cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Toxicidade do cánnabis
Réxime legal
Non existe autorización algunha para comercializar marihuana con fins recreativos, a excepción do que ocorre nos Países Baixos. O resto dos países adscritos á ONU teñen que seguir unha serie de trámites burocráticos para utilizar esta planta ou os seus derivados con fins científicos. As leis adoitan contemplar penas por tráfico, cultivo ou posesión para consumo propio. A dureza das penas varían segundo o país. Os Países Baixos son o único país da Unión Europea onde se permite a venda dunha cantidade máxima de 5 gramos por persoa. En España é a droga ilegal de maior consumo entre a poboación igual que no resto de Europa, xa que o seu consumo non xera unha aparente preocupación social. É un delito o seu cultivo, elaboración e tráfico, sendo unha infracción a súa posesión e consumo en lugares públicos, pero non en ámbitos privados, penados con multas e cursos de rehabilitación. E a tendencia con intención de tráfico implica penas de cárcere. O uso terapéutico está regulado con receita médica. Na actualidade existen centros de subministración de cánnabis con plans de drogodependencia como no caso do País Vasco onde dispensan cánnabis con fins terapéuticos.
Ligazóns externas
Effects of cannabis Efeitos da maconha à saúde
Joan Peiró
Joan Peiró Belis, nado en Sants (Barcelona) o 18 de febreiro de 1887 e fusilado en Paterna (Valencia) o 24 de xullo de 1942, foi un anarquista catalán. Foi ministro de Industria durante a Segunda República.
Traxectoria
Con oito anos comezou a traballar nunha fábrica de vidro barcelonesa, non podendo aprender a ler e escribir ata os vinte e dous. Seguiu traballando no sector do vidro, e xunto a outros compañeiros fundou a cooperativa do vidro Cristalleries de Mataró, que nunca abandonaría. En 1907 casou con Mercè Olives, obreira téxtil, coa que tivo tres fillos (Joan, Josep e Liberto) e catro fillas (Aurora, Aurèlia, Guillermina e Mercè).
Moi influenciado polo sindicalismo revolucionario francés, comezou a ter tarefas de responsabilidade na CNT tralo chamado Congreso de Sants (1918) da rexional catalá desta organización, na que, mercede á súa capacidade de traballo, dotes de organizador e gran prestixio, desempregaría os máis altos cargos.
No Congreso de La Comedia (1919) defendeu as federacións de Industria, que foron rexeitadas naquela ocasión.
Os duros anos vinte
En 1922 foi elixido Secretario xeral da CNT, celebrándose durante a súa xestión a Conferencia de Zaragoza, na que se aprobou a saída da organización da Internacional Sindical Vermella e a súa ligazón á reconstituída Asociación Internacional dos Traballadores. Nesta mesma conferencia Peiró defendeu xunto a Seguí, Pestaña e Viadiu a chamada «moción política», moi criticada polos sectores máis ortodoxos da organización.
Estableceuse en Mataró en 1922 e en 1925 dirixiu a constitución da cooperativa do vidro Cristalleries de Mataró, que xa intentara organizar con anterioridade. Coa ditadura de Primo de Rivera a CNT foi ilegalizada, clausuradas as súas sedes e suspendidas as súas publicacións. Moitos dos seus militantes foron detidos (como Peiró, encarcerado en 1925, 1927 e 1928). Este último ano foi novamente elixido Secretario xeral da CNT.
Criticou á UXT pola súa defensa de xurados mixtos durante aquela ditadura, e tamén a Pestaña, malia que coincidisen noutros aspectos. Tamén criticou ó sector máis anarquista do sindicato, e malia afiliarse á FAI, nunca militou nela, defendendo pola contra unha organización de masas e máis sindicalista, fronte ós grupos de acción e ás minorías de militantes dirixentes.
República e Guerra Civil
En 1930 asinou o manifesto de «Intelixencia Republicana», polo que recibiu numerosas críticas internas que o levaron a retirar a sinatura. Seguiu defendendo as federacións de Industria, ata que no congreso da CNT de 1931 en Madrid conseguiu un apoio masivo fronte ás teses faístas. Nese mesmo congreso apoiou o relatorio sobre a «Posición da CNT fronte ás Cortes Constituíntes» na que se defendía que a proclamación da República podería supor un avance para a clase traballadora. Este relatorio foi aprobado con algunhas modificacións pese á oposición dos sectores faístas que vían nela un apoio á maquinaria política burguesa.
Tamén en 1931 asinou xunto a outros 29 destacados cenetistas, entre eles Ángel Pestaña, o «Manifiesto Treintista», onde se analizaba a situación económica e social de España e se criticaba tanto ó goberno republicano como ós sectores cenetistas máis radicalizados. A reacción destes últimos provocou a dimisión de Pestaña do seu posto no comité nacional da organización e a saída dos sindicatos de Sabadell, ós que posteriormente se foron engadindo outros que acabaron constituíndo un bloque denominado «sindicatos de oposición». Aínda que Peiró participou nesta escisión non desempeñou responsabilidades destacadas e tratou de tender pontes para evitar a ruptura definitiva. A reunificación tivo lugar en 1936.
Xunto a García Oliver, Federica Montseny e Juan López foi un dos catro ministros anarquistas no goberno de Largo Caballero, encargado da carteira de Industria. Desde este posto elaborou o decreto de incautacións e intervención na industria, e proxectou a creación dun banco de crédito industrial, aínda que moitos destes proxectos foron recortados, ralentizados ou diluídos por Negrín.
Á caída do goberno de Largo Caballero regresou a Mataró e á Cristalleries de Mataró, adicándose tamén a dar conferencias sobre o seu paso polo goberno e a publicar duros artigos contra o PCE polas súas actuacións contra o POUM.
En 1938 entrou novamente no goberno, agora presidido por Negrín, aínda que non co rango de ministro, senón de comisario xeral de Enerxía Eléctrica, mantendo unha actitude antiderrotista e propoñendo unha certa revisión do anarcosindicalismo á luz do desenvolvemento da revolución e a guerra.
Exilio, captura e morte
O 5 de febreiro de 1939 atravesou a fronteira francesa, sendo brevemente detido en Perpiñán, desde onde se dirixiu a Narbona para reunirse coa súa familia. Máis tarde marchou a París para representar á CNT na Junta de Auxilio a los Republicanos Españoles (JARE), consistindo a súa misión en sacar ós refuxiados cenetistas dos campos de concentración franceses e facilitarlles o seu traslado a México.
Trala invasión nazi intentou fuxir, pero foi detido ó dirixirse a Narbona e devolto a París, onde as autoridades francesas emitiron contra el unha orde de expulsión do país para subtraelo á acción da Gestapo e así pasar á zona non ocupada e de alí a México. Pero foi detido novamente polas tropas nazis e levado a Tréveris (Alemaña).
En xaneiro de 1941 o ministerio de Asuntos Exteriores franquista solicitou a súa extradición, que se materializou en Irún o 19 de febreiro dese mesmo ano, incumprindo as leis francesas e internacionais (uníndose así ós casos de Lluís Companys, presidente da Generalitat, Julián Zugazagoitia, socialista bilbaíno, ou Francisco Cruz Salido, responsable da oficina de prensa da JARE).
Foi trasladado á Dirección Xeral de Seguridade de Madrid, onde foi interrogado e torturado. Iniciado o proceso e aprazado excepcionalmente, foi levado a Valencia en abril de 1941. En decembro dese ano abriuse o proceso sumarial no que Peiró contou con numerosas testemuñas ó seu favor emitidos por institucións e persoas do novo réxime. Porén, a súa reiterada negativa á proposta do goberno de dirixir os sindicatos franquistas determinaría a súa condena.
En maio de 1942 o fiscal formulou as acusacións, en xuño foille nomeado o defensor militar de oficio, e o 21 de xullo foi pronunciada a sentenza de morte. Tres días máis tarde sería fusilado xunto a outros seis cenetistas no campo de tiro de Paterna.
Carrascosa de la Sierra
Carrascosa de la Sierra é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 22 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 12,76 km².
Olivier Gendebien
Olivier Gendebien nado o 12 de xaneiro de 1924 e finado o 2 de outubro de 1998. Foi un piloto de carreiras belga considerado "un dos máis grandes corredores de sportscar de todos os tempos".
Corredor de Rally
Gendebien participou cun coche deportivo Veritas no Grand Prix des Frontières de 1955 en Liexa. Con todo, tras esta carreira cambiou o seu, e asociouse con Fraikin para competir en carreiras de rally cun Jaguar. Xunto con Pierre Stasse, Gendebien gañou a sexta carreira do Tulip Rally de Zandvoort en abril de 1954. O seu coche era un Alfa Romeo 1900 TI. A asociación Gendebien e Fraiken gañou o alcume de "os eternos damas de honra", debido ao seu número de segundos postos, pero logo de dous intentos triunfaron no Rally Liexa-Roma-Liexa, a Coppa d'Oro delle Dolomiti e o Rally Stella Alpina en 1955, pilotando un Mercedes-Benz 300SL.
Piloto de Fórmula Un
O éxito de Gendebien en competicións de rally chamou á atención de Enzo Ferrari, que lle ofreceu un contrato para pilotar un Ferrari en carreiras de autos deportivos e nos Grandes Premios. Moi respectado como un verdadeiro cabaleiro por todos os que o coñeceron, seguiu sendo membro do equipo Ferrari ata que se retirou da competición. Enzo Ferrari resumiuno como "un cabaleiro que nunca se esquece de que Nobreza obriga e, cando está ao volante, traduce este código de conduta nun elegante e esixente vigor".
Fixo o seu debut no Gran Premio da Arxentina de 1956, co equipo Ferrari, pero foi durante a tempada de co equipo Yeoman Credit Racing de British Racing Partnership cando Gendebien marcou os seus mellores resultados, logrou o segundo lugar no Gran Premio de Francia de 1960 e o terceiro fronte ao seu público no Gran Premio de Bélxica de 1960.
O segundo deles foi un éxito un tanto agridoce, o compañeiro de equipo de Gendebien nese momento, Chris Bristow, morreu nun accidente durante a carreira.
Sweet 75
Sweet 75 foi unha banda de rock formada Krist Novoselic, ex-baixista de Nirvana e Yva Las Vegas, unha descoñecida cantante de rúa venezolana.
Olivier Gendebien
Piloto de Fórmula Un
Gendebien sufriu feridas leves en outubro de 1961 logo de que o seu Lotus - Climax non lograra negociar un xiro durante a práctica para o Gran Premio dos Estados Unidos de 1961 en Watkins Glen, Nova York. O coche envorcou e os zapatos de Gendebien foron arrincadas polo impacto.
Sweet 75
A banda só produciu un álbum, autotitulado Sweet 75. O álbum consiste de 14 temas e foi un fracaso comercial. Foi editado en 1997.
Olivier Gendebien
Coches de competición
O mesmo ano asociado con Hill gañou as prestixiosas 24 Horas de Le Mans. A súa vitoria chegou nun Ferrari de 3 litros e asegurou o Campionato Mundial Sportscar para a fábrica de Ferrari. Cubriron 4.041 quilómetros cunha velocidade media de 172 km. por hora. Hill converteuse no primeiro estadounidense en gañar o evento e o seu Ferrari foi o único coche patrocinado pola fábrica que chegou ao final. Os pilotos de Ferrari lograron as tres primeiras posicións na conclusión das 24 Horas de Le Mans de 1961 e, gañaron de novo o ano seguinte, Hill e Gendebien foron primeiros, cunha media de 185 quilómetros por hora, e establecendo a marca da carreira. O dúo encaixaba perfectamente e xuntos gañaron a carreira de Le Mans tres veces en total (1958, 1961 e 1962), Gendebien gañouno catro veces, asociado co seu compatriota belga Paul Frère gañounas tamén en 1960. A marca de vitorias de Gendebien en Le Mans non foi superada ata 1981, cando o seu compatriota belga Jacky Ickx gañouno por quinta vez.
Lonxe de Circuíto da Sarthe, Gendebien tamén triunfou na Targa Florio (1958, 1961, 1962), as 12 Horas de Sebring (1959, 1960, 1961), as 12 Horas de Reims (1957, 1958) e os 1000 km de Nürburgring (1962). Cando se lle preguntou pola clave para gañar como piloto de carreiras, Gendebien respondeu: "É unha cuestión de tomar as curvas un pouco máis rápido do que un quere." Tamén gañou a Copa Dolomitas, unha carreira de coches deportivos dunha volta que tivo lugar nun circuíto de 302´5 quilómetros nas montañas Dolomitas en Italia.
Vida privada
Casado e con tres fillos, a esposa de Gendebien presionouno para deixar o perigoso deporte das carreiras de automóbiles, onde máis de dúas ducias dos seus competidores morrera ao volante. Aos 38 anos de idade, en 1962 Olivier Gendebien retirouse logo da súa cuarta vitoria en Le Mans. Economicamente independentemente, foi un gran esquiador, xogador de tenis, e xinete ecuestre, dedicou o resto da súa vida a participar en diversos negocios. En 1998 O rei Alberte II concedeulle a Orde da Coroa.
Olivier Gendebien morreu en 1998 na súa casa de Les Baux-de-Provence no sur de Francia.
Resultado completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados fóra de campionato
(key) (Carreiras en negra indican pole position) (Carreiras en italica indican volta rápida)
Aakenustunturi
Aakenustunturi é unha montaña de 565 metros no concello de Kittilä na Laponia finesa a 50 km da fronteira con sueca. Desde o ano 2004 pertence ao Parque Nacional Pallas-Yllästunturi. É famoso como un oasis salvaxe entre as montañas do norte e meta de excursionistas. Durante a segunda guerra mundial, o 24 de febreiro de 1943, un Junkers Ju 52 da Luftwaffe foi abatido e caeu na montaña, algúns dos seus restos aínda son visibles
Izquierda Asturiana
Izquierda Asturiana (IAS) é un partido que se define de esquerda republicana, socialista, verde e soberanista de Asturias.
Traxectoria
Formado en 1992 por militantes de Unidá Nacionalista Asturiana descontentos coa liña política que levaba a organización. Mocedá d'Izquierda Asturiana (MIAS) é o nome das súa mocidades. Entre os obxectivos de IAS está a oficialización do asturiano e tentar acordos con outros partidos da esquerda nacionalista asturiana. Así mesmo, os seus outros obxectivos políticos son a autonomía fiscal; a creación dun modelo de crecemento económico propio e sustentábel; e a sanidade e educación públicas.
En xuño do 2012 faise pública a "Resolución da Dirección Nacional" de IAS aprobada meses antes, onde se fai unha valoración da participación de IAS na UNA dende a súa fundación no 2008 e se dá anuncio da recuperación da súa soberanía política. Compromisu por Asturies non participou da creación da coalición formada por UNA e Bloque por Asturies.
Izquierda Asturiana conseguiu representación na convocatoria do ano 2007 no concello de Piloña, obtendo un concelleiro, e converténdose na terceira forza política do concello. Outros resultados son os acadados en Mieres, no 2007.
Nas eleccións municipais de maio do 2015 IAS asina un acordo con Izquierda Xunida (IX) nos concellos de Mieres e Morcín. Froito destes acordos Faustino Zapico convertése en conselleiro no Concello de Mieres, onde xestiona as consellerías de Participación Cidadá, de Educación e de Política Lingüística, xunto á coordinación da área de Servizos á Cidadanía (que axunta as consellerías de Infancia, de Mocidade, de Cultura, de Deportes, de Memoria Democrática, de Educación, de Participación Cidadá e de Política Lingüística).
Ediciones B
Ediciones B é unha editorial en lingua castelá con sede en Barcelona que nace en 1987 a partir da unión do fondo editorial da Editorial Bruguera e o de TBO. Ten unha implatación salientable tanto no mercado de España como en Hispanoamérica. Publica tanto ficción como ensaio; o seu catálogo abrangue a literatura infantil e xuvenil, a banda deseñada e a narrativa para un público xeral. Entre os seus títulos destacan Mortadelo e Filemón e Superlópez. Formou parte do Grupo Zeta, até que en abril de 2017 foi adquirida por Penguin Random House. .
Zubiri, Navarra
Zubiri é unha localidade e concello do val e municipio de Esteríbar da Comunidade Foral de Navarra, España, dentro da comarca de Auñamendi e a Meiriñado de Sangüesa. A localidade atópase a 20 km de Pamplona e en 2013 tiña 439 habitantes É a capital administrativa do val, onde se sitúa o seu concello e ademais o centro industrial do mesmo. Na localidade atópase a planta de Magnesitas Navarras, S.A. (MAGNA), unha empresa de transformación de magnesita.
Topónimo
O nome de Zubiri significa Pobo da Ponte ponte traducida do éuscaro (Zubi: ponte e iri: pobo).
Demografía
Evolución da poboación da a localidade nos últimos anos.
Historia
Durante a Idade Media houbo na localidade un mosteiro beneditino, o cal dependeu de Leyre por unha doazón efectuada polo rei García o de Nájera en 1040.
Administración
Na localidade tamén se atopa a sede do Concello do val de Esteríbar.
Camiño francés
O Camiño de Santiago seguindo a ruta do camiño francés pasa por Zubiri na súa segunda etapa partindo de Roncesvalles e é o punto de saída da terceira etapa.
O Camiño accede a Zubiri pola ponte medieval sobre o río Arga, Ponte da rabia, así chamado pola crenza de que se se obriga a un animal rabioso a dar unha volta completa ó redor do piar central, cura da enfermidade. Zubiri, en éuscaro, significa precisamente pobo da ponte.
Monumentos e lugares de interese
250px|miniatura|Ponte da Rabia.
Daniel Tammet
miniatura|dereita|Daniel Tammet Daniel Paul Tammet, nado o 31 de xaneiro de 1979, é un escritor e tradutor británico.
Traxectoria
É o primeiro de nove irmáns dunha familia de clase media londiniense. Escribiu as súas memorias Born on a Blue Day, nas que fala de temas como a epilepsia, a sinestesia ou a síndrome de Asperger, que o acompañaron durante a infancia. Por outra banda, Tammet obstenta a marca pi europea en canto á memorización e recitado do número pi con 22.514 díxitos en algo máis de cinco horas.
Tērvete
Tērvete é unha vila letoa que exerce como centro administrativo do Concello de Tērvete. Coñecida polas fortificacións construídas para o rei de Zemgale na Idade Media. O turismo na vila esténdese ao palacio de Rundale deseñado por Bartolomeo Rastrelli, o pazo Elgavsky —tamén traballo de Rastrelli e o Parque Nacional de Tērvete— tamén coñecido como “Mammadaba”.
Parque Nacional de Tērvete
O parque nacional é unha atracción turística en toda Letonia. Situado no val do río Tervete está poboado por piñeiros de 300 anos de idade. O parque cobre un territorio de 1 200 hectáreas, un terzo do cal está ocupado polas esculturas da mitoloxía letoa, fadas, o rei do bosque, ananos ou demos. Os máis de 100 personaxes do parque están baseados na obra da escritora nacional ,nada en 1861, Anna Brigadere. As obras escultóricas foron levadas a cabo por autores da escola vocacional de Riga.
O Parque Nacional de Tērvete abriu ao público en 1969. Nese mesmo ano, as primeiras esculturas de madeira ″Annele e os seus amigos, recollendo bagas″ foron rematadas polo autor Krišjanis.
Caparrapí
Toponimia
O topónimo «Caparrapí», en lingua colima, quere dicir «habitante dos barrancos», e provén das palabras caparra, «barranco» e pi, «habitante».
Historia
O asentamento dos indíxenas caparrapís estaba na confluencia da crebada Guatachí co río Negro, distante do lugar actual.
Nos primeiros días de 1560, Antonio de Toledo fundou e poboou a Vila de Caparrapí por orde de Real Audiencia de Santafé de Bogotá, no outeiro deste nome. A fundación tamén se lle atribúe a Gutiérrez de Ovalle en 1562 cando trasladou a localización de La Palma. Estas fundacións refírense a La Palma, nos diferentes sitios que estivo, mais non a Caparrapí, que non foi vila senón pobo de indios.
Galicia. Revista Regional
Galicia foi unha revista editada na Coruña de 1887 a 1893.
Historia e características
miniatura|Martínez Salazar, o director. Subtitulada Revista Regional, apareceu en xaneiro de 1887. De periodicidade mensual, estaba dirixida por Andrés Martínez Salazar. Centrouse exclusivamente en temas galegos coa pretensión de "ser el reflejo del movimiento intelectual" do país.
De ideoloxía rexionalista, publicou narracións en galego e castelán, ensaios, biografías, crítica literaria, estudos económicos, filoloxía, arqueoloxía e historia. Interesouse polos problemas sociais, sobre todo os do campesiñado. Entre os seus colaboradores figuraron Manuel Murguía, Manuel Curros Enríquez, Marcial Valladares, Enrique Labarta Pose, Benito Losada Astray, Manuel Leiras Pulpeiro, Aurelio Ribalta, Filomena Dato, Eladio Rodríguez González, Francisco Añón, Waldo A. Insua, Ramón López de Vicuña e Alfredo Brañas.
A súa a primeira época rematou en maio de 1889, pero tivo unha segunda, de xullo de 1892 a xuño de 1893.
Josep Lluís Trapero
Josep Lluís Trapero Álvarez, nado en Badalona en 1965, é un policía catalán. Dende xuño de 2017 é o major dos Mossos d'Esquadra, é dicir, o cargo de maior rango dese corpo. Foi comisario en xefe dos Mossos entre 2013 e 2017, cando foi deposto pola Audiencia Nacional en relación cos incidentes do referendo de independencia de Cataluña de 2017.
Cursus honorum
A carreira política en Roma recibía o nome de cursus honorum ("carreira dos honores"), que consistía nunha sucesión das etapas que os cidadáns que se adicaban á vida pública tiñan que seguir. Os aspirantes debían ir subindo chanzos progresivamente, de tal xeito que para acadar unha maxistratura tíña que ascender dende a escala inmediatamente inferior. O cursus honorum comprendía catro etapas que debían desempeñar sucesivamente: 1ª cuestor; 2ª edil; 3ª pretor; 4ª cónsul.
Ácido homocítrico
A molécula está relacionada co ácido cítrico pola adición dunha unidade de metileno, de aí o prefixo "homo". A diferenza do ácido cítrico, o ácido homocítrico é quiral. O ácido existe en equilibrio coa lactona.
Cursus honorum
- Os cuestores tiñan como función coidar da facenda pública e levar as contas do estado.
- Os edís estaban encargados de velar polo bo funcionamento da administración municipal e ademais controlaban os festexos, os mercados e coidaban os templos.
- Os pretores encargábanse da administración de xustiza.
- Os cónsules debían ser dous. Tiñan o poder supremo e eran os xefes do exército e presidían o Senado.Había dous cónsules anuais, chamados ordinarii ou ordinarios, que daban nome ao ano (epónimos), e un ou máis substitutos ou suffecti.
Ademais destes cargos existían outros que non pertencían ao cursus honorum:
- Tribunos da plebe: velaban polos dereitos dos plebeos.
- Censores: confeccionaban o censo de cidadáns e vixiaban a pureza dos costumes.
- Ditador: era unha maxistratura extraordinaria á que só se recorría cando as graves circunstancias así o requirían, polo que todos os poderes se concentraban nunha persoa. Dispuña dun prazo de seis meses para resolver o problema que suscitara a súa proclamación.
Ángel Pestaña
Ángel Pestaña, nado en Santo Tomás de Ollas, Ponferrada, Provincia de León, o 14 de febreiro de 1886 e finado en Barcelona o 11 de decembro de 1937, foi un anarcosindicalista e posteriormente Deputado ás Cortes.
Traxectoria
Orfo de pai desde moi novo, e sen chegar a coñecer á súa nai, viuse na obriga de gañarse a vida desde moi pequeno como reloxeiro. Con quince anos foi encarcerado durante tres meses en Sestao por unhas declaracións espontáneas nun mitin.
Tras viaxar polo norte de África e Francia, Pestaña estableceuse en Cataluña, converténdose nun activista anarquista local. Participou no congreso da Confederación Nacional do Traballo de 1918, sendo elixido por unanimidade como o redactor-xefe de Solidaritat Obrera, periódico da organización. Baixo a súa dirección, o periódico fixo unha campaña moi ofensiva contra a forza local da policía, acusando ó seu líder de estar a soldo da Alemaña imperial.
O 2 de abril de 1919, despois de que as protestas de La Canadiense sacudisen Cataluña, foi arrestado e detido e o periódico prohibido. Foi á Rusia bolxevique en marzo de 1920, para presentarse na Segunda Internacional e nas sesións preliminares da Internacional Sindical Vermella, coñecendo a Lenin, Trotski, Grigory Zinoviev, Karl Radek e outros líderes bolxeviques. Ó regreso foi detido outra vez.
Xunto ó seu mentor Salvador Seguí, Pestaña opúxose ós actos terroristas defendidos e realizados por outros membros da CNT. En agosto de 1922 foi vítima dun intento de asasinato mentres daba un discurso en Manresa, como parte das medidas de represión violenta tomadas polas autoridades españolas. A indignación que causou a través de España a noticia deste feito provocou a destitución de varios cargos gobernamentais, así como a fin da lexislación que validara o asasinato de activistas sindicalistas.
Despois de que Seguí caera vítima dun asasinato, Pestaña seguiu sendo a principal figura da CNT moderada. Esta postura fixo que se opuxera, xunto a Joan Peiró, a tódolos intentos por parte da FAI (fundada en 1927) de controlar a CNT durante a ditadura de Miguel Primo de Rivera.
O partido adheriuse á Fronte Popular, e Pestaña foi elixido para as Cortes Xerais nunha plataforma de fronte en 1936, como un dos dous representantes do partido (obtivo un escano por Cádiz). En outubro, xa iniciada a guerra civil, foi designado subcomisionado xeral para a guerra, pero tivo que dimitir por motivos de saúde en decembro. Morreu pouco despois, desintegrándose axiña o seu partido.
Borja Prieto Prieto
Borja Prieto Prieto, nado en Vilalba o 22 de outubro de 1980, é un futbolista galego. Xoga de defensa e o seu club actual é o Racing Vilalbés.
Hormonas liberadoras e inhibidoras
As hormonas liberadoras e as hormonas inhibidoras son hormonas que teñen como principal función controlar a liberación ou a inhibición, respectivamente, doutras hormonas, actuando sobre as propias glándulas endócrinas.
Características
As hormonas liberadoras denomínanse tamén liberinas ou factores de liberación (pero non deben confundirse coas proteínas chamadas factores de liberación que interveñen na tradución de proteínas). As hormonas inhibidoras denomínanse tamén estatinas (non confundir cos fármacos para baixar o colesterol) ou factores inhibidores. Os principais exemplos son as hormonas hipotalámico-hipofisarias, que se poden clasificar atendendo a distintos criterios: son hormonas hipotalámicas (orixinadas no hipotálamo), son hormonas hipofisiotrópicas (que afectan á hipófise ou glándula pituitaria), e son tamén hormonas trópicas (que teñen como diana outras glándulas endócrinas).
Por exemplo, a hormona liberadora da tirotropina (TRH) é segregada no hipotálamo en resposta a niveis baixos de secreción da hormona estimulante da tiroide (TSH) na hipófise. O TSH á súa vez está baixo o control por retroalimentación das hormonas tiroides T4 e T3. Cando os niveis de TSH son demasiado altos, exercen retroalimentación sobre o cerebro para deter a secreción de TRH. A TRH sintética tamén a usan os médicos como unha proba para estimar as reservas de TSH na glándula hipófise, xa que estimula a liberación de TSH e prolactina desa glándula.
As principais hormonas liberadoras son as seguintes:
As principais hormonas inhibidoras que inhiben a liberación doutras hormonas son as seguintes:
Hai outros factores inhibidores que teñen tamén unha actividade de inhibición endócrina tópica. Esta actividade é só unha das moitas funcións que teñen (como a de neurotransmisores e receptores antagonistas), e non sempre se denominan hormonas, aínda que moitos son neuropéptidos ou neuroesteroides. Entre eles están os seguintes:
Mecanismo
As hormonas liberadoras incrementan (e os factores inhibidores diminúen) a concentración intracelular de calcio (Ca2+), o que ten como resultado a fusión de vesículas cargadas coas respectivas hormonas primarias.
Investigadores notables
Roger Guillemin e Andrew W. Schally recibiron o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina de 1977 pola súa contribución á comprensión "da produción de hormonas peptídicas do cerebro"; estes científicos illaron independentemente por primeira vez a TRH e GnRH e despois identificaron as súas estruturas químicas.
Sonata Gallega
Sonata Gallega foi unha revista editada en Pontevedra entre 1944 e 1949.
Historia e características
Subtitulada Publicación Céltiga e ''Revista de Galicia. Exponente literario y artístico de la región'', apareceu en 1944. Estaba dirixida por Ramón Peña, que era o seu propietario. Emilio Álvarez Negreira foi o seu redactor. Entre os seus colaboradores figuraron Celso Emilio Ferreiro e Xosé María Díaz Castro no apartado de creación literaria, e José Bellver na fotografía. Nun primeiro momento tivo unha periodicidade de catro números ao ano, coincidindo coas catro estacións, pero a partir do número 9 de 1946, saíu de xeito irregular. Incluíu composicións literarias, fotografías e ilustracións, ademais de gravados, linóleos e debuxos, artigos de temática galega e local, homenaxes e retratos biográficos, e críticas literarias e recensións. Cesou a súa publicación co número 12 en 1949. Reapareceu en 1952 nun suplemento especial dedicado ás festas de Guadalupe de Rianxo.
Zona especial de conservación do Río Tambre
O espazo natural do río Tambre é un unha zona especial de conservación (ZEC) que ampara a cunca media e alta do río Tambre. O tramo do río protexido está nas comarcas de Ordes e Santiago: pasando por Tordoia, Ordes, Mesía, Trazo, Oroso, Frades, Santiago de Compostela e O Pino. Pretende protexer a vexetación das áreas de ribeira do río.
Hábitats
O espazo natural pretende protexer ao río Tambre e os seus afluentes na cunca media e alta. Acolle aos ríos desde o piso basal ata a parte superior da cunca hidrográfica, así como as ribeiras de lama e a súa vexetación. Cobre tamén as costas con rochas silíceas e a súa vexetación de muro e pioneira. Ampara tamén os bosques de Alnus glutinosa e Fraxinus excelsior, as carballeiras de Quercus robur e Q. pyrenaica e aos queirogais. Acolle os prados que hai en substratos de calcáreos e os prados de sega pretos ao río.
Flora e fauna
As principais especies silvestres do réxime de protección especial do río Tambre lístanse a continuación :
Illa Bray
A illa Bray é unha das Illas árticas canadenses situada en Nunavut, Canadá ao longo da costa sur de Illa Baffin. Atópase na Conca Foxe, e ten unha superficie de 689 km².
Illa Bray foi o fogar de FOX-A, unha Distant Early Warning Line (liña distante de Alerta Temperá) e agora un sitio North Warning System (Sistema de Alerta Norte).
Sam Fogarino
Samuel Joseph Fogarino, nado en Filadelfia, Pensilvania o 9 de agosto de 1968, é o batería da banda de Nova York Interpol. Comezou a tocar a batería aos 13 anos. Coñeceu ao guitarrista Daniel Kessler en 1997 cando estaba mercando un disco nunha tenda de roupa en Brooklyn. Con máis de dez anos de experiencia, uniuse a Interpol no ano 2000 despois de que o batería orixinal, Greg Drudy deixase a banda. Fogarino fixo o seu primeiro concerto co grupo o 20 de maio dese ano.
A comezos do 2007, Fogarino xuntouse co excantante de Swervedriver Adam Franklin para crear unha banda chamada The Setting Suns. Dende aquela, o dúo cambiou o seu nome para Magnetic Morning e lanzaron un EP de seis cancións de iTunes.
Sunshine
Sunshine é un filme británico de ciencia ficción dirixido por Danny Boyle que foi estreado no 2007.
Sinopse
Nun prazo de cinco anos, o Sol apagarase, e con el extinguirase a raza humana. A última esperanza dos homes é o Icarus II, unha nave espacial tripulada por seis homes e dúas mulleres, cuxa misión consiste en levar unha xigantesca carga explosiva que insuflaría nova vida á estrela e permitiríalle volver brillar, salvándose así a poboación da Terra. O problema é que a nave Icarus I xa tentara levar a cabo a mesma misión sete anos antes e fracasou por razóns descoñecidas.
Tobo
miniatura|dereita|300px|Tobo de [[esquíos.]] Un tobo, tobal ou lapa é un buraco ou túnel que un animal escarva no chan co fin de crear un espazo axeitado para habitar ou refuxiarse temporalmente. Os tobos achegan ao animal protección contra os depredadores e as inclemencias do tempo. Hai unha ampla variedade de animais que constrúen ou usan tobos.
Moitos mamíferos escavan tobos, especialmente os insectívoros, como a toupa, os roedores, como a denosiña, o rapos e os lagomorfos, coma o coello. Estímase que un só tobo de marmota ocupa un metro cúbico, e despraza 320 quilogramos de terra.
Incluso os carnívoros, como as suricatas e as ratas canguro, constrúen tobos.
Hai tamén peixes, anfibios, réptiles e aves que escarvan tobos, do mesmo xeito que numerosos invertebrados, como insectos, arañas, ourizos de mar, ameixas e vermes.
Os tobos pódense construír nunha gran variedade de lugares. As ratas canguro constrúenas na area fina; os térmites, na madeira; algúns ourizos de mar e ameixas, na rocha. Tamén teñen diferentes graos de complexidade: desde un simple tubo duns poucos centímetros de lonxitude, até unha complexa rede de túneles e cámaras interconectadas, de centos de metros, como algunhas coelleiras.
Behausung
Coronavirus, Explained
Coronavirus, Explained é unha serie documental estadounidense producida por Vox Media. A serie, xunto con The Mind, Explained e Sex, Explained é un spin-off da serie de televisión Explained. Os episodios da serie exploran diferentes temas arredor da pandemia por coronavirus de 2019-2020, expoñendo os esforzos por detela. A serie estreouse en Netflix o 26 de abril de 2020 e está narrada por J. K. Simmons.
Bardos dos nobres
Bardos dos nobres (en galés Beirdd yr Uchelwyr) é o nome que se emprega na literatura galesa para se referir ao grupo de bardos profesionais que cantaron para os nobres galeses por un espazo de tres séculos ao final da Idade Media e principios da Idade Moderna. Saen á luz despois de os bardos profesionais perderen o mecenado dos príncipes galeses despois da derrota de Llywelyn Ein Llyw Olaf en 1282 e a invasión inglesa. Os Beirdd y Tywysogion cantaban ao príncipe e á súa corte pero os cywyddwyr cantan á nova xeración de nobres que herdaron unha parte do poder administrativo dos príncipes a nivel local baixo o novo réxime. Como era o cywydd un vehículo tan característico da súa obra alúdese a eles ás veces como os Cywyddwyr, sucesores dos Gogynfeirdd, pero é erróneo, pois cantan con outros moitos esquemas métricos fóra do cywydd, ao manter algunhas das métricas favoritas dos Beirdd y Tywysogion. Consérvase a obra de preto de 150 destes bardos nos manuscritos que conservan unha parte substancial da súa obra sen publicar.
Traxectoria
As loanzas aos nobres e as súas familias representan o groso dos poemas dos Bardos dos Nobres, pero hai outro número meirande de poemas sobre temas diversos como o amor, a natureza, disputas poéticas, sátiras etcétera. Algúns dos bardos pertencían á mesma clase cós seus mecenas e estaban afeitos ao seu mundo, mentres outros eran de condición máis baixa e que se enfrontaban co clero para gañar a vida.
Bibliografía
A innovadora serie 'Cyfres Beirdd yr Uchelwyr', que publica o Canolfan Uwchefrydiau Cymreig a Cheltaidd (Centro de altos estudos galeses e celtas) en Aberystwyth, contén a obra dunha ducia destes bardos.
Robert Brown
Traxectoria
Formado na Universidade de Edimburgo, é recordado, ademais de polo seu descomunal traballo de recompilación da flora de Australia, por ter definido o termo "núcleo celular" e por descubrir o movemento de axitación das partículas na superficie da auga (denominado movemento browniano non seu honor), aínda que non soubo determinar as súas causas (o fenómeno sería explicado en termos de cinemática molecular por Albert Einstein en 1905).
Alistouse nun rexemento como cirurxián en 1795. Aceptou un posto como naturalista a bordo do Investigator ao mado Mathews Findler, que estaba a punto de levantar áncora nunha viaxe cartográfica a Australia. Durante tres anos efectuou unha inxente investigación recolectando uns 3 400 espécimes, dos que uns 1 200 eran novos para a ciencia. Permaneceu en Australia até maio de 1807. Durante tres anos investigou sobre o material recolectado. En 1810 publicou os resultados das súas recoleccións na súa obra Prodromus Florae Novae Hollandiae et Insulae Van Diemen, a primeira relación taxonómica da flora de Australia.
Nun artigo científico que leeu na Sociedade Linneana de Londres en 1831 e que publicou en 1833, Brown deulle o nome ao núcleo das células eucariotas. Este núcleo x fora observado antes, quizais xa en 1682 polo microscopista neerlandés Anton van Leeuwenhoek. En 1802 Franz Bauer debuxara o núcleo como unha característica normal das células vexetais. Pero Brown foi quen lle deu o nome que leva até a actualidade (dándolle créto ás ilustracións de Bauer). Tanto Bauer como Brown crían que o núcleo non era universal; e Brown pensaba que estaba confinado exclusivamente ás monocotiledóneas.
En 1827, examinando ao microscopio grans de pole, esporas de musgos e de Equisetum suspendidos en auga, Brown observou diminutas partículas con vacúolos nos grans de pole executando un continuo movemento aleatorio. Logo observou o mesmo movemento en partículas de po, anulando a súa anterior hipótese de que o movemento se debía a que o pole tiña vida. El mesmo non puido elaborar unha teoría explicatoria dese movemento, denominado máis tarde "movemento browniano" no seu honor.
Física
miniatura|160px|Brunonia australis, cuxo xénero está dedicado a Brown O movemento circulatorio das partículas en suspensiòns acuosas leva seu nome, "movemento browniano". Foi descrito orixinarimente en 1785 por Jan Ingenhousz en partículas de carbón suspendidas en alcohol. Marian Smoluchowski, case simultaneamente con Albert Einstein, describiu matematicamente o fenómeno.
Botánica
Seu nome se conmemora no xénero de herbáceas de Australia Brunonia, e en numerosas especies australianas: Eucalyptus brownii, o musgo Tetrodontium brownianum, especie que descubriu mentres vivía en Roslin, Edimburgo, cando era estudante. Aínda pode verse no lugar do seu descubrimento.
Abreviatura
A abreviatura R.Br. emprégase para recoñecer a Robert Brown como autoridade na descrición e taxonomía en botánica.
Xosé Ramón Gómez Besteiro
Xosé Ramón Gómez Besteiro, nado en Lugo o 15 de novembro de 1967, é un avogado e político do Partido dos Socialistas de Galicia, foi o presidente da Deputación de Lugo dende 2007 ata 2015 e dende setembro de 2013 o secretario xeral do PSdeG, cargo do que tivo que dimitir ao ser imputado de varios delitos pola xuíza Pilar de Lara, acusacións que acabarían sendo arquivadas en 2021. Dende marzo de 2023 é o Delegado do Goberno en Galicia.
Biografía
Xosé Ramón Gómez Besteiro é o menor de tres irmáns. Licenciouse en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela e exerceu como avogado até o comezo da súa carreira política. Ten dous fillos.
Traxectoria
Desenvolveu toda a súa carreira política no PSdeG-PSOE, afiliándose ao partido tras rematar os seus estudos universitarios. Con 31 anos, cando estaba a exercer a súa profesión de avogado, entrou a formar parte do 1º Goberno do PSdeG-PSOE na historia democrática da cidade luguesa.
Entre 1999 e 2007 foi o voceiro do equipo de goberno no Concello de Lugo, concelleiro de Urbanismo e tamén deputado provincial.
Tras as eleccións municipais de 2007, o 14 de xullo, Gómez Besteiro convertíase no primeiro militante do Partido Socialista en Galicia que presidía a Deputación de Lugo, sendo o número 102 da historia da institución provincial. Algúns dos aspectos máis significativos durante o seu primeiro mandato son o pagamento do canon hidroeléctico, a creación da UNED na cidade de Lugo, a posta en marcha da rede provincial dos parques de bombeiros ou a elaboración dun plan estratéxico provincial. Tamén puxo en marcha a rede provincial de residencias da terceira idade e centros de día e estase a preparar o primeiro centro público de recría de gando para o noroeste de España.
En febreiro de 2012, Gómez Besteiro entrou a formar parte do Comité Federal do Partido Socialista. Este mesmo ano, tras pechar a súa etapa á fronte da Secretaría Xeral da Agrupación Local do PSdeG-PSOE, foi nomeado Secretario Xeral do PSOE na provincia de Lugo, cargo que ocupou ata o 26 de outubro de 2013 cando foi relevado por Juan Carlos González Santín.
O 13 de marzo de 2013 anunciou a súa intención de optar á Secretaría Xeral do PSdeG. Presentouse ás eleccións primarias consultivas do 7 de setembro fronte ao alcalde da Illa de Arousa, Manel Vázquez, e obtivo o 77% dos votos, sendo ratificado o seu nomeamento no Congreso extraordinario do 29 de setembro de 2013. Co 95% dos votos, foi proclamado novo secretario xeral do PSdeG-PSOE.
O 12 de marzo de 2016 anunciou a súa renuncia a ser o candidato do PSdeG-PSOE á Xunta de Galicia, logo de ser imputado pola xuíza Pilar de Lara como presunto autor de 6 delitos. Os delitos que se lle imputaban eran suborno, prevaricación, tráfico de influencias, fraude ás Administracións públicas, fraude de subvencións e delito continuado de malversación de fondos públicos. O 18 de marzo dimitiu da secretaría xeral do PSdeG-PSOE pola mesma causa. Finalmente, a causa que o levou a dimitir (coñecida como o "Garañón"), sería arquivada en febreiro de 2021.
Universidade de Salamanca
A Universidade de Salamanca (en latín Universitas Studii Salmanticensis) encóntrase emprazada na cidade de Salamanca, na comunidade autónoma de Castela e León. É a universidade máis antiga de España e unha das catro máis antigas de Europa que seguen abertas, tras as de Boloña, Oxford e París (hoxe A Sorbona).
O Studium Generale, xerme da universidade, instituído en 1218, era nese momento o segundo máis antigo de España, tras o studium de Palencia (fundado entre 1208 e 1214), e ademais foi a primeira institución educativa europea que obtivo o título de Universidade por unha bula de Alexandre IV no ano 1255.
No curso 2011-2012 o seu número de alumnos era de 32.406.
Xesús Antonio Gulías Lamas
Xesús Antonio Gulías Lamas, nado en Beariz o 29 de maio de 1948, é un escritor e antropólogo galego.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia de labregos e canteiros que o marcaron profundamente cunha pescuda da súa identidade como investigador e terramontés. Estudou no Seminario de Ourense e no Instituto Nacional de Misións Estranxeiras (IEME) en Madrid, onde tamén cursou antropoloxía.
O seu interese pola cantaría e pola arquitectura medieval levouno a recoller de viva voz entre os canteiros, sobre todo de Montes, o material que daría lugar ao Diccionario do Verbo dos canteiros.
O seu compromiso con Beariz e coa Terra de Montes guiárono sempre na investigación da súa historia e na recollida das súas lendas e tradicións.
Foi presidente da Asociación de Amigos da Terra de Montes dende o ano 2003 ata o 2005 e recibiu a medalla de ouro da mesma asociación no ano 2009.
Obra
miniatura|225px|Poema de Xesús Antonio Gulías no verbo dos arxinas.
Ernie Sabella
Ernest "Ernie" Sabella, nado o 1949 en Westchester, Nova York, é un actor estadounidense.
François Bégaudeau
François Bégaudeau, nado o 27 de abril de 1971, é un escritor, xornalista e actor francés.
Lista de xefes de Estado de Burkina Faso
Esta é unha lista dos xefes de Estado de Burkina Faso dende que a República de Alto Volta conseguiu a independencia de Francia en 1960 ata o día presente.
Un total de oito persoas exerceron como xefes de Estado de Alto Volta/Burkina Faso (sen contar os tres Xefes de Estado/Presidentes de transición e un Presidente en funcións en rebelión).
O actual xefe de Estado de Burkina Faso é Paul-Henri Sandaogo Damiba, que tomou o poder no golpe de Estado do 24 de xaneiro de 2022.
Ramón Mayán Ramos
Ramón Mayán Ramos, Cantino, nado en Noia en 1910 e finado en Santiago de Compostela o 10 de outubro de 1936, foi un sindicalista galego.
Traxectoria
Camareiro de profesión, estaba afiliado ao Sindicato de Oficios Varios da CNT de Noia. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 uniuse a un grupo de mineiros de San Finx e outros traballadores sindicalistas para mobilizarse contra a conspiración. Detido en Compostela, foi xulgado por traizón e condenado a pena de morte. Foi executado no cemiterio de Boisaca o 10 de outubro de 1936.
A súa figura chegou a formar parte da ficción co nome de Dombodán no libro O lapis do carpinteiro de Manuel Rivas.
In saecula saeculorum
In sæcula sæculorum é unha locución latina que significa literalmente “polos séculos dos séculos” e fai referencia á eternidade. É unha frase bíblica tomada da Vulgata, tradución latina do Novo Testamento dende o hebreo, e traducida dende o grego “εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων”. Esta tradución non é totalmente literal, xa que o tempo sinalado non é a eternidade, senón varios aiōnes , termo grego que se refire á esperanza de vida media dos seres humanos, ou ben á dunha xeración. Este termo foi levado ó latín como saeculum, mantendo o significado. miniatura|322x322px|Vulgata.
Liturxia
Esta expresión aparece no libro da Apocalipse doce veces, e sete veces máis nas epístolas, mais non nos evanxeos: Epístola aos gálatas (1:5), Epístola aos efesios (3:21) , Epístola aos filipenses (4:20) , primeira epístola a Timoteo (1:17) , segunda epístola a Timoteo (4:18) , Epístola aos hebreos (13:21) , primeira epístola de Pedro (4:11) e Libro das Revelacións ou da Apocalipse (1:6, 1:18, 4:9, 10, 5:13, 7:12, 10:6, 11:15, 14:11, 15:7, 19:3, 20:10, 22:5). Foi recollida na liturxia cristiá medieval como un Tantum Ergo (últimas dúas estrofas dun himno eucarístico) por Tomé de Aquino no Veni Creator Spiritus, no Gloria Patri e en moitos outros casos. Cando in saecula saeculorum vai seguido por un Amén, as dúas últimas palabras (saeculorum, Amén) poden aparecer abreviadas como Euouae, regra mnemotécnica utilizada nas anotacións musicais do medievo. A frase non se utiliza no Antigo Testamento, que ten outras expresións para referirse á eternidade como a latina in aeternum et ultra (“para a eternidade e máis alá”), tradución da hebrea עד עולם e da Biblia Septuaginta “εἰς τὸν αἰῶνα καὶ ἐπέκεινα".
Significado
Esta expresión pretende reforzar a idea de omnipotencia de Deus, ao cal os fieis adoran nas súas oracións e recoñecen o seu reinado universal “polos séculos dos séculos”. En sentido figurado refírese a unha cousa que se prolonga indefinidamente e da cal non se prevé a fin.
Peneo (mitoloxía)
miniatura|300px|Dafne pide axuda ó deus do río, Peneo, para escapar de Apolo, e Peneo transfórmaa nun loureiro.
Na mitoloxía grega, Peneo era un deus fluvial de Tesalia, un dos tres mil ríos de Grecia. Era fillo de Océano e Tetis.