cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antón Pulido Novoa
Traxectoria
Foi nomeado Director Xeral de Cultura da Xunta de Galicia nos primeiros oitenta, nun goberno do Partido Popular, e regresou a cargos de designación política cando se converteu no primeiro director do Centro Galego de Arte Contemporánea en 1993, posto no que foi substituído ao ano seguinte pola crítica de arte Gloria Moure.
Vida persoal
É pai do músico Antón L. Pulido.
Casa de Tudor
miniatura|150px|As armas dos Tudor miniatura|150px|A rosa da Casa de Tudor A Casa de Tudor gobernou Inglaterra desde 1485 ata 1603. O seu emblema era unha rosa, a rosa Tudor, de dez pétalos, cinco brancos no centro e cinco vermellos no bordo exterior. Desta forma simbolizábase a unión da Casa de York coa Casa de Lancaster e o fin da guerra civil que ensanguentou a historia inglesa durante o século XV.
A súa historia esta entrelazada cos acontecementos máis importantes e dramáticos da historia moderna de Europa e do mundo, pois baixo o seu goberno comezou a exploración inglesa de América. Por iso considérana como a familia real inglesa máis famosa e controvertida. Son un exemplo das monarquías autoritarias coas que competiron e se relacionaron no escenario da Europa occidental do Antigo Réxime.
A dinastía Tudor
miniatura|esquerda|150px|Henrique VII miniatura|esquerda|150px|Henrique VIII miniatura|esquerda|150px|Isabel I A dinastía Tudor ou Casa de Tudor (Tudur en galés) remonta a súa orixe ao século XIII. Comprende unha serie de cinco monarcas de orixe galesa que reinaron sobre o reino de Inglaterra e o reino de Irlanda. Os tres principais monarcas, Henrique VII, Henrique VIII e Isabel I orquestraron a transformación do reino de Inglaterra dun patio traseiro europeo sempre mergullado na Idade Media, nun Estado poderoso do Renacemento que ía dominar gran parte de mundo coñecido.
A dinastía Tudor empezou co matrimonio secreto entre Owen Tudor (un pro-inglés de Owain ap Maredudd ap Tudur), descendente de Ednyfed Fychan, poderoso senescal do reino de Gwynedd en tempos de Llywelyn o Grande; e Catarina de Valois viúva do rei Henrique V de Inglaterra. Ela adquiriu o seu poder cando Henrique Tudor, se converteu en rei de Inglaterra baixo o nome de Henrique VII. Henrique Tudor, pola súa nai, unha Plantagenet, descendía do rei Eduardo III; ademais el casou en 1486 coa filla máis vella do rei Eduardo IV, Isabel Plantagenet.
Henrique VII fixo desaparecer en 1499 ao conde de Warwick, Eduardo (1475-1499), último descendente home da casa Plantagenet. O reinado da dinastía acabouse cando a raíña Isabel I morreu sen descendencia.
A sucesión de Isabel I recaeu no seu curmán o rei Xacobe VI de Escocia que reinou tamén como Xacobe I de Inglaterra. Xacobe era bisneto de Margarida Tudor, que era filla de Henrique VII. Converteuse no primeiro representante da Casa de Estuardo dos reis de Inglaterra.
Os Tudor, monarcas ingleses
Os reis da familia Tudor, por orde de sucesión ao trono, foron:
Outros membros da dinastía
A bisneta de Henrique VII, a protestante Xoana Grey, sucedeu a Eduardo VI segundo os últimos desexos deste; o rei desexaba apartar á súa irmá, a católica María I, do trono de Inglaterra. Xoana Grey reinou só nove días antes de ser destituída e executada por María I Tudor, ao mesmo tempo que o seu marido Lord Guildford Dudley, fillo de John Dudley, o primeiro duque de Northumberland. Xoana Grey era a neta doutra María Tudor, filla de Henrique VII e irmá de Henrique VIII. Esta primeiro converteuse en raíña de Francia polo seu matrimonio con Luís XII. Tras enviuvar, volveu casar co duque de Suffolk e tivo unha filla, a nai de Xoana Grey.
O período Tudor
O período histórico Tudor reflicte habitualmente o período do Renacemento inglés. Ocasionalmente, o termo é utilizado frecuentemente para caracterizar o reinado de Isabel I, aínda que xeralmente este período sexa tratado por separado da época isabelina. O reino dos Tudor en Inglaterra está unido con todo a incansables conflitos coa Casa de Estuardo, familia real de Escocia que consagraba un odio sen igual contra a monarquía dos Tudor. Son por outra banda os Estuardo os que sucederán aos Tudor, en 1603, polo advenemento de Xacobe VI de Escocia, fillo da raíña María Estuardo.
Days of the Week
"Days of the Week" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Stone Temple Pilots, editada como sinxelo do seu álbum Shangri-La Dee Da no ano 2001. O temas tamén aparece nos álbums recompilatorios Thank You e Buy This.
Libro de Taliesin
miniatura|dereita|Facsímile do folio 13 do manuscrito do Llyfr Taliesin. O Llyfr Taliesin (Libro de Taliesin en galés) é un dos manuscritos galeses máis famosos. Está datado na primeira metade do século XIV (outros autores propoñen o ano 1275), aínda que se cre que a maioría dos seus poemas son moito máis antigos. O manuscrito está custodiado na Biblioteca Nacional de Gales de Aberystwyth coa sinatura Peniarth MS 2. Consérvase incompleto tras ter perdido algunhas follas, incluída a primeira.
O volume contén unha colección dalgúns dos máis antigos poemas en galés, moitos deles atribuídos ao poeta case mítico Taliesin, activo durante o século VI. Outros poemas reflicten un estilo particular, herdeiro tanto dos textos latinos como da tradición celta de Gales. Parece que un único amanuense compuxo o volume, probabelmente en Glamorgan, aproveitando outros textos e atribuíndo os poemas anónimos a Taliesin, que para entón representaba o paradigma do sabio profeta e mago.
Tamén inclúe algunhas das primeiras mencións en lingua vernácula ás fazañas de Hércules e Alexandre Magno. O estilo dos poemas varía entre o profético, mitolóxico, relixioso e histórico.
O Seixal, Caldelas de Tui, Tui
O Seixal é un lugar da parroquia de Caldelas de Tui, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Ten 46 habitantes, segundo o padrón municipal do Instituto Nacional de Estadística referido ao ano 2009, dos que 21 son homes e 25, mulleres. Dende o 2000 tivo un comportamento demográfico moi flutuante, oscilando entre os 56 veciños de 2000 e os 42 do 2008.
Estadio Francisco Artés Carrasco
O Estadio Francisco Artés Carrasco é un estadio de fútbol español da cidade murciana de Lorca, e serve como localía ao Lorca Atlético e ao La Hoya Lorca CF. Ata 2010 foi o estadio do Lorca Deportiva CF. Leva o nome do segundo presidente do Padroado do Campo de San José de Lorca, tras Juan Martínez García.
Metralletas Lecheras
Metralletas Lecheras é unha banda galega de punk rock baseada no Milladoiro.
Estadio Francisco Artés Carrasco
Xestación do proxecto
O día 2 de outubro de 2001 colócase a primeira pedra do complexo deportivo na Torrecilla. Eusebio Abellán declara: "Lorca contará cun estadio digno. Imos ter máis estadio que equipo de fútbol." A empresa que construirá o estadio será Construcciones Giner e o custo roldará os 600 millóns de pesetas.
Metralletas Lecheras
Historia
Metralletas Lecheras nace no ano 2007 cando Rafa Anido e Don Camilo decidiron montar un grupo. Nese momento Anido só estaba tocando en Jiménez del Oso, xa que a súa outra banda, Los Iribarnes, disolvérase pouco antes, polo que dispoñía de tempo para un novo proxecto.
A banda realizou o seu primeiro concerto o 2 de maio de 2009 en Santiago de Compostela, tocando con Jiménez del Oso e Lee van Cleef. Ao pouco tempo comezaron a gravar a súa maqueta Metralletas Lecheras con Roberto Mallo, técnico de Triángulo de Amor Bizarro e en outono ingresaría no grupo Zé Pequeno (The Phantom Keys) como baixista.
Estadio Francisco Artés Carrasco
Xestación do proxecto
O xoves 29 de novembro de 2001 colocouse a primeira pedra do novo estadio nun acto ao que asistiron entre outros Cristino Guerra, o arquitecto responsable do proxecto, e o alcalde Miguel Navarro. En novembro de 2002, coas obras xa moi avanzadas, recíbese a visita de Ángel María Villar, presidente da RFEF. Inténtase que o novo estadio acolla un partido da Selección absoluta, pero ao estar esta comprometida ata 2004 acórdase que sexa un partido da Sub-21.
Metralletas Lecheras
Historia
Metralletas Lecheras realizou en 2010 dúas sesións de gravación nos estudios Abrigueiro de Friol e tras actual en Madrid foron fichados polo selo Bowery Recods que publicou o seu primeiro álbum, Melodías Para Romanos, en marzo de 2011. Os temas do traballo saíron desas sesións en Friol, agás "Tita Cervera", que foi gravado en 2009 en Vila Melocotón, Milladoiro.
En novembro de 2010, antes do lanzamento do disco, entrou na banda Rubén Domínguez (Telephones Rouges, Cudevaso) para encargarse dos teclados. Nese ano as súas cancións "Peregrina" e "Atapuerca" son incluídas nos álbums recompilatorios Come on Pelegrín e Galician Bizarre respectivamente.
Estadio Francisco Artés Carrasco
Actos de inauguración
En febreiro de 2003 anúnciase que a inauguración do novo estadio será o 5 de marzo contra o FC Barcelona. O contrato asegúralle ao Barça uns ingresos de 282.475€, gastos de desprazamento e hospedaxe á parte, sendo o orzamento xeral de gastos uns 312.500€.
Metralletas Lecheras
Historia
En 2012 participaron no disco homenaxe aos Resentidos A Tribo Toda Baila: 30 Anos de Música Feliz cos Resentidos, aportando o tema "Minusválida". En novembro dese ano Metralletas Lecheras publicaron o EP de catro temas Et les Filles de la Réalité, gravado no estudio A Ponte de Tomás Ageitos e no que se inclúe unha versión do temas "Mongoloid" de Devo cantada en galego e bautizada como "Mutenroi".
Estadio Francisco Artés Carrasco
Actos de inauguración
O 1 de marzo os fillos de Francisco Artés Carrasco descobren unha placa no vestíbulo do estadio que reza "A Cidade de Lorca rende homenaxe e recupera a figura do ilustre lorquino Francisco Artés Carasco, cuxo nome perpetúa para a historia este estadio." Está presente no acto José Luis Morga, presidente da FFRM, e o párroco Roberto B. Jiménez Martínez, quen bendí o estadio igual que fixo en 1951 co Municipal de San José.
Metralletas Lecheras
Historia
A finais de 2015 o selo Pantera e Iribarne Producións publicou o EP recompilatorio Metralletas Lecheras con temas dos seus anteriores traballos, ademais de incluír a canción "Jesucristo", sinxelo editado en abril de 2012. A banda presentou este lanzamento no mes de decembro no Liceo Mutante de Pontevedra xunto con Los Televisores. Dende entón Metralletas Lecheras permanece inactiva.
Estadio Francisco Artés Carrasco
Actos de inauguración
Tras unha pequena polémica pola ausencia dalgunhas estrelas do FC Barcelona chega o esperado 5 de marzo. Ante uns 7.000 espectadores o Barcelona derrota ao Lorca Deportiva por 1 gol a 4. Dirixe o partido o colexiado lorquino Gregorio Bernabé García. Nos prolegómenos do partido Amador Bernabéu e Miguel Navarro descubriron unha placa conmemorativa.
O 13 de marzo xógase o segundo partido con motivo da inauguración do campo. Ante apenas 400 espectadores o Lorca Deportiva cae ante o Almería por 1 a 6. Antes do partido descubriuse unha placa no campo anexo co nome de Juan Martínez Casuco, lorquino e adestrador do Almería.
O 19 de marzo xógase o primeiro partido oficial no Francisco Artés Carrasco. Adiántase a xornada 32 a este día para que o primeiro encontro no novo estadio sexa contra o eterno rival, o Águilas CF. O primeiro gol oficial márcao Ipintza no minuto 46 e empatou o Águilas cun gol de penalti de Julián no 93. 4000 espectadores viron o encontro de liga.
O 1 de abril foi o Atlético de Madrid quen visitou ao Lorca co lorquino Lázaro Albarracín, vicepresidente do equipo colchoneiro. Ante uns 4000 espectadores o Lorca caeu derrotado por 1-3.
Masaxe
dereita|245px|miniatura Unha masaxe é a aplicación de técnicas manuais sobre tecidos brandos do corpo, incluíndo músculos, tecidos conectivos, tendóns, ligamentos e articulacións para estimular a circulacilón, a mobilidade, a elasticidade ou alivio de determinadas dores corporais.
Esta terapia, coñecida tamén co nome de masoterapia, pode ser aplicada a partes do corpo ou continuamente a todo o corpo, para curar traumas físicos, aliviar estrés psicolóxico, controlar a dor, mellorar a circulación e aliviar a tensión.
República Federal Alemá (1949–1990)
A República Federal de Alemaña (abreviado RFA; en alemán: Bundesrepublik Deutschland, abreviado BRD), Alemaña Occidental ou Alemaña do Oeste, foi un estado de Europa entre 1949 e 1990, cando se produciu a reunificación desta coa República Democrática Alemá.
Masaxe
Masaxe terapéutica
225px|miniatura|esquerda|Padiola para masaxes miniatura|dereita|200px|Representación dunha masaxe nun baño turco A pesar de haber moitos tipos particulares de masaxe, existen só algúns tipos básicos. Hai dous grupos grandes destacados: as masaxes con aceite e as masaxes "secas". Despois comezaron a bifurcarse en centenas de correntes e estilos diferentes, fundíndose e separándose noutros tantos estilos. Hoxe en día existen masaxes aplicadas para practicamente todos os fins, desde masaxes para bebés e anciáns até masaxes cosméticas, de rexuvenecemento localizado.
República Federal Alemá (1949–1990)
Constituída como república federal o 23 de maio de 1949, incluía as zonas de ocupación de Francia, Reino Unido e EUA, ademais da parte occidental de Berlín, divididas en diferentes estados creados segundo a historia dos antigos principados do Sacro Imperio Romano. O estado foi declarado totalmente soberano o 5 de maio de 1955, con capital en Bonn, pero as forzas de ocupación permaneceron para contrarrestar a influencia soviética na Alemaña do Leste.
Masaxe
Masaxe terapéutica
Actualmente, as masaxes están cada vez máis enraizadas nas culturas chegando até mesmo ás empresas. Cada vez mais, grandes organizacións incorporan nos seus paquetes de incentivos, masaxes inclusive no propio local de traballo.
A masaxe non é exclusividade de fisioterapeutas.
República Federal Alemá (1949–1990)
Alemaña Occidental uniuse á OTAN o 9 de maio de 1955 e á ONU nos anos 70, trala Ostpolitik do chanceler Willy Brandt, e recoñeceu tamén a Alemaña do Leste.
Trala caída do muro de Berlín o 9 de novembro de 1989, acelerouse a unificación das dúas Alemañas, que formalmente constituíu unha anexión da RDA por parte da República Federal de Alemaña. A unificación tivo lugar o 3 de outubro de 1990, e a retirada das forzas de ocupación, o 15 de marzo de 1991.
Choachí
Toponimia
A orixe do nome do municipio é muisca, ten múltiples interpretacións dependendo do autor. Entre outras atopamos:
Historia
A colonización empezou antes de 1563 coa chegada dos españois Juan de Avellaneda, Francisco Lorenzo e Antonio Bermúdez (fundador de Choachí), este último, soldado e compañeiro de Gonzalo Jiménez de Quesada, quen debido á súa fidelidade e servizos militares foi nomeado encomendeiro pola Real Audiencia, nas terras do cacique Ubaque, correspondéndolle a porción de Chiguachí.
Do proceso adiantado por Diego de Villafañe en 1563, en contra de Antonio Bermúdez, menciónase que o primeiro trazado da vila ó estilo español foi en 1560, pero este foi incendiado polo cacique Bosatiba. Isto obrigou a realizarse un novo e definitivo trazo en 1564 no sitio actual; tradicionalmente tívose como data fundacional o 29 de setembro de 1550, o que resultou ser incorrecto, pero mantívose o día 29 de setembro como data que conmemora a festa patronal de san Miguel Arcanxo.
Media cadrática
250px|miniatura|Construción xeométrica para atopar as medias aritmética (A), [[media cadrática|cadrática (Q), xeométrica (G) e harmónica (H) de dous números a e b.]] A media cadrática é igual á raíz cadrada da suma dos cadrados dos valores dividida entre o número de datos.
Este valor serve como medida de asociación e ten aplicacións en multitude de disciplinas, dende as biolóxicas como medicina ata as humanidades como a economía.
Ás veces a variable toma valores positivos e negativos, como ocorre por exemplo nos erros de medida. En tal caso pódese estar interesado en obter unha media que non recolla os efectos do signo. Este problema resólvese mediante este tipo de media cadrática. O seu cálculo procede de elevar ó cadrado tódalas observacións (así os signos negativos desaparecen), obter despois a súa media aritmética e extraer, finalmente, a raíz cadrada desta media para volver á unidade de medida orixinal.
Kvadratický průměr Effektiv værdi Effektivwert Root mean square Valor eficaz Valeur efficace Négyzetes közép Valore efficace 二乗平均平方根 Kwadratisch gemiddelde Effektivverdi Średnia kwadratowa Valor eficaz Effektivvärde
Gondar de Abaixo, Gondar, Sanxenxo
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Gondar deriva do antropónimo gótico que sería o posuidor da vila.
O Outeiro de Barracido, Caamouco, Ares
O Outeiro de Barracido é un lugar da parroquia de San Vicente de Caamouco no concello de Ares na provincia da Coruña. Tiña 75 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 38 homes e 37 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 81 habitantes.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Vicente Moreno
Vicente Moreno Peris, nado en Massanassa (Valencia) o 28 de outubro de 1974, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español.
Celso Delgado
Celso Luis Delgado Arce, nado o 23 de febreiro de 1958 en Ourense, é un político e avogado galego.
Traxectoria
Militante do Partido Popular de Galicia, en 1997 presentouse nas listas provinciais ás eleccións galegas, e saíu elixido parlamentario. Ocupou a vicepresidencia do Parlamento de Galicia ata o ano 2000, cando abandonou o escano para encabezar as listas pola Provincia de Ourense do seu partido nas xerais do 2000. Saíu elixido deputado, reelixido en 2004, 2008 e 2011. Volveu figurar nas listas do PPdeG ao Congreso dos Deputados nas eleccións xerais de 2015, se ben neste caso de número dous.
Stavelot
Stavelot é un municipio de Valonia que se atopa na provincia belga de Liexa. O 1 de xaneiro de 2013, Stavelot tiña unha poboación total de 6.895. A superficie total é de 85´07 km², cunha densidade de poboación de 81 habitantes por km².
Historia
miniatura|left | 180px | A cidade e a abadía de Stavelot, c. 1735 miniatura|left | 180px | Stavelot Abbey, Bélxica (antes abadía de St. Remacle) A cidade creceu ao redor da Abadía de Stavelot, fundada aproximadamente no ano 650, fundada por San Remaclo (Saint Remacle). As terras da vila ocuparon a zona fronteiriza entre os bispados de Colonia e Tongeren. A Abadía de Stavelot foi secularizada e demolida durante a Revolución Francesa, da igrexa só queda a porta do extremo oeste como unha torre independente. Dous claustros un laico e un monacal, sobreviven como patios de ladrillo e pedra do século XVII, que agora albergan o Museo do Principado de Stavelot-Malmedy e o museo dedicado ao poeta Guillaume Apollinaire, que foi un residente da vila, a vila tamén alberga o circuíto de Spa-Francorchamps. Quedan restos dos cimentos da igrexa da abadía, con paredes e bases de columnas que permiten ao visitante visualizar a magnitude da abadía románica.
Stavelot foi a sede do Principado de Stavelot-Malmedy, unha pequena rexión independente do Sacro Imperio Romano, rexido polos abades de Stavelot. O principado disolveuse en 1795 durante a Revolución francesa. No Congreso de Viena en 1815, Stavelot foi agregado ao Reino dos Países Baixos, mentres que Malmedy engadiuse á Renania Prusiana. En 1830 pasou a formar parte de Bélxica. (Malmedy tamén converteriase en parte de Bélxica, pero non ata 1919.)
O abade Wibaldo (gobernou entre 1130 e 1158) foi un dos grandes mecenas das artes no século XII, o Tríptico de Stavelot de cobre dourado e esmaltes, que contiña dous fragmentos da Vera Cruz, foi creado na Abadía durante o seu goberno (sobre 1156). A Biblia de Stavelot, e os fragmentos do retablo de Stavelot son tamén cumes da arte medieval.
O escudo de armas da cidade, concedido en 1819, esta dividido en dúas faixas unha coa imaxe do sabio bispo fundador de Stavelot, e outra co lobo que segundo a lenda fundacional de Stavelot levou os ladrillos para a construción da Abadía.
Durante a Batalla das Ardenas durante a segunda guerra mundial, a cidade foi escenario de intensos combates. Do 18 ao 20 de decembro de 1944, soldados pertencentes ao grupo de combate de Kampfgruppe Peiper do Sexto Exército Panzer asasinaron en Stavelot e a súa contorna a máis de 100 civís, entre eles mulleres e nenos. Peiper e algúns dos seus oficiais foron xulgados e condenados logo da guerra por estes crimes de guerra xunto con outros perpetrados durante o mesmo período.
Miscelánea
Stavelot é parte do percorrido orixinal do Circuíto de Spa-Francorchamps, a famosa sede do Gran Premio de Bélxica de Fórmula 1 e a carreira de resistencia das 24 Horas de Spa.
Stavelot tamén ten un carnaval tradicional, o Laetare des Blancs-Moussis. No domingo Laetare, o cuarto domingo da Coresma, uns 200 homes da localidade vestidos de branco e enmascarados con longos narices vermellos, os Blancs-Moussis, desfilan pola cidade lanzando confeti e golpeando aos transeúntes con vexigas de porco desecadas.
Trofeo Concepción Arenal 2015
A 54.º edición do Trofeo Concepción Arenal celebrouse en Ferrol a partido único entre o Racing Club de Ferrol e o Club Deportivo Lugo o 7 de agosto de 2015, despois de non celebrarse o ano anterior. O campión foi o Lugo por un gol a tres, sendo o gol obra dos ferroláns de Diego Vela e os tres dos lucenses de Igor Martínez, Campillo e Israel Puerto.
Stavelot
Miscelánea
Tamén foi o lugar onde, no século XVI, o monxe Jean Delvaux afirmou ver bruxas e rituais demoníacos, e acusou a varios membros da igrexa de participar nestes rituais.
Espectrograma
dereita|miniatura|250px|Espectrograma das sete [[vogais da lingua galega.]]
Drugstore
Drugstore é unha banda inglesa de rock alternativo e dream pop baseada en Londres. Está liderada pola cantante, compositora e baixista brasileira Isabel Monteiro (nada o 9 de setembro de 1965 en São Paulo), que formou o grupo con Dave Hunter na guitarra e Mike Chylinski na batería.
Espectrograma
250px|dereita|miniatura|Espectrograma da oración en [[lingua checa|checo Strč prst skrz krk ("Insire o dedo pola gorxa"), que carece de vogais.]]
dereita|miniatura|250px|Espectrograma do [[Media:Violin for spectrogram.ogg|son dun violín. As liñas brillantes da parte baixa son os tons fundamentais formantes de cada nota, e as outras liñas brillantes próximas son os sobretóns harmónicos; en conxunto forman o espectro de frecuencia.]]
Un espectrograma é a representación espectral variando no tempo (formando unha imaxe), que mostra como unha densidade espectral varía no dito tempo.
No eido acústico, é o resultado de calcular o espectro de frecuencia en imaxe dun sinal analóxico de son. Pode resultar nunha gráfica tridimensional que representa a enerxía do contido frecuencial do sinal segundo vai variando esta ao longo do tempo. Obtense a través do espectrómetro.
Aplicacións
É usada para identificar sons fonéticos e procesos da fala. Poden servir para axudar a corrixir trastornos da linguaxe e para axudar a aprender a falar a persoas xordas.
Fonte de Lara, San Pedro de Losón, Vila de Cruces
Fonte de Lara é un lugar da parroquia de San Pedro de Losón, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 28 habitantes (12 homes e 16 mulleres), dez menos ca en 2000.
Espectrograma
Aplicacións
Dentro do campo artístico, foi usado na música electrónica, para crear un sinal acústico a partir dun espectrograma feito cunha imaxe deseñada ou arbitraria. Tamén serve para modificar a intensidade de diferentes frecuencias ou crear novos sons musicais a partir doutros xa existentes.
É usado en sistemas de detección como o radar e o sonar.
Algúns espectrogramas analóxicos foron aplicados no estudo do canto dos paxaros e doutras especies para estudar a modulación de frecuencia da comunicación animal.
Tamén se empregan no campo da sismoloxía.
Formato
thumb|right|175px|Espectograma en 3D dun anaco dunha peza musical. O formato máis común consiste nun gráfico con dous eixos, o horizontal representa o tempo, mentres que o vertical representa a frecuencia. Pódese engadir unha terceira dimensión que indique a amplitude nun tempo e frecuencia concretos, indicándose a intensidade en cada punto, ou mediante cores.
Hai moitas variedades de formato. Os eixos vertical e horizontal pódense permutar, correndo o tempo horizontalmente. Ás veces a amplitude represéntase mediante a altura dunha superficie en tres dimensións. A frecuencia ou a amplitude poden ser indicadas linear ou logaritmicamente, dependendo de para que se use o espectograma. No son normalmente emprégase un eixo logarítmico para a amplitude (probablemente en db), e a frecuencia represéntase de xeito linear para salientar os harmónicos e de xeito logarítmico para o ton fundamental.
O Souto de Engarde, Caldelas de Tui, Tui
O Souto de Engarde é un lugar da parroquia de Caldelas de Tui, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Ten 90 residentes, repartidos a partes iguais entre os dous sexos, segundo datos de 2009 do padrón municipal de habitantes do Instituto Nacional de Estadística. Respecto ao ano 2000, rexistra un incremento de poboación dun 17 por cento.
É o segundo núcleo con máis veciños da parroquia.
Synaptura lusitanica
Synaptura lusitanica de Brito Capello, 1868, tamén coñecida como Synaptura lusitanica lusitanica de Brito Capello, 1868 , é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos soleidos.
Como todos os linguados ten unha aparencia característica, asimétrica e con ambos os ollos no mesmo lado do corpo, o chamado "lado" ocular" ou "lado pigmentado" (o dereito, neste caso), mentres que o lado sen ollos é o chamado "lado cego".
Synaptura lusitanica vive nas costas do Atlántico centro-oriental, onde é obxecto de pesca comercial.
Características
O corpo, como o de todos os soleidos, ten forma ovalada, de lingua (de aí os seus nomes vulagares) ou de sola de sandalia (de aí, o seu nome científico), máis alto cara a arriba, cara á cabeza, pero que se vai estritando pouco a pouco cara ao extremo caudal.
As narinas do lado cego non están expandidas e formando unha roseta, como nas especies do xénero Pegusa. A narina anterior do lado ocular presenta un tubo dirixido cara a atrás atrás, que non alcanza o bordo delanteiro do ollo inferior.
As aletas dorsal e anal están unidas na súa parte posterior, por unha membrana, á aleta caudal. A aleta dorsal orixínase na cabeza, e está suatentada por de 79 a 83; a anal presenta de 57 a 67 raios, e as aletas pectorais, de 6 a 10.
A liña lateral está formada por de 100 a 123 escamas porosas; a súa rama supratemporal forma unha curva suavemente arredondeada.
A coloración do lado pigmentado é parda agrisada, con manchas mouras, que tenden a formar unha serie lonxitudinal de manchas máis grandes ao longo da liñaa lateral.
Hábitat, distribución e bioloxía
Synaptura lusitanica é un peixe mariño e de augas salobres, demersal, que habita en augas tropicais pouco profundas, de até os 60 m de profundidade, nas costas do Atlántico leste, desde o sur do estreito de Xibraltar e as costas mediterráneas da península Ibérica, até o Congo, polo sur.
Encóntrase en fondos areosos e lamacentos, principalmente en augas pouco profundas.
Descrición
A especie foi descrita por primeira vez en 1868 polo ictiólogo portugues Félix António de Brito Capelo.
Subespecies
Dentro desta especie, na actualidade recoñécense as seguintes dúas subespecies:
Macchi C.202
O Macchi C.202 Folgore (raio) foi un caza italiano usado durante a segunda guerra mundial. Tratábase dunha evolución do MC.200 ao que se lle instalou un motor lineal de orixe alemá que lle deu maior potencia. Voou por primeira vez en agosto de 1940 cun motor Daimler-Benz DB 601A-1 e resultou ser moi superior ao seu predecesor. Construíronse 1.100 exemplares de 11 versións distintas.
A partir do Folgore o seu deseñador, Mario Castoldi, realizaría o MC.205 Veltro, que faría o seu primeiro voo en novembro de 1942.
Historia
miniatura|Macchi C.202 A súa aparición debeuse á combinación da célula do MC.200, concretamente do modelo MC.201, cun motor alemán, o Daimler-Benz DB 601A-1, un motor de 12 cilindros en V invertida, cunha potencia de 1.175 CV que xa equipaba ao Messerchmitt Bf 109 xermano.
Ao contrario que o seu predecesor, que tivo que cinguirse ás especificacións da Regia Aeronautica, o Folgore foi unha iniciativa do xefe de deseño de Macchi, Mario Castoldi. O enxeñeiro recolleu a experiencia obtida cos avións de carreiras da compañía impulsados por motores lineais. Castoldi só tivo entón que realizar as modificacións precisas para instalar o motor, importado por Macchi dende Alemaña a principios de 1940.
O resultado foi un avión coa manobrabilidade do seu antecesor, pero con maior velocidade grazas ao motor alemán. Tiña unhas limpas liñas aerodinámicas e unha construción moi robusta. Demostrou unha boa rapidez ascensional e gran capacidade para operar dende pistas pouco preparadas, sobre todo no deserto.
Así e todo o Folgore tamén presentou unha serie de problemas. A grandes velocidades experimentaba fortes vibracións debido á ausencia de compresión nos aleróns e na dirección. Outro importante problema do que se queixaban os seus pilotos era o seu insuficiente armamento. O avión estaba equipado con dúas metralladoras Breda-Safat de 12,7 mm enriba do capó, que disparaban a través da hélice, pero estas eran insuficientes en comparación coa potencia dos cazas aliados. Na Serie IV tentouse arranxar este problema instalando dúas metralladoras de 7,7 mm nas ás, e incluso chegou a probarse nun exemplar a instalación de canóns subalares Mauser MG 151 de 20 mm.
O seu prototipo realizou o seu primeiro voo o día 10 de agosto de 1940 ao mando do comandante Carestiato, o mellor piloto de probas de Macchi. O Ministerio do Aire italiano ordenou inmediatamente a construción do Folgore e chegou a subcontratarse a súa produción con Breda, que o construiría na súa fábrica de Milán.
Adquiriuse a licenza para fabricar o motor en Italia e da súa produción encargaríase Alfa Romeo, que o bautizaría co nome de R.A.100 R.C.41-I Monzoni (monzón). Despois dos primeiros envíos Alemaña reduciu os envíos de subministración de Daimler-Benz, que precisaba para os seus propios avións. Alfa Romeo non podía subministrar máis de 40 ou 50 unidades do motor ao mes, que aínda por riba tiñan que compartirse tamén co Reggiane Re.2001, polo que a produción do Folgore ralentizouse.
En combate
Os primeiros C.202 da Regia Aeronautica chegarían á fronte do norte de África a finais de 1941, tarde para frear a ofensiva aliada en Tobruk, pero a principios de 1942 medirían as súas forzas cos Hurricane e os Spitfire que defendían a illa de Malta. Nesas datas uniríanse tamén aos Bf 109 do Afrika Korps na campaña que sitiaría Alexandría e que remataría coa derrota dos alemáns e italianos en El Alamein en outubro dese ano.
Dende ese momento os Folgore actuarían de escolta dos Ju 87 alemáns e dos S.M.79 italianos nos seus bombardeos en Malta e nos combates que protexían a retirada das súas tropas. No norte de África tiveron a oportunidade de enfrontarse aos cazas estadounidenses P-39 Airacobra e P-38 Lightning, superando sen problemas aos primeiros pero estando os combates moi igualados cos segundos, que non tiñan tanta manobrabilidade pero si un armamento máis pesado.
Algunhas unidades actuaron na fronte do leste loitando contra a Unión Soviética. Alí combateron contra os Yak e os LaGG rusos e apoiaron ás súas tropas terrestres.
Antes da rendición italiana en 1943 os Folgore enfrontaríanse aos bombardeiros estadounidenses B-17 e B-24 e aos cazas que os escoltaban nas súas misións de bombardeo no sur de Italia.
Gondar de Arriba, Gondar, Sanxenxo
Gondar de Arriba é un lugar da parroquia de Gondar do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 11 habitantes en 2016 (4 mulleres e 7 homes), o que representa un continuo descenso respecto ós anos 2009, cando tiña 15 habitantes, e 2004, cando eran 17.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Gondar deriva do antropónimo gótico que sería o posuidor da vila.
Río de Vilaselán
alt=Desembocadura do río de Vilaselán|miniatura|Desembocadura do río de Vilaselán O río de Vilaselán é un río da provincia de Lugo. Transcorre enteiramente polo concello de Ribadeo.
Topografía
O Río de Vilaselán nace nas 'Fontes do Lobo', na parroquia ribadense de Ove, pasando logo á de Vilaselán, onde desemboca.
É curto, de pendente grande na parte alta, e pendente media no resto, ata a súa desembocadura, onde forma un esteiro.
Bioloxía
Na súa parte alta e desembocadura atópase rodeado de eucaliptos. No resto do seu percorrido predominan os prados.
Xeoloxía
Fai un corte na rasa costeira, que representa a meirande parte do seu percorrido.
Medio ambiente
Está abondo afectado porque nas súas fontes (as Fontes do Lobo) cóllese auga para Ribadeo, deixando só un pequeno regueiro no mellor dos casos, co que o seu caudal é mínimo na actualidade, exceptuando chuvias copiosas. Antes de percorrer 1 km pasa á beira do vertedoiro vello de Ribadeo, hoxe nominalmente pechado. Asemade, a partir do primeiro quilómetro de percorrido, recibe augas sen tratar no seu leito. Finalmente, xa case no esteiro, serve de leito para o emisario de augas de Ribadeo, ata que este sae a mar aberto.
Aproveitamento
Non é aproveitado exceptuando aplicacións naturais propias.
Construcións
No seu primeiro tramo só é atravesado por un par de camiños sen pontes, estando minimamente canalizado á beira do antigo vertedoiro. Logo atravesa a estrada local Ribadeo - A Devesa entubado, (e próximo á circunvalación ribadense), atopando logo á súa beira casas, a estrada N-634, outras estradas menores e camiños, todos xa con pontes. En tramos vese canalizado, e aínda un longo tramo vai entubado baixo construcións (tras pasar pola N-634).
Beercan
"Beercan" é unha canción do artista estadounidense de rock alternativo Beck, editada como sinxelo do seu álbum Mellow Gold no ano 1994. Acadou o número 27 na lista estadounidense Modern Rock Tracks.
2 de decembro
O 2 de decembro é o 336º día do ano do calendario gregoriano e o 337º nos anos bisestos. Quedan 29 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|125px|Maria Callas. miniatura|125px|Ana Peleteiro.
Mortes
miniatura|125px|dereita|Marqués de Sade.
Outros
Os 366 días do ano
Pinga respiratoria
miniatura|Algunhas enfermidades infecciosas poden transmitirse a través de pinguiñas de Flügge expulsadas pola boca e o nariz.|alt=|280x280px Unha pinga respiratoria ou pinga de Flügge é unha partícula formada principalmente por auga que sae do nariz ou a boca, xeralmente definida como dun diámetro maior de 5 microns (μm), que é suficientemente grande como para caer ao chan rapidamente despois de ser emitida e pode lanzarse a uns poucos metros de distancia. Denomínanse pingas de Flügge porque a súa existencia e importancia foi demostrada na década de 1890 polo bacteriólogo e hixienista alemán Carl Flügge. As pingas respiratorias poden producirse de forma natural ao tusir, espirrar, falar, respirar ou vomitar, ou poden xerarse artificialmente durante certos procedementos médicos que xeran aerosois, chorros de cisternas ou outras actividades domésticas. En realidade, o tamaño das pingas así xeradas vai de < 5 µm a 1000 µm, e aínda que adoita distinguirse entre as pingas de Flügge grandes e as pequenas, denominadas aerosois, que poden permanecer suspendidas no aire moito tempo, o límite de tamaño entre ambas é arbitrario e non está apoiado de maneira experimental ou teórica.
As pingas respiratorias grandes caen rapidamente ao chan, pero poden caer sobre superficies que unha persoa toca, e a continuación a persoa toca a súa cara. Deste modo, poden ser un vector de enfermidades infecciosas transmitidas polo aire, cando transportan virus ou bacterias. Poden transmitir doenzas como o sarampelo, a roséola, a varicela, a parotidite, a gripe, a COVID-19 ou a tuberculose, entre outras.
Formación e transporte
Dependendo do método de formación, tamén poden conter sales, células e partículas virais. No caso das pingas producidas naturalmente, pódense orixinar en diferentes lugares do tracto respiratorio, o que pode afectar ao seu contido. Tamén pode haber diferenzas entre individuos sans e doentes en canto ao seu contido de moco, cantidade e viscosidade, que poden afectar a formación de pingas.
Os diferentes métodos de formación crean pingas de diferente tamaño e velocidade inicial, que afectan o seu transporte e destino no aire. Se se inhalan, as partículas de máis de 10 μm tenden a quedar atrapadas no nariz e a garganta en lugar de penetrar no sistema respiratorio inferior. Se non se inhalan inmediatamente, as gotas de menos de 100 μm tenden a secarse por completo antes de depositarse nunha superficie. Unha vez secas, convértense en núcleos de pingas sólidos que constan da materia non volátil que estaba inicialmente na pinga. As pingas de Flügge tamén poden interaccionar con outras partículas de orixe non biolóxica no aire, que son máis numerosas ca elas.
O límite nítido tradicional de 5 μm entre as pingas respiratorias e os aerosois transmitidos máis libremente polo aire foi criticado como unha falsa dicotomía sen suficiente fundamento científico, xa que as partículas exhaladas orixinan unha serie continua de tamaños, cuxo destino dependerá das condicións ambientais ademais de dos seus tamaños iniciais. De todos os xeitos, esta distinción utilizouse durante décadas nos hospitais á hora de tomar precaucións contra a transmisión de doenzas respiratorias.
Papel na transmisión de enfermidades
Unha forma común de transmisión de enfermidades é por medio de pingas respiratorias xeradas ao tusir, espirrar ou falar. É a forma habitual de transmisión das infeccións respiratorias. A transmisión pode ocorrer cando as pingas respiratorias chegan a superficies mucosas susceptibles, como os ollos, nariz ou boca. Isto pode tamén ocorrer indirectamente por contacto con superficies contaminadas se posteriormente as mans tocan a face. As pingas respiratorias son relativamente grandes, non quedan suspendidas no aire longo tempo e poden ser dispersadas a curtas distancias (como media un par de metros).
Entre os virus que se espallan por medio de transmisión por estas pingas están o virus da gripe, os rinovirus, o virus respiratorio sincicial, os enterovirus e os norovirus; o virus do sarampelo (Morbillivirus); e coronavirus como o coronavirus da SARS e o SARS-CoV-2 causante da COVID-19. Tamén se poden transmitir desta maneira axentes bacterianos e fúnxicos infecciosos. Ao contrario, hai poucas enfermidades que se poidan transmitir polo aire se non é vehiculados nestas pingas ou se estas pingas se secan.
A temperatura ambiente e a humidade afectan a supervivencia dos bioaerosois porque a medida que as pingas se evaporan e se fan máis pequenas, proporcionan menos protección aos axentes infecciosos que conteñen. En xeral, os virus con envoltura lipídica son máis estables en aire seco, mentres que os que non teñen envoltura son máis estables en aire húmido. Os virus son en xeralmáis estables a temperaturas do aire baixas. A radiación ultravioleta do sol tamén afecta negativamente ao material xenético dos virus, o que favorece a súa inactivación.
Control do perigo sanitario
En centros sanitarios, as precaucións ante as pingas respiratorias inclúen ter o paciente nunha habitación individual, limitar o seu traslado fóra da habitación e usar un equipo de protección individual (EPI). As precaucións ante as pingas de Flügge son unha das tres clases de precaucións baseadas na transmisión que se utilizan ademais das precaucións estándar baseadas no tipo de infección que ten cada paciente; as outras dúas son as precaucións de contacto e as precaucións da transmisión aérea. Porén, os prcedementos que xeran aerosois poden producir pingas máis pequenas que viaxan máis lonxe, e así as precaucións tomadas poden ser insuficientes durante algúns procedementos.
En xeral, pode utilizarse unha maior ventilación como medida de control do perigo para que as partículas se dilúan e eliminen. Porén, se o aire non filtrado ou insuficientemente filtrado se expulsa cara a outro lugar, pode orixinar un espallamento da infección.
Pobo gagauz
Os gagauz son un pobo turco que habita principalmente no sur de Moldavia (Gagauzia), o suroeste de Ucraína (Budzhak) e o nordeste de Bulgaria. Ó contrario que os demais pobos turcos, os gagauz son cristiáns ortodoxos.
Pinga respiratoria
Control do perigo sanitario
As máscaras cirúrxicas poden utilizarse para impedir a tansmisión de pingas, tanto en pacientes infectados coma no persoal sanitario. SInalouse que durante o gromo de SARS de 2002–2004, o uso de máscaras crúrxicas e respiradores N95 axudou a diminuír as infeccións entre os traballadores sanitarios. Aínda que as máscaras cirúrxicas crean unha barreira física entre a boca e nariz do que a usa e os contaminantes potenciais como salpicaduras e pingas respiratorias, non están deseñadas para filtrar ou bloquear partículas moi pequenas como as que transmiten enfermidades trasnmitidas polo aire debido ao seu axuste pouco estreito entre a máscara e a face.
Historia
O bacteriólogo alemán Carl Flügge en 1899 foi o primeiro en demostrar que os organismos contidos nas pingas expulsadas do tracto respiratorio eran o medio de transmisión de moitas doenzas. A inicios do século XX, empezouse a utilizar o termo pingas de Flügge para denominar estas partículas que son grandes dabondo como para non secarse completamente de forma rápida, e son especialmente duradeiras as de máis de 100 μm de diámetro.
O concepto de Flügge das pingas como fonte primaria e vector para a transmisión de doenzas respiratorias prevaleceu ata a década de 1930 ata que William F. Wells distinguiu entre as pingas grandes e as pequenas. Este investigador desenvolveu a curva de Wells, que describe como o tamaño das pingas respiratorias inflúe no destino que van ter e na súa capacidade de transmitir a enfermidade.
Professional Coin Grading Service
Professional Coin Grading Service (PCGS) é unha compañía privada estadounidense con base en Santa Ana, California, que ofrece un servizo internacional de certificación de moedas, fundada en 1985.
A compañía conta con divisións en Europa e en Asia,e forma parte do grupo Collectors Universe. PCGS cualificou máis de 42,5 millóns de moedas, medallas, fichas comerciais e billetes, valorados en máis de 36.000 millóns de dólares.
History
PCGS foi fundada en 1985 por sete comerciantes numismáticos, entre os que estaba o seu expresidente, David Hall, que pretendían establecer un padrón definitivo para a valoración do estado de conservación das moedas de colección, apoiado por unha garantía da precisión desa valoración.
A compañía comezou as súas operacións o 3 de febreiro de 1986 e foi ampliando o seu ámbito xeográfico ata abrir divisións en Europa e Asia, e foi adquirida polo grupo Collectors Universe.
Certificación
miniatura|250x250px|[[Billetes do dólar estadounidense|Billete dos EEUU certificado e encapsulado por PCGS]] PCGS certifica a maioría das moedas dos EEUU e de países estranxeiros. A certificación consiste na súa clasificación, autenticación, atribución e encapsulación en soportes plásticos herméticos, que garanten a súa conservación. As moedas limpadas, raiadas ou deterioradas, aínda que poden ser tamén encapsuladas, non reciben, porén, unha cualificación numérica estrita, senón un comentario verbal.
As cápsulas de PCGS están feitas dun plástico transparente, non degradable e amoreable, e inclúen medidas contra a falsificación, como un holograma na súa parte posterior, marcas no soporte e, nalgúns casos, un chip. Unha etiqueta impresa amosa os datos máis salientables da moeda, outra información relevante e, se se coñece, tamén a súa rastrexabilidade, e asígnalle un número de serie e un código universal de produto.
Durante un tempo, PCGS foi escollido como a entidade certificadora oficial do Professional Numismatic Guild ("Gremio Numismático Profesional") e nesa época as cápsulas amosaban o logotipo do PNG. O deseño foi cambiado por outro diferente cando o PNG cambiou de entidade certificadora á Numismatic Guaranty Corporation (NGC).
Rexistro de certificacións
miniatura|284x284px|[[Dólar estadounidense|Dólar de 1922 certificado e encapsulado por PCGS]]
PCGS garda un rexistro de todas as moedas que cualificou desde os seus inicios. O acceso a este rexistro é gratuíto a través da súa páxina web e tamén se ofrecen actualizacións periódicas da súa versión impresa.
A análise destes rexistros permite realizar estimacións acerca da rareza de moedas concretas. Nalgúns casos revelouse que algunhas moedas que habitualmente se consideraban raras eran, realmente moito máis comúns, en tanto que outras consideradas comúns demostraron ser máis escasas. Estes rexistros son analizados en profuncidade polos numismáticos profesionais á hora de establecer o prezo de determinadas moedas.
CoinFacts
PCGS mantén o portal CoinFacts, fonte de información das moedas estadounidenses. Neste sitio web, de acceso gratuíto, publícase información tanto sobre as moedas federais como acerca das da época colonial e doutras de carácter prefederal. Inclúense nesta información estatísticas, niveis de rareza, cotización na guía de prezos de PCGS, resultados acadados en poxas públicas, variedades e fotografías.
Il cane di terracotta
Il cane di terracotta é unha novela policíaca en lingua italiana de Andrea Camilleri, publicada en 1996, pola editorial Sellerio. É a segunda entrega da saga protagonizada polo Comisario Montalbano. En 1997 recibiu o XI Premio Letterario Chianti.
Fengyun
miniatura|256px|Modelo dun FY-2. Fengyun (nube de vento), abreviadamente FY, é o nome dunha serie de satélites meteorolóxicos chineses. Existen dúas familias de satélites FY: a familia FY-1 e FY-3, satélites en órbita polar; e a formada polas series FY-2 e FY-4, situados en órbita xeoestacionaria.
Il cane di terracotta
Trama
Tanu, a piques de morrer, dille a Montalbano que existe un arsenal de armas escondido nunha cova. Nun recuncho da mesma cova, tras dunha falsa parede, aparecen dous cadáveres espidos e abrazados, finados durante a segunda guerra mundial, xunto a un can de terracota e unha cunca con moedas.
Montalbano comprende o sentido simbólico da composición dos corpos na cova e da presenza do can de terracota, por unha cita do Corán á súa vez baseada nos Sete dormentes de Éfeso.