cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Palacio Ducal de Venecia
Ampliacións
Pietro Gradenigo emitiu unha orde que produciu un aumento acentuado no número de conselleiros (de 317 en 1264 a 1017 en 1311) e, en consecuencia facendo necesaria a transferencia do Maggior Consiglio, situado en torno a 1301 no Salón que hoxe é coñecido como do Senado. En 1309, pouco despois desta reestruturación, e cuxos autores puideron ser Pietro Basejo ou o arquitecto Montagnana, mencionado por Sansovino e por Temanza, que a sala demostrou ser moi pequena e foron abertos lugares de construción na á sur que logo foi demolida e, a continuación, restaurada en 1340. A prosperidade económica do mandato de Giovanni Soranzo deu un gran pulo ao lugar de construción, dirixido por Pietro Basejo coa axuda de Filippo Calendario.. esquerda|miniatura|Francesco Foscari, nun cadro de [[Lazzaro Bastiani, conservada no Museo Civico Correr, segunda metade do século XV.]] Tamén como parte desta reestruturación, a capela de San Nicolás foi ampliada e decorada con historias de Alexandre III, quizais obra de Guariento ou un non especificado Paolo, na planta baixa foi construída unha gaiola para leóns e novas celas e en 1332 foron colocados os pozos do patio. Un documento relacionado coa realización dun león marciano suxire que o monumental acceso ao palacio neste período foi semellante ao actual. En 1340 deuse a orde para completar o segundo andar da á sur no que, baixo a dirección de Calendario e Basejo, despois doutra pequena ampliación, traballaron na fachada interna da Sala del Maggior Consiglio, mediante a edificación da escala e a súa porta. Por mor da participación de varios expertos na a conspiración tramada por Marin Falier e dunha epidemia de peste, ao redor de 1355 as obras foron suspendidas, para ser a continuación retomadas por Lorenzo Celsi, fortemente criticado pola súa decisión. Baixo o mandato de Marco Corner a Sala del Maggior Consiglio foi decorada por Guariento e Pisanello mais, a causa dunha serie de guerras que debilitaron economicamente á República, os traballos foron de novo interrompidos ata que Michele Sten deu a asignación para levalos a cabo.
Despois de que en 1404 fora edificado o balcón con vistas á lagoa Tommaso Mocenigo logrou con dificultade reestruturar así como a fronte sobre o praza de San Marco: os traballos foron iniciados en 1424, despois de que o Maggior Consiglio tiña recuperado a súa localización orixinal. A nova restauración tivo lugar baixo o mandato de Francesco Foscari, por obra do Bon: foi erguida con varios atrasos a Porta della Carta, a construción do sitio non se concluíu antes de 1452. Con Pasquale Malipiero foi rematada a fachada cara á Praza, e foron pintadas as historias de Pipino e un mapa do mundo, mentres que baixo Cristoforo Moro foi construído o Arco Foscari, sempre por Bon e sempre cun considerable atraso. En 1468 o salón que logo se chamaría dello Scrutinio chamouse Biblioteca, porque nel foron depositadas as obras doadas polo cardeal Bessarion, mentres que en 1473 decidiuse substituír algunhas das obras de arte da Sala del Maggior Consiglio: nas obras, que duraron ata 1495, estaban implicados, entre outros, Giovanni e Gentile Bellini, Giorgione, Tiziano, Tintoretto e Paolo Veronese.
Os tres incendios
miniatura|A fachada sobre o río di Palazzo Despois de que, en 1483 o lume arrasara a á sueste, os traballos de reconstrución foron confiados a Antonio Rizzo, quen ordenou a retirada dos sectores afectados polo lume, a construción do pórtico e a reconstrución da Scala dei Giganti para darlle ao edificio unha aparencia máis uniforme. Reaberto o patio en 1493, Rizzo, acusado de ter roubado cartos públicos, fuxiu e os traballos, case rematados, foron confiada ad interim a Pietro Lombardo. De difícil datación e atribución é a fachada do Cortile dei Senatori. Os traballos avanzaron lentamente durante o período do doge Leonardo Loredan, un período durante o que se traballou ao longo da Canle, debido a problemas estruturais decidiuse intervir na Sala del Senato e demoleuse unha pequena capela palatino: para permitir a coexistencia das obras e as actividades institucionais, moitas oficinas foron trasladadas e abríronse pasaxes, non sen causar problemas. Despois disto, en 1531 déuselle a forma actual á Sala dello Scrutinio, foi construído un reloxo na parede entre o Anticollegio e o Senato, e foi destruída unha pequena torre de vixía. Baixo o mandato de Pietro Lando foron decoradas salas e baixo Francesco Donà el mesmo deulle un punto de inflexión decisivo a construción, confiada a Antonio Abundan, coa construción da fronte oriental e dos balcóns interiores da Sala del Maggior Consiglio. En 1566 realizouse a colocación de dúas estatuas de Jacopo Sansovino, Marte e Nettuno. esquerda|miniatura|Andrea Palladio. En 1574 un segundo incendio que, controlado, non causou danos estruturais relevante, mais destruíu moitas obras de arte. Escollido Antonio da Ponte, como o director das obras, colaboraron con el Cristoforo Sorte, Andrea Palladio e Vincenzo Scamozzi. O traballo durou moito máis que os tres anos previstos, só concluíu a principios do século XVII por mor da peste.
O terceiro grande incendio tivo lugar o 20 de decembro de 1577 na Sala dello Scrutinio: nel foron destruídas moitas obras de arte e o teito de chumbo fundiuse. Despois de que varios órganos de goberno atoparan unha nova sede, aos varios arquitectos consultados, incluíndo o Palladio, Francesco Sansovino e o Rusconi, propúxolles a difícil cuestión estrutural, que se concentrou principalmente na esquina cara á Ponte della Paglia. As opinións en conflito levaron a un período de reestruturación de catro anos, que consistiu na substitución dalgunhas estruturas e que atopou a súa estabilización co regreso da actividade á Sala del Maggior Consiglio, que ocorreu en 1578.
Os teitos foron deseñados por Cristoforo Sorte e Antonio da Ponte, mentres que o deseño do novo ciclo de pinturas foi confiado a tres expertos, incluído Gerolamo de Bardi: nas paredes estaban representados os rostros dos doges, e a vida do Papa Alexandre III, mentres que os teitos trataban temas de guerra, as accións dos cidadáns e as alegorías. Entre os máis famosos artistas contratados, Paolo Caliari, Jacopo Robusti, Jacopo Palma il Giovane, Francesco Bassano e Antonio Aliense: todos os lugares foron rematados no século XVI.
Entre o XVII e século XVIII
miniatura|As Novas Prisións ao longo da riva degli Schiavoni. A cabalo entre o final do século XVI e principios do seguinte había outras dúas obras en curso, a reconversión da planta baixa e a construción das Novas Prisións, confiadas respectivamente a Bartolomeo Manopola, que construíu o frontal da corte e completou a decoración do Arco Foscari; e a Antonio da Ponte e Antonio Contin, que levaron á conclusión o novo edificio en 1602.
Saint-Rambert-en-Bugey
Saint-Rambert-en-Bugey é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Palacio Ducal de Venecia
Entre o XVII e século XVIII
Baixo o mandato de Antonio Priuli, realizouse unha gran ampliación do apartamento do dux nun edificio adxacente, que foi destruído.Situada no patio unha estatua de Francesco Maria I Della Rovere, decorou a sala detrás da Porta del Frumento, instalouse na Sala dello Scrutinio un arco triunfal adicado a Francesco Morosini, restaurouse a Scala dei Giganti realizáronse as cinco grandes fiestras que dan ao patio e restauráronse varias pinturas..
Exterior
O Palacio Ducal esténdese ao longo de tres ás rodeando un amplo patio central porticado, cuxo cuarto lado está formado polo corpo lateral da basílica de San Marcos, a antiga capela palatina. Toda a construción descansa, como no caso de case todos os demáis edificios venecianos, sobre unha balsa composta de troncos de lárice, que á súa vez teñen unha importante base na pedra de Istria. As fachadas principal do edificio, fronte á Praza de San Marcos e o bacino di San Marco, son moi similares en dimensións, xa que a que domina o peirao ten 71,5 metros de longo e conta con 17 de arcos, mentres que a da praza, algo máis longa e con máis arcos, mide 75 metros. A terceira fachada, con vistas á canle coñecida como do río di Palazzo, atravesado pola Ponte dos Suspiros e desemboca no mar na ponte della Paglia.
Fachadas
As dúas principais fachadas do palacio, de estilo gótico veneciano, fronte á Praza de San Marcos e o peirao, distribúense en dous niveis columnados culminadas por un poderoso corpo de mármore incrustado, no que hai grandes ventás oxivais, cun balcón monumental central, ricamente decorado á súa vez, e unha coroa de pequenas cúspides e edículas angulares, sontendo a tradicional cornixa: en conxunto, o edificio presenta un claro recordatorio dos estilos arquitectónicos oriental e, en menor medida, xermánica, derivado en gran parte polo gran número de contactos culturais e comerciais existentes entre os venecianos e outros pobos mediterráneos e europeos, e á consecuente importación de materiais daquelas terras. Entre os dous niveis da loggia e a parede que recubre hai unha cornixa continua, que divide a fachada en dúas seccións da mesma altura. O aireador pórticos con columnas e arcos apuntados perforado con quadrilobi, e delimitado por balaustradas, e non están baseadas no modelo tradicional, porque é un pouco sometidos a flexión, son apoiadas desde a terraza para o chan, que presenta a metade dos ocos , e está decorado con capitais finamente tallada. Como a causa de que a cousa baixo dos arcos da planta baixa, alguén unha vez creado aumentaron o nivel do chan; como é, con todo, é errónea se mostra do análise realizado por Angelo Zendrini e Giannantonio Selva, que nos permitiron entender como este aumento, si, este, era só un chisco.
Gli ariosi loggiati a colonnine ed archi ogivali traforati con quadrilobi, delimitati da balaustre e non basati sul modello tradizionale poiché leggermente inflessi, sono sorretti dal portico al piano terreno, che presenta la metà delle aperture e è decorato da capitelli finemente scolpiti. Come causa dell'aspetto ribassato degli arconi del pianterreno, qualcuno addusse l'aver rialzato il livello del suolo; come ciò sia però erroneo è dimostrato delle analisi realizzate da Angelo Zendrini e Giannantonio Selva, che hanno permesso di comprendere come quest'innalzamento, sì presente, sia stato di pochi centimetri.
Nel libro Meu sosia e eu Oscar Niemeyer dedica una sezione alla sua visione critica di questi colonnati, che descrive come "bellissimi". Niemeyer, intrattenendo un dialogo socratico con un ipotetico architetto razionalista, afferma che se le colonne, distanti dal suo gusto razionalista, fossero state realizzate in forme più semplici e funzionali, non creerebbero colle loro curve il così squisito contrasto che ora stabiliscono coll'ampia parete liscia che sostengono. Nel libro Niemeyer par lui-même Niemeyer afferma che Palazzo Ducale costituisce un monumento di estrema importanza nella storia dell'architettura e che la sua importanza risiede non solo nell'eleganza, ma anche nel corretto uso dei materiali. Niemeyer inoltre ha avanzato una critica ad Andrea Palladio, affermando che la sua teoria secondo la quale durante la ristrutturazione di Palazzo Ducale ciò che è più pesante sarebbe dovuto stare in basso e ciò che è più leggero in alto non sarebbe stata appropriata. In questo senso Niemeyer paragona Palazzo Ducale agli edifici moderni, essendo retto come questi ultimi su colonne.
A fachada cara o peirao
miniatura|A fachada fronte a bacino di San Marco Na parte máis antiga, de fronte para o peirao, vai atopar capitais no século xiv, mentres as esculturas dos ángulos son asignados a Filippo Calendario ou a lombard artistas como Raverti ou Bregno: o ángulo entre a cara do mar e a fachada sobre o río di Palazzo, hai dous alto-relevos que representan, un, un, na parte superior, l ' Arcanxo Rafael no acto de bendición, e Tobias, e o outro, a continuación, por riba da Ponte da Palla, o episodio bíblico dell ' a Embriaguez de Noé: na esquina está definido para o tronco da vide, que divide en dúas partes o escena. Cara o mar non é a figura do vello Noé, espido e grogue, mentres que en dirección á canle de hai dous fillos, un dos cales abrangue a nudez do pai con un pano limpo. No extremo oposto, cara a Piazzetta, está situado, na parte superior, oArcanxo Miguel, con espada desembainhou, mentres que no fondo son mostrados nunha ríxida posición diante de Adán e Eva, separados por un litro de a figueira-árbore que envolve a serpe con cara de Satanás. Véspera ten o froito do pecado, que indica coa outra man. esquerda|miniatura|259x259px|A embriaguez de Noé, o lombard escultores do século XIV No centro do prospecto, con vistas a central terraza da Sala do Maggior Consiglio, o traballo dos irmáns Jacobello e Pierpaolo dalle Masegne, construído entre 1400 e 1404. Rodeado por dous grandes peiraos octogonal, interrompida por nichos e culminando as pirámides, está dividido verticalmente en dúas seccións de igual altura: un está formado por apertura, e a outras a partir da propiedade, decorativos anterior; o arco da xanela en si é soportada por catro columnas de mármore verde e grego; a terraza está dividida en seis seccións decorado cada un con catro paneis; ao longo do peirao que a liña ata seis estatuas, os inferiores representando San Teodoro e San Giorgio (o traballo, o último Xoán Bautista Peregrinos ), maior a Temperança, Xustiza, Fortaleza e Prudencia; por riba do arco en si é unha rolda, murado, que contén unha estatua de Caridade), flanqueado por estatuas de Fe e Esperanza; por inscrición e por escudos, suxire que o traballo foi realizado baixo Michele Sten. por Riba o oculus, colocado sobre unha andel, hai un león; por riba dela, dentro de nichos, son as estatuas de San Marco, San Pietro e San Paolo; a coroa foi reconstruída en 1579 coa colocación de Xustiza de Alessandro Vittoria. miniatura|A fachada cara a Piazzetta miniatura|A fachada cara á Praza nunha gravación feita a partir do traballo do palazzo ducale de Francesco Zanotto
A fachada cara a Piazzetta
A fachada fronte á praza foi construída máis tarde, a partir de 1424, demoler o orixinal palacio fortificado e usando para o modelo de fachada cara ao mar. A nova á, orde pola doge Francesco Foscari (1423-1457), estaba destinado ás funcións de xustiza. Na loggia no primeiro andar, tamén coñecido como o Loggia Foscara, podes ver dúas columnas feitas de vermello Verona mármore: entre estes dous estabamos lendo sobre a morte de frases que foron levadas a cabo entre as columnas de San Marco e San Teodoro. Cara a piazzetta, no décimo terceira columna da loggia está a Xustiza entronizado, mentres que no canto de cara a Porta do Papel, hai o Xuízo de Salomón e oArcanxo Gabriel, atribuída a Bartolomeo Bono. A tres arcanxos, cuxa representación rodea as dúas áreas principais, teñen un papel principal na decoración, como eles teñen unha función importante parece ter Gabriel simboliza a política, Michele a guerra e Gabriele empresas.
Terraza no centro de orde superior, co León de San Marco, remóntase ao período entre o 1531 e o 1538 (segundo algunhas fontes, en 1536 ); foi deseñado por Sansovino, ofrecendo unha serie de referencias para o máis vello post noutro fronte: con respecto á atribución de fontes antigas que quería buscar o autor deste traballo en Lombard, pero os principais representantes desta escola na que o tempo xa estaban mortos e protomastro da República do tempo foi só Sansovino, cuxo obradoiro parece ser debido ao estilo da terraza. no lados desta estrutura hai dous nichos con estatuas de Marte e Neptuno, e está rematada por dous Fama co facho; tamén a parte superior do cadro, que contén unha copia do grupo escultórico con o Doge Andrea Gritti e o León de San Marco, que foi destruído durante a ocupación francesa, en 1797 e reconstruída no século Xix, é enmarcado por estatuas, un representa o Mercurio e outros Xúpiter. Alessandro Vittoria a estatua de Venecia, situado na parte superior da decoración. esquerda|miniatura|A Porta della Carta esquerda|miniatura|A Porta della Carta nun antigo gravado tomadas a partir do traballo do palazzo ducale de Francesco Zanotto
A Porta della Carta
O aparello de escultural e decorativos, orixinalmente pintada e dourada é rico. Nos dous pináculos laterais hai dous números do cardeal Virtudes para o lado e unha coroación de toda a estrutura non é un busto deo Evangelista é dominado pola figura de Xustiza con espada e escalas. Central para o aparello é a representación do doge Francesco Foscari de xeonllos antes de que o león de san. marca: é unha recomposición do século xix, a obra de Luigi Ferrari, substituíndo o orixinal destruído polos franceses en 1797.
Foi construído no estilo do gótico por Giovanni e Bartolomeo Bono, como é evidente a partir da inscrición no dintel: oferta pública BARTHOLOMEI (a ópera de Bartolomeo). historiadores de arte xa se preguntas, con todo, cal foi a contribución real do Bono na Porta do Papel; en realidade, eles ás veces aparecen oficialmente como artistas, mesmo cando en realidade appaltarono o deseño e a execución de determinadas obras de outros artistas. A través da análise estilística e comparacións, os críticos teñen demandado, polo tanto, para ir de volta para os verdadeiros creadores da monumental portal do veneciano. Segundo algunhas ser atribuída a Antonio Bregno das estatuas das virtudes colocado sobre a pilieri. Os documentos tamén mostran que o Bono tomou como colaborador Giorgio de Sibenik; este feito levou a facer preciso comparacións entre as características das estatuas da Porta della Carta e os das outras esculturas do artista de dalmacia. En base a estes estudos, que demostraron esmagadora semellanzas, son asignados a Giorgio de Sibenik son as estatuas de Fortaleza e Temperanza (inferiores en pilieri) e outras esculturas da porta. Outros estudosos chegar á conclusión de que o papel de Giorgio de Sibenik na Porta do Papel foi tamén máis coherente e que Bono deu para o dálmata tamén ser parte do proxecto; segundo os seus estudos, o dálmata debe ser tamén atribuída ao Arco Foscari, de novo no Palazzo Ducale. indo máis Alá da Porta do Papel ao longo do Pórtico Foscari, iniciada tamén de esta por Bono, pero completado por Antonio Bregno, curto corredor que remata con Arco Foscari, e leva para o patio interior, dominado pola Escaleira dos Xigantes.
Patio
miniatura|O patio con fachada do reloxo miniatura|L ' Arco Foscari nunha gravación feita a partir do traballo do palazzo ducale de Francesco Zanotto A entrada de visitantes de hoxe, desde a Porta del Frumento, que debe o seu nome ao feito de que no pasado preto foi a Oficina de Forraxes, o que abre no centro do século xiv, da á sur, fronte a San Marco conca. Xunto a entrada do corredor que ó patio, completamente rodeado por galerías encimado por galerías, riproponenti o esquema exterior do edificio. As fachadas do patio foron construídos durante a tendas de Marco Barbarigo, e de Agostino Barbarigo, que é, entre 1485 e 1501: o mozo é tan preciso, como son os escudos dos doges, que, a continuación, reinou. , Mentres que os dous internos fachadas do sur e occidental, en ladrillos, manter o distintivo aspecto de venecia gótico do correspondente externa fachadas, leste fachada do patio, o que leva para a escaleira monumental, caracterízase por unha mármore decoración en estilo renacentista, sobre o proxecto do arquitecto Antonio Rizzo, obtendo a reconstrución radical da ala como resultado do gran incendio de 1483. É estruturada sobre catro ordes: o primeiro piar-ortogonais de apoio arcos redondos, o segundo con columnas e arcos apuntados, mentres que os pisos superiores son ornamentados por unha densa decoración en relevo con motivos do renacemento, moi ben, realizado a finais do século Xv por Pietro Lombardo cos seus fillos, Antonio e Tullio.
A cuarta lado do patio, para o norte, limita a Basílica de San Marco, e está ocupado por Pórtico Foscari. El remata co maxestoso Arco Foscari arco, feita de branco Istria pedra e vermello Verona mármore na segunda metade do século Xv, mentres que na súa fachada sur é visible o pequeno reloxo, feita no século Xvii por Bartolomeo Botón e decorado con esculturas antigas da época romana. En fronte do Arco Foscari, parte da escaleira monumental coñecida como a gran Escaleira de Xigantes.
No patio, en que foron realizadas as cerimonias de coroación do ducal, torneos, e un anual de caza de touros, dominado por dous grandes verdade desde o ben para o abastecemento de auga do complexo, o eixe do Alberghetti e o ben de Niccolò de' Conti, obras mestras da manierista escultura en bronce. A pavimentación en traquíticos e mármore elementos é semellante ao da praza exterior.
O capitais
Ao longo da terraza, e o pórtico ten unha forma de apreciar unha longa sucesión de capitais e relevos de diferentes períodos: aqueles diante do peirao, son do século xiv, mentres que aqueles que forman parte do chamado Loggia Foscara data de volta para o século XV.
A columna que fai esquina cola a porta do Papel, ademais de apoiar as estatuas deArcanxo Gabriel e do Xuízo de Salomón, ten un capital sobre o tema da xustiza e dos lexisladores; a segunda, o capital é o tema de nenos, o terceiro que o dos paxaros, a cuarta e a novena, que de virtudes e vicios, e o quinto, que de ' ensino, o sexto o dos monstros, o sétimo, de que os vicios, a oitava de virtude; o décimo, que da froita, o décimo primeiro que a de señoras e cabaleiros, a duodécima, que de obras relativas a meses, sobre o décimo terceiro, caracterizado no nivel superior, unha personificación de Venecia, que do matrimonio, o xiv que das nacións, e xv que a idade do home, a xvi para que os comercios, o xvii, para que os animais, a xviii de que os escultores. A columna que fai esquina entre a Piazzetta e o Peirao, que se distingue pola presenza enriba dunha estatua dell ' Michele Arcangelo e abaixo por que do famoso grupo de Adán e Eva, ten un capital sobre o tema da creación do home e dos planetas.
Dende esta columna parte do aparello de un decorativo na Lagoa: o do capital, a segunda de este prospecto, está decorado sobre o tema dos filósofos, o xxi en que os venecianos, a vixésimo segunda, na que de damas e cabaleiros, o tres e xx, en que os animais, en catro e xx, en que os leóns, o vixésimo quinto que as virtudes e os vicios, o vinte e seis de aves, sobre o vixésimo sétimo que os vicios, a vixésimo oitava máis que de virtude, a vixésimo novena que a dos monstros, o trixésimo sobre os vicios e virtudes, en trinta e primeiro na dame, a trinta e segundo en que os emperadores, trixésimo terceiro en que os nenos, o trixésimo cuarta que a dos cabaleiros, o trixésimo quinto que de aves, a trinta e seis na de ' infancia: en esta última columna son as estatuas dos dell ' Arcanxo Rafael, Tobias e Noé, ao final da fachada. esquerda|miniatura|368x368px|Un mapa de arcadas con diversas obras de arte, contida na ópera é O palazzo ducale de Francesco Zanotto
Escaleira de Xigantes
miniatura|Marte e Neptuno en un antigo gravado tomadas a partir do traballo do palazzo ducale de Francesco Zanotto miniatura|Vista moderno Construído entre 1483 e 1485 sobre o proxecto de Antonio Rizzo, que decorado con finos relevos, entre os que podemos lembrar Fama e Vitorias, a Escala dos Xigantes leva o seu nome de dúas estatuas de mármore de Sansovino representando Marte e Neptuno aquí colocado en 1567. A monumental escaleira que comunica o patio para o interior galería do primeiro andar, e era o lugar designado para a cerimonia de coroación do duque. As dúas colosais estatuas foron para representar o poder e dominio de Venecia no continente e no mar. Entre as dúas estatuas foi un tempo a poñer o León de Luigi Borro.
Escala De Ouro
esquerda|miniatura|O Ouro Escaleira nun antigo gravado tomadas a partir do traballo do palazzo ducale de Francesco Zanotto esquerda|miniatura|Detalle da bóveda Unha continuación natural da Escala de Xigantes é o Ouro Escaleira, así chamado por mor da rica decoración de estuco branco e folla de ouro, feita a partir de 1557 por Alessandro Vittoria, mentres que os paneis de aire, da mesma idade, son obra de Battista Franco. Foi construída para separar os espazos dedicados á residencia privada do dux, situado ao norte, desde o palacio de xustiza, que está situado ao sur. a Pesar de que o erro presenza do escudo de armas do doge Andrea Gritti na clave do arco, o ouro escaleira foi construído durante o slatwall dos doges Lorenzo e Girolamo Priuli, que reinou entre 1556 e 1567, sobre un proxecto por Jacopo Sansovino en 1555 e rematada en dúas fases, primeiro por Scarpagnino en 1559, e, a continuación, baixo o rastreis de Sebastiano Venier. O arco con escudo de armas da Gritti fora anteriormente erguido, e deu nunha escala de provisional de madeira, feita notas durante as rastreis de Gritti desde 1538. Antes de que o proxecto de Sansovino, foi feita en 1555, xa foi contestada arquitectos do calibre de Michele Sanmicheli e Andrea Palladio.
Que escaleira, o Ouro Escaleira leva ata dous voos desde o chan do lodge para os dous pisos superiores, en cada un dos cales se abre un portal con grandes fiestras. Só despois de que a pasarela de arco, deseñado por Antonio Abundan, hai dúas columnas de soporte de mármore grupos realizada a mediados do século XVI polo escultor Tiziano aspettirepresentando Hércules asasinato a Hidra, e Atlas sostendo o mundo. Estas obras claramente aludir a sabedoría e a sabedoría necesaria para o lexisladores a unha boa administración.
O baremo está organizado en cinco ramplas: a primeira rampla, vinte pasos, abre a un pouso para a esquerda de, que é unha porta a través da cal ten acceso a un cuarto de vestir dos escudeiros agasallo. Para o dereito do pouso abre a segunda rampla de liderado na dirección oposta, levando ao longo corredor que afronta o Salón de Scarlatti. O terceiro voo está composto por dezaoito pasos, e no seu pouso ten vistas ao Salón do Escudo: segue o mesmo eixe como o anterior, levando a nivel apartamento do doge. A cuarta e a quinta rampla, aliñados uns dos outros e de fronte para o primeiro e terceiro, levando na Praza do Adro, que afronta a Sala de Catro Portas. No primeiro e segundo rampla de escaiola, están dispostos nunha liña recta e dividir o espazo de tempo en sete sectores. A primeira rampla está dedicada a Venus e fai alusión á conquista de Chipre, a illa natal de deus. Na rama para o apartamento do doge, a decoración aumenta a Neptuno, o que supón o dominio de Venecia sobre o mar.
A planta baixa
dereita|miniatura|400x400px|Un - Cafetería - B garda-Roupa C - Prisións (Pozos); D - Sanitarios; E o pequeno Patio de Senadores; F - Escala de Xigantes; G - Patio central; H - Entrada (Porta del Frumento); - Arco Foscari universidade de venecia a partir J O - Museo de Ópera; P - Porto Tarxeta A planta baixa está organizado en torno a un patio central e alberga a sede do Museo dell ' opera, situado entre as fachadas no sur e oeste; está rodeado por un pórtico en ambos os dous lados do muro exterior é ao longo de todo o perímetro do interior, que conecta-lo ao principio pola Escaleira de que a Censura e a Escala de Xigantes.
Chan de Pousadas
dereita|miniatura|400x400px|Un - Sala della Cancelleria Ducale; B - Hall da Milicia por Mar; C - Sala de Touro Doge; D - Sala do Caixón; E - Ouro Escaleira; F - Avogadria; G - Sala de Notarios; H - Sala de Censores; - a Escala dos Censores; J - Patio de Senadores; o K - Escala de Xigantes; L - Curro; M - Porticato Foscari; N - Loggia Foscari Na parte superior da Escaleira de Xigantes é a gran sistema de arcadas, que, en torno ao palacio de dentro e de fóra, e o mantemento de que parte do sistema de fortaleza, o orixinal, o apoio a imposición de pendente, dando a Palazzo Ducale, o típico sensación de reversión, con o pechado parte maciza anterior e o aire e luz continuación.
En este plan foron unha serie de pequenos círculos que están destinados para a administración e de servizos do edificio, ademais do Cancelleria Ducale Inferior (agora libraría) e a biblioteca do museo.
Na parede son definidas varias bocas de león, en que, a partir do final do século XVI, podería ser introducido acusacións de crimes ou mala conduta. Unha vez introducida no slot, o billete acabou en caixa de madeira, que abriu a partir do outro lado do muro, en correspondencia de oficina en que a denuncia foi dirixida.
En tal un plan estaban no lugar dous importantes ámbitos. esquerda|miniatura|A terraza exterior esquerda|miniatura|Despedida do exiliado fillo do doge Francesco Foscari de seu pai, na galería do palacio en unha pintura por Francesco Hayez
Os ambientes nos xudicial plan terraza
Sempre sobre o chan da pousadas son os ambientes para a xustiza administrativa: oficinas xudiciais foron, en realidade, un vertical sistema recollidos no parte de que o ángulo entre a á e o peirao e que o río di Palazzo e é desenvolvido ao longo de toda a altura do edificio, conectando uns a outros a través de escaleiras e pasaxes. No plan para as tendas estaban no lugar. Estes espazos levou a Ponte dos Suspiros, que, de paso sobre o Río di Palazzo, conectando o Palacio para a construción de Novas Prisións.
A ponte dos Suspiros
Fóra do comedor do Magistrato alle Leggi e levado a unha pequena escaleira abaixo, pode atopar-se en un corredor estreito entre paredes de pedra, que non é só unha das dúas pasaxes de a Ponte dos Suspiros. Construído en 1614 para unirse o doge Palacio novo adxacentes edificio destinado ás Novas Prisións, é pechado e cuberto e revelou na decoración aparello externa para o gusto que anticipa as innovacións do barroco. O interior está atravesado por dúas paralelas corredores, separados por unha parede. O primeiro conecta as Prisións co Sal do Magistrato alle Leggi e o Quarantia Criminal. O segundo, pola contra, conecta as Prisións do estado de defensa Habitacións e o Salón. Tanto se comunicar co servizo de escaleira que comunica os Pozos e levar Pesos. O prazo de Suspiros foi acuñado en a era romántica, aludindo ao feito de que os presos, cando a partir de corredores do poder xudicial foron levados para as Novas Prisións, parecía suspiro capaz, por un momento, un reflexo da lagoa (e, en particular, ailla de San Giorgio Maggiore).
As Novas Prisións
miniatura|Unha célula de Novas Prisións O Edificio de Novas Prisións é un anexo ao Palacio Ducal, situado no sestiere de Castello, lonxe do Río di Palazzo. Nos primeiros anos da República no Palazzo Ducale eles coexistido funcións-lexislativo, xudicial, e detención. pronto, con todo, este espazo demostrou ser moi axustado para acomodar un gran número de prisioneiros que lotado as células, e aumentou o risco de que o brote de unha emerxencia de saúde pública de tamaño impresionante. A decisión de usar como unha prisión o edificio que estaba onde hoxe está situado o lugar, a Ponte della Paglia, que ten este nome para o feito de que nos deixaron os barcos cargados con palla, foi tomada polo Consello ao final do século XV. Esta operación non mellorar as condicións dos prisioneiros, porque a vella casa era garantir condicións hixiénicas aínda máis precaria. A Prisión Nova era, a continuación, substituído polo Cárcere Completo, o lugar de construción durou preto de cen anos por mor da continua expansións. A decisión de mercar máis adxacentes lotes foi feita efectiva só en 1574: para a construción do novo á foron convidados para arquitectos do calibre de Antonio Da Ponte, Zanmaria de Leads: aínda que os dous proxectos non presentan diferenzas substanciais, foi escollido como un dos primeiros, caracterizada pola presenza de unha terraza e unha cuberta superior destinado para o Salón dos Señores da Noite, e a Sala de Tormento, alcanzado por unha escaleira de representación. Sobre todo, a afirmación é claramente inspirado pola arte do século XVI para o austero liñas, para o uso da pedra e o arranxo de arcos e ventás. parte traseira, unido ao anterior edificio proporcionada tres pisos de células unidas por corredores de ronda. Que pasa a través do patio principal, un pode chegar a igrexa interior; un patio, en forma de L, e foi aloxado na demolición dun edificio destinado a Inquisición. O lado da fronte presenta unha simple lingua.
Esta construción demostrou para o tempo, un moi moderno como mellorar os servizos dispoñibles para os detidos e poñendo á súa disposición as células máis grandes. Ademais, foi o primeiro edificio en Europa e foi usado só como un lugar para a detención e non ter lexislativo funcións, como o primeiro Palazzo Ducale. Tras a morte do deseñador, que tivo lugar en 1597, a construción foi continuado por Antonio e Tommaso Contin,, que construíu a famosa Ponte dos Suspiros para conectar a nova fábrica de Palazzo Ducale. O edificio, que tamén é explotada polos austríacos e o francés, deixou de traballar só en 1919, como xa non é axeitado para moderna normas de hixiene. O palacio é agora sometidos a restauración.
O primeiro andar
dereita|miniatura|400x400px|Un - [[Palazzo Ducale (Venezia)#Appartamento Ducale|Cuartos privados do Doge; B - Filósofos ' Sala; C - Sala de Mapas; D - Sala de Estuco, E - Sala Erizzo; F - Sala Grimani; G - Sol; H - Salón de Scarlatti; A - Escala de-Ouro; J - Sala della Quarantia Criminal; a K - Escala de Censores; L - Sala della Quarantia Civil vecchia; M - Salón de Maior Consello; N - Salón de Armamento; Ou - Salón de Maior Consello; P - Paso da Sala dello Scrutinio; Q - a Sala della Quarantia Civil nuova; R - a Sala dello Scrutinio]] Dálle acceso principal para a primeira rampla (composto por dous voos de pasos na secuencia) de Ouro Escaleira. O nobre chan do palacio, que está situado ao norte, entre o Río di Palazzo, e o patio, os cuartos reservados para o Doge, e para o sur, entre o patio e o Peirao, aqueles para reunións e votos de Maior Consello. Outras posibilidades de acceso ao chan son a escaleira que comunica o primeiro pouso de Ouro Escaleira no antigo Museo Arqueolóxico e a Escala de Censores, construído en 1522.
O Ducal Apartamento
É composto por unha serie de salas destinadas para o príncipe, con vistas o Río di Palazzo, e é acceder dende o adro ao final da primeira rampla de Ouro Escaleira á esquerda. Actualmente as instalacións son libres do mobiliario orixinal, como esta propiedade do individuo doges, foi levado polos herdeiros despois da morte do gobernante. con Todo, hai restos da decoración pictórica, e o teito de plástico, o que tamén axudou a Peter Lombard. miniatura|Vista da Sala dello Scuderia miniatura|Detalle da alado león de san marcos por vittore Carpaccio miniatura|O teito da Sala Erizzo miniatura|Vista da Sala degli Stucchi
Os ambientes tribunal do primeiro andar
miniatura|[[Hieronymus Bosch, Os Eremitas]] miniatura|[[Hieronymus Bosch, Santa Giuliani]] Desde o lado oposto con respecto ás vivendas do ducal foron unha serie de espazos dedicados á administración de xustiza. Esta serie de ambientes foron por unha banda o transporte ferroviario para o Liagò, que é, a terraza é destinado para o paseo dos nobres durante os intervalos no sesións do adxacentes para o gran Consello, mentres, por outra, foron conectados coa superposición e subxacente ambientes tribunal no segundo piso e a planta do lodge.
A sala do Gran Consello
Renovado unha vez primeira no século XIV, o novo pinturas foron encomendadas para a Guariento, que pintou os frescos sobre a parede traseira, da que aínda hoxe algún fragmento é preservada na Sala del Guariento, Gentile da Fabriano, Pisanello, Gentile Bellini, Alvise Vivarini, Vittore Carpaccio, Antonio Veneciano, Jacobello del Fiore e Michele Giambono. , Destruído por un incendio en 1577, o cuarto foi re-decorado entre 1578 e 1585 por Paolo Veronese, Tintoretto, Jacopo Palma máis Novos, Francesco Bassano, Andrea Vicentino, e Jerome Gambarato. Os debuxos preparatorios foron feitas polo monxe florentino Jerome de Bardi, e desde o histórico de venecia Francesco Sansovino, fillo de o máis famoso Jacopo, que se dividen en catro grupos de materias realizar nas paredes. O resultado foi excelente e moi rico, aínda que o valor dos traballos individuais non é destacou, ou a altura da fama dos propios autores, que se maneirismo e decadente desenfreada no ámbito da pintura veneciana durante o século XVI.
A enorme teito encerra, entre os grandes cadros de madeira dourada, 35 pinturas sobre lenzo, separados por unha complexa estrutura composta de carpetas, pergamiños, e grilandas. Esta estrutura, deseñada por Cristoforo Sorte, que a dividido en trinta e cinco departamentos de diferente importancia, que se desenvolve en tres ordes. De trinta e cinco obras, vinte son monochromes e están feitos históricos de pinturas de artistas menores, mentres que a quince pinturas máis relacionar feitos históricos e alegórica protagonista, que é a república de venecia, da man de Tintoretto, Veronese, Palma il Giovane e Bassano. Entre estas, podemos lembrar a pantalla Pietro Mocenigo guía de asalto a cidade de Esmirna. A pintura é o máis famoso, o Triunfo de Venecia, coroado por Vitoria, o gran oval no centro do teito cara o Paraíso, é de Veronese. Esta é a última gran alegórica pintura do Veronese, que, en este ten escollido para representar unha personificación de Venecia, rodeado polas deusas do Olimpo, e coroada por unha Vitoria. A anómala posición de Vitoria, que parece case inmortalizado no acto de realizar unha cambalhota, pode querer aluden á recentemente aprobada derrotas Venecia na loita contra os Otománs. No ovais núcleo central é retratado aApoteose de Nicolò Da Ponte, o doge baixo cuxo goberno foi realizado e o impresionante decoración.
Inmediatamente por debaixo do teito discorre un friso con retratos dos primeiros setenta e seis doges de venecia historia (retratos dos restantes son colocados na sala dello Scrutinio). Que é imaxinario, imaxinario, dado que os anteriores 1577 foron destruídos no lume, orde de Jacopo Tintoretto, pero realizado en gran parte, polo seu fillo Domenico. Cronoloxicamente, este traballo comprende todos os doges entre as rastreis de Obelerio Antenoreo e o goberno de Francesco Venier. Sobre o desprazamento de cada doge ten na súa man están listados obras máis importantes do seu reinado. O doge Marin Faliero, que intentou un golpe de estado en 1355, é representado simplemente por un pano negro condenado a morte e a damnatio memoriae, ou a cancelación do seu nome e a súa imaxe, como un traidor do republicano establecemento. No teito, en correspondencia de retratos, é colocado o escudo de armas do doge.
Ao longo do resto paredes son feitas en total, vinte e un pantallas, para a maior parte, feita en 1587, que narran episodios e feitos que pertencen á historia da Serenissima, celebrando a orixe. Estas obras, realizadas entre outros por Benedetto e Carletto Caliari, os alumnos do Veronese, Leandro Bassano, Jacopo Tintoretto, Andrea Vicentino, Palma il Giovane, Giulio Del Moro, Antonio Vassilacchi, John Le Clerc, e poden ser divididos en tres ciclos, para describir cada momento histórico é diferente:
O paso da Sala dello Scrutinio
dereita|miniatura|Memorial placa conmemorando o plebiscito do Veneto (1866) Na pequena àndito que conecta o Salón do Maior do Consello de Votación son colocadas dúas placas de bronce conmemorativa en ambos os dous lados da fiestra: a primeira lembra o resultado da votación de un plebiscito do Veneto (1866), que confirmou a anexión das provincias de a veneto e Mantua para o Reino de Italia despois do terceiro italiano guerra de independencia, mentres que o segundo placa conmemora o voto de 2 de abril, 1849 marcou a resistencia ata o final da República de San Marco, contra oImperio austríaco.
A Sala della Quarantia Civil Nuova
O cuarto, como a unidade àndito en realidade conecta o Salón de Maior Consello que o Voto, xa que a Quarantia Civil Nova, o poder xudicial, establecido en 1492 para axustar as disputas entre os cidadáns do continente. decoración de este ambiente é moi confiada para as obras de alegórica, que se remonta ao século XVII. Entre os artistas que traballaron aquí, Giovanni Battista Lorenzetti. O teito remonta ao século XVI: caracterízase pola tesoira de ouro.
A Sala dello Scrutinio
Situado na á fronte para a Praza e directamente ligado ao Salón de Maior Consello, este gran sala foi construído durante os rastreis de Francesco Foscari, para contenervi a Marciana Biblioteca. A partir de 1532, con todo, tornouse o lugar designado para a promoción do frecuente e continua resolucións da asemblea xeral da República. A biblioteca atopou un lugar diferente no edificio novo de fronte para a Biblioteca. Devastada tamén nesta sala do lume de 1577, que destruíu a magnífica decoración, en que as obras estaban a famosa Batalla de Lepanto por Jacopo Tintoretto, o novo ciclo, decorativos, traballada polo monxe Jerome de Bardi, para ser realizado na nova estrutura das paredes, construído por orde do doge Da Ponte, desde un ciclo que está composto de pinturas, representando o naval vitorias dos venecianos no Leste ademais de un relacionados coa conquista de Padua en 1405. As pinturas foron encomendados case todos Tintoretto, Veronese, e os seus alumnos: con todo, houbo algúns cambios no programa, de xeito que algunhas das pinturas foron engadidas no século seguinte. esquerda|miniatura|Gregorio Lazzarini, doge Francesco Morosini Peloponnesiaco en Venecia ofrece o reconquistou Morea Os ricos teito de compartimentos foi deseñado por Cristoforo Sorte, e foi completado entre 1578 e 1585: foi composta de preto de corenta obras que están colocados dentro dun marco dourado. A cinco central retratan a Loita de Venecia e o marítimo Repúblicas, mentres que os outros son alegorías. Varias pinturas que constitúen o perímetro do teito son o traballo de varios artistas, tales como Andrea Vicentino, Francesco Montemezzano, Niccolò bambini, Antonio Vassilacchi, Giulio Del Moro, Camillo Ballini. debaixo do teito, o friso que describe os Retratos dos últimos corenta e dous doges, que completa a un presente no Salón de Maior Consello, e retrata a doges por Lorenzo Priuli para Ludovico Manin. Os primeiros sete pinturas foron feitas por Tintoretto, mentres que outros foron encomendados polo individuo doges para un pintor, o seu contemporáneo.
Nas paredes, sobre o tribunal, que é o Xuízo universal por Jacopo Palma Mozos, enriquecido con respecto a o marxe superior por oito lunettes, feita por Andrea Vicentino, representando os Catro evanxelistas e Catro profetas. Na parede oposta a partir deste traballo, e é o sitio web do arco triunfal dedicado a Francesco Morosini, vitoriosa contra os Turcos en Oriente, deseñado por Andrea Tirali, foi erguido en 1694 e decorado con seis alegórica pinturas feitas por Gregorio Lazzarini. Os dous restantes muros, os máis queridos, é adorado por dez obras que describe os principais naval vitorias, e a terra de venecia exército: estas pinturas foron feitas, entre outros, por Andrea Vicentino, Sebastiano Ricci, Antonio Vassilacchi, Marco Vecellio e Tintoretto
O 27 de outubro de 1866 nesta sala foi realizada a votación dos resultados do plebiscito de anexión de Venecia para o Reinado de Italia tivo lugar o 21 e 22 de outubro; os resultados finais foron anunciados a partir da terraza do cuarto na noite do 27 de outubro, do presidente do Tribunal de Recurso de Venecia, Sebastiano Tecchio.
O segundo andar
dereita|miniatura|400x400px|- Arquivo secreto; B - [[Palazzo Ducale (Venezia)#Chiesetta e antichiesetta|Antichiesetta; C - Igrexa; D - Sala do Senado; E - Sala do Colexio; F - Anticollegio; G - Sala de Catro Portas; H - Salón; - salón metros; J - Escala de-Ouro; K - Sala do Consello de Dez; L - Sala do Compás; M - Sala de Tres Cabezas do Consello de Dez; N - Escala de Censores; Ou - Sala de Tres Inquisidores; P - Arsenal]] Leva o segundo rampla de Ouro Escaleira, que remata o chamado salón Cadrados, con vistas ao patio do palacio. Entre o Dourado escaleira e o peirao, a desenvolver a dos cuartos dedicada ao Consello dos Dez, que ten aquí a súa sede, o cuarto de Tres Cabezas, e o Arsenal. Entre o Dourado escaleira e a basílica de San Marco, despois de que o Salón de Catro Portas vai atopar cuartos dedicado ao Claustro e ao Colexio.
Praza do adro
O adro ou sala de estar, a praza é unha especie de vestíbulo, cuxo principal valor reside no aparello decorativo, comprendendo con relación ás paredes son pinturas de Francesco Bassano, Paolo Fiammingo, e os seguidores de Veronese, e como para o teito, moi ben tallada e decorada con douramento, a partir de un sistema de decoración que atopa o seu punto culminante nunha obra de Jacopo Tintoretto, o celebrante e a gloria do doge, Girolamo Priuli. Esquinas do teito son catro escenas bíblicas para o significado alegórico.
Os Catro Portas sala
esquerda|miniatura|250x250px|O Salón de Catro Portas, nunha pintura de Heinrich Hansen Neste ambiente, que está ricamente decorado e distinguido por catro maxestoso mármore portal, debe o seu aspecto actual para a reconstrución desta á que seguiu o terrible incendio de 1574, e confiada a Antonio da Ponte, en base a un proxecto de Andrea Palladio e Gianantonio Rusconi. O cuarto ten pinturas de Tintoretto, de Tiziano, Giulio Del Moro, Gerolamo Campagna, Gabriele e Carletto Caliari, Alessandro Vittoria, Andrea Vicentino, e de Tiepolo. Antes de que o lume de 1574, esta sala era a sede do Colexio, ou sexa, foi o lugar nas reunións da signoria. máis tarde, el comezou a actuar como un simple zona de paso e sala de espera para as audiencias do Senado e do Señorío: é desprovista de interese arquitectónico. Está situado na desembocadura do Ouro escaleira, corredor Metros.
As principais características deste restaurante son os seus desenvolver por toda a profundidade do edificio, o que determina a presenza de aximezada fiestras a cada lado con vistas ao patio e con vistas o Río di Palazzo, e a presenza de catro portas monumentais que levan á Anticollegio, o Salón, a Praza, o Salón do Consello de Dez e o Salón do Senado. Os grandes portais de corzo de mármore son composta por columnas corintias que soportan un atado de apoio, cada un, tres figuras alegóricas. O máis notable, no portal da Anticollegio, son por Alessandro Vittoria. O teito con barril bóvedas segundo un proxecto de Palladio, executado por Giovanni Cambi, dixo a Bomba, é adornada con suntuoso estuco branco e dourado, feita por Giovanni Cambi, enmarcando os frescos da Tintoretto, contribuíndo, con todo, para a decoración propia. Os emplastros son tan valioso que, ás veces, esta sala é coñecida como a Sala degli Stucchi. O proxecto dos frescos son asignados a Francesco Sansovino. As paredes son totalmente cuberta por pinturas con temas históricos ou alegórica protagonista, que é Venecia. O máis famoso dos traballos é O Doge Antonio Grimani, en adoración antes da Fe, que foi pintado por Tiziano ao redor de 1575. Pola contra, se remonta a 1745 Venecia recibe de Neptuno os dons do mar, do pintor Giambattista Tiepolo, orixinalmente colocados no teito e está agora exposto sobre un trípode diante de fiestras, así como ser capaz de apreciar as cores. Henrique III, rei de Francia, chega a Venecia recibido por o doge Alvise Mocenigo, e o patriarca é, pola contra, o traballo de Andrea Vicentino, pintado entre 1595 e 1600, que, mentres non excelencia baixo artístico perfil, celebra as iniciativas realizadas polo Serenissima república para celebrar a chegada do monarca.