cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nix (lúa)
Descubrimento, órbita, tamaño e albedo
A lúa describe unha órbita circular no mesmo plano que Caronte. O seu período orbital é de 24,9 días e está moi preto de estar nunha resonancia orbital de 1:4 con Caronte, pero cunha discrepancia dun 2.7%, o cal suxire que non hai unha resonancia activa. Unha hipótese para explicar esta case-resonancia é que esta foi orixinada antes da migración cara ó exterior de Caronte -seguida esta migración polas tres lúas conxuntamente-, e mantida esta resonancia pola flutuación periódica local do 9% da forza do campo gravitacional de Plutón-Caronte. Subliñar que o valor desta flutuación está en función do satélite sobre o cal actúa esta flutuación, 5% para Hydra e un 9% para Nix que está máis preto de Plutón-Caronte.
O seu tamaño non puido ser medido directamente, calcúlase que o seu tamaño estaría comprendido entre 46 km, se o seu albedo é semellante ó 35% que ten Caronte, e 137 km, se o seu albedo é do 4%, coma os obxectos máis escuros do cinto de Kuiper. Nix é un pouco máis apagado que Hydra, o cal suxire que é un pouco máis pequena que esta. Na imaxe do descubrimento, Nix é 6.300 veces menos brillante que Plutón.
Investigacións posteriores amosaban que Nix era tirando a vermello coma Plutón, a diferenza dos outros satélites de Plutón, pero investigación aínda máis recentes outórganlle a Nix unha tonalidade gris coma a do resto de satélites de Plutón.
Posible orixe do sistema de satélites de Plutón
O sistema de lúas ó redor de Plutón é inesperadamente complexo e podería se-lo resultado dunha colisión no pasado distante entre Plutón e outro obxecto de tamaño considerable do cinto de Kuiper. As lúas formaríanse a partir dos restos espallados trala colisión; moi posiblemente un evento destas características terían conducido os obxectos que chocaron a unha perda da meirande parte dos xeos volátiles, tales coma os do nitróxeno ou do metano. As lúas de Plutón poderían ser a fusión dos cascallos xurdidos a partir dun evento destas características, semellante á teoría do Big Splash. Esta teoría fórmula que a creación da lúa terrestre foi a partir dunha gran colisión. As resonancias orbitais podería actuar coma fendas para recoller os materiais espallados dentro do sistema de Plutón.
Acrópole
miniatura|A acrópole Acrópole (do grego acro:alto, elevado - polis:cidade) é a parte da cidade construída nas zonas máis altas do relevo da rexión. A posición ten tanto valor simbólico, elevar e ennobrecer os valores humanos, como estratéxico, pois desde alí podía ser mellor defendida.
Na acrópole das diversas cidades construíanse as estruturas máis nobres, tales como templos e os pazos dos gobernantes.
A acrópole grega orixinal de Atenas fíxose famosa pola construción do Partenón, suntuoso templo en honra á deusa Atenea, ricamente construído en mármores raros e ornado con esculturas de Fidias por orde de Pericles e con recursos orixinalmente destinados a patrocinar a guerra contra os persas.
A palabra acrópole tense usado en arqueoloxía e historia para designar os centros das cidades antigas ou sitios arqueolóxicos onde se sitúan as principais estruturas arquitectónicas.
Nas cidades maias é común e recorrente a acrópole con pirámides-templos, grandes prazas públicas, estadios e palacios e non poucos historiadores comparáronas coas formacións arquitectónicas da acrópole orixinal.
Área Paterniani
miniatura|Mapa da Área Paterniani
A Área Paterniani é un territorio considerado por algúns investigadores como a área xeográfica na que puido orixinarse Castela. Encóntrase situado ao norte da provincia de Burgos, na bisbarra das Merindades.
Aínda que os seus límites exactos son difusos, a maioría de autores coinciden en sinalar que abranguería boa parte da vertente do Ebro das Merindades, con estes límites: Merindad de Sotoscueva, Merindad de Valdeporres e Valle de Manzanedo polo oeste, Valle de Mena polo norte, Orduña e Valdegovía (provincia de Álava) polo leste, e os montes Obarenes ata Castellanos de Bureba polo sur.
Localización
Non se conservan documentos que falen dunha localización exacta, polo que as súas fronteiras son difusas e varían segundo o autor.
Historia
Tense constancia da existencia deste territorio grazas á documentación escrita polo abade Vitulo nun mosteiro de Valle de Mena arredor do ano 800.
Este territorio, a partir do ano 807, foi xa coñecido como parte de Castela.
Fortaleza de Tedeja
A teoría de Aniano Cadiñanos, fala de que a área era unha zona defensiva protexida dende unha fortaleza, a de Tedeja, situada en Trespaderne, de cuxo nome podería provir o Patri (paderne). Tedeja = 'Tutela', e o antigo barrio de Trespaderne Paderno = Paternus', situados á entrada do desfiladeiro da Horadada, deben ser considerados como o enclave onde se localizou o castella-castra Paterni (o antigo castro de Paterni), unha das fortalezas erixidas a fins do Imperio romano, e con continuidade en época visigoda, cuxa función era o control e vixilancia dos pobos do norte.
Crese que este foi o primeiro castelo de Castela, pois estudos arqueolóxicos o dataron en finais da época visigoda (século V), aínda que asentado sobre restos anteriores, posiblemente romanos.
As Penizas, Guillarei, Tui
As Penizas é un lugar da parroquia de Guillarei, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 26 habitantes (12 homes e 14 mulleres), un aumento de 11 habitantes respecto ao ano 1999.
Festividades
Neste barrio celébrase o Festival Penizas Folk todos os agostos.
El Puto Coke
El Puto Coke, nado en Vigo en 1979 co nome de Jorge Céspedes Santos, é un Mc galego tamén coñecido como El Puto ou El 5º Elemento.
Traxectoria musical
O Puto Coke leva no panorama do hip hop desde 1996. É antigo compoñente e cofundador do colectivo La Familia, xunto con Paniko En Las Calles, El Pillo Astuto, Roty340 e Ojo Maestro, que conta con máis de cinco discos ás súas costas. La Familia disolveuse pero no seu momento destacaron por ser pioneiros en ir alén do son hardcore reinante no momento, e en innovar na temática das súas cancións.
Con La Familia autoeditou un disco titulado "Eclipse" en 1998. O seu debut en solitario foi da man da compañía Euro 17 onde publicou El Proyecto. A súa estadía con esta compañía foi curta xa que despois pasaría a Avoid con Epílogo. En 2002 editou o LP "Un raio de soul" coa compañía "Lam Records". Neste último traballo destaca o tema 'Nana', unha nana xunto a Kase-O e Payo Malo. En 2004 rematou o seu contrato publicando en 2004 o disco "Pilla esto".
El Puto Coke iniciou en 2004 o proxecto "Souldados" co rapeiro portugués Ace membro do grupo Mind da gap. En xaneiro de 2006 presentou “Los Lunes al Soul”, que se distribuíu gratuitamente desde a súa web, e que conta coas colaboracións ás voces de Mundo (Dealenma), La puta opepé, Wöyza ou Loco 23.
A maior parte das rimas de El Puto Coke son en castelán, se ben tamén ten feito pequenas incursións no galego, como na súa colaboración para o Xabarín Club con Malvela e nas súas cancións Gal-Ego e Hino da Galiza.
Setefontes, San Cibrao da Repostería, Palas de Rei
Setefontes é un lugar da parroquia de San Cibrao da Repostería no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 estaba despoboado.
Benni McCarthy
Benedict Saul McCarthy máis coñecido como Benni McCarthy, nado o 12 de novembro de 1977 en Cidade do Cabo (Suráfrica) é un futbolista que xoga na demarcación de dianteiro centro.
Traxectoria
No verán de 1999 chegou ao Celta de Vigo, ao igual que os tamén dianteiros Iván Kaviedes e Mario Turdó, onde se fixo coa titularidade dende o primeiro momento. Porén foi perdendo peso no equipo co paso das tempadas, destacando a diferenza de rendemento entre as pretempadas e a tempada propiamente dita, onde non rendía como se agardaba del.
Coa chegada de Catanha mediada a tempada 2001/02 foi cedido ao FC Porto de José Mourinho, onde realizaría unha fantástica segunda parte de campionato, marcando 12 goles en 11 encontros. Porén o seu regreso a Vigo volver ser decepcionante.
Ao rematar este segundo período en Vigo, e tras catro tempadas nas que disputou 66 encontros e marcou 10 goles, foi definitivamente traspasado ao FC Porto.
Ao ano seguinte o seu rendemento baixou, marcando 11 goles. Ao inicio da tempada 2005-06 manifestou o seu desexo de xogar na Premier League, pero non o conseguiu ata o ano seguinte, cando fichou polo Blackburn Rovers. En febreiro de 2010 foi traspasado ao West Ham, de onde se foi un ano despois ao Orlando Pirates de Suráfrica sen marcar ningún gol.
A Franqueira, A Cañiza
Santa María da Franqueira é unha parroquia que se localiza no oeste do concello da Cañiza. Segundo o padrón municipal de 2013 tiña 185 habitantes (101 mulleres e 84 homes) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha considerable diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 301 habitantes. Está composta por tres aldeas (A Franqueira, Parada e Cebreiro).
Etimoloxía e historia
O termo Franqueira (tamén escrito antigamente Franqueyra) procede do xermano e significaría: “lugar dos homes libres ou francos, honrados”. A primeira referencia da súa existencia é do ano 1063, cando o rei de Galiza Fernando I fixo unha doazón ao abade do mosteiro Alvito e aos freires que nel moraban. A parroquia tivo moita importancia na antigüidade. Ademais de aparecer en todos os mapas do antigo Reino de Galicia, en 1750, grazas ao censo do Marqués da Ensenada sabemos que na vila xa existía unha hospedaría monacal, unha botica, catro mesóns, xastre, ferreiros de cabalos, oito arrieiros de viño do Ribeiro, e incluso dous traficantes que traían lenzos de teas dende Madrid.
Festas
A parroquia da Franqueira tamén e coñecida polas súas romarías. Celébranse dúas importantes cada ano. Unha é a das pascuillas, que se celebra o luns seguinte ó domingo de Pentecoste, na que acoden representacións de varias parroquias en procesión con cadansúa imaxe da Virxe. Cando chegan á Franqueira proceden a un ritual, que é o saúdo á Virxe da Franqueira, que fan tódalas imaxes da Virxe que van ese día á Franqueira.
A outra romaría celebrase os días 7, 8, 9 e o domingo seguinte do mes de setembro, que coincide co nacemento da Virxe María: nese día chega moita xente á Franqueira polo vieiro da Franqueira. Nesta romaría celébrase unha procesión ó acabar a celebración da eucaristía que vai acompañada por un grupo de 8 danzantes (catro homes e catro mulleres) que realizan as catro danzas (a dos paus, a dos arcos, a das cintas) e despois ten lugar a representación da loita entre os mouros e os cristiáns.
As Figueiras, Santalla, Ribeira de Piquín
As Figueiras é un lugar da parroquia de Santalla no concello lugués da Ribeira de Piquín na comarca de Meira.
Milton Santos
Milton Almeida dos Santos, nado en Brotas de Macaúbas o 3 de maio de 1926 e finado en São Paulo o 24 de xuño de 2001 foi un xeógrafo brasileiro. Graduado en Dereito, salientou polos seus traballos en diversas áreas da xeografía, en especial nos estudos de urbanización do Terceiro Mundo. Foi un dos grandes nomes da renovación da xeografía no Brasil ocorrida na década de 1970. Tamén salientou polos seus traballos sobre a globalización nos anos 1990. A obra de Milton Santos caracterizouse por presentar un posicionamento crítico ao sistema capitalista, e os seus presupostos teóricos dominantes na xeografía do seu tempo.
Milton Santos gañou o premio Vautrin Lud, en 1994, o de maior prestixio na área da xeografía. O premio é considerado "o Nobel da xeografía". Milton Santos foi o primeiro e é o único xeógrafo da América Latina en ter gañado o premio en cuestión. Tamén foi agraciado postumamente en 2006 co Premio Anísio Teixeira.
Traxectoria
Aos 13 anos, Milton daba clases de matemática no centro no que estudaba, o Instituto Baiano de Ensino. Aos 15, pasou a aprender Xeografía e aos 18 estudou Dereito na Universidade Federal da Bahia, en Salvador. Sendo estudante secundario e universitario, tivo presenza na militancia política de esquerdas. Formado en Dereito, non deixou de interesarse pola Xeografía, tanto que se presentou a concurso para ser profesor catedrático no Colexio Municipal de Ilhéus. Alén do maxisterio, desenvolveu actividades xornalísticas en Ilhéus, estreitando a súa amizade con políticos de esquerda. Nesta época, escribiu o libro Zona do Cacau, posteriormente incluído na Coleção Brasiliana, xa influenciado pola escola francesa da posguerra.
Entre 1956 e 1958, Milton concluíu o seu doutoramento na Universidade de Estrasburgo. Ao regresar ao Brasil, creou o Laboratorio de Xeomorfoloxía e Estudos Rexionais, mantendo relación cos mestres franceses. Despois do seu doutoramento, tivo unha presenza salientábel na vida académica, en actividades tanto xornalísticas como políticas de Salvador. En 1961, viaxa a Cuba, en calidade de editor do xornal A tarde, coa comitiva de Jânio Quadros, daquela elixido Presidente da República. Despois de tomar posesión do cargo, Jânio convídao para ser subxefe da casa civil na Bahia, cargo que exerceu durante o curto mandato do presidente.
En 1963, o gobernador de Bahia, Lomanto Júnior, nomeouno presidente da Comisión de Planeamento Económico (CPE), cargo que deixou en 1964. No tempo que exerceu ese cargo, Milton Santos tratou temas de política económica e planeamento rexional, a partir dunha perspectiva científica, sen, no entanto, deixar de banda o seu traballo no Laboratorio de Xeomorfoloxía e Estudos Rexionais.
Exilio
En 1964, logo do golpe militar, Milton foi preso e enviado para o 19º BC, no Cabula, onde parte do seu equipo do laboratorio e os seus amigos ían diariamente a visitalo. En xuño, na véspera de San Xoán, por mor do inicio dun derramo, foi levado ao hospital e despois liberado. Nesa época, xa recibira convites para traballar en universidades francesas mais estana impedido de deixar o país. Importantes personalidades locais, sobre todo o cónsul de Francia na Bahia, Raymond Van der Haegen, interviron xunto ás autoridades militares locais para negociar a súa saída do país, após ter cumprido medio ano de prisión domiciliar. Deste xeito, en decembro, deixou o Brasil, partindo cara a França, co convite da Universidade de Tolosa-Le Mirail (actual Universidade Tolosa - Jean Jaurès). Máis tarde, pola mesma universidade, recibería o título de Doutor Honoris Causa, o primeiro dos 20 que recibiu ao longo da súa vida. Milton coidaba estar fóra do país por seis meses, mais acabou quedando 13 anos.
Dende Tolosa, onde quedou por tres anos, Milton Santos marcha a Bordeos. Alí, entre os seus alumnos, encontra Marie Hélène Tiercelin, que máis tarde sería a súa muller, nos últimos case trinta anos da súa vida e nai do seu segundo fillo, Rafael, nado en 1977. De Bordeos, onde queda durante un ano, segue para París, en 1968. Na capital francesa, ensina na Sorbonne e traballa como director de investigacións en planeamento urbano no Institut d'Étude du Développement Économique et Social (IEDES).
Permanece en París até 1971, cando se transfire para o Canadá, para traballar na Universidade de Toronto. Foi para os Estados Unidos, cun convite para ser investigador no Massachusetts Institute of Technology (MIT), onde traballa con Noam Chomsky. No MIT prepara a súa grande obra, O Espaço Dividido. Dos Estados Unidos viaxa cara a Venezuela, onde actúa como director de investigación sobre planeamento da urbanización do país para un programa da ONU. Neste país mantén contacto con técnicos da Organización dos Estados Americanos, o que facilitou a súa contratación pola Facultade de Enxeñaría de Lima, onde foi contratado pola Organizción Internacional do Traballo (OIT) para elaborar un traballo sobre pobreza urbana na América Latina.
Posteriormente, foi convidado para ensinar no University College London, mais o convite quedou en tentativa, por mor de prexuízos raciais. Regresa a París, mas é chamado de volta a Venezuela, onde ensina na Facultade de Economía da Universidade Central. Segue, posteriormente para Tanzania, onde organiza a posgraduación en Xeografía da Universidade de Dar es Salaam. Permanece por dous anos no país, cando recibe o primeiro convite dunha universidade brasileira - a Universidade de Campinas. Antes diso, regresa a Venezuela, pasando antes pola Universidade Columbia de Nova York.
Retorno ao Brasil
Ao final de 1976, houbo contactos para a contratación de Milton por parte da universidade brasileira, mais non había seguridade abonda na área política, e o contacto fracasou. En 1977, Milton tenta inscribirse na Universidade da Bahia, mas, por motivos político-administrativas, a súa inscrición foi cancelada. Ao regresar da Universidade de Columbia, estivo en Nixeria, mais rexeitou o convite para aceptar un posto como consultor de planeamento do estado de São Paulo e da Emplasa. Referente ao seu regreso, Milton tiña un gran papel nas mudanzas estruturais do ensino e das investigacións en Xeografía no Brasil.
Logo do seu regreso ao Brasil, deu clases na Universidade Federal do Río de Xaneiro (UFRJ) até 1983. En 1984 foi contratado coma profesor titular polo Departamento de Xeografía da Universidade de São Paulo (USP), onde permaneceu mesmo após a súa estancia.
Milton Santos morreu en São Paulo, o 24 de xuño de 2001, aos 75 anos, como consecuencia dun cancro de próstata, diagnosticado sete anos antes.
O Conchido, Posmarcos, A Pobra do Caramiñal
O Conchido é un lugar da parroquia de Posmarcos no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 137 habitantes (64 homes e 73 mulleres).
Experimental Jet Set, Trash and No Star
Experimental Jet Set, Trash and No Star é o oitavo álbum da banda estadounidense de rock alternativo Sonic Youth, editado o 10 de maio de 1994 a través do selo DGC Records. O álbum acadou o posto 34 na lista Billboard 200, e segundo Nielsen SoundScan o disco vendeu unhas 242.000 copias nos Estados Unidos. Lee Ranaldo non compuxo nin canta en ningunha canción do álbum.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Sonic Youth agás "Screaming Skull", composto por Sonic Youth e Dave Markey.
Escravitude na Grecia antiga
miniatura|Estela funeraria ([[Ática c. -380): un mozo escravo (esquerda) diante a súa señora morta,(Gliptoteca de Múnic). ]] A escravitude na Grecia antiga foi un compoñente esencial no desenvolvemento económico e social do mundo grego da antigüidade e estivo vixente ó longo da súa historia. Os gregos consideraron a escravitude non só como unha realidade indispensable, senón tamén como un feito ben natural; mesmo os estoicos, en xeral, ou os primeiros cristiáns non a cuestionaron. A maioría dos escritores antigos entendían que a escravitude non era tan só un fenómeno natural, senón tamén necesario. Porén, tamén apareceron algúns debates illados que o denunciaron, como se observa nos diálogos socráticos, ou algúns estoicos que expresaron a primeira condena de escravitude da cal se ten un rexistro histórico.
De acordo coa tradición historiográfica moderna, este artigo só falaba dos escravos-mercadoría, tamén considerados como escravos-obxecto por autores anglosaxóns, e non dos grupos cunha determinada dependencia, coma os penestas de Tesalia, os ilotas de Esparta ou os clarotas de Creta que tiñan unha posición social máis complexa, xa na liña da servidume da Idade Media. Un escravo-mercadoría é un individuo privado de liberdade e suxeito á vontade dun propietario que pode mercalo, vendelo ou alugalo coma un ben calquera.
A escravitude na Grecia antiga propón problemas importantes ós estudosos, xa que a documentación é dispar e moi fragmentada, concentrada principalmente na cidade de Atenas; dubídase do nivel de implantación da escravitude en Esparta xa que hai moi pouco información. Ningún tratado fai referencia esplicitamente ó tema, e a miúdo a terminoloxía é pouco precisa. Os argumentos xudiciais do século -IV, unha boa fonte documental, non detallaban determinados aspectos relacionados cos escravos, xa que eran visto como unha fonte de ingresos. A comedia presenta os escravos de comedia, e a traxedia os escravos de traxedia, pero tan só son unha fonte indirecta de coñecemento da situación. Por outra banda, na produción iconográfica ou nas estelas funeraries, é difícil distinguir un escravo dun artesán.
Actualmente, a escravitude grega é obxecto de debates historiográficos e, en particular, o debate céntrase arredor de dúas cuestións: Se se pode dicir que a sociedade grega era escravista; e, a segunda, se os escravos gregos formaban unha clase social.
Can (homónimos)
O termo can pódese referir a:
Anaiansi
Anaiansi é unha novela de Úrsula Heinze publicada en 1987 por Ir Indo, dirixida principalmente aos públicos xuvenís.
Trama
Anaiansi é profesora de arte nun instituto. Mantén a esperanza de casar con Primitivo Conde, un home xa casado, ao tempo que mantén unha relación máis ben distante con Arturo Xelmírez. Vive coa súa tía, a súa nai, a súa avoa e con Cristal, a súa irmá, unha adolescente de 16 anos.
A personaxe principal intenta escapar do mundo no que vive (contribúe ao sentimento de opresión a súa tensa situación coa familia) e do fastío que lle produce a súa profesión. O seu amor por Primitivo Conde lévaa a percorrer vilas galegas coma Fisterra ou Cangas coa intención de atopar a felicidade e a liberdade.
Narración
A novela está escrita con narradora omnisciente en terceira persoa. Ambiéntase en varios lugares e vilas de Galicia na mesma altura cronolóxica en que a obra se escribe.
EVOL
EVOL é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Sonic Youth, editado en maio do ano 1986 a través do selo SST Records. É o primeiro traballo no que aparece o actual batería da banda Steve Shelley, que substituíra a Bob Bert a mediados de 1995. No disco pódese ver unha transición da sonoridade da banda, indo do son máis noise rock dos seus álbums anteriores cara a unha maior sensibilidade rock. A portada é unha fotografía de Lung Leg, tomada da película Submit to Me, de Richard Kern.
Neste disco atópase a primeira verdadeira colaboración nun traballo de Sonic Youth, ao gravar Mike Watt, da banda Minutemen, o baixo nos temas "In the Kingdom #19" e "Bubblegum" (esta segunda só aparecía como canción extra no CD). Nese momento foi cando o proxecto Ciccone Youth comezou a coller forma, e realmente as cancións "Into The Groovey" e "Tuff Titty Rap", aparecidas no seu The Whitey Album, foron gravadas nas sesións de EVOL.
En abril do ano 2016 a revista Rolling Stone colocouno no posto 30 da súa lista dos 40 mellores álbums de punk de todos os tempos.
Antecedentes e gravación
En xuño de 1985, durante a xira de Bad Moon Rising, Bob Bert deixou a banda e foi substituído por Steve Shelley. A nova formación comezou a traballar rapidamente en material para o seu terceiro álbum. A banda asinou un contrato con SST Records xa que, cara 1986, o seu fundador Greg Ginn estaba ansioso por afastarse das súas raíces hardcore. Sonic Youth tomou un descanso tras a xira e rematou as composicións para EVOL. En marzo de 1986 a banda gravou o disco en BC Studio con Martin Bisi. EVOL foi a segunda vez na que o grupo traballou coa cantante e artista de Nova York Lydia Lunch. Lunch compartiu voces no tema "Death Valley '69" e compuxo a canción "Marilyn Moore" con Thurston Moore.
Mike Watt tocou o baixo nos temas "In the Kingdom #19" e na versión de "Bubblegum". A banda animouno a tocar no primeiro deses temas pouco despois da morte do seu compañeiro en Minutemen D. Boon nun accidente de tráfico. Casualmente, a canción fala tamén dun accidente na estrada. Watt entrara nunha severa depresión tras a morte de Boon e estaba considerando deixar a súa carreira na música. Watt falou do tempo que pasou cos membros de Sonic Youth durante a gravación do disco como un factor importante na súa decisión de continuar tocando. A seguinte banda de Watt, Firehose, actuaría con Sonic Youth na xira Flaming Telepaths. Durante ese tempo o grupo iniciou o proxecto Ciccone Youth, que contaba con todos os membros de Sonic Youth e con Watt. Editaron un sinxelo formado por tres temas: "Into the Groove(y)" (unha versión do éxito de Madonna "Into the Groove", que incorporaba fragmentos da súa gravación) e a curta "Tuff Titty Rap" na cara a (ámbalas dúas interpretadas polos membros de Sonic Youth), e "Burnin' Up" (interpretada por Watt con guitarras adicionais de Greg Ginn) na cara b. O proxecto deu como resultado en 1988 o disco The Whitey Album.
No álbum en formato vinilo, a lonxitude de "Expressway to Yr. Skull" está indicada co símbolo de infinito (∞); a parte final do tema ten unha rañura de bloqueo (locked groove), marcando o seu final teórico. A versión en CD engade unha canción extra: a versión do tema de Kim Fowley "Bubblegum". Segundo Watt, el e Shelley tocaron o ritmo básico sobre a gravación real de Fowley, que posteriormente foi eliminada cando os outros músicos engadiron as súas partes.
A Graña, Santalla, Ribeira de Piquín
A Graña é un lugar da parroquia de Santalla no concello lugués da Ribeira de Piquín na comarca de Meira.
Quintela, Arroxo, Baralla
Quintela é unha pequena aldea da parroquia de Arroxo. Dá o seu nome ó Castro de Quintela que ten unha forte tradición oral mais non se sabe certamente a súa localización. Tamén se di do mesmo que foi ocupado polos mouros, facendo covas baixo terra. A tradición oral é tan clara que todo Arroxado a coñece e dá datos de nomes e familias que as servían traéndolles alimentos dende Baralla. Tamén se di de obxectos atopados (p.e. unha navalla).
Tamén moi ligado a este castro pode ser o camiño que unía Baralla con Arroxo, fundido ata catro ou cinco metros durante o seu percorrido. Este camiño recibía o nome de "As Loirás" e foi cuberto na súa maior parte cando se asfaltou como estrada.
Et cetera
O termo et cetera pode facer referencia a:
Escólex
right|miniatura|Escólex dunha [[Taenia solium con catro ventosas e rostelo con ganchos.]] miniatura|dereita|a. Taenia solium. b. Taenia saginata. O escólex é a porción cefálica dos vermes parasitos adultos platihelmintos da clase Cestoda, que o utilizan como órgano de fixación á parede intestinal dos seus hóspedes. No escólex hai ventosas ou ganchos ou ambas as cousas, dependendo da especie, que lle permiten ao animal adherirse á mucosa do intestino do seu hóspede.
Características
O escólex ten diversas formas dependendo da especie. Algúns cestodos teñen un escólex de forma ovalada, outros cuadrangular ou piriforme. Os elementos que aparecen no escólex que permiten a adhesión do parasito ao intestino son normalmente as ventosas, xeralmente en número de catro. No medio do escólex, algúns vermes planos teñen un saínte mediano que sobresae notablemente chamado rostelo, que pode ser retráctil, como o de Hymenolepis nana. Outros cestodos están "armados" con filas de ganchos ou acúleos grosos situados sobre o seu rostelo, como é o caso de Taenia solium. Pode haber unha ou máis ringleiras de ganchos formando unha coroa no rostelo. Outros carecen de rostelo e de ganchos, como Hymenolepis diminuta e Taenia saginata.
Algúns cestodos (Tetrafilídeos, Tripanorrincos, Pseudofilídeos) no escólex en vez de ventosas (ou xunto con elas) teñen uns sucos adhesivos chamados botrios ou uns lóbulos adhesivos (botridios) en posición lateral ou termnal. Outros (Tentacuaria) teñen trompas evaxinables espiñosas contidas nunha vaíña, e outros ventosas apicais ou órganos glandulares (Protocefalideos).
En xeral, o tamaño do escólex común é de 2 mm a pesar de que o parasito mida varios metros. Seguido do escólex continúa o colo do animal, máis curto e delgado que o resto do corpo, e o punto onde comeza o crecemento do resto do corpo ou estróbilo. Nas formas larvarias, o escólex adoita estar invaxinado e emerxe durante o desenvolvemento do animal no hóspede.
Uso en diagnóstico
O escólex ten grande utilidade no laboratorio clínico cando se pode dispoñer del, porque é un dos elementos que permite distinguir unha especie de cestodo doutra, en particular se pertencen ao mesmo xénero. Así, o escólex permite diferenciar entre unha H. diminuta e unha H. nana, ou tamén distinguir a T. saginata da T. solium. É unha grande ferramenta diagnóstica xunto coas diferenzas de tamaño, o colo e os estróbilos. Con todo, debido a que o escólex está enterrado na mucosa intestinal, rara vez é expulsado polas feces, facendo que o diagnóstico de laboratorio estea case siempre baseado en encontrar e distinguir os ovos ou as proglotes na rexión anal do hóspede ou nas feces.
Arjen Robben
Arjen Robben ( pron. neerlandesa: [ˈɑrjən ˈrɔbə(n)] (13px|alt=|link= [[Media:Nl-Arjen Robben.ogg|escoitar]]) ), nado en Bedum o 23 de xaneiro de 1984, é un exfutbolista neerlandés. Robben participou coa súa selección nas Eurocopas da UEFA de 2004, 2008 e 2012, así como nas Copas do Mundo da FIFA de 2006, 2010 e 2014. Xogaba na posición de extremo, nas bandas esquerda ou dereita. Era coñecido pola súa capacidade para driblar, polos seus pases cruzados e pola precisión dos seus tiros de longa distancia coa súa perna esquerda desde o lado dereito do terreo de xogo.
O debut de Robben no Chelsea fíxose agardar por mor dunha lesión, mais cando recuperou a forma axudou ao club inglés a gañar dous títulos da Premier League consecutivos, chegando a recibir o premio ao mellor xogador do Mes da FA Premier en novembro de 2005. Despois dunha terceira tempada en Inglaterra, interrompida por unha lesión, o xogador neerlandés asinou co Real Madrid español, club que pagaría 35 millóns de euros polo traspaso. En agosto de 2009 foi traspasado de novo, esta vez ao FC Bayern München por un prezo próximo aos 25 millóns de euros,, marcando dous goles no seu debut. Na súa primeira tempada en Múnic, o Bayern gañou o título de Liga, sendo o quinto título de liga de Robben en oito anos, marcando ademais o gol da vitoria na final da Liga de Campións, partido no que foi nomeado como mellor xogador. Despois da súa primeira tempada no club bávaro, tamén foi recoñecido como o Futbolista do Ano en Alemaña.
Groningen
Robben iniciou a súa carreira sendo aínda pequeno no V.V. Bedum. Neses primeiros anos seguiu as ensinanzas do adestrador neerlandés Wiel Coerver, unha metodoloxía baseada na observación a cámara lenta de movementos característicos de grandes estrelas do fútbol como Pelé, Ferenc Puskás ou Roberto Rivelino e que data dos anos 1970. O seu gran control de balón e un potente disparo fixeron del un valioso e prometedor xogador, polo que asinou rapidamente co FC Groningen. Nas divisións inferiores despuntou rapidamente marcando 50 goles na súa primeira tempada
Pasou ao primeiro equipo para a tempada 1999-00. Jan van Dijk, adestrador do primeiro equipo, fíxoo debutar na Eredivisie o 3 de decembro de 2000, nun encontro fronte ao RKC Waalwijk, substituíndo a Leonardo dos Santos por lesión aos 79 minutos. No seu primeiro ano como profesional co Groningen rexistrou 18 aparicións e 2 goles, acabando o equipo como 14º na Eredivisie, sendo eliminado en terceira rolda da copa polo Fortuna Sittard. Ao concluír o torneo foi contratado polo PSV Eindhoven a cambio de 3,9 millóns de euros, mais ficou en Groningen, en condición de cedido, para reforzar ao equipo e evitar o descenso. Coa nova campaña converteuse en titular do equipo, xogando en 28 ocasións e marcando seis goles. O equipo foi 15º na Eredivisie e chegou aos cuartos de final da copa, onde perdeu ante o AFC Ajax.
PSV Eindhoven
Co dianteiro serbio Mateja Kežman formou unha notábel parella ofensiva bautizada "Batman e Robben" polos seareiros do PSV. O primeiro título do ano disputouno ante AFC Ajax, na Supercopa dos Países Baixos o 11 de agosto de 2002, perdendo por tres goles a un. Entrou no minuto 65 substituíndo a Giorgi Gakhokidze. Con todo, axudou ao PSV Eindhoven de Guus Hiddink a alzarse coa Eredivisie, a décimo sétima para o equipo da Philips, e posteriormente coa Supercopa ante o FC Utrecht, onde marcou o primeiro gol. Na Copa foron eliminados en semifinais ante o propio Utrecht por 2 a 1, mentres que na Liga de Campións da UEFA non pasaron da fase de grupos tras quedar últimos por detrás do Arsenal FC, do Borussia Dortmund e do AJ Auxerre.
Ademais este ano conseguiu o título de Talento do Ano e o premio Johan Cruijff. Durante a súa primeira tempada en Eindhoven, a 2002-03, disputou 33 encontros e anotou 12 goles. O 22 de xullo de 2003 tamén se adxudicou a Copa da Paz, na cal anotou dous goles. En marzo de 2004 o propietario do Chelsea FC Roman Abramovich ofreceulle ao club neerlandés 12,1 millóns de libras (18 millóns de euros) polo extremo e aceptaron.
Chelsea
miniatura|Robben e Čech co título da Premier League en 2006. Non debutou oficialmente co Chelsea até novembro de 2004, tras recuperarse dunha fractura no metatarsiano dereito que sufriu tras recibir unha entrada do centrocampista francés Olivier Dacourt da AS Roma, nun partido amigábel de pretempada. Xa en activo, marcou consecutivamente ao CSKA Moscova, ao Everton FC, onde foi nomeado Home do Partido, ao Newcastle United e ao Fulham FC. Ese novembro designóuselle Xogador do Mes da Premier League. A pesar de perderse gran parte do campionato por atoparse lesionado dunha fractura de dous ósos metatarsianos do pé esquerdo no partido contra o Blackburn Rovers en febreiro de 2005, terminou a campaña con 7 goles, a segunda cantidade máis alta da súa carreira en só 18 partidos. Ademais conquistou a Premier League, a FA Community Shield e a League Cup co club londiniense, mais foron eliminados polo Liverpool FC nas semifinais da Liga de Campións da UEFA. Polo seu rendemento foi considerado entre os candidatos ao Premio PFA ao xogador novo do ano, con todo, foi vencido polo dianteiro Wayne Rooney do Manchester United. Destacou nas súas primeiras tempadas grazas ao sistema de xogo do portugués José Mourinho, adestrador dos blues, que empregaba un esquema 4-3-3, no que tanto Robben como o irlandés Damien Duff eran empregados como puntas interiores próximos ao dianteiro centro, o marfilés Didier Drogba, para aproveitar a amplitude do campo.
Recuperouse completamente das súas lesións para a Premiership 2005-06, na que apareceu en 28 encontros, marcou en seis ocasiones e adxudicouse por segundo ano consecutivo o título. Na Liga de Campións da UEFA 2005-06 o equipo chegou até os oitavos de final, pero foron eliminados polo futuro campión da competición, o FC Barcelona. Na Carling Cup foron eliminados na terceira rolda ante o Charlton Athletic e na FA Cup en semifinais ante o Liverpool. Durante o transcurso da liga viu os primeiros dous cartóns vermellos da súa carreira, ante o Sunderland e o West Bromwich Albion, e tivo un altercado coa meta do Liverpool F.C. Pepe Reina. Tras cometer unha falta o porteiro sobre o dianteiro islandés Eiður Guðjohnsen, Reina supostamente recibiu fortes palabras de Robben e en resposta deulle a man na súa cara, Robben caeu e o gardameta foi expulsado. Reina acusouno de "farsante", no rotativo Daily Star:
Coa finalización da Copa do Mundo de Alemaña integráronse ao conxunto o dianteiro ucraíno Andriy Shevchenko, o centrocampista alemán Michael Ballack e o defensa inglés Ashley Cole. Debido a estas incorporacións Mourinho modificou o seu esquema 4-3-3 por un 4-1-3-2, e deixou no banco ás puntas. Porén, coa baixa do centrocampista Joe Cole por lesión regresou á titularidade. A comezos de ano perderon a Community Shield ante o Liverpool por 2 a 1, na que xogou como titular 62 minutos. Foi o máis destacado ante o Wigan Athletic, nos encontros de decembro de 2006 e xaneiro de 2007, e tras poucas semanas de titular lesionouse ante o Liverpool o 20 de xaneiro. Volveu nun par de semanas e colaborou na vitoria ante o Middlesbrough por 3 a 0. Participou na final da League Cup, contra o Arsenal F.C. que gañaron por 2 a 1, e marcoulle ao FC Porto nos oitavos de final da Liga de Campións. Con todo, en marzo lesionouse o menisco lateral do seu xeonllo esquerdo nun partido coa súa selección e foi baixa por un mes. Retornou á actividade na semifinal da Liga de Campións, que perderon ante o Liverpool F.C. nos penaltis. Terminou o ano gañando a FA Cup ante o Manchester United e disputando 21 partidos de liga, nos que anotou 4 goles.
Bayern München
O 27 de agosto de 2009 chegou a Múnic para pasar recoñecemento médico e asinar co seu novo club, o FC Bayern. Á súa chegada ao Aeroporto de Múnic declarou:
Foi o home máis destacado do equipo no seu debut na Bundesliga, o 29 de agosto, anotando dous do tres goles con que o seu equipo venceu ao VfL Wolfsburg, a pesar de xogar só 45 minutos. O 30 de setembro lesionouse durante o partido contra a Juventus, correspondente á fase de grupos da Liga de Campións, sufrindo unha inflamación de xeonllo que lle mantivo unhas semanas fóra dos terreos de xogo. Volveu o 24 de outubro para xogar 30 minutos e anotar un gol ante o Eintracht Frankfurt na xornada 10, e repetiu gol na 17 ante o Hertha BSC Berlin e consecutivamente ante o Werder Bremen, 1. FSV Mainz 05, VfL Wolfsburg e Borussia Dortmund. miniatura|esquerda|Robben na final da Champions League 2012. Outra vez na Liga de Campións, o 3 de novembro, disputou o partido ante o Girondins de Bordeos que perderon por 0 a 2, aínda que se clasificaron tras derrotar á Juventus no partido decisivo. Nos oitavos de final disputou ambos os partidos ante a ACF Fiorentina e anotou nos dous encontros, clasificando ao seu equipo para a seguinte rolda. O 10 de febreiro anotou un gol na vitoria por 6 a 2 na Copa de Alemaña ante o SpVgg Greuther Fürth e outro nas semifinais ante o Schalke 04. O 13 de marzo dous goles seus supuxeron a remontada por 2-1 fronte ao SC Freiburg na Bundesliga. Na volta dos cuartos de final da Liga de Campións ante o Manchester United, o 7 de abril, anotou coa perna esquerda o 3 a 2 que clasificaba ao seu equipo para as semifinais tras un global de 4 a 4. O 21 de abril na ida da semifinal, ante o Olympique Lyonnais, marcou o único gol do partido, desde 25 metros e na volta gañaron 3-0 para pasar á final. O 1 de maio consagrouse campión da Bundesliga, a falta dun partido, tras gañar na xornada 33 ao VfL Bochum por 3-1, e 15 días máis tarde gañou a Copa de Alemaña ante o Werder Bremen por 4-0, sendo o primeiro gol seu de penalti no minuto 35. A final da Liga de Campións enfrontoulles ante o Inter de Milán, que tamén gañara en Italia a Liga e a Copa. O partido disputouse o 22 de maio en Madrid e dous goles de Diego Milito deron o título aos italianos que se adxudicaron o seu terceiro título.
A tempada 2010-11 comezou mal para o xogador despois de que unhas probas médicas confirmasen que o seu tendón non estaba curado correctamente. Karl-Heinz Rummenigge comentou respecto diso que estaban moi anoxados cos resultados, e que a Real Federación de Fútbol dos Países Baixos debía compensalos. O 15 de xaneiro de 2011, volveu xogar como substituto no partido que lle enfrontou ao VfL Wolfsburg e que terminou 1-1. Foi nomeado ao premio ao "Mellor Centrocampista da UEFA Champions League", mais finalmente gañou o recoñecemento o seu compatriota Wesley Sneijder. Tamén estivo nomeado ao FIFA Balón de Ouro 2010, ao "FIFPro World XI 2010" e ao "premio FIFA Puskás", ao mellor gol do ano, porén, non gañou ningún deles. Tras completar o seu equipo unha mala tempada na Bundesliga, foron eliminados nos oitavos de final da Liga de Campións tras un gol do xogador do Inter de Milán Goran Pandev no minuto 88 do encontro de volta.
Durante a tempada 2012-13, o xogador logrou gañar a Bundesliga, tendo un moi bo estado de forma, onde anotou 5 goles en 16 partidos xogados. Ademais axudou ao seu equipo a chegar á final da Liga de Campións tras gañar ao FC Barcelona por un global de 7-0. Na final, o 25 de maio, volveu ser determinante, xa que anotou o gol decisivo aos 89 minutos ante o Borussia Dortmund, conquistando así a súa primeira Liga de Campións. Na camapa 2013-14, con Josep Guardiola, conseguiu gañar os títulos da Bundesliga, DFB-Pokal e UEFA Super Cup.
Club
miniatura|Robben coa.
Festival Millo Verde
O Festival Alternativo Millo Verde, tamén coñecido simplemente coma Millo Verde, é un festival de música rock celebrado anualmente no mes de xullo no concello pontevedrés de Redondela.
James M. Buchanan
James McGill Buchanan, nado en Murfreesboro (Tennessee) o 3 de outubro de 1919 e finado en Blacksburg (Virxinia) o 9 de xaneiro de 2013, foi un economista estadounidense.
Traxectoria
En 1940, graduouse na Middle Tennessee State Teachers College, agora chamado a Middle Tennessee State University, en 1941, rematou o seu máster en ciencias económicas na Universidade de Tennessee e, posteriormente, integrouse na mariña durante a segunda Guerra Mundial traballando co Almirante Nimitz en Honolulu. En 1948, recibiu o seu doutoramento económico na Universidade de Chicago, onde recibiu a influencia intelectual de Frank H. Knight.
En 1986, o profesor Buchanan ganou o premio Nobel de economía polas súas contribucións sobre a teoría da elección pública (Public Choice), onde publicou extensivamente sobre as finanzas públicas, as económicas constitucionais e a teoría libertaria.
Buchanan segue vinculado ó Center for the Study of Public Choice e é o investigador principal do Cato Institute.
Obra e principais contribucións
A idea principal que defendía Buchanan é que o estado non é superior ós cidadáns, son estes os que toman as decisións do goberno en última instancia. O estado pode ser entendido como a “suma das vontades dos individuos”. A teoría que defende principalmente é a teoría económica da elección pública. A idea é a aplicación das ferramentas de análise económico á política, xa que cría que os economistas non estaban prestando demasiada atención ó funcionamento da política, xa que se preocupaban demasiado de como funcionaba a economía.
As súas principais publicacións foron entre finais dos anos 50 e os anos 80 ata que lle outorgaron o Premio Nobel en 1986, destacando as seguintes:
Premio Nobel de Economía, 1986
miniatura|150px|dereita|Alfred Nobel En memoria ao sueco Alfred Nobel, convócanse cada ano os Premios Nobel que van dirixidos a persoas que logran novos avances científicos, investigación e que polo tanto aporta valor engadido á sociedade. Neste senso no ano 1986 concédeselle o Premio Nobel de economía a James Buchanan. Trátase de dar recoñecemento aos avances e melloras que incorporou dita personalidade ao mundo económico e en último termo á sociedade.
No 1986 a academia sueca concedeulle o premio Nobel a economía polo desenvolvemento das bases constitucionais da teoría económica e do proceso da toma de decisión. Máis ben coñecemos a súa contribución como a Public Choice; é dicir, a teoría da elección pública.
A súa contribución o mundo económico-político consistiu nunha extensión da teoría económica ás opción políticas e gobernamentais. As decisión tomadas polos políticos e polos diversos estamentos gobernamentais provocan unha serie de custos aos cidadáns e polo tanto os cidadáns deberían poder contar cunha serie de mecanismos de control que lle permitan a súa defensa ante tales situación. Deste xeito xorde como mecanismo de control a Constitución. A contribución de Buchanan que lle deu lugar ao recoñecemento do Premio Nobel foi a de transferir as opción políticas á idea de beneficio de cambio mutuo entre os individuos. De tal maneira que o proceso político devén nunha forma de colaboración destinada a obtención de vantaxes recíprocas. Pero todo este proceso vai depender dunha serie de regras que enmarcan a actividade político-económica, é dicir, podemos falar aquí da constitución, como mencionamos anteriormente. Por tanto van ser factores claves ditas normas de xogo, e tamén a posibilidade de podelas cambiar.
O Paraíso, Santalla, Ribeira de Piquín
O Paraíso é un lugar da parroquia de Santalla no concello lugués da Ribeira de Piquín na comarca de Meira.
El Eco Coruñés
El Eco Coruñés foi un xornal editado na Coruña entre 1865 e 1866.
Historia e características
Subtitulado Diario de noticias e intereses materiales apareceu o 15 de novembro de 1865. Publicábase diariamente na tipografía de Castor Míguez. Estaba dirixido por Ramón Barros Sibelo e Froilán Salazar supervisaba o equipo de redacción. Publicaba noticias económicas, de carácter xeral, artigos de sociedade, e políticos, como o apoio a Unión Liberal. Cesou a súa edición en febreiro de 1866.
A Leboreira, San Cibrao da Repostería, Palas de Rei
A Leboreira é un lugar da parroquia de San Cibrao da Repostería no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 7 habitantes, dos cales 4 eran homes e 3 eran mulleres.
Luneda, A Cañiza
Santa María de Luneda é unha parroquia que se localiza no sur do concello da Cañiza. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 163 habitantes (84 mulleres e 79 homes) distribuídos en 37 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 314 habitantes.
Xeografía
Baña a parroquia o rego Cortegaza, afluente do río Deva. Limita ao norte coa parroquia das Achas e ao sur con Mourentán (Arbo).
Historia
Dependía da encomenda da freguesía de Santa María de Beade a través da orde de San Xoán de Xerusalén.
Patrimonio
A igrexa parroquial de Santa María ten unha espadana de dúas campás. Amais existe unha capela adicada a San Roque e outra ermida adicada á Angustia no lugar do Lagarto, de propiedade particular.
Nesta parroquia atópase situada a casa e a Fundación Mundonatura.
Laura Bugalho
Laura Bugalho, nada en Santiago de Compostela o 6 de maio de 1964 é unha sindicalista e activista galega en diversas causas políticas e sociais, principalmente os dereitos das persoas migrantes, os dereitos das persoas transexuais e a autodeterminación de Galiza.
Traxectoria
Diplomada en Maxisterio e licenciada en Pedagoxía, na especialidade de Intervención Social, traballa como sindicalista da CIG desde 1992. Asemade ten destacado como activista LGBT, transfeminista e a prol dos dereitos das persoas migrantes. É membro do Foro Galego de Inmigración, do colectivo Stop Desahucios Compostela e tamén milita na causa soberanista galega, amais de ser fundadora da asociación Transgaliza.
Ten publicado diversos artigos en publicacións como Andaina, A Nosa Terra, Novas da Galiza, Galiza Livre, Diário Liberdade e Sermos Galiza.
En 2009 Laura Bugalho axudou a sacar á luz a trama da chamada Operación Peregrino, na que 57 persoas de orixe marroquí foran traídas a España coa promesa dun emprego despois de abonaren dez mil euros. A raíz daquel caso Bugalho foi acusada de falsidade documental e sometida a xuízo, mais chegaría a un pacto coa Fiscalía tras defender en todo momento que as acusacións partían dunha vinganza policial.
Recoñecementos
Laura Bugalho ten recibido, entre outros, os seguintes premios e recoñecementos:
Oroso, A Cañiza
Santa María de Oroso é unha parroquia que se localiza no leste do concello da Cañiza. Segundo o padrón municipal de 2013 tiña 379 habitantes (191 mulleres e 188 homes) distribuídos en 21 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 451 habitantes.