cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Charlie Hebdo
Inicios
En 1960, Georges Bernier, coñecido como professeur Choron, e François Cavanna publicaron unha revista mensual chamada Hara-Kiri, «journal bête et méchant». Choron era o director da publicación e Cavanna, redactor xefe, o equipo estaba constituído por Topor, Fred, Reiser, Wolinski, Gébé, e Cabu. Prohibida a súa publicación dende 1961, reapareceu para ser novamente prohibida en 1966. Reapareceu de novo seis meses máis tarde. Desta vez, algúns colaboradores como Gébé, Cabu, Topor e Fred non retornaron ao equipo da revista. Pero engadíronse ao grupo outros como Delfeil de Ton, Fournier e Willem.
De 1969 a 1981
En 1969, o equipo dirixido por Cavanna decidiu facer unha publicación semanal, continuando coa mensual. Volveron a colaborar con ela Gébé e Cabú. En febreiro de 1969 sairía á rúa Hara-kiri-hebdo, renomeado en maio desde mesmo ano como L'hebdo Hara-kiri. En novembro de 1970, unha polémica portada sobre o falecemento do que fora xefe de estado Charles de Gaulle e a morte de 147 persoas nunha discoteca de Francia, fixo que a publicación fose prohibida polo ministro do Interior, Raymond Marcellin.
Ignorando a prohibición, o semanario pasu a chamarse Charlie Hebdo, nome que viña dunha revista de historietas, Charlie Mensuel, que ao mesmo tempo procedía de Charlie Brown, personaxe principal da serie Peanuts.
En decembro de 1981, a publicación foi suspendida pola falta de lectores fieis. Non tiña subencións de publicidade e o número de suscriptores era moi reducido. Antes de desaparecer, crearon unha broma: un suposto diario co nome de Charlie Matin, que só se publicou tres días seguidos.
De 1992 ao presente
O novo nacemento do semanario viu dado pola dimisión de Philippe Val e Cabu de La Grosse Bertha, despois de certas diferenzas co director da publicación, Jean-Cyrille Godefroy e o seu desexo de ter un semanario propio. Philippe Val, Gébé, Cabu e Renaud reunieron o diñeiro para financiar o número primeiro. Nacendo Charlie Hebdo en xullo de 1992.
A publicación foi considerada de extrema esquerda por varios medios de comunicación, entre eles a BBC.
Atentado contra Charlie Hebdo
miniatura|252x252px|Policías e periodistas no lugar dos feitos, pouco despois do atentado, o 7 de xaneiro de [[2015.]] Artigo principal:  Atentado na sede de Charlie Hebdo
O 7 de xaneiro de 2015 sufriu un ataque na súa sede por tres individuos enmascarados e armados con fusís de asalto e outras armas, realizando ata 50 tiros, matando a 12 persoas e ferindo a 11 ao berro de Al·lahu-àkbar (Alá é o máis grande). Os atacantes identificáronse como membros de Al-Qaeda na Península arábiga, a rama de Al-Qaeda no Iemen, que asumiu a responsabilidade do atentado.
A frase Je suis Charlie (Eu son Charlie) converteuse nun lema común nas manifestacións e medios sociais.
A edición posterior ao atentado (número 1178) vendeu sete millóns de copias en seis idiomas.
Diario de La Coruña
Diario de La Coruña foi o nome de varios periódicos:
Melanesia
Nome co que se coñece a unha parte de Oceanía. Melanesia (procedente do grego μέλας melas (negro), e νῆσος nesos (illa)) é unha rexión que se estende desde Papúa Nova Guinea no ecuador ata Nova Caledonia no trópico, comprende os arquipélagos de Bismarck, Salomón, Novas Hébridas e Fidxi. Habitan a rexión máis de 2 millóns de persoas.
Historia e características
O termo foi usado por primeira vez por Jules Dumont d´Urville en 1832 para denominar a un grupo de illas étnica e xeograficamente distinto dos de Polinesia e Micronesia. Con todo, actualmente a súa clasificación racial considérase inadecuada, debido a que non reflicte a diversidade cultural, lingüística e xenética de Melanesia. Ademais, este termo engloba a dous grupos distintos, os austranesios e os papúas.
Illas
miniatura|Home facendo lume e nenos en Vanuatu As seguintes illas e grupos considéranse tradicionalmente parte de Melanesia:
Illas relacionadas
dereita|330px|Localización da Melanesia.
Outras illas cuxa poboación nativa non é totalmente melanesia, senón que ten devanceiros diversos son:
Algunhas illas ao oeste de Nova Guinea como Halmahera, Alor e Pantar poden considerarse parte de Melanesia, aínda que este termo non se usa na zona.
As Leiras, O Alto de Xestoso, Monfero
As Leiras é un lugar da parroquia do Alto de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Estaba habitado por unha muller no ano 2010 segundo datos do INE.
Derbyshire
Derbyshire é un condado do Reino Unido, situado no centro de Inglaterra. Ocupa unha área de 2.625 km², e a súa poboación estimada en 2010 era de 1,010.600 habitantes. A sede do goberno está na vila de Matlock, situada no distrito de High Peak, malia que a cidade máis poboada do condado, e da cal recibe o seu nome, é Derby. Derbyshire limita cos condados de Gran Manchester, West Yorkshire, South Yorkshire, Nottinghamshire, Leicestershire, Staffordshire e Cheshire.
Distritos
150px|miniatura|esquerda|Distritos de Derbyshire.
Volkswagen Touareg
O Volkswagen Touareg é un automóbil todo terreo do segmento E producido polo fabricante alemán Volkswagen dende 2002. É un cinco prazas con carrozaría de cinco portas, motor frontal lonxitudinal e chasis monocasco, que se ofrece unicamente con tracción á catro rodas. Os seus principais rivais son o BMW X5, o Range Rover Sport, o Jeep Grand Cherokee, o Mercedes-Benz Clase M, o Porsche Cayenne e o Volvo XC90.
Desenvolvemento
O Touareg (nomeado internamente como Typ 7L) foi un proxecto do Grupo Volkswagen, que tamén incluíu a Audi e Porsche, que andaban a pensar na posibilidade de engadir un SUV ao seu catálogo de produtos. O obxectivo era crear un vehículo todo terreo que se puidese conducir como un coche deportivo. O equipo, de máis de 300 persoas, foi dirixido por Klaus-Gerhard Wolpert, e tivo a súa base de operacións en Weissach im Tal (Alemaña). Como resultado desta empresa conxunta o Porsche Cayenne comparte co Touareg a plataforma PL71 do Grupo Volkswagen, e ambos modelos fabrícanse en Bratislava xunto co Audi Q7.
Primeira xeración (2002-2010)
O Touareg de primeira xeración foi deseñado en conxunto polo Grupo Volkswagen e Porsche. Por esta razón, a súa plataforma é a mesma que a do Porsche Cayenne e similar á do Audi Q7. Todas as unidades fabrícanse en Eslovaquia e Rusia. Na reestilización a finais de 2006, o Touareg recibiu o frontal cromado que tamén incorporan outros modelos da marca.
Segunda xeración (2010-presente)
A segunda xeración do Touareg foi presentada no Salón do Automóbil de Xenebra de 2010 e comezou a súa comercialización no segundo trimestre dese ano.
Palmarés
miniatura|dereita|300px|VW Race Touareg conducido por [[Nasser Al-Attiyah no Rally Dakar 2010 (2ª posición).]]
Loris Karius
Loris Sven Karius, nado en Biberach an der Riss, Alemaña o 22 de xuño de 1993, é un futbolista alemán que xoga como porteiro. O seu club dende 2018 é o Beşiktaş JK, onde xoga cedido polo Liverpool FC da Premier League.
Traxectoria
Karius comezou a xogar ó fútbol na SG Mettenberg e uniuse en 2001 ás categorías inferiores do SSV Ulm 1846 Fußball. En xullo de 2005 trasladouse á canteira do VfB Stuttgart. En xullo de 2009 saíu da Sub-17 de VfB e trasladouse a Inglaterra para a Sub-18 do Manchester City Football Club.
Karius xogou o seu primeiro partido con reserva do Manchester City, contra a reserva do Wigan Athletic, o 13 de abril de 2010.
Mainz 05
En agosto de 2011 Loris foi cedido polo 1. FSV Mainz 05. o 22 de xaneiro de 2012 Karius foi nomeado por primeira vez no partido do xuvenil, contra o Bayer 04 Leverkusen, pero non entrou ó campo de xogo.
Na tempada 2012/13 foi segundo porteiro despois da perda por lesión de Heinz Müller, detrás de Christian Wetklo. Despois da expulsión de Wetklo o 1 de decembro de 2012, no partido contra o Hannover 96 (2-1) Karius entrou dende o banco no minuto 52 e debutou na portaría do primeiro equipo do Mainz. Nos anos seguintes foi o porteiro titular.
O contrato de Loris con Mainz 05 estendeuse até 2018.
Liverpool F.C.
O 24 de maio de 2016, foi presentado como novo reforzo para a portaría do Liverpool Football Club. Foi titular no equipo que xogou a final da Champions League 2018 celebrada en Kíiv, onde encaixou 3 goles na derrota do Liverpool contra o Real Madrid.
Selección nacional
O seu debut na selección nacional sub-16 o 16 de setembro nun partido amigable contra Bélxica (5-0). Xogou ademais outros dous partidos. Coa selección sub-17 Karius participou no Torneo de Catro Nacións en 2009, onde xogou contra Serbia (1-0).
Dende entón, Loris xogou partidos nas seleccións sub-18, sub-19 e sub-20.
Julianna Margulies
Julianna Margulies, nada o 8 de xuño de 1966 en Spring Valley, estado de Nova York, é unha actriz e produtora estadounidense. Tras interpretar varios pequenos papeis logrou o éxito co seu papel como a enfermeira Carol Hathaway no drama médico da NBC ER, rol polo que gañou un premio Emmy. No 2009, comezou a interpretar o papel de Alicia Florrick, personaxe principal no drama legal estadounidense The Good Wife na CBS que gañou un Globo de Oro, oito Screen Actors Guild Awards, un Satellite Awards, dos Television Critics Association Awards e tres Emmy, o último no 2014 como Mellor Actriz de Drama.
Gañou en oito ocasións o Screen Actors Guild Awards, converténdose na segunda muller máis veces premiada despois de Julia Louis-Dreyfus e foi nomeada ata en 17 ocasións, o que é tamén un récord nestos premios. Gañou seis veces polo seu traballo en ER, e dúas veces pola súa actuación en The Good Wife. En 2015, a revista TIME presentouna como unha das "100 persoas máis influíntes do mundo" e ten unha estrela no Paseo da Fama de Hollywood. Foi unha persoa activa para que a denominada Lei de Erin, contra o abuso infantil, fose aprobada nos estados dos Estados Unidos.
Primeiros Anos
Margulies naceu en Spring Valley (NY), é a máis nova de tres irmás. Estudou na Green Meadow Waldorf School. O seu pai é un creativo publicitario en Madison Avenue e a súa nai unha antiga bailarina do American Ballet Theatre. De pequena, viviu en Nova York, Francia e Inglaterra. Aínda que seus pais son xudeus, e viviron unha tempada en Israel, antes de nacer Julianna, volveron a Nova York e a nai de Margulies converteuse ao catolicismo e criou a Julianna na fe católica.
Licenciouse no Sarah Lawrence College, onde actuou en varias obras. Tras a universidade, Julianna estudou un tempo con James Prince no Acting Studio de NY. O seu primeiro papel no cine, en 1991, foi como prostituta na película de Steven Seagal: Out for Justice.
Carreira
No 1994, Margulies foi seleccionada para un papel no episodio piloto de ER, cunha personaxe que, desanimada pola súa relación co personaxe de George Clooney, intenta suicidarse. Supoñíase que a personaxe iba a morrer, pero tras a resposta positiva da audiencia á súa personaxe, a trama modificouse e Margulies continuou a interpretar a enfermeira Carol Hathaway durante seis anos, e obtivo un nomeamento aos Emmy por cada un dos anos nos que actuou na serie, e premio pola súa actuación no primeiro ano.
Provocou moitísimo ruído nos medios o feito de que Julianna Margulies rexeitara unha oferta de 27 millóns de dólares por permanecer na serie, salario que a convertería nunha das actrices mellores pagadas na televisión. Tras abandonar a serie, traballou regularmente tanto en teatro como na pantalla. En teatro apareceu no MCC Theater coa produción Intrigue With Faye de Kate Robin e no Lincoln Center coas producións de Jon Robin Baitz, Then Unknowns.
O seu traballo para o cine tras ER inclúe Evelyn con Pierce Brosnan e Barco fantasma con Gabriel Byrne e Ron Eldard. Foi a protagonista e narradora (Morgaine) na miniserie de 2001 da TNT, The Mist of Avalon. En 2004 foi invitada en dous episodios da cuarta temporada do éxito televisivo Scrubs. Tamén protagonizou outra miniserie da TNT, The Grid no 2004. En abril de 2006, apareceu na película Snakes on a Plane, como a auxiliar de voo Claire Miller. En decembro de 2006 interpretou a Jennifer Bloom na miniserie de SyFy, The lost room.
Nunha entrevista con tvguide.com en agosto de 2006, Margulies admiteu que estivo a piques de aceptar unha oferta para volver a Urxencias para unha trama de 4 episidios con Noah Wyle que se filmaría en Hawaii durante a temporada 2005-2006. Porén, rexeitouno no último minuto. Nesa mesma entrevista dixo que aprecia o feito de que os produtores da serie lle pidan que volva cada ano, cousa que a ela "lle encanta que o fagan".
Ata 2016, Margulies interpretou a Alicia Florrick na serie de CBS The Good Wife, ano no que se deu por finalizada a nomeada serie. Era unha avogada que regresa á práctica legal despois de que o seu marido (interpretado por Chris Noth) dimitira como Fiscal do Estado de Illinois debido a un escándalo sexual e a corrupción.
Vida persoal
Margulies e o avogado Keith Lieberthal casaron o 10 de novembro de 2007, en Lenox, Massachusetts. Teñen un fillo, Kieran Lindsay Lieberthal, nado o 17 de xaneiro de 2008.
Availles-sur-Seiche
Availles-sur-Seiche (Avallod-ar-Sec'h en bretón, Avaylh en galó) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
Head Like a Hole
"Head Like a Hole", (tamén coñecido coma Halo 3), é un sinxelo da banda estadounidense de rock industrial Nine Inch Nails. Foi editado coma segundo sinxelo do seu álbum de estrea Pretty Hate Machine o 22 de marzo de 1990.
Chris Horner
Christopher Horner, nado en Okinawa, Xapón, o 23 de outubro de 1971, máis coñecido como Chris Horner, é un ciclista profesional dos Estados Unidos que actualmente milita no equipo dos Estados Unidos Lupus Racing Team, de categoría continental. Foi ganador da clasificación xeral da Vuelta a España 2013.
Head Like a Hole
"Head Like a Hole" foi o primeiro sinxelo da banda en entrar na lista Hot 100 Singles Sales e pouido escoitarse bastante nas radios na época. Foi tamén versionada polas bandas Devo, Showbread, Honest Bob and the Factory-to-Dealer Incentives e AFI.
Talasa (lúa)
esquerda|miniatura|250px|Unha simulación da vista de Talasa orbitando [[Neptuno (planeta)|Neptuno.]] Talasa (en grego Θάλασσα), tamén coñecida coma Neptuno IV, é o segundo satélite máis próximo (ou interior) de Neptuno. Talasa foi nomeada máis tarde co nome da filla de Aether (Éter) e Hemera a partir da mitoloxía grega. "Talasa" significa en grego "mar".
Talasa foi descuberta nalgún momento antes de mediados de setembro do 1989 a partir de imaxes tomadas pola sonda espacial Voyager 2. Déuselle temporalmente a designación S/1989 N 5. O descubrimento foi anunciado (IAUC 4867) o 29 de setembro do 1989, pero o texto só falaba de "25 fotogramas tomados durante 11 días", dando unha data do descubrimento que debeu ser algúns días antes do 18 de setembro. O seu nome foille outorgado o 16 de setembro do 1991.
Talasa amosa unha forma irregular e non amosa signos de modificacións xeolóxicas. É máis coma unha pila de cascallos "reagrupados" a partir de fragmentos de satélites orixinais de Neptuno, os cales foron pulverizados polas perturbacións de Tritón pouco despois de que a lúa fose capturada na súa moi excéntrica órbita inicial. Algo moi infrecuente nos corpos irregulares é que Talasa ten unha forma semellante á dun disco.
A órbita de Talasa está por debaixo do radio das órbitas sincrónicas de Neptuno, está pois nunha lenta espiral cara ó planeta debido ó efecto de desaceleración que as mareas gravitatorias provocan e eventualmente podería impactar contra a atmosfera de Neptuno, ou partirse, creando un anel planetario unha vez traspasado o límite de Roche, debido á dispersión dos fragmentos da lúa. Relativamente pouco tempo despois, parte dos fragmentos dispersados poderían invadi-la órbita de Despina.
A Maceira, O Alto de Xestoso, Monfero
A Maceira é un lugar da parroquia do Alto de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 21 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 11 eran homes e 10 eran mulleres.
Les Tres Torres
250px|miniatura|A Avenida Diagonal é o límite de Les Tres Torres polo sur. Les Tres Torres é un barrio do distrito de Sarrià-Sant Gervasi da cidade de Barcelona. É un dos sectores que pertenceron ao antigo municipio de Sarrià. Comezou edificarse en 1860, en paralelo coa construción do ferrocarril que ía da Plaça de Catalunya a Sarrià.
Os límites do barrio foron moi discutidos pero a última delimitación foi: Via Augusta, Doctor Carulla, Ganduxer, Av. Diagonal, Av. de Sarrià, Passeig de Manuel Girona, Bosch i Gimpera, carrer del Cardenal Vives i Tutó, c. de Font Coberta, carrer de Bonaplata e carrer dels Vergós.
Emoción
miniatura|325px|dereita Etimoloxicamente, a palabra emoción provén do latín emotionem "movemento, conmoción, acción de mover". É derivado tardío dunha forma composta de dúas palabras latinas: ex "fóra, para fóra", e motio "movemento, acción", "conmoción, abaneo" e "xesto". Esta formación latina será tomada como empréstito por todas as linguas modernas europeas. A primeira documentación do francés émotion é de 1538. A do inglés é emotion é de 1579. O italiano emozione, o portugués emoçâo son de comezos do século XVII. Nas dúas primeiras linguas, a acepción máis antiga é a de "axitación popular, desorde". Posteriormente documéntase no sentido de "axitación da mente ou do espírito". A palabra aparece normalmente denotando a natureza inmediata desa axitación nos humanos e a forma en que é experimentada por eles, aínda que nalgunhas culturas e en certos modos de pensamento é atribuída a todos os seres vivos. A comunidade científica aplícaa na linguaxe da psicoloxía, desde o século XIX, a toda criatura que amosa respostas complexas similares ás que os humanos refiren xeralmente como emoción.
Definición e utilidade do concepto
Na lingua común emoción designa un estado afectivo intenso causado por impresións, ideas ou sentimentos fortes. O concepto científico é, non obstante, de difícil precisión pois abrangue estados moi diversos que van desde os que agradan ó individuo (alegría, amor, orgullo...) ós que causan desagrado (vergonza, aflición, depresión...) ou desacougo (rabia, sorpresa, medo...).
En psicoloxía, pode dicirse de maneira xenérica que a emoción é unha experiencia mental dos seres humanos de carácter á vez subxectivo e obxectivo, vencellada a mecanismos sensoriais externos (sociais) e internos (físicos) da persoa. Tanto pode ser construtiva, no senso de tornar máis eficaz o comportamento, como destrutiva; tanto fortalecedora como debilitadora. En xeral, os psicólogos tenden a concibila hoxe como unha reacción necesaria, e en todo caso benéfica. Antonio Damasio, entre outros, vea como un factor esencial do dinamismo vital do individuo.
O amor, o odio, a valentía, o medo, a alegría, a tristura, o pracer, o noxo e o resto das emocións e sentimentos foron descritos a través dos tempos en termos filosóficos (dende perspectivas psicolóxicas, antropolóxicas e teolóxicas) e fisiolóxicos (dende perspectivas biolóxicas).
As emocións tradúcense por unha resposta que pode caracterizarse como:
A emoción é ás veces mirada como antítese da razón. As emocións xogan un papel importante en situacións que resultan en estados mentais non esperados ou desexados e naqueles procesos cognitivos (o caso da arte, por exemplo) nos que o individuo é capaz de sentilas. En consecuencia, os estados emotivos incontrolados poden ocasionar, dependendo da cultura, efectos negativos tales como pesar ou desgusto ou sentimentos positivos de natureza transcendental.
As emocións, no que supoñen de potencial para a oposición e enmarañamento entre vontade e razón, constitúen un dos feitos psicolóxicos máis distintivos e asombrosos dos seres humanos.
Non existe evidencia empírica que permita aceptar a antítese entre razón e emoción. A rabia e o medo poden ser pensados como respostas sistemáticas a feitos observados. A psique humana posúe unha variada gama de posibles reaccións e perspectivas en resposta ó mundo externo e interno. Trataríase dun contínuum que iría desde a pura lóxica intelectual nun extremo (a miúdo cualificada de "fría") á reacción puramente irracional, sen resposta a argumentos lóxicos ("a calor da paixón"), no outro extremo. En todo caso, está claro que a relación entre lóxica e argumento dunha parte e emoción da outra parte, merecen un coidadoso estudo. Como é notorio, a paixón, a emoción, ou o sentimento poden axudar a reforzar un argumento, mesmo un baseado principalmente na razón -en particular os referidos a ideoloxía ou relixión, áreas do pensamento humano que demandan frecuentemente unha radical aceptación ou rexeitamento, isto é, a adopción dunha cosmovisión parcialmente esteada en argumentos empíricos e en parte no sentimento e na paixón.
Varios investigadores teñen suxerido que non hai decisión nin pensamento "puro", é dicir, que non existe pensamento baseado na pura lóxica intelectual ou na pura e simple emoción. A maior parte das decisións e do coñecemento apóianse nunha mestura de ambas.
O concepto filosófico: unha perspectiva histórica
A emoción foi tradicionalmente considerada, polo menos dende o Fedro de Platón (427-347 a. de C.), un problema do estado habitual do suxeito. Platón introduce a teoría dos tres estados: o pracer e a dor son estados que se apartan do estado neutral ou normal da alma. É ademais o primeiro filósofo en propoñer que a alma afecta o corpo e viceversa.
Para Aristóteles (384-322 a. de C.), contrariamente ó que propón Platón, o pracer non é un movemento, unha partida do estado neutral. O pracer é un estado normal no exercicio das facultades dos seres vivos. A dor, pola contra, é contraria á natureza pois significa o impedimento das funcións vitais.
O pracer e a dor están vinculadas á acción, ó movemento. Se non hai actividade (sensorial, motora ou mental) non pode haber emocións. Aristóteles distingue dous tipos de praceres: os praceres do corpo (comer, beber, apetito sexual) e os praceres da alma (vitória, éxito, vinganza etc.). Canto máis dependan da materia menos puros serán. Os praceres intelectuais serán os máis puros.
Os estoicos ofrecen a primeira tentativa de clasificación dos estados afectivos e das paixóns. Os tres estados afectivos óptimos do estoicismo son: (1) a alegría, froito das boas amizades e do bo talante (2) a prudencia, resultado da discreción e do temor á deshonra e (3) a vontade virtuosa, froito da benevolencia, afabilidade e cordialidade. Estas disposicións racionais contrastan con hábitos favorables ó pracer, ó medo e ó apetito respectivamente. As catro paixóns básicas que refiren como impulsos ou retrocesos irracionais son: (1) o desexo ou apetito, (2) o pracer ou gozo, (3) o medo ou temor, e (4) a dor ou pena.
René Descartes (1596-1650), o fundador da filosofía moderna, diferenza radicalmente o corpo da mente (ou alma). Para o racionalista francés, Deus dotou o home dun corpo e dun sistema sensorial, que se revelan incertos (na súa opinión, é posible percibir o corpo a través dos sentidos pero de forma limitada), e dunha mente, que en esencia é do único do que non podemos dubidar ("Penso, por tanto, existo"). A razón, produto da mente, é, por conseguinte, superior ás emocións.
Baruch de Spinoza afirmaba que o "Deus sive Natura" ("Deus ou a Natureza") era un ser de atributos infinitos, dos cales a extensión e o pensamento só eran dous deles. O mundo físico e mental forman dous "submundos" differentes e paralelos que nin interactúan nin se solapan. Esta formulación panpsiquista ó problema do corpo-mente é coñecido como monismo neutral.
Spinoza foi un determinista confeso que mantiña que todo sucedía a través da operación da necesidade. Para el, cada comportamento humano estaba totalmente determinado. No seu sistema, a liberdade só serve para entender por que actuamos como actuamos. A liberdade non é a posibilidade de dicir non ó que nos pasa senón a posibilidade de dicir si e de entender por que as cousas deben necesariamente suceder así. Formándonos ideas máis adecuadas do que facemos e das nosas emocións e afectos, tornámonos na causa adecuada dos nosos efectos externos e internos, algo que comporta un aumento na actividade (vs. pasividade). Así somos máis libres e máis como Deus.
Universidade Autónoma de Barcelona
A Universidade Autónoma de Barcelona (en catalán: Universitat Autònoma de Barcelona) é unha universidade pública de Cataluña (España), creada en 1968. A maior parte dos seus centros docentes e servizos extra-académicos están no Campus de Bellaterra situado en Cerdanyola del Vallès (Vallès Occidental). Ten tamén centros docentes en Sabadell, Sant Cugat del Vallès, Manresa e na cidade de Barcelona. Conta con 37.166 alumnos e 3.262 profesores.
Emoción
O concepto filosófico: unha perspectiva histórica
No seu racionalismo, Spinoza comparte cos estoicos a procura terapéutica da felicidade (a eudaimonia dos estoicos) pero sepárase deles nun importante respecto: non aceptaba a súa crenza en que a razón podía derrotar a emoción. Polo contrario, cría que a emoción só podía ser superada ou desprazada por unha emoción máis forte. A distinción crucial, para el, estaba entre as emocións activas e pasivas. As primeiras eran aquelas que podían ser entendidas racionalmente. As segundas, non. Tamén sostiña, anticipándose a Sigmund Freud, que o coñecemento das verdadeiras causas da emoción pasiva podía transformala nunha emoción activa e creadora.
Universidade Autónoma de Barcelona
A UAB imparte 77 titulacións de grao, 328 programas de posgrao e 90 programas de doutoramento.
Emoción
O concepto filosófico: unha perspectiva histórica
Étienne Bonnot de Condillac (1715-1780), no seu Tratado das sensacións, defende que todo na orde natural das cousas ten a súa fonte na sensación. O sensualista francés comeza por cuestionar a doutrina de Locke de que os sentidos nos dan un coñecemento intuitivo dos obxectos; de que o ollo, por exemplo xulga as formas, os tamaños, as posicións e as distancias. Condillac estuda por separado cada un dos sentidos (dende o olfacto á vista), observa como son adestrados e como cada un deles axuda ós outros, para concluír que o coñecemento humano non é máis que sensación transformada e que é posible excluír calquera outro principio, incluído o da reflexión. Todo comeza coa ocupación da consciencia a través da atención. A experiencia do cheiro, por exemplo, producirá pracer ou dor, e determinará as operacións da mente. O seguinte estadio perténcelle á memoria, ó rescate da impresión da experiencia olfactiva, que non é para el máis que "un modo de sensación". Da memoria xorde a comparación, o feito de "dar atención a dúas cousas simultaneamente", e por tanto o "xuízo". As comparacións e os xuízos son almacenados na mente, de maneira que a asociación de experiencias pasadas e presentes fai aparecer o "desexo". É o desexo o que estimula a memoria e a imaxinación e dá lugar ás "paixóns", que non son senón sensacións transformadas. As sensacións non son igualmente abundantes en todos os homes e varían no grao de vividez con que son percibidas. As facultades e ideas innatas non teñen relevancia na personalidade do home, que, en realidade, non é máis có que adquiriu a través das emocións: "Tanto se subimos ó ceo como se baixamos ó abismo, nunca daremos saído de nós mesmos -o único que percibiremos serán os nosos pensamentos. A psicoloxía antiespiritual de Condillac, coa súa explicación da persoa como un agregado de sensacións, conduce directamente ó determinismo do século XIX.
Relación con factores sociais e culturais
Non está claro se a emoción é un fenómeno exclusivamente humano, pois os animais amosan condicións que semellan respostas emocionais tales coma o medo, a rabia ou a tristeza. A estrutura da conduta, polo menos aparentemente, é parecida á dos humanos: no caso dunha ovella e dun lobo, o coñecemento do perigo causaralle á ovella unha emoción de temor, que á súa vez a dirixirá cara á fuga (i.e. recoñecemento dun estímulo; impulso de retirada; acción de locomoción).
Existe a hipótese de que as emocións típicas dos seres humanos evolucionaron substancialmente, mudando de moitas formas dende que apareceu a especie. Emporiso, como xa se fixo notar, é probable que as respostas emocionais animais, humanas e non humanas, pertenzan a un contínuum constante e non a categorías completamente distintas entre humanos e animais.
A meirande parte do que se dixo sobre as emocións e sobre a historia do que se dixo sobre elas está condicionado pola cultura e mesmo pola política. É dicir, a interpretación que un grupo poida dar á importancia das diferentes respostas emocionais pode verse influída polas normas culturais dos investigadores concretos que leven a cabo os estudos. Por exemplo, emocións como o amor, o odio e o desexo de vinganza son tratados de maneira moi distinta en sociedades diferentes. Esta relatividade metodolóxica é enteiramente distinta da cuestión de se as emocións son universais ou determinadas culturalmente.
Os máis dos investigadores concordarían en que unha vasta proporción do comportamento humano, non importa o próximo que estea dos substratos biolóxicos máis baixos, -incluído o comportamento social, a alimentación, os sentimentos de resposta a cambios fisiolóxicos e a condicións ambientais- está condionado por factores ambientais non humanos e polo contexto social. Por conseguinte, non é difícil defender a posición de que a emoción é, en boa medida, dependente de fenómenos sociais, de expectativas, de normas, e da conduta condicionada do grupo en que o individuo vive.
A influencia da política, da relixión e dos costumes socioculturais é claramente visible en distintas reaccións emocionais. Actividades e comportamentos considerados crueis nalgunhas sociedade poden de feito provocar resposta de alegría noutras (o caso dos touros); do mesmo modo, actos sexuais considerados desexables nalgunhas culturas poden provocar vergonza ou desgusto noutras. Contradicindo esta visión, Paul Ekman demostrou que algunhas expresións faciais e as correspondentes emocións son universais e compartidas por todas as culturas, e por tanto non están culturalmente determinadas. Estas emocións universais inclúen a ira, o noxo, o medo, a alegría, a tristura e a sorpresa.
O desenvolvemento emocional
A expresión das emocións, coma calquera outro comportamento complexo, desenvólvese a través do madurecemento e da aprendizaxe. Os bebés, cando nacen, choran, pero a medida que vai pasando o tempo, poden tanto rir como chorar. Nacemos coa capacidade de chorar pero rimos coa maduración. Moitos aspectos do comportamento emocional son aprendidos. O neno aprende a chorar cunha determinada finalidade e aprende a controlarse e a inhibir o choro se coida que non é o adecuado.
Tradicións teóricas
Debido á falta de consenso xeral na definición básica do concepto "emoción", a súa área de estudo préstase a focaxes e investigacións moi diversas. Ó nivel máis abstracto, todas coinciden en entendela como un estado no que se transforma o equilibrio psicofísico do individuo ou do grupo.
Desde Aristóteles, pasando por Descartes e Spinoza, ata o século XIX os filósofos discutían a natureza da emoción co fin de clasificala en varios tipos. As investigacións experimentais propiamente ditas comezan, se deixamos a un lado a abordaxe darwiniana, a partir da teoría de James-Lange, formulada independentemente polos dous psicólogos. Nos últimos dous séculos son cinco as tradicións que dominaron a investigación sobre as emocións. Estas tradicións non se exclúen mutuamente e moitos investigadores incorporan perspectivas múltiples ó seu traballo.
A perspectiva darwiniana
Charles Darwin propúxose abordar sistematicamente o estudo da expresión. Para el moitos dos aspectos da expresión emocional son patróns herdados, que teñen valor para a supervivencia. A reacción de sorpresa a un estímulo inesperado debe axudar ó organismo a se apartar do perigo. Algúns aspectos da expresión emocional humana teñen os seus prototipos no reino animal. No seu libro A expresión das emocións no home e nos animais (1872), Charles Darwin considera o recoñecemento da expresión como instintivo. Os nenos aprenden a expresión das emocións por asociacións da mesma forma que os animais aprenden a entender as expresións dos seus donos. As emocións desenvólvense naturalmente como expresión e poden ter, por tanto, contrapartidas universais ó longo das distintas culturas. A maior parte das investigacións nesta área focáronse nas manifestacións físicas da emoción, incluída a linguaxe corporal dos animais e as expresións faciais nos humanos. O traballo de Paul Ekman sobre as emocións básicas é representativo da tradición darwiniana.
A perspectiva jamesiana
William James na década de 1880 coidaba que a experiencia emocional era o resultado da experiencia dos cambios no corpo. Estes cambios poderían ser viscerais (corazón, estómago, vasos sanguíneos), posturais ou facialmente expresivos. A experiencia consciente seguiría as reaccións do corpo, que se corresponderían cos estímulos do medio. James formulou a súa teoría en 1884 independentemente de Carl Lange, que deu a coñecer a súa ó ano seguinte (1885). A teoría mantén que a emoción é a percepción da mente das condicións fisiolóxicas que resultan dalgún estímulo. No exemplo que James cita, non se trata de que vexamos un oso, de que teñamos medo e corramos senón de que vemos un oso, o noso corpo prepárase para saír correndo e, como consecuencia sentimos medo do oso. A nosa percepción dos niveis elevados de adrenalina e dos latidos do corazón definen a emoción. Co estudo do cerebro, as teorías jamesianas foron suxeitas a crítica. Walter Cannón (1927) criticou a teoría de James-Lange porque o pequeno número de categorías de estados fisiolóxicos non conseguía explicar a ampla variedade de respostas emocionais. Cannon propuxo a hipótese de que existía un sistema emocional autónomo que residiría no hipotálamo. A teoría talámica de Cannon ou teoría emerxentista (teoría de Cannon-Bard) propón que os impulsos sensoriais pasan polo tálamo, situado na base do encéfalo e contiguo ó hipotálamo. As mensaxes que aí chegan reciben unha carga emocional. O córtex inhibe esa reacción emocional no tálamo mais, se non o fai, a emoción é descargada ou ben no sentido superior, para o córtex, constituíndo a emoción consciente, ou no sentido inferior, do tálamo para o corpo, producindo a expresión visceral e muscular. A emoción non éstá, por tanto, baixo a xurisdición exclusiva do sistema autónomo.
A perspectiva cognitiva
Moitos investigadores do último terzo do século XX cren que o pensamento e en particular a avaliación cognitiva do medio subxace a unha explicación causal dos procesos emocionais. O psiquiatra e psicanalista Wilfred R. Bion xa investigara a importancia da emoción para o desenvolvemento do pensamento. Para que o conxunto das preconcepcións do neno se convertan en verdadeiros conceptos que lle permitan elaborar un sistema dedutivo e explorar o mundo faise absolutamente necesaria a experiencia emocional. As emocións aparecen a partir das impresións dos sentidos e da súa transformación en elementos de pensamento. As teorías da avaliación cognitiva representan a forza dominante nas investigacións da psicoloxía cognitiva. Entre outros investigadores destacan Lazarus (1991; 1984), Ortony (1988), Frijda (1986), Scherer (1984) e Mandler (1984). Segundo a perspectiva cognitiva as respostas emocionais representan estados fisiolóxicos non diferenciados e a cognición é por tanto necesaria para fornecer unha interpretación que a) ofreza a base da experiencia consciente dunha emoción concreta, e b) poida ser usada polo organismo dunha maneira adaptativa a fin de iniciar ou alterar un determinado comportamento. A cognición é necesaria para desambiguar os estados emocionais vagos e para que os constructos cognitivos tales como percepcións, pensamentos, crenzas e obxectivos sexan tidos en conta no proceso. O proceso sería como segue: un estímulo é detectado, causa un estado de axitación corporal, que á súa vez é detectado polo aparato cognitivo para xerar unha avaliación, que ten en conta os propósitos, plans e crenzas do organismo. Esta valoración ten consecuencias fisiolóxicas (por exemplo, as reaccións do sistema autónomo), que asemade teñen consecuencias motivacionais (por exemplo, a disposición cara a un comportamento concreto) (Frijda, 1986). Lazarus (1991) distingue entre procesos conscientes e procesos "avaliativos primitivos", e entre coñecemento e avaliación. Estas sutís distincións proporcionan a base para unha síntese destas teorías cos recentes achados da neurofisioloxía.
A perspectiva construtivista
A frecuencia, intensidade, lugar e forma das emocións é extremadamente variable dun individuo a outro e dunha cultura a outra. As investigacións cuantitativas falan de diversos graos de emotividade. O construtivismo social pon de relevo a importancia da cultura e do contexto na comprensión do que ocorre na sociedade e na construción do coñecemento (Derry, 1999; McMahon, 1997). As emocións son mecanismos de comunicación entre nai e fillo, nas familias e nos grupos sociais máis amplos.Serven funcións adaptativas de carácter éxterno como sinais que marcan para outros determinadas intencións (e.g., rosmar implica ataque inminente) e interno (prepara o corpo para a acción (e.g., a adrenalina prepara para unha resposta pronta).As emocións, como reaccións que son de carácter afectivo, prodúcense como respostas a unha situación ou estímulo do medio ou contorno. A meirande parte da investigación actual sobre a emoción está baseada na visión do construtivismo social.
A tradición neurolóxica
Esta tradición recente estéase nos traballos e investigacións levados a cabo na neurofisioloxía e na neuroanatomía sobre o sistema nervioso para explicar a natureza das emocións. Para Plutchik (1980) existen oito estados primarios (medo, rabia, alegría, tristeza, aceptación, noxo, expectación e sorpresa) que poden ser concibidos como pares de opostos. Todas as outras emocións son mixtas ou derivadas das emocións primarias. Cada emoción varía no seu grao de intensidade. A emoción serve un papel adaptativo na loita pola sobrevivencia. As emocións primarias xorden como consecuencia das inadecuacións entre o organismo e o medio (no que se incluiría os "sentidos internos" como os pensamentos). As distintas emocións están ligadas a distintos comportamentos e funcións tendentes a mellorar as oportunidades de sobrevivencia dos animais. Entre os grupos de tales patróns estables entre situacións-emocións-comportamento estarían os seguintes: protección - temor; destrución - ira; incorporación - aceptación; rexeitamento - noxo; reprodución - alegría; reintegración - tristeza; orientación - sorpresa; exploración - curiosidade. LeDoux (1986) fai unha revisión do coñecemento actual da neurofisioloxía sobre a emoción. A súa teoría representa unha síntese de diferentes perspectivas (da fisiolóxica e cognitiva, en particular)ó expandir a teoría de Cannon de que o hipotálamo computa a significación dun estímulo e diríxeo tanto ó corpo coma o córtex. A cuestión de se a cognición ou o afecto son primarios e cal deles precede o outro revélase irrelevante cando se considera que os distintos sistemas interactuantes que median no procesamento da información actúan en conxunto. O cerebro no seu conxunto está involucrado na expresión e na experiencia emocional. Cada parte do cerebro é responsable da sensibilidade e control do corpo e das accións neurolóxicas. É nesta regulación do cerebro e dos estados corporais onde residen as emocións. A regulación efectúase a través da condución neurolóxica e das accións hormonais e neuroquímicas (Pribam 1986).
As investigacións recentes da neurociencia afectiva suxiren que a emoción conforma unha parte esencial dos procesos de decisión (decision-making) dos seres humanos, entre eles o da planificación a longo termo, e que a famosa distinción de Descartes entre razón e emoción non é tan clara como parecía.
Respostas físicas á emoción
O corpo responde normalmente á vergonza a través do acaloramento da cara e da parte superior do peito. O medo reflíctese no aumento do número de pulsacións, nunha resposta de acovardamento e no incremento da tensión muscular e de sudación. A tristura caracterízase por un apertón da gorxa, na caída da ollada e na relaxación dos brazos e pernas. O desexo vai acompañado de secura na garganta e respiración forte.
Modelos computacionais de emoción
A actividade no modelamento do recoñecemento emocional foi moi importante nas investigacións máis recentes nas ciencias computacionais, na enxeñería, na psicoloxía e na neurociencia (cf. Fellous, Armony & LeDoux, 2002). A idea é investigar o papel social da emoción indirectamente a diversos niveis de abstracción. Varios deses esforzos concentráronse no recoñecemento de estados emocionais a través das expresións faciais (en particular das partes máis expresivas da cara: os ollos e a boca. Padgett, Cottrell e Adolphs (1996) construíron un modelo conexionista de dous niveis que recoñece seis emocións básicas (felicidade, sorpresa, tristura, ira, medo e noxo) a partir de imaxes faciais estáticas. O modelo é capaz de emular con éxito o comportamento perceptual humano. Outro exemplo deste tipo de traballo é a Ferramenta de Análise da Expresión Facial (Facial Expression Analysis Tool, FEAT) e o Facial Action Composing Environment (FACE), desenvolvido na Universidade de Xenebra (Kaiser et al., 1994). Estes sistemas usan modelos conexionistas para construír cartografías de estados emocionais e configuracións distintivas dos músculos faciais. Fellous (1995) explorou cinco medidas faciais da análise discriminante de expresións emocionais. Abordaxes cunha orientación máis matemática aparecen descritas en Samal e Iyengar (1992).
Eddie House
Edward L. House, nado o 14 de maio de 1978 en Berkeley (California), é un xogador norteamericano de baloncesto profesional.
Traxectoria
Un auténtico trotamundos, pasando por Miami Heat, o seu actual equipo, Los Angeles Clippers, Charlotte Bobcats, Milwaukee Bucks, Sacramento Kings, Phoenix Suns, New Jersey Nets, Boston Celtics e New York Knicks.
NBA
Foi seleccionado por Miami Heat na 37ª posición da segunda rolda do Draft da NBA de 2000. Na súa primeira tempada xogou 50 partidos, promediando 5 puntos e unha asistencia. Tras pasar tres anos en Florida, cambiou de aires fichando por Los Angeles Clippers en 2003, onde estivo unha tempada, na que a súa media foi de 6.8 puntos, 2.3 rebotes e 2.5 asistencias en 60 partidos, 10 deles de titular.
Na campaña 2004-05, converteuse nun auténtico trotamundos da liga. Durante a tempada, xogou en tres equipos diferentes; Milwaukee Bucks, Charlotte Bobcats e finalmente nos Sacramento Kings, onde rematou a tempada regular. Nos Bobcats participou en 13 partidos, onde asinou 11.1 puntos, máxima anotación na súa traxectoria, e 1.8 asistencias.
House asinou cos New Jersey Nets un contrato dun ano por 1.5 millóns de dólares o 12 de agosto de 2006, antes de xogar a tempada anterior nos Phoenix Suns. Nos Nets, xogou 56 encontros e promediou 8.4 puntos.
O 1 de agosto de 2007, Boston Celtics fichou a House cun contrato dun ano a razón de 1.5 millóns de dólares. Alí conseguiu o seu primeiro anel da NBA, onde fixo unha grande achega.
Unidade Galega
Unidade Galega fai referencia a dúas forzas políticas galegas do século XX
Monthault
Monthault (en Brennaod, e en galó: Montaut) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
A Rioxa, Arxentina
Poboación
En 2001 tiña 143 684 habitantes, un 27,80% máis que no ano 1991.
Clima
miniatura|esquerda|290px|Climograma de La Rioja. A Rioxa presenta características propias dun clima continental. Os invernos son suaves e secos, con temperaturas medias por encima dos 10 °C e escasas choivas, así como unha alta oscilación diaria. Os veráns son chuviosos e cálidos con temperaturas medias de 28 °C e máximas absolutas ao redor dos 40 °C, unha das máis altas da Arxentina.
Vello
O vocábulo Vello aparece nos nomes dunha parroquia e varios lugares de Galicia:
Les Restos du Coeur
miniatura|dereita|250px|Concerto do grupo [[Kiwi Balenga en beneficio da asociación]] Les Restos du Cœur, traducible por Os restaurantes do corazón, é unha fundación sen ánimo de lucro, composta por unha asociación nacional francesa e 113 asociacións departamentais. O seu obxectivo é distribuír comida gratis aos máis desfavorecidos.
Orixe
O humorista e actor Michel Colucci, máis coñecido como Coluche, lanzou a idea a comezos de 1985. Os primeiros restaurantes abriron o 21 de decembro, e multiplicáronse por todo o país. O obxectivo dos fundadores era ofrecer 200.000 racións comidas por día.
8,5 millóns de racións de comidas distribuíronse nese primeiro inverno. A iniciativa mantívose economicamente grazas aos dereitos dunha canción composta por Jean-Jacques Goldman, e unha emisión televisiva na que recibiron moitos millóns de francos en doazóns.
En febreiro de 1986, Coluche revelou un estudo ao Parlamento Europeo, que dicía que custa máis almacenar os excedentes de comida que distribuílos gratuitamente aos pobres. Por iso, fixo a petición de que os excedentes almacenados se liberalizasen, conseguindo que en 1987 se abrisen a catro asociacións: o Secours populaire, Cruz Vermella, os Bancos de Alimentos e Les Restos du cœur.
Estrutura e organización
Les Restos du Cœur compóñense dunha asociación nacional e 113 asociacións departamentais.
A asociación nacional
A asociación nacional, fundada por Coluche en 1986, chamada Les Restos du Cœur-Relais du Cœur é unha asociación sen fins lucrativos, recoñecida de utilidade pública, ten como obxectivo axudar aos máis desfavorecidos e participar na loita contra a exclusión social.
A asociación é a fundadora do «Comité do código deontolóxico das organizacións sociais e humanitarias», unha agrupación de asociacións que se constituíu para verificar a súa propia transparencia financeira. Este comité é o propietario do nome e do logo Les Restaurants du Cœur.
Cada ano, a asemblea xeral elixe un consello de administración, que escolle entre os seus membros ao presidente e á xunta. Estes executan a política definida polo consello de administración, reuníndose cada semana. A asociación nacional ten por obxectivo:
Mesquita Sagrada
miniatura|Imaxe do patio da mesquita coa Kaaba.
Les Restos du Coeur
As asociacións departamentais
En toda Francia, as asociacións departamentais administran, animan e coordinan as actuacións sobre o terreo, con 40.000 traballadores voluntarios nuns 2.500 centros Restos que reciben aproximadamente 600.000 beneficiarios por día. Encárganse de todas as actividades de axuda alimentaria, axuda de acollida, talleres (como os Jardins du Cœur, os xardíns do corazón), actividades culturais, lugares para vivir...