cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Felix Mendelssohn
Vida persoal
miniatura|Vista de [[Lucerna, acuarela de Felix Mendelssohn de 1847.]] Mendelssohn contraeu matrimonio con Cécile Jeanrenaud, filla dun clérigo protestante francés, o 28 de marzo de 1837, cando ela tiña 17 anos de idade e el 27. A parella tivo cinco nenos: Carl, Marie, Paul, Lilli e Felix. O fillo máis novo, Felix, contraeu o xarampón en 1844 e faleceu mozo debido á súa precaria saúde en 1851. O maior, Carl, converteuse nun distinguido historiador e profesor de historia das universidades de Heidelberg e Friburgo, falecendo en 1897. Paul Mendelssohn Bartholdy (1841-1880) foi un destacado químico e pioneiro na fabricación de tinguidura de anilina. Marie casou con Victor Benecke e viviu en Londres. Lili contraeu matrimonio con Adolphe Wach, posteriormente profesor de Dereito na Universidade de Leipzig. Cécile faleceu algo menos de seis anos antes que o seu marido, o 25 de setembro de 1853.
miniatura|esquerda|Mendelssohn mantivo unha ambigua relación coa famosa [[soprano sueca Jenny Lind.]] En xeral, parece que a vida privada de Mendelssohn foi convencional comparada coa dos seus contemporáneos Richard Wagner, Hector Berlioz e Robert Schumann, excepto pola súa ambigua relación coa famosa soprano sueca Jenny Lind, á que coñeceu en outubro de 1844. Unha declaración xurada do marido de Lind, Otto Goldschmidt, que se conserva hoxe en día no arquivo da Mendelssohn Scholarship Foundation na Royal Academy of Music de Londres, describe a petición de Mendelssohn a Lind en 1847 (cando esta aínda non estaba casada) para fuxir con el a América. Aínda que a declaración é de coñecemento público, a Mendelssohn Scholarship Foundation non a mostra, a pesar das peticións realizadas para facela pública. Mendelssohn atopouse e traballou con Lind en numerosas ocasións e escribiu a ópera Lorelei para ela, baseada nas lendas de doncelas dos rochedos sobre o río Rin de igual nome e que non foi acabada debido á morte do compositor. Dixo que incluíra un fa♯ agudo no seu oratorio Elijah («Hear Ye Israel») coa voz de Lind na súa mente, aínda que ela non interpretou dita parte ata logo da morte do compositor, nun concerto en decembro de 1848. En 1847 Mendelssohn asistiu en Londres a unha representación da obra de Giacomo Meyerbeer Robert lle diable, unha ópera cuxa melodía odiaba, para oír o debut de Lind no Reino Unido no seu papel de Alice. O seu amigo o crítico Chorley, que estaba presente con el, escribiu «vin como escribo o sorriso coa que Mendelssohn, cuxo pracer polo talento de mademoiselle Lind era ilimitado, volvéndose e mirándome coma se unha carga de ansiedade saíse da súa mente. A súa adhesión ao talento de mademoiselle Lind como cantante era desbordante tanto como eran o seu desexos de que ela tivese éxito».
Mercer-Taylor escribe que aínda que hoxe en día non hai grandes evidencias dunha relación física entre ambos os dous, «a ausencia de probas non é proba de ausencia». Clive Brown afirma que se rumoreou que os documentos [da declaración xurada] tenden a xustificar a noción da relación entre Mendelssohn e Lind, aínda que cun grao de fiabilidade que debería ser altamente cuestionable».
Sobre a morte de Mendelssohn Lind escribiu, «[El era] a única persoa que trouxo a plenitude ao meu espírito e case axiña que como o atopei perdino de novo». En 1869 Lind erixiu unha placa en memoria de Mendelssohn no seu lugar de nacemento en Hamburgo; en 1849 establecera a Mendelssohn Scholarship Foundation, que outorga un premio de dous anos a un novo compositor británico en memoria de Mendelssohn. O primeiro gañador desta bolsa, en 1856, foi Arthur Sullivan, que tiña 14 anos de idade.
Ao longo da súa vida Mendelssohn foi cauteloso cos desenvolvementos musicais máis radicais levados a cabo polos seus contemporáneos. Normalmente tivo unha relación de amizade, nalgúns casos fría, con compositores como Hector Berlioz, Franz Liszt e Giacomo Meyerbeer, pero nas súas cartas expresa a súa franca desaprobación polas súas obras. En particular, parece que considerara a París e a súa música coa maior das sospeitas e unha aversión case puritana. As tentativas que lle fixeron para que se interesase polo Saint-Simonismo durante a súa visita alí acabaron en escenas comprometidas. Pensaba do estilo de ópera parisiense que era vulgar e que carecía de moral e das obras de Meyerbeer que eran pouco sinceras. Cando Ferdinand Hiller suxeriu nunha conversación a Felix que se parecía a Meyerbeer (eran primos afastados, ambos os descendentes do rabino Moses Isserlis), Mendelssohn alterouse tanto que inmediatamente foi a cortarse o pelo para diferenciarse del. É significativo que o único músico que tivo unha estreita relación persoal de amizade con el, Ignaz Moscheles, fóra dunha xeración anterior á súa e igualmente de conservador nos seus puntos de vista. Moscheles preservou esta visión no Conservatorio de Leipzig ata a súa propia morte en 1870.
Reputación
O conservadorismo en Mendelssohn afastouno dalgúns dos seus contemporáneos máis afamados, e propiciou unha condescendencia similar por parte deles cara á súa música. O seu éxito, a súa popularidade e as súas orixes xudías molestaron a Richard Wagner o suficiente como para facer de menos a Mendelssohn con débiles eloxios, tres anos logo da súa morte, no panfleto antisemita Dás Judenthum in der Musik. Este foi o comezo dun movemento para denigrar os logros de Mendelssohn que durou case un século e cuxas secuelas aínda poden ser apreciadas hoxe en día entre algúns escritores. O réxime nazi citaba a orixe xudía do compositor para prohibir a representación e publicación das súas obras. Charles Rosen, no seu libro The Romantic Generation, menospreza o estilo de Mendelssohn como «charramangueiro relixioso», unha opinión que reflicte a continuación do desprezo estético de Wagner e os seus seguidores musicais.
En Inglaterra, a reputación de Mendelssohn foi alta durante un longo tempo; a aduladora (e hoxe apenas lexíbel) novela Charles Auchester da adolescente Sarah Sheppard, publicada en 1851 e que destaca a Mendelssohn como o «Chevalier Seraphael», permaneceu en imprenta durante preto de oitenta anos. A reina Vitoria demostrou o seu entusiasmo requirindo que se incluíse unha estatua do compositor en The Crystal Palace cando foi reconstruído en 1854. A Marcha nupcial de O soño dunha noite de verán foi interpretada como parte da música cerimonial da voda entre a princesa Vitoria, filla da Raíña, e o príncipe herdeiro de Prusia Frederico en 1858 e desde entón foi unha peza popular que se usou nas cerimonias nupciais. A súa música sacra coral, particularmente as obras menores, seguen sendo usadas na tradición coral popular da Igrexa de Inglaterra. Con todo, moitos críticos, incluíndo a Bernard Shaw, comezaron a condenar a música de Mendelssohn pola súa asociación coa cerrazón cultural vitoriana; Shaw queixábase en particular da «xentileza aduladora do compositor, o seu sentimento convencional e a súa desprezable propagación do oratorio».
Segundo Andrew Porter, Ferruccio Busoni considerou a Mendelssohn «un mestre de grandeza incontestada» e «un herdeiro de Mozart», que pode ser contrastado coa súa visión de compositores como Franz Schubert, ao que consideraba «un afeccionado con don», e Ludwig van Beethoven, do que afirmaba que «careceu de técnica para expresar as súas emocións».
Obras
Aínda que Felix Mendelssohn non foi un compositor que influíse sobre outros do seu tempo ou de épocas posteriores, a súa música foi moi popular no seu tempo e segue séndoo hoxe en día. O rexistro das súas composicións comprende 72 obras publicadas en vida e 49 obras póstumas.
Primeiras obras
O mozo Felix Mendelssohn viuse influído enormemente na súa infancia pola música de Johann Sebastian Bach, Ludwig van Beethoven e Wolfgang Amadeus Mozart e as mostras diso pódense ver nas primeiras doce sinfonías para cordas, escritas principalmente para ser representadas no seu fogar e que non foron publicadas ou interpretadas publicamente ata moito tempo logo da morte do compositor. Escribiu estas doce sinfonías entre 1821 e 1823, cando tiña entre 12 e 14 anos de idade.
As súas asombrosas capacidades foron reveladas especialmente nun grupo de obras na súa adolescencia: Sonata para clarinete e piano en mi ♭ maior (1824), o Octeto para cordas (1825), a abertura de O soño dunha noite de verán (1826) (cuxa forma final débelle moito á influencia de Adolf Bernhard Marx, un amigo íntimo de Mendelssohn nesa época) e o Cuarteto para cordas en la menor (listado como n.º 2 pero escrito anteriormente como n.º 1) de 1827. Estas obras mostran unha comprensión intuitiva da forma, a harmonía, o contrapunto, o timbre e a técnica compositiva de Beethoven, que xustifica as reclamacións realizadas frecuentemente sobre que a precocidade de Mendelssohn superaba ata á de Mozart pola súa comprensión intelectual.
Sinfonías
A numeración que reciben as súas sinfonías compostas durante a súa madurez segue aproximadamente a súa orde de publicación, en lugar da súa orde de composición. A orde no que as compuxo foi: Primeira, Quinta, Cuarta, Segunda e Terceira Sinfonía. A localización temporal da Terceira é problemática debido a que traballou nela durante máis dunha década; comezou os bosquexos pouco logo da Quinta pero a completou logo de finalizar tanto a Quinta como a Cuarta.
A Primeira Sinfonía en do menor para orquestra compúxoa en 1824, cando tiña 15 anos. Esta é unha obra experimental, que mostra a influencia de Bach, Beethoven e Mozart. Mendelssohn dirixiu a súa sinfonía na súa primeira visita a Londres en 1829 coa orquestra da Royal Philharmonic Society. Para o terceiro movemento substituíu unha orquestación do scherzo polo seu Octeto. Con dita forma a peza foi un éxito notable e sentou as bases da súa reputación en Gran Bretaña.
Durante 1829 e 1830 Mendelssohn escribiu a súa Quinta Sinfonía, coñecida como Reformación e que conmemoraba o 300 aniversario da Reforma protestante. Mendelssohn mostrouse descontento coa obra e non permitiu a publicación da partitura.
A Terceira Sinfonía, coñecida como Sinfonía escocesa, foi escrita e revisada intermitentemente entre 1830 e 1842. Esta peza evoca a atmosfera de Escocia co carácter distintivo do Romanticismo pero non emprega ningunha melodía identificable da música tradicional escocesa. Mendelssohn publicou a partitura da sinfonía en 1842 como un arranxo para un dueto para piano e como unha partitura para orquestra completa en 1843.
As viaxes de Mendelssohn a Italia inspirárono para escribir a súa Cuarta Sinfonía, coñecida como Italiana. Mendelssohn dirixiu a estrea en 1833 pero non permitiu a publicación da partitura durante a súa vida xa que procuraba reescribila continuamente.
En 1840 Mendelssohn compuxo a coral Segunda Sinfonía, subtitulada como Lobgesang (Himno de encomio) e a súa partitura foi publicada en 1841.
Outras obras orquestrais
Mendelssohn compuxo a abertura para concerto Die Hebriden (As Hébridas), coñecida tamén como A gruta de Fingal, en 1830, inspirada nas súas visitas realizadas a Escocia ao redor de finais dos anos 1820. Visitou a gruta na illa hébrida de Staffa, como parte da súa gran viaxe por Europa e a impresión foi tal que garabateó o tema de apertura sobre o terreo, incluíndoo nunha carta que escribiu ao seu fogar esa mesma tarde.
Ao longo da súa carreira compuxo varias aberturas de concerto máis. Estas son interpretadas frecuentemente hoxe en día incluídas na abertura de Ruy Blas op. 95 (por un encargo benéfico a partir dun drama de Victor Hugo, que Mendelssohn odiou), Meerestille und Glückliche Fahrt (Mar acougado e próspera viaxe, inspirado nun par de poemas de Johann Wolfgang von Goethe) e A bella melusina.
A música incidental para O soño dunha noite de verán (Op. 61), que inclúe a famosa Marcha nupcial foi composta en 1843, dezasete anos logo de terminar a abertura.
Óperas
Mendelssohn escribiu algúns singspiels para interpretar ante a súa familia na súa mocidade. A súa ópera Die beiden Neffen (Os dous sobriños) foi ensaiada por el no seu décimo quinto aniversario. En 1827 compuxo a súa obra máis sofisticada, Die Hochzeit des Camacho (A voda de Camacho), baseada nun episodio de Don Quixote da Mancha, para goce público e producido en Berlín en 1827. Mendelssohn abandonou o teatro antes da finalización da primeira representación e as seguintes foron canceladas.
Aínda que nunca abandonou a idea de compor unha ópera completa e contemplaba moitos temas (incluíndo o Cantar dos nibelungos (Nibelungenlied en alemán) adaptado posteriormente por Richard Wagner) nunca escribiu máis dunhas poucas páxinas de bosquexos para calquera proxecto. Nos seus últimos anos o representante Benjamin Lumley intentou contratalo para que escribise unha ópera sobre o libreto de A tempestade (The Tempest en inglés) de Eugène Scribe e ata o anunciou como próximo no ano da morte de Mendelssohn. O libreto foi usado finalmente por Jacques Fromental Lévy Halévy. Tras a súa morte Mendelssohn deixou algúns esbozos dunha ópera baseada na historia de Lorelei.
Concertos
O Concerto para violín de Mendelssohn en mi menor, Op. 64 (1844), escrito para Ferdinand David, converteuse nunha das composicións máis populares do compositor. David, quen traballara estreitamente con Mendelssohn durante a preparación da peza, realizou a estrea do concerto co seu violín Guarnerius.
Mendelssohn tamén escribiu dous concertos para piano, un concerto para violín en re menor menos coñecido e anterior ao outro e un concerto dobre para piano e violín. Ademais, existen varias obras para solista e orquestra nun movemento. As destinadas ao piano son o Roldo Brillante, Op. 29, de 1834; o Capricho Brillante, Op. 22, de 1832; e a Serenata e Allegro Giocoso Op. 43, de 1838. Os Opp. 113 e 114 son Konzertstücke (movementos para concerto, orixinalmente para clarinete, corno di bassetto e piano, que foron orquestrados e representados durante a vida de Mendelssohn).
Música de cámara
A produción musical de Mendelssohn na súa madurez contén numerosas obras de música de cámara, moitas das cales demostran unha intensidade emocional que algunhas persoas cuéstionanse a carencia de obras máis importantes. En particular o seu Cuarteto de cordas n.º 6, o último dos seus seis cuartetos de cordas e obra principal, escrito logo da morte da súa irmá Fanny, é tanto poderoso como elocuente.
Outras obras inclúen a dúas quintetos de cordas, sonatas para clarinete, violoncello, viola e violín, dous tríos de piano e tres cuartetos de piano. Para o Trío de piano n.º 1 en re menor, Mendelssohn excepcionalmente seguiu o consello dun compañeiro compositor, Ferdinand Hiller, e reescribiu a parte para o piano nun estilo máis romántico, ao estilo de Robert Schumann, aumentando considerablemente o seu efecto.
Obras corais
Os dous grandes oratorios bíblicos, Paulus de 1836 e Elijah de 1846, están enormemente influenciados por Johann Sebastian Bach. Do oratorio inacabado, Christus, o coro «Alí vai unha estrela de Xacob» (que xunto co recitativo precedente e o trío masculino comprende todo o material existente desta obra) é representado en ocasións.
Mendelssohn tamén escribiu moitas obras sacras para coro sen acompañamento e para coro con órgano. Algunhas foron escritas e a maioría foron traducidas ao inglés e seguen sendo sumamente populares. Quizais a máis famosa delas é Hör' mein Bitten (Escoita a miña oración), que na súa segunda metade contén «O könnt' ich fliegen» (Para as ás dunha pomba), que se converteu en extremadamente popular como peza á parte. A obra está composta para coro completo, órgano e un tiple ou soprano solista que ten moitas dificultades e pasaxes solistas ampliados. Como tal, é unha obra particularmente favorita para os coros de nenos nas igrexas e catedrais.
A melodía do himno Mendelssohn (unha adaptación de William Hayman Cummings da melodía da cantata de Mendelssohn (Festgesang) é a melodía habitual do popular himno de Charles Wesley Hark! The Herald Angels Sing. Este extracto dunha composición orixinal dos anos 1840, pola que Mendelssohn sentiuse non apto para compor música sacra, é moi usada na Nadal.
Cancións
Mendelssohn escribiu un gran número de cancións, tanto para voz solista como para duetos, acompañadas por piano. Moitas delas son simples, ou lixeiramente modificados, axustes estróficos. Cancións tales como «Auf Flügeln des Gesanges» (Nas ás da canción) fixéronse moi populares.
Piano e órgano
Lieder ohne Worte (Cancións sen palabras) son oito ciclos que conteñen seis pezas líricas cada unha (dúas foron publicadas postumamente), permanecen como as súas composicións para piano máis famosas. Convertéronse en obras habituais nas salas de recitais e a súa esmagadora popularidade causou que moitos críticos subestimen o seu valor musical. Outros compositores foron inspirados para producir pezas similares, entre os que se inclúen Charles-Valentin Alkan (os cinco conxuntos de Chants acaban cunha barcarola), Antón Rubinstein, Ignaz Moscheles e Edvard Grieg.
Outras pezas para piano notables de Mendelssohn inclúen as Variacións sérieuses, Op. 54 (1841), as Sete pezas características, Op. 7 (1827), o Rondo Capriccioso e o conxunto dos seis Preludios e fugas, Op. 35 (escritos entre 1832 e 1837).
Mendelssohn tocaba o órgano e compuxo para devandito instrumento desde os 11 anos ata a súa morte. As súas primeiras obras para este instrumento foron os Tres preludios e fugas, Op. 37 (1837) e as Seis sonatas, Op. 65 (1845).
Edgar de Wahl
dereita|miniatura|[[Hanns Hörbiger, Johann Robert Hörbiger, Engelbert Pigal e Edgar von Wahl.]]
Edgar de Wahl, nado en Olviopol (hoxe chamado Pervomaysk, en Ucraína, daquela pertencente ao Imperio Ruso) o 11 de agosto de 1867 e finado en Talín o 9 de marzo de 1948, foi un lingüista ruso, creador da lingua auxiliar internacional chamada Occidental ou Interlingue.
De Wahl formouse en San Petersburgo e completou voluntariamente o servizo militar na Mariña Imperial Rusa. En 1894 trasladouse a Talín, onde viviu case o resto da súa vida. Traballou como profesor de escola, ensinando en varias escolas de Talín. Antes e durante a Primeira guerra mundial, tamén foi concelleiro da cidade de Talín.
Edgar de Wahl dedicouse á lingüística como un pasatempo, non a estudara e non fixo traballo profesional como lingüista. O interese de De Wahl polas linguas, e especialmente polas artificiais, xurdiu xa cando estudaba en San Petersburgo. Comezou como defensor do volapük e máis tarde involucrouse no esperanto, sendo un dos primeiros esperantistas. Porén, na última década do século XIX comezou a procura dunha nova lingua internacional ideal, que levou en 1922 á introdución dunha lingua chamada occidental e, en particular, á publicación da revista Kosmoglott, que estaba destinada a promover a lingua.
De Wahl renunciou á oportunidade de reasentarse en Alemaña en 1939, quedando en Estonia e sendo levado ao hospital psiquiátrico de Seewald durante a ocupación alemá. En 1945, mentres estaba nun hospital psiquiátrico, escapou por pouco da deportación e morreu alí en 1948.
En 1949, a lingua que creou pasou a chamarse Interlingue, e baixo este nome aínda se coñece principalmente na actualidade.
Orixe
197px|dereita|miniatura|Escudo da familia Wahl. Edgar von Wahl era membro da liña non regulada Päinurme dos Wahls (Haus Assick). O bisavó de Edgar von Wahl foi Carl Gustav von Wahl, quen adquiriu os pazos de Pajusi, Tapik e Kavastu e tamén foi o propietario de Kaave Manor por pouco tempo. Carl Gustav von Wahl tivo un total de 14 fillos de dous matrimonios, dos que descenderon varias liñas Wahl. Un deles, o avó de Edgar von Wahl, Alexei von Wahl, un funcionario que comprou Päinurme en 1837, puxo as bases da liña Päinurme. Ademais, foi inquilino en Taevere Manor, onde naceu o pai de Edgar von Wahl, Oskar von Wahl (1841-1906).
As raíces de Edgar von Wahl estendéronse en parte a Inglaterra. Unha das súas bisavoas, Henriette Edwards, a primeira esposa de Carl Gustav von Wahl, era filla do comerciante inglés George Edwards. Outra bisavoa, Kornelia Elisabeth Knirsch, esposa de Alexei von Wahl, era a nai de Marie Turner de Inglaterra.
O pai de Edgar von Wahl, Oskar von Wahl, enxeñeiro ferroviario de profesión, casou con Lydia Amalie Marie von Husen (1845–1907) en Talín en 1866.
Infancia e mocidade
Edgar von Wahl naceu en Olviopol, Ucraína, o 23 de agosto de 1867. Os seus pais mudáronse alí porque Oskar von Wahl comezou a traballar no ferrocarril Odesa-Balta-Krementšuk-Khárkiv en 1866. Hai información contraditoria sobre o lugar exacto de nacemento de De Wahl. Como regra xeral, a cidade do seu nacemento é a cidade de Olviopol, pero hai fontes que inclúen a cidade de Bogopil (tamén Bogopol) preto de Olviopol, alén do río Bug Sur, como lugar de nacemento. Ambas cidades foron identificadas nalgunhas fontes.
Como moi tarde en 1869, a familia Wahl trasladouse a Krementšuk. Alí naceron os dous irmáns de De Wahl: Oskar Paul Karl, que morreu cando era neno en 1869, e Arthur Johann Oskar (falecido en 1951) en 1870. As dúas irmás de De Wahl, Lydia Jenny Cornelia (1871-1917) e Harriet Marie Jenny (1873-1873). 1920) naceu en Talín e Jenny Theophile (morta en 1961) en San Petersburgo en 1877.
A familia trasladouse a San Petersburgo en 1876 despois do período interino en Talín. Nese mesmo ano, Edgar von Wahl comezou a estudar no 3º Ximnasio de San Petersburgo, graduándose en 1886. Despois estudou arquitectura e posteriormente pintura na Facultade de Física e Matemáticas da Universidade de San Petersburgo e na Academia de Artes de San Petersburgo. Despois de ingresar na universidade en 1886, Wahl uniuse á corporación alemá Nevania Baltic, que operaba en San Petersburgo, onde tamén exerceu de tesoureiro no semestre de outono de 1891. En 1891, e recibiu un diploma como profesor de debuxo na Escola Elemental da Academia das Artes en 1893. Despois de graduarse na universidade, Wahl traballou brevemente como profesor substituto en San Petersburgo no outono de 1891, só para entrar no servizo militar.
Wahl aprendeu varios idiomas cando era neno e adolescente. De neno adquirira coñecementos de alemán, ruso, estonio e francés, no bacharelato estudou latín e grego antigo, e español na universidade. Ademais deles puido facerse entender noutras nove linguas. Segundo as propias palabras de De Wahl, xa de neno tiña o desexo de inventar unha nova linguaxe. Para os xogos indios, desenvolveu unha "lingua india" persoal, cuxa gramática estaba baseada no grego e o estoniano.
Servizo militar
Segundo as memorias de Olev Mikiver, o defunto artista estoniano que coñeceu a De Wahl de preto na súa mocidade, estivera moi orgulloso do seu uniforme de oficial da era tsarista e ás veces levábao décadas máis tarde:
Con todo, era pouco probable que De Wahl participase na represión do levantamento de Viapor, xa que xa fora liberado do servizo para entón. ​ Segundo algúns informes, De Wahl foi reintroducido no servizo activo durante a Primeira guerra mundial.
Durante o seu servizo na Armada rusa, De Wahl foi galardoado co 2.º e 3.º rango da Orde de San Estanislav e o 3.º rango da Orde de Santa Ana.
Desde 1921, De Wahl tamén foi rexistrado como oficial de reserva da República de Estonia.
Principios do período Tallin
A finais de 1894, De Wahl mudouse a Talín, onde pasou a maior parte da súa vida futura. No outono do mesmo ano, recibira o posto de profesor de matemáticas e física na Escola Secundaria de Ciencias de San Pedro en Talín. Continuou ensinando debuxo na a Escola Feminina Baronesa von der Howen, na Escola Hanseática, na Escola Catedralicia e noutros lugares. O seu traballo no ensino foi interrompido só durante o seu tempo no servizo militar. ​ O estilo de ensino de De Wahl foi descrito nas súas memorias por Aleksander Veiderma, un educador posterior que estudou na Escola Real de San Pedro de 1906 a 1909:
A principios de século, comezou a actividade publicista máis activa de De Wahl e publicou artigos relacionados coa lingüística en publicacións especializadas, así como escritos en varios xornais e revistas de Talín.
Concelleiro antes e durante a primeira guerra mundial
Ademais de ocupar a profesión docente, De Wahl tamén entrou en política antes do estalido da primeira guerra mundial. En 1913, foi elixido membro do consello da cidade de Talín. No mesmo ano, converteuse en membro do comité do consello para a protección de monumentos de edificios antigos. A pesar da súa posición docente, De Wahl non se ocupou dos problemas de educación no Concello Municipal. Era un asistente activo nas reunións do consello, pero falaba pouco.
Despois do comezo da Primeira guerra mundial, os alemáns que vivían no Imperio ruso foron sometidos a represións, que tampouco deixaron a De Wahl completamente intacto. Por exemplo, pechouse o Club Nobre de Talín, do que De Wahl fora membro. No outono de 1914, atopouse no centro dunha campaña de propaganda para cambiar os topónimos alemáns. Como concelleiro da cidade, participou en discusións sobre o cambio do nome da cidade de Talín, que seguiu á proposta do alcalde Jaan Poska de substituír o Revel de fala alemá con Kolyvan do idioma ruso antigo (ao facelo, usouse o nome incorrecto Kalyvan na discusión do asunto). De Wahl descubriu que os nomes máis antigos da cidade eran Ledenets ou Lindanisa. Tamén estaba interesado en canto custaría cambiar o nome, que se dicía que fora recibido con "risas xerais" no consello. Os votos necesarios para cambiar o nome finalmente recolléronse no consello, pero o cambio non se realizou.
De Wahl tamén foi elixido para o consello da cidade en 1917 nas eleccións celebradas xusto antes da Revolución de Febreiro. No novo consello, converteuse en membro do departamento de bombeiros, a educación pública e os comités de asuntos de casas de empeño da cidade, e tamén continuou como membro da Comisión de Construción de Monumentos. Con todo, en agosto de 1917, elixiuse un novo consello, e cesaron as actividades políticas de De Wahl.
Vida nunha Estonia independente
En febreiro de 1918, no momento da declaración de independencia, de Wahl expresara o seu desexo de converterse en membro do  escuadrón de aplicación da lei. O permiso de armas foille escrito polo seu estudante, quen desde entón lembrou este feito:
En 1919, Peetri  Reaalkool dividiuse en dúas: a Escola Secundaria de Ciencias de  Talín en idioma estoniano e a Escola Secundaria de Ciencias Alemá de Talín en idioma alemán. De Wahl continuou como profesor nesta última, onde impartiu clases de matemáticas, física, xeografía, cosmografía e debuxo. ​ Os estudantes a miúdo ían a traballos de seguimento na súa casa na rúa Eha, que foi deseñada en estilo mariñeiro e, por tanto, foi alcumada a "cabana" entre os estudantes. ​ Entre os estudantes, De Wahl era un mestre popular que estaba particularmente dedicado a ensinar xeografía, probablemente porque viaxara moito. Os estudantes tamén quedaron impresionados polo feito de que De Wahl era membro do Club inglés, que operaba na escola.
Era moi directo, polo que podía entrar en conflito con outros mestres. Por exemplo, non lle gustaba a arte moderna, feito que expresou abertamente durante unha visita a unha exposición de arte por invitación do profesor de arte da escola. Comparou a arte moderna co comunismo:
De Wahl xubilouse a mediados da década de 1920, pero continuou ensinando a tempo parcial ata 1933. Despois da súa xubilación, dedicouse aos seus pasatempos, especialmente aos idiomas artificiais que se converteron nunha cuestión persoal desde os días de San Petersburgo. Tamén foi editor da revista Estländische Wochenschau de 1929 a 1930. ​ Case ao mesmo tempo, o seu interese no adiviño francés do século XVI, Nostradamus, e as súas predicións intensificáronse, do que falou nunha entrevista con The News no verán de 1932.
Durante a Segunda Guerra Mundial
En 1939, a diferenza dos seus seres queridos, De Wahl non se foi no curso do reasentamento e decidiu quedar en Estonia. De Wahl, que representaba a idea paneuropea idealista, non era do agrado do goberno nacionalsocialista de Alemaña. Mesmo chamou ao estado alemán un "estado termita". A razón para quedar en Estonia tamén podía deberse a que se se fose, debería deixar atrás os seus extensos arquivos, e o perigo de terminar nunha casa de retiro en Alemaña tamén puido ter influencia, como lle sucedía a algúns dos seus coñecidos.
De Wahl tamén se mantivo afastado da recolocación posterior que tivo lugar na primavera de 1941. En calquera caso, estaba ao tanto da recolocación posterior, porque cando se lle preguntou sobre os seus plans, respondeu, sen deixar dúbidas de que a súa decisión era quedar en Estonia:
No primeiro ano de represións soviéticas, De Wahl logrou escapar. Despois do comezo da ocupación alemá, foi sospeitoso de actividades antiestatais. De Wahl foi arrestado o 12 de agosto de 1943, por mor de cartas enviadas a Pousen, o seu cuñado, pero enredado na censura en Königsberg en xullo dese ano, nas que prediciuo estalido dun levantamento en Polonia e aconsellou aos seres queridos que vivían alí que fosen a Alemaña:​
Na mesma carta, De Wahl sinalou que predicira previamente o ataque a Pearl Harbor e o estalido da guerra entre os Estados Unidos e Xapón. De Wahl non negou o que escribiu durante a audiencia e repetiu varias das acusacións feitas alí, "crendo firmemente" na veracidade das súas predicións. Tamén estivo recluído durante algún tempo no campo de traballo e educación de Talín, pero o testemuño dado durante o seu interrogatorio foi considerado estraño polo SD e, por tanto, fixo que De Wahl fose examinado na clínica nerviosa de Seewald. Alí diagnosticáronlle debilidade na vellez e deixárono nun hospital psiquiátrico, o que tamén o salvou da posible pena de morte. De Wahl tamén foi defendido por varios parentes próximos e amigos que afirmaron que non era responsable dos seus actos.
Durante o bombardeo de marzo de 1944, o arquivo de De Wahl foi destruído, o que foi un gran shock para el. Tres anos máis tarde, nunha carta ao occidentalista finlandés A. Z. Ramstedt, lembrou que o que sucedera era un verdadeiro desastre, durante o cal se perderon moitos materiais insubstituíbles e únicos.
Últimos días e morte
197px|right|thumb|Lápida de Edgar de Wahl en Pajus.
A lista de accións de deportación alemás compilada en febreiro de 1945 incluía o nome de De Wahl, do mesmo xeito que outros alemáns que aínda vivían en Estonia. Durante a súa deportación en agosto, con todo, De Wahl estaba entre unha ducia de persoas que non foron deportadas ou cuxo paradoiro non puido ser determinado. Aínda que as razóns da fuga de De Wahl non se coñecen con exactitude, sábese que nalgúns casos o xefe do grupo de traballo que levou a cabo a deportación tomou a decisión de non tomar aos enfermos graves ou discapacitados, a decisión puido estar influída pola opinión do persoal do hospital. Polo tanto, foi a súa presenza nun hospital psiquiátrico o que probablemente salvou a De Wahl por segunda vez.
Despois de escapar da deportación, De Wahl aínda logrou manter correspondencia con colegas estranxeiros. É posible que os médicos de Seewald recoñecesen a súa dedicación á filoloxía cando fixo posible a comunicación co mundo exterior.
Antecedentes
Os esforzos de De Wahl para crear un idioma novo e ideal para a comunicación internacional comezaron cun interese xeneralizado nos idiomas artificiais no Imperio ruso a finais do século XIX e principios do século XX. En San Petersburgo, De Wahl interesouse primeiro no volapük recentemente creado, e logo polo esperanto. Nalgún momento entre 1887 e 1888, De Wahl, a través do seu pai, coñeceu ao seu colega Waldemar Rosenberger, que estaba comprometido co volapük nese momento, polo que De Wahl inicialmente adheriuse a leste mesmo idioma. Converteuse nun activo defensor do volapük, pero moi pronto, na primeira metade de 1888, coñeceu o esperanto e cambiou a el. ​ Paul Ariste escribiu que De Wahl se converteu rapidamente nun defensor de Ludwik Zamenhof e o seu traballo despois de familiarizarse co primeiro libro de texto de esperanto publicado en 1887. Foi un dos fundadores de Espero, a primeira sociedade de esperanto de Rusia, fundada en San Petersburgo en 1891, e tamén se converteu en correspondente da revista La Esperantisto. Traduciu ficción rusa ao esperanto e compilou un dicionario esperanto-español. ​ Dise que mesmo viaxou a Varsovia para visitar a Zamenhof.
Segundo Jaan Ojalo, Wahl afastouse do esperanto despois de que a maioría dos esperantistas rexeitasen as propostas para reformar o idioma en 1894. ​ Varias propostas de reforma viñeron do propio De Wahl. ​ En opinión de Ojalo, De Wahl consideraba que o esperanto tamén era "a priori". Descubriu que o idioma internacional ideal debe ser máis natural e comprensible mesmo sen o aprender. En opinión de Ojalo, De Wahl tamén consideraba que o esperanto era demasiado democrático, o que ameaza a cultura occidental.
Creación e introdución
197px|right|thumb|O símbolo do occidental, que representa un acento dentro dun círculo, introduciuse antes de 1934 e foi seleccionado entre varias variantes debido á súa simplicidade e simbolismo que se refire á comunicación.
De Wahl deu os primeiros pasos para crear un novo idioma nos últimos anos do século XIX. En 1896 e 1897 publicou dous artigos na revista Linguist publicada en Hannover, nos que presentou as súas ideas. Case ao mesmo tempo, Rosenberger, que coñecera a De Wahl na última década do século e era nese momento presidente da Academia de Volapük de San Petersburgo, presentou aos membros da academia un novo idioma da súa propia creación: o idioma neutral. A partir de 1906, Rosenberger tamén publicou a revista Progres nun novo idioma en San Petersburgo. Na mesma publicación, De Wahl fixo as súas propias propostas en 1906 para reformar o idioma, que Rosenberg adoptou un ano despois. A pesar da reforma, o idioma neutral non gañou popularidade e desvaneceuse. Ao mesmo tempo, De Wahl desenvolveu o AULI ( Auxiliari Lingue International), que se baseaba nas linguas romances, que se converteu na etapa intermedia do occidental, e introduciuno en 1909 na revista Academia prol Interlingua – Discussiones. En 1911, De Wahl formulou a regra de formación de palabras que formou a base do occidental.
En 1916, os entusiastas do idioma artificial ruso fundaron a Asociación Cosmoglot en San Petersburgo. De Wahl non foi un dos fundadores da asociación, pero máis tarde uniuse a ela, do mesmo xeito que o lingüista estoniano Jakob Linzbach. De Wahl converteuse en portavoz da "escola naturalista" na sociedade; achandando así o camiño para a creación do occidental. Cos acontecementos revolucionarios de 1917 e a saída dos seus membros de San Petersburgo, as actividades da asociación desvanecéronse e terminaron por completo en 1921, pero recuperáronse en Talín no mesmo ano. As actividades da asociación foron revividas por De Wahl xunto con Linzbach, e o nome da asociación cambiouse a Cosmoglott. Tamén se mantiveron lazos cos antigos membros da asociación, que agora operaban en varios países europeos. De Wahl tamén foi o editor da revista Cosmoglott publicada pola asociación de 1922 a 1926. No primeiro número da mesma revista, De Wahl introduciu o idioma artificial que creou, o occidental. De 1923 a 1928, tamén introduciu o idioma na publicación seriada Occidental, unic natural, vermen neutral e max facil e comprensibil lingue por International relationes. De Wahl publicou un libro en 1925 titulado ''Radicarium directiv del lingue International (Occidental). En 8 lingues''.
Propagación
No primeiro número da revista, tamén se publicou un dos primeiros intentos da sociedade de gañar atención internacional polas súas actividades. A saber, imprimiuse unha carta enviada á Sociedade de Nacións, o 5 de setembro de 1921, recomendando a introdución dunha linguaxe perfecta, non necesariamente o máis común de comunicación entre os pobos, que se adquiriría facilmente. A fin de atopar un idioma adecuado, recomendouse que se celebrase un concurso e que os candidatos fosen avaliados por un comité de expertos convocado pola Sociedade de Nacións. A Sociedade de Nacións rexeitou a proposta.
A pesar do fracaso na Sociedade de Nacións, o occidental atraeu a moitos entusiastas do ido, pero os esperantistas mantivéronse fieis ao seu idioma. Segundo Paul Ariste, houbo contradicións entre os idistas, e despois da apelación persoal de De Wahl para comezar a promover o occidental. En paralelo co aumento da popularidade da lingua, a actividade de Cosmoglotta diminuíu, e o evento de conmemoración de decembro de 1928 para Rosenberger, quen morrera 10 anos antes, foi considerado o último evento coñecido da sociedade.
197px|right|thumb|Edgar von Wahl con entusiastas occidentalistas en Viena en 1927: de esquerda a dereita Hanns e Johann Robert Hörbiger, Engelbert Pigal e Edgar von Wahl.
Con todo, durante a década de 1920, xurdiron novas sociedades occidentais. En 1927, fundouse a Asociación Internacional Cosmoglotta, que un ano máis tarde pasou a chamarse Occidental-Unión. A partir de 1927, a revista Cosmoglott comezou a publicarse en Viena en lugar de Talín baixo o nome de Cosmoglotta. No último número publicado en Talín, De Wahl publicou, entre outras cousas, o poema de Lydia Koidula baixo o título "Max car donation". Para De Wahl persoalmente, a popularidade do novo idioma trouxo renome internacional. Fixo presentacións en varios países europeos e comunicouse estreitamente con lingüistas. En 1939, foi probablemente o único estoniano en ser convidado á V Conferencia lingüística en Bruxelas. Doutra banda, De Wahl continuou sendo un afeccionado. As súas actividades lingüísticas nunca alcanzaron problemas lingüísticos teóricos máis amplos, senón que se limitaron a construír o seu propio idioma artificial e abordar cuestións relacionadas.
O occidental nunca alcanzou unha popularidade comparable á do esperanto, aínda que De Wahl quixera crear un idioma ideal para a comunicación internacional. A diferenza do esperanto, que se converteu nun idioma popular entre os movementos obreiros, os falantes de occidental no período de entreguerras eran predominantemente intelectuais de Europa occidental.
Familia
Wahl casou con Maria von Hübbenet (1871-1933), a filla do médico persoal da Gran Duquesa Maria Pavlovna, en San Petersburgo en 1894. Tiveron cinco fillos: Johann ou Hans (1895-1968), Guido (1896-?), Ellen (nada e falecida en 1900), Anatol (1903-1972) e Lydia Maria (1907-1989). O matrimonio disolveuse en 1913, despois do cal Johann, Guido e Lydia quedaron co pai de María. Anatol quedou coa súa nai, que se mudou a Finlandia, e algún tempo despois Lydia María tamén foi alí. Os fillos maiores de De Wahl mudáronse a Alemaña ao comezo da Primeira guerra mundial e estaban a servir no exército alemán na guerra. Guido pasou un curto tempo de vacacións en Talín durante a ocupación alemá, pero a finais deste ano desapareceu na guerra. ​ Segundo outros datos, en 1919 morreu nunha batalla cos bolxeviques preto de Tukums, Letonia. ​ Os dous fillos do fillo máis vello de De Wahl, Johann, Volker (nacido en 1935) e Asko (nacido en 1937), viviron en Alemaña e participaron nas actividades da Asociación de Cabalería do Báltico alí.
En 1914, De Wahl casou con Agnes Riesenkampff. Do mesmo xeito que o seu esposo, Agnes era mestra, e daba de ximnasia en varias escolas de Talín. ​ En 1917, tiveron unha filla, Veronika. ​ O segundo matrimonio de De Wahl durou ata 1941, cando Agnes foi arrestada e fusilada polo NKVD.
Pasatempos
Ademais da lingüística, Edgar de Wahl practicaba a navegación en alta mar. En 1895 converteuse en membro do Club Náutico Marítimo Imperial de Estonia, e nos anos seguintes tomou parte activa nas súas actividades, sendo membro do seu comité técnico e sendo o secretario do club. Tamén produciu un anuario dedicado ao 25 aniversario do club en 1913. En 1922, De Wahl converteuse en membro honorario do club. Foi propietario de varios barcos ao longo dos anos; un dos cales, un ketch chamado Auli, dise que foi deseñado por el mesmo.
Piñeiro, Maside
San Xoán de Piñeiro é unha parroquia do concello de Maside na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 102 habitantes, deles 45 eran homes e 57 eran mulleres, o que supón unha diminución de 4 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Xentilicio
O seu xentilicio é piñeiriño.
Ariete
dereita|miniatura|267x267px|Réplica de ariete no [[castelo dos Baux, Francia.]] Un ariete é unha arma de asedio orixinada en épocas antigas, empregada para romper as portas ou as paredes fortificadas. Na súa forma máis simple, un ariete é tan só un tronco grande e pesado, cargado por varias persoas e impulsado con forza contra un obstáculo. O ímpeto do ariete é suficiente para danar o obxectivo. Ás veces levaba incorporada ao tronco a cabeza dun carneiro para aproveitar a súa cornamenta enroscada, o que lle deu o nome (do latín aries, "carneiro").
Clases
miniatura|Ariete moderno Nos deseños máis sofisticados, os arietes eran impulsados cunha tirafonda e soportados con cordas ou con cadeas dentro dun marco rodante, de xeito que podían ser moito máis grandes e tamén podían pivotarse de forma máis sinxela en contra do seu albo. Nalgunhas ocasións, a punta do ariete ía reforzada cunha cabeza de metal, e as partes vulnerables do ariete reforzábanse con bandas metálicas. Moitos arietes tamén contaban con cubertas protectoras e paredes laterais reforzadas con coiro ou con outros materiais para previr que o ariete fose atacado con lume.
Nos castelos, os defensores trataban de previr os ataques dos arietes lanzando obstáculos fronte a estes, momentos antes de que golpeasen a parede, mediante cordas con ganchos que inmobilizasen o tronco, incendiando o ariete ou saíndo por sorpresa para atacalo.
As variacións do ariete inclúen a barrena, o rato e o arpón de sitio. Estes eran máis pequenos que un ariete tradicional e podían empregarse en espazos máis limitados.
Alfonso Junquera Devesa
Alfonso Junquera Devesa, finado en Ourense o 16 de maio de 1941, foi un empresario e político galego.
Ariete
Clases
Os arietes continuaron a empregarse en épocas modernas para diversas actividades, algunhas veces montados sobre vehículos. Os equipos SWAT adoitan usar arietes metálicos de dous mangos para abrir as portas trabadas.
Alfonso Junquera Devesa
Traxectoria
Foi alcalde de Ourense en 1922 e novamente en 1923. Ao rematar a ditadura de Primo de Rivera volveu ser nomeado alcalde de Ourense (1930-1931). No franquismo foi presidente da Deputación de Ourense (1939-1940).
Ariete
Historia
miniatura|250x250px|Ariete asirio. A representación máis antiga dun posible ariete aparece na tumba do nobre Khety, da XI Dinastía, onde unha parella de soldados avanza cara a unha fortaleza baixo a protección dunhas estrutura móbil cuberta, levando unha longa barra que pode representar un ariete sinxelo.
Alfonso Junquera Devesa
Vida persoal
Casou con María Nomdedeu Pardo.
Ariete
Historia
O ariete cuberto, máquina desenvolvida no Oriente Próximo durante as campañas do segundo Imperio Asirio, foi o sistema máis empregado para bater os muros dunha cidade. Existiron varios modelos, segundo mostran os relevos dos palacios de Teglatfalasar III en que se representa un ariete de dobre punta actuando baixo a protección de porteiros, e Senaquerib, en que un ariete móbil actúa contra torres e murallas.
Diodoro Sículo indica que o ariete se empregou por primeira vez en Grecia durante o asedio de Samos polos atenienses o ano 440 a.C., sendo o seu inventor Artemon de Clazómenas, enxeñeiro ao servizo de Pericles. Porén, diversas fontes describen en cronoloxías anteriores o emprego de armazóns de madeira para aproximarse ás fortificaciones, como no sitio de Elis.
O ariete, protexido por un mantelete ou por unha cuberta reforzada con peles para aumentar o seu espesor ou impedir a expansión de líquidos inflamables, e sobre o que se vertía auga para impedir a combustión, era unha estrutura de balancín, dotada ou non de rodas, que podía golpear repetidamente un punto do muro ata conseguir romper a súa estabilidade.
O exército cartaxinés empregou con profusión os arietes contra Sagunt, conseguindo, segundo os escritores clásicos derrubar boa parte dos muros xa dende os primeiros momentos do asedio, sen conseguir, no entanto, que estes éxitos se visen coroados coa conquista da cidade.
Ao mesmo tempo que os cartaxineses introducían o ariete no Mediterráneo central, desenvolvéronse as técnicas para dificultar o seu emprego e a expugnación dos muros por afundimento. Eneas o Táctico describiu diversos sistemas destinados a impedir que os arietes golpasen contra os muros, procedementos que non eran, con todo, orixinarios de Grecia, posto que xa estaban representados nos relevos da cidade asiria de Nimrud correspondentes ao reinado de Senaquerib (883-859 a.C.).
Estas técnicas non aparecen reflectidas nas fontes clásicas relativas á península Ibérica, aínda que si que están as medidas que deben tomarse para paliar o afundimento dunha parte das fortificacións. Por iso, e dado que ambas son complementarias, pode afirmarse tamén que eran coñecidas polos guerreiros iberos as formas de enfrontarse aos arietes dende o alto das murallas.
No momento en que unha sección do muro caía, a acumulación de material de construción que ocupaba o lugar continuaba servindo como base para a defensa da cidade, aínda que o mellor sistema para contrarrestar os danos causados polos arietes era a construción dun novo muro no interior da praza asediada que substituíse o anterior. Esta solución foi a adoptada polos defensores de Sagunto cando as armas de asedio púnicas conseguiron romper o perímetro defensivo da cidade, superando así os danos e prolongando a resistencia. A aplicación dos preceptos de Eneas o Táctico sobre a construción de muros interiores tivo un excelente exemplo no asedio de Platea polos lacedemonios.
Roberto I de Dreux
miniatura|Escudo dos condes de Dreux Roberto I de Dreux, nado en 1123 e finado en Braine en 1188, foi príncipe de Francia e conde de Dreux (1137 - 1184).
Orixes familiares
Quinto fillo do segundo matrimonio entre o rei Luís VI de Francia e a súa muller Adelaida de Savoia, naceu na corte francesa en 1123. Por liña paterna era neto de Filipe I de Francia e Ana de Kíiv, e por liña materna de Humberto II de Savoia e Xisela de Borgoña. Foi o irmán máis novo do príncipe Henrique de Francia e do futuro rei Luís VII de Francia, así como de Pedro II de Courtenay.
Roberto I participou na segunda cruzada e estivo presente no cerco de Damasco en 1148. En 1154 participou no cerco de Séez, durante a anarquía de Inglaterra.