cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Illa Maly Taymyr
Xeografía
A illa Maly Taymyr, con 232 km², está situada na parte exterior sueste do arquipélago de Severnaya Zemlya, a uns 40 km da illa Bolxevique. Localízase ao nordés da península de Taymyr, fronte á costa oriental de Siberia. Moi próxima a esta illa, entre ela e Bolxevique, hai outra pequena illa, a illa Starokadomsky, a menos de 6 km no seu parte nordés. As augas do estreito de Vilkitsky, ao sur da illa, así como as augas que rodean as dúas illas, están cubertas de xeo durante o longo inverno e ten moitos témpanos flotantes nos poucos días do curto verán en que están libres, entre xuño e setembro.
A illa Maly Taymyr é parte da Reserva Natural Estatal Gran Ártico, creada en 1993 ao redor da península de Taymyr, e que é a reserva natural máis grande de Rusia e a terceira maior do mundo.
Na costa norte de Maly Taymyr hai unha pequena illa ribeirega chamada Ostrov Oktyabrenok.
A illa Maly Taymyr non debe confundirse coa illa Taymyr no mar de Kara.
Historia
A illa Maly Taymyr foi descuberta pola Expedición Hidrográfica ao Océano Ártico, dirixida por Boris Vilkitsky, cos quebraxeos Vaygach e Taymyr, que partiu en 1911 e chegaron a esta zona o, en que izaron a bandeira rusa no que creron unha única illa e chamaron «Terra de Nicolao II», en honra ao Tsar Nicolao II de Rusia. A illa foi chamada despois illa tsarévich Alexei, ou simplemente illa Alexei, en honra ao fillo do tsar, Alexei Nikolaevich, pero despois da Revolución de Outubro pasou a denominarse «Maly Taymyr».
Wreck-It Ralph
Wreck-It Ralph é un filme de animación estadounidense de Walt Disney Pictures dirixido por Rich Moore que foi estreado no 2012.
O primeiro título da franquía Wreck-It Ralph, a súa secuela Ralph Breaks the Internet, foi estreada o 21 de novembro de 2018.
Sinopse
Durante trinta anos, Ralph viviu á sombra de Fix-It Felix Jr., o heroe do seu videoxogo. Canso de ser o malo da historia, Ralph decide tomar o asunto polas súas propias e xigantes mans, e lánzase nunha viaxe a través dos distintos mundos e xeracións de videoxogos para demostrarlle ó mundo que el tamén pode ser un heroe.
Julita Ross
Julita Ross, nada en Arecibo o 21 de marzo de 1919 e finada en Toa Baja o 29 de xuño de 1981, foi unha cantante portorriqueña de musical popular. Era coñecida como "La gran dama de las danzas".
Vaga de calor
miniatura|Mapa de Europa durante a vaga de calor de 2003 Unha vaga de calor é un fenómeno meteorolóxico consistente en temperaturas anormalmente altas, tanto as diúrnas como as nocturnas, que pode prolongarse días ou semanas. Estas cálidas temperaturas poden vir acompañadas por unha forte humidade nas zonas de clima oceánico, o que aumenta a sensación de calor facéndoa aínda máis sufocante. Adoita producirse no verán e constitúe un risco para a poboación porque é un dos fenómenos climáticos que máis mortes provoca.
Tony Aubin
Tony Aubin, nado o 8 de decembro de 1907 en París (Francia) e finado na mesma cidade o 21 de setembro de 1981, foi un compositor e director de orquestra francés. Destacou especialmente polas súas composicións de música para o cine.
Traxectoria
miniatura|375px|Clase de composición de Dukas. De esquerda a dereita cerca do piano: [[Pierre Maillard-Verger, Elsa Barraine, Yvonne Desportes, Tony Aubin, Pierre Revel, Georges Favre, Paul Dukas, René Duclos, Georges Hugon, Maurice Duruflé. Á dereita, sentados: Claude Arrieu, Olivier Messiaen.]] Tony Aubin naceu o 8 de decembro de 1907 en París (Francia), fillo do avogado Anthony Aubin. Entre 1925 e 1930 estudou teoría da música, contrapunto e orquestración e composición no Conservatorio de París con Samuel Rousseau, Noel Gallon e Philippe Gaubert e Paul Dukas respectivamente. En 1930 gañou o Prix de Rome pola súa cantata Actaeon, o que fixo engalar a súa carreira como compositor nesta década.
Entre 1937 e 1944 foi director artístico de Paris Mondial. En 1945 foi nomeado profesor de composición do Conservatorio de París, sucedendo a Jean Roger-Ducasse no posto que xa ocupara o seu profesor Dukas, permanecendo no carto ata 1977, e contandose entre os seus alumnos a Olivier Alain, Garbis Aprikian, Raynald Arseneault, Jocelyne Binet, Jacques Castérède, Pierre Cochereau, Marius Constant, Ginette Keller, Talivaldis Kenins, Yüksel Koptagel, Ron Nelson, Makoto Shinohara, ou o brigantino Carlos López García-Picos.
Dirixiu numerosas composicións á fronte da Orchestre de la RTF entre 1945 e 1960. En 1952 formou parte do xurado do Festival de Cannes.
Obra
A súa obra, fortemente influenciadas polo impresionismo de Ravel e Dukas, inclúe sonatas para piano, música de cámara, orquestral, vocal, así como unha importante produción de música radiofónica e cinematográfica.
Premios e recoñecementos
Tony Aubin foi elixido membro do Instituto de Francia en 1969, converténdose en presidente da Academia de Belas Artes en 1979. Foi condecorado coa Lexión de Honor, a Orde Nacional do Mérito e a Orde das Artes e as Letras.
A brigada do demo
A brigada do demo (en The Devil's Brigade) é un filme estadounidense de 1968 dirixido por Andrew V. McLaglen. Foi rodado en Panavision, e está baseado no libro homónimo de 1966, escrito por Robert H. Adleman e George Walton, un membro da brigada.
Estreouse en galego o 10 de agosto de 2001 a través da TVG.
Piedrasblancas
miniatura|180px|Casa do Concello de [[Castrillón, Asturias|Castrillón en Piedrasblacas.]] Piedrasblancas, é unha poboación, coa categoría histórica de vila, pertencente ao concello de Castrillón, no Principado de Asturias.
Xeografía
No censo de 2019 tiña unha poboación de 9 499 habitantes.
Piedrasblancas é a capital do concello de Castrillón, onde radica a sede da administración e a gran maioría dos servizos municipais.
Sufriu un aumento progresivo da súa poboación na segunda metade do século XX debido, principalmente, ao desenvolvemento industrial da comarca de Avilés, que provocou a chegada de persoas procedentes doutras zonas de Asturias e d resto de España.
Mario Sironi
miniatura|300px|Composizione o Composizione e figure, 1957 ([[Fondazione Cariplo).]] Mario Sironi, nado en Sassari o 12 de maio de 1885 e finado en Milán o 13 de agosto de 1961, foi un pintor modernista italiano.
Traxectoria
Natural da illa de Sardeña, era fillo do enxeñeiro e escultor Ignazio Villa. Sironi pasou a súa infancia en Roma. Comenzou os estudos de enxeñería na Universidade de Roma pero deixouno tras un ataque de nervios en 1903, unha das graves depresións, recorrentes ao longo da súa vida. Decidiu logo estudar pintura para o que se matriculou na Scuola Libera del Nudo da Accademia di Belle Arti di Roma, onde coincidiu con Giacomo Balla, o cal se converteu "no seu primeiro mestre real". Sironi tamén coñeceu a Gino Severini e mais a Umberto Boccioni, e coma eles comezou pintando nun estilo divisionista baixo a guía de Balla. En 1913 Balla, Boccioni e Severini desenvolveron un novo estilo, o futurismo, que Sironi adoptou tamén durante un breve período de tempo, chegando mesmo a participar na Grande Mostra Futurista de 1919 en Milán.
Sironi serviu durante a primeira guerra mundial como voluntario nun batallón ciclista. Despois da guerra, a súa visión do futurismo quedou substituída por unha arte de formas inmóbiles e sólidas. En obras tales como La Lampada de 1919 (Pinateca di Brera, Milán), no que os manequíns son substituídos por figuras, como nas pinturas metafísicas de Giorgio de Chirico e Carlo Carrà. En 1922 Sironi foi un dos fundadores do movemento Novecento Italiano que formou parte da volta á orde na arte europea durante a posguerra. Pinturas como Venere de 1921–1923 (Galleria Civica d'Arte Moderna, Turín) e Solitude de 1925 (Galleria Nazionale d'Arte Moderna, Roma), coas súas formas xeométricas e mantidas nos seus límites que se asemellan ao neoclasicismo evidente tamén en obras producidas na mesma época por Picasso.
Foi o artista máis asociado co réxime de Mussolini, contribuíndo con máis de 1700 caricaturas nos xornais fascistas Il Popolo d'Italia e La Rivista Illustrata del Popolo d'Italia. Rexeitando o mercado da arte e o concepto da pintura de cabalete asumiu un ideal da fusión de decoración e arquitectura como exemplificaban as catedrais góticas, sentindo que o mural era a base dunha arte popular nacional. O estado encargoulle varias obras na década de 1930, como o mural L'Italia fra le arti e le scienze de 1935, e participou tamén na Exhibición da Revolución Fascista en 1932. Malia que a súa estética de brutal monumentalidade representaba o estilo dominante do fascismo italiano, a súa obra recibiu ataques de críticos de estrema dereita para falta de contido ideolóxico explícito.
Gonzar, O Pino
A espiritada de Gonzar
Trátase dun sucedido real sobre unha muller de Gonzar chamada Josefa de la Torre, nacida en 1772 ou 1773, e que recolleron autores como Benito Vicetto (Cristina, páginas de un diario, 1852) e Emilia Pardo Bazán (La santa de Karnar, 1890). Chámanse espiritadas aquelas persoas que permanecen durante meses e anos, ata a súa morte, inmóbiles, como mortas, sen comer nin beber, e con capacidade de conseguir curacións dos enfermos que as visitan, cualificadas de milagrosas.
Neste caso, tratábase dunha muller casada, con tres fillos e posteriormente viúva. Dise que en 1806, un día de novembro, saíu baixo a chuvia -acalorada de traballar na cociña- e outro día de decembro saíu ó frío, e a consecuencia diso contraeu algunha enfermidade que a obrigou a encamarse. Pouco a pouco foi sumíndose e quedou inmóbil, sen comer e sen falar. Dise que o arcebispo mandou a alguén a investigar e que, tras observala durante 17 días (tras despedir ós criados, por se a alimentaban de noite), asegurou que non se alimentaba. Dise tamén que os soldados prenderon lume á cama pero que ela nin se moveu nin dixo nada, polo que apagaron o lume axiña. Hai testemuñas de persoas que a visitaron en 1815, e que daquela levaba dez anos encamada, e sen comer nin beber nada durante os últimos seis anos. Tampouco a lavaban nin peiteaban nin a cambiaban de roupa, e a pesar diso mantiña un aspecto impecable, limpo e aseado.
En 1838, despois de 30 anos en cama, foi examinada por un médico de Santiago, Varela Montes. Este escribiu que se ben comía algo nun principio, pronto deixou de comer en absoluto, e que a súa cara estaba tersa, sen signos de extenuación e coa respiración lenta, estando case cega. O párroco do lugar visitábaa tódolos meses para darlle a comuñón; declarou que algunhas veces choraba. Finalmente, morreu en 1848 e foi enterrada baixo o altar da igrexa de Santa María de Gonzar.
Existe un retrato da espiritada de Gonzar no Museo de Pontevedra, obra de Juan José Cancela del Río. A medicina actual considéraa como o primeiro caso documentado en Galicia de anorexia.
Joaquín Deus
Joaquín Deus Mejuto, nado na Coruña en 1912 e finado en Madrid o 17 de febreiro de 1983, foi un cantante lírico galego -con voz de baixo- de ópera e zarzuela. Gravou catro temas dos mestres Chané e Xosé Baldomir en 1960, entre eles Unha noite na eira do trigo, Meus amores, Un adiós a Mariquiña e Os Teus Ollos.
Casa reitoral de Cambados
dereita|miniatura|300px|Fachada da Casa reitoral de Cambados
A casa reitoral de Cambados é un edificio do século XVIII que tradicionalmente serviu coma residencia dos sacerdotes católicos en Cambados. A vivenda atópase situada na rúa San Gregorio, no barrio de Fefiñáns, e dispón de baixo e dous pisos.
Situación e uso
As dúas plantas superiores serán destinadas á vivenda do párroco, mentres que na planta baixa habilitaranse espazos de reunión para membros da comunidade católica cambadesa, así coma para asociacións vinculadas á Igrexa Católica, coma é o caso de Cáritas. Ademais, está previsto instalar vitrinas para expoñer permanentemente os obxectos de valor cos que conta a parroquia.
Peculiaridade
A casa reitoral de Cambados ten a peculiaridade con respecto ás demais de Galicia de atoparse separada da igrexa, que se atopa no centro de Cambados a varios centos de metros de distancia. Crese que o motivo é que antigamente a igrexa era a de Santa Mariña e que, e ao trasladarse á actual Igrexa de San Francisco, que daquela era un convento, a parroquia quedou sen casa reitoral. Para suplir esta carencia, un veciño de Fefiñáns doou o actual edificio.
Identificación biométrica da impresión dixital
miniatura|150px|Caixeiro automático en Corea do Sur.
A identificación biométrica da impresión dixital é un dos métodos máis empregados para verificar a identidade dunha persoa. Dende o século XIX, policía de todo o mundo usa as pegadas dactilares para identificar ás persoas sospeitosas. A finais do século XX, cando comezan a deseñarse sistemas automatizados de identificación biométrica, a análise informática das pegadas dactilares é un dos primeiros en ser empregado.
Proceso
A obtención das mostras necesarias para a autenticación do usuario do sistema pode realizarse con distintos tipos de dispositivos:
A análise das mostras pode realizarse empregando dous algoritmos distintos:
Historia
De acordo con achados históricos, as pegadas dactilares foron usadas en táboas de arxila para transaccións comerciais na antiga Babilonia. No século XIV en Persia, asinábanse os documentos empregando as pegadas dactilares. Pero foi no século XIX cando se publicaron os resultados de diversos estudos científicos, e a identificación por pegadas dactilares comezou a tomarse en serio. A comezos do século XX comezaron a usarse amplamente na identificación de criminais, e foi na segunda metade do século XX cando os sistemas informáticos permitiron o uso das pegadas dactilares en moitos outros campos.
Estudos preliminares
Considérase que a primeira persoa en estudar as pegadas dactilares foi o doutor italiano Marcello Malpighi. Malpighi deu a coñecer en 1686 a diferenza entre os cantos, espirais e lazos das pegadas dixitais. El non fixo ningunha mención ao seu valor como ferramenta para a identificación individual.
En 1823, Juan Evangelist Purkinji, catedrático de anatomía da universidade de Berslau, publicou a súa tese que falaba de 9 patróns da pegada dixital, pero tampouco el fixo mención á posibilidade de empregar as pegadas dixitais como método de identificación.
Guillermo Herschel
En xullo de 1858, Sir Guillermo Herschel, principal maxistrado do distrito de Jungipoor, na India, comezou a empregar as pegadas dactilares para asinar contratos. Por capricho, e sen ningún tipo de base científica, Herschel empregaba a pegada simplemente "para asustar e deixar fóra de toda dúbida a posibilidade de negar a súa sinatura". Herschel, fixo un hábito de requirir impresións da palma —e posteriormente, unicamente dos dedos índice e medio— en cada contrato, dándolle un maior valor á sinatura.
Henry Faulds
Faulds recoñeceu a importancia das pegadas dixitais como método de identificación, ideando un método de clasificación.
En 1880 remitiu unha explicación do seu sistema de clasificación e enviou unha mostra das formas que el deseñara, para as impresións entintadas, e gravación das pegadas dactilares, a Charles Darwin. Darwin, cunha idade avanzada e mala saude, informou a Faulds que el non podería axudarlle, pero prometeu pasar os materiais recibidos ó seu curmán, Francis Galton.
Tamén en 1880, Henry Faulds publicou o seu primeiro traballo de investigación no campo da identificación por pegadas dactilares na revista científica Nature. Á súa volta ó Reino Unido en 1886, ofreceulle a súa idea á policia metropolitana de Londres, pero foi rexeitada
Francis Galton
Sir Francis Galton, científico británico e curmán de Charles Darwin, comezou as súas investigacións sobre as pegadas dixitais como método de identificación en 1880. O seu interese nas pegadas dixitais estaba baseado na axuda para a determinación da herdanza e orixes de razas. Ao pouco tempo descubriu que as pegadas dixitais non ofrecían ningunha pista firme para determinar a intelixencia ou a historia xenética dun individuo. Pero os seus avances servíronlle para demostrar cientificamente o que Herschel e Faulds sospeitaban: que as pegadas dixitais non mudan no transcurso da vida dun individuo, e que a posibilidade de atopar dúas pegadas dixitais exactamente iguais era case cero. Segundo os seus cálculos, as probabilidades de atopar dúas pegadas dixitais iguais eran de 1 entre 64 mil millóns.
En 1892 publicou o seu libro Pegadas dixitais, establecendo a invidualidade das pegadas dixitais. O libro incluíu un novo sistema de clasificación para as pegadas dixitais, e animou á ciencia forense a usar as pegadas dactilares como método de identificación. Galton identificou as características polas cales as pegadas dixitais poden ser identificadas. Estas mesmas características (minucias) basicamente aínda son as que se empregan hoxe en día, e denomínanse a miúdo detalles de Galton.
Primeiros usos oficiais
En 1897 ábrese a primeira oficina de pegadas dactilares do mundo en Calculta, despois de que o consello de goberno aprobase un informe (do 12 de xuño de 1897) que afirmaba que as pegadas dactilares poderían ser usadas para a clasificación de rexistros criminais. Traballaron na Oficina Antropométrica de Calcuta (antes de que chegase a ser a Oficina de Pegadas Dactilares) Azizul Haque e Hem Chandra Bose. Haque e Bose foron os expertos indios aos que se atribue o comezo do desenvolvemento do sistema de clasificación de pegadas dactilares, que logo levaría o nome do seu supervisor, Edward Henry.
A primeira Oficina de Pegadas Dactilares do Reino Unido foi fundada en Scotland Yard no ano 1901. O sistema de clasificación de Edward Henry foi aceptado en Inglaterra e Gales.
Uso das pegadas dactilares para a identificación de sospeitosos
miniatura|150px|Tarxeta de rexistro de pegadas dixitais Tomando como base os estudos científicos do século XIX, a identificación a través das pegadas dactilares xorde a comezos do século XX.
No libro de Mark Twain de 1883, Vida no Misissippi, o uso da identificación da pegada dixital permitiu identificar a un asasino. Nun libro posterior, Pudd'n Wilson principal, volve a aparecer a identificación a través da pegada dixital.
En 1891, Juan Vucetich, funcionario da policía da Arxentina, comezou cos primeiros arquivos de pegadas dixitais, baseados nos tipos do patrón de Galton. Ó comezo, Vucetich incluíu o sistema de Bertillon cos arquivos. Un ano máis tarde, Vucetich fixo a primeira identificación criminal empregando a pegada dactilar. Probou a culpabilidade de Francisca Rojas nun caso de asasinato, ao demostrar que a pegada dactilar ensanguentada atopada na escena do crime era súa, e soamente podía ser súa.
En 1901 comezaron a empregar as pegadas dixitais para a identificación criminal en Inglaterra e no País de Gales. En 1902 comezou o uso das pegadas dixitais nos Estados Unidos polo sistema penitenciario do estado de Nova Iork.
O Congreso dos EEUU aprobou, en 1924, a creación da división de identificación do FBI a través da pegada dixital, formando o primeiro arquivo de pegadas dactilares dos EEUU. En 1946, o FBI alcanzou os 100 millóns de pegadas rexistradas, e os 200 millóns en 1971.
Sistemas automáticos e novos usos
O primeiro impulso para a industria veu do requirimento do FBI dun sistema automatizado de identificación por pegada dixital (AFIS). A finais da década de 1960, nacen os primeiros sistemas capaces de rexistrar automaticamente a pegada dactilar, e sen ter que usar tinta. Nas últimas décadas do século XX as aplicacións da identificación por pegadas dixitais multiplicáronse.
Fiabilidade
Aínda que non chega a alcanzar as taxas de precisión do sistemas baseados no escaneo do iris ou retina, os sistemas baseados en pegada dactilar son suficientemente precisos para a maioría das aplicacións.
Segundo publicou o portal Tecnociencia nun monográfico sobre biometría en novembro do 2005, estímase que a probablidade de que dúas persoas teñan as mesmas pegadas dactilares é aproximadamente de 1 en 64.000 millóns
Con todo, recentes informes publicados polo NIST no 2003, dispoñibles na web Fingerprint Vendor Technology Evaluation (FpVTE), mostran como o seu funcionamento depende moito da calidade das imaxes adquiridas, particularmente durante a fase de rexistro inicial do usuario.
Segundo un estudo publicado no 2002 por Biometric Technology, a taxa de erro cruzado, é de 1/500.
Facilidade de uso e aceptación
Tanto a obtención das mostras iniciais, como a posterior validación da identidade do usuario, son procesos rápidos e cómodos para o usuario. As tecnoloxías actuais permiten a obtención do mostra en menos de dous segundos.
En canto á aceptación da tecnoloxía, o uso das pegadas dixitais durante máis dun século como método de identificación de sospeitosos, e en bases de datos policiais, fai a algúns usuarios recelar do sistema, e sentir un maior ataque á súa privacidade que no caso doutros sistemas biométricos.
Con todo, parece que os sistemas biométricos baseados na pegada dactilar teñen o futuro asegurado. Segundo o International Biometrics Group a cota de mercado estimada para o 2008 será de aproximadamente o 32% do mercado das tecnoloxías biométricas. Estímase un crececemto dende os 198 millóns de dólares do 2003 ata 1 493 000 millóns de dólares en 2008.
Permanencia
A pegada dactilar conta con máis problemas de permanencia que outros sistemas de identificación biométrica. Un corte ou unha ferida importante no dedo, fará que o usuario non se poida volver a autenticar no sistema ata volver a rexistrar as mostras iniciais.
Custo
Este método ofrece unha boa relación entre o prezo e a confiabilidade do sistema. Actualmente (2006) pódense atopar lectores de pegadas dixitais para conectar a PCs dende 30 dólares.
Universalidade
Un sistema de control de presenza baseado na pegada dactilar pode ser usada por case calquera persoa. Hai que ter en conta que calquera dos dez dedos serve para levar a cabo a identificación, co cal o número de usuarios que non poden facer uso deste sistema é moi reducido.
Exemplos de uso
miniatura|200px|Portatil con lector de pegadas dixitais integrado
Ibaiondo
250px|miniatura|Situación de Ibaiondo na cidade de [[Bilbao.]] 250px|miniatura|Casco vello de Bilbao, en Ibaiondo. Ibaiondo é un distrito da cidade de Bilbao, capital da provincia vasca de Biscaia. Ten 57.340 habitantes (2006) e unha superficie de 9,65 km².
Divídese nos barrios de Atxuri, Bilbao la Vieja, Casco Viejo, Iturralde, La Peña, Miribilla, San Adrián, San Francisco, Solokoetxe e Zabala. No distrito atópase o núcleo orixinario da vila, o Casco Viejo ou Siete Calles (Zazpi kaleak, en éuscaro), onde se sitúan os edificios máis antigos da capital, incluídas a catedral de Santiago e a igrexa de San Antón, ambas as construídas ao redor do século XV. Na actualidade o distrito conxuga esta zona medieval con outras de máis recente inauguración, como Miribilla, no barrio de Bilbao la Vieja, cuxas obras de urbanización comezaron en 1999 e finalizaron dous anos despois.
Laparoscopia
250px|right|thumb|[[Cirurxía|Cirurxiáns realizando unha intervención laparoscópica de estómago.]]
A laparoscopia ou laparoscopía é unha técnica cirúrxica que permite a visión da cavidade pelviabdominal coa axuda duns dispositivos ópticos, introducidos a través de pequenas incisións na parede abdominal. A través dunha pequena incisión, a fibra óptica transmite luz que ilumina a cavidade, mentres que se observan as imaxes do interior cunha cámara conectada á mesma lente. O aparello empregado denomínase torre de laparoscopia, ou simplemente laparoscopio. É unha técnica complexa que require que o cirurxián teña experiencia.
Esta técnica é menos invasiva, e oferta unha vantaxe respecto da cirurxía aberta, que era a técnica empregada neste tipo de cirurxias antes da chegada da cirurxía laparoscópica. Así, a laparoscopia ten dous obxectivos:
Macrotis lagotis
Macrotis lagotis, coñecido na bibliografía internacional como bilbí grande, é unha especie de mamífero marsupial do clado (ou magnorde, ou superorde, segundo as clasificacións) dos australidelfos e orde dos peramelemorfos e familia dos tilacomíidos, a única actualmente vivente do xénero Macrotis (a outra que forma a familia, M. leucura, o bilbí pequeno, extinguiuse a mediados do século XX).
Características
É máis grande que os verdadiros bandicuts. Ten o tamaño dun gato ou dun coello. A lonxitude de cabeza e tronco é de 55 cm, máis 29 cm da cola, e o seu peso é de 1 a 2,4 kg (os machos); as femias son máis lixeiras (pesan de 0,8 a 1,1 kg).
A súa pelaxe, moi suave, é de cor gris azulada, con manchas marróns claras. A cola é branca e negra. O fociño é lomgo, e rematado en punta, as orellas son grandes e está desprovistas de pelo. Ten un fino oído, un sentido agudo do olfacto, pero a súa vista é mediocre.
As patas anteriores, moi potentes, está provistas de garras que lle serven para desenterrar o seu alimento e para escavar os seus tobos.
Hábitat e distribución
Hai anos habitaba nas rexións áridas e semiáridas do interior de Australia, ao sur do meridiano de 18º S, encontrádose en cerca do 70 % do territorio australiano, pero acualmente está confinado nos desertos da rexión central, principalmente no deserto de Tanami no Territorio do Norte e nos desertos de Gibson e Gran Deserto de Area en Australia Occidental, contando cunha pequena poboación illada en Queensland. Foi reintroducido en varias áreas protexidas en Queensland, Nova Gales do Sur, Australia Meridional e Australia Occidental.
Costumes
É un animal de hábitos nocturnos, que vive solitario ou en parellas, e que pasa o día nun dos moitos e profundos tobos (de até cerca de 2 m) que escavan nunha espiral na area do desierto. Os seus agochos adoitan teren só unha entrada oculta nunha matogueira ou preto dun termiteiro. Non sae deles máis que de noite para alimentarse.
Nutrición
Aliméntase principalmente de plantas (froitos, bulbos ou sementes) e insectos e arañas. Accesoriamente tamén pode comer ratos, paxaros e lagartos.
Descrición
A especie foi descrita en 1837 por J. Reid, na súa obra "Description of a new species of the genus Perameles (P. lagotis)", publicada en Proceedings of the Zoological Society of London, pp. 129–131.
Sinónimos
Ademais de polo nome orixinario que lle deu Reid, Perameles lagotis, e polo actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos seguintes sinónimos:
Etimoloxía
O nome do xénero, Macrotis, formouse cos elementos do latín científico macr-, do grego antigo μακρός makrós, 'grande', e o -otis, derivado do grego antigo οὖς ὡτός oús ōtós, 'orella'. Isto é, 'os de orellas grandes'.
O nome específico, lagotis, cos elementos lag-, tirado do grego antigo λαγώς ‎lagṓs, 'lebre', e -otis. É dicir, 'de orellas de lebre'.
Provincias de Papúa Nova Guinea
As provincias da Papúa Nova Guinea son as primeiras divisións administrativas do país. Os gobernos provinciais son ramos do goberno nacional, Papúa Nova Guinea non é unha federación de provincias. O país ten 20 divisións de primeiro nivel: 18 provincias, unha rexión autónoma (Bougainville) e o Distrito da Capital Nacional.
Kanariya
Kanariya o single nº 12 da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado orixinalmente o 8 de decembro do ano 1999.
Provincias de Papúa Nova Guinea
Lista de provincias
miniatura|esquerda|420px|Provincias da Papúa Nova Guinea
Kanariya
Información
O single, limitado unicamente a 300 mil copias, é un dos que poden considerarse como single de culto. Para promocionar este single utilizouse unha versión remesturada polo estadounidense Jonathan Peters, e a versión orixinal nin sequera estivo orixinalmente dentro do segundo álbum de Ayumi Hamasaki LOVEppears, sino que estivo como canción secreta, escondida o final da última canción. Este é o único single da artista do cal non se lanzou a versión instrumental orixinal, e en compensación dentro do single agregouse unha versión a cappella, chamada Vocal Track.
Provincias de Papúa Nova Guinea
Véxase tamén
Organización territorial de Papúa Nueva Guinea
Kanariya
Información
A versión orixinal incluíuse no single, pero unha versión editada, e non saíu nunca a súa versión completa nunha pista individual (xa que a versión orixinal está xunto á última canción dentro do álbum, que era "Who...")
Castelo de Alaejos
O Castelo de Alaejos é unha fortaleza de orixe medieval situada na poboación de Alaejos (provincia de Valladolid). Na actualidade aínda se poden visitar as ruínas do castelo, que se converteron nun depósito arqueolóxico.
Historia
A fortaleza foi construída en 1453 por orde do bispo de Ávila, Alonso de Fonseca, quen tamén mandou levantar o castelo de Coca. Entre os seus muros estivo encerrada a raíña de Castela Xoana de Portugal, nai de Xoana a Beltranexa e muller de Henrique IV de Castela. En 1673 atopábase xa en ruínas. Na primavera do ano 2011 realizouse a escavación de sondaxes arqueolóxicas na fortaleza.
Piocorto, O Sisto, Muras
Piocorto é un lugar da parroquia do Sisto no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Medín, O Pino
Santo Estevo de Medín é unha parroquia que se localiza no norte do concello do Pino. Segundo o IGE en 2013 tiña 214 habitantes (110 homes e 104 mulleres) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 315 habitantes.
Como parroquia eclesiástica, Santo Estevo de Medín pertence ao arciprestado de Ferreiros, aínda que, ata a reordenación decretada polo arcebispo Julián Barrio en decembro de 2009, pertenceu ao desaparecido arciprestado de Benvexo. Historicamente, a liñaxe dos Rey posuían o padroado da parroquia de Medín, é dicir, tiñan dereito de nomeamento do cura da devandita igrexa, que é o motivo polo que tantos destes curas foron membros da familia.
Nesta parroquia existiron dous pazos, moi próximos entre si, o de Medín, que foi couto secular con xurisdición ordinaria, e o de Portouteiro.
Igrexa de Santo André de Aguilar de Campos
A igrexa de Santo André é un templo católico que se atopa na localidade de Aguilar de Campos (provincia de Valladolid).
Descrición
De estilo gótico mudéxar, foi construído en pedra de cachotaría e ladrillo a mediados do século XIV por Fadrique Enríquez, almirante de Castela e conde de Benavente, cuxo escudo adorna o capitel dos piares dun antigo pórtico que enmarcan a porta do templo.
A planta consta de tres naves separadas por piares cruciformes que soportan arcos apuntados.
Unha bóveda de cruceiro cobre a cabeceira poligonal, outra de canón con lunetos a nave central mentres que bóvedas de aresta fan o propio coas naves laterais, cuxos albeiros descansan sobre modillóns decorados de estilo románico.
O presbiterio conta cun retablo maior de estilo neoclásico. O altar data de 1820 e foi costeado polo arcebispo de Burgos Manuel Cid Monroy.
Características
A igrexa parroquial de Santo André é un edificio gótico mudéxar de mediados do século XIV. Está realizada con pedra de cachotaría e ladrillo sobre unha planta de tres naves separadas por piares cruciformes que soportan arcos apuntados. A porta principal está escoltada por dous piares dun antigo pórtico. Seus capiteis mostran escudos dos Enríquez, fundadores do templo. Comezando polo presbiterio, o retablo maior en unha obra neoclásica, ó igual que dúas esculturas que mostran e que representan ó Padre Eterno e a S. Andrés, a quen está consagrado o templo. A decoración do altar se complementa con dous escudos e dúas pinturas. Foi costeado en 1820 por Manuel Cid Monroy, arcebispo de Burgos. O chan do presbiterio acolle varias lápidas sepulcrais. A pila bautismal, po-la súa parte, está decorada a base de flores de lis en relevo. O rolo é dos mais interesantes da provincia. Tratase dunha obra gótica, de finais do século XV e ornamentado, con varias bolas de pedra.
VG-1.2
A VG-1.2 ou Vía de Alta Capacidade Ares-Mugardos é un corredor, actualmente unha vía para automóbiles, que conecta a AP-9F, á altura do polígono industrial Vilar do Colo, cos concellos de Ares e Mugardos. Foi inaugurada en outubro de 2005.
En maio de 2015 a Xunta de Galicia aprobou unha modificación do plano sectorial viario da área de Ferrol que incluía novos enlaces coas estradas N-651 e AC-133.
Eleccións municipais en Dumbría
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Dumbría dende 1979. miniatura|dereita|Casa do Concello de [[Dumbría]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Dumbría desde a aprobación da Constitución de 1978.
Parque natural do canón do río Lobos
O parque natural do canon do Río Lobos, atópase na provincia española de Soria.
Características
O canon posúe unha extensa rede de covas naturais, onde se practica a espeleoloxía. A fauna é salientable pola presenza de aves de presa: voitres leonados, aguias reais, falcóns, voitres brancos ou bufos reais. Outras especies importantes son as grallas, as xenetas e o musgaño dos Pireneos. A beira dos cursos de auga importante presenza de bosques de xenebreiros e lamigueiras. En canto ó patrimonio cómpre salientar a Ermida de San Bartolomeu e un castelo visigótico.
Casa de area e néboa
Sinopse
Unha muller desempregada, Kathy (Jennifer Connelly), vive nunha casa herdada dos seus pais, nela creceu e viviu até ficar soa, despois do seu divorcio. Por non pagar os impostos, o condado embárgalle a casa e póxaa. A propiedade é adxudicada a unha familia de inmigrantes iranianos por unha contía moi por debaixo do seu valor. A súa antiga propietaria négase a deixar a súa casa e acaba provocando conflitos cos novos propietarios, isto coa axuda dun policía que coñecera durante o desaloxo, Lester Burdon (Ron Eldard), que se acaba namorando dela e deixando o seu matrimonio
O matrimonio iraniano composto polo coronel Massoud Amir Behrani, a súa dona Nadi e o fillo Esmail, múdanse a esa casa por problemas económicos e teñen pensado revendela por un prezo máis alto do que lle custou.
O condado recoñece un erro no procedemento, mais para desfacer a venda o actual dono quere que se lle pague o seu verdadeiro valor comercial e o condado non o acepta. O policía intenta amedrentar ao coronel Massoud Amir Behrani para que se retracte da venda e lle devolva a vivenda á antiga dona, mais este non se deixará asoballar e acaba denunciando ao policía ante os seus superiores.
Un día no que Kathy se encontra mal, bébeda e soa, diríxese á entrada da súa antiga e inténtase pegar un tiro. A familia iraniana óllaa e auxíliaa da súa crise. Pouco despois, cando estaba tomando un baño que lle recomendara a señora Nadi, Kathy reintentará o suicidio tomándose un frasco de pastillas, mais dana salvado facéndolle golsar o que consumira. Pouco despois aparece o axente Burdon e encontrándose coa Kathy moribunda, pensando que foron os iranianos quen lle fixeron mal e péchaos a punta de pistola no seu cuarto de baño. Ao día seguinte pactan unha arranxo para este problema pero todo acabará retorto.
Diríxense á "Casa do Condado" o policía Burdon, o pai e o fillo para arranxar os papeis que farán desfacela venda. Na rúa o fillo arrebátalle a arma ao Burdon e outros axentes que estaban arredor dispáranlle e matan o rapaz pensando que era un delincuente. Logo, Massoud Amir Behrani, o vello, envelenará a súa muller e el asfixiarase envolvendo unha bolsa de plástico á cabeza. Burdon acaba no cárcere e a sorte de Kathy é descoñecida, sendo un final aberto para ela, aínda que nunha escena final pregúntanlle se aquela era a súa casa e ela responde que non, en contraste do que dixo durante todo o filme.
Premios
Globo de Ouro
Independent Spirit Awards
Oscar
Premio do Sindicato de Actores
Muruás, O Sisto, Muras
Muruás é un lugar da parroquia do Sisto no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 1 habitante (1 home).
Telefunken
Telefunken foi unha compañía alemá dedicada á fabricación de compoñentes e aparellos de radio e televisión.
Historia
miniatura|160px|esquerda|Televisor fabricado por Telefunken en 1936 Gesellschaft für drahtlose Telegraphie m.b.H., System Telefunken formouse o 27 de maio de 1903 como un proxecto conxunto entre Siemens & Halske e AEG con sede en Berlín, utilizando Telefunken como o seu enderezo telegráfico, popularizándose así o nome que en 1923 cambiou oficialmente a Telefunken Gesellschaft für drahtlose Telegraphie m.b.H, e a partir dese ano comeza a fabricar aparellos e compoñentes de radio. En 1941 Siemens abandona a súa participación na empresa quedando como filial da AEG. Na década de 1960 Telefunken traballou no desenvolvemento do sistema de cor PAL que a partir de 1967 se converteu no estándar da televisión en cor de moitos países, nese ano Telefunken e AEG formando AEG Telefunken. En 1985 Daimler-Benz fíxose co control da compañía e acabou disolvéndoa legalmente un ano despois, rematando a historia da compañía, porén a licenza da marca Telefunken adminístraa Telefunken Holding AG, e así diversas empresas sen relación coa empresa orixinal venden legalmemte os seus produtos baixo a marca Telefunken e en 2009 diversas compañías formaron unha alianza conxunta baixo esa marca.
Ruaille Buaille
Ruaille-Buaille é un grupo musical vasco de música folk e tradicional, fundado no ano 2005.
Traxectoria
Ruaille-Buaille xorde pola unión de músicos de ampla traxectoria na música folk. O grupo terá desde os comezos unha fortísima influencia do folk irlandés e un marcado carácter acústico. Porén o grupo foi evolucionando e definindo o seu propio estilo musical, bebendo doutras fontes axenas á cultura irlandesa coma a galega, balcánico e por suposto vasca, introducindo tamén bases rítmicas, batería e baixo eléctrico. A evolución tamén se reflectiu nos membros, xa que nun comezo eran cinco os compoñentes e na actualidade son seis.
O grupo resultou gañador no Proxecto Runas 2013 do Festival Internacional do Mundo Celta.
Coleman Hawkins
dereita|300px Coleman Hawkins, nado en San Jose (Missouri) o 21 de novembro de 1904 e finado en Nova York o 19 de maio de 1969, foi un saxofonista (tenor) e clarinetista estadounidense de jazz. O seu estilo mantívose sempre dentro dos límites do swing e mailo bop.
Nunha época na que o saxo era considerado un instrumento novo, usado até o momento no vodevil e como pobre substituto do trombón nos desfiles de orquestras, Hawkins axudou ao desenvolvemento dun son propio como instrumento cunha clara asociación coa música jazz. Durante algún tempo tocou o saxo baixo.
Traxectoria
Estivo con Henderson até 1934, etapa na que acompañou tamén a varios cantantes de blues, aos Cotton Pickers de McKinney e a Red McKenzie en 1929.
En Manhattan liderou bandas que incluíron futuras estrelas como Thelonious Monk, Oscar Pettiford, Miles Davis, Max Roach ou Dizzy Gillespie. Máis tarde gravou con J. J. Johnson e Fats Navarro. En 1948 gravou "Picasso", un tema clave para o saxo sen acompañamento.
Hawkins tivo unha influencia directa e clara sobre os músicos de bebop, e artistas como Sonny Rollins recoñeceron dita influencia. Asemade, aparece na gravación clásica Thelonious Monk with John Coltrane (1957) e na gravación We Insist! - Freedom Now (1960) de Max Roach.
Begoña
250px|miniatura|Situación de Begoña na cidade de [[Bilbao.]] 250px|miniatura|Casco vello de Bilbao, en Ibaiondo. Begoña é un distrito da cidade de Bilbao, capital da provincia vasca de Biscaia. Divídese nos barrios de Begoña, Bolueta e Santutxu. Ten 45 450 habitantes e unha superficie de 1,77 km².
Historia
En 1300 fundouse a vila de Bilbao nunha porción de terra xunto ao Nervión-Ibaizábal que ata entón pertencera a Begoña. Bilbao creceu en poboación, poder económico e político e, en 1925, acabou anexionando o elizate de Begoña.
Lugares de interese
O seu principal trazo de identidade é a Basílica da Nosa Señora de Begoña, patroa de Biscaia, e que dá orixe ao nome propio feminino "Begoña". A festividade de Begoña celébrase os días 15 de agosto (A nosa Señora) e principalmente o 11 de outubro, coincidindo coa declaración canónica da Virxe de Begoña como patroa de Biscaia por parte do papa Pío X en 1903.
2010 FIFA World Cup South Africa (videoxogo)
2010 FIFA World Cup South Africa é o videoxogo oficial do Mundial de Fútbol Suráfrica 2010, publicado por EA Sports. O videoxogo foi anunciado o 26 de xaneiro do ano 2010 por GameSpot, e lanzado en Estados Unidos o 27 de abril de 2010. Este xogo contén 199 das 204 seleccións de fútbol que existen no mundo e tamén inclúe as probas de clasificación para o mundial 2010, as únicas seleccións que xogaron as probas clasificatorias e que non aparecen no xogo son a República Central Africana, a Selección nacional de Eritrea, a Selección de Fútbol de São Tomé e Príncipe, Bután e Guam.
Ademais tampouco aparecen as seleccións de Brunei, Laos, Papúa Nova Guinea e as Filipinas.
Valoracións
O xogo foi valorado cun nove para a edición para PS3, cun oito con tres para Xbox, cun seis para PSP e cun seis con cinco para Wii.
María Teresa Toral
María Teresa Toral Peñaranda, nada en Madrid en 1911 e finada na mesma cidade en 1994, foi unha química, farmacéutica e artista gravadora española.
Traxectoria
Foi axudante de clases prácticas de Enrique Moles e xuntos realizaron un intenso labor de investigación sobre a determinación dos pesos atómicos dos elementos químicos. O equipo de Moles, coñecido como “Escola de Madrid”, era considerado internacionalmente como o mellor laboratorio para a determinación fisicoquímica de pesos moleculares e atómicos.
María Teresa construía os seus sofisticados equipos de vidro, cos que podía proporcionar valores dos pesos atómicos cunha precisión moi elevada, esixida polo desenvolvemento da Física e a Química a nivel atómico. Os seus traballos permitíronlle recibir unha pensión da Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas para estudar no Reino Unido, pero non puido gozala polo estalido da guerra civil española, en que se situou como outros investigadores do Instituto, a favor do goberno republicano. Despois do conflito foi condenada a doce anos de prisión pola ditadura franquista, acusada de participar na fabricación de armamento para o exército republicano, aínda que non cumpriu a pena integramente. Ingresou na Cárcere de Ventas, o 13 de xuño de 1939 onde viviu situacións difíciles de esquecer.
Unha vez liberada moveuse en círculos antifranquistas, o que lle supuxo unha nova condena en 1945. O seu segundo proceso, no que lle pedían pena de morte, tivo gran resonancia e o Comité Internacional de Mulleres Antifascistas solicitou comparecer no xuízo. Á vista oral asistiu Irène Joliot-Curie, Premio Nobel de Química. Isto demostra o recoñecemento científico que lograra María Teresa, á que chamaban a Lise Meitner española.
En 1956 exiliouse en México, onde foi profesora de Química e Bioquímica na Universidade Nacional Autónoma de México e o Instituto Politécnico Nacional. Tamén traballou como tradutora de textos científicos e desenvolveu a súa faceta artística, converténdose nunha das gravadoras máis grandes do seu tempo. Diversos museos dos Estados Unidos e Europa posúen obras de María Teresa nos seus fondos. En México país onde viviu moitos anos, deixou unha grande escola de gravado ensinando a moitos artistas esta técnica; ademais foi amiga de moitos gravadores e artistas famosos da súa época. Retornou a España en 1994, uns meses antes da súa morte.
Bruno (filme)
Bruno é un filme estadounidense de 2000 dirixido por Shirley MacLaine. Está protagonizado por Alex D. Linz e Shirley MacLaine. O filme foi o único que filmou MacLaine.
Tomiño Fútbol Club
O Tomiño Fútbol Club é un club de fútbol de Tomiño. Compite na Segunda Autonómica de Galicia, e xoga no campo do Alivio.
Historia
O club foi fundado o 19 de maio de 1934. Pouco despois comezaron as obras para a construción do campo de San Benito, actual campo municipal do Alivio. Trala chegada da guerra civil española, o equipo volveu retomar actividade no ano 1944. Participou nas ligas do Baixo Miño - Val Miñor, mais entre 1960 e 1962 os equipos do Baixo Miño abandonaron a competición. En 1963 regresaron á liga e venceron o seu primeiro torneo oficial. Amais, nesa época xogaron varias eliminatorias da copa comarcal.
A finais da década de 1960 a Federación Galega de Fútbol organizou unha nova competición con dous grupos con maior cantidade de participantes, as liga de primeira e segunda división comarcal. O equipo consolidouse na primeira comarcal a comezos da década de 1980. Anos despois o Tomiño FC gañou a Copa de Galicia e acadou o ascenso a Rexional Preferente. Chegou a disputar a fase de ascenso a terceira división en Burela.
Na década de 1990 o Tomiño FC reforzou as categorías inferiores, e o equipo xuvenil chegou a xogar na Primeira Provincial. Estes reforzos viron a súa recompensa ao acadar de novo o ascenso a rexional preferente con xogadores chegados da canteira. Porén, logo de cinco tempadas consecutivas en rexional preferente, o equipo descendeu até terceira rexional.
The Bulls & The Bees
The Bulls & The Bees é un EP da banda estadounidense de sludge metal Melvins, publicado o 13 de marzo de 2012 a través do selo Scion A/V como descarga gratuíta. Tamén foi editado en CD para a súa xira de maio de 2012 con Unsane e como vinilo de 10" para a posterior xira 51/51. O 2 de xuño de 2015 foi lanzado por Ipecac Recordings nunha versión en CD que tamén contiña o álbum Electroretard.