cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Darrell Armstrong
Adestrador
O 26 de xaneiro de 2009 os Dallas Mavericks contrataron a Armstrong coma adestrador asistente para o desenvolvemento de xogadores. Na tempada 2010-11, conseguiu cos Mavericks a vitoria nas Finais da NBA tras derrotar ós Miami Heat por 4-2.
Cuco
O cuco ou cuco vulgar (Cuculus canorus) é unha ave da familia Cuculidae, pertencente á orde zoolóxica das Cuculiformes. A familia Cuculidae con especies espalladas por todo o mundo, caracterízase polo parasitismo da súa conduta reprodutora. Os nomes vulgar e científico da especie teñen a súa orixe no canto característico do macho.
Descrición
Os cucos son aves duns 34 cm de lonxitude e patas fortes, que cando voan recordan ós gabiáns, malia voaren coas alas por debaixo da horizontal. Pousados teñen aspecto gordecho, e a miúdo deixan caer lixeiramente as alas. A cola é longa e escalada, con manchas brancas. O barrado da zona ventral recorda tamén o dos gabiáns. Teñen dúas fases de coloración, unha gris predominante e outra acastañada (fase hepática), característica sobre todo dalgunhas femias. Os cucos novos teñen bandas tamén na cabeza e no lombo.
O canto
O canto dos machos, que lles serve para delimitar o seu territorio de caza, comeza ouvirse en Europa entre abril e xullo. Emíteno pousados nun sitio alto e escóitase a moita distancia. As femias emiten, moi ó raro, un son semellante a un trilo. Cando cantan en voo a súa voz sona máis profunda e os intervalos son máis curtos.
Hábitat e distribución
Crían en Asia e Europa. Neste último continente faltan só en Islandia. Viven en paisaxes variadas, que lles ofrezan espazos naturais e lugares axeitados para pousarse. Aparecen en biótopos por riba da liña dos bosques, en zonas de dunas costeiras, e en todo tipo de hábitats entre os semidesertos e os bosques máis ou menos mestos, mesmo ás veces en páramos. Faltan preto das áreas urbanas moi poboadas.
Alimentación
A súa fonte principal de alimentación son os insectos. As larvas de bolboreta, especialmente as que teñen pelos, que non son consumidas por outras aves, constitúen unha parte grande da súa dieta. Comen ademais escaravellos, libélulas, saltóns e outros insectos.
Reprodución
miniatura|Os polos de cuco son frecuentemente meirandes cós seus pais adoptivos'' Os cucos maduran sexualmente cando cumpren o ano. A época de poñe-los ovos vai de maio a xullo. As femias poñen os seus ovos nos niños de aves paseriformes, cada un nun niño distinto. En xeral, cada femia ten preferencia polos niños dunha especie, aquela que a criou cando ela mesma naceu. Os hóspedes preferidos son as folosas (Acrocephalus), as papuxas (Sylvia), as lavandeiras (Motacillidae), as azulentas (Prunella), o picanzo vermello (Lanius collurio) e os rabirrubios (Phoenicurus).
As femias de cuco pasan moito tempo observando a conduta dos posibles pais adoptivos mentres estes están a construír os seus niños e a poñer os ovos. Os cucos teñen que sincronizar a súa posta co momento en que a especie parasitada empeza a poñer. Os métodos polos que acada nesta sincronización son descoñecidos.
No momento axeitado, as femias de cuco voan ó niño escollido, sacan do niño un dos ovos e poñen o seu. O proceso dura poucos segundos. A cor dos ovos de cuco imita a dos ovos da especie que parasitan, pero en ocasións a vítima descobre o engano e retira o ovo do niño. O parasitismo parece estar relacionado coa nutrición: o estómago dos polos de cuco é incapaz de dixerir as larvas peludas que constitúen o alimento principal dos adultos, polo que é necesario que reciban outro tipo de alimentación, que lles pode ser fornecida polos pais adoptivos.
O cuco cría tarde, polo que o seu sistema de reprodución non constitúe unha ameaza seria para a supervivencia das aves parasitadas, que non adoitan estar xa no momento de reprodución máis intenso. Só no caso da folosa das canaveiras (Acrocephalus scirpaceus) os tempos de cría coinciden completamente cos do cuco. Despois dunha incubación curta, dunhas dúas semanas, o polo de cuco sae do ovo e nas horas e días seguintes expulsa inmediatamente os outros ovos ou polos do niño, levantándoos co seu lombo para botalos fóra do niño. Esta conduta ten os seus riscos mesmo para o cuco, xa que máis das especies de paxaros levan alimento ó niño de acordo co número de crías que teñan que alimentar. Os pitos de cuco estimulan ós pais forzosos a alimentalo cos seus chíos continuos, que simulan os dunha niñada completa, e amosando a coloración da súa boca aberta. (A especie de cuco Cuculus fugax, do sueste de Asia, amosa a parte inferior das alas, que teñen manchas amarelas que semellan as bocas de varios polos. Este sistema está xustificado porque esta especie pon os ovos en niños de aves que crían no chan, polo que chíos demasiado audibles poderían atraer ós depredadores). Os polos de cuco son capaces de voar cando teñen uns 20 días.
A coloración dos ovos
As femias de cuco están divididas en gentes, grupos de poboación que escollen para cada un o niño dunha especie determinada, e que poñen ovos que semellan os da especie escollida. Os cucos que poñen os ovos nos niños de azulenta (Prunella modularis) son unha excepción, porque os seus ovos non son semellantes ó da especie hóspede, se cadra a causa dun parasitismo recente. O deseño do ovo é herdado exclusivamente das femias. As especies non parasitas de cuco poñen ovos completamente brancos.
Xeral
A tradición de preguntarlle ó cuco cantos anos lle quedan a un de vida, calculándoos polas veces que repite o seu canto, propia tamén de países coma Rusia, tamén está presente en Galicia. A expresión ter oído cantar moitos cucos, por ter moitos anos, relaciónase coa presenza anual da ave.
O xornal británico The Times informa cada ano do momento no que se oe ós cucos cucar por primeira vez, situación que se repiten nalgunhas publicacións de Asturias.
Sleepy Hollow
Sleepy Hollow é un filme dirixido por Tim Burton que foi estreado en 1999. Está baseado na novela de Washington Irving,  A lenda de Sleepy Hollow. A música do filme foi composta por Danny Elfman e foi rodada nos estudios Leavesden Film Studios. Foi un éxito en portelo e tivo unha boa acollida pola crítica, con mención especial á musicalización gótica de Elfman e á fotografía obra de Emmanuel Lubezki. Gañou un Oscar por Mellor Dirección de Arte, así como dous BAFTAs por Mellor Deseño de Vestiario e Mellor Deseño de Produción.
Sinopse
Estados Unidos, ano 1799. O axente Ichabod Crane (Johnny Depp), un policía de Nova York, é enviado polos seus superiores á pequena e remota vila de Sleepy Hollow para pescudar que hai de verdade na lenda dun xinete sen cabeza que arrepía ós habitantes do lugar.
Este medo vén provocado por unha serie de brutais asasinatos nos que as vítimas son atopadas decapitadas. Crane confía nas súas avanzadas técnicas de investigación para resolve-los crimes, tales como a análise de pegadas dactilares e autopsias. Crane chega a Sleepy Hollow provisto da súa bolsa de ferramentas científicas pero soamente é informado polos anciáns da vila de que o asasino non é de carne e óso, senón máis ben un guerreiro de ultratumba sen cabeza que cabalga pola noite nun enorme cabalo negro.
Crane atopa que o cranio non está presente na tumba e os asasinatos continúan ata que descobre que os feitos xiran arredor dunha trama por dereitos de terra e de vinganza. O xinete é controlado pola madrastra de Katrina, Lady Van Tassel, quen envía o asasino tras Katrina. Despois dunha liorta no muíño de vento local e unha persecución pola fraga, Crane finalmente detén á señora Van Tassel mediante a devolución do cranio ó xinete, quen recupera a súa cabeza e volve ó inferno. O seu labor en Sleepy Hollow remata e xunto con Katrina e Masbath, retorna a Nova York, a tempo para o novo século.
Xunta de Comunidades de Castela-A Mancha
A Xunta de Comunidades está integrada polas Cortes de Castela-A Mancha, polo presidente da Xunta de Comunidades e polo Consello de Goberno.
Cortes de Castela-A Mancha
As Cortes de Castela-A Mancha son a Asemblea Lexislativa da Comunidade Autónoma, á que corresponde a elaboración e aprobación das Leis e a elección e cesamento do Presidente da Xunta de Comunidades.
Presidente da Xunta de Comunidades
O Presidente da Xunta de Comunidades é o supremo representante da Comunidade Autónoma e o representante ordinario do Estado na mesma; a súa elección ten lugar polo voto favorable da maioría absoluta do Pleno das Cortes de Castela-A Mancha e o seu nomeamento corresponde ao Rei.
Consello de Goberno
O Consello de Goberno é o órgano político e administrativo superior da Comunidade, ao que corresponde o exercicio da potestade regulamentaria e o desempeño da función executiva; está composto polo Presidente da Xunta de Comunidades, que o preside, e polos Conselleiros nomeados por el para facerse cargo das distintas Consellerías.
Tras a última remodelación do Goberno de Castela-A Mancha producida o 5 de xullo de 2015, o Consello de Goberno está formado polos seguintes conselleiros:
Baldwin Spencer
Winston Baldwin Spencer, nado o 8 de outubro de 1948, é un político antigano, que foi Primeiro ministro de Antiga e Barbuda dende o 24 de marzo de 2004 até o 13 de xuño de 2014.
Foi durante un cuarto de século un importante líder sindical. Foi elixido para o parlamento por primeira vez en 1989. Pertence ao Partido Progresista Unido.
Jennifer Lopez
Jennifer Lynn Lopez, nada en Nova York o 24 de xullo de 1969, é unha bailarina, cantante e actriz estadounidense de orixe portorriqueña.
En 1986 realizou un pequeno papel na película My Little Girl, traballou a continuación como bailarina en diversos vídeos musicais de rap e cos New Kids on the Block e Janet Jackson. Como actriz o seu primeiro papel relevante foi na serie South Central en 1994 e na gran pantalla en My Family en 1995. O papel que a fixo coñecida foi no filme Selena de 1997 sobre a cantante do mesmo nome e que lle permitiu entrar no mundo da música, gravando o seu primeiro álbum, On the 6 en 1999 que foi un éxito con máis de sete millóns de discos vendidos en todo o mundo, producindo cinco sinxelos.
Discografía
Álbums de estudio
Teresa Claramunt
Teresa Claramunt Creus, nada en Sabadell o 4 de xuño de 1862 e finada en Barcelona o 11 de abril de 1931, foi unha dirixente anarcosindicalista catalá.
Galería de imaxes da comarca de Fisterra
miniatura|dereita|250px|Comarca de Fisterra
A comarca de Fisterra comprende os concellos de Cee, Corcubión, Dumbría, Fisterra e Muxía.
Teresa Claramunt
Traxectoria
Era unha traballadora do ramo téxtil, e fundou un grupo anarquista en Sabadell influída por Fernando Tarrida del Mármol, co que participou na Folga das Sete Semanas de 1883, na que se reivindicaba a xornada de 8 horas. En outubro de 1884 foi unha das fundadoras da Sección Varia de Trabajadores Anarco-colectivistas de Sabadell. Con Ángeles López de Ayala e Amàlia Domingo Soler impulsou en 1892 a primeira sociedade feminista española, a Sociedad Autónoma de Mujeres de Barcelona.
En 1902 tomou parte nos mitins en solidariedade cos folguistas do metal e cos da folga xeral de febreiro de 1902. Foi novamente detida logo dos sucesos da Semana Tráxica de Barcelona en agosto de 1909 e confinada en Zaragoza, onde en 1911 impulsaría a adhesión dos sindicatos locais á CNT, e tamén a folga xeral de 1911, o que lle supuxo un novo encarceramento. Xa moi enferma, a policía rexistrou o seu piso tralo atentado contra o Cardeal Juan Soldevila y Romero en Zaragoza, obra de Los Solidarios, o 4 de xuño de 1923, buscando probas que a comprometesen. En 1924 regresou a Barcelona, pero a parálise progresiva afastouna das actividades públicas.
San Román, Orto, Abegondo
San Román é un lugar da parroquia de Orto no concello coruñés de Abegondo na Comarca da Coruña. Tiña 90 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 46 eran homes e 44 mulleres.
Kernel
miniatura|Conexións do kernel cas aplicacións de software e hardware do computador. O kernel ou núcleo é o software que actúa como compoñente central dos sistema operativos, e que ten capacidade de control de todas as compoñentes do sistema. É o primeiro elemento que se inicia no arrinque do hardware do computador, que xestiona o resto de procesos, e o que traballa directamente con estes. Como compoñente básico dun sistema operativo, o kernel fornece a capa de abstracción de nivel máis baixa para os recursos (especialmente a memoria, os procesadores e os dispositivos de entrada e saída) que logo controla cada aplicación. Tipicamente, facilita estas operacións aos procesos das aplicacións mediante mecanismos de comunicación entre procesos e chamadas ao sistema.
Existen diferentes tipos de kernels e cada un afronta estas tarefas de modo distinto dependendo do seu deseño e realización. Os kernels monolíticos tentan logralas executando todo o código no mesmo espazo de enderezos para incrementar a potencia do sistema; os microkernels executan a maioría dos seus servizos no espazo do usuario, tentando mellorar a xestión e modularidade do código básico. O normal é que os kernels compartan características de ambos os dous modelos.
Tipos
Hai catro grandes tipos de kernel:
Microkernels
O enfoque micronúcleo consiste en definir unha abstracción moi simple sobre o hardware, cun conxunto de primitivas ou chamadas ao sistema que implementan servizos do sistema operativo mínimos, como a xestión de fíos, o espazo de direccionamiento e a comunicación entre procesos.
O obxectivo principal é a separación da implementación dos servizos básicos e das regras de funcionamento do sistema. Por exemplo, o proceso de bloqueo de E/S pódese implementar cun servidor en espazo de usuario executándose encima do microkernel. Estes servidores de usuario, usados para xestionar as partes de alto nivel do sistema, son moi modulares e simplifican a estrutura e deseño do núcleo. Se falla un destes servidores, non se colgará o sistema enteiro, e poderase reiniciar este módulo independentemente do resto.
Algúns exemplos de microkernels son AIX, BeOS, L4, Mach, Minix, MorphOS, QNX, RADIOS, VSTa e GNU Hurd.
Aínda que Mach é o microkernel xeneralista máis coñecido, desenvolvéronse outros microkernels con propósitos máis específicos. L3 desenvolveuse para demostrar que os microkernels non son necesariamente lentos. A familia de microkernels L4 é a descendente de L3, e unha das súas últimas implementacións, chamada Pistachio, permite executar GNU/Linux simultaneamente con outros procesos, en espazos de direccionamiento separados.
QNX é un sistema operativo que estivo dispoñible desde principios dos 80, e ten un deseño de microkernel moi minimalista. Este sistema conseguiu chegar ás metas do paradigma do microkernel con moito máis éxito que Mach. Úsase en situacións en que non se pode permitir que haxa fallos de software, o que inclúe desde brazos robóticos en naves espaciais, ata máquinas que púen cristal onde un pequeno erro podería custar moito diñeiro.
Kernels monolíticos
Frecuentemente prefírense os kernels monolíticos fronte aos microkernels debido ao menor nivel de complexidade que comporta o tratar con todo o código de control do sistema nun só espazo de direccionamiento.
A principios dos 90, os kernels monolíticos considerábanse obsoletos. O deseño de Linux como un kernel monolítico en lugar de como un microkernel deu lugar a unha famosa disputa entre Linus Torvalds e Andrew S. Tanenbaum. Os argumentos de ambas as partes nesta discusión presentan algunhas motivacións interesantes.
Os kernels monolíticos adoitan ser máis fáciles de deseñar correctamente, e polo tanto poden crecer máis rapidamente que un sistema baseado nun microkernel, pero hai casos de éxito en ambos os dous bandos. Os microkernels adoitan usarse en robótica embebida ou computadoras médicas, xa que a maioría dos compoñentes do sistema operativo residen no seu propio espazo de memoria privado e protexido. Isto non sería posible cos núcleos monolíticos, nin sequera cos modernos que permiten cargar módulos.
Leksands IF
O Leksands IF é un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Leksand (Suecia). Actualmente xoga na SHL, a máxima categoría do hóckey sobre xeo sueco, tras clasificarse na Kvalserien. Ao longo da súa historia, o Leksand xogou 53 tempadas na máxima categoría. O equipo xoga os seus partidos como local no Tegera Arena, un pavillón con capacidade para 7.650 espectadores.
Historia
O club foi fundado en 1919, mais o primeiro partido de hóckey sobre xeo tivo lugar en 1938, cando o Leksands derrotou por 11 goles a 0 ao Mora IK. O Leksands IF é un dos equipos máis populares en Suecia, a pesar de que a cidade de Leksand conta cunha poboación de 6.000 habitantes. O equipo xogou na máxima categoría do hóckey sobre xeo sueco entre 1951 ata 2001, sendo a súa etapa máis exitosa entre 1969 e 1975, cando o club conseguiu os seus catro títulos (tres deles consecutivos entre 1973 e 1975) e dous subcampionatos en 1971 e 1972 (sumados aos conseguidos en 1959 e 1964). A pesar de todos estes éxitos, o Leksands nunca gañou a liga dende que se establecera a Elitserien en 1975, colleitando tres campionatos da liga regular en 1980, 1994 e 1997, e conseguindo o subcampionato da liga en 1989. En 2001 era o club con máis tempadas consecutivas na máxima categoría ata o momento (o récord está agora en mans do Södertälje SK, con 53 participacións consecutivas entre 1925 e 1978).
Aranjuez (homónimos)
O topónimo Aranjuez pode referirse a:
Ademais, pode facer referencia a:
Seixurra, Orto, Abegondo
Seixurra é un lugar da parroquia de Orto no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 49 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 25 eran homes e 24 mulleres.
Trofeo Conde de Fenosa de fútbol
O Trofeo Conde de Fenosa era un torneo futbolístico de verán de carácter amigábel, organizado polo Deportivo da Coruña, que se disputou entre 1968 e 1976.
Jan Mayen
miniatura|300px|Mapa de Jan Mayen. miniatura|Foto satélite de Jan Mayen. A illa de Jan Mayen, parte do Reino de Noruega, é unha illa volcánica de 373 km² situada no ártico, parcialmente cuberta por glaciar e dividida en dúas partes por un estreito istmo. Atópase no mar noruegués e marca o seu límite co mar de Groenlandia; ao norte de Islandia entre Groenlandia e Noruega a 71º N e 8º O. A illa é montañosa debido á súa orixe volcánico e o seu pico máis alto é o volcán Beerenberg (2.277 m) ao norte da illa.
Esta illa non posúe recursos naturais explotables. A súa actividade económica limítase a prover servizos aos empregados das estacións de radio e meteorolóxicas norueguesas situadas na illa. Ten unha pista aérea sen pavimentar de aproximadamente 1.585 m de longo e os seus 124,1 quilómetros de costa carecen de portos ou peiraos, tendo unicamente ancoradoiras fóra da costa.
Jan Mayen é parte xeograficamente integrada de Noruega. Desde 1995 foi administrada polo gobernador (fylkesmann) do condado (fylker) de Nordland, no entanto, parte da autoridade foi delegada a un comandante de estación do Servizo Noruegués de Comunicación de Defensa.
Henry Hudson descubriu esta illa en 1607 e chamouna Hudson's Tutches ou Touches. A partir de entón foi observada varias veces por navegantes que exitosamente se aduciron o seu descubrimento e a renomearon. Así, en 1611 ou un ano despois baleeiros de Hull chamárona Illa Trindade; en 1612 Jean Vrolicq, un baleeiro francés, chamouna Île de Richelieu (Illa de Richelieu); en 1814 Joris Carolus nomeou un dos seus promontorios Jan Meys Hoeck (Outeiro de Jan Mey) en honra do capitán dun dos seus barcos. O nome actual da illa provén disto último xa que a afirmación do descubrimento en 1611 por un navegante holandés de nome Jan Mayen non ten fundamento.
A illa está habitada por persoal que opera unha base de navegación de alto alcance (Loran-C) cun total de 14 empregados e unha estación de servizos climatolóxicos con persoal de 4. Os membros do persoal de ambas viven no centro de aloxamento da base de Loran-C chamado Olonkinbyen (Cidade de Olonkin).
A illa non ten habitantes nativos ou aborixes pero se lle asignou o ISO 3166-1 código do País SJ, o dominio de internet de máis alto nivel (ccTLD) é .no (.sj está asignado pero non se utiliza) e o código de datos é JN. O prefixo de radio é JX.
Eirixe, Armental, Vilasantar
Eirixe é un lugar da parroquia de Armental no concello coruñés de Vilasantar na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña catro habitantes (tres homes e unha muller).
A Cadela, O Ermo, Ortigueira
A Cadela é un lugar da parroquia do Ermo no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Índice de envellecemento
O índice de envellecemento é a relación existente entre o número de persoas de idade e a poboación xuvenil.
Exprésase habitualmente en número de residentes con 65 ou máis anos por 100 residentes con menos de 15 anos.
Beira Interior Norte
miniatura|250px|Localización da subrexión da Beira Interior Norte.
A Beira Interior Norte é unha subrexión estatística portuguesa, parte da Rexión Centro e do Distrito da Guarda.
Limita ao norte coa Subrexión de Douro, ao leste con España, ao sur con Beira Interior Sur e con Cova da Beira e ao oeste con Serra da Estrela e con Dão-Lafões.
Ten unha superficie de 4251 km² e unha poboación de 108 006 habitantes (estimación de 2009 ).
Comprende 9 concellos:
Destes son cidades Guarda (capital de distrito), Pinhel, Trancoso, Mêda e Sabugal.
A Fonte, Armental, Vilasantar
A Fonte é un lugar da parroquia de Armental no concello coruñés de Vilasantar na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña catro habitantes (catro mulleres).
Idanha-a-Nova
miniatura|dereita|250px|Vista xeral de Monsanto, unha aldea do concello de Idanha-a-Nova. Idanha-a-Nova é unha vila portuguesa no distrito de Castelo Branco, rexión Centro e subrexión de Beira Interior Sur, con cerca de 2.500 habitantes.
Death metal
O death metal é un subxénero extremo da música heavy metal. Adoita empregar guitarras fortemente distorsionadas, tremolo picking, voces guturais profundas, ritmos de batería blast beat, tonalidades menores ou atonalidade e complexas estruturas de cancións con múltiples cambios de tempo.
Idanha-a-Nova
Freguesías
miniatura|dereita|250px|Localización de Idanha-a-Nova en Portugal.
O concello de Idanha-a-Nova comprende as seguintes freguesías:
Death metal
Construído a partir da estrutura musical do thrash metal e o primeiro black metal, o death metal apareceu a mediados da década dos 80. Bandas de metal como Slayer, Kreator, Celtic Frost e Venom foron influencias moi importantes na elaboración do xénero. Possessed e Death, xunto con grupos como Obituary, Carcass, Deicide, Cannibal Corpse e Morbid Angel adoitan a ser considerados poneiros do death metal. A finais dos 80 e principios dos 90, o death metal gañou a atención dos medios como un xénero popular cando varios selos como Combat, Earache e Roadrunner comezaron a asinar contratos con bandas de death metal a un bo ritmo. Dende entón o estilo diversificouse, aparecendo distintos xubxéneros.
Ciprínidos
miniatura|Barbo ([[Barbus barbus).]] miniatura|[[Carasobarbus luteus.]] miniatura|Barbo xigante ([[Catlocarpio siamensis).]] miniatura|[[Puntius lateristriga.]] miniatura|Barbonymus gonionotus. miniatura|Peixe dourado ([[Carassius auratus).]] miniatura|Carpa común europea ([[Cyprinus carpio).]] miniatura|Probarbus jullieni. miniatura|[[Tenca (Tinca tinca).]] miniatura|Tanichthys albonubes. miniatura|Gobio (Gobio gobio). miniatura|Rohu (Labeo rohita). miniatura|Leuciscus idus. miniatura|Pseudorasbora parva.
Death metal
Aparición e primeiros anos
A banda inglesa de heavy metal Venom, procedente de Newcastle, fixo cristalizar os elementos do que posteriormente se coñecería como thrash metal, death metal e black metal, co seu álbum de 1981 Welcome to Hell. O seu son escuro e rápido, con voces duras e macabras, e unha fachendosa imaxinería satánica foron unha grande influencia para as bandas de metal extremo. Outro influente grupo, Slayer, formouse ese mesmo ano, e, aínda que practicaba o thrash metal, a súa música era máis violenta que os seus contemporáneos Metallica, Megadeth e Exodus. A súa gran velocidade e destreza instrumental combinadas con letras sobre morte, violencia, guerra e satanismo proporcionáronlle a Slayer o estátus de banda de culto. Segundo Allmusic, o terceiro álbum da banda, Reign in Blood, "inspirou a todo o xénero do death metal". Este tivo un grande impacto entre os principais grupos do xénero como Death, Obituary e Morbid Angel.
A Possessed, unha banda formada na área da baía de San Francisco durante o ano 1983, Allmusic atribúelle o papel de "conectar os puntos" entre o thrash metal e o death metal co seu álbum de estrea Seven Churches (1985). Aínda que se lle atribuíu estar influenciados por Slayer, os membros do grupo realmente citaron a Venom e Motorhead, así como aos primeiros traballos de Exodus, como as principais influencias no seu son. A pesar de que o grupo ten editados só dous álbums de estudio e un EP nos seus anos formativos, foron descritos tanto polos xornalistas como polos músicos como fundamentais no desenvolvemento do death metal, ou incluso como a primeira banda do xénero.
Xunto con Possessed e Death, outros pioneiros do death metal nos Estados Unidos son Autopsy, Necrophagia, Master, Morbid Angel, Massacre, Atheist, Post Mortem, Obituary e Deicide.
A popularidade medra
Cara 1989 moitas bandas asinaran con selos ansiosos de facer caixa co subxénero, incluídos os grupos de Florida Obituary, Morbid Angel e Deicide. Este colectivo de conxuntos de death metal procedentes dese estado adoita a ser etiquetado como "Florida death metal". O death metal estendeuse por Suecia a finais da década, florecendo con pioneiros como Carnage, God Macabre, Entombed, Dismember e Unleashed. A comezos dos 90, estivo en auxe o tipicamente melódico "Gothenburg metal", con bandas como Dark Tranquillity, At the Gates e In Flames.
Tras os innovadores orixinais do death metal, comezaron a aparecer novos xubxéneros cara o final da década. A banda británica Napalm Death foi asociada cada vez máis á escena, particularmente o seu álbum Harmony Corruption. Este traballo desprega uns riffs de guitarra agresivos e tecnicamente moi limpos, ritmos complexos, sofisticadas voces guturais por parte de Mark "Barney" Greenway e temas líricos con contido social, levándoos a unha fusión co grindcore. Outros grupos que contribuíron significativamente a este primeiro movemento foron os británicos Bolt Thrower e Carcass e os neoiorquinos Suffocation.
Para pechar o círculo, Death publicou o seu cuarto álbum, Human, en 1991, un exemplo de death metal moderno. O fundador da banda, Chuck Schuldiner, axudou a ampliar os límites de velocidade e virtuosismo técnico, mesturando un traballo de guitarra rítmica intricado e técnico con complexos arranxos e emotivos solos. Outros exemplos son o Necroticism – Descanting the Insalubrious de Carcass, o Effigy of the Forgotten de Suffocation e o Clandestine de Entombed. Nese momento estaban xa presentes todas as características anteriores: tempos e cambios abruptos, en ocasións ritmos de batería extremadamente rápidos, letras mórbosas e voces guturais.
Ciprínidos
Os ciprínidos (Cyprinidae, carpas) é unha familia de peixes teleósteos fisóstomos, case todos de auga doce aínda que algunhas especies poden encontrarse en estuarios, distribuídos por ríos de África, Eurasia e Norteamérica (desde o norte do Canadá até o sur de México). O seu nome procede do grego kyprinos, que significa peixe dourado.
Death metal
A popularidade medra
Earache Records, Relativity Records e Roadrunner Records convertéronse nos selos máis importantes do xénero, con Earache publicando álbums de Carcass, Napalm Death, Morbid Angel e Entombed, e Roadrunner editando traballos de Obituary e Pestilence. Aínda que esas discográficas inicialmente non eran etiquetas de death metal, convertéronse nos selos insignia do xénero a coezos dos anos 90. Ademais, creáronse outras discográficas como Nuclear Blast, Century Media Records e Peaceville Records. Moitos destes selos acadarían o éxito noutros estilos de metal durante esa década.
Ciprínidos
Aparecen por primeira vez no rexistro fósil no Eoceno, durante a Terciario inferior.
Death metal
A popularidade medra
En setembro de 1990, o representante de Death, Eric Greif, celebrou un dos primeiros festivais norteamericanos de death metal, o Day of Death, en Milwaukee, Wisconsin, e contou con 26 bandas entre as que estaban Autopsy, Broken Hope, Hellwitch, Obliveon, Revenant, Viogression, Immolation, Atheist e Cynic.
Idanha-a-Nova
Evolución demográfica
No concello de Idanha-a-Nova vivían, a finais de 2008, 10.147 persoas, 205 menos do que no ano anterior. Desta poboación, 4.847 habitantes eran homes e 5.300 mulleres. 83 homes e 122 mulleres menos do que en 2007. En termos de grupos e idade, 873 persoas tiñan menos de 14 anos, 825 tiñan idades comprendidas entre os 15 e os 24 anos e 4.270 entre os 25e os 64 anos. Entre a poboación do concello con 65 ou máis anos contábanse 4.179 persoas, das que 1.565 (667 homes e 898 mulleres) tiñan entre 65 e 74 anos e 2.614 habitantes (1.091 homes e 1.523 mulleres) tiñan 75 anos ou máis.
Death metal
Últimos anos
A popularidade do death metal acadou a súa cima inicial entre os anos 1992 e 1993, con bandas como Morbid Angel, Cannibal Corpse e Obituary conseguindo un moderado éxito comercial. Porén, o xénero en conxunto nunha chegou ao grande público. O death metal diversificouse durante a década dos 90, xerando unha rica variedade de subxéneros que aínda teñen un gran número de seareiros no underground na actualidade.
Instrumentación
A configuración máis frecuente usada no death metal é a de dous guitarristas, un baixista, un vocalista e un batería que adoita a usar dobre bombo e blast betas. Aínda que esta é a configuración estándar, moitas bandas teñen incorporado ocasionalmente outros instrumentos como os teclados electrónicos.
O xénero adoita a identificarse polas súas guitarras rápidas, fortemente distorsionadas e con afinacións baixas, tocadas con técnicas como o palm muting e o tremolo picking. A percusión normalmente é agresiva e potente; con patróns de batería extremadamente rápidos engadindo complexidade ao estilo.
O death metal é coñecido polos seus tempos, tonalidades e cambios de velocidade abruptos. Ademais pode incluír progresións de acordes cromáticas e estruturas de cancións varadas, normalmente fuxindo do típico arranxo de verso-estribillo. Nalgúns casos o estilo incorpora riffs melódicos e harmonías efectistas. Esta incorporación de melodía e sons harmoniosos posteriormente usouse na creación do death metal melódico.
Voces e letras
As voces no death metal adoitan a ser berridos, gruñidos ou ruxidos guturais, coñecidos coloquialmente como "death growls". Erroneamente adoita a pensarse que este tipo de voces son unha forma de berro usando o rexistro vocal máis baixo, un rexistro coñecido en inglés co nome de vocal fry, porén o vocal fry é realmente unha forma de berros harmónicos, e aínda que os ruxidos poden realizarse deste xeito por parte de vocalistas experimentados que usan esta técnica, as "verdadeiras" voces do death metal créanse de feito a partir dunha técnica diferente. Os tres principais métodos de vocalización usada no xénero adoitan a confundirse entre eles. Os gruñidos ás veces tamén son referidos como "voces do Monstro das Galletas", debido á semellanza coa voz da personaxe de Barrio Sésamo. Aínda que adoitan a ser criticados, os berros do death metal teñen o propósito estético de igualar o agresivo contido lírico do xénero. Os berros moi agudos son ocasionalmente usados no death metal, escoitándose en temas de Death, Exhumed, Dying Fetus, Cannibal Corpse e Deicide.
O temas líricos do death metal poden invocar ás violencia das películas gore, pero tamén esténdense a temas como satanismo, relixión, ocultismo, terror Lovecraftiano, natureza, misticismo, filosofía, ciencia ficción e política. Aínda que a violencia tense explorado tamén noutros xéneros, o death metal pode afondar nos detalles de actos extremos, como mutilacións, diseccións, tortura, violación e necrofilia. O sociólogo Keith Kahn-Harris comentou que esta aparente "glamourización" da violencia podería atribuírse á "fascinación" co corpo humano que toda a xente comparte nalgún grao, unha fascinación que mestura desexo e aversión. Artistas do xénero adoitan a defendelo como algo máis que unha forma extrema de arte e entretemento, semellante ás películas de terror da industria do cine. Esta explicación puxo a moitos músicos no punto de mira de activistas de todo o mundo, que afirman que un gran número de adolescentes non se fixan nesta mensaxe e só quedan coa glamourización deste tipo de violencia sen contexto social ou conciencia de porqué este tipo de imaxes é estimulante.
Orixe do termo
A teoría máis popular do bautizo do xénero é que provén da demo de Possessed de 1984 Death Metal; o tema do mesmo nome tamén aparecería no álbum de estrea da banda en 1985, Seven Churches. O vocalista e baixista de Possessed, Jeff Becerra, dixo que cuñara o termo a principios de 1983 nun traballo para a clase de inglés do instituto. Outra posible orixe é un fanzine chamado Death Metal, creado por Thomas Fischer e Martin Ain de Hellhammer e Celtic Frost. O nome foi porteriormente dado ao recompilatorio de 1984 Death Metal, publicado por Noise Records. O termo tamén puido orixinarse por outras gravacións. Unha demo editada por Death en 1984 foi chamada "Death by Metal".
Niuatoputapu
A illa de Niuatoputapu ou Traidores é a illa principal do grupo Niuas, ao norte de Tonga. Está situada a 167 km ao norte de Vava'u e a 516 km ao norte de Tongatapu.
A illa é de orixe volcánico. A parte central boscosa, de 157 metros de altitude, é o antigo cráter erosionado. O litoral baixo é un antigo arrecife coralino que creceu ao redor do volcán e foi cuberto de cinzas volcánicas. Hoxe en día outro arrecife coralino pecha unha lagoa ao redor da illa. A superficie total é de 18 km².
A vila principal é Hihifo, situada ao noroeste da illa. É o centro administrativo, sede do axente do goberno e da policía. A poboación total, no censo de 1996, era de 1.161 habitantes. Dispón dun aeroporto.
Niuatoputapu foi descuberta polos holandeses Le Maire e Schouten en 1616. Mentres estaban negociando para intercambiar víveres foron atacados por sorpresa e chamárona Verraders Eylandt, illa dos Traidores, nome que coa forma inglesa ou francesa mantívose durante un tempo nos mapas da época, ata que o inglés Samuel Wallis en 1767, denominouna Keppel Island en honra a Augustus Keppel, primeiro Lord do Almirantado.
Idanha-a-Nova
Evolución demográfica
De acordo coas informacións do Instituto Nacional de Estatística portugués, en 2007 o concello idanhense tiña unha densidade de poboación de 7,3 habitantes por quilómetro cadrado.
As estes datos hai que engadir unha baixa taxa de natalidade na freguesía, que se acentuou a finais do século XX, feito que contribuíu de forma decisiva no crecente envellecemento da poboación da aldea. De acordo cos censos realizados en 2001, a Aldea de Santa Margarida tiña un índice de envellecemento do 40,82 %, unha taxa lixeiramente por riba da media do concello, que era, nese ano, do 40,76 %. No ano 2001 vivían nesta freguesía *beirá 149 persoas con máis de 65 anos de idade.
De acordo con datos do Instituto Nacional de Estatística (INE), no ano 2008 a taxa de natalidade do concello de Idanha-a-Nova era do 5,7 ‰, o que representa un significativo crecemento cara ao valor rexistrado no ano 2007, que era do 4,1 ‰, pero aínda por baixo do valor verificado no ano 2006, que rexistrou unha taxa do 6,3 ‰.
Todos estes datos contribuíron, ao lado dalgún éxodo urbano que aínda se rexistra hoxe no concello, quer para a cidade de Castelo Branco, quer para as rexións do litoral portugués, a un decrecemento sostido da poboación residente no municipio de Idanha-a-Nova. De tal modo que, segundo datos actualizados do INE en 2007, o concello idanhense rexistraba unha taxa de crecemento efectivo do -2,00 %, o decrecemento máis elevado desde o 2000.
Ciprínidos
Morfoloxía
Posúen na farinxe entre unha e tres filas de dentes, cun máximo de 8 dentes cada fila; normalmente a boca ten labios finos sen papilas, ás veces é unha boca succionadora -nos xéneros Garra e Labeo-, con ou sen bigotes; mandíbula superior normalmente protusible; a aleta dorsal nalgunhas especies ten radios espiñosos.
Concepción Pérez Iglesias
María de la Concepción Pérez Iglesias, nada en Santiago de Compostela o 12 de decembro de 1881 e finada en Lantaño en decembro de 1939, foi unha mestra e política galega. En 1925 converteuse na primeira alcaldesa de Galicia e unha das primeiras de España, no concello de Portas.
Traxectoria
Concepción estudou Maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela, e aos vinte anos obtivo o título de mestra. Cara a 1907 foi destinada á escola nacional de nenas de Portas. En 1908 casou con Amador Méndez Santamaría, veciño da parroquia de Godos, e fixou a súa residencia en Lantaño.
O 9 de xaneiro de 1925 foi elixida alcaldesa de Portas, cargo que desempeñou até o 23 de xaneiro de 1930. Tralo cesamento Concepción seguiu exercendo como mestra, ata o seu traslado definitivo á Escola Nacional de Guadalupe, en Santiago, onde permaneceu ata os últimos anos da súa vida profesional.
Foi soterrada o 12 de decembro de 1939 no cemiterio parroquial de Lantaño.
Ciprínidos
Morfoloxía
O número primitivo de cromosomas é de 50 en case todas as especies -algunhas con 48-, pero danse casos de poliploidía.
Niuafo'ou
Niuafo'ou é a illa máis setentrional do reino de Tonga, no grupo Niuas. Situada a 337 km ao noroeste de Mayorga e a 640 km ao norte da illa de Tongatapu, é a illa máis remota de Tonga, de feito atópase máis preto de Samoa e Fidxi. As súas coordenadas son:.
Xeografía
A illa é unha caldeira volcánica co bordo por encima dos 120 metros de alto, e cunha altitude máxima de 250 metros en Mokotu. O litoral é rochoso e costeiro con poucas praias e sen un lugar cómodo para desembarcar.
Ciprínidos
Morfoloxía
A lonxitude máxima descrita foi de preto de 3 m na Catlocarpio siamensis, aínda que existen moitas especies que non superan os 5 cm.
Niuafo'ou
Xeografía
A caldeira forma un anel de 8 km de diámetro que envolve dous lagos. O máis grande, Vai Lahi, é o lago do cráter de 4 km de ancho, 23 metros por encima do nivel do mar e 84 m de profundidade. Vai Lahi está separado do lago Vai Mata'aho, máis pequeno, por unha paisaxe desoladora de bancos de area. O fondo do lago atópase a 60 °C.
Ciprínidos
Hábitat e forma de vida
Son peixes ovíparos con abandono da posta, aínda que nalgunhas especies os machos constrúen niños ou protexen os ovos.
Niuafo'ou
Xeografía
O volcán está activo con oito erupcións rexistradas no século XX. Ademais, atópase na rexión dos ciclóns. Actualmente Niuafo'ou está habitada, cunha poboación de 735 habitantes segundo o censo de 1996.
Ciprínidos
Hábitat e forma de vida
Teñen unha alimentación variada, aínda que moitos son insectívoros, alimentándose especialmente de mosquitos.
Niuafo'ou
Historia
Os holandeses Le Maire e Schouten foron os primeiros occidentais en chegar á illa en 1616, e como precisaban con urxencia auga e víveres, chamárona Goede Hoop, Boa Esperanza, pero se atoparon cun litoral de roca negra inaccesible e só conseguiron intercambiar catro peixes.
Ciprínidos
Importancia para os humanos
Moitos son pescados como importante fonte de alimentación humana, criándose en estanques de acuicultura con tal fin. Unha variedade moi popular en acuariofilia é a carpa dourada, de orixe chinesa.
Niuafo'ou
Historia
O volcán estivo activo durante moitos anos. No século XIX rexistráronse erupcións nos anos 1814, 1853, 1867, 1886 e 1887. A erupción de 1853 destruíu o pobo de 'Ahau, matando 25 persoas. A láva das erupcións de 1912 e de 1929 destruíu a vila de Futu, inutilizando o único porto, e queimando toda a vexetación da parte occidental da illa. Outras erupcións ocorreron nos anos 1935, 1936, 1943 e 1946. A erupción de 1946 resultou especialmente violenta e en decembro de 1946, os 1.300 habitantes de da illa foron evacuados e reinstalados na illa de 'Eua. Non foi ata 1958 cando se permitiu retornar aos primeiros grupos de habitantes, pero o ano seguinte volvía entrar en erupción. A última é de 1985.
Ciprínidos
Sistemática
É unha familia numerosa pois existen máis de 2.000 especies agrupadas en máis de 200 xéneros:
Familia Cyprinidae incertae sedis:
Niuafo'ou
Historia
Niuafo'ou foi tamén coñecida como Tin Can Island, 'illa do Pote de Lata'. Como non ten nin un porto natural nin un embarcadoiro, usábase un método pouco convencional para as comunicacións postais: o correo en lata. O correo selábase nunha lata de galletas e lanzábase pola borda desde os barcos de paso. Despois os nadadores recuperábano. O correo en lata funcionou desde finais do século XIX ata 1931, cando unha quenlla matou a un empregado de correos.
Perry Christie
Perry Gladstone Christie, nado en Nassau o 21 de agosto de 1944, é un avogado e político bahamés, que foi primeiro ministro das Bahamas en dúas ocasións, do 3 de maio de 2002 ao 4 de maio de 2007 e do 8 de maio de 2012 ao 11 de maio de 2017. Foi líder do Partido Liberal Progresista.
O Granxeo, Armental, Vilasantar
O Granxeo é un lugar deshabitado da parroquia de Armental no concello coruñés de Vilasantar na comarca de Betanzos.
Laura Terré
Laura Terré Alonso, nada en Vigo en 1959 é unha historiadora da fotografía galega.
Traxectoria
Filla do fotógrafo Ricard Terré, doutorouse en belas artes pola Universidade de Barcelona e foi comisaria de numerosas exposicións. Estudou a obra dalgúns dos mellores fotógrafos españois do período 1950-1980: Carlos Pérez Siquier, Paco Gómez, Colita, Gonzalo Juanes, Ramon Masats e o propio Ricard Terré, entre outros. Publicou Introducció a la Història de Fotografia a Catalunya (Lunwerg i MNAC, 2000), Un segle d’Història de Catalunya en fotografies, (Enciclopèdia Catalana, 2012) e Peso y levedad (Instituto Cervantes, 2011).
Said Musa
Said Wilbert Musa, nado en San Ignacio o 19 de marzo de 1944, é un político de Belize.
Traxectoria
Líder do Partido Unido Popular, foi Primeiro Ministro do seu país entre 1998 e 2008.
An tOileánach
An tOileánach (en lingua galega O Insular) é un libro obra do escritor irlandés Tomás Ó Criomhthain. Foi rematado en 1923 e publicado en 1929. Está considerado como unha das mellores obras en lingua irlandesa e reflicte moi ben a forma de vida das persoas que antigamente vivían na xa abandonada Illa de Gran Blasket. Tamén é interesante dende o punto de vista lingüístico, pois amosa o xeito de falar tradicional dos habitantes das Illas Blasket.
Lopo Liãns
Lopo Liãns (ou Lopo Lias) foi un trobador galego do século XIII. Estivo activo na primeira metade do século XIII.
Traxectoria
Os estudosos Álvarez Blázquez e Lapa concluíron que o seu apelido deriva de Eliae, mediante algúns documentos situaron a súa zona de influencia entre Lugo, Monforte de Lemos e a comarca do Morrazo. Lapa tamén sitúa ao castelo de Orzelhon, mencionado en tres das súas composicións, na provincia de Ourense. Outros investigadores sospeitan que foi un importante trobador cortesán, probablemente ao servizo dunha infanta.
Obra
Consérvanse 19 composicións súas, todas cantigas de escarnio e maldicir. Críase que eran 20 composicións, tal e como sostiña o estudioso Silvio Pellegrini, pero as que levan a numeración 959 e 960 no Cancioneiro da Biblioteca Vaticana son unha mesma composición dividida en dúas partes.
Owen Arthur
miniatura|Owen Arthur Owen Seymour Arthur, nado o 17 de outubro de 1949 e finado en Bridgetown o 27 de xullo de 2020, foi un político de Barbados, Líder do Partido Laborista de Barbados.
Traxectoria
Foi Primeiro ministro de Barbados dende o 6 de setembro de 1994 ata 2008 e líder da oposición desde 2010 ata 2013.
Exipto nos Xogos Olímpicos
Exipto participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1912, e dende entón enviou deportistas para competir na maioría das edicións dos Xogos de Verán. Xunto con Iraq e o Líbano, Exipto boicoteou os Xogos de 1956 en protesta da invasión tripartita israelí, británica e francesa de Exipto na guerra de Suez. Porén, as probas de hípica celebráronse en Estocolmo cinco meses antes (debido a regulacións de corentena australiana), e tres xinetes exipcios competiron alí. Exipto retirouse dos Xogos Olímpicos de 1976 após tres días de competición para unirse ao boicot africano en resposta á participación de Nova Zelandia, quen daquela aínda mantiña ligazóns deportivas coa Suráfrica do apartheid. Exipto tamén participado no boicot liderado polos Estados Unidos aos Xogos de 1980. A única participación de Exipto nos Xogos de Inverno foi cun só esquiador alpino en 1984.
Os deportistas exipcios gañaron un total de 38 medallas, sendo a halterofilia o deporte que máis medallas lle reportou ao país.
Thomas Horsfield
Thomas Horsfield, nado en Bethlehem (Pensilvania) o 12 de maio de 1773, e finado en Londres o 14 de xullo de 1859, foi un médico e naturalista estadounidense.
Traxectoria
Horsfield estudou medicina na Universidade de Pensilvania. Traballou como médico en Xava durante moitos anos. Despois de que a Compañía Británica das Indias Orientais conquistara a illa aos neerlandeses, en 1811, Horsfield comezou a coleccionar plantas e animais para o seu amigo Thomas Stamford Raffles. En 1819 debeu abandonar a illa debido a problemas de saúde, instalándose en Inglaterra, chegando a ser conservador do Museo da Compañía Británica das Indias Orientais, en Londres.
Foi secretario axudante da Sociedade Zoolóxica de Londres, cando se fundou en 1826.
Horsfield escribiu, entre outras obras, Zoological Researches in Java and the Neighbouring Islands (1824). Así mesmo, clasificou varias especies de aves e mamíderos xuntamente co seu amigo Nicholas Aylward Vigors.
O seu traballo máis notábel foi "A description of the Australian birds in the collection of the Linnean Society; with an attempt at arranging them according to their natural affinities", publicado en 1927 en ''Trans. Linn. Soc. Lond.''.
Especies desdicadas
Various autores dedicaron numerosas especies a Horsfield, entre elas:
Abreviaturas
A abreviatura Horsf. emprégase para recoñecer a Thomas Horsfield como autoridade na descrición e clasificación científica dos vexetais.​
A abreviatura Horsfield emprégase para recoñecer a Thomas Horsfield como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Acceso directo á memoria
O acceso directo a memoria, tamén coñecido polo acrónimo DMA, do inglés Direct Memory Access, é unha técnica empregada polos periféricos dun ordenador para acelerar o funcionamento deste.
Funcionamento e características
En lugar de involucrar á CPU nas transferencias de información entre a memoria e un periférico, un compoñente electrónico específico, o controlador de DMA, encárgase de coordinar este movemento de datos sen a intervención do microprocesador. Deste xeito, as transferencias de información non consomen tempo de microprocesador. É unha solución moi utilizada para aumentar a concorrencia entre a UCP e os periféricos debido á lentitude destes últimos.