cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Germán Coppini
En solitario: desde Carabás
Paralelamente Germán Coppini preparou durante 2007 un novo proxecto, Lemuripop, xunto ó artista multimedia Alex Brujas, programador e dj do "New Order Club" e compoñente doutros proxectos como o grupo dark "Stereoskop" (xunto a Susana Egea), e Mask.
Vida persoal
En 2013 detéctanlle un cancro de fígado, do que falece na Noiteboa dese ano.
Pepe Peinó
José Vázquez Peinó, coñecido como Pepe Peinó, nado en Lugo o 27 de outubro de 1960, é un director de cine, escritor e político galego.
Traxectoria
Profesor do IES Alfoz do Valadouro. Foi actor e director do Grupo Teatral Raiolas de Alfoz e dirixiu varias películas. É concelleiro do PPdeG en Alfoz dende 2011. É autor de varias obras de teatro e en 2015 publicou a novela Escombros, moitos escombros.
Aeroporto de Denver
O aeroporto internacional de Denver é un aeroporto internacional en Denver, Colorado. É o aeroporto máis grande dos Estados Unidos en superficie e a pista 16R/34L, con 4 877 metros, é a pista pública máis longa do país. No ano 2016 Denver foi o 18º aeroporto máis concorrido do mundo e o sexto dos Estados Unidos en termos de pasaxeiros, con máis de 58 millóns. Tamén ten a terceira maior rede doméstica de conexións do país.
Denver ten servizos sen escalas a Norteamérica, Latinoamérica, Europa e Asia, voando a 187 detinos no ano 2015. O aeroporto sitúase no nordés da cidade e é propiedade do City & County of Denver Department of Aviation. Denver foi votado como "Mellor aeroporto en Norteamérica" polos lectores de Business Traveler Magazine durante seis anos seguidos (2005–2010) e foi nomeado "Mellor aeroporto dos Estados Unidos" pola revista Time no ano 2002.
O aeroporto é o principal centro de conexións para Frontier Airlines e Great Lakes Airlines. Tamén é o cuarto maior centro de conexións para United Airlines con 375 saídas diarias a 141 destinos. Tamén é o cuarto centro de conexións máis usado de Southwest Airlines e o que máis medra, con 190 saídas diarias a uns 60 destinos.
Copa do Xeneralísimo de remo
A Copa do Xeneralísimo (en castelán Copa de Su Excelencia el Generalísimo) foi unha competición de remo en banco fixo celebrada anualmente en honor do xefe do estado español Francisco Franco na cidade da Coruña (Galiza). A primeira edición da competición disputouse en 1941, e celebrouse ininterrompidamente ata 1976, aínda que a morte de Franco tivo lugar en 1975. Durante os anos 50 e 1965, a Bandeira da Concha, o Campionato de España de Traiñeiras e a Copa do Xeneralísimo foron as únicas regatas disputadas no Cantábrico. Ademais, entre 1957 e 1961 a Copa do Xeneralísimo foi considerada o Campionato de España de Traiñeiras.
1941-1949: Só galegas
Na primeira regata só participaron embarcacións integradas por seccións do exército na Coruña, e na segunda integráronse equipos de traballadores portuarios e pescadores.
1957-1961: Campionato de España
Entre 1957 e 1961 converteuse na bandeira máis importante da costa cantábrica e a Copa do Xeneralísimo pasou a ser denominada Campionato de España de Traiñeiras.
1962-1976: Gran regata
A época anterior deu un grande impulso á regata, que foi a única disputada xunto coa Bandeira da Concha. Organizouse entón un sistema de rotación para o Campionato de España de Traiñeiras. Este sistema de rotación estableceu que o campión español en 1965 e 1970 se xogara na Copa do Xeneralísimo.
O Reguengo, Santiago de Mondoñedo, Mondoñedo
O Reguengo é un lugar da parroquia de Santiago de Mondoñedo, no concello lugués de Mondoñedo, na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2014 tiña 25 habitantes (15 homes e 11 mulleres).
Enfermidade de Gaucher
Maniféstase por alteracións hemáticas, hepatomegalia ou esplenomegalia.
Lingulodinium polyedrum
Ciclo de vida
Como parte do seu ciclo vital, esta especie produce unha célula nun estadio de repouso, un quiste de dinoflaxelato, chamado Lingulodinium machaerophorum (sinónimo Hystrichosphaeridium machaerophorum). O quiste foi descrito primeiramente por Deflandre e Cookson en 1955 a partir do microplancto fósil do Mioceno de Balcombe Bay, Victoria, Australia da seguinte maneira: "cuberta globular, subesférica ou elipsoidal cunha membrana ríxida, máis fráxil que deformable, cuberta con numerosos procesos bicudos, longos, cónicos e duros, que lembran á folla dunha daga. A superficie da cuberta é granular ou puntiforme." O seu rango estratigráfico vai do Paleoceno Superior do leste dos EUA e Dinamarca ata o Holoceno.
A morfoloxía do dinoquiste de parede orgánica está controlada por cambios na salinidade e temperatura nalgunhas especies, e especialmente a variación na lonxitude dos procesos (aos que ás veces se lles chama espiñas, o cal é incorrecto porque non son necesariamente puntiagudos). Esta variación morfolóxica coñécese co nome de Lingulodinium machaerophorum estudada en cultivos experimentais, e estudos dos sedimentos de superficie. A variación morfolóxica da lonxitude dos procesos pode aplicarse á reconstrución da salinidade de tempos pasados. Por exemplo, utilizouse para reconstruír a variación da salinidade do mar Negro.
Toxicidade
miniatura|L. polyedrum en augas de Solana Beach, California o 25 de setembro de 2011. (Exposición: 3 seg / f4 / ISO 3200 / f 210 mm) Lingulodinium polyedrum foi relacionado coa produción de yessotoxinas (YTXs), un grupo de toxinas poliéter estruturalmente relacionadas, que poden acumularse no marisco e producir síntomas similares aos producidos pola toxina PSP de moluscos.
Luminescencia
L. polyedrum produce unha brillante bioluminescencia nas augas costeiras cálidas. Por exemplo, tense observado no sur de California regularmente desde 1901.
Poden verse facilmente con ampliacións de só 100x e os seus escintilóns presentan luminescencia en resposta a tensións na superficie e acidez. A luminescencia está baixo regulación circadiana, e ten o seu máximo de noite. Debido ao seu evidente ritmo periódico nesta e na maioría das actividades fisiolóxicas e moleculares, L. polyedrum utilizouse como organismo modelo para o estudo dos reloxos en organismos unicelulares.
As floracións que se producen nas poboacións deste organismo conteñen suficiente concentración de dinoflaxelados para que unha xerra de auga recollida na costa neses momentos proporcione un excelente material experimental para o seu estudo en escolas.
Aínda que a súa luminescencia pode verse a simple vista, é relativamente feble para tomar fotografías correntes, xa que normalmente se requirirán 3 segundos de exposición a f4 a un ISO de 3200, con lente de teleobxectivo de 210 mm, e debe bloquearse a luz que chega desde abaixo procedente da escuma mariña.
Como o organismo tamén se atopa na area das prais, ao camiñar de noite sobre ela prodúcese tamén luminescencia.
Elixio Rivas
Elixio Rivas Quintas, nado en Fondo de Vila (A Abeleda, Xunqueira de Ambía) o 31 de agosto de 1925 e finado en Salamanca o 24 de setembro de 2022, foi un frade paúl, profesor, lingüista e etnógrafo galego, cun labor salientábel especialmente nos campos da lexicoloxía, a onomástica e a toponimia. Foi tamén un recoñecido difusor do Camiño de Santiago.
Traxectoria
Cando neno, marchou estudar con once anos para o colexio do santuario dos Milagres, aos poucos días de comezar a Guerra Civil española. Formouse para frade na orde dos Paúis, primeiro en Limpias (Cantabria), e logo en Murgia (Áraba) e Madrid. Ordenouse como irmán da orde dos Padres Paúis, pero tivo que regresar á casa familiar pola morte do pai e pola propia enfermidade.
Quixo ir en misións á India, pero pola súa debilidade de saúde enviárono a Inglaterra (Dunstable e Potters Bar, ao norte de Londres), onde permaneceu entre 1946 e 1955. De aí foi enviado á Igrexa da Mercede da Habana (Cuba), onde estivo entre 1955 e 1961, e de onde saíu ao ser expulsado do país logo dos cambios políticos e sociais que trouxo a Revolución Cubana (1959). Da Habana marchou primeiro a Miami, e logo a Porto Rico, e finalmente regresou a Galicia e exerceu como secretario no colexio San Narciso de Marín durante 21 anos. Despois marchou aos Milagres do Medo, en Vide (Baños de Molgas), e foi docente nos campus universitarios de Lugo e Ourense.
Ring Lardner
Ringgold Wilmer Lardner, coñecido como Ring Lardner, nado o 6 de marzo de 1885 e finado o 25 de setembro de 1933, foi un xornalista deportivo e escritor satírico estadounidense. De especial relevancia foron as súas crónicas de baseball. Lardner era amigo íntimo de Scott Fitzgerald e doutros escritores da chamada Jazz Age.
Elixio Rivas
Traxectoria
Nos últimos meses da súa vida retirouse a vivir en Salamanca, onde finou o 24 de setembro de 2022.
Como lingüista
Durante os anos de docencia en Marín realizou a licenciatura en Filoloxía na Universidade de Santiago de Compostela. Para a súa tesiña de licenciatura fixo un traballo sobre toponimia de Marín, que ampliou posteriormente e presentou como tese de doutoramento na mesma universidade en 1978, e publicado no ano 1982. O seu labor como lingüista levouno sobre todo aos eidos da toponimia e da lexicografía. A súa obra, publicada por entregas e en edicións independentes, centrouse en apañar palabras do galego popular, centrado sobre todo nas culturas campesiñas das Rías Baixas e, máis notablemente, na Limia e nas comarcas do interior ourensán.
Camiño de Santiago
Desde os anos da década de 1970, Rivas Quintas á par do seu traballo investigador no campo lingüístico do galego, realizou un infatigábel labor en pro da restauración da ruta sur do camiño de Santiago e difundiu o coñecemento da terra ourensá da Limia. Foi o primeiro presidente da Asociación de Amigos do Camiño de Santiago. Foi membro da Comisión de Toponimia de Galicia do Consello da Cultura Galega desde 1978, e correspondente da Real Academia da Historia.
Lexicografía
==== Colección "Léxico rural do noroeste hispano" ====
Ethel Barrymore
Ethel Mae Blythe, coñecida como Ethel Barrymore, nada en Filadelfia (Pensilvania) o 15 de agosto de 1879 e finada nos Ánxeles (California) o 18 de xuño de 1959 foi unha actriz estadounidense, membro da familia Barrymore.
Traxectoria
Os seus pais, Maurice Barrymore e Georgiana Drew eran actores, igual cós seus irmáns, John e Lionel. Debutou en Broadway en 1895 e dous anos despois en Londres, logrando un grande éxito.
En 1919 foi unha das caras máis visibles da folga de actores organizada pola Actors' Equity Association.
A súa carreira no cinema comezou en 1914. Na década de 1940 marchou a Hollywood e chegou a gañar o Oscar á mellor actriz secundaria en 1944 por None but the Lonely Heart, con Cary Grant.
Considerada unha das mellores actrices da súa xeración, finou na súa casa de Hollywood en 1959.
Guidismo
miniatura|dereita|Símbolo do guidismo. O guidismo é a práctica do movemento xuvenil creado por Robert Baden-Powell e Agnes Baden-Powell, canda a Juliette Gordon Low, en 1909 e dirixido a nenas e mozas. O guidismo practícase en 155 países. Cada país posúe unha organización nacional coordinada a nivel internacional pola Asociación Mundial das Raparigas Guías e as Guías Scouts, tamén coñecida pola súa sigla en inglés WAGGGS (World Association of the Girl Guides and Girl Scouts).
Galería de imaxes dos Blancos
Galería de imaxes do concello dos Blancos na provincia de Ourense.
Píllara dourada
A píllara dourada , píllara dourada grande  ou píldora dourada (Pluvialis apricaria) é unha ave limícola de tamaño grande, moi semellante a dúas especie próximas, a píllara dourada americana (Pluvialis dominiica), e a píllara dourada siberiana (Pluvialis fulva), que son máis pequenas, delgadas e de patas relativamente máis longas. A píllara dourada é unha das especies incluídas no AEWA.
Descrición
As píllaras douradas miden de 26 a 29 cm de lonxitude e pesan entre 150 e 220 g. A envergadura das súas alas vai dos 67 ó 76 cm. Teñen aspecto gordecho e a cabeza arredondada. Na época de reprodución os machos adultos teñen manchas douradas e negras pola cabeza o lombo e as alas. A cara e o pescozo son negros cunha beira branca e o peito e tamén negro. As femias teñen tamén a parte inferior do corpo escura, pero son menos contrastadas cós machos. A coloración negra é, porén, moi variable, polo que non sempre resulta doado diferencia-los sexos.
A coloración negra desaparece na plumaxe invernal, a cara é e o peito e o ventre son abrancazados. As patas son negras. esquerda|miniatura|Plumaxe de inverno
A súa voz é un berro triste e monótono, que emite na intervalos regulares. A primeiros do ano o canto dos machos que están marcando un territorio é particularmente notorio.
As píllaras douradas comen insectos, crustáceos, vermes e caracois, que apañan do chan en campos, tundras, praias e nas zonas descubertas pola marea baixa.
Distribución e hábitat
A zona da cría da especie son os páramos e a tundra da parte máis meridional de Europa e oeste de Asia. Son aves migratorias, que pasan o inverno no sur de Europa, as illas británicas (ó redor de 500.000 exemplares) e o norte de África. Nos cuarteis de inverno viven en campos e prados. miniatura|esquerda|220px|Pluvialis apricaria en [[Islandia ]] Aínda que son unha aves relativamente comúns, a súa área de distribución reduciuse algo a causa da perda dos seus hábitats. No século XIX desapareceu como reprodutora, por exemplo, de Polonia. As hoxe moi reducidas poboacións reprodutoras de Centroeuropa son probablemente resultado da derradeira glaciación (Tomek & Bocheński 2005).
Reprodución
miniatura| Pluvialis apricaria miniatura|Ovo e polos da píllara dourada nun selo das [[illas Feroe.]] O niño das píllaras douradas é unha depresión plana no chan, escasamente acondicionada cun pouco material vexetal. Poñen, con 2 ou 3 días de separación, uns catro ovos duns 52 x 35 mm, de cor castaña verdosa cun debuxo castaño escuro. Os dous membros da parella ocúpanse da incubación. Os polos tardan uns 30 días en rompe-la casca e de seguida están preparados para buscar comida pola súa conta, aínda que son vixiados e dirixidos polos pais. Cando un intruso se achega ó niño, as píllaras adultas tentan afastalo do seu territorio atraéndoo con manobras de distracción e carreiras.
Paola Rey
Paola Andrea Rey, nada o 19 de decembro de 1979 en Bucaramanga (Santander), é unha actriz colombiana. Acadou sona internacional grazas ó seu papel como Jimena na telenovela colombiana Paixón de gabiáns, emitida en Galiza na TVG acadando moi bos resultados de audiencia.
Biografía
Estudante de enxeñaría industrial, deixou a súa carreira para se dedicar por enteiro á súa carreira de actriz televisiva. O seu debut chegou da man de Fuego verde, telenovela colombiana na que daba vida a Graciela, no ano 1998. Nese mesmo ano entrou a formar parte dunha serie xuvenil, Sin límites e comezou a rodaxe da súa segunda telenovela Corazones prohibidos. En 1999 comezou a rodar varias telenovelas, entre elas ¿Por qué diablos? e a que arrebolou cara ao éxito a Paola, La baby sister, na cal dá vida a Fabiana Rivera, e coa que recibiu un gran recoñecemento dos medios.
Tras varios anos de gravacións televisivas, o éxito chegou da man da popular trama televisiva Pasión de gavilanes na que daba vida a Jimena Elizondo, e compartía protagonismo cos actores Michel Brown e Juan Alfonso Baptista. Con este último, rodou en 2004 La mujer en el espejo enredada nun dobre papel, Juliana Soler e Maritza Ferrer.
No 2006 comezou a gravación da súa nova telenovela, Amores de mercado, tendo ao seu carón a actores como Jorge Cao, Vanesa Villela, Mauricio Illas e Michel Brown. Nesta novela dá vida a Lucía Martínez, unha muller sinxela e traballadora que debe sacar adiante o seu fillo, cruzándose na súa vida Diego Valdez, un exfutbolista condenado a 5 anos de cárcere por un crime que non cometeu. Ambos os dous comezan cun tormentoso romance con final feliz.
Actualmente áchase promovendo Montecristo: Entre el amor y la traición compartindo protagonismo con Juan Carlos Vargas. Nesta telenovela dá vida a Laura Franco, unha rapaza que sufrirá o tormento de perder o home que ama, Santiago. Esta telenovela segue a liña do famoso libro Montecristo e da súa antecesora arxentina.
Versalles
Catedral de Versailles.|miniatura|dereita|250px Castelo de Versailles.|miniatura|dereita|250px
Versalles (en francés Versailles) é unha cidade francesa da rexión de Illa de Francia, capital do departamento de Yvelines na área metropolitana de París.
É famosa polo palacio de Versalles, un dos máis grandes e fastuosos do mundo, no que residiron os Reis absolutistas de Francia. Actualmente as súas principais actividades son o turismo e os servizos.
Apareceu na historia por primeira vez en 1038. É diocese de seu dende 1790, dependente da arquidiocese de París. O nome de Versalles provén, probablemente, do latín versar, verser, volver. O termo data do século XI, referíndose á orixe das terras labradas (retournées).
O seu xentilicio é versallés. O termo Versaillais utilizouse de igual xeito para designar ás tropas regulares durante os sucesos da Comuna porque os gobernadores tiñan a súa sede nesta vila.
Xeografía
A cidade, capital do departamento de Yvelines, está situada a 19 km ao suroeste de París. Ten cinco estacións ferroviarias (Versalles-Chantiers, Versalles-Rive-Droite, Versalles-Rive-Gauche, Montreuil e Porchefontaine), e está preto da autoestrada A13 (nunha zona coñecida como o triángulo de Rocquencourt) e da autovía A86.
Barrios
Versalles conta con seis importantes barrios:
Para rematar os barrios de Jussieu Petits-Bois, Picadie e o barrio de Satory.
Cemiterios
A cidade de Versalles conta con catro cemiterios: o cemiterio de Notre-Dáme, o de San Luís, o cemiterio dos Gonards e o de Montreuil.
Cidades limítrofes
Vaucresson, Marnes-a-Coquette, Ville-d'Avray, Viroflay, Vélizy-Villacoublay, Jouy-en-Josas, Buc, Guyancourt, Saint-Cyr-l'École, Bailly, Rocquencourt, Lle Chesnay.
Historia
miniatura|dereita|200px|Escudo de Versailles. A primeira mención coñecida de Versalles data do ano 1038. Un tal Hugo de Versalles aparece citado nunha carta da abadía de Saint-Pair de Chartres. Este sería o primeiro señor coñecido de Versalles.
A primeira vila de Versalles foi constituíndose durante o transcurso do século XI. A parroquia de Saint-Julien de Versalles aparece citada nun documento de 1084.
No século XIV, Giles de Versalles exerceu o cargo de gobernador do rei.
No século XVI, o novo señor de Versalles foi Alberto de Gondy, duque de Retz. O seu fillo máis novo, Henry de Gondy, recibiu varias veces, na súa casa, ao rei Henrique IV de Francia.
A principios do século XVII, o rei Luís XIV, decidiu comprala. Rapidamente a casa de campo transformouse no prestixioso Palacio rodeado por un gran parque arborado. Converteuse no símbolo do absolutismo. As festas de Versalles, que eran moi extravagantes, foron unha boa mostra da súa puxanza.
Ata que Luís Filipe non ascendeu ao trono, o Palacio de Versalles e o seu parque foron modelados e remodelados infinidade de veces. A enorme tempestade do 26 de decembro de 1999 arrasou as plantacións do parque e permitiu, finalmente, suscitar un programa de replantacións de plantas orixinais que estivese de acordo coa época.
En 1815 a vila foi ocupada polas tropas prusianas.
Durante a guerra de 1870, a vila estivo ocupada polos prusianos que estableceron o seu cuartel xeral desde o 18 de setembro de 1870 ao 12 de marzo de 1871. En 1871, durante a insurrección da Comuna de París, o gobernador francés e a Asemblea Nacional instaláronse en Versalles.
En 1873 levouse a cabo, na galería do Trianón, o proceso do mariscal Bazaine, ante o consello de guerra.
O 16 de decembro de 1873, a fundación da Escola Nacional Superior de Horticultura instalouse no xardín-horto do Rei. En 1876 creouse a compañía dos trens de Versalles. O 28 de xuño de 1918, asinouse o Tratado de Versalles na Galería dos Espellos do palacio.
En 1932, Raoul Dautry inaugurou a estación dos Canteiros. Durante a segunda guerra mundial, Versalles estivo ocupada polas tropas alemás desde o 14 de xuño de 1940 ata o 24 de agosto de 1944, data na que entraron os primeiros blindados da 2ª División Blindada do xeneral Leclerc. En febreiro e xuño de 1944 sufriu importantes bombardeos que danaron a estación dos Canteiros e o campo de Satory, causando máis de 300 vítimas.
O 17 de agosto de 1941, durante a celebración dunha cerimonia no cuartel de Borgnis-Desbordes, o mozo Paul Collette disparou contra os seus compañeiros Pierre Laval e Marcel Déat, intentando matalos.
Economía
As principais empresas son GIAT industrias, grupo público de armamento implantado no campo de Satory (sede do grupo e centro de análise e desenvolvemento no campo dos tanques blindados lixeiros. A Citroën Sport atópase tamén nestas instalacións.
Monumentos
O Palacio de Versalles. Foi a sede da corte dos reis de Francia: Luís XIV, Luís XV, e Luís XVI. Inglaterra recoñeceu a independencia dos Estados Unidos (1783); produciuse a unificación do II Reich (1871), e foi proclamado e asinouse o Tratado de Versalles (1919) na Galería dos Espellos, e é, aínda hoxe, o lugar no que se reúnen en congreso os deputados e senadores para ratificar todas as modificacións da Constitución.
Acontecementos
O municipio celebra cada ano en xuño o Mes de Molière, durante o cal represéntanse nas rúas da cidade diferentes escenas da obras do autor.
Clarissa Pinkola Estés
Clarissa Pinkola Estés, nada en Indiana o 27 de xaneiro de 1945, é unha psicóloga junguiana, poeta e escritora estadounidense especializada en traumas post-guerra. Fíxose mundialmente coñecida polo seu libro de 1992, Women Who Run With the Wolves, onde abordou o arquetipo feminino, os seus misterios e potencia con base en mitos, historias ancestrais e contos.
Traxectoria
Estés naceu e criouse nunha pequena vila no estado de Indiana, filla de Cepción Ixtiz e Emilio Maria Reyés, de ascendencia mexicana e nativa americana. Os seus pais eran braceiros mexicanos, próximos ao límite con Míchigan. En casa aprendeu a falar castelán, mais Clarissa foi entregada en adopción aínda moi pequena. Aos catro anos de idade, foi adoptada pola parella de inmigrantes húngaros, Maruska Hornyak e Joszef Pinkola, tamén moi pobres e analfabetos.
Convivindo con inmigrantes dende a infancia, Clarissa tivo acceso a moitas historias, lendas e mitos doutros pobos, contados e recontados por parentes e polos pais adoptivos. Despois de rematar o ensino medio, Clarissa mudouse a Colorado. Casou por primeira vez en 1967, divorciándose en 1974. A unión resultou en tres fillas, que ficaron baixo a súa custodia.
Clarissa formouse en psicoloxía e psicoterapia pola Colorado Heights University en 1976. No Union Institute & University, en Cincinnati, obtivo o doutoramento en psicoloxía étnico-clínica en 1981, con foco na historia indíxena e de padróns psicolóxicos e sociais de grupos e culturas tribais. En 1984, fixo o post-doutoramentoo pola The Inter-Rexional Society of Jungian Analysts, en Zürich, en Suíza. É psicóloga rexistrada, especializada en recuperación postraumática e psicanalista con práctica clínica.
Como especialista en sucesos traumáticos e recuperación post-trauma, comezou a traballar na área aínda na década de 1960 no hospital de veteranos Edward Hines Jr., de Illinois. Atendeu pacientes veteranos da primeira e da segunda guerras mundiais, alén de ex-combatentes da guerra de Vietnam con perdas de membros ou en cadeira de rodas. Axudou tamén as familias de pacientes e persoas con trastorno por estrés postraumático. Ensinou escritura creativas en varias prisións dos Estados Unidos.
Participou en lugares de desastres naturais, onde desenvolveu un protocolo de recuperación post-trauma para os sobreviventes do terremoto de Armenia. Tal protocolo foi traducido para diversos idiomas e vén sendo usado en lugares de desastre para axudar os sobreviventes na recuperación e en como orientar os rescatadores. Tamén traballou na comunidade tralo masacre de Columbine entre os anos de 1993 e 2003. Traballou ademais cos asistentes do sistema de atención 911 nos Estados Unidos e con familias de sobreviventes de desastres e masacres.
Literatura
É autora de diversos libros traducidos a máis de 35 linguas. Clarissa comezou a escribir con preto de 25 anos, mais o seu primeiro libro só foi publicado vinte e cinco anos despois. Escribiu poesías e boa parte das historias que recompilou nas viaxes e nos anos de traballo. Arredor desa época, Clarissa casou novamente, cun 1º sarxento da Forza Aérea dos Estados Unidos. O seu nome comezou a gañar fama cando empezou a traballar na radio, en 1989, falando de Jung, en Denver. Iso levou a un contrato cunha gravadora para lanzar fitas de casete coas súas observacións e orientacións; algúns meses, as súas fitas foron líderes de vendas no país.
As editoriais interesáronse por Clarissa tralo éxito de venda das súas fitas e algúns meses despois preto de seis editoras comezaron a facer ofertas por un libro seu. O seu primeiro libro, Women Who Run With the Wolves: Myths and Stories about the Wild Woman Archetype, foi un grande éxito e mantívose preto de setenta semanas na lista dos máis vendidos do The New York Times.
Pagan metal
O pagan metal é unha denominación estilística do heavy metal relacionada co black metal e o folk metal que combina características do metal extremo con tradicións pre-cristianas en forma de conceptos temáticos, melodías e instrumentos folclóricos ou linguas antigas. O grupo noruegués In the Woods... foi un dos primeiros en ser clasificados con esta denominación, e outros grupos como Primordial, Moonsorrow e Kampfar identifícanse tamén dentro deste estilo.
Galicia gran carallo de sal
"Galicia gran carallo de sal" é un sinxelo da banda viguesa Siniestro Total, editado no ano 1986 polo selo DRO baixo o auspicio da Universidade Internacional Menendez y Pelayo e a Xunta de Galicia.
Listaxe de cancións
Letra escrita por Manolo Romón e música composta por Julián Hernández.
Galería de imaxes da comarca da Limia
miniatura|dereita|250px|Comarca da Limia
Galería de imaxes da comarca da Limia.
A comarca da Limia comprende os concellos de Baltar, Os Blancos, Calvos de Randín,Porqueira, Rairiz de Veiga, Sandiás, Sarreaus, Trasmiras, Vilar de Barrio, Vilar de Santos e Xinzo de Limia..
Foz
Xeografía
Limita cos concellos de Burela, Barreiros Lourenzá, Mondoñedo, Valadouro, Alfoz e Cervo. Está situado na foz do río Masma, de onde lle vén o topónimo.
Na súa costa hai diversos areais, como a praia da Rapadoira, Llas, Peizás, Pampillosa, Arealonga, As Pólas, Os Xuncos e Areoura, todas elas Bandeira Azul da UE. Outras praias do concello son Fondás e a dos Alemáns.
Historia
Existen restos da cultura castrexa nos castros de Fazouro e Pena do Altar. A zona estaba poboada polos egobarros.
Funcións executivas
As funcións executivas compoñen un conxunto de procesos cognitivos encargados de controlaren e supervisaren outros procesos. É un "termo paraugas", que engloba diversidade de procesos relacionados coa conduta consciente e planificada dirixida a metas, ás respostas nas situacións novas ou difíciles, e á capacidade de inhibir as condutas que nos afastan do obxectivo perseguido, polo que se refiren ao necesario para o control deliberado do pensamento, das emocións e da accións Os primeiros autores en se referiren a eles foron Luria e Lezak, tamén se denominaron en ocasións como control executivo, control cognitivo ou sistema atencional supervisor (SAS).
Foz
Historia
Durante o século IX a zona viviu un pulo por mor do establecemento da sé episcopal en San Martiño de Mondoñedo.
Funcións executivas
Papel que desenvolven
Suponse que as funcións executivas están intensamente implicadas no manexo de situacións nas que non é posible empregar os procesos psicolóxicos "automatizados" mediante a aplicación de esquemas pre-aprendidos. Os psicólogos Don Norman e Tim Shallice sinalaron varios tipos de situacións nas que a activación de rutinas non serían suficientes para unha actuación axeitada.
Foz
Historia
Nos inicios da Idade Moderna Foz contaba cun importante peirao e cun dos tres estaleiros máis importantes de Galicia, dedicado especialmente á construción de embarcacións para a captura de baleas.
Funcións executivas
Papel que desenvolven
As funcións executivas son frecuentemente empregadas cando é preciso inhibir unha resposta facilmente elicitada de maneira automática polos estímulos externos. Por exemplo, cando se presenta un estímulo reforzante (p.ex. un anaco de torta) a persoa pode ter a resposta automática de coller un anaco. Porén, se esa conduta entra en conflito con plans internos (como manter unha dieta de adelgazamento), as funcións executivas inhibirán tal resposta.
Foz
Toponimia
Foz procede do latín vulgar focem, que en latín clásico era faucem 'gorxa, paso estreito, fauces', un lugar por onde un río desemboca no mar, tamén é un paso estreito entre montañas.
Funcións executivas
Papel que desenvolven
O mecanismo neural polo que as funcións executivas son implementadas é un asunto de debate actual no eido da neurociencia cognitiva. Tradicionalmente houbo un forte interese polos lóbulos frontais, procedente do eido das lesións cerebrais, nas que o dano frontal se asociaba frecuentemente con síntomas de disfunción executiva. Mais algunhas investigacións recentes sinalan que a distribución cortical das mesmas é máis extensa.
Foz
Patrimonio arquitectónico
miniatura|esquerda|Vista dos [[Ábsida|absidiolos semicirculares e contrafortes de San Martiño.]]
Funcións executivas
Perspectiva histórica
Aínda que a investigación sobre as funcións executivas e a súa base neural se desenvolveu de maneira espectacular nos últimos trinta anos, a súa orixe non é recente. Descricións históricas de casos de lesións como o de Phineas Gage foron seguidos ao longo do século XX por traballos como os do neuropsicólogo ruso Alexander R. Luria, quen propuxo os lóbulos frontais como a base neural da programación e regulación do comportamento. Nos anos cincuenta o psicólogo británico Donald Broadbent diferenciou entre procesos "automáticos" e "controlados" (unha distinción xa vista nos traballos de William James a finais do século XIX, e que sería estudada con maior profundidade por Richard Shiffrin e Walter Schneider nos anos setenta). En 1975, o estadounidense Michael Posner empregou o termo "control cognitivo" e o catalán Joaquín Fuster publicou o seu influente libro The Prefrontal Cortex. O neuropsicólogo británico Tim Shallice suxeriu a existencia dun "sistema de supervisión" encargado da regulación da atención, que pode pasar por alto respostas automáticas a prol de intencións ou plans previos.
Foz
Festas de interese
miniatura|esquerda|[[Fogos de artificio durante as festas de San Lourenzo en Foz.]] Amais da feira celebrada os martes, destacan as festas da Virxe do Carme (16 de xullo, patroa dos mariñeiros) e de San Lourenzo (10 de agosto). O sábado anterior ao luns de Pentecostés celébrase a romaría do Santo.
Funcións executivas
Perspectiva histórica
O psicólogo inglés Alan Baddeley propuxo tamén un concepto semellante, denominado executivo central, como parte do seu modelo de Memoria de Traballo ; mentres que Bruce Pennington e Sally Ozonoff investigaron o papel do funcionamento executivo en condicións psicopatolóxicas do desenvolvemento como o autismo ou o Trastorno por Déficit de Atención con Hiperactividade
O modelo de Miller & Cohen (2001)
Máis recentemente, en 2001, Earl Miller e Jonathan Cohen publicaron un artigo no que describían un modelo teórico integrador do funcionamento do córtex prefrontal (CPF). No mesmo propoñen que a función principal do CPF é o control cognitivo, e que este se acada mediante o mantemento de patróns de actividade neural que representan metas e os medios para acadalas, e que proporcionan sinais a outras estruturas cerebrais co que se regula a súa actividade de xeito que exerza como guía entre a información entrante, os estados internos e as respostas necesarias para executaren unha tarefa dada.
Foz
Poboación
Fonte: INE Archivo
Funcións executivas
O modelo de Miller & Cohen (2001)
Consonte o modelo de Miller e Cohen o CPF pode exercer control sobre as neuronas de input (sensoriais) ou de output (resposta), así como sobre os elementos implicados na memoria ou na emoción. O control cognitivo está mediatizado pola conectividade do CPF coas cortizas sensorial e motriz e co sistema límbico. Dentro deste enfoque, xa que logo, o termo, control cognitivo aplícase a calquera situación na que un sinal determinado sexa promocionado sobre os outros para promover unha resposta apropiada á tarefa en curso, polo que o control se converte nun compoñente crucial dun amplo rango de construtos psicolóxicos como a atención selectiva, o control dos erros, a toma de decisións ou a inhibición de respostas.
Foz
Economía
miniatura|Casa do concello. Foz é unha vila de tradición mariñeira. A fertilidade da comarca permite a existencia de diversas explotacións gandeiras e forestais. Na actualidade unha das principais actividades económicas é o turismo, debido á calidade das diversas praias que hai ao longo da costa.
Funcións executivas
Estrutura das funcións executivas
Varios dos modelos sobre o funcionamento executivo (como o de Miller e Cohen, o SAS de Norman e Shallice, ou o executivo central de Baddeley) supoñen que este ten un carácter unitario; no entanto os datos procedentes de pacientes con lesións frontais encaixan con dificultade nesta conceptualización unitaria do sistema de control executivo: algúns pacientes tenden a ter dificultades nalgunhas tarefas e non noutras, mentres que, noutros, o perfil é diferente. Desta maneira, aínda que existe certo carácter unitario no funcionamento do CPF, dáse tamén especialización rexional dentro do mesmo Os resultados sinalan, polo tanto, a existencia de déficits selectivos que suxiren que as funcións executivas poderían depender de varios procesos de control separables e que se poden especificar en termos cognitivos.
Nun estudo desenvolvido por Miyake e os seus colaboradores concluíron que, aínda que o funcionamento executivo ten, en efecto, un certo carácter unitario, pódense identificar tres aspectos básicos diferentes no mesmo:
Foz
Economía
A continuación se mostra unha táboa onde se reflicte o paro rexistrado segundo sexo, idade e sector da actividade económica.
Lugares de Foz
Para unha lista completa de todos os lugares do concello vexa: Lugares de Foz.
Funcións executivas
Evidencias experimentais
As funcións executivas foron tradicionalmente difíciles de definir, debido ao que se denominou "baixa correspondencia entre proceso e conduta ". É dicir, non existe unha conduta sinxela que sexa expoñente do funcionamento executivo, nin tampouco de disfunción executiva. Por exemplo é claramente obvio o tipo de dificultades que un paciente disléxico terá, mais non é tan obvio en que cousas presentarán dificultades os pacientes con disfunción executiva.
Isto ten estreita relación coa natureza das propias funcións executivas como elemento coordinador doutros recursos cognitivos, polo que as medidas que podemos obter sobre o seu funcionamento habitualmente están afectadas polo funcionamento deses outros procesos non executivos. Así mesmo, tamén resulta dificultoso estimarmos mediante situacións non reais (de laboratorio), as dificultades que as persoas con disfunción executiva experimentan só nas situacións da vida diaria. Como sinalou o neurólogo portugués António Damásio, un paciente con problemas executivos severos na vida diaria pode, no entanto, realizar con éxito probas de papel e lapis ou de laboratorio.
Moito da evidencia experimental sobre as estruturas neurais implicadas nas funcións executivas procede de tarefas de laboratorio como o efecto Stroop ou a Tarefa de clasificación de tarxetas de Wisconsin (WCST). Na tarefa de Stroop, por exemplo, aos participantes pídeselles que nomeen a cor na que están escritas varias palabras, que son en si mesmas nomes de cores, e que en certos casos supoñen conflito (por exemplo, a palabra “VERMELLO” escrita con tinta azul). Para levar a cabo a tarefa con éxito, hai que inhibir a tendencia sobreaprendida e automática a ler as palabras (e responder, polo tanto, "vermello"), a favor da menos habitual tarefa de dicir o nome da cor na que a palabra está impresa. Moitos pacientes con dano frontal amosaron mal desempeño neste tipo de tarefas e estudos máis recentes con neuroimaxe funcional amosaron que dúas rexións do CPF son particularmente importantes na execución da tarefa Stroop: O córtex prefrontal dorsolateral (CPFDL) e o córtex cingulado anterior (CCA).
Nos últimos anos, o avance nas técnicas de neuroimaxe, así como da xenética molecular permitiron comezar a exploración dos vínculos xenéticos entre as funcións executivas e as variedades do xenes potencialmente implicados no seu desenvolvemento, o que permitirá no futuro descubrir os endofenotipos neuroanatómicos do funcionamento executivo.
Dios salve al conselleiro
"Dios salve al conselleiro" é un sinxelo da banda viguesa Siniestro Total, editado en 1986 polo selo DRO. O tema que lle dá nome ao sinxelo é unha versión da canción "Dios salve al lehendakari" da banda Derribos Arias; mentres que o outro tema incluído, "Viene el verano", o é da composición de The Undertones "Here Comes the Summer".
Man Común (revista)
miniatura|Fotografía da portada do número cero de Man Común, maio de [[1980.]] A revista Man Común foi unha publicación mensual galega que comezou a editarse por Edicións do Rueiro en maio de 1980 e continuou publicándose até o mesmo mes do ano seguinte. A impresión levouse a cabo pola Editorial Vizcaina en Euskadi por falta de medios económicos en Galiza. Xuntouse co semanario A Nosa Terra. Deixouse de publicar por cuestións económicas.
Historia e características
Dirixida por Xosé Antón Gaciño, foi a segunda revista publicada integramente en galego. A confección da publicación era levada a cabo por Eusebio Fernández. Mantívose activa entre os anos 1980 e 1981, publicábase un número ao mes. Finalmente foron 12 os números impresos.
Redacción
O consello de redacción conformábase por Constantino Cabanas, Luis Pita, Gabriel Plaza Molina, Manuel Rivas e Santiago Romero.
Colaboradores
Contou coas achegas de escritores e escritoras, periodistas e críticos, entre outros: Manuel Rivas, Antón Landeira, Gonzalo Ortiz Amor, Xoan Quintás Seoane, Antón Costas Comesaña, Fidel Vidal Pérez, A. Gil Hernández, Luísa Villalta, Carlos Paulo Martínez Pereiro, Ubaldo Cerqueiro, Enrique Alonso Quintás, Xavier Seoane, Francisco Taxes, Xavier Alcalá, Emilio López Méndez, Xosé Otero Abeledo, Xosé Luís Barreiro Rivas, Luis Diéguez, Ramón Carballal, Artur Queiroz, Luís Sobrado, Miguel Pérez Neira, Manuel Miragaia, Felipe Senén, E. Blanco Pereira, M. Suárez, Carlos Sixirei, Miguel Castelo, Xosé Lorenzo Tomé, Andrés Sarmiento, Lois Caeiro, Gustavo Docampo, Colectivo Xerminal, Xoán Carmona Badía, Raimundo Viejo, Camilo Nogueira Román, Román Garrido, X. M. Pujalte, Enrique Mandado, Margarita Soto, Xoel Gómez, López Facal, Carmen Cotelo, Xoán Ignacio Taibo ou Antón Arias Curto.
Xurxo Lobato e Fernando Bellas foron os encargados da fotografía.
Contidos e seccións
Publicáronse contidos que atinxían directamente á sociedade, así como cuestións políticas e culturais. Promovía a creación e a participación dos lectores mediante cartas ou artigos de libre opinión. Os artigos presentaban unha organización con poucas variacións, que seguía a seguinte estrutura: política, sociedade, cultura, creación e farrapos, estrutura que unicamente se ve omitida no primeiro número (número 0) no cal os artigos non teñen unha clara organización.
Dentro destas seccións trátanse diversos temas como o cine, o folclore, a ecoloxía, a sexualidade, a toponimia, a relixión, a historia, a lingua, a arquitectura, a muller, as letras... Realízanse tamén reportaxes e entrevistas. Usualmente a propia editorial inclúe unha opinión propia ao principio de cada publicación sobre un tema de actualidade, trata sobre todo nesta subsección o desenvolvemento do referendo pola autonomía galega.
Número 0 - Maio 1980
Preséntase a revista, anúnciase o seu obxectivo e ideoloxía. En canto a política trátase o uso do monte Iroite como centro de operacións aéreo da OTAN e sobre este asunto realízase unha entrevista ao ex-comandante Luis Otero Fernández; a reunión polos Pactos do Hostal nos que partidos galegos como o BNG só se propuxeran negociar a repartición de alcaldes; a problemática do Estatuto de autonomía de Galicia de 1981; a unidade fronte ao Estatuto de Centros mediante o que a UCD pretendía a privatización do sistema educativo; e a recomposición do centro político en Galiza, así como o futuro de Unidade Galega.
O artigo Galicia en imáxenes ofrece unha historia gráfica de Galiza e trata o importante rol dos medios audiovisuais; expóñense os antecedentes do Día das Letras Galegas e o impacto que ten dito evento; enúnciase tamén a VIII edición do Concurso de obras teatrais convocado pola Agrupación Cultural Abrente; no cine fálase de Bernardo Bertolucci e na música da Orquesta Mondragón.
Na sección farrapos expóñense discos como A Galicia de Maeloc de Milladoiro, libros como Galletas Kokoschka non de Manolo Romón ou As ladillas do travesti de Antón Reixa, no apartado de comunicación destaca A TV e as autonomías de Pérez Ornia, en canto á sexualidade o ciclo A Sexualidade polos estudantes de Psicoloxía da Universidade de Galiza e na arte Xaquín Marín e Reimundo Patiño. Atópase tamén un apartado dedicado a culinaria.
Sen número - Xullo 1980:
No referente a sociedade trátase a separación en dous polos da Igrexa, o apoio dos políticos polo Papa mostra unha carencia de respecto ao feito relixioso, só se pretende gañar electores. Santiago Romero e Suso Iglesias recrean o ambiente universitario compostelán. Xoel Gómez realiza unha reportaxe sobre a contaminación do río Miño da que se culpa a empresas como RENFE. Tamén se mostra o impacto da primeira presentación en público da propia revista Man Común e a súa posición aberta en canto ás críticas. Outro tema é a chegada das radios municipais a Galiza que posibilitan a liberdade de expresión popular, destaca Radio As Mariñas. En canto a sexualidade abórdase esta como problema colectivo e político e preténdese a ruptura co sistema das clases dominantes e do home que restrinxen a liberdade sexual. Móstrase tamén a opinión dos lectores sobre unha recente noticia de La Voz de Galicia.
A sección cultural ofrece unha opinión sobre a lingua e a loita pola vitalidade do galego, a normalización a nivel político e social. No apartado de letras explícase en que consiste a crítica literaria, o deber que ten o crítico de xulgar valorativamente e de discernir. Análise do erotismo desinhibido de Henry Miller, dos filmes do cineasta Woody Allen. Coméntanse dous libros de Historia de Galiza e un libro sobor do modernismo en Vigo.
Na creación e en farrapos promóvense obras como Ilustrísima de Carlos Casares, cancións como London Calling de The Clash e no teatro a Agrupación Cultural Abrente. Tamén se amosan traballos premiados de contos infantís convocado pola Agrupación Cultural O Facho.
Número 1 - Agosto 1980
Na portada ten como subtítulo Tempo de Festa. Na sección política móstrase a opinión da editorial a respecto das responsabilidades diante do referendo, abandonando negociacións precarias para lograr un debate serio e aberto; a crise en Unidade Galega formada por: Partido Socialista Galego, Partido Obreiro Galego e Partido Galeguista; a análise da recomposición na esquerda galega e por tanto do PSOE; o nacionalismo da burguesía que se impoñía en Cataluña en mans de Jordi Pujol xunto coa crise do PSC.
Polpa de remolacha
Pode utilizarse como unha pasta rica en auga (con do 15 ao 20 % de materia seca), debendo ser, en xeral, ensilada, ou como polpa desecada envasada en "tortas" que logo poden incorporarse aos pensos compostos.
Man Común (revista)
Número 1 - Agosto 1980
En sociedade cobra importancia o peche de Radio As Mariñas, temas de ecoloxía expoñen como a empresa de José Masó, Industrias Balleneras S.A., estaba a superar o cota anual de capturas, analízase o antagonismo entre a defensa do medio ambiente e o mantemento dos postos de traballo no mundo obreiro. Anúncianse actividades lúdicas e resúmese o Festival Internacional do Mundo Celta en Ortigueira. En canto ao tema psicolóxico Fidel Vidal Pérez ofrece unha alternativa de psiquiatría comunitaria para a sociedade que promova o desenvolvemento do individuo.
Na cultura, Xavier Seoane realiza unha descrición da importancia da relación da música coa cultura, Manuel Vilanova expón a idea da creación dunha axencia de noticias galega: Galiza Press. Debátese a complicación e ambigüidade que presentaban as normas lingüísticas da Xunta. O Colectivo de Historia Xerminal fala dos comezos da industrialización.
En farrapos e na sección de creación anúnciase as IV Xornadas do Ensino en Galicia e Manuel Rivas fala da obra de Rafael Dieste.
Polpa de remolacha
Aínda que a polpa de remolacha é unha excelente fonte de celulosa dixeríbel e de azucres solúbeis para os ruminantes, o seu uso como alimento fresco para as vacas leiteiras cuxo leite se destina a converterse en queixo, é, porén, delicado, debido á presenza frecuente de esporas das bacterias butíricas, que poden afectar ás calidades dos queixos.
Man Común (revista)
Número 1 - Agosto 1980
No suplemento Pintores Galegos trátase a cronoloxía de Carlos Maside.
Polpa de remolacha
Na ceba dos cordeiros, a substitución parcial dos cereais do penso por polpa de remolacha para a ceba intensiva pode ter, segundo recentes investigacións, un efecto favorábel sobre as condicións do rume, paliando os efectos negativos asociados ao elevado consumo de cereais (aparición de diferentes patoloxías dixestivas, en especial a acidose ruminal).
Man Común (revista)
Número 2 - Setembro 1980
Na portada anúnciase Galiza ante a CEE e tamén o problema do referendo galego que é tratado na sección de política. Trátase ademais a consolidación da liña nacionalista por parte do PSOE, a análise das loitas internas do UCD de Galiza e o exame da conciencia dos nacionalistas, con opinións de Carlos Vázquez Padín (Partido Obreiro Galego) e Claudio López Garrido (Partido Socialista Galego).
Na sección de sociedade, no cine, cítase a Pasolini e Oshima e fálase do erotismo, tamén da relación entre creación artística e costumes sociais. Cipriano Luís Jiménez Casas trata a creación de roles, a masculinidade e feminidade, maternidade e paternidade, así como a escolla e idealización amorosa.
En cultura Xesús Calo e Rafael Bárez expoñen os primeiros pasos dunha nova política urbanística, trátase a crítica totalmente destrutiva de Malapata, primeiro filme falado en galego.