cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ludwig Reichenbach
Traxectoria
As coleccións de zooloxía do Museo de Historia Natural dresdiano quedaron case completamente destruídas polo lume no incendio do palacio de Zwinger durante a crise constitucional de 1849, pero a Reichenbach foille posíbel substituír as colecciónes en tan só uns poucos anos. Esta colección pódese ver actualmente formando a base expositiva do Museo.
Boborás
Patrimonio histórico e artístico
O conxunto histórico-artístico de pazos de Arenteiro agrupa a casa de Arriba, Asa e Granxa do Mato, pazo de Cervela, pazo do Currelo, pazo Feixó, pazo de Laxas e pazo de Tizón.
Lugares de Boborás
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Boborás vexa: Lugares de Boborás.
Ludwig Reichenbach
Traxectoria
Durante décadas, Reichenbach foi o presidente (desde 1836 até 1866), da Naturwissenschaftlichen Gesellschaft ISIS Dresden, a sociedade científica máis respectada da cidade. En 1834 iniciou os traballos para a constitución da sociación de Benestar Animal de Dresde, que foi finalmente fundada en 1839. Tanto a ISIS como a Asociación de Benestar Animal aínda existen hoxe.
Reichenbach foi un autor prolífico, en linguas latina e alemá, e un artista botánico aceptábel. As súas obras principais son Iconographia Botanica seu Plantae criticae (1823-1832, 10 vols.) e Handbuch der speciellen Ornithologie (1851-1854) e, no aspecto iconográfico, a primeira das citadas e máis Vollständigste Naturgeschichte des In- und Auslandes (1845–1854, 2 volumes en 9 tomos), ambas as dúas con máis de 1 000 láminas.
Ludwig Reichenbach describiu e clasificou máis de 2 900 novas especies de vexetais. e xéneros de animais, como Dinemellia, así como especies.
Reichenbach morreu o 17 de marzo de 1879 en Dresde, e foi soterrado no cemiterio da Trindade sesta cidade. A tumba foi arranxada despois do abandono que sufriu durante moitos anos. A administración do cemiterio respectou o sitio da sepultura, pero non máis. Recentemente, por iniciativa das coleccións de Historia Natural do Museo de Dresde, puídose construír unha estela, que se pesentou o 11 de setembro de 2011.
Honores
A violeta Viola reichenbachiana Jord. ex Boreau (sin. V. sylvatica (Hartm.) Fr. ex Hartm. e V. sylvestris Lam. ). A cactácea Echinopsis reichenbachiana Pfeiff. ex C.F.Först.
Familiares destacados
Ludwig Reichenbach foi fillo de Johann Friedrich Jakob Reichenbach, autor, en 1818, do primeiro dicionario Grego-Alemán.
E foi o pai de Heinrich Gustav Reichenbach, tamén botánico, eminente especialista en orquídeas.
Praia de Alba
A praia de Alba ou praia de Sabón está situada no concello de Arteixo, en pleno polígono de Sabón. Ao seu carón estase a construír o porto exterior da Coruña en Punta Langosteira.
A praia pecha o polígono de Sabón cara ao océano. Nos seus extremos desemboca o río Arteixo e o encoro de Rosadoiro xunto ao cal está a Central térmica de Sabón. A praia ten paseo peonil e para bicicletas, aparcadoiro e servizo de vixilancia en verán.
Letras suplementarias do alfabeto latino
O alfabeto latino, utilizado ao longo dos séculos para notar a maioría das linguas de Europa occidental (logo, tras as colonizacións, por todo o mundo), tivo que ser completado: en efecto, a súa versión histórica non posúe un número suficiente de grafemas para notar todos os fonemas das linguas que o utilizan. Para isto, engadíronselle letras suplementarias, sexa por simple utilización de digramas e de diacríticos, sexa por construción de novos grafemas.
Os métodos de transcrición e transliteración de linguas que non usan o alfabeto latino botan man a miúdo deste tipo de letras suplementarias.
Caracteres engadidos
Esta táboa resume algúns grafemas que foron ou son aínda utilizados en linguas escritas co alfabeto latino, sen incluírense os caracteres específicos do Alfabeto Fonético Internacional. As linguas mortas aparecen en cursiva.
Diacríticos
Unha forma simple de transcribir un fonema é utilizar un diacrítico nunha letra próxima. Segundo as linguas, as letras así modificadas teñen consideración de letras independentes ou non: así, en galego, o <ñ> ten estatuto de letra propia, en cambio en francés as letras así modificadas non o teñen.
Mega (cadea de televisión de Chile)
A Red Televisiva Megavisión S.A. ou simplemente Mega é unha rede de televisión privada chilena creada no ano 1990. O propietario da canle de televisión é o Grupo Bethia. O seu slogan actual é Cambia contigo.
Difusión
A canle ofrece programación en castelán, dispoñible en todo Chile a través da maioría dos operadores de cable e televisión.
Ladrillar
Ladrillar (en estremeño, Ladrillal) é un concello estremeño, pertencente á provincia de Cáceres, situado na comarca de Las Hurdes. A capital municipal está situada na localidade homónima.
Historia
Segundo algúns documentos, o antigo nome de Ladrillar sería El Adrial.
Durante o antigo réxime a comarca de Las Hurdes dependeu de La Alberca (provincia de Salamanca). Antes de crearse como concello independente formaba parte de Nuñomoral. O núcleo de Cabezo foi sede do concello.
Alquerías
Como outros concellos da zona a súa poboación está dispersa, entre o núcleo principal, onde se sitúa o pazo do concello e outras localidades, chamadas alquerías.
Cimabue
Cenni di Pepo (Giovanni) Cimabue, nado en Florencia no ano 1240 e finado en Pisa en 1302, tamén coñecido coma Bencivieni di Pepo ou en italiano moderno Benvenuto di Giuseppe, foi un pintor italiano. Tamén realizou un mosaico na ábsida da catedral de Pisa, coa figura de Xoán Bautista.
Traxectoria
Considérano iniciador da escola florentina do Trecento, así coma o derradeiro pintor da tradición bizantina. A arte deste período inclúe escenas e formas que aparecen de xeito relativamente plano e moi estilizado. Cimabue foi un pioneiro do cambio cara ao naturalismo, e as súas figuras tiñan proporcións e sombras máis realistas.
Khamûl
Khamûl é un personaxe ficticio que pertence ao legendarium creado polo escritor británico J. R. R. Tolkien e que aparece na súa novela O Señor dos Aneis. É un dos nove Nazgûl, o segundo en poder despois do Rei Bruxo e tras el, o que percibía a presenza do Anel Único de forma maior. Malia iso, era o Nazgûl que máis detestaba a luz do Sol e o seu poder diminuía con ela.
Tamén era chamado "O Oriental" e "A Sombra do Leste", o que parece indicar que nun principio era un Señor dos Homes do Leste.
Historia
Sauron nomeou a Khamûl lugartenente de Dol Guldur trala súa volta a Mordor, e foi alí, xunto con outros dous Nazgûl, que traballou para el como mensaxeiro.
No ano 3018 da Terceira Idade, Khamûl reuniuse co resto dos Nazgûl no Campo de Celebrant para iniciar a procura do Anel Único. Polos seus espías, Khamûl pescudara que Gollum escapara da prisión dos Elfos de Thranduil e que a aldea Hobbit dos Vales do Anduin, onde Gollum vivira anteriormente, estaba baleira. Polo tanto, a única información que tiñan eran os nomes "a Comarca" e "Bulseiro", que Gollum mencionou cando os servos de Sauron o torturaron para que lles revelase onde se atopaba o Anel.
Tras moitos días de procura, Khamûl logrou atopar a Comarca e dirixiuse a Hobbiton en busca de "Bulseiro". Khamûl falou con Hamfast Gamllí, o pai de Sam Gamllí, que lle informou de que Frodo Bulseiro se mudara a Gamoedo. Tras saquear a casa que serviu de tapadeira para que Frodo e Sam marchasen sen espertar rumores na Comarca, Khamûl perseguiu aos hobbits e alcanzounos na Embarcadoiro de Gamoburgo. Pero os hobbits xa cruzaran o río Baranduin, e Khamûl non puido seguilos, pois temía a auga.
Khamûl e outros catro Nazgûl atoparon novamente os hobbits en Amon Sûl, o Cumio do Vento, pero Aragorn escorrentounos. Máis tarde levaríao por diante a corrente do río Bruinen, que Elrond levantou para que os Nazgûl non alcanzasen a Glorfindel e a Frodo.
Mneme (lúa)
Mneme (en grego Μνήμη) ou tamén coñecida coma Xúpiter XL, é un satélite irregular retrógrado de Xúpiter. Foi descuberto por un equipo de astrónomos da Universidade de Hawaii dirixidos por Scott S. Sheppard no 2003, e déuselle a designación provisional S/2003 J 21.
Mneme ten uns 2 quilómetros de diámetro, e orbita Xúpiter a unha distancia media de 21,427 millóns de kms, tarda 640,769 días en completar unha órbita, ten unha inclinación de 149° con respecto á eclíptica (148° respecto do ecuador de Xúpiter), e posúe unha excentricidade orbital de 0,2214. Mneme pertence ó grupo de satélites Ananke, un grupo de lúas retrógradas irregulares que orbitan ó redor de Xúpiter a unha distancia media de entre 19,3 e 22,7 millóns de kms, con inclinacións duns 150°.
Recibiu oficialmente o seu nome actual en marzo do ano 2005, na mitoloxía grega, Mneme era unha das tres Musas orixinais. Algunhas veces é confundida con Mnemosine, nai das Musas (as tres ou as nove, dependendo do autor), o pai das mesmas era Zeus (Xúpiter).
Vortigern
miniatura|250x250px|Vortigern presenciando a loita de dous dragóns:Iluminación do manuscrito Historia Regnum Britanniae. Vortigern (pronunciado en inglés ˈvɔrtɨɡɝːn; tamén escrito Vortiger e Vortigen, e en galés Gwrtheyrn) foi un caudillo do século V na Britania posromana, un gobernante entre os britanos. A súa existencia é considerada probábel, aínda que a información sobre el está cuberta pola lenda. Dise que convidou os anglosaxóns a se instalaren en Gran Bretaña como mercenarios, só para velos sublevarse e establecer os seus propios reinos. Isto gañoulle unha mala reputación; co tempo, foi lembrado como un dos peores reis dos britanos en posteriores lendas.
Traxectoria
Segundo Godofredo de Monmouth na súa Historia Regum Britanniae, converteuse en rei despois de asasinar ao fillo do rei Constantino (III, en realidade coemperador) e aliouse cos saxóns, xutos e anglos dos caudillos Hengest e Horsa para combater aos pictos provenientes do norte. Esta alianza cos xermanos conferiulle unha reputación de traidor no mundo celta. Posibelmente foi destituído polo seu pobo en beneficio do seu fillo Vortimer (en galés Gwerthefyr) e refuxiouse en Gales ou, segundo a lenda, atopouse con Merlín. Logo, asasinaría ao seu fillo para recuperar o trono.
Etimoloxía
O seu nome é indiscutibelmente britónico: composto de Uor-, gwr-, grande, superior e tigern, traducido como príncipe; por tanto, o seu nome significa «Gran Soberano». A palabra tigern non implica necesariamente unha orixe real, nin sequera aristocrática, dado que o elemento -tigern foi tamén empregado en Irlanda nos nomes do común; con todo, atópase nos nomes de dous reis Tigernach Tetbannach Mac Luchta e Tigernmas.
A orixe presuntamente romana non ten fundamento. No século VIII, Beda menciónao baixo o nome de «Vurtigirnus». A latinización do seu nome catro séculos máis tarde non é suficiente para lle conceder unha orixe romana, como podía selo en Ambrosio Aureliano.
Filoloxía galega
miniatura|Facultade de Filoloxía da Universidade de Santiago de Compostela A filoloxía galega é a rama da filoloxía que se ocupa do estudo da lingua galega. Esta titulación fornece un ensino literario e lingüístico relacionada co contexto galego. Impártese en Galiza (Na Universidades da Coruña, de Santiago de Compostela e de Vigo). Ademais existe oferta de lingua galega, minors e graos de estudos galegos en universidades de ámbito estatal e internacional. Está moi relacionada coa filoloxía portuguesa.
Ensino en Galiza
Ata a década dos anos 1980, os estudos de filoloxía galega adscribíanse coma unha sección de Filoloxía hispánica chamada especialidade en Filoloxía galego-portuguesa, pero logo foron segregados coma unha carreira á parte. Na actualidade a filoloxía galega estúdase nos campus de Santiago, A Coruña e Vigo. No ensino universitario galego, as filoloxías estaban centradas tradicionalmente na Universidade e Campus de Santiago de Compostela, se ben coa segregación das universidades coruñesa e viguesa puxéronse en funcionamento centros e facultades en varios campus.
A distribución das diferentes Filoloxías nos Campus galegos é a seguinte:
Vortimer
Vortimer (galés: Gwerthefyr) é unha figura da tradición británica, un fillo do gobernante britano do século V Vortigern. É lembrado pola súa fera oposición cara aos aliados saxóns do seu pai. Na Historia Regum Britanniae de Godofredo de Monmouth, derroca ao seu pai e goberna como un dos reis de Britania durante un breve período de tempo antes de que a súa morte devolva a Vortigern ao poder.
Rexistros
Vortimer aparece por primeira vez na obra do século IX coñecida como a Historia Brittonum. Segundo a Historia, Vortigern permite aos saxóns baixo Hengest e Horsa asentárense na illa de Thanet, e ofrécelles provisións a cambio dos seus servizos como mercenarios. Vortigern pronto se mostra como un "rei ignorante", e o astuto Hengest manipúlao para que ceda máis terras e permita a máis colonos vir de Alemaña. Tras un terríbel período de invasión saxoa, exacerbado por un comportamento incluso máis vergoñento por parte de Vortigern, Vortimer levántase finalmente contra os saxóns. El fainos retroceder até Thanet, e enfróntaos en catro batallas. Na terceira batalla Horsa e o irmán de Vortimer Catigern morren; na cuarta faise retroceder aos saxóns até o mar. Pouco despois, con todo, morre Vortimer. Pide aos seus seguidores que o enterren no lugar onde os saxóns desembarcaron en Britania por primeira vez como un tótem para evitar futuras invasións. Con todo, os seus seguidores non fixeron caso á súa advertencia e os saxóns retornaron.
Tres dos lugares das batallas de Vortimer teñen nome, e parecen ter correlación coas batallas de Kent que aparecen na Crónica anglosaxoa. A Crónica non cita a Vortimer, e de feito recoñece a Vortigern como o líder britano nunha das batallas.
O material lendario na Historia Britonum foi lixeiramente expandido tras a Historia regum Britanniae de Godofredo de Monmouth, un reconto ficticio dos gobernantes de Britania. Aquí os britanos abandonan a Vortigern e alzan a Vortimer como rei de Britania. Despois de expulsar aos saxóns, Vortimer é envelenado pola súa madrasta Rowena (unha saxoa) e Vortigern recupera a coroa. Segundo a tradición, é pai de Materiana.
Festa dos Alborotados
miniatura|280px|A Festa dos Alborotados, Praza de Henrique IV A romaría dos Alborotados celebrábase de vello no santuario dos Remedios, en Betanzos, o 27 de setembro na honra de Nosa Señora dos Remedios e mais de San Miguel.
Unha novena precedía ao día da festa, no que, ao igual que no día dos Remedios, chegaban ao templo romeiros das máis variadas procedencias. O nome viría pola afluencia de endemoñados ou “alborotados” que acudían en demanda de auxilio onda Nosa Señora e San Miguel.
Co paso do tempo a celebración estritamente relixiosa foi perdendo pulo, e no xa distante 1979 os veciños da barriada da Ponte Vella decidiron dar un aire anovado á romaría dos Alborotados. Naceu así a Festa do Viño Mosto, na que as uvas acabadas de vendimar eran espremidas ante a concorrencia para catar o primeiro mosto betanceiro. Este novo pulo axudou a renovar o agarimo dos betanceiros cos Alborotados de sempre e mais coa nova festa.
A festa estivo sen celebrarse por varios anos ata que, en 2006, o colectivo veciñal e o Consello da Mocidade de Betanzos, apoiado pola Concellaría de Xuventude e a raíz dunha iniciativa conxunta dos colectivos xuvenís Lar de Unta e Galiza Nova, decidiron darlle novo impulso á celebración, retomando a Festa do Viño Mosto. Varios colectivos xuvenís betanceiros implicáronse daquela na vendima previa á celebración da festa e na organización da propia festa xunto á comisión veciñal. Un concerto para os máis novos e unha orquestra tradicional para os máis vellos compuxeron o apartado musical dunha celebración aberta cunha sesión vermú e retomada co pisado da uva na Eira Vella tras a descarga dos goxos chegados nun tractor engalanado, ao son das gaitas. A experiencia repetiuse ao ano seguinte, mais novamente en 2008 non se celebrou a festa.
Porfobilinóxeno
O porfobilinóxeno (PBG) é un pirrol implicado no metabolismo da porfirina.
Xérase a partir do aminolevulinato (ALA) pola acción do encima ALA deshidratase. O porfobilinóxeno é convertido despois en hidroximetilbilano polo encima porfobilinóxeno desaminase, tamén chamada hidroximetilbilano sintase.
A porfiria intermitente aguda causa un incremento do porfobilinóxeno urinario.
Klymentii Sheptytskyi
O beato Klymentii Sheptytskyi (en Климентій Шептицький; en Климентий Шептицкий), nado o 17 de novembro de 1869 en Prylbychi (Reino de Galicia e Lodomeria) e finado o 1 de maio de 1951 na prisión de Vladimir (RSFS de Rusia) foi un eclesiástico grecocatólico ucraíno, exarca apostólico de Rusia dende 1939 até o seu pasamento, e hieromártir beatificado por Xoán Paulo II.
Primeiros anos
Kazymyr Mariia Sheptytskyi naceu o 17 de novembro de 1869 en Prylbychi, unha vila do distrito de Yavoriv, entón parte do Reino de Galicia e Lodomeria, no Imperio Austríaco. A súa familia era da nobreza católica polaca, aínda que tamén con ascendencia ortodoxa ucraína. Era o sexto fillo de Jan Kanty e Zofia Szeptycka de Fredro, e irmán máis novo de Andrei Sheptytskyi. Foi bautizado na igrexa local, e recibiu a súa primeira educación no seu domicilio.
Cursou os estudos de secundaria en Cracovia até 1887. Posteriormente comezou a estudar Leis na Universidade de Cracovia, continuándoos a partir de 1888 nas universidades de París e Múnic até 1890. En 1892 doutorouse en dereito pola Universidade de Cracovia, e dedicouse nos primeiros anos de vida profesional á xestión do patrimonio familiar xunto ao seu pai, e ao coidado da súa nai enferma.
Vida relixiosa
Sentiu a chamada á vida relixiosa, e logo de consultalo co bispo Józef Bilczewski e coa súa aprobación, pasou ao rito bizantino. En 1912 comezou como novizo no mosteiro dos estuditas en Kamenica (preto de Prnjavor, Bosnia); en 1913 tomou o nome de Klymentii e continuou os seus estudos no Canisianium de Innsbruck. O 28 de agosto de 1915 foi ordenado sacerdote polo bispo de Križevci Dionizije Njaradi. En 1918 foi nomeado reitor do mosteiro estudita de Sknyliv, que logo da súa destrución foi trasladado á laura de Univ, onde continuou os traballos do seu irmán para restaurar o monasticismo tradicional ucraíno. En 1926 foi nomeado hegúmeno do mosteiro e responsable de todas as casas estuditas. En 1937 obtivo do papa Pío XI a aprobación definitiva dos estuditas, e a partir dese ano colaborou co seu irmán no goberno da Igrexa ucraína. En 1939 os soviéticos anexáronse Galicia, e asasinaron o seu irmán Leon e á súa dona na vivenda familiar en Prylbychi.
Segunda guerra mundial
Durante a segunda guerra mundial deu refuxio a moitos xudeus, polo que en 1995 recibiu o título de Xusto entre as Nacións polo Yad Vashem.
Arresto e martirio
O 5 de xuño de 1947 foi arrestado polo NKVD. Finou mártir na prisión de Vladimir o 1 de maio de 1951.
Culto
O papa Xoán Paulo II beatificouno o 27 de xuño de 2001 na súa visita pastoral a Ucraína, xunto a Mykolai Charnetskyi e compañeiros mártires.
Benoît
Benoît ou Benoit pódese referir a:
1193
Mortes
Historia ano a ano
Camilo Díaz Baliño
Camilo Buenaventura Díaz Baliño, nado en Ferrol o 14 de xullo de 1889 e asasinado en Saa (Meixide, Palas de Rei) o 14 de agosto de 1936, foi un escritor, pintor, debuxante, ilustrador de libros, muralista, cartelista, escenógrafo e versátil artista gráfico galego, membro da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago, das Irmandades da Fala desde 1918, do Seminario de Estudos Galegos desde 1926 e do Partido Galeguista. Colaborou nas coleccións Lar e Céltiga e noutras obras da literatura galega.
Traxectoria
Foi fillo de Germán Díaz Teijeiro, comerciante natural e veciño de Ortigueira, e Camila Baliño López, de Ferrol. Camilo estudou en Ferrol no Colexio Dequidt e alí compartiu aulas con Francisco Franco. En 1905 trasladouse a Madrid pensionado pola deputación da Coruña, pero como non chegou a axuda prometida traballou nun taller de escenografía e regresou á Coruña onde ingresou na Escola de Artes e Oficios. En 1908 volveu a Madrid, contratado polo ministerio de Graza e Xustiza, e estudou escenografía. Participou na Exposición Rexional de 1909, na que obtivo medalla de ouro. En 1916 iniciou a súa relación profesional e persoal co empresario de cines Isaac Fraga (que sería padriño do seu fillo Isaac). Participou na Exposición Rexional de Arte Galega celebrada na Coruña en 1917. En 1920 trasladouse a Santiago de Compostela onde estableceu na rúa das Hortas o taller de escenografía da Empresa de Espectáculos Fraga (1920-1924) coa que se trasladou a Madrid entre 1922 e 1924. Participou na Exposición Rexional Galega de Belas Artes de Santiago de 1923. En 1925 ingresou como delineante interino no concello de Santiago e despois obtivo o posto en propiedade. De xaneiro a maio de 1931 a Coral de Ruada fixo unha rolda de concertos pola Arxentina, o Uruguai e o Brasil na que Díaz Baliño foi o escenógrafo. Participou na Exposición de Arte Galega celebrada no Colexio de San Clemente no verán de 1926.
Foi membro das Irmandades da Fala desde 1918 e do Seminario de Estudos Galegos desde 1926 e militante do Partido Galeguista (1931). Fixo relatos e ocasionalmente poesías que apareceron publicados na prensa galega da época, sobre todo en A Nosa Terra, cun forte estilo patriótico. Deseñou a capa de varios libros, entre eles as obras publicadas na colección Lar. Da súa imprenta tamén saíu o cartel en prol do 'Si' no plebiscito de 28 de xuño de 1936 do Estatuto de Autonomía de Galicia. miniatura|Carné de correspondente de [[Lar (editorial)|LAR.]] Pertenceu á masonería, que foi perseguida polo seu propio irmán Gonzalo, membro da milicia de Los Caballeros de La Coruña e da Brigada de Investigación y Vigilancia.
Detido ao comezo da guerra civil española, estivo na prisión de Santiago de Compostela, nos baixos do Pazo de Raxoi. Estando prisioneiro debuxou nun caderno retratos dos seus vinte e seis compañeiros, o que foi o seu derradeiro traballo. Sen ser sometido a xuízo, foi trasladado ao cárcere de Arzúa, onde estivo só unhas horas; pouco despois tres falanxistas, o Solla, o Xerpe e o Baluxa, asasinárono en Palas de Rei o 14 de agosto de 1936, cando contaba con corenta e sete anos de idade. O seu cadáver apareceu, canda o de Sixto Aguirre, á beira da estrada en Saa, na parroquia de Meixide (Palas de Rei).
Vida persoal
Foi irmán dos tamén artistas Indalecio (1896-1952), Ramiro (1902-1972) e María Dolores Díaz Baliño (1905-1963). En 1909 casou con Antonia Pardo Méndez, coa que tivo tres fillos: María del Milagro Antonia "Marujita" (1911-1917), Mercedes "Chita" (1916) e Isaac (1920-2012). Antonia, de familia anarquista, compartía o ideario galeguista de Camilo e afiliouse ás Irmandades da Fala. Tralo fusilamento do seu marido, perdeu a consciencia e finou de cancro dous anos despois que o seu marido, en decembro de 1938.
Obra belenística
Na década de 1920, Díaz Baliño recibiu a encarga para deseñar un belén para a igrexa parroquial de Santa Marta de Ortigueira, que se rematou en 1924. É un belén de dimensións considerables, delimitado por lonas sostidas por bastidores de madeira, que aparenta un escenario con diversos planos. Os decorados reflicten imaxes do antigo Exipto, pero tamén figuran paisaxes do Ortegal, terra de seu pai e que o propio Camilo visitou en diversas ocasións. Posteriormente tamén deseñou os fondos do belén da Grande Obra de Atocha na Coruña.
Recoñecementos
A cidade de Ferrol fíxolle unha homenaxe en 1959, colocando o seu busto en bronce no Cantón de Molíns. Unha praza de Santiago de Compostela, diante da estación de autobuses, e unha rúa de Oleiros, levan o seu nome.
O escritor Manuel Rivas evocou a estadía dos represaliados no cárcere do Pazo de Raxoi no seu libro O lapis do carpinteiro (1998, Xerais), novela da que se faría a película homónima, estreada en 2003, dirixida por Antón Reixa, na que Carlos Blanco Vila interpreta a Gonzalo Rincón, o pintor.
Traseirexe
Co topónimo Traseirexe podémonos referir a dous lugares de Galicia en:
El Eco de Ortigueira (1899)
El Eco de Ortigueira foi un semanario editado en Ortigueira entre 1899 e 1900.
Historia e características
Subtitulado Semanario político, literario y de noticias, apareceu 6 de agosto de 1899. Fundado e dirixido por Ramón Armada Teixeiro. Suspendeu a súa edición o 14 de xaneiro de 1990 por ausencia do seu director. Volveu aparecer o 7 de outubro de 1900, pero cesou definitivamente a súa publicación o 16 de decembro dese ano.
Felice Romani
Felice Romani, nado en Xénova o 31 de xaneiro de 1788 e finado en Moneglia o 28 de xaneiro de 1865, foi un poeta, libretista e profesor de literatura e mitoloxía italiano. Escribiu numerosos libretos para óperas de compositores como Donizetti e Bellini. Romani é considerado como un dos mellores libretistas xunto a Metastasio e Boito.
Traxectoria
Nado como Giuseppe Felice Romani no seo dunha familia burguesa de Xénova, estudou leis e literatura en Pisa e Xénova. Na Università degli Studi di Genova traduciu literatura francesa e, cun compañeiro, elaborou un dicionario de seis volumes de mitoloxía e antigüidades, incluíndo a historia dos celtas en Italia. A experiencia de Romani na literatura e a antigüidade francesa refléxase nos libretos que escribiu; a meirande parte deles estaban baseados en literatura francesa e moitos, como Norma, empregan fontes mitolóxicas.
Tras non poder obter un posto na Universidade de Xénova, parete que viaxou por Francia, España, Grecia e Alemaña antes de regresar a Milán contra 1812 ou 1813. Aló emprendeu amizade con importantes figuras do mundo da música e a literatura. Rexeitou un posto como peta na corte de Viena, e no seu lugar comezou unha carreira como libretista de ópera. Escribiu dous libretos para o compositor Simon Mayr, que lle fixeron ser nomeado libretista do Teatro alla Scala. Romani converteuse no máis apreciado dos libretistas italianos do seu tempo, realizando cerca dun centenar. A pesar do seu interese na literatura francesa, rexeitou traballar en París.
Por norma xeral, Romani non creou as súas propias historias; continuando co que se estaba a facer no teatro de París e adaptou as obras de teatro que eran populares na capital francesa, mais esta non foi sempre unha estratexia segura, dada a vaga lexislación sobre propiedade intelectual da época. Nun caso, Romani realizou un libreto baseado na obra Lucrezia Borgia de Victor Hugo para a ópera Lucrezia Borgia de Gaetano Donizett, mais cando por representada en París en 1840, Hugo obtivo unha medida cautelar contra futuras producións. O libreto foi reescrito e retitulado como La Rinegata, cos personaxes italianos cambiados por turcos.
Romani escribiu os libretos das óperas de Vincenzo Bellini Il pirata, La straniera, Zaira, I Capuleti e i Montecchi, La sonnambula, Norma e Beatrice di Tenda, para as de Rossini Il turco in Italia e Bianca e Falliero, e as de Donizetti Anna Bolena e L'elisir d'amore (que adaptou de Le philtre de Eugène Scribe). Tamén escribiu un libreto (orixinalmente para o compositor Adalbert Gyrowetz) que Verdi usou para a súa ópera temperá Un giorno di regno.
Romani foi considerado un complemento ideal para Bellini, a quen se atribúen as palabras: "Dádeme bos versos e eu vos darei boa música". Bellini buscaba nos libretos situacións dramáticas e mesmo extravagantes, "deseñadas para retratar as paixóns do xeito máis vívido", segundo unha carta a Francesco Florimo do 4 de agosto de 1834, e as atopou en Romani.
Os dous, porén, tiveron unha disputa sobre o incumplimento dos prazos de Beatrice di Tenda. Despois de compoñer I puritani sobre un libreto de Carlo Pepoli, Bellini propúxose non compoñer outra ópera italiana sobre un libreto que non fora de Romani. I puritani foi a súa derradeira ópera, xa que o compositor morrería poucos meses despois da estrea. Romani chorou sentídamente e escribiu un obituario no que expresaba o seu profundo arrepentimento polos desacordos que tiveran.
En 1834 Romani converteuse en editor da Gazzetta Ufficiale Piemontese para a cal escribía críticas literarias. Mantivo este cargo ata a súa morte, agás o período 1849-1854. Un volume dos seus poemas foi publicado en 1841.
Libretos
Por cada libreto se indican os compositores que o musicalizaron, a data de composición e o novo título se o hai.
Ás veces as modificacións do libreto comportaban reedicións.
Neil Sedaka
Neil Sedaka, nado o 13 de marzo de 1939 en Brooklyn, Nova York, é un cantante americano.
Traxectoria
Antes de entrar no mundo do pop tiña unha ampla experiencia do mundo da música, mesmo tivera unha bolsa Juillard para estudar música clásica. Mozo dunha rapaza de Nova York (Carole King) que traballaba facendo maquetas para unha discográfica dedicoulle unha canción "Oh, Carol" que se convertería nunha das súas obras máis famosas.
Eleccións municipais en Carral
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Carral dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Carral]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Carral desde a aprobación da Constitución de 1978.
Distrito de Mwanza
Mwanza é un distrito do Malawi localizado na Rexión do Sur. A súa capital é a cidade de Mwanza. Cobre unha superficie de 2.295 km2 e segundo estimacións do ano 2004 tiña unha poboación de 162.739 habitantes.
1194
Mortes
Historia ano a ano
Sally Ride
Sally K. Ride, nada en Encino (California) o 26 de maio de 1955 e finada en La Jolla o 23 de xullo de 2012, foi unha astronauta estadounidense.
Traxectoria
miniatura|Sally Ride ante un panel de control A súa familia procedía de Derbyshire (Inglaterra) e por vía materna de varias xeracións de daneses menonitas emigrados aos Estados Unidos de América. Estudou na Universidade de Stanford graduándose en física e inglés, no segundo obtén unha distinción ao analizar a temática da graza nas obras de Shakespeare, Hamlet e A tempestade. No 1975, obtén a mestría en física, no 1978 o doutoramento pola Universidade de Stanford polo estudo da interacción dos raios X no medio interestelar.
Sally Ride é recoñecida como a primeira estadounidense en viaxar ao espazo. Membro da primeira tripulación de astronautas da NASA en incluír mulleres, rompeu cunha barreira dun cuarto de século de astronautas exclusivamente brancos e varóns cando foi escollida para a sétima misión en transbordador espacial, a misión STS-7 en 1983. .
Despois dun segundo voo espacial, Ride serviu nos paneis de investigación sobre a explosión do transbordador espacial Challenger e do transbordador espacial Columbia que supuxo a desintegración das naves e a morte das tripulacións. En ambas investigacións Ride defendeu o erro da axencia espacial en apertar para cumprir coa data de saída e apuntou a fallos internos de organización. .
Ride foi a cofundadora dunha compañía para a promoción da ciencia de base e a educación infantil, en especial a feminina. Co mecenado da compañía SRS sacou ao mercado unha serie de doce libros científicos orientada ao público xuvenil titulada Cool Careers in Science, onde se describían perfís de posíbeis carreiras na ciencia, dende a veterinaria á microbioloxía, a maioría deles representados por mulleres. .
Recoñecementos
En 2022, a figura de Wilma Mankiller foi homenaxeada ao ser a protagonista da segunda das moedas estadounidenses dun cuarto de dólar da serie Mulleres Americanas, dedicada ás mulleres máis representativas da historia dos Estados Unidos.
Freán
O topónimo galego Freán pode referirse a:
A doutora Quinn
A doutora Quinn (en Dr. Quinn, Medicine Woman) é unha serie de televisión norteamericana.
Emitiuse, entre outras canles, na Televisión de Galicia, e foi premio TP de Ouro no ano 1994.
In & Out
In & Out é un filme estadounidense dirixido por Frank Oz que foi estreado en 1997. Está protagonizado por Kevin Kline, Joan Cusack, Matt Dillon, Tom Selleck, Debbie Reynolds, Bob Newhart e Wilford Brimley. O guión foi escrito por Paul Rudnick. Joan Cusack foi nomeada ó Oscar á mellor actriz secundaria pola súa interpretación.
Estreouse en galego o 12 de maio de 2021 na TVG. A directora de dobraxe foi Charo Pena.
Sinopse
Howard Brackett (Kevin Kline), profesor de literatura inglesa, está a piques de casar con Emily (Joan Cusack), pero xorden complicacións cando un antigo alumno (Matt Dillon) gaña un Oscar e llo dedica ó "seu antigo profesor homosexual de literatura". A partir dese intre, Howard non terá vida privada e os equívocos sucederanse, porque nin sequera el mesmo sabe cal é a súa orientación sexual.
Haskell Wexler
Haskell Wexler, nado en Chicago (Illinois) o 6 de febreiro de 1922 e finado en Santa Monica (California) o 27 de decembro de 2015 foi un director de fotografía, produtor e director de cinema estadounidense. Foi considerado un dos máis influentes directores de fotografía da historia.
Traxectoria
Wexler naceu en Chicago en 1922, nunha familia xudía. Tras un ano na Universidade de California, Berkeley decidiuse converterse en cineasta. En Chicago realizou varios documentais, como The Living City, que foi candidato ao Oscar á mellor curtametraxe documental.
En 1947 converteuse en axudante de cámara, traballando en documentais, docudramas e anuncios para a televisión. En 1963 traballou por primeira vez nun filme de grande orzamento, América, América, de Elia Kazan.
Foi candidato ao Oscar á mellor fotografía en cinco ocasións, e gañouno por ¿Quen teme a Virginia Woolf? (1966) e Bound for Glory (1976). Este último foi o primeiro filme no que se empregou a Steadicam.
Santa Eufemia, Ambía, Baños de Molgas
Santa Eufemia é un lugar da parroquia de Ambía no concello ourensán de Baños de Molgas na comarca de Allariz - Maceda. Segundo o INE e do IGE en 2011 tiña 30 habitantes (15 homes e 15 mulleres), un máis ca en 2010 (14 homes e 15 mulleres). Neste lugar está a capela de Santa Eufemia de Ambía.
Jules Bonnot
Jules Joseph Bonnot, nado en Pont-de-Roide o 14 de outubro de 1876 e finado en París o 27 de abril de 1912, foi un anarquista francés. Foi o líder da "Banda de Bonnot", un grupo ilegalista que multiplicou os atracos e as mortes entre 1911 e 1912.
Traxectoria
A súa nai morreu o 23 de xaneiro do 1887 en Besançon cando el só tiña dez anos. O seu irmán suicidouse aforcándose no 1903 por mor dun desengano amoroso. O pai de Jules, obreiro fundidor, analfabeto, tivo que facer fronte só á educación do seu fillo. Dado que os seus estudos non ían ben, abandonou a escola de súpeto.
Con catorce anos comezou a traballar de aprendiz. Non estaba moi motivado no seu penoso traballo e rifa cos seus sucesivos patróns. No 1891, con quince anos, Bonnot foi condenado por primeira vez por pescar con artes prohibidas. En 1895 foino de novo por mor dunha liorta nun baile. Casou logo do seu servizo militar no 1901 con Sofía, unha moza costureira coa que emigrou a Xenebra.
Militancia anarquista
Naquela época foi cando Bonnot comeza a militar no anarquismo. Foi botado dos ferrocarrís de Bellegarde debido á súa militancia política, e ninguén máis aceptou contratalo. Decidiu entón ir a Suíza. Atopou un posto de mecánico en Xenebra e a súa muller ficou embarazada. Mais o neno, Émilie, morreu algúns días despois do parto. Bonnot dedicouse de seguido ao anarquismo e adquiriu reputación de axitador, motivo polo cal foi botado de Suíza.
As súas dotes de mecánico permitíronlle atopar axiña emprego na casa dun gran fabricante de automóbiles de Lión. En febreiro do 1904 a súa muller deu a luz un segundo neno. As conviccións políticas de Bonnot mantíñanse vivas, denunciando as inxustizas e participando nas folgas, co que se atrae a ira dos patróns. Decide entón deixar Lión para ir a Saint-Étienne.
Alí exerceu de mecánico nunha empresa recoñecida. Viviu coa súa familia na casa do secretario do seu sindicato, Besson, que se fixo amante da súa muller. Para escapar da cólera de Bonnot, Besson foi a Suíza con Sofía e o neno. A súa fuxida fíxolle perder o emprego, converténdose, como moitos outros naquel tempo, nun parado desamparado. Entre 1906 e 1907 abriu dous talleres de mecánica en Lión, cometendo algúns roubos con Platano, o seu brazo dereito. No 1910 foi a Londres e conseguiu emprego como condutor de Arthur Conan Doyle, o creador de Sherlock Holmes, grazas á súa destreza como chofer, que lle foi máis que útil na súa aventura ilegalista.
Os inicios da banda
A finais do 1910, Bonnot regresou a Lión e utilizou o automóbil como técnica criminal, unha innovación para o tempo. A policía buscábao, polo que deixou precipitadamente Lión con "Platano". No camiño, matou o seu compañeiro en circunstancias pouco claras: segundo a versión que lles deu ós seus futuros cómplices, Platano ferírase gravemente co seu revólver por accidente, e el rematárao para evitarlle sufrir. Como anota Alphonse Boudard, Bonnot non podía dar outra versión, xa que Platano era o seu aval ante os anarquistas parisienses. Bonnot recuperou unha forte suma de diñeiro que Platano levaba enriba, polo que a hipótese dun homicidio intencionado non pode ser descartada.
Rematando novembro do 1911, Bonnot atopou apoio no xornal l'Anarchie, dirixido por Victor Serge. Varios simpatizantes anarquistas remataron converténdose nos seus cómplices, coma os dous principais, Octave Garnier e Raymond Callemin chamado "Raymond-la-science". Outros desenvolverán un papel menor no asunto, Élie Monnier alcumado "Simentoff", Édouard Carouy, René Soudy, así como Eugène Dieudonné, cuxo papel exacto realmente non foi dilucidado xamais. Adeptos da expropiación individual, todos fixeran xa furtos menores, e desexaban pasar á etapa superior. A chegada de Bonnot desempeñou un papel catalizador. Aínda que a idea dun xefe é rexeitada polos anarquistas, Bonnot, de máis idade, máis experimentado no crime, virtualmente desenvolveu este papel.
O atraco á Société Générale
300px|miniatura|Delaunay-Belleville coma o usado no atraco á Société O 14 de decembro do 1911, Bonnot, Garnier e Callemin roubaron un automóbil coa intención de usalo posteriormente para os seus proxectos. Facendo uso dos seus coñecementos dos diferentes modelos, Bonnot escolleu un Delaunay-Belleville, marca de luxo que sabe fiable e rápida.
Unha semana máis tarde, o 21 de decembro do 1911, ás 9, na rúa Ordener de París, Bonnot, Garnier, Callemin e posiblemente un cuarto home presentáronse ao encontro do cobrador da Société Générale e ao seu gardacostas. Ó miralos, Garnier e Callemin precipitáronse fóra do vehículo, quedando Bonnot ao volante. Garnier disparou dúas veces sobre o cobrador, que caeu gravemente ferido. Callemin recolleu o seu maletín, e ámbolos dous fuxiron cara ao automóbil, malia a intervención de transeúntes que Bonnot intentou dispersar disparando ao ar. Unha vez Callemin e Garnier entraaron ao interior, Bonnot arrancou, mais Callemin perdeu o maletín na beira. Descendeu para recuperalo, percibindo a alguén que corría na súa dirección, sobre o que disparou sen darlle, e logo volveu subir ao vehículo. Segundo varias testemuñas, o cuarto home interveu nese intre. Por fin, Bonnot arrancou, e a banda emprendeu a fuxida.
Foi a primeira vez en que un coche foi utilizado para cometer un atraco, e o acontecemento tivo unha resonancia considerable, aumentada pola grave ferida do recadador. Ao día seguinte o acontecemento foi portada dos xornais. A banda ficou defraudada ao descubrir que o botín era só dalgúns títulos e 5.000 francos. Abandonaron o coche en Dieppe e regresaron logo a París. Callemin, que partiu a Bélxica, intentou en van negociar os títulos. Durante este tempo a policía descubriu que o atraco estaba vinculado ao contorno anarquista, noticia que ao chegar á prensa aumenta aínda máis a resonancia do asunto.
Aproximadamente unha semana despois do atraco da Société Générale, Garnier e Callemin atoparon refuxio durante algúns días na casa de Victor Serge e a súa amante Rirette Maitrejean. A pesar de non aprobar os métodos da banda, acolléronos por solidariedade. Pouco despois da marcha de Garnier e Callemin, a policía, sempre receosa cos anarquistas coñecidos, rexistrou a vivenda de Serge. A parella foi arrestada, oficialmente por tenencia de armas atopadas nun paquete deixado por un amigo anarquista. A prensa presentou a Victor Serge coma o cerebro da banda, pensando que sen el, a captura da banda sería inminente. O suceso conseguiu o efecto contrario: mozos anarquistas coma René Valet e René Soudy, indignados por este arresto, adheríronse ao grupo ilegalista.
Outros roubos e atracos
miniatura|Ficha de policia (feito do 28 de abril de 1912). A banda continuou o seu periplo. O 31 de decembro en Gante, Bonnot, Garnier e Carouy intentaron roubar un coche. Foron sorprendidos polo condutor, pero Bonnot deixouno inconsciente. Despois matou co revólver a un sereno alertado polo ruído. O 3 de xaneiro do 1912 en Thiais, Carouy, acompañado de Marius Metge, asasinou a un rentista e á súa doncela no curso dun roubo. Nada indica que este dobre homicidio fose acordado con Bonnot e os seus outros cómplices, mais o feito da participación de Carouy no golpe de Gante fixo que a xustiza o confundira cos outros crimes da banda. O 27 de febreiro Bonnot, Callemin e Garnier rouban un novo Delaunay-Belleville. Un axente de policía que intenta interceptalos, co gallo da condución temeraria de Bonnot en París, foi abatido por Garnier. Esa morte dun axente da orde aínda aumentou mais o furor da prensa e da opinión pública, que esixen a captura da banda. Ao día seguinte en Pontoise, o trío intentou desvalixar a caixa forte dun notario. Sorprendidos por este, foron obrigados a fuxir abandonando o botín.
Durante este tempo, Eugene Dieudonné foi arrestado. Dieudonné negou toda participación nas actividades criminais da banda. Porén, admitiu coñecer a Bonnot e aos outros membros, e recoñeceu as súas simpatías anarquistas. Foi acusado de participar no atraco da rúa Ordener polo recadeiro da Société Générale, que nun primeiro intre recoñecera a Carouy e logo a Garnier nas fotos que lle foran mostradas.
O 19 de marzo, unha carta publicada no xornal Le Matin causa sensación. Nela, Garnier provoca ás forzas de Policía, desafiándoas a detelo. Non se fai ilusións sobre a súa sorte: "sei que serei vencido e que son o máis feble", escribe, "mais conto con facervos pagar moi cara a vosa vitoria". Exculpa a Dieudonné, afirmando ser o autor dos crimes dos que este está acusado. A carta estaba asinada cunha pegada dixital que a policía recoñeceu como auténtica.
O 25 de marzo, o trío habitual, Bonnot, Garnier, Callemin, acompañados de Monnier e Soudy, dispuxéronse a efectuar o roubo dunha limusina do concesionario De Dion-Bouton; estiveran observando por casualidade, ao parárense a atarse uns zapatos diante do garaxe, como se compraba, e escoitaron o día da entrega e cara onde pensaban dirixirse con ela dous empregados do novo propietario (cara á costa Azul, vía Lión, lugar onde se atopaba o comprador para entregarlla). Para iso, o grupo desprazouse ás 5 da mañá e tomou posicións na estrada, nas inmediacións de Villeneuve-Saint-Georges (no sur de París). Bonnot púxose no medio da estrada axitando un moqueiro. Ó pararse o vehículo, xordería o resto da banda. Crendo que o condutor sacaría unha arma, Garnier e Cellamin abatérono a tiros, así como ao outro ocupante do vehículo, que sobreviviu ás feridas e logo declarou que Bonnot berrara no medio do tiroteo: "¡Basta xa! ¡Estades tolos! ¡Parade!". Na lea, a banda subiu á limusina, puxo rumbo de novo a París e decide ir á sucursal da Société Générale no barrio parisiense de Chantilly para un atraco improvisado. Irrompendo no banco, Garnier, Callemin, Valet e Monier abaten a tres empregados, embolsan os lingotes de ouro e billetes nun saco, e volven ao coche que Bonnot fai arrancar rapidamente. Os xendarmes son avisados, pero ao non dispor máis que de bicicletas e cabalos, non poden atrapala banda.
The Red Hot Chili Peppers
The Red Hot Chili Peppers é o álbum de estrea da banda estadounidense de funk rock Red Hot Chili Peppers, editado o 10 de agosto de 1984 a través do seo EMI Records. O disco foi producido polo guitarrista de Gang of Four Andy Gill e é o único traballo en contar con Jack Sherman na guitarra, xa que foi despedido ao final da xira de promoción e foi substituído por Hillel Slovak.
Jules Bonnot
O fin da banda de Bonnot
Despois deste último atraco, a policía vai progresivamente poñendo fin ás actividades da banda. O 30 de marzo, Soudy foi detido. O 4 de abril foi a quenda de Carouy. O 7 de abril, os policías capturaron a Callemin, resultado importante ao ser este un dos protagonistas máis relevantes xunto a Garnier e Bonnot. O 24 de abril, Monnier foi igualmente arrestado.
O 24 de abril, Louis Jouin, número 2 da Sûrete, que está a cargo do asunto, rexistra en Ivry-sur-Seine o domicilio dun simpatizante anarquista. Nunha habitación ten a sorpresa de recoñecer a Bonnot, que logra fuxir tras matalo dun tiro de revólver. Ferido no curso do tiroteo, Bonnot vai a casa dun farmacéutico para facerse curar. Explicalle ao farmacéutico que caeu dunha escaleira de man, pero este relaciónao co asunto de Ivry e avisa ás autoridades. A policía pode así facerse unha idea aproximada da dirección onde atopar a Bonnot, e peitea a rexión minuciosamente. O 27 de abril sorpréndeo no seu agocho de Choisy-le-Roi. Bonnot tivo tempo de atrincheirarse na súa casa, e o xefe de Policía prefire rodear a zona e esperar reforzos antes que intentar o asalto.
Un longo asedio comezou, dirixido en persoa polo Prefecto de Policía Louis Lépine. Cada vez chegan máis tropas, ata un rexemento de zuavos coa metralladora de moda Hotchkiss, así como numerosos curiosos chegados para asistir ao "espectáculo". Bonnot asoma a ratos sobre a escaleira para disparar sobre os seus inimigos; é evidentemente acollido con descargas, pero consegue saír indemne. Namentres, o tempo pasa, e a policía discorre o xeito de pór fin ao asedio. Desinterésase pouco a pouco dos seus asediadores para pórse a escribir o seu testamento. Finalmente, Lépine decide facer saltar a casa con dinamita. Gravemente ferido na explosión, Bonnot tómase tempo para terminar o seu testamento, afirmando a inocencia de Dieudonné e moitas outras persoas. Cando os policías inician o asalto, aínda conseguiu recibilos a tiros, antes de ser ferido. Morreu pouco antes de chegar ao Hospital de París.
Logo de Bonnot, os dous últimos membros da banda en liberdade son Valet e, Garnier, sendo este autor da maior parte das mortes. O 14 de maio foron localizados nun chalé de Nogent-sur-Marne. Os policías esperaban conseguir un arresto fácil, pero carecen de discreción e son localizados por Valet e Garnier, que se atrincheiran na casa. Comeza un novo asedio, practicamente igual ao de Choisy, cun gran número de policías e militares e unha tropa de curiosos vidos para seguir as operacións. Durante máis de 9 horas, Valet e Garnier manteñen a raia a un pequeno exército de forzas da orde. Finalmente un rexemento de Dragóns consegue facer saltar o edificio. A policía dá o asalto e atopa aos dous homes mortos. Os axentes deben seguidamente pelexarse para recuperar os corpos coa turba que quere esnaquizalos.