cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cristina Peri Rossi
Traballos desde o ano 2000
En 2012 publicouse a colección de relatos Habitaciones privadas, gañadora do Premio Mario Vargas Llosa NH de Relato. Todos os relatos comparten un escenario urbano e cada unha das tramas desenvólvese en espazos pechados: un after hours, un cuarto de hotel, un estudio de televisión ou unha oficina. Os pequenos dramas cotiáns e a procura de amizade, amor ou sexo mostran os aspectos máis conflitivos do capitalismo tardío e ofrecen unha visión sutil e irónica dos desexos, conflitos e ilusións do ser humano de hoxe.
A fins de 2014 volve publicar Julio Cortázar y Cris, un traballo autobiográfico que narra a súa intensa amizade amorosa con Julio Cortázar. É unha homenaxe publicada trinta anos despois da morte do afamado escritor arxentino. Do mesmo xeito, Cortázar tamén lle dedicou unha obra a Peri Rossi: Quince poemas de amor a Cris. Julio Cortázar y Cris é unha colección de poemas, relatos, diálogos, cartas e viaxes que celebra o centenario do nacemento de Cortázar. Aínda que os dous tiñan unha relación amábel xa desde os primeiros anos da carreira da escritora uruguaia, case sempre foi unha relación a distancia. Xa na última década da vida de Córtazar, ambos se atoparon e viviron unha relación intensa, chea de complicidades, humor e amor, literatura e sedución entre dúas cidades: París e Barcelona.
Traballou como columnista para os xornais españois Diario 16 e El Periódico e colaborado coa Axencia EFE, unha axencia de noticias.
No ano 2015 publicouse a súa última colección de contos Los Amores Equivocados. Nesta a escritora abarca o tema da prostitución, a que denunciou nas súas escrituras xornalísticas e nos seus poemas. A 'equivocación' do amor nestes contos pode asumir varias formas, un desquilibrio nas idades dos amantes, nos seus conceptos do amor ou na falta inevitábel da reciprocidade. A cidade de Montevideo aparece no conto epónimo da colección.
Estilo
A súa escritura combina o fantástico, o erótico e o político, segundo os críticos Kohut e Vilella, para suxerir a posibilidade de que escaparse da lóxica pode ser en si mesmo un escape da liberdade individual. O seu traballo é incluído xunto ao de Silvina Ocampo, Griselda Gambaro, Luisa Valenzuela, e outras, dentro daquelas escritoras que abordan o «insólito-absurdo-estraño».
O erotismo
Peri Rossi usa a súa escritura como vehículo para explorar o desexo sexual, como é o caso do seu relato Una pasión prohibida (1986) e o seu ensaio Fantasías eróticas (1991). Con Fantasías eróticas, tentou liberar o erotismo da dominación masculina. O libro discute detalles do erotismo como o mundo das bonecas inflábeis, a prostitución, as fantasías de violación, fetichismo e sadomasoquismo. Peri Rossi examina como a imaxinación e as fantasías eróticas están excluídas da vida matrimonial e explora a idea de usar unha prostituta para cumprir as fantasías eróticas co fin de evitar a mestura de fantasía e realidade. En Fantasías eróticas, sostén que o erotismo masculino utiliza o sexo como poder, dominación e humillación mentres o erotismo feminino é sempre humanizado. A miúdo esta exploración é tan explícita que algunhas historias poden ser clasificadas como semipornográficas. Ela dános a propia definición do erótico «unha actividade cultural, a satisfacción elaborada dunha necesidade instintiva».
Nunha entrevista, explicou que o seu lesbianismo (outra fonte de desaprobación por parte da súa familia, ata o punto de ser sometida a terapia psicanalítica) está intimamente relacionado coa súa escritura. Por exemplo, en 1971 publicou unha colección de poesía baixo o título grego Evohé, que trata da paixón erótica e a transgresión do suxeito feminino. A linguaxe de paixón e desexo nesta obra, na que palabra se converte en sinónimo para «muller,» clasificouse como subversivo. Unha boa parte da súa narrativa e da súa obra poética trata desde diversos puntos de vista o tema do desexo. Segundo ela «o desexo é o motor da existencia» e «unha das maneiras de estar vivo é ser deseante».
Identidade sexual
Segundo o crítico David William Foster, a totalidade da súa obra afirma a necesidade da persoa de asumir a identidade sexual como algo separado das imposicións tanto biolóxicas como sociais.
No libro Fantasías eróticas, Peri Rossi discute varios temas relacionados co lesbianismo. Segundo a súa resposta nunha entrevista, o lesbianismo é unha conduta sexual que leva a cabo por propia vontade como unha elección, e ela quere que todas as persoas poidan ter os mesmos dereitos e obrigacións. Con todo, a autora non é considerada explicitamente unha 'escritora lesbiana', porque este tema non caracteriza cada unha das súas obras. Xeralmente identificouse este tema na súa escritura a partir do seu exilio, ou sexa, o momento en que se atopou nun contexto internacional. A pesar de que o lesbianismo é un tema común na súa escritura posexilio, a autora mantén unha posición ambigua fronte á súa relación persoal e literaria co lesbianismo, sen referirse ao tema nas súas entrevistas persoais.
Á parte do lesbianismo, desafiou unha conceptualización estábel do xénero e a sexualidade en xeral tamén. A través de moitos personaxes nas súas novelas a autora tenta desafiar a categorización ríxida dunha identidade sexual. En A nave de los locos, o protagonista Equis e a personaxe Lucía demostran unha multiplicidade de preferencias sexuais e tendencias do xénero. Do mesmo xeito, Aída e o seu namorado en Solitario de amor dificilmente encaixan dentro de concepcións estábeis de identidade xenérico-sexual.
O político
Como activista política e escritora, a escritura de Peri Rossi está cargada de temas políticos. É este aspecto da súa vida o que deu pé ao seu exilio en 1972. Indicios pánicos (1970), por exemplo, é un eloxio da liberdade tan evocador que o goberno do Uruguai prohibiu a publicación e distribución desta obra en 1972. O que seguiu foi o seu exilio voluntario, aínda que necesario, para salvar a súa vida. Tendo en conta a súa experiencia persoal, non é sorprendente que o tema de exilio sexa un dos que caracterizan a súa escritura, aínda que se trata dun exilio «interior». É dicir, a autora non usa o termo «exilio» de maneira explícita na súa escritura, senón os seus textos aluden a tales efectos do exilio como o proceso de alienación, os xestos de disidencia e de transgresión. No entanto, hai algúns textos de Peri Rossi que si tratan da noción do exilio de maneira explícita. Un destes é a súa colección de poesía Estadio del exilio (1979). Igualmente, varios relatos tratan este tema, como La influencia de Edgar A. Poe en la poesía de Raimundo Arias en La tarde del dinosaurio, e La ciudad ou Las estatuas o la condición del estranjero en El museo de los esfuerzos inútiles. Tamén o tema do exilio está reflectido de forma explícita nas liñas dalgúns dos seus poemarios, como Diálogo de exiliados en Europa después de la lluvia e Te conocí en septiembre en Lingüística xeral. É máis, Peri Rossi escribiu dúas novelas sobre o exilio: La nave de los locos (1984) e Solitario de amor (1988).
Igualmente, algunhas obras son comentarios sobre a sociedade patriarcal. A crítica Ana Corbalán, por exemplo, analiza os relatos Primer amor e La destrucción o el amor para mostrar como revelan que a familia tradicional nunca funciona; en cambio, di Corbalán, Peri Rossi propón outros tipos de modelos de familia, por exemplo as parellas non heterosexuais. Ataca a institución do matrimonio e rexeita a autoridade masculina, estas obras destacan as transgresións sexuais e familiares. «Primer amor» está escrito en primeira persoa, a través dun narrador masculino. O texto explora outros tipos de sexualidades alternativas e presenta o incesto como un tema tabú na nosa sociedade. En La destrucción o el amor están presentes a comunicación e o romance. Peri Rossi rexeita calquera aproximación ao convencionalismo na parella, crendo que non hai ningunha necesidade de comunicación verbal entre unha parella de home e muller, se se trata dun romance apaixonado. En Primer amor e La destrución o el amor fala da diversidade sexual, o desexo homoerótico, e explora outros tipos de sexualidades alternativas. Cuestiona a validez de certas estruturas sociais, oponse aos roles de xénero e as unidades familiares tradicionais.
Desprazamento espacial, ou viaxe
«A crítica indicou que a existencia dun grupo pequeno de textos desta autora organizados en torno ao motivo de desprazamento espacial ou da viaxe. Estes textos foron estudados como variantes do exilio, aínda que tampouco o termo "exilio" se manifesta de maneira explícita.» Por exemplo, unha gran parte dos poemas na colección de poesía Habitación de hotel tratan as cidades como espazos transitorios.
Premios
Desde o principio da súa educación e a súa carreira, Peri Rossi foi recoñecida pola súa escritura. O crítico literario uruguaio Ángel Rama aclamouna como unha das escritoras novas máis importantes da súa xeración. Máis recentemente, a Comisión de Dereitos Humanos das Nacións Unidas elixiuna como a escritora que máis contribuíra á loita pola paz e a xustiza no ámbito castelán (2008). O goberno do Uruguai concedeulle a Medalla Delmira Agustini a la Actividad Cultural (2013).
Cidade heroica
Cidade heroica (en ruso: город-герой, górod-gueroy) foi un título honorífico soviético que premiou o heroísmo demostrado polos habitantes de diferentes cidades durante a Gran Guerra Patria entre 1941 e 1945. Foi outorgado a 12 cidades da Unión Soviética e á Fortaleza de Brest, á cal se lle concedeu o título equivalente de "Fortaleza heroica". Esta condecoración equivale á distinción individual de Heroe da Unión Soviética. Actualmente 4 de elas atópanse no territorio de Ucraína, 2 (incluíndo a Fortaleza Heroica) en Belarús e o resto en Rusia.
De acordo co estatuto, á cidade heroica concedéuselle a Orde de Lenin, a Estrela de Ouro e o certificado da fazaña heroica (grámota) por parte do Presidium do Soviet Supremo da URSS. Tamén se construía un obelisco na cidade.
22 de maio
O 22 de maio é o 142º día do ano do calendario gregoriano e o 143º nos anos bisestos. Quedan 223 días para finalizar o ano.
Mortes
miniatura|100px|Victor Hugo.
Notas
Os 366 días do ano
Terceira dinastía de Exipto
miniatura| Templo funerario de [[Zoser en Saqqara]]
A Terceira dinastía do antigo Exipto é a primeira dinastía do Imperio Antigo de Exipto. Outras dinastías do Imperio Antigo inclúen a Cuarta, a Quinta e a Sexta. A capital durante o período do Imperio Antigo estaba en Menfis, Exipto.
Visión xeral
Despois dos turbulentos últimos anos da Segunda dinastía que podería incluír unha guerra civil, Exipto pasou ao mando de Zoser, marcando o comezo da Terceira Dinastía. Tanto a Lista de Reis de Turín como a Lista de Reis de Abidos rexistran cinco reis, mentres a Tabela de Saqqara só rexistra catro.
As Ánimas, Doso, Narón
As Ánimas é un lugar da parroquia de Doso no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 4 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 2 homes e 2 mulleres.
Terceira dinastía de Exipto
Visión xeral
As evidencias arqueolóxicas mostran que Khasekhemwy, o último gobernante da Segunda Dinastía, foi sucedido por Zoser, que no seu momento só foi testemuñado polo seu presunto nome de Horus Netjerikhet. O sucesor de Zoser foi Sekhemkhet que tivo o nome de Djeserty. O último rei da dinastía foi Huni. Os tres nomes restantes de faraóns da 3ª dinastía coñecidos son: Sanakht, Khaba e quizais Qahedjet. Un destes tres pasou polo nome nebty de Nebka.
Datar a Terceira Dinastía é un desafío similar. Shaw indica que as datas son aproximadamente do 2686 a 2613 a.C. A lista de reis de Turín suxire un total de 75 anos para a terceira dinastía. Baines e Malek situaron a terceira dinastía entre os anos 2650 - 2575 a.C., mentres que Dodson e Hilton datan a dinastía entre o 2584 e o 2520 a.C. Non é raro que estas estimacións diferan en máis dun século.
Gobernantes
Os reis da Terceira Dinastía gobernaron aproximadamente setenta e cinco anos. Debido a recentes achados arqueolóxicos en Abidos que revelaron que Zoser foi o que enterrou a Khasekhemui, o último rei da Segunda Dinastía, agora crese que Zoser é o fundador da Terceira dinastía, como sucesor directo de Khasekhemui e responsable de rematar a súa tumba. Estes achados contradín escritos anteriores, como Wilkinson 1999, que propuxo que Nebka / Sanakht fundara a dinastía. Non obstante, os dous non estaban moi afastados temporalmente, poden ser irmáns, xunto con Sekhemkhet, como os fillos de Khasekhemui e a súa consorte favorita Nimaathap.
A orde dos reis baseada en Wilkinson é a seguinte. O número de anos como rei, está baseado en Dodson e Hilton. Teñen a dinastía cunha duración de só 64 anos.
Mentres que Manetón nomea a Necherophes, e a Lista real de Turín nomea a Nebka (tamén coñecido como Sanakht), como o primeiro faraón da Terceira Dinastía, moitos exiptólogos contemporáneos cren que Zoser foi o primeiro rei desta dinastía, sinalando a orde na que se mencionan algúns predecesores de Queops no Papiro Westcar suxire que Nebka debería situarse entre Zoser e Huni, e non antes de Zoser. O que é máis importante, atopáronse selos co nome de Zoser na entrada da tumba de Khasekhemui en Abidos, o que demostra que foi Zoser, en lugar de Sanakht, quen enterrou e sucedeu a este rei. O escriba da lista real de Turín escribiu o nome de Zoser con tinta vermella, que indica o recoñecemento dos antigos exipcios á importancia histórica deste rei na súa cultura. En calquera caso, Zoser é o rei máis coñecido desta dinastía, porque encargou ao seu visir Imhotep a construción da primeira pirámide sobrevivente, a Pirámide estratificada.
A identificación de Nebka con Sanakht é incerta, aínda que moitos exiptólogos seguen a apoiar a teoría de que os dous reis eran un mesmo home, existen discrepancias porque esta opinión descansa sobre un único selo de barro fragmentario descuberto en 1903 por John Garstang. Aínda que está danado, o selo mostra o serekh de Sanakht, xunto cun cartucho que contén un formulario do cartel de "ka", con espazo suficiente para o cartel de "Nab". A duración do reinado de Nebka ten dezaoito anos tanto por Manetón como polo Canon de Turín, aínda que é importante ter en conta que estas fontes escribíronse entre 2.300 e 1.400 anos despois da súa vida, polo que a súa precisión é incerta. En contraste con Zoser, tanto Sanakht como Nebka están testemuñados en poucas reliquias para un gobernante de case dúas décadas, o Canon de Turín dá un reinado de só seis anos a un antecesor inmediato sen nome de Huni. Toby Wilkinson suxire que este número se axusta a Sanakht (a quen identifica concretamente con Nebka), dada a escaseza de probas arqueolóxicas para el, pero tamén podería ser a duración do reinado de Khaba ou incluso de Qahedjet, reis cuxas identidades son incertas. (Wilkinson sitúa a Nebka como o penúltimo rei da Terceira Dinastía, antes de Huni, pero isto non é de ningún xeito coñecido definitivamente nin sequera está apoiado de xeito abafador entre os exiptólogos).
Algunhas autoridades cren que Imhotep viviu no reinado do faraón Huni. Pouco se sabe con certeza de Sekhemkhet, pero considérase que o seu reinado foi de só seis ou sete anos, segundo o canon de Turín e a pedra de Palermo, respectivamente. Non obstante, crese que Khaba posiblemente construíu a Pirámide estratificada en Zawyet el'Aryan.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Lost (tempada 5)
A quinta tempada da serie de televisión estadounidense Lost comezou a transmitirse nos Estados Unidos e Canadá o 21 de xaneiro de 2009, concluíndo o 13 de maio de 2009 tras 17 episodios. Esta tempada segue as historias do grupo de sobreviventes que foron abandonados nunha illa remota no Pacífico Sur. No universo de Perdidos, a tempada ten lugar máis de noventa días despois do accidente. Os produtores declararon que o tema principal desta temporada é porque a xente que deixou a illa precisa retornar a ela.
A tempada estaba previsto nun principio que contivese dezaseis episodios, mais finalmente contou cun capítulo máis, chegando aos definitivos dezasete. O DVD e Blue Ray sairán á venda nos Estados Unidos o 8 de decembro de 2009 co título de Lost - The Complete Fifth Season: The Journey Back, Expanded Edition.
Resumo da tempada
Pódese dividir a temporada en dúas partes diferenciadas, a primeira trata dos feitos de como os seis de oceanic (Jack, Kate, Sayid, Hurley, Sun e Aaron) son convencidos (ou obrigados) a volver á illa. Todo isto mesturado co desenvolvemento das aventuras dos que quedaron na illa, que finalmente tralos saltos temporais acaban facendo unha nova e acomodada vida como membros da Iniciativa Dharma en 1977.
Logo disto pasamos a unha segunda parte diferenciada, onde os novos chegados a 1977 tratan de convencer aos acomodados nese época para volver ao presente (por medio dun método que non parece moi fiable e que lles pode custar a vida), mentres que Sun, un resucitado Locke, Benjamin Linus e os Outros saen á procura de Jacob segundo semella para matalo.
Rokot
Rokot ou Rockot é o nome dun modelo de foguete espacial ruso derivado do mísil UR-100N. É usado para poñer en órbita cargas lixeiras e lánzase tanto dos cosmódromos de Baikonur como de Plesetsk.
Rafael Moreno Aranzadi
Rafael Moreno Aranzadi, alcumado Pichichi, nado en Bilbao o 23 de maio de 1892 e finado na mesma cidade o 1 de marzo de 1922, foi un futbolista vasco. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección española.
Coalición por El Bierzo
Coalición por El Bierzo (Coalición polo Bierzo en galego) é unha federación de partidos políticos de ideoloxía bercianista, formada en 2017 e que ten a súa orixe nunha coalición e partidos e candidatos independentes que se estableceu para concorrer as eleccións municipais e autonómicas de maio de 2015.
Estadio Marcelo Bielsa
O Estadio Marcelo Bielsa é un estadio multiusos arxentino da cidade de Rosario. Foi inaugurado en 1911 e ten capacidade para 38.095 espectadores. Serve de localía ao Newell's Old Boys. Anteriormente era coñecido como El Coloso del Parque.
Coalición por El Bierzo
Traxectoria
A federación formárona o Partido de El Bierzo, o Partido de la Tierra 7, e antigos militantes do MASS, o PSOE e o PP, que se uniron a esta candidatura.
A coalición bateu un récord na historia do bercianismo político ao ser a ocasión na que se presentou o número máis grande de candidaturas na práctica totalidade dos concellos do Bierzo e máis Villablino, un fito que non acontecera antes. A coalición presentou 700 candidaturas en 39 concellos e 11 pedanías.
Entre os seus candidatos tivo unha octoxenaria, que foi a candidata máis lonxeva da provincia de León nestas eleccións.
Os seus líderes máis visibles son Pedro Muñoz Férnandez, candidato á alcaldía no concello de Ponferrada, Iván Alonso, secretario xeral do PB e segunda na lista á alcaldía de Ponferrada, e a súa voceira Raquel Díaz.
Os resultados de Coalición por El Bierzo nas eleccións autonómicas e municipais de 2015 foron os mellores resultados electorais que o bercianismo obtivo ata a data dende a súa fundación. A nivel municipal, CB obtivo 7.847 votos e 39 concelleiros, dúas alcaldías, presenza en 23 concellos bercianos, dous concelleiros no Consello Comarcal do Bierzo, e ademais obtivo un deputado provincial na Deputación de León. Nas eleccións autonómicas, malia os 5.026 votos, o partido non obtivo representación nas Cortes de Castela e León.
Nas eleccións municipais celebradas o 26 de maio de 2019, Coalición por el Bierzo obtivo 5.587 votos (2,12% do voto provincial) e 25 concelleiros, o cal significa que os resultados do partido foron máis baixos que aqueles conseguidos catro anos antes en 2015.
En marzo de 2021, aproveitando o bicentenario da creación da Provincia do Bierzo, o BNG, a pedimento de CB, presentou unha Proposta Non de Lei no Parlamento galego para incorporar ao Bierzo como unha provincia máis a Galicia. A proposta foi rexeitada polo Parlamento de Galicia en abril dese ano.
Nas eleccións autonómicas de Castela e León no ano 2022, CB presentouse xunto á plataforma O Bierzo Existe nunha candidatura conxunta encabezada polo secretario de organización de CB, Raúl Rodríguez Canca.
Feito
O termo feito pode referirse a:
Do substantivo feito derívanse os adxectivos fáctico e factual.
Pericito
miniatura|dereita|Pericitos revestindo a superficie externa das células endoteliais, rodeando a un eritrocito (E).
Un pericito é un tipo de célula que se encontra no sistema nervioso central. Os pericitos están máis especificamente localizados arredor das capas de células endoteliais da rede de capilares do cerebro. Os pericitos exercen un papel integral no mantemento da barreira hemetocerebral e outras funcións homeostáticas e hemostáticas no cerebro. Estas células son tamén un compoñente chave da unidade neurovascular, a cal inclúe as células endoteliais, astrocitos, e neuronas. Os pericitos realizan funcións como a regulación do fluxo sanguíneo nos capilares, eliminación e fagocitose de refugallos celulares, e regulación da permeabilidade da barreira hematocerebral. Os pericitos poden tamén contribuír á estabilización e monitorización da maduración das células endoteliais por medio dunha comunicación directa entre a membrana celular e tamén por sinalización parácrina. Recentes estudos indican tamén que a ausencia de pericitos no sistema nervioso central poden causar a rotura da barreira hematocerebral e orixinar outros cambios dexenerativos no cerebro.
Morfoloxía
miniatura|[[Unión comunicante orixinada pola conexina entre dúas células veciñas.]] No sistema nervioso central, os pericitos envólvense arredor das células endoteliais que revisten a parte externa dos capilares. Estes dous tipos de células poden distinguirse facilmente unhas doutras polo prominente núcleo celular arredondado do pericito comparado co núcleo plano e alongado das células endoteliais. Os pericitos tamén proxectan extensións con forma de dedo que rodean a parede do capilar, o que permite ás células regular o fluxo sanguíneo capilar. Os pericitos e as células endoteliais comparten unha membrana basal na que se realizan moitas conexións intercelulares. Moitos tipos de moléculas de integrinas facilitan a comunicación entre os pericitos e as células endoteliais separadas pola membrana basal. Os pericitos poden tamén formar conexións directas coas células veciñas nas que partes dunha célula encaixan en partes da outra, como as engrenaxes dun reloxio. Neses puntos de encaixe, poden formarse unións comunicantes, que permiten aos pericitos e ás células veciñas o intercambio de ións e outras pequenas moléculas. Entre as moléculas máis importantes nestas conexións están a N-cadherina, a fibronectina, a conexina e varias integrinas. Nalgunhas rexións da membrana basal, poden atoparse placas de adhesión compostas de fibronectina. Estas placas facilitan a conexión da membrana basal á estrutura do citoesqueleto composta de actina, e a membrana plasmática dos pericitos e células endoteliais.
Barreira hematocerebral
Os pericitos desempeñan un papel fundamental na formación e funcionalidade do espazo permeable selectivo entre o sistema circulatorio e o sistema nervioso central. Este espazo coñécese como barreira hematocerebral. Esta barreira está composta por células endoteliais e asegura a proteccion e funcionalidade do cerebro e sistema nervioso central. Aínda que se teorizara que os astrocitos eran cruciais para a formación postnatal desta barreira, encontrouse despois que os pericitos son en gran parte responsables desta función. Os pericitos son responsables da formación de unións herméticas e do tráfico de vesículas entre as células endoteliais. Ademais, permiten a formación da barreira ao inhibiren os efectos das células inmunitarias do sistema nervioso central (que poderían afectar á formación da barreira) e ao reduciren a expresión de moléculas que incrementan a permeabilidade vascular.
Ademais da formación da barreira hematocerebral, os pericitos teñen un papel activo na súa funcionalidade ao controlaren o fluxo nos vasos sanguíneos e entre os vasos sanguíneos e o cerebro. Como células contráctiles que son, poden abrirse ou pecharse en maior ou menor grao permitindo ou non que partículas de certo tamaño flúan a través dos vasos. Esta regulación do fluxo sanguíneo é beneficiosa para a función neuronal porque impide que certas partículas do sangue entren no cerebro. Cando non están presentes os pericitos, na barreira ten lugar o proceso chamado transcitose. Isto permite que partículas de varios tamaños, entre as que están proteínas plasmáticas grandes, entren facilmente no cerebro con pouca ou ningunha regulación. Este proceso é peculiar porque a barreira hematoencefálica adoita a exercer unha forte regulación en condicións normais. Deste modo, os pericitos xogan un papel fundamental para impedir que substancias químicas daniñas entren no cerebro e interrompan as funcións neurolóxicas. A funcionalidade ou disfuncionalidade dos pericitos tamén se cre que contribúe ao establecemento de enfermidades neurodexenerativas como o Alzheimer, o Parkinson e o ALS (enfermidade de Lou Gehrig). Ademais, a elasticidade do pericito é beneficiosa porque poden expandirse para reducir a inflamación e deixar que as substancias nocivas difundan fóra do cerebro.
Estas células tamén son importantes no incremento da microcirculación e na redución dos efectos do envellecemento do cerebro. Nun estudo sobre ratos adultos con deficiencia de pericitos, encontrouse que a ausencia de ditas células no cerebro orixinaba danos vasculares con perda da microcirculación e do fluxo sanguíneo cerebral. Este fluxo sanguíneo é indispensable para mediar os efectos causados polo estrés, hipoxia e outras condicións que poden alterar a homeostase. Ademais, cando os pericitos non están presentes, a barreira hematoencefálica non degrada certas proteínas séricas neurotóxicas e vasculotóxicas, que así poden reforzar os cambios dexenerativos. Entre eses cambios están a inflamación e a perda de memoria e capacidade de aprendizaxe.
Anxioxénese e supervivencia das células endoteliais
É tamén importante subliñar que os pericitos manteñen unha plasticidade que lles permite diferenciárense en varios tipos de células, como células musculares lisas, fibroblastos e outras células nai mesenquimais. Esta versatilidade favorece que poidan remodelar activamente os vasos sanguíneos de todo o corpo e poidan mesturarse homoxeneamente co ambiente do tecido local.
Ademais de crearen e remodelaren vasos sanguíneos de modo viable, os pericitos protexen as células endoteliais da morte por apoptoe ou da causada por substancias citotóxicas. En estudos in vivo viuse que os pericitos liberan unha hormona chamada aminopeptidase pericítica N/pAPN que pode axudar a promover a anxioxénese. Cando esta hormona se mestura con células endoteliais cerebrais e con astrocitos, os pericitos agrúpanse formando estruturas que lembran a capilares. Ademais, se no experimento estaban presentes todos os elementos necesarios con excepción dos pericitos, as células endoteliais sufrían apoptose. En conclusión, os pericitos deben estar presentes para o correcto funcionamento das células endoteliais, e os astrocitos deben estar presentes para asegurar que ambas as dúas permanezan en contacto. Se non están presentes, non se produce unha anxioxénese correcta. Ademais, encontrouse que os pericitos contribúen á supervivencia das células endoteliais porque secretan a proteína Bcl-w durante as interaccións celulares. A Bcl-w é unha proteína instrumental das rutas que facilitan a expresión de VEGF-A e desincentivan a apoptose. Crese que o VEGF é responsable da modulación das vías de transdución de sinais da apoptose e de inhibir a activación dos encimas que inducen a apoptose. O VEGF podería utilizar dous mecanismos bioquímicos para realizar isto, que serían a fosforilación da quinase regulatoria extracelular 1 (ERK-1), que mantén a supervivencia celular, e a inhibición da proteína quinase/c-jun-NH2 quinase activada polo estrés, que tamén promove a apoptose.
Patoloxías
Debido ao seu importante papel no mantemento e regulación da estrutrura das células endoteliais e o fluxo sanguíneo, en moitas patoloxías obsérvanse anormalidades no funcionamento dos pericitos. Poden estar presentes en exceso, o que orixina doenzas como a hipertensión e a formación de tumores, ou pode haber deficiencia deles, o que causa enfermidades dexenerativas.
Hemanxiopericitoma
miniatura|Imaxe dun tumor fibroso solitario que é probablemente un hemanxiopericitoma. Rodea un vaso sanguíneo con forma de cornos de cervo, formado pola disposición dos pericitos arredor do vaso. O hemanxiopericitoma é un raro neoplasma vascular, ou crecemento anormal, que pode ser benigno ou maligno. Na súa forma maligna, poden producirse metátases nos pulmóns, fígado, cerebro, e extremidades. Maniféstase xeralmente no fémur e parte proximal da tibia como un sarcoma óseo, e dáse normalmente en xente vella, aínda que tamén hai casos en nenos. O hemanxiopericitoma está causado por un exceso de capas de pericitos arredor de vasos sanguíneos formados incorrectamente. A diagnose deste tumaor é difícil a causa da imposibilidade de distinguir os pericitos doutros tipos de células usando o microscopio óptico. O tratamento pode implicar a extirpación cirúrxica do tumor ou radioterapia, dependendo do nivel de penetración no óso e do estado de desenvolvemento do tumor.
Retinopatía diabética
Na retina dos pacientes de diabetes é frecuente observar perda de pericitos, e esta perda é un factor característico das fases iniciais da retinopatía diabética. Diversos estudos atoparon que os pericitos son esenciais nos diabéticos para protexer as células endoteliais dos capilares da retina. Coa perda de pericitos, fórmanse microaneurismas nos capilares. En resposta, a retina ou ben incrementa a súa permeabilidade vascular, o que fai que o ollo inche pola formación dun edema macular, ou ben que se formen novos vasos sanguíneos que permean na membrana vítrea do ollo (que separa o humor vítreo do resto do ollo). O resultado final é a redución ou perda de visión. Non está claro por que os diabéticos perden pericitos; unha hipótese é que se acumulan nos pericitos sorbitol (tóxico) e produtos finais de glicación avanzada (AGE). Debido á acumulación de glicosa, a vía do poliol incrementa o seu fluxo, e acumúlanse o sorbitol intracelular e a frutosa. Isto leva a un desequilibrio osmótico, que orixina danos celulares. A presenza de grandes cantidades de glicosa tamén produce acumulación de produtos finais da glicación avanzada, que tamén danas as células.
Enfermidades neurodexenerativas
Descubriuse que a perda de pericitos no cerebro do adulto e dos vellos orixina a interrupción dunha axeitada perfusión cerebral e do mantemento da barreira hematoencefálica, o que causa a neurodexeneración e neuroinflamación. A apoptose de pericitos no cerebro ancián pode ser o resultado de fallos na comunicación entre factores de crecemento e receptores dos pericitos. O factor de crecemento derivado de plaquetas B (PDGF-B) é liberado polas células endoteliais nos vasos sanguíneos cerebrais e despois únese aos receptores PDGFR-Beta dos pericitos, que inician a súa proliferación e migración para un correcto mantemento dos vasos sanguíneos. Cando esta sinalización se interrompe, os pericitos sofren apoptose, o que produce moitas doenzas neurodexenerativas como a enfermidade de Alzheimer e a esclerose múltiple.
Interaccións entre os pericitos e o endotelio
As células endoteliais e os pericitos son interdependentes, de modo que cando non hai unha comunicación adecuada entre eles poden producirse diversas patoloxías nos humanos, como as mencionadas anteriormente.
A inhibición da vía do PDGF orixina deficiencia de pericitos, e causa hiperplasia endotelial, formación de unións celulares anormais, e retinotropía diabética. A falta de pericitos causa a sobrerregulación do factor de crecemento endotelial vascular (VEGF), que orixina filtracións vasculares e hemorraxia. Ademais, a anxiopoietina 2 pode actuar como antagonista de Tie-2. Isto desestabiliza as células endoteliais, e diminúe a interacción entre as células endoteliais e os pericitos, e pode levar á formación de tumores. De xeito similar á inhibition da vía do PDGF, a anxiopoietina 2 reduce a cantidade de pericitos, causando retinopatía diabética.
Cicatrización
Despois dunha lesión no sistema nervioso central prodúcese unha cicatrización para conservar a integridade das células circundantes. Xeralmente, os astrocitos están asociados con esta cicatrización, que se denomina cicatrización glial. Porén, existe nesta cicatrización un compoñente non glial ou estromal, e hai evidencias que apuntan a que os pericitos perivasculares xogan un importante papel axudando á formación da cicatrización.
Un experimento en ratos que foran marcados xeneticamente usando o transportador de glutamato aspartato (Glast) atopou que había dous diferentes subtipos de pericitos, que se denominaron A e B. O subtipo A comprende arredor do 10% dos pericitos da medula espiñal adulta e xoga un papel crítico na cicatrización. O subtipo B comprende o resto dos pericitos e ten desmina e actina alfa do músculo liso. Unha vez que se illaron e marcaron os dous subtipos, fíxose unha incisión na parte dorsal do cerebro para ver como cicatrizaba. Tipicamente, nunha medula espiñal non danada hai dez veces máis astrocitos ca pericitos do subtipo A. Porén, dúas semanas despois dos danos, o número de pericitos xa era o dobre ca o de astrocitos. O subtipo A era tres veces máis frecuente ca o subtipo B. A principal diferenza nesta abundancia está en que o subtipo A pode despegarse das paredes dos vasos sanguíneos e pode enviar pequenas proxeccións ás células veciñas e depositar proteínas da matriz extracelular.
O tecido cicatricial está moi compartimentalizado. Os pericitos forman o núcleo do tecido cicatricial, as células ependimais forman unha segunda capa arredor do núcleo, e segue outra capa formada por astrocitos.
A inhibición da xeración de pericitos do subtipo A causaba un peche defectuoso das incisións na medula espiñal, o que apoia a idea de que os pericitos son importantes para a cicatrización.
Mark Goldman
Mark Goldman é un editor e director de series de televisión estadounidense. Ten sido nomeado a dous premios Emmy e dous Globos de Ouro como editor da serie Lost, da cal tamén dirixiu un capítulo da quinta tempada.
Á parte de en Lost Mark Goldman tamén traballou como editor en Angel, Sticks e Irish Whiskey.
Érase una vez en Venezuela, Congo Mirador
Érase una vez en Venezuela, Congo Mirador é un filme documental venezolano de 2020 dirixido por Anabel Rodríguez Ríos. Foi escollido como candidato de Venezuela para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Os habitantes arredor do lago de Maracaibo conviven coa corrupción e a polución que ameaza os seus fogares.
Fernando Alonso
Vida persoal
Alonso naceu o 29 de xullo de 1981 nunha familia obreira en Oviedo, Asturias. É fillo dun mecánico da fábrica de explosivos do pozo dunha mina e piloto de karts afeccionado José Luis Alonso, e a súa muller, a empregada duns grandes almacéns Ana Díaz. Alonso ten unha irmá máis vella, Lorena, que é médica en exercicio.
Alonso estudou no CEIP Santo Anxo da Garda (castelán: Santo Ángel de la Guarda) de Oviedo de 1985 a 1995 a Educación Xeral Básica, e asistiu ao Instituto Leopoldo Alas Clarín de San Lázaro ata que a súa carreira no automobilismo fixo que abandonase durante o seu Curso de Orientación Universitaria no ano 2000. Concedéronlle un permiso para estudar fóra da escola despois de desobedecer as ordes da súa nai e asistír poucas veces ás clases. Conseguiu un bo rendemento académico pedindo apuntamentos aos seus compañeiros e non tivo problemas''. ''
thumb|O primeiro kart conducido por Alonso, que a súa irmá máis vella non quería conducir
O pai de Alonso quería unha afección para compartir cos seus fillos e construíu un kart para Lorena. Como ela non estaba interesada no karting, un Alonso de tres anos recibiu o kart. Os pedais do kart modificáronse para poder conducilo, e a federación local de carreiras concedeulle unha licenza obrigatoria de carreiras de karts aos cinco anos; o seu pai rexeitou unha oferta para que o seu fillo fose porteiro do club de fútbol RC Celta de Vigo. A familia carecía dos cartos necesarios para desenvolverlle en karts, non puideron comprar pneumáticos de choiva e obrigaron a Alonso a adaptarse a unha pista mollada con pneumáticos slick. Alonso ideou tres sectores de cronometraxe para ir á escola para mellorar a diario. A súa nai cosíalle o mono de carreiras e axustábao a medida que medraba, tamén se asegurou de que Alonso estivese ben academicamente. O seu pai dirixiu o kart desde o principio e foi o seu contable, conselleiro, xerente e mecánico.
thumb|left|O kart que pilotou Alonso para gañar o [[Campionato do Mundo de Karting en 1996]]
Alonso casou con Raquel del Rosario, vocalista da banda de pop español El Sueño de Morfeo, o 17 de novembro de 2006. A parella anunciou a súa intención de divorciarse en decembro de 2011. Vivían en Oxford, Inglaterra, ata que trasladaron a súa residencia a Suíza en 2006. Alonso era dono dunha casa en Mont-sur-Rolle, preto do Lago de Xenebra 2006-2010, pero en febreiro de 2010 trasladouse a unha casa en Lugano co fin de estar máis preto da base de Ferrari. É moi común que as estrelas da Fórmula Un se establezan en Suíza para reducir os seus impostos. No inverno de 2010-11, Alonso trasladouse a Oviedo co fin de estar máis preto dos amigos e a familia, o que lle custou unha cifra estimada de 50 millóns de £ en impostos.
Alonso é seareiro dos equipos de fútbol Real Madrid e Real Oviedo e, ademais do español, fala inglés, italiano e francés.
A modelo suíza de orixe rusa Xenia Tchoumitcheva foi a substituta de Raquel del Rosario no corazón do piloto español. E malia algunhas fotos xuntos nas redes, Alonso nunca quixo confirmar a relación con Miss Suíza 2006, que só durou uns meses.
Desde mediados de 2012, Alonso estivo saíndo coa modelo rusa Dasha Kapustina, estiveron xuntos dous anos e medio e ela era unha habitual no paddock. Ela coñecía Oviedo, e el viaxara a Rusia para coñecer a súa familia. Pero cando a ruptura era só un rumor, o piloto e a presentadora asturiana –como el– Lara Álvarez foron fotagrafados xuntos. Estiveron xuntos un ano e catro meses. Ao parecer, o programa Supervivientes foi a culpa da ruptura, xa que o piloto quería que a presentadora non viaxase a Honduras e o acompañase polos circuítos. Algo que ela rexeitou. A ruptura chegou en marzo de 2016 e materializouse ao borrar cada unha das súas contas de Instagram as fotos nas que aparecían xuntos. Dous meses despois apareceu na vida de Alonso Linda Morselli, quen casualmente tamén rompera con Rossi en marzo.
Ciclismo
Alonso está apaixonadamente interesado no Ciclismo en ruta. A principios de setembro de 2013, Alonso anunciou a súa intención de rescatar o insolvente equipo de ciclismo Euskaltel-Euskadi, chegando a un acordo para comprar a súa licenza UCI World tour coa intención de formar un equipo ciclista profesional español. Pero o 23 de setembro, anunciouse a rotura das negociacións sobre o acordo. Alonso aínda ten plans de crear un equipo de ciclismo para a tempada 2015.
Amigos de Alonso son os ciclistas profesionais Alberto Contador, Miguel Indurain e Samuel Sánchez. El mesmo practica o ciclismo co fin de manter a súa forma física para a Fórmula 1.
Vida deportiva
Aos tres anos o seu pai, corredor de karting afeccionado, regaloulle un kart co que Fernando se encaprichou e comezou a familiarizarse co ruxido do motor. Con sete anos, Alonso gañou a súa primeira carreira de karts en Pola de Laviana. Gañou o Campionato Infantil de Asturias e Galicia de 1988 e 1989, e pasou á categoría Cadete en 1990.
Con dezaseis anos xa ostentaba a licenza obrigatoria oficial da Federación Española aínda que esta era falsificada.
A súa traxectoria era moi rápida e exitosa e ía de cidade en cidade, no coche do seu pai que era un Peugeot algo antigo, mentres que os outros competidores levaban Mercedes e BMW.
miniatura|dereita|250px|Fernando Alonso enriba do F-1 de seu. Todo isto facía que se fora rematando o diñeiro dos seus pais e isto fixo que estiveran a punto de desistir pero o propietario da pista de karts, José Luis Echevarria, faloulle de Alonsocoñeceron ao importador de karts Genís Marcó que quedou impresionado con Alonso e converteuse no seu mentor,. Marcó aportou diñeiro persoal de patrocinio á familia de Alonso para sufragar problemas económicos e permitirlle entrar nas series europeas. Falou co seis veces campión mundial de Karting Mike Wilson, quen ofreceu a Alonso unha sesión de proba nunha pista de Parma. Marcó ensinoulle a Alonso a ser conservador e a manter o kart en bo estado.
Así, en 1995, cun soldo de 100.000 pesetas ao mes e catorce anos chegou ao Campionato Mundial, onde subiu ao podio co terceiro posto por diante de Kimi Raikkonen.
En 1998, apareceu unha persoa moi importante na súa vida profesional: Adrián Campos, o ex-piloto de Minardi que se convertería no seu representante.
Campos en 1999 fichouno como substituto de Marc Gené na Fórmula Nissan.
Con dezasete anos e sen carné voaba polos circuítos a máis de 250 km/h; este sacouno nada máis cumprir os dezaoito anos, cun Renault Megane. Durante as prácticas de obtención do carné, o seu profesor advertiuno de que conducira máis rápido xa que ía moi amodo.
Este éxito no seu debut fixo que se consagrase na Fórmula 1, comezando a ser probador de Minardi.
Trala experiencia con este equipo de Fórmula 1, Flavio Briatore, xefe do equipo de Renault, polo que fichara cinco anos, chamouno para exercer de probador en Renault durante o ano 2002, onde tivo resultados satisfactorios.
No ano 2003 foi piloto oficial deste equipo francés, que ten a súa sede oficial en Oxford, lugar onde reside Fernando Alonso por estas circunstancias. Precisamente este ano estreará o seu palmarés na Fórmula 1 coa súa primeira vitoria, no Gran Premio de Hungría. Será o máis novo gañador dun gran premio e o primeiro piloto de nacionalidade española que o consegue.
Tras un ano 2004 irregular, no cal pese a todo rematará cuarto na clasificación final, no 2005 acadará o título mundial, tras unha intensa loita co finlandés Kimi Räikkönen, da escudaría McLaren Mercedes, batendo de novo a marca de precocidade existente ata entón. En 2006 Alonso tivo unha bonita loita co alemán Michael Schumacher e o finlandés Kimi Räikkönen, gañando finalmente o Mundial.
No ano seguinte, McLaren Mercedes fichou a Alonso, despediu a Juan Pablo Montoya, e puxo en vez deste ó protexido de Ron Dennis, Lewis Hamilton, primeiro piloto de pel negra que gaña un Gran Premio.
Logo dunha gran polémica con prestixiosos diarios ingleses como The Observer, The Times, The Daily Mirror... en contra de Alonso, chégase ó Gran Premio do Brasil, co asturiano segundo clasificado a catro puntos de Hamilton. Finalmente no Gran Premio do Brasil, aconteceu unha milagre, onde Kimi Raikkonen saíu como principal beneficiado, como campión do mundo. Polo que a Alonso respecta, rematou terceiro e quedou empatado a puntos con Hamilton, no terceiro posto absoluto no Mundial. No ano 2008 fichou de novo por Renault, onde permaneceu dous anos. Desde a tempada ata  foi piloto de Ferrari onde logrou os seus tres subcampionatos. Deixou Ferrari e en volveu a McLaren co seu motor Honda. Despois de dous anos fóra da categoría, en regresou co equipo Alpine, parte da familia Renault, coa que gañou os seus dous campionatos. Desde forma parte do equipo Aston Martin, substituíndo a Sebastian Vettel, converténdose no primeiro piloto en debutar no equipo cun podio.
Inicios en karts
Fernando Alonso iniciou a súa carreira no mundo do motor con tres anos, vendo ó seu ídolo da infancia Ayrton Senna, cando seu pai lle regalou un kart que el mesmo construíra. Ese ano ganou a súa primeira carreira e comezou a adestrar á saída do colexio xunto a seu pai, quen exerceu de representante e mecánico. Un ano máis tarde obtivo a licenza oficial da Real Federación Española de Automobilismo. En 1988, con 7 anos, obtivo o seu primeiro triunfo nunha competición oficial, o campionato infantil de Asturias, gañando as oito carreiras de que constaba a proba. Un ano máis tarde, en 1989, volveu proclamarse campión de karts de Asturias e Galicia.
Debido ós cambios de categoría a familia non se podía facer cargo dos gastos que carrexaban as carreiras. Cerca do abandono, o importador de karts Genís Marcó encargouse da financiamento: proporcionaba os karts, buscaba patrocinadores ou exercía el mesmo como tal, salvando a carreira deportiva de Fernando Alonso. En 1991, proclámase campión de Asturias e do País Vasco en categoría Cadetes, alcanzando o subcampionato de España aínda sen participar en todas as carreiras. Foi campión de España en 1993 e 1994 como júnior, o que lle permitiu competir no Campionato do Mundo ó ano seguinte, cunha bolsa da Real Federación Española de Automobilismo. En dito campionato quedou terceiro, por diante de Kimi Räikkönen entre outros[sen referencias].
En 1996 proclamouse campión de España, do Trofeo Estival de Italia, do Marlboro Grand Prix e do Campionato do Mundo Júnior[2]. Ó ano seguinte, vence nos campionatos de España, Italia e Europa na categoría Internacional A. En 1998 volveu gañar o campionato de España,o Trofeo París-Bercy, o campionato Industria de Italia e o Open Ford. miniatura|dereita|200px|Primeiro kart de Fernando Alonso miniatura|esquerda|200px|Kart de Fernando Alonso en categoría cadete
Pasos cara á Fórmula 1
En 1999 entrou en escena o ex-piloto de Minardi Adrián Campos, que se convertería no seu preparador. Fíchao como substituto de Marc Gené na Fórmula Nissan, na que Alonso logra 9 poles, 8 voltas rápidas e 6 vitorias que lle outorgaron o campionato Euro Open Movistar.
Da Fórmula Nissan pasou á Fórmula 3000 no equipo Astromega, onde se xuntou con pilotos de gran categoría quedando solo por detrás de Bruno Xunqueira, gañador da edición, Nicolas Minassian e Mark Webber. Alonso conseguiu a pole e gañou na carreira de Bélxica e quedou segundo na de Hungría, quedando cuarto na clasificación xeral no ano do seu debut e único no que estivo.