cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sinan
A Mesquita de Rüstem Pachá
miniatura|200px|Interior recuberto de azulexos de maiólica, polo que é célebre a [[Mesquita de Rüstem Pachá.]] Entre 1560 e 1564, ergue para o Gran Visir Rüstem Pachá, xenro de Suleimán o Magnífico a Mesquita de Rüstem Pachá (Rüstem Paşa Camii), tamén en Istambul, no barrio de Eminönü. É pequena e está soberbamente proporcionada. É aínda unha obra excepcional, unha xoiña da arte otomá. Achase por encima dunha arcada de almacéns, coma un cantil sobre rúas bordeadas de caravanserrallos, con construcións que talvez remonten á época bizantina. O plano é clásico: forma rectangular, cúpula central apoiada sobre catro semicúpulas e cinco cúpulas menores. Estupendos azulexos de Iznik (a antiga Nicea) recobren os interiores do templo.
Unha recente restauración resaltou o seu valor, mais o terremoto de 1999 danou as súas cupuliñas.
A Mesquita de Atik Valide
miniatura|esquerda|[[Mesquita de Atik Valide en Istambul.]] Sinan creou tamén un complexo (Külliyesi), en torno dunha mesquita para Nurbanu Valide Sultán, a esposa veneciana de Selim II e mai de Murad III (1574-1595). A Mesquita de Atik Valide (Atik Valide Camii) ou mesquita da sultá-mai, foi construída entre 1570 e 1579, no barrio de Üsküdar, na parte asiática de Constantinopla. O extenso complexo, máis unha vez, pon de relevo o papel social do templo entre os otománs, como lugar non só de oración, senón tamén de vida. A mesquita, no centro, chegou ata nós en tres etapas construtivas.
A decoración máis significativa está no interior do santuario. Son pinturas especialmente motivos florais, plasmados en paneis murais, cubertos de azulexos de porcelana decorados, principalmente cerca do púlpito (minbar). Como noutros casos, o mihrab, a parede cara a Meca, que orienta os pregos, está decorado con cerámica de Iznik (Nicea). A porta e as contraventanas da sala de oracións están ornamentados con incrustacións de marfil e nácar.
A Mesquita de Selim en Edirne
miniatura|dereita|250px|[[Mesquita de Selim (Edirne)|Mesquita de Selim en Edirne.]] Santa Sofía, construída polos « infieis » constituía a teima dos arquitectos musulmáns. A idade de 80 anos, entre 1569 e 1574, Sinan contruíu para Selim II a Mesquita de Selim (Selimiye Camii), en Edirne (Andrinópole). Por primeira vez, superabanse as dimensións de Santa Sofía.
Nesta edificación, que o mesmo arquitecto coidaba como a obra do seu período de mestrado, puxo en práctica o principio da cúpula sobre plano octogonal, problema que xa tentara resolver na mesquita de Rüstem Pachá. Sinan ergue aquí a cúpula maior —cun diámetro de 31 metros— de todas as que executara. Está sostida por oito piares, e mercé ao espazo que recobre, dá impresión de que o interior do templo é maior do que é na realidade. A cúpula determina así mesmo a visión das liñas principais da fachada externa do santuario. O resto das construcións do complexo están detrás da mesquita. Os catro alminares reclaman a atención desde o primeiro momento. Estes minaretes, de aspecto elegante, foron instalados nas catro esquinas da plataforma cadrada sobre da cal se eleva a mesquita. Nesta obra, Sinan mostra o seu xenio, que non só vía, senón que era capaz de interpretar a herdanza recibida da Anatolia, única no mundo. Esta mesquita, aínda cando non é a súa derradeira obra, está considerada, con xustos títulos, como unha obra mestra que culmina a síntese da arquitectura turco-otomá da época clásica. Fixa, por así dicilo as regras dese período, pola súa estrutura, o tratamento do espazo, as súas proporcións e a súa ornamentación.
A Mesquita de Sokollu Mehmet Pachá
miniatura|250px|Cúpulas da [[Mesquita de Sokollu Mehmet Pachá (Kadırga)|mesquita de Sokollu Mehmet Pachá en Istambul.]] Das tres mesquitas construídas por Sinan en Istambul na honra do Gran Visir, a máis importante (Sokullu Mehmet Pacha Camii) é a que edificou entre 1572 e 1577 na veciñanza de Kadırga, preto da mesquita Azul (Sultanahmet Camii).
Foi levantada sobre as ruínas dunha igrexa bizantina, Haghia Anastasia, da que se reutilizarán os materiais. A nova mesquita é célebre polas fermosas porcelanas azuis, que cobren os piares arredor da bóveda, os contornos das xanelas e o mihrab, mais que non obnubilan a beleza arqitectónica. No interior, o visitante non pode senón quedar sobrecollido de admiración diante dos azuis, verdes, púrpuras e vermellos dos elegantes deseños dos azulexos de Iznik e as pinturas mostrando caraveis e crisantemos, e máis os vitrais polícromos. Como noutras obras, e seguindo o modelo de Santa Sofía, a cúpula central vai sostida por semicúpulas.
Do mesmo xeito, ademais do templo, hai un complexo arredor, incluíndo un convento de derviches. O patio, ao que se accede por un pequeno túnel, está rodeado de pórticos con 30 cúpulas, sostidas, na maior parte, por columnas bizantinas reaproveitadas.
O Kırkçeşme
miniatura|200px|Plano do sistema de distribución de auga de Kırkçeşme (c. 1560), que se conserva no museo do [[Palacio de Topkapi.]] Sinan non só construíu mesquitas. En 1553, foille encargada a resolución do problema de abastecemento de auga á capital. Examinou todos os acuedutos antigos, e buscou novas fontes. Os traballos de construción de novas instalacións foron iniciados en 1554 e terminados en 1560. Para iso, realizou unha rede de cuarenta fontes, que denominou « Kırkçeşme », cunha lonxitude de máis de 50 km, para cuxa subministración debeu construír diques fluviais, túneis, canles e dous acuedutos: os de Uzunkemer e Egrikemer, preto de Istambul. Este proxecto a por do dominio da auga era tan importante a ollos de Suleimán, que fixo un desembolso de 43 millóns en moeda de prata, case equivalente ao que gastara (53 millóns) no complexo de Süleymaniye.
O construtor de pontes
miniatura|esquerda|200px|[[Ponte de Višegrad|Ponte Mehmed Paša Sokolović sobre o río Drina, construída por Sinan en 1577.]] Mimar Sinan outorgou tanta importancia ás súas pontes como ao resto dos traballos. Estaba orgulloso da ponte de « Büyükçekmece », dun longor de 635,5 metross, e que é tan perfecto como sólido. Foi el tamén o que botou sobre o río Cekmeçe, os vinte e oito arcos da ponte da vía imperial que une Edirne con Istambul. Tamén levantou, entre 1577 e 1578 a Ponte de Višegrad sobre o río Drina, en Bosnia-Hercegovina, nos Balcáns.
Últimos anos
En 1580, edifica a mesquita Chemchi Pachá (Chemchi Paşa Camii) en Usküdar, na beira asiática do Bósforo.
En 1584, a sultana Nur-u Banu, esposa de Selim II e mai de Murad III, fai construír en Istambul, seguindo trazas de Mimar Sinan, uns baños públicos, o hammam de Çemberlitas, reputado como unha das obras máis importantes da arquitectura otomá do século XVI.
En 1586, á respeitábel idade de 97 ans, emprende aínda a construción das súas dúas últimas mesquitas: Mesih Mehmet Pachá (Mesih Mehmet Paşa Camii) e Molla Tchelebi (Molla Tchelebi Camii) en Findikli, que non poderá ver acabadas.
En total, no percurso da súa dilatada carreira, Sinan e o seu equipo executaran 350 construcións :
Sinan viviu durante a época que constituíu a idade de ouro do Estado otomán. Foi arquitecto-xefe con tres soberanos: Suleimán I o Magnífico, Selim II e Murad III. Tivo un papel considerable na concepción e execución de numerosas obras arquitectónicas que simbolizaron o poderío do Imperio. O estudo da súa vida revela a historia dun verdadeiro creador, xamais satisfeito coas súas realizacións, constantemente en busca de ideas novas e tentando pór a punto dispositivos innovadores. A súa influencia continuou sentindose moito tempo despois da súa morte, e en todas as épocas se recoñeceu a súa importancia.
Samuel Hahnemann
Christian Friedrich Samuel Hahnemann, máis coñecido como Samuel Hahnemann, nado en 1755 e finado en 1843, foi un médico saxón, fundador da medicina homeopática. A Hahnemann tamén se lle atribúe a introdución da práctica da corentena no Reino de Prusia durante o seu servizo ao Duque de Anhalt-Köthe.
Castelo de Hermann
dereita|miniatura|Imaxe do río Narva, fronteira natural entre Rusia e Estonia O Castelo de Hermann (tamén Hermannsburg ou Castelo de Narva, en estoniano Hermanni linnus) é un castelo localizado na cidade de Narva, no extremo oeste de Estonia. A fortificación foi fundada en 1256 polos dinamarqueses, sendo construído en pedra a comezos do século XIV. Os cabaleiros teutónicos da orde Livonia, tomaron o castelo o 29 de agosto de 1346 pertencendo a esta orde durante séculos.
O río Narva separa a fortaleza estoniana da fortaleza rusa de Ivangorod.
Babakotia radofilai
Babakotia é un xénero extinto de lémure de medida media de Madagascar que só consta dunha especie, B. radofilai. Xunto co Palaeopropithecus, Archaeoindris e Mesopropithecus, forma a familia dos paleopropitécidos, coñecidos polo nome de Palaeopropithecidae. O nome Babakotia ven do nome malgaxe do indri, babakoto, co cal está relacionada esta especie.
SSC Napoli
A Società Sportiva Calcio Napoli é un club italiano de fútbol con sede en Nápoles, na rexión de Campania. Foi fundado o 1 de agosto de 1926 e xoga na Serie A de Italia.
Cadro Actual
Actualizado a 18 de xuño de 2020.
Seareiros
Segundo unha enquisa elaborada polo instituto estatístico Demos no mes de setembro de 2016, do total de afeccionados ao fútbol en Italia, o Napoli é o cuarto club por número de seareiros, co 13% do total.
Vera Rubin
Vera Cooper Rubin, nada en Filadelfia (Pensilvania) o 23 de xullo de 1928 e finada en Princeton (Nova Jersey) o 25 de decembro de 2016, foi unha astrónoma estadounidense, pioneira na medición da rotación das estrelas dentro dunha galaxia. As súas medicións puxeron de manifesto que as curvas de rotación galáctica mantéñense planas, contradicindo o modelo teórico, sendo a evidencia máis directa e firme da materia escura.
Primeiros anos
Mudouse a Washington D. C. cando tiña uns 10 anos. Foi daquela cando comezou a a amosar interese pola astronomía. Os seus pais eran inmigrantes xudeus. O seu pai, Philip Cooper, foi un enxeñeiro eléctrico nado en Vilnius, Lituania, co nome de Pesach Kobchefski. A súa nai, Rose Applebaum, orixinaria de Besarabia, traballou para a Bell Telephone Company calculando a lonxitude das liñas telefónicas. Rubin tivo unha irmá máis vella, Ruth Cooper Burg, que foi xuíz administrativo no Departamento de Defensa dos Estados Unidos.
Educación
Rubin decidiu seguir a súa educación pre grao no Vassar College "porque Maria Mitchell —a primiera astrónoma reciñecida dos EEUU— traballara alí"; logrou o seu título de grao (BA degree) no 1948, en astronomía, a única en dito campo nesa clase. Tentou enrolarse nun programa para graduados en Princeton pero nunca recibiu o seu catálogo de graduación, non sendo permitidas mulleres no programa de graduados en astronomía ata 1975.
Diferente foi o resultado do seu intento no mestrado de Cornell, onde estudou física con Philip Morrison, e Mecánica cuántica con Richard Feynman e Hans Bethe. Completou a tese no 1951, de xeito controvertido, examinando "a posibilidade dunha rotación conxunta no universo na procura dun fluxo 'non de Hubble'" período no que fixo unha das primeiras observacións de desviacións do fluxo de Hubble no movemento das galaxias.
Na súa tese doutoral (en Georgetown), Rubin argumentou que as galaxias poderían estar rotando arredor de centros descoñecidos, máis que sinxelamente separándose, como era suxerido pola teoría do Big Bang naquel tempo. Robert Irion, en Science, describiu así o traballo: O estudo, realizado baixo a dirección de Gamow e completado no 1954, concluíu que máis que estar distribuídas de xeito aleatorio polo universo, as galaxias aglutínanse, unha idea entrevista por outros durante dúas décadas. . A publicación do estudo foi rexeitada polo Astronomical Journal e polo The Astrophysical Journal. Máis tarde admitiu que tiña poucos datos, pero a súa tese foi importante para a evidencia de Gerard de Vaucouleur dun "supercluster local". Isto forzouna a continuar o seu traballo analizando como as estrelas se moven por fóra das galaxias, campo no que continuou ata a súa morte en 2016.
Traballo
Trala súa graduación, foi profesora en Montgomery County Community College e tamén traballou na Universidade de Georgetown como asistente de investigación. No ano 1962 foi profesora asistente. En 1963 traballou con Geoffrey e Margaret Burbidge na Universidade de California. No 1964, foi a primeira muller en usar os instrumentos do Observatorio de Palomar Alto. No 1965 tamén mantivo un posto no Departamento de Magnetismo Terrestre en Carnegie. Foi Senior Fellow no Departamento de Magnetismo Terrestre e a súa área de traballo foi descrita como "Galáctica e dinámica extragaláctica: estrutura a grande escala e dinámica do universo".
Recoñecementos académicos e membresías
Membro da Academia Nacional de Ciencias dos EEUU, da Academia Pontificia de Ciencias, e da Sociedade Filosófica Americana.
Peret
Pere Pubill i Calaf, coñecido como Peret, nado en Mataró o 24 de marzo de 1935 e finado en Barcelona o 27 de agosto de 2014, foi un músico catalán e un dos máximos expoñentes da rumba catalá.
Conidioma
miniatura|110px|Conidioma (Debuxo de 1897) En ficoloxía denomínase conidioma ao corpo frutífero asexual que contén conidios, característico dos Deuteromycota.
Trátase dunha estrutura na que aparcen agrupados os conidios dalgúns fungos imperfectos (antigamente chamados "fungos anamorfos").
Etimoloxía
O termo está formado sobr e a raíz conidi- de conidio, coa adición do sufixo -oma, tirado de grego antigo -ωμα -ōma, que, no latín científico expresa a idea de "vulto".
Este neoloxísmo comezou a usarse na década de 1970.
Reprodución asexual dos fungos
A reprodución asexual dos fungos efectúase nas seguintes fases:
Tipos de conidiomas
Recoñécense os seguintges tipos de conidiomas:
Importancia dos conidiomas na propagación dos axentes patóxenos das plantas
A conidioxénese é un importante mecanismo de propagación dos axentes patóxenos das plantas. Nalgúns casos, baixo a pel da planta hóspede fórmanse estruturas especializadas de frutificación macroscópica de aproximadamente 1 mm de diámetro que conteñen masas de conidios e logo erupcionan a través da superficie e permiten a distribución das esporas polo vento e a chuvia. Unhas destas estruturas son os conidiomas.
Senra, Santa Cruz de Moeche, Moeche
Senra é un lugar da parroquia de Santa Cruz de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 15 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 8 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 19 habitantes.
Vaise armar
Vaise armar é o sexto álbum de estudio da banda galega de rock Zënzar.
Foi publicado en 2012 e contou con numerosas colaboracións como as de Vituco Neira de Ruxe Ruxe, Mou de Dios ke te crew, Loli Nogueira, Pablo Dalama, Mario César Vila ou Xavier Pardeiro "O Reverendo".
Djibuti
Djibouti é unha nación multiétnica cunha poboación de 942.333 habitantes. O somalí, o árabe e o francés son ​​as tres linguas oficiais do país. Cerca do 94% dos residentes practican o islam, que é a relixión oficial e é predominante na rexión desde hai máis de mil anos. Os somalís (Clan Issa e afar compoñen os dous grupos étnicos máis grandes. Ambos falan linguas afroasiáticas.
Djibouti está estratégicamente situado preto dalgúnhas das rutas marítimas máis importantes do mundo, controlando o acceso ao Mar Vermello e ao Océano Índico. Serve como un centro clave de reabastecemento e transbordo e é o principal porto marítimo para a importación e exportación da veciña Etiopía. Un crecente centro comercial, a nación é a sede de varias bases militares estranxeiras, incluíndo Camp Lemonnier. O organismo rexional da Autoridade Intergubernamental para o Desenvolvemento (IGAD) tamén ten a súa sede en Djibouti.
Prehistoria
miniatura| upright | Cerámica de deseño xeométrico atopada en [[Asa Koma.]] A área de Djibouti habitouse desde o Neolítico. Segundo os lingüistas, as primeiras poboacións de lingua afroasiática chegaron á rexión durante este período desde a proposta expansión ("patria orixinal") no val do Nilo, ou o Oriente Próximo. Outros estudiosos propoñen que a familia afroasiática desenvolveuse in situ no corno, cos seus falantes dispersándose posteriormente a partir de aí. miniatura|left| Arte rupestre prehistórico e tumbas en Djibouti.
Atopouse olería anterior a mediados do II milenio en Asa Koma, unha área dos lagos interiores na chaira de Gobaad. A cerámica do sitio caracterízase por deseños xeométricos de punción e incisión, que teñen semellanza coa cerámica da 1ª fase da cultura Sabir de Ma'layba en Arabia do Sur. Tamén se descubriron ósos de gando de cornos longos en Asa Koma, o que suxire que o gando doméstico estivo presente hai uns 3.500 anos. A arte rupestre do que parecen ser antílopes e unha xirafa tamén se atopan en Dorra e en Balho. Handoga, datada no cuarto milenio adC, produciu micrólitos de obsidiana e cerámicas simples usadas polos primeiros pastores nómades con gando domesticado.
Ademais, entre a cidade de Djibuti e Loyada existen un número de estelas antropomórficas e fálicas. As estruturas están asociadas a sepulturas de forma rectangular que están franqueadas por forxados verticais, como tamén se atopan no centro de Etiopía. As estelas de Djibouti-Loyada son de idade incerta e algunhas delas están adornadas cun símbolo en forma de T.
Punt
miniatura|Queen Ati, esposa do rei Perahu de [[Terra de Punt|Punt, como se representa no templo do Faraón Hatshepsut en Deir el-Bahri.]] Xunto co norte de Somalia, Eritrea e a costa do Mar Vermello do Sudán, Djibouti é considerada a localización máis probable do territorio coñecido polos antigos exipcios, como Punt (ou Ta Netjeru, que significa "Terra de Deus"). A primeira mención da Terra de Punt data de 2.500 anos aC. Os Puntitas eran unha nación de persoas que tiveron estreitas relacións co Antigo Exipto durante o reinado da 5ª dinastía do Faraón Sahure e a 18ª dinastía da raíña Hatshepsut. De acordo cos murais do templo de Deir el-Bahari, a Terra de Punt foi rexida por ese tempo polo Rei Parahu e pola Raíña Ati.
Sultanato de Ifat (1285-1415)
thumb | O reino do [[Sultanato de Ifat no século XIV]] A través dos moitos contactos coa veciña Península de Arabia durante máis de 1.000 anos, os grupos étnicos somalís e afar da rexión convertéronse nunha das primeiras poboacións do continente en adoptar o islam. O Sultanato de Ifat era un reino medieval musulmán no Corno de África. Fundado en 1285 pola dinastía Walashma, estaba centrado en Zeila. Ifat estableceu bases en Djibutí e no norte de Somalia, e desde alí expandiuse cara ao sur ata as Montañas Ahmar. O seu sultán Umar Walashma (ou o seu fillo Ali, segundo outra fonte) é considerado o conquistador do Sultanato de Shewa en 1285. Taddesse Tamrat explica a expedición militar do Sultán Umar como un esforzo para Consolidar os territorios musulmáns no corno, do mesmo xeito que o emperador Yekuno Amlak intentaba unir os territorios cristiáns nas terras altas durante o mesmo período. Estes dous estados inevitablemente entraron en conflito en Shewa e nos territorios máis ao sur. Comezou unha prolongada guerra, pero os sultanatos musulmáns da época non estaban fortemente unificados. Ifat finalmente foi derrotado polo emperador Amda Seyon I de Etiopía en 1332 e retirouse de Shewa.
Sultanato Adal (1415–1577)
miniatura|right|O [[Sultanato Adal|Sultán de Adal (dereita) e as súas tropas loitando contra o rei Yagbea-Sion e os seus homes.]] O islam foi introducido na rexión desde a península arábiga, pouco despois da Héjira. Os dous mihrab da mesquita de Masjid al-Qiblatayn en Zeila datan do século VII e é mesquita máis antiga da cidade. A finais do século IX, Al-Yaqubi escribiu que os musulmáns estaban vivindo ao longo do litoral norte de corno. Tamén se mencionou que o reino de Adal tiña a súa capital en Zeila, unha cidade portuaria na rexión noroeste de Awdal contigua a Djibuti. Isto suxire que o Sultanato Adal con Zeila como capital remóntase a polo menos o século IX ou X. Segundo I.M. Lewis, a política estaba gobernada por dinastías locais que consistían en árabes somalís ou somalís arabizados, que tamén gobernaban o semellante Sultanato de Mogadiscio na rexión de Benadir ao sur. A historia de Adal a partir deste período fundacional caracterizouse por unha sucesión de batallas coa veciña Abisíiia. No seu auxe, o reino Adal controlaba grandes partes do actual Xibutí, Somalia, Eritrea e Etiopía.
Estado otomán (1577–1867)
miniatura|O [[Estado Exipcio|Estado otomán en 1566.]] O gobernador Abou Baker ordenou a guarnición exipcia en Sagallo retirarse a Zeila. O cruceiro Seignelay chegou a Sagallo pouco despois de que partiran os exipcios. As tropas francesas ocuparon a fortaleza a pesar das protestas do axente británico en Aden, o comandante Frederick Mercer Hunter, que enviou tropas para protexer os intereses británicos e exipcios en Zeila e impedir a prolongación da influencia francesa nesa dirección.
O 14 de abril de 1884, o comandante da corveta patrulleira L'Inferent informou sobre a ocupación exipcia no Golfo de Tadjoura. O comandante da corveta Le Vaudreuil informou que os exipcios ocupaban o interior entre Obock e Tadjoura. O emperador Yohannes IV de Etiopía asinou un acordo con Gran Bretaña para deixar de loitar contra os exipcios e permitir a evacuación das forzas exipcias de Etiopía e do litoral somalí. A guarnición exipcia retirouse de Tadjoura. Léonce Lagarde despregou unha corveta de patrulla a Tadjoura a noite seguinte.
Somalilandia francesa (1894–1977)
miniatura|[[Somalia francesa en 1922.]] De 1862 a 1894, a terra ao norte do Golfo de Tadjoura chamouse Obock e foi gobernada polos sultáns somalís e afar, autoridades locais con quen Francia asinou varios tratados entre 1883 e 1887 para gañar unha posición punteira na rexión. En 1894, Léonce Lagarde estableceu unha administración francesa permanente na cidade de Djibouti e nomeou a rexión como Somalilandia francesa. Durou desde 1896 ata 1967, cando foi renomeada como Territoire Français des Afars et des Issas (TFAI) ("Territorio francés dos Afars e os Issas").
En 1958, na véspera da independencia da veciña Somalia en 1960, celebrouse en Djibouti un referendo para decidir se permanecería con Francia ou se unía á República Somalí. O referendo resultou en favor de continuar a asociación con Francia, en parte debido a un voto combinado do considerable grupo étnico Afar e os residentes europeos. Houbo tamén acusacións de fraude electoral. A maioría dos que votaron non eran somalís, que estaban fortemente a favor de unirse a Somalia unida como fora proposto por Mahmoud Harbi, vicepresidente do Consello de Goberno. Harbi morreu nun accidente aéreo dous anos máis tarde.
miniatura|Vista aérea de [[Djibuti (cidade)|Djibuti, a capital de Xibutí.]] En 1967, celebrouse un segundo plebiscito para determinar o destino do territorio. Os resultados iniciais apoiaron continuar a relación con Francia. A votación tamén se dividiu en torno ás liñas étnicas, os residentes somalies en xeral votaron pola independencia, co obxectivo da eventual unión con Somalia e os Afars optaron por permanecer asociados a Francia. O referendo volveu ser cuestionado por informes de fraude electoral por parte das autoridades francesas. En 1976, membros da Front de Libération de la Côte des Somalis (Fronte de Libération da Côte des Somalis) se enfrontaron co Grupo de Intervención Nacional da Xendarmería nun secuestro de autobuses en ruta a Loyada. Pouco despois do plebiscito, a Côte française des Somalis (Somalilandia Francesa) foi rebautizada como "Territoire français des Afars et des Issas".
República de Djibuti
En 1977 tivo lugar un terceiro referendo. Un deslizamento de votantes o 98,8% do electorado apoiou a rotura con Francia, marcando oficialmente a independencia de Xibutí. O 27 de xuño de 1977, concedéuselle a independencia como Djibuti, Hassan Gouled Aptidon, un político somalí que fixo campaña polo voto Si no referendo de 1958, acabou por ser o primeiro presidente da nación (1977-1999).
Durante o seu primeiro ano, Djibuti uniuse á Organización da Unidade Africana (agora Unión Africana), a Liga Árabe e as Nacións Unidas. En 1986, a nacente república tamén estaba entre os membros fundadores da organización de desenvolvemento rexional da Autoridade Intergubernamental para o Desenvolvemento.
Goberno
O xefe de estado de Djibuti é o presidente, que é elixido por un período de seis anos. O presidente nomea a un primeiro ministro e encabeza o consello de ministros.
O ente lexislativo está formado pola Chambre des Deputés, o cal consiste en 65 membros que son electos cada cinco anos.
Xeografía
Djibuti atópase no leste de África, bordeando o Golfo de Adén e o Mar Vermello entre Eritrea, Etiopía e Somalia.
Organización político-administrativa
miniatura|350px|Mapa das rexión de Djibouti. Djibouti está dividido en seis rexións administrativas, con Djibouti (cidade) sendo unha das rexións oficiais. Está aínda subdivídese en vinte distritos ou cercles:
180px|miniatura|dereita|Mapa de Djibuti
Demografía
A poboación está dividida en dous grupos principais, os Issa, o pobo somalí, que fan un 60% da poboación total, e os afar, cerca do 35% do total. O resto está formado por europeos (maioritariamente franceses e italianos), árabes e etíopes. A presenza de dous grupos diferentes de poboación foi a causa da guerra civil nos primeiros anos 90.
Case toda a poboación de Djibuti é musulmá, só unha pequena porcentaxe é cristiá, principalmente os europeos que alí residen.
Gran Premio dos Países Baixos de 1958
O Gran Premio dos Países Baixos de 1958 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 26 de maio de 1958 no circuíto de Zandvoort. Foi a quinta carreira da tempada de Fórmula Un de.
Autódromo Termas de Río Hondo
O Autódromo Internacional de Termas de Río Hondo é un autódromo localizado nas aforas da cidade de Termas de Río Hondo e á beira do Encoro de Termas de Río Hondo na Provincia de Santiago del Estero, Arxentina.
O circuíto comezouse a construír no 2007 e rematouse en maio do 2008. A construción foi executada polo goberno da provincia e valeu sobre 144 millóns de pesos arxentinos. Este autódromo recibe cada ano, as mellores competicións do país: o Turismo Carretera, o TC2000 e a Top Race.
El rey pasmado
Trama
A trama está ambientada na corte española de comezos do século XVII. O rei Filipe IV (Gabino Diego), nunha escapada co conde da Peña Andrada, queda abraiado ao contemplar o corpo espido (cunhas calzas vermellas) de Marfisa (Laura del Sol), unha prostituta da Vila, nunha postura similar á do cadro Venus do espello. O rei entón desexa contemplar o corpo espido da súa muller, a raíña Isabel de Borbón (Anne Roussel).
Isto fai que o Grande inquisidor se vexa obrigado a convocar unha xunta de teólogos para debater o asunto. As dúas caras do debate están representadas pola figura do frade Villaescusa (Juan Diego), que asegura que a pretensión do rei é grave pecado que pode traer p castigo a todo o país, e o padre Almeida, un misioneiro xesuíta que replica que a mala sorte dos gobernados depende da capacidade dos seus gobernantes máis ca da súa moralidade, e que o desexo do rei é un asunto privado. Aínda que a raíña está disposta a compracer os desexos do rei, Villaescusa e os seus subalternos fan o posible para frustrar as súas pretensións. Finalmente, grazas á axuda do xesuíta e o conde da Peña Andrada, o rei consegue reunirse coa raíña no Convento de San Plácido e logra o seu obxectivo.
Paralelamente, o Conde-Duque de Olivares (Javier Gurruchaga) teme estar sendo castigado por Deus xa que non logra ter descendencia coa súa muller, polo que pide consello a Villaescusa, quen o informa de que a culpa da esterilidade a ten o pracer que el e mais a súa esposa obteñen á hora de realizar o acto sexual. A solución, de "inspiración divina" proposta por Villaescusa consiste en que o conde e a súa muller copulen no coro da igrexa de San Plácido (moi preto de onde se encontran os reis) diante das monxas do coro. Á saída deste encontro sexual o Conde-Duque de Olivares recibe senllos correos onde o informan da chegada da Frota de Indias a Cádiz con todo o cargamento e a vitoria das tropas españolas na Guerra dos Oitenta Anos. Villaescusa quere facer ver que o feliz desenlace se debe aos sacrificios polos que pasaron, pero o Conde-Duque replícalle que pola data das cartas se ve que a frota chegara a Cádiz dous días atrás, xusto cando o rei fora coa prostituta. O Conde-Duque envía a Villaescusa a Roma cunha carta lacrada onde se pide que non o deixen marchar até que mude a súa actitude.
Características
A película ten unha ambientación ben documentada. Foi rodada no Palacio do Marqués de Santa Cruz en Viso del Marqués (Cidade Real) e no Mosteiro de Uclés (Cuenca). Do vestiario encargouse Javier Artiñano, e a banda sonora compúxoa José Nieto.
Premios
VI edición dos Premios Goya
Outros
Raimundo Amador
Raimundo Amador Fernández, nado o 26 de maio de 1959 en Sevilla, é un cantante, guitarrista e compositor de flamenco andaluz. O seu estilo de música vai enfocado a fusionar o flamenco con outros estilos, como o rock ou o blues. Ten participado en numerosas ocasión en concertos cos tamén guitarristas B.B. King e Kiko Veneno.
Colégio Dom Diogo de Sousa
O Colégio Dom Diogo de Sousa é unha escola en Braga, Portugal, fundada en 1949 por iniciativa de Mário Augusto Fernandes Afonso, o Padre Joaquim António Alves, o profesor José Maria de Freitas e o profesor António Duarte da Costa.
Ambondro mahabo
Ambondro mahabo é unha especie de mamífero que viviu durante o Xurásico medio (hai uns 167 millóns de anos) na actual Madagascar. É a única especie do xénero Ambondro e é coñecida a partir dun maxilar inferior dotado de tres dentes, que foron interpretados como o último premolar e as dúas primeiras moas.
Figo
300px|miniatura|Produción mundial de figos en 2005. miniatura|[[Ostíolo apical aínda pechado dun sícono preantese: hase abrir máis tarde para parmitir o paso das avésporas polinizadoras.]] miniatura
O figo é un froito obtido da figueira (Ficus carica). Dende o punto de vista botánico o figo non é un froito senón unha infrutescencia (ou sexa un conxunto de froitos). Existen máis de 750 especies de figos diferentes entre as que hai comestíbeis e non comestíbeis.
Esta froita podería provir de Asia Occidental, aínda que posteriormente se distribuíu por todo o Mediterráneo, chegando a Galiza. Sábese que o ser humano xa o coñecía e recollía antes do ano 9000 a. C.
Os figos miden 6 ou 7 cm de longo e 4,5 a 5,5 cm de diámetro. Son moi estacionais e pódense atopar doadamente nos meses de agosto e setembro no hemisferio norte, coma no caso de Galiza; e de febreiro a marzo no hemisferio sur. Algunhas figueiras producen dúas colleitas ao ano.
É un cultivo común en Galiza dende hai séculos, especialmente no sur, que deu lugar a infinidade de topónimos: A Figueira, Figueiras, Figueiredo, Figueiró, Figueiroa, Figueiroá etc.
Polinización
A polinización efectúana especies de insectos himenópteros ou pequenas avésporas dun xeito moi peculiar, nun caso típico de simbiose/mutualismo. Existe unha especie de avéspora axeitada a cada especie de figueira. Blastophaga psenes poliniza o figo común. A femia penetra ao sicono por un buraco natural apical chamado ostíolo, pon os seus ovos e alí morre despois de o polinizar. Cando as crías nacen, os machos fecundan as femias que aínda están no ovario e morren dentro, nunca saen. As avespiñas femias fecundadas saen polo ostíolo levando con elas o pole das flores masculinas.
Pola contra, a maioría das variedades de consumo humano non necesitan deste método, xa que son partenoxenéticas e sempre dan froito en ausencia de polinizador.
Floración
Nas figueiras a organización floral é bastante complexa. Nun principio pensouse que estas árbores non tiñan flores, mais despois fíxose patente que as flores ficaban agochadas no interior dun receptáculo a xeito de pera que ten unha apertura apical (ostíolo). Estas flores orixinarán uns aquenios miúdos arrodeados dun mesocarpo carnoso e que son os verdadeiros froitos (ou sexa drupéolas) da figueira. Ao conxunto dáselle o nome de sicono e constitúe o figo que é, logo, un falso froito.
Está cuberto dunha carapela magra que dá cor ao seu exterior e segundo a variedade pode ser de diferentes cores e tamaños, que van do verde, morado ou negro. A polpa con alto contido enerxético é carnosa e de intenso sabor doce.
Produción
A produción mundial de 2011 segundo a FAO foi de 1 100 000 de toneladas; a primeira produtora foi Turquía (254.000 Tm), seguida de Exipto (185.000 Tm) e Alxeria (124.000 Tm), Irán, Marrocos, Siria, Estados Unidos, España (30260 Tm)
A maiores colleitas danse en Chipre (25.600 Kg/ha), Uzbekistán, Colombia. En Turquía a produción de figos aumentou das 205.000 Tm en 2008 a 254.000 Tm en 2011. As rexións de Aydın, Esmirna e mais de Muğla, coñecida anteriormente coma antiga rexión de Caria, son as de maior produción en Turquía.
Propiedades nutritivas
As especies comestíbeis son moi dixestivas porque conteñen unha substancia chamada cradina que é un fermento dixestivo e alto contido en fibra mellorando o tránsito intestinal por iso tamén é utilizado como laxante; ácidos orgánicos como o ácido cítrico, málico e acético; sales como potasio, magnesio e calcio, e vitaminas A, B1, B2, B3 e C. Contén un 80% de auga e altos contidos en hidratos de carbono como a sacarosa, frutosa e glicosa. Os froitos non maduros resultan tóxicos para o estómago.
O figo seco
O figo pódese desecar para se converter en "figo seco" ou "figo paso". O froito que non se consome na tempada asóllase en secadoiros semellantes aos da uva pasa, podéndose conservar máis tempo para utilizalo na elaboración de diversas sobremesas, incluso xeados. En Galiza foi común nas sobremesas invernais, especialmente coma doce de Nadal.
O figo paso fórmase esmagando coa man o figo fresco e colocándoo sobre canizos delourándoo durante días virándoo un par de veces para evaporar a meirande parte da súa auga. Neste proceso debe haber temperaturas superiores a 30 °C nos momentos de máis asollado e non haber días anubrados. O figo seco ten, a respecto do fico fresco, moito máis calcio e hidratos de carbono e, polo tanto, máis calorías e moita menos auga. Pódese atopar todo o ano xa que ao conter un alto grao de azucres que actúan coma conservantes naturais e ao estar desecado mantense en perfecto estado durante longo tempo.
Gastronomía
En Galiza adoita consumirse fresco (finais do verán) ou paso (no inverno). Pódese facer unha bebida alcohólica composta de augardente denominada "licor de figo". Na gastronomía é variada a súa utilidade, desde acompañamento en contraste con algúns pratos salgados como carne asada ou de caza, ou en pratos doces para realizar diferentes sobremesas coma marmeladas e repostaría (bombóns recheos de figos). Co froito paso faise en España o pan de higo" (figo desecado e esmagado con améndoas.)
Notas
Perdomo Molina, Antonio C. (2007) “Sobre paseros, pasiles, secaderos, tendales, tinglados y hornos: la cultura material de los higos pasados en Canarias”. Rincones del Atlántico. Nº 4. ISSN 1698-8957. ("en castelán")
Outros artigos
Figo Figa Common Fig Higo Figue Füge Figa Hicox Vijg (fruit)
Montecelo, Oca, Coristanco
Montecelo é un lugar da parroquia de Oca, no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 87 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 42 homes e 45 mulleres.
Václav Havel
miniatura|Václav Havel en [[2006.]]
Václav Havel, pronunciado [], nado en Praga o 5 de outubro de 1936 e finado o 18 de decembro de 2011 na mesma cidade, foi un escritor, dramaturgo e político checo. Foi o último presidente de Checoslovaquia e o primeiro presidente da República Checa.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia acomodada de Praga, propietaria dun estudio cinematográfico e doutras empresas. Trala instauración dun goberno comunista en Checoslovaquia en 1948, a posición da súa familia viuse cuestionada e Hável non puido seguir estudos universitarios. Traballou como asistente nun laboratorio de química e despois como tremoísta ata que logrou establecerse como dramaturgo a partir de 1960, tras estudar literatura por correspondencia. En 1967 licenciouse finalmente en Arte Dramática. Neses anos cadou sona como autor poético con obras como Zahradni slavnost (1963) e Vyrozumeni (1965) e pertenceu literariamente a un grupo de escritores nucleado ao redor da revista Tvar.
Durante a Primavera de Praga de 1968, Hável xa era ben coñecido como dramaturgo e apoiou dende debates públicos e emisións de radio o programa de reformas impulsado por Alexander Dubcek. Opúxose publicamente á invasión soviética de Checoslovaquia que seguiu a estes feitos, e como consecuencia converteuse nun dos obxectivos centrais da represión post-primavera praguense. En 1969 tivo que deixar Praga e instalarse en Trutnova. Durante os anos seguintes foi encarcerado en diversas ocasións polas súas publicacións en defensa dos dereitos humanos, contra a censura e na defensa da democracia. En 1977 foi un dos promotores do movemento Carta 77, polo que foi acusado de sedición e condenado a prisión en 1979. Esta experiencia fixo medrar a súa sona dentro e fóra de Checoslovaquia como disidente. Excarcelado en 1984, Hável continuou dedicado ás actividades políticas e en 1989 foi elixido como líder do grupo opositor Foro Cívico, en paralelo ao proceso de perestroika que se estaba desencadeando na Unión Soviética. En 1986 foi galardoado co Premio Erasmus. miniatura|Václav Havel en 2010
Firme defensor da resistencia non-violenta, tornouse unha icona da Revolución de Veludo no seu país, en 1989. O 29 de decembro de 1989, na calidade de xefe do Fórum Cívico, foi elixido presidente de Checoslovaquia polo voto unánime da Asemblea Federal; mantívose no cargo despois das eleccións libres de 1990, as primeiras no país dende a segunda guerra mundial.
A pesar das crecentes tensións, Havel apoiou a preservación da federación entre checos e eslovacos que finalmente conduciron á disolución da Checoslovaquia. O 3 de xullo de 1992, o parlamento federal non logrou elixilo único candidato a presidente debido á falta de apoio dos deputados eslovacos. Havel dimitiu oficialmente como presidente de Checoslovaquia o 20 de xullo de 1992. O 1 de xaneiro de 1993 fíxose efectiva a partición de Checoslovaquia. Cando se creou a República Checa, presentouse candidato ao cargo de presidente e venceu as eleccións o 26 de xaneiro de 1993.
Durante este primeiro mandato como presidente checo, apoiou a integración de Chequia na OTAN e iniciou o proceso para o futuro ingreso do país na Unión Europea. En 1996 a Havel diagnosticáronlle un cancro de pulmón e quedou viúvo. Malia iso, presentouse á reelección como presidente do país en 1998 e venceu as deleccións. Logo de agravarse o seu estado de saúde, deixou o posto de presidente o 2 de febreiro de 2003, e sucedeuno o seu grande adversario, Václav Klaus. Durante os últimos anos da súa vida dedicouse a dar conferencias e á escrita literaria.
Vida privada
Václav Havel casara con Olga Splichawba-Havlova, que faleceu en 1996. Ao ano seguinte casou coa actriz Dagmar Veskronova-Havlova.
Dumbarton
Dumbarton (en gaélico escocés: Dùn Breatainn) é unha localidade e burgo de Escocia, situado na beira norte do río Clyde na desembocadura do seu afluente o río Leven no estuario ou fiorde de Clyde. Dumbarton é a capital administrativa do concello de West Dunbartonshire. En 2011, a vila tiña unha poboación de 19 969 habitantes, e a área metropolitana xunto con Alexandria, Bonhill e Renton, unha poboación estimada de 44 690 habitantes.
Dumbarton foi a capital do antigo Reino de Strathclyde, e máis tarde a capital do condado de Dumbartonshire. O nome provén do gaélico escocés Dùn Breatainn que significa «fortaleza dos británicos». O castelo de Dumbarton está asentado na parte superior da Dumbarton Rock, que domina a zona. A cidade foi burgo real entre 1222 e 1975.
A economía de Dumbarton emerxeu no século XIX ó converterse en centro de produción naval, de vidro e de whisky. Porén, estas industrias co paso do tempo diminuíron ou desapareceron totalmente, e hoxe en día practicamente funciona como unha cidade dormitorio de Glasgow, ó estar situada a 21 quilómetros da mesma. A cidade ten equipo propio de fútbol, o Dumbarton FC.
Gure Esku Dago
Gure Esku  Dago,  GED (Está nas nosas mans, en galego), oficialmente denominada  Gure  Esku  Dago  GED-EH  Kultura  Elkartea (Está nas nosas mans-Asociación cultural do País Vasco,  en galego), é unha asociación cultural española que se define como unha iniciativa cidadá plural e participativa, que traballa polo dereito para decidir do pobo vasco, ofrecendo o seu apoio a diversas iniciativas locais e organizando consultas en diferentes territorios. miniatura
Historia
O 8 de xuño de 2014 organizouse unha cadea humana que uniu Durango con Pamplona polo dereito para decidir no territorio de Euskal Herria e xuntou a máis de 150.000 persoas.
O 8 de novembro de 2014, na praia de Zurriola , organizouse un gran mosaico, fermoso e colorido con 10.000 persoas, co obxectivo de felicitar ao pobo escocés, dar ánimos ao pobo catalán ás portas da consulta e dar un paso máis polo dereito para decidir en Euskal Herria.
A partir do ano 2016 Gure  Esku  Dago estivo organizando consultas locais polo dereito para decidir. miniatura Diversos actores sociais apoiaron a Gure Esku Dago, como actores, cantantes, deportistas, cociñeiros... Entre os partidos: Partido Nacionalista Vasco, Podemos, Eusko Alkartasuna, Aralar, Alternatiba, Sortu, Esquerra Republicana de Catalunya, PDeCAT...
Luís Sánchez Arrieta
Luís Sánchez Arrieta foi un enxeñeiro, político e xornalista galego.
Traxectoria
Concelleiro en Lugo na ditadura de Primo de Rivera, foi primeiro tenente alcalde e alcalde interino en varias ocasións. Tamén foi deputado provincial. Foi vocal da Directiva da Federación Católico-Agraria de Lugo en 1927 e presidente en 1929. Foi designado como director de La Voz de la Verdad en decembro de 1930 para substituír a Francisco Vázquez Saco, e do que quedou como único propietario,
Tubulinea
Os Tubulinea son un dos grandes grupos de Amoebozoa, aos que se lle dá categoría de clase nalgunhas clasificacións, e que inclúen algunhas das amebas de maior tamaño e mellor coñecidas, como as dos xéneros Amoeba, Arcella, e Difflugia.
Características
Durante a súa locomoción a maioría dos Tubulinea teñen unha forma aproximadamente cilíndrica ou forman numerosos pseudópodos cilíndricos. Cada cilindro avanza por medio dunha soa corrente de citoplasma, de aparencia granular, e non teñen subpseudópodos. Isto distíngueos doutros grupos ameboides, aínda que nalgúns membros este non é o tipo normal de locomoción.
Clasificación
Esta clase foi anticipada por algúns biólogos como Jahn, que agruparon nun mesmo taxon todas as amebas con pseudópodos granulares, pero a maioría dividen as amebas lobosas en testadas (Testacealobosia) e espidas (Gymnamoebia). Estas posteriormente foron consideradas polifiléticas, pero as árbores moleculares de Bolivar et al. identificaron un subgrupo central monofilético. Posteriores estudos mostraron que as amebas lobosas testadas pertencían ao mesmo grupo, que foi renomeado como Lobosea sensu stricto ou Tubulinea.
Rionegro
O topónimo Rionegro pode referirse a:
Lebrija, Colombia
Lebrija é un concello colombiano, situado no departamento de Santander. O nome procede do apelido do conquistador español Antonio de Lebrija. Neste concello está o aeroporto de Palonegro.
A distancia a Bucaramanga, a capital do departamento, é de 17 Km. Está dividida en catro correxementos: Conchal, Vanegas, Uribe Uribe e Portugal.
No outeiro de Palonegro do 11 ao 25 de maio do ano 1900 librouse unha das batallas da guerra dos Mil Días.
Santa Baia, Castro, Carballedo
Segundo o INE en 2016 o lugar estaba deshabitado.
Toponimia
O topónimo é un nome de santa, o mesmo que Santa Eulalia (do grego, a ben falada) ; é pois un haxiotopónimo.
Ermida, Santa Cruz de Moeche, Moeche
Ermida é un lugar da parroquia de Santa Cruz de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 3 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 6 habitantes.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
Longare
Longare é un concello italiano da provincia de Vicenza, na rexión do Véneto. Ten 5.544 habitantes (en 2007) e esténdese por unha área de 22 km², cunha densidade de poboación de 252 hab/km². Ten os seguintes lugares: Bugano, Costozza, Lumignano e Secul.
Thermosphere Ionosphere Mesosphere Energetics and Dynamics
TIMED (acrónimo de Thermosphere Ionosphere Mesosphere Energetics and Dynamics) é un satélite artificial da NASA lanzado o 7 de decembro de 2001 mediante un foguete Delta II 7920 desde a base Vandenberg da Forza Aérea.
Características
A misión de TIMED é estudar os procesos físicos e químicos que ocorren a través da mesosfera, termosfera e ionosfera a alturas de entre 60 e 180 km.
Instrumentos
TIMED leva a bordo catro instrumentos:
Cidade Velha
A Cidade Velha localízase no concello da Ribeira Grande de Santiago, a 15 km ao oeste de Praia, na costa de Cabo Verde.
O 10 de xuño de 2009 foi clasificada como unha das Sete Marabillas de Orixe Portuguesa no mundo. Debido á súa historia, manifestada por un valioso patrimonio arquitectónico, o 26 de xuño do mesmo ano foi clasificada pola UNESCO como Patrimonio Mundial da Humanidade.
Historia
200px|miniatura|esquerda|Ruínas da Sé. Cidade Velha. 1997 esquerda|miniatura
A entón denominada Ribeira Grande foi fundada en 1462, apenas dous anos após á chegada dos navegantes portugueses á illa de Santiago, a primeira das illas do arquipélago de Cabo Verde en ser descuberta.
Alén de ser a primeira cidade fundada polos europeos ao sur do deserto do Sáhara, e a primeira capital de Cabo Verde, foi tamén a sede da primeira diocese da costa occidental africana, solicitada por Xoán III de Portugal ao papa Clemente VII en 1532, e instituída pola bula "Pro excellenti" no ano seguinte (1533).
Foi porto de escala de dous grandes navegantes: Vasco da Gama, en 1497, na súa viaxe descuberta do camiño marítimo cara a India, e Cristovo Colón, en 1498, na súa terceira viaxe cara as Américas.
O período áureo da cidade estendeuse de mediados do século XV a finais do século XVI, mantendo aínda algunha importancia no inicio do século XVII, debido sobre todo ao tráfico negreiro.
Foi capital ata 1769, cando, debido ás melloras do porto e á temida insalubridade da Ribeira Grande, esta foi transferida para a Praia de Santa Maria, na actualidade Praia.
A partir de entón entrou en decadencia e progresiva ruína, perdéndose a case totalidade dos edificios civís, relixiosos e militares. No século XX, coa chegada de poboacións vindas do interior, sobre as fundacións dos desaparecidos edificios, xurdiron vivendas sinxelas, con fábrica de pedra e cuberta en follas de coqueiro, co reaproveitamento de cantarías dos antigos monumentos.