cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Madonna Dreyfus
Historia
Esta atribución foi feita por Suida, en 1929. Outros historiadores de arte como Shearman e Morelli atribúeno a Verrocchio. Daniel Arasse (1997) considera esta pintura como un traballo de mocidade de Leonardo.
Electric Light Orchestra
Electric Light Orchestra, tamén coñecida como ELO, foi un exitoso grupo de rock de Birmingham, Inglaterra da época dos 70's e os 80's.
Discografía
Álbums
Álbums ao vivo
Recompilacións
Luis Rufilanchas
Luis Rufilanchas Salcedo, nado en Xixón o 17 de maio de 1910 e finado na Coruña o 11 de xullo de 1937, foi un avogado e político socialista español. Foi fusilado polos sublevados ao inicio da guerra civil española.
Traxectoria
Era profesor na Universidade Central de Madrid, sendo profesor auxiliar de Dereito e adxunto á cátedra do tamén militante do PSOE Jiménez de Asúa. Nas eleccións de febreiro de 1936, foi elixido deputado nas listas da Fronte Popular na circunscrición da provincia de Madrid. Como deputado foi adscrito á Comisión de Actas.
Luis Rufilanchas estaba en Galicia no momento de producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 que deu orixe á guerra civil española. Puido esconderse durante varios meses en diversas cidades galegas, tratando de fuxir á zona republicana. Porén, logo dun novo intento de fuga, foi apresado polos franquistas nas inmediacións da Coruña entre os meses de febreiro e marzo de 1937.
Foi procesado polo delito de rebelión militar e xulgado en consello de guerra do 17 ao 19 de maio con outros 24 encartados. Foi condenado a morte con Manuel Fernández López, Genaro Ruano Sanjurjo, Domingo Rey Lago, Francisco González Agilda, Rotilio Naya Rodríguez, Manuel Rúa Losada, Delfino Liñeira Fraga, Argimiro Aradas Leiro, Francisco Meizoso Veiga, Nicolás Veiga Núñez, José Santiago García Rey, Emilio Zufia Moreno, José Méndez Serantes e Ramón Lea García. Todos foron executados o 11 de xullo de 1937 na Coruña, excepto Emilio Zufia, José Méndez e Ramón Lea aos que se lles conmutou a pena por cadea perpetua.
As Golpilleiras, Moncelos, Abadín
As Golpilleiras é un lugar da parroquia de Moncelos no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Touch Me I'm Sick
"Touch Me I'm Sick" é unha canción da banda estadounidense de grunge Mudhoney. Foi gravada en marzo de 1988 nos estudios Reciprocal Recording de Seattle coa produción de Jack Endino. "Touch Me I'm Sick" foi editada como sinxelo de estrea de Mudhoney o día 1 de agosto de 1988 a través do selo Sub Pop.
Cando foi lanzada, "Touch Me I'm Sick" foi un éxito no circuíto independente, e aínda hoxe en día segue sendo a canción máis coñecida da banda. As distorsionadas e difuminadas guitarras, os berridos das voces, a contundente liña de baixo e a batería enérxica que lle imprimía ao conxunto un son sucio influíu a moitos músicos locais, axudando a desenvolver a escena grunge de Seattle.
Orixe e gravación
Segundo Mark Arm, vocalista de Mudhoney, "Touch Me I'm Sick" orixinouse nunha discusión co dono de Sub Pop Bruce Pavitt, "[Pavitt] dixo: 'Hei, cantades sobre cans. Cantades sobre estar enfermo. Tedes o voso estilo, e levaravos cara a cima.' E el basicamente deunos cinco acordes, pero dixo que non usásemos máis de tres na canción". Arm tamén dixo que "Touch Me I'm Sick" era un slogan ao redor do cal Mudhoney construíu unha canción.
Mudhoney gravou o tema no estudio Reciprocal Recording en marzo de 1988, tres meses despois da formación da banda. O produtor Jack Endino sorprendeuse polo ruidosas que foron as sesións e por como de sucias quería p grupo que soasen a guitarras; "durante a maior parte do tempo, mantívenme en segundo plano e deixei que eles o fixesen". O guitarrista Steve Turner dixo que a banda elixiu dúas das súas cancións máis "grunxeiras" para o sinxelo. Inicialmente, "Sweet Young Thing Ain't Sweet No More" ía ser a cara-A e "Touch Me I'm Sick" a cara-B, antes de que, en palabras do batería Dan Peters, "todo fose desordeado".
Listaxe de cancións
Sinxelo 7" (SP18)
As dúas cancións son acreditadas a Mark Arm, Steve Turner, Dan Peters e Matt Lukin.
Catión
Un catión é un ión con carga eléctrica positiva. Entre os catións máis habituais temos os catións metálicos formados cando un átomo dun metal perde algún dos seus electróns.
Así: cando un átomo de sodio perde un dos seus electróns dá lugar o catión sodio ou ión sodio, Na+.
Na     →    Na+  +   1 e- Cando un átomo de calcio perde dous electróns dá lugar o ión calcio, Ca2+ :
Ca    →  Ca2+  +   2 e-
Cando un átomo de aluminio perde tres electróns dá lugar o catión ou ión aluminio, Al3+:
Al    →    Al3+ +   3 e-
Existen tamén catións formados por máis dun átomo. Por exemplo o ión amonio é un catión formado por un átomo de nitróxeno e catro de hidróxeno que acumulan entre todos eles unha carga neta positiva, NH4+:
H+ + NH3    →  NH4+
Pobo masai
Os masais  son un pobo estimado nuns dous millóns de individuos, que viven en Kenya meridional e en Tanzania setentrional. Falan maa, que é unha lingua nilótica oriental, aínda que moitos deles son capaces de expresarse correctamente en suahili e inglés. A maioría dos masais manteñen a súa relixión tradicional, aínda que nos últimos anos algúns se converteron ao cristianismo.
Explorer 14
Explorer 14, tamén denominado EPE-B, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 2 de outubro de 1962 mediante un foguete Delta A desde Cabo Cañaveral.
Características
Explorer 14 foi o segundo membro do modelo de satélites EPE (Energetic Particles Explorer). Estaba adicado a facer observacións dos raios cósmicos, o vento solar e o campo magnético terrestre e interplanetario.
Pobo masai
Situación
Os masais viven en asentamentos chamados manyattas, que son círculos de chozas feitas de adobe e ramas para encerrar o gando. As chozas constrúense cuns ladrillos preparados a base de excrementos de animais, palla e barro a fin de impermeabilizalos e endurecelos. As paredes interiores son alisadas e posteriormente afumadas. Adoitan contar con diminutas bufardas, pero sen xanelas.
Explorer 14
Características
O satélite usaba un telémetro de 16 canais con multiplexación por división de tempo cunha velocidade de mostraxe de 0,324 s. Oito dos canais usábanse para procesar información de xeito dixital, e os outros oito para facelo analoxicamente. Explorer 14 estabilizábase mediante xiro, usando un sensor solar para medir a velocidade de rotación e a fase.
O satélite funcionou sen problemas excepto no período do 10 ao 24 de xaneiro de 1963 e despois do 11 de agosto dese mesmo ano debido a un problema co codificador de datos, que probou a finalización da recollida de datos usables. Obtivéronse datos útiles durante o 85% da vida do satélite. A velocidade de xiro inicial tras o lanzamento foi de 10 r.p.m., diminuíndo ata 1 r.p.m. o 8 de xullo de 1963.
Pobo masai
Cultura
A súa vida cultural está chea de celebracións. A versión masai dos grupos de idade consta de infancia, guerreiro menor (moran), guerreiro maior, adulto menor e adulto maior. Tras a circuncisión, os mozos convértense en guerreiros menores. Tamén está estendida a práctica da ablación ás nenas.
Explorer 14
Características
Explorer 14 foi inxectado nunha órbita inicial de 98.533 km de apoxeo e 281 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 32,95 graos e un período de 2 185 minutos. Reentrou na atmosfera o 28 de maio de 1988.
Instrumentos
Explorer 14 levaba os seguintes instrumentos a bordo:
Pobo masai
Cultura
Tanto os homes como as mulleres locen vistosas dilatacións nas orellas de até un palmo de lonxitude na parte inferior do pavillón auricular, e do diámetro dunha moeda pequena na parte superior, que adornan con madeiras e contas de cores. A artesanía masai é moi destacable, principalmente en téxtiles, tallas de madeira, abelorios e adornos de hematita. Adoitan vestir unha tea anudada sobre os ombreiros de vivas cores, xeralmente vermella e con deseños xeométricos, sobre outras pezas de roupa. Coleccionan un gran número de danzas, rituais e cánticos, que efectúan fronte aos turistas a cambio de diñeiro e outros beneficios económicos. Polo xeral, non se deixan fotografar salvo que se lles outorgue un pequeno pago como compensación.
Organización
O sistema político masai está descentralizado; realizan reunións de anciáns e discusións públicas para decidir sobre os asuntos máis xerais. O que impera é a importancia do gando. Algúns dos seus representantes foron vistos en reunións democráticas na capital, Nairobi, vestindo traxe, e algúns dos mozos adoitan xogar ao billar e ver a televisión en aldeas próximas onde non sempre son ben recibidos debido ás diferenzas culturais. A súa relixión céntrase ao redor de crenzas místicas que concirnen aos masais, ao seu gando e a Deus. As vacas son sacras e, por tanto, sono a súa terra e todos os outros elementos concernentes ao seu gando. O gando prové de todas as necesidades aos masais: leite, sangue e carne para a súa dieta (producen unha especie de iogur fermentando o leite con sangue de animal), coiro e peles para a súa roupa.
Posúen representación na UNPO.
Problemas territoriais
dereita|miniatura|280x280px|Mapa lingüístico mostrando a extensión do pobo masai. Por mor dun primeiro contrato en 1904 e un segundo en 1911, as terras masai en Kenya reducíronse nun 60 %, cando os británicos expulsáronos para dar terra aos ranchos de colonos. Posteriormente recluíronos nos distritos que hoxe son Kajiado e Narok. Nos anos 1940 os masai de Tanzania foron desprazados das terras fértiles entre o Monte Meru e o Monte Kilimanjaro e da maioría das terras altas fértiles de Ngorongoro. Arrebatáronlles máis terra para crear reservas de caza e parques nacionais: Amboseli, Parque Nacional de Nairobi, Masai Mara, Samburu, Lago Nakuru e Tsavo en Kenya; Manyara, Ngorongoro, Tarangire e Serengeti en Tanzania.
Debido ás influencias do mundo exterior é cada vez máis difícil para eles manter a forma de vida tradicional do pastoreo. Artigos de Garrett Hardin subliñando a “traxedia das comúns” e de Melville Herskovitz sobre “o complexo do gando” levaron a ecoloxistas e autoridades políticas a pensar que os pastores masai causan dano ás zonas de pastoreo da sabana. Máis tarde, algúns antropólogos demostraron que este concepto era falso, pero aínda está profundamente arraigado nas mentes de ecoloxistas e funcionarios de Tanzania. Isto motivou aos gobernos a expulsar a todos os masai do Parque Nacional de Serengeti e a trasladalos a zonas dentro e ao redor da Zona de Conservación de Ngorongoro (NCA). O plan para a NCA foi pór os intereses dos masai por encima de todo, pero esta promesa nunca se cumpriu. Os masai víronse obrigados a adoptar novas formas de subsistencia debido ao aumento da poboación masai, a perda de parte do seu gando por mor de enfermidades e a falta de terras de pastoreo debido ás novas fronteiras do parque. Moitos masai empezaron a cultivar millo e outros produtos, unha práctica cunha connotación culturalmente negativa. A agricultura foi introducida por mulleres desprazadas dos wa arashu e wa meru que casaron con homes masai.
A súa situación complicouse cando en 1975 prohibiuse a agricultura na Zona de Conservación de Ngorongoro. Para sobrevivir víronse obrigados a participar na economía monetaria de Tanzania. Tiveron que vender os seus animais e o seu medicamento tradicional para obter comida. En 1992 levantouse a prohibición e de novo a agricultura converteuse nunha parte importante do sustento masai. As fronteiras dos parques e a privatización da terra continuaron limitando as zonas de pastoreo para os masai e obrigáronlles a cambiar considerablemente.
Recentemente, os masai de Loliondo, ao norte de Tanzania, enfróntanse á ameaza do acoso ao que os someten as autoridades locais, responsables da queima de poboados para dar paso a unha empresa de caza, a Otterlo Business Corporation.
Os masais están representados desde decembro de 2004 na Organización de Nacións e Pobos Non Representados por tres organizacións, a das Mulleres Masai para a Educación e o Desenvolvemento Económico, a Organización para o Desenvolvemento Integrado Pastoril Mainyoito e a Asociación de Propietarios de Terra Kitengela Ilparakuo.
Saliut 1
Saliut 1 (código GRAU 11F715), tamén coñecida como DOS-1 e previamente ao lanzamento como Zarya para logo acabar coa designación Saliut, foi a primeira estación espacial da Historia. Foi lanzada o 19 de abril de 1971 pola extinta Unión Soviética mediante un foguete Proton K desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Saliut 1 foi unha estación espacial de tipo DOS (acrónimo en ruso de Dolgovremennaya Orbitalnaya Stanziya, estación espacial duradeira) derivada das estacións militares do proxecto Almaz. Foi a primeira estación espacial tripulada da Historia, coas súas seccións en forma de cilindro de 20 m de longo, 4 m de diámetro máximo e un volume interior de 99 m3. A súa masa no momento do lanzamento era de 18.425 kg.
A estación era case idéntica ás estacións Almaz pero posuía un módulo de servizo derivado das naves tripuladas Soiuz, ao igual que os catro paneis solares que lle proporcionaban enerxía. Tiña un único porto de acoplamento cun cono de 2 m de diámetro para naves Soiuz por onde entrarían os tres tripulantes que a estación podía acoller a un mesmo tempo. A estación dispoñía do telescopio Orion-1, capaz de facer no ultravioleta.
Estaba formada por catro compartimentos en total, tres deles presurizados e dous accesibles pola tripulación. O primeiro que os cosmonautas atopaban ao entrar era o compartimento de transferencia, conectado directamente coa nave Soiuz. O seguinte compartimento era o principal, de 4 m de diámetro, con consolas de control, portelos e outros sistemas, a continuación do cal atopábase o último compartimento presurizado pero non accesible pola tripulación e que albergaba sistemas de control, comunicacións, enerxía, soporte vital e sistemas auxiliares. O último compartimento non estaba presurizado e nel estaba situado o sistema de propulsión.
Visitas tripuladas
Saliut 1 recibiu a visita dun total de dúas misións tripuladas mediante naves Soiuz:
Soiuz 10
A Soiuz 10 chegou á estación espacial o 23 de abril de 1971, con Vladimir Shatalov, Aleksei Yeliseyev e Nikolai Rukavishnikov a bordo. A nave non conseguiu un acoplamento duro coa estación por problemas co piloto automático da Soiuz. Porén permaneceu unida á estación mediante un acoplamento suave (que non posibilitaba o ingreso dos cosmonautas no complexo orbital) durante 5,5 horas, despois das cales a tripulación tivo que volver a terra sen cumprir os seus obxectivos.
Soiuz 11
A Soiuz 11 atopouse coa Saliut 1 o 7 de xuño de 1971, un día despois de ser lanzada con Georgy Dobrovolsky, Viktor Patsaiev e Vladislav Volkov a bordo. Desta vez, despois de 3 horas e 19 minutos de manobras, a cápsula conseguiu a unión completa coa estación e os cosmonautas pasaron ao seu interior.
A tripulación levou a cabo varios experimentos, probas coa estación e observacións da Terra. A misión finalizou aos 23 días por problemas coa propia estación. Durante a reentrada da cápsula da Soiuz 11 a tripulación faleceu por un problema cunha válvula de presión que se abriu antes de tempo, despresurizando a nave.
Despois do desastre da Soiuz 11 a estación non recibiu máis visitas. Debido ao baixo nivel de propelente do sistema de control de actitude decidiuse facer unha reentrada controlada da estación sobre o océano Pacífico o 11 de outubro de 1971, 175 días despois do seu lanzamento.
Inciñán, O Burgo, Muras
Inciñán é un lugar da parroquia do Burgo no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Souto, O Barón, O Carballiño
Souto é un lugar da parroquia do Barón no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña oito habitantes (tres homes e cinco mulleres), os mesmos ca en 2010.
Lingua bardi
O bardi é unha lingua aborixe de Australia falada por entre 152 e 160 persoas na península de Dampier, en Australia Occidental. Pertence á familia lingüística de linguas nyulnyulan. Trátase dunha lingua en perigo de extinción xa que as novas xeracións do pobo bardi teñen o inglés como lingua materna, polo que moitos enténdena pero non a falan. Os falantes son principalmente adultos de idade avanzada.
Dialectos
Existen varios dialectos de lingua bardi mais non hai consenso sobre o seu número. Segundo Robert Malcolm Ward Dixon (2002), os seguintes dialectos son mutuamente intelixíbeis co bardi:
Porén, Ethnologue (2006) considéraos a todos linguas diferenciadas, agás o ngumbarl. Esta postura está apoiada polos lingüistas que traballaron nesas linguas, incluíndo a Claire Bowern e a William McGregor. Os falantes de bardi tamén as consideran como linguas distintas.
Ética cristiá
A ética cristiá é unha rama da teoloxía cristiá que define o comportamento virtuoso e comportamento impropio dunha perspectiva cristiá. O estudo teolóxico sistemático da ética cristiá é chamada Teoloxía moral.
Virtudes cristiás son moitas veces divididos en catro virtudes cardinais e tres virtudes teoloxicas. A ética cristiá inclúe preguntas sobre como os ricos deben actuar en relación aos pobres, como as mulleres deben ser tratadas e moralidade da guerra. Eticistas cristiáns, como outros especialistas en ética, abordar a ética de diferentes cadros e perspectivas. O foco da ética da virtude tamén se fixo popular nas últimas décadas, en gran parte debido ao traballo de Alasdair MacIntyre e Stanley Hauerwas.
Xesús Taboada Chivite
Xesús Taboada Chivite, nado en Verín o 22 de setembro de 1907 e finado en Verín o 27 de novembro 1976, foi un arqueólogo, historiador, etnógrafo e ensinante galego.
Barra
O termo barra pode referirse a:
Xesús Taboada Chivite
Traxectoria
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sufriu un proceso de depuración. En 1937 foi militarizado como radiotelegrafista. Despois da guerra civil, traballou de docente en Verín, onde fixo investigacións de historia, etnografía e arqueoloxía de Galicia. En 1941 ocupou a xefatura da oficina de Telégrafos de Verín, ao falecer o seu irmán máis vello Ramón Taboada Chivite.
Barra
Amais, como topónimo Barra pode referirse a:
Xesús Taboada Chivite
Traxectoria
Ingresou como membro de número da Real Academia Galega o 20 de novembro de 1965 coa lectura do discurso O culto das pedras no noroeste, respondido por Xaquín Lorenzo. Foi tamén cronista oficial da vila de Verín (nomeado en 1952), vicepresidente do Padroado do Museo do Pobo Galego, ademais de docente.
Vida persoal
Casou en 1938 con Carola Cid Guerra e foi pai de Manuel Taboada Cid.
O premio Xesús Taboada Chivite
O Premio Xesús Taboada Chivite está organizado pola Mancomunidade de Municipios da Comarca de Verín e ten como obxectivos promover traballos de investigación científica nos ámbitos da arqueoloxía, a antropoloxía e a historia. Tamén pretende homenaxear o investigador Xesús Taboada Chivite polas súa obras de estudo e divulgación nas disciplinas mencionadas.
Audiencia
O termo audiencia pode tomar os significados seguintes:
Aniwa
Aniwa é unha pequena illa no extremo sur da provincia de Tafea, Vanuatu. Como Illa de coral, levántase so 42 metros por riba do nivel do mar. No noroeste atópase a lagoa Itcharo (Tiaro), que está aberta ao mar. A illa grande máis próxima é Tanna, a uns 24 quilómetros ao suroeste.
A poboación é ao redor de 300 habitantes en catro aldeas:
Tarxeta de banda magnética
Unha tarxeta de banda magnética é un tipo de tarxeta capaz de almacenar datos modificando o magnetismo da súa banda. A banda magnética é lida fisicamente a través do contacto que se produce mentres se desliza pola cabeza lectora. O seu uso está moi estendido, pero na actualidade hai sistemas máis seguros e difíciles de falsificar, como as tarxetas intelixentes.
A banda magnética
Na maioría das tarxetas, a banda magnética está cuberta por unha película plástica. A banda magnética está situada a 5.66 mm do bordo da tarxeta, e o seu ancho é de 9.52 mm. A banda magnética contén tres pistas, cada unha de 2.79 mm de ancho. As pistas un e tres, normalmente teñen unha densidade de 8.27 bits por mm, mentres que a pista dous acostuma a ter 2.95 bits por mm. Cada pista pode conter caracteres alfanuméricos de 7 bits, ou numéricos de 5 bits.
Existen dous tipos de bandas magnéticas: alta-coercitividade e baixa-coercitividade. As de alta coercitividade son máis difíciles de borrar, e polo tanto son axeitadas para tarxetas que son usadas frecuentemente ou que necesitan unha vida longa. As de baixa coercitividade requiren unha menor cantidade de enerxía para rexistrar a información, e polo tanto os dispositivos que escriben nestas tarxetas son máis baratos que os que son capaces de gravar información nunha tarxeta de alta coercitividade. Un lector de tarxetas poderá ler calquera das dúas variantes, pero os gravadores son exclusivos; non se poden gravar tarxetas de alta coercitividade con dispositivos de alta coercitividade, e viceversa.
Cedeira, Cedeira
Santa María do Mar de Cedeira é unha parroquia que se localiza no concello de Cedeira, na comarca de Ferrol. Segundo o padrón municipal de 2007 tiña 4824 habitantes (2408 mulleres e 2416 homes), distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2007 cando tiña 4998 habitantes.
Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.
Xeografía
Cedeira esténdese pola aba oriental do monte Eixil, á beira dereita do río Condomiñas. Os límites da parroquia son: polo norte a parroquia de Cervo, dende o Regueiro do Couto no río Condomiñas, polo coto Monteagudoe e a Penalonga até a fonte de Eixil chegando ó mar. Polo leste linda coa ría de Cedeira e o río Condomiñas, que a separan das parroquias de Régoa e Piñeiro. Ao sur e polo oeste limita co mar.
A parroquia conta cun antigo núcleo de poboación, a vila latina Cetaria, asentada na beira do río Condomiñas, esténdese na actualidade ao outro lado do río en territorio xa da veciña parroquia de Piñeiro no mesmo cruzamento das estradas que chegan de Ferrol e do Campo do Hospital e que teñen continuidade nunha ponte de tres arcos que cruza o río e une o núcleo de poboación. Un pouco máis río abaixo construíuse outra moderna ponte e máis recentemente unhas modernas infraestruturas portuarias pesqueiras que fan desta vila un importante enclave neste sector económico ao que contribúe tamén a praia urbana da Madalena no sector turístico e de ocio.
Patrimonio
Na parte alta da vila atópase a igrexa parroquial de Santa María de mediados do século XV, pero con varias reformas posteriores. Ten planta de cruz latina e unha nave lateral cunha bóveda de cantería. No seu interior atopamos algúns sepulcros de certa notoriedade. A torre do seu campanario, de forma cadrada foi construída no ano 1839.
Nas proximidades do espigón do porto quedan os restos dun castelo, o da Concepción, que foi erguido sobre os restos dun castro. Aparece inventariado en 1784 : “con oito canóns en servizo e once inutilizados, todos de ferro fundido e conserva nove cureñas útiles e cinco inservibles”.
Reómetro
miniatura|250px|Un reómetro rotativo usado nun laboratorio de investigación. Un reómetro é un instrumento de medida de laboratorio que se usa para medir a forma en que flúen un líquido, unha mestura ou unha suspensión, baixo a acción de forzas externas.
Emprégase para fluídos que non poden definirse cun único valor de viscosidade e que, polo tanto, requiren máis parámetros que os que pode subministrar un viscosímetro. Mide a reoloxía do fluído.
As partes do reómetro son: cilindro xiratorio, cilindro estacionario, resorte de restitución, dial de lectura, conxunto de engrenaxes, panca posicionadora de velocidades (L600,L300), interruptor, manivela e soporte.
Río Lengüelle
O Lengüelle é un río galego, afluente do Tambre pola súa marxe dereita, na provincia da Coruña.
Percorrido
Nace no municipio de Tordoia, no monte dos Curros a uns 350 m de altura, atravesando unha pequena parte deste municipio, para a continuación formar o linde entre os municipios de Trazo e Oroso, entre os cales rende as súas augas ao Tambre, preto do lugar de Vendas do Lengüelle, en Trazo, e da Estación de Oroso, en Oroso. A súa lonxitude total é de preto de 27 km e a súa conca hidrográfica abrangue unha área de 328 km².
Afluentes
Os principais afluentes do Lengüelle son o Cabrón pola esquerda, e o río de Pontepedra pola esquerda.
Réxime hídrico
É un curso de réxime pluvial, de tipo oceánico, correspondendo a unhas precipitacións medias na súa conca de 1.600 mm anuais.
Outros datos
A pesar da pouca importancia xeográfica do Lengüelle, Eduardo Pondal fíxoo figurar nun dos seus poemas.
A Louseira
O topónimo galego A Louseira pode referirse a:
Sandes
Co topónimo Sandes podémonos referir a dous lugares de Galicia:
Analoxía
A analoxía é un proceso que se dá en numerosas disciplinas, polo cal dous elementos teñen unha relación estrutural. Algúns dos campos nos que ten lugar este proceso son a bioloxía, a lingüística, o debuxo técnico ou as matemáticas.
Bioloxía
En Bioloxía dise que dúas estruturas son análogas se cumpren funcións semellantes por medios semellantes, sen que se requira que teñan a mesmo orixe evolutiva. Se amais teñen a mesmo orixe evolutiva, á vez que análogas serán homólogas. Por outra banda as estruturas homólogas poden diverxer na súa función para cumprir papeis diferentes.
Lingüística
Os cambios analóxicos son mudanzas nas que unha unidade lingüística fai alternar o seu resultado espontáneo con outro ou outros creados por aplicación do modelo doutras unidades próximas do sistema coas que garda relacións de solidariedade. Teñen lugar no ámbito dos paradigmas morfolóxicos (xeralmente nos paradigmas morfolóxicos de estrutura complexa, como o do verbo, o substantivo, o pronome ou o adxectivo), no campo semántico ou no fonético. En moitos casos a forma analóxica acaba por desterrar a espontánea, xeralmente despois dun longo período de convivencia. Chámanse analóxicas por se basearen no principio da proporción -PRŌPORTIŌ en latín, como correspondencia do grego άναλογία-.
Dáse un caso de analoxía nas linguas nalgún dos seus niveis estruturais cando dous elementos (fonema, sílaba, palabra ou texto) teñen unha certa semellanza dentro da mesma secuencia. Por exemplo, cando alguén di *aericulares no canto de auriculares para referirse ós aparellos que serven para escoitar música e que se meten nas orellas, está deformando a palabra orixinaria por analoxía debido á súa semellanza a nivel fonético, etimolóxico e derivativo (os dous teñen os sufixos -cula + -arium, con significados diminutivo e colectivo respectivamente).
Do mesmo xeito, cando alguén di *sinceiro ou *zoa (referido a área) en galego está facendo unha ultracorrección por analoxía con tódalas verbas que rematan en -eiro ou tódalas caídas patrimoniais de n intervocálico. A este exemplo concreto de analoxía incorrecta chámaselle hiperenxebrismo, pero este proceso pode chegar a gramaticalizarse e entrar a formar parte da lingua.
A analoxía máis característica dáse no nivel fonético, pero pode aparecer tamén no semántico (usar *entrar o coche por meter o coche no garaxe). É un erro que se debe evitar na tradución (sobre todo na interpretación), pero tamén pode aparecer nos trastornos da linguaxe ou nos espoonerismos na fala habitual.
Rodas, Samarugo, Vilalba
Rodas é un lugar da parroquia de Samarugo, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Mencio
Mencio ou Mengzi, nado no estado de Zou en 372 ou en 385 a.C. e finado en 289, 303 ou 302 a.C., foi un filósofo chinés que a miúdo foi descrito como o "segundo Sabio", é dicir, só despois de Confucio.
Traxectoria
Foi un filósofo chinés itinerante e erudito, un dos intérpretes principais do confucianismo. Presuntamente, era un alumno do neto de Confucio, Zisi. Como Confucio, segundo a lenda, viaxou pola China durante corenta anos para ofrecer consello aos gobernantes para facer reformas. Durante o período dos estados Warring (403–221 a.C.), Mencio serviu como oficial e erudito na Academia Jixia do Estado de Qi (1046 a.C. a 221 a.C.) dende 319 a 312 a.C. Expresou a súa devoción filial cando tomou tres anos de ausencia dos seus deberes oficiais para facer loito pola súa nai. Decepcionado no seu fracaso de efectuar cambios no seu mundo contemporáneo, retirouse da vida pública.
Mencio foi enterrado no cemiterio de Mencio (孟子林, Mengzi Lin, tamén coñecido como 亞聖林, Yasheng Lin), localizado 12 km ao nordés da área urbana central de Zoucheng. Unha estela levada por unha tortuga xigante de pedra e coroada con dragóns érguese diante da súa tumba.
Nai de Mencio
A nai de Mencio adoita considerarse unha das grandes figuras da cultura chinesa. Un dos máis famosos chengyu é 孟母三遷 (literalmente: "nai de Mencio, tres movementos"); este refrán refírese á lenda de que a nai de Mencio se mudou tres veces antes de atopar unha localización que sentiu axeitada para o crecemento do seu fillo. Como expresión, o modismo refírese á importancia de atopar o ambiente adecuado para criar os nenos.
Outra historia ilustra a énfase que a nai de Mencio fixo na educación do seu fillo. Disque cando Mencio era novo, lataba da escola. A súa nai respondeu ao seu aparente desinterese cara á súa educación collendo un par de tesoiras e cortando diante del a tea que estaba a tecer. Fixo isto para ilustrar que un non pode deixar unha tarefa á metade, e o seu exemplo inspirou a Mencio a ser dilixente nos seus estudos.
Cóntase outra lenda sobre a súa nai e a súa esposa, nun momento en que esta última estaba na casa soa e foi descuberta por Mencio sen estar sentada correctamente. Mencio pensou que a súa dona violara un rito e pediu o divorcio. A súa nai afirmou que no Libro de Ritos estaba escrito que antes de que unha persoa entrase nun cuarto, tiña que anunciar a súa presenza inminente ruidosamente para que os demais se preparasen para a súa chegada; ao non facer isto, a persoa que violara o rito fora o propio Mencio, que finalmente admitiu a súa culpa.
É unha de 125 mulleres das que se incluíu a biografía en Lienü zhuan ("Biografías de Mulleres Exemplares"), escrito por Liu Xiang.
Descendentes
O fillo do duque Huan de Lu por Qingfu (慶父) era un antergo de Mencio. Descendía do duque Yang do Estado de Lu (魯煬公). O duque Yang era o fillo de Bo Qin, quen era o fillo do duque de Zhou da familia real da dinastía Zhou. A xenealoxía atópase na árbore familiar de Mencio (孟子世家大宗世系).
Os descendentes de Mencio viviron en Zoucheng na súa mansión familiar, onde se construíu o templo de Mencio e tamén un cemiterio para os seus descendentes.
Meng Haoran e Meng Jiao eran descendentes de Mencio que viviron durante a dinastía Tang.
Durante a dinastía Ming, un dos descendentes de Menciu recibiu un título hereditario na academia Hanlin por parte do emperador. O título era Wujing Boshi (五經博士; Wǔjīng Bóshì).
Un dos descendentes directos de Mencio foi o doutor Meng Chih (anglicizado como Dr. Paul Chih Meng), antigo director da Casa da China e director do Instituto da China en 1944, que faleceu en Arizona en 1990 aos 90 anos. Outro dos descendentes mudouse a Corea a fundou o clan Sinchang Maeng.
Filosofía
Na súa obra, coñecida como Mengzi, defende que o home é bo por natureza e debe poder desenvolver unha conduta razoable e recta. Segundo el, no corazón de todo ser humano hai catro sentimentos naturais ou tendencias que o orientan cara ao bo camiño: Eses sentimentos son unha especie de raíces que, cultivadas, desenvolven as virtudes da benevolencia, a rectitude, a urbanidade e a sabedoría. Mencio intentou influír nos gobernantes do seu tempo para que creasen as condicións máis favorables para o desenvolvemento das persoas. Nos seus escritos deixou dito que o gobernante sabio é aquel que se preocupa polo benestar do seu pobo:
Pensamento político
Mencio destacaba a importancia dos cidadáns comúns dentro do Estado. Mentres o confucianismo adoitaba ter unha alta estima polos gobernantes, el argumentaba que é aceptable que os súbditos depoñan ou mesmo asasinen o gobernante que ignora as necesidades da xente e goberna con dureza, pois un gobernante que non goberna con xustiza non é xa un verdadeiro gobernante. Tamén dixo, durante o período das primaveras e outonos, que non existe guerra xusta.
Sistema de "comunismo agrario primitivo"
Seguindo a liña do utopismo social que aparece nun dos Cinco Clásicos do confucianismo, o Libro dos Ritos, onde se fala da perdida idade de ouro da Grande Unidade (datong), Mencio propón un utópico sistema de "comunismo agrario primitivo", cunha influencia que chegou ata o século XX, especialmente entre os marxistas, que o interpretaron como unha versión do "comunismo primitivo". Denomínao jingtian o "campo en forma de pozo", en referencia ao carácter chinés 井 "pozo" que delimita nove seccións, xa que se baea na división dos campos en nove partes, das que as oito da periferia serían distribuídas entre as familias, mentres que a novena, situada no centro, sería cultivada de forma comunitaria en beneficio do príncipe.
Influencia
A interpretación que Mencio deu ao confucianismo foi xeralmente considerada como a versión ortodoxa polos subseguintes filósofos confucianos, especialmente os neoconfucianos da Dinastía Song. O Mengzi, un libro das súas conversas cos reis da época, é un dos Catro Libros que Zhu Xi agrupou como os fundamentais do pensamento neoconfuciano. En contraste coas frases de Confucio que eran breves, o Mengzi consiste en diálogos longos, incluíndo argumentos, con prosa extensa.
Galería de imaxes do mosteiro de Santa María de Monfero
O mosteiro de Santa María de Monfero é un mosteiro medieval situado na parroquia de San Fiz de Monfero no concello de Monfero.
A Maciñeira Pequena, O Burgo, Muras
A Maciñeira Pequena é un lugar da parroquia do Burgo no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
120347 Salacia
120347 Salacia, que tiña a desiganción provisional de: , é un obxecto trans-neptuniano que reside no cinto de Kuiper. Foi descuberto o 22 de setembro do ano 2004, por Henry G. Roe, Michael E. Brown, e Kristina M. Barkume dende o Observatorio de Palomar. Nas listas do sito web de Mike Brown, Salacia aparece coma un obxecto con grandes posibilidades de ser un planeta anano. Actualmente estimase que o seu diámetro está lixeiramente por riba dos 900 km.
Foi observado 100 veces, e foi recuperado en imaxes que nós retrotraen ata o ano 1982. Salacia órbita ó redor do Sol a unha distancia media lixeiramente máis grande cá de.
Nome
A foille asignado o nome de Salacia o 18 de febreiro do ano 2011. Salacia é a deusa de auga salgada e muller de Neptuno. O nome da súa lúa, Actaea, foi tamén asignado ese mesmo día. Actaea na mitoloxía é unha nereida ou ninfa do mar.
Propiedades físicas
Aínda que Salacia ten unha inclinación de 24°, non é un membro da familia de Haumea, xa que o seu espectro no infravermello próximo é practicamente plano e suxire unha cantidade inferior ó 5% de xeo de auga. A masa total do sistema Salacia–Actaea é de 4,66 ± 0,22 x 1020 kg. En base ós seus diámetros relativos, o 96% da masa do sistema debería pertencer a Salacia. Salacia ten o albedo e a densidade máis baixa entre os obxectos trans-neptunianos de tamaño semellante.
Satélite
Salacia ten unha lúa, Actaea, que órbita ó redor do seu primario cada 5,494 días a unha distancia de 5.619 ±87 km e cunha excentricidade de 0,0084 ±0,0076. O seu diámetro é duns 303 ±35 km. Foi descuberta o 21 de xullo do ano 2006 por Keith S. Noll, Harold Levison, Denise Stephens e Will Grundy, gracias ó uso do Telescopio Hubble.
Vacariza, Samarugo, Vilalba
Vacariza é un lugar da parroquia de Samarugo, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 0 habitantes.
Vainilla
Vanilla é un xénero de orquídeas que produce un froito do que se obtén un saborizante do mesmo nome. Cando a coñeceron, os españois puxéronlle o nome de vainilla, por parecerse ás vaíñas (feixóns verdes) en pequeno.
Morfoloxía do xénero
O xénero Vanilla é orixinario de México e comprende máis dun centenar de especies de plantas monopodial de hábitos trepadores que chegan a alcanzar máis de 35 m con follas alternas que se estenden por toda a súa lonxitude.
As follas da vainilla son curtas, oblongas, de cor verde escuro e coriáceas, ata carnosas nalgunhas especies. Con todo, existe un significativo número de especies cuxas follas reducironse a escamas ou están desprovistas, case ou totalmente delas e utilizan os seus talos reptantes para a fotosíntese. Posúen longas e fortes raíces aéreas que nacen de cada nódulo.
As inflorescencias racemosas son flores de curta duración que xorden sucesivamente sobre curtos pedúnculos das axilas das follas ou escamas. Cada acio pode conter ata 100 flores, pero xeralmente non excede as 20. Son flores bastante grandes e atractivas, a maioría cunha doce fragrancia, con 6 tépalos de cores que van do branco, verde, verdoso, amarelo ou crema. Cada flor ábrese pola mañá e péchase á tardiña, se a polinización non se produciu durante este período se marchita e morre.
O labelo é de forma tubular e rodea a longa e hirsuta columna abríndose como unha campá no ápice. A antera atópase ao final da columna e colga sobre o estigma separada polo rostellum. A floración xorde soamente cando a flor desenvolveuse por completo. Estas se auto fertilizan, pero necesitan polinizadores, tales como abellas e certo colibries que obteñen o seu néctar, para levar a cabo o labor. Aínda que a polinización manual é o mellor método no cultivo comercial da vainilla.
O froito da vanilla é unha semente alargada (10–20 cm)e carnosa en forma de vaíña. Madura gradualmente (de 8 a 9 meses tras a floración), tornándose negra co tempo e despedindo un forte aroma. Cada vaíña contén miles de minúsculas sementes, pero é a vaíña a que se utiliza para elaborar o saborizante. A Vanilla planifolia é significamente a única orquídea que se uitliza con fins industriais (na industria alimenticia e cosmética). miniatura|esquerda|100px|Planta de vainilla
O saborizante
A vainilla é unha esencia saborizante elaborada usando as vaíñas de sementes da orquídea Vanilla. A especie principalmente colleitada é a Vanilla planifolia, aínda que tamén se utilizan outras, como Vanilla pompona e Vanilla tahitiensis). É nativa de México aínda que na actualidade está amplamente estendida polos trópicos. Madagascar é un dos maiores produtores.
Química
miniatura|200px|dereita|Fórmula da vainillina
Aínda que se atopan moitos compostos no extracto de vainilla, o responsable predominante do seu característico cheiro e sabor é a vainillina.
Esta esencia comercialízase de dúas formas: o extracto real das vaíñas de sementes e a esencia sintética, máis barata, que consiste basicamente nunha solución de vainillina sintética (4-hidroxi-3-metoxibenzaldehído).
A vainilla natural é unha mestura extremadamente complicada de varios centos de compostos diferentes, a diferenza da sintética, que se deriva do fenol e de gran pureza. Con todo, é difícil determinar a diferenza entre ambas.
Usos
Utilízase en cremas, xeados, pasteis e outras preparacións culinarias, engadindo un pouco de esencia ou cociñando as vaíñas no caldo do preparado. Pódese obter un aroma máis forte cortando as vaíñas pola metade; neste caso, os pequenos grans negros que se atopan no interior liberan o seu aroma.
Historia
A vainilla era xa moi apreciada na Mesoamérica precolombiana e foi traída a Europa (estendéndose ao resto do mundo) polos conquistadores españois.
No antigo México, o pobo Totonaca era recoñecido como produtor da mellor vainilla e continuou sendo o principal produtor ata mediados do século XIX. Momento no que os cultivadores franceses en México aprenderon a forma de inseminar artificialmente as flores, a partir dos coñecementos do pobo Totonaca.
Algúns expertos consideran a vainilla Totonaca como a de mellor calidade en todo o mundo, especialmente a de Papantla. E a miúdo comercialízase en tendas de alimentación especializadas coa etiqueta "Vainilla mexicana", aínda que México tamén produce vainilla de calidade inferior que adoita compartir esta marca.
A compañía Coca-cola é a maior consumidora de extracto natural de vainilla. Cando se presentou a "Nova Coca cola" en 1985, a economía de Madagascar foi á quebra, recuperándose unicamente despois de que esta fracasase. A razón disto foi que a Nova coca cola utiliza un substituto sintético máis barato da vainilla e as compras de vainilla natural reducíronse á metade durante este período. Cara a 2002, a compañía introduciu a "Coca cola vainilla", o mesmo refresco con este sabor.
Outros Usos do Termo
No argot dos activistas do BDSM, denomínase vainilla ás persoas que practican exclusivamente o chamado sexo convencional, sen desexos de experimentar novas sensacións.
Xosé Manuel Trigo
Xosé Manuel G. Trigo, nado en Meira (Moaña) en 1948, é un profesor e escritor galego.
Traxectoria
Profesor de Lingua e Literatura castelá no ensino medio. Colaborou en Guía dos Libros Novos, Revista Galega do Ensino, Grial e El Correo Gallego.
Nenê
Maybyner Rodney Hilario, coñecido como Nenê, nado en São Carlos (São Paulo) o 13 de setembro de 1982, é un xogador profesional brasileiro de baloncesto. Cunha altura de 2,11 metros pode xogar tanto de ala-pivote como de pivote.
Traxectoria
Nado en São Carlos, recibiu o alcume de Nenê debido a que era o máis novo na súa familia e no seu grupo de amigos. Como a maioría de xoves brasileiros, comezou xogando ao fútbol e incluso varios clubs profesionais amosaron interese nel. Ata os 14 anos non comezou a xogar ao baloncesto, aprendendo rapidamente as destrezas.
Debutou coa selección do Brasil nos Goodwill Games de 2001, conseguindo a medalla de bronce. Antes de dar o salto á NBA, xogou no Vasco da Gama, onde na tempada 2000-01 fixo 7,9 puntos e 5,9 rebotes en 20 minutos de xogo. Á tempada seguinte incrementou os seus números, con 13,2 puntos e 10,1 rebotes en 30 minutos.
NBA
Os New York Knicks seleccionárono no 7º posto do Draft da NBA de 2002, inda que inmediatamente traspasárono aos Denver Nuggets. Comezou coma suplente no seu primeiro ano na liga, pero finalmente rematou de titular. As súas medias foron de 10,5 puntos e 6,1 rebotes, e foi seleccionado no mellor quinteto de rookies da campaña.
O 1 de novembro de 2005 ante San Antonio Spurs, no primeiro partido da tempada, Nenê mancouse o xeonllo e tivo que perderse o resto da campaña, xogando na mesma soamente 3 minutos. A tempada 2006-07 pódese dicir que foi a da súa consagración na liga, axudando a uns Nuggets liderados por Carmelo Anthony e Allen Iverson a meterse nos playoffs cun fin de tempada excelente. En 64 partidos, fixo 12,2 puntos e 7 rebotes.
O 15 de marzo de 2012, foi traspasado aos Washington Wizards, nun traspaso a tres bandas entre os Wizards, os Los Angeles Clippers e os Denver Nuggets.
Wáter-polo
miniatura|300px|Partido de wáter-polo Grecia vs Hungría. O wáter-polo, tamén chamado polo acuático, é un deporte que se practica nunha piscina onde se enfrontan dous equipos. O obxectivo do xogo é marcar o maior número de goles na portería do equipo contrario.
O campo de xogo e un rectángulo de 30 por 20 metros e as porterías son de 90 cm de alto e 3 metros de longo.
6 de agosto
O 6 de agosto é o 218º día do ano do calendario gregoriano e o 219º nos anos bisestos. Quedan 147 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Andy Warhol
Wáter-polo
Os equipos contan con seis xogadores máis un porteiro. Diferéncianse pola cor do gorro de natación, que pode ser azul ou branca, exceptuando a dos porteiros que sempre son vermellas.
Historia
O precursor do wáter-polo podémolo atopar na Roma Antiga, sendo un deporte moi popular entre os lexionarios e persoeiros destacados do imperio. Este xogo era practicado nas piscinas das termas e fíxose moi popular en todo o territorio do Imperio Romano.
6 de agosto
Outros
Os 366 días do ano
Wáter-polo
Historia
Houbo que agardar ata o ano 1869 para ver aos membros do club británico de natación de Bournemouth practicar un deporte cuxas regras se asemellan moito ás do wáter-polo moderno. As primeiras normas foron ditadas no 1870 polo club de natación londiniense, e o primeiro partido entre clubs disputouse en 1874 na mesma cidade. Así, o Reino Unido, e máis concretamente Londres convertíase no berce deste deporte. O primeiro partido internacional de polo acuático disputouse en 1888 e enfrontou ás seleccións de Inglaterra e Escocia. O primeiro campionato de wáter-polo, tamén disputado en Inglaterra, fíxose no ano 1890
Unha versión americana do xogo desenvolveuse a partir de 1897, sendo un xogo máis violento que o seu homólogo británico. Así, os americanos practicaban o softball. Internacionalmente, tódolos países, incluído os de América, acolléronse ás regras británicas dende 1914
O wáter-polo é un deporte olímpico dende o ano 1900 e en 1911 pasa a ser regulado pola FINA. O primeiro campionato do mundo celebrouse en 1913. Os británicos dominaron o palmarés ata os vinte. Francia, Bélxica, Suecia, Hungría e Alemaña rivalizaron dende entón a selección anglosaxoa. Trala segunda guerra mundial, países coma Serbia, Italia, Rusia ou España viñeron acadando a elite mundial.
O deporte evolucionou baixo o impulso dos húngaros, onde o wáter-polo fíxose extremadamente popular. Dende 1928, o adestrador Bela Komjadi cambiou e innovou en numerosas tácticas e estratexias, así como inventou o pase sueco, un dos tipos de pase máis empregados na actualidade pola súa rapidez de pase.
Regras
miniatura|O wáter-polo é un deporte olímpico. No cometido de introduci-lo balón na portería contraria soamente se pode conducir este cunha man ou con calquera outra parte do corpo (sexa pés, cabeza...) pero nunca se pode asir o balón coas dúas mans, e tampouco está permitido golpear o balón co puño pechado. Todas estas regras non afectan ao gardameta, que pode facer ámbalas dúas accións anteriores.
O equipo
Un equipo completo é formado por 13 xogadores, dos cales 6 permanecen no banco e 7 na piscina de xogo. Un suplente pode entrar no campo cando a seu equipo ten a posesión do balón e debe facelo sempre a través da zona de expulsión. Se o xogo está parado, poderá entrar por calquera lado da piscina. O gardameta sempre porta o gorro co dorsal número 1, normalmente de cor vermella. Os demais xogadores levan números do 2 ao 13, sendo brancos se xogan como locais ou azuis se o fan coma visitantes.
Desenvolvemento do partido
Un partido divídese en catro tempos de 20 min. Estes períodos entre tempo e tempo son separados por cinco minutos de transición ou descanso, agás entre o segundo e o terceiro, que pasa a ser cinco minutos. Ademais, cada equipo ten o dereito de pedir tres tempos mortos cando este se atopa en posesión do balón, é dicir, cando este está en disposición de atacar.