cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Subxéneros do heavy metal
Death metal
O death metal é un xénero xurdido a mediados dos anos 1980 tomando como bases as estruturas musicais do thrash metal e dos comezos do black metal. Os grupos deste xénero adoitan ter dous guitarristas, un baixista, un vocalista e un batería, sendo habitual as técnicas de blast beat e de dobre bombo extremadamente rápidas, aínda que algúns grupos ocasionalmente tamén incorporan outros instrumentos como teclados electrónicos. O son das guitarras neste xénero adoita ser rápido, cunha gran distorsión e tons baixos, empregándose técnicas como o palm mute e o tremolo picking.
As voces típicas do death metal son as chamadas voces guturais, moitas veces obxecto de crítica pero cun propósito estético e musical que acompaña aos agresivos contidos líricos deste xénero. Os temas líricos adoitan tratar sobre a violencia, pero tamén se estenden a outros temas máis variados como por exemplo o satanismo, a relixión, o ocultismo, a mitoloxía de H.P. Lovecraft, a natureza, a filosofía, a ciencia ficción ou a política.
Grupos como Venom, Celtic Frost, Slayer, e Kreator tiveron unha grande influencia na creación deste xénero,  mentres que Possessed e Death considéranse os pioneiros do mesmo, xunto con outros grupos como Obituary, Autopsy e Morbid Angel. A finais dos anos 1980 e comezos dos anos 1990 o death metal acadou unha grande atención dos medios cando unha serie de selos discográficos entre os que estaban Combat Records, Earache Records e Roadrunner Records, comezaron a asinar contratos con grupos deste xénero a un ritmo moi rápido. Dende entón o death metal foise diversificando, dando lugar a unha nova serie de subxéneros e xéneros de fusión.
Death metal melódico
O death metal melódico é un estilo que presenta características inspiradas na New Wave of British Heavy Metal, en particular os rápidos riffs e liñas harmónicas de guitarra, pero incorporando os elementos máis habituais do death metal como a distorsión de guitarras, rápidos padróns rítmicos de batería e en ocasións ritmos blast beat. O estilo vocal deste xénero combina as voces limpas, os gritos e as voces guturais.
Gran parte da súa orixe e popularidade atribúese a grupos como At the Gates, In Flames e Dark Tranquillity, que definiron o xénero a comezos dos anos 1990 sentando as bases da escena musical do metal de Gotemburgo, escena a que o escritor Garry Sharpe-Young denominou "a salvación comercial do death metal". Outro dos pioneiros foi o grupo británico Carcass, clasificado dentro do grindcore nos seus primeiros discos pero que evolucionou ata este estilo nos álbums Necroticism – Descanting the Insalubrious de 1991 e Heartwork de 1993. Outros exemplos de grupos incluídos neste xénero son Amon Amarth, Soilwork e Arch Enemy.
Death metal técnico
O death metal técnico é un subxénero do death metal que enfoca este xénero cara ritmos, riffs e estruturas máis complexas do habitual. A experimentación técniva no death metal comezou a finais dos anos 1980 e comezos dos anos 1990, exemplificándose en grupos como Death, Atheist e Cynic. Algúns exemplos de álbums nos que se da este estilo son o álbum de debut de Nocturnus The Key, o terceiro álbum de Sarcófago The Laws of Scourge, o segundo álbum de Atheist Unquestionable Presence e o terceiro álbum de Pestilence Testimony of the Ancients.
Death 'n' roll
"Death 'n' roll" é o termo aplicado para cualificar a aqueles grupos de death metal que incorporan elementos típicos do rock and roll no seu son. O resultado desta combinación é unha mestura das características típicas do death metal, como as voces guturais e a distorsión nas guitarras, con reminiscencias do hard rock e o heavy metal tradicional dos anos 1970. Entre os grupos incluídos nesta clasificación atópanse bandas como Entombed, Deuteronomium e Gorefest.
Deathcore
O deathcore é un xénero de fusión que combina as características do death metal e do metalcore. O xénero fai uso dos riffs e blast beats típicos no death metal, así como os breakdowns máis habituais no metalcore, mentres que as vocalizacións máis comúns son as voces guturais e gritos en tons graves. O deathcore gañou a súa maior popularidade no suroeste dos Estados Unidos, especialmente nas zonas de Arizona e o sur de California. Algúns dos grupos con máis éxito deste xénero son Carnifex, Despised Icon, Suicide Silence e Whitechapel.
Hinariwanda
Hinariwanda foi unha cidade do norte do Imperio Hitita.
Subxéneros do heavy metal
Doom metal
miniatura|300px|[[Bobby Liebling (Pentagram).]] miniatura|200px|[[Nick Holmes (Paradise Lost).]]
Doom metal é un estilo extremo do heavy metal fortemente influenciado polos primeiros traballos de Black Sabbath. As guitarras, baixos e batería forman parte da instrumentación típica neste xénero, coa inclusión ocasional de teclados. As guitarras e baixos tócanse en notas moi baixas e cunha gran distorsión, o que produce un son pesado característico do xénero. Os tempos son lentos e as voces son limpas, creando unha sensación de desesperación ou dor. O xénero desenvolveuse durante a primeira metade dos anos 1980 cunha serie de grupos pioneiros que definiron o xénero, entre os que destacan os ingleses Pagan Altar e Witchfinder General,, os estadounidenses Pentagram e Saint Vitus, e os suecos Candlemass e Count Raven.
Hinariwanda
O rei Suppiluliumas I saqueou as terras de Hinariwanda e de Iwatallisa (Iwatallišša) e permaneceu por un tempo en Hinariwanda. Desde aquí saíu para Sappiduwa.
Subxéneros do heavy metal
Death-doom
O death-doom é un estilo que combina os tempos lentos e a atmosfera pesimista do doom metal coas voces guturais profundas e a batería de dobre bombo do death metal. Influenciado na súa maioría polos primeiros traballos de Hellhammer/Celtic Frost, o estilo xurdiu a finais dos anos 1980 e gañou certa popularidade durante a década dos anos 1990. Os pioneiros deste xénero foron grupos como Winter, Disembowelment, Paradise Lost, Autopsy, Anathema e My Dying Bride.
Drone metal
O drone metal, tamén chamado drone doom, é un xénero derivado do doom metal definido principalmente por notas e acordes sostidos e repetidos chamados drones. Neste xénero aplícase unha gran reverberación e acople ao son das guitarras, mentres que a voz moitas veces non está presente ou é gutural. As cancións neste xénero son de gran duración e carecen de ritmo no sentido tradicional do termo. O drone metal está influenciado pola música drone, a música noise e a música minimalista, e xurdiu a comezos dos anos 1990 con grupos pioneiros como Earth, Boris e Sunn O))).
Hinariwanda
Segundo Matthews & Glatz estaría situada entre Eldivan e Ilgaz, na provincia turca de Çankırı.
Subxéneros do heavy metal
Funeral doom
O funeral doom é un estilo de doom metal que combina características do death-doom con música funeraria. Adoita empregar tamén elementos máis habituais do dark ambient como o uso de teclados ou sintetizadores e as voces adoitan ser en forma de lamentacións de fondo, o que axuda a crear unha atmosfera onírica. Os pioneiros deste xénero foron grupos como Mournful Congregation, Evoken, Thergothon, Skepticism e Corrupted.
Sludge metal
miniatura|250px|[[Crowbar.]]
O sludge metal comezou coma un derivado do doom metal, incorporando elementos do hardcore punk e do southern rock. Moitos dos grupos deste xénero compoñen cancións lentas e pesadas que conteñen breves momentos de hardcore, aínda que en ocasións si presentan uns tempos musicais máis rápidos que no doom metal. Os instrumentos de corda tócanse cunha gran distorsión e acoples para producir un son pesado. Os ritmos de batería son semellantes aos do doom metal, con ocasionais pasaxes máis rápidas, e as voces son en forma de grito, con letras de natureza pesimista. O sufrimento, o abuso de drogas, a política e o rexeitamento da sociedade son temas comúns nas cancións deste xénero. Nova Orleáns está considerado como o lugar de nacemento deste xénero a comezos dos anos 1990, con grupos pioneiros como Eyehategod, Crowbar, Buzzov*en e Acid Bath.
Folk metal
O folk metal é un xénero de fusión do heavy metal e a música folk tradicional xurdido en Europa nos anos 1990. A música deste xénero caracterízase pola mestura de diversos estilos de heavy metal coa música folk, sendo habitual o uso de instrumentos folclóricos xunto aos tradicionais do heavy metal, en ocasións incluíndo estilos de canto tradicionais. Algúns grupos tamén empregan teclados para simular o son dos instrumentos tradicionais. As letras das cancións neste xénero adoitan tratar sobre temas como a fantasía, mitoloxía,  paganismo, historia  e natureza.
Considérase aos grupos Skyclad, Moonspell e Amorphis como os pioneiros deste xénero. A mediados dos anos 1990 outros grupos comezaron a xurdir en diversas zonas de Europa, como por exemplo os irlandeses Cruachan e os alemáns Subway to Sally, cada un deles encabezando as variacións de estilo que serían denominadas celtic metal e medieval metal respectivamente. Malia as contribucións destes primeiros grupos, non foi ata comezos dos anos 2000 que o xénero acadou unha gran popularidade, particularmente en Finlandia con grupos como Finntroll, Ensiferum, Korpiklaani, Turisas e Moonsorrow.
Medieval metal
O medieval metal é un subxénero do folk metal que combina o heavy metal coa música medieval. Este xénero xurdiu a mediados dos anos 1990 localizándose na súa maioría en Alemaña, onde é coñecido como "Mittelalter-Metal". Os grupos deste xénero suplementan o son cunha variedade de instrumentos tradicionais. Considérase ao grupo Subway to Sally como os pioneiros neste xénero. Os instrumentos de vento-madeira como gaitas, frautas e shawms e os de corda como violíns, laúdes, zanfonas, violoncellos, arpas e mandolinas son habituais en temas de grupos como Corvus Corax, In Extremo, Schandmaul, Morgernstern, e Schattentantz.
Pagan metal
O pagan metal é unha denominación estilística do heavy metal relacionada co black metal e o folk metal que combina características do metal extremo con tradicións pre-cristianas en forma de conceptos temáticos, melodías e instrumentos folclóricos ou linguas antigas. O grupo noruegués In the Woods... foi un dos primeiros en ser clasificados con esta denominación, e outros grupos como Primordial, Moonsorrow e Kampfar identifícanse tamén dentro deste estilo.
Pirate metal
O pirate metal é un subxénero do heavy metal no que os grupos se caracterizan por incorporar mitoloxía pirata na música e na estética das actuacións. As letras das cancións adoitan conter xerga pirata e a música combina varios xéneros como o thrash metal, o speed metal, e o folk metal con cantos mariñeiros tradicionais. É habitual que os grupos incorporen ou emulen instrumentos folk tradicionais como as concertinas, e que os membros dos grupos e algúns dos afeccionados se disfracen con roupa de época nas actuacións e concertos. Algúns dos grupos máis populares neste xénero son Alestorm e Swashbuckle.
Glam metal
miniatura|dereita|250px|[[Poison.]]
O glam metal (tamén chamado hair metal, sleaze metal e en ocasións pop metal) é un subxénero do heavy metal tradicional que incorporou elementos do hard rock e do punk rock, pero engadindo hooks e riffs de guitarra inspirados pola música pop. Con orixes nos anos 1980, as cancións deste xénero adoitan conter solos de guitarra e un extensivo uso de harmonías, particularmente nas características cancións denominadas power ballads. Estas cancións foron algunhas das que acadaron un maior éxito comercial no xénero, chegando a unha audiencia maior que o heavy metal tradicional. Os temas das cancións adoitan tratar sobre o amor e a luxuria, habitualmente dirixidas a unha muller en particular, ademais de presentar influencias temáticas herdadas do blues.
Esteticamente o glam metal ten unha forte influencia no glam rock dos anos 1970, adoitando usar peiteados elaborados, maquillaxe e accesorios de roupa rechamantes. Este aspecto visual resultou atractivo para os produtores de televisión da época, en particular para a MTV que comezou as súas emisións coincidindo co aumento de popularidade deste xénero. Algúns dos grupos de glam metal con maior éxito foron Poison, Cinderella e Warrant.
Gothic metal
O gothic metal (ou goth metal) é un estilo que combina a musicalidade do heavy metal coas atmosferas e ambientacións escuras do gothic rock. A música deste estilo é diversa xa que os grupos clasificados dentro del adoptan a estética gótica a distintos xéneros de heavy metal. As letras dos temas deste estilo adoitan ser melodramáticas, románticas ou tristes, tratando en ocasións temas de fantasía.
O estilo orixinouse a comezos dos anos 1990 en Europa evolucionando a partir do death-doom. Os primeiros grupos considerados dentro deste estilo son os ingleses Paradise Lost, My Dying Bride e Anathema. Outros grupos pioneiros da mesma época son os estadounidenses Type O Negative, e os suecos Tiamat. Os noruegueses Theatre of Tragedy desenvolveron unha estética denominada "a bela e a besta" que combina voces masculinas agresivas con voces limpas femininas, estilo adoptado tamén por algúns outros grupos posteriores. A mediados dos anos 1990 Moonspell, Theatres des Vampires e Cradle of Filth adaptaron a temática e estética gótica ao black metal. A finais da década dos anos 1990 fíxose popular unha variante sinfónica do gothic metal, con grupos como Tristania e Within Temptation.
A comezos do século XXI o gothic metal comezou a ser máis popular en Europa, particularmente en Finlandia onde grupos como HIM, Lullacry e Poisonblack conseguiron acadar os primeiros postos en listas de vendas. Nos Estados Unidos algunhas bandas como Type O Negative, HIM, Lacuna Coil, Evanescence e Cradle of Filth tamén acadaron un certo éxito comercial.
Grindcore
dereita|miniatura|250px|[[Napalm Death.]]
O grindcore é un xénero de metal extremo orixinado a comezos e mediados dos anos 1980 que evolucionou como unha fusión de thrash metal e hardcore punk. A instrumentación é a habitual dos xéneros dos que procede, incluíndo guitarras baixo e batería, aínda que é habitual que a estrutura e ton dos temas se vexan alterados considerablemente con respecto aos xéneros dos que procede. O estilo vocal deste xénero é extremo, variando dende gritos agudos a voces guturais. As letras das cancións adoitan ser de corte provocativo, cunha gran serie de músicos deste xénero declarando un forte compromiso con causas éticas e políticas da extrema esquerda.
Os comezos da escena do grindcore dependeu das redes internas de intercambio de cintas musicais e producións de tipo "DIY". Os precursores deste xénero máis recoñecidos son os grupos de hardcore punk Siege e o grupo de death metal Repulsion, sendo Napalm Death o grupo que popularizou ao que se lle acredita a popularidade acadada por este xénero. . Outros grupos posteriores que acadaron un certo éxito son entre outros os estadounidenses Brujeria e Soilent Green.
Deathgrind
O deathgrind é un xénero de fusión que combina as características técnicas do death metal coa intensidade e agresividade do grindcore. Este xénero da énfase á brutalidade xeral da música e á velocidade, pero mantendo os cambios de tempo bruscos típicos do grindcore. Algúns grupos notables deste xénero son Cattle Decapitation e Misery Index.
Goregrind e Pornogrind
O goregrind é un subxénero musical do grindcore, recoñecido musicalmente por aplicar unha gran distorsión nas voces e empregar a música abrasiva típica do grindcore. Mentres que o grindcore trata temas sociais e políticos, o goregrind trata temas relacionados coa sangue, enfermidades ou accidentes con resultados mortais. Malia o impacto de álbums como Horrified de Repulsion e Ultimo Mondo Cannibale de Impetigo, a orixe deste subxénero atribúese ao grupo británico Carcass que comezou a súa carreira musical a comezos dos anos 1980.
O pornogrind é tamén un subxénero do grindcore con características semellantes ao anterior, pero que neste caso adoita tratar temas sexuais nas cancións. Un dos grupos máis destacados deste estilo é Cock and Ball Torture
Latin metal
O latin metal é unha denominación dentro do heavy metal atribuída a aqueles grupos que teñen unha orixe, influencias ou instrumentacións adaptadas dende a música latina, como por exemplo a inclusión de voces en español, instrumentos de percusión latina e ritmos adaptados dente outros xéneros como a salsa. A súa orixe remóntase aos anos 1970 e 1980 en países de Latinoamérica grazas a cada vez maior influencia e popularidade mundial do heavy metal e do rock da época. Nos Estados Unidos comezou a destacar comercialmente a partir dos anos 1990, con diversos selos discográficos buscando beneficiarse da cada vez maior popularidade do pop latino nesa época, coma por exemplo na compilación Metalo do selo Grita! Records, que incluíu temas de Ill Niño e Puya entre outros. Grupos como Sepultura e Soulfly adoitan citarse como predecesores deste estilo. Ill Niño é probablemente o expoñente máis coñecido do xénero, ao acadar certo éxito comercial cos seus dous primeiros álbums e obter unha forte difusión radiofónica en diversas zonas dos Estados Unidos, coma por exemplo na área de San Antonio.
Metalcore
O metalcore é un xénero de fusión do metal extremo e do hardcore punk. Este xénero presenta unha énfase distintivo no uso de breakdowns, que son pasaxes lentas e intensas que incitan ao baile tipo mosh. As voces no metalcore adoitan ser en forma de gritos e ocasionalmente guturais, aínda que é habitual que grupos máis tardíos do xénero mesturen este tipo de canto con voces limpas. Os riffs pesados de guitarra e a batería de dobre bombo son habituais no xénero, sendo común o uso de guitarras de sete e oito cordas.
Sepultura e Pantera están considerados como os grupos que máis influíron na creación deste xénero. Os grupos pioneiros de metalcore como Earth Crisis e Integrity, formados antes dos anos 1990, adoitan describirse como máis próximos ao hardcore, mentres que grupos posteriores como Killswitch Engage, Underoath, Avenged Sevenfold ou Parkway Drive considéranse máis próximos ao heavy metal.
Begoña Amunarriz
Miren Begoña Amunarriz Olano, nada en Donostia o 21 de xuño de 1948, é unha activista feminista e política vasca de ideoloxía nacionalista vasca.
Subxéneros do heavy metal
Mathcore
O mathcore é un estilo do metalcore cunha gran complexidade rítmica e disonancia, chamado así por analoxía co math rock xa que tanto o mathcore como o math rock empregan métricas musicais pouco habituais. Os grupos deste xénero teñen unha relación próxima ao grindcore. Algúns dos grupos considerados como pioneiros deste xénero son Converge, Coalesce, Botch e The Dillinger Escape Plan.
Metalcore melódico
O metalcore melódico é un estilo do metalcore que combina os sons e características do death metal melódico co hardcore punk e metalcore, ocasionalmente tamén do emo. As grandes influencias dos grupos deste xénero son os riffs de guitarra e estilos musicais dos grupos de death metal melódico suecos como At the Gates, Arch Enemy, In Flames e Soilwork. Os grupos deste estilo adoptan un uso maior de melodías instrumentais nos seus temas e un maior uso de voces limpas que o metalcore. As técnicas de guitarra e batería son as típicas do metalcore, incluíndo os habituais breakdowns do xénero. Algúns grupos deste estilo tamén inclúen solos de guitarra nos seus temas.
Begoña Amunarriz
Foi unha das primeiras mulleres que estivo presente no Parlamento Vasco a comezos da década de 1980, sendo neste senso unha das pioneiras na política vasca. Foi unha declarada activista a prol dos dereitos e a presenza da muller na vida política vasca.
Biografía
Begoña Amunarriz naceu en 1948 en Donostia no seo dunha familia de nacionalistas vascos. Despois da Guerra Civil o seu pai, que fora gudari, estivo exiliado en Francia e posteriormente foi internado nun campo de concentración franquista. A súa nai estivo varios anos encarcerada durante a guerra. Iso propiciou que Amunarriz se criase nun ambiente familiar abertzale que chocaba coa educación e sociedade do franquismo da época, o que moldeou, nas súas propias palabras, un carácter rebelde. A esta herdanza política, Amunarriz uniu unha conciencia feminista que desenvolveu na adolescencia, influenciada por diversos factores como a figura da súa nai, a lectura, a súa rebeldía ante o ensino relixioso da época e a súa experiencia vivindo en países estranxeiros.
Subxéneros do heavy metal
Metalcore melódico
Os grupos máis representativos deste estilo son entre outros Trivium, All That Remains, Atreyu,  Bullet for My Valentine, Bury Tomorrow, Darkest Hour, Asking Alexandria, As I Lay Dying,  August Burns Red   e The Devil Wears Prada.
Begoña Amunarriz
Biografía
Amunarriz estudou Bacharelato Superior na póla de Ciencias e realizou posteriormente estudos administrativos superiores pola Universidade de Navarra (ISSA) en Donostia. Sendo moi nova marcha a vivir ao estranxeiro, residindo en Bruxelas, Londres e Dublín, cidades nas que realizou estudos de Lingua, Arte e Literatura francesas e inglesas. Froito desta experiencia, ademais de español e éuscaro, domina o francés e o inglés. Tamén realizou estudos de piano no Conservatorio de Donostia.
Subxéneros do heavy metal
Metal alternativo
O metal alternativo, tamén coñecido como alt-metal ou hard alternative é un estilo do heavy metal que combina elementos deste con outros adaptados dende o rock alternativo e outros xéneros non asociados directamente co heavy metal. Os grupos clasificados neste xénero adoitan caracterizarse por riffs de guitarra pesados, voces melódicas con gritos ocasionais, inclusión de sons e estruturas musicais non convencionais no heavy metal e outro tipo de achegas máis experimentais. O termo comezou a empregarse para cualificar a algúns grupos a finais dos anos 1980 e tornouse máis popular durante os anos 1990. Deu lugar a varios subxéneros de seu, incluíndo o rap metal, o funk metal e o nu metal. Algúns grupos destacados deste xénero son entre outros System of a Down, Five Finger Death Punch, Mudvayne, Rob Zombie e Sevendust
Begoña Amunarriz
Biografía
Á marxe do seu labor político, desenvolvida principalmente entre finais da década de 1970 e principios dos anos 1990, traballou na empresa privada e na docencia. Foi tertuliana habitual en programas de debate en EITB e articulista especializada en temas políticos como: as dúas Guerras Mundiais, maio do 68, Quebec, Terrorismo, Países Bálticos, os Balcáns, o islam, Irán, a Cuestión Xudía, Nacionalismo Vasco e sobre todo, temas relacionados co status da muller na sociedade.
No plano persoal está casada con Xabier Alkorta Andonegi, economista que chegou a ser director xeral da caixa de aforros guipuscoana Kutxa entre 2004 e 2008 e de Caixa Castela A Mancha entre 2009 e 2010 (nomeado tras a intervención da entidade por parte do Banco de España), así como membro do consello de administración da caixa de aforros nacionalizada Novacaixagalicia/NCG Banco desde 2011. A parella ten dous fillos.
Subxéneros do heavy metal
Funk metal
O funk metal é un xénero de fusión que adopta os sons de guitarra e riffs do heavy metal e xúntaos coas liñas de baixo e ritmos sincopados do funk. O xénero evolucionou a finais dos anos 1980 cando grupos como Red Hot Chili Peppers e Fishbone comezaron a practicar este estilo híbrido cunha maior carga de funk que de heavy metal. Grupos posteriores evolucionaron cara a liñas musicais máis achegadas ao metal pero mantendo as liñas de baixo típicas desta fusión. . Algúns exemplos de grupos clasificados neste xénero son Faith No More, Primus, Bang Tango, Extreme e Mordred.
Nu metal
O nu metal é un xénero de fusión que une elementos do metal alternativo e do groove metal con outros como o grunge, a música industrial, o funk e o hip hop. Este estilo é sincopado e baseado en riffs, con influencias rítmicas do groove metal. Algúns grupos deste xénero usan guitarras de sete cordas con tons baixos para resaltar os sons pesados, mentres que os baixos adoitan ser de cinco e seis cordas. As mesas de mesturas, secuenciadores e samplers tamén adoitan incluírse nas composicións e actuacións en directo. Os estilos vocais varían dende o canto melódico e o rapeo ata os gritos e voces guturais. En 1994 Korn foi o primeiro grupo ao que se etiquetou como "nu metal", seguido doutros grupos como Deftones, P.O.D., Linkin Park, Slipknot, Papa Roach, Kittie. e Disturbed
Rap metal
O rap metal é un subxénero do metal alternativo que combina elementos do hip hop con outros do heavy metal. Adoita consistir en riffs de guitarra típicos do heavy metal, elementos do funk metal, voces rapeadas e en ocasións mesas de mesturas. O xénero comezou a popularizarse a finais dos anos 1980 cando Anthrax publicou o seu EP I'm the Man que incorporaba elementos de hip hop na súa música, e cando se uniron posteriormente ao grupo Public Enemy para facer unha nova versión do tema "Bring the Noise" que fusionou o hip hop co thrash metal. Algúns dos grupos máis destacados deste xénero son Rage Against the Machine, Biohazard, Limp Bizkit e Skindred.
Metal cristián
dereita|miniatura|250px|[[As I Lay Dying.]] dereita|miniatura|250px|[[Demon Hunter.]]
O metal cristián, tamén denominado nalgúns medios white metal, é unha forma do heavy metal definida habitualmente pola mensaxe das letras dos temas musicais e a afiliación declarada dos membros dos grupos musicais ao cristianismo. A produción desta música adoita facerse e distribuírse a través de estacións de radio e selos discográficos considerados dentro do movemento cristián.
Os grupos de metal cristián atópanse dentro de tódolos subxéneros do heavy metal, tendo a característica común entre eles a temática das letras. As temáticas cristianas e relixiosas adoitan mesturarse coas temáticas habituais de cada un dos xéneros nos que se encadran os grupos. Algúns estudos argumentan que a subcultura do metal cristián fornece aos seus membros unha forma alternativa de profesar a súa relixión, ofrecéndolles unha alternativa diferente ao heavy metal máis tradicional con mensaxes máis escuros ou negativos.
O metal cristián xurdiu a finais dos anos 1970 como forma de evanxelización da escena musical do heavy metal, con grupos pioneiros como os estadounidenses Resurrection Band e Petra e os suecos Jerusalem. Nos anos 1980 o grupo estadounidense Stryper acadou un éxito considerable, seguidos dos tamén estadounidenses Tourniquet e os australianos Mortification nos anos 1990. O grupo de rap metal P.O.D. e os grupos de metalcore Underoath, Demon Hunter, As I Lay Dying e Norma Jean atraeron a atención dos medios principais cara este movemento na primeira década do século XXI, acadando posicións notables na lista Billboard 200.
Unblack metal
O unblack metal, tamén chamado black metal cristián, é un subxénero do heavy metal que segue o estilo do black metal pero no que os músicos fan promoción do cristianismo por medio das súas letras e a súa imaxinería. Os grupos deste xénero resultan controvertidos de cara aos afeccionados do black metal máis tradicional, debido ao posicionamento anti-cristián dos grupos pioneiros do xénero. Os medios tamén teñen suxerido que o cristianismo contradí a natureza escura do black metal e os ideais individualistas e misantrópicos de moitos dos grupos dese xénero.
O comezo exacto deste estilo está en disputa. O grupo australiano Horde co seu álbum de 1994 titulado Hellig Usvart deu a coñecer o concepto deste estilo e o termo holy unblack metal de cara aos medios, mentres que o grupo noruegués Antestor adoptou o estilo unblack metal no seu álbum de 1994 Martyrium. Outros exemplos de grupos deste xénero son Crimson Moonlight, Admonish e Frosthardr.
Metal extremo
O metal extremo é unha denominación que abrangue unha serie de subxéneros do heavy metal relacionados entre si, orixinarios de comezos dos anos 1980 e caracterizados por un son e estilo máis duros e underground que o heavy metal máis tradicional. Os xéneros que adoitan incluírse nesta denominación son entre outros o black metal, death metal, doom metal, thrash metal, e en ocasións o speed metal.
Metal industrial
miniatura|dereita|180px|[[Marilyn Manson.]]
O metal industrial combina o heavy metal e a música industrial, con elementos adicionais do thrash metal ou do hardcore punk, sendo habituais os riffs de guitarra repetitivos, o uso de samplers, sintetizadores e secuenciadores, e as voces distorsionadas. O metal industrial comezou a desenvolverse a finais dos anos 1980, cando algúns grupos comezaron a fusionar a música industrial e o heavy metal nun só xénero. O metal industrial tivo éxito comercial a comezos dos anos 1990, particularmente en Norteamérica, pero comezou a perder popularidade na segunda metade dos anos 1990. Algúns dos grupos máis representativos deste xénero son Ministry, Nine Inch Nails, KMFDM, Fear Factory, Marilyn Manson e Godflesh.
Metal neoclásico
O metal neoclásico é un subxénero do heavy metal que presenta unha grande influencia da música clásica, con acordes de guitarra moi técnicos, e adaptacións de estruturas e harmonías inspiradas na música clásica. Ritchie Blackmore está considerado como o pioneiro deste estilo, e posteriormente Yngwie Malmsteen converteuse nun dos músicos máis notables en contribuír ao seu desenvolvemento. Outros músicos notables considerados dentro deste xénero son Jason Becker, Tony MacAlpine, Vinnie Moore, Stéphan Forté e Timo Tolkki.
Metal progresivo
O metal progresivo orixinouse no Reino Unido e nos Estados Unidos a finais dos anos 1970s. O xénero une elementos do heavy metal e do rock progresivo, tomando a agresión e os sons de guitarra amplificados típicos do primeiro pero coas composicións máis experimentais e complexas deste último. A diferenza do avant-garde metal, a experimentación no metal progresivo fai énfase na complexidade técnica e teórica da música, con ritmos complexos e estruturas pouco habituais, pero usando a instrumentación tradicional do heavy metal. O xénero comezou a popularizarse a finais dos anos 1980, mais non foi ata os anos 1990 que acadou éxito comercial, con grupos como Dream Theater, Queensrÿche, Tool e Fates Warning.
Djent
O djent ou djent metal é un xénero que xurdiu como unha derivación do metal progresivo. O termo "djent" é unha onomatopea dun acorde de guitarra distorsionado de tipo palm mute, e adoita aplicarse á música que emprega este tipo de son, ó son en si mesmo ou á escena particular do xénero. Este estilo caracterízase por incluír este tipo de acordes xunto con solos de guitarra e unha gran complexidade rítmica. Algúns dos grupos considerados como pioneiros deste estilo son Meshuggah, Periphery, Animals As Leaders, e TesseracT.
Metal sinfónico
miniatura|[[Simone Simons (Epica).]]
O metal sinfónico é un subxénero do heavy metal que combina as súas características con diversos elementos da música clásica, como por exemplo instrumentos sinfónicos e coros. Os teclados típicos do power metal tamén adoitan estar presentes neste xénero. Os grupos de metal sinfónico teñen habitualmente vocalistas femininas adestradas no canto, o que deu lugar ao alcume opera metal, e tamén é común que estes grupos inclúan un segundo vocalista, habitualmente masculino, cantando con voz gutural, característica máis típica do gothic metal.
Neue Deutsche Härte
miniatura|[[Rammstein.]]
Neue Deutsche Härte é a denominación para describir o estilo musical orixinado a mediados dos anos 1990 en Alemaña que combina metal alternativo e groove metal con elementos da música industrial, electrónica e techno. As letras adoitan estar en alemán e usa a instrumentación típica do heavy metal (guitarra, baixo, batería e voces) engadindo instrumentos de teclado, sintetizadores e samplers. As letras e voces adoitan ser limpas e graves, facendo uso estendido de certas sílabas e letras como a vibrante alveolar múltiple e a vibrante múltiple uvular. O grupo con máis éxito deste estilo é Rammstein, xunto a outros como Oomph!, Stahlhammer, e Megaherz.
Power metal
miniatura|180px|[[Hansi Kursch (Blind Guardian).]] O power metal é un xénero que combina as características do heavy metal tradicional con outras do speed metal, habitualmente engadindo un contexto sinfónico. Polo xeral caracterízase por un son inspirador, contrastando coa dureza e disonancia prevalente noutros estilos como o doom metal ou o death metal. Os grupos deste xénero adoitan tocar cancións que asemellan himnos, destacando os coros e temáticas de fantasía que crean un son teatral e dramático.
O termo comezou a aplicarse a mediados dos anos 1980 principalmente para cualificar a dous movementos musicais. O primeiro deles xurdiu en Norteamérica, cun son máis duro e semellante ao speed metal, e o segundo posterior que se popularizou en Europa, Suramérica e o Xapón, cun son máis lixeiro e melódico. Algúns exemplos de grupos de power metal destacados son Blind Guardian, Helloween, DragonForce, Sonata Arctica, Angra, Sabaton, Stratovarius, Kamelot e HammerFall.
Speed metal
O speed metal orixinouse a finais dos anos 1970 e comezos dos 1980 a partir do movemento chamado New Wave of British Heavy Metal, e está considerado o proxenitor musical directo do thrash metal. Este xénero incrementou os tempos e ritmos usados polos primeiros grupos do heavy metal máis tradicional, pero mantendo os tipos melódicos. Influenciado polo hardcore punk, o speed metal é un xénero musical moi rápido e cun gran requirimento técnico na súa execución. Algúns exemplos de grupos clasificados neste xénero son Venom, Motörhead e Accept.
Stoner metal
O stoner metal ou stoner rock adoita ter un tempo lento, empregando tons baixos e predominando o son de baixo. Combina elementos do rock psicodélico, do blues-rock e do doom metal, con voces habitualmente melódicas e unha produción de tipo "retro". Xurdiu a comezos dos anos 1990, sendo os grupos estadounidenses Kyuss e Sleep os considerados como pioneiros deste xénero.
Thrash metal
O thrash metal é un subxénero extremo do heavy metal caracterizado polo seu rápido tempo e agresividade musical. Os temas deste xénero adoitan empregar ritmos rápidos e riffs de guitarra de rexistros baixos acompañados de guitarras solistas tocadas coa técnica shredding. As letras dos temas adoitan tratar sobre problemas sociais e tamén é habitual o reproche das elites sociais, empregando unha linguaxe directa e de denuncia.
O xénero evolucionou a comezos dos anos 1980 ao combinarse os ritmos rápidos de batería e a actitude do hardcore punk coas técnicas de batería e guitarra do New Wave of British Heavy Metal. Xurdiu en parte como reacción do glam metal, xénero máis convencional e aceptado polos medios e de carácter menos agresivo que xurdiu na mesma época. O thrash metal serviría posteriormente de inspiración para outros subxéneros de metal extremo como o death metal e o black metal.
Catro grupos estadounidenses, Anthrax, Megadeth, Metallica e Slayer, están considerados como os pioneiros do xénero e os que lle deron máis popularidade, denominados polos medios o "Big Four". En Europa, Sodom, Kreator, Destruction, e Tankard tamén formaron o que os medios denominaron o "Big Teutonic Four".
Crossover thrash
O crossover thrash, tamén chamado simplemente "crossover", é un estilo de thrash metal que inclúe máis elementos do hardcore punk que o thrash metal estándar e caracterízase por incluír gran cantidade de riffs moi rápidos e repetitivos. Este estilo adoita considerarse igual ao thrashcore, con máis influencia do punk ca este. Algúns dos grupos máis destacados deste xénero son Corrosion of Conformity, Dirty Rotten Imbeciles, Stormtroopers of Death, Suicidal Tendencies e Agnostic Front.
Groove metal
O groove metal é un subxénero do heavy metal que emprega a intensidade e calidades de son do thrash metal pero nun tempo medio con ocasionais incursións en tempos máis rápidos. Este estilo asóciase a grupos como Pantera, Exhorder, Lamb of God, Sepultura, Soulfly, Gojira, Throwdown, e Machine Head.
Grupo Farquhar
miniatura|Grupo Farquhar desde o espazo
O grupo de Farquhar pertence ás illas externas das Seychelles, situada a máis de 700 km ao suroeste da capital, Vitoria, na illa de Mahé. A área total da terra de todas as illas no grupo é menos de 11 km², pero a área total das medidas dos atois é preto de 370 km². O grupo consiste en dous atois e unha illa separada. Ademais, hai un arrecife mergullado separado na área:
Hai soamente dous establecementos. O establecemento principal está en Île du Nord (illa do Norte) do atol de Farquhar, e o outro na illa Providence do atol Providence.
Casco de Leiro
O casco de Leiro é un casco ou unha cunca de ouro, probablemente da Idade de Bronce Final. Foi atopado de xeito fortuíto por José Vicente Somoza o 7 de abril de 1976, no lugar chamado Corruncho dos Porcos, unha zona rochosa preto da praia de Leiro, Rianxo. Atopábase dentro dunha vasilla de barro, e a descuberta produciuse durante unhas obras de construción dun alboio. Na actualidade consérvase no Museo Arqueolóxico e Histórico do Castelo de Santo Antón, na Coruña.
Presenta paralelismos con outros exemplares da Península Ibérica, como as cuncas de Axtroki e Villena, e do norte de Europa.
Descrición
miniatura|250px|esquerda|O casco de Leiro. É de forma semiesférica e remata nun pequeno tronco de cono de base estreita. O seu diámetro máximo é de 195 mm e a altura de 150 mm máis os 23 mm do remate. O seu peso é de 270 gramos.
A imaxe de pezas similares centroeuropeas poida que fose primeiro unha cunca, usada para algún tipo de ritual, e despois, engadido o remate, usado como "casco de parada", símbolo da autoridade dentro dunha xerarquía, xa que a delgadeza da lámina desbota calquera aplicación defensiva.
O casco realizouse dunha única peza. Primeiro fundiron un calote, e posteriormente mediante un traballo de batido, foi levantada a lámina de ouro (mediante a técnica chamada rising). O remate superior xa formaba parte desta peza inicial, polo que non se pode considerar que fose engadido posteriormente. Pola parte interior do obxecto pódese observar unha leve depresión efecto do fundido inicial con este remate macizo.
A peza presenta decoración en toda a súa superficie, feita mediante a técnica do repuxado. Os motivos, bolos, dispóñense en bandas horizontais separadas por grupos de tres estrías paralelos (ata seis bandas) que desaparecen no remate. Presenta bolos simples e bolos rodeados de catro fíos circulares concéntricos enmarcados entre catro boliños. Nalgúns depósitos europeos da Idade de Bronce Final, como por exemplo o de Generalard en Francia, consérvanse os punzóns de matriz complexa con que foron obtidos este tipo de decoracións. Estes punzóns complexos, en ocasións cunha parte en positivo e outra en negativo, están normalmente feitos en bronce pola técnica de fundición á cera perdida, polo que se considera propio da ourivaría do Bronce Final e, máis concretamente, do ámbito tecnolóxico denominado Villena-Estremoz. De momento non coñecemos obxectos deste tipo no ámbito da península Ibérica.
En toda Europa hai referentes do emprego deste tipo de obxectos, algúns que semellan sombreiros (por exemplo os conos de Avanton en Francia, ou Ezelsdorf, Berlín ou Schifferstadt en Alemaña) e outros como cuncas ou vaixelas (como Villena ou os paralelos irlandeses). En todo caso, debe ser considerado pola súa singularidade como un obxecto ritual.
Iwatallisa
Iwatallisa foi unha cidade do norte do Imperio Hitita en mans dos kaskas no século –XIV]]..
O rei Suppiluliumas I saqueou as terras de Hinariwanda e de Iwatallisa (Iwatallišša) e permaneceu por un tempo en Hinariwanda. Desde aquí saíu para Sappiduwa.
Segundo Matthews & Glatz estaría situada entre Eldivan e Ilgaz, na provincia turca de Çankırı.
Coque Malla
Traxectoria
Fillo do actor Gerardo Malla e da actriz Amparo Valle, nace en Madrid en 1969. Aos 15 anos, xunto con Ricardo Moreno, Luís García e Luís Martín forma o grupo de rock Los Ronaldos, do que será voz, guitarra e líder. Cos Ronaldos grava cinco discos: Los Ronaldos, Saca la lengua, Sabor salado, 0 e Idiota. Conseguindo grandes éxitos con cancións como "Adiós papá", "Quiero más", "Qué vamos a hacer", "Por las noches" etc. A fama levaraos a facer xiras por España, Chile e Cuba. O grupo disólvese en 1998.
En 1995 colabora no éxito de Los Rodríguez, "Mucho Mejor", do disco Palabras más, palabras menos. A partir de entón traballa na súa carreira en solitario e na súa faceta de actor en películas como Todo es mentira.
En 2006 colabora co grupo musical Pereza, no disco Los amigos de los animales, no tema "Algo para cantar". En 2007 colabora con Ariel Rot, no disco Dúos, tríos y otras perversiones, no tema "El tiempo lo dirá".
En 2010 cede a canción do seu grupo Los Ronaldos "No puedo vivir sin ti" para unha campaña publicitaria da marca IKEA.
Arquieparquía católica armenia de Istambul
A arquieparquía de Istambul, tamén chamada arquidiocese de Constantinopla, é unha eparquía que atende aos católicos de rito armenio en Turquía. Foi orixinialmente creada en 1830, e posteriormente unida ao Patriarcado de Cilicia en 1866. En 1928, cando a sé patriarcal foi movida a Beirut, a actual arquieparquía foi restablecida, o 15 de outubro de 1928. O arcebispo actual é Boghos Levon Zekiyan. En 2008 había arredor de 3.650 católicos de rito armenio pertencentes á diocese.
Territorio
A arquieparquía ten xurisdición sobre todos os fieis católicos armenios de Turquía. A comunidade católica armenia se concentra especialmente en Istambul, onde viven arredor de 3.000 fieis, herdeiros dunha colonia moito máis numerosa no pasado. Outros grupos máis pequenos existen en Ancara e Mardin.
Episcopoloxio
En 1830 foi erixida a arquieparquía de Constantinopla. Até a unión coa sé patriarcal, os arcebispos foron os seguintes:
En 1866 a sé foi unida ao Patriarcado de Cilicia, dende entón os patriarcas foron os seguintes:
En 1928, o patriarcado foi trasladado a Beirut, e a sé foi restablecida:
Mourente, Pontevedra
Santa María de Mourente é unha parroquia que se localiza no concello de Pontevedra. Segundo o INE no 2018 tiña 2016 habitantes (1066 mulleres e 950 homes), 89 menos ca en 2008. Ten 27 entidades de poboación.
Lindes
Os lindes históricos da parroquia de Mourente foron mudando ao longo do tempo. No inicio da Idade Moderna, a parroquia de San Mamede de Moldes foi anexada á de Santa María de Mourente e con ela lugares como A Parda, A Eiriña ou O Gorgullón, que hoxe forman parte do núcleo urbano de Pontevedra. En 1500 Moldes aínda aparecía como freguesía á parte, mais o Padre Sarmiento indica a mediados do século XVIII que a igrexa de Moldes había tempo que estaba abandonada e en ruínas. esquerda|miniatura|Lindes das freguesías de Mourente e da Virxe do Camiño segundo o Mapa das Parroquias de Galicia (2001). Ao norte, o río Lérez separa Mourente das parroquias de San Salvador de Lérez, Santa María de Xeve e Santo André de Xeve. Ao leste, Mourente linda con Santa Mariña de Bora e ao sur con San Miguel de Marcón e San Pedro de Tomeza. Ao oeste, encóntrase a parroquia de San Martiño de Salcedo e a vila de Pontevedra. O linde tradicional coa vila de Pontevedra partía do Marco do Gorgullón e pasaría hoxe polas rúas José Casal, Blanco Porto, Javier Puig e atravesaba o barrio de Santo Antoniño até a Seca de Santa Clara, onde se encontra o actual Centro de Tecnificación Deportiva. Isto significa que as actuais parroquias relixiosas da Virxe do Camiño e de Monte Porreiro, así como barrios como os da Seca ou A Parda, conforman o Mourente histórico.
As estremas oficiais da parroquia de Mourente fican estabelecidas en 2001. Non coinciden cos lindes históricos nin cos relixiosos. Recoñécese, separada de Mourente, a parroquia da Virxe do Camiño, que ocupa boa parte da antiga freguesía de San Mamede de Moldes. Fican dentro de Mourente os barrios urbanos do Castañal e parte da Seca. Tamén o lugar de Moldes, aínda que o lugar de Pardesó, que depende da igrexa de Mourente, fica asignado á freguesía civil de Marcón.
Historia
Os escasos achados arqueolóxicos feitos en Mourente parecen confirmar que, ao igual que moitos outros lugares de Galiza, a presenza humana no seu territorio histórico é moi antiga e continuada até a actualidade. As primeiras evidencias de ocupación humana no territorio do Mourente histórico datan do neolítico. Desta época foi encontrada no lugar do Outeiro unha machada de pedra pulida, hoxe exposta no Museo de Pontevedra. Máis recentemente identificáronse no Monte do Castro os restos dunha mámoa e dun petróglifo. Da Idade do cobre tamén se achou outro machado plano de cobre encontrado preto da igrexa parroquial, nunha leira do lugar da Bouza, onde a Sociedade Arqueolóxica de Pontevedra descubriu unha necrópole de cistas. miniatura|Vista do castro de Mourente. No punto máis alto de Mourente, no Picoto, existiu un castro, que lle dá nome ao monte circundante. Asentábase sobre un afloramento granítico natural que posteriormente, e até inicios do século XX, foi usado como canteira. Por esta razón, o castro na actualidade encóntrase moi mal conservado. Ao non ter sido escavado aínda, non se dispón dunha datación exacta. Porén, sábese que foi romanizado polos restos de tellas encontrados nel e sobre todo pola necrópole romana que escavou ao pé deste castro a Sociedade Arqueolóxica de Pontevedra e o achado dunha moeda grande de bronce do tempo do emperador Antonino Pío (século II d.c). Non se sabe até que época estivo habitado o castro, mais o topónimo de Mourente, así como os microtopónimos de Sadurnil e Sanín, todos de orixe antoponímica, parecen indicar a presenza de explotacións agrícolas nas terras altas de Mourente desde o final do imperio romano ou da época sueva.
A primeira mención escrita á parroquia de Mourente data de 1019, nunha orde do rei Afonso V onde confirma que esta freguesía se encontra dentro da xurisdición do castelo da Cedofeita, en Lérez, sendo por tanto unha posesión do bispado de Iria. Neste documento alúdese á existencia dunha igrexa, moi probabelmente á antiga igrexa medieval situada no propio lugar de Mourente. En 1169 o rei Fernando II concédelle o foro á veciña vila de Pontevedra e once anos despois cédella ao arcebispado de Santiago de Compostela, incluíndo na súa ampla xurisdición a parroquia de Mourente. Desde entón, Mourente, como outras parroquias veciñas, converteuse en fornecedoras de bens e servizos de Pontevedra.
Mourente constituíu concello de seu entre 1841 e 1867, abranguendo as freguesías de Bora, Marcón e Tomeza. O núcleo urbano de Monte Porreiro viviu un espectacular crecemento demográfico desde mediados do século XX.