cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fixación do nitróxeno
Fixación biolóxica do nitróxeno
miniatura|320px|dereita|Representación esquemática do [[ciclo do nitróxeno na que se omitiu a fixación abiótica.]]
A fixación biolóxica do nitróxeno (FBN ou BNF) ten lugar xeralmente cando o nitróxeno atmosférico se converte en amoníaco pola acción dun encima chamado nitroxenase. A reacción é:
O proceso está combinado coa hidrólise de 16 equivalentes de ATP e está acompañado da coformación de H2. Nos diazótrofos de vida libre, o amoníaco xerado pola nitroxenase asimílase formando glutamato pola vía do encima glutamina sintetase/glutamato sintase.
Os encimas responsables da acción da nitroxenase son moi susceptibles á destrución polo osíxeno. Moitas bacterias deixan de producir este encima en presenza de osíxeno. Moitos organismos fixadores de nitróxeno existen só en condicións anaeróbicas. Algúns rebaixan os niveis de osíxeno uníndoo a unha proteína como a leghemoglobina.
Fixación do nitróxeno por rizobios e Frankia
Os rizobios son bacterias gramnegativas das ordes Rhizobiales e Burkholderiales, que teñen a capacidade de establecer unha simbiose coas leguminosas para fixar o N2 nas súas raíces ou nos talos dalgunhas leguminosas acuáticas. Durante esta interacción os bacteroides (como se chaman os rizobios cando están no estado simbiótico) están contidos en compartimentos intracelulares en órganos especializados chamados nódulos radiculares, onde fixan o N2. De xeito similar, a actinobacteria grampositiva do chan Frankia, induce a formación de nódulos fixadores de nitróxeno en certas plantas de 24 xéneros distintos (plantas actinorrizais).
Fixación do nitróxeno polas cianobacterias
As Cyanobacteria viven en case todos os ambientes iluminados da Terra e teñen unha intervención fundamental nos ciclo do carbono e do nitróxeno na biosfera. En xeral, as cianobacterias poden utilizar varias fontes orgánicas e inorgánicas de nitróxeno combinado, como nitrato, nitrito, amonio, urea, ou algúns aminoácidos. Varias estirpes de cianobacterias poden crecer como diazótrofas, unha capacidade que puido estar xa presente no seu último antepasado común no Arqueozoico. A secuenciación de xenomas bacterianos proporcionou unha gran cantidade de información sobre as bases xenéticas do metabolismo do nitróxeno e o seu control en diferentes especies de cianobacterias. A xenómica comparada e os estudos funcionais supuxeron un significarivo avance neste campo nos últimos anos. O 2-oxoglutarato é unha molécula de sinalización central que reflicte o equilibrio carbono/nitróxeno das cianobacterias. Moléculas fundamentais no control do nitróxeno son o factor de transcrición global NtcA, que controla a expresión de moitos xenes implicados no metabolismo do nitróxeno, e a proteína de sinalización PII, que axusta finamente as actividades celulares en resposta aos cambios nas condicións C/N. Estas dúas proteínas son sensores do nivel celular de 2-oxoglutarato e foron conservadas en todas as cianobacterias. En contraste, a adaptación á falta de nitróxeno envolve respostas heteroxéneas en diferentes estirpes cianobacterianas. A fixación do nitróxeno polas cianobacterias nos arrecifes de coral pode fixar o dobre de nitróxeno ca a fixación en terra (arredor de 1,8 kg de nitróxeno fíxase por hectárea e día).
En plantas leguminosas
As plantas que contribúen á fixación do nitróxeno son da familia das leguminosas (Fabaceae), como o feixón, chícharo, kudzu, trevos, soia, alfalfa, chícharo bravo (Lupinus), cacahuetes, e outras. Estas plantas conteñen bacterias simbióticas chamadas rizobios en nódulos que se forman nas súas raiíces, producindo compostos nitroxenados que axudan á planta a crecer e competir con outras plantas. Cando a planta morre, o nitróxeno fixado libérase, quiedando dispoñible para outras plantas e isto axuda a fertilizar o solo. A gran maioría dos legumes establecen estas asociacións, pero uns poucos xéneros (por exemplo, Styphnolobium) non. En moitas prácticas agrícolas tradicionais e orgánicas, prodúcese unha rotación de cultivos, no que un deles é dunha planta leguminosa, que fertiliza os campos.
En plantas non leguminosas
miniatura|<Center>Nódulo radicular de [[amieiro|ameneiro visto externamente.]] dereita|miniatura|<Center>Nódulo radicular de ameneiro en sección.
Aínda que a gran maioría das plantas que poden fixar o nitróxeno en nódulos radiculares son da famila dos legumes ou Fabaceae, hai tamén algunhas plantas non leguminosas que poden facelo, como son:
Outras asociacións simbióticas nas que están implicadas cianobacterias (como Nostoc) establécense coas plantas:
Fixación abiótica natural
É consecuencia das descargas eléctricas (lóstregos) na atmosfera ou de procesos de combustión, e a auga de chuvia encárgase de arrastrar ao chan os compostos formados. As cantidades formadas así son insuficientes para soster as necesidades de nitróxeno da biosfera.
Proceso Haber
A produción artificial de fertilizantes nitroxenados é hoxe a maior fonte de nitroxeno fixado producido polo ser humano na Terra. Como precursor destes fertiilizants requírese amoníaco, explosivos, e outros produtos. O método máis común é o proceso Haber, que require altas presións (arredor de 200 atm) e altas temperaturas (polo menos 400 °C) para a catálise industrial. Este proceso moi eficiente utiliza gas natural como fonte de hidróxeno e aire como fonte de nitróxeno.
Redución de nitróxeno en condicións ambientais normais
Os esforzos científicos para conseguir unha química catalítica da fixación do nitróxeno a temperaturas considerablemente máis baixas ca as do proceso de Haber seguen en marcha. O nitróxeno foi convertido en amoníaco e hidracina por Alexander E. Shilov en 1970.
Poucos compostos poden romper a molécula de N2. Nunha atmosfera de nitróxeno o, litio metálico convértese en nitruro de litio. O tratamento do nitruro resultante orixina amoníaco. Outro exemplo de clivaxe homolitica do dinitróxeno en condicións suaves publicouse en 1995. Dous equivalentes dun complexo de molibdeno reacionaban cun equivalente de dinitróxeno, creando un complexo MoN con triplo enlace. Desde entón, este complexo con triplo enlace utilizouse para producir nitrilos.
Desenvolvéronse desde a década de 1980 sistemas catalíticos para converter nitróxeno en amoníaco. En 2003 publicouse outro baseado na utilización dun composto de molibdeno, unha fonte de protóns, e un axente redutor forte. Porén, estas reducións catalíticas fixan só unhas poucas moléculas de nitróxeno.
Marcos Remeseiro
Marcos Remeseiro Conde, nado na Coruña o 21 de xullo de 1992, é un futbolista galego. Xoga de mediapunta e o seu equipo actual é o Bergantiños.
Fixación do nitróxeno
Redución de nitróxeno en condicións ambientais normais
center|500px|Redución de nitróxeno sintética Yandulov 2006.
En 2011 Arashiba et al. publicaron outro sistema cun catalizador tamén baseado no molibdeno, pero cun ligando pinza de difósforo.
Marcos Remeseiro
Desenvolveu case toda a súa carreira na Terceira División, militando en numerosos equipos, entre eles o Cerceda, o Fabril, o Compostela ou o Bergantiños. Xogou tamén na Segunda División B co Somozas.
É curmán do tamén futbolista Jason Remeseiro.
Inicios
Tras despuntar nas categorías inferiores do Ural uniuse ao equipo xuvenil do Racing de Ferrol en 2009. Na súa segunda tempada en Ferrol debutou co primeiro equipo na Segunda División B, disputando tres partidos. Continuou nos xuvenís unha tempada máis, saíndo cedido en abril de 2011 ao Galicia de Mugardos, de Preferente. Ao volver da cesión desvinculouse do Racing e fichou polo Cerceda, co que xogou dúas tempadas en Terceira División.
En xullo de 2013 fichou polo Fabril, tamén na Terceira División. Militou dúas tempadas no filial branquiazul, anotando na segunda 16 goles, dous deles na fase de ascenso na que eliminaron ao Durango, caendo logo contra a UD San Pedro. O 3 de decembro de 2014, debutou co primeiro equipo do Deportivo da Coruña nun partido de Copa do Rei contra o Málaga en Riazor (1–1).
O Porto, Bascuas, Vila de Cruces
O Porto é un lugar da parroquia de Bascuas, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza.
Marcos Remeseiro
Inicios
Tras o frustrado intento de ascenso en 2015 fichou pola UD Somozas, en Segunda B. Estreouse xogando a Copa Deputación, na que o equipo se proclamou campión derrotando na quenda de penaltis da final ao Racing de Ferrol, tras rematar o partido 1-1, cun gol de Remeseiro. Disputou un total de 40 partidos co equipo das Somozas, nunha tempada na que remataron na oitava posición da 2ª B, a mellor clasificación da historia do club.
Na tempada 2016/17 marchou a Asturias, para xogar no Oviedo-Vetusta, filial do Real Oviedo. Disputou 34 partidos co club ovetense, anotando 11 goles. Volveu a continuación a Galicia, fichando polo CD Boiro, no que permaneceu un ano, disputando 40 partidos e marcando 7 goles.
Na tempada 2018/19 asinou pola SD Compostela, tamén de Terceira. Co equipo santiagués rematou a tempada en 3ª posición e xogou a fase de ascenso, onde caeu fronte ao filial do Deportivo Alavés.
En 2019 fichou polo Bergantiños. Co club de Carballo disputou o histórico partido de Copa do Rei fronte ao Sevilla en Riazor.
Paseiro
José Fernández Sánchez, coñecido como Paseiro, nado en Sada o 20 de outubro de 1928 e finado o 4 de decembro de 2020, foi un futbolista galego. Xogaba de dianteiro.
Traxectoria
Comezou a xogar ao fútbol no ano 1944, no Rayo Sadense, equipo no que militou ata a tempada 1946–47, cando foi fichado polo Deportivo da Coruña, sendo cedido na primeira tempada ao Betanzos.
Xa na Coruña na tempada 1947–48, co club branquiazul en Segunda División, foi un habitual no once de Luis Urquiri, formando dianteira xunto con Manuel Oliveros, Manuel Marquínez e Chao. Ese ano o conxunto coruñés logrou o ascenso a Primeira División e Paseiro foi o máximo goleador do equipo con 21 goles.
Na tempada 1948–49 debutou en Primeira División co Deportivo, da man de Gabriel Andonegui. No seu debut, nun encontro en Riazor fronte o RCD Espanyol, estreouse tamén como goleador en Primeira, anotando os tres tantos do conxunto coruñés (3–0). Nesa campaña tan só participou en 3 encontros de liga, debido a un esquema de xogo distinto, e a chegada do arxentino Rafael Franco.
Nas dúas tempadas seguintes xogou cedido no Racing de Ferrol e na Lucense, ambos en Segunda División. Volveu á Coruña en febreiro de 1951 para xogar co Deportivo os últimos partidos da tempada e no verán marchou a América para xogar no Universidad de Chile, club adestrado por Alejandro Scopelli, con quen coincidira no Deportivo.
Debutou fronte ao Colo-Colo, anotando un gol. Xogou un total de 41 partidos no club azul, marcando 22 goles, destacando os dous goles que anotou no Clásico Universitario fronte ao Universidad Católica. Tras un ano e medio en Chile volveu a España en xaneiro de 1953 para fichar polo Espanyol, de novo con Scopelli, club co que xogou a segunda parte desa tempada e tres máis, disputando só 41 partidos e anotando 18 goles. A continuación pasou polo Real Jaén e o Xerez, antes de volver á Coruña onde se dedicou ao transporte de peixe e xogou co Fabril en Terceira División a tempada 1958–59.
Despois de retirarse da práctica do fútbol foi adestrador do Sporting Sada en dúas etapas, dun equipo xuvenil en Chile e do SD Orzán, gañando con este último o Campionato Galego de Afeccionados na tempada 1967/68 e de xeito invicto.
Tierra de Medina
miniatura|A bisbarra de Tierras de Medina en cor branco Tierras de Medina (Terras de Medina en galego) é unha bisbarra da provincia de Valladolid. A súa cabeceira é Medina del Campo. miniatura|Castelo de La Mota
Concellos
As pedanías de Medina del Campo son:
miniatura|Vista de Ataquines miniatura|Vista de Pozal de las Gallinas Poboación da bisbarra Tierras de Medina: 38.594 habitantes en 2008.
Expectativas
A mancomunidade Tierras de Medina podería xogar un papel importante no futuro próximo debido ao carácter de encrucillada de comunicacións que posúe; á proximidade da aglomeración de Valladolid e de Madrid; aos recursos agrícola-naturais que posúe e turísticos cos que conta; á gastronomía; á enoloxía; e por suposto á súa base empresarial e produtiva froito dunha cultura emprendedora moi positiva para o logro do desenvolvemento socioeconómico axeitada; e á unión e mellora dos servizos e as infraestruturas desta bisbarra.
Bella ciao
"Bella ciao" é unha canción popular italiana. Descoñécese a súa orixe, aínda que varios historiadores indicaron que a súa orixe está nas mulleres das mondinas, traballadoras de arrozais de finais do século XIX que cantaban a canción como protesta polas duras condicións de traballo nos arrozais da Italia setentrional. A canción orixinal foi modificada e adoptada como himno da resistencia antifascista dos partisanos italianos entre 1943 e 1945 contra as forzas ocupantes da Alemaña nazi, durante a guerra civil italiana e contra a República Social Italiana. Existen varias versións de "Bella ciao", e está considerada socialmente como un himno de liberdade e resistencia antifascista. Acadou unha popularidade renovada no ano 2017 trala súa inclusión na serie de televisión La casa de papel.
O Ribeiro, Corvillón, Cambados
O Ribeiro é un lugar da parroquia de Corvillón no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 375 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 195 eran mulleres e 180 homes, o que representa un leve descenso respecto ó ano 2010, cando eran 380 veciños, e maior respecto ó ano 2005, cando eran 408.
Navajeros
Navajeros é unha película dramática española de 1980 dirixida por Eloy de la Iglesia, e protagonizada por José Luis Manzano. Foi filmada en Madrid e estreada o 6 de outubro de 1980 en España.
Resumo do argumento
A película, ambientada no ano 1980, está centrada na vida de El Jaro, un mozo delincuente habitual fillo dunha prostituta e que procede dun dos barrios marxinais das aforas de Madrid.
Trátase dun momento de difícil acceso ao emprego xa que España conta con máis dun millón e medio de parados. Para subsistir nesta difícil situación El Jaro e a súa banda non dubidan en cometer roubos e atracos por todo Madrid e así conseguir diñeiro dunha forma fácil e rápida. Dada a súa curta idade (El Jaro, por exemplo, só ten quince anos) cada vez que son capturados pola policía son encerrados no reformatorio do que non tardan en fugarse para seguir cometendo delitos.
Entre delitos, unha prostituta xa entrada en anos namorarase de El Jaro e acólleo na súa casa para "protexelo". Malia isto, El Jaro confésalle que el namorouse dunha moza máis nova que ela. Mentres El Jaro está en prisión a prostituta decátase de que deixou embarazada á súa noiva e cando este sae do cárcere acolle a ambos dous no seu apartamento, onde a convivencia entre os tres vólvese insoportable.
Os delitos e pelexas vanse solapando co mundo das drogas ata que nun dos seus atracos o Jaro morre vítima de dous disparos, un no tórax e outro na cabeza, xusto o mesmo día en que nace o seu fillo.
Xoán Rof Carballo
Xoán Rof Carballo, nado en Lugo o 10 de xuño de 1905 e finado en Madrid o 11 de outubro de 1994, foi un médico galego e un dos principais ensaístas da editorial Galaxia durante as décadas de 1950 e 1960, participando nalgunhas publicacións conxuntas realizadas por Galaxia como 7 ensayos sobre Rosalía.
Traxectoria
Fillo do veterinario Juan Rof Codina, mudouse coa súa familia á Coruña xa de novo. Licenciado en Medicina, cursou estudos en Compostela, Barcelona e Madrid. En 1932 prosegue a súa formación en Viena, e tras uns estudos en Colonia regresa a Madrid en 1933 para doutorarse xunto a Carlos Jiménez Díaz. O Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sorprendeuno en Berlín, e non regresou a España ata o final da contenda, traballando nese período en Viena, Copenhague e París. Traballa con Jiménez Díaz ata 1948. En 1949 publica Patología Psicosomática, e a partir de 1950 comeza a colaborar con Gregorio Marañón, que o definiu como un "francotirador do espírito".
Pensamento
O seu maior legado consiste nunha nova concepción das relacións entre médico e paciente, achegando novos métodos -máis próximos á psicoloxía que á medicina en si- no trato ós enfermos, o que o levou a ser considerado non exactamente como un doutor, senón como un "curador", como o definía Domingo García-Sabell. A súa obra é obxecto de diversos estudos.
Toni Kukoč
Toni Kukoč, nado o 18 de setembro de 1968 en Split, Iugoslavia (actual Croacia) é un ex xogador profesional de baloncesto croata. Está considerado un dos mellores xogadores da historia de Europa. Cunha altura de 2,11 metros xogaba na posición de aleiro, aínda que polas súas condicións técnicas era capaz de xogar en varias posicións do campo, dende o posto de base, pasando por escolta e até de pivote.
Europa
Considerado como un dos mellores xogadores europeos de baloncesto da historia, sempre luciu o dorsal número 7 en todos os equipos nos que xogou. Empezou a sobresaír desde moi novo, proclamándose campión de Europa, primeiro no campionato Sub-16 no ano 1985 e, posteriormente, no campionato Sub-18 en 1986. Ao ano seguinte Toni Kukoč proclamaríase campión do mundo Sub-18 coa selección iugoslava e, el en particular, sería nomeado mellor xogador do torneo. Destaca especialmente a súa actuación no partido de semifinais contra a selección de Estados Unidos, no que anotou once triplas en doce intentos.
Xa como xogador profesional liderou un dos mellores equipos europeos de tódolos tempos: a Jugoplastika Split. Comezou a súa carreira na tempada 1985-86 con só 17 anos. Na tempada seguinte, xa era un compoñente importante no equipo. Ese mesmo ano gañaría a medalla de bronce no Campionato Europeo coa selección iugoslava. Ao ano seguinte, na tempada 1987-88 gañaría a liga nacional coa Jugoplastika e sería prata olímpica coa súa selección, perdendo na final contra a Unión Soviética. Na tempada 1988-89 empezaríase a forxar a lenda da Jugoplastika, ao vencer na final da Copa de Europa de Baloncesto ao Maccabi Tel Aviv israelí. Ese mesmo ano, tamén gañaría a liga do seu país e o ouro europeo con Iugoslavia. Na tempada 1989-90 gañaríao absolutamente todo: liga, copa e Copa de Europa, gañando esta vez ao FC Barcelona. Kukoč contaba cuns compañeiros de luxo, entre os cales figuraban estrelas do talle de Strenović, Ivanović, Sobin, Rađa, Naumoski, Perasović, Savić e Tabak. Ese mesmo ano, Kukoč proclamouse campión do mundo con Iugoslavia.
Na tempada 1990-91, o seu último ano en Iugoslavia, volveu gañar liga, copa e Copa de Europa, esta última derrotando unha vez máis ao Barcelona na final. Tamén gañaría unha vez máis o ouro no Campionato de Europa con Iugoslavia, o último conseguido como equipo unificado. Kukoč, que fora nomeado mellor xogador europeo no últimos tres anos, estaba listo para dar o gran salto á NBA. Con todo, e a pesar de ser elixido no Draft, o xogador croata permanecería en Europa aínda dous anos máis.
Na tempada 1991-92 foi contratado pola Benetton Treviso. Na súa primeira tempada, gaña o campionato italiano tras derrotar na final ao Scavolini e queda subcampión da Copa perdendo contra ese mesmo equipo. Coa recentemente formada selección croata logra a prata nos Xogos Olímpicos de 1992, caendo na final contra o Dream Team dos Estados Unidos. Na tempada 1992-93 proclámase campión de Copa ao vencer na final á Virtus Bologna e queda subcampión de Liga contra ese mesmo equipo. Na Euroliga tamén queda subcampión ao caer na final contra o CSP Limoges francés.
NBA
No ano 1990 Toni Kukoč entrou no Draft da NBA co número 29 da segunda rolda, escollido polos Chicago Bulls. Pero non foi até a tempada 1993-94 na que, tras unha exitosa carreira en Europa, e con vinte e cinco anos de idade, deu o gran paso de xogar na NBA. No seu primeiro ano xogou en calidade de reserva, a pesar do cal conseguiu unhas boas estatísticas e entrou no segundo equipo Rookie. Con todo, os Chicago Bulls caeron nos playoff contra os New York Knicks. Ese mesmo ano, no Mundial quedaría en terceiro lugar, obtendo a medalla de bronce coa camiseta de Croacia.
Ao ano seguinte, na tempada 1994-95, a do primeiro regreso de Michael Jordan, as prestacións de Kukoč subiron con fartura, sendo case toda a tempada xogador titular do equipo. Esta vez caerían eliminados polos Orlando Magic en segunda rolda de playoffs. Coa selección gañaría o seu último metal a nivel de selección, o sétimo, esta vez un bronce europeo. En 1995 empezaría unha das eras máis dominantes da NBA: a dos mellores Bulls de tódolos tempos. Na tempada 1995-96 Kukoč tiña a función de "sexto home" e, cuns números brillantes, foi nomeado o mellor home da NBA. Ese ano, conseguiría o seu primeiro título na NBA ao vencer na final aos Seattle SuperSonics.
Na tempada 1996-97, continuando coa súa condición de reserva de luxo, obtén o seu segundo título NBA, esta vez gañando aos Utah Jazz. Ao ano seguinte gañaría o seu terceiro anel, outra vez ante os Utah Jazz. Despois da consecución de tres aneis consecutivos, os Bulls sofren unha reestruturación tráxica para os seus intereses (retirada de Jordan, marcha de Scottie Pippen e Dennis Rodman), polo que na tempada 98/99 Kukoč convértese no xogador franquía do equipo.
Na tempada seguinte, despois de seis anos e medio nos Bulls, é traspasado aos Philadelphia 76ers, onde volve ao rol de xogador de banco de calidade. No ano 2000-01, Kukoč dáse conta de que realmente non conta moito para o seu equipo, onde cada vez goza de menos minutos. Antes de terminar a tempada é traspasado aos Atlanta Hawks, onde finaliza a tempada de forma estelar. Permanece unha tempada máis en Atlanta, en calidade de reserva e é traspasado ao ano seguinte aos Milwaukee Bucks, onde aos seus 38 anos de idade e tras 13 anos de experiencia na NBA terminou a súa carreira.
A Carqueixa
O topónimo galego A Carqueixa pode referirse a:
Seda (novela)
Seda (en Seta) é unha novela de 1996 do escritor italiano Alessandro Baricco.
Foi traducida ó galego por María Cristina González Piñeiro e foi publicada pola editorial Rinoceronte Editora no ano 2006.
Segunda división española 2010/11
A tempada 2010–11 da Segunda División de España de fútbol foi a 80ª edición desta competición. Comezou o 27 de agosto de 2010 e finalizou o 18 de xuño de 2011, coas eliminatorias de ascenso finais.
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
José Luis Gil
José Luis Gil Sanz, nado en Zaragoza o 9 de decembro de 1957, é un actor de cine, televisión e teatro española, ademais de director de dobraxe.
Traxectoria
Naceu en Zaragoza o 9 de decembro de 1957. O seu papel máis coñecido é o de Juan Cuesta na serie de televisión humorística Aquí no hay quien viva, pasando posteriormente a interpretar o personaxe de Enrique Pastor na continuación en Telecinco, La que se avecina. No entanto, leva na dobraxe desde finais da década de 1970; na súa carreira ha dobrando a actores como Patrick Swayze, Tim Allen, Hugh Grant e Woody Harrelson.
Con só vinte anos foi contratado en exclusiva polos estudos de dobraxe Exa de Madrid, e foi entón cando comezou a súa carreira como actor de dobraxe. Tamén dirixiu e protagonizou a dobraxe de varias producións de Walt Disney Pictures, entre as que destacan Tarzán, a triloxía de películas de Toy Story (Toy Story, Toy Story 2 e Toy Story 3) dobrando a Buzz Lightyear, e Atopando a Nemo. Ademais de prestar a súa voz a dobraxes de ficción, colabora asiduamente en publicidade como locutor.
Tamén foi actor infantil en case corenta programas dramáticos como Estudio 1, Teatro de siempre e Novela, así como en tempadas infantís do Teatro Español e o Teatro da Zarzuela de Madrid, con representacións para os máis pequenos, de obras como As aventuras de Tom Sawyer.
Membro dun grupo de teatro afeccionado ata os 16 anos, dedicouse fundamentalmente á interpretación de obras clásicas. Tras esta etapa, reincorporouse ao teatro profesional na compañía de José Calvo, ao que considera o seu mestre. Despois actuou con outras compañías no Teatro Lara e no Teatro María Guerrero, entre outros.
Entre os anos 1992 e 1996 formou parte, xunto a Antonio Hernández e Alfredo Cernuda, do trío de humor Entretrés, actuando no Teatro Marquina, así como en numerosos programas de televisión, onde tamén protagonizou as series Fernández y familia (Telecinco) e Los Cañete (Forta) e facendo colaboracións en El comisario e Agente 700.
En teatro realizou varias obras: Tres versiones de la vida, de Yasmina Reza, Salir del armario, de Francis Veber, Ser o no ser, de Ernst Lubitsch, e Fuga, de Jordi Galcerán.
En 2012 debuta como director cinematográfico coa curtametraxe Entre Cartones, un conto urbano sobre a indixencia protagonizado por Carolina Noriega e o propio José Luis Gil.
No persoal, está casado coa tamén actriz Carolina Montijano e son pais de tres fillos. É xenro da tamén actriz Matilde Conesa.
Filmografía
Entre outros filmes:
Televisión
Entre outras series:
Teatro
Entre outras obras:
Miguel García Tébar
Miguel Ángel García Tébar, coñecido como Miguel García, nado en Albacete o 26 de setembro de 1979, é un exfutbolista español. Xogaba de centrocampista e o seu derradeiro club foi o UD Salamanca.
Traxectoria
O 24 de outubro de 2010 sufriu un paro cardíaco no partido entre o Salamanca e o Real Betis, o que anticipou a súa retirada do fútbol profesional.
República Croata de Herzeg-Bosnia
A República Croata de Herzeg-Bosnia (en croata: Hrvatska Republika Herceg-Bosna) foi un efémero país da minoría croata en Bosnia que existiu entre 1991 e 1994 (Tratado de Washington).
Historia
O partido no poder na recentemente independizada República de Croacia (1991), dirixía o partido maioritario entre os croatas de Bosnia, a chamada Unión Demócrata Croata de Bosnia e Hercegovina (HDZBiH, nas súas siglas en croata). O 18 de novembro de 1991, os dirixentes do HDZBiH, Mate Boban e Dario Kordić, proclaman a existencia da República Croata de Herzeg-Bosnia como comunidade croata en Bosnia e "ente político, cultural, económico e territorial" diferenciado.
Co apoio do goberno croata, a nova autoridade croata en Bosnia comezou unha limpeza étnica e unha "croatización" da minoría bosníaca no seu territorio (minoría musulmá). O Consello de Defensa Croata (HVO) foi a rama militar croata encargada da construción de campos de concentración e do goberno de varias municipalidades. Coa axuda de Croacia, Herzeg-Bosnia introduce a moeda, croata, programas de estudo croatas e a imposición de estudar croata nas escolas bosníacas. Os croatas administran a axuda humanitaria deixando en último lugar a bosníacos e serbios (quen á súa vez, no norte do país proclamaran a República Krajina de Serbia e emprenden a limpeza étnica contra a minoría bosníaca).
O 28 de agosto de 1993, os croatas de Bosnia son invitados ás conversas de paz de Xenebra nos que se lles ofrece a posibilidade de te-lo seu propio país nunha Bosnia tri-estatal. Os bosníacos rexeitan a proposta internacional. O Tribunal Constitucional de Bosnia e Hercegovina en 1992, e por segunda vez o 20 de xaneiro de 1994. Tan só Croacia, durante a guerra de Bosnia recoñeceu ás autoridades de Herzeg-Bosnia.
Os líderes de Herzeg-Bosnia (Jadranko Prlić, Bruno Stojić, Slobodan Praljak, Milivoj Petković, Valentin Ćorić e Berislav Pušić) agardan sentenza do Tribunal Internacional para Crimes na Antiga Iugoslava, acusados de crimes contra a Humanidade, incumprimento da Convención de Xenebra e violación das Leis e Costumes da guerra.
A Torre, Pedroso, Narón
A Torre é un lugar da parroquia de Pedroso no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 15 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 8 homes e 7 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 9 habitantes.
A Regueira, Bascuas, Vila de Cruces
A Regueira é un lugar da parroquia de Bascuas, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza.
Trebbiano d'Abruzzo
miniatura|Trebbiano d'Abruzzo O Trebbiano d'Abruzzo é un viño DOC cuxa produción está permitida nas provincias italianas de Chieti, L'Aquila, Pescara e Teramo.
Vinculacións gastronómicas
Aconséllase usar este viño como acompañamento de: peixe, fideos á chitarra en branco, pasta en branco, risotti en branco, pavo e carnes brancas en xénero.
O Río da Ucha, Corvillón, Cambados
O Río da Ucha é un lugar da parroquia de Corvillón no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 235 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 195 eran mulleres e 180 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando eran 251 veciños, e 2005, cando eran 276.
Terra de Israel
miniatura|200x200px|Eretz Israel (ארץ ישראל) ou "A Terra de Israel", coas doce tribos. Mapa en [[Lingua hebrea|hebreo por Abraham Bar Jacob, Hagadá de Ámsterdam, 1695.]] miniatura|200x200px|Israel en tempos de [[David.]] miniatura|235x235px|Israel a fins do reinado de [[Salomón (rosa), con área de influencia xerosolimitana (vermello).]] miniatura|280x280px|Mapa cos límites da Terra de Israel a partir de Números 34 e Ezequiel 47. A Terra de Israel (hebreo: ארץ ישראל— Eretz Yisrael) é un termo histórico empregado nas tradicións xudía e cristiá para referirse aos antigos reinos de Xudá e Israel, é dicir, ao territorio dos israelitas. A Biblia emprega as expresións "Terra Prometida" e "A Terra de Israel", provendo os contornos máximos, así como tamén os mínimos do territorio en cuestión. Os cristiáns usan a miúdo a denominación "Terra Santa", expresión á súa vez tamén empregada ocasionalmente polos hebreos.
Límites segundo o texto bíblico
Límetes máximos:Límites mínimos:
Historia do termo
Desde a época romana até o presente, a Terra de Israel tivo diferentes denominacións, ás veces incluíndo zonas de Exipto, Xordania, Siria e Turquía. Desde tempos do imperio persa (538 a. C.) e até a vitoria romana sobre os israelitas (70 d. C.), o territorio era en termos xerais denominado Xudea e, eventualmente, chegou a comprender Samaria e Galilea, así como tamén Idumea, Perea e Batanea.
Logo da destrución de Xerusalén e o seu Templo, os romanos cambiaron o seu nome polo de "Palestina". Mais, durante case dous mil anos, até a creación do Estado de Israel, e mesmo a partir diso, o pobo xudeu seguiu e segue referíndose ao mencionado territorio ancestral a través da expresión Eretz Israel (ארץ ישראל), que significa "Terra de Israel" e, como expresión, áchase á súa vez intrinsecamente ligada á historia nacional do pobo de Israel (עם ישראל).
Cartografía: extensión xeográfica e pobo de Israel
Máis aló do título que poidan presentar, os seguintes mapas suxiren todos unha relación estreita entre o levante mediterráneo e o pobo xudeu en diferentes momentos do seu desenvolvemento histórico como nación, e incluíndo os mesmos unha serie de aspectos que concirnen aos patriarcas, as doce tribos de Israel, o Éxodo, as figuras de Moisés e Aarón, o Tetragramaton, o Tabernáculo e os seus implementos, o Templo de Xerusalén, o reino unificado de Israel en tempos do rei Salomón (século X a. d. C.), os reinos de Xudá e Israel, así como tamén as descricións provistas polo profeta Ezequiel na Biblia.
A forte ligazón histórica que existe entre a Biblia e a Terra Santa é explorada pola investigadora Sarah Kochab no seu libro titulado ’’Israel’’, obra onde tamén sinala a centralidade de Xerusalén, sinalándoa como capital de Israel e relacionándoa co rei David, así como tamén co Templo hebreo de devandita cidade.
Incorporan as figuras de Abraham, Moisés e Aarón, así como o Tabernáculo e os implementos, o Templo, referencias ou motivos bíblicos diversos: Mostran os territorios das doce tribos israelitas: Marcan a presenza de áreas denominadas Xudea, Samaria e Galilea:
As sete especies da Terra de Israel
A terra prometida e o que dela emana é enumerados no texto bíblico: As sete especies da Terra de Israel aparecen representadas nunha serie de selos israelís deseñada por Zvi Narkiss en 1958. A inscrición citada en cada un dos selos ten a súa fonte de inspiración no texto orixinal que figura no quinto libro da Biblia hebrea:
Avito
Marcus Maecilius Flavius Eparchius Avitus nace en Auvernia, na Galia no ano 395, no seo dunha familia senatorial (seu pai fora cónsul no ano 421). Tivo tres irmáns e os tres ocuparon cargos importantes na Galia entre os romanos. De boa educación, tamén foi estudoso das leis romanas. Foi emperador romano entre os anos 455 e 456.
Traxectoria
Dende moi novo toma parte na administración e ten unha carreira civil e militar moi axeitada, xa que axiña chega a ser embaixador do emperador Constancio na corte visigoda de Tolosa, e no senso militar tomou parte en varias misións baixo o mando de Aecio, acadando no ano 439 o rango de Praetorian Prefectus na Galia.
Poucas veces ocorrera que nunha mesma persoa se xuntasen os dous cargos máis importantes. Tal foi así, que lle permitiu negociar cos visigodos as súas contribucións na loita contra os hunos, e no curto espazo de tempo que estivo Petronio Máximo como emperador, negociou o status como federados dos visigodos.
En canto a morte de emperador Máximo chega a Tolosa, e tralo posterior saqueo de Roma por parte de vándalos, Teodorico, rei dos visigodos, urxe a Avito para que tome a púrpura e se converta en emperador. No 455 celébrase a cerimonia en Tolosa, e despois se desprazan a Arles, onde o Consello das Sete Provincias acepta o nomeamento e volta a se celebrar a súa cerimonia de confirmación. Era o 9 ou 10 de xullo do 455.
Envía embaixadas a Oriente para o seu recoñecemento, pero Marciano pospón a súa decisión. Ao respecto dos vándalos, envía embaixadas a Xenserico, co fin de confirmar o tratado de paz feito no 442 co Imperio, e debido a que estaba fóra do tempo de navegación, Xenserico acéptao nun primeiro momento. Así mesmo, co rei dos visigodos Teodorico II asina un novo tratado de amizade e submisión, e que evita que os suevos na Hispania sexan un perigo, xa que aínda que invaden a Tarraconense, son os visigodos os que arranxan o problema, e que rematou en outubro do 456 na batalla do río Órbigo, cando os visigodos vencen definitivamente os suevos. Mentres tanto, Xenserico xa se atopaba en condicións de atacar e envía 60 barcos a Córsega e Sicilia para unha invasión, pero son destruídos por Ricimer, comandante en xefe das tropas en Italia e aliado do rei visigodo.
Avito atopábase en Roma, onde as súas tropas xa fixeran actos violentos na cidade para cobrar, xa que o tesouro imperial estaba baleiro. Pero as tropas de Maioriano e Ricimer volvían e atópanse coa saída de Avito de Roma, escapando quizais das revoltas dos cidadáns romanos envexados pola actitude da garda persoal do emperador. Neste encontro, ao parecer pídeselle a súa abdicación, pero a súa negativa cústalle a súa vida e máis o seu reino. Pero hai outra versión na historia, xa que din que, obrigado por Ricimer, aceptou a súa abdicación e foi nomeado bispo de Piazenza. Se facemos caso á primeira versión, Avito finou en outubro de 456, mentres a segunda versión pon a súa morte a finais do 457.
Suntullo, Bascuas, Vila de Cruces
Suntullo é un lugar da parroquia de Bascuas, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza.
GF-02
GF02 é a designación dun motor foguete usado como terceira etapa no lanzador chinés CZ-1.
Características
O motor GF-02 usa polisulfuro como propelente sólido. Foi desenvolvido a finais dos anos 1960 e converteuse no primeiro motor de propelente sólido de acendido no baleiro fabricado na China. Usábase como terceira etapa do CZ-1.
Phạm Hùng
Phạm Hùng, nado en Vinh Long o 11 de xuño de 1912, finado en Hanoi o 10 de marzo de 1988, foi Primeiro Ministro de Vietnam dende 1987 até 1988.
Traxectoria
Durante a Guerra de Vietnam, actuou como comisario dos Vietcong. Tamén traballou como Secretario de Interior despois do seu relativo curto período de Primeiro Ministro.
Faleceu dun ataque ó corazón o 10 de marzo de 1988.
Illas Ons
As Illas Ons son un arquipélago nas rías baixas formado pola illa de Ons e a illa de Onza ou Onceta e outros illotes, como o das Freitosas, o Centulo e a Laxe do Crego. O arquipélago das Ons, ao igual que demais illas atlánticas galegas, son unha barreira natural das rías e as Ons pechan a boca da ría de Pontevedra. A illa de Ons é alongada e cun relevo pouco marcado. A súa pendente descende cara o leste, cara ao interior da ría. A súa costa exterior é acentuada e ten múltiples furnas, escollos e paredes verticais no fondo mariño. A costa interior está resgardada e presenta praias e areeiros nos fondos. A illa de Onza é arredondada e cunha costa rochosa.
Namentres que as demais illas do parque natural deixaron de estar habitadas na década de 1970, a illa de Ons segue habitada. Acadou o seu máximo de ocupación na década dos 1960, no marco do plan de repoboación do Instituto Nacional de Colonización, cando esta tiña núcleos os poboación do Caño, o Curro, o Canexol, Pereiró, Cucorno, Chan da Pólvora e o Centulo, e que acollían a case 500 persoas. En 2018 na illa de Ons residían 65 persoas e tivo unha taxa de ocupación turísticas relevante. A súa poboación reside en vivendas rurais na costa do leste. As leiras destas aldeas mostran aínda hórreos e pequenas colleitas.
Os primeiros xacementos arqueolóxico das illas están no Chan de Pólvora e no Cano de Ons onde hai gravados rupestres que poderían datar do neolítico á idade de bronce. Na illa de Ons atópanse dous castros, pouco estudados, que son o Castelo dos Mouros e Cova da Loba. Na praia de Canexol hai restos dunha salgadura romana para peixe. As illas mencíonaas por primeira en vez por escrito Afonso III en 899 cando as chama illas "Aones" e as doou ao poder compostelá. No medievo puido ter asaltos viquingos e ter un mosteiro. As illas puideron quedar despoboadas desde o final do medievo ata o século XVIII polos asaltos como o de navíos ingleses. No século XIX fortificouse a illa de Ons e repoboouse, acadando un máximo a mediados do século XX. Desde o final da segunda guerra mundial as illas pasaron a ser administradas polo estado e a despoboarse, ata ser declaradas como espazos con interese de protección.
O litoral das Ons, que conta con múltiples espazos protexidos da marusía, e a riqueza de nutrientes das augas que afloran nas rías favorecen a presenta dun ecosistemas mariño cunha alta riqueza biolóxica. Na súa costa interior, máis resgardada, os areeiros son hábitats que acollen a especies de interese, como bivalvos. Na súa superficie destacan as barreiras dunares, como a praia e duna de Melide, os cantís e as matogueiras e queiroas. Así é, que as Ons desde o 2001 están protexidas por diferentes lexislacións. Forman parte do parque nacional das Illas Atlánticas de Galicia, están dentro do ZEC Complexo Ons – O Grove, constitúen o espazo de protección de aves ZEPA Illas de Ons e Onza, están dentro do OSPAR das Illas Atlánticas de Galicia e son un proxecto de protección de aves dentro do SEO/BirdLife.
Xeografía
O arquipélago das illas Ons está formado por dúas grandes illas e varios illotes:
Dictioteno
O dictioteno ou dictiato é unha prolongada fase de repouso que experimentan os ovocitos durante a ovoxénese. Afecta aos ovocitos primarios que iniciaron a meiose, que quedan detidos na profase I meiótica na fase da ovoxénese chamada ovatidoxénese. O dictioteno empeza durante a vida fetal tardía e prolóngase nos humanos ata a puberdade, momento en que un aumento da hormona LH xusto antes da ovulación fai que se reactive a meiose. Deste modo, aínda que a maioría dos ovocitos se producen nos fetos femininos antes do nacemento, estes pre-ovos permanecen no dictioteno polo menos ata a puberdade, e moitos permanecen así décadas, xa que cada mes a muller vai ovulando e reactivando ovocitos, ata que chegue ao final da súa vida fértil. Por tanto, o dictioteno pode ser un período de repouso moi prolongado. Cando remata o dictioteno o ovocito primario acaba a súa primeira división meiótica e convértese en ovocito secundario.
Detención da tradución
Durante o dictioteno hai moito ARNm na célula, que foi transcrito, pero non se produce a súa tradución. Pouco antes da ovulación, o ovocito activa a tradución destes ARNm.
Mecanismo bioquímico
A imposibilidade de tradución dos ARNm no dictioteno explícase en parte pola unión de moléculas a determinados sitios dos ARNm, o que ten como resultado que os factores de iniciación da tradución non poden unirse a ese sitio. Dúas destas moléculas, que impiden a unión de factores de iniciación son a CPEB e a maskin, que se unen ao elemento de poliadenilación citoplasmático (CPE). Cando estas dúas moléculas se xuntan, despois a maskin pode unirse ao factor de iniciación eIF-4E, e así o eIF4E xa non pode interaccionar cos outros factores de iniciación e non é posible a tradución. Por outra parte, a disgregación do complexo CPEB/maskin permite a unión do eIF-4E ao factor de iniciación eIF-4G, e así a tradución pode comezar de novo, o cal contribúen á finalización do dictioteno e á subseguinte maduración do ovocito primario.
Guerra do Anel
A Guerra do Anel é unha guerra ficticia que se narra na novela O Señor dos Aneis do escritor británico J. R. R. Tolkien. É unha serie de acontecementos e batallas pelexadas entre os pobos libres da Terra Media contra Sauron o Maia. Estes acontecementos toman lugar entre o ano 3018 e o 3019 da Terceira Idade do Sol.
Introdución
Todo comezou coa forxa dos Aneis de Poder. Tres foron para os elfos, sete para os ananos, e nove para os homes, pero Sauron forxou en segredo o Anel Único, un anel que tiña o poder de controlar a todos e atalos nas tebras.
Na última batalla da Guerra da Última Alianza entre Elfos e Homes, Isildur cortoulle o dedo a Sauron coa espada Narsil e este desvaneceuse. Círdan e Elrond aconsellaron a Isildur botar o Anel ós lumes de Orodruin, pero Isildur non o fixo porque dixo que o conservaría como prenda da vitoria. Isildur marchou ata Minas Anor e logo foise ó Norte, cara Arnor, mais polo camiño, uns orcos fixéronlle unha emboscada a el e ós seus compañeiros e Isildur foi asasinado e o Anel perdeuse no Anduin.
O Anel pasou anos no río, ata que un día, un pequeno pescador, chamado Déagol, pertencente á raza dos Hobbits, descubriu algo brillante no río e colleuno. O seu amigo Sméagol pediullo como agasallo polo seu aniversario. Déagol negouse e ambos empezaron a pelexar, pero Sméagol, acabou matándoo. Sméagol foi expulsado da súa aldea, e refuxiouse nas Montañas Bretemosas, ata que foi consumido polo Anel e se converteu en Gollum.
Anos máis tarde, na expedición para recuperar Erebor, o hobbit Bilbo Bulseiro quitoullo a Gollum do seu agocho nas Montañas Bretemosas. Ó rematar a aventura, Bilbo levou consigo o Anel ata o seu fogar de Hobbiton na Comarca, e alí o mantivo en segredo durante 60 anos, ata que un día llo deixou ó seu sobriño Frodo Bulseiro.
Consecuencias
A Guerra do Anel tivo consecuencias en case toda a Terra Media. Grazas á derrota de Sauron, Aragorn puido chegar ó trono de Gondor e creou o Reino Unificado, converténdose así no rei Elessar. O Reino Unificado abarcaba Arnor, Gondor e estaban en alianza con Erebor e Dale.
En Rohan comezou a gobernar Éomer e as cavernas que estaban dentro de Cornoburgo, as Cavernas Escintilantes, foron habitadas por un grupo de Ananos liderados por Gimli. A torre de Orthanc confióuselle ós Ents.
En Val, pasou a gobernar Bardo II, xa que o antigo rei, Brand, morrera na Batalla de Val. En Erebor, pasou a gobernar Thorin III, xa que o seu pai morrera tamén nesa batalla.
A Comarca seguiu coa súa feliz vida, pero cunha nova lei, ningún ser que non fose un hobbit podería pasar das súas fronteiras. Samsagaz Gamllí foi alcalde da Comarca durante moitos anos.
Xosé Manuel Souto González
Xosé Manuel Souto González, nado o 26 de decembro de 1956 en Vigo, é un xeógrafo e historiador galego, especialista en territorio e urbanismo.
Traxectoria
Estudou o Bacharelato en Vigo. Licenciado en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela. Posteriormente especializouse en Historia, Sección de Historia e Cultura de Galicia na mesma Universidade (1981). Foi catedrático de Xeografía e Historia no Ensino Medio dende 1984. A súa tese de doutoramento titúlase ''Desartellamento social e caos urbanístico. Vigo, 1960-1980'', publicada en 1990. É profesor titular da Universitat de València, membro do Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento e membro fundador do Instituto de Estudios Vigueses.
Publicou artigos en Encrucillada, Solaina, Cuadernos de Estudios Gallegos, Revista Galega de Estudios Agrarios, Revista Galega de Educación, Grial…
Obras
E unha ampla serie de títulos de carácter didáctico.
Wuchereria bancrofti
Wuchereria bancrofti é unha especie de verme nematodo da clase dos secernénteos, orde dos espirúridos, familia dos oncocércidos, a única incluída no xénero Wuchereria.
É é un parasito exclusivo dos humanos, cuxa presenza nos vasos linfáticos ocasiona unha filariose coñecida como filariose de Bancroft, que é a filariose linfática máis estendida e máis importante.
Taxonomía
Tanto o xénero como a especie foron descritas en 1921 polo zoólogo e parsitólogo francés Léon Gaston Seurat.
Morfoloxía
Son vermes pequenos e brancos, translúcidos, con aspecto de finos fíos de catgut. Os machos miden 4 cm de lonxitude, e o extremo posterior está enrolado; as femias alcanza os 10 cm,e o seu diámetro é 1/400 da súa lonxitude. As larvas teñen 300 μm de longo e 8 μm de diámetro, o espazo cefálico é curto —de 4 μm— e o extremo caudal é cónico, sen protuberancias.
A Fervenza, Besexos, Vila de Cruces
A Fervenza é un lugar da parroquia de Besexos, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza.
Reagrupamento Democrático Africano
O Reagrupamento Democrático Africano (en francés Rassemblement démocratique africain ) foi unha federación de partidos africanos fundado en Bamaco (18-21 de outubro de 1946) por Félix Houphouët-Boigny e Modibo Keïta, foi o primeiro movemento político panafricano da África francófona. Formouse logo da IV República francesa permitira o envío a Francia de representantes africanos na Asemblea Nacional e como consecuencia as forzas nacionalistas dos diferentes territorios franceses en África decidiron establecer unha estrutura común para a conquista dos seus dereitos e a formación dun bloque no Parlamento, primeiro afiliada co Partido Comunista Francés e a partir de 1950 achegouse á Unión Democrática e Socialista da Resistencia.