cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio de Rusia de 2014
Controversia
miniatura|300px|O CEO da [[Formula One Administration Bernie Ecclestone (en primeiro plano, á dereita) e o presidente ruso, Vladimir Putin (atrás) na presentación formal do Gran Premio de Rusia en outubro de 2014. Tamén na foto está Mikhail Kapirulin (en primeiro plano, á esquerda), un representante do goberno rexional de Krasnodar Krai.]] Tras o derribo do Voo 17 de Malaysia Airlines sobre o leste Ucraína, en xullo de 2014, e a intervención militar rusa neste país, houbo chamadas para boicotear a proba como parte das sancións impostas ao goberno ruso, pero finalmente foron rexeitadas.
Cambio de piloto
O piloto de Marussia Jules Bianchi que sufriu feridas graves na cabeza no Gran Premio do Xapón, cando colisionou cun tractor que retiraba o Sauber de Adrian Sutil con bandeira amarela, non participou no Gran Premio de Rusia. O equipo nomeou a Alexander Rossi, o seu piloto de probas e reserva, como substituto de Bianchi para a carreira, pero máis tarde retirou a participación como un sinal de respecto, deixando a grella con vinte un coches.
Penalizacións
Pastor Maldonado recibiu unha penalización de dez posicións no Gran Premio do Xapón, por superar a cota de cinco motores para a tempada pero, como se clasificou 17º, foi incapaz de cumprir a penalización, xa que pasaríase do vixésimo segundo e último lugar da grella. Baixo as novas regras introducidas para a tempada, o resto da penalización foi adiado para o Gran Premio de Rusia, dándolle automaticamente unha penalización de cinco posicións.
Pneumáticos
o provedor de pneumáticos Pirelli levou o pneumático medio como "prime", e o pneumático brando como "opción" para correr na superficie do novo circuíto e tolerar as altas cargas laterais no pneumático, especialmente na curva 4, unha curva alargada de radio constante con velocidades estimadas de 200 km/h que destaca como a curva máis longa do calendario da Fórmula Un.
Sistema de redución de arrastre (DRS)
Foron declaradas dúas zonas de DRS para a carreira. O punto de detección para a primeira foi situado na entrada á curva 1, coa zona de activación colocada no vértice da curva. O segundo punto de detección foi instalado na recta traseira do circuíto, cunha zona de activación entre as curvas 12 e 13.
Río Oise
Os seus principais afluentes son o río Serre e o Aisne.
Departamentos e principais cidades que atravesa:
O Paraíso, Berdillo, Carballo
O Paraíso é un lugar da parroquia de Berdillo no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 44 habitantes no ano 2021 segundo datos do IGE dos cales eran 16 homes e 28 mulleres.
Carbonífero
O período Carbonífero debe o seu nome o carbón que se iniciou hai uns 300 millóns de anos. Cando as árbores mortas e outros vexetais caían en pantanos quedaban cubertos de lodo. Co tempo os restos vexetais secáronse e formaron o que chamamos turba. Enterrada baixo capas de terra e rocha a gran profundidade, a turba quedou comprimida e quentouse ata que ó final converteuse en carbón.
Características
Este período transcorreu entre hai uns 361 e 290 millóns de anos. No carbonífero os dinosauros, os mamíferos e as aves aínda non existían. As plantas que habitaban a terra eran grandes equisetos, antigos parentes de pequenas plantas como os fentos de hoxe en día. Neste período formáronse numerosos deltas, especialmente en Europa e en América. As vastas cordilleiras que formaran durante o Devoniano comezan a desgastarse pola acción do vento e da chuvia. As rochas eran trituradas ata formar unha area fina chamada limo, que se acumulaba cando a auga que as transportaba chegaba ó mar. Esta terra húmida e pantanosa atopábanse en tupidas selvas.
Este intervalo de tempo coñécese tamén como a era dos anfibios, pois as condicións eran as axeitadas para eles. Había moita auga onde podían desovar, pero non podían poñer os ovos no medio terrestre. Ó desenvolver as criaturas ovos con casca solucionouse o problema anterior do desove exclusivo no medio acuático, que permitiu nacer en terra as crías. Foi cando no carbonífero apareceron os primeiros réptiles a partir dun grupo de anfibios e con eles levouse a cabo a definitiva conquista do medio terrestre. A partir deste momento comezan a aparecer os primeiros dinosauros, que chegarían ao seu auxe no Mesozoico. Os primeiros réptiles foron antepasados tanto dos dinosauros coma dos mamíferos. Outros animais máis pequenos vivían tamén no solo do bosque; estes animais pequenos parecíanse moito ás lagartas.
As árbores do período non se parecían ás árbores actuais, pois en realidade eran versións xigantescas dalgunhas plantas que hoxe chamamos equisetos e licopodios. As ramas e as follas das árbores formaban un teito sobre a selva, sumindo o solo na escuridade. Cerca do solo había unha densa maraña de fentos que crecían na húmida terra; esta componse de capas de vexetación descomposta e esmagada.
Flora e fauna
miniatura|Aviculopecten, Syringothyris. Os Lepospóndilos constituían un grupo de anfibios insectívoros de menor tamaño. O seu nome fai referencia á estruturas das súas vértebras. Estes anfibios evolucionaron durante o período carbonífero e sobreviviron ata finais do Permiano. Durante este período de 100 millóns de anos, desenvolveuse unha variedade de pequenos lepospóndilos, semellantes ás píntegas ou as serpes.
O Crassigyrinus viviu a principios do Carbonífero en Europa, concretamente en Escocia, e media 2 metros de lonxitude. Era un ser de aspecto estraño, incluso para un anfibio primitivo. Tiña o corpo alargado, similar ó dun peixe, cunha larga cola e extremidades diminutas. A cabeza medía uns 30 cm de lonxitude e as mandíbulas repletas de dentes, que se abrían enormemente. Os ollos eran especialmente grandes e estaban situados moi xuntos un do outro. Estas desusadas características indican que había perdido o uso das súas extremidades e que volvera á vida na auga. Os seus dentes son os dun comedor de peixes e o seu hidrodinámico corpo fai pensar que era un veloz depredador. O tamaño dos seus ollos podía indicar que cazaba en augas escuras e cargadas de sedimentos dos pantanos do Carbonífero,nadando como unha anguía entre e abundante vexetación.
O Greererpetón viviu a principios do Carbonífero en América do Norte e media 1,5 metros de lonxitude. A forma do seu corpo era ideal para os desprazamentos na auga, con sinuosas ondulacións ó estilo das anguías. A cabeza baixa e achatada, duns 18 cm de lonxitude, repousaba sobre un pescozo breve, conectado a un corpo sumamente alargado (con arredor de 40 vértebras dorsais) e terminando nunha larga aleta caudal. As patas eran curtas, cada unha con cinco dedos que lle servían para manobrar e frea na auga. Os sucos abertos ós lados do cranio constitúen un legado dos seus antepasados. Estes sucos marcan a posición, na vida do animal, da liña lateral sensorial capaz de detectar as vibracións transmitidas pola auga. A estrutura do oído deste habitante da auga estaba pouco desenvolvida, a diferenza da que se observaba na dos anfibios terrestres.
Ácido acetoacético
O ácido acetoacético (tamén chamado ácido diacético ou ácido 3-oxobutanoico) é un composto orgánico do grupo dos cetoácidos, e é un dos corpos cetónicos que se forman no noso metabolismo. Ten catro carbono, un grupo carboxilo e un grupo cetona no carbono 3. É o beta-cetoácido máis simple que existe, e igual cós demais membros desta clase é un composto inestable. Cando está ionizado chámase acetoacetato, igual que os seus sales.
Metabolismo
A pH celular normal actúa como acetoacetato. Xunto coa acetona e o beta-hidroxibutirato é un dos corpos cetónicos do metabolismo. No fígado humano e doutros mamíferos o exceso de acetil-CoA formado durante a beta-oxidación dos ácidos graxos desvíase á formación de corpos cetónicos. En tres pasos encimáticos o acetil-CoA orixina acetoacetato, o cal pode transformarse despois en acetona e beta-hidroxibutirato. O acetoacetato e o beta-hidroxibutirato poden ser transportados polo sangue a outros tecidos, onde poden ser oxidados pola vía do ciclo do ácido cítrico para producir enerxía. Durante o xexún ou en certas circunstancias (diabetes mellitus por exemplo) os corpos cetónicos acumúlanse no sangue orixinando cetose.
Os aminoácidos cetoxénicos durante a súa degradación poden orixinar acetoacetil-CoA e este pode ser transformado en acetoacetato. Ditos aminoácidos son: triptófano, lisina, leucina, tirosina, e fenilalanina.
Detección
Cando queremos detectar a presenza de corpos cetónicos na urina, en realidade está presente na urina unha mestura de acetona, beta-hidroxibutirato e acetoacetato, pero xeralmente o que se detecta nas probas é o acetoacetato. Isto faise utilizando tiras reactivas cubertas de nitroprusside ou un reactivo similar. Este reactivo muda de cor de rosa a púrpura en presenza de acetoacetato.
Gran Premio de Italia de 1967
O Gran Premio de Italia de 1967 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada no Autodromo Nazionale Monza o 10 de setembro de 1967. Foi gañada polo piloto británico John Surtees pilotando un Honda RA300. Jim Clark liderou a carreira ata pouco despois da metade da carreira, cando unha picada fixolle perder unha volta enteira. Logo recuperouse a través da pista para tomar o liderado a só un par de voltas para o final. Clark liderou ata a última volta cando a bomba de combustible defectuosa relegouno á terceira praza. Jack Brabham e Surtees pasaron ao escocés terminaron primeiro e segundo, con Surtees adiante con menos da distancia dun auto na liña de meta. Esta foi a segunda vitoria para o Honda F1 team.
Notas
Esta foi a sexta e última vitoria de John Surtees na Fórmula 1.
Chikushino
Chikushino (筑紫野市, ちくしのし, Chikushino-shi) é un concello da prefectura de Fukuoka no Xapón. Está situada ó norte da rexión de Kyūshū e no centro-oeste da prefectura, na zona da provincia histórica de Chikuzen, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 87,78 km² e a poboación de 100.047 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.140 h/km².
O concello de Chikushino limita cos concellos de Nakagawa, de Ōnojō, de Dazaifu, de Umi, de Iizuka, de Chikuzen, de Ogōri (son da prefectura de Fukuoka); de Tosu e de Kiyama (son da prefectura de Saga).
Miguel Costas
Miguel Ángel Costas Peón, nado en Vigo o 1 de marzo de 1961, é un guitarrista vocalista, produtor e compositor galego. Formou parte de varias bandas ao longo da súa carreira, sendo coñecido principalmente pola súa etapa en Siniestro Total e Aerolíneas Federales.
Aerolíneas Federales
Miguel Costas formou en Vigo en 1981 un grupo, Aerolíneas Federales, con Flechi e Silvino Carreras, baixo os pseudónimos New Border, Federico Flechini e Bollito Singerman respectivamente. A partir de 1983 incorpórase ao grupo un batería chamado Luís Santamarina (Donna Sangre) e Flechi pasa a ser cantante da banda. Máis tarde súmanse ao grupo Coral Alonso e Rosa Costas como coristas; Flechi abandona máis tarde a banda ao non atoparse a gusto co novo estilo da banda. A seguinte formación da banda está composta por Miguel Costas, Silvino, Luís e as aerolinettes Coral Alonso e Rosa Costas. Finalmente, Miguel Costas marchou ao non poder estar á vez en Siniestro Total e en Aerolíneas Federales.
Miguel Costas e La Banda Turca
Ao deixar Los Feliz, formou a súa nova banda, Miguel Costas y La Banda Turca, onde foi o guitarrista e vocalista, xunto aos músicos coruñeses Juan Naya á guitarra, Landy ao baixo, e Iván á batería. Con esta nova banda tocou novos temas de actualidade e os grandes éxitos que compuxo nos seus grupos anteriores.
Código hexadecimal
Isto faino moi útil para a visualización de descargas de memoria xa que permite saber de xeito sinxelo o valor de cada byte da memoria.
Nótese que, e así sucesivamente. Tamén se usan variantes con letras minúsculas no canto de maiúsculas.
Exemplo
Vexamos un exemplo numérico para obter o valor dunha representación hexadecimal: 3E0,A (16) = 3×162 + E×161 + 0×160 + A×16−1 = 3×256 + 14×16 + 0×1 + 10×0,0625 = 992,625
Fraccións
As fraccións, no seu desenvolvemento hexadecimal, non son exactas a menos que o denominador sexa potencia de 2 (xa que 16 = 2 ^4). Con todo, os períodos non adoitan ser moi complicados.
Juan Couto Sanjurjo
Juan Couto Sanjurjo, Simeón, nado en Ardemíl (Ordes) en 1917 e finado en Buscás o 12 de outubro de 1999, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Actuou como enlace e ao ser descuberto pola Garda civil, botouse ao monte en xaneiro de 1946, incorporándose ao destacamento Manuel del Río Botana dirixido por Manuel Ponte. Participou no asalto a un tren cargado de armamento na liña A Coruña-Santiago de Compostela. Foi reclamado polo Xulgado Militar da Coruña en setembro de 1946. Perdeu o ollo dereito ao recibir unha perdigonada nunha refrega con veciños de Oíns (Arzúa) o 6 de decembro de 1946. Logrou escapar, con Emilio Pérez Vilariño, no enfrontamento de Fontao onde foron asasinados Manuel Ponte Pedreira, Manuel Díaz e Manuel Rodríguez Suárez o 15 de maio de 1947. Tamén escapou da caída da V Agrupación. Cando capturaron a Benigno Andrade García en marzo de 1952, estaba enfermo oculto noutro lugar, o que lle permitiu escapar da detención. Foi detido en Visantoña (Mesía) o 22 de xuño de 1952 despois de que os seus dous compañeiros, Manuel Ramiro Souto e José Galán Núñez morreran resistindo á Garda Civil que rodeaba a casa onde estaban agochados. Xulgado en consello de guerra o 6 de xullo de 1953 acusado de participar no asasinato do cura de Viós (Abegondo), foi condenado a pena de morte, que foi conmutada por cadea perpetua. Pasou polas cadeas da Coruña, onde coincidiu con Foucellas, Dueso en Santoña (5 anos), Alcalá de Henares (3 anos), Carabanchel e Guadalajara. Foi posto en liberdade en 1963, e instalouse na Coruña.
Henrique Harguindey
Henrique Harguindey Banet, nado en Lugo o 4 de xaneiro de 1946, é un escritor e tradutor galego.
Irmán do antigo senador Gerardo Harguindey, casou coa escritora Maruxa Barrio. É o pai de Breixo Harguindey, editor e crítico de banda deseñada.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Francesa e catedrático de francés, foi un dos promotores da Agrupación Cultural O Facho. Foi concelleiro en Cangas polo Partido Socialista Galego-Esquerda Galega entre 1987 e 1995.
Obras colectivas
miniatura|175px|Contos Populares, [[BBdCG.]]
Estadio Municipal El Val
O Estadio Municipal El Val é un estadio de fútbol da cidade de Alcalá de Henares, na Comunidade de Madrid, España, que recibe o nome do barrio de El Val, no cal se atopa.
O estadio, que foi inaugurado no 14 de agosto de 1973, é propiedade do Concello de Alcalá de Henares e ten unha capacidade de 7.000 espectadores aproximadamente. No xoga como local a Real Sociedad Deportiva Alcalá. Posúe terreo de herba natural e é o máis grande dos campos de fútbol de España segundo o anuario da Real Federación Española de Fútbol, sendo as súas dimensións de 108 x 70 m.
Odácidos
miniatura|dereita|350px|Odax pullus Os odácidos (Odacidae) son unha pequena familia de peixes mariños incluída na suborde Labroidei, da orde dos Perciformes.
Morfoloxía
Son de corpo alargado, coa liña lateral formada por 30-87 escamas, curvada á altura das pectorais. Unha única aleta dorsal, moi longa, con 14-23 radios espiñosos; a anal é máis curta; as pélvicas, que non existen en tódalas especies, cunha espiña e 4 radios brandos.
Hábitat e bioloxía
Distribúense por augas costeiras do sur de Australia e Nova Zelandia.
Aliméntanse de pequenos invertebrados, pero tamén hai especies herbívoras.
Taxonomía
A familia divídese en 4 xéneros e 12 especies (FishBase).
Estadio La Fuensanta
O Estadio La Fuensanta é un estadio de fútbol da cidade de Cuenca, España, onde xoga os seus partidos como local a Unión Balompédica Conquense.
Construíuse sobre uns terreos cedidos por Federico Muelas ao Concello para uso deportivo. O estadio conta, ademais do terreo de xogo, cunha pista de atletismo de arxila, unha tribuna e unha bancada no outro costado do campo e non ten fondos. Como instalacións anexas conta cun polideportivo construído en 2007 pola doazón capital da familia Yufera Recuenco sobre un antigo campo de terra. Tamén se construíron este mesmo ano un campo de fútbol 7 de herba artificial no que antes era unha pista de tenis, un campo de fútbol sala e unha piscina. Estas instalacións están preparadas para ser usadas pola Universidade que se atopa a escasos metros do estadio.
MÁSmóvil
MÁSmovil Telecom 3.0, S.A. é un operador independente de telefonía móbil de España.
Historia e características
Ten presenza en Internet a través dun blog e de contas corporativas en Facebook e Twitter.
Sears
Sears, Roebuck & Company é unha cadea multinacional de venda con sede en Hoffman Estates, Illinois, en Greater Chicago. A empresa foi fundada por Richard Warren Sears e Alvah Curtis Roebuck en 1893 como un catálogo de envío por correo. Julius Rosenwald tomou o control en 1895 e ampliou o negocio e aumentou as vendas e os beneficios. En 1925, comezou a abrir as primeiras tendas. O negocio acadou o seu cumio entre a década de 1950 e 1960, e despois comezou unha longa e lenta contracción. No 2005, foi mercada por Kmart, que se renomeou como Sears Holdings.
Belén Martínez
Ana Belén Martínez Delgado, nada na Coruña en 1973, é unha filóloga galega.
Organización Republicana Gallega Autónoma
A Organización Republicana Gallega Autónoma (ORGA) foi un partido político galego, de carácter republicano e autonomista que se fundou no outono de 1929 na Coruña coa participación das Irmandades da Fala locais e o Casino Republicano dirixido por Santiago Casares Quiroga, quen se converteu no seu principal dirixente a pesar de seren maioritarios os galeguistas nun primeiro momento, o que explica que no seu primeiro manifesto a ORGA reclamara unha república federal e que cando o sector galeguista quedou en minoría a ORGA defenda o autonomismo, inda que mornamente.
Diego Buonanotte
Diego Mario Buonanotte Rende, nado en Teodelina (Santa Fe) o 19 de abril de 1988, é un futbolista arxentino. Xoga de centrocampista e o seu actual equipo é o Universidad Católica chileno.
Katherine Jackson
Katherine Esther Jackson, nada como Kattie B. Screws o 4 de maio de 1930 no Condado de Barbour, Alabama, é a matriarca da familia de artistas Jackson.
Traxectoria
Jackson naceu como Kattie B. Screws no Condado de Barbour, Alabama, filla de Martha (nada Upshaw; 14 de decembro de 1907 – 25 de abril de 1990) e Prince Albert Screws (16 de outubro de 1907 – 21 de xaneiro de 1997). Cando tiña catro anos, o seu pai cambioulle o apelido a "Scruse" e o nome a Katherine Esther. A máis nova de dúas irmás, Jackson contraeu a polio con dous anos, mais sobreviviu a enfermidade. Os efectos da enfermidade deixoulle unha coxeira permanente. Con catro anos, a familia mudouse a East Chicago, Indiana, un suburbio de Chicago, e a continuación a Gary, Indiana no noroeste de Indiana. Cando era nova, Jackson aspiraba a converterse en cantante country pero desanimouse ó ver que non existían estrelas de country afroamericanas. Os seus pais divorciáronse cando aínda era nova. No instituto, uniuse á banda de música. En 1947, coñece a Joseph Jackson. Despois dun ano de relación, que comezou despois de que Joseph anulase un vello matromonio, casaron en novembro de 1949. En xaneiro de 1950, mercaron unha casa de dous cuartos en Gary. Durante os primeiros anos como matrimonio, cantaron xuntos, con Joseph tocando a guitarra. Despois de que a carreira de Joseph como boxeador fracasase, continuou a traballar na Inland Steel Company East Chicago mentres ela criaba ós seus dez fillos. (O irmán xemelgo de Marlon, Brandon, morreu pouco despois de nacer).
Fillos
Katherine e Joe Jackson tiveron dez fillos.
Manuel Bárcena Franco
Manuel Bárcena Franco, I conde de Torrecedeira, nado en Vigo o 27 de agosto 1834 e finado na mesma cidade o 14 de xaneiro de 1908, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
miniatura|250px|[[Centro Social Afundación Vigo|Casas de Bárcena.]] Fillo de Manuel Bárcena de la Concha Bustillo e de María del Pilar Franco Menéndez Colwel. Educouse en Gran Bretaña. Mantivo e aumentou os negocios de curtidos fundados polo seu pai en Barreiro (Lavadores) e fundou os seus propios como consignatario de buques, gandeiro e promotor de vivendas. Tivo a súa propia casa de banca e foi fundador da Caja de Ahorros y Monte de Piedad de Vigo en 1880. Tamén construíu importantes edificios como o da Caixa de Aforros por el fundada e o Edificio El Moderno.
No Sexenio Democrático foi elixido senador pola provincia de Pontevedra en 1872 e foi reelixido en 1884. O 6 de abril de 1874 foi nomeado presidente da Deputación de Pontevedra. Na Restauración foi alcalde de Vigo (1879-1881) e foi elixido senador por Pontevedra en 1886, sendo reelixido en 1891, 1896 e 1903.
O 3 de xaneiro de 1891 a raíña rexente María Cristina de Habsburgo-Lorena outorgoulle o título de conde de Torrecedeira, en referencia ao Pazo de Torre Cedeira, situado en Cedeira, Redondela. Do seu casamento con Dolores de Andrés-García López naceron tres fillos, o primoxénito dos cales, Manuel Bárcena Andrés herdou o título nobiliario.
Organización Republicana Gallega Autónoma
Traxectoria
miniatura|270px|Resultado das eleccións ás Cortes Constituíntes, celebradas o [[28 de xuño de 1931. A ORGA, en azul moi escuro, sacou 15 escanos.]] A ORGA organizábase en comités, partindo do local, o provincial e o máximo órgano directo era o Comité Executivo Rexional elixido pola Asemblea Rexional. Aínda que a maior parte da súa militancia procedía das clases medias urbanas, a ORGA conseguiu atraerse varias sociedades agrarias esparexidas por todo o país que constituíron a Organización Agraria Gallega.
En maio de 1932 a ORGA pasou a denominarse Partido Republicano Gallego (PRG), en outubro dese ano o partido entrou en crise ao integrarse a dirección da provincia de Pontevedra en Acción Republicana e nas eleccións de 1933 tan só sacou cinco escanos e en 1934 uniuse a Acción Republicana e o Partido Republicano Radical Socialista Independiente para formar Izquierda Republicana, baixo o liderado de Manuel Azaña.
Estatuto
A ORGA contaba cun sector galeguista que pulou por facer da ORGA un partido comprometido coa realidade nacional galega e que asumise o autogoberno como un referente político, máis tamén contaba cun outro sector desinteresado da consecución de calquera autonomía para Galicia. Con todo tras a proclamación da república foi a ORGA a que tomou a iniciativa convocando o 4 de xuño de 1931 unha asemblea pro-Estatuto da que saíu un primeiro proxecto de estatuto, que resultou frustrado. Tras outro proxecto fracasado a fins de ano, o alcalde de Santiago de Compostela, militante da ORGA convocou unha asemblea de municipios en 1932 do que saíu un proxecto de estatuto e un Comité Central de Autonomía de Galicia presidido por Osorio Tafall, así e todo o principal valedor deste proxecto non foi a ORGA senón o Partido Galeguista, debido en parte a que o sector galeguista tiña cada vez menos peso no seo da ORGA e os atrancos que o propio Casares Quiroga como ministro da Gobernación lle puxo. Progresivamente o sector galeguista da ORGA foise distanciando do partido e acabou maioritariamente integrándose no Partido Galeguista, o último dirixente galeguista da ORGA en integrarse o PG foi Antón Vilar Ponte a comezos de 1934.
Prensa
A ORGA nun primeiro momento non contou cun órgano oficial de prensa para difundir o seu ideario, intentou sen éxito mercar algún xornal coruñés e entre xuño de 1931 e xullo de 1932 El Orzán converteuse no seu voceiro oficioso; en abril de 1932 apareceu El País, que fixo defensa explítica da política da ORGA, pero durou pouco tempo. Tamén recibiu o apoio de El País de Pontevedra ata novembro de 1932. En 1933 a dirección do partido acorda editar de novo un antigo xornal que dirixira Casares Quiroga, Tierra Gallega, o novo xornal sae á luz o 25 de xaneiro pero non consegue consolidarse e pecha o 4 de xuño dese ano.
O Couto, Narón, Narón
O Couto é un barrio de Narón no concello de Narón na provincia da Coruña. Segundo o IGE en 2007 tiña 1.513 habitantes (733 homes e 780 mulleres), o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 1.574 habitantes.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
Situación
Este barrio tamén é coñecido polo nome da parroquia que o conforma, sendo este o de San Martiño de Xuvia. Esta parroquia foi a orixe de todas as outras que hoxe forman o núcleo urbano de Narón, xa que a medida que se foi asentando poboación nestes barrios, foron segregándose da súa matriz para dar orixe a novas parroquias. Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.
Estadio Municipal Nuevo Matapiñonera
O Estadio Municipal Nuevo Matapiñonera é un estadio de fútbol da cidade de San Sebastián de los Reyes, na Comunidade de Madrid, España, onde xoga os seus partidos como local a Unión Deportiva San Sebastián de los Reyes.
O primeiro campo do equipo foi o Campo de Deportes da UD San Sebastián de los Reyes, máis coñecido como Matapiñoneras, e o novo estadio ocupa a localización do anterior xa que este foi demolido por completo cando se desenvolveu a zona comercial contigua ao estadio.
O Añón, Bértoa, Carballo
O Añón é unha aldea da parroquia de Bértoa no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 66 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 30 homes e 36 mulleres.
José Antonio Cortiñas Blas
José Antonio Cortiñas Blas, coñecido como Fondista ou M. Vega, nado en Bergondo e finado en Oleiros en 1951, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Actuou como enlace da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia dende 1946. Afiliado ao PCE, entrou na guerrilla en 1948 fuxindo da detención. O Xulgado Especial de Accidentes Ferroviarios da Oitava Rexión Militar publicou en setembro de 1948 unha requisitoria contra el, Francisco Rey Balbís, Jesús Valeiro Gómez e Antonio López Arias. Requisitoria que volveu repetirse ao mes seguinte cos engadidos de José María Díaz Pan, Emilio Claudio Díaz, Enrique Ferreirós Candamo, José Remuiñán Barreiro, José Pedreira de la Iglesia e José Blanco Núñez. Foi comisario político do destacamento Santiago Álvarez cando o comandaba Jesús Valeiro Gómez. Dende xaneiro de 1950 formou parte do Comité Rexional do PCE dirixido por José Ricardo Sevil como delegado da Coruña, dedicándose a labores de captación. Morreu ao estourarlle unha granada nunha taberna de San Pedro de Nós en 1951.
Estadio Municipal de Miramar
O Estadio Municipal de Miramar, ou simplemente Miramar, é un estadio de fútbol da localidade asturiana de Luanco, no concello de Gozón (España), no que xoga como local o Club Marino de Luanco. As súas bancadas teñen capacidade para albergar a uns 1.000 espectadores.
Lucas Pérez
Lucas Pérez Martínez, nado na Coruña o 10 de setembro de 1988, é un futbolista galego. Xoga de dianteiro no Deportivo da Coruña, da Primeira División RFEF.
Inicios
Naceu o 10 de setembro de 1988 no barrio coruñés de Monelos. Súa nai tiña problemas de drogadicción e abandonou a familia, mentres que seu pai, mariñeiro, pasaba longas tempadas embarcado no Gran Sol. Deste xeito, foi criado polos seus avós paternos, que o apuntaron de neno nas escolas municipais de fútbol, despois de que comezara a xogar nas rúas do seu barrio.
A Pumara, Berdillo, Carballo
A Pumara é un lugar da parroquia de Berdillo no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Non tiña habitantes no ano 2022 segundo datos do IGE.
Lucas Pérez
Inicios
Con seis anos ingresou nas filas do Victoria CF, onde chegou a ocupar a posición de porteiro, ata ser recolocado definitivamente na dianteira. Probou tamén no fútbol sala, pero acabou decantándose finalmente polo fútbol cando Rubén Mato o levou ao equipo xuvenil do Arteixo. As súas actuacións en Ponte dos Brozos espertaron o interese do Deportivo Alavés, que vía nel unha aposta de futuro. Con todo, en 2007, tras só uns meses en Vitoria, os problemas económicos do Alavés obrigaron ao club a recortar gastos e Lucas volveu a Galicia.
Á súa volta, o Montañeros e o Ordes pugnaron polo xogador, chegando a haber unha polémica por unha duplicidade de fichas. Finalmente foi o equipo ordense o que se fixo cos seus servizos. Nese tempo xogou tamén ao fútbol sala no Loureiro, co que disputou dous partidos ante Azkar Lugo e Lobelle. Tras unha tempada no Ordes, na que aínda en idade xuvenil foi clave para conseguir a permanencia do primeiro equipo na Terceira División, foi fichado polo Atlético de Madrid para o seu segundo filial, onde militou durante dous anos en Terceira, sendo o máximo goleador do equipo.
Sistema de numeración
Un sistema de numeración é un conxunto de símbolos e regras de xeración que permiten expresar verbal e graficamente todos os números mediante unha cantidade limitada de palabras e signos.
Lucas Pérez
Rayo Vallecano
No verán de 2009 pasou ao Rayo Vallecano B, tamén de Terceira División. As súas grandes actuacións no filial abríronlle a porta do primeiro equipo, co que debutou en Segunda División da man de Pepe Mel en xaneiro de 2010, nun partido diante do FC Cartagena no que entrou na segunda parte como substituto de Aganzo. Tras dispoñer de varios minutos tamén na seguinte xornada contra o Girona, regresou ao filial, co que logrou o ascenso e foi elixido mellor xogador da Terceira División. Na tempada 2010/11 compaxinou a Segunda División B coa Segunda. Co primeiro equipo xogou cinco encontros marcando un gol contra o Valladolid e contribuíndo ao ascenso do equipo de Sandoval a Primeira División.
Sistema de numeración
Un sistema de numeración pode representarse como , onde:
Lucas Pérez
FC Karpaty Lviv e Dinamo de Kíiv
A finais desa tempada quedou libre e fichou polo FC Karpaty Lviv, equipo da Primeira División de Ucraína, onde foi elixido mellor debutante e co que disputou dúas edicións da Europa League, marcando un gol contra o PAOK. En marzo de 2013 fichou polo Dynamo de Kíiv, no que só estivo catro meses tras unha mala experiencia.
Sistema de numeración
Estas regras son diferentes para cada sistema de numeración considerado, mais unha regra común a todos é que para construír números válidos nun sistema de numeración determinado só se poden utilizar os símbolos permitidos nese sistema (para indicar o sistema de numeracíon utilizado engádese este como subíndice ao número).
Lucas Pérez
PAOK de Salónica
No verán de 2013 fichou polo PAOK de Salónica, no que realizou unha gran tempada, marcando 10 goles e dando 15 asistencias. Ademais entrou no once ideal da liga grega e foi elixido entre os cinco mellores xogadores do ano nese país.
Sistema de numeración
Un sistema de numeración pode ser visto como o contexto que permite ao numeral "II" ser interpretado como o numeral romano para dous, o numeral binario para tres ou o numeral decimal para once.
Lucas Pérez
Deportivo da Coruña (1ª etapa)
O 18 de xullo de 2014 firmou polo Deportivo da Coruña, cedido polo PAOK, por unha tempada con opción de compra. O 19 de outubro de 2014 na oitava xornada de liga e tras perder por lesión as 7 anteriores, debutou co Deportivo na Primeira División, nun partido contra o Valencia en Riazor. Saíu como titular e marcou o 2-0 cun disparo raso que superou a Yoel, gardameta vigués que tamén debutaba ese día co Valencia. Esa campaña participou en 21 encontros e anotou 6 goles, o último deles na derradeira xornada contra o FC Barcelona no Camp Nou, que acabou en empate a dous e serviu para obter a permanencia na categoría.
Sistema de numeración
Diferenciación entre numeral e número
Un numeral é un símbolo ou grupo de símbolos que representa un número. Os numerais diferen dos números do mesmo modo que as palabras diferen das cousas a que se referen. Os símbolos "11", "once" e "XI" son numerais diferentes, representando todos o mesmo número.
Lucas Pérez
Deportivo da Coruña (1ª etapa)
Volveu ao PAOK ao rematar a cesión e disputou co equipo grego dous partidos da terceira rolda da Liga Europa. Marcou nos dous partidos e foi ovacionado pola afección, cando xa se daba por feita a súa fichaxe definitiva polo Deportivo. O 12 de agosto de 2015 firmou polo club coruñés, esta vez en propiedade, cun contrato por 4 tempadas.
Sistema de numeración
Posicionais
Son aqueles no que cada símbolo ten un valor diferente dependendo da posición na que se atopen.
Lucas Pérez
Deportivo da Coruña (1ª etapa)
O 19 de decembro de 2015 tras marcar un penalti ao Eibar, que provocara o propio Lucas, e poñer o 1-0 no marcador, igualou o récord de Bebeto de marcar en 7 xornadas consecutivas co Deportivo da Coruña. O 8 de xaneiro de 2016, a Liga BBVA nomeou a Lucas como o mellor xogador da Liga no mes de decembro ao marcar tres goles e dar unha asistencia en catro partidos e igualar o récord de Bebeto. miniatura|Lucas Pérez durante a súa etapa no [[FC Karpaty Lviv|Karpaty Lviv de Ucraína.]] O 2 de abril de 2016 nun derbi contra o Celta de Vigo en Balaidos e debido á lesión do porteiro Germán Lux que ata entón era o capitán do equipo no campo, Lucas luciu por primeira vez na súa carreira o brazalete de capitán do Deportivo nun partido oficial de Liga. Naquel partido cumpriu 50 partidos oficiais vestindo a camiseta do Deportivo da Coruña. Acabou a tempada 2015/16 con 17 goles en liga, unha cifra que non conseguía ningún xogador do Deportivo dende Roy Makaay 13 anos antes.
Sistema de numeración
Teorema Fundamental da Numeración
Este teorema estabelece o xeito xeral de construír números nun sistema de numeración posicional. Primeiro estabeleceremos unhas definicións básicas:
Lucas Pérez
Arsenal
O 30 de agosto de 2016, fíxose oficial a súa fichaxe polo Arsenal tras pagar o club inglés os 20.000.000 € da súa cláusula de rescisión.
Sistema de numeración
Teorema Fundamental da Numeración
A fórmula xeral para construír un número (calquera número) N nun sistema de numeración posicional de base b é a seguinte:
Lucas Pérez
Arsenal
O 10 de setembro de 2016 debutou co Arsenal na Premier League como titular nun partido contra o Southampton, sendo substituído no minuto 64 polo dianteiro francés Olivier Giroud. O 20 de setembro de 2016 marcou os seus dous primeiros goles coa camiseta do Arsenal nun partido da Copa da Liga contra o Nottingham Forest no City Ground, que rematou 0-4. Un mes despois debutou na Liga de Campións, nun partido da fase de grupos contra o Ludogorets, no que o Arsenal goleou ao equipo búlgaro por 6-0. No seu segundo partido na máxima competición europea, marcou un hat-trick contra o Basel en St. Jakob-Park, nun partido que acabou 1-4.
En xaneiro de 2017 marcou contra o Bournemouth o seu único gol co Arsenal na Premier League, batendo ao porteiro polaco Artur Boruc e facendo o segundo dos tres goles do seu equipo (3-3). Ao final da tempada xogou pouco máis de mil minutos repartidos en 22 partidos entre todas as competicións, nos que marcou oito goles e deu seis asistencias.
Sistema de numeración
Teorema Fundamental da Numeración
Esta representación posibilita a realización de sinxelos algoritmos para a execución de operacións aritméticas.
Lucas Pérez
Deportivo da Coruña (2ª etapa)
O 31 de agosto de 2017 anunciouse o seu retorno ao Deportivo, cedido por unha temporada polo Arsenal F.C. A operación pechouse por preto de dous millóns e medio de euros. Xogou 37 partidos e marcou 9 goles, sen poder evitar que o equipo descendese á Segunda división. miniatura|Lucas lanzando un [[penalti nun Deportivo - Eibar en 2015.|esquerda]]
Sistema de numeración
Non posicionais
Son aqueles no que o valor dun símbolo non cambia de valor independentemente da posición na que se atope.
Lucas Pérez
West Ham
O 9 de agosto de 2018 anunciouse o seu traspaso por máis de catro millóns de euros ó West Ham United da Premier League inglesa, onde asinou un contrato por tres anos. No club inglés xogou 19 partidos e anotou 6 goles.
Deportivo Alavés
O 3 de xuño de 2019, anunciouse a súa fichaxe polo Deportivo Alavés da Primeira División, equipo co que firmou un contrato por tres tempadas. En novembro converteuse no primeiro xogador en marcar en sete xornadas consecutivas da Liga con dous equipos diferentes (Deportivo da Coruña e Deportivo Alavés), ademais de ser o xogador do equipo vasco en anotar en máis xornadas consecutivas. Acabou a súa primeira campaña no Alavés como máximo goleador do equipo xunto ao tamén galego Joselu, con 11 goles cada un. No ano seguinte viviu unha tempada irregular, gozando nun inicio da titularidade co técnico Pablo Machín, perdéndoa coa chegada de Abelardo, co que tivo unha mala relación, e recuperándoa na parte final da competición co terceiro adestrador do ano, Javier Calleja.
Elche
En agosto de 2021 desvinculouse do Alavés e asinou por unha tempada co Elche CF. Debutou co equipo ilicitano nun partido contra o Getafe no Coliseum Alfonso Pérez, entrando na segunda parte como substituto de Lucas Boyé e marcando o gol da vitoria (0-1). Marcou outro gol no seu segundo partido, pero non volveu ver portería, a pesar de ser titular en case tódolos encontros ata xaneiro, cando foi traspasado ao Cádiz.
Cádiz
Debutou co Cádiz de Sergio González nos cuartos de final da Copa do Rei ante o Valencia en Mestalla e marcou un gol de penalti, pero o equipo caeu eliminado por 2-1. En liga marcou tres goles, tendo especial importancia o que lle anotou ao porteiro do FC Barcelona, Ter Stegen, e que serviu para que o equipo gaditano levase os tres puntos do Camp Nou (0-1) e saíse dos postos de descenso. Continuou no Cádiz case ata a metade da tempada 2022/23, participando en 14 das primeiras 15 xornadas de liga, e sendo naquel momento o máximo goleador do equipo a pesar de non ser un titular habitual. O 30 de novembro disputou contra o Almería o seu último partido coa camiseta amarela, marcando o gol do empate, e ao día seguinte anunciouse o seu regreso ao Deportivo da Coruña.
miniatura|Homenaxe a [[Arsenio Iglesias, Lucas Pérez e Pablo Picasso na praia de Riazor co gallo do Lume Novo de 2023.]]
Deportivo da Coruña (3ª etapa)
O último día do 2022, o Deportivo da Coruña anunciou oficialmente o regreso do xogador, catro anos e medio despois. O dianteiro renunciou así ao contrato que lle restaba no Cádiz e baixou dúas categorías ata a Primeira División RFEF, pagando el mesmo a metade do preto do millón de euros que custou o traspaso. A súa fichaxe acaparou titulares en numerosos medios deportivos arredor do mundo, destacando estes o insólito no fútbol moderno da súa decisión de antepoñer o cariño por un club ao beneficio económico.
Foi presentado o 3 de xaneiro sobre o céspede de Riazor, diante duns 8000 espectadores. Cinco días despois xogou o seu primeiro partido na Primeira RFEF, saíndo de titular ante o Unionistas e marcando dous dos tres goles do seu equipo (3-0).
Selección galega
Foi convocado pola selección galega para o partido contra Venezuela disputado no estadio de Riazor o 20 de maio de 2016, que finalizou con empate (1–1).
Ellis Park
O Ellis Park, chamado por motivos publicitarios Coca-Cola Park (First National Bank), é un estadio de rugby e de fútbol localizado en Xohanesburgo, Suráfrica, que foi sede de partidos da Copa Mundial de Fútbol de 2010. Este estadio acolleu a final da Copa do Mundo de Rugby 1995 onde a selección de rugby de Suráfrica gañou, feito representado na película "Invictus".
Historia
Inaugurado en 1928, foi demolido e reconstruído en 1982. Ten unha capacidade de 62.567 espectadores para partidos de rugby ou fútbol. Até a construción dos novos escenarios da Copa Mundial de Fútbol de 2010, era o estadio máis moderno do país. Ellis Park é a sede do Orlando Pirates F.C., que se converteu en 1995 no primeiro equipo de Suráfrica en alzarse co título da Copa Africana de Clubs Campións.
Partidos
O Ellis Park albergou durante o campionato sete encontros: cinco encontros da fase de grupos, un de oitavos de final e un de cuartos de final. Os partidos foron os seguintes:
Quebec
O Quebec (en francés: Québec) é unha das dez provincias que, xunto cos tres territorios, forman as trece entidades federais do Canadá. A maioría dos quebequeses falan o francés. A capital é a homónima Quebec e a súa cidade máis poboada é Montreal.
No ano 2019 tiña case 8,5 millóns de habitantes, sendo a segunda provincia máis poboada do país, despois de Ontario.
Xeografía
O Quebec está situado ao leste do Canadá, limitado pola provincia de Ontario e a baía de Hudson ao oeste, as provincias de Terra Nova e Labrador e do Novo Brunswick ao leste, os estados de Maine, Nova Hampshire, Vermont e do estado de Nova York, (EUA) ao sur, e o océano Ártico ao norte.
A rexión máis poboada é o val do río San Lourenzo, no sur, onde están situadas a capital, Quebec, e a metrópole, Montreal.
Historia
Os primeiros habitantes do actual Quebec foron os algonquinos, iroqueses e inuit. Foi Jacques Cartier o primeiro explorador europeo en chegar ao territorio en 1534, quen establece unha colonia en Stadacona, preto da actual cidade de Quebec e establécese a colonia francesa de Nova Francia. En 1763 Francia cede o territorio ao Reino Unido, nel habitaban un 65.000 franceses que mantiveron o uso das leis civís francesas e a Igrexa católica mantivo os seus dereitos. En 1791 creouse a provincia do Baixo Canadá que tiña a súa propia Asemblea lexislativa. Logo da Rebelión de 1837 o Baixo Canadá desapareceu e en 1867 formouse a provincia do Quebec.
A Nova Francia (1534-1763)
miniatura|esquerda|Retrato de [[Jacques Cartier por Théophile Hamel, 1844.]]
Pódese afirmar que os comezos da Nova Francia ou o que é o mesmo, do Canadá, sitúanse en 1600, cando se establece en Tadoussac Pierre de Chauvin. Esta poboación volveuse moi coñecido polas súas baleas.
En 1603, os colonos franceses, dirixidos por Samuel de Champlain, aliáronse ás tribos amerindias dos huróns-wendats e dos Algonquíns contra os Iroqueses. Naquela época, contábase cunha poboación de arredor de 30,000 Wendats e de 15,000 iroqueses, mais unha serie de epidemias minguou a poboación de Wendats a uns 12,000 individuos, namentres que a poboación de iroqueses permaneceu inalterada. En 1608, Samuel de Champlain funda a vila de Quebec que era entón empregada como simple localización de comercio. En 1627, a creación por Richelieu da Compagnie de la Nouvelle-France permitiu a centos de accionistas o desenvolvemento do Canadá. Ó vindeiro ano, a primeira expedición, que contaba con 400 membros, caeu entre as mans dos británicos e non chegou xamais ó seu destino. Logo da capitulación do Quebec ante os irmáns Kirke, os ingleses ocupan o Quebec e Acadia, de 1629 a 1632. Samuel de Champlain foi feito prisioneiro e despois chegou a quebra da compañía. Tralo Tratado de Saint-Germain-en-Laye, Francia retoma a posesión da colonia en 1632. A vila de Trois-Rivières foi fundada en 1634. En 1640, a Nova Francia tan só contaba con 500 persoas. As guerras iroquesas e as enfermidades foron as principais causas de mortalidade na colonia francesa. En 1642, Paul de Chomedey de Maisonneuve funda Ville-Marie (futuro Montreal) que tan só era, naqueles tempos, un forte que servía de protección contra os ataques dos iroqueses (a primeira guerra iroquesa dura de 1642 a 1667).
esquerda|miniatura|300px|Mapa da [[Nova Francia, feita por Samuel de Champlain en 1612.]]
De 1627 a 1663, a poboación pasa 100 habitantes a uns 2,500. En 35 anos, arredor de 1,250 inmigrantes franceses viron a aumentar a pequena poboación orixinal; a natalidade ocupouse de dobrar o seu número. Certas provincias francesas xogaron un papel preponderante: Normandía, Aunis, comté du Perche, París, Poitou, Maine, Saintonge, Anjou e Bretaña.
A guerra dos Sete Anos (1756–1763), entre Gran Bretaña e Francia, trouxo un cambio decisivo en América. As colonias británicas uníronse para rematar coa Nova Francia. En 1755, son desprazados máis de 7,000 acadienses cara á costa americana por orde do gobernador de Nova Escocia (Lawrence), que temía a súa intervención na guerra. En 1756, o xeneral Louis-Joseph de Montcalm desembarca en Nova Francia con 3,000 homes. En 1759, o xeneral británico James Wolfe e o seu exército asediaron durante dez semanas a cidade de Quebec, que capitula tras unha célebre batalla nas chaos de Abraham (durante a cal Montcalm e Wolfe foron feridos mortalmente). Na primavera seguinte, en 1760, houbo unha tentativa de reconquista, e o xeneral Lévis, ó mando dun forte continxente proveniente de Montreal, ataca o Quebec. A derradeira batalla non foi a decisiva (259 mortos e 829 feridos no bando británico, 193 feridos e 640 mortos nas tropas de Lévis). Os ingleses batéronse en retirada cara a cidade, deixando tras de si ós seus feridos. Estando Quebec asediada, Lévis agardaba reforzos por mar procedentes de Francia. Debido a que a frota francesa de axuda foi interceptada na Batalla da Ristigouche, estes reforzos non chegaron xamais. Foi máis ben a frota inglesa que chega con máis de 18,000 homes. Lévis levanta o asedio. Despois os británicos apoderáronse de Montreal: a Nova Francia estaba conquistada. A colonia máis grande de Francia contaba por aquel entón con arredor de 55,000 habitantes. A poboación amerindia era por aquel entón duns 600,000 individuos.
O réxime británico (1763-1867)
miniatura|250 px|O [[Baixo Canadá trala acta constitucional de 1791.]] Gran Bretaña tomou posesión da Nova Francia polo tratado de París en 1763 que pon fin á guerra dos Sete Anos. Esta veu a destrución de lugares importantes do Quebec (Quebec, Côte-du-Sud, Bas-du-Fleuve) e provocou o drama da Grande Perturbación. Un grande número de acadienses fuxiu desta deportación que separou ás familias para sempre e provocou unha grande mortalidade, refuxiándose no Quebec. Hoxe en día haberá arredor dun millón de quebequeses que teñan orixe acadiense.
Co Tratado de París, Francia salvaba os mobles en Europa, pero perdía o seu primeiro imperio colonial, nas Indias e en América.
O rei Luís XV e os seus conselleiros tentaron de consolarse coa conservación de Guadalupe e das illas de azucre, e minimizando a perda do Quebec, entón considerado como unha colonia custosa, un vasto territorio de xeo sen grande importancia para o reino de Francia. Tan só as illas de Saint-Pierre-et-Miquelon permaneceron francesas (para permitirlles pescar en América). Pero Francia non tardará en vingarse axudando ós Estados Unidos na guerra de Independencia.
Por mor deste tratado, a maioría dos aristócratas volveron a Francia. Gran Bretaña, por entón soberana, redactou unha constitución (a Proclamación Real) para a Nova Francia que pasou a ser a «Provincia do Quebec». Esta constitución prevía a un prazo máis ou menos longo a asimilación dos canadenses franceses. Máis de 2,000 deles volveron a Francia entre 1760 e 1770. Os católicos estaban tan desprovistos de dereitos como os de Irlanda: tódalas funcións públicas estaban reservadas á pequena minoría de protestantes. O exército británico fíxose cun grande número de señoríos, namentres que o funcionamento das escolas quebequesas estaba particularmente comprometido, notablemente polo peche á igrexa católica.