cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eloy Maquieira
Traxectoria
Foi o terceiro dos cinco fillos do farmacéutico Sebastián Maquieira e da comercial Joaquina Fernández Cabanillas. Logo de estudar Bacharelato matriculouse na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid. Alí recibiu a influencia das novas tendencias da arquitectura moderna, estendidas por Europa despois da Primeira guerra mundial. Daquela estaba en voga o movemento Bauhaus, fundado en 1919 por Walter Gropius en Alemaña, que buscaba a combinación entre a arquitectura da arte e a técnica para conseguir un atractivo e moderno deseño, funcional e estético. Le Corbusier visitou Madrid para dar unha conferencia na Residencia de Estudiantes sobre a Nova Arquitectura. En 1929 Eloy Maquieira visitou o Pavillón Alemán que Mies van der Rohe deseñara para a Exposición Internacional de Barcelona de 1929.
En Lugo
En 1923 Eloy Maquieira chegou a Lugo, e en 1927 gañou a praza de arquitecto municipal. Naquel momento a cidade tiña uns 30.000 habitantes, que dependían fundamentalmente da agricultura e o comercio. A cidade mantíñase agrupada en torno á muralla romana, que contiña o centro histórico cunha mestura de construcións tradicionais e certo desenvolvemento urbano do século XIX pouco notable. Eloy Maquieira comezou a súa carreira construíndo casas para a burguesía, tanto na cidade como no campo, pero o seu cometido oficial era deseñar e supervisar a construción de novos edificios públicos. O seu estilo combinaba fachadas lisas con esquinas curvadas, cun resultado harmónico e funcional, empregando todas as tecnoloxías innovadoras.
En 1935 casou con Carmen Quiroga, coa que tivo cinco fillos, dos que sobreviviron tres: Ana María, Luís e Carmen. En 1941 mercou unha vella granxa en Conturiz (na parroquia de Santo André de Castro), cunha leira dunhas tres hectáreas, rodeada dun alto muro de pedra. reformou a granxa tradicional galega, onde os animais ocupaban a corte na planta baixa e a xente vivía enriba, nunha elegante casa de campo con amplos salóns na planta baixa, seis grandes dormitorios con catro cuartos de baño, máis a zona do servizo. Reuniu todo arredor dun luminoso hall central, coa escaleira principal e a balaustrada de castiñeiro rodeando o corredor do primeiro piso. O teito era acristalado, dando gran claridade ao interior. Separados por un patio estaban os edificios dedicados ás cortes, celeiros e a vivenda dos traballadores. No xardín había un magnolio, nogueiras e eucaliptos. Un paseo bordeado por flores conducía cara a prados rodeados de froiteiras, e baixo un arco de castiñeiros centenarios chegábase á estrada. Hoxe en día, denomínase Finca A Fortaleza e pertence a Torrre de Núñez.
Finou por mor dunha septicemia. Debido á Segunda guerra mundial non puido conseguir os antibióticos que lle poderían salvar a vida. Malia que o médico Francisco Sánchez Cantón conseguiu algún frasco a través dalgunha embaixada, non foi dabondo.
Estilística
Inda que a noción de estilo estaba xa configurada en manuais con indicacións prácticas sobre como escribir ben no século XVIII, a primeira estilística, a de Charles Bally (1905) rexeita esta concepción e propón unicamente unha estilística descritiva do sistema lingüístico, non das obras literarias.
Despois de ser publicada a estilística lingüística de Bally, aparece a estilística literaria de Leo Spitzer, que procura os trazos peculiares, os estilemas, da lingua literaria, considerándoos como desvíos da norma estándar.
Xorde entón a diferenciación entre estilística lingüística (preocúpase polos trazos específicos do sistema de cada idioma para definir desde eles o espírito da comunidade nacional que os produciu) e estilística literaria (atende ós trazos peculiares do estilo dun creador).
Стилистика
Estilema
Un estilema é unha construción formal peculiar que é recorrente nun autor, permitindo ás veces recoñecelo, e característica da súa linguaxe, da súa escrita literaria.
Tetraciclinas
miniatura|250px|Estrutura básica de catro aneis do grupo das tetraciclinas. As tetraciclinas son un grupo de antibióticos de amplo espectro entre os que destacan a tetraciclina e a terramicina (oxitetraciclina). Algunhas son naturais orixinadas polas bacterias do xénero Streptomyces e outras semisintéticas. A súa utilidade terapéutica viuse ultimamente reducida pola aparición de resistencias bacterianas a eles, pero aínda así seguen sendo o tratamento de elección para moitas doenzas específicas.
O seu nome procede da estrutura de catro aneis ou ciclos que presentan. A IUPAC defíneos como "unha subclase de policétidos que teñen un esqueleto de octahidrotetraceno-2-carboxamida".
Usos terapéuticos
As tetraciclinas úsanse xeralmente no tratamento de infeccións do tracto respiratorio, seos nasais, oído medio, tracto urinario, e intestinos, e tamén no tratamento da gonorrea, especialmente en pacientes alérxicos a antibióticos beta-lactámicos e macrólidos, aínda que xa non se usan tanto como hai algúns anos debido á aparición de resistencias bacterianas.
Un uso moi común das tetraciclinas é o tratamento do acne e a rosácea (tetraciclina, oxitetraciclina, doxiciclina, ou minociclina). Pero tamén se usa o macrólido eritromicina.
A doxiciclina utilízase tamén como tratamento profiláctico contra a infección por Bacillus anthracis (carbuncho, que no mundo anglosaxón chaman anthrax) e é efectiva contra a Yersinia pestis, o axente infeccioso da peste bubónica. Tamén se usa como tratamento e profilaxe contra a malaria, e para tratar a elefantíase.
As tetraciclinas aínda son o tratamento de elección para as infeccións causadas por Chlamydia (tracoma, psittacose, salpinxite, uretrite, e linfogranuloma venéreo), Rickettsia (tifo, febre das Montañas Rochosas), brucelose, e infeccións por espiroquetas (borreliose, sífilis, e enfermidade de Lyme). Ademais, poden utilizarse contra o carbuncho (producido por Bacillus anthracis), peste bubónica, tularemia, e infección por Legionella. Tamén se usa en veterinaria para tratar os porcos e outros animais.
Poden tamén ter un efecto beneficioso na redución da duración e gravidade dos casos de cólera, aínda que están aparecendo resistencias á droga, e os seus efectos sobre a mortalidade total son cuestionados.
A demeclociclina ten un uso adicional no tratamento da síndrome de secreción inadecuada da hormona antidiurética.
Os derivados da tetraciclina están sendo investigados no tratamento de certos trastornos inflamatorios.
Efectos secundarios
Os efectos secundarios das tetraciclinas non son comúns, pero o máis notable é a fototoxicidade. Incrementa o risco de queimaduras solares ao expoñerse ao sol ou outras fontes, o cal debe terse en conta cando se toma doxiciclina como profilaxe contra a malaria.
Poden causar trastornos de estómago ou intestino, e, en raras ocasións, reaccións alérxicas. Raramente, poden producir dores de cabeza e problemas de visión.
As tetraciclinas son teratóxenos debido a que poden actuar sobre o feto (despois das 18 semanas de xestación) e causar decoloración dos dentes cando saen na infancia. Por esta razón, está contraindicado o seu uso en nenos de menos de 8 anos, aínda que o seu uso é seguro nas primeiras 18 semanas de embarazo.
Algúns pacientes que toman tetraciclinas requiren supervivsión médica porque poden causar esteatose e hepatotoxicidade.
Precaucións
As tetraciclinas deben utilizarse con precaución nos casos de disfuncións hepáticas e as que son solubles en auga e urina empeoran a insuficiencia renal (pero non no caso de tetraciclinas liposolubles como a doxiciclina e minociclina). Poden incrementar a debilidade muscular en casos de miastenia gravis e exacerbar o lupus eritematoso sistémico. Os antácidos reducen a absorción de todas as tetraciclinas, e os produtos lácteos reducen notablemente a absorción de todas as tetraciclinas agás a minociclina.
Os produtos da degradación das tetraciclinas son tóxicos e poden causar a síndrome de Fanconi, unha doenza potencialmente letal que afecta ao túbulo proximal dos nefróns do ril. Debe terse en conta a posible hepatotoxicidade.
Antes pensábase que as tetraciclinas diminuían a efectividade de moitos tipos de contraceptivos hormonais, pero as investigacións máis recentes indican que non hai unha perda significativa de efectividade dos contraceptivos orais co uso da maioría das tetraciclinas. Aínda así, moitos médicos aínda recomendan o uso de métodos contraceptivos de barreira cando se están tomando tetraciclinas.
Contraindicacións
O uso da tetraciclina debería evitarse en mulleres lactantes ou preñadas, e en nenos aos que lles están saíndo os dentes porque pode orixinarlles manchas permanentes nos dentes, e posiblemente afectar ao crecemento dos dentes e ósos.
O uso durante as primeiras 12 semanas de embarazo non parece incrementar o risco de ningún defecto de nacemento importante. Podería haber un pequeno incremento do risco de defectos de menor importancia, como hernia inguinal, pero o número de informes nese sentido é moi pequeno para asegurar que existe realmente un risco.
Na preparación da tetraciclina debe terse en conta a súa estabilidade para evitar a formación de epi-anhidrotetraciclinas tóxicas.
Modo de acción
As tetraciclinas son inhibidores da síntese proteica, xa que inhiben a unión do aminoacil-ARNt ao complexo ARNm-ribosoma, principalmente porque se unen á subunidade de 30 S do ribosoma no complexo de tradución do ARNm.
Tamén se comprobou que as tetraciclinas inhiben as metaloproteinases de matriz, que están presentes en tumores metástases e procesos inflamatorios. Este mecanismo non ten efecto antibiótico, pero levou a facer unha extensa investigación sobre tetraciclinas quimicamente modificadas ou CMTs (como a inciclinida) para utilizalas no tratamento da rosácea, acne, diabetes e varios tipos de neoplasias (inhiben a anxioxénese  en metástases). En setembro de 2007 anunciouse que a inciclinida non era efectiva para tratar a rosácea.
Realizáronse varios ensaios sobre tetraciclinas modificadas e non modificadas para o tratamento de cánceres humanos, nos cales se obtiveron resultados prometedores co CMT-3 en pacientes con sarcoma de Kaposi.
Farmacocinética
En canto á súa farmacocinética as tetraciclinas absórbense de forma rápida e completa a nivel do tubo dixestivo, fundamentalmente no intestino delgado, e atinguen a súa máxima concentración en sangue nun prazo de entre tres e seis horas. Por vía parenteral absórbense de forma óptima, especialmente a rolitetraciclina. A súa unión a proteínas plasmáticas é moi variable: desde o 20% da oxitetraciclina ao 90% da doxiciclina. Distribúense por todos os tecidos, especialmente no tecido óseo, e penetran no interior das células. Atravesan a barreira placentaria, pero non a hematoencefálica, e como consecuencia poden contrindicarse no embarazo. Metabolízanse en todo o organismo de forma parcial, eliminándose a maior parte en forma inalterada pola urina. Debido á súa alta concentración en bile presentan o fenómeno da recirculación entero-hepática, e poden encontrarse parcialmente excretadas nas feces. A nivel renal presentan fenómenos de reabsorción tubular máis ou menos intensos en función do tipo de tetraciclina, o que explica as diferenzas respecto á vida media dentro do grupo. A clortetraciclina é a de menor vida media (unhas 5 horas), mentres que a doxiciclina ten máis de 15.
Resistencia
As bacterias fanse resistentes á tetraciclina polo menos por tres mecanismos: inactivación encimática da tetraciclina, bombeo, e protección do ribosoma. A inactivación é o tipo máis raro de resistencia, e consiste na adición dun grupo acetilo á molécula, o que causa a inactivación do fármaco. No bombeo ou efluxo do produto, un xene de resistencia codifica unha proteína de membrana que bombea activamente a tetraciclina fóra da célula. Este é o mecanismo de acción que se observa no xene de resistencia á tetraciclina do plásmido artificial pBR322. No mecanismo de protección ribosómica, un xene de resistencia codifica unha proteína que pode ter varios efectos, dependendo de en que xene sexa transferido. Atopáronse seis clases de xenes/proteínas de protección dos ribosomas, todos con moita homoloxía na súa secuencia, o que suxire un antepasado común na evolución destes organismos.
Posibles mecanismos de acción destas proteínas protectoras son:
Todos estes cambios no ribosoma son reversibles (non covalentes) porque os ribosomas illados de organismos tanto resistentes coma susceptibles á tetraciclina poden unirse á tetraciclina igualmente ben in vitro.
Administración
Cando se inxire, recoméndase xeralmente que as tetraciclinas máis hidrosolubles e de curta acción (tetraciclina, clortetraciclina, oxitetraciclina, demeclociclina e metaciclina) se tomen cun vaso cheo de auga, dúas horas antes de comer ou dúas horas despois de comer. Isto débese en parte a que a maioría das tetraciclinas se unen coa comida e tamén co magnesio, aluminio, ferro e calcio, o que reduce a súa capacidade de seren absorbidas polo corpo. Recoméndase evitar o consumo de produtos lácteos, antácidos, ou de preparacións que conteñan ferro cerca do momento en que se vai a tomar o fármaco. Hai excepcións parciais a estas regras no caso da doxiciclina e minociclina, que poden tomarse coa comida (pero non con ferro, antácidos, ou suplementos de calcio). A minociclina, pode tomarse con produtos lácteos porque non quela facilmente o calcio, aínda que os lácteos diminúen lixeiramente a absorción da minociclina.
Historia
O primeiro membro do grupo que foi descuberto foi a clortetraciclina (aureomicina) a finais da década de 1940 por Dr. Benjamin Duggar, un científico dos Lederle Laboratories que obtivo a substancia dunha bacteria do solo chamada Streptomyces aureofaciens. A oxitetraciclina (terramicina) foi descuberta pouco despois por A. C. Finlay et al.; e procedía doutra bacteria similar chamada Streptomyces rimosus. Robert Burns Woodward determinou a estrutura da oxitetraciclina permitindo a Lloyd H. Conover producir con éxito a tetraciclina como un produto sintético (a pesar de que a tetraciclina tamén a producen as bacterias Streptomyces). O desenvolvemento de moitos antibióticos quimicamente alterados deu lugar a diversas tetraciclinas. En xuño de 2005 foi utilizada a tigeciclina, o primeiro membro dun novo subgrupo de tetraciclinas chamado glicilciclinas, para tratar infeccións resistentes a outros antimicrobianos incluíndo as tetraciclinas convencionais.
Exemplos
Indícanse os exemplos principais de tetraciclinas naturais e semisintéticas, a súa vida media e o seu código ATC
A tixeciclina, que xeralmente se clasifica como unha glicilciclina, pode considerarse tamén unha tetraciclina. Unha tetraciclina que se está probando experimentalmente é a PTK 0796. Outras tetraciclinas son: penimepiciclina (J01AA10) e clomociclina (J01AA11).
Adidas Tango España
200px|miniatura|Adidas Tango España O Adidas Tango España foi o balón oficial do Mundial de Fútbol España 1982. O balón tiña mellaradas, respecto ao seu antecesor, a súa resistencia á auga, grazas a que as costuras eran impermeables. Trátase do último balón de coiro auténtico en ser utilizado nun Mundial de fútbol.
Adidas Tango España
Alborés, Mazaricos
San Mamede de Alborés é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Mazaricos. Segundo o IGE en 2018 tiña 210 habitantes (109 mulleres e 101 homes) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 351 habitantes.
Une, Cundinamarca
Une é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca que se atopa na provincia de Oriente, a 43 km ó sueste de Bogotá.
Toponimia
O topónimo «Une», en muysc cubun (lingua muisca) significa «pota», ou centro de reunión do cacicado de Ubaque. Segundo o dicionario de Acosta Ortegón o outro significado é «cousa boa».
Historia
A data de fundación do concello de Une foi o 22 de febreiro de 1538. O primeiro encomendeiro foi Diego Romero, da tropa de Gonzalo Jiménez de Quesada. A comezos de novembro de 1594 o ouvidor Miguel de Ibarra en visita deu descrición de 1.058 indios. O 19 de xuño de 1600 o ouvidor Luís Enríquez por auto proferido en Santafé determinou poboar os indios de Queca e Une nunha soa vila que era Une.
Retórica
Lausberg, no seu Manual de Retórica Literaria, define a retórica como a arte ou a técnica que consiste na sistematización e explicitación do conxunto de instrucións ou regras que permiten a construción dunha clase de discursos que son codificados para influír persuasivamente no receptor. Debemos ademais de entender por retórica a ciencia que se ocupa do estudo de ditos recursos nos seus diferentes aspectos.
A retórica como ciencia atende tanto á organización textual como ás relacións que dita organización posúe co relator, o público, o referente e o contexto comunicativo. Esta realidade fai necesario distinguir entre o texto ou discurso retórico, por unha banda, e o feito retórico, pola outra:
Historicamente, a retórica é a disciplina clásica do discurso, e ten, ademais, unha función pragmática: convencer ó interlocutor de que unha causa é xusta. Mais a retórica evolucionou moito desde Aristóteles. Hoxe en día, desde unha perspectiva estilística, lingüística e semiótica, obsérvase un renovado interese, que pretende a consecución dunha retórica xeral que teña como obxecto todo texto, as estruturas extratextuais asociadas, a explicación da complexa produción do discurso e o seu tratamento artístico.
Se só nos preocupa o texto literario, a disciplina que se basea na adecuación do instrumental retórico para o estudo literario e do feito literario como fenómeno de produción e recepción social, denomínase poética.
Eugene Brave Rock
Eugene Brave Rock é un actor pés negros e dobre de acción no cine.
Traxectoria
Medrou na reserva india da Nación Kainai, en Alberta. Brave Rock comezou como actor, logo deveu en especialista de acción, e despois converteuse en adestrador de especialistas antes de volver á actuación.
Manuel Couce Pereiro
Manuel Couce Pereiro, nado en Ferrol o 9 de xaneiro de 1935, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Traballador do estaleiro de Bazán, foi delegado sindical, secretario do comité de empresa e secretario comarcal da UGT na comarca de Ferrol. Militante do PSdeG-PSOE, nas eleccións galegas de 1981 foi elixido deputado do Parlamento de Galicia e volveu ser elixido nas de 1985. Concelleiro en Ferrol, foi elixido alcalde en 1989 logo dunha moción de censura contra o seu curmán, o alcalde de AP Alfonso Couce Doce, cos votos do seu propio partido xunto cos de EU-IU e un tránsfuga de AP. Logo das municipais de 1991, nas que foi elixido alcalde de Ferrol Mario Villaamil, unha nova moción de censura converteuno de novo en alcalde ata 1995. Nas xerais de 1993 foi elixido deputado pola provincia da Coruña no Congreso. En 1996 abandonou a actividade política.
Cápsula articular glenoumeral
miniatura|250px|Cápsula da articulación glenoumeral. A cápsula articular glenoumeral é a cápsula articular da articulación glenoumeral, cubrindo por completo a articulación. Insírese na cavidade glenoide da escápula e no pescozo umeral. É máis delgada nas partes superior e inferior e, a diferenza doutras cápsulas articulares, non mantén os ósos pegados, senón que permite unha separación de ata 2,5 centímetros. A laxitude da cápsula permite que a articulación teña moita maior amplitude de movementos.
Aperturas
A cápsula posúe tres aperturas:
Ernesto Pérez González
Ernesto Pérez González, nado en Ourense en 1968, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Funcionario da Deputación de Ourense dende 1994, é xefe de recadación provincial. Nas eleccións municipais de 2003 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de San Amaro e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Continuou como alcalde nas sucesivas eleccións, sempre con maioría absoluta, ata que dimitiu a finais de 2018 para dar paso a quen fora o seu tenente de alcalde, Fernando Redondo.
Wonder Woman (filme de 2017)
Estreouse en galego o 18 de maio de 2020 na TVG.
Sinopse
O filme conta a historia da Princesa Diana, que medra na illa das amazonas, Themyscira. Despois de que o piloto estadounidense Steve Trevor se estrelase nas augas arredor da illa, conta ás amazonas sobre a primeira guerra mundial. Diana deixa a illa para rematar co conflito.
Dispositio
As etapas da retórica para a construción do discurso son: Intelectio, inventio, dispositio e elocutio.
Alfonso Guizán
Alfonso Guizán, nado en Vilalba, foi un escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Telegrafista militar destinado no Marrocos Español. Publicou poemas e artigos en Vida Gallega e colaborou en Faro Villalbés e La Voz de Galicia.
Ramón Segura de la Garmilla
Ramón Segura de la Garmilla, nado en Estremadura e finado en Pontevedra o 30 de marzo de 1939, foi un profesor e político galego.
Traxectoria
Foi profesor de literatura. En 1918 estaba destinado en Almería. En 1922 publicou a antoloxía Poetas españoles del siglo XX, con notas bibliográficas, pero criticada pola súa falta de rigor nos criterios á hora de escoller os 116 autores antologados. O 12 de outubro de 1924 foi xurado dos Xogos Florais celebrados en Cáceres, e nese ano publicou nesa cidade un texto sobre Pedro Romero Mendoza. Nese mesmo ano celebrouse en Cáceres a Exposición Regional Extremeña de Arte, sobre a que escribiu no semanario Prometeo, de Badaxoz. Colaborou tamén no periódico El Correo de la Mañana.
En 1930 presentouse a oposicións en Cádiz á cátedra de Pedagoxía. Destinado en Pontevedra, deu clase na Escola Normal e foi profesor auxiliar do Instituto de Pontevedra. En setembro de 1932 publicou un artigo en El Eco de Santiago sobre a representación teatral da compañía La Barraca en Pontevedra durante a xira por Galicia de Federico García Lorca En 1937 publicou unha antoloxía de vilancicos de autores como Gómez Manrique, Enzina, Santa Teresa de Jesús, Frei Pedro de Padilla, Ocaña, Góngora, Lope de Vega ou Valdivielso.
Protagonista da vida política local de Pontevedra, foi candidato monárquico nas eleccións municipais do 12 de abril de 1931 con Celso López Blanco (médico), Plácido García González (comerciante), Víctor Lis Quibén (médico), Peregrino Fariña Otuna (mariñeiro), Tomás Abeigón Pazos (médico), José Paz Vidal (industrial) e Francisco Rodríguez Arruñada (procurador e corredor de comercio). Foi alcalde de Pontevedra do 8 de outubro de 1934 ao 12 de novembro do mesmo ano, logo da destitución de Bibiano Fernández Osorio-Tafall no marco dos sucesos da folga xeral revolucionaria de 1934.
Vida persoal
Casou en Salamanca con Carmen Marcos Segovia o 31 de agosto de 1911, e tiveron oito fillos: Ramón, Luis, Felipe, María del Carmen, María de las Mercedes, Joaquín, José e Ascensión.
Arcos, Mazaricos
Santiago de Arcos é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Mazaricos. Segundo o IGE en 2018 tiña 275 habitantes (141 mulleres e 134 homes) distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 547 habitantes.
Beba, Mazaricos
San Xián de Beba é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Mazaricos. Segundo o IGE en 2018 tiña 339 habitantes (180 mulleres e 159 homes) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 537 habitantes.
Explicación
Os dicionarios definen o termo explicar como declarar ou expor calquera materia, doutrina ou texto difícil, con palabras moi claras para facelos perceptibles.
Características
O primeiro comentario que suxire dita definición refírese á aparición da palabra ‘expor’. De feito, explicar e expor son dous verbos que expresan conceptos relacionados estreitamente; ata o punto de que a miúdo se empregou explicación e exposición para facer referencia a unha mesma clase de secuencias. Pero non son o mesmo. Expoñer equivale a informar, é dicir, transmitir datos cun alto grao de organización e xerarquización; mentres que explicar é unha actividade que, partindo dunha base expositiva ou informativa necesariamente existente, se realiza con necesidade demostrativa.
A finalidade ou a intención da explicación é outra cuestión a tratar. Da definición previa de ‘explicar’ (expor... con palabras moi claras...) dedúcese que a finalidade da explicación é facilitar a comprensión ou o coñecemento do texto ou materia. Está claro, logo, que as secuencias explicativas non se limitan a informar ou expor, senón que queren facer comprender, pois a explicación é o texto didáctico por excelencia.
Tamén convén sinalar que a explicación non pretende transmitir conviccións nin condutas. A diferenza da argumentación, que emprega estratexias retóricas adecuadas para convencer a alguén da bondade dunha tese, a explicación é neutra e obxectiva e nela non hai vontade de persuadir, senón de facilitar os elementos necesarios para a doada comprensión.
Algúns estudosos defenden a existencia da explicación como prototipo de secuencia textual, do mesmo xeito que a argumentación, exposición, narración e descrición, mais existe unha dificultade: a chamada heteroxeneidade conceptual, é dicir. A presenza de diferentes tipos de secuencias nun mesmo texto, pois a explicación aparece a miúdo compartindo espazo textual coa narración, descrición e argumentación. Nestes casos, a finalidade con que se escribiu o texto diranos se a secuencia dominante é explicativa ou se serve de apoio a outra secuencia dominante.
Harti Kanukov
Harti Badievich Kanukov, nado o 17 de decembro de 1883 en Zundov e finado o 7 de febreiro de 1933 en Elst, foi un mestre, revolucionario, político, escritor, xornalista e tradutor calmuco, considerado canda Ninguir Mandzhiev un dos fundadores da literatura calmuca moderna.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia cosaca calmuca que levaba unha vida seminómade, así e todo puido ir á escola e logrou a habilitación como axudante de mestre rural, xa que os calmucos non podían ser mestres titulares. Entre 1902 e 1908 foi mestre rural en Denisovski, localizado entón no óblast do Exército do Don. En 1908 a policía detívoo por organizar unha sección do sindicato de mestres aínda que quedou en liberdade baixo vixilancia. Dende 1909 serviu nun rexemento cosaco exército ruso e despois do seu licenciamento en 1914 volveu ao ensino mais ao pouco estalou a guerra e mobilizárono de novo, desta volta formou no 36º rexemento de cabalería pero en 1915 regresou por enfermidade. En maio de 1918 entrou no Exército Vermello ao tempo que era membro do Partido Comunista. Durante a guerra Civil en Rusia, serviu no departamento de axitación e educación da comisaría política do 10º Exército Vermello, como comisario da brigada de cabalería calmuca do 1ª exército de cabalería (1919-20) e entre novembro de 1920 e febreiro de 1921 foi asistente do comandante e xefe de intelixencia da 6ª división de cabalería do 1º exército. Nesa época participou na publicación de follas soltas e folletos do exército para os soldados calmucos e en setembro de 1919 organizou en Saratov a publicación do primeiro xornal calmuco Ulan Halmg onde publicaron os novos poetas e prosistas calmucos. Entre 1921 e 1924 foi asesor e xefe do departamento de intelixencia do Exército Revolucionario Mongol, so o nome de Itrah Vokunaev, e participou en accións armadas e comandou unha brigada en Urga, tamén foi un dos responsables da organización da cabalería mongol. Foi presidente do comité central executivo do óblast autónomo dos Calmucos dende 1925 e presidente do comité da República dos Calmucos dende 1929. Tamén foi representante calmuco no presidium do comité central executivo
Creatividade
Publicou folletos en lingua calmuca en forma poética para os soldados calmucos que se converteron nas primeiras obras literarias modernas da literatura calmuca, radicalmente diferente á literatura anterior que tiña un forte compoñente relixioso, e foi o xermolo do realismo socialista que conformou a base da literatura calmuca durante a época soviética. Tamén traduciu obras de V.I. Lenin
Exordium
En retórica considérase que o acto expositivo do discurso ante o auditorio se divide en catro partes: Exordium (presentación), narratio (exposición), argumentatio (argumentación) e peroratio (conclusión con finalidade conativa). A parte inicial dun discurso ou oratorio que pretende a presentación da causa ante o receptor co fin de obter a súa disposición favorable (mediante a presentación do tema con enorme interese, a promesa de brevidade etc.) denomínase exordium.
O Feal, Candamil, Xermade
O Feal é un lugar da parroquia de Candamil, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2016 tiña 7 habitantes (2 homes e 5 mulleres).
Elocutio
Última etapa do proceso retórico de construción dun discurso consistente na verdadeira elaboración do texto: elíxense as palabras a empregar, dispóñense as mesmas en frases, conséguese un texto coherente,... Procede nesta fase a preocupación polas figuras estilísticas.
Fundación Montemadrid
miniatura|Torre Kio I en [[Madrid]] A Fundación Montemadrid, marca baixo a que se presenta a Fundación Obra Social y Monte de Piedad de Madrid, é unha fundación española con sede en Madrid que ten como obxectivo o desenvolvemento da obra social e a xestión do patrimonio cultural que posúe, así como a operación de varios montes de piedade nalgunhas cidades españolas.
A fundación é herdeira da Caja de Ahorros y Monte de Piedad de Madrid, comercialmente coñecida como Caja Madrid, a máis antiga das caixas de aforros españolas, fundada o 3 de decembro de 1702 como Monte de Piedad por Francisco Piquer, sacerdote aragonés. É a segunda empresa máis antiga de España despois de Codorníu (fundada en 1551). A caixa de aforros deixou de existir o 14 de decembro de 2012, cando se transformou en fundación de carácter especial.
Narratio
En retórica considérase que o acto expositivo do discurso ante o auditorio se divide en catro partes: Exordium (presentación), narratio (exposición), argumentatio (argumentación) e peroratio (conclusión con finalidade conativa). A narratio consiste na exposición dos feitos que constitúen a causa. Ha de ser, ó tempo, clara e verosímil.
Marshall Sahlins
Marshall David Sahlins, nado en Chicago o 27 de decembro de 1930 e finado o 5 de abril de 2021, foi un antropólogo estadounidense.
Traxectoria
Doutorouse en Antopoloxía pola Universidade de Columbia. Nos anos 60 foi politicamente activo, participando en protestas contra a guerra de Vietnam e asinando o manifesto de escritores e editores norteamericanos polo que se negaban ao pagamento de impostos en sinal de protesta polo conflito bélico. Dende 1973 traballou na Universidade de Chicago, onde foi Profesor Emérito de Antropoloxía.
O seu traballo centrouse en demostrar o poder que ten a cultura para moldear a actuación das persoas á marxe da bioloxía. Deste xeito, os sistemas económicos adáptanse ás circunstancias particulares de cada cultura. Distingue entre dous tipos de evolución das sociedades, por un lado, unha evolución xeral, entendida como a tendencia dos sistemas sociais e culturais a incrementaren o seu nivel de complexidade, organización e adaptación ao ambiente. Mais, por outro, as comunidades humanas non están illadas, de xeito que interaccionan e difunden as súas competencias tecnolóxicas, acabando por se desenvolveren de distintos xeitos ao tempo que son introducidos estes elementos anovadores en combinacións diferentes e en distintas etapas.
En relación directa co anterior entra o cualificativo de sociedades opulentas co que describiu a certas sociedades mesolíticas. Fronte á visión tradicional de comunidades anguriadas pola procura permanente de alimentos nunha natureza hostil, Sahlins xulga unhas comunidades humanas plenamente adaptadas á contorna, eficaces nas súas estratexias de subsistencia e con moito tempo de lecer para atenderen as súas inquietudes intelectuais e de relacións sociais. Así, chega a afirmar que a evolución da cultura trae consigo un aumento da fame, así como unha diminución do tempo libre. Xa que logo, concibe a pobreza como un status social inventado polas sociedades modernas unha vez introducida unha diferenciación entre clases sociais.
Orde de San Raimundo de Peñafort
miniatura|right|A Cruz de San Raimundo de Peñafort. A Cruz de San Raimundo de Peñafort creouse en España, por Decreto do 23 de xaneiro de 1944, para premiar os relevantes méritos contraídos por cantos interveñen na Administración de Xustiza e no seu cultivo e aplicación do estudo do Dereito en todas as súas ramas, así como os servizos prestados sen nota desfavorable nas actividades xurídicas dependentes do Ministerio de Xustiza.
Descrición
En virtude da autorización contida no artigo sexto do Decreto referido, fóronse ditando disposicións que desenvolven e complementan as normas que se estableceron para a concesión da condecoración mencionada, e co fin de evitar a dificultade e confusión nas citas e conseguir a unificación da disposición normativa proposta do Ministro de Xustiza.
Actualmente, os distintos graos desta Orde son:
Útica, Cundinamarca
Útica é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia do Gualivá, a 119 km ó noroeste de Bogotá.
O concello de Útica foi fundado polos irmáns Calixto e Anselmo Gaitán en 1803, e o seu nome foille colocado en recordo da antiga cidade romana do norte de África, Útica.
Historia
Na época precolombiana, o territorio do actual concello de Útica estivo poboado polos panches. Dende os tempos en que as expedicións conquistadoras viaxaban entre Corinto (Cauca) e Útica (Cundinamarca), as terras de Útica foran frecuentadas polos españois. A comezos do século XIX, os irmáns Evaristo, Calixto e Anselmo Gaitán, orixinarios de La Palma, fundaron no que é hoxe Útica un casarío chamado Salinas. Este casarío, que tivo asento no actual barrio de "Pueblo Viejo", recibiu devandito nome debido á existencia de fontes termais e azufradas nas súas proximidades.
Inventio
Inventio é a segunda etapa do proceso retórico de construción dun discurso consistente en achar os elementos referenciais do mesmo. É o primeiro bosquexo estrutural, nel localízanse os conceptos que han ser incluídos en cada unha das partes.
As etapas da retórica para a construción do discurso son: Intelectio, inventio, dispositio e elocutio.
Historia
A crítica máis antiga da retórica é que non trata un tema específico, isto é, que un orador pode dar un discurso sobre calquera tema e non sendo o contido o que importa, senón como un orador usa o idioma. Esa é unha das razóns poas que Platón atacou esta práctica, baleira na súa opinión.
Aristóteles respondeu á crítica argumentando que razón e retórica van xuntas, argumentando que a razón dialéctica é a ferramenta para atopar verdades universais e a retórica é a ferramenta para aclaralas e transmitilas aos demais. A inventio serve ao orador a construír argumentos utilizando un sistema. Os retóricos romanos Cicerón e Quintiliano dedicaron tempo a formular a teoría detrás da retórica dos argumentos. A inventio constaría de tres partes:
Acepción xacobea
Inventio, do latín inventionem (nominativo inventio), e este das raíces indoeuropeas ou pre-indoeuropeas *en e *gwa para 'vir' é significa "atopar", e é a palabra máis empregada para referirse aos feitos que levaron ao achado do sepulcro do Apóstolo Santiago en Galiza nos anos 820-830.
Campionato Británico de Turismos
miniatura|250px|RIGHT|Unha carreira do BTCC no ano 2006 en [[Circuíto de Brands Hatch|Brands Hatch.]] O Campionato Británico de Turismos (en British Touring Car Championship, e abreviadamente BTCC) é un campionato automobilístico de turismos que se disputa nas Illas Británicas dende o ano 1958. Despois da desaparición dalgunhas carreiras de monoprazas, o BTCC é a competición de coches máis importante de Gran Bretaña.
Durante a súa historia, o BTCC probou con diferentes tipos de homologación de coche como: BTC Touring, Super 2000 ou a actual, NGTC. Dende o ano 2004, ademais dos premios de piloto campión e marca campioa danse tamén os premios de equipo campión, de mellor piloto dun equipo privado e de equipo privado vencedor.
As marcas de automóbil que disputan o campionato británico na actualidade son: Audi, BMW, Chevrolet, Ford, Honda, Infiniti, Mercedes-Benz, MG, Proton, Toyota e Volkswagen. A marca de pneumáticos utilizada polo BTCC é Dunlop.
Actio
O acto expositivo oratorio ante o auditorio, denominado actio ou pronunciatio, desenvólvese en catro fases: exordium (presentación), narratio (exposición), argumentatio (argumentación) e peroratio (conclusión con finalidade conativa).
Festa do Boi
Dende entón tódolos anos saía o boi no Corpus, e aínda que durante a Guerra Civil esta celebración foi suspendida, contra o 1983 un grupo de mozos decidiu recuperar a Festa do Boi. Está declarada Festa de interese turístico de Galicia.
Orixes
miniatura|dereita|Allariz durante a Festa do Boi.
As orixes desta festa son diversas segundo as fontes. A tradición conta que os xudeus que habitaban na vila adoitaban expresa-lo seu rexeitamento da procesión do Santísimo na festividade do Corpus con chanzas e risas, ás que engadían berros e insultos contra os cristiáns. Para rematar con esa falta de respecto, un tal Xan de Arzúa, fidalgo allarizao relixioso, montou no lombo dun boi e cargou contra os xudeus, á vez que os seus criados os acirraban botando sobre eles cinsa e formigas que levaban nuns sacos, conseguindo así que os xudeus presenciaran reverentemente a procesión.
Outra posible orixe da festa sería a reacción do Xan de Arzúa, agora un cabaleiro que visitaba a vila, contra a prohibición que rexía de que os forasteiros non podían cruza-la vila montados de a cabalo. Cando lle obrigaron a baixar do seu cabalo, subiuse nun boi e cruzou sobre el a vila enteira. En calquera destes dous casos, deixou unha manda para que os veciños repetisen a fazaña tódolos anos, representándoo como un boneco de palla montado nun boi.
Finalmente, unha terceira hipótese disque o tal Xan de Arzúa era como alcumaban os veciños a un boneco de palla que levaban á fronte da procesión e que, rematada esta, corrían polas rúas atado a un boi.
Hoxe, o boneco que imita se-lo Xan de Arzúa pendúrase do balcón da casa do concello para atrae-la atención do boi.
O antropólogo verinense Xesús Taboada Chivite indicaba en 1972: “En Allariz, amáis de danzas de espadas, penlas e outras manifestacións semellantes ás relatadas que estudaron Cid Rumbao e Puga Brau, figuraba Xan de Arzúa, moneco montado enriba dun touro enmaromado que escoltaban repartidores de formigas." Se se trata ou non dun ritual de carácter similar aos de tipo carnavalesco, podémolo inferir, ademais da aparición do motivo ritual do lanzamento de formigas e cinza (ou "fariña mesturada con formigas" ), da seguinte información, procedente do mesmo ensaio, Etnografía galega. Cultura espiritual: “En Trasparga (Lugo) o gado vai diante do enterro, emporiso o corrente é soltalo, porque o morto non leve o que é seu […]".
O grupo Leixaprén dedicoulle un álbum á festa en 1990.
Martinsa-Fadesa
miniatura|dereita|220px|Vivendas en venda pola construtora Martinsa-Fadesa en [[L'Hospitalet de Llobregat.]] Martinsa-Fadesa, S.A. é unha das grandes empresas inmobiliarias de España. A empresa xurdiu en 2007 pola fusión dos negocios de Martinsa e de Fadesa, tras a oferta pública de adquisición (OPA) realizada por Martinsa sobre Fadesa por 4.045 millóns de euros.
En xullo de 2008, presentou o concurso de acredores voluntario, cun pasivo de ao redor de 7.000 millóns de euros, marcando un récord na historia de España. O Xulgado do Mercantil número 1 da Coruña foi o encargado de tramitalo. Os seus principais acredores foron entidades financeiras españolas: Caja Madrid, La Caixa e Banco Popular, entre outras.
O accionista que controla a empresa é Fernando Martín. Como accionistas minoritarios atopamos a caixas de aforros (Bancaja e Ahorro Corporación) e a grandes empresarios como Dolores Ortega (sobriña de Amancio Ortega) e a Jesús Salazar.
National Institutes of Health
miniatura|250px|Logo dos NIH. National Institutes of Health (NIH), en galego, Institutos Nacionais da Saúde, é o nome dun grupo de institucións do goberno dos Estados Unidos cuxos obxectivos céntranse na investigación médica.
O grupo ten as súas oficinas centrais en 9000 Rockville Pike, Bethesda, Maryland.
Programas de investigación
O NIH leva a cabo a súa propia investigación científica a través do seu Intramural Research Program (Programa de Investigación Intramural, IRP) e subministra importantes fondos de investigación biomédica a institucións de investigación non pertencentes aos NIH a través do seu Programa de Investigación Extramural.
Historia
miniatura|250px|Centro de Investigación Clínica "Mark O. Hatfield" (Edificio 10) dos INH, en Bethesda, [[Maryland.]] As raíces dos NIH remóntanse ao Marine Hospital Service a finais da década de 1790, que daba asistencia médica a homes enfermos e discapacitados da Armada dos Estados Unidos de América (USS Navy). Contra 1870, a rede de hospitais navais desenvolvérase considerabelmente, e colocouse baixo o mando dun oficial médico dentro da Oficina do Departamento do Tesouro. A fins da década de 1870, o Congreso asignou fondos para investigar as causas de epidemias como o                                                                                                                      cólera e a febre amarela, e creu a Xunta Nacional de Saúde, facendo da investigación médica unha iniciativa oficial do goberno.
Fundados en 1887, os NIH representan hoxe en día un dos grupos de centros de investigación médica máis grandes do mundo, e son o referente federal dos Estados Unidos no ámbito da saúde pública.
Comprenden un conxunto de 27 centros e institutos separados, e son, en conxunto, unha das oito axencias do Servizo Público de Saúde que, á súa vez, forma parte do Departamento de Saúde e Servizos Humanos dos Estados Unidos.
Karate
Karate (en 空手), ou karatedo (空手道), é unha arte marcial xaponesa e un deporte de combate orixinario de Okinawa, que se desenvolveu con base na arte marcial nativa da rexión baixo as influencias do chuan fa, de orixe chinesa, e das escolas xaponesas tradicionais de arte marcial, chamadas koryu, que practicaban loita desarmada e armada, principalmente con espadas. Neste proceso, cando a influencia xaponesa se tornou preponderante, fóronse incorporando máis características do código de conduta dos samurais, o Budo.
A influencia chinesa foi maior nun primeiro estadio de desenvolvemento, cambiando un paradigma primitivo dunha loita simple con agarramento e proxeccións, con máis énfase nos golpes traumáticos, e fíxose sentir nas técnicas dos estilos máis fluídos e pragmáticos da China meridional. Despois, en razón do cambio do escenario xeopolítico, comezou o tempo de predominio das disciplinas de combate do Xapón e, nese período, o máis común era simplificar aínda máis os movementos de orixe do chuan fa, facéndoos máis directos e renunciando a aquilo que non fose útil, como movementos acrobáticos ou que eran executados máis por razóns estéticas.
O repertorio de técnicas do karate reúne principalmente golpes contundentes (atemi waza), como patadas, sopapos, xeonlladas etc., executados todos coas mans desarmadas. Porén, técnicas de proxección, inmobilización e bloqueos (nage waza, katame waza, uke waza) tamén poden ser ensinadas, con maior ou menor importancia dependendo de onde se practica e quen é o instrutor.
Grosso modo, pódese afirmar que a evolución desta arte marcial foi conducida por grandes mestres, que a formaron e asentaron seus principios, rematando no karate moderno. O paradigma tradicional de ensino era da maneira xaponesa, con base nos kata (secuencia de técnicas, simulando loita con varias aplicacións prácticas). Mais o modelo que se fixou e rixe ata hoxe baséase en tres piares: kihon (técnicas básicas), kata e kumite (enfrontamento en si, que pode ser simple simulacro ou darse de forma deportiva e competitiva ou máis próxima á realidade).
Existen moitos estilos e escolas de karate, e iso foi resultado do seu proceso de desenvolvemento. Aconteceu que, no albor desta arte marcial, era practicada segundo tres estilos distintos: Naafadii, Suidi e Tumaidi, practicados respectivamente nas tres cidades da maior illa do arquipélago de Okinawa, coas súas idiosincrasias, que os tornaban máis ou menos diferentes. Despois, esta circunstancia acentuouse no que acabou resultando en practicamente incontábeis variacións e (sub)variacións.
O estadio da transición entre os séculos XX e XXI revela que a maioría das escolas de karate deu énfase á evolución do condicionamento físico, desenvolvendo velocidade, flexibilidade e capacidade para participar en competicións de deporte de combate, quedando relegada a aquelas poucas escolas tradicionalistas a práctica de exercicios máis rigorosos, que teñan como obxectivo desenvolver a resistencia dos membros, e de probas de rompemento de táboas de madeira, ladrillo ou xeo. Basicamente, existen dúas tendencias: unha que desexa preservar os caracteres marcial e filosófico do karate, e outra na que as características deportiva e lúdica son meirandes e importantes.
Vergara, Cundinamarca
Vergara é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia do Gualivá, a 112 km ó noroeste de Bogotá. Ten unha extensión de 146 km², atópase a unha altitude de 1.510 ms.n.m., e a temperatura media anual é de 19 °C.
Karate
Durante as dúas primeiras décadas do século XX, o proceso de segmentación do karate en diversas escolas distintas fíxose definitivo, aparecendo diversas asociacións, ata unhas dentro doutras, coa intención de difundir o seu modo peculiar de entender e ensinar as técnicas, a pesar de posuíren todas elas semellanzas e case as mesmas orixes. Tal circunstancia foi combatida por grandes mestres, mais acabou quedando e xerou como consecuencia a falta de estandarización e entendemento entre as moitas entidades e practicantes. De aí, aínda que aceptado mundialmente como deporte, ata clasificado como deporte olímpico e estando presente nos Xogos Panamericanos, non hai un sistema unificado de valoración para as competicións, ocasionando moita dificultade para a súa aceptación coma deporte de competición nos Xogos Olímpicos.
Vergara, Cundinamarca
Historia
esquerda|miniatura|250x250px|Solpor en Vergara. A finais do século XVIII, os mineiros dos sitios de Flandes, Pinzayma, La Meseta, Guatayma, Periquito e Armadillos non tiñan parroquia nin sacerdote permanente, polo que as autoridades decidiron construír unha igrexa xunto á facenda "Vergara". A nova parroquia foi recoñecida polas autoridades relixiosas o 5 de xaneiro de 1799, co nome de Santa Bárbara de Vergara. Axiña se formou unha poboación arredor da igrexa, que foi ratificada co nome de Vergara o 12 de decembro de 1800. O primeiro bautizo rexistrouse nos libros parroquiais o 14 de xuño de 1803. O primeiro párroco foi o Feliciano Mariño. Vergara foi consagrada a Santa Bárbara como a súa patroa.