cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bélxica no Festival de Eurovisión
dereita|miniatura|250x250px|Fud Leclerc en Hilversun ([[1958)]] dereita|miniatura|250x250px|Xandee en Istambul ([[2004)]] dereita|miniatura|250x250px|The KMG's en Helsinqui ([[2007)]] dereita|miniatura|250x250px|Ishtar en Belgrado ([[2008)]] dereita|miniatura|250x250px|Roberto Bellarosa en [[Malmö (2013)]] dereita|miniatura|250x250px|[[Axel Hirsoux en Copenhague (2014)]] dereita|miniatura|250x250px|[[Loïc Nottet en Viena (2015)]] dereita|miniatura|250x250px|Laura Tesouro en [[Estocolmo (2016)]] Bélxica participa no Festival da Canción de Eurovisión desde 1956, e debido a que é unha nación que conta con dous entes de radiodifusión públicos para as dúas principais comunidades lingüísticas do país, RTBF (en francés), e VRT (en flamengo), a responsabilidade da elección do representante belga altérnase cada ano entre as dúas radiodifusoras, para alternar así mesmo o idioma da canción. Incluso agora, coa norma de liberdade de idioma da UER, cando Bélxica adoita a presentar temas en inglés por ambas as partes, a RTBF encárgase da representación os anos impares e a VRT os anos pares.
Bélxica obtivo unha única vitoria en 1986 con Sandra Kim, quen é tamén a gañadora máis nova da historia de Eurovisión, xa que por aquel entón tiña só trece anos.
A seguinte mellor posición alcanzada por Bélxica é o segundo posto conseguido en dúas ocasións, en 1978 e 2003. En 2003, concretamente, Bélxica foi representada por Urban Trad, unha banda folk que cantou nun idioma inventado e que acabou en segundo lugar. O último mellor resultado de Bélxica obtívoo en 2015 co cantante Loïc Nottet. Superou a semifinal e nada menos que en segundo lugar. Na final cultivou un 4º posto.
Doutra banda, Bélxica ocupou o último lugar en oito ocasións. Debido ao baixo resultado recollido en 1993, Bélxica foi relegado de participar no festival de 1994. O mesmo aconteceu en 1997 e en 2001.
Recesende, Baralla
San Cirilo de Recesende é unha parroquia que se localiza no concello de Baralla. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 54 habitantes (30 homes e 24 mulleres), distribuídos en 1 entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999, cando tiña 62 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 44 habitantes, sendo 26 homes e 18 mulleres.
Santa Mariña, Pígara, Guitiriz
Santa Mariña é un lugar da parroquia de Pígara no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 29 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 14 homes e 15 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 39 habitantes.
Ponte Velha
Ponte Velha pode ser a designación das seguintes pontes:
Per Gessle
Per Håkan Gessle, nado en Halmstad, Suecia o 12 de xaneiro de 1959, é un cantante e compositor. Canda Marie Fredriksson formou o dúo Roxette en outubro de 1986. Integra tamén o grupo Gyllene Tider como vocalista e guitarrista dende 1978 e lanzou diversos álbums en solitario.
Nauru nos Xogos Olímpicos
Nauru participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1996, e dende entón o país competiu en cada edición dos Xogos Olímpicos de Verán.
A nación ten especial tradición en halterofilia, e tódolos deportistas que competiron por Nauru antes dos Xogos de 2012 eran levantadores de peso. Nauru ten a distinción de ser o país máis pequeno (por poboación) entre os 206 membros do Comité Olímpico Internacional.
Masuda
Masuda (益田市, ますだし, Masuda-shi) é un concello da prefectura de Shimane no Xapón. Está situada ao oeste da prefectura, na rexión de San'in dentro da rexión de Chuugoku, na illa de Honshu. Ten 733,24 km² de superficie e unha poboación de 50.361 habitantes (2009), e unha densidade de poboación de 68,7 hab./km².
O concello de Masuda limita cos concellos de Tsuwano, de Yoshiga, de Hamada (son da prefectura de Shimane); de Hatsukaichi, de Akiōta, de Kitahiroshima (son da prefectura de Hiroshima); de Hagi e de Iwakuni (son da prefectura de Yamaguchi).
Praia de Gulpiyuri
250px|thumb|Praia de Gulpiyuri A praia de Gulpiyuri é unha pequena praia situada no concello de Llanes, en Asturias. Atópase ao norte da aldea de Naves, a metade de camiño entre as localidades de Ribeseya e Llanes. Foi declarada monumento natural o 26 de decembro de 2001, ademais de formar parte da Paisaxe Protexida da Costa Oriental de Asturias.
Trátase dunha pequena praia de mar pero situada terra dentro, entre verdes prados agrícolas. Nunha costa acantilada de roca calcaria o mar foi creando unha cova cara ao interior e o fondo da cova afundiuse (un fenómeno kárstico coñecido como dolina), deixando un pequeno oco circular duns 50 m de diámetro a 100 m da costa. Este afundimento segue conectado coa costa e entra a auga de mar, notándose tamén as mareas e dispoñendo dunha praia de fina area.
Só se pode acceder camiñando desde a praia de San Antolín ou desde Naves e o seu illamento permitiu a relativamente boa conservación desta pequena praia. A profundidade e o tamaño da zona de auga non permite máis que poder remollarse tombado, pero está ben protexida do vento.
Río Tombigbee
O río Tombigbee é un afluente do río Mobile, de aproximadamente 644 quilómetros de lonxitude, nos estados norteamericanos de Mississippi e Alabama. É un dos dous principais ríos, xunto co Alabama, que se unen para formar o pequeno río Mobile antes de desembocar na baía de Mobile no Golfo de México. A conca fluvial das augas do Tombigbee abrangue a maior parte da chaira costeira rural do oeste de Alabama e do nordés de Mississippi, e discorre xeralmente cara ao sur. O río proporciona unha das rutas principais de navegación comercial no sur dos Estados Unidos, navegable ao longo da maior parte da súa lonxitude a través de esclusas e unido na súa parte superior co río Tennessee a través da canle de Tennessee-Tombigbee.
Descrición
O río nace no nordés de Mississippi, no condado de Itawamba. No pasado considerouse que o nacemento do río estaba, máis ao sur, no norte do condado de Monroe, na confluencia do río Town Creek (tamén coñecido como a Galla Oeste do Tombigbee) coa galla Leste do Tombigbee. Hoxe, con todo, o treito que antes era coñecido como esa galla leste tense polo Tombigbee.
Discorre cara ao sur a través do lago Aberdeen, preto da vila de Aberdeen (Mississippi), e do lago Columbus, preto de Columbus (Mississippi). Cruza as pozas de Aliceville, na fronteira entre Mississippi e Alabama, e prosegue, xeralmente dirección sur-sueste, a través do oeste de Alabama nun curso con moitos meandros, pasando as vilas de Gainesville e Demopolis, onde se lle une polo nordés o río Black Warrior. Ao pasar Demopolis discorre cara ao sur a través do suroeste de Alabama, deixando á esquerda Jackson. Únese ao río Alabama ao norte dos condados de Mobile e Baldwin, aproximadamente a 48 km ao norte da cidade de Mobile, para formar o río Mobile.
Logo da finalización da canle de Tennessee-Tombigbee en 1985, a maior parte do curso medio do río no noroeste de Mississippi foi desviado cara á nova canle. Ao norte do lago Aberdeen, a canle discorre ao pé do curso orixinal do río.
O Refuxio Nacional de Fauna de Choctaw (hábitat protexido do pato carolino (Aix sponsa) atópase ao longo do río, no suroeste de Alabama, aproximadamente 32 quilómetros ao noroeste de Jackson.
As chairas superiores do Tombigbee eran a terra dos pobos chickasaw antes da súa retirada en 1838. O Tombigbee foi a ruta tomada pola campaña de Le Moyne de 1736 contra eles.
O incidente do Cahaba
O incidente do Cahaba fai alusión a un accidente fluvial. O 28 de abril de 1979, un remolcador chamado Cahaba estaba no Tombigbee, á altura de Demopolis. Ía pasar por baixo unha ponte levadiza, que non se atopaba aberta, durante unhas medras do río. As rápidas correntes botaron a embarcación contra a ponte en augas pouco profundas. A forza era tan intensa que envorcou o barco e pasouno por baixo a ponte botada, metido completamente na auga. O barco xurdiu alén da ponte con danos na súa maior parte estéticos e endereitouse en por si.
Vila da Eirexa, San Xurxo da Mariña, Ferrol
Vila da Eirexa é un lugar da parroquia de San Xurxo da Mariña no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Segundo o IGE en 2017 tiña 197 habitantes, dous máis ca en 2007, cando estaban censados 99 homes e 96 mulleres, e doce menos ca en 2004.
Neste lugar está a igrexa parroquial que lle dá o seu nome.
Riba de Neira, Baralla
Santalla de Riba de Neira é unha parroquia que se localiza no concello de Baralla. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 27 habitantes (14 mulleres e 13 homes), distribuídos en 1 entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 30 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 22 habitantes, sendo 8 homes e 14 mulleres.
13ª edición dos Óscar
A 13.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 27 de febreiro de 1941 no Biltmore Hotel dos Ánxeles. O mestre de cerimonias foi Bob Hope.
Premios
miniatura|200px|[[Rebecca (filme de 1940)|Rebecca, con Laurence Olivier e Joan Fontaine, mellor filme]] miniatura|200px|[[Alfred Lunt presenta a James Stewart ao premio ao mellor actor]] miniatura|200px|[[Ginger Rogers, mellor actriz]] miniatura|200px|[[Jane Darwell (centro) e Walter Brennan (dereita), mellores intérpretes secundarios]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Gōtsu
Gōtsu (江津市, ごうつし, Gōtsu-shi) é un concello da prefectura de Shimane no Xapón. Está situada ao centro da prefectura, na rexión de San'in dentro da rexión de Chuugoku, na illa de Honshu. Ten 268,51 km² de superficie e unha poboación de 26.347 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 98,1 hab./km².
O concello de Gōtsu limita cos concellos de Hamada, de Ōnan, de Kawamoto e de Ōda.
Periquito
O periquito (Melopsittacus undulatus) é unha especie de ave psitaciforme da familia Psittaculidae. É o único membro do xénero Melopsittacus. É endémico de Australia, aínda que foi introducido noutras rexións do mundo por ser moi común o seu uso como mascota. É a ave de gaiola máis popular do mundo, e como animal de compañía só é superado en número polos cans e os gatos.
Descrición
left|miniatura|Un periquito femia en [[Alice Springs (Australia), na que se aprecia o característico deseño listado que lle dá o seu nome científico undulatus (ondulado).]] O periquito mide unha media de 18 cm da cabeza á punta da cola, e pesa ao redor de 35 g. A variedade silvestre ten as partes inferiores de cor verde claro liso, coa cabeza amarela cunha característica listaxe negra na súa parte posterior, do mesmo xeito que o resto das partes superiores do corpo e ás, aínda que con fondo verde amarelado. En cambio a súa garganta e fronte son de cor amarela, cunha pequena mancha morada na fazula e tres pintas negras enmarcando cada lado da base da garganta. A súa cola é de cor cobalto con manchas amarelas no centro das plumas laterais. As plumas de voo das Á|ás son negras e verdosas, e as súas coberteiras negras con bordos amarelos, e teñen manchas amarelas no centro que só se ven cando despregan as ás. Posúe o bico moi curvado cara abaixo, de cor gris verdoso, e patas grises azuladas zigodáctilas, con dous dedos cara adiante e dous cara atrás, o que lles facilita rubir polas árbores e alimentarse de sementes.
Os periquitos silvestres no seu hábitat natural de Australia son notablemente máis pequenos que os que se atopan en catividade. Ademais os criadores desta especie conseguiron multitude de cores e capas de periquitos (ex: azul, gris, gris-azul, violeta, branco, amarelo, amarelo-azul) aínda que a maioría dos que se atopan nas tendas de mascotas son azuis, verdes e amarelos. Como na maioría de especies de papagaios a plumaxe do periquito é fluorescente baixo a luz ultravioleta. Este fenómeno posiblemente está relacionado co cortexo e a selección de parella. Como moitas aves, os periquitos teñen visión tetracromática, aínda que para que funcionen as catro clases de conos simultaneamente necesítase a presenza de todo o espectro da luz solar. O espectro ultravioleta fai brillar as súas plumas, o que axuda a atraer ás parellas. As pintas da súa garganta reflicten a luz ultravioleta e poderían usarse para distinguir individualmente a cada periquito. miniatura|O sexo e a idade dos periquitos diferéncianse pola cor da súa cera. Os machos adultos téñena azul.
Determinación de sexos e idades
Para diferenciar se un periquito é macho ou femia a clave é a cera (parte superior do bico ao redor das narinas). Os machos adultos téñena completamente azul. Algunhas femias adultas téñena de cor variable dependendo do seu estado de celo: de branco a cor crema fóra da época de reprodución, e marrón cando está en celo, mentres que outras sempre a teñen branca ou esbrancuxada. Os inmaturos de ambos os sexos téñena rosada, xeralmente rosa violáceo nos machos novos. Ao mes de vida as crías saen do niño coa cera rosa. Durante as semanas seguintes, ás femias váiselles volvendo branca e aos machos azul (excepto nalgunhas variedades, como os albinos, lutinos ou píos recesivos, cuxos machos a manteñen de cor rosada ou morada toda a súa vida. ) Nos exemplares novos pódese determinar o sexo así aos 3 meses de nacer sen marxe de erro.
A idade tamén se determina mediante as liñas na fronte: os novos téñena cuberta de liñas e os adultos téñena lisa e despexada; aqueles, ademais, presentan unha plumaxe de tons menos intensos. Tamén se diferencia un periquito novo porque ten o ollo completamente negro, e a medida que crece vaise aclarando o iris quedando un aro branco ao redor da pupila negra (excepto na variedade pía recesiva que non desenvolve esta cor de iris).
Canto
Os periquitos non son moi audaces no que se refire á imitación de sons, a diferenza dos seus curmáns os papagaios. Con todo, adoitan emitir algúns cantos curtos para comunicarse (o que puido dar orixe á súa cría), e expresan os seus sentimentos con movementos e sons. Os machos, caracterizados pola parte superior do bico cor azul escuro, adoitan ser máis activos no canto que as femias. Se se lles ensina con calma e habilidade, é posible que cheguen a repetir moitas palabras sinxelas e algunhas melodías curtas.
Taxonomía
O periquito pertence á familia Psittaculidae, a rama afroasiática e oceánica da superfamilia dos papagaios típicos (Psittacoidea), como único membro do xénero Melopsittacus. Anteriormente críase que estaba emparentado cos pericos dos xéneros Neophema e Pezoporus polo patrón listado da súa plumaxe. Con todo, os estudos filoxenéticos máis recentes baseados na análise de secuencias de ADN sitúano moi próximo aos loris (tribo Loriini) e aos loritos de higuera (tribo Cyclopsittini).
Ecoloxía e distribución
miniatura|As mascotas escapadas ou liberadas asilvéstranse con facilidade nas rexións cálidas e secas. Parella silvestre en [[Suráfrica.]] Os periquitos son orixinarios de Australia, e ocupan a totalidade do interior do continente australiano. É unha ave nómade que ocupa gran variedade de hábitats abertos en Australia, como as zonas de matogueira, herbeiras, sabanas, e arboredos despexados. Xeralmente atópase en pequenas bandadas, pero pode formar grandes bandadas cando as condicións son favorables. Desprázase de forma nómade en busca de comida e auga. Aliméntanse de sementes da herba, especialmente das do xénero Triodia, e ás veces fan incursións nos cultivos de cereais. A vida en bandadas facilítalles a existencia porque os axuda a defenderse dos depredadores.
Naturalizáronse no sur de Norteamérica, rexistrándose poboacións asilvestradas de periquito nas rexións de San Petersburgo (Florida) desde os anos 1940, aínda que na actualidade son menos abundantes que ao principio da década de 1980. Crese que a competencia cos estorniños pintos e os gorrións é a principal causa do declive destas poboacións.
Os niños atópanse normalmente nun oco no tronco da árbore. Pon entre 4 e 7 ovos, os cales son incubados durante 18-20 días, e o novo pito empluma (adquisición do seu primeiro abrigo de plumas) aproximadamente ós 30 días.
Avicultura
miniatura|En catividade conseguíronse mediante cría selectiva exemplares de cor e tamaño diferente á variedade natural (dereita). Os periquitos australianos son fáciles de domesticar, e poden ser adestrados para deixarse tocar e xogar coa xente, o que os converte nas aves máis difundidas como mascota do mundo. Son case tan intelixentes como moitos papagaios grandes, e prosperan co estímulo de xoguetes e interacción social coa xente e conxéneres. Peteirar é unha actividade moi agradable, sobre todo para o periquito femia. Un pouco de material para picar sempre debe estar a man, como unha rama coa cortiza ou as pedras de calcio (óso de sepia ou jibia), que axudan a gardar os seus bicos afiados e sempre sans.
En cativerio, viven unha media de 4-6 anos, pero poden vivir até 14. A duración da súa vida varía segundo o tipo do periquito australiano (os periquitos ingleses non viven tanto como os seus curmáns en Australia e América, debido aos anos de endogamia para cambiar o seu tamaño e trazos físicos) e a saúde de cada ave individualmente (exercicio e dieta). As enfermidades que poden aparecer en catividade son afeccións catarrais, diarreas, excoriacións e alteracións da pel das patas (debido a unha limpeza pouco rigorosa). Tamén se poden presentar tumoracións e verrugas nas zonas próximas ao bico en exemplares xa vellos ou criados nun ambiente de excesiva sucidade.
A alimentación do periquito baséase no millo e o alpiste, aínda que debe complementarse con outras sementes ou verduras (como a leituga, espinaca, pemento, cenoria etc). As froitas tamén son un bo complemento dietético para estes paxaros. De cando en vez pódeselles proporcionar un pouco de pan ou galleta, aínda que sempre con precaución de non darlles algo moi doce. Nas tendas de animais pódense atopar biscoitos, barras de sementes enriquecidas con vitaminas e outros suplementos especiais para estas aves. O aguacate, o chocolate e o perexil son tóxicos mortais para os periquitos australianos. O periquito máis novo, se se foi afacendo desde pequeno, aprende a consumir máis variedade de comida máis facilmente que un máis vello que estivo comendo só un tipo de sementes ou alimento.
Historia
O periquito menciónase por primeira vez no libro Naturalists Miscellany, cuxo autor é George Shaw, director do Museo Británico de ciencias naturais, no ano 1781. No ano 1840, o científico John Gould logrou levar os primeiros periquitos vivos a Inglaterra.
Debido á súa beleza pronto se empezaron a capturar miles de periquitos para comercializalos pero o transporte de meses e o descoñecemento da súa alimentación provocaba unha mortalidade do 98%. Pronto se descubriu que comían millo miúdo e alpiste, igual que os canarios. O que non se sabía é que criaban en caixas niño, só se lles ofrecían niños abertos, ata que por casualidade en 1855 a condesa de Schwerin en Berlín (Alemaña) logrou crialos dentro dunha noz de coco. A partir de aí empezáronse a criar grandes cantidades de periquitos.
A primeira mutación foi a amarela, que apareceu no ano 1872 en Bélxica. No ano 1878, apareceu a mutación azul. Ambas as mutacións alcanzaron prezos desorbitados: unha parella de periquitos azuis podía custar máis que un bo cabalo de carreira. Ata que a cría sistemática destas cores se levou a cabo e apareceron novas mutacións que proporcionaron á especie unha gran variedade. miniatura|Novo periquito femia (cera branca) co seu primeiro cambio de plumas e con cores similares aos atopados na natureza.
Variedades
Os criadores traballaron durante décadas para producir unha ampla variedade de cores e mutacións: verde e azul, grises, violetas, perlados, ás claras, entre outras. Actualmente coñécense máis de 25 variedades ou mutacións, incluídas algunhas que modifican a pluma como os moñudos e celestiais xaponeses.
Existe unha variedade considerada como enfermidade, a cal se denomina "plumeiro". Nesta variedade prodúcense alteracións orgánicas que fan que as plumas non deixen de crecer, o que leva a problemas de saúde e inflúe significativamente na expectativa de vida da ave.
Existe unha variedade de periquitos australianos modernos denominada "perico inglés", máis grandes que os seus irmáns salvaxes, con plumas principais máis longas, dándolles unha aparencia notablemente de maior tamaño. Actualmente son coñecidos tamén como "australianos de exposición" pero, a pesar de haber diferenzas na súa cría, trátase do mesmo periquito Melopsittacus undulatus. Nos máis modificados, os ollos e o bico quedan bastante ocultos dentro das plumas nunha vista de fronte. Estas variacións afectan á mecánica de voo e dificultan algunhas tarefas básicas como a reprodución, o que diminúe a súa calidade da vida. Tales aves son tamén máis propensas a mutacións xenéticas debido á endogamia que lles deu orixe.
Cría
A reprodución en catividade é relativamente fácil. Indúcese á cría colocando un niño que pode ser unha caixa de madeira na que a femia poida estar completamente ás escuras. A femia deposita de tres a nove ovos, e a incubación dura dezaoito días. Poden criar durante todo o ano; é importante ter unhas condicións aptas para a cría xa que ao ter pouco espazo para esta ou un niño moi alto as crías poden caer e morrer.
Tanto se se desexa a súa cría coma se non, o mellor para o equilibrio psicolóxico dunha ave social intelixente como esta é tela en parellas, para que poida desenvolver a interacción social que necesita. Ter só un macho podería causar trastornos sexuais, mentres que ter dúas femias pode causar a animosidade entre elas.
Bibliografía
Handbook of the Birds of the World. Vol. 4. Sandgrouse to Cuckoos. Lynx Edicions, Barcelona. ISBN 84-87334-22-9
El Ratón
El Ratón foi un periódico editado en Vilalba entre 1911 e 1915.
Historia e características
Subtitulado El de mayor circulación de Vilalba e Órgano oficial de las clases de ratas municipales, apareceu o 1 de xuño de 1911. Foron os seus directores Manuel Peña Novo e Manuel Felpeto. Tiña unha periodicidade mensual, e en 1913 pasou a ser quincenal. Cesou a súa edición en 1915.
Jon Juaristi
Jon Juaristi Linacero, nado en Bilbao o 6 de marzo de 1951, é un poeta, novelista, ensaísta e tradutor vasco en éuscaro e castelán.
Traxectoria
Nado en Bilbao, fillo dun empresario de clase media, é o maior de sete irmáns no seo dunha familia nacionalista vasca. Estudou no colexio San Nicolás de Bilbao onde se creou a primeira ikastola na década de 1950 e, tras o cambio de residencia por motivos de traballo do seu pai, estudou no primeiro colexio do Opus Dei en Leioa (Biscaia). Ós 11 anos comeza a estudar éuscaro por iniciativa propia, xa que na súa casa non se falaba e con 13 anos sepárase da súa familia e empeza a vivir cos seus avós paternos.
A Graña dos Carunchos, As Grañas do Sor, Mañón
A Graña é un lugar da parroquia das Grañas do Sor no concello Coruñés de Mañón na comarca do Ortegal. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Hei tiki
miniatura|Hei tiki Un hei tiki é unha figuriña maorí con forma de feto humano ou humanoide que normalmente só levan as mulleres, a modo de colar, como talismán da fertilidade. A maxia atribuída a un hei tiki vaise incrementando de xeito que pasa dunha xeración a outra e, en especial, se pertenceu a alguén de prestixio.
Jon Juaristi
Traxectoria
Ós 16 anos incorpórase a unha incipiente Euskadi Ta Askatasuna (ETA) por influencia do seu primo, que formaba parte dun comando de axuda ós liberados da organización, e tras ler o libro Vasconia: análisis dialéctica de una nacionalidad, de Federico Krutwig. Durante a súa militancia en ETA a súa acción máis destacable foi pór en contacto a ETA cos círculos carlistas enfrontados ó réxime de Franco por mor da expulsión do pretendente Carlos Hugo de Borbón-Parma.
Hei tiki
Para algúns, o hei tiki serve de protección contra os vengativos espíritos dos nenos nacidos mortos, mentres que outros sosteñen que é unha representación de Tiki, deus polinesio creador da vida.
Jon Juaristi
Traxectoria
Xa na Universidade, integrouse nunha escisión obrerista de ETA, denominada ETA-VI Asemblea. Fichado pola policía, abandona a súa cidade natal para estudar Filoloxía Románica en Sevilla, e regresa posteriormente á Universidade de Deusto onde se acaba doutorando. En Deusto, foi expulsado en 1972 "por alborotador" sendo readmitido no ano seguinte. Nesa época pasou algúns períodos no cárcere por "feitos leves", e foi condenado polo Tribunal de Orde Pública.
Hei tiki
Os hei tikis adoitan estar esculpidos en nefrita e son moi codiciados por coleccionistas.
Jon Juaristi
Traxectoria
En 1973, ETA-VI atopábase dividida en dous sectores, un dos cales (os maios) fusionaríase coa trotskista Liga Comunista Revolucionaria (LCR). Jon Juaristi, que pertencía ó outro sector (os minos), en 1974 optou por abandonar a militancia na extrema esquerda, renunciando case por completo á actividade política. Daría comezo entón a súa actividade profesional primeiro como profesor de ikastola e posteriormente, en 1977, como profesor de instituto.
Xa en 1980, e dende posicións alleas ó nacionalismo da súa adolescencia, afiliouse ao Partido Comunista de Euskadi (PCE-EPK) no momento en que estaba en pleno proceso de unificación con Euskadiko Ezkerra (EE), que daría lugar a un novo grupo socialdemócrata que rexeitaba activamente a violencia. Abandonouno en 1986, decepcionado ó non pactar EE co Partido Socialista de Euskadi (PSE) tras as eleccións autonómicas de 1986. En 1987, ingresou no Partido Socialista Obreiro Español (PSOE), segundo as súas propias palabras, por "imperativos éticos", declarando nas súas memorias que o feito concreto que o levou a afiliarse foi un xesto testemuñal a causa do atentado dun grupúsculo abertzale, o comando Mendeku, contra a Casa do Pobo do PSOE de Portugalete, na que morreron abrasados dous militantes socialistas.
Juaristi ocupou a cátedra de Filoloxía Española na Universidade do País Vasco, a Rey Juan Carlos I na Universidade de Nova York, e foi profesor titular da Cátedra de Pensamento Contemporáneo da Fundación Cañada Blanch na Universidade de Valencia. Tamén traballou como docente e investigador en Austin (Estados Unidos) e no Colexio de México en 1985 e 1986. Dirixiu a Biblioteca Nacional de España (1999-2001), cargo que abandonou para dirixir o Instituto Cervantes (2001-2004) até a súa substitución, tras o triunfo socialista do 14 de marzo de 2004.
Dende 2005, é catedrático de Literatura Española na Universidade de Alcalá de Henares. O 8 de xaneiro de 2009 foi nomeado director xeral de Universidades e Investigación da Consellería de Educación da Comunidade Autónoma de Madrid, cargo do que foi cesado o 1 de agosto de 2013, por un acordo do Consello de Goberno de devandita comunidade autónoma, finalizando así unha etapa de catro anos e medio, ó mesmo tempo que pasou a substitución a Rocío Albert.
O labor de investigación de Jon Juaristi abrangue diversos eidos: formación histórica das identidades colectivas, historia literaria, literatura de tradición oral, etc. Posúe a Medalla ó Mérito Constitucional e a Encomenda da Orde de Afonso X o Sabio. Actualmente reside en Alcobendas, Madrid.
Poesía
Jon Juaristi foi membro do grupo literario de vangarda Pott (1978-1983) xunto a Bernardo Atxaga, Joseba Sarrionandia, Ruper Ordorika e outros escritores. A súa lírica está influída pola obra do poeta éuscaro e gran amigo Gabriel Aresti e a dos escritores vascos en castelán Miguel de Unamuno e Blas de Otero, así como pola ironía do poeta e ensaísta anglonorteamericano Wystan H. Auden.
Cultiva un deliberado prosaísmo culturalista dentro da chamada poesía da experiencia ou Nova sentimentalidade, corrente na que figura como un dos seus membros máis individualistas. Evoca con frecuencia a época do Bilbao da súa nenez e mocidade, e o ton dos seus poemas resulta desencantado, amargo, urbano e intelixente. Formalmente, recorre á intertextualidade, a ironía, o prosaísmo dun léxico cotidianísimo e os xogos de palabras (paronomasias, calambures). Alterna o estrofismo clásico co verso branco ou libre, buscando sempre unha enunciación crebada e conversacional.
Ensaio
Nos seus ensaios é tema habitual a análise, dende unha perspectiva psicolóxica e sociolóxica inspirada en Carl Gustav Jung e Léon Poliakov, da raíz histórica e mítica dos nacionalismos europeos, e particularmente do nacionalismo vasco. Son adoitos nestes textos as incursións filolóxicas, así como as referencias e anécdotas sobre autores, temas e obras do ocultismo que acostuma citar con distanciamiento e ironía.
A Cruz dos Campos, Pígara, Guitiriz
A Cruz dos Campos é un lugar da parroquia de Pígara no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 9 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 4 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 8 habitantes.
Lumijoki
Lumijoki é un municipio de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 2 081 habitantes. A superficie do termo municipal é de 290,29 km2, dos cales 76,44 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 9,73 hab./km².
Limita cos concellos de Hailuoto, Liminka, Oulu e Siikajoki, todos eles na súa mesma rexión.
O concello é unilingüe en finés.
Comité Olímpico de Nauru
O Comité Olímpico de Nauru é o Comité Olímpico Nacional que representa a Nauru. Representa e organiza o movemento olímpico na illa. Foi fundado en 1991 e foi recoñecido polo Comité Olímpico Internacional en 1994. É tamén o responsábel de representar a Nauru nos Xogos da Commonwealth.
Nauru participa de xeito regular nos Xogos Olímpicos dende 1992.
Fervenza do Cenza
A fervenza do Cenza  é un salto de auga natural situado no río Cenza (afluente do río Bibei) no seu paso pola parroquia de Castiñeira, no concello de Vilariño de Conso. É a fervenza de caída non directa máis alta de toda Galiza con aproximadamente 100 metros de desnivel. O seu caudal viuse afectado pola canteira sitúada non moi lonxe dela.
Mere
Un mere é unha arma tradicional do pobo maorí de Nova Zelandia. É un dos tres tipos de patu, sendo o máis simple deles.
Expresión regular
miniatura|A expresión regular coincide con cadeas que teñen como mínimo dous espazos despois de punto (.) antes dunha letra maiúscula, como se destaca no texto superior.
En informática, unha expresión regular define un patrón usado para procurar cadeas de texto, segundo determinadas regras sintáctica. Constitúe un medio preciso de facer buscas. Con frecuencia vese abreviado como regex ou regexp.
As expresións regulares empréganas moitas linguaxes de programación, editores de textos e utilidades para procurar e manipular texto seguindo patróns determinados. O editor ed e o filtro grep, que aparecen en todas as variantes de Unix, foron os primeiros en popularizar o concepto de expresións regulares.
Un exemplo da sintaxe é a expresión regular, que se pode empregar para procurar todas as veces que a cadea "eu" aparece en límites de palabra (que é o que significa o  ). Así, na cadea "eu vou a Bueu",  coincide co "eu" do principio, mais non co de "Bueu" (porque o "eu" aparece dentro da palabra e non inmediatamente a continuación dun límite de palabra).
Fingers Crossed
É coñecido sobre todo polos seus sintetizadores doces con tons altos e pola ampla variedade instrumental. No disco úsanse glockenspiel, xilófono, frauta, catro tipos distintos de guitarra, trompeta, tuba, trombón woodwinds, baixo, distintos tipos de percusión, clarinete ou melódica entre outros. No disco tamén atopamos gran variedade de voces.
Vanderlei Cordeiro de Lima
Vanderlei Cordeiro de Lima, nado en Cruzeiro do Oeste o 11 de agosto de 1969, é un atleta brasileiro, corredor do maratón e ex-bóia-fria, termo co que se define a un traballador agrícola brasileiro que non é propietario da terra na que traballa.
Traxectoria
esquerda|miniatura|Vanderlei participando nos actos previos aos [[Xogos Olímpicos de 2016|Xogos Olímpicos do Río en 2016.]] Deveu unha das celebridades dos Xogos Olímpicos de Atenas en 2004 cando, despois de liderar o maratón ata o quilómetro 36, foi abordado e derrubado por un fanático relixioso irlandés, o ex-sacerdote Cornelius Horan. Axudado por algúns espectadores da carreira, retornou á proba e aínda conseguiu garanti-la medalla de bronce da proba, sendo aplaudido de pé cando entrou no estadio Panathinaikós. Polo seu feito, Vanderlei, foi aínda agraciado pola medalla Pierre de Coubertin concedida para atletas que valorizan a competición olímpica máis do que a vitoria.miniatura|Vanderlei na [[Esplanada dos Ministerios no Sete de Setembro|esquerda]]Antes de Vanderlei, o último atleta a recibi-la homenaxe tiña sido o velexador canadense Lawrence Lemieux, que nos Xogos Olímpicos de Seul, en 1988, abandonou a disputa da súa proba para salvar unha persoa que caera no mar.
En 2016 participou nos actos dos Xogos Olímpicos do Río de Xaneiro. esquerda|miniatura|En [[Xogos Olímpicos de 2016|2016, acendendo a pira olímpica.]]
Elīna Garanča
Elīna Garanča, nada o 16 de setembro de 1976 en Riga (Letonia), é unha mezzosoprano letoa.
Traxectoria
Garanča naceu na cidade letoa de Riga no seo dunha familia de músicos, seu pai director de coro e súa nai unha cantante de lieder e profesora de canto. Súa nai Anita é profesora na Academia de Música Letoa, e profesora asociada da Academia Letoa de Cultura, unha profesora de música vocal na Ópera Nacional Letoa, así como profesora particular. Seu irmán Jānis (aka Jaanis) Garanča, tres anos maior que Elīna, comezou estudos musicais, mais actualmente é informático.
Garanča ingresou na Academia de Música Letoa en 1996 para estudar canto con Sergej Martinov. Continuou os seus estudos en Viena con Irina Gavrilović e nos Estados Unidos con Virginia Zeani.
Garanča comezou a súa carreira profesional no Südthüringisches Staatstheater en Meiningen e posteriormente traballou na Ópera de Frankfurt. En 1999 gañou a Mirjam Helin Singing Competition en Helsinqui (Finlandia).
Comezou a salientar internacionalmente en 2003 no Salzburger Festspiele cando interpretou a Annio nunha produción de La clemenza di Tito de Mozart, dirixida por Nikolaus Harnoncourt. Pronto comezou a recibir importantes papeis, como Charlotte en Werther, Dorabella en Così fan tutte na Ópera Estatal de Viena (2004) e Dorabella nunha produción en París dirixida por Patrice Chéreau (2005). En 2006 cantou de novo La clemenza di Tito, desta volta interpretando o papel de Sesto. O 12 de xaneiro de 2008, Garanča debutou coa súa propia compañía na Metropolitan Opera de Nova York no papel de Rosina en ''Il barbiere di Siviglia de Rossini. Sobre o seu debut, Bernard Holland escribiu en The New York Times: "A señora Garanča é unha realidade (...) As novas técnicas do canto adáptanse con dificultade ao énfase do Rossini de principios do século XIX en velocidade, brillantez e articulación, e a señora Garanča era a única sobre o escenario que parecía realmente cómoda. Garanča cantou o papel principal de Carmen no produción de 2010 da Metropolitan Opera. No concerto inaugural do Rheingau Musik Festival de 2011 na Abadía de Eberbach cantou os Sieben frühe Lieder de Alban Berg coa hr-Sinfonieorchester, dirixida por Paavo Järvi.
Está casada co director Karel Mark Chichon. A súa primeira filla, Catherine Louise, naceu o 30 de setembro de 2011.
Gravacións
Entre as súas gravación salienta o Premio Grammy gañado coa gravación de Bajazet baixo a dirección de Fabio Biondi, na que interpretou o papel de Andronico. En 2005 asinou un contrato para gravar exclusivamente con Deutsche Grammophon. Entre as súas gravación salientan ademais:
Hugo (filme)
Hugo é un filme estadounidense dirixido por Martin Scorsese que foi estreado no 2011. Está baseado na novela de Brian Selznick The Invention of Hugo Cabret.
Sinopse
No París dos anos 30, Hugo (Asa Butterfield) é un neno orfo que vive agochado nunha estación e se ocupa de arranxar os reloxos. Verase envolto nunha misteriosa aventura cando intente reparar un autómata enfeluxado. Un día coñece a unha rapaza (Chloë Grace Moretz) que ten a chave que podería resolver o misterio do robot.
San Martín de Neira de Rei, Baralla
San Pedro de San Martín de Neira de Rei é unha parroquia que se localiza no concello de Baralla. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 198 habitantes (101 homes e 97 mulleres), distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999, cando tiña 218 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 170 habitantes, sendo 84 homes e 86 mulleres.
Historia
Trala división territorial de España en 1833 a parroquia de San Miguel de Neira de Rei pasou a formar parte do concello de Neira de Rei.
Nefrita
A nefrita é un mineral do grupo VIII (silicatos) de acordo coa clasificación de Strunz. É unha variedade dura e de gran fino da actinolita, e é o máis común e menos valioso dos dous tipos de xade que existen, sendo o outro a xadeíta.
Trala chegada da nefrita de América a Europa, asociáronselle á nefrita propiedades curativas para os cólicos e as dores de costas ou de riles, polo que recibiu o nome de lapis nephriticus que significa "pedra do ril".
Pounamu é o nome maorí da nefrita verde que se dá na costa occidental de Nova Zelandia e coa que se adoitan confeccionar hei tikis e armas tradicionais maorís como os meres.
Características
É un silicato cálcico de magnesio ou de ferro propio de rochas metamórficas. Adoita aparecer como agregados compactos de fibras entrelazadas que poden ser translúcidos ou opacos e, normalmente, de cor verde e puntos de tons máis escuros. Distínguese da xadeíta polo seu brillo aceitoso e porque se fai estelas ao fracturar.
Depósitos
Encóntrase con certa abundancia no Canadá, a China, Nova Zelandia, os Estados Unidos, Taiwán e Asia Central.
Anton Webern
Anton Webern, nado en Viena o 3 de decembro de 1883 e finado en Mittersill o 15 de setembro de 1945, foi un compositor austríaco pertencente á chamada Segunda Escola de Viena, da que foi un dos máximos expoñentes xunto con Schönberg e Alban Berg, cos que conformou a chamada Trindade Vienesa. Como alumno e seguidor de Schönberg, Webern é un dos máximos expoñentes do dodecafonismo, ademais, as súas innovacións no que se refire á organización da altura, o ritmo e a dinámica foron decisivos no desenvolvemento do serialismo integral.
Traxectoria
Foi bautizado co nome de Anton Friedrich Wilhelm von Webern. Nunca usou os seus nomes intermedios, deixando o "von" en 1918. Despois de pasar boa parte da súa mocidade en Graz e Klagenfurt, Webern ingresou na Universidade de Viena en 1902. Estudou musicoloxía con Guido Adler, e presentou unha tese sobre os Choralis Constantinus do compositor renacentista Heinrich Isaac. Este interese pola música antiga influiría moito na súa técnica compositiva anos máis tarde.
A Segunda Escola de Viena
Estudou composición con Arnold Schoenberg, e ao graduarse escribiu a súa Passacaglia, Op. 1 en 1908. Coñeceu a Alban Berg, quen tamén era alumno de Schoenberg, e estas dúas amizades serían as máis importantes da súa vida ao marcar decisivamente o seu camiño musical. Despois de finalizados os seus estudos, tomou postos de dirección musical nos teatros de Ischl, Teplitz, Danzig, Stettin e Praga antes de regresar a Viena. Alí axudou a sacar adiante a Sociedade para Execucións Musicais Privadas que dirixía Schoenberg e dirixiu a Orquestra Sinfónica de Traballadores de Viena dende 1922 ata 1934.
Festival Mozart
O Festival Mozart foi un festival de música de carácter anual que tiña lugar principalmente na cidade da Coruña (Galiza), se ben na últimas edicións ampliouse a súa programación con concertos de cámara e pequena orquestra noutras localidades da provincia. A primeira edición do festival celebrouse no ano 1998 e dende aquela, a Orquestra Sinfónica de Galicia é a súa orquestra residente. A programación do Festival Mozart inclúe dende concertos sinfónicos, ópera, música de cámara ou música para o teatro.
No ano 2014 fusionouse co Festival de la Ópera de A Coruña pasando a chamarse Temporada Lírica de A Coruña.
Blastóporo
thumb|250px|[[Gastrulación dun diploblástico: formación das capas xerminativas desde unha blástula (1) até unha gástrula (2).]]
En embrioloxia animal, o blastóporo é unha abertura que serve de comunicación na fase embrionaria, poñendo en contacto o arquéntero (cavidade dixestiva) co medio externo.
Xorde na fase embrionaria de gástrula, cando comeza a diferenciación celular. Outra abertura xorde posteriormente (aínda durante o desenvolvemento embrionario).
Na maioría dos animais o blastóporo dá orixe á boca (protóstomos).
Nos equinodermos e nos cordados o blastóporo dá orixe ao ano (deuteróstomos).
Señorío
O señorío foi unha institución propia das Idades Media e Moderna nos reinos cristiáns da península Ibérica en certo modo similar ao feudo do Imperio carolinxio.
Tratábase dunha dación hereditaria de terras e vasalos, incluída a xurisdición, que facía un monarca a favor de nobres ou clérigos como pagamento por servizos prestados ou recompensa a méritos adquiridos, pero pola súa mera vontade (mercede).
A súa pervivencia no tempo (até o século XIX) e o seu carácter de base económica da posición social da nobreza, sobre todo tras perder esta o seu poder político ante a monarquía absoluta, situaron aos señoríos no eixe que articulaba os sistemas social, económico e político, polo que pode considerarse que formaban parte fundamental do réxime señorial que caracterizou ao Antigo Réxime en España.
Os señoríos foron abolidos pola Constitución de 1812.
Orixe
Os antecedentes do réxime señorial encóntrase na economía rural do Baixo imperio romano. Cunha poboación e unha taxa de natalidade declinantes, a man de obra n a agricultura era o factor clave para a produción económica. Ao longo do tempo, o goberno romano tratou de estabilizar a economía imperial por medio do conxelamento da estrutura social: os fillos estaban obrigados a suceder aos pais no seu oficio, e os coloni, a man de obra agrícola, tiñan prohibido deixar as terras ás cales estaba ligados, o que foi o primeiro paso para transformarse no que no feudalismo se denomnarían servos.
Contra o ano 325, varias leis de Constantino reforzaron o status semiservil dos colonos e limitaron o seu acceso aos tribunais. Nas potrimerías do Imperio, o seu número aumentou cos foederati bárbaros que recibiran autorización para instalarse dentro das fronteiras imperiais.
Cando os reinos xermánicos sucederon á autoridade romana no occidente, no século V, os señores de terras romanos foron simplemente substituídos por godos ou outros pobos xermánico, con pouca alteración na estrutura económica. O proceso de autosuficiecia rural recibiu un grande impulso no século VIII, cando se interrompeu o comercio regular no Mediterráneo.
Tipos de señorío: señoríos territoriais e xurisdicionais
A historiografía diferenza dentro do señorío dúas categorías: o señorío territorial, que era o máis similar ao feudo, e o señorío xurisdicional, en que as prerrogativas do señor, fundamentalmente o cobro dos dereitos señoriais de orixe político e xudicial.
Aínda que teoricamente esta diferenciación é confusa, deuse tanto na práctica como na documentación histórica. Cousa, por outra parte, lóxica, porque a confusión de dereitos e xurisdicións é unha das características do feudalismo. Difícil sería aclarar o que significaba concretamente ser señor de forca e coitelo ou até onde chegaba o ius utendi et abutendi (o dereito a usar e abusar), ou o ius prime noctis (dereito de pernada).
O señor territorial ten, en teoría, unha vinculación máis estreita coa terra, e a súa forma típica de extraer o excedente é mediante prestacións de traballo (xornadas de traballo non retribuído) o pagamentos en especie ou diñeiro. Dun modo sutil, o señor xurisdicional ten en cambio unha diferente relación coa terra (o dominio eminente, quedándolle ao servo o dominio útil), aínda que no fondo tamén realice a extracción do excedente mediante unha coerción extraeconómica (en termos do materialismo histórico). O fundamental para o señor é a percepción da renda da terra, e as vías de obtela eran innumerábeis, pois mediante un conxunto difuso de dereitos señoriais conseguía gravar calquera movemento da produción ou aumentos da prosperidade dos campesiños (dereitos de paso, de portádego... pola explotación dos bosques, dos ríos... monopolios de muíño, de tenda, de taberna...), ao que hai que engadir os cobros derivados da xurisdición (multas, penas de cámara, todo tipo de impostos cedidos polo rei...).
300px|miniatura|Señoríos en [[Andalucía no século XVIII.
Jean de Joigny
miniatura|300px|"Santo Enterro", Valladolid. Jean de Joigny, ás veces castelanizado como Juan de Juni, nado en Joigny no ano 1506 e finado en Valladolid no 1577, foi un escultor borgoñón que realizou o máis importante do seu traballo en España ao longo do século XVI. É considerado como un dos mellores representantes do maneirismo en España.
Traxectoria
Probablemente perfeccionouse en Italia, aínda que puido recibir influencias da escultura dese país a través de artistas italianos ambulantes. Arredor de 1533 aparece en Castela, onde traballaría o resto da súa vida, inicialmente en León, onde se documenta o seu traballo por vez primeira; logo en Medina de Rioseco, e en 1540 en Salamanca, e posteriormente en Valladolid, onde fixaría o seu domicilio. Nesa cidade falecería no ano 1577.
Juni non só traballou a escultura exenta, senón que ergueu tamén magníficos retablos, dos que mesmo fixo as trazas, e dos que se conservan consumados exemplos, como o da catedral de El Burgo de Osma (1550) ou da igrexa de Santa María la Antigua, en Valladolid (1545).
Estilo
O seu estilo mantén o patetismo expresivo propio da arte borgoñoa, talvez herdado do gran Claus Sluter, ao que se suma a influencia de Miguelánxelo, pois o retorcemento angustioso das figuras de Juni emparéntase coa terribilitá do italiano. Autor de figuras de gran tamaño, traballou principalmente a madeira, pero ás veces tamén se achegou ao mármore. O seu traballo lento, no dicir dos contemporáneos, revela, porén, unha árdua planificación do traballo.
Discípulos
O seu fillo, Isaac de Juni, foi un dos seus discípulos directos, e tamén o francés Juan de Angés. Aínda que ambos traballaron na Galiza, é sobre todo a través do último, e do seu fillo Juan de Angés o Novo, como o estilo de Juni se espallou polo Noroeste peninsular.
Future Perfect
Future Perfect é o álbum da estrea da banda estadounidense de rock alternativo Autolux, editado o 26 de novembro do 2004. Future Perfect foi gravado nos Ánxeles nos Sunset Sound baixo a produción de T-Bone Burnett.
En outubro de 2016 Pitchfork Media situouno no número 44 da súa lista dos 50 mellores álbums de shoegaze de todos os tempos.
Casamuniño, Pígara, Guitiriz
Casamuniño é un lugar da parroquia de Pígara no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 33 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 19 homes e 14 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 26 habitantes.
Revolution Girl Style Now!
Revolution Girl Style Now! é o primeiro álbum da banda de punk rock estadounidense Bikini Kill. Foi auto-editado polo grupo en casete no ano 1991.