cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dorothy Lamour
Carreira
En 1936, trasladouse a Hollywood e traballou regularmente en filmes de Paramount Pictures. O papel que fixo dela unha estrela foi Ulah (unha especie de Tarzán feminina) en The Jungle Princess (1936). Mentres se lle adxudicaba fama como símbolo sexual, Lamour tamén demostrou talento como actriz cómica e dramática e estivo entre as actrices máis populares do cine entre 1936 e 1952.
Traballou na serie de películas "Road to..." con Bing Crosby e Bob Hope nos anos 40 e 50. Os filmes foron grandes éxitos durante a década de 1940, e cada ano situábanse entre as máis comerciais. Aínda que os filmes se centraba máis en Hope e Crosby, ela cantaba algunhas das súas cancións máis coñecidas e a súa contribución aos filmes foi considerada, tanto polo público como polos donos dos teatros, de tanta importancia como a de Crosby e Hope. A serie finalizou con Camiño de Bali (1952) cando a súa carreira comezou o seu declive mentres que Crosby e Hope continuaron a ser importantes figuras do negocio.
Nos primeiros anos 50 a súa carreira foise apagando, e comezou unha nova carreira como animadora de clubs nocturnos e ocasionalmente actriz de teatro. Nos anos 60 volveu á pantalla, con papeis secundarios en tres filmes e ao teatro, coa xira de Hello Dolly! que durou un ano preto do final da década.
Últimos anos
O bo humor de Lamour e a súa falta de pretensións permitíronlle ter unha carreira moi longa no mundo do espectáculo. Foi unha atracción no circuíto de dinner theatre dos 70. Nos 60 e 70, viviu co seu marido Leamos Ross Howard III (co que casara en 1943), en Baltimore, Maryland. El morreu en 1978. Lamour publicou a súa autobiografía My Side of the Road en 1980, volveu actuar en clubs nocturnos, e actuou en obras e series de televisión tales como Hart to Hart, Crazy Like a Fox e Escribiuse un crime.
Durante os anos 1990, só traballou en contadas ocasiones mais fixéronlle varias entrevistas en revistas e programas televisivos. En 1995, o musical Swinging on a Star, unha revisión de cancións escritas por Johnny Burke estreouse en Broadway e mantívose tres meses en cartel. Lamour aparecía nos créditos como “asesora especial”. Burke fora o autor de moitas das máis famosas cancións da serie de películas "Road to...". O musical foi candidato aos premios Tony como mellor musical e a actriz no papel de Dorothy Lamour, Kathy Fitzgerald, tamén foi nomeada.
Lamour morreu na súa casa en North Hollywood, California aos 81 anos. Foi enterrada no cemiterio Forest Lawn, Hollywood Hills nos Ánxeles, California.
Ría de Arriba, Marcón, Pontevedra
Ría de Arriba é un lugar da parroquia de Marcón no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 100 habitantes (43 homes e 57 mulleres).
Beatriz Liz de Cea
Beatriz Liz de Cea, nada en Vigo en 1977, é unha historiadora da arte galega.
Peita
miniatura|Peita de [[nácara]] A peita é unha especie de peite, cun corpo convexo e un conxunto de púas que se encaixan sobre o moño. Cumpre unha función utilitaria, que é a suxeición do cabelo ou soporte dun elemento téxtil. Porén, tamén ten un carácter ornamental, como elemento de adorno no pelo.
Evolución histórica
No último cuarto do século XVIII a peita incorpórase de forma xeneralizada ao adorno principalmente feminino. Así o mostran os retratos de corte tanto en Francia coma en España.
Historicamente, para a fabricación de peitas empregábanse metais nobres como o ouro e a prata, ou ben aliaxes como o latón e o aceiro. Conforme foi avanzando o século XIX medrou o tamaño destas. En consecuencia, o excesivo peso das pezas levou a substituír o metal por materiais máis lixeiros de orixe natural, coma o óso, o marfil ou o carei. A elaboración dunha peita de gran tamaño, a denominada peita española, que alcanzou as súas dimensións máximas a mediados do século XIX, podía chegar a necesitar a cuncha completa dunha tartaruga. Tratábase dun produto custoso e complexo en canto á súa manufactura. Na segunda metade do século XIX, a irrupción dos "plásticos" industriais que imitaban os materiais nobres e o emprego de moldes simplificou o proceso de manufactura. Amais, incrementou a súa produción e permitiu que a súa fabricación fose moito máis económica. Así, a peita fíxose moito máis popular. É moi habitual nalgunhas zonas de España desde finais do século XVIII. O seu uso consérvase nas vodas, bautizos, procesións de Semana Santa, touradas, espectáculos tradicionais e espectáculos de música flamenca ou copla.
A mantela, complemento habitual da peita, adoita colocarse sobre esta. Tamén é elemento constitutivo dalgúns traxes típicos, como o de falleira valenciana ou o de flamenca andaluza.
A Arruñada, Eilao, San Martín de Ozcos
A Arruñada é un lugar da parroquia de Eilao no concello de San Martín de Ozcos que se localiza no occidente de Asturias.
Partido xudicial de Cambados
[[Ficheiro:Pontevedra - Mapa judicial.png|miniatura|240px|dereita|
A Arruñada, Eilao, San Martín de Ozcos
Situado a 569 metros sobre o nivel do mar, o casal localízase a 2,2 km da vila, e capital do concello, de San Martín de Ozcos e en 2021 contaba con 3 habitantes. O lugar está nunha antiga mina de ouro a ceo aberto que os romanos explotaron nos dous primeiros séculos da nosa era.
Partido xudicial de Cambados
miniatura|Casa consistorial, antiga sede xudicial O partido xudicial de Cambados é un dos 45 partidos xudiciais nos que se divide a comunidade autónoma de Galicia, sendo o partido xudicial nº 9 da provincia de Pontevedra.
Comprende os concellos de Cambados, O Grove, Meaño, Meis, Ribadumia, Sanxenxo. A cabeza de partido, e por tanto sede das institucións xudiciais, é Cambados. A dirección do partido sitúase na Rúa Pardo Bazán, número 31. Cambados conta con catro Xulgados de Primeira Instancia e Instrución.
Domingo Etcheverría Naveyra
Domingo Etcheverría Naveyra, nado en Betanzos en 1889 e finado na mesma vila o 1 de novembro de 1987, foi un banqueiro e político galego.
Traxectoria
Foi alcalde de Betanzos do 1 de abril de 1920 ao 1 de abril de 1922 e novamente do 15 de xaneiro de 1923 ao 1 de outubro de 1923. Impulsou na década dos anos corenta o Banco Etcheverría, do que foi atá a súa morte presidente do consello de administración.
Vida persoal
Casou con María Asunción de la Muela Sierra e foi pai, entre outros, de Javier Etcheverría de la Muela.
A Arruñada, Taramundi, Taramundi
A Arruñada é un lugar da parroquia de Taramundi no concello de Taramundi que se localiza no occidente de Asturias.
Situado a 269 metros sobre o nivel do mar, o casal, moi próximo ao límite con Galicia, localízase a 3 km da vila, e capital do concello, de Taramundi e en 2021 contaba con 4 habitantes.
Universidade Politécnica Territorial de Lara Andrés Eloy Blanco
A Universidade Politécnica Territorial Lara Andrés Eloy Blanco (UPTAEB) é unha institución pública de educación superior de carácter tecnolóxico, situada na cidade de Barquisimeto, Venezuela. Está previsto que en breve sexa unha Universidade Politécnica, no marco da Misión Alma Mater, produto da Transformación Universitaria como iniciativa do entón presidente Hugo Chávez, publicada na Gaceta Oficial do 27 de marzo de 2009 e creada como no marco da Política de Estado para la Transformación de la Educación Universitaria en Venezuela.
Historia
thumb|Clases de [[Sistema diédrico|diédrico no antigo Instituto Pedagógico Experimental de Barquisimeto. En 1967 o IUP, tivo un acordo coa UNESCO para impartir cursos técnicos.]]
Fundación
A institución naceu como Ciclo Básico Superior (CBS) en 1972, e foi o preludio dos estudantes de educación superior que tiveron que pasar dous cuadrimestres nesta casa de estudos antes de ingresar nas universidades que, naquel momento, funcionaban en Barquisimeto: a Universidade Centrooccidental (UCO, hoxe UCLA), o Instituto Pedagóxico (agora UPEL-IPB) e o Instituto Universitario Politécnico (IUP, hoxe Universidade Politécnica Nacional Experimental Antonio José de Sucre).
Anos 70
A CBS comezou as actividades o 7 de marzo de 1973 e o seu primeiro director foi o profesor Napoleón Torres. Despois dun ano de actividades, o Ministerio de Educación, mediante a Resolución 17, do 11 de xaneiro de 1974, estableceu que ''“O Ciclo Básico Superior de Barquisimeto ofrecerá oportunidades de estudo aos titulados de Educación Secundaria que desexen continuar os cursos na Universidade Central Western. o Instituto Pedagóxico Experimental de Barquisimeto e o Instituto Universitario Politécnico de Barquisimeto”''.
Alumnado
A matrícula, que comezou con 3.500 alumnos, alcanzou en 1976 a cifra de 7.000 alumnos debido á facilidade de admisión e a que as universidades daquela requirían a homologación dos dous cuadrimestres anteriores no Ciclo Básico Superior. Pero esta institución carecía de base legal, polo que foi declarada en proceso de reorganización até xaneiro de 1977.
O 22 de marzo de 1979, o Ministerio de Educación volve declarar a reorganización da CBS e recomenda a elaboración dun proxecto para o "Instituto de Ensaio de Estudos Básicos".
Alejandro López Moreno
Alejandro López Moreno, máis coñecido como Álex López, nado o 2 de xuño de 1997 en Terrasa, é un futbolista profesional español. Formado na canteira do RCD Espanyol, actualmente xoga como mediocampista no Club Deportivo Lugo da Segunda División cedido polo club barcelonés.
Universidade Politécnica Territorial de Lara Andrés Eloy Blanco
Anos 80
Outra comisión asumiu a elaboración do plan que foi entregado á citada consellería o 20 de outubro de 1980. Dous anos despois (22 de novembro de 1982) aprobouse a transformación da CBS en Instituto Universitario.
O 27 de setembro de 1983 toma posesión a primeira directiva do Instituto Universitario Experimental de Barquisimeto (IUEB), que imparte dous cursos breves. Ese mesmo ano, os institutos Pedagóxico e Politécnico anunciaron a súa intención de desincorporar ao seu alumnado da matrícula do IUEB, o que podería supoñer a eliminación da nacente casa de estudos. Ante esta realidade, unha comisión elaborou un informe no que se sinala a necesidade de formar técnicos superiores na rexión Centro-Oeste do país. Despois de varios procesos de investigación, o 31 de xullo de 1986, o IUEB foi autorizado para impartir a especialidade de Administración, mencións: Custos e Mercadotecnia.
En decembro de 1988 (Decreto 1.572) oficializouse o nome do poeta Andrés Eloy Blanco como epónimo desa universidade, e ao ano seguinte pasou a denominarse Instituto Universitario de Tecnoloxía Experimental Andrés Eloy Blanco (IUETAEB).
En setembro de 1989 comeza a carreira de Turismo, con mencións en Servizos Turísticos e Hostalaría.
Anos 90
En xullo de 1990 licenciouse a 1ª Promoción de 65 técnicos superiores (38 en Custos e 27 en Mercadotecnia), e ese mesmo ano comeza a impartirse a especialidade de Deportes con 120 titulados, mencións: Atletismo, Natación, Loita e Halterofilia.
En setembro de 1992 creouse a carreira de Hixiene e Seguridade Industrial. No ano 1993 autorízanse estudos de formación de técnicos universitarios superiores en Control de Calidade cunha matrícula de 80 alumnos e catro anos máis tarde (1997) comezan as especialidades de Contabilidade e Mercadotecnia, que substituíron á anterior carreira de Administración, así como á de Información e documentación.
Século XXI
En febreiro de 2001, o Ministerio de Educación, mediante resolución publicada no Boletín Oficial da Provincia, declarou a Iuetaeb en proceso de modernización e transformación, polo que se nomea ao profesor Marcos Coronel Nadal coordinador da citada Comisión.
Posteriormente, coa creación do Ministerio de Educación Superior, este resolveu o 23 de febreiro de 2006 realizar modificacións na dita Comisión, a cargo da enxeñeira Bertha Pulido León. Ese mesmo ano, o 21 de novembro, durante a celebración do Día do Estudante Universitario, o Presidente da República Bolivariana de Venezuela anunciou a creación da Misión Alma Mater para fundar novas universidades e transformar os 29 institutos e facultades universitarias existentes no país en Universidades Politécnicas. O obxectivo dese mandato era dar unha maior oportunidade de formación académica a unha poboación antes excluída do ingreso ao sistema de educación superior en Venezuela.
A partir de 2015, 17 deses institutos son universidades politécnicas territoriais.
Universidade Politécnica
Desde xaneiro de 2009, por orde do Ministerio do Poder Popular para a Educación Universitaria, Ciencia e Tecnoloxía, a UPT-Lara ditou os seguintes Programas Nacionais de Formación (PNF): licenciaturas en Administración, Contabilidade, Ciencias da Información, Turismo e carreiras de enxeñaría en Agroalimentación, Informática, Hixiene Laboral e Sistemas de Seguridade e Calidade e Medio Ambiente, ademais de TSU en Deportes. Estas carreiras e outros cambios na institución forman parte da transformación da antiga Iuetaeb nunha Universidade Politécnica Territorial.
Kate Bush
Bush comezou a escribir cancións aos once anos. Foi contratada por EMI Records despois de que o guitarrista de Pink Floyd David Gilmour axudase a producir unha maqueta. O seu álbum de debut, The Kick Inside, publicouse en 1978. Bush foi gañando independencia artística na produción dos seus discos e produciunos todos dende The Dreaming (1982). Tomouse un descanso entre o sétimo e o oitavo, The Red Shoes (1993) e Aerial (2005). Volveu conseguir atención en 2014 co seu concerto Before the Dawn, primeiro espectáculo dende The Tour of Life de 1979.
O estilo ecléctico e experimental de Bush, as súas letras pouco convencionais e os seus temas literarios influíron a un amplo rango de artistas. Foi candidata a trece premios da British Phonographic Industry, gañando o de mellor artista británica en 1987, e foi candidata a tres premios Grammy. En 2002 foi recoñecida cun premio Ivor Novello pola súa contribución á música británica. En outubro de 2017 foi seleccionada para a súa inclusión no Rock and Roll Hall of Fame en 2018. Bush foi nomeada Comandante da Orde do Imperio Británico (CBE) en 2013 polos seus servizos á música.
Vilafranca, Marcón, Pontevedra
Vilafranca é un lugar da parroquia de Marcón no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 136 habitantes (66 homes e 70 mulleres).
Valle de los Ingenios
O Valle de los Ingenios, tamén chamado Val dos Muíños de Azucre ou Val dos Enxeños, é unha serie de tres vales interconectados arredor de 12 km. nas aforas de Trinidad, Cuba. Os tres vales, San Luis, Santa Rosa e Meyer, foron un centro de produción de azucre desde finais do século XVIII ata finais do século XIX. No cumio da industria en Cuba había máis de cincuenta muíños de cana de azucre en funcionamento nos tres vales, con máis de 30.000 escravos traballando nos muíños e nas plantacións de cana de azucre que as rodeaban.
En 1988, Valle de los Ingenios e a veciña Trinidad foron declarados Patrimonio da Humanidade pola UNESCO, polo seu testemuño sobre a industria do comercio de azucre primitivo. Toda a área abrangue 270 km² e inclúe os sitios de máis de 70 antigos muíños de azucre.
Descrición xeral
thumb|434x434px|Torre Manaca Iznaga A produción de azucre foi unha industria importante para Cuba desde o primeiro asentamento dos españois, que introduciron a cana de azucre na illa en 1512, e o comercio desta mercadoría enriqueceu Trinidad e os seus arredores. A illa converteuse no principal produtor mundial de azucre a finais dos séculos XVIII e XIX, cando a produción de azucre era a principal industria. O clima e o solo eran perfectos para o cultivo da cana de azucre, e os bos portos e as conexións interiores facilitaron o transporte e a exportación do azucre refinado. Para evitar que o azucre se estropease, foi necesario un transporte rápido e, para iso, estableceuse unha liña ferroviaria especial polo val a finais da década de 1880, que conectaba o Valle de los Ingenios con Trinidad e o porto. en Casilda, a 6 km. de Trinidad, na costa. Os vales están provistos de auga por varios ríos, entre eles o río Agabama, o río Caracusey, o río de Ay e o río Tayaba.
Debido á virtual extinción dos cubanos nativos polo contacto coas enfermidades traídas polos colonos europeos e o desgaste polo seu mal trato como escravos, os propietarios de plantacións españois decidiron importar africanos para traballar como escravos en Cuba. os campos de cana de azucre e nos muíños. A abolición da escravitude polos españois en 1820 dificultou a práctica da importación de escravos, pero non foi ata as Guerras da Independencia do século XIX cando o dominio económico da zona chegou ao seu fin, xa que moitos dos muíño de azucre foron abandonados ou quedaron deteriorados.
Aínda que a maioría dos muíños de azucre están en ruínas, nalgúns sitios perduran estruturas intactas, entre elas Guachinango, onde permanece a casa da plantación, e a plantación de Manaca Iznaga, onde se atopa a casa do propietario, unha torre e algúns barracones, as vivendas orixinais dos escravos, seguen en pé. Aínda que os barracones son hoxe utilizados como vivendas e están en mal estado, a casa (que foi reconvertida en restaurante) e a "Torre Iznaga" están ben conservadas.
Angelique Rockas
Angelique Rockas é unha actriz, produtor e activista con sede en Londres. A súa carreira abarca teatro, cine e televisión, pioneira no teatro multirracial e multinacional. O nome da súa compañía teatral era o Teatro Internacionalista
Valle de los Ingenios
Descrición xeral
A torre de 45 metros construíuse nalgún momento en 1816 polo propietario, Alejo María Iznaga y Borrell. Segundo os expertos, a campá que antes colgaba no alto da torre anunciaba o inicio e a fin da xornada de traballo dos escravos, así como os horarios de oración á Santa Virxe pola mañá, o mediodía e a tarde. Tamén utilizábase para facer sonar unha alarma en caso de incendio ou fuga de escravos. A altura e magnificencia da torre serviron para mostrar o poder de Iznaga sobre os seus escravos e a súa estatura na industria do azucre e na sociedade local, noutro tempo foi a estrutura máis alta de Cuba. Un fito recoñecido da rexión, a Torre Iznaga testemuña a florecente cultura material da zona no período colonial español. A campá grande descansa agora ao pé da torre.
Angelique Rockas
Traxectoria
Rockas comezou a súa carreira teatral no Theatro Technis London con George Eugeniou, onde interpretou a 'Medea' de Eurípides traducid0 por Philip Vellacott, , IO en 'Prometeo Encadeado' por Esquilo
Con Teatro Internacionalista, ademais dos papeis de Emma en "El Campo" de Griselda Gambaro, e 'Señorita Julie' de  August Strindberg Carmen 'O balcón' de Jean Genet, Yvette 'Nai Coraxee os seus fillos' de Bertolt Brecht, Miriam 'No bar dun hotel de Tokio' de Tennessee Williams, Tatiana 'Inimigos' de Maxim Gorki.
Os papeis cinematográficos inclúen a Henrietta na 'A maldición das meigas ' dirixido por Nicolas Roeg, Nereid na 'Oh Babylon!' dirixido por Costas Ferris,  e como muller de mantemento  na Atmosfera cero(Outland) de Peter Hyams. Na televisión interpretou o papel principal da señora Ortiki na serie de televisión grega 'Emmones Idees' de Thodoros Maragos
Trinidad, Cuba
Trinidad é unha cidade da provincia de Sancti Spíritus, no centro de Cuba. Xunto co próximo Valle de los Ingenios, é Patrimonio da Humanidade da UNESCO desde 1988, pola súa importancia histórica como centro do comercio de azucre nos séculos XVIII e XIX. Trinidad é unha das cidades mellor conservadas do Caribe desde a época na que o comercio de azucre era o principal industria na comarca.
Historia
Trinidad fundouse o 23 de decembro de 1514 por Diego Velázquez de Cuéllar co nome de Villa de la Santísima Trinidad.
Hernán Cortés recrutou homes para a súa expedición desde a casa de Juan de Grijalva en Trinidad, e Sancti Spíritus, ao comezo da súa expedición de 1518. Isto incluía a Pedro de Alvarado e os seus cinco irmáns. Despois de dez días, Cortés embarcou, o alcaide Francisco Verdugo non conseguiu impedir a saída de Cortés, a pesar das ordes de Diego Velázquez.
A Expedición Narváez desembarcou en Trinidad en 1527 rumbo a Florida. Atrapada nun furacán, a expedición perdeu dous barcos, vinte cabalos e sesenta homes pola violenta tormenta.
Xeografía
A cidade propiamente dita divídese nos barrios de Primero, Segundo e Tercero. Todo o concello conta con consejos populares (barrios) de Centro, Zona Monumento, Armando Mestre, La Purísima, Casilda, Federación Nacional de Trabajadores Azucareros (FNTA), Condado, Topes de Collante, San Pedro, Manacas - Iznaga, Algarrobo, Pitajones, e Caracusey.
Economía
Hoxe en día, a principal industria de Trinidad é o procesamento de tabaco. As partes máis antigas da cidade están ben conservadas, xa que a industria turística cubana benefíciase dos grupos turísticos. Pola contra, algunhas partes da cidade fóra das zonas turísticas están moi deterioradas e en mal estado, especialmente no centro. O turismo das nacións occidentais é a principal fonte de ingresos da cidade.
Turismo
A cidade está situada na costa do Caribe preto das Montañas Escambray.
Cidade
thumb|Taxi no centro da cidade
A Praza Maior de Trinidad é unha praza e un museo ao aire libre da arquitectura colonial española. A zona da praza histórica ten só uns poucos bloques cadrados de rúas de lastra, casas de cores pastel con reixas de ferro forxado e edificios da época colonial como a Catedral da Santísima Trinidad e Convento de San Francisco. O Museo de Historia Municipal tamén está na cidade.
Existen varias casas de música, entre elas unha á beira da catedral na Praza Maior. Tamén hai discotecas, incluíndo unha nas ruínas dunha igrexa, outra atópase nunha gran cova antigamente utilizada como hospital de guerra.
Rexión
O Val dos Muíños de Azucre—Valle de los Ingenios, tamén Patrimonio da Humanidade, ten uns 70 muíños de cana de azucre históricos. Representan a importancia do azucre para a economía cubana dende o século XVIII.
O val ten la Torre Iznaga, unha torre de 45 m. construída por Alejo Iznaga Borrell en 1816.
A 20 km. da cidade atópase Topes de Collantes, un dos principais centros de ecoturismo de Cuba. Outra atracción é a Baía Casilda, que atrae tanto a turismo de snorkel como a Scuba diving.
Demografía
En 2004, o municipio de Trinidad tiña unha poboación de 73.466 habitantes. Cun área total de 1155 km², ten unha densidade de poboación de 63´6 hab./km².
Notas
s
Phir Bhi Dil Hai Hindustani
Phir Bhi Dil Hai Hindustani (en फिर भी दिल है हिन्दुस्तानी) é un filme indio de 2000 dirixido por Aziz Mirza. Está protagonizado por Shah Rukh Khan e Juhi Chawla. Estreouse a través de Dreamz Unlimited (no presente Red Chillies Entertainment). Os produtores sacaron o título do filme da canción "Mera Joota Hai Japani" de Shree 420 (1955).
Sinopse
Ajay Bakshi e Ria Banerjee son dous reporteiros de canles de noticias rivais que tentan salvar a vida dun home condenado a morte cuxa vida foi arruinada polos políticos.
Javier Otano
Javier Otano Cid, nado en Tudela, Navarra, o 6 de novembro de 1946, é un político español. Foi secretario Xeral do PSN-PSOE (1994-1996) e presidente do Goberno de Navarra (1995-1996).
Biografía
Licenciado en Filosofía e Letras e profesor de Instituto. En 1983 e 1987 foi elixido Parlamentario Foral na candidatura do Partido Socialista de Navarra. Tamén obtivo escano nas eleccións de 1991; nesa ocasión alcanzou a Presidencia do Parlamento de Navarra, cargo que desempeñou até 1995.
En 1995 encabezou a lista do PSN-PSOE nas eleccións ao Parlamento de Navarra, que obtivo once escanos. Designado candidato á Presidencia do Goberno de Navarra, foi elixido presidente cos votos de PSN, CDN e EA.
En xullo de 1995 tomou posesión como Presidente do Goberno de Navarra, cargo que ocupou até xuño de 1996, cando dimitiu debido a acusacións de corrupción polo chamado "Caso Otano".
Tras abandonar a política volveu dar clases de Lingua Castelá e Literatura no instituto "Benjamín de Tudela" de Tudela.
O "Caso Otano"
En xuño de 1996 Otano deixou de ser presidente do Goberno de Navarra, parlamentario foral e secretario xeral do Partido Socialista de Navarra, cargos dos que dimitiu ao coñecerse que a xuíza Marisol Alejandre descubrira unha conta bancaria en Suíza ao seu nome e ao da súa esposa, Teresa Arcos.
Esta conta podería estar relacionada coa chamada "trama navarra do caso Roldán", que levou a prisión ao expresidente socialista Gabriel Urralburu e ao exconsejero de Obras Públicas, Antonio Aragón.
Otano admitiu pór a súa sinatura nesa conta. Asegurou que non tocara o diñeiro, que descoñecía a contía, a orixe e o destino dos seus fondos, e sostivo que a súa participación e a da súa esposa limitábase a acceder a figurar como titulares da conta a petición de Urralburu, quen lle asegurou que era un diñeiro reservado para "futuras necesidades do partido".
Os feitos que deron orixe ás dilixencias xudiciais tiveron lugar entre 1989 e 1990, cando a multinacional alemá Bosch-Siemens aboou aproximadamente 1,2 millóns de euros pola venda da factoría Safel en Navarra. A documentación remitida pola xustiza suíza permitiu coñecer que en xullo de 1989 Bosch Siemens ingresou 4.998.053 marcos alemáns na conta 52.437 do Discount Bank, de titularidade descoñecida. Desde devandita conta transferiuse esa cantidade a outra conta cuxos titulares eran Antonio Aragón e Jesús Malón (expresidente do PSN-PSOE). Parte dese diñeiro foi posteriormente transferido a contas de Antonio Aragón, Javier Otano e a súa esposa.
O proceso xudicial finalizou sen aclarar moitos dos extremos da acusación debido a que a sentenza ditada decretou a prescrición dos delitos imputados.
Adolfo Sánchez Díaz
Adolfo Sánchez Díaz, nado en Betanzos cara a 1889 e finado na mesma vila o 15 de agosto de 1971, foi un escritor e político galego.
Traxectoria
Procurador dos tribunais. Foi secretario do concello de Bergondo en 1914. Colaborou en Nueva Era e Betanzos Liberal. Foi presidente do Liceo Recreativo de Artesanos. Foi alcalde de Betanzos do 1 de abril de 1922 ao 8 de xaneiro de 1923 e novamente logo da caída da ditadura de Primo de Rivera, do 15 de abril de 1930 ao 15 de marzo de 1931. Impulsou na década dos anos corenta o Banco Etcheverría, do que foi ata a súa morte presidente do consello de administración.
Vida persoal
Casou con María Martínez Doval en 1914, que finou en febreiro do ano seguinte.
Dólar de prata do quinto centenario de Cristovo Colón
O dólar de prata do quinto centenario de Cristovo Colón é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 1992 e cuñada polas Casas da Moeda de Filadelfia e de Denver.
Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 102-281, do 13 de maio de 1992, pola que se dispuxo a emisión dunha serie de moedas en homenaxe a Cristovo Colón, en conmemoración do seu 500 aniversario da descuberta de América.
Xunto coa moeda dun dólar de prata, as moedas que completan a serie conmemorativa ao abeiro da mesma lei son a de cinco dólares de ouro e a de medio dólar, de cobre revestido con níquel.
Deseño
No anverso da moeda, deseñado e gravado polo gravador da US Mint John M. Mercanti, represéntase un retrato de corpo enteiro de Cristovo Colón, cun estandarte na man dereita e un pergamiño na esquerda, xunto a un globo terráqueo situado nun pedestal á súa esquerda; ao fondo, tres barcos de vela. A lenda alusiva ao feito conmemorado é COLUMBUS QUINCENTENARY, completada cos lemas IN GOD WE TRUST ("En Deus confiamos") e LIBERTY ("Liberdade"), característicos das moedas estadounidenses, e a data de emisión da moeda.
Dólar de prata do 50 aniversario do Monte Rushmore
O dólar de prata do 50 aniversario do Monte Rushmore é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 1991 e cuñada polas Casas da Moeda de Filadelfia e de San Francisco.
Dólar de prata do quinto centenario de Cristovo Colón
Deseño
Pola súa banda, o reverso, obra de Thomas D. Rogers, reproduce unha composición da nao Santa María e o transbordador espacial Discovery, coa Terra e unha estrela ao fondo. Este motivo do reverso está rodeado polas lendas alusiva ao nome do país e ao valor facial da moeda, así como o lema E PLURIBUS UNUM. A dobre data 1492 - 1992 alude ao mesmo tempo ao quinto centenario conmemorado e ao ano de emisión da moeda.
Dólar de prata do 50 aniversario do Monte Rushmore
Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 101-332, do 16 de xullo de 1990, pola que se dispuxo a emisión dunha serie de moedas en homenaxe ao Monte Rushmore, en conmemoración do seu 50 aniversario.
Dólar de prata do quinto centenario de Cristovo Colón
Produción e comercialización
A lei que autorizou a emisión deste dólar conmemorativo prevía unha tiraxe máxina de catro millóns de exemplares. A moeda produciuse na Casa da Moeda de Denver na súa versión estándar, en tanto que a Casa da Moeda de Filadelfia se encargou da cuñaxe das moedas con acabamento especial (proof). A moeda foi presentada e posta ao dispor do público o día 28 de agosto de 1992.
Dólar de prata do 50 aniversario do Monte Rushmore
Xunto coa moeda dun dólar de prata, as moedas que completan a serie conmemorativa ao abeiro da mesma lei son a de cinco dólares de ouro e a de medio dólar, de cobre revestido con níquel.
Deseño
miniatura|260x260px|O [[Monte Rushmore nunha perspectiva semellante á reproducida no anverso da moeda conmemorativa.]] No anverso da moeda, obra de Marika Somogyi e C. Y. Martin, represéntase unha vista da ladeira do Monte Rushmore cos bustos dos presidentes George Washington, Thomas Jefferson, Theodore Roosvelt e Abraham Lincoln, esculpidos por Gutzon Borglum. Por baixo deste motivo hai dúas pólas de oliveira atadas cunha cinta co lema IN GOD WE TRUST ("En Deus confiamos"), e na parte superior a palabra LIBERTY ("Liberdade"). As lendas alusivas ao motivo conmemorado son GOLDEN ANNIVERSARY / MOUNT RUSHMORE NATIONAL MEMORIAL.
Dólar de prata do quinto centenario de Cristovo Colón
Produción e comercialización
A moeda comercializouse aos prezos de 28 dólares en condición estándar e 31 en versión proof. Consonte a lei que autorizou esta emisión, os beneficios acadados coa súa comercialización foron destinados á Christopher Columbus Fellowship Foundation, para o fomento da investigación, o estudo e o traballo dedicado á consecución de novos descubrimentos en beneficio da humanidade.
Dólar de prata do 50 aniversario do Monte Rushmore
Deseño
Pola súa banda, o reverso, obra do gravador da US Mint Frank Gasparro, reproduce unha composición do Gran Selo dos Estados Unidos cuns raios de sol e sobre o contorno dos Estados Unidos, cunha estrela situada no lugar do Monte Rushmore e a inscrición SHRINE OF DEMOCRACY ("Santuario da democracia"). Este motivo do reverso está rodeado polas lendas alusiva ao nome do país e ao valor facial da moeda, así como o lema E PLURIBUS UNUM.
Produción e comercialización
A lei que autorizou a emisión deste dólar conmemorativo prevía unha tiraxe máxina de dous millóns e medio de exemplares. A moeda produciuse na Casa da Moeda de Filadelfia na súa versión estándar, en tanto que a Casa da Moeda de San Francisco se encargou da cuñaxe das moedas con acabamento especial (proof). A moeda foi presentada e posta ao dispor do público o día 15 de febreiro de 1991, no transcurso dunha cerimonia celebrada no Teatro Ford, en Dacota do Sur.
A súa produción foi de 133.139 moedas na súa condición estándar e 738.419 en versión proof, o que fai un total de 871.558 exemplares.
A moeda comercializouse aos prezos de 26 dólares en condición estándar e 31 en versión proof. Consonte a lei que autorizou esta emisión, a metade dos beneficios acadados coa súa comercialización foron destinados á Mount Rushmore National Memorial Society, de Black Hills, Dacota do Sur, para a ampliación e o mantemento do Monte Rushmore, e a e outra metade ingresou no fondo xeral do Tesouro, co fin de reducir a débeda nacional.
Tineidos
Os tineidos (Tineidae) son unha familia de avelaíñas da orde dos lepidópteros descrita por Pierre André Latreille en 1810. A familia contén máis de 3.000 especies en máis de 300 xéneros. A maioría dos tineidos son pequenos ou de medio tamaño e cando se pousan colocan as ás sobre o seu corpo. Son especialmene comúns no Paleártico, pero moitos aparecen noutras zonas e algúns espalláronse moito como especies introducidas.
Os tineidos son especiais entre os Lepidoptera, xa que as larvas dun pequeno número de especies se alimentan de plantas vivas, pero a maioría se alimentan de fungos, liques e detritos. Os membros máis coñecidos da familia son trazas ou couzas da roupa que se adaptaron a comer tecidos almacenados e considéranse pragas domésticas. As máis espalladas desas especies son Tineola bisselliella, Tinea pellionella e Trichophaga tapetzella. A especie Niditinea fuscella aliméntase preferentemente de plumas en niños de aves. Un xénero salientable é Ceratophaga, cuxos membros se alimentan exclusivamente de queratina pura de cornos e pezuños de mamíferos mortos e mesmo de coirazas de tartarugas mortas.
Subfamilias e xéneros notables
Tamén se inclúen na lista algunhas especies; para outras ver o xénero.
Dryadaulinae Erechthiinae Euplocaminae Hapsiferinae Harmacloninae Hieroxestinae
Meessiinae
Myrmecozelinae
Nemapogoninae Perissomasticinae Scardiinae Setomorphinae
Siloscinae Stathmopolitinae Teichobiinae
Tineinae
Selección de fútbol do Chad
A selección de fútbol do Chad (en Équipe du Tchad de football) é o equipo representativo do Chad nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Federación Chadiana de Fútbol Asociación (Fédération Tchadienne de Football Association), pertencente á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA.
Castelo de San Pedro de la Roca
O Castelo de San Pedro de la Roca (tamén coñecido polo título menos formal de Castelo do Morro ou Castelo de San Pedro da Roca) é unha fortaleza. na costa da cidade Cubana de Santiago de Cuba. A uns 10 km ao suroeste do centro da cidade, ten vistas á baía. A fortaleza declarouse Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1997, citada como o exemplo mellor conservado e máis completo da arquitectura militar hispanoamericana.
Deseño inicial
No lugar construíuse un ravelin e unha batería de artillaría entre 1590 e 1610, para protexer a cidade de Santiago de Cuba. Un forte máis grande deseñouse a principios do século XVII por Battista Antonelli (tamén coñecido como Juan Battista Antonelli), membro dunha familia milanesa de enxeñeiros militares, en nome do gobernador da cidade, Pedro de la Roca de Borja, como defensa contra as incursións dos piratas. O deseño de Antonelli adaptouse á localización da fortaleza nos lados empinados do promontorio (o morro do que recibe o nome da fortaleza) que chega á baía. Construído en unha serie de terrazas, había catro niveis principais e tres grandes baluartes para albergar a artillaría. As subministracións entregaríanse por mar e despois almacenados no gran almacén, que se cortaba directamente na rocha, ou transportados ata o nivel superior que albergaba a cidadela. A construción da cidadela levou 62 anos, comezando en 1638 e rematando finalmente en 1700, aínda que os traballos na fortificación foron espasmódicos, e outros exemplos da súa obra pódense ver alí nos castelos xemelgos de Fuerte del Cojimar e Torreón de la Chorrera (Fuerte de Santa Doratea de Luna de Chorrera). Algunhas das estruturas da fortificación anterior incorporáronse posteriormente á estrutura principal.
Máis construción
thumb|left|200px|Vista sobre a baía desde a fortaleza O medo aos ataques piratas estaba ben fundamentado. Mentres a fortaleza aínda se estaba construíndo en 1662, os piratas ingleses baixo a dirección de Christopher Myngs tomaron o control de Santiago durante dúas semanas. Durante a súa estancia, destruíron parte da fortificación e capturaron a artillaría. Despois da súa marcha, o goberno español ordenou a reconstrución da parte danada da fortaleza e elevou a guarnición a 300 homes. Entre 1663 e 1669 os enxeñeiros Juan Císcara Ibáñez, Juan Císcara Ramirez e Francisco Pérez traballaron na reparación dos danos e na mellora das fortificacións, reforzando os flancos e construíndo un nova plataforma de artillaría. En 1678 frustrou o ataque dun escuadrón francés e en 1680 resolveu outro ataque de 800 homes dirixidos por Franquesma, o segundo ao mando dos filibusteiros das Antillas.
Entre 1675 e 1692 a fortaleza foi danada por unha serie de terremotos e tivo que ser reconstruída baixo a dirección de Francisco Pérez entre 1693 e 1695. Entre 1738 e 1740, o enxeñeiro Antonio de Arredondo realizou máis traballos, ampliou a cidadela e rematou algunhas das plataformas inacabadas, con Juan Martín Cermeño e Francisco Calderín realizando os últimos cambios na estrutura despois de que esta fose novamente danada polos terremotos entre 1757 e 1766.
En 1775, o medo aos ataques diminuíu, e as partes da fortaleza coñecidas como a Roca e a Estrela (la Estrella) convertéronse en prisión para presos políticos, aínda que o resto da fortaleza continuou servindo como base militar. Foi de novo utilizada como fortaleza en 1898 cando a frota dos Estados Unidos atacou Santiago de Cuba durante a Guerra hispano-estadounidense.
Nacionalismo exipcio
dereita|miniatura|[[Bandeira de Exipto.]] O nacionalismo exipcio é un movemento político nacionalista que defende os intereses dos exipcios e defenden a unidade da súa cultura. O nacionalismo exipcio foi normalmente un nacionalismo cívico que enfatizou a lealdade a Exipto e a unidade dos exipcios independentemente da súa etnia ou relixión. O nacionalismo exipcio manifestouse por primeira vez no faraonismo a partir do século XIX, que identificou a Exipto como unha unidade política única e independente no mundo dende a era dos faraóns no Antigo Exipto. Está en contra do arabismo, que chegou a Exipto co rei exipcio Farouk en 1945, e máis tarde foi fortemente promovido polo presidente exipcio Gamal Abdel Nasser.
Centro histórico de Cienfuegos
O Centro Histórico de Cienfuegos, está situado na cidade de Cienfuegos en Cuba. Foi declarada Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 2005, debido á súa destacada arquitectura neoclásica e á súa condición de mellor exemplo de urbanismo español de principios do século XIX. O centro histórico contén seis edificios de 1819 a 1850, 327 edificios de 1851 a 1900 e 1188 edificios do século XX.
A Arruñada
O topónimo galego A Arruñada pode referirse a:
Centro histórico de Cienfuegos
Historia
thumb|left|Plano da cidade de Cienfuegos (1899) Visitada por Colón en 1494, a zona foi colonizada por primeira vez por piratas e saqueadores a partir do 1600. Os primeiros colonos, a miúdo referidos como "bucaneiros", criaban gando e facían charqui para abastecer aos corsarios e outros que buscaron refuxio na baía. En 1740 tamén cultivaban tabaco.
En 1742 o rei Filipe V de España construíu o Forte Jagua para suprimir o uso dos piratas da Baía de Cienfuegos. A cidade fundouse formalmente o 22 de abril de 1819 por colonos franceses e españois baixo o mando de don Luis De Clouet y Favrot. As rúas foron distribuídas esencialmente norte-sur, leste-oeste, formando bloques cadrados. Hoxe, o centro da cidade aínda conserva arquitectura ecléctica dos séculos XIX e principios do XX, en gran parte con decoración de neoclásica.
Westworld (serie de televisión)
Westworld é unha serie de televisión estadounidense creada por Jonathan Nolan e Lisa Joy para HBO. Está baseado filme homónimo de 1973 escrito e dirixido por Michael Crichton, e, en menor medida, na súa secuela de 1976, Mundo futuro. A serie estreouse o 2 de outubro de 2016.
Pedra do Lagarto, Marcón, Pontevedra
Pedra do Lagarto é un lugar da parroquia de Marcón no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 58 habitantes (27 homes e 31 mulleres).
Westworld (serie de televisión)
A serie comeza en Westworld, un parque temático monumental, tecnoloxicamente avanzado e ambientado no oeste. Westworld está poboado por anfitrións androides, e o obxectivo do parque é atender aos hóspedes que poden satisfacer as súas fantasías máis salvaxes sen medo a represalias dos anfitrións, aos que a súa programación impide que prexudiquen aos humanos. Máis tarde, a ambientación da serie expándese ao mundo real, a mediados do século XXI, onde a vida das persoas está dirixida e controlada por unha poderosa intelixencia artificial chamada Rehoboam.
Manuel Gustavo Bordalo Pinheiro
dereita|miniatura|309x309px| Retrato de Manuel Gustavo Bordalo Pinheiro pintado polo seu tío [[Columbano Bordalo Pinheiro]] Manuel Gustavo Bordalo Pinheiro, nado en Lisboa o 20 de xuño de 1867 e finado o 8 de setembro de 1920, foi un ilustrador, ceramista, caricaturista e debuxante de banda deseñada, iniciada por seu pai en Portugal. Foi pioneiro da ilustración infantil en Portugal, coa creación do heroe que deu nome á revista O Gafanhoto.
Traxectoria
Fillo de Rafael Bordalo Pinheiro e Elvira Ferreira de Almeida.
Comezou a súa actividade como ilustrador nunha publicación do seu pai, O António Maria. Ademais, tamén traballou nas revistas Pontos nos ii, A Paródia , que dirixiu tras a morte do seu pai. Tamén colaborou nas revistas Serões, Ilustração Portugueza, Atlântida , Miau! e The Grasshopper , entre moitas outras.
Foi presidente do Grupo de Humoristas Portugueses e profesor da Escola Industrial Rodrigues Sampaio e da Escola Industrial Fonseca Benevides.
Herdou a Fábrica de Faianças das Caldas da Rainha, após a morte paterna en 1905, e sucedeuno na dirección da fábrica. En 1908 fundou unha nova fábrica, inicialmente chamada "São Rafael" e máis tarde chamada Fábrica Bordalo Pinheiro. Unha característica da súa produción é a alianza entre o naturalismo da cerámica de Caldas da Rainha e as tendencias do movemento modernista.
Foi retratado en 1884 nun óleo sobre madeira polo seu tío Columbano Bordalo.
Tamén realizou varios paneis de azulexo pintado, onde aproveitou a súa experiencia como deseñador, aplicada a edificios da capital e Caldas da Rainha, como o Museo Militar e o Palacete Mendonça, en Lisboa.
O 6 de decembro de 1920 outórgaselle póstumamente o grao de Oficial da Orde Militar de Sant'Iago da Espada.
En 1921 impartiuse unha conferencia en homenaxe a Manuel Gustavo Bordalo Pinheiro, o seu pai Rafael Bordalo Pinheiro e o seu avó Manuel Maria Bordalo Pinheiro, que deu como resultado a obra Os Três Bordalos.
Notas
<references group="" responsive="1">
Sabarís, Marcón, Pontevedra
Sabarís é un lugar da parroquia de Marcón no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 36 habitantes (18 homes e 18 mulleres).
Pancratium maritimum
Pancratium maritimum, a cebola do mar ou cebola das gaivotas, é unha planta bulbosa da familia das amarilidáceas. Atópase nos areais e nas dunas fixas das costas do Atlántico e nas costas do Mediterráneo, a pleno sol e tolera ben períodos prolongados de seca.
Descrición
A cebola do mar é unha planta herbácea; as follas ergueitas sobresaen do chan, formando un denso ramallete; teñen entre 5 e 20 mm de ancho e son de cor verde azulada. Teñen un bulbo alongado, branco, con múltiples capas membranosas. Inxerido, resulta de gran toxicidade, debido a que contén heterósidos cardiotónicos. As raíces están situadas a unha profundidade de até 80 cm baixo a superficie. miniatura|Pancratium maritimum, planta enteira. As flores son pediceladas, grandes e rechamantes, de cor branca, con gran parecido aos narcisos e moi aromáticas, cun tamaño de até 15 cm de lonxitude. A flor presenta seis tépalos lanceolados abertos na periferia e cun nervio dorsal verdoso que nace na base da umbela. A corola con forma de trompeta, tamén branca, ten doce dentes de forma triangular. O seis estames son de cor branca, cunhas anteras de cor amarela con forma de ril.
O ovario é trilocular e sobresae sobre o cáliz espatoide de dúas brácteas caedizas. O seu froito é unha cápsula grande e ovoidea, coas sementes no seu interior, negras, angulosas, brillantes, con forma subtriangular, de placentación axial e amontoadas en cada un do tres lóculos. miniatura| Pancratium maritimum, froitos con sementes in situ. miniatura|Ilustración miniatura|Flores miniatura|No seu hábitat
Floración
Florece desde finais de xuño, en xullo e agosto, até setembro, cando a maioría das plantas xa pasaron a súa floración.
Hábitat
Vive nas dunas costeiras. Require chan ben drenado aínda que sexa pobre, seco, árido, e exposición a pleno sol. A planta ten a particularidade de poderse enterrar máis profundamente para evitar o desecamento, ou ben de alongar os seus talos en caso de quedar moi cuberta de area. miniatura|Pancratium maritimum, hábitat en Italia.
Ecoloxía
A planta é polinizada por unha couza chamada Agrius convolvuli. Estes insectos visitan a flor cando a velocidade do vento é de dous metros por segundo. Cando é maior, as couzas non visitan a planta. Aínda que a especie é polinizada dalgunha maneira durante o tempo ventoso, a polinización non é eficaz. Outro dato específico desta planta é que non é receptiva á súa propia polinización e a planta recoñece o seu propio pole. Esta flor só pode ser fértil con polinización cruzada.
Pragas
As follas son devoradas pola eiruga do lepidóptero Brithys crini, asociado exclusivamente a esta planta.
Cultivo
Crece ben en terreos areosos, perfectamente drenados e en lugares cálidos e asollados. Para que os bulbos maduren totalmente é imprescindible, logo da floración, un período cálido e seco. Os bulbos plántanse no outono a unha profundidade duns 15 cm. Multiplícase mediante bulbilos, os cales deben separarse do bulbo orixinal no outono.