cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Copa das Rexións da UEFA
A Copa das Rexións da UEFA é unha competición de fútbol organizada pola UEFA na que toman parte seleccións rexionais de Europa integradas por xogadores non profesionais. Foi creada en 1998 tomando a substitución da extinta Copa da UEFA Amateur. A selección galega de afeccionados é a vixente campioa do torneo.
Giacomo Devoto
Traxectoria
Foi Presidente da Accademia della Crusca a partir de decembro de 1963, Académico de Dinamarca e Finlandia, Emérito de glotoloxía e Reitor da Universidade de Florencia. Foi, finalmente, un dos máximos expertos a nivel internacional de lingüística indoeuropea (Origini indoeuropee, 1962), latina (Storia della lingua di Roma, publicado en 1940) e italiana (Avviamento alla etimologia italiana, de 1968, Il linguaggio d'Italia, editado en 1974 etc.).
Os estudos
Entre as úas contribucións á indoeuropeística figura tamén a elaboración do concepto de "periindoeuropeo", é dicir, todo o que presenta caracteres híbridos indoeuropeos e non indoeuropeos ("anaindoeuropeos"). O termo indica tanto linguas como territorios ("áreas" ou "fasces peri-indoeuropeas2) pero tamén pobos e outras cousas. O periindoeuropeo preséntase nunha esfera marxinal respecto á área de difusión indoeuropea, onde tradicións estrañas á indoeuropea se terían alterado progresivamente polo contacto coas indoeuropeas. Pode ser visto como un "indoeuropeo periférico" en formación, definida por Devoto como unha «indoeuropeidade aproximativa». Devoto propuxo e sostivo a definición da lingua etrusca como periindoeuropea.
Néstor
Néstor pode referirse a:
Valencia, Venezuela
Valencia (tamén chamada Nueva Valencia del Rey) é unha cidade industrial e cultural de Venezuela, sendo ademais a capital do municipio homónimo e do estado de Carabobo, tamén é a terceira cidade en poboación no país, ten aproximadamente 2.000.000 habitantes e 1.385.202 hab. na área metropolitana. Atópase a uns 180 km de Caracas xunto co amplo val da Cordilleira da Costa, atravesado polo río Cabriales, preto do lago Valencia, no centro-norte. A cidade de Valencia é considerada un dos principais centros industriais do país grazas a alta concentración de industrias de transformación na área urbana, ademais de ser o lugar onde están xa establecidas case todas as plantas automobilísticas de Venezuela.
Gran Premio de Mónaco de 1970
O Gran Premio de Mónaco de 1970 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 10 de maio de 1970 no Circuíto de Mónaco en Monte Carlo, Mónaco. Foi a terceira carreira do Campionato do Mundo de pilotos de.
Resumo
Non houbo cambios significativos na liña de saída de Mónaco, a única noticia foi Ronnie Peterson, participando cun March privado. O equipo Lotus decidiu levar o vello 49 en vez do novo chasis 72, a pesar das probas nunha carreira non de campionato en Silverstone un par de semanas antes. Na cualificación, March copou a primeira fila, con Jackie Stewart na pole (para o equipo Tyrrell) e Chris Amon a seu carón. O terceiro lugar foi para o McLaren de Denny Hulme, e o cuarto para o Brabham de Jack Brabham; detrás deles estaba o Ferrari de Jacky Ickx. O primeiro piloto de Lotus foi Jochen Rindt, cualificou en oitavo lugar.
A pesar da choiva nos días anteriores, o sol brillaba o día da carreira, e a pista estaba seca. Ao principio, Stewart liderou a carreira, con Amon, Brabham, Ickx e Jean-Pierre Beltoise detrás del, na segunda volta, Beltoise pasou Ickx. Stewart comezou a afastarse, polo que a orde mantívose sen cambios ata a volta 12, cando Ickx retirouse cun fallo na transmisión. Na volta 22 Beltoise, retirouse con problemas na transmisión, na mesma volta Brabham pasou a Amón ao segundo lugar. Parecía que Stewart podía repetir comodamente a vitoria que tivo en España, pero na volta 27 o seu March comezou fallar, e detívose nos pits. Isto deixou ao Brabham á fronte, con Amón, Hulme e Rindt, que se abriu camiño desde o medio do pelotón. Na súa primeira carreira, Peterson estaba facéndoo ben, no sétimo lugar, mentres o motor do BRM de Jackie Oliver fallou, deixando aos comisarios un arduo traballo para limpar todo o aceite que caeu na pista.
Case ao mesmo tempo, Hulme tivo problemas co embrague do seu McLaren, saltaron as engrenaxes do cambio, polo que caeu por detrás de Rindt e Pescarolo, na volta 62 fallou a suspensión de Amón, e viuse obrigado a retirarse, deixando ao austríaco no segundo lugar, nove segundos por detrás de Brabham. Logo aumentou o seu ritmo, e cara ás últimas voltas estaba pegado ao australiano. A vitoria de Brabham parecía estar en camiño, resistindo toda a presión que Rindt exercía sobre el. Pero sucedeu o incrible: saíuse da liña de carreira para evitar un coche máis lento en Gazomètre, na última curva da última volta, Brabham derrapou sobre a superficie poeirenta e foise directamente ás balas de palla, entregándolle a vitoria a Rindt (unha vitoria recibida cun gran salto de alegría por Colin Chapman). Brabham volveu rapidamente á pista e terminou a carreira en segunda posición. O terceiro lugar foi para Pescarolo nun Matra, mentres que as restantes posicións para os puntos foron para Hulme, Graham Hill (que se abriu camiño desde o último lugar da grella) e Pedro Rodríguez.
Hikone
Hikone (彦根市, ひこねし, Hikone-shi) é un concello da prefectura de Shiga no Xapón. Está situado ao leste da prefectura, ao leste da rexión de Kinki e no centro-oeste da illa de Honshū. Ten 196,84 km² de superficie e unha poboación de 111.354 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 566 h/km².
O concello de Hikone limita cos concellos de Higashiōmi, de Ryūō, de Aishō, de Toyosato, de Kōra, de Taga e de Maibara.
Hikone era a capital do dominio de Hikone (彦根藩) do clan Ii (井伊氏) durante a época de Edo.
Presión atmosférica
200px|miniatura|[[Barómetro]]
A presión atmosférica é a presión exercida polo aire en calquera punto da atmosfera. Normalmente refírese á presión atmosférica terrestre, pero o termo é extensible á atmosfera de calquera planeta ou satélite.
Características
A atmosfera na Terra ten unha presión media de 1.013,25 hectopascais (hPa) ou milibares (mbar) ao nivel do mar, medido en latitude 45º. A medida de presión do Sistema Internacional de Unidades (SI) é o newton por metro cadrado (N/m²) ou Pascal (Pa). A presión atmosférica a nivel do mar en unidades internacionais é 101.325 N/m² ou Pa.
Cando o aire está frío, este descende, facendo aumentar a presión e provocando estabilidade. Fórmase, entón, un anticiclón térmico. Cando o aire está quente, ascende, facendo baixar a presión e provocando inestabilidade. Fórmase entón un ciclón ou borrasca térmica.
Ademais, o aire frío e o cálido tenden a non mesturarse, debido á diferenza de densidade, e cando se atopan na superficie, o aire frío empuxa cara a arriba o aire quente provocando un descenso da presión e inestabilidade, por causas dinámicas. Fórmase entón un ciclón ou borrasca dinámica. Esta zona de contacto é a que se coñece como fronte. Cando o aire frío e o cálido se atopan en altura, descenden en converxencia dinámica, facendo aumentar a presión e provocando estabilidade e o conseguinte aumento da temperatura. Fórmase, entón un anticiclón dinámico.
Denomínase atmosfera a capa de aire constituída por unha mestura homoxénea de gases que rodea un planeta, variando drasticamente dun a outro. O seu peso orixina sobre todos os corpos mergullados nela, unha presión denominada atmosférica, que podemos evidenciar mediante a experimentación. Poderiamos comparalo como se vivísemos no fondo dun océano de aire. A atmosfera, como a auga dun lago, exerce presión; e tal como o peso da auga é a causa da presión na auga, o peso do aire é a causa da presión atmosférica. Estamos tan afeitos ao aire invisible que ás veces esquecemos que ten peso. Quizais os peixes tamén "esquezan" que a auga ten peso.
Historia
dereita|250px|miniatura|Evangelista Torricelli. Os filósofos da antigüidade, lonxe de sospeitar o peso do aire, considerábano como un corpo que pola súa natureza tendía a elevarse, explicándose a ascensión dos líquidos nas bombas polo fuga vacui, "medo ao baleiro", que ten a natureza.
Cando os xardineiros de Florencia quixeron elevar a auga cunha bomba de hélice, apreciaron que non podían superar a altura de 32 pés (case 11 m). Consultado Galileo, determinou este que o medo da natureza ao baleiro se limitaba cunha forza equivalente ao peso de 32 pés de auga (o que vén ser 1 atm de presión), e denominou a devandita altura altezza limitatíssima.
En 1643, Torricelli tomou un tubo de vidro de aproximadamente un metro de lonxitude e encheuno de "prata viva" (mercurio). Mantendo o tubo pechado cun dedo, inverteuno e introduciuno nunha vasilla con mercurio. Ao retirar o dedo comprobou que o metal descendía ata formar unha columna cuxa altura era 13,6 veces menor que a que se obtiña ao realizar o experimento con auga. Como sabía que o mercurio era 13,6 veces máis pesado que a auga, deduciu que ambas as columnas de líquido estaban soportadas por igual contrapeso, sospeitando que só o aire era capaz de realizar devandita forza. esquerda|250px|miniatura|Demostración da fórmula de Torricelli Coa prematura morte de Torricelli, chegaron os seus experimentos a oídos de Pascal, a través do Pai Mersenne que os deu a coñecer en París. Aínda que aceptando inicialmente a teoría do medo ao baleiro, non tardou Pascal en cambiar de idea ao observar os resultados dos experimentos que realizou. Empregando un tubo curvado e usándoo de forma que a atmosfera non tivese ningunha influencia sobre o líquido, observou que as columnas chegaban ao mesmo nivel. Con todo, cando permitía a acción da atmosfera, o nivel variaba.
Estes resultados inducírono a abordar o experimento definitivo, consistente en transportar o barómetro a distintas altitudes e comprobar se era realmente o peso do aire o que determinaba a ascensión do líquido no tubo. Ao escribir a Perier, un dos seus parentes, o 15 de novembro de 1647 acerca do experimento proxectado, dicía:
Se sucede que a altura da prata viva é menor no alto da montaña que abaixo, deducirase necesariamente que a gravidade e a presión do aire son a única causa desta suspensión da prata viva, e non o medo ao baleiro, porque é verdade que hai moito máis aire que pese ao pé da montaña que no seu vértice.
O 19 de setembro de 1648, Pelier cumpriu o desexo do seu cuñado e realizou o experimento ascendendo á cima do Puy-de-Dôme. Comparando a medida realizada na cima, situada a un altura de 500 toesas (preto de 1.000 m), coa de base, tomada polo pai Chastin, acharon unha diferenza de tres liñas e media entre ambas. A idea do medo vacui quedou definitivamente abandonada: o aire pesaba.
Sen dubidar do mérito da realización do experimento, foi con todo Descartes quen, en carta escrita en 1631, 12 anos antes do experimento de Torricelli, afirmaba xa que:
Daquela, o concepto de presión atmosférica non empezou a estenderse ata a demostración, en 1654, do burgomestre e inventor Otto von Guericke, quen, co seu hemisferio de Magdeburgo, cativou o público e personaxes ilustres da época.
Brabante do Norte
Brabante do Norte (en neerlandés, Noord-Brabant) é unha das doce provincias que conforman o Reino dos Países Baixos. Do mesmo xeito que as demais provincias, está gobernada por un comisionado ou comisario designado polo monarca e unha cámara lexislativa elixida mediante sufraxio universal. A capital é Den Bosch ('s-Hertogenbosch) e as cidades máis grandes son Eindhoven, Tilburg e Breda, as dúas cunha poboación de ao redor de 200.000 habitantes. Limita coas provincias de Zelandia, Holanda Meridional, Güeldres e Limburgo e as provincias belgas de Antuerpen e Limburgo.
Presión atmosférica
Medidas
A presión exercida pola atmosfera débese ao peso (p=m.g) desta, e o seu valor é de 101.000 Pascais, que corresponde á presión normal. Existen outras unidades para medir a presión; a equivalencia entre estas é:
Brabante do Norte
Historia
A provincia actual foi unha parte do ducado de Brabante, unha das Dezasete Provincias que será integrada en 1549 aos Países Baixos españois e dende 1713 austríacos. A república das Sete Provincias Unidas ocupou a parte setentrional que se converteu nunha terra da Xeneralidade, que só en 1815 se convertería na Provincia do Brabante do Norte ou Setentrional, cos mesmos dereitos cas provincias orixinais da República.
Presión atmosférica
Medidas
101.000 Pa = 1 atm = 760 mmHg = 1010 mb
Brabante do Norte
Xeografía
miniatura|esquerda|150px|San Xoán en [[Den Bosch]] Como a maior parte dos Países Baixos, Brabante do Norte é chairo de xeito predominante, mais practicamente toda a provincia está por riba do nivel do mar, polo tanto non hai tantas canles como noutras partes baixas do país. Aínda que a maioría da poboación vive en zonas urbanas, a provincia está salpicada de aldeas, sendo a maioría da terra cultivada. En canto a paraxes naturais podemos atopar tanto fragas, coma páramos ou incluso zonas de dunas.
A provincia está rodeada polo río Mosa ao norte. O seu delta flúe a través do Biesbosch, un parque nacional.
Goberno
O consello provincial (Provinciale Staten) ten 79 escanos, e está presidido polo Comisario da Raíña, actualmente Hanja Maij-Weggen. Mentres que o consello provincial é elixido polos habitantes, o Comisionado é nomeado pola Raíña e o gabinete dos Países Baixos. Con 28 escanos, a Chamada Demócrata Cristiá (CDA) é o partido máis grande no consello.
Os asuntos cotiáns da provincia son atendidos polo Gedeputeerde Staten, que tamén encabezado polo Comisionado; os seus membros (gedeputeerden) pódense comparar cos ministros.
Divisións administrativas
miniatura|dereita|262px|St. Janskerk en [[Waalwijk]] Brabante do Norte está actualmente dividido en sesenta e catro municipalidades. Tradicionalmente, a meirande parte das cidades foron un concello independente, mais o seu número reduciuse enormemente na década de 1990, mediante a incorporación das cidades máis pequenas nas cidades veciñas o por fusión. Os concellos de Brabante do Norte son:
Moncho Parada Castiñeiras
Juan Ramón "Moncho" Parada Castiñeiras, nado na Coruña en xuño de 1939, é un exfutbolista galego, que xogaba de porteiro.
Traxectoria
Formouse na canteira do Victoria, onde coincidiu con Amancio, e en 1958 ámbolos dous incorporáronse ao Deportivo da Coruña. Estivo no equipo B ata o seu debut co primeiro equipo nun partido amigable contra o Ourense no Carballiño.
Nas tempadas 1959/60 e 1960/61 da Segunda División formou parte do primeiro equipo, adestrado por Jesús Barrio, como terceiro porteiro por detrás de Emery e Rafa. Xogou só 3 partidos oficiais durante esas dúas campañas, nos que encaixou cinco goles. Non contou con ningún minuto na seguinte campaña, con Otxoa no banco, na que os primeiros gardametas foron Pampols e Emery, e na que o Deportivo conseguiu o ascenso á Primeira División.
En 1962 deixou o equipo coruñés e fichouno o Rayo Vallecano por recomendación de Amancio. Na tempada 1963–64 xogou co Salamanca en Segunda División, onde tamén foi o terceiro porteiro do equipo (detrás de Miguel Benito e José Sánchez-Rojas). Ese ano o equipo castelán descendeu a Terceira División.
Lugares de Sandiás
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Sandiás.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Sandiás
Artesa
miniatura|Artesa. Unha artesa, tamén denominada maseira , é un recipiente grande de madeira, xeralmente con catro patas e tampa, máis estreito no fondo que por arriba, no que se amasa o pan.
Amasado do pan
180px|miniatura|Amasando a masa na artesa. [[Victor Gilbert, Pétrin Gravure, en La République Illustrée, 1886.]] Empregábase para mesturar a fariña, a agua, o sal e o lévedo, para facer a masa que posteriormente se metería no forno para facer pan. O elemento principal no amasado do pan é o lévedo. Obtíñase a partir da masa anterior. Gardábase un pedazo de masa nunha ola e poñíase a carón do lume, daquela esta fermentaba ou facíase. Ó arrefriar gardábase na artesa. Cando chegaba o día de amasar, tarefa fatigosa, ó mediodía ou pola noitiña, a muller quitaba da ola o lévedo, limpa de codia e balor, depositábaa na artesa engadindo auga e fariña, logo amasábase para finalmente ir ó forno.
Outros usos
A mecanización nos obradoiros de panadería e as novas tecnoloxías en fornos de pan relegaron a artesa a un uso decorativo.
Poesía
No poema de Rosalía Miña casiña, meu lar, de Follas Novas.
Lucus Augusti
Lucus Augusti pódese referir a:
Posterior
En fonética, chámaselle posterior ao fonema que se realiza na parte de atrás da cavidade bucal, por oposición aos fonemas anteriores, que se realizan na parte do padal, dos dentes ou dos labios.
Galería de imaxes de Carreira, Ribeira
San Paio de Carreira é unha das nove parroquias que compoñen o concello de Ribeira.
Valor Agregado Bruto
O Valor Agregado Bruto (VAG) ou Valor Engadido Bruto é unha medida en economía do valor dos bens e servizos producidos nunha zona, industria ou sector dunha economía. En contabilidade nacional, o VAG é a produción menos o consumo intermedio. Mantén unha estreita relación co PIB, xa que ambos están medindo o mesmo fieto. O PIB obténse despois de engadirlle ao valor agregado do país os impostos indirectos que gravan as operacións de produción.
Benigno López Sanmartín
Benigno López Sanmartín, nado en Vilagarcía de Arousa en 1861 e finado en Pontevedra o 26 de marzo de 1928, foi un pintor, profesor e músico galego.
Traxectoria
Alumno do violinista Eduardo Dorado, en 1890 dirixía un quinteto. Dirixiu tamén a sociedade coral Orfeón Estudiantil, o Coro H (1880), o Orfeón Infantil e a Orquestra do Círculo Católico (1896). Tamén dirixiu a Rondalla-Estudiantina de Sanmartín, na que estaban Álvaro Berasategui, Javier Vieira, Pepe Temes, Constantino Berridy, Fernando Olmedo Reguera, Javier Pintos Fonseca e Ramón Señoráns, e que debutou en 1891 no Teatro Principal de Pontevedra. Como compositor escribiu tres pezas, entre elas a mazurca "La Ausencia" e a muiñeira "Maruxiña".
Como debuxante e pintor, foi alumno de Ramón Vives i Ayné e do francés Robert A. Marquet. Completou a súa formación na Escola Especial de Pintura de Madrid como alumno no oficial. Foi profesor de debuxo das escolas da Sociedade Económica de Amigos do País cando estaba presidida por Ernesto Caballero Bellido, nun local cedido por José Riestra López. Entre 1898 e 1903 foi profesor no Instituto de Pontevedra, onde deu clase a Carlos Sobrino Buhigas, Enrique Campo e Manuel e Perfecto Hermida Tilve. miniatura|Arlequinada, 1893, de [[Torcuato Ulloa, con portada de L. Sanmartín.]] Como pintor usou o óleo e a acuarela. Participou na Exposición Rexional de 1880 de Pontevedra, exposición de Belas Artes de Madrid coa obra "Una exposición inesperada", e na Exposición Rexional de 1896 de Lugo presentou a obra "Un rincón d'a terriña". Fixo retratos de Riestra, un gravado de Eugenio Montero Ríos, óleos de Augusto González Besada e Raimundo Fernández Villaverde. A Deputación de Pontevedra, para a que traballaba, encargoulle os retratos dos presidentes Manuel Bárcena Franco, Francisco Javier Mugartegui Parga, José María Guerra Cobián, Sabino González Besada e Antonio López de Neira. Publicou óleos e gravados en La Ilustración Española y Americana, La Pequeña Patria, e debuxos en Extracto de Literatura, Galicia Cómica, Galicia Moderna e Galicia. En setembro e outubro de 1895 visitou Nova York con Celso García de la Riega.
En 1904 recibiu a medalla de prata da Asemblea Suprema da Cruz Vermella xunto con Isidro Otero Puga, e foi nomeado socio honorario da Sociedade Artística de Pontevedra.
Casou con Generosa Fernández e tiveron catro fillos: Benigno, María (casada en 1924 con Luís Amado Carballo), Luz e África. Morreu na súa casa da rúa do Arcebispo Malvar, e foi soterrado no cemiterio de Santo Amaro.
Herdanza
O termo herdanza é usado en Dereito para se referir ao acto xurídico mediante o cal unha persoa que falece traspasa os seus bens, dereitos e obrigas a outra ou outras persoas, que se denominan herdeiros. Así, enténdese por herdeiro a persoa física ou xurídica que ten dereito ao total ou a unha parte dos bens dunha herdanza.
O herdeiro pode ser o que como tal figura nun testamento, ou, aqueles a quen a lei lle recoñece tal condición legal, así sexa por ausencia de testamento ou por aplicación de normas imperativas como as lexítimas.
Facultades do herdeiro
Ao herdeiro a lei atribúelle diversas facultades, entre elas:
Outras acepcións
Tamén se denomina herdanza, por extensión, ao conxunto de bens, dereitos e obrigas que se traspasan. Este conxunto de bens e dereitos, en ocasións, recibe o nome de caudal hereditario (caudal relitio). O caudal hereditario fórmao o patrimonio do causante no momento da morte, eliminando aqueles bens, dereitos e obrigas que se extinguen polo feito da morte (dereitos e obrigas personalísimas, por exemplo). Este caudal relaciónase no inventario de bens co seu correspondente pasivo.
Doutra banda, desde o punto de vista do herdeiro, denomínase herdanza ao conxunto de bens, dereitos e obrigas que recibe, que pode ser unha porcentaxe menor do total do caudal hereditario.
Neste último caso (desde o punto de vista do herdeiro), enténdese que unha herdanza se refíre a unha parte xenérica do patrimonio do testador. Por exemplo, a metade ou o total do caudal hereditario. Cando o testador decide dar uns bens concretos a un herdeiro, isto recibe o nome de legado e o herdeiro sería un legatario. O herdeiro, ás veces, confúndese coa figura do legatario. Con todo, un legatario, como receptor dun simple legado, non ten os mesmos dereitos de defensa da herdanza có herdeiro, e non sucede ao causante a título universal.
Características das herdanzas
Sendo a herdanza unha materia profusamente regulada, existen, con todo, dous tipos de normas aplicables á mesma:
Segundo cada tipo de ordenamento xurídico e ao maior ou menor grao de normas imperativas, darase maior ou menor ámbito de actuación ao testador. Deste xeito, existen ordenamentos xurídicos moi limitativos á vontade do causante, impondo figuras como a lexítima, e outras que permiten a case total disposición por parte do causante dos seus bens.
Efectos fiscais
A herdanza como acto xurídico é tamén un feito impoñible. Ao ser unha fonte de ingresos para o herdeiro, a maioría dos estados grávana en maior ou menor medida mediante impostos.Cando se tramita unha herdanza hai que ter en conta que existen seis meses, desde a data da defunción, para liquidar todos os impostos que da herdanza dimanen.
Nalgunhas administracións pódese pedir, con antelación, unha prórroga no pago dos impostos, perante os organismo correspondentes, xustificando sempre a causa do atraso e evitando así sancións.
É de vital importancia asesorarse ben sobre o pagamento dos impostos, xa que ao estar transferidos no Estado Español ás Comunidades Autónomas, é cada unha delas a que regula o pagamento das mesmas. Polo xeral, depende a cantidade para liquidar de tres factores principais, último enderezo do causante ou lugar de falecemento, cantidade que conforma a masa hereditaria e o grao de parentesco co causante de cada un dos herdeiros. No caso das herdanzas con bens en varios países o tratamento fiscal complícase, xa que hai que estudar as implicacións en varias lexislacións.
Tamén en certas comunidades e segundo o grao de parentesco adoita haber exencións fiscais na súa totalidade; no caso da Comunidade de Madrid para o primeiro grao de consaguinidade ou reducións, como na Comunidade de Andalucía, de ata 175.000 euros da masa hereditaria para primeiro grao de parentesco, ou reducións por enderezo habitual etc...
É importante, non esquecer o imposto sobre o incremento do valor dos bens urbanos máis coñecido como plusvalía, imposto que se líquida en cada un dos concellos nos que o causante tivese unha propiedade urbana, e que dependen do valor catastral e dos anos de tenza do mesmo.
Anterior
En fonética, chámaselle anterior ao fonema que se realiza na parte de diante da cavidade bucal, por oposición aos fonemas posteriores, que se realizan na parte de atrás.
Consonne apicale 舌尖音
Rita Hayworth
Margarita Carmen Cansino, máis coñecida como Rita Hayworth, nada en Nova York o 17 de outubro de 1918 e finada na mesma cidade o 14 de maio de 1987, foi unha actriz estadounidense. Trátase dunha das actrices de referencia da época dourada do cinema estadounidense.
O Outeiro de Baiordo, Coristanco, Coristanco
O Outeiro de Baiordo é un lugar da parroquia de Coristanco no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños.
Toponimia
A orixe do topónimo Outeiro é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Galería de imaxes de Ribeira, Ribeira
Ribeira é unha parroquia pertencente ao Concello de Ribeira na Comarca do Barbanza (A Coruña).
Esperanza
O termo esperanza pode referirse a:
Persoas
O antropónimo feminino Esperanza pode referirse a:
Amais, o apelido Esperanza pode referirse a:
El Obrero (Vilagarcía de Arousa)
El Obrero foi un periódico editado en Vilagarcía de Arousa entre 1900 e 1901.
Traxectoria
De periodicidade semanal, apareceu a principios de 1900. Cesou a súa publicación en 1901.
Charles Frédéric Girard
Charles Frédéric Girard, nado o 8 de marzo de 1822 en Mulhouse, Alto Rin, Alsacia (Francia) e finado o 29 de xaneiro de 1895 en Neuilly-sur-Seine, Altos do Sena, Illa de Francia, foi un médico e zoólogo estadounidense de orixe francesa.
Estudos
Girard estudou en Neuchâtel (Suíza), onde foi alumno do zoólogo Louis Agassiz.
Primeira estancia nos Estados Unidos
En 1847 convértese en su asistente na Universidade Harvard.
Tres anos máis tarde, Spencer Fullerton Baird ofrécelle un posto no Museo de Historia Natural para traballar nas coleccións de réptiles e peixes de EE. UU., coleccións en rápido aumento grazas ao envío gobernamental de misións de exploración ao Oeste americano. Girard traballa neste museo durante dez anos, publicando numerosos artigos, a maioría en colaboración con Baird.
En 1854 Girard faise cidadán estadounidense. En 1856 obtén o grao de doutor en Medicina na Universidade de Georgetown de Washington, D.C..
Primeira volta a Francia
En 1859 retorna a Francia. Dous anos máis tarde, é galardoado co Premio Cuvier, outorgado polo Instituto de Francia polo seu traballo sobre os réptiles e peixes de América do Norte.
Retorno a América
Durante a Guerra de Secesión, Girard únese como cirurxián ao exército confederado.
Regreso definitivo a Francia
Despois desta guerra, instálase en Francia, onde exerce a medicina.
Durante a Guerra franco-prusiana de 1870 serviu como médico militar no exército francés, e realizou importantes investigacións sobre a febre tifoide.
Retirouse en 1888 aínda que continou publicando artigos de historia natural.
En 1891 retírase definitivamente do mundo académico, pasando o resto da súa vida en Neuilly-sur-Seine.
Obra
A súa obra científica reúne 81 títulos, a metade sobre peixes, unha trintena sobre réptiles e anfibios e o resto sobre invertebrados.
Obra destacada
Entre a súa obra destaca o seu traballo de 1854 "Observations upon a collection of fishes made on the Pacific coast of the United States, by Lieut. W. P. Trowbridge, U. S. A., for the museum of the Smithsonian Institution". ''Proc. Acad. Nat. Sci. Phila.'', vol. 7: 142–156.
Abreviatura
A abreviatura Girard emprégase para recoiñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Cartel de Santa
thumb|
Cartel de Santa é un grupo mexicano de hip hop creado en Santa Catarina, Nuevo León.
Historia
Cartel de Santa é un dos grupos musicais mexicanos máis populares e tamén un dos grupos de hip hop de fala hispana con máis discos vendidos do mundo, acadando distintas certificacións polas súas altas vendas.
Gérard Larrousse
Gérard Larrousse, nado en Lión o 23 de maio de 1940, é un expiloto de automobilismo francés de rally e Fórmula 1. Despois do final da súa carreira como piloto de automobilismo, continuou participando na Fórmula Un como director do equipo de Renault. Máis tarde fundou e dirixiu o seu propio equipo de Fórmula Un, Larrousse, de a.
Traxectoria
Comezou a súa carreira no automobilismo nos rallies antes de enfocarse nas carreiras de circuíto. Gañou o Campionato Francés de Rally cun Alpine A110. Os seus maiores éxitos en encontros internacionais chegaron nun Porsche 911. Gañou o Tour de Córsega en 1969 e foi o segundo no Rally de Montecarlo en 1969, 1970 e 1972. Na grava, conseguiu o sexto lugar no Rally RAC de 1970. miniatura|esquerda|Gérard Larrousse pilotando un Porsche 908/2 en Nürburgring en 1970. Nun equipo con Vic Elford en 1971, Larrousse gañou as 12 Horas de Sebring cun Porsche 917 K e os 1000 km. de Nürburgring nun Porsche 908/03. Seguiu coa vitoria nas 24 Horas de Le Mans en 1973 e 1974 xunto a Henri Pescarolo para o equipo Matra - Simca. Participou en dous Grandes Premios, debutando o 12 de maio de 1974, pero non conseguiu puntos de campionato. Pilotou o Brabham BT42s para Scuderia Finotto.
Xestión de equipos
Despois da súa carreira no automobilismo deportivo, mudouse á xestión de carreiras, dirixindo as operacións Elf Suíza no Campionato de Europa de Fórmula 2. A partir de aí, Larrousse pasou a dirixir o equipo de Fábrica de Renault durante os seus últimos días como equipo de fábrica en e.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Lexicon Recentis Latinitatis
O Lexicon recentis latinitatis é unha publicación do Vaticano feita pola Fundación Latinitas, que actualiza a lingua latina con definicións de novos neoloxismos.
Emilio Sobrín
Traxectoria
En 1958 chegou ao Deportivo da Coruña, en Segunda División, debutando o 30 de novembro contra o Sestao. Estivo tres anos no club coruñés, sendo cedido á Ponferradina na primeira metade da tempada 1960/61. Volveu na tempada seguinte á Ponferradina, onde xogou varios anos cun breve paréntese no que xogou na Cultural Leonesa.
Sultanato do Rum
O Sultanato do Rum foi un “reino” turco selxúcida baseado en Anatolia entre os anos 1077 e 1307. A súa primeira capital foi Nicea sendo substituída posteriormente por Iconium. Outras cidades de Anatolia tamén foron sede da corte, e por tanto capitais nalgún período: Cesarea e Sebastia ou Sebastea.
"Rum" (ás veces transcrito coma Rüm ou Rûm) é o nome que lle daban os árabes ao Imperio Romano. Cando os selxúcidas tomaron as terras do interior de Anatolia tras a Batalla de Manzikert chamaron así ao sultanato que fundaron, pois os seus súbditos eran romanos. Entre os historiadores turcos contemporáneos é frecuente encontrar outros nomes para este sultanato: "Sultanato selxúcida de Anatolia " (Anadolu Selçukluları), "Turquía selxúcida" (Türkiye Selçukluları) ou directamente co nome da capital: Sultanato de Konya (ou Iconium).
O sultanato foi particularmente próspero no final do século XII e os inicios do XIII, ao conquistar aos bizantinos parte da costa mediterránea e do Mar Negro. Os numerosos produtos procedentes da Persia e Asia Central que cruzaban todo o Imperio Selxúcida encontraron nestes portos a súa saída natural cara Europa, establecéndose acordos comercias cós xenoveses. O incremento da riqueza do Sultanato permitiu aos seus gobernantes absorber varios dos outros estados turcos ("Beylik") que se conformaran en Anatolia após Manzikert: o Danismendida, o Mengücek, o Saltuklu e o dos Ortúkides (Artuquid). Os sultáns do Rum tiveron máis o menos éxito para arrostrar os cruzados, pero en 1243 foron derrotados polos mongois, pasando a converterse nunha provincia máis do seu imperio. A pesar dos esforzos dos seus administradores o sultanato acabará por descomporse na segunda metade do século XIII, desaparecendo finalmente no inicio do XIV.
Inicios
O fillo de Kilij Arslan I, de nome Mesud I, centraría os seus esforzos en Anatolia, de modo que á súa morte o sultanato controlaba practicamente todo o seu interior. Kilij Arslan II, sucedeu a Mesud, e apoderouse de Sivas e Malatya, até entón dos Danismendidas. Tamén se tivo que enfrontar ao reconstituído Imperio Bizantino de Manuel I Comneno, ao que derrotou na Batalla de Miriocéfalo (Myriokephalon) no 1176. Entre os seus maiores reveses militares estaría a perda da capital (Iconium) fronte aos cabaleiros xermánicos da terceira cruzada (1190).
Declive
miniatura|280px|[[:en:Caravanserai|Caravanserai de Sultanhani en Aksaray, do 1229]] Kaykhusraw II (1237–1246) comezou o seu reino conquistando a rexión en torno a Diyarbakır, pero en 1239 tivo que afrontar a revolta de Baba Ishak, que durou tres anos. Nese tempo perdeuse Crimea, e o exército enfraqueceu xusto cando se aproximaba o seu maior reto. Os mongois chegan a Armenia no 1242, tomando a cidade de Erzurum( "Karin" ou "Theodosiopole"). Ao ano seguinte o xeneral mongol Baiju derrotará ao sultán na Batalla de Köse Dag, pasando o Rum a ser vasalo do Imperio Mongol. O sultán foxe a Antalya despois da batalla, morrendo aló no ano de 1246. Á morte de Kaykhusraw II o sultanato divídese entre os seus tres fillos. Dous deles (Kilij Arslan IV e Kayqubad II) ostentarán o poder ao leste do río Kızılırmak, baixo dominio mongol, e a maior (Kaykaus II) ao oeste, mantendo a súa independencia até outubro de 1256 en que é derrotado por Baiju preto de Aksaray, pasando toda a Anatolia turca ao control mongol. En 1260 Kaykaus II foxe de Konya ("Iconium") a Crimea onde morrerá en 1279. Kilij Arslan IV foi executado en 1265, converténdose Kaykhusraw III (1265–1284) no señor, nominalmente, de toda Anatolia, pero sendo exercido o poder real polos rexentes do sultán e polos mongois.
miniatura|280px|O declive do sultanato: dominio mongol e [[beylik emerxentes. Ano 1300.]] O estado selxúcida comezara a súa atomización en pequenos emiratos (beylik) cada vez máis afastados tanto do poder selxúcida como do mongol. En 1277, respondendo a un chamado desde Anatolia, o sultán mameluco Baibars acode en axuda dos turcos e derrota aos mongois, substituíndoos por un breve período, pero vendo que as forzas nativas non colaboraban satisfactoriamente na defensa das súas terras, abandona Anatolia, que volverá ser administrada polo Imperio Mongol.
Arte
miniatura|280px|dereita|[[Kızıl Kule (Torre vermella) construída entre 1221 e 1226 por Kayqubad I en Alanya]] No período entre as Cruzadas e a invasión mongol produciuse o período de esplendor das artes no Sultanato.
No aspecto arquitectónico destaca a construción de multitude de caravanserai, unha especie de fondas ou pousadas fortificadas que eran parada obrigada para as caravanas de mercadores) e para os correos. A concentración destas construcións nun espazo e nun tempo tan reducidos constitúe un fito na historia da arquitectura islámica.
O maior dos caravanserai construídos foi o de Sultan Han na rota entre Konya e Aksaray, que data do 1229.
Lista de Sultáns
Antes de proceder á enumeración dos gobernantes do sultanato do Rum, da dinastía selxúcida, sinalar que hai diversas formas de reproducir os seus nomes, diferindo a súa escritura nas diversas fontes. Isto non é só debido as diferentes formas en que se transcribe o árabe ao alfabeto latino, senón que tamén se debe á influencia da escritura árabe persa que usaban os sultáns, e tamén ás correspondencias dos nomes con aqueles do turco moderno.
Ademais algúns sultáns mantiveron dous nomes, empregándoos alternativamente (por exemplo Alaeddin Keykubad I construíu dous palacios, que se chamaron palacio de “Kubadabad” e de “Keykubadiye”, e á mesquita que construíu en Konya chamouna de “Alaeddin”). Do mesmo modo algúns nomes de lugares tamén se ven alterados: así a cidade de Alanya cando foi conquistada polos turcos estes chamárona en realidade "Alaiye", substituíndo o nome latino-grego de Coracesium-Korakesion.
Primeira división española 1989/90
O Real Madrid proclamouse campión, igualando a súa propia marca de cinco títulos consecutivos. Así mesmo, bateu a marca de goles nunha soa tempada con 107 tantos, máis dunha terceira parte dos cales (38) foron materializados por Hugo Sánchez, quen igualou así a marca de goles nunha tempada.
Trofeo Pichichi
Por quinta vez na súa carreira, Hugo Sánchez conseguiu o trofeo ao máximo goleador da Primeira División de España, situándose, por detrás de Telmo Zarra, como o segundo futbolista que máis veces logrou esta distinción. Os seus 38 tantos igualaron a marca de goles nunha soa campaña, establecido tamén por Zarra a tempada 1950/51, obtendo ademais a Bota de Ouro como máximo goleador de todas as ligas europeas.
miniatura|150px|[[Hugo Sánchez logrou o pentapichichi igualando a histórica marca de 38 goles de Telmo Zarra.]]
Trofeo Zamora
O trofeo ao porteiro menos goleado do campionato decidiuse na última xornada, cun enfrontamento directo entre os equipos dos dous aspirantes, o Sporting de Gijón de Ablanedo II e o Atlético de Madrid de Abel Resino. O porteiro dos madrileños encaixou dous goles, mentres que o internacional asturiano se retirou invicto no minuto 62, asegurándose así o Trofeo Zamora por terceira vez na súa carreira.
Para optar a este premio do Diario Marca foi necesario disputar 60 minutos en, como mínimo, 28 partidos.
Beacon (satélites)
Beacon 1 e Beacon 2 foron dous satélites artificiais estadounidenses que fallaron en alcanzar órbita.
Características
Ambos satélites eran esferas de plástico fino e de 12 metros de diámetro unha vez inchadas e duns 4,5 kg de masa. A finalidade de ámbolos dous era estudar a densidade das capas altas da atmosfera. Antes dos intentos de lanzamentos orbitais, o sistema de inchado foi probado en ata cinco voos suborbitais mediante foguetes Nike Cajun.
Beacon 1
Beacon 1 foi lanzado mediante un foguete Juno 1 o 23 de outubro de 1958, pero as etapas superiores separáronse da primeira etapa antes de que esta finalizara a súa combustión, polo que non alcanzaron órbita.
Beacon 2
Beacon 2 foi lanzado mediante un foguete Juno 2 o 14 de agosto de 1959. O esgotamento prematuro do propelente da primeira etapa produciu un fallo das etapas superiores, polo que tampouco se alcanzou órbita.
Just Cause 3
Just Cause 3 é un videoxogo de acción e aventuras en mundo aberto desenvolvido por Avalanche Studios e publicado por Square Enix no 2015. Foi anunciado o 11 de novembro de 2014 e é o terceiro xogo da serie Just Cause, sendo a secuela directa de Just Cause 2. Foi lanzado internacionalmente o 1 de decembro de 2015 para Microsoft Windows, PlayStation 4 e Xbox One.
Selección de baloncesto de Turquía
A selección de baloncesto de Turquía representa ó seu país nos torneos de baloncesto profesional internacionais. Está organizada pola Türkiye Basketbol Federasyonu.
Lugares de Verín
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Verín.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Verín
Selección de baloncesto de Turquía
Equipo actual
Equipo para o EuroBasket 2015.
El Heraldo de Villagarcía
El Heraldo de Villagarcía foi un semanario editado en Vilagarcía de Arousa entre 1897 e 1898.
Traxectoria
Apareceu en outubro de 1897. Dirixido Hermenegildo Carrete. Era unha publicación carlista e defensora radical dos valores tradicionalistas. O seu director ingresou en prisión en maio de 1898 por un artigo aparecido no periódico e foi posto en liberdade en xuño.
Manuel Dios Diz
Manuel Dios Diz, nado en Santiago de Compostela o 14 de xaneiro de 1953, é un mestre e escritor galego.
Traxectoria
Mestre, licenciado en Xeografía e Historia e doutorando en Estudos Contemporáneos pola Universidade de Santiago de Compostela. Militante da UPG, foi secretario xeral da Unión dos Traballadores do Ensido de Galiza (UTEG). Partidario de profesionalizar e dar máis peso ao BN-PG, foi expulsado da UPG en maio de 1981. É profesor no IES de Cacheiras (Teo). Secretario xeral do Sindicato Galego do Ensino e a Investigación-CXTG. En 1994 ao se unir a CXTG e a INTG para crearen a Confederación Intersindical Galega formou parte da súa primeira executiva.
Afonso de Borbón e Dampierre
Afonso de Borbón e Dampierre, duque de Cádiz, nado en Roma (Reino de Italia) o 20 de abril de 1936 e finado en Beaver Creek (condado de Eagle, Colorado) o 30 de xaneiro de 1989, foi un nobre español, curmán de Xoán Carlos de Borbón e Borbón e pretendente lexitimista ao trono de Francia entre o 20 de marzo de 1975 (data da morte do seu pai) e a súa propia morte.
Manuel Dios Diz
Traxectoria
Foi fundador e presidente do Seminario Galego de Educación para a Paz (1985). En 2012 converteuse nun dos tres voceiros de Espazo Ecogaleguista e continuou como co-voceiro ao se transformar en Espazo Ecosocialista Galego. Foi concelleiro en Santiago de Compostela por Compostela Aberta entre 2015 e 2019 e asemade deputado provincial.
Afonso de Borbón e Dampierre
Era fillo do infante de España Xaime de Borbón e Battenberg, duque de Segovia, e da súa primeira esposa, Emanuela de Dampierre e, polo tanto, neto do rei Afonso XIII de España.
Antimentalismo
O antimentalismo é unha das características da escola de Yale, cuxo representante máis coñecido é Leonard Bloomfield, e que representa en lingüística o aspecto extremo do positivismo.
Afonso de Borbón e Dampierre
Traxectoria
Alfonso naceu na Clínica Santa Anna, en Roma. Foi bautizado na casa da súa avoa materna, a princesa italiana Vittoria Ruspoli, dos príncipes de Poggio Suasa, o Palazzo Ruspoli, na Via del Corso, polo Cardeal Euxenio Pacelli (despois papa Pío XII).
Familia
O seu pai Xaime de Borbón renunciou en 1933 aos dereitos de sucesión ao trono de España para el e os seus descendentes pola súa limitación física, posto que era xordomudo, e por expresa orde do rei Afonso XIII de España (o seu pai), que naquela época xa se encontraba no exilio debido á proclamación en 1931 da Segunda República española.
Antimentalismo
Bloomfield formula dúas hipóteses sobre o sentido:
Manuel Dios Diz
Traxectoria
É autor de Unidades Didácticas para o profesorado sobre educación para a Paz. Xubilouse en 2013 no IES de Cacheiras.
Afonso de Borbón e Dampierre
Familia
Xaime de Borbón contraeu matrimonio, algúns anos despois, con Emanuela de Dampierre, unha muller que, aínda que proviña de familia nobre, non pertencía á realeza, un requisito para evitar quedar excluído da liña sucesoria que estivo vixente na monarquía española desde o reinado de Carlos III.
Afonso de Borbón só tivo un irmán, Gonzalo de Borbón e Dampierre (1937-2000), con quen tivo moi boa relación. Recibiron xuntos a primeira comuñón o 8 de decembro de 1946 no palacio dos seus tíos maternos, os condes Miani di Angoris. O mesmo día, foron confirmados polo Pedro Segura, arcebispo de Sevilla.
Antimentalismo
En consecuencia, a significación dunha forma lingüística é a situación na cal o falante a emprega e a resposta que ela provoca no ouvinte. Non depende, polo tanto, da subxectividade do falante (da súa maneira de coñecer o mundo), pois para el a palabra non é un efecto do pensamento.
Afonso de Borbón e Dampierre
Familia
Os seus pais separáronse moi pronto, e o infante Xaime volveu a casar, esta vez cunha cantante de cabaret prusiana, divorciada e nai dunha filla, Charlotte Luise Auguste Tiedemann (1919-1979); por outra parte, Emanuela de Dampierre casou cun banqueiro milanés, Antonio Sozzani (1918-2007).
Os dous irmáns, Afonso e Gonzalo, estudaron primeiro no Liceo francés Chateaubriand de Roma e, posteriormente, nun internado suízo, San Xoán de Friburgo. Adoitaban acudir a Lausana para visitar a súa avoa "Gangan", a raíña Vitoria Uxía, quen lles profesaba verdadeiro afecto.
Antimentalismo
Esta análise é chamada antimentalista e inspírase no behaviourismo. Bloomfield presentou a significación en termos de estímulo e resposta, segundo o coñecido esquema E.r.e.R: un estímulo externo (E) leva alguén a falar (r); esta resposta lingüística do falante constitúe para o ouvinte un estímulo lingüístico (e), que dá orixe a unha resposta práctica (R). E e R son datos extralingüísticos e e e r fan parte do acto lingüístico.
Os lingüistas desta escola preocúpanse só dos acontecementos accesíbeis a todos os observadores (concepción positivista), só con feitos que poidan ser definidos nun espazo e un tempo concretos e só con mecanismos que impliquen operacións reais e precisas. O obxectivo é unha descrición formalizábel, non psicolóxica, rigorosa e coherente, dos feitos gramaticais
Afonso de Borbón e Dampierre
Familia
Afonso, que até os 17 anos non falaba o español e soamente entendía italiano e francés, contratou un profesor particular que lle deu clases de español no internado onde vivía.
Afonso XIII nunca considerou os seus netos Afonso e Gonzalo membros da liña sucesoria debido á renuncia do seu pai. En 1954, co permiso do xeneral Franco, os irmáns marcharon a España. Non era a primeira vez que Afonso pisaba terra española, dado que uns anos antes, mentres navegaba cos seus amigos polo Mediterráneo desde a costa francesa, unha tormenta obrigounos a ancorar nun porto dunha illa próxima (que resultou ser Ibiza. Afonso comentou posteriormente que, comparado con Italia e Francia, España lle parecera un país moi pobre.
Primeiro residiu en Bilbao, onde estudou Dereito na Universidade de Deusto. Despois continuou cursando estudos en Valladolid e na Universidade San Pablo CEU de Madrid. En plena carreira universitaria, puido cumprir o servizo militar na Academia de Cabalería de Valladolid e, como anécdota, certo xeneral de dita academia protestou pola inscrición do xove Afonso, aducindo que era italiano e que debía volver ao país do seu nacemento, Italia.
Foi padriño de bautismo da infanta Cristina en 1965.
Vida pública
Francisco Franco designou, o ano 1969, o primo de Afonso Xoán Carlos de Borbón e Borbón como sucesor na Xefatura do Estado. Algúns anos antes, Afonso de Borbón especulara na televisión francesa a súa posibilidade de poder ser rei de España: «Hai tres condicións para isto: ter sangue real, ter trinta anos de idade e ser español. Obviamente, eu cumpro ditos requisitos» mencionou. Posibelmente estas especulacións tiveron a súa orixe cando o seu pai, Xaime de Borbón e Battenberg, se retractou da súa renuncia ao trono e se autoproclamou como o Xefe da Casa Real dos Borbóns nas súas ramas española e francesa, así como duque de Anjou.
Cando Franco designou o futuro Xoán Carlos I como sucesor, nomeou a Afonso de Borbón e Dampierre embaixador de España en Suecia. Foi alí onde encontrou a súa futura esposa, María do Carme Martínez-Bordiú e Franco. O seu futuro sogro, o marqués de Villaverde, Cristóbal Martínez-Bordiú, levouna a un acto en Estocolmo ao que Afonso o convidara. miniatura|200px|Edificio no que tiña a súa sede o [[Instituto de Cultura Hispánica. Hoxe é a sede principal da AECID.]]