cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Perú
Literatura
A literatura peruana ten o seu primeiro vestixio na obra dramática anónima Ollantay, cuxas orixes se perden nos tempos do incanato, así como no taki, termo quechua que engloba literatura, danza e música. Nos tempos do vicerreinado, a literatura foi, basicamente, imitación da literatura española. Destaca en primeiro lugar, o Inca Garcilaso de la Vega cos seus Comentarios Reales de los Incas. Máis tarde, destacaron Juan de Espinosa Medrano na literatura quechua e Caviedes, o mesmo Espinosa e Peralta na castelá.
A partir da época republicana son varios os expoñentes da narrativa peruana como Felipe Pardo y Aliaga, Manuel Ascencio Segura, mais o maior literato do século XIX foi Ricardo Palma coas súas Tradiciones Peruanas. Resalta, no século XX a figura do poeta César Vallejo xunto a moitos outros vangardistas como Martín Adán. Na narrativa, Ciro Alegría e José María Arguedas polo indixenismo; e Julio Ramón Ribeyro, Alfredo Bryce Echenique e Mario Vargas Llosa, pola narrativa urbana.
A literatura peruana, así como todas as manifestacións culturais e artísticas, pasaron por varias etapas, nas cales foi influenciada por movementos ou correntes nacionais e internacionais. Os acontecementos transcendentais da historia, serviron de inspiración aos artistas que plasmaron na súa obra o sentir da época. Distínguense varios movementos, de acordo con cada época, as súas ideas e filosofía.
Música
miniatura|upright|270px|Danzantes executando un baile de marinera norteña cos traxes típicos.
A música do Perú é produto da fusión a través de moitos séculos. Existen moitos xéneros de música peruana: andina, crioula e amazónica. Estas pódense clasificar en música e danzas da costa peruana, serra peruana e Amazonía Peruana. A música crioula tradicional da costa é moi variada debido a que xustamente esta é a rexión onde maior mestizaxe houbo e actualmente hai, coñecida como música crioula dentro da cal tamén encontramos as danzas afroperuanas.
Da costa centro, basicamente Lima; temos a música das ruelas da Lima de antano, como o coñecido valse peruano ou valse crioulo (cultivado noutros países sobre todo na Arxentina, dentro dos afeccionados ao tango. Lima tamén ofrece a zamacueca ou marinera limeña; dentro do cal existen variantes e extensións como o canto de Jarana e a resbalosa. A costa sur-centro Cañete, Chincha, Ica e Nazca; ofrece un culto á música afroperuana. Dos xéneros máis destacados están o festejo e o landó. Tamén están o touro mata e o panalivio.
No norte atópase a música crioula do norte. Das rexións de La Libertad e Lambayeque é típica a Marinera Norteña; que é tocada en banda, tambores e trompetas. Máis ao norte de Piura, Lambayeque e Tumbes provén a cumanana (de influencia mulata e afroperuana), o axitanado emotivo piurano tondero e o triste.
Gran Premio de Italia de 1999
O Gran Premio de Italia de 1999 (oficicialmente o LXX Gran Premio Campari d'Italia ) foi unha carreira de motor de Fórmula 1 celebrada o 12 de setembro de 1999 no Autodromo Nazionale Monza, Monza, Italia. Foi a décimo terceira carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de. A carreira de 53 voltas gañouna Heinz-Harald Frentzen, pilotandoo un Jordan - Mugen-Honda, logo de que o McLaren de Mika Häkkinen, que buscaba defender o título de Campión de Pilotos, trompeou mentres lideraba comodamente. Ralf Schumacher foi o segundo no Williams - Supertec, con Mika Salo terceiro no Ferrari. O rival de Häkkinen, Eddie Irvine, terminou sexto noutro Ferrari, empatando así aos puntos co finlandés na parte superior do Campionato de Pilotos.
Pressiat
Pressiat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Perú
Música
As rexións de serra sur como Huancavelica, Ayacucho, Apurímac, Cuzco e Puno caracterízanse polo huayno (e tamén a zona norte do altiplano boliviano). Da rexión do Cuzco vén a muliza, o Cóndor Pasa e de Arequipa vén o mestizo Yaraví Arequipeño, dentro dos cales destacan o coñecido Melgar e La Partida. A serra centro como Cerro de Pasco, Ancash e Junin é famoso polo seu alegre huaylas. Versións típicas deste xénero son o Pío Pío e o Huaylas Macho. Dentro das festas tradicionais andinas, a máis coñecida é o Inti Raymi que, en Sacsayhuamán, nas aforas do Cuzco, rememora cerimonias e rituais da época do Imperio inca rendendo homenaxe ao Inti (deus Sol dos incas). O Inti Raymi celébrase o 24 de xuño de cada ano.
Gran Premio de Italia de 1999
Clasificación
Entrando á carreira, Mika Häkkinen lideraba o Campionato de Pilotos por un só punto sobre o Ferrari de Eddie Irvine, co Jordan de Heinz-Harald Frentzen e o compañeiro de Häkkinen David Coulthard aínda con probabilidades matemáticas. Esperábase que Häkkinen obtivera bos resultados no rápido circuíto de Monza e logrou a pole medio segundo diante de Frentzen. Coulthard foi terceiro, mentres que Alex Zanardi, que tivo un pobre ano con Williams, foi cuarto, xusto por diante do seu compañeiro de equipo Ralf Schumacher. Na terra de Ferrari, Irvine tivo unha mala sesión clasificatoria e só puido lograr o oitavo posto, detrás do seu compañeiro de equipo Mika Salo que cualificou sexto e do Stewart de Rubens Barrichello que asinara con Ferrari para substituír Irvine no en sétimo lugar. Completando os dez primeiros quedaron Damon Hill no segundo Jordan e Olivier Panis no Prost.
Perú
Gastronomía
miniatura|dereita|250px|[[Cebiche, prato representativo da cociña tradicional peruana.]]
Gran Premio de Italia de 1999
Carreira
No inicio, Häkkinen liderou mentres Zanardi superou a Coulthard e Frentzen para o segundo posto. Frentzen rapidamente pasou a Zanardi, pero Coulthard caeu máis atrás, detrás de Schumacher e Salo. Mentres tanto, na parte de atrás da pista, o Minardi de Marc Gené enganchouse co Arrows de Pedro de la Rosa na chicana Roggia e converteuse no primeiro retirado, mentres que na segunda volta Giancarlo Fisichella de Benetton e Pedro Diniz de Sauber ambos trompearon na chicana Rettifilo.
Perú
Gastronomía
A cociña peruana é considerada unha das máis variadas e orixinais do mundo, ten o Guiness á maior variedade e diversidade de pratos típicos no mundo (491) 1. Grazas á herdanza precolombiana (preincaica e incaica), gastronomía amazónica, española e africana así como francesa, sino-cantonesa, xaponesa e italiana posteriormente, reúne unha gran diversidade de mesturas, xunto coa crioula, nunha gastronomía de "catro continentes nun só país", ofrecendo unha importante variedade de pratos típicos de arte culinaria peruana en constante evolución. Basta mencionar que só na costa peruana, hai máis de dous mil tipos de sopas diferentes e que no país hai máis de 250 sobremesas tradicionais. Entre os estilos culinarios do Perú, cabe mencionar a cociña crioula (do norte e limeña), a gastronomía mariña, a cociña andina, o chifa e a cociña amazónica. Quizais os pratos máis representativos do Perú sexan o cebiche na costa, a "pachamanca" na serra e o "juane" na selva.
Gran Premio de Italia de 1999
Carreira
Na volta 3, Zanardi pasou por encima dun piano e danou a parte inferior do seu coche. Amañouse para manter o terceiro lugar outras 15 voltas, mentres que Häkkinen e Frentzen afastáronse. Barrichello pasou a Coulthard na volta 11 e logo a Salo na volta 19, mentres que Zanardi deixou pasar a Schumacher na volta 18. Na volta 24, había máis drama na parte traseira, Toranosuke Takagi no segundo Arrows intentou superar Luca Badoer no segundo Minardi na Rettifilo, só para quedar detrás de Badoer e retirarse.
Perú
Gastronomía
No ámbito das bebidas, o pisco sour é o trago preparado en base ao pisco, un "licor bandeira do Perú". A "chicha de jora", bebida cerimonial de orixe precolombiana, está feita de maínzo. É un licor tradicional da serra e é, ademais, a bebida tradicional da Festa de San Xoán, celebrada en toda a selva peruana. Así mesmo, na selva prepárase o masato, licor de orixe indíxena, feito de iuca fermentada. Tradicionalmente preparábase mastigando a iuca que se fermentaba pola acción da saliva, na actualidade utilízanse outros fermentos. A selva posúe gran variedade de refrescos feitos de froitas amazónicas, entre estes temos a aguajina, bebida feita do aguaje, moriche ou burití (Mauritia flexuosa) e o refresco de camu-camu (Myrciaria dubia), froita amazónica que concentra a maior cantidade de vitamina C. A Inca Kola, de orixe nacional, é o refresco máis vendida neste país, incluso por encima das multinacionais Coca Cola ou Pepsi.
Gran Premio de Italia de 1999
Carreira
Barrichello superou a Zanardi na volta 26, Salo fixo o mesmo no inicio da volta 28. Neste punto, Häkkinen lideraba sobre Frentzen por oito segundos, e Schumacher recuperou dous segundos máis. Pero na volta 30, entrando en Rettifilo, Häkkinen cometeu un erro cambiando de marcha: metendo primeira no canto da segunda e trompeou, nunha repetición virtual do seu erro non forzado en San Marino ao comezo do ano. Nun raro espectáculo de emoción, o finlandés rompeu en bágoas ao carón da pista.
Frentzen herdou o liderado xa que os pilotos de diante empezaron a facer as súas paradas. Cando se completaron, Salo pasara a Barrichello e era terceiro, mentres Coulthard e Irvine superaran a Zanardi e agora estaban quinto e sexto.
Perú
Gastronomía
Segundo o xornal francés Le Monde a gastronomía do país ocupa un lugar moi destacado a nivel mundial, chegando a ser considerada como unha das tres grandes cociñas do mundo, ao lado da chinesa e da francesa, aínda que nos concursos internacionais de gastronomía tamén compite coa gastronomía da India; ou outras máis..
Gran Premio de Italia de 1999
Carreira
Durante as últimas voltas, Frentzen mantivo unha vantaxe cómoda sobre Schumacher, malia que o piloto Williams logrou a volta rápida da carreira na volta 48, mentres Coulthard intentou sen éxito atopar a forma de adiantar a Barrichello, permitindo que Salo alonxárase de ambos. A eventual marxe de vitoria de Frentzen foi de 3´2 segundos, con outros oito segundos sobre Salo e outros seis sobre Barrichello. Coulthard rematou medio segundo por detrás do piloto de Stewart, pero nove por diante de Irvine, que logrou o punto final.
Perú
Gastronomía
Nos últimos anos a cociña peruana empezou a expandirse fóra das súas fronteiras. No "Cuarto Cumio Internacional de Gastronomía Madrid Fusión 2006", realizado do 17 ao 19 de xaneiro do 2006, a cidade de Lima foi declarada capital gastronómica de América Latina e é un produto bandeira do Perú.
Gran Premio de Italia de 1999
Carreira
Este punto empatou a Irvine con Häkkinen no Campionato de Pilotos con 60 puntos cada un, mentres que a vitoria puxo a Frentzen a dez puntos do primeiro con 50, e a Coulthard con 48. No Campionato de Construtores, Ferrari recortou a vantaxe de McLaren a seis puntos, 108 a 102.
Perú
Deportes
A práctica do deporte no Perú remóntase á época preincaica, presentándose tamén posteriormente coa civilización inca. Coa chegada dos españois a este territorio, a práctica do deporte cambiou radicalmente. Posteriormente, esta foi influenciada pola ideoloxía estadounidense da educación física ligada á comercialización. O fútbol, o deporte máis popular no mundo, tamén é o de maior práctica no Perú. O Torneo Descentralizado é o torneo de clubs máis importante da nación, cuxo maior expoñente é Teodoro Fernández. A selección de fútbol do Perú tivo algunhas actuacións importantes na escena mundial. Participou na fase final da Copa Mundial de Fútbol en catro ocasións, a máis recente en 1982, mentres que foron campións da Copa América en dúas ocasións (1939 e 1975).
Gran Premio de Italia de 1999
Líderes por volta
Mika Häkkinen 29 (1–29), Heinz-Harald Frentzen 23 (30–34, 36–53), Mika Salo 1 (35).
Perú
Deportes
O voleibol feminino peruano sobresaíu con xogadoras como Cecilia Tait, Gabriela Pérez del Solar e Cenaida Uribe. Un dos maiores logros neste deporte para o Perú foi a obtención dunha medalla de prata nos Xogos Olímpicos de Seúl 1988.
Teoría do dominó
A teoría do dominó, ou tamén chamada de efecto bóla de neve, aplicado na política internacional, establece que, se un país entra nun determinado sistema político, arrastrará os outros da súa área cara a esa mesma ideoloxía.
Perú
Deportes
Entre outros deportes destacan o tenis, cuxo maior expoñente no ano 2008 é Luis Horna; o tiro, que xerou máis medallas para a delegación peruana en Xogos Olímpicos (Edwin Vásquez conseguiu medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de Londres 1948 en pistola libre); o surf, no cal Felipe Pomar en 1965 e Sofía Mulánovich en 2004 e 2005 obtiveron o título mundial nas súas respectivas categorías. Así mesmo o xadrez, co GMI Julio Granda e o GMI Emilio Córdova; o primeiro deles ganou o Campionato Mundial Infantil en México á idade de 13 anos e o segundo obtivo a norma de Gran Mestre Internacional aos 16 anos, converténdose no GMI máis novo do Perú e de Suramérica en alcanzar esa norma. O paleta frontón, deporte parecido á pelota vasca, foi creado no Perú arredor de 1945.
Teoría do dominó
Non se sabe con certeza o ideólogo desta teoría; pero adoitase nomear o político estadounidense John Foster Dulles e a Doutrina Truman, que vaticinaban que o comunismo podería expandirse por todo o mundo se non se lograba deter a espiral. miniatura|400px|centro|Ilustración da teoría do dominó en Asia.
Naha
Naha (那覇市, なはし, Naha-shi) é un concello da prefectura de Okinawa no Xapón e a capital da súa prefectura. Está situado ó sur da illa de Okinawahontō. A súa superficie é de 39,24 km² e a poboación de 314.261 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 8.010 h/km².
Teoría do dominó
Antecedentes da teoría
Esta teoría naceu durante a Guerra fría ante a observación de varios sucesos que parecían corroborala.
Antes e durante a segunda guerra mundial sucedeu un contaxio de ideoloxías en Europa. Ben por propia iniciativa, como Hungría ou Romanía, que adoptaron gobernos profascistas ou pronazis; ou ben pola forza, como a Francia de Vichy, Noruega, España ou os Países Baixos. Outro exemplo era a ideoloxía comunista que estendía a República Rusa (pouco despois rebautizada como Unión Soviética tras incorporar a Rusia dos Soviet varios territorios máis) ao anexionar países que formaran parte do Imperio como Ucraína, Belarús ou as Repúblicas Bálticas.
Estes fenómenos mencionáronse como antecedentes, Jonathan Schell comenta que durante a guerra de Vietnam poñíanse como exemplo en varias ocasións para vaticinar o que pasaría se Vietnam do Sur caía fronte ao comunismo. Non obstante, ditos casos son antecedentes e non a base da Teoría; principalmente porque Estados Unidos, o formulador da mesma, non era unha potencia mundial antes da Segunda Guerra Mundial.
Inicios
300px|miniatura|Alianzas mundiais en 1958. Antes sequera de ter capitulado o Eixe as tensións entre os vencedores eran xa patentes, especialmente tras o Cumio de Potsdam e a cancelación do Cumio de Washington. Churchil e Truman vían á Unión Soviética de Stalin como un aliado pouco fiable (o Gran Can Vermello, como o chamaría o xeneral Curtis LeMay anos despois) con constantes roces, problemas en Berlín e unha política inflexible sobre as súas demandas nos cumios de Teherán e Ialta.
Nos cumios mencionadas, a URSS comprometerase a celebrar eleccións nas nacións ocupadas tras a Guerra para que decidiran os seus gobernos; pero estas eleccións ás veces non se levaron a cabo. Desta forma, ás nacións invadidas pola URSS sumáronse Albania e Iugoslavia, mentres en Asia a comunista Corea do Norte ameazaba con arrastrar á súa veciña do Sur. Parecía ser a constatación do que afirmara Truman durante a guerra civil de Grecia: se un ou varios países caían baixo a pouta do comunismo, arrastrarían aos seus veciños.
Nos anos seguintes, as dúas potencias trataron de atraer as nacións Non Aliñadas ao seu bando. Estados Unidos parecía ter as de gañar polo seu poderío armamentístico, especialmente nuclear, económico e cultural fronte á URSS; pero os acontecementos non transcorreron nesa dirección. A China Nacionalista era derrotada por Mao Zedong, en 1950 esta nación invadía o Tíbet, a guerrilla comunista malaia facía grandes progresos fronte aos ingleses, en Indochina Ho Chi Minh abrazaba o comunismo e Indonesia estaba a piques de pasar ao lado comunista; esta foi a gota que colmou o vaso para lanzar os programas Mercurio, Xéminis e Apolo.
Isto parecía indicar que, pese á aparente superioridade norteamericana, existía un certo contaxio duns países a outros, contaxio que ameazaba con rodear todo Estados Unidos de países comunistas.
Parar a Teoría de Dominó
Para as sucesivas administracións norteamericanas, a Teoría do Dominó converteríase nunha prioridade na súa axenda de política internacional e realizaron todo tipo de accións nos cinco continentes para neutralizala.
Quo Vadis, Aida?
Quo Vadis, Aida? é un filme de 2020 coproducido internacionalmente que foi escrito e dirixido por Jasmila Žbanić. É unha coprodución entre Bosnia e Hercegovina, Austria, Romanía, os Países Baixos, Alemaña, Polonia, Francia, Turquía e Noruega. Estreouse na competición principal da 77ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia. Foi escollido como candidato de Bosnia e Hercegovina para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, sendo finalmente nomeado.
Sinopse
11 de xullo de 1995. A tradutora das Nacións Unidas tenta salvar a súa familia despois de que o exército da República Srpska toma o control da cidade de Srebrenica e comeza unha limpeza étnica contra a poboación bosníaca.
Teoría do dominó
Europa e a creación da OTAN
A resposta foi dobre:
América e o TIAR
A gran diferenza entre ricos e pobres, case endémica na maior parte do Continente, e a gran acumulación de terras e riquezas en mans de poucas familias en sistemas case feudais, foi un dos maiores motivos para a aparición de movementos revolucionarios comunistas.
A principios do século XX, Estados Unidos xa mostraba o seu carácter de potencia continental, máis tarde mundial, e non desexaba que esa rexión puidera escapar do seu control. O seu exército realizara incursións en México ou O Salvador e especialmente Panamá durante os chamados os anos yankis.
Asia e a ASEAN
Coa sinatura dos Acordos de Xenebra de 1954, catro novos países entraban na disputa internacional entre bloques: Camboxa, Laos, Vietnam do Norte e Vietnam do Sur. Todas estes países tiveran disputas e guerras antes da colonización francesa. Tamén constituían unha fonte de materias primas estratéxicas e uns portos de grande utilidade para a frota da URSS (escasa de instalacións navais en mares cálidos). As dúas superpotencias desexaban os recursos naturais daquela rexión e aínda máis privar ao seu adversario dun aliado estratéxico. De todos os países o único comunista era Vietnam do Norte e temíase que de continuar a súa expansión todos os demais caerían.
Coa caída de Vietnam do Sur toda a Península Indochina agás Tailandia era comunista, o que parecía dar verosimilitude á Teoría.
En 1967 fundouse a Asociación de Nacións do Sueste Asiático (ASEAN polas súas siglas en inglés) formado por Tailandia, Malaisia, Singapur e Filipinas e en 1984 Brunei, para promover o desenvolvemento conxunto nesa zona. Pero a progresiva agresividade de Vietnam na zona fixo que se fora convertendo máis nunha organización de protección mutua.
África
Tras as primeiras emancipacións nos anos cincuenta, sobre todo de países do Magreb, veu a gran cascada de independencias protagonizadas por países subsaharianos, converténdose estes nalgúns dos máis cobizados.
Pese ao seu espírito de nacións non aliñadas, a situación pareceu ir decantándose cara ao bloque comunista máis que cara ao capitalista. Esta progresión podemos vela no feito de que a finais 1950 só unha nación, o Exipto de Nasser, estaba claramente aliñada co bloque soviético e ningunha outra se pronunciara pro-occidental, mais, en 1983 Estados Unidos recuperara Exipto como aliado, como tamén Somalia e Marrocos (construíndo e financiando os seus muros para conter a Fronte Polisario).
Fronte aos avances estadounidenses, a URSS lograra como aliados a: Alxeria, Malí, Mauritania, Etiopía, Congo Brazaville, Angola, Libia, Mozambique e outros países como a Tanzania do intelectual Julius Nyerere e as prósperas illas Seychelles manifestábase socialista pese a non permitir usar nin crear bases aéreas, navais e aporte de asesores militares.
Contabilizando os países non pode dicirse que a posición estadounidenses fose mellor que a soviética, e os seus dirixentes sabíano. Pero ao contrario que nos outros continentes, en África non se creou unha organización para deter o comunismo; máis ben se probaron un conxunto de accións que permitiran parar aquela decantación polo leste. Entre elas pode citarse: Desta forma, Estados Unidos debía soportar os caprichos e ás veces as psicopatías destes líderes e responder ás acusacións de ONGs, periodistas e cidadáns, coñecedores da situación, de apoiar a carniceiros con condutas como comerse as vísceras dos seus inimigos, trasladar a capital do seu país a un remoto poboado da selva ou depositar o tesouro do banco nacional no rocho da súa casa.
Era certa a Teoría do dominó?
Analizando o mesmo caso que se pon como exemplo, Indochina, Camboxa e Vietnam nunca mantiveron boas relacións e, tres anos despois do seu paso ao comunismo, as dúas nacións estaban enfrontadas pola invasión de Camboxa. Así mesmo, Tailandia mantívose firmemente pro occidental e repeleu os enfrontamentos que viñeron da Kampuchea ocupada. Por último, China invadiu o norte de Vietnam. Co que non se pode dicir que formasen unha fronte unida contra o capitalismo.
As friccións e enfrontamentos entre os distintos países era o que non tivo en conta esta teoría, ademais de non aplicarse só á URSS.
O Teoría do dominó na actualidade
A fin da Guerra Fría e, con el a fin do medo á expansión comunista, supuxo o final desta teoría, pese a que nunca chegou a demostrarse.
Aínda que xa non se cita con este nome, a idea de que un ou varios países poidan adoptar determinado réxime político polo feito de que un veciño o fixera segue viva nas análises internacionais. Por exemplo, a principios do século XXI e tras os atentados do 11-S, Estados Unidos centrou a súa atención nos países musulmáns, especialmente árabes. Todos eles ditaduras de maior ou menor dureza. Antes e despois da Invasión de Iraq, un dos argumentos a favor esgrimidos pola Administración Bush e moitos xornalistas e expertos en política internacional consistía nas supostas vantaxes de converter unha nación árabe nunha democracia. Así, explicaban os defensores desta idea, que tras a invasión en Iraq se establecería un réxime democrático, con estado de dereito e liberdades constitucionais. As vantaxes para a poboación serían evidentes e moitos pobos veciños quereríanas para si mesmos; provocando un efecto dominó nos seus gobernos. Tamén, como no período da Guerra Fría, esta idea é acusada de falta de visión sobre os países da área.
Tuvalu
Tuvalu ( ou, antigamente Illas Ellice, é un arquipélago pertencente á rexión da Polinesia, localizada no Océano Pacífico, aproximadamente a metade de camiño entre Hawai e Australia. Os países máis próximos a Tuvalu son Kiribati, Samoa e Fidxi. Consta de 4 arrecifes de coral e 5 atois, cun área total de 25 quilómetros cadrados. Despois do Vaticano é a nación independente con menor número de habitantes. Tamén é o membro das Nacións Unidas con menor número de habitantes. Debido á súa baixa elevación (máximo de 5m), as illas que constitúen esta nación son ameazadas por calquera futuro aumento do nivel do mar. A poboación pode evacuar durante as próximas décadas a Nova Zelandia, ou Niue, unha pequena illa do Pacífico (independente pero asociada con Nova Zelandia) que non é ameazada por aumento do nivel do mar, pero ten unha baixa taxa de natalidade. Ten clima tropical marítimo, moderado polos ventos alisios do leste de marzo a novembro, os meses restantes con abundantes choivas e a vexetación típica está composta de palmeiras.
Tuvalu ten unha poboación de 10.507 habitantes (censo de 2017). A superficie total das illas de Tuvalu é de 26 km².
Os primeiros habitantes de Tuvalu foron os polinesios, segundo as teorías ben establecidas sobre unha migración de polinesios ao Pacífico que comezou hai uns tres mil anos. Moito antes do contacto europeo coas illas do Pacífico, os polinesios viaxaban frecuentemente en canoa entre as illas. As habilidades de navegación polinesia permitíronlles realizar viaxes elaboradas en canoas de vela de dobre casco ou en canoa con estabilizadores Os estudosos cren que os polinesios espalláronse desde Samoa e Tonga ata os atois de Tuvalu, que logo serviron de trampolín para unha maior migración cara ás Illas periféricas da Polinesia en Melanesia e Micronesia.
As illas non teñen unha cantidade significativa de solo, polo que dependen moito das importacións e da pesca para alimentarse, sendo a pesca e o turismo as partes principais da economía. Debido a que é unha nación insular pequena e baixa, o país é extremadamente vulnerable á subida do nivel do mar debido ao cambio climático. Está activa nas negociacións internacionais sobre o clima como parte da Alianza de Pequenos Estados Insulares.
Historia
Tuvalu, habitado desde comezos do primeiro milenio a.C., foi descuberto polos españois en 1568, coa chegada de Álvaro de Mendaña e Neyra. Comerciantes de escravos e baleeiros visitaron frecuentemente ás illas. En 1892, as illas pasaron a formar parte do protectorado británico de Gilbert e Illas Ellice. O protectorado converteuse en colonia en 1915.
En 1974, diferenzas étnicas dentro da colonia provocaron que os Polinesios das Illas Ellice decidisen separarse dos Micronesios das Illas Gilbert (despois Kiribati). O ano seguinte, as Illas Ellice convertéronse na colonia británica de Tuvalu. A independencia concedeuse en 1978. Entre 1995-1997, Tuvalu adoptou unha nova bandeira pero, finalmente, restituíu a antiga. (V: Bandeira de Tuvalu).
Se Tuvalu non é arrasado polo cambio climático antes, despois os seus habitantes terán que decidir sobre dúas cuestións: acerca de manter a monarquía constitucional ou converter Tuvalu nunha república, e sobre a conveniencia de trasladar a Nova Zelandia os seus 11.636 habitantes, xa que as illas viven en continua alerta debido aos ciclóns e outros fenómenos meteorolóxicos.
Goberno e política
O parlamento local, ou Fale I Fono ten 12 membros e é elixido cada 4 anos. Os seus membros elixen a un primeiro ministro que é o xefe de goberno.
Relacións internacionais
Tuvalu mantén relacións moi amigables con Fidxi, Nova Zelandia, Australia e o Reino Unido. Tamén mantén relacións diplomáticas coa República da China, que é o único país con embaixada permanente no seu territorio e que ten un grande programa de axuda ás illas. Tuvalu converteuse en membro da ONU en 2000 e mantén unha representación ante a ONU en Nova York. Unha das principais prioridades internacionais de Tuvalu na ONU, no Cumio Mundial de Desenvolvemento Sostíbel en Johannesburg e noutros foros internacionais é promover a preocupación pola mudanza climática e polo previsíbel aumento do nivel do mar. Tuvalu apoia a ratificación e aplicación do protocolo de Quioto. Tamén é membro do Banco de Desenvolvemento de Asia. Tuvalu forma parte dun tratado de amizade cos Estados Unidos, asinado pouco despois da independencia e ratificado polo Senado dos Estados Unidos en 1983, baixo o cal Estados Unidos renunciou a reclamacións territoriais anteriores sobre catro illas de Tuvalu polo Acta do Guano.
O goberno de Tuvalu está representado no Reino Unido por un cónsul honorario en Londres.
Xeografía
Sendo un dos países máis pequenos no mundo, de feito, o cuarto máis pequeno, Tuvalu tamén ten terras moi pobres. Non hai auga potable, e a terra é escasamente utilizable para a agricultura.
Aínda que Tuvalu tecnicamente non ten ningunha subdivisión administrativa - a súa poboación é demasiado pequena (estimada en 11,000 en 2004) - o país pode ser dividido en 9 illas, ou máis ben atois, a metade do camiño entre Hawai e Australia. Orixinalmente, só oito destas illas estaban habitadas, de aí o nome Tuvalu que quere dicir "oito illas" en lingua tuvalesa. As nove illas son:
Nova Zelandia aceptou recibir un continxente anual de 75 evacuados, mentres que Australia rexeitou as peticións, probablemente por mor do seu rexeitamento do protocolo de Kioto.
miniatura|285px|dereita|Mapa de Tuvalu.
Economía
O produto nacional bruto de Tuvalu era duns 12 millóns de dólares (segundo estimacións de 1999), o cal supuña uns ingresos medios de 1.100 dólares per cápita.
O dólar de Tuvalu ten o mesmo valor que o dólar australiano, que tamén circula nas illas (en 2002, 1,84 dólares australianos equivalían a un dólar estadounidense). A economía, a menos dinámica de calquera Estado independente do mundo, está baseada nunha agricultura de subsistencia; se crían porcos e aves de curral e a pesca ten unha importancia crecente, aínda que a única exportación é a copra (medula de coco utilizada para a extracción de aceite). Gran parte dos ingresos estatais obtense da venda de selos e moedas; o investimento exterior e os ingresos que remiten os emigrantes que traballan no estranxeiro apontoan a economía do país.
Esta recibiu unha inxección moi importante en 2000, tras a cesión das letras da súa matrícula (TV, que lle foi concedida un ano antes pola Unión Internacional de Telecomunicacións), para o seu uso en Internet, a unha empresa estadounidense. Tuvalu ten un aeroporto e un porto de entrada, ambos no atol de Funafuti, e só 8 quilómetros de estrada non asfaltada.
Demografía
Cunha superficie total de 26 km², tiña unha poboación de 11.810 en xullo de 2006. O que significaba unha densidade de poboación de 441 hab/km². O atol de Funafuti, o máis importante, alberga a capital e máis do 40% da poboación. A esperanza de vida supera os 65 anos e a media de número de fillos por muller é de tres.
Gerardo Harguindey
Gerardo Harguindey Banet, nado en Lugo o 29 de maio de 1937 e finado en Madrid o 25 de setembro de 1998, foi un político galego.
Traxectoria
Irmán máis vello do tradutor Henrique Harguindey, estudou o bacharelato no Colexio dos Maristas de Lugo e licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela en 1964. Foi Subsecretario do Ministerio de Traballo (1977-1980), Conselleiro didáctico (1964) e Vicesecretario Xeral do Instituto Social da Mariña, delegado Provincial (1965-1970), director dos Servizos Provinciais de Madrid ata 1971 cando foi nomeado Vicesecretario xeral. Foi asesor da delegación gobernamental española nas Reunións Marítimas da Conferencia Internacional de Traballo (Xenebra 1970 e 1976).
Na transición foi membro do Partido Socialdemócrata, incorporado na UCD. Pola formación centrista foi escollido senador por Lugo nas cámaras constituíntes (1977-1979). Ao cesar como senador continuou vinculado ao goberno como subsecretario de Traballo e foi presidente da xestora da UCD na provincia de Lugo. Anos máis tarde, trala disolución da UCD, foi deputado do Centro Democrático y Social na Asemblea de Madrid (1987-1991), senador do CDS por Madrid (1989-1991). Foi presidente rexional de Madrid do CDS. Finou en Madrid o 25 de setembro de 1998.
Recoñecementos
Ten unha rúa en Celeiro ao seu nome.
Vida persoal
Casou con María Regla Valero Bolaño e foi pai de María, Cristina, Carmina, Gerardo, Jorge e Almudena Harguindey Valero.
Besançon
Besançon é unha cidade francesa, capital do departamento do Doubs, na rexión Franco Condado. No ano 2006, a cidade tiña 117.000 habitantes.
Bután nos Xogos Olímpicos
Bután participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1984. En cada edición dos Xogos de Verán até o ano 2008, Bután só enviou arqueiros para competir. O tiro con arco é o deporte nacional de Bután. O primeiro deportista non arqueiro enviado para competir por Bután foi a tiradora Kunzang Choden nos Xogos de 2012. Competiu na proba de rifle de aire a 10 metros. O equipo nacional enviado en 2012 non contaba con ningún home. Bután nunca gañou unha medalla olímpica. Malia o feito de que Bután é un país moi montañoso, nunca competiu nos Xogos Olímpicos de Inverno.
O Comité Olímpico de Bután foi creado en 1983 e foi recoñecido oficialmente polo Comité Olímpico Internacional ese mesmo ano.
A Toxeira, Padrón, Padrón
A Toxeira é un lugar da parroquia de Padrón no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar.
Berredo, Agolada
Santa María de Berredo é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Agolada. Segundo o IGE de 2013 tiña 106 habitantes (62 mulleres e 44 homes) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 171 habitantes.
Xeografía
Está situada ao norte do concello. Limita ao norte co concello de Santiso, ao leste con Eidián e ao sur e ao oeste con Artoño
Festas
A parroquia celebra tres festas no ano: o 3 de febreiro, San Brais; o segundo domingo de maio, Santa Lourdes; e os días 15 e 16 de agosto, Santa María, a patroa e o San Roque respectivamente.
Entrelorríos, Castromaior, Abadín
Entrelorríos é un lugar da parroquia de Castromaior, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá.
A Terra de Anna
Foi traducido ó galego por David Álvarez Martínez e foi publicado pola editorial Kalandraka no ano 2017.
Biblioteca de Alexandría
miniatura|dereita|250px| Interior da antiga Biblioteca de Alexandría.
A Biblioteca de Alexandría, localizada na cidade exipcia de Alexandría, foi no seu tempo a maior biblioteca do mundo. Fundada polos Tolomeos no século III a. n. e., chegou a ter unha colección (estimada) de 700.000 obras manuscritas.
Desde o século XIX procurouse comprender a organización e estrutura da biblioteca e debateuse abundantemente sobre o seu final. Apenas chegaron até a actualidade testemuños de como era, como se traballaba nela, cantos volumes gardaba e mesmo cal era a súa situación.
A historiografía dos séculos XX e XXI insiste en que se formou unha grande utopía retrospectiva en relación coa Biblioteca de Alexandría. Sábese con certeza que a Biblioteca existiu, mais moitas das informacións acerca dela son contraditorias, dubidosas ou mesmo falsas, realizadas baseándose en suposicións a partir de poucos datos e aproximados.
Unha nova biblioteca foi inaugurada no 2003 próxima ao sitio da antiga.
Historia
Considerase que foi fundada no inicio do século III a.C., durante o reinado de Tolomeo II do Exipto, despois de que o seu pai construíse o Templo das Musas (Museum). Atribúese a Demetrio de Falero a súa organización inicial.
Estimase que a biblioteca almacenara máis de 400.000 rolos de papiro, podendo ter chegado ao millón. Foi destruída parcialmente varias veces, até que no 646 foi destruída nun incendio accidental (acreditouse durante toda a Idade Media que tal incendio fora causado polos árabes no tempo de Umar I). Así no -47, cando durante a guerra civil entre Xulio César e os seguidores de Cneo Pompeio Magno César foi asediado en Alexandría, un incendio que destruíu a frota exipcia estendeuse a algúns depósitos de libros e arderon uns 40.000. Máis tarde, segundo a lenda, a Biblioteca foi destruída noutras tres ocasións: no 272 por orde do emperador romano Aureliano; no 391, cando o emperador Teodosio I a derrubou xunto con outros edificios pagáns.
miniatura|esquerda|249x249px|Fragmento da [[Septuaginta, traducida do hebreo ao grego koiné, entre o terceiro e o primeiro século a.C. en Alexandría.|alt=foto]]Cóntase que un dos incendios foi provocado por Xulio César, quen tras apartar do poder a Tolomeo XII, a favor da súa irmá Cleopatra, e temendo que algún dos titores deste puidese fuxir da cidade ordenou pór lume aos barcos ancorados no porto, resultando que o incendio pasou a terra e consumiu parte da biblioteca.
A institución da antiga biblioteca de Alexandría tiña como o principal obxectivo preservar e divulgar a cultura nacional. Contiña libros que foran levados de Atenas. Existían tamén matemáticos ligados á biblioteca, como por exemplo Euclides de Alexandría. Por outro lado tornouse nun grande centro de comercio e fabricación de papiros.
A lista dos grandes pensadores que pasaron pola biblioteca e o museo de Alexandría inclúe nomes de grandes xenios do pasado. Importantes obras sobre xeometría, trigonometría e astronomía, ben como sobre linguas, literatura e medicina, atribúenselle a eruditos de Alexandría. Segundo a tradición, foi alí onde 72 eruditos xudeus traduciron as Escrituras Hebraicas ao grego, producindo así a famosa Septuaginta.
A nova biblioteca
A actual biblioteca pretende ser un dos centros de coñecemento máis importantes do mundo. A estrutura, que ten o nome oficial de Bibliotheca Alexandrina, integra, alén da principal, catro bibliotecas especializadas, laboratorios, un planetario, un museo de ciencias, un de caligrafía e unha sala de congreso e de exposicións.
A Biblioteca Tahan Hussein está especializada en cegos, a dos Xoves é dedicada a persoas entre os 12 e os 18 anos, a dos rapaces é para quen teña entre seis e doce anos, e a multimedia está dotada con toda clase de material visual e sonoro. Hai tamén unha sala de microfilmes, unha de manuscritos e outra de libros pouco comúns.miniatura|250px|Interior da nova biblioteca de Alexandría.Inicialmente, a idea era dotar a biblioteca de oito millóns de libros, mais como foi imposible conseguir esa cantidade ficou pola metade. Así, déuselle prioridade á creación dunha biblioteca cibernética. No total poden traballar na Biblioteca de Alexandría cerca de 3500 investigadores en 200 salas de estudo. A sala de lectura ten 20.000 m² e está iluminada de forma uniforme por luz solar directa.
O proxecto da biblioteca é da autoría dunha firma de arquitectos noruegueses, a Snohetta. A construción demorou sete anos, mais a idea naceu no 1974. Os principais financiadores da institución foron a UNESCO e o goberno exipcio, sendo o custo total da obra duns 200 millóns de euros.
Kana
Kana (仮名, かな) é un termo xenérico que se refere a dous silabarios da escrita xaponesa: hiragana (ひらがな, 平仮名) e katakana (カタカナ, 片仮名), que son caracteres baseados nos pictogramas chineses, ou kanji (漢字), e que actualmente os substitúen ou acompañan.
Feliciano Crespo Bello
Feliciano Crespo Bello, nado en Ortigueira en 1913 e finado no mesmo concello o 12 de abril de 1976, foi un político galego.
Traxectoria
Xefe de Falange Española de Ortigueira, logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou nas tomas de Cariño e Cedeira a finais de xullo e na execución de máis de setenta persoas en Ortigueira, Cedeira, Cerdido e Mañón. Foi nomeado concelleiro de Ortigueira e terceiro tenente-alcalde na comisión xestora presidida por Gonzalo Prieto Cao. Colaborou en Era Azul. Foi alcalde de Ortigueira en 1944, deputado provincial e vicepresidente da Deputación. Foi xefe provincial da Hermandad Sindical de Labradores y Ganaderos. Foi elixido procurador en Cortes en 1949 como representante de deputacións provinciais, permanecendo no cargo até 1952. Foi tesoureiro da xunta reitora de UTECO, e presidente da Cámara Oficial Sindical Agraria.
Vida persoal
Casou con María Rosa Rego Fernández en 1944, e foi pai de Mª del Carmen, Ramón e Feliciano Crespo Rego.
Katakana
miniatura|250px|Evolución do katakana a partir do kanji. O katakana (片仮名; カタカナ) é un dos dous silabarios empregados na escrita xaponesa xunto co hiragana. Tamén se acostuma empregar katakana para se referir a calquera dos caracteres do devandito silabario. Dos dous silabarios é o máis antigo. Provén da simplificación de caracteres máis complexos de orixe chinesa que chegaron antes do comezo do illamento cultural xaponés, que se mantivo inflexíbel ata a fin da Era Edo.
Estes caracteres, ao contrario que os kanji, non teñen ningún valor conceptual, senón unicamente fonético. Graficamente, amosan unha forma angulosa e xeométrica.
O silabario katakana consta de 46 caracteres que representan sílabas formadas por unha consoante e unha vogal, ou ben unha única vogal. A única consoante que pode ir soa é o 'n'.
Usos do katakana:
Caracteres katakana básicos
A      I        U      E       O A ア (a)   イ (i)   ウ (u)   エ (e)   オ (o) K カ (ka) キ (ki)  ク (ku)  ケ (ke)  コ (ko) S サ (sa) シ (shi) ス (su)  セ (se)  ソ (so) T タ (ta) チ (chi) ツ (tsu) テ (te)  ト (to) N ナ (na) ニ (ni)  ヌ (nu)  ネ (ne)  ノ (no) H ハ (ha) ヒ (hi)  フ (fu)  ヘ (he)  ホ (ho) M マ (ma) ミ (mi)  ム (mu)  メ (me)  モ (mo) Y ヤ (ya)         ユ (yu)          ヨ (yo) R ラ (ra) リ (ri)  ル (ru)  レ (re)  ロ (ro) W ワ (wa)                         ヲ (wo) N ン (n)
Anteriormente existían outros dous caracteres katakana: ヰ (wi) ヱ (we) Porén, caíron en desuso e xa non se utilizan.
Algúns caracteres katakana teñen certas semellanzas, como ocorre con so (ソ) e n (ン), shi (シ) e tsu (ツ), ‘‘u’’ (ウ) e wa (ワ). Outros, como he (ヘ) e mo (モ), parécense aos equivalentes en hiragana ( へ e も respectivamente).
O r en xaponés sempre é suave, pronúnciase como en caro, xamais como en carro.
Formación de novos sons mediante de sonorización
Existe un acento diacrítico en xaponés chamado nigori, e serve para formar consoantes sonoras ou impuras (caso da G, Z, D e B) ou a medio impura P.
No primeiro caso, o das consoantes sonoras, emprégase o dakuten (゛) (濁点), que se representa con dous trazos diagonais curtos na parte superior dereita do carácter.
Para formar o son P, emprégase o handakuten (半濁点) (゜), que ten forma de círculo e se escribe tamén na parte superior dereita do carácter.
G ガ (ga) ギ (gi)  グ (gu)  ゲ (ge)  ゴ (go) Z ザ (za) ジ (ji)  ズ (zu)  ゼ (ze)  ゾ (zo) D ダ (da) ヂ (ji)  ヅ (zu)  デ (de)  ド (do) B バ (ba) ビ (bi)  ブ (bu)  ベ (be)  ボ (bo) P パ (pa) ピ (pi)  プ (pu)  ペ (pe)  ポ (po)
Máis sobre pronunciación: 'z' e 'j' son como en inglés. 'ge' e 'gi' pronúncianse 'gue', 'gui'.
Ditongos
Por outra banda, cando unha sílaba se une con ya, yu ou yo, pódense formar ditongos. Neste caso o segundo kana (ya, yu, yo) escribirase máis pequeno do habitual. IA       IU        IO K キャ (kya) キュ (kyu) キョ (kyo) S シャ (sha) シュ (shu) ショ (sho) T チャ (cha) チュ (chu) チョ (cho) N ニャ (nya) ニュ (nyu) ニョ (nyo) H ヒャ (hya) ヒュ (hyu) ヒョ (hyo) M ミャ (mya) ミュ (myu) ミョ (myo) R リャ (rya) リュ (ryu) リョ (ryo)
G ギャ (gya) ギュ (gyu) ギョ (gyo) X ジャ (ja) ジュ (ju)  ジョ (jo) B ビャ (bya) ビュ (byu) ビョ (byo) P ピャ (pya) ピュ (pyu) ピョ (pyo)
A pronuncia deste e é como a do i en "cumio" ou quiosco (kyo). Outro exemplo é o u nalgunhas palabras inglesas en que soa como yu: huge (hyu).
Consoantes dobres ou xeminadas
As consoantes dobres fórmanse escribindo un 'tsu' pequeno (ッ) diante da consoante en cuestión. Nun principio só se dobraban as consoantes k, s, t, p (igual que ocorre no hiragana).
Nas linguas europeas, e particularmente en inglés, hai moitas palabras que acaban nunha consoante que se pronuncia de xeito brusco. A escrita xaponesa está formada por sílabas de tipo "consoante-vogal", e a adaptación destes sons consonánticos finais provoca que se poidan dobrar consoantes como b, d, f, g e h.
Exemplos: ペット (petto, do inglés pet, mascota), カッパ (kappa, do español capa), ベッド (beddo, do inglés bed, cama), バッグ (baggu, do inglés bag, bolsa), マッハ (mahha, do alemán Mach).
En canto ás consoantes nasais ('m', 'n'), dóbranse escribindo ン diante.
Ao igual que en galego, o 'n' ん pronúnciase 'm' diante de 'p' ou 'b'. Exemplo: ナンバー (nambaa, do inglés number, número).
Vogais longas
En katakana represéntanse as vogais longas mediante un guión largo (ー na escrita horizontal, ｜ na escrita vertical).
Se a palabra é xaponesa, tamén se poden formar as vogais longas de xeito análogo a como se fai en hiragana.
Exemplos:
Transcrición de rōmaji a katakana
Ante todo cabe recalcar que as palabras estranxeiras se escriben en katakana de xeito fonético, respectando a pronunciación orixinal. Isto é ás veces difícil dado que o xaponés ten un sistema silábico que é de tipo consoante + vogal (CV), sendo o n (ン) a única consoante que pode ir soa. As consecuencias son que os grupos de consoantes (como en estraño) así como as consoantes finais (matar) e certas sílabas (como cí en ácido) só se poden aproximar.
Para transcribir unha consoante soa ou seguida doutra consoante, escóllese o carácter que teña o valor da consoante + ou. Isto é así porque en xaponés o u pronúnciase debilmente. Porén, como tu e du non existen en xaponés, o t e o d soltos transcríbense como to e do respectivamente. Exemplos: キス (kisu, do inglés kiss, bico) e ヒント (hinto, do inglés hint, pista). Se se pronuncia esa consoante de xeito brusco ou acentuada, entón pasará a ser unha consoante dobre en katakana. Exemplo: ベッド (beddo, do inglés bed, cama).
Os sons que non existen en xaponés substituiranse polos que máis se lles parezan.
Novos sons incorporados ao xaponés mediante estranxeirismos
En xeral, son estranxeirismos as palabras que comezan por "P" e en menor medida as que conteñen un "P" simple (porén, o dobre "P" non é raro en xaponés). Tamén son estranxeirismos todas as palabras que conteñen un son de recente incorporación.
Santo Antão, Santa Maria
Santo Antão é un barrio brasileiro da cidade de Santa Maria, Río Grande do Sur. O barrio está situado no distrito de Santo Antão.
Katakana
Novos sons incorporados ao xaponés mediante estranxeirismos
Sílabas de recente incorporación ao katakana:
Incluso se viu o uso de "スィ" (o seu + i pequeno) para representar o son "se" nalgunhas palabras estranxeiras como "merci" (メルスィ, grazas en francés). A forma tradicional "メルシ" (merushi) é, así e todo, tres veces máis común (Google).
Ditongos:
Outros artigos
Kana (skriftsystem)
Doutrina Truman
upright|miniatura|Harry S. Truman, Presidente dos Estados Unidos, 1945–53 A Doutrina Truman foi unha medida política que establecía que os Estados Unidos podían dar apoio a "persoas libres que están resistindo os intentos de dominio por minorías armadas ou por presións exteriores", sendo estas directrices de fervente tendencia anticomunista dado o contexto no que se encontraban, ocasionalmente até un punto dun fanatismo persecutorio de calquera movemento do marco da esquerda política.
A súa denominación débese ao presidente Harry S. Truman, quen fixo a proclamación desta doutrina na súa comparecencia ante o Congreso o 12 de marzo de 1947, estando por entón en curso a crise da guerra civil grega (1946-1949). O Goberno británico notificáralle á Casa Branca que non podía continuar apoiando ao goberno grego contra as guerrillas comunistas nin podían axudar economicamente a Turquía. A doutrina promulgouse especificamente co ánimo de proporcionar soporte intervencionista a gobernos que resistían fronte ao comunismo. Truman insistiu en que se Grecia e Turquía non recibían a axuda que necesitaban, poderían caer inevitablemente no comunismo, sendo o resultado un efecto dominó de aceptación do comunismo na rexión.