cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jon Lord
Músico profesional
Unha vez consolidada a nova agrupación de Deep Purple en 1968, con Ritchie Blackmore, Ian Paice, Rod Evans, Nick Simper e o propio Jon Lord (á que máis tarde os estudiosos da música deron a denominación "Mark I" por ser a primeira formación do grupo) os Purple comezaron a traballar no que foi o seu primeiro álbum. Lord foi o principal referente e quen levou as rendas en canto á dirección artística e musical do grupo ata o ano 1970, onde pasou a gañar predominio Ritchie Blackmore. Lord outorgou ao grupo un auténtico e particular son "psicodélico", que aínda que na época era algo moi común nos grupos de rock, deixaba percibir unha característica particular que a facía diferente á dos demais e logo foi famosa en todo o mundo. Esa característica foi outorgada desde o Mark I por Jon Lord xunto cos seus compañeiros Ian Paice na batería e Ritchie Blackmore na guitarra debido a que eles se preocupaban principalmente da parte musical mentres os baixistas (Nick Simper, Roger Glover ou Glenn Hughes) e os vocalistas (Rod Evans, Ian Gillan ou David Coverdale) de quenda en cada unha das diversas formacións ata 1976 se encargaron de escribir as letras dos temas.
O tres primeiros álbums de Deep Purple conteñen moito do virtuosismo de Lord, caracterizado por longas e frenéticas pasaxes de órgano Hammond, con superposicións rítmicas e melódicas de órgano e co uso dos altofalantes rotatorios Leslie, que outorgan ao Hammond o seu particular son. Non foi ata 1969, xusto logo da substitución de Nick Simper e Rod Evans (baixista e cantante, respectivamente, do grupo) polos novos membros Ian Gillan e Roger Glover, que chegou a primeira fusión entre unha orquestra filharmónica clásica e un grupo de rock, interpretando unha peza clásica composta por tres movementos obra integra de Jon Lord, Concerto for group and orchestra.
Para superar o problema de non ser recoñecidos amplamente en Inglaterra e tamén para satisfacer as súas arelas de proxectos faraónicos, Jon Lord propuxo ao representante do grupo realizar un concerto para Grupo e Orquestra, unindo os seus dous grandes amores, a música clásica e o rock nunha extravagancia musical que foi plasmada nun álbum en vivo, gravado no Royal Albert Hall de Londres, tralo cal recibiron unha ovación do público durante quince minutos.
Logo do éxito do "Concerto", Lord converteuse nun dos xestores do son do órgano Hammond no ámbito da música hard rock (xunto a Uriah Heep), en parte grazas ao álbum In Rock de 1970, sendo o pioneiro en introducir pasaxes musicais próximos ao son dun órgano de igrexa, poderosos "ruxidos", rápidos sós de virtuosismo desbordante, acompañamento con distorsionados riffs e o comezo da inmortal relación musical con Ritchie Blackmore, todo dentro do contexto da música de Deep Purple.
Paralelamente ao seu traballo en Deep Purple, de 1968 ao 1976, Lord seguiu traballando nos seus proxectos solistas. O primeiro deles foi un encargo da BBC como resultado do éxito que xerara o Concert for Group and Orchestra. Devandito traballo chamouse Gemini Suite e foi gravado en vivo, no Royalt Albert Hall de Londres con Deep Purple e o Light Music Society na orquestra, dirixida por Malcom Arnold, quen tamén fora o director de orquestra do Concerto.
Este material foi posteriormente relanzado en 1971 como obra solista de Lord (non en colaboración co resto de Deep Purple, senón con só dous dos seus membros, Ian Paice e Roger Glover) habendo cambios nos arranxos musicais e sendo gravado en estudio e participando ademais outros músicos de sesión.
Tamén durante 1971, Lord, xunto a Tony Ashton e outros músicos, realizou a música para un filme titulado The Last Rebel, consistente en dúas pezas musicais: "The Last Rebel" e "You, Me and a Friend of Mine".
Outros traballos posteriores aos nomeados foron First of the Big Bands de 1974, en coautoría co seu amigo Tony Ashton e Windows (do mesmo ano que o anterior) xunto a Eberhard Schoener.
Trala separación de Deep Purple en 1976 formou Paice, Ashton & Lord, grupo que formou xunto ao seu amigo persoal Tony Ashton, á batería de Purple, Ian Paice, ademais de quen fose daquela guitarrista de Whitesnake, Bernie Marsden, e ao baixista Paul Martínez. Con eles gravou un só álbum, Malice in Wonderland, para logo disolverse a agrupación, debido principalmente ao abuso de Tony Ashton co alcol. Durante 1976 tamén editou Sarabande, unha obra composta integramente por el.
Ao redor de dous anos despois, en 1978, pasou a formar parte de Whitesnake, agrupación que puxera en marcha David Coverdale, ex cantante de Deep Purple nas Mark III e Mark IV. Permaneceu alí ata 1984, cando pasou ao reformado Deep Purple, previo ao cal, en 1982, editou un novo traballo solista tamén integramente composto por el excepto un tema, "Say it´s all right", en colaboración con Elmer Gantry.
Durante a súa permanencia no reunido Purple (1984 a 2002), Jon Lord editou un novo proxecto solista titulado Pictured Within, de 1998, que mostrou unha faceta un tanto nostálxica de Lord en parte debido á recente morte do seu pai. Outro éxito foi a reencarnación do Concert for Group and Orchestra, que Lord compuxera trinta anos antes pero do cal se perderon as partituras orixinais, quedando como único rastro do mesmo "Concerto", o álbum que foi gravado en vivo e o filme de devandita presentación. Un compositor holandés de nome Marco de Goeij estivera reconstruíndo as partituras do evento coa axuda dos únicos rexistros mencionados (o filme e o álbum). Púxose en contacto con Lord, quen estivera tratando de reconstruír a música, pero ao ver que Marco tiña terminados case completamente os tres movementos en que consistía a obra, Lord quedou pasmado de asombro e xuntos puideron terminar de reconstruír as partituras, celebrándose o evento xusto para o trixésimo aniversario da súa creación cunha xira mundial en 1999, onde interpretaron o Concerto xunto con clásicos de Deep Purple.
O seu último álbum gravado con Deep Purple foi Abandon, tralo cal no 2003 canso das continuas xiras, se retirou da banda amistosamente para continuar coa súa carreira solista.
Morte
Faleceu o 16 de xullo de 2012 por unha embolia pulmonar, complicación da súa enfermidade de base, nun hospital en Londres.
Riddick (filme)
Riddick é un filme de ciencia ficción e suspense escrito e dirixido por David Twohy que foi estreado no 2013. É o terceiro filme da serie baseada na personaxe de Riddick. Está producida e protagonizada por Vin Diesel que intepreta a personaxe principal, sendo o protagonista dos dous filmes anteriores, Pitch Black (2000) e The Chronicles of Riddick (2004).
O Castro, Seoane, As Pontes de García Rodríguez
O Castro é un lugar da parroquia de Seoane no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 5 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 3 eran homes e 2 eran mulleres.
Einion ap Gwgon
Einion ap Gwgon (fl. c. 1215) foi un poeta cortesán galés.
Traxectoria
Se cadra era fillo doutro bardo, Gwgon Brydydd (c. 1200-1220), pero non é posíbel demostralo. Da súa obra só deu chegado ata nós unha loa ao príncipe Llywelyn ap Iorwerth (Llywelyn o Grande) de Gwynedd.
Fenteira
O topónimo Fenteira é un fitónimo que indica un lugar onde abundan os fentos. Pode referirse a:
Alan Greenspan
Alan Greenspan, nado en Nova York o 6 de marzo de 1926 é un economista estadounidense que foi presidente da Reserva Federal dos Estados Unidos entre 1987 e 2006.
Traxectoria
En 1968 Greenspan converteuse en asesor en economía do daquela candidato Richard Nixon, pero Greenspan non confiaba en Nixon, e distanciouse aínda máis del cando Nixon iniciou a súa política de control de prezos e salarios, que arrepiou a Greenspan.
Foi presidente da Reserva Federal desde o 11 de agosto de 1987 até o 1 de febreiro de 2006. Foi nomeado ao posto polos presidentes Ronald Reagan, George H. W. Bush, Bill Clinton e George W. Bush. Só William McChesney Martin Jr. foi o presidente da Reserva Federal durante máis tempo que Greenspan, permanecendo no cargo case 18 anos e dez meses entre 1951 e 1970.
Saturno contro
Saturno contro é unha película italiana de 2007 dirixida por Ferzan Özpetek, quen, canda Gianni Rómoli, escribiu tamén o guión.
Estreouse en España o 5 de outubro de 2007 co nome de No basta una vida.
Argumento
Narra a vida dun grupo de amigos que se xuntan habitualmente na casa de Davide (Pierfrancesco Favino) e Lorenzo (Luca Argentero), que son parella. No grupo tamén atopamos o matrimonio formado por Angélica (Margherita Buy) e Antonio (Stefano Accorsi), quen mantén unha relación con outra muller; a Neval (Serra Yılmaz), inmigrante turca, e o seu home Roberto (Filippo Timi), a Roberta (Ambra Angiolini), a Sergio (Ennio Fantastichini), antiga parella de Davide, e a Vittorio (Luigi Diberti).
A apacible vida do grupo verase interrompida cando a morte trastorne inesperadamente as súas vidas.
A Pena de Eiriz, Seoane, As Pontes de García Rodríguez
A Pena de Eiriz é un lugar da parroquia de Seoane no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 2 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, un home e unha muller.
Good God's Urge
Good God's Urge é o segundo e derradeiro álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Porno for Pyros, publicado o 28 de maio de 1996 a través do selo Warner Bros. Records. Foi o único disco do grupo en contar co baixista Mike Watt, que axidou á banda a rematar o traballo despois de que Martyn LeNoble deixase o grupo antes de rematar de gravar todos os baixos. Lanzáronse tres sinxelos do disco.
Ademais de Watt, colaboraron moitos músicos máis en varios dos temas. A canción "Porpoise Head" conta con Daniel Ash, David J e Kevin Haskins de Bauhaus, Love and Rockets e The Bubblemen. Good God's Urge tamén marcou unha reunión do ex-guitarrista de Jane's Addiction Dave Navarro cos seus antigos compañeiros, tocando a guitarra con eles no tema "Freeway". A canción tamén conta con Flea, compañeiro de Navarro en Red Hot Chili Peppers, que se uniría a Farrell, Perkins e Navarro para unha reunión de Jane's Addictiono seguinte ano.
A entón moza de Farrell, Christine Cagle, aparece na portada do disco.
Porno for Pyros entraría en hiato pouco despois do lanzamento deste traballo porque ao guitarrista Peter DiStefano diagnosticáronlle un cancro.
Provincia de Benguela
miniatura|250px|Localización da provincia de Bengula en Angola Benguela é unha das 18 provincias de Angola. Ten unha área de 39.827 km² e unha poboación aproximada de 2.110.000 habitantes (2006). Benguela é a capital da provincia.
Demografía
A provincia contaba con 644.000 habitantes en 1991, estimándose no 2006 en 2.110.135 de persoas.
Municipios
dereita|240px|miniatura|Barcos de pesca por Lobito. Comprende os municipios de:
Idiomas
A maior parte da poboación pertence ao grupoo étnico-lingüístico ovimbundu, con varios subgrupos, como son os Mumdombe, Muhanha, Ganda, Lumbo e Quilengues.
Dangerous
"Dangerous", escrito por Per Gessle, foi o cuarto sinxelo lanzado do álbum de Roxette, Look Sharp!. Lanzado a finais de 1989, foi o terceiro sinxelo do grupo en alcanzar o Top 10 no Billboard Hot 100, estando durante dúas semanas na segunda posición en febreiro de 1990.
Xeque
Xeque (en árabe: شيخ‎ šayḫ [ʃajx], habitualmente pronunciado <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[ʃeːx], plural شيوخ šuyūḫ [ʃuju:x]), é un título honorífico en lingua árabe. Xeralmente designa ao gobernante dunha tribo, que herdou o título de seu pai. Un varón da familia real recibe o título de xeque ao nacer, e unha muller da familia real recibe o de xeica.
Termo sufí
No sufismo, a palabra xeque acostuma a representar un valí que inicia unha particular tariqa que o leva a Mahoma, a pesar de que moitos santos teñen este título engadido antes do seu nome como sinal de respecto dos seus seguidores. Un exemplo destacado é o Xeque Abdul Qadir Jilani, que iniciou a orde Qadiriyya, que se basea fortemente na adherencia aos fundamentos do islam.
Península arábiga
miniatura|O xeque Juma Al Maktoum (esquerda) e o xeque [[Saeed bin Maktoum Al Maktoum (dereita) da familia Maktoum ]] Na Península Arábiga, o título é utilizado para a realeza, como reis, príncipes, e princesas. Por exemplo, era o termo utilizado en Occidente para referirse aos dirixentes da dinastía Al-Sabah de Kuwait e ás dinastías Al-Nahyan e Al Maktoum dos Emiratos Árabes Unidos. O mesmo aplica a todos os países do Golfo. O termo é utilizado para case todos os homes e mulleres membros de calquera casa real do Golfo.
Líbano
No Monte Líbano, o título tiña a mesma connotación real que na península arábiga até a invasión otomá de 1516 xa que representaba ao xefe tribal ou gobernante indíxena sui iuris autónomo. Un exemplo de familia antiga que tiña o título de xeque sui iuris é a familia Al-Chemor, que gobernou de 1211 a 1747 en Koura e Zgharta, a familia Boudib (descendentes da familia Haxemita) que gobernaron Jebbeh de 1471 a 1759. Os descendentes desta familia real agora viven en Miziara, México e Nixeria, e a familia Abu Harmoush que gobernou a rexión de Chouf até a Batalla de Ain Dara en 1711. Despois da época otomá e da implantación do sistema Iltizam, o título adquiriu unha connotación de nobreza en vez de realeza xa que era outorgado por unha autoridade máis alta, neste caso os otománs nomeaban a un Emir quen era nada máis que un mültezim ou cobrador de impostos para o imperio. Algunhas familias maronitas moi influentes, que recibiron o título son os El Hachem de Akoura (descendentes da familia Haxemita Familia, dende 1523), os El-Khazen (dende 1545), os Hubaysh de Kisrawan, e os Douaihy de Zgharta. Outras familias, cuxos membros son hoxe en día coñecidos como "xeques" non foron tradicionalmente gobernantes de provincias, senón oficiais de alto rango do Emir naquel tempo.
Magreb
No Magreb, durante a época da dinastía Almohade, o califa era tamén asesorado por un grupo de xeques. Representaban a todas as tribos diferentes baixo o seu dominio, incluídos árabes, (beduínos), andalusíes e bérberes e eran tamén responsábeis de mobilizar os seus parentes en caso de guerra.
Corno de África
miniatura|O xeque [[Pobo somalí|somalí Muhammad Dahir Roble lendo un sermón musulmán.]] Nas partes musulmás do Corno de África, "xeque" é a miúdo utilizado como título nobiliario. Na sociedade somalí, está reservado como título honorífico para dirixentes musulmáns maiores e clérigos (wadaad), e é a miúdo abreviado como "Sh". Entre os xeques locais máis famosos están Abdirahman bin Isma'il al-Jabarti, un dirixente musulmán do norte de Somalia; Abadir Umar Ar-Rida, o santo patrón de Harar; Abd al-Rahman al-Jabarti, xeque do riwaq do Cairo que documentou a invasión napoleónica de Exipto; Abd Al-Rahman bin Ahmad al-Zayla'i, erudito que xogou unha función crucial no espallamento do movemento Qadiriyyah en Somalia e o leste de África; o Xeque Sufí, erudito do século XIX, poeta, reformista e astrólogo; Abdallah al-Qutbi, polemista, teólogo e filósofo máis coñecido polo seu Al-Majmu'at al-mubaraka ("A Colección Bendicida"); e Muhammad Al-Sumaalee, profesor no Masjid al-Haram da Meca que influíu a moitos dos eruditos islámicos prominentes de hoxe.
Fragmento scFv
miniatura|Fragmento scFv en rotación coas rexións determinantes da complementariedade (CDR) salientadas. miniatura|As dúas posibles estruturas dun fragmento scFv cos sitios de unión de antíxenos incluíndo o [[N-terminal á esquerda e o C-terminal á dereita. Os péptidos enlazadores (linker) móstranse como frechas.]] Un fragmento scFv ou fragmento variable de cadea sinxela (scFv, do inglés sigle-chain variable fragment), malia o seu nome, non é un fragmento de anticorpo, senón unha proteína de fusión das rexións variables das cadeas pesada (VH) e lixeiras (VL) das inmunoglobulinas, conectadas cun curto péptido enlazador (linker) duns dez a 25 aminoácidos. Este enlazador é xeralmente rico en glicina para darlle flexibilidade, e tamén en serina ou treonina para darlle solubilidade, e pode conectar o N-terminal da VH co C-terminal da VL, ou viceversa. Esta proteína mantén a especificidade da inmunoglobulina orixinal, a pesar da eliminación das rexións constantes e a introdución do enlazador. A imaxe da dereita mostra como esta modificación xeralmente non altera a especificidade.
Xeque
África Oriental
miniatura|O xeque [[Senegal|senegalés Tidiane Gaye dando unha conferencia islámica en Louga.]] En África Oriental, "xeque" é un título habitual para persoas de liñaxes reais e dirixentes e eruditos musulmáns. Entre as comunidades islámicas do Senegal, Guinea (maioritariamente na cidade de Timbo), Níxer e Gambia, entre outras zonas, o título é normalmente soletreado como Cheikh.
Fragmento scFv
Estas moléculas foron creadas para facilitar a técnica do phage display, na que é moi conveniente expresar o dominio de unión ao antíxeno como un péptido único. Como alternativa, pode crearse un scFv directamente a partir de cadeas pesadas e lixeiras subclonadas derivadas dun hibridoma. Os scFvs teñen moitos usos, por exemplo, a citometría de fluxo, inmunohistoquímica, e os dominios de unión ao antíxeno de receptores de célula T artificiais.
Xeque
África Oriental
Unha das familias Reais máis notábeis de África de Oeste é a de Abdul-Rahman ibn Ibrahim Sori, quen era un gobernante musulmán (Emir) de Torodbe Fulani nacido en 1762 na cidade de Timbo, agora en Guinea. O seu pai, Almami Ibrahim Sori consolidou a confederación islámica de Futa Jallon en 1776, con Timbo como a súa capital, onde Abdul Rahman vivido e estudou. Foi instruído nas ciencias islámicas e falaba polo menos catro linguas africanas, alén do árabe.
Abdul-Rahman ibn Ibrahim Sori foi vendido como escravo e converteuse en cidadán americano en Natchez, Mississippi. Foille devolto o seu título de Emir despois de que os Estados Unidos de John Quincy Adams lle deran a súa liberdade e regresase a África, a Liberia.
Fragmento scFv
A diferenza dos anticorpos monoclonais, que son a miúdo producidos en cultivos celulares de mamíferos, os scFvs son máis a miúdo producidos en cultivos celulares bacterianos, como os de Escherichia coli.
Xeque
África Oriental
Os descendenets do emir Abdul-Rahman ibn Ibrahim Sori, o xeque Artemus Gaye de Monrovia, Liberia e Karen Chatman de Natchez, mantiveron os seus títulos reais oficiais.
Fragmento scFv
Purificación
Os scFv carecen da rexión Fc constante que se encontra nas moléculas de anticorpo completas, e, así, os sitios de unión comúns (por exemplo, a proteína G) non se poden utilizar para purificar anticorpos. Estes fragmentos poden a miúdo ser purificados ou inmobilizados usando a proteína L, dado que a proteína L interacciona coa rexión variable das cadeas lixeiras kappa. Máis comunmente, o que se fai é incorporar unha etiqueta de seis histidinas no C-terminal da molécula de scFv e purificalos usando cromatografía de afinidade de metal inmobilizado (IMAC). Por razóns descoñecidas, algúns scFv poden tamén ser captados pola proteína A.
Xeque
Sur de Asia
miniatura|O xeque [[Pakistani people|paquistaní Syed Abdul Qadir Jilani, un importante erudito sunnita.]] No sur de Asia non é un título étnico, senón un título laboral xeralmente atribuído a familias de comerciantes musulmáns, habitualmente sen liñaxe árabe. Despois da chegada do islam ao sur de Asia, as tribos tamén se converteron ao islam e adoptaron o título. En Punjab, Paquistán, os brahmáns, chatrías, Rathores, Bhattis, Chauhans, Rangrez e outros rajputs hindús, convertéronse ao islam a través de diferentes pires ismailíes. Os pires ismailíes concederon aos novos conversos de Punjab o título hereditario de xeque así como os musulmáns chegados de Arabia e instalados en Punjab adoptaron este título.
Fragmento scFv
ScFv bivalentes e trivalentes
miniatura|300px|Estrutura de scFv divalente (arriba) e trivalente (abaixo), en tándem (esquerda) e formato de di-/trimerización (dereita).
Xeque
Sueste asiático
En Indonesia e outras partes do sueste asiático, os xeques son respectados polos musulmáns locais. As persoas máis eruditas de Indonesia son normalmente chamadas "Ustad" ou "Kyiayi". miniatura|O [[Sayyid Alí Jamenei, marja' xiíta e líder supremo de Irán]]
Fragmento scFv
ScFv bivalentes e trivalentes
Os fragmentos variables de cadea sinxela divalentes (ou bivalentes) (di-scFv ou bi-scFv) poden ser preparados por enxeñaría enlazándolles dous scFvs. Isto pode facerse producindo unha cadea peptídica sinxela con dúas rexións VH e dúas VL, orixinando un scFv en tándem. Outra posibilidade é a creación de scFv con péptidos enlazadores que son demasiado curtos para que as dúas rexións variables se preguen xuntas (duns cinco aminoácidos), forzando os scFvs a dimerizarse. Este tipo de scFv coñécense como diacorpos (diabodies). Os diacorpos teñen unha constante de disociación de ata 40 veces menor que os corespondentes scFv, o que significa que teñen moita maior afinidade pola súa diana. En consecuencia, os fármacos diacorpos poderían administrarse a dosificacións moito menores que as doutros anticorpos terapéuticos e teñen a capacidade de unirse moi especificamente a tumores in vivo. O uso de enlazadores ou linkers aínda menores (de só un ou dous aminoácidos) leva á formación de trímeros, tamén chamados triacorpos ou tricorpos (triabodies ou tribodies). Tamén se produciron tetracorpos (tetrabodies). Mostran incluso unha maior afinidade ás súas dianas que os diacorpos.
Xeque
Irán
Dende a perspectiva de Irán (a cal inclúe tamén a visión islámica), a palabra ou título de "Xeque" posúe significados diversos, entre os individuos que son vellos, sabios, científicos; e foi tamén un título honorífico que era e é utilizado para os maiores e sabios (eruditos), como: o Xeque al-Rayees Abu Ali Sina, o Xeque Mufid, o Xeque Morteza Ansari etc. Os eruditos islámicos que son descendentes do profeta Mahoma, son chamados Sayyid en vez de Xeque, como o Sayyid Ali Jamenei e o Sayyid Ali Sistani.
Fragmento scFv
ScFv bivalentes e trivalentes
Todos estes formatos poden estar compostos de fragmentos variables con especificidade por dous antíxenos diferentes, e nese caso son tipos de anticorpos biespecíficos. O máis desenvolvidos destes son os di-scFvs biespecíficos en tándem, coñecidos como enfrontadores biespecíficos de célula T (construtos de anticorpos BiTE).
Xeque
Para mulleres
Historicamente, as eruditas no islam foron chamadas xeica (árabe: شيخة‎). Entre as xeicas máis notábeis están Fakhr-un-Nisa Shuhdah do século X e erudita do século XIII Fatima al-Fudayliyya.
Unha filla ou muller ou nai dun xeque é tamén chamada xeica. Actualmente, o termo xeica é xeralmente utilizado para mulleres de familias gobernantes, nos Estados árabes do Golfo Persa coa excepción de Omán.
Santiago Santos Muñoz
Santiago Santos Muñoz, nado o 11 de outubro de 1961 en Madrid, é un ex xogador de rugby, internacional 45 veces coa selección española entre 1980 e 1992. Xogaba na primeira liña. Dende o ano 2013 exerce como seleccionador nacional.
Traxectoria
Santos debutou no Canoe con 18 anos. En 1984 houbo unha desbandada de xogadores que deixaron o club e marcharon ó Liceo Francés, no que xogou o resto da súa carreira, inicialmente na segunda división, e finalmente na máxima categoría. Aquel equipo do Liceo foi subcampión de liga en 1990/91 e 1992/93, e subcampión de copa na 1988/89. Trala súa retirada como xogador comezou a súa carreira como adestrador, que exerceu no Liceo, no M.A.R.U. e no Cisneros. Na tempada 2001/02 dirixiu ó M.A.R.U. na conquista do título de liga. En 2013 foi elixido seleccionador nacional.
Datos persoais
Mestre de profesión en Alcalá de Henares, é curmán do exfutbolista Emilio Butragueño Santos.
A Carreira, Espiñaredo, As Pontes de García Rodríguez
A Carreira é un lugar da parroquia de Espiñaredo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Estaba despoboado no ano 2014 segundo datos do INE.
Suzy (cantante)
Susana Guerra, máis coñecida como Suzy, é unha cantante portuguesa que representou a Portugal no Festival de Eurovisión 2014 en Copenhaguen, Dinamarca, coa canción "Quero ser tua".
Traxectoria
Suzy representou a Portugal no Festival de Eurovisión 2014, que se celebrou en Copenhaguen, a capital de Dinamarca, coa canción "Quero ser tua". Quedou eliminada na primeira semifinal no 11º posto a tan só un punto.
I due Foscari
I due Foscari (en galego Os dous Foscari) é unha ópera en tres actos con música de Giuseppe Verdi e libreto en italiano de Francesco Maria Piave baseado na historia The Two Foscari de Lord Byron. A ópera foi estreada no Teatro Argentina de Roma o 3 de novembro de 1844.
Esta ópera é pouco representada na actualidade, aparecendo nas estatísticas de Operabase no posto n.º 213 das óperas máis representadas no período 2005-2010, sendo a 63.ª en Italia e a décimo sétima de Verdi, con 13 representacións nese período.
Representacións
Esta ópera tráxica narra as intrigas políticas da antiga república de Venecia. Verdi considerara a obra de Byron como un tema xa en 1843, seducido polos aspectos venecianos do drama – carnaval, Consello dos Dez – confioulle a Francesco Maria Piave a redacción do libreto. Mais cando propuxo tal ópera ao Gran Teatro La Fenice (Venecia), foi rexeitada como inaxeitada. A historia incluía unha crítica ás accións da República de Venecia, que ofendía ás grandes familias de Venecia que gobernaran a República, incluíndo á familia Foscari que aínda existía. Ao mesmo tempo, unha nova ópera sobre o tema de Lorenzino de Medici, que Verdi propuxo para o Teatro Argentina en Roma, foi rexeitada por ese teatro.
Os ensaios comezaron o día 15 de agosto de 1844 baixo a dirección conxunta de Verdi e Piave.
Concluída o 22 de outubro de 1844, a obra foi estreada o 3 de novembro no Teatro Argentina con Achille de Bassini, Giacomo Roppa, Marianna Barbieri-Nini e Baldassare Miri nos papeis principais. Tivo unha acollida morna, aínda que Verdi, como compositor, recibiu grandes ovacións. Segundo Emanuele Muzio, compositor e amigo de Verdi, o problema foi o prezo elevado das localidades, así como o feito de que os cantantes non esiveran á altura da partitura.
A pesar de todo, a obra foi interpretada coa capacidade completa do teatro durante toda a tempada 1844-1845, e valeulle a Verdi o honor de ver en circulación unha medalla coa súa efixie.
As primeiras representacións no Reino Unido tiveron lugar en Londres, no Her Majesty's Theatre o 10 de abril de 1847. Nos Estados Unidos, a ópera foi estreada en Boston o 10 de maio de 1847. París viu unha produción en decembro de 1846 no Théâtre des Italiens, e foi representaa logo en varios teatros de ópera italianos.
Son habituais as representacións en versión de concerto. A Orquestra da Ópera de Nova York presentou versións de concerto tres veces: a primeira en outubro de 1981 con Renato Bruson no papel principal; a segunda en abril de 1992 con Vladimir Chernov como o Dux; e o terceiro en decembro de 2007, con Paolo Gavanelli como o Dux.
Actualmente, I due Foscari foi producida ocasionalmente. O Teatro alla Scala representouna en 1988, tamén con Renato Bruson (versión dispoñible en DVD). A Royal Opera de Londres presentou a ópera en xuño de 1995 con Vladimir Chernov e June Anderson nos papeis principais. Foi representada no Teatro San Carlo de Nápoles no ano 2000 e gravada en DVD. A Ópera de Sarasota en Florida incluíuna en marzo de 2008 como parte do seu "Ciclo Verdi". Foi representada durante as tempadas 2008/09 de La Scala e a Asociación de Amantes da Ópera (ABAO) de Bilbao (España).
Acto I
Nos pazos Foscari, Lucrezia (dona de Jacopo) prega ao ceo en favor do seu home, mais déixase levar pola cólera cando sabe que o Consello dos Dez acaba de condenara Jacopo ao exilio perpetuo.
No pazo do dux, o dux Francesco Foscari medita sobre a súa autoridade e a súa incapacidade para protexer ao seu fillo, a quen cre inocente. Entón aparece Lucrézia, que lle suplica anular a sentenza á que foi condenado o seu home. El responde que as leis de Venecia llo impiden, mais tentará apelar pola súa causa ante do Senado.
Acto II
Pechado nunha cela da prisión do Estado, Jacopo é asaltado por visións de espectros. Lucrézia, e logo o dux entran e tratan de consolalo, mais Jacopo Loredano aparece para levalo ante os xuíces, onde terá que escoitar a sentenza do exilio.
Ante o Consello dos Dez, o dux pide ao seu fillo que se someta a xuízo. A aparición de Lucrézia cos seus fillos non consegue mudar o parecer do Consello, que instigado por Loredano, ordena que Jacopo sexa deportado de inmediato a Creta.
Acto III
Na Piazzetta de Venecia, a multitude desfruta cunha regata que está a piques de comezar. En compaña de Bardagino, aparece Loredano e ordena o inicio da competición. A chegada da lúgubre galera do Estado, a chega para levarse a Jacopo, dispersa á multitude. Jacopo descende e entra no pazo do dux para despedirse da súa dona. Loredano triunfa.
Nos seus apousentos, Francesco Foscari recibe a visita de Barbarigo, quen lle anuncia que un vilán moribundo acaba de confesar que é o único autor do asasinato imputado a Jacopo. Daquela aparece Lucrézia, anunciando que Jacopo acaba de morrer no barco que o levaba a Creta.
A continuación entran os membros do Senado e do Consello dos Dez, pedindo ao dux a súa abdicación, a causa da súa idade e do seu recente do. Foscari acaba cedendo e quita os ornamentos ducais. Cando está a piques de abandonar o pazo acompañado por Lucrézia, sente o canón de San Marcos que anuncia a elección do seu sucesor, Pasquale Malipiero. Immediatamente morre a causa da pena, mentres Loredano desfruta da súa vinganza.
Encoro dos Peares
A súa presa é de gravidade e ten unha altura de 94 m. Dispón dunha central hidroeléctrica para o seu aproveitamento.
Llywarch y Nam
Llywarch y Nam, nado contra 1150 e finado en 1160, foi un poeta cortesán galés do século XII na corte de Powys. Del só se coñece un poema.
O bardo
Como no caso de Llywarch Llaety, só coñecemos unha peza da súa obra, unha awdl a Llywelyn ap Madog, o fillo máis vello e herdeiro de Madog ap Maredudd de Powys, que morreu pouco despois da morte do seu pai en 1160. Así, e posto que os seus nomes son tan semellantes, poderíase pensar que Llywarch y Nam e Llywarch Llaety fosen sobrenomes dados a un só bardo, pero carecemos de probas sobre iso.
Obra
A única peza que chegou ata nós co nome de Llywarch y Nam é un poema para agradecerlle a Llywelyn ap Madog que lle regalase uns cans de caza nun manuscrito, que é unha escolma de englynion.
Bruno Soriano Llido
Bruno Soriano Llido, nado en Artana o 12 de xuño de 1984, coñecida simplemente como Bruno, é un futbolista profesional español que xoga no Villarreal CF como centrocampista defensivo.
Dénia
Dénia é unha cidade da Comunidade Valenciana situada na costa norte da provincia de Alacant. Trátase da capital da comarca da Marina Alta, tamén coñecida parte dela como "Marquesado de Dénia". Ten 45.569 habitantes (INE 2008).
miniatura|Vista de Dénia dende o Montgó. miniatura|Calas de Dénia miniatura|Praia das Rotes en Dénia.
Xeografía
O Montgó (753 msnm) (Parque Natural desde 1987) domina os 66,20 km² do termo municipal e presenta unha variada mostra de plantas autóctonas, animais, covas e carreiros. O outro atractivo paisaxístico é a Reserva Mariña do Cabo de San Antonio. Este cabo ten unha altitude de 160 m.
Dénia forma parte da Costa Branca, que vai desde esta localidade ata Pilar de la Horadada. Ten 20 km de costa na que destaca as praias de Les Marines e de Las Rotas.
Barrios e núcleos de poboación
miniatura|Barrio de Baix la Mar. miniatura|Muralla do castelo. miniatura|Porto de Dénia. A poboación está distribuída en diversos barrios e áreas. No mesmo núcleo urbano atopamos os seguintes barrios:
Fora do núcleo urbano tamén podemos distinguir outras zonas: as Marines (ao norte), as Rotes (ao sur), a Pedrera (á faldra do Montgó), el Montgó etc. Dous dos núcleos de poboación do municipio acadaron unha certa autonomía administrativa coma entidades locais menores: Jesús Pobre e La Xara.
Accesos
Dénia comunícase, por estrada, con Valencia e Alacant a través da N-332 e a Autoestrada do Mediterráneo (Saída 62). Ten conexión de autobuses con Gandia, ou Alacant.
Praias
Dénia ten unha costa de 20 km e as praias do norte son amplas e de area. No sur hai calas rochosas. Estas praias están recoñecidas polos certificados ISO 14001 (xestión medio ambiental) e ISO 9001-2000 (xestión da calidade). Ten dúas zonas de praias: as Marines e as Rotes.
A zona de Les Marines ten as praias máis areosas:
A zona de Les Rotes caracterízase polas súas numerosas calas e o paseo marítimo:
Demografía
Tras un retroceso poboacional trala crise da filoxera a comezos do século XX, a evolución demográfica do municipio tivo un cambio radical grazas ao "boom" turístico dos anos sesenta. A súa poboación pasou de 12.185 habitantes en 1960 a 30.693 en 2000 e 45.569 en 2008.
Segundo o censo de 2007, o 29,7% da súa poboación é da inmigración; destes, un 59,0% procede da UE (da que destaca unha colonia de 2.619 alemáns), un 24,6% de Iberoamérica e un 10,1% da Europa non comunitaria.
Economía
A crise da pasa, dende comezos do século XX, supuxo unha certa paralización económica da cidade. Dende os anos 1960 o turismo converteuse no principal sector económico de Dénia provocando a desaparición das industrias e unha acelerada urbanización.
École de Barbizon
miniatura|300px|As espigadoras. [[Jean-François Millet, (1857), Museo de Orsay, París.]] A Escola de Barbizon de pintura (aprox. 1830–1870) foi o conxunto de pintores franceses reunidos en torno á aldea de Barbizon, próximo ao bosque de Fontainebleau, onde os artistas deste círculo chegaron a establecerse.
O feito de que os pintores de Barbizon deixasen París para refuxiarse nun pequeno pobo xa é unha actitude de aberta oposición ao sistema vixente, non só no ámbito plástico, senón tamén na orde social.
Os pintores de Barbizon foron parte do Realismo pictórico francés, que xurdiu en reacción ao máis formalista Romanticismo de Gericault ou Delacroix.
Orixes e fundación
Ao principio do século XIX, os criterios artísticos viraban ao redor da tradición neoclásica, seguindo ao pintor Jacques-Louis David. Á marxe deste academicismo, o Romanticismo formalizado por Géricault, Bonington ou Delacroix crecía.
En 1824, o Salón de París exhibiu unha exposición de John Constable. As súas escenas rurais influenciaron a algúns artistas novos, facendo que abandonasen o formalismo e academicismo para buscar a súa inspiración directamente na Natureza. As escenas naturais foron a temática máis recorrente, como elemento protagonista da súa pintura e non como mero pano de fondo de feitos dramáticos ou escenas mitológicas.
Durante as revolucións burguesas de 1848, un grupo de artistas comezou a reunirse na vila de Barbizon para seguir as ideas de Constable sobre a pintura e o naturalismo.
Os integrantes fundadores da escola de Barbizon foron Théodore Rousseau, Jean-Baptiste Camille Corot, Jean-François Millet e Charles-François Daubigny. Outros membros foron Jules Dupré, Narcisso Virgilio Díaz de la Peña, Henri Harpignies, Félix Ziem, Alexandre DeFaux, Constant Troyon e Jules Jacques Veyrassat.
Estilo de Barbizon
200px|dereita|miniatura|A ponte de Mantes, obra de [[Jean-Baptiste Camille Corot|Corot (1868-70), Museo do Louvre.]] Manteñen un estilo realista, pero de entonación lixeiramente romántica, que se caracteriza pola súa especialización case en exclusiva no paisaxe e o seu estudo directo do natural. Isto influirá no resto da pintura francesa do século XIX, en especial no Impresionismo. Usualmente tomarán os seus apuntamentos ao aire libre para realizar as súas obras definitivas nos seus estudos
Renunciaron á estampa pintoresca da vida campestre e lanzáronse a analizar dun modo case escrupuloso a Natureza. Esta observación do natural produce efectos sentimentais na alma do pintor, polo que as súas paisaxes adquiren unha calidade dramática bastante perceptible.
Millet, máis aló de Barbizon
Exemplo disto témolo no cadro As espigadoras onde o mestre francés plasma unha escena da colleita do trigo. A diferenza doutras escenas do realismo, nesta non hai dramatismo, nin intención de denuncia social, senón simplemente a constatación da realidade.
Mundial de Fútbol de 2018 - Grupo E
O Grupo E da Copa do Mundo de Fútbol de 2018, realizada en Rusia, está composto por catro equipos que se enfrontarán entre si nun total de seis encontros:, , e. Ao termo dos mesmos os dous con maior cantidade de puntos clasificaranse para a seguinte fase, e as outras dúas seleccións quedarán eliminadas.
Participantes
O Grupo E está composto polas seguintes seleccións:
Partidos
A fase de grupos constou de seis partidos, cun total de tres partidos xogados por cada selección. Segundo o sistema de competición da FIFA, cada equipo acumulaba unha puntuación en función dos seus resultados: 3 puntos por vitoria (até 1994 eran só 2), 1 por empate, 0 por derrota. De acordo coa mesma, o catro equipos foron ordenados en forma descendente. No caso de que houbese dous ou máis con igual cantidade de puntos, os criterios de desempate foron os seguintes:
Goberno da Comunidade de Madrid
250px|thumb|[[Real Casa de Correos, sede do Goberno.]] O Goberno da Comunidade de Madrid (oficialmente Gobierno de la Comunidad de Madrid) é o órgano colexiado que dirixe a política da Comunidade de Madrid (España), correspondéndolle as funcións executivas e administrativas, así como o exercicio da potestade regulamentaria en materias non reservadas neste Estatuto á Asemblea de Madrid.
Ten a súa sede na Real Casa de Correos na Porta do Sol de Madrid e, desde o 25 de xuño de 2015, a Presidenta do Goberno da Comunidade de Madrid é Cristina Cifuentes, do Partido Popular, en substitución de Ignacio González González tras gañar as eleccións autonómicas dese mesmo ano.
Membros
O Goberno estará composto polo Presidente, o ou os Vicepresidentes, no seu caso, e os Conselleiros. Os membros do Goberno serán nomeados e cesados polo Presidente.
Para ser Vicepresidente ou Conselleiro non será necesaria a condición de Deputado.
Réxime de incompatibilidades
Os membros do Goberno non poderán exercer outras actividades laborais, profesionais ou empresariais que as derivadas do exercicio do seu cargo. O réxime xurídico e administrativo do Goberno e o Estatuto dos seus membros será regulado por Lei da Asemblea.
Responsabilidade
O Goberno responde politicamente ante a Asemblea de forma solidaria, sen prexuízo da responsabilidade directa de cada Conselleiro pola súa xestión.
A responsabilidade penal do Presidente de Goberno, Vicepresidentes e dos Conselleiros será exixible ante a Sala do Penal do Tribunal Supremo. No entanto, a dos Vicepresidentes e Conselleiros para os delitos cometidos no ámbito territorial da súa xurisdición será exixible ante o Tribunal Superior de Xustiza de Madrid.
Cesamento
O Goberno cesa tras a celebración de eleccións á Asemblea, nos casos de perda de confianza parlamentaria e en caso de dimisión, incapacidade ou falecemento do Presidente.
O Goberno cesante continuará en funcións ata a toma de posesión do novo Goberno.
Conselleiros
thumb|150px|[[Cristina Cifuentes (2015- )]] En 2015 constituíuse a X Lexislatura da Asemblea de Madrid, a estrutura do goberno é a seguinte:
The Passion of the Christ
The Passion of the Christ é un filme estadounidense dirixido por Mel Gibson que foi estreado no 2004.
Sinopse
Ano 30 da nosa era. Na provincia romana de Xudea, un carpinteiro galileo chamado Xesús de Nazaret comeza a anunciar a chegada do "reino de Deus" e rodéase dun grupo de humildes pescadores: os Apóstolos. Durante séculos, o pobo xudeu agardara a chegada do Mesías, personaxe providencial que liberaría a súa sagrada patria e instauraría unha nova orde baseada na xustiza. As ensinanzas de Xesús atraen a unha gran multitude de seguidores que o recoñecen como o Mesías. Alarmado pola situación, o Sanedrín, coa axuda de Xudas Iscariote, un dos doce Apóstolos, arresta a Xesús. Acusado de traizón a Roma, Cristo é entregado a Poncio Pilato, quen, para evitar un motín, o condena a morrer na cruz como un vulgar criminal.
Céltiga Fútbol Club
O Céltiga Fútbol Club é o equipo de fútbol da Illa de Arousa, único de carácter insular de Galicia. Fundado en 1967, xoga na actualidade na Terceira División. O seu campo de fútbol é o Salvador Otero, cunha capacidade para 1.500 espectadores.
Nos últimos trinta anos xogou sobre todo nas categorías do fútbol pontevedrés (Rexional Preferente Sur e Primeira Rexional), pero tamén disputou 12 tempadas completas en Terceira, especialmente na década dos oitenta do século XX. Foron as tempadas 1980-81, 1983-89 e 2005-10. O seu mellor resultado foi na tempada 1984-85, cando quedou en quinta posición. Nunca xogou a promoción de ascenso a Segunda B.
Lame Deer, Montana
thumb|right|200px|Situación de Lame Deer no [[condado de Rosebud, Montana|condado de Rosebud, Montana.]] Lame Deer (en inglés) ou Meaveʼhoʼeno (en cheyenne), as dúas formas oficiais, é un lugar designado polo censo no Condado de Rosebud, Montana, e é ademais a capital tribal e de goberno da reserva india dos Cheyennes do Norte. A súa poboación era de 2.052 habitantes no censo de 2010, o 94% nativos americanos.
Club dos 27
O club dos 27 é un termo que fai referencia á crenza de que un número estrañamente elevado de músicos populares e outros artistas morreron ós 27 anos, moitas veces como resultado do abuso das drogas e do alcol ou por medios violentos, como o homicidio ou o suicidio.
Non obstante, os estudos estatísticos desvelan que as mortes non seguen un padrón inhabitual.
O club dos 27 foi repetidamente citado en revistas de música, revistas en xeral e xornais. Fixéronse varias exposicións dedicadas á idea, así como novelas, películas e obras de teatro. Houbo moitas teorías e especulacións diferentes sobre as causas de tales mortes precoces e as súas posibles conexións. O biógrafo de Kurt Cobain e Jimi Hendrix, Charles R. Cross, escribe: "O número de músicos que morreron ós 27 anos é realmente notable para calquera padrón considerado. [Inda que] os humanos morran regularmente a tódalas idades, hai un pico estatístico para os músicos que morren ós 27".
Orixe do termo
Brian Jones, Jimi Hendrix, Janis Joplin e Jim Morrison, morreron todos á idade de 27 anos entre 1969 e 1971. A coincidencia suscitou naquela época algúns comentarios, pero a idea dun "club dos 27" comezou a incorporarse na percepción pública dúas décadas e media máis tarde, trala morte de Kurt Cobain.
Segundo o biógrafo de Hendrix e Cobain, Charles R. Cross, a importancia crecente dos medios de comunicación –internet, televisión e revistas– e a resposta da nai de Kurt Cobain nunha entrevista son, asemade, responsables de tales teorías. Refírese Cross a un belisco das declaracións feitas pola nai de Cobain, Wendy Fradenburg Cobain O'Connor, no xornal The Daily World de Aberdeen, Washington: –"Agora que se foi e se uniu a ese estúpido club. Díxenlle que non se unira a ese estúpido club", aludindo segundo Cross, a Hendrix, Joplin e Morrison, finados á mesma idade. Outros autores comparten a súa opinión. Emporiso, Josh Hunter e Eric Segalstad, autor de 27s: The Greatest Myth of Rock & Roll, entenden que a nai de Kurt Cobain se refire á morte de seu tío e seu tío-avó, falecidos ámbolos dous a consecuencia do suicidio. Conforme Cross, os acontecementos levaron a un "conxunto de teorías da conspiración [que suxiren a] noción absurda de que Kurt Cobain preparou á mantenta a súa morte para formar parte do club dos 27".
Cando Amy Winehouse morreu no ano 2011 á idade de 27, dezasete anos despois da morte de Kurt Cobain, houbo novamente grande atención por parte dos medios de comunicación relacionada con este asunto. O que fora seu asistente persoal Alex Haines, afirmou trala morte de Winehouse que tres anos antes ela lle confesara o temor de falecer a esa idade.
Referencias na música
A canción 28, de John Craigie do seu álbum Montana Tale, é sobre o club. Os tres versos refírense á morte de Jim Morrison, Janis Joplin e Kurt Cobain, respectivamente.
Fai referencia ó asunto a canción 27 Forever de Eric Burdon, do seu álbum de 2013 ′Til Your River Runs Dry.
O nome da canción 27 Club de letlive, do seu disco The Blackest Beautiful refírese ó club.
O oitavo álbum de estudio de Magenta, The Twenty Seven Club, fai alusión directa ó club. Cada canción é un tributo a algún membro do club.
O título da canción 27 de Fall Out Boy do seu álbum Folie à Deux refírese ó club. A canción explora os estilos de vida hedonista comúns no rock and roll. Pete Wentz, o letrista principal de Fall Out Boy, escribiu a canción porque sentía que estaba vivindo unha vida perigosa similar.
Nimbos
Nimbos é un libro de poemas do guitiricense Xosé María Díaz Castro, publicado o 5 de xullo de 1961 por Editorial Galaxia.
Descrición
Foi a única obra bibliográfica do autor editada en vida, homenaxeado o Día das Letras Galegas do ano 2014. Constituída por trinta e dúas composicións, divididas en sete epígrafes, está considerado como unha obra de alta poesía universal. Carvalho Calero dixo que Nimbos veu restaurar na literatura galega a poesía total.
O título (do latín nimbus) fai referencia aos halos, o círculo dourado que nas representacións gráficas do cristianismo aparece arredor da cabeza de Xesús Cristo, a Virxe María e os santos.
Imperio de Malí
O Imperio de Malí (1235–1546) foi un estado medieval dos mandinka, un pobo mandinga cuxo núcleo foi a rexión de Bamako, na África Occidental. O imperio foi fundado por Sundiata Keïta. Era coñecido pola súa xenerosidade e a riqueza dos seus gobernantes, en especial Mansa Kankan Musa I. O Imperio de Malí tivo unha profunda influencia na cultura da África Occidental, permitindo a difusión da súa lingua, leis e costumes ao longo do río Níxer.
Manden
O imperio de Malí creceu ao redor dunha área chamada polos seus contemporáneos "Manden" e polos seus habitantes "o Mandinka" (inicialmente, "Manden'ka", a xente de Manden), que abarcaba a maioría do actual norte de Guinea e Malí meridional. O imperio foi establecido orixinalmente como unha federación que as tribos Mandinka chamaron o Manden Kurufa (literalmente, "federación de Manden"), pero converteuse máis adiante nun imperio que gobernaba en África a uns 50 millóns de persoas de case cada grupo étnico imaxinable.