cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ponte, Silleda
Vías de comunicación
Ponte foi, desde a Idade Media, paso de persoas e mercadorías entre Trasdeza e Deza, ben fose a través dunha das tantas pontes que se contruíron ou nas barcazas de Juanito (nome polo que coñecían a Juan Soto, veciño de San Pedro de Losón) ou a do Pozo do Pego ou de Avogado. Destacable foi o paso de feirantes con gando camiño da feira de Silleda os días que esta se celebraba, así como o seu retorno cara as súas terras de orixe. miniatura|dereita|260px|Ponte de Laxes Na década de 1930 iniciouse a construción da vía férrea Zamora-A Coruña. Esta obra foi interrompida por mor da guerra civil, retomándose na década de 1950 e inaugurándose o 8 de setembro de 1958. O camiño de ferro deixou nesta parroquia tres túneles (de oeste a leste): o túnel da Estivada ou do Outeiro (próximo á estación do Castro), o túnel da Xaldiña e o túnel da Canteira, este último cunha boca en Vilar, todos eles dunha lonxitude similar. Durante o devandito parón das obras, as trincheiras, principalmente a chamada "de Laxes", foron utilizadas polos veciños para desprazarse co gando ás leiras que quedaran separadas por causa do ferrocarril. Esta costume provocou que os animais se afixesen a circular por onde mais tarde se colocarían as travesas e os raíles, o que resultou fatídico e do que dan fe moitos atropelos de vacas ou ovellas producidos polas locomotoras unha vez estas circulaban. Para cruzala, contruíronse dous pasos elevados (Laxes e a Xaldiña) e outros tantos inferiores (o Pontón de Suseixos e o das Regas, por onde pasa o regueiro de Rosende e ao lado un camiño).
Sería trinta anos despois, a finais da década de 1980, cando a Concentración Parcelaria mellorase as comunicacións na parroquia abrindo novos camiños. Este proxecto levouse acabo en practicamente todas as terras de cultivo e monte situadas ao sur da vía férrea, o que fixo que se botasen a cultivo moitos terreos a monte e deixando en moitos casos as terras da outra beira da vía á mercé da maleza. Varios anos máis tarde, iniciouse a construción da PO-205, que uniría Silleda con Vila de Cruces, achegando Ponte a San Pedro de Losón dun xeito mais cómodo e permitindo un acceso tamén máis cómodo ás zonas non concentradas. Coa chegada do século XXI, comeza a andar a AP-53, que une Santiago de Compostela e Ourense, deixando na parroquia unha saída, permitindo deste xeito aos veciños ir a Santiago en 30 minutos. No seu paso por Ponte, cruza a PO-205 por enriba e foron construídas dúas pontes para cruzala: a do Monte de Arriba e a de Guncín, esta última na pista que une Rosende con Outeiro, en Silleda.
Ría de Betanzos
miniatura|300px| PLANO DEL PAIS adyacente a las tres rías de la CORUÑA, BETANZOS Y FERROL, llamado de las Mariñas, Por el [[Domingo Fontán|D.r D.n Domingo Fontán ]] A ría de Betanzos é unha ría galega, unha das doce que conforman as Rías Altas, e unha das catro que forman o Golfo Ártabro. Atópase no norte da provincia da Coruña, e baña os municipios de Oleiros, Sada, Bergondo, Betanzos, Paderne, Miño e Pontedeume.
Descrición
A ría nace na cidade de Betanzos, como consecuencia da desembocadura conxunta dos ríos Mendo e Mandeo. Discorre entre marismas e xunqueiras durante uns oito quilómetros, para ampliarse notablemente a partir de entón, e acabar uníndose á ría de Ares na punta da Carboeira. Ademais dos mencionados ríos, desembocan nas súas augas o Lambre e o Baxoi, ambos pola súa marxe dereita.
Aínda que na antigüidade foi navegable en toda a súa extensión, os sedimentos depositados nos seus fondos e ribeiras foron reducindo ostensiblemente o seu calado, ata permitir a navegación unicamente no seu tramo final. Porén, esta circunstancia permitiu a construción de tres pontes sobre as súas augas: unha de ferrocarril e dous viadutos, que permiten acurtar o traxecto que separa A Coruña de Ferrol.
Esta condición permitiu, con todo, a súa catalogación como espazo natural protexido dentro da Rede Natura 2000 da Unión Europea ao ser declarada en boa parte dentro da zona especial de conservación (ZEC) Betanzos - Mandeo. Así, a ría de Betanzos conságrase dentro da rede natura grazas á súa riqueza faunística típica dun espazo intermareal.
Madouri
Madouri (grego: Μαδουρή) é unha pequena illa deshabitada no Mar Xónico, preto de Lefkada, Grecia.
Xeografía
Situado no Mar Xónico, Madouri está ao oeste da cidade de Nydri na illa de Lefkada. Forma parte do municipio de Ellomenos. A illa está cuberta de bosques. Ofrece unha vista da costa grega e as illas veciñas, como Skorpios. A illa ten uns 400 metros de diámetro.
A illa é de propiedade privada en mans da familia Valaoritis. Foi o lugar onde creceu Aristotelis Valaoritis, un poeta do século 19. O propietario actual é o distinguido escritor Nanos Valaoritis.
CEIP de Randufe
O CEIP de Randufe, foi fundado en 1981. Sitúase na parroquia de Randufe, Tui, nas inmediacións do Monte Aloia.
Los Barrios de Luna
miniatura|Localización do concello na provincia de León Los Barrios de Luna é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 317 habitantes (2011).
Poboacións
O concello de Los Barrios de Luna está formado polas seguintes localidades:
Anders Beer Wilse
miniatura|Anders Beer Wilse en 1892 en Seattle Anders Beer Wilse, nado en Flekkefjord o 12 de xuño de 1865 e finado en Oslo o 21 de febreiro de 1949, foi un fotógrafo noruegués, coñecido por documentar Noruega na primeira metade do século XX.
Traxectoria
Anders era fillo do enxeñeiro civil Lauritz Marius Wilse e de Karoline Dorothea Beer, medrou na vila de Kragerø, e xa navegaba desde os trece anos, graduándose na Horten Tekniske Skole de Horten en 1882. En 1884 emigrou aos Estados Unidos e alí en 1886 mercou a súa primeira cámara. Nese país traballou como enxeñeiro ferroviario e cartógrafo para a Servizo Xeolóxico dos Estados Unidos. En 1897 estableceu un negocio de fotografía en Seattle e en 1901 volveu a Noruega coa súa dona e os seus fillos, establecido en Cristianía dedicouse por enteiro á fotografía. Polo seu traballo mereceu en 1925 a Medalla do Mérito Real en ouro. Tamén publicou os libros 1936 En emigrants ungdomserindringer (1936) e Norsk landskap og norske menn 1943.
Actividade fotográfica
Anders viaxou por toda Noruega captando paisaxes e motivos turísticos, na procura da beleza como motivo postal e tamén da idílica vida rural, chegando coa súa cámara de 10 kg ata os lugares máis inaccesibles, mesmo ata Svalbard. Contou coa axuda do seu fillo Robert Charles Wilse que herdou o negocio familiar ata o seu peche en 1957/58. A partir de 1909 deu tamén conferencias sobre a vida norueguesa a partir das súas fotografías e tamén fotografou a numerosos personaxes coñecidos da vida artística, social e política norueguesa.
Arquivo fotográfico de Wilson
Wilse mercou fotografías do de Axel Lindahl tiradas nas décadas de 1880 e 1890, utilizándoas canda as súas. Logo da desaparición do seu negocio fotográfico o arquivo fotográfico de Wilse consistía en 200.000 negativos, que se venderon esparexéndose por varios museos e coleccionistas. O Museo do Pobo Noruegués conta coa meirande colección de Wilse, con 86.000 negativos e 369 álbums. O Museo da Cidade de Oslo ten unha gran colección de fotografías de Oslo e o Museo Marítimo Noruegués de navíos. A Biblioteca Nacional de Noruega conta con retratos. Tamén hai arquivos de Wilson no Museo Preus, no Museo Técnico Noruegués e no Museo Nacional de Arte, Arquitectura e Deseño. Manteñen arquivos dixitais o DigitaltMuseum, Oslobilder e Galleri NOR.
Pavillón Multiusos Fontes do Sar
Serve de feudo aos equipos Santiago Futsal de fútbol sala, Blusens Monbus Obradoiro de baloncesto, e ao Arteal de tenis de mesa.
Afluencia de espectadores
300px|miniatura|Pavillón Multiusos Fontes do Sar.
Eventos deportivos
A afluencia media de seareiros que acudiron ós encontros do Obradoiro CAB na ACB 2009-10 foi de 5509 persoas, con máximos de 6050 espectadores (fronte ó FC Barcelona). No seguinte ano, co equipo na LEB Ouro 2010-11, a media baixou a 4297 persoas. De volta na Liga ACB, na tempada 2011-12 a media de seareiros no pavillón medrou ata os 5241.
Pola súa banda, o Lobelle FS tivo 2353 espectadores de media nos seus encontros da LNFS 2010-11, con máximos de 3900 persoas (fronte ó ElPozo Murcia). Na tempada 2011-12 a media baixou ós 1700 espectadores, cun máximo de 3500 persoas.
Eventos culturais
En abril de 2010 mais de 5000 persoas asistiron sentadas a cada unha das 8 actuacións do Cirque du Soleil co seu espectáculo Saltimbanco no Multiusos do Sar.
Nos numerosos concertos que cada ano se levan a cabo no recinto, como os de Mark Knopfler, Joaquín Sabina, David Bisbal, Juanes, Dover, Alice Cooper, Cypress Hill, Miguel Bosé etc, a afluencia de xente ten variado dende as 9000 persoas que asistiron ó concerto de Chayanne en agosto de 2010, ós 5000 que foron a ver a The Wailers en febreiro de 2009.
Accidente ferroviario 2013
O 24 de xullo de 2013 no lugar de Angrois, Sar, tivo lugar o accidente de tren máis grave da historia de Galicia e por vítimas oficiais, tamén o máis grave da historia de España por descarrilamento ferroviario. Polo menos 78 persoas faleceron no incidente. O pavillón Fontes do Sar utilizouse como tanatorio provisional pola gran cantidade de finados.
Sabor umami
miniatura|dereita|O xamón curado é un exemplo do sabor umami. O umami (うま味 en xaponés) é o quinto sabor ademais dos catro básicos: doce, salgado, acedo e amargo. Así como o sabor doce indica presenza de enerxía nun alimento, umami é o sinal que indica existencia de proteínas como fonte de nutrientes esenciais para a vida.
Historia e características
O umami é o denominado quinto sabor. É unha categoría do sentido gusto que imprime unha sensación duradeira e saborosa que cobre a superficie da lingua. Esta sensación é debida á presenza de detectores dos anións de carboxilato procedentes do ácido glutámico en células especializadas na lingua de humanos e animais. Ten a capacidade de equilibrar e redondear o sabor de sopas e dunha gran variedade de comidas non doces. As froitas, mollos e algúns produtos derivados do leite non combinan ben co gusto umami. Existen receptores especializados para o umami na lingua humana que recoñecen o grupo carboxilo do ácido glutámico.
Descubrimento e estudos
O sabor umami foi descuberto no ano 1913 polo químico xaponés Kikunae Ikeda nunha investigación realizada sobre o Katsuobushi (peza de bonito curado ao aire). Descubriuse tamén a existencia deste sabor noutras especies como a dos chimpacés, hámsteres, e cans. Investigouse mediante técnicas de neurotecnoloxía o efecto que xera o sabor umami no córtex cerebral e comprobouse como actúa sinerxicamente con outros sabores. Nestes estudos comprobouse, así mesmo, a existencia de neuronas especializadas na resposta ao sabor xerado polo umami, do mesmo xeito que existen outras específicas para outros sabores. En estudos mostrouse igualmente que o sabor umami se produce no sistema sensorial mediante unha combinación de sabores e cheiros.
Algúns grupos de poboación, tal e como os anciáns, cuxo gusto e olfacto están debilitados debido á idade e, nalgúns casos, á medicación, pódense beneficiar do emprego de alimentos con umami. A perda de sabor e olor pode contribuír a unha diminución nas características nutricionais da dieta, sendo a causa de diversas enfermidades. Os alimentos que posúen este sabor adoitan ser preferentes na elección. É por esta razón polo que se adoita empregar na elaboración ou saborización de certos aperitivos e sopas instantáneas.
Onde se atopa
O ácido glutámico ou os glutamatos, atopados en certos alimentos, proveñen da hidrólise de certas proteínas das carnes, dos queixos, das sopas elaboradas con produtos animais e dos mariscos e agúns moluscos como poden ser as ostras. O sabor umami atópase igualmente de forma natural en certos alimentos vexetais como son as espinacas, o té verde, os tomates e certos cogomelos. Tamén se atopa nalgúns legumes e na fermentación dos mesmos, coma no caso da salsa de soia.
HK Drott Halmstad
O HK Drott é un equipo de balonmán da cidade de Halmstad, Suecia. O club foi fundado en 1936 como equipo de fútbol, mais en 1940 abandonouse a práctica deste deporte. O club adícase á práctica do balonmán dende 1937.
Brand New Eyes
Brand New Eyes é o terceiro álbum da banda estadounidense de rock alternativo Paramore, publicado o 29 de setembro de 2009 a través do selo Fueled by Ramen nos Estados Unidos e o Canadá. O disco foi producido por Rob Cavallo e gravado en Hidden Hills, California entre xaneiro e marzo de 2009. Foi composto polos membros Hayley Williams e Josh Farro, co guitarrista Taylor York que colaborou en catro temas, como unha continuación de Riot! (2007).
HK Drott Halmstad
O equipo non chegou ata a máxima categoría do balonmán sueco ata o ano 1962, e en 1975 conseguiu o seu primeiro campionato de Liga, e dende aquela converteuse nun dos equipos máis laureados do balonmán sueco, gañando 10 títulos de liga, o último deles no 2002.
Coors Field
O Coors Field é un parque de béisbol situado no centro de Denver, Colorado (Estados Unidos). É o estadio local dos Colorado Rockies das Ligas Maiores (MLB). O seu nome provén do patrocinio da empresa cervexeira de Golden, Colorado, Coors Brewing Company. Antes de trasladarse a este estadio, os Rockies xogaron as súas dúas primeiras temporadas (1993 e 1994) no Mile High Stadium, recinto dos Denver Broncos da National Football League (NFL). O Coors Field está situado a dúas mazás da Union Station no Lower Downtown da cidade. O estadio conta con capacidade para 46.897 espectadores, 50.144 contando as bancadas de pé.
HK Drott Halmstad
A nivel internacional disputou dúas finais, perdendo as dúas. En 1990 perdeu a final da Recopa de Europa fronte ao Teka Cantabria, e en 1994 perdeu a final da City Cup fronte ao TuSEM Essen.
Benavides
miniatura|Localización do concello na provincia de León miniatura|120px|Escudo do concello Benavides é un concello español da provincia de León. A súa poboación é de 2808 habitantes (2011).
Batalla de Hatfield Chase
A Batalla de Hatfield Chase (en inglés antigo Hæðfeld, en galés Meicen) tivo lugar o 12 de outubro de 633 en Hatfield Chase preto de Doncaster, Yorkshire, na Inglaterra anglosaxoa entre os northumbrianos dirixidos polo seu rei Edwin e unha coalición de tropas galesas e mercianas dirixidas respectivamente por Cadwallon ap Cadfan e Penda. O lugar era unha zona pantanosa a uns 13 quilómetros ao nordeste de Doncaster, na beira sur do Río Don. Foi unha vitoria decisiva para galeses e os mercianos; Edwin morreu na batalla e o seu exército foi derrotado, o que provocou un colapso do puxante reino do norte..
Contexto
Edwin, o líder máis poderoso na Gran Bretaña da época conseguira derrotar a Cadwallon poucos anos antes. Beda relata a toma de posesión das illas Mevanias (unha das cales era Anglesey por parte de Edwin) e outra fonte refire o asedio sufrido por Cadwallon na illa de Priestholm (Annales Cambriae: Glannauc), situada na costa de Ynys Mon. Máis tarde, Cadwallon derrotou e expulsou aos northumbrianos dos seus territorios e aliouse con Penda (sendo Cadwallon o membro forte da coalición). A situación de Penda no seu reino neste momento é aínda incerta -Beda suxire que aínda non era rei, pero que alcanzaría o título pouco despois de Hatfileld; a Crónica Anglosaxoa, con todo, sitúa a súa chegada ao trono en 626. . O exército galés-merciano presentou batalla a Edwin en Hatfield, Yorkshire do sur, ao norte de Doncaster.
Resultado da batalla
O choque foi un desastre para Northumbria. Tanto Edwin como o seu fillo Osfrith morreron na batalla, mentres que o seu outro fillo Eadfrith foi feito prisioneiro por Penda, e asasinado despois; o reino dividiuse nos sub-reinos constituíntes de Bernicia e Deira. Eanfrith, fillo de Æthelfrith de Northumbria, regresou do exilio para facerse co poder en Bernicia, mentres que Osric, primo de Edwin, apropiouse de Deira. Cadwallon proseguiu na súa guerra contra os northumbrianos de forma cruel e desapiadada, ata que foi derrotado por Oswald de Northumbria en Heavenfield (tamén coñecida como Deniseburna, AC : Cantscaul), un ano despois de Hatfield.
O historiador D. P. Kirby suxeriu que a derrota de Edwin era o resultado dunha ampla alianza de intereses na súa contra, incluíndo á desposuída liña de Æthelfrith en Bernicia; pero tendo en conta a posterior hostilidade entre Cadwallon e os fillos de Æthelfrith, tal alianza non debeu de sobrevivir moito tempo á batalla.
Sistema renina-anxiotensina
O sistema renina-anxiotensina ou sistema renina-anxiotensina-aldosterona é un sistema de control da presión arterial.
O sistema componse de:
O seu obxectivo é o de aumentar a presión arterial en caso de que esta estea baixa. A presión baixa é detectada pola mácula densa (unha estrutura do ril). A activación da mácula densa provoca que as células xustaglomerulares secreten renina. Esta enzima só ten un substrato, o anxiotensinóxeno. A renina rompe parcialmente ao anxiotensinóxeno producindo anxiotensina I. A anxiotensina I é un péptido pouco activo. É fragmentado pola enzima conversora da anxiotensina en varios tecidos, sobre todo pulmóns, pero tamén en neurohipófise, glándulas suprarrenais, bazo e endotelio entre outros. O produto será a anxiotensina II. A anxiotensina II pode ser convertida en anxiotensina III por acción dunha aminopeptidase.
Funcións
Tanto a anxiotensina I como a II son péptidos activos. Únense ao seu receptor específico e activan o ciclo do fasfatidil-inositol, producindo inositoltrifosfato e diacilglicérido. O inositoltrifosfato permite a saída de calcio do retículo endoplásmico. A mobilización do calcio favorece a liberación de aldosterona dende as glándulas suprarrenais. A aldosterona activa unha serie de proteínas renais, IAPs, proteínas inducidas por aldosterona. Estas favorecen a reabsorción de sodio nos tubos proximais do ril. A reentrada de Na arrastra a auga, incrementando o volume circulante e a presión arterial. A propia anxiotensina ten efecto vasoconstritor a nivel sistémico.
Regulación
Dous grupos de sinais regulan este complexo sistema:
Raymond Roussel
miniatura|dereita|Roussel con 19 anos. Raymond Roussel, nado en París o 20 de xaneiro de 1877 e finado en Palermo o 14 de xullo de 1933, foi un poeta, novelista, dramaturgo, músico e xadrecista francés.
Coas súas novelas e obras exerceu unha forte influencia sobre algúns grupos vangardistas do século XX, como os surrealistas, OuLiPo e os autores da nouveau roman.
1456
Outros
Historia ano a ano
Áreas municipais de Escocia
As áreas municipais de Escocia son as súas principais divisións administrativas, e correspóndense coa distribución do poder local. Todas teñen cadanseu concello. O seu nome en inglés é Council Areas; ademais, as áreas municipais teñen a capacidade, dende 1997 de denominarse en gaélico, se así o deciden elas mesmas, como "Comhairle".
As áreas municipais, tal e como hoxe se coñecen, definíronse en 1996 e entraron en funcionamento o 1 de abril de 1996, subtituíndo as anteriores rexións e distritos, e coas que non existe unha correspondencia directa.
Véxase tamén
Autoridades Unitárias da Escócia
Lingua tártara
A lingua tártara ou tátara é unha lingua turca, a lingua dos tártaros. Fálano seis millóns de persoas na república rusa de Tatarstán, en Baskiria e outras comunidades de Rusia.
Escritura
Os antepasados do pobo tártaro usaron o alfabeto orkhon. No século X empezou a usarse o alfabeto árabe. En 1927 foi adoptado o yanalif (en ruso: яналиф), un alfabeto baseado no latino, xa que por entón as autoridades comunistas querían latinizar a escritura de todas as linguas da antiga Unión Soviética. En 1939 este alfabeto foi substituído por un baseado no alfabeto cirílico.
O 15 de setembro de 1999 unha lei da república rusa de Tatarstán reintroduciu o alfabeto latino, agora denominado yanalif-2. Pero o 16 de novembro de 2004 o Tribunal Constitucional da Federación Rusa derrogou dita lei por incompatibilidades coa Constitución de Rusia. Polo tanto de iure o alfabeto do tártaro é o baseado no alfabeto cirílico, aínda que moitas veces úsase de facto o alfabeto latinizado.
Bercianos del Páramo
miniatura|Localización do concello na provincia de León Bercianos del Páramo é un concello español da provincia de León. A súa poboación é de 682 habitantes (2011).
Xefe delegacional
== Xefes delegacionais a partir do 1 de outubro de 2015 e até o 30 de setembro de 2018 ==
Requisitos
Para ser Xefe Delegacional requírese:
Facultades e obrigacións
Corresponde aos titulares dos órganos político-administrativos de cada demarcación territorial:
Período
De acordo co artigo 106 do Estatuto de Goberno do Distrito Federal, un Xefe Delegacional durará tres anos no seu encargo, iniciando o primeiro de outubro do ano en que foi electo.
Os Xefes Delegacionais deben render protesta ante o pleno da Asemblea Lexislativa do Distrito Federal.
Ausencias e nomeamentos
As ausencias do Xefe Delegacional de máis de quince días e até por noventa días deberán ser autorizadas polo Xefe de Goberno e serán cubertas en termos da Lei Orgánica respectiva. En caso de ausencia por un período maior a noventa días, calquera que sexa a causa, a Asemblea Lexislativa do Distrito Federal designará, a proposta, do Xefe de Goberno e por maioría absoluta dos deputados integrantes da Lexislatura, ao substituto. Si a elección demarcacional fose declarada nula, en tanto se realiza a elección extraordinaria, a Asemblea procederá a designar ao correspondente Xefe Delegacional. Si o Xefe Delegacional electo non se presenta a tomar posesión do seu encargo, a Asemblea Lexislativa do Distrito Federal designará, a proposta, do Xefe de Goberno e por maioría absoluta dos deputados integrantes da Lexislatura, ao substituto. As persoas que sexan designadas pola Asemblea, deberán cumprir os requisitos establecidos o Estatuto de Goberno do Distrito Federal.[cita  requirida]
Remocións
A Asemblea Lexislativa do Distrito Federal, a proposta do Xefe de Goberno ou dos deputados, poderá remover aos Xefes Delegacionais polas causas graves seguintes:
A Asemblea Lexislativa cualificará a gravidade da falta e resolverá en definitiva sobre a remoción, polo voto das dúas terceiras partes dos membros integrantes da Lexislatura, a condición de que o Xefe Delegacional teña oportunidade suficiente para render as probas e facer as alegacións que ao seu xuízo conveñan.
A resolución da Asemblea será definitiva e inatacable e fornecerá os seus efectos de inmediato.
En caso de remoción do Xefe Delegacional, a Asemblea Lexislativa do Distrito Federal designará, a proposta do Xefe de Goberno, por maioría absoluta dos integrantes da Lexislatura, ao substituto para que termine o encargo.
No caso de sentenza ejecutoria condenatoria por delito doloso en contra dun Xefe Delegacional, sen dilación algunha o xuíz dará conta á Asemblea Lexislativa do Distrito Federal para o só efecto de que declare a destitución do cargo e nome ao substituto, observando o disposto no parágrafo anterior.
As sancións distintas á remoción serán aplicadas conforme ás disposicións conducentes da lei da materia.
As controversias de carácter competencial administrativo que se presentaren entre as Delegacións e os demais órganos e dependencias da Administración Pública do Distrito Federal serán resoltas polo Xefe de Goberno.
John Adams
John Adams, nado en Quincy (Massachusetts) o 30 de outubro de 1735 e finado na mesma vila o 4 de xullo de 1826, foi o segundo Presidente dos Estados Unidos, dende 1797 ata 1801, considerado un dos pais fundadores dos Estados Unidos.
Traxectoria
Adams chegou á elite política nas primeiras etapas da Revolución Americana. Como delegado de Massachusetts no Congreso Continental, desempeñou un papel importante persuadindo ao Congreso para declara-la independencia, e axudou a Thomas Jefferson na redacción da Declaración de Independencia dos Estados Unidos en 1776. Como representante do Congreso en Europa, foi un dos negociadores principais do Tratado de París coa Gran Bretaña, e un dos principais responsables da obtención de préstamos importantes de banqueiros de Ámsterdam. Teórico político e historiador, Adams escribiu en gran medida a constitución do estado de Massachusetts en 1780, pero atopábase en Europa cando se redactou a Constitución federal en termos semellantes. En 1775 nomeou a George Washington coma comandante en xefe do Exército Continental, e vinte e cinco anos máis tarde nomeou a John Marshall coma Presidente do Tribunal Supremo dos Estados Unidos.
Actuou coma vicepresidente de George Washington en dous mandatos para posteriormente ser elixido en 1796 coma o segundo presidente da nación. Durante o seu mandato presidencial, atopouse con feroces ataques por parte do Partido Demócrata-Republicano de Thomas Jefferson, así coma a facción dominante do seu propio partido, o Partido Federalista liderado por Alexander Hamilton. Adams firmou as polémicas Actas de sedición e estranxeiros, e conformou o exército e a mariña no contexto da guerra naval non declarada con Francia entre 1798-1800.
esquerda|miniatura|160x160px| John Adams no [[anverso dun dólar presidencial de 2007. ]]
En 1800 Adams saíu derrotado na reelección por Thomas Jefferson e retirouse a Massachusetts. El e mais a súa dona, Abigail Adams, fundaron unha liña familiar de políticos, diplomáticos e historiadores nos Estados Unidos. Foi pai de John Quincy Adams, sexto Presidente dos Estados Unidos. O 4 de xullo de 1826 faleceu aos 90 anos de idade, o mesmo día do 50º Aniversario da Declaración de Independencia.
Kostas Vasileiadis
Konstantinos "Kostas" Vasileiadis (en grego: Κώστας Βασιλειάδης), nado en Salónica o 15 de marzo de 1984, é un xogador de baloncesto grego. Actualmente xoga para o Club Atlético Goes uruguaio. Pode xogar de escolta ou de ala, mide 2,00 metros e pesa 102 quilos. Foi internacional nas categorías inferiores da selección grega.
Traxectoria
Debutou na liga grega no ano 2000 no PAOK Tesalónica BC. Xogou seis tempadas no club grego, converténdose no capitán do equipo. Fichou polo Unicaja Málaga da liga ACB en 2006 durante o playoff polo título, debutando na eliminatoria de cuartos de final fronte ao Estudiantes, e logrando gañar a liga.
Logo do paso polo Unicaja volveu a Grecia, fichando polo Olympiakos, contribuíndo a dito equipo a lograr o subcampionato na liga grega ese ano. Na tempada 2008/09 volveu ao PAOK, onde volveu ser capitán e onde acabou como 3º máximo anotador da liga grega cunha media de 15 puntos.
Tras un breve paso polo Sutor Montegranaro italiano o 8 de agosto de 2009 fichou polo Xacobeo Blu:Sens de Santiago de Compostela, recentemente ascendido á liga ACB. Axiña se gañou o aprecio da afección do Fontes do Sar, que denominou o seu xogo como "A lei de Kostas". Tralo descenso do club compostelán, o 3 de xullo de 2010 fichou polo Bilbao Basket por dúas tempadas con opción a outra terceira. Co club vasco logrou o subcampionato de liga na tempada 2010/11 e xogou a final da Eurocup contra o Lokomotiv Kuban, caendo derrotado pero sendo o máximo anotador do partido. Ademais foi incluído no quinteto ideal do torneo.
Tras tres tempadas en Bilbao, Vasileiadis fichou polo Anadolu Efes S.K. turco, co que logrou o subcampionato de copa. Na tempada seguinte fichou de novo por Unicaja Málaga, ​ rescindindo o seu contrato o 17 de xuño de 2015. Tras o seu paso por Málaga, volveu á casa para xogar no PAOK Tesalónica, co que concluíu a Liga Grega, tras caer no playoff de cuartos de final ante o AEK Atenas por 2 a 1, cunhas medias de 14,7 puntos (47% en tiros de dous, 42% en triplas e 87% en libres), 5,3 rebotes e 2,1 asistencias para 16,3 de valoración en 28,6 minutos. Na Eurocup, tivo de media 13,4 puntos e 4,8 rebotes.
O 28 de abril de 2016, volveu ó Obradoiro CAB ata o final da tempada, conseguindo o equipo salvar a categoría. A continuación regresou ao seu país, onde xogou no AEK Atenas e o Aries Trikala B.C., ata que en decembro de 2017 volveu á liga española fichando polo Iberostar Tenerife, ata final da tempada.
O 15 de xullo de 2018, regresou de novo a Santiago para xogar a súa terceira etapa no Obradoiro CAB. O 30 de decembro de 2018, Vasileiadis converteuse no primeiro xogador da historia do Obradoiro en conseguir o premio ó mellor xogador do mes da ACB, sendo elixido coma mellor xogador do mes de decembro tras facer 22.6 puntos de valoración, incluíndo tamén un premio ó mellor xogador da xornada. O 17 de xullo de 2019, Vasileiadis e o Obradoiro chegaron a un acordo para renovar o seu contrato unha tempada máis. En xullo de 2020 anunciouse a súa marcha do Obradoiro. O 9 de abril de 2021, anunciouse a súa fichaxe ata final de tempada polo CB Murcia da Liga ACB. Aspó finalizar a temporada asinou cos Marinos de Anzoátegui de Venezuela.
OuLiPo
OuLiPo (acrónimo de «Ouvroir de littérature potentielle», que se traduce como "Obradoiro de literatura potencial") é un grupo de principalmente escritores en francés e matemáticos que busca crear obras usando técnicas de escritura limitada (Littérature à contraintes). Foi fundado en novembro de 1960 por Raymond Queneau e François le Lionnais. Estes refundan o Seminario de Literatura Experimental (Sélitex), ao redor do cal se reuniu un grupo de creadores non convencionais, e pasan a denominalo Ouvroir de littérature potentielle, ou Taller de literatura potencial.
IFK Skövde
Na tempada 1997-98 chegou por primeira vez a unha final europea, a final da City Cup, na que perdeu fronte ao TuS Nettelstedt-Lübbecke, aínda que dúas tempadas antes xa fora terceiro na mesma competición. No 2004 proclamouse campión da EHF Challenge Cup tras derrotar na final ao US Dunkerque HB francés.
Mosteiro de San Nicolao de Cis
O mosteiro de San Nicolao de Cis, coñecido tamén como San Salvador de Cis debido á súa advocación, foi un mosteiro medieval situado na parroquia de San Nicolao de Cis, no concello coruñés de Oza-Cesuras. Na actualidade só se conserva en pé a súa igrexa monacal. Foi declarado monumento nacional por Real decreto 1057 do 27 de marzo do 1981.
Historia
A actual igrexa parroquial xurdiu coma mosteiro dúplice. Segundo López Ferreiro, foi fundado nos últimos anos do século IX ou nos primeiros do século X:
Porén, as fontes documentais presentan diversos problemas, de tal xeito que moitos autores consideran que os dous primeiros documentos de referencia son falsos. Un primeiro documento sería carta fundacional que sinalaba o ano 909. Este documento por descoido dos monxes desapareceu do seu tesouro xa no ano 915.
Un segundo documento chegou ata os nosos días, incompleto, por medio dunha copia nun pergameo que iniciou o traslado das escrituras o 22 de abril de 1349. Este segundo documento fai referencia á primeira metade do ano 911 (27 de xuño) e no que se rexistra o privilexio concedido ao mosteiro polo rei Ordoño II e a súa muller a raíña Elvira, a petición de dona Paterna e se acoutan os termos do mosteiro de San Salvador de Cis. Consérvase só o inicio do documento. Del García Álvarez fai a seguinte transcrición:No século XV convértese en priorado dependente de San Martiño Pinario, en Santiago de Compostela.
Descrición
O templo primitivo do mosteiro foi mozárabe, aínda que desta época só se conservan un capitel de mármore mais un canzorro. A igrexa actual é un dos poucos exemplos de mosteiros que se poderían cualificar de góticos en Galiza. Como: «oxival, de tradición románica na ornamentación, obra da segunda metade do século XIV» é definida por Ángel del Castillo. Correspóndese cun estilo de igrexa característico da zona, outros exemplos son as igrexas de Santa María do Azougue e de Santiago na próxima cidade de Betanzos, xa que, en palabras de Hipólito de Sá Bravo: «... todas elas presentan dentro dun mesmo período ―segunda metade do século XIV― as características dos monumentos oxivais con reminiscencias románicas, fieis á traza dunha tendencia construtiva de ámbito comarcal».
Interior
miniatura|250px|Concerto na igrexa de San Nicolao de Cis. A planta é basilical, con tres naves de tres tramos cada unha que rematan en tres ábsidas poligonais. Porén, da análise do seus trazados, mais sobre todo da súa sección lonxitudinal, dedúcese que se trata dunha organización en cruceiro que prefigura unha planta de cruz latina. Tanto os arcos transversais coma os formeiros son apuntados, sobre columnas constituídas por liñas de semicolumnas acaroadas, maiores as correspondentes aos eixes principais da igrexa, co que se crea unha complexidade espacial que contrasta co aspecto exterior da igrexa. As naves cóbrense cun teitume de madeira a dúas augas, bardante a correspondente ao teórico cruceiro, cuberto a catro augas e lixeiramente elevado sobre os dous faldróns principais da cuberta. No muro norte da igrexa ábrese unha capela sepulcral, do século XV, cuberta con bóveda de cruzaría que provén de columnas acodilladas nos ángulos e a que se accede a través dun arco apuntado semellante aos arcos triunfais.
Os arcos triunfais que dan acceso ás capelas das ábsidas son tamén apuntados. A ábsida central é heptagonal e as laterais pentagonais; cóbrense con bóvedas nervadas de abano. As columnas que sosteñen os nervios da ábsida central están integradas nun zócolo corrido que forma unha arcatura con tres arcos trilobulados en cada tramo semellante ás dominicas de Pontevedra e Tui e á franciscana de Pontevedra. So os tres arquiños dos dous primeiros módulos da ábsida ábrense no friso arcos de medio punto que o comunican coas ábsidas laterais. Nos dous módulos seguintes os arcos forman unha especie de fornelos de gran profundidade. Sobre os arcos triunfais ábrense tres rosetóns, cuadrilobulados os laterais e con seis lóbulos o central.
Exterior
Presenta en conxunto un aspecto claramente románico, a excepción das esveltas xanelas oxivais das ábsidas e a da capela sepulcral. A fachada principal ou occidental mostra unha gran portada de tripla arquivolta lixeiramente apuntada sobre columnas acodilladas que desapareceron, conservándose unicamente as basas e os capiteis. O tímpano presenta as figuras de san Bieito e san Bernardo aos lados da do Salvador. Sobre esta portada ábrese un gran rosetón profusamente decorado a pesar da súa sinxeleza. Portada mais rosetón están enmarcados por dous grandes contrafortes, que se repiten nas esquinas da fachada e nas fachadas laterais. No lado norte da fachada principal e integrado na súa base con esta, érguese un modesto campanario de planta cadrada e arcos de medio punto lixeiramente apuntados nos catro ocos laterais.
Na fachada norte ábrese unha portada, cuxa feitura semella máis elaborada e polo tanto algo posterior á da fachada principal. A súa composición é semellante á desta última, cunha tripla arquivolta sobre columnas acodilladas que neste caso aínda se conservan completas. Tamén a arquivolta é máis apuntada cá fachada principal e enmarca un tímpano coa Adoración dos Reis Magos, iconografía que para Sá Bravo está moi estendida entre as igrexas góticas con reminiscencias románicas. A fachada está dividida en tres tramos por contrafortes, entre os que se intercalan tres fiestras tipo seteira na parte alta. A fachada sur presenta a mesma disposición de contrafortes e seteiras mais unha portada e unha xanela sinxelas de arco de medio punto na parte baixa do terceiro tramo.
No exterior da ábsida apréciase perfectamente o carácter de arquitectura oxival de tradición románica do templo. Neste sentido, cabe salientar como as trazarías claramente oxivais das tres fiestras da ábsida central, entre sinxelos contrafortes, contrastan cos ocos nos que se aloxan, rematados en arco de medio punto. Son máis sinxelas as xanelas, tamén en arco de medio punto e entre contrafortes, das ábsidas laterais, sen trazarías. As tres ábsidas están rematas por beirís sobre variados canzorros. No alzado correspondente ás ábsidas salientan os tres rosetóns do testeiro das naves maila fiestra de trazaría oxival, que están situadas na banda leste da capela sepulcral.
Zamora (homónimos)
Zamora pode referirse a:
Nefrina
A nefrina é unha proteína necesaria para o correcto funcionamento da barreira de filtración renal. Dita barreira consta de células endoteliais fenestradas, a membrana basal glomerular, e os podocitos. A nefrina é uha proteína transmembrana que é un compoñente estrutural das fendas de filtración dos podocitos.
Un defecto no xene da nefrina, NPHS1, está asociado coa síndrome nefrótica conxénita de tipo finlandés e causa a perda pola urina de cantidades masivas de proteínas, ou proteinuria. A nefrina tamén é necesaria para o desenvolvemento cardiovascular.
Interaccións
A nefrina presenta interaccións con:
Outros artigos
Podocito
Lista de personaxes de Futurama
Esta é a Lista de personaxes de Futurama. Ademais dos empregados de Planet Express, Futurama inclúe unha gran variedade de personaxes: personalidades, compañeiros de traballo, medios de comunicación, empresarios, familiares, veciños, estranxeiros e viláns. Na seguinte lista aparecen en primeiro lugar os personaxes de maior importancia e despois os secundarios por orde alfabética.
Condado de Timiș
O condado de Timiș (en húngaro: Temes, en serbocroata: Tamiš/Тамиш, en búlgaro do Banato: Timiš) é un județ de Romanía, na rexión da Transilvania. A súa capital é a cidade de Timișoara.
O nome do condado provén do río Timiș, coñecido na Antiga Roma como Tibisis ou Tibiscus.
Divisións administrativas
O condado posúe dous municipios, oito cidades e oitenta e nove comunas.
Liña de alta velocidade Valladolid-Palencia-León
250px|miniatura|Tren da serie 121 na liña de alta velocidade Valladolid-León ao seu paso por [[Paredes de Nava (Palencia).]] A liña de alta velocidade Valladolid-Palencia-León é unha liña de alta velocidade que se estende entre a estación de Valladolid-Campo Grande e a estación de León pasando pola estación de Palencia. Constitúe parte do ramal norte/noroeste do ferrocarril de alta velocidade de España e inaugurouse o 29 de setembro de 2015, estando operativa para viaxeiros desde o día seguinte.
O trazado foi deseñado de acordo coas especificacións técnicas de interoperatibilidade da Unión Europea para liñas ferroviarias de alta velocidade. Cunha lonxitude total de 166,141 km e un novo trazado de 165,217 km (desde o cambiador clausurado de San Isidro, en Valladolid), consta de plataforma para vía dobre con ancho estándar (1435 mm), con tramos de vía dobre (80,967 km) e outros de vía única (84,250 km), e será apta para unha velocidade máxima de 350 km/h.
Con esta liña dáse continuidade á LAV Madrid-Segovia-Valladolid e fai posible as futuras conexións cara a Asturias, Cantabria e Euskadi.
Servizos
Os servizos para viaxeiros comezaron o día 30 de setembro de 2015, cun total de 45 servizos semanais por sentido entre Madrid e León, máis os 21 entre Madrid e Santander, que circulan pola liña ata o cambiador de Villamuriel.
Circulan pola liña:
Ata o ano 2018, cando se espera que funcione o sistema de bloqueo ERTMS, circúlase a unha velocidade máxima de 200 km/h. Así, o mellor tempo entre Madrid e León pasou das 2 horas e 41 minutos que había en 2010 ás 2 horas e 6 minutos da actualidade, cunha velocidade media de 164 km/h. Entre Madrid e Palencia pasouse da hora e 36 minutos á hora e 21, cunha media de 171 km/h. Este atraso na posta en servizo coa máxima velocidade débese, á súa vez e entre outros motivos, aos atrasos na construción do terceiro dos túneles ferroviarios Atocha-Chamartín (coñecidos como túneles da risa).
Saídres, Silleda
Historia e patrimonio
Ao igual que a veciña parroquia de Fontao (Vila de Cruces), Saídres fíxose famosa a mediados do século XX, coincidindo coa segunda guerra mundial, pola extracción de estaño e volframio. Nas proximidades das minas escavadas para tal extracción, manan unha serie de fontes de augas sulfurosas, con propiedades medicinais.
Desta parroquia son naturais a política do BNG silledense Carmen Fidalgo e a xornalista e escritora Ana Cabaleiro.
Demografía
Evolución da poboación:
Bercianos del Real Camino
miniatura|Localización do concello na provincia de León Bercianos del Real Camino é un concello español da provincia de León. A súa poboación é de 195 habitantes (2011).
Wubbo Ockels
Wubbo Johannes Ockels, nado en Almelo (Países Baixos) o 28 de marzo de 1946, foi o primeiro astronauta neerlandés. Formou parte da misión STS-61-A.
Traxectoria
Ockels graduouse en física e matemáticas pola Universidade de Groningen en 1973 e doutorouse en 1978.
Foi seleccionada como astronauta pola ESA en 1978, participando nas misións STS-61-A e pasando 7,03 días no espazo.
Porto de Ferrol
miniatura|esquerda|Vista xeral.
O Porto de Ferrol, matrícula de provincia marítima FE, é un porto militar, pesqueiro, comercial, de pasaxeiros e deportivo da cidade de Ferrol, Galiza.
José Luis González Eiras
Traxectoria
Formouse xogando no Arousa SC co que acadou o ascenso a Segunda División B dende a Terceira con tan só 18 anos. Ao ano seguinte o equipo volve perder a categoría, se ben chegou á terceira rolda da Copa do Rei de fútbol 1993/94 tras eliminaren o Juventud Cambados e o Pontevedra CF, metendo Luisito seis goles. Ao rematar a tempada Luis deixa o equipo para fichar polo Racing de Ferrol.
Porto de Ferrol
Consiste nunhas instalacións no interior da ría de Ferrol e outras en construción no exterior da mesma ría.
José Luis González Eiras
Traxectoria
A comezos da tempada 1998/99 fichou polo CD Lugo, despois de dúas tempadas discretas do equipo ferrolán. O seu bo rendemento en Lugo fai que o Cultural Leonesa se fixe nel, fichando polo equipo leonés no ano 2000.
Porto de Ferrol
É un porto moi especializado nas mercadorías a granel —carbón para a central térmica das Pontes, ferralla para a empresa siderometalúrxica Megasa, madeira e derivados— e na exportación de maquinaria, como aeroxeradores e as súas pezas, ou papel prensa transportado en tren. Existe unha lonxa de peixe en fresco cunha frota pesqueira de baixura. Tamén hai porto deportivo en Curuxeiras e nos meses de verán chegan ao porto cruceiros turísticos. O porto tamén ten terminal propia de carga ferroviaria.
José Luis González Eiras
Traxectoria
Esa tempada o equipo leonés quedou subcampión da categoría, porén Luis lesionouse de gravidade. A causa dun mal xesto nun adestramento rompeu o menisco, afectando tamén a cartilaxe. Operouse varias veces pero non puido volver a xogar profesionalmente ao fútbol. A causa desta lesión obtivo a incapacidade para desenvolver a súa profesión e concedéuselle unha indemnización de 40.000 euros e unha pensión de 1.500 euros ao mes sufragada pola Cultural Leonesa, xa que no momento da lesión non tiña dado de alta ao xogador na Seguridade Social.
Nagisa Ōshima
Nagisa Ōshima (大島 渚, おおしま なぎさ, Ōshima Nagisa), nado en Tamano na prefectura de Okayama o 31 de marzo de 1932 e finado en Toquio o 15 de xaneiro de 2013, foi un director de cine e guionista xaponés.
Porto de Ferrol
Ría de Ferrol
Na ría de Ferrol ademais do porto existen outras instalacións relacionadas:
-539
Acontecementos
miniatura|esquerda|250px|Babilonia imaxinada nunha crónica alemá de 1493
Véxase tamén
Historia ano a ano
Complexo maior de histocompatibilidade
O complexo maior de histocompatibilidade (CMH), abreviado xeralmente como MHC (do seu nome en inglés, major histocompatibility complex) e tamén chamado nalgunhas fontes complexo principal de histocompatibilidade, é unha molécula proteica da superficie celular codificada por unha gran familia de xenes presente en todos os vertebrados, que é fundamental para o funcionamento do sistema inmunitario. As proteínas MHC median as interaccións entre os distintos leucocitos, que son as células inmunitarias, e entre estes e outras células. O MHC é fundamental para a presentación de antíxenos que activa o sistema inmunitario, e determina a compatibilidade entre doante e receptor no transplante de órganos, e a susceptibilidade de sufrir unha enfermidade autoinmune por inmunización por reacción cruzada.
Por razóns históricas, nos humanos o MHC tamén se chama "antíxeno leucocitario humano" ou HLA (human leukocyte antigen). Nos humanos, os xenes MHC forman o denominado sistema HLA, porque estas proteínas se descubriron como antíxenos nos leucocitos, que podían detectarse con anticorpos.
Na presentación do antíxeno primeiro as proteínas que entran no corpo e as propias da célula son procesadas dentro da célula e divididas, e un fragmento delas (epítopo) será exposto (presentado) na superficie celular unido ás moléculas do MHC, onde pode ser recoñecido polos linfocitos. O antíxeno presentado pode ser recoñecido como "propio" ou "non propio".
A familia de xenes MHC divídese en tres subgrupos ou clases: clase I, clase II, e clase III. A diversidade observada na presentación dos antíxenos, que está mediada polos MHC das clases I e II, conséguese de múltiples maneiras: (1) a codificación xenética dos MHC é polixénica, (2) os xenes MHC son moi polimórficos e teñen moitas variantes ou alelos, (3) varios xenes MHC exprésanse a partir dos dous alelos que se herdaron.
O MHC na inmunidade animal
Das tres clases de MHC identificadas, as máis importantes nos humanos son as das clases I e II. O MHC de clase II media a inmunidade a un antíxeno específica de inmunización. O MHC de clase I media a destrución das células hóspede que leven ese antíxeno.
Algúns leucocitos maduros da liñaxe dos linfocitos residentes en tecidos linfoides periféricos, como os ganglios linfáticos, levan receptores que se unen ao MHC. Co MHC interaccionan as células T, que son linfocitos que interveñen na inmunidade específica, e as células asasinas naturais ou NK, que son linfocitos que actúan de forma innata. Cando a expresión dos MHC de clase I é baixa en conxunto, o que suxire un funcionamento anormal, as células NK estimulan a morte celular programada da célula. (As células B, que son os outros linfocitos que median na inmunidade específica, segregan anticorpos, pero non se ligan ao MHC.)
Shin'ichirō Tomonaga
Traxectoria
Comezou as súas investigacións na EDC no ano 1941, ó chegar a ser profesor na que hoxe é Universidade de Toquio. A segunda guerra mundial incidiu no seu illamento dos científicos máis sobresaíntes no tema, a pesar de que no ano 1943 completou e publicou as súas investigacións, que fixeron compatible a EDC e a Teoría da Relatividade Especial. No 1947, coincidindo coa publicación de resultados por Feynman e Schiwinger, os seus resultados chamaron a atención do mundo científico a nivel mundial, atopando consistencia entre as publicacións dos tres.