cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Intempo
Financiamento
Debido á quebra de Caixa Galicia, o crédito hipotecario, que ascendía a 92 millóns de euros, foi asumido primeiro por Nova Caixa Galicia, e finalmente en decembro de 2012, o Sareb (acrónimo de Sociedade de Xestión de Activos procedentes da Reestruturación Bancaria), coñecido polo seu alcume de «banco malo», fíxose cargo da mesma a través da participación duns 52 millóns de euros, soportando unha quita dun 50%, sen ter en conta o posterior suplemento que aplicou á débeda de 11 millóns de euros. Cabe mencionar que o 55% do capital do Sareb é privado, mentres que o 45% restante está en mans do Fondo de Reestruturación Ordenada Bancaria (FROB).
Construción
miniatura|Estado das obras en xuño de 2010. Olga Urbana adquiriu os terreos sobre os que se levantaría o rañaceos a Aurelio González Villarejo en 2005 por 54,3 millóns de euros, segundo consta en escritura pública. Algunhas fontes afirmaron que os custos asociados ao proxecto foran estimados inicialmente entre 45 e 50 millóns de euros, con todo en realidade cando se presentou o proxecto en 2005 cifráronse en 96 millóns de euros.
En febreiro de 2007 comezaron as obras de adecuación de terreos para a cimentación, consistentes na realización de escavacións e erección de muros de contención para evitar o corremento de terras. Entre xullo de 2007 e marzo de 2008 realizáronse os tres sotos destinados a prazas de aparcadoiro, deixando un oco central onde irían as torres. Na zona dos garaxes, separada do corpo das torres, empregáronse forxados reticulares de cubetas recuperables de 35 cm de lado (serven para alixeirar peso e permitir maior luz entre alicerces) e placas macizas do mesmo espesor naqueles lugares que fosen soportar o enchido de terra.
O edificio aséntase sobre un estrato de margas alteradas de 9 metros de espesor, medidos a partir do terceiro soto. Ditas margas foron abondo para soportar as cargas da zona de garaxes, que foron resoltas con zapatas illadas, con todo non eran capaces de atender ás solicitacións esixidas polas torres. É por iso que se optou por unha cimentación baseada na instalación dun total de 144 estacas de 1500 mm de diámetro de 12 metros de profundidade ata lograr 1 metro de empotramento na rocha calcaria sa, unidos entre si mediante unha placa-encepado de 2,5 metros de canto. O armado da placa-encepado tivo lugar en setembro de 2008, deixándose un oco para o foso do ascensor. A pilotaxe foi realizada de maneira simultánea á realización dos sotos de garaxes entre novembro de 2007 e abril de 2008.
O 30 de setembro se vertéronse máis de 4000 metros cúbicos de formigón na placa de cimentación dun dos dous bloques, para cubrir case 744 000 quilos de aceiro. Foron utilizadas dúas bombas, máis unha terceira en reserva, e cada 5 minutos vertíase un camión formigoneira nun proceso que durou dezaoito horas. De xuño a novembro de 2009 realizáronse as primeiras once plantas (ata o forxado 17), mediante un sistema de encofrado trepante. Desde marzo de 2010 ata abril de 2011 completáronse as restantes (ata o forxado 47).
En xullo de 2011 tivo lugar a unión dos dous edificios, que se realizou en dúas fases. En primeiro lugar, instalouse un beiril de 5,5 metros no forxado 46 a 143,5 metros de altura a ambos os dous lados da torre, que requiriu a construción de plataformas metálicas auxiliares no forxado inmediatamente inferior. Este beiril permitiu ter unha base sobre a cal sustentar o forxado inferior do cono. En segundo lugar, instaláronse dúas armazóns de cubertas metálicas paralelas de 20 metros de luz por 8 de canto (dúas plantas) e 110 toneladas de peso apoiadas en cada torre. Debido á súa tonelaxe, as armazóns de cuberta soldáronse en superficie e foron posteriormente izadas. Constitúen a base do cono sobre a cal se alzan as plantas superiores. Optouse por unha armazón de cuberta metálica e forxado reticular co obxectivo de alixeirar peso. A estrutura do cono presenta alicerces apeados de dous tipos, uns rectos e outros que seguen a xeratriz do cono, encargados de sustentar o peso dos forxados.
O cono invertido situado na parte central do edificio completouse en xuño de 2012 e finalmente o 15 de xullo de 2012 tivo lugar a cerimonia de posta de bandeira unha vez se completou a estrutura, cun atraso de dez meses sobre a data prevista de setembro de 2011. Os dous guindastres duns 200 metros foron retirados en xuño de 2014.
Quebra da empresa construtora
miniatura|Pode observarse o cambio de cor no formigón a partir da planta 11.ª debido á substitución entre empresas construtoras. En xullo de 2009, debido á crise financeira, a empresa responsable da construción, Estruturas Aliben, presentou un Expediente de Regulación de Emprego (ERE) temporal que afectou a noventa e nove dos seus cen empregados, para posteriormente declararse en concurso e finalmente foi liquidada, polo que as obras quedaron suspendidas durante meses. Estruturas Aliben, subcontratada pola mercantil madrileña Construcións Rayet, foi contratada por esixencias da caixa galega. Posteriormente decidiron resolver o contrato o que implicou desembolsar unha indemnización de 600 000 euros.
En marzo de 2010 constituíuse unha nova empresa, Kono Estruturas con sede social en Benidorm, e as obras de construción renováronse a partir da planta 11.ª (forxado 17). Dita empresa comprometeuse a realizar as obras en dezaoito meses. En abril de 2011, cando o edificio xa contaba con 46 plantas, aínda non se dispuña dos planos da 47.
O 24 de xuño de 2011, trece traballadores resultaron feridos debido á caída dun montacargas desde o décimo piso, sen lamentar maiores consecuencias debido a que se activou o sistema de freado de emerxencia a tempo. O montacargas fora revisado pola mañá por varios técnicos e estivera funcionando sen problemas ao longo da xornada.
Dimisión dos arquitectos
miniatura|Edificio en xullo de 2014. En xuño de 2013, os estudos de arquitectura encargados da xestión da construción, Pérez-Guerras Enxeñeiros e Arquitectos Asociados SL e Olcina y Raduan Arquitectos SL, retiráronse do proxecto, cando aínda quedaba pendente aproximadamente un 20 % deste. Segundo fontes municipais e da promotora (os arquitectos negáronse a ofrecer declaracións), a súa renuncia viña causada pola perda da relación de confianza necesaria entre o cliente e o arquitecto despois de que o Sareb impuxese á promotora o control económico do proxecto a unha empresa externa de xestión de proxectos chamada Suasor. Criticaron que as decisións de Suasor estaban guiadas por consideracións económicas e consideraban que a seguridade estrutural, a calidade e o futuro mantemento do edificio xa non ían estar garantidos, así como que xa non se ían poder aplicar os altos estándares de deseño orixinal. A empresa Suasor obtivo polos seus servizos unha cota fixa mensual dunha porcentaxe dos aforros realizados. Dita empresa negouse a abonar a Kono Estruturas, encargada de erixir a estrutura do Intempo, pagos debidos por máis dun millón de euros, en concepto de materiais, man de obra e certificacións, e Kono viuse obrigada a cesar as súas actividades. En sinal de protesta, a construtora Kono presentou en 2015 un avance dun documental no cal se relatan a modo de denuncia todas as deficiencias que o proxecto experimentou durante a súa construción. A mercantil Kono denunciou que eran frecuentes os atrasos nos pagos aos traballadores ou paralizacións dos cobros se os traballadores non domiciliaban a súa nómina na entidade prestamista, así mesmo tiveron que adiantar diñeiro para adquirir os materiais necesarios para concluír as obras.
O estudo que se encargou do 17% restante foi Pablo Moreno Arquitectos Asociados, segundo consta na comunicación do Colexio Territorial de Arquitectos de Alacant ao Concello de Benidorm. En agosto de 2013, nun comunicado oficial dos arquitectos do proxecto, recoñeceron que o proxecto era inviable economicamente desde o principio. Así mesmo segundo o director facultativo da obra, Roberto Pérez-Guerras, o 3 de xullo asinouse a liquidación a Kono e cesou así a relación entre ambas as empresas, reiterando que non había ningunha débeda con esa empresa. Finalmente, o arquitecto aclararía que a variación de forxados das casetas debeuse ao cambio de provedor dos ascensores. Afirmou que «é obvio que ao cambiar de provedor, substituíndo Orona ascensores pola internacional e prestixiosa KONE, houbese un cambio mínimo de elevación de forxados», e lamentaron que o Intempo «non puidese finalizarse nas condicións inicialmente aprobadas». En agosto de 2013, segundo afirman os promotores, completouse o 94% da obra.
A mediados de 2013, grupos de investimento de Rusia, Emiratos Árabes e Sri Lanka mostraron o seu interese en adquirir participacións sociais de Olga Urbana. En 2014, afirmouse que Trinitario Casanova, dono de Grupo Hispania, iniciara negociacións para adquirir o edificio. En setembro de 2015, un investidor saudita mostrou interese por adquirir o edificio. En paralelo, Roberto Pérez-Guerras, deseñador do Intempo, aseguraba iniciar conversacións con máis de quince posibles compradores, tanto españois como do estranxeiro. Con todo, a realidade foi que as negociacións quedaron a expensas do Sareb, levándose no máis estrito segredo.
Concurso de Olga Urbana
miniatura|O cono do Intempo miniatura|O cono visto desde abaixo.
En 2012, o socio maioritario de Olga Urbana, José Ignacio de la Serna de la Garma, foi demandado por presunta estafa e apropiación indebida por un comprador que entregou achegas a conta por valor de 80 000 euros coa garantía por parte da promotora de que estas entregas estaban avaladas por unha entidade financeira. Por razóns similares, a promotora tamén foi demandada por tres compradores que entregaron diñeiro a conta en concepto de sinal. Ao non ser entregados os pisos, esixiron a devolución dos avais, que non foron devoltos. En abril de 2014 houbo unha vista á que non acudiu De la Serna pero si outro dos tres promotores, Ignacio Boronat, que recoñeceu ante o xuíz que os avais bancarios non existían e que o diñeiro achegado polos compradores destinouse á construción do edificio. Debido a que De la Serna non acudiu á citación, un xulgado de Benidorm ordenou a súa detención, para que declarase en calidade de imputado. En febreiro de 2015, tras unha longa batalla contra o cancro, De la Serna faleceu sen ver o seu maior proxecto concluído. Ademais do Intempo, promoveu varias obras na zona, como o Neguri Gane, rañaceos de 145 metros tamén en Benidorm e terminado en 2002. En outubro de 2015, unha sentenza declarou nulas as cláusulas establecidas por Caixa Galicia limitando a contía do aval, facendo responsable a Abanca como a súa sucesora.
O 6 de novembro de 2014, o Sareb solicitou ante o Xulgado Provincial de Alacant que Olga Urbana fose posta en concurso necesario. Xa en 2008, última data en que presentou contas anuais, a promotora acumulaba unhas perdas de 4,06 millóns de euros e unha débeda coa banca de 62,75 millóns. O Sareb tomou esta decisión ante a situación de insolvencia da citada compañía, o que se puxo de manifesto pola súa falta de pagamentos xeneralizada e pola súa incapacidade de facer fronte cos seus propios medios á construción do edificio Intempo. Finalmente, o 26 de novembro de 2014, a promotora Olga Urbana SL solicitou o concurso de acredores de forma oficial, segundo consta no Boletín Oficial do Estado. e o BORME Iso significou que lles foron suspendidas as facultades de administración e disposición e nomeouse como administradora concursal á avogada Antonia Magdaleno Carmona, pertencente ao despacho de avogados que xestionou as liquidacións de Martinsa-Fadesa, entre outros. Nunha comunicación oficial deu un mes de prazo para que lle fosen comunicadas as débedas en base á Lei Concursal. Do estudo da contabilidade, a administración concursal sinalou que a promotora debía 136 millóns, 42 máis do que valen os seus activos, que ademais do Intempo inclúe a promoción Edimar IX, valorada en 3,3 millóns.
A data de 28 de marzo de 2015, a administración concursal sinalou que aínda non reclamaran as débedas un total de 77 compradores que adiantaron diñeiro para a compra de vivendas do Intempo, que a mercantil contaba con once contas correntes en catro entidades bancarias, todas elas con saldo cero, e que a colaboración por parte da concursada fora nula. Ademais, sospeitábase «se os 130 millóns de euros de financiamento que recibiu Olga Urbana destináronse por completo á construción do edificio ou se puido desviarse unha parte a outros fins». En palabras de Magdaleno, «a sociedade nin compareceu no concurso, as oficinas sociais non existen e a única documentación á que tiven acceso é a que puiden conseguir nunha caseta de vendas e pouco máis. Se lle engades o peche do Rexistro mercantil por non presentación das contas desde hai anos, xa che dá indicios de como foi xestionada».
Federico Ávila Cuadra
Federico Ávila Cuadra, nado en Viana do Bolo o 2 de novembro de 1892 e finado no mesmo concello en 1970, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Mestre en Chao de Castro, foi trasladado a Fisterra en 1922. Foi cofundador da Banda Municipal de Fisterra en 1924. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde de Fisterra en 1925. Afeccionado á fotografía, publicou algunhas das súas imaxes en Vida Gallega. Dende 1927 foi mestre en Petín. Fundou o Orfeón e Rondalla Ecos de Sil de Petín en 1928 e creou e dirixiu a banda La Alborada de Viana do Bolo en 1932.
Vida persoal
Casou con Matilde Bustillo de Puga en 1917, e foi pai de Antonio Ávila Bustillo.
Intempo
Poxa
miniatura|dereita|Estado semirematado da zona da piscina. O inmoble ten rematada a súa estrutura e os seus cerramentos, así como as instalacións eléctricas e de saneamento, pero falta que se rematen algúns detalles como a urbanización exterior (xardíns e piscina), a tabiquería interior ou o azulexado nalgunhas plantas. A data de maio de 2016, o proxecto atopábase parado por falta de fondos, e os seus pisos, deshabitados.
En abril de 2014, o Sareb decidiu non executar a hipoteca que pesa sobre o Intempo, a pesar de que contractualmente podería facelo. O 31 de xaneiro dese ano venceu o prazo que Olga Urbana tiña para devolver o préstamo. Naquel entón, a intención inicial do Sareb era concluír o edificio, e chegou a investir 11 millóns de euros para tal fin. A promotora presentou un estudo de custos a mediados de 2014 para terminar a última fase de urbanización, cifrados en tres millóns de euros. Xa en abril de 2014 contemplábase como única solución para cancelar o crédito hipotecario a venda do edificio completo a un grupo investidor, sen que fose posible a compra de vivendas soltas por particulares. Con respecto a aqueles compradores que desembolsasen un capital ao comezo do proxecto, non se prevé que poidan quedar co piso.
O seu valor de mercado ascende a aproximadamente 92 millóns de euros, e os pisos do edificio teñen un prezo que, segundo tasación efectuada por UVE Valoraciones, oscilaría entre os 190 990,8 euros e os 1,6 millóns. Un estudo pericial independente de APUC Activos concluíu que o Intempo dificilmente poderá ser vendido por riba dos 60 millóns de euros, tendo en consideración ademais que os custos de finalización do rañaceos roldan os cinco millóns de euros.
En maio de 2016, recibíronse dúas ofertas, unha de 47 millóns de euros e outra de 58,5 millóns de euros (en agosto sóubose que era o propio Sareb o que estaba a poxar, exercendo o seu dereito a mellorar a oferta ). Houbo un fondo estadounidense que ofreceu 50 millóns de euros, pero fíxoo fóra de prazo e a súa oferta foi desestimada. O xuízo do procedemento concursal no que se acha inmersa a promotora do Intempo, cuxa data prevista era xuño de 2016, foi aprazado ata o 28 de outubro do mesmo ano.
En agosto de 2016, un socio de Olga Urbana, Isidro Boronat, a mercantil que construíu a estrutura do rañaceos, Kono Estruturas SL, e a empresa do arquitecto que o deseñou, Pérez Guerras Ingenieros y Arquitectos, presentaron un incidente concursal para que a débeda do Sareb fose considerada subordinada. Os demandantes pretendían que o banco malo fose o último en cobrar e non puidese exercer o seu dereito a tanteo na poxa polo edificio, ao entender que exercera de facto a administración de Olga Urbana SL. Finalmente o 17 de febreiro de 2017 fíxose público o auto do Xuíz do Mercantil de Alacant, que desestimou a demanda presentada por pequenos acredores da promotora do edificio (Kono Estruturas, Pérez Guerras entre outros) dando a razón ó Sareb ao considerar que esta nunca exerceu de administradora da sociedade Olga Urbana. Por tanto, o seu crédito concursal seguirá tendo a categoría de privilexiado, salvo que os demandantes decidan recorrer a sentenza (está en preparación). Unha vez remate o procedemento concursal, que mantén en suspenso o proceso de adxudicación do inmoble, o Sareb poderá adquirir a propiedade.
Recepción
O Intempo é visto por moitos analistas como un exemplo da crise económica e financeira en España provocada polo estalido dunha burbulla inmobiliaria en 2007. No momento de inicio do proxecto, a industria da construción atopábase aínda en fase de expansión, marcada por unha grande especulación. Entre os anos 2006 e 2008, segundo os promotores, xa se venderan sobre plano cen pisos, un 40% do total, pero desde entón apenas se venderon vinte máis. En numerosas notas de prensa aparecía sempre este dato, mesmo se xustificou a posibilidade de que as obras proseguisen a pesar da crise porque contábase con fondos suficientes ao venderse sobre plano un 40% das vivendas. En 2013 afirmábase que seguían sen venderse case duascentas vivendas (un 75% do edificio).
En 2013, o Intempo foi nomeado como un dos mellores edificios de formigón do mundo nos premios internacionais FIB (siglas do francés Fédération Internationale du Béton), na categoría de inmobles. Foi previamente seleccionado pola Asociación Científica-Técnica do Formigón Estrutural (ACHE).
Salto BASE
Do mesmo xeito que no Gran Hotel Bali, o edificio Intempo foi testemuña de saltos BASE, unha modalidade de paracaidismo de alto risco, debido á súa altitude e a ausencia de obstáculos próximos. En 2012, Álvaro Bultó realizou con éxito varios saltos cando xa estaba finalizada a estrutura. Con todo algúns saltos non foron autorizados, como o que se produciu en xuño de 2014 a altas horas da madrugada.
Aparición en televisión
O edificio foi protagonista no programa de Televisión Española (TVE) España a ras de cielo, presentado por Francis Lorenzo, no segundo episodio da primeira tempada titulado Tú a Mallorca, yo a Benidorm e emitido por primeira vez o 24 de setembro de 2013, que foi visto por 1 869 000 espectadores (10,2% de cota de pantalla).
O edificio tamén aparece na cabeceira da miniserie de televisión Crematorio de oito capítulos, producida por Canal+ en 2011, baseada no libro homónimo de Rafael Chirbes. Acompañado pola canción «Precipicio» do cantante Loquillo, aparece nos primeiros segundos cando se atopaba na súa primeira fase de construción, como exemplo paradigmático da especulación urbanística no litoral mediterráneo.
Alquerías
Contaba en 2015 cunha poboación de 6.042 habitantes e ten unha extensión de 7,87 km². Limita co concello de Beniel ao leste e coas pedanías de El Raal ao norte, Santa Cruz ao oeste e Los Ramos e Zeneta ao sur.
Camille Saint-Saëns
Charles Camille Saint-Saëns, nado en París o 9 de outubro de 1835 e finado en Alxer o 16 de decembro de 1921, foi un compositor, director de orquestra, organista e pianista francés de música clásica.
Traxectoria
Foi un virtuoso pianista e tamén un excelente improvisador co órgano, ademais de escritor, caricaturista e viaxeiro. Saint-Saëns desempeñou un papel excepcional na renovación da música francesa, tanto no aspecto docente -tivo como alumnos, entre outros, a Gabriel Fauré e a André Messager-, como, sobre todo, pola súa actividade en favor da música nova: foi un dos fundadores da «Société Nationale de Musique», destinada a tocar e difundir a música francesa. Está considerado un elemento esencial da renovación da música francés, canda a Claude Debussy e a Maurice Ravel.
Galería de imaxes de Francisco Asorey
Francisco Asorey González, nado en Cambados o 4 de marzo de 1889 e finado en Santiago de Compostela o 2 de xullo de 1961, foi un escultor galego.
Placín, Placín, Manzaneda
Placín é un lugar da parroquia de Placín, no concello ourensán de Manzaneda na comarca de Trives. Tiña 59 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 28 eran homes e 31 eran mulleres.
Augas de Galicia
Augas de Galicia é unha entidade pública e empresarial da Xunta de Galicia que se rexe polo decreto 23/2012. Ata entón estaba formada polo organismo autónomo Augas de Galicia e a Empresa Pública de Obras e Servizos Hidráulicos creados en 1996. Augas de Galicia é a entidade creada para a xestión dos recursos hídricos de Galiza e o seu aproveitamento. Tamén ten funcións de vixilancia da legalidade e proposición de sancións polo incumprimento da normativa.
Funcións
As funcións de Augas de Galicia baseánse nos seguintes obxectivos:
Fenda de xénero
miniatura|Ausencia de mulleres nas negociacións para un acordo de pesca entre [[Mauritania e a Unión Europea.]] A fenda de xénero (en inglés gender gap) é unha construción analítica e empírica que xorde da diferenza entre as categorías dunha variábel en relación coas taxas masculinas e femininas. Destaca as desigualdades existentes entre homes e mulleres en calquera ámbito, en relación co nivel de participación, acceso a oportunidades, dereitos, poder e influencia, remuneración e beneficios, control e uso dos recursos, que lles permiten garantir o seu benestar e desenvolvemento humano. As fendas de xénero exprésanse en todas as áreas do desempeño, como a económica, social, laboral, cultural, sanitaria etc. Fúndanse na xerarquización das diferenzas entre homes e mulleres e exprésanse de distinta maneira segundo a área de que se trate.
Historia
Foi a feminista estadounidense Eleanor Smeal quen utilizou por primeira vez o concepto "gender gap" en 1980 aplicado na política, para explicar as diferenzas no voto de homes e mulleres na política dos Estados Unidos, e sinalando que a fenda de xénero sería decisiva na elección do novo presidente do país. En 1984, Eleanor Smeal escribiu un libro sobre a fenda de xénero: Why and How Women Will Elect the Next President (Harper & Row).
Carlos López Gómez
Carlos López Gómez, nado en Boimorto o 21 de maio de 1967, é un escritor e xornalista galego, que asina as súas obras como Carlos López, e que é coñecido polo seu alcume Chinto.
Traxectoria
Foi colaborador, entre outros, dos xornais composteláns El Correo Gallego e O Correo Galego.
Desde 1993 forma un tándem con David Pintor, "Pinto", coa sinatura conxunta "Pinto & Chinto", que publia diariamente unha banda deseñada de homor gráfico (case sempre de temas de política) no xornal La Voz de Galicia.
Así mesmo, nos últimos anos asina periodicamente artigos na sección de Opinión da Voz de Galicia.
A día de hoxe, Pinto & Chinto é a principal referencia da caricatura política en Galicia. Entre os seus premios de humor gráfico destacan o Curuxa do Humor (Museo do Humor de Fene), o Haxtur (Salón Internacional del Cómic de Oviedo) e o Hermés (Ayuntamiento de Barakaldo). En 2001 iniciaron a súa incursión na literatura infantil e, despois de máis de 20 libros, convertérnse nuns dos autores máis galardoados e prolíficos de Galicia: Premio Merlín, Premio Raíña Lupa, Premio Martín Sarmiento, Premio Pura e Dora Vázquez, e outros.
Bandeira de Exipto
Deseño
A bandeira está composta por tres franxas horizontais do mesmo tamaño, de cor vermella a superior, branca a central e negra a inferior, as cores do panarabismo. A cor vermella alude á historia do país, está adoptada da bandeira que se usou durante o século XIX, aínda que a orixe dos elementos desta bandeira é otomá. O branco representa a Revolución de 1952 que permitiu a deposición incruenta do rei Farouk I e que acabou coa definitiva proclamación da República tras derrocar a Fuad II ao ano seguinte. A cor negra simboliza a final da opresión que exerceu o colonialismo británico sobre o pobo exipcio. Na parte central da bandeira aparece representado, dentro da franxa de cor branca, o escudo de Exipto.
Historia
En 1958 Exipto e Siria uníronse, formando a República Árabe Unida. A bandeira do novo Estado era igual que a anterior, pero no canto de escudo tiña dúas estrelas verdes de cinco puntas (que representaban aos dous países). Aínda que a unión desfíxose en 1961, Exipto continuou usando a mesma bandeira até o 1 de xaneiro de 1972, data na que se adoptou unha bandeira moi semellante á actual, pero que contaba con algunhas pequenas diferenzas no deseño do escudo. Esta bandeira estivo en vigor até a adopción da actual en 1984.
Revista de Galicia (1886)
Revista de Galicia foi unha revista editada na Habana en 1886.
Historia e características
Fundada por Xosé Fontenla Leal e Secundino Cora García, tiña periodicidade mensual.
Prado de la Guzpeña
Prado de la Guzpeña é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 141 habitantes (INE 2011).
Tuneladora
Características
A escavación realízase normalmente mediante unha cabeza xiratoria equipada con elementos de corte e accionada por motores hidráulicos (alimentados á súa vez por motores eléctricos, dado que a alimentación xeral da máquina se realiza con enerxía eléctrica), aínda cando tamén existen tuneladoras menos mecanizadas sen cabeza xiratoria.
Mourigade
O topónimo galego Mourigade pode referirse a:
Cabaleiros, San Martiño de Grou, Lobeira
Cabaleiros é un lugar da parroquia de San Martiño de Grou no concello ourensán de Lobeira na comarca da Baixa Limia. Tiña 9 habitantes no ano 2021 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 5 mulleres.
Nicolás Terol
Nicolás Terol Peidro, coñecido como Nico Terol, nado en Alcoi, Alacant, o 27 de setembro de 1988, é un piloto español de motociclismo do equipo Bancaja Aspar Team. En 2011 proclámase por primeira vez campión mundial de 125cc, categoría na que debutou en 2005.
Inicios
O ano 2000 foi o contacto definitivo coa competición dentro do equipo "Team Xavi racing" no campionato territorial da Comunidade Valenciana, alzándose co subcampionato.
En 2001 disputou a Copa Bancaja 70cc, a nivel estatal, quedando cuarto clasificado. Tamén debutou no Campionato de España, na cilindrada de 50cc.
Xa no 2002 disputou a Copa Aprilia Bancaja 125cc, tamén a nivel estatal, onde quedou subcampión logo dunha rotura do motor na última carreira.
2003 foi o primeiro ano que disputou o Campionato de España (CEV) de 125cc, co apoio do Circuíto Ricardo Tormo e Sergio Gadea. Quedou no 16º posto da clasificación, e 5º na fórmula Bancaja que tamén disputou ese ano.
Carreiras por ano
Lenda:
Negra indica pole position.
Tonxil, Placín, Manzaneda
Tonxil é un lugar da parroquia de Placín, no concello ourensán de Manzaneda na comarca de Trives. Tiña 3 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 1 era muller.
A Igrexa, Insua, Ortigueira
A Igrexa é un lugar da parroquia de Insua no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Non tiña habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 2 habitantes.
Muriño, O Allo, Zas
Muriño é un lugar da parroquia do Allo no concello coruñés de Zas na comarca da Terra de Soneira. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Epiniac
Epiniac (en Sperneg, e en galó: Espeinyac) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Astronomía islámica medieval
miniatura|300px|Astrolabio. O mundo islámico reavivará o saber, case esquecido durante séculos. Durante a época semibárbara que atravesou Europa, a vida intelectual floreceu nos países do islam. As actividades astronómicas interesaban tanto a matemáticos como a viaxeiros, ós homes de relixión e ás clases baixas. Os observatorios públicos e privados aparecen por tódalas partes. A astroloxía non era considerada anticientífica, e os soberanos tiñan astrólogos persoais que indicaban as condicións propicias para a fundación das cidades e o ataque dos exércitos.
Radelchis I de Benevento
Radelchis I (m. 851) foi tesoureiro e despois príncipe de Benevento desde 839, ano no que asumiu o trono tras o asasinato (ocorrido probabelmente baixo a súa propia instigación) do príncipe Sicardo, ata a súa morte. Durante o seu reinado, o principado beneventano perdeu boa parte dos seus territorios, que pasaron a constituír o Principado de Salerno.
Traxectoria
Segundo a Chronica Sancti Benedicti Casinensis, Landolfo o Vello, que fora aliado de Sicardo, liberou de prisión ao irmán deste último, Siconolfo, e coa axuda Guaiferio, xefe da familia salernitana dos Dauferidi, conduciuno a Salerno para que fose proclamado príncipe en oposición ao usurpador Radelchis. Coa aclamación de Siconolfo tivo comezo unha guerra civil de máis de dez anos que convulsionou o principado e levou á división en dúas partes do seu vasto territorio, correspondente á chamada Longobardia Minor.
No 841 Radelchis obtén a axuda de mercenarios sarracenos, como fixera había catro anos o duque Andrea II de Nápoles. Ás correrías dos soldados musulmáns, que saquearon a cidade de Capua e obrigaron a Landolfo a fundar unha nova capital nos arredores do outeiro de Triflisco, respondeu Siconolfo, que pagou á súa vez tropas de mercenarios sarracenos para contrarrestar as ofensivas de Radelchis. Os dous príncipes cristiáns e os seus guerreiros musulmáns provocaron por todas partes saqueos e devastacións, gañándose a cólera do rei de Italia Ludovico II. Coroado co-emperador no 850, Ludovico dedicouse enseguida á pacificación dos longobardos do sur de Italia, obrigando a Radelchis e Siconolfo a asinar un acordo de paz no 851. O capitular serviu para ratificar oficialmente, baixo a autoridade do soberano carolinxio, o acordo de principio ao que xa chegaran os dous rivais. Este establecía que o vasto territorio beneventano fose dividido en dúas partes: o principado de Benevento, notabelmente reducido, quedoulle a Radelchis; a Siconolfo foille recoñecido o dominio sobre as restantes rexións, que constituíron o principado de Salerno. Ademais, Ludovico expulsou de Benevento aos guerreiros sarracenos do Emirato de Bari. Tras a división, Radelchis viviu poucos meses e o seu trono foi herdado polo seu fillo Radelgardo.
Astronomía islámica medieval
En España xurdiron tamén novas críticas á astronomía tolemaica aparecendo novos modelos matemática e astronomicamente tan importantes como os da escola de Maraga que se mantiveron durante dous ou tres séculos polos astrónomos islámicos de Siria e Samarcanda en Asia Central.
Os primeiros califas de Bagdad puxeron á fronte da súa Casa da Sabedoría a un astrónomo: Yaya Belmansum, que concentra ao seu redor ós máis destacados científicos da época, poñendo á súa disposición unha excelente biblioteca e medios materiais abundantes. Entre eles:
Nos séculos seguintes, o predominio cultural árabe florece no seu territorio máis occidental: España.
Alzarcalí, coñecido polos latinos coma Azarquiel, era toledano e alí serviu e traballou pouco antes de que a secular capital de tantos gobernos caese nas mans do rei cristián Afonso VI de Castela e León. A súa perda supuxo o espertar para os confiados príncipes musulmáns.
Con todo, para o occidente europeo a toma de Toledo foi o principio do despertar cultural. Xunto á Sicilia normando-árabe, Toledo foi a máis importante porta de entrada da cultura árabe en Europa. Pasou a ser de custodia cristiá trala súa afortunada conquista por Afonso VI con tódolos seus focos culturais intactos: eruditos, artistas e bibliotecas. Era tamén Toledo emporio da erudición xudía. Sen os hebreos Toledo non chegaría a desempeña-lo seu papel de mediador cultural. Eles traducirían do árabe ao romance e despois o estudoso cristián facía a súa tradución ao latín.
A partir dese intre as posibilidades de Toledo atraen a eruditos de tódolos países cristián-romanos na procura de descoñecidos tesouros de sabedoría.
Todo este gran movemento de traducións foi promovido e protexido polo rei Afonso X o Sabio, que tenta facer da súa corte un centro das ciencias e artes similar ás dos príncipes árabes. Presta fundamental atención ás ciencias cosmolóxicas, pero tamén se ocupa do xadrez, a historia, a relixión e manda que se traduza ao castelán, non ó latín, buscando cultivar ao pobo.
No campo concreto da astronomía, as súas táboas afonsinas perviven en Europa ata o século XVII.
Tense dito que a ciencia árabe foi unha imitación da do Imperio Bizantino ou do mundo clásico. Díxose tamén que a ciencia árabe-española foi imitación da ciencia árabe-oriental. Hoxe pódese demostrar que non é certo en absoluto. España na época do dominio musulmán tivo grandes matemáticos, grandes astrónomos e grandes químicos.
As achegas astronómicas árabes chegan con claridade ata finais do s. XV. Foron cinco séculos nos que o islam creou e transmitiu ciencia aos deprimidos estados europeos medievais. Os seus astrolabios, cadrantes, dióptricos e compás están nos estantes dos nosos museos. Pero o que é aínda máis importante, os principais astrónomos e matemáticos que inauguran a nova época das ciencias: Copérnico, Tycho Brahe, Johannes Kepler, Galileo e Newton beberon nas fontes de Alfarganí, Alzarcalí, e Albatani.
Serra de Monciro
A serra de Monciro é unha das serras orientais de Galiza, situada no límite lesta da comarca da Terra Chá, nos concellos de Pol e Castroverde. As súas montañas están conformadas por pelitas e calcarias.
Na aba occidental nacen os ríos Lea e Azúmara, afluentes ambos os dous do río Miño.
O punto de maior altura é o Monciro, con 861 metros sobre o nivel do mar.
Congo (filme)
Congo é un filme de acción estadounidense dirixido por Frank Marshall que foi estreado en 1995. Está baseada na novela homónima de Michael Crichton. Está protagonizado por Laura Linney, Dylan Walsh, Ernie Hudson, Tim Curry, Grant Heslov e Joe Don Baker. Foi estreado o 9 de xuño de 1995 por Paramount Pictures.
Sinopse
Unha expedición á República do Congo africano remata sendo un desastre. Un grupo de expertos busca un tipo de diamantes que, polo seu tamaño e pureza, poden ser empregados para poñer en funcionamento un transmisor de comunicacións por láser, que tamén pode ser empregado como arma. Cando o equipo perde contacto, a moza dun deles, unha antiga axente da CIA, disponse a buscar ó seu prometido pola selva.
As meigas de Eastwick
As meigas de Eastwick (en The Witches of Eastwick) é un filme estadounidense dirixido por George Miller que foi estreado en 1987. Estreouse en galego na TVG o 9 de outubro de 2002.
Sinopse
Na pequena e tranquila poboación de Eastwick, Nova Inglaterra, viven Jane (Susan Sarandon), Sukie (Michelle Pfeiffer) e Alexandra (Cher), tres modernas e aburridas mulleres. Fartas de agardar un home capaz de satisfacelas, unha noite de chuvia reúnense, e inocentemente, invocan ó seu home perfecto. Axiña as tres mulleres descobren os seus extraordinarios poderes cando chega á cidade o misterioso Daryl Van Horne (Jack Nicholson), un personaxe tan diabólico como sedutor.
Palmito
thumb|right|225px|Palmito de [[Bactris gasipaes|pupuña (Bactris gasipaes) en conserva ABr — Valter Campanato.]]
O palmito ou corazón de palmeira é un alimento obtido da rexión próxima ao meristema apical, do interior do pecíolos das follas de determinadas especies de palmeiras (ou popularmente, o "miolo" da palmeira). Trátase dun cilindro branco que contén os primordios foliares e vasculares, aínda mol e pouco fibrosos. Os palmitos consérvanse en salmoira e consómense fríos acompañando ensaladas ou cocidos en diversas receitas.
A extracción do palmito implica a morte da palmeira, unha vez que o seu meristema apical é eliminado. Por iso, mesmo co seu cultivo, a extracción de palmito na natureza puxo en risco as especies das cales se obtén, sobre todo a especie chamada izara ou palmiteiro (Euterpe edulis), a máis procurada. Os palmitos de pupuña (Bactris gasipaes) e azaí (Euterpe oleracea) son alternativas para diminuír a ameaza de extinción do palmiteiro.
Produtores
Historicamente o principal produtor e exportador de palmito foi o Brasil. A partir dos anos noventa, Ecuador acadou o liderado das exportacións. En 2013 exportou máis de 31 mil toneladas de palmitos en conserva, Deles, o 100% provenientes de plantacións sustentábeis, sen intervir negativamente nos sistemas medioambientais; a Arxentina, Bolivia e o Paraguai producen tamén cantidades importantes. Costa Rica vén sendo o segundo produtor neste momento, con máis de 8mil toneladas en 2013. Hawai está a producir este produto, mais é algo novo, así que a súa exportación non é tan abundante. Francia é o principal importador, mentres que Chile é o país con maior consumo per cápita.
Consumo
O consumo de palmitos "bravos", provenientes do Brasil, foi frecuentemente obxecto de protestas por parte de grupos ecoloxistas, posto que na inmensa maioría dos casos as plantas colleitadas proceden da selva virxe, e non se desenvolve ningunha clase de práctica agrícola sistematizada para a súa reforestación. En especial a especie E. edulis (a izara), nativa do Misiones, non puido ser plantada con éxito, e o corte excesivo levouna ao bordo da extinción. A regulación da actividade levou á talla ilegal de palmeiras para produción furtiva. Esta especie áchase protexida no Parque Nacional do Iguazú, Parque Provincial Urugua-í e o Parque Provincial Foester. Aínda existen palmitos bravos no Municipio de Comandante Andresito, sobre todo na zona coñecida como Península.
Gran Premio de Hungría de 1993
O Gran Premio de Hungría de 1993 foi unha carreira de Fórmula Un que se disputou o 15 de agosto de 1993, no circuíto de Hungaroring. Foi a undécima carreira da tempada de 1993. A carreira foi o noveno Gran Premio de Hungría e a oitava en Hungaroring. A carreira, disputouse sobre 77 voltas do circuíto de catro quilómetros para unha distancia de carreira de 305 quilómetros. foi a primeira vitoria de Damon Hill, despois de retirarse mentres lideraba nas últimas dúas carreiras (na penúltima volta en Alemaña). Converteuse no primeiro fillo dun Campión do Mundo en gañar unha carreira por si mesmo. Riccardo Patrese anotou o seu derradeiro podio na F1, e Derek Warwick, os seus últimos puntos, mentres que Gerhard Berger anotou o seu único podio da tempada. Alain Prost detívose na volta de quecemento e tivo que comezar desde a parte posterior da grella. Posteriormente, perdeu varias voltas mentres o equipo substituía o alerón traseiro do automóbil, dando unha entrevista para a televisión francesa mentres o equipo traballaba no automóbil.
Cualificación
Como de costume, os dous Williams foron 1-2 na cualificación en Hungría con Prost na pole por diante de Hill, Schumacher, Senna, Patrese e Berger.
Carreira
Prost detívose na volta de quecemento e tivo que comezar desde a parte de atrás. Ao principio, Schumacher adiantado por Senna, Berger (que xa estaba por diante de Patrese) e Patrese. Hill lideraba a Senna, Berger, Patrese, Schumacher e Alesi.
Schumacher intentou pasar a Berger na volta 4, pero trompeou e baixou ao décimo posto. Ambos McLarens tiveron problemas no acelerador, Andretti desacelerou diante de Schumacher na volta 16, facendo que Schumacher trompeara novamente, caendo ao posto 14, xusto detrás dun Prost en recuperación. Senna tamén se retirou na volta 18 con problemas de aceleración, todos entraron en boxes agás os Williams e Schumacher. Isto deixou a Hill por diante de Patrese, Prost, Schumacher, Berger e Alesi.
Entón, Prost tivo que ir a boxes debido a problemas co seu alerón traseiro. Regresou sete voltas atrás. Na volta 23, Alesi trompeou e retirouse, cando Patrese deixou pasar a Schumacher que tomou o segundo lugar. Con todo, retirouse tres voltas máis tarde con problemas na bomba de combustible. Berger entrou a boxes cando ía terceiro e reincorporouse na quinta posición, pero rapidamente pasou a Brundle e logo a Warwick para obter a terceira posición. Hill obtivo a súa primeira vitoria por diante de Patrese, Berger, Warwick, Brundle e Wendlinger.
Morte de rei
Trama
En toda a primeira parte os episodios máis importantes son a infancia de García, sempre vixiado por Erno Cernui (fillo dun nobre guerreiro que se enfrontara ao Rei Fernando e agora vive apartado). Case non ve a seu pai Fernando I de Castela, de ascendencia navarra, nin á súa nai Dª Sancha (de orixe leonesa e irmá do falecido Vermudo III de León). Os seus irmáns Sancho II de Castela e Afonso VI son sempre vistos como intrigantes.
Ao longo da historia, Fernando I vai gañar para o fillo pequeno territorios aos mouros, sobre todo aparece a toma de Coímbra, e posteriormente como D. García ten que exercer de Rei enfrontándose ao bispo de Lugo e favorecendo aos pobres, o que lle vai traer moitos problemas. Estudará en Santiago de Compostela co bispo Cresconio, home de forte carácter. Aparecen as tensións de Santiago con Roma, por ser sé apostólica, a excomuñón do bispo e unha idade de ouro para Santiago.
Cóntase a morte de D. Fernando cos seus fillos Sancho e Afonso intrigando pola herdanza: a decisión de repartir os reinos entre os fillos non estaba de acordo coas leis godas e tivo que recorrer ás navarras.
A obra remata co relato das loitas entre os tres irmáns polo control dos tres reinos, loita á que D. García se resiste polo respecto que ten á súa familia, e que remata co triunfo de Afonso VI.
Nyugat
miniatura|dereita Nyugat ("Occidente") foi a revista fundamental da literatura húngara do século XX. Publicouse en Budapest entre o 1 de xaneiro de 1908 e o 1 de agosto de 1941. O seu primeiro número non se publicou como di a súa portada o 1 de xaneiro de 1907 senón no Nadal de 1907. A revista xogou un papel moi importante na renovación da literatura húngara e nela colaboraron autores relevantes da época como Dezső Kosztolányi. Acabou pechondo coa morte de Mihály Babits en 1941. Na portada pode verse a medalla conmemorativa de Kelemen Mikes de Beck Ö. Fülöp.
Teoría do calórico
A teoría do calórico foi un modelo co cal se explicou, durante un tempo bastante prolongado, as características e comportamentos físicos da calor. A teoría explica a calor como un fluído hipotético sen peso, o calórico, que impregnaría a materia e sería responsable da súa calor.
O calórico difúndese entre os corpos, pasando dun a outro por contacto, incluso entre os seres vivos. As queimaduras producidas por conxelación explicábanse porque o calórico causaría os mesmos danos na pel, tanto ao entrar no corpo como ao saír.
O calórico sería visible no lume, que estaría formado na súa maior parte por dito calórico desprendéndose dos corpos. As distintas substancias presentarían distintas solubilidades para o calórico, o que explicaría a súa distinta calor específica.
A teoría do calórico foi amplamente aceptada, xa que incluso explicaba os experimentos de Joule sobre a equivalencia entre calor e enerxía, interpretando que ao fregar un corpo, romperían as vesículas microscópicas que conteñen o calórico, liberando calor. Mais a teoría foi perdendo adeptos, ao non poder explicar diversos problemas, como a masa nula do calórico, polo que foi abandonada a mediados do século XIX.
Actualmente a calor é considerada como enerxía en tránsito, que cumpre as leis da termodinámica.
Clon
En xenética, un clon (grego κλώνος klōn, ‘fillo’) é un conxunto de seres xeneticamente idénticos que descenden dun mesmo individuo por mecanismos de reprodución asexual. O termo foi creado en 1903 por H. J. Webber coa explícita intención de contribuír ao desenvolvemento léxico da entón nova ciencia da xenética, e ese uso é o único válido na linguaxe científica. Respondía á necesidade de referirse a unha variedade de cultivo multiplicada exclusivamente de maneira vexetativa (mediante esgallos ou estacas), como era e é común respecto das árbores froiteiras. Os individuos xerados así son xeneticamente idénticos, o mesmo que os que se obteñen por partenoxénese ou mesmo por mecanismos sexuais de reprodución cando a homocigose é completa e a recombinación xenética imposible. Pode chamarse reprodución clonal á reprodución asexual, aínda que non é un uso moi estendido.
Nos últimos decenios foi crecendo outra acepción, popularizada pola prensa e o cine, de acordo coa cal un clon é un individuo idéntico a outro obtido por técnicas xenéticas máis ou menos imaxinarias. Os clons así definidos non existen, na medida en que o fenotipo non depende só do xenotipo, senón de mecanismos epigenéticos e de desenvolvemento nos que interveñen outros factores. Este uso actual do termo clon pode rastrexarse até o libro O shock do futuro (1970) do influente xornalista e activista estadounidense Alvin Toffler.
Na natureza a reprodución asexual ou clonal é moi frecuente, especialmente entre organismos unicelulares, como bacterias e moitos protistas, aínda que case sempre alternando con fases de reprodución sexual (ou parasexual), que aumentan a diversidade xenotípica da poboación.
Clonación
Do uso de clon deriva o de clonación. A clonación é a acción de producir unha entidade biolóxica (xene, cromosoma, célula ou organismo) xeneticamente idéntica a outra a partir dunha existente. En contextos científicos o termo úsase principalmente para a reprodución idéntica de moléculas hereditarias (clonación de ADN).
A clonación de organismos é practicada sen coñecementos técnicos especiais na maioría das plantas vivaces, por medio de esgallos ou estacas. En animais prodúcense novos individuos a partir de fragmentos do corpo doutros en grupos relativamente simples, como as planarias, ou con elevadas capacidades de rexeneración espontánea, como anélidos (lombrigas de terra) ou equinodermos (estrelas de mar).
A clonación artificial de vertebrados baséase en substituír o núcleo dun óvulo sen fecundar, polo núcleo dunha célula adulta do individuo que se quere clonar. Resulta así o equivalente a un cigoto viable. A técnica (chamada de transferencia nuclear) aplicouse con éxito a ras desde 1952, pero non se logrou con mamíferos até hai unha década.
Calendario de éxitos: Na película Os nenos do Brasil móstrase detalladamente o que se sabía nos anos 80 respecto diso.
Implicacións bioéticas
A clonación, no sentido de multiplicación asexual, de seres humanos non debe ter a longo prazo obstáculos técnicos insalvables, o que deu lugar a un intenso debate ético e político sobre a forma de tratar a chamada clonación reprodutiva. O problema ético reside nas oportunidades de instrumentalización da vida humana á que se presta. Algúns imaxinan un problema con respecto á identidade dos individuos nados, aínda que os xemelgos idénticos (ou monocigóticos) son o resultado dun modo excepcional de multiplicación asexual, por escisión espontánea dun embrión normal. Os xemelgos idénticos son un clon (ou clon o un do outro, segundo o uso popular), sen que ninguén nunca dubide da posesión por eles de identidades persoais separadas.
A lexislación é variable entre países, e tende a distinguir a clonación de embriones con fins terapéuticos, da clonación reprodutiva, tendente a formar seres humanos completos.