cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Visión das aves
Aves acuáticas
Isto axúdalles a localizar bancos de peixes, aínda que non é seguro se realmente o que poden ver é o fitoplancto do cal se alimentan os peixes ou a outras aves que se están a alimentar.
As aves que pescan furtivamente sobrevoando a auga teñen que corrixir a refracción, especialmente cando os peixes se observan cun certo ángulo. As garzas Egretta sacra e as garzotas parecen poder facer as correccións necesarias cando capturan peixes e teñen máis éxito na captura de peixes cando atacan as presas nun ángulo agudo e este maior éxito pode deberse á incapacidade dos peixes de detectar os seus predadores. Outros estudos indican que as garzas actúan nun ángulo preferido de ataque e que a probabilidade de fracasos increméntase cando o ángulo se fai demasiado apartado da vertical, o que orixina un aumento da diferenza entre a profundidade aparente e real da presa.
As aves que perseguen os peixes baixo a auga, como os araos e movellas, teñen moitas menos pingas de aceite vermellas, pero teñen cristalinos flexibles especiais e usan a membrana nictitante como unha lente adicional. Isto permite unha maior acomodación óptica para unha boa visión no aire e na auga. Os corvos mariños teñen un maior rango de acomodación visual, a 50 dioptrías, que calquera outra ave, pero os picapeixes considérase que teñen a mellor visión de conxunto en ambas as partes (aire e auga). miniatura|esquerdo|Cada retina da [[pardela furabuchos ten unha fóvea e unha banda alongada con alta densidade de fotorreceptores. ]]
As aves mariñas Procellariiformes, con tubos nasais, que só van a terra para reproducirse e pasan a maior parte da súa vida vagando preto da superficie do océano, teñen unha área longa e estreita de sensibilidade visual na súa retina. Esta rexión, chamada area giganto cellularis, atopouse na pardela furabuchos, Aphrodroma brevirostris, Ardenna gravis, Pachyptila vittata e Pelecanoides urinatrix. Está caracterizada pola presenza de células ganglionares que están situadas regularmente e son máis grandes que as que se encontran no resto da retina e parecen morfoloxicamente similares ás células da retina dos gatos. A situación e morfoloxía celular desta nova área suxire unha función na detección de obxectos nun pequeno campo binocular que se proxecta por debaixo e arredor do peteiro. Non ten que ver principalmente cunha resolución espacial alta, pero pode axudar á detección de presas preto da superficie do mar, xa que as aves voan baixo sobre a superficie.
A distancia focal máis curta dos ollos da pardela produce unha imaxe menor, pero máis brillante que no caso das pombas, polo esta última ten unha visión diúrna máis aguda. Aínda que a pardela furabuchos ten adaptacións para a visión nocturna, o efecto é pequeno e é probable que estas aves tamén usen o olfacto e o oído para localizar os seus niños.
Adoitaba pensarse que os pingüíns eran hipermétropes en terra. Aínda qaue a córnea é plana e está adaptada a nadar baixo a auga, o cristalino é moi potente e pode compensar o reducido enfoque que fai a córnea cando está fóra da auga. A solución case oposta é a que usa o pato Lophodytes cucullatus, que pode proxectar parte do seu cristalino a través do iris cando se mergulla.
MD Helicopters MD Explorer
O MD Helicopters MD Explorer é un helicóptero utilitario lixeiro. Deseñado a principios dos 90 por McDonnell Douglas Helicopter Systems, no presente está fabricado por MD Helicopters. Existen dou modelos do helicóptero, o orixinal MD 900, e o seu sucesor, o MD 902.
Deseño e desenvolvemento
En xaneiro de 1989 McDonnell Douglas Helicopters lanzou oficialmente o desenvolvemento do Explorer, inicialmente chamado MDX. O Explorer foi o primeiro helicóptero de McDonnell Douglas en incorporar o sistema NOTAR dende o seu deseño inicial. McDonnell Douglas asociouse con Hawker de Havilland of Australia para fabricar as células. Fabricáronse 10 prototipos sendo sete deles usados para probas en terra. McDonnell Douglas Helicopters converteuse no cliente de lanzamento da serie de motores Pratt & Whitney Canada PW200, cun acordo exclusivo para equipar os primeiros 128 Explorer con dous PW206A. Mentres tanto, os plans para ofrecer o Turbomeca Arrius como opción descartáronse. O primeiro voo do Explorer tivo lugar o 18 de decembro de 1992. A certificación da FAA para o Explorer chegou o 2 de decembro de 1994, e a da JAA pouco despois.
En setembro de 1997 introducíronse varias melloras, incluídos motores turboeixo PW206E con clasificacións máis altas dun só motor operativo, entradas de aire dos motores revisadas, deseño mellorado da entrada do NOTAR e un sistema de control do estabilizador máis potente. Os beneficios incluían un alcance e resistencia mellorados e un incremento no peso máximo de engalaxe. Este Explorer mellorado foi designado de xeito non oficial MD 902.
En setembro de 2000 o Explorer comezou a entregarse co mellorado turboeixo PW207E, cun mellor rendemento do motor en ambientes quentes e altos e no caso de que un deles deixase de funcionar.
O MD Explorer conta cosistema antitorque NOTAR, que incrementa a seguridade, produce menores niveis de ruído e mellora o rendemento e o control. En lugar dun rotor de cola antitorque, unha saída dun ventilador diríxese fóra das rañuras no brazo de cola, usando o efecto Coandă para o control de guiñada. Boeing mantén os dereitos do deseño da tecnoloxía NOTAR a pesar de vender a liña de helicópteros da antiga McDonnell Douglas a MD Helicopters a principios de 1999. O Explorer tamén conta cun rotor principal de cinco pás de materiais compostos, ademais dunha fuselaxe e cola de fibra de carbono.
O Portiño, Morás, Xove
O Portiño é un lugar da parroquia de Morás no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Varela, Mañente, Pantón
Varela é un lugar da parroquia de Mañente no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Valado, Brates, Boimorto
Valado é un lugar da parroquia de Brates no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa.
Eduardo III de Bar
Eduardo III de Bar, nado a finais de xuño de 1377 e finado o 25 de outubro de 1415 en Agincourt, foi marqués de Pont-à-Mousson de 1399 a 1415 e duque de Bar de 1411 a 1415.
Traxectoria
Era fillo de Roberto I, conde e despois duque de Bar, e de María de Francia. Converteuse no herdeiro do ducado de Bar á morte dos seus irmáns máis vellos Henrique e Filipe, que morreron na batalla de Nicópolis (1396). Seu pai fíxoo marqués de Pont-à-Mousson en 1399. En 1405, foi encargado por Carlos VI de Francia para defender o bolonés ameazado polos ingleses. A finais de 1406 participou na campaña da Güiena baixo Luís I de Orleáns, pero a disentería decimou ao exército francés. Despois do asasinato de Luís de Orleáns en 1407, achegouse a Xoán sen Medo e acabou uníndose aos borgoñóns. Sucedeu ao seu pai o 12 de abril de 1411.
Morreu na batalla de Agincourt e sucedeuno seu irmán Luís de Bar, bispo de Verdún, coñecido como Luís I ou Luís (dependendo de se Luís de Montbéliard se considera que foi conde uxori e non suo iure). Non casou e deixou só fillos bastardos.
Elisardo Penas García
Primeiros anos
Segundo fillo dunha familia de doce irmáns, dos que catro faleceron ao poco de nacer, foi un estudante brillante. Fixo o Bacharelato no Instituto Eusebio da Guarda da Coruña. Quixo ser arquitecto, pero a larga duración dos estudos unida ás limitacións económicas dunha familia numerosa, fixérono decantarse polos estudos de Belas Artes, que realizou na Escuela de Bellas Artes de San Fernando de Madrid, coa axuda dunha pensión concedida pola Deputación da Coruña en abril de 1929, licenciándose en 1931. Militou de mozo na Juventud Católica Española, pero pronto evolucionou ideoloxicamente cara posicións republicanas e de esquerda, mantendo sempre a súa independencia política. En novembro de 1932 foi nomeado catedrático de debuxo no Instituto da Fundación Fernando Blanco de Cee, permanecendo no posto até 1936.
Guerra civil
O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sorprendeuno en Madrid, onde ía presentarse a unhas oposicións en xuño de 1936. Foi sancionado coa suspensión de emprego e soldo por un ano no seu traballo como profesor en Cee. Alistouse como voluntario no Batallón Félix Barzana, tamén chamado Batallón da FETE. Estreouse como miliciano en novembro de 1936 na zona do chamado Vértice Basurero, entre Villaverde e Usera. Detido o avance das tropas de Franco, o seu amigo o tenente Enrique Fábregas Carrión convenceuno para que fixese o curso de oficiais na Escola Popular de Guerra de Paterna, que realizou entre febreiro e abril de 1937, obtendo o grao de Tenente en Campaña o 11 de abril de 1937.
Foi destinado á 20ª Brigada Mixta con cuartel xeral en Villanueva de la Serena ao mando do capitán Justo López Mejías, quen sería o seu xefe case ata a fin da guerra. En xullo de 1937 interveu na ofensiva sobre Miajadas. A súa destacada actuación como oficial ao mando da súa Compañía (e por delegación do comandante á fronte do 2º Batallón da Brigada) reportoulle o nomeamento de Xefe de Operacións, Información e Cartografía da Brigada. Durante esta época (outono de 1937) proxectou a liña de resistencia da Serra de Ortiga, ao SO de Don Benito, considerada como a obra defensiva máis fabulosa do Exército da República na fronte estremeña. Tamén dirixiu un curso de formación de sarxentos.
En xaneiro de 1938 foi destinado coas mesmas funcións, xunto con López Mejías, á 37ª División, con sede en Castuera e en marzo á 38ª División, con cuartel xeral en Hinojosa del Duque, como Xefe de Información. En ambas planificou e interveu en operacións na Fronte Extremeña,aumentando o seu prestixio como oficial.
Ascendeu a capitán o 22 de abril de 1938 e foi destinado á 68ª División baixo o mando do comandante da Justo López Mejías, que foi desprazada como forza de choque á fronte de Levante para conter o avance das forzas inimigas sobre Castellón. Elisardo foi nomeado Xefe de Estado Maior da División e interveu na súa organización. Pouco despois quedou ao mando das seccións de Operacións, Información e Cartografía. A 68ª División participou a primeiros de xuño nas operacións da Serra de Borriol logrando conter ao inimigo durante varias xornadas, porén finalmente decidiuse o seu repregue ante o risco de quedar rodeada. Ante o imparable avance inimigo, moi superior en medios, a División batallou con tenaz resistencia e heroísmo na Batalla de Onda e as accións posteriores na Serra de Espadán, Fronte de Barracas e batalla final en torno ás poboacións de Viver e Jérica, completamente destruídas despois da batalla.
Caben destacar especialmente as accións da noite do 3 ao 4 de xullo de 1938, cando un intenso ataque da aviación e artillería inimigas desfixo a resistencia republicana nos arredores da estrada que atravesa a Serra de Espadán (a actual CV-223), entre Tales e Alcudia de Veo). A súa eficaz labor localizando de noite as dispersas tropas e dando instrucións sobre as mellores posicións para reconstruír a liña de defensa e recobrar a moral defensiva da 189ª Brigada foi clave para evitar a penetración das tropas de Franco nese punto. Enfronte tiñan as mellores tropas do Exército franquista, os Regulares e outras, o que engade méritos á resistencia da 68ª División, cuxas unidades quedaron notablemente minguadas logo dos dous meses de campaña en Levante.
Acabada a batalla e freado o avance das tropas de Franco sobre Valencia, a 68ª División regresou a Extremadura, para contribuír a frear o avance inimigo sobre a zona do Valle de la Serena, o que se logrou a finais de agosto coa consolidación das posicións naquela fronte, e incluso a recuperación de terreo por parte das tropas republicanas. Logo de pasar dúas semanas nun hospital de campaña, en Serra Morena, debido ao esgotamento físico polos continuos combates a aos frecuentes accesos de febres palúdicas (que tiña contraído un ano antes nas zonas pantanosas de Rena, no río Guadiana), foi novamente nomeado Xefe de Estado Maior da División, con carácter accidental, pois que carecía do novo requisito legal de ser diplomado de Estado Maior. Neste cargo mantívose ata finais de 1938. Logo de dous meses en Belalcázar, a 68ª División estableceu o seu Cuartel Xeral na vila de Capilla, onde permaneceu ata a fin da guerra, despregándose as súas tres Brigadas (a 189ª, a 191ª e a 194ª) na Serra de Torozo e na zona semidesértica coñecida como La Siberia, situada ao norte de Cabeza del Buey.
A súa última intervención bélica importante tivo lugar en xaneiro de 1939, na chamada Batalla de Valsequillo, mediante un intento de amago sobre a poboación de Castuera, coa fin de distraer as forzas inimigas do verdadeiro ataque, producido máis ao sur e que foi o último avance republicano na guerra. O ataque sobre Castuera quedou frustrado debido ás chuvias torrenciais daqueles días, que impediron aos batallóns involucrados na operación (pertencentes á 189ª Brigada Mixta) cruzar o impetuoso torrente dun dos afluentes do río Guadalefra, que delimitaba as posicións inimigas polo punto do ataque. Isto produciu un notable abatemento nos soldados e oficiais, pois no ataque os dous batallóns non foron freados polo inimigo, senón polos elementos. Penas viu neste feito a principio da fin, ao confirmarse que a ofensiva republicana no Sur fora finalmente detida e despois de ver regresar os batallóns da súa División nun estado penoso, logo de varios días soportando unha chuvia torrencial á intemperie.
Coa fin da guerra e a orde de evacuación da fronte foi o encargado de executar, como Xefe de Operacións, a misión de dirixir o repregue dos dez mil soldados da División cara Piedrabuena. Unha vez alí, soldados e oficiais quedaron libres da disciplina militar e cada un buscou a fuxida como puido. Tiveron que evitar caer en mans dunha patrulla inimiga de primeira liña, o que probablemente implicaría o fusilamento inmediato. Con enorme esforzo e varios golpes de fortuna conseguiu chegar ao porto de Gandía o 30 de marzo, logo dun periplo de tres días, que recorreu desde Capilla a pé e en camións e trens de feridos a través de Siruela, Piedrabuena, Ciudad Real, Albacete, Chinchilla, Hellín e finalmente Valencia, escapando varias veces de milagre dos controis que os membros da Falange tiñan establecido xa establecido nas diferentes poboacións. En Gandía logrou in extremis embarcarse nun torpedeiro francés que o levou ao exilio, grazas ás xestións do deputado francés Albert Forcinal, que se atopaba alí organizando a evacuación dun grupo de cidadáns franceses. Xunto con el embarcaron dous oficiais republicanos procedentes tamén de Extremadura, compañeiros seus de fuga.
Exilio
Desembarcou en Port-Vendres, desde onde foi levado ao Campo de concentración de Argelès-sur-Mer, xa que carecía de pasaporte, onde sobrevivían con grandes dificultades uns cincuenta mil exiliados españois, en medio de enormes penalidades e carencias. Ante estas, organizou algúns equipos para crear unhas mínimas infraestruturas que mellorasen algo as duras condicións de vida. Residiu tamén durante algúns meses no veciño campo de Saint Cyprien. Ao ano seguinte, foi destinado a un campo de traballo en Availles-Limouzine. En xuño de 1940, ante o avance das tropas alemás na segunda guerra mundial, emprendeu a fuxida a pé cara o sur, en compañía de Germán Pírez, que fora Comisario político do Quinto Rexemento. Tras percorrer 400 quilómetros en 22 días chegaron a Tolosa e pouco despois foi destinado a outro campo de traballo en Gragnague. Aquí sufriu fame rabiosa, xunto aos seus compañeiros de infortunio, a causa do duro traballo e o racionamento de alimentos imposto polo Goberno Nazi ao Réxime de Vichy. Veuse tamén en extrema necesidade, chegando a ter que vender a mellor das súas dúas únicas camisas, para poderse pagar o material de escritura, imprescindible para manter o contacto epistolar co exterior. Librou de ser enviado ás obras da base de submarinos de Bordeos na zona de ocupación alemá, e en setembro de 1941 foi destinado a outro campo de traballo en Catus, onde puido encargarse xa de labores administrativas e organizativas.
Doreen Warriner
Primeiros anos
Warriner naceu en Long Compton (Warwickshire, Inglaterra), no actual distrito de Stratford-on-Avon. O seu pai foi Henry Arthur Warriner, un administrador de predios de Weston Park, Long Compton. A súa muller, Henrietta Beatrice, era filla de Thomas McNulty, un crego da Igrexa de Inglaterra natural dun suburbio de Black Country.
Warriner estudou no Malvern Girls' College e posteriormente no St Hugh's College de Oxford, onde obtivo matrícula de honra en Filosofía, Política e Economía. Tras realizar estudos de posgrao na London School of Economics, doutorouse no Somerville College de Oxford en 1931 coa bolsa de investigación Mary Somerville. Warriner foi descrita como «unha feminista acérrima e unha internacionalista interesada no comunismo». Entre 1938 e 1952 foi investigada pola axencia de seguranza británica, MI5, polos seus supostos contactos comunistas, mais na aparencia non se rexistrou ningunha información na súa contra. A maioría dos seus traballos publicados abordaban a agricultura campesiña a pequena escala e a reforma agraria.
Elisardo Penas García
Regreso a España
Ao seu regreso a España, logo de seis días de prisión nos calabozos da Dirección Xeral de Seguridade (DGS), foi posto en liberdade, quedando confirmada finalmente ata xa entrado 1943, unha vez revisado o seu expediente. Porén, quedou inhabilitado para exercer calquera tipo de cargo público, o que lle impedía regresar á súa antiga profesión de profesor. Compaxinou traballos puntuais como delineante cos estudos de aparellador, que finalizou en 1948. Traballou en diversos empregos, en Mieres e finalmente en Madrid. Entre outros traballos, participou no proxecto de varias obras de infraestrutura.
Doreen Warriner
Rescate de refuxiados checos
No Pacto de Múnic do 30 de setembro de 1938 Checoslovaquia cedeu o Sudetenland ao Terceiro Reich. Socialistas, comunistas e socialdemócratas fuxiron do Sudetenland a áreas non ocupadas de Checoslovaquia, xunto con antinazis da propia Alemaña. O pogrom antixudeu da Noite dos Cristais Rotos en Alemaña do 9–10 de novembro de 1938 levou a moitos xudeus a deixaren Alemaña e Checoslovaquia foi un dos seus destinos. Cara finais de 1938 había arredor de 200.000 refuxiados alemáns e xudeus en Checoslovaquia, así como desprazados do Sudetenland.
O Barrete, Moreda, Pantón
O Barrete é un lugar da parroquia de Moreda no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Doreen Warriner
Rescate de refuxiados checos
Warriner chegou a Praga o 13 de outubro de 1938. Levaba 450 libras que lle doaran para atender os refuxiados. A situación da cidade era caótica, e a previsión de que o nazismo tomaría o país enteiro acabou por se materializar. Contactou coa comunidade cuáquera e con outras organizacións humanitarias. Porén, axiña se decatou de que a prioridade non era a asistencia, senón que cumpría sacar do país ás persoas máis vulnerábeis á opresión nazi.
Xunto co político galés David Grenfell e con Siegfried Taub, dirixente do Sudetenland, elaborou unha lista cos 250 refuxiados máis vulnerábeis, todos homes, en Checoslovaquia. Grenfell regresou a Inglaterra para tentar obter permiso para que puidesen refuxiarse na Gran Bretaña. Grenfell axiña logrou dito permiso, mais sen previsión de que puidesen levar as súas familias con eles. Warriner supervisou a saída dos homes por tren a Polonia, desde onde continuaron cara á Gran Bretaña. A súa prioridade era rescatar refuxiados políticos antinazis para reasentalos.
O 12 de decembro The Daily Telegraph publicou unha carta súa en que criticaba as iniciativas de socorro británicas e a baldía resposta da cidadanía británica á crise checa. Foi amoestada en consecuencia por un funcionario do BCRC, quen estimou que a misiva custaríalle á organización 10.000 libras en potenciais doazóns. En xaneiro de 1939 os gobernos de Francia e o Reino Unido recoñeceron dita crise e prometeron destinar 12 millóns de libras para a redistribución dos refuxiados checos. O Canadá tamén concordou en financiar e acoller 1.000 refuxiados procedentes do Sudetenland.
Warriner, varios colaboradores destacados e numerosas organizacións humanitarias, tanto checas como internacionais, pretendían sacar do país o maior número posíbel de refuxiados checos antes da invasión alemá. Porén, o goberno británico demorábase moito en conceder visados. Ante a situación, decidiu viaxar á Gran Bretaña a finais de xaneiro e conseguiu autorización para evacuar de inmediato 600 familias e alixeirarlles a burocracia aos refuxiados checos. O 15 de marzo as tropas alemás tomaron o control de toda Checoslovaquia. Contra o fin dese mes, as autoridades alemás empezaron a denegar visados de saída para checos, especialmente comunistas. Con todo, non obstaculizaron a saída de nenos xudeus.
As restricións da Alemaña nazi fomentaron un gran mercado de falsificación de pasaportes e documentos de saída no que probabelmente Warriner estivese implicada. Robert J. Stopford, diplomático da embaixada británica próximo a Warriner, continuou a buscar autorizacións legais das autoridades alemás para os refuxiados deixaren Checoslovaquia. No entanto, Warriner e os seus colaboradores sacaban refuxiados do país de maneira clandestina e con documentación falsa. A maioría viaxaba en tren até Polonia. Ademais esconderon centos de persoas ameazadas, maioritariamente mulleres, en hoteis de mala morte.
O 14 de abril a Gestapo asaltou a oficina de Warriner. Ao non atopala, detiveron e interrogaron a Beatrice Wellington, unha cuáquera canadense que traballaba con ela. Stopford dixéralle a Warriner que os nazis planeaban arrestala e aconselloulle saír de inmediato de Checoslovaquia. O 23 de abril Warriner marchou do país e Wellington foi designada para substituíla como representante do BCRC en Praga. Stopford estimou que Warriner e os seus colaboradores do BCRC, incluídos quen ficaron no país após ela marchar, facilitaron a saída de de Checoslovaquia de 15.000 refuxiados entre 1938 e 1939. Os máis deles ficaron na Gran Bretaña.
Despois da guerra
En 1942 Warriner foi nomeada Dama da Orde do Imperio británico).
Durante a Segunda Guerra Mundial traballou para o Ministro da Guerra Económica na Gran Bretaña e Exipto. Entre 1944 e 1946 liderou a sección de subministración alimentaria da misión da Administración das Nacións Unidas para o Socorro e a Reconstrución en Iugoslavia. Regresou á vida académica en 1947, na que permaneceu até 1961, como membro da Escola de Estudos Eslavos e da Europa do Leste da Universidade de Londres. Mostrouse favorábel ás revolucións comunistas da Europa oriental após a guerra. O seu traballo académico centrouse, sobre todo, na reforma agraria. Porén, contra 1969 mudou o seu punto de vista e apoiou a necesidade da propiedade individual sobre a terra. Criticou, xa que logo, o comunismo e culpouno de desatender a economía por dar prioridade «ao control sobre o campesiñado».
Doreen Warriner morreu dun ictus o 17 de decembro de 1972. As memorias do seu labor en Checoslovaquia, Winter in Prague («Inverno en Praga»), foron publicadas de xeito póstumo en 1984.
Foscadh
Foscadh (que en lingua irlandesa quere dicir "refuxio"; tamén escrito en irlandés arcaico como Foscaḋ) é un filme irlandés de 2021 escrito e dirixido por Seán Breathnach. Está baseado nos personaxes da novela The Thing about December de Dónal Ryan. O filme estreouse no Festival de Cinema de Galway de 2021. Rodado en lingua irlandesa, foi escollido como candidato de Irlanda para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
San Cristovo, Portocelo, Xove
San Cristovo é un lugar da parroquia de Portocelo no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Foscadh
Sinopse
John Cunliffe (Dónall Ó Héalai) é un mozo recluído de 28 anos, mimado polos seus pais. Cando os seus pais falecen, John descobre que herdou terras no camiño dunha proposta de desenvolvemento lucrativo dun parque eólico. Nunca tivo que valerse por si mesmo, ten que crecer axiña.
Produción
miniatura|250px|dereita|Paisaxe de Corr na Móna. Foscadh foi rodado en 2019 e 2020 en Corr na Móna, no Condado de Galway tendo recibido unha subención de 400.000 euros da Broadcasting Authority of Ireland.
Acollida
Foscadh estreouse internacionalmente no Festival de Cinema de Galway en xullo de 2021, onde gañou o premio ó mellor filme dun debutante.
Just Add Magic (serie de televisión)
A continuación da serie, Just Add Magic: Mystery City, estreouse o 17 de xaneiro de 2020.
Praia de Binigaus
A praia de Binigaus está situada na illa de Menorca e concretamente no sur do concello de Es Migjorn Gran.
Descrición
Esta praia está situada a catro quilómetros de Es Migjorn Gran. Atópase entre as Puntas de Rabiosa e Rodona, preto da urbanización de Sant Tomàs. Esta praia forma parte do ANEI que vai de cala Galdana a Binigaus. Para acceder a ela hai que camiñar dende a praia de Sant Adeodat polo Camí de Cavalls.
Trátase dunha praia de area branca, situada ao final do barranco do mesmo nome, dende onde podemos acceder á cova des Coloms.
Sant Guim de Freixenet
Sant Guim de Freixenet é un concello da comarca da Segarra. O concello, cunha extensión de 25,1 km², sitúase nas altas cotas da Meseta Central da Segarra, na conca hidrográfica entre as concas do Segre e o Llobregat. En concreto, o seu territorio esténdese entre as cabeceiras do río Sió, Ondara e Anoia, zona xeográfica tradicionalmente incluída como Alta Segarra. Limita cos concellos de Pujalt (ao norte), Veciana (ao nordeste) e Copons (ao leste), co enclave de Santa Maria del Camí (no concello de Veciana, ao sueste), con Argençola e Montmaneu (ao sur), e xa na Segarra, con Ribera d'Ondara (ao oeste) e con Estaràs (ao norte).
British Aerospace P.125
O British Aerospace P.125 foi un avión STOVL de combate multirrol supersónico británico desenvolvido nos anos 80 no Reino Unido. O proxecto cancelouse nos anos 90 e a súa existencia foi revelada por BAE Systems en 2006.
Desenvolvemento
O Hawker P.1154 británico foi unha das distintas solucións enviadas por países europeos ao requerimento NBMR-3 de 1960 da OTAN para un caza de ataque supersónico. En 1960 tamén foi o primeiro voo do avión VSTOL subsónico Hawker P.1127. O P.1154 concelouse en 1965, pero continuaronse estudos sobre a posibilidade de que os Harrier ou Jaguar puidesen ser substituídos por un avión STOVL supersónico.
Nos anos 80 o Ministerio de Defensa británico e o Departamento de Defensa estadounidense realizaron estudos sobre solucións con reactores de elevación. Os estudos estadounidenses levaron finalmente ao F-35 Lightning II. En 1988 o deseño P.125 do tamaño do Tornado estaba destinado a cumprir cos requisitos para un interdictor STOVL sixiloso supersónico. Habería unha variante STOVL e outra non-STOVL do P.125. Os dous tiñan un único turboventilador con posqueimador cunha tobeira traseira vectorial. A variante STOVL podería manter o voo vertical usando tres tobeiras de elevación a reacción. O piloto do P.125 sentaríase moi reclinado e non tería unha vista directa do exterior. Nos anos 90 o goberno británico decidiu unirse ao programa JSF (agora F-35) en vez de continuar co P.125.
Hugh Russell
Hugh Russell, nado en Belfast o 15 de decembro de 1959, é un exboxeador profesional irlandés que competiu dende 1981 até 1985. Mantivo o título británico en peso galo en 1983, e o título británico de peso mosca de 1984 a 1985. Sendo afeccionado, gañou medallas de bronce nos Xogos Olímpicos de 1980 e nos Xogos da Commonwealth de 1978, ámbalas dúas na división de peso mosca.
Agontano
O agontano ou anconetano foi a moeda utilizada pola República de Ancona entre os séculos XII e XVI, durante a súa época de esplendor.
Caracterización
O agontano ou anconetano era unha moeda de prata de gran tamaño, con diámetro de entre 18 e 22 mm e un peso de entre 2,04 e 2,42 gramos. O seu valor era próximo ao do soldo milanés (12 diñeiros).
No seu anverso aparece representado San Ciriaco, protector da cidade, vestido como bispo grego, rodeado pola lenda P.P.S. QUIRIACUS. A cabeza do santo, coa auréola, interrompe o círculo que encerra o resto do corpo. Pola súa banda, o reverso desta moeda amosa unha cruz encerrada nun círculo, arredor do cal está a lenda DE ANCONA.
Jim McCourt
James Vincent McCourt, nado en Belfast o 24 de xaneiro de 1944 e finado o 19 de xuño de 2023, foi un boxeador irlandés e medallista olímpico nos Xogos de 1964 en Toquio.
Traxectoria
McCourt gañou unha medalla de bronce para Irlanda nos Xogos Olímpicos de 1964 celebrados en Toquio na división de peso lixeiro. McCourt perdeu nun polémico 3-2 fronte ao ruso Velikton Barannikov. Pouco despois dos Xogos, McCourt derrotou ao campión olímpico Józef Grudzień de Polonia. Un ano máis tarde, repetiu o seu rendemento de medalla do bronce no Campionato Europeo de Boxeo de 1965 celebrado en Berlín na mesma categoría. En 1966, McCourt gañou unha medalla de ouro, representando a Irlanda do Norte, nos Xogos da Commonwealth celebrados en Kingston na división de peso welter lixeiro. McCourt foi valorado como o número un do mundo durante catro anos.
Cabo de Vila, Moreda, Pantón
Cabo de Vila é un lugar da parroquia de Moreda no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Vilachá, Portocelo, Xove
Vilachá é un lugar da parroquia de Portocelo no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Primeira División RFEF
A Primeira División RFEF de España é a terceira categoría do sistema de ligas de fútbol do país. Foi introducida en 2021 como categoría intermedia entre a Segunda División e a Segunda División RFEF. A súa organización depende da Real Federación Española de Fútbol, da que toma o nome. A súa condición é semiprofesional e, a pesar de non ser membro da LFP, gran parte dos seus clubs teñen unha organización profesional.
Sistema de competición
A Primeira División da RFEF está formada por un total de 40 clubs divididos en dous grupos de 20 equipos distribuídos por proximidade xeográfica. Na súa primeira tempada estes 40 equipos son catro descendidos directamente da Segunda División 2020/21 e 36 da antiga Segunda División B, despois da disputa da correspondente fase de ascenso.
O sistema de competición é o mesmo que nas outras categorías da Liga. Celébrase anualmente, comezando a principios de setembro e rematando en xuño do ano seguinte.
Ao final da tempada, un número de equipos por determinar, entre os que acumulan máis puntos en cada grupo, excluíndo os equipos filiais, clasifícanse para a próxima edición da Copa do Rei
Ascensos e descensos de categoría
Dúas das prazas de ascenso quedan reservadas para os campións de cada un dos grupos, mentres que as outras dúas sairán dun playoff disputado polos equipos clasificados do segundo ao quinto posto de cada grupo e durante o cal se xogarán dúas eliminatorias nas que as posicións obtidas durante a fase regular determinarán os cruces. Neste playoff, as eliminatorias serán a partido único, con prórroga, pero sen penaltis (en caso de empate clasifícase o que viera a mellor posición na primeira fase) agás nos duelos entre equipos coa mesma posición. durante a fase regular.
Polo que respecta ao descenso, os últimos cinco equipos de cada grupo (do 16º ao 20º), xogarán en Segunda División RFEF na seguinte tempada.
Equipos filiais
Os equipos filiais poden participar na Primeira División da RFEF se os seus primeiros equipos compiten nunha categoría superior da Liga Española de Fútbol, isto é a Primeira ou Segunda División. Os filiais e os seus respectivos primeiros equipos non poden competir na mesma división ou noutra superior, polo tanto, se un equipo descende a Segunda División e o seu filial gaña o ascenso a esta categoría, o filial debe permanecer necesariamente na Primeira RFEF. Do mesmo xeito, un filial que se clasificou para a fase de ascenso a Segunda División, agás casos moi excepcionais, non pode xogalo se o primeiro equipo xoga nesa categoría. Neste caso, é substituído polo seguinte clasificado do seu grupo que pode ascender. Non será así se o primeiro equipo xoga en Segunda División, clasifica para a fase de ascenso a Primeira División, entra entre os dous primeiros equipos da Segunda División ou mantén opcións matemáticas de estar nunha das dúas situacións anteriores ao momento de comezar as roldas clasificatorias de ascenso.
Esta competición só a pode xogar un segundo filial dun club (ou equipo "C"), se o primeiro equipo participa na Primeira División e, ademais, o primeiro filial (ou "B"), participa na Segunda División.
Vilapol, Portocelo, Xove
Vilapol é un lugar da parroquia de Portocelo no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
O Pazo, A Rigueira, Xove
O Pazo é un lugar da parroquia da Rigueira no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Michelle Smith
Michelle Smith de Bruin, nada en Rathcoole o 16 de decembro de 1969, é unha avogada irlandesa e nadadora olímpica retirada. Gañou tres medallas de ouro nos Xogos Olímpicos de 1996 celebrados en Atlanta, nas probas de 400 m individuais estilos, 400 m estilo libre e 200 m individual estilos, e tamén gañou a medalla de bronce na proba 200 m bolboreta. A vitoria de Smith en Atlanta estivo marcada por acusacións de dopaxe, as cales nunca foron probadas. Smith converteuse en barrister após a súa carreira de natación, exercendo baixo o seu nome de casada, Michelle de Bruin.
Mobile Suit Gundam: Hathaway's Flash
Mobile Suit Gundam: Hathaway's Flash (機動戦士ガンダム 閃光のハサウェイ) tamén coñecido como Mobile Suit Gundam Hathaway, é unha serie de novelas creadas e escritas por Yoshiyuki Tomino. Oficialemente parte da metaserie Gundam, foron publicadas orixinalmente por Kadokawa Shoten baixo o selo Kadokawa Sneaker Bunko dende o 1 de febreiro de 1989 até o 1 de abril de 1990, cun total de tres volumes. A historia conta as aventuras de Hathaway Noa. Unha adaptación cinematográfica de tres partes foi formalmente anunciada por Sunrise como parte do proxecto "UC NexT 0100". O primeiro filme estreouse o 11 de xuño de 2021.
Roberto Olabe del Arco
Roberto Olabe del Arco, nado en Salamanca o 5 de maio de 1996, é un futbolista español que xoga como centrocampista. É fillo do antigo porteiro vasco Roberto Olabe.
Real Sociedad
Naceu en Salamanca, na época na que seu pai, Roberto Olabe, defendía a portería do Salamanca. Criouse en Donostia e formouse como futbolista na canteira da Real Sociedad. Co equipo xuvenil do club disputou a edición inaugural da Liga Xuvenil da UEFA na tempada 2013/14, na que ademais foi subcampión da Copa de Campións Xuvenil, despois de perder a final contra o Real Madrid.
Ao remate da súa etapa xuvenil xogou no Berio (segundo filial realista) ás ordes de Imanol Alguacil, así como no Sanse, primeiro filial do club, na Segunda División B.
Villarreal C
En 2015 incorporouse á estrutura do Vilarreal CF, co que xogou durante a tempada 2015/16 nas filas do Vilarreal C, na Terceira División.
Atlético de Madrid B
Para tempada 2016/17 fichou polo Atlético de Madrid B, tamén de Terceira. Co filial atlético logrou o ascenso a Segunda B ese mesmo ano, no que debutou ademais co primeiro equipo do Atlético de Madrid, nunha eliminatoria da Copa do Rei ante o Guijuelo na que xogou os minutos finais como substituto de Correa.
Durante a tempada 2017/18 foi un habitual nas aliñacións titulares de Óscar Fernández na categoría de bronce, adestrando tamén de xeito frecuente co primeiro equipo, co que foi convocado a varios partidos da Copa do Rei e da Europa League. En marzo de 2018 o seu contrato foi renovado por tres tempadas máis. En agosto de 2018 foi convocado para a Supercopa de Europa que o Atlético conquistou ante o Real Madrid, aínda que quedou no banco durante todo o partido.
Cesión ao Extremadura
Ese mesmo mes anunciouse a cesión do centrocampista ao Extremadura UD, para xogar na Segunda División. Habitual no once titular para os tres técnicos que ocuparon o banco durante a tempada, disputou un total de 34 partidos e marcou un gol na vitoria por 1-2 sobre o Deportivo da Coruña en Riazor que serviu para sacar o equipo estremeño dos postos de descenso.
O Canaledo, A Rigueira, Xove
O Canaledo é un lugar da parroquia da Rigueira no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Roberto Olabe del Arco
Cesión ao Albacete
O 7 de xullo de 2019 fichou polo Eibar por catro tempadas, aínda que na primeira delas saíu cedido ao Albacete Balompié, de Segunda. Con todo, no club adestrado por Ramis non estivo á altura das expectativas e en xaneiro chegouse a un acordo para poñer fin á súa cesión.
2ª cesión ao Extremadura
Pasou a segunda metade da tempada cedido no Extremadura, cumprindo así a súa segunda etapa no club. Disputou a maioría de partidos restantes, pero o equipo de Manuel Mosquera acabou descendendo ao remate da campaña.
Cesión ao Tondela
Para a tempada 2020/21 formou parte do cadro de xogadores do Eibar, pero non chegou a debutar na Primeira División, participando só en dous encontros da Copa do Rei. O 17 de xaneiro de 2021 anunciouse a súa saída para xogar cedido no CD Tondela ata o final da tempada. No equipo portugués tivo como técnico ao tamén donostiarra Pako Ayestarán e disputou un total de 17 encontros na Primeira Liga, 13 deles como titular.
Regresou a Eibar para a campaña 2021/22, pero Gaizka Garitano aliñouno só en tres encontros (un de liga e dous de Copa).
Alcorcón
O 31 de xaneiro de 2022 rescindiu o seu contrato co club vasco e ese mesmo día fichou polo Alcorcón ata o final da tempada. No club amarelo recuperou protagonismo, disputando 15 encontros da Segunda División, 13 deles como titular, pero o equipo acabou descendendo.
Deportivo da Coruña
O 7 de xullo de 2022 anunciouse a súa fichaxe polo Deportivo da Coruña por dous anos. Iniciou a tempada 2022/23 con pouco protagonismo no equipo de Borja Jiménez, que lle deu a titularidade no centro do campo a Bergantiños e Villares. Con todo, acabou sendo un fixo no once inicial durante a parte central da competición, antes de perder peso no equipo de novo no treito final. Xogou un total de 35 partidos co club galego, 26 deles como titular. Non chegou a iniciar a segunda campaña do seu contrato, pois este foi rescindido no verán de 2023.
Selección española
Foi internacional coa selección española sub-17, coa que disputou tres encontros en 2012.
Vida persoal
É fillo do exfutbolista Roberto Olabe, que militou entre outros equipos no Salamanca e na Real Sociedad. É neto por parte materna de Alfonso del Arco, que foi o último presidente do Salamanca antes da desaparición do histórico club en 2013.
Avión de carga
miniatura|[[Antonov An-225|Antonov An-225 Mriya]] Un avión de carga é unha aeronave de á fixa deseñado ou convertido para o transporte de mercadorías en vez de pasaxeiros. Este tipo de avións non incorporan instalacións para pasaxe e normalmente teñen unha ou máis portas grandes para introducir a carga. Os cargueiros poden ser operados por aeroliñas civís de pasaxeiros ou carga, por particulares ou polas forzas armadas de países.
Os avións deseñados para o transporte de carga teñen normalmente características que os distinguen de avións de pasaxeiros normais, como poden ser unha sección transversal da fuselaxe ancha ou alta, unha á alta para permitir que a zona de carga estea máis preto do chan, numerosas rodas para permitirlle aterrar en pistas non preparadas, e unha cola alta para facilitar o proceso de carga.
Segundo o World Air Cargo Forecast, un informe bienal de Boeing sobre o mercado da carga aérea mundial, en 2021 menos do 1% da carga mundial foi transportada por vía aérea, pero esta representaba o 35% do valor de todas os bens enviados a nivel mundial. O informe tamén apuntaba a un aumento da frota mundial de avións de carga nuns 1 600 aparellos ata o ano 2041.
Historia
miniatura|231x231px|Vickers Vernon Xa no ano 1911 os avións comezaron a trnsportar carga en forma de correo. Aínda que os primeiros avións non foron deseñados principalmente para o transporte de mercadorías, cara mediados dos anos 1920 algúns fabricantes estaban deseñando e fabricando avións dedicados a carga.
No Reino Unido, a principios da década de 1920, recoñeceuse a necesidade dun avión de carga para transportar rapidamente tropas e material para pacificar revoltas tribais nos novos territorios ocupados de Oriente Medio. O Vickers Vernon, un desenvolvemento do Vickers Vimy Commercial, entrou en servizo coa Royal Air Force como primeiro transporte de tropas dedicado en 1921. En febreiro de 1923 o avión comezou a ser usado polo Iraq Command da RAF, levando a case 500 soldados sikh de Kingarban a Kirkuk na primeira ponte aérea estratéxica da historia. Os Vickers Victoria xogaron un papel importante na ponte aérea de Cabul de 1928-929, cando evacuaron ao persoal diplomático e aos seus dependentes xunto con membros da familia real afgá que estaba en perigo de desaparecer por mor dunha guerra civil. Os Victoria tamén abriron o camiño ás rutas dos avións de pasaxeiros Handley Page HP.42 de Imperial Airways.
O Arado Ar 232, un deseño alemán da segunda guerra mundial, foi o primeiro avión de carga deseñado para ese propósito. O Ar 232 pensouse para substituír ás anteriores conversións de carga do Junkers Ju 52, pero só chegaron a construírse unhas poucas unidades. A meirande parte das outras forzas usaron versión de carga de avións de pasaxeiros, destacando o C-47 Skytrain, versión do Douglas DC-3, que operou con practicamente todas as nacións Aliadas. Unha importante innovación para futuros avións de carga introduciuse en 1939 cos quinto e sexto prototipos do transporte militar catrimotor Junkers Ju 90, a rampla de carga traseira. Este aparello, como a maioría do seu tempo, tiña un tren de aterraxe de cola que causaba que o avión tivese unha decidida inclinación cara atrás cando estaba en terra. Eses avións introduciron o Trapoklappe, unha potente rampla/elevador hidráulico cunha escaleira de persoal centrada entre as ramplas para as rodas dos vehículos, que elevaba a parte traseira do avión e facilitaba a carga. Unha rampla traseira de carga apareceu nunha forma algo distinta no bimotor con tren de triciclo Budd RB-1 Conestoga, un avión de carga estadounidense introducido en 1944. miniatura|231x231px|C-130 Hercules da forza aérea sueca A Europa de posguerra tamén xogou un papel importante no desenvolvemento do transporte aéreo moderno. Foi durante a ponte aérea de Berlín, unha das primeiras grandes crises da guerra fría, cando Occidente realizou unha masiva mobilización de avións para abastecer a Berlín Occidental de subministracións e alimentos, nunha ponte aérea virtual durante todo o día, despois de que a Unión Soviética pechase e bloquease as conexións terrestres de Berlín cara ao oeste. Para satisfacer rapidamente a demanda de avións puxéronse en servizo modelos antigos, especialmente o Douglas C-47 Skytrain. En funcionamento descubriuse que levaba tanto ou máis tempo descargar estes deseños máis antigos como o moito máis grande Douglas C-54 Skymaster con tren de triciclo, no que era máis fácil moverse cando estaba en terra. Os C-47 foron retirados rapidamente do servizo, e a partir de entón as cubertas chas foron un requerimento en todos os deseños de novos avións de carga.
Nos anos posteriores á guerra introducäironse varios novos deseños de avións de carga feitos a medida, a miúdo con algunhas características "experimentais". Por exemplo, o estadounidense Fairchild C-82 Packet tiña unha zona de carga extraíble, mentres que o Fairchild C-123 Provider introduciu a agora común cola levantada para permitir unha rampla de carga maior. Pero sería a introdución do motor turbohélice o que permitiu á clase madurar, e xa un dos seus primeiros exemplos, o Lockheed C-130 Hercules, segue sendo o criterio co que se miden os novos deseños de avións de transporte militar. Aínda que ao longo dos anos apareceron modelos máis grandes, máis pequenos e máis rápidos, o C-130 continua mellorándose e aínda é fabricado.
Os avións de carga "estratéxicos" convertéronse nunha importante clase propia de cargueiros, comezando polo Lockheed C-5 Galaxy nos anos 60 e por unha serie de deseños soviéticos dos anos 70 e 80, culminando no Antonov An-225, o avión máis grande do mundo. Eses deseños ofrecen a habilidade de transportar cargas pesadas, incluso carros de combate principais, a moi longas distancias. O Boeing 747 deseñouse orixinalmente para a mesma especificación que o C-5, pero posteriormente foi modificado cara a un deseño que puidese ofrecer versións tanto para pasaxeiros como para carga.
Avións de carga dedicados
miniatura|[[Airbus A400M do Exército do Aire de España]] Estes son avións deseñados dende o principio como avións puramente de carga. As súas formas e tamaños están optimizados para a carga, transporte e descarga de mercadorías. A meirande parte dos avións deseñados para estas tarefas son transportes militares, como o Lockheed C-130 Hercules, o Boeing C-17 Globemaster III, o Airbus A400M, ou a familia de cargueiros pesados de Antonov. Algúns destes chegaron a ter tamén versións ou usos civís, como Lockheed L-100 derivado do Hercules.
Variantes
Trátase de versións de carga dun avión de pasaxeiros. Foron orixinalmente deseñados para transportar pasaxe, pero fabrícanse xa como avións de carga co equipamento necesario para este traballo.
Conversións
Moitos modelos poden convertirse de avión de pasaxeiros a avión de carga con relativamente poucos cambios, como son a instalación dunha porta de carga para a cuberta principal, o reforzo das trabes para cargas, e a substitución do equipamento destinado a pasaxe por novos revestimentos, teitos ou chans. Esta solución é bastante máis barata que a de mercar un avión de carga novo. Equipos especiais de enxeñería rivalizan con Airbus e Boeing, e converten avións de pasaxeiros dándolles unha cantos anos máis de vida.
Un xeito de saber se un avión é unha variante ou unha conversión dun de pasaxeiros e polas fiestras. As variantes fabrícanse xa sen elas, resultando a súa produción moito máis barata, mentres que as conversións conservan as fiestras cos cristais substituídos por paneis.
Combinados
miniatura|231x231px|Boeing 737 Combi de Alaska Airlines Os avións combinados ou "combi", como adoitan a ser coñecidos, teñen unha configuración que lles permite levar pasaxeiros e carga en contedores. A cabina de pasaxeiros está partida en dúas partes para permitir o transporte de pasaxeiros e carga ao mesmo tempo.
Os primeiros avións combi foron sete Douglas DC-7CF operados por Northwest Orient a partir de 1957. Nos anos seguintes este tipos de avións fixéronse relativamente populares e xurdiron varios novos modelos combinados a partir de modelos de avións de pasaxeiros normais. As dúas aeroliñas que máis apostaron por este tipo de aparellos foron a estadounidense Alaska Airlines, que operou Boeing 737-400 con esta configuración ata 2017, e a neerlandesa KLM, que utilizou Boeing 747 ata 2021.