cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tordo real
Reprodución
miniatura|esquerda|Ovos da especie na colección do [[Museo de Wiesbaden, Alemaña]] miniatura|esquerda|Niño e polos A tempada reprodutora comeza en maio en Polonia, pero máis ao norte, en Escandinavia, pode non empezar ata inicios de xullo. A femia constrúe un niño con forma de copa que non intenta agochar. A localización adoita ser unha zona boscosa pero pode ser unha liña de setos, un xardín, entre rochas, nunha morea de troncos, nun alpendre ou no chan. Xeralmente nidifican en estreita proximidade con outros individuos da súa mesma especie. Os adultos defenden o seu niño agresivamente e a nidificación gregaria pode ofrecer protección dos predadores. O niño constrúese con herbas secas e outras plantas con algúns taliños e algo de musgo, e ten unha cuberta de barro e un forro interno de herbas finas. A posta é normalmente de cinco ou seis ovos, pero ás veces pode ser de tres, catro, sete ou mesmo oito ovos. Os ovos varían de tamaño desde 28,8x20,9 mm a 33,5x23,4 mm e son de cor variable. Moitos son de cor azul clara salferida de pintas pequenas azuis e lembran os do merlo. Outros son azuis brillantes, con ou sen manchas marróns avermelladas máis grandes. A incubación comeza antes de que se puxeran todos os ovos e dura de trece a catorce días. A femia encárgase de toda ou da maioría da incubación. Os polos son altriciais e ambos os proxenitores lles levan comida. Están normalmente listos para abandonar o niño en de catorce a dezaseis días e poden criar dúas roladas por tempada, especialmente na parte sur da súa área de reprodución.
Status e conservación
O tordo real ten unha ampla área de distribución, estimada en 10 millóns de km2 e unha gran poboación que só en Europa é de 42 a 72 millóns de individuos. Pénsase que hai uns 20000 individuos en Rusia e a poboación global calcúlase entre 44 e 96 millóns de individuos. O tamaño da poboación parece ser estable e a especie non se cre que estea dentro dos criterios de declive poboacional da lista vermella da IUCN, polo que foi avaliada cun status de "especie pouco preocupante".
Blood Sugar Sex Magik
Blood Sugar Sex Magik (ás veces escrito BloodSugarSexMagik ou BSSM) é o quinto álbum da banda estadounidense Red Hot Chili Peppers, editado en setembro de 1991. Foi producido por Rick Rubin e trátase do primeiro traballo que a banda lanzou a través do selo Warner Bros. Records. O seu estilo difire notablemente das técnicas empregadas no seu anterior traballo, Mother's Milk, incorporando algúns riffs de guitarra do heavy metal.
Listaxe de cancións
Todos os temas escritos por Anthony Kiedis, Flea, John Frusciante e Chad Smith excepto onde se indique o contrario.
Proton M
Proton M é o nome dunha variante do modelo de foguete espacial pertencente á familia de foguetes Proton, tamén coñecidos como UR-500.
Xerpo
Xerpo Cultural é unha compañía teatral galega con sede no Porriño.
Traxectoria
Fundada en 2007, está levada polos fundadores Álex Sobrino e Irene Moreira. Ademais da representación de obras teatrais tamén se dedican á formación e á xestión de eventos culturais. Xestionan a sala Ingrávida do Porriño.
Entre os seus antigos integrantes estiveron Keka Losada, Jorge Bolado Moo, Cris Leirós ou Samuel Merino.
Kosmos 703
Características
Kosmos 703 foi o septuaxésimo cuarto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o sexaxésimo sexto lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto, quincuaxésimo cuarto e septuaxésimo membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 703 foi inxectado nunha órbita inicial de 1545 km de apoxeo e 207 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 82 graos e un período de 102,1 minutos. Reentrou na atmosfera o 20 de novembro de 1975.
Otto Wagner
Otto Koloman Wagner (Penzing, 13 de xullo de 1841 - ? Viena, 11 de abril de 1918) foi un arquitecto austríaco.
Biografía
Wagner naceu en Penzing, un suburbio de Viena. Estudou en Berlín e Viena. En 1864, comezou a deseñar os seus primeiros edificios en estilo historicista. A mediados e finais da década dos anos 1880, como moitos dos seus contemporáneos en Alemaña (tales como Constantin Lipsius, Richard Streiter e Georg Heuser), Suíza (Hans Auer e Alfred Friedrich Bluntschli) e Francia (Paul Sédille), Wagner converteuse nun defensor do «Realismo arquitectónico». Era unha posición teórica que lle permitía mitigar a dependencia das formas históricas. En 1894, cando se converteu en profesor de Arquitectura na Academia de Belas Artes de Viena, avanzara moito neste sentido cara a unha oposición máis radical ás correntes entón predominantes de arquitectura historicista.
Na súa primeira época o seu estilo caracterizouse pola robustez e a sobriedade clásica. Máis tarde recibiu o encargo da ampliación de Viena, do cal só realizou unha parte. A mediados da década dos noventa, xa deseñara varios edificios en Jugendstil. Wagner estaba moi interesado na achaiadura urbanística - en 1890 deseñou un novo plano para a cidade de Viena, pero só se construíu a rede de ferrocarril urbano, o Wiener Stadtbahn. En 1896 publicou un libro de texto titulado Arquitectura Moderna na que expresaba as súas ideas sobre o papel do arquitecto; baseábase no texto do seu discurso inaugural de ingreso na Academia do ano 1894. O seu estilo incorporou o uso de novos materiais e novas formas para reflectir o feito de que a propia sociedade estaba cambiando. No seu libro de texto, afirmaba que as "novas tarefas e perspectivas humanas esixían un cambio ou reconstitución de formas preexistentes". Na procura deste ideal, el deseñou e construíu estruturas que reflectían a función pretendida, como o austero bloque de apartamentos Neustiftgasse en Viena.
Foi mestre e amigo de Adolf Loos, Josef Hoffmann e de J. Olbrich. Defendeu aos novos artistas da Sezession, e achegouse aos seus postulados en obras como as estacións de metro de Viena.
Na construción da Caixa Postal de Aforros de Viena (1904-1906) móstrase como un auténtico precursor do racionalismo arquitectónico.
Wagner morreu en Viena en 1918.
Catálogo de autoridades de nomes e títulos de Cataluña
É un servizo que a Biblioteca de Catalunya coordina no marco do Catálogo Colectivo das Universidades de Cataluña (CCUC) que dá un trato especial ás autoridades de nome e título vinculados á cultura catalá que reciben un traballo de autoridade completo. Proporcionan, en moitos casos, acceso á información da Gran Enciclopèdia Catalana.
Contribuirá á creación dun futuro Catálogo Único de Cataluña (CUC), concibido en 2004 no marco do Acordo de Goberno para a mellora e modernización do sistema bibliotecario de Cataluña.
Historia e evolución
miniatura|226x226px|[[Biblioteca de Catalunya]] En 2002, a Comisión Asesora de Catalogación, órgano consultivo da Biblioteca de Catalunya en materia de catalogación, tratou o tema da necesidade de crear unha lista de autoridades de Cataluña. Decidiu crear unha subcomisión técnica que estudiara a viabilidade do proxecto e que elaborara os requerimentos e as funcionalidades da lista de autoridades de nomes e títulos, tendo en conta as necesidades reais e viables do sistema bibliotecario catalán.
De marzo a outubro de 2003, a subcomisión elaborou un informe no que redacta a definición e os obxectivos da lista. Constatouse que a situación do control de autoridades do sistema bibliotecario catalán aínda non satisfacía as necsidades nin evitaba a duplicación de tarefas, esforzos e custos. Seguindo o modelo doutras experiencias internacionais, considerouse que un catálogo de autoridades único en Cataluña sería un proxecto viable que favorecería o intercambio de rexistros bibliográficos e o acceso e a recuperación da información. O informe redactou as bases para a creación do catálogo de autoridades así como o modelo cooperativo e os requerimentos e as funcionalidades do programario de xestión.
O Catálogo de autoridades de nomes e títulos de Cataluña creouse ao amparo da Lei 4/1993 do Sistema Bibliotecario de Cataluña. «A Biblioteca de Catalunya supervisa, valida e unifica nunha única lista o catálogo de autoridades.» Comezou a funcionar en 2007 e en setembro de 2003 tiña xa uns 30.000 rexistros. En outubro de 2014 acadáronse os 147.500 rexistros.
Institucións participantes
En 2015 participan no catálogo:
Mantemento e actualización
Os rexistros de autoridades do catálogo créanse seguindo as regras de catalogación angloamericanas, a normativa catalográfica internacional e as concrecións da Biblioteca de Catalunya aprobadas polos membros do CCUC. Para codificar os rexistros utilízase o Format Marc 21, un dos formatos MARC usados na actualidade. Existe tamén un Manual Càntic co procedemento de elaboración dos rexistros de autoridade para as entidades que participan.
O Servizo de Normalización Bibliográfica da Biblioteca de Catalunya é o encargado de ofrecer formación e soporte a todos os participantes e ademais vela pola calidade dos rexistros de autoridade. A base de datos actualízase cada mes e pode consultarse no sitio web da Biblioteca de Catalunya.
Aldea de Abaixo, Salgueiros, Monterroso
Aldea de Abaixo é un lugar da parroquia de Salgueiros no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 12 habitantes (6 homes e 6 mulleres), o que supón un aumento nun habitante en relación ao ano anterior.
Carlos López García-Picos
Carlos López García-Picos, nado en Betanzos o 19 de outubro de 1922 e finado en Oleiros o 23 de decembro do 2009, foi un compositor galego, principal impulsor, socio e membro de honra da Asociación Galega de Compositores. Tivo unha especial relevancia na diáspora galega, amosando durante os anos que permaneceu en Buenos Aires (Arxentina) un constante compromiso coa colectividade galega que se reflectiu en moitos aspectos da súa obra, así como na súa participación como director de distintas agrupacións corais como o coro Os Rumorosos do Centro Betanzos de Buenos Aires, o coro Alborada da Casa de Galicia de París, a Coral Rosalía de Castro da Asociación Galega e a agrupación coral do Centro Gallego de Buenos Aires.
Profundamente comprometido co papel que xogan os compositores nos tempos que lles toca vivir, García-Picos escribiu un artigo de pensamento que transloce as súas inquedanzas sobre isto: "Problemática de los compositores gallegos actuales".
Primeiros anos
miniatura|Vista xeral de Betanzos, cidade natal de Carlos López. Carlos López García-Picos naceu o 19 de outubro de 1922 no número 22 do lugar da Magdalena, na cidade de Betanzos (A Coruña). Terceiro dos sete fillos de Manuela García Velón e José Antonio López Picos, que era clarinetista e saxofonista da Banda Municipal de Betanzos dende 1917, posto que compaxinaba co seu traballo de carpinteiro. Foi o seu pai quen o iniciou aos sete anos nos seus estudos musicais co requinto, xa que non lle alcanzaban os dedos para tocar o clarinete, nunha pequena orquestra de seis instrumentos de vento coa que percorría a comarca betanceira amenizando as súas festas. Posteriormente, en 1936, ingresou na Banda Municipal de Betanzos como educando, tendo como profesor ao palentino Víctor Pariente Herrejón, quen daquela ostentaba o cargo de director da banda.
Co inicio da Guerra Civil, o exército sublevado iniciou unha depuración de funcionarios leais ao goberno republicano que afectou ao tuba e a un saxofonista. Esta situación obrigaría a seu pai a marchar á Arxentina, a onde se trasladara anos atrás a súa irmá Carmen, cinco anos maior ca el. Neste punto, Carlos López foi nomeado clarinete o 20 de decembro dese mesmo ano, segundo documenta Cuns Lousa:
Durante os tres anos que permaneceu na banda brigantina, o xove Carlos participou na mesma interpretando o clarinete, a trompeta e o trombón. Xa finalizada a guerra, o 18 de decembro de 1939, Carlos López renunciou ao seu salario de 240 pesetas. Pouco despois, contra o mes de febreiro de 1940, Carlos embarcou tamén cara ao país suramericano, seguindo os pasos do seu pai tres anos antes, onde iniciou a que el mesmo definiu como "segunda etapa da súa vida".
Etapa na Arxentina
miniatura|esquerda|250px|Interior do [[Teatro Colón de Buenos Aires, onde en 1956 se estreou La farse de la búsqueda, un ballet composto por Carlos López García-Picos xunto con Emilio Terraza.]] Á súa chegada ao país suramericano, Carlos López desempeñou distintos traballos no sector téxtil, limpando chemineas, nunha empresa de calzado, e como colaborador do Centro Galego. Ao mesmo tempo participou en diversas orquestras de baile, tocando tamén durante varios anos no Conxunto de Gaitas de Dámaso Gómez. A Buenos Aires de finais dos anos 1930 e principios da década de 1940 tiña unha sociedade en plena expansión que vivía o momento de maior importancia da historia da música arxentina. Alí comezou os seus estudos de harmonía e contrapunto escolásticos co profesor catalán Lorenzo Serrallach á vez que entrou a formar parte da Coral Polifónica Os Rumorosos do Centro Betanzos de Buenos Aires en 1944, que daquela era dirixida polo mestre Corallini.
Un ano despois do seu ingreso na Coral Polifónica Os Rumorosos foi nomeado director adxunto, e posteriormente, en 1947, foi nomeado director da agrupación, cargo que desempeñou durante máis de trinta anos, obtendo con este coro diversos premios en certames convocados na capital arxentina entre 1946 e 1966. Deste xeito comezaba a súa carreira como director coral, que continuou coa fundación, xunto co mestre Maiztegui, do coro do Centro Gallego de Buenos Aires, agrupación que tamén dirixiu durante varios anos.
Paralelamente á súa actividade como director coral, Carlos López estudou co mestre ruso Jacob Ficher, que fora alumno de Rimsky-Korsakov, e que daquela estaba a traducir os Principios de Orquestación ao castelán, e con quen ampliou os seus coñecementos de contrapunto e estudou a fuga, composición e instrumentación.
En 1954, despois de ter composto varias pezas para piano, outras para varias agrupacións de instrumentos de vento e a súa primeira obra orquestral, Festa. Sinfonieta, tiña lugar a súa presentación ao público que se produciu no Teatro Rivera Indarte de Córdoba. Dous anos despois, en 1956, estreou no Teatro Colón o ballet La farsa de la búsqueda que compuxo en colaboración co seu compañeiro de estudos Emilio Terraza, e que foi dirixida na súa estrea por Mauricio Kagel á fronte da Orquesta de Cámara del Teatro Colón. A pesar de que tan só tres dos seis números do ballet foran compostos por Carlos López, o éxito desta estrea valeulles a ambos a obtención dunha bolsa da Embaixada de Francia en Buenos Aires que, xunto co apoio de destacadas personalidades do galeguismo como Luís Seoane, lle permitiu ao compositor betanceiro embarcarse a París ese mesmo ano, iniciando unha estancia intermitente na capital francesa, onde continuou a súa formación musical durante seis anos.
Andrew Bonar Law
Andrew Bonar Law, nado en Rexton (Novo Brunswick, Canadá) o 16 de setembro de 1858 e finado en Londres o 30 de outubro de 1923, foi un político e home de estado británico que militou no Partido Conservador e foi Primeiro Ministro do Reino Unido entre 1922 e 1923.
Robèrt Lafont
Robert Lafont, nado en Nîmes en 1923 e finado en Florencia o 24 de xuño de 2009, foi un lingüista, historiador da literatura occitana, poeta, novelista e dramaturgo occitano.
Andrew Bonar Law
Accedeu ao poder en 1922 trala vitoria dos conservadores nas eleccións de novembro dese ano, aproveitando a deblacle liberal trala dimisión de Lloyd George. O seu breve goberno apenas tivo indidencias aínda que realizou algunhas medidas como baixar os impostos directos sobre as rendas. Tivo que deixar o goberno por un cancro en maio de 1923, morrendo no mes de outubro dese mesmo ano.
Carlos López García-Picos
París
miniatura|200px|Darius Milhaud foi un dos mestres de Carlos López García-Picos no Conservatorio Nacional de París. Carlos López partiu cara a París en 1957 e residiu na capital francesa ata 1959. Aínda que a súa estadía en Francia non foi moi duradeira no tempo, foi unha etapa fundamental na súa formación e desenvolvemento como compositor, xa que foi precisamente en 1957 cando a "Nova Música" comezou a romper o rigor formalista. Alí recibiu clases de composición con Tony Aubin e Darius Milhaud no Conservatorio Nacional de París e, simultaneamente, estudou orquestración con Pierre Wissmer e dirección orquestral con Léon Barzin na Scholla Cantorum.
Robèrt Lafont
Traxectoria
É un escritor prolífico e a súa obra presenta dúas liñas esenciais e integradas: unha de divulgación doutrinal en francés, onde ten estudado a situación non só occitana senón de tódalas minorías dentro do estado francés; e outra propiamente de creación en lingua occitana, que constitúe o punto de partida da verdadeira novela en occitano e que é tamén unha ruptura total coa tradición folclórica anterior. Foi un dos teorizadores do chamado colonialismo interior para facer referencia á situación occitana.
Tamén ten producido teatro de animación social. Foi presidente do Institut d'Estudis Occitans e en 1974 presentou a súa candidatura ás eleccións presidenciais francesas que foi rexeitada.
Carlos López García-Picos
París
Non obstante, a bolsa que lle concedera a Embaixada de Francia en Buenos Aires non era suficiente para que puidese dedicarse en exclusiva á música, o que o obrigou a buscar diversos traballos, primeiro para a empresa Citroën e despois como mordomo do matrimonio Chaisemartin. De feito a bolsa que lle concederon non era suficiente nin para pagar a pasaxe para ir a París, o que lle fixo considerar o non empregala, como declarou:
En 1959 chegaba á súa fin a estadía de Carlos López García-Picos en París, durante a cal dirixiu o coro Alborada da Casa de Galicia parisiense. Tamén chegou a estrear varias composicións na capital francesa, entre as que destaca polo éxito de crítica o seu Preludio e tema con variacións para quinteto de vento, composta en Buenos Aires o ano no que partiu cara a París e estreada en 1958. O compositor regresaba a Arxentina deixando unha Francia cuxo mundo musical se transformara, e onde acadara a perfección académica á hora de compoñer. Antes de deixar a capital francesa, Wissmer díxolle felicitándoo por un exercicio:
Regreso a Arxentina
En 1964, de volta en Buenos Aires, continuou a súa formación con Emilio Tejeda para familiarizarse coas novas técnicas de notación musical. Ao mesmo tempo, Carlos López participou e promoveu a fundación da Asociación de Jóvenes Compositores de Argentina, na que ocupou varios cargos. Esta asociación ofrecía a posibilidade aos seus membros, entre os que se encontraban compositores como Alejandro Pinto e Raúl Schemper, de estrear as súas obras grazas ao acordo que mantiña co Teatro Colón, o que posibilitou que todos os anos se realizasen estreas sinfónicas.
Nesta etapa compuxo algunhas das páxinas máis significativas do seu catálogo. Tras varias estreas de obras de cámara escribiu a obra sinfónica Sindy, estreada en 1976 pola Orquesta Filarmónica de Buenos Aires e que foi elixida para representar á Arxentina nos Encontros de Música Contemporánea da UNESCO. Desta época tamén é salientable a estrea da súa obra "Ra-rá" pola mesma orquestra e no mesmo escenario, que recibiu un notable éxito de crítica.
Porén, a situación no país suramericano durante a ditadura miliar arxentina non era sinxela e Carlos López foi detido en dúas ocasións, chegando mesmo a ir as autoridades a buscalo ao ensaio do coro que dirixía. Isto, xunto á intención de Carlos López de dedicarse integramente á composición, motivou que en 1984 o compositor deixase Arxentina para tornar a Galiza.
Volta a Galiza
miniatura|Centro de Arte Reina Sofía. O 11 de maio de 1984 regresou definitivamente a Galiza, instalándose primeiramente na Coruña durante uns meses, e posteriormente no seu Betanzos natal, onde compaxinou a docencia privada coa dirección dalgunhas agrupacións locais. Durante a súa estadía na Coruña traballou na súa Obertura ciclópea, unha obra sinfónica que continuaba a liña de busca de liberdade de Marsya (1983), á vez que coñecía a obra do compositor e clarinetista Jesús Villa-Rojo, cuxas posibilidades notacionais empregaría en composicións posteriores.
Ao ano seguinte do seu regreso a Galiza tivo lugar a estrea en España das súas obras Scherzo, Preludio y fuga e Tema con variaciones dentro das "Primeiras Xornadas Culturais Betanceiras" da man do Quinteto de Vento da Coruña. En 1986 estreou no Centro Raíña Sofía de Madrid a súa obra camerística Josi-Tonadas, que ao ano seguinte foi interpretada tamén no Festival de Música do século XX de Bilbao, sendo nos dous casos un éxito.
Lugares de Foz
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Foz.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Foz
Carlos López García-Picos
A creación da Asociación Galega de Compositores
Dende o seu regreso a Galiza entrou en contacto con varios compositores galegos novos cos que fundou a Asociación Galega de Compositores (AGC), que naceu na Coruña o 22 de xuño de 1987. Amais de López García-Picos, constituíron a Asociación compositores como Jorge Berdullas del Río, Juan Durán, Manuel Mosquera, Xavier de Paz, Paulino Pereiro e Juan Vara.
A creación da Asociación Galega de Compositores foi a materialización da idea que tiña dende a súa chegada a Galiza. O fin da Asociación sería difundir a obra dos seus membros a través de concertos, discos e edición de partituras. Esta idea xurdiu logo de que Carlos coñecese a existencia da Asociación de Compositores Sinfónicos de España (ACSE) e a Associació Catalana de Compositors, o que lle fixo ver a necesidade de crear algo similar en Galiza.
Carlos López García-Picos foi o presidente da AGC dende a súa fundación ata 2001, cando pasou a ser nomeado socio de honra. Asemade, tamén foi membro da Xunta Directiva da Confederación Española de Asociacións de Compositores Sinfónicos (CEACS).
Morte
O 23 de decembro do 2009, García-Picos faleceu na localidade de Oleiros (A Coruña), despois dunha longa enfermidade que xa lle impedira asistir á estrea dunha das súas últimas obras orquestrais na Coruña en 2006. As súas cinzas foron esparexidas pola ría de Betanzos no lugar da Cangrexeira, seguindo a súa última vontade. Na cerimonia dedicáronlle unhas palabras a súa filla Teresa López Ares e o presidente da Asociación Galega de Compositores, Paulino Pereiro, quen lembrou ao compositor como unha persoa humilde, que defendera as súas ideas, que se comprometía coas causas nas que cría e estaba convencido de que o ser humano podía mellorar o mundo, e para iso Pereiro afirmou, "decidiu armarse coa arma menos agresiva que coñecía: a música". Como homenaxe, a Banda Municipal de Música de Betanzos interpretou o Himno galego.
Obra
O compositor betanceiro cedeu os dereitos dalgunhas das súas obras á Organización das Nacións Unidas (ONU). Despois da súa morte, o pleno do Concello de Betanzos aprobou por unanimidade unha proposta do grupo municipal do Bloque Nacionalista Galego para recompilar, gravar e editar a súa obra.
Características xerais
miniatura|dereita|Algúns aspectos da obra de Igor Stravinskii (na imaxe) influíron na obra de Carlos López García-Picos. Na súa produción musical nunca renunciou ás súas raíces galegas, aínda que en sentido máis amplo, pode considerarse un músico comprometido co seu tempo e coñecedor das vangardas. A maior constante da música de Carlos López García-Picos é a enerxía, entendida dende un punto de vista amplo. Cando regresou a Galiza fundou a Asociación Galega de Compositores e involucrouse no labor de promover en Galiza a música máis vangardista.
Aínda que o estilo compositivo de Carlos López García-Picos foi evolucionando na procura de diversos camiños, mesmo ás veces afastados ou contraditorios, existen elementos recorrentes na súa obra, como é o caso da disonancia, e especialmente da segunda menor, que é empregada polo compositor betanceiro para construír acordes e arpexos que proporcionasen sonoridades ásperas e duras, chegando a outorgarlle á disonancia unha función construtiva. Aínda así, a disonancia non é unha constante na súa obra, con excepcións notables coma o seu Concerto para trompeta e orquestra, o cal foi definido polo compositor como "unha obra moi melodiosa e contemporánea, mais sen disonancias".
Carlos López García-Picos alternaba frecuentemente estas pasaxes disonantes con contrastes bruscos (xeralmente interrupcións bruscas ou movementos lentos cunha linguaxe tonal e de gran lirismo). Esta brusquidade é outro dos seus trazos máis característicos, e aplicouna tanto na tímbrica, a textura, os matices, como sobre todo na utilización de silencios. A influencia de Igor Stravinskii maniféstase no uso de ritmos enérxicos e na concepción do piano como instrumento de percusión.
Etapas compositivas
A evolución da linguaxe de Carlos López García-Picos está ligada ás influencias dos profesores cos que estudou e ao ámbito musical que o rodeou nas distintas etapas da súa vida. Poderían distinguirse tres etapas ao longo da súa carreira: unha ata a súa marcha a París, unha segunda etapa durante a súa estadía na capital francesa, e unha etapa final.
A primeira etapa mostra a influencia do seu primeiro mestre en Buenos Aires, Jacob Ficher, quen o iniciou no contrapunto e que exerceu a súa influencia nas primeiras composicións, que o propio Carlos López denominou "experimentais".
Estas influencias traducíronse ao seu regreso a Buenos Aires nun entronque estético coa linguaxe franco-xermana dos anos 1960, prestando especial predilección polo uso de instrumentos de vento. A música deste período non sufriu as influencias dos movementos norteamericanos, mais a súa concepción formal tendeu á desestruturación e cara a un refinamento expresivo que se sintetiza na súa obra sinfónica Sindy, unha obra que amosa a súa maduración e unha toma de posición radical.
Nesta última etapa, Carlos López García-Picos comeza a explorar a linguaxe aleatoria. O uso desta linguaxe apréciase en distintos graos nas súas obras, dende o uso extremo de Josi-Tonadas e Moni-Tonadas, a utilización en pasaxes breves de Promenade ou Sindy, ou un nivel intermedio como en Motivaciones 2 e 14 estructuras para piano. Mais non se pode considerar esta etapa como unha etapa aleatoria, xa que o compositor seguiu unha liña evolutiva descontinua a través do tempo que se exemplificaría co Rondó caprichoso, composto despois de Josi-Tonadas, que está escrito nunha linguaxe totalmente distinta que mesmo semella unha regresión ás súas primeiras composicións camerísticas.
Personalidade
A súa filla, no prólogo ao catálogo das súas obras realizado por Javier Ares Espiño, refírese a Carlos López García-Picos como unha persoa xenerosa e afable, cunha personalidade magnética e extremadamente social, que posuía un espírito de loita infatigable na axuda aos inmigrantes galegos en Buenos Aires, e unha gran coherencia social e política.
A súa vida estivo envorcada principalmente na creación musical, e sempre evitou aparencias e ouropeis. López García-Picos amaba "o pequeno", o que non brillaba, ata o punto de dedicar algunhas das súas obras a animais que o rodearon ao longo da súa vida como nas súas obras sinfónicas Sindy e Nansen. En palabras da súa filla:
Legado
Con todo, a súa situación ao volver da Arxentina foi tornándose decepcionante, xa que a súa intención de atopar un traballo que lle permitise vivir comodamente viuse truncada, o que non evitou que seguise a dedicar as súas enerxías á composición ata o final da súa vida, sen importarlle que a súa obra fora interpretada, e sabendo que acabaría sendo valorada na súa xusta medida.
Premios e recoñecementos
O labor de Carlos López García-Picos foi recoñecido con numerosos premios e recoñecementos de diversas institucións, entre elas a UNESCO. En 1996 recibiu o Premio da Crítica Galicia de Música.
López García-Picos obtivo un considerable recoñecemento na Arxentina, conseguindo varios premios a nivel nacional no país suramericano, o que contrasta coa escasa repercusión que a súa música tivo en España.
Pouco despois da súa morte o Concello de Betanzos aprobaba darlle o nome do compositor ao conservatorio local, ao mesmo tempo que anunciaba que iniciaría os trámites para nomealo fillo predilecto da cidade. Con todo, o seu nomeamento como fillo predilecto xa aparecía reflectido nun acordo do pleno betanceiro aprobado por unanimidade en 2007. No acto, no que estiveron presentes todos os grupos da corporación municipal, todos os asistentes coincidiron en considerar a Carlos López García-Picos como "a figura máis destacada da música de Betanzos".
Por outra banda, a Asociación de Veciños da Magdalena e a Condomiña, barrio do que era orixinario o músico e onde foron esparcidas as súas cinzas, realizoulle outra homenaxe no 2013 cunha conferencia na que recordaron os seus anos neste lugar.
Pampliega
Pampliega é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 363 habitantes (INE 2012).
Fred Wacker
Frederick G. Wacker Jr., nado en Chicago o 10 de xullo de 1918 e finado en Lake Bluff o 16 de xuño de 1998, foi un enxeñeiro e empresario estadounidense. Tamén foi un destacado membro da alta sociedade de Chicago, músico de jazz e piloto de automobilismo. Participou en cinco carreiras do Campionato do Mundo de Fórmula 1, debutando o 21 de xuño de 1953. Non conseguiu puntos de campionato. Tamén participou en varias carreiras fora do campionato da Fórmula Un.
Pierre de Fermat
Fermat foi, xunto a René Descartes un dos principais matemáticos da primeira metade do século XVIII.
Fred Wacker
Traxectoria
Wacker era neto de Charles H. Wacker, o primeiro presidente da Chicago Plan Commission e do home por quen é nomeado o Wacker Drive en Chicago. Frecuentou The Hotchkiss School e a Universidade Yale. Traballou con AC Spark Plug antes de ingresar na Armada dos Estados Unidos.
Pierre de Fermat
Descubriu o cálculo diferencial antes que Newton e Leibniz, foi o fundador da teoría da probabilidade canda Blaise Pascal e independentemente de Descartes, descubriu o principio fundamental da xeometría analítica. Porén, é máis coñecido polas súas achegas á teoría de números, especialmente polo Último Teorema de Fermat, que ocupou os matemáticos durante uns 350 anos, ata que foi demostrado en 1995 por Andrew Wiles axudado por Richard Lawrence Taylor, sobre a base do Teorema de Shimura-Taniyama.
Roi Paez de Ribela
Roi Paez de Ribela foi un trobador galego ou portugués de mediados do século XIII.
Pierre de Fermat
Traxectoria
A mansión do século XV onde naceu Fermat é na actualidade un museo. A escola máis antiga e prestixiosa de Tolosa chámase Pierre de Fermat e nela impártense clase de enxeñería e comercio.
Roi Paez de Ribela
Traxectoria
António Resende de Oliveira identifícao como fillo do cabaleiro Paio Soares de Ribela, do que existen referencias na provincia de Ourense, das súas composicións satíricas dedúcese que frecuentou córtea castelá, polas alusións a Fernando Escalho, o cal, tamén foi obxecto de escarnio doutros trobadores como Pero García Burgalés.
Pierre de Fermat
Traxectoria
Fermat estudou e analizou as matemáticas no seu tempo de lecer, xa que tiña a súa profesión era a de xurista.
Fred Wacker
Traxectoria
Wacker viuse involucrado nun accidente mortal durante a segunda volta do Gran Premio de Watkins Glen, que no seu momento era un circuíto urbano. Mentres se preparaba para dar un xiro á dereita, o seu Allard J2 acercouse perigosamente a un Cunningham pilotado por John Fitch, e os dous pilotos se desviaron para evitar unha colisión. A parte traseira do Allard saíu lixeiramente cara á esquerda e atropelou a multitude de espectadores sentados na beirarrúa ao largo do circuíto. Dez persoas resultaron feridas e un rapaz de 7 anos morreu. A traxedia causou o final das carreiras en Glen e noutros lugares dos Estados Unidos.
Pierre de Fermat
Traxectoria
Home erudito e coñecedor da cultura clásica grecorromana, era enciclopédico pola amplitude da súa sabenza. Facía apuntamentos nas marxes dos libros que lía, con observacións e bosquexos das demostracións. Non era matemático profesional nin escribiu libros. Enviou tamén cartas cos seus achados e inquedanzas e tivo como mentor e difusor a Marin Mersenne. En lugar de formalizar os seus descubrimentos dedicouse a especular e deixaba voar a súa desbordante imaxinación. Polemizou con Descartes sobre o caso da obra deste La Dioptrique. Ante a incomodidade de Descartes, Fermat envioulle unha proba, demostrando que o que máis lle importaba era a verdade, e non a fama.
Fred Wacker
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Pierre de Fermat
Espiral de Fermat
Tamén coñecida como espiral parabólica, é unha curva con ecuación en coordenadas polares:
É un caso particular da espiral de Arquímedes.
Roi Paez de Ribela
Obra
É autor de 21 textos: 13 cantigas de amor, onde viola os preconceptos do amor cortés dirixíndose á dama polo seu nome, Dona Leonor, e 8 cantigas de escarnio e maldicir.
Pierre de Fermat
Números amigos
En 1636, Fermat descubriu que 17.296 e 18.416 eran unha parella de números amigos. Ademais redescubriu unha fórmula xeral para calculalos, coñecida por Thabit ibn Qurra, arredor do ano 850.
Números primos
Un número de Fermat é un número natural da forma: onde n tamén é natural.
Teorema sobre a suma de dous cadrados
O teorema sobre a suma de dous cadrados afirma que todo número primo p, tal que p-1 é divisible entre 4, se pode escribir como suma de dous cadrados. Inclúese tamén o 2, xa que 12+12=2. Fermat anunciou o seu teorema nunha carta a Mersenne datada no 25 de decembro de 1640, polo que tamén se coñece como Teorema de nadal de Fermat
Pequeno teorema de Fermat
O pequeno teorema de Fermat, afirma que, se se eleva un número a á p-ésima potencia e se lle subtrae a ao resultado, o que queda é divisible por p, sendo p un número primo. O seu interese principal está na súa aplicación ao problema da primalidade e na criptografía.
Último teorema de Fermat
Pierre de Fermat adoitaba escribir as solucións aos problemas na marxe dos libros. Unha das anotacións que escribiu no seu exemplar do texto grego de Arithmetica, de Diofanto (editado por Claude Gaspard Bachet de Méziriac en 1621) di:
Esta afirmación, máis tarde coñecida como conxectura de Fermat converteuse nunha das proposicións máis populares en Matemáticas. Fermat non deixou ningunha pegada desa suposta demostración para que outros matemáticos puidesen verificala. O problema da demostración da conxectura permaneceu durante máis de tres séculos e mesmo se conta que frustrado, Euler pediu a un amigo que rexistrase de arriba abaixo a casa de Fermat na busca da demostración. En 1995 Andrew Wiles axudado por Richard Lawrence Taylor deu cunha demostración, empregando ferramentas que xurdiron moito despois da morte de Fermat. Desde entón coñécese a conxectura como último teorema de Fermat.
Aeromonas hydrophila
miniatura|226px|Colonias de Aeromonas hydrophila en [[ágar sangue.]]
Aeromonas hydrophila é unha especie de bacteria con forma de bastón heterotrófica, gramnegativa, que se encontra principalmente en áreas de clima cálido. Esta bacteria pode encontrarse en augas doces e salobres. Pode sobevivir en ambientes aerobios e anaerobios, e pode dixerir materiais como xelatina e hemoglobina. A. hydrophila foi illada dos humanos e animais na década de 1950. É a especie mellor coñecida do xénero Aeromonas. Resiste aos antibióticos máis comúns e ás temperaturas frías e dá positivo nas probas da oxidase e do indol.
Estrutura
As A. hydrophila son bacterias gramnegativas con forma de bastón recto con extremos arredondados (a forma está entre a de bacilo e cocobacilo), que xeralmente miden de 0,3 a 1,0 μm de largo e de 1,0 a 3,0 μm de longo. Non poden crecer a temperaturas de só 4 °C. Son bacterias móbiles porque teñen un flaxelo polar.
Patoloxía
Debido á súa estrutura, é unha bacteria moi tóxica para moitos organismos. Cando entra no corpo das súas vítimas viaxa polo torrente circulatorio ata o primeiro órgano dispoñible. Produce a enterotoxina citotóxica aerolisina, que pode causar danos nos tecidos. A. hydrophila, A. caviae e A. sobria son consideradas patóxenos oportunistas, o que significa que raramente infectan individuos sans. A. hydrophila é un importante patóxeno de peixes e anfibios, e a súa patoxenidade para os humanos coñécese desde hai décadas. The genomic insights of aeromonads could be a stepping stone into understanding of them
Vías de exposición
A bacteria encóntrase nas augas, solos e alimentos. As infeccións por A. hydrophila ocorren moi a miúdo durante os cambios sexuais, situacións estresantes, cambios de temperatura, en ambientes contaminados, e cando un organismo está xa infectado cun virus ou outra bacteria. Pode tamén ser inxerido través de produtos alimenticios contaminados coa bacteria, como alimentos mariños, carnes e incluso certos vexetais como as coles de Bruxelas. Pode tamén ser transmitida polas samesugas.
En peixes e anfibios
A. hydrophila está asociada principalmente con enfermidades que se dan en peixes de auga doce e anfibios, porque estes organismos viven en ambientes acuáticos onde está presente a bacteria. Está ligada a unha enfermidade atopada nas ras chamada patas vermellas, que causa hemorraxias internas ás veces mortais. Cando un peixe está infectado por A. hydrophila, desenvolve úlceras, podremia das aletas e septiciemia hemorráxica. A septicemia hemorráxica causa lesións que orixinan o desprendemento das escamas, hemorraxias nas branquias e área anal, úlceras na pel e exoftalmia e inchamento abdominal.
Enfermidades humanas
A. hydrophila non é un patóxeno tan normal nos humanos como o é en peixes e anfibios. Unha das enfermidades que pode causar en humanos é a gastroenterite, que ocorre principalmente en nenos pequenos e persoas inmunocomprometidas ou con problemas de crecemento. Esta bacteria está ligada a dous tipos de gastroenterites. O primeiro tipo é unha doenza similar ao cólera, que causa diarrea de auga de arroz. O outro tipo é a gastroenterite disentérica, que causa a expulsión de feces mesturadas con sangue e mucus. A gastroenterite disentérica é a máis grave das dúas e pode prolongarse durante varias semanas. A. hydrophila éstá tamén asociada coa cellulite. Tamén causa outras doenzas como a mionecrose e o eccema en persoas con sistemas inmunitarios comprometidos ou suprimidos (por medicación). En moi raros casos, A. hydrophila pode causar fascite necrotizante.
Tratamentos
A. hydrophila pode ser eliminada usando solucións ao 1% de hipoclorito de sodio ou ao 2% de hipoclorito de calcio (lixivias)
Brage et al., 1990, recomenda a administración de fluoroquinolona como tratamento profiláctico durante a aplicación medicinal de samesugas.
Antibióticos como cloranfenicol, florfenicol, tetraciclina, sulfonamida, derivados do nitrofurano e ácidos piridinocarboxílicos utilízanse para eliminar e controlar as infeccións por A. hydrophila.
A terramicina engádese a alimentos de peixes durante as operacións nas piscifactorías como outro axente quimioterapéutico para a prevención de A. hydrophila.
Nesgo
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/90/Man_In_The_Moon2.png/220px-Man_In_The_Moon2.png|miniatura| Interpretacións dos patróns aleatorios dos cráteres da Lúa . Un exemplo común do nesgo humano cara á [[pareidolia. En Asia é máis frecuente atopar a imaxe dun coello na lúa, coincidindo coas lendas asiáticas sobre ese tema.]] O nesgo é un enfoque parcial, partidista ou tendencioso co que se trata unha información ou asunto, consciente ou inconscientemente. Se unha persoa prefire ou está predisposta cara a unha idea, posibelmente, non dea igual oportunidade a outra idea diferente.
Etimoloxía
Ollar ao nesgo é ollar de esguello, oblicuamente; nesga é un anaco de tea de forma triangular que se lle engade a unha peza de roupa para darlle máis amplitude, ou tamén unha parte dun espazo, dun terreo ou dun río. Neste caso o étimo remite á palabra árabe nasja ( نسخة ) que co hebreo nusákh ( נוסח ) derivan da raíz ن س خ‎  / n-s-ḵ.
Noutras linguas
Equivalencias en portugués (PT), castelán (ES), inglés (EN), francés (FR) e catalán (CA).
A palabra castelá sesgo é moi similar á galega nesgo, pero parece ter outra raíz etimolóxica, do latín secare ou do indoeuropeo *sed.
O nesgo como ideoloxía
O nesgo pode verse influenciado por unha serie de factores, como a popularidade, por exemplo, un xornal pode estar inclinado ou ter un nesgo cara a un determinado partido político porque os seus empregados ou directores compartan as mesmas crenzas políticas que ese partido.
O nesgo nun artigo ou editorial mostraría un punto de vista, utilizando feitos e citas seleccionados para apoiar ese punto de vista. Quedarían excluídos feitos ou opinións que non apoien o punto de vista nun artigo tendencioso. Por exemplo, un artigo con nesgo sobre as motocicletas mostraría só feitos sobre a boa quilometraxe, a diversión, a axilidade, etc. Un artigo tendencioso contra a condución de motocicletas mostraría feitos sobre o risco de lesións, a contaminación, o ruído, etc. e ignoraría algúns feitos positivos sobre as motocicletas.
O nesgo como prexuízo
O prexuízo na escrita tamén se pode mostrar empregando palabras con carga negativa ou de argot para referirse a grupos de persoas ou cousas. As palabras ou frases que fan suposicións amplas sobre razas ou grupos de persoas tamén indican parcialidade, por exemplo Todos os chineses son bos en matemáticas.
O nesgo como erro sistemático
O nesgo tamén significa erros nas medicións. Por exemplo, unha persoa pode medir a altura doutra persoa que usa zapatos. Os zapatos fan a altura máis que a mesma persoa sen zapatos. Se non se explica a altura extra dos zapatos (nesgo extra), alguén podería pensar que a persoa se medira sen zapatos. Os datos con partes extra non explicadas chámanse datos con nesgo e os resultados son erros sistemáticos.
Transformación xenética
miniatura|dereita|350px|[[Experimento de Griffith|Experimento no que F. Griffith descubriu a transformación bacteriana na bacteria Streptococcus.]] En bioloxía molecular denomínase transformación á alteración xenética dunha célula como resultado da captación a través da membrana celular, incorporación e expresión de material xenético exóxeno (ADN exóxeno) do medio que a rodea. A transformación ten lugar de forma natural nalgunhas especies de bacterias (transformación bacteriana), pero pode tamén efectuarse por medios artificiais noutras células. Para que se produza a transformación, as bacterias deben estar nun estado chamado competente ou de competencia, que pode acontecer como unha resposta por tempo limitado ás condicións ambientais como escaseza de nutrientes e densidade celular. A transformación é un dos tres procesos polos cales o material xenético exóxeno pode introducirse nunha célula bacteriana; os outros dous son a conxugación bacteriana (na que as células transfiren ADN por contacto directo) e a transdución (na que un virus transporta xenes dunha bacteria a outra). O termo "transformación" pode utilizarse tamén para describir a inserción de novo material xenético en células non bacterianas, como fungos, plantas e animais, pero especialmente para os animais prefírese usar o termo transfección para non confundila coa "transformación" celular que ten lugar durante o cáncer. A introdución de ADN alleo en células eucariotas denomínase "transfección".
Historia
A transformación foi descuberta en 1928 polo bacteriólogo británico Frederick Griffith. Griffith estaba traballando co Streptococcus pneumoniae, bacteria que ten dúas cepas, unha virulenta ou S e outra non virulenta ou R. Griffith descubriu que a cepa non virulenta de Streptococcus pneumoniae podía ser transformada en virulenta se a mesturábamos con bacterias da cepa virulenta mortas por calor. Griffith supuxo que algún "principio transformante" pasaba das células mortas virulentas ás células vivas non virulentas, que dese modo se transformaban en virulentas, pero non puido identificar que substancia era o principio transformador. En 1944 Oswald Avery, Colin MacLeod, e Maclyn McCarty identificaron o principio transformador como o ADN, o que serviu para demostrar que o ADN é a molécula que contén a información xenética nas células (o que ata entón se poñía en dúbida). Parte do ADN dos Streptococcus S pasaba ás células R, provocando a transformación.
A transformación utilizando electroporación desenvolveuse a finais da década de 1980, e incrementou a eficiencia da transformación in vitro e o número de cepas bacterianas que se podían transformar. A transformación de células animais e vexetais investigouse no primeiro rato transxénico que se creou, inxectando un xene dunha hormona de crecemento da rat a nun embrión de rat o en 1982. En 1907 descubriuse que a bacteria Agrobacterium tumefaciens causaba tumores nas plantas, e a principios da década de 1970 descubriuse que o axente indutor de tumores era un plásmido chamado plásmido Ti. Eliminando os xenes do plásmido que causaban o tumor e engadindo novos xenes os investigadores estiveron en condicións de poder infectar plantas con A. tumefaciens para que a bacteria inserise o ADN seleccionado nos xenoma das plantas. Non todas as plantas son susceptibles ás infección por A. tumefaciens polo que se desenvolveron métodos alternativos como a electroporación e a microinxección. O bombardeo de partículas fíxose posible coa invención da "pistola (canón, escopeta) de xenes" ou biolística por John Sanford en 1990.
Bacterias
A transformación bacteriana pode definirse como o cambio xenético estable producido pola captación de ADN espido (ADN sen células asociadas ou proteínas), e a competencia como o estado no que a bacteria pode captar o ADN exóxeno do medio que a rodea. Hai dúas formas de competencia: natural e artificial.