cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tito Blanco
Traxectoria
Na tempada 1943/44 xogou co Salamanca na Terceira División, adestrado polo tamén coruñés Paco González. En xaneiro de 1948 foi fichado polo Murcia, que contaba con numerosas baixas e tivo que reforzarse con varios futbolistas. O 1 de febreiro debutou na Segunda División, nunha vitoria por 3-0 contra o Málaga. Afianzouse no once titular durante os seguintes anos, conseguindo na tempada 1949/50 o ascenso á Primeira División, ao acabar a liga en segunda posición por detrás do Alcoyano.
Estreouse na máxima categoría nunha derrota por 5-0 contra o Sevilla de Guillermo Campanal no estadio de Nervión, e disputou 28 encontros na tempada, incluídos cinco da promoción de permanencia, na que o club murciano non conseguiu salvar a categoría. Nos seus cinco anos en Murcia, xogou tanto de medio volante como de interior, extremo e defensa lateral.
En febreiro de 1952, o Deportivo da Coruña conseguiu que o Murcia llo cedese, despois de telo intentado xa anteriormente. Debutou nun encontro de Primeira fronte ao Zaragoza en Riazor, formando na dianteira xunto con Moll, Corcuera, Arsenio e Marquínez. Disputou un total de 8 partidos no equipo que ese ano adestraba Chacho, regresando a continuación a Murcia.
Disputou a primeira metade da tempada 1952/53 co Murcia, sendo traspasado en xaneiro de 1953 ao Deportivo. Xogou no club coruñés o que restaba de tempada e dúas máis, aínda que a última delas pasouna case en branco, despois de se lesionar en Montevideo durante a xira suramericana do Deportivo. En agosto de 1955 asinou xunto con Corcuera polo Xerez, disputando 17 partidos durante a tempada.
A finais da tempada 1956/57 fichou polo Racing de Ferrol, da Segunda División, debutando con dous goles nun partido de liga contra o Oviedo. Tras rematar a tempada en Ferrol, marchou a Portugal para xogar no Salgueiros, adestrado polo tamén galego Aretio. Co club do Porto disputou 15 partidos na Primeira Liga, perdendo a categoría ao final da campaña. Ao remate da competición de liga regresou a Ferrol, xogando co Racing os derradeiros partidos da tempada de Segunda e marcou un gol na vitoria contra o Alavés en Mendizorrotza na derradeira xornada, coa que o Racing salvou a categoría.
Na tempada 1958/59 xogou co Arousa en Terceira, coincidindo con xogadores como Castellanos, Serapio ou Bello Amigo, mentres que na tempada seguinte xogou algún partido co Xuvenil de Rodrigo, da mesma categoría.
En xuño de 1961 xogou en Riazor un partido de homenaxe a Acuña, no que se enfrontaron un equipo de vellas glorias galegas contra outro de vellas glorias biscaíñas. Formou equipo entre outros co propio Acuña, Pedrito, Neira, Guimeráns, Chacho, Pahiño ou Tino.
Idaux-Mendy
miniatura|Casa do concello e escola municipal. Idaux-Mendy é unha localidade e comuna francesa situada no departamento de Pireneos Atlánticos, na rexión de Aquitania e no territorio histórico vascofrancés de Zuberoa.
En Idauze-Mendi ten lugar anualmente desde 1996 cada primeiro fin de semana de xullo, o festival de música e cultura EHZ organizado pola asociación Euskal Herria Zuzenean.
Robert S. Mulliken
Robert Sanderson Mulliken nado o 7 de xuño de 1896 en Newburyport de Massachusetts (USA) e finado o 31 de outubro de 1986 en Arlington, foi un físico, químico e profesor universitario norteamericano galardoado co Premio Nobel de Química en 1966.
Traxectoria
Naceu na cidade de Newburyport, situada no estado norteamericano de Massachusetts. Fillo de Samuel Parsons Mulliken, profesor de química orgánica no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT), estudou física, química e matemáticas en devandito instituto, onde se licenciou en 1917. Ampliou os seus estudos na Universidade de Chicago, onde se doutorou en fisicoquímica en 1921, e posteriormente pasou a ser profesor na Universidade de Harvard, na Universidade de Nova York e finalmente na de Chicago.
Morreu na residencia da súa filla, no condado de Arlington, situada no estado de Virxinia, a consecuencia dun paro cardíaco, sendo enterrado en Chicago.
Investigación científica
Durante a primeira guerra mundial, Mulliken foi membro do equipo de investigación dirixido por James Bryant Conant na Universidade Americana de Washington, D.C., realizando investigacións sobre gases velenosos. Nove meses despois, foi incorporado á Sección Química do Exército dos Estados Unidos, realizando o mesmo traballo. Co fin da Gran Guerra continuou a súa investigación científica, pero orientándoa ao redor dos efectos do carbón negro e o óxido de zinc sobre o caucho.
A partir de 1921, durante a súa primeira estancia na Universidade de Chicago, desenvolveu a súa investigación na separación dos isótopos do mercurio por evaporación, baixo a supervisión do futuro Premio Nobel Robert Andrews Millikan, que lle ensinou o modelo atómico de Bohr. Durante a súa estancia en Harvard coñeceu o método cromatográfico xunto a Robert Oppenheimer, John Hasbrouck van Vleck e Harold Clayton Urey. Durante a súa estancia en Europa (1925-1927) traballou con Erwin Schrödinger, Paul Dirac, Werner Heisenberg, Louis de Broglie, Max Born e Walther Bothe, todos eles especialistas en mecánica cuántica.
Ao seu regreso aos Estados Unidos achegou unha decisiva contribución ao coñecemento da estrutura electrónica das moléculas coa súa teoría dos orbitais moleculares, segundo a cal os electróns atómicos amplían os seus órbitas para estender a súa influencia ao conxunto da molécula da que forman parte. Así mesmo, desenvolveu a teoría da hiperconxugación, realizou estudos sobre a escala de electronegatividade dos elementos e a ocupación das integrais de superposición como medida da forza do enlace químico.
En 1966 foi galardoado co Premio Nobel de Química por ampliar o coñecemento de enlácelos químicos e a estrutura electrónica das moléculas mediante o método orbital.
Moldes, Luaña, Brión
Moldes é un lugar da parroquia de Luaña no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 7 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 1 era home e 6 eran mulleres.
Quinoa
A quinoa (do quechua kinwa ), Chenopodium quinoa, é unha planta nativa de Bolivia, Colombia, Perú e Chile, que produce un gran considerado moi importante na alimentación e na vida do home do altiplano andino. Trátase dun pseudocereal pertencente á subfamilia Chenopodioideae das amarantáceas. Prodúcese nos Andes de Bolivia, do Perú, da Arxentina, de Chile, de Colombia e do Ecuador, así coma nos Estados Unidos de América. Bolivia é o primeiro produtor mundial, a seguir polo Perú e mailos Estados Unidos. miniatura|240px|Espiga de quinoa morada.
miniatura|240px|Colleita de quinoa no [[Ecuador.]] miniatura|240px|Guiso de quinoa con [[champiñóns]] miniatura|240px|Chenopodium quinoa -red faro- Cultivábana os quechuas e aymarás, existindo unhas 3.120 variedades. Após a invasión española, os alimentos autóctonos, como a quinoa, o amaranto e a maca (Lepidium meyenii), caeron paseniño en desuso e foron substituídos polos grans consumidos en Europa, como o trigo e o orxo. Disque noutroura empregouse tamén para usos cosméticos na zona do altiplano peruano-boliviano-arxentino. Medra desde o nivel do mar no Perú até os 4000 m de altitude nos Andes, aínda que a súa altura máis común é a partir dos 2500 m.
Descrición
A quinoa é unha planta alimenticia de desenvolvemento anual, dicotiledónea que adoita acadar unha altura de 1 a 3 m. As follas son largas e polimorfas (con diferentes formas na mesma planta); o talo central comprende follas lobuladas e crebadizas e pode ter pólas, dependendo da variedade ou densidade da sementeira; as flores son miúdas e carecen de pétalos. Son hermafroditas e xeralmente autofecúndanse. O froito é seco e mide aproximadamente 2 mm de diámetro (de 250 a 500 sementes/g), arrodeado polo cáliz, que é da mesma cor que a planta.
Produción
O altiplano boliviano, cunha área sementada, no ano 2013, de 104 000 ha, é o principal cultivador mundial de quinoa. A zona con maior produción atópase nos departamentos de La Paz, Potosí e Oruro. A tendencia da produción boliviana é ao aumento sostido, segundo o Instituto Nacional de Estatística boliviano, pasou de 28 809 toneladas durante o ano agrícola 2007-2008 a 38 257 toneladas no ano agrícola 2010-2011. Para o ano agrícola 2011-2012 foi 42 267 toneladas e no ano agrícola 2012-2013 a produción acadou 58 mil toneladas. Bolivia exportó 26 201 toneladas en 2012.
No Ecuador, 2000 ha dedícanse á produción de quinoa, e en Colombia, máis de 1000 ha, coa zona de maior produción ao sur de Nariño e unha produción creciente no Cauca. Nas zonas de cultura destes dous países é común atopar a quinoa sementada en asociación co millo, feixón e faba ou a xeito de choer sementeiras de pataqueira.
Alimentación
A quinoa moída pódese utilizar para a elaboración de distintos tipos de pans, tanto tradicionais coma industriais, xa que permite mellorar características da masa, facéndoo máis resistente, o que favorece unha boa absorción da auga. Isto increméntase se se utiliza unha mestura de quinoa e amaranto morado. Téñense efectuado estudos comparativos de pans, nun dos cales utilizábase unha mestura de quinoa e amaranto, e noutro millo e papoula; e en dita avaluación olláronse diferenzas na absorción da auga.
A fariña de quinoa prodúcese e comercialízase en Bolivia, Perú e, en menor cantidade, en Colombia. En ditos países, substitúe moitas veces á fariña de trigo e enriquece así os seus derivados de pans, tortas e galletas. Desde o ano 2007 estase a desenvolver o seu cultivo e consumo no norte da Arxentina e o norte de Chile, e o 20 de febreiro de 2013 a ONU declarou o Ano Internacional da Quinoa.
Un dos seus pratos típicos da zona de Cuzco é o pesqué ou peské, que se prepara con leite, quinoa e queixo e se pode combinar con ovo fritido e incluso cun anaco de churrasco de carne; tamén se utiliza cada vez máis para recheo de empanadas.
Un problema para a masificación da produción de quinoa é que posúe unha toxina denominada saponina que lle outorga un sabor amargo característico. Esta toxina adoita eliminarse a través de métodos mecánicos (pelado) e lavando as sementes en abundante auga.
Medicinal
A quinoa é considerada ancestralmente tamén como unha planta medicinal pola meirande parte dos pobos tradicionais andinos. Entre os seus usos máis frecuentes pódense mencionar o tratamento de abscesos, hemorraxias, luxacións e cosmética. A quinoa tamén contén altas cantidades de magnesio, que axuda a relaxar os vasos sanguíneos, e que é utilizada para tratar a ansiedade, a diabetes, a osteoporose e a xaqueca, entre outras doenzas.
Ritual
Como gran nai, a quinoa formaba parte de diversas cerimonias e rituais andinos, que foron prohibidos polos europeos durante a conquista española. Este foi un motivo polo que o cultivo de quinoa e da kiwicha foron prohibidos, ao consideralos asociados a rituais pagáns.
Nutrición
A quinoa posúe un excepcional equilibrio de proteínas, graxas e glícidos (fundamentalmente amidón). Entre os aminoácidos presentes nas súas proteínas salientan a lisina (importante para o desenvolvemento do cerebro) e a arxinina e mais histidina, básicos para o desenvolvemento humano durante a nenez. Igualmente é rica en metionina e cistina, en minerais coma ferro, calcio e fósforo e vitaminas, mentres que é pobre en graxas, complementando deste xeito a outros cereais e/ou legumes como os feixóns. miniatura|240px|Saqueta de medio quilo á venda en Portugal miniatura|240px A media de proteínas no gran é de 16 %, mais pode conter até 23 %, o que é máis do duplo que calquera cereal. O nivel de proteínas contidas é achegado á porcentaxe que di a FAO para a nutrición humana. Por esta razón, a NASA considera o cultivo da quinoa coma un posíbel candidato para sistemas ecolóxicos fechados e para viaxes espaciais de longo percorrido. A graxa contida é de 4 a 9 %, dos cales a metade contén ácido linoleico, esencial para a dieta humana. O contido nutricional da folla de quinoa compárase á da espinaca. Os nutrientes concentrados das follas teñen un baixo índice de nitratos e oxalatos, os cales son considerados elementos prexudiciais na nutrición.
Pode consumirse por celiacos ao non conter glute.
Taxonomía
Chenopodium quinoa foi descrito por Carl Ludwig Willdenow e publicado en Species Plantarum. Editio quarta 1(2): 1301–1302. 1797. Chenopodium: nome xenérico que deriva da particular forma das follas semellantes ás patas do ganso: do grego "chen" = (ganso) e "pous" = (pé) ou "podion" = (pé pequeno).
Tocancipá
Tocancipá é un concello do departamento de Cundinamarca (Colombia), que se atopa na provincia de Sabana Centro, a 22 km de Bogotá, saíndo pola Autoestrada Norte (no correximento de Briceño inicia a Concesión Briceño-Tunja-Sogamoso).
Quinoa
Taxonomía
quinoa: nome específico que provén da denominación quechua kinuwa
Tocancipá
Tocancipá é recoñecido polo Parque Jaime Duque e o Autódromo de Tocancipá, onde se realizan diferentes competencias de automobilismo e motociclismo. Neste lugar foi onde xurdiu o recoñecido piloto bogotano Juan Pablo Montoya. Este autódromo forma parte da área metropolitana de Bogotá, polo cal é un sitio de acceso doado dende o norte da cidade até o Autódromo, pola Autoestrada Norte.
Quinoa
Taxonomía
miniatura|240px|Sementes de quinoa.
Ano Internacional da Quinoa
A Asemblea Xeral das Nacións Unidas declarou 2013 como o Ano Internacional da Quinoa, en recoñecemento das prácticas ancestrais da poboación andina, que preservaron a quinoa como alimento para as xeracións presentes e futuras, por medio dun coñecemento e prácticas de vida en harmonía coa natureza. O obxectivo foi atraer a atención mundial para o papel da quinoa para a seguranza alimentaria, nutrición e erradicación da pobreza, apoiando o alcance dos Obxectivos de Desenvolvemento do Milenio.
Aminopeptidase N
A aminopeptidase N (ANPEP) é un encima da membrana plasmática. Tamén se chama CD13 (cluster de diferenciación 13), alanil (membrana) aminopeptidase (nome oficial completo), aminopeptidase M, e alanina aminopeptidase. Este encima úsase como biomarcador para detectar danos nos riles e para axudar na diagnose de certos trastornos renais. Atópase en grandes niveis na urina en casos de problemas renais.
A aminopeptidase N está localizada nas membranas dos microvilli das células renais e do epitelio do intestino delgado, e tamén na membrana plasmática doutras células como as da liña mielomonocítica.
No intestino delgado a aminopeptidase N intervén na dixestión final dos péptidos xerados pola hidrólise de proteínas polas proteases gástricas e pancreáticas. A súa función nas células do epitelio tubular proximal renal e noutros tipos celulares está menos clara.
O seu gran dominio extracelular carboxiterminal contén unha secuencia consenso pentapéptida característica de membros da superfamilia das metaloproteinases que se unen ao cinc. A comparación das secuencias con encimas coñecidos desta clase indica que a aminopeptidase N e o CD13 son a mesma proteína. A aminopeptidase N pensábase que estaba implicada no metabolismo de péptidos regulatorios por diversos tipos celulares, entre os que están as células do epitelio do intestino delgado (enterocito), e células epiteliais tubulares renais, macrófagos, granulocitos, e membranas sinápticas do sistema nervioso central.
Está codificada por un xene do cromosoma 15 humano. Os defectos neste xene parecen ser unha causa de varios tipos e leucemia ou linfoma.
A raíña da beleza de Leenane
300px|dereita|miniatura|Vista de Leenane, no condado de Galway, Irlanda. A raíña da beleza de Leenane (título orixinal The Beauty Queen of Leenane) é un drama de Martin McDonagh. É unha mestura de comedia negra, melodrama e traxedia deprimente.
Trama
A historia sitúase na aldea irlandesa de Leenane, en Connemara, en 1989. Toda a peza se desenvolve nunha cociña desastrada e mal iluminada, o que resulta nunha sensación claustrofóbica de encerro.
Durante a obra, os irmáns Pato e Ray Folan visitan a casa. Pato é un obreiro de mediana idade canso do seu traballo e a súa vida en Inglaterra, desencantado das limitacións e a soidade da vida. O tedio tamén abruma ao seu irmán de 20 anos, un rapaz groseiro de aldea. No primeiro acto aparece unha última oportunidade de romance entre Maureen e Pato, que continúa no segundo até o desenlace dramático.
Adaptacións
A raíña da beleza de Leenane estreouse en 1996 en Galway, producida pola Druid Theatre Company, levouse despois a Londres e a Broadway, onde gañou catro Premios Tony. En Galiza produciuna o Teatro do Atlántico, dirixida por Xúlio Lago e interpretada por María Barcala, Teresa Horro, Marcos Viéitez e Rubén Riós. A adaptación do texto correu a cargo de Avelino González e Olga Nogueira. Estreouse o 17 de febreiro de 2006 en Narón e acadou varios galardóns nos Premios María Casares 2007: á mellor dirección, mellor texto adaptado e mellor espectáculo.
Cedrón, Láncara
Santiago de Cedrón é unha parroquia do concello de Láncara na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña 233 habitantes, deles 122 eran homes e 111 eran mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 2006 cando tiña 241 habitantes.
Galería de imaxes de Miño
Galería de imaxes do concello de Miño na provincia da Coruña.
Keith Van Horn
Keith Adam Van Horn, nado o 23 de outubro de 1975 en Fullerton (California), é un ex xogador americano de baloncesto profesional. Xogaba de aleiro e ala-pivote, e xogou para a Universidade de Utah. Van Horn rematou os seus anos en Utah sendo o máximo anotador da historia da Universidade.
Van Horn retirouse oficialmenet da NBA no ano 2008, rematando con 16.0 puntos e preto de 7 rebotes por partido durante os 10 anos na liga.
José Colmeiro
José F. Colmeiro, nado en Vigo en 1958, é un filólogo, teórico da literatura e escritor galego.
Traxectoria
Doutor en literaturas hispánicas pola Universidade de California, Berkeley, foi profesor de estudos hispánicos nas universidades de Dartmouth e na de Míchigan, nos estados Unidos, así como na Universidade de Auckland en Nova Zelandia. É especialista en literatura policial.
Acompañamento musical
Un acompañante é o que toca un acompañamento. Un número de pianistas clásicos fixéronse famosos como acompañantes en lugar de solistas; o exemplo máis coñecido é probablemente Gerald Moore, coñecido como acompañante de Lieds. Nalgunhas escolas americanas, o título de pianista colaborador (ou de artista colaboración) está a substituír o título de acompañante.
O baixo continuo (tamén: baixo cifrado, do italiano: basso continuo) é o modo de notar a estrutura harmónica dun acompañamento, cando só o baixo está notado no pentagrama.
O termo acompañante tamén se utiliza para referirse a un músico (en xeral, pianista) que non será necesariamente participante na realización dunha peza de teatro que utiliza a música (teatro musical, ópera, etc), pero utilízase durante unha proba ou ensaio en lugar de músicos reais.
Primeira Linha
miniatura|[[Abrente (1996)|Abrente, voceiro de Primeira Linha.]] Primeira Linha é unha organización política comunista galega integrada no Movimento de Libertaçom Nacional Galego. Apoia a independencia de Galicia, considerando esta como a actual comunidade autónoma de Galicia máis as Terras do Eo-Navia, o Val do Íbias e as rexións do Bierzo e A Seabre. Formou parte de Nós-Unidade Popular.
José Manuel Barros
José Manuel Barros González, nado en Mosende (O Porriño) o 18 de novembro de 1941 e finado o 2 de xaneiro de 2016, foi un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Profesionalmente foi camioneiro, dependente nun establecemento comercial, axente bancario e axente de seguros, antes de dedicarse á política.
Nas primeiras eleccións municipais da democracia, Barros figurou nas listas de Coalición Democrática no Porriño, e logo da vitoria por maoría absoluta desta candidatura ocupou o posto de primeiro tenente de alcalde. En 1981 foi nomeado alcalde para substituír o falecido Gonzalo Ordóñez Pérez. Nas eleccións municipais de 1983 encabezou a candidatura da Coalición Popular e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Mantivo a maioría nas sucesivas eleccións polo Partido Popular (1987, 1991, 1995, 1999) até 2003. Nese ano, se ben obtivo a vitoria, unha escisión no Partido Popular encabezada por Gonzalo Ordóñez Puime provocou o cambio de goberno.
Foi vicepresidente da Deputación de Pontevedra e da Caixa de Aforros Provincial de Pontevedra ata a súa fusión coa Caixa de Aforros Municipal de Vigo. Tamén tivo cargos na Sociedade Galega de Garantía Reciproca e na Federación Galega de Municipios e Provincias. En 2007 abandonou a política activa.
O seu grande volume valeulle o título de alcalde máis gordo do mundo, certificado polo Libro Guiness dos récords, con 153 kg, se ben despois ese peso foi aumentado ..
Ossas-Suhare
Ossas-Suhare en francés, Ozaze-Zühara en éuscaro, é unha localidade e comuna francesa situada no departamento de Pireneos Atlánticos, na rexión de Aquitania e no territorio histórico vascofrancés de Zuberoa.
José Menese
José Menese Scott, nado en La Puebla de Cazalla (provincia de Sevilla) o 3 de decembro de 1942 e finado no mesmo lugar o 29 de xullo de 2016, foi un cantaor de flamenco andaluz.
Traxectoria
Menese criouse na súa vila natal, onde o seu pai exercía o oficio de zapateiro. Comezou cantando na súa localidade natal como afeccionado, en locais como o Bar Central.
En 1959, Antonio Mairena presentouno no seu debut no Cine Carretería de Osuna. A principios da década de 1960 foi presentado no mundo cultural madrileño polo pintor Francisco Moreno Galván, tamén orixinario de La Puebla de Cazalla. Posteriormente pasou a formar parte do elenco de artistas do coñecido taboado flamenco Zambra.
A relación de Menese con Moreno Galván foi moi prolongada, e foi este quen creou a maior parte das letras dos seus discos posteriores. O contido destas letras, cun profundo contido social e, nalgunhas ocasións, tamén político, lle significou a inimizade das autoridades do réxime franquista, aínda que estas nunca acharon escusa nas coidadas letras de Moreno Galván para exercer a censura sobre elas. De entre estas letras destacan, entre outras, «Que ben me soa o teu nome», onde se denuncia o mal uso da palabra guerrilleiro por parte dun grupo terrorista de ultradereita de finais do franquismo coñecido como Guerrilleros de Cristo Rei:
Considérase a José Menese como o herdeiro natural de Antonio Mairena, aínda que Menese conseguiu desprenderse de calquera influencia estilística para desenvolver o seu propio estilo no cante flamenco, o que unido a unha voz clara e desgarrada, convertéronlle nun dos cantaores flamencos de máis importancia do século XX.
Gabriel León Trilla
Gabriel Esteban León Trilla, nado en Valladolid o 3 de agosto de 1899 e finado en Madrid o 6 de setembro de 1945, foi un dirixente comunista e loitador antifranquista. Foi asasinado por orde do PCE.
Traxectoria
Fillo dun comandante de infantería orixinario de Santander, Desiderio León, e da leridana Ignacia Trilla. A súa irmá Carmen casou con José Bullejos Sánchez, que chegou a ser secretario xeral do PCE. Estudou Filosofía e Letras na Universidade Central de Madrid, onde tamén aprendeu francés e ruso. O 1 de marzo de 1918 ingresou na Agrupación Socialista Madrileña do PSOE, pero o 30 de xullo de 1920 deuse de baixa para participar na fundación do Partido Comunista de España. Cando o seu cuñado Bullejos foi nomeado secretario xeral do PCE en 1925 el foi nomeado secretario de axitación e propaganda. De novembro de 1928 a marzo de 1930 foi encarcerado pola ditadura de Primo de Rivera. Durante estes anos frecuentou o Ateneo de Madrid, onde coñeceu á súa futura esposa, a rusa Lydia Kúper de Velasco.
En 1931 viaxou á URSS como delegado do PCE na Komintern. Ao volver posicionouse ao lado de Bullejos, Adame, Vega e outros contra a Internacional Comunista, polo que en agosto de 1932 foi expulsado do PCE. Entón volveu ao PSOE e ingresou na Federación de Trabajadores de la Enseñanza, ao tempo que traballou como profesor de francés en Madrid, Calatayud e Burgos.
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi readmitido no PCE, dirixiu a revista Nuestra Bandera e loitou na batalla do Ebro como comisario político do V Corpo de Exército. Ao rematar a guerra exiliouse en Francia, e despois de pasar polos campos de concentración de Argelès-sur-Mer e Vernet d'Ariège en xuño de 1939 marchou a Aix-en-Provence, onde colaborou con Jesús Monzón na reorganización do PCE no interior.
Seguindo as orientacións do partido volveu da Francia ocupada polos nazis á España franquista o 30 de decembro de 1943 para ocupar un posto no traballo do PCE. En marzo de 1944 foi nomeado secretario de axitación e propaganda co pseudónimo de Julio Torres Alarcón e organizou a dirección do partido composta por Casto García Roza, Apolinario Boveda, Enrique Alegre, Narciso González, Pedro Canales e Josep Serradell "Román". Tamén se encargou da edición clandestina de Mundo Obrero. Logo do fracaso da invasión do val de Arán o 27 de outubro de 1944 a dirección do PCE, encabezada por Santiago Carrillo e Dolores Ibárruri, acusou a Jesús Monzón e a Gabriel León Trilla do fracaso.
En abril de 1945 foi destituído da secretaría de axitación e propaganda e a dirección do PCE encargou a súa morte ao maquis Cristino García, quen se negou a executalo el mesmo e enviou dous homes do seu grupo para facer o traballo. O 6 de setembro de 1945 foi apuñalado nun antigo cemiterio despoboado na rúa Abascal de Madrid (o Campo de las Calaveras) por Francisco Esteban Carranque e José Olmedo González Gitano. Morreu no traxecto ao Hospital Clínico de Madrid. Executárono deixándoo espido, para que parecera un asunto de homosexuais.
Dolores Ibárruri, no seu informe ao V Congreso do PCE en outono de 1954, dixo:
Polo que respecta aos seus dous asasinos, Francisco Esteban Carranque foi fusilado polas autoridades franquistas con outros guerrilleiros da partida de Cristino García o 21 de febreiro de 1946. José Olmedo foi detido en setembro de 1947, encerrado no penal de Ocaña, condenado a morte e fusilado o 17 de novembro de 1948.
Referencias literarias
En 1977 Jorge Semprún publicou Autobiografía de Federico Sánchez, no que contaba o caso de León Trilla e explicaba as circunstancias da súa morte clandestina.
Pagai do Sur
Pagai do Sur (Pagai Selatan) é unha das illas Mentawai, a 130 quilómetros da costa occidental de Sumatra en Indonesia. Está ao sur da illa Pagai do Norte (ou Pagai Utara). Ten uns 55 km de longo e 20 km de largo. O punto máis alto no medio duns outeiros, na súa maioría cubertos de bosques virxes é de 302 metros de altura e é coñecido como 'Muntai Gunung'. Na illa producíronse varios terremotos de consideración como en 1797 e 1833. O terremoto de setembro de 2007 de Sumatra produciuse preto de aquí, causando unha elevación costeira, a ampliación das illas próximas e creando ata 6 novas. En conxunto Pagai do Norte e do Sur tiñan en conxunto unha poboación de 20.974 habitantes no ano 2000.
Cidade de Belize
A Cidade de Belize é a cidade máis grande de Belize. Ten unha poboación de 67.964 habitantes (80.000 contando os suburbios fronterizos coa cidade). Atópase na boca do río Belize, na cosa do mar Caribe. A cidade é tamén o principal porto do país e o seu centro industrial e financeiro.
A cidade foi derruída en 1961 polo furacán Hattie. Foi capital do estado ata 1970, cando esta mudouse por Belmopán.
Historia
A Cidade de Belize (orixinalmente "Pobo de Belize" ou "Belize Town en inglés) foi fundada a mediados do século XVII por piratas e traficantes de escravos británicos. O lugar fora anteriormente unha pequena cidade maia chamada Holzuz, e era chamado polos españois como Puerto Valiz.
Belize era ideal para os británicos como centro da súa colonia, xa que atópabase na costa e na boca de ríos e regos dende onde embarcar a madeira de caoba e pau campeche. A poboación de Belize tamén se converteu no fogar de miles de escravos africanos mercados polos británicos para traballar na industria madeireira. Belize foi o punto de coordinación para a batalla do Illote de San Xurxo no 1798, gañada polos británicos evitando a invasión española da colonia. A cidade tamén foi do fogar dos tribunais locais e dos funcionarios do goberno ata a década de 1970.
Na actualidade é gobernada pola licenciada Matilde Muñoz Valencia quen impulsou o desenvolvemento económica da cidade (pesca e turismo sobre todo) polo que grazas a iso logrou que a cidade comece a ser máis importante e recoñecida a nivel mundial.
Desastres naturais
A Cidade de Belize foi devastada por dous furacáns dende 1900: un en 1931 e outro, o furacán Hattie, en 1961. Ademais varias zonas da cidade sufriron incendios: en 1999 un incendio en Albert Street reduciu a cinzas Mikado, e outro en 2004 acabou co edificio Paslow. A cidade viuse afectada por outros incendios que queimaron grandes grupos de casas, aínda que o Departamento de Incendios foi capaz de apagar a maioría de eles. A cidade tamén é susceptíbel de sufrir inundacións na estación chuviosa.
Cromosoma 19
125px|dereita|Cromosoma 19.
Cidade de Belize
Xeografía
Belize esténdese dende a Milla 8 na autoestrada do Oeste ata a Milla 13 ou Milla 14 da autoestrada do Norte, na ponte sobre o Haulever ou Haulever Bridge.
Cromosoma 19
O cromosoma 19 humano é un cromosoma pertencente a un dos 23 pares de cromosomas humanos. En cada célula diploide os seres humanos temos dúas copias deste cromosoma, e nas células haploides temos unha. O cromosoma 19 clasifícase como cromosoma metacéntrico tendo en conta a posición do seu centrómero. O cromosoma 19 comprende algo máis de 63 millóns de pares de bases e representa entre o 2 e o 2,5 % do total do ADN da célula.
Cidade de Belize
Xeografía
A cidade divídese en dúas zonas: o lado norte ou Northside, delimitada polo rego de Haulever ou Haulever Creek e chegando cara o leste ata a zona de Fort George; e o lado sur ou Southside, que se estende cara as aforas da cidade e a zona portuaria e inclúe o centro urbano. Politicamente, a cidade divídese en dez distritos electorais.
Cromosoma 19
A identificación de xenes é un eido da xenética en activa investigación e hai diferentes métodos para determinar o número de xenes nun cromosoma, polo que as cifras poden variar segundo as fontes. O número estimado de xenes do cromosoma 19 probablemente está entre 1.300 e 1.700.
Cidade de Belize
Xeografía
A zona de Fort George é, talvez, a zona máis colonial da cidade e nela atópanse o Memorial Park, a tumba do barón Bliss ou Baron Bliss Grave e o Museo de Belize.
Cromosoma 19
O cromosoma 19 é o de maior densidade de xenes do noso xenoma. Unha cuarta parte do cromosoma está ocupado por familias de xenes en tándem.
Xenes
Algúns xenes situados no cromosoma 19 son os seguintes:
Skeleton
miniatura|dereita|250px O skeleton é un deporte olímpico de inverno que xunto co bobsleigh e o luge representan distintas modalidades de descenso en zorra.
Historia
O skeleton é a máis antiga das tres modalidades de descenso en zorra. Naceu como tal a finais do século XIX en St. Moritz, Suíza cando un inglés chamado Child introduciu unha nova zorra de metal cuxa forma lembraba un esqueleto humano, de aí o seu nome. De xeito oficial comezouse a practicar no Club Alpino de Konigsee, en Alemaña, onde está a pista de skeleton máis antiga que existe.
Ao igual que no luge e no bobsleigh é moi importante a saída, que ten que ser explosiva para coller velocidade o máis axiña posible, de aí que se empregue un calzado especial coa máxima adherencia. Unha vez collida velocidade nos primeiros 50 metros, o piloto-esbarador colócase boca abaixo na zorra, procurando que a súa postura sexa o máis aerodinámica e plana posible.
O casco que se emprega ten unha protección especial no queixo, xa que a cara do esbarador pasa moi preto do chan. Os traxes que se empregan actualmente están fabricados con fibras sintéticas e especialmente deseñados para axustarse ao corpo e ofrecer a mínima resistencia ao aire.
Outra característica importante é que non existe un volante ou temón para afrontar as curvas, senón que é propio esbarador o que carga o seu peso cara a un lado ou outro segundo a dirección que deba tomar a zorra. A diferenza do luge ou o bobsleigh, no skeleton só existe a modalidade individual, e as competicións celébranse en dúas mangas, sumándose os tempos acadados en ambas, e gañando o esbarador que totalice menor tempo.
Como deporte olímpico tivo un desenvolvimente peculiar, pois tras debutar nos Xogos Olímpicos de 1928 celebrados precisamente en St. Moritz, logo desapareceu do programa, para retornar en 1948, cando os Xogos se celebraron outra vez en St. Moritz. Tras esta cita volveu desaparecer do programa durante 54 anos. Retornou nos Xogos Olímpicos de Salt Lake City 2002, e continuou nos de Turín 2006. A competición celébrase tanto en categoría masculina como feminina.
En 2002 os campións foron Jim Shea de Estados Unidos en categoría masculina, e Tristan Gale, tamén de Estados Unidos, na feminina.
As Cabazas, Baíñas, Vimianzo
As Cabazas é un lugar da parroquia de Baíñas no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Tiña 31 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 19 homes e 12 mulleres.
Factor de crecemento transformante
O factor de crecemento transformante ou TGF (do inglés Transforming Growth Factor), ás veces denominado factor de crecemento tumoral, é o nome que se lle dá a dous factores de crecemento polipeptídicos: TGFα e TGFβ.
En realidade, o nome "factor de crecemento transformante" é un pouco arbitrario, xa que as dúas clases de TGFs non están relacionados nin estrutural nin xeneticamente entre elas, e actúan a través de distintos mecanismos receptores. Ademais, non sempre inducen a transformación celular, como parece suxerir o seu nome, e non son os únicos factores de crecemento que poden inducir a transformación celular.
Función
Estas proteínas foron caracterizadas orixinalmente pola súa capacidade de inducir a transformación oncoxénica nun sistema de cultivo celular específico, os cultivos de fibroblastos de ril de rata. A aplicación de TGFs a fibroblastos de ril de rata normais induce que as células cultivadas proliferen e experimenten un sobrecrecemento, que xa deixa de estar suxeito á inhibición normal causada polo contacto entre células.
TGF
TGF pode referirse a:
Galegos, Láncara
Santa Mariña de Galegos é unha parroquia do concello de Láncara na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña 82 habitantes, deles 46 eran homes e 36 eran mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 2006 cando tiña 88 habitantes.
Ordiarp
Ordiarp en francés, Urdiñarbe en éuscaro, é unha localidade e comuna francesa situada no departamento de Pireneos Atlánticos, na rexión de Aquitania e no territorio histórico vascofrancés de Zuberoa.
BlaBlaCar
miniatura|250px|Logo de BlaBlaCar. Blablacar é un servizo francés de vehículo compartido que fai posible que as persoas que queren desprazarse ao mesmo lugar ao mesmo momento se organicen para viaxar xuntos. Permite compartir os gastos da viaxe (combustible e peaxes) e tamén evitar a emisión extra de gases de efecto invernadoiro, ao permitir unha maior eficiencia enerxética no uso de cada vehículo.
Con máis de 35 millóns de usuarios en 2017, BlaBlaCar é líder mundial do vehículo compartido.
Orixe
A idea de BlaBlaCar naceu no Nadal de 2003 cando o seu fundador, Frédéric Mazzella, se atopou con que non quedaban billetes de tren para volver á súa casa. Buscando unha alternativa, conseguiu que a súa irmá o recollera e durante o traxecto decatouse de que case todos os coches ían baleiros e pensou na posibilidade de crear unha rede social que puxese en contacto a condutores con asentos libres e pasaxeiros que precisasen realizar o mesmo traxecto.
En 2006 Frédéric Mazzella compra o dominio Covoiturage.fr e funda a sociedade anónima Comuto, que se converterá na sociedade editora de todos as páxinas web da rede Covoiturage.
En agosto de 2008, Comuto lanza a versión web 2.0 comunitaria de Covoiturage.fr, que engade un sistema de avisos, retratos, biografías, e se sitúa como unha combinación entre unha web de viaxes e unha web social. No seguinte mes xa era a web de vehículo compartido máis empregada en Francia.
En 2009 chega a versión española da web, baixo o nome Comuto.es, que en 2012 se converterá en BlaBlaCar.es, e en 2011 Comuto continúa a súa expansión europea no Reino Unido.
Cagliari Calcio
O Cagliari Calcio é un club de fútbol italiano da cidade de Cagliari, en Sardeña. Fundouse en 1920 e compite na Serie A.
Estadio
O Cagliari xoga de local no estadio Sant'Elia. Inaugurouse en 1970, ten capacidade para 23.486 espectadores e foi unha das sedes da Copa Mundial de Fútbol de 1990. As súas dimensións son de 105x66,5 metros.
BlaBlaCar
Orixe
A fins de 2009 sae a aplicación móbil para iPhone e en febreiro de 2010 a aplicación para Android. En xuño de 2012 lanza o servizo de reserva online: os pasaxeiros compran a súa viaxe online e a web ingresa o diñeiro ao condutor tras o traxecto. Deste xeito trata de reforzar a fiabilidade da práctica do vehículo compartido aumentando a confianza entre condutores e pasaxeiros. O servizo de reserva online tamén lle permite por en práctica o seu modelo económico final e obter ingresos das transaccións realizadas entre condutor e pasaxeiros.
Antes de que remate 2012 Comuto lanza BlaBlaCar en Italia, Portugal, Polonia, Países Baixos, Luxemburgo e Bélxica e en 2013 en Alemaña. Covoiturage.fr convértese entón en BlaBlaCar, para uniformar toda a rede, nome destaca os aspectos de socialización que ten lugar durante o traxecto. A finais de 2013 BlaBlaCar afirma que conta con 5 millóns de membros e que transporta 1 millón de persoas mensualmente, nun total de 10 países.
En xaneiro de 2014 implántase en Ucraína e Rusia. En 2015 chega á India e compra aos seus competidores Carpooling (Alemaña) e Autohop (Hungría, Romanía e os Balcáns), así como a start-up Rides (México). Conta xa con 290 empregados e 20 millóns de usuarios en 19 países de 3 continentes. Nese ano firma un acordo coa sociedade AXA para asegurar aos seus usuarios durante os desprazamentos.
Entre as últimas novidades que incorporou están o seu plan de arrendamento de vehículos a baixo prezo para os usuarios máis activos (dispoñible por agora só en Francia) e o lanzamento da aplicación Blablalines, pensada para compartir traxectos curtos diarios como o desprazamento ao traballo.
Procedemento
BlaBlaCar forma parte do que se denomina economía colaborativa na súa modalidade de mobilidade sostible. O portal permite buscar as viaxes publicadas sen un rexistro previo. Atopada a viaxe, para reservar precísase realizar un rexistro, que é gratuíto e que dota ao usuario de ferramentas para informar sobre as súas preferencias de viaxe.
As persoas que desexan atopar un coche que comparta a viaxe e os gastos, e aqueles que dispoñan dun vehículo para compartir, deben rexistrarse. Tanto o procedemento de rexistro como os demais procesos realízanse en liña mediante o uso de aplicacións para ordenador e teléfono intelixente.
A interacción entre as persoas que viaxan por España é gratuíta (mediante mensaxes privadas e públicas para acordar os detalles da viaxe antes de confirmar) pero desde mediados do 2014 as confirmacións das viaxes fanse a través do pago en liña. Con este sistema de reserva anticipada os usuarios poden asegurar a súa praza e aumenta o compromiso entre as partes, á vez que a empresa cobra unha porcentaxe variable de cada transacción en concepto de gastos de xestión, que calcula en función da achega fixada polo condutor.
En España, en 2017, a comisión pagada por pasaxeiro por cada viaxe compartida, sitúase arredor do 20% sobre o prezo publicado polo condutor, estando o condutor exento de pagar ningunha comisión pola publicación da súa viaxe. Recentemente BlaBlaCar eliminou o sistema de códigos (o pasaxeiro recibía un código que debía enviar ao condutor ao final da viaxe, para que este recibise o pago).
Seguridade e fiabilidade
A rede social, que ten dous millóns de usuarios mensuais, baséase na confianza, pois os rexistros de datos son fiables e están certificados, e os usuarios publican opinións, tanto dos condutores como dos pasaxeiros, sabéndose de antemán con quen se vai a viaxar. Trala viaxe cada usuario recibe unha valoración positiva ou negativa nunha escala do 1 ao 5. O 96 % das opinións son positivas.
As persoas que abusaron do prezo, a ocupación ou calquera outra circunstancia negativa que vaia en contra das condicións xerais de uso, son expulsados pola propia plataforma.
Ante calquera imprevisto, a rede social permite a cancelación da viaxe antes de 24 horas, tanto por parte do condutor, como dos que reservaron unha praza, mediante a devolución íntegra das cantidades a compartir e dos gastos de xestión.
Se o pasaxeiro cancela a súa reserva logo das 24 horas previas á hora prevista de saída da viaxe, reembólsaselle unha porcentaxe do importe da viaxe (sen contar a comisión), que varía en función do tempo que reste para dita saída, e nunca a comisión por gastos de xestión.
Eficiencia enerxética
A rede social permitiu unha maior eficiencia enerxética dos autos que viaxan, pois aumentou a ocupación, sendo en Europa a ocupación media de 1.7 persoas por vehículo, e mediante o coche compartido de BlaBlaCar, a ocupación media é de 2,8 persoas por vehículo. Iso permitiu o aforro de 700.000 toneladas de CO2 ata xaneiro de 2014, segundo os cálculos da empresa.
Lexislación
Ao tratarse de vehículos privados, nos que se comparten os gastos variables da viaxe, non hai remuneración ao condutor, seguíndose a Lei 17/1987 de Ordenación dos transportes terrestres, que prohibe a remuneración do transporte en vehículos privados, non existindo ningún tipo de competencia desleal nin parecido respecto de plataformas como Uber, que si que permite o uso de vehículos privados sen licenza en forma de taxis ilegais.
Promotores
O físico e experto en computación Frédéric Mazzella comezou co proxecto en Francia. A idea xurdiu cando durante o Nadal de 2008, ao esgotarse os billetes de tren, tivo que facer unha longa viaxe en solitario até a súa casa, ideando entón a posibilidade de viaxar con máis persoas para compartir gastos e conversación. O fundador e desenvolvedor da rede social en España é Vincent Rosso, enxeñeiro industrial e experto en Tics.
Economía de Rusia
thumb|left|Modernos [[edificios en Moscova.]] Rusia ten pasado por importantes transformacións desde o fin da Unión Soviética, saíndo dunha economía illada e planeada centralmente, para unha economía de mercado globalmente integrada. As reformas económicas dos anos 1990 privatizaron gran parte da industria, coa notable excepción dos sectores de enerxía e militar.
Con todo, o rápido proceso de privatización, incluíndo un sistema de imprestimo para a compra de accións, permitiu a formación de "oligarquías" económicas con fortes relacións políticas, que deixaron a propiedade das empresas privatizadas altamente concentrada en poucas mans. A protección aos dereitos de propiedade é pequena e o sector privado está suxeito a intervencións do Estado.
O 2006 a economía da Rusia creceu polo oitavo ano consecutivo despois da crise de 1998. O petróleo e os seus derivados, así como o gas natural son hoxe os seus principais produtos de exportación. A súa industria pode ser dividida en dous bloques: un con grandes produtoras de materias primas, que teñen competitividade global - o 2009 Rusia transformouse no principal exportador de petróleo e gas natural do mundo, así como o terceiro exportador mundial de aceiro e aluminio primario - e outro con outras industrias pesadas menos eficientes, altamente dependentes dos mercados consumidores locais.
O PIB do país atinxiu 535 mil millóns de dólares en 2004, facendo da economía rusa a 16ª economía mundial, sendo que Moscova, concentra o 30% da produción do país.
O país asinou un acordo bilateral cos Estados Unidos como un preludio a unha futura adhesión á OMC.
Desafíos recentes
Un dos maiores desafíos dos formuladores da política económica rusa é o de incentivar o desenvolvemento de pequenas e medianas empresas nun ambiente empresarial dominado por oligarcas e dotado dun sistema bancario xove e pouco eficiente. Moitos dos bancos rusos pertencen a grandes empresarios ou oligarcas, que usan frecuentemente os depósitos para financiar os seus propios negocios. O Banco Europeo para Reconstrución e o Desenvolvemento e o Banco Mundial tentaron normalizar as prácticas bancarias facendo investimentos en accións ordinarias e na débeda, mais cun éxito moi limitado.
Outros problemas inclúen un desenvolvemento económico desigual entre as rexións do país. Mentres que a rexión de Moscova, coa súa inmensa poboación de 20 millóns de habitantes, é unha metrópole moderna, con sectores de tecnoloxía de punta e renda per capita próxima á das economías máis fortes da eurozona, o resto do país, en especial as comunidades rurais da Asia, vive como vivía no fin da Idade Media. A integración ao mercado tamén se fai sentir noutras cidades grandes como San Petersburgo, Kaliningrado e Ekaterimburgo.
Estimular o investimento estranxeiro é tamén un gran desafío. Até agora, o país ten se beneficiado do aumento nos prezos de petróleo e ten sido capaz de pagar unha boa parte da súa débeda externa, que era xigantesca. O reinvestimento dos lucros obtidos pola explotación de recursos naturais noutros sectores da economía tamén é un problema.
A prisión en 2003 dun dos oligarcas rusos, Mikhail Khodorkovski, á época o máis rico empresario do país, acusado de fraude, evasión fiscal e corrupción durante as grandes privatizacións conducidas no goberno de Boris Eltsin, xerou certa desconfianza entre os investidores estranxeiros. Khodorkovski foi xulgado en 2010 e condenado a 14 anos de prisión. Moitas das grandes fortunas actuais, na Rusia, parecen ter resultado da adquisición de propiedades estatais a moi baixo prezo ou da adquisición barata de concesións gobernamentais. Outros países manifestaron a súa preocupación coa aplicación "selectiva" da lei contra empresarios individuais.
Lee Taek-keun
Lee Taek-Keun, nado en Busan o 10 de xullo de 1980, é un xogador de béisbol surcoreano.
Traxectoria
Obtivo a medalla de ouro de béisbol nos Xogos Olímpicos de 2008 en Pequín e a de prata no Clásico Mundial de Béisbol de 2009 nos Ánxeles.
Olaus Magnus
Olaus Magnus, nado en outubro de 1490 en Skeninge (Östergötland, Suecia) e finado o 1 de agosto de 1557 en Roma, foi un escritor e eclesiástico sueco. miniatura|Carta marina de Olaus Magnus
Naceu no lugar de Skeninge, e era irmán de Johannes Magnus, o derradeiro arcebispo católico de Suecia. Estudou en Rostock, foi cóengo en Uppsala e Linköping e arquicóengo de Strängnäs. Foi enviado en misión a Roma en 1524 por Gustavo I para obter a ordenación do seu irmán como arcebispo de Uppsala, mais o triunfo da Reforma en Suecia mantívoo no exilio, e as propiedades da súa familia foron confiscadas.