cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
María González Albert
Traxectoria
Foi candidata do BNG na Rúa nas eleccións municipais de 2007 aínda que non foi elixida. En 2012 entrou como concelleira para substituír a Xaquín Pérez. Nas eleccións municipais de 2015 encabezou a candidatura do BNG á alcaldía da Rúa e foi elixida alcaldesa grazas a un pacto co PSdeG-PSOE. Nas autonómicas de 2020 foi a número 3 da candidatura do BNG pola provincia de Ourense e foi elixida deputada do Parlamento de Galicia.
Sótano de las Golondrinas
miniatura|Vista dende o interior de Sótano de las Golondrinas.
Sótano de las Golondrinas é un abismo natural localizado no poboado de Aquismon pertencente ao estado mexicano de San Luis Potosí. É unha cova de orixe kárstico, formada pola erosión da auga nunha falla impermeable dunha planicie de pedra calcaria, e que ten a característica de ter unha abertura exterior notoriamente máis estreita ca no fondo, dándolle unha forma xeral cónica. A profundidade é duns 376 metros. A abertura superior encóntrase o nivel do chan e ten un diámetro próximo aos 60 metros, mentres que no fondo ten unha abertura máxima duns 300 metros, por 60 na súa parte mais estreita
Descubrimento
miniatura|esquerda|Cotorras de Sótano de las Golondrinas. Este accidente orográfico foi dado a coñecer en 1976, por un equipo de ornitólogos da universidade de Texas, que estaban realizando un estudo detallado das aves nas fosas da Huasteca potosina. Dave Whitacre, Devi Ukrain, Luis Fernando Villaseñor e César Alejandro Andrade, ambos ornitólogos descubriron nesta fosa un exemplo da importancia que teñen para as poboacións de aves da rexión, ao darlles nas súas escarpadas paredes refuxio contra os predadores.
Castelo de El Barco de Ávila
O Castelo de El Barco de Ávila, tamén chamado Castelo de Valdecorneja, é un castelo orixinario do século XII que se sitúa dominando o río Tormes e a ponte, no punto máis elevado do val, na Provincia de Ávila. Actualmente pertence á Casa de Alba.
Características
Construído sobre un castro vetón que foi destruído polos romanos, foi edificado no século XII e reconstruído no século XIV. O seu perímetro é cadrado, a superficie pode calcularse en 1.700 m² sen ter en conta as dependencias desaparecidas como o foxo e contrafoxo, o anciño, o pombal, as cortes...
A porta principal é de arco gótico con grandes doelas. Á dereita da porta, álzase defendendo a devandita porta a torre da homenaxe, cadrada, dende a cal se accede ás ameas e torres grandes. Dende elas domínase todo o val e as serras circundantes.
No interior do castelo, inicialmente existía un patio de armas cun surtidor no centro e unha galería de arcadas e columnas románicas adornada cun belo coroamento gótico, conservándose parte desta nunha casa da Praza Maior. Como este castelo foi na súa primeira época puramente militar, ao habitalo os señores de Valdecorneja, condes e duques de Alba de Tormes, resultou estreito e incómodo. A finais do século XV transformouse o patio de armas nun patio de honra.
Os cuartos das damas estaban situados en liña paralela á costa da Viñas. As dos cabaleiros daban á vista do Porto de Tornavacas. Todo iso no segundo piso.
Na parte nobre do castelo achábase o toucador, a capela, os comedores e o gran salón de xuntas e audiencias. Existían fermosas ventás con maineis e asentos xunto a outros de distintas épocas.
Tamén existe unha pequena porta de escape que conduce a unha paraxe de lombas que descenden ata o río.
Ao iniciarse a segunda metade do século XIX ficou habilitado como cemiterio municipal. Por iso aumentou a súa deterioración ao arrancar o pavimento e grandes ocos nos seus muros.
Actualmente o castelo é de propiedade da Casa de Alba. Foi restaurado e reparado o pavimento e en parte a torre da homenaxe. É utilizado para os actos culturais que se celebran nesta localidade.
Steklovata
Steklovata (en ruso: Стекловата, Fibra de vidro) foi unha boy band ou banda xuvenil rusa creada no ano 1999. Os seus principais compoñentes eran Denís Belikin e Artur Ieremèiev. O seu produtor foi o compositor Serguei Kuznetsov.
Traxectoria
Se ben gravaron tres discos de estudio, a banda non acadou moito éxito, principalmente a causa de non ter patrocinador. Porén, no 2002 conseguiron o maior número de reproducións nas radios estonianas.
Máis tarde, as súas cancións foron difundidas en YouTube como vídeos virais en clave de humor por mor da súa precaria produción. O vídeo máis coñecido desta banda é Novi God (Новый Год, Aninovo). En Cataluña acadaron moita fama grazas ó programa humorístico APM? da TV3, no que se empregaba o vídeo da actuación en ton de ironía e co tempo ficou como un clásico do programa.
Soiuz TM-27
Soiuz TM-27 foi unha misión espacial tripulada rusa lanzada o 29 de xaneiro de 1998 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz TM-27, unha Soiuz modelo TM cos cosmonautas Nikolai Budarin, Léopold Eyharts e Talgat Musabaiev a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa estación espacial Mir, facer experimentos científicos e manter a estación.
Durante a misión recibiron a visita da Progress M-38, a Progress M-39, da STS-91 e da Soiuz TM-28.
A Soiuz TM-27 regresou a terra o 25 de agosto de 1998 ás 5:23 GMT cerca de Arkalyk (Casaquistán).
Roi Casal
Roi Casal Figueira, nado en 1980 en Catoira, é un músico, cantante e compositor galego.
Traxectoria
Formou parte do grupo galego Milladoiro como harpista dende o ano 2000 até o 2009.
En 2014 publicou Donos do noso destino, co que emprendeu unha xira internacional por Suíza, Uruguai, Arxentina e Cuba. Neste mesmo ano recibe o Premio Bo e Xeneroso por parte da Fundación Eduardo Pondal.
Tamén en 2014, varios temas da discografía de Roi Casal son seleccionados para formar parte das bandas sonoras das series da TVG “Caseiros” e “Pazo de Familia”.
En 2016 publicou Son galego, Son cubano, froito do traballo conxunto durante case 2 anos con Xosé Neira Vilas. Estreouse no Gran Teatro da Habana (antigo Palacio do Centro Galego) con 2 funcións o 27 e 28 de maio de 2016 para continuar coa xira en Galicia até hoxe en día. O disco consta de 12 temas e outro extra, nos que Roi Casal puxo a música ás letras de Neira Vilas. Contou coas colaboracións de Pablo Milanés e Laritza Bacallao, e incluíu un documental titulado A Illa dos Galegos, dirixido pola cineasta cubana, Natasha Vázquez.
Milan Šašik
Milan Šašik, nado o 17 de setembro de 1952 en Lehota (Eslovaquia) e finado en Uzhhorod (Ucraína) o 14 de xullo de 2020, foi un relixioso grecocatólico lazarista ruteno, bispo de Mukacheve.
Traxectoria
Naceu o 17 de setembro de 1952 en Lehota, no distrito de Nitra, entón parte da República Socialista Checoslovaca (hoxe Eslovaquia). O 31 de xullo de 1971 entrou na Congregación da Misión, e até 1976 estudou Filosofía e Teoloxía no seminario de Bratislava.
O 27 de setembro de 1973 fixo os votos perpetuos como lazarista, e o 6 de xuño de 1976 foi ordenado sacerdote da súa orde. Posteriormente exerceu diferentes ministerios pastorais. Ademais, obtivo permiso da Santa Sé para celebrar tanto no rito bizantino como no rito romano. Entre 1990 e 1992, estudou unha mestría na Pontificia Facultade Teolóxica Teresianum de Roma.
Entre 1992 e 1998 traballou na nunciatura apostólica en Ucraína. Posteriormente, foi durante un ano director do noviciado da Congregación da Misión en Eslovaquia. En agosto de 2000 volveu a Ucraína e exerceu de párroco en Perechyn, na rexión de Transcarpacia.
O 12 de novembro de 2002 o papa Xoán Paulo II nomeouno bispo titular de Bononia e administrador apostólico da eparquía de Mukacheve. O 6 de xaneiro de 2003 recibiu a consagración episcopal na basílica de San Pedro polo mesmo papa.
Ademais de eslovaco, falaba ucraíno, italiano, checo, ruso e polaco.
División de Honra de Rugby 1985-1986
A tempada 1985-1986 da Liga Española de rugby foi a décimo novena edición da máxima categoría do rugby en España. A liga contou con 10 equipos participantes. O calendario da competición estivo formado por 18 xornadas, nas que se enfrontaron entre si tódolos equipos en dúas voltas. Ó remate do campionato o CD Arquitectura saíu campión por sexta vez na súa historia.
Sistema de puntuación
O sistema de puntuación foi o seguinte:
Willi Heeks
Willi Heeks, nado en Moorlage o 13 de febreiro de 1922 e finado en Bocholt o 13 de agosto de 1996, foi un piloto de carreiras alemán. Participou en dous Grandes Premios do Campionato do Mundo, debutando o 3 de agosto de 1952. Non logrou puntos de campionato.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Ariosoma
Ariosoma é un xénero de peixes da orde dos angüiliformes pertencente á familia dos cóngridos, subfamilia dos batimirinos.
Georg Wilhelm Friedrich Hegel
Georg Wilhelm Friedrich Hegel, nado en Stuttgart (Baden-Württemberg) o 27 de agosto de 1770 e finado o 14 de novembro de 1831 en Berlín, foi un filósofo alemán e un importante persoeiro do idealismo alemán. Acadou gran sona no seu tempo e, aínda que influíu principalmente na tradición continental da filosofía, volveuse tamén cada vez máis influente na tradición analítica. Aínda que segue a ser unha figura divisiva, a súa importancia canónica dentro da filosofía occidental é recoñecida de xeito universal.
Ariosoma
Descrición
As principais características das especies deste xénero son as seguintes:
Georg Wilhelm Friedrich Hegel
O seu principal logro é o desenvolvemento da distintiva articulación do idealismo, ás veces denominado «idealismo absoluto», na que se superan os dualismos de, por exemplo, a mente e a natureza e o suxeito e obxecto. A súa filosofía do espírito integra conceptualmente a psicoloxía, o Estado, a historia, a arte, a relixión e a filosofía. A súa achega sobre a dialéctica do amo e do escravo influíu enormemente, especialmente na Francia do século XX. De salientábel importancia é o seu concepto de espírito (Geitst, ás veces traducido como «mente») como a manifestación histórica do concepto lóxico e a «sublimación» (Aufhebung 'integración sen unha eliminación ou redución') de factores aparentemente contraditorios ou opostos; exemplos inclúen a aparente oposición entre a natureza e a liberdade e entre a inmanencia e transcendencia. Hegel foi visto no século XX como o creador da tríade da tese-antítese-síntese ; porén, isto foi citado por primeira vez por Johan Gottlieb Fichte.
Ariosoma
Distribución xeográfica
Encóntranse nas augas tropicais e subtropicais de todos os océanos do mundo.
Georg Wilhelm Friedrich Hegel
Hegel influíu unha chea de pensadores e escritores cuxas propias posicións varían notabelmente. Karl Barth describiu a Hegel como un «aquiniano protestante», mentres que Maurice Merleau-Ponty escribiu que: «Todas as grandes ideas filosóficas do século pasado —as filosofías de Marx e Nietzsche, a fenomenoloxía, o existencialismo alemán e a psicanálise— tiveron os seus comezos en Hegel».
Primeiros anos
miniatura|esquerda|A casa natal de Hegel en [[Stuttgart, a cal acolle o actual Museo de Hegel.]]
Infancia
Hegel naceu o 27 de agosto de 1770 en Stuttgart, no ducado de Württemberg, suroeste de Alemaña. Bautizado Georg Wilhelm Friedrich, foi coñecido como Wilhelm para a súa familia. O seu pai, Georg Ludwig, era Rentkammersekretär (secretario da oficina de ingresos) na corte de Carlos Uxío de Württemberg. A nai de Hegel, Maria Magdalena Louisa, era a filla dun avogado do Tribunal Superior de Xustiza da corte de Württemberg. Ela morreu dunha «febre biliosa» (Gallenfieber) cando Hegel tiña trece anos. Hegel e mailo seu pai tamén colleron a doenza, pero por pouco sobreviviron. Hegel tiña unha irmá, Christiane Luise (1773-1832), e un irmán, Georg Ludwig (1776-1812), quen finou como oficial na campaña rusa de Napoleón de 1812.
Con tres anos Hegel asistiu á «escola alemá». Cando entrou á «escola latina» dous anos máis tarde, el xa sabía a primeira declinación grazas á súa nai.
En 1776, Hegel entrou no Eberhard-Ludwigs-Gymnasium. Ao longo da súa adolescencia Hegel leu de xeito voraz, copiando longos extractos no seu diario. Entre os autores que leu atópanse o poeta Klopstock e escritores asociados coa Ilustración, como Christian Garve e Gotthold Ephraim Lessing. Hegel rematou os seus estudos na escola co seu Abiturrede (discurso de graduación) titulado O estado abortivo da arte e a erudición en Turquía.
Tubinga (1788-1801)
Con dezaoito anos acudiu ao seminario de Tubinga (un seminario protestante a cargo da Universidade de Tubinga), onde tivo como compañeiros de piso o poeta Friedrich Hölderlin e o filósofo Friedrich Wilhelm Joseph Schelling. Compartindo un desgusto polo que eles consideraban un ambiente restritivo do seminario, os tres convertéronse en amigos íntimos e influíronse mutuamente nas ideas do outro. Todos admiraban moito a civilización helénica, e Hegel afondou en Rousseau e Lessing durante este tempo. Observaron o desprego da Revolución Francesa con entusiasmo compartido. Schelling e mais Hölderlin se introduciron nos debates teóricos da filosofía kantiana, nos que Hegel se mantivo á marxe. Hegel consideraba o seu futuro como o dun Popularphilosoph, isto é un home de letras que serve para facer accesíbeis a un amplo público as ideas abstrusas dos filósofos; a súa propia necesidade sentida de involucrarse criticamente coas ideas centrais do kantianismo non chegou ata 1800.
Berna (1793-96) e Frankfurt (1797-1801)
Tras recibir o certifical teolóxico (Konsistorialexamen) do seminario de Tubinga, Hegel volveuse Hofmeister (titor do fogar) dunha familia aristocrática en Berna (1793-96). Durante este período compuxo o texto que se coñece como Das Leben Jesu (Vida de Xesús) e un manuscrito cunha lonxitude similar á dun libro titulado Die Positivität der christlichen Religion (A positividade da relixión cristiá). A súa relación cos seus xefes comezou a se volver cada vez máis tensa, polo que Hegel aceptou unha oferta mediada por Hölderlin para ocupar unha posición semellante coa familia dun comerciante de viño en Frankfurt, onde se mudou e 1797. Aquí Hölderlin exerceu unha influencia importante no pensamento de Hegel. Mentres en Frankfurt Hegel compuxo o ensaio Fragmentos sobre a relixión e o amor. En 1799, escribiu outro ensaio titulado Der Geist des Christentums und sein Schicksal (O espírito do cristianismo e o seu destino), texto inédito durante a súa vida.
Tamén en 1797 escribiu o manuscrito inédito e sen asinar de Das älteste Systemprogramm des deutschen Idealismus (O programa sistemático máis antigo do idealismo alemán). Foi escrito da man de Hegel, mais se cre que a autoría pode pertencer tanto a Hegel, Schelling, Hölderlin ou unha cuarta persoa descoñecida.
Jena, Bamberg e Nürnberg (1801-1816)
En 1801, Hegel foi a Jena co estímulo do seu vello amigo Schelling, quen ocupaba o posto de profesor extraordinario na Universidade de Jena. Hegel asegurouse unha posición na universidade como Privatdozent (conferenciante sen soldo) despois de se someter a un Habilitationsschrift (disertación inaugural) sobre as órbitas dos planetas. Nese mesmo ano, máis tarde, publicou o seu primeiro libro Differenz des Fichteschen und Schellingschen Systems der Philosophie (A diferenza entre os sistemas filosóficos de Fichte e Schelling). Deu conferencias sobre a «Lóxica e a metafísica» amais de charlas conxuntas con Schelling sobre unha «Introdución á idea e límites da filosofía verdadeira» e celebrou un «Disputorium filosófico». En 1802, Schelling e Hegel fundaron un xornal, o Kritische Journal der Philosophie (Xornal crítico de filosofía), á cal cada un achegou artigos ata que a colaboración rematou cando Schelling marchou a Würzburg en 1803.
En 1805, a universidade ascendeu a Hegel á posición de profesor extraordinario (sen salario), despois Hegel escribiu unha carta ao poeta e ministro de cultura Johann Wolfgang von Goethe protestando sobre o ascenso do seu adversario filosófico Jakob Friedrich Fries sobre el. Hegel tentou obter a axuda do poeta e tradutor Johann Heinrich Voß para acadar un posto na universidade recentemente renacente de Heidelberg, mais fracasou. Para o seu desgusto, nese mesmo ano outórganlle a Fries a posición de profesor ordinario (con salario) nesa universidade. miniatura|200px|Napoleón, o «espírito do mundo a cabalo», en Jena. As súas finanzas estaban a se gastar rapidamente, Hegel estaba agora so unha gran presión para entregar o seu libro, a tan prometida introdución ao seu sistema. Hegel estaba dando os últimos retoques ao seu libro, Phänomenologie des Geistes (Fenomenoloxía do espírito), cando Napoleón enfrontouse con tropas prusianas o 14 de outubro de 1806 na batalla de Jena nunha meseta fóra da cidade. O día anterior á batalla, Napoleón entrou na cidade de Jena. Hegel narrou as súas impresións nunha carta dirixida ao seu amigo Friedrich Immanuel Niethammer:"Vin o emperador —este mundo-espírito— saíndo da cidade en recoñecemento. De feito, é unha sensación marabillosa ver a un individuo así, que, concentrado aquí nun só punto, montado a cabalo, estira o brazo ao mundo e domínao... este extraordinario home, a quen é imposíbel non admirar."Inda que non optou por pechar a Universidade de Jena como fixera con outras, a cidade foi devastada e os estudantes abandonaron a universidade en masa, o que fixo que a economía de Hegel empeorase inda máis. O seguinte febreiro, Hegel tivo un fillo, Georg Ludwig Friedrich Fischer (1807-31), coa caseira Christiana Burkhardt (quen fora abandonada polo seu marido).
En marzo de 1807, aos 37 anos, Hegel trasladouse a Bamberg, onde Niethammer declinara unha oferta para se converter en editor dun periódico, o Bamberger Zeitung, e ofreceulla a Hegel. Este, incapaz de atopar un emprego máis adecuado, aceptou a repelo. Ludwig Fischer e maila súa nai (a quen Hegel puido ofrecer casar despois da morte do seu marido) ficaron en Jena.
Foi entón, en novembro de 1808, de novo grazas a Niethammer, nomeado director dunha escola en Nuremberg, un posto que ocupou ata 1816. Na súa estada en Nuremberg Hegel adaptou a súa recentemente publicada Phänomenologie des Geistes (Fenomenoloxía do espírito) para o seu uso na aula. Parta da súa misión era a de ensinar unha clase chamada «Introdución ao coñecemento da coherencia universal das ciencias», xurdindo deste xeito a idea de desenvolver unha enciclopedia das ciencias filosóficas, dividida en tres partes (lóxica, filosofía da natureza e filosofía do espírito).
Hegel casou con Marie Helena Susanna von Tucher (1791-1855), a filla máis vella do senador, en 1811. Este período viu a publicación da súa segunda obra máis importante, a Wissenschaft der Logik (Ciencia da lóxica), publicada en tres volumes (1812, 1813 e 1816), e o nacemento dos seus dous fillos lexítimos, Karl Friedrich Wilhelm (1813-1901) e Immanuel Thomas Christian (1814-1891).
Heidelberg e Berlín (1816-1831)
Despois de recibir ofertas para postos nas universidades de Erlangen, Berlín e Heidelberg, Hegel elixiu Heidelberg, onde se mudou en 1816. Pouco despois, en abril de 1817, o seu fillo ilexítimo Ludwig Fischer (agora con dez anos) uniuse á familia de Hegel tras pasar a súa nenez nun orfanato (período no cal a súa nai faleceu).
Hegel publicou en 1817 Enzyklopädie der philosophischen Wissenschaften im Grundrisse (Enciclopedia das ciencias filosóficas) como sumario da súa filosofía para os estudantes que acoden ás súas conferencias en Heidelberg.
miniatura|dereita|Hegel cos seus estudantes berlineses, bosquexo de Franz Kugler.
En 1818, Hegel aceptou a oferta renovada da cátedra de filosofía da Universidade de Berlín, que permanecera vacante dende a morte de Johann Gottlieb Fichte en 1814. Aquí publicou Grundlinien der Philosophie des Rechts (Fundamentos da filosofía do dereito) en 1820. Hegel dedicouse principalmente a dar as súas conferencias; as súas clases maxistrais sobre estética, filosofía da relixión, filosofía da historia e historia da filosofía que se publicaron postumamente a partir de notas de conferencias tomadas polos seus alumnos. A súa fama estendeuse e as súas conferencias atraeron a estudantes de toda Alemaña e de máis aló.
En 1819-27, realizou diversas viaxes a Weimar (dúas veces), onde coñeceu a Goethe, Bruxelas, o norte dos Países Baixos, Leipzig, Viena a través de Praga e París.
Hegel foi nomeado reitor da universidade en outubro de 1829, cando tiña 59 anos. O seu mandato como reitor rematou en setembro de 1830; sentiuse profundamente perturbado polos disturbios ocasionados pola reforma en Berlín nese ano. En 1831, Federico Guillerme III decorouno coa Orde da Aguia Vermella, 3ª clase polo seu servizo ao estado prusiano. En agosto de 1831 unha epidemia de cólera chegou a Berlín e Hegel abandonou a cidade, ficando en Kreuzberg. Agora, nun estado débil de saúde, Hegel rara vez saía. Cando o novo semestre comezou en outubro, Hegel regresou a Berlín, coa impresión (equivocada) de que a epidemia desaparecera en gran medida. Cara ao 14 de novembro, Hegel estaba morto. Os doutores declararon que a causa da morte era cólera, mais é probábel que morrese dunha enfermidade gastrointestinal diferente. Dise que as derradeiras palabras que pronunciou denantes de morrer foron «E el non me entendeu». De acordo cos seus desexos, Hegel foi soterrado o 16 de novembro no cemiterio de Dorotheenstadt xunta Fichte e Solger.
O seu fillo Ludwig Fischer morrera pouco antes mentres servía ao exército holandés en Batavia; a nova da súa morte nunca chegou ao seu pai. Ao ano seguinte, a irmá de Hegel, Christiane, suicidouse afogándose. Os dous fillos restantes de Hegel —Karl, quen se converteu nun historiador, e Immanuel, quen seguiu o camiño teolóxico— viviron moito tempo e salvagardaron o Nachlaß do seu pai, así como produciron edicións da súa obra.
Pensamento
As orixes do sistema de Hegel remóntanse á filosofía grega clásica. O pensamento hegeliano está profundamente vinculado á concepción dialéctica de Heráclito, ao idealismo de Platón e ao edificio conceptual de Aristóteles.
Nova Guinea alemá
Nova Guinea alemá (en alemán Deutsch-Neuguinea) foi un protectorado alemán desde 1884 até 1914, que comprendía a parte nordeste da illa de Nova Guinea e varios grupos de illas próximas. Foi a primeira entidade do Imperio colonial alemán.
Georg Wilhelm Friedrich Hegel
Liberdade
O pensamento de Hegel pode entenderse coma un desenvolvemento construtivo dentro da ampla tradición que inclúe a Platón e Immanuel Kant. A esta lista podemos engadir Proclo, Meister Eckhart, Gottfried Wilhelm Leibniz, Plotino, Jakob Böhme e Jean-Jacques Rousseau. O que todos estes pensadores comparten, o cal os distingue dos materialistas coma Epicuro, os estoicos e Thomas Hobbes, e dos empiristas coma David Hume, é que consideran a liberdade ou a autodeterminación tanto reais como con implicacións ontolóxicas importantes para a alma, a mente ou a divindade. Este enfoque da liberdade é o que xera a noción de Platón (en Fedón, A República e Timeo) da alma como unha realidade máis alta ou máis completa que a que posúen os obxectos inanimados. Aínda que Aristóteles critica as «formas» de Platón, preserva as pedras angulares deste das implicacións ontolóxicas para a autodeterminación: o razoamento ético, o cumio da alma na xerarquía da natureza, a orde do cosmos e unha aceptación con argumentos razoados para un motor primordial. Kant importa a alta estima de Platón da soberanía individual ás súas consideracións de liberdade moral e noumenal, así como a Deus. Os tres atopan un terreo común na posición única dos seres humanos no esquema das cousas, coñecido polas diferenzas categóricas analizadas entre animais e obxectos inanimados.
Nova Guinea alemá
A parte principal do territorio era Kaiser-Wilhelmsland ("Terra do Káiser Guillerme"), a parte nordeste da illa de Nova Guinea, que se converteu nun protectorado alemán en 1884. Posteriormente agregáronse varios grupos de illas: Neu-Pomern (Nova Pomerania), o arquipélago Bismarck (así nomeado en honor ao político e militar prusiano Otto von Bismarck, artífice da unificación alemá) e as illas Salomón do Norte, que foron declarados protectorados alemáns en 1885; as illas Carolinas, Palau e as Marianas, que se compraron a España en 1899; o protectorado das illas Marshall que foi comprado a España en 1885 por 4,5 millóns de dólares mediante o Protocolo hispano-alemán de Roma de 1885; e Nauru, que foi anexionada ao protectorado das illas Marshall en 1888.
Georg Wilhelm Friedrich Hegel
Liberdade
Na súa exposición sobre o «espírito» na súa Enzyklopädie, Hegel gaba a obra aristotélica Da alma como «por moito o máis admirábel, quizais o único traballo de valor filosófico sobre este tema». Nas súas Phänomenologie des Geistes (Fenomenoloxía do espírito) e Wissenschaft der Logik (Ciencia da lóxica), a preocupación de Hegel polos temas kantianos como a liberdade e a moral, e coas súas implicacións ontolóxicas, é omnipresente. En troques de simplemente rexeitar o dualismo de Kant da liberdade contra a natureza, Hegel aspira a subsumilo dentro do «infinito verdadeiro», o «concepto» (ou «noción»: Begriff), o «espírito» e a «vida ética» de tal maneira que a dualidade kantiana faise intelixíbel, no canto de ficar como un «dado» bruto.
Nova Guinea alemá
Tras o estalido da primeira guerra mundial en 1914, Kaiser-Wilhelmsland e as illas achegadas caeron ante as forzas australianas, mentres que o Xapón ocupou a maior parte das posesións alemás restantes no Pacífico. A parte da Nova Guinea alemá, o arquipélago Bismarck e as illas Salomón do Norte son agora parte de Papúa Nova Guinea. As illas micronesias da Nova Guinea alemá son agora os Estados Federados de Micronesia. As Illas Marshall, Nauru, as Illas Marianas do Norte e Palau son países independentes.
Georg Wilhelm Friedrich Hegel
Liberdade
Deste xeito, Hegel pretende defender o xermolo da verdade no dualismo kantiano contra programas redutivos ou eliminativos como os do materialismo e o empirismo. Coma Platón, co seu dualismo da alma fronte aos apetitos corporais, Kant persegue a capacidade da mente para cuestionar as súas inclinacións ou apetitos sentidos e chegar a un estándar do «deber» (ou, no caso de Platón, o «bo») que transcende a restrición corporal. Hegel conserva esta preocupación esencial platónica e kantiana en forma de infinidade que vai máis aló do finito (un proceso que Hegel relaciona, de feito, coa «liberdade» e o «deber»), o universal que vai alén do particular (no concepto) e do espírito, incluso mái aló da natureza. Hegel fai estas dualidades intelixíbeis (en última instancia) polo seu argumento do capítulo «Calidade» da súa obra Wissenschaft der Logik. O finito ten que chegar a ser infinito para acadar a realidade. A idea do absoluto exclúe multiplicidade para que o suxeito e o obxectivo logren a síntese para chegar a ser enteiros. Isto débese a que, como Hegel suxire pola súa introdución do concepto de «realidade», o que se determina a si mesmo —en troques de depender das súas relacións con outras cousas polo seu carácter esencial— é máis plenamente «real» (seguindo a etimoloxía latina de «real», que significa 'cousa semellante') que o que non. As cousas finitas non se determinan a si mesmas, porque, como cousas «finitas», o seu carácter esencial está determinado polas súas fronteiras, fronte a outras cousas finitas. Así, para chegar a ser «reais», deben ir alén da súa finitude («a finitude é só como unha transcendencia de si mesma»).
O resultado deste argumento é que o finito e o infinito —e por extensión, o particular e o universal, a natureza e a liberdade— non se enfrontan como dúas realidades independentes, senón que no canto disto (en cada caso) é a autotranscendencia da primeira. En lugar de salientar a singularidade distintiva de cada factor que complementa e contradise cos outros —sen explicación— a relación entre finito e infinito (e particular e universal, natureza e liberdade) faise intelixíbe coma un todo en desenvolvemento progresivo e autoperfeccionamento.
Nova Guinea alemá
Coa excepción da Samoa alemá, as illas alemás no Pacífico occidental formaron os "Protectorados Imperiais alemáns". Estes administráronse como parte da Nova Guinea alemá e incluían as illas Salomón alemás (Buka, Bougainville e varias illas máis pequenas), as Carolinas, Palau, as Marianas (excepto Guam, que até 1898 pertenceu a España e posteriormente aos Estados Unidos), as illas Marshall e Nauru. En total, estímase que a Nova Guinea alemá tiña unha extensión de 249 500 km².
Presenza alemá temperá no Pacífico Sur
Os primeiros alemáns presentes no Pacífico Sur foron probabelmente navegantes das tripulacións dos barcos da Compañía Holandesa das Indias Orientais: durante a primeira viaxe de Abel Tasman, o capitán do Heemskerck foi un tal Holleman (ou Holman), que nacera en Jever (Frisia), no noroeste de Alemaña.
Georg Wilhelm Friedrich Hegel
Progreso
Os textos místicos de Böhme influíron fortemente a Hegel. Böhme escribira que a caída do home era unha etapa necesaria na evolución do universo. Esta evolución foi, en si mesma, o resultado do desexo de Deus dunha completa autoconciencia. Hegel estaba fascinado polas obras de Kant, Rousseau e Johann Wolfgang von Goethe, así como coa Revolución Francesa. A filosofía moderna, a cultura e a sociedad parecíanlle a Hegel cargadas de contradicións e tensións, coma as do suxeito e o obxecto de coñecemento, a mente e a natureza, o eu e o outro, a liberdade e a autoridade, o coñecemento e a fe, a Ilustración e o Romanticismo. O principal proxecto filosófico de Hegel foi tomar estas contradicións e tensión e interpretalas como parte dunha unidade comprensiva, evolutiva e racional que, en contextos diferentes, el chamou «a idea absoluta» (Wissenschaft der Logik, seccións 1781-3) ou «coñecemento absoluto» (Phänomenologie des Geistes).
Segundo Hegel, a característica principal desta unidade era que evolucionou a través dela mesma e manifestouse en contradición e negación. A contradición e a negación teñen unha calidade dinámica que en cada punto de cada esfera da realidade —conciencia, historia, filosofía, arte, natureza e sociedade— conduce a un maior desenvolvemento ata acadar unha unidade racional que preserva as contradicións coma fases e subpartes elevándoos (Aufhebung) a unha unidade superior. Todo isto é mental porque é a mente a que pode comprender todas estas fases e subpartes como pasos no seu propio proceso de comprensión. É racional porque a mesma orde subxacente, lóxica e de desenvolvemento subxace a todos os dominios da realidade e é, en última instancia, a orde do pensamento racional autoconsciente, aínda que só nas últimas etapas do desenvolvemento chegar á plena conciencia de si mesmo. O todo racional, consciente de si mesmo, non é unha cousa ou un ser que está fóra doutras cousas ou mentes existentes. Máis ben, só chega á súa fin na comprensión filosófica das mentes individuais existentes que, a través da súa propia comprensión, levan este proceso de desenvolvemento a unha comprensión de si mesmo. O pensamento de Hegel é revolucionario na medida en que é unha filosofía de negación absoluta: mentres a negación absoluta estea no centro, a sistematización fica aberta e fai posíbel que os seres humanos se convertan en suxeitos.
«Mente» e «espírito» son as traducións galegas do uso de Hegel para o alemán Geist. Algúns autores argumentaron que estes termos «psicoloxizan» excesivamente a Hegel, implicando unha especie de conciencia incorpórea e solipsista coma a pantasma ou a «alma». Geist combina o significado de espírito —coma en deus, pantasma ou mente— cunha forza intencional. Na primeira filosofía da natureza de Hegel (borradores de manuscritos escritos durante a súa etapa na Universidade de Jena), a noción de Geist estaba estreitamente ligada á noción de «éter», da cal Hegel tamén derivou os conceptos de espazo e tempo; porén, nos seus traballos posteriores (despois de Jena) non empregou explicitamente a vella noción de «éter».
A concepción de Hegel do coñecemento e mente (e polo tanto tamén da realidade) era a noción fundamental de identidade na diferenza, é dicir, que a mente se exterioriza en varias formas e obxectos que están fóra dela ou se opoñen a ela, e que, ao se recoñecer neles, está consigo mesma nestas manifestacións externas, de xeito que son ao mesmo tempo mente e distintos de mente. Esta noción de identidade na diferenza, que está intimamente ligada á súa concepción de contradición e negatividade, é un trazo principal que diferencia o pensamento de Hegel do doutros filósofos.
Sociedade civil
Hegel fixo a distinción entre sociedade civil e Estado en Grundlinien der Philosophie des Rechts (Elementos da filosofía do dereito). Nesta obra, a sociedade civil (Hegel empregou o termo bürgerliche Gesellschaft aínda que agora se coñece en alemán como Zivilgesellschaft para salientar unha comunidade máis inclusiva) foi unha etapa na relación dialéctica que se produce entre os opostos percibidos por Hegel, a macrocomunidade do Estado e a microcomunidade da familia. En termos xerais, o termo foi dividido, coma os seguidores de Hegel, en esquerda e dereita políticas. Na esquerda converteuse na base da sociedade civil de Karl Marx como base económica; na dereita converteuse nunha descrición para todos os aspectos non-estatais (e o Estado é o cumio do espírito obxectivo) da sociedade, incluíndo a cultura, a sociedade e a política. Esta distinción liberal entre sociedade política e sociedade civil seguiuna Alexis de Tocqueville. De feito, as distincións de Hegel en canto ao que entendía como sociedade civil adoito non están claras. Por exemplo, se ben parece que unha sociedade civil coma a alemá na que vivía era un movemento inevitábel da dialéctica, abriu o camiño para a colisión doutros tipos de sociedades «menos» e non plenamente realizadas, xa que estas sociedade non eran plenamente conscientes ou non estaban ben informadas, por así decilo, da falla de progreso nas súas sociedades. Polo tanto, era perfectamente lexítimo, aos ollos de Hegel, que un conquistador coma Napoleón, viñese e destruíse o que non estaba plenamente realizado.
Nova Guinea alemá
A aspiración australiana e o desinterese británico
miniatura|270px|Territorios coloniais de Nova Guinea de 1884 a 1919.
A edición do 27 de novembro de 1882 do Augsburger Allgemeine Zeitung publicou un artigo que o secretario en xefe da colonia británica de Nova Gales do Sur chamou a atención do editor do Sydney Morning Herald e, o 7 de febreiro de 1883, o periódico publicou un resumo do artigo baixo a epígrafe de "Anexión alemá de Nova Guinea". O argumento tomado do periódico alemán comezou afirmando que Nova Guinea caeu na esfera australiana pero que fora descoidada; aínda que os portugueses a exploraran no século XVI, os neerlandeses do século XVII "parecían estaren máis satisfeitos co país que outras nacións europeas", pero excedéranse e avanzaran cara ás illas de Xava, Sumatra e Célebes.
Georg Wilhelm Friedrich Hegel
Estado
O Estado para Hegel é a culminación final da encarnación da liberdade ou do dereito (Rechte) en Grundlinien der Philosophie des Rechts. O Estado engloba a familia e a sociedade civil e satisfanos. Os tres xuntos chámanse «vida ética» (Sittlichkeit). O Estado participa en tres «momentos». Nun Estado hegeliano, os cidadáns coñecen e elixen o seu lugar. Ambos coñecen as súas obrigas e elixen cumprilas. «O deber supremo dun individuo é ser membro do Estado» (Grundlinien der Philosophie des Rechts, sección 258). O individuo ten «liberdade substancial no Estado». O Estado é «espírito obxectivo» e «é só por ser membro do Estado que o individuo mesmo ten obxectividade, verdade e vida ética» (sección 258). Cada membro, ademais, ama o Estado con xenuíno patriotismo, mais transcendeu o mero «espírito de equipo» referendando a súa cidadanía. Os membros dun Estado hegeliano están felices incluso se teñen que sacrificar as súas vidas polo Estado.
Nova Guinea alemá
A aspiración australiana e o desinterese británico
A publicación do artigo do Sydney Morning Herald causou sensación e non só na colonia de Nova Gales do Sur: na colonia británica de Queensland, onde se encontran as rutas marítimas do estreito de Torres e as rutas de comercio eran de grande importancia. O Primeiro Ministro de Queensland, Thomas McIlwraith, quen dirixiu un partido político "considerado como representante dos intereses dos propietarios das plantacións en Queensland", chamou a atención do gobernador de Queensland xunto coa situación xeral en Nova Guinea e instou á anexión da illa. Tamén deu instrucións ao axente en Londres para Queensland de instar á Oficina Colonial Imperial un acto de anexión.
Georg Wilhelm Friedrich Hegel
Heráclito
Segundo Hegel «Heráclito é o primeiro en declarar a natureza da natureza infinita e da primeira capturada como en si mesma infinita, é dicir, a súa esencia como proceso. A orixe da filosofía debe ser datada dende Heráclito. A súa é a idea persistente que é a mesma en todos os filósofos ata a actualidade, como o foi a idea de Platón e Aristóteles». Para Hegel, os grandes logros de Heráclito foron comprender a natureza do infinito, que para Hegel inclúe comprender a contradición e negatividade inherentes da realidade, e comprender que a realidade é devir ou proceso, e que o «ser» e o «nada» son mera abstracción baleira. Segundo Hegel, a escuridade de Heráclito provén de ser un verdadeiro filósofo (en termos de Hegel especulativo) que captaba a verdade filosófica última e polo tanto expresábase dun xeito que ía máis aló da natureza abstracta e limitada do senso común. Hegel afirmou que en Heráclito tiña un antecedente para a súa lóxica: «... non hai proposición de Heráclito que non adoptase na miña lóxica».
Nova Guinea alemá
A aspiración australiana e o desinterese británico
Impaciente pola falta de resultados deste procedemento, o Primeiro Ministro McIlwraith, baixo a súa propia autoridade, ordenou a un maxistrado da policía de Queensland, en marzo de 1883, que proclamase a anexión en nome do goberno de Queensland, da porción de Nova Guinea ao leste da fronteira neerlandesa, no meridiano 141 leste. Cando a noticia chegou a Londres, o Secretario de Estado para as Colonias, Lord Stanley repudiou o acto de inmediato. Cando o asunto se presentou ante o Parlamento británico, Lord Stanley informou que o goberno imperial británico "non estaba listo para anexionar Nova Guinea debido ao seu gran tamaño e o seu interior descoñecido, a certeza das obxeccións dos nativos e os gastos administrativos". Isto fixo que comezara o interese alemán polo cuarto restante da illa.
Georg Wilhelm Friedrich Hegel
Heráclito
Hegel cita unha serie de fragmentos de Heráclito nas súas Vorlesungen über die Geschichte der Philosophie (Leccións sobre a historia da filosofía). Un ao cal atribúe grande importancia é o fragmento que traduce como «Ser non é máis que non ser», que na súa interpretación significa:"Sein und Nichts sei dasselbe (Ser e non ser son o mesmo)."
Nova Guinea alemá
Compañía Alemá de Nova Guinea
miniatura|240px|Así é como Rudolf Hellgrewe imaxinou a extracción de [[caucho na Nova Guinea alemá.]] miniatura|240px|Izando a bandeira alemá en [[Illas do Duque de York|Mioko en 1884.]]
Georg Wilhelm Friedrich Hegel
Obra
A primeira e máis importante das obras maiores de Hegel é a súa Phänomenologie des Geistes. Durante a súa vida publicáronse tamén a Enciclopedia das ciencias filosóficas, a Ciencia da lóxica e os (Elementos da) Filosofía do dereito. Varias obras máis sobre a filosofía da historia, relixión estética e a historia da filosofía recompiláronse a partir dos apuntamentos dos seus estudantes e publicáronse de xeito póstumo.
Nova Guinea alemá
Compañía Alemá de Nova Guinea
Ao seu regreso a Alemaña da súa expedición de 1879 a 1882 polo Pacífico, o etnólogo, naturalista e explorador alemán Otto Finsch uniuse a un pequeno grupo informal interesado na expansión colonial alemá nos mares do Sur liderado polo banqueiro Adolph von Hansemann. Finsch alentounos a buscar a fundación dunha colonia na costa nordeste de Nova Guinea e o arquipélago de Nova Bretaña, incluso subministrándolles unha estimación dos custos de tal empresa.
Georg Wilhelm Friedrich Hegel
Teoría
As obras de Hegel teñen fama de difíciles pola amplitude dos temas que pretenden abarcar. Hegel introduciu un sistema para entender a historia da filosofía e o mundo mesmo, chamado acotío "dialéctica": unha progresión na que cada movemento sucesivo xorde como solución das contradicións inherentes ao movemento anterior. Por exemplo, a Revolución Francesa constitúe para Hegel a introdución da verdadeira liberdade ás sociedades occidentais por vez primeira na historia escrita.
Augamariña
A augamariña (do latín aqua marinā que significa auga do mar, en referencia á súa cor) é un mineral da clase dos silicatos cuxa fórmula química é Be3Al2Si6O18 e que é unha variedade do berilo.
Nova Guinea alemá
Compañía Alemá de Nova Guinea
Albert Hahl (1868–1945) uniuse á Oficina Colonial Alemá en 1895 e, até 1914 desempeñou un papel importante na administración de Nova Guinea. Foi xuíz imperial en Herbertshoehe (1896-1898), vicegobernador de Nova Guinea (1899-1901) e gobernador (1902-1914). Como xuíz fixo tres reformas: o nomeamento de luluais (xefes de aldea), os intentos de integrar o pobo Tolai na economía europea e a protección das terras das aldeas, o que o levou a recomendar o fin de toda alienación das terras nativas. Despois de 1901, Hahl intentou aplicar o seu sistema a toda Nova Guinea e, aínda que o seu éxito foi limitado, as exportacións aumentaron dun millón de marcos en 1902 a oito millóns en 1914. Viuse obrigado a retirarse debido a desacordos cos funcionarios de Berlín, e converteuse nun escritor activo en Nova Guinea e nun líder das sociedades coloniais alemás entre as guerras.
Georg Wilhelm Friedrich Hegel
Teoría
Nas explicacións contemporáneas do hegelianismo a dialéctica de Hegel a miúdo aparece fragmentada, por comodidade, en tres momentos chamados "tese" (no noso exemplo, a revolución), "antítese" (o terror subseguinte) e "síntese" (o estado constitucional de cidadáns libres). Así e todo, Hegel non empregou persoalmente esta clasificación en absoluto; crearaa anteriormente Fichte na súa explicación máis ou menos análoga da relación entre o individuo e o mundo. Os estudosos serios de Hegel non recoñecen, en xeral, a validez desta clasificación.
Nova Guinea alemá
Protectorados imperiais alemáns do Pacífico
miniatura|240px|Ampliación das posesións alemás no Pacífico tras o [[Tratado xermano-español (1899)|tratado xermano-español de 1899.]]
Georg Wilhelm Friedrich Hegel
Teoría
Hegel valeuse deste sistema para explicar toda a historia da filosofía, da ciencia, da arte, da política e da relixión, pero moitos críticos modernos sinalan que Hegel a miúdo parece pasar por alto as realidades da historia a fin de facelas encaixar no seu molde dialéctico. Karl Popper, crítico de Hegel en A sociedade aberta e seus inimigos, opina que o sistema de Hegel constitúe unha xustificación tenuemente velada do goberno de Federico Guillerme III e que a idea hegeliana de que o obxectivo ulterior da historia é chegar a un Estado aproximado ó da Prusia do decenio de 1831. Esta visión de Hegel como apólogo do poder estatal e precursor do totalitarismo do século XX foi criticada minuciosamente por Herbert Marcuse en Razón e revolución: Hegel e o xurdimento da teoría social, argumentando que Hegel non foi apólogo de ningún Estado nin forma de autoridade simplemente porque estes existiran; para Hegel, o Estado debe ser sempre racional. Arthur Schopenhauer desprezou a Hegel polo historicismo deste e tachou a obra de Hegel de pseudofilosofía.
Nova Guinea alemá
Protectorados imperiais alemáns do Pacífico
Mediante o tratado xermano-español de 1899, Alemaña comprou a España as illas Carolinas e as illas Marianas (excluíndo Guam, que fora cedida aos Estados Unidos despois da guerra hispano-estadounidense de 1898) por 25 millóns de pesetas (equivalentes a 16 600 000 marcos de ouro). O 1 de abril de 1899, o Imperio colonial alemán tomou posesión formalmente destes territorios, e as illas convertéronse nun protectorado administrado desde a Nova Guinea alemá. As illas Marshall agregáronse en 1906.
Augamariña
Aspecto
A augamariña preséntase en forma de cristais prismáticos hexagonais de cor azul verdosa. Esta cor é debida á inclusión na súa composición de partículas de ferro. Se o ferro que aparece é Fe2+ a súa cor será azulada e pola contra se é Fe3+ a súa coloración volverase un pouco máis verdosa.
Nova Guinea alemá
Política de traballo forzado
Para expandir as plantacións altamente rendíbeis, os alemáns necesitaban máis traballadores nativos. O goberno enviou expedicións militares para tomar o control directo de máis áreas desde 1899 até 1914. En lugar de usar o recrutamento voluntario, o procedemento converteuse nunha cuestión de mobilización forzada. O goberno fixo cumprir novas leis que obrigaban as tribos a subministrar catro semanas de traballo por persoa ao ano e o pagamento dun imposto de enquisa en efectivo, o que obrigaba os nativos remisos a ingresar a forza laboral.
Georg Wilhelm Friedrich Hegel
Seguidores
Trala morte de Hegel, os seus seguidores dividíronse en dous campos principais e contrarios. Os hegelianos de dereita, discípulos directos de Hegel na Universidade de Berlín, defenderon a ortodoxia evanxélica e o conservadorismo político do período posterior á restauración napoleónica.
Nova Guinea alemá
Política de traballo forzado
O goberno explorou a elección do recrutamento voluntario de traballadores da China, o Xapón e a Micronesia, pero só uns poucos centos chegaron. Despois de 1910, o goberno intentou minorar o impacto poñendo fin ao recrutamento de mulleres nalgunas zonas e pechando por completo outras áreas ao recrutamento. Os plantadores protestaron con vehemencia, e decidiron ir á guerra cos brancos, e o goberno respondeu enviando catro buques de guerra con 745 soldados para derrotar os traballadores de Sokeh e impoñer a política de traballo forzoso. Chegaron en xaneiro de 1911, e en febreiro dese ano o líder de Sokeh rendeuse.
Georg Wilhelm Friedrich Hegel
Seguidores
Os de esquerda viron a ser chamados hegelianos xoves e interpretaron a Hegel nun sentido revolucionario, o que os levou a aterse ao ateísmo na relixión e á democracia liberal na política. Entre os hegelianos de esquerda atópanse Bruno Bauer, Ludwig Feuerbach, David Friedrich Strauss, Max Stirner e, o máis famoso, Karl Marx. Os múltiples cismas nesta facción levaron finalmente á variedade anarquista do egoísmo de Stirner e á versión marxista do comunismo.
Augamariña
Lugares onde se atopa
A augamariña é un mineral de orixe magmática que acostuma formarse a temperaturas duns 800 °C. Fai presenza en pegmatitas, en xistos micáceos e en filóns hidrotermais de calcio.