cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Acordo de Alvor
Termos do tratado, e dificultades
Edward Mulcahy, Secretario de Estado adxunto para os asuntos africanos no Departamento de Estado dos EE.UU., lle dixo a Tom Killoran, o Cónsul Xeral dos Estados Unidos en Angola, que felicitara ao PMC en lugar da FNLA e a UNITA, e a Coutinho polo "incansable e prolongado esforzo de Portugal no acordo de paz". O secretario de Estado, Henry Kissinger, considerou inaceptábel calquera goberno que implicase ao MPLA comunista pro soviético, e o presidente Gerald Ford ordenou unha axuda máis elevada á FNLA.
En xullo, o MPLA obrigou violentamente a FNLA a saír de Luanda e a UNITA retirouse voluntariamente ao seu bastión no sur. Alí, as forzas do MPLA rexitaon á UNITA, e esta declarou a guerra. En agosto, o MPLA tiña o control de 11 das daquela 15 capitais de provincia, incluíndo Cabina e Luanda. Suráfrica interveu o 23 de outubro, enviando de 1 500 a 2 000 efectivos de Namibia ao sur de Angola. As forzas da coalición FNLA-UNITA-Suráfrica tomaron cinco capitais de provincia, entre elas Novo Redondo e Benguela en tres semanas. O 10 de novembro os portugueses abandonaron Angola. As forzas cubanas aliadas co MPLA derrotaron ás forzas sueafricanas e ás da FNLA, mantendo o control sobre Luanda. O 11 de novembro Agostinho Neto declarou a independencia da República Popular de Angola. A FNLA e a UNITA responderon proclamando o seu propio goberno con sede en Huambo. A mediados de novembro, o goberno de Huambo tiña o control sobre o sur de Angola e comezou a empuxar cara ao norte.
Filmes de Indonesia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
miniatura|200px|A directora indonesia [[Nia Dinata, cuxos filmes foron presentados en dúas ocasións para o Óscar ó mellor filme internacional.]] Indonesia presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional por primeira vez dende o ano 1987. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Até o ano 2022, vinte e catro filmes de Indonesia foron presentados para o Óscar ó mellor filme internacional, mais finalmente ningún deles foi nomeado para o premio. O país tentou presentar un filme en 1988, mais a proposta foi descualificada por carecer de subtítulos en inglés.
O único director indonesio que presentou máis dun filme nesta categoría foi Nia Dinata. Ca-bau-kan de Dinata foi a proposta de Indonesia na 75ª edición dos Óscar e Berbagi Suami na 79ª edición dos premios.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Indonesia para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Igor Moiseev
Igor Alexandrovich Moiseev (en ruso И́горь Алекса́ндрович Моисе́ев), nado en Kíiv o 21 de xaneiro de 1906 e finado en Moscova o 2 de novembro de 2007, foi un coreógrafo e danzarín ruso.
Traxectoria
Naceu na capital de Ucraína, onde seu pai Alexander Moiseev, un nobre ruso orixinario da rexión de Orel, exercía como avogado. Súa nai era Anna Gren, era de orixe francesa e romanesa; a parella coñeceuse en París e só uns meses despois do seu nacemento a familia marchou á capital francesa, onde Igor viviu ata os oito anos e logo a familia estableceuse en Moscova. En 1920 con catorce anos seu pai levouno á academia de ballet dunha antiga danzarina do Bolshoi, Vera Mosolova, e que estaba situada preto da casa familiar pero só uns meses despois de comezar as clases a profesora levouno á escola de ballet do Teatro Bolshoi e Igor aprobou o exame de admisión. Entre os seus profesores estivo Alexander Gorskii e tras graduarse en 1924 entrou no elenco do Bolshoi. Comezou tamén a traballar como coreógrafo dende 1930.
En 1937 co apoio de Viacheslav Molotov, presidente do Consello de Comisarios do Pobo, organizou o primeiro conxunto profesional de danza popular da Unión Soviética, o primeiro ensaio do novo conxunto foi o 1 de febreiro de 1937 e Moiseev foi director artístico permanente e director de danza. A partir de 1938 co novo grupo relizou numerosas xiras por toda a URSS e dende 1945 tamén por outros países. En 1943 dotou ao grupo cunha escola profesional de danza popular, os graduados atoparon traballo tanto no propio grupo como noutros ao longo da Unión Soviética e en 1966 estableceu un conxunto para novos talentos da danza, que se transformou no actual Teatro Académico Estatal do Ballet Clásico, e que dirixiu ata 1970. miniatura|esquerda|Actuación do Ballet Moiseev en Rotterdam en 1960. Carecterístico das coreografías de Moiseev son os saltos acrobáticos dos danzaríns Nas súas coreografías mantivo un rigoroso equilibrio entre as danzas populares auténticas e o espectáculo teatral, con pasos e chimpos aparatosos e acrobáticos. Mesmo en 1952, durante o stalinismo, criticou duramente o estado da coreografía soviética, que consideraba anquilosada e temorosa das novidades. Montou máis de 170 coreografías, na súa maioría recreacións de danzas populares para representación teatral. O seu estilo coreográfico converteuse en estándar na Unión Soviética, con grupos imitando o modo Moiseev para cada nacionalidade.
Ao longo da súa carreira foi xurado de numerosos concursos e festivais internacionais, e dirixiu o xurado dun programa da televisión soviética dedicado aos festivais populares. Tamén organizou concertos de gala e programas culturais e traballou activamente no Comité de Paz Soviético; así e todo, malia as numerosas peticións que recibiu nunca foi membro do Partido Comunista da Unión Soviética polas súas crenzas relixiosas.
Foi membro do consello do Teatro Bolshoi dende 1985, da Academia Rusa das Artes dende 1996. Escribiu diversos artigos dedicados á coreografía e en 1996 publicou as súas memorias.
Filmes de Eslovenia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Eslovenia presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional por primeira vez no ano 1993. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Até o ano 2022, Eslovenia presentou vinte e seis filmes para o Óscar ó mellor filme internacional, mais finalmente ningún deles foi nomeado. A súa proposta de 2008, Petelinji zajtrk, converteuse no filme esloveno con maior recadación de tódolos tempos. Antes de 1993, Eslovenia era unha república dentro de Iugoslavia. En 1961, un filme rodado en serbocroata e representando a Iugoslavia (Deveti krug) converteuse no primeiro e único filme dirixido por un esloveno en ser nomeado ó Óscar.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Eslovenia para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
República Socialista dos Traballadores de Finlandia
A República Socialista dos Traballadores de Finlandia (en finés Suomen sosialistinen työväentasavalta; en sueco Finlands socialistiska arbetarrepublik), frecuentemente coñecido como Finlandia Vermella, foi un precursor teórico dun Estado socialista finlandés. For creado o 29 de xaneiro de 1818, durante a guerra civil finlandesa, polo Delegación do Pobo de Finlandia, os Vermellos e a Garda Vermella do Partido Socialdemócrata Finlandés, logo da revolución socialista do 26 de xaneiro de 1918 en Finlandia.
Capa de rede
lang=es|dereita|miniatura|353x353px| [[Modelo OSI . ]] O nivel de rede ou capa de rede, segundo a normalización OSI (nivel 3), é un nivel ou capa que proporciona conectividade e selección de ruta entre dous sistemas de hosts que poden estar situados en redes xeograficamente distintas. É o terceiro nivel do modelo OSI e a súa misión é conseguir que os datos cheguen dende a orixe ó destino aínda que non teñan conexión directa. Ofrece servizos ó nivel superior (nivel de transporte) e apóiase no nivel de enlace, é dicir, utiliza as súas funcións.
Para realizar o transporte de extremo a extremo utiliza catro procesos básicos:
Para a consecución da súa tarefa, pode asignar direccións de rede únicas, interconectar subredes distintas, encamiñar paquetes, utilizar un control de conxestión e control de erros.
Orientación de conexión
Hai dúas formas nas que o nivel de rede pode funcionar internamente, pero independentemente de que a rede funcione internamente con datagramas ou con circuítos virtuais pode dar cara ao nivel de transporte un servizo orientado a conexión:
-A tarefa principal da capa de enlace de datos é tomar unha transmisión de datos e transformala nunha extracción libre de erros de transmisión para a capa de rede. Logra esta función dividindo os datos de entrada en marcos de datos (duns cantos centos de bytes), transmite os marcos en forma secuencial e procesa os marcos de estado que envía o nodo destino. Se se fala de tramas é de capa de enlace.
Tipos de servizos
Hai dous tipos de servizo:
Encamiñamiento
Encamiñamento (ou enrutamento) é a función de buscar un camiño entre tódolos posibles nunha rede de paquetes cuxas topoloxías posúen unha gran conectividade. Dado que se trata de atopar a mellor ruta posible, o primeiro será definir que se entende por mellor ruta e en consecuencia cal é a métrica que se debe utilizar para medila.
Algúns protocolos da capa de rede
Algúns protocolos da capa de rede son:
Filmes de Eslovaquia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Eslovaquia presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional por primeira vez no ano 1993. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
As propostas de Eslovaquia son decididas anualmente pola Academia de Cinema e Televisión Eslovaca (Slovenská filmová a televízna akadémia). Até o ano 2022, vinte e seis filmes eslovacos foron presentados para a súa consideración, mais finalmente ningún deles foi nomeado para o premio. Seis das propostas foron dirixidas por Martin Šulík.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Eslovaquia para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Pobo maorí
Os maorís son un grupo indíxena polinesio de Nova Zelandia. A palabra maorí significa normal ou ordinario na lingua maorí, aínda que hoxe moitos maorís prefiran darse o nome de tangata whenua, literalmente, o pobo da terra. Chegaron a Nova Zelandia das illas do leste de Polinesia en ondas sucesivas nalgún momento antes do ano 1300. Durante varios séculos de illamento, os maorís desenvolveron unha cultura única coa súa propia linguaxe, unha rica mitoloxía, artesanías distintivas e artes escénicas. Formaron unha sociedade tribal baseada nos costumes sociais e a organización da Polinesia. Destacaron na horticultura co emprego de plantas que eles mesmos introduciron, e despois de 1450 xurdiu unha prominente cultura guerreira. A chegada dos Europeos a Nova Zelandia no século XVII trouxo grandes cambios na maneira de vivir do pobo maorí.Os maorís adoptaron en moitos comportamentos da sociedade e cultura occidental. Coa sinatura do Tratado de Waitangi en 1840, a cultura maorí e inglesa coexistiron como parte dunha nova colonia británica. As crecentes tensións pola venda das terras rematou nun conflito en torno a 1960. O levantamento social, as décadas de conflito e as epidemias introducidas levaron a unha devastación do poboación maorí, que entrou nunha caída drástica, pero no comezo do século XX, a poboación maorí comezou a recuperarse, facéndose esforzos para aumentar a súa posición na sociedade de Nova Zelandia. A cultura maorí tradicional gozou dun rexurdimento, e apareceu un movemento de protesta polo 1960 pedindo os dereitos dos maorís.
No 2013 no censo, había aproximadamente 600.000 persoas en Nova Zelandia que se identificaron como maorís, constituíndo aproximadamente un 15% da poboación nacional. Son o segundo grupo étnico máis grande do país, despois dos neozelandeses de orixe europea ("Pakeha"). Ademais, hai sobre 120.000 maorís vivindo en Australia. A lingua maorí (coñecida como Te Reo Maori) fálana preto dun quinto de todos os maorís, o que representa un 3% da poboación total, aínda que moitos neozelandeses regularmente utilizan palabras en maorí e expresións, como "kia ora", mentres falan inglés. Os maorís son activos en todas as facetas da cultura e sociedade de Nova Zelandia, con representación en áreas coma os medios de comunicación, política e deporte.
Unha cantidade significativa de maoris faille fronte a obstáculos económicos e sociais, con menor esperanza de vida e ingresos comparado con outros grupos étnicos de Nova Zelandia, ademais dos maiores niveis de delincuencia, problemas de saúde e educación. As inciativas socioeconómicas aplicáronse a cerrar a fenda existente entre os maoris e outros grupos neozelandeses. A compensación política polos agravios históricos tamén se atopa en proceso.
Etimoloxía
Na lingua maori, a palabra maori significa "normal" ou "natural". Nas lendas e tradicións orais, a palabra distinguía ó común dos mortais - tāngata māori- das deidades ou espíritos (wairua), do mesmo modo wai māori denota "auga fresca" como oposto da auga salgada. Hai palabras interconectadas na maioría das linguas polinesias, todas derivadas do proto-polinesio *ma(a)qoli, que ten como significado "verdadeiro, real, xenuíno".
Nomeamento e autonomeamento
200px|miniatura|dereita|[[Tino rangatiratanga|Bandeira do movemento soberanista maorí.]] Os primeiros europeos que chegaron a Nova Zelandia referíronse ás persoas que atoparon alí coma "neozelandeses" ou "nativos" pero a palabra Māori usárona os propios maorís para referirse a eles mesmos.
Os maorís usan con frecuencia o termo tangata whenua (literalmente "xente da terra") para describirse a eles mesmos, poñendo de relevo a súa relación con esa área de terra - unha tribo será a tangata whenua desa área, pero non doutra. O termo pode referirse tamén ós maorís coma un conxunto en relación con Nova Zelandia (Aotearoa) como un todo.
O coñecido como Maori Purposes Act de 1947 require o uso do termo "Māori" no lugar de "nativo" para usos oficiais, e o Departamento de Asuntos Indíxenas (Department of Native Affairs) converteuse no Departamento de Asuntos Maorís (Department of Māori Affairs). Agora é Te Puni Kōkiri, ou Ministerio de Desenvolvemento Maorí (Ministry for Māori Development).
Antes de 1974, os antepasados determinaran a definición legal de "a Māori person". Por exemplo, as liñas sanguíneas determinaban se unha persoa debe inscribirse no rexistro electoral xeral ou no dos maorís. En 1947, as autoridades determinaron que un home, cinco oitavos maorí, votara indebidamente no lugar onde votaba o electorado xeral de Raglan. A Lei de Emenda de Asuntos Maorís cambiou a definición de auto-identificación cultural. En materia de diñeiro (por exemplo, as bolsas ou os asentamentos do Tribunal de Waitangi), as autoridades xeralmente requiren algunha demostración de ascendencia ou conexión cultural, pero non un requirimento mínimo de "sangue".
Filmes da Arxentina propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
miniatura|[[Luis Puenzo foi o director do primeiro filme arxentino gañador do premio.]] A Arxentina presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional dende o ano 1961. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Anteriormente, en 1948, a Arxentina participou co filme Dios se lo pague de Luis César Amadori para o Óscar de Honra ó mellor filme en lingua estranxeira estreado nos Estados Unidos, converténdose no primeiro filme arxentino en ser presentado ós premios. Perdeu contra Monsieur Vincent. Estes premios non eran competitivos, xa que non había nomeados senón que o gañador era votado pola Xunta de Gobernadores da Academia.
Até o ano 2022, oito filmes arxentinos foron nomeados ó Óscar ó mellor filme internacional. Dous deles, La historia oficial de Luis Puenzo e El secreto de sus ojos de Juan José Campanella, gañaron o premio.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou a Arxentina para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Filmes de Australia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Australia presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional dende o ano 1996. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Até o ano 2022, quince filmes australianos foron presentados para o Óscar ó mellor filme internacional, e un deles, Tanna, foi nomeado para o premio. As propostas australianas son escollidas por un comité de profesionais da industria cinematográfica australiana e Screen Australia.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Australia para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Alvor
miniatura|220px|Localización da freguesía de Alvor no concello de Portimão miniatura|220px|Castelo de Alvor
Alvor é unha vila e freguesía portuguesa do concello de Portimão.
O presidente da Junta de freguesia é Ivo Carvalho (PS).
Xeografía
miniatura|185px|Escudo A freguesía de Alvor ocupa unha extensión de 15 25 km², e no ano 2011 tiña unha poboación de 6 154 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 403,5 hab/km².
Límites
Alvor limita:
Patrimonio natural
Entre Portimão e Lagos sitúase a ría de Alvor, un amplo estuario, no que drenan as ribeiras de Odeáxere e Arão, a poñente, e as ribeiras do Farelo e Torre ao nacente, orixinadas nas Serras de Monchique e de Espinhaço de Cão. A zona lagunar encóntrase separada e protexida do mar por dúas linguas de area, a praia de Alvor, ao nascente, e a Meia-Praia ao poñente, rodeando dous promontorios.
A área abarca unhas 17 00 hectáreas, e inclúe unha diversa variedade de hábitats de xestas, bosques e terras agrícolas, comprendendo o esteiro, dunas, pantanos e salinas. A ría de Alvor incluíuse na Rede Natura 2000 debido á presenza de especies e hábitats que se consideran dignos de protección a nivel europeo.
A Rede Natura 2000 recoñece a necesidade de protexer:
Orixe: Idade Antiga
O asentamento creceu arredor do mar, preto do lugar chamado Vila Velha, onde unha cultura castrexa celta dominou a desembocadura do río durante a Idade do Ferro.
É probábel que fose a colonia romana de Ipses, que foi autorizada a cuñar moeda, e foi absorbida durante a época romana.
Idade Media
235px|miniatura|Unha vista do castelo de Alvor 235px|miniatura|A torre de Facho e a igrexa matriz, símbolos medievais da historia de Alvor
En 716, no curso da Invasión musulmá da península Ibérica foi conquistada polos mouros e comezou a ser denominada Albur ou Alvor, nome da serra onde se construíu o castelo de Alvor, do que quedan apenas vestixios.
Idade Moderna
A vila serviu durante 500 anos como defensa costeira contra os ataques de piratas, até que foi destruída en 1755 polo terremoto e conseguinte tsunami que arrasou Lisboa.
Por decreto de Afonso V, de 22 de maio de 1469 Alvor elevouse o condado, outorgándolle o título a Afonso, conde de Faro. O título de conde de Alvor foi creado en 1683 por Pedro II, pero este título durou pouco tempo, extinguíndose e volvendo á coroa durante o Proceso dos Távoras, pola condena do 3º conde de Alvor, Francisco de Assis de Távora, que estivo implicado nunha conspiración contra o rei João II (en 1483-1484).
Durante o reinado de João II, Alvor continuou recibindo mecenado. O rei morreu o 25 de outubro de 1495 no palacio de Álvaro de Ataíde, despois de coller un calafrío en Monchique (a residencia situada na Rúa do Poço), situado preto dos supostos mananciais de augas termais de Caldas de Monchique).
Pouco tempo despois, o príncipe rexente ordenou, en nome de Manuel I, a elevación de Alvor a "vila", o 28 de febreiro de 1495, o que se confirmou nun segundo diploma o 28 de decembro de 1498, (estatuto que perdería a principios do século XIX).
Nas últimas décadas do século XV, Alvor foi un centro da comunidade xudea de Portugal.
Idade contemporánea
O pequeno municipio estaba constituído só pola vila e tiña, en 1801, 1 288 habitantes.
A freguesía é famosa por terse alí asinado o 15 de xaneiro de 1975 o chamado acordo de Alvor, entre o Goberno portugués xurdido da Revolución do 25 de abril, e os tres principais movementos de liberación de Angola, o MPLA, a UNITA e a FNLA, polo que se concedeu a independencia de Angola.
Galería de imaxes
850px|centro|miniatura|Vista panorámica da ría de Alvor
Sabah
miniatura|260px|Situación de Sabah en Malaisia. miniatura|260px|Bandeiraminiatura|260px|Vista aérea de Kota Kinabalu, a capital. Sabah é un dos estados federais de Malaisia (Malaisia). Situado no extremo nordeste da grande illa de Borneo, ocupa unha extensión de 73 711 km².
No ano 2010 tiña unha poboación de 3 117 405 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 40,96 hab./km²
A súa capital é a cidade de Kota Kinabalu (antigamente Jesselton).
Nome
Segundo a tradición, o nome Sabah deriva do árabe as sabah, é dicir, "o amencer" por ser o punto máis oriental frecuentado na Idade Media polos navegantes árabes.
Entre 1888 e 1963 foi chamado pola coroa británica "Borneo Setentrional" (Northern Borneo).
O territorio tamén recibe o alcume malaio de Sabah, negeiri di bawah bayu ("Terra baixo os ventos monzónicos").
Límites
Sabah limita ao suroeste co outro estado federado de Malaisia Oriental: Sarawak. e ao sur co Borneo (Kalimantán) de Indonesia. Os seus outros límites son marítimos: ao norte co mar da China Meridional e o mar de Sulu, e ao leste o límite vén dado polo mar de Célebes.
Orografía e ríos
miniatura|250px|O monte Kinabalu, en Sabah, é a maior montaña de Malaisia. En Sabah encóntrase a altura máxima de Malaisia (ou Federación Malaia) e de todo o Sueste Asiático, o monte Kinabalu (ou Gunong Kinabalu), con 4 175 m de altura. Este cume está situado case no extremo norte da illa de Borneo, sendo o punto culminante dos cristalinos montes Croker, Terus Madi e Witti, sistemas montañosos que ocupan máis da metade do estado, quedando as áreas baixas máis importantes nas  rexións costeiras onde abundan os manglares.
As cordilleras forman varios pequenos vales selváticos polos cales corren caudalosos pero curtos e rápidos ríos, entre os que destacan o Labuk, o Kinabatangan e o Padas (que atravesan o centro do territorio) e o Sagama que corre sinuosamente polo leste de Sabah. O Kinabatangan é navegábel por barcos de grande e medio calado, ao longo dun treito de 193 km.
Clima
O clima es tropical subecuatorial, hiperhúmido, e sometido a frecuentes monzóns.
Filmes de Alxeria propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
miniatura|299x299px|[[Costa-Gavras dirixiu Z (1969), o primeiro filme presentado por Alxeria e o primeiro en gañar o premio.]] Alxeria presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional dende o ano 1969. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Até o ano 2022, catro filmes alxerianos foron nomeados ó Óscar ó mellor filme internacional, e outro máis, Z de Costa-Gavras, gañou o premio. Os outros dous directores cuxos filmes foron finalmente nomeados ó premio son Ettore Scola e Rachid Bouchareb. Le Bal de Scola foi aceptado como nomeado na 56ª edición dos premios. Bouchareb ten dous filmes aceptados como nomeados: Poussières de vie na 68ª edición e Indigènes na 79ª edición.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que Alxeria presentou para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
IES Valle Inclán
Historia
O Instituto Provincial de Segunda Ensinanza de Pontevedra (posteriormente denominado Instituto Xeral e Técnico de Pontevedra e Instituto Nacional de Ensino Medio de Pontevedra ) foi creado por Real Orde do 30 de outubro de 1845 ao abeiro do Plan Xeral de Estudos (coñecido como Plan Pidal), que creaba un centro de ensino secundario en cada capital de provincia española. O Instituto Público Provincial de Segunda Ensinanza de Pontevedra inaugurouse o 19 de novembro de 1845 e a súa sede estableceuse no antigo Colexio dos Xesuítas, desamortizado uns anos antes e situado no edificio contiguo á igrexa de San Bartolomeu. En 1880, o colexio acolleu parte da Exposición Rexional que tivo lugar na cidade.
En 1903 trasladouse ao edificio da Escola Normal, para poñer fin aos numerosos gastos ocasionados polas reparacións do antigo Colexio dos Xesuítas. A iniciativa oficial para a construción dun novo edificio para o instituto partiu do Ministro de Instrución Pública e Belas Artes, Manuel Allendesalazar Muñoz, a principios de 1903, cando se convocou un concurso para a elaboración do proxecto. O Concello de Pontevedra cedeu os terreos anexos ás Ruínas do Convento de Santo Domingo, que estaban ocupados en parte polo hospicio no soar do derruído convento dominico. Coa súa construción completouse a gran avenida de grandes edificios oficiais da Gran Vía. Ademais do instituto, os edificios do Pazo da Deputación de Pontevedra e a antiga Escola Normal deron forma a esta nova arquitectura oficial das últimas décadas do século XIX.
O proxecto dos arquitectos Joaquín Rojí López-Calvo e José de Lorite Kramer foi seleccionado en xullo de 1904, segundo consta nunha acta do instituto. A obra sacouse a concurso cun custo de 575.109,20 pesetas. O edificio constaba de dous patios, capela, biblioteca e laboratorios. As obras foron promovidas polo ministro Augusto González Besada (antigo alumno do instituto). O 5 de xaneiro de 1905 chegaron desde Madrid para activar a construción do Instituto Xeral e Técnico Provincial de Pontevedra os dous arquitectos autores do proxecto do edificio e reuníronse co alcalde Bernardo López Suárez e o contratista, Manuel Domínguez. O 4 de maio os arquitectos acudiron novamente á cidade e realizouse o trazado de planta do instituto sobre o soar para dar inicio ás obras. En febreiro de 1906 deuse un impulso ás obras de construción do edificio, nas que en abril e os meses seguintes xa traballaban numerosos obreiros  , sendo o material conducido por medio de carros.
As obras termináronse a principios de 1926, tardando máis do previsto debido á crise económica. O arquitecto Joaquín Rojí acudiu a Pontevedra o 28 de febreiro de 1926 para dar o visto e prace ao edificio. A continuación, encargóuselle o orzamento para o seu acondicionamento interior, que tardou máis dun ano. O instituto foi inaugurado o 27 de setembro de 1927 polo rei Afonso XIII durante unha visita a Pontevedra.
En 2023 iniciarase unha importante reforma do edificio, na que a Xunta de Galicia investirá 4,7 millóns de euros. Entre outras melloras, substituiranse todas as fiestras do edificio, renovaranse os sistemas de auga quente, calefacción e iluminación e mellorarase a estrutura do edificio reforzando os forxados e renovarase a cuberta metálica do patio cuberto.
Durante o século XX, profesores de renome como Castelao, Gonzalo Torrente Ballester, Aquilino Iglesia Alvariño, Jesús Muruais, Emilio Álvarez Jiménez, Víctor Said Armesto, Antón Losada Diéguez, José Filgueira Valverde e Bibiano Fernández Osorio-Tafall fixeron o instituto de Pontevedra o suficientemente famoso como para ser un dos máis recoñecidos no ámbito da educación.
É un dos poucos antigos institutos españois que conservou o seu uso orixinal ao longo dos anos, desde a inauguración do edificio.
Arquitectura
É un exemplo sobrio e elegante dos estilos ecléctico e art Nouveau. A súa fachada principal e a súa entrada están situadas na Gran Vía de Montero Ríos, aínda que ten unha saída traseira que conduce a un patio traseiro de forma irregular pechado por un valo para uso do instituto e outra saída na esquina traseira onde se atopa a torre fronte ao Parque das Palmeiras.
Ten un soto, unha planta baixa e dous pisos superiores. Destaca a decoración de almofadado das fachadas e das portas e das xanelas art Nouveau, así como a decoración dos linteis das fiestras e dos lucernarios da parte central do tellado. A decoración da fachada componse principalmente de motivos xeométricos sobre as xanelas e portas e de motivos florais e pequenos círculos. Presenta no corpo central da fachada principal de entrada unha decoración modernista: unha gran ventá con lintel curvo e un ritmo xeométrico secesionista. Ten unha torre na que residían os directores do instituto durante os primeiros anos da súa existencia.
No interior, hai unha grande escaleira central de mármore iluminada por un gran lucernario modernista co escudo de Pontevedra, que permite o acceso á primeira planta e termina fronte ao gran salón de actos do instituto ou paraninfo. O edificio conta con varias escaleiras laterais que conectan coas diferentes plantas, que orixinalmente eran de madeira e de caracol. A composición do edificio é simétrica e regular, coas aulas da á principal do edificio organizadas ao redor dun patio central rectangular con cuberta metálica rodeado de grandes ventás que achegan luz. O edificio ten 8 300 metros cadrados de superficie e 323 xanelas en catro plantas.
Na planta baixa atópase a biblioteca do instituto. Esta gran sala ten unha escaleira de madeira que conduce a un nivel superior, onde hai unha pasarela que rodea os andeis e unha varanda de madeira.
No instituto estudan máis de 760 alumnos.
Cultura
En 1966 aprobouse unha proposta de Gonzalo Torrente Ballester e o instituto adoptou o seu actual nome "Valle-Inclán" pola relación deste escritor coa cidade, onde estudou, viviu, escribiu e publicou o seu primeiro libro "Femininas" en 1895. Valle-Inclán, á idade de 12 anos, comezou os seus estudos secundarios en Pontevedra, que tamén completou en Pontevedra en 1883.
O instituto foi o lugar de nacemento da aula Castelao de Filosofía e, ao mesmo tempo, da Semana Galega de Filosofía.
Ostreidos (orde)
A dos ostreidos (Ostreida) é unha orde de moluscos mariños da clase dos bivalvos e subclase dos pteriomorfios.
Esta orde comprende as chamadas ostras verdadeiras.
Taxonomía
miniatura|240px|[[Ostras no Aquarium Finisterrae.]] miniatura|240px|Fósil de [[Hoernesia socialis.]]
Descrición
A orde foi descrita en 1822 polo naturalista francés André Étienne Justin Pascal Joseph François d'Audebert de Férussac.
Sinónimo
Ademais de polo nome actualmente válido, a orde coñeceuse tamén polo sinónimo:
Nota taxonómica
En 2010, Bieler, Carter & Coan publicaron unha proposta para un novo sistema de clasificación dos bivalvos no que se revisaba a clasificación destes, e incluía a orde Ostreida.
Superfamilias
A orde comprende as tres superfamilias seguintes:
Características
Xeralmente son bivalvos sésiles propios de augas temperadas ou subtropicais. O seu manto segrega unha madreperla moi apreciada pola industria artesanal, e moitas das súa especies son capaces de produciren perlas.
Varias especies apáñanse ou cultívanse para comercializar a súa carne ou a súa nácara, e algunhas son obxecto dun importante comercio internacional.
Razia Butt
Razia Butt (urdú رضیہ بٹ), nada en Wazirabad o 19 de maio de 1924 e finada en Lahore o 4 de outubro de 2012, foi unha escritora paquistaní en lingua urdú. As súas obras teñen personaxes protagonistas femininas, e foron adaptadas a filmes e series de televisión.
Traxectoria
Publicou a autobiografía Bichhray Lamhe.
Hatem Ben Arfa
Hatem Ben Arfa, nado en Clamart o 7 de marzo de 1987, é un futbolista francés. Xoga de extremo.
Traxectoria
O 28 de xaneiro de 2020 anunciouse a súa fichaxe ata final de tempada polo Real Valladolid.
Pablo Novoa
Pablo Novoa, nado en Vigo o 14 de abril de 1961, é un músico multiinstrumentista e produtor discográfico galego que formou parte de diversos grupos como Golpes Bajos nos 80 ou La Marabunta nos 90 e colaborou con outros músicos como Nacho Mastretta, Josele Santiago ou Iván Ferreiro.
Traxectoria
En 1983, entrou a formar parte do grupo vigués Golpes Bajos como guitarrista, no que estivo até a súa disolución en 1986. Non foi convidado polos dous membros fundadores do grupo (Germán Coppini e Teo Cardalda) para participar na segunda etapa do grupo entre 1997 e 1998.
En 1993 incorporouse ó grupo La Marabunta, no que participou até 1997.
Entre 1998 e 1999 foi responsable da dirección musical do programa Xabarín Club da TVG.
A partir de entón, dedicouse á produción e á colaboración con outros músicos, como Nacho Mastretta, Josele Santiago, Iván Ferreiro, Los Enemigos, Los Ronaldos, Julieta Venegas e Ketama, así como á composición de varias bandas sonoras, destacando a curtametraxe Pamela e o filme Incautos.
En 2003 publicou o seu primeiro disco en solitario, Novoa cruza el Atlántico, baixo o selo Subterfuge Records.
En 2013 produce Enfermedades comunes, disco debut do grupo de pop punk vigués Paracetamol, editado en España por Rumble Records.
En 2014 publica xunto ó guitarrista Nono García o disco instrumental Radio Pesquera, editado da man de El Volcán.
Desde xaneiro de 2016 toca como guitarrista na banda que actúa en vivo, cada noite, no programa de televisión Late motiv de Andreu Buenafuente, que se emite en #0 de Movistar+.
En 2018 colabora e produce o disco tributo a Golpes Bajos de Iván Ferreiro, Cena recalentada, editado polo selo Warner Music Group.
Grial
Grial pódese referir a:
Patricia Clarkson
Patricia Davies Clarkson, nada en Nova Orleáns o 29 de decembro de 1959, é unha actriz estadounidense. Participou como protagonista e como secundaria en numerosos filmes, dende independentes ata producións dos grandes estudios. Entre os seus recoñecementos están unha candidatura ao Óscar, dúas aos Globos de Ouro, unha aos Tony, dous premios Emmy, dous premios da National Society of Film Critics e un British Independent Film Award.
Traxectoria
Clarkson naceu e creceu en Nova Orleáns, filla de Jackie Clarkson (de solteira Brechtel), política e concelleira, e Arthur "Buzz" Clarkson, administrador escolar que traballaba na Escola de Medicina da Universidade Estatal de Luisiana. Obtivo un grao en arte dramática da Universidade de Fordham antes de asistir á Escola Yale de Arte Dramático, onde se graduou en 1985 cun Master of Fine Arts.
Debutou no cinema no filme sobre a mafia de Brian De Palma Os intocables de Eliot Ness (1987), ao que seguiu un papel secundario en Harry o sucio na lista negra (1988), con Clint Eastwood. Tras aparecer en numerosos papeis pequenos a principios e mediados da década de 1990, recibiu a atención da crítica pola súa interpretación dunha actriz drogadicta no filme independente High Art (1998). Clarkson continuou a aparecer en numerosos papeis secundarios en filmes como A milla verde (1999), The Pledge (2001) e Dogville (2003).
Recibiu o aplauso xeral da crítica polas súas interpretacións nos filmes The Station Agent, polo que recibiu unha candidatura ao premio do Sindicato de Actores, e Pieces of April, polo que foi candidata ao Globo de Ouro e ao Óscar á mellor actriz secundaria. Clarkson tamén apareceu como actriz recorrente na serie de HBO Six Feet Under entre 2002 e 2006, e gañou dous premios Emmy pola súa interpretación. Outros filmes nos que interveu na década de 2000 foron Good Night, and Good Luck (2005), Lars and the Real Girl (2007) e Elegy (2008).
En 2010, Clarkson tivo un papel secundario no suspense de Martin Scorsese Shutter Island, seguido de papeis en comedias como Easy A (2010) e Friends with Benefits. Posteriormente interpretou a malvada Ava Paige en The Maze Runner (2014) e as súas dúas secuelas. Volveu ao teatro en 2014 para interpretar o papel de Madge Kendal na produción de Broadway de The Elephant Man, pola que foi candidata ao Tony á mellor actriz. En 2017 gañou un premio do Cinema Independente Británico como mellor actriz secundaria polo drama de Sally Potter The Party, e interpreteou unha personaxe na serie de Netflix House of Cards. Coprotagonizou con Amy Adams a miniserie de HBO Sharp Objects en 2018, pola que gañou o Globo de Ouro.
Vida persoal
Como resposta á marea negra de Deepwater Horizon, Clarkson publicou un artigo para a revista do Natural Resources Defense Council OnEarth. Tamén publicou un anuncio falando sobre a súa experiencia crecendo en Nova Orleáns. Ambos os documentos foron publicados o 26 de xullo de 2010.
Clarkson nunca casou e non ten fillos. Nunha entrevista de 2016, declarou, "Nunca quixen casar, nunca quixen nenos... nacín sen ese xene". Tres das catro irmás de Clarkson teñen fillos e ela é moi achegada aos seus sobriños e ás súas sobriñas. Un dos seus sobriños, Mac Alsfeld, é actor, guionista e director.
Función trigonométrica
En Matemáticas, as funcións trigonométricas son funcións dun argumento angular, importantes en diversas aplicacións, derivadas do estudo da xeometría dos triángulos e fundamentais no estudo dos fenómenos periódicos.
Poden ser definidas como razóns (cocientes) de dous lados dun triángulo rectángulo contendo o ángulo argumento, ou, máis xeralmente, como cocientes de coordenadas de puntos que definen un círculo de raio unidade, ou, de xeito aínda máis xenérico, como sumatorio de series infinitas ou de xeito equivalente como solucións de certas ecuacións diferenciais, como é presentado máis abaixo.
Hai seis funcións trigonométricas básicas. As catro últimas están definidas en función das dúas primeiras, indicando que as catro ecuacións consignadas abaixo son definicións e non identidades probadas.
Existen diversas relacións entre estas funcións, chamadas identidades trigonométricas.
Historicamente foron usadas outras funcións, pero agora son pouco empregadas.
Definicións nun triángulo rectángulo
dereita|framed|Un triángulo rectángulo sempre ten un ángulo de 90° (π/2 radiáns) aquí indicado como C. Os outros ángulos, A e B, poden variar. As funcións trigonométricas especifican as relacións entre as lonxitudes dos lados e os ángulos interiores dun triángulo rectángulo.
Para definir as funcións trigonométricas do ángulo A, comezamos cun triángulo rectángulo arbitrario que contén o ángulo A:
Definicións básicas:
Entón,
1). O seno dun ángulo é a razón entre as lonxitudes do lado oposto e da hipotenusa. No noso caso, A notar que esta razón non depende do triángulo escollido, senón de que conteña o ángulo A, pois todos os triángulos con esa característica teñen funcións trigonométricas do mesmo valor para dito ángulo.
3). A tanxente dun ángulo é a razón entre as lonxitudes do lado oposto e do lado contiguo. No noso caso,
As outras tres funcións son definidas máis claramente usando as anteriores.
4). A cosecante cosec(A) é a inversa do sen(A), é dicir, a razón entre as lonxitudes da hipotenusa e o lado oposto:
5). A secante sec(A) é a inversa do cos(A), ou sexa, a razón entre as lonxitudes da hipotenusa e lado contiguo:
6). A cotanxente cot(A) é a inversa da tan(A), ou sexa, a razón entre as lonxitudes do lado contiguo e o lado oposto:
Mnemotecnia
Hai un certo número de regras mnemotécnicas para as definicións anteriores, por exemplo SOH CCH TOC lémbranos que:
Pódense ver máis en Regras mnemotécnicas en trigonometría.
Cálculo
As funcións trigonométricas foron tabuladas para moitos valores. As calculadoras científicas están pensadas para poder tamén calcular ditas funcións usando series de Taylor (descrición abaixo) ou outro método semellante. Para algúns ángulos sinxelos, os valores correspondentes poden ser calculados de xeito sinxelo a man, como nos exemplos seguintes. O seno, coseno e tanxente de calquera múltiplo enteiro de 3º (π/60 radiáns) pode ser calculado de xeito exacto a man.
Se supoñemos que temos un triángulo rectángulo onde os dous ángulos restantes son iguais, entón son = 45º (π/4 radiáns), e polo tanto, as lonxitudes do lado b e a do a son iguais; podemos coller a =b= 1. Agora, podemos determinar seno, coseno e tanxente de dito ángulo de π/4 radiáns. Usando o Teorema de Pitágoras, c = √(a2 + b2) = √2, como ilustra a figura:
Polo tanto,
e
Definicións sobre a circunferencia unitaria
Os seis funcións trigonométricas poden ser definidas tamén en termos da circunferencia unidade, a circunferencia de raio=1 centrada na orixe. A definición permite un cálculo doado e práctico, a partir da consideración de que un punto calquera dela pode darnos un triángulo rectángulo contando co centro (0,0) e os eixes coordenados. Asemade permite unha visualización do xa visto.
A ecuación para a circunferencia unidade é:
e a visualización, con indicacións:
400px
No debuxo, son dados algúns ángulos máis comúns (expresados en radiáns). Nótese que os ángulos están expresados como positivos seguindo o movemento contrario ás agullas do reloxo e os negativos, en sentido contrario. Cando unha liña fai un ángulo θ coa metade positiva do eixe x intersecta a circunferencia unidade. As coordenadas x e y deste punto de intersección son iguais ó cos θ e sen θ, respectivamente. O triángulo no gráfico revela a razón: O raio é igual á hipotenusa e ten lonxitude 1, polo que temos sen θ = y/1 e cos θ = x/1. A circunferencia unitaria pode ser vista como un xeito de obter un número infinito de triángulos que varían as lonxitudes dos seus lados pero non a da súa hipotenusa, constantemente igual a 1.