cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Masacre dos Xogos Olímpicos de Múnic
A toma de reféns
Os terroristas foron subseguintemente recoñecidos como membros da fedayeen palestina, procedentes de campos de refuxiados no Líbano, Siria, e Xordania. Foron identificados como Luttif Afif ("Issa"), o líder (tres dos seus irmáns foron identificados tamén como membros de Setembro Negro, dous deles en cárceres israelís), o seu segundo Yusuf Nazzal ("Tony"), e os xoves membros Afif Ahmed Hamid ("Paolo"), Khalid Jawad ("Salah"), Ahmed Chic Thaa ("Abu Halla"), Mohammed Safady ("Badran"), Adnan Al-Gashey ("Denawi"), e o seu curmán Jamal Al-Gashey ("Samir"). Segundo Simon Reeve, Afif, Nazzal e outro dos seus compañeiros traballaran en diversos lugares da Cidade Olímpica, e pasaran varias semanas estudando o seu obxectivo. Un membro da delegación olímpica uruguaia, que vivira cos israelís, dixo que atopara a Nazzal dentro de 31 Connollystraße menos de vinte e catro horas antes do ataque, pero dende que foi recoñecido como un traballador da Cidade, nada pensouse daquilo naquel momento. Os outros membros do equipo dos secuestradores entraran en Múnic por tren e avión uns días antes do ataque. Tódolos membros dos equipos olímpicos do Uruguai e Hong Kong, que tamén compartían edificio cos israelís, resultaron ilesos.
Demandas dos terroristas
Os terroristas demandaron a liberación e un traslado seguro a Exipto de 234 palestinos e non-árabes que estaban na cadea en Israel, xunto con dous prisioneiros alemáns, Andreas Baader e Ulrike Meinhof, que eran membros da Fracción do Exército Vermello. Os secuestradores lanzaron o corpo de Weinberg a fóra do edificio para demostrar a súa resolución. A resposta de Israel foi inmediata e absoluta: non habería negociación. As autoridades alemás, baixo o liderado do chanceler Willy Brandt e do Ministro de Interior Hans-Dietrich Genscher rexeitaron o ofrecemento de Israel para mandar unha unidade das forzas especiais israelís a Alemaña. Aínda así, a policía alemá que tomou parte nunha tentativa de rescate non tiña especial adestramento en crises deste tipo.
Segundo o xornalista John K. Cooley, a situación presentaba unha extremadamente difícil situación política para Alemaña porque os reféns eran xudeus. Os alemáns ofreceron ós palestinos unha ilimitada cantidade de cartos pola liberación dos atletas, así como a súa substitución por altos cargos alemáns. De todos xeitos, os terroristas rexeitaron ámbalas dúas ofertas.
O xefe da policía de Múnic Manfred Schreiber e Ahmed Touni, xefe do equipo olímpico exipcio, negociaron directamente cos secuestradores, repetíndolles a oferta dunha ilimitada cantidade de cartos. Segundo Cooley, a resposta foi "os cartos non significan nada para nós; as nosas vidas non significan nada para nós." Os embaixadores de Tunisia e Libia tamén axudaron tentando gañar concesións dos secuestradores, pero foi en van. Aínda así, os negociadores aparentemente eran capaces de convencer ós secuestradores de que as súas demandas estaban a ser consideradas, xa que Issa garantiu un total de cinco aprazamentos das súas datas límite. Noutras partes do lugar os atletas continuaban con normalidade, semellando ignorar os acontecementos que estaban a suceder preto de alí. Os xogos continuaron ata que o Comité Olímpico Internacional forzou unha suspensión de 12 horas trala morte do primeiro atleta.
Unha pequena escuadra de policía alemá foi enviada á Cidade Olímpica. Vestidos con traxes de deporte olímpicos e portando armas automáticas, eran membros da policía alemá da fronteira, non adestrados na resposta antiterrorista, e sen planos operacionais específicos para o rescate. A policía tomou posicións agardando ordes que nunca chegarían.
Ó mesmo tempo, os equipos de televisión filmaban as accións da policía dende os apartamentos alemáns, e proxectaban as imaxes en directo na televisión. Os terroristas puideron ver á policía cando se preparaba para atacar. O metraxe amosa ós terroristas inclinándose para ver á policía que se estaba a agochar na azotea. Ó final, despois de que Issa ameazara con matar a dous dos reféns, a policía abandonou os seus postos.
Nun punto da crise, os negociadores requiriron contacto directo cos reféns para asegurárense de que os reféns israelís estaban aínda vivos. O adestrador de esgrima Andre Spitzer, que falaba alemán con soltura, e o adestrador de tiro Kehat Shorr, o membro máis vello da delegación israelí, tiveron unha conversación curta con Schreiber e Genscher que estaban na fiestra do segundo piso do edificio, con dous secuestradores apuntándolles coas súas pistolas. Cando os secuestradores volvéronse impacientes coas prolongadas respostas de Spitzer ás preguntas dos negociadores, o adestrador foi golpeado coa pistola xusto diante das cámaras internacionais e apartado da fiestra. Uns poucos minutos despois, a Genscher e Walter Tröger, o maior da Cidade Olímpica, foilles permitido entrar brevemente nos apartamentos e falar cos reféns. Tröger dixo sentirse moi conmovido pola dignidade coa cal os israelís mantíñanse, e que semellaban aceptar ó seu destino. El tamén sinalou que algúns dos reféns, especialmente Gutfreund, amosaban sinais de ter sido maltratados fisicamente polos secuestradores, e que David Berger tiña unha gran ferida de bala no seu ombro.
O rescate errado
Despois de máis de medio día de intensas negociacións, os terroristas demandaron ser transportados a un aeroporto. As autoridades deron a súa aprobación, e ás 10:10 p.m. dous oficiais de policía transportaron ós terroristas e ós seus reféns a unha base aérea próxima, onde un avión Boeing 727 agardaba. Inicialmente, os terroristas quixeron ir ó Riem, o aeroporto Internacional preto de Múnic, pero os negociadores convencéronlles de que Fürstenfeldbruck sería moito máis práctico. As autoridades tiñan outro motivo: planearan un asalto armado contra os terroristas no aeroporto.
Cinco francotiradores alemáns, ningún dos cales tiña un especial adestramento, foron elixidos para disparar ós secuestradores. Foron escollidos simplemente porque disparaban competitivamente os fins de semana. Durante a subseguinte investigación alemá, un dos francotiradores identificado como o “Francotirador No. 2” manifestou: “Son da opinión de que non son un tirador de élite.”
Os francotiradores foron posicionados no aeroporto pero as autoridades descubriron sorprendidas que había oito terroristas. Non había tanques nin transportes armados de persoal no lugar. Segundo John Cooley, había un ou dous oficiais israelís que asistían á operación. Tanto Reeve como Groussard citan ó xefe do Mossad Zvi Zamir e a Victor Cohen, un dos maiores asistentes de Zamir, como os oficiais israelís presentes en Fürstenfeldbruck, pero só como observadores. Zamir ten manifestado repetidamente que nunca foi consultado polos alemáns en busca de consello ou de asistencia durante a tentativa de rescate.
Un reactor Boeing 727 foi colocado na pista, con cinco ou seis policías armados alemáns dentro, que se presentaran voluntarios para o traballo, disfrazados como a tripulación do avión. Eles tiñan que reducir ós terroristas que inspeccionasen o avión, e dar ós francotiradores alemáns unha oportunidade de matar ós terroristas que permanecían nos helicópteros, pero eran membros ordinarios da policía que non foran adestrados para este tipo de misións. No último minuto, cando os helicópteros chegaban á pista, os policías alemáns a bordo do avión decidiron abandonar a súa misión, sen consulta ningunha ó comando central. Isto deixou a só cinco tiradores de calidade para tratar de vencer a un grupo de terroristas máis grande e mellor armado. Naquel punto, o xeneral Ulrich Wegener, máis tarde fundador do grupo de elite antiterrorista alemán GSG 9, dixo “Estou seguro de que isto vai levarse a operación enteira!”
Os helicópteros tomaron terra xusto despois das 10:30 p.m., e os catro pilotos e seis dos secuestradores saíron deles. Mentres catro dos membros de Setembro Negro mantiñan ós pilotos apuntados coas armas (rachando un acordo feito por eles de que non tomarían ningún refén alemán), Issa e Tony avanzaron para inspeccionar o reactor, tan só para atopalo baleiro. Sabéndose enganados, Issa e Tony volveron correndo xuntos cara os helicópteros, e aproximadamente ás 11:00 pm, as autoridades alemás deron a orde ós francotiradores da policía de disparar.
Segundo Simon Reeve, a operación de rescate alemá foi un fiasco:
No caos resultante, os dous secuestradores que vixiaban ás tripulacións dos helicópteros (Ahmed Chic Thaa e Afif Ahmed Hamid) morreron, e os catro restantes terroristas expostos movéronse rapidamente para poñerse a salvo, devolvendo o fogo e afastándose tan apresa como podían das luces do aeroporto de preto dos helicópteros, fóra da liña de tiro dos francotiradores. Un policía alemán da torre de control, Anton Fliegerbauer, morreu polos disparos. Os pilotos dos helicópteros fuxiran, pero os reféns, que estaban atados dentro dos aparatos, non puideron. Produciuse un punto morto. Durante o tiroteo, escribe Groussard, os reféns traballaron secretamente en liberarse das súas ataduras. Atopáronse marcas de mordeduras nas cordas trala fin do tiroteo.
Os cinco tiradores alemáns non tiñan contacto de radio entre eles e foron incapaces de coordinar os seus disparos. Ningún dos tiradores estaba equipado con cascos de aceiro ou chalecos antibalas, probando pouca preparación. Ningún dos rifles estaba equipado con miras telescópicas ou aparatos de visión nocturna. Despois descubriuse que un dos tiradores vacilou en disparar porque estaba directamente posicionado na liña de fogo amigo, sen ningunha roupa protectora. Máis tarde no combate, cando o secuestrador Khalid Jawad tentou fuxir a pé, este tirador disparou o seu único tiro, matando ó terrorista que fuxía pero estando a punto de ser ferido por un dos seus policías, que non sabía que estaba disparando a un dos seus homes.
Os alemáns non conseguiron transporte armado de persoal a tempo, e só foron chamados cando se chegou ó punto morto. Como as estradas cara ó aeroporto non foran despexadas, os transportes víronse detidos no tráfico e só chegaron preto da media noite. Catro minutos despois da media noite, segundo Cooley, un dos terroristas, presumiblemente Issa, volveu xunto ós reféns no helicóptero do leste e baleirou un cargador dentro deles, matando a Springer, Halfin, e Friedman e ferindo a Berger na perna. El entón guindou unha granada de man dentro do helicóptero, producindo unha tremenda explosión que esnaquizou o helicóptero e queimou os israelís atados dentro del.
Issa e outro terrorista entón correron ó longo da pista e comezaron a disparar contra a policía, que matou os dous cando devolveu o fogo. Que sucedeu cos reféns restantes é aínda motivo de disputa. Unha investigación da policía alemá indicou que un dos seus francotiradores e algúns dos reféns puideron ser disparados accidentalmente e morrer por fogo amigo. Aínda así, unha reconstrución da Time Magazine do informa largamente reducido do fiscal bávaro indica que un terceiro secuestrador (identificado por Reeve como Adnan Al-Gashey) permaneceu á porta do helicóptero e metrallou ós restantes reféns; Gutfreund, Shorr, Slavin, Spitzer e Shapira recibiron unha media de catro disparos cada un. Berger foi o derradeiro refén en morrer, sucumbindo á inhalación de fume. Nalgúns casos, a causa exacta de morte dos reféns do helicóptero do leste non foi establecida porque os cadáveres arderon máis aló da posibilidade de recoñecemento na explosión ou no lume que a seguiu. Tan só o corpo de Ze'ev Friedman estaba relativamente intacto; xa que foi lanzado do helicóptero polo estoupido.
Tres dos terroristas permaneceron no chan, dous deles aparentando mortos, e foron capturados pola policía. Jamal Al-Gashey recibiu un disparo que atravesou o seu pulso, e Mohammed Safady tiña unha ferida apreciable na perna. Adnan Al-Gashey saíu completamente ileso. Tony, o outro terrorista, escapou do lugar, pero foi localizado con cans 40 minutos despois. Acurralado e bombardeado con gas, morreu por un disparo tras un breve tiroteo. Arredor da 1:30 a.m., a batalla rematara.
As crónicas iniciais dos medios de comunicación, publicados arredor de todo o mundo, indicaban que tódolos reféns estaban vivos, e que tódolos terroristas morreran. Só despois un representante do Comité Olímpico Internacional suxeriu que as noticias iniciais eran sobre todo optimistas.
Jim McKay, que estaba a cubrir os xogos para a ABC, informouse sobre os sucesos como lle dixera Roone Arledge. Trala tentativa errada de rescate, volveu en avión con esta exposición:
O impacto nos xogos
A competición olímpica foi suspendida o 5 de setembro por un día completo; isto nunca tiña sucedido antes. Ó día seguinte, un servizo conmemorativo ó que asistiron 80,000 espectadores e 3,000 atletas tivo lugar no Estadio Olímpico. O presidente do Comité Olímpico Internacional Avery Brundage non fixo referencia ós atletas asasinados durante un discurso gabando a forza do movemento olímpico, ultraxando á maioría dos que o ouviron.
A maioría das 80,000 persoas que encheron o estadio olímpico para un partido de fútbol entre Alemaña e Hungría levaban matracas e ondeaban bandeiras, pero cando varios espectadores despregaron unha pancarta na que se podía ler “17 mortos, enseguida esquecidos?” os encargados de seguridade retiraron a pancarta e botaron ós seus porteadores fora do estadio.
Willi Daume, presidente do comité organizador de Múnic, tentou inicialmente cancelar o que restaba dos xogos, pero pola tarde Brundage e outros que desexaban continuar os xogos prevaleceron, manifestando que non podían permitir ó terrorismo que detivese os xogos. Brundage manifestou que “os xogos deben continuar”, unha decisión apoiada polo goberno israelí e polo xefe do equipo olímpico.
O 6 de setembro, o equipo israelí anunciou que deixaría Múnic. Tódolos deportistas xudeus permaneceron baixo garda. Mark Spitz, o gran nadador americano que acabara de rematar ás súas competicións, abandonou Múnic durante a crise por medo a que, como xudeu importante, podía ser un obxectivo dos secuestradores. O equipo exipcio deixou os xogos o 7 de setembro, expresando o seu temor a represalias. Os equipos de Filipinas e Alxeria tamén abandonaron os xogos, como fixeron algúns membros dos equipos neerlandés e noruegués. O corredor americano de maratón Kenny Moore, que escribiu sobre o incidente para Sports Illustrated, citou a un dos atletas holandeses dicindo “Se dades unha festa, e alguén é asasinado durante a festa, vos non continuades a festa, marchades a casa. Isto é o que estou facendo.”
As familias dalgunhas vítimas pediron ó COI establecer un memorial permanente ós atletas, pero o COI declinou isto, dicindo que introducir unha referencia específica ás vítimas podería “alienar a outros membros da comunidade olímpica,” segundo a BBC. Alex Gilady, un oficial do COI israelí, dixo á BBC: “Debemos considerar que pode facer isto a outros membros das delegacións que son hostís a Israel.”
Hai, de todos xeitos, un memorial fóra do Estadio Olímpico, na forma dunha placa de pedra na ponte que une o estadio coa antiga Cidade Olímpica. Hai tamén unha placa memorial ós israelís asasinados a carón da porta dos seus antigos apousentos no 31 de Connollystraße. O 15 de outubro de 1999 (case un ano antes dos Xogos de Sidney do 2000) unha placa conmemorativa foi inaugurada nunha das grandes torres lumisosas de fóra do Estadio Olímpico de Sidney, e alí permanece hoxe.
Consecuencias
miniatura|dereita|350px|Placa conmemorativa no edificio dos atletas israelís. A inscrición en [[lingua alemá|alemán e hebreo di: «O equipo do Estado de Israel permaneceu neste edificio durante os 20ª Xogos Olímpicos de Verán do 21 de agosto ao 5 de setembro de 1972. O 5 de setembro, [lista das vítimas] morreron de morte violenta. Honra á súa memoria.».]]
O 5 de setembro, Golda Meir, por aquel entón Primeira Ministra de Israel, apelou a outros países para “salvar ós nosos cidadáns e condenar os impronunciables actos criminais perpetrados”. O ataque foi amplamente condenado arredor do mundo, co Rei Hussein de Xordania cualificándoo como un “crime salvaxe contra a civilización… perpetrado por mentes enfermas.” Hussein foi o único líder dun país árabe que denunciou publicamente o ataque.
Os corpos dos cinco palestinos — Afif, Nazzal, Chic Thaa, Hamid e Jawad — mortos durante o tiroteo de Fürstenfeldbruck foron enviados a Libia, onde recibiron funerais de heroes e foron incinerados con grandes honores militares.
As autoridades alemás encarceraron ós tres terroristas sobreviventes, e pronto crearon unha unidade antiterrorista (GSG 9) para evitar unha posible resposta máis forte con nova toma de reféns.
O 9 de setembro, avións israelís bombardearon campos de refuxiados palestinos en Siria e no Líbano.
O 29 de outubro, os secuestradores dun avión de pasaxeiros alemán da compañía Lufthansa reclamaron a posta en liberdade dos tres terroristas sobreviventes que ían ser levados a xuízo. Safady e os Al-Gasheys foron liberados inmediatamente por Alemaña, recibindo unha tumultuosa benvida cando tomaron terra en Libia e deron a súa experiencia de primeira man da operación nunha conferencia de prensa a nivel mundial. Algúns sospeitan que os oficiais alemáns liberaron rapidamente ós terroristas por medo a que os defectos e erros da actuación de Alemaña na crise saísen á luz durante o xuízo. No documental A traxedia dos xogos de Múnic e no documental gañador dun Oscar de Kevin Macdonald Un día en Setembro, mantense que o secuestro do 29 de outubro foi só unha actuación, ideada por Alemaña e a OLP para permitir que Alemaña liberase ós tres prisioneiros palestinos.
Operación Cólera de Deus e Operación Spring of Youth
Golda Meir e o Comité de Defensa Israelí autorizaron secretamente ó Mossad a que, en vinganza, descubrise e eliminase a aqueles responsables do Masacre de Múnic, algo disputado por Zvi Zamir, que o describiu como “poñer fin a un tipo de terror que estaba a ser perpetrado” (en Europa).
Para este fin o Mossad estableceu un número de equipos especiais para localizar e eliminar a eses terroristas, coa axuda das estacións que a axencia posuía en Europa.
Secuestradores superviventes
Despois de moitos anos, o destino dos tres sobreviventes é debatido. Tense dito moito que tanto Mohammed Safady como Adnan Al-Gashey foron matados polo Mossad como parte da Operación Cólera de Deus. De acordo a Klein, Adnan Al-Gashey morreu dun faio cardíaco nos anos setenta, e non como resultado dun ataque polos equipos israelís. Ademais, no verán de 2004, o veterano da OLP Tawfiq Tirawi díxolle a Klein que o seu amigo Mohammed Safady estaba "tan vivo como o estás tí". El non foi máis aló daquel críptico comentario. Non veu a luz ningunha outra evidencia relativa ó sobrevimento de Safady.
O pensamento que prevalece é que Jamal Al-Gashey é o único supervivente dos secuestradores que permanece vivo hoxe en día (setembro do 2006), vivindo baixo terra, dicindo que aínda teme a resposta das autoridades israelís. É o único dos terroristas que sobreviviron que consente entrevistas dende 1972, permitindo unha entrevista en 1992 para un xornal palestino, e tendo emerxido brevemente do seu ocultamento en 1999 para participar nunha entrevista para o filme Un día en Setembro, durante a cal el estivo disfrazado e a súa cara mostrada só nunhas sombras borrosas.
Abu Daoud
Abu Daoud conseguiu un pasaxe seguro a través de Israel en 1996 para que puidese asistir a unha reunión da OLP na Franxa de Gaza co propósito de rescindir un artigo nos seus estatutos que establecía a loita pola erradicación de Israel.
Na súa autobiografía, Dende Xerusalén a Múnic, publicada por primeira vez en Francia en 1999, e despois nunha entrevista escrita con Sports Illustrated, Abu Daoud, xa con setenta anos, escribe que os cartos para Múnic foron postos por Mahmoud Abbas, Presidente da OLP dende o 11 de novembro de 2004 e Presidente da Autoridade Nacional Palestina dende o 15 de xaneiro de 2005.
Abu Daoud, que vive coa súa dona nunha pensión provista pola Autoridade Palestina, ten dito que “a operación de Múnic tivo o respaldo de Arafat,” a pesar de que Arafat non estivo envolto no concevimento ou no equipamento do ataque. Na súa autobiografía, Daoud escribe que Arafat despediu ó equipo no aeroporto coas verbas “Que Alá te protexa”. Arafat sempre negou a súa participación nos feitos.
O 27 de decembro de 2005, Mohammed Odeh (Abu Daoud) dixo que non tiña remorsos pola súa implicación no ataque de Múnic, e que o filme de Steven Spielberg non traería a reconciliación. Ankie Spitzer, viúva do adestrador de esgrima Andre, ten rexeitado varias ofertas de encontros con Abu Daoud, dicindo que o único lugar onde lle gustaría atoparse con el é na sala dun tribunal. Como dixo Ankie Spitzer, “El (Abu Daoud) non pagou o prezo polo que fixo”.
Campionato Portugués de Rugby 2012-2013
A tempada 2012-2013 do Campionato Portugués de Rugby foi a 55ª edición da máxima competición nacional de clubs de rugby en Portugal, organizada pola Federación Portuguesa de Rugby.
Puigcerdà
Puigcerdà é un concello español, capital da comarca catalá da Baixa Cerdanya, na provincia de Xirona. Sitúase na ribeira do río Segre, a uns 1.200 m de altitude, e próxima á fronteira con Francia. Ten unha poboación de 8 910 habitantes (2011).
Historia
A vila foi fundada o ano 1178 polo rei Afonso II de Aragón, Conde de Barcelona, que mandou construír unha cidade sobre unha montaña denominada Cerdà; adquiriu os terreos ao mosteiro de San Miguel de Cuixá, traspasando a capital da Cerdanya desde Hix,unha localidade actualmente francesa. Por un documento do ano 1342 sábese que a muralla que rodeaba a cidade tiña oito portas. Nos anos 1281 e 1309 sufriu uns grandes incendios que causaron grandes danos á cidade, e en 1428 tivo lugar un gran terremoto que destruíu novamente parte da cidade. Ten un gran estanque artificial cuxa concesión para construílo deu o rei Sancho I de Mallorca no ano 1310, e cuxo fin era para o regadío das terras do seu termo.
Lugares de interese
miniatura|esquerda|Torre do Campanario
Comunicacións
Na poboación finaliza a estrada nacional N-152, de Ripoll a Puigcerdà (continuación da C-17).
Liña C3 de proximidade: Barcelona > Vic/Ripoll/Puigcerdà
Teresa del Riego
miniatura|Teresa del Riego nunha estampa de 1843. María Teresa del Riego y Bustillos, nada en Tinéu, Asturias en 1800 e finada en Londres o 19 de xuño de 1824, foi unha viúva e sobriña do Xeneral Rafael del Riego.
Traxectoria
Teresa contraeu matrimonio por poderes co seu tío, 16 anos maior que ela, en Cangas del Narcea, en outubro de 1821. En 1822, o matrimonio estabeleceuse en Madrid onde Rafael del Riego era deputado electo por Asturias. Trala invasión dos Cen Mil Fillos de San Luís en 1823, Teresa fuxiu a Xibraltar e posteriormente exiliaríase en Little Chelsea, preto de Londres, onde tería novas do apresamento, proceso e execución do seu esposo.
Durante o seu exilio, Teresa mantívose cunha pensión de 25 libras anuais que ofrecía o goberno británico ós exiliados españois sempre que demostrasen non dar apoio ós franceses durante a guerra da independencia.
Faleceu o 19 de xuño de 1824, tras unha penosa doenza, sendo enterrada na capela de Moorsfield en Londres.
Federico García Lorca
Federico García Lorca, nado en Fuente Vaqueros (Provincia de Granada) o 5 de xuño de 1898 e finado en Víznar (Provincia de Granada) o 18 de agosto de 1936, foi un poeta e dramaturgo andaluz. Membro da Xeración do 27 e autor en lingua galega de Seis poemas galegos (1935), é considerado o poeta español máis lido de tódolos tempos. Morreu fusilado polo bando franquista un mes despois do Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, que desencadeou o inicio da Guerra civil española.
Traxectoria
O seu pai, Federico García Rodríguez (1859-1945), era un propietario andaluz, e a súa nai, Vicenta Lorca Romero (1870-1959), era mestra de escola. Vicenta deixou o seu traballo para dedicarse á educación do fillo, a quen lle transmitiu o amor pola música. Lorca foi un neno precoz quen lía a Victor Hugo e Miguel de Cervantes, malia non destacar na escola. En 1909 a familia trasladouse á cidade de Granada. Alí Lorca entrou nos círculos culturais locais e coñeceu a Fernando de los Ríos, Melchor Fernández Almagro e Manuel de Falla.
En 1919 instalouse na Residencia de Estudiantes de Madrid e fixo amizade con Luis Buñuel e Salvador Dalí. Grazas á súa amizade co director do Teatro Eslava, Gregorio Martínez Sierra, escribiu a súa primeira obra teatral, en verso, El maleficio de la mariposa. Foi estreada alí en marzo de 1920, malia que só se mantivo en cartel catro días. Lorca non volveu estrear outra obra ata 1927, con Mariana Pineda, con maior éxito. Porén, seguiu a publicar poemarios como El libro de poemas (1921), Canciones (1927) ou Romancero gitano (1928).
Lorca caera nunha fonda depresión pola incomprensión por parte da súa familia da súa condición de homosexual. Mesmo considerou o filme feito polos seus amigos Dalí e Buñuel Un chien andalou (1929) como un ataque persoal. Ao mesmo tempo, estaba a deteriorarse a súa relación co escultor Emilio Aladrén, apaixonada pero non recíproca. Todo iso levouno de volta a Granada para rematar a carreira de Dereito.
En 1929, coa axuda dunha bolsa de estudos, emprendeu unha xira polos EUA. Unha estadía específica en Nova York inspiroulle o poemario Poeta en Nova York (escrito en 1930 e publicado en 1940), en que explora a súa alienación e illamento con novas técnicas poéticas. Máis adiante publicou dúas obras teatrais (Así que pasen cinco años e El público), escritas entre marzo e xuño de 1930 durante a súa estadía en Cuba.
O 25 de outubro é considerado o Día de Federico García Lorca en Galicia.
Segunda República
Nesa época significouse politicamente. Asinou varios manifestos antifascistas e tiña relación con organizacións como Socorro Vermello Internacional.
Guerra civil e asasinato
Lorca marchou de Madrid cara a súa terra antes do Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. En Granada refuxiouse coa familia do poeta Luis Rosales, amigo seu. Sentíase máis seguro alí, pois dous dos seus irmáns eran destacados membros da Falange de Granada. Con todo, o 16 de agosto de 1936 Lorca foi detido pola Garda Civil. Cos gardas estaban Juan Luis Trescastro Medina, Luis García-Alix Fernández e Ramón Ruiz Alonso, exdiputado da CEDA, quen denunciara a Lorca como espía ruso no Goberno Civil de Granada. Segundo o historiador Ian Gibson, Lorca estaba acusado de «ser espía dos rusos, estar en contacto con estes por radio, ser secretario de Fernando de los Ríos e ser homosexual».
Semella definitivamente probado que Federico García Lorca foi fusilado ás 4:45 h da madrugada do 18 de agosto nun camiño entre Víznar e Alfacar. O seu corpo, nunca recuperado, permanece enterrado nunha fosa común anónima nalgún lugar desas paraxes. Xunto ao seu, está o cadáver dun mestre nacional, Dióscoro Galindo, e os dos anarquistas Francisco Galadí e Joaquín Arcollas Cabezas, xunto a quen foi executado o poeta.
O autor material dos feitos foi o terratenente falanxista Juan Luis Trescastro Medina, quen diría máis tarde:
Lorca en Galicia
Federico García Lorca visitou Galicia por primeira vez en 1916 nunha viaxe de estudos. En Madrid, na Residencia de Estudiantes, coñeceu o musicólogo galego Jesús Bal y Gay, co que ensaiaba cántigas do folclore musical galego. Nesa época lía tamén os cancioneiros galego-portugueses e a autores galegos como Rosalía de Castro, Manuel Curros Enríquez, Eduardo Pondal, Luís Amado Carballo ou Manuel Antonio.
En maio de 1932 realizou a súa segunda viaxe a Galicia para dar unha serie de conferencias. En Compostela fixo amizade con Carlos Martínez-Barbeito, a cal se afianza ao marchar este a estudar a Madrid ese mesmo ano.
En agosto de 1932 visitou Galicia por terceira vez coa compañía teatral "La Barraca", e actuou en varias cidades e vilas galegas. En novembro ditou unha serie de conferencias xunto con Xosé Filgueira Valverde. Estreou na revista Yunque de Lugo o primeiro dos seus poemas galegos: Madrigal â cibdá de Santiago, escrito co asesoramento de Francisco Lamas López e Luís Manteiga. miniatura|[[Ernesto Guerra da Cal e Lorca en Madrid en 1934.]] En 1933 Eduardo Blanco Amor, entón correspondente do xornal arxentino La Nación, coñeceu a Lorca e presentouno na Arxentina. Así, cando Lorca viaxou á Arxentina, recibiu unha calorosa acollida, en especial pola comunidade galega. En agradecemento, Lorca escribiu Cántiga do neno da tenda. De volta en España, desenvolveu unha intensa relación con Blanco Amor, quen mesmo pasou algunhas tempadas na casa familiar de Lorca en Fuente Vaqueros.
Animado polo ourensán, Lorca accedeu a publicar os seus poemas galegos no libro Seis poemas galegos en 1935 coa Editorial Nós. Eran composicións naturais e espontáneas que lembraban os poemas publicados en Canciones (1927), mais ó mesmo tempo insírense na tradición literaria galega. Eduardo Blanco Amor, autor do limiar (aínda que en castelán), sempre mantivo que os poemas eran esencialmente creacións de Lorca, tanto dende o punto de vista lingüístico como estilístico. Porén, Ernesto Guerra da Cal afirmaba que fora el quen os vertera en galego, visión apoiada por Xosé Luís Franco Grande. Con todo, o resto das investigacións déronlle a razón a Blanco Amor.
Teatro
miniatura|250px|Lorca, Pura Maortua e [[Ramón María del Valle-Inclán|Valle-Inclán na preestrea de Yerma, Madrid, 1934. ]] miniatura|250px|Placa na praza de Sta María de [[Lugo.]]
Con versión en galego
As obras de Lorca que contan cunha versión publicada en galego son:
Recoñecementos
Levan o seu nome rúas, avenidas, prazas, parques, centros culturais, auditorios, un buque da navieira Baleària e o aeroporto de Granada, oficialmente chamado Federico García Lorca Granada-Jaén.
En 2018 dedicóuselle o Día do Orgullo Galego. En 2019, o concello de Redondela propúxolle á Real Academia Galega que lle dedicase a Lorca un Día das Letras Galegas.
UCI WorldTour 2017
O UCI WorldTour 2017 foi a novena edición do circuíto de competicións ciclistas que creou a Unión Ciclista Internacional no ano 2009. A tempada comezou co Tour Down Under o 17 de xaneiro en Australia e rematou coa primeira edición do Tour de Guangxi o 24 de outubro na China. O campión final do circuíto mundial foi o belga Greg Van Avermaet.
Teresa Orjales Vidal
Teresa Orjales Vidal, nada na Coruña o 16 de marzo de 1964, é unha diplomática e avogada galega.
UCI WorldTour 2017
Equipos
O número de equipos do circuíto será de 18, os mesmos que na tempada anterior.
Eventos
Este ano o calendario do UCI WorldTour cambiará bastante, xa que ademais das probas que se disputaron na tempada anterior, correranse 11 carreiras máis, o que fai que o número de probas será de 38. Este ano as carreiras chegarán a Qatar, Emiratos Árabes Unidos, Turquía, Estados Unidos, Inglaterra e a China, ademais dos da edición anterior. En verde, as tres Grandes Voltas
Teresa Orjales Vidal
Traxectoria
Logo durante estes anos foi xefa de servizo, xefa de área e subdirectora de Comunicación Exterior na Oficina de Información Diplomática; voceira asesora no Gabinete da ministra e do Ministerio de Asuntos Exteriores e de Cooperación; en 2011 pasou a ser directora do gabinete da Presidencia do Congreso dos Deputados, ata que posteriormente exerceu de voceira asesora na Dirección Xeral de Asuntos Europeos e Cooperación co Estado.
UCI WorldTour 2017
Por equipos
Nesta clasificación, a diferenza de anos anteriores, contarán os puntos que fagan todos os compoñentes do equipo e non o dos 5 mellores como se viña facendo ultimamente.
Teresa Orjales Vidal
Traxectoria
Dende o mes de febreiro de 2017, trala aprobación por parte do Consello de Ministros, foi nomeada como a nova Embaixadora do Reino de España na República de Estonia.
Gran Premio de Europa de 1995
O Gran Premio de Europa de 1995 (oficialmente o XL Gran Premio de Europa) foi unha carreira de motor de Fórmula Un celebrada o 1 de outubro de 1995 no circuíto de Nürburgring, Nürburg, Alemaña. Foi a décimo cuarta carreira da tempada de Fórmula Un de e a primeira que se celebrou alí desde. A carreira de 67 voltas gañouna Michael Schumacher para o equipo Benetton logo de comezar desde a terceira posición. Jean Alesi terminou segundo nun Ferrari, con David Coulthard, que comezou o Gran Premio desde a pole position, terceiro nun Williams. Esta foi tamén a última carreira para Massimiliano Papis e Jean-Denis Délétraz.
Carreira
Damon Hill, compañeiro de equipo de Coulthard, comezou a carreira en segundo lugar, pero caeu ao terceiro posto detrás de Schumacher ao comezo. Hill mantívose detrás de Schumacher durante a maior parte da carreira, antes de perder o seu alerón dianteiro nunha colisión con Alesi e retrocedendo debido á parada en boxes resultante. Logo saíuse da pista na volta 58 cando marchaba na cuarta posición, o que o levou a retirarse. Alesi parecía listo para gañar a carreira logo de comezar a carreira con slicks nunha pista mollada, pero foi freado polos dobrados e superado por Schumacher dúas voltas antes do final da carreira.
Posicións logo da carreira
Clasificación no campionato de pilotos
Soutomaior
Soutomaior é un concello da provincia de Pontevedra, pertencente á comarca de Vigo. Segundo o INE, no ano 2021 tiña 7.482 habitantes. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Xeografía
Soutomaior localízase entre a serra do Suído e a ría de Vigo, atravesado polo río Oitavén. Este entra no concello encaixado até unirse co río Verdugo en Ponte da Barca, no Salto do Inferno, e logo os dous xuntos desembocan na enseada de San Simón.
O clima é oceánico, húmido na costa e de montaña no interior. Chove bastante (1.500 mm.), se ben non venta demasiado, co que a temperatura media no verán non supera os 20 °C e a do inverno non baixa dos 10 °C.
Economía
Aínda que mantén un carácter rural, a proximidade de Vigo provoca que o sector primario roce só o 10 % da poboación activa e diminúa rapidamente. Do mar extráense ameixas, berberechos e ostras.
Tamén diminúe o sector secundario (35 % da poboación), que mostra dependencia de desprazamentos diarios a Pontevedra e Vigo. A metade da poboación dedicada ao sector terciario faino no comercio retallista, empresas de transportes e restaurantes.
Historia
A historia do territorio durante a Idade Media xira en volta do castelo de Soutomaior e da familia que o fundou, especialmente Pedro Álvarez de Soutomaior (Pedro Madruga), que se enfrontou aos irmandiños e loitou na guerra dinástica que precedeu o reinado dos Reis Católicos.
Patrimonio
O castelo de Soutomaior, no monte Viso, foi construído no século XII e transformouse no XV nunha fortaleza medieval parcialmente destruída durante a revolta irmandiña.
No monte da Peneda houbo un castro, do que se conservan restos de tres vivendas e a muralla. Na idade media construíuse alí a fortaleza de Castrizán, derrubada en 1478 durante a Gran Guerra Irmandiña. Posteriormente construíuse o santuario da Virxe das Neves, tamén chamada capela da Peneda. Nela celébranse dúas romarías anuais: o luns de pascua e o 5 de agosto.
A igrexa de Santiago de Arcade é románica e conserva unha interesante portada e capiteis. Na parroquia de Arcade hai 8 cruceiros (adro parroquial, O Calvario, rúa Leiras, rúa Valmonte, Negueirós, rúa do Calacual, capela da Peneda e Cimadevila) e 2 petos de ánimas (A Cacharela e A Devesa).
Na parroquia de Soutomaior hai 6 cruceiros (adro, cemiterio, As Laxes, Moreira, santuario da Virxe da Pena de Francia e Cortellas), 7 cruces, un peto de ánimas e un esmoleiro.
.
Lugares de Soutomaior
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Soutomaior vexa: Lugares de Soutomaior.
Montouto, Cambás, Aranga
Montouto é un lugar da parroquia de Cambás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 5 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 3 eran mulleres.
Cromosoma 18
125px|dereita|Cromosoma 18 humano. O cromosoma 18 humano é un cromosoma pertencente a un dos 23 pares de cromosomas humanos. Posuímos normalmente dúas copias deste cromosoma nas nosas células diploides e unha copia nas nosas células haploides ou gametos. Pola posición do seu centrómero clasifícase como cromosoma submetacéntrico. O cromosoma 18 está formado por uns 85 millóns de pares de bases e representa aproximadamente o 2,5 % do total de ADN da célula.
A identificación de xenes é unha activa área da investigación xenética, e hai varios métodos para predicir o número de xenes existentes nun cromosoma, polo que as cifras poden variar. Estímase que o cromosoma 18 contén probablemente entre 300 e 400 xenes. É o cromosoma de menor densidade de xenes do cariotipo humano.
Xenes
Algúns dos xenes situados no cromosoma 18 son os seguintes:
Enfermidades asociadas
Algunhas enfermidades e trastornos asociadas con xenes do cromosoma 18 son as seguintes :
Amedo, Saa, Dozón
Amedo é un lugar da parroquia de Saa, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 42 habitantes (17 homes e 25 mulleres), o que supón unha diminución de 9 habitantes con respecto ao ano 2000.
Théo Bongonda
Théo Bongonda, nado o 20 de novembro de 1995 en Charleroi, é un futbolísta belga que actualmente xoga no Celta de Vigo na demarcación de extremo.
Traxectoria
Formado no JMG Academy en xaneiro de 2013 fichou polo SV Zulte Waregem da primeira división de Bélxica, porén nun principio tivo ficha do equipo filial. O 25 de setembro debutou co primeiro equipo, chegando a xogar 33 encontros no ano e medio que estivo no mesmo.
En xaneiro de 2015 fichou polo Celta de Vigo da Primeira División de España.
Lista de concellos de Zaragoza
Concellos da provincia de Zaragoza:
miniatura|500px|Mapa dos concellos da provincia de Zaragoza
Santoral católico
miniatura|O día de [[Santiago o Maior|Santiago Apóstolo é o 25 de xullo, día da Patria Galega.]] O santoral é o conxunto das persoas veneradas na Igrexa Católica como santos ou beatos nunha data do calendario determinada. Actualmente, a Igrexa continúa o costume paleocristián de conmemorar o aniversario da morte dos mártires. Debido á canonización de persoas ao longo dos séculos, todos os días do ano conmemoran polo menos un santo.
Non soamente se lembra desta maneira o martirio na actualidade, senón que tamén os santos falecidos por causas naturais, antigamente chamados confesores en contraposición coas testemuñas (μάρτυρες), están incluídos no calendario. Existen tamén festividades (Pascuas, Pentecoste ou a Epifanía) relacionadas con eventos da vida de Xesús e a historia eclesiástica.
Na época medieval era frecuente indicar as datas dos eventos en relación ao calendario eclesiástico, datándoos por exemplo no "terceiro día do Advento" ou na "noite de San Xoán". Do mesmo xeito, o nome de pía dos rapaces adoitaba asignarse segundo a festividade que se celebrase no día do seu nacemento ou bautismo. Aínda que isto é menos frecuente hoxe en día, nalgúns países de tradición católica ou ortodoxa consérvase o costume de saudar e felicitar as persoas no día do seu santo.
Estímase que actualmente hai máis de 10 000 beatos e santos, segundo datos tomados de fontes históricas e do martiroloxio católico, no entanto, a Igrexa católica non fai pública ningunha cifra oficial.
O reverendo Alban Butler publicou Lives of the Saints (Vidas dos Santos) en 1756, que contén 1486 santos. A obra "2,565 Saints" editada polo pai Herbert Thurston, S.J. e o autor británico Donald Attwater, contén as vidas dese número de santos.
Iván González Veiras
Iván González Veiras, nado en Noia o 9 de outubro de 1978, é un futbolista galego. Xoga de dianteiro e o seu club actual é o CD Unión de Asados, da parroquia de Asados, en Rianxo, pertencente á Primeira Galicia.
Traxectoria
Comezou xogando ao baloncesto, pasando logo ao fútbol. Con 19 anos comezou a xogar no CF Noia, en Preferente, onde estivo cinco anos. Na súa última tempada no Noia, a 2001/02, anotou 30 goles, o que provocou que recibira ofertas de varios equipos, decantándose pola SD Negreira. Con ese equipo conseguiu o histórico ascenso á Segunda División B na tempada 2004/05. Xogou 29 partidos en dita categoría ao ano seguinte, anotando cinco goles, pero o equipo acabou descendendo. Ao remate da tempada fichou polo Santa Comba, de Terceira.
Tras tres anos en Santa Comba fichou en 2009 pola SD Compostela de 2ª B, xogando esa tempada case todos os partidos como titular e anotando 12 goles en liga e un na Copa do Rei fronte ao Zamora. Con todo, o equipo quedou último, perdendo a categoría, e Iván González fichou polo CD Lugo adestrado por Quique Setién, que militaba tamén en 2ª B. Na súa primeira tempada en Lugo xogou todos os partidos de liga e marcou 10 goles, quedando o equipo como primeiro clasificado do seu grupo, pero non conseguindo o ascenso ao perder na final da fase de promoción fronte ao Alcoyano. Na segunda tempada o equipo logrou o ascenso tras derrotar na final dos playoffs ao Cádiz.
O 17 de agosto de 2012 anunciouse a súa contratación polo CD Ourense para a tempada 2012–13. Tras esa tempada en Ourense xogou nos seguintes seis anos en oito equipos diferentes de Terceira e Preferente: CD Boiro, Racing Vilalbés, Laracha, Ribadeo, Noia, Negreira, Dumbría e Xallas. Tras anotar 11 goles con este último (catro deles nun mesmo partido), deixou o equipo antes do remate da tempada e fichou polo Fisterra, da Primeira Galicia, co que logrou o ascenso. Na tempada 2019/20 xogou no Unión de Asados, tamén da Primeira Galicia.
Burro
O burro ou asno (Equus asinus) é un mamífero doméstico da familia dos équidos, de ata metro e medio aproximadamente de altura á cruz, caracterizado polas longas orellas e a cabeza proporcionalmente grande. O pelo das crinas é curto, polo que estas son erectas. Emprégase, ou mellor empregábase, como animal de carga.
O macho denomínase garañón, nome que tamén pode recibi-lo cabalo semental.
Desde o punto de vista zoolóxico, é un animal mamífero, vivíparo, ungulado (dedos rematados en pezuños), perisodáctilo (un único dedo nun pezuño simple) e herbívoro.
Orixe
O burro actual procede da domesticación de dúas especies de asnos salvaxes norteafricanos, o asno salvaxe de Nubia (Equus asinus africanus), localizado entre a beira oriental do Nilo e o Mar Vermello, e o asno salvaxe de Somalia (Equus asinus somaliensis), localizado na península do mesmo nome. Ó parecer, foron os pastores do nordeste de África, dentro do proceso de desertificación do Sáhara, os que aproveitaron a capacidade de resistencia daqueles animais á falta de auga e ás altas temperaturas para consegui-la súa domesticación. Esta produciuse en dous procesos separados que se poden datar nunha antigüidade de 10.000 e de 7.000 anos .miniatura|left|Burro zamorano-leonés
Os primeiros datos históricos do burro como animal doméstico poden situarse en Exipto, estando xa presente nas pinturas dos templos exipcios. Cabe destacar tamén a súa presenza na Biblia e como indicador de riqueza no pobo hebreo. Posteriormente, produciuse unha expansión do burro desde Exipto a Persia e Europa, por unha banda (gregos e romanos utilizábano adoito como besta de carga e tamén como alimento), e ó resto de África, por outra, ata conseguir unha presenza nas zonas cálidas de todo o mundo. A chegada á China, o Xapón e Norteamérica sitúase no século XIX.
En África aínda quedan exemplares salvaxes, chamados onagros, pero non en Europa.
Razas asnais
Sen estar recoñecida de forma oficial nos catálogos raciais equinos, as características morfolóxicas do burro galego permiten describir un tipo diferente das razas anteriores, que se denominou burro fariñeiro galego.
Descrición
Resulta difícil describi-las características morfolóxicas típicas do burro se temos en conta as variacións existentes entre as diferentes razas e o feito habitual da falta de pureza racial como resultado de cruces non controlados. A seguinte descrición corresponde ó que se vén chama-lo burro fariñeiro galego, como raza propia da nosa comunidade.
En xeral, é un animal relativamente pequeno, mesmo comparado con outras razas, chegando a talles de ó redor de 1 metro ou pouco máis. O peso medio oscila entre os 150 e os 200 kg. As femias son sempre máis pequenas cós machos. O burro catalán pode chegar a pesos de 375 kg (os machos) e a talles medios de 1,50-1,60 metros á cruz. O burro zamorano é algo menor, con pesos de ó redor de 250 kg e alzadas de ata 1,40-1,50 metros.
O corpo está cuberto dunha pelaxe curta e suave, máis abundante na cabeza. Outras razas, coma o burro zamorano, caracterízanse pola maior lonxitude do pelo.
As variacións na capa son frecuentes e moi amplas segundo a raza, oscilando entre o gris cinsa, máis ou menos abrancazado (que son os denominados rucios) e o practicamente negro. A raza catalá é de cor negra escura mentres que a andaluza é de cor torda clara. No burro fariñeiro galego adoita ser escura, denominada tecnicamente torda (por mestura de pelos brancos e negros).
En tódalas razas obsérvanse degradacións a gris prateado ou branco no ventre, bragada e axilas, así como ó redor do fociño e dos ollos, tipicamente bordeados dun halo branco.