cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Forex
Factores que afectan o tipo de cambio
Entre os factores que afectan o tipo de cambio destacan: miniatura|243x243px|Mario Draghi na conferencia sobre a subida de tipos Existen diversas teorías económicas que tratan de explicar a dinámica do mercado de divisas aténdose aos factores antes mencionados.
Análise Forex
Existen dúas modalidades de análises no mercado de divisas que permiten avaliar un par de divisas e tratar de prognosticar cara a onde podería dirixirse o prezo futuro.
miniatura|316x316px|táboa de diferenza
Juan Camilo Mouriño
Formación e política
Foi fillo de Carlos Mouriño, o empresario vigués que na actualidade é presidente do Real Club Celta, e de Ángeles Terrazo, tamén de orixe galega. Os primeiros anos da súa vida pásaos en Madrid, e aos 7 marcha para México D.F. acompañando os negocios do pai. Logo mudan a Campeche, onde establecen a súa casa. Aos 18 anos escolle a nacionalidade mexicana, licénciase en Economía na Universidade de Tampa (Florida) e despois obtén un máster en contabilidade pola Universidade de Campeche.
Forex
Análise fundamental
A análise fundamental é utilizada xeralmente polos investidores a longo prazo. Esta análise considera os fundamentos  macroeconómicos das distintas áreas como o tipo de xuro bancario, o produto interno bruto, a inflación, o índice de produción industrial e a taxa de desemprego e trata de realizar predicións en función da evolución relativa dos devanditos indicadores.
Juan Camilo Mouriño
Formación e política
Nese tempo é secuestrado e a seguir comeza a súa andaina política militando no Partido Acción Nacional. Inicia a súa carreira na asemblea do estado de Campeche, como deputado, e en 2000 faise coa acta de deputado no congreso mexicano. Nas eleccións de 2003 ao estado de Campeche preséntase como candidato do PAN, pero sae derrotado polo priísta Fernando Ortega Bernés.
Seguidamente foi nomeado coordinador xeral do ministerio de Enerxía mexicano, que tiña como ministro a Felipe Calderón. En 2005 Calderón renuncia ao cargo para dedicarse a preparar as eleccións presidenciais mexicanas e Mouriño ségueo, primeiro como coordinador xeral da precampaña, logo como coordinador xeral da campaña e logo como vicecoordinador ás ordes de Josefina Vázquez Mota. Logo da vitoria de Calderón, o 1 de decembro de 2006 foi nomeado xefe da Oficina da Presidencia.
Forex
Análise técnica
A análise técnica é a modalidade utilizada maiormente polos especuladores a curto e medio prazo, que o utilizan para tratar de prognosticar os movementos frecuentes e as oscilacións diarias que presentan os pares de divisas do mercado. Esta análise consiste en plasmar nun gráfico do prezo dun par de divisas un conxunto de liñas de tendencias, formacións, e indicadores técnicos, que axudan a prognosticar os movementos inmediatos do prezo.
Juan Camilo Mouriño
Formación e política
O 16 de xaneiro de 2008 o presidente noméao ministro de Gobernación en substitución de Francisco Ramírez Acuña.
Falecemento
O 4 de novembro dese mesmo ano 2008, en plena campaña de detencións contra o narcotráfico, falece nun accidente de aviación cando volvía á Cidade de México dende San Luis Potosí. A avioneta, unha Learjet 45 XR na que viaxaban nove persoas, caeu sobre a avenida Paseo de la Reforma da capital mexicana, deixando ademais cinco mortos e unha corentena de feridos no chan. Na mesma aeronave ía José Luis Santiago Vasconcelos, un alto cargo mexicano responsable da loita contra o narcotráfico e que xa fora vítima de intentos de asasinato en tres ocasións. Porén, as causas do accidente debéronse a un excesivo achegamento da avioneta a outro avión, debido á inexperiencia dos pilotos.
O seu corpo foi soterrado nunha cripta da catedral de Campeche, coa bandeira mexicana.
Craig Womack
Craig Womack, nado o 28 de febreiro de 1960, é un autor e profesor de literatura nativa americana. De ascendencia creek-cherokee, Womack é máis coñecido por Red on Red: Native American Literary Separatism, un libro de crítica literaria no que argumenta que o foco dominante dos estudos académicos da literatura dos indios dos Estados Unidos está mal. No canto de empregar os enfoques postestruturais e postcoloniais que non teñen a súa base na cultura ou experiencia nativa, Womack afirma que o traballo da crítica nativa debe desenvolver modelos tribais de crítica. Xunto con Robert Allen Warrioe, Jace Weaver e Greg Sarris, Womack é clasificado como un estudoso da literatura dos nativos americanos de segunda xeración, un grupo que ten significativamente alterado o uso das metodoloxías críticas empregadas no achegamento á literatura nativa americana.
Womack tamén ten escrito un novela, Drowning in Fire, sobre a vida dos mozos homosexuais nativos americanos.
Actualmente, Womack traballou como profesor na Universidade de Emory, especializada en literatura nativa americana.
Forex
Análise técnica
Con todo, hai que sinalar que algúns detractores tacharon este tipo de análise de subxectivo.
Ceo (homónimos)
Ceo ou CEO pode referirse a:
Théodore Rousseau
Théodore Rousseau, nado en París en 1812 e finado en Barbizon, Île de France, en 1867, foi un pintor francés. Pertenceu á Escola de Barbizon e obtivo o maior recoñecemento con cadros como "O Pobo".
Obras
miniatura|dereita|Les chênes d'Apremont
Linguas chadianas
As linguas chadianas son unha póla da familia de linguas afroasiáticas. Son faladas en partes do Sahel. Inclúen unhas 150 linguas ó longo do norte de Nixeria, sur de Níxer, sur do Chad, a República Centroafricana e o norte do Camerún. A lingua chadiana máis falada é o hausa, unha lingua franca de gran parte da zona oriental de África occidental.
Composición
Newman (1977) clasificou as linguas en catro grupos que foron aceptados en toda a literatura posterior. Porén, non se ten unha feito unha subclasificación máis polo miúdo; Blench (2006), por examplo, só acepta a bifurcación A/B do chadiano oriental.
miniatura|centro|700px|Unha árbore xeanolóxica coa póla chadiana das linguas afroasiáticas.
Pazos, Nantes, Sanxenxo
Pazos é un lugar da parroquia de Nantes do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 40 habitantes en 2016 (19 mulleres e 21 homes), o que representa un leve descenso respecto ó ano 2009, cando tiña 44 veciños, pero un aumento respecto a 2004, cando eran 37.
Catedral armenia de Lviv
A catedral armenia da Asunción da Virxe María de Lviv (Ucraína) está situada na parte vella da cidade. Até 1945 funcionou como catedral da arquieparquía católica de Lviv, e dende 2000 fai a función de catedral da eparquía ortodoxa armenia de Ucraína.
1363-1945
Unha pequena igrexa armenia fora construída entre 1363 e 1370, financiada por un comerciante armenio de Feodosia, e estabelecida como igrexa nai dunha eparquía; dita igrexa tiña como modelo a catedral de Ani da antiga cidade armenia de Ani. En 1437 o edificio foi rodeado cunha galería de arcadas, da que só se conserva a máis meridional. Logo de sufrir daños nun incendio en 1527, foi erixido un novo campanario en 1571. En 1630 a nave principal foi ampliada, e foi novamente reconstruída en 1723.
Dende o século XVII até 1945 a catedral foi a sé da arquieparquía católica armenia de Lviv, logo de que a eparquía entrase en unión coa Igrexa católica baixo a dirección de Mikołaj Torosowicz e do seu sucesor Wartan Hunanian. A catedral debe o seu aspecto actual ás reformas levadas a cabo entre os anos 1908 e 1927 polo arcebispo Józef Teodorowicz.
Dende 1945
Logo da segunda guerra mundial o territorio de Ucraína occidental foi anexionado pola Unión Soviética, pasando a formar parte da RSS de Ucraína. As autoridades soviéticas decidiron rematar coa arquidiocese armenia, e arrestaron ao administrador apostólico Dionizy Kajetanowicz, asasinado no gulag en 1954. Ademais de rematar co clero da arquieparquía, a práctica totalidade dos armenios galicianos foron trasladados forzosamente aos territorios da presente Polonia. A catedral foi pechada, e empregada como almacén de arte sacro confiscado. Aínda que a arquieparquía católica aínda existe oficialmente, está vacante dende a morte de Kajetanowicz.
Coa caída da Unión Soviética as autoridades ucraínas cederon o templo á Igrexa apostólica armenia baixo a condición de que tanto católicos como ortodoxos orientais puideran usalo. En 1997 foi erixida unha eparquía ortodoxa armenia con sé en Lviv. O 18 de maio de 2003 a catedral foi reconsagrada polo catholicos de Etchmiadzin Karekin II e outros tres bispos apostólicos.
Dende 2009 a catedral foi sometida a un proceso de renovación, financiado polo Ministerio de Cultura de Polonia en cooperación coa Fundación da Cultura e o Patrimonio dos Armenios Polacos con sé en Varsovia.
Interior e contorna
Xunto á parte norte da catedral hai un pequeno convento de irmás bieitas armenias, e xunto á parte norte o pazo episcopal, ambas as dúas construcións do século XVII. O interior actual é en grande medida obra de Jan Henryk Rosen e Józef Mehoffer. A catedral ten dúas iconas milagrosas de san Gregorio o Iluminador e da Nai de Deus, traídos no século XVII dende Yazlovets.
Teillay
Teillay (en Tilheg) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Chanteiro, Cervás, Ares
Chanteiro é un lugar da parroquia de San Pedro de Cervás no concello de Ares na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña 256 habitantes (123 homes e 133 mulleres), dez máis ca en 2003.
A ermida da Nosa Señora da Mercede foi restaurada na década de 1940, sendo párroco de Cervás Antonio Rodríguez Fraiz.
Kas
Kas é unha marca dunha bebida carbonatada (refresco) con sabores a laranxa, limón e mazá.
Historia
As orixes da empresa están nunha bebida chamada “La Sucursal” que iniciaron a producir en 1926. Os irmáns Román e José María Knörr, fabricantes de cerveza e gaseosas de Vitoria (País Vasco), tiveron a idea de mesturar concentrado de zume de laranxa con gaseosa en 1952. Empezouse a comercializar en Vitoria, Áraba, País Vasco, no ano 1956. Anteriormente comercializábase co nome Zume de Laranxa "El As", pero os seus donos, a familia Knörr, decidiu incorporar a esta marca o K inicial do seu apelido. Curiosamente, ademais, a palabra kas significa gas en éuscaro.
A marca tivo éxito na zona cantábrica establecendo plantas de embotellado e distribución en Vigo, Irún, Barcelona, Palma ou Sevilla. Actualmente pertence á Compañía de bebidas PepsiCo, filial española de PepsiCo, que comprou a empresa matriz de Kas no ano 1992. Véndese en España, sur de Francia e Portugal.
Produtos
Kas foi engadindo á súa marca outros sabores e mercados:
Polémicas
En 1975 xurdiu a Koordinadora Abertzale Socialista (KAS), pertencente ao Movemento de Liberación Nacional Vasco (MLNV) na órbita do grupo terrorista ETA: Eta Político-Militar V Asamblea, ETA Militar V Asamblea, os partidos EHAS e HASI e os sindicatos LAK e LAB. O 18 de agosto de 1976, durante a celebración da Mesa de Alsasua, xurdiu Herri Batasuna (HB). As agrupacións políticas que integraban KAS organizáronse na contorna de HB. A coincidencia nos nomes xerou confusión no mercado e malestar na empresa.
Pedroño, Nantes, Sanxenxo
Pedroño é un lugar da parroquia de Nantes do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 32 habitantes en 2016 (14 mulleres e 18 homes), o que representa un leve descenso respecto ó ano 2009, cando tiña 36 veciños, ou 2004, cando eran 37.
O Souto, Bobadela, Celanova
O Souto é un lugar da parroquia de Bobadela no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 6 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 4 eran homes e 2 mulleres.
Cañón, Cañón, Celanova
Cañón é un lugar da parroquia de Cañón no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 8 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 3 eran homes e 5 mulleres.
Acuaporina 3
O ácido suberoilaniluro hidroxámico (SAHA) (un inhibidor de HDAC) incrementa a expresión de acuaporina 3 en células de pel normal (queratinocitos).
Importancia clínica
Os niveis de AQP3 adoitan ser máis baixos na psoríase que cando a pel está sa.
A AQP3 exprésase máis no eccema atópico.
Ageo
Ageo (上尾市, あげおし, Ageo-shi) é un concello da prefectura de Saitama no Xapón. Está situado no centro da rexión de Kantō e no centro-leste da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. Ten 45,55 km² de superficie e unha poboación de 223 224 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 4 900 h/km².
O concello de Ageo limita cos concellos de Kawagoe, de Kawajima, de Okegawa, de Ina, de Hasuda e de Saitama.
Pobo musgum
Os musgum ou mulwi son un grupo étnico orixinario do Camerún e o Chad. Falan o musgu, unha lingua chadiana que tiña 61 500 falantes no Camerún en 1982 e 24 408 falantes no Chad en 1993. Os musgum chámanse a si mesmos mulwi.
Cervás, Cervás, Ares
Cervás é un lugar da parroquia de San Pedro de Cervás no concello de Ares na provincia da Coruña. Tiña 50 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 25 homes e 25 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 39 habitantes.
Xuan Bello
miniatura|dereita|Xuan Bello. Xuan Bello Fernán, nado en Paniceiros (Tinéu) en 1965 é un escritor asturiano.
É un dos autores máis destacados da literatura en lingua asturiana contemporánea, grazas ás súas traducións, especialmente de autores portugueses, ou ás súas colaboracións en revistas como Clarín, Adréi e Zimbru, sendo cofundador das dúas últimas con Berta Piñán e Esther Prieto respectivamente. En 2017 recibiu o Premio Nacional de Literatura Asturiana.
Obra
miniatura|dereita|Xuan Bello en Loiola ([[Azpeitia), 2012]]
A Retirosa, Coiro, Cangas
A Retirosa é un lugar da parroquia de Coiro no concello pontevedrés de Cangas na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2011 tiña 262 habitantes (129 homes e 133 mulleres).
Diano Marina
Diano Marina é unha comuna da provincia de Imperia, Liguria, Italia. A súa superficie é de 6 km² e tiña 5.966 habitantes no 2012. Está dividida nas seguintes fraccións: Diano Calderina, Diano Serreta, Diano Gorleri e Muratori. A principal fonte de ingresos da comuna é o turismo.
O francotirador
O francotirador (en American Sniper) é un filme estadounidense de 2014 dirixido por Clint Eastwood e escrito por Jason Hall. Está baseado no libro de memorias American Sniper: The Autobiography of the Most Lethal Sniper in U.S. Military History (2012) de Chris Kyle, Scott McEwen e Jim DeFelice. O filme conta a vida de Kyle, quen se converteu no mellor tirador da historia militar dos Estados Unidos, con 255 asasinatos durante a guerra de Iraq, 160 dos cales foron oficialmente confirmados polo Departamento de Defensa dos Estados Unidos de América. Mentres que Kyle foi condecorado polos seus éxitos militares, as súas misións militares afectárono fortemente na súa vida persoal e familiar. O filme foi producido por Eastwood, Robert Lorenz, Andrew Lazar, Bradley Cooper e Peter Morgan. Está protagonizado por Cooper no papel de Kyle e Sienna Miller como a súa esposa Taya, xunto con Luke Grimes, Jake McDorman, Cory Hardrict, Kevin Lacz, Navid Negahban e Keir O'Donnell nos papeis secundarios.
Estreouse en galego o 22 de xullo de 2020 a través da TVG. Foi traducido ao galego por Manuel Arca Castro e a directora de dobraxe foi Charo Pena.
Pedrouzos, Nantes, Sanxenxo
Pedrouzos é un lugar da parroquia de Nantes do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 24 habitantes en 2016 (11 mulleres e 13 homes), o que representa manter a poboación que tiña en 2009, cando tamén eran 24 veciños, e en 2004, cando eran 25.
Laiosa, O Incio
San Martiño de Laiosa é unha parroquia do concello lucense do Incio, pertencente ó arciprestado do Incio. En 2008 tiña 119 habitantes (57 homes e 62 mulleres), cunha densidade de 12,8 hab./km², o que supón un descenso en relación a 1991 cando tiña 184 habitantes.
A Revolta, Nantes, Sanxenxo
A Revolta é un lugar da parroquia de Nantes do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 7 habitantes en 2016 (4 mulleres e 3 homes), o que representa un mínimo descenso respecto ó ano 2009, cando tiña 8 veciños, para alcanzar a mesma poboación que tiña en 2004, cando eran 7 habitantes.
Banco Popular Español
miniatura|Logotipo do Banco Popular Español. O Banco Popular Español (BPE) é un banco español fundado en 1926, filial de Banco Santander dende xuño de 2017. A súa sede central é o edificio Abelias, situado no distrito de Hortaleza de Madrid.
Laiosa, O Incio
Linda ó norte coas parroquias de Eirexalba e Vilasouto (concello do Incio), polo oeste con Guntín e Tuimil (concello de Bóveda), polo leste con Óutara e Canedo (concello da Pobra do Brollón) e polo sur con Freituxe (concello de Bóveda), Guntín e Canedo.
Banco Popular Español
O seu activo máis destacado é a posición de liderado no negocio das pequenas e medianas empresas españolas, onde copa un 18% de cota de mercado.
A 31 de decembro de 2016, os activos de Banco Popular eran de 147.926 millóns de euros, sendo a sexta entidade financeira española por volume de activos. Esa mesma data, contaba con 1.739 oficinas, 11.948 empregados e 4,6 millóns de clientes.
Laiosa, O Incio
Historia
É a capital do vizcondado de Laiosa, creado en 1632 e cuxo título ostentou primeiro Alonso de Lanzós Novoa dás Seijas e Andrade e logo Margarita de Somoza e Saavedra e Gonzalo Sánchez de Somoza.
Banco Popular Español
Cotizaba na Bolsa de Madrid (POP) e formaba parte do IBEX 35 até o 7 de xuño de 2017, cando a CNMV suspendeu preventivamente a súa cotización, afectando a máis de 300.000 accionistas minoritarios e foi vendido polo FROB ó Banco Santander polo valor simbólico de 1 euro, sendo o primeiro banco intervido co MUR polas autoridades europeas.
Banco Santander anunciou que o proceso de integración de Banco Popular duraría entre un ano e medio e dous anos. En 2017, a entidade estaba a levar a cabo un Expediente de regulación de emprego (ERE).
SD San Lorenzo de Verdillo
A Sociedad Deportiva San Lorenzo de Verdillo, coñecida como San Lourenzo de Berdillo, é un equipo de fútbol de Berdillo (Carballo, A Coruña). Foi fundado en 1978 e conta con equipo de veteranos e sénior, que compiten no grupo 2 (A Costa) da Segunda Autonómica.
Historial na liga
Actualizado a 26 de xullo de 2021.
Casasoá, Cañón, Celanova
Casasoá é un lugar da parroquia de Cañón no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 16 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 6 eran homes e 10 mulleres.
Festival Internacional de Benicàssim
250px|miniatura|Edición de 2005. O Festival Internacional de Benicàssim, máis coñecido polas súas siglas FIB, é un festival de música pop e electrónica que se celebra cada verán dende 1995 na localidade valenciana de Benicàssim, na provincia de Castelló. Poden verse grupos de música independente, pop, rock ou música electrónica, entre outros. Ademais realízanse outras actividades relacionadas co teatro, a moda e o cine.
Algúns dos grupos máis importantes que pasaron polo FIV nas últimas edicións foron LCD Soundsystem, Radiohead, Scissor Sisters, Oasis ou Pet Shop Boys entre outros.
Rabixunco
miniatura|Ovo de Phaethon aethereus
O rabixunco (Phaethon aethereus) é unha ave mariña distribuída polas zonas tropicais dos océanos Atlántico, Índico e polo leste do Pacífico. A subespecie do Índico, P. a. indicus, foi nun tempo considerada unha especie separada: o rabixunco pequeno.
Descrición
Os adultos son aves esveltas de plumaxe principalmente branca. Miden uns 48 cm de lonxitude, incluíndo as dúas plumas centrais da cola, que miden tanto como o resto do corpo. A envergadura das ás, que teñen marcas negras, e de ó redor dun metro. Teñen o bico vermello, máis alaranxado na subespecie P. a. indicus. O aspecto dos dous sexos é semellante, por ben que as plumas da cola sexan de media máis longas nos machos. Os exemplares novos son máis agrisados polo lombo, teñen o bico amarelo e fáltanlles ás plumas longas da cola.
A subespecie P. a. indicus ten o bico máis alaranxado.
Conduta
Estas aves reprodúcense en illas tropicais. Poñen un ovo só directamente no chan ou nunha cornixa nos acantilados. Acabada a época reprodutora espállanse por unha área ampla, aparecendo moito máis ó norte do seu territorio habitual, mesmo nalgunha ocasións nas costas europeas e do norte de América. Aliméntanse de peixes e luras, malia seren malos nadadores.
Ballad & Pop Hits
Ballad & Pop Hits - The Complete Video Collection é un DVD do dúo de pop sueco Roxette, lanzado o 17 de novembro de 2003. Inclúe tódolos vídeos musicais gravados polo dúo dende 1987 ata 2003, divididos en Ballad Hits e Pop Hits.
Bindernheim
miniatura|Entrada á vila de Bindernheim.
Bindernheim é unha comuna do departamento do Baixo Rin, Alsacia, Francia. 750 habitantes e 6,62 km² (0,40 zona urbanizada, 1,1 bosques, 5,12 campos). Conta cunha escola primaria estatal e unha escola ABCM bilingüe (francés-alsaciano) privada na que actualmente estudan 35 nenos.
Persecucións relixiosas no Imperio romano
dereita|miniatura|"[[Hipatia" por Charles William Mitchell, a máis famosa vítima das persecucións cristiás.]] Durante o Imperio Romano déronse varias persecucións relixiosas ao longo da súa historia, sendo as primeiras de orixe político, por manter o status quo, e as últimas por ideoloxía.
Persecución ás bacanais
No 168 a.C. tivo lugar a primeira persecución relixiosa no Imperio Romano. O emperador emitiu un decreto chamado senatus consultum de Bacchanalibus, no que os devanditos ritos foron prohibidos e condenaba á morte todos os que participaran neles; a maioría por coitelo ou crucificados; segundo Escohotado (2009) foron preto de sete mil.
Os seguidores de Baco foron acusados de asasinato, abuso sexual e moral corrupta, premiouse a súa delación e os seus templos foron destruídos. Seis anos máis tarde, en 180 a. C., o Pretor competente queixábase de que tras condenar 3000 persoas non daba visto o final do proceso, chegando a executar a 7000 persoas. Cen anos despois, os cultos dionisíacos rexurdiron con grande aceptación entre as clases superiores da sociedade romana.
Persecución aos cristiáns no Imperio Romano
En principio, os romanos consideraban o Cristianismo como unha seita xudaica. Ademais de persecucións esporádicas de Nerón e Domiciano durante o século I, os cristiáns foron confrontados con máis frecuencia coa inimizade dos escribas xudeus e os fariseos que coas autoridades romanas.
En base a varios testemuños pódese afirmar que durante a segunda metade do século I ata o século IV, os cristiáns tamén foron perseguidos polas autoridades do Imperio Romano, que consideraban cristiáns tanto os xudeus como os sediciosos (lembrando que en 70 os xudeus fixeron unha revolta en Xudea que levou á destrución de Xerusalén e á deportación dos xudeus do seu territorio en mans dos romanos), ou como rebeldes políticos. O historiador Suetonio menciona tumultos causados ​​en Roma baixo o emperador Claudio "dun certo Cresto", que pode ser identificado con Cristo, cuxas doutrinas estaban sendo diseminadas por emigrantes ou escravos xudeus en Roma. Ademais, Tácito nos seus Anais fala da persecución dos cristiáns ("nome sacado dun determinado Cristo") por Nerón.
Tertuliano, na súa "Apoloxia contra os xentís" escrita en 200 explica como eran os crimes imputados á fama cristiá:
Neste contexto, hai que recordar que se converteu encostume entre varios emperadores romanos erixir estatuas propias en varias cidades do imperio, e proclamarse deuses ou fillos de deuses (baixo o título de Señor dos señores) que os seus súbditos tiñan que respectar. Os cristiáns negáronse a tomar tales actitudes, polo que o goberno imperial viu niso alta traizón e comezou a perseguilos por causas políticas que non relixiosas. Por outra banda os cristiáns primitivos eran unha ameaza á economía xa que promulgaban unha especie de comunismo primitivo.
Houbo varias persecucións contra o cristianismo durante o Imperio Romano, xeralmente referidas polo nome dos emperadores que decretou: as de Nerón, Domiciano, Traxano, Marco Aurelio, Septimio Severo, Maximiano, Decio, Valeriano, Aureliano e Diocleciano.
Unha das máis coñecidas foi a persecución do emperador Nerón tralo incendio de Roma, cando o populacho se lanzou contra os primeiros cristiáns. O emperador Domiciano aprobou unha lei segundo a cal os cristiáns serían castigados ante a lei se non mudaban de relixión. O emperador Traxano ordenou que os cristiáns non debían ser denunciados e que as alegacións anónimas debían ser rexeitadas e no caso de que volvesen adorar os deuses do Estado serían liberados. Os que persisten, con todo, deben ser castigados. Septimio Severo usaría como pretexto para a persecución dos cristiáns as pragas e a fame que se lles atribuía e que derrubaron o imperio. No ano 202 Septimio promulgou unha lei que prohibía o proselitismo (antes ninguén ía de casa en casa tentando convencer á xente de mudar de relixión) do cristianismo e o xudaísmo. esquerda|miniatura|Xulio César desfigurado e cunha cruz gravada na testa. En xaneiro de 250, o emperador Decio publicou un decreto esixindo que todos os cidadáns fixesen un sacrificio para a maior gloria do emperador na presenza dun oficial romano e así poder obter un certificado (Libellus), demostrando que o fixeran. Isto fixo xurdir diferenzas dentro da igrexa, xa que algunhas comunidades aceptaron de volta os apóstatas e outras non. Baixo o reinado de Valeriano todos os clérigos cristiáns foron forzados a facer sacrificios aos deuses romanos así como a deixaren de practicar rituais nos cemiterios. A persecución terminou cando o seu fillo revogou os decretos do seu pai. A persecución de Diocleciano foi o máis grave, xa que este quería reformar o imperio en todos os aspectos e unha parte esencial da súa política era fortalecer o culto imperial aos emperadores.Xuliano foi o último emperador pagán do Imperio Romano e desposuíu o clero católico do seu dereito de viaxar a conta do Estado. miniatura|"Triunfo do cristianismo" de Tommaso Laureti.
Persecución do imperio romano aos cristiáns considerados herexes
No século IV o emperador Graciano o Mozo ditou unha lei para desterrar os priscilianistas e durante o reinado do emperador Magno Máximo reabriuse a persecución contra deles, sendo degolado Prisciliano no ano 385 e perseguidos os seus seguidores, que entraron na clandestinidade.
Persecución aos pagáns no Imperio romano
Entre os anos 315 e 392 lexislouse contra a relixión tradicional pagá e o xudaísmo, con medidas que afectaban tanto na economía dos templos tradicionais como na vida privada, así como castigos para os cristiáns que volvesen ao paganismo. O emperador Constantino declara como única relixión ao Cristianismo e comeza a persecución a tódolos "adiviños e helenistas" mediante asasinatos públicos de filósofos e sacerdotes como da destrución de templos e bibliotecas, perdéndose así a sabedoría da Antigüidade. Moitos sacerdotes e bispos cristiáns fixéronse famosos "destrutores de templos" como Marcos de Arethusa mentres o cuarto concilio de Cartago prohibía so sacerdotes cristiáns o estudo das obras dos pagáns. No 380 o emperador Teodosio castiga incluso a simple visita aos templos pagáns, en Skythopolis, Siria, organízase no 359 un "campo de concentración" onde mataron a tódolos acusados de seren pagáns. No 393 prohíbense os Xogos olímpicos e os misioneiros que converteran ao cristianismo aos godos diríxenos contra os templos gregos que aínda non foran convertidos en canteiras de cal. O emperador Arcadio permite que os santuarios pagáns rurais sexan desmantelados de forma discreta e seus materiais reutilizados en obras públicas, mentres o emperador Honorio tenta poñer certa orde e ordena que antes de destruír un templo para colocar un templo cristián enriba se envíe un documento a Rávena pedindo permiso, aínda que a igrexa católica comezou un proselitismo entre as elites locais para que doasen os templos pagáns baixo a titularidade dos municipia á igrexa. Porén, o paganismo segue tendo crentes, sobre todo nas zonas rurais onde apenas hai elites sociais que se pasaran á nova relixión(o termo pagán significa persoa que vive no campo).
Mentres no Imperio Romano de Oriente a corte imperial despide do exército e das oficinas a todos aqueles que non se converteron ao cristianismo, exterminando varios filósofos e sabios de Grecia e Exipto mentres hordas dirixidas por ermitáns ao tempo que os pagáns son declarados individuos sen ningún dereito lexislativo, o emperador Xustiniano prohibe con castigo de pena de morte calquera estudo das obras clásicas por seren pagás pechando a academia de Platón. O concilio de Constantinopla do 692 prohibe celebrar calquera festa de raigame pagá, sendo os derradeiros pagáns obrigados a bautizarse por san Nikonio no ano 860.
Os primeiros testemuños de destrución de templos pagáns na Península Ibérica son de finais do século IV. Nesta provincia a pesar de carecer de referencias da época tiveron lugar demolicións de templos pagáns, xa que non tería sentido unha lei do 399 prohibindo estas desfeitas debido a que eran propiedade do Estado. A finais do século IV ao presbítero Vicente de Baetica ensínanlle un templo que aínda conservaba o seu ídolo.
Kamui Kobayashi
Kamui Kobayashi, nado en Amagasaki (Xapón) 13 de setembro de 1986, é un piloto de Fórmula 1 que actualmente é o piloto do equipo Sauber, aínda que disputou algúns grandes premios co equipo Toyota.
Traxectoria
Kobayashi iniciou a súa traxectoria automobilística en 2003 na Fórmula Toyota do Xapón, onde finalizou en 2 ª posición, só superado por Kazuki Nakajima, o que lle permitiu que fose integrado no Toyota Young Drivers Program, estrutura formativa de novos pilotos de Toyota. Kobayashi foi enviado a Europa a disputar o campionato italiano da Fórmula Renault, onde o primeiro ano finalizou 4 º e o segundo alzouse co título italiano e europeo.
En 2008 foi nomeado piloto probador de Toyota F1, tarefa que continuou durante o 2009, aínda que a lesión do piloto titular Timo Glock propiciou que Kobayashi disputase os dous últimos grandes premios do campionato, o Gran Premio do Brasil onde finalizou en 9 ª posición e o Gran Premio de Abu Dhabi onde finalizou nunha meritoria 6 ª posición, sumando así os seus primeiros puntos na Fórmula 1.
Kamui Kobayashi impresionou no seu debut na F1 nas carreiras do Brasil e Abu Dhabi, polo que Toyota íalle a dar un volante para á tempada 2010. Pero tras a retirada da marca xaponesa, Kamui tivo que buscar equipo, sendo contratado por Sauber.
Caterham (2014)
O 21 de xaneiro de 2014, confirmouse que Kobayashi regresaría á Fórmula Un co equipo Caterham F1 para a tempada, logo de moitas especulacións acerca de quen serían os pilotos para a nova tempada. O piloto sueco Marcus Ericsson será o seu compañeiro na nova formación.
A Louseira, Cervás, Ares
A Louseira é un lugar da parroquia de San Pedro de Cervás no concello de Ares na provincia da Coruña. Tiña 29 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 12 homes e 17 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 33 habitantes.
Programa Eutanasia T-4
O programa Eutanasia T-4 ou Tiergartenstrasse 4 foi o nome que recibiu o programa euxenésico posto en marcha polas autoridades da Alemaña nazi para forzar a realización de esterilizacións e a aplicación da eutanasia ós alemáns que sufrían defectos de nacenza. Estímase nunhas 200.000 persoas as que morreron por causa deste programa.
Características
O programa foi establecido por orde de Adolf Hitler, funcionou baixo autoridade do xefe da chancelería Philip Bouhler e o doutor Karl Brandt e dirixírono Werner Heyde e Paul Nitsche. O nome T-4 derivou do enderezo postal das oficinas do programa en Berlín.
O propósito do programa consistía en baixar os custos en asistencia matando sistematicamente e institucionalmente á vez que se preservaba a calidade xenética da poboación alemá esterilizando a xente con deformidades físicas, discapacidades ou enfermidades mentais. Os nenos que estaban nestas situacións víronse separados das súas familias e levados a hospitais especiais. O programa ampliouse máis adiante para incluír adultos, aínda que a maioría dos adultos con problemas estaban xa obrigado á esterilización como resultado da lei para a prevención de enfermidades hereditarias.
Amanita branca
A amanita branca (Amanita ovoidea) é un cogomelo que adoita medrar nos terreos calcarios en toda clase de bosques e bordos destes. É unha especie de fungo presente en Galiza.
Morfoloxía
miniatura|left|Exemplares vellos de amanita branca Tipicamente presenta unha tona fariñenta. Por iso en lingua catalá coñéceselle coma farinera. Esta fariña cobre as marxes do chapeu e a superficie do pé, e está formada por millóns de esporas abrancazadas (de aí o nome galego) e restos do veo universal. Esta borralla despréndese de xeito doado, emporcando as mans de branco cando se toca. Primordio: en forma de ovo, redondo pola parte superior e cuberto dun groso veo universal de 1 mm.
Chapeu: de 10 a 20 cm. de diámetro, primeiro hemiesférico e despois aberto, de cor branca, con cutícula brillante, separábel, normalmente lisa mais algunhas veces con restos do veo universal en forma de escamas planas e irregulares. Marxe ceiba, grosa, fariñenta e floconosa. Himenio: cubrindo a parte inferior do chapeu, formado por lamelas brancas, desiguais, serradas e achegadas. Pé: groso, de 10-20 x 2-4 cm., rexo, cilíndrico, un pouco bulboso na base, de cor branca, floconoso. Anel: feble, pouco consistente, fariñento e de cor branca.
Volva: ampla, alta, membranosa, que persiste nos exemplares adultos, de cor branca a branca amarelenta. Carne: consistente, de cor branca, de cheiro e sabor a fariña. Esporas: numerosas formando unha especie de masa fariñenta que cobre a marxe do chapeu e o pé, con esporas elípticas, de cor branca en masa e de 10 x 7 micrómetros.
Hábitat
Terreos calcarios, en aciñeirais, piñeirais, marxes dos bosques e beirís dos camiños.
Risco de confusión con outras especies de cogomelos
Pódese confundir coa Amanita proxima, especie considerada tóxica, moi semellante á A. ovoidea pero máis miúda, co anel bastante persistente e estriado e a volva dunha marcada cor ocre.
Comestibilidade
É comestíbel mais é considera de baixa calidade gastronómica, non se recomenda o consumo para evitar confusións coa Amanita proxima ou co pan da morte (Amanita phalloides).
Nabis
miniatura|O talismán de Paul Sérusier. Nabis (do hebreo profeta) grupo de artistas que, polas súas actividades cumpridamente diversas, eran unha influencia principal sobre a arte producida en Francia durante finais do século XIX. Predicando que unha obra de arte é o produto final e a expresión visual da síntese dun artista da natureza en metáforas persoais estéticas e símbolos, eles prepararon o terreo para principios do desenvolvemento do século XX da arte abstracta e non representativa.
Fundado por Paul Sérusier, no movemento áchanse Édouard Vuillard, Pierre Bonnard, Maurice Denis, Ker-Xavier Roussel, Félix Vallotton, Georges Lacombe, ou o escultor Aristide Maillol.
O Show de Gary Coleman
O Show de Gary Coleman é unha serie de debuxos animados producida por Hanna-Barbera e emitida pola NBC na tempada 1982-1983. En Galicia a TVG emitiuna en 1986.
Mark Shuttleworth
Traxectoria
Mark Shuttleworth naceu na vila mineira de Welkom, Estado Libre, Suráfrica, o seu pai é cirurxián e a súa nai unha mestra dunha escola de enfermería. Creceu na cidade do Cabo onde obtivo un BBusSci en Finanzas e información de sistemas na universidade da Cidade do Cabo, vivía no Smuts Hall, ademais participou na instalación das primeiras conexións residenciais de internet na súa universidade.
O Show de Gary Coleman
Desenvolvemento
A serie realizouse logo do éxito de Gary Coleman na comedia de situación Diff'rent Strokes e segue o argumento do telefilme tamén protagonizado por Gary The Kid with the Broken Halo. Na serie Coleman pon voz a Andy LeBeau, un aprendiz de anxo ao que envían á Terra para que gañe as ás axudando aos demais.
Mark Shuttleworth
Traballo
En 1995, o seu último ano na universidade, funda a empresa de seguridade en Internet Thawte, especializada en certificados dixitais e seguridade en internet, que vende en 1999 a VeriSign por 575 millóns de dólares.
Shuttleworth fundou en marzo de 2004 a empresa Canonical Ltd., para a promoción e soporte comercial de proxectos de software libre e código aberto, tamén financiou o proxecto Ubuntu, unha distribución de GNU/Linux baseada en Debian, en 2001 forma a fundación Shuttleworth, sen fins de lucro e dedicada á innovación social que tamén apoia educación gratuíta e proxectos de software libre en Suráfrica, como o Freedom Toaster.
En setembro do 2000, formou HBD Venture Capital, unha incubadora de empresas e provedora de capitais de risco. En marzo de 2004 formou Canonical Ltd., para a promoción e soporte comercial de proxectos de software libre. En decembro de 2009, deixa de ser o director executivo de Canonical Ltd.
Viaxe espacial cara á ISS
miniatura|Mark Shuttleworth na [[Estación Espacial Internacional.]] Foi o primeiro africano no espazo e o primeiro turista espacial surafricano. O 25 de abril de 2002, a nave Soiuz TM-34 engalou no cosmódromo de Baikonur cara á Estación Espacial Internacional cunha tripulación formada por tres persoas: o piloto-cosmonauta ruso Yuri Gidzenko como comandante da misión, o cosmonauta-investigador italiano Roberto Vittori e o cosmonauta-enxeñeiro surafricano Mark Shuttleworth.
O segundo cosmonauta "turista" na historia, despois do voo do millonario estadounidense Dennis Tito na Soiuz TM-32, prefire non ser considerado un simple turista, e por iso puxo gran énfase nos aspectos educativos e científicos da súa misión. Levou a cabo experimentos científicos nas áreas de fisioloxía e fenómenos de cristalización, así como outros relativos á investigación das células nai.
Logo de 8 días a bordo da Estación Espacial Internacional (e 10 días de estancia no espazo), a tripulación conformada por Gidzenko, Vittori e Shuttleworth regresou á Terra a bordo da Soiuz TM-33, naquel momento axustada á Estación. A misión da Soiuz TM-34 foi a cuarta que viaxaba á Estación Espacial Internacional e a última de dita variante TM da venerable nave, sendo substituída logo pola Soiuz TMA.
Multiplataforma
Multiplataforma é un termo empregado para referirse ós programas, sistemas operativos, linguaxes de programación, ou outra clase de software, que poidan funcionar en diversas plataformas. Por exemplo, unha aplicación multiplataforma podería executarse en Windows nun procesador x86, en GNU/Linux nun procesador x86, e en Mac OS X nun x86 (só para equipos Apple) ou nun PowerPC.
Plataformas
Unha plataforma é unha combinación de hardware e software usada para executar aplicacións; na súa forma máis simple consiste unicamente dun sistema operativo, unha arquitectura, ou unha combinación de ambos. A plataforma máis coñecida é probablemente Microsoft Windows nunha arquitectura x86; outras plataformas coñecidas son GNU/Linux e Mac OS X (que xa de seu son multiplataforma). Hai, doutra banda, aparellos como celulares que, a pesar de ser plataformas informáticas, non se consideran usualmente como tales.
O software en xeral está escrito de modo que dependa das características dunha plataforma particular; ben sexa o hardware, sistema operativo, ou máquina virtual en que se executa. A plataforma Java é unha máquina virtual multiplataforma, talvez a máis coñecida deste tipo, así como unha plataforma popular para facer software (que, por suposto, considérase multiplataforma).
Plataformas de hardware
Unha plataforma de hardware é unha arquitectura de computador ou de procesador. Por exemplo, os procesadores x86 e x86-64 son as arquitecturas máis comúns actualmente para os computadores caseiros. Entre os sistemas operativos existentes para estas arquitecturas cóntanse Windows, GNU/Linux, GNU/Hurd, Mac OS X, e BSD. Outras plataformas non tan comúns alpha, arm, hppa, mips, mipsel, powerpc (antigos equipos Apple), sparc, s390. A maioría das distribucións GNU/Linux soportan estas arquitecturas.
Plataformas de software
As plataformas de software poden ser un sistema operativo, un contorna de programación, ou (máis comunmente) unha combinación de ambos. Unha excepción notable é o linguaxe de programación Java, que usa unha máquina virtual independente do sistema operativo para ler o código compilado, coñecido na xerga de Java como bytecode.
Plataforma Java
Como se dixo anteriormente, a plataforma Java é unha excepción á regra xeral de que o sistema operativo constitúe a plataforma de software. A linguaxe Java prové unha máquina virtual ou "procesador virtual" que executa calquera código que sexa escrito en devandita linguaxe. Isto permite que o mesmo binario executable póidase usar en todos os sistemas compatibles co software Java. Isto ten, con todo, un prezo: os executables de Java non os pode executar directamente o sistema operativo, senón que fai falta un programa especial, a Máquina virtual Java, que sexa executado polo sistema operativo, e que execute o programa Java.
Androcentrismo
miniatura|dereita|250px|Despois de que na Europa medieval se considerase a [[Deus como o centro do mundo, dende o Renacemento o centro foi o home, e esta idea non incluía as mulleres.]] O androcentrismo é o punto de vista, segundo o cal o home varón é o centro e a medida do mundo. Está relacionado co universalismo masculino. Enmarca as capacidades do ser masculino como motor individual e universal do devir da humanidade. Por iso, coida o momento ou configuración da mente masculina clásica como referente universal en oposición ó inmóbil, ó inmutable e ó estático. O androcentrismo silencia e invisibiliza o pensamento, a experiencia e as representacións feitas polas mulleres. A muller existe soamente en relación con algún home ou como un obxecto para eles. Un exemplo de visión androcéntrica do mundo é a síndrome de Pitufina.
Etimoloxía
A palabra "androcentrismo" provén do grego antigo ανδρο, andro-, "home, macho", e χεντρον, kentron, "centro".
Evolución da reprodución sexual
miniatura|250px|Este diagrama ilustra o dobre custo do sexo. Se cada individuo contribuíse co mesmo número de descendeentes (dous), a poboación sexual (a) mantén o seu tamaño tras cada xeración, mentres que a poboación asexual (b) dobra o seu tamaño en cada xeración.
A evolución da reprodución sexual explica o modo en que se xerou, modificou e mantivo esta, a partir das primeiras células eucariotas que non a tiñan. Porén, é un gran crebacabezas da bioloxía evolutiva moderna. Moitos grupos de organismos, en especial a maioría dos animais e as plantas, reprodúcense sexualmente. A evolución do sexo entre dous organismos da mesma especie comprende dous temas relacionados aínda que diferentes: a súa orixe e o seu mantemento. Porén, como as hipóteses para a orixe do sexo son difíciles de comprobar experimentalmente, a maior parte do traballo actual centrouse no mantemento da reprodución sexual. Os biólogos, como W. D. Hamilton, Alexei Kondrashov e George C. Williams, propuxeron varias explicacións de como se mantén a reprodución sexual nun gran conxunto de seres vivos distintos.
Parece que o ciclo sexual se mantén porque mellora a calidade da proxenie (fitness ou aptitude), a pesar de reducir o número total da descendencia (o dobre custo do sexo). Para que sexa evolutivamente vantaxes debe estar asociada cun aumento significativo da aptitude da descendencia. Unha das explicacións máis aceptadas para a vantaxe do sexo baséase na creación de variabilidade xenética. Hai tres razóns posibles que poden dar conta disto. Primeiro, a reprodución sexual pode xuntar mutacións que son beneficiosas nun mesmo individuo (o sexo axuda na difusión de caracteres vantaxosos). Segundo, o sexo actúa xuntando mutacións prexudiciais para crear individuos cunha fitness moi baixa que son eliminados da poboación (o sexo axuda a eliminar os xenes prexudiciais). Por último, o sexo crea novas combinacións de xenes que poden ser máis aptas que as existentes anteriormente, ou que simplemente producen unha menor competitividade entre os parentes.
Estas hipóteses explícanse con maior detalle máis adiante. É importante ter en conta que calquera destas hipóteses pode ser certa nunha especie concreta (non son excluíntes), mentres que noutras especies poden aplicarse outras hipóteses. Con todo, aínda ten que encontrarse un marco de investigación que permita determinar se a razón para o sexo é universal para todas as especies e, se non o é, que mecanismo está actuando en cada especie.
Hai unhas poucas especies que perderon secundariamente a súa capacidade de reproducirse sexualmente, como os Bdelloidea, e algunhas plantas e animais reprodúcense rutineiramente asexualmente (por apomixe e partenoxénese) sen perder de todo o sexo.
Historia inicial do estudo
O pensamento filosófico científico sobre o problema pode remontarse ata Erasmus Darwin no século XVIII; tamén aparece nos escritos de Aristóteles. O tema retomouno no século XIX August Weismann, que comprendeu que o propósito do sexo era xerar variabilidade xenética, tal e como se detalla abaixo.
O dobre custo do sexo
En todas as especies sexuais máis complexas, a poboación consta de dous sexos, dos cales só un deles pode enxendrar a prole (coa excepción dos hermafroditas simultáneos). Nunha especie asexual todos os membros da poboación poden enxendrar descendencia. Isto implica que en cada xeración unha poboación asexual pode crecer máis rapidamente. Este custo foi definido por primeira vez en termos matemáticos por John Maynard Smith.
Un custo adicional é que os machos e as femias deben buscarse entre eles para aparearse, e a selección sexual adoita favorecer caracteres que reducen a fitness dos individuos.
Porén, George C. Williams aportou evidencias de que este custo non é insuperable, apuntando a existencia de especies que poden reproducirse tanto asexual coma sexualmente. Estas especies programan a súa reprodución sexual para os períodos de incerteza ambiental, e reprodúcense de maneira asexual cando as condicións son máis favorables. O punto importante é que se observa que estas especies se reproducen sexualmente cando poderían elixir non facelo, o que implica que existe unha vantaxe selectiva na reprodución sexual.