cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Óscar Fernández Mel
Loita contra Batista
O 31 de agosto de 1958, saíu de Sierra Maestra integrado na columna Ciro Redondo, comandada polo Che, en dirección aos montes Escambray, na provincia de Las Villas. A idea de Fidel era levar a guerra ao centro e oeste da illa, para o que ademais da columna do Che, enviou á provincia de Pinar del Río a columna Antonio Maceo comandada por Camilo Cienfuegos. En decembro, en Cabaiguán, tivo que colocarlle unha férula e escaiolarlle un brazo ao Che, que fracturou un cóbado ao caer dun muro. Tamén tivo que operar sen anestesia ao guerrilleiro galego Manuel Díaz González, gravemente ferido nun pulmón por culpa dun morteiro.
Mel, ou "Oscarcito" como o chamaba o Che, prticipou como axudante daquel na decisiva batalla de Santa Clara e tras o triunfo, o 3 de xaneiro de 1959 dirixíronse á Habana para tomar o cuartel La Cabaña. Os 3.000 soldados que alí se atopaba xa se renderan fronte aos milicianos do 26 de Xullo e Mel entrou xunto ao Che e Aleida March no cuartel, onde as tropas esperaban en formación para recibir ao novo comandante da gornición.
Revolución Cubana
A partir daquel momento, Mel viviu case sempre co Che e a súa familia, primeiro en La Cabaña e máis tarde nos barrios habaneiros de Ciudad Libertad, Miramar e Nuevo Vedado. Ademais foi designado xefe dos servizos médicos do novo exército, presidente do Colexio Médico de Cuba e director do Hospital Frank País.
En maio de 1960, tras o terremoto de Valdivia, o máis potente rexistrado nunca, dirixiuse a Chile encabezando unha delegación internacionalista de solidariedade, xesto que logo agradeceu o entón senador Salvador Allende.
Foi tamén nomeado Xefe do Estado Maior do exército occidental de Cuba.
Guerrilla do Congo
En 1965, mentres estaba de vacacións en Varadero, recibiu unha chamada da Habana invitándoo a acompañar ao Che Guevara que estaba en África loitando nas guerrilla congolesa. Mel era un dos poucos que xa sabía que o Che marchara para "exportar a revolución", pois tomáralle el uns moldes dentais para fabricarlle unha dentadura postiza como parte do disfrace co que saíu do país, pero pensaba que estaría en América do Sur, pois sabía que o seu soño era levar a revolución á súa terra natal. Non obstante, cando soubo que o destino era África aceptou sen dubidar e partiu cara Tanzania con Emilio Aragonés entre outros.
En Dar es Salaam, coñeceu a Laurent-Desiré Kabila, quen para o seu desgusto, paseábase pola cidade nun Mercedes-Benz. En Kigoma, non lles deixaron cruzar o lago Tanganica na lancha de Kabila, un potente bote, recente doazón cubano-soviética, e tiveron que facelo nun barco máis lento. En Kibamba recibiunos Harry Villegas "Pombo" quen lles explicou as enormes dificultades que estaban sufrindo.
A misión resultou nun desastre absoluto e en novembro a delegación cubana tivo que emprender a retirada. O Che Guevara quedou na embaixada cubana en Dar es Salaam, mentres o resto de cubanos foron levados polos soviéticos a Moscova e posteriormente á Habana. Pero Óscar Fernández Mel permaneceu en Kigoma, coa misión de atopar a dous cubanos desaparecidos e evacuar aos milicianos congoleses. Tardou catro meses en completar o traballo con éxito e antes de marchar foi visitar ao Che que seguía na embaixada. Este ensinoulle as súas memorias do Congo, nas que o criticaba e Mel replicoulle que as críticas eran para si mesmo pois el só seguía as súas ordes.
Política
En 1965 creouse o Partido Comunista de Cuba e no seu primeiro congreso en 1975, Fernández Mel foi elixido membro do Comité Central. En 1976 foi elixido presidente do Poder Popular da Cidade da Habana (alcalde), cargo que ocupou ata 1986. Logo exerceu como embaixador cubano en Londres e Helsinqui.
Vida persoal
Durante os seus días de estudante coñeceu á famosa modelo e actriz cubana Odalys Fuentes coa que casou en 1963, co Che Guevara como padriño. Tiveron tres fillos: Oscar, María Karla e Oscar Ernesto. A través de Odalys fixo amizado co tamén famoso artista Benny Moré.
Oscar Fernández Mel volveu a Galicia en 2008, cando foi nomeado fillo ilustre da Pastoriza.
Neurotrofina
Factor neurotrófico derivado do cerebro
O factor neurotrófico derivado do cerebro (BDNF) é un fator neurotrófico que se encontrou orixinalmente no cerebro, pero que tamén se encontra no sistema nervioso periférico. É unha proteína que presenta actividade sobre certas neuronas do sistema nervioso central e o periférico; contribúe a apoiar a supervivencia de neuronas existentes e favorece o crecemento e diferenciación de novas neuronas e sinapses por medio do gromo dendrítico e axonal. No cerebro, é activo no hipocampo, córtex, cerebelo, e prosencéfalo basal, que son áreas vitais para a aprendizaxe, memoria e pensamento superior. O BDNF foi o segundo factor neurotrófico en ser caracterizado, despois do NGF e antes da neurotrofina-3.
Tratado Dous Máis Catro
O Tratado Dous máis Catro tamén chamado Tratado sobre o acordo final con respecto a Alemaña foi un acordo asinado en 1990 entre a República Federal de Alemaña (RFA), a República Democrática Alemá (RDA) e mailas catro potencias que ocuparon a Alemaña nazi tralo fin da Segunda Guerra Mundial en Europa: Francia, o Reino Unido, os Estados Unidos e maila Unión Soviética.
Neurotrofina
Factor neurotrófico derivado do cerebro
O BDNF é unha das substancias máis activas para estimular a neuroxénese. Os ratos nacidos sen a capacidade de producir o BDNF sofren defectos de desenvolvemento no cerebro e sistema nervioso sensorial, e adoitan morrer pouco despois do nacemento, o que indica que o BDNF desempeña un importante papel no desenvolvemento neural normal.
Tratado Dous Máis Catro
O Tratado facilitou o camiño para a reunificación alemá e foi asinado o 12 de setembro de 1990 en Moscova, entrando en vigor o 15 de marzo de 1991, data do depósito dos derradeiros documentos de ratificación nunha cerimonia oficial.
Neurotrofina
Factor neurotrófico derivado do cerebro
Malia o seu nome, o BDNF atópase actualmente en diversos tipos de tecidos e tipos celulares, non só no cerebro. A súa expresión detéctase na retina, o sistema nervioso central, motoneuronas, riles e próstata. O exercicio incrementa a cantidade de BDNF e, por tanto, serve como un vehículo para a neuroplasticidade.
Neurotrofina-3
A neurotrofina-3 ou NT-3, é un factor neurotrófico da familia do NGF de neurotrofinas. É un factor de crecemento proteico que ten actividade sobre certas neuronas dos sistemas nerviosos central e periférico; axuda a apoiar a supervivencia e diferenciación de neuronas existentes, e favorece o crecemento e diferenciación de novas neuronas e sinapses. O NT-3 é o terceiro factor neurotrófico que foi caracterizado, despois do NGF e o BDNF.
A NT-3 é única entre as neurotrofinas en canto ao número de neuronas que ten o potencial de estimular, dada a súa capacidade de activar dúas das receptor tirosina quinases receptoras de neurotrofinas (TrkC e TrkB). Os ratos nacidos sen a capacidade de producir NT-3 presentan unha perda de neuronas propioceptivas e de conxuntos de neuronas sensoriais mecarnorreceptoras.
Neurotrofina-4
A neurotrofina-4 (NT-4) é un factor neurotrófico que sinaliza predominantemente a través da receptor tirosina quinase TrkB. Tamén se coñece como NT4, NT5, NTF4 e NT-4/5.
DHEA e DHEA sulfato
Os esteroides endóxenos deshidroepiandrosterona (DHEA) e o seu sulfato éster, DHEA sulfato (DHEA-S), foron identificados como pequenas moléculas agonistas do TrkA e p75NTR con alta afinidade (arredor de 5 nM), e, denomínanse "microneurotrofinas". A DHEA tamén se une a TrkB e TrkC, pero aínda que activa o TrkC, non pode activar o TrkB. Propúxose que o DHEA puido ser o ligando ancestral dos receptores Trk nas etapas iniciais da evolución do sistema nervioso, sendo finalmente substituído polos polipéptidos neurotrofinas.
Papel na morte celular programada
miniatura|A dimerización de p75NTR cando se une a proneurotrofinas e á [[sortilina conduce á apoptose pola vía da fervenza de JNK.]] Durante o desenvolvemento das neuronas as neurotrofinas xogan un papel clave no crecemento, diferenciación celular e supervivencia. Tamén exercen un importante papel na morte celular programada apoptótica de neuronas. Os sinais de supervivencia neurotróficos nas neuronas son mediados pola unión de alta afinidade das neurotrofinas ao seu respectivo receptor Trk. Á súa vez, unha maioría de sinais apoptóticos neuronais son mediados por neurotrofinas que se unen a p75NTR. A morte celular programada que ocorre durante o desenvolvemento cerebral é responsable da perda dunha maioría de neuroblastos e neuronas en diferenciación. É necesario porque durante o desenvolvemento hai unha masiva sobreprodución de neuronas que deben morrer para que se chegue a un funcionamenteo óptimo.
No desenvolvemento dos sistemas nerviosos periférico e central a unión p75NTR-neurotrofina activa múltiples vías intracelulares que son importantes na regulación da apoptose. As proneurotrofinas (proNTs) son neurotrofinas que son liberadas como propéptidos non clivados bioloxicamente activos. A diferenza das neurotrofinas maduras que se unen a p75NTR con baixa afinidade, as proNTs únense preferencialmente a p75NTR con alta afinidade. O p75NTR contén un dominio de morte na súa cola citoplásmica, que cando é clivada activa unha vía apoptótica. A unión dun proNT (proNGF ou proBDNF) a p75NTR e ao seu correceptor sortilina (que se une ao prodominio de proNTs) causa unha fervenza de transdución de sinais dependente de p75NTR. O dominio de morte clivado de p75NTR activa a c-Jun N-terminal quinase (JNK). A JNK activada trnaslócase ao núcleo, onde fosforila e transactiva c-Jun. A transactivación de c-Jun ten como resultado a transcrición dos factores proapoptóticos TFF-a, Fas-L e Bak. A importancis da sotilina na apoptose mediada por p75NTR é salientada polo feito de que a inhibición da expresión de sortilina en neuronas que expresan p75NTR suprime a apoptose mediada por proNGF, e impedir a unión de proBDNF a p75NTR e a sortilina elimina a acción apoptótica. A activación da apoptose mediada por p75NTR é moito máis efectivo en ausencia de receptores de Trk debido ao feito de que os receptores Trk activados suprime a fervenza de JNK.
A expresión dos receptores TrkA ou TrkC en ausencia de neurotrofinas pode conducir á apoptose, pero o mecanismo aínda se comprende pouco. A adición de NGF (para TrkA) ou de NT-3 (para TrkC) impide dita apoptose. Por isto, TrkA e TrkC demomínanse receptores de dependencia, porque que induzan a apoptose ou a supervivencia depende da presenza de neurotrofinas. A expresión de TrkB, que se encontra principalmente no sistema nervioso central, non causa a apoptose. Pénsase que isto se debe a que está localizado diferencialmente na membrana plasmática, mentres que o TrkA e o TrkC están colocalizadas con p75NTR en balsas lipídicas.
No sistema nervioso periférico (onde principalmente se segegan o NGF, NT-3 e NT-4) o destino que vai ter unha célula é determinado por un só factor de crecemento (é dicir, neurotrofinas). Porén, no sistema nervioso central (onde principalmente se segrega BDNF na medula espiñal, substancia negra, amígdala, hipotálamo, cerebelo, hipocampo e córtex cerebral) hai máis factores que determinan o destino dunha célula, incluíndo a actividade neural e a entrada de neurotransmisores. As neurotrofinas no sistema nervioso central xogan un papel máis importante na diferenciación e función neural que na supervivencia. Por estas razóns, comparadas coas neuronas do sistema nervioso periférico, as neuronas do sistema nervioso central son menos sensibles á ausencia dunha soa neurotrofina ou receptor de neurotrofina durante o desenvolvemento; coa excepción das neuronas do tálamo e substancia negra.
Utilizáronse experimentos de knockout de xenes para identificar as poboacións neuronais dos sistemas nerviosos central e periférico que estaban afectadas pola perda de diferentes neurotrofinas durante o desenvolvemento e a medida na cal estas poboacións estaban afectadas. Estes experimentos de knockout tiveron como resultado a perda de varias poboacións neuronais incluíndo poboacións da retina, tronco cerebral colinérxico e a medula espiñal. Atopouse que os ratos knockout para o NGF presentaban perdas da maioría dos seus ganglios espiñais (ou da raíz dorsal), ganglios trixéminos e ganglios cervicais superiores. A viabilidade destes ratos era escasa. Os ratos knockout para o BDNF tiñan perdas da maioría dos seus ganglios vestibulares e perdas moderadas dos seus ganglios espiñais, ganglios trixéminos, ganglios petrosos nodosos e ganglios cocleares. Ademais, tamén tiñan perdas menores das motoneuronas faciais localizadas no sistema nervioso central. A viabilidade destes ratos era moderada. Os ratos knockout para a NT-4 tiñan perdas moderadas dos seus ganglios petrosos nodosos e perdas menores dos ganglios espiñais, ganglios trixéminos e vestibulares. Os ratos knockout para a NT-4 tamén tiñan perdas menores de motoneuronas faciais. Estes ratos eran moi viables. Os ratos knockout para a NT-3 tiñan perdas da maioría dos seus ganglios espiñais, ganglios trixéminos, ganglios cocleares e ganglios cervicais superiores e perdas moderadas de ganglios petrosos nodosos e ganglios vestibulares. Ademais, nos ratos knockout para a NT-3 observábanse perdas moderadas de motoneuronas. Estes ratos tiñan unha viabilidade moi baixa. Estes resultados mostran que a ausencia de diferentes neurotrofinas orixina perdas de diferentes poboacións de neuronas (principalmente no sistema nervioso periférico). Ademais, a ausencia de sinais para a supervivencia de neurotrofinas conduce á apoptose.
Lista de chuvias de meteoros
Esta é unha lista de chuvias de meteoros:
Clara Zetkin
Clara Zetkin, nada como Clara Eißner en Wiederau, Saxonia, o 5 de xullo de 1857 e finada en Arkhangelskoie, preto de Moscova, o 20 de xuño de 1933, foi unha profesora, xornalista e política marxista alemá. Até 1917, militou no Partido Socialdemócrata de Alemaña (SPD), despois uniuse ó Partido Independente Socialdemócrata de Alemaña (USPD) na súa á esquerda, a Liga Espartaquista, que se tornaría posteriormente Partido Comunista de Alemaña (KPD), ó que representaría no Reichstag durante a República de Weimar de 1920 a 1933.
Traxectoria
Naceu como Clara Eissner en Wiederau, Saxonia. O seu pai, Gottfried Eissner, era mestre de escola e organista da igrexa, e a súa nai, Josephine Vitale Eissner, pertencía a unha familia burguesa de Leipzig.
En 1874, tras finaliza-los seus estudos para ser profesora, Zetkin entrou en contacto co movemento obreiro e feminino en Alemaña. En 1878 uniuse ó Partido Socialista dos Traballadores (Sozialistische Arbeiterpartei, SAP). O partido fundárase en 1875 da unión de dous partidos: o Allgemeiner Deutscher Arbeiterverein (ADAV) fundado por Ferdinand Lassalle e o Sozialdemokratische Arbeiterpartei Deutschlands de August Bebel e Wilhelm Liebknecht. En 1890 mudou o nome polo aínda actual Partido Socialdemócrata de Alemaña (SPD). miniatura|esquerda|Clara Zetkin en [[Zúric, en 1897.]] Por mor da prohibición das actividades socialistas por parte de Otto von Bismarck en 1878, Zetkin inicialmente se refuxiou en Zúric cara a 1882, e finalmente se dirixiu a París. Durante a estancia en París tivo un importante rol na formación da II Internacional. Adoptou o apelido do seu marido, o ruso Ossip Zetkin, con quen tivo dous fillos: Kostja e Maxim. Ossip morreu en 1889 e Zetkin casou 10 anos despois co artista Georg Friedrich Zundel, de 1899 a 1928.
Zetkin, canda Rosa Luxemburg, foi unha das principais figuras da á máis á esquerda do SPD, confrontando as teses revisionistas de Eduard Bernstein. Ademais foi unha importante defensora dos dereitos da muller, entre os que cómpre salientar a loita pola igualdade de oportunidades e mailo sufraxio feminino.
De 1891 a 1917 editou o xornal do SPD Die Gleichheit (Igualdade). Ela decidiu por vez primeira, en 1910, que o 8 de marzo fose o "Día Internacional da Muller".
Durante a I Guerra Mundial, Zetkin, canda a Karl Liebknecht, Rosa Luxemburg e outros destacados políticos do SPD rexeitaron a política do partido denominada Burgfrieden, que consistía no apoio ó goberno alemán deixando de lado o labor de oposición, incluíndo a non realización de folgas. Con outras activistas antibelicistas, Zetkin organizou unha conferencia internacional de mulleres socialistas contrarias á guerra en Berlín en 1915. miniatura|[[Alexandra Kollontai (dereita da imaxe) seguida por Clara Zetkin, no II Congreso da Internacional Comunista, en 1921.]] En 1916 Zetkin foi unha das cofundadoras da Liga Espartaquista e do Partido Independente Socialdemócrata de Alemaña (USPD) que se escindiu do SPD en protesta pola súa posición a prol da guerra. En xaneiro de 1919, despois da Revolución alemá de novembro de 1918, a Liga Espartaquista abandonou o seo do USPD para, canda outros grupos, forma-lo Partido Comunista de Alemaña (KPD); Zetkin representou o partido de 1920 a 1933 no Reichstag. En 1920 entrevistou a Vladimir Lenin sobre a "cuestión feminina".
Galdo, Viveiro
Santa María de Galdo é unha parroquia do concello lugués de Viveiro na comarca da Mariña Occidental. No ano 2007 tiña 578 habitantes (274 homes e 304 mulleres) distribuídos en 57 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 46 habitantes en relación ao ano 2000.
Situación
Sitúase a 4 km da vila de Viveiro. Limita coas parroquias de Magazos, Landrove, Vieiro, Bravos (Ourol) e Cabanas (O Vicedo).
Festas
A súa semana santa, ao igual que a Semana Santa de Viveiro, ten figuras articuladas. As festas parroquiais están dedicadas a San Pantaleón.
Xa non podemos calar
Xa non podemos calar é o segundo álbum de estudio do grupo de folk galego Saraibas. Publicouse en 1981, baixo o selo Ruada. O álbum gravouse nos estudios Audiofilm de Madrid en abril de 1981.
Clara Zetkin
Traxectoria
Até 1924 Zetkin foi membro da oficina central do KPD, de 1927 a 1929 foino do comité central do partido. Foi membro, tamén, do comité executivo da Internacional Comunista (a Comintern ou III Internacional) de 1921 a 1933. En 1925 foi elixida presidenta da asociación Rote Hilfe (Axuda Vermella). En 1932, como presidenta do Reichstag ó se-lo membro de máis idade, fixo un chamamento para combate-lo nazismo.
Romans, Ain
Romans é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Sick, Sick, Sick
"Sick, Sick, Sick" é un sinxelo da banda estadounidense Queens of the Stone Age do seu álbum de 2007 Era Vulgaris. Foi editado o 8 de maio do 2007 coma descarga dixital só para a iTunes Store dos Estados Unidos.
DUKW
miniatura|Un DUKW entrando en terra firme DUKW é un camión anfibio producido durante a segunda guerra mundial polo fabricante americano GMC, popularmente no mundo anglosaxón pronúnciase duck, a palabra inglesa para parrulo. O vehículo baséase no camión GMC ACKWX, unha versión do GMC CCKW. Estaba equipado cun motor de gasolina de seis cilindros en liña de 4416 litros, cunha potencia de 91,5 cabalos. Tiña 9,3 m de longo, 2,4 m de ancho e 2,6 m de altura. Producíronse máis de 21.000 unidades.
O nome do modelo segue a tónica habitual de nomeado dos seus modelos empregada naquel entón por GMC:
S/2003 J 12
S/2003 J 12 ten ó redor dun 1 quilómetro de diámetro, orbita Xúpiter a unha distancia media de 17,883 Gm en 489,72 días, cunha inclinación de 143° respecto da eclíptica (143° respecto do ecuador de Xúpiter), de movemento retrógrado e cunha excentricidade orbital de 0,4920.
É a lúa irregular de movemento retrógrado que orbita máis próxima a Xúpiter, e semella non pertencer a ningún grupo de satélites.
Abra tepocana
Abra tepocana é unha especie de bivalvo descrita por Dall en 1915. Abra tepocana forma parte do xénero Abra e da familia Semelidae. Non hai ningunha subespecie listada no Catalogue of Life.
José Sanjurjo Sacanell
José Sanjurjo Sacanell, nado en Pamplona o 28 de marzo de 1872 e finado en Estoril, Portugal, 20 de xullo de 1936, foi un militar español.
The Waylanders
The Waylanders é un videoxogo de rol desenvolvido pola empresa coruñesa Gato Studio e estreado para Microsoft Windows en 2020. Baseado nas lendas galegas e na mitoloxía celta, a acción do xogo está ambientada en dous momentos temporais: o período celta e a Idade Media, nos inicios do Camiño de Santiago, sendo posible que o personaxe principal viaxe no tempo entre os dous períodos. O xogador poderá tomar o rol dun guerreiro, un gardián, un pícaro, un explorador, un feiticeiro ou un sanador, podendo escoller entre catro formas ou razas, humano, moure, semi-fomore e licántropo. Ademais de escoller a clase e a raza do personaxe, os xogadores poden marcar a súa orixe, elixindo entre: soldado celta, druída celta, exipcio, diplomático moure, protector moure, mercenario sabuxo de Ares, lobo alfa e escravo. Ó longo do xogo, o xogador encontrará varios compañeiros, que terán un papel importante no argumento e no modo de xogo.
José Sanjurjo Sacanell
Africanista
Inicia a súa carreira como tenente en Cuba, onde ascende a capitán. Tras o final da guerra de Cuba volve a España e participa en varias campañas en Marrocos (1909). Co emprego de comandante de regulares foi condecorado coa Cruz Laureada de San Fernando pola súa acción no combate de Beni Zaiem (Tetuán) o 1 de febreiro de 1914.
Destacou despois na reconquista do territorio perdido en Melilla despois do desastre de Annual (1921), alcanzando o grao de xeneral. En 1922, á fronte da comandancia militar de Larache, investigou os casos de corrupción na Intendencia e Intervención militar.
The Waylanders
O xogo estreouse en "acceso anticipado" de Steam o 16 de xuño de 2020, e foi lanzado definitivamente o 2 de febreiro de 2022.
José Sanjurjo Sacanell
Apoio ó golpe de estado de Primo de Rivera
Cando en setembro de 1923 se produce o golpe militar de Primo de Rivera, Sanjurjo é gobernador militar de Zaragoza e apoia sen reservas a sublevación e a posterior ditadura que aquel instaura.
The Waylanders
Sinopse
O título do xogo provén do Camiño de Santiago, unha ruta de peregrinación na que os xogadores son os protectores do espírito do Camiño e das lendas. A historia e o seu desenvolvemento dependerá da raza e a clase de personaxe escollidas polo xogador. O personaxe principal deberá completar unha serie de misións en dúas liñas temporais diferentes, a época celta e a Idade Media, e só o personaxe principal poderá viaxar dunha época a outra a través da reencarnación. Para conseguir completar as misións contará coa axuda de compañeiros, e as accións e eleccións realizadas nun dos períodos afectarán á historia e ós compañeiros no outro período. Os compañeiros poden ser persoas completamente diferentes, aínda que dende o momento en que o xogador os esperte, lembrarán o que fixeron no período celta. Deste xeito, podería ser un guerreiro importante no período celta, e unha ama de chaves na Idade Media.
José Sanjurjo Sacanell
Apoio ó golpe de estado de Primo de Rivera
En 1925 participou no desembarco de Alhucemas, e en 1927, ao finalizar a guerra do Rif, o rei Afonso XIII concedeulle o título de marqués do Rif.
The Waylanders
Ambientación
miniatura|200px|Torre de Hércules, lugar de inspiración dun escenario do xogo. O xogo está ambientado nunha Galicia mítica e lendaria en dúas épocas diferentes (Kaltia na era celta e Gallaecia na Idade Media), e segundo Juan Nieto de Gato Studio está inspirado en localizacións reais como Santiago de Compostela, O Ézaro, As Médulas ou a Torre de Hércules (coñecida no xogo como Torre de Brigantia).
José Sanjurjo Sacanell
Apoio ó golpe de estado de Primo de Rivera
En 1928 é nomeado Director Xeral da Garda Civil, posto que comparte co de Alto Comisario de España en Marrocos. En 1931 o rei Afonso XIII concédelle a Gran Cruz de Carlos III.
The Waylanders
Ambientación
Kaltia (nome que se corresponde cunha inscrición que contén a máis antiga cita a Galicia) é un reino celta, outrora pacífico, dividido en varias faccións que loitan polo trono e está poboado por criaturas e personaxes fantásticos, con diversas relixións, culturas, razas humanas mortais e inmortais, lobishomes, druídas e monstros. A capital de Kaltia é Brigantia (inspirada en Brigantium, nome romano de orixe celta para A Coruña), unha cidade costeira e densamente poboada gobernada polo rei Ith.
José Sanjurjo Sacanell
Apoio á II República
A pesar das anteriores mostras de confianza por parte do rei, despois das eleccións do 12 de abril de 1931, que propiciaron a chegada da II República, Sanjurjo púxose incondicionalmente ás ordes do Comité Revolucionario republicano. Comprometeuse diante das novas autoridades a non mobilizar a Garda Civil en defensa da monarquía, resultando desta maneira decisivo para a chegada do novo réxime e sendo confirmado no cargo de Director Xeral da Garda Civil. Este cambio nas fidelidades de Sanjurjo parece estar motivado polo rancor que lle causou o abandono de Primo de Rivera por parte do rei tras a caída da ditadura en 1929.
The Waylanders
Ambientación
Gallaecia (nome da antiga provincia romana) é un reino medieval cuxa costa está pragada de incursores bárbaros, e onde se atopa a gran catedral de Santiago de Compostela, destino de peregrinos de todo o mundo. A construción da catedral marcou o fin da era da maxia e o comezo dunha nova era onde o cristianismo substituíu a historia celta.
José Sanjurjo Sacanell
Apoio á II República
As reformas militares de Manuel Azaña non gustan a Sanjurjo, especialmente a redución de efectivos do exército e o nomeamento de López Ferrer, un civil, como Alto Comisario en Marrocos, polo que mostra o seu desagrado.
The Waylanders
Personaxes
O principal protagonista de The Waylanders é o personaxe controlado polo xogador, cuxa biografía e especialización de combate están determinados pola raza e clase escollidas ó comezo do xogo. O xogador encarna a un aventureiro que, logo dun encontro cos deuses adquire a capacidade de viaxar a través do tempo. Moitos dos personaxes non xogables do xogo (NPCs) son personaxes compañeiros, que aparecen ó longo da historia. Os compañeiros inclúen a Amergin, o druída da corte do rei Ith; Berath, un profesor moure inmortal que ataca cun arco, gran coñecedor da construción, a cociña e as plantas; Delba, unha fomore que quere qua a súa especie e os humanos cheguen a convivir en paz; Heraklios, un mercenario grego que quere convertese nun heroe que mereza ser coñecido como tal; Khaldun, unha nigromante criada e educada nas mellores academias de Exipto; Mal, unha asasina sen un ollo que é quen de ver o xeito en que morreron persoas ou monstros se se lle coloca calquera ollo na cunca; Rea, unha muller loba cunha grande intelixencia pero que non é quen de falar; Brigg, que non se identifica con ningún xénero e participou en moitas batallas e Trasté, un trasno ó que lle gustan as bromas e a música.
José Sanjurjo Sacanell
Segundo golpe de estado (A Sanjurjada)
A finais de 1931 prodúcense os sucesos de Castilblanco, Badaxoz, onde morren catro gardas civís a mans de manifestantes. Pouco despois, en Arnedo (A Rioxa), morren cinco civís ao disparar a Garda Civil contra unha concentración de traballadores (os sucesos de Arnedo). Ao iniciarse as investigacións de ambos os sucesos, Sanjurjo mostra a súa desconformidade. Crítico tamén coas reformas militares de Azaña, foi substituído o 5 de febreiro de 1932 á fronte da Garda Civil polo xeneral Miguel Cabanellas. Sanjurjo foi nomeado para a Dirección xeral do Corpo de Carabineros.
The Waylanders
Desenvolvemento
Segundo o director do videoxogo, Sergio Prieto, a idea inicial da creación de The Waylanders xurdiu no ano 2011, cadrando co lanzamento de The Elder Scrolls V: Skyrim. Mentres Prieto e outros compañeiros de Gato Studio estaban a dar unha volta preto das Fragas do Eume comentouse o moito que lles gustaría un xogo RPG ambientado nas paisaxes galegas. A produción de The Waylanders por parte de Gato Studio comezou oficialmente en setembro de 2017. O primeiro vídeo promocional da fase pre-Alpha estreouse un ano máis tarde, en setembro de 2018. O mes seguinte, Gato Studio lanzou cunha campaña de micromecenado a través da plataforma Kickstarter, cuxo obxectivo era mellorar o xogo dende o punto de vista narrativo, engadindo máis personaxes, localizacións e elementos, sen adiar a data de lanzamento. A campaña de Kickstarter comezou o 16 de outubro de 2018 e rematou logo de 31 días, o 16 de novembro, recadando 168 999 dólares, e completando con éxito os seus obxectivos iniciais. O tráiler cinemático foi estreado o 23 de agosto de 2019. Despois do crecemento do proxecto dende a súa fase inicial o equipo de produción medrou de 8 a 40 persoas.
José Sanjurjo Sacanell
Segundo golpe de estado (A Sanjurjada)
Esta confrontación co goberno polas reformas militares de Azaña xunto co proxecto de estatuto de autonomía para Cataluña lévano a preparar con algúns carlistas de Manuel Fal Conde e o conde de Rodezno, así como outros oficiais militares, unha rebelión en Sevilla o 10 de agosto de 1932.
A rebelión, coñecida como a Sanjurjada, tivo éxito inicialmente en Sevilla, pero fracasou de forma absoluta en Madrid e posteriormente tamén na capital andaluza tras unha folga xeral. Na madrugada do día seguinte, Sanjurjo desistiu da operación e tentou fuxir a Portugal. Sobre as seis da mañá do 11 de agosto foi recoñecido e detido en Huelva por unha patrulla da Garda Civil, xunto do seu fillo Justo.
Condenado á morte
O 24 de agosto, xunto do seu fillo e outros dous colaboradores, é sometido a un Consello de Guerra sumarísimo. É sentenciado a morte, con accesoria de separación do exército. A pesar de que o xeneral se negou a dirixir ao goberno unha petición de clemencia, a pena seralle conmutada pola de reclusión perpetua. A decisión estivo motivada polo desexo do goberno republicano de non repetir a actuación da ditadura cos sublevados de Jaca.
Sanjurjo foi ingresado no Penal do Dueso. Posteriormente é trasladado á Prisión Militar do Castelo de Santa Catalina de Cádiz, onde recibe informacións dunha posible amnistia que finalmente obtén.
Amnistía
Tras as eleccións de novembro de 1933, que deron o triunfo á coalición radical-cedista, formouse o novo goberno, presidido por Lerroux. Este propuxo a concesión dunha amnistía tanto a Sanjurjo como ao resto de militares implicados na sublevación. O presidente da república, Alcalá-Zamora, resistiuse á firma do decreto e aínda que finalmente o aceptou o último día do prazo legal, forzou unha modificación do mesmo que impedía o retorno de Sanjurjo ao exército. Estas dilacións e a modificación do decreto provocaron unha crise de goberno que fixeron dimitir a Lerroux, quen foi substituído por Ricardo Samper, marchando seguidamente Sanjurjo ao exilio en Estoril (Portugal).
The Waylanders
Desenvolvemento
Para mellorar a animación e os movementos de loita empregáronse técnicas de captura de movemento co mestre de armas Ton Puey.
José Sanjurjo Sacanell
Terceiro golpe de estado (inicio da guerra civil)
Estes plans concretaríanse na sublevación que se inicia no norte de Marrocos a tarde do 17 de xullo de 1936 e que ao non conseguir triunfar de forma inmediata en toda España daría orixe á guerra civil.
No organigrama dos sublevados estaba previsto que Sanjurjo asumise a Xefatura do Estado.
The Waylanders
Desenvolvemento
A historia conta co asesoramento de Mike Ladlaw, como guionista asociado e consultor creativo, e a participación de Josué Monchán, Chris Avellone e Emily Grace Buck. Malia que a fase de desenvolvemento do xogo coincidiu coa pandemia de COVID-19, os traballos de produción non se detiveron e o equipo de Gato Studio continuou traballando dende os seus fogares.
The Waylanders conta cun Creador de Personaxes, un conxunto de ferramentas que permiten unha ampla personalización e modificación do personaxe do xogador. Outra característica do xogo é que a clase explorador pode escoller entre doce clases de animais mascotas: un can, un lobo, un xabaril, un cervo, un coello, un oso, un corvo, unha pega, unha pantera, unha araña, un dragón e un dragón sen ás. Malia que as outras clases de personaxes non contarán con mascotas permanentes, estas poderán ser invocadas como compañeiros temporais para realizar certas accións.
José Sanjurjo Sacanell
Accidente de aviación
O 20 de xullo o aviador Juan Antonio Ansaldo foi a Estoril a recollelo coa súa avioneta para trasladalo a Burgos. O aparello, un utilitario lixeiro de Havilland Puss Moth, estrelouse na engalaxe e Sanjurjo, quedando retido no seu asento, morreu no accidente. Segundo o piloto, que resultou ileso, o accidente produciuse polo exceso de equipaxe do que el, persoalmente, xa advertira ao xeneral.
The Waylanders
Son
miniatura|dereita|200px|Inon Zur, compositor do tema principal do videoxogo. O autor da música do tema principal é Inon Zur, autor de temas para sagas como Prince of Persia, Dragon Age: Origins ou Fallout.
The Waylanders conta cun gran número de actores de voz na súa versión de dobraxe inglesa, incluíndo a Ralph Ineson (no papel de Ith de Kaltia), Amber Rose Revah (no papel de Nazhedja), Ash Sroka (no papel de Tiana), Simon Templeman (no papel de Amergin), Rosalind Eleazar (no papel de Khaldun), Colin Salmon (como Berath), Lisa Jacobs (no papel de Delba), Sara Kestelman (no papel de como Brigg) e Fred Tatasciore (no papel de Heraklios).
Xogo de mesa
The Waylanders: The Board Game é un xogo de mesa lanzado no ano 2018 e deseñado por Jaime González García a partir dunha idea orixinal de Fernando Prieto, Sergio Prieto e Javier Vara, que está baseado no mesmo mundo que o do videoxogo. É un xogo para dous a catro xogadores publicado por Eclipse Editorial e Gato Studio. O xogo está dispoñible en inglés e castelán e foi financiado cunha campaña de micromecenado a través da plataforma Kickstarter, a cal comezou o 12 de setembro de 2018 e rematou o 4 de outubro. Durante os 22 días que estivo activa a campaña de recadación, o proxecto conseguiu 77 240 dólares, superando o obxectivo inicial de 59 000 dólares.
Críticas e controversias
A páxina web especializada PCgamer calificou o lanzamento de prematuro facendo referencia a diferentes valoracións e críticas en Steam nas que se reportan problemas de funcionamento e caídas do xogo. Por outra parte, dende a data de lanzamento os rexistros de uso amosan unha media de menos de 10 xogadores diarios na plataforma Steam.
José Sanjurjo Sacanell
Accidente de aviación
Emilio Mola, o director do golpe de estado no organigrama golpista, nomeou a Francisco Franco como o líder da sublevación. Isto xeraría diversas teorías conspiratorias implicando a Franco na morte do líder da rebelión, aínda que nunca apareceu ningunha proba que apoiase esta alegación.
The Waylanders
Críticas e controversias
Dende a data da súa publicación no 2 de febreiro de 2022, The Waylanders recibiu maioritariamente críticas "mediocres" ou "negativas" por parte de medios especializados, de acordo co portal agregador de críticas Metacritic que amosa unha valoración do xogo cunha media de 53%. A publicación norteamericana Rock, Paper, Shotgun definiu The Waylanders "tan encantador como chapuceiro" agardando que unha futura publicación de "parches poidan eliminar tódolos bugs que interrompen o normal desenvolvemento do xogo".
David Bowie (álbum de 1967)
David Bowie é o álbum de estrea do músico inglés David Bowie, publicado o 1 de xuño de 1967 a través do selo Deram Records. O seu contido parécese moi pouco ao tipo de música que máis tarde o faría famoso, como o folk rock de "Space Oddity" ou o glam rock de The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars.
Taxa Horaria Zenital
En astronomía, a Taxa Horaria Zenital ou THZ dunha chuvia de meteoros é o número máximo de meteoros por hora observables en condicións ideais, un ceo perfectamente claro co radiante da chuvia xusto sobre a cabeza (no cénit). E unha fórmula referida a observacións visuais, non e valida para observacións de radio, nin de vídeo.
Landrove, Viveiro
San Xiao de Landrove é unha parroquia do concello lugués de Viveiro na comarca da Mariña Occidental. No ano 2007 tiña 326 habitantes (160 homes e 166 mulleres) distribuídos en 18 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 18 habitantes en relación ao ano 2000.
Lista de episodios de One Piece (temporada 3)
A terceira tempada da serie de televisión One Piece comezou a transmitirse o 26 de agosto do 2001 no Xapón, acabando finalmente o 9 de decembro do mesmo ano, cun total de 15 episodios. Nesta terceira tempada a tripulación do Sombreiro de Palla chega ata a illa de Drum durante o seu camiño a Arabasta, enfróntanse ao exército de Wapol e coñecen a Chopper.
Monkey D. Ruffy comeu de neno, accidentalmente, un froito do demo. Ruffy, inspirado polo pirata Shanks, sae ao mar para atopar o gran tesouro "One Piece" e converterse así no Rei dos Piratas. Vinte e dous anos atrás, un pirata, Gol D. Roger, coñecido como o "Rei dos Piratas", foi executado, pero antes de morrer, falou acerca do seu famoso tesouro "One Piece". A súa morte propiciou o inicio da Era das Grandes Travesías, pois lanzou incontables corsarios na procura do tesouro perdido. Ruffy converteuse nun deles, ansiando ser o próximo "rei" e levantando áncora para coñecer amigos e ter aventuras con eles, tendo como meta o ansiado tesouro. Nas súas aventuras, Ruffy derrota a numerosos adversarios e, na súa viaxe cara a Gran Ruta, coñece os diferentes personaxes que acaban formando parte da súa tripulación.
Subprefectura de Hidaka
miniatura|300px|Localización da subprefectura de Hidaka en Hokkaidō A Subprefectura de Hidaka (日高支庁, ひだかしちょう, Hidaka-shichō) é unha subprefectura da prefectura de Hokkaidō do Xapón. Ten 10.690,09 km² de superficie e unha poboación de 329.446 habitantes (2004). A súa capital é Urakawa-chou
Siamese Singles
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Billy Corgan, agás onde se indique.
Magaluf
250px|miniatura|Costa de Magaluf Magaluf é unha localidade turística española situada no termo municipal de Calvià, na illa balear de Mallorca. É fronteiriza ao norte coa zona residencial Sa Porrassa, ao leste coa localidade turística de Palmanova, ao oeste coa zona residencial Sol de Mallorca e, ao sur coa baía de Magaluf e o seu illote, o coñecido como Sa Porrassa. A súa poboación en 2013 era de 4.363 habitantes.
No seu interior áchanse unhas vellas salinas coñecidas como «Ses Salines des Salobral», xa desecadas case por completo. Tamén é un dos núcleos de poboación que forman parte do armazón do Paseo Calvià, un paseo peonil ao que se considera como o «Pulmón verde» do municipio.
A localidade consiste nun complexo turístico que contén unha praia de 1.600 metros de longo por sesenta de ancho. Posúe un centenar de hoteis, hostais e apartamentos, ao redor de douscentos bares, restaurantes, tendas e clubs nocturnos. Aproximadamente o 95% dos seus visitantes son de orixe británica, sendo o resto de diversas nacionalidades, con maior porcentaxe de escandinavos. Ao ser unha zona con ampla actividade lúdica e musical durante a noite, existe afluencia de visitantes de orixe irlandesa, procedentes da localidade turística de Santa Ponça, e tamén desde a súa veciña Palmanova.
Fritz Pregl
Fritz (Friderik) Pregl, nado en Ljubljana (hoxe en Eslovenia), Imperio Austrohúngaro, o 3 de setembro de 1869 e finado en Graz (Austria), o 13 de decembro de 1930, foi un químico austríaco de orixe eslovena.
Traxectoria
Naceu o 3 de setembro de 1869 na cidade de Ljubljana, naqueles momentos parte do Imperio austrohúngaro, pero hoxe en día capital de Eslovenia. Estudou química e fisioloxía na Universidade de Graz, e posteriormente foi nomeado profesor auxiliar de química na mesma universidade. En 1910 foi nomeado profesor titular na Universidade de Innsbruck, pero en 1913 retornou a Graz para converterse en director do Instituto de Química Médica.
Investigacións científicas
Iniciou as súas investigacións na constitución química dos ácidos biliares dos animais e do home. Para iso tivo que idear e desenvolver métodos de microanálise cuantitativa de substancias orgánicas que lle valeron a concesión do Premio Nobel de Química do ano 1923 e que serviron para mellorar a técnica do tren de combustión para a análise elemental.
Skerryvore
Skerryvore é un grupo musical de folk escocés formado na illa de Tiree (Hébridas escocesas) en 2004.
No Surprises/Running from Demons
No Surprises/Running from Demons é o cuarto EP da banda inglesa de rock alternativo Radiohead, editado o 10 de decembro de 1997 polo selo Parlophone. O EP tiña como obxectivo o mercado xaponés, co fin de promover a xira da banda nese país de xaneiro de 1998.
Subprefectura de Sorachi
miniatura|300px|Localización da subprefectura de Sorachi en Hokkaidō A Subprefectura de Sorachi (空知支庁, そらちしちよう, Sorachi-shichō) é unha subprefectura da prefectura de Hokkaidō do Xapón. Ten 6.558,26 km² de superficie e unha poboación de 373.736 habitantes (2004). A súa capital é Iwamizawa-shi
Ponte Carreira, Gafoi, Frades
Ponte Carreira é un lugar da parroquia de Gafoi no concello coruñés de Frades, na comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2022 tiña 174 habitantes (85 homes e 89 mulleres), o que supón unha diminución respecto do ano 2009 cando tiña 201 habitantes.
Situación
Atópase a 26 km de Santiago de Compostela, a 55 da Coruña e a 18 de Ordes. Sitúase nun lombo do val do río Tambre, a uns 290 m de altitude. O Tambre é cruzado a esta altura por unha vella ponte de orixe romana que dá nome ao lugar. Os seus habitantes están concentrados en torno á vella estrada N-634 en vivendas dos anos 1960 e 1970 principalmente, cando esta vila tivo o seu maior desenvolvemento debido ao paso da estrada e ao aumento de volume do tráfico rodado.
Economía
Na actualidade, a vila actúa como centro da actividade económica e social da poboación do sur do concello de Frades, norte do concello do Pino e leste do concello de Oroso, contando con diversos bares e restaurantes, supermercados, tendas, pequenas industrias, centro de saúde, centro educativo, polideportivo, discoteca e taxis.
Historia
Desde a metade do século XX, cando Ponte Carreira tivo un desenvolvemento espontáneo, houbo unha importante presión social por trasladar a capital municipal desde Cimadevila, a actual capital, -onde só hai un grupo de vivendas, a casa do concello, un bar e un tanatorio- ao lugar de Ponte Carreira (caso similar ao ocorrido no concello veciño de Oroso co núcleo de Sigüeiro).
O desenvolvemento da vila viuse truncado na década de 1990, cando a N-634 foi desviada do centro da vila, decaendo a prosperidade do lugar.
Rossillon
Rossillon é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Poboación
No 2007 a poboación de Rossillon era de 147 persoas. Había 64 familias das cales 24 eran unipersonais (16 homes vivindo sós e 8 mulleres vivindo soas), 20 parellas sen fillos, 12 parellas con fillos e 8 familias monoparentais con fillos.
A poboación evolucionou segundo o seguinte gráfico:
Habitantes censados
Babel
Babel é o nome do lugar ("unha chaira na terra de Sinar"), onde, de acordo coa Biblia (Xénese 11:1-9), se levou a cabo un intento infrutuoso de erixir unha torre de altura suficiente para alcanzar o ceo: a Torre de Babel.
Ruffieu
Ruffieu é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Babel
Deus confundiu os idiomas daqueles que estaban traballando na súa construción, razón pola cal non foron capaces de entenderse os uns aos outros, e o proxecto fracasou. Non se explicita que Deus destruíra directamente os esforzos dos construtores; aparentemente, a construción caeu no abandono.
Este lugar identificouse con Babilonia, pero hai diferentes hipóteses sobre a súa localización precisa.
O substantivo deriva de dúas raíces: "bab" (porta) e "el" (Deus), "a porta cara Deus"; mais na lingua hebrea hai unha palabra similar, "balal", que significa "confusión".
Juan Manuel Cabrejo
Juan Manuel Cabrejo Pasantes, nado en Camariñas o 26 de maio de 1975, é un exfutbolista galego que xoga na demarcación de defensa.
Traxectoria
Comezou xogando profesionalmente no Betanzos CF pasando despois ao filial da SD Compostela. Debutou co primeiro equipo na tempada 1998/99. No mercado de inverno da tempada 2000/01 fichou polo SD Eibar. Porén ao rematar a tempada cambiou de equipo fichando polo Elche CF, onde tampouco remata contrato ao acabar xogando no AD Ceuta.
No ano 2004 volveu a Éibar, e ao ano seguinte fichou polo FC Cartagena, equipo no que máis tempo seguido estaría e co que afrontou o intento de ascenso a Primeira División varios ano consecutivos.
Coa selección de fútbol
No ano 2005 foi internacional coa Selección de fútbol de Galicia, ao ser convocado para disputar o encontro amigábel ante Uruguai no estadio de San Lázaro, cun resultado de 3-1 a favor de Galiza.
Vida persoal
Nas eleccións municipais de 2011 saíu escollido concelleiro en Camariñas polo PSdeG-PSOE.
Asociación Internacional de Federacións de Atletismo
A Asociación Internacional de Federacións de Atletismo (en inglés, International Association of Athletics Federations, ou IAAF) é o órgano de goberno do atletismo a nivel mundial.
Historia
En 1982 e anos posteriores, a IAAF acometeu varios cambios nas súas regras internas que permiten que os atletas poidan recibir compensacións económicas pola súa participación en competicións atléticas. Porén, a pesar diso, a IAAF mantivo a palabra "amateur" no seu nome até o congreso celebrado en 2001, polo o que o seu nome pasou de ser Federación Internacional de Atletismo Amateur ao actual Asociación Internacional de Federacións de Atletismo.
Desde outubro de 1993 a sede central da IAAF encóntrase en Mónaco.
Funcións
Entre as súas funcións, ademais da organización de eventos deportivos, encóntranse a estandarización de métodos para medir o tempo nas probas cronometradas, así como o mantemento e recoñecemento de récords do mundo de atletismo nas súas diferentes categorías.
Concordia de Villafáfila
miniatura|dereita|Fernando o Católico, un dos asinantes da Concordia de Villafáfila.
Asociación Internacional de Federacións de Atletismo
Competicións organizadas pola IAAF
A IAAF organiza numerosas competicións en cada unha das súas especialidades ou disciplinas. As máis importantes son:
Concordia de Villafáfila
miniatura|dereita|Filipe I o Fermoso, o outro asinante da Concordia de Villafáfila. A Concordia de Villafáfila é un acordo asinado o 27 de xuño de 1506 na localidade de Villafáfila por Fernando o Católico, e ao día seguinte en Benavente por Filipe o Fermoso, marido de Xoana I de Castela (coñecida co sobrenome de Xoana a Tola).
Mediante este tratado recoñecíase a incapacidade da raíña Xoana para reinar debido ao seu alleamento mental. Filipe o Fermoso quedaba como único rei de Castela. Fernando o Católico, que ata entón viña exercendo como gobernador de Castela en virtude do indicado no testamento de Isabel a Católica (12 de outubro de 1504) e do acordado con Xoana e Filipe na Concordia de Salamanca (24 de novembro de 1505), retirábase aos seus reinos de Aragón. A cambio, Fernando recibía as rendas das tres ordes militares castelás que foran patrimonializadas na década anterior (Calatrava, Santiago e Alcántara) e unha porcentaxe non especificada das rendas das Indias Occidentais (a metade, segundo algunhas fontes).