cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Noise rock
Anos 80
Outras bandas de noise rock esforzáronse por distanciarse do rock tradicional. En 1986, o grupo británico Napalm Death creou o "grindcore" mesturando o noise rock de Swans co hardcore punk e o death metal. Mentres que bandas posteriores de grindcore movéronse cara o death metal, grupos estadounidenses coma Anal Cunt continuaron usando disonancias extremas dun xeito máis libre. miniatura|250px|[[Neptune]] Unha escena semellante comezou a desenvolverse en Osaka, Xapón, encabezados por Hanatarash and the Boredoms, que facían cancións extremadamente curtas e rápidas, que destacaban polos seus ritmos moi marcados (reflectindo a súa influencia do grindcore), berros e guitarras recargadas. O vocalista dos Boredoms Yamantaka Eye tamén traballou coa banda de jazzcore de Nova York Naked City. The Boredoms finalmente evolucionou cara a un son máis meditabundo, collendo a inspiración do Krautrock. Gore Beyond Necropsy, Ground Zero, Zeni Geva, Guitar Wolf e Melt-Banana expandiron o estilo xaponés do noise rock. Estas bandas tamén reflicten o impacto da escena Japanoise comezada por Merzbow.
As bandas británias de shoegazing desenvolveron unha forma distinta de noise rock. Collendo influencias dos grupos de dream pop e engadíndolle a agresividade do rock de bandas coma The Jesus and Mary Chain, The Telescopes e Sonic Youth, My Bloody Valentine creou un xénero cálido e feminino, pero tamén disonante, sen formas definidas e psicodélico encaixando coa tradición do noise rock.
Anos 90
miniatura|225px|[[Steve Albini, unha figura clave no noise rock]] Os grupos de noise rock dos 80 foron importantes influencias para Nirvana e Hole, e como resultado tivo un certo grao de éxito no mainstream durante o apoxeo do grunge. No álbum de Nirvana In Utero pode verse claramente esas influencias co nose rock dos 80, sendo ademais producido por un dos iconas do xénero, o líder de Big Black Steve Albini. Grupos de metal industrial coma Ministry, Nine Inch Nails e White Zombie tamén están en débeda co noise rock.
Algunhas banda de hardcore punk da costa leste estadounidense, coma Born Against, tamén estiveron relacionadas co noise rock e a posterior escena powerviolence tamén estivo fortemente relacionada co xénero, coa banda Man Is the Bastard finalmente volcasa a facer desestruturada música noise. The Locust tamén escolleron o camiño de Man Is The Bastard e crearon un son powerviolence onde predominaban os sintetizadores, chegando a un conseguir unha sonoridade máis noise no seu último álbum New Erections. Os seus contemporáneos Neurosis e Today Is the Day comezaron a mesturar o noise co metal extremo. Moitas das innovacións resultantes foron incorporadas polos intérpretes máis experimentais do metalcore, coma Converge, Botch e Dillinger Escape Plan.
A mediados dos anos 90 Providence converteuse no centro dunha nova fornada de bandas de noise rock, fortemente relacionada coa escena da RISD (Escola de deseño de Rhode Island). Estes grupos eran máis minimalistas e alonxábanse aínda máis das estruturas tradicionais do rock. Entre eles incluense a Lightning Bolt, Arab on Radar, Six Finger Satellite, Men's Recovery Project e Pink and Brown. Black Dice orixinalmente formou parte desta escena, pero trasladouse a Brooklyn, onde se relacionaron con grupos coma Gang Gang Dance. Estas bandas tamén están relacionadas en certa medida coa escena de San Diego que xurdiu do screamo, destacando da mesma os grupos The Locust e Wolf Eyes.
O noise rock tamén se estendeu a Suramérica con bandas coma Ed Kemper Trio. Fortemente influenciada polo son dos selos SST e Touch and Go, EK3 foi o eixo central do documental do 2004 People Will Eat Anything.
Mike Patton é tamén unha figura importante na escena do noise rock, co seu selo Ipecac Recordings.
Anos 2000
miniatura|225px|[[Animal Collective]] Despois do ano 2000 as bandas do noise rock apareceron por todo o mundo. Entre as máis noables destas novas bandas están Scarling., These Are Powers, The Death Set, Distressed Infants Society, Mclusky, Oneida, Parts and Labor, Fuck Buttons, Indian Jewelry, Neptune, TWMWK, Fiasco, Aa (Big A Little a), Magik Markers, Mindflayer, Part Chimp, Slicing Grandpa, Japanther, Ex Models e Hella. Nos Ánxeles, Liars (orixinarios de Nova York), No Age, Skeleteen, The Mae Shi e HEALTH practican este estilo. Pre e Action Beat, de Londres, The Intelligence, de Seattle, Dan Deacon, Animal Collective e Ponytail, de Baltimore, e Richmond, Virginia's Bermuda Triangles e Amoeba Men do selo CNP Record tamén son bandas de noise rock desta década.
O luthier Yuri Landman experimentou cunha gran variedade de técnicas, con instrumentos creados para o beneficio de numerosos grupos do xénero coma Sonic Youth, Lightning Bolt, Liars e Jad Fair.
Taniguchi Jirō
Taniguchi Jirō ou Jiro Taniguchi (en xaponés 谷口ジロー), nado en Tottori (prefectura de Tottori) o 14 de agosto de 1947 e finado en Toquio o 11 de febreiro de 2017, foi un autor xaponés de manga.
Traxectoria
Iniciouse na banda deseñada en 1966 cando entrou a traballar como asistente no estudio do debuxante de manga Ishikawa Kyota. Pouco despois, en 1970, publica na revista Young Comic a súa primeira historia Kareta Heya ("Un verán seco"). Só un ano despois, en 1971, gaña un premio da revista Big Comic polo manga Toi Koe ("Voces distantes") e en 1975 comeza a publicar a súa primeira serie de historias, Namae no dai Dobutsutachi ("Animais sen nome").
Entre 1976 e 1979 estivo asociado co guionista Sekigawa Natsuo nunha fértil relación que deu como resultado unha chea de bandas deseñadas, como Muboi Toshi ("Cidade sen defensa", 1976), Nashikaze wa Shiroi ("O vento do Oeste é branco", 1976) e ''Rind! 3''(1976).
En 1980 comeza a nova década cunha nova colaboración co guionista Caribu Marley, da cal nacen as obras Ao no Senshi (1980), Nakkuru – Ken no Ran (1980) e Live Odyssey (1980). Entre 1984 e 1991, volve colaborar con Sekigawa elaborando a triloxía Bocchan No Jidai ("A época de Botchan"), longa obra baseada no clásico da literatura xaponesa de Natsume Soseki, Botchan. Na obra reflíctese a vida no Xapón da Era Meiji (1852-1912) e serviralles para recibir o Premio da Cultura Tezuka Osamu (手塚治虫文化賞, Tezuka Osamu Bunkashō) en 1998. En 1988 publica Chikyu Hyokai Kiji ("Sobrevivir na nova era glacial").
Xa na década de 1990 publica varios álbums como Aruku Hito (歩くひと, "O home que camiña", 1990), Inu o Kau ("O rastreador", 1992, coa que gaña o premio Shogakukan) Chichi no koyomi ("O Almanaque do meu pai" 1995, obra polo que foi galardoado co Premio Attilio Micheluzzi no Festival Comicon de Napolés en 2004) e Keyaki no ki. En 1996 crea a serie Ícaro dividida en 12 escenas creadas a partir dos suxerentes textos de Moebius (Jean Giraud) quen creou unha fantasiosa historia cyberpunk dun mozo que permanece recluído nun enorme complexo tecnolóxico do goberno por causa da súa capacidade para voar.
Xa no troco de milenio publica Sōsaku Sha (2000), Ten no Taka (Sky Hawk, do 2001, que constitúe unha homenaxe ao xénero do western), Seton (2004) e Hareyuki sora (2005).
En 2003 recibe dous premios por unha obra publicada en 1999, pero que vía agora a luz en Europa, Harukana Machi-E ("Barrio afastado"): o premio L'Alph Art ao mellor guión do Festival International de la Bande Dessinée d'Angoulême e o premio á mellor obra estranxeira publicada en España no Saló Internacional del Cómic de Barcelona.
O estilo de Taniguchi
Polo seu estilo persoal e adulto, a súa banda deseñada afástase do manga Shōnen (dirixido a mozos e adolescentes) para encadrarse dentro do manga Seinen (dirixido a un público de maior idade). Xunto con outros autores como Hōjō Tsukasa centra a súa obra en aspectos relacionados coa cultura e sociedades xaponesas, abranguindo temáticas universais (como a familia ou o retorno á infancia) capaces de atraer a un público máis afeito á banda deseñada europea ou americana. Deste Taniguchi combina moitas das características da banda deseñada xaponesa, como o ritmo narrativo repousado, con outras características máis achegadas á tradición europea como poden ser unha liña clara e lixeira.
Osvaldo Ulloa Sánchez
Osvaldo Fernando Ulloa Sánchez, nado o 21 de setembro de 1954 en Santiago de Chile e finado en 2008 en Viña del Mar, Chile, foi un escritor e activista polos dereitos humanos chileno.
Traxectoria
Foi pai de cinco fillos. Estudou no Colexio Calazans dos Pais Escolapios. En 1982 viaxou a Nicaragua a coñecer a experiencia dos Talleres Populares de Poesía que levaba a cabo o entón Ministro de Cultura Ernesto Cardenal. De volta en Chile participou na actividade cultural contra a ditadura e foi encarcerado e relegado á localidade de Río Frío na zona austral do país. Foi membro do Movemento Contra a Tortura Sebastián Acevedo e, xunto cos sacerdotes José Aldunate, Mariano Puga e o Bispo José Hourtón, organizou encontros de dereitos humanos na institución que dirixiu ata 1990, o Centro Ecuménico Monseñor Oscar Romero.
No ano 2004 o Informe Valech recoñeceuno coma vítima política e de tortura co número 24735.
Traballou como profesor en diversas universidades do país impartindo materias como Estética, Teoría dos relatos, Redacción xornalística, Semiótica, Comunicación persuasiva, etc. Finou ás 23:55 horas do domingo 27 de xullo de 2008 na Clínica Miraflores, en Viña del Mar.
Mário de Noronha
Mário López da Vasa César Alves de Noronha, nado en Lisboa o 15 de xaneiro de 1885 e finado na mesma cidade o 9 de xullo de 1973, foi un tirador de esgrima portugués, gañador dunha medalla olímpica.
Albiense
miniatura|Reconstrución de Anhanguera blittersdorffi, [[pterosauro fósil do Brasil, do albiense.]] O albiense ou albiano é, na escala de tempo xeolóxico, a sexta e última idade ou piso do cretáceo inferior.
Hermenegildo Calvelo
Traxectoria
Despois de realizar estudos eclesiásticos, aínda que non chegou a recibir as ordes, desempeñou un posto administrativo na Universidade de Santiago de Compostela mentres estudaba Maxisterio. Obtivo escola en 1885 e foi mestre en Cuntis e dende 1897 en Mourente, cargo do que foi separado por expediente gobernativo en 1904. Comezou a colaborar como xornalista en 1887 no periódico El Libredón de Santiago de Compostela, que acabou dirixindo. Foi director de El Áncora de Pontevedra (1897) e La Voz de Vigo (1909), colaborou en El Restaurador e foi o primeiro director de El Diario de Orense (1914-1918). En Ourense foi funcionario de Facenda. Morreu no outono de 1918, vítima da epidemia de gripe de 1918.
O Canle, Traba, Laxe
O Canle é un lugar da parroquia de Traba no concello coruñés de Laxe na Comarca de Bergantiños. Tiña 12 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 6 homes e 6 mulleres.
Mário de Noronha
Traxectoria
Fillo do militar e xornalista Eduardo de Noronha, foi un esgrimista de sona, varias veces campión portugués de espada, participou en varios Xogos Olímpicos, logrando nos Xogos Olímpicos de 1928 en Ámsterdan, xunto con Paulo d'Eça Leal, Jorge de Paiva, Frederico Paredes, João Sassetti e Henrique da Silveira, a medalla de bronce en espada por equipos. . Despois da morte de seu pai en 1948 asumiu o título de viceconde de Santa Cruz, que como título nobiliario o goberno da república portuguesa non recoñece. Era oficial da Orde de Benemerencia, foi membro do Comité Olímpico Portugués e presidente da Federación Portuguesa de Esgrima e nesa cualidade foi procurador na IV lexislatura da Cámara Corporativa (1945-1949).
Albiense
Descrición
Este piso estendeuse desde hai 113,0 até hai 100,5 millóns de anos aproximadamente. Debe o seu nome ao río Aube (que deriva de Albion, despois Alba, nome latino do río), nome do que deriva tamén o topónimo Aube, departamento francés atravesado por este río.
Sucede ao aptiense e é anterior ao cenomaniense, do cretáceo superior.
O termo albiense foi proposto en 1842 por Alcide d'Orbigny para este piso do sistema cretáceo.
Voice crack
Voice Crack foi un grupo suízo que tocaba música improvisada usando electrónica.
Arthur Leonard Schawlow
Arthur Leonard Schawlow, nado en Mount Vernon, Nova York, Estados Unidos, o 5 de maio de 1921 e finado en Palo Alto, Estados Unidos, o 28 de abril de 1999, foi un físico e profesor universitario estadounidense. É principalmente recordado polo seu traballo cos láseres, polo que foi galardoado en 1981 co Premio Nobel de Física.
Voice crack
Formado a finais do 1972 por Andy Guhl e Norbert Möslang, Voice Crack adicáronse inicialmente ao free jazz. Comezaron a incorporar gravacións en cinta magnetofónica e a procesar o son en directo, abandonando no 1973 a instrumentación "normal" polo que eles chamaron "cracked everyday electronics": obxectos mundanos como "radios, pratos xiradiscos, transmisores, dictáfonos" e outros aparatos electrónicos son diseccionados e manipulados para producir "novos sons usando ondas magnéticas e ondas de radio nun sistema complexo controlado por movementos das súas mans e pola luz."
Arthur Leonard Schawlow
Traxectoria
É fillo de Helen Mason, canadense, e de Arthur Schawlow, inmigrante letón. Cando Arthur tiña tres anos, os seus pais trasladáronse a Toronto, Canadá.
Voice crack
A música resultante -varios zunidos superpostos, clics, drones e oscilacións- foi descrita como "un arco de ondas magnéticas caendo en cascada a través do ceo mentres tres criaturas tricéfalas corren e remexen flora alieníxena ... ou polo menos sona a iso." , e foi comparada a algunha das obras de John Cage.
Arthur Leonard Schawlow
Traxectoria
Aos 16 anos rematou a educación secundaria e recibiu unha bolsa de estudos en ciencia na Universidade de Toronto. Nesta universidade continuou os seus estudos que foron interrompidos pola segunda guerra mundial. Despois da guerra, comezou a traballar na súa tese de doutoramento na Universidade de Toronto co profesor Malcolm Crawford. Ao rematar a súa tese, traballou como investigador posdoutoral con Charles Townes no departamento de física da Universidade de Columbia en 1949.
Voice crack
Voice Crack colaboraron con Borbetomagus, Butch Morris (como parte dun grupo meirande), e foron membros de poire z.
Arthur Leonard Schawlow
Traxectoria
En 1951 aceptou un traballo nos Laboratorios Bell que deixou en 1961 para unirse á Universidade Stanford como profesor. Continuou neste posto ata que se retirou como emérito en 1996.
Voice crack
Os membros de Voice Crack decidiron finalizar a súa colaboración no ano 2002 despois de trinta anos.
Arthur Leonard Schawlow
Traxectoria
Schawlow morreu de leucemia en Palo Alto, California en 1999.
Investigación científica
A súa carreira investigadora estivo centrada fundamentalmente na óptica, en particular nos láseres e no seu uso na espectroscopia. Con todo, tamén realizou investigacións nos campos da supercondutividade e da resonancia nuclear. Schawlow compartiu o Premio Nobel de Física en 1981 con Nicolaas Bloembergen e Kai Siegbahn polas súas contribucións ao desenvolvemento do láser espectroscópico.
En 1955, xunto con Charles Townes, conseguiu desenvolver o espectroscopio de microondas. Tamén con Townes, disputou, infrutuosamente, a patente do láser con Gordon Gould.
En 1991 a NEC Corporation e a Sociedade Americana de Física crearon un premio: o Premio Arthur L. Schawlow en Ciencia do Láser, que se concede anualmente a persoas que realizaran contribucións destacadas á investigación utilizando láseres.
Lobo de crina
O lobo de crina (Chrysocyon brachyurus), tamén chamado aguará guazú (do guaraní 'raposo grande') é o meirande cánido de América do Sur e único integrante do xénero Chrysocyon. Probabelmente, a especie vivente máis achegada é a Speothos venaticus. Habita en sabanas e áreas abertas no centro do Brasil, Paraguai, a Arxentina e Bolivia, sendo un animal típico do Cerrado. Desapareceron as poboacións que había máis ó sur, mais aínda habita no Uruguai.
É o maior cánido de América do Sur, podendo atinxir entre 20 e 30 kg de peso e até 90 cm de altura da cernella. As súas pernas longas e finas e a densa pelaxe avermellada confírelle unha aparencia inconfundíbel. O lobo de crina está adaptado ós ambientes abertos das sabanas suramericanas, sendo un animal crepuscular e omnívoro, cun importante papel na dispersión de sementes de froitos do cerrado, principalmente a lobeira (Solanum lycocarpum). Solitario, os territorios están divididos entre parellas, que se encontran no período do estro da femia. Eses territorios son bastante amplos, podendo ter unha área de até 123 km². A comunicación faise principalmente a través de marcaxe por cheiro, mais tamén con vocalizacións semellantes a ladridos. A xestación dura até 65 días, cos cadeliños de cor negra e un peso entre 340 e 430 gramos.
Malia non estar considerado en perigo de extinción pola IUCN, tódolos países nos que habita clasifícano nalgún grao de ameaza, a pesar de non saberse a situación real das poboacións. Estímase que existen preto de 23 mil animais na natureza, sendo un animal popular en tódolos zoolóxicos. Está ameazado principalmente por causa da destrución do cerrado para ampliación da agricultura, atropelos, caza e doenzas transmitidas por cans domésticos. Porén, é adaptábel e tolerante ás alteracións provocadas polo ser humano. O lobo de crina habita en áreas de Mata atlántica xa desmatadas, onde non habitaba orixinalmente.
Algunhas comunidades teñen supersticións sobre o lobo de crina e poden até amosar certa aversión ó animal. Mais polo xeral, o lobo de crina provoca simpatía nos humanos e por iso é usado como especie bandeira na conservación do Cerrado.
-150
Véxase tamén
Historia ano a ano
Michel Kafando
Michel Kafando, nado en Uagadugú o 18 de agosto de 1942, é un diplomático burkinense, que foi presidente de transición de Burkina Faso entre 2014, tras a dimisión de Blaise Compaoré, ata a realización de novas eleccións en 2015. Foi apartado brevemente do cargo o 17 de setembro de 2015, cando o militar Gilbert Diendéré liderou un golpe de estado que o derrocou. Foi restituído o 23 de setembro de 2015 despois do fracaso do golpe de estado. Foi Ministro de Relacións Exteriores entre 1982 e 1983 e posteriormente foi Embaixador permanente de Burkina Faso nas Nacións Unidas entre 1998 até 2011.
Block D-2 11S824F
Block D-2 11S824F, tamén coñecido simplemente como Block D-2 é o nome dun foguete soviético e ruso usado como remolcador espacial.
Michel Kafando
Kafando asumiu o poder logo dun acordo co goberno interino militar dirixido por Isaac Zida, co fin de liderar unha transición política.
Block D-2 11S824F
Características
O Block D-2 11S824F foi un foguete usado como remolcador espacial lanzado mediante foguetes Proton K/D-2 e descendente do Block D 11S824. Non dispoñía de sistema de guiado, xa que os comandos de guiado proviñan da carga útil. Foi utilizado para enviar sondas a Marte.
Michel Kafando
Traxectoria
Kafando naceu en Uagadugú. Obtivo un título de licenciatura en Dereito Público da Universidade de Bordeos en 1969, un diploma en estudos políticos en 1972 en París e outro diploma do Instituto Universitario de Altos Estudos Internacionais en Xenebra tamén en 1972. Máis tarde obtivo un doutoramento en ciencias políticas na Sorbona en 1990. Está casado e ten un fillo.
Certame Manuel Murguía de narracións breves
O certame Manuel Murguía de narracións breves é un premio literario organizado polo concello de Arteixo desde 1991, para render homenaxe a Manuel Murguía, nado en Arteixo.
Galba
Co nome de Servio Sulpicio Galba, ou simplemente co seu cognomen Galba, alúdese a dous personaxes insignes da Roma antiga:
Xoel López
Xoel López, nado na Coruña o 12 de agosto de 1977, anteriormente coñecido polo nome da súa banda musical unipersoal Deluxe, é un músico galego. As principais linguas que utiliza nas letras son o inglés e o castelán, aínda que tamén ten algún tema en galego.
Traxectoria
Desde 1996 formou parte do grupo Elephant Band, co que chegou a tocar no Festival da Illa de Wight.
Xa en solitario, como Deluxe, deu numerosos concertos en España e participou no Festimad, Festival Internacional de Benicàssim (2002, 2003 e 2005), Sonorama, Contempopranea, Espárrago Rock, Festival do Norte e moitos outros. Ademais deu unha xira con Juan Aguirre (Amaral) e participou no proxecto Laboratorio Ñ con Iván Ferreiro, Amaral e Quique González, entre outros. Deu concertos ademais en Renania do Norte-Westfalia, Alemaña durante o Mundial de Fútbol de 2006.
Os seus primeiros álbums graváronse baixo o selo de Mushroom Pillow, pero o seu traballo, Fin de un viaje infinito, gravouse con Virgin Records. O seu LP Los Jóvenes Mueren Antes de Tiempo foi considerado o mellor de 2005 segundo a revista Rolling Stone.
Mariña de Augas Santas
Mariña de Augas Santas foi unha muller mártir do cristianismo, probablemente lendaria, venerada como santa pola Igrexa católica, que celebra a súa festa o 18 de xullo.
Jorge de Paiva
Jorge de Paiva, nado en Almada o 13 de maio de 1887 e finado o 12 de maio de 1937, foi un tirador de esgrima portugués, gañador dunha medalla olímpica.
Mariña de Augas Santas
Traxectoria
A súa vida mestura lenda e feitos que poderían ser reais. Segundo a tradición, naceu en Balcagia (actual Baiona) cara ao 119, sendo filla de Lucio Castelio Severo (gobernador romano da Gallaecia e Lusitania) e da súa esposa Calsia. Esta tivo nove fillas nun só parto mentres o seu marido estaba fóra en campaña; temerosa de ser acusada de infidelidade (pensábase que os nacementos múltiples eran debidos á concupiscencia da muller), quixo desfacerse das nenas e deullas á súa criada Sila para que as afogase no río Miñor.
Sila, que era cristiá, non as quixo matar e deixounas en casas de familias cristiás amigas, sendo bautizadas polo bispo Ovidio de Braga, e creceron como cristiás nunha época en que esta relixión aínda era perseguida.
Jorge de Paiva
Traxectoria
Participou nos Xogos Olímpicos de 1928 en espada por equipos, logrando a medalla de bronce xunto con Mário de Noronha, Paulo d'Eça Leal, Frederico Paredes, João Sassetti e Henrique da Silveira.
Mariña de Augas Santas
Traxectoria
De grandes foron acusadas diante do seu pai. Cando Severo se decatou de que eran as súas fillas, convidounas a abxurar do cristianismo e levar unha vida regalada con el. Ao se negaren foron feitas presas. Fuxiron cada unha a un lugar, morrendo todas como mártires (entre elas tamén Quiteria e Liberata). Mariña foi decapitada o 18 de xaneiro de 139 en Augas Santas (Allariz). No lugar da súa morte abrollaron tres fontes en cada lugar onde golpeou a súa cabeza ao ser decapitada.
Patroa
Véxase tamén: Parroquias de Galicia baixo a advocación de santa Mariña miniatura|Procesión de Santa Mariña en Cambados. Moitos son os lugares, parroquias e concellos de Galicia que reclaman para si a orixe desta santa, contan diferentes versións sobre a súa vida ou a recoñecen como patroa. É patroa dos concellos de Teo, Xinzo de Limia, Cambados e As Neves. A devoción á santa é particularmente xeneralizada en Galicia contando con 36 igrexas baixo a súa advocación na diocese de Santiago, 14 na diocese de Tui e 16 na diocese de Ourense. Tamén está asociada a complexos de augas medicinais na península ibérica.
Gonzalo Brañas Fernández
Gonzalo Brañas Fernández, nado na Coruña o 17 de decembro de 1866 e finado na mesma cidade o 2 de agosto de 1948, foi un físico e inventor galego.
Traxectoria
Fillo de Gonzalo Brañas Sánchez-Boado. Fixo o Bacharelato no Instituto da Coruña. Estudou o preparatorio en Santiago de Compostela e licenciouse en Ciencias en Madrid en 1895, doutorándose co traballo Estudio de las radiaciones herzianas. Volveu a Coruña, onde deus clases no Instituto como substituto. Na Coruña fundou e dirixiu o primeiro gabinete radiográfico e radioscópico da cidade (1899). Foi catedrático de Física e Química en Oviedo (1903) e despois na Coruña. En 1923 pasou unha temporada en Francia, grazas a unha bolsa da Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas. Foi presidente da Sección de Ciencias do Instituto de Estudos Galegos e do Padroado de Formación Profesional.
Entre os seus inventos atópase un aparello para a inscrición automática das variacións do magnetismo terrestre e un receptor radiotelegráfico. Autor de varios traballos sobre radiotelefonía e magnetismo terrestre. Ingresou na Real Academia Galega o 27 de xullo de 1941.
Vida persoal
É irmán da tamén científica Celia Brañas Fernández.
Java (linguaxe de programación)
Java é unha linguaxe de programación orientada a obxectos desenvolvida por Sun Microsystems a principios dos anos noventa. A linguaxe Java toma moita da súa sintaxe da C e C++, pero ten un modelo de obxectos máis simple e elimina ferramentas de baixo nivel como punteiros.
As aplicacións Java están tipicamente compiladas nun bytecode, aínda que a compilación en código máquina nativo tamén é posible. No tempo de execución, o bytecode é normalmente interpretado ou compilado a código nativo para a execución, aínda que tamén é posible a execución directa por hardware do bytecode por un procesador Java.
A implementación orixinal e de referencia do compilador, a máquina virtual e as librerías de clases de Java foron desenvoltos por Sun Microsystems en 1995. Dende entón, Sun controlou as especificacións, o desenvolvemento e evolución da linguaxe a través do Java Community Process, aínda que outros desenvolveron tamén implementacións alternativas destas tecnoloxías de Sun, algunhas ata baixo licenzas de software libre.
Entre novembro de 2006 e maio de 2007, Sun Microsystems liberou a maior parte das súas tecnoloxías Java baixo a licenza GNU GPL, de acordo coas especificacións do Java Community Process, de tal forma que practicamente todo o Java de Sun é agora software libre (aínda que a biblioteca de clases de Sun que se require para executar os programas Java aínda non é software libre).
Historia
Desenvolvida inicialmente por James Gosling na empresa Sun Microsystems. A linguaxe chamábase ao comezo Oak (carballo), e tentaba substituír o C++. Hoxe en día, as especificacións da linguaxe Java, así como as de JVM (Java Virtual Machine: Máquina virtual Java) e as APIs de Java API por Sun a través do Java Community Process.
A linguaxe de programación Java foi creada por James Gosling en xuño do 1991 para usarse nun proxecto de consumibles domésticos. A linguaxe chamábase ao comezo Oak, en referencia a un carballo que había nas proximidades das oficinas de Gosling, posteriormente chamouse Green e finalmente chamaríase Java.
Os obxectivos de Gosling eran implementar unha máquina virtual e unha linguaxe cunha sintaxe similar a C/C++. A primeira versión pública de Java data de 1995. Tiña como lema Escribe código unha vez, execútao onde queiras (Write Once, Run Anywhere), proporcionando contornas de execución gratuítas en varias plataformas. Era bastante seguro e a súa seguridade era configurable, permitindo restrinxir o acceso a redes e arquivos. A maior parte dos navegadores web pronto incorporaron a posibilidade de executar applets Java dentro de páxinas web. Java pronto se fixo popular. Coa chegada de Java 2, creáronse distintas especificacións para distintos tipos de plataformas. Por exemplo, J2EE era para aplicacións empresariais e J2ME era para aplicacións móbiles. J2SE era a denominación para a edición estándar. En 2006, debido a razóns de mercadotecnia as diferentes versións de Java se denominaron Java EE, Java ME, e Java SE.
O 13 de novembro de 2006, Sun Microsystems liberou a maior parte das súas tecnoloxías Java baixo a licenza GNU GPL. O 8 de maio de 2007 Sun finalizou o proceso, facendo que todo o núcleo de Java fose software libre, coa excepción de pequenas porcións de código das que Sun non é dono do copyright.
Características principais
No deseño de Java seguíronse cinco obxectivos principais:
Linguaxe semi-interpretada
A linguaxe Java naceu co obxectivo fundamental de universalidade en canto á súa execución do código compilado en calquera sistema operativo. Para acadar esta característica de universalidade (en canto ao sistema operativo), xera un código compilado estándar (byte code), que é executado por un programa intérprete chamado JVM (Java Virtual Machine: Máquina virtual Java). É polo tanto semi-interpretada, xa que require compilación.
Sintaxe
A sintaxe de Java deriva en gran medida de C++. A diferenza de C++, que combina a sintaxe para programación estruturada, xenérica e orientada a obxectos, Java foi deseñado exclusivamente como unha linguaxe orientada a obxectos. Como resultado, case todo é un obxecto e todo o código escríbese dentro de clases. Como excepcións a este feito temos os tipos de datos intrínsecos (números enteiros e en coma flotante, booleanos, e caracteres), que non son clases por motivos de prestacións.
Java vs JavaScript
Java non debe confundirse coa linguaxe JavaScript, coa que comparte soamente o nome e unha sintaxe parecida. Existe unha implementación de JavaScript denominada Rhino que está escrita completamente en Java e forma parte do proxecto Fundación Mozilla.
Extensións e arquitecturas relacionadas
En canto a extensións e arquitecturas estreitamente relacionadas coa linguaxe Java inclúense:
Subrexión de Pori
miniatura|200px|Localización da subrexión de Pori en Finlandia. A subrexión de Pori (en finés Porin seutukunta) é unha das tres subdivisións da rexión de Satakunta. En 2017 tiña unha poboación de 134.019 habitantes.
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Hédé-Bazouges
Hédé-Bazouges (en Hazhoù-Bazeleg, e en galó: Hédoe) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña. É unha comuna creada pola fusión de Bazouges-sous-Hédé e Hédé no ano 2011.
Unión Demócrata Independente
A Unión Demócrata Independiente (UDI) é un partido político chileno de dereita. O partido foi fondado no 24 de setembro de 1983 como un movemento político por o seu principal precursor chamado Xaime Guzmán, un avogado, político e un profesor universitario, quen establece os cimentos das políticas clave do réxime militar do país e tamén foi senador desde 1990 ata o seu asasinato no 1 de abril de 1991 polo Frente Patriótico Manuel Rodríguez. As súas orixes remóntanse ao movemento ideolóxico gremial nacido na Pontificia Universidade Católica de Chile no ano 1966, o partido caracterízase por fomentar a independencia e a despolitización dos corpos intermedios da sociedade do país. A UDI, en conxunto coa Renovación Nacional e outros movementos pequenos, conforman unha coalición dos partidos de dereita chamada Coalición por el Cambio, que é o sucesor da Alianza por Chile e subiu ao poder en marzo de 2010, tras a vitoria das eleccións presidenciais realizada en xaneiro de 2010. O partido é no presente o maior partido político no Congreso do país. O presidente do partido é Patricio Melero.
Candidatos presidenciais
Lista dos candidatos presidenciais apoiados pola UDI.
Galende
miniatura|250px|Galende
Galende é un concello español da comarca de Seabra ao noroeste da provincia de Zamora, pertencente á Comunidade Autónoma de Castela e León. Dista 118 km da capital da provincia, a 24 km, aproximadamente, de terras portuguesas pertencentes ao distrito de Braganza.
Xeografía
No seu termo municipal atópase encravado o Lago de Seabra, o lago de orixe glaciar máis grande da península (368,50 ha). O principal río que cruza o seu territorio é o río Tera.
O Castro, Val de Sangorza, Agolada
O Castro é un lugar da parroquia de Val de Sangorza, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres), o que supón unha diminución de 5 habitantes con respecto ao ano 2000.
Galende
Xeografía
No concello atópanse as localidades de: Cubelo (Cubeillu en leonés), Galende (capital do concello), Ilanes (Eilanes) , Moncabril, Pedrazales, El Puente (La Puente), Rabanillo (Rabaniellu), Ribadelago (Riballagu), Ribadelago Nuevo (Riballagu Nuovu), San Martín de Castañeda (Samartín de Castañeda) e Vigo (Vigu).
Poboación
No censo INE-2013 constan 1.230 habitantes.
CD Projekt
CD Projekt é unha empresa polaca de distribución e desenvolvemento de videoxogos. A empresa foi fundada en maio de 1994 por Marcin Iwinski e Michał Kiciński. A compañía converteuse na primeira editora de Polonia en publicar software en CD e durante moito tempo foi a única empresa polaca especializada na publicación de videoxogos, editando nese país títulos de gran éxito internacional como Baldur's Gate, Icewind Dale y Planescape: Torment, traducíndoos ao polaco.
En febreiro de 2002, CD Projekt fundou unha nova sección especializada no desenvolvemento de xogos (do xénero RPG, ata o momento), denominado CD Projekt RED STUDIO. O primeiro videoxogo producido foi The Witcher, baseado na serie de libros escrita por Andrzej Sapkowski. Tamén en 2002, ampliaron o seu negocio de distribución á República Checa e Eslovaquia.
En xullo de 2008, inaugurou o seu servizo de distribución dixital Good Old Games (actualmente renomeado a GOG.com) especializado na venda de xogos clásicos de ordenador a escala internacional.
O 17 de maio de 2011 CD Projekt RED STUDIOS publicou The Witcher 2: Assassins of Kings, secuela de The Witcher.
O 30 de maio de 2012 CD Projekt anuncia un novo xogo: Cyberpunk 2077, baseado no famoso xogo de rol de mesa dos 80. Posteriormente publican o 10 de xaneiro un teaser no que afirman que o xogo se lanzaría cando estivera terminado para asegurarse da calidade do título. Ao final dese mesmo teaser inserir un pequeno mensaxe no que informou do avanzado estado de desenvolvemento doutro proxecto, mantido no máis absoluto secreto ata o momento. Días máis tarde confirma que este proxecto é The Witcher 3: Wild Hunt e anuncia a súa data de saída o 19 de maio de 2015 para PC, Mac e consolas de nova xeración.
O 10 de decembro de 2020 estreouse Cyberpunk 2077, adaptación do xogo de rol Cyberpunk 2020.
Psique (mitoloxía)
miniatura|200px|Psique revivida polo bico do Amor de [[Antonio Canova (1793)]]
O mito de Cupido e Psique segundo Apuleio
O mito afirma que un famoso rei tiña tres fermosas fillas da que Psique era de lonxe a máis bela, a gloria da súa beleza difundírase por toda a terra e comitos chegaban á cidade onde vivía Psique para apreciar a súa fermosura ata o punto de esquecer celebrar sacrificios por Venus e arruinarse os seus templos. Venus como vinganza decidiu castigar a Psique, chamou a seu fillo Cupido amosoulle a súa beleza e suplicoulle que vingase a súa fermosura insolente facendo que quedara posuída polo amor abrasador do último dos homes.
miniatura|A elevación de Psique de [[William Bouguereau]] Entrementres, Psique sentíase moi desafortunada, porque todos admiraban a súa beleza pero ninguén se presentaba como pretendente para casar. Seu pai acudiu ao Oráculo do deus de Mileto sospeitando dunha maldición, Apolo respondeulle que Psique, levando roupas fúnebres debía ser levada a unha rocha dun monte alto para ser recollida por un monstro cruel e fero. Os infelices pais cumpren a vontade do oráculo e acompañados dun gran cortexo deixan a Psique na rocha, de súpeto un golpe de vento levouna a un val na pendente da rocha, onde había un marabilloso palacio habitado por espíritos invisibles. Psique obtén do seu marido invisible a promesa de ver as súas irmás coa condición de non se interesar pola súa aparencia. Pero as irmás mostran envexa da felicidade e das riquezas de Psique e entón suxírenlle á irmá que xa está empreñada dun deus que colla unha lámpada para ver o rostro do seu marido que elas teiman en dicir que é unha serpe velenosa á que lle debe cortar a cabeza. Psique alumea o rostro do seu marido durmido e ve o máis adorable e doce de todos os rostros, o de Cupido, este ao espertar e ver a súa fe totalmente traizoada saíu voando sen dicir unha soa palabra pero non puido impedir que Psique apreixara a súa perna dereita voando por un momento con el, tras caer Cupido cóntalle que desobedecera á súa nai para facela a súa esposa, castigando a Psique pola súa falta de confianza coa súa marcha. Psique láiase tristemente da súa sorte, o deus Pan trata de consolala.
Psique víngase das súas irmás e vai na procura de Cupido, desamparada entrégase a Venus quen a somete a unha serie de probas, finalmente consegue a axuda de Xúpiter quen legaliza os amores de Psique e Cupido concedéndolle a inmortalidade á rapaza.
Cernado, Traba, Laxe
Cernado é un lugar da parroquia de Traba no concello coruñés de Laxe na Comarca de Bergantiños. Tiña 32 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 18 homes e 14 mulleres.
Acerodon jubatus
O Acerodon jubatus é un raro morcego megaquiróptero da familia Pteropodidae. É o morcego de maior tamaño coñecido no mundo. Esta especie atópase ameazada e está catalogada actualmente como en perigo de extinción, debido á súa caza intensiva para obter a súa carne e ao furtivismo. Son endémicos de Filipinas, onde viven en covas e árbores das selvas de Maitum, provincia de Sarangani.
Descrición
Os megaquirópteros reciben xeralmente o nome de morcegos da froita ou tamén «raposos voadores» por mor da súa semellanza facial cos raposos. O raposo voador filipino é un bo exemplo deste parecido. Carecen de cola, teñen un longo fociño puntiagudo comparado co dos microquirópteros e pequenas orellas que lles dan o aspecto dun raposo con ás. Ten uns grandes ollos e, como os demais megaquirópteros, carecen de ecolocación.
Están considerados como os maiores morcegos do mundo, cunha envergadura media de 1,5 m e un peso de até 1,2 kg (aínda que o Pteropus vampyrus ten unha maior envergadura). Os machos son maiores e máis pesados cás femias.
Hábitat
O raposo voador filipino está confinado ás selvas tropicais de Filipinas. Pódense atopar en moitas zonas diferentes destas selvas, dende o nivel do mar até os bosques montañosos. Prefiren as áreas deshabitadas, como demostra un estudo de 2005 que non atopou ningún exemplar en áreas habitadas. O mesmo estudo tamén revelou que estes morcegos usan máis o río como eixo fluvial do que inicialmente se cría, porque as figueiras localizadas preto de ríos son a súa principal fonte de alimento; á súa vez comprobouse que lles gusta estar preto de campos agrícolas, pero só en áreas forestais tranquilas. Noutro estudo móstrase que é unha especie forestal obrigada, e que permanece na selva a maior parte do tempo, polo que para a súa conservación é necesario preservar as áreas boscosas. A intervención humana no hábitat forestal e de terras baixas deste morcego é o factor principal da súa inclusión na lista de especies en perigo.
Ecoloxía e comportamento
A. Jubatus é fundamentalmente nocturno, e pode viaxar máis de 40 quilómetros nunha soa noite buscando comida. É un importante polinizador e dispersor de sementes para moitas árbores froiteiras de Filipinas.
Unha característica curiosa desta especie é que se cre que unha das razóns polas que vive preto da auga é porque a usa para asearse; cando voan sobre a auga poden descender e recollela coas súas ás, e posteriormente utilizala para peitearse e limparse. Pola súa banda este aseo tamén pode axudarlles a ficar limpos e menos perceptibles para os seus depredadores.
O seu principal alimento son catro especies de figos, aínda que tamén come outras froitas se estes non están dispoñibles. Reportouse que comen a froita cultivada, pero isto é realmente raro ou moi pouco común. Son moi importantes para as selvas tropicais de Filipinas, coñecido como «o sementador silencioso», a miúdo deixan caer sementes durante o voo ou os liberan nos seus descensos. Isto axuda ao bosque a rexenerarse e sen este morcego a selva tropical na que habita veríase seriamente afectada sen este gran distribuidor de sementes, causando un importante impacto no seu desenvolvemento e conservación.
Sábese pouco sobre a súa reprodución. Parecen ter dúas tempadas criadoras, pero as femias só quedan preñadas durante unha delas. Xeralmente dan a luz a unha soa cría. As femias acadan a madurez sexual aos dous anos. Non se dispón de información sobre a súa lonxevidade.
Cando os morcegos fruxívoros eran moito máis comúns en Filipinas, A. jubatus formaba grandes colonias con outros grandes raposos voadores, como o gran Pteropus vampyrus, e reportáronse colonias de máis de 150 000 individuos. Este comportamento, que os fixo tan doados a cazar, axudábaos a manterse quentes e máis a salvo de potenciais depredadores.
Conservación
En Filipinas e en todo o mundo sábese pouco sobre esta especie o que a fai máis difícil de administrar, pero á vista da forte diminución do seu número moitas organizacións ecoloxistas e axencias gobernamentais tentan frear a súa decadencia e tentan a súa recuperación nas rexións silvestres de Filipinas. A rexión filipina de maila Súbic e súa baía é sede de varias investigacións sobre a especie, e conta cunha área de protección de máis de 5000 ha xestionada por particulares que desexan conservar a especie.
Algunhas axencias conservacionistas promoven a recuperación desta especie, como Bat Conservation International, Wildlife Conservation Society, Fondo Mundial para a Natureza e outras. Estas axencias promoven a conservación de varias formas, como o financiamento de investigacións e proxectos educativos na zona e por todo o mundo.
Pazo de Mondoi
O Pazo de Mondoi ou Pazo de Santa Cruz de Mondoi está situado en Mondoi, no concello de Oza-Cesuras. É unha construción rectangular pechada con muros de pedra pertencente á liñaxe dos Ponte Andrade. O pazo actualmente está alugado, é un restaurante para celebracións.
Proteínas do grupo de alta mobilidade
As proteínas do grupo de alta mobilidade ou HMG (do inglés high-mobility group) é un grupo de proteínas cromosómicas que interveñen na regulación de procesos dependentes do ADN como a transcrición, replicación do ADN, recombinación xenética, e reparación do ADN.
Foron illadas orixinalmente de células de mamíferos, e denominadas de acordo á súa mobilidade electroforética en xeles de poliacrilamida.
Familias
As proteínas HMG subdivídense en 3 superfamilias, cada unha das cales contén un dominio funcional característico:
As proteínas que conteñen calquera destes motivos incrustados na súa secuencia denomínanse proteínas de motivo HMG.
Padmasambhava
Padmasambhava (literalmente, "o que chegou a ser nun loto"), tamén coñecido como Guru Rinpoche, foi un mestre budista do século VIII do subcontinente indio. Aínda que houbo un Padmasambhava histórico, sábese pouco del á parte de que axudou na construción do primeiro mosteiro budista no Tíbet en Samye, a petición de Trisong Detsen, e de que pouco despois abandonou o Tíbet debido ás intrigas da corte.
Apareceron numerosas lendas arredor da vida e dos feitos de Padmasambhava, e é amplamente venerado como un "segundo Buda" polos seguidores do budismo tibetano.
No budistmo tibetano é o protagonista dun xénero literario chamado terma, que emana do Amitābha que se di que se apareceu aos tertöns en encontros visionarios e o centro da práctica do guru yoga, particularmente nas escolas do movemento Rimé. A escola Nyingma considera a Padmasambhava como o fundador da súa tradición.
Fontes históricas
Unha das primeiras fontes para a figura histórica de Padmasambhava é o testamento de Ba, datado nos séculos IX ou X, que conta a fundación do mosteiro de Samye baixo o reinado de Trisong Detsen, que abrangue os anos 755–797/804). Outros textos de Dunhuang mostra que as ensinanzas tántricas de Padmasambhava estaban a ser ensinadas no Tíbet durante o século X. Novas evidencias suxiren que Padmasambhava xa figuraba en mitos e rituais relixiosos, e probablemente era visto como a fonte iluminada das escrituras tántricas máis de douscentos anos antes de Nyima Özer (1136-1204).
Traxectoria
Segundo a tradición, Padmasambhava manifestouse como un raio de luz que proviña do corazón de Buda Amitābha, como un neno de oito anos que apareceu nunha flor de loto (en sánscrito: padma) sobre o lago Dhanakosha, situado en Oddhiyana. Mentres algúns estudosos sitúan este reino no val do Swat no actual Paquistán, fixéronse estudos literarios, arqueolóxicos e iconográficos que o sitúan no actual estado de Odisha na India. Foi atopado polo rei Indrabodhi, que como non tiña fillos o adoptou como tal. Nunha ocasión, durante unha danza sagrada realizada fronte á corte, no seu delirio deixou escapar ou lanzou o seu tridente ritual (kathvanga) matando no acto a esposa e o fillo non nacido dun dos ministros do seu pai. Por esta razón foi desterrado da corte e residiu en cemiterios empregando o estilo dun iogui tántrico.
Tras recibir diversas ensinanzas das dakinis que residían nos cemiterios, atopou a súa primeira discípula e consorte, Mandarava, coa que desenvolveu o poder de transcender o ciclo do nacemento e da morte practicando na cova sagrada de Maratika (norte do Nepal). A súa sona chegou ata Trisong Deutsen, 38.º rei do Tíbet, grazas á suxestión de Khenpo Bodhisattva, coñecido como o abade Shantarakshita, para axudar a controlar os espíritos malignos que se opuñan á construción do mosteiro de Samye provocando unha seca en Lhasa. O rei convidou a Padmasambhava ao Tíbet onde empregou os seus poderes tántricos para dominar as eidades malignas que atopou polo camiño e finalmente recibiu a esposa do emperador, identificada como a princesa tibetana dakini Yeshe Tsogyal, como discípula e consorte. Isto concordaba co principio tántrico de non eliminar as forzas negativas, senón empregalas para reforzar a viaxe cara ao espertar espiritual.
Fundou o primeiro mosteiro no Tíbet en Samye, instruíu os primeiros monxes non Gran Selo ou Mahamudra, e introduciu os leigos na práctica do budismo tántrico (Vajrayana).
Acidófilo (organismo)
Os organismos acidófilos ou acidófilos son os que prefiren vivir en condicións ácidas (xeralmente os óptimos están arredor de pH 3,0 ou inferior ). Algúns están tan adaptados aos ambientes moi ácidos que morren mesmo a pH moderados aínda ácidos. O organismo máis extremadamente acidófilo coñecido é a arquea Picrophilus, que chega a vivir a pH 0,06. Os organismos acidófilos encóntranse en diferentes pólas da árbore da vida, e entre eles hai arqueas, bacterias, e eucariotas. Entre os acidófilos atópase unha gran variedade de metabolismos: aerobios, anaerobios e anaerobios facultativos, procariotas quimiolitótrofos e heterótrofos de diversas clases, eucariotas fotoautótrofos, protozoos predadores etc. Poden atoparse en diversos hábitats como zonas volcánicas, fontes hidrotermais terrestres ou mariñas, minas (ou outras zonas) con drenaxes ácidas ou nos estómagos de animais. Un exemplo de ecosistema ácido é río Tinto, Huelva, España, con augas ácidas entre os pHs 1,7 e 2,5 que albergan un rico endemismo composto de arqueas quimiosintéticas, bacterias heterótrofas, algas unicelulares como as diatomeas, diversos protistas, fungos, lévedos e rotíferos, entre outros.