cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chaos, Santa Comba, Lobeira
Chaos é un lugar da parroquia de Santa Comba no concello ourensán de Lobeira na comarca da Baixa Limia. Tiña 39 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 20 eran homes e 19 mulleres.
Martín, Bóveda
San Cristovo de Martín é unha parroquia do concello de Bóveda na provincia de Lugo. Pertence ó arciprestado de Santalla de Rei. Limita coas parroquias de Remesar e Teilán ao norte, Bóveda e Ver ao leste, Vilalpape, O Chao do Fabeiro e Fiolleda ao sur, e Ousende e A Broza ao oeste.
Segundo o padrón municipal de 2008 tiña 137 habitantes (77 homes e 60 mulleres), distribuídos en 26 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 175 habitantes.
Historia
A primeira referencia a esta parroquia data do ano 1238, no que Miguel Yáñez Cerdeira e a súa muller, venden ó abade do Mosteiro de Meira a herdade que teñen na vila de Martín.
Patrimonio artístico
No lugar da Chá do Couso existen vestixios dunha antiga medorra, moi destruída cando se plantaron piñeiros na zona.
A igrexa parroquial data do século XVI. Trátase dun edificio de tres naves, separadas por arcos de medio punto, con muros de cachotería de lousa e cuberta a dúas augas. A capela maior, diferenciada das naves en alzado e planta ten cuberta a catro augas, estando pegada a sancristía polo seu costado sur. A igrexa ardeu na Guerra Civil, desaparecendo os retablos e imaxes orixinais.
A Capela de Santa Lucía representa outro dos bens culturais existentes nesta parroquia. De planta rectangular, con muros de cachotería en lousa, a entrada está precedida por un pórtico, soportado pola prolongación dos muros laterais.
No lugar de Couso está a Capela de San Xosé, en bo estado de conservación.
Na arquitectura civil destaca a Casa do Pacio. Desta casa teñen as súas orixes os Somoza (Somoza Maior de Lemos). A estrutura orixinal está moi alterada, conservando nas súas paredes tres escudos, un, cuarteado en cruz, co brazo empuñando a maza, un león rampante, tres lises e seis dados punteados (armas dos Somozas); outro, de peor factura, leva catro lises, seis dados, a maza e unha cruz, e no terceiro, de características semellantes o anterior aprécianse unicamente tres lises. A casa conta tamén cun pombal de planta circular.
Outros exemplos de arquitectura civil son a Casa Grande de Lamela, a Casa Grande do Couso e antigos muíños, coma o da Carballeira e o muíño do Gómez.
Coroa real
220px|miniatura|Representación heráldica común dunha coroa real. A coroa real é o símbolo da autoridade dun monarca. Representada en heráldica cívica, tamén simboliza soberanía.
Descrición
Está formada por un cerco ou círculo, de ouro e enriquecido de pedras preciosas. Adoita estar decorada con oito floróns con forma de follas de apio, interpolados con oito puntas de ouro máis baixas, rematadas en perlas e igual número de diademas de ouro e cargado de perlas, rematadas cun orbe cruzado situado enriba.
Existen excepcións a esta definición, como a coroa dos reis de Inglaterra que conta con catro diademas en vez de oito, ou a de San Estevo que foi usada polos reis de Hungría e ten forma semellante a un casco. Igualmente a última posee un simbolismo e significado particular, único na historia, pois é chamada Santa Coroa Húngara e máis que unha xoia de coronación, representa o territorio, a poboación e a alma húngara, sendo ela mesma a que reina realmente, e non os monarcas coroados (eles fano só en nome da Santa Coroa de Hungría).
Coroa real aberta
A coroa real aberta foi a usada en España para representar nalgúns casos a antiga coroa ata o século XVI. Ten o mesmo deseño que a coroa de infante.
O gran caderno
O gran caderno (título orixinal en francés Le Grand Cahier) é unha novela de Agota Kristof publicada en 1986. Foi traducida ao galego por Marga Rodríguez Marcuño e publicada por Edicións Xerais en 2000.
Trama
Na Gran Vila a guerra está a facer estragos. Unha muller marcha ao campo cos seus dous fillos xemelgos para que queden na casa da Avoa. Esta recíbeos sen ganas, logo de que a filla non a visitase nin escribise durante anos. Con todo, aprenden a convivir os tres xuntos co frío, a fame e a crueldade cotiá nun país devastado.
Entre os tres traballan a terra e crían gando. A Avoa comercia na Pequena Vila, situada a uns quilómetros da aldea, cos produtos obtidos. Os nenos fanse amigos de Bico de Lebre, unha rapaza veciña maior ca eles. Un día, chega unha rapaza co seu avó, e este pídelle á Avoa que se faga cargo dela. A rapaza, adolescente, faise pasar por curmá dos rapaces.
Cando os ataques pola zona son máis duros, chega a nai dos rapaces cun novo bebé e pídelles que marchen con ela ao estranxeiro. Eles non queren, e tras discutiren, marcha nun jeep do exército cun oficial. Pero mentres escapan, un obús cae no xardín e mata a muller e o bebé. Os rapaces sotérranas no propio xardín. Cando chegan os soldados "Libertadores" violan as mulleres (entre elas Bico de Lebre, que acaba morta desangrada, e a súa avoa) e saquean os comercios.
O exército dos Libertadores impón a súa cultura e a súa política. Péchanse as fronteiras. O pai dos rapaces, xornalista, pídelles axuda para marchar ao estranxeiro. Eles levan adiante un plan ben coidado. O pai morre ao pisar unha mina, e un dos irmáns cruza a fronteira detrás del.
Narración
O modo en que a autora escribiu a novela aparece reflectido na propia narración. O "caderno" é escrito polos rapaces, que se propoñen redactar coa maior obxectividade posible os seus descubrimentos, aprendizaxes e vivencias.
Edición galega
A tradución ao galego de Marga Rodríguez Marcuño foi publicada por Edicións Xerais en xuño de 2000 na colección As Literatas (dirixida por María Xosé Queizán) en formato de peto. Conta cun limiar da tradutora sobre a autora e maila súa obra.
The 6th Day
The 6th Day é un filme estadounidense dirixido por Roger Spottiswoode que foi estreado no 2000.
Sinopse
Cando o piloto de helicóptero Adam Gibson, despois dunha xornada aparentemente normal, volve a casa para estar coa súa familia, atópase que foi suplantado por un clon. Cando os creadores da súa réplica descobren que non morreu no accidente que debía ter acabado con el, intentan darlle caza.
Currás, Cospindo, Ponteceso
Currás é un lugar da parroquia de Cospindo no concello coruñés de Ponteceso na Comarca de Bergantiños. Tiña 39 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 16 eran homes e 23 mulleres.
GEM 40
O motor foguete GEM 40 (Graphite-Epoxy Motor 40) é un motor de propelente sólido que fixo o seu primeiro voo en 1990. Consome HTPB e ten un impulso específico de 283,4 segundos, cun pulo de 499,2 KN e unha masa de 13.064 kg baleiro. Mide 1,02 m (40 polgadas) de diámetro e 12,96 m de altura, funcionando durante 63 segundos. Foi usado como motor acelerador dalgúns modelos de Delta II.
Currás, Cospindo, Ponteceso
Por este lugar pasa a 2º etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.
Bandeira da Unión Soviética
A bandeira da Unión Soviética foi adoptada por primeira vez no decembro de 1922 durante o I Congreso dos Soviets da URSS. Chegouse á conclusión de que "o estandarte do Partido transformouse no símbolo do Estado, e ao redor desa bandeira agrupáronse os pobos das repúblicas soviéticas para unirse nun Estado: a Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas". O 30 de decembro do 1922 o Congreso adoptou unha Declaración de Acordo sobre o estabelecemento da URSS. O artigo 22 do Acordo afirmaba que "a URSS ten unha bandeira, un escudo de armas e un selo estatal".
A Constitución soviética de 1924 describía a primeira bandeira, adoptada o 6 de xullo de 1923 na segunda sesión do Comité Executivo Central da URSS (CIK). O artigo 71 dicía: "A bandeira estatal da Unión das RSS consiste nun campo vermello ou escarlata co escudo de armas do Estado". Deseñouse cunha proporción de 1:4, infrecuente en vexiloloxía, e consistía nunha bandeira vermella co escudo de armas da Unión Soviética no centro. Mais, nunca se fixo esta bandeira e foi oficial só durante catro meses. O 12 de novembro do 1923, a terceira sesión do CIK escribiu un novo artigo, e o artigo 71 pasou a dicir: "A bandeira da URSS consiste nun campo vermello ou escarlata, e no canto un fouciño e un martelo dourados, e so eles, unha estrela de cinco puntas bordada noutro. A relación entre o ancho e alto é 1:2". No anverso da nova bandeira había un fondo vermello cun martelo cruzado cun fouciño e unha estrela vermella na parte superior. O martelo simbolizaba os traballadores industriais da nación, mentres que o fouciño representaba os labregos. A estrela simbolizaba ao goberno do Partido Comunista.
O 15 de agosto de 1980 modificábase levemente a bandeira, facendo o reverso vermello sen fouce nin martelo nin ningunha outra inscrición ou ornamento. Tamén se cambiou a cor da bandeira por unha tonalidade máis brillante. Coa desmembración da URSS o 3 de decembro do 1991, a bandeira deixou de ser unha bandeira oficial.
Sophie Rostopchine
Sophie Rostopchine, máis coñecida como Condesa de Ségur e que tivo como primeiro nome Sofia Feodorovna Rostopchina (ruso: Софья Фёдоровна Ростопчина), nada o 1 de agosto de 1799 en San Petersburgo e finada o 9 de febreiro de 1874 en París), foi unha escritora francesa de orixe rusa, sobre todo coñecida pola súa novela infantil Les Malheurs de Sophie.
Bandeira da Unión Soviética
Estandarte da Vitoria
250px|miniatura|Bandeira da URSS ondeando co vento O 15 de abril de 1996, Boris Eltsin firmaba un decreto presidencial, facendo elevar a bandeira soviética a un nivel similar á nova bandeira de Rusia, a diferenza desta versión era que só tería a estrela vermella, sen o fouciño e o martelo, e bautizouna como o Estandarte da Vitoria, conmemorando a ocasión na que o Exército Vermello fixeron ondear a bandeira soviética so o Reichstag o 1 de maio de 1945. E nalgunhas datas faise izar o Estandarte da Vitoria xunto a bandeira rusa.
Durante o goberno de Vladimir Putin incluíuse a estrela vermella na bandeira oficial do exército ruso.
Sophie Rostopchine
Traxectoria
Orixinaria dunha familia nobre que remontaba a súa xenealoxía á familia de Xenxis Kan, seu pai foi o Conde Feodor Rostopchin tenente xeneral e máis tarde ministro de asuntos exteriores ruso e gobernador militar de Moscova durante a invasión de Rusia por Napoleón. Súa nai era a aristócrata Ekaterina Petrovna Rostopchina. Sophie pasou a súa infancia no dominio de Voronovo, próximo a Moscova. Recibe unha educación na que primaba a aprendizaxe de linguas estranxeiras, en especial do francés, a partir dos trece anos, tras a conversión de súa nai ao catolicismo recibe unha educación nesa fe. En 1814 seu pai caeu en desgraza, marchando ao exilio, residindo en varios países ata que en 1817 se establece en París e chama á súa familia para que residen ao seu lado. Establecida na capital francesa, Sophie coñeceu a Eugène de Ségur con quen casou en 1819 e con quen tivo oito fillos. Comezou a escribir a unha idade madura, publicando a súa primeira obra en 1855, un libro con consellos médicos pediátricos.
Novelas e contos
miniatura|Ilustración de Petites filles modèles. miniatura|dereita|François o Chepudo: Dásme un bico?.
Bandeira da Unión Soviética
Estandarte da Vitoria
No 2007, unha lei federal da Federación Rusa, asinada por Putin, devolvía o fouciño e o martelo ao Estandarte da Vitoria, por ser a simboloxía orixinal da bandeira.
Un home que xaceu aquí
Un home que xaceu aquí é unha novela negra escrita por Aníbal Malvar, publicada en 1993 por Sotelo Blanco. Ambientada en novembro de 1992, ten por protagonista a Xosé María Bernal, profesor na Universidade de Compostela.
Trama
Xosé María Bernal é un catedrático de literatura duns 35 anos. Divorciado, vive só nun ático en Santiago de Compostela. Consome con frecuencia whisky e cocaína, e bota en falta a vida en parella.
O seu ex-sogro é un escritor mediocre e pretencioso, pero que acadou fama coa súa última novela, Xacer aquí. Un día desaparece o manuscrito da novela, que estaba en poder da editorial. Ana, Unha compañeira da facultade moi interesada en demostrar que a novela non era orixinal, senón copiada dun autor case descoñecido, pídelle axuda para atopar o manuscrito. Coa axuda dun amigo xornalista e co apoio do seu veciño, tras viaxar ata A Guarda, Ourense, León e Lisboa, descobre que foi utilizado por Ana para atopar o autor orixinal da novela.
O libro está narrado en primeira persoa, pero non é unha novela negra ó uso, pois o protagonista non é un detective, senón que se ve inmerso na investigación. Non ten demasiada acción, agás unha pelexa ó final. Porén, o estilo narrativo ten moitos trazos propios dunha historia detectivesca de novela negra: un home solitario, alcóholico, amigo da ironía e o escepticismo.
Malia desenvolverse a acción principalmente en Compostela, non se dedica demasiado texto á ambientación na cidade, algo que si se fai coa visita a Lisboa e á Guarda.
Mosteiro, Bóveda
San Paio de Mosteiro é unha parroquia de Bóveda na provincia de Lugo. Segundo o padrón municipal de 2019 tiña 7 habitantes (5 mulleres e 2 homes), concentrados en 1 entidade de poboación co mesmo nome, Mosteiro, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 14 habitantes e sobre todo ao ano 1991 cando tiña 39 habitantes. Pertence ó arciprestado de Santalla de Rei.
Xeografía
Linda ó norte con Guntín, ó sur con Ribas Pequenas e Piño, ó leste con Freituxe e, ó oeste con Ver.
Patrimonio
Posiblemente houbese no lugar un mosteiro beneditino, ó cal debería o seu nome esta parroquia.
The Ravens
The Ravens foron unha banda de música estadounidense de R&B. Formouse en 1945, con Jimmy Ricks e Warren Suttles. Estruturalmente eran similares a The Ink Spots, especialmente a teor da combinación dun tenor alto (Maithe Marshall) e un baixo de voz grave (Jimmy "Ricky" Ricks). A súa música tamén tiña elementos de pop, jazz e mesmo gospel.
Gran Premio de Motociclismo de Cataluña
O Gran Premio de Motociclismo de Cataluña, é unha proba de motociclismo de velocidade de que se celebra en Cataluña desde 1996 e forma parte do Campionato do Mundo de Motociclismo. Córrese no circuíto de Cataluña.
Historia e características
Substituíu en 1996 ao Gran Premio de Motociclismo de Europa, que xa se viña correndo no mesmo circuíto, dentro do calendario do Campionato do Mundo de Motociclismo.
Fradalvite, Santa Comba, Lobeira
Fradalvite é un lugar da parroquia de Santa Comba no concello ourensán de Lobeira na comarca da Baixa Limia. Tiña 17 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 12 mulleres.
Asunción Morgade
Josefa Asunción Morgade Rúa, nada en Rairiz de Veiga en 1986, é unha política e xestora sanitaria galega, alcaldesa de Rairiz de Veiga.
Traxectoria
Profesionalmente é enfermeira e psicóloga. Graduada en Psicoloxía Clínica, en paralelo á súa carreira política foi directora dunha residencia de anciáns en Monterrei.
Figurou como número 2 da candidatura do PPdeG ao concello de Rairiz de Veiga nas eleccións de 2015. Neses comicios o PPdeG obtivo unha ampla maioría e Xoaquín Rodríguez Ambrosio foi reelixido alcalde. Poucos meses despois, en decembro, Ambrosio viuse obrigado a dimitir tras ser condenado por prevaricación a oito anos de inhabilitación, polo que o pleno escolleu no seu canto a Asunción Morgade como alcaldesa. Con todo, Morgade non contou co apoio de dous concelleiros do PPdeG que foran do PPdeG antes de que os anteriores concelleiros do BNG, co exalcalde á cabeza, se integrasen no seu grupo. No momento de converterse en alcaldesa foi a alcaldesa máis nova da provincia de Ourense.
Nas eleccións de 2019 encabezou a candidatura do PPdeG e foi elixida con maioría absoluta. Para as eleccións de 2023 a dirección provincial do PPdeG designou outro candidato a alcalde, e Asunción Morgade incorporouse á candidatura do PSdeG, á fronte do cal revalidou a alcaldía con maioría absoluta.
Cándido Sanjurjo Fernández
Cándido Sanjurjo Fernández, nado en Abres (A Veiga) o 13 de xaneiro de 1919 e finado o 19 de abril de 2010, foi un escritor, empresario e investigador asturiano.
Traxectoria
Foi o quinto dos oito fillos de Pedro Sanjurjo Barrero-Sotomayor e Josefa Fernández Rodríguez. O pai era capataz de conservación na Sociedad Minera de Vilaodrid, nas minas de ferro de Vilaoudriz. A nai traballaba na Liña Ribadeo - Vilaoudriz como garda no paso a nivel do Fornacho.
O pai iniciou a explotación dun serradoiro, unha estación hidroeléctrica e muíños, nos que colaboraban os fillos. De regreso a casa trala guerra civil continuou cos seus irmáns a explotación madeireira. Deseñaron un vehículo de extracción, carga e remolque usado posteriormente polas empresas IPV e URO. Despois tivo un negocio de extracción de áridos na ría de Ribadeo.
En 1929 participou como actor nunha representación teatral na inauguración do Pósito Marítimo-Terrestre de Abres, co que colaborou durante corenta anos. Nesa época comezou a ler obras de poetas como Ramón de Campoamor ou Manuel Curros Enríquez. Xunto cos seus irmáns formou a Rondalla de Abres, e entre peza e peza facía trucos de maxia. A finais da década de 1940 comezou a colaborar no Club de Remo Santiago Apóstol de Abres.
En 1981, a raíz da rodaxe dunha curtametraxe-documental sobre a ría na que participou como informante, comezou a colaborar con artigos no semanario La Comarca del Eo co título de "Apuntes sobre el Río Eo", chegando aos case 200 artigos en 25 anos. Ao tempo, axudou a difundir o Camiño do Norte. Nesa época frecuentou a amizade de Álvaro Fernández Suárez, Eustaquio Lago, César Montaña e Dionisio Gamallo.
En 1999 a asociación Amigos de Vegadeo concedeulle o premio Vegadense del año. En 2006 foi pregoeiro da Semana Cultural de Santiso de Abres, de onde era o seu pai. Nese mesmo ano a Asociación San Tirso del Eo concedeulle o premio Terra Viva. En galego escribiu poemas e contos breves que se publicaron esparexidos pola prensa local da zona.
Estivo casado con Rosa Quintana Fernández, con quen tivo tres fillos: María del Carmen, José Pedro e Rosa María Sanjurjo Quintana.
The Hitchhiker's Guide to the Galaxy (filme)
The Hitchhiker's Guide to the Galaxy é un filme dirixido por Garth Jennings que foi estreado no 2005.
Sinopse
Arthur Dent ten un mal día: a súa casa está a piques de ser derrubada, descobre que o seu mellor amigo é un alien e, por se isto fose pouco, a Terra foi convertida en po para construír unha autoestrada espacial. Para sobrevivir á catástrofe, a única saída de Arthur é embarcar nalgún vehículo espacial. A gran aventura comeza precisamente o día no que o mundo remata. Arthur acaba descubrindo o significado da vida e que todo o que precisa saber está nun libro: a Guía do Autoestopista Galáctico.
The Debt
The Debt é un filme estadounidense dirixido por John Madden que foi estreado no 2011.
Sinopse
En 1965, durante unha misión, tres axentes do Mossad (servizo de intelixencia israelí) capturan a un importante criminal de guerra nazi, pero este foxe e non volven saber máis del. Por iso deciden contar que o mataron e xuran non dicir a verdade xamais.
Trinta anos despois reciben a noticia de que un paciente dunha institución mental de Ucraína, di ser o "Cirurxián de Birkenau", o criminal nazi que lles escapara.
Ángel Basanta
Ángel Basanta, nado o 24 de marzo de 1950 en Crecente (A Pastoriza) en 1950, é un crítico literario galego.
Traxectoria
Foi profesor da Universidade de Santiago de Compostela entre os anos 1973 e 1976, e dende ese ano é Catedrático de Literatura Española en Madrid. Como crítico literario colaborou semanalmente no Cultural do diario ABC, de 1987 a 1998, ano no que pasou a ocuparse da crítica literario para El Mundo.
Dirixiu así mesmo a Biblioteca Básica de Literatura da Editorial Anaya e mais a colección de textos escolares Nueva Biblioteca Didáctica Anaya.
GEM 46
O motor foguete GEM 46 (Graphite-Epoxy Motor 46) é un motor de propelente sólido. Ten un impulso específico de 278 segundos (273 s a nivel do mar), cun pulo de 628,31 KN e unha masa de 19.327 kg baleiro. Mide 1,17 m (46 polgadas) de diámetro e 14,70 m de altura, funcionando durante 75 segundos. Foi usado como motor acelerador dalgúns modelos de Delta II e no Delta III.
Corrente continua
dereita|222px|miniatura|Tipos de corrente continua
A corrente continua (CC ou, en inglés, DC - direct current) é o fluxo de carga eléctrica con dirección constante. Este tipo de corrente é xerado por baterías de automóbiles (6, 12 ou 24V), pequenas baterías (xeralmente 9V), pillas (1,2V e 1,5V), dínamos, células solares e fontes de alimentación de varias tecnoloxías, que rectifican a corrente alternada para producir corrente continua. Como se ve na imaxe, a corrente continua non ten necesariamente valor constante, este pode variar moito, pero circulando sempre na mesma dirección.
Normalmente é utilizada para alimentar aparellos electrónicos (entre 1,2V e 24V) e os circuítos dixitais de equipamento de informática (computadores, módems, hubs etc.).
Historia
As primeiras experiencias de electrodinámica foron feitas con corrente continua, entre elas a pila de Volta. As primeiras liñas de transmisión tamén usaban CC, utilizada principalmente para iluminación e baseada en tecnoloxía desenvolvida por Edison e o seu laboratorio. Posteriormente pasouse a usar corrente alternada debido ás dificultades de conversión (elevación ou diminución) da tensión en CC, o que provocaba grandes quedas de tensión nas liñas de transmisión. No entanto co desenvolvemento da tecnoloxía (inversores), volveuse a usar CC nalgunhas liñas de transmisión de alta potencia, principalmente se son submarinas.
Castro da Braña
O Castro da Braña é un poboado castrexo situado no lugar das Painceiras nos lindes da parroquia de Visantoña (Mesía) con Filgueira de Traba (Oza-Cesuras).
Morfoloxía
O castro apréciase que ten unha forma ovalada e que abrangue 84 por 62 metros, sendo os dous eixos en dirección LSL-ONO e SSE-NNO. Orixinariamente debeu ser de menor tamaño. Conserva un parapeto nunha zona pequena do norte dunhas dimensións de 2 metros de altura no interior e uns 3 metros no exterior. O foxo, que semella que circundaba a totalidade do castro, non supera o metro de profundidade. Un corte do parapeto permite ver a súa estrutura interna e que se trata dunha mestura de pedras de xisto e terra. Os terrapléns que se conservan son pequenos, entre o metro e os dous metros, e só parecen ser maiores no noroeste, onde poderían acadar os 3 metros de altura.
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas. Na actualidade non se pode visitar.
Conservación
Obras de achanzamento e actividades agrícolas destruíron case todo o recinto, sendo o estado de conservación pésimo.
Yesca
thumb Yesca é unha organización xuvenil castelanista creada en Burgos no 1992 baixo o nome de Juventudes Castellanas Revolucionarias, que cambiarían o 23 de abril do 2006 ao que teñen hoxe en día.
Conta con diversas asembleas en Castela e León, Madrid e Castela-A Mancha. A súa loita está centrada na autodeterminación do pobo castelán]], o socialismo, a solidariedade internacionalista, o feminismo, o ecoloxismo e o antifascismo, entre outras moitas causas. Yesca forma parte da coalición Izquierda Castellana, como tamén moitas organizacións castelanistas.
Sociedade Canadense de Papel Moeda
A Sociedade Canadense de Papel Moeda (en inglés: Canadian Paper Money Society –CPMS–) é unha organización numismática sen ánimo de lucro e dedicada á promoción dos estudos e do coleccionismo de billetes canadenses, correspondentes a emisións tanto públicas coma privadas.
Foi fundada en 1964 e ten a súa sede en Otava, Ontario. O seu presidente é Stephen Oatway.
Os seus membros son fundamentalmente canadenses, aínda que tamén os hai nos Estados Unidos e noutros países.
A CPMS fai coincidir a súa asemblea xeral ordinaria coa celebración da súa convención anual.
Os seus membros teñen acceso á consulta dos fondos da biblioteca da Real Asociación Numismática do Canadá.
Xornal da CPMS
A Sociedade Canadense de Papel Moeda publica con periodicidade trimestral o xornal Canadian Paper Money Society Journal, con informacións de actualidade e artigos de investigación acerca do papel moeda canadense.
Presidentes da CPMS
Esta é unha listaxe dos presidentes da entidade desde a súa fundación en 1964.
Ramón D. Veiga
Ramón D. Veiga, nado en Ferrol o 7 de outubro de 1970, é un filólogo e escritor galego.
Traxectoria
É licenciado en Filoloxía Hispánica pola Universidade da Coruña. Dende 1996 traballa no mundo editorial, que compaxina coa colaboración en diferentes blogs. Coordina a conta de Instagram @podiachovermerda, onde todos os textos son da súa autoría.
Como escritor, ten varias obras dirixidas ao público infantil. Tamén é autor da serie de banda deseñada «Miñoca» / «Lombriz» / «Cuc» (Xerais / Takatuka 2021, 2022).
En 2020 publicou o conto en liña #EuQuedoNaCasa, que resume a situación que se viviu nos fogares onde hai nenos durante os días de confinamento provocados pola COVID-19. Tamén Bombas de chocolate (2022) sobre a guerra de Ucraína.
Complexo Hospitalario Universitario de Santiago
miniatura|dereita|SERGAS miniatura|dereita|Hospital Clínico Universitario de [[Santiago de Compostela.]] miniatura|dereita|Hospital Provincial, hoxe Hospital Médico Cirúrxico de Conxo. miniatura|dereita|Hospital Psiquiátrico de Conxo.
O Complexo Hospitalario Universitario de Santiago (CHUS) pertence á rede galega do Servizo Galego de Saúde (SERGAS). Está constituído polos catro centros de asistencia sanitaria especializada, docencia e investigación en Ciencias da Saúde, situados na cidade de Santiago de Compostela.
Hospitais integrantes e funcións
Os hospitais que integran o Complexo son:
O Decreto 71/1993 do 18 de marzo da Xunta de Galicia, sinala que a súa creación obedece á necesidade de lograr unha maior rapidez e eficiencia na resposta aos problemas de saúde, a través da coordinación entre os centros e as múltiples unidades organizativas. A vantaxe en xestión obtense da actuación dos hospitais e servizos como un conxunto.
Relación do Hospital Clínico de Santiago coa Facultade de Medicina
O Hospital Clínico de Santiago ten unha antiga e estreita unión coa Facultade de Medicina, e unha gran tradición na formación de profesionais médicos. A capacidade docente e investigadora do Complexo, acorde cun alto nivel de especialización, aválano como un centro de referencia de Galicia e do resto do territorio de España.
Sailor Moon
Sailor Moon (美少女戦士セーラームーン), tamén traducida ó galego como A guerreira Lúa, é unha serie xaponesa de manga escrita e ilustrada por Naoko Takeuchi. Foi convertida en serie anime por Nakayoshi entre 1991 e 1997. Os 52 capítulos individuais foron publicados en 18 volumes tankōbon. A serie conta as aventuras dunha moza de instituro chamada Usagi Tsukino que se transforma na Guerreira Lúa para buscar un artefacto máxico coñecido como o "Lendario Cristal de Prata" (「幻の銀水晶」). Durante a súa busca, lidera un grupo diverso de compañeiras, as Sailor Soldiers (セーラー戦士) que loitan contra personaxes malvadas que queren roubar o Cristal de Prata e destruír o sistema solar.
Os 18 volumes do manga foron adaptados nunha serie anime producida por Toei Animation. A serie foi emitida no Xapón entre 1992 e 1997 durante cinco tempadas, e tivo tres filmes, un especial de televisión, e tres curtametraxes producidas no mesmo período. Unha serie de televisión de acción en vivo, Pretty Guardian Sailor Moon emitiuse entre 2003 e 2004 e un reboot do anime, titulado Sailor Moon Crystal comezou a emitirse en 2014. Numerosas compañías desenvolveron produtos de mercadotecnia baseados na serie, incluíndo novelas lixeiras, cartas coleccionables, figuras de acción, producións musicais de teatro e varios videoxogos. En Galicia, Sailor Moon foi emitido durante a década dos noventa pola canle autonómica TVG.
Dende a súa estrea, Sailor Moon recibiu a aclamación da crítica e converteuse nun dos mangas e animes máis populares de todo o mundo. A serie completa vendeu máis de 35 millóns de copias en todo o mundo, converténdose nunha das producións shōjo máis vendidas de tódolos tempos. Os críticos recoñeceron a arte, a caracterización e o humor da historia. O anime fíxose moi popular en varios países e é un dos responsables da popularización da animación xaponesa na cultura occidental.
Sinopse
Certo día, Bunny Tsukino, unha moza normal algo choromicas e distraída, recibe a visita dunha misteriosa gata chamada Lúa, a quen axudara esa mesma mañá de camiño á escola, e esta gata lle di que ela está destinada a converterse na Guerreira Lúa, unha gardiá co cometido de atopar e protexer á Princesa da Lúa e de buscar ó Cristal de Prata, tendo tamén que descubrir polo camiño a identidade das outras guerreiras que a axudarán nesa aventura.
Heroínas
esquerda|24px Usagi Tsukino (月野 うさぎ) é a principal protagonista e heroína da serie, unha estudante que obtén a habilidade de se transformar na famosa xusticeira protectora do amor e a xustiza, a Guerreira Lúa (セーラームーン). Se ben nun principio Usagi non era máis que unha adolescente preguiceira, inxenua e choromicas, co tempo vólvese máis valente, decidida e resolta. Ademais, a súa natureza xentil xunto co seu bo corazón convértena na portadora e gardiá do poderoso Cristal de Prata.
esquerda|25px Makoto Kino (木野 まこと) é unha rapaza de estatura e fortaleza física superior á media que pode converterse na Guerreira Xúpiter (セーラージュピター), guerreira que controla os lóstregos e as árbores. Ó comezo, Makoto semella ser unha rapaza "masculina" até que se revela que sente predilección pola cociña e a xardinaxe. Os seus pais morreron nun accidente aéreo, tralo cal Makoto tivo que aprender a vivir e coidarse soa. É unha rapaza sentimental, pero forte, que ten o costume de ver en cada rapaz que coñece un parecido co seu antigo senpai.
esquerda|25px Minako Aino (愛野 美奈子) é unha namoradiza e alfúfara rapaza que comeza a súa traxectoria de xusticeira primeiro co nome de Guerreira V e despois como Guerreira Venus (セーラーヴィーナス), que ten poderes afíns ó amor e ó romance. Moi semellante a Usagi en aparencia (loira, delgada) e en personalidade (folgazana e amante dos videoxogos), é membro do club escolar de voleibol e devece por converterse nunha icona da cultura pop. Minako é, á súa vez, a líder das xusticeiras que protexen a Sailor Moon e a primeira das protagonistas en converterse nunha guerreira grazas ó seu fiel compañeiro e amigo, Artemis.
esquerda|25px Setsuna Meiō (冥王 せつな) é un personaxe que primeiro é presentada na súa identidade de Guerreira Plutón (セーラープルート). Posúe poderes afíns ó inframundo e a dimensión do tempo. Amiga de Chibiusa, dedícase a coidar da "Porta Espazo-Temporal", unha misteriosa estrutura que permite viaxar ó pasado e ó futuro. A súa misión consiste en non permitir que ninguén pase a través desta porta para viaxar sen permiso, ou causar cambios imprevistos na historia. Semella ser unha muller máis madura, severa e solitaria que as demais protagonistas.
esquerda|25px Michiru Kaiō (海王 みちる), unha estudante de secundaria moi delicada e unha talentosa violinista que pode converterse en Guerreira Neptuno (セーラーネプチューン). Pode controla as augas profundas e posúe unha grande afinidade cos océanos. Ó igual que Rei, posúe a habilidade de percepción extrasensorial, que comeza a "canalizar" a través do seu talismán, o Espello de Augas Profundas. Antes de coñecer a Usagi e as demais, Michiru traballaba pola súa conta, ó igual que Minako e Setsuna, até que coñeceu a Haruka, quen se converteu na súa principal compañeira e mesmo na súa parella romántica.
esquerda|25px Haruka Ten'ō (天王 はるか), unha estudante de secundaria e prodixiosa corredora de carreiras profesional. Ten moitas admiradoras e viste e fala coma se fose un home. Pode transformarse na Guerreira Urano (セーラーウラヌス) e ten poder sobre o ar, sobre o ceo e a dimensión do espazo, e pode correr "tan axiña coma o vento". Aínda que se encontra nunha relación de parella con Michiru, gústalle facelas beiras a Usagi e a outras rapazs.
esquerda|25px Hotaru Tomoe (土萠 ほたる) é unha rapaza lóxica e formal e a máis pequena do grupo das gardiás. É unha moza moi estraña que ten o don de curar ós feridos coas súas mans, mais pola contra ela mesma ten unha saúde moi delicada. Morta anos atrás nun accidente provocado polo seu pai, volve á vida grazas a un pacto que este fixo cun demo, pero portando agora dentro dela a semente do enviado do mal, o que fai que teña unha personalidade bipolar. Axiña se descobre que ela pode transformarse na Guerreira Saturno (セーラーサターン), a última guerreira do equipo, que posúe afinidades co silencio e a fin do mundo, ademais da capacidade de destruír un planeta.
Outros
Mamoru Chiba (地場 衛) é un rapaz que se converte no heroe Tuxedo Mask (タキシード仮面), un enmascarado vestido de frac que adoita aparece para axudar a Sailor Moon durante as batallas. Posúe unha gran habilidade para usar o seu sombreiro de copa, caxato e demais accesorios como armas de combate, ademais dunha capacidade para a premonición a través dos soños. Malia que Mamoru é un par de anos maior que Usagi, ten unha relación romántica con ela.
Chibiusa (ちびうさ), é unha nena de cabelo rosado que ó comezo vai en cuarto grao de primaria, se ben é demasiado baixa para a súa idade. Apareceu como unha pequena e misteriosa visitante que se facía pasar por unha curmá de Usagi. Despois descubriuse que en realidade procede do futuro século XXX, e pode converterse nunha Pequena Guerreira Lúa (セーラーちびムーン) porque é a futura filla de Usagi e Mamoru. A súa relación con Usagi ó longo da serie baséase no agarimo que se teñen nai e filla e a rivalidade pola atención de Mamoru.
Produción
Antes da creación do manga de Sailor Moon, Takeuchi publicou Codename: Sailor V, a cal se centraba arredor da personaxe de Minako Aino ("Sailor Venus"). Ela concibiu a idea a partir do seu desexo de crear unha serie de rapazas fermosas no espazo exterior, e o seu editor pediulle que as vestise co uniforme escolar xaponés, coñecido como Sailor fuku; o cal foi empregado como modelo para deseñar o uniforme das xusticeiras. Cando se propuxo a adaptación ó anime de Sailor V, o concepto foi modificado para que a protagonista de devandita historia se convertese en só un membro máis dun equipo de guerreiras Sailor. A serie manga resultante (Sailor Moon) converteuse nunha fusión do xénero máxico de rapaza popular e as series Super Sentai, das cales Takeuchi era moi afeccionada. Á vez, a autora atopou a súa inspiración na incorporación de aspectos da astronomía, a astroloxía, a mitoloxía grega, a mitoloxía romana, a xeoloxía, os temas elementais do Xapón, a moda adolescente, e as falcatruadas das colexialas.
As conversas entre Takeuchi e os seus editores previron inicialmente só unha tempada para a historia, a cal foi desenvolvida en numerosas reunións un ano antes da súa publicación. Pero unha vez rematado o traballo, os editores preguntáronlle a Takeuchi se podería continuar. Ela decidiu crear catro tempadas máis que foron a miúdo publicadas case ó mesmo tempo coa emisión da serie de anime da década de 1990, a cal tiña as cinco tempadas correspondentes e era transmitida con só un mes ou dous de atraso con respecto ó manga. Takeuchi tamén declarou a súa impresión de que, por mor de que o persoal de produción da mesma estaba na súa maioría composto por homes, a versión do anime posúe «unha leve perspectiva masculina».
Filmes
Esta táboa é unha pequena lista dos filmes que se fixeron sobre Sailor Moon.
!width="30"|# !width="200"|Saga !width="200"|Título en galego !width="100"|Duración !width="100"|Ano da estrea
Sailor Moon con actores reais
Sailor Moon Live Action é unha serie con actores reais de 49 episodios (ou actos) e 3 especiais que preparou no ano 2003 Tokyo Broadcasting System en colaboración directa con Naoko Takeuchi, pois esta, longo tempo despois de rematar o manga e o anime, desexaba volver contar as aventuras das súas guerreiras dun xeito diferente.
A historia, en xeral, e basicamente a adaptación da primeira saga de Sailor Moon e as tramas son, a grandes trazas, máis ou menos as mesmas aínda que con lixeiros cambios argumentais.
!Personaxe !Actor
Contaminación do solo
miniatura|250px|dereita|Lixo en Santiago de Compostela, Galicia. A contaminación do solo é un proceso mediante o cal un solo pode degradarse ó acumularse nel substancias a niveis tan altos que repercuten negativamente no comportamento dos solos. As substancias, a estes niveis de concentración, vólvense tóxicas para os organismos do chan. Trátase pois, dunha degradación química que provoca a perda parcial ou total da produtividade do solo. A contaminación xeralmente aparece ó producirse unha ruptura de tanques de almacenamento subterráneo, aplicación de praguicidas, filtracións de recheos sanitarios ou de acumulación directa de produtos industriais. Os químicos máis comúns inclúen hidro-carbón de petróleo, solventes, pesticidas e outros metais pesados. A razón deste fenómeno está estreitamente relacionado co grao de industrialización e intensidade do uso de químicos. No que respecta á contaminación de solos o seu risco é primeiramente de saúde, de forma directa e ó entrar en contacto con fontes de auga potable. A delimitación das zonas contaminadas e a resultante limpeza desta son tarefas que consomen moito tempo e diñeiro, requirindo extensas habilidades de xeoloxía, hidrografía, química e modelos a computadora.
Contaminación natural e contaminación humana
Podemos distinguir entre contaminación natural, frecuentemente endóxena, e contaminación humana, sempre esóxeno.
Os fenómenos naturais poden ser causas de importantes contaminacións no solo. Logo é ben coñecido o feito de que un só volcán activo pode achegar maiores cantidades de substancias externas e contaminantes, como cinzas, metais pesados. H+ e SO4=, que varias centrais térmicas do carbón.
Pero as causas máis habituais de contaminación débense á actuación dos seres humanos, que ó desenvolverse sen a necesaria planificación producen un cambio negativo das propiedades do chan. Cando no solo depositamos de forma voluntaria ou accidental diversos produtos como papel, vidro, plástico, materia orgánica, materia fecal, solventes, praguicidas, residuos perigosos ou substancias radioactivas etc. afectamos de maneira directa as características físicas, químicas, desencadeando innumerables efectos sobre seres vivos.
Vulnerabilidade
Representa o grao de sensibilidade (ou debilidade) do solo fronte á agresión dos axentes contaminantes. Este concepto está relacionado coa capacidade de amortecemento. A maior capacidade de amortecemento, menor vulnerabilidade.
O grao de vulnerabilidade dun solo fronte á contaminación depende da intensidade de afectación, do tempo que debe transcorrer para que os efectos indesexables se manifesten nas propiedades físicas e químicas dun solo e da velocidade coas que se producen os cambios secuenciais nas propiedades dos solos en resposta ó impacto dos contaminantes.
GEM 60
O motor foguete GEM 60 (Graphite-Epoxy Motor 60) é un motor de propelente sólido que usa HTPB como propelente. Ten un impulso específico de 275 segundos (243 s a nivel do mar), cun pulo de 826,55 KN e unha masa de 33.798 kg baleiro. Mide 1,52 m (60 polgadas) de diámetro e 16,20 m de altura, funcionando durante 90 segundos. É usado como motor acelerador dalgunhas versións de Delta IV.
Contaminación do solo
Poder de amortecemento
O conxunto das propiedades físicas, químicas e biolóxicas do solo o fan un sistema clave, especialmente importante nos ciclos bioxeoquímicos superficiais, nos que actúa como un reactor complexo, capaz de realizar funcións de filtración, descomposición, neutralización, inactivación, almacenamento etc.
Por todo isto, o chan actúa como barreira protectora doutros medios máis sensibles, coma os hidrolóxicos e os biolóxicos. A maioría dos solos presentan unha elevada capacidade de depuración.
Un solo contaminado é aquel que superou a súa capacidade de amortecemento para unha ou varias substancias, e como consecuencia, pasa de actuar como un sistema protector a ser causa de problemas para a auga, a atmosfera, e os organismos. Ó mesmo tempo modifícanse os seus equilibrios bioxeoquímicos e aparecen cantidades anómalas de determinados compoñentes que orixinan modificacións importantes nas propiedades físicas, químicas e biolóxicas do solo.
Biodispoñibilidade
Enténdese pola asimilación do contaminante polos organismos, e en consecuencia a posibilidade de causar algún efecto, negativo ou positivo.
Mobilidade
Regularase a distribución do contaminante e polo tanto o seu posible transporte a outros sistemas.
Persistencia
Regularase o período de actividade da substancia e polo tanto é outra medida da súa perigosidade.
Causas
miniatura|250px|dereita|Erosión A maioría dos procesos de perda e degradación do solo son orixinados pola falta de planificación e o descoido dos seres humanos. As causas máis comúns de ditos procesos son:
Erosión
A erosión corresponde ó arrastre das partículas e as formas de vida que conforman o solo por medio da auga (erosión hídrica) e o aire (erosión eólica). Xeralmente isto se produce pola intervención humana debido ás malas técnicas de rego (inundación, rego en pendente) e a extracción descoidada e en grandes cantidades da cuberta vexetal (sobrepastoreo, os cortes de árbores indiscriminados e queima de vexetación).
Contaminación
A contaminación dos solos prodúcese pola depositación de substancias químicas e lixo. As primeiras poden ser de tipo industrial ou domésticas, xa sexa a través de residuos líquidos, como as augas servidas das vivendas, ou pola contaminación atmosférica, debido ó material articulado que logo cae sobre o solo.
Compactación
A compactación é xerada polo paso de animais, persoas ou vehículos, o que fai desaparecer as pequenas cavernas ou poros onde existe abundante microfauna e microflora.
Expansión urbana
O crecemento horizontal das cidades é un dos factores máis importantes na perda de solos. A construción en altura é unha das alternativas para reducir o dano.
Praguicidas
A poboación mundial creceu moito nestes últimos 40 a 50 anos. Este aumento demográfico esixe ó home un gran desafío en relación cos recursos alimenticios, o cal implica unha utilización máis intensiva dos solos, co fin de obter un maior rendemento agrícola. A gran ameaza en agricultura son as pragas, e no intento por controlalas se empregan distintos produtos químicos. Son os chamados praguicidas, e que representan tamén o principal contaminante neste ámbito, xa que non só afecta ós solos, senón tamén, ademais de afectas á praga, incide sobre outras especies. Isto se traduce nun desequilibrio, e en contaminación dos alimentos e dos animais.
Insecticidas
miniatura|150px|dereita|Mineiros traballando Úsase para exterminar pragas de insectos. Actúan sobre larvas, ovos ou insectos adultos. Un dos insecticidas máis usado é o DDT, que caracterízase por ser moi rápido. Traballa por contacto e é absorbido pola cutícula dos insectos, provocándolles a morte. Este insecticida pode manterse por 10 anos ou máis nos solos e non se descompón. Se demostrou que os insecticidas órgano clorados, coma é o caso do DDT, introdúcense nas cadeas alimenticias e concéntranse no tecido graxo dos animais. Canto máis alto encóntrense na cadea (máis lonxe dos vexetais), máis concentrado estará o insecticida.
Herbicidas
Son un tipo de composto químico que destrúe a vexetación, xa que impiden o crecemento dos vexetais na súa etapa xuvenil ou ben exercen unha acción sobre o metabolismo dos vexetais adultos.
Funxicidas
Son praguicidas que se usan para combater o desenvolvemento dos fungos (fitoparásitos). Conteñen xofre e cobre.
Actividade mineira
miniatura|150px|dereita|Lixo en Arena Santiago A actividade mineira tamén contamina os solos, a través das augas. Deste modo, chegan ata eles certos elementos químicos como mercurio (Hg), cadmio (Cd), cobre (Cu), arsénico (As), chumbo (Pb) etcétera. Algúns dos seus efectos tóxicos son: alteración no sistema nervioso e do ril. Nos nenos, provoca diminución do coeficiente intelectual; nos adultos, altera o seu carácter, poñéndoos máis agresivos.
Outro caso é o arsénico que se orixina na industria mineira. A súa existencia é natural na II Rexión. Este mineral produce efectos tóxicos a nivel do pel, pulmóns, corazón e sistema nervioso.
Lixo
A destrución e a deterioración do solo son moi frecuentes nas cidades e os seus arredores, pero se presentan en calquera parte onde se bote lixo ou substancias contaminantes ó solo, ó auga e ó aire. Cando amontoamos o lixo ó aire libre, esta permanece nun mesmo lugar durante moito tempo, parte do lixo orgánico (residuos de alimentos como cascas de froita, cachos de tortilla etc.) ferméntase, ademais de dar orixe ó mal cheiro e gases tóxicos, ó filtrarse a través do solo en especial cando este é permeable, (deixa pasar os líquidos), contamina con fungos, bacterias, e outros microorganismos patóxenos produtores de enfermidades), non só ese solo, senón tamén as augas superficiais e as subterráneas que están en contacto con el, interrompendo os ciclos bioxeoquímicos e contaminando as cadeas alimenticias.
Consecuencias
A presenza de contaminantes nun solo supón a existencia de potenciais efectos nocivos para o home, a fauna en xeral e a vexetación. Estes efectos tóxicos dependerán das características toxicolóxicas de cada contaminante e da concentración do mesmo. A enorme variedade de substancias contaminantes existentes implica un amplo espectro de afecciones toxicolóxicas. De forma xeral, a presenza de contaminantes no solo reflíctese de forma directa sobre a vexetación introducindo a súa degradación, a redución do número de especies presentes no solo, e máis frecuentemente a acumulación de contaminantes nas plantas, sen xerar danos notables nestas. No home, os efectos restrínxense á inxestión e contacto dérmico, que nalgúns casos desembocou en intoxicacións por metais pesados e máis facilmente por compostos orgánicos volátiles ou semivolátiles.
Micromorcegos
Os micromorcegos ou microquirópteros (Microchiroptera) son unha suborde da orde Chiroptera. O termo de microquirópteros é algo inexacto, xa que algúns deles son máis grandes que os megaquirópteros.