cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Folada
Hábitat e bioloxía
Vive na zona infralitoral, en augas pouco profundas, distribuído irregularmente por toda a costa europea do Atlántico ata Marrocos, entrando tamén no Mediterráneo e Mar Negro.
Habita en galerías horizontais de ata 10 cm de profundidade que escava nas rochas brandas e nas madeiras somerxidas, coa rexión anterior do corpo no fondo do burato. É grazas a esas espiñas que cobren a cuncha como conseguen furar a rocha, e quizais con algunha secreción corrosiva.
Esta especie é bioluminiscente, propiedade que quizais obedece a razóns defensivas.
A folada en Galicia
Ríos Panisse atopou a seguinte sinonimia para designar este molusco: ameixa brava, ameixa de can, ameixendra, broca, cadelucha, caíño ou mangón.
Rosemarkie
miniatura|250px|Rosemarkie visto dende a praia. Rosemarkie (en Rossmartnie, en Ros Mhaircnidh que quere dicir "promontorio do torrente de cabalos") é unha vila da costa sur da península Black Isle en Ross-shire, norte de Escocia.
Art Housey
Arthur Gene Housey, coñecido como Art Housey, nado o 31 de xaneiro de 1958 en Buffalo, Nova York, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense con pasaporte israelí. Formado na universidade de Kansas e unha altura de 2,08 metros xogaba de pivote. Foi seleccionados polos Dallas Mavericks no Draft da NBA de 1981 na terceira rolda (elección 47 en total), aínda que non chegou debutar.
Rosemarkie
Pedras pictas
Rosemarkie é coñecida pola súa colección de pedras pictas finamente esculpidas, sendo un dos lugares de Escocia con maior acumulación nun só sitio. As esculturas, do século VIII e IX, foron atopadas preto da igrexa da vila e amósanse no Museo Groam House, unha casa do século XVIII en High Street. A casa está aberta no verán e cobra unha pequena entrada. Estas pedras esculpidas son evidencias dun importante e antigo mosteiro en Rosemarkie, fundado ou asociado a San Moluag (finado en 592) e a Bonifacia, tamén coñecido como Curetán (comezos do século VIII). As esculturas inclúen lousas transversais, anacos de santuario e pezas arquitectónicas. Un pequeno fragmento dunha pedra de Rosemarkie está no Museo de Escocia en Edimburgo.
Vilarpandín, Navia de Suarna
Santo Estevo de Vilarpandín é unha parroquia do concello de Navia de Suarna na comarca dos Ancares, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 70 habitantes, deles 37 eran homes e 33 eran mulleres, o que supón unha diminución de 4 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Tempada 2016-17 da NBA
A tempada 2016-17 da NBA foi a 71ª na historia da National Basketball Association (NBA). A tempada regular comezou o 25 de outubro de 2016, e rematou o 12 de abril de 2017. O All-Star Game da NBA de 2017 disputouse o 19 de febreiro de 2017 no Smoothie King Center de Nova Orleáns. Os Playoffs comezaron o 15 de abril de 2017 e remataron o 12 de xuño de 2017 coa disputa do quinto partido das Finais da NBA entre os Cleveland Cavaliers e os Golden State Warriors, que tiveron coma campión ós Warriors por 4-1.
Tempada regular
A tempada regular comezou o xoves 25 de outubro de 2016, e rematou o mércores 12 de abril de 2017.
Por conferencia
x- Clasificado para playoffs y- Campión de división c- Vantaxe de campo nos playoffs de conferencia z- Vantaxe de campo en todos os playoffs
Crip Camp
Crip Camp: A Disability Revolution é un filme documental estadounidense de 2020 dirixido, escrito e coproducido por Nicole Newnham e James LeBrecht. Barack e Michelle Obama foron os produtores executivos baixo o seu selo Higher Ground Productions. Estreouse internacionalmente no Festival de Cinema de Sundance o 23 de xaneiro de 2020, onde gañou o Premio da Audiencia. Estreouse en liña a través de Netflix o 25 de marzo de 2020 e recibiu a aclamación da crítica.
Sinopse
A comezos da década dos 70, os adolescentes con discapacidades tiñan un futuro marcado polo illamento, discriminación e institucionalización. O campamento de verán chamado Jened, que se atopaba en Hunter, Nova York ofrecía un lugar seguro para que todos os adolescentes con diferente tipos de discapacidades se divertisen e socializasen. Foi alí onde un grupo de persoas con discapacidades se decataron de que tiñan que loitar polos seus dereitos. Deste xeito, decidiron unirse máis aló de cuestións recreativas e converterse en activistas.
Sitar
O sitar (en ستار, en सितार, en সেতার, en ), é un instrumento musical indio e paquistaní, de corda pulsada, de arquitectura semellante á da guitarra, o laúde, ou o banjo. Identifícase polo seu son metalizado e os seus glissandos.
O sitar é un instrumento versátil con son delicado e brillante, apropiado para expresar o lento desenvolvemento dos ragas así como para servir á interpretación virtuosa.
Hard (álbum)
Hard é o cuarto álbum de estudio da banda inglesa de post-punk Gang of Four, publicado en setembro de 1983 a través do selo Warner Bros. Records. Foi o seu primeiro disco que non contou co membro orixinal Hugo Burnham, mentres que Dave Allen xa deixara o grupo antes do anterior traballo, Songs of the Free.
O álbum foi posteriormente reeditado nun dobre CD xunto co álbum de 1981 Solid Gold.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Andy Gill e Jon King agás onde se indique.
Robin Hood (filme de 1991)
Robin Hood é un filme británico de aventuras dirixido por John Irvin que foi estreado en 1991. Foi producido por John McTiernan e está protagonizado por Patrick Bergin, Uma Thurman, Jürgen Prochnow, Jeroen Krabbé e Edward Fox. Malia que estaba prevista unha estrea nos cines dos Estados Unidos e de América do Sur, foi emitido en Fox network un mes antes da estrea de Robin Hood, príncipe dos ladróns. Foi estreado nos cines en varios países de Europa, alén de Australia, Nova Zelandia e o Xapón.
O Campo, Donsión, Lalín
O Campo é un lugar da parroquia de Donsión, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 36 habitantes (15 homes e 12 mulleres), o que supón unha diminución de 5 habitantes con respecto ao ano 2000.
Antonio José González Fernández
Antonio José González Fernández, nado na Coruña o 1 de febreiro de 1928 e finado na mesma cidade o 24 de novembro de 2001, foi un futbolista, pelotari, xogador de hóckey a patíns e dirixente deportivo galego.
Formou xunto a seu irmán Pepe a primeira xeración dunha saga familiar de xogadores de hóckey, entre os que están os seus tres fillos Antonio Nonito, Ignacio e Jorge González, antigos xogadores do AA Dominicos, e os seus netos Jorge González, Antonio González e Ignacio Alabart, este último campión do mundo coa selección española.
Como deportista
Naceu na Coruña, sendo fillo de Antonio González e Otilia Fernández, e realizou estudos mercantís, obtendo matrícula de honra. Practicou numerosos deportes na súa xuventude: cesta punta, tenis, billar, tenis de mesa, atletismo, fútbol e hóckey a patíns. Os seus primeiros equipos como futbolista foron o Varela Silvari SD e a Unión Sportiva de Santa Lucía. Foi varias veces campión galego de cesta punta formando parella con seu irmán José Benito "Pepe", e en 1950 disputou o Campionato de España, ao mesmo tempo que militaba no equipo de hóckey do Deportivo da Coruña, do que era o capitán e onde tamén xogaba seu irmán, e no Deportivo Xuvenil de fútbol.
A súa faceta futbolística espertou o interese de varios equipos como o Celta de Vigo ou o Atlético de Madrid, fichando finalmente polo Deportivo da Coruña na tempada 1950-51. Xunto a el o club coruñés fichou a Corcuera, Oswaldo, Guillermo Gómez, José Millán e Juananco. Tras algúns problemas co club, foi apartado do equipo e enviado de volta ao Xuvenil, volvendo ao Deportivo pouco despois. Debutou en Primeira División o 14 de xaneiro de 1951 no derbi contra o Celta en Balaídos, que acabou con vitoria deportivista por 1-2. Xogou un total de 19 partidos coa camisola branquiazul e en setembro de 1953 fichou polo Real Avilés, de Segunda División. Xogou dúas tempadas en Avilés e outra no Sporting de Gijón, antes de retirarse do fútbol.
Como dirixente deportivo
O 12 de xaneiro de 1952 converteuse no presidente da Unión Deportiva Santa Lucía, club que uns días despois recuperou o seu nome orixinal, Club Unión Sportiva. Ocupou ese cargo ata a súa morte 49 anos despois. En xaneiro de 1958 foi nomeado presidente da Federación Galega de Patinaxe. Foi tamén directivo e secretario do Deportivo da Coruña e a comezos de 1959 actuou como adestrador provisional despois do despedimento de Ernesto Pons e ata a chegada de Hilario Marrero. En 1962 o Trofeo Teresa Herrera estaba en perigo de desaparición e o alcalde da Coruña, Sergio Peñamaría de Llano, encargoulle a González a súa salvación. Este foi a Portugal e conseguiu que o Benfica, campión de Europa tras derrotar ao Real Madrid, cancelase a súa xira por Suíza e xogase en Riazor. O trofeo, onde venceu o Deportivo, foi todo un éxito e a recadación paliou as perdas anteriores. Uns anos antes, González impulsara tamén a creación do Trofeo Teresa Herrera de hóckey a patíns.
Ademais de presidir a Federación Galega de Patinaxe, foi dende 1962 vicepresidente da Federación Española. En 1964 conseguiu para a Coruña a celebración do Campionato de España de hóckey a patíns e anos despois faría o mesmo co Campionato do Mundo. En abril de 1965 presentou a súa candidatura ás primeiras eleccións á presidencia do Deportivo da Coruña, que estaba pasando unha mala época tanto económica como deportivamente, tras descender á Segunda División despois dunha pésima tempada. Na Xunta de Compromisarios, obtivo 55 votos, 12 máis que Pío García-Tizón e 44 máis que Manuel Sánchez-Candamio, e converteuse aos seus 38 anos no primeiro presidente electo do club coruñés. Durante a súa presidencia o Deportivo conseguiu tres ascensos a Primeira e sufriu outros tantos descensos a Segunda. Creou ademais o Trofeo Conde de Fenosa, e conseguiu a participación nel do FC Torpedo Moscova da Unión Soviética, nun momento no que non había relacións diplomáticas entre os dous países.
A finais de 1972 foi nomeado presidente da Federación Española de Patinaxe, converténdose no primeiro presidente non catalán do ente. Debido a este nomeamento deixou a presidencia do Deportivo ao remate da tempada 1972/73. Durante o seu mandato na Federación a selección española conquistou dous Campionatos do Mundo e tres subcampionatos e contribuíu a popularizar o hóckey a patíns fóra de Cataluña. Ocupou o cargo ata o 29 de setembro de 1984. En 1975 impulsou a creación da CERS, e converteuse no seu primeiro presidente, sendo reelixido en 1980 e dirixindo a institución ata 1982.
Foi tamén presidente da Asociación de Ex Xogadores do Deportivo da Coruña e en 1987 foi nomeado presidente da nova Asociación de Fútbol Afeccionado. Faleceu o 24 de novembro de 2001, seis días antes de data na que estaba prevista unha homenaxe da cidade da Coruña á súa traxectoria, e un mes e medio antes de cumprir 50 anos como presidente da Unión Sportiva.
Vida persoal
Casou o 30 de abril de 1955 con María Rosa Pereira Revuelta, coa que tivo catro fillos: Antonio Nonito, Ignacio, Jorge González e Dori. Os seus tres fillos varóns foron xogadores do AA Dominicos, sendo o segundo deles vicepresidente da FEP e o CERS, mentres que a súa filla casou con Kiko Alabart, xogador do HC Liceo. Tamén son xogadores de hóckey os seus netos Jorge González, Antonio González e Ignacio Alabart, este último internacional coa selección española.
496
Véxase tamén
Historia ano a ano
O Mangón
O topónimo galego O Mangón pode referirse a:
Pasaporte de Palau
O pasaporte de Palau é o documento usado polos cidadáns palauanos para viaxar internacionalmente, pódense obter na Passport Office en Meyuns, en Palau.
Historia
A emisión do pasaporte de Palau comezou o 8 de decembro de 1994, mentres que os pasaportes diplomáticos foron emitidos o 9 de decembro de 1994.
De acordo coa lei RPPL7-3, posta o 31 de decembro de 2006, todos os pasaportes que non poden ser lido electrónicamente expiraban o 1 de xaneiro de 2007, soamente os que poden ser lidos electrónicamente son documentos de viaxe válidos, aínda que os pasaportes que non poden ser lidos aínda non alcanzaron a súa data de vencemento.
Pegaso
miniatura|250px|Belerofonte e a Quimera (425-420 a. C.) Na mitoloxía grega Pegaso (en grego Πήγασος) era un cabalo alado.
Eduardo Sánchez Lata
Eduardo Sánchez Lata, nado en Vilardevesa (Cabrui, Mesía) cara 1904 e finado na Coruña, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Pegaso
Era totalmente branco e tiña dúas ás que lle permitían voar; unha característica do seu voo é que cando o realiza, move as patas coma se en realidade estivese correndo polo aire. Segundo as fontes clásicas, Perseo non chegou a voar montando a Pegaso, posto que o facía grazas a unhas sandalias aladas, con todo, moitos artistas renacentistas representárono voando neste cabalo.
Eduardo Sánchez Lata
Traxectoria
Foi un dos autores dun atraco ao muíño de Ramón Sar na Illana (Fisteus, Curtis) o 30 de marzo de 1940. O atraco frustrouse e os dous asaltantes foron perseguidos por veciños armados liderados polo alcalde de Curtis. Eduardo recibiu un disparo e foi apresado e entregado no cuartel da Garda Civil. Procesado por un delito de rebelión militar, foi condenado a morte. No xuízo acusou a Benigno Andrade García de ser o seu cómplice no atraco, pero este negouno cando foi procesado en 1952. Morreu no cárcere da Coruña antes de que se executara a sentenza.
Pegaso
Á morte de Pegaso, foi convertido na constelación de Pegasus.
É un dos equinos máis soados da literatura xunto con Rocinante (o cabalo de Don Quijote de la Mancha), Babieca (o de El Cid), Bucéfalo (o de Alexandre Magno) e o cabalo de Troia, entre outros.
Belerofonte
Belerofonte encarna o defecto da excesiva ambición. A lenda conta que a propia Atenea levou a Pegaso ante el, ou que fora Poseidón quen llelo dera ou, incluso, que Belerofonte o capturou cando estaba bebendo na fonte de Pirene. Cando por fin consegue montar a Pegaso, non contento con isto, obrígao a levalo ao Olimpo para converterse nun deus, pero Zeus, molesto pola súa ousadía, envía a un insignificante mosquito que pica no lombo de Pegaso e precipita ao baleiro a Belerofonte. Este non morre, pero queda eivado e condenado a vagar apartado do resto do mundo toda a súa vida recordando a súa gloria pasada.
Segundo outros mitógrafos, Belerofonte, montado sobre Poseidón, logrou matar a Quimera e vencer ás Amazonas. Cando morreu Belerofonte, Pegaso regresou ó Olimpo.
Referencias contemporáneas
Pegaso foi un dos cabalos máis representados no cine, do mesmo xeito que o unicornio, sendo seres extraordinarios que encaixan perfectamente nas películas de fantasía e ficción. Un exemplo é Legend.
O Forriolo, San Martiño de Berredo, A Bola
O Forriolo é un lugar da parroquia de San Martiño de Berredo no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 34 habitantes (18 homes e 16 mulleres), cinco menos ca en 2010.
A carón da aldea está o Alto do Forriolo, ao que dá nome.
S/2003 J 5
S/2003 J 5 é unha lúa irregular retrógrada de Xúpiter. Foi descuberta por un grupo de astrónomos da Universidade de Hawaii encabezado por Scott S. Sheppard no ano 2003.
S/2003 J 5 ten uns 4 quilómetros de diámetro, e orbita Xúpiter a unha distancia media de 23,974 millóns de kms, tarda 758,341 días en completar unha órbita, ten unha inclinación de 166° con respecto á eclíptica (167° respecto do ecuador de Xúpiter), e posúe unha excentricidade orbital de 0,307. Esta lúa pertence ó grupo de satélites Carme, un grupo de lúas retrógradas irregulares que orbitan ó redor de Xúpiter a unha distancia media de entre 23 a 24 millóns de kms, con inclinacións duns 165°.
Aeroporto de Liubliana
O aeroporto de Liubliana Jože Pučnik, tamén coñecido co seu anterior nome de aeroporto de Brnik, é o aeroporto internacional de Liubliana, a capital de Eslovenia. Está situado preto da vila de Zgornji Brnik, a 24 quilómetros ao noroeste de Liubliana e a 9,5 de Kranj. Serve como base principal para Adria Airways, a aeroliña máis grande do país.
Bandeira de Tailandia
A bandeira de Tailandia está formada por cinco franxas horizontais de cor vermella, branca, azul, branca e vermella. A anchura da franxa azul, a central, é de dobre tamaño respecto ás restantes. As cores vermella, branca e azul simbolizan a nación, a relixión e o monarca ("Nación, Relixión, Monarca" é un lema non oficial). A versión actual da bandeira adoptouse o 28 de setembro de 1917. En tailandés, a bandeira nacional coñécese como ธงไตรรงค์ (“Thong Trairong”) que significa bandeira tricolor.
Ports
Els Ports é unha comarca situada na zona montañosa da provincia de Castelló, no País Valenciano, no límite con Aragón. A súa capital e concello máis poboado é Morella.
Xeografía
Atópase no interior da comunidade, no seu extremo noroccidental. Limita ao norte co Matarranya (provincia de Teruel), ao leste co Baix Maestrat, ao sur co Alt Maestrat e ao oeste co Maestrazgo (provincia de Teruel).
Lingua
A lingua predominante na comarca é o valenciano, a excepción do concello de Olocau del Rey, de fala castelá histórica. É a comarca con maior porcentaxe de valencianofalantes do País Valenciano, xa que máis do 80% saben falalo.
Fondevila, Donsión, Lalín
Fondevila é un lugar da parroquia de Donsión, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 3 habitantes (3 homes), o mesmo número de habitantes que no ano 2000.
Loarn mac Eirc
Loarn mac Eirc foi un rei lendario de Dalriada que puido vivir no século V e reinar entre o 474 e o 501 aproximadamente. O poema Duan Albanach e o Senchus fer n-Alban, entre outras xenealoxías, nomean o pai de Loarn, Erc, fillo de Eochaid Muinremuir. Non hai rexistros nin tradicións de Loarn como rei, e a súa importancia principal atópase no seu epónimo, devanceiro dos descendentes do Cenél Loairn.
O Cenél Loairn controlaba partes do norte de Argyll, e todo o fiorde de Lorn, moi probablemente con centro en Lorne, pero pode que tamén incluíse a illa de Mull, Morvern e Ardnamurchan. Semella que a capital do reino era Dun Ollaigh, preto da actual Oban. O centro relixioso principal estivo en Lismore, posteriormente a sede durante a alta Idade Media onde residía o bispo de Argyll.
Eu, Tu, Eles
Eu, Tu, Eles é un filme brasileiro de 2000 dirixido por Andrucha Waddington. Foi escollido como candidato do Brasil para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 73ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
José Luis Villar Palasí
José Luis Villar Palasí, nado en Valencia o 30 de outubro de 1922 e finado en Madrid o 7 de maio de 2012, foi un intelectual, xurista e político español, subsecretario do Ministerio de Comercio (1962-1965), Ministro de Educación desde o 17 de abril de 1968 ao 11 de xuño de 1973 e Presidente do Consello Superior de Investigacións Científicas de 1971 a 1973.
Villar Palasí foi pai da EXB en 1970. Estableceu a obrigación de escolarizar aos nenos ata os catorce anos de idade e introduciu o estudo das linguas e literaturas rexionais no sistema educativo público.
Lei Xeral de Educación de 1970
Impulsou a Lei Xeral de Educación e Financiamento da Reforma Educativa, que supuxo un importante esforzo de modernización do sistema educativo, entre cuxos principais fitos destacan o ensino primario obrigatorio ata os catorce anos, coa Educación Xeral Básica (EXB), e creou a Universidade Nacional de Educación a Distancia (UNED). A reforma educativa, ademais de establecer a EGB, creou o Bacharelato Unificado Polivalente (BUP) e a Formación Profesional (FP). Entre outras prerrogativas, a nova norma establecía que nas rexións nas que ademais do español se utilizase outra lingua se estudase, obrigatoriamente, unha materia desta lingua.
Publicacións, cargos e distincións
Son obras súas varios libros relacionados co Dereito Administrativo, o seu principal ámbito de especialización: Observaciones sobre el sistema fiscal español, Justo precio y transferencias colectivas, Apuntes de Derecho Administrativo, Derecho Administrativo, Los jurados de empresa e ''Administración y planificación; así mesmo colaborou en revistas xurídicas españolas e estranxeiras.
Sífilis
A sífilis ou lúes é unha enfermidade infecciosa de transmisión sexual. Tamén se coñece como gálico ou morbo gálico, así como mal cativo, mal francés, mal español ou mal ruín.
Transmisión
A sífilis transmítese por contaxio directo, a través de relacións sexuais (sífilis adquirida). Tamén se pode difundir da nai ao feto por medio da placenta, neste caso dáselle o nome de sífilis conxénita.
Leño
Leño foi un grupo musical de rock urbano español. Foi creado en Madrid en 1978 por Rosendo Mercado, Ramiro Peñas e Chiqui Mariscal. Disolveuse en outubro de 1983.
Traxectoria
O nacemento de Leño remóntase, probablemente, ó 31 de decembro de 1977, tras unha discusión dos compoñentes da primeira formación do grupo Ñu antes de comezar un concerto. Di a lenda que un dos compoñentes de Ñu, Rosendo Mercado, pronunciou as palabras: Rapaz, ata aquí chegamos.... A relación de amor-odio entre Rosendo e José Carlos Molina, o Molina, queda patente ata na orixe do nome do novo grupo formado por Rosendo as cancións que fas son un "leño", tío dicía José Carlos das composicións de Rosendo para Ñu.
Sífilis
Síntomas
2º Fase Pode presentarse medio ano logo da desaparición do chancro e dura de tres a seis meses, provocando ronchas rosáceas indoloras chamadas cravos sifilíticos nas palmas das mans e plantas dos pés (aínda que ás veces poden aparecer noutros sitios como peito, cara ou costas), febre, dor de garganta e de articulacións, perda de peso, caída de cabelo, cefaleas e falta de apetito. Non é común que as lesións na muller sexan tan visibles. Ás veces brotan ao redor dos xenitais e ano unhas erupcións planas chamadas condiloma latum.
Leño
Traxectoria
Aínda que José Carlos conta outra versión ''Ben, Leño formeino eu, e o nome inventeino eu. E é que cada vez que facía unha canción heavy, como a introdución de "Este Madrid", que é miña, Rosendo dicía: ¡vaia "leño" de canción que fixeches!''. Comezaron bromeando e ó final dicidiron chamarse Leño, non quería Rosendo perder o "ñ" de ningunha maneira.
Sífilis
Síntomas
A tolemia causada pola sífilis na súa última etapa foi algunha vez o tipo de demencia máis común.
Leño
Traxectoria
Só uns días despois creouse plenamente o grupo. Cun vello amigo do grupo Fresa (anterior nome de Ñu), Chiqui Mariscal, e o ex-batería de Coz (grupo do que despois sairía outro grupo dos oitenta chamado Barón Rojo) debutan na sala Alcalá Palace o 12 de febreiro no acto de apertura de Asfalto, con catro temas propios.
Sífilis
Tratamento
Antigamente tratábase con mercurio, o cal fixo famosa a frase Unha noite con Venus e unha vida con Mercurio, pero este tratamento era máis tóxico que beneficioso e na actualidade utilízase a penicilina e outros antibióticos. Pódese curar facilmente con antibióticos durante a fase primaria e secundaria. A penicilina tamén actúa na última etapa aínda que nese caso debe ser penicilina g-sódica, xa que é a única forma de que se difunda o antibiótico polo líquido cefalorraquídeo, que é onde se atopa a bacteria durante esta última fase. O tratamento con penicilina pode provocar nalgúns pacientes a denominada Reacción de Jarisch-Herxheimer (reacción febril de tipo agudo que con frecuencia vén acompañada por calafríos, febre, náuseas etc.).
Leño
Traxectoria
En maio publicouse o sinxelo "Este Madrid/Aprendiendo a escuchar", hoxe un disco de coleccionista. Case un ano e decenas de concertos despois, exactamente en marzo de 1979, en setenta horas grávase e mestúrase o primeiro disco de Leño, co mesmo nome có grupo.
Sífilis
Secuelas
Tratada a tempo, a enfermidade ten cura sinxela sen deixar secuelas. Se non se trata a tempo, pode ocasionar demencia, problemas circulatorios, cegueira, parálise, trastornos neurolóxicos, ulceracións na pel. Nalgúns casos, as persoas que supostamente xa obtiveron a cura aínda poden infectar aos demais.
Leño
Traxectoria
A portada de "Leño" amosa o adeus de Chiqui Mariscal, o primeiro baixista. Co tempo Chiqui volveu integrarse en Ñu, grupo no que estivera, con Rosendo, antes de que ámbolos dous formasen Leño.
Sífilis
Secuelas
O padecer a sífilis aumenta o risco de contraer outras enfermidades de transmisión sexual (coma o VIH), xa que os chancros son unha vía fácil de entrada do virus no organismo.
Leño
Traxectoria
Para substituílo entrou no grupo (e xa quedará ata a fin) Tony Urbano, grande amigo de Ramiro (ambos os dous provenientes de Coz). Tony gravará no disco o último tema, o himno ó LSD "El tren", composto e non gravado, por Rosendo e José Carlos Molina nos tempos de Ñu (como curiosidade, esta canción gravouna Ñu varios anos despois, con outro nome e moita xente pensou que estaban versionando a Leño, cando en realidade a canción era dos dous).
497
Véxase tamén
Historia ano a ano
Leño
Traxectoria
Era o final dunha década e o principio doutra esperanzadora, con concertos en cada cidade e a radio sonando en castelán. Como declarou Rosendo:
No ano seginte chegou a movida madrileña e as casas de discos comezaron a aumentar as súas vendas. Moitos aínda lembran como un mal soño a aparición de Leño, os "auténticos auténticos" facendo play-back en "Aplauso", un programa musical da televisión española da época. Aínda que outros lembran outra versión dos feitos: "Iso do play-back lémbrame cando, na prehistoria, Leño a armou cando esixiu (e conseguiuno) tocar en directo no programa Aplauso" (Raimundo Amador).
En xullo de 1980 gravouse "Más Madera", con teclados de Teddy Bautista e un son case pop. Segundo Rosendo:
Os concertos e as actuacións en directo, sen teclados nin arranxos, só tres músicos e milleiros de persoas escoitando e sentindo cada canción, deron o mellor de Leño naquela época. Deste xeito, en 1981 gravouse "En directo". O disco rexistrouse nas noites do 25, 26 e 27 de marzo no barrio de Tetuán (Madrid), preto do seu local de ensaio da rúa Tablada, na sala Carolina, Bravo Murillo. Como novidade, introduciuse un saxofón (Manolo Morales), coros (unha case descoñecida Luz Casal neles) e catro cancións creadas expresamente para o evento. A pesar do son e que só contivera catro cancións inéditas, este disco foi o máis vendido da carreira de Leño.
Nos anos 81 e 82 a banda continuou desmarcándose de etiquetas como "heavy", "rock duro". Deixaban claro nas súas entrevistas que eles escoitaban a The Clash, a Joe Jackson, a Specials... Como declarou o propio Rosendo:
En maio de 1982 iniciouse a "aventura londiniense". Leño gravou o seu terceiro disco, "Corre, corre", en Londres so a produción de Carlos Narea. Porén, cando se presentou este disco ós críticos da revista inglesa "Kerrang", especializada en rock duro, o resultado foi pésimo. Segundo algúns era imposible xulgar a Leño sen entenderen, alén da diferenza de idioma, sobre que están a falar. Segundo Rosendo: Os sinxelos foron radiados e comezaron a ter unha resonancia máis ala dos estreitos círculos do rock da época.
O disco soou moito na radio, ata na televisión. O mítico programa "Musical Express" de Ángel Casas realizou unha gravación en directo. Leño foi tamén o primeiro grupo que apareceu no programa de televisión "Tocata", cando o grupo xa estaba a piques da súa disolución.
Atopar razóns para a disolución do grupo é á vez complicado e doado. Algunhas das declaracións dos compoñentes do grupo aclaran o tema:
Leño optou por disolverse no máis álxido da súa carreira, en outubro de 1983, por considerar os seus membros que chegaran "a unha ruela sen saída a nivel creativo". Na súa edición do 11 de outubro o xornal ABC publicou:
Froiás, San Martiño de Berredo, A Bola
Froiás é un lugar da parroquia de San Martiño de Berredo no concello ourensán de Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 2 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 2 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
AC-440
A AC-440 é unha estrada pertencente á rede primaria complementaria da Xunta de Galicia. Une as localidades coruñesas de Berdoias e Muxía, logo duns 15,5 quilómetros.
Percorrido
A estrada comeza o seu percorrido no cruzamento da AC-552 coa AC-441, na aldea de Berdoias. De aí parte cara a Boallo para se internar xa no concello de Muxía a través dos lugares de Suxo, Ozón, Muíños, Moraime, Figueiras de Arriba e, finalmente rematar na vila de Muxía.
Futura conexión coa AG-55
Desde 2005 está prevista a prolongación da AG-55 até o cruzamento de Berdoias, onde esta autoestrada continuaría xa como corredor até a vila de Cee e tería conexión coa AC-441 e a propia AC-440. Porén, máis de dez anos despois, en 2016, só se inaugurou o tramo entre Carballo e Santa Irena e o resto ficaba adiado, comprometéndose o presidente da Xunta de Galicia unicamente a rematar os quilómetros que restan para chegar a Vimianzo.
Auga destilada
miniatura|250px|Aqua Distillata (Real Farmacia Madrid). A auga destilada é aquela á que se lle elimina practicamente a totalidade de impurezas e ións mediante a destilación (a auga chega ó seu punto de ebulición e recóllense os seus vapores, condensándoos). Unha montaxe típica de laboratorio para levar a cabo a destilación consta dun matraz, un tubo refrixerante e outro matraz para recoller o destilado. miniatura|esquerda|300px|Montaxe para a destilación de líquidos a escala de laboratorio
Propiedades
Unha propiedade potencialmente perigosa da auga destilada é que pode ser quentada nun forno de microondas por encima do seu punto de ebulición sen ferver. Só cando esta auga sobrequentada é axitada violentamente ou se lle engaden impurezas coma partículas de po ou cristais (por exemplo de cloruro sódico ou azucre), ferve de forma repentina e explosiva, podendo causar queimaduras. Pero este comportamento é aplicable a calquera líquido ou disolución que estea libre de impurezas macroscópicas, debido á ausencia de centros de nucleación que serven para iniciar a ebulición dunha forma progresiva e evitar o sobrequencemento.
Día Mundial contra o Cancro
miniatura|250px|dereita|Correlación entre o consumo de tabaco e as mortes por cancro de pulmón 20 anos despois O Día Mundial contra o Cancro é unha xornada de concienciación social e política que busca incrementa-los medios de loita contra esta enfermidade e difundi-la información existente entre enfermos e profesionais.
Historia e características
Foi convocado pola Unión Internacional Contra o Cancro (International Union Against Cancer –UICC) no Cumio Mundial contra o Cancro para o Novo Milenio, celebrado o 4 de febreiro de 2000 e no que se asinou a denominada Carta de París, na que se establece a convocatoria para os anos seguintes.
No devandito documento propoñen que o día 4 de febreiro sexa declarado “Día Mundial contra o Cancro” e que tódolos países organicen actividades divulgativas que pretendan que os principios da Carta de París estean presentes cada ano nos corazóns e nas mentes de tódalas persoas do mundo. Simultaneamente, esta celebración debe buscar difundir información e compartir coñecementos sobre medidas preventivas e novas tecnoloxías.
Campañas
As campañas contra o cancro, baixo o lema común de “Meniños de hoxe, o mundo do mañá”, concretáronse no Día Mundial contra o Cancro 2007 no obxectivo de “Previ-lo cancro agora”, centrándose as actividades dirixidas á prevención dos catro factores de risco que causan o maior número de casos de cancro:
Cifras
Os datos que se indican a continuación proceden de Acción Mundial contra o Cancro (Peso del cáncer. Hechos y cifras 2005 ).
Unión Internacional contra o Cancro (UICC)
É a única organización internacional non gobernamental dedicada de modo exclusivo ó control e tratamento do cancro. Ten a sede en Xenebra e está integrada por máis de 270 organizacións en máis de 80 países.
Gran Premio de Suráfrica de 1975
O Gran Premio de Suráfrica de Fórmula 1 de , celebrouse no Circuíto de Kyalami Kyalami, Gauteng, o 1 de marzo de 1975. Foi a terceira rolda da tempada de Fórmula Un de. Foi o 21º Gran Premio de Suráfrica desde o primeiro Gran Premio disputado en 1934 e o noveno que se celebrou en Kyalami, nos arredores de Xohanesburgo. Levouse a cabo sobre 78 voltas ao circuíto de catro quilómetros para un distancia de carreira de 320 quilómetros.
Día Mundial contra o Cancro
Unión Internacional contra o Cancro (UICC)
Nace da asunción da incidencia mundial da enfermidade, que non recoñece fronteiras políticas, sociais nin de idade. Isto fai necesario que a loita contra o cancro se estableza dunha forma conxunta e solidaria, mediante unha alianza e colaboración intimas entre o mundo científico (profesionais da saúde e investigadores), político (gobernos e as súas políticas de saúde pública) e social (cidadáns e medios de comunicación).
Gran Premio de Suráfrica de 1975
A carreira pasou a historia porque Jody Scheckter se converteu no primeiro piloto surafricano en gañar a carreira do seu país. Pilotando un Tyrrell 007 tomou a iniciativa da carreira logo de adiantar a Carlos Pace na terceira volta e levouse a súa terceira vitoria por diante do Brabham BT44B de Carlos Reutemann. O compañeiro de Scheckter en Tyrrell, Patrick Depailler, terminou terceiro.
Resumo da carreira
Ferrari utilizara proveitosamente o mes de febreiro libre, para producir o novo modelo 312T cunha nova caixa de cambios transversal. Tamén apareceu unha nova cara, a muller piloto italiana Lella Lombardi.
Día Mundial contra o Cancro
Unión Internacional contra o Cancro (UICC)
Outra das bases da filosofía da UICC é a comprobación de que existe un estigma social contra os enfermos de cancro que atopa os seus aliados no medo e na ignorancia. Cómpre redefini-la enfermidade como unha patoloxía biolóxica máis e non como unha condición social que haxa que agochar. Porén, a consideración social actual da enfermidade é causa de:
Gran Premio de Suráfrica de 1975
Resumo da carreira
A práctica foi complicada, Graham Hill trompeou ó pasar sobre unha mancha de aceite que deixara o coche de Ronnie Peterson, destruíu o seu coche e optou por non saír na carreira. Unha vez que se limparon os restos e se repararon os buracos da barreira, houbo un segundo accidente: Niki Lauda trompeou sobre unha mancha de aceite, golpeando a muro a 193 km/h. Logo de novos violentos accidentes de Jody Scheckter e Guy Tunmer, os pilotos consideraron que o circuíto non era seguro e negáronse a continuar ata que se solucionasen os defectos nas barreiras e melloraran a pista, apoiados polos mecánicos que insistiron no cesamento das prácticas.
Cando a carreira se puxo en marcha, Carlos Pace liderou desde a pole pero tiña problemas de freado e pronto foi superado por Jody Scheckter e Carlos Reutemann. Pouco despois Depailler tamén o adiantou e acadou a terceira praza. James Hunt retirouse co cable do acelerador roto, Vittorio Brambilla retirouse con problemas no radiador de aceite e Ian Scheckter estrelouse. Emerson Fittipaldi desafiaba a Depailler para o cuarto lugar, cando sufriu problemas nun cable das buxías. Jody Scheckter pilotou con seguridade para aferrarse á súa única vitoria en casa por diante de Reutemann.
Día Mundial contra o Cancro
Unión Internacional contra o Cancro (UICC)
Este estigma obstaculiza o diagnóstico precoz, os investimentos e, en definitiva, a consecución de avances significativos na loita contra a enfermidade.
Gran Premio de Suráfrica de 1975
Ligazóns externas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Taking Tiger Mountain (By Strategy)
Taking Tiger Mountain (By Strategy) é o segundo álbum en solitario do músico inglés Brian Eno, publicado en novembro de 1974 a través do selo Island Records. A diferenza do seu anterior traballo Here Come the Warm Jets, Eno usou unha banda nuclear de cinco instrumentistas (teclados, guitarras, baixo, batería epercusión) e menos músicos convidados. Tamén participou o guitarrista Phil Manzanera, que tocara con Eno en Roxy Music. Para axudar a guiar a produción do álbum, Eno e Peter Schmidt desenvolveron tarxetas de instrucións chamadas Oblique Strategies para usar a través do proceso creativo.
Taking Tiger Mountain (By Strategy) é unha especie de álbum conceptual con temas que van dende a espionaxe ata a Revolución Comunista Chinesa. A música do traballo ten un son alegre e animado pero con letras escuras. O álbum non entrou nas listas estadounidenses e británicas, pero tivo unha gran cobertura da prensa musical. Foi reeditado nunha versión remasterizada no ano 2004 por Virgin Records.
The Score
Alcanzou un grande éxito comercial, chegando ao número un tanto na lista Billboard 200 como no Top R&B/Hip Hop Albums. En 1998 foi incluído entre os 100 mellores álbums de rap da historia segundo a revista The Source, e en 2003 a revista Rolling Stone situouno no posto 469 da lista dos 500 mellores álbums de tódolos tempos.
Autogoberno
O autogoberno pode ser un concepto abstracto para se referir a un grupo ou individuo con autonomía que se rexe a si mesma, en que ningún poder externo ten autoridade mais en dereito, o autogoberno pode referirse a facultade do gobernarse por si a nacións, cidades e outras entidades no dereito público e a asociacións no dereito privado.
En filosofía política, cando se usa o termo autogoberno para referirse a un Estado adoita intercambiarse co de soberanía estatal, se é unha nación que procura a súa constitución en Estado co de autodeterminación, se é un territorio que procura gobernar os seus asuntos internos co de autonomía e se é unha cidade igualase a autonomía municipal. En cambio, cando o termo se refire ao proxecto político do anarquismo fai mención da orde legal voluntaria, dunha sociedade sen Estado, baseado na soberanía individual.
Illa de Montreal
A Illa de Montreal (Île de Montréal, Kanien’kéha: Tiohtià:ke), está situada no extremo suroeste do Quebec, entre a Rivière des Prairies e o Río San Lourenzo, na confluencia dos ríos de San Lorenzo e Ottawa. A Illa de Montreal é a illa máis grande do Arquipélago de Hochelaga.
Descrición
O río Ottawa se ensancha e convértese en Lac des Deux-Montagnes ao noroeste da illa. A Canle Sainte-Anne-de-Bellevue, entre o extremo occidental da illa e Île Perrot, conecta Lac des Deux-Montagnes e o lago Saint-Louis. Outra saída de Lac des Deux-Montagnes, o Rivière des Prairies, flúe ao longo da costa norte da illa e no San Lourenzo no extremo nordés da illa.
A illa ten aproximadamente 50 km de longo e 16 km de largo no seu punto máis ancho. A área da aglomeración urbana de Montreal, que inclúe a illa de Montreal e varias outras illas máis pequenas, é de 499 km².. A illa de Montreal ten unha liña de costa de 266 km. No seu centro atópanse os tres picos de Mount Royal. O suroeste da illa está separado pola Canle Lachine entre Lachine e o Porto Vello de Montreal, esta parte da illa está parcialmente dividida pola Canle de l'Acueduc, que transcorre aproximadamente paralelamente á Canle Lachine, comezando no municipio de LaSalle e continuando entre os distritos de Le Sud-Ouest e Verdun.
A illa de Montreal é o compoñente principal do territorio da cidade de Montreal, xunto con Île Bizard, a illa de Santa Elena, a illa de Notre Dáme, a illa das monxas e unhas 69 illas máis pequenas. Cunha poboación de 1.861.900 habitantes (22% da poboación do Quebec), é de lonxe a illa máis poboada do Canadá. Tamén é a 6ª illa máis poboada de América e a 37ª illa máis poboada do mundo, superior a Manhattan na cidade de Nova York. Montreal e os outros municipios na illa compoñen a rexión administrativa de Montreal.
As pontes que conectan a illa coa súa contorna son algunhas das pontes máis activas do país e do mundo. O Champlain Bridge e o Jacques Cartier Bridge xuntos albergan 101 millóns de paso de vehículos ao ano.
Lithobates pipiens
Lithobates pipiens (antes Rana pipiens) é unha especie de ra nativa de parte do Canadá e os Estados Unidos. Foi designada anfibio dos estados de Minnesota e Vermont.
Distribución
Viven desde o lago Grande Escravo e a baía de Hudson no Canadá, ao sur de Kentucky e Novo México nos Estados Unidos. Tamén se encontra en Panamá, onde é endémica da cordilleira central e as terras baixas do oeste do Pacífico, aínda que esta podería ser moi probablemente outra especie parecida non descrita. Vive en pradeiras, ribeiras de lagos e pantanos.
Descrición
miniatura|esquerda|Un exemplar novo de L. pipiens. É unha especie de ra bastante grande, que chega aos 11 cm de lonxitude de fociño ao ano. Varía da cor verde á marrón pola parte dorsal, con grandes pintas circulares escuras nas costas, laterais e patas. Cada mancha adoita estar beireada por un anel máis claro. Un par de pregamentos dorsolaterais que empezan por detrás dos ollos discorren paralelos un ao outro baixando polo dorso. Estes pregamentos dorsolaterais adoitan ser máis claros ou ocasionalmente de cor rosada. Ademais, unha liña clara corre desde o fociño, baixo o ollo e tímpano, terminando no ombro. A superficie ventral é branca ou verde pálida. O iris é dourado e as dedas están palmadas.
Os cágados son maróns escuros ou grises, con manchas claras na parte inferior e cola marrón clara.
Variacións na cor
miniatura|Morfo marrón en Iowa.
Pode ter varias variacións de cor, das cales as dúas máis comúns son os morfos verde e marrón, e outro morfo é o coñecido como burnsi. Os individuos co morfo coa coloración burnsi carecen de pintas no dorso, mais poden telas ou non nas patas. Poden ser verdes brillantes ou marróns e teñen pregamentos dorsais amarelos. O albinismo tamén se dá nesta especie, pero é moi raro.
Ecoloxía e comportamento
miniatura|esquerda|Exemplar preto de [[Welland Canal, Ontario]] Pode vivir nunha ampla variedade de hábitats, como lagoas permanentes, pantanos, ríos de augas lentas no bosque, áreas abertas e utbanas. Normalmente vive en corpos de auga con abundante vexetación acuática. No verán, a miúdo abandonan as lagoas e móvense a áreas herbosas e pradeiras. Están ben adaptadas ao frío e poden encontrarse por riba dos 3000 m de altura. Os machos emiten unha chamada curta como un rouquido desde a auga durante a primavera e verán. Reprodúcese en primavera (marzo-xuño). poñen ata 6500 ovos na auga. Os cágados son marróns claros con pintas negras e completan o seu desenvolvemento na lagoa de reprodución, o cal dura de 70 a 110 días, dependendo das condicións. As ras que se metamorfosearon son de 2 a 3 cm de longo e lembran o adulto.
Esta especie era antes bastante común en varias partes do oeste do Canadá e os Estados Unidos ata que empezou o seu declive na década de 1970. Aínda que a causa definitiva deste declive non se coñece, a perda de hábitat e a súa fragmentación, os contaminantes ambientais, os peixes introducidos, a seca e as enfermidades son os mecanismos que se propuxeron para explicalo e están probablemente impedindo a recuperación da especie en moitas áreas. Moitas das poboacións da especie non se recuperaron aínda desde o seu declive.
A especie é depredada por moitos animais, como serpes, mapaches, outras ras e incluso os humanos. Non produce secrecións cutáneas desagradables ao gusto e depende da súa velocidade para escapar da predación.
A especie come unha gran variedade de animais, como grilos, moscas, vermes e ras máis pequenas. Usando as súas grandes bocas poden mesmo tragar aves e algunhas serpes. Nun caso rexistrouse un morcego como presa desta ra.
Esta especie é similar á Lithobates palustris e Lithobates sphenocephalus.
S/2003 J 19
S/2003 J 19 é unha lúa irregular retrógrada de Xúpiter. Foi descuberta por un grupo de astrónomos encabezado por Brett J. Gladman no ano 2003.
Lithobates pipiens
Médica
Esta ra produce ribonucleases específicas dos seus ovocitos, que so fármacos potenciais contra o cancro. Unha desas moléculas, chamada ranpirnase (onconase), está en ensaios clínicos como tratamento do mesotelioma pleural e tumores pulmonares. Outra é a anfinase, que foi descrita como un posible tratamento para os tumores cerebrais.
Neurociencia
Foi unha especie preferida para facer estudos sobre as propiedades básicas das neuronas desde a década de 1950. A unión neuromuscular do nervio ciático e as fibras do músculo sartorio desta ra foron a fonte de datos iniciais sobre o sistema nervioso.
Fisioloxía muscular e biomecánica
É unha especie moi usada en experimentos in vitro de fisioloxía e biomecánica muscular debido á facilidade da acceso dos investigadores á súa área nativa e a capacidade do seu músculo sartorio de seguir vivo in vitro durante varias horas. Ademais, como a ra depende de dous modos principais de locomoción, como son o salto e a natación, isto permite comprender como as propiedades do músculo contribúen á realización deste tipo de movementos.
498
Véxase tamén
Historia ano a ano
A Eirixe, Donsión, Lalín
A Eirixe é un lugar da parroquia de Donsión, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 34 habitantes (17 homes e 17 mulleres), o que supón unha diminución de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Alfréd Schaffer
Alfréd Schaffer, nado o 13 de febreiro de 1893 en Budapest, daquela Imperio Austrohúngaro, e finado o 30 de agosto de 1945 foi un futbolista e adestrador de fútbol húngaro. Ostenta o récord de ter xogado en máis equipos que ninguén, 21 en 15 anos.
Javier Alvajar
Francisco Javier Alvajar López, nado na Coruña en 1920 e finado en Tabeaio (Carral) o 12 de novembro de 1996, foi un político galego.
Traxectoria
Marchou a Barcelona onde contactou coa Asociación Galeuzca para intentar pasar a Francia, o que resultou imposible, pola ocupación alemá. Ao rematar a segunda guerra mundial volveu a Mercuín e presentouse ás autoridades cando se promulgou un indulto. Nese tempo casou con María Josefa Castelo Gómez en Tabeaio. As autoridades encargáronse de facerlles a vida imposible e tiveron que partir para Francia.
En Francia axudou ao seu pai, Delegado do Consello de Galiza en Europa desde finais de 1957 e, despois da súa morte en 1965, ocupou el mesmo o cargo. Os Alvajar, pai e fillo, conseguiron que o Consello de Galiza fose admitido no Consejo Federal Español del Movimiento Europeo, que presidía Salvador de Madariaga, a principios dos anos sesenta, asistindo desde aquela a todos os congresos e reunións importantes. Tamén lograron que o Consello de Galiza fose admitido en 1969 na Unión Federalista de las Comunidades Étnicas Europeas.
Tivo tamén un papel destacado dentro do Goberno Republicano Español no Exilio, do que foi Secretario do Ministerio de Información (1957-1965), Secretario da Presidencia (1967-1969) e Secretario Contable do Ministerio de Facenda (1957-1969). En 1957 foi nomeado Chanceler Honorario de Consulado, adscrito ao Consulado Xeral da República.
Nas eleccións municipais de 1983 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Carral e foi elixido alcalde. Estivo tres anos no cargo, ata que a enfermidade o venceu e decidiu retirarse.