cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xente ao lonxe
Trama
II. A señora Andrea sabía moito e como parteira era mellor que o médico (a este non lle ía ningunha muller por vergoña). Logo colleu fama e viñeron tres máis, as mulleres xa ían alí e andaban nelas coma nun caixón. Os mozos falan dos médicos novos para mulleres, que son pouco homes.
III. Con todo a mellor parteira era a señora Andrea, chámana cando non hai outra, ou cando xa é tarde no que se semella ao doutor Barada e cóntanse anécdotas deste. O Suso dáse conta de que está a saírse do conto e volve falar do Perfeutiño comparándoo cos cadelos da Tula, que cando os ían tirar ao río parecían non querer morrer e dábanlle moita pena. El viu o do Perfeuto, oíndo o que os maiores non querían e daba noxo. Había mulleres na casa, a señora Andrea sacou o licor café e augardente e todos se puxeron a beber e cantar ata que se acabaron as botellas. A señora Andrea dixo que se quedaba por se se presentaba hemorraxia. O Suso (5 ou 6 anos) tiña medo. O tío Dámaso marchou co Perfeuto e mandou volver a Evanxelina (a irmá máis vella) que estaba na casa dunha veciña. Chega o pai e a nai bótase a chorar.
IV. Cinco anos despois, veu o Alberte. El non tiña ningunha pena de irmáns. Aos seus meses e cheo de celos a súa nai non deixa de comparalo con el á súa idade. Ademais, ás tardes os pais están no traballo, a Evanxelina na costura e ten que atendelo el, que a esas horas debería estudar. Por enriba o irmán Papuxas tíñao marcado por saber que seu pai era o secretario do gremio, o que botaba os mellores discursos no Centro de Sociedades Obreras (cousa que ao Suso lle parecía moi ben). E chaman á porta, dálle un couce ao canastro e manda o neno ao chan, mete o rapaz no cesto e ábrelle ao Elixio, que era o mellor no instituto.
V. Un narrador conta o da cadela Tula e os cans que levaba tras dela. Suso e Elixio falan dos nenos, o Elixio da súa tía Rosario (a Coella). Segue unha conversa no casino sobre as mulleres, os partos. O Suso e o Elixio falan de como se fan os nenos. O Suso segue contando o da Tula, aquela noite e á mañá seguinte.
VI. Segue a conversa do Suso e o Elixio, interrompida polo Alberte que cae do berce e rompe a chorar.
VII. Chega a irmá, a Evanxelina, descrición dela e das merendas que fai coas amigas na galería. Ela apúntase nas Juventudes. Continúan as merendas e a conversa.
VIII. Chega a nai e o rapaz descobre os seus celos. Despois o pai e fálase da prensa. Hai unha digresión sobre a limpeza e o costume de se lavar. Cóntase do Heriberto e o seu xornal “El Vértigo”.
IX. A importancia de palabras como “solidariedade” ou “esquirol”. Suso soña que mata o Alberte
2ª parte
II.Visita do Suso e o Paquito da Vendolla á escola laica. Di que a cousa de non ir el é a avoa. O cura don Venancio ameaza a avoa Domitila se o neto vai á laica.
III. Suso comeza a ler os xornais que ten o pai. Como vai máis adiantada a Evanxelina explícalle cousas e el vai aprendendo de política. Dous homes conversan diante do paso dos internados na Inclusa.
IV. O pai ofrécelle entrar na escola laica co enfado da nai. O Alberte xa ten máis de dous anos
V. Reunión política o sábado. Asisten desde hai tempo o Elixio e a Evanxelina que falaban moi ben e a el tamén o deixaban estar sen falar. Ao pouco de empezar bótano fóra e vai escoitar ao cuarto dos pais. Iso lémbralle que hai anos desde alí escoitou falar a señora Andrea de Nemesia a Cebola que empreñou de Manolito Boente e pediulle que a axudase a abortar. Conversa entre a señora Andrea e Manolito ao que fai asinar un papel mentres as dúas mulleres escoitan sen el o saber: faise responsable el de todo.
VI. Discútese a entrada na escola laica do Suso e a propia nai pon fin á conversa dicindo que ela mesma o levará alí. Cando adormece entra a nai a aloumiñalo e escoita disputar a Evanxelina e Elixio, son noivos?
3ª parte
I. Información de como se produciu o traslado do baldaquino do mosteiro de Oseira a Auria e da reacción provocada por eses feitos.
II. Intervención pública de Evanxelina que remata coa intervención das forzas da orde e hai detidos
III. Remate do sucedido en Oseira. Reacción dos socialistas en Auria. Meten na cadea ao Aser. Citación xudicial á Evanxelina.
IV. O Suso é citado polo Xosé María Cordeiro, oficial maior do xulgado, para falar de seu pai. Fai unha digresión cara ao pasado para falar do que sabe del. Na xuntanza, despois de falarlle da burguesía e outras cousas xerais, infórmao da difícil situación do pai polas cousas das que está acusado.
V. Suso consegue ver a Evanxelina que está coa señora Andrea escondida. Pero esta non se parece en nada á que coñecía, é unha señora máis nova e con xoias, moi arranxada e que fala doutro xeito, toda unha dama de alta sociedade internacional. Leva dobre vida. Evanxelina está embarazada do Elixio e non quere ter o fillo de alguén que despreza, que é un medio home. A señora Andrea decide facer uso daquel papel asinado no aborto da Nemesia, o asinante é agora o xuíz que leva o caso de Aser e vaille facer chantaxe.
4ª parte
I. Suso xa é un home, traballa nunha imprenta e a Evanxelina é boa costureira. O pai foi desterrado seis meses a Trives, acompáñano a nai e o Alberte. O pai non anda ben de saúde.
II. Detallada descrición dos preparativos e do desfile do primeiro de maio en Auria.
III. Seguen a festa despois do desfile polas tabernas, polo ambiente de homosexuais e visitan as casas das prostitutas entrando o Suso cunha delas. Remata o 1º de maio.
Narración
Técnica e tematicamente é unha obra complexa pois ten un enfoque polifónico, de perspectiva múltiple, ao mesturar diferentes narradores: desde un obxectivo en terceira persoa até varios (protagonistas ou testemuñas de determinados feitos) en primeira. O principal é Suso, neno de 12 anos que vai madurando ao longo da obra e narra desde a madureza pero adaptando o estilo á idade que se refire.
A obra segue unha técnica cinematográfica de travelling. Primeiro hai unha panorámica de A. na que se ven moitos personaxes e xente. Plano xeral, céntrase no problema da escola laica e achégase a Suso na súa evolución. Primeiro plano na terceira e cuartas partes, coa intervención da familia e o mundo obreiro. Redúcense os personaxes. Son capas concéntricas dun mesmo froito. Utilízase a analepse. O exterior máis dilatado e menos representativo e o interior máis estreito e máis rico.
Estrutura
No tema mestura a historia da familia de Suso, o nacemento do sindicalismo en Auria e numerosas historias secundarias.
Son catro partes nas que o personaxe de Suso Vilar actúa de fío condutor, de focalizador. A primeira céntrase no mundo da infancia, a segunda na confrontación entre o mundo laico e o relixioso, a terceira na matanza de Ursaria (Oseira), e a cuarta na madureza do Suso. Remata cun final esperanzador na voz de Evanxelina.
Tempo
A obra desenvólvese nas dúas primeiras décadas do século XX. 1909 é a data dos sucesos de Oseira, que enchen unha parte da novela ao final, e faise alusión ás consecuencias que tivo a desamortización de Mendizábal.
Espazo
Toda a acción xira arredor da cidade de A. ou Auria, nome co que aparece Ourense na narrativa de Blanco Amor. Na última parte tamén cobra importancia o lugar de Ursaria (Oseira).
Personaxes
Son 170 personaxes -perfectamente individualizados pola fala-, un amplo abano de tipos humanos e historias entrecruzadas e relatadas con eficaz técnica expresionista, cunha concepción cinematográfica do relato, que vai acoutando progresivamente o seu campo de visión desde a panorámica social ao primeiro plano individual. É unha alegación en favor dos desherdados.
Son tres os principais personaxes da familia Vilar:
Fóra da familia destaca a señora Andrea.
Mesmo Auria (Ourense) pode considerarse tamén protagonista colectiva: a súa sociedade, os gremios, e ata o barrio das prostitutas.
Premio Galicia e problemática con Blanco Amor
En 1970 convocouse o Premio Galicia de novela, outorgado polo Centro Gallego de Buenos Aires e onde resultou gañadora Xohana Torres coa súa novela Adiós, María. Outras novelas que acudiron ao certame foron O silencio redimido (de Silvio Santiago), O mesón do birollo (de Fariña Jamardo) e Xente ao lonxe (de Blanco Amor). No xurado do certame figuraba o presidente da RAG, Sebastián Martínez Risco, Freyre de Andrade, Leandro Carré Alvarellos, ambos os dous propostos pola RAG, Xosé María Álvarez Blázquez, proposto por editorial Castrelos e mais por Isidoro Millan, a proposta da editorial Galaxia.
A novela de Blanco Amor non resultou gañadora xa que, segundo un membro do xurado (Carré Alvarellos) a obra de Blanco Amor é “un relato férido, esfalazado; unha godalleirada, que por respecto aos lectores non consideramos axeitado pra sere acetado neste Certame”. O autor acabou moi anoxado e molesto coa resolución deste certame e a elección da novela premiada, e declarou: “Los mismos académicos que me habían votado por unanimidad para ocupar un sillón en la Real Academia Gallega la rechazaron de plano, la novela, porque era una novela procaz, es decir una novela mal hablada” ...“No, no fue finalista. Ni siquiera la consideraron. Envié cinco ejemplares, dos de ellos pegados, y me los devolvieron en las mismas condiciones. Creían que algunas cosas eran obscenas. Pero yo no las había escrito para las Hijas de María.” Despois de todo isto, Blanco Amor empezou a sentirse perseguido por todo este asunto.
Christina Lilliestierna
Christina Lilliestierna, nada en Gotemburgo en 1923 e finada en Marín o 15 de setembro de 2000, foi unha escritora e xornalista sueca.
Traxectoria
dereita|miniatura|Pazo de Cadro, en San Tomé de Piñeiro.
Estudou en Sigtuna e máis tarde fixo Dereito en Uppsala. Foi correspondente en París do Göteborgs Handels- och Sjöfartstidning (1951-1953) e do Aftonbladet (1960-63), entremedias traballou tamén para o Dagens Nyheter e o Vecko-Journalen (1957-60) en África do Norte, Francia e o Congo. Entre 1964 e 1967 estivo en Teherán. Estableceuse en San Tomé de Piñeiro (Marín) co seu segundo marido, vivindo no pazo de Cadro. En 1969 escribiu Leva vid världens ände, baseada na súa vida en Galicia. A novela converteuse nun éxito no seu país, e foi traducida ao galego en 1983 por Camiño Noia co título de Vivir na fin do mundo.
Casou dúas veces e tivo tres fillos: Janna e Jöran, do seu primeiro marido, Hans Flodén; e Alarik, nado en 1950, fillo de Pierre Daboval. En 1964 casou de novo co francés Jean Novial.
Faetano
dereita|150px Faetano é un municipio de San Marino. Ten 1.081 habitantes e a súa extensión é de 7,8 km². En 1463 pasou a formar parte da república de San Marino.
Macarena, Sevilla
250px|miniatura|Situación do distrito de Macarena na cidade de [[Sevilla.]] 250px|miniatura|Vista aérea de Macarena. Macarena é un dos once distritos en que está dividida para efectos administrativos a cidade de Sevilla, capital da comunidade autónoma de Andalucía, en España.
Está situado no centro-norte do municipio. Limita ao sur cos distritos Casco Antiguo e San Pablo-Santa Justa; ao leste e norte co distrito Norte; e ao oeste co distrito Triana. Abarca de leste a oeste dende o río Guadalquivir ata a Estrada de Carmona e de norte a sur dende a Rolda de Circunvalación da SE-30 ata a Rolda do Casco Antiguo.
Fernando Alsina González
Fernando Alsina González nado en Santiago de Compostela en 1881 e finado na mesma cidade o 6 de decembro de 1952, foi un médico, profesor e político galego.
Traxectoria
Estudou o bacharelato en Santiago de Compostela rematando en 1897. Fixo Medicina na Universidade de Santiago de Compostela rematando en 1903 con premio extraordinario. Médico cirurxián. Foi profesor auxiliar numerario da USC. Realizou investigacións sobre o aparato dixestivo, tema da súa tese de doutoramento. Fundou o Sanatorio San Lorenzo (1920). Foi alcalde de Santiago de Compostela ao final da ditadura de Primo de Rivera, sendo elixido o 9 de marzo de 1929. Estivo vencellado aos círculos rexionalistas cataláns e foi un dos asinantes do manifesto de apoio ao Estatuto de Galicia en 1933. De setembro de 1936 e febreiro de 1937 estivo na fronte de guerra no bando franquista exercendo labores cirúrxicas. Foi conselleiro da Caixa de Aforros-Monte de Piedade de Santiago de Compostela dende o 23 de marzo de 1936 e foi nomeado presidente do seu consello de administración o 28 de xullo de 1950. Finou en Compostela o 6 de decembro de 1952.
Vida persoal
Casou con Concepeción Gómez-Ulla e foi pai de Mercedes, Milagros, Javier, Ramón e Fernándo Alsina Gómez-Ulla.
Domagnano
Domagnano (tamén denominado Montelupo ou Monte dos lobos) é un castello (concello) da República de San Marino que en 2013 posuía 3 265 habitantes e unha extensión de 6,62 km².
Deportes
O club local de fútbol, Domagnano Futbol Club, é o que máis títulos recibiu en San Marino, e mesmo participou na Copa da UEFA.
Ramón Suárez Picallo
Ramón Suárez Picallo, nado en Veloi (Sada) o 4 de novembro de 1894 e finado en Buenos Aires o 14 de outubro de 1964, foi un xornalista e político galeguista.
Traxectoria
Suárez Picallo comezou a traballar na terra aos sete anos, e aos catorce acompañaba seu pai como mariñeiro. Emigrou el só á Arxentina con catorce anos. Traballou nunha farmacia, como mecanógrafo nunha oficina, vendendo pasteis, no departamento de publicidade do Trust de Tabacos e embarcado como lavacopas e reposteiro. Tivo unha activa participación na vida sindical e política. En 1917 a Revolución Rusa levouno a posicións máis radicais. En 1918 foi candidato a concelleiro en Buenos Aires e un ano despois candidato a senador pola provincia de San Juan.
Foise afastando da militancia comunista para se dedicar de cheo á vida sindical e gañar a vida en distintos oficios. Iniciouse como xornalista en La Argentina e de aí pasou a La República. Foi secretario de redacción do semanario Correo de Galicia de Buenos Aires desde abril de 1926 até o 16 de maio de 1931. Influenciado pola obra do Seminario de Estudos Galegos e as publicacións Nós e A Nosa Terra, colaborou na creación da Federación de Sociedades Gallegas, Agrarias y Culturales, de ideoloxía republicana federal e socialista, da que chegou a ser presidente. Organizou mitins contra a ditadura de Primo de Rivera e durante varios anos a "Semana Galega" en homenaxe a Pardo de Cela. Foi secretario de redacción e colaborador asiduo do seu órgano quincenal, El Despertar Gallego. O 30 de setembro de 1924 saíu á rúa o primeiro número da revista Céltiga impulsada por Domingo Rial Seijo e baixo a dirección colexiada de Ramón Suárez Picallo, Eduardo Blanco Amor e Eliseo Pulpeiro.
De regreso a Buenos Aires, fundou unha sección da ORGA. A Federación de Sociedades Gallegas, Agrarias y Culturales, xunto coa ORGA, resolveu enviar como delegados á Asemblea Republicana da Coruña a Ramón Suárez Picallo, Antón Alonso Ríos e Pedro Campos Couceiro. miniatura|300px|Deputados galegos de 1931. Ramón Suárez Picallo, [[Daniel Vázquez Campo|Daniel Vázquez, Alejandro Rodríguez Cadarso, Castelao, Nóvoa Santos, Antón Villar Ponte, Poza Juncal, Otero Pedrayo e Antón Alonso Ríos.]] Suárez Picallo chegou a Galiza o 4 de xuño xusto para participar o día 5 nos actos que se celebraron nos salóns do Teatro Principal da Coruña. Durante a asemblea ambos os delegados da emigración xogarían un papel moi activo. Alonso Ríos foi elixido presidente da mesma e Suárez Picallo foi proposto como candidato a deputado constituínte. Durante a campaña electoral percorreu unha chea de vilas e aldeas da Coruña. O 28 de xuño Picallo recibiu 55.054 votos, sendo elixido deputado.
En decembro de 1931 participou da fundación do Partido Galeguista, obxectivo este que se marcaran desde a emigración. Rapidamente Picallo se converteu xunto a Castelao na imaxe pública deste partido, pasando a liderar dentro do mesmo a corrente de esquerda nacionalista. Foi a presión de Picallo a que definiu a política de alianzas progresista do Partido Galeguista cos partidos que posteriormente conformaron a Fronte Popular.
Picallo tivo unha activa participación parlamentaria sendo elixido membro da comisión de Traballo e Previsión. Entre as intervencións máis destacadas de Picallo estiveron a situación dos emigrantes españois na República Arxentina e a súa repatriación e o proxecto de Constitución. Nas eleccións de 1933, aínda co retroceso electoral, obtivo 78.000 votos, que non lle chegaron para ser elixido deputado. Aproveitou para facer o bacharelato no Instituto de Ensinanza Secundaria de Lugo e posteriormente a carreira de Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. miniatura|300px|Fundación do [[Partido Galeguista (histórico)|Partido Galeguista, Pontevedra, 7 de decembro de 1931.]]
Durante estes anos Picallo foi o director d' A Nosa Terra, escribiu en Vanguardia Gallega de Lugo, foi o vicedirector de Claridad de Santiago de Compostela e dirixiu Ser, un semanario de esquerdas. Os seus artigos foron impresos por distintos xornais de cidades españolas como El Sol de Madrid, Le Humanite de Barcelona e El Ideal Vasco.
Co triunfo da Fronte Popular o 16 de febreiro de 1936, Picallo obtivo unha acta de deputado en representación do Partido Galeguista pola provincia da Coruña, obtendo 162.000 votos. Formou parte da comisión que levou o Estatuto de Autonomía de Galicia a Madrid, co que o Golpe de Estado do 18 de xullo o sorprendeu alí. O seu irmán Antonio foi paseado en Sada. Acompañou a Castelao a Barcelona e alí responsabilizouse da edición de Nova Galiza, Boletín quincenal dos Escritores Galegos Antifascistas, xornal de difusión do galeguismo durante a contenda civil.
Derrotada a República Picallo esperou ata o último momento para partir ao desterro. Con Marcial Fernández Vázquez dirixiuse a Darnius, o cruzamento da fronteira francesa, e desde alí ata Perpiñán. Logo trasladouse a Cherburgo, onde se embarcou no Queen Mary rumbo a Nova York.
En xullo de 1939 marchou á República Dominicana e alí exerceu durante un ano o xornalismo como director do diario La Nación. Abandonou o país cara Chile debido ás presións políticas do goberno de Trujillo. Alí comezou traballando no xornal La Opinión, para logo pasar a La Hora, órgano oficial do Partido Radical, que gobernou Chile entre 1938 e 1951, El Mercurio e El Sur da cidade de Concepción de Chile, onde tiña unha columna denominada "La Feria del Mundo". Foi a súa época máis prolífica como escritor, xa que neste período produciu o 80% da súa obra.
O 15 de novembro de 1944 participou na fundación en Montevideo do Consello de Galiza, xunto con Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, Elpidio Villaverde e Antón Alonso Ríos. En 1954 viaxou por vez primeira a Buenos Aires logo de varios anos de exilio en Chile co obxecto de participar como figura principal dos actos programados pola Comisión Intersocietaria con motivo do 18 aniversario do Plebiscito de Estatuto de Galiza. Abandonou a Arxentina pola hostilidade do goberno de Perón. Volveu en 1956 para participar do Primeiro Congreso da Emigración Galega, que se celebrou desde o 24 ao 31 de xullo nos salóns do Centro Asturiano. miniatura|300px|Recepción a [[Francisco Fernández del Riego|Francisco F. del Riego na súa visita a Buenos Aires en 1954. Na imaxe, entre outros, Antón Alonso Ríos, Manuel Puente e Suárez Picallo.]] En 1959 Picallo fíxose cargo da Cátedra de Cultura Galega do Centro Lucense de Buenos Aires. En 1961 comezou tamén o seu primeiro curso de xornalismo, que continuou impartindo ata 1962.
Nos últimos anos padeceu unha enfermidade cardíaca que o obrigou a ser internado. Morreu no Sanatorio do Centro Galego de Buenos Aires o 14 de outubro de 1964. Foi soterrado en La Chacarita, o camposanto de Buenos Aires. En 2008 anunciouse a repatriación dos seus restos para o cemiterio do Fiunchedo en Sada, sendo enterrado alí o 14 de outubro de 2008.
Recoñecementos e homenaxes
Dada a súa condición sexual, o 28 de xuño de 2016 foi a figura homenaxeada no I Día do Orgullo Galego, organizado pola librería compostelá Chan da Pólvora.
Frikipedia
A Frikipedia foi unha wiki en lingua castelá, creada como parodia da Wikipedia. Era tamén nomeada a enciclopedia extremadamente seria ou a enciclopedia paródica. Contaba con preto de 11 230 artigos. A Frikipedia estaba baixo a licenza de documentación libre de GNU. A principios de 2006, o xefe da Frikipedia decidiu clausurar o sitio tras unha denuncia da SGAE. Foi aberta de novo en 2007 ata que finalmente o 1 de xaneiro de 2016 foi pechada novamente de forma voluntaria e de maneira definitiva debido ás numerosas denuncias e xuízos pendentes, sumado á imposibilidade de sosterse economicamente.
Vandalismo
Debido ao carácter aberto da Frikipedia, padeceu ataques vandálicos como calquera outro sitio baseado en wiki. Por exemplo, adoitaban branquearse páxinas, incluír publicidade doutras webs e escribir groserías, problema que é dos máis facilmente identificables e que adoece dunha solución deficiente (en moitos casos, as entradas manteñen referencias ás groserías que, en lugar de ser borradas, simplemente aparecen tachadas cunha liña horizontal que non impide ler o que din).
Aínda que as políticas seguidas por Frikipedia eran bastante permisivas, os seus administradores eliminaban calquera artigo que non cumprise cos requisitos establecidos e bloqueaban aos usuarios que cometían vandalismo. Isto tamén trouxo o descontento dalgúns usuarios.
Begonte
Begonte é un concello da provincia de Lugo, pertencente á comarca da Terra Chá. Segundo o INE a súa poboación no 2016 era de 3115 habitantes (3413 no 2010, 3587 no 2006, 3616 no 2005, 3682 no 2004, 3684 no 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é ou.
Frikipedia
Peche e campaña en apoio á Frikipedia
left|miniatura|Campaña para reabrir a Frikipedia. A principios do ano 2006 a Sociedade Xeral de Autores e Editores (SGAE) de España demandou ao responsable de Frikipedia, Vicente Herrera, por «improperios e insultos», pedíndolle entre 9000 e 12 000 euros de indemnización. O 3 de febreiro de 2006 a Frikipedia pechou a súa web por este motivo. Pedro Farré, director de relacións institucionais da SGAE, asegurou que retiraría a demanda «se retira eses contidos de Internet, retráctase e pide desculpas».
Begonte
Xeografía
O Concello de Begonte está formado por 19 parroquias, cun total de 103 entidades de poboación. Atópase ao oeste da provincia de Lugo, a 19 km da capital. Ten unha extensión de 125,4 km², e limita con Guitiriz, Vilalba, Cospeito, Rábade, Outeiro de Rei e Friol. Pertence ó partido xudicial de Vilalba.
Frikipedia
Peche e campaña en apoio á Frikipedia
Tras o peche da web púxose en marcha unha campaña en apoio á Frikipedia. Ademais, o responsable da Frikipedia abriu unha páxina desde onde recollía pequenos donativos de dous e cinco euros a través do sistema de pagos PayPal coa intención de sufragar os gastos de desprazamento, avogados e unha hipotética pena. miniatura|240x240px|Outra imaxe da campaña de apoio. Despois dun acordo coa SGAE, Frikipedia abriu de novo o seu sitio o 26 de febreiro pero sen mencionar á entidade nas súas páxinas. Tras o malestar de moitos internautas ante esta medida volveu pechar ás poucas horas. Con todo, en xuño de 2006 volveu abrir en modo de probas; e o non pronunciar á SGAE quedou só como medida mentres tiña lugar o proceso.
Begonte
Xeografía
A súa superficie é plana na zona central do concello, como corresponde á comarca na que está enclavado. As zonas altas están situadas ó norte, noroeste e sur. Os puntos máis elevados, nas serras occidentais do Concello, son o Cordal (735 m), e Monterredondo e Pena Cha (600 m).
Seguindo a zona máis baixa do concello, case paralelas ó eixo fluvial dos ríos Parga e Ladra, pasan a autovía A-6 e o ferrocarril Palencia-A Coruña. Así mesmo, pasa polo concello a autovía A-8, que conecta Lugo co norte da península.
Os ríos Parga e Ladra cruzan o concello, xuntándose en Pacios antes de desembocar no río Miño, xa no concello de Outeiro de Rei. A xuntanza do río Támoga co Miño forma a illa de San Roque no punto onde limitan os concellos de Begonte, Outeiro de Rei e Cospeito. As lagoas do Ollo e Riocaldo, ás que hai que engadir as orixinadas pola extracción de áridos nas inmediacións da de Riocaldo, teñen un excelente futuro cunha dobre vertente: a observación e potenciación da natureza, desde o punto de vista medioambiental e unha racional explotación turística que contemple a súa singularidade.
Begonte te unha zona do seu territorio formando parte da zona especial de conservación (ZEC) Parga-Ladra-Támoga, que comprende as ribeiras dos ríos Parga, Ladra, Támoga e Miño, e as lagoas de Riocaldo.
Historia
A comezos do século XIX os franceses invadiron a comarca, quedando como testemuña o topónimo de Francés na parroquia de Carral.
O ferrocarril chegou en 1885. Malia que xa en 1874 se solicitara un apeadoiro, non tivo estación de ferrocarril até xuño de 1941.
Frikipedia
Peche e campaña en apoio á Frikipedia
Doutra banda, algúns dos artigos da Frikipedia foron rescatados desde os cachés de Google e Yahoo!, e levados á Uncyclopedia. Isto produciu un notable aumento da cantidade de artigos na rama en español da Uncyclopedia, o que produciu que se iniciase o proxecto irmán Inciclopedia, cos artigos rescatados, entre eles o da SGAE.
Begonte
Historia
O Concello de Begonte xorde en 1842, sendo o seu primeiro alcalde Ramón Losada y Montenegro. En 1924, Rábade (que pertencía a Begonte) pasou a ter un goberno autónomo como entidade local menor, conseguindo ser concello en 1925.
Toponimia
O nome de Begonte procede (pasando por unha disimilación respecto á tónica) dun antropónimo xermánico na locución [villa(m)] Abogonti e está composto de abo, "home", gunth, "loita" e a terminación do xenitivo latino.
Segundo Manuel Vidán Torreira, debe o seu nome aos lexionarios romanos da tribo dos Vocontii, da conca do río Ródano. Aparece mencionado o ano 666 na Itación de Wamba como Pogonti, nuns documentos de 966 e 971 aparece con Boconti, e en 1137 e 1187 aparece documentado como Bogunti. Segundo Nicandro Ares Vázquez, Vocontii pode tamén significar "Vinte" ou "Os vinte", que podería corresponder aos aproximadamente vinte quilómetros de distancia á capital lucense.
Paulo Martínez Lema remite ao antropónimo UOCONTĬŬS (sendo BOCONTĬŬS unha variante gráfica), no seu xenitivo nunha construción do tipo (UĪLLA) UOCONTĪĪ, o cal sería de orixe celta testemuñado en inscricións hispanas, galas e dálmatas.
Frikipedia
Peche e campaña en apoio á Frikipedia
O 8 de novembro de 2007 a Audiencia Nacional de Madrid confirma o fallo que condena ao seu editor Vicente Herrera a pagar 600 euros de indemnización á xestora e ao seu directivo Pedro Farré e as costas xudiciais.
Begonte
Patrimonio
Hai restos arqueolóxicos do megalitismo (cara ao 3500 a. C.), así como da ocupación romana.
Frikipedia
Peche definitivo
O 1 de xaneiro de 2016, a Frikipedia anunciou o seu peche definitivo coa seguinte mensaxe: ''Despois de máis de dez anos de enxeñosas chifladuras dicimos adeus. Os motivos son varios. En primeiro lugar, chegamos a un punto en que quedamos asfixiados de ameazas, demandas e denuncias. O caso máis soado foi, probablemente, o noso litixio coa SGAE; pero ao longo da nosa andaina, sobre todo nos últimos anos, sufrimos denuncias e ameazas practicamente cada semana''.
Begonte
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Casa Museo de Víctor Corral.jpg|Casa Museo de Víctor Corral Ficheiro:Begonte 01-04c.JPG|"Rapaza labrega" (Víctor Corral) Ficheiro:Begonte.JPG|Estrada N-VI ao seu paso pola vila Ficheiro:Igrexa San Pedro Begonte, Begonte 2.JPG|Igrexa de San Pedro de Begonte Ficheiro:Vista Begonte.JPG|Vista de Begonte Ficheiro:Belén electrónico Begonte.JPG|Belén electrónico Ficheiro:Placa altimétrica, casa concello Begonte.jpg|Placa altimétrica do concello. </Gallery>
Frikipedia
Características
Na portada aparecía paradoxalmente a frase «Benvidos á Frikipedia! A enciclopedia que antes molaba». As entradas da Frikipedia adoitaban ser disparates, de pouco ou nulo parecido coa realidade, debido a que era realmente un sitio creado para satirizar e criticar. Non obstante, en ocasións o seu contido podía chegar a ser simpático, pero sempre cómico.
Begonte
Lugares de Begonte
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Begonte vexa: Lugares de Begonte.
Frikipedia
Características
Por exemplo, o artigo sobre Lucifer da Frikipedia aseguraba que «era unha besta de cor sangre que fora causante das maiores calamidades». Outro artigo afirmaba que «a Pepsi está formada por deuterio».
A Frikipedia tamén contaba cun chat público no que todos podían conectarse e falar cos demais usuarios, tamén permitía aos usuarios crear as súas propias enquisas ou votar nas enquisas dos outros usuarios.
Desde 2005 até 2015, esta páxina usouse como o equivalente da Encyclopedia Dramatica debido a que as súas políticas de edición eran completamente permisivas, ademais de dedicarse artigos para países fóra de España, como a Arxentina no caso dos Wachiturros e o Perú no caso de What dá Faq Show.
Arrigo Boito
Arrigo Boito, nado en Padua o 4 de febreiro de 1842 e finado en Milán o 10 de xuño de 1918, foi un poeta, narrador e compositor italiano.
Traxectoria
Estudou violín, piano e composición no Conservatorio de Milán, dende 1854. Rematados os seus estudos, parte con Franco Faccio a París onde entra en contacto con Gioachino Rossini. Visita despois Polonia, Alemaña, Bélxica e Inglaterra. Hoxe é lembrado sobre todo polos seus libretos e a súa ópera Mefistofele.
Obra literaria
miniatura|Arrigo Boito
Dismal
Dismal é un grupo de música pontevedrés, creado a finais de 1992.
Traxectoria
miniatura|Jose Barros no Festival Cultura Quente 2007 de Caldas de Reis (Pontevedra). Logo de varios anos participando en diversos recompilatorios e tocando en directo, en 1999 lanzaron The New Bomb co selo portugués Division House, un CD con 6 temas en inglés e un libro de poesías de máis de 100 páxinas. Ó ano seguinte gravaron Make your mind up, un CD con 13 temas (un deles en castelán) que presentaron en xira por España, Portugal e mesmo Países Baixos, Bélxica ou Eslovenia. Nesta época son habituais do festival Cultura Quente de Caldas de Reis.
En abril de 2002 lanzaron El tristeza (Zero Records), de 12 temas, producido por Pablo Iglesias e masterizado en Nova York por Andy VanDette. Inclúen por vez primeira unha versión, "La Grange" de ZZ Top, ademais de tres temas en castelán. Nun dos concertos de presentación deste disco actuaron no escenario central do Festimad. Tanto este disco como o anterior foron editados con theDismal como nome da formación.
No 2007, logo de dous anos sen apenas actuacións en directo, lanzaron Neptuno, con 12 temas novos, todos eles en castelán, e incluíndo un DVD con 17 temas dun concerto en Pontevedra no 2006, e 6 videoclips. Con este álbum recuperan o nome orixinal.
Teñen tocado con grupos como Sepultura, Entombed, Testament, Toy Dolls, Kreator, POD, Rammstein, Ill Nino ou Napalm Death, en máis de 300 concertos.
1971
1971 foi Ano Santo Xacobeo.
Outros
Historia ano a ano
Mytilus edulis
Mytilus edulis é unha especie de molusco bivalvo mariño da subclase dos pteriomorfios que é o tipo da orde dos mitílidos, da superfamilia dos mitiloideos e da familia dos mitílidos.
Esta especie, cunha ampla área de dispersión, é obxecto de uso comercial e cultívase amplamente en acuicultura intensiva (mitilicultura). Cunchas baleiras encóntranse comunmente nas praias de todo o mundo.
Descrición
A especie foi descrita en 1798 polo naturalista e taxónomo sueco Carl Linnaeus na páxina 705 do volume 1º da 10ª edición do seu [[Systema Naturae]].
Etimoloxía
Para a do xénero véxase Mytilus
O epíteto específico, edulis, é un termo latino que significa "comestíbel".
Notas taxonómicas
Durante moitos anos considerouse a especie Mytilus galloprovincialis como conespecífica con Mytilus edulis. Hai pequenas diferenzas entre elas na forma da cuncha e na cor do bordo do manto; e aínda hoxe para algúns autores a súa separación en dúas especies distintas non está debidamente xustificsda, dado que en zonas onde conviven xuntas ambas as especies prodúcense hibridacións.
Xa en 1957 Hepper identificou o M. galloprovincialis na costa sur de Inglaterra, identificación que foi confirmada por outros autores. No caso concreto do mexillón galego, estudos xenéticos levados a cabo por investigadores das universidades de Santiago e de Vigo a partir de 1970 corroboraron que a especie presente nas nosas costas —coma no resto das costas españolas— era o M. galloprovincialis e non M. edulis, como se admitía até entón.
O complexo Mytilus edulis
Realmente este problema afecta a un grupo de (polo menos) tres taxons de mexillóns estreitamente relacionados, coñecido como "o complexo Mytilus edulis". Colectivamente ocupan ambas as costas do Atlántico Norte (incluído o Mediterráneo) e do Pacífico Norte en augas desde temperadas a polares, así como costas de natureza similar do hemisferio sur. A distribución dos taxons compoñentes foi modificada recentemente como resultado da actividade humana (especies invasoras). Estes taxons poden hibridarse entre si, se están presentes na mesma localidade.
O complexo constitúeno:
Mytilus edulis sensu stricto
Mytilus edulis é orixinario da costa atlántica de América do Norte, pero alí encóntrase mesturado con M. trossulus ao norte de Maine. No Atlántico do Canadá, encontrouse que  M. trossulus  tiña valores de crecemento da cuncha máis pequenos que M. edulis, e que contiña menos carne que M. edulis. Tendo presente isto, estímase que M. edulis, en condicións de cultivo de bateas, ten un valor económico de 1,7 veces maior que M. trossulus.
En Europa atópase desde a costa atlántica francesa estendéndose cara ao norte até Nova Zembla e Islandia, pero non no mar Báltico. En Francia e nas Illas Británicas, hibrídase con Mytilus galloprovincialis, e ás veces tamén se mestura con M. trossulus.
Distribución
Véxase máis arriba.
Hábitat
M. edulis é un invertebrado que vive en ambientes boreo-temperados que vive en áreas intermareis unido a rochas e outros substratos duros mediante estruturas fortes (e un tanto elásticas) constituídas por fíos de biso, segregados por glándulas situadas no pé do mexillón.
Características
A forma da da súa cuncha é triangular e alongada, con bordos arredondados. A cuncha é lisa esculpida de finas liñas de crecemento concéntrico, pero sen costelas. As cunchas desta especie son de cor púrpura, azul ou ás veces marrón, ocasionalmente con raias radiais. A superficie exterior da cuncha está cuberta polo perióstraco que, erosionado, expón a capa calcítica prismática de cores variadas. Son semisésiles, tendo a capacidade de desprenderse do substrato e volver a unirse a outra superficie, permitindo que o molusco se adapte en relación á posición da auga.
Reprodución
Os mexillóns teñen os sexos separados. Unha vez que os gametos están completamente desenvolvidos son liberados na columna de auga para a fecundación. Aínda que hai uns 10 000 espermatozoides por óvulo, nunca se fecundan grandes proporcións dos óvulos, e tan só o 1 % das larvas que maduran chegan até a idade adulta, xa que a maioría son depredadas antes de completar a metamorfose.
Bispo
dereita|miniatura|[[Pedro, papa|San Pedro consagrando a Hermágoras pola imposición das mans en presenza do evanxelista Marcos. Basílica patriarcal de Aquilea, Italia.]]
Mytilus edulis
Reprodución
A estratexia reprodutiva de Mytilus edulis é característica dos planctotrófitos, ao minimizar os nutrientes na produción de óvulos até o mínimo que son capaces de maximizar o número de gametos producidos. Se o mexillón adulto está tenso durante o inicio da gametoxénese, o proceso termínase. Cando está estresado mentres están presentes os gametos frescos, o mexillón adulto reabsorbe estes. A viabilidade das larvas tamén está afectada pola condición dos pais: altas temperaturas da auga, contaminantes e escaseza de alimentos durante a produción de gametos. A redución da viabilidade débese probablemente á falta de reservas de lípidos nos óvulos.
Bispo
Un bispo (do grego do Novo Testamento ἐπίσκοπος, epískopos, "supervisor", "gardián") é un membro do clero cristián que ostenta unha posición de autoridade. Dentro das igrexas católica, ortodoxa, anglicana e veterocatólica, así como na Igrexa Asiria Oriental, os bispos pretenden ter sucesión apostólica, é dicir, unha liña directa descendente dos Doce Apóstolos. Dentro destas igrexas, os bispos son aqueles que recibiron o sacerdocio no seu máximo grao, é dicir, o episcopado, e quen poden ordenar sacerdotes e bispos. Algunhas igrexas protestantes e metodistas teñen bispos con funcións similares, aínda que non considéranse herdeiros dos Apóstolos.
Mytilus edulis
Desenvolvemento larvario
O desenvolvemento larvario pode durar de 15 a 35 días, dependendo das condicións ambientais incluída a salinidade e a temperatura. As larvas orixinarias de Connecticut maduran normalmente a 15-20 °C, aínda que a 15 °C o desenvolvemento normal prodúcese en salinidades entre 15 e 35 ppt e 20 a 35 ppt a 20 °C.
A primeira etapa do desenvolvemento é o embrión ciliado, que a 24 horas da fecundación forma a larva trocófora. Neste momento, aínda que móbil, segue confiando na xema para obter os nutrientes. Caracterizadao por unha boca funcional e unha canle alimentaria, o estadio velixer tamén ten cilios que se usan para filtraren alimentos e para a propulsión. Unha fina cuncha translúcida é segregada pola glándula do biso. A velixer segue madurando formando a cuncha. Na fase final do desenvolvemento na velixer fórmanse manchas fotosensíbeis para os ollos e un pé alongado cunha glándula bisal.
Bispo
O termo epískopos non estaba nos comezos do cristianismo claramente diferenciado do termo presbýteros ("ancián", hoxe en día co significado de sacerdote), pero o termo xa era empregado no seu sentido actual, distinto de sacerdote, nos escritos de Ignacio de Antioquía (finado arredor de 108), e as fontes de mediados do século II xa amosan como todos os centros do cristianismo organizábanse arredor da figura do bispo, empregando unha forma de organización que non variou até a reforma protestante.
Mytilus edulis
Desenvolvemento larvario
Unha vez que a velixer está completamente desenvolvida, o pé esténdese e entra en contacto co substrato. O contacto inicial co substrato é frouxo. Se o substrato é adecuado, a larva metamorfoséase á forma xuvenil, e unirase ao substrato cos fíos de biso. O mexillón permanecerá nese estado até alcanzar 1-1,5 mm de lonxitude. En ambientes protexidos, as grandes masas ás veces forman capas que ofrecen refuxio e comida para outros invertebrados. O fío do biso é segregado por glándulas situadas no pé do mexillón e están constituídas por proteínas polifenólicas que serven como bioadhesivo.
Bispo
Igrexa católica, Igrexas ortodoxas e Igrexas anglicanas
dereita|miniatura|Unha [[mitra (indumentaria)|mitra, empregada como símbolo do ministerio episcopal nas igrexas cristiás occidentais.]] dereita|miniatura|Forma básica do [[escudo heráldico dun bispo da Igrexa católica.]]
Os bispos encárganse da dirección da igrexa na Igrexa católica, na Igrexa Ortodoxa, nas igrexas ortodoxas orientais, na Comuñón Anglicana, nas igrexas luteranas e noutras denominacións cristiás de raíz católica ou anglicana.
Mytilus edulis
Agregación
Estes mexillóns forman ocasionalmente aglomeracións ou agregados de numerosos individuos cando a densidade de poboación é baixa. Os mexillóns únense uns a outros a través de cordas formadas por proteínas coláxenas dos fíos do biso. Os agregados obsérvanse principalmente nos "campos de mexillón", que son poboacións de mexillón de curta duración, que normalmente presentan un patrón de distribución agrupado.
Bispo
Igrexa católica, Igrexas ortodoxas e Igrexas anglicanas
A función tradicional dos bispos é a de pastor dunha diocese (tamén chamada bispado, eparquía ou sede episcopal), e de servir por tanto como bispo diocesano (ou eparca, no caso das igrexas orientais). As dioceses varían considerablemente en tamaño e poboación. Ademais dos bispos diocesanos, moitas igrexas teñen unha estrutura de liderado, con diferentes graos de autoridade e responsabilidade.
Mytilus edulis
Agregación
Hai unha hipótese que suxire que os mexillóns forman estes agregados para aumentaren o éxito reprodutivo en poboacións de baixa densidade. Porén, esta hipótese ten que ser probada de xeito concluínte. Entre os posíbeis motivos deste comportamento serían o de resistir á acción das ondas e aumentar o fluxo de auga a través dos sifóns do mexillón. Os "capos de mexillón", ou "leitos de mexillón" son poboacións persistentes e densas de mexillón. Fórmanse e persisten o tempo suficiente para establecer unha densa poboación. Así, en áreas onde este mexillón está ameazado, como no mar de Wadden, é de grande importancia mellorar a supervivencia dos campos de mexillón, dos cales os agregados de mexillón son o compoñente primario.
Bispo
Igrexa católica, Igrexas ortodoxas e Igrexas anglicanas
dereita|miniatura|[[mitra (indumentaria)|Mitra empregada por bispos orientais, cunha icona de Cristo, da Theotokos (María, Nai de Deus) e Xoán o Bautista.]]
Mytilus edulis
Depedadores
A depredación deste mexillón é maior durante as tres semanas que pasa como larva planctónica. Durante esta etapa é susceptíbel ao ataque de medusas e larvas de peixes. Unha vez que se produce a metamorfose, o mexillón segue restrinxido pola depredación, especialmente os mexillóns máis pequenos e de cunchas máis débiles. Cando as cunchas se fan máis fortes, os mexillóns son presa de estrelas de mar, como Asterias vulgaris, así como por varias especies de gaivotas. A capacidade de engrosamento das cunchas dos mexillóns converteuse nun mecanismo de defensa moi efectivo. En presenza de depredadores, o mexillón é capaz de aumentar o grosor da casca do 5 ao 10 %, o que á súa vez fai que a apertura da cuncha leve un 50 % máis de tempo. Os mexillóns pequenos tamén son presa da Nucella lapillus.
Bispo
Igrexa católica, Igrexas ortodoxas e Igrexas anglicanas
dereita|miniatura|[[Arcebispo de Canterbury|Arcebispo William Temple.]]
Mytilus edulis
Depedadores
M. edulis pode loitar contra depredadores como a estrela do mar Asterias vulgaris ou o cangrexo Carcinus maenas. Usan as súas defensas fortalecendo o músculo adutor ou mediante o crecemento de cunchas máis grosas. Cando se enfrontan a dúas especies á vez, xa non é capaz de usar as súas defensas e pode ser atacado máis facilmente.
Bispo
Deberes
esquerda|miniatura|Bispo administrando o [[sacramento (relixión)|sacramento da Confirmación., por Rogier van der Weyden.]]
Mytilus edulis
Depedadores
Por outra parte, este mexillón pode albergar unha ampla gama de parasitos, aínda que estes normalmente non lle causan moito dano.
Bispo
Deberes
Na Igrexa católica, na Igrexa Ortodoxa e na Comuñón Anglicana, só os bispos poden ordenar bispos, sacerdotes e diáconos.
Mytilus edulis
Usos e servizos ao ecosistema
Mytilus edulis apáñase habitualmente como alimento en todo o mundo, tanto de fontes silvestres como de granxas de cultivo. O mexillón é un elemento fundamental de moitos pratos de marisco en varias cociñas, incluídos os españois (especialmente os galegos), portugueses, franceses, neerlandeses, belgas e italianos. Tamén se usan como animais de laboratorio. Estes mexillóns tamén foron colleitados polos pobos indíxenas norteamericanos.
Bispo
Deberes
Na tradición litúrxica oriental, un sacerdote só pode celebrar a Divina Liturxia coa bendición dun bispo. Na tradición bizantina, colócase un antimension asinado polo bispo no altar como lembranza de que dito altar está baixo a súa autoridade. Na tradición da Igrexa Siríaca colócase un bloque consagrado de madeira chamado thabilitho polas mesmas razóns.
Mytilus edulis
Usos e servizos ao ecosistema
As poboacións desta especie comezan a diminuír en zonas como o golfo de Maine. As referencias históricas demostraron un descenso de preto do 40 % nos últimos cincuenta anos. Isto pode causar un problema futuro porque os mexillóns son especies que fornecen lugares para vivir e protexen a outros pequenos animais na zona intermareal, como peixes pequenos, ademais de filtraren a auga. Os mexillóns filtran bacterias, metais e toxinas, que aumentarían significativamente sen os mexillóns.
Bispo
Deberes
O Papa, ademais de ser o bispo da diocese de Roma e xefe espiritual da Igrexa católica, é tamén o Patriarca da Igrexa Latina. Todos os bispos deste rito responden directamente ante el, e non ante outros bispos, agás ante un metropolitano nalgún caso. Anteriormente, o Papa empregaba o título de Patriarca de Occidente, pero este título foi abandonado en 2006, o que causou preocupación na Comuñón Ortodoxa por implicar, para eles, unha xurisdición papal máis ampla.
Nas catedrais destas igrexas existe unha cadeira (cátedra) especial para uso exclusivo do bispo da diocese, polo común chamada "trono". Nalgunhas denominacións cristiás, como na Comuñón Anglicana, as igrexas parroquiais tamén teñen unha cadeira reservada para o bispo no caso de visita, como forma de simbolizar a unión da parroquia co bispo.
O bispo é o ministro ordinario do sacramento de confirmación na Igrexa católica latina, e na Comuñón Anglicana e nas igrexas veterocatólicas tan só un bispo pode administrar este sacramento. Porén, nos ritos orientais, a crismación realízase e seguido ao bautismo, e por tanto o sacerdote é quen confirma, empregando un crisma bendicido polo bispo.
Fiorentino
dereita|150px Fiorentino é un concello de San Marino, cunha extensión de 6,57 km² e unha poboación de 2.120 habitantes (no 2003)
A principios do século XI, pertencía aos condes de Carpegna, logo pasou aos Malatesta, e en 1463 foi conquistado por San Marino.
Enveande, Dozón, Dozón
Enveande é un lugar da parroquia de Dozón, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2010 tiña 7 habitantes (5 homes e 2 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 2000 cando tiña 14 habitantes.
Campionato Portugués de Rugby 2003-2004
A tempada 2003-2004 do Campionato Nacional na súa Primeira División A foi a edición número 46 da máxima competición de clubs do rugby en Portugal.
Formato do torneo
O formato de competición contou con dúas fases.
Serravalle
miniatura|dereita|Serravalle en San Marino dereita|miniatura Serravalle é un dos castelli de San Marino. A ela pertence Dogana, a localidade máis poboada da Serenissima Repubblica con cerca de 7.000 habitantes.
Milímetro cadrado
O milímetro cadrado é a área que ocupa un cadrado dun milímetro de lado. Equivale a unha millonésima parte dun metro cadrado.
Carioferina
miniatura|dereita|Carioferina (importina) beta 1. As carioferinas son un grupo de proteínas implicadas no transporte de moléculas entre o citoplasma e o núcleo celular das células eucariotas. O transporte, mediado por unhas proteínas de transporte chamadas carioferinas, ten lugar a través dos poros nucleares, que actúan como unha porta para entrar e saír do núcleo. A maioría das proteínas necesitan as carioferinas para poder atravesar os poros nucleares.