cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Interview
The Interview é un filme estadounidense de 2014 dirixido e producido por Evan Goldberg e Seth Rogen, sendo o seu segundo traballo xuntos dende This Is the End (2013). O guión é obra de Dan Sterling, e está baseado nunha historia entre Rogen e Goldberg. Está protagonizado por Rogen e James Franco, que interpretan dous xornalistas que son enviado a Corea do Norte para entrevistar ó líder Kim Jong-un (Randall Park), e que son recrutados pola CIA para asasinalo.
Escultura da Roma antiga
Legado
miniatura|esquerda|240px|[[Estatua ecuestre de Marco Aurelio, c. 176 d. C. Museos Capitolinos.]]
Caendo en escuridade na Idade Media, tanto pola destrución da meirande parte dos exemplares, como pola mudanza na concepción da arte e nos valores culturais, a escultura romana tivo no Renacemento unha oportunidade de facer unha nova aparición na escena artística. O seu redescubrimento foi un elemento central para a elaboración da estética desta época, e a súa influencia sobre toda a sociedade renacentista foi grande. Rafael, consciente da extensión da perda de obras antigas en tempos anteriores, deplorou o hábito do reaproveitamento dos mármores e bronces para a creación doutros artefactos, e o descubrimento de varios exemplares de alta calidade da escultura romana neste período causou sensación, estimulando copias e reinterpretacións e a busca ávida por outras reliquias a través de escavacións arqueolóxicas. Neste período a divulgación das obras recibiu un grande impulso adicional a través da súa reprodución en gravados de baixo custo.
Durante o Barroco o interese pola estatuaria antiga permaneceu vivo. Mestres de vasta influencia como Bernini foron notorios amantes da arte grecorromana, e a súa propia produción debe moito a exemplos antigos, citando formas e temas clásicos e helenísticos. E tampouco o interese declinou durante os períodos seguintes. No século XVIII, formándose entre as elites o costume do Grand Tour, Roma considerábase unha visita obrigatoria, e o desexo polo coñecemento e pola adquisición de arte da Antigüidade clásica volveuse unha manía, nacendo o Neoclasicismo como movemento cultural. Entre os séculos XVIII e XIX formáronse diversas coleccións privadas importantes en varios países, que serviron co seu prestixio tamén para facilitar o acceso dos seus propietarios a cargos públicos.
Parque Nacional do Canón Bryce
Creación do parque
O 7 de xuño de 1924 o Congreso dos Estados Unidos decidiu aumentar o grao de protección da zona por lei para convertelo en parque nacional, mais na lei introduciuse un requisito que requiriu un proceso de adquisición de todas as propiedades privadas na zona («land within the exterior boundaries of the aforesaid tract shall first become the property of the United States») que culminou o 25 de febreiro de 1928 cando unha nova lei do Congreso creou finalmente o Parque Nacional Canón Bryce.
Escultura da Roma antiga
Legado
A pesar de que os artistas neoclásicos virtualmente idolatrasen o que pensaban ser a produción grega, a súa relectura do clasicismo baseouse principalmente en principios romanos, polo sinxelo feito de que as obras coñecidas naquela época eran case todas romanas e non gregas. A mediados do século XIX, coa reapertura de Grecia para Occidente despois dun longo dominio turco, veu a luz unha gran cantidade de obras orixinais descubertas en escavacións, mais baixo a influencia da corrente romántica, o gusto do público pasou a se identificar co reclamo máis emocional e directo das obras helenísticas. Mentres tanto, as pezas romanas pasaron a contar coas preferencias dos coleccionadores norteamericanos. No século XX, porén, a revolución modernista levou a unha caída acentuada na capacidade da arte romana de inspirar as novas xeracións de artistas, aínda que en varios aspectos comezase a interesar cada vez máis os académicos, multiplicándose opinións sobre cuestións de estilo, técnica, iconografía, función social, legado e outros. As coleccións de escultura antiga romana teñen unha grande aceptación en todos os museos onde son expostas, e considéranse parte importante da herdanza da civilización romana.
Véxase tamén
dereita|150px
The Interview
Rogen e Goldberg desenvolveron a idea de The Interview a finais da década de 2000, con Kim Jong-il como obxectivo principal do asasinato. En 2011, despois da morte de Jong-il, Jong-un substituíno como líder do país. Rogen e Goldberg desenvolveron un novo guión centrado en Jong-un. O anuncio do filme realizouse en marzo de 2013, xunto co comezo da pre-produción. A fotografía principal realizouse en Vancouver dende outubro até decembro de 2013.
Procida
Idade Media
Nesta época, a economía da illa estaba ligada maiormente á agricultura, cun suave incremento das actividades relacionadas coa pesca.
Parque Nacional do Canón Bryce
Creación do parque
En 1931, o presidente Herbert Hoover ampliou o parque con terreos ao sur do mesmo. En 1942 produciuse outra ampliación de 2,57 km². Con esta última ampliación, o parque quedou cunha área total 145,02 km². A Rim Road, a estrada que aínda segue en uso, construíuse en 1934. Ata 1956, a administración do parque realizábase dende o parque nacional Zion.
Ordes
Economía
No que se refire ó sector secundario ou industrial, destaca o sector téxtil e a construción. Segundo a web do Concello de Ordes, en 2011 había rexistradas 21 empresas adicadas á produción téxtil.
Radioterapia
Usos médicos
Os diferentes tipos de cancro responden á radioterapia de diferentes modos.
Miñato queimado
Descrición da subespecie tipo M. m. migrans
En voo as alas do millafre negro destacan por seren estreitas, longas e anguladas, coas seis plumas rémixes primarias (cinco nalgúns millafres novos) moi definidas. Nalgunhas subespecies vese claramente unha marca escura na área da articulación carpiana. Voan de xeito moi elegante con golpes de ala relativamente rápidos. Planean con frecuencia, a diferenza do millafre real coas alas lixeiramente arredondadas cara a adiante.
Radioterapia
Usos médicos
A resposta do cancro á radiación descríbese pola súa radiosensibilidade. As células cancerosas radiosensibles morren rapidamente ao sometelas a doses moderadas de radiación. Entre estas están as das leucemias, a maioría dos linfomas e tumores de célula xerminal. A maioría dos cancros epiteliais son só moderadamente radiosensibles e cómpre utilizar con eles unha dose significativamente máis alta de radiación (60-70 Gy) para conseguir unha curación radical. Algúns tipos de cancros son notablemente radiorresistentes, é dicir, necesitarían doses moito maiores de radicación para que se consiga unha curación radical das que poden ser seguras na práctica clínica. O cancro de célula renal e o melanoma son xeralmente considerados radiorresistentes, pero a radioterapia segue sendo unha opción paliativa para moitos pacientes con melanoma metastático. A combinación da radioterapia coa inmunoterapia é unha área activa de investigación e parece ser prometedora para o tratamento do melanoma e outros cancros.
Ordes
Economía
O sector terciario concéntrase na capital do concello e destacan empresas de comercio polo miúdo que dan servizo non só a Ordes senón tamén ós concellos da mancomunidade de Ordes, cun sector comercial máis reducido.
The Interview
En xuño de 2014, o goberno norcoreano ameazou con accións contra os Estados Unidos se Columbia Pictures estreaba o filme. Columbia adiou a estrea de outubro até decembro, e reeditou en repetidas ocasións o filme para facelo máis aceptable para Corea do Norte. En novembro, os sistemas informáticos de Sony Pictures Entertainment foron hackeados por "Guardians of Peace," un grupo que o FBI di que ten relacións con Corea do Norte. O grupo tamén ameazou con accións terroristas contra os cinemas que proxectasen o filme. As principais cadeas de cinemas decidiron non estrear o filme, o que implicou que Sony o lanzase por compra en liña o 24 de decembro de 2014, seguido por unha estrea limitada o día seguinte en cinemas escollidos.
Radioterapia
Usos médicos
É importante distinguir a radiosensibilidade dun determinado tumor, a cal ata certo punto é unha medida de laboratorio, da "curabilidade" pola radiacion para un cancro na práctica clínica. Por exemplo, as leucemias xeralmente non son curables con radioterapia, porque están diseminadas polo corpo. O linfoma pode ser totalmente curable se está localizado nunha área do corpo. De xeito similar, moitos dos tumores comúns moderadamente radiosensibles son tratados rutineiramente con doses curativas de radioterapia se están nun estadio inicial. Por exemplo: o cancro de pel non melanoma, cancro de cabeza e pescozo, cancro de mama, cancro de célula pulmonar non pequena, cancro cervical, cancro anal, cancro de próstata. Os cancros metastáticos son normalmente incurables con radioterapia porque non é posible tratar todo o corpo.
Ordes
Mancomunidade de Ordes
Ordes é a capital da mancomunidade de Ordes, composta tamén polos concellos de Trazo, Tordoia, Cerceda, Mesía, Frades e Oroso, cun total de 39.004 habitantes.
The Interview
The Interview recadou $40 millóns en liña, converténdose no maior éxito financeiro de Sony nunha estrea dixital, e conseguiu uns $11,2 millóns en cinemas de todo o mundo. Recibiu críticas dispares polo seu humor e temática, malia que uns poucos aclamaron as interpretacións de Rogen, Franco, Park e Diana Bang.
Radioterapia
Usos médicos
Antes do tratamento faise xeralmente un escaneo de tomografía computadorizada para identificar o tumor e as estruturas circundantes normais. Ao paciente fánselle pequenas marcas na pel para que sirvan de guía para delimitar os campos de tratamento. A colocación do paciente é esencial neste estadio xa que o paciente debe ser situado sempre en idéntica posición durante o tratamento. Ideáronse moitos aparellos para colocar os pacientes para este propósito, incluíndo máscaras e coxíns que poden ser moldeados ao paciente.
Ordes
Espazos naturais
A Zona especial de conservación (ZEC) do Río Tambre atravesa parte do suroeste do concello. O treito ordense acolle as augas e ribeiras do río Lengüelle desde o encoro de Vilagudín así como o río Cabrón e regos que tributan neste. Este espazo é de interese pola súa protección a estepas de gramíneas e os bosques de ribeira.
The Interview
Personaxes
O filme tamén conta coas aparicións de Eminem, Rob Lowe, Bill Maher, Seth Meyers, Joseph Gordon-Levitt, Ben Schwartz, Brian Williams e Scott Pelley. Iggy Azalea, Nicki Minaj, Emma Stone, Zac Efron e Guy Fieri aparecen nas cartelas de entrada do programa ficticio Skylark Tonight.
Ordes
Deportes
En Ordes, de forma federada pódense practicar diversos deportes como o fútbol, fútbol sala, hóckey a patíns, tenis de mesa ou pádel. A pesar de non haber ningún club de tríatlon, é salientable que o triatleta ordense Iván Raña chegou a ser campión do mundo. Foi o primeiro triatleta galego en conseguir un campionato do mundo da especialidade, o primeiro en vencer nunha proba da Copa do Mundo e en participar nuns Xogos Olímpicos.
Miñato queimado
Voz
Teñen unha variedade ampla de sons que utilizan durante todo o ano, e non só na época de cría. Segundo o estado de ánimo varían entre tons suaves e melódicos e berros semellantes ós das gaivotas. A miúdo cantan a dúo. Un exemplo dos sons que produce pode escoitarse en:
Parque Nacional do Canón Bryce
Historia a partir de 1942
O USS Bryce Canyon foi bautizado en honra do parque. Foi un barco de abastecemento e de reparacións ao servizo da Frota do Pacífico da Armada dos Estados Unidos dende o 7 de marzo de 1947 até o 30 de xuño de 1981. Foi o único barco da mariña estadounidense que foi galardoado co E de ouro por gañar cinco premios consecutivos á eficiencia.
Procida
Época moderna
thumb|upright=0.8|San Michele arcangelo scaccia i pirati saraceni dall'isola Olio su tela, XVII secolo
Parque Nacional do Canón Bryce
Historia a partir de 1942
En xuño de 2000 en resposta ao aumento do número de visitantes e as conxestións de tráfico, o Servizo de Parques Nacionais estableceu un servizo de autobuses que funcionan no verán. En 2004 comezouse a reconstrución da estrada por atoparse moi deteriorada.
Xeoloxía
miniatura|[[Cheminea de fadas|Chemineas de fadas típicas da zona.]] A área do Canón Bryce mostra unha ampla gama de depósitos dende a última parte do Cretáceo ata a primeira metade da Era Mesozoica. As diferentes capas proveñen de distintas épocas e ambientes:
Miñato queimado
Subespecies
O número de subespecies varía moito segundo as opinións dos diversos científicos. Ata ó presente describíronse doce, das que só seis son universalmente aceptadas. De entre elas a variedade M. m. lineatus considérase en ocasións coma unha especie separada co nome científico de Milvus lineatus (Millafre de oídos negros, opinión que non corroboran estudos recentes do seu ADN. As variedades da África tropical amosan unha grande diferenza das paleárticas, o que podería certificar a súa adscrición a unha especie propia Milvus aegyptius (Millafre de bico amarelo), situación que parecen certificar os estudos biomoleculares. Nas zonas de contacto as subespecies hibridan sen problemas, dando lugar a exemplares de coloracións intermedias que foron en ocasións descritos como subespecies propias, coma nos casos de M.m. tienschanicus, ferghanensis, formosanus e outras.
Distribución das subespecies
miniatura|300px| laranxa: No verán verde: Todo o ano azul: Só no inverno En África, a India e o sueste de Asia superpóñense as áreas de cría dos residentes coas de inverno doutras variedade, feito que non se representa no mapa. miniatura|200 px|M. m. lineatus
Parque Nacional do Canón Bryce
Xeoloxía
Outras formacións creáronse por erosión durante os períodos en que se produciu o alzamento do chan: esquerda|miniatura|As rochas que forman a [[cheminea de fadas formáronse pola sedimentación de correntes e lagos que existiron hai entre 63 e 40 millóns de anos.]] miniatura|A erosión de rochas sedimentarias creou pontes naturais e as [[cheminea de fadas.]]
A erosión provocou a creación destes monumentos xeolóxicos. Os cantís rosados, máis facilmente erosionables formaron os hoodoos, mentres que as rocas máis duras formaron os monólitos. A cor rosada provén do óxido de ferro e manganeso. Tamén se crearon arcos naturais, paredes e xanelas. Os hoodoos componse de débiles rocas sedimentarias, cunha cúspide composta por rochas máis duras que protexen a columna dos elementos. O canón Bryce ten unha das maiores concentracións de chemineas de fadas da Terra.
Miñato queimado
Hábitat
Nas outras subespecies a afinidade coa auga é escasamente marcada, e limitan a elección do territorio ás dispoñibilidades alimentarias e reprodutoras. A variedade dos hábitats correspóndese con estas premisas e vai dende mangleiral e beiras de ríos, a terras agrícolas e estepas secas en altura coma os montes Altai. Algunhas variedades, en especial as africanas, amosan unha vinculación estreita coas zonas con presenza humana, vivindo nos límites das cidades onde comparten con outras aves os restos dos vertedoiros. A subespecie austalasiática M. m. affinis leva unha vida nómade dentro de territorios que inclúen mesmo as beiras dos desertos.
Radioterapia
Usos médicos
A resposta dun tumor á radioterapia está tamén relacionada co seu tamaño. Debido ás complexidades da radiobioloxía, os tumores moi grandes responden peor á radiación que os menores ou microscópicos. Utilízanse varias estratexias para superar este efecto. A técnica máis común é a resección cirúrxica antes da radioterapia. Isto faise máis frecuentemente nos cancros de mama nos que se fai unha extirpación local ampla ou mastectomía seguida dunha radioterapia adxuvante. Outro método é facer diminuír o tumor mediante quimioterapia neoadxuvante antes dunha radioterapia radical. Unha terceira técnica é potenciar a radiosensibilidade do cancro administrando certos fármacos durante o curso da radioterapia. Exemplos de fármacos radiosensibilizadores son: Cisplatin, Nimorazole e Cetuximab.
Fernando Garrido Valenzuela
Fernando Garrido Valenzuela, nado en Madrid o 10 de xaneiro de 1949, é un enxeñeiro e político galego.
Parque Nacional do Canón Bryce
Bioloxía
miniatura|Os cervos son os mamíferos máis comúns do parque. esquerda|miniatura|Na zona abundan os bosques. Os bosques e os prados de Bryce Canyon son o hábitat de numerosas especies de animais, entre os que destacan as aves, os raposos, os pumas, os osos negros e os cervos, que son os mamíferos máis comúns do parque. Todos os anos visitan o parque máis de 160 especies de aves. A maioría das especies de aves emigran a rexións máis cálidas durante os meses de inverno, agás as aguias, os corvos e os bufos, que permanecen no canón. Os mamíferos descenden a cotas máis baixas para evitar o intenso frío das alturas. As marmotas e os esquíos hibernan.
Ordes
Lugares de Ordes
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Ordes vexa: Lugares de Ordes.
Parque Nacional do Canón Bryce
Bioloxía
Defínense tres ecosistemas no parque baseados na cota de elevación:
No parque tamén hai importantes colonias de liques e fungos. Estes organismos reducen a erosión e fixan o nitróxeno no chan, o que axuda a reter nutrientes.
Fernando Garrido Valenzuela
Traxectoria
Cursou estudos de primaria e bacharelato no Instituto Ramiro de Maeztu. Ingresou na Escola Superior de Enxeñieros Agrónomos de Madrid en 1968. Exerceu como enxeñeiro agrónomo na Bandeira e en Frigolouro (O Porriño). En 1976 independízase e monta a aús propia industria agropecuaria en Silleda. Foi cabeza de lista de Coalición Democrática nas primeiras eleccións municipais no concello de Silleda. Foi cabeza de lista de Alianza Popular pola Circunscrición electoral de Pontevedra nas eleccións de 1982 e foi elixido deputado. Foi Secretario da Comision de Agricultura e Pesca do Congreso. En 1984 renunciou ao seu escano ao ser nomeado Conselleiro de Agricultura. Nas eleccións autonómicas de 1985 figurou como número dous na candidatura de Alianza Popular por Lugo, e foi elixido deputado. Continuou no cargo de conselleiro até 1986, de feito, durante uns meses entre 1985 e 1986 ocupou ademais as carteiras de Pesca e Alimentación, unidas á de Agricultura.
Parque Nacional do Canón Bryce
Bioloxía
Mentres que os humanos reduciron a maioría dos hábitats nos Estados Unidos, a relativa escaseza de auga no sur de Utah evitou os asentamentos humanos e polo tanto permitiu a conservación de todos os ecosistemas da zona.
Actividades
A maioría dos visitantes achéganse ao parque a través dunha estrada de 29 quilómetros que atravesa os 13 miradoiros sobre os anfiteatros.
Radioterapia
Usos médicos
O efecto da radioterapia sobre o control do cancro foi limitado aos primeiros cinco anos despois da cirurxía, especialmente para o cancro de mama. A diferenza entre a recorrencia do cancro de mama en pacientes que reciben radioterapia comparada coa observada nos que non, dáse principalmente nos primeiros 2 ou 3 anos e xa non hai diferenzas despois dos 5 anos. Isto explícase en detalle aquí.
Abertura
Abertura pódese referir a:
O Cañoto, San Pedro de Benquerencia, Barreiros
O Cañoto é un lugar da parroquia de San Pedro de Benquerencia no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental.
Fernando Garrido Valenzuela
Traxectoria
Ao ano seguinte, en 1987, foi un dos conselleiros que acompañou a Xosé Luís Barreiro cando este deixou o goberno de Xerardo Fernández Albor, e mesmo abandonara AP meses antes que Barreiro, presentándose a concelleiro por Independentes de Galicia nas eleccións municipais de 1987 por Pontevedra. De feito, non só sae elixido concelleiro, senón que o cabeza de lista José Rivas Fontán vence nas eleccións e faise coa alcaldía. Cando Barreiro deixou AP integrouse canda el no grupo parlamentario de Coalición Galega, durante o período comprendido entre o 1987 e o 1989.
Despois de estar afastado da vida política, en 2009 foi nomeado por Alberto Núñez Feijóo presidente do padroado do Parque Nacional das Illas Atlánticas.
Vida persoal
É irmán da tamén deputada Irene Garrido.
Parque Nacional do Canón Bryce
Actividades
O Canón Bryce ten oito carreiros delimitados e mantidos que poden percorrerse en menos dun día ida e volta. esquerda|miniatura|De abril a outubro pódese montar dacabalo no parque. O parque tamén ten dous carreiros longos con zonas para pasar a noite e para os que fai falta un permiso de acampada. En conxunto hai máis de 50 km de carreiros no parque.
Hai máis de 16 km de pistas de esquí no parque. O aire da zona é tan puro, que nos días claros se pode ver ata 140 quilómetros no interior de Arizona dende Yovimpa Point e Rainbow Point. Noutras ocasións pódense chegar a ver as Black Mesas de Arizona e o oeste de Novo México a 320 quilómetros de distancia. A escuridade do ceo converte o parque nun dos mellores lugares para observar as estrelas. Pódense observar máis de 7500 estrelas a primeira ollada mentres que noutras zonas do mundo só se poden ver unhas 2000 debido á contaminación luminosa.
Miñato queimado
Alimentación
Son aves oportunistas, cun espectro alimenticio moi amplo. Comen tanto presas produto da caza como animais mortos ou restos procedentes de vertedoiros. Poden cazar amíferos ata do tamaño dunha lebre e peixes vivos que pesan tanto coma eles mesmos, pero as súas presas adoitan ser máis pequenas. A composición da súa dieta depende evidentemente do hábitat no que viven. En zonas preto da auga predominan nela os peixes vivos ou mortos. Nalgunhas poboacións centroeuropeas a porcentaxe dos peixes na dieta das parellas reprodutoras pode chegar ó 80%. A carón dos peixes forman parte das capturas roedores pequenos e medianos. En territorios secos predominan na dieta as aves, réptiles, anfibios e mamíferos pequenos, coma ourizos ou roedores. Nestes ámbitos as pombas e os córvidos poden formar unha parte grande do volume total das presas. Comen tamén regularmente insectos grandes, miñocas e caracois. A alimentación vexetal e parte ocasional da dieta dos que buscan alimentos nos vertedoiros. No oeste e centro de África os froitos da palmeira do aceite (Elaeis guineensis) poden ser unha parte significativa da dieta da subespecie africana M. m. parasitus e dos miñatos europeos invernantes.
Buscan alimentos voando a modo non moi lonxe do chan. Capturan os peixes, vivos ou mortos, da superficie da auga. O resto das capturas fainas case sempre no chan. raras veces atrapan aves en voo. Adoitan ser as primeiras aves en detectar os animais mortos, aproveitando tanto animais pequenos atropelados coma, xunta con aves máis especializadas, cadáveres grandes. M. m. parasitus e M. m. govinda están parcialmente especializadas en aproveitar os vertedoiros, nos que poden aparecer en grandes cantidades, o mesmo que en mercados e preto de matadoiros e fabricas de procesamento de peixe. Seguen ás veces as barcas de pesca costeira para aproveitar a borralla e ás veces rouban peixes rouban carne ou peixes dos mercados. Coma outras aves seguen a fronte dos incendios para capturar animais feridos ou mortos. Atacan tamén os enxames de langostas migratorias. A miúdo acosan a outras aves para obrigalas a soltar as súas presas e mesmo a vomitar as que xa tragaron. As vítimas máis habituais desta conduta son as gaivotas, pero tamén outras especies coma garzas, cegoñas e especies grandes de picapeixes. esquerda|miniatura|200px| Subespecie africana de bico amarelo, probablemente M. m. aegyptius
Conduta
Comezan a súa xornada pouco antes de saír o sol e adoitan volver ó seu lugar de descanso antes de que se poña. Só en casos axeitados, como para aproveitar a irrupción masiva de escaravellos, seguen activos ata as últimas horas do crepúsculo. As horas centrais do día pásanas coidando as plumas ou adurmiñados. Cando están criando o macho dorme preto do niño. O resto do ano pasan a noite en árbores, a miúdo en grupos que poden ser moi grandes. Son moi sociables, aínda que os exemplares migradores non adoitan mesturarse cos locais nas zonas de invernada, senón que forma bandos que nomadean polo territorio.
Migracións
Os millafres negros do norte da zona paleártica son migradores de longa distancia; o resto son maioritariamente sedentarios ou fan migracións curtas. A subespecie M. m. affinis é nómade e non ten un territorio fixo. Voan aproveitando as correntes térmicas, polo que fan os desprazamentos migratorios só de día e en grandes bandos.
Os millafres europeos pasan o inverno en África ó sur do Sáhara, ata a provincia surafricana do Cabo, coa máxima concentración no suroeste do continente. Algúns exemplares deteñen a súa migración no sueste ou suroeste de Europa ou en Sicilia. En xeral aproveitan os estreitos para atravesa-lo Mediterráneo, aínda que uns poucos fan a ruta por Sicilia ou as illas do mar Exeo. As subespecies da Asia occidental M. m. migrans e M. m. lineatus voan atravesando Arabia e o mar Vermello ata chegaren ó leste e sur de África. Os do centro de Asia pasan o inverno no sur de Irán, Paquistán e centro e sur da India, os do leste de Siberia na China e o sueste de Asia.
A época de máis densidade migratoria dos exemplares do Paleártico norte e centro vai de finais de xullo a mediados de setembro. A finais de agosto xa acabaron de pasar por Xibraltar, mentres que no Bósforo esa época rexistra o momento de máis paso de aves. No leste do mar Negro seguen a verse millafres migratorios ata outubro.
O regreso comeza a primeiros de febreiro e ten lugar seguindo aproximadamente as mesmas rutas da ida, aínda que un número meirande dos millafres do oeste escollen para a volta a ruta por Sicilia. os exemplares do centro e norte da zona paleártica chegan ós territorios de cría maioritariamente a finais de marzo ou primeiros de abril.
As aves de primeiro ano adoitan pasa-lo verán nos cuarteis de inverno. Segundo van facéndose adultos vanse achegando á área de cría ata volver nas súas proximidades cando xa son sexualmente maduros.
Reprodución
miniatura| Milvus migrans Os millafres negros empezan a reproducirse cando teñen catro ou máis anos. Nos máis novos obsérvanse ocasionalmente cópulas e construción de niños, pero non se ten constancia de crías exitosas. As parellas poden ser estacionais ou durar varios anos. A causa dos casos da fidelidade non se coñece: poderían deberse a gran fidelidade pola zona de nacemento que amosa a especie. Non se sabe se as parellas migradoras seguen xuntas no inverno, pero parece claro que xa volven da viaxe migratoria emparellados. Durante a época de cría defenden o territorio máis próximo ó niño fronte ós conxénere con berros ou voos de ameaza. A agresión física non está documentada. As aves de rapina doutras especies e os animais que poidan roubar ovos e polos son atacados de xeito rápido e contundente. O comportamento dos millafres que crían en colonias foi pouco estudado: defenden territorios mínimos aó redor do niño e comparten os de caza.
Cortexo e construción do niño
Non parecen darlle importancia á especie de árbore á hora de escoller un lugar para o niño, e valoran máis a posibilidade de poder engalar nel sen problemas. Os niños están máis das veces onde se galla o tronco, menos veces nas gallas de polas laterais fortes. En ocasións crían en nichos nas penas ou acantilados e determinadas poboacións coma as dos montes Atlas ou as caboverdianas están especializadas neste tipo de niños. os niños no chan son extraordinarios, en cambio é habitual que as subespecies africanas críen en edificios.
En ocasións aproveitan os niños doutras aves coma os corvos mariños, outras aves de rapina e córvidos, ás que expulsan. De xeito inverso os seus niños son ás veces aproveitados por outras aves cazadoras.
Non son moi territoriais o que facilita que se vexan niños de millafres reais construídos a distancias curtas e non é raro que estean a menos de 100 metros dos doutras aves de rapina ou mesmo construídos dentro de colonias de garzas ou corvos mariños.
As cópulas empezan xa mentres constrúen o niño. Se o tempo é bo, fan voos de demostración sobre da área do niño, compostos de figuras acrobáticas, voos en parella collidos polas gadoupas e voos co lombo cara ó chan. Esta fase acaba cando empeza a desenvolverse o primeiro ovo. Durante a incubación e a primeira fase da cría as femias deixan de cazar e son alimentadas polo macho.
A posta e a incubación
Comezan a choca-los ovos relativamente tarde. No centro de Europa, por exemplo, máis das postas teñen lugar nos últimos dez días de abril. Poden facer unha segunda posta se se malogra unha anterior feita moi cedo. Poñen 2 ou e 3 ovos, ó raro 4 ou 5, pero as niñadas dun ovo só non son excepcionais. Os ovos son brancos ou averdesados con manchas escuras. A forma e o tamaños son semellantes ós dos ovos medianos dunha galiña domestica.
A posta da cada ovo faise con dous ou tres días de separación e, en xeral, comezan a chocar cando poñen o primeiro. O macho choca os ovos son ocasionalmente e por períodos curtos. Os polos tardan uns 32 días en naceren e a distancia entre as postas de cada ovo provoca diferenzas de desenvolvemento notables entre os polos. Os irmáns mais vellos rouban o alimento ós máis febles e ás veces atácanos. A miúdo os pais aproveitan os pitos mortos para embicadar ós que seguen vivos. as primeiras dúas semanas o macho fornece de comida á femia e ós polos. Nesta época aliméntanse en xeral de presas que cazan, sobre todo pequenos mamíferos e paxaros. nas primeiras semanas non alimentan as crías con peixes. A femia comeza a axudar na alimentación cando os polos necesitan máis alimento. En ocasións obsérvanse outros millafres que non están criando e mesmo, aínda que raramente millafres vermellos, que colaboran cos pais na alimentación dos polos.
Procida
Época moderna
Durante a dominación de Carlos V en Nápoles, a illa foi confiscada ao último Cossa e concedeu o feudo á familia de d'Avalos d'Aquino d'Aragona (1529), fiel á casa de Habsburgo. O primeiro señor feudal foi, precisamente, Alfonso d'Avalos, marqués do Vasto e xeneral de Carlos V, primo de Fernando de Ávalos.
Antonov An-12
O Antonov An-12 (designación da OTAN: Cub) é un avión de transporte turbohélice de catro motores deseñado na Unión Soviética por Antonov. É a versión militar do Antonov An-10 e foi fabricada nun feixe de variantes.
Deseño
O seu primeiro prototipo voou en decembro do ano 1957. Foron fabricados arredor de 900 unidades, tanto civís como militares, antes de que a produción rematase en 1973. O An-12BP entrou en servizo coas forzas armadas soviéticas en 1959. En termos de configuración, tamaño e capacidade, o avión é semellante ao estadounidense Lockheed C-130 Hercules. Os exemplares militares destinados ás forzas soviéticas estaban equipados cunha torreta defensiva na cola.
Produción chinesa
Nos anos 60 China mercou varios An-12 da Unión Soviética xunto cunha licenza para ensamblar os avións no país. Porén, debido á ruptura Sino-Soviética, a Unión Soviética retirou a súa asistencia técnica. Non foi ata 1974 cando o primeiro An-12 montado na China fixo o seu voo de estrea.
En 1981, as copias chinesas, designadas Shaanxi Y-8, entraron en produción. Dende entón o Y-8 converteuse nun dos transportes máis populares do país, con moitas variantes fabricadas e exportadas. A cabina do navegante dun bombardeiro Tu-16/H-6 foi escollida en vez da orixinal máis pequena do An-12, xa que o bombardeiro H-6 levaba en produción algún tempo. Aínda que o An-12 xa non se fabrica en Rusia ou Ucraína, o Y-8 continúa sendo actualizado e producido na China. O último Y8-F600 é unha empresa conxunta entre Shaanxi Aircraft Company, Antonov Aeronautical Scientific-Technical Complex (ASTC) e Pratt & Whitney Canada. O Y8-F600 ten unha fuselaxe redeseñada, aviónica occidental, motores turbohélice PW150B con hélices R-408, e unha cabina para dous tripulantes acristalada.
Procida
Época moderna
Mentres tanto seguiron ata nesta época as incursións de piratas sarracenos, acentuadas aínda máis pola loita entre os otománs e o Imperio español. Moi documentada e sanguenta, en particular, foi a incursión de 1534, dirixida polo pirata Khayr al-Din, chamado Barbarroxa, que terminou coa devastación e un gran número de procidanos capturados como escravos, e que volveu a repetir a fazaña en 1544.
Testemuños deste período son a torres de vixilancia marítimas, que máis tarde se converteron no símbolo da illa, un segundo muro ao redor do pobo de Murata e o comezo a construción do Castello D'Avalos (1563), polos arquitectos Giovan Battista Cavagna e Benvenuto Tortelli. Unha mellora das condicións de vida na illa, con todo, só producíronse despois de que a Batalla de Lepanto reducira gran parte das actividades da armada otomá no Mediterráneo occidental, o que permitiu, por fin, na illa o nacemento dunha economía vinculada a Armada.
No século XVII, a illa foi ocupada pola frota francesa comandada por Tommaso Francesco de Savoia, co fondo dos sucesos relacionados coa revolta de Masaniello e o nacemento da República.
Coa chegada dos Borbóns ao Reino de Nápoles, en 1734, produciuse unha mellora adicional das condicións socioeconómicas da illa, tamén debido á extinción de feudalismo en 1744 grazas a Carlos III, que insere Procida entre o dereito de propiedade da coroa, polo que pasa a ser unha das súas reservas de caza.
Radioterapia
Efectos secundarios
A radioterapia é en si mesma indolora. Moitos tratamentos de baixa dose paliativos (por exemplo, a radioterapia de metástases óseas) causan efectos secundarios mínimos ou ningúns, aínda que pode experimentarse un ataque de dor a curto prazo nos días posteriores a un tratamento debido a que o edema orixinado comprime os nervios na zona tratada. Poden usarse doses maiores que causan diversos efectos secundarios durante o tratamento (efectos secundarios agudos), nos meses ou anos posteriores ao tratamento (efectos secundarios a longo prazo), ou despois dun retratamento (efectos secundarios acumulativos). A naturea, gravidade e duración dos efectos secundarios depende do órgano que recibe a radiación, o tratamento (tipo de radiación, dose, fraccionamento, quimioterapia concorrente) e do paciente.
A maioría dos efectos secundarios son predicibles e esperados. Os efectos secundarios causados pola radiación están xeralmente limitados á área do corpo do paciente que está en tratamento. Dependen da dose; por exemplo as doses máis altas de radiación na cabeza e pescozo poden asociarse con complicacións cardiovasculares, disfuncións tiroides e do eixe hipofisario. A moderna radioterapia pretende reducir os efectos secundarios ao mínimo e axudar o paciente a comprender e afrontar os efectos colaterais que sexan inevitables.
Os principais efectos secundarios son fatiga e irritación da pel, similar a unha queimadura solar lixeira ou moderada. A fatiga adoita producirse durante a parte media do período de tratamento e pode durar semanas despois de rematado o tratamento. A pel irritada cura, pero pode non quedar tan elástica coma estaba antes.
Efectos secundarios tardíos
Os efectos laterais tardíos aparecen meses ou anos despois do tratamento e están xeralmente limitados á área que foi tratada. Xeralmente débense a danos nos vasos sanguineos e células do tecido conectivo. Moitos efectos laterais tardíos redúcense polo tratamento fraccionado en pequenas zonas.
Efectos secundarios acumulativos
Os efectos acumulativos deste proceso non deberían confundirse con efectos a longo prazo. Cando os efectos a curto prazo desapareceron e os efectos a longo prazo son subclínicos, a reirradiación pode ser aínda problemática.
Efectos sobre a reprodución
Durante as primeiras dúas semanas despois da fecundación, a radioterapia é letal pero non teratoxénica. As altas doses de radiación durante o embarazo inducen anomalías conxénitas, restrición do crecemento intrauterino e discapacidade intelectual e pode haber un aumento do risco de leucemia infantil e outros tumores nos fillos.
En varóns que previamente sufriron unha radioterapia, parece que non hoai un aumento dos defectos xenéticos ou malformacións conxénitas nos fillos que teñan despois da radioterapia. Porén, o uso das tecnoloxías de reprodución asistida e técnicas de micromanipulación podería incrementar este risco.
Efectos sobre o sistema hipofisario
Despois dunha radioterapia de neoplasmas da sela e parasela, tumores cerebrais extraselares, tumores de cabeza e pescozo, e despois da irradiación de todo o corpo para tumores malignos sistémicos desenvólvese normalmente un hipopituitarismo. O hipopituitarismo inducido por radiación afecta principalmente á hormona do crecemento e as hormonas gonadais. En contraste, as deficiencias en hormona adrenocorticotropa (ACTH) e hormona estimulante da tiroide (TSH) son as menos comúns entre persoas con hipopituitarismo inducido pola radiación. Os cambios na secreción de prolactina son xeralmente lixeiros e as deficiencias en vasopresina parecen ser moi raras como consecuencia da radiación.
Accidentes na radioterapia
Hai procedementos rigorosos para minimizar o risco de sobreexposición accidental dos pacientes á radioterapia. Porén, ocasionalmente poden producirse erros. En España o maior accidente de radioterapia tivo lugar en 1990 en Zaragoza ao non repararse correctamente unha máquina de radioterapia, o que afectou a 27 pacientes dos cales morreron 15 por esa causa. Nos Estados Unidos a máquina de radioterapia Therac-25 foi responsable de polo menos seis accidentes entre 1985 e 1987, nos que os pacientes recibiron unha dose de radiación ata cen veces superior á pretendida; dúas persoas morreron directamente por sobredoses de radiación. De 2005 a 2010, un hospital de Missouri sobreexpuxo a 76 pacientes (a maioría con cancro de cerebro) durante un período de cinco anos porque se instalou e axustou incorrectamente un novo equipo de radiación. Aínda que os erros médicos son excepcionalmente raros, os oncólogos radioterápicos, físicos médicos e outros membros do equipo de tratamento de radioterapia intentan eliminalos. ASTRO lanzou unha iniciativa de seguridade chamada Target Safely, que, entre outras cousas, pretende rexistrar os erros que se produzan en todo o país para que os doutores poidan aprender de cada erro cometido e impedir que volvan a ocorrer. ASTRO tamén publicou nos Estados Unidos unha lista de cuestións para que os pacientes pregunten aos seus médicos sobre a seguridade da radiación para ter a certeza de que todos os tratamentos son todo o seguros que é posible. A IAEA presentou información sobre a prevención destes accidentes e os principais casos habidos en distintos países, que afectaron aos Estados Unidos, España, Reino Unido, Canadá, Polonia, Costa Rica e Panamá.
Uso en doenzas non cancerosas
miniatura|Raio de radioterapia na superficie dunha man coa silueta do escudo de chumbo situado na máquina.
Mecanismo de acción
A radioterapia funciona orixinando danos no ADN das células cancerosas. Estes danos no ADN son causados por dous posibles tipos de enerxía: a dos fotóns e a das partículas cargadas. Estes danos poden ser ionizacións directas ou indirectas dos átomos que constitúen á cadea do ADN. A ionización indirecta ocorre como resultado da ionización da auga, formando radicais libres, notablemente radicais hidroxilo, que despois danan o ADN.
Na terapia fotónica, a maioría dos efectos da radiación prodúcese polos radicais libres. As células teñen mecanismos para reparar os danos no ADN de febra simple e os danos de dobre febra no ADN. Porén, as roturas do ADN de dobre febra son moito máis difíciles de reparar, e poden conducir a anormalidades cromosómicas e delecións xenéticas. As roturas no ADN de dobre febra incrementan a probabilidade de que as células sufran morte celular. As células cancerosas son xeralmente menos diferenciadas e máis similares a células nai; reprodúcense máis que a maioría das células diferenciadas saudables, e teñen unha capacidade menor de reparar danos subletais. Os danos no ADN de febra simple pasan ás células fillas mediante a división celular; estes danos no ADN das células cancerosas acumúlanse, causándolles a morte ou que se reproduzan máis lentamente.
Unha das maiores limitacións da terapia de radiación fotónica é que as células de tumores sólidos se fan deficientes en oxíxeno, o que acaba por beneficialas. Os tumores sólidos poden chegar a ter un consumo de oxíxeno que supera o que subministra o seu rego sanguíneo, causando un estado baixo en oxíxeno chamado hipoxia. O oxíxeno é un potente radiosensibilizador, que incrementa a efectividade dunha dose de radiación ao formar radicais libres que danan o ADN. As células tumorais nun ambiente hipóxico poden ser de 2 a 3 veces máis resistentes aos danos por radiación que as que están nun ambiente con nivel normal de oxíxeno. Moitas das investigacións realizadas estiveron enfocadas a superar a hipoxia, entre elas estaban o uso de tanques de oxíxeno de alta presión, a terapia de hipertermia (terapia de calor que dilata os vasos sanguíneos no sitio do tumor), substitutos do sangue que levan máis oxíxeno, fármacos radiosensibilizadores de células hipóxicas como misonidazole e metronidazol, e citotoxinas hipóxicas (velenos para os tecidos), como a tirapazamina. Novas estratexias de investigación que están empezando a aplicarse son investigacións preclínicas e clínicas sobre o uso dun composto que mellora a difusión do oxíxeno como o crocetinato trans sodio (TSC) usado como radiosensibilizador.
Miñato queimado
A posta e a incubación
Os novos millafres comezan os exercicios de voo os 32 días de vida, e con 40 poden xa afastarse algo do niño. Estes tempos varían, porén, individualmente. Non son independentes ata que teñen entre 80 e 90 días, cando comezan a afastarse pouco a pouco do territorio onde naceron.
Hibridación
Tense constancia de parellas mixtas de millafres negros e millafres reais que se reproduciron con éxito, como tamén o fixeron parellas de millafres negros e millafres híbridos. A hibridación entre exemplares das dúas especies mantidos en catividade é habitual.
Os cruces entre o millafre negro e o millafre de Cabo Verde (Milvus milvus fasciicauda ou Milvus fasciicauda) puido ter xa causado a desaparición deste último como variedade separada.
Situación e perigos
O millafre negro considérase a ave de rapina máis espallada polo mundo. segundo a IUCN non se considera unha especie en perigo. Calcúlase que en Europa hai entre 130.000 bis 200.000 exemplares. Fora deste continente a situación non é máis que parcialmente coñecida, pero a situación da especie na Rusia asiática parecen indicar que sofren unha evolución negativa. En Europa a especie está catalogada como "Vulnerable", sobre todo polo retroceso en España e nos países do suroeste do continente. Nalgúns países coma Francia ou Alemaña a situación é algo mellor. A lixeira recuperación en Alemaña contrasta coa desaparición dalgunhas colonias de cría en Suíza onde os millafres negros parecen estar movéndose cara a zonas por riba dos 1000 m. de altitude. A causa da redución das poboacións é sobre todo a perda de hábitats, coma a drenaxe de zonas acuáticas, a substitución do bosque natural polos cultivos monoespecíficos e a canalización dos ríos. A caza e os envelenamentos xogan tamén un papel importante no retroceso da especie. Miles de aves son cazadas cada ano, sobre todo nas zonas de paso durante as migracións.
Esperanza de vida
O millafre libre máis vello que se coñece chegou os 24 anos. A esperanza de vida dos exemplares migradores de longa distancia é claramente máis baixa. ö redor dun 40% non pasan do primeiro ano. Coa idade a porcentaxe redúcese moito. A porcentaxe de exemplares que chegan á idade fértil é descoñecida.
Ximnotiformes
miniatura|300px|[[Anguía eléctrica (Electrophorus electricus)]] Os Ximnotiformes (Gymnotiformes) son unha orde de peixes teleósteos, dentro da superorde Ostariofisos (Ostariophysi). Comprende especies de río distribuídos por zonas tropicais húmidas desde Guatemala ata o norte da Arxentina, entre os que se inclúen os peixes eléctricos de Suramérica e os chamados peixes coitelo.
Características
Son peixes de hábitos nocturnos que se caracterizan por posuír órganos capaces de xerar un campo eléctrico. Quizais a especie máis coñecida sexa a anguía eléctrica (Electrophorus electricus), que pode emitir poderosas descargas elécticas de ata 600 voltios para cazar e defenderse. Ademais destas descargas fortes e puntuais, todos xeran de forma continua un campo de menos de 1 voltio que lles serve para a navegación e a comunicación. En cada especie este campo é distinto e característico. Os órganos eléctricos derivan evolutivamente de células musculares, de ben nos Apteronotidae derivan de células nerviosas.
Procida
Época moderna
thumb|left|Estatua da Madonna do porto de Procida Neste período a mariña de Procida está avanzando cara ao seu apoxeo, combinando isto tamén cun flrecente negocio naval: ata o século seguinte, construíronse na illa barcos e bergantines para o transporte marítimo, cara á metade do século XIX ao redor dun terzo de todos os "buques" de gran cabotaxe no sur de Italia foran constuidos en Procida.
Ximnotiformes
Características
O corpo é de forma de coitelo ou cilíndrico, máis ou menos comprimido. Perderon as aletas pélvicas e a dorsal, pero a aleta anal é extremadamente longa e ondulada, para permitir movementos tanto cara adiante como cara atrás. A aleta caudal pode estar ausente ou ser moi reducida.
Procida
Época moderna
A poboación ascende a un máximo de preto de 16.000 habitantes a finais do século XVIII, ou ao redor dunha 50% máis da poboación actual.
En Procida participou en 1799 nos disturbios que provocaron á proclamación de República Napolitana, co regreso dos Borbóns, uns meses máis tarde, os persoeiros máis influentes na illa (os doce de Procida), foron axusticiados e colgados na mesma praza onde fora izado a árbore da liberdade.
Nos anos seguintes (e en particular na "década francesa"), a illa e escenario varias veces de episodios de guerra no seu territorio con intensos combates e devastación, debido á súa posición estratéxica básica na guerra no mar, disputada polos franceses e ingleses, as crónicas din que so en 1809 ao redor de 4.000 persoas abandonaron a illa a raíz da perda dos barcos británicos ao final da sexta coalición anti-francesa.
Século XX
thumb|upright=1.25|As illas de Procida e Vivara desde a fiestra dun avión
O século XX ve a crise irreversible da construción naval en Procida, baixo a competencia das grandes aglomeracións industriais: o último gran bergantín procidano botouse en 1891.
En 1907 tamén Procida perde o seu territorio continental, que se converteu nun municipio independente chamado Monte di Procida.
A economía segue estando en gran medida ligada ao mar xunto ao crecemento, nos últimos anos, da industria turística.