cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Magnolia (filme)
Sinopse
O filme consta de nove tramas paralelas que teñen lugar no Val de San Fernando, nos Ánxeles: un neno prodixio, o presentador dun concurso de televisión, un ex-neno prodixio, un moribundo, o seu fillo perdido, a muller e o enfermeiro do moribundo. Son historias aparentemente independentes, pero que gardan entre si unha estraña relación.
A Pinguela, Roupar, Xermade
A Pinguela é un lugar da parroquia de Roupar, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 6 habitantes, dos cales 4 eran homes e 2 eran mulleres.
Pontevedra
Pontevedra é unha cidade e concello do suroeste de Galicia, capital da provincia de Pontevedra, da comarca homónima e das rías Baixas. Está situada nas beiras do río Lérez e da ría de Pontevedra en pleno centro das Rías Baixas e foi alcumada polos medios de comunicación franceses "a cidade onde o peón é rei".
O camiño Portugués, do que é capital en España,  atravesa a cidade de sur a norte. Son testemuñas relevantes monumentos como a igrexa da Virxe Peregrina e a ponte do Burgo, coas famosas cunchas de peregrino esculpidas.
Xeografía
miniatura|esquerda|Vista xeral de Pontevedra desde A Caeira ([[Poio).]] |miniatura|esquerda
O concello de Pontevedra ten unha área de 117 km², e alóngase de norte a sur case 20 quilómetros. Esténdese pola parte sur da ría que leva o seu nome (ría de Pontevedra), onde ocupa os vales fluviais do Lérez e do río dos Gafos. Cara ao sur, chega ata a desembocadura do río Verdugo, en Ponte Sampaio, xa na ría de Vigo. Aséntase rodeado de catro sectores montañosos separados entre si por dúas crebas, unha de dirección meridiana e a outra nordeste-sueste pola que transcorre o leito do río Lérez.
A cidade localízase no fondo da ría de Pontevedra, na desembocadura do Lérez. Está asentada nun outeiro rochoso relativamente aplanado pola erosión que, aínda que non é de moita altura, fai que o Lérez a arrodee polo norte antes de abrirse á ría. Por esta razón as únicas rúas que son algo empinadas son as que baixan á ribeira. A localización resulta estratéxica, xa que é o primeiro punto, vindo desde o mar, a través da ría, polo que se pode cruzar de norte a sur.
Clima
O clima é morno, cunha media anual de 15 °C e amplitude térmica de 10 °C (10 °C en xaneiro até 20 °C en xullo) e chuvioso (1.600-1.800 mm.), especialmente a finais do outono e no inverno. Ademais, a cidade está suxeita a unha serie de treboadas atlánticas durante o outono e o inverno, e frecuentemente teñen certa violencia.
Pontevedra é a cidade que ten máis horas de sol ao ano entre as grandes cidades galegas, con 2223.
Demografía
O seu xentilicio no Galizionario é «pontevedrés/pontevedresa», «lerense» e «teucrino/teucrina».
Nota: Entre o censo de 1857 e o anterior medra o termo municipal porque incorpora a Verducido. Entre o censo de 1877 e o anterior incorpora Alba, Mourente e Salcedo, entre o de 1950 e o anterior incorpora a Xeve e no censo de 1960 é Ponte Sampaio o que xa está incorporado ao termo da cidade.
Morfoloxía urbana
O casco urbano ten barrios dende pequeno ata gran tamaño. Estes son: miniatura|dereita|Fonte dos Nenos na Glorieta de Compostela. miniatura|250px|[[Paseo marítimo de Pontevedra.]]
O nacemento
miniatura|250px miniatura|250px Existe unha lenda de carácter erudito creada cara ao Renacemento para dotar a vila dunha orixe fantástica, que fai responsable da fundación a Teucro, un dos heroes da Guerra de Troia. A lenda di que chegou a estas terras tras ser exiliado polo seu pai Telamón e fundando un asentamento co nome de Helenes. Após iso casou con Helena, a filla do rei Putrech, quen entón dirixía o exército grego cara á cidade de Atenas.
Pero o certo é que diversos estudos históricos e arqueolóxicos máis recentes non detectan restos de presenza humana neste val anteriores á súa integración no Imperio Romano.
A fachada da casa do concello de Pontevedra, seguindo a lenda de Teucro, ten a seguinte inscrición:
Época romana
miniatura|esquerda|[[Ponte do Burgo coas cunchas dos peregrinos esculpidas]] Despois da integración da Gallaecia no Imperio Romano, procedeuse á construción dunha serie de vías de comunicación que a unisen comercialmente co resto da Península. A vía XIX do itinerario de Antonino, que unía Bracara Augusta (Braga), Lucus Augusti (Lugo) e Asturica Augusta (Astorga), cruzaba o río Lérez por Pontevedra. A mansión de Turoqua (núcleo de poboación) situábase nas proximidades do lugar que ocupa hoxe a ponte do Burgo, en pleno centro histórico da cidade. Foi tempo despois cando se decidiu edificar unha nova ponte para salvar a canle do río. Estas dúas construcións foron decisivas para que se fose conformando un núcleo habitado. O achado en 1988 na cabeceira sur da ponte dunha columna miliaria, dedicada no ano 137 ao emperador Adriano confirma o paso da calzada romana polo lugar.
Séculos XII - XV
miniatura|[[Convento de San Francisco de Pontevedra|Convento de San Francisco.]] Durante o reinado en Galicia de Fernando II, na última parte do século XII, produciuse certa reactivación da actividade comercial debido á restauración de camiños e pontes, e parello a este fenómeno o lugar hoxe ocupado pola cidade volveu ser poboado, despois de pasar por un período de certo baleiro no altomedievo.
A ponte vella que xa daba nome á cidade foi substituída por outra medieval -á que hoxe se pode ver modificada- en 1169, cando Fernando II outorgou o foro aos habitantes da vila. Na actualidade non se conserva o foro orixinal de Fernando II, senón unha confirmación de Afonso X do ano 1264. Os privilexios e exencións que se lle foron concedendo á cidade actuaron como importantes dinamizadores da súa actividade económica. Entre as concesións destacan o monopolio da fabricación de saín en Galicia, así como da cura do peixe (non da salga) (1229) e a adxudicación do porto de carga e descarga de Galicia (1452).
As sucesivas ampliacións do recinto amurallado pontevedrés veñen determinadas polo crecemento demográfico e polo desenvolvemento de actividades económicas na vila, que precisaba de espazos máis amplos onde poder expandirse. A estas causas únese o desexo da Coroa por controlar a produción e o tránsito de mercadorías.
A actividade económica da cidade acada o seu maior esplendor baixo o reinado de Henrique IV de Castela, ao concederlle a cidade en 1467 o privilexio dunha feira franca, de 30 días de duración, que se celebraba quince días antes da festividade de San Bartolomeu. Para a celebración destas feiras, ampliouse de novo a muralla para dar cabida á praza da Ferrería, que albergaría o recinto feiral. Esta Feira Franca foi recuperada no ano 2000, celebrándose a primeira fin de semana do mes de setembro.
Século XVI
miniatura|[[Praza da Leña.]] No século XVI, Pontevedra convértese na cidade máis poboada de Galicia cun gran porto pesqueiro ligado ao comercio internacional, no que destaca a actividade da exportación de peixe salgado a Portugal. Ao final do século XVI comezaron a ser notábeis os síntomas da profunda crise na que se sumiu Pontevedra durante os séculos XVII, XVIII e XIX, debido a diversos factores.
Séculos XVII – XVIII
Durante os séculos XVII e XVIII a decadencia agudizouse debido a unha situación de inestabilidade política provocada polas constantes guerras que había nese momento (Portugal e a sucesión á coroa española, a ocupación inglesa), que contribuíron ao decaemento do comercio exterior.
A poboación da cidade reduciuse á metade, nuns séculos nos que se duplicou en Galicia e se triplicou no resto da comarca pontevedresa. Esta crise demográfica foi ocasionada por epidemias e graves enfermidades.
Século XIX
miniatura|esquerda|[[Praza de Curros Enríquez.]] A comezos do século XIX, a economía de Pontevedra baséase fundamentalmente na actividade artesá, no comercio e, en menor medida, na pesca e na agricultura. En 1833, coa creación das provincias, convértese na capital da provincia do mesmo nome cá cidade, o que permitiu a transformación nunha urbe administrativa.
Século XX
En 1936 ten lugar o Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 do xeneral Francisco Franco, que deu paso á guerra civil, fomentada polos odios e enfrontamentos acumulados durante anos. Tras o seu remate tres anos máis tarde, viu a represión por parte dos triunfadores nacionais. Así as cousas, numerosas persoas foron asasinadas, fusiladas ou obrigadas a marcharen ao exilio.
En 1944 anexionouse o concello de Xeve, que abranguía as parroquias de Xeve, Santa María de Xeve e Verducido.
Como consecuencia desta guerra, as dúas primeiras décadas da ditadura franquista foron de enormes dificultades económicas para a maioría da poboación. O cambio produciuse na década dos 60, que se caracteriza por un desenvolvemento sostido que empezou a manifestarse máis claramente a principios dos 70, coincidindo coa morte de Franco en 1975 e coa transición democrática española. Nestes anos produciuse un auxe extraordinario da construción que chega a converterse, ata hoxe, nun dos grandes motores da economía pontevedresa.
Nos últimos tempos véuselle recoñecendo o seu labor en diversos campos a moitos persoeiros do ámbito galego. Así, no ano 1999, o Concello de Pontevedra rendeu por vez primeira unha homenaxe institucional a Alexandre Bóveda (figura clave na historia contemporánea de Galiza) asasinado o 17 de agosto de 1936, e a outras figuras importantes na historia política de Pontevedra que foron fusiladas o 12 de novembro dese mesmo ano por defender a Galiza, a liberdade e a xustiza social: o comandante Ramiro Paz Carbajal, o mestre Germán Adrio Mañá, o avogado e ex gobernador civil José Adrio Barreiro, os médicos Amancio Caamaño, Luis Poza Pastrana e Telmo Bernárdez, o capitán de asalto Juan Rico González, o profesor de instituto Paulo Novás, o industrial Benigno Rey Pavón e o escritor Víctor Casas.
Desde 1999, a alcaldía é ocupada polo médico Miguel Anxo Fernández Lores, do BNG, que gobernou en solitario entre os anos 1999-2003, en coalición do PSdeG-PSOE entre 2003 e 2015 e, dende aquela, novamente en solitario con 12 concelleiros, a só un da maioría absoluta.
Toponimia
Pontevedra procede do latín pontem veteram 'ponte vella', que fai referencia á primeira ponte que os romanos construíron para cruzar o río Lérez e a Ría de Pontevedra.
Educación
A cidade conta con numerosos colexios e institutos públicos e privados (entre eles o IES Valle Inclán, primeiro instituto da provincia de Pontevedra), unha escola de hostalería (Carlos Oroza), un conservatorio profesional público de música chamado Manuel Quiroga e outro privado (Mayeusis) e unha Escola Oficial de Idiomas desde 1987. thumb|left|260px|[[Facultade de Belas Artes de Pontevedra]]
A Universidade Nacional de Educación a Distancia (UNED) conta cun Centro Asociado en Pontevedra, o máis antigo de Galicia, onde se poden realizar unha gran variedade de carreiras universitarias e de idiomas. O Centro Asociado da UNED de Pontevedra é a sede do Campus Noroeste da UNED en España (que comprende as comunidades autónomas de Galicia, Asturias, Castela e León e Estremadura). .
Doutra banda, a cidade alberga o Campus Universitario de Pontevedra (dependente da Universidade de Vigo), onde se atopan, entre outras, as únicas facultades e carreiras universitarias de Galicia de Belas Artes, Publicidade e Relacións Públicas, Dirección e Xestión Pública e Deseño.
En Pontevedra atópase tamén o Centro Galego de Tecnificación Deportiva, centro de formación de deportistas de alto nivel, e a Escola Superior de Conservación e Restauración de Bens Culturais de Galicia.
Patrimonio
Moitos lugares de interese da cidade sitúanse no centro histórico, no recinto que estivo amurallado. Esta zona está peonalizada por completo. miniatura|dereita|[[Monumento aos heroes de Ponte Sampaio na praza de España.]] A Alameda é unha ampla zona verde na que se atopa a Cruz aos Caídos e o Monumento aos heroes de Ponte Sampaio; na mesma zona na que se atopa a xa citada Alameda, atópase o Parque das Palmeiras, chamado así polas súas altas palmeiras. No contacto da Alameda co Centro Histórico, na praza de España, edifícanse a Casa do Concello sobre os restos das antigas Casas do Concello de Pontevedra (séculos XV-XVI) e o edificio da Subdelegación do Goberno. Na Gran Vía de Montero Ríos sitúanse os organismos oficiais como o Pazo da Deputación Provincial de Pontevedra, monumentos como as Ruínas de San Domingos, ou edificios como o do Instituto Valle Inclán, a antiga Escola Normal e diante dos Xardíns de Marescot a antiga Maestranza.
Desde aí, pola Avenida de Santa María, chégase á praza Alonso de Fonseca onde se atopa a Basílica de Santa María A Maior, símbolo do apoxeo pontevedrés do século XVI. Baixando pola rúa de Sabela II, no primeiro cruzamento á esquerda, encóntrase o Santuario das Aparicións, antigo colexio das Nais Doroteas e onde viviu Sor Lucía, despois da aparición da Virxe de Fátima. Pola rúa da Ponte dáse ó pazo que foi a antiga residencia dos Condes de Maceda e que desde 1955 abeira o Parador de Turismo, coñecido como o pazo dos Condes de Maceda ou Casa do Barón. Moi preto, na praza do Peirao, atópase o edificio do Colexio Oficial de Aparelladores e Arquitectos Técnicos de Pontevedra e no final da rúa Real a Casa do Correo Vello. Subindo pola rúa do Barón chégase ata a praza das Cinco Rúas onde, diante da casa que habitou Valle-Inclán, pódese ver un cruceiro do século XVIII con figuras de Adán e Eva.
Pola rúa da Princesa chégase á praza do Teucro, enmarcada por os pazos señoriais de Gago e Montenegro e do Marqués de Aranda dos séculos XVII e XVIII e nos que se atopan bos exemplos da riqueza heráldica de Pontevedra. Nas proximidades desta praza, bautizada co nome do mítico fundador da cidade, sitúase a Capela do Nazareno, o Teatro Principal, o Liceo Casino e a Casa das Campás, a construción civil máis antiga da cidade.
Seguindo pola rúa de Manuel Quiroga chégase á praza de Curros Enríquez co monumento ao insigne galeguista Alexandre Bóveda e co Casino Mercantil e Industrial, unha sociedade deportiva, social e cultural. Detrás da praza atópase a Capela das Ánimas. A escasos metros está outra das prazas históricas da cidade, a praza de Méndez Núñez. Baixo un gran magnolio, plantado pola irmá do navegante, encóntrase unha escultura de Valle-Inclán.
miniatura|[[Capela da Virxe Peregrina de Pontevedra|Igrexa da Virxe Peregrina cunha estatua do papagaio Ravachol.]] Baixando cara ao mercado de Abastos de Pontevedra, no primeiro desvío á dereita, atópase a praza da Pedreira, onde se levanta o Pazo de Mugartegui. Subindo pola rúa dos Arcos, atópase a igrexa de San Bartolomeu, unha das creacións máis destacadas do barroco galego e o antigo colexio barroco da Compañía de Xesús.
Continuando pola rúa de Sarmiento cara ao leste, dáse con outros dous lugares de gran tradición histórica: a praza da Leña e a praza da Verdura, que fan referencia aos produtos que alí se vendían.
Na praza da Leña están tres dos edificios do Museo de Pontevedra, un dos mellores de Galicia pola súa gran riqueza e diversidade. Entre eles destacan os pazos barrocos de García Flórez e de Castro Monteagudo. No seu interior podemos atopar pezas e documentos que van desde a prehistoria ata o presente.
Subindo pola rúa San Romano chégase á praza da Ferrería que recibe o nome das antigas forxas existentes nos seus soportais. É digna de visitar a igrexa de San Francisco, unha edificación do século XIII que destaca polas súas bóvedas de cruzaría e polas súas vidradas cristaleiras. Na praza da Estrela, adxacente á praza da Ferrería, atópase a casa das Caras, de orixe renacentista.
Subindo pola praza de Ourense, na praza da Peregrina, está a Igrexa da Virxe Peregrina, levantada á beira do camiño portugués a Santiago sobre unha planta inspirada nunha cuncha de vieira, símbolo dos peregrinos. miniatura|dereita|[[Villa Pilar.]]
No ensanche da cidade atópanse distintas mostras da arquitectura modernista como a Casa de Correos e Telégrafos, o Café Moderno (na praza de San Xosé), o edificio Gran Garaje, o instituto Valle-Inclán, Villa Pilar, o pazo de Lourizán (nos arredores), ou na cidade vella a antiga casa da Confraría da Peregrina na praza da Peregrina e os edificios centrais do lado oeste da Praza da Ferrería. Outros edificios senlleiros se atopan nas rúas que seguen o trazado da antiga muralla como a Mansión do Marqués de Riestra ou o antigo Edificio do Banco de España na rúa Michelena e preto das antigas murallas, no ensanche ou nas antigas Moureiras outros como o Convento de Santa Clara, a Casa dos Fonseca, a capela de San Roque, a praza de touros, o edificio da Caixa de Aforros Provincial de Pontevedra, o edificio da delegación de Defensa e o Hospital Provincial de Pontevedra.
Rexión Centro-Sur
Centre-Sud é unha das trece rexións nas que se encontra dividida Burkina Faso. A súa capital é Manga. No 2006 tiña unha poboación de 638.379 habitantes. A rexión componse de tres provincias: Bazèga, Zoundwéogo e Nahouri. Nela atópase o parque nacional Kaboré-Tambi.
Pontevedra
Patrimonio
Cruzando unha das pontes do río Lérez chégase á parroquia do Burgo. Preto do Campus Universitario de Pontevedra atópase a Illa das Esculturas, un parque de 70.000 m² con mostras de arte contemporánea.
Rexión Centro-Sur
esquerda|miniatura|300px|O pico de [[Nahouri]]
Pontevedra
Patrimonio
Na cidade tamén se atopan mostras da arquitectura moderna e contemporánea como o Edificio Castelao do Museo de Pontevedra, o Edificio Central da Xunta de Galicia en Pontevedra de Manuel Gallego Jorreto na cidade administrativa de Campolongo, o Pavillón Municipal dos Deportes de Alejandro de la Sota, o pazo de congresos e exposicións e auditorio e o Recinto Feiral de Pontevedra, ambos de Manuel de las Casas ou a Cidade da Xustiza da Parda.
Nos arredores da cidade atópanse o mosteiro barroco de Lérez, a igrexa neogótica da Nosa Señora dos Praceres e o pazo de Lourizán. Na parroquia de Ponte Sampaio atópase a ponte de Ponte Sampaio.
Patrimonio escultórico
Distintas esculturas e grupos escultóricos están distribuídos pola cidade, especialmente no casco antigo e o ensanche. Entre eles destacan os monumentos conmemorativos dedicados a personaxes de relevancia na historia da cidade como o monumento aos heroes de Ponte Sampaio, o monumento á tertulia, Valle-Inclán, Castelao, Teucro, Cristóbal Colón, o monumento aos caídos ou personaxes populares como o Papagaio Ravachol, o Fiel contraste ou a muller con galiñas; outros dedicadas ao carácter marítimo da cidade como o monumento aos navegantes, a dorna homenaxe ao camiño de Santiago ou a muller do emigrante e outras máis puramente artísticas.
Pontes
Pontevedra, cuxo propio nome deriva de ponte, é por excelencia a cidade das pontes en Galicia. O río Lérez e a ría de Pontevedra están atravesado por nove pontes de distintas épocas (desde a Idade Media á actualidade) no tramo urbano desde o barrio de Monte Porreiro ata o barrio de Mollavao: a ponte da Palabra, a ponte antiga do ferrocarril preto da praia do Lérez, a pasarela peonil da illa das Esculturas, a ponte dos Tirantes, a ponte de Santiago, a ponte do Burgo, a ponte das Correntes, a ponte da Barca e a ponte da Ría (parte da AP-9).
Museos e centros culturais
miniatura|esquerda|[[Edificio Castelao do Museo de Pontevedra.]]
Os edificios da rúa Pasantería albergan arte e arqueoloxía, onde se atopa a recreación do despacho do almirante Méndez Núñez. As ruínas do convento de San Domingos, na Gran Vía de Montero Ríos, albergaban todos os brasóns nobiliarios rescatados por Casto Sampedro e outras pezas, entre elas un miliario atopado a carón da ponte do Burgo.
miniatura|dereita|[[Centro de Interpretación das Torres Arcebispais|CITA.]]
Como proposta de cultura alternativa, dende 2011 a cidade conta co Liceo Mutante, unha asociación autoxestionada.
A Pena Vaqueira, Roupar, Xermade
A Pena Vaqueira é un lugar da parroquia de Roupar, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 29 habitantes, dos cales 10 eran homes e 19 eran mulleres.
Universidade de Palencia
O Studium Generale de Palencia, tamén coñecido como Universidade de Palencia, foi a primeiro que houbo en España, anterior ao da Universidade de Salamanca. Nel ensinábanse Teoloxía e Artes (Trivium e Cuadrivium). Durante o ano 2012 celebrouse o seu 800 aniversario.
Historia
Durante o século XIII, a Coroa de Castela, ao igual que se estaba a facer noutros lugares de Europa, favoreceu a creación de institucións de ensino participando activamente no seu desenvolvemento. O xurdimento das universidades en Castela foi impulsado por iniciativa dos monarcas, aproveitando a existencia de escolas episcopais.
O templo do sol
O templo do Sol (Le Temple du Soleil) é o décimo cuarto volume de As aventuras de Tintin, a serie de banda deseñada do debuxante animado belga Hergé. A historia serializouse semanalmente na recentemente constituída revista  Tintín do 26 de setembro de 1946 ao 22 de abril de 1948. Completando unha historia iniciada en As sete bolas de cristal, a historia conta como o novo reporteiro Tintín], o seu can [[Milú, e o seu amigo o Capitán Haddock intentan rescatar ao secuestrado Profesor Tornasol viaxando por aldeas, montañas e selvas dos Andes antes de atopar unha civilización Inca oculta.
O templo do sol foi un éxito comercial e publicouse en forma de libro por Casterman o ano seguinte á súa conclusión. Hergé continuou As aventuras de Tintín con Tintín no país do ouro negro, mentres que a serie pasou a ser unha parte definidora da tradición da banda deseñada franco-belga]. As dúas partes da aventura adaptáronse á película de 1969, [[Tintín e o templo do sol por Belvision Studios, o primeiro filme de animación de longametraxes de Tintín. O templo do sol' tamén adaptouse a dous episodios da serie de televisión dos anos 90  As aventuras de Tintín'', un videoxogo, e un musical en 2001.
Universidade de Palencia
Historia
A data da súa fundación adóitase situar entre 1208 e 1212, durante o reinado de Afonso VIII de Castela, segundo algúns autores por iniciativa do bispo electo Tello Téllez de Meneses, e segundo outros do de Osma Rodrigo Jiménez de Rada, pero o certo é que moito antes existía xa o studium generale de Palencia. Proba diso é que se ten constancia de que nel estudaba Santo Domingo de Guzmán alá polo ano 1184, e que se conservaron varias leccións impartidas en Palencia polo mestre Ugolino de Sesso cara ao 1196, todo isto antes da fundación universitaria.
O templo do sol
Traduciuse ao galego por Valentín Arias, e publicouse en 1988 pola editorial catalá Juventud.
Universidade de Palencia
Historia
Afonso VIII de Castela favoreceu enormemente a universidade palentina dotándoa de importantes recursos económicos e contribuíndo a elevar o nivel do ensino impartido nas súas aulas coa chegada de mestres estranxeiros, sobre todo de Francia e Italia. Neste centro universitario o ensino centrábase nas artes, a teoloxía e os estudos de tipo xurídico. Entre os mestres da primeira época encontrábanse don Odo, Lanfranco, Fornelino e Guillermo Lombardo.
O templo do sol
Sinopse
O novo reporteiro Tintín, o seu can Milú, e o seu amigo o Capitán Haddock chegan ao Callao, Perú. Alí, planean interceptar a chegada do Pachacamac, un barco que transportaba ao seu amigo o profesor Tornasol, que esta retido por secuestradores. Tintín sobe ao barco e descobre que Chiquito, o ex-axudante do xeneral Alcazar e un dos secuestradores, que Tornasol debe ser executado por levar unha pulseira pertencente á momia do rei Inca Rascar Capac.
Universidade de Palencia
Historia
Tras o falecemento de Afonso VIII, acaecido en 1214, o estudo xeral de Palencia entrou en crise, agravada co paso dos anos. Malia os esforzos do monarca Fernando III de Castela por revitalizar a universidade e a protección do papa Honorio III, esta crise non puido evitarse. No ano 1263, cando a Universidade de Palencia estaba próxima á súa desaparición, o papa Urbano IV protagonizou o último esforzo por mantela concedéndolle os mesmos privilexios cos que contaba a Universidade de París.
O templo do sol
Sinopse
Tintín logra escapar do barco con vida, e el e Haddock alertan ás autoridades, pero os secuestradores evitan a policía e levan a tornasol aos Andes. Tintín e Haddock persegueno ata a cidade de montaña de Jauja, onde embarcan nun tren que é sabotado nun intento de matalos. Cando intentan investigar o paradoiro de Tornasol, os indios locais resístense a a darlles información, pero entón Tintín fai amizade cun mozo quechua chamado Zorrino despois de salvalo duns acosadores brancos. Un home misterioso observa este acto de bondade e dálle a Tintín un medallón, dicíndolle que o salvará do perigo. Zorrino informa a Tintín que Tornasol é levado ao templo do Sol, que se atopa no máis frofundo dos Andes, e ofrécese para levalos alí.
Despois de moitas dificultades, incluída a persecución de catro indios que tentan matalos, Tintín, Haddock e Zorrino alcanzan o Templo do Sol, atopándose cunha aldea sobrevivente da civilización inca. Son levados ante o Príncipe do Sol, flanqueado por Chiquito e Huascar, o misterioso home que Tintín atopou en Jauja. Zorrino sálvase do castigo cando Tintín dálle o medallón de Huascar, pero Tintín e Haddock son condenados á morte polo príncipe inca pola súa sacrílega intrusión. O príncipe dilles que poden escoller a hora en que Pachacamac, o deus do Sol, cos seus raios, encenderá a pira na que serán executados.
Tintín e Haddock rematan na mesma pira que Tornasol. Non obstante, Tintín elixiu a hora da súa morte coincidindo cun eclipse solar, e convence aos aterrorizados Incas de que pode mandar ao Sol mediante un engano. O príncipe inca implora a Tintín para facer que o Sol volva a locir. á "orde" de Tintín, o Sol loce de novo e os tres son rapidamente liberados. Despois, o príncipe do sol cóntalles que as sete bolas de cristal utilizadas contra os membros da expedición de Sanders-Hardiman, que escavaran a tumba de Rascar Capac, contiñan un "líquido místico" obtido da coca que os mergullou nun sono profundo. Cada vez que o sumo sacerdote inca lanzaba o seu feitizo sobre sete figuras de cera dos exploradores, podía usalas como castigo polo seu sacrilexio. Tintín convence ao príncipe inca que os exploradores actuaron de boa fe, e que só pretendían dar a coñecer ao mundo os esplendores da súa civilización. O príncipe inca ordena a Huascar destruír as figuras de cera e nese momento en Bélxica, os sete exploradores espertan. Despois de xurar manter a existencia do templo en segredo, Tintín, Haddock e Tornasol se dirixen a casa, mentres Zorrino permanece cos Incas, aceptando unha oferta para vivir entre eles.
Antecedentes
miniatura| A liberación aliada de Bélxica en setembro de 1944 freou a serialización da obra. No medio da ocupación alemá de Bélxica durante a Segunda Guerra Mundial, Hergé aceptou unposto de traballo en Le Soir, o maior diario francófono de Bélxica. Confiscado aos seus propietarios orixinais, as autoridades alemás permitiron a Le Soir reabrir baixo a dirección do editor belga Raymond de Becker, aínda que permaneceu firmemente baixo control nazi, apoiando o esforzo da guerra alemá e defendendo o antisemitismo. Despois de unirse a Le Soir o 15 de outubro de 1940, Hergé converteuse en editor do seu novo suplemento infantil Le Soir Jeunesse, coa asistencia do seu vello amigo Paul Jamin e do debuxante de animación Jacques Van Melkebeke, a escaseza de papel obrigou a que Tintín se serializase diariamente nas páxinas principais de Le Soir. Algúns belgas estaban molestos porque Hergé estivese disposto a traballar para un xornal controlado pola administración nazi ocupante, aínda que se amosou atraído polo tamaño da tirada de Le Soir, que alcanzaba os 600 000 exemplares. Ante a realidade de supervisión nazi, Hergé abandonou os temas políticos de actualidade da súa obra anterior, e adoptou unha política de neutralidade. Sen necesidade de satirizar tipos políticos, o produtor e autor de entretemento Harry Thompson observou que "Hergé se concentraba máis na trama e no desenvolvemento dun novo estilo de comedia de personaxes. O público reaccionou positivamente."
Do mesmo xeito que con dúas historias anteriores, O segredo do alicorno e O tesouro de Rackham o Roxo, Hergé desenvolveu a idea dun arco narrativo de dúas historias, resultando dúas partes As sete bolas de cristal e O templo do sol. Hergé planeou que a primeira historia esbozase un misterio, mentres que a segunda vería aos seus personaxes emprender unha expedición para solucionalo. O uso da maldición dunha antiga momia ao redor da cal xiraba a narración inspirouse nos contos da maldición dos faraóns que se desenterrou durante o descubrimento do sepulcro do faraón Tutankhamon en 1922, polo arqueólogo Howard Carter. Esta non foi a primeira vez que Hergé se inspirou nesta historia sesacionalista, previamente inspirárase nela para escribir Os xarutos do faraón.
A historia comezou a ser serializada en Le Soir co título de Les Sept Boules de Cristal o 16 de decembro de 1943. Interrompiuse o 2 de setembro de 1944, cando Bruxelas foi liberada da ocupación alemá polas forzas aliadas o 3 de setembro. Le Soir deixou de publicarse inmediatamente. Hergé viuse obrigado a abandonar a historia despois de 152 tiras, equivalentes a cincuenta páxinas do álbum publicado posteriormente. A historia quedara inacabada despois da escena na que Tintín sae do hospital onde ve aos sete membros da expedición sufrindo un ataque simultáneo. Tres días despois todo o persoal foi despedido e presentouse un novo equipo editorial. En outubro de 1945, Hergé foi abordado por Raymond Leblanc, un ex-membro dun grupo de resistencia conservador, o Movemento Nacional Realista (MNR) e os seus cocios André Sinave e Albert Debaty. O trío tiña previsto editar unha revista semanal para nenos. Leblanc, que tiña recordos da infancia de Tintín no país dos soviets, pensou que Hergé sería ideal para iso. Hergé estivo de acordo e Leblanc obtívolle os documentos que lle permitiron volver a traballar. Preocupado pola investigación xudicial sobre as filiacións en tempos de guerra de Hergé, Leblanc convenceu William Ugeux, líder da Resistencia belga que agora era o encargado da censura e dos certificados de boa cidadanía, para examinar o arquivo do creador de banda deseñada. Ugeux concluíu que Hergé fora "un torpe máis que un traidor" por traballar en Le Soir. A decisión. de se Hergé sería levado a xuízo pertencía ao auditor xeral do Tribunal Militar, Walter Ganshof van der Meersch. Pechou o caso o 22 de decembro de 1945, declarando que "no que respecta ao carácter particular inofensivo dos debuxos publicados por Remi, levalo ante un tribunal de guerra sería inapropiado e arriscado".
Influencias
miniatura|dereita| [[Machu Picchu, unha cidade de montaña abandonada do Imperio Inca | alt = Vista aérea de Machu Picchu que mostra as antigas ruínas]]
Pontevedra
Museos e centros culturais
Nas asociacións de veciños tamén hai exposicións temporais de cando en vez, pero menos importantes.
Espazos naturais, parques e xardíns
Pontevedra, como as demais cidades galegas, ten xardíns e parques moi espallados pola cidade. En total, estes parques teñen unha extensión de 190 000 m², é dicir, 2,32 m²/habitante; na cidade, a diferenza doutras galegas, atópanse moitos pequenos parques que en certa maneira incrementarían estas cifras: miniatura|esquerda|[[Alameda de Pontevedra|Alameda do Arquitecto Sesmero.]]
miniatura|dereita|[[Parque das Palmeiras.]]
miniatura|dereita|[[Illa das Esculturas.]]
miniatura|esquerda|[[Xunqueira de Alba|Parque das Marismas de Alba.]]
Praias
miniatura|dereita|[[Praia do Lérez.]]
Flora
Arredor da cidade, existen eucaliptais na súa maioría. Tamén hai piñeirais, soutos e carballeiras. Unha parte da superficie forestal foi destruída nos incendios de 2006, aínda que foi repoboada con especies autóctonas grazas ao plan Monte Vivo aprobado en 2008, e que tiña como obxectivo repoboar 12 parroquias do concello a razón de catro árbores por cada pontevedrés.
Nos parques da cidade abundan palmeiras (sobre todo no parque homónimo), camelias (ornamentan amplos espazos verdes e unha parte das rúas da cidade. Tamén hai plátanos na zona da Alameda e en avenidas como Bos Aires ou María Victoria Moreno.
En canto a pequenos arbustos e plantas herbáceas, o parque natural das marismas de Alba é un importante ecosistema.
Fauna
Na cidade abundan gaivotas e pombas. Nos parques hai unha cantidade algo relevante de merlos e estorniños. Os patos son importantes no río dos Gafos.
Nos bosques do arredor da cidade, abunda a fauna típica do bosque litoral galego. Nas Marismas de Alba hai anfibios, entre outros.
Ecosistemas
Á parte da ría e das fragas, as Marismas de Alba é un dos núcleos máis prezados. Comezan na cidade (barrio do Burgo) e alóngase ata a parroquia de Alba que na Idade Media tiña un porto pesqueiro.
Anfibios, aves e plantas de marisma conviven nesta feble contorna que se viu mellorada recentemente coa intervención das institucións.
Festas e celebracións
alt=|miniatura|dereita|A [[Feira Franca de Pontevedra|Feira Franca, celebrada desde o ano 2000, recrea os tempos do privilexio concedido a Pontevedra polo rei Henrique IV, no ano 1467, en virtude do cal se autorizaba a celebración dun mercado libre de impostos.]] O día 20 de xaneiro celébrase a festividade de San Sebastián, patrón da cidade, e o día 18 de decembro, a da Virxe do O, a patroa.
Porén, as festas de máis sona son as da Virxe Peregrina (patroa da provincia), celebradas entre o segundo sábado e o terceiro domingo de agosto. O segundo domingo de agosto é o día da Peregrina, cando se celebra unha procesión que remata coa actuación do grupo de danzas Duos Pontes co seu famoso e tradicional baile de cintas, soltando unha pomba ó final do mesmo.
Tamén teñen repercusión as festas do Santiaguiño (25 de xullo, patrón da parroquia do Burgo), a romaría de San Benitiño de Lérez (11 de xullo, patrón da parroquia de Lérez), o Entroido pontevedrés e a Feira Franca (primeiro sábado de setembro).
Dead Cross
Dead Cross é un supergrupo estadounidense de hardcore punk formado no sur de California. A banda está composta polo guitarrista Michael Crain (Retox), o baixista Justin Pearson (The Locust, Head Wound City e Retox), o batería Dave Lombardo (Slayer e Fantômas) e o vocalista Mike Patton (Faith No More e Fantômas).
Pontevedra
Cidades irmandadas
dereita|miniatura|Escultura en Barcelos, cidade irmandada con Pontevedra. Pontevedra está irmandada coas seguintes poboacións :
Economía
Desde a Idade Media, a vila de Pontevedra foi lugar de asentamento de actividades comerciais e artesanais, que se agrupaban en gremios ou confrarías de traballadores nun mesmo oficio. Hoxe moitas rúas levan, precisamente, o nome destes. Coa capitalidade provincial, creada en 1833, Pontevedra tornouse unha cidade administrativa e comercial.
Sector primario
Ao campo só se dedica o 5 % da poboación. Está limitado ás parroquias rurais.
Sector secundario
miniatura|Porto Comezouse a instalar en Pontevedra só desde a década de 1960, e hoxe ocupa ao 17% dos pontevedreses; con empresas como ENCE ou as desaparecidas Tafisa ou Elnosa. Debido á imposibilidade de utilizar o porto propio por falta de calado suficiente, úsase o de Marín.
Outras empresas importantes localizadas en Pontevedra son Construcciones José Malvar e Constructora San José.
Sector terciario
Hoxe en día, o sector terciario, ocupa o 65 % da poboación. O pequeno comercio é a base deste sector, aínda que tamén cadeas nacionais e internacionais de roupa teñen tendas na cidade; sobre todo na rúa Benito Corbal, eixo comercial da cidade xunto a outras rúas como Michelena, Peregrina, Oliva, Sagasta ou Castelao.
Modelo peonil
miniatura|dereita|Rúa peonil Virxe do Camiño e [[Camiño Portugués.]] A zona vella da vila de Pontevedra e boa parte do Ensanche está peonalizado, polo que nesa zona o transporte de motor está restrinxido a residentes e servizos. No 2010, Pontevedra foi a primeira capital de provincia de España en reducir a 30 quilómetros por hora a velocidade máxima na zona urbana. A cidade converteuse nos últimos anos en referente das reformas urbanas das cidades no mundo. Pontevedra propón un novo modelo que consiste en dar prioridade ás persoas, máis espazo público, accesibilidade universal, tráfico só de necesidade, seguridade viaria, menos fumes, menos ruídos... é a cidade dos nenos e as nenas coa que o pedagogo italiano Francesco Tonucci soñaba no seu libro A cidade dos nenos. Pontevedra foi cualificada en 2018 polo xornal británico The Guardian como un paraiso entre as cidades españolas. .
O seu alcalde recolleu premios por este fito en moitos lugares, destacando entre eles Dubai (premio ONU Hábitat 2014), Nova York (Center for Active Design da Fundación Bloomberg no 2015) ou Mobilidade intelixente (Shenzhen, 2016), entre outros. Así mesmo, a axenda do grupo de goberno está pragada de visitas a unha ampla diversidade de lugares do mundo para expoñer o seu multipremiado modelo urbano, chegando a participar no Cumio do clima de París (2015), en Mextrópoli (Cidade de México, 2018) en xuntanzas da OCDE en Atenas (2019).
Por estrada
A autoestrada do Atlántico (AP-9), que atravesa todo o territorio da Comunidade Autónoma galega desde Ferrol ata Tui, pasa pola cidade.
Outras importantes vías de comunicación para esta urbe son a autovía das Rías Baixas e a do Noroeste. A primeira enlaza no Porriño coa autoestrada do norte de Portugal que pasa polas cidades de Tui, Braga, Porto, ata enlazar con Lisboa. Por outra banda, a autovía do Noroeste conéctaa coa cidade de Madrid e co resto da meseta.
Ademais destas tres vías, a rede estatal de estradas comunica Pontevedra coa súa comarca, así coma con todas as capitais de Galiza. A N-550 que une A Coruña con Tui; a N-541, que é a principal vía cara ao interior pasando por Ourense; a PO-546 vai cara a Marín; a PO-308 e o corredor CG-4.8 vai cara ao Salnés, a PO-531 con dirección a Vilagarcía de Arousa e a PO-532 cara a Ponte Caldelas.
Por ferrocarril
miniatura|250px|[[Estación de Pontevedra|Estación de ferrocarril.]] A estación de Pontevedra está na liña G-1 A Coruña-Vigo, e serve de enlace ferroviario co porto de Marín.
Tamén ten o servizo de longa distancia co Talgo/Altaria a Madrid-Chamartín e a Alacant-Terminal.
Ademais da devandita estación, existe un apeadoiro preto do campus universitario chamado apeadoiro de Pontevedra-Universidade.
Por autobús
A estación de autobuses de Pontevedra conecta a cidade con multitude de destinos autonómicos, nacionais e internacionais. O servizo interurbano de autobús que comunica con Marín, xestionado pola empresa Monbus, segue a ser coñecido popularmente como "trole", polo trolebús que antigamente facía ese percorrido.
Deporte
miniatura|300px|[[Támara Echegoyen, David Cal, Javier Gómez Noya, Teresa Portela e Beatriz Gómez, 5 deportistas vinculados á vila de Pontevedra que participaron nos Xogos Olímpicos de Londres 2012.]]
Hai varios equipos de sona na cidade:
Recintos deportivos
O Estadio Municipal de Pasarón é o fogar do Pontevedra CF. Ao seu carón, o Pavillón Municipal dos Deportes é sede de partidos de todo tipo, entre eles os do Teucro. A cidade deportiva da Xunqueira alberga varios campos de fútbol. Pontevedra é tamén a sede do Centro Galego de Tecnificación Deportiva, sito no estadio da Xuventude, que posúe piscinas e pistas de atletismo. Á beira do Lérez está o Porto Deportivo de Pontevedra, e na presa do Pontillón do Castro está o centro deportivo que en 2007 acolleu o campionato europeo de piragüismo en augas tranquilas.
Política e goberno
O alcalde da cidade é o médico Miguel Anxo Fernández Lores, do Bloque Nacionalista Galego. Os partidos políticos máis relevantes no ámbito local, ademais do BNG, son o PPdeG, cuxo portavoz no pleno é Miguel Domínguez, o PSdeG con Iván Puentes.
O concello de Pontevedra estrutúrase en diferentes concellerías: de cultura e normalización lingüística, de servizos municipais: deportes, mocidade, transportes e iluminación pública; de medio ambiente; de benestar social e participación cidadá, de promoción económica, turismo e comercio e policía local; e de obras. O concello celebra plenos ordinarios cada mes, aínda que frecuentemente se celebran plenos extraordinarios, co fin de debater temas e problemas que afectan o concello.
A corporación municipal ten 25 membros. Deles, 9 forman o equipo de goberno (9 concellarías do BNG) e os outros son 11 do PPdeG e 5 do PSdeG.
Galardóns
No 2020 recibe o premio da Unión Europea de mobilidade sostible.
Lugares de Pontevedra
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Pontevedra vexa: Lugares de Pontevedra.
O templo do sol
Influencias
Hergé había adoptado a idea, dunha persoa secuestrada nunha cidade Inca perdida, da novela de Gaston Leroux de 1912, A noiva do Sol, na que tamén aparece a idea dun eclipse solar. Unha vez máis, a idea de exploradores europeos descubrindo unha cidade perdida atopárase tanto en  She: A History of Adventure (1887) de H. Rider Haggard como en Tarzán e as xoias de Opar (1916) de Edgar Rice Burroughs. O uso da eclipse solar tamén pode ter sido influenciado por fontes que aseguran que Cristovo Colón someteu unha rebelión de pobos indíxenas en Xamaica en 1503 usando o seu coñecemento dun eclipse solar que fora previsto, para entón, en 1474 por Giovanni Muller.
A principal fonte de información de Hergé sobre os Andes foi o libro de Charles Wiener de 1880, Pérou et Bolivie («Perú e Bolivia»), que contiña 1.100 grabados nos que Hergé baseou as súas propias ilustracións. Desta forma, pequenos detalles sobre os traxes andinos e a cultura material foron copiados con exactitude. Parte do traxe de cerimonia usado polo sacerdote baseouse nunha pintura en cor dos aztecas mexicanos pintada por Else Bostelmann para a National Geographic Society da que Hergé tiña unha copia nos seus arquivos. Asegurouse de que a súa representación dos trens peruanos fose exacta basándoos nos exemplos atopados nunha enciclopedia de dous volúmenes de imaxes de camiños de ferro publicadas pola Librería Hachette en 1927.
Publicación
O templo do sol foi a primeira de As aventuras de Tintín que serializouse na súa totalidade na nova revista  Tintín. No día da presentación da revista, o 26 de setembro de 1946, os lectores que levaban dous anos sen Tintín recibiron dúas páxinas semanais a toda cor baixo o título La Temple du Soleil (O Templo do Sol). Comezou no que agora é a páxina 50 do libro anterior As sete bolas de cristal e incluía dúas páxinas que describían o misterio das bolas de cristal, presentado coma se fose un corte de prensa. Con Jacobs, Hergé completou a portada do primeiro número e rematou As sete bolas de cristal antes de embarcarse en O templo do sol, aínda que Hergé incluíu os dous baixo o título de O templo do sol. Para diminuír a súa carga de traballo, unha parte das dúas páxinas da tira de Hergé era un bloque explicativo de texto sobre a sociedade inca, titulado "Qui étaient les Incas?" ("Quen foron os incas?"). Abarcando temas como xeografía, historia e relixión, cada bloque asinouse co nome de Tintín.
En maio de 1947, a colaboración entre Hergé e Jacobs rematou logo dunha discusión. Hergé amosouse celoso do grande éxito da serie de Jacobs Blake e Mortimer, e rexeitou a solicitude de Jacobs de que fose acreditado como co-creador das novas Aventuras de Tintín.
Mentres escribía O templo do sol, Hergé decidiu que quería mudarse a Arxentina e centrou a súa atención en completar todas as comisións pendentes para poder centrarse no seu traslado. Contou coa axuda de Van Melkebeke, Guy Dessicy e Frans Jageneau para axudalo a rematar o templo, reuníronse na súa casa na avenida Delleur e produciron moitos dos antecedentes dentro da historia. Tamén empregou ao seu amigo Bernard Heuvelmans para axudar a idear o final da historia. Pagou a Heuvelmans 43.000 francos belgas por facelo. En última instancia, Hergé cambiou de opinión sobre mudarse a Arxentina por razóns que aínda se descoñecen. A serialización de O templo do sol culminou o 22 de abril de 1948. Como ocorreu con aventuras anteriores, o título tamén serializouse no periódico católico francés Cœurs Vaillants, desde o 30 de novembro de 1947.
Republicación
O libro prohibíuse polas autoridades peruanas porque, no mapa de Suramérica contido dentro del, mostrouse unha rexión cuxa propiedade era disputada polo Perú e Ecuador como parte deste último país.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Henry Selick
Henry Selick, nado o 30 de novembro de 1952 en Glen Ridge (Nova Jersey) é un director, produtor e escritor estadounidense coñecido por dirixir os filmes The Nightmare Before Christmas, James and the Giant Peach e Coraline.
Bandung
Bandung é a capital da provincia de Xava Occidental, Indonesia, situada a 768 metros ten 2 585 446 habitantes (2000). A área metropolitana denomínase Kabupaten Bandung.
Historia
Fogar do home de Xava nas ourelas do lago prehistórico que inundaba o val onde despois creceu a cidade, a primeira mención da área de Bandung data de 1488 cando pertencía ao reino hindú de Pajararan.
Fundación coma vila residencial
En 1809, en poder do imperio napoleónico, ordénase a construción dunha segunda estrada que cruzase Xava para mellorar a defensa fronte aos ingleses. Coma a chaira costeira era daquela terreo pantanoso, o gobernador Daendels proxéctaa pola meseta de Bandung. De Groote Postweg ("a gran ruta do correo", hoxe rúa Asia-Africa) atravesou a comarca en 1810 e deseguido decidiuse o traslado da capital da rexencia ao seu carón nun lugar a salvo de asolagamentos. Así naceu Bandung coma cidade residencial. Fronte ao pazo do rexente un espazo aberto, o Alun-alun, que daba á Postweg e estaba rodeado doutros edificios representativos (gran mesquita, pendopo ou lugar de reunións), convertíase no centro da vila.
A metade do século XIX os holandeses fana capital de Priangan (conxunto de distritos da rexión). Un pazo residencial ao norte da Postweg e un hipódromo ao sur marcan o novo eixe transversal da cidade .
No 1880 comezou a operar o ferrocarril Batavia-Bandung. En paralelo á Postweg polo norte, terá un forte impacto urbano posterior ao dividi-la vila en dous, xa que deseguido forneceu crecemento industrial e poboacional (chinatown xunto a estación). Entre 1906 e 1926 Bandung conseguiu o status de municipalidade e de cidade.
Capital errada da colonia
O edificio do concello ao norte das vías creou un novo centro a partir do cal a cidade creceu cara ao nordeste. Motivos de seguridade e clima favoreceron a idea do traslado da capital das Indias Orientais Holandesas de Batavia a Bandung. En 1914 o barrio militar estendeuse ao leste do concello e despois progresivamente (na década dos vinte e trinta) púxose en funcionamento un ambicioso plan arredor dun novo complexo gobernamental. Cos principios da cidade xardín deseñouse o chamado barrio europeo, unha coroa residencial en torno ao anterior. No extremo norte erixiuse o campus da prestixiosa Escola Técnica (ITB).