cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Henry Miller
Películas
Miller foi interpretado por Fred Ward na película Henry & June (1990), e por Rip Torn na adaptación de 1970 de Tropic of Cancer. Na adaptación de Jens Jørgen Thorsen de 1970 de Quiet Days in Clichy, o personaxe de 'Joey', baseado en Miller, foi interpretado por Paul Valjean. Noutra adaptación de 1990 é interpretado por Andrew McCarthy.
Mitoloxía xermánica
miniatura|dereita|Unha [[bracteada do período das migracións que representa segundo diversas teorías a Wōden, ó seu cabalo Sleipnir e a Hugin ou Munin, personaxes da mitoloxía xermánica, e máis tarde da nórdica.]]
Euxipio
Euxipio de África ou o Africano, en latín orixinal Eugyppius Africanus, nado ao redor de 465 e finado en Nápoles despois do 533, foi un historiador cristián e santo da Igrexa Católica cuxa festividade se ceeébra o 15 de xaneiro.
Mitoloxía xermánica
A mitoloxía xermana é o conxunto de crenzas profesadas polos antigos pobos xermánicos antes da súa cristianización, en diferentes rexións do Norte de Europa, como a antiga Xermania, Escandinavia, Islandia, as Orcadas e as Shetland, a costa máis meridional de Escocia ou a parte oriental de Inglaterra.
Subdivisións
A mitoloxía xermánica subdivídese, debido ás súas múltiples orixes, en tres grupos diferentes:
Euxipio
Traxectoria
Probabelmente non naceu en Nápoles, senón que proviña dunha familia da Nórica superior ou da Retia ulterior. Foi algúns anos discípulo de Severino de Nórico (ca. 410 - 482), de quen escribiu unha biografía que é considerada polos expertos modelo de escritura haxiográfica. Trala morte deste, adoitouse soster que trasladou as súas reliquias a Nápoles (488), pero o certo é que fundou primeiro un mausoleo á súa memoria e logo un mosteiro no lugar que ocupaba unha antiga vila do século I en Lucullanum Castellum, a actual Pizzofalcone, preto de Nápoles, sendo nomeado abade da devandita comunidade. Durante a súa estancia en Nápoles compilou para unha matrona romana, unha tal Proba, se cadra a filla de Símaco, unha antoloxía de obras de Agostiño de Hipona moi extensa (máis de mil folios): Excerpta ex operibus Sancti Augustini, e escribiu outras dúas obras moi estimadas, a devandita Vita Sancti Severini ou "Vida de San Severino", composta ao redor do ano 511 e que pode consultarse actualmente no volume LXII da Patrologia Latina de Jacques Paul Migne, e unha regra monástica, a regra dita de Euxipio. Estas tres obras, máis unha serie de cartas dirixidas a eminentes contemporáneos seus (Casiodoro, Dionisio o Exiguo, Fulxencio de Ruspe) fan del un autor fundamental na literatura cristiá do século VI. Especialmente importante é a Vita non só polos datos que ofrece sobre a evanxelización, senón sobre a xeografía e as etnias do confín oriental do Imperio Romano de Occidente no período inmediatamente precedente ao seu fin.
Europa (lúa)
miniatura|250px| Satélite Europa Europa  é unha das lúas de Galileo do planeta Xúpiter, que son catro lúas masivas e exóticas co tamaño de verdadeiros planetas.
Europa é única por si propia, preséntase cunha superficie xeada moi brillante con riscos coloridos. Pénsase que sexa un mundo oceánico cuberto por unha capa de xeo que protexe o mar interior da adversidade do espazo exterior. Debido ás condicións existentes no seu interior, algúns científicos xulgan que podería existir vida, tal como a que existe nas profundidades dos mares da Terra. É con Marte, o lugar máis probable onde se pensa que é posible atopar vida extraterrestre.
Mitoloxía
O nome Europa é derivado dun dos moitos amores de Zeus (Xúpiter) na mitoloxía grega, nome do cal tamén deriva o continente terrestre chamado Europa. Europa era unha princesa da Fenicia pola cal se apaixonou Zeus.
Historia de observación e exploración
Galileo Galilei é considerado o descubridor de Europa, a partir das observacións feitas o 7 de xaneiro de 1610 en Padua. Europa e mailas outras lúas de Galileo tiveron un grande impacto na teoría de que a Terra non era o centro de todo, xa que foron as primeiras lúas que visibelmente non orbitaban a Terra. Naqueles tempos, considerábase que todos os planetas, o Sol e a Lúa orbitaban arredor da Terra. Porén, algúns historiadores afirman que foi Simon Marius, de Ausbach, o primeiro en observar os satélites xovianos o 29 de decembro de 1609.
Aínda nese século, astrónomos observaron as eclipses dos satélites, mais repararon que ocorrían 16 minutos e 40 segundos despois cando Xúpiter se atopa do outro lado do Sol en relación á Terra; o que levou a outra gran descuberta da física polo dinamarqués Ole Roemer, que explicou que o atraso débese á velocidade finita da luz, conseguindo medir así a velocidade da luz pola primeira vez.
Europa e mailas outras lúas de Galileo son catro corpos celestes de dimensión considerable; dous deles son maiores que o planeta Mercurio, e Io e Europa rivalizan en tamaño coa Lúa da Terra. Algunhas persoas conseguen ver estas lúas a ollo en ocasións de ceo limpo e logo despois do solpor, xa que durante a noite Xúpiter brilla demais, o que oculta as súas lúas. Mais só cuns bons binóculos ou un pequeno telescopio é como unha persoa normal consegue observar claramente estas lúas a orbitaren Xúpiter que aparecen case en liña recta en diferentes lados do disco do planeta.
Mentres que os astrónomos na Terra tiñan apenas pequenas nocións mesmo cos mellores telescopios de mediados do século XX. Foi só cando a chegada das sondas Pioneer 10 e 11 a Xúpiter en 1973 e en 1974, respectivamente, cando se consegue determinar as masas cunha precisión e captan as primeiras imaxes das grandes lúas de Xúpiter. As imaxes de Europa revelaron pouca variación de cor e mostraban unha rexión escura con poucos detalles, mais as Pioneer encontrábanse lonxe demais para conseguir obter bos detalles da superficie. Debido a que é un dos satélites máis brillantes, xa se consideraba que a súa crusta estaba principalmente constituída por auga xeada.
En 1979 chegan a Xúpiter as dúas sondas Voyager. Nas imaxes de baixa-resolución da Voyager 1, Europa mostraba un número bastante grande de liñas que se interceptaban. Estas liñas facían lembrar as canles que os astrónomos outrora xulgaban ver en Marte. Os científicos coidaron que se trataba de terreo quebrado debido a procesos tectónicos. Mais as imaxes de alta-resolución da Voyager 2, con todo, deixaron os científicos sorprendidos, xa que parecían pintados na superficie, sen ningún relevo topográfico visible. Os modelos do interior de Europa mostraron actividade e quecemento do interior coa formación de océanos con 50 quilómetros ou máis de profundidade a 5 km da superficie.
A lúa Europa así tornouse nunha icona dos escritores de ficción científica, existindo libros, filmes e xogos; de destacar o libro e o filme de Arthur C. Clarke 2010: Odisea Dous (ou O Ano en Que Fixemos Contacto) de 1982, onde se fai a descuberta de vida primitiva vivindo por debaixo da capa de xeo de Europa, xa no terceiro libro da triloxía - 2061: Odisea Tres (1987), Europa transfórmase nun mundo oceánico tropical. No libro The Forge of God (1987) de Greg Bear, Europa é destruída por extraterrestres que usan pedazos do seu xeo para formar planetas.
O 7 de decembro de 1995, chega a sonda Galileo a Xúpiter, onde permanecerá oito anos a estudar Xúpiter e mailo seu sistema de satélites. O 2 de marzo de 1998, a NASA anuncia que a Galileo descubriu fortes probas dun océano salgado por baixo da superficie. En 2003, a Galileo foi enviada á atmosfera de Xúpiter e destruída pola enorme presión de Xúpiter, un dos principais motivos era non contaminar as lúas de Galileo con bacterias da Terra.
Xeoloxía planetaria
miniatura|O núcleo de Europa deberá ser metálico, rodeado por rocha e esta rocha rodeada por auga líquida baixo unha capa de xeo. Europa é algo semellante en composición aos planetas telúricos, sendo principalmente composto de rochas de silicatos. O raio de Europa é de 1.565 km, un pouco menor que o raio da nosa Lúa. O núcleo é metálico composto por ferro e níquel, rodeado por unha concha de rocha, que pola súa vez é rodeado por unha capa externa de auga que se pensa ter 100 km de profundidade (algunha desa auga está xeada na capa superficial da codia, e algunha como un océano de auga líquida por debaixo do xeo)
Dados mostran que Europa xera un pequeno campo magnético e a través da interacción co de Xúpiter este varía periodicamente así que atravesa o campo magnético masivo de Xúpiter. O campo magnético de Europa ten cerca dun cuarto da forza do campo de Ganímedes e é semellante ao de Calisto.
Raúl I de Vermandois
Raúl I de Vermandois, chamado Raúl I o Valente, ou Raúl I o Chosco, tamén coñecido co nome de Raúl de Crépy, nado ao redor de 1094 e finado o 13 de outubro de 1152, foi conde de Vermandois, de Amiens e de Valois de 1102 a 1152.
Europa (lúa)
Topografía xeral
miniatura|O cráter Pwyll. A área central escura do cráter ten preto de 26 km. A superficie europeana é extremadamente plana; existindo poucas características con máis de 10 metros de altura. Estes montiños escintilantes que cobren a superficie son enormes icebergs encallados, probabelmente formados por amonio e auga.
As marcas preeminentes que se intercalan polo planeta parecen ser principalmente características de albedo, con pouco relevo vertical. Existen moi poucas cráteres, e o seu albedo é dos maiores entre todas as lúas. Isto parece indicar que se trata dunha superficie nova e activa; en base a estimativas de bombardeamentos por cometas, Europa probablemente ten unha superficie de non máis de 30 millóns de anos. O feito de ser plano e as marcas visibles lembran fortemente o xeo de mar na Terra, e pénsase que por baixo da superficie existe unha capa de auga líquida mantida coa calor xerada polo efecto gravitacional de Xúpiter.
Raúl I de Vermandois
Traxectoria
Fillo de Adelaida de Vermandois e Hugo I o Grande, fillo do rei Henrique I de Francia, era o primo irmán do rei Luís VI de Francia. Deu o seu apoio a estes últimos contra os baróns refractarios á autoridade real.
Cerdal
O topónimo galego Cerdal pode referirse a:
Raúl I de Vermandois
Traxectoria
Tendo perdido un ollo no transcurso da captura do castelo de Livry en 1129, ao ano seguinte, no asedio de Coucy, feriu mortalmente a Tomé de Marle, señor de Coucy, que matara había moito tempo ao seu irmán Henrique (1091 -1130), señor de Chaumont-en-Vexin. En novembro de 1131, o rei Luís VI nomeouno senescal.
Pouco despois da morte de Luís VI en 1137, sostivo temporalmente a causa da Raíña Nai Adelaida de Savoia, que temía que o seu dote fose usado ao servizo do Estado polo seu fillo Luís VII axudado polo abade Suger.
Europa (lúa)
Topografía xeral
O suposto choque dun meteorito de dimensións considerables debeu desfacer en pedazos parte da capa de xeo e espallou en redor a auga retida por baixo. Ao volver a conxelar, esta borraría calquera trazo dese encontro. Os maiores cráteres parecen estar cubertos por xeo liso e fresco e son bastante poucos os que teñen máis de 30 km e aparencia de fendas na capa de xeo, e son Taliesin, Pwyll e Midir, con diámetros de entre 37,4 e 50 quilómetros.
Raúl I de Vermandois
Traxectoria
Fiel á Coroa de Francia, Luís VII propúxolle á irmá da súa muller (Leonor de Aquitania) chamada Petronila de Aquitania (sobre 1125 - 1151 ) para casar con ela, Raúl repudiou en 1142 á súa primeira esposa Leonor de Blois. A muller abandonada queixouse entón ao seu irmán Teobaldo IV, conde de Blois e Champaña, que á súa vez se rebelou contra o rei de Francia. O papa Inocencio II interveu anulando este matrimonio e excomungando aos novos cónxuxes así como aos bispos que consentiron a bendiciron a súa unión. Porén o papa Uxío III que sucedeu a Inocencio II, lexitimou este segundo matrimonio no concilio celebrado en Reims en 1148.
Durante a ausencia de Luís VII (que marchara á segunda cruzada), en 1145, Raúl permaneceu en Francia como rexente do reino xunto a Suger. Despois do regreso de Luís, Raúl, que quedara viúvo de Petronila, a súa segunda muller, casou de novo en 1152 coa Laureta de Alsacia (sobre 1125 - 1151), filla de Teodorico de Alsacia, conde de Flandres.
Matrimonios e descendencia
1) Cara a 1120, casou en primeiras nupcias con Leonor de Blois, filla de Estevo II de Blois e Adela de Inglaterra, da que se separou sobre 1141 por mor da consanguinidade. Algunhas xenealoxías atribúen a esta unión un fillo, Hugo II de Vermandois, que se tería feito monxe baixo o nome de Félix de Valois, pero esta afirmación parece ser unha broma do século XVI.
Europa (lúa)
As liñas
Estas liñas lembran as quebras nas formacións de xeo no mar na Terra, e observacións posteriores mostraron que as zonas onde a codia se quebra, ambos os lados moveranse un en relación ao outro como acontece nos mares xeados da Terra, indicando auga líquida por debaixo. As bandas maiores teñen 20 km de diámetro con cantos externos difusos, con estrías regulares e unha banda central de materiais máis leve que se pensa seren producidos por un número de erupcións de auga ou geysers así que a codia europea se abría e expuña as capas máis quentes por debaixo. O efecto é semellante ao que acontece nos cantís oceánicos da Terra. Estas fracturas pensase que soben e descenden 30 metros dependendo da marea chea ou baixa.
Raúl I de Vermandois
Matrimonios e descendencia
2) En 1142, casou con Petronila de Aquitania, filla de Guillerme X de Aquitania e irmá de Leonor de Aquitania, coa que tivo a:
Europa (lúa)
As liñas
miniatura|A estraña superficie de Europa coas súas liñas que indican un océano xeado por debaixo. Xa que Europa está sempre coa mesma face voltada para Xúpiter, deberían formar patróns diferentes e previsibles. Con todo, só as fendas máis recentes teñen o padrón esperado; as outras fendas parecen ter ocorrido a orientacións cada vez máis diferentes canto máis vellas son. Isto pode ser explicado caso a superficie de Europa roda un pouco máis rápido que o seu interior, un efecto que é posibelmente debido ao océano sub-superficial. Comparacións entre as fotos da sonda Voyager e da Galileo suxiren que a codia roda non máis que unha vez cada 10.000 anos relativamente ao seu interior.
Raúl I de Vermandois
Matrimonios e descendencia
En 1152 casou con Laureta de Lorena, unha efémera unión da que non tivo fillos.
Europa (lúa)
Os puntos negros
Un outro tipo de características presentes en Europa é a lentícula circular ou elíptica que é un pequeno punto negro na superficie. Moitos son bóvedas, outros son pozos e algúns son puntos negros lisos. Outros teñen texturas caóticas. O cumios das bóvedas parecen anacos das chairas máis vellas circundantes, suxerindo que as bóvedas se formaron cando as planicies foron puxadas para riba. Pensase que estas lentículas foron formadas por xeo quente subindo polo xeo máis frío da codia externa, tal como as cámaras de magma fan na codia da Terra. Os puntos negros lisos poden ter sido formados por auga derretida liberada cando o xeo quente quebra a superficie, e as lenticulae caóticas (chamadas rexións de "chans", como por exemplo Conamara Chaos) parecen ter sido formadas por moitos pequenos fragmentos da codia, como se fosen icebergs nun mar xeado.
Atmosfera e clima
Observacións recentes feitas polo Telescopio Espacial Hubble revelan que Europa ten unha atmosfera tenue (1 micropascal de presión atmosférica na superficie) composta de osíxeno.
De entre todas as lúas do sistema solar, só seis teñen atmosfera: Ío, Calisto, Encélado, Ganímedes, Titán e Tritan. Ao contrario do osíxeno da atmosfera terrestre, o osíxeno en Europa non debe ter certamente orixe biolóxica. É probabelmente xerado pola luz do sol e partículas cargadas que atinxe a superficie xeada producindo vapor de auga que subsecuentemente se divide en hidróxeno e osíxeno. O hidróxeno escapa á gravidade de Europa por causa da súa masa atómica moito pequena, deixando atrás o osíxeno.
Nalgunhas áreas conseguiuse observar unha especie de nube, talvez néboa de gotas de amonia. A temperatura á superficie de Europa é de -163 °C no ecuador e de apenas -223 °C nos polos.
Hidrografía
miniatura|200px|O terreo caótico de Conamara Chaos é visto como unha proba da existencia dun océano oculto debaixo do xeo.
Conamara Chaos é unha rexión de terreo caótico que foi producida por derretemento de xeo. A rexión consiste en placas de xeo que se moven e rodan. Á volta destas placas hai unha rexión caótica de bloques de xeo, que poden ter sido formados a partir de auga ou xeo quente que fluíu de baixo para a superficie. Esta rexión é vista como unha proba para a existencia do océano por baixo da capa xeada que envolve todo o globo de Europa. Concluíuse así que era probable a existencia de auga líquida no pasado, mais non se sabe ao certo se existe un océano líquido na contemporaneidade.
O cráter Pwyll é un cráter xove e tomou o nome dun deus celta do submundo. As áreas brancas que irradian do cráter son áreas xoves que se quebraron co impacto e volveron a conxelar, tapando novamente o océano debaixo da superficie.
O 2 de marzo de 1998, a NASA anunciou que a sonda Galileo descubriu fortes probas do que se xulgar ser un océano salgado por debaixo da superficie, algo que xa se sospeitaba anteriormente. Probas espectrográficas mostran que as raias vermellas escuras e as características na superficie son ricas en sales tales como sulfato de magnesio, depositados por auga que evapora que emerxe do interior. Con todo, estes sales son incoloros ou brancos cando puros, algún outro material deben estar presente para dar a cor avermellada. Sospéitase que sexan compostos sulfúricos ou ferrosos.
Debido ás temperaturas extremadamente baixas, o xeo é tan duro como rocha e debe ter unha espesura de 10 a 30 km cubrindo toda a superficie, o que indica que o océano líquido pode ter ata 90 km de profundidade.
Vida en Europa
Sospéitase que a vida poida existir no océano por baixo do xeo, talvez subsistindo como os seres vivos que viven en condicións semellantes na Terra, xa que Europa ten dous elementos esenciais para a vida como a coñecemos: auga e calor. Ou sexa, en respiradoiros hidrotermais no fondo dos océanos ou como no Lago Vostok da Antártida.
miniatura|240px|esquerda|Vermes-tubo xigantes vivindo nun respiradoiro hidrotermal no fundo dos mares da Terra. No filme IMAX documental de 2005 Aliens of the Deep de James Cameron, exobiólogos da NASA e biólogos mariños investigan os respiradoiros hidrotermais no Atlántico e Pacífico. Estas zonas teñen o seu propio ecosistema que soporta organismos como vermes-tubo xigantes, cangrexos brancos cegos, e moitos camaróns. Estes animais viven destas fontes hidrotermais superquencidas e sulfurosas e non necesitan do Sol. A idea de algo así en Europa ten sido discutido polos científicos, e esta lúa é capaz de ter un ecosistema semellante onde a vida extraterrestre podería existir.
Non existe actualmente ningunha proba desta hipótese, mais ten sido feito o posible para evitar calquera contaminación das sondas. A sonda Galileo foi enviada para Xúpiter de forma a ser destruída, para evitar que despeñase en Europa e contaminase a lúa con microorganismos terrestres. A introdución de microorganismo podería tornar imposible a determinación de que Europa ten ou non vida nativa, ou ata podería destruír esas formas de vida caso existan.
Célula mononuclear do sangue periférico
Unha célula mononuclear do sangue periférico (PBMC, do inglés Peripheral Blood Mononuclear Cell) é unha célula do sangue que ten un núcleo arredondado (o que é o oposto dun núcleo lobulado). Son exemplos destas células os linfocitos, os monocito e os macrófagos. Estas células sanguíneas son un compoñente fundamental do sistema inmunitario que loita contra as infeccións e adaptación aos intrusos. A poboación de linfocitos consta de células T (CD4+ e CD8+ ~75%), células B e células NK (~25% en conxunto).
Estas células poden ser extraídas do sangue completo utilizando o composto Ficoll, que é un polisacárido hidrofílico que separa capas de sangue, e un gradiente de centrifugación, o cal separará o sangue nunha capa superior de plasma, debaixo unha capa de PBMCs e no fondo unha fracción de células polimorfonucleares (como neutrófilos e eosinófilos) e eritrocitos. As células polimorfonucleares poden ser despois illadas lisando os eritrocitos. Os basófilos encóntranse ás veces tanto na fracción máis densa coma na dos PBMC.
Os PBMCs son amplamente utilizados en aplicacións clínicas e de investigación.
Usos en investigación
Moitos científicos que realizan investigacións nos eidos da inmunoloxía (incluíndo os trastornos autoinmunes), enfermidades infeciosas, cancros hematolóxicos, desenvolvemento de vacinas, inmunoloxía de transplantes, e cribado de alto rendemento usan con frecuencia os PBMCs. En moitos casos, os PBMCs obtéñense de bancos de sangue.
Os PBMCs críase que eran unha importante vía de vacinación. Os PBMCs de pacientes de cancro poden extraerse e cultivarse in vitro. Seguidamente, os PBMCs son expostos a antíxenos específicos de tumores, como pode ser un antíxeno de célula nai tumoral. Engádense xeralmente citocinas inflamatorias para contribuír na captación e recoñecemento de PBMCs.
Andrés Iniesta
Andrés Iniesta Luján, nado en Fuentealbilla (Albacete) o 11 de maio de 1984, é un futbolista español. Xoga de centrocampista e o seu equipo actual é o Vissel Kobe da J1 League. Ata o 2018 foi internacional coa selección española de fútbol.
De 2006 a 2018 xogou na selección de fútbol de España, coa que gañou a Copa Mundial de Fútbol en 2010, sendo o autor do único gol da vitoria na final, e as Eurocopas de 2008 e 2012, un triplete inédito na historia do fútbol. Na edición de 2012 foi elixido o mellor xogador da Eurocopa.
Traxectoria
Militou dúas tempadas no Barcelona B ata que, na tempada 2002–03, debutou no primeiro equipo da man do adestrador Louis van Gaal. Durante dúas tempadas, a 2002-03 e 2003–04, combinou os partidos do filial barcelonista con algúns partidos do primeiro equipo.
Na tempada 2004–05 pasou a formar parte definitivamente do persoal do primeiro equipo, e participou moi activamente na consecución do título de campión da Liga española de fútbol. A pesar de que non foi titular habitual no once de Frank Rijkaard, afacía ser o primeiro xogador en saír ao campo nas segundas partes. De feito, só se perdeu un partido de liga e foi Iniesta, participando en 37 encontros, o xogador do equipo que disputou máis partidos esa tempada, xunto a Samuel Eto'o.
140px|miniatura|esquerda|Iniesta no [[Trofeo Joan Gamper de 2008.]] O 17 de maio de 2006 participou na final da Liga de Campións celebrada no Stade de France de París que enfrontou ao FC Barcelona e ao Arsenal FC. Andrés Iniesta tivo un papel destacado, aínda que xogou como suplente, os outros secundarios foron Henrik Larsson e Juliano Belletti, este último acabaría marcando o gol da vitoria. Entrou ao campo cando o seu equipo perdía 1-0, pero o Barça remontou ese resultado adverso coa participación activa dos tres cambios nas xogadas de gol. Ese partido finalizou cun 2-1 a favor do FC Barcelona que conseguiu por segunda vez na súa historia devandito torneo.
Debutou co dorsal 34 cando aínda formaba parte do filial. Xa como membro do primeiro persoal colleu o número 24, pero o 19 de xuño de 2007 outorgóuselle o 8, deixado por Ludovic Giuly. Este dorsal xa o levou nas categorías inferiores.
O 25 de xaneiro de 2008 Iniesta renovou co FC Barcelona ata o 30 de xuño de 2014, aumentando a súa cláusula de rescisión desde os 60 millóns de euros ata os 150 millóns. Mostra do seu maior peso no equipo, a tempada 2008-09 foi elixido cuarto capitán, por detrás de Carles Puyol, Xavi Hernández e Víctor Valdés. O 12 de xaneiro de 2009 fíxose pública a lista final do Xogador Mundial da FIFA 2008 na que Iniesta figuraba como noveno mellor xogador do ano.
O 6 de maio de 2009 Iniesta marcou un dos goles máis importantes da súa carreira ata ese momento, o que clasificou ao FC Barcelona para a final da Liga de Campións. Sucedeu no estadio Stamford Bridge de Londres contra o Chelsea FC, que ía gañando por 1 a 0, empatando no minuto 93 e decantando a eliminatoria a favor do Barça por gol de visitante. O 27 de maio Iniesta foi titular na final da Champions League, asistindo a Samuel Eto'o no primeiro gol na que foi a súa segunda Champions League.
Selección española
miniatura|Iniesta na aliñación española que se enfrontou a Suecia na [[Eurocopa 2008, na que se proclamaría campión.]] Iniesta, tras ser convocado en 2 ocasións para xornadas de convivencia organizadas polo seleccionador nacional Luis Aragonés, o 15 de maio de 2006 foi finalmente incluído na lista dos xogadores que participaron no Mundial de Alemaña. Debutou na selección e no torneo no terceiro partido sendo titular ante Arabia Saudita.
No ano 2010 participou no Mundial de Suráfrica, marcando un gol na fase inicial e o definitivo na final contra Holanda, que deu a España o primeiro título de campioa do mundo.
Tamén foi internacional nas categorías inferiores. No ano 2001, foi titular nas seleccións española que gañaron tanto a Eurocopa sub-16 como a Eurocopa sub-19. En 2003 xogou a final do Campionato do Mundo xuvenil da FIFA nos Emiratos Árabes Unidos, e foi elixido membro do "Equipo das Estrelas" do torneo. Posteriormente foi elixido capitán do equipo Sub-21.
Homenaxes
Desde o 18 de xullo de 2008 posúe unha rúa co seu nome na súa vila natal, Fuentealbilla.
Obra
En 2009 presentou o seu libro Un año en el paraíso escrito xunto aos xornalistas de Ona FM Sique Rodríguez e Dani Sanabre.
Astrodinámica
A mecánica orbital ou astrodinámica é a aplicación da balística e da mecánica celeste aos problemas prácticos relacionados co movemento de foguetes e outras naves espaciais. O movemento destes obxectos calcúlase normalmente a partir das leis de Newton do movemento e da lei da gravitación universal. É unha disciplina central no deseño e control de misións espaciais. A mecánica celeste trata de forma máis ampla a dinámica orbital de sistemas baixo a influencia da gravidade, incluíndo as naves e corpos celestes naturais, como sistemas de estrelas, planetas, lúas e cometas. A mecánica orbital céntrase en traxectorias espaciais, incluíndo manobras orbitais, cambios de plano da órbita, e transferencias interplanetarias, e útilízase no desenvolvemento da misión para prever os resultados das manobras de propulsión. A relatividade xeral é unha teoría máis exacta que as Leis de Newton para o cálculo de órbitas, e ás veces é necesario para unha maior precisión ou en situacións de alta gravidade (como órbitas próximas ao Sol).
Historia
Ata o aumento das viaxes espaciais no século XX, considerábanse poucas diferenzas entre a mecánica orbital e a mecánica celeste. Na época da Sputnik, o campo foi denominado 'dinámicas espaciais'. As técnicas básicas, como as utilizadas para resolver o problema Kepleriano (determinación de posición como unha función de tempo), son, polo tanto, as mesmas en ambos campos. Ademais, os dous campos comparten case toda a mesma historia.
Johannes Kepler foi o primeiro en modelar correctamente órbitas planetarias cun alto grao de precisión, coa publicación das súas leis en 1605. Isaac Newton publicou leis máis xerais do movemento celeste no seu libro de 1687, Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica.
Casa Barrié
A casa Barrié é un edificio de vivendas de 1926 deseñado polos arquitectos Antonio Tenreiro e Peregrín Estellés no Ensanche da Coruña.
Historia
A casa Barrié localízase nun soar de 1178 m2 do Ensanche da cidade da Coruña. Era propiedade de Pedro Barrié de la Maza e fora rexeitado como localización da sede do Banco Pastor.
O primeiro proxecto de urbanización da parcela foi presentado en 1916 por Rafael González Villar e Leoncio Bescansa. Tratábase dun edificio cun perfil composto con torres e pináculos influído pola arquitectura de Antonio Palacios e semellante á casa Molina do propio González Villar situado no paseo do Parrote. A altura do edificio atrasou a concesión da licenza e paralizou o proxecto.
O segundo proxecto, de estilo ecléctico con influencia da escola de Chicago, foi deseñado por Leoncio Bescansa e presentouse en 1922. Tras lograr autorización para a construción dun edificio de oito andares, obtivo licenza no mes de xuño. No seu momento anunciouse como un novo rañaceos e o maior edificio da cidade. Con todo, durante a construción derrubouse o forxado do primeiro andar, provocando a morte a dous obreiros. A influencia de Pedro Barrié fixo que o suceso apenas tivese publicidade.
Finalmente Barrié retiroulle o encargo a Bescansa, ofrecéndollo a Antonio Tenreiro e Peregrín Estellés, que estaban a traballar na sede do Banco Pastor.
A magnitude da intervención influíu en que outros promotores creasen edificios da mesma tipoloxía como a casa Jesús Fernández, de Pedro Mariño.
Descrición
A casa Barrié está formada por tres bloques que solucionan a forte inclinación da parcela. O edificio é de estilo ecléctico con reminiscencias francesas e dúas cúpulas nas esquinas.
A decoración é pouco naturalista e inclúe elementos xeométricos antecedentes do art déco.
A cúpula tivo que ser demolida e reconstruída en 2014 a causa de problemas construtivos.
Chris Rea
miniatura|dereita|Chris Rea.
Christopher Anton Rea, nado en Middlesbrough o 4 de marzo de 1951, é un cantante e compositor inglés.
Refugado, ao comenzo da súa carreira, o nome artístico "Benny Santini" (título do seu primeo disco), adoptou finalmente o nome de Chris Rea. Autor prolífico e libre, en diferentes momentos da súa carreira, distintas discográficas intentaron o seu contrato, pero a liberdade dunha pequena compañía como na que estaba compoñendo, podía máis que os posibles ingresos.
Da súa extensa carreira musical destacan entre outros éxitos comerciais coma "Fool (if you think it's over)", "On the beach", "Josephine", "Looking for the summer", "Julia", "Auberge" ou "Road to hell".
No ano 2002, tras superar un grave cancro (as posibilidades de sobrevivir eran dun 50 %), a súa música volveu ás raíces jazz-blues.
Trala xira europea de 2006 e a edición do seu set Blue Guitar, obra composta por 11 cd's temáticos e deseño do propio artista, a súa carreira baixo o nome de Chris Rea, deixa paso a The Fire Flies, a súa nova banda.
Movemento Social Italiano-Dereita Nacional
O Movemento Social Italiano, denominado desde 1972 Movemento Social Italiano-Dereita Nacional (Movimento Sociale Italiano-Destra Nazionale) foi un partido político italiano neofascista fundado o 26 de decembro de 1946 por antigos dirixentes da República Social Italiana e do movemento fascista italiano, o prohibir o goberno provisorio o Partido Nacional Fascista. O seu primeiro dirixente foi Giorgio Almirante.
Mantiña o programa socializante, anticapitalista e antiburgués elaborado no I Congreso do Partido Fascista Republicano en novembro de 1943 coñecido como a Carta de Verona, nun primeiro momento negouse a recoñecer a lexitimidade da nova república, manténdose leal ao fascismo da República de Saló, e xogando un papel destacado no movemento nacionalista paneuropeo impulsando o Movemento Social Europeo, a Nova Orde Europea e o Partido Nacional de Europa. Moitos membros e simpatizantes do MSI estiveron envolvidos na estratexia de tensión durante os coñecidos como anos de chumbo.
Tradicionalmente coexistían no seu interior catro tendencias principais, a centrista de Arturo Michelini, a tradicionalista, a nacional de Giorgio Almirante e Pino Rauti e a conservadora de Ezio Gray.
Nas primeiras eleccións ás que se presentou, en 1948 sacou o 525.000 votos, o 2% dos votos na Cámara dos Deputados e o 0,8% no Senado pero coa desaparición da lista de Uomo Qualunque o MSI aumentou a súa militancia, en especial no sur onde contaba co apoio dos grandes propietarios de terras en resposta ás protestas e ocupacións de terras dos campesiños apoiados polo PCI.
En 1950 fundouse na súa órbita un sindicato, o CISNAL, dirixido por un deputado do MSI, Giovanni Roberti. Nas eleccións de 1953 sacou o 5,8% dos votos, pasou a ser secretario do MSI Arturo Michelini, o partido aceptou a OTAN, apoiou os gobernos da DCI.
En 1970 o MSI abandonou o saúdo fascista e a camisa negra, aceptou o sistema democrático en Italia e en 1972 formou unha alianza co Partido Democrático Italiano de Unidade Monárquica adoptando o novo nome de MSI-DN e obtivo nas eleccións de 1972 os mellores resultados electorais da súa historia, o 8,7% dos votos, o que lle valeu 56 deputados e 26 senadores.
Disolveuse en xaneiro de 1995 dirixido por Gianfranco Fini para dar paso á Alianza Nacional de corte neoliberal e que aceptaba o réxime democrático, o que supuxo a saída dos elementos que regardaban a tradición fascista para fundar Fiamma Tricolore.
Bob Kane
Robert Kahn, coñecido como Bob Kane, nado no Bronx (Nova York) o 24 de outubro de 1915 e finado o 3 de novembro de 1998, foi un debuxante e escritor estadounidense de banda deseñada, considerado o creador do superheroe Batman para DC Cómics. Anos máis tarde, Kane recoñeceu que Bill Finger, escritor do seu estudo, "contribuíu" na creación do personaxe.
Traxectoria
Aos 18 anos cambiou de maneira legal o seu apelido polo de Kane. No 1936 dibuxou e tintou o seu primeiro cómic profesional: Hiram Hick. No 1938 vendía relatos humorísticos de recheo para DC Cómics.
No 1938 coñeceu a Bill Finger e axiña colaboraron en diversos proxectos, entre eles a creación de Batman. Dende a creación da personaxe, centrouse profesionalmente nel ata o ano 1968, cando se xubilou. O éxito da serie televisiva de Batman no 1966, fixo que Kane acadase sona de novo. Así os seus debuxos foron expostos en galerías ó longo dos Estados Unidos e publicáronse edicións limitadas dalgunha das súas litografías. Posteriormente exerceu como asesor da película Batman no 1989 e tamén nas súas secuelas posteriores. O mesmo ano publicouse a súa autobiografía co título Batman and me.
Continente
miniatura|Animación na que se aprecian os diferentes criterios de clasificación dos continentes. Segundo o criterio, [[Eurasia pódese dividir en Europa e Asia, mentres que América pódese separar en América do Norte e América do Sur.]] dereita|miniatura|Mapa físico da [[Terra]] Un continente é unha grande extensión de terra que presenta algunha diferenza salientable respecto das veciñas. En xeografía pódese considerar un tipo de MUG (macro unidade xeográfica), que está establecida por criterios físico-históricos. Por isto, atopamos continentes como Europa e Asia que forman unha única extensión de terra (Eurasia) pero habitualmente son considerados de xeito separado.
O feito de que a definición de continente sexa pouco clara deu lugar á existencia de diferentes modelos, con diferente número de continentes que varía de catro a sete. Así mesmo, estes modelos foron cambiando ao longo da historia coa descuberta de novos territorios.
Na súa acepción máis estendida, a zona continental tamén inclúe as illas situadas a pouca distancias das costas continentais. Dende un punto de visto científico, os continentes inclúen as illas que se atopan nas placas tectónicas, como por exemplo a illa de Madagascar pertence a África.
Definición de continente
A palabra continente provén do latín continere, que significa «manter xuntos» e deriva do continens terra, «as terras continuas». Literalmente, o termo refírese a unha gran extensión de terra firme na superficie do globo terrestre. Así, hai algúns modelos de continentes que consideran Europa e Asia como dous continentes, mentres que Eurasia considérase unha rexión xeopolítica, e outros o fan á inversa.
En realidade, a noción de continente é unha convención creada en Europa a partir do século XVI. Anteriormente o concepto continente era moi vago e impreciso; a diferenza entre unha illa, unha península e un continente era só o tamaño, e moitas veces non concordaba a mesma definición continental entre diversos autores. En xeral, sostíñase a idea da unidade de toda as terras emerxidas rodeada por un mar primordial. A pesar de que na actualidade, a partición en continentes tómase como unha partición natural, e de aí tamén a identificación cunha unidade etnográfica en cada continente, en realidade trátase dunha invención dos xeógrafos, exploradores, científicos, etc. Son os europeos, quen foron dividindo as terras emerxidas. Está clasificación pasou a ser a "división natural" para o resto do mundo.
Modelos continentais
miniatura|upright En realidade non existe unha única forma de fixar o número de continentes e depende de cada área cultural determinar se dúas grandes masas de terra unidas forman un ou dous continentes, e en concreto, decidir os límites entre Europa e Asia (Eurasia) por unha banda e América do Norte e América do Sur (América) por outra. Os principais modelos son os seguintes:
Na península ibérica emprégase o seguinte modelo de seis continentes:
Superficie e poboación
miniatura|500px|Comparación da superficie dos continentes (por decenas de millóns de [[Quilómetro cadrado|quilómetros cadrados) e a poboación (por billóns de persoas)]]
A seguinte táboa recolle os datos de superficie e poboación de cada continente empregando o modelo de setes continentes, ordenados de maior a menor por superficie.
O total da superficie de tódolos continentes é de 148 647 000 km², que supón o 29.1% de toda a superficie terrestre (510 067 420 km²). No 2013 estimouse que a poboación total de tódolos continentes era de 7 162 119.000.
As primeiras definicións
thumb|esquerda|upright|O xeógrafo grego [[Estrabón, sostendo un globo no que pode lerse Europa e Asia]]
A primeira distinción semellante ao concepto de continente foi feita polos antigos navegantes gregos, que deron o nome de Europa e Asia ás terras localizadas a ambos os dous lados da extensión de auga que formaban o mar Exeo, o estreito dos Dardanelos, o mar de Mármara, o Bósforo e o mar Negro. Eses nomes empregáronse en principio para designar ás terras próximas á costa, e só despois estendeuse o seu uso ao interior do país. Os pensadores da Grecia antiga debateron a continuación se África (entón chamada Libia) debería ser considerada como unha parte de Asia ou como unha terceira parte independente do mundo e finalmente impúxose a división da Terra en tres partes. Desde a perspectiva grega, o mar Exeo era o centro do mundo, con Asia ao leste, Europa ao oeste e ao norte, e África ao sur.
Os límites entre os continentes non quedaron fixados. Desde o principio, a fronteira de Europa con Asia foi tomada partindo do mar Negro ao longo do río Rioni (coñecido entón como Phasis) en Xeorxia. Máis tarde, considerouse que a fronteira ía desde o mar Negro polo estreito de Kerch, o mar de Azov e o río Don (chamado entón Tanais), en Rusia.
O río Nilo considerouse xeralmente desde a antigüidade como a fronteira entre Asia e África. Heródoto, no século V antes de Cristo, con todo, xa se opoñía a esta situación, que emprazaba Exipto dacabalo entre dous continentes, e facía coincidir o límite entre Asia e África coa fronteira occidental de Exipto, deixando Exipto en Asia. Tamén cuestionou a división en tres do que era en realidade unha soa terra continua, un debate que continúa case dous milenios e medio máis tarde. miniatura|upright|O exemplo máis antigo coñecido de [[Mapa T e O|mapa de T en O, mostrando os 3 continentes como os dominios dos fillos de Noé: Sem, Iafet e Cam (o gravado acompaña unha edición de 1472 da obra Etymologiae de Isidoro de Sevilla)]] Eratóstenes, no século III antes de Cristo, sinalou que algúns xeógrafos dividían os continentes seguindo os ríos (o Nilo e o Don), considerándoos por tanto como «illas», mentres que outros os dividían por istmos, sendo así que entón serían «penínsulas». Estes xeógrafos fixaban a fronteira entre Europa e Asia no istmo entre o mar Negro e o mar Caspio e a fronteira entre Asia e África, no istmo entre o mar Vermello e a desembocadura do lago Bardawil no mar Mediterráneo.
Na época romana e na Idade Media, algúns escritores tomaron o istmo de Suez como o límite entre Asia e África, pero a maioría dos autores seguiron considerando que o río Nilo, ou a fronteira occidental de Exipto, eran o límite entre continentes. Na Idade Media, o mundo representábase nun mapa de T en O, coa T aludindo ás augas da división dos tres continentes.
As expedicións europeas na era dos descubrimentos
A voz tiña tal eufonía e gardaba tanta consonancia coas palabras «Asia» e «África» que inmediatamente se fincou nas linguas noreuropeas. Con todo tardou en ser adoptado na península ibérica e as súas colonias, onde o nome maioritariamente usado seguiu sendo por bastante tempo o de «Indias occidentais».
Puntos culminantes e máis baixos
Na seguinte táboa amósanse os puntos máis altos e máis baixos para o modelo de sete continentes, ordenados de maior a menor segundo os puntos culminantes.
A Torre, Barrantes, Ribadumia
A Torre é un lugar da parroquia de Barrantes no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Cataluña
Cataluña (en Catalunya, en aranés: Catalonha; en Cataluña) é unha comunidade autónoma española, considerada nacionalidade histórica,  situada no nordeste da Península Ibérica. Nomeada tradicionalmente Principado de Cataluña, é unha nación, segundo se expresa no seu estatuto de autonomía:
Ocupa un territorio duns 32.000 km² que limita ao norte con Francia (Occitania) e Andorra, ao leste co mar Mediterráneo ao longo dunha franxa marítima duns 580 quilómetros, ao sur coa Comunidade Valenciana (Castelló), e ao oeste con Aragón (Zaragoza, Teruel e Huesca). Esta situación estratéxica favoreceu unha relación moi intensa cos territorios da conca mediterránea e coa Europa continental. A capital de Cataluña é a cidade de Barcelona.
No territorio catalán habitan actualmente 7 467 423 habitantes nun total de 946 municipios dos que 63 superan os 20.000 habitantes (nos que vive o 70 por cento da poboación catalá). Dous terzos da poboación vive na Rexión metropolitana de Barcelona. Constitúe un territorio moi denso e altamente industrializado, liderando o sector en España desde o século XIX e a súa economía é a máis importante de entre as comunidades autónomas, ao xerar o 18,7% do PIB español, sendo a cuarta en PIB per cápita, tras o País Vasco, Navarra e a Comunidade de Madrid.
Cataluña foi durante a Idade Media un dos territorios principais da Coroa de Aragón. Co declive da Coroa decaeu Cataluña, que non volveu destacar ata a industrialización. A súa historia e a súa lingua son moi valoradas polos seus habitantes e para moitos son a base da súa identidade colectiva.
Xeografía
miniatura|300px| Mapa dos usos do solo en Cataluña segundo datos de [[2002. ]] miniatura|esquerda|[[Montserrat (monte)|Montserrat.]] Cataluña ten unha diversidade xeográfica relativamente moi marcada, tendo en conta o relativamente pequeno do seu territorio. A xeografía está condicionada polo litoral mediterráneo ao leste, con 580 quilómetros de costa, e as grandes unidades de relevo dos Pireneos ao norte. As coordenadas dos seus extremos son 3º 19 ' 59,94  de lonxitude leste para o extremo oriental, 0º 9 ' 41,69  de lonxitude leste para o extremo occidental, 42º 51 ' 45,97  de latitude norte para o extremo setentrional e 40º 31 ' 27,56  de latitude norte para o extremo meridional.
Aproximadamente o 28,7% do chan catalán está adicado aos cultivos, o 15,7% son prados e pastos, 1% corresponde a ríos, o 43,4% a fragas, o 6,7% a áreas urbanas e de urbanización e o 4,6% restante a outras actividades non especificadas.
Topografía
miniatura|dereita|262px|[[Baix Ebre|Baixo Ebro]] miniatura|262px|Pla de Bages, na [[Depresión Central Catalá|Depresión Central]] O relevo catalán presenta, a grandes trazas, tres unidades estruturais xerais:
Son unha formación montañosa que conecta a Península Ibérica co territorio continental europeo, situados ao norte de Cataluña. Os Pireneos cataláns representan case a metade, en lonxitude, de todo o Pireneo español, posto que se estende por máis de 200 km.
Tradicionalmente diferenciouse o Pireneo Axial, o principal do Prepireneo (meridional ao territorio catalán) e que son formacións montañosas paralelas ás cordilleiras principais pero con altitudes menores, menos escarpadas e dunha formación xeolóxica diferente. Ambas as unidades son máis anchas no occidente, ao contrario do oriente, onde se presentan os picos máis elevados. A elevación máis alta de Cataluña, que se atopa ao norte da comarca de Pallars Sobirà, é a Pica d'Estats con 3.143 m, seguida do Puigpedrós (2.914 m) e o Puigmal (2.910 m), os dous na fronteira con Francia. No Prepireneo destacan varias cordilleiras como a serra do Cadí ou a de Pedraforca.
Feleteo
Feleteo (coñecido tamén como Feletheus, Feva, Feba, Foeba, Fevva, Fevvanus, Theuvanus), finado en 487, foi os rei dos ruxios do 475 ao 487.
Cataluña
Topografía
Son unha alternancia de elevacións e chairas paralelas á costa mediterránea. Este Sistema Mediterráneo ten a súa base en dúas cordilleiras máis ou menos paralelas á costa, nunha orientación noroeste-suroeste. Estas dúas cordilleiras son a Cordilleira Litoral (Serralada Litoral) e a Cordilleira Prelitoral (Serralada Prelitoral). A Litoral é de menor extensión e con altitudes menores, mentres que a Cordilleira Prelitoral é maior tanto en extensión como en altitude. Dentro o sistema atópase unha serie de terras chairas, as entidades maiores das cales forman a Depresión Litoral e a Depresión Prelitoral.
Feleteo
Traxectoria
Feleteo era fillo de Flaciteo, rei dos ruxios e fundador do reino dos ruxios. O seu irmán chamábase Ferderuchus. Feleteo estaba casado coa goda Gisa, que era probabelmente a curmá do rei ostrogodo dos amalos Teodorico o Grande. Despois da morte de seu pai, probabelmente en 475, Feleteo sucedeuno como rei dos ruxios. O seu territorio nesa época estaba baseado na Baixa Austria. En 476, Feleteo axudou a Odoacro e os seus esciros e hérulos no derrocamento do emperador romano Rómulo Augústulo. Feleteo foi un achegado a Severino de Nórico. Despois de que o emperador bizantino Zenón intentou crear un conflito entre os ruxios e Odoacro, Feleteo executou ao seu sobriño Frederic, que apoiaba a Odoacro. Odoacro a continuación invadiu o reino dos ruxios, vencéndoos completamete nunha batalla preto da actual Viena. Feleteo e a súa muller foron capturados e executados en Rávena en 487. Dous anos máis tarde, os ruxios uníronse ao rei ostrogodo Teodorico o Grande, quen invadiu Italia e venceu a Odoacro en 493.