illados suxire que os dominios catalíticos evolucionaron adicionalmente despois de que estaban xa diferenciados os principais grupos, como tamén indican as especificidades de substrato dos encimas.
Clasificación funcional
Non obstante, está cada vez máis claro que estas divisións son un tanto artificiais, xa que hai varias MMPs que non se axeitan ben a ningún dos grupos tradicionais.
Xenes
As metaloproteinases de matriz combínanse coa proteína de unión ao metal, metalotionina; o que axuda ao mecanismo de unión ao metal.
Función
As MMPs xogan un importante papel na remodelación de tecidos asociada con varios procesos fisiolóxicos ou patolóxicos como a morfoxénese, anxioxénese, reparación de tecidos, cirrose, artrite e metástase. A MMP-2 e a MMP-9 pénsase que son importantes na metástase. A MMP-1 crese que é importante na artrite reumatoide e osteoartrite. Datos recentes indican un papel activo das MMPs na patoxénese do aneurisma aórtico. O exceso de MMPs degrada as proteínas estruturais da parede da aorta. A desregulación do equilibrio entre MMPs e TIMPs é tamén unha característica das doenzas cardiovasculares agudas ou crónicas.
Activación
miniatura|Activación mútua de MMPs|right Todas as MMPs son sintetizadas en forma latente como cimóxenos. Son segregadas como proencimas e necesitan unha activación extracelular. Poden ser activados in vitro por moitos mecanismos, incluídos compostos organomercúricos, axentes caotrópicos e outras porteases.
Inhibidores
As MMPs son inhibidas por inhibidores tisulares de metaloproteinases (TIMPs) endóxenos específicos, que comprenden unha familia de catro inhibidores de proteases: TIMP-1, TIMP-2, TIMP-3 e TIMP-4.
Os inhibidores sintéticos xeralmente conteñen un grupo quelante que se une estreitamente ao átomo de zinc catalítico no sitio activo da MMP. Grupos quelantes comúns son os hidroxamatos, carboxilatos, tioles e fosfinilos. Os hidroximatos son inhibidores especialmente potentes das MMPs e outros encimas dependentes do zinc, debido á súa quelación bidentada do átomo de zinc. Outros substituíntes destes inhibidores son deseñados xeralmente para interaccionar con varios petos de unión na MMP de interese, facendo que o inhibidor sexa máis ou menos específico para unha MMP dada.
Farmacoloxía
A doxiciclina, a doses subantimicrobianas, inhibe a actividade das MMPs, e foi utilizada en varios sistemas experimentais con este propósito, como en erosións de córnea recorrentes recalcitrantes. Utilízase clinicamente para o tratamento da periodontite e é o único inhibidor de MMPs que está amplamente dispoñible clinicamente. A compañía CollaGenex véndeo co nome comercial Periostat. A Minociclina, outro antibiótico tetraciclina, tamén inhibe a actividade das MMPs.
Varios inhibidores de MMPs deseñados racionalmente mostraron ser prometedores no tratamento de patoloxías nas que se sospeita que están implicadas as MMPs (ver arriba). Porén, a maioría delas, como o marimastat (BB-2516), un inhibidor de MMPs de amplo espectro, e o cipemastat (Ro 32-3555), un inhibidor selectivo da MMP-1, tiveron un comportamento deficiente en ensaios clínicos. O fracaso do Marimastat foi parcialmente responsable do peche de British Biotech, que o desenvolveu. O fracaso destes fármacos debeuse principalmente á súa toxicidade (en especial, toxicidade músculo-esquelética no caso dos inhibidores de amplo espectro) e o fracaso en mostrar os resultados esperados (no caso do medicamento Trocade, os resultados prometedores atopados en modelos de artrite en coellos non puideron ser replicados nos ensaios en humanos). As razóns que subxacen nestes bastante desalentadores resultados clínicos dos inhibidores de MMPs non está claro, especialmente á luz da súa actividade en modelos animais.
Mars 7
Mars 7 foi unha sonda espacial da Unión Soviética lanzada o 9 de agosto de 1973 mediante un foguete Proton K/D desde o cosmódromo de Baikonur cara Marte. Foi lanzada catro días despois de Mars 6.
Características
Mars 7 era unha sonda de tipo Mars M-73 de 3260 kg consistente nun módulo de sobrevoo de Marte e un módulo de descenso para deixar unha sonda na superficie. O módulo de sobrevoo retransmitiría os datos do módulo de descenso, que levaba a bordo un telefotómetro panorámico para fotografar a superficie, sensores para medir a temperatura, presión, densidade e velocidade do vento durante o descenso, un espectrómetro de masas para estudar a composición atmosférica, un radioaltímetro, un experimento para analizar a composición do solo marciano e sensores para medir as propiedades mecánicas do mesmo. O módulo de sobrevoo levaba un telefotómetro para obter imaxes da superficie, un sensor Lyman alfa para buscar hidróxeno na parte superior da atmosfera, un magnetómetro, unha trampa de ións, un sensor de plasma, sensores para raios cósmicos e para micrometeoritos e un radiómetro francés para medir as radioemisións solares.
As catro naves de tipo Mars M-73 (Mars 4, Mars 5, Mars 6 e Mars 7) víronse afectadas por un defecto na súa electrónica consistente no uso de transistores 2T312 que usaban aluminio nos seus contactos en vez de ouro, o que producía unha degradación importante e finalmente o fallo da electrónica. Mars 4, 6 e 7 fallaron nas súas misións principais debido a este problema.
Perfil da misión
Mars 7 fixo unha manobra de corrección de traxectoria o 16 de agosto de 1973, chegando a Marte o 9 de marzo de 1974. O módulo de descenso separouse prematuramente do de sobrevoo, posiblemente debido ao problema cos transistores, polo que pasou a 1300 km da superficie. Os dous módulos entraron nunha órbita heliocéntrica.
Entrevista (xeral)
miniatura|alt=Un músico entrevistado nun estudo de radio por tres entrevistadores|Un músico entrevistado nun estudo de radio.
Unha entrevista é unha conversa estruturada na que unha persoa fai preguntas e outra dá respostas. A palabra entrevista refírese a unha conversa entre dúas persoas: un entrevistador e un entrevistado. O entrevistador fai preguntas ás que responde o entrevistado proporcionando información. Esa información pódese utilizar con diversos fins ou proporcionar a outras audiencias en directo ou en diferido. Esta característica é común a moitos tipos de entrevistas: unha entrevista de traballo ou unha entrevista cunha testemuña dun evento pode non ter outra audiencia presente nese momento, pero as respostas proporcionaranse máis tarde a outras persoas no proceso de emprego ou de investigación. Unha entrevista tamén pode transferir información en ambos sentidos.
Características
miniatura|alt=Unha muller e un home entrevistan a una muller|Unha muller entrevistando para un traballo.
As entrevistas poden ser conversas estruturadas, semiestruturadas e non estruturadas consonte a flexibilidade coa que se teña planificado. Unha entrevista non estruturada está moi pouco planificada e o entrevistador tenta manter o tema previsto de conversa sen ter un plan cerrado de preguntas. No outro extremo, están as entrevistas moi estruturadas nas que o protocolo de preguntas é moi estrito sen dar lugar a saírse de el. A estrutura e formato dunha entrevista poden ser moi variados segundo a finalidade, a extensión a metodoloxías. Polo xeral, precísase dun sistema de rexistrar a conversa: tomando notas ou gravando en formato son ou vídeo. As entrevistas adoitan ter unha duración limitada e poden realizarse nunha ou en varias sesións.
Requisitos
Para realizar unha entrevista, cómpre:
Tipos
miniatura|alt=Un home é entrevistado para a televisión|Algunhas entrevistas para retransmisións televisivas
Segundo a finalidade, os diferentes tipos de entrevista son:
A Chan da Salgosa, Liñares, As Neves
A Chan da Salgosa é un lugar da parroquia de Liñares, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Espadeiro
miniatura|Acio de espadeiro Espadeiro é unha variedade de uva tinta (Vitis vinifera) característica do noroeste da península Ibérica, especialmente presente na denominación de orixe Rías Baixas (Galicia) e máis na rexión do Minho (Portugal). Ten acios de tamaño medio con uvas de cor vermella azulada intensa. En Galicia recibe tamén as denominacións de areal, espadal, espadeiro da tinta, padeiro de basto, padeira de basto, tinta pobres e torneiro.
É unha planta cunha presenza escasa no cultivo por mor do seu baixo rendemento e a esixencia de solos de características arxilosas. Porén, no val do Salnés (unha das subzonas da D. O. Rías Baixas) era a caste tinta maioritaria até que chegou a praga da filoxera, a comezos do século XX, momento a partir do cal se introduciron castes híbridas que proporcionan moita máis uva. Actualmente está a recuperarse a súa produción.
Até hai poucos anos, por mor da súa escasa presenza e baixa rendibilidade, empregouse para mesturar con outra uvas, pero hoxe en día tamén se fan viños monovarietais. Produce viños con corpo, aromáticos, ácidos e de cor cereixa escura, xeralmente novos ou cun lixeiro paso por barricas de carballo.
En Portugal diferenciáronse xeneticamente dúas variedades, a espadeiro tinto e a espadeiro mole.
A Cruz, Liñares, As Neves
A Cruz é un lugar da parroquia de Liñares, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
O Eido Vello, Liñares, As Neves
O Eido Vello é un lugar da parroquia de Liñares, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
A Grela, Liñares, As Neves
A Grela é un lugar da parroquia de Liñares, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
O Coto, O Leboreiro, Melide
O Coto é un lugar da parroquia do Leboreiro, no concello coruñés de Melide, na comarca da Terra de Melide. Por esta aldea discorre o Camiño Francés.
José Tomé Piñeiro
Traxectoria
Veterinario de profesión, foi elixido alcalde de Curtis tralas municipais de abril de 1979, encabezando a candidatura Agrupación de Electores de Curtis, que logrou a maioría absoluta con 8 concelleiros fronte a 5 da UCD. Nas municipais de maio de 1983 foi reelixido alcalde encabezando a candidatura da Agrupación de Electores Independentes de Curtis e Teixeiro, logrando de novo maioría absoluta fronte aos Independentes Democráticos do Concello de Curtis e AP.
A partir do seu segundo mandato a rivalidade histórica entre as principais localidades do municipio, Curtis e Teixeiro, estalou pedindo os veciños da localidade curtense a súa segregación do concello en setembro de 1983, alegando a suposta discriminación que sufrían dende Teixeiro, que era a capital municipal onde se atopa a casa do concello, e por parte do goberno local, o cal era maioritariamente da localidade capitalina. Os segregacionistas rapidamente atoparon o apoio de diferentes asociacións de veciños da localidade de Curtis, e de gran parte grupo maioritario da oposición, os Independentes Democráticos, que eran maioritariamente de orixe curtense. Este conflito marcaría o resto do mandato do alcalde.
De cara ás municipais de xuño de 1987, os dous principais líderes políticos do concello, o alcalde Tomé Piñeiro e o independente Manuel Ángel Terrón Caínzos, optaron polas grandes plataformas partidarias para competir pola alcaldía. Tomé integrouse co seu equipo no PSdeG-PSOE, onde a maioría dos seus integrantes eran de Teixeiro, mentres que Terrón optou pola CPG do entón presidente de Deputación provincial, Enrique Marfany Oanes, e onde os seus integrantes eran maioritariamente de Curtis. Os resultados deron unha nova vitoria por maioría absoluta a Tomé á fronte dos socialistas, logrando de novo a maioría absoluta con 8 concelleiros, fronte a 4 da CPG e 1 de AP. Con todo, o conflito non daba sinais de resolverse, con resultados tremendamente polarizados nas dúas localidades, dado que en Teixeiro os socialistas lograron máis do 80% dos votos, con apenas 5 votos para a CPG, e en Curtis a CPG logrou case o 90%. Entre medias AP mantiña resultados testemuñais, pero sendo máis forte que a CPG na zona de Teixeiro. Os veciños de Curtis non cesaron nas súas pretensións ao longo deste mandato.
Nas municipais de maio de 1991, Tomé Piñeiro logrou de novo a vitoria para o PSdeG-PSOE, pero nesta ocasión perdeu a maioría absoluta por unha escasa marxe, quedando con 6 concelleiros. Nesta ocasión, o grupo de Terrón Caínzos presentouse como Independentes de Curtis logrando 4 concelleiros, mentres que o PPdeG, que levaba maioritariamente veciños de Teixeiro, subiu de 1 a 3 edís, grazas a que lle comeu terreo aos socialistas na área de Teixeiro. Se ben nun principio se albiscaba a posibilidade dun acordo entre os dous grupos da oposición, dado que compartían ideoloxía de dereitas, o feito da procedencia de Curtis dos independentes e de Teixeiro dos populares, engadiu presión á situación, habendo temor a represalias nas localidades por apoiar unha candidatura que se albiscaba que era da vila rival. Minutos antes da investidura, as dúas forzas acordaron investir o candidato popular José Pato Ulloa como alcalde, emporiso, trala realización dunha votación secreta en urna, o voto dun dos concelleiros das candidaturas aliadas foi parar ao socialista José Tomé, polo que este conservou a alcaldía. A pesar de que dende as dúas formacións opositoras se afirmaba que todo se tratou dun erro involuntario, a desconfianza agrandouse entre os dous grupos opositores, recaendo as sospeitas principalmente no grupo teixeirán do PP, pedindo os independentes unha moción de censura que non se chegaría a presentar en todo o mandato.
Dada esta situación, os veciños de Curtis iniciaron en novembro de 1991 os trámites legais para logra-la segregación da localidade, proceso que marcaría o mandato, e ó cal o alcalde José Tomé deu absoluta lexitimidade, anunciando en decembro de 1992 que aceptaría a decisión dos veciños curtenses. Este proceso de segregación foi parello ó da Illa de Arousa e Burela, porén non terminou frutificando debido a que non se cumprían certos requisitos, como o de poboación e a distancia entre as dúas localidades. Entre outros asuntos, no ano 1994 comezou a construción do Centro penitenciario de Teixeiro.
Non se presentou á reelección nas municipais de maio 1995, sendo substituído por José Luís López Ares á fronte da candidatura do PSdeG-PSOE e, finalmente, polo popular teixeirán Luís Novo Vázquez á fronte da alcaldía. Faleceu o 23 de xuño de 2003 en Teixeiro.
Vida persoal
Casou con María Dolores Seoane Sánchez e tivo dous fillos. Os seus descendentes fixeron carreira na política local, encabezando o seu fillo José Daniel unha candidatura independente no 2003, e o seu neto Xosé Manuel Tomé as candidaturas do BNG e Asembleas Abertas de Curtis no 2015 e 2019, respectivamente.
Efecto dominó
O termo efecto dominó é unha alusión a un xogo ou pasatempo que consiste en colocar varias fichas de dominó en posición vertical seguidas de xeito que se a primeira se derrumba cun simple toque, unha derruba á outra até estaren todas derrubadas.
Wikipedia en pidgin ghanés
A Wikipedia en pidgin ghanés é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en pidgin ghanés. Foi creada o 5 de xullo de 2023.
Efecto dominó
É habitual empregar os termos en ciencia, cando os procesos desencadean outros procesos de forma recursiva, e tamén en xornalismo, para informar eventos que desencadean unha serie doutros eventos.
Wikipedia en pidgin ghanés
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
A Igrexa, Liñares, As Neves
A Igrexa é un lugar da parroquia de Liñares, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Jenara Vicenta Arnal Yarza
Jenara Vicenta Arnal Yarza, nada en Zaragoza o 19 de setembro de 1902 e finada en Madrid o 27 de maio de 1960, foi a primeira doutora en Ciencias Químicas de España.
Traxectoria
A súa vocación levoulle a estudar Maxisterio na Escola de Zaragoza, obtendo a titulación de Mestra de Primeiro Ensino o 3 de decembro de 1921. Pero as súas ansias de saber leváronlle a matricularse durante o curso académico de 1922-1923 na Facultade de Ciencias da Universidade de Zaragoza, na rama de Ciencias Químicas, na calidade de alumna non oficial. Cursando o resto dos anos da carreira xa como alumna oficial, obtendo a cualificación de sobresaliente e matrícula de honra en todas as materias. O título do Grao de Licenciada expedíuselle, polo Reitorado da Universidade de Zaragoza, con data de 12 de marzo de 1927.
Continuou estudando para obter o Grao de Doutora na Facultade de Ciencias, Sección de Químicas, da mesma Universidade, cousa que logrou o 13 de decembro de 1929 ao expedirse o título. É así como Jenara Vicenta converteuse na primeira doutora en Ciencias Químicas de España, seguida máis tarde polas catedráticas Ángela García de la Puerta e María Antonia Zorraquino.
Tras finalizar os seus estudos, en 1926, iniciou o seu labor como investigadora nos laboratorios de Química teórica da Facultade de Ciencias da Universidade de Zaragoza. Pero a súa investigación levaríaa a traballar noutros centros tanto públicos como privados destacando: a Escola Industrial da mesma cidade, a Escola Superior de Traballo de Madrid, o Anstalt  für  Anorganische  Chemie da Universidade de Basilea (como  pensionada da Junta de Ampliación de Estudios), e o Instituto Nacional de Física e Química de Madrid (proseguindo e ampliando os traballos iniciados en Suíza e Alemaña, onde fora a investigar sobre  Electroquímica, en calidade de  pensionada da JAE).
Mentres estivo nos laboratorios do Anstalt für anorganische Chemie investigou sobre a obtención electrolítica dos persulfatos de cinc e lantano e os resultados do seu traballo foron publicados resumidamente na revista Chimica Acta de Suíza. Tamén investigou sobre oxidacións químicas producidas pola acción do flúor en corrente gasosa. Pasou un tempo estudando na Technische Hochschule, de Dresde grazas á ampliación da bolsa por dous semestres que solicitou en 1932.
Durante a Segunda República Española Jenara Vicenta estivo a traballar no Instituto Nacional de Física e Química na sección dedicada á electroquímica.
Cando estala a guerra estaba en Madrid e en 1937 sae de España e está un tempo en Francia, de onde volve para entrar na zona nacional. Tras a guerra puido exercer sen ser sancionada.
En maio de 1947 conseguiu autorización para asistir ao Primeiro Centenario da Royal Society e ao XI Congreso Internacional de Química Pura e Aplicada que se celebrou en Londres en xullo dese mesmo ano, en decembro a Dirección Xeral de Ensinos Medios deulle permiso para realizar unha misión no Xapón, como Delegada da Sección de Intercambios do CSIC. Ao seu regreso a España, Jenara Vicenta Arnal impartiu conferencias e facilitou o intercambio das publicacións do CSIC coas das Universidades e centros de alta investigación xaponeses (máis tarde marcha durante dous anos ao país nipón onde amplía os seus estudos en química).
Á paixón pola investigación xuntábase a paixón pola docencia, á que dedicou tamén gran parte da súa vida. Non conseguiu integrarse na estrutura universitaria, a pesar dos seus méritos e traballou coma docente  nun  instituto de bacharelato en Barcelona, e en Madrid  onde  dirixiu o instituto feminino de Ensino Medio Beatriz Galindo.
Xoán Xosé de Austria
Non confundir con Xoán de Austria Xoán Xosé de Austria nado en Madrid o 7 de abril de 1629 e finado na mesma cidade en 1679, foi un militar e administrador real que chegou a ser Vicerei de Cataluña ( 1652 - 1656 ).
Orixes familiares
Era fillo natural do rei Filipe IV de Castela e da actriz de orixe nobre María Calderón, chamada La Calderona, naceu en Madrid o 7 de abril de 1629. Era irmán do seu pai, tamén do rei Carlos II de Castela.
Infante de Castela
Ao nacer foi enviado a Ocaña, Toledo, para ser educado. En 1643 foi recoñecido legalmente como Infante de Castela polo rei Filipe IV.
Carreira militar
Participou na Guerra dos Segadores, logrando a rendición da cidade de Barcelona en 1652, tras 15 meses de asedio permanente. Poucos meses despois de acordarse a capitulación, foi nomeado vicerrei de Cataluña. Serviu desde o 15 de febreiro de 1653 até o 2 de marzo de 1656, cando foi nomeado gobernador dos Países Baixos pola dimisión do arquiduque Leopoldo Guillermo de Habsburgo, cargo que ocupou até 1659, cando renunciou tras a súa incapacidade para facer as paces co rebeldes flamengos.
En 1665 foi derrotado na Guerra da Restauración Portuguesa, pola recuperación do Reino de Portugal pola monarquía española, sendo exiliado a Consuegra e perdendo os favores reais. Catro anos máis tarde recuperou a súa influencia na corte, e despois foi nomeado primeiro ministro e conselleiro do seu irmán Carlos II de Castela. No seu traballo enfrontouse abertamente á raíña viúva María Ana de Austria (esposa de Filipe IV) polo seu excesivo protagonismo na Corte e confinándoa a Toledo. Foi o propio Xoán Xosé quen acordou o matrimonio entre o rei de Castela e María Luísa d'Orleans, sobriña de Luís XIII de Francia.
A Luceira, Liñares, As Neves
A Luceira é un lugar da parroquia de Liñares, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Luís Novo Vázquez
Luís Novo Vázquez, nado en Teixeiro en 1929 e finado na mesma localidade o 26 de setembro de 2014, foi un médico e político galego que foi alcalde de Curtis.
Traxectoria
Novo manifestou a súa vontade de se-lo alcalde da unidade entre as dúas localidades, a pesar de ver absurda a reivindicación de Curtis, pero respectando unha hipotética segregación. En consonancia con este talante conciliador foi pregoeiro nas festas patronais curtenses de agosto de 1995. Con todo, o acordo de goberno rachou tralas acusacións realizadas polos membros da Plataforma, en xuño de 1997, de contratacións irregulares por parte de Novo Vázquez. Desta forma, tivo que seguir gobernando cun pacto de goberno co PSdeG.
Nas municipais de xuño 1999 foi derrotado pola Plataforma Popular de Curtis, a cal alcanzou un acordo de goberno co PSdeG-PSOE que supoñía a rotación na alcaldía entre os candidatos socialista e independente, Antonio Fraga Sánchez e Javier Caínzos Vázquez. Este acordo levouse a cabo a pesar das discrepancias entre os socialistas e veciños de Teixiero por chegar a un acordo cunha candidatura de Curtis. Desta forma, Novo pasou á oposición e renunciou á súa acta de concelleiro en xaneiro de 2001, retirándose definitivamente da política.
Vida persoal
Casou con Carmen Pita Lissarrague e tiveron catro fillos. Finou o 26 de setembro de 2014.
(314) Rosalia
(314) Rosalia é un asteroide do cinto de asteroides. Descubriuno o 1 de setembro de 1891 o astrónomo francés Auguste Honoré Charlois no seu observatorio de Niza. Non se sabe o porqué do seu nome.