cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Héctor Bellerín
Traxectoria
Durante a temporada 2021-2022 foi cedido polo equipo londiniense ao Real Betis, club co que gañou a Copa do Rei. En setembro de 2022 o F.C. Barcelona anunciou a contratación de Ballerín ata o 30 de xuño de 2023 cunha cláusula de rescisión de 50 millóns de euros.
Selección nacional
Foi internacional nas categorías da selección española dende sub-16 até sub-21. En 2016 foi chamado por primeira vez coa como xogador de apoio aos seleccionados para a Eurocopa 2016. Debutou, así, ante nun amigable que finalizou 3-1 para España. Finalmente, Vicente del Bosque decidiu integralo na convocatoria definitiva debido á lesión de Carvajal.
Partidos Internacionais
Actualizado até o 7 de xuño de 2016.
Clubs
Actualizado ao 19 de xaneiro de 2019.
Internacional
Actualizado ao 3 de novembro de 2018.
Vida persoal
Bellerín fíxose vegano en 2017, dieta que atribúe a unha mellora na súa saúde.
Historia ecclesiastica gentis Anglorum
miniatura|200px|Folio 3v do códice Beda Petersburgiensis (746) Historia ecclesiastica gentis Anglorum (en galego: Historia eclesiástica do pobo inglés) é unha obra en latín de Beda sobre a historia da Igrexa en Inglaterra, e de Inglaterra en xeral. O seu tema principal é o conflito entre o cristianismo latino e cristianismo céltico.
Esta obra é considerada unha das referencias orixinais máis importantes sobre a historia anglosaxoa. Considérase que foi completada no ano 731, cando Beda tiña aproximadamente 60 anos de idade.
Atópase dividido en cinco libros (ao redor de 400 páxinas), a Historia cobre a historia de Inglaterra, eclesiástica e política, da época de Xulio César á data da súa conclusión (731). Os primeiros vinte e un capítulos, tratan o período antes da misión de Agostiño, son compilados de escritores anteriores tales como Orosio, Xildas, Próspero de Aquitania, as cartas do papa Gregorio I, e outros, coa inserción de lendas e tradicións.
Despois de 596, úsanse fontes documentais, que Beda se esforzou en obter a través de toda Inglaterra e de Roma, así como testemuños orais, os cales empregou coa súa característica consideración crítica.
A Historia, como outros textos históricos do seu período, posúe un nivel de obxectividade máis baixo cós textos históricos modernos. A Historia é unha combinación de feitos, lenda e literatura. Por exemplo, Beda tomouse a liberdade de elaborar citas ficticias de xente que non foron os seus contemporáneos.
Jurij Vega
miniatura|dereita|Jurij Vega.
Jurij Vega, nado o 23 de marzo de 1754 e finado o 26 de setembro de 1802, foi un militar, matemático e físico esloveno, alumno do escritor Anton Tomaž Linhart.
Traxectoria
Como matemático, Vega publicou unha serie de libros con táboas logarítmicas, o primeiro dos cales apareceu en 1783 e un segundo volume en 1797. O seu manual publicouse en 1793 e coñeceu un inmenso éxito con máis de 100 edicións, traducíndose a diversas linguas. En 1794 publicou a súa obra máis importante, o Thesaurus Logarithmorum Completus. O 20 de agosto de 1789 calculou o número pi con 140 decimais, dos cales os primeiros 126 eran correctos, mantendose este récord ata 1841.
A Ladeira, Mourentán, Arbo
A Ladeira é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña 32 habitantes (17 homes e 15 mulleres).
O Codesal, Orro, Culleredo
O Codesal é un lugar da parroquia de Orro no concello coruñés de Culleredo na comarca da Coruña.
Devon Sawa
Devon Edward Sawa nado o 7 de setembro de 1978 en Vancouver, Columbia Británica, é un actor canadense.
National Trust
A National Trust posúe sobre 350 propiedades, entre as cales se contan numerosos xardíns e edificios históricos, monumentos industriais e sitios históricos. A maioría destas propiedades están abertas ao público, outras están arrendadas. A National Trust é un dos terratenentes máis grandes do Reino Unido, posuíndo sobre 247.000 hectáreas de terra, incluíndo moitos lugares de especial beleza natural, a maioría dos cales están abertos ao público de forma gratuíta. A National Trust e unha das organizacións do Reino Unido máis grandes dende o punto de vista financeiro, os seus ingresos proveñen das cotas dos seus asociados, do cobro de entradas, dos legados recibidos e das tendas de agasallos e restaurantes dentro das súas propiedades.
Historicamente, a National Trust centrouse en edificios do territorio de Inglaterra, o que supón aínda a maior parte do seu patrimonio, mais tamén protexe paisaxes históricas como o Distrito dos Lagos, propiedades urbanas históricas e reservas de natureza.
Historia
O seu propósito formal é:
esquerda|miniatura|Wicken Fen, primeira reserva de natureza da National Trust, adquirida con axuda de [[Charles Rothschild en 1899.]]
National Trust foi a beneficiaria de numerosas doazóns de propiedades e de diñeiro. Desde 1924 ata 1931, o presidente da National Trust foi John Bailey, de quen The Times dixo en 1931 que "a posición forte que a National Trust agora ocupa é en gran parte debido a el, a nación nunca saberá cantos xenerosos agasallos de beleza rural e interese histórico lle debe, directamente ou indirectamente, ao seu persuasivo entusiasmo". Nesa mesma época un grupo de filántropos anónimos coñecido como Ferguson's Gang (a banda de Ferguson), que usaban máscaras, levaban sacos de diñeiro e empregaban alcumes pouco habituais, chamou a atención do publico para crear conciencia sobre o problema incipiente da urbanización.
O especial interese nas casas de campo e os xardíns, que constitúen agora a meirande parte das súas propiedades máis visitadas, comezou a mediados do século XX, cando os propietarios de moitas das propiedades xa non eran capaces de mantelas. Moitas foron doadas á National Trust como legado post mortem. O xornalista James Lees-Milne foi unha figura clave nesta fase do programa de adquisición de casas de campo, aínda que era un simple empregado da National Trust que levaba a cabo as políticas xa decididas polo seu equipo de goberno.
Unha das maiores crises na historia da National Trust tivo lugar na reunión xeral anual de 1967, cando o equipo directivo foi acusado de carecer de sensibilidade por facer demasiada énfase en conservar casas de campo. En resposta, o consello solicitou a Henry Benson que presidise un comité asesor para revisar a estrutura da National Trust. Seguindo a publicación do Informe Benson en 1968, gran parte da administración da National Trust foi devolta ás rexións.
Na década de 1990 unha disputa sobre se había que permitir a caza de cervos nas terras da National Trust causou amargas disputas dentro da organización. Este tema constituíu o centro dun intenso debate en reunións xerais anuais, pero non foi suficiente para frear o crecemento do número de socios.
En 2005, a National Trust trasladouse a unha nova sede en Swindon, Wiltshire. O edificio foi construído nunhas instalacións ferroviarias abandonadas, e considérase un exemplo de renovación de brownfield. É coñecido como Heelis, nome tomado da autora de libros infantís Beatrix Potter, seguidora e doante da National Trust, que posúe a que foi a súa casa en Cumbria.
Funcionamento
miniatura|A calzada dos xigantes, no [[Condado de Antrim, Irlanda do Norte,, un dos lugares máis populares da National Trust.]]
A National Trust é unha organización independente máis que unha institución de goberno. As súas funcións moitas veces solápanse cas de entidades gobernativas inglesas ou doutras partes do Reino Unido. No relativo ó seu funcionamento, a National Trust organízase por rexións que traballan coas administracións rexionais oficiais do Reino Unido. A súa sede central está en Swindon.
Foi fundada como entidade sen ánimo de lucro en 1895, aínda que posteriormente o parlamento británico aprobou unha lei específica, a chamada National Trust Act de 1907. Outras leis posteriores entre 1919 e 1978 modificaron e ampliaron as competencias da National Trust. En 2005, o funcionamento da National Trust foi modificado era substancialmente pola Charity Commission.
A National Trust é gobernada por unha comisión de doce membros, nomeada e supervisada por un consello de vinte e seis persoas elixidas polos membros da National Trust, e outras vinte e seis nomeadas por outras organizacións cuxo traballo está relacionado co da National Trust, como a Soil Association, a Royal Horticultural Society e o Council for British Archaeology. Os membros elixen a metade da comisión e periodicamente votan nas organizacións que poden nomear a outra metade da comisión, aínda que tamén poden propor e votar mocións na asemblea xeral anual.
Financiamento
A National Trust é a organización máis grande no Reino Unido por número de afiliados, con 4,24 millóns de membros no ano 2015. Os afiliados gozan do dereito a acceder a todas as propiedades da National Trust de balde. Nas contas pechadas o 28 de febreiro do 2015, os ingresos totais da National Trust ascenderan a 494 millóns de libras esterlinas, por riba dos 460 millóns de libras dos anos 2013–14, o cal fai dela unha das organizacións máis grandes por ingresos do Reino Unido. As súas principais fontes de ingresos son as subscricións de afiliación (161 millóns), os ingresos de propiedade directa (145,1 millóns) e os legados (50,5 millóns). Ademais, a National Trust recibe diñeiro a través da súa filial comercial, National Trust Enterprises Ltd, que obtén beneficios de actividades tales como a explotación de tendas de agasallos e restaurantes en propiedades da National Trust. A organización ten efectivo e investimentos financeiros por valor de 1.127 millóns de libras, un 7,5% superior ao ano anterior.
Afiliación e voluntariado
A National Trust é unha das organizacións asociativas máis grandes no mundo, e as subscricións anuais son a súa principal fonte de ingresos. O número de afiliados medrou desde os 226.200, cando a National Trust celebrou o seu 75º aniversario en 1970, a 500.000 en 1975, un millón en 1981, dous millóns en 1990, chegando no 2015 a 4.240.000. Os membros están exentos de pagar entrada para visitar as propiedades que están abertas ao público. Hai unha organización separada, chamada Royal Oak Foundation para os afiliados norteamericanos.
A National Trust recibe un forte apoio de persoas voluntarias. Estas no ano 2013 ascendían a aproximadamente 70.000, contribuíndo con 3,77 millóns de horas de traballo, que terían un valor estimado de 29,2 millóns de libras. As funcións do voluntariado son moitas e variadas, e van dende axudar nas casas históricas e xardíns a proporcionar man de obra especializada. A National Trust é membro da National Council for Voluntary Youth Services en recoñecemento ao seu traballo para o desenvolvemento persoal e social de persoas novas.
Xardíns e casas históricas
miniatura|Barrington Court, unha das primeiras dúas casas históricas da National Trust.
A National Trust posúe 200 casas históricas que están abertas ao público. A maioría delas son casas de campo, e a meirande parte das restantes están vinculadas a persoas relevantes. A maioría destas casas de campo contenen coleccións de pintura, mobiliario, libros, forxa, olería e vestidos que ficaron no seu contexto histórico. A maioría das casas contan con xardíns notables, aínda que a National Trust posúe tamén algúns xardíns relevantes. As propiedades inclúen algunhas das máis conecidas mansións campestres do país e algúns dos xardíns claves na historia de xardinaría británica.
A National Trust adquiriu a maioría das súas casas de campo a mediados do século XX, cando as taxas por herdanzas eran mais gravosas e moitas casas estaban a ser demolidas. James Lees-Milne era secretario do comité de Casas de Campo da National Trust no período arredor da segunda guerra mundial. Os acordos aos que se chegou cas familias que legaban as súas casas á National Trust a miúdo permitíronlles continuar vivindo na propiedade. A partir da década de 1980 a National Trust foi cada vez máis reticente a facerse cargo de casas grandes e as súas adquisicións nesta categoría foron cada vez menos frecuentes.
En anos recentes, a National Trust buscou ampliar as súas actividades, principalmente a base de adquirir propiedades históricas como muíños antigos (as primeiras fábricas), obradoiros ou as casas natais de Paul McCartney e John Lennon.
Sobre algunhas propiedades establecéronse acordos singulares. Así, por exemplo, Wakehurst Place é xestionado polo Royal Botanical Gardens, Kew e Waddesdon Manor por unha fundación privada; ambos están abertos ao público.
Pinturas e colección de escultura
miniatura|O autorretrato de [[Rembrandt en Buckland Abbey, formalmente atribuído a el en marzo do 2013.]]
Desde a súa fundación en 1895, a National Trust foi ampliando gradualmente a súa colección de arte, na súa meirande parte por medio de adquisicións.
Desde 1956 a National Trust conta cun comisario de Pintura e Escultura. O primeiro en ocupar ese cargo foi St John Gore, quen foi nomeado asesor de pintura en 1956. Publicou catálogos das imaxes en Upton, Polesden Lacey, Buscot, Saltram e Ascott. O seu sucesor en 1986 foi Alastair Laing, quen se ocupou das obras de arte de 120 propiedades e creou a exposición In Trust for the Nation, celebrada na National Gallery en 1995–96. Desde 2009, o comisario foi David Taylor, quen levou adiante a idea de fotografar os 12.567 cadros ó óleo da National Trust para seren incluídos no arquivo da Public Catalogue Foundation, dispoñíbel desde 2012.
A Igrexa, Paramos, Tui
A Igrexa é un lugar da parroquia de Paramos, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 22 habitantes (11 homes e 11 mulleres), un aumento de 1 habitante respecto ao ano 1999.
National Trust
Litoral e campo
miniatura|Cliffs e Worm's Head en Rhossili.
A Igrexa, Paramos, Tui
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
National Trust
Litoral e campo
A National Trust é o terratenente privado máis grande no Reino Unido. O total de extensión de terreos en mans da National Trust supera os 2.550 km², maioritariamente de campo, o cal supón case o 1,5% da superficie do territorio de Inglaterra, Gales e Irlanda do Norte. Unha gran parte corresponde a parques e propiedades agrícolas vinculadas a casas de campo, mais hai moitas propiedades de campo que foron adquiridas especificamente debido ao seu valor paisaxístico ou científico. A National Trust posúe ou dispón de arredor dun cuarto da superficie do Lake District; ten control similar sobre sobre o 12% do Peak District National Park. Posúe ou protexe aproximadamente un quinto do litoral en Inglaterra, Gales e Irlanda do Norte (775 millas), e ten unha campaña a longo prazo, o chamado Project Neptune, que aspira a adquirir máis.
Protección da propiedade da National Trust
As leis da National Trust concédenlle a potestade exclusiva para declarar terra inalienable. Isto impide que a terra poida ser vendida ou hipotecada contra os desexos da National Trust sen necesidade de iniciar un procedemento parlamentario especial.
As leis tamén conceden a National Trust a capacidade de regular por medio de Estatutos as actividades das persoas que se atopan nas súas terras. A toma de imaxes nas propiedades da National Trust, exceptuando aquelas que son para uso privado e persoal ou as que se enmarquen dentro de competicións aprobadas, esta estritamente prohibida, salvo as que se empreguen en sitios de traballo en rede tales como Flickr. Os visitantes son invitados a solicitar imaxes na National Trust Photo Library.
Antenor
Antenor, na mitoloxía grega, era un príncipe troiano. Aconsellou a devolución de Helena a Menelao, os troianos acusárono de traizón e de favorecer a entrada do cabalo de madeira, fuxiu a Italia, onde funda a cidade de Padua.
Universidade Nacional Politécnica de Lviv
A Universidade Nacional Politécnica de Lviv é a principal universidade de Lviv, cidade do occidente de Ucraína. Fundada en 1844 como Academia Técnica, é a máis antiga universidade técnica do país e foi un dos grandes centros de investigación científica e técnica da Europa central.
Subsolo
miniatura|Perfil dun solo: O — [[Materia orgánica A — Solo B — Subsolo C — Material parental.]] O subsolo é a capa de solo situada debaixo da capa superficial de terra. O subsolo pode incluír substancias como arxila e/ou area, que só foron parcialmente alteradas polo aire, a luz solar, a agua, o vento etc., para producir solo verdadeiro.
Debaixo do subsolo está o substrato, que pode ser rochoso ou de sedimentos ou depósitos eólicos, en gran medida afectados polos factores formadores do solo activo no subsolo.
O subsolo contén partículas parcialmente degradadas, polo xeral, de é e dunha tonalidade máis clara de cor marrón ou amarela, e contén as raíces profundas das plantas grandes, como as árbores.
Raxido, Cabovilaño, A Laracha
Raxido é un lugar da parroquia de Cabovilaño no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 9 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 5 homes e 4 mulleres.
319
Outros
Historia ano a ano
The Distillers
The Distillers é unha banda estadounidense de punk rock formada nos Ánxeles en 1998. O grupo editou os seus primeiros dous álbums a través da Hellcat Records/Epitaph Records antes de asinar polo selo Sire, parte do grupo Warner Music. The Distillers foi fundado por Brody Dalle e a súa formación tivo bastantes cambios dende a súa creación. The Distillers separouse no ano 2006 e Brody e Tony Bevilacqua formaron entón a banda Spinnerette.
Santa Cristina, Cospeito
San Xiao de Santa Cristina é unha parroquia do concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Tiña 298 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 141 homes e 157 mulleres distribuídos en 16 entidades de poboación. O que supón unha diminución de 62 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 360 habitantes (172 homes e 188 mulleres) e 102 menos que en 2000.
Alpha Scorpii
miniatura|300px Alpha Scorpii (α Scorpii / α Sco), máis coñecida coma Antares é a estrela máis brillante da constelación de Escorpión.
Antares é unha estrela xigante de clase M, cun diámetro de aproximadamente 6.24 × 108 km, situada a 520 anos luz da Terra e cunha magnitude aparente de 0,96 ten unha compañeira (Antares B) a unha distancia de 2.7″, aínda que é difícil de ver.
O seu nome deriva do grego ανταρης (rival de Ares (Marte) ou Anti-Marte, posiblemente pola semellanza de cor con Marte. A súa cor vermella fixo da estrela obxecto de interese para moitas sociedades, moitos dos templos do Antigo Exipto están orientados de tal xeito que a luz de Antares xogaba o seu papel durante a celebración das cerimonias. Antares era unha das catro estrelas reais dos persas arredor do 3.000 a.C..
David Stirling
Sir David Stirling, nado o 15 de novembro de 1915 en Doune e finado o 4 de novembro de 1990, foi un militar escocés, fundador do Special Air Service (SAS), o grupo de forzas especiais do exército británico.
Traxectoria
miniatura|dereita|230px|Monumento de homenaxe a David Stirling, creado pola artista [[Angela Conner, inaugurado en 2002 preto da súa casa en Doune.]] Co seu nome completo, Archibald David Stirling, naceu na casa petrucial do clan Stirling, en Kier House, nas aforas de Douane, unha viliña do condado de Perthshire. O seu era un dos fogares máis importantes da contorna: seu pai era o xeneral de brigada Archibald Stirling of Kier, o seu avó materno Simon Fraser, 13º lord Lovat, décimo terceiro lord Lovat, título que pasou tamén ao seu curmán Simon Fraser, décimo quinto lord Lovat. Estudou no Ampleforth College e no Trinity College de Cambridge.
Era un nobre atlético, e moi alto para o seu tempo, que estaba adestrando para escalar o Everest cando estourou a segunda guerra mundial. Alistouse nos Gardas escoceses en 1939 e en 1940 entrou como voluntario no oitavo comando, baixo as ordes do tenente coronel Robert Laycock, que formaba parte da Layforce. Despois do fracaso desta iniciativa bélica, Stirling cavilou que, debido á mecanización da guerra, un grupo reducido de soldados ben adestrados podería infrinxirlle ao inimigo maior dano ca un batallón enteiro.
Logo de sofrer un accidente de paracaídas, quedou temporalmente de baixa, o que aproveitou para visitar no Cairo o comandante en xefe e xeneral Claude Auchinleck. Co apoio do xeneral Neil Ritchie, Stirling convenceu a Auchinleck, e crearon un novo corpo de forzas especiais, co confuso nome de "L Detachment, Special Air Service Brigade", escollido á mantenta para despistar e para lembrar unha brigada de paracaidistas anterior que levou ese nome no norte de África. Ao seu mando figuraba o propio David Stirling.
Donald Sutherland
Donald McNichol Sutherland, nado o 17 de xullo de 1935 en Saint John, Novo Brunswick, é un actor canadense.
David Stirling
Traxectoria
Os seus primeiros intentos de ataque, realizados con paracaídas sobre Gazala e Tmimi o 16 e o 17 de novembro de 1941, foron un completo desastre, e unha alta porcentaxe dos seus homes morreron ou resultaron feridos. Como consecuencia diso, a L Detachment integrouse de novo dentro do Oitavo Comando. Pero Stirling seguía decidido, e co apoio de brigadas de transporte, emprendeu unha estratexia de pequenos ataques nocturnos, máis seguros e máis efectivos, co que empezaron a colleitar abondosos éxitos bélicos sobre o deserto norteafricano. En quince meses, as SAS, de novo como comando independente e ao mando do tenente David Stirling, inutilizaron 250 avións, ducias de camións de abastecemento, estradas, camiños de ferro e centos de vehículos.
Stirling caeu preso do exército alemán en xaneiro de 1943, no sur de Tunisia. Tentou escapar catro veces antes de que o enviasen ao castelo Colditz, onde permaneceu o resto da guerra ata a rendición alemá. En 1945 fundou unha asociación de ex-combatentes das SAS, da que foi o primeiro presidente.
En 1975 David Stirling fundou a organización GB75, destinada a loitar contra os sindicatos e a defender o país do que el consideraba o ataque antipatriótico das folgas. Foi nomeado cabaleiro en 1990, e posuía ademais a Orde do Imperio Británico e a Orde do Servizo Distinguido. Ao falecer, foi soterrado nas ribeiras do Loch Morar.
Iwakura
Iwakura (岩倉市, いわくらし, Iwakura-shi) é un concello da prefectura de Aichi no Xapón. Está situado na parte Tōkai da rexión de Chūbu, e ó noroeste da prefectura, na zona da provincia histórica de Owari, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 10,49 km² e a poboación de 48.332 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 4.610 h/km².
O concello de Iwakura limita cos concellos de Ichinomiya, de Kitanagoya, de Komaki e de Kōnan.
Escudo de Eslovaquia
A cruz dobre representa aos tres santos máis importantes no país, San Bieito, San Cirilo e San Metodio. Os tres outeiros son outro dos emblemas do país, representan os montes Tatra, Fatra e Matra (o derradeiro situado na actualidade en Hungría).
No escudo de Eslovaquia e no de Hungría figura a cruz dobre e aparece cunha colocación moi semellante.
Good Riddance
Good Riddance foi unha banda de punk rock estadounidense procedente de Santa Cruz (California). O grupo formouse no ano 1986 e separaríase no 2007, despois de editar sete álbums de estudio a través do selo Fat Wreck Chords. Liderada polo vocalista Russ Rankin, nela tamén estaban o guitarrista Luke Pabich, o baixista Chuck Platt e o batería Sean "SC" Sellers. O seu son estaba influenciado pola escena hardcore punk e a banda foi coñecida por combinar punk rock rápido e melodías pegadizas. As letras van dende a protesta política e a análise crítica da sociedade estadounidense ata a loita persoal e a alienación.
O Regueiro, Paramos, Tui
O Regueiro é un lugar da parroquia de Paramos, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 16 habitantes (10 homes e 6 mulleres), un descenso de 15 habitante respecto ao ano 1999.
Subrexións de Finlandia
Finlandia está dividida en 70 unidades subrexionais (seutukunta, ekonomisk region). As subrexións están formadas por grupos de municipios dentro das 19 rexións do país.
Vasco Gonçalves
Vasco dos Santos Gonçalves OA, nado en Lisboa o 3 de maio de 1921 e finado en Almancil o 11 de xuño de 2005, foi un militar (Xeneral) e un político portugués da segunda metade do século XX. Foi Primeiro Ministro de Portugal dos segundo, terceiro, cuarto e quinto Gobernos Provisorios, no período coñecido como Proceso Revolucionario en Curso (PREC).
Revolución romanesa de 1989
A Revolución Romanesa de 1989 foi unha serie de conflitos e enfrontamentos nos derradeiros días de decembro de 1989. A conclusión deste episodio da historia de Romanía foi o final do réxime stalinista de Nicolae Ceauşescu. Os actos violentos que aconteceron en varias localidades romanesas naqueles días conduciron o ditador ao abandono do poder e á súa fuxida de Bucarest, en compañía da súa dona, Elena Ceauşescu. Prendidos en Târgovişche, foron axuizados por un tribunal militar creado ex-profeso baixo os cargos de xenocidio, danos á economía nacional e abuso do poder para executar accións militares contra o pobo romanés. Achados culpables de tódolos cargos, foron executados o 25 de decembro de 1989. Romanía foi o único país do Bloque do Leste onde a transición dende o Estado socialista a un de mercado implicou a execución dos líderes do país.
O número total de mortes na Revolución Romanesa foi de 1 104, dos que 162 falecementos aconteceron nas protestas que puxeron punto final ao réxime de Nicolae Ceauşescu (protestas ocorridas do 16 ao 22 de decembro de 1989) e as restantes 942 nos disturbios ocorridos antes da toma do poder por parte dunha nova estrutura política, chamada Fronte de Salvación Nacional (FSN). A maioría das mortes ocorreron en cidades como Timişoara, Bucarest, Sibiu e Arade, onde as protestas acadaron magnitudes maiores. O número de feridos chegou a 3 352, dos que 1 107 corresponden ao período no que Ceauşescu aínda detentaba o poder, e os restantes 2.245 corresponden ao período posterior á toma do poder por parte da Fronte de Salvación Nacional.
Preludio á revolución
Coma noutros países veciños, en 1989 unha boa parte da sociedade romanesa atopábase en desacordo co goberno socialista de Ceauşescu. Con todo, había unha cuestión que facía diferente o caso de Romanía, e é que esa república balcánica non iniciara nunca o proceso de desestalinización do réxime político. As políticas impostas por Ceauşescu no eido da economía e o desenvolvemento -incluída a construción de grandes obras e un plan de austeridade draconiana que debía favorecer a capacidade de Romanía para liquidar a súa débeda nacional no lapso duns cantos anos- foron sinaladas con frecuencia como un dos factores que contribuíron ao incremento da pobreza no país. En modo paralelo a este aumento das taxas de pobreza, a policía secreta de Romanía (Securitate) comezou a facerse cada vez máis localizua, de xeito que o país converteuse nun estado policíaco.
A diferenza doutros líderes dos países membros do Pacto de Varsovia, Ceauşescu non era demasiado prol-soviético, e optara por unha política exterior independente. Cando o presidente da Unión Soviética, Mikhail Gorbachev falaba de reformas, Ceauşescu inclinábase polo estilo dos ditadores comunistas da Asia Oriental, como Kim Il Sung de Corea do Norte, caracterizados pola súa política de liña dura e o culto á súa personalidade. Pouco antes da caída do Muro de Berlín e a remoción do búlgaro Todor Zhivkov do goberno do seu país, o expresidente romanés ignoraba que a súa posición coma o derradeiro líder socialista da vella garda na Europa Oriental estaba ameazada.
Revolta en Timişoara
O 16 de decembro estourou unha protesta en Timişoara (occidente de Romanía) en resposta a un intento do goberno socialista de desafiuzamento en contra de László Tőkés, pastor luterano maxiar, e maila súa dona, que naquel intre se atopaba embarazada. Por aqueles días, Tőkés emitira certas críticas cara ao réxime de Ceauşescu nun medio internacional. No seu discurso, o relixioso acusaba o goberno romanés de propiciar o odio racial. Tőkés foi destituído do seu cargo eclesiástico polo bispo da súa igrexa, a petición expresa do goberno. Ademais, privóuselle do dereito a ocupar un piso ao que tiña dereito en tanto fose membro da congregación relixiosa. Durante algúns días, os simpatizantes do relixioso concentráronse nas inmediacións da devandita vivenda, co propósito de evitar o desaloxo e desafiuzamento de Tőkés. As persoas que pasaban polas inmediacións dos manifestantes, incluídos algúns estudantes relixiosos da cidade, ignoraban os detalles do asunto, mais os simpatizantes do pastor arengáranos para unirse á protesta, dicindo que se achaban fronte a un novo intento do goberno para restrinxir a liberdade de culto en Romanía.
Tendo en conta que os manifestantes non ían esparexerse pola súa propia vontade, o alcalde de Timişoara, Petre Moş, declarara que a orde de desaloxo contra Tőkés quedara sen efecto. Mentres tanto, os impacientes manifestantes -e sobre todo cando o alcalde evitou confirmar a suposta revogación do desaloxamento do pastor maxiar- comezaron a berrar consignas anticomunistas. Iso provocou a intervención da policía local e da Securitate. Ás 7:30 pm, a protesta esparexeuse, mais tamén é certo que para entón o motivo orixinal da revolta popular quedara nun segundo plano: algúns participantes da manifestación tentaron prender lume á sede do Comité Distrital do Partido Comunista Romanés (PCR) en Timişoara. A Securitate respondeu con gas mostaza e chorros de auga, mentres a policía da cidade batía e arrestaba a varios dos amotinados. Ao redor das nove da noite, o motín nas inmediacións do Comité do PCR dispersouse, reagrupándose varios dos participantes nas inmediacións da Catedral Ortodoxa de Timişoara e comezaron unha marcha de protesta polas rúas da cidade. Novamente, enfrontáronse ás forzas da seguridade pública.
Os disturbios en Timişoara continuaron ao día seguinte (17 de decembro). Os manifestantes tomaron a sede do Comité Distrital do PCR, e posteriormente destruíron documentos oficiais, propaganda política, textos escritos por Ceauşescu e outros símbolos do réxime socialista. Por segunda ocasión, a multitude tentou prenderlle lume ao edificio, mais nesta ocasión enfrontáronse co exército. A presenza das forzas militares nas rúas da cidade era significativa: implicaba que recibiran ordes dun comando de alto nivel, presumiblemente o presidente Ceauşescu.
A Lomba, Mourentán, Arbo
A Lomba é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña 39 habitantes (18 homes e 21 mulleres).
Revolución romanesa de 1989
Revolta en Timişoara
Malia non poder os militares impor orde aos manifestantes, a súa participación implicou que Timişoara convertésese nun campo de batalla: disparos, mortes, liortas, carros incendiados, tanquetas antimotíns enfrontándose aos civís. Despois das oito da noite, as rúas entre a Praza da Liberdade (romanés: Piaţa Libertăţii) e a Ópera de Timişoara —incluídos a Ponte Decebal e as avenidas Lipovei e Girocului— convertéronse en escenario de sanguentos enfrontamentos entre civís e militares. Tanquetas, camionetas de redilas e vehículos blindados bloquearon os accesos á cidade, mentres no ceo, os helicópteros do exército romanés vixiaban os acontecementos. Despois da media noite as protestas baixaran de intensidade. Coman, Ilie Matei e Ştefan Guşă inspeccionaron a cidade, que semellaba ser escenario dunha guerra nalgunhas zonas.
A mañá do 18 de decembro de 1989, o centro da cidade ocupouse por soldados e axentes da Securitate, vestidos de civil. O alcalde Moţ convocou unha manifestación na Universidade de Occidente en Timişoara (romanés: Universitatea de Vest din Timişoara), co propósito de condenar os actos vandálicos do día anterior. Ademais, Moţ decretou a lei marcial na cidade, co que quedaron prohibidas as reunións de máis de dúas persoas na cidade, so pena de cárcere. Desafiando o decreto do alcalde, un grupo de trinta novos concentráronse na Catedral de Timişoara, onde izaron e ondearon a bandeira da Revolución Romanesa, que non era outra que a bandeira da república socialista cun buraco no sitio onde debía portar o escudo. Sabendo que poderían ser atacados polas forzas da orde, comezaron a cantar Deşteaptă-te, române! (en galego, Esperta, romanés!), antiga canción nacionalista proscrita desde 1947 e actual himno nacional de Romanía. Os manifestantes da catedral foron atacados polas forzas da orde, algúns deles morreron e os seus cadáveres foron ultraxados na Praza da Vitoria. Outros, con mellor sorte, puideron escapar con vida.
O 19 de decembro Radu Bălan e Ştefan Guşă visitaron aos obreiros das fábricas da cidade, mais fallaron no seu obxectivo de impulsalos a tomar novamente os seus traballos. Ao día seguinte, grandes continxentes de obreiros marcharon pola cidade. Cen mil obreiros apostáronse na Praza de Ópera -chamada actualmente Praza da Vitoria (romanés: Piaţa Victoriei)- e emitiron protestas en contra do réxime socialista: Noi suntem poporul! ("Nós somos o pobo!"), Armata e cu noi! ("O exército está connosco!"), Nu vă fie frică, Ceauşescu pică! ("Non temos medo, Ceauşescu caerá!").
Entre tanto, Emil Bobu e Constantin Dăscălescu foron enviados por Elena Ceauşescu -posto que o presidente romanés atopábase neses días de xira por Irán- a resolver o conflito. Os comisionados reuníronse cunha delegación dos manifestantes, e aceptaron ceibar a un bo número dos prendidos nos días anteriores. En contraste, negáronse a facer presión para o cumprimento da principal demanda dos amotinados, a saber, a renuncia de Nicolae Ceauşescu. Desta sorte, a situación política en Romanía continuou sendo esencialmente a mesma ca nos días anteriores.
Deividas Dulkys
Deividas Dulkys, nado o 21 de marzo de 1988 en Šilutė, é un ex xogador e adestradir profesional de baloncesto lituano. Cunha estatura de 2,03 metros podía xogar nas posicións de escolta ou ala. Actualmente exerce como adestrador asistente dos Memphis Hustle da NBA G League.
Revolución romanesa de 1989
Revolta en Timişoara
O exército romanés interveu novamente e Timişoara foi declarada cidade libre de xeito oficial. Novos ataques a manifestantes opositores ao réxime dos esposos Ceauşescu rexistráronse nas cidades de Sibiu, Brasov, Arade e Tirgu Mureş despois das manifestacións en Timişoara.
Deividas Dulkys
Traxectoria
O 13 de outubro de 2016, anunciouse a súa fichaxe polo Obradoiro CAB da Liga ACB, O 13 de setembro de 2019, Dulkys asinou un contrato temporal co Bàsquet Manresa da Liga ACB. O 24 de decembro de 2019, anunciouse a extensión do seu contrato co Manresa ata o remate da tempada.
Revolución romanesa de 1989
Revolta en Bucarest
miniatura|200px|Emblema do Partido Comunista Romanés, ilegalizado despois da Revolución de 1989
Os sucesos das revoltas anticomunistas en Bucarest -capital de Romanía- foron amplamente difundidos por Radio Free Europe, Voice of America e por estudantes que saíron de Romanía con motivo das festas do Nadal. Hai varios puntos de vista atopados nas narrativas sobre os acontecementos en Bucarest, os mesmos que levaron á conclusión do réxime socialista de Romanía e o axustizamento de Ceauşescu en 1989. Un deles é que unha parte do Concello Político Executivo do PCR (CPE-PCR) tentou falidamente unha transición semellante á doutros países do Bloque do Leste, onde os líderes socialistas dimitiron dos seus cargos en masa logo da caída do Muro de Berlín. Isto permitiu que en países como Checoslovaquia -hoxe desaparecida- os novos sistemas de goberno emerxesen dunha maneira pacífica. Outra versión sinala que os oficiais do exército romanés propuxeron unha conspiración en contra de Ceauşescu. Varios mandos militares do exército romanés daquela época sinalaron que tomaran parte na devandita conspiración, pero a evidencia de apoio a estas declaracións é escasa no mellor dos casos. Esta versión é apoiada polas declaracións do coronel Dumitru Burlan (realizadas en 2003 e 2004 ), xefe da Securitate en 1989 e antigo garda persoal de Ceauşescu. Ambas as dúas teorías non se exclúen necesariamente.
En novembro de 1989, Ceauşescu visitara ao seu homólogo ruso Mikhail Gorbachev, quen o convidou a deixar o poder: Ceauşescu sinxelamente rexeitou facelo. A cuestión dunha posible renuncia do presidente romanés tomou novos aires o 17 de decembro de 1989, cando Ceauşescu reuniu ao Concello Político Executivo do seu partido para tomar medidas sobre as manifestacións en Timişoara. Algunhas páxinas da minuta da reunión desapareceron, incluídas aquelas onde supostamente se rexistrou a discusión sobre a renuncia de Ceauşescu.
De acordo co testemuño de Paul Niculescu-Mizil e Ion Dincă, antigos membros do CPE, dado no xuízo que se lles seguiu, na reunión do 17 de decembro dous dos membros do Concello mostráronse en desacordo co emprego da forza pública para reprimir as manifestacións en Timişoara. En resposta, Ceauşescu ofreceu a súa renuncia, e solicitou aos presentes a elección dun novo líder. Con todo, algúns deles, incluídos Gheorghe Oprea e Constantin Dăscălescu instarían a Ceauşescu a non dimitir do seu cargo e a expulsar aos membros disidentes. Ese mesmo día, Ceauşescu saíu de Romanía a unha xira por Irán, deixando en mans da súa dona e outros membros do partido a resolución do conflito político iniciado en Timişoara.
Ceauşescu regresou a Romanía só para atopar que o conflito se complicara aínda máis. Ás sete da noite desa xornada, emitiu un discurso por televisión dende a sede do Comité Central do PCR, no que cualificou de inimigos da revolución socialista aos participantes nas manifestacións de Timişoara.
Na mañá do 21 de decembro, encabezou unha asemblea organizada polo PCR, na que participarían miles de persoas para condenar a disidencia de Timişoara. Situado nun dos balcóns do Comité Central do PCR, Ceauşescu falou dos beneficios da revolución socialista e a multilateralmente desenvolvida sociedade socialista de Romanía. Pero na praza onde se atopaba reunida a asemblea, fronte a un anodadado Ceauşescu, a multitude lanzou vivas aos disidentes de Timişoara -a quen o ditador chamara ''hoolligans' noutras ocasións mdash; e increpara de diversas maneiras. Ceauşescu tentou acougar á asemblea cun xesto manual, e logo tentou chamar á orde mediante frases como Alo, Alo! (Ola, ola!, dito con enerxía). Elena pedíalle ao seu home que contivese a situación: Vorbeşte-le, vorbeşte-le! (Fálalles, fálalles!) e logo, dirixíndose á multitude pedía aos asistentes que acougasen e sentasen. Finalmente, Ceauşescu foi conducido ao interior da sede do Comité Central do PCR. Bandeira da revolución romanesa|220px|miniatura Asubíos e aplausos xurdiron de súpeto entre os participantes no acto oficial. Aos poucos, foron abandonando a praza, mais apostáronse polas rúas da cidade, tomándoa de feito como pasara uns días antes en Timişoara. Algunhas persoas berraban consignas en contra do ditador, as cales axiña se espallaron á multitude. Dicían Jos dictatorul!, moarte criminalului! (Abaixo o ditador, morte aos criminais!), Noi suntem poporul, jos cu dictatorul! (O pobo somos nós, abaixo co ditador!) Ceauşescu cine eşti?: criminal din Scorniceşti! (Quen es ti, Ceauşescu: un criminal de Scorniceşti!). Máis tarde, a manifestación popular ocupaba practicamente todo o centro de Bucarest. Preto da Universidade de Bucarest os mozos ondeaban bandeiras romanesas co escudo curtado, tal como acontecera en Timişoara.
O Piñeiro, Covelo
San Xoán do Piñeiro é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Covelo na comarca da Paradanta. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 136 habitantes (74 mulleres e 62 homes), distribuídos en 18 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 166 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 96 habitantes, sendo 44 homes e 52 mulleres.
Información
A parroquia áchase a 9 quilómetros da capital do concello, situada na faldra da Serra do Suído (Espazo natural protexido). Na Guía do Piñeiro, a uns 500 metros de altitude, existe unha capela sobre un castro sen levantar onde un afeccionado atopou unha brosa da Idade de Bronce. Tamén hai cruceiros e unha vía empedrada.
Revolución romanesa de 1989
Revolta en Bucarest
As barricadas que a policía instalara nos accesos ás prazas da Universidade e do Palacio resultaron insuficientes para conter a manifestación. Ás 9:30 a.m., a praza da Universidade estaba ateigada de xente. Axentes de seguridade pública entraron en escena, pero só para unirse case todos á manifestación. Media hora máis tarde, a radio local anunciaba o establecemento de lei marcial e a prohibición de reunións de máis de cinco membros. Mais a pesar da prohibición, miles de persoas xa se atopaban nas rúas de Bucarest.
Ceauşescu tentou dirixirse á multitude dende un dos balcóns da sede do Comité Central do PCR, pero só obtivo abertas mostras de rexeitamento. Entre o nove e once da mañá do 22 de decembro, o ministro de defensa do goberno de Romanía, Vasile Milea foi asasinado baixo circunstancias que non foron esclarecidas. Un escrito de Ceauşescu establecía que Milea foi achado culpable de traizón e que se suicidou antes de que a súa traizón fose descuberta publicamente.
Sabendo que Milea suicidárase, Ceauşescu nomeou a Victor Stănculescu como ministro de Defensa. Xa á fronte do exército romanés, Victor Stănculescu ordenou ás tropas despregadas que volvesen aos cuarteis, orde que por certo foi emitida sen o coñecemento de Ceauşescu. Ademais, o novo ministro de defensa persuadiu ao ditador de abordar nun helicóptero para fuxirse da cidade que saíra do seu control. Ao terse negado a seguir a orde de represión de Ceauşescu, o xeneral Stănculescu xogou un papel central no desenlace da revolución.
Trala fuxida de Ceauşescu, a xente concentrada na Praza do Palacio (Bucarest) estourou en celebracións, especialmente intensas por mor da violencia vivida nesa semana de decembro de 1989. A continuación, sobreveu a ocupación da sede do Partido Comunista. A xente destruíu escritos de Ceauşescu, retratos oficiais do líder romanés, lanzou libros polas xanelas do edificio. Axiña, algúns deles se aprestaron a derrubar as grandes letras da palabra communist (comunista) na lema Trăiască Partidul Communist Român!! (Viva o Partido Comunista Romanés!) que coroaba o edificio. Novamente apareceron as bandeiras romanesas ás que se lles cortou o escudo da república socialista.
Seixas, Cospeito
San Pedro de Seixas é unha parroquia do concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Tiña 106 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 55 homes e 51 mulleres distribuídos en 6 entidades de poboación. O que supón unha diminución de 29 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 135 habitantes (65 homes e 70 mulleres) e 41 menos que en 2000.
Prado, Covelo
San Salvador de Prado é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Covelo na comarca da Paradanta. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 157 habitantes (90 mulleres e 67 homes), distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 172 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 98 habitantes, sendo 50 homes e 48 mulleres.
Revolución romanesa de 1989
Revolta en Bucarest
Mentres isto acontecía no centro de Bucarest, máis tropas militares arribaron ao Aeroporto Internacional Henri Coandă da capital, aos que como antes en Timişoara dixéraselles que ían combater a terroristas. De acordo cun libro do gardacostas de Nicolae Ceauşescu e coronel da Securitate, Dumitru Burlan, os membros do exército que formaron parte da conspiración contra o ditador tentaban crear unha atmosfera de ataques terroristas co propósito de inducirlles medo e facer que algúns soldados unísense aos opositores.
A pesar do anterior, a toma do poder político por parte do Fronte de Salvación Nacional (FSN) -xurdido da segunda fila do PCR con apoio dos militares disidentes do goberno de Ceauşescu non estaba completa aínda. Grupos leais ao réxime socialista de Romanía -tachados polos participantes no golpe de estado de terroristas- abriron fogo contra os manifestantes nas rúas de Bucarest e arremeteron contra algúns puntos clave da vida política e social desa cidade, especialmente contra a Praza do Palacio, a Universidade de Bucarest, a Praza da Universidade, os aeroportos e o Ministerio de Defensa.
A noite do 22 de decembro, os bucarestinos aínda permanecían pelexando nas rúas, especialmente nas áreas da cidade que foran atacadas polos simpatizantes do réxime socialista. Coa participación do exército en ambos os bandos, as pelexas nas rúas deron un saldo de varias decenas de mortos. Ao nove da noite do 23 de decembro chegaron até o Palacio da República algúns tanques e unidades paramilitares. Tachados de terroristas, a identidade destes grupos continúa descoñecida. Ningunha persoa foi procesada de modo oficial polo cargo de terrorismo, e existen sospeitas de que ditas unidades puideron ter relación co novo goberno romanés.
Xuízo e execución de Nicolae e Elena Ceauşescu
Os Ceauşescu e os seus acompañantes chegaron a Târgovişte abordo dun automóbil. Entrando polos complexos industriais da localidade, os fuxitivos decidiron refuxiarse nun edificio preto dunha planta siderúrxica. Un enxeñeiro que traballaba no lugar chamou á policía. Pouco tempo despois, Nicolae e Elena Ceauşescu foron capturados e conducidos ao cuartel militar a través das rúas da cidade. Só cando chegaron ao cuartel, o ditador e a súa dona foron informados de que estaban oficialmente presos.
O 25 de decembro de 1989, tanto Nicolae como Elena foron xulgados e condenados á morte. A sentenza foi emitida por un tribunal creado ex profeso(tribunal ilegal sen ningunha garantia legal formado por direnxentes do PCR de segunda fila) para procesalos por cargos como xenocidio -máis de sesenta mil vítimas, e unha das probas principais foi o descubrimento dunhas fosas clandestinas apócrifas en Timişoara, uns días antes-, (isto non é certo non foron 60.000 mortos foron moi poucos. Os mortos de Timişoara demostrándose máis tarde que provenian da morgue do hospital de timisoara) dano á economía nacional, enriquecemento inxustificable e uso das forzas armadas en accións en contra dos civís. No estenograma do xuízo, Ceauşescu responde con fecuencia aos seus interlocutores que el non recoñece a autoridade desa corte, e que só declarará ante a Grande Asemblea Nacional, que fora abolida polo goberno de Iliescu e o FSN. Ese mesmo día foron fusilados na vila de Târgovişte. As primeiras imaxes dos cadáveres de Elena e Nicolae foron difundidas días despois do axustizamento.