cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Andrew Wiles
Demostración do Último Teorema de Fermat
En agosto de 1993 descubriuse que a proba contiña un defecto nunha área. Wiles intentou e fallou durante máis dun ano reparar a súa demostración. Segundo Wiles, a idea crucial de burlar, en lugar de pechar, esta área chegou o 19 de setembro de 1994, cando estaba a piques de desistir. Xunto co seu antigo alumno Richard Taylor, publicou un segundo traballo que eludía o problema e completaba así a demostración. Ambos os artigos foron publicados en maio de 1995 nun número de Annals of Mathematics.
Ponte de Bermaña
A ponte de Bermaña, no centro de Caldas, é unha ponte de orixe romana (62 a. C. - 409 d. C.) sobre a que se fixeron reformas en época de medieval (século XVI). Cruza o río Bermaña.
Está formada por tres arcos de medio punto, con dobre pendente, e posúe catro apartadoiros no peitoril: tres rectangulares e un cuarto triangular sobre o que se levantou posteriormente un cruceiro.
Forma parte do Camiño portugués da Ruta Xacobea.
Menhir
miniatura|[[Lapa de Gargantáns]]
Un menhir é un monumento prehistórico, megalítico, que se limita a unha gran pedra ergueita plantada no chan.
Características
É un monumento de pedra alto, vertical. Os menhires pódense encontrar illados ou en grupos. Teñen unha distribución xeográfica ampla. Así, por exemplo poden atoparse en América, Europa, Asia, e África, e pertencen a diversos períodos da Historia. A maioría dos exemplos europeos foron erixidos na última idade de bronce neolítica.
miniatura|[[Marco da Pena Verde, límite dos concellos de Ribadeo, Trabada e Barreiros]] As súas funcións son variadas, dende marcar os límites territoriais dun pobo até serviren como centro de cerimonias relixiosas, especialmente funerarias. Os máis modernos teñen inscricións sacras e invocacións a divindades, por iso o cristianismo rebaixou a altura dalgunhas pedras e coroounas cunha cruz, converténdose en lugares de culto cristiáns.
Guía do autostopista galáctico
Guía do autostopista galáctico, no orixinal en lingua inglesa The Hitchhiker's Guide to the Galaxy, é a primeira novela da serie homónima de ciencia ficción e comedia escrita por Douglas Adams (o sexto título da serie foi escrito por Eoin Colfer). A novela é unha adaptación das primeiras catro partes do programa de radio homónimo. A novela foi orixinalmente publicada en Londres o 12 de outubro de 1979. Vendeu máis de 250 000 copias nos primeiros tres meses.
Foi traducido ó galego por Ruth Layús Quiroga e publicado por 2.0 editora en 2009.
Mota
O termo mota pódese referir a:
Xosé Ramón Barreiro
Xosé Ramón Barreiro Fernández, nado en Ribeira o 2 de decembro de 1936 e finado na Coruña o 17 de marzo de 2021, foi un historiador galego e presidente da Real Academia Galega de 2001 a 2009. Foi membro do consello asesor da Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada, membro do Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento, do Centro de Estudios Xacobeos, do Instituto José Cornide de Estudos Coruñeses, do Seminario de Estudos Galegos e do Consello da Cultura Galega.
Mota
En numismática:
Xosé Ramón Barreiro
Traxectoria
Licenciouse e doutorouse en Dereito Canónico pola Universidade Gregoriana de Roma. Foi sacerdote, e exerceu no poboado construído durante a construción do encoro de Portodemouros. En 1974 obtivo a licenciatura en Filosofía e Letras, con premio extraordinario. Doutorouse en Historia pola Universidade de Santiago de Compostela coa tese O campesino galego no século XIX: economía e sociedade e foi catedrático de Historia Contemporánea de Galicia na mesma universidade. Foi o primeiro decano, elixido democraticamente, da Facultade de Xeografía e Historia de Santiago de Compostela. Desde o 20 de decembro de 2001 até o 23 de xaneiro de 2010 foi presidente da Real Academia Galega, substituíndo a Francisco Fernández del Riego.
Mota
O topónimo Mota pode referirse a:
Xosé Ramón Barreiro
Traxectoria
Entre as súas achegas ao campo xurídico destacan, entre outras, El origen litúrgico del Derecho Canónico ou La estabilidad del beneficio mentres que a súa obra histórica repártese en numerosos libros e estudos. Barreiro Fernández participou en diversos congresos nacionais e internacionais, dirixindo os organizados sobre Estudos Xacobeos (1970), Rosalía de Castro (1985) e Ramón Otero Pedrayo (1988).
Mota
Como apelido pode referirse a:
Xosé Ramón Barreiro
Traxectoria
Foi un dos creadores do Clube Nacionalista Alén Nós.
Obras colectivas
miniatura|300px|A gran historia de Galicia.
Recoñecementos
Ademais do Premio da Crítica co que foi galardoado en 1982 e a Medalla Castelao (1991), Barreiro Fernández recibiu o Premio Televisión Española en Galicia (1988).
Museo Alberto Ruz Lhuillier
O Museo de Sitio de Palenque “Alberto Ruz Lhuillier” atópase na zona arqueolóxica de Palenque no estado mexicano de Chiapas, no Km 6.5 da estrada ramal Palenque-Zona Arqueolóxica. É administrado polo Instituto Nacional de Antropoloxía e Historia e resgarda pezas atopadas e rescatadas nesta área da cultura maia que floreceu durante o Período Clásico mesoamericano.
Instalacións
O actual inmoble tivo como precedente un museo inaugurado en 1957. Foi bautizado na honra do arqueólogo francés, nacionalizado mexicano, Alberto Ruz Lhuillier, quen descubriu a tumba de K'inich Janaab' Pakal (Pakal “o Grande”) no Templo das Inscricións en 1952.
Gulfar, Morgadáns, Gondomar
Gulfar é un lugar da parroquia de Morgadáns no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo. Tiña 47 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 21 eran homes e 26 mulleres.
Irréversible
Irréversible (estilizado como IЯЯƎVƎЯSIBLƎ) é un filme francés de drama e terror psicolóxico escrito e dirixido por Gaspar Noé que foi estreado en 2002. Está protagonizado por Monica Bellucci, Vincent Cassel e Albert Dupontel. Emprega unha narrativa non lineal e segue a dous homes polas rúas de París na procura de vinganza pola violación da moza dun deles. A banda sonora foi composta polo artista de música electrónica Thomas Bangalter, máis coñecido por ser un dos integrantes do dúo Daft Punk.
O crítico de cine estadounidense Roger Ebert considerouno "un filme tan violente e cruel que moita xente vaille ser imposible de ver." Irréversible competiu no Festival de Cannes de 2002 e gañou o premio ó mellor filme no Festival Internacional de Cine de Estocolmo. Foi un filme particularmente controvertido na súa estrea pola súa representación gráfica da violencia, concretamente a escena na que un home esmaga salvaxemente a testa doutro home cun extintor de incencios e a escena de violación de Alex (Monica Bellucci). Tamén foi acusado de aparente homofobia.
Avelino de Francisco
Avelino Luis de Francisco Martínez, nado en Cortegada en 1946, é un político galego, que foi do PSdeG-PSOE e do PPdeG.
Traxectoria
Foi comisario da Policía Nacional e Xefe superior de Policía de Galicia. Nas eleccións municipais de 2007 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Cortegada e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 2011 volveu ser cabeza de lista do PSdeG e volveu ser elixido alcalde tamén con maioría absoluta.
En xaneiro de 2015, uns meses antes dos novos comicios municipais, Avelino de Francisco pasouse con gran parte do seu equipo (catro de seis concelleiros) ao grupo non adscrito, mentres que un membro do seu equipo quedaba como único representante do PSdeG. Antes dos comicios de 2015, Avelino de Francisco formalizou a súa alta no Partido Popular, co que encabezou a candidatura ás municipais por esta formación.
Azurita
miniatura||260px|dereita|Estrutura molecular en modelo 3D de bolas e varas do cristal de azurita, Cu3(CO3)2(OH)2
A azurita, tamén malaquita azul (nos séculos XIX e XII tamén chamada chesilita por Chessy-les-Mines, Ródano, preto de Lión) é un mineral da clase dos carbonatos cuxa fórmula química é Cu3(CO3)2(OH)2 (contén un 69,2% de cobre, un 25,6% de CO2 e un 5,2% de auga).
Aspecto
A azurita preséntase normalmente formando agregados cristalinos. Tamén o fai de forma masiva e de costras. Ten unha cor azul característica.
Lugares onde se atopa
A azurita atópase en zonas de oxidación, formada pola acción de solucións hidrocarbonatadas sobre sulfuros de cobre, case sempre en drusas, en asociación coa malaquita e coa cuprita.
Propiedades
A azurita é tóxica disolta en auga (aínda que moito menos que minerais con metais pesados). Non debe ser utilizada baixo ningunha circunstancia para adornar acuarios de auga salgada. Así mesmo, non existe perigo algún de envelenamento ó manexala coas mans.
Usos da azurita
A azurita é utilizada coma fonte secundaria de cobre.
Xoiería
En ocasións é usada para a fabricación de xoias, pero a súa consistencia e tendencia a perder a súa cor e converterse en malaquita, limita a súa manexabilidade. Xa que a calor a destrúe con certa facilidade, a azurita debe ser traballada a temperatura ambiente.
Outros carbonatos
A malaquita, a aragonita e a calcita son outros carbonatos coñecidos.
Casimiro Pérez García
Casimiro Pérez García, finado o 21 de xaneiro de 1923, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Militante do Partido Liberal, logo da morte de Benigno Álvarez Bugallal, foi elixido deputado polo distrito de Chantada na elección parcial de 6 de maio de 1894. Volveu ser elixido deputado polo mesmo distrito nas eleccións de 1898 e 1905. Foi vocal do Consello de Sanidade. Finou o 21 de xaneiro de 1923.
Konstantinos Mitroglou
Konstantinos "Kostas" Mitroglou, nado en Kavala o 12 de marzo de 1988, é un futbolista grego. Xoga de dianteiro e o seu equipo actual é o SL Benfica.
Picanzo real meridional
O picanzo real meridional (Lanius meridionalis) é un paxaro da familia dos picanzos (Laniidae) que ten aproximadamente o tamaño dun merlo (Turdus merula). Esta representado por unhas 10 subespecies nas zonas oeste, centro e sur do Paleártico.
Ata non hai moito as formas de L. meridionalis e as do picanzo real setentrional (Lanius excubitor) eran consideradas como unha especie única: o picanzo real (Lanius excubitor).
John Tangi
John David Tangi, nado o 13 de novembro de 1950 en Alofi (Niue), é un ministro eclesiástico e político das Illas Cook.
Nuna
miniatura|O equipo co Nuna3 Nuna (tamén coñecido como Nuon Solar Team) é o nome dun equipo da Universidade de Tecnoloxía de Delft (TU Delft), nos Países Baixos, constituído por alumnos da propia universidade, que deseña e constrúe unha serie de vehículos movidos con enerxía solar cos que venceu o Desafío Solar Mundial (World Solar Challenge), en Australia, nas convocatorias de 2001 (Nuna 1), 2003 (Nuna 2), 2005 (Nuna 3), 2007 (Nuna4), 2013 (Nuna7) e 2015 (Nuna8).
John Tangi
Traxectoria
Tangi, que ten o título tradicional de Itaaka Rangatira e é o voceiro de Makea Vakatini Ariki, foi á escola primaria en Rarotonga e comezou a secundaria na illa rematándoa en Niue. Os estudos universitarios realizounos de 1978 a 1981 na Universidade do Pacífico Sur de Suva (Fidxi) e en 1981 na Universidade de Hawaii, tamén estudou teoloxía (1990-1992) e mais é pastor das Asembleas de Deus. Resultou elixido por vez primeira para o Parlamento das Illas Cook nas eleccións de 2006 como demócrata en representación da circunscrición de Tupapa/Maraerenga. En xullo de 2010 perdeu nas eleccións primarias do seu partido e optou por presentarse como independente nas eleccións de 2010, quedando o último de catro candidatos co 9.5% dos votos.
Picanzo real meridional
Descrición
Son moi semellantes en aspecto ós picanzos reais do norte, aínda que son algo máis pequenos, máis delgados e lixeiros e de patas máis longas. A plumaxe do lombo e gris chumbo, a da parte inferior clara con matices rosados. Destacan as plumas claras, nalgunhas variedades mesmo brancas, dos ombreiros, que contrastan coas plumas negras das rémixes primarias e secundarias. A parte superior das alas amosa unha área branca de tamaño variable, formado polas bases brancas das rémixes. A subespecie co campo branco nas alas máis grande é L. m. pallidirostris. Unha máscara facial negra vailles dende a base do bico, pasando sobre os ollos, ata a zona dos oídos. Nalgunhas subespecies esta máscara está limitada por unha liña branca fina. A cola, longa e en forma de cuña, é negra, coas plumas rectrices exteriores brancas. O bico é tamén negro, mentres que patas e unllas son grises escuras.
Nuna
O equipo Nuna é un dos que compoñen o coñecido como Dream Team da TU Delft, xunto con DARE, Forze e DUT Racing.
Picanzo real meridional
Descrición
As subespecies nominativas das dúas especies de picanzo real son relativamente doadas de distinguir, grazas á diferente coloración da parte superior do corpo (gris lousa en L. e. excubitor e gris chumbo en L. m. meridionalis) e polas plumas do peito e a barriga (abrancazadas con matices grises en L. e. excubitor e abrancazadas con matiz rosa en L. m. meridionalis). Outras subespecies son difíciles de distinguir, sobre todo nos cuarteis de inverno asiáticos onde coinciden algunhas subespecies do picanzo real setentrional co residente L. m. pallidirostris.
Nuna
As células solares
miniatura|O Nuna7, coas súas placas solares en primeiro termo As células solares están feitas de tres capas de arseniato de galio (GaAs). A luz solar que penetra pola capa superior utilízase nas capas inferiores, do que resulta unha eficiencia por riba do 26 %. O teito completo dos vehículos está cuberto con estas células solares, só coa excepción da cabina do piloto.
A eficiencia é óptima cando o Sol proxecta os seus raios perpendicularmente nas células. Cando isto non se dá, a produción redúcese aproximadamente o coseno do ángulo coa perpendicular. Para solucionar no posible esta mingua de rendemento no caso de que as carreiras se celebren en épocas do ano en que o Sol estea máis baixo, en función da estación do ano e do hemisferio da Terra en que teñan lugar, colócanse nos laterais tantas células como sexa posible, mesmo sobre as tapas das rodas.
Picanzo real meridional
Descrición
O aspecto de machos e femias é practicamente igual e mesmo a plumaxe dos exemplares novos semella moito á dos adultos, por ben que é algo máis mate e menos contrastada. A máscara facial dos exemplares novos é acastañada escura e ás veces está incompleta, a parte inferior é branca agrisada, ás veces cun lixeiro barrado castaño rosado, non tan evidente coma nos xuvenís do picanzo real setentrional. miniatura|300px| Picanzo real meridional pousado nunha palmeira Miden uns 24 cm dende a punta do bico á da cola. O peso, que é algo menor nas femias, varía entre os 50 e os 90 gramos consonte as variedades, sendo os exemplares da raza L. m. pallidirostris os máis lixeiros e os de L. m. meridionalis os de máis peso.
Nuna
Criterios do deseño
Para ter unha gran posibilidade de vencer, o coche debe:
Aerodinámica
miniatura|A parte inferior no Nuna3 nun túnel do vento O arrastre aerodinámico é unha parte importante da resistencia total, onde incide tanto a superficie frontal como a liña da corrente do aire. Calquera desvío da liña ideal desta corrente causará turbulencia, a cal consumirá enerxía que, xa que logo, non se poderá aproveitar para o desprazamento. A esta liña ideal da corrente chégase inicialmente a través de simulacións informáticas, na fase de deseño, seguidas por probas en modelos a escala en túneles de vento e, finalmente, por medio de probas no coche xa a tamaño natural, tamén en túnel de vento.
Picanzo real meridional
Voz
O seu repertorio de sons é moi semellante ó do picanzo real setentrional, e componse principalmente de berros ásperos, de asubíos finos e longos dabondo e de trilos melodiosos. As estrofas melódicas adoptan ás veces elementos tomados do canto doutros paxaros, por ben que realiza imitacións menos frecuentemente que a especie do norte.
Nuna
Aerodinámica
A partir dos datos meteorolóxicos da zona onde se vaia realizar cada competición, pódese concluír a presenza de ventos laterias de intensidade forte. Para estes casos, as tapas das rodas do Nuna desde a súa vesrión 3 foron deseñadas de tal xeito que o vento lateral teña un efecto propulsor.
Picanzo real meridional
Distribución e subespecies
As subespecies do sur e centro de Asia son relativamente escuras, con menos parte branca na plumaxe que as descritas ata agora. A máscara facial negra adoita cubrir tamén a parte superior da base do bico. miniatura|300px|Distribución do picanzo real meridional verde: sedentario laranxa: en xeral migratorio sombreado amarelo: zonas de invernada dos exemplares migratorios
Hábitat
Aparecen en diversos tipos de paisaxes abertas e secas con arbustos ou árbores esparexidos. Na cunca oeste do Mediterráneo viven en zonas secas con vexetación mediterránea e áreas de herba curta ou de pedras. Poden criar tamén en zonas de cultivo extensivo e de viña. En Asia adoitan atoparse en paisaxes nas que aparecen diversos tipos de plantas arbustivas propios de zonas semidesérticas ou moi secas coma tamariscos, acacias (Acacia sp.) ou plantas do xénero Halimodendron. Nos desertos viven nos oasis. No Turkmenistán e norte de Irán o seu hábitat principal son zonas esteparias con exemplares da Pistacia vera. Nesas zonas poden aparecer ata a máis de 2500 m de altitude. Nalgunhas rexións coma o sur do Turkmenistán ou nas zonas de areas entre o Volga inferior e o río Ural, son un dos paxaros reprodutores máis frecuentes. Os picos máis altos de concentración danse en vales con correntes de auga estacionais, coas beiras poboadas por árbores e arbustos.
Nuna
Vehículos da competencia
O vehículo vencedor do Desafío Solar Norteamericano, da Universidade de Míchigan (EEUU) é un dos máis importantes competidores. Outros opoñentes de nivel foron tamén os deseñados e fabricados polo Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) e pola Universidade Ashiya, no Xapón, así como outros competidores europeos, como o holandés da Universidade de Twente e o belga da cidade de Lovaina.
Mr. Degrees
Mr. Degrees é unha banda de hard rock creada en Betanzos en xuño de 2011. Está formada por Alfonso R. á batería, Diego L. ó baixo e coros, Iñaki L. á guitarra e coros, Marcos L. á guitarra e coros e Jose P. á voz.
Picanzo real meridional
Alimentación
miniatura|250px|Lagarto espetado no "celeiro" dun picanzo A súa fonte principal de alimentación son os insectos, sobre todo escaravellos, saltóns, grilos, bolboretas e as súas larvas, abellas, avespas e formigas. Outras presas coma pequenos réptiles e anfibios e mamíferos de pequeno talle conforman tamén unha parte non desprezable do seu espectro alimenticio. Capturan tamén paxaros e polos dos niños. En ocasións comen alimento vexetal coma dátiles, noces e sementes. No seu medio natural parece que non beben nunca ou moi raramente. .
Mr. Degrees
Historia
As súas orixes están intimamente ligadas á banda Casual Troupe, banda da mesma cidade e da que proveñen a maioría dos seus membros, activa desde agosto de 2007. En xuño de 2011 Diego L. substituíu a Nacho no baixo, e a banda decidiu mudar o nome. Mr. Degrees é o nome dunha das primeiras composicións da banda.
Influencias
Aínda que cada un dos membros da banda posúe influencias moi diferentes, na procura dun estilo propio chegaron a un nexo común, apousentado sobre os estilos do hard rock dos anos setenta coma Deep Purple, Rainbow ou U.F.O., canda a toques do hard rock máis oitenteiro como Van Halen ou Scorpions e outros do blues rock coma Rory Gallagher.
Picanzo real meridional
Alimentación
Cazan principalmente dende un punto de espreita, situado en xeral máis preto do chan que o de L. excubitor. Non son tan amigos de acumular presas en celeiros como a especie setentrional, agás durante a época de cortexo, na que as reservas de alimento xogan un papel importante facendo máis atractivos ós machos que poden amosar un celeiro cheo. Fóra do tempo da reprodución e raro atopar exemplos de presas conservadas para ser consumidas posteriormente. As femias parecen non amosar nunca este tipo de comportamento. O picanzo real meridional caza correndo ou choutando polo chan máis frecuentemente que o seu parente do norte.
Conduta
Son menos territoriais que L. excubitor, e marcan e defenden un territorio ben definido só durante a época reprodutora. A delimitación faise con voos de demostración. Durante a incubación e a cría non toleran outras aves preto do pousadoiro principal do seu territorio, atacando con especial agresividade a posibles depredadores coma as pegas (Pica pica).
O tamaño do territorio depende da dispoñibilidade de alimento e da subespecie. Os das poboacións hispánicas miden entre 10 e 25 Ha, os da variedade L. m. aucheri poden medir 60 ou máis. En oasis axeitados de Alxeria foron observadas ata 5 parellas nun territorio de 4 Ha. Fóra da época reprodutora os machos adoitan defender só o territorio inmediato ó seu punto principal de espreita, mentres que as femias se establecen o seu propio terreo de caza, en xeral de pequeno tamaño.
Emparellamento e construción do niño
O comezo da época de cortexo depende como é lóxico da áreas xeográficas. Mentres que para as razas africanas e do sur de Asia comeza a finais de xaneiro, para as hispánicas o punto culminante sitúase entre mediados de marzo e primeiros de abril. As poboacións migratorias da subespecie L. m. pallidirostris comezan as cerimonias de emparellamento e construción do niño a primeiros de abril, acabados de chegar ó seu territorio de cría.
Forman parellas monógamas estacionais, aínda que a gran fidelidade da especie ós seus territorios de cría debe favorecer que as mesmas parellas se poidan repetir varios anos. Os casos de polixinia son raros, pero non excepcionais. O nivel de agresividade entre sexos é moi alto e vaise reducindo pouco e pouco durante as cerimonias de emparellamento, sen desaparecer, porén, completamente mesmo en parellas xa ben establecidas. Os elementos principais dos ritos de cortexo inclúen, ademais do canto dos machos, a sinalización de lugares para o niño, a entrega de presas á femia polo macho e pautas de comportamento xuvenil, sobre todo do lado das femias. Nos primeiros días do cortexo os machos achéganse ás femias con precaución, porque estas atácannos frecuentemente. O emparellamento é definitivo cando a femia non regresa ó seu propio territorio. Se os territorios respectivos son veciños, adoitan fusionarse nun só.
O niño é construído polos dous membros da parella na galla dunha póla situada no punto principal de vixilancia do territorio. Ó niño, moi estable, ten xeito de prato e un aspecto algo zarapalleiro, causado polos carabulliños e follas que forman a parte externa e que colocan de xeito que sobresaian do corpo da construción, A miúdo son utilizadas plantas con espiñas tecidas con follas como material principal do niño. A parte interior esta cuberta dunha molida de materiais diversos como plumas ou partes brandas de planta, Cando fan unha segunda posta constrúen un niño novo para o que adoitan usar material do vello. En ocasións poden renovar un niño vello e mesmo usalo máis dun ano. O tamaño da construción e moi variable: a subespecie L. m. meridionalis fai as meirandes, de ata 27 cm, mentres que os niños da raza L. m. pallidirostris non pasan en xeral dos 20 cm. A cunca interior ten entre 7 e 15 cm de diámetro e entre 5 e 7,5 cm de fondo.
Posta e incubación
miniatura| Lanius meridionalis En máis da súa área de distribución crían dúas niñadas cada ano. Nas zonas máis setentrionais fan só unha posta anual e en sitios moi axeitados poden facer tres e ata catro. Nalgúns casos as femias comezan a posta da segunda niñada cando aínda están a acabar de criar os polos da primeira. Poñen entre dous e sete ovos, en xeral de cinco a seis, de fondo branco sucio ou algo averdegado cun manchado escuro na parte máis arredondada do óvalo. Miden de media entre os 27,3 x 19,6 mm dos de L. m. meridionalis e ós 23,8 x 18,6 mm da variedade máis pequena L. m. pallidirostris. As femias comezan a chocar en poñendo o terceiro ovo e son alimentadas polos machos mentres dura a incubación, na que só na variedade L. m. pallidirostris se observou a colaboración ocasional do macho. Os ovos tardan en abrirse entre 16 e 20 días, momento no que a femia comeza a ocuparse de embicadar ós pitos, coa colaboración esporádica do macho que segue a traer alimento. Os machos polígamos traen presas ás femias pero non se ocupan de alimentar ós polos directamente. . Estes deixan o niño ós 15 días ou antes se son molestados, antes de estaren totalmente preparados para voar. Seguen a ser coidados polos pais polo menos 30 días, tarefa que, cando se solapan dúas niñadas, fan só os machos.
Abeledo, Santiago da Rabeda, Taboadela
Abeledo é un lugar da parroquia de Santiago da Rabeda, no concello ourensán de Taboadela, situado ó nordés da mesma. En 2011 tiña 37 veciños (23 homes e 14 mulleres), a maioría xubilados.
Picanzo real meridional
Emigracións
Os exemplares que viven máis ó sur son aves sedentarias que só fan desprazamentos curtos. Os que crían nas montañas, por exemplo, desprázanse na época fría a zonas baixas sen afastarse moito do territorio de cría. Só as poboacións setentrionais de L. m. pallidirostris son migratorias, algunhas mesmo de larga distancia. Voan maioritariamente cara ó sur ata Afganistán, sur de Irán e Iraq, a península de Arabia, e a zona mediterránea asiática ó sur de Anatolia. Algúns seguen cara ó sur para pasaren o inverno e no leste de Exipto e o Sudán e norte de Etiopía.
Abeledo, Santiago da Rabeda, Taboadela
Patrimonio
Existen tres casas catalogadas como de alto valor histórico, así como unha fonte e un peto de ánimas, no proxecto de PXOM.
Picanzo real meridional
Situación e ameazas
A situación exacta da especie esta pouco estudada. Segundo a IUCN, que non separa os datos das especies Lanius excubitor e Lanius meridionalis a súa situación nas illas Canarias e o sur de Europa é estable, por ben que outros expertos falan dun certo retroceso. Fóra de Europa os datos son incertos. Nalgunhas rexións coma no sur do Turkmenistán é unha das aves reprodutoras habituais, e algunhas variedades africanas son nalgunhas zonas relativamente abundantes. Nas zonas onde a agricultura se fai intensiva e o uso de insecticidas e herbicidas medra, as súas poboacións retroceden.
Pobo dinamarqués
Os dinamarqueses ou daneses (en danskere) son unha nación e grupo étnico que habita principalmente en Dinamarca. A maioría deles fala o dinamarqués.
As primeiras mencións ós dinamarqueses proveñen do século VI da Getica de Xordanes, de Procopio e de Gregorio de Tours. A primeira mención ós dinamarqueses dentro do seu territorio é a da pedra de Jelling que di que Harald Blåtand converteu ós dinamarqueses ó cristianismo no século X. Despois da formulación da identidade nacional dinamarquesa no século XIX, os criterio definitorios do dinamarqués é falar a lingua dinamarquesa e identificar Dinamarca como a súa nación. Esta identidade nacional foi construída sobre a base dunha cultura labrega e a teoloxía luterana, tendo o teólogo N. F. S. Grundtvig un salientable papel neste movemento popular.
Bobby Capó
Félix Manuel Rodríguez Capó, máis coñecido como Bobby Capó, nado o 1 de xaneiro de 1922 e finado o 18 de decembro de 1989, foi un cantante e compositor de Porto Rico. O seu meirande éxito internacional foi a creación do tema de bolero Piel canela.
Geordan Murphy
Geordan Murphy, nado o 19 de abril de 1978 en Dublín (Irlanda) é un xogador de rugby irlandés que ocupa a marca de zagueiro. Actualmente xoga na Aviva Premiership, a máxima categoría do rugby en Inglaterra, concretamente nos Leicester Tigers, equipo do que é capitán. Ademais é un habitual do XV do Trevo dende o 200, cando foi convocado por primeira vez, tendo xogado dende aquela un total de 69 partidos, anotando 98 puntos incluíndo 18 ensaios.
Traxectoria
Geordan Murphy xogou ao fútbol gaélico no nivel Minor (sub-18) no Kildare GAA na All-Ireland Minor Football Championship. En 1997 pouco antes de fichar polos Leicester Tigers foi chamado por primeira vez para xogar coa selección irlandesa de rugby sub-18. Pouco a pouco foi facéndose un sitio no primeiro equipo dos Tigers, mentres ía sendo chamado pola selección de Irlanda sub-21. As súas oportunidades como zagueiro eran limitadas debido á presenza de Tim Stimpson, mais gañouse un sitio como ala dereito. Murphy xogou as dúas finais da Heineken Cup gañadas por Leicester en 2001 e 2002.
Tobias Smollett
Tobias George Smollett, nado en Dalquhurn (West Dunbartonshire) o 19 de marzo de 1721 e finado en Livorno o 17 de novembro de 1771, foi un médico, escritor, tradutor, historiador e xornalista escocés. Entre as súas novelas destacan The Adventures of Roderick Random (1748) e The Adventures of Peregrine Pickle (1750).
Geordan Murphy
Traxectoria
En xuño do 2000, logo de representar ao equipo de Irlanda A na xira da selección irlandesa por América e a Irlanda XV, fixo o seu debut no XV do Trevo fronte aos Estados Unidos. Na tempada 2000-01 xogou con Irlanda A e foi chamado para participar na xira dos Barbarians por Reino Unido e Irlanda. Na tempada 2001-02 finalizou como máximo anotador de ensaios dos Leicester Tigers en tódalas competicións. Tamén anotou un ensaio para Irlanda no partido contra Samoa en novembro do 2001, e dous máis fronte a Gales en Dublín durante o Torneo das Seis Nacións, mais lesionouse no partido fronte a Inglaterra.
Xogou co XV do Trevo na súa xira por Nova Zelandia no 2002, engadindo dúas participacións máis co equipo irlandés, mais perdeuse o inicio da tempada 2002-03 dos Tigers, volvendo ao campo nos Tests de outono. No 2003 xogou tódolos partidos do Torneo das Seis Nacións, sendo nomeado mellor xogadore irlandés da tempada polos Irish Rugby Writers.
Murphy rompeu unha perna no último partido de preparación para a Copa do Mundo de Rugby 2003 no partido entre o XV do Trevo e Escocia en Murrayfield e non puido competir. Foi chamado para xogar cos British and Irish Lions na súa xira do 2005 por Nova Zelandia, xogando nun partido de preparación contra Arxentina, nesta xira foi seleccionado para xogar o terceiro e último partido do test.
No 2008 foi o zagueiro titular no partido crucial que enfrontou a Irlanda e a Arxentina o 22 de novembro, anotando un dos dous ensaios irlandeses.
Formou parte do equipo de Irlanda campión do Torneo das Seis Nacións 2009 e o Grand Slam. En maio do 2009 foi chamado para xogar cos Barbarians contra Inglaterra e Australia xunto co seu compañeiro na selección irlandesa Gordon D'Arcy.
Sluis
Sluis ou Esclusa é un concello e unha cidade de Zelandia, no suroeste dos Países Baixos. A municipalidade foi creada o 1 de xaneiro de 2003, pola fusión dos antigos concellos de Oostburg e Sluis-Aardenburg. Está considerado o porto da cidade belga de Bruxas (estado ao que pertenceu durante séculos).
Geordan Murphy
Traxectoria
Volveu novamente ao campo cos Tigers na tempada 2008-09, cando o capitán Martin Corry non estaba no equipo, e levouno a dúas finais esa tempada: Heineken Cup e Guinness Premiership (actual AVIVA Premiership), gañando esta última. Á tempada seguinte Murphy foi nomeado capitán, mais perdeuse parte do inicio da liga por lesión, volvendo en febreiro, levando ao seu equipo a un novo título da Guinness Premiership logo de gañar na final aos Saracens por 33–27.
En xuño do 2010 foi elixido para capitanear á selección irlandesa no partido contra New Zealand Māori.
Sluis
Historia
Ao estalar a guerra dos Oitenta Anos, Sluis padeceu unha vez máis. Este sanguento conflito comezou en 1568 entre España e as Provincias Unidas. En 1587 Sluis foi conquistada polo Duque de Parma que ordenou agrandar as fortificacións. As galeras españolas utilizaron as augas baixo a cidade como punto de amarre ata que en 1604 o gobernador español ordenou ás súas tropas evacuar Sluis. A cidade foi ocupada polo príncipe Mauricio de Nassau ese mesmo ano, xunto con Aardenburg.
As últimas adicións e modificacións ás súas obras defensivas foron executadas por Menno van Coehoorn durante a Guerra de Sucesión Española, en 1702. En 1784 o castelo, gravemente danado pola artillaría napoleónica, foi demolido definitivamente en 1820. O centro da cidade foi rodeado totalmente por murallas (moitas de cuxas seccións sobreviven até hoxe).
Sitios de interese
miniatura|dereita|290px|Sluis vista dende a canle miniatura|dereita|290px|Vista de Sluis co campanario de fondo
As igrexas
Sluis tivo dúas importantes igrexas góticas, pero ambas desapareceron: Onze-Lieve-Vrouwekerk e Sint-Janskerk. Unha delas incendiouse en 1811 e a outra foi demolida en 1823.
A igrexa actual data do século XX, e está contigua a un dos orgullos da cidade: a Casa do Concello co seu campanario, que en 1960 recibiu un excelente carillón. Dentro da cidade amurallada atópase tamén un antigo muíño de vento, hoxe restaurado logo de sufrir danos na segunda guerra mundial. Por desgraza, a cidade sufriu espantosos bombardeos no ano 1944 e foi destruída case por completo, polo que os edificios históricos que hoxe ven non son máis que reproducións.
Outros lugares
Para o turista moderno, é imprescindible visitar o centro da cidade, a canle construída por Napoleón, as murallas, as portas da cidade, o campanario do Concello, o muíño e o moderno e atarefado centro comercial da cidade.
Núcleos de poboación
Ademais da propia cidade de Sluis, o concello conta cos seguintes núcleos de poboación:
Sint Anna ter Muiden, cunha poboación de só 50 habitantes (2001), é unha pequena vila arredor dun quilómetro ao oeste da cidade de Sluis, o que é o punto máis occidental dos Países Baixos.
España nos Xogos Olímpicos
España participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1900, e dende entón participou na maioría dos Xogos de Verán a partir de 1920. España tamén participou en cada edición dos Xogos de Inverno dende 1936. O seu equipo é xestionado polo Comité Olímpico Español (COE) creado en 1924.
Spain non participou nos Xogos Olímpicos de 1936 celebrados na Alemaña nazi por mor da guerra civil española, e tamén participou no boicot dos Xogos de 1956 en Melbourne por mor da invasión soviética de Hungría.
España foi a sede dos Xogos Olímpicos de 1992 en Barcelona, a cidade de orixe do daquela presidente do Comité Olímpico Internacional (COI), Juan Antonio Samaranch. Os deportistas españois gañaron un total de 171 medallas, sendo a vela o deporte que máis metais lle reportou. Catro desas medallas foron gañadas nos Xogos de Inverno.
Corónide
miniatura|right|200px| [[Domenico Zampieri: Apolo tíralle unha frecha a Coronis (Apollo trafigge Coronide, 1616 - 1618). Villa Aldobrandini. ]] Na mitoloxía grega, Coronis ou Corónide é unha rapaza de Larisa amante do deus Apolo. Trátase da nai de Asclepio.
España nos Xogos Olímpicos
O Comité Olímpico Español conta unha medalla máis ca o COI porque recoñecen a gañada por Pedro José Pidal y Bernaldo de Quirós nunha proba de tiro de 1900, mentres que o COI non recoñece oficialmente ese evento e o gañador foi galardoado cun premio en metálico e non cunha medalla.
Corónide
Coronis élle infiel a Apolo cun mozo tesalio. Segundo as obras de Hesíodo, Píndaro, Calímaco, Pausanias e o Pseudo-Apolodoro, o rapaz chámase Isquis; Antonino Liberal chámalle Alcioneo.
O deus Apolo é avisado do asunto por un corvo, animal de plumaxe branca até aquelas, pero castigado pola súa indiscreción por Apolo, quen o volve totalmente negro e portador de malos augurios. Esta metamorfose é narrada tanto por Calímaco como por Hesíodo.
Asclepio é o froito do amor entre Apolo e a moza, que morre estando embarazada atravesada por unha frecha do celoso deus, extraendo a Asclepio do seu ventre e entregándollo ao centauro Quirón para que o criara. Tras a cesárea póstuma, Coronis é incinerada.
Gato (ferramenta)
miniatura|275x275px|Gato utilizado en [[NASCAR|Nascar.]] O gato é unha máquina empregada para a elevación de cargas pesadas mediante o accionamento manual dunha manivela ou unha panca, ou ben mediante un sistema de accionamento asistido por un motor eléctrico ou por un compresor de aire.
Diferéncianse dous tipos, segundo o seu principio de funcionamento:
As formas máis comúns son as de gato de coche, e a de gato de chan ou de taller, que elevan os vehículos de maneira que se poida realizar o seu mantemento, aínda que tamén existen outros tipos de gatos especiais que teñen múltiples aplicacións na construción ou a industria.
Estes dispositivos clasifícanse xeralmente pola súa capacidade máxima de elevación (por exemplo 1,5 toneladas ou 3 toneladas), e para algunhas aplicacións tamén é importante fixar a máxima distancia á que poden desprazar a carga.
Muras
Muras é un concello da provincia de Lugo, pertencente á comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2018 tiña 636 habitantes (926 no 2006, 941 no 2005, 978 no 2004, 1.020 no 2003).
Xeografía
O concello ten 164 km², e abrangue 8 parroquias. Limita ao norte con Ourol, ao sur con Vilalba e Xermade, ao leste co Valadouro e Abadín e ao oeste coas Pontes de García Rodríguez (provincia da Coruña). Atópase a menos dunha hora dos núcleos urbanos próximos como Ferrol, A Coruña ou Lugo.
Historia
Na zona consérvanse restos de asentamentos prehistóricos. A documentación máis antiga data do século XII, mencionando o castelo de Muras, propiedade dos condes de Lemos.
O municipio constituíuse como tal en 1835, e estivo integrado até 1965 no partido xudicial de Viveiro. Até 1988 pertenceu ao de Mondoñedo, e na actualidade está integrado no de Vilalba.
Patrimonio
A igrexa de San Pedro de Muras ten tres naves con planta de cruz latina enmarcada nun rectángulo. A torre do campanario, de estilo barroco e construída en 1846, non forma parte no conxunto.
A torre de Silán e o pazo conservan portas e fiestras de estilo gótico. O recinto feiral de Viveiró atópase abandonado.
Economía
A economía do municipio depende en gran parte dos sectores agrícola e industrial, nos que destacan as empresas Plásticos Ferro SL, Hypor España G P SA, Técnica de Envases Pesqueros TEP SA, ER2 envasado con retorno y reutilización SA, e Trans Gra-Mur SL.
Un sector de recente implantación nesta zona é o da produción de enerxía eólica, con importantes investimentos das empresas Iberdrola, Acciona, Ecyr e Norvento, que supón o aproveitamento do potencial que ten Muras na actividade das enerxías renovables.
Tamén son importantes os ingresos económicos procedentes do emprego ofertado polos concellos limítrofes: a industria das Pontes, e os servizos de Vilalba e Viveiro.
Lugares de Muras
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Muras vexa: Lugares de Muras.
Polígono industrial dos Airíos
O Polígono industrial dos Airíos é unha zona industrial e de uso terciario-mixto situada no concello das Pontes García Rodríguez. É un polígono situado preto da zona urbana das Pontes. Construíuse en 1998 e ten unha superficie de 269 953 metros cadrados en dúas fases.
Ten acceso á N-641 e está a 38 km da A-6. Pola AG-64 ten acceso a Ferrol e Vilalba.
A Lagoela, Caamaño, Porto do Son
A Lagoela é un lugar da parroquia de Caamaño no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia.
Pablo Federico Álvarez Vera
Pablo Federico Álvarez Vera, coñecido como Pablito Álvarez, nado en San Juan (Arxentina) o 30 de setembro de 1986 é un xogador de hóckey a patíns arxentino, que xoga de dianteiro no FC Barcelona.
Tras gañar dúas ligas arxentinas co Olimpia da súa cidade natal, xogou de 2005 a 2011 no HC Liceo da Coruña, co que gañou unha Copa de Europa e unha Copa CERS. Dende 2011 xoga no FC Barcelona, co que leva gañadas 8 OK Ligas e 3 Copas de Europa entre outros moitos títulos.
Con máis de 500 goles, é o segundo máximo goleador da historia da OK Liga, só superado por Raül Marín.
Traxectoria
Comezou a práctica do hóckey a patíns no Olimpia Patín Club da súa cidade natal, San Juan, equipo co cal gañou a ligas arxentinas nos anos 2004 e 2005.
En xaneiro de 2005, con 18 anos, asinou co H.C. Liceo da Coruña. Tras uns anos con malos resultados, o equipo acadou o subcampionato da OK Liga na tempada 2008/09 e volveu á senda dos títulos na tempada seguinte, conquistando a Copa CERS. Logrou tamén o subcampionato de liga ese ano, rematando Pablo Álvarez como o máximo goleador da liga con 43 goles e nomeado mellor xogador da competición. Na tempada 2010/11 proclamouse campión da Copa de Europa co Liceo, e foi nomeado mellor xogador da competición. Foi a súa última tempada no club galego, co que xogou 7 tempadas, anotando 159 goles.
Fichou nese mesmo 2011 polo FC Barcelona. Co club blaugrana gañou a OK Liga na súa primeira tempada, ás que sumou outras sete de xeito consecutivo entre 2013 e 2020, sendo o máximo goleador da liga nas tempadas 2013/14, 2018/19 e 2019/20. Na 2013/14 marcou 56 goles, batendo o récord histórico de goles nunha soa tempada. Conquistou ademais cinco Copas do Rei, seis Supercopas de España, tres Copas de Europa máis, dúas Copas Intercontinentais e dúas Copas Continentais.
Selección arxentina
No 2005 debutou coa selección arxentina xogando o Campionato do Mundo "A", sendo fixo na selección durante os seguintes anos e proclamándose ata en catro ocasións subcampión do mundo.
Galardóns e recoñecementos
No 2005 foi nomeado mellor deportista sanxoanino e mellor xogador do Mundial Sub-20 un mes antes, sendo capitán da selección arxentina. No 2009 foi nomeado mellor xogador arxentino, gañando o Premio Olimpia de Prata con 23 anos, por detrás de Juan Martín del Potro.
Río Mondego
O río Mondego é un curso fluvial portugués, que desemboca no océano Atlántico en Figueira da Foz, logo de atravesar Coímbra.
Percorrido
Nace na Serra da Estrela, concello de Gouveia a 1.425 m de altitude; no percurso máis alto é chamado Mondeguinho, porque apenas é máis do que un pequeno fío de agua.
É o maior dos cursos fluviais que nacen en Portugal, grazas ás augas dos seus afluentes, especialmente na marxe dereita o Dão e na esquerda o Alva, o Ceira, o Arunca e a ribeira do Botão.
O Mondego percorre cerca de 220 km. As súas marxes, entre Coímbra e Figueira da Foz, son os terreos máis fértiles de Portugal. Nestas terras acádase a maior produción de arroz por hectárea de toda Europa.
Étimo e historia
Os romanos chamaban Munda ("transparencia, claridade, pureza") ao Mondego, denominación que perdurou ao longo da Idade Media.
Antigamente, o río Mondego era navegábel. Os barcos que viñan do océano Atlántico ían até Coímbra, e os mais pequenos chegaban mesmo até Penacova.
No Parque Verde do Mondego e en Lisboa, no Museu de Mariña, encostado ao Planetario de Lisboa próximo do Mosteiro dos Xerónimos, está exposto un barco bastante comprido que navegaba entre Coímbra e Penacova. Este barco servía para que as mulleres de Penacova fosen a Coímbra buscar roupa sucia e despois volvela lavada e pasada a ferro.
Dragón xaponés
miniatura|Dragón xaponés, por [[Hokusai.]] miniatura|Avoa do emperador [[Antoku rescatándoo dun dragón, por Yoshitsuya Ichieisai.]]
miniatura|Un dragón ascende cara o ceo co [[Monte Fuji de fondo, por Ogata Gekkō (1897).]] O dragón xaponés (日本の竜 Nihon no ryū) é unha criatura lendaria da mitoloxía xaponesa. Os mitos dos dragóns xaponeses mesturan lendas nativas con historias de dragóns da China, Corea e a India. O estilo do dragón foi amplamente influído polo dragón chinés. Como moitos outros dragóns asiáticos, os xaponeses son deidades da auga asociados cos fenómenos atmosféricos e corpos de auga. Tipicamente, son representados como longas criaturas con forma de serpe, sen ás e con gadoupas. A lingua xaponesa moderna ten numerosas verbas para "dragón", incluíndo 'tatsu do xaponés antigo ta-tu, o sino-xaponés ryū ou ryō 竜 que provén do chinés lóng 龍 e nāga ナーガ do sánscrito nāga''.
Peter Pan (filme de 2003)
Peter Pan é un filme británico-estadounidense dirixido por P. J. Hogan que foi estreado no 2003.
Sinopse
Unha fría noite de Londres, Wendy Darling adormece ós seus irmáns máis novos con contos de espadas, aventuras e o Capitán Garfo, o pirata lendario que non teme a nada agás ó tic tac do reloxo. Pero un reloxo fai tic tac por Wendy tamén. O seu pai decidiu que lle chegou o momento de medrar. Despois desa noite, non haberá máis historias. Pero a Peter Pan encántanlle as historias de Wendy, e viaxa unha gran distancia para escoitalas. A súa aparición esa noite na habitación supón o comezo dunha gran aventura para Wendy e os seus irmáns no mundo máxico do País de Nunca Xamais.
Osteoblasto
miniatura|dereita|Osteoblastos activos.
Os osteoblastos producen a matriz extracelular do tecido óseo (osteoide), que está composta principalmente de coláxeno de tipo I. Os osteoblastos son tamén responsables da mineralización desta matriz. O cinc, o cobre e o sodio son algúns dos ións minerais que se requiren neste proceso. O óso é un tecido dinámico que está constantemente sendo remodelado polos osteoblastos, encargados da produción da matriz e a parte mineral do tecido, e polos osteoclastos, que destrúen parte do tecido durante a remodelación. Os osteoblastos tenden a decrecer en número coa idade, o que afecta ao balance entre a formación e a reabsorción do tecido óseo.
Osteoxénese
Os osteoblastos orixínanse a partir de células osteoproxenitoras localizadas na capa profunda do periósteo que rodea os ósos e na medula ósea. As células osteoproxenitoras son células inmaturas que expresan o factor de transcrición regulatorio principal Cbfa1/Runx2.
As células osteoproxenitoras son inducidas a diferenciarse baixo a influencia de factores de crecemento, en particular as proteínas morfoxenéticas óseas (BMPs). Ademais das BMPs, outros factores de crecemento como o factor de crecemento dos fibroblastos (FGF), o factor de crecemento derivado de plaquetas (PDGF) e o factor de crecemento transformante beta (TGF-β) poden promover a división das células osteoproxenitoras e potencialmente incrementar a osteoxénese.
Unha vez que as células osteoproxenitoras comezan a se diferenciar en osteoblastos, empezan a expresar un conxunto de marcadores xenéticos como o Osterix, Col1, BSP, M-CSF, ALP, osteocalcina, osteopontina, e osteonectina. Aínda que o termo osteoblasto implica un tipo de célula inmatura, os osteoblastos son de feito células óseas maduras enteiramente responsables da xeración do tecido óseo en animais e humanos.
Morfoloxía e tinguidura
miniatura|200px|Osteoblastos (barra sinaladora) revestindo o óso e osteocitos nas lagoas do óso.
Osteoblastos e osteocitos
Os osteoblastos que ao sintetizar novo tecido óseo quedan atrapados na matriz ósea, permanecen illados alí nas chamadas lagoas (lacunae) do tecido óseo e convértense alí en osteocitos. Deixan de xerar matriz ósea e de mineralizar a matriz, e pasan a actuar de modo parácrino sobre os osteoblastos activos (segregan localmente substancias regulatorias). Crese que responden a estímulos mecanosensoriais.
Murxido, Morgadáns, Gondomar
Murxido é un lugar da parroquia de Morgadáns no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo. Tiña 15 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 7 eran homes e 8 mulleres.
Strängnäs
Strängnäs é unha cidade do condado de Södermanland no centro leste de Suecia. A cidade ten unha poboación de 13.000 habitantes, 31.000 cos arrabaldes.
Maria del Mar Bonet
Maria del Mar Bonet i Verdaguer, nada en Palma o 27 de abril de 1947, é unha cantante balear en catalán.