cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cirilo Vladimirovich de Rusia
Exilio e autoproclamación como Emperador
No exilio esforzouse por axudar aos rusos tamén exiliados e en difíciles situacións de supervivencia. En reiteradas ocasións condenou o réxime soviético e as súas exaccións sobre o pobo ruso.
Cirilo Vladimirovich finou o 12 de outubro de 1938 nunha clínica de París. Nun primeiro tempo foi enterrado na capela ancestral da familia da súa esposa en Coburgo (Alemaña). O 7 de marzo de 1995 foi enterrado solemnemente xunto á súa esposa na Fortaleza de San Pedro e San Paulo en San Petersburgo.
A sucesión á xefatura da Familia Imperial
Unha soa cousa é segura, Cirilo era o home agnado da dinastía trala morte de Nicolao II, do tsarévich Alexei e de Miguel Aleksandrovich, que reinou só por un día. Neste punto, os dereitos poden ser discutidos por diferentes príncipes, pero o home maior da súa dinastía era el. Desde o momento en que Cirilo Vladimirovich converteuse en herdeiro maior dos Romanov, os seus dereitos foron contestados por outros dos seus curmáns, primeiro por razóns políticas (a súa participación na Revolución de febreiro), logo polo feito de que os seus dereitos recaerían hoxe en día nunha muller, María Vladimirovna Romanova ou pola suposta invalidez do seu matrimonio.
A maioría das ligas monárquicas rusas recoñecen os dereitos da descendencia de Cirilo Vladimirovich por riba dos recoñecidos pola Asociación da Familia Romanov, a cal ve na persoa de Demetrio Romanovich Romanov o xefe natural da dinastía a pesar de non ser o home agnado.
Matrimonio e descendencia
Do seu matrimonio coa princesa Vitoria Melita de Saxonia-Coburgo-Gotha naceron tres fillos:
Devanceiros
Devanceiros de Cirilo Vladmirovich Romanov
Bus (informática)
Un bus, en Informática, é unha canle de comunicación formada por un conxunto de condutores paralelos que conectan dous ou máis dispositivos. A característica chave dun bus é que se trata dun medio de transmisión compartido. As liñas que compoñen un bus pódense clasificar en tres grupos funcionais:
A denominación provén da industria eléctrotécnica, anterior á informática, na que se denominaban barras (en inglés bus bars) aos condutores paralelos en forma de barras dispostos nas subestacións, centros de transformación e cuartos de distribución en edificios. Por esta razón ao bus informático ás veces en tratados técnicos de electrónica dixital tamén se lle chama barras ou barramento.
Temporización
A temporización é unha parte fundamental no funcionamento do bus, xa que controla a forma na que se coordinan os sucesos sobre o bus. Podemos falar de dous tipos de temporización:
Epéntese
A epéntese é o fenómeno fonolóxico (ou fonético) consistente na adición dun fonema (ou son) na posición media dunha palabra ou secuencia fónica. Este fenómeno pode darse ó longo da historia da lingua ou sincronicamente en diferentes variedades diatópicas.
Un exemplo pode ser o paso de aldea a aldeia ou de a alma a a i-alma. Este último exemplo é moi habitual na lingua galega coloquial e denomínase "i epentético antihiático" (cf. anaptixe).
Exemplo de uso:
Baloncesto
miniatura|Pelotas de baloncesto. O baloncesto (basketball en inglés) é un deporte colectivo inventado en 1891 polo profesor de Educación Física James Naismith, na Asociación Cristiá de Mozos de Springfield, EUA. Cada un dos dous equipos está formado por cinco xogadores. Ten como obxectivo pasar a pelota por dentro dunha cesta colocada nas extremidades da pista. Actualmente pode xogarse tamén en pistas ao aire libre. Neste deporte pódense facer os cambios de xogadores que o adestrador estime necesarios. As posicións máis comúns dos xogadores son: base, escolta, aleiro, ala-pivote e pivote. O base ten a función de dirixir o xogo.
Os xogadores poden camiñar na pista sempre que boten contra o chan a pelota a cada paso dado. Tamén é posíbel dar un pase, ou sexa, lanzar a pelota en dirección a un compañeiro de equipo.
Actualmente o baloncesto internacional atópase organizado pola FIBA (Federación Internacional de Baloncesto). A súas determinacións valen para todos os países onde se xoga o baloncesto, excepto para a liga profesional dos EUA, a NBA, que mantén regras propias un pouco diferentes das internacionais. A expectativa é que as dúas entidades aproximen cada vez máis os seus regulamentos.
Para xogos regulamentados pola FIBA, o tempo de xogo oficial é de 40 minutos, divididos en catro períodos iguais de 10 minutos cada un. Entre o 2º e 3º períodos, hai intervalo de 15 minutos, e invértense as pistas de ataque e defensa dos equipos; logo, cada equipo defende en dous períodos cada cesta. Ao contrario doutros deportes colectivos, non hai sorteo para definir quen ten a posesión de pelota no comezo do xogo: a pelota lanzase para cima por un árbitro, e un xogador de cada equipo (naturalmente o máis alto) colócase para saltar e tentar obter a posesión.
Non se permite saír dos límites da pista, e nos xogos oficiais tampouco se permite que o xogador leve a pelota para a pista de ataque e retorne para a pista de defensa. Alén diso, hai tamén unha limitación de tempo (24 segundos) para facer a cesta, e a prohibición de que o atleta salte e retorne ao chan coa posesión de pelota, sen executar lanzamento ou pase. As faltas cóbranse da lateral de pista, así como as demais violacións; no entanto, en caso de que un equipo cometa máis de 4 faltas nun período, as faltas do adversario pasan a cobrarse na forma de tiro libre: o xogador colócase nunha liña a 4,60 metros da cesta e lanza sen a marcación dos rivais. O tiro libre tamén se cobra cando un xogador sofre falta no momento en que está tentando un lanzamento - independentemente do número total de faltas do equipo adversario.
Alén da NBA, que se considera unha liga moi emocionante e espectacular, o principal torneo de clubs de baloncesto é a Euroliga. Se dun lado a NBA conta cos xogadores de maior poder defensivo e de forza, a Euroliga conta con xogadores máis cerebrais e técnicos. Xa entre as seleccións, o torneo máis importante aínda é o Olímpico.
O baloncesto en cadeira de rodas é unha modalidade bastante coñecida entre os deportes para persoas discapacitadas.
O Mini Baloncesto é a forma de disputa do deporte para nenos con menos de 12 anos. Foi desenvolvido como unha forma divertida de descubrir o baloncesto. Algunhas regras son diferentes do baloncesto tradicional. A altura da cesta (do aro ata o solo) é de 2,60 m. O tempo de xogo recomendado pola FIBA é de dous períodos de 20 minutos; no entanto, algúns estados introduciron adaptacións a esta regra buscando un maior desenvolvemento do xogo.
miniatura|Seareiros que forman parte da "Demencia" do Estudiantes
Historia
miniatura|upright|Pictograma olímpico para baloncesto
Creación
thumb|upright|Dr. [[James Naismith c. 1920]] En decembro de 1891, James Naismith, profesor canadense de educación física e instrutor na Escola de Formación da Asociación de Xoves Cristiáns (en inglés YMCA) (agora Springfield College) en Springfield, Massachusetts, estaba tentando manter a súa clase de ximnasia activa nun día de choiva. Buscaba un xogo de interior que mantivese aos seus alumnos ocupados e en boa forma física durante os longos invernos de Nova Inglaterra. Tras rexeitar outras ideas por consideralas demasiado rudas ou pouco adecuadas para ximnasios amurallados, inventou un novo xogo no que os xogadores pasaban un balón aos seus compañeiros de equipo e tentaban anotar puntos lanzando o balón a un cesto (canastro) montado nunha parede. Naismith escribiu as regras básicas e cravou unha cesta de pexegos nunha pista elevada. Ao principio, Naismith colocou a cesta de pexegos co fondo intacto, o que significaba que había que recuperar o balón manualmente despois de cada "canastra" ou punto anotado. Isto non tardou en resultar tedioso, polo que Naismith retiroulle parte do fondo o cesto para poder sacar os balóns cunha vara longa despois de cada canastra anotada. miniatura|upright|esquerda|A primeira cancha de baloncesto: [[Springfield College]] miniatura|upright|esquerda|Balón de baloncesto de estilo antigo con cordóns
Orixinalmente, o baloncesto xogábase cun balón de fútbol. Estes balóns redondos fabricábanse, naquela época, cun xogo de cordóns para pechar o orificio necesario para inserir unha vexiga inflable despois de que os outros segmentos cosidos da cuberta de coiro do balón se voltearan cara a fóra. Estes cordóns podian facer que os pases de rebote e os caneos foran imprevisibles. Finalmente inventouse un método de construción de balóns sen cordóns, e este cambio no xogo foi avalado por Naismith. (Mentres que no fútbol americano, a construción de encaixe resultou vantaxosa para o agarre e permanece ata hoxe.) As primeiras pelotas feitas especificamente para o baloncesto eran marróns, e só a finais dos anos 50 Tony Hinkle, buscando un balón que fose máis visible para xogadores e espectadores, presentou o balón laranxa que agora é de uso común. O caneo non formaba parte do xogo orixinal, excepto o "pase de rebote" aos compañeiros. Pasar o balón era o principal medio de movemento do balón. O caneo foi finalmente introducido pero limitado pola forma asimétrica dos primeiros balóns. O caneo era habitual en 1896, e en 1898 xa existía unha norma contra o dobre caneo.
As cestas de pexego utilizáronse ata 1906, cando se substituíron por aros metálicos con taboleiro. Pronto se introduciu outro cambio, de modo que o balón simplemente pasaba a través deles. Cada vez que unha persoa metía o balón no cesto, o seu equipo gañaba un punto. O equipo que conseguía máis puntos gañaba o partido. Os cestos estaban orixinalmente cravados no balcón da entreplanta da pista de xogo, pero isto resultou pouco práctico cando os espectadores do balcón comezaron a interferir nos tiros. O taboleiro foi introducido para evitar esta interferencia; tivo o efecto adicional de permitir tiros de rebote. Os diarios manuscritos de Naismith, descubertos pola súa neta a principios de 2006, indican que estaba nervioso polo novo xogo que inventara, xa que moitos fracasaran antes, que incorporaba regras dun xogo infantil chamado Duck on a rock (pato sobre unha rocha).
Frank Mahan, un dos xogadores do primeiro xogo orixinal, achegouse a Naismith despois das vacacións de Nadal, a principios de 1892, preguntándolle como quería chamar o seu novo xogo. Naismith respondeu que non pensara niso porque estaba concentrado só en comezar o xogo. Mahan suxeriu que se chamase "bola de Naismith", ao que riu, dicindo que un nome así mataría calquera xogo. Mahan dixo entón: "Por que non lle chaman baloncesto?" Naismith respondeu: "Temos un cesto e unha pelota, e paréceme que sería un bo nome para iso." O primeiro xogo oficial xogouse no ximnasio da YMCA en Albany, Nova York, o 20 de xaneiro de 1892, con nove xogadores. O partido rematou 1-0; o tiro fíxose desde 7,6 m, nunha pista do tamaño apenas a metade dunha cancha actual da streetball ou da National Basketball Association (NBA).
Naquela época, xogábase ao fútbol con 10 xogadores por equipo (máis tarde aumentou a 11). Cando no inverno facía demasiado frío para xogar ao fútbol, ​​levaban os equipos ao interior, e resultaba conveniente dividilos pola metade e xogar ao baloncesto con cinco en cada lado. Cara a 1897-1898 os equipos de cinco convertéronse en norma.
Baloncesto universitario
miniatura|upright|O equipo de baloncesto da Universidade de Kansas de 1899, con James Naismith na parte traseira, á dereita. Os primeiros seguidores do baloncesto da YMCA foron enviados por todos os Estados Unidos, e estendeuse rapidamente polos Estados Unidos e Canadá. En 1895, xa estaba ben implantado en varios institutos femininos. Aínda que nun principio a YMCA foi a responsable do desenvolvemento e a difusión do xogo, ao cabo dunha década o novo deporte desalentou a moita xente, xa que o xogo brusco e as multitudes alborotadas empezaron a desviar a atención da misión principal da YMCA. Con todo, outros clubs deportivos de afeccionados, universidades e clubs profesionais encheron rapidamente o baleiro. Nos anos anteriores á primeira guerra mundial, a Amateur Athletic Union (AAU) (Unión Atlética Amateur) e a Intercollegiate Athletic Association of the United States (IAAUS) (Asociación Nacional de Atletismo Universitario dos Estados Unidos) (precursora da NCAA) disputáronse o control das regras do xogo. A primeira liga profesional, a National Basketball League, creouse en 1898 para protexer aos xogadores da explotación e promover un xogo menos duro. Esta liga tan só durou cinco anos.
James Naismith desempeñou un papel decisivo na creación do baloncesto universitario. O seu colega C. Ou. Beamis presentou o primeiro equipo de baloncesto universitario, xusto un ano despois do partido da YMCA de Springfield, no Geneva College que se atopaba no suburbio de Pittsburgh (Pensilvania). O propio Naismith adestrou máis tarde no equipo masculino de baloncesto da Universidade de Kansas durante seis anos, antes de ceder as rendas ao renombrado adestrador Forrest "Phog" Allen. O discípulo de Naismith Amos Alonzo Stagg levou o baloncesto á Universidade de Chicago, mentres que Adolph Rupp, alumno de Naismith en Kansas, cultivou grandes éxitos como adestrador do baloncesto masculino da Universidade de Kentucky. O 9 de febreiro de 1895, xogouse o primeiro partido intercolexial de 5 contra 5 na Universidade Hamline entre Hamline e a Escola de Agricultura, que estaba afiliada á Universidade de Minnesota. A Escola de Agricultura gañou o encontro por 9–3. miniatura|upright|[[High School of Montreal Equipo de baloncesto xuvenil feminino, 1915–1916]]⁣ En 1901, algunhas universidades, como a Universidade de Chicago, a Universidade Columbia, a Universidade Cornell, o Dartmouth College, a Universidade de Minnesota, a Academia Naval dos Estados Unidos, a Universidade de Colorado e a Universidade Yale comezaron a patrocinar partidos masculinos. En 1905, as frecuentes lesións no campo de fútbol levaron ao Presidente Theodore Roosevelt a suxerir que as universidades formasen un organismo reitor, o que deu lugar á creación da Asociación Atlética Interuniversitaria de Estados Unidos (IAAUS, polas súas siglas en inglés). En 1910, este organismo cambiou o seu nome polo de National Collegiate Athletic Association (NCAA). O primeiro partido de baloncesto interuniversitario canadense xogouse no YMCA de Kingston, Ontario, o 6 de febreiro de 1904, cando a Universidade McGill -alma máter de Naismith- visitou á Queen's University. McGill gañou por 9-7 na prórroga; o marcador era de 7-7 ao final do tempo regulamentario e decidiuse nunha prórroga de dez minutos. O partido contou cun bo número de espectadores.
O primeiro torneo do campionato nacional masculino, o torneo da Asociación Nacional de Baloncesto Interuniversitario, que aínda existe como torneo da National Association of Intercollegiate Athletics (NAIA), organizouse en 1937. o primeiro campionato nacional para equipos da NCAA, o National Invitation Tournament (NIT) en Nova York, organizouse en 1938; o torneo nacional da NCAA comezou un ano despois. O baloncesto universitario foi sacudido polos escándalos de xogos de azar desde 1948 ata o 1951, cando decenas de xogadores dos principais equipos estaban implicados no amaño de partidos. Impulsado parcialmente por unha asociación que facía trampas, o NIT perdeu os apoios ao torneo da NCAA.
Baloncesto de instituto
miniatura|upright|Un partido de baloncesto entre os equipos femininos do [[Heart Mountain Relocation Center|Heart Mountain e do Powell High School, Wyoming, marzo de 1944.]] Antes da consolidación xeneralizada do distrito escolar, a maioría dos institutos estadounidenses eran moito máis pequenos que os seus homólogos actuais. Durante as primeiras décadas do século XX, o baloncesto converteuse rapidamente no deporte interescolar ideal debido ás súas modestas necesidades de equipamento e de persoal. Nos días anteriores á cobertura televisiva xeneralizada dos deportes profesionais e universitarios, a popularidade do baloncesto nos institutos non tiña rival en moitas partes de Estados Unidos. Quizais o máis lendario dos equipos do instituto foi o Franklin Wonder Five de Indiana, que arrasou en todo o país durante a década de 1920, dominando o baloncesto de Indiana e gañándose o recoñecemento nacional.
Hoxe practicamente todos os institutos dos Estados Unidos presentan un equipo de baloncesto na competición varsity (universitaria). A popularidade do baloncesto segue sendo alta, tanto nas zonas rurais onde levan a identificación de toda a comunidade, como nalgunhas escolas máis grandes coñecidas polos seus equipos de baloncesto onde moitos xogadores pasan a participar en niveis máis altos de competición despois de graduarse. Na tempada 2016-17, 980.673 nenos e nenas representaron as súas escolas na competición de baloncesto interescolar, segundo a Federación Nacional de Asociacións Estatales de Ensino Medio (NFHS). Os estados de Illinois, Indiana e Kentucky son ​​particularmente coñecidos pola devoción dos seus residentes polo baloncesto do instituto, comunmente chamado Hoosier Hysteria en Indiana; a película aclamada pola crítica Hoosiers mostra a profundidade do significado do baloncesto do instituto para estas comunidades.
Na actualidade non existe ningún torneo que determine un campión nacional de secundaria. O esforzo máis serio foi o Torneo Nacional Interescolar de Baloncesto na Universidade de Chicago de 1917 a 1930. O evento foi organizado por Amos Alonzo Stagg e enviaba invitacións aos equipos campións estatais. O torneo comezou sendo maioritariamente do Medio Oeste, pero foi crecendo. En 1929 contaba con 29 campións estatais. Ante a oposición da National Federation of State High School Associations e a North Central Association of Colleges and Schools, que ameazaban con que as escolas poderian perder a súa acreditación, o último torneo celebrouse en 1930. As organizacións manifestaron a súa preocupación polo feito de que o torneo se utilizase para recrutar xogadores profesionais das categorías preparatorias. O torneo non convidou escolas minoritarias nin escolas privadas/parroquiais.
O Torneo Nacional Católico Interescolar de Baloncesto desenvolveuse de 1924 a 1941 na Universidade Loyola. O Torneo Nacional de Baloncesto Invitacional Católico de 1954 a 1978 xogouse nunha serie de lugares, incluíndo as universidades Católica, Georgetown e George Mason. O Torneo Nacional Interescolar de Baloncesto para Escolas Secundarias Negras celebrouse de 1929 a 1942 no Hampton Institute. O Torneo Nacional de Baloncesto Interescolar por Invitación celebrouse entre 1941 e 1967, comezando na Instituto Tuskegee. Tras unha pausa durante a segunda guerra mundial retomouse no Tennessee State College en Nashville. A base para o campión diminuíu despois de 1954 cando o Caso Brown contra o Consello de Educación comezou unha integración das escolas. Os últimos torneos celebráronse na Alabama State College de 1964 a 1967.
Baloncesto profesional
Os equipos abundaron ao longo da década de 1920. Había centos de equipos de baloncesto profesional masculino en pobos e cidades de todos os Estados Unidos de América, e pouca organización do xogo profesional. Os xogadores saltaban dun equipo a outro e os equipos xogaban en armerías e salóns de baile cheos de fume. As ligas ían e viñan. Equipos como os Orixinal Celtics e dous equipos afroamericanos, os New York Renaissance Five ("Rens") e os (aínda existentes) Harlem Globetrotters xogaban ata douscentos partidos ao ano nas súas xiras nacionais.
A primeira pelota de baloncesto
En 1894, a empresa Chicope Falls, de Springfield, Massachusetts, fabricou a primeira pelota específica de basket. Antes, usábase unha de fútbol.
Obxectivo do xogo
miniatura|250px|[[Michael Jordan]] O obxectivo do xogo é introducir a pelota no cesto do equipo adversario (marcando puntos) e, simultaneamente, evitar que esta sexa introducida no propio cesto, respectando as regras do xogo. O equipo que obtiver máis puntos no fin do xogo vence.
A competición é dirixida por:
Posicións
Son usadas, xeralmente, tres posicións: alas, pivotes e armador (ou base). Na maioría dos equipos temos dous alas, dous pivotes e un armador.
Recinto de xogo
miniatura|esquerda|185px|Táboa da canastra O recinto oficial de xogo é unha superficie rectangular con 28 metros de lonxitude (liñas laterais) e 15 metros de largura (liñas finais), limitado por dúas liñas laterais e dúas liñas de fondo. miniatura|250px|Campo de baloncesto (dimensións en metros) Xunto a cada liña final está colocada unha táboa, onde se fixa o cesto, que se atopa colocado a 3,05 metros do chan. A medición faise a partir do bordo interior das liñas límite. A superficie do campo é dura, rectangular, plana e sen obstáculos.
Asistencia
Asistencia é un pase certeiro que atopa outro compañeiro de equipo, libre de marcación, e acaba convertido nunha cesta. Para os americanos, o xogador que fai asistencias é tan ou máis importante que o xogador que marca os puntos.
Pase
O pase ten como obxectivo a colocación da pelota nun compañeiro que se atope en mellor posición, para a creación de situacións de finalización ou para a progresión no terreo de xogo. Existen varios tipos de pase: peito, picado, por cima con 2 mans, lateral con 1 man, por tras das costas etc.
Les contes d'Hoffmann
Les contes d´Hoffmann (en galego Os contos de Hoffman) é unha ópera da Jacques Offenbach. Foi posta en escena por primeira vez en 1881 en París.
O libreto foi escrito por Jules Barbier, baseado en tres curtas historias de E.T.A. Hoffmann, un prolífico escritor alemán. Hai moitas gravacións desta ópera, e represéntase regularmente. Tamén hai un filme The Tales of Hoffmann (1951).
Diferentes edicións da ópera
A ópera contén un prólogo, tres actos e un epílogo. Offenbach non estaba vivo cando se puxo en escena esta ópera, morreu o 5 de outubro de 1880, e xustamente catro meses despois estreouse a obra.
Antes da súa morte, Offenbach completou a orquestración do prólogo e o primeiro acto. Pero non puido acabar a obra, xa que morreu. Moitas versións diferentes desta obra apareceron, moitas eran unha pequena continuación da orixinal.
A Pesqueira, Burgás, Xermade
A Pesqueira é un lugar da parroquia de Burgás, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá.
Anne-Sophie Mutter
Anne-Sophie Mutter, nada en Rheinfelden, Baden, o 26 de xuño de 1963, é unha violinista alemá.
Traxectoria
Comezou tocando o piano cando tiña cinco anos e decontado comezou a tocar o violín, estudando cos mestres Erna Honigberger e, despois da morte deste, con Aida Stücki.
A Eirexe, Lamas, Boqueixón
A Eirexe é un lugar da parroquia de Lamas no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 13 habitantes (5 homes e 8 mulleres).
Anne-Sophie Mutter
Traxectoria
Despois de gañar varios premios deixou a escola para dedicarse exclusivamente á arte. Con 13 anos, o director Herbert von Karajan convidouna a tocar coa Filharmónica de Berlín. En 1977 fixo a súa estrea no Festival de Salzburgo coa English Chamber Orchestra baixo as ordes de Daniel Barenboim. Aos 15 anos, Mutter realizou a súa primeira gravación do terceiro e quinto concerto para violín de Mozart con von Karajan e a Filharmónica de Berlín.
No ano 1980 realizou a súa estrea nos Estados Unidos coa Filharmónica de Nova York dirixida por Zubin Mehta. En 1985, con 22 anos, foi nomeada membro honorario da Royal Academy of Music (Londres) e encabezou a súa facultade de estudos internacionais de violín. En 1988 realizou unha gran xira polo Canadá e os Estados Unidos, tocando por primeira vez no Carnegie Hall. En 1998 tocou e gravou para un CD e un DVD as Sonatas para Violín de Beethoven completas, acompañada por Lambert Orki. Esta interpretación emitiuse en televisións de todo o mundo.
Hoxe en día está considerada coma unha das máis prestixiosas violinistas.
Cholet (arquitectura)
dereita|miniatura|Unha casa cholet en El Alto. O cholet é un estilo arquitectónico andino desenvolvido en Bolivia, no seo da coñecida como Nova arquitectura andina. Con máis de 60 proxectos construídos na cidade boliviana de El Alto, este tipo de construción comezou a aparecer na zona norte da Paz, e en Cochabamba, facéndose moi frecuente na cidade de El Alto, sendo moitos deles deseños do arquitecto Freddy Mamani.
O termo foi orixinado pola combinación das palabras "cholo" e chalé.
É unha construción coas características dun edificio de 3 a 7 niveis destinados a usos comerciais ou vivendas e na última planta é construído un chalé. O cholet é xeralmente habitado polo propietario do inmoble.
San Sadurniño, San Sadurniño
Santa María de San Sadurniño é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de San Sadurniño. Segundo o IGE en 2013 tiña 858 habitantes (458 mulleres e 396 homes) distribuídos en 22 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 908 habitantes.
Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.
You Don't Know What Love Is (You Just Do as You're Told)
"You Don't Know What Love Is (You Just Do as You're Told)" é unha canción da banda de garage rock estadounidense The White Stripes, editada como sinxelo do seu álbum Icky Thump o 10 de setembro do 2007.
Nothing from Nothing
"Nothing From Nothing" é o primeiro single da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki lanzado ó 11 de setembro do ano 1995 baixo o selo Columbia Japan. Tanto o single, como o álbum do mesmo título, foron un fracaso en vendas, o que provocou que a súa axencia de talentos e a compañía a abandonasen. O single agora está fora da distribución, o que unido o grande éxito posterior da cantante, fixeron deste single un produto de coleccionistas altamente valorado.
Alpheus
Alpheus é un xénero de crustáceos malacostráceos decápodos carideos, o tipo da familia dos alfeidos.
Como nas outras especies da familia, as pinzas son asimétricas, cunha delas máis desenvolvidas o que fai que, cando se pechan, producen un tipico estoupido.
Algunhas especies do xénero establecen relacións simbióticas con peixes da familia dos gobíidos.
Taxonomía
O xénero foi establecido en 1798 por J. C. Fabricius na súa obra ''Entomologia Systematica emendata et aucta, secundum classes, ordines, genera, species adjectis synonimis locis observationibus descriptionibus. Hafniae, Tom. II. Supplementum Entomologiae Systematicae, editada en Copenhaguen, describindo a especie Alpheus avarus'' Fabricius, 1798 como a "tipo" do xénero.
Sinónimos
Na bibliografía aparecen os seguintes xéneros, que son considerados como sinónimos de Alpheus:
Especies
O xénero comprende máis de 250 especies, o que fai del un dos máis ricos en especies de camaróns, aínda que o SIIT reduce a 81 o número de especies recoñecidas.
Entre outras, inclúe as seguintes:
Pedro Castañón
Pedro Luis Castañón Escalera, nado en Santiago de Compostela c.1961, é un ex piloto galego de rallys.
Competiu de xeito habitual no Campionato de Galicia de Rally, do que se proclamou subcampión na tempada 1996. É pai do tamén piloto Pedro Castañón López.
Traxectoria
Comezou nos rallys nos anos 80 na Escudería Compostela pilotando un Citroën Visa e en 1991 quedou terceiro na Copa Seat Marbella do Campionato de Galicia de Rally. En 1992 usou un Peugeot 205 Rallye, co que quedou segundo na Copa Mabor e nos seguintes tres anos correu sobre Citroën AX Sport, co que quedou segundo no Rally de Noia de 1994, por detrás de Javier Piñeiro. Ese ano proclamouse campión da Challenge Citroën, dentro da cal conseguiu tres vitorias, dous segundos postos e dous terceiros, superando ao segundo clasificado, Benito Carballido. Na tempada 1996, conducindo un Renault Clio Williams, conseguiu outro segundo posto absoluto, no Rally Botafumeiro, e a súa regularidade permitiulle proclamarse subcampión galego, só por detrás de Germán Castrillón. Durante os seguintes anos os problemas co Clio e cun novo Seat Ibiza Cupra impedíronlle obter tan bos resultados, mais aínda así logrou outro podio no Rally Botafumeiro de 1998. O seu copiloto habitual estes anos era Miguel Ángel Vilas.
No ano 2000 pasou a disputar o Campionato de Galicia de Montaña cun Citroën ZX, proclamándose gañador da Copa Galicia de Prototipos no seu primeiro ano, título que revalidou nos catro anos seguintes. No 2004, cun Seat León Cupra, foi ademais campión galego de montaña entre os vehículos carrozados. Disputou tamén de xeito interrompido o Campionato de España de Montaña, rematando en 2001 como sexto do seu grupo (A2), e décimo en 2005 e 2006. A principios de 2007 estreou un Nissan Primera Superturismo no nacional de montaña, co que competiu de xeito máis esporádico nos seguintes anos.
O seu fillo Pedro tomou o seu relevo, competindo dende pequeno en karting e logo en subidas, e gañando en 2014 o Campionato de Montaña de Portugal.
Centre d'Esports L'Hospitalet
O Centre d'Esports L'Hospitalet, coñecido popularmente como L'Hospi, é un club de fútbol de España, da cidade de L'Hospitalet de Llobregat, en Barcelona. Foi fundado en 1957 e xoga na Segunda División B Española.
Historia
O Centre d'Esports L'Hospitalet fundouse o 7 de xullo de 1957. Xurdiu a partir da unión de tres equipos da cidade: a UD L'Hospitalet, o CD Santa Eulàlia e o CF Hèrcules. O seu primeiro presidente foi Domingo Peiró Ribas. Debutou na Segunda División Española na tempada 1963-64.
Estadio
Estadi Municipal de Futbol de l'Hospitalet, con capacidade para 6.294 espectadores. Carrer de la Feixa Llarga, s/n.
Pontegadea
Pontegadea é unha empresa galega adicada á xestión de activos inmobiliarios e ao investimento financeiro. Move máis de 20 000 millóns de euros ao ano. O seu único accionista é Amancio Ortega.
A empresa adícase a mercar e xestionar locais comerciais que son cedidos en alugueiro ás marcas de Inditex e outras empresas. Amancio Ortega controla o 50,01 % das accións de Inditex empregando Pontegadea como empresa xestora.
Entre os edificios que posúe están:
En 2013 foi fusionada Pontegadea con Gartler, a outra sociedade de xestión.
Eume Deportivo
O Eume Deportivo é un equipo de fútbol da localidade coruñesa de Pontedeume. Foi fundado en 1965 e o seu maior logro foi a participación durante dúas tempadas na Terceira División de España a comezos da década dos oitenta. Actualmente xoga na Primeira Autonómica de Galicia.
Antecedentes
A práctica do fútbol en Pontedeume remóntase a comezos do século XX. Así no xornal local Ecos del Eume hai noticias ao longo do ano 1910 de partidos disputados polos clubs locais Eume e Rajoy contra distintos equipos da comarca.
O mesmo xornal informa da fusión dos clubs anteriores en reunión celebrada o 5 de febreiro de 1911 para formar un novo equipo co nome de Puentedeume F.C.. Este club segue existindo en 1922, ano en que a revista coruñesa Marineda informa, no seu número do 1 de novembro, dun dobre enfrontamento entre os equipos de Puentedeume F.C. e Betanzos F.C.. Pouco tempo máis debeu de existir o Puentedeume F.C. xa que en maio de 1923 temos noticia dun partido amigable en Fene entre os equipos eumeses do Alfonso XIII e Breamo F.C.; gañaron os primeiros por 4 a 1. Efémera debeu ser a vida destes dous clubs pois en novembro de 1928 aparecen participando nun torneo organizado en Mugardos, os equipos eumeses de Eume F.C. e Rajoy F.C.. Curiosamente levan o mesmo nome que aqueles que se fusionaran para formar o Puentedeume F.C.
Sociedade Deportiva Eumesa
A andaina da Sociedade Deportiva Eumesa comeza na tempada 1951/52 participando na Liga de Modestos de Ferrol. Na seguinte tempada aparece encadrado no grupo norte da entón denominada Serie A Rexional (nomeada sucesivamente Primeira Rexional, Rexional Preferente e actualmente Preferente Autonómica de Galicia). Mesmo chega a proclamarse campión do grupo norte na tempada 1954/55 que lle dá dereito a participar na fase de ascenso a 3ª división, sen moita fortuna xa que remata na última posición na liguiña que formaban os campións e subcampións dos grupos norte e sur.
Durante as seguintes tempadas alterna a participación na Serie A ou 1ª Rexional e na chamada Liga da Ría, formada por equipos de Ferrolterra, agás os da cidade de Ferrol que tiñan a súa propia competición.
Na primeira metade dos anos 60 desaparece o club debido aos graves problemas económicos que arrastraba.
Eume Deportivo
En 1965 fúndase o Eume Deportivo. Ao pouco da súa fundación, na tempada 1968/69 participa na fase final da 1ª Rexional sen acadar o ascenso á Terceira división. Os maiores éxitos do club prodúcense na primeira metade da década de 1980. Na tempada 1981/82 proclámase campión do grupo norte da Rexional Preferente, ascendendo á Terceira División onde permanece durante dúas tempadas enfrontándose a equipos de sona como o Pontevedra CF, o CD Lugo ou o CD Ourense.
Tralo paso pola 3ª División encadea dous descensos consecutivos a Rexional Preferente en 1984 e á Liga da Ría en 1985 arrastrando unha grave crise económica. Coa reestruturación das ligas galegas queda encadrado no grupo de Ferrolterra da nova Segunda Autonómica de Galicia. Na tempada 2003/2004 ascende á Primeira Autonómica de Galicia na que só permanece unha tempada. Logo doutro paso fugaz por esta categoría na tempada 2007/08, consegue un novo ascenso na seguinte tempada. Desde entón permanece na Primeira Autonómica.
Na tempada 2014/15 acada o título da Copa de Ferrol ao vencer na final ao Narón Balompé por 3-0. Na seguinte tempada é adestrado por Jaime Sánchez Fernández, o que fora xogador do Real Madrid, Deportivo e Racing de Ferrol, entre outros equipos, realizando unha excelente campaña ao acadar o 3º posto na Liga e revalida-lo título de Copa ao vencer ao CCRD Perlío por tres goles a cero.
Palmarés e traxectoria
miniatura|dereita|270px|Campo da Gándara, onde xoga como local o Eume Deportivo
Categorías inferiores
O club posúe equipos en todas as categorías inferiores desde alevíns ata xuvenís. Este último equipo foi Campión Galego nunha ocasión. Na tempada 2012/13 participou na Liga Galega, grupo 1.
Dentro do labor de promoción do fútbol, o Eume Deportivo organiza desde mediados da década de 1990 o Torneo de Fútbol-7 Vila de Pontedeume para nenos de 6 a 10 anos, que xa contou coa participación de grandes equipos nacionais (Real Madrid, Ath. Bilbao) e internacionais (Benfica, FC Porto).
En recoñecemento ao seu labor promocional, a Secretaría Xeral para o Deporte da Xunta de Galicia, nomeouno mellor club galego na tempada 1998/99.
Juan Antonio Anquela
Traxectoria
O 30 de xaneiro de 2013 foi cesado como técnico do Granada CF, sendo substituído por Lucas Alcaraz.
O 23 de xuño de 2017 foi anunciado como novo adestrador do Real Oviedo, en Segunda División, en substitución de Fernando Hierro.
O 2 de xullo de 2019 anunciouse a súa fichaxe polo Deportivo da Coruña, da Segunda División. O 7 de outubro de 2019 foi destituído debido aos malos resultados (1 vitoria, 5 empates e 4 derrotas). O seu substituto foi o vilagarcián Luis César Sampedro.
Gonzalo Jiménez de Quesada
Gonzalo Jiménez de Quesada y Rivera, tamén escrito De Quezada e Ximénez, nado en 1496, outras fontes sinalan os anos 1506 ou 1509, e finado en Suesca, Cundinamarca, o 16 de febreiro de 1579, foi un explorador e conquistador español do norte de América do Sur, nos territorios que hoxe se coñecen como Colombia. Sendo un avogado ben instruído, foi un dos planificadores intelectuais da conquista española. Foi un efectivo líder e organizador, deseñou a primeira lexislación para o goberno da área e foi o seu historiador. En 1569, levou a cabo exploracións cara ó leste, na busca do lendario El Dorado, pero a expedición foi un fracasou e regresou a Nova Granada en 1573. Suxeriuse que puido ser un posible modelo para o Don Quixote da Mancha de Miguel de Cervantes.
50 metros lisos
miniatura|200px|[[Donovan Bailey, récord do mundo sénior na especialidade.]] Os 50 metros lisos son unha disciplina do atletismo que consiste en correr no menor tempo posíbel 50 metros en liña recta sobre unha superficie cha sen obstáculos.
Os récords e as melllores marcas persoais acádanse frecuentemente nos meses de febreiro ou marzo en competicións en pista cuberta.
Los hombres de Paco
Los hombres de Paco foi unha serie de televisión española producida por Globomedia e emitida pola canle de televisión Antena 3 entre o 9 de outubro de 2005 e o 19 de maio de 2010. A súa liña argumental xira ao redor das vivencias de tres policías nacionais (Paco, Lucas e Mariano) algo torpes pero honrados, e as súas relacións persoais, profesionais e familiares.
A serie, ademais de ser a primeira serie de comedia baseada no corpo nacional de policía, é unha das primeiras producións españolas en abordar en certo xeito o coñecido como humor negro.
50 metros lisos
Historia
En Europa, os Xogos Europeos en pista cubrta celebráronse por primeira vez en 1966 e, desde 1970, denomínanse Campionatos de Europa en pista cuberta.
O Camiño, Xermade, Xermade
O Camiño é un lugar da parroquia de Xermade no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 16 habitantes (9 homes e 7 mulleres).
Pierre-Jean Broyer
Pierre-Jean Broyer, tamén coñecido como Pietro Broyer, nado en Illiat (Francia) o 30 de xaneiro de 1846 e finado o 29 de outubro de 1918, foi un bispo católico latino francés, vigairo apostólico do arquipélago das Navegadores dende 1896 até o seu pasamento.
Traxectoria
Foi ordenado sacerdote da Sociedade de María (maristas) arredor de 1874. O 30 de marzo de 1896 foi nomeado vigairo apostólico do arquipélago das Navegadores e bispo titular de Polemonium. Recibiu a consagración episcopal de mans do arcebispo metropolitano de Lión-Vienne Pierre-Hector Coullié o 25 de outubro de 1896. Finou no cargo o 29 de outubro de 1918.
50 metros lisos
Atletas participantes
É unha proba practicada sobre todo por atletas moi novos (de 13 anos de idade, ou menos) e destinada a avaliar as cualidades de velocistas dos nenos e nenas evitando un sobreesforzo no adestramento. Pero tamén se celebran competicións de atetas sénior. Practícase en pista cuberta ou ao aire libre.
Homes
O récords do mundo en categoría masculina posúeo na actualidade o xamaicano nacionalizado canadense Donovan Bailey, con 5,56 seg, alcanzado o 9 de febreiro de 1996 en Reno, Nevada (Estados Unidos), aos 29 anos.
Mulleres
Na categoría feminina o récord mundial posúeo a rusa Irina Privalova, con 5,96 seg, conseguido o 9 de febreiro de 1995 en Madrid, aos 27 anos.
En Galicia
En Galicia destaca a marca de Ana Peleteiro, 6,66 seg, rexistrada na Coruña en pista cuberta o 9 de febreiro de 2013, aos 18 anos.
Los hombres de Paco
A comisaría
É o núcleo principal e onde ten lugar a maior parte da acción. É a segunda casa dos protagonistas, un lugar que se ve desbordado por un volume desproporcionado de casos. Conta con sala de interrogatorios e recoñecementos, despachos, calabozo, departamento científico e dous sotos.
A casa de Paco
Na vivenda, próxima á comisaría, conviven Paco, Lola e Sara; a típica familia española chea de conflitos e bos momentos, que che farán rir a gargalladas; e máis tarde; Paco, Mariano e Don Lorenzo, tras un conflito de Paco con Lola, ela decide irse a outra provincia de España, e Paco ao sentirse tan só invita o seu mellor amigo e o seu "ex-sogro" a vivir consigo, sen dúbidas unha unión excepcional algunhas veces chea de problemas, conflitos e enredos que che farán pasalo do mellorciño. A pesar de ser un modesto piso, sempre está cheo de xente. Conta cun patio común que estrema co apartamento de Lucas e Mariano, e máis tarde de Lucas e Sara, co bar "Los Cachis" e coa casa de Povedilla.
Los Cachis / Lizarrán
É o bar onde habitualmente almorzan e toman petiscos os oficiais da comisaría e compañeiros próximos, ademais de realizar eventos familiares e mini-concertos de Pignoise. A muller de Paco, Lola, era a dona do bar. A consecuencia da súa marcha a Barcelona, vendeu o bar a Leo, actual camareira. Esta remodelou o bar recentemente, simulando unha franquía de restaurantes Lizarrán, ofrecendo un aspecto moito máis moderno e actual.
Amparo González Méndez
Traxectoria
Licenciada en Ciencias Económicas pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi directora de Formación e Emprego da Confederación Empresarial de Ourense (2003-2005) e secretaria xeral da Federación Galega de Asociacións de Instaladores Eléctricos e Telecomunicacións (FEGASINEL). Foi elixida parlamentaria pola provincia de Ourense nas eleccións autonómicas de 2005. En 2009 foi nomeada directora xerente da Funga e en febreiro de 2012 directora xeral de Promoción do Emprego. En decembro de 2012 nomeárona Directora Xeral de Familia e Inclusión.
A Eirexe, Loureda, Boqueixón
A Eirexe é un lugar da parroquia de Lestedo no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
It's Beginning to and Back Again
A metade do álbum está formado por reinterpretacións de actuacións ao vivo de material do seu anterior traballo, A Bell Is a Cup... Until It Is Struck. As gravacións están "baseadas en actuacións en Chicago, Portugal e Londres". Os temas ao vivo foron deconstruídos no estudio e remesturados por Wire. O álbum contén o sinxelo "Eardrum Buzz", que foi o sinxelo máis exitoso de toda a historia da banda, chegando ao número 2 da lista Billboard Modern Rock Tracks e ao número 68 no Reino Unido.
Cloaca
miniatura|dereita|300px|Tubaxe á intemperie para unha rede de sumidoiros Denomínase cloaca, colector ou sumidoiro colector ao tramo da rede de sumidoiros pública que colecta diversos ramais de sumidoiro. Constrúese baixo terra, a miúdo por medio das rúas importantes, de maneira que cada unha das vivendas desa vía poidan conectarse para a evacuación apropiada das augas residuais.
Sistema e deseño
Cada conexión pertencente a unha vivenda chámase acometida ou unión domiciliaria. Comprende a canalización que vai dende o pozo de resalte ou dende a cámara de inspección final da vivenda até o colector. Tanto os colectores como as unións domiciliarias deben ser proxectadas con certo grao de pendente para permitir o fluxo das augas por gravidade, pero nunca excesiva, para evitar velocidades excesivas e risco de erosión. Así mesmo, as súas xuntas deben ser herméticas para evitar filtracións de augas residuais ao terreo e para impedir o ingreso da auga de chuvia, as infiltracións do terreo circundante ou a introdución de raíces. Por outra banda, deben ser chas a fin de que non se produzan obstrucións por acumulación de pelos, teas, cueiros e outros elementos habitualmente botados á rede de sumidoiros, a pesar de estar prohibido.
O libre fluxo da auga dentro das unións domiciliarias e colectores verifícase habitualmente por medio da proba da bóla, artefacto que debe discorrer sen inconvenientes dende o sitio en que se introduciu ata onde se está a efectuar o exame.
É conveniente que o deseño e construción destas instalacións sexan realizados por profesionais ou técnicos autorizados.
Bibiano Fernández Osorio-Tafall
Bibiano José Manuel Ramón Fernández Osorio, coñecido como Bibiano Fernández Osorio-Tafall, nado en Salcedo (Pontevedra) o 3 de decembro de 1902 e finado na Cidade de México o 13 de agosto de 1990, foi un científico e político galego, funcionario da Organización das Nacións Unidas.
Ata a guerra civil
Foi doutor en Ciencias Naturais e secretario da Misión Biolóxica de Galicia con Cruz Gallástegui. Membro da ORGA, foi alcalde de Pontevedra, presidente da Deputación e deputado nacional en dúas lexislaturas. Presidiu en 1932 a Asemblea de Municipios celebrada en Santiago para discutir e redactar o proxecto de Estatuto de Autonomía que se plebiscitou en 1936, tras o seu paro durante dous anos por cuestións políticas. Presidiu o Comité Central de Autonomía. En 1934 foi destituído da alcaldía de Pontevedra e da dirección do Instituto de Pontevedra polo gobernador civil Diego Fernández Gómez no marco dos sucesos da folga xeral revolucionaria de 1934.
Estivo casado con Josefina Arruti, coa que tivo 3 fillos. Despois da Guerra no exilio tivo outro fillo coa mexicana Luz.
En 2023 Xosé Monteagudo publicou a novela Vémonos mañá, na que novela a vida de Bibiano e Josefina.
No exilio
Coa derrota militar e política, Osorio-Tafall exiliouse primeiro a Francia, onde foi secretario xeral do SERE (posto do que dimitiu en outubro de 1939), e en 1940 marchou a Santo Domingo acompañado de Ione Robinson, para finalmente recalar México, onde foi profesor na Universidade Autónoma de México e do Instituto Politécnico. En 1948 incorporouse á ONU; no 55 foi director da Oficina de Agricultura en Chile, e logo en Indonesia e en Exipto. No 64 estivo á fronte das operacións de pacificación na República Democrática do Congo e en Chipre, neste caso como representante especial plenipotenciario do secretario xeral da ONU. Xubílase como subsecretario xeral da ONU.
Durante a Transición española, o presidente do Goberno Adolfo Suárez convidouno a encabezar a primeira Xunta preautonómica, pero el declinou o ofrecemento por falta de apoios.
No últimos anos volveu a Galicia tres veces en breves visitas.
Selena Gomez
Selena Marie Gomez, nada en Grand Prairie (Texas) o 22 de xullo de 1992, é unha actriz, cantante, produtora, directora e empresaria estadounidense.
Traxectoria
Criada en Texas, comezou a súa carreira artística na serie infantil americana Barney & Friends a principios de 2003.
O seu primeiro papel foi en Barney & friends, cantando moitas cancións da serie como Gianna, xunto a Demi Lovato. En 2006 participou como estrela convidada na segunda tempada de Zack & Cody interpretando a Gwen no episodio A Midsummer's Nightmare. En 2007 apareceu tamén nunha serie de episodios de Hannah Montana como Mikayla, unha estrela do pop rival da protagonista.
Ese ano Gomez empezou a conseguir fama ao aparecer na exitosa serie de Disney Channel Wizards of Waverly Place. Interpretou a protagonista Alex Russo até o remate da serie en 2012.
Gomez entrou na industria do filme coas películas Ramona and Beezus (2010), Monte Carlo (2011) e Hotel Transylvania (2012). Conseguiu unha visión máis madura por parte do seu público despois de protagonizar o escandaloso filme Spring Breakers (2014) e de lanzar o seu álbum en solitario Stars Dance (2013). Este último proxecto debutou de número un na estadounidense Billboard 200 e conseguiu estar nás primeiras dez posicións do Billboard Hot 100 coa canción Come & Get It.
Música
Formou a súa banda musical Selena Gomez & The Scene tras asinar un contrato con Hollywood Records en 2008. Publicaron os álbums Kiss & Tell (2009), A Year Without Rain (2010) e When the Sun Goes Down (2011) antes de se disolver a banda en 2012.