cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Residuo
Tratamento dos residuos
Os enterramentos sanitarios son a maneira máis práctica, barata e usada de eliminar o lixo doméstico e urbano, alén de esgoto non tratado. Utiliza grandes áreas de terra, onde o lixo é depositado. Porén, inutilizan varios materiais que poderían ser reciclados, alén de ser unha fonte de polución do solo (líquidos que flúen do lixo para o solo, contendo bacterias e produtos tóxicos), de ríos e lagos (cando tales líquidos flúen da terra cara corpos de auga na rexión) e do ar (descomposición, que xera enormes cantidades de metano e outros axentes contaminantes).dereita|miniatura|200px|Imaxe tomada nunha planta de tratamento de residuos
Os incineradores incineran literalmente o lixo, reducíndoo a cinzas. É altamente contaminante, xerando enormes cantidades de gases que contribúen ao agravamento do efecto estufa. É o método utilizado para a destrución de lixo hospitalario, que poden conter axentes causantes de doenzas potencialmente fatais.
A reciclaxe é a reutilización de materiais que senón serían considerados lixo. Os tipos de materiais reciclábeis máis comúns son o papel, metais (non pesados), plástico e a madeira. A reciclaxe ten a vantaxe de ser un medio ecolóxico de producir produtos, mais porén pode ser cara. Apenas se utiliza a grande escala nos países desenvolvidos, principalmente no Xapón, nos países escandinavos, na Inglaterra e no Canadá. Tampouco se poden reciclar todos os materiais, por presentar algún grao de perigo á saúde humana.
O lixo altamente tóxico e duradeiro, que non se pode destruír, como o lixo nuclear, precisa tratarse e confinarse permanentemente nalgún lugar de difícil acceso, como por exemplo en túneles escavados a quilómetros por baixo do solo.
Solucións ao problema
A medida básica para solucionar os problemas medioambientais que estes producen é non xerar residuos na medida do posíbel. É dicir, perturbar o menos posíbel o ciclo natural, procurando reempregar todo aquilo que xa cumpriu a súa función. Tamén podemos reciclar todos aqueles residuos para volvelos poñer de novo no ciclo natural, e reducires ao máximo aqueles residuos non reciclábeis e polo tanto perigoso para o medio, coma pode ser as expulsións de residuos industriais.
Reducir a cantidade de residuos
Sería conveniente reconducir á industria e o comercio de forma que se reducisen os residuos potenciais, tales como envases innecesarios, e promover a reutilización destes. Así, potenciando medidas como a subvención de compostadoiros caseiros (A Mancomunidade do Barbanza ou o Concello de Santiago de Compostela retomaron medidas coma descontarlle á metade o prezo do lixo ás familias que realizasen compostaxe caseiro cos seus residuos orgánicos), ou comprando produtos a granel para non esgotar recursos e contaminar o menos posíbel, axudaremos a manter limpo o noso planeta.
Separación dos residuos
Logo de aproveitar ao máximo a primeira medida, debemos separar todo o residuo xerado dunha forma eficiente, para así facilitar o traballo cuxa finalidade é a reintegración do lixo no ciclo produtivo, tal e como fai e fixo a natureza. Así, acabaríase co sistema produción-consumo-eliminación e sumiríase nun ciclo produción-consumo-reciclaxe-consumo.
No sistema actual de separación do lixo, existen diferentes contedores dependendo do tipo de residuos. Así, o contedor azul estará destinado a papeis e cartóns, o verde claro a vidro, o amarelo a plásticos, latas e briks, e o verde escuro a restos orgánicos e todos os demais residuos. Ademais existen lugares específicos de recollida de pilas, roupa ou medicamentos.miniatura|dereita|200px|Contedores orgánicos e inorgánicos
Unha medida adoptada en varios concellos é a fabricación de compost caseiro cos restos orgánicos de calquera domicilio. Restos de comida, coma ovos, cascas ou carne, desperdicio do café, follas secas ou restos de plantas forman todo o necesario para formar compost, que posteriormente se converterá en humus, o mellor fertilizante natural. Este método é moi conveniente xa que en Galicia o 50% dos residuos son orgánicos e en España o 39%.
Canalización de produtos finais
Todos os produtos que non poidan ser reintegrados no ciclo, deben ser eliminados ou acumulados en zonas que non supoñan perigo para o ser humano, e danen na menor medida ao medio natural. Exemplos de produtos para os que ata agora non se coñece un método de reciclaxe son cueiros ou compresas.
Casa da Moeda de Charlotte
A Casa da Moeda de Charlotte (en inglés: Charlotte Mint) foi unha fábrica de moeda estadounidense localizada en Charlotte, Carolina do Norte, a primeira en constituírse como unha rama da Casa da Moeda dos Estados Unidos. Estivo operativa entre 1838 e 1861 e cuñou unicamente moedas de ouro.
Creación da ceca
Logo do primeiro achado de ouro documentado nos Estados Unidos, en Carolina do Norte estableceuse a primeira mina deste metal no país, denominada Reed Gold Mine. Como non existía ningunha ceca na zona de Charlotte, os mineiros tiñan que enviar o ouro que extraían en po e en pebidas á Casa da Moeda de Filadelfia, onde se realizaban os labores de ensaio, fundición e cuñaxe. Mais este transporte resultaba difícil, lento, perigoso e caro, sobre todo tendo en conta os custos dos seguros, o que motivou a aparición das primeiras cuñaxes privadas de moeda de ouro na zona de Charlotte. Así e todo, a conversión local do ouro bruto en moeda tiña uns problemas inherentes, como a precisión da pesaxe e o axuste da finura do metal.
esquerda|miniatura|120px|[[Anverso dos 5 dólares de 1839. (marca de ceca "C").]] esquerda|miniatura|120px|[[Reverso (moedas)|Reverso da mesma moeda]]
No afán de solucionar estes problemas, na primavera de 1831, os mineiros e os comerciantes de Carolina do Norte solicitaron ao Congreso a creación dunha ceca en Charlotte. A resposta non se produciu ata tres anos despois, cando o Departamento do Tesouro dos Estados Unidos comezou a investigar as cuñaxes privadas existentes e recoñeceu a necesidade de que Carolina do Norte dispuxese de máis diñeiro circulante con recoñecemento federal.
Mediante unha Lei do Congreso aprobada o 3 de marzo de 1835, asinada polo presidente Andrew Jackson, estabelecíase:
"[...] unha rama [da Casa de Moeda dos EEUU] na cidade de Nova Orleáns para a moeda de ouro e prata; unha rama na cidade de Charlotte, no condado de Mecklemburg, no estado de Carolina do Norte, só para a moeda de ouro, e unha rama en Dahlonega ou nas súas proximidades [...] tamén exclusivamente para as moedas de ouro, [...] e co fin de adquirir os terreos, erguer os edificios adecuados e completar as instalacións da maquinaria necesaria destínanse para a rama de Charlotte 50.000 dólares [...]"
En novembro do propio 1835, Samuel MeComb notificoulle ao Secretario do Tesouro, Levi Woodbury, que mercara un terreo de máis de 16.000 metros cadrados por 1.500 dólares, na actual rúa West Trade. O contrato para a construción do edificio adxudicóuselle o día 15 de outubro á compañía Perry & Ligon, de Raleigh, en Carolina do Norte, por un importe de 29.800 dólares, e as obras comezaron entrado 1836.
Acabado o edificio, as instalacións abriron o 27 de xullo de 1837, mais unicamente para o procesamento de ouro bruto e a súa refinaxe. Non foi ata o 28 de marzo de 1838 cando saíron da nova casa de moeda as primeiras moedas de ouro, con valor de cinco dólares. Algo máis tarde, ese mesmo ano cuñáronse tamén moedas de 2½ dólares, e a produción dos pequenos dólares de ouro demorouse ata 1849.
Todas as moedas cuñadas na Casa da Moeda de Charlotte amosan a marca de ceca "C", para as diferenciar das emitidas nas outras cecas que naquel momento operaban no país.
A Casa da Moeda de Charlotte emitiu moedas de ouro por valor de cinco millóns de dólares nos dez anos que se mantivo operativa (1849-1855, 1857, 1859 e 1861). De todas estas emisións, as moedas producidas en 1850, 1852, 1855, 1859 e 1861 considéranse escasas ou moi escasas, e as de 1854 son practicamente inalcanzables, dado que segundo os rexistros só se cuñaron catro pezas, cuxa existencia se descoñece hoxe.
A ceca na Guerra Civil
En maio de 1861, Carolina do Norte abandonou a Unión. A Confederación apoderouse do edificio da Casa da Moeda de Charlotte, do mesmo xeito que as de Nova Orleáns e Dahlonega, e baixo a súa autoridade saíron as derradeiras moedas desta ceca, con data de 1861, xa que os confederados non consideraron útil o esforzo de retomar as cuñaxes. De feito, o edificio foi reconvertido en hospital e zona de oficinas militares durante todo o período da Guerra Civil.
Pechamento e uso posterior
miniatura|Portada dun libro sobre o Mint Museum of Art As tropas federais seguiron a utilizar as oficinas nos primeiros anos de reconstrución posteriores á guerra e en 1867 o Goberno dos EEUU pasou a considerar a instalación xa non como casa de moeda senón como oficina de ensaio, por mor da escaseza de po de ouro. En 1873, a Asemblea Xeral de Carolina do Norte solicitou ao Congreso a reapertura da casa da moeda, aínda que a petición foi denegada.
A oficina de ensaio continuou operando ata 1913. Entre 1917 e 1919, o edificio serviu como centro de reunión do Club de Mulleres de Charlotte e durante a primeira guerra mundial como posto da Cruz Vermella.
En 1931 dispúxose que o edificio fose derrubado para facilitar a expansión da oficina de correos que estaba adxacente, mais en 1933 unha asociacións de veciños da localidade conseguiu comprarllo ao Departamento do Tesouro, que era o seu propietario. A estrutura foi trasladada e recolocada a uns poucos quilómetros ao sur do centro de Charlotte, nuns terreos doados por E. C. Griffith no barrio de Eastover.
Peso uruguaio
O peso uruguaio é a moeda de curso legal do Uruguai. O seu código segundo a norma ISO 4217 é UYU.
En decembro de 2005 tiña as seguintes equivalencias:
Bernard Harris
Bernard Anthony Harris Jr., nado en Temple, Texas, o 26 de xuño de 1956, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-55 e STS-53.
Traxectoria
Harris graduouse en bioloxía pola Universidade de Houston en 1978 e ten un doutoramento en medicina pola Escola Técnica Universitaria de Medicina de Texas en 1982.
Foi seleccionado pola NASA en xaneiro de 1990. Participou nas misións STS-55 e STS-53 e pasou un total de 18,26 días no espazo. Deixou a axencia en marzo de 2001.
Cal de Abelleira, Vilapedre, Vilalba
Cal de Abelleira é un lugar da parroquia de Vilapedre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 0 habitantes.
Albrecht Dürer
miniatura|Dürer nun [[selo postal.]] miniatura|A Melancolía, [[1514.]]
Alberto Durero ou Albrecht Dürer, nado en Núremberg o 21 de maio de 1471 e finado na mesma cidade o 6 de abril de 1528, foi un pintor, gravador e matemático alemán. As súas impresións estableceron a súa reputación por toda Europa cando aínda non cumprira os 30 anos, e foi tradicionalmente considerado xa dende entón como un dos máis importantes artistas do renacemento nórdico. A súa vasta obra abrangue retablos e traballos relixiosos, numerosos retratos e autorretratos e gravados en cobre e madeira. Exerceu unha decisiva influencia nos artistas do século XVI, tanto alemáns coma dos Países Baixos, e chegou a ser admirado por mestres italianos como Rafael Sanzio. Os seus gravados alcanzaron gran difusión e inspiraron a múltiples artistas posteriores, incluíndo os nazarenos do século XIX e os expresionistas alemáns de principios do século XX.
As súas obras máis amplamente coñecidas son a Apocalipse de 1498 e as súas dúas series da crucifixión de Cristo, a Gran Paixón (1498–1510) e a Pequena Paixón (1510–1511).
Dürer amosaba un dominio completo das distintas técnicas do gravado, abundante coñecemento da mitoloxía fantástica e unha factura minuciosa e detallada na que empregaba unha coidada perspectiva e ricos efectos de luz e sombra. Os seus intereses, consonte o espírito humanista do Renacemento, abranguían outros campos, como a xeografía, a arquitectura, a xeometría e a fortificación.
Como pintor, a súa formación no gótico serodio fixo que amosase unha tendencia á dureza e á expresividade, así como un gran virtuosismo formal. Nas súas viaxes a Italia interesouse polas preocupacións teóricas da perspectiva e as proporcións do corpo humano.
Primeiros anos
Naceu en Núremberg e foi o terceiro dunha familia que tivo entre 14 e 15 fillos. Seu pai, Albrecht Dürer o Vello, era un afamado ourive que en 1455 se trasladara a Núremberg dende Ajtós, en Hungría. O nome alemán "Dürer" deriva do húngaro "Ajtósi". Inicialmente foi "Thürer", que significa fabricante de portas, que é "ajtós" en húngaro (de "ajtó", que quere dicir porta). Unha porta aparece no escudo de armas que a familia conseguiu. Albrecht Dürer o Novo posteriormente cambiou "Türer" por "Dürer", para adaptalo ao dialecto local de Núremberg. Albrecht Dürer o Vello casou con Barbara Holper, a filla do seu mestre, e el mesmo converteuse en mestre en 1467.
O padriño de Dürer foi Anton Koberger, que deixou a ourivaría para converterse en impresor e editor no ano do seu nacemento. Rapidamente converteuse no editor máis afamado de Alemaña, chegando a ter 34 prensas de impresión e posuíndo moitas oficinas en Alemaña e o estranxeiro. A súa publicación máis famosa foi o Nuremberg Chronicle, editado en 1493 en alemán e en latín. Contiña un número sen precedentes de 1.809 ilustracións xilográficas (con moitos usos repetidos do mesmo bloque) realizadas polo taller Wolgemut. Dürer puido ter traballado nalgunha delas, xa que o proxecto do traballo comezou mentres el estaba con Wolgemut.
Debido a que Dürer deixou escritos autobiográficos e se fixo moi famoso ao redor dos seus 25 anos, a súa vida está ben documentada a través de distintas fontes. Despois duns poucos anos de escola, Dürer comezou a aprender as bases da ourivaría e do debuxo co seu pai. Aínda que este quería que o seu fillo continuase o seu adestramento como ourive, Dürer amosou un talento precoz para o debuxo, no que comezou como aprendiz de Michael Wolgemut cando tiña 15 anos en 1486. Un autorretrato, debuxado coa técnica do punto de prata, foi datado en 1484; a súa inscrición posterior rezaba «Cando era un neno». Wolgemut era o principal artista de Núremberg nese momento, cun gran taller onde realizaba obras de arte de distintos tipos, principalmente gravados en madeira para libros. Núremberg era entón unha importante e próspera cidade, un centro da edición e o comercio de moitos artigos de luxo, e tiña fortes ligazóns con Italia, especialmente con Venecia, que estaba a unha distancia relativamente curta atravesando os Alpes.
"Wanderjahre" e matrimonio
Despois de completar o seu período de aprendizaxe, Dürer seguiu o costume alemán do "Wanderjahre" (anos de aprendizaxe itinerante), durante o cal aprendeu habilidades de artistas doutras áreas e no que botou ao redor de catro anos. Abandonou ese período en 1490, posiblemente para traballar para Martin Schongauer, o principal gravador do norte de Europa, pero que morreu pouco antes da chegada de Dürer a Colmar en 1492. Non está claro cara a onde viaxou Dürer nese período intermedio, aínda que o máis probable é que fose a Frankfurt e aos Países Baixos. En Colmar, Dürer foi recibido polos irmáns Schongauer, os ourives Caspar e Paul e o pintor Ludwig. En 1493 Dürer foi a Estrasburgo, onde podería ter experimentado a escultura con Nikolaus Gerhaert. O primeiro autorretrato pintado de Dürer (agora no Louvre) foi realizado nese tempo, probablemente para llo enviar á súa moza en Núremberg.
A principios de 1492 Dürer viaxou a Basilea para ficar con outro irmán de Martin Schongauer, o ourive Georg. Pouco despois do seu regreso a Núremberg, o 7 de xullo de 1494, cando tiña 23 anos, Dürer casou con Agnes Frey tras un arranxo realizado durante a súa ausencia. Agnes era filla dun prominente traballador do bronce (e arpista afeccionado) da cidade. Porén, non tiveron fillos do matrimonio.
Primeira viaxe a Italia
miniatura|A lebre (1502) En 1494, despois de casar con Agnes Frey en Núremberg, Dürer marchou só para Italia, talvez debido a un gromo de peste negra en Núremberg. Durante a viaxe a través dos Alpes realizou bosquexos en acuarela. Algúns sobreviviron e outros poden deducirse das precisas paisaxes de lugares reais en traballos posteriores, como por exemplo nunha vista do castelo de Trento (National Gallery de Londres). Estes son os primeiros estudos puros de paisaxe coñecidos na arte occidental. Tamén, coma Leonardo da Vinci, lle atraía moito a natureza e realizou estudos de animais e plantas que plasmou en debuxos e acuarelas; entre os máis divulgados cabe citar A lebre, pintado no ano 1502. De Venecia destacan os gravados Bacanal, A batalla dos centauros mariños e Morte de Orfeo, todos copias de obras do pintor italiano Andrea Mantegna, que seguramente fixo que descubrise o Renacemento italiano.
Entre 1495 e 1505, estivo en Núremberg e produciu un gran número de obras que contribuíron a consolidar a súa fama. Entre elas destaca a serie de ilustracións para gravados en madeira da Apocalipse (1498), os gravados A gran fortuna (1501-1502) e A caída do home (1504).
Para a obra Apocalipse realizou catorce gravados en madeira, publicados en forma de libro. Entre todas estas xilografías destaca, pola súa gran forza, Os catro xinetes que amosan as forzas da Morte, a Guerra, a Fame e a Peste. A Apocalipse foi a obra que máis renome lle deu, xa que o tema reflectía, dun xeito moi visionario, o clima treboento de finais do século XV. Esta e outras obras deste período amosan, no seu conxunto, un dominio técnico da arte da xilografía e o gravado cada vez maior, un uso das proporcións humanas baseado nos textos do tratadista romano Vitrubio e unha brillante capacidade para incorporar detalles da natureza en obras que reflicten o seu contorno con gran realismo.
Regreso a Núremberg
No seu regreso á súa cidade natal en 1495, Dürer abriu o seu propio taller, para o que era un requirimento estar casado. Durante os seguintes cinco anos medrou a influencia italiana no seu estilo, fundamentalmente composto por formas do norte. Seu pai morreu en 1502, e a nai en 1513. Os seus mellores traballos nos primeiros anos do obradoiro foron impresións xilográficas, principalmente relixiosas, pero tamén de escenas seculares. Estas eran máis grandes que a meirande parte dos gravados alemáns realizados ata ese momento, e moito máis complexas e de composición máis equilibrada.
Na actualidade pénsase que Dürer non cortaba el mesmo os bloques de madeira; esta tarefa debeuna realizar un artesán especializado. Porén, a súa formación no estudio de Wolgemut, onde fixo moitos retablos tallados e pintados e tamén realizou o deseño e os cortes dos bloques de madeira, proporcionoulle unha boa comprensión sobre a técnica de producir e traballar con bloques cortados. Dürer tamén debuxou os deseños, ben directamente sobre o propio bloque, ou ben nun papel pegado no mesmo. De calquera xeito, os seus debuxos foron destruídos durante o proceso de corte do bloque.
A súa famosa serie de dezaseis grandes deseños para a Apocalipse está datada en 1498, coma o seu gravado de San Miguel loitando co dragón. Realizou as sete primeiras escenas da Gran Paixón no mesmo ano, e pouco despois unha serie de once da Sagrada Familia e de santos. O políptico Sete Dores, encargado por Federico III de Saxonia en 1496, foi realizado por Dürer e os seus axudantes contra o ano 1500. Cara a 1503–1505 produciu as primeiras dezasete, dunha serie de escenas, que ilustraban a Vida da Virxe, que tardou varios anos en rematar. Nin estes nin a Gran Paixón publicáronse como conxuntos ata varios anos máis tarde, pero as impresións vendéronse individualmente en número considerable.
Durante o mesmo período Dürer adestrouse na difícil arte de usar o buril para facer gravados. É posible que comezase a aprender esta habilidade durante a aprendizaxe co seu pai, xa que é esencial na ourivaría. En 1496 realizou O fillo pródigo, que o historiador de arte do Renacemento Italiano Giorgio Vasari louvou décadas máis tarde, destacando a súa calidade xermana. Non tardou en producir algunhas orixinais e espectaculares imaxes, destacando Némesis (1502), O monstro mariño (1498) e Santo Eustaquio (c. 1501), cunha paisaxe e uns animais de fondo moi detallados. As paisaxes deste período, como Estanque no bosque, son moi diferentes das súas acuarelas anteriores. Hai moita máis énfase na captura da atmosfera, en lugar de na representación topográfica. Realizou un feixe de "Madonnas", figuras relixiosas sinxelas, e pequenas escenas con figuras cómicas de labregos. Estas impresións e as obras moi doadas de transportar fixeron a Dürer famoso nos principais centros artísticos de Europa en poucos anos.
Biblioteca da Universidade da Coruña
A Biblioteca da Universidade da Coruña é un servizo pertencente á Universidade da Coruña (UDC). Trátase dunha unidade funcional de xestión de recursos de información que dá soporte ao estudo, á docencia e á investigación, mediante a adquisición, a organización e o procesamento dos fondos bibliográficos e documentais
Estrutura
Estrutúrase como un sistema bibliotecario único, descentralizado en bibliotecas de centros e coordinado a través do Servizo de Biblioteca. Está formado por 17 puntos de servizo entre os campus de Serantes e o da Coruña :
Colección
miniatura|dereita|Biblioteca da Facultade de Filoloxía, onde se atopa a Biblioteca-Arquivo Teatral Francisco Pillado Mayor. A colección da biblioteca está formada por máis de 850.000 libros, 89.000 libros electrónicos e 49.600 documentos noutros formatos, como mapas, microformas, DVD etc. Conta tamén con máis de 9.200 revistas en papel e 24.500 en formato dixital, ademais de dar acceso a aproximadamente 60 bases de datos que abarcan tódalas disciplinas científicas.
Entre os seus fondos destaca a Biblioteca-Arquivo Teatral Francisco Pillado Mayor, dedicada ao escritor e reputado investigador teatral galego Francisco Pillado Mayor. Trátase dun fondo bibliográfico especializado en teatro, constituído tanto polos libros e revistas doadas por Francisco Pillado como por outros comprados pola UDC, e que se atopa na Biblioteca da Facultade de Filoloxía. Todo o fondo da Biblioteca-Arquivo pódese consultar vía web no catálogo da biblioteca; ademais, no Repositorio da Universidade (RUC), dentro do seu apartado "Coleccións especiais" está accesible a imaxe dixitalizada da totalidade da colección de carteis e fotografías.
Servizos
miniatura|Biblioteca da Facultade de [[Ciencias da Educación.]] Os principais servizos que ofrece a biblioteca son: Información xeral, préstamos de libros e documentos así como lectores de libros electrónicos e de ordenadores portátiles, cursos de iniciación e formación para o alumnado e servizos varios en liña.
Albrecht Dürer
Regreso a Núremberg
Dürer realizou un gran número de debuxos preparatorios, especialmente para as súas pinturas e gravados, dos que moitos aínda se conservan, sendo o máis famoso o Betende Hände, un estudo para un apóstolo no retablo de Heller. Tamén continuou realizando imaxes en acuarela e augada (normalmente combinadas), incluída unha serie de naturezas mortas con seccións de animais.
Retratos
miniatura|Retrato de Federico o Sabio O retrato do seu pai de 1490 (Galería Uffizi de Florencia), foi a primeira pintura que realizou Dürer, cunha gran minuciosidade e realismo e onde se aprecian as influencias da pintura flamenga. No envés da obra aparecen os escudos familiares do seu pai e da súa nai, polo que se chegou a supoñer que puido ter feito outro retrato á súa nai. Aínda que xa fixera un Autorretrato en 1484, foi feito como debuxo coa técnica de punta de prata, e non fixo o seu primeiro Autorretrato en pintura até 1493, seguramente para llo enviar á súa prometida, tal como suxire a flor de rícino que sostén entre as súas mans e que simboliza a fidelidade conxugal.
Establecido en 1496 cun taller de seu, o primeiro cliente que lle encargou unha obra foi o elector de Saxonia Federico III, coñecido coma Federico o Sabio, grande admirador do artista. Pediulle a realización dun retrato e dous retablos para a Schlosskirche de Wittenberg.
Un dos retablos é o Retablo de Dresden, que consta de tres partes: a central coa imaxe de María, e nos laterais as figuras de santo Antón e san Sebastián. O outro, o Retablo das Sete Dores, era un políptico formado por unha táboa central cunha "Nai dolorosa" e sete táboas máis pequenas coas sete dores da Nai de Xesús. miniatura|esquerda|Autorretrato (1500). O Retrato de Federico o Sabio, está pintado con cores á cola aplicadas sobre o lenzo, e realizado cunha gran sinxeleza no emprego das cores dispostas sobre un fondo marrón. O vestido é negro, con algún detalle dourado e tons de cor verde; a figura, ten unha posición algo xirada para crebar a frontalidade. O efecto que consegue, e polas súas características, semella o das obras do pintor italiano Mantegna, como se observa en determinados detalles do tratamento do cabelo.
En 1497, pintou o Autorretrato do Museo do Prado (Madrid), e en 1500 o da Pinacoteca de Múnic, no que se representa coas características que habitualmente se atribúen a Cristo: a actitude é ríxida e está nunha posición frontal, a disposición da man é a mesma que a man dereita coa que Xesús de Nazaret fai o aceno de bendicir. Non hai dúbida de que Dürer se representou a si mesmo a semellanza de Cristo, non soamente na composición, senón que suavizou os contornos da súa faciana e modificou a forma do nariz e dos pómulos, ó tempo que agrandou os ollos, que el tiña máis pequenos. Esta modificación non representaba ningunha blasfemia relixiosa, senón que daquela a Imitatio Christi (imitación de Cristo) se interpretaba literalmente; por tanto, era debedora da beleza de Deus como única forza da creación. miniatura|Retrato con carbón da súa nai Como explica Panofsky:
miniatura|150px|esquerda|Michael Wolgemut, retrato do seu mestre.
Realizou numerosos retratos ó longo da súa carreira artística, mais entre os que non foron encargos, destacan o Retrato con carbón da súa nai, e o do seu mestre Michael Wolgemut, os cales fixo segundo a lembranza que gardaba deles e non tanto segundo a psicoloxía do personaxe. Despois do pasamento da nai e do mestre, Dürer engadiu unhas inscricións a ámbolos dous retratos. No da súa nai: «Morreu o martes anterior á semana das rogativas, ás dúas da mañá», e na inscrición do retrato do seu mestre puxo: «Morreu o día de santo André, antes do solpor».
Segunda viaxe a Italia
Dürer volveu a viaxar a Italia entre 1505 e 1507. En Venecia coñeceu o gran mestre Giovanni Bellini e tamén outros artistas, e a Fundación de Comerciantes Alemáns encargoulle unha obra importante: o retablo A festa do Rosario (1506, Museo Nacional de Praga. En 1507, volveu a Núremberg, onde comezou un segundo período de inxente produción artística con obras como o retablo para a igrexa dos dominicos de Frankfurt, 1508-1509, destruído nun incendio en 1729, a obra da Adoración da Trindade (1508-1511, Kunsthistorische Museum, Viena), Adán e Eva (1507, Museo do Prado, Madrid), retratos e numerosos gravados. Entre os gravados hai dúas versións da Paixón, e outras obras como O cabaleiro, a morte e o demo (1513), San Xerónimo no seu estudio (1514) e A melancolía (1514). Mediante o gravado de liña, Dürer conseguiu crear diferentes gamas de sombras e texturas coas que conseguiu plasmar formas tridimensionais con gran mestría, como se aprecia no seu Rinoceronte , que se converteu nunha icona cultural. Segundo algúns críticos, é a «representación dun animal que máis influencia tivo na historia da arte». Nesta época foi acollido pola familia Fugger e realizou algúns retratos dos seus membros.
Derradeira viaxe e últimas obras
En 1520 Dürer decatouse de que Carlos I, sucesor de Maximiliano I, ía viaxar dende España a Aquisgrán para ser coroado emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico. Durero recibira unha pensión anual por parte de Maximiliano e tiña a intención de que Carlos I mantivese esa asignación. Emprendeu a viaxe a Aquisgrán, que financiou vendendo gravados e outras obras durante o traxecto, e de alí pasou ao Países Baixos entre 1520 e 1521. O seu diario proporciónanos un fascinante relato destas viaxes, das audiencias dos monarcas e dos recibimentos que lle brindaron os seus compañeiros artistas, coma Lucas van Leyden, especialmente en Antuerpen.
Resultou moi satisfactoria a súa audiencia con Carlos I. Regresou a Núremberg, onde habería de permanecer ata a súa morte, o 6 de abril de 1528. As súas últimas obras son dúas grandes táboas nas que están representados Catro apóstolos (cara a 1526, Alte Pinakothek Múnic), que ofreceu como agasallo á cidade de Núremberg.
Influencia posterior
miniatura|Cabeza dun home vello.
A arte de Dürer exerceu unha influencia intensa e duradeira na arte occidental, fundamentalmente grazas á masiva circulación dos seus gravados, tanto orixinais coma copias. Xa en vida Dürer gozou de gran fama non só en Centroeuropa, senón tamén nos Países Baixos, España e Italia, e as súas estampas foron copiadas con frecuencia. Dürer acusou de plaxio ao italiano Marcantonio Raimondi por replicar os seus gravados. Posteriormente este conflito resolveuse e Dürer interesouse por adquirir estampas de Raimondi.
A produción pictórica de Dürer é máis ben escasa, debido en parte ao tempo que requiría cada obra en deseño e execución. Amais Dürer contou dende data temperá con ilustres clientes, coma Maximiliano I, o que lle asegurou unha estabilidade económica que lle permitiu concentrarse nos encargos máis ambiciosos. As súas pinturas concentráronse inicialmente nunhas poucas coleccións e igrexas, polo que a rápida difusión da súa arte se debeu ao medio gráfico. Dürer produciu e distribuíu os seus gravados cunha sagaz visión comercial. As imaxes a buril gravábaas el persoalmente ata o último detalle, cunha técnica extenuante e perfeccionista, e vendíanse a prezos elevados. E paralelamente, Dürer deseñaba decenas de xilografías, maiormente de tema relixioso, que eran gravadas nos tacos de madeira por entalladores profesionais. Debido ao seu menor custo e a que permitían tiradas maiores, as xilografías eran máis alcanzábeis e chegaban aos obradoiros doutros artistas. Séculos despois, pintores españois coma Zurbarán e Goya seguiron delatando a influencia dureriana; de feito o último cadro coñecido de Zurbarán, A Virxe co Neno e san Xoaniño (1662, Museo de Belas Artes de Bilbao) inspirouse no gravado A Virxe do mono que Dürer realizara cara a 1498.
Colorado Rockies
Os Colorado Rockies son un equipo profesional estadounidense de béisbol con sede na cidade de Denver, Colorado. O club compite na Major League Baseball (MLB) como membro da Divisón Oeste da National League (NL). O campo onde xogan os seus partidos como local é o Coors Field, situado no centro da cidade. O maior éxito da franquía foi a consecución do campionato da National League en 2007 despois de gañar 21 dos seus 22 últimos partidos. Con todo, na Serie Mundial foron derrotados con claridade polos Boston Red Sox (4−0). Os Rockies son unha das dúas únicas franquias da MLB que nunca gañaron un título de división (os outros son os Miami Marlins).
Albrecht Dürer
Libros publicados
En todos os seus traballos teóricos, co fin de comunicar as súas teorías no idioma alemán e non en latín, Dürer utilizou expresións gráficas e usando a lingua vernácula, o idioma comprensible para os artistas e artesáns. Por exemplo, "Schneckenlinie" ("liña en caracol") foi o seu termo para unha forma de espiral. Polo tanto, Dürer contribuíu á expansión da prosa alemá que Martiño Lutero comezara coa súa tradución da Biblia.
Os catro libros da Medida
miniatura|esquerda|Estudo de Dürer sobre a proporción humana.
Catro libros da proporción humana
miniatura|Portada de Vier Bücher von menschlicher Proportion co monograma da sinatura de Albrecht Dürer.
A obra de Dürer sobre as proporcións humanas chámase os Catro libros da proporción humana. O primeiro libro escribiuse principalmente entre 1512-1513 e completadas en 1523, no que mostra cinco tipos diferentes de figuras masculinas e femininas, todas as partes do corpo expresan en fraccións da altura total. Dürer basea estas construcións tanto en Vitruvio e as observacións empíricas de "duascentas ou trescentas persoas vivas", nas súas propias palabras. O segundo libro inclúe outros oito tipos, analizados non en fraccións senón no sistema albertiano, que Dürer probabelmente aprendeu de Francesco di Giorgio De armónica totius mundi de 1525. No terceiro libro, Dürer dá principios polos que as proporcións das figuras se poden modificar, como a simulación matemática convicta e espellos cóncavos, aquí Dürer tamén trata a fisionomía humana. O cuarto libro está dedicado á teoría do movemento. miniatura|esquerda|Dürer emprega a miúdo o [[sistema diédrico.]]
Anexa ao último libro, non obstante, é un ensaio autónomo na estética, que Dürer traballou entre 1512 e 1528, e é aquí onde podemos coñecer as súas teorías sobre a "beleza ideal". Dürer rexeitou o concepto de beleza obxectiva de Alberti, que propón unha idea relativista da beleza baseada na variedade. Non obstante, Dürer seguía crendo que a verdade se oculta dentro da natureza, e que non había regras que ordenasen a beleza, a pesar de que lle resultaba difícil de definir os criterios do devandito código. En 1512-1513 os tres criterios foron a función ('Nutz'), a aprobación inxenua ('Wohlgefallen') e o termo medio ('Mittelmass'). Porén, a diferenza de Alberti e Leonardo, Dürer estivo máis preocupado por comprender non só as nocións abstractas da beleza, senón tamén de como un artista pode crear imaxes fermosas. Entre o 1512 e o proxecto definitivo en 1528, Dürer desenvolveu a comprensión da creatividade humana espontánea ou inspirada nun concepto de "síntese interna selectiva". Noutras palabras, que un artista se basea nunha gran cantidade de experiencias visuais para imaxinar as cousas belas. A crenza de Dürer na capacidade do artista e na súa inspiración levoulle a afirmar que "un home pode debuxar algo coa súa pluma no medio dunha folla de papel nun día, ou se pode cortar nun pequeno anaco de madeira co seu pequeno ferro, e resulta ser mellor e máis artístico que o traballo doutro no que o seu autor traballa coa maior dilixencia durante todo un ano".
Obras
miniatura|San Cristovo, [[gravado, 1521.]]
As obras máis coñecidas de Dürer son:
Río Vinalopó
O Vinalopó é un río da Península Ibérica que atravesa de norte a sur a provincia de Alacant, e cos seus 81 km é o río autóctono máis importante da mesma. Nace na Serra de Mariola, entre Bocairent e Banyeres, dando nome ás comarcas que atravesa (Alt, Mitjà e Baix Vinalopó), tendo a súa desembocadura natural á altura das Salinas de Santa Pola, no mar Mediterráneo.
O río, tralo seu nacemento, atravesa varias poboacións ao longo do seu percorrido: Banyeres, Villena, Sax, Elda, Novelda, Monfort e Elx.
Segunda división española 1971/72
A tempada 1971–72 da Segunda División de España foi a 40ª edición deste torneo. A categoría estivo composta por 20 equipo. Oviedo, Castellón e Zaragoza ascenderon a Primeira División. Villarreal, Ferrol, Jerez Deportivo e Langreo descenderon a Terceira División.
Tritón (lúa)
Tritón é un satélite natural de Neptuno que se encontra a 4.500 millóns de quilómetros da Terra. Posiblemente sexa o astro máis frío do Sistema Solar (-235 °C).
Descuberta e características
Descuberto por William Lassell en 1846, só 17 días despois do propio descubrimento do planeta, debe o seu nome ao deus Tritón da mitoloxía grega. Está desfigurado por violentas erupcións volcánicas e a súa superficie xeouse e fundeuse repetidamente, quedando así sucada dunha rede de enormes gretas.
Tralo paso do Voyager 2 polas súas proximidades, unhas enigmáticas imaxes revelaron o que parecían ser géyseres de nitróxeno líquido emanados dende a súa superficie xeada. Este descubrimento mudou o concepto clásico do vulcanismo xa que, ata entón, supoñíase que os corpos xélidos non deberían estar xeoloxicamente activos. Tritón demostrou que para que houbera actividade xeolóxica basta cun medio fluído, sexa rocha fundida, nitróxeno ou auga.
Gedo Senki
Gedo Senki (ゲド戦記) é un filme xaponés de 2006 dirixido por Gorō Miyazaki, animado por Studio Ghibli para Nippon Television Network, Dentsu, Hakuhodo DY Media Partners, Buena Vista Home Entertainment, Mitsubishi e Toho, sendo distribuído para este último. O filme está baseado nunha combinación de argumento e personxes dos primeiros catro libros da serie Earthsea de Ursula K. Le Guin (A Wizard of Earthsea, The Tombs of Atuan, The Farthest Shore e Tehanu), así como no manga The Journey of Shuna de Hayao Miyazaki. O título do filme provén dunha colección de historias curtas, Tales from Earthsea, feita en 2001. O argumento foi "completamente diferente" segundo a autora Ursula K. Le Guin, que lle dixo a Gorō Miyazaki, "Non é o meu libro. É o teu filme. É un bo filme", aínda que máis tarde expresou a súa desilusión co resultado final. Unha adptación en banda deseñada foi publicada no Xapón.
Produción
Este filme de Studio Ghibli é a primeira adaptación anime de calquera parte da serie Earthsea. No pasado, moitos directores, incluíndo Hayao Miyazaki, tentaron adaptar o ciclo Earthsea ó cinema, pero non foron aprobados pola propia autora. Cando Le Guin escoitou por primeira vez o interese de Miyazaki en adaptar a súa obra, non coñecía os seus filmes e asociaba a animación coa obra de Disney; sendo así, rexeitou a súa solicitude.
En 2003, despois de gañar o Oscar ó mellor filme de animación por A viaxe de Chihiro, Hayao Miyazaki recibiu a aprobación de Le Guin mais Miyazaki estaba ocupado dirixindo Hauru no Ugoku Shiro. Studio Ghibli deixou que Toshio Suzuki decidise que fose o fillo de Hayao, Gorō Miyazaki, quen dirixise o filme, sendo o seu primeiro traballo como director. Hayao non se sentiu satisfeito coa decisión, xa que cría que Gorō carecía da experiencia necesaria. Ó parecer non falaron entre eles durante a produción do filme. Porén, Hayao recoñeceu máis tarde o traballo do seu fillo no seu primeiro adianto. Algúns estudosos coidan que unha parte importante da trama foi adaptada da obra do seu pai, a novela gráfica Shuna no Tabi, con moitas referencias directas. Le Guin, que se convertera nunha adepta do traballo de Hayao Miyazaki logo do seu primeiro encontro e desexaba que fose el quen dirixise o filme, tamén quedou decepcionada pola escolla de Gorō como director, mais Studio Ghibli díxolle que Hayao supervisaría a produción.
Música
A banda sonora de Gedo Senki foi composta e dirixida por Tamiya Terashima e foi estreada por Tokuma Japan Communications e Studio Ghibli Records como un híbrido multicanal SACD-CD o 12 de xullo de 2006. Carlos Núñez foi un colaborador clave na banda sonora, contribuíndo coa súa ocarina, tin whistle e gaita galega en 11 das 21 pistas. A cantante Aoi Teshima canta en dúas das cancións. Un álbum máis, "Melodies from Gedo Senki", foi estreado o 17 de xaneiro de 2007, incluíndo novo material da banda sonora e temas inéditos de Núñez.
Liga de Campións da AFC
A Liga de Campións da AFC é a máxima competición a nivel continental de Asia entre clubs de fútbol. Organizada pola AFC, substituíu en 2002 á antiga Asian Club Championship como principal torneo do continente, unificando nun só torneo á Asian Club Championship, á Asian Cup Winners Cup e á Asian Super Cup. O campión deste torneo acada cada ano o dereito a disputar a Copa Mundial de Clubs da FIFA. O campión da edición 2012 é o Ulsan Hyundai FC de Corea do Sur, mentres que o club máis laureado do torneo é o Pohang Steelers de Corea do Sur, con 3 títulos.
Era do Torneo de Campións Asiático de Clubs (1967-1972)
A competición comezou o Torneo Asiático de Clubs en 1967. Oito campións nacionais de oito ligas de Asia competiu na tempada inaugural. Coa excepción da tempada 1968, o torneo celebrouse anualmente ata 1971. Durante as primeiras catro edicións, dous clubs de Israel, Hapoel Tel Aviv e Maccabi Tel Aviv gañou tres campionatos. En 1972, o torneo foi cancelado debido á falta de interese que finalmente resultou na retirada de todos os participantes fóra de dous clubs israelís. O torneo tampouco levou a cabo durante os próximos catorce anos, isto debido a que o profesionalismo no fútbol asiático non se iniciou ata finais de 1990 e principios de 2000.
Era do Campionato Asiático de Clubs (1985/86-2001/02)
Utilizando a antiga Copa de Europa como modelo, o torneo volveu a Asia durante a tempada 1985/86 cun novo nome, o Campionato Asiático de Clubs. A entrada foi restrinxida aos campións nacionais de certas ligas de Asia. Aínda así, as extraccións observáronse poucos de ano en ano. A partir de 1990, introduciu a Recopa Asiática que, como o seu nome suxire, limitouse a gañadores da copa nacional. Os gañadores destes dous torneos asiáticos logo xogou para a Supercopa Asiatica.
Era da AFC Liga de Campións (2002/03-presente)
Desde a tempada 2002/03 os tres grandes competicións de clubs de Asia, a Copa de Campións de Asia, a Recopa Asiatica de Clubs, Supercopa de Asia, uníronse nun torneo máis grande e renomeado como a Liga de Campións da AFC. Nos anos anteriores, os campións nacionais e gañadores da copa foron clasificados en dous diferentes torneos continentais, pero agora os dous campións nacionais e gañadores da copa entrar nesta nova competición. Na primeira edición, logo de varias roldas de clasificación, un total de 16 clubs participaron na fase de grupos. Un club de cada grupo foi anfitrión da fase de grupos, que levaron a cabo co único formato de liguiña nunha semana. Os catro gañadores de grupo logo clasifican para as semifinais, que foron os catro anfitrións da fase de grupos. A semifinal e a final disputáronse na serie de partidos de ida e volta.
O torneo foi re-lanzado na tempada 2004 con 28 clubs de catorce países. A diferenza do ano anterior, o calendario do torneo cambiouse de marzo a novembro. Na fase de grupos, os 28 clubs foron divididos en sete grupos de catro no ámbito rexional, que separa aos clubs de Asia do Leste e Asia do Oeste así para reducir os custos de viaxe, e xogou a dobre volta todos contra todos nunha casa e outro como visitante. Entón, os sete gañadores de grupo xunto cos campións defensores clasifican para os cuartos de final. Os cuartos de final, semifinais e finais foron a partidos de ida e volta, cos goles de visitante, tempo extra , e as penais validos como desempates. A tempada 2005 viu aos clubs de Siria á competición, o que aumenta o número de países participantes a 15, e dous anos máis tarde, logo da súa transferencia á AFC en 2006, os clubs de Australia tamén se incluíron no torneo.
Pica dos prados
A pica dos prados (Anthus pratensis) é un paxaro paseriforme da familia dos motacílidos.
Liga de Campións da AFC
Era da AFC Liga de Campións (2002/03-presente)
Coa falta de profesionalismo no fútbol asiático, moitos dos problemas aínda existían no torneo, tales como a violencia sobre o terreo e a presentación tardía da inscrición dos xogadores. Moitos culparon á falta de diñeiro en premios e gastos de viaxe cara como algunhas das razóns. Con todo, coa introdución da Copa Mundial de Clubs en 2005, a inclusión dos medios en ínguas a través da A-League, e dúas vitorias consecutivas polos lados xaponesa (a liga de fútbol máis profesional en Asia), permitido establecer un formato máis competitivo e máis profesional en 2009.
Pica dos prados
Distribución
A súa distribución é paleártica, habitando en terreos abertos, prados, cultivos e tundras. É migratoria e aniña na metade norte de Europa e Asia. Inverna no sur de Europa, no norte de África e no sur de Asia. Reside de forma permanente en Países Baixos, Reino Unido e Francia.
Liga de Campións da AFC
Era da AFC Liga de Campións (2002/03-presente)
A Liga de Campións ampliou a 32 clubs e a entrada directa está limitada aos dez mellores ligas de Asia. Cada país recibirá ata 4 cotas, aínda que non máis dun terzo da cantidade de equipos na primeira división dese país, a baixa redonda, dependendo da forza da súa liga, estrutura da liga (profesionalidade), capacidade de venda, situación financeira, e outros criterios establecidos pola AFC Prol-League comité. Os criterios de avaliación e clasificación das asociacións participantes serán revisadas por AFC cada dous anos, cos máis recentes que se aprobou para o período 2011-2012.
Pica dos prados
Comportamento e reprodución
Aliméntase de insectos e dalgunhas sementes. Normalmente desprázase polo chan e fai voos curtos. Constrúe o niño con palla e musgo directamente no chan. O período de cría vai dende abril a xuño. A femia pon xeralmente dúas niñadas de catro ou seis ovos de cor gris que choca durante dúas semanas aproximadamente. As crías son alimentadas por ambos proxenitores durante 12-14 días. A pica dos prados é vítima da conduta reprodutiva parasitaria do cuco.
Liga de Campións da AFC
Era da AFC Liga de Campións (2002/03-presente)
O diñeiro do premio incrementouse significativamente desde a tempada 2009 e os clubs poden gañar algún premio, ata na fase de grupos en función do seu rendemento. A fase de grupos levou a cabo na mesma forma que nos últimos catro torneos, esta vez, con todo, agora oito gañadores de grupo e oito finalistas clasificarán á rolda de 16, no que grupos gañadores reciban aos subcampións nun formato de partido único, adaptado regionalmente. A restrición rexional levántase desde as etapas máis, aínda que desde a tempada 2010 os clubs do mesmo país non poden enfrontarse nos cuartos de final a menos que ese país ten tres ou máis representantes nos cuartos de final. Os cuartos de final e semifinais xóganse en dúas patas serie, co obxectivo de distancia, tempo extra, e as penas utilizado como desempates. A final xógase a partido único en terreo neutral pre-determinado.
Pica dos prados
Subespecies
Distínguense dúas subespecies de Anthus pratensis:
Liga de Campións da AFC
Plans para o Futuro (2013 -)
A rolda de 16 será de xogo de ida e volta a partir de 2013. Ademais, actualmente sede da final é motivo de debate. Durante as tempadas de 2009 e 2010, a final levou a cabo nunha sede neutral pre-determinado, Toquio, en ambas as tempadas. Con todo, para o 2011-2012, a final levará a cabo nun dos finalistas estadio determinado polo sorteo dos lotes. Logo de estudar estes dous casos, a sede da final estudásese a partir da tempada 2013.