cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rarefacción (ecoloxía)
Historía
A técnica de rarefacción foi desenvolta en 1968 por Howard Sanders nun ensaio de biodiversidade de ecosistemas bentónicos mariños, xa que pretendía atopar un modelo de diversidade que lle permitira comparar os datos de riqueza de especies entre conxuntos de datos con diferentes tamaños de mostra. Desenvolveu as curvas de rarefacción como un método para comparar a forma da curva, e non os valores absolutos do número de especies.
Seguindo o desenvolvemento inicial de Sanders, a técnica de rarefacción chegou a ser revisada varias veces. Nunha publicación na que se criticaba moitos métodos de inferencia da biodiversidade, Stuart Hurlbert afinou o problema que lle atopaba ao método de rarefacción de Sanders; que era a sobrestimación de número de especies baseado no tamaño da mostra, e intentou redefinir o método. O tema da sobreestimación foi tamén abordado por Daniel Simberloff, mentres que outras melloras na rarefacción da técnica estatística fixéronse por Ken Heck no 1975.
Hoxe en día a rarefacción chegou a colocarse como unha técnica non só para medir a diversidade de especies senón que tamén o é co fin de comprender a diversidade e niveis taxonómicos maiores. Mais polo xeral, o número de especies que se obtén coa mostraxe é para cumprir co obxectivo de estimar o número de xéneros dunha comunidade en particular, dun xeito similar ao que se fixo para a determinación dos niveis de diversidade nos estudos anteriores á cando Sanders cuantificou os seus individuos para determinar as especies por rarefacción. As técnicas de rarefacción empréganse para cuantificar a diversidade de especies de novos sistemas en estudo, así como para llelo aplicar aos estudos de comunidades ecolóxicas e con isto obter o impacto da polución nas comunidades ou outros obxectivos deste tipo.
Derivación
Derivando a rarefacción:
N = número total de elementos
K = número total de grupos
Ni = o número de elementos do grupo i (i = 1, ..., K).
Mj = o número de grupos consistindo de j elementos
Tendo en conta esas definicións, explicítase o seguinte:
Nunha mostra rarificada escolleuse unha submostra aleatoria n do total de N elementos. A relevancia dunha mostra rarificada é que algúns grupos poderían estar ausentes nesa submostra. Con isto dise que:
X_n = o número de grupos que aínda está presente na sumbostra de "n" elementos
Cúmprese que X_n é menor ca K cando falte cando menos un grupo da submostra.
Polo tanto a curva de rarefacción, f_n defínese como:
Disto cúmprese que 0 ≤ f(n) ≤ K. Ademais,. Malia ser definida en valores discretos de n, estas curvas móstranse de xeito xeral como funcións continuas. Malia que están definidas a niveis discretos dos valores de n, estas curvas represéntanse polo xeral como funcións continuas.
Uso correcto
As curvas de rarefacción son necesarias para a estimación da riqueza de especies. Os recontos en bruto do número de especies, que se emprega para a as curvas de acumulación, só se poden comparar cando a riqueza de especies chegou a unha clara asíntota. As curvas de rarefacción producen unhas liñas máis suaves que facilitan a comparación punto por punto ou en conxunto de datos completo.
Pódese realizar a gráfica de rarefacción co número de especies en función, primeiro, tanto do número de individuos obtidos na mostraxe, segundo, como das mostras tomadas. Cando é en base de mostras preténdese ter en conta as 'parcelas' que resultan nos datos a partir da base heteroxénea do datos. Así e todo, cando as curvas de rarefacción se fan en función das mostras para comparar a riqueza de taxons a niveis comparables de mostraxe, o número de taxas debería ser representado graficamente como función do número acumulado de individuos xa que os conxuntos de datos poderían diferir sistematicamente na media de individuos por mostra.
A análise de rarefacción asume que os individuos dentro dun ambiente están distribuídos de xeito aleatorio, que o tamaño da mostra que é o suficientemente grande, que as mostras son similares a nivel taxonómico e que todas as mostras foron realizadas de xeito similar. Se algunha desas asuncións non se cumpre as curvas resultantes darán unha gran desviación.
Cautelas e críticas
A rarefacción só funciona axeitadamente cando non hai ningún taxon extremadamente raro ou común, ou cando a diversidade beta é moi alta. A rarefacción asume que a frecuencia aparicións de especies reflicte a intensidade da mostraxe mais se un taxon e amplamente frecuente ou raro, a frecuencia de aparicións estará máis relacionada co extremo que ocupa esa especie na comunidade e non polo esforzo de mostraxe da comunidade.
A técnica non ten en conta ningún taxons en específico. Examina o número de especies presente nunha mostra dada, mais non olla que especies están representada ao longo de todas as mostras. Sendo iso así, no caso de que dúas mostras na que cada unha conteña 20 especies poderíase ter unha composición de especies diferente e dar a unha estimación de especies sesgada.
A técnica non recoñece a abundancia de especies, só a riqueza de especies. Unha verdadeira medida da diversidade ten en conta tanto o número de especies presentes como o número de abundancia relativo de cada unha delas.
A rarefacción non é realista asumindo a súa asunción sobre da distribución espacial de individuos.
A rarefacción non fornece dunha estimación da riqueza asintótica, co que non se pode empregar para extrapolar a tendencia de riqueza de especies en mostras máis amplas.
Areeta
miniatura|250px|[[Praia de Areeta. Ao fondo, o porto e o paseo.]]
Areeta (en castelán e cooficialmente: Las Arenas) é un barrio da cidade de Getxo, en Biscaia. É o segundo núcleo poboacional do concello cunha poboación de 26.807 habitantes en 2013.
Trátase dun barrio de densidade poboacional media no que se combina unha nutrida zona comercial ao redor da Calle Mayor con zonas residenciais. Está conectado a Portugalete por medio da Ponte Colgante e ao barrio de Algorta por medio da Avenida Zugazarte. Ten tamén un porto de recreo e unha praia (o que queda dos antigos areais da zona que dan nome ao barrio).
Pode dividirse en tres: Areeta centro, vertebrado arredor da Calle Mayor; Santa Ana, barrio tranquilo situado xunto a Leioa; e Zugazarte, área articulada arredor da Avenida Zugazarte xunto ao barrio de Neguri.
Bala
O termo bala pode referirse a:
O topónimo Bala pode referirse a:
Como apelido, Bala pode referirse a:
William Randal Cremer
Traxectoria
Fundou, xunto co Frédéric Passy, a Unión Interparlamentaria. En 1903 recebíu o Premio Nobel da Paz.
Rexión Autónoma do Atlántico Norte
miniatura|dereita|250px|Rexión Autónoma do Atlántico Norte. A Rexión Autónoma do Atlántico Norte (en español "Región Autónoma del Atlántico Norte"), ás veces abreviado RAAN, é unha das dúas rexións autónomas de Nicaragua. Ten unha área de 32,159 km² e unha poboación de 249,700 habitantes (2005). A capital é Puerto Cabezas.
Más vale tarde
Máis vale tarde (MVT), é un programa televisivo, vespertino e magacín*, producido polos Servizos Informativos de laSexta que se emite de luns a venres en laSexta. Toma o seu nome do refrán «Máis vale tarde que nunca».
Magacín* presentado por Mamen Mendizábal –e Hilario Pino na súa substitución– que conta con varios faladoiros e análises sobre a información diaria con mesa de debate, onde distintos xornalistas debaten os temas relacionados coa xornada. Emítese de luns a venres de 17:25 a 20:00 horas.
Historia
O programa comezou as súas emisións o 1 de outubro de 2012 como unha edición adiantada de La Sexta Noticias a modo de resumo. Tratábase dunha hora de emisión como abreconcertos de laSexta Noticias 2.
O 29 de outubro de 2012, o programa afianzouse na programación de La Sexta cun novo estudio baixo o nome de Máis vale tarde. O 19 de xullo de 2013, o programa finalizou a súa primeira tempada.
Días de voda
Días de voda é un filme galego de 2002 dirixido por Juan Pinzás e protagonizado por Comba Campoy e Monti Castiñeiras. É o sexto filme en galego máis visto da historia, con 38.579 espectadores nos cinemas logo da súa estrea.
Sinopse
A historia lévanos á voda de Sonia (Comba Campoy), a filla dun importante editor, que vai realizar o soño da súa vida casando con Rosendo (Monti Castiñeiras). El é un garboso escritor con tendencias homosexuais, que en realidade desexa máis o novo premio literario que creou o seu futuro sogro que á súa prometida. A celebración do casamento traerá inesperadas sorpresas.
Hempel
Hempel é unha empresa dinamarquesa de pinturas mariñas fundada en 1915. Foi a primeira empresa que vedeu a mesma cor cada vez que se mercaban os seus produtos.
Historia
A empresa Hempel’s Marine Paints foi fundada en 1915 por Jørgen Christian Hempel por entón con 21 anos de idade como distribuidor de pintura en Dinamarca. Daquela as mesturas da pintura facíaas cun vello muíño de café e o produto era distribuído pola costa de Copenhague. En 1917, traballou co Instituto Tecnolóxico Danés (DTI) para facer o primeiro revestimento antiincrustante do mundo para os cascos dos buques. Ata entón os cascos de madeira eran forrados de chapas de chumbo ou cobre. Hempel é hoxe a empresa líder mundial en pintura antiincrustante mariña. En 1948 creouse a fundación Hempel para continuar cos obxectivos da empresa e actual propietaria.
Hempel opera en 80 países e ten 21 fábricas, 47 oficinas técnicas e 150 distribuidores. A empresa ten tres centros de investigación con laboratorios en Singapur, Dinamarca e España.
Hempel en España
Hempel empezou a vender en España en 1917. En 1929 participou na exposición internacional de Barcelona. Abriu a súa fábrica en España en 1964 na localidade catalá de Polinyà onde traballan 198 persoas. Ten unha capacidade de produción de 16.000 toneladas e unha superficie de 31.000 metros cadrados.
Dende 1980 en Polinyà ten Hempel un laboratorio de I+D.
A empresa ten certificacións:
Exositio
Un exositio é un sitio de unión secundario, situado lonxe do sitio activo, que se encontra nun encima ou outra proteína.
Este sitio é similar a un sitio alostérico, pero difire en que, para que un encima estea activo, o exositio debe estar ocupado. Recentemente, os exositios convertéronse nun tema sobre o que hai un crecente interese en investigación biomédica, para utilizalos como dianas potenciais de fármacos.
Por exemplo, a trombina ten un sitio activo e dous exositios. O seu exositio 1 únese á fibrina, o que a deixa orientada cara ao centro activo. No exositio 1 pode unirse tamén o PAR, o que é importante para a agregación de plaquetas, e no exositio 2 pode unirse ao receptor GPIbα.
Clisson
Clisson (en Klison) é un concello francés do departamento de Loira Atlántico dentro da rexión País do Loira. Forma parte da Bretaña histórica e o seu castelo era pedra angular da defensa da Marca Bretoa contra Poitou e Anjou.
Partido xudicial do Porriño
[[Ficheiro:Pontevedra - Mapa judicial.png|miniatura|240px|dereita|
miniatura|Predio dos xulgados do Porriño O Partido xudicial do Porriño é un dos 45 partidos xudiciais nos que se divide a comunidade autónoma de Galicia, sendo o partido xudicial nº 11 da provincia de Pontevedra.
Comprende os concellos de Mos, O Porriño e Salceda de Caselas. A cabeza de partido, e por tanto sede das institucións xudiciais, é O Porriño. A dirección do partido sitúase na rúa Fernández Areal da localidade. O Porriño conta con tres Xulgados de Primeira Instancia e Instrución.
Bambino
Miguel Vargas Jiménez, coñecido artisticamente como Bambino, nado en Utrera, Sevilla o 14 de febreiro de 1940 e finado na mesma vila o 5 de maio de 1999, foi un célebre cantaor andaluz de flamenco. A día de hoxe, está considerado pola crítica como un dos mierandes intérpretes da denominada rumba flamenca.
Traxectoria
Fillo de Manuel Vargas Torres "El Chamona" e de Francisca Jiménez Ramírez "La Frasquita", e sobriño do cantante de flamenco Manuel de Angustias. Malia que xa dende cativo sentiu afinidade polo cante, durante a súa mocidade estivo empregado noutras tarefas, como un traballo na barbaría de seu pai.
Debutou como artista profesional na Venda Real de Antequera (Sevilla), con 21 anos. Alí cantaba unha versión por rumbas de "Bambino Piccolino", canción italiana popularizada por Renato Carosone e que deu a Miguel Vargas Jiménez o seu nome artístico. Dedicouse ao pouco á interpretación de bulerías, rumbas, coplas e boleros, dentro dun estilo persoal de flamenco ao que dotou dunha forza e un temperamento que pronto lle reportaron sona. Foi a súa unha longa carreira con actuacións en teatros, tablaos e xiras por toda a península, amais dunha enorme discografía que consta de máis de 170 discos.
Miguel Vargas viviu os seus últimos anos en Utrera, apartado da música por un tumor na gorxa, do que morreu en maio de 1999. O 5 de setembro de 2005 ergueuse en Utrera, lugar de nacemento e morte de Bambino, un monumento na súa honra.
Decretos de Nueva Planta
miniatura|dereita|Portada dun dos Decretos de Nueva Planta, que prohibía o uso da [[lingua catalá na administración de xustiza de Cataluña.]]
Cesáreo Rodrigo
Cesáreo Rodrigo Rodríguez, nado en Coculina, no concello de Villadiego (provincia de Burgos) o 25 de febreiro de 1819 e finado en Ourense o 5 de xaneiro de 1895, foi un eclesiástico español, bispo da diocese de Ourense entre 1876 e 1895.
Decretos de Nueva Planta
Os Decretos de Nueva Planta son un conxunto de decretos asinados polo rei Filipe V despois da Guerra de Sucesión, en virtude dos cales se abolían os Foros e Constitucións dos territorios da Coroa de Aragón e se cambiaba a organización territorial da Monarquía Hispánica. Formalmente son unha serie de Cédulas Reais que estableceron unha «nova planta» das Reais Audiencias dos territorios da Coroa de Aragón e da Coroa de Castela. Todos eles veñen precedidos dunha abolición das institucións propias:
Cesáreo Rodrigo
Traxectoria
Estudou no seminario de Burgos, e licenciouse na Universidade de Valladolid en 1840. Foi beneficiado en Villahán e Villamayor de los Montes. En 1849 obtivo a cátedra de Lóxica e Metafísica no seminario de Burgos, e en 1852 a de Lugares Teolóxicos e Institucións. miniatura|page=19|[[Aires da miña terra, 2ª ed., 1881.]] Doutorouse en Sagrada Teoloxía pola Universidade de Toledo, e foi nomeado vicerreitor do Seminario, Examinador sinodal e xuíz secretario da arquidiocese de Burgos. O cardeal Juan Ignacio Moreno y Maisanove nomeouno secretario e Canónico da catedral de Burgos, cargos que ocupou até que en 1863 Moreno foi nomeado arcebispo da arquidiocese de Valladolid. Acompañou o cardeal Moreno nas súas viaxes a Roma, como secretario e como teólogo consultor, e axudouno no Concilio Vaticano Primeiro (1878). En 1862 fora nomeado camareiro do papa Pío IX.
Decretos de Nueva Planta
O 13 de abril de 1711 promulgouse un segundo decreto en Aragón que restablecía parte do dereito aragonés e regulaba unha nova organización da Audiencia de Zaragoza. A primeira reivindicación da Coroa de Aragón respecto á situación anterior á Nueva Planta foi o memorial de agravios denominado Representació (1760). Os Decretos de Nueva Planta significaron a fin das institucións propias dos países da Coroa de Aragón, se ben xa foran perdendo a súa influencia real durante os sucesivos reinados da Casa de Habsburgo.
Cesáreo Rodrigo
Traxectoria
Foi gobernador eclesiástico. O 23 de setembro de 1875 foi preconizado no Consistorio como bispo de Ourense, consagrado na Colexiata de San Isidro de Madrid o 6 de febreiro de 1876 polo cardeal Moreno. Tomou posesión do cargo o día 18 dese mes.
Decretos de Nueva Planta
Precedentes
A ocupación militar da Coroa de Aragón e a consecuente aplicación dos Decretos de Nueva Planta representaron a aplicación dos plans do Memorial Secreto de Gaspar de Guzmán, conde-duque de Olivares, ao rei, para "reducir estes reinos de qué se compone España al estilo y leyes de Castilla sin ninguna diferencia" (1625). Cos Decretos de Nueva Planta, o primeiro rei da casa de Borbón seguiu, por outra banda, a política aplicada a Cataluña do Norte polos seus antepasados desde o Tratado dos Pireneos e a concepción absolutista do poder da monarquía.
Consecuencias xurídicas
miniatura| [[Constitucións de Catalunya publicadas en 1704 en virtude do Capítol de cort LXXXII aprobado nas Cortes Catalás celebradas en Barcelona entre 1701-1702.]]
Os Decretos de Nueva Planta tiveron en común a desaparición das características propias da estrutura da Coroa de Aragón primeiro, e a Monarquía Hispánica despois, é dicir, a monarquía composta: un rei reinante sobre diferentes reinos, dado que estes reinos desapareceron sometidos ás institucións, leis e autoridades dun deles, o de Castela, se ben continuaron existindo aínda que non nominalmente.
Cos Decretos de Nueva Planta tamén desapareceu o sistema de relacións políticas propio da Coroa de Aragón: a soberanía compartida entre a monarquía e os estamentos, exercida a través das Cortes e da aplicación das Constitucións e privilexios, mesmo no caso do Reino de Mallorca, en que o Gran i General Consell tiña competencias propias das Cortes que este reino non tiña.
Os Decretos de Nueva Planta supuxeron a morte xurídica dos territorios da Coroa de Aragón como entidades con personalidade propia porque quedaron sumidos dentro do maremagnum castelanizante e provocaron o debilitamento da conciencia nacional. Así mesmo, non só se conseguiu a desaparición das estruturas políticas peculiares e propias destes países, senón que empezou a batalla política contra o catalán a todos os niveis, incluída a Igrexa, chegando ao feito de que en 1730 o arcebispo Mayoral ordenou aos seus reitores que castelanizasen nomes e apelidos nos rexistros parroquiais.
Á fin e ao cabo supuxo a perda da capacidade lexislativa e do control económico, fiscal, xudicial, aduaneiro e monetario propio e a dependencia dos aparatos políticos casteláns, á parte de impor a autoridade real por riba da legal.
Imposición dun modelo político
miniatura|Castelo de Cardona, último reduto da resistencia catalá na invasión de [[1715.]]
Rexión Autónoma do Atlántico Sur
miniatura|300px A Rexión Autónoma do Atlántico Sur (en español "Región Autónoma del Atlántico Sur"), ás veces abreviado como RAAS, é unha das dúas rexións autónomas de Nicaragua. Ten unha área de 27,407 km² e unha poboación de 382,100 habitantes (2005). A capital é Bluefields.
Decretos de Nueva Planta
Imposición dun modelo político
O decreto de Nueva Planta do Reino de Valencia e Aragón significou a fin de todo o sistema lexislativo e político valenciano e aragonés: os foros de València e de Aragón e as Cortes Valencianas e as de Aragón foron substituídos polas leis e o réxime político de Castela. Os funcionarios empezáronse a nomear dende Madrid, o valenciano foi prohibido como lingua da administración, do ensino e da predicación. A diferenza doutros territorios da Coroa de Aragón, no caso valenciano, aboliuse mesmo o dereito civil. Aragón tamén perdeu as súas leis e a lingua. Naquel momento o aragonés xa se encontraba nun adiantado proceso de asimilación polo castelán na parte sur do reino e nas bisbarras interiores do País Valencià, ata entón de fala aragonesa.
miniatura|dereita|[[Cortes Catalás nunha miniatura dun incunable do século XV.]]
O Estado Central organizouse en provincias gobernadas por un Capitán Xeneral e unha audiencia, encargados da administración. Para a administración económica e financeira establecéronse as intendencias provinciais, seguindo o modelo francés, que levaron consigo a aparición da figura dos intendentes.
Para o Goberno Central creáronse as secretarías de Estado, orixe dos actuais ministerios, que eran ocupadas por funcionarios designados polo rei. O sistema de Consellos dos reis da casa de Habsburgo foi abolido, agás o Consello de Castela, que centralizou o poder e onde a Coroa de Aragón en conxunto tivo menos representación que Galicia, Asturias e Navarra por separado. Creáronse tamén unhas Cortes únicas para todo o territorio, con sede en Madrid. Estas Cortes remarcaban a unidade e o centralismo pero non tiñan poder ante o poder absoluto do rei Borbón.
Imposición dunha lingua
O Decreto de Nueva Planta prohibe o uso da lingua catalá á administración de xustiza de Cataluña: "As causas na Real Audiencia tramitaranse en lingua castelá".
Instrución secreta redactada polo Abade de Vivanco, secretario do Consello de Castela, dirixida aos corrixidores de Cataluña: Porá os maiores esforzos para introducir a lingua Castelá, coa finalidade de dar as providencias máis mornas, e disimuladas para que se consiga o efecto sen que se noten os esforzos.
Abolición do dereito foral
Non se aboliu en todos os reinos todo o dereito foral, dado que nalgúns, como o de Mallorca, se aboliu só o dereito político e administrativo e non o penal, o procesual nin o privado. No caso do reino de Aragón, onde houbo dous Decretos de Nueva Planta (en 1707 e 1710), co segundo restaurouse o dereito privado que se abolira co primeiro. Tampouco perdeu o dereito privado o Principado de Cataluña. Así que, tan só perdeu este dereito o reino de Valencia xunto con todos os outros dereitos. miniatura|dereita|Os Decretos de Nueva Planta supuxeron a abolición de feito das [[Constitucións catalás (Compilación das constitucións de 1585).]] De feito, o artigo 42 do Decreto para o Principado de Cataluña di textualmente: "En todo o que non estea nos capítulos precedentes deste decreto, obsérvanse as constitucións que antes había en Cataluña; entendéndose, que son de novo establecidas por este decreto, e que teñen a mesma forza e vigor que o individual manado del". Isto significou a prevalencia do Dereito Civil Catalán, pois no capítulos anteriores non se fala en absoluto deste.
Abolición das institucións catalás
O decreto de Nueva Planta de Mallorca e as Pitiusas (de acordo co Tratado de Utrecht, despois da Guerra de Sucesión, Menorca pasou a depender da Coroa Británica) abolía todas as institucións mallorquinas, como o Gran i General Consell. Ademais implantouse o nome romano de Palma na Cidade de Mallorca.
Aeroporto de Pardubice
O aeroporto de Pardubice é un aeroporto militar con permiso para operar voos comerciais civís na cidade de Pardubice, na República Checa. É usado principalmente para voos chárter cara o sur de Europa durante na tempada de verán,para transportar turistas rusus á República Checa e para operacións de carga.
Cesáreo Rodrigo
Traxectoria
Durante a súa etapa como bispo de Ourense visitou todas as parroquias da diocese e en 1893 levou a cabo unha das máis importantes reformas parroquiais do bispado ourensán. Tamén promoveu a construción do Colexio de Santa Tareixa de Xesús, a cargo das Irmás Carmelitas da Caridade. Amais impulsou o Seminario Conciliar de San Fernando, e impuxo diversas medidas para contrarrestar a decadencia do clero.
Denunciou o escritor Manuel Curros Enríquez pola publicación da obra Aires da miña terra, ao considerar que varios dos poemas atentaban contra os dogmas e relixión católica. No Boletín Eclesiástico do 28 de xuño de 1880 declaraba prohibida a lectura do libro por herexía e blasfemia.
Tivo como secretario a Juan Soldevilla Romero, a quen consagrou como bispo en 1889. Escribiu diversas obras teolóxicas e pastorais. Foi Cabaleiro Gran Cruz de Isabel a Católica, e Senador do Reino. En Ourense unha praza leva o seu nome.
La Aurora de Galicia
La Aurora de Galicia foi o nome de varias publicacións:
Kenya Airways
A aeroliña pertenceu na súa totalidade ao goberno de Kenya ata abril de 1995 e foi privatizada en 1996, converténdose na primeira aeroliña nacional africana en facelo con éxito. No presente Kenya Airways é unha sociedade público-privada. O seu maior accionista é o goberno de Kenya, cun 29,8% das accións, seguido de KLM, que ten un 26,73% da compañía.
Kenya Airways está considerada un dos operadores subsaharianos líderes; en xaneiro de 2013 foi a cuarta aeroliña africana por capacidade de asentos, tras South African Airways, Ethiopian Airlines e EgyptAir. A aeroliña converteuse en membro da alianza SkyTeam en xuño de 2010 e é tamén membro da Asociación de Aeroliñas Africanas sende 1977. African Airlines Association since 1977.
En novembro de 2021, asinouse nun marco de colaboración estratéxica (SPF), durante unha cerimonia en presenza do presidente surafricano Cyril Ramaphosa e do presidente de Kenya, Uhuru Kenyatta. Kenya Airways e South African Airways agora traballarán xuntos para "aumentar o tráfico de pasaxeiros, as oportunidades de carga e o comercio en xeral aproveitando os puntos fortes de Suráfrica, Kenya e África", explica un comunicado.
Frota
En novembro de 2016 a frota de Kenya Airways estaba formada polos seguintes avións:
Parque Nacional de Abruzzo
O Parque Nacional de Abruzzo sitúase en Italia, nas rexións dos Abruzos, o Lacio e Molise. Foi o primeiro parque nacional de Italia, sendo fundado no 1923. Consta dun total de 44 000 hectáreas.
Orografía
miniatura|dereita|Val de Fondillo Situado nos Apeninos, a paisaxe predominante é a alta montaña. Sendo varios os cumios que superan os 2000 metros. Así temos o Monte Marsicano (2.242 metros), o Monte Petroso (2.247 metros) ou o Monte Cavallo (2.039 metros). O bosque predominante é o caducifolio, sendo os faiais a formación máis habitual. Considerábel presenza de cerquiños, carballos turcos, piñeiros mugo e carpes.
Fauna
O símbolo do parque é o rebezo de Abruzzo (Rupicapra pyrenaica ornata). A pequena poboación actual salvouse da extinción grazas a protección da que gozou neste parque. Tamén é salientable a presenza do oso pardo e do lobo, con pequenas poboacións estables. Presenza de cervos, corzos, aguia real, choia e a víbora de Orsini. Entre os invertebrados salientar a bolboreta apolo, símbolo das paisaxes de alta montaña europea.
Sociedad Cultural Deportiva Durango
A Sociedad Cultural Deportiva Durango é un club de fútbol español da localidade vasca de Durango (Biscaia). Fundouse en 1919 e compite na Segunda División B de España.
Orro
O topónimo galego Orro pode referirse a:
Smallville
Smallville é unha serie de televisión estadounidense creada polos guionistas e produtores Alfred Gough e Miles Millar baseado no personaxe de DC Comics Superman, orixinalmente creado por Jerry Siegel e Joe Shuster.
Personaxes
miniatura|dereita|Tom Welling interpreta a Clark Kent, o protagonista miniatura|dereita|Erica Durance
Jaime Vargas Vargas
Jaime Froilán Vargas Vargas, nado o 21 de xullo de 1979, é un líder indíxena achuar que é presidente da Confederación de Nacionalidades Indíxenas de Ecuador (CONAIE), sendo elixido para o período 2017-2020.
Primeiros anos
Vargas naceu o 21 de xullo de 1979 na comunidade Achuar Kapahuari, Ecuador. Estudou no Colexio Nacional 12 de maio de Puyo, onde obtivo o bacharelato en Ciencias de Comercio e Administración.
Carreira política
En 2013 asumiu o cargo de presidente da Nacionalidade Achuar de Ecuador (NAE), até o 2015. Asistiu á Corte Interamericana de Dereitos Humanos de 2013, en Washington, D.C. durante a presentación das demandas de violacións territoriais e dereitos colectivos. En 2015 obtivo un Diplomado en Xestión Pública en Macas. En 2015 asumiu a presidencia do Consello de Participación Cidadá e Control Social de Morona Santiago, até o 2017.
Presidencia da CONAIE
O 16 de setembro de 2017 foi elixido presidente da Confederación de Nacionalidades Indíxenas de Ecuador (CONAIE), por unanimidade durante o Sexto Congreso celebrado en Zamora. Durante a súa xestión, logrou que a educación intercultural bilingüe regrese á CONAIE. Na súa presidencia, mantivo unha postura crítica ante o goberno do presidente Lenín Moreno quen está a favor de outorgar máis concesións mineiras e do extractivismo.
En 2019, liderou as protestas en Ecuador, xunto a Leónidas Iza, presidente do Movemento Indíxena e Campesiño de Cotopaxi, contra o presidente Lenín Moreno pola adopción de medidas económicas como eliminación do subsidio ó diésel e gasolina extra.
Xelatino-bromuro
miniatura|270x270px|Caixa de placas secas de xelatino-bromuro de prata fabricadas pola empresa Lumière cara 1900. O xelatino-bromuro é un procedemento fotográfico creado no ano 1871 por R. L. Maddox e mellorado no ano 1878 grazas ós traballos de Charles E. Bennet, que acabou desprazando ao colodión húmido a partir de 1882.
Este proceso basicamente supón nos seus inicios o emprego dunha placa de cristal sobre a que se estende unha solución de bromuro, auga e xelatina sensibilizada con nitrato de prata, que xa non necesita manter húmida a placa en todo momento, o cal pon fin a un dos grandes inconvenientes do colodión húmido.
Ó conseguir Charles E. Bennet mellorar a sensibilidade do Xelatino-bromuro deixando secar durante máis tempo a placa emulsionada, conseguiu rebaixar o tempo de exposición a un cuarto de segundo, o que nos permite achegarnos ó concepto de instantánea fotográfica.
A creación deste método supuxo a culminación do invento da fotografía, quedando basicamente constituída ata a aparición da Halografía e a Fotografía dixital.
Xoán Paredes
250px|miniatura|dereita|Maria Dovigo (esquerda), Xoán Paredes (centro) e Francesco Benozzo (dereita). Pitões das Júnias (Montalegre) conferencia da cultura celta, Portugal, abril de 2016. Xoán M. Paredes, nado en 1975 é un xeógrafo, profesor e druída galego. É o actual responsable da Irmandade Druídica Galaica, unha organización relixiosa rexistrada oficialmente. É seguidor do reconstrucionismo druídico, un movemento pagán contemporáneo baseado no politeísmo celta. Foi membro do Instituto Galego de Estudos Célticos e foi responsable da organización de seminarios académicos e conferencias sobre a Galicia celta, entre outros.
Traxectoria
Paredes é licienciado en Xeografía pola Universidade de Santiago de Compostela, onde estudou baixo a dirección de Carlos Ferrás. Completou a súa tese de MPhil (máster por investigación) en planeamento e ordenación territorial na Universidade de Cork (Irlanda), baixo a supervisión de Patrick O'Flanagan.
Durante a súa estadía en Irlanda (1999-2010), Paredes traballou como profesor e asistente da biblioteca na UCC, e colaborou regularmente co Centro Irlandés de Estudos Galegos e co Ministerio de Educación e Ciencia do país.
Nas súas investigacións académicas, e máis alá da ordenación territorial, Paredes centrouse nos estudos sobre a Europa atlántica e a xeografía cultural, contribuíndo á definición de paisaxe cultural entendida como:
"... o medio modificado polo ser humano ao longo do tempo, a combinación a longo prazo entre a acción antrópica sobre ese medio e os condicionantes físicos limitantes ou condicionantes sobre a actividade humana. É unha área xeográfica – incluíndo recursos naturais e culturais – asociados cunha evolución histórica, e que acaba por dar lugar a unha paisaxe recoñecible para un grupo humano determinado, ata o punto de ser identificativo como tal para outros"
No presente ensina ciencias sociais, inglés e portugués, ó tempo que está involucrado en varias asociacións e organizacións.
Bento Gonçalves
Bento Gonçalves é un municipio brasileiro do estado de Río Grande do Sur. Atópase no medio da Serra Gaúcha, a 125 km de Porto Alegre, capital do estado. Localízase a 691 metros de altitude. A súa poboación en 2007 era de 100.643 habitantes.
A cidade é recoñecida como a "Capital Brasileira do Viño" e o segundo maior polo de fabricación de mobles do país. Está en 1° lugar no Índice de Desenvolvemento Humano (IDH) no Río Grande do Sur, e no 6° lugar no Brasil, de acordo coa Organización das Nacións Unidas.
Foi fundada por inmigrantes italianos en 1875, e foi transformada en cidade en 1890. O seu gran desenvolvemento turístico ocorreu despois de 1967, cando foi organizada a I FENAVINHO ("Festa Nacional do Viño"), mostrando a produción local de viño e uva para todo o país.
miniatura|A Catedral de Bento Gonçalves.
Cefalalxia
Cefalalxia, cefalea (do latín cephalaea, e este do grego κεφαλαία, de κεφαλή, cabeza) ou dor de cabeza fai referencia ás dores e molestias localizadas en calquera parte da cabeza, nos diferentes tecidos da cavidade cranial, nas estruturas que o unen á base do cranio, os músculos e vasos sanguíneos que rodean o coiro cabeludo, face e pescozo. Na linguaxe coloquial cefalalxia é sinónimo de dor de cabeza. .
As dores de cabeza frecuentes poden afectar as relacións persoais e o emprego. Dáse tamén un gran risco de depresión en persoas con dores de cabeza severas. É un dos síntomas máis comúns na medicina, e unha das razóns máis frecuentes das consultas a especialistas clínicos, pediatras e neurólogos, fisioterapeutas especializados en osteopatía e acupuntura. A cefalea é un síntoma universal no ser humano. Estímase que entre o 90 e o 100% das persoas terán algún tipo de dor de cabeza ao longo da vida.
As cefaleas máis comúns do ser humano son a xaqueca e a cefalalxia tensional. A meirande parte das cefaleas non teñen unha causa subxacente grave e só unha de cada 1.000 das que chegan a necesitar de asistencia médica se deben a un tumor.
Desde a antigüidade coñécese a demanda de asistencial debido a cefalalxias: o trastorno xa é citado nalgúns documentos sumerios e exipcios. Hipócrates refírese, con gran coñecemento, ás cefaleas e individualiza con gran precisión a xaqueca con aura. Posteriormente a estes primeiros achegamento á temática houbo outros tratados cara ao tema ao longo da historia e en especial a partir da segunda metade do século XIX. Con todo non foi ata o ano 1948 cando se sistematizan por primeira vez hipóteses rigorosas (actualmente en parte superadas) sobre a patoxenia das diferentes cefaleas, grazas á publicación de Headache and other head pain Harold Wolff.
Causas
Hai máis de 200 tipos de dores de cabeza. Algúns son inofensivos e algúns son potencialmente mortais. A descrición da dor de cabeza e os achados no exame neurolóxico, determinan se se necesitan probas adicionais e que tratamento é o mellor.
As dores de cabeza teñen unha gran variedade de causas, dende forzar demasiado a vista ata a inflamación das cavidades sinusoidais ou, outras condicións perigosas como encefalite, cancro de cerebro, meninxite ou un aneurisma cerebral. Cando a dor de cabeza aparece xunto cunha ferida na cabeza, a causa é normalmente bastante evidente; aínda que moitas causas das dores de cabeza son de máis difícil diagnóstico. O tipo de dor de cabeza máis común é a dor de cabeza tensional. Moita xente ten dores de cabeza cando teñen fame ou están deshidratados (a deshidratación severa é unha das causas da dor de cabeza despois da borracheira, xa que o alcohol é un diurético).
As dores de cabeza clasifícanse en termos xerais como "primarias" ou "secundarias": Defínense como cefaleas primarias aquelas nas que non existe unha causa estrutural ou metabólica que explique a sintomatoloxía, mentres que nas secundarias a dor de cabeza non é máis que o síntoma dunha outra patoloxía subxacente. Na gran maioría de casos a cefalea é primaria, con todo a cefalea pode ser síntoma doutra enfermidade. Debido ao carácter esencialmente subxectivo da dor de cabeza, o feito de que se dean escasos indicadores clínicos e a falta de marcadores biolóxicos e anatómicos, para facer un diagnóstico da cefalea e a súa diferenciación faise necesario efectuar unha extensa e minuciosa valoración da historia do paciente. Nas cefaleas secundarias é onde a práctica de diversas técnicas médicas (exploración física, exame neurolóxico, neuroimaxe etc.) adquiren maior relevo.
As cefaleas tensionais son debidas á contracción e tensión dos músculos dos ombros, o colo, o coiro cabeludo e a mandíbula, xa que a miúdo están relacionados co estrés, a depresión ou a ansiedade. O feito de traballar demasiado non durmir o suficiente, omitir comidas e consumir alcohol ou alucinóxenos pode facer que as persoas sexan máis susceptibles ás dores de cabeza. Igualmente, as dores de cabeza poden ser desencadeadas polo chocolate, o queixo ou o glutamato monosódico (GMS). As persoas que consomen cafeína poden presentar dores de cabeza cando non obteñen a cantidade diaria usual.
Outras causas comúns poden ser:
As cefaleas tensionais tenden a darse en ambos os dous lados da cabeza e a miúdo comezan na parte posterior deste e propáganse cara a diante. A dor pode ser xorda ou opresiva, mesmo como unha banda axustada ou unha prensa arredor da cabeza. É posible que se senta dor e rixidez nos ombros, o colo e a mandíbula.
As xaquecas son dores de cabeza fortes e recorrentes que xeralmente están acompañadas doutros síntomas, como trastornos visuais ou náuseas, e tenden a comezar nun lado da cabeza, aínda que a dor se pode diseminar dun lado o outro. É posible que a persoa experimente unha "aura" (síntomas de advertencia que se inician antes da dor de cabeza) e xeralmente sente unha dor intensamente pulsátil e palpitante.
Tipos
Hai moitos. No Dicionario Enciclopédico de Medicina, aparecen 26 definicións de cefalalxias, entre as que se poden destacar:
O National Institutes of Health (NIH), unha institución do goberno dos Estados Unidos dedicada á investigación médica, clasifica as dores de cabeza nun número relativamente limitado de categorías. Destacando cinco tipos de dor de cabeza fundamentais segundo sexan principalmente de tipo vascular, mioxénico (tensión muscular), de orixe cervical, de tracción, e como resposta inflamatoria.
Clasificación e etioloxía
A cefalalxia en realidade é un síntoma que pode estar orixinado por unha interminable lista de causas. A Sociedade Internacional de Cefaleas (International Headache Society IHS) publica unha clasificación actualizada periodicamente, na cal explícanse de forma detallada as distintas orixes de está afección.
Cefalalxias primarias
Supoñen en torno ao 78% das cefalalxias, tenden a non ser graves, aínda que a dor pode ser moi intenso:
Xaqueca
miniatura|Unha persoa con dor de cabeza Ver artigo princiapal: Xaqueca
Colodión húmido
miniatura|Comezando a preparar unha placa fotográfica de colodio. O colodión húmido é un procedemento fotográfico creado no ano 1851 por Frederick Scott Archer que supuxo un grande avance no desenvolvemento da fotografía. O método supón a utilización do colodión, unha especie de verniz que se aplica ás placas, sobre o cal se entende a emulsión química, así como unha placa de cristal transparente e puída que permite a obtención de imaxes nítidas en negativo ou, incluso, positivo.
Cefalalxia
Xaqueca
A xaqueca ou hemicrania é un tipo de cefalalxia moi intensa, que pode acompañarse de certos avisos previos, denominados aura. Esta aura antecede ao episodio migrañento e pode ser de varios tipos. Un dos máis comúns é a aura oftálmica, na que o paciente ve unha serie de lampos ou alteracións na súa visión.
Colodión húmido
Chámase colodión húmido porque a placa ha de permanecer húmida durante todo o procedemento de toma e revelado das imaxes. Isto supuña que os fotógrafos tiñan que levar consigo o laboratorio fotográfico a fin de preparar a placa antes da toma e proceder a revelala inmediatamente. Xeneralizouse así o uso de tendas de campaña e carromatos reconvertidos en laboratorios para os fotógrafos que traballaban no exterior. miniatura|Fotografía do [[teatro romano de Mérida antes da súa escavación, tomada por J. Laurent arredor do ano 1867. O negativo orixinal é de vidro colodión, no formato 27 x 36 centímetros. Consérvase na fototeca do IPCE, en Madrid.]] Outro dos grandes inconvenientes deste método era o da fraxilidade das placas de cristal empregadas como soporte, que en multitude de ocasións acababan raiadas ou rotas.
Co emprego deste procedemento conseguiuse reducir o tempo de exposición a un máximo de trece segundos e un mínimo dun segundo, o cal provocou unha diminución dos custos. Outra das grandes vantaxes era a estabilidade da emulsión empregada.
Cefalalxia
Xaqueca
Xeralmente a xaqueca causa unha dor incapacitante, e é motivo de baixa laboral. A dor é pulsátil, é dicir, vai e ven en cuestión de segundos. Normalmente comeza nunha parte localizada do cranio para logo espallarse por todo el. A frecuencia de xaqueca é moi variable entre persoas, polo que existen enfermos con episodios ao ano, episodios ao mes, á semana e nalgúns casos cada poucos días.
Durante o proceso, que pode durar ata 3 días, o enfermo padece dor ante sons fortes (fonofobia) e molestias ante a luz (fotofobia). O repouso en cama e o sono axudan á conclusión do episodio. Noutras ocasións é preciso percorrer á medicación. Os antiinflamatorios non esteroides, coma o paracetamol ou o ibuprofeno adoitan ser pouco ou nada efectivos. A carbamacepina e a ergotamina son bos medicamentos. No caso de que unha persoa sufrise de moitos episodios, pode administrarse un tratamento preventivo.
Colodión húmido
A súa xeneralización motivou o abandono do emprego doutros procedementos como o daguerrotipo ou o calotipo, á vez que supuxo a popularización do acceso ó mercado de imaxes de famosos por parte das clases obreiras.
Cefalalxia
Xaqueca
Nuns poucos casos, a xaqueca perpetúase no tempo, enlazando unha xaqueca con outra. É o denominado status migrañento e é unha doenza que require hospitalización e tratamento endovenoso. O mantemento deste estado pode dar lugar a complicacións graves, por exemplo vasculares.
Colodión húmido
Na década de 1870 o seu uso acabou sendo desprazado pola aparición da instantánea fotográfica e o carrete fotográfico.
Na actualidade
miniatura|[[Greta Thunberg foi capturada por primeira vez co proceso de colodión de placas húmidas de prata sobre vidro. A placa chámase "Standing For Us All". Shane Balkowitsch tomou esta imaxe orixinal en Standing Rock o 8 de outubro de 2019.]] Hoxe a técnica emprégase con fins artísticos e organízanse obradoiros. Algúns personaxes actuais, como a activista Greta Thunberg, foron retratados con esta técnica.
Cefalalxia
Cefalalxia tensional
Ver artigo principal: Cefalea tensional
Xunto coas xaquecas, é o outro meirande tipo de cefalalxia. A causa é a contracción dos músculos da cabeza ou do pescozo. En moitas ocasións hai causantes coma o estrés ou substancias coma a cafeína. Trátase dunha dor opresiva, como se existise un casco que oprime a testa. Por norma xeral non é unha dor grave nin incapacitante, polo que habitualmente a persoa mantén as súas actividades normais. O exercicio adoita mellorar a dor. O tratamento pode requirir medicación preventiva constante se os ataques son moi frecuentes, ademais do tratamento da dor aguda cando este é moi intenso. Se é preciso pódense empregar medicamentos, preferentemente antiinflamatorios non-esteroides, paracetamol ou metamizol.
Cefalalxia en acios
miniatura|220px|dereita|A cefalalxia en acios (The Cluster Headache) debuxo de JD Fletcher. Ver artigo princiapal: Cefalea en acios
É outro tipo de cefalalxia primaria, con dor en salvas, xeralmente localizados por encima do ollo, no arco supraciliar ou en zonas próximas. As salvas poden ser máis ou menos frecuentes, con posible espallamento por todo o cranio.
Cefalalxia hemicrania paroxística crónica ou hemicrania continua
Trátase dunha cefalalxia que se dá nunha metade co cranio, de intensidade moderada. Non é frecuente. O tratamento de elección é o litio.
Cefalalxias secundarias
Son aquelas que están provocadas por unha enfermidade coñecida. Poden deberse a enfermidades moi diversas e divídense nos seguintes grupos:
Patoxénese
Os mecanismos que producen as cefalalxias son diferentes segundo o tipo da mesma:
Pode ser unha manifestación da enfermidade de Wernicke.
Diagnóstico
O diagnóstico médico baséase en tres alicerces: Historia clínica, exploración do paciente e probas complementarias.
Historia clínica
É importante coñecer os seguintes datos, que nos axudarán a recoñecer o tipo de cefalea e á súa etioloxía:
Exploración física xeral e neurolóxica
A exploración orienta ao profesional sanitaria sobre o tipo de cefalea que presenta o paciente. Dependendo dos síntomas acompañantes, o tipo de dor, a idade e os antecedentes poden ser necesarias diferentes tipos de exploracións, cítanse algunhas das que se empregan máis habitualmente:
Exames complementarios
O médico pode recomendar a realización de diferentes probas complementarias en casos seleccionados, en moitas ocasións os datos principais proveñen do interrogatorio e das características localización e intensidade da dor. É usual a solicitude de estudos analíticos, entre eles o hemograma, a VSG e a PCR.
Tamén poden solicitarse radiografías de cranio e columna cervical se se sospéitase sinusite ou lesións óseas e tomografía computadorizada (TAC) ou resonancia magnética nuclear (RMN) para estudar con detalle o tecido cerebral e detectar estruturas anómalas como tumores cerebrais.
Signos clínicos de gravidade
Os seguintes signos ou síntomas poden ser indicativos de procesos agudos ou de maior gravidade, polo que obrigan a un estudo máis exhaustivo e específico:
Tratamento
As dores de cabeza débense controlar diariamente para axudar a identificar a fonte ou o causante dos síntomas. Despois, débese modificar o ambiente ou os hábitos para evitar futuras dores de cabeza. Cando se presenta unha dor de cabeza, anotarase a data e a hora á que comezou, o que a persoa comeu nas últimas 24 horas, a cantidade de tempo que a persoa durmiu a noite anterior, o que a persoa estaba facendo e no que estaba pensando xusto antes de que comezase a dor de cabeza, calquera situación de estrés, a duración da dor de cabeza e o que a persoa fixo para detelo. Logo de certo tempo, a persoa pode comezar a observar un patrón.
Unha dor de cabeza pódese aliviar descansando cos ollos pechados e a cabeza apoiada ou utilizando técnicas de relaxación. Para aliviar as cefaleas tensionais pode ser efectivo un masaxe ou calor aplicada na parte posterior superior do pescozo.
Florida do Norte Central
Florida do Norte Central (North Central Florida) é unha rexión de tipo direccional dentro do estado de Florida, nos Estados Unidos, que comprende a parte norte central do Estado e engloba a Área Metropolitana de Gainesville (nos condados de Alachua e Gilchrist) e os condados da super-rexión de Florida do Norte de Bradford, Columbia, Hamilton, Lafayette, Madison, Marion, Putnam, Suwannee e Union. A maior cidade da rexión é Gainesville (sede da Universidade de Florida), mentres que a maior área metropolitana é a Área Metropolitana de Ocala. Outras cidades de importancia na rexión son Lake City, Live Oak e Palatka. No ano 2010 a rexión acadou unha poboación de 873.189 habitantes.