cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Día Mundial da Liberdade de Prensa
A elección da data lembra o aniversario da Declaración Windhoek (adoptada o 3 de maio de 1991) e lembra as violacións dos dereitos da liberdade de expresión e o risco de tantos periodistas en todo o mundo para promove-lo libre fluxo da información. O obxectivo da celebración é o de difundi-lo papel decisivo que desempeña a liberdade de prensa no fortalecimento da democracia en todo o mundo. A partir de 1997 convócase simultaneamente o Premio Mundial UNESCO-Guillermo Cano de Liberdade de Prensa, a fin de recompensar unha acción meritoria realizada por unha persoa ou organización na defensa da liberdade de expresión en calquera parte do mundo, en particular cando esa acción entraña un risco para a vida de quen a levou a cabo.
Valiños
O topónimo Valiños pode referirse a:
Rebordelos, Carballo
San Salvador de Rebordelos é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés de Carballo, na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2019 tiña 210 habitantes (102 homes e 104 mulleres), distribuídos en 7 entidades de poboación (Rebordelos, A Pedra do Sal, Sambade, Vilar de Peres, Costenla, Cestro, Carballedo e Leira), o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 237 habitantes.
Xeografía
Rebordelos está situada no extremo nororiental do concello. Conxuga unha zona de marismas pertencentes ao espazo natural de Razo-Baldaio coñecida como o xuncal, e un litoral máis abrupto en pleno arco Ártabro, preto da Costa da Morte. Seguindo a liña costeira, esta parroquia esténdese dende un marco natural situado no punto máis alto da Pedra do Sal, demarcando con Lema ata outro que a separa do concello da Laracha. Limita polo norte co Océano Atlántico, polo oeste coa parroquia de Lema, polo sur coa de Noicela na que está integrada como "anexo" e polo leste coa de Caión. O lugar da Imende é un territorio "enclavado" sen saída ó mar, pertencente á parroquia de Noicela.
Distínguense tres zonas, predominantemente de clima atlántico:
A parroquia de Rebordelos está bañada polo océano Atlántico: marismas de Baldaio, praias da Pedra do Sal, Arnela e Leira, Porto Loureiro e Pedra Furada ("O Burato do Demo" na serie de TVE, "Néboa") testemuñas de innumerables naufraxios.
Historia
Rebordelos pertenceu á xurisdición de Caión durante toda a Idade Media e parte da Idade Moderna e foi concello independente ata 1836.
No igrexario de Rebordelos sábese da presenza do Conde de Graxal e o Convento de San Agustín.
Así mesmo houbo no lugar unha casa dos Rodríguez-Arijón na que naceu o tataravó do Conde de Castillo de Tajo, Alfonso Díez de Tejada Rodríguez-Arijón. En 1816 Miguel Antonio Rodríguez-Arijón, natural de Rebordelos fixo provisión e gañou executoria de nobreza na Real Chancelería de Valladolid. Estes Rodríguez-Arijón tamén posuíron soar en San Cristovo de Cerqueda, San Mamede de Seavia e San Pedro de Sorrizo.
Respecto do territorio da Imende, aínda que este está adscrito á parroquia de Noicela, historicamente pertenceu á de Rebordelos, e aínda para a igrexa católica forma parte da súa parroquia eclesiática pois os imendeses poden bautizarse, casar ou enterrarse en Rebordelos por razóns de proximidade ou antecedentes familiares. Como di o escritor Xosé Pumar Gándara, é este un caso peculiar aínda vixente, pois outros semellantes tanto en parroquias como en dioceses xa se resolveron por decretos eclesiásticos.
En abril de 1843 produciuse o naufraxio do RMS Solway, que levantou as reclamacións do goberno inglés ó español sobre a falta de sinais marítimas en Galicia. A catástrofe do Solway ó chocar nos baixos de Baldaio causou 35 mortos e foi a causa de que se aprobase a primeira Lei de Faros onde se sinalaba a colocación de luces nos cabos Fisterra e Vilán e nas Illas Sisargas. O desastre produciuse de noite, con bo tempo e lúa clara. O escritor Jules Verne na súa obra Vinte mil leguas baixo dos mares fai referencia a este naufraxio fronte ás costas de Rebordelos.
En novembro de 1929 chocou cos baixos de Baldaio o mercante vasco María Victoria, que levaba nas súas adegas 3500 toneladas de carbón. Os náufragos foron rescatados polos mariñeiros que faenaban na zona. Atribúese o naufraxio á espesa néboa.
Durante a segunda guerra mundial un avión alemán caeu ó mar e o corpo do seu piloto, atopado na praia da Arnela, foi enterrado no cemiterio de Rebordelos. Alí aínda existe a súa cruz e unha inscrición borrosa e deteriorada, coñecida como a cruz do alemán.
Patrimonio
Hai unha mámoa ó lado da estrada que vai á praia da Pedra do Sal, no predio da Medoña; un castro en Costenla, habitado no seu día polo pobo dos Brigantinos, segundo o etnógrafo e historiador Xesús Taboada Chivite, mestizos de Oestrimnios e Celtas. En Vilar de Peres hai varias casas señoriais, entre as que destaca a Casa da Tulla, onde ten orixe outra das ramas dos Rodríguez-Arijón. Tamén se pode ver a capela de San Xoán co seu cruceiro en Leira.
A igrexa de San Salvador, de estilo románico, está no centro do lugar de Rebordelos cunha rúa que a circunda. Hai un cruceiro a uns 150 metros. No informe do cardeal Jerónimo del Hoyo de 1607, consta que esta parroquia era anexa ó mosteiro da orde de Santo Agostiño de Caión. No catastro de Ensenada infórmanos que os décimos desta freguesía ían destinados a este mosteiro, e a loitosa pagábase ó Conde de Graxal de Caión, título correspondente ós Bermúdez de Castro. A igrexa pasou a ser anexa de Noicela a comezos do século XVII. Reedificouse desde a base no ano 1735, e levantouse de novo unha construción moi sobria tal e como a vemos na actualidade. Ten unha fachada lisa, na que se abre unha porta e unha pequena fiestra rectangulares, e coroando o conxunto, unha sinxela espadana dun so oco. O retablo maior e o lateral dereito pertencen ó primeiro barroco. Nos dous aparece no segundo corpo a imaxe do patrón San Salvador. Isto dános a insinuar que este lateral debía ser o que presidía a igrexa. O retablo da esquerda ardeu, e no seu lugar púxose un novo de comezos do século XX. En 1865, o arcebispo de Santiago, o cardeal Miguel García Cuesta, suprimiu o culto dominical en Rebordelos, obrigando ós fregueses a acudir a Noicela.
Destacan asemade varias casas de labranza con elementos típicos da arquitectura popular como son o hórreo ou o pombal.
Festas
Celébranse as festas do patrón San Salvador e o Neno Xesús no mes de agosto, da Virxe da Candelaria e San Brais en febreiro, o 13 de decembro unha misa na honra a Santa Lucía, o 25 de abril a San Marcos e o 13 de xuño a San Antonio de Padua. O 7 de decembro celébrase a Vixilia da Inmaculada que reúne a mozos de Rebordelos, Noicela e Caión. Estes acompañan á Virxe en procesión con fachos de noite dende a "principal" de Noicela ata o seu "anexo" de Rebordelos.
Nos solsticios de inverno e de verán existen dúas tradicións coñecidas como "A noite do lume novo" e "A noite das cacharelas". En canto a primeira, as familias colócanse arredor das lareiras e acenden un tronco novo de carballo. O tizón resultante gárdase todo o ano e protexe contra as desgrazas. A segunda consiste en organizar fogueiras que hai que saltar para expulsar ós malos espíritos: demos, meigas e bruxas que segundo a tradición se xuntan para facer os seus conxuros no monte Nemeth ("monte sagrado" na antiga lingua celta). O 1 de novembro é a "Noite dos mortos" cando se colocan farois acesos nos cemiterios en honor ós defuntos e entre as casas, nas silveiras e nas leiras cabazas para asustar a amigos e veciños. O 1 de maio son "As lumieiras do pan" cando se lle pon lume ós feixes de folla de millo acumulados nas leiras durante todo o inverno. A borralla esténdese coa intención de atraer as boas colleitas. Despois bendícese a leira con auga e un ramo de oliveira ou loureiro.
Tamías
Tamías (ταμίαι -ταμίας tamías, en singular-) era a denominación duns maxistrados da Antiga Grecia, particularmente en Atenas, cuxa función era a administración das finanzas públicas, ao modo de tesoureiros.
O termo deriva da raíz grega do verbo τέμνω (témno, "cortar") e indicaba orixinariamente ao escravo que cortaba a carne.
En Homero o tamías era un home libre, pero con funcións servís.
Na Grecia clásica, en torno ao século -V, o termo designaba aos tesoureiros das polis, particularmente en Atenas.
Na Antiga Roma utilizábase nos textos en grego para designar ao maxistrado romano que en latín se denominaba cuestor.
Os tamías de Atenas
A información dispoñíbel restrínxese fundamentalmente á cidade de Atenas: segundo Aristóteles nas épocas máis antigas había dez tamías que eran elixidos a sortes para un mandato anual, un por cada phile (tribo), entre os pentacosiomedimnoi (a primeira clase censitaria establecida por Solón). Á fronte do colexio dos tamías estaba un prítane.
Aínda que o nome do primeiro tamías non se recolle até o período -550 a -549, os tamías estaban previstos na constitución soloniana, dous pentacosiomedimnoi de cada tribo, número que se reduciu á metade na constitución de Clístenes.
O colexio dos tamías ocupouse, a partir dun decreto de Calias (cara ao -435), da xestión do tesouro de varios templos da Ática, encabezados polo do templo de Atenea, que desde a formación da liga de Delos se conservou inicialmente en Delos (entre o -478 e o -477), e desde o -454 fora transportado a Atenas e posto baixo a administración dos hellenotamiai ("tesoureiros da deusa"). A intención de Calias era que a súa administración polo colexio dos tamías permitise unha xestión centralizada do tesouro, ao xuntar o "da deusa", que até entón administraban os helenotamías, cos "tesouros dos outros deuses", procedentes dos outros templos da Ática.
Aínda no -385 / -384 o "tesouro da deusa" foi reconstituído, e non volve haber testemuños para todo o século -IV. O último texto que menciona aos tesoureiros da deusa é do -299/-298, mentres que os tamías, "tesoureiros dos outros deuses", non son citados máis tarde do -356/-355.
En torno ao -350 Eubulo creou un colexio de dezaseis maxistrados adscritos ao teoricón, cuxa vida foi breve: o feito de que se constituíu cos excedentes do orzamento da polis, sobre todo para subvencionar festas e espectáculos suscitou graves polémicas entre os partidarios da política pacifista filomacedónica (como o propio Eubulo), que desexaban mantelo, e os seus adversarios (Demóstenes), que pretendían que todos os esforzos debían concentrarse na preparación bélica.
No -339 o colexio dos tamías foi disolto por Demóstenes, que fixo fluír o excedente de caixa no fondo de guerra administrado por un único tamías.
Euroliga 2009-10
A Euroliga 2009-10 foi a décima edición da máxima competición de clubs de baloncesto de Europa dende a súa organización pola Unión de Ligas Europeas de Baloncesto (ULEB). Disputouse do 29 de setembro de 2009 até o 9 de maio de 2010. Os mellores 30 clubs europeos de baloncesto de 15 países diferentes competiron polo título de campión de clubs europeo, o cal foi gañado polo Regal FC Barcelona na cidade de París.
Primeira fase previa
O Equipo 1 xoga como local no primeiro partido, mentres que o Equipo 2 faio no segundo partido.
Segunda fase previa
O Equipo 1 xoga como local no primeiro partido, mentres que o Equipo 2 faio no segundo partido.
Primeira fase
Os catro primeiros de cada grupo acceden ao Top 16.
Top 16
Os dous primeiros de cada grupo acceden aos Cuartos de Final.
Cuartos de final
Os vencedores de cada eliminatoria pasan a xogar a Final Four.
Final Four
Xogada no Palais Omnisports de Paris-Bercy de París, Francia do 7 ao 9 de maio.
Errigoiti
Errigoiti é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 557 habitantes (2011).
A Rocha, Saavedra, Begonte
A Rocha é un lugar da parroquia de Saavedra no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Fonfría, Pedrafita do Cebreiro
San Xoán de Fonfría é unha parroquia do concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padróm municipal (INE 2013) ten 34 habitantes (19 homes e 15 mulleres).
Patrimonio
A igrexa parroquial de San Xoán de Fonfría foi construída no século XVI. Sufriu varias reformas, a máis significativa en 1964. Ten nave rectangular, muros de pedra e cuberta de lousa. Posúe un retablo con tallas.
Tarnobrzeg
O principal río que cruza e divide á cidade é o río Vístula.
Vítimas da guerra civil en Navarra
300px|miniatura|dereita|No Parque da Memoria de [[Sartaguda tense erixido varias obras en homenaxe ás vítimas da guerra civil en Navarra. Na imaxe, a de Néstor Basterretxea.]] As vítimas da guerra civil en Navarra producíronse na súa maioría debido á represión directa exercida polos sublevados contra a Segunda República española, nun territorio que foi rapidamente controlado polo autonomeado bando nacional, sen producirse fronte de guerra no mesmo.
Historia
A conspiración que deu orixe á guerra civil española tivo en Navarra un dos seus piares. Fomentada principalmente na rexión polos carlistas e os partidos monárquicos "afonsinos", configurouse decisivamente coa chegada a comezos de 1936 do novo gobernador militar, o xeneral Emilio Mola, quen convertería a Navarra nunha peza chave da sublevación militar que tería lugar o 18 de xullo de 1936.
A diferenza do sucedido noutros puntos de España, nos que os sublevados tiveron que facer fronte á resistencia das autoridades republicanas ou das forzas esquerdistas, o levantamento en Navarra foi un éxito rotundo, non atopando case resistencia. Porén, esta falta de oposición non impediu que se desencadeara unha dura represión contra os partidarios e simpatizantes das esquerdas que sería finalmente a causante da maior parte das mortes. A violencia afectou principalmente aos militantes da Federación de Traballadores da Terra da Unión Xeral de Traballadores que, con gran predominio na rexión da Ribeira de Navarra, representaban maioritariamente aos campesiños sen terra. A meirande parte de ditas mortes produciuse nos primeiros meses da guerra, un período de "terror quente" caracterizado polas execucións extraxudiciais, paseos e sacas de presos dos lugares de reclusión. Un elemento adicional que contribuíu a incrementar o seu número foi a presenza, na proximidade de Pamplona, do Forte San Cristovo, lugar de reclusión de varios centos de presos do bando republicano durante toda a guerra. As condicións estremas de cativerio e a célebre fuga que tivo lugar en maio de 1938, saldada con decenas de mortes e a captura da práctica totalidade dos fuxidos, contribuíron tamén a engrosar o número de finados. Á represión hai que engadir as mortes producidas como consecuencia dos ataques aéreos republicanos.
A violencia política desencadeada en Navarra logo do triunfo da sublevación afunde as súas raíces na situación política e social de Navarra, evidenciada durante a República. Nesta época Navarra caracterizábase polo carácter católico e conservador da súa sociedade e polo seu atraso económico, que levaba a unha das taxas de emigración máis altas de España. O problema social de máis relevancia era o agrario, protagonizado polos campesiños sen terra, que trataron durante todo o período republicano de acceder ás tradicionais terras comunais ou "corralizas", fundamentalmente no sur da provincia, daquela en mans dos grandes terratenentes. As tensións políticas, manifestadas en ocasións de xeito violento, confrontaron o poder político, ostentado durante todo o período polos partidos de dereitas, coa pobreza estrema dos campesiños. Porén, outros asuntos políticos de gran relevancia durante o período republicano, como o estatuto de autonomía vasco-navarro, non tiveron un reflexo importante na represión que tivo lugar durante o período bélico, por mor de que o sentimento de pertenza vasca era común e foron as diferenzas ideolóxicas as que evitaron o estatuto conxunto, fundamentalmente a confesionalidade católica do mesmo.
Hoxe sábese que se saldou con máis de 3.000 mortos. Ao remate da guerra, o réxime franquista impuxo o silencio sobre estes feitos que adquiriron na opinión pública a consideración de tabú mentres os escasos estudos realizados tenderon a minimizar a súa dimensión. Trala reinstauración da democracia, diversas investigacións teñen conseguido reconstruír con detalle o fenómeno represivo grazas ao impulso das asociacións de familiares das vítimas. Este proceso culminou coa publicación da extensa obra ''Navarra 1936. De la Esperanza al Terror'' que se foi ampliando ao longo dos anos até chegar á súa derradeira edición en 2008. Froito do coñecemento destes estudos se realizaron diversas homenaxes, cuxa manifestación máis importante tivo lugar en 2003 cunha Declaración oficial do Parlamento de Navarra en favor do recoñecemento e reparación moral de tódolos navarros fusilados.
Situación social
300px|miniatura|[[Escudo da Segunda República Española|Escudo republicano da cidade de Pamplona na praza de Touros. Obsérvese a coroa mural timbrando o escudo.]] Navarra contaba en 1930 cunha poboación, predominantemente rural, de 345.883 persoas, que correspondía a unha densidade de 33,19 habitantes por quilómetro cadrado. As cidades máis poboadas, Pamplona e Tudela, tiñan 42.259 e 11.248 habitantes respectivamente. O crecemento demográfico era pequeno, cun 0,15% anual.
Por sectores, a agricultura ocupaba a un 64% da poboación activa. Porén, aínda que as propiedades agrarias en Navarra estaban formadas por minifundios, estes pertencían nun 56,4% a unha minoría de grandes terratenentes, sendo un 30,6% os que pertencían aos medianos propietarios e só un 13% era dos pequenos propietarios. Deste xeito, case o 50% da poboación activa agraria non era propietaria. A burguesía preferiu investir en terras e apenas na industria moderna. O fame e a miseria que se apoderaron do campesiñado proporcionaron man de obra resignada e barata. A diferenza entre o pequeno propietario e o campesiño sen terra radicaba en que o primeiro era pobre e o segundo mísero. As corralizas (extensos terreos que existían ao sur de Navarra, antigas terras comunais de propiedade municipal, vendidas polos povos no século XIX como consecuencia das difíciles situacións económicas que atravesaban, froito das guerras, especialmente a primeira guerra carlista, ou obrigados polas desamortizacións civís) eran propiedade dunhas poucas familias. Dende 1841 até 1960, Navarra foi de xeito ininterrompido a segunda provincia de España con maior índice de emigración, por enriba de Galicia e Estremadura. Os sectores industrial e de servizos concentrábanse fundamentalmente en Pamplona, Tudela, Altsasu, Olazagutia, Vera, Villava, Marcilla, Cortes, Castejón (importante nudo ferroviario) e Esa. Estas localidades mantiñan unha estreita relación coa produción agrícola, agás as do norte que tiñan un carácter máis industrial, relacionado con cementeiras e fundicións.
A sociedade navarra, ademais de fundamentalmente agrícola, era predominantemente conservadora e católica. Isto último foi determinante na evolución política deste territorio. Existía unha maior densidade de cregos por número de habitantes que noutras partes de España.
O nivel cultural non era moi elevado, por mor da falta de escolas. A taxa de analfabetismo rondaba o 30% para Navarra. Aínda que era inferior á do resto de provincias españolas, a súa distribución era desigual segundo os meiriñados, sendo superior na de Tudela (concretamente, no sur de Navarra a taxa de analfabetismo roldaba o 50% da poboación), así como nas zonas rurais respecto das urbanas e en mulleres respecto a homes.
Organizacións laborais e políticas
miniatura|150px|esquerda|Escudo de Navarra durante a [[Segunda República Española ]] A UGT e a Confederación Nacional de Traballadores (CNT) eran os sindicatos que agrupaban á maioría dos xornaleiros e obreiros. Dada a débil industrialización navarra, eran sindicatos fundamentalmente agrarios. A UGT, único sindicato legal durante a Ditadura de Primo de Rivera, era forte na Ribera, por mor dos problemas dos campesiños sen terra, a través da Federación Nacional de Trabajadores de la Tierra, creada en 1930, que era a organización máis importante e con maior capacidade de mobilización. O seu líder en Navarra, o caballerista Ricardo Zabalza, sería posteriormente secretario xeral da FNTT en toda España. Outras zonas con significativa implantación sindical eran a comarca de La Barranca, zona industrial e ferroviaria, e Pamplona, a máis numerosa ao proclamarse a República. A afiliación á UGT pasou duns cinco mil traballadores en 1931 a máis de dez mil en 1934. O seu auxe estaba relacionado, polo menos aos comezos da República, coa presenza no Ministerio de Traballo de Francisco Largo Caballero, quen pretendía levar a cabo o programa do PSOE sobre a cuestión agraria.
A CNT tiña o seu principal feudo na Ribera Alta. En 1936 chegou a contar con 1.600 afiliados en toda a provincia. Este sindicato tivo un activismo mais amplo que o que se puidese desprender da súa exigua afiliación. A súa ideoloxía anarquista con conviccións anticlericais e críticos co autoritarismo e o Estado, non violenta en Navarra senón eminentemente cultural e social, rexeitando ademais as convencións familiares e sexuais, promovendo un gran número de iniciativas culturais, como é o caso do Ateneo Libre Acuerdo de Allo promovido por Aurelio Íñigo.
En 1932 estabeleceuse en Navarra o sindicato nacionalista vasco ELA-Solidaridad de Obreros Vascos (dende 1933 ELA-Solidaridad de Trabajadores Vascos). Durante o período republicano a súa afiliación incrementouse até acadar o seu cénit en 1936, cuns 4.200 afiliados. Tiña un carácter menos agrario que os sindicatos de esquerdas.
Especial relevancia tiveron tamén os sindicatos católicos agrarios que, porén, perderon importancia tralo seu fracaso ante a cuestión agraria e a implantación dos sindicatos de esquerdas. Existiron tamén sindicatos católicos mixtos (que incluían obreiros e patróns), como "La Conciliación", e os nomeados sindicatos católico-libres.
As organizacións patronais agrarias estaban representadas pola Federación Agro-Social de Navarra (FASN) (a antiga Federación Católica Social Navarra), que agrupaba a pequenos propietarios, e a Asociación de Propietarios e Terratenentes de Navarra (APTN) que agrupaba aos grandes. Ambas colaboraron estreitamente durante a República.
O republicanismo contaba con organización fundamentalmente en Pamplona, pero non foi até a proclamación da República que os diversos partidos republicanos comezaron a contar con estruturas en toda Navarra:
Por outra banda, existían sectores católicos non relacionados co carlismo, de orientación monárquica "afonsina" (partidarios de Afonso XIII):
Evolución política
300px|miniatura|O [[Diario de Navarra, de ideoloxía monárquica, foi parte decisiva na sublevación que deu orixe á Guerra Civil. Na fotografía as históricas oficinas do xornal conservador, que aínda é hoxe o máis lido en Navarra.]] A proclamación da República levouse a cabo en Pamplona cun grande entusiasmo popular. Na noite do 13 de abril percorreu as rúas de Pamplona unha manifestación republicana. Foi derribado o busto do xeneral Sanjurjo e arrancáronse as placas de Avenida de Alfonso XIII e da Plaza de Primo de Rivera. Ao día seguinte, 14 de abril, o médico pamplonés Serafín Huder izou a bandeira republicana dende o balcón do concello ás sete da tarde (aínda que Pamplona non fora unha das corenta e un capitais de provincia onde os republicano-socialistas triunfaran).
Porén, o mapa electoral de Navarra, xa dende as eleccións municipais do 12 de abril de 1931, reflectiu durante toda a república unha ampla e constante maioría do bloque de dereitas. Esta foi medrando nas diversas convocatorias electorais que se levaron a cabo. Así, o voto de dereitas pasou do 63,2% en 1931 (resultados obtidos pola coalición católico-forista, que agrupaba a toda a dereita navarra, incluíndo ao PNV) ao 71,6,% dos votantes en 1936 (xa sen o PNV). A hexemonía dereitista só veíase alterada na metade sur de Navarra, sobre todo nas vilas da Ribeira. Xa en 1931 a Conxunción Republicano-Socialista estaba ben implantada en toda a Ribeira, Tafalla, Pamplona, Altsasu, Olazagutia, Iesa así como nos vales de Salazar e Roncal, aínda que non sempre con maioría. Só a Ribeira era maioritariamente esquerdista.
Así, por exemplo, as eleccións municipais celebradas o 12 de abril foron impugnadas en Pamplona e a súa repetición o 31 de maio tivo como resultado o triunfo, por escasa marxe, da Conxunción sobre a candidatura "Antirrevolucionaria" (á que beneficiou a retirada da candidatura nacionalista vasca, que si se presentara o 12 de abril) sobre as dereitas, de tal xeito que o republicano Mariano Ansó foi elixido alcalde. Tudela, a segunda cidade en poboación de Navarra, tamén quedara en mans da conxunción. Porén, as eleccións do 12 de abril supuxeron un rotundo éxito da dereita no conxunto de Navarra, que obtivo 765 concelleiros (77%) fronte aos 134 da esquerda (13%). A instauración da República trouxo tamén a disolución da Deputación Foral, nomeando o goberno unha xestora composta por republicanos e socialistas.
Liñaceiro bicoamarelo
miniatura|Ovos desta especie da colección do [[Museo de Historia Natural de Tolosa (MHNT)]]
O liñaceiro bicoamarelo ou liñaceiro de bico amarelo ou liñaceiro biquiamarelo (Linaria flavirostris, antes Carduelis flavirostris) é un pequeno paseriforme marrón da familia dos pimpíns (Fringillidae).
É similar en tamaño ao liñaceiro común, de 13 a 13,5 cm de longo. Carece da mancha vermella na cabeza e peito que teñen o liñaceiro común e os Acanthis (como o liñaceiro paponegro). Ten manchas brancas coa parte superior negra e unha rabadilla rosa. As partes inferiores son de beixes a brancas, con manchas lineares marróns. O bico cónico é amarelo en inverno e gris en verán. A chamada é un distintivo chío e a súa canción comprende rápidos trilos e chíos. Poden formar grandes bandadas fóra da estación reprodutora, ás veces mesturados con outros pimpíns nas costas e marismas salinas. Aliméntanse principalmente de sementes.
Taxonomía
En 1758 o naturalista sueco Carl von Linné incluíu a este liñaceiro na súa 10ª edición da súa obra Systema Naturae co nome binmial Fringilla flavirostris. O nome do xénero, Linaria é a palabra latina que significa 'tecedor de liño', de linum, 'liño' e flavirostris significa 'de bico amarelo'. O liñaceiro bicoamarelo e o estreitamente relacionado liñaceiro común estaban antes situados no xénero Carduelis pero foron trasladados ao xénero separado Linaria baseándose nunha análise filoxenética de secuencias de ADN mitocondrial e ADN nuclear.
Recoñécense 10 subespecies:
Antonio Fernández Seoane
O nome de Antonio Fernández Seoane pode referirse a:
Confederación Intersindical Galega
miniatura|Edificio da CIG en [[Pontevedra]] A Confederación Intersindical Galega (CIG) é un sindicato nacionalista galego formado a partir da unión da INTG e CXTG en abril de 1994. O seu primeiro secretario xeral foi Fernando Acuña, na altura de 2022 ocupa o cargo Paulo Carril.
Estrutura
A CIG está integrada por sete agrupacións comarcais (Vigo, A Coruña, Pontevedra, Santiago de Compostela, Ferrol, Ourense e Lugo) e oito federacións sectoriais ou de industria (Administración Pública, Banca, Aforro e Seguros, Construción e Madeira, Ensino, FGAMT, Industria, Sanidade, e Servizos). Así mesmo, a central sindical conta con departamentos e secretarías específicas para temas como muller, pensionistas, mocidade, saúde laboral, inmigrantes e cooperación. O seu Consello Federal é o máximo organismo entre congresos e consta de 100 membros.
Historia
Non se pode entender a configuración da CIG sen ter presentes a evolución e os avances do sindicalismo nacionalista galego desde os acontecementos de 10 de marzo de 1972 e a creación do Frente Obreiro da Unión do Povo Galego (UPG) até o proceso de converxencia de comezos dos 90, que deu orixe á actual Confederación Intersindical Galega (CIG) en 1994. A propia CIG reivindícase herdeira das loitas sindicais dos anos 70 e das organizacións que xurdiron naquela época, coma o Sindicato Obreiro Galego (SOG).
O Frente Obreiro e o SOG
Historicamente, considérase que a reaparición do movemento obreiro galego organizado despois da súa práctica destrución nos anos 30 e 40 pola ditadura franquista foron os graves acontecementos do 10 de marzo de 1972, cando dous obreiros ferroláns (Amador Rey e Daniel Niebla) do estaleiro Bazán en Ferrol foron asasinados pola policía durante a represión dunha manifestación. Centos máis resultaron feridos e houbo ducias de detidos e torturados. A data, que actualmente é recordada a través do Día da Clase Obreira Galega, causou unha forte mobilización no resto de núcleos industrias de Galiza, especialmente na cidade de Vigo, en solidariedade coa mobilización ferrolá. En setembro do mesmo ano houbo en Vigo unha folga xeral na que participaron 30.000 obreiros. Estas mobilizacións foron organizadas por Comisións Obreiras (CCOO), o principal sindicato e movemento de oposición ao franquismo na altura, pero contaron coa participación de activistas nacionalistas.
A finais de 1972, a UPG crea o Frente Obreiro (FO), dirixido por Moncho Reboiras. A organización, que non era un sindicato, senón unha "sección" obreira do partido, conseguiu unha certa implantación en Vigo, así como tamén presenza en Ferrol e na Coruña, aínda que con menor forza. En 1975, debido a un importante incremento da militancia, o FO decidiu converterse nun sindicato de clase, co nome de Sindicato Obreiro Galego (SOG), que foi o primeiro sindicato galego de orientación nacionalista. Os seus obxectivos eran a loita contra a "explotación dos traballadores galegos", a "emigración forzada" e a "colonización cultural da Galiza". O SOG, de ideoloxía marxista-leninista fixo parte da Asemblea Nacional-Popular Galega (AN-PG) e celebrou a súa primeira Asemblea Xeral en abril de 1976, xa sen Moncho Reboiras, asasinado o 12 de agosto de 1975 pola Policía. O SOG disolveuse en 1977 ao unificarse cos sindicatos sectoriais creados pola UPG: a Unión dos Traballadores do Ensino de Galicia (UTEG), o Sindicato dos Traballadores Galegos do Mar (STGM), o Sindicato dos Traballadores Galegos da Administración Pública (STGAP), a Unión dos Traballadores da Sanidade de Galicia (UTSG) e a Unión dos Traballadores da Banca de Galiza (UTBG).
A ING e os Pactos da Moncloa
Esta converxencia deu lugar á Intersindical Nacional Galega (ING), fundada en marzo de 1977. En xuño do mesmo ano Francisco García Montes foi escollido como secretario xeral da organización, que celebrou a súa primeira Asemblea Xeral en outubro. O obxectivo principal da ING era preparar o escenario para a constitución dunha "Central Sindical Única Galega", e, ademais, loitar contra a emigración forzada, pola educación gratuíta para todo o pobo, pola recuperación do patrimonio sindical e pola construción dunha "Patria Galega Ceive" e sen explotación. Ao mesmo tempo, a ING desvinculouse da AN-PG para deixar liberdade política aos seus afiliados.
A conxuntura económica era grave. Despois da crise do petróleo de 1973, o paro chegou a niveis moi altos e a inflación superou o 40%. Nese momento foron asinados polos principais partidos políticos, patronal e polos sindicato CCOO e UGT os chamados "Pactos da Moncloa". Estes pactos recoñeceron o despedimento libre para o 5% dos traballadores de cada empresa e fixaron o límite do crecemento salarial nun 22% (independentemente da inflación). A ING convocou varias xornadas de mobilizacións, xunto con outras organizacións da esquerda nacionalista coma a AN-PG, UPG, Comisións Labregas (CCLL) e a Unión da Mocidade Galega (UMG). A ING tamén convocou mobilizacións contra o Acuerdo Básico Interconfederal (1978), o Acuerdo Marco Interconfederal (1979) e contra o Estatuto dos Traballadores de 1980.
As Folgas de 1984 e a loita contra a reconversión
A INTG convocou unha folga xeral para o 14 de febreiro de 1984 contra as reconversión industriais, en particular contra as que afectaban ao naval. CCOO e UXT tamén convocaron folga, aínda que só nas comarcas de Vigo e Ferrol. O éxito da folga fixo que CCOO se unise á INTG na seguinte convocatoria de folga xeral, o 12 de xullo. A UXT non se comprometeu co paro, debido á súa relación co gobernante Partido Socialista. É máis, a UXT acusou á INTG e a CCOO de "crearen un clima de violencia na mesma liña da ETA". A folga foi considerada exitosa pola INTG e polo resto de organizacións nacionalistas, o que facilitou unha terceira convocatoria para o 29 de novembro dese mesmo ano. Esta última folga foi contra o pacto social (AES) asinado entre a UXT e o goberno español e que avanzaba na liña do desmantelamento da industria naval da Ría de Vigo. Esta nova folga volveu a contar co apoio de CCOO e tivo moita repercusión nas áreas máis afectadas, especialmente Vigo e Ferrol.
Dúas organizacións: CXTG e INTG
En 1984 xurdiu unha corrente interna crítica coa dirección do sindicato e co seu secretario xeral Xan Carballo (escollido no Congreso de 1983). Esta corrente, denominada Converxencia Sindical Nacionalista (CSN), proviña fundamentalmente da CTG e da CSG, e estaba vinculada ao Partido Socialista Galego-Esquerda Galega (PSG-EG) de Camilo Nogueira Román. A CSN decidiu abandonar a INTG en 1985, formando a Confederación Xeral de Traballadores Galegos (CXTG), que celebrou en outubro dese mesmo ano o seu primeiro Congreso. Fernando Acuña foi escollido secretario xeral deste novo sindicato. Nas eleccións sindicais de 1986, a CXTG conseguiu 1.087 delegados e a INTG 1.067. As relacións coa CXTG provocaron unha escisión no interior da INTG, que quedou reflectida nas eleccións internas do III Congreso de 1987, onde houbo 4 candidaturas diferentes. A lista próxima ao Bloque Nacionalista Galego (BNG) conseguiu 6 membros, a próxima á Frente Popular Galega (FPG) 3 membros e a vinculada coa Assembleia do Povo Unido 1 membro. Manuel Mera foi escollido secretario xeral.
A creación da CIG
Nos seguintes anos houbo un acercamento entre a CXTG e a INTG que culminou coa candidatura conxunta ás eleccións sindicais de 1990. Esta candidatura foi un éxito, pois conseguiu 3.527 delegados (o 23,7% do total) e o recoñecemento oficial coma sindicato máis representativo. As dúas centrais sindicais convocaron unha folga xeral nacional conxunta en 1992. O proceso de unificación rematou co congreso fundacional da CIG en 1994.
Século XXI
O III Congreso da CIG, celebrado en maio de 2001, rematou coa elección de Suso Seixo, vinculado á UPG, como secretario xeral en substitución de Fernando Acuña Rúa, vinculado a Unidade Galega. En 2004, a CIG convertese na terceira forza sindical en Galiza, con 4.594 delegados (26,2%).
(What's the Story) Morning Glory?
(What's the Story) Morning Glory? é o segundo álbum da banda inglesa Oasis, editado o 2 de outubro de 1995. O álbum foi o máis duradeiro éxito comercial de Oasis, chegando ao número 1 no Reino Unido (manténdose nese posto durante 10 semanas) e ao 4 nos Estados Unidos, vendendo 347 000 copias na súa primeira semana e 19 millóns en todo o mundo ata o ano 2007.
Confederación Intersindical Galega
Implantación
Esta organización sindical ten a consideración a efectos xurídicos de sindicato máis representativo a nivel galego ao ter máis do 15 % dos delegados de persoal e dos representantes dos traballadores nos comités de empresa, e nos órganos correspondentes das Administracións Públicas, e contar con máis de 1.500 representantes. Obtivo nas eleccións sindicais de 1990 en Galiza o 26,3% e máis de 4.000 dos delegados sindicais.
(What's the Story) Morning Glory?
No mes de febreiro do 2011 foi elixido polos lectores da revista Rolling Stone o quinto mellor álbum dos anos 90.
Listaxe de cancións
Todos os temas escritos por Noel Gallagher excepto onde se indique.
Confederación Intersindical Galega
Implantación
En 2018, a CIG converteuse por primeira vez na central sindical con máis representantes do país, con 4.480 delegados e delegadas (o 28,28% do total). A CIG supera á altura de 2022 os 75.000 afiliados, sendo o sindicato galego con máis afiliados.
En 2019 obtivo 29,37% dos delegados sindicais (4.548 delegados), por diante dos 3.990 da UXT e os 3.982 de CCOO.
As Veigas, Lamas de Moreira, A Fonsagrada
As Veigas é un lugar da parroquia de Lamas de Moreira, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Dreams from Bunker Hill
Trama
Nesa época Arturo marcha da pensión, por problemas con Helen, a dona da mesma, coa que comezara a manter unha relación. Abandona a revisión de textos, e consegue traballo nunha produtora cinematográfica de Hollywood. Ten un bo salario, pero non lle encargan traballo ningún, máis que ler e mirar películas. Comeza a preparar a adaptación da novela The "Genius", de Theodore Dreiser. Logo de rifar co seu xefe, déitase coa súa secretaria. O xefe descóbreos fodendo no despacho, e tras despedilo dille que ela é a súa muller.
Durante ese tempo marcha vivir con outro guionista a unha casa xunto á praia. Este preséntalle ao seu axente literario, que lle consegue un novo traballo xunto a unha guionista de sona. Ante a incapacidade de traballar de forma conxunta, pois ela pasa o tempo a falar da xente famosa que coñece, Arturo dille que el primeiro fará unha versión dun guión, para que ela o revise despois. Está moi contento co resultado do que escribe, pero ela muda o guión por completo, o que provoca o enfado do escritor, que decide non participar no proxecto. No medio dunha xolda enfádase co compañeiro de piso e múdase a unha casa nun barrio mariñeiro.
Alí ten como veciño a o Duque de Sardeña, un home tamén italiano que fai loita libre. O duque encárgalle que escriba poemas para a súa moza. Nunha ocasión acompáñao a un combate, e ve que o público se pon na súa contra. Un día, chega a moza do Duque para visitalo. Arturo axeónllase ante ela e improvisa uns poemas, e ela marcha na procura do loitador, pensando que o escritor se quería propasar con ela.
Arturo intenta volver á pensión, pero Helen non quere velo. Múdase ao centro da cidade, nun cuarto barato. Logo dunha mala borracheira é internado no hospital, e ao ver que Helen non quere saber nada del, marcha á súa vila natal, en Colorado. Alí é ben recibido pola súa nai e os seus irmáns e irmá menores, se ben o pai segue desencantado coa traxectoria vital do seu fillo. Está contento, recuperando vellas lecturas, pero nunha festa con xente coñecida da infancia e mocidade comeza a botar por fóra e presumir de coñecer a moita xente famosa, e inicia unha pelexa. Ferido no orgullo, regresa de novo a California.
Tras saber que Helen morreu dunha apoplexía, regresa ao cuarto que alugara no centro. Alí reencóntrase coa súa máquina de escribir, rematando o libro cun final aberto.
Narración
A obra está narrada en primeira persoa. Está ambientada nos Ánxeles nas décadas de 1930 e 1940.
Charada (filme)
miniatura|thumbtime=87|upright=1.5|Charada Charada (en Charade) é un filme americano dirixido por Stanley Donen, escrito por Peter Stone e Marc Behm, e protagonizado por Cary Grant e Audrey Hepburn. É unha mestura de tres xéneros: suspense, romance e comedia.
Foi estreado en galego pola Televisión de Galicia o 23 de maio de 1986.
Personaxes
miniatura|esquerda|225px|Reggie agochándose de Carson Dyle.
Condado de Burleson
right|miniatura|200x200px|Oficina do Burleson County Tribune (fundado en 1884) en Caldwell O condado de Burleson é un condado norteamericano  do estado de Texas. Segundo o censo de 2010 a súa poboación era de 17187. A sede está en Caldwell. O nome do condado vén de Edward Burleson, un xeneral e estadista da Revolución de Texas.
Etxebarri
miniatura|Parroquia de Santo Estevo.
Condado de Burleson
Xeografía
Segundo a axencia do censo norteamericana, o condado ten unha superficie de 1750 km², dos que 1,710 km² é terra firme e 47 km² (2.6%) é auga.
Etxebarri
Etxebarri é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 10.133 habitantes (2011).
Condado de Burleson
Demografía
Segundo o censo de 2000 o 74.07% da poboación é de raza branc a, 15.06% afroamericana, 0.50% nativa americana, 0.17% asiática, 0.02%  melanesia ou polinesia, 8.25% outras razas e 1.92% dúas ou máis razas. O 14.64% da poboación é hispana, 18.8% era de orixe alemá, 11.3% c onsiderábanse de orixe americana, 10.7% checa e 6.2% irlandesa.
Sofán, Carballo
San Salvador de Sofán é unha parroquia que se localiza no leste do concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2019 tiña 1.437 habitantes (718 homes e 719 mulleres), distribuídos en 61 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.860 habitantes.
Historia
O 16 de febreiro de 1919 catro labregas foron abatidos a tiros por axentes da Garda Civil, cando ian na comitiva fúnebre que pretendía soterrar un neno no cemiterio vello clausurado polas autoridades municipais. Son coñecidas como as Mártires de Sofán.
Patrimonio
A igrexa parroquial de San Salvador de Sofán é de principios do século XVIII e reformada no XIX. Diante do templo atópase un cruceiro que data de 1660.
Na capela de San Adrián da Piña celébrase unha romaría tradicional.
Asociacións de Sofán
Na parroquía de Sofán atópanse varias asociacións de ámbito cultural, social ou deportivo das que se poden destacar as seguintes.
Entre as máis veteranas está a Sociedade Deportiva de Sofán que ten como labor a práctica deportiva do fútbol, conta cun equipo de veteranos e outro federado que se atopa actualmente na Liga de Preferente Norte, ou o Club de Caza e Tiro que defende a práctica do deporte da caza e encárgase da xestión desta nos territorios de Sofán e Aldemunde.
En 1991 créase a asociación de Mulleres Rurais que busca a participación da muller en todos os ámbitos da sociedade, ofrecen formación e cobren o tempo libre con actividades lúdicas.
En 1998 fúndase a Asociación Democrática de Pensionistas, que naceu pensando nos maiores, para protexer e mellorar a súa calidade de vida.
Entre as asociacións máis novas atópanse a de Motos Clásicas, de 2005, que pretende promover e divulgar as motos clásicas na comarca, así como a Sociedade Deportiva e Cultural A Piña fundada en 2007, que busca dinamizar aos veciños, especialmente aos máis xoves, a través de actividades culturais e deportivas. Dispoñen dunha peña que xoga na liga de peñas e un equipo de veteranos.
Outras asociacións e non menos importantes son a ANPA do colexio a Gándara, que defende a educación dos máis pequenos e a Asociación de Veciños sobre a que recae a responsabilidade de organizar as festas e outras actividades ao longo do ano.
Hospital, Pedrafita do Cebreiro
San Xoán de Hospital é unha parroquia do concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 54 habitantes (25 homes e 29 mulleres).
Saa, Saavedra, Begonte
Saa é un lugar da parroquia de Saavedra no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Basil Poledouris
Basilis "Basil" Konstantine Poledouris (en Βασίλης Πολεδούρης), nado en Kansas City, Missouri o 21 de agosto de 1945, e finado nos Ánxeles, California o 8 de novembro de 2006, foi un compositor grego-estadounidense de música de cinema e televisión. Poledouris gañou un Emmy á mellor banda sonora por Lonesome Dove en 1989. É coñecido por crear as bandas sonoras Conan o bárbaro (1982), RoboCop (1987), Spellbinder (1988), Amencer vermello (1984), The Hunt for Red October (1990), Liberade a Willy (1993) e Starship Troopers (1997).
Zhang Yimou
Zhang Yimou ([tʂɑ́ŋ îmɤ̌ʊ̯]), nado en Xi'an (China) o 14 de novembro de 1951 é un director, produtor, guionista e actor chinés.
Traxectoria
Zhang naceu en Xi'an, fillo dun dermatólogo que fora oficial do exército revolucionario baixo Chiang Kai-shek durante a Guerra Civil Chinesa. Un tío seu e un irmán máis vello marcharon a Taiwán en 1949. Durante a Revolución Cultural Zhang abandonou os seus estudos e traballou nunha granxa durante tres anos e nunha industria téxtil durante sete. Neste tempo dedicouse á pintura e á fotografía como afeccionado.
En 1978, a pesar de non ter a idade nin os requisitos académicos, entrou na Academia Cinematográfica de Pequín e graduouse en fotografía. Na súa clase de 1982 tamén estaban Chen Kaige, Tian Zhuangzhuang e Zhang Junzhao.
Tras graduarse foi enviado a traballar como director de fotografía no estudio cinematográfico de Guangxi, cos seus compañeiros de promoción, mais axiña conseguiron o permiso para dirixir os seus propios filmes. Zhang debutou como director en 1987 con Hóng Gāoliáng, primeiro papel principal da actriz chinesa Gong Li. O filme recibiu excelentes críticas, gañando o Oso de Ouro do Festival de Berlín de 1988. Ese mesmo ano comezou a produción do drama de época Jú Dòu, de novo con Gong Li.
En 2002 estreou o ambicioso drama wuxia Heroe, con estrelas asiáticas como Jet Li, Maggie Cheung, Tony Leung Chiu-Wai, Zhang Ziyi e Donnie Yen. Tras estrearse en Norteamérica en 2004 converteuse nun éxito internacional, chegando ao número un nos Estados Unidos e a ser candidata ao premio ao mellor filme en lingua estranxeira na 75ª edición dos Oscar.
Os filmes máis recentes de Zhang, así como as cerimonias dos Xogos Olímpicos de Pequín foron controvertidos. Algúns críticos indicaban que os seus novos traballos, ao contrario que os primeiros foron aprobados polo goberno chinés. Porén, Zhang dixo en entrevistas que non estaba interesado na política e que era un honor dirixir as cerimonias olímpicas por seren "unha oportunidade unha vez na vida".
Desde a década de 1990 compaxinou a súa carreira cinematográfica coa dirección de teatro.
Centro penitenciario
miniatura|C. P. da Lama.
Centro penitenciario, cárcere, prisión ou presidio é un lugar de internamento para os presos ou prisioneiros que a través do sistema xurídico están sentenciados a unha pena de privación de liberdade, temporal ou permanente. A diferenza cun campo de reagrupamento, campo de internamento, campo de prisioneiros, campo de retención, campo de concentración ou campo de exterminio é que conta con construcións pechadas comúns (calabozos, barracóns), e nestes obríganse ademais normalmente a realizar traballos forzados.