cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pato mandarín
Descrición
As femias teñen unha coloración moito máis discreta, castaña agrisada, manchada na parte inferior. Teñen un anel ocular branco e unha liña que parte do ollo, ademais dunha pequena parte branca nos flancos. A punta do seu bico é pálida. En xeral soi moi semellantes ás femias do chamado pato da Carolina ou pato da Florida (Aix sponsa, a outra especie do xénero).
Distribución e hábitat
Orixinalmente a área de distribución da especie comprendía toda a Asia oriental, pero as exportacións masivas (para parques e coleccións) e a destrución do seu hábitat reduciron fortemente as súas poboacións no nordeste da China e a rexión rusa do Amur a un número por debaixo das 1 000 parellas en cada unha das zonas; no Xapón, porén, estímase que existen unhas 5 000 parellas.
Actualmente a especie está moi ameazada nestas áreas.
[[Ficheiro:Aix galericulata dis.PNG|miniatura|centro|600px|Área de distribución orixinal do pato mandarín e zonas onde se introduciu e cría de forma natural.
]]
Como ave de parques e zoos espallouse case por todo o mundo, sendo moi común que algúns espécimes escapen de coleccións, e durante o século XX asilvestráronse algunhas poboacións, con máis ou menos éxito, nalgunhas zonas coma Alemaña, Austria, Suíza, os Países Baixos e o sur de Inglaterra, que conta co censo máis importante cunhas 1 000 parellas.
A poboación salvaxe europea, que conta cunhas 7 000 parellas, e sería hoxe superior á asiática.
As poboacións salvaxes asiáticas son migratorias, e pasan o inverno nas terras baixas do sur da China e do Xapón.
Malia que os seus efectivos mundiais estímanse entre 60 000 e 65 000 individuos, a IUCN non considera o pato mandarín especie ameazada.
En estado salvaxe os patos mandaríns crían en zonas de bosque mesto preto de lagos pouco fondos, pantanos ou estanques.
A súa presenza como visitante na península Ibérica é excepcional, pero existen rexistros de capturas en diversos lugares. En Galicia é accidental.
Pulso
Na anatomía humana, o pulso pode ser definido coma 1) o carpo, o complexo de oito ósos que forman o esqueleto da parte máis proximal da man; (2) a articulación do pulso ou articulación radiocarpal, a articulación entre o  radio e o carpo; e (3) a rexión anatómica ao redor do carpo incluíndo as epífisis distais dos ósos do antebrazo (radio e cúbito) e a parte proximal do metacarpo ou cinco óso metacarpais e a serie de articulacións entre eles, tamén denominada articulación do pulso.   Esta rexión tamén inclúe o arco do carpo, a entrada na man, para os músculos extensores e flexores da man.
Pato mandarín
Conduta
Na natureza son aves tímidas que se moven entre a vexetación mesta, voando con habilidade entre as pólas e agatuñando polas árbores. Son pouco sensibles ao frío, o que lles permite sobrevivir no inverno centroeuropeo. Buscan comida (sobre todo plantas e sementes) tanto en terra como na auga, pero principalmente no chan, apañando mesmo sementes grandes, como as das faias e as landras dos carballos. Aliméntanse principalmente ao amencer ou cando empeza a anoitecer, e pasan o día pousados nunha pola ou agachados na vexetación.
Pulso
Debido a esta variabilidade de definiciións, a fractura dun o varios ósos do carpo considérase unha rotura carpal, pero cando se lesionan outras estruturas coma as partes distais do cúbito ou radio, fálase de roturas do carpo.
Pato mandarín
Conduta
En inverno poden formar pequenos grupos, pero raramente se asocian con outros patos.
Pulso
Anatomía
miniatura|250px|Ligamentos do pulso.
Pato mandarín
Conduta
Aniñan en buratos de árbores próximos á auga. Ao pouco tempo de naceren os parruliños, a súa nai voa ao solo, animándoos a saltar do niño.
Pulso
Articulacións
A articulación radioescafolunar, articulacións intercarpais, articulacións mediocarpais, articulacións carpometacarpianas, e articulacións intermetacarpianas comunícanse entre si a través dunha cavidade sinovial.
Pato mandarín
Reprodución
Fan os niños en buratos das árbores próximas á auga. Poñen de 6 a 10 ovos brancos, duns 5 cm de longo, que chocan uns 31 días. Cando os polos saen do ovo, a nai salta ao solo e chámaos inmediatamente para salten tamén eles. Os parruliños móvense xa de pequenos con facilidade polas pólas, grazas ás unllas aguzadas e a cola longa.
Pulso
Man extrínseca
A articulación radiocubital inferior é un eixo localizado entre os ósos do antebrazo, o radio e o cúbito. Formada pola cabeza cubital e a superficie articular do cúbito, esta articulación está separada da radioescafolunar por unha cartilaxe situada na apófise estiloide do cúbito. A cápsula da articulación é laxa e se estende dende a epífise distal do radio ata o cúbito. Colabora coa articulación radiocubital superior na pronación e na supinación.
Pato mandarín
Crenzas e simbolismo
En Asia oriental os patos mandaríns foron considerados animais portadores de boa fortuna, e de amor e afecto conxugal.
Na China o pato mandarín segue a ser un símbolo de fidelidade dentro do matrimonio, malia que as parellas de mandaríns non duran máis ca unha estación, de tal forma que neste país adoita agasallarse cunha parella destes patos, como regalo principal, nas vodas máis importantes.
Pulso
Man extrínseca
A articulación radioescafolunar está constituída pola epífise distal do radio e a superficie inferior do disco articular; o óso escafoide, o óso semilunar, e o óso pisiforme. A superficie articular radial e a superficie inferior do disco articular forman unha cavidade cóncava. A superficie superior do escafoide, semilunar, e pisforme forman en conxunto un cóndilo convexo que se introduce na cavidade.
Man intrínseca
miniatura|Carpo. Na man, un total de 13 ósos forman parte da articulación do pulso: oito pertencen ao carpo—escafoide, óso semilunar, pisiforme, piramidal, trapecio, trapezoide, grande, e ganchudo— e cinco ósos metacarpais.
A articulación mediocarpal é unha articulación con forma de S que separa as fileiras proximal e distal carpais. As pequenas articulacións intercarpais, entre os ósos da mesma fileira, están reforzadas polo ligamento radial do carpo e o ligamento pisiganchudo e o ligamento intercarpal palmar, ligamento interóseo intercarpal, e o ligamento intercarpal dorsal. Existe certo grao de mobilidade entre os ósos da filera proximal do carpo mentres que os ósos da fileira distal están artellados cos ósos do metacarpo —as articulacións carpometacarpianas— por ligamentos fortes —o ligamento pisometacarpal e ligamento carpometacarpal anterior e ligamento carpometacarpal dorsal— que permite a mobilidade destes ósos. Ademais, as articulacións entre os ósos metacarpais —as articulacións intermetacarpais— están reforzadas polo ligamento intermetacarpal posterior, ligamento interóseo intermetacarpal, e o ligamento intercarpal anterior.
Movementos e músculos
Os músculos extrínsecos da man insírense no brazo e antebrazo, percórrenos e insírense nas vainas tendíneas dos dedos. Cando se contraen, a maioría dos tendóns deses músculos entran na man agrupados a través do retináculo flexor da man no lado palmar e a través do retináculo extensor da man no lado dorsal ou posterior. No lado palmar, os ósos do carpo forman un arco óseo polo que circulan múltiples tendóns de músculos flexores. A súa estrutura permite que os tendóns poidan deslizarse cara adiante (na relaxación) e cara atrás (na contracción). Cando por algunha causa este tramo se obstrúe, aparece dor, alteracións motoras e outros síntomas, constituíndose o síndrome do túnel carpiano.
O pulso, en conxunto permite realizar os seguintes movementos:
Os movementos de pronación e supinación realizados polo pulso requiren a participación da articulación radiocubital inferior, e por iso esta última articulación adoita ser considerada parte do pulso.
Tahlequah, Oklahoma
Tahlequah (en ᏓᎵᏆ) é unha cidade do Condado de Cherokee, en Oklahoma, a carón das Montañas Ozark. Foi establecida como capital da Nación Cherokee en 1839, como parte dos novos asentamentos creados despois de que os cherokees fosen desprazados cara ó oeste no Sendeiro das bágoas.
A poboación da cidade era de 15.753 segundo o censo de 2010, cun incremento do 8,96% en relación ó realizado no ano 2000. É a sede administrativa do condado.
Salamandra
Salamandra é un xénero de anfibios urodelos da familia dos salamándridos (Salamandridae).
As sete especies deste xénero áchanse en Europa central e meridional, África do Norte e Oriente Medio.
Lista das especies
e as especies fósiles
Descrición
As salamandras deste xénero, denominadadas polos herpetólogos "salamandras do grupo alpino", distínguense doutras especies pola tinción de negro dos individuos (fenómeno denominado melanismo, coa excepción da subespecie "Salamandra atra aurorae" achado no Bosco del Dosso nos Alpes, que amosa diferentes graos de pigmentación amarelada na cabeza e o tronco) e a súa particular estratexia reprodutiva: as femias dan a luz a individuos adultos completamente formados e non a larvas como outras especies de salamandras (viviparidade completa, contra a ovoviviparidade para o grupo das denominadas "salamandras de fogo" (do inglés fire salamanders).
Taxonomía
O xenenro Salamandra foi atribuído durante moito tempo a Laurenti, 1768, pero Garsault xa o creara en 1764.
Tradicionalmente dividíanse en dous grupos: as "salamandras de fogo", coas especies Salamandra salamandra, Salamandra algira, Salamandra corsica e Salamandra infraimmaculata, e as "salamandras alpinas", con Salamandra atra e Salamandra lanzai.
Esta distinción non ten hoxe valor taxonómico, e os dous grupos considéranse agora como de orixe non monofilética. A separación nestes dous grupos, porén, mantén un carácter práctico e pedagóxico para presentar o xénero Salamandra.
Artrite reumatoide
miniatura A artrite reumatoide (AR) é unha doenza autoinmune, caracterizada polo feito de provocar inflamación crónica nas articulacións, e que produce unha destrución paseniña con diferentes graos de deformidade e incapacidade funcional. Ás veces, o seu comportamento é extraarticular, de xeito que pode causar lesións noutros lugares anatómicos fóra da articulación, como pode ser as cartilaxes, os ósos, os tendóns ou os ligamentos das articulacións. Pode afectar a diversos órganos e sistemas, como os ollos, os pulmóns, o corazón ou os vasos sanguíneos.
Tragúlidos
miniatura|210px|[[Hyemoschus aquaticus.]] miniatura|210px|[[Tragulus kanchil.]]
A dos tragúlidos (Tragulidae) é unha familia de mamíferos artiodáctilos ruminantes, a única da infraorde dos tragulinos (Tragulina), que son coñecidos vulgarmente como cervos rato.
Son criaturas pequenas, misteriosas, que se encontran soamente nas selvas tropicais de África, a India e o sueste asiático.
A familia inclúe tres xéneros e dez especies, varias delas, dos xéneros Moschiola e Tragulus, descritas en 2004 e 2005.
Características
Os tragúlidos son un exemplo dunha forma primitiva de ruminantes. Aínda que teñen o estómago dividido en catro compartimentos para fermentar plantas resistentes, a terceira cámara está pouco desenvolvida.
Non teñen cornos, pero ambos os sexos posúen os caninos superiores grandes, os dos machos son mou prominentes e afiados, proxectándose para fóra da mandíbula.
As patas son curtas e finas, que lles permite pouca axilidade, pero en cambio serven para camiñar pola densa follaxe do seu ambiente.
O maior membro da familia é Hyemoschus aquaticus, de África, que mide aproximadamente 80 cm de lonxitude e un peso duns 10 kg.
E o máis pequeno, Tragulis javanicus, do sueste asiático, é o menor de todos os ungulados: os adultos miden 45 cm de lonxitude e pesan 2 kg.
Taxonomía
A familia foi descrita en 1864 polo zoólogo francés Henri Milne-Edwards, e comprende os seguintes xéneros e especies:
Valdebebas
280px|miniatura|Vista aérea de Valdebebas en [[2011.]] 280px|miniatura|Unha rúa de Valdebebas en [[2013.]] Valdebebas é un desenvolvemento urbanístico da cidade de Madrid, situado entre os barrios de Timón (Barajas) e Valdefuentes (Hortaleza).
Está situado ao norte do Campo de las Naciones e ao leste de Sanchinarro, ocupando parte dos distritos madrileños de Barajas e Hortaleza. O seu territorio está delimitado ao leste pola autoestrada de peaxe M-12, ao norte pola autoestrada de peaxe Radial 2, ao oeste pola M-40 e ao sur coa autoestrada M-11.
Desde finais de 2013 o barrio está habitado. Os parques infantís están habilitados ao público desde setembro de 2014 e os primeiros negocios da zona empezaron a funcionar ese mesmo mes.
No seu ámbito, atópase o parque forestal de Valdebebas, aberto desde marzo de 2015 co nome de Parque Felipe VI, dunha extensión similar á Dehesa de la Villa, tras máis de catro anos de plantacións. Concibido como un bosque, reproduce os ecosistemas máis representativos do centro da Península Ibérica e constitúe un novo pulmón verde da cidade.
En Valdebebas atoparanse tamén a ampliación de Ifema, o proxecto da nova Cidade da Xustiza da Comunidade de Madrid, cuxo concurso de adxudicación está en marcha con previsión de inicio de obras en 2015, así como a Ciudad Real Madrid, as instalacións deportivas do Real Madrid Club de Fútbol.
J. B. S. Haldane
John Burdon Sanderson Haldane FRS, nado en Oxford o 5 de novembro de 1892 e finado en Bhubaneswar, na India o 1 de decembro de 1964, foi un xenetista e biólogo evolutivo inglés. Xunto con Ronald Fisher e Sewall Wright, foi un dos fundadores da xenética de poboacións.
Traxectoria
A súa principal contribución consistiu nunha serie de artigos recompilados en A Mathematical Theory of Natural and Artificial Selection e resumidos en The Causis of Evolution (1932). Neses artigos Haldane estudaba dous aspectos fundamentais de cara a matematización da teoría evolutiva: a dirección e as taxas de cambio de frecuencias xénicas e a interacción da selección natural coa mutación e a migración. Non obstante, Haldane admitía diversas causas evolutivas, comoa a saltación e a ortoxénese, independentemente do protagonista da selección natural (Gould 2002, p. 543).
Corvelle de Abaixo, Corvelle, Vilalba
Corvelle de Abaixo é un lugar da parroquia de Corvelle no concello lucense de Vilalba na comarca da Terra Chá.
J. B. S. Haldane
Traxectoria
O traballo de Haldane converteuse nunha das principais contribucións á teoría evolutiva sintética ou síntese moderna, que restablece a selección natural como o mecanismo esencial do cambio evolutivo, explicándoo en termos de consecuencias matemáticas da xenética mendeliana.
Haldane desenvolveu tamén o "principio de Haldane", segundo o que afirma que o tamaño dos seres vivos define a complexidade dos seus órganos internos. No ano 1958 foi galardoado pola Sociedade Linneana de Londres coa Medalla Darwin-Wallace.
Alquilfenol
miniatura|dereita|Estrutura química do alquilfenol [[nonilfenol.]] Os alquilfenois son unha familia de compostos orgánicos que se obteñen da alquilación de fenois. O termo adoita reservarse para os compostos importantes comercialmente propilfenol, butilfenol, amilfenol, heptilfenol, octilfenol, nonilfenol, dodecilfenol e os "alquilfenois de cadea longa" (LCAPs) derivados. Os metilfenois e etilfenois son tamén alquilfenois, pero xeralmente se lles denomina polos seus nomes específicos: cresois e xilenois.
J. B. S. Haldane
Pensamento político
Haldane foi marxista militante e membro do Partido Comunista. Tamén participou na Guerra Civil Española.
Alquilfenol
Controversia sobre a toxicidade dos nonilfenois
Os alquilfenois son xenoestróxenos. A Unión Europea aplicou restricións na venda e uso en certas aplicacións dos nonilfenois, alegando a súa "toxicidade, persistencia, e problemas de bioacumulación", pero noutros países, como Estados Unidos a EPA está avaliando os efectos do produto máis de vagar para estar seguro que a decisión que se tome está baseada en "ciencia sólida".
Usos dos alquilfenois de cadea longa
Os alquilfenois de cadea longa utilízanse amplamente como precursores de deterxentes, como aditivos para combustibles e lubricantes, polímeros, e como compoñentes de resinas fenólicas. Estes compostos utilízanse tamén como bloques de construción químicos para fabricar fragrancias, elastómeros termoplásticos, antioxidantes, produtos químicos para campos petrolíferos e materiais retardantes do lume. Debido ao seu uso para fabricar resinas alquilfenólicas, poden atoparse alquilfenois en pneumáticos, adhesivos, revestimentos, papel carbón de copia e produtos de goma de altas prestacións. Levan sendo utilizados na industria desde hai uns 40 anos.
Estes compostos xenobióticos interfiren co sistema endócrino de forma feble.
Rider
O rider (en galego: "cabaleiro") foi unha moeda escocesa de ouro introducida por Xacobe III de Escocia (1460-1488), inicialmente cun valor de 23 xilins ou 1,15 libras escocesas, chamada así pola imaxe do rei como cabaleiro que se amosa no seu anverso.
Xacobe II (1460-1488)
Xacobe III foi o introdutor de dúas novas moedas de ouro no sistema monetario escocés: o unicorn, de 18 xilins, e o rider, con valor de 23 xilins, que baseaba a súa tipoloxía no franc á cheval, cuñado en Francia preto dun século antes. A súa cuñaxe comezou en 1475. O seu diámetro era en torno aos 24 milímetros e o seu peso de 78,5 grans (ca. 5,06 gramos).
No reverso represéntase o escudo coroado coas armas escocesas situado no centro dunha gran cruz, rodeado pola lenda SALVVM FAC POPVLVM TVVM DNE ("Oh, Señor! Salva o teu pobo").
Paralelamente ao rider cuñáronse tamén os valores de 1/2 rider e 1/4 rider.
Xacobe VI (1567-1625)
Xacobe VI retomou, no marco da súa sétima serie de emisións (1593-1601), a cuñaxe do rider de ouro. Nesta segunda época, a moeda conservaba o peso e a lei da moeda orixinal, e mesmo a súa tipoloxía era moi semellante, coa única alteración da inclusión da data no exergo do anverso e a eliminación da cruz do reverso. O que si que cambiou, por mor da desvalorización do xilin, foi o valor: en tanto que o rider de Xacobe III valía 23 xilins, o de Xacobe VI pasou a valer 100 xilins ou, o que é o mesmo, cinco libras escocesas.
A lenda do anverso é · IACOBVS · 6 · D · G · R · SCOTORVM · ("Xacbobe VI, pola graza de Deus, rei dos escoceses") e a do reverso · SPERO · MELIORA · ("Espero cousas mellores").
O rider de Xacobe VI cuñouse anualmente entre 1593 e 1601, excepto en 1596, 1597 e 1600. En paralelo ao rider, neses mesmos anos emitíronse tamén moedas de 1/2 rider, coa mesma tipoloxía.
Cóngridos
A dos cóngridos (Congridae) é unha familia de peixes teleósteos da orde dos angüiliformes que se distribúen polas costas das zonas tropicais, subtropicais e temperadas dos océanos Atlántico, Índico e Pacífico.
Artello
O termo artello pode referirse a:
Cóngridos
Coñecidos polo nome popular de congros, apareceron por primeira vez no rexistro fósil no cretáceo superior.
O congros son valiosos e a miúdo grandes peixes comestíbeis, aínda que algunhas especies da familia, de dimensións máis reducidas e que viven en colonias afundiodos na area ou a lama do fondo, do que só sobresae é unha pequena porción da cabeza e a parte anterior do tronco, a maneira das plantas dun xardín (de aí o nome co que se as coñece en inglés, garden eels, é dicir, anguías de xardín).
As principais características das especies da familia son a súa forma alongada, serpentiforme, o careceren de escamas e, as máis delas, por posuíren pequenas aletas pectorais. Aliméntanse de crustáceos, cefalópodos e peixes pequenos e, a diferenza doutros angüiliformes, non migran para reproducírense.
O congro comnún, congro europeo ou, simplemente, congro, Conger conger, é o membro de maior tamaño da familia, que pode chegar a medir até 3 m de lonxitude e pesar máis de 30 kg.
Arthur Honegger
Compositor prolífico e desexoso de ilustrar a transformación da sociedade, sobre todo pola técnica ou o deporte, Honegger escribiu para o teatro, a radio e o cine, así como para a sala de concertos: ballets, cancións, concertos, música de cámara, música de cine, óperas, oratorios, sinfonías.
Cóngridos
Clasficación
Familia Congridae
Arthur Honegger
Traxectoria
Nado en Le Havre como Oscar-Arthur Honegger (se ben nunca empregou o seu primeiro nome). En 1911, dous anos despois de se matricular no Conservatorio de Zürich (Suíza), s'être inscrit au Conservatoire de Zúric, Honegger o abandonou para estudar no Conservatorio de París, onde estudou violín e coñeceu a Darius Milhaud e Jacques Ibert. Foi alumno de Charles-Marie Widor e Vincent d'Indy. En 1918, abandonou o Conservatorio tendo xa composto melodías, o seu primeiro cuarteto e un poema sinfónico, Le Chant de Nigamon.
Entre a primeira guerra mundial e a segunda guerra mundial, Honegger foi un compositor prolífico. Compuxo a música para o filme épico ''Napoleón' de Abel Gance (1927). Unha das súas óperas, Jeanne d'Arc au bûcher (1935), està considerada como o seu traballo máis refinado. Ademais das óperas que escribiu en solitario, colaborou con Jacques Ibert na composición da ópera l'Aiglo (1937) así como na composición da opereta Les Petites Cardinal. Durante este período de tempo escribiu tamén Danse de la Chèvre (1921), unha peza para solo de frauta adicada a René Le Roy, unha peza viva e xuvenil. Moi atado á renovación do repertorio, recibiu a influencia de Igor Stravinski, sobre o cal escriu unha ensaio en 1939.
Honegger estivo sempre en contacto con Suíza, mais co inicio da Guerra e a invasión nazi, encontrouse atrapado en París. Uniuse á Resistencia francesa, aínda que nunca tivo excesivos problemas cos nazis, que lle permitiron seguir traballando sen demasiadas interferencias. Porén, a Guerra foi un duro golpe para o compositor. A pesar diso, dende o inicio da Guerra ata o momento da súa morte escribiu as súas últimas catro sinfonías (dende a segunda ata a quinta), as máis interpretadas.
Arthur Honegger morreu na súa casa en novembro de 1955 vítima dun ataque ao corazón, e está enterrado no Cemiterio de Saint-Vincent do barrio parisiense de Montmartre.
José Fentanes Barros
José Fentanes Barros, nado en Pedre (Cerdedo), foi un agrarista e político galego.
Traxectoria
Agrarista. Presentouse ás eleccións municipais de 1915 como candidato agrario e foi elixido concelleiro. Volveu ser elixido concelleiro nas eleccións de 25 de xuño de 1916, e foi elixido alcalde de Cerdedo. Volveu ser elixido alcalde en xaneiro de 1918. Permaneceu no cargo até principios de 1920.
Colpodella
Colpodella é un xénero de alveolados que comprende 5 especies recoñecidas, e outras dúas posibles especies: Comparten todas as sinapomorfias típicas dos apicomplexos, pero son de vida libre en vez de parasitos. Moitos membros deste xénero foran anteriormente asignados ao xénero Spiromonas.
A especie tipo é Colpodella pugnax Cienkowski 1865
Descrición
Son protistas flaxelados pequenos de diámetro < 20 μm. O seu ciclo vital consta de dous estadios principais: trofozoítos ﬂaxelados e quistes, que constitúen o estadio reprodutivo do ciclo.
Morfoloxicamente os trofozoítos de Colpodella son similares ás zoósporas de Perkinsus, aínda que os dous taxons non están especificamente relacionados. Os estadios móbiles de ambos os xéneros teñen un par de flaxelos ortogonais anteriores, cirstas mitocondriais vesiculares, membranas alveolares internas e microporos. Tanto as especies de Colpodella coma as de Perkinsus teñen conoides truncados abertos lateralmente (ás veces chamados pseudoconoides), roptrías que ocupan a lonxitude da célula e micronemas máis pequenos. Tanto as roptrías coma os micronemas orixínanse na porción anterior da célula. Debaixo da membrana plasmática sitúase unha película de tres capas, composta por membranas alveolares e microtúbulos moi separados que se orixinan subapicalmente. Algunhas especies teñen orgánulos extrusivos (tricocistes).
A diferenza de Perkinsus, os Colpodella son células de vida libre e son predadores voraces doutros protistas de vida libre. A maioría das especies aparentemente penetran a membrana plasmática da presa e consomen o seu citoplasma. Este xeito de alimentarse denomínase mizocitose. Mentres se alimentan estes depredadores adhírense pola súa porción anterior (o rostro) á presa. O rostro contén o pseudoconoide, que se transforma nun anel de microtúbulos que rodea a zona de adhesión. O citoplasma da presa é entón succionado ao interior dun gran vacúolo alimenticio posterior.
Despois de que os trofozoítos perden os seus flaxelos, fanse esféricas, enquístanse e divídense (é dicir, reprodúcense). Os quistes son simples esferas. O vacúolo alimenticio parece un gran vacúolo central no quiste; a medida que progresa a división o material restante do vacúolo queda reducido a un corpo residual. Normalmente Colpodella divídese en catro células fillas (ás veces só dúas). Isto é diferente ao que se observa nos verdadeiros Apicomplexa e Perkinsus, que producen normalmente moitas máis células fillas durante a reprodución; as especies Perkinsus poden producir ata 32 células, por exemplo, mentres que Toxoplasma produce 128. Ás células fillas crécenlles flaxelos, a parede do quiste rompe, e as células saen nadando, deixando un corpo residual detrás. Observouse un posible proceso sexual en polo menos dúas especies.
Taxonomía
A familia á que pertence Colpodella parece ser un clado irmán dos Apicomplexa. O seu estilo de vida pode ser representativo dos antepasados de vida libre dos Apicomplexa. Unha diferenza significativa é que as especies deste xénero, igual que os Perkinsea, teñen un conoide con apertura lateral (pseudoconoide) mentres que os Apicomplexa que posúen un conoide (os Conoidasida) teñen un conoide pechado.
Outro xénero da familia é Acrocoelus.
Entre as especies de Colpodella están:
Aspectos clínicos
Estes organismos non se consideran normalmente patóxenos para os humanos. Porén, existe un informe dunha infección nos eritrocitos dunha muller chinesa que tiña unha deficiencia de células asasinas naturais.
División de Honra de Rugby 1969-1970
A tempada 1969-1970 da Liga Nacional de rugby foi a terceira edición da máxima categoría do rugby en España, que non se disputaba dende o ano 1954. A liga contou con 6 equipos que previamente tiveron que clasificarse para o torneo. O calendario da competición estivo formado por 10 xornadas. Nel enfrontáronse entre si tódolos equipos a dúas voltas. O campionato rematou o 12 de abril de 1970 cunha xornada na que tódolos encontros se xogaron no Estadio Central de Madrid, e o campión resultante foi o Club Atlético San Sebastián por vez primeira na súa historia.
Sistema de puntuación
O sistema de puntuación foi o seguinte:
Alepo
Alepo (en حلب) é unha cidade de Siria, capital da provincia de Alepo. A cidade ten unha poboación de arredor de 1 700 000 (1999), converténdoa na segunda cidade de Siria, despois de Damasco. Situada nun lugar estratéxico entre o río Éufrates e o mar Mediterráneo. Coñecida na antigüídade como Khalpe, os gregos déronlle o nome de Beroea, e os árabes o de Ḥalab. É un importante centro comercial, e ten unha gran mesquita dos séculos XI e XII.
Historia
A cidade foi dúas veces asediada polos Cruzados en 1098 e en 1124 pero non foi conquistada. A cidade permaneceu no Imperio Otomán ata o seu colapso. A cidade recuperou a súa actividade económica durante a ocupación francesa ata a cesión de Antioquía a Turquía en 1938-1939.
Libertarias
Libertarias é unha película española de 1996. Posteriormente foi estreada internacionalmente en 2004. Foi escrita e dirixida por Vicente Aranda.
Sinopse
Nos primeiros días da guerra civil española unha moza monxa que foxe do seu convento coñece casualmente a un grupo de milicianas anarquistas da organización feminista do movemento libertario español chamada Mujeres Libres. Acompáñaas á fronte do Ebro, onde vivirá os rigores da guerra.
Indalecio Díaz Baliño
Indalecio Díaz Baliño, nado en Ferrol o 8 de decembro de 1896 e finado na Coruña o 3 de febreiro de 1952 foi delineante e escultor galego.
Traxectoria
miniatura|[[Concello de Cesuras|Cesuras.]] Fillo de Germán Díaz Teijeiro, natural de Ortigueira, e Camila Baliño López, de Ferrol, e irmán dos, tamén artistas, Camilo (1889); Ramiro (1902) e Lolita (1905), formouse na Escola de Artes e Oficios da Coruña, da que foi profesor e director. En 1915 recibiu unha bolsa da Deputación da Coruña para ampliar estudos na Real Academia de Belas Artes de San Fernando. Tomou parte na Exposición Iberoamericana de 1929.
Obras súas, de temática galega, son A volta da sega, No sermón e Devotiña. Fixo un busto de José Calvo Sotelo para a Deputación da Coruña. Participou na decoración do Hotel Finisterre da Coruña e o Teatro García Barbón de Vigo. En 1932 participou na celebración do primeiro aniversario da Segunda República Española coa realización de diversas obras. Colaborou co seu irmán Camilo na realización de escenografías.
Foi nomeado membro da Real Academia Galega de Belas Artes "Nosa Señora do Rosario", correspondente en 1946 e numerario en 1948.
SIP
Session Initiation Protocol (en galego, Protocolo de Inicio de Sesións) é un protocolo desenvolvido polo IETF MMUSIC Working Group coa intención de ser o estándar para a iniciación, modificación e finalización de sesións interactivas de usuario onde interveñen elementos multimedia como o vídeo, voz, mensaxería instantánea, xogos online e realidade virtual. SIP é un dos protocolos de sinalización para voz sobre IP, acompañado por H.323 e IAX2.
SIP é como HTTP, o protocolo de Web. As mensaxes constan de encabezados e un corpo de mensaxe. Os corpos de mensaxe de SIP para as chamadas telefónicas defínense en SDP. É un protocolo baseado en texto que utiliza a codificación Utf-8.
Elementos Funcionais
Dende o punto de vista do equipamento, a arquitectura SIP supón a existencia de dous tipos de equipos: terminais e servidores de rede. Os terminais son os equipos finais que empregan os usuarios, namentres que os servidores de rede son equipos intermedios que engaden funcionalidade as redes SIP.
Terminais
Os equipos terminais dispoñen de dous compoñentes fundamentais:
Os axentes de usuario danlle unha funcionalidade completa ao terminal, de forma que poden utilizarse sen a intervención dos servidores de rede. Por outra beira, podería haber terminais que conteñan só un dos axentes de usuario. Neste caso, o terminal utilizaríase exclusivamente para escoitar ou para transmitir.
Servidores SIP
Aínda que os servidores de rede poderían estar fisicamente localizados en equipos distintos, adoita ser normal que un mesmo equipo teña a funcionalidade de varios tipos de servidores, especialmente a combinación do servidor de rexistro con calquera dos anteriores.
Servidor de Rexistro
O Servidor de rexistro (Registrar Server), mantén un rexistro do enderezo SIP dun usuario e do seu enderezo IP correspondente. Isto permite ter localizado a un usuario en todo momento. Por exemplo, se un usuario dispón de distintos dispositivos SIP (ordenador da oficina, PDA, ordenador de casa etc), cando entra (log-in) en calquera deles o dispositivo envíalle unha mensaxe ao servidor de rexistro avisándoo do seu novo enderezo IP, co que o servidor xa sabe onde ten que reenviar as chamadas con destino a dito usuario. Este servidor coñécese tamén como servidor de localización (location server)
O Servidor de rexistro acepta peticións de rexistro dos UAC (user agent client, quen envía solicitudes SIP) e actualiza a información relativa a cada un deles nunha base de datos de localización.
Servidor de Relocalización
O servidor de relocalización, proporciona información acerca da localización do usuario. Se un usuario A desexa comunicarse cun usuario S, en primeiro lugar A necesita descubri-la localización actual de S na rede, co fin de que a petición de establecemento de sesión poida chegarlle. Ademais, hai que ter en conta que o usuario S pode estar en diferentes lugares en instantes distintos, incluso ser alcanzable por varios medios simultaneamente (por exemplo, a través dun PC ou dun teléfono convencional).
Servidor de Redirección
A diferenza dos servidores proxy, os servidores de redirección non inician a súa propia petición SIP e tampouco poden aceptar ou terminar chamadas, como ocorre cos UAS (user agent Server).
Proxy
O servidor proxy (proxy server) é un equipo que recibe solicitudes do cliente, as analiza e decide o servidor ao que debe reenvialas. O Servidor proxy é unha entidade intermedia que actúa como servidor e como cliente, e que realiza peticións de parte doutros clientes. Estas peticións son servidas internamente ou reenviadas cara a outros servidores.
Se é necesario, o proxy pode modifica-lo mensaxe de solicitude antes de reenvía-lo: para o seguinte servidor a mensaxe procede do proxy. Unha solicitude pode atravesar distintos servidores proxy antes de alcanza-lo seu destino. Neste caso, a resposta atravesaría todo o camiño inverso. Como o proxy manexa solicitudes e respostas, necesita dispoñer tanto da funcionalidade de cliente como da de servidor. Por outro lado, os servidores proxy poden manter un rexistro de todas as chamadas en curso ou non (estes modos coñécense como statefúll e stateless, respectivamente). No caso de que o proxy non manteña rexistro da chamada, limitarase a reenviar a solicitude. O rexistro de chamadas é necesario para poder ofrecer determinados servizos de valor engadido, ou incluso para determinadas aplicacións de xestión.
Funcionamento do VoIP nunha rede co protocolo SIP
SIP é un protocolo punto a punto, tamén chamado p2p. Como tal require un núcleo de rede sinxelo (e altamente escalable) con intelixencia distribuída nos extremos da rede, incluída nos terminais (xa sexa mediante hardware ou software). Moitas características de SIP son implementadas nos terminais en oposición ás tradicionais características de SS7, que son implementadas na rede.
SIP funciona en colaboración con outros moitos protocolos, pero só intervén na parte de sinalización ao establecer a sesión de comunicación. SIP actúa como envoltura ao SDP, que describe o contido multimedia da sesión, por exemplo, que porto IP e códec se usarán durante a comunicación etc. SIP é usado simplemente para iniciar e terminar chamadas de voz e vídeo. Todas as comunicacións de voz/vídeo van sobre RTP. Nun uso normal, as sesións SIP son simplemente fluxos de paquetes de RTP. RTP é o verdadeiro portador para o contido de voz e vídeo. Os clientes SIP usan o porto 5060 en TCP e UDP para conectar cos servidores SIP.
SIP implementa unha comunicación en tres pasos:
Agora os terminais envíanse paquetes RTP ata que un deles decide pechar a comunicación:
É importante destacar que, nos pasos anteriores, os servidores proxy SIP só interveñen na fase de establecemento da chamada. Unha vez iniciada a chamada, os paquetes envíanse directamente cara o outro terminal sen intervención dos proxies. Tamén existe a variante na que o circuíto virtual durante toda a comunicación pasa polos proxies, de xeito que é posible controlar o fluxo de información e poder facturar o seu custo.
Karlheinz Stockhausen
É tamén coñecido polas súas innovacións na música electroacústica, música aleatoria e no serialismo (destacando Keuzspiel e Formel). Das súas obras máis ambiciosas destacan o cuarteto de corda con helicópteros (Helikopter-Streichquartett), que é tocado con eses instrumentos (un cuarteto de cordas e catro helicópteros).
Tralos atentados do 11 de setembro de 2001 nos Estados Unidos, realizou unhas polémicas declaracións nas que comparou os ataques a unha grandiosa obra de arte.
Morono, Herbón, Padrón
Morono é un lugar da parroquia de Herbón no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 105 habitantes (52 homes e 53 mulleres).
Galeguismo (política)
miniatura|250px|Estatuto de Galicia de 1936. O galeguismo é unha ideoloxía política de tipo nacionalista que ten como obxectivo a soberanía de Galiza mediante a creación de institucións propias.
Historia
O galeguismo apareceu a mediados do século XIX, cando se formulou como provincialismo e posteriormente como rexionalismo. O termo utilízase especialmente a partir da constitución das Irmandades da Fala en 1916 e a aparición da corrente nacionalista, que defende o carácter nacional de Galiza. As Irmandades eran unha organización na que participaba a pequena burguesía e os intelectuais e liderounas Antón Villar Ponte. Na década seguinte consolidáronse dúas correntes: a nacionalista, arredor do Partido Galeguista de Castelao, e a republicana autonomista da ORGA, liderada por Casares Quiroga e Antón Villar Ponte. Esta última integrouse durante a Segunda República na Izquierda Republicana de Azaña.
Na ditadura
O galeguismo durante o franquismo mantívose no exilio e en intelectuais que ficaran. A fundación da Editorial Galaxia en 1950 foi un dos feitos máis relevantes desta resistencia. As novas organizacións que foron aparecendo integraron o pensamento marxista e preferiron a denominación de "nacionalistas" adoptando a estreleira coma a bandeira nacionalista dos galegos.
Posfranquismo
Coa caída do franquismo, o galeguismo reactivouse e na actualidade as forzas políticas maioritarias galegas identifícanse como "galeguistas".
Nelly Furtado
Nelly Kim Furtado, nada en Victoria, Columbia Británica, Canadá, o 2 de decembro de 1978, é unha cantante, compositora e produtora luso-canadense.
Traxectoria
Furtado saltou á fama a finais do ano 2000 ao lanzar o seu álbum debut, Whoa, Nelly!, desprendendo o seu éxito gañador do Grammy por Mellor Actuación Vocal Feminina de Pop, "I'm Like a Bird". Logo de converterse en nai, lanzou Folklore en 2003, un álbum menos exitoso comercialmente, con sinxelos como "Powerless (Say What You Want)", "Try" e "Força", que foi o himno oficial da Eurocopa de Fútbol de 2004.
En 2006 regresa baixo as influencias musicais do produtor Timbaland e lanza o seu álbum máis exitoso Loose, do que se extraen catro grandes éxitos internacionais: "Promiscuous", "Maneater", "All Good Things (Come to an End)" e "Say It Right". En 2009 lanza o seu cuarto álbum e o primeiro en español, Mi Plan con sinxelos como, "Manos al Aire", "Más", "Fuerte" e "Bajo Otra Luz" coa colaboración de Julieta Venegas e La Mala Rodríguez. O álbum recibiu un Grammy Latino por Mellor Álbum Pop Vogal Feminino.
Celebrando os seus 10 anos de carreira lanza, The Best of Nelly Furtado en novembro de 2010 desprendendo o sinxelo "Night Is Young".
Furtado é coñecida por experimentar con diferentes instrumentos, sons, estilos vocais e idiomas. Esta diversidade foi influenciada polo seu gusto musical de grande alcance e o seu interese en diferentes culturas. Vendeu mais de 25 millóns de álbums en todo o mundo, os cales chegaron a ocupar os primeiros postos no Billboard. No 2007 colocouse na lista das mulleres cantautoras máis exitosas de todos os tempos.
As Hortas, Corvelle, Vilalba
As Hortas é un lugar da parroquia de Corvelle no concello lucense de Vilalba na comarca da Terra Chá.
Publicano
O publicano (do latín publicanum ) era a autoridade encargada de recadar impostos na antiga Roma.
Segundo o Novo Testamento, os publicanos eran considerados marxinados no mundo xudeu por abusaren do seu poder. Parece ser que os publicanos abusaban do seu poder e cobraban máis do que se lles esixía.
Forrest Gump
miniatura| O mapa do Forrest Gump corre. (mapa interactivo) Forrest Gump é un filme estadounidense dirixido por Robert Zemeckis que foi estreado en 1994. Está baseado na novela homónima de Winston Groom (1984). A adaptación no cine tivo un grande éxito comercial, chegando a gañar 677 millóns de dólares ó redor do mundo. Con todo, Paramount, xunto cos contadores de Hollywood, considerou que fora un fracaso comercial e non pagou a Groom a súa parte das ganancias. Por iso, o escritor negouse a que a secuela da novela Gump and Co. fose levada ó cine, aducindo que non se sentiría ben se esta fose tamén un fracaso.
O filme obtivo 13 nomeamentos ós Premios Oscar, dos que gañou 6, incluíndo mellor película, mellor director (Robert Zemeckis), e mellor actor (Tom Hanks).
Comeza a historia de Forrest
Sentado na parada do bus, vestido de traxe, Forrest Gump conta a historia da súa vida a unha muller que se atopa sentada xunto a el (esta persoa cambia regularmente ó longo da película).
Por mor do seu baixo coeficiente intelectual, polo que normalmente necesitaría educación especial, a súa nai fai os arranxos para incorporalo a unha escola pública tendo sexo co director. No seu primeiro día de escola, coñece no bus escolar a Jenny, quen, como a audiencia sabería logo, é abusada sexualmente polo seu padrasto.
Nos seus primeiros anos de vida, Forrest tiña as costas encorvadas, e usaba soportes nas pernas para manterse erguido e camiñar. Estes soportes facíano camiñar torpemente. El vivía coa súa nai nunha casa na que alugaban as habitacións. Nunha ocasión, a nai de Forrest atópao bailando cun raparigo con guitarra. A nai dille a Forrest que non moleste ó rapaz viaxeiro e o mozo responde que non é molestia e pídelle a Forrest que continúe bailando. Dado que Forrest non podía bailar moi ben polos metais nas súas pernas, o seu paso era moi peculiar e este mozo coñecido como The King toma ese paso converténdose nunha das cousas máis coñecidas no famoso Elvis Presley.
Por culpa dos seus metais nas pernas tampouco podía correr. Cando un grupo trata de cazalo coas súas bicicletas, Forrest comeza a correr urxido por Jenny. Ó comezar a correr, os soportes metálicos das súas pernas caen e Forrest corre velozmente ó longo do pobo. Desde ese día, Forrest toma un gusto por correr e diríxese así a todas partes.
Anos máis tarde, mentres está escapando do mesmo grupo, Forrest corre a través do campo de fútbol americano da Secundaria Greensbow durante unha práctica e é observado polo adestrador do equipo da Universidade de Alabama. Unha bolsa escolar permítelle entrar a Forrest á universidade. A súa habilidade como corredor e a súa rapidez outórgalle grande éxito ó equipo dirixido polo lendario Paul Bryant. É tamén seleccionado para o equipo All-American e mesmo chega a coñecer ó Presidente John F. Kennedy cando este invita ó equipo á Casa Branca.
Gump mantén a súa amizade con Jenny, a pesar de que ela acode a un colexio só para mozas, posiblemente Judson College. Gump aparece en televisión o 11 de xuño de 1963, parado detrás do gobernador George Wallace no Foster Auditorium durante unha protesta en contra do fin da segregación racial universitaria (feito coñecido como a "Parada na porta da universidade"). Graduaríase logo de cinco anos. O seu título non se revela, pero vese que tomaba clases de economía.
No día da súa graduación, aproxímaselle un sarxento de exército e recrútao. Gump di que el cabe no exército "como unha caravilla" e é o número un no seu pelotón. Logo de armar o seu fusil M14 en tempo récord, o seu sarxento de pelotón dille, "¡Eu recomendaríao a vostede para Oficial Soldado Gump, se non fose unha perda perder a un home tan capacitado!".
O seu único amigo é Benjamin Buford "Bubba" Blue (Mykelti Williamson), quen coñece todo sobre o negocio dos camaróns. As gambas aparecen cociñadas de mil formas na mente de Bubba. Ambos acordan asociarse para introducirse no "negocio dos camaróns" unha vez que deixen o exército. Mentres que Forrest é branco e Bubba é negro, descobren que teñen vidas, filosofías de vida, e nais similares (Bubba: "A miña mamá di iso tamén."). Unha das escenas máis emotivas da película é a da morte de Bubba, ó ver que deixa atrás todas as súas ilusións e ideas sobre as gambas, e na que Foorest di: "Bubba quería ser capitán de barco, pero en lugar diso morreu xunto a aquel río de Vietnam".
Unha noite, mentres están deitados, un camarada dálle a Forrest unha edición de Playboy e dille "mira esas tetas." Forrest vira unha páxina e recoñece que a rapaza nesa páxina non é outra que Jenny, vestindo só o suéter do colexio. A foto provoca que sexa expulsada, e comeza a tocar a guitarra espida como "Bobby Dylan" nun cabaret. Forrest vai visitala e ve cando uns homes son groseiros con ela mentres está tocando un tema de Blowin' in the Wind de Bob Dylan. El golpéaos e trata de rescatar a Jenny, pero este incidente provoca que ela sexa despedida.
A parella máis tarde recorda os bos tempos, e Jenny recorda cando eles se agochaban do seu padrasto na plantación de millo, e ela rogáballe a Deus que a convertese en ave. Entón pregúntalle a Forrest, "¿Cres que podería voar se salto desta ponte??" Isto preocupa a Forrest, pero Jenny esquece a situación e pídelle a un condutor que a leve. Forrest avísalle da súa próxima partida a Vietnam, e ela aconséllalle que non trate de ser un heroe, e que se está en problemas, simplemente corra.
Forrest en Vietnam
Mentres serve no exército na guerra de Vietnam baixo o comando do Tenente Dan (Tenente Daniel Taylor, Gary Sinise), leva camaradas feridos da súa sección (incluíndo a Bubba, que finalmente falece) para salvalos dunha emboscada, gañando así a Medalla de Honra. Cando recibe a medalla, o presidente Lyndon Johnson pregúntalle onde lle dispararon, Forrest responde "Disparáronme no traseiro, señor". Johnson bromea sobre a posibilidade de ver a ferida, ó que Gump responde baixando os seus pantalóns para amosarlla.
Forrest aparece en O Show de Dick Cavett con John Lennon. Cando Forrest recorda as súas experiencias na China comunista, dálle a Lennon a idea para a súa canción Imagine. En referencia á letra da canción, Lennon remarca, "¿Sen posesións?" e entón "¿e tampouco relixión?". Dick Cavett agrega, "Difícil de imaxinar," ao que Lennon responde, "É fácil se o intentas, Dick".
Ao saír do estudo, Gump atopa ao tenente Dan en cadeira de rodas, convertido nun amargado e alcohólico que perdeu a fe en Deus. Durante a Festa de Aninovo, o tenente promete que se fará socio de Gump se este consegue ser capitán dun buque, pensando que Forrest nunca o lograría.
Cabe salientar así mesmo a escena na que Forrest di: "¡Feliz Aninovo, tenente Dan!" e ver a Dan deprimido, con todo o papel picado esparexido polo cabelo. Máis adiante, en casa de Dan, atópanse ambos con prostitutas, e Forrest rexeita a situación. Elas insúltanos e o Tenente Dan, anoxado, cae da cadeira, momento en que Forrest lle di: "Síntoo, tenente, estragueille a Noitevella, pero é que ela sabía a cigarros".
Durante a guerra de Vietnam e tamén en compañía do tenente Dan, ocorren cousas tráxicas e emotivas (a morte de Bubba ou a festa de Aninovo do tenente Dan, sen pernas), que fan chorar, e á vez, reflexionar.