cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jerónimo Zurita
Jeronimo Zurita y Castro, nado en Zaragoza o 4 de decembro de 1512 e finado na mesma cidade o 3 de novembro de 1580, foi un historiador aragonés, célebre pola súa obra Anales de la Corona de Aragón. Na historia de Galiza é coñecido por ser o creador, presuntamente, da frase "doma y castración del Reino de Galicia".
Traxectoria
Estudou retórica, latín e grego en Alcalá de Henares co coñecido helenista Hernán Núñez. Non deixou de aprender ademais varias linguas modernas, como o francés, o italiano, o portugués, e o catalán. En 1530, e grazas á influencia do seu pai Miguel de Zurita, que foi médico de Fernando o Católico e Carlos I, conseguiu o posto de maxistrado da cidade de Barbastro e continuo da Casa Real, para, pouco máis tarde, ser nomeado baile (xuíz ordinario) de Huesca.
Foi nomeado asistente-secretario da Inquisición ao servizo do cardeal Juan Pardo de Tavera, que desempeñaba os cargos de membro do Consello de Estado, inquisidor xeral e arcebispo de Toledo en 1537. Pasa a ser cronista do Reino de Aragón en 1548 e en 1566 Filipe II noméao secretario para o concilio da Inquisición, e secretario do seu Consello e Cámara, delegando nel todos os asuntos de suficiente importancia como para requirir a firma do rei.
Tras obter unha sinecura en Zaragoza renuncia aos seus anteriores cargos o 21 de xaneiro de 1571 para dedicarse por completo á composición dos seus Anais da Coroa de Aragon, cuxo primeiro tomo aparece en 1562. Viviu para ver o último volume publicado en Zaragoza o 22 de abril de 1580. Morre o 3 de novembro dese mesmo ano.
Aloinmunidade
Non debe confundirse a aloinmunidade (entre individuos da mesma especie) coa xenoinmunidade (entre distintas especies).
Jerónimo Zurita
Obra
miniatura|Portada dunha edición de 1610 dos Anais da Coroa de Aragón.
A magna obra de Jerónimo de Zurita, na que traballou durante trinta anos, son os Anales de la Corona de Aragón (1562 - 1580). Nela historia os sucesos de Aragón en orde cronolóxica desde o período islámico até o reinado de Fernando o Católico. O modelo do seu concepto da historia e tamén do seu estilo é Tácito. Zurita propúxose facer unha historia rigorosa, refugando lendas, rumores e devanditos. Con este fin atende só ás fontes antigas e á documentación arquivística, que son a base dunha historia refeita, na que se distancia cautelosamente das noticias transmitidas tradicionalmente polos historiadores inmediatamente anteriores, cuxo método basear na acumulación de crónicas medievais, fontes literarias e datos de segunda man.
Aloinmunidade
Tipos de rexeitamento
Poden distinguirse os seguintes tipos de rexeitamento de aloenxertos:
Mecanismos de rexeitamento
No rexeitamento participan as células T CD4+ e CD8+ xunto con outros leucocitos monomorfonucleares (cuxa función neste proceso non se coñece ben). Os linfocitos B, células NK e citocinas tamén interveñen. Distinguiremos entre:
Linfocitos B
O rexeitamento de tipo humoral (mediado por anticorpos) é causado polos linfocitos B do receptor, que producen aloanticorpos contra as moléculas do MHC de clase I e II do doante. Estes aloanticorpos poden activar o complemento, o que orixina a lise da célula atacada. Alternativamente, as células doantes están cubertas de aloanticorpos que inician a fagocitose por medio de receptores Fc de leucocitos mononucleares. O mecanismo do rexeitamento humoral é importante no rexeitamento hiperagudo, acelerado e crónico. A aloinmunidade poden regulala tamén as células B do recentemente nado.
Jerónimo Zurita
Obra
A obra ten un alcance máis aló do aragonés, pois no desenvolvemento da crónica, ven imbricados todos os reinos peninsulares, incluíndo Portugal. A pesar diso, xa Alonso de Santa Cruz lle achacaba un punto de vista demasiado favorábel ao Reino de Aragón e un certo desdén para con Castela. Pero Zurita cultivou adhesións acérrimas, que negaban que a súa historia mostrase un punto de vista tendencioso contra o castelán, como Ambrosio de Morais ou Juan Páez de Castro.
Aloinmunidade
Citocinas
O microambiente de citocinas no que os linfocitos T CD4+ recoñecen os aloantíxenos inflúe significativamente na polarización da resposta inmune.
Jerónimo Zurita
Obra
Quizais o que máis se pode achacar a Zurita é un estilo alambicado en ocasións, motivado pola influencia da prosa latina; e desenlazado na súa cohesión argumental, debido á difícil transición entre os documentos orixinais que reproduce e tamén por aterse a unha estrita orde temporal na exposición histórica, o que fai que se repita información.
Aloinmunidade
Células NK
As células NK poden tamén atacar directamente o tecido transplantado. Depende do balance entre os receptores da célula NK activadores e inhibidores e dos seus ligandos expresados polo enxerto. Os receptores da familia KIR (Killer-cell immunoglobulin-like receptor, receptor de tipo inmunoglobulina da célula asasina) únense a moléculas concretas do MHC de clase I. Se o enxerto ten estes ligandos na súa superficie, as células NK non poden ser activadas (os receptores KIR proporcionan sinais inhibitorios). De modo que se estes ligando se perden, non haberá sinal inhibitorio e a célula NK actívase. A célula NK recoñece ás células diana pola “estratexia de falta do propio” e induce a súa apoptose polos encimas perforina e grancimas liberados dos seus gránulos citotóxicos. As células NK alorreactivas tamén segregan as citocinas proinflamatorias IFN-γ e TNF-α para incrementar a expresión de moléculas do MHC e receptores coestimuladores na superficie de células presentadoras de antíxenos. Isto promove a maduración da célula presentadora, que orixina a amplificación da alorreactividade de células T por medio de vías directas e indirectas para o recoñecemento de aloantíxenos (como se describe máis abaixo). As células NK poden matar linfocitos T reguladores Foxp3+ e cambiar a resposta inmune desde unha tolerancia ao enxerto ao rexeitamento. Ademais da capacidade das células NK de influíren na maduración das células presentadoras de antíxenos e no desenvolvemento das células T, probablemente poden tamén reducir ou mesmo impedir a resposta aloinmune a tecidos transplantados, porque matan as células presentadoras de antíxenos do receptor ou pola secreción das citocinas antiinflamatorias IL-10 e TGF-β. Porén, é importante subliñar que as subpoboacións de células NK difiren no seu grao de alorreactividade e no seu potencial inmunomodulatorio. Con respecto ás drogas inmunosupresoras, os efectos destas sobre as células NK son máis suaves en comparación co exercido sobre as células T.
Jerónimo Zurita
Obra
Outra obra importante, tamén relacionada coa Historia de Aragón é a súa Indices rerum ab Aragoniae regibus gestarum (Zaragoza, 1578), cuxo asunto é a crónica dos reis de Aragón até Martín I o Humano, á que se achega a Historia de Sicilia, escrita por Gualberto de Malaterra e outros historiadores. Á mesma temática pertence Progresos de la Historia en el reino de Aragón (Zaragoza, 1580).
Aloinmunidade
Linfocitos T
Recoñecemento de aloantíxenos
Os aloantíxenos da superficie das células presentadoras de antíxenos poden ser recoñecidos polos linfocitos T do receptor por medio de diferentes vías:
Jerónimo Zurita
Obra
Historia del rey don Fernando el Católico completa o último período abordado nos Anais e profunda na figura deste rei, que deu orixe á creación do Estado Moderno. O achegamento a Fernando II de Aragón é un asunto reiterado na historiografía aragonesa. Así, foi obxecto de atención tamén por parte de Baltasar Gracián, que o tomou como modelo en El Político don Fernando o Católico.
Aloinmunidade
Linfocitos T
Activación dos linfocitos T
Jerónimo Zurita
Obra
De índole historiográfica é Enmiendas y advertencias en las crónicas de los reyes de Castilla que escribió don López de Ayala, que non foi editada até 1683. Nela critica as crónicas de Pero López de Ayala dos reis Pedro I, Henrique II, Xoán I e Henrique III de Castela. De parecido talante son os seus Comentarios a los Claros Hombres de Pulgar, onde examina a obra de Hernando do Pulgar, Claros hombres de Castilla, de 1486, que retrataba os personaxes ilustres da corte de Henrique IV de Castela.
O estilo de Zurita pode parecer na actualidade austero pero é incuestionable a súa autoridade como cronista moderno e o seu método historiográfico rigoroso. Mostra unha nova concepción dos deberes dun historiador e, non contento cos amplos materiais gardados nos arquivos de Aragón, buscou as súas fontes nos Países Baixos, Roma, Nápoles e Sicilia, para atopar documentos de primeira man que lle permitisen reformular a historia desde os seus materiais máis fidedignos.
Aloinmunidade
Linfocitos T
Os linfocitos T actívanse completamente nas seguintes dúas condicións: A resposta aloinmune pode ser potenciada por citocinas porinflamatorias e polos linfocitos T CD4+, que son responsables da maduración das células presentadoras de antíxenos e da produción de IL-2. A IL-2 é fundamental para o desenvolvemento de células T CD8+ de memoria. Estas células poden representar un serio problema despois dun transplante. Igual que ocorre por efecto de exposicións pasadas a varias infeccións, desenvólvense linfocitos T específicos de antíxeno no corpo do paciente. Parte deles mantense no organismo como células de memoria e estas células poderían ser a razón da chamada “reactividade cruzada” (resposta inmune contra aloantíxenos de enxerto similares pero non relacionados). Esta resposta inmune denomínase secundaria e é máis rápida, máis eficiente e máis robusta.
Tolerancia aos enxertos
Os tecidos transplantados (enxertos) son aceptados polo receptor inmunocompetente se o enxerto é funcional en ausencia de drogas inmunosupresoras e non ten signos histolóxicos de rexeitamento. Nese caso, o hóspede pode aceptar outro enxerto do mesmo doante pero rexeitará os de diferentes doantes. A aceptacoión de enxertos depende do balance de linfocitos Th1 proinflamatorios, linfocitos Th17 e células T reguladoras antiinflamatorias. Isto está influenciado polo microambiente de citocinas, no que son activados os linfocitos T CD4+ e tamén polo nivel de inflamación (porque os patóxenos que invaden o organismo activan o sistema inmunitario en varios graos e causan a secreción de citocinas proinflamatorias, polo que apoian o rexeitamento). As drogas inmunosupresoras utilízanse para suprimir a resposta inmune, pero o efecto non é específico (afecta a todo o organismo). Xa que logo, o organismo pode ser afectado por infeccións ou cancros moito máis doadamente. O obxectivo de futuras terapias é suprimir a resposta aloinmune especificamente para previr estes riscos. A tolerancia podería conseguirse por eliminación da maioría ou de todas as células T alorreactivas e influíndo na proporción de linfocitos T reguladores/efectores alorreactivos en favor de células reguladores que poidan inhibir as células efectoras alorreactivas. Outro método estaría baseado no bloqueo do sinal coestimulatorio durante a activación de linfocitos T alorreactivos.
Pasaporte
miniatura|Portada dun pasaporte brasileiro.
Un pasaporte é un documento de identidade emitido por un goberno nacional no que este recoñece formalmente o portador coma nacional do Estado en particular e acredita o permiso ou autorización legal para saír ou ingresar no mesmo, polas fronteiras internacionais.
Historia
A orixe do termo pasaporte é controvertida. Segundo algunhas fontes xurdiu en Francia durante o reinado de Luís XIV, onde o soberano fornecía aos seus favorecidos cartas requirindo o tránsito dos portadores polos portos, tales misivas eran chamadas "Passe Port" que literalmente significa pasar por un porto no idioma francés, no cal, a palabra para pasaporte é passeport. Outros afirman que o termo se orixinou na Idade Media cando documentos emitidos por autoridades locais pedían autorización para que os seus protexidos puidesen pasar polas portas dos muros das cidades. Tales documentos xeralmente contiñan unha lista de cidades entre as cales o seu portador podería circular. Independente da orixe do termo pasaporte, este mantivo o formato de carta por un longo período e na ausencia de fotografías para a identificación, algúns contiñan descricións físicas do portador. Os primeiros pasaportes con fotografía xurdiron no inicio do século XX.
Despois de cada unha das guerras mundiais, primeiramente a Sociedade de Nacións (conferencia internacional sobre pasaportes, formalidades aduaneiras e visados, 1920), e máis tarde a ONU xuntamente coa OACI, organismo internacional regulador da aviación civil, emitiron unha guía para estandarizar o formato e características inherentes aos pasaportes. Estas guías foron, en gran parte, as que orixinaron o formato actual dos pasaportes.
Recentemente está habendo un movemento para introducir nos pasaportes informacións biométricas para mellorar a seguridade de identificación. Eses novos elementos aínda son cuestionados pola dificultade de ser implantados actualmente, pois a tecnoloxía existente aínda non satisfai os requirimentos relacionados co seu uso común. Os EStados Unidos, por exemplo, adiaron por dúas veces a introdución da biometría nos documentos de viaxe debido a resultados insatisfactorios en probas realizadas. Un pasaporte usualmente posúe unha inscrición (frecuentemente na contrportada) solicitando axuda para o portador do documento. O texto dun pasaporte de Israel, por exemplo, declara:
"The Minister of the Interior of the State of Israel hereby requests all those whom it may concern to allow the bearer of this passport to pass freely without let or hinderance an to afford him such assistance and protection as may be necessary." ("O ministro do interior do Estado de Israel, por medio deste, solicita a todos a quen poida interesar, permitir ao portador deste pasaporte pasar libremente sen molestias ou obstáculos e proverlle a asistencia e protección se fose preciso.")
Tipos
Para a maior parte dos cidadáns son emitidos pasaportes comúns usados nas viaxes regulares.
Para o corpo diplomático emítese o pasaporte diplomático, que identifica os seus membros coma representantes diplomáticos do seu país natal. Así eles gozan de privilexios no país onde están a realizar o seu traballo, se o goberno local recoñece o portador do pasaporte como membro dunha misión diplomática. 180px|miniatura|Un pasaporte diplomático emitido polos Estados Unidos. O pasaporte difire dun pasaporte común en catro puntos: a inclusión da palabra Diplomático na portada, o libreto é negro e non da cor azul presente no común, a numeración do pasaporte e unha anotación na última páxina onde se le, "o portador deste pasaporte encóntrase no exterior en misión diplomática do goberno dos Estados Unidos." Os pasaportes de servizo son emitidos para o persoal técnico e administrativo en misión diplomática, como unha embaixada ou consulado. Ese expediente ten menos inmunidades e privilexios comparados cos diplomáticos. Os seus detalles encóntranse descritos na Convención de Viena sobre relacións diplomáticas.
Algúns países emiten pasaportes oficiais a algúns dos seus servidores civís para viaxes con propósitos oficiais, algunhas veces intercambiados cos pasaportes de servizo. Dependendo dos acordos bilaterais entre as nacións envolveitas, os portadores dun pasaporte oficial deben ter un visado que o pasaporte común non precisaría, e noutros casos estes teñen garantía de entrada sen visado, onde aos detentores de pasaporte común lles é preciso. Como exemplo temos os cidadáns ucraínos portadores de pasaporte oficial (así coma os de pasaporte de servizo) que poden ir a Polonia e a Romanía sen visado.
Un pasaporte colectivo pode ser emitido, por exemplo, para unha viaxe escolar. Todos os cativos estarán cubertos polo mesmo documento durante toda a viaxe.
Documentos con función de pasaporte poden ser emitidos por países onde hai complexas leis de nacionalidade. No Reino Unido, resultado da súa herdanza colonial e constitución única, desenvolvéronse diferentes clases de cidadanía británica. Algúns pasaportes son simplemente documentos de viaxe, sen concesión de dereito domiciliar, en tanto outros indican o portador coma posuidor de pleno dereito de residencia no país. Xunto a iso está o feito de non seren todos os cidadáns británicos membros da Unión Europea, desa forma, estes teñen pasaportes sen os símbolos da UE.
Nun mesmo país poden existir múltiples réximes de pasaporte. O principal exemplo diso é a China, onde o modelo de "un país, dous sistemas" fixo que Hong Kong e Macau tivesen réximes propios de emisión de documentos de viaxe e fosen responsábeis, tamén, de implantar e controlar as políticas de control inmigratorio.
Algúns países introduciron pasaportes internos para regular o tránsito interno da súa poboación. Exemplos: o sistema da antiga Unión Soviética de pasaporte interno, actualmente vixente na Rusia, o "hukou" sistema de rexistro domiciliar usado na República Popular da China ou o caso de Corea do Norte.
Características técnicas
Información coma nome, apelido, data de nacemento, nacionalidade etc, ata un pasado recente acostumaban ser mostradas no pasaporte apenas en forma de texto. Nos últimos anos os pasaportes emitidos por varios países volvéronse máis complexos.
Os pasaportes con banda óptica son estandarizados mundialmente polo padrón OACI. Posúen unha zona onde algunhas informacións anteriormente textuais están agora escritas nun código alfanumérico, para ser lido por unha lectora óptica. Isto habilita os oficiais de fronteira e outros axentes da lei para procesar tales pasaportes rapidamente no computador.
Os pasaportes biométricos con chips de información, inclúen informacións suplementarias sobre o portador nun formato dixital. Estes pasaportes foron introducidos na Australia, Europa, Xapón, Malaisia e nos Estados Unidos. Estes novos pasaportes foron introducidos primeiramente para previr a fraude de identidade. No futuro servirán tamén para o control da inmigración dos países. Nos pasaportes biométricos introdúcense habitualmente mapas da cara. Os seus datos (que consisten nas distancias chave do rostro) son capaces de identificar unha persoa apenas coa foto do pasaporte non habendo necesidade de ningunha outra información.
esquerda|miniatura|150px|Portada dun pasaporte estadounidense.
Linguas
En 1920 a conferencia internacional para pasaportes, formalidades aduaneiras e visados estabeleceu que os pasaportes deberían ser confeccionados en francés e polo menos outro idioma. Hoxe, moitos países expiden pasaportes en inglés e a lingua oficial do estado emisor.
Formatos comúns
Na América Central os membros do CA-4, tratado que ten a Guatemala, O Salvador, Honduras, e Nicaragua coma membros, adoptaron o mesmo modelo de pasaporte, tamén chamado "Pasaporte da América Central". O proxecto ten súa estrutura baseada no documento xa utilizado por Nicaragua e O Salvador desde a década dos noventa, e converteuse no padrón definitivo do bloque a partir de xaneiro do ano de 2006. Os seus principais elementos son a súa portada azul mariño coas palabras "América Central" e o mapa do continente co territorio do país emisor destacado en dourado. Iso substitúe os selos dos diferentes países cun só elemento, o mapa. Na extremidade inferior figuran o nome do país emisor e o tipo do pasaporte. Presenta as súas informacións en español, francés e inglés. O novo pasaporte inclúe oitenta e nove medidas de seguranza, entre elas código de barras bidimensional, holografías e marcas de auga, sendo este pasaporte un dos máis seguros do mundo.
A Comunidade Caribeña (CARICOM) recentemente iniciou a emisión de pasaportes comúns, presentando o símbolo do CARICOM xuntamente aos selos e nomes oficiais dos estados membros mostrados no seu idioma oficial: inglés, neerlandés ou francés. O primeiro membro do bloque que emitiu o pasaporte do CARICOM foi Suriname, que foi seguido por San Vicente e as Granadinas, Güiana, Antiga e Barbuda e outros países.
A declaración adoptada en Cuzco, Perú, que resultou na Unión de Nacións Suramericanas, incluía un intento para o estabelecemento dun pasaporte común, mais iso parece ser algo aínda distante da súa concreción. Algúns membros dos bloques sub-rexionais coma o Mercosur e a Comunidade Andina de Nacións emiten pasaportes cos seus nomes e selo oficiais e mais o nome do grupo, por exemplo Paraguai e Ecuador. Os países da Comunidade Andina confeccionarán a partir de 2005 os seus pasaportes co nome do bloque rexional en español.
Restricións gobernamentais e casos especiais
A maioría dos países recoñece os pasaportes de case todas as nacións, pero hai un número de excepcións. Xeralmente esas excepcións acontecen cando un país non recoñece un territorio coma estado soberano. Algúns países tamén declinan pasaportes que non ofrecen ao portador o dereito de vivir no país emisor. miniatura|300px|Denegando autorización para a concesión de pasaporte a [[María Victoria Moreno.]] Por non consideraren unha autoridade como país soberano non se aceptan os seus pasaportes. Iso é unha política aplicada por moitos países, mais aínda así fanse algunhas concesións no caso por exemplo das persoas envolveitas en negociacións diplomáticas e daqueles que ofrecen axuda humanitaria. Dous exemplos de non recoñecemento dun pasaporte, son os de Hong Kong e Macau, rexións de administración especial da China.
En gran parte dos países os pasaportes pertencen ao estado e poden ser recollidos en calquera momento. Nalgúns países as autoridades poden declarar a retención dun pasaporte, aínda que tales casos deban ser analizados pola Xustiza.
Moitos países emiten só un pasaporte por persoa. Unha vez expirado, o aplicante precisa entregar o documento expirado ou sometelo á autoridade emisora para que este sexa invalidado. Un crecente número de países, incluíndo o Reino Unido e os Estados Unidos están permitindo aos seus cidadáns posuíren máis dun pasaporte por persoa. Iso debe ser útil para un individuo que viaxe frecuentemente a moitos países: un pasaporte é usado para obter visados en tanto a persoa pode viaxar para o exterior co outro pasaporte.
Algúns países impoñen requirimentos políticos e ideolóxicos ou prohibitivos para requirentes de pasaporte, emitindo visados de saída e pasaportes a quen os cumpra.
Rexións especiais da China: Macau e Hong Kong
Sobre os auspicios das súas leis básicas, Hong Kong e Macau posúen a autoridade de emitir pasaportes, realizar acordos, abolir requirimentos de visado para outros países e exercer o control de inmigración de nacionais e estranxeiros. Os pasaportes emitidos polas respectivas administracións especiais declaran que o portador é cidadán chinés co dereito de domicilio na provincia emisora. O congreso nacional da China tamén delegou poderes a Hong Kong e Macau para administraren as leis de nacionalidade chinesas nos seus respectivos dominios.
A República Popular da China non recoñece a República da China como un estado soberano, considerando Taiwán (Formosa) unha parte de seu territorio. Pola súa parte a República da China baseada en Taiwán desde 1949 non renunciou á reivindicación da China Continental. A despeito do feito de presenza mutua de control de inmigración dos dous lados do estreito de Taiwán, ningunha das partes considera a travesía continente-illa coma unha viaxe internacional. Tanto a República Popular da China como a República da China nunca selan pasaportes emitidos do outro lado.
Un residente de Taiwán que entra na China continental usa un permiso especial emitido polas autoridades de seguranza do continente e xeralmente tramitan ese permiso en Hong Kong ou Macau. No porto de entrada en Taiwán, hai unha conspicua utilidade onde os residentes do continente deben someter os seus pasaportes e outros documentos emitidos na porción continental. Por outro lado residentes de Taiwán manteñen os seus documentos de identidade emitidos en Taiwán mentres estiveren no continente.
Mesmo os cidadáns de etnia chinesa en Hong Kong, que posúen pasaporte nacional británico ultramarino ou pasaporte de cidadán británico, moitos sobre os auspicios do programa instituído polo Reino Unido en 1990, son considerados pola República Popular da China coma nacionais seus e por iso non recoñecen eses pasaportes portados así como non recoñecen a dupla nacionalidade. Estas persoas usan o Permiso de Retorno para entrar na China desde a devolución.
Os residentes de Hong Kong non deben utilizar os seus pasaportes, nacional británico ultramarino e/ou da Administración Especial de Hong Kong para entraren en Taiwán. Xuntamente co documento precisan dun permiso especial de viaxe emitido polo órgano taiwanés de arranxos de inmigración para portadores de pasaporte británico provenientes de Hong Kong que visitan a República da China. Aqueles que van por primeira vez precisan conseguir a autorización antes do embarque, mais a partir da segunda entrada xa é posíbel conseguir a autorización despois da chegada, condición suxeita a algunhas restricións específicas.
Chipre
A República Turca do Norte de Chipre emite pasaportes, mais soamente Turquía recoñece este estado. Os pasaportes da República Turca do Norte de Chipre non son válidos para a entrada na República do Chipre. Até o ano de 2003, a República da Turquía non aceptaba pasaportes da República do Chipre por non recoñecer a lexitimidade de tal goberno, mais dende entón si o acepta.
A República do Chipre tamén recusa a entrada de detentores de pasaportes iugoslavos, "que presente un selo de renovación co nome Macedonia do Norte".
Israel
Moitos países árabes non permiten a entrada de persoas con evidencias de estadías en Israel, ou a presenza de visados deste estado usados ou non nos seus pasaportes, posto que non recoñecen a existencia do estado de Israel. Para axudar os estranxeiros a desvencellárense destas restricións, o estado de Israel non sela os pasaportes na entrada ou sequera pide visados previos, facendo que fique difícil para os países que teñen estas restricións a identificación daqueles cidadáns que estiveran no país. Moitas destas nacións poden bloquear a entrada dun estranxeiro con pasaportes con selos de saída de cidades xordanas ou exipcias fronteirizas con Israel.
Os países de maioría musulmá que non aceptan pasaportes de Israel son:
Os países musulmáns que aceptan pasaportes de Israel son:
O único país que non acepta os pasaportes israelís e non se encontra no grupo de nacións musulmás ou árabes é Corea do Norte, que posúe unha alianza importante coa OLP.
Coreas
A travesía da área sobre a administración da República da Corea, comunmente coñecida coma Corea do Sur, directamente para o norte, non é considerada unha viaxe internacional, de acordo co punto de vista do sur. A constitución da República de Corea considera o Norte como parte de seu territorio con administración independente.
O privilexio dun pasaporte na Corea do Norte é para poucos. Pertencer ao partido dos traballadores coreanos é un requisito esencial.
Paquistán
O Paquistán impón un requirimento aos seus cidadáns musulmáns, cando estes van requirir un pasaporte, obrigándoos a concordar cunha declaración na que se autoproclaman musulmáns, recoñecen a Hazrat Muhammad coma o último dos profetas e denuncian a Mirza Ghulam Ahmad Qadliani coma un impostor e tamén consideran os seguidores dos grupos Lahori, Qadliani e Mirzai como non musulmáns.
Coa emisión dos novos pasaportes biométricos en 2005 (nos que a columna relixión sería eliminada), a declaración non sería necesaria, mais esa decisión foi recentemente revertida polo goberno do Paquistán.
Arabia Saudita
O goberno da Arabia Saudita como algúns outros gobernos non recoñece dupla nacionalidade para os seus cidadáns. Os cidadáns árabes que teñen a dupla cidadanía xeralmente mantéñeno oculto. Se un segundo pasaporte é descuberto, pode ser confiscado e o portador preso.
España e Xibraltar
O goberno de España ten adoptado unha política de non aceptar pasaportes británicos emitidos en Xibraltar, baseado no feito de non considerar o goberno da rexión coma unha autoridade legalmente emisora de tales documentos. Consecuentemente algúns cidadáns de Xibraltar foron rexeitados na fronteira de España ao portaren estes documentos. Con todo, a palabra Xibraltar aparece baixo das palabras Reino Unido da Gran Bretaña e Irlanda do Norte, coma en pasaportes doutras colonias británicas.
Tonga
Algúns países non aceptan o pasaporte tongano de persoa protexida, aínda que acepten o pasaporte emitido para os cidadáns tonganos.
Viaxes internacionais sen pasaporte
Nalgunhas circunstancias, a viaxe entre países pode ser feita sen pasaporte. Estas inclúen:
Acordos recíprocos
Algúns países teñen acordos recíprocos onde un visado non se fai necesario dentro de certas condicións coma por exemplo cando a visita é por turismo e por un tempo relativamente pequeno.
Unión Europea, Área Económica Europea e tratado de Schengen
Os cidadáns da Área Económica Europea (Unión Europea máis Islandia, Liechtenstein, Noruega e Suíza), gozan do dereito de viaxar e traballar libremente en calquera país da Unión, salvo algunhas disposición transitorias que poidan restrinxir os dereitos dos cidadáns dos novos estados membros para traballar noutros países.
Alén diso, algúns países asinaron o tratado de Schengen onde non se estabelecen controis fronteirizos entre os membros, a menos que se apliquen condicións excepcionais. A maioría dos países da Unión Europea e Suíza asinaron o acordo.
Refuxiados e persoas sen estado
As persoas sen estado, aquelas a quen ningún país garante un pasaporte ou cidadanía, xeralmente viaxan para o exterior con documentos de tránsito emitidos pola ONU de acordo cos termos da convención de 1951 referente ao status de refuxiados. Tales documentos son válidos no lugar do pasaporte para moitos gobernos.
Toxoplasma gondii
miniatura|dereita|T. gondii dividíndose.|180px miniatura|dereita|Diagrama da estrutura de T. gondii.|180px
Toxoplasma gondii é unha especie de protozoos parasitos intracelulares obrigados que causan a enfermidade chamada toxoplasmose. Os hóspedes definitivos do parasito son os félidos, como os gatos.
T. gondii encóntrase en todo o mundo e pode infectar virtualmente a todos os animais de sangue quente. En humanos, é un dos parasitos máis comúns; Os estudos serolóxicos estiman que ata un terzo da poboación global foi exposta a este protozoo e pode estar infectado cronicamente por T. gondii, aínda que as taxas de infección difiren significativamente dun país a outro. Aínda que as infeccións son leves, poden ocasionalmente darse síntomas similares aos dun arrefriado durante as primeiras semanas despois da exposición, pero xeralmente non producen síntomas nos adultos humanos con boa saúde. Polo contrario, nos nenos pequenos, pacientes de VIH/SIDA, e outros con inmunidade feble, a infección pode causar unha enfermidade grave e ocasionalmente mortal chamada toxoplasmose. É posible a transmisión conxénita de nai a feto.
Modos de transmisión e factores de risco
A infección nos humanos e outros animais de sangue quente pode ocorrer das seguintes maneiras:
Aínda que T. gondii pode infectar, ser transmitido, e reproducirse asexualmente en humanos e virtualmente en todos os animais de sangue quente, o parasito só pode reproducirse sexualmente no intestino de gatos e outros félidos. Os félidos son definidos como os hóspedes definitivos, e os outros animais infectados como hóspedes intermedios.
Os seguintes factores foron identidicados como de risco para a infección por T. gondii en humanos:
As augas residuais foron tamén identificadas como un medio de transporte para o microorganismo.
Existen numerosos estudos que indicaron que o simple feito de vivir cun gato doméstico non é un factor de risco significativo para a infección por T. gondii, pero vivir con varios gatos ten certa significancia.
Cambios no comportamento do hóspede inducidos pola infección
T. gondii altera o comportamento de roedores infectados de xeitos que se cre incrementan as posibilidades de que os roedores sexan capturados polos seus depredadores, como os gatos. Como os gatos e outros félidos son os únicos hóspedes nos que T. gondii pode reproducirse sexualmente e completar o seu ciclo de vida, estas manipulacións no comportamento pénsase que son adaptacións evolutivas para incrementar a eficacia biolóxica reprodutiva do parasito, e isto é un exemplo do que o biólogo evolutivo Richard Dawkins chama "fenotipo estendido" ou ampliado. Aínda que existen numerosas hipóteses que se están a investigar, non se coñece polo momento o mecanismo polo que T. gondii induce este cambio de comportamento nos roedores infectados.
Ciclo de vida
miniatura|Ciclo de vida de T. gondii. O ciclo de vida de T. gondii comprende unha fase de reprodución sexual que ocorre nos felidos (en gatos domésticos ou en moitos félidos salvaxes) e unha fase de reprodución asexual, que ocorre en practicamente todos os animais de sangue quente, incluídos humanos, gatos, e paxaros. Como T. gondii só pode reproducirse sexualmente en felinos, estes son os seus hóspedes definitivos, e os demais hóspedes, onde ten lugar a reprodución asexual, considéranse hóspedes intermedios.
Reprodución sexual nos félidos
Cando un félido se infecta con T. gondii (por exemplo, ao consumir un rato infectado con quistes do parasito), o parasito sobrevive ao paso polo seu estómago, e infecta as células do epitelio do seu intestino delgado. Dentro das células intestinais, o parasito experimenta un desenvolvemento e reprodución sexual, producindo millóns de quistes que conteñen os cigotos de paredes grosas, que se denomimas ooquistes.
miniatura|ooquistes de T. gondii en flotación fecal.|180px
Liberación de ooquistes polos félidos
A inxestión de ooquistes polos humanos ou outros animais de sangue quente é unha das rutas máis comúns de infección. Os humanos poden ser expostos aos ooquistes, por exemplo, ao consumiren verduras sen lavar ou auga contaminada, ou por manipular as feces (ou as caixas) de gatos infectados. Aínda que os gatos poden tamén ser infectados polos ooquistes, son moito menos sensibles a eles que os hóspedes intermedios.
Infección inicial no hóspede intermedio
Cando un humano ou outro animal de sangue quente inxire un ooquiste ou un quiste dos tecidos, a resistente parede do quiste disólvese pola acción de encimas proteolíticos no estómago e intestino delgado, liberando células de T. gondii infecciosas que invaden as células do seu hóspede. Os parasitos invaden primeiro as células do epitelio intestinal que os rodean, e dentro das células, convértese en taquizoítos, que son o estadio motil e de rápida multiplicación celular de T. gondii.
Reprodución asexual no hóspede intermedio
Dentro das células hóspedes, os taquizoítos replícanse no interior de vacúolos especializados (chamadas vacúolos parasitóforos) formados durante a entrada do parasito na célula. Os taquizoítos multiplícanse dentro deste vacúolo ata que a célula hóspede morre e rompe, liberando e esparexendo os taquizoítos a través da corrente circulatoria sanguínea a todos os órganos e tecidos do corpo, incluíndo o cerebro.
miniatura|Quiste de T. gondii no cerebro de rato, no que se poden ver bradizoítos.
Formación de quistes nos tecidos
Despois do período inicial de infección caracterizado pola proliferación de taquizoítos por todo o corpo, a presión exercida polas defensas inmunitarias do hóspede causa que os taquizoítos de T. gondii se convertan en bradizoítos, que é o estadio semi-dormente de reprodución celular lenta do parasito. Dentro das células hóspedes, as agrupacións destes bradizoítos denomínanse quistes dos tecidos. A parede do quiste está formada pola membrana do vacúolo parasitóforo. Aínda que os quistes dos tecidos que conteñen bradizoítos poden formarse en practicamente todos os órganos, son máis comúns e persistentes no cerebro, os ollos, e o músculo estriado (incluíndo o corazón). Porén, os tropismos específicos de tecido poden variar dunha especie hóspede a outra; así, nos porcos, a maioría dos quistes dos tecidos atópanse no tecido muscular, mentres que nos ratos, a maioría están no cerebro.
O tamaño dos quistes xeralmente está entre 5 e 50 µm de diámetro, (como comparación, 50 µm son 2/3 do diámetro dun cabelo humano).
A inxestión de carne con quistes é un dos xeitos principais de transmisión da infección por T. gondii, tanto en humanos coma noutros carnívoros de sangue quente. Os humanos adoitan inxerir os quistes dos tecidos cando consomen carne crúa ou mal cociñada (xeralmente de porco e cordeiro). A inxestión de quistes dos tecidos é tamén a forma principal pola que se infectan os gatos.
Taquizoítos
Os taquizoítos son móbiles e de multiplicación rápida, e son os responsables de expandir a poboación de parasitos por todo o hóspede. Cando un hóspede inxire un quiste dos tecidos (que contén bradizoítos) ou un ooquiste (que contén esporozoítos), os bradizoítos ou esporozoítos infectan o epitelio intestinal do hóspede e convértense en taquizoítos. Durante o período de infección agudo inicial, os taquizoítos esténdense polo corpo por vía sanguínea. Dururante os estadios finais latentes (crónicos) da infección, os taquizoítos convértense en bradizoítos, que formarán os quistes dos tecidos.
Merozoítos
miniatura|dereita|Quiste de tecido de T. gondii sen tinguir con bradizoítos no seu interior.|200px Orixínanse no hóspede definitivo félido. Igual que os taquizoítos, os merozoítos divídense rapidamente, e son responsables de estender a poboación do parasito dentro do intestino dos gatos (ou outros félidos) antes da reprodución sexual. Cando o hóspede félido definitivo inxire un quiste dos tecidos (que contén bradizoítos), os bradizoítos convértense en merozoítos no interior de células epiteliais intestinais. Despois dun breve período de rápido crecemento da poboación no epitelio intestinal, os merozoítos convértense nos estadios sexuais non infecciosos do parasito para realizar a reprodución sexual, o que resulta finalmente na formación de ooquistes que conteñen cigotos.
Bradizoítos
Os bradizoítos son o estadio de división lenta do parasito, que orixina os quistes dos tecidos. Cando un hóspede non infectado inxire un quiste dos tecidos, os bradizoítos liberados do quiste infectan as células do epitelio intestinal antes de converterse en taquizoítos proliferativos. Despois do período inicial de proliferación polo corpo do hóspede, os taquizoítos convértense de novo en bradizoítos, que se reproducen dentro das células do hóspede formando os quistes dos tecidos.
Esporozoítos
Os esporozoítos son o estadio do parasito que se libera do interior dos ooquistes. Cando un humano ou outro animal de sangue quente inxire ooquistes, libéranse del os esporozoítos, que infectarán as células epiteliais intestinais antes de converterse no taquizoíto proliferativo.
Historia
En 1908, mentres estaba a traballar no Instituto Pasteur na cidade de Tunes, Charles Nicolle e Louis Manceaux descubriron un organismo protozoario nos tecidos dun roedor similar ao hámster da especie  Ctenodactylus gundi, que inicialmente pensaron que se trataba do parasito Leishmania, pero que axiña se decataron de que era un organismo novo non descuberto ata entón. Déronlle o nome de Toxoplasma gondii, facendo referencia á súa morfoloxía (Toxo, do grego τόξον, toxon; arco, e πλάσμα, plasma; é dicir, moldeado ou con forma de arco) e co nome da especie do roedor na que foi descuberto, o C. gundi (gondii). O mesmo ano en que Nicolle e Mancaeux descubriron o T. gondii, Alfonso Splendore identificou o mesmo organismo nun coello no Brasil, pero non lle deu nome.
A primeira identificación concluínte de T. gondii en humanos foi nunha meniña que naceu a termo por cesárea en 1938, nun hospital de Nova York. A meniña empezou a ter convulsións aos tres días de idade, e os doutores identificaron lesións na mácula da retina de ambos os ollos. Cando morreu ao mes de idade, realizouse unha autopsia. Atopáronse lesións no cerebro e nos ollos nas que había T. gondii libres ou intracelulares. Os tecidos infectados da meniña foron homoxenizados e inoculados intracerebralmente en coellos e ratos; e seguidamente os animais sufriron encefalite. Posteriormente, atopáronse casos de transmisión conxénita en numerosas especies, especialmente en ovellas e roedores.
A posibilidade de transmisión de T. gondii por medio do consumo de carne pouco cociñada foi proposta primeiramente por D. Weinman e A.H Chandler en 1954. En 1960, observouse que a parede do quiste dos quistes dos tecidos era disolta por encimas proteolíticos que se encontran no estómago, o que facía que liberasen os bradizoítos infecciosos no estómago (e despois no intestino). A hipótese da transmisión por medio do consumo de carne pouco cociñada foi probada nun orfanato en París en 1965; as taxas anuais de adquisición de infección por T. gondii eleváronse do 10% ao 50% despois de engadir dúas porcións de carne bovina ou equina pouco cociñada na dieta diaria dos orfos, e ao 100% despois de engadir costeletas de año pouco feitas.
En 1959, un estudo feito en Bombai encontrou que a prevalencia de T. gondii en vexetarianos estritos era moi similar á dos non vexetarianos. Isto indicou a posibilidade que que houbese unha terceira ruta importante de infección, ademais da conxénita e da carnívora. En 1970, descubriuse a existencia de ooquistes nas feces dos gatos, e demostrouse a ruta fecal-oral de infección por medio de ooquistes.
Nas décadas de 1970 e 1980 examinouse nun grande número de especies a súa capacidade de liberar ooquistes despois de ser infectadas. Atopouse que 17 especies de félidos podían liberar ooquistes, pero ningún animal non félido mostrou ser permisivo á reprodución sexual de T. gondii no seu corpo e á posterior liberación de ooquistes.
Sleepwalker
Sleepwalker é un filme sueco do ano 2000.
Sinopse
Ulrik Hansson é un home duns 45 que vive canda a súa muller Monika e os seus dous fillos. Viven nunha tranquila zona residencial, aínda que se teñen que mudar cando Ulrik, arquitecto, ten que construír noutro lado. Mais un día o pai esperta e ve que está só na casa, que a súa familia se fora sen el, e ademais descobre que volve a padecer somnambulismo, e que fai moitas actividades mentres está neste estado.
Ao final revélase que parte da historia fora soñada polo protagonista mentres estaba en coma tras un ataque cardíaco.
O Taboeiro, Cereixido, A Fonsagrada
O Taboeiro é un lugar da parroquia de Cereixido, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 estaba deshabitado.
La Estafeta Literaria
La Estafeta Literaria foi unha revista quincenal cultural editada en Madrid en 1944.
Historia e características
Editada pola Delegación Nacional de Prensa, dirixiuna inicialmente Juan Aparicio. Nos seus artigos incluía referencias á poesía subxectiva, aos escritores do 98 e ao seu pesimismo, aos experimentos vangardistas, á poesía española do século XIX e á xeración do 27. Tamén tiveron cabida na revista os poetas garcilasistas. Cesou na súa primeira etapa en 1946.
A súa segunda época desenvolveuse entre 1956 e 1957. Na terceira etapa, ata 1962, dirixiuna Rafael Morales e a edición correu a cargo do Ateneo de Madrid. Na cuarta etapa (1962-1968) levou a dirección Luis Ponce de León e a edición dependeu da Editora Nacional. En tres dos números editados en 1965 apareceron un Mapa literario de Galicia e un Dicionario de escritores.
Na quinta e última etapa, a partir de 1968 e ata 1977, exerceu como director Ramón Solís. Dedicouse á información cultural, á crítica e á creación literaria. En 1978 modificou o seu nome polo de Nueva Estafeta e desapareceu definitivamente en 1983.
Frederick D. Gregory
Frederick Drew Gregory, nado en Washington, D.C. o 7 de xaneiro de 1941, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-51-B, STS-33 e STS-44.
Traxectoria
Gregory graduouse en ciencias pola Academia da Forza Aérea dos Estados Unidos en 1964 e é máster en sistemas de información pola Universidade George Washington en 1977.
Miguel Pselo
Pselo foi un cortesán intrigante e un dos políticos máis influentes do seu tempo. Ocupou os máis altos cargos do goberno imperial durante trinta e seis anos, baixo sete emperadores de tres dinastías distintas. Auténtico polígrafo, escribiu sobre teoloxía, dereito, filoloxía, arqueoloxía, historia, alquimia, matemáticas, medicina etc. Foi non soamente o espírito máis cultivado e a mente máis lúcida da súa época, senón tamén un auténtico artista. O seu Chronografía é o máis importante libro de memorias de toda a Idade Media, sen que ningún outro poida comparárselle pola súa frescura, a vivacidade da súa expresión, a finura da súa intuición psicolóxica e os seus dotes para os retratos. .
Primeiros anos
Constantino Pselo naceu no seo dunha modesta familia residente en Constantinopla. O seu pai, orixinario de Nicomedia (Bitinia), tiña patricios e cónsules entre os seus antepasados máis próximos, pero nada lle restaba xa desas ilustres orixes e exercía como simple tendeiro nun barrio popular da capital imperial, onde casara cunha muller de familia humilde. Do matrimonio naceron dúas fillas antes do propio Pselo, que veu ao mundo a fins do ano 1017 ou principios do 1018, nos últimos anos do reinado de Basilio II (959-1025). O que talvez foi o mellor dos oradores bizantinos tivo un defecto físico (probabelmente era belfo) que lle valeu o sobrenome de Pselo (en grego: Ψελλός, psellós), este adxectivo aplícase aos que teñen unha traba ou un defecto na fala, seseo ou freo da lingua (pero non aos tartamudos ou que balbucen ao se expresaren).
Durante os anos seguintes Pselo vería promocionada a súa carreira administrativa como xuíz (gobernador provincial), probabelmente polo apoio do seu amigo Constantino Licudes, que entrou no Senado e asumiu postos de poder durante os reinados de Miguel IV e Miguel V. Así, Pselo tivo o cargo de xuíz polo menos en tres themas de Asia Menor (Tracesios, Bucelarios e Armeniacos), sen que se saiban exactamente as datas. É sorprendente que lle encomendasen postos de tan alta responsabilidade a un mozo duns vinte anos, algo para o que non se atopa paralelo ningún na historia administrativa do Imperio e que fala das súas excepcionais calidades. É probábel que a súa presenza en provincias non fose permanente durante eses anos e que a alternase con estancias en Constantinopla para continuar coa súa formación.