cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ngụy Thị Khanh
Ngụe Thị Khanh, nada en Bắc Giang en 1976, é unha ambientalista vietnamita, fundadora e directora executiva do Centro de Innovación e Desenvolvemento Verde (GreenID) en Vietnam. Tamén é a coordinadora de defensa da Rede de Ríos de Vietnam (VRN).
Nucleomorfo
Xenoma do nucleomorfo
Os nucleomorfos representan algúns dos xenomas máis pequenos secuenciados. Despois de que a alga vermella ou verde foi fagocitada por unha criptomónada ou cloraracniófita, respectivamente, o seu xenoma sufriu a redución. Os xenomas de nucleomorfos de criptomónadas e cloroaracniófitas converxeron a un tamaño similar a partir de xenomas máis grandes. Retiveron soamente tres cromosomas e moitos xenes foron transferidos ao núcleo da célula hóspede, mentres que outros perdéronse completamente. As cloraracniófitas conteñen un xenoma de nucleomorfo que é diploide e o das criptomónadas é tetraploide. Esta combinación da célula hóspede co plasto complexo ten como resultado que nesas células haxa catro xenomas: dous xenomas de orixe procariota (o da mitocondria e o do plasto da alga vermela ou verde) e dous xenomas eucariotas (o do núcleo normal da célula hóspede e o do nucleomorfo).
Chrysolina graminis
Chrysolina graminis é unha especie de escaravello crisomélido. Mide normalmente 7,7–10,5 mm de lonxitude e ten unha coloración verde metálica brillante característica. Larvas e adultos aliméntanse principalmente na planta Tanacetum vulgare, pero non exclusivamente. Ademais da subespecie nominotípica, que repite o nome específico, C. graminis graminis, hai outras cinco subespecies, todas as cales teñen unha distribución paleártica, aínda que na maioría dos países onde vive está declinando e a IUCN considéraa "en perigo".
Ngụy Thị Khanh
Recoñecementos
En 2018, Khanh foi galardoada co Premio Ambiental Goldman polo seu traballo con axencias gobernamentais vietnamitas no desenvolvemento de estratexias de enerxía sustentable a longo prazo que reduciron a dependencia da enerxía do carbón.
Nucleomorfo
Xenoma do nucleomorfo
A criptomónada modelo Guillardia theta centrou gran parte dos estudos sobre nucleomorfos. A secuencia completa do xenoma do seu nucleomorfo publicouse en 2001 e tiña 551 Kbp. Esta secuencia de G. theta deu unha idea de cales eran os xenes que eran retidos nos nucleomorfos. A maioría dos xenes que se trasladaron ao núcleo da célula hóspede eran para a síntese de proteínas, deixando atrás un xenoma compacto con principalmente xenes de mantemento (“housekeeping”) dunha soa copia (que afectan a transcrición, tradución, pregamento das proteínas e a degradación e empalme) e ningún elemento móbil. O xenoma contén 513 xenes, 465 dos cales codifican proteínas. Trinta xenes considéranse xenes “plastidiais”, que codifican proteínas do plasto.
A secuencia xenómica doutro organismo, a cloraracniófita Bigelowiella natans, indica que o seu nucleomorfo é probablemente o núcleo vestixial dunha alga verde, mentres que o nucleomorfo de G. theta probablemente procede dunha alga vermella. O xenoma de B. natans é menor que o de G. theta, cuns 373 Kbp e contén só 293 xenes codificantes de proteínas en comparación cos 465 xenes de G. theta. B. natans ademais só ten 17 xenes que codifiquen proteínas de plasto, de novo menos que en G. theta. A comparación entre os dous organismos mostrou que B. natans contén significativamente máis intróns (852) que G. theta (17). B. natans tamén tiña intróns máis pequenos, que ían de 18 a 21 bp, mentres que os intóns de G. theta ían de 42 a 52 bp.
Chrysolina graminis
Taxonomía
A especie describiuna Carl Linné na súa obra de 1758 10ª edición de Systema Naturae co nome Chrysomela graminis e máis tarde transferírona ao xénero Chrysolina. O xénero Chrysolina contén actualmente 39 subxéneros. C. graminis (coas súas varias subespecies) clasifícase no subxénero Euchrysolina, que só contén outra especie máis, C. virgata; este subxénero foi establecido en 1950.
O seu nome específico graminis é unha forma do nome latino gramen, que significa 'de herba' ou 'como a herba'. Chrysolina graminis sensu lato ten polo menos tres nomes binomais sinónimos, que son: Chrysomela fulgida Fabricius, 1801, Chrysolina nigrocuprea Mallet, 1924 e Chrysolina taupini Mallet, 1924.
Existen cinco subespecies. A subespecie nominal C. graminis graminis foi establecida coa descrición orixinal da especie de 1758. C. graminis santonici (nomeada polo nome italiano da súa planta hóspede, o santonico, Artemisia caerulescens) describiuna N. B. Contarini en 1847. En 1860 Victor Motschulsky describiu dúas subspecies: C. graminis artemisiae e C. graminis auraria. A estas engadíronse no século XX C. graminis christianae (Mallet, 1933) e C. graminis mediterranea Bechyné, 1950.
As subespecies de C. graminis teñen distribucións localizadas: C. graminis artemisiae localízase no sueste de Europa, Asia central e sur de Siberia; C. graminis auraria localízase en Dauria, leste de Mongolia e a China; C. graminis christianae está localizada en Francia; C. graminis mediterranea vive en Córsega e España; C. graminis santonici habita na parte central dos Alpes.
Nucleomorfo
Xenoma do nucleomorfo
Tanto o xenoma de B. natans coma o de G. theta mostran evidencias de redución do xenoma ademais de da eliminación de xenes e un diminuto tamaño, incluíndo unha elevada composición en adenina (A) e timina (T) e altas taxas de substitución.
Chrysolina graminis
Descrición
Son escaravellos pequenos, redondeados, de aproximadamente 7–10,5 mm (algunhas subespecies chegan a 12 mm) de longo. Hai diferenzas morfolóxicas externas e internas entre as seis subespecies.
Nucleomorfo
Persistencia dos nucleomorfos
Non hai rexistros de que se atopasen núcleos vestixiais en ningún outro organismo que conteña plastos secundarios, aínda que estes foron retidos de forma independente en criptomónadas e cloraracniófitas. A transferencia de xenes do plasto ocorre con frecuencia en moitos organismos e non é habitual que estes nucleomorfos non cheguen a desaparecer completamente. Unha teoría sobre por que non desapareceron estes nucleomorfos como ocorreu noutros grupos é que os intróns presentes nos nucleomorfos non son recoñecidos polos espliceosomas do hóspede porque son demasiado pequenos e, por tanto, non poden ser cortados e despois incorporados no ADN do hóspede.
Chrysolina graminis
Larvas
As larvas de C. graminis pasan por catro estadios ou ínstares, aínda que o primeiro non posúe as características dos últimos. As larvas son marróns e convexas dorsalmente con espiráculos evidentes en oito segmentos. Xeralmente teñen tubérculols pequenos indistintos con curtas setas. A cabeza das larvas é dun marrón máis escuro que o corpo e con seis ocelos en cada lado. As mandíbulas teñen cinco dentes apicais.
Nucleomorfo
Persistencia dos nucleomorfos
Os nucleomorfos adoitan codificar moitas das súas propias funcións esenciais, como a transcrición e a tradución. Algúns autores din que o nucleomorfo persiste con tal que exista un xene no nucleomorfo que codifique proteínas necesarias para o funcionamento do plasto e que non son producidas pola célula hóspede.
Ritchie Valens
Richard Steven Valenzuela, nado en Pacoima, Os Ánxeles, o 13 de maio de 1941 e finado en Clear Lake, Iowa, o 3 de febreiro de 1959, foi un cantante, compositor e guitarrista estadounidense coñecido como Ritchie Valens. Pioneiro do rock and roll e predecesor do movemento do rock chicago, Valens faleceu nun accidente aéreo oito meses despois de iniciar as súas gravacións.
Chrysolina graminis
Distribución e hábitat
Na Europa continental C. graminis está espallada desde Escandinavia ata o mar Mediterráneo. Pode tamén encontrarse en Asia central e na China. En Rusia pode encontrarse na zona de tundra desde os Montes Urais polares ao río Kolyma e nos países veciños de Casaquistán e Mongolia. Está na lista de especies vulnerables en Austria, Dinamarca, Suecia e Noruega, mentres que en Alemaña é rara nun distrito e considérase en perigo noutro.
Ritchie Valens
Valens tivo varios éxitos, especialmente "La Bamba", que adaptou dunha canción folclórica mexicana, transformándoa nunha canción con ritmo de rock que se converteu nun éxito en 1958, o que converteu a Valens nun pioneiso do rock en castelán.
Chrysolina graminis
Distribución e hábitat
No Reino Unido actualmente o seu rango está restrinxido a uns 45 km ao longo das ribeiras do río Ouse, centrada en York, North Yorkshire. Localizouse tamén en distintos anos en Wicken Fen, Cambridgeshire e en Woodwalton Fen.
Ritchie Valens
Primeiros anos
Ritchie Valens naceu en Pacoima, distrito do condado dos Ánxeles (California), en 1941. Os seus pais, José Esteban Valenzuela (1896–1952) e Concepción Reyes (1915–1987), eran de México. Foi o segundo de cinco fillos, o máis velo Bob Morales e os máis novos Connie, Irma e Mario Ramirez.
Medrou escoitando música mariachi tradicional mexicana, así como a guitarra flamenca, rhythm and blues e blues.
Chrysolina graminis
Ciclo vital
Os adultos aparéanse de marzo a xuño. Nas poboación monitorizadas de York, Reino Unido, o apareamento dunha parella pode durar unhas 24 horas, durante as cales algunhas parellas se moven entre as matas da planta T. vulgare. O apareamento nunha poboación rusa de C. graminis está precedido por un eleaborado ritual non evidente noutras poboacións da especie, na que o macho toca os ollos, pronoto e antenas das femias coas súas antenas. As femias que se aparearon poñen lotes de ovos de 3–15 unidades, que son alongados, amarelos de 2 mm de longo no envés das follas de T. vulgare. Os ovos eclosionan e liberan as larvas. En catividade, unha femia que acaba de aparearse producía 561 ovos en 136 días e outras producían 158 ovos en 49 días. As femias poñen ovos en varias localizacións; a media da cada deitada é de 5–6 ovos. A femia de C. graminis canibaliza os ovos doutras femias. En condicións de laboratorio as larvas que acaban de facer eclosión sobreviven polo menos catro días sen comer e así teñen unha ampla fiesta de oportunidade para poder localizar a súa planta hóspede. En xullo o ínstar larvario final entérrase no solo baixo a planta na que pupou, aínda que se sabe moi pouco sobre a bioloxía deste proceso en C. graminis. Entre agosto e setembro, esta nova poboación adulta emerxe para alimentarse antes de tornar a meterse baixo terra en outubro para pasar o inverno; a emerxencia dos adultos prodúcese de marzo a abril do seguinte ano. A monitorización a longo prazo en Inglaterra indicou que a supervivencia durante a hibernación invernal é sorprendentemente alta, xa que o tamaño da poboación no outono e primavera é moi similar. Isto é así malia que as cheas fluviais anuais de inverno do río Ouse fan que os individuos hibernantes deban ser extremadamente tolerantes a longos períodos de asolagamento e privación de oxíxeno. Aproximadamente o 5% dos adultos que hibernan non emerxen do solo despois do inverno, senón que permanecen baixo terra durane o ano seguinte nun estado de diapausa estendida e só emerxerán na seguinte primavera.
Ritchie Valens
Primeiros anos
Valens expresou interese en facer a súa propia música aos cinco anos. O seu pai foi quen o alentou a que aprendese a tocar a guitarra e a trompeta, e posteriormente fixo o mesmo de xeito autodidacta coa batería. Aínda que Valens era manicho, estaba arelaba tanto aprender a tocar a guitarra que dominou a versión destra do instrumento. No tempo en que asistiu ao Pacoima Junior High School, o seu dominio da guitarra era tal que levaba o instrumento á escola e cantaba para os seus compañeiros nas bancadas.
Cando tiña dezaseis anos, Valens foi convidado a unirse como guitarrista a unha banda local chamada The Silhouettes. Cando o cantante principal abandonou o grupo, Valens asumiu o posto e o 19 de outubro de 1957 debutou con eles. Ademais de actuar con The Silhouettes, tocaba como solista en festas e outras reunións.
Carreira
En maio de 1958, foi descuberto por Bob Keane, propietario e presidente da compañía Del-Fi Records, unha pequena discográfica de Hollywood. Chegáralles a información dun novo talento de só dezaseis anos do Val de San Fernando que era alcumado o "Little Richard da rexión". Un sábado pola mañá, Keane viu por primeira vez unha actuación de Valens nun local de cinema de San Fernando. Impresionado, decidiu convidalo á súa casa de Silver Lake, onde Keane tiña un pequeno estudio de gravación no soto. O equipo constaba dun antigo gravador portátil Ampex 6012 de dúas canles e un par de micrófonos Telefunken U-87.
Gravaron varias cancións, en que Valens tocou e cantou, que logo regravaron nos estudios Gold Star. Algunhas desas maquetas foron rescatadas para o disco Ritchie Valens — The Lost Tapes. Dese día son dúas cancións que logo foron melloradas en Gold Star engadíndolles outros instrumentos; unha delas foi "Donna" (que cantara por primeira vez nun teléfono público, dedicándolla á súa moza Donna Ludwig ), e a outra a instrumental "Ritchie's Blues", que executaba nunha parte empregando un lapis.
Chrysolina graminis
Ciclo vital
Uns poucos escaravellos adultos poden solaparse entre as poboacións de primavera e verán, pero a maioría dos adultos da emerxencia temperá morren antes do final do verán. Tanto adultos coma larvas son incapaces de detectar a súa planta hóspede, ou calquera outra, alén de certa distancia, nin polo olfacto, nin pola vista. A inanición é probable que contribúa de forma importante á mortalidade cando os escaravellos se afastan dos seus hóspedes e acaban perdidos.
Ritchie Valens
Carreira
Despois de varias sesións no seu estudio privado, de escribir letras e arranxar cancións, Keane considerou a Valens preparado para gravar nun estudio cunha banda que o acompañase. Por suxestión de Keane, cambiou o seu nome polo de "Ritchie" e adoptou o apelido "Valens" en lugar de Valenzuela, para causar mellor efecto perante o público de lingua inglesa. As primeiras cancións que gravou, unha tarde de xullo de 1958, foron "Come On, Let's Go", acreditada a Valens/Kuhn (nome real de Keane) e "Framed", acreditada a Jerry Leiber e Mike Stoller.
O seguinte disco que gravou foi o derradeiro da súa vida, o dobre sinxelo que incluía "Donna" e "La bamba".
Morte
250px|esquerda|miniatura|Restos da avioneta que se estrelou en Iowa 250px|miniatura|Placa conmemorativa de Valens, Holly e [[The Big Bopper]] A comezos de 1959, Valens participaba na chamada "Winter Dance Party", unha xira de grandes estrelas do rock and roll polo centro dos Estados Unidos. No medio da xira, a calefacción do autobús en que viaxaban os artistas estradouse, e a mala organización da xira non previra algo así e non contratara ninguén que fose quen de amañala. Para evitar unha noite máis de viaxe nesas condicións, Buddy Holly, outra das estrelas da xira, tivo a idea de alugar unha avioneta para catro persoas despois do seu concerto no Surf Ballroom de Clear Lake, Iowa, para chegar cunto antes a un hotel para descansar comodamente. Á parte de Holly había sitio para outros dous músicos máis, entre eles Valens, que lle gañara o posto a cara ou cruz a outro artista, Tommy Allsup. Valens tiña quince anos cando se produciu a colisión aérea de Pacoima no patio do seu instituto. El non estaba ese día en clase porque era o funeral do seu avó, mais pesadelos recorrentes da traxedia provocáranlle medo a voar.
A avioneta era unha Beechcraft Bonanza pilotada por un mozo con pouca esperiencia, e partiu na madrugada do 3 de febreiro de 1959 en medio dunha gran nevarada. Pénsase que o piloto non tiña coñecementos suficientes e desconcertado pola neve que cubría todo, equivocaríase ao ler os instrumentos, único xeito de voar entre nubes e campos absolutamente brancos. Por iso, en lugar de subir a avioneta baixou e estrelouse a oito quilómetros do lugar de engalaxe, nun campo próximo ao aeroporto. Non houbo superviventes.
Seurbos
O seurbos (en Seurbi) eran unha antiga tribo celta de Gallaecia, un pobo galaico bracarense que habitaban no norte do actual Portugal, na provincia de Miño, entre os ríos Cávado e Limia. Plinio describiunos como os habitantes do terreo entre o Miño e o Limia, ó oeste de Braga.
Ritchie Valens
Morte
Ritchie Valens foi enterrado no San Fernando Mission Cemetery de Mission Hills, California.
Recoñecementos
150px|miniatura|[[Lou Diamond Phillips en 1987. Interpretou a Valens no filme A bamba (1987)]] Ritchie obtivo de forma póstuma unha estrela no Paseo da Fama de Hollywood en 1990, e en 2001 foi incluído no Rock and Roll Hall of Fame. O seu traballo pioneiro tamén é lembrado no Rockabilly Hall of Fame.
En 1987 estreouse o filme A bamba, que narraba a súa vida. O actor Lou Diamond Phillips interpreou a Valens, mentres que o grupo Los Lobos se encargou da banda sonora.
En 1988, Ken Paquette, artista e admirador da música dos anos cincuenta, erixiu un monumento no campo onde se estrelou o avión. A escultura de aceiro representa unha guitarra e tres dicos cos nomes dos artistas que faleceron no accidente. Localízase nun sector privado, no 315th Streety Gull Avenue, aproximadamente a 13 km ao norte de Clear Lake. Tamén ser realizou outros segundo monumento en Riverside Ballroom en Green Bay, Wisconsin, inaugurado o 17 de xullo de 2003.
Chrysolina graminis
Dieta
Son herbívoros e usan principalmente a Tanacetum vulgare como planta hóspede. Non obstante, a especie foi rexistrada comendo unha ampla gama de plantas, como Lycopus europaeus, Stachys palustris, Achillea ptarmica, Mentha aquatica, Mentha rotundifolia, e especies dos xéneros Chrysanthemum, Scutellaria e Artemisia. A subspecie C. graminis santonico está asociada con Artemisa caerulescens.
A T. vulgare contén certo número de compoñentes volátiles, como a 1,8-cineola, trans-tuiona, alcanfor e mirtenol, e as cantidades e proporcións de cada un varían estacionalmente e de planta a planta. A 1,8-cineola é unha toxina que se cre defende as follas da planta contra os ataques de herbívoros. O escaravello é resistente a estes compostos químicos. Porén, a planta é un repelente para outros escaravellos crisomélidos. Por exemplo, os destilados ao vapor de follas frescas e flores da planta conteñen altos niveis de alcanfor e umbelulona e é fortemente repelente para o escaravello da pataca (Leptinotarsa decemlineata).
Predación
miniatura|O insecto [[Panorpa germanica observouse depredando larvas de C. graminis.]] miniatura|C. graminis cos élitros danados sobre unha T. vulgare Restos atopados destes escaravellos no río Ouse (Inglatera) tiñan o que parecían ser marcas de ataques de paxaros e os adultos endurecidos a miúdo teñen élitros indentados, o que se interpreta como marcas de peteirazos inflixidos por paxaros no momento en que os adultos emerxen da pupa e están aínda endurecendo o seu corpo. Tamén se atoparon escaravellos mortos en arañeiras nunha poboación cativa. A predación accidental de C. graminis polo gando que come T. vulgare tamén é posible. A predación de larvas por parte da mosca escorpión Panorpa germanica tamén se observou no campo. O xénero de taquínidos Macquartia parasita exclusivamente escaravellos crisomélidos e unha das especies, Macquartia dispar, pode parasitar directamente C. graminis. A mosca adulta deposita ovos completamente incubados ou larvas que acaban de facer eclosión nas proximidades das larvas hóspede.
As larvas doutros crisomélidos son predadas por paxaros, insectros coccinélidos, hemípteros, larvas de neurópteros, larvas de sírfidos, carábidos, formigas, avespas, arañas e opilións, todos os cales son comúns sobre as T. vulgare na pobaoción arredor de York en Inglaterra. As pupas poden ser predadas directamente pola toupa europea.
Parasitos
Un ácaro, Chrysomelobia mahunkai (familia Podapolipidae), foi rexistrado parasitanndo un só exemplar adulto de C. graminis, e Eulophus chrysomela (unha especie de himenóptero da familia Eulophidae) rexistrouse como endoparasito do estadio pupal.
thumb|A [[Impatiens glandulifera é unha planta invasora que compite con T. vulgare en Inglaerra.]]
Editor de gráficos vectoriais
miniatura| Captura de pantalla do editor de gráficos vectoriais Xfig. Un editor de gráficos vectoriais é un programa que permite aos usuarios compor e editar imaxes de gráficos vectoriais de forma interactiva na pantalla do ordenador e gardalas nun dos moitos formatos de gráficos vectoriais populares como EPS, PDF, WMF, SVG ou VML.
Editores vectoriais contra editores de mapas de bits
Os editores vectoriais a miúdo contrastan cos editores de mapas de bits e as súas capacidades compleméntanse. Os editores de vectores adoitan ser óptimos para deseño gráfico, formato de páxina, tipografía, logotipos, ilustracións artísticas de bordos ben definidos (por exemplo, cómics, clip art, patróns xeométricos complexos), ilustracións técnicas, diagramas e diagramas de fluxo. Os editores de mapas de bits son os máis axeitados para retocar, procesar fotos, ilustracións fotorrealistas, collage e deseño manual mediante un encerado dixital. Moitos ilustradores contemporáneos usan Corel Photo-Paint e Photoshop para facer toda a clase de ilustracións. As versións recentes de editores de mapas de bits como GIMP e Photoshop admiten ferramentas vectoriais (por exemplo, camiños editables) e editores de vectores como CorelDRAW, Adobe Illustrator, Xara Xtreme, Adobe Fireworks, Inkscape ou SK1 están adoptando paulatinamente ferramentas e enfoques que antes se limitaban a editores de mapas de bits (por exemplo, desenfoque).
Características especializadas
Algúns editores vectoriais admiten animación, mentres que outros están deseñados especificamente para producir gráficos animados. Xeralmente, os gráficos vectoriais son máis axeitados para a animación, aínda que tamén existen ferramentas de animación en modo raster.
Os editores de vectores están estreitamente relacionados co software de autoedición como Adobe InDesign ou Scribus, que tamén adoita incluír ferramentas de debuxo vectorial (normalmente menos potentes que as dos editores de vectores autónomos). Os editores modernos son capaces de deseñar, e moitas veces é preferible, documentos únicos (como postais ou folletos) con poucas páxinas; os programas de formato de páxina son máis axeitados só para documentos máis longos ou estandarizados.
Os editores vectoriais especiais úsanse para o deseño asistido por ordenador. Non son adecuados para gráficos artísticos ou decorativos, pero son ricos en ferramentas e bibliotecas de obxectos empregados para garantir a exactitude e conformidade cos estándares de debuxos e planos.
Finalmente, o software de gráficos 3D como Maya, Blender ou 3D Studio Max tamén se pode considerar como unha extensión dos editores tradicionais de vectores 2D e comparten algúns conceptos e ferramentas comúns.
Catro vodas e un funeral
Catro vodas e un funeral (en Four Weddings and a Funeral) é un filme británico de 1994 dirixido por Mike Newell. É o primeiro de varios filmes do guionista Richard Curtis nos que aparece Hugh Grant, e conta as aventuras de Charles (Grant) e do seu círculo de amigos a través de varios eventos sociais. Andie MacDowell interpreta a Carrie, o interese amoroso de Charles, e o elenco complétase con Kristin Scott Thomas, James Fleet, Simon Callow, John Hannah, Charlotte Coleman, David Bower, Corin Redgrave e Rowan Atkinson.
Estreouse en galego o 29 de xullo de 2000 na TVG.
Sinopse
Charles e os seus amigos, todos solteiros e sen compromiso, chegaron a unha idade en que os seus coñecidos comezan a contraer matrimonio. Nunha das cerimonias, á que están todos convidados, Charles coñece a Carrie, unha moza estadounidense da que se namora inmediatamente, mais despois de pasar a noite xuntos non volven verse. Terán que agardar á seguinte voda, en que Carrie presenta a Charles ao seu prometido.
Nasuia deltocephalinicola
Nasuia deltocephalinicola é unha especie de bacterias que mantén unha relación endosimbiótica intracelular con insectos cicadélidos, da que en 2013 se informou que tña o xenoma máis pequeno entre todas as bacterias, de só 112.091 nucleótidos. En comparación, o xenoma humano ten 3,2 miles de millóns de nucleótidos. O segundo xenoma máis pequeno é o da bacteria Tremblaya princeps, que ten 139.000 nucleótidos. Aínda que N. deltocephalinicola ten o menor número de nucleótidos, ten máis xenes codificantes de proteínas (137) que algunhas outras bacterias.
Relacións simbióticas
N. deltocephalinicola descubriuse cando se investigou a presenza de bacterias endosimbióticas nos cicadélidos e outros insectos que se alimentan dos zumes do floema e xilema de plantas. Polos vasos condutores das plantas circula un zume rico en carbohidratos (en forma de sacarosa) pero carente de lípidos e proteínas. Os lípidos poden sintetizarse a partir de carbohidratos, pero as proteínas requiren nitróxeno, que normalmente non se encontra nos zumes circulantes das plantas. N. deltocephalinicola, xunto con outras bacterias endosimbiontes axudan aos insectos a sintetizar 10 aminoácidos esenciais que doutro modo non poderían obter. Os únicos insectos que se poden beneficiar desta relación son os da suborde Sternorrhyncha, que se alimentan do zume floemático, e os da suborde Auchenorrhyncha, que zugan zume xilemático. N. deltocephalinicola pode sintetizar dous dos aminoácidos esenciais que estes insectos requiren. N. deltocephalinicola usa o codón UGA do seu ADN para especificar o aminoácido triptófano, que neles non funciona como codón de stop como na maioría dos demais organismos.
Propúxose que a relación simbiótica entre N. deltocephalinicola e os cicadélidos empezou hai polo menos 200 millóns de anos, cando os cicadélidos e os cercopoideos diverxiron evolutivamente. Isto está apoiado polo feito de que o parente máis próximo de N. deltocephalinicola é a bacteria Zinderia insecticola, que desempeña un papel similar nos cercopoideos. Os cicadélidos devolven o favor á bacteria proporcionándolles refuxio nun órgano especializado da súa cavidade abdominal chamado bacterioma, que teñen a ambos os lados do abdome. Neste órgano poden vivir moitos tipos de bacterias, aínda que as bacterias están completamente separadas unhas das outras, xa que viven en distintas seccións do bacterioma.
N. deltocephalinicola é un endosimbionte obrigado, é dicir, non pode sobrevivir fóra do insecto. É un endosimbionte intracelular, que vive dentro dos bacteriocitos, que son células do bacteriosoma especializadas en albergar bacterias endosimbióticas. Os endosimbiontes intracelulares poden evolucionar para depender das células do hóspede para funcións celulares esenciais. Como resultado, os seus xenomas adoitan perder os xenes que serían necesarios para vivir nun ambiente extracelular, incluso nun ambiente que contivese abundantes nutrientes. Por tanto, iniciaron o proceso de evolucionar desde ser un organismo de vida libre a acabar por converterse nun orgánulo intracelular, e N. deltocephalinicola está a medio camiño neste proceso. N. deltocephalinicola xa non ten os xenes que cómpren para realizar a síntese de ATP por medio da fosforilación oxidativa. Propúxose que isto débese á alta concentración de sacarosa que se encontra nos vasos condutores das plantas.
Clotoide
miniatura|250x250px| Espiral de Cornu A espiral de Cornu, tamén coñecida como clotoide e como espiral de Euler e radioide de arcos, é unha curva cuxa curvatura varía linealmente ao longo da súa lonxitude. A espiral de Cornu foi creada por Marie Alfred Cornu como un nomograma para os cálculos de difracción en ciencia e enxeñería. Nos proxectos de enxeñería de estradas, esta espiral úsase amplamente como curva de transición co obxectivo principal de conectar xeométricamente unha liña recta e unha curva circular. Esta curva garante unha diminución lineal da curvatura co camiño seguido ao longo do seu desenvolvemento, proporcionando así unha variación gradual do raio de curvatura. Isto resulta entón:
A espiral de Cornu xérase polo debuxo paramétrico de S (x) contra C (x), onde:
Ficheiro:Cornu_spiral.png
<font color="#b36633">{C (x), S (x)} (Nótese que a espiral converxe cara ao centro dos buratos da imaxe superior cando x tenta a infinito e a menos infinito.)
Seguindo a curva, a lonxitude da curva de {S (0), C (0)} a {S (x), C (x)} debe ser igual a x, xa que S ′ (x )² + C ′ (x)² = 1. A lonxitude total da curva (de x = −∞ a ∞) é, polo tanto, infinito.
Ceca de Tesalónica
A ceca de Tesalónica foi un obradoiro monetario da Antiga Grecia establecido na rexión de Macedonia a mediados do século II a. de C., que mantivo a súa actividade como ceca do Imperio Romano e tamén como ceca bizantina.
De entre as múltiples marcas de ceca utilizadas pola ceca de Tesalónica, as máis frecuentes foron: S (acra) M (oneta) T (e) S (salonica), TS, TES , TESOB (rizyacum), THS , THSOB (rizyacum) e TSA [ A = "primeiro obradoiro"].
Período helenístico
As primeiras cuñaxes de moeda desta ceca producíronse a partir da fin da terceira guerra macedónica, gañada polos romanos, arredor do ano 167 a. de C. O Reino de Macedonia estaba dividido en catro distritos, cada un coa súa propia capital, e Tesalónica era a capital do segundo. Os catro distritos conformaron unha sorte de protectorado romano, ata que en 146 a. de C. foron anexados para formaren a provincia romana de Macedonia.
Período romano
As primeiras emisións de moeda romana cuñada na ceca de Tesalónica tiveron lugar no período tetrárquico de Diocleciano (284-305), e a instalación da casa de moeda levouse a cabo logo do establecemento da residencia imperial de Galerio (293-311), nos derradeiros anos do século III ou nos primeiros do século IV.
esquerda|miniatura|[[Follis de Licinio coa marca de ceca TSA (1º obradorio) no exergo do reverso]]
A ceca continuou a súa actividade con Licinio (308-324) ata 317, e logo baixo Constantino I e os seus descendente (a coñecida como dinastía Constantiniana). Nese momento, a ceca dispuña de cinco obradoiros ( A, B , C , D e E ), que utilizaban marcas de ceca como SMTS , TS , TES , TESOB , THS , THSOB ou TSA. A súa finalidade era a de dotar de circulante as tropas romanas situadas ao longo da fronteira do Danubio.
Teresa Salgueiro
María Teresa de Almeida Salgueiro OIH, nada en Amadora o 8 de xaneiro de 1969 é unha cantora portuguesa, máis coñecida como vocalista do grupo Madredeus, entre 1986 e 2007.
Carreira musical
A súa carreira comezou de forma inesperada, en 1986, cando dous dos fundadores do grupo (Rodrigo Leão e Gabriel Gomes) a descubriron mentres cantaba cun grupo de amigos nunha mesa ao lado da súa, nunha tasca do Bairro Alto, Lisboa. Despois da súa primeira audición con Pedro Ayres Magalhães, outro dos fundadores de Madredeus, Teresa Salgueiro converteuse na voz e, en palabras de Magalhães, "na maior inspiração da música do grupo".
Teresa Salgueiro é unha soprano cunha ampla gama vocal, cun talento innato para a música. A súa formación musical desenvolveuse nos primeiros anos de vida de Madredeus, cando asistiu durante dous anos a clases de canto, pero os compromisos internacionais do grupo acabaron por impedir que a cantante continuara cunha formación musical formal. O 9 de xuño de 1995 foi nomeada Oficial da Orde do Infante D. Henrique.
No ano 2005 editouse unha recompilación de diversas participacións e colaboracións que realizou con outros artistas cando aínda formaba parte do grupo Madredeus. Obrigado presenta temas cuxa variedade de estilos e tempos de gravación amosan a versatilidade do cantante; entre outros, o disco recolle temas que Teresa Salgueiro gravou con António Chainho, co tenor catalán Josep Carreras, cos cantantes e compositores brasileiros Caetano Veloso e Zeca Baleiro (nun disco de cancións do compositor italiano Aldo Brizzi), co dúo portugués de Mário Laginha e Maria João, co compositor galego Carlos Núñez, co compositor italiano Angelo Branduardi e co acordeonista xaponés Coba (Y. Kobayashi), entre outros.
En 2007, Madredeus decidiu tomar un ano sabático e os seus membros dedicáronse a proxectos musicais paralelos. En febreiro dese ano, Teresa publicou o álbum Você e eu, que revisa un repertorio de grandes cancións da música popular brasileira: desde Pixinguinha até Dorival Caymmi, pasando por Antônio Carlos Jobim e Chico Buarque.
Nese mesmo ano, Teresa presentou o espectáculo La Serena con temas cantados en varios idiomas, acompañada polo Lusitânia Ensemble —un grupo de músicos, na súa maioría da Orquestra Sinfónica Portuguesa. O concerto xerou o álbum La Serena lanzado en outubro de 2007. No repertorio do disco, cancións famosas de distintos países bañados polo océano Atlántico e o mar Mediterráneo.
Tamén en 2007, Teresa Salgueiro foi convidada a participar no disco Silence, Night and Dreams, do compositor polaco Zbigniew Preisner. No álbum, lanzado polo selo erudito EMI Classics, conta cunha destacada participación onde interpreta pezas en inglés e latín. Preisner, coñecido polas súas colaboracións co cineasta polaco Kieslowski, afirmou que compuxo "Silence, Night & Dreams" pensando na voz "pura, limpa e sen vibratos" do cantante.
O 28 de novembro de 2007 foi anunciada a saída dos Madredeus de Teresa Salgueiro, Fernando Júdice e José Peixoto.
En agosto de 2008, volveu reunirse co Lusitânia Ensemble, coa idea de recoller un repertorio que retratase as diferentes épocas, tradicións, rexións e costumes portugueses. Así naceu o disco Matriz, cuxos concertos percorreron Europa e África.
Após 25 anos de dedicación ininterrompida á música, por primeira vez na súa carreira, dedicouse a escribir e compor todos os temas, nun obradoiro de Teresa cos músicos que escolleu.
Durante o mes de agosto de 2011, Teresa e o seu grupo de músicos retiráronse ao Convento da Arrábida, na contorna da Serra. Nun anexo do Convento montaron un estudio de gravación onde rexistraron os dezasete temas que forman o disco O Mistério. Convidou a António Pinheiro da Silva, con quen compartiu os primeiros dez anos de gravacións e concertos da súa vida con Madredeus, para que coproducir este disco.
Colabora de novo co compositor polaco Zbigniew Preisner, coñecido polas bandas sonoras das películas de Krzysztof Kieślowski, para a gravación do DVD Wielkie Monologi.
En 2016 publicou O Horizonte, o seu novo disco autoral, afirmación da súa faceta de compositora e letrista.
Relación coa Galiza
No disco de Madredeus de 2005, Faluas do Tejo, unha das cancións titúlase "Na Estrada de Santiago", dedicada ao Caminho. Alén de ter colaborado con Carlos Núñez, Teresa Salgueiro visitou a Galiza numerosas veces. No ano 2018 participou no programa Nexus na Cidade da Cultura do Gaiás como conferenciante, falando do nomeamento do Patrimonio Inmaterial da Humanidade pola UNESCO do fado, da nova canção portuguesa, e dos vínculos de músicos portugueses como Amália Rodrigues ou Zeca Afonso coa música galega. En 2022 participou nos Concertos da Fin do Mundo en Corrubedo, Ribeira, enmarcados na programación cultural do Xacobeo 21-22.
Chauvetia retifera
Chauvetia retifera é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Brugnone en 1880.
Kathy Jetnil-Kijiner
Kathy Jetnil-Kijiner é unha poeta e activista do cambio climático das Illas Marshall.
Traxectoria
Jetnil-Kijiner naceu nas Illas Marshall e criouse en Hawai. Asistiu a Mills College en California e realizou unha mestría en Estudos das Illas do Pacífico da Universidade de Hawai en Mānoa.
A poesía de Jetnil-Kijiner resalta cuestións relacionadas co medio ambiente e co cambio climático. Tamén explora a inxustiza social, incluído o colonialismo, a migración e o racismo.
En 2014, Jetnil-Kijiner foi elixida para dirixirse ao Cume do Clima das Nacións Unidas. Realizou a peza, 'Dear Matafele Peinem ', na cerimonia de apertura en Nova York. En 2015 foi convidada a falar na COP21 en París.
As súas primeiras coleccións de poesía, tituladas Iep Jāltok: Poems from a Marshallese Daughter, foron publicadas en 2017 pola University of Arizona Press. Considérase o primeiro libro de poesía publicado escrito por alguén das Illas Marshall.
É cofundadora da organización ambiental sen fins de lucro Jo-Jikum (Jodrikdrik en Jipan ene eo e Kutok Maroro) que ten como obxectivo apoiar aos mozos marshaleses a tomar medidas sobre o cambio climático e os problemas ambientais que afectan as Illas Marshall.
En 2015 foi seleccionada pola revista Vogue como unha dos 13 Guerreiros do Clima e en 2017 foi nomeada Heroe de Impacto do Ano pola Compañía da Terra. En 2012 representou ás Illas Marshall no Festival de Poesía Parnassus en Londres.
En 2018, Jetnil-Kijiner colaborou con Aka Niviâna, unha poeta activista do cambio climático de Groenlandia, para escribir un poema sobre as súas historias sobre o cambio climático. O poema, "Rise: From One Island to Another", explica a destrución de dúas terras natais opostas e a realidade da fusión dos casquetes de xeo e o aumento do nivel do mar. Nunha entrevista coa Revista Grist, Jetnil-Kijiner dixo que "cando se atopou cara a cara cun corpo físico que ameaza con mergullar a súa patria ancestral, sentiu reverencia, non enfado".
Jetnil-Kijiner ensina no Colexio das Illas Marshall e é instrutora da facultade de Estudos do Pacífico.
Frank Edgar Scobey
Frank Edgar Scobey, nado en Troy, Ohio, o 27 de febreiro de 1866 e finado en San Antonio, Texas, o 7 de febreiro de 1931, foi un empresario e político estadounidense, director da Casa da Moeda dos Estados Unidos entre 1922 e 1923.
Primeiros anos e formación
Frank Edgar Scobey naceu en Troy, no condado de Miami, Ohio, o 27 de febreiro de 1866, fillo de Martha J. Vandeveer e de William Scobey. A súa primeira instrución tivo lugar en escolas públicas da súa vila natal.
Carreira profesional
Posteriormente, Scobey accedeu a un posto como axente da compañía Standard Oil en Troy, mais deixou este labor ao caer enfermo, polo que pasou varios anos viaxando para mellorar a súa saúde, pasando os invernos entre Florida e Texas.
En 1894 estableceu un negocio en asociación co seu tío J. F. Vandeveer.
Xa desde novo, Scobey foi un membro activo do Partido Republicano no condado de Miami. En 1897 foi elixido shériff do condado e, logo dunha reelección, mantivo o cargo ata a súa dimisión en 1902.
Ó seu apoio ao membro do Senado dos EEUU Joseph B. Foraker facilitoulle o acceso ao posto de secretario xefe do Senado de Ohio. Nesta época cultivou unha amizade co daquela membro do Senado de Ohio Warren G. Harding. Scobey mantivo este posto ata que en 1904 se trasladou a San Antonio, Texas, onde fundou a compañía Scobey Fireproof Storage Co. e participou en diversos negocios inmobiliarios, ademais de presidir a delegación do Banco da Reserva Federal.
Vida persoal
Frank Edgar Scobey casou o 7 de maio de 1889 con Mayme Barrington, de Covington, Texas, con quen tivo unha filla, chamada Ruth, nada en 1897 e finada o ano seguinte.
Scobey retirouse en 1923, logo de deixar o seu posto na Casa da Moeda, e pasou a dedicarse aos seus asuntos privados. Morreu en San Antonio, Texas, o 7 de febreiro de 1931, e foi soterrado no cemiterio da súa vila natal de Troy.
Chauvetia brunnea
Chauvetia brunnea é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Donovan en 1804.
Dereito á saúde
miniatura|Manifestantes protestan polo dereito á saúde en [[Paquistán.]] O dereito á saúde é o dereito económico, social e cultural a un nivel de saúde mínimo universal que todos os individuos deben ter. O concepto do dereito á saúde enumerouse en acordos internacionais que inclúen a Declaración Universal dos Dereitos Humanos, o Pacto Internacional de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais e a Convención Internacional sobre os Dereitos das Persoas con Discapacidade. Hai un debate sobre a interpretación e aplicación do dereito á saúde debido a consideracións sobre como se define a saúde, que dereitos mínimos están incluídos nun dereito á saúde e que institucións son as responsables de garantir o dereito á saúde.
Dereito humano á asistencia sanitaria
miniatura| A saúde é un dereito humano (Healthcare is a human right  ) Unha forma alternativa de conceptualizar superficialmente o dereito á saúde é "o dereito humano á asistencia sanitaria". Notablemente, isto cobre os dereitos do paciente e do provedor na prestación de servizos de saúde. Os dereitos do paciente na prestación de asistencia sanitaria inclúen: o dereito á privacidade, información, vida e atención de calidade, así como a liberdade de discriminación, tortura e tratos crueis, inhumanos ou degradantes.
Os dereitos do provedor inclúen: o dereito aos estándares de calidade das condicións de traballo, o dereito a asociarse libremente e o dereito a negarse a realizar un procedemento baseado na súa moral. Nos Estados Unidos, hai moitos debates sobre a "concienciación do provedor", que conserva o dereito dos provedores a absterse de realizar procedementos que non se corresponden co seu código moral, como o aborto.
Amacos
miniatura|dereita|Mapa das tribos ástures. Os amacos (en Amaci) eran unha antiga tribo celta de Gallaecia, un pobo ástur augustano ou cismontanos cuxa capital era Asturica Augusta (a actual Astorga).
Forza Aérea de Hungría
Período de entreguerras
Tras a disolución di Imperio Austrohúngaro en 1918 creouse un pequeno corpo aéreo que operaba avións supervevintes de fábricas húngaras e escolas de voo. Este corpo convertiríase na Forza Aérea Vermella de Hungría durante a curta República Soviética Húngara, pero disolveuse tras a súa caída.
Segunda guerra mundial
Baixo o Tratado de Trianon (1920) probibíuselle a Hungría posuír avións militares. Porén, estableceuse gradualmente un corpo aéreo baixo a cobertura de clubs de voo civís. Durante 1938, como resultado do Acordo de Bled, deuse a coñecer a existencia da Real Forza Aérea de Hungría (Magyar Királyi Honvéd Légierő (MKHL)). O servizo de aviación do exército reorganizouse e ampliouse.
A finais de 1938 reorganizouse novamente a aviación do exército. O almirante Miklós Horthy, o xefe do estado, ordenou que a aviación do exército se convertese nun servizo independente a partir do 9 de xaneiro de 1939. O coronel Ferenc Feketehalmi Czeydner converteuse no Xefe da Sección Aérea no Ministerio de Honvéd, o maior xeneral Waldemar Kenese converteuse en Inspector da Forza Aéra, o coronel Ferenc Szentnémedy no Xefe do Estado Maior, e o coronel László Háry foi nomeado xefe da Magyar Királyi Honvéd Légierő (MKHL).
Posteriormente participou en enfrontamentos coa nova República Eslovaca e no enfrontamento fronteirizo co Reino de Romanía. En abril de 1941 realizáronse operación spara apoiar a invasión alemá de Iogoslavia e, o 27 de xuño dese ano, Hungría declarou a guerra á Unión Soviética.
En 1940 tomouse a decisión de unificar a Forza Aérea, as forzas antiaéreas e a defensa aérea civil baixo un mando central. O coronel László Háry foi retirado o 24 de decembro dese ano, e o 1 de marzo de 1941 constituíuse a nova organización. O xeneral András Littay converteuse no Xefe do Subdepartamento do Aire, e o coronel Géza Vörös foi elixido Xefe do Estado Maior do Aire. O 1 de xuño de 1941 creáronse o Corpos de Defensa Aérea, e o tenente xeneral Béla Rákosi converteuse no Comandante da Aviación do Exército. A Forza Aéra volvía novamente a formar parte do Exército.
No verán de 1942 unha brigada aérea incorporouse ao ''VIII. Fliegerkorps da Luftwaffe'' na fronte leste. En mrzo de 1944 os Aliados comezaron a bombardear Hungría e os bombardeos aumentaron a súa intensidade progresivamente. O 101º grupo de caza "Puma" era a unidade de elite do MKHL (o seu nome e insignia seguen uándose no presente). A finais de 1944 todos os esforzos redireccionáronse en van para contrarrestar o avance do Exército Vermello. A loita en Hungría rematou o 16 de abril de 1945.
Posguerra e guerra fría
En 1947 organizouse un pequeno corpo aéreo seguindo as liñas soviéticas. Tras a toma do poder dos comunistas intensificouse a axuda militar da Unión Soviética e iniciouse un gran programa de expansión. En 1956 a Forza Aérea de Hungría estaba formada pola 25ª División de Caza (25. Vadászrepülő Hadosztály, con base en Taszár), a 66ª División de Caza (66. Vadaszrepülő Hadosztály, con base en Kecskemét), a 82ª División de Bombardeo (82. Önálló Bombázó Hadosztály, con base en Kunmadaras), a 28ª División de Ataque ao Chan (28. Csatarepülő Hadosztály, con base en Székesfehérvár) e unha dicisión de adestramento. Coa invasión rusa para suprimir a Revolución Húngara de 1956, seccións da Forza Aérea atacaron as forzas soviéticas e resistiron os intentos de ocupar as súas bases. A resistencia durou pouco e toda a Forza Aérea desmobilizouse pouco despois. No ano segunte reformouse un corpo aéreo como parte do Exército Popular de Hungría, Pero inicialmente só como unha forza de seguridade interna. O resto dos activos da forza aérea organizáronse no Centro de Adestramento de Aeronaves (Repülő Kiképző Központ (RKK)) o 1 de abril de 1957, cun escuadrón de distintos tipos de avións en cada unha das principais bases de caza en Pápa, Taszár e Kecskemét. A partir de 1959, á medida que o país volvía á estabilidade, a forza aérea comezou a ampliarse novamente de forma gradual, pero seguiu sendo unha parte do exército e era esencialmente unha forza defensiva.
Durante a guerra fría a Hungría comunista tivo varias baterías de mísiles antiaéreos SA-2, SA-3 e tamén SA-5 (unha unidade) e un gran número de instalacións de radar, a meirande partes delas para defender a loña do Danubio contra ataques aéreos da OTAN. A defensa aérea do Exército estaba equipada cos mísiles SA-4 e SA-6 Kub, e sistemas SA-9 e SA-13, ademais de unidades convencionais de artillería antiaérea. miniatura|250x250px|MiG-29 húngaro A Forza Aérea do Exército Popular de Hungría operou os reactores de combate Il-28, MiG-15, MiG-17, MiG-19, MiG-21, MiG-23 e Su-22 durante a súa existencia. Nos anos 80 tiña tres rexementos de caza nas tsúas tres bases principais, con tres escuadróns cada un, sumando uns 100 cazas supersónicos activos. A partir de 1989 a forza reducíuse varias veces ata os inicios dos anos 200, cando había tan só un escuadrón de caza activo con 2-4 avións listos para voar en calquera momento.
A mediados de 1993 Rusia entregou tres lotes de 28 MiG-29 como pago en especie da débeda pública. Os avións estaban baseados en Kecskemét. En 1995 chegou un regalo alemán de 20 Mi-24D/V.