cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marouane Fellaini
Manchester United
O 2 de setembro de 2013 Fellaini asinou polo Manchester United. A fichaxe levou a cabo sorpresivamente o último día do prazo de fichaxes, mediante un traspaso cifrado en 27,5 millóns de libras. Fixo o seu debut oficil o 14 de setembro nunha vitoria en casa ante o Crystal Palace saíndo en substitución de Anderson no minuto 62. O seu primeiro partido completo como titular sería uns días despois, o 17 de setembro, nunha vitoria por 4-2 ante o Bayer Leverkusen na Liga de Campións da UEFA. O 5 de novembro recibiu o seu primeiro cartón vermello ante a Real Sociedad noutro partido da fase de grupos da Liga de Campións. Tras non disputar moitos partidos Fellaini foi nomeado un dss "10 peores fichaxes da Premier League 2013-2014" por The Daily Telegraph.
Knesset
miniatura|Escudo do Estado de Israel A Knesset (en hebreo: הַכְּנֶסֶת haˈkneset, a reunión ou a asemblea) é o poder lexislativo do Estado de Israel. É un parlamento unicameral composto por 120 membros escollidos cada catro anos.
Orixes
O 14 de maio de 1948, o día antes da declaración de Independencia de Israel, constituíuse o Consello Estatal provisional de Israel. Un órgano con competencias lexislativas e executivas baixo a dirección de David Ben-Gurion pero integrado por diferentes partidos. Logo da Guerra árabe-israelí, en xaneiro de 1949 celebráronse as primeiras eleccións lexislativas en Israel, e quedou constituída o 14 de febreiro, como unha asemblea constituínte. Nesas primeiras sesións adoptou o nome de Knesset, escolleu a Chaim Weizmann como primeiro presidente de Israel e confirmou o primeiro goberno de David Ben-Gurion.
Funcionamento
As competencias da Knesset son as de elaborar, discutir e aprobar as leis, confirmar o goberno e controlar a súa acción executiva, ademais de escoller o presidente do Estado. O funcionamento do parlamento de Israel están regulada pola primeira das leis básicas de Israel (1958). Os seus 120 membros, gozan de inmunidade e deben ser escollidos por sufraxio universal da cidadanía israelí maior de idade en voto secreto e mediante un sistema proporcional. Os membros do parlamento intégranse en comités para facer o seguimento das diferentes políticas do Estado.
Edificio
miniatura|Visita do vicepresidente dos Estados Unidos, M. Pence á Knesset. Durante os primeiros anos de existencia do Estado de Israel, diferentes edificios de Xerusalén albergaron a súa sede. Mais a Lei Básica: A Knesset (1958) establece no seu artigo segundo que a sede debe estar localizada en Xerusalén, polo que finalmente foi construído un edificio para albergar o parlamento israelí. O predio está localizado no barrio de Givat Ram nun terreo arrendado ao patriarcado ortodoxo grego de Xerusalén e foi custeado por James de Rothschild, xudeu británico.
O edificio foi inaugurado en 1966. No interior destaca a sala do pleno que está presidida pola tribuna central ocupada polo presidente da Knesset e a palestra para os oradores. Fronte á presidencia, sentan os deputados, cuxa disposición se inspira na forma da menorá. As paredes da sala, de pedra calcaria de Galilea, contan cun baixorrelevo de Dani Karavan inspirado no versículo 6, "Saudade así a Xerusalén" do salmo 122. Tamén hai un retrato de Theodor Herzl, fundador do sionismo.
1st Cho Berryz
1st Cho Berryz é o primeiro álbum do grupo xaponés de J-Pop chamado Berryz Kobo, lanzado ó mercado o 7 de xullo do ano 2004 baixo o selo Piccolo Town e producido por Tsunku.
Letting Off the Happiness
Letting Off the Happiness é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Bright Eyes, publicado o 2 de novembro de 1998 a través do selo Saddle Creek Records. É o primeiro lanzamento de Bright Eyes que conta e foi producido por Mike Mogis, agora membro permanente do grupo. Entre os músicos invitados estaban membros de Cursive, Tilly and the Wall, Neutral Milk Hotel e Of Montreal.
Cañoto
Un cañoto é unha alga comestible da especie Laminaria saccharina, parecida ao canouco. Amais, como topónimo pode referirse a:
A Lavandeira, Piñeira de Arcos, Sandiás
A Lavandeira é un lugar da parroquia de Piñeira de Arcos, no concello ourensán de Sandiás, na comarca da Limia. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2010 tiña 38 habitantes (18 homes e 20 mulleres), un máis ca en 2009.
Cangrexo común
O cangrexo común, ou cangrexo verde, ou simplemente cangrexo, Carcinus maenas (Linnaeus, 1758), é unha especie de crustáceo decápodo braquiúro da familia dos portúnidos.
Esta especie, nativa das costas da zona nordeste do océano Atlántico (desde Islandia e Noruega até Mauritania) e o mar Báltico, colonizou hábitats semellantes en Australia, Suráfrica, Suramérica e as costas atlánticas e do océano Pacífico de Norteamérica, estando catalogada entre as 100 especies invasoras máis daniñas.
Taxonomía
A especie foi descrita en 1758 por Linneo, baixo o nome de Cancer maenas.
Ao longo da historia foi coñecida polo sinónimos seguintes:
Nomes galegos
En Galicia, a profesora Mª C. Ríos Panisse recolle, no seu monumental Inventario, os nomes de:
Rosa Ramonell, na súa Guía e mariscos de Galicia, dálle a esta especie o nome principal de cangrexo, admitindo como sinónimos anacra, cangrexo, carangueixo, ghaiba e nacra.
Finalmente, Lahuerta e Vázquez, no seu Vocabulario, optan por cangrexo, admitindo como sinónimo cangrexo verde.
Nomes vulgares noutras linguas
Noutros idiomas, segundo Lahuerta e Vázquez, a especie Carcinus maenas coñécese cos nomes seguintes:
Anatomía
As pricnipais caracterísricas morfolóxicas do cangrexo común son:
miniatura|200px|Un exemplar novo mostrando a súa cor máis común: a verde.
Coloración
A coloración de Carcinus maenas varía enormemente, desde unha cor maxenta até unha verde abrancazada. Esta variación ten unha compoñente xenética, pero débese en gran parte a factores ambientais locais.
En particular, os individuos que se atrasan na écdise (muda) adquiren unha coloración máis avermellada. Os individuos vermellos son máis fortes e máis agresivos, e son menos tolerantes en situacións de tensión ambiental, como baixa salinidade ou hipoxia ambiental.
Hábitat e ecoloxía
Carcinus maenas pode vivir sobre todo tipo de estratos: rochosos, areosos, lamacentos, tanto abrigados como batidos polas ondas, en zonas tipicamente mariñas ou en estuarios, e mesmo, temporalmente, en ambientes hipersalinos. Soporta, por tanto, grandes variacións de salinidade, e tamén condicións estresantes debidas a contaminación por efluentes industriais e urbanos.
A especie realiza nestes medios desprazamentos e migracións complexas:
Outros movementos poden estar ligados á muda, á idade etc. Na zona infralitoral, Carcinus amenas acantóase a profundidades de menos de 10 m, aínda que se poden encontrar en fondos de até 200 m.
O cangrexos "verdes" presentan unha resistencia superior á dos "vermellos" ante as variacións dos parámetros do medio (especialmente á salinidade) e da contaminación. Así, encóntranse adoito en estuarios, mentres que os cangrexos vermellos son específicos de ambientes máis francamente mariños. .
A pesar do seu pequeno tamaño e ao seu débil medio de locomoción, as larvas e as poslarvas (megalopas) realizan desprazamentos de grande amplitude en mar aberto. Logran situarse en diferentes alturas na columna de auga e así aproveitar as correntes que as afastan da costa ou as acercan. Estes cambios no nivel (migracións verticais) requiren soamente desprazamentos duns poucos metros.
As larvas zoea I efectúan unha migración vertical ascendente na columna de auga durante a marea (marea descendente) e deste xeito afástanse da costa e dispérsanse. Pola contra, as megalopas (poslarvas) son abundantes na superficie cerca da orela, no momento do abalo (subida da marea), particularmente na noite. Ademais estas megalopas están daquela na fase final do seu estadio. Poden entón instalarse no fondo, nas partes altas da preamar, e mudar rapidamente ao estado de xuvenís (estadio cangrexo I). Estes comportamentos das zoeas e megalopas favorecen os intercambios xenéticos entre ppoboacións, reducen as "perdas" de larvas e permiten a instalación de xuvenís en lugares compatíbeis coa vida dos adultos.
Os cangrexos xuvenís ocupan as partes altas zona intermareal que no son cubertas en todas as mareas. Nas súas mudas, nas cales os animais deben absorber auga para estirar a súa nova cutícula, efectúanse principalmente nos momentos de preamar e máis particularmente nas mareas vivas, é dicir, cando teñen máis probabilidade de ser cubertos pola auga.
Alimentación, predadores e parasitos
O cangrexo común é esencialmente carnívoro, e ataca a unha gran variedade de presas (cnidarios, anélidos, crustáceos, moluscos, equinodermos, peixes etc.). Tamén pode ser ocasionalmente caníbal e preeiro. Pola súa parte, é a presa de numerosas especies no curso do seu ciclo vital (animais filtradores, comedores de plancto, xibas e luras, numerosos peixes, aves mariñas e mesmo o home). Esta especie, debido á súa abundancia e á súa ampla distribución nas costas, desempeña un papel importante na ecoloxía de ambientes costeiros.
C. maenas sofre a acción de varios parasitos, dos que o máis visíbel é a saculina (Sacculina carcini) que se presenta baixo a forma dun saco de cor amarela ou máis ou menos apardazada aloxada no espazo entre o cefalotórax e o abdome do animal.
Reprodución
O machos pelexan entre si pola posesión das femias. O seu tamaño é un factor importante no seu éxito: os grandes machos "vermellos" teñen unha taxa de éxitos maior que a dos cangrexos "verdes". Pola contra, a perda dunha pinza, especialmente a máis grande, é un hándicap.
O desenvolvemento da cópula pode resumirse así: O macho, que ten a cutícula dura, selecciona á ima femia uns días antes da muda. A parella empeza entón a precópula; o macho cabalga á femia, cuxa superficie dorsal aplica contra a súa cara ventral, e a mantén fiuxa grazas ao seu segundo par de patas, e conserva a súa mobilidade así como o uso defensivo dos seus quelípodos (pinzas). Cando a femia muda a súa casca, e a súa nova cutícula é daquela moi branda, o macho xíraa 180 °. A parella está entón en posición de cópula, con ambas as caras ventrais enfrontadas. O macho introduce os seus estiletes copuladores nos orificios xenitais da femia e inxecta o seu espermatóforo, que contén os espermatozoides, que son inmóbiles.
Este comportamento proporciona protección á femia nun momento no que é particularmente vulnerábel (coa cuncha branda), o que fai aumentar as súas posibilidades de sobrevivir e participar, polo tanto, no éxito reprodutivo da especie. A atracción que exerce sobre os machos é o resultado da emisión dunha substancia química (feromona) na urina da femia. Esta molécula podería xerarse nunha pequena glándula situada no segmento distal da uretra.
Os espermatozoides poden conservarse nas espermatecas das femias durante varios meses antes de que se produza a fecundación dos óvulos e a desova. No momento da desova, os ovos (moitos, acercándose aos 200.000 nas femias grandes), constitúen unha masa de cor amarela ou alaranxada, fixada aos pleópodos; gradualmente van tornándose grises, en parte debido ao desenvolvemento dos ollos negros do embrión.
miniatura|[[Larva zoea (1º estadio).]]
A zoea IV muda para dar lugar a unha larva megalopa (tamén chamada poslarva) que se parece, a grandes trazos, a un cangrexo, pero que nada grazas aos seus pleópodos. A megalopa, inicialmente planctónica, transfórmase despois doutra muda nun pequeno cangrexo, o chamado estadio xuvenil I, no que a anchura do cefalotórax é duns 5 mm, e que xa é bentónico.
A totalidade do desenvolvemento larvario, desde a eclosión até o estadio xuvenil I, dura ao redor de 60 días á temperatura de 12 °C.
No canal da Mancha e zonas veciñas pódense encontrar individuos reprodutores todo o ano, pero as cópulas teñen lugar sobre todo á fin do verán, e as femias ovíxeras obsérvanse sobre todo en inverno e na primavera.
Os xuvenís aparecen en zonas lodosas principalmente de xuño a setembro, no mar de Wadden.
Utilización
Porén, nalgúns países é aínda hoxe é obxecto de pesca artesanal mediante o emprego de cangrexeiras. Nalgunhas zonas é apreciada como ingrediente na preparación de salsas e sopas (especialmente da de mariscos).
Sálvora, Aguiño, Ribeira
Sálvora é un lugar da parroquia de Aguiño no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) non ten ningún habitante.
Cangrexo común
Utilización
Úsase tamén como engado, por exemplo, da robaliza (Dicentrarchus labrax). E tamén da dos cornos Buccinum undatum e Charonia lampas, que son fontes de quitina, polo que a pesca destes moluscos desenvolveuse nas últimas décadas.
En Galicia
En Galicia é moi común en todo o país, abundando na zona intermareal, nas pozas das rochas en marea baixa, praias, sobre fondos de area a pouca profundidade, e baixo os polígonos de bateas.
A primeira cita en augas galegas data de 1933 na ría de Ferrol.
Guerra
miniatura|Estatua do deus romano da guerra, [[Marte (deus)|Marte, achada no foro de Nerva de Roma e que se conserva no museo do Capitolio desa cidade. Moitas relixións politeístas antigas tiñan un deus ou deusa que representaba as virtudes bélicas: Ares, Netón etc.]] miniatura|[[Desastres da guerra, n.º 33: «Que hai que facer máis?». Francisco de Goya reflicte na súa obra gráfica a brutalidade e barbarie a que se chegou na guerra da independencia española.]] miniatura|Reprodución do [[Guernica (cadro)|Guernica, famoso cadro que Pablo Picasso pintou para reflectir o bombardeo da cidade homónima con bombas incendiarias de fósforo durante a guerra civil española co fin de condenar toda forma de guerra.]]
A guerra é a forma de conflito socio-político máis grave. É quizais a máis antiga das relacións internacionais e xa no comezo das civilizacións se constata o enfrontamento organizado de grupos humanos co propósito de controlar recursos naturais ou humanos (conflitos entre cazadores nómades e recolectores sedentarios que desenvolveron o concepto de propiedade), esixir un desarme ou impor algún tipo de tributo, ideoloxía ou relixión, sometendo, despoxando e no seu caso destruíndo o inimigo, no que se podía chegar ao xenocidio. Este tipo de conduta gregaria é extensible á maior parte dos homínidos e atópase estreitamente relacionado co concepto etolóxico de territorialidade.
As guerras prodúcense por múltiples causas, entre as que adoitan estar o mantemento ou o cambio de relacións de poder, dirimir disputas económicas, ideolóxicas, territoriais etc. En ciencia política e relacións internacionais, a guerra é un instrumento político, ao servizo dun estado ou outra organización con fins eminentemente políticos, xa que en caso contrario constituiría unha forma máis desorganizada aínda que igualmente violenta: o bandoleirismo por terra ou a pirataría por mar.
Segundo Richard Holmes, a guerra é unha experiencia universal que comparten todos os países e todas as culturas. Segundo Sun Tzu, «a guerra é o maior conflito de estado, a base da vida e a morte, o Tao da supervivencia e a extinción. Polo tanto, é imperativo estudala profundamente». Segundo Karl von Clausewitz, a guerra é «a continuación da política por outros medios».
As regras da guerra, e a existencia mesma destas, variaron moito ao longo da historia. O concepto de quen son os combatentes tamén varía co grao de organización das sociedades enfrontadas. As dúas posibilidades máis frecuentes son civís sacados da poboación xeral, xeralmente varóns novos, en caso de conflito, ou soldados profesionais formando exércitos permanentes. Tamén pode haber voluntarios e mercenarios. A combinacións de varios ou de todos estes tipos de militares son así mesmo frecuentes.
As formas de facer unha guerra dependen dos propósitos dos combatentes. Por exemplo, nas guerras romanas, que tiñan como obxectivo expandir o imperio, o obxectivo militar principal eran os combatentes da nación que se ía conquistar, para incorporar o pobo unha vez conquistado ao imperio.
En ocasións faise distinción entre conflitos armados e guerras. De acordo con este punto de vista, un conflito só sería unha guerra se os belixerantes fixeron unha declaración formal da mesma. Nunha concepción da doutrina militar dos Estados Unidos non se fai distinción ningunha, referíndose aos conflitos armados como guerras de cuarta xeración. miniatura|[[Batalla de Normandía.]] Entre o final da segunda guerra mundial e o ano 2010 houbo 246 enfrontamentos armados en 151 lugares do mundo.
Definicións e conceptos
miniatura|upright|A cidade de [[Wesel na conca do Ruhr, destruída polos bombardeiros aliados.]] Platón non fala de guerreiros, senón de "gardiáns" da polis, e distingue ademais entre a discordia (que se dá entre os gregos) e a guerra (que se dá entre gregos e bárbaros). Aristóteles afirmou que a guerra só sería un medio en vista da paz, como o é o traballo en vista do lecer e a acción en vista do pensamento,Aristóteles, Política, VII, 2 e 3, 14, 1333 a 1335 pois considera que a guerra é tan natural na sociedade humana como a paz, xa que tamén é lexítima a escravitude na natureza para manter a xerarquía do mellor sobre o peor, a orde social:
A guerra, afirma o Marqués de Olivart, é o litixio entre as nacións que defenden os seus dereitos, no cal é o xuíz a forza e serve de sentenza a vitoria. Hugo Grotius definiuna como status per vincertatium qua tales sunt. Pola súa banda, Alberico Gentilis afirmou que Bellum est armorum publicorum ensta contentio. Funk - Bretano e Alberto Sorel escribiron: "A guerra é un acto político polo cal varios Estados, non podendo conciliar o que cren son os seus deberes, os seus dereitos ou os seus intereses, recorren á forza armada para que esta decida cal de entre eles, sendo máis forte, poderá en razón da forza, impoñer a súa vontade aos demais. ".
Giorgio Napolitano
Giorgio Napolitano, nado en 1925 en Nápoles, é o presidente emérito de Italia, cargo que ocupou entre 2006 e 2015. Foi o primeiro presidente reelixido e o primeiro comunista nomeado presidente do país.
Guerra
Definicións e conceptos
Joseph de Maistre (1821) dixo, no seu Soirees de Saint Petesburg: "A guerra é divina na gloria misteriosa que lle rodea e no atractivo non menos explicable que nos leva cara a ela. A guerra é divina pola maneira como se produce independentemente da vontade dos que loitan. A guerra é divina nos seus resultados que escapan absolutamente á razón".
Giorgio Napolitano
Traxectoria
Licenciado en Dereito. Despois do seu primeiro mandato de sete anos, en 2013 foi reelixido como presidente polo conxunto dos senadores, deputados e membros dos consellos rexionais italianos. Foi escollido na quinta votación, logo de que outros candidatos, como Franco Marini ou Romano Prodi, non acadasen o apoio necesario.
Guerra
Definicións e conceptos
G.W.F Hegel escribio: "a guerra é bela, boa, santa e fecunda; crea a moralidade dos pobos e é indispensable para o mantemento da súa saúde moral. É na guerra onde o Estado achégase máis ao seu ideal porque é entón cando a vida e os bens dos cidadáns están máis estreitamente subordinados á conservación da entidade común ". O instituto de investigación da paz internacional de Suecia, define a guerra como todo aquel conflito armado que cumpre dous requisitos: enfrontar polo menos unha forza militar, xa sexa contra outro ou outros exércitos ou contra unha forza insurxente e morrer dez mil ou máis persoas.
Johan Huizinga establece que a guerra obtén un carácter lúdico cando se cumpre coa condición agonal; o elemento agonal empeza a actuar no momento no que os adversarios se consideran inimigos que loitan por unha cousa á que pretenden ter dereito.
Os fins do dereito son a paz e a xustiza, vocábulos polisémicos; a paz inclúe a seguridade; por iso a guerra supón a suspensión do dereito. O xurista Rudolf von Ihering no seu Der Kampf ums Recht ou A loita polo Dereito (1872) sostivo que a forza é a base do dereito e que o dereito sen a forza é unha utopía. Pero o dereito é a loita contra a inxustiza:
Causas da guerra
miniatura|upright|'A colleita da batalla'' (1918), óleo de [[Christopher Nevinson sobre a primeira guerra mundial]] Buscar unha ou varias causas ás guerras foi unha constante para moitos historiadores e políticos co fin de evitar posibles conflitos futuros ou atopar culpables. Pero o xurista Papiniano afirmaba que "é máis fácil cometer un crime que xustificalo" e o senador Hiram Johnson escribiu xa en 1917 que «a primeira vítima cando chega a guerra é a verdade». Autores como Brian Hayes sinalan, con todo, que hai consenso en ter como certas algunhas causas.
Causas tradicionais
Una das causas da guerra é que dúas nacións teñan diferenzas profundas en diversos temas, que só poden resolverse coa vía armada. O historiador grego Tucídides afirma no seu "Diálogo dos melios", incluído na súa Historia da guerra do Peloponeso que "non é vergoñoso someterse a un inimigo máis forte, especialmente un que está a ofrecer termos razoables... A xustiza só tense en conta no razoamento dos homes se as forzas son iguais en ambos os lados; no caso contrario, os fortes exercen o seu poder e os débiles deben ceder ante eles", pero de feito moitos inferiores non se someten á razón senón á guerra. Desde o punto de vista sociofilosófico, avanzáronse moitas teorías sobre a orixe e causa da guerra. A primeira, máis contundente, resumida, filosófica, racional (en canto a explicar a orixe dun fenómeno) é a que propón Platón en A República (tras afirmar que unha cidade é feliz se se ocupa de dispoñer do necesario e nada máis): Ademais, parece posible tratar de clasificar, moi en xeral, as teorías en dúas grandes divisións: a que ve a guerra como produto racional de certas condicións, primariamente condicións políticas (Carl von Clausewitz argumentou que a guerra é a continuación da política por outros medios ) e outra "irracionalista", que ve a guerra como produto dunha tendencia, ultimamente irracional, dos seres humanos.
As teorías irracionalistas poden aproximarse desde dous puntos de vista: miniatura|upright|Por mor da aparición das [[arma nuclear|armas nucleares cambiouse o concepto de guerra: por primeira vez podíase dar por resultado a aniquilación total dos dous bandos.]] 1. Aquelas que ven a orixe da guerra en causas non atribuíble a fundamento racional, por exemplo, sentimentos relixiosos ou emocións. O extremo lóxico desta visión —que o home é un animal inherentemente agresivo suxeito a tendencias tanto de competición como cooperación que se observan en animais sociais, situación que demanda a expresión ocasional de tales tendencias— atópase nalgunhas explicacións xa sexa biolóxicas, psicolóxicas ou da psicoloxía social da orixe de conflitos (ver, por exemplo: Experimento de Robber's Cave).
A visión alternativa, da guerra como actividade racional, baséase en dúas percepcións. A orixinal de von Clausewitz acerca da guerra constituíndo a persecución de (obxectivos de) a política por outros medios, e unha percepción posterior (implícita en von Clausewitz) que indica que se recorrería á guerra cando se estima que as ganancias superan ás perdas potenciais (é dicir, a través dunha análise de custo-beneficio). Á súa vez, pódense distinguir dúas posicións:
1. A teoría da primacía das políticas domésticas: atópase, por exemplo, nas obras de Eckart Kehr e Hans-Ulrich Wehler (op. cit). Para esta posición, a guerra é o produto de condicións domésticas. Así, por exemplo, a Primeira Guerra Mundial non foi produto de disputas internacionais, tratados secretos ou consideracións estratéxicas, senón o resultado de condicións sociopolíticas, incluíndo económicas, que, a pesar de ser comúns a varias sociedades, facían sentir tensións a cada unha delas en forma interna, tensións que só se puideron resolver a través da guerra.
2. A teoría da primacía da política internacional, que se atopa, por exemplo, na concepción de Leopold von Ranke, de acordo a quen é as decisións de estadistas motivados por consideracións xeopolíticas as que conducen á guerra.
Pedro Luís Lorenzo Cadarso sintetiza en tres grupos de teorías a orixe das guerras:
Decepción estatística
Este desexo de coñecer as causas para poder predicir cando estalará o próximo conflito foi abordado en varias ocasións. Un dos investigadores do fenómeno bélico foi Lewis Fry Richardson. Este autor investigou todos os conflitos desde o século XIX ata a década dos 1950; considerando conflito aquel enfrontamento onde morreron persoas por causa intencionada doutra persoa; deste xeito xuntaba os conflitos bélicos coas mortes por asasinato e homicidio, a mestura foi intencionada polas súas experiencias na segunda guerra mundial polas cales puido comprobar o efecto de moitas das ordes que viu dar e a sorte corrida por moitos soldados, enviados á morte por mor desas ordes.
Richardson tivo a idea de catalogar as guerras segundo o número de mortos dunha forma similar a como se catalogan os terremotos: segundo a súa intensidade. Así, unha guerra de magnitude 6 sería na que morrerían de NaN a NaN persoas; pero por todas as dificultades que achou para saber o número de mortos nunha contenda (chegou a dicir que resultaba máis fácil saber o número de estrelass dunha galaxia ou de neutrinos no universo) Richardson aplicou un índice de erro de 0,5 (máis menos); con este índice de erro unha guerra de magnitude 3 sería aquela na que pereceron entre NaN e NaN.
Aínda que Richardson non foi o primeiro en recompilar conflitos bélicos o seu traballo é un dos máis exhaustivos, pois comezou en 1940 e seguiu ata o ano da súa morte en 1953. Segundo os seus estudos entre 1820 e 1950 houbo 315 conflitos de magnitude 2,5 ou superior (polo menos 300 mortos).
A pesar de recoñecer que resulta moi difícil saber cando comeza un conflito e cando termina, se é un ou varios ao tempo ou o xa citado número de mortos; os resultados foron decepcionantes en certo xeito: miniatura|upright|A frecuencia coa que estalan as guerras é moi similar á de calquera suceso aleatorio, o que parece indicar que as guerras son imprevisibles. A frecuencia coa que estalan as confrontacións segue a distribución de Poisson, o que parece indicar que as guerras son un suceso aleatorio. Así pois o autor concluíu que a principal causa da guerra é a casualidade.
Con todo Richardson concluíu que nin sequera a relixión é unha causa de gran importancia.
O seguinte en investigar neste ámbito é H. van Velzen e W. Wetering, quen, nunha análise comparativa sobre residencia e conflito, chegaban á conclusión de que os grupos fraternos locais e a patrilinealidad constitúen as variables máis significativas en relación coa frecuencia da guerra. Algúns anos máis tarde, esta idea sería retomada por K.Otterbein, quen, nunha nova investigación transcultural, sinalaría outra variable importante: a poliginia.
En síntese, Otterbein sostén que as sociedades patrilocales e poligínicas e con grupos locais fraternos recorren máis facilmente á violencia que as non patrilocales e poligínicas e sen os devanditos grupos.
É máis, segundo este autor, as sociedades con maior número de conflitos armados son aquelas que posúen comunidades políticas similares. Orrerbein denomina guerra interna ao conflito entre estas, para distinguilo do que se orixina entre comunidades culturalmente distintas ou guerra externa. Así, tomando como basee a súa propia tabulación estatística resulta que, sobre unha mostra de vinte e oito sociedades patrilocales, un 71 % caracterízase por guerra interna frecuente e un 19 % por guerra interna esporádica, mentres que en catorce sociedades non patrilocales, só un 55 % presenta conflitos internos frecuentes.
Concepto filosófico
miniatura|upright|O Praefatio de [[Thomas Hobbes, De cive, onde a frase «Bellum omnium contra omnes / Guerra de todos contra todos» aparece por vez primera. Tomada da edición revisada impresa en 1647 en Ámsterdam (apud L. Elzevirium).]] Para Maquiavelo e Thomas Hobbes está na natureza humana o desexo e a ambición, o que induce á inseguridade colectiva e á guerra de todos contra todos, e, por tanto, esa inseguridade é o fundamento da lei e do estado, que debe cando menos reducila. Hobbes determina que as causas principais da guerra entre os homes son:
Suxeriuse se, desde un punto de vista moral ou filosófico, sería posible falar dunha guerra xusta ou lícita. Se ese é o caso, hai que distinguir:
A primeira vista parece posible propoñer que a guerra non é necesariamente ilícita. Existe o dereito natural de autodefensa ou de lexítima defensa contra o inimigo exterior cando ese ataca inxustamente a un pobo. Se se nega este dereito de lexítima defensa, se robustece ao agresor e ponse en perigo a paz dos pobos. Con todo, suxeriuse desde unha perspectiva ética que, para que unha guerra poida ter unha licitud ética, existen unha serie de condicionantes adicionais:
A defensa do ben público prevalece sobre calquera dereito do agresor e mesmo sobre os riscos que poidan ter os propios agredidos. Pero considérase ilícita a matanza inxusta.
Desde ese mesmo punto de vista filosófico, considérase que o movemento a favor da paz faise acredor do máis alto recoñecemento. Devandito movemento é difusor dun espírito de entendemento e comprensión entre os pobos. O seu fin ético e moral é conseguir a paz e os acordos sen derramamiento de sangue.
Historia
miniatura|upright|As porcentaxes de homes mortos na guerra en oito sociedades tribais, e en Europa e EE.UU. no século XX. (Lawrence H. Keeley, arqueólogo) miniatura|upright|O [[asedio de Dapur|asedio exipcio de Dapur no século XIII a.C., desde o Ramesseum, Tebas.]] A evidencia máis antiga de guerra prehistórica é un cemiterio mesolítico en Jebel Sahaba, cuxa antigüidade se determinou nuns 13.400 anos. Ao redor do corenta e cinco por cento dos esqueletos presentaban signos de morte violenta, concretamente lesións óseas traumáticas.
Desde o xurdimento dos estados fai uns 5.000 anos, a actividade militar produciuse en gran parte do planeta. As estimacións sobre o total de mortes debidas á guerra varían enormemente. Para o período comprendido entre 3000 a.C. e 1991, as estimacións oscilan entre 145millóns e 2.000millóns. Segundo unha estimación, crese que as guerras primitivas anterior ao ano 3000 a.C. cobraronse 400millóns de vítimas, partindo da base de que supuñen o 15,1% de todas as mortes. A modo de comparación, calcúlase que no século XX morreron 1.680.000.000 de persoas por mor de enfermidades infecciosas.
No libro War Before Civilization (A guerra antes da civilización), Lawrence H. Keeley, profesor da Universidade de Illinois, afirma que aproximadamente o 90-95% das sociedades coñecidas ao longo da historia participaron en guerras polo menos ocasionalmente, e moitas loitaron constantemente.
Keeley describe varios estilos de combate primitivo, como as pequenas e grandes incursións e as masacres. Todas estas formas de guerra foron utilizadas polas sociedades primitivas, un achado apoiado por outros investigadores. Keeley explica que as primeiras incursións bélicas non estaban ben organizadas, xa que os participantes carecían de formación militar. A escaseza de recursos facía que as fortificacións non fosen unha forma rendible de protexer á sociedade contra as incursións inimigas.
William Rubinstein escribiu "As sociedades preliterarias, incluso as organizadas de forma relativamente avanzada, eran famosas pola súa grande crueldade'". A invención da pólvora, e o seu eventual uso na guerra, xunto coa aceleración dos avances tecnolóxicos fomentaron cambios importantes na guerra mesma. miniatura|upright|esquerda|Un [[samurai xaponés atacando un barco mongol, século XIII]] Na Europa Occidental, desde finais do século XVIII, tiveron lugar máis de 150 conflitos e unhas 600 batallas. Durante o século XX, a guerra intensificou drasticamente o ritmo dos cambios sociais e foi un catalizador crucial para o crecemento da política de esquerdas.
miniatura|upright|Soldados finlandeses durante a [[guerra de Inverno]]. En 1947, en vista das consecuencias cada vez máis destrutivas da guerra moderna, e con especial preocupación polas consecuencias e os custos da recentemente desenvolvida bomba atómica, Albert Einstein declarou célebremente: "Non sei con que armas librarase a terceira guerra mundial, pero a cuarta guerra mundial librarase con paus e pedras."
Mao Tse Tung instou o campo socialista a non temer unha guerra nuclear con Estados Unidos xa que, aínda que "a metade da humanidade morrese, a outra metade permanecería mentres o imperialismo sería arrasado e o mundo enteiro converteríase en socialista".
Unha característica distintiva da guerra desde 1945 é que os combates foron en gran medida guerras civís e insurxencias. As principais excepcións foron a guerra de Corea, a guerra indo-paquistaní de 1971, a guerra iráno-iraqui, a guerra do Golfo, a guerra eritreo-etíope e a guerra ruso-ucraína.
miniatura|upright|Tanques estadounidenses en formación durante a [[guerra do Golfo]].
O informe sobre a seguridade humana 2005 documentou un descenso significativo do número e a gravidade dos conflitos armados desde o final da guerra fría a principios da década de 1990. Con todo, as probas examinadas na edición de 2008 do estudo "Paz e Conflito" do Centro para o Desenvolvemento Internacional e a Xestión de Conflitos indicaban que o descenso xeral dos conflitos habíase estancado.
Intel Core 2
miniatura|250px|Unidade central de procesamento. Intel Core 2 é un microprocesador fabricado por Intel e a continuación dos Pentium D ou Core Duo. Comezouse a distribuír o 27 de xullo de 2006. O acceso a "memoria intelixente" optimiza o ancho de banda dos datos. A súa arquitectura baséase no Pentium M, xa que demostrou ser máis eficiente que a arquitectura dos Pentium 4. Os procesadores Intel Core 2 foron comparados cos procesadores máis potentes até o momente de AMD. O procesador Intel Core 2 é un procesador cunha pipeline de 4 etapas que permiten escalar máis en frecuencia que o Core 1 (o seu antecesor), que tiña 12 etapas coma o Athlon 64. Ademais ten un motor de execución amplo con tres ALUs, catro FPUs e tres unidades SSE de 128 bits. Estas dúas características fan que sexa o procesador x86 que máis instrucións por ciclo pode conseguir.
Santa Mariña da Ponte, Viana do Bolo
Santa Mariña da Ponte é unha parroquia do concello de Viana do Bolo na comarca de Viana, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 26 habitantes, deles 11 eran homes e 15 eran mulleres.
Io (filme)
Io é un filme estadounidense de 2019 dirixido por Jonathan Helpert. Está protagonizado por Margaret Qualley, Anthony Mackie e Danny Huston. Estreouse a través de Netflix o 18 de xaneiro de 2019.
Sinopse
Sam Walden é unha científica nova que se aferra a vivir na Terra, que se atopa devastada e a piques de morrer. Cando se lle dá o aviso de que debe trasladarse o antes posible até IO, unha colonia espacial provisional onde se atopa a meirande parte da poboación mundial que logrou sobrevivir, aparece de xeito inesperado Micah, un home que inexplicablemente logrou sobrevivir na Terra e que tratará de axudar a Sam a chegar á colonia.
Telmo Rodríguez Alonso
Telmo Rodríguez Alonso, nado en Barcela (Arbo) en 1880 e finado en Tenorio (Cerdedo-Cotobade) o 9 de novembro de 1936, foi un político galego.
Enlil
Enlil era o deus do aire na antiga Sumeria, fillo de Anu, foi escalando postos ata acadar o posto de seu pai a nivel práctico que non honorífico, converténdose no deus supremo do panteón babilónico clásico. Foi o deus patrón da cidade de Nippur
Enlil aparece frecuentemente relacionado coa montaña, ten por emblema a tiara astada, é o deus que ten nas súas mans as táboas do destino e decide a sorte de cada un, incluso dos deuses. A súa esposa era a deusa Ninlile, tendo varias concubinas así como parellas ocasionais (tal e como relata a propia mitoloxía sumeria en relación a seu pai o deus Anu). A deusa Ninlil aparece xunto a seu home divino no relato mitolóxico o "Mito de Enlil e Ninlil", no cal o deus enxendrou a varios deuses baixo varias aparencias e de forma pintoresca enxendrando aos deus lúa, Nanna, e lodo dous deuses ctónicos, Meslamtaea e Ninazu, que substituirían a seu pai no mundo inferior.
Noctourniquet
Noctourniquet é o sexto álbum da banda de rock progresivo estadounidense The Mars Volta, publicado o 26 de marzo do 2012 a través do selo Warner Bros. Records. Producido polo guitarrista e compositor Omar Rodríguez-López, é o primeiro disco do grupo en contar co batería Deantoni Parks, e tamén o primeiro no que non colabora o guitarrista John Frusciante.
Inspirado pola canción infantil "Solomon Grundy", e o mito grego de Xacinto, Noctourniquet é un álbum conceptual.
Listaxe de cancións
Todas as letras escritas por Cedric Bixler-Zavala e toda a música composta por Omar Rodríguez-López.
Asemblea Popular Galega
A Asemblea Popular Galega (APG) foi unha organización política creada o 10 de outubro de 1976 por un grupo escindido da Asemblea Nacional-Popular Galega por considerar a esta última próxima de máis á Unión do Povo Galego. Os seus líderes eran Xan López Facal, César Portela, Carlos Vázquez e Mario López Rico e celebrou o seu primeiro Congreso en decembro de 1976. A APG apoiaba ao Partido Socialista Galego e formaban parte dela un sector escindido das Comisións Labregas denominado Comisións Labregas Terra e os Comités de Traballadores Galegos. Participou na posta en marcha da revista Teima (1976-1977). A APG deixou de existir o 4 de decembro de 1977.
Palacio de Liria
300px|thumb|O Palacio de Liria O Palacio de Liria é un gran pazo urbano español do século XVIII, residencia da Casa de Alba en Madrid, e principal sede da súa colección de arte e arquivo histórico, ambos os dous de incalculable valor. Sitúase nos números 20-22 da actual rúa da Princesa, nunha zona antano coñecida como «barrio de los Afligidos». Del cóntase que é o domicilio particular máis grande de Madrid (200 estanzas en 3.500 m²) e que os seus amplos xardíns son os únicos de propiedade privada que figuran destacados en moitos planos da cidade.
Foi recoñecido xa na súa época como a mellor mansión da aristocracia madrileña, só superado polo Palacio Real.
Pablo Sarasate
Pablo Martín Melitón de Sarasate y Navascués, nado o 10 de marzo de 1844 en Pamplona (Navarra) e finado en Biarritz (Francia) o 20 de setembro de 1908, foi un violinista e compositor español de fama internacional e considerado como un dos grandes intérpretes da historia deste instrumento.
Traxectoria
Fillo do músico militar Miguel Sarasate Juanenay e Francisca Javiera Navascués Oacharena, tivo outras tres irmás: Maicaela, Francisca (escritora) e María. Recibiu as súas primeiras leccións de música da man dos seus pais. Comezou a tomar leccións de violín moi novo e con sete anos debutou no Teatro Rosalía de Castro da Coruña. Entre 1846 e 1849 estudou en Santiago de Compostela con José Courtier, primeiro violín da Catedral e profesor da Escola de Música da capital galega.
En 1852 trasladouse a Pontevedra, onde continuou os seus estudos musicais co músico local Urbano Casasvellas, sendo asiduo dos ensaios da banda do Rexemento Aragón que dirixía seu pai. En 1852, logo de escoitalo nunha sesión privada, Juana de Vega conseguiu que tocase en público uns días despois no Circo de Artesanos. A condesa de Espoz y Mina converteuse na súa protectora e sufragoulle tódolos gastos dos seus estudos en Madrid. Na súa lembranza, Sarasate adicoulle a súa primeira composición en 1858, titulada A miña primeira inspiración, unha mazurca. Unha vez na capital de España, a Raíña Isabel II concedeulle unha bolsa para ampliar os seus estudos en París.
Pensionado pola súa provincia natal, en 1856 ingresou no Conservatorio de París baixo a tutela de Jean-Delfin Alard. No transcurso da viaxe á capital francesa, ao pasar pola localidade de Biarritz, el e súa nai enfermaron e a súa nai morreu, quedando orfo aos 12 anos. No conservatorio parisiense gañou o premio de violín e solfexo en 1857. Terminados os seus estudos obtivo outro premio en Harmonía. En 1859 iniciou a súa carreira como concertista, percorrendo Europa e América. O seu rápido éxito como intérprete fíxoo descoidar os seus estudos de composición.
Faleceu na súa casa de «Villa Navarra» en Biarritz (Francia) o 20 de setembro de 1908 a consecuencia dunha anxina de peito aos 64 anos de idade.
Bolxevique
Os bolxeviques (do ruso большевик, 'membro da maioría') eran unha fracción dentro do Partido Obreiro Socialdemócrata de Rusia, dirixida por Vladímir Ilich Uliánov (Lenin), contraposta ós menxeviques, dirixidos por Julius Martov.
Polémica en 1903
A división tivo lugar no Segundo Congreso do partido, celebrado en Bruxelas e Londres en 1903. As teses propostas por Lenin foron:
Debido á diversidade dos temas debatidos, as votacións flutuaron a favor ou en contra das propostas de Lenin. Foi aprobado un programa mínimo contra a autocracia e un programa máximo cara ó socialismo cos puntos de vista leninistas, excepto no referinte ó tema de terras, pois esixíase unicamente a devolución das terras arrebatadas polos terratenentes ós campesiñado. Nos temas organizativos foron aprobadas as propostas de Martov. Porén, na fase final do congreso, cando se ía elixir a dirección do partido, a correlación de forzas inverteuse de novo debido ó retiro dalgúns delegados, ós que o congreso negou propostas do seu interese. Os alcumes de bolxevique (a maioría) e menxevique (a minoría), proveñen do resultado da elección do Comité Central e do Comité de Redacción do periódico Iskra, que porén quedaría en mans dos menxeviques pouco despois do congreso.
Distanciamento cos menxeviques
Trala derrota da Revolución de 1905, os bolxeviques mantiveron a súa estratexia radical polo establecemento dunha ditadura de obreiros e campesiños. No referinte ó programa agrario esixiron a nacionalización da terra e a súa entrega ós labregos. No organizativo demandaron manter as estruturas clandestinas do partido. Todo isto conduciu á escisión dos menxeviques en 1912.
Guerra e revolución
Tralo estoupido da primeira guerra mundial os bolxeviques aliñáronse co sector "internacionalista" da socialdemocracia europea, opoñéndose á "defensa da patria" (sostida polos chamados "defensistas") e defendían o rexeitamento da guerra imperialista e a conversión nunha guerra civil revolucionaria. Os menxeviques dividíronse entón, ó facerse a maioría dos seus dirixentes defensista, mentres Martov encabezou un grupo internacionalista, que porén seguiu organizativamente separado dos bolxeviques, e politicamente enfrontado por diverxencias similares ás sostidas desde 1903.
Tralo triunfo da Revolución Rusa de 1917, xa no goberno, a fracción bolxevique tomou o nome de Partido Comunista de Rusia (bolxevique), logo Partido Comunista da Unión Soviética (bolxevique). Non sería ata 1952 cando eliminaron a referencia "bolxevique" do nome oficial do partido, que pasou a denominarse Partido Comunista da Unión Soviética.
O termo utilízase decotío como sinónimo de comunista, aínda que este propiamente non o sexa.
Lumbricus terrestris
Lumbricus terrestris é unha especie de miñoca (anélido oligoqueto terrestre) de cor avermellada da familia dos lumbrícidos típica de Europa, pero actualmente estendida por todo o mundo debido ás introducións favorecidas polos humanos. Na maior parte de Europa é a especie de miñoca de maior lonxitude, xa que a súa lonxitude media está entre 20 e 25 cm, pero pode ser meirande, e en diámetro non adoita chegar a 1 cm. Non é a única especie de anélido que recibe o nome de miñoca, pero é a miñoca máis coñecida popularmente, porque debido aos seus hábitos de saír á superficie a alimentarse ou copular é a máis facilmente visible en xardíns e terreos agrícolas de climas temperados, aínda que non é a máis abundante. Ademais, é o exemplo típico de anélido que se estuda nos libros escolares da maior parte do mundo. O seu corpo está segmentado en aneis, xeralmente 110-160. A súa parte ventral é aplanada. Os aneis 31-37 producen unha secreción que forma un engrosamento do corpo, chamado clitelo, que intervén na reprodución formando un casulo para os ovos. A cor do corpo é rosa ou avermellada, máis castaño avermellado na parte dorsal e máis amarelento na ventral. As sedas ou quetas que presenta no seu corpo están dispostas de forma apareada a ambos os lados do seu corpo. Un extremo do seu corpo, onde ten a boca, é bicudo, e o oposto é avultado.
Nome común
Un nome común moi usado para esta especie é o de miñoca, pero téñase en conta que se lle chama así a outros oligoquetos de aspecto similar, e mesmo a poliquetos de mar como Arenicola marina. Hai tamén a variante mioca. Outro nome para o L. terrestris é lombriga, denominación que tamén se usa para o nematodo parasito intestinal Ascaris lumbricoides.
Bioloxía
A duración da vida de L. terrestris crese que está entre os 4 e os 8 anos, e en catividade sábese dalgúns exemplares que chegaron a vivir seis anos. É hermafrodita, aínda que na reprodución interveñen dous individuos. Cada individuo recibe seme do outro, que almacena nun receptáculo seminal, e ambos forman os seus propios ovos, pero estes non se fecundan inmediatamente. Despois, a zona engrosada do corpo chamada clitelo produce un casulo mucoso con forma de cinto no que cada individuo deposita os seus ovos e o esperma recibido do outro individuo; neste casulo ten lugar a fecundación do ovo, polo que esta é externa. Finalmente abandona na terra o casulo cos ovos fecundados.
Utsjoki
Utsjoki (en, Uccjuuhâ, Uccjokk) é un concello de Finlandia. Atópase en Laponia e fai fronteira con Noruega así como co concello de Inari. O concello foi fundado en 1876.
Lumbricus terrestris
Bioloxía
En partes das Illas británicas L. terrestris está sendo depredado por turbelarios introducidos polo home como Arthurdendyus triangulatus ou Australoplana sanguinea, orixinarios de Nova Zelandia e Australia. Isto está acabando con estas miñocas nesas áreas, o que ten un efecto prexudicial para o mantemento da estrutura e calidade dos solos, que as miñocas favorecían. Porén, noutras áreas do mundo o propio L. terrestris é unha especie invasora, como ocorre en parte de Norteamérica.
Alemán de Pensilvania
O alemán de Pensilvania (Deitsch, Pennsylvania Deitsch, Pennsilfaanisch Deitsch) é unha variedade do alemán central occidental falado polos amish e os menonitas dos Estados Unidos e o Canadá, estreitamente relacionada co alemán do Palatinado. Estímase que hai máis de 300 000 falantes nativos en América do Norte.
Piñeira de Arcos, Piñeira de Arcos, Sandiás
Piñeira de Arcos é un lugar da parroquia de Piñeira de Arcos, no concello ourensán de Sandiás, na comarca da Limia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2010 tiña 156 habitantes (74 homes e 82 mulleres), dez menos ca en 2009. O lugar está a carón da estrada N-525.
Santillana (homónimos)
Santillana pode referirse a:
Anu
miniatura|250px|Símbolo en [[escrita cuneiforme para An, da terceira dinastía de Ur.]]