cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gales
Anexión
País de Gales foi anexionado polo acto de 1535 do País de Gales, no reinado de Henrique VIII de Inglaterra, o cal era en parte de ascendencia galesa. A acta de Berwick de 1746 establece que todas as leis que se aplicasen a Inglaterra tamén se aplicarían automaticamente a País de Gales (e a Berwick, unha cidade situada na fronteira anglo-escocesa) a menos que a lei o indicase explicitamente doutra forma.
Igrexa de Santa Sofía de Istambul
Terceira e derradeira igrexa
A basílica volvería sufrir danos: primeiro por un grande incendio no 859, e de novo por un terremoto, o 8 de xaneiro de 869, que colapsou media cúpula. O emperador Basilio I ordenou as reparaciones. Un século despois, o 25 de outubro de 989, un novo gran terremoto arruinou a cúpula, e foi o emperador bizantino Basilio II quen encargou a súa reparación ao arquitecto armenio Trdat, creador das grandes igrexas de Ani e Argina. As súas principais reparacións afectaron ao arco occidental e a unha parte da cúpula. A magnitude dos danos requiriu seis anos de reparación e reconstrución, ata que a igrexa foi reaberta o 13 de maio de 994.
Gales
Anexión
A comezos do século XIX industrializáronse varias zonas de País de Gales. As minas de carbón do norte atraeron moita man de obra. A metalurxia instalouse nos vales que se atopan ao sur das montañas Brecon Beacons, particularmente arredor da nova cidade de Merthyr Tydfil, coa produción de ferro separándose máis adiante cara ao oeste dos hinterlands de Neath e de Swansea onde xa se extraía carbón de antracita. Na década de 1840 a explotación de carbón estendeuse aos vales de Aberdare e de Rhondda. Isto levou a un aumento rápido na poboación destas áreas. En 1801 sobre 587 000 persoas vivían no País de Gales; antes de 1901, a poboación aumentara a 2 012 000. As subidas máis significativas ocorreron nos condados industriais —Denbigh, Flint, Monmouth e Glamorgan—. Este século presenciou a transición dunha sociedade predominantemente rural (arredor do 80% vivía fóra das áreas urbanas en 1800) a unha sociedade industrializada e urbanizada en gran parte (en 1911, soamente o 20% vivía en áreas non-urbanas).
Igrexa de Santa Sofía de Istambul
Terceira e derradeira igrexa
No seu libro De caerimoniis aulae Byzantinae, o emperador Constantino VII (913 a 919) escribiu un relato detallado das cerimonias que levaron a cabo o emperador e o patriarca na igrexa de Santa Sofía.
Gales
Renacemento nacionalista
No século XX, País de Gales viu un rexurdir da súa conciencia de nación. O Plaid Cymru foi fundado en 1925, o cal apoiaba unha maior autonomía ou a independencia do Reino Unido. En 1955, os termos Inglaterra e País de Gales chegaron a ser comúns para describir a área na cal a lei inglesa se aplicaba e Cardiff foi proclamada como capital. En 1962 creouse a Sociedade da Lingua Galesa (Cymdeithas yr Iaith Gymraeg) en resposta á ameaza de pronta desaparición da lingua. O nacionalismo creceu, particularmente despois da inundación do val de Tryweryn en 1965, anegando a aldea de Capel Celyn para mandar auga que provía a Liverpool. Nas eleccións de 1966 Plaid Cymru obtivo un asento parlamentario por Carmarthen, o seu primeiro asento parlamentario. Unha campaña de terror foi emprendida por un período curto polo Exército Libre de Gales e o Mudiad libre Amddiffyn Cymru (MDF - Movemento de Defensa Galés). Nos anos posteriores á investidura do príncipe Carlos como Príncipe de País de Gales en 1969, estes grupos foron responsables dun número de atentados con bomba que destruían os depósitos de auga, oficinas de recadación e outras máis. En 1967 foi anulada a acta de Berwick de 1746 para o País de Gales e a definición legal de País de Gales, e foron marcados os límites con Inglaterra.
Igrexa de Santa Sofía de Istambul
Terceira e derradeira igrexa
miniatura|Este é un [[Mosaico; considerado un dos máis belos mosaicos da arte bizantina, trátase dunha representación de Cristo Pantocrátor (Χριστός Παντοκράτωρ) e pertence ao mosaico da Deesis. Atópase na Igrexa de Santa Sofía, Constantinopla, datado preto de 1280.]]
Gales
Renacemento nacionalista
Un referendo sobre a creación dunha asemblea para País de Gales en 1979 rexeitou a proposta por unha gran maioría. Porén, en 1997 outro referendo aprobouno, aínda que por unha maioría moi estreita. En 1999 constitúese (como consecuencia da "Acta de goberno de Gales de 1998") unha asemblea nacional para o País de Gales (Cynulliad Cenedlaethol Cymru), reuníndose no Senedd, en 1999, con poderes para emendar a lexislación primaria do parlamento británico. Estas competencias foron ampliadas polo goberno de xeito que a "acta do goberno do País de Gales de 2006" será aplicada en 2007 despois da celebración das eleccións xerais. Crearase un goberno galés, coa capacidade de producir unha certa lexislación primaria (similar, pero non de tan de grande alcance como o executivo escocés), a partir da asemblea de Gales.
Igrexa de Santa Sofía de Istambul
Terceira e derradeira igrexa
Tras a toma de Constantinopla durante a Cuarta cruzada a igrexa foi saqueada e profanada polos cristiáns latinos. O suceso foi descrito polo historiador bizantino Nicetas Choniates. Moitas supostas reliquias da igrexa -como unha pedra da tumba de Xesús, o leite da Virxe María, a mortaxa de Xesús e os ósos de varios santos- foron enviadas ás igrexas de occidente, e actualmente atópanse en varios museos. Durante a ocupación latina de Constantinopla (1204-1261) a igrexa converteuse nunha catedral católica. Nela foi coroado emperador Balduíno I de Constantinopla, nunha cerimonia que seguiu de cerca as prácticas bizantinas, o 16 de maio de 1204.
Gales
Paisaxe e clima
O País de Gales é unha nación de moi variadas paisaxes e de climas similares aos doutros territorios lindeiros co océano Atlántico.
Igrexa de Santa Sofía de Istambul
Mesquita (1453–1935)
miniatura|200px|"Ayasofya Camii" (Mesquita de Ayasofya) en tempos otománs.
Gales
Paisaxe e clima
A paisaxe do norte é un mosaico de bosques variados, outeiros, lagoas e vales de ríos que desembocan formando pequenos deltas e baías. Ocupado por uns 650 000 habitantes situados en pequenas cidades coma Wrexham, o norte galés destaca polo accidentado dalgúns dos seus cantís e por contar cunha grande illa, a Illa de Anglesey. A zona central está cuberta por pequenos outeiros ondulantes, vales remotos, portos de montaña, bosques (principalmente soutos e carballeiras) e amplas baías con pequenos pobos mariñeiros. Nela aséntanse 250 000 habitantes e tradicionalmente non posuíu un centro de poboación ou unha pequena cidade que fose a cabeza clara da rexión, mais nas últimas décadas a cidade de Aberystwyth comezou a despuntar na zona central grazas, sobre todo, ao comercio e ás actividades relacionadas coa Universidade de Gales. O sur de Gales é a zona máis importante do país en todo: en poboación, extensión, puxanza económica etc... e amais nela atópase a capital do país, Cardiff. Ocupa o espazo comprendido entre a fronteira con Inglaterra en Bristol até ás praias do condado de Pembrokeshire, pasando polo frondoso val do río Wye ou pola península Gower. Conta cunha poboación total que excede os 2 000 000 de habitantes asentada en cidades ou pequenas cidades coma Cardiff (a capital de Gales), Swansea, Newport, Llanelli, Carmarthen, Tenby e Pembroke e todas as pequenas e medianas vilas que as rodean. miniatura|dereita|350px|Montañas de Gales O País de Gales é un país con ricos recursos naturais que as autoridades apostaron por preservar coa creación de tres parques nacionais que actualmente ocupan un 20% da superficie total de Gales: O Parque Natural dos Brecon Breacons, o Parque Natural de Pembrokeshire Coast Natural Park e por último o Parque Natural dos Montes Cambrianos ou National Snowdonia Natural Park. O primeiro está formado fundamentalmente por espidos outeiros, montes escarpados, mesetas altas, gargantas rochosas e varias fervenzas e lagoas que son famosas en todo o Reino Unido coma a Fervenza de Ystradfellte. Amais os Brecon Breacons está salpicado por multidude de castelos e ruínas doutros asentamentos antigos e os seus vales teñen unha ampla tradición literaria. Está considerado polos expertos como o mellor lugar do mundo para a práctica do trekking. Atópase no suroeste.
O Parque Natural de Pembrokeshire Coast Natural Park é un parque puramente costeiro que cobre 620 km². É moi prezado por biólogos mariños de todo o mundo xa que é unha importante reserva de aves mariñas e doutras especies animais coma focas. Amais de posuír unha rica flora, está formado por grandes cantís, illas, tres estuarios e unha grande chaira que ocupa a extensión da Terra Chá lucense por cinco veces. Nel pódese achar tamén un pobo que posúe o nome do patrón de Gales, S. David, e ten unha catedral do século XII. Atópase no canto occidental de Gales.
Igrexa de Santa Sofía de Istambul
Mesquita (1453–1935)
A igrexa de Santa Sofía non estivo exenta de saqueos, sendo o punto focal dos invasores, os cales pensaban que contería os tesouros máis importantes da cidade.
Pouco despois de que as defensas da cidade se derrubasen, os saqueadores dirixíronse á igrexa de Santa Sofía derrubando as súas portas. Ao longo do asedio, na igrexa estívose celebrando a santa liturxia e a liturxia das horas, sendo o templo un refuxio para moitos cidadáns incapaces de contribuír na defensa da cidade. Atrapados na igrexa, fregueses e refuxiados convertéronse en parte do botín a repartir entre os invasores. O edificio foi profanado e saqueado, e os seus ocupantes escravizados ou asasinados; os anciáns e os enfermos foron asasinados, e o resto encadeados. Os sacerdotes continuaron levando a cabo os ritos cristiáns ata que foron detidos polos invasores. Cando o sultán e a súa cohorte entraron na igrexa insistiu en que debía ser transformada en mesquita, tras o cal un dos ulema subiu ao púlpito e empezou a recitar o shahada.
Gales
Paisaxe e clima
O último Parque Natural de todos é o National Snowdonia Natural Park. Malia que a súa existencia se debe principalmente á altura máis importante de Gales, o monte Snowdon con 1 200 m, e ás formacións rochosas de máis de 3 000 anos de antiguidade que posúe, o certo é que nel tamén se poden atopar praias e deltas formados polo encontro dos numerosos ríos co mar e tamén extensos bosques de árbores caducifolios entre os que abundan, principalmente, os carballos. Fica no norte.
Igrexa de Santa Sofía de Istambul
Mesquita (1453–1935)
miniatura|200px|esquerda|Fonte (Şadırvan) para rituais de purificación.
Como está escrito máis arriba, inmediatamente despois da conquista de Constantinopla en 1453, Mehmet II converteu a igrexa de Santa Sofía na mesquita de Santa Sofía. Segundo o descrito por varios visitantes occidentais (como o nobre cordobés Pedro Táfur e o florentino Cristoforo Buondelmonti), a igrexa estaba nun estado ruinoso, con varias das súas portas fóra, o sultán Mehmed II ordenou a limpeza da igrexa e a súa conversión. Asistiu á primeira oración do venres na mesquita o 1 de xuño de 1453. Santa Sofía converteuse na primeira mesquita imperial de Istanbul. Para o seu Waqf (doazón) foron designadas a maioría das casas existentes na cidade e a zona do futuro Palacio de Topkapi. A través de decretos imperiais de 1520 (926H) e 1547 (954H) tendas e partes de Gran Bazar e outros mercados foron tamén engadidos.
Antes de 1481 un pequeno minarete foi erixido na esquina sueste do edificio, por enriba da torre con escaleira. Máis tarde, o seguinte sultán, Beyazid II (1481-1512), construíu outro minarete na esquina nordés. Un deles esnaquizouse debido ao terremoto de 1509, e o arredor da metade do século XVI foron substituídas por dous minaretes diagonalmente opostos construído nas esquinas leste e oeste do edificio. miniatura|200px|O [[mihrab.]]
No século XVI o sultán Suleiman o Magnífico (1520-1566) trouxo dous colosais candeeiros da conquista de Hungría. Estes colocáronse a ambos os dous lados da mihrab. Durante o reinado de Selim II (1566-1577), o edificio comezou a mostrar signos de fatiga e reforzouse moito coa adición das axudas estruturais no seu exterior polo grande arquitecto otomán Mimar Sinan, considerado un dos primeiros enxeñeiros en incluír reforzos antisísmicos. Ademais de fortalecer a histórica estrutura bizantina, Sinan construíu os dous minaretes grandes adicionais no extremo oeste do edificio, o orixinal palco do sultán, e o Turbe (mausoleo) de Selim II no sueste do edificio entre 1576 e 1577. Para iso, fixo demoler o ano anterior, as partes do patriarcado na á sur da igrexa. Por outra banda, a media lúa de ouro foi montada na parte superior da cúpula, así como unha "zona de respecto" duns 24 metros de ancho, que se impuxo o arrededor de todo o edificio, o que obrigou á demolición de todas as casas que estaban alí. Máis tarde o seu Turbe acolleu tamén 43 tumbas dos príncipes otománs. En 1594 Mimar (arquitecto da corte) Davud Ağa construió a Turbe de Murad III (1574–1595), onde o sultán e a suá valide (raíña nai), Safiye Sultán, foron enterrados máis tarde. O mausoleo octogonal do seu fillo Mehmed III (1595-1603) e o súa valide foi construído ao lado da del en 1608 polo arquitecto real Dalgiç Mehmet Aĝa. O seu fillo Mustafa I (1617-1618; 1622-1623) converteu o antigo baptisterio na súa Turbe.
Museo
En 1931, durante o mandato de Mustafa Kemal Atatürk, a mesquita péchase ao público, e ábrese novamente en 1935, pero esta vez como museo.
Gales
Economía
Gales foi un país case medieval até a década de 1870 cando as primeiras industrias mineiras e navais comezaron a asentarse en zonas próximas á fronteira inglesa. Gales foi, e segue a ser, un país tradicionalmente agrícola e gandeiro con cultivos das principais verduras e hortalizas e coa súa ampla cabana gandeira. O País de Gales está habitado por nove millóns de ovellas e unha cifra un pouco máis pequena de gando vacún, amais cada condado posúe unha raza propia de cordeiros aos que se chaman Welsh Blacks. A pesar de todos estes datos, as autoridades inglesas recoñeceron a necesidade de diversificar a economía cara a outros sectores, dos cales a industria foi o máis destacado. Até a década de 1970 a maioría da poboación traballaba en minas de carbón, cobre, ferro e chumbo, ou en industrias siderúrxicas coma a de Port Talbot, a máis grande do mundo. A industria chegou a ter tanta importancia que o 75% da forza laboral se empregaba neste sector. Hoxe en día as explotacións mineiras e siderúrxicas son menos importantes e menos condicionantes para a economía galesa e a industria céntrase máis no densenvolvemento de produtos relacionados coas novas tecnoloxías coma a fibra óptica, o 10% da cal é producido en Gales. A industria electrónica está a gañar moito peso e só en 2002 100 000 persoas xa traballaban neste tipo de factorías. A calidade da man de obra debido ao bo sistema educativo e o atractivo da zona para grandes empresas tecnolóxicas levou a que se chegasen a investir en Gales 24 millóns de dólares que axudaron a pór en funcionamento uns 300 000 postos de traballo en distintos campos da economía. Pese a todo aínda se seguen a rexistrar altas cifras de paro entre a poboación no grupo de idade que abrangue as persoas entre os 40 e 50 anos, taxa de paro que sobe en zonas deprimidas do norte.
Igrexa de Santa Sofía de Istambul
Arquitectura
miniatura|Sección da basílica orixinal. miniatura|Planta de Santa Sofía. Santa Sofía é un dos maiores exemplos da arquitectura bizantina. A súa decoración interior, os seus mosaicos, as súas columnas de pórfiro e a súa cuberta en forma de cúpula son dun inmenso valor artístico. Os seus arquitectos, Antemio de Trales e Isidoro de Mileto, cubriron o edificio, de planta case cadrada, cunha cúpula central sobre cunchas. Esta repousa sobre catro arcos, sostidos á súa vez por catro alicerces. Dúas semicúpulas fan de contraforte da cúpula central e os muros abertos están asegurados por contrafortes. Posúe ademais uns belos mosaicos bizantinos. A construción definitiva levouse a cabo sobre a primitiva basílica de Constantino entre o 532 e o 537, durante o reinado de Xustiniano, no período coñecido como "Primeira Idade de Ouro". Os seus arquitectos realizaron un deseño sen antecedentes, tomando elementos coñecidos (planta basilical e rotonda), pero que se unen nunha estrutura nova.
En palabras de Agatías, os deseñadores (Artemio de Trales era matemático, Isidoro de Mileto arquitecto) trataron de «aplicar a xeometría á materia sólida». Xustiniano, segundo o seu cronista oficial Procopio de Cesarea, ao ver Santa Sofía terminada exclamou: «Salomón, vencinte».
Gales
Relixión
Coma nos demais países de influencias celtas, a relixión sempre tivo importancia. Proba diso son as abadías (Cymer-Dogellau), as catedrais (S. David) e cruces céltigas situadas en outeiros e outros altos decorados por entrelazos (Carrew).
Igrexa de Santa Sofía de Istambul
Arquitectura
A súa arquitectura é eminentemente espacial, aínda que o efecto exterior foi significativamente modificado polos otománs, que o enriqueceron con minaretes, esporóns e grandes contrafortes. A idea do edificio foi o que a gran cúpula que se ía a construír se sostivese mercé a catro arcos reforzados, mediante contrafortes e semicúpulas que desviasen os pulos. Os tímpanos dos cincos arcos principais reflicten como se levou o corpo de San Marcos á basílica.
Gales
Relixión
No 2001 os galeses pertencían as seguintes relixións:
Igrexa de Santa Sofía de Istambul
Arquitectura
A planta é un rectángulo de 77 x 71 metros. A cúpula con forma de media laranxa, de 56,6 metros de altura e 31,87 de diámetro, apóiase sen tambor en catro cunchas e está reforzada por corenta nervios entre os que se practican outros tantos ocos de fiestra, dando a sensación segundo Procopio de estar «suspendida do ceo por unha cadea de ouro». Por fóra, a masa da grande igrexa elévase non sen certa harmonía, pero sen demasiada graza. A cúpula impoñía unha centralización bastante allea ás basílicas do pasado, pero grazas ás pendentes e a translación dos esforzos ás naves laterais, así como un refinado uso da luz, «non parece descansar en base sólida». O edificio atópase fronte á Mesquita Azul. miniatura|Vista interior da cúpula.
Gales
Sociedade e cultura
Hoxe en día, a influencia da veciña Inglaterra na vida social é total. Malia os anteriores intentos de colonización e subxugación cultural por parte dos ingleses con medidas tales coma a prohibición da lingua ou a inmigración de colonos ingleses, Gales segue a manter unha gran personalidade que é reflectida a través da súa lingua e da súa cultura. Cunha idiosincrasia e uns costumes diferenciados dos do resto do Reino Unido, a actual sociedade galesa carece de complexos e mantén os seus costumes fronte aos ingleses. Nos diversos pubs das cidades e, sobre todo, vilas galesas pódense atopar mesas redondas compostas por todo tipo de persoas que manteñen coloquios sobre calquera asunto. Os galeses son un pobo de poetas, cantantes, actores ou narradores, proba diso son os famosos galeses ou de orixes galesas, moitos dos cales se atopan acotío na primeira liña de actualidade e son coñecidos polo mundo enteiro. Richard Burton, sir Tom Jones, sir Anthony Hopkins, Catherine Zeta-Jones, Tom Cruise, Susan Sarandon, Russell Crowe ou Kylie Minogue; son exemplos de famosos de orixe galesa ou de parentesco relacionado con Gales.
O santo patrón do País de Gales é San David, ou "Dewi Sant", en galés. Existe algunha polémica, de cariz nacionalista, sobre o día de San David, o 1 de marzo, que para algúns debería ser festivo público no País de Gales. No mesmo sentido, outros propoñen, tamén para festivo público, o 16 de setembro (día en que comezou a rebelión de Owain Glyndŵr).
Igrexa de Santa Sofía de Istambul
Cúpula
A cúpula aséntase sobre catro cunchas triangulares cóncavas, solución xa aplicada polos arquitectos romanos en construcións de amplitude menor, clásico nas construcións bizantinas e posteriores. No caso de Santa Sofía, as cunchas reparten a forza exercida pola cúpula en catro alicerces masivos preparados para os catro ángulos e apontoados por medias-cúpulas ao leste (ábsida) e ao oeste (entrada edificio).
Gales
Sociedade e cultura
As festas tradicionais do País de Gales son a Calan Gaeaf (Hallowe'en), Calan Mai, e a celebración do solsticio de verán. Cada parroquia celebra, adicionalmente, o Gwyl Mabsant en honra do seu santo.
Igrexa de Santa Sofía de Istambul
Nártice e porta imperial
miniatura|Porta imperial. Reservada ao emperador, a porta imperial era a porta principal de entrada da basílica, entre o nártice interior e o nártice exterior. A súa parte superior é adornada cun mosaico bizantino que representa a Cristo e o emperador León VI o Sabio.
Gales
Sociedade e cultura
miniatura|Bandeira de San David A tradición oral e escrita consérvase dos tempos dos celtas e dos druídas. Existe unha Eisteddfod (voz galesa de festival) á que asisten todos os anos as figuras máis representativas da cultura do País de Gales como escritores e poetisas, como Mererid Hopwood, ou grupos de danza e baile tradicional. Aínda sobreviven, en cada vila e cidade, os Male Voice Choir (coros de homes) que se desprazan por todo o territorio acudindo a concertos e a se reunir cos integrantes dos coros anfitrións. Os deportes que máis se practican en Gales son os típicos do mundo occidental aos que se lles agregan os propios da tradición inglesa pola influencia do Reino Unido. Especialmente importante é o rugby, no cal a selección galesa é unha potencia mundial que compite ao nivel doutras coma Inglaterra, Francia ou Nova Zelandia.
Igrexa de Santa Sofía de Istambul
Nártice e porta imperial
Unha longa rampla, a partir da parte norte do nártice exterior, leva á galería superior, tradicionalmente reservada á emperatriz e a a súa corte, que presenta unha forma de ferradura que rodea a nave ata a ábsida. Os mosaicos mellor conservadas están situados na parte sur da galería.
Gales
Sociedade e cultura
Na actualidade tamén existe unha gran conciencia entre a poboación pola preservación da lingua galesa.
Igrexa de Santa Sofía de Istambul
Nártice e porta imperial
O palco da emperatriz situábase no centro da galería superior. Dende alí, a emperatriz e as señoras da corte dominaban as cerimonias. Unha pedra verde marca a localización do trono da emperatriz. Unha porta de mármore situada no sur da galería superior era utilizada polos membros do sínodo.
Gales
Linguas
O galés (Cymraeg) é un idioma de orixes celtas que convive co inglés. Aproximadamente 600 000 persoas (o 20% da poboación de Gales) empregan o galés acotío, especialmente no norte e no oeste do país. En Gales é idioma oficial co inglés. O galés tamén é falado por moita xente en condados coma Gloucestershire, Bristol, Herefordshire ou Shropshire e noutros lugares coma Londres e os condados onde no pasado había carbón, coma Durham. Tamén hai unha comunidade digna de destacar en Chubut, (Arxentina), na que se fala galés e español, mais non inglés.
Igrexa de Santa Sofía de Istambul
Mosaicos
No transcurso dos séculos, a igrexa foi decorada de ricos mosaicos, con figuras da Virxe María, Xesús, santos, emperadores e emperatrices, ou tamén de motivos xeométricos nun estilo puramente decorativo.
Gales
Linguas
Hoxe hai moitas escolas e universidades que aprenden tanto en galés como en inglés. O goberno de Cardiff e tamén todos os servizos públicos son bilingües. Hai varios xornais, revistas e radioemisoras dispoñibéis en galés e tamén, desde 1982, unha canle de tv neste idioma, chamada Sianel Pedwar, Cymraeg ou S4/C.
Igrexa de Santa Sofía de Istambul
Mosaicos
O 1204, no momento da Cuarta cruzada, os cruzados latinos foron saquear os obxectos de valor a todos os grandes edificios bizantinos da cidade, incluíndo o ouro dos mosaicos de Santa Sofía. Moitos destes obxectos foron enviados a Venecia polo dux Enrico Dandolo, que organizara a invasión e o saqueo de Constantinopla.
Gales
Linguas
O galés era a lingua principal en todos os lugares de Gales antes de que o rei Eduardo I de Inglaterra sometese o país á coroa británica, durante o século XIII. Embora o inglés é a lingua dominante en Gales na actualidade, o galés aínda é importante, e non presenta risco ningún de desaparición a curto prazo xa que as actitudes e connotacións negativas cara á lingua propia de Gales foron mudando entre os xoves e a poboación urbana.
Cómpre destacar que foi un dos idiomas favoritos do famoso escritor John Ronald Reuel Tolkien, quen empregou algún dos seus sons para os seus idiomas, especialmente o sindarin.
Igrexa de Santa Sofía de Istambul
Mosaicos
Entre os anos 1847 e 1849, o edificio foi restaurado por dous irmáns suízos, Gaspare e Giuseppe Fossati, que obtiveron do sultán Abdülmecit I o permiso de limpar todos os mosaicos que se ían descubrindo no transcurso dos traballos de restauración. Con todo, non se previu a súa restauración e, ata, os Fossati deberían enmascarar con pintura certas figuras que acababan de descubrir. Este é o caso das caras de dous mosaicos de serafíns descubertos no transcurso dos traballos sobre as cunchas, no centro do edificio. As outras dúas figuras de serafíns simétricos as cunchas non foron atopadas polos Fossati, que os recrearon completamente. Noutros casos, os Fossati reforzarón con pintura as partes de mosaicos danados, ata o punto de redebuxar os mesmos ás veces completamente.
Gales
Rexión principal de Gales 1996-??
En 1996, Gales dividiuse en 22 autoridades unitarias: 9 condados, 3 cidades (*) e 10 distritos condais (†).
Igrexa de Santa Sofía de Istambul
Mosaicos
O arquivo dos Fossati son ás veces as únicas fontes dos mosaicos hoxe desaparecidas, de xeito verosímil destruídas por un violento terremoto, en 1894. Entre estas figuraba un gran mosaico do Cristo Pantocrátor sobre a cúpula, un mosaico sobre a «porta dos Pobres» non identificada, unha grande imaxe dunha cruz incrustada de pedras preciosas e un gran número de imaxes de anxos, de santos, de patriarcas, e de pais da Igrexa. A maioría das imaxes que se perderon atopábanse sobre os dous tímpanos. Os Fossati engadiron un minbar, así como os catro grandes medallóns sobre os muros da nave, poñendolle os nomes de Mahoma e os primeiros califas do islam.
Mosaicos da porta imperial
esquerda|miniatura| Mosaico da porta imperial. Os mosaicos da porta imperial adornan o tímpano que se atopa na parte superior da porta reservada os emperadores. Segundo o seu estilo, pódense datar de finais do século IX ou comezos do X. O emperador esta representado cunha auréola e podería ser León VI o Sabio ou o seu fillo Constantino VII. Este inclínase ante o Cristo Pantocrátor, sentado sobre un trono incrustado de pedras preciosas e dando a súa bendición, coa man esquerda suxeita un libro aberto. Pódese ler sobre o libro:EIPHNH YMIN. EΓΩ EIMI TO ΦΩC TOY KOCMOY. «A paz sexa convosco. Eu son a luz do mundo. "(Xoán 20:19; 20:26; 08:12). Nos dous medallóns, a cada lado dos ombreiros de Cristo, figuran á súa esquerda, o arcanxo Gabriel, fundador da igrexa, sostendo unha caxata, e a súa dereita, a súa nai, María. Este mosaico expresa o poder intemporal conferido por Cristo aos emperadores bizantinos.
Mosaicos da entrada suroeste
miniatura|A Virxe e o Neno, arrodeados de Xustiniano e Constantino. Os mosaicos do tímpano da entrada suroeste datan de 944. Foron descubertos no momento das restauracións de Fossati, en 1849. A Virxe está sentada sobre un trono decorado con pedras preciosas. O Neno Xesús está sentado sobre os seus xeonllos, dando a súa beizón e mantendo un rolo na súa man esquerda. Na banda esquerda atópase o emperador Constantino, vestido de cerimonia, presentando a María un modelo de cidade. A inscrición no seu costado di: «KΩNCTANTINOC O EN AΓIOIC MEΓAC BACIΛEYC», en galego «Constantino, o gran basileu entre os santos». Na banda dereita áchase o emperador Xustiniano, ofrecendo un modelo de Santa SOfía, coa inscrición: «IOYCTINIANOC O AOIΔIMOC BACIΛEYC», en galego «Xustiniano, o basileu digno de ser cantado». Os medallóns, dos dous costados da cabeza da Virxe, levan o monogramas «MP» e «ΘY», abreviatura de «MHTHP ΘEOY», en galego «Nai de Deus».
Mosaicos da ábsida
esquerda|miniatura| Mosaico da ábsida: a Theotokos (a Virxe e o neno Xesús). O mosaico da Theotokos (a Virxe e o Neno) é o primeiro mosaico do período posticonoclasta. Foi inaugurado o 29 de marzo de 867 polo patriarca Focio e os emperadores Miguel III e Basilio o Macedonio. Este mosaico está situado moi alto, na media-cúpula da ábsida. María esta sentada sobre un trono, tendo o neno Xesús sobre os seus xeonllos. Os seus pés descansan sobre un pedestal. Tanto o zócolo como o trono son adornados con pedras preciosas. Estes mosaicos son considerados como unha reconstrución dos mosaicos do século VI que foron destruídos no transcurso do período iconoclasta. As figuras dos mosaicos están dispostas sobre un fondo de ouro orixinal do século VI. Os retratos dos arcanxos Gabriel e Miguel (en gran parte destruídos), sobre a doela do arco, datan igualmente do século IX.
Mosaico do emperador Alexandre
miniatura| Mosaico de [[Alexandre III de Bizancio|Alexandre III]] O mosaico do emperador Alexandre é bastante difícil de atopar, escondido nunha esquina moi escura do teito do segundo piso. Representa o emperador Alexandre III, co seu abrigo imperial, mantendo un rolo na súa man dereita e un globo imperial á esquerda. Un debuxo de Fossati ensina que o mosaico sobreviviu ata 1849, e pensábase que fora destruído no terremoto de 1894. En 1958 foi descuberto baixo unha sinxela capa de pintura.
Clemar Bucci
Clemar Bucci (nado o 4 de setembro de 1920 finou o 12 de xaneiro de 2011) Foi un piloto de carreiras arxentino. Debutou o 17 de xullo de 1954, participou en cinco Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula Un, e en varias carreiras de Fórmula 1 fóra de Campionato. Non anotou ningún punto nos campionatos. Naceu en Zenón Pereyra e morreu en Buenos Aires.
Resultado completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Igrexa de Santa Sofía de Istambul
Mosaico da emperatriz Zoé
miniatura|Mosaico da emperatriz Zoé Este mosaico da galería sur data do século XI. O Cristo pantocrátor, vestido de azul escuro (como é o uso na arte bizantina), esta sentado no medio, sobre fondo de ouro, dando a bendición coa man dereita e sostendo a Biblia coa esquerda. En cada lado da súa cara dispóñense os monogramas «IC» e «XC», é dicir, «IHCOYC XPICTOC» (Iesous Khristos). Esta flanqueado polo emperador Constantino IX e a súa esposa a emperatriz Zoe Porfiroxénita, ambos en traxes de cerimonia. O emperador presenta un moedeiro que recorda a doazón que fixo a igrexa, mentres que Zoé ten un libro, símbolo da súa propia doazón. A inscrición ao lado do emperador di: «KΩNCTANTINOC EN X(PICT)Ω TΩ Θ(Ε)Ω AYTOKPATΩP ΠICTOC BACIΛEYC PΩMAIΩN O MONOMAXOC», «Constantino, piadoso emperador en Cristo Deus, rei de romanos, Monomachos». A inscrición da emperatriz lese como segue: «ZΩH H EYCEBECTATH AYΓOYCTA», «Zoé, a moi piadosa Augusta». A cara e o nome do emperador non son os de orixe. É posible que o mosaico represente en principio o primeiro marido de Zoé, Romano III, ou o seu fillo adoptivo, Miguel IV, "o Paflagonio".
Mosaico dos Comneno
miniatura| Mosaico de [[Xoán II Comneno e a súa esposa, Irene]] O mosaico dos Comneno esta sobre o muro oriental ao lado sur da galería. foi executado logo de 1122. A Virxe María esta de pé no medio, co traxe azul escuro habitual na arte bizantina. Ten sobre os xeonllos a Cristo neno, que dá a bendición coa man dereita mantendo un rolo na man esquerda. Sobre o seu lado dereito, o emperador Xoán II Comneno é representado cun vestido adornado con pedrerías. Ten na man un moedeiro, símbolo dunha doazón imperial a igrexa. A emperatriz Irene esta no lado esquerdo da Virxe, con roupa de cerimonia, que presenta un documento. O seu fillo máis vello Aleixo Comneno é representado sobre unha pilastra ao lado. Os seus trazos tristes son o reflexo da súa morte, o mesmo ano, de tuberculose. Pódese comparar este grupo co mosaico da emperatriz Zoé, que é dun século anterior, e ver a evolución: a expresión dos retratos atópase agora máis realista, noutras palabras, menos idealizada. A emperatriz ten cabelos louros trenzados, fazulas rosas e ollos grises, propios dos seus orixes húngaros. O emperador é representado na dignidade.
Discos de Freno
Discos de Freno, é unha produtora e editorial fonográfica e audiovisual fundada en Cambre (provincia da Coruña) por Julián Hernández, líder de Siniestro Total e Ángeles Sánchez, coa colaboración de Fernando Pena na dirección artística, nun intento por editar, producir e promover novos artistas do panorama musical e audiovisual.
Entre as súas principais promocións encóntranse Transportes Hernández y Sanjurjo, un combo de guitarra e acordeón (co propio Julián Hernández e con Rómulo Sanjurjo, de Os Diplomáticos de Monte Alto), Mario Malapersona, cantautor de Ponteareas, e a creación do Novo Folk Postindutrial, unha reunión de xentes e cancións moi diferentes pero cunha ligazón sutil: a pretensión de crear un novo folclore para as xeracións vindeiras. Ademais dos xa sinalados, atópanse músicos como El Sobrino del Diablo, Bosco el Tosco, Víctor Coyote ou Pablo Novoa.
Smile
Smile foi un grupo de música activo desde 1968 a 1970, formado por Tim Staffell (voz e baixo), Brian May (guitarra) e Roger Taylor (estes dous últimos despois integrantes de Queen). Foi unha das bandas que no seu día abraiara a un rapaz chamado Farrokh Bulsara, coñecido máis adiante como Freddie Mercury, quen posteriormente rematou por unirse a eles. Foi nese momento cando decidiron mudar o nome da banda, e naceu Queen.
Traxectoria
Brian May e Tim Staffel formaran a banda cando estaban na universidade e ao necesitar un batería, tras pór avisos na universidade e facer varias audicións, aceptaron a Roger Taylor quen, dende ese momento foi o batería oficial do grupo e se converteu nun grande amigo de Brian May.
En xuño de 1969, a banda conseguiu gravar tres temas nos estudos Trident de Londres: "Earth" e "Step On Me", que foron lanzados como o único disco sinxelo do grupo e só en Estados Unidos, en agosto dese ano. O terceiro tema "Doin' Alright", escrito por Tim e Brian foi, posteriormente, regravado por Queen para o seu álbum de debut, aínda que a canción retitulouse como Doing All Right. No mes seguinte, realizaron outro concerto en Truro, antes de entrar en De Lane Lea Studios para gravar tres novos temas: "April Lady", "Polar Bear" e "Blag". Este último cos primeiros bosquexos do que despois sería "Brighton Rock" do álbum de Queen, Sheer Heart Attack.
En 1982, 12 anos despois da desintegración do grupo, lanzouse non mercado xaponés unha recompilación dos 6 temas gravados por Smile, debido a alta demanda de todo o relacionado con Queen por parte dos afeccioados xaponeses.
O 21 de decembro de 1992, Tim Staffell uniuse a un concerto dado pola banda de Roger Taylor, The Cross, no Marquee Club de Londres. E ao día seguinte, uniuse nun segundo concerto Brian May, reunindo 23 anos despois da última presentación, a Smile ao completo e interpretaron dous temas: "Earth" e "If I Were A Carpenter".
En 1997, lanzouse en formato CD, o disco Ghost Of A Smile, cos 6 temas de Smile. Finalmente en 2003, Tim Staffell e Brian May volveron gravar "Earth" e "Doing Alright" para o disco en solitario de Staffell.
En 2018, co lanzamento da película biográfica de Queen, Bohemian Rhapsody, sóubose que a etapa de Smile estaría reflectida na pantalla. Despois, durante a posprodución da cinta, May, Taylor e Staffell reuníronse nos estudos Abbey Road, para regravar Doin' Alright. Segundo Staffell, Brian May sentiuse insatisfeito coa voz do actor que fai o papel de Staffell, afirmando: "Fun a Abbey Road e dobrei algunhas partes cantando "Doin’ Alright". Intentamos que soara máis a Smile, e coido que funcionou. Fixémolo un pouco máis agresivo, máis cru; que se parecera máis ao son da época en que se gravou, a pesar de que a maioría das pistas sexan da versión de Queen". A canción, tamén foi compilada na banda sonora da película.
Temas derivados a Queen
Algunhas das cancións máis coñecidas desta formación acabaron converténdose en temas editados por Queen, como "April Lady", "Polar Bear", "Earth" ou "Doing all Right", este último gravado no primeiro disco de Queen e que foi a única canción de Smile que Queen seguiu interpretando.
Concertos realizados pola banda
(Os concertos en cursiva foron gravados e se poden ver no vídeo "Queen - Champions of the World"
Apt Pupil (filme)
Apt Pupil é un filme estadounidense dirixido por Bryan Singer que foi estreado en 1998. Está baseado na novela Apt Pupil de Stephen King.
Sinopse
Un rapaz chamado Todd Bowden (Brad Renfro) descobre que un ancián da veciñanza (Ian McKellen) é un antigo membro das S.S. O asunto non fai senón espertar a curiosidade do mozo, que devece por que lle conte os terribles relatos da súa experiencia na segunda guerra mundial.
Leonard Compagno
Leonard Joseph Victor Compagno, nado en 1943, é un biólogo mariño estadounidense e experto recoñecido internacionalmente no campo da taxonomía dos tiburóns. É autor de numerosas publicacións científicas e libros sobre este tema.
Gañou fama polo seu catálogo de especies de tiburóns (Sharks of the World), publicado por primeira vez en 1984, e que foi ampliado sucesivamente durante as seguientes décadas. producido para a Organización das Nacións Unidas para a Agricultura e a Alimentación (FAO).
Compagno, dentro das súas actividades divulgadoras, tamén é coñecido por figurar nos créditos do filme Jaws, para a National Geographic Society.
Traxectoria
Compagno traballou como conservador auxiliar de peixes na Universidade Stanford desde 1966 até 1967. En 1979 obtivo o ser doutoramento nesa Universidade. Despois foi desde 1979 até 1985 profesor adxunto na Universidade Estatal de San Francisco.
Tamé foi conservador de peixes na División de Ciencias da Vida e Director do Centro de Investigación de Tiburóns) do Museo Iziko, Cidade do Cabo, e director do Shark Research Institute de Princeton.
Abreviatura
A abreviatura Compagno emprégase para recoñecer a Leonard Compagno como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Little Giants
Little Giants é un filme estadounidense dirixido por Duwayne Dunham que foi estreado en 1994.
Sinopse
Danny O´Shea sempre viviu á sombra do seu irmán, o gran xogador de fútbol americano Kevin O´Shea. Kevin sempre foi máis grande, máis forte, máis rápido e máis popular. Despois dunha brillante carreira, Kevin volve coa súa familia ó seu pobo natal, onde organiza unha liga infantil de fútbol. Porén, a pesar que a súa sobriña (a filla de Danny) é a mellor xogadora, non a selecciona para o equipo representante do pobo. Cando se decata de que a súa filla foi rexeitada, Danny reunirá a un fato dos máis frouxos e zoupóns do lugar para ensinarlle unha lección ó seu irmán.
Pobo qʼeqchiʼ
Os qʼeqchiʼ son un pobo indíxena de cultura maia que habita en Guatemala e Belize, e cuxa lingua tamén é chamada qʼeqchiʼ.
Antes do comezo da conquista española de Guatemala en 1520, os asentamentos qʼeqchiʼ estaban concentrados no que hoxe son os departmentos de Alta Verapaz e Baja Verapaz. Ó longo dos séculos, unha serie de desprazamentos, relocalizacións, persecucións e migracións xeraron unha certa dispersión das comunidades qʼeqchiʼ noutras rexións de Guatemala (Izabal, El Petén, El Quiché), no sur de Belize (distrito de Toledo), e pequenas poboacións no sur de México (Chiapas, Campeche). Malia que contan cunha notable presenza no norte de Alta Verapaz e o sur de Petén, os falantes de lingua qʼeqchiʼ son os máis amplamente espallados xeograficamente de todos os pobos maias de Guatemala.
Aeroporto de Chania
O aeroporto internacional de Chania, "Daskalogiannis" (IATA: CHQ, ICAO: LGSA) é un aeroporto internacional situado na illa de Creta en Grecia. Serve á cidade de Chania, que se atopa a 14 km das súas instalacións, e ademais é unha porta de entrada ao oeste de Creta para un crecente número de turistas. O aeroporto foi bautizado co nome Daskalogiannis, na honra dun rebelde cretense dó século XVIII contra o goberno otomán. É o quinto aeroporto máis concorrido de Grecia en termos de tráfico de pasaxeiros. Dende o ano 2010 ata o 2016 tivo un grande incremento no número de pasaxeiros, de ao redor do 100%. O aeroporto está conectado cuns 30 países de Europa e Asia, especialmente durante a estación do verán, e ten voos cara Grecia e Chipre durante todo o ano. No ano 2016 pasaron polo aeroporto de Chania un total de 3 010 509 pasaxeiros.
Marc Nierga
Marc Nierga Martí, nado en Olot, Xirona o 15 de abril de 1992, é un futbolista español. Xoga de dianteiro e o seu actual equipo é o Guijuelo.
Traxectoria
O 29 de xaneiro de 2014 anunciouse a súa incorporación polo Deportivo da Coruña B, até o final da tempada 2013–14.
Gorga
O topónimo Gorga pode referirse a:
Lifford
Lifford (en irlandés Leifear) é unha vila do Condado de Donegal, na provincia de Ulster (República de Irlanda). Lifford é a capital administrativa do condado, aínda que Letterkenny (a cidade máis poboada do Condado) tamén pelexa por este rol. Lifford está situada no val do río Finn, ao Leste de Donegal, onde se xuntan os ríos Finn e o Mourne para crear o río Foyle.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 75ª edición dos Óscar
200px|miniatura|[[Caroline Link, directora do filme gañador]] Os seguintes 54 filmes, todos eles de países diferentes, foron propostos na 75ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación da China, Finlandia, Alemaña, México e os Países Baixos. O galardón recaeu sobre Alemaña, co filme Nirgendwo in Afrika, dirixido por Caroline Link.
A Corredoira, Armentón, Arteixo
A Corredoira é un lugar da parroquia de Armentón no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 7 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 3 homes e 4 mulleres.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 75ª edición dos Óscar
Afganistán, Bangladesh e o Chad presentaron os seus filmes por vez primeira.
A Corredoira, Armentón, Arteixo
Topónimo
O topónimo Corredoira fai referencia a un camiño para carros.
División sexual do traballo
A división sexual do traballo refírese á asignación de tarefas diferentes ou responsabilidades diferentes a homes ou mulleres polo único motivo do seu sexo biolóxico.
Sociedades preestatais
Nas sociedades preestatais documentadas polos antropólogos durante os séculos XIX e XX, obsérvase que tarefas como a recolección de alimentos son na súa maior parte levadas a cabo por mulleres mentres que outras como a caza, a pesca e as actividades punitivas relacionadas coa guerra son maioritariamente realizadas polos homes. No entanto, existe unha enorme variabilidade nas formas que pode adoptar a división sexual do traballo, constatada ao longo e ao ancho do planeta en sociedades con diferentes niveis de complexidade. Así, por exemplo, podemos citar como cazadoras ás mulleres woods cre do Canadá, as mulleres ache de Paraguai, as juuǂhõã de Namibia e Botswana, as mulleres baKola/baGyeli do Camerún, as mulleres tiwi de Australia, as agta de Filipinas etc.
Nestas sociedades o modo de produción dominante é naturalmente a caza-recolección, aínda que se producen tamén outra serie de obxectos domésticos e prácticos necesarios para a vida cotiá: mobles, instrumentos, aveños domésticos, roupa e calzado, vivenda etc. Nas sociedades preestatais obsérvase ademais que o número de horas que homes e mulleres nestas sociedades levan a cabo para as diferentes actividades pode diferir abruptamente. Isto pode suceder mesmo en sociedades relativamente igualitarias e pouco xerárquicas onde moitas das decisións se toman en común, coa opinión de todos os membros do grupo étnico ou a aldea.
Sociais industriais modernas
Tradicionalmente nas sociedades modernas cunha organización estatal e gobernos centralizados e sociedades formadas por millóns de individuos, predominou tanto en Occidente como en Asia e África un modo de organización social patriarcal, no que os postos con maior poder e influencia estiveron ocupados con maior probabilidade por homes que por mulleres. Nas monarquías herditarias a maior parte das veces o soberano foi un home, aínda que existen casos de emperatrices e raíñas, tanto en Occidente como en Oriente que herdaran o poder algún familiar masculino. En xeral estas situacións foron transitorias e o sistema estivo en gran parte dominado por individuos de sexo masculino.
En canto á organización da produción igualmente durante os séculos XVIII, XIX e XX obsérvase na maior parte dos países do mundo unha maior taxa de ocupación masculina en actividades remuneradas por conta allea. Até a segunda metade do século XX, as mulleres dedicábanse abrumadoramente a tarefas domésticas como única ocupación. Con todo, a aparición dun sector servizos cun gran número de empregos a partir da segunda metade do século XX, creou moitas máis oportunidades de emprego das mulleres fóra do seu fogar. Con todo, a taxa de ocupación feminina en actividades remuneradas segue sendo inferior á masculina en todos os países. Aínda que nalgúns países e só en décadas recentes chegouse a taxas de ocupación menos disparellas para homes e mulleres.
Aínda así o movemento feminista sinalou que nos postos mellor remunerados e con maior remuneración a proporción de homes segue sendo notablemente superior á de mulleres. En xeral as mulleres teñen menos autonomía económica, é máis probábel que ocupen postos a tempo parcial e en postos menos remunerados.
Bibliografía
En castelán
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 75ª edición dos Óscar
Controversias e cambios
O anuncio dos filmes elixibles aprazouse pola presenza de catro filmes que podían non cumprir as regras:
Meat Puppets (álbum)
Meat Puppets é o álbum de estrea da banda estadounidense de rock alternativo Meat Puppets, publicado no ano 1982 a través do selo SST Records. A diferenza dos seus lanzamentos posteriores máis coñecidos, este disco ten un son máis hardcore punk.
O disco foi gravado nuns poucos días, hai moi poucos overdubs e moitos dos temas son primeiras tomas. Ao igual que outros dos primeiros álbums de SST a calidade do son é máis ben irregular; hai saturación no fondo da música. A banda optou por isto xa que se sentían máis cómodos gravando ao vivo con só uns poucos micrófonos en vez de empregar técnicas convencionais de separación de estudio. En 1999, Curt Kirkwood dixo, "O primeiro [álbum] foi o noso disco de LSD. Estivemos tres días no estudio, e viaxamos todo o tempo. E foi realmente xenial, e realmente molesto tamén, porque nos volvimos tolos".
A reedición de Rykodisc de 1999 conta con todo o EP In a Car, ademais doutras 13 cancións extra, moitas delas descartes ou improvisacións no estudio, e un videoclip da banda interpretando "Walking Boss" ao vivo. O libreto tamén ten notas de Gregg Turkington e do batería Derrick Bostrom.
No libro de 2012 Too High to Die: Meet the Meat Puppets de Greg Prato, un capítulo enteiro está dedicado ao guitarrista de Soundgarden Kim Thayil explicando porque Meat Puppets é un dos seus álbums favoritos.
Listaxe de cancións
Todas as cancións escritas por Meat Puppets, agás onde se indique.