cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Montpellier HB
Historia
Dende a tempada 1997-98 á 2004-05, o Montpellier HB conseguiu sete das oito ligas disputadas e foi subcampión na 2000-01. Durante o mesmo período, conquistou seis veces a Copa de Francia, e como punto culminante conquistou a Copa de Europa en 2003, tras bater na final ao Portland San Antonio de Pamplona, co seu xogador estrela Jackson Richardson, nunha polémica final. Tamén conseguiu gañar en dúas ocasións a Liga dos Pireneos (2002 e 2004) tras derrotar nas dúas ocasións ao FC Barcelona.
Tourneur
O apelido Tourneur pode estar referido a:
Cernado, Salgueiros, Dumbría
Cernado é un lugar da parroquia de Salgueiros no concello coruñés de Dumbría na Comarca de Fisterra. Tiña 16 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 6 eran homes e 10 mulleres.
Lista de episodios de O detective Conan
250px|dereita 250px|dereita Esta é unha lista dos episodios de O detective Conan emitidos ata o de agora na Televisión de Galicia. No Xapón xa se produciron máis de 900 episodios.
A serie emitiuse na TVG durante os anos 2006 e 2008, que estreou novos episodios diarios con certos paróns de descanso e chegou ata os 300 dobrados. Reemitíronse durante os anos 2009 ó 2011 na tvG2. En 2021 estreáronse episodios do 301 ao 350 na tvG2. En 2023 a TVG confirmou que voltará a serie con novos episodios alén do 351, mais non cando nin cantos.
A serie O detective Conan narra a historia de Shinichi Kudo, un detective de instituto de 17 anos que é encollido por mor dunha droga experimental que lle dá unha organización formada por uns misteriosos Homes de Negro ao ser descuberto en canto os estaba a espreitar no momento en que realizaban un sospeitoso intercambio.
Os confiados Homes de Negro, Gin e Vodka, ao crer que o veleno acabaría por matar a Shinichi, déixano agonizando na escuridade da noite pero, lonxe de morrer, Shinichi convértese nun rapaz de 7 anos.
Acereros de Monclova
Os Acereros de Monclova, oficialmente Acereros del Norte, son un equipo profesional de béisbol mexicano que compite na Liga Mexicana de Béisbol (LMB). O club, fundado en 1974, ten a súa sede en Monclova, Coahuila. O club posúe no seu palmarés un título de liga, conseguido no ano 2019 após vencer na Serie del Rey aos Leones de Yucatán no sétimo e último partido. O seu estadio como local é o Estadio Monclova, parque con capacidade para 8.500 espectadores.
Sousón
dereita|miniatura|276x276px|Acio de sousón. A sousón é unha variedade de uva tinta (Vitis vinifera) autóctona de Galicia e a Rexión Norte de Portugal, de pequeno tamaño, forma acuminada e pel fina de cor negra azulada, utilizada especialmente para a elaboración dos viños das denominacións de orixe Rías Baixas, Ribeiro e Valdeorras.
Cultívase tamén da outra beira do Miño, no Alto Miño, onde se coñece cos sinónimos lusos: souzão e vinhão. A uva é coñecida por producir viños cunha cor intensa, con sabores bastos e a pasas.
Rexións
É orixinario da ribeira do Miño.
Trátase dunha uva escasa, polo que se complementa con outras. Está recomendada como variedade de vinificación en Galicia, segundo a Orde APA/1819/2007, pola que se actualiza o anexo V, clasificación das variedades de vide, do Real Decreto 1472/2000, de 4 de agosto, que regula o potencial de produción vitícola.
Cultívase nas denominacións de orixe Rías Baixas, Ribeiro e Valdeorras.
Tamén se cultiva en rexións vinivitícolas de Australia, California e Suráfrica. En Australia úsase a sousón para facer viño ao estilo do Porto e tamén viños de mesa mesturándoa con outras variedades portuguesas.
Villette-sur-Ain
Villette-sur-Ain é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Tim Allen
Tim Allen, nado Timothy Alan Dick o 13 de xuño de 1953, é un humorista e actor estadounidense.
Francisco Carbia Fariña
Francisco Carbia Fariña, nado en Paradela (A Estrada) en 1860 e finado en Cordeiro a principios de marzo de 1933, foi un agrarista e político galego que chegou a ser alcalde de Valga durante dous meses.
Traxectoria
Emigrou a Cuba. Retornou da emigración en 1908. Foi un dos fundadores do Sindicato Agrario de Cordeiro, do que foi vicepresidente e presidente a partir de 1918. Coa ditadura de Primo de Rivera foi concelleiro de Valga a partir do 9 de marzo de 1924 xunto ao seu fillo Celestino Carbia Campaña. Porén ambos dimitiron do cargo un ano despois como “protesta ante a forma en que se efectuou a segregación da freguesía de San Xulián de Requeixo para constituír o Concello de Pontecesures”. O 17 de abril de 1931 o goberno provisional da República nomeouno presidente da Xunta provisional do Concello de Valga. Permaneceu na alcaldía apenas dous meses, ata que o 5 de xuño Maximino Mosquera Castromán tomou posesión como alcalde electo.
Cidade de Narón
O Cidade de Narón é un equipo de fútbol sala, fundado en 2006. Actualmente xoga na Primeira Nacional "A", a terceira categoría da LNFS. O club naceu da unión do Fútbol Sala Narón e do Ferretería Outeiro Trafoga, que por entón militaba en Primeira Nacional "B". O club comezou participando nesa categoría, conseguindo o título e o ascenso no seu primeiro ano de historia. O seu equipo filial milita na Liga Autonomica galega.
Ademais, conta con equipo nas categorías xuvenil (liga autonómica), cadete, infantíl, alevín, benxamín e prebenxamín (liga local), e o equipo de "biberóns", os máis cativos. Tamén ten un equipo de veteranos na liga local.
Cadro de xogadores na tempada 2007-2008
Adestrador: 20px|Galiza Fernando Maroño Buján "Nano"
Chega de Bois
miniatura|Vaca de raza mirandesa miniatura|Tōgyū, orixinario das [[illas Ryukyu.]] A chega de touros, designada loita de touros na Terra Fría Trasmontana ou coñecida coma chega de bois na Terra Quente Trasmontana en Portugal e tamén en Galicia, consiste no enfrontamento entre dous touros para determinar cal deles é o máis forte. De orixes ancestrais, as chegas de touros foron impulsadas nas últimas décadas como incentivo á cría das razas autóctonas de vacún, principalmente as razas mirandesa e barrosã.
Este espectáculo é unha parte importante na actividade dos criadores de gando vacún da Terra Quente de Trasmontana. Anualmente na época de verán celebrase o Campeonato Nacional de Chega de Bois da Raça Barrosã en Montalegre e o Campeonato Nacional de Chega de Touros da Raça Mirandesa en Vinhais.
En Galicia celebráronse chegas de bois no concello ourensán de Muíños, porén despois de facer fronte a varias sancións nos últimos anos de distintas administracións e a pesar de que no ano 2007 a fiscalía de Ourense arquivou a denuncia presentada por un grupo de ecoloxistas o ano anterior, o concello decidiu suspender a chega definitivamente. Celebrouse no ano 2006 a última chega de bois en Muíños.
O Tōgyū (闘牛), que xurdiu no Xapón ou o Combat de reines, tradicional do cantón de Valais en Suíza, son eventos similares á chega de bois nos que se enfrontan bóvidos do mesmo xeito que se dá na loita de touros.
Historia
Non é doado determinar a orixe do ritual da loita de touros mais ten orixes ancestrais. O touro é a representación da forza e a virilidade e o seu culto é moi antigo en toda a área mediterránea. O gando vacún foi utilizado polo ser humano dende a Idade de Ferro; calcúlase que o comezo da cría de gando doméstico no sur de Francia e na Península Ibérica comezou contra o ano 8.000 a.C.
Ó longo do século XX, coa introdución progresiva de medios mecánicos na actividade agrícola, o uso do gando foi experimentando unha decadencia paulatina, acentuándose o decrecemento na cría das razas autóctonas debido á menor produtividade en carne e leite, comparativamente con outras razas vidas de fóra.
Coa intención de preservar as razas autóctonas portuguesas e promover a cría destas razas xorden diversas asociacións de criadores de gando, determinándose amais as áreas de distribución xeográfica de orixe e dispersión para estes animais de vacún. Resolvese establecer tamén campionatos de chegas de bois, que se veñen celebrando dende comezos do século XXI, como forma de incentivar a cría destas razas e premiar ós mellores exemplares.
A celebración destas competicións e o aumento do número de espectadores interesados nestes eventos ó longo dos últimos anos producen un efecto positivo na conservación das poboacións autóctonas e no desenvolvemento económico da rexión.
Na actualidade a maioría dos animais pertencen a criadores de gando, sendo esta actividade o seu medio de subsistencia. En tempos anteriores á primeira metade do século XX estes bóvidos eran un ben comunitario, pertenza dunha aldea e coidábanse colectivamente nestas zonas do norte de Portugal, sendo unha característica definitoria da rexión da Tramontana. Aínda hoxe é posible atopar os "bois do pobo" nalgunhas aldeas de Tras os Montes e na illa Terceira dos Azores.
En Galicia as chegas de bois víñanse celebrando dende a década de 1980 en Muíños, o único concello no que se organizaron chegas nos últimos anos no país, sendo unha antiga tradición en ámbolos dous lados da Raia. Despois de facer fronte a varias sancións de distintas administracións o concello de Muíños decidiu suspender definitivamente a chega no 2006, tras 28 anos de loitas de touros.
O Tōgyū (闘牛), que xa se practicaba no século XVII no Xapón, é un espectáculo semellante á chega de bois, sendo orixinario das illas Ryukyu e estendendose a súa práctica por outras rexións do país nipón. Durante as disputas os touros están asistidos cadanseu por unha persoa en todo momento, procurando que o enfrontamento transcorra sen inconvenientes. Os seus principios son similares ós da loita de touros, sendo un evento popular naquelas latitudes. miniatura|250px|Combat de reines en [[Valais.]]
O Combat de reines é un evento tradicional de Suíza, principalmente no cantón de Valais, no que compiten vacas loitando en eliminatorias nas que van avanzando os bóvidos gañadores, ó igual que nos campionatos de chegas, e que se coñecen como bataille de reines ou combat de reines (combate de raíñas). Comezaron a celebrarse estes campionatos na década de 1920 gozando de popularidade entre as xentes desa rexión. A res gañadora coñécese como "raíña entre raíñas" e o seu valor incrementase considerablemente.
Eventos similares teñen lugar nalgúns lugares de Francia, na Alta Savoia; no Val de Aosta en Italia e tamén en Artvin, en Turquía.
A Chega
miniatura|250px|esquerda|Loita de dous touros na [[illa de Okinawa.]] O principio da competición é bastante simple; trátase de aproximar ou "chegar" dous exemplares machos que se confrontarán cabeza con cabeza, turrando ata determinar cal deles é o máis forte. Non é usual neste tipo de loitas que os animais resulten feridos, procurando recrear nestes eventos un comportamento que se dá de xeito natural. Os animais observanse, exhiben a súa corpulencia e eventualmente tentan medir as súas forzas turrando un contra o outro; apenas o necesario para que un deles sinta estar en desvantaxe, recuando e fuxindo. Nalgún caso o animal que predomina pode chegar a perseguir durante un breve treito ó animal vencido, o suficiente para reafirmar o seu dominio, sen consentir ningún tipo de dúbidas ó adversario.
As chegas de touros poden durar varios minutos, apenas algúns segundos ou non propiciarse no caso de que un animal recuse "dar a cabeza". Os animais confrontados poden chegar a pesar 1200Kg no caso da Raza Mirandesa. Paralelamente nas chegas establecese habitualmente un sistema de apostas constituíndo un movemento significativo de cartos.
O número de espectadores interesados nestes eventos foi en aumento ó longo dos últimos anos, contribuíndo no desenvolvemento económico da rexión, favorecendo a conservación das poboacións autóctonas e incrementandose a calidade deste tipo de razas coa selección dos mellores exemplares. A maioría dos animais pertencen a criadores de gando na actualidade. Críanse especificamente para a competición nestes campionatos un número significativo de exemplares.
Os dous campionatos de chega de bois que se disputan na actualidade son os seguintes:
Tadanobu Asano
Tadanobu Satō (佐藤 忠信), nado en Iocoama o 7 de novembro de 1973, máis coñecido polo nome artístico Tadanobu Asano (浅野 忠信), é un actor xaponés.
Cotiño
O topónimo galego Cotiño pode referirse a:
Cuboku
miniatura|dereita|Exemplo dun cuboku aínda sen resolver.
Cuboku é o nome dunha variación do Cubo de Rubik no que en cada cara está os números do 1 ao 9 como nunha grella dun Sudoku. Isto fai que a resolución do cubo sexa un pouco máis difícil que a dun cubo de Rubik convencional porque cada número debe ir no seu lugar adecuado e os cubiños do centro deben ter tamén a orientación correcta. Os demais cubiños alinearanse unha vez que estean na súa posición exacta como se fose un cubo de Rubik común.
Esta variante está dispoñible nos tamaños 3×3×3 e 4×4×4. O que merca o cuboku acostuma notar que realmente non é un cubo de Rubik con números escritos nel. Se o cubo está coloreado de maneira que este pode ser resolto tan só mirándolle ás cores, non é un cuboku.
Descrición
O deseño das pezas do cubo de Rubik permite xirar as súas caras sen que o cubo se desarme, e para buscar a súa solución hai que conseguer que cada cara sexa dunha mesma cor. No cuboku as caras dunha mesma cor foron substituídas por rexións de sudokus. Se se observa a cara superior do cuboku observarase que non pode ser un sudoku, posto que hai números que se repiten na mesma fila ou columna, o que vai en contra da principal regra dos sudokus.
Os números do cuboku
Un cuboku está formado por 27 cubiños, 26 visibles e un deles oculto (como no cubo de Rubik).
Xerpe, Salgueiros, Dumbría
Xerpe é un lugar da parroquia de Salgueiros no concello coruñés de Dumbría na Comarca de Fisterra. Tiña 17 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 10 eran homes e 7 mulleres.
Baldráns, Tui
Santiago de Baldráns é unha parroquia, bañada polo río Miño, que se localiza no concello de Tui. Segundo o padrón municipal 2019 tiña 457 habitantes (228 homes e 229 mulleres), distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha lixeira diminución en relación ao ano 2004, cando tiña 464 habitantes (239 mulleres e 225 homes) e unha baixada de poboación maior respecto ao ano 1999, cando contaba con 495 habitantes.
Xeografía
A parroquia está localizada na zona oriental do concello de Tui. Limita ao leste con Caldelas de Tui, ao oeste con Paramos e ao norte con Soutelo (parte do concello de Salceda de Caselas).
Toponimia
O nome da parroquia aparece na documentación histórica escrito de dúas maneiras, Valdráns e Baldráns.
Historia
Esta parroquia está habitada desde o paleolítico, como mostran os bifaces da época atopados no barrio do Cerqueiro. Outras mostras do poboamento prehistórico da parroquia son os petróglifos das Carneiras, con motivos variados: serpentiformes, círculos e coviñas. A igrexa foi construída na Idade Media, pero foi modificada de maneira moi forte durante os séculos XVII e XVIII. No século XIX houbo un campamento francés no lugar.
Carlos López Crespo
Carlos Enrique López Crespo, nado en Coirós en 1949 e finado en Outes o 21 de maio de 2018, foi un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Licenciado en Pedagoxía, foi profesor de matemáticas no IES Poeta Añón de Outes. Nas eleccións municipais de 1995 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Outes, e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Continuou como alcalde nas sucesivas eleccións, sempre con maioría absoluta, sendo deputado provincial entre 1999 e 2007. En agosto de 2016 presenta a súa renuncia a continuar como alcalde para formar parte da candidatura do PP ás eleccións ao Parlamento de Galicia dese mesmo ano, figurando no posto número 11 pola provincia da Coruña. Foi elixido deputado.
A Ermida, San Salvador de Parga, Guitiriz
A Ermida é un lugar da parroquia de San Salvador de Parga no concello lugués de Guitiriz, na comarca da Terra Chá. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
A Rúa, Vilarmaior, Vilarmaior
A Rúa é un lugar da parroquia de Vilarmaior no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 16 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 8 eran homes e 8 eran mulleres.
Maicon
O antropónimo masculino Maicon é un nome propio brasileiro, variante do inglés Michael. Ten a súa orixe na década de 1980, en homenaxe ao cantante pop estadounidense Michael Jackson. Pode referirse a:
Villieu-Loyes-Mollon
Villieu-Loyes-Mollon é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Aeroporto de Inverness
O aeroporto de Inverness é un aeroporto internacional escocés situado en Dalcross, a 13 quilómetros ao nordés da cidade de Inverness. É propiedade de Highlands and Islands Airports Limited (HIAL). O aeroporto é a principal porta de entrada ao norte de Escocia, e opera varios servizos regulares a distintas partes do Reino Unido e algúns máis limitados á Europa continental. Tamén operan de cando en vez voos chárter e de carga cara ao Reino Unido e Europa. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 783 017 pasaxeiros.
Tunturi-Lappi
miniatura|250px|Mapa de Tunturi-Lapin. Tunturi-Lappi é unha subdivisión de Laponia e unha das subrexión de Finlandia dende 2009. No 2017, a poboación era de 14 352 habitantes.
Liga ASOBAL 2005/06
A Liga ASOBAL 2005-06 foi a 55ª edición da liga española de balonmán, a 16ª coa denominación Asobal. A competición contou con 16 equipos, que se enfrontaron entre si en dúas voltas, completando 30 xornadas. O campión final foi o FC Barcelona, que acadou o seu 17º título de campión.
Ecuación de Majorana
A ecuación de Majorana é unha ecuación de onda relativista similar á ecuación de Dirac, pero inclúe o conxugado de carga ψc dun espinor ψ. Chámase así polo científico italiano Ettore Majorana e, en unidades naturais, é: Escrita en notación de Feyman, onde o conxugado de carga se define como: A ecuación (1) pode ser expresada, alternativamente, como: Se unha partícula ten unha función de onda ψ que satisfai a ecuación de Majorana, a cantidade m na ecuación chámase "masa de Majorana". Se ψ = ψc, daquela chámase "espinor de Majorana". Ao contrario do espinor de Weyl ou do de Dirac, o espinor de Majorana é unha representación real do grupo de Lorentz, que é a razón pola cal está permitido incluír tanto o espinor como o seu complexo conxugado na mesma ecuación. Realmente, existe outro xeito de escribir un espinor de Majorana en función de catro compoñentes reais, o que amosa por que ás veces se considera a "conxugación complexa" como un artefacto de usar a notación de Dirac para un espinor real.
Álvaro Vázquez Penedo
Traxectoria académica e profesional
Estudou Maxisterio en Santiago de Compostela. Logo dun paso fugaz como mestre polas escolas de Casadelos, Neda e Bardaos, Tordoia, o 11 de novembro de 1934 foi destinado á Escola de Orientación Marítima de Pontedeume, onde permaneceu ata o 31 de agosto de 1967. Neste ano pasa a encargarse da escola unitaria de Centroña, onde permanece ata a súa xubilación en 1983.
Amais dos estudos de Maxisterio, era Diplomado en Formación Profesional (modalidades Administrativa e Orientación Marítima), e en Lingua Francesa pola Universidade da Sorbona de París, onde coñeceu ao pedagogo francés Roger Cousinet co que colaborou no desenvolvemento do método pedagóxico O ensino por grupos.
En 1940 fundou o Colexio Cervantes, máis tarde Colexio Luis Vives, onde impartiu docencia de pedagoxía aos rapaces eumeses que facían Maxisterio por ensino libre.
É autor do libro El románico en la comarca eumesa (1977) e colaborou na Guía Turística da comarca eumesa.
Labor social
En 1939 foi nomeado Delegado Comarcal de Xuventudes, cargo que tivo ata 1965. Durante ese tempo introduce en Pontedeume a práctica de deportes ata entón descoñecidos na vila, crea a Academia de Música que dirixe o músico eumés Antonio Leira Díaz e consegue a construción do Centro da Xuventude.
Na década dos oitenta do século pasado fai xestións para a creación da Sala Prieto Nespereira no Torreón dos Andrade, onde se exhiben 27 gravados cedidos polo pintor.
Pazo, Salgueiros, Dumbría
Pazo é un lugar da parroquia de Salgueiros no concello coruñés de Dumbría na Comarca de Fisterra. Tiña 13 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 6 eran homes e 7 mulleres.
Akai Freesia
"Akai Freesia" (赤いフリージア) é o oitavo single do grupo xaponés de J-Pop chamado Melon Kinenbi, lanzado ó mercado o 29 de xaneiro do ano 2003 baixo o selo Zetima e producido por Tsunku.
Asado Negro
300px|miniatura|dereita|Unha caixa de [[papelóns.]] O Asado negro é unha comida típica de Venezuela.
Ingredientes
O prato leva:
Mitoloxía vasca
A relixión pagá vasca
miniatura|Árbore xenealóxica da mitoloxía vasca miniatura|Representación de [[Mari (deusa)|Mari, a Nai Deusa]] A pesar da cristianización sufrida polo pobo vasco no último milenio e das persecucións da Inquisición -especialmente durante o século XVII que contan nos seus anais dous dos máis cruentos episodios da Inquisición: os procesos de Logroño contra a chamada "seita das bruxas de Zugarramurdi" e o de Baiona, no País Vasco francés-, o pobo vasco conservou numerosas lendas que dan conta dunha antiquísima mitoloxía propia.
Esta mitoloxía foi recollida ao longo do século XX por estudosos como José Miguel de Barandiarán, Julio Caro Baroja e Patxi Xabier Lezama Perier entre outros. Hai fortes evidencias dunha relixión anterior ao catolicismo, que se fan ver en innumerables lendas e nalgunhas tradicións aínda vivas, de natureza animista/mitolóxica.
Mari, a divindade feminina
Esta relixión precristiá estaba aparentemente centrada nun xenio ou unha divindade central de carácter feminino: Mari. O seu consorte Maju ou Sugaar parece ter tamén certa importancia. Esta parella ctónica (subterránea) parecía ter o poder ético supremo e tamén o poder de crear e destruír. Dicíase que cando se reunían nas covas dos cumios sacros, procreaban tormentas. Estas reunións celebrábanas os venres pola noite, o día dos aquelarres.
Dicíase que Mari vivía no monte Anboto, e que periodicamente cruzaba os ceos como unha luz brillante para ir á súa outra casa no monte Txindoki. Segundo unha das tradicións, cada sete días Anbotoko Mari viaxaba desde a súa cova no monte Anboto a outra noutro monte (segundo cada historia, este muda); o tempo era húmido cando estaba no monte Anboto, e seco cando estaba en Aloña, ou Supelegor, ou Gorbeia.
É difícil saber a antigüidade desta lenda; a pesar dos elementos pagáns, un dos seus nomes, Mari Urraca, relaciónaa cunha princesa navarra histórica dos séculos XI e XII e outras lendas din que tiña un irmán sacerdote católico, ou que o seu marido era o primeiro señor histórico de Biscaia, Diego López de Haro.
Amalur, o Nai Terra
Nas lendas do pobo vasco, a Terra, Ama-Lurra, é a principal divindade. A Terra móstrasenos como o hábitat de todos os seres vivos, posuíndo a súa propia forza vital que creou o noso medio natural. É o que fai posible a existencia de animais e plantas e o que nos proporciona aos seres humanos a comida e o lugar necesario para vivir. A Terra é un enorme recipiente, un receptáculo ilimitado, onde viven as almas dos falecidos e a maioría dos personaxes mitolóxicos. A fe en Ama-Lurra é moi antiga no pobo vasco, antes da invasión dos pobos indoeuropeos.
Urtzi, o Jovis vascón
Outra suposta divindade celeste era Urtzi (ou Ost, Ortzi: ceo), asimilable ao Xúpiter latino, pero esta parece ser importada, dado que as lendas non a mencionan. Con todo o seu nome aparece nos días da semana, no nome dos meses e en fenómenos meteorolóxicos.
A antiga relixión vasca é xa que logo de carácter ctónico, tendo todos os seus personaxes a súa morada na Terra e non no firmamento, que aparece como unha pasaxe baleira polo que Mari ou Maju viaxan de montaña en montaña ou pastorean rabaños de nubes.
Os xenios ou entidades mitolóxicas
Sábese que moitas destas historias pasaron a formar parte da cultura vasca hai poucos séculos, ou como parte das supersticións romanas. Outros personaxes da mitoloxía vasca son Gaueko, Tartalo, os galtzagorris, o dragón primixenio ou Herensuge etc.
Os jentilak
Doutra banda, os jentilak ("xigantes") eran un pobo lendario da Idade de Pedra que vivía nas terras altas e que non coñecía o ferro. Moitas lendas din que eran moi grandes e moi fortes, pero que foron desprazados polos ferróns, ou ferreiros, ata a súa total desaparición. Eran pagáns, pero un deles, Olentzero, converteuse ao cristianismo e nalgunhas zonas do País Vasco e Navarra pasou a ser unha especie de Papá Noel vasco, que trae agasallos aos nenos bos por Nadal.
Todos estes seres mitolóxicos son a base de moitos topónimos, como Jentilbaratza.
Talía
Na mitoloxía grega, Talía (en grego antigo Θάλεια Tháleia, do verbo θαλλέω thalléô, 'florecer') pode referirse a:
Reserva india de Pine Ridge
A reserva india de Pine Ridge (en ) é unha reserva do pobo lakota localizada en Dacota do Sur, nos Estados Unidos de América. Orixinalmente incluída dentro do territorio da Gran reserva sioux, Pine Ridge estableceuse en 1889 no recuncho suroeste de Dacota do Sur na fronteira con Nebrasca. A súa área é de 8.984,306 km2, o que supón que é a oitava meirande reserva dos Estados Unidos, máis que os estados de Delaware e Rhode Island combinados.
William Oefelein
Traxectoria
Oefelein graduouse en enxeñaría eléctrica pola Universidade do Estado de Oregon en 1988 e é máster en sistemas de aviación polo Instituto Espacial da Universidade de Tennessee en 1998.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xuño de 1998, participando na misión STS-116 e pasando un total de 12,86 días no espazo.
Piñeiros, Salgueiros, Dumbría
Piñeiros é un lugar da parroquia de Salgueiros no concello coruñés de Dumbría na Comarca de Fisterra. Tiña 24 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 12 eran homes e 12 mulleres.
Sámi soga lávlla
Sámi soga lávlla ("Canción do pobo saami", lit. "Canción da familia saami") foi orixinalmente un poema escrito por Isak Saba que foi publicado no xornal Sagai Muittalægje por vez primeira o 1 de abril de 1906. En agosto de 1986, coverteuse no himno nacional do pobo saami. Arne Sørli púxolle a música ó poema, que foi aprobada na XV Conferencia Saami en Helsinqui, en 1992. Sámi soga lávlla foi traducido a moitas das linguas saamis.
Sun Honglei
Sun Honglei, (en chinés tradicional 孫紅雷, e chinés simplificado 孙红雷), nado o 16 de agosto de 1970 en Harbin, China é un actor chinés.
Bacteroidáceas
As Bacteroidáceas (Bacteroidaceae) son unha familia de bacterias do filo Bacteroidetes. Unha característica especial é a produción de esfingolípidos de membrana, algo pouco usual nas bacterias. O xénero tipo Bacteroides é o grupo de bacterias máis abondoso na flora do intestino humano.
Unión Deportiva Salamanca
A Unión Deportiva Salamanca, S.A.D., foi un club de fútbol español da cidade de Salamanca. Foi fundado en 1923 e compitiu 13 tempadas en Primeira División. Desapareceu en 2013.
Bacteroidáceas
Aparencia
Son bacilos gramnegativos non formadores de esporas anaerobios. A maioría das especies non son móbiles; son excepcións, por exemplo Bacteroides xylanolyticus e especies de Acetomicrobium. Unha característica especial destas bacterias é a produción de varios tipos de esfingolípidos específicos de membrana, que son típicos dos organismos pluricelulares, pero que só os producen unhas poucas bacterias, como algunhas Proteobacterias e Bacteroidetes.
Unión Deportiva Salamanca
Historia
A Unión Deportiva Salamanca, S.A.D. (tamén coñecida polos afeccionados como a UDS ou a Unión), foi fundada o 16 de marzo de 1923 baixo o nome de Unión Deportiva Española e o seu estadio era o Campo do Calvario, que estaba situado no Barrio de San Bernardo, preto do cemiterio salmantino. O fundador e primeiro presidente foi Federico Anaya, o alcalde da cidade naqueles anos. Por ordes da Segunda República, o club vese obrigado a cambiar o nome a Club Deportivo Salamanca, aínda que duraría pouco tempo tal denominación, xa que o 15 de xaneiro de 1932, con José Tejero Ruiz como presidente, o equipo pasa a chamarse finalmente Unión Deportiva Salamanca. Durante os seus primeiros anos, o equipo xogaba os Campionatos Rexionais, e é no ano 1936 cando o equipo consegue ascender a Segunda división, pero o debut na categoría tivo que esperar debido a que o 18 de xullo de 1936 dá comezo a guerra civil española, paralizando durante tres anos toda competición deportiva.
A mediados do século XX, as andaduras do club estaban marcadas por ascensos e descensos entre Terceira división e Segunda división. Foi nesta etapa, na que o adestrador Soler conseguiu dúas Copas de España de Afeccionados (57/58 e 58/59). A finais dos 60, con Augusto Pimenta de Almeida como presidente, decídese vender a maioría dos terreos do antigo estadio e construír un máis grande para as esixencias do equipo. É así como decídese comprar os terreos de Prados Panaderos no termo municipal de Villares da Raíña para construír o Estadio Helmántico, así como unha serie de pistas anexas ao mesmo. O 8 de abril de 1970 é inaugurado o estadio, aínda que o equipo ese ano non puido manter a categoría e descendeu a Terceira división.
Bacteroidáceas
Metabolismo
A vía metabólica que utilizan característicamente é a fermentación de varios azucres e proteínas. Os produtos finais son, entre outros, o acetato e o hidróxeno (H2). Á formación de acetatro débese o nome dalgúns xéneros. Produtos do xénero bacteroides son o ácido succínico e o acetato. O xénero Anaerorhabdus produce acetato e lactato.
Unión Deportiva Salamanca
Historia
En 1972, aínda na categoría de bronce, é contratado José Luís García Traid como adestrador. Con el no banquiño, o equipo logra dous ascensos consecutivos, de forma que na tempada 73/74 e baixo a presidencia de José Luís Paniagua, o equipo xogaría por primeira vez na súa historia en Primeira división.
Bacteroidáceas
Distribución
O xénero Bacteroides é o grupo de bacterias dominante no tracto dixestivo humano, con ata 1011 células por gramo de feces. Tamén aparece no tracto xenital feminino. Outros representantes, como Acetomicrobium aparecen nos lodos de depuradoras.
Unión Deportiva Salamanca
Historia
Foi unha época dourada para o equipo charro, durante sete tempadas o equipo conseguiu permanecer na elite do fútbol español e nalgunhas desas campañas rozando competición europea. Outro éxito do conxunto charro foi a de conseguir acceder a semifinais de Copa do Rei na tempada 76/77. Despois do descenso, só xogou na tempada 81/82 en Segunda división, xa que o equipo volveu ascender da man de Manuel Villanova Rebollar como técnico e de Francisco Ortiz de Urbina Díez como presidente.
Bacteroidáceas
Sistemática
Os seguintes xéneros pertencen a esta familia:
Unión Deportiva Salamanca
Historia
A década dos 80 estivo marcada pola caída do equipo, tras dous descensos consecutivos, á categoría de bronce nacional, esta vez a Segunda B, que se empezou a disputar no ano 77, na que estivo tres anos ata lograr o ascenso. Repetiuse a historia a principios da década dos 90, na que se volveu a militar outros tres anos en Segunda B, debido ás malas actuacións do equipo na fase de ascenso. Foi a época na que se empezou a tramitar a conversión do club a Sociedade Anónima Deportiva, que se concretou o 25 de xuño de 1992, cando o presidente Juan José Hidalgo Acera, fixo efectivo o pago dos 81 millóns de pesetas que restaban para cubrir o capital. Desde entón o club denomínase Unión Deportiva Salamanca, Sociedade Anónima Deportiva.
Juan Manuel Lillo foi o encargado de dirixir ao equipo outra vez ata a Primeira división. Colleu ao equipo na categoría de bronce e conseguiu dous ascensos consecutivos, o último, nun partido histórico no que a UDS remontou un 0-2 en contra no Helmántico contra o Albacete, para superar a eliminatoria no Carlos Belmonte cun contundente 0-5, o que fixo que as rúas da capital salmantina enchésense de afeccionados para celebrar o ansiado ascenso. Non durou moito o soño. O equipo quedou último clasificado no seu regreso á elite, polo que volveu descender. Pero o equipo conseguiu outro ascenso na tempada seguinte, esta vez da man de Andoni Goikoetxea, trás vencer a domicilio na última xornada con outro avultado resultado: 0-4 ao Deportivo Alavés.
No regreso do equipo a Primeira conseguiuse a permanencia. Nesta tempada, a Unión sería recordada como mataxigantes da categoría, tras goleadas e espectaculares remontadas contra equipos grandes da Liga no Helmántico, como 4-3 ao Barcelona de Rivaldo e compañía, ou 5-4 ao Atlético de Madrid de Vieri. A permanencia logrouse no último encontro, con Txetxu Rojo no banquiño, ao vencer 1-4 no Nou Camp. Pero a seguinte tempada non foi tan boa para os intereses dos charros. O equipo chegou a ter varios adestradores, pero non se conseguiron bos resultados ata que o equipo estivo matematicamente descendido. A punto estívose de lograr ascender na campaña seguinte, a 99/00, pero o equipo desperdiciou unha gran renda de puntos e acabou 4º clasificado, que non lle daba o ansiado ascenso. A principios do novo milenio, as andaduras do equipo foron discretas actuacións en Segunda, ata que na tempada 04/05 prodúcese un novo descenso do conxunto albinegro. Esta vez, o equipo só estaría un ano no pozo da categoría do bronce.
Na tempada 06/07, o equipo milita en Segunda división, tras ascender na campaña anterior da man do técnico Javi López. Na tempada 2010/11 descende novamente a Segunda B.
O 18 de xuño de 2013 os administradores concursais que xestionaban a Unión Deportiva Salamanca, despois de que se acollese a un concurso de acredores, deron por liquidada a sociedade.
Escudo
O escudo da Unión Deportiva Salamanca ten forma circular e está dividido en dúas metades. Na parte superior da división podemos atopar un balón de fútbol de principios do século XX. Na parte dereita lense as siglas UDS, que fan referencia ao nome do club: Unión Deportiva Salamanca. Na parte esquerda atópase a ponte romana da cidade, construído no século I, e debaixo del o río Tormes. Sobre a ponte hai un touro e unha enciña, ambos símbolos representativos da provincia. O escudo data do ano 1932, ano que o equipo adoptou finalmente o nome actual.
Estadio
O Estadio Helmántico foi fundado o 8 de abril de 1970 e substituíu ao seu anterior estadio, o Campo do Calvario. Ten capacidade para 17.341 persoas, todas sentadas, e as súas dimensións son de 105x70 metros. O partido inaugural foi: Unión deportiva Salamanca 0 - 0 Sporting Clube de Portugal.
Equipo filial
O filial do Salamanca é a Unión Deportiva Salamanca B, que milita actualmente na Terceira División.
Os Castiñeiros, Foxado, Curtis
Os Castiñeiros é un lugar da parroquia de Foxado no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Gardado
O topónimo galego Gardado pode referirse a:
Guillarei, Tui
San Mamede de Guillarei é unha parroquia do concello de Tui. Segundo o IGE en 2014 tiña 1928 habitantes (961 homes e 967 mulleres), distribuídos en 23 entidades de poboación. Segundo o padrón municipal en 2004 tiña 2072 habitantes (1048 mulleres e 1024 homes), 106 máis ca en 1999.
Pola parroquia discorre a estrada N-550 (A Coruña-Tui) e a PO-404 cara a Salvaterra de Miño. Amais por aquí pasa a vía férrea Redondela-Ourense, con parada na estación de Guillarei.
Fala dos mariñeiros de Cromarty
A fala dos mariñeiros de Cromarty é un pequeno dialecto en vías de extinción do scots dórico.
Distribución
En Cromarty, unha viliña de pouco máis de 700 habitantes, coexisten no mesmo espazo os tres dialectos dóricos (os outros dous son a fala dos labregos de Cromarty e a fala dos vilegos de Cromarty), o inglés e, ademais, ao ser Cromarty unha vila da área municipal da Terra Alta, co gaélico escocés a un nivel teórico e escolar.
A fala dos mariñeiros de Cromarty é coñecida unicamente por dous usuarios, os irmáns octoxenarios Robert Hogg e Gordon Hogg. Fálana entre si e tamén con xente que non domina esta fala, pero que poden chegar a entendela.
Historia
A fala dos mariñeiros naceu como especialización, fundamentalmente léxica, do dialecto dórico dentro da comunidade da vila dedicada á pesca. A razón de por que nesta pequena vila situada ao norte de Inverness se ten acadado un elevado grao de especialización lingüística hai que buscala no illamento: Cromarty está completamente illada por terra de calquera outro falante de dórico, que chegaron aquí por mar.
A fala dos mariñeiros comezou a decaer co devecer da industria do peixe da vila.
Características
Algunhas particularidades dos dialectos de Cromarty :
Talía (musa)
miniatura|Talía, por [[Jean-Marc Nattier (1739).]]
Type O Negative
Type O Negative foi unha banda estadounidense de metal gótico formada en Brooklyn, Nova York en 1989, por Peter Steele (voces e baixo), Kenny Hickey (guitarra e coros), Josh Silver (teclados e coros) e Sal Abruscato (batería e percusión), que posteriormente foi substituído por Johnny Kelly. O seu énfase lírico en temas de romance, depresión e morte deulles o alcume de "The Drab Four" (en homenaxe ao algume dos Beatles "Fab Four"). A banda conseguiu o disco de platino co seu álbum de 1993 Bloody Kisses, e o de ouro con October Rust, de 1996, e gañou unha gran base de seguidores grazas aos seus sete álbums de estudio, dous recompilatorios de grandes éxitos e varios concertos en DVD.
O 14 de abril de 2010, o vocalista, baixista e principal compositor Peter Steele morreu dunha insuficiencia cardíaca provocada por un aneurisma aórtico. Kenny Hickey e Johnny Kelly afirmaron nunha entrevista en novembro de 2010 na revista francesa Rock Hard que a banda non continuaría.
Masa crítica
A expresión masa crítica pode facer referencia:
Condado de Dâmbovița
O condado de Dâmboviţa (en romanés Judeţul Dâmboviţa) é unha provincia de Romanía con capital en Târgoviște.
A poboación desta provincia é de 541.763 habitantes (en 2002) nunha superficie de 4.054 km², cunha densidade de poboación de 134 hab/km².
Divisións administrativas
O distrito conta con 2 municipios, 4 cidades e 76 comunas.
Partidos xudiciais de Escocia
Os partidos xudiciais de Escocia, chamados en inglés sheriffdom, é a división territorial que opera nese país conforme a administración de xustiza. Dende 1975 existen en Escocia seis partidos xudiciais.
Na súa orixe, os partidos xudiciais de Escocia xurdiron como agrupación dos distintos condados, pero a eliminación destes e a implantación das rexións e dos distritos en 1975 perdeuse esta correspondencia. Cando o 1 de abril de 1996 entraron en vigor as áreas municipais, a actual unidade de división municipal, esta situación non se emendou.
Funcionamento
Cada partido xudicial ten o seu xérif principal. Cada partido xudicial ten as súas divisións internas en distritos xudiciais con cadanseu xuíz (ou xérif) ou máis.
Carolyne Larrington
Carolyne Larrington, nada o 5 de setembro de 1959, é unha filóloga e investigadora inglesa.
Traxectoria
Estudou Lingua e literatura inglesa medieval no St Catherine’s College da Universidade de Oxford, e fixo o seu doutoramento sobre a poesía de sabedoría na lingua nórdica antiga e o inglés antigo. Deu clases de inglés dous anos no Xapón. É profesora de literatura inglesa medieval no Saint John's College da Universidade de Oxford.
Os seus campos de investigación son a variante islandesa da lingua nórdica antiga, e o ciclo artúrico. Xunto coa cantante Fay Hield, da Universidade de Sheffield, desenvolve o proxecto Modern Fairies and Loathly Ladies, que procura actualizar os contos tradicionais de fadas do folclore inglés en colaboración con artistas contemporáneos de campos como a música, a poesía, a pintura ou a fotografía.
Prado, Salgueiros, Dumbría
Prado é un lugar da parroquia de Salgueiros no concello coruñés de Dumbría na Comarca de Fisterra. Tiña 4 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 2 mulleres.
Garga
O topónimo galego Garga pode referirse a:
Bartolomé de Carranza
Bartolomé de Carranza, nado en Miranda de Arga (Navarra) cara a 1503 e finado en Roma o 2 de maio de 1576, foi un eclesiástico e teólogo español.
Traxectoria
En 1515 ingresa no colexio de gramáticos de San Eugenio de Alcalá de Henares, tutelado polo seu tío o doutor Sancho Carranza de Miranda, maxistral de Sevilla, onde estuda latín. En 1518 pasa ao colexio de Santa Catalina, onde estuda dous anos de artes baixo a dirección do mestre Andrés de Almenara.
En 1520, con tan só 16 anos, ingresa na Orde de San Domingos no convento de Benalaque (Guadalaxara), onde completa os estudos de filosofía e fai cursos de teoloxía. Ao descubrirse os seus dotes é enviado ao colexio de San Gregorio de Valladolid, cuxos estatutos xura o 19 de agosto de 1525. Naqueles anos o mestre máis prestixioso do colexio era Diego de Astudillo, reitor do mesmo.
En 1533 é nomeado mestre de estudantes e Catedrático de Vésperas de Teoloxía. Comparte as súas funcións docentes coas consultas do Santo Oficio da Inquisición, da que era censor ou cualificador.
Lochium Funis
Lochium Funis, a corda e a liña, é unha constelación menor creada por Johann Elert Bode que aparece por primeira e única vez no seu atlas estelar do 1801. As súas estrelas, na súa meirande parte de quinta magnitude, atopábanse próximas ás da actual Pyxis, o compás. Lochium Funis representa unha corda náutica e a liña de rexistro utilizada para medi-la distancia percorrida no mar, de aí a súa proximidade a Pyxis coma ó Navío Argos.
Bartolomé de Carranza
Traxectoria
En outubro de 1536, tras a morte de Diego de Astudillo, adxudícaselle a Cátedra de Curmá de Teoloxía, mentres que Melchor Cano entra a ocupar a de Vésperas. Solicita a maxistratura en teoloxía sacra polo capítulo provincial de Benavente de 1537, que lle foi concedida en Roma no capítulo xeral de 1539, acto ao que asistiron varios cardeais e o embaixador de Carlos V.
En setembro de 1539, xa de volta a España, o capítulo provincial da Orde celebrada en Valladolid outórgalle o cargo de examinador dos predicadores e confesores da provincia dominicana de España, ao mesmo tempo que Melchor Cano.
Taylor Hawkins
Oliver Taylor Hawkins, nado en Fort Worth, Texas o 17 de febreiro de 1972 e finado en Bogotá o 25 de marzo de 2022, foi o batería da banda de rock alternativo Foo Fighters dende 1997, cando substituíu a William Goldsmith. Tamén fundou unha banda chamada Taylor Hawkins and The Coattail Riders na cal tocaba a batería e cantaba.
Bartolomé de Carranza
Traxectoria
Nesta época distínguese polos seus sermóns e explicacións da Summa Theologiae de Santo Tomás e da Sacra Escritura no colexio de San Gregorio, ás que asistían os que serían grandes mestres do futuro: Juan da Pena, Juan de Villagarcía e Pedro de Sotomayor.
Taylor Hawkins
Anteriormente fora o batería de xira da banda de Alanis Morissette, Sexual Chocolate, e tocou a batería na gravación de Jagged Little Pill. Despois diso tocou nunha banda experimental de curta vida chamada Sylvia, a cal cambiou o seu nome para o de Anyone e asinou un contrato co selo Roadrunner Records. O seu curmán, Kevin Harrell, foi quen o presentou a Dave Grohl, líder de Foo Fighters.
Viriat
Viriat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Bartolomé de Carranza
Concilio de Trento e a Xunta de Valladolid
Carlos V escríbelle desde Bruxelas o 17 de xaneiro de 1545, coa orde de viaxar a Trento para asistir ao concilio ecuménico que se prevía inminente, cara a onde sae a principios de maio.
Participa de forma moi activa no Concilio de Trento. As súas intervencións foron moi encomiadas tanto polos Pais conciliares como polos cronistas da asemblea: sobre o canon da Sacra Escritura, o 20 de febreiro de 1546; o sermón do primeiro domingo de coresma ante os Pais do concilio, o 14 de marzo de 1546; os discursos sobre a xustificación, o 14 de xullo, o 27 de setembro e o 18 de outubro de 1546; a intervención sobre os sacramentos en xeral, o 21 de xaneiro de 1547; o voto sobre o sacramento da Eucaristía, o 3 de febreiro de 1547.
Unha vez disolvido o Concilio é elixido prior de Palencia en 1548 e actúa como definidor no capítulo provincial de Ávila dese mesmo ano. No capítulo de Segovia do 2 de febreiro de 1550 é elixido prior provincial da provincia dominicana de España. Entre os anos de 1548-1550 é proposto para confesor do príncipe (o futuro rei Filipe II) e para bispo dos bispados do Cuzco e das Canarias, dignidades que non acepta.
En decembro de 1551 reincorpórase ás sesións do Concilio por orde do emperador. O 29 de decembro de devandito ano intervén no aula sobre o tema da Misa e sobre o sacramento da Orde.
Por Europa
En 1553 é rexente supernumerario do colexio de San Gregorio de Valladolid. Por orde do rei Filipe II, o 12 de xullo de 1554 embarca na Coruña para Inglaterra. É nomeado vicario polo Mestre da Orde de Predicadores, co obxectivo de restaurar aos dominicos en Inglaterra, aínda cando a verdadeira intención da súa misión fose restaurar o catolicismo en Inglaterra. Foi confesor da segunda esposa de Filipe II, María Tudor.
Desde a súa chegada a Inglaterra traballa como legado pontificio ou nuncio da súa Santidade o Cardeal Pole, sendo o brazo dereito deste na difícil tarefa da contrarreforma, que cristalizou no sínodo de Londres de 1555. Os resultados prácticos destes esforzos foron realmente poucos, debido á pronta morte da raíña e do cardeal Pole en 1558.
Nesa época redacta o seu famoso Comentarios sobre o catecismo romano, que será a causa do seu declive posterior, imprimíndoo en Anveres en 1558.
Como premio ao seu traballo Filipe II propono para suceder a Juan Martínez Silíceo como arcebispo de Toledo, sede primada do Imperio Español. A pesar da súa resistencia, foi ordenado de bispo o 27 de febreiro de 1558 no convento de San Domingos de Bruxelas.
Por encargo do monarca exerce a función de Conselleiro do Imperio en Flandres, cando xa o emperador Carlos V retirouse enfermo a Yuste. Distínguese nesa época polos seus profundos comentarios á Biblia e á Suma Teolóxica de Santo Tomás.
De volta a España
O 1 de agosto de 1558 desembarca en Laredo de volta a España. Traía o encargo de Filipe II de asistir ao Consello de Estado en Valladolid e de tratar co seu pai Carlos I en Yuste os temas secretos que lle confiou. Chega a Yuste co tempo xusto de asistir á morte de Carlos I.