cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joselu Mato
Celta de Vigo
Esa mesma tempada debutou co primeiro equipo en partido oficial, fronte ao Las Palmas na xornada 36 da Segunda División en Balaídos, onde o adestrador Eusebio Sacristán lle deu entrada ao campo na segunda metade como substituto de Óscar Díaz. Xogou tamén os minutos finais da penúltima xornada de liga, fronte ao Sevilla Atlético.
Prevendo unha prometedora carreira, o 31 de agosto de 2009 o Real Madrid fíxose coa fichaxe do xogador por 1,5 millóns de euros, deixándoo cedido durante un ano no Celta de Vigo. Durante a tempada 2009/10 disputou un total de 28 partidos co club celeste, xogando habitualmente a carón de Iago Aspas, e anotou catro goles.
James Baldwin
Traxectoria
A maior parte da obra de Baldwin refírese ao racismo e ao sexo nas mediadas do século XX nos Estados Unidos, as súas novelas reflicten as complexas presións, sociais e psicolóxicas, de ser negro e homosexual antes de que a sociedade puidera asumir a igualdade deses grupos. miniatura|James Baldwin. Fillo dun predicador, a Baldwin gustáballe ler e escribir dende moi novo, seguindo os pasos de seu pai predica nunha pequena igrexa de Harlem durante tres anos, desexoso de arredarse da casa atopa un traballo en Nova Jersey, ademais realiza recensións para as editoriais.
Joselu Mato
Real Madrid
A continuación marchou a Madrid para xogar no filial do equipo branco, o Real Madrid Castilla, na Segunda División B. Na súa primeira tempada, a 2010/11, foi o máximo goleador do equipo xunto a Álvaro Morata, con 14 goles cada un. Esa mesma tempada debutou co primeiro equipo do Real Madrid, que adestraba José Mourinho. Foi o 21 de maio de 2011, na derradeira xornada da Primeira División, ante o Almería no Santiago Bernabéu. Entrou ao campo no minuto 85 polo dianteiro Karim Benzema e marcou o oitavo gol do cadro merengue apenas un par de minutos despois (8-1).
Na tempada 2011/12 proclamouse máximo goleador do Grupo I da Segunda B, empatado a 19 goles co tamén galego Rubén Rivera, dianteiro do Montañeros. Os seus tantos contribuíron de xeito significativo a que o equipo dirixido por Toril rematase como campión de grupo con 14 puntos de vantaxe sobre o segundo clasificado, o Tenerife. Na promoción de ascenso o club madrileño enfrontouse a Cádiz e Mirandés en dúas eliminatorias nas que Joselu marcou un total de sete goles, certificando así o regreso do filial branco á Segunda División.
James Baldwin
Traxectoria
En 1948 trasládase a vivir a París, seguindo os pasos de Ernest Hemingway, Gertrude Stein, F. Scott Fitzgerald, Richard Wright e moitos outros. Durante unha estadía en Suíza escribe a súa primeira novela, Go Tell it on the Mountain (1953), obra autobiográfica sobre a súa mocidade en Harlem; aínda que na súa época non obtivo recoñecemento, hoxe está considerada un clásico da literatura norteamericana.
Joselu Mato
Real Madrid
O 20 de decembro de 2011 disputou o seu segundo partido oficial co Real Madrid, na Copa do Rei contra a Ponferradina. Entrou no campo no minuto 76 de xogo, co dorsal 29, en substitución novamente de Benzema, e marcou o cuarto gol do seu equipo a pase de José Callejón. Finalmente os brancos gañaron o partido (5–1).
Hoffenheim
No verán de 2012 regresou á súa Alemaña natal, tras ser traspasado ao Hoffenheim por 6 millóns de euros. O Real Madrid reservou unha opción de recompra válida por dous anos. Debutou na Bundesliga na terceira xornada da tempada, nunha derrota por 5-3 ante o Freiburg no Dreisamstadion de Friburgo. Dez días despois marcou o seu primeiro gol co equipo de Markus Babbel, na vitoria por 0-3 sobre o Stuttgart no Mercedes-Benz Arena.
Na primeira metade da tempada encadeou ata 10 xornadas consecutivas como titular e marcou por primeira vez dous goles nun mesmo partido da Bundesliga, ante o Greuther Fürth. Trala marcha de Babbel e o cambio de adestrador alternou titularidades con suplencias, rematando a tempada con 25 partidos e 5 goles. O equipo conseguiu saír dos postos de descenso directo na derradeira xornada.
Eintracht Frankfurt
Para a tempada 2013/14 foi cedido ao Eintracht Frankfurt, equipo que adestraba Armin Veh. O 4 de agosto de 2013 debutou ante o FV Illertissen, na que foi tamén a súa estrea na Copa de Alemaña, e marcou o primeiro dos dous goles do seu equipo (0-2). Esa mesma tempada debutou na Europa League e marcou un gol nos oitavos de final ante o Porto no estadio do Dragão. Pechou o seu paso por Frankfurt con 31 partidos oficiais e un total de 14 goles.
Hannover 96
En xuño de 2014 foi traspasado por uns 6 millóns de euros ao Hannover 96, co que asinou un contrato de catro anos. Na súa única tempada alí disputou 32 partidos, marcando 10 goles e repartindo 4 asistencias. Cumpriu só ese ano de contrato, pois en xuño de 2015 foi traspasado ao Stoke City inglés, que pagou por el preto de 8 millóns de euros.
Stoke City
Debutou na Premier League o 15 de agosto de 2015, na segunda xornada, ante o Tottenham Hotspur, entrando ao campo no minuto 59 como substituto de Jonathan Walters e uns minutos despois recibiu un penalti que Marko Arnautović converteu no primeiro gol do Stoke no encontro. O seu primeiro gol na liga inglesa chegou na xornada 19, contra o Everton en Goodison Park, nun partido que o Stoke City gañou por 3-4.
Xogou 27 partidos co Stoke na tempada 2015/16, marcando catro goles. O equipo dixido por Mark Hughes, que contaba con xogadores como Afellay, Xherdan Shaqiri ou Bojan Krkić, rematou o campionato de liga na novena posición.
Deportivo da Coruña
No verán de 2016 foi cedido ao Deportivo da Coruña por unha tempada. A súa incorporación realizouse o 31 de agosto, último día do mercado de fichaxes, despois de que o club galego traspasase a Lucas Pérez e non conseguise contratar a Álvaro Vázquez, e completouse só uns minutos antes da medianoite. O día do seu debut como branquiazul sufriu unha escordadura de xeonllo logo dunha dura entrada do xogador do Athletic Club Raúl García, que o mantivo de baixa durante máis de dous meses. Reapareceu nun partido da Copa do Rei ante o Betis e contou con minutos nos seguintes encontros. miniatura|Joselu en [[2022, na súa etapa no Espanyol.]] O 10 de decembro disputou contra o Real Madrid o seu cuarto partido co Deportivo, na xornada 15 de liga. Saltou ao céspede do Santiago Bernabéu a falta de media hora para o final, substituíndo ao turco Emre Çolak cando o Deportivo perdía por 1-0, e en só oito minutos conseguiu darlle a volta ao marcador con dous goles a Keylor Navas. Con todo, o Real Madrid acabou por remontar de novo e gañou o encontro por 3-2. Durante o resto da tempada alternou titularidades e suplencias, mostrando un rendemento por debaixo do esperado, e acabou enfrontado aos seareiros do club. Participou nun total de 26 partidos, nos que marcou 6 goles, entre eles un ao FC Barcelona e un terceiro ao Real Madrid.
Newcastle
O 16 de agosto de 2017 fichou polo Newcastle United, da Premier League. Debutou catro días despois, substituíndo a Dwight Gayle na segunda parte dun partido ante o Huddersfield Town, e marcou o seu primeiro gol o día 26, na vitoria por 3-0 contra o West Ham United en St James' Park. O seu rendemento foi irregular ao longo da tempada, do mesmo xeito que o dos seus compañeiros na dianteira, e acabou a tempada como o terceiro máximo goleador do equipo con catro goles, por detrás de Gayle e Ayoze Pérez.
Comezou a tempada 2018/19 marcando dous goles nos tres primeiros partidos de liga, pero co paso das xornadas acabou sendo o cuarto dianteiro do equipo de Rafa Benítez, por detrás de Ayoze Pérez, Salomón Rondón e Yoshinori Muto. Non disputou ningún minuto a partir de marzo e acabou a campaña con 19 partidos e 3 goles.
Alavés
En xullo de 2019 foi traspasado ao Deportivo Alavés, asinando un contrato de tres tempadas. Titular indiscutible, recuperou as cifras anotadoras de anos pasados e foi o máximo goleador do equipo en cada unha das tres campañas. Na última delas (2021/22) foi o sétimo máximo goleador da liga, con 14 dianas, pero o seu equipo acabou descendendo á Segunda División. Rematado o seu contrato deixou Vitoria, sendo, con 36 goles, o máximo goleador da historia do club vasco en Primeira División, superando os 29 goles de Javi Moreno.
Espanyol
O 27 de xuño de 2022 anunciouse a súa fichaxe polo Espanyol, co que asinou contrato por tres anos. Ás ordes do tamén galego Diego Martínez, debutou cun gol ante o Celta de Vigo en Balaídos e ao longo da tempada conseguiu as mellores cifras goleadoras da súa carreira nunha primeira división, acabando como o terceiro máximo goleador da liga con 16 goles, só por detrás de Lewandowski (23) e Benzema (19). Os seus rexistros, que lle valeron para gañar o Trofeo Zarra, non foron suficientes, con todo, para acadar a salvación do Espanyol, que acabou descendendo a Segunda xa con Luis García no banco.
Selección española
Foi internacional coas categorías inferiores da selección española dende que estaba no Celta de Vigo, marcando tres goles coa sub-19 e un coa sub-21. Posuidor de dobre nacionalidade española e alemá, ao longo da súa carreira amosou preferencia pola selección española, aínda que declarou que tampouco lle importaría xogar coa alemá se non o chamasen da española.
O 17 de marzo de 2023 foi convocado coa selección española absoluta para os partidos de clasificación para a Eurocopa 2024 ante Noruega e Escocia, 13 anos despois do seu último partido coa selección sub-21. O 25 de marzo debutou ante Noruega, entrando como substituto de Morata no minuto 81 e marcando dous goles en tres minutos. Deste xeito converteuse no terceiro futbolista máis veterano na historia da selección española en marcar dous goles nun mesmo partido, superado só en lonxevidade por Sergio Ramos e Di Stéfano.
No seu terceiro partido como internacional marcou contra Italia o gol que meteu á selección española na final da Liga das Nacións da UEFA, despois de ingresar ao campo a falta de seis minutos. No encontro final, disputado contra Croacia no De Kuip de Rotterdam, entrou ao terreo de xogo tamén na segunda parte e anotou o primeiro dos lanzamentos na quenda de penaltis que decantou o título a favor do equipo español.
Vida persoal
Casou en 2016 coa mallorquina Melanie Cañizares, coa que tivo dous fillos: Leo e Lucas. É concuñado do tamén futbolista Dani Carvajal, pois as súas respectivas esposas son irmás xemelgas.
Clubs
Actualizado ao último partido disputado o .
James Mark Baldwin
James Mark Baldwin, nado en Columbia (Carolina do Sur) o 12 de xaneiro de 1861 e finado en París o 8 de novembro de 1934, foi un filósofo e psicólogo nortemericano.
Traxectoria
Educouse en Princeton e en varias universidades alemás, foi profesor de filosofía na Universidade de Toronto (1889) e psicoloxía en Princeton (1893) e dende 1903 de filosofía e psicoloxía na Universidade Johns Hopkins. Baldwin foi un dos fundadores da Psychological Review e director entre 1894 e 1909.
O legado teórico máis importante de Baldwin foi o concepto do Efecto Baldwin ou revolución baldwiniana, un fenómeno relacionado coa aprendizaxe humana, para Baldwin condicións xenéticas transmisibles por herdanza poden facer máis sinxela a aprendizaxe de técnicas e trucos que confiren aos que os posúen vantaxe evolutiva.
Benigno Álvarez Álvarez
Benigno Álvarez Álvarez, nado en Figueiredo (Maside) o 2 de novembro de 1946, é un empresario e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Construtor. Presentouse ás eleccións municipais de 1991 en Maside e foi elixido alcalde. Nas municipais de 1995 encabezando a candidatura do PPdeG e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Volveu ser elixido con maioría absoluta nas municipais de 1999 e 2003. Foi presidente do consorcio de bombeiros e da Mancomunidade do Carballiño. En setembro de 2007 renunciou como concelleiro.
Xúlio Abonjo
Xúlio Abonjo Escudero, nado en Pontevedra o 4 de xuño de 1974, é un actor galego.
Traxectoria
Comezou actuando en 1994 con Bacharel Teatro, actuou co Centro Dramático Galego no ano 2000 e é membro da compañía Bacana Teatro. Tamén representou montaxes teatrais coas compañías BaCaNa (2002,2008), Os Contracontos (2001,2005), Espello Cóncavo (1998) e coa Aula de Teatro da Universidade de Santiago de Compostela (1997-1999).
Ten participado en diversas series que se emitiron na TVG (Galicia Express, Terra de Miranda ou A vida por diante, entre outras). En cine cabe salientar o seu traballo en películas coma O lapis do carpinteiro (2003), O ano da carracha (2004) ou A biblioteca da iguana (2006).
A partir de 2007 forma parte do elenco de Cuestión de sexo, serie emitida por Cuatro, supoñendo este o seu primeiro papel principal nunha serie de ámbito estatal.
Zona Austral (Chile)
A Zona Austral é unha das cinco rexións naturais nas que se adoita dividir Chile. A zona austral contempla a área ao sur do Canle de Chacao e ao norte do Cabo de hornos. Limita ao norte coa Zona Sur, o leste coa Arxentina, ao sur e ao oeste Océano Pacífico.
Dezasete Provincias
As Dezasete Provincias é a denominación que se outorgou aos dezasete territorios da rexión dos Países Baixos (Nerderlanden ou Lage Landen) que formaron unha entidade territorial vinculada á dinastía Habsburgo durante o século XVI; e que aproximadamente cubría os actuais Países Baixos, Bélxica, Luxemburgo, Norte de Francia) e unha pequena parte do Oeste de Alemaña.
Composición
O mapa (Low coutries, 1477) corresponde ás seguintes provincias:
Non sempre as Dezasete Provincias foron as mesmas, sendo representadas no Estados Xerais dos Países Baixos de diferentes xeitos, incluíndose ás veces algunhas provincias dentro doutras. Por exemplo, nos últimos anos o Condado de Zutphen converteuse en parte do Ducado de Gueldria, e o Ducado de Limburgo dependía do Ducado de Brabante. Por outra banda, as cidades francófonas de Flandres ás veces tamén foron recoñecidas como unha provincia.
Ademais, houbo unha serie de feudos da rexión que non chegaron a formar parte das Dezasete Provincias. O maior deles foi o Prince-Bispado de Liexa (a zona verde no mapa), que incluía o Condado de Horne. No norte, tamén houbo algunhas entidades máis pequenas como a Illa de Ameland, que chegou a manter os seus propios señores até a Revolución Francesa.
Así pois os historiadores manexan distintas variacións da lista. O número de pronvincias probabelmente puido ser elixido debido á súa connotación cristiá.
Formación
En 1549, estabeleceuse na Pragmática Sanción que os territorios dos Países Baixos formarían unha entidade territorial indivisible, as Dezasete Provincias, que sería herdada polo mesmo monarca, o Señor dos Países Baixos (Heer der Nederlanden).
Desta forma, o Señor dos Países Baixos é unha forma descritiva para designar ao soberano dos territorios das Dezasete Provincias, e que englobaba os títulos de Duque de Brabante e Lotarinxia, Limburgo, Luxemburgo e Gueldria, conde de Flandres, Artois, Hainaut, Holanda, Zelandia, Namur e Zutphen, Margrave do Sacro Imperio Romano, Señor de Frisia, Malinas, e das cidades, pobos e terras de Utrecht, Overijssel e Groninga.
O 25 de outubro de 1555, o emperador Carlos V abdicou en favor do seu fillo Filipe a xefatura de Orde do Vélaro de ouro, o ducado de Borgoña e por tanto, os dezasete territorios dos Países Baixos.
A Guerra de Flandres
miniatura|esquerda|140px|Unión de Utrech e Unión de Arrás (1579) Dentro da monarquía hispánica, os Países Baixos ofrecían unha boa vitalidade económica, cunha asentada clase mercantil, así que os intentos de incrementar os impostos para sufragar as guerras, a defensa dos seus privilexios e a difusión do calvinismo creou un foco de resistencia que conduciu á rebelión xeral na zona contra a política española.
En 1568, comezou a rebelión nos Países Baixos, que daría lugar Guerra dos Oitenta Anos. O 5 de xaneiro de 1579, os Católicos formaron a Unión de Arras, coas provincias de Artois, Hainaut e parte de Flandres (Lille, Douai e Orchies). Os Protestantes en contraposición constituíron o 23 de xaneiro a Unión de Utrecht con Holanda, Zelandia, Utrecht, Gueldria, Groniga, e posteriormente cidades de Brabante e Flandres.
O 26 de xullo de 1581, as provincias de Brabante, Gueldria, Zutphen, Holanda, Zelandia, Frisia, Malinas e Utrech, anularon nos Estados Xerais a súa vinculación co Rei de España Filipe II, polo Acta de Abxuración, e elixiron como soberano a Francisco de Anjou.
Porén, legalmente Filipe II non renunciou a eses territorios, e o gobernador dos Países Baixos Alexandre Farnesio iniciou a contraofensiva, recuperando á obediencia do rei de España Filipe II gran parte do territorio, especialmente tralo asedio de Antuerpen, mais parte deles volvéronse a perder trala campaña de Mauricio de Nassau.
Antes da morte do Rei de España, o territorio dos Países Baixos, en teoría as Dezasete Provincias, non pasou ao seu fillo Filipe III, senón conxuntamente á súa filla, Sabela Clara Euxenia, e o seu xenro o arquiduque Alberte de Austria pola Acta de Cesión do 6 de maio de 1598.
180px|miniatura|Os Países Baixos coa liña delimitadora da Tregua dos doce anos Os tratados de paz con Francia (1598) e con Inglaterra (1604) e o esgotamento pola guerra levaron ao establecemento da tregua dos doce anos.
Escisión
Na práctica os territorios do norte formaban as Provincias Unidas: Holanda, Zelandia, Utrecht, Gueldria (con Zutphen), Overijssel (con Drente), Frisia e Groniga, ademais dos territorios da Xeneralidade (partes de Brabante, Flandres e Limburgo). E os territorios do sur baixo a soberanía dos Habsburgo, formaron os Países Baixos españois: Flandres, Artois, Hainaut, Namur, Luxemburgo, Brabante, Antuerpen, Malinas e Limburgo. Isto reflectiuse nos Estados Xerais xa que na parte norte establecéronse n'A Haia e na parte sur en Bruxelas.
Deste xeito pola Acta de Abxuración de 1581 e a Tregua dos doce anos de 1609 formáronse dúas entidades políticas: ao norte, as Provincias Unidas e ao sur os Países Baixos españois. E pode darse por finalizado o período propiamente histórico das Dezasete Provincias e iníciase o dos Países Baixos dos Habsburgo ao sur do territorio, e as Provincias Unidas ao norte do territorio.
En 1621, morreu o arquiduque Alberte sen ter descendencia, e pola Acta de Cesión de 1598, a pretendida soberanía sobre as 17 provincias (de feito a parte sur soamente), pasou ao rei de España e sobriño de Sabela Clara Euxenia, Filipe IV, o que coincidiu co final da tregua e o comezo da Guerra dos Trinta Anos.
Finalmente, tras unha guerra infrutuosa, o 30 de xaneiro de 1648, no tratado de Münster, España recoñeceu a total independencia da República das Provincias Unidas e o Rei eliminou dos seu títulos o de Conde de Holanda, Zelandia e Zutphen,Señor de Frisia e das cidades, pobos e terras de Utrech, Overijssel e Groninga. Con este acto España recoñecía definitivamente a extinción das Dezasete Provincias.
Val dos Reis
dereita|miniatura|350px|Val dos Reis O Val dos Reis (Biban el-Muluk ou Wadi el-Muluk (وادي الملوك en árabe) é un val de Exipto no que se construíron tumbas para os faraóns das XVIII a XX dinastías do Imperio Novo. O nome oficial do lugar era "A Grande e Maxestuosa Necrópole do Millón de Anos do Faraón, Vida, Forza, Saúde no Oeste de Tebas" ou Ta-sekhet-ma'at ("O Gran Campo").
Localización
O Val sitúase na beira occidental do Nilo, en fronte de Tebas (actual Luxor), baixo o pico do Al-Qurn ("o corno"). Ao final está separado nos vales Oriental (ou "dos Reis" propiamente) e Occidental (ou dos Monos); a maioría das tumbas importantes están no Oriental; no Occidental só hai unha tumba aberta ao público, a de Ay, o sucesor de Tutankhamon. As tumbas están escavadas nas paredes rochosas e no interior dos outeiros que bordean o val. As entradas foron ocultadas na antigüidade para evitar as profanacións.
O Val estivo en uso entre aproximadamente o 1539 e o 1075 a.C. e conta cunhas sesenta tumbas, sendo a primeira a de Thutmose I e a máis recente a de Ramsés X ou XI.
O Val dos Reis ten tamén tumbas de nobres favoritos e das fillas e fillos tanto dos faraós como dos nobres. Na época de Ramsés I creouse o Val das Raíñas, aínda que algunhas esposas seguiron a ser enterradas cos seus esposos.
A existencia de graffiti nos muros dalgunhas tumbas indica que xa era unha atracción durante a época romana.
As sepulturas
Todas as tumbas son hipoxeos e presentan unha disposición xeral semellante: unha porta (bab, plural biban) tallada verticalmente na rocha, un corredor longo dividido en seccións que se van estreitando progresivamente, nichos e capelas laterais e un número variábel de dependencias de tamaño diferente, cos teitos apoiados sobre piares. Os corredores miden case sempre máis de 100 m e están en pendente. As escenas gravadas e pintadas en paredes e piares están en permanente escuridade. Ao fondo da tumba, na cámara principal, atópase o enorme sarcófago onde se depositaba a momia real.
As tumbas dos faraóns diferéncianse das demais non só polas súas maiores dimensións e pola riqueza da súa decoración, senón tamén pola súa finalidade específica e pola natureza das escenas e as inscricións que as decoran. Mentres que en Menfis as tumbas tiñan dúas salas, a cripta e a capela, no Val dos Reis, só teñen cripta, xa que as por cada tumba existe un templo funerario no val. Neste as escenas decorativas, moi vivaces, están relacionadas coa vida terrena e nos hipoxeos aparecen os grandes mitos e os textos relacionados coa supervivencia da alma do faraónou imaxes do mundo do alén.
Todas as tumbas teñen os mesmos temas decorativos, aínda que representados seguindo unha estrutura diferente. Nas tumbas da XVIII dinastía hai dous grupos de cámaras que se cortan en ángulo recto e se separan por un pozo cadrado profundo. Nas das XIX e XX dinastías teñen case todas unha liña recta. Os sarcófagos da XVIII dinastía teñen bordos arredondados, imitando o cartucho real (excepto as de Ay, Tutankhamon e Horemheb, que teñen sarcófagos grandes, rectangulares e con catro divindades nos vértices que tenden os brazos). Os sarcófagos a partir da XIX dinastía teñen a forma de momia.
Os textos funerarios que se reproducen, integramente ou abreviados, son Ladaíñas do Sol (primeira parte do corredor), Libro da apertura da boca, Libro do Mundo Inferior e Libro das Portas.
Saqueadores de tumbas
dereita|miniatura|350px|O Val Case todas as tumbas foron violadas, incluída a de Tutankhamon, aínda que parece que neste caso en concreto os ladróns víronse interrompidos e foi pouco o que levaron. Tutankhamon foi un rei menor e outros reis probabelmente contaban con tesouros maiores.
En 1090 a.C., o ano da Hiena, houbo un colapso da economía exipcia que provocou a aparición de saqueadores de tumbas. Como consecuencia, foi tamén o derradeiro ano en que se utilizou o val para enterramentos.
Parece que o val ten sufrido tamén un saqueo oficial durante a guerra civil que se iniciou durante o reinado de Ramsés XI. As tumbas foron abertas, todos os obxectos de valor retirados e as momias reunidas en dous depósitos. Un, o coñecido como Deir el-Bahri, acollía non menos de cuarenta momias reais e os seus caixons funerarios; o outro, na tumba de Amenhotep II, contiña outras dezaseis.
Arqueoloxía
As tumbas abríronse aos visitantes xa en época tolemaica. O primeiro descubrimento en época recente foi a de Amenofis III, durante a expedición napoleónica, e logo a de Seti I.
Lista de enterramentos
KV significa King's Valley, Val dos Reis en inglés.
800px|centro
Murilo Benício
Murilo Benício Ribeiro, nado en Niterói o 13 de xullo de 1972, é un actor brasileiro.
Puente Viesgo
miniatura|dereita|225px|Localización do concello de Puente Viesgo na comunidade de Cantabria
Xavier Pardo
Xavier Pardo Bedía, nado en Santiago de Compostela o 1 de decembro de 1903, e finado na Coruña o 3 de xullo de 1969, foi un óptico, xornalista e escritor galego.
Puente Viesgo
Xeografía
O concello está atravesado polo río Pas, de cuxas augas se nutre o balneario de Puente Viesgo. Dentro do municipio a localidade de Vargas, está ao pé dun antigo cruzamento de camiños, hoxe ocupados pola estrada nacional Santander-Burgos e máis a estrada da costa cantábrica. No pasado cruzaba o concello un ferrocarril Astillero - Ontaneda, do que hoxe aínda fica a antiga estación e as ferrovías, que son utilizadas como vía verde.
Outra fonte de ingresos turísticos do concello está formado polo complexo de covas do monte Castillo, no cal se abren as cavernas de El Castillo, La Pasiega, Las Chimeneas e Las Monedas. Nas proximidades levántase un centro de interpretación.
Solenoide alfa
miniatura|300px|Un trímero da proteína que contén clorofila-peridinina do [[dinoflaxelado Amphidinium carterae mostrando o seu pregamento en solenoide alfa. Os pigmentos peridinina unidos móstranse en rosa e as clorofilas en negro.]] O solenoide alfa é un tipo de pregamento da estrutura terciaria das proteínas, que se atopa nas subunidades proteicas dos complexos colleitadores de luz, particularmente nas proteínas clorofila peridinina dos dinoflaxelados, e formando dominios de proteínas eucarióticas de maior tamaño que forman parte do complexo do poro nuclear. O pregamento consiste en varias hélices alfa dispostas formando un patrón curvado que lembra a un barril beta de tipo brazo de xitano ou remuíño (jellyroll).
Puente Viesgo
Xeografía
miniatura|250px|[[Casona de Fuentes Pila, sede do concello de Puente Viesgo]]
Solenoide alfa
O grao de curvatura do solenoide alfa depende da súa secuencia primaria de aminoácidos. Os solenoides moi curvados teñen patróns de secuencias predicibles e levaron á identificación de probables compoñentes de tipo solenoide no proteasoma.
Puente Viesgo
A capital municipal
miniatura|esquerda|250px|Igrexa parroquial de San Miguel, na capital municipal. Puente Viesgo é tamén o nome da capital do concello. Tiña 533 habitantes no ano 2004 (INE). Está a 71 msnm, xunto a unha ponte para cruzar o río Pas. Dista 28,5 km da capital rexional. Tornouse un centro turístico. Do seu patrimonio arquitectónico salientan a «Casona de Fuentes Pila», de estilo neomontañés, proxectada no ano 1928, e declarada Ben de Interese Cultural, con categoría de Monumento, por Decreto 68/2002, de 6 de xuño.
Desde aquí se colle a estrada que conduce até o Monte Castillo.
Economía
Como é o caso doutros municipios rurais cántabros, seguen a practicarse as tradicionais actividades agropecuarias, pero na actualidade non chega ao 10% da súa poboación activa os que se adican a elas. Hoxe en día case a metade desa poboación traballa no sector terciario. Destaca o sector servizos, en especial o turismo, tanto o que visita as covas como o termal.
Monumentos
Salientan neste municipio seis bens declarados de interese cultural:
Ademais, no cume do mesmo Monte Castillo, acháronse restos do que semella ser unha fortaleza medieval, sen que haxa documentación nin vestixios arqueolóxicos que permitan consideralo un castro prerromano.
Xavier Pardo
Traxectoria
miniatura|300px|Homenaxe a Otero Pedrayo polo seu ingreso na [[RAG en 1929. De pé: César Otero, José Berguer, Pardo, Liste Mourenza, Abelaira, Salvador Mosteiro, Manuel Cabanillas, Calviño Domínguez e A. Villar Ponte. Sentados: Laureano Alonso, Eladio Rodríguez, Otero Pedrayo, Risco, Ángel del Castillo e Rafael González Villar.]] Fillo do óptico santiagués Jaime Pardo Montes. Colaborou en Nós e foi correspondente de Galicia en Santiago de Compostela. En outubro de 1924 creou en Compostela a editora Libredón, que publicaba a revista mensual do mesmo nome na que aparecían novelas curtas en galego; a primeira foi a titulada Mariña Andrade, da autoría do propio Xavier Pardo. Ingresou o 18 de outubro de 1924 no Seminario de Estudos Galegos, onde leu o 28 de novembro do ano seguinte o traballo As leendas da morte na Baixa Bretaña, tradución de Anatole Le Braz, que xa publicara por entregas no periódico Galicia.
Puente Viesgo
Monumentos
En Aés poden verse tanto casas con escudo do século XVII, como construcións populares, nas que a solaina ou balcón, orientado para o sur corre entre dúas trabes ou muros couta-lumes de cachotería. Noutras localidades municipais poden verse casas señoriais que datan da época barroca e están levantadas con muros de cantería.
Xavier Pardo
Traxectoria
En 1926, Ano Xacobeo, foi canda a Vicente Risco, Ramón Otero Pedrayo, Lois Feixoo e Antón Sánchez desde Ourense a Santiago de Compostela como peregrinos. Froito desta ruta de catro días, escribiu o texto No camiño de San-Yago, publicado por capítulos na revista A Nosa Terra entre xullo de 1926 e abril de 1927.
A finais da década de 1920 instalouse na Coruña, onde abriu unha óptica. Durante o franquismo foi concelleiro da Coruña (1958) e deputado provincial (1964) vicepresidente da Deputación da Coruña, onde promoveu a adquisición do Sanatorio Psiquiátrico de Conxo pola institución.
Recoñecementos
A Deputación da Coruña concedeulle a Medalla de Prata da provincia a título póstumo.
Gran Premio do Reino Unido de 1972
O Gran Premio do Reino Unido de 1972 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 15 de xullo de 1972 no circuíto de Brands Hatch, Kent, Inglaterra. Foi a sétima carreira do Campionato do Mundo da tempada de. Foi gañado polo piloto brasileiro Emerson Fittipaldi pilotando un Lotus 72D.
Ronnie Peterson sufriu un fallo de motor a menos de dúas voltas para o final, e estrelouse contra os coches aparcados de Graham Hill e Francois Cevert.
Fred Hoyle
Fred Hoyle, nado en Bingley o 24 de xuño de 1915 e finado en Bournemouth o 20 de agosto de 2001, foi un astrónomo inglés. Formulou a teoría da nocleosíntese estelar. Mantivo diversas controversias, como en contra do Big Bang (termo que creou) ou a favor da Panspermia como orixe da vida terrestre. Foi autor tamén de diversas obras de ficción científica e divulgación científica, algunhas delas, co seu fillo Geoffrey Hoyle.
A maioría do seu traballo desenvolveuno no Instituto de Astronomía de Cambridge, do que foi director seis anos.
Vida e carreira científica
Hoyle naceu en Gilstead, Bingley, Riding West in Yorkshire, Inglaterra. O seu pai, Ben Hoyle, foi violinista e traballou no comercio de la en Bradford, exerceu como tirador de metralladora na primeira guerra mundial. A súa nai, Mabel Pickard, estudara música no Royal College of Music de Londres e despois traballou como pianista acompañante de cine mudo. Hoyle foi educado na Bingley Grammar School e en 1933 ingresou en Cambridge, onde estudou matemáticas no Emmanuel College
A finais de 1940, Hoyle deixou Cambridge para ir a Portsmouth para traballar para o Almirantazgo na investigación do radar, onde que ideu un método para obter a altitude dos avións entrantes. Tamén se encargou das medidas contra as armas guiadas por radar atopadas no Graf Spee.
A notar que o proxecto de radar británico empregou máis persoal que o proxecto Manhattan. Dous compañeiros clave neste traballo de guerra foron Hermann Bondi e Thomas Gold, e os tres tiveron moitas e profundas discusións sobre cosmoloxía. O traballo no radar pagoulle un par de viaxes a norteamérica, onde aproveitou para visitar astrónomos. Nunha viaxe a Estados Unidos aprendeu sobre supernovas en Caltech e Monte Palomar e, no Canadá, a física nuclear da implosión e explosión de plutonio: notou certa semellanza entre ambos e comezou a pensar na nucleosíntese das supernovas. No seu momento tivo unha intuición, referindo "Voume facer un nome se isto funciona". Finalmente (1954) publicou o seu preclaro paper. Tamén formou un grupo en Cambridge para investigar a nucleosíntese estelar nas estrelas comúns e amosouse preocupado pola escaseza da produción de carbono estelar nos modelos existentes. Observou que un dos procesos existentes sería mil millóns de veces máis produtivo se o núcleo do carbono 12 tivese resonancia en 7,7 MeV, pero os físicos nucleares non a atopaban. Noutra viaxe visitou o grupo de física nuclear de Caltech, pasando uns meses alí e persuadiunos contra o seu considerable escepticismo para buscar e atopar o estado de Hoyle no carbono-12, a partir do cal elaborou unha teoría completa da nucleosíntese estelar, en coautoría con algúns membros do grupo Caltech.
Despois da guerra, en 1945, Hoyle regresou á Universidade de Cambridge, comezando como profesor no St John's College en Cambridge. En Cambridge, do 1945 ao 1973, subiu ao cumio da teoría da astrofísica mundial, a partir dunha asombrosa orixinalidade de ideas que abarcan unha ampla gama de temas. En 1958, Hoyle foi nomeado ao ilustre profesor plumiano de Astronomía e Filosofía Experimental na Universidade de Cambridge. En 1967 converteuse no director fundador do Instituto de Astronomía Teórica (posteriormente pasou a denominarse Instituto de Astronomía) de Cambridge, que o innovador liderado de Hoyle levou a converter nun dos grupos máis importantes do mundo en astrofísica teórica. En 1971 foi convidado a impartir a MacMillan Memorial Lecture na Institución de Enxeñeiros e Construtores Navais en Escocia. Elixiu o tema "Instrumentos astronómicos e a súa construción".
Hoyle foi nomeado cabaleiro en 1972. Renunciou ao seu cargo de profesor plumiano en 1972 e á súa dirección do instituto en 1973, afastándose así da maior parte da súa base de poder, conexións e salario estable.
Despois de abandonar Cambridge, Hoyle escribiu moitos libros de ciencia e ciencia ficción populares, ademais de impartir conferencias en todo o mundo. Parte da motivación para isto foi simplemente ter un medio de vida. Hoyle seguía sendo membro do comité de política mixto (desde 1967), durante a fase de planificación do telescopio anglo-australiano de 150 polgadas no Observatorio Siding Spring de Nova Gales do Sur. Chegou a ser presidente do consello do telescopio anglo-australiano en 1973, e presidiu a súa inauguración en 1974 polo príncipe de Gales. Despois da súa dimisión de Cambridge, Hoyle mudouse ao distrito dos lagos e ocupou o seu tempo cunha mestura de camiñatas polos arredores, escribindo libros, visitando centros de investigación de todo o mundo e traballando en ideas científicas que foron rexeitadas case universalmente. O 24 de novembro de 1997, mentres camiñaba polos altos do oeste de Yorkshire, preto da casa da súa infancia en Gilstead, Hoyle caeu nun escarpado barranco chamado Shipley Glen. Aproximadamente doce horas despois, Hoyle foi atopado por un can de busca. Estivo hospitalizado durante dous meses con pneumonía e problemas nos riles (ambos derivados de hipotermia), así como un ombreiro roto da caída. Despois pasou a un forte declive, sufrindo problemas de memoria e axilidade mental. En 2001 sufriu unha serie de golpes e morreu en Bournemouth o 20 de agosto dese mesmo ano.
Antonio Manso Fernández (carpinteiro)
Antonio Manso Fernández, nado en Ombre (Pontedeume) e finado na mesma parroquia o 14 de xaneiro de 1937, foi un carpinteiro e político galego.
Traxectoria
Foi concelleiro de 1924 a 1925. Afiliado á UGT, era membro da Sociedade Agraria de Cabría, Ombre e os seus lugares e vicario da Confraría de Santo Antonio de Padua de Ombre. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 formou parte dos grupos que trataron de frear o golpe dedicándose a requisa de armas e dinamita. Logo fuxiu ao monte e agochouse en varias casas propiedade da súa familia. Foi detido o 13 de xaneiro de 1937 por un grupo de falanxistas ao mando de Nicolás Pardo Armas e levado ao cemiterio de Ombre, onde foi torturado e asasinado o 14 de xaneiro. Sufriu expediente de Responsabilidades Políticas en 1941 co resultado de 200 pesetas de sanción.
Johnnie Parsons
Johnnie Parsons, nado nos Ánxeles (California) o 4 de xullo de 1918 e finado o 8 de setembro de 1984 foi un piloto de carreiras estadounidense, gañador das 500 Millas de Indianápolis en.
Parsons tivo a dubidosa distinción de ser o único gañador das 500 de Indianápolis que ten o seu nome mal escrito no trofeo Borg-Warner. Os prateiros tallaron "Johnny" en lugar de "Johnnie". O seu fillo Johnny Parsons competiu na Indy unha ducia de veces.
Andaina
Primeiro Parsons competiu en autos de rodas abertas na Costa Oeste dos Estados Unidos en Midget cars. Gañou o campionato da tempada 1942 da United Midget Association. Parsons comezou a competir na AAA logo da segunda guerra mundial. Parsons terminou segundo na súa primeira Indy 500 en 1949. Tamén gañou as 500 Millas de Indianápolis de 1950.
Logo da súa retirada, converteuse no Comisario Xefe do Automóbil Club dos Estados Unidos división Midget na Costa Oeste na década de 1970.
Resultados nas 500 Millas de Indianápolis
miniatura|Figura de Parsons no Borg-Warner Trophy
Resumo nas carreiras do Campionato do mundo
As 500 Millas de Indianápolis foron parte do Campionato do Mundo da FIA desde ata. Os pilotos que competiron na Indy durante eses anos foron acreditados coa participación e cos puntos do Campionato do Mundo. Johnnie Parsons participou en 9 carreiras do Campionato do Mundo. Gañou unha carreira, estableceu unha volta rápida, e terminou no podio unha vez. Acumulou un total de 12 puntos no campionato.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Luís Chamorro
José Luís Chamorro Castro, nado en Pontevedra en 1898 e finado en Tribomont (Bélxica) en 1969, foi un sindicalista e militante libertario galego.
Traxectoria
miniatura|Monumento en [[Oza, A Coruña|Oza ós ocupantes da embarcación "La Libertaria", obra de Jorge Pastor.]]
Traballou como estibador no porto da Coruña. Militante da CNT, deuse a coñecer nunha folga no ramo do transporte en 1920. Na ditadura de Primo de Rivera estivo embarcado como enfermeiro marítimo e participou nas loitas sindicais da Arxentina integrado na FORA. Coa proclamación da República volveu a Coruña e destacou na CNT polo seu aliñamento coas posturas máis radicalizadas e as súas accións na FAI e nos Grupos de Defensa. Foi multado en xullo de 1933 como autor do texto duns panfletos repartidos polo Comité de Transportes da CNT. En setembro de 1935 foi xulgado na Coruña por tenencia de explosivos, sendo absolto. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo agochado e logrou fuxir a Xixón na evasión de La Libertaria en xaneiro de 1937. Trasladouse a Bilbao, onde desempeñou postos de responsabilidade no Sindicato Nacional del Transporte Marítimo. Pasou despois a Cartagena, onde foi secretario de Defensa local e un dos fundadores da Agrupación de Gallegos Libertarios "Galicia Ceive". Coa derrota trasladouse a Casablanca, actuou na resistencia francesa e colaborou co Comité da CRG-CNT no exilio establecido en Tolosa. Finou accidentalmente nun Asilo de Anciáns exiliados próximo a Liége.
Vida persoal
Casou na Coruña con María Rodríguez Rego en 1930.
Full House
Full House é unha serie de televisión estadounidense creada por Jeff Franklin para a ABC. Ambientada na cidade de San Francisco, a serie conta a historia do pai viúvo Danny Tanner, quen despois da morte da súa muller Pam, é axudado polo seu mellor amigo Joey Gladstone e o seu medio irmán Jesse Katsopolis a criar as súas fillas, D.J., Stephanie e Michelle. Emitiuse dende o 22 de setembro de 1987 ata o 23 de maio de 1995, cun total de 192 episodios en oito temporadas.
Sinopse
Despois de que a muller do reporteiro Danny Tanner morrese atropelada por un condutor bébedo, Danny convence ó seu medio irmán Jesse e ó seu mellor amigo Joey para que lle axuden a criar as súas tres fillas, D.J., Stephanie e Michelle, no seu fogar de San Francisco. Co tempo, os tres homes e mailas pequenas estreitarán cada vez máis a súa relación fraternal.
Telémaco (cráter)
Telémaco é un prominente cráter de impacto da lúa de Saturno, Tetis. Ten 92 km de diámetro,situado nas coordenadas 54° N 339,4° O, formouse sobre a Ítaca Chasma, a enorme estrutura de fendas, vales e depresións de Tetis. O seu nome procede do nome do fillo do heroe Odiseo da mitoloxía grega que aparece na Odisea.
250px|esquerda|miniatura|Primeiro plano do cráter Telémaco, onde se pode aprecia-lo seu prominente pico central e os seus definidos bordos, moito máis e poñemos en comparación co moi degrado Teiresias, que fica as 10 en punto respecto de Telémaco e do cal xa só se pode apecia-lo seu patrón circular.
A principal característica deste cráter é que ten un destacable pico central e uns bordos moi definidos, o cal suxire que sexa un cráter relativamente novo, ademais de formarse sobre a Ítaca Chasma, o cal da unha referencia da antigüidade desta chasma, xa que á parte deste cráter, a chasma ten outros cráteres máis pequenos sobre ela, o cal serve para data-la idade desta chasma.
Xurxo II de Hesse-Darmstadt
Xurxo II de Hesse-Darmstadt (en Georg II von Hessen-Darmstadt); nado en Darmstadt en marzo de 1605 e finado o 11 de xuño de 1661, foi Landgrave de Hesse-Darmstadt dende 1626 até 1661. Era fillo de Lois V de Hesse-Darmstadt e Madalena de Brandeburgo.
Traxectoria
Aínda novo, comezou o seu Grand Tour por Europa en compaña do conde Xoán Casimiro de Ermach, obtendo tamén a tarefa de xestionar algunhas misións diplomáticas en nome do seu pai. Porén, durante a Guerra dos Trinta Anos, o seu pai foi feito prisioneiro polo elector Frederico V do Palatinado e precisamente durante a celebración do matrimonio entre Xurxo e a súa primeira esposa, en Dresden, decatouse da morte do seu pai e a súa sucesión ó trono de Hesse-Darmstadt.
No medio da Guerra dos Trinta Anos, malia que profesaba lealdade á causa do emperador, Xurxo II resultou ser principalmente neutral até 1629, cando decidiu inclinarse a prol de Suecia despois dos danos sufridos no seu país polo exército imperial que acampou alí. Porén, xa en 1631, co Tratado de Hoechst, Xurxo II distanciouse de rei Gustavo II Adolfo e seguiu mantendo unha conduta neutral para o resto do conflito.
De 1645 a 1648 dirixiu a chamada Hessenkrieg contra a landgravina Amalia Sabela de Hanau-Münzenberg sobre a herdade da extinta liña de Hesse-Marburgo. Este conflito deu lugar á perda de Hesse-Marburgo a Hesse-Kassel. Porén, foi recompensado coa cifra de 60.000 ducados.
Eurocephalus
miniatura|240px|[[Área de distribución das especies: arriba, E. ruppelli; abaixo, E. anguitimens]] Eurocephalus é un xénero de ave da orde dos paseriformes, infraorde dos Corvida, suborde dos oscines e familia dos lánidos.
Este xénero inclúe unicamente dúas especies de picanzos que se distribúen pola África subsahariana.
Descrición
O xénero foi descrito en 1836 polo cirurxián, médico militar, explorador etnólogo e zoólogo escocés Andrew Smith, na páxina 52 da súa obra Report of the expedition for exploring central Africa from the Cape of Good Hope. Literalmente, 'os de cabeza ancha'.
Perspectiva isométrica
Unha proxección isométrica é unha forma de proxección gráfica, máis especificamente unha axonométrica cilíndrica ortogonal. Constitúe unha representación visual dun obxecto tridimensional en dúas dimensións, na que os tres eixes espaciais definen ángulos de 120º e as dimensións da realidade mídense nunha mesma escala sobre cada un deles. A isometría é unha das formas de proxección utilizada en debuxo técnico que ten a vantaxe de permitir a representación a escala, e a desvantaxe de non reflectir a diminución aparente de tamaño -proporcional á distancia- que percibe o ollo humano.
Condado de Leitrim
O condado de Leitrim (en gaélico irlandés contae Liatroim) é un condado da provincia de Connacht (República de Irlanda). Segundo o censo de 2006, a súa capital, Carrick-on-Shannon, posuía 3,163 habitantes, e o condado, 28.837.
Eurocephalus
Especies
Como quedou dito, o xénero conta con dúas especies:
Subespecies
Na primeira das especies recoñécense dúas subespecies:
A segunda non ten subespecies.
Características
Son aves grandes, de cor parda escura e branca. Unha das súas características máis típicas é a cro branca pura da parte superior da cabeza, ao que alude o seu nome inglés white-crowned shrike (picanzo de coroa branca).
En ambas as especies, os sexos son similares na plumaxe, e os adultos diferéncianse dos inmaturos. Ao contrario que os picanzoa do xénero Lanius, son aves gregarias (como outros picazos africanos), e teñen un voo semellante ao dos papagaios.
Encóntranse nas sabanas e en hábitats forestais abertos. Como o resto dos picanzos pousan ergueitos nalgunha póla dun arbusto ou dunha árbore desde onde poidan ver o territorio circundante.
Polo xeral aliméntanse de insectos grandes pero, ocasionalmente, tamén poden comer froitos caídos ao solo.
DS-U3-IK
DS-U3-IK foi o nome dun modelo de satélites artificiais soviético adicado ó estudo da magnetosfera terrestre.
En total lanzáronse seis satélites da serie DS-U3-IK, todos exitosos salvo o quinto da serie. Foron lanzados desde a base de Kapustin Yar mediante foguetes Kosmos 2I e Kosmos 3M. Os seis satélites da serie enmarcáronse no programa Interkosmos de colaboración internacional entre a Unión Soviética e outros países.
Histamenon
dereita|miniatura|250x250px|Histamenon do [[Lista de emperadores bizantinos|emperador Constantino VIII (1025-1028)]] O histamenon (en grego: νόμισμα ἱστάμενον, nómisma istámenon; "moeda padrón") ou histamenon nomisma, foi a denominación dada á moeda bizantina de ouro co valor dun sólido ou nomisma, a partir da aparición en 960 dunha variedade máis lixeira en peso e lei, denominada tetarteron ou tetarteron nomisma. Para distinguir ambas as variedades do nomisma, o histamenon mudou a súa aparencia orixinal e adoptou unha dimensión máis ancha e máis delgada, así como unha forma cóncava ("scyphate").
Nacemento
dereita|miniatura|250x250px|Histamenon de [[Isaac I Comneno (1057-1059), coa súa característica forma cóncava ("scyphate")]] Desde a súa introdución en 309 da man do emperador Constantino I (306-337), a moeda principal e base do sistema monetario do Imperio Bizantino fora o sólido bizantino (coñecido tamén como nomisma), que mantivera a través dos séculos un peso invariable de 4,55 gramos e unha pureza do metal de 24 quilates. A situación mudou en tempos de Nicéforo II (963-969), cando se introduciu no sistema unha variedade do nomisma, denominada tetarteron ("un cuarto") que era dous quilates máis pobre que o nomisma orixinario.
Desvalorización e fin
dereita|miniatura|250x250px|Histamenon de [[electro de Aleixo I Comneno (1081-1118), un exemplo da gran desvalorización desta moeda na súa última época]] Con todo, a partir do reinado de Miguel IV (1034-1041), que anteriormente fora prestamista, o seu contido de ouro empezou para ser cada vez menor e padeceu sucesivas desvalorizacións. Despois dun período de relativa estabilidade entre 1055 e 1070, o contido de ouro diminuíu drasticamente nas décadas de 1070 e de 1080, ata acabar por desaparecer durante os primeiros anos do reinado de Aleixo I Comneno (1081-1118), quen en 1092 fixo unha reforma profunda do sistema monetario bizantino, eliminando tanto o histamenon como o tetarteron (nesa época xa de electro), substituídos ambos por unha nova moeda de ouro: o hyperpyron.