cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Thomas Hobbes
O cidadán e o Estado
Estas leis non son suficientes por si mesmas para constituír a sociedade, xa que é preciso que tamén exista un poder que obrigue a respectalas. Por conseguinte, segundo Hobbes é preciso que todos os homes encarguen a un único home a súa representación. Posto que o soberano non entra no xogo dos pactos, unha vez que recibiu nas súas mans todos os dereitos dos cidadáns, deténtaos de maneira irreevocable. Tamén pode intervir en cuestión de opinións, xulgando, aprobando ou prohibindo determinadas ideas. Todos os poderes deben concentrarse nas súas mans. Mesmo a igrexa debe estarlle sometida. Polo tanto, o Estado tamén intervirá en materia de relixión. E como Hobbes cre na revelación e na Biblia, o Estado ao que se refire deberá arbitrar en materias de interpretación das Escrituras e dogmática relixiosa, evitando así todo motivo de discordia. Trátase da teoría máis radical do Estado absolutista, que non se deduce do dereito divino, senón do pacto social antes descrito.
Leviatán
Na Biblia, no libro de Job (caps. 40-41) descríbese ao Leviatán (que significa literalmente "crocodilo") como un monstro invencible. Hobbes utiliza o nome "Leviatán" para designar ao Estado como título da obra que sintetiza todo o seu pensamento. Ao mesmo tempo, non obstante, desígnao como "Deus mortal" porque a el, por debaixo do Deus inmortal, debémoslle a paz e a defensa da nosa vida. Esta dobre denominación resulta sumamente significativa: o Estado absolutista que Hobbes edificou é, en realidade, metade monstro e metade Deus mortal.
Hobbes establece a súa doutrina da fundación dos estados e os gobernos lexítimos e a creación dunha ciencia obxectiva da moralidade. Isto deu lugar á teoría do contrato social. Leviatán foi escrito durante a Guerra Civil Inglesa, gran parte del ocúpase da demostración da necesidade dunha autoridade central forte para evitar o mal da discordia e a guerra civil.
A partir dunha comprensión mecanicista dos seres humanos e as paixóns, Hobbes postula o que sería a vida sen goberno, unha condición que el chama o estado de natureza, gran parte disto baseabase nas obras de Hugo Grotius. Nese estado, cada persoa tería dereito ou licenza, a todo o mundo. Isto, argumenta Hobbes, conduciría a unha "guerra de todos contra todos" (bellum omnium erga contra). A descrición contén o que se chamou un dos pasaxes máis coñecidos da filosofía inglesa, que describe a humanidade tal é como sería en estado natural, se non fora pola comunidade política:
En tal estado, a xente teme a morte, e carecen tanto das cousas necesarias para unha vida confortable, como da esperanza de ser capaz de traballar duro para obtelas. Así que coa fin de evitar que as persoas accedan a un contrato social e establecer unha sociedade civil. Segundo Hobbes, a sociedade é unha poboación baixo unha autoridade soberana, á que todos os individuos desa sociedade ceden algúns dereitos de protección. Calquera abuso de poder por parte desta autoridade non se pode resistir, porque o poder soberano do protector ven a causa das persoas que renden o seu propio poder soberano para a protección e polo tanto eles son os autores de todas as decisións tomadas polo soberano. "O que se queixou da lesión da súa soberanía, queixouse do que el mesmo é o autor, e polo tanto non debería acusar a calquera home, senón a si mesmo, non a si mesmo das lesións xa que facer dano a un mesmo é imposible." Non hai doutrina de separación de poderes na discusión de Hobbes. Segundo el, o soberano debe controlar os poderes civís, militares, xudiciais, e os poderes eclesiásticos. No libro estableceu as bases para a maior parte da filosofía política occidental desde a perspectiva da teoría do contrato social.
John Wallis
Hobbes opúxose aos acordos académicos existentes, e atacou o sistema das universidades orixinais en Leviatán. Despois pasou a publicar De Corpore, que contiña non só os puntos de vista tendenciosos sobre as matemáticas, senón tamén unha proba da inaceptable cuadratura do círculo. Todo isto levou aos matemáticos a unha polémica provocada por John Wallis para converterse nun dos seus opositores máis persistentes. Desde 1655, a data da publicación de De Corpore, Hobbes e Wallis tratando de refutar constantemente as posicións de cada un. Despois de anos de debate, a disputa sobre a proba da cuadratura do círculo gañou tal notoriedade que este conflito converteuse nun dos máis infames na historia das matemáticas.
Ateismo
Hobbes foi acusado de ateísmo, ou (no caso de Bramhall ) das ensinanzas que poderían levar ao ateísmo. Esta foi unha acusación importante, e o propio Hobbes escribiu, na súa resposta a Bramhall de "A captura do Leviatán ", que "o ateísmo, a impiedade, e similares son palabras da maior difamación posible".
Hobbes sempre se defendeu de tales acusacións. En tempos máis recentes tamén se falou moito dos seus puntos de vista relixiosos polos estudosos como Richard Meta e JGA Pocock, pero aínda hai un amplo desacordo sobre o significado exacto de puntos de vista infrecuentes de Hobbes sobre a relixión.
Francisco Javier Pérez Villarroya
Francisco Javier Pérez Villarroya, nado en Zaragoza o 6 de agosto de 1966, é un exfutbolista español. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección española.
Traxectoria
Villarroya acudiu ao Mundial de Italia, en 1990, como a flamante fichaxe do Real Madrid CF. Titular durante dúas tempadas seguidas, co Radomir Antić e Leo Beenhakker, na campaña 1992–93 comezou o seu declive ao perder a confianza do novo técnico, Benito Floro. En 1994 puxo rumbo á Coruña para xogar no Deportivo, até que en 1996 é contratado polo Sporting de Xixón e, en 1998, polo CD Badajoz, no que puxo fin á súa carreira como futbolista de elite tras disputar 14 encontros coa selección e 276 en Primeira División.
Le Scaphandre et le Papillon (filme)
O Escafandro e a Bolboreta (Le Scaphandre et le Papillon, en Francia; The Diving Bell and the Butterfly, nos Estados Unidos) é un filme dirixido por Julian Schnabel. Lanzado en 2007, o filme está baseado no libro francés homónimo de Jean-Dominique Bauby. A obra de Schnabel gañou dous premios Globo de Ouro (mellor filme estranxeiro e mellor dirección), levou os premios de mellor dirección e o Grande Premio Técnico no Festival de cinema de Cannes e aínda foi finalista en catro categorías do Óscar (foi proposto nos premios de Mellor Director, Mellor Fotografía, Mellor Guión Adaptado e Mellor Montaxe).
Sinopse
O filme narra a historia de Jean-Dominique Bauby, un xornalista exitoso, editor da revista Elle que, aos 43 anos de idade, sufriu un accidente vascular cerebral. Por causa deste ataque, Jean-Do, como era chamado, desenvolveu unha síndrome rara, denominada síndrome do encarceramento, a cal deixou o seu corpo totalmente paralizado. El só podia mover o ollo esquerdo. A partir de entón, Bauby ten que aprender a convivir naquel estado.
Reinado de Isabel II de España
miniatura|dereita|250px|Isabel II de España O reinado de Isabel II é o período da historia contemporánea de España comprendido entre a morte de Fernando VII en 1833 e o triunfo da Revolución de 1868, que obrigou á raíña a marchar ao exilio. O seu reinado está dividido en dúas grandes etapas: a minoría de idade (1833-1843) durante a que asumiron a rexencia, primeiro a súa nai María Cristina de Borbón e, despois, o xeneral Baldomero Espartero; e o reinado efectivo que comeza coa declaración polas Cortes en 1843 da maioría de idade da raíña adiantada aos trece anos. Ao longo do seu reinado produciuse a configuración do Estado liberal en España.
Tras a morte de Fernando VII o 29 de setembro de 1833, a súa dona María Cristina de Borbón-Dúas Sicilias asumiu a rexencia co apoio dos liberais, en nome da súa filla e futura raíña, Isabel II. O conflito co seu cuñado, Carlos María Isidro de Borbón, que aspiraba ao trono en virtude dunha pretendida vixencia da Lei Sálica —xa derogada por Carlos IV e o propio Fernando VII— levaron ao país á Primeira Guerra Carlista.
Tras a breve rexencia de Espartero que sucedeu á rexencia de María Cristina de Borbón-Dúas Sicilias, Isabel II foi proclamada maior de idade con só trece anos por resolución das Cortes Xerais en 1843. Así comezou o reinado efectivo de Isabel II que adoita dividirse en catro períodos: a década moderada (1844-1854); o Bienio Progresista (1854-1856); a etapa dos gobernos da Unión Liberal (1856-1863) e a crise final (1863-1868).
O reinado de Isabel II caracterizouse por un intento modernizador de España que se viu contido, porén, polas tensións internas dos liberais, a presión que seguiron exercendo os partidarios do absolutismo máis ou menos moderado, os gobernos totalmente influídos polo estamento militar e o fracaso final ante as dificultades económicas e a decadencia da Unión Liberal que levaron a España á experiencia do Sexenio Democrático. Tamén influíu moito no seu reinado a súa propia personalidade, sen dotes para o goberno e controlada en todo momento polas Cortes, especialmente pola súa propia nai, e tamén polos xenerais Narváez, Espartero e O'Donnell, o que impedíu que se consolidase o tránsito do Antigo Réxime ao Estado Liberal, polo que España chegou ao último terzo do século XIX en condicións desfavorables respecto a outras potencias europeas.
As rexencias de María Cristina e Espartero (1833-1843)
miniatura|[[María Cristina de Borbón-Dúas Sicilias.]] A Rexencia de María Cristina de Borbón estivo marcada pola guerra civil derivada do preito sucesorio entre os partidarios da futura Isabel II ou "isabelinos" (ou "cristinos" polo nome da rexente) e os de Carlos María Isidro ou "carlistas". Francisco Cea Bermúdez, moi próximo ás teses absolutistas do defunto Fernando VII foi o primeiro Presidente do Consello de Ministros. A ausencia de conquistas liberais forzou á saída de Cea e a chegada de Martínez de la Rosa quen convenceu á Rexente para promulgar o Estatuto Real de 1834, unha carta outorgada que non recoñecía a soberanía nacional o que supoñía un retroceso fronte á Constitución de Cádiz de 1812, concedida por Fernando VII.
O fracaso dos liberais conservadores ou "moderados" levou ao poder aos liberais progresistas no verán de 1835. A figura máis destacada deste período foi Juan Álvarez Mendizábal, político e financeiro de gran prestixio que institucionalizou as "xuntas revolucionarias" que xurdiran durante as revoltas liberais do verán e iniciou varias reformas económicas e políticas, entre as que destaca a desamortización que leva o seu nome que puxo en venda os bens das ordes regulares da Igrexa católica. Durante o segundo goberno progresista presidido por José María Calatrava e con Mendizábal como home forte na carteira de Facenda, aprobouse a nova Constitución de 1837 nun intento por conxugar o espírito da Constitución de Cádiz e lograr o consenso entre os dous grandes partidos liberais, moderados e progresistas.
miniatura|esquerda|[[Baldomero Espartero.]] A Guerra Carlista xerou graves problemas económicos e políticos. A loita contra o exército do carlista Tomás de Zumalacárregui, alzado en armas desde 1833, obrigou á Rexente a depositar boa parte da súa confianza nos militares cristinos que alcanzaron gran renome entre a poboación. Deles destacou o xeneral Espartero quen foi o encargado de certificar a vitoria final no Convenio de Oñate, máis coñecido como o Abrazo de Vergara.
Pola súa banda, os conservadores representados por Leopoldo O'Donnell e Narváez non cesaron nos seus pronunciamentos. En 1843 o desgaste político acentuouse e ata os liberais que o apoiaron tres anos antes, conspiraban contra el. O 11 de xuño de 1843 a sublevación dos moderados estivo tamén apoiada polos homes da confianza de Espartero como Joaquín María López e Salustiano Olózaga, o que obrigou ao xeneral a abandonar o poder e marchar ao exilio en Londres.
Reinado efectivo de Isabel II (1843-1868)
Coa saída de España de Espartero, os políticos decidiron dar a maioría de idade á Raíña, a pesar de que Isabel tiña soamente 13 anos. Así, até 1868 creouse un reinado complexo que marcaron o rumbo político de España do século XIX e principios do século XX.
Durante esta etapa distínguense tres partes: A década moderada (até 1854), o Bienio Progresista (até 1856) e os gobernos da Unión Liberal e a fin do reinado de Isabel (até 1868).
Para comezar a súa rexencia, xa como Isabel II, xurou a Constitución de 1837 perante as Cortes Xerais. Para formar goberno, pediulle axuda ao progresista Salustiano Olózaga, que pactara con Cristina o seu regreso do exilio en Francia. Pero, coa perda da votación para a elección de Presidente do Congreso dos Deputados, obrigou a Olózaga a dimitir do goberno e a romper o acordo entre progresistas e moderados (que puxera fin á rexencia de Espartero).
González Bravo foi nomeado novo Presidente do Goberno de España o 11 de decembro dese mesmo ano.
A década moderada (1844-1854)
miniatura|dereita|200px|Ramón María Narváez
Posteriormente o liderado do Partido Moderado recaeu en Ramón María Narváez (que influía fortemente na forma de gobernar de González Bravo), que asumiu a Presidencia do Goberno dando inicio á Década Moderada. Este período caracterízouse por unha relativa estabilidade. Nesta época xurdiu a Constitución de 1845, que daba regreso á soberanía compartida entre o Rei e as Cortes.
Pero, dentro do Partido Moderado había unha división moi evidente, que provocou o cesamento de Narváez o día 11 de febreiro de 1846. Este cesamento produciuse pola polémica decisión de decidir quen ía ser o home que casara coa raíña. Ese mesmo ano Isabel casou con Francisco de Asís de Borbón (eran curmáns), concretamente o día 10 de outubro. Antes deste casamento, a súa nai, María Cristina de Borbón construíra un plan para que a súa filla casara co herdeiro a Coroa de Francia.
O bienio progresista (1854-1856)
Co nomeamento de Baldomero Espartero como presidente do goberno iníciase unha nova etapa no reinado de Isabel II o denominado Bienio Progresista.
Con nomeamento de Espartero como Presidente, este nomeou a O'Donnell como Ministro da Guerra. Esta unión entre os dous políticos (aparentemente fieis un ao outro) tivo os seus problemas. Mentres O'Donnell trataba de apagar prácticas liberais de Espartero no tema da Igrexa e a desamortización, Espartero buscaba o liberalismo.
O'Donnell formaba a Unión Liberal, mentres seguía no goberno con Espartero. As eleccións ás Cortes deron maior número de escanos a O'Donnell que a Espartero (1854). Así as cousas, a convivencia entre os dous naufragaron, e a cuestión relixiosa, ao presentarse ante as cortes cun proxecto que declaraba que ninguén podía ser molestado polas súas crenzas, foi o detonante. A proposta foi aprobada e por este motivo quedaron rotas as relacións coa Santa Sé.
Pero O'Donnell non permitiría que isto seguira adiante. Espartero, consciente desta situación mobilizou á Milicia Nacional e á prensa contra os ministros moderados, pero a raíña decidiu dar a xefatura do goberno a O'Donnell. A esta situación engadíanselle as sublevacións carlistas en Valencia e a grave situación económica do país. As dúas partes enfrontáronse nas rúas os días 14 de xullo e 15 de xullo de 1856, onde Espartero decidiu retirarse.
Os gobernos da Unión Liberal (1856-1863)
200px|dereita|miniatura| O xeneral O'Donnell O nomeamento de O'Donnell como Presidente do Consello de Ministros supuxo a restauración da Constitución de 1845, dando comezo o chamado Bienio Moderado. Tras os sucesos de xullo, a debilidade de O'Donnell fixo que a raíña dera a presidencia do Goberno a Narváez. A inestabilidade continuou até 1857. Co regreso de O'Donnell á presidencia comezaron os Gobernos da Unión Liberal.
O 30 de xuño creouse un novo Goberno, no que O'Donnell sería o ministro da Guerra. Este Goberno durou catro anos e medio, até que o 17 de xaneiro de 1863 se disolveu. Foi o máis estable da época.
Tras o restablecemento da Constitución de 1845, as eleccións ás Cortes do día 20 de setembro de 1858 déronlle a Unión Liberal o control do poder lexislativo. Continuouse coa política desamortizadora, se ben o Estado entregou a cambio débeda pública á igrexa e repuxo o Concordato de 1851. Apareceron novas leis que serían claves e que mantiveron a súa vixencia até o século XX: Lei Hipotecaria, Primeiro Plan de Estradas etc. Pero, o Goberno no deu desterrado a corrupción económica, que estaba en todos os estamentos de poder. A partir de 1861 este Goberno comezou a desprestixiarse cada vez máis. Así, finalmente, o 2 de marzo de 1863 a raíña aceptou a dimisión de O'Donnell.
Fin do reinado de Isabel II (1863-1868)
A substitución de O'Donnell non era sinxela. Os partidos tradicionais tiñan problemas internos entre os seus membros. Por iso foron os moderados as que ofreceron a Fernando Fernández de Córdova para formar goberno. Finalmente a raíña preferiu no goberno a Manuel Pando Fernández de Pineda, conde de Miraflores, que carecía de apoio, e o seu goberno soamente durou até xaneiro de 1864. A partir de aquí houbo sete gobernos até a Revolución de 1868.
Pola súa parte os progresistas daban por superado a Espartero, e Olózaga xuntamente con Joan Prim foron formando unha alternativa que non confiaba en Isabel II de España para saír da crise permanente.
Narváez formou goberno o 16 de setembro de 1864, pero a negativa dos progresistas a participar nun sistema que consideraban corrupto levou a Narváez ao autoritarismo e á dimisión da maior parte do seu gabinete. Para todo isto, súmanse os sucesos da Noite de San Daniel o 10 de abril de 1865. Os universitarios de Madrid protestaban contra as medidas de Antonio Alcalá Galiano, que intentaba apartar das aulas o racionalismo e o krausismo, mantendo a vella doutrina da moral oficial da Igrexa católica, e contra a expulsión da súa cátedra de Historia a Emilio Castelar polos artigos escritos no rotativo La Democracia. A dura resposta dos medios de seguridade causou a morte de 13 universitarios.
Coa retirada de O'Donnell do goberno, Narváez substituíuno, reforzando a censura e a orde pública. Coa morte de Narváez, sucedeuno o 23 de abril de 1868 o autoritario Luis González Bravo pero a revolución xa comezara e a fin da monarquía chegou o 19 de setembro con La Gloriosa ao grito: "¡Abajo los Borbones! ¡Viva España!", ao tempo que Isabel fuxía a Francia para dar paso ao Sexenio Democrático.
CD23
Hai dúas formas de CD23: CD23a e CD23b. O CD23a está presente nas células B foliculares, mentres que, pola súa parte, o CD23b require IL-4 para expresarse en células T, monocitos, células de Langerhans, eosinófilos, e macrófagos.
Función
O CD23 ten un papel de transporte na regulación de retroalimentación de anticorpos. Os antíxenos que entran na circulación sanguínea son capturados por anticorpos IgE específicos para o antíxeno. Os inmunocomplexos formados coa IgE únense a moléculas de CD23 na superficie dos linfocitos B, que os transportan aos folículos de células B do bazo. O antíxeno é despois transferido desde as células B CD23+ ás células presentadoras de antíxenos CD11c+. As células CD11c+ á súa vez presentan o antíxeno a células T CD4+, o que pode orixinar unha potenciación da resposta de anticorpos.
Importancia clínica
O alérxeno responsable da alerxia ao ácaro do po Der-p-1 pode clivar (cortar) o CD23 da superficie das células. Cando o CD23 está en estado soluble pode moverse libremente e interaccionar coas células no plasma. Recentes estudos mostraron que o incremento dos niveis de CD23 soluble causan o recrutamento de células B non sensibilizadas para a presentación de péptidos antixénicos a células B específicas para o alérxeno, incrementando deste xeito a produción de IgE específicas para o alérxeno. As IgE, á súa vez, regulan á alza a expresión de CD23 e de Fc épsilon RI (o receptor de IgE de alta afinidade).
En citometría de fluxo, o CD23 é útil na diferenciación de leucemia linfocítica crónica, que é CD23 positiva, da leucemia de células do manto, que é CD23 negativa (o manto é a zona dos ganglios linfáticos que rodea os centros xerminais). Pode tamén demostrarse a presenza de CD23 en células B dos centros xerminais foliculares utilizando inmunohistoquímica, pero non está presente nas células en repouso da zona do manto que as rodea. Os linfomas orixinados na zona do manto son xeralmente negativos para o CD23, pero a maioría das leucemias linfomocíticas crónicas de células B e os linfomas de células B de baixo grao son positivas, o que permite distinguir por inmunohistoquímica estas dúas doenzas, que, por outra parte, teñen unha aparencia similar. As células de Reed-Sternberg son xeralmente positivas para o CD23.
Emilio Rodal
Traxectoria
Comezou o seu traballo na prensa en Noticiero de Vigo e foi redactor de Faro de Vigo e El Liberal. Foi inspirador e propagandista do Directorio Antiforista de Teis, do que foi delegado xeral e presidente honorario. De setembro de 1909 a marzo de 1910 viaxou a Cuba como representante do Directorio para realizar unha campaña propagandista na illa que culminou coa organización dun comité redencionista na Habana. En 1910 foi nomeado presidente honorario da Liga Agrario-Redencionista, pero dimitiu en setembro. En outubro marchou a Arxentina para realizar outra campaña redencionista entre os emigrados. Asentouse definitivamente na Arxentina e pertenceu a directiva da Casa de Galicia de Buenos Aires. Regresou a Galicia nos anos vinte e en 1928 presidiu en Cangas unha reunión dos pósitos de pescadores de Galicia. Finou en Lavadores en 1929 logo de padecer unha dura enfermidade.
Santuario da Virxe de Guadalupe de Hondarribia
O Santuario da Virxe de Guadalupe (en Guadalupeko baseliza) é unha capela e santuario católico, situado na montaña Jaikzibel, en Hondarribia, en Guipúscoa, no País Vasco.
Historia
Aparece mencionado por primeira vez nun documento de 1526, de feito, o mariñeiro Juan Sebastián Elcano doou seis duques de ouro nesta capela. Segundo a tradición, a capela érguese no lugar onde dous nenos atoparon a imaxe da virxe. É a advocación orixinal da Virxe de Guadalupe, no País Vasco. Orixinaria do século XVI, foi destruído moitas veces ó longo da historia.
Fragmento cristalizable
miniatura|200px|dereita|Anticorpo dixerido con [[papaína que rendeu dous fragmentos Fab e un fragmento Fc.]] miniatura|200px|Anticorpo dixerido con [[pepsina que rendeu un fragmento F(ab')2 e outro fragmento pFc'.]]
Santuario da Virxe de Guadalupe de Hondarribia
Historia
É un templo dunha nave cun cruceiro e paredes de cabeceira planas. O templo orixinal do século XVI foi renovado, máis tarde, principalmente no século XVIII. O obra actual data maioritariamente do século XIX. A torre foi construída en 1868 e está en ángulo entre as fachadas do sur e o leste.
Fragmento cristalizable
O fragmento cristalizable, rexión do fragmento cristalizable ou rexión Fc é a rexión dun anticorpo que forma a súa cola (ou base do Y, dado que os anticorpos teñen forma de Y), que interacciona con receptores da superficie das células chamados receptores Fc e con algunhas proteínas do sistema do complemento. Esta propiedade permite aos anticorpos activar o sistema inmunitario. Nos isotipos de anticorpos IgG, IgA e IgD, a rexión Fc está composta de dous fragmentos proteícos idénticos, derivados dos segundo e terceiro dominios das dúas cadeas pesadas do anticorpo. As rexión Fc das IgM e IgE son máis longos, xa que conteñen tres dominios constantes das cadeas pesadas (dominios CH 2, 3 e 4) en cada cadea polipeptídica. As rexións Fc das IgGs levan un sitio de N-glicosilación altamente conservado. A glicosilación do fragmento Fc é esencial para a actividade mediada polo receptor Fc. Os N-glicanos unidos a este sitio son predominantemente estruturas diantenarias fucosiladas de tipo complexo. Ademais, pequenas cantidades destes N-glicanos tamén portan residuos de GlcNAc e ácido siálico unidos por enlace α-2,6.
Santuario da Virxe de Guadalupe de Hondarribia
Historia
Logo do asedio de Hondarribia, en 1638, a cidade acudiu nunha gran procesión ata a capela para agradecer a protección durante o ataque e celebrar a vitoria.
Fragmento cristalizable
A outra parte, que xunto coa rexión Fc completa o anticorpo, denomínase rexión Fab, a cal contén seccións variables, serve para unirse ao antíxeno e forma os "brazos" do Y. A diferenza da rexión Fab, a rexión Fc de todos os anticorpos da mesma clase é sempre igual, é dicir, é constante, polo que ás veces á rexión Fc tamén se lle chama un tanto incorrectamente "fragmento da rexión constante".
Santuario da Virxe de Guadalupe de Hondarribia
Historia
Esta procesión é celebrada hoxe en día, cada 8 de setembro, no chamado "Alarde de Hondarribia"
Fragmento cristalizable
O fragmento Fc únese a varios receptores celulares e proteínas do sistema do complemento sanguíneo. Deste modo funciona como mediador de diferentes efectos fisiolóxicos dos anticorpos (detección de partículas opsonizadas; lise celular; desgranulación dos mastocitos, basófilos, e eosinófilos; e outros procesos).
Santuario da Virxe de Guadalupe de Hondarribia
Interior
O principal retablo é de estilo barroco, obra de Juan Bautista Igeluz e Jazinto Elduain e realizado en 1748. Os retablos dos lados foron traídos dende a parroquia. O retablo da esquerda, o ofrecido a San Sebastián, é de 1507 con renovacións de 1642. O retablo da dereita, é de 1760, e está ofrecido a San Xoán Bautista.
Fragmento cristalizable
Fragmentos Fc transformados por enxeñaría
Nun novo desenvolvemento terapéutico baseado en anticorpos, a rexión Fc das inmunoglobulinas foi transformada por enxeñería para conter un sitio de unión ao antíxeno. Este tipo de fragmento de unión ao antíxeno ddenomínase Fcab. Os fragmentos Fcab poden ser inseridos nunha inmunoglobulina completa intercambiando a rexión Fc, para así obter un anticorpo biespecífico (no que tanto as rexións Fab coma as Fcab conteñen sitios de unión ao antíxeno, que son distintos). Estes anticorpos monoclonais específicos denomínanse ás veces mAb2.
Santuario da Virxe de Guadalupe de Hondarribia
Interior
Hai tamén algúns frescos de Bienabe Artia de 1949.
Agrupación Musical de Goián
dereita|miniatura|Auditorio de Goián no que ensaia a Agrupación Musical.
A Agrupación Musical de Goián é unha banda de música da parroquia de Goián, no concello de Tomiño, creada en 1994. Conta cunha escola de música formada por 14 profesores e 160 alumnos e alumnas, así como un coro, banda infantil e banda xuvenil. Organizan cursos e concertos con grandes profesionais, con corais e acompañando voces solistas como Silvia Ferre ou artistas locais, como Angelina Álvarez e Davinia Álvarez. Dende 2015 está dirixida por Pedro Villarroel González.
Historia
Ao longo da súa historia actuaron en actos culturais e festas populares por toda a xeografía galega, Portugal (Tomar e Aveiro, esta última cidade no marco do 12º Encontro Ibérico de Bandas de Música), Madrid e Valencia. Tamén participaron dúas veces no programa Galicia enteira da TVG e en varios certames de bandas de música a nivel galego, provincial e zonal nos que conseguiron varios premios.
Levaron a cabo colaboracións co grupo de percusión Odaiko no concerto Vaia Banda, e na peza “Unha noite de amor con Lela” con voz solista e narradora xunto a Silvia Ferré, Belén Xestal e Alfredo Susavila.
Coro
A escola de música da agrupación conta cun coro composto por máis de trinta nenos e nenas da escola de entre 8 e 15 anos. O coro da Escola de Música fixo a súa presentación no curso 2014-2015, nun concerto estival celebrado na Praza Antonio Fernández de Goián. O profesor encargado das aulas e das actividades do coro é Bruno Díaz. O coro participou o 20 de febreiro do 2016 no Certame de Coros Infantís celebrado no Auditorio de Caranza en Ferrol, organizado polo Conservatorio Profesional de Ferrol.
Directores
O director fundador da banda foi Juan Carlos Díaz, que dirixiu a agrupación desde 1994 até 2007. Iniciou os seus estudos musicais na Agrupación Musical do Rosal, da man do profesor José Vicente Simeó. Continuou os seus estudos no Conservatorio de Música Profesional de Ourense tendo como profesor a José Vicente Navarro. No ano 1997 trasladou os seus estudos no Conservatorio Superior de Música de Vigo co profesor Eduardo Nogueroles, onde consegue o seu título superior. Asistiu a moitos cursos de perfeccionamento de tuba con mestres e solistas moi prestixiosos, como Harvey Philips, Steven Mead, Math Trophman, Sam Pilafian, Mel Culbertson, Adi Hershko, Jonn Sass, Rex Martin, Miguel Moreno, David Llacer, Pablo Fernández e Vicente López, entre outros.
Debido ao seu interese na dirección de bandas, iniciou os seus estudos de dirección no Instituto Europeo Bandístico (ISEB), en Italia, cos profesores Jan Cober, Carlo Pirola, Gianni Caracristi e Felix Hauswirth, co que terminou o curso superior no 2010. Ademais de numerosos cursos de Dirección de Orquestra e Dirección de Bandas de Música, J. Carlos Díaz como director artístico funda e dirixe a Banda de Música de Chapela (1993-2000) e a Agrupación Musical de Goián.
Juan Carlos Díaz foi sucedido como director por César Núñez, natural de Salceda de Caselas, titulado superior na especialidade de tuba. É profesor no Conservatorio Profesional de Música de Santiago de Compostela. Dirixiu a agrupación entre 2007 e 2008.
Como clarinetista realizou numerosos cursos de perfeccionamento e máster-classes con Walter Boykens, Eric Hoeprich, Vicente Alberola, Radovan Cavallin, Jakub Bokun, Justo Sanz, Hedwing Swimberghe, Dominique Vidal, Joan Enric Lluna, Antonio Salguero, Florent Héau, Arno Piters, Jose Luís Estellés, Beatriz López, Reinhard Wieser, Carlos Gálvez e Kari Krikku. Ademais asistiu a clases cos mestres Asterio Leiva, Felipe González, José Puyana e Rubén Collarte.
É membro das bandas Airiños do Morrazo de Moaña, Banda de Música de Pontevedra, membro fundador da Orquestra de Jazz do Morrazo, do cuarteto de clarinetes Quórum Klar e da orquestra XOVIGO. Tamén realizou colaboracións con agrupacións como a Banda Filharmónica de Galicia, Banda Sinfónica da Federación Galega de bandas populares de Galicia, coro de cámara Camerata Ad Libitum, Orquestra Gaos, Real Filharmonía de Galicia e Orquestra da Escola de Altos Estudios Musicais de Galicia e, no ano 2008, participou no II Encontro da Orquestra dos Conservatorios Superiores de Galicia.
Dado o seu interese pola dirección bandística, de orquestra e de conxunto instrumental, recibiu clases dos mestres Alfredo Sánchez e Javier Viceiro, así como cursos e máster-classes da man de directores como Jan Van der Roost, José Pascual-Villaplana, Francisco Navarro Lara, Jan Cober e Marcel Van Bree. Respecto á dirección coral, recibiu clases dos profesores Javier Busto, Julio Domínguez e Xavi Pastrana, entre outros.
En 2012 pasou a ser director José Bugallo. Desenvolveu a súa formación musical nos Conservatorios de Pontevedra e de Vigo onde obtivo a titulación de Profesor nas especialidades de piano e frauta traveseira. Realizou cursos de perfeccionamento en ambas as dúas especialidades con profesores como Fernando Raña, Pierre Dumail, Jean Claude Gerard, Magdalena Martínez, Alberto Vila, Eulalia Solé, María Jesús Crespo etc.
Realizou cursos de dirección coral e técnica vocal cos mestres Larisa Fedorenko e Johan Duick. No ano 2006 Ingresou no Instituto Superior Europeo Bandístico (ISEB) con sede en Trento, onde baixo a dirección de Jan Cober, Carlo Pirola, Félix Hauswirth e Gianni Caracristi. Neste mesmo instituto e durante o curso 2007/2008 traballa co mestre Douglas Bostock.
Foi invitado a dirixir agrupacións como a banda Filarmónika Mousiké de Gazzaniga, coa que realizou o seu exame de diplomatura, Banda de Música de Pontevedra, Banda Artística de Merza, Banda de música de Lalín, Banda de Música Xuvenil de Chapela e a Banda de Teo. Foi director da Banda Popular de Muimenta, director da Escola e Conservatorio de Música Elemental de Cambados, así como director da Banda de Música de Castrelo.
Desde 2015 o director é Pedro Villaroel. Comezou os seus estudos musicais, no seo da banda de Música de Candeán, aos 9 anos, na especialidade de saxofón. Posteriormente ingresou no Conservatorio de Música de Vigo, onde acadou o título de grao profesional. Accedeu aos estudos de grao superior, no Conservatorio Superior de Música de Vigo, os cales rematou no ano 2015. Na súa especialidade estuda con distintos mestres como Juan Manuel Martínez Folgar, Julio Álvarez, Alejandro Cimadevila, Antonio Felipe Belijar, Fernando Ramos, Rodrigo Vila ou David Alonso.
Nestes anos realiza distintos concertos como solista pola Comunidade Autónoma, participando á súa vez no Ciclo de Xoves Intérpretes Teresa Berganza, Concurso de Xoves Intérpretes de Vigo (acadando o 3º premio na especialidade de vento madeira no ano 2006). Ademais, forma parte de diversas agrupacións camerísticas, colaborando así mesmo con numerosas bandas da Comunidade Autónoma Galega e de Portugal, como é o caso da Banda de Municipal de Ourense, Banda de Música de Ponte da Lima, Banda de Música de Monção, Banda de Música de Pontevedra, Omega Big Band… colaborou tamén coa Orquestra Clásica de Vigo e no ano 2011 actúa como membro activo nos concertos didácticos para escolares organizados por Abanca en toda a xeografía galega, que cada ano achegaban o espectáculo a milleiros de rapaces e que tamén se levou a cabo en abril de 2014 en Tánxer (Marrocos).
No terreo da dirección, comeza a súa andaina levando a batuta da Banda da Escola de Música de Candeán e de subdirector da banda de música de Candeán. Realizou cursos de especialización con mestres coma Javier Viceiro, Andres Valero Castells, Marcel, Van Bree ou Jose Rafael Pascual Vilaplana. Con este último participa activamente no seminario galego permanente de dirección de banda.
Recentemente remata o 4º e último nivel na Academia europea de dirección de banda en Portugal, cos mestres Javier Viceiro, Andre Granjo, Jean Sebastian Bereau e Jan Cober, realizando o concerto final en Lisboa coa banda profesional da policia da segurança publica. Tamén foi invitado como director en distintas agrupacións, como a Banda de Música de Candeán, a Unión musical de Valladares ou a Banda de Música de Pontevedra.
No 2012 colle a batuta da Banda de Música de Sanxenxo, cargo que deixa no 2015 para ser o director da escola e o director artístico da Agrupación Musical de Goián, actividade que compaxina co labor pedagóxico en diferentes escolas de música da provincia.
Directiva actual
A directiva actual da Agrupación Musical de Goián está composta por Pilar Ramos Tamayo (presidenta), Patricia Cuña Delgado (vicepresidenta), Cristina Costa Álvarez (secretaria), Carlos González Benítez (tesoureiro), Alexandre Pérez Souto (vogal), Andrés Álvarez Gómez (vogal) e Feliciano Fernández Ferreiro (vogal).
Discografía
O primeiro CD foi presentado ao público o 31 de xullo do 2003 no VIII Encontro de Bandas de Música. O disco inclúe oito temas, nos que predominan os pasodobres, destacando a peza "Asensio", composta por Juan Carlos Díaz e dedicada á memoria dun membro da Agrupación.
O segundo CD, Fortaleza, foi presentado o 24 de novembro do 2012. O título procede da primeira peza da Agrupación, composta por Andrés Álvarez.
Parias
As parias (do latín pariāre: ‘igualar [unha conta]’, pagar) eran xuros ou tributos que pagaban os reinos de taifas (1031-1492) ós reis cristiáns para que non os atacasen e para que fosen protexidos dos propios enfrontamentos que se producían entre as taifas ou dos ataques doutros reinos cristiáns.
Marco Tullio Giordana
Marco Tullio Giordana, nado en Milán o 1 de outubro de 1950, é un director de cinema e guionista italiano.
Parias
Cando, a partir do ano 1031 tivo lugar a desmembración do califato de Córdoba, comezou a desaparecer a inferioridade militar dos cristiáns ante os musulmáns. Con todo, hai que ter en conta que aínda que ao estar divididos en reinos de taifas o seu poder militar era menor que o dos reinos cristiáns. Naquela época os económica e culturalmente prósperos eran os musulmáns, feito que permitiu que puidesen asistir ás duras peticións cristiás de riquezas. Así, cando as conquistas cristiás se detiveron no século XI debido á escaseza de poboación para asegurar o control das zonas conquistadas, os reis cristiáns prefiren, pois, o diñeiro das parias á ocupación. Este diñeiro foi investido polos cristiáns no seu rearmamento, mentres que os musulmáns foron sufrindo, aos poucos, unha grave desmonetarización.
Marco Tullio Giordana
Traxectoria
A súa incursión no mundo do cinema prodúcese ao longo da década de 1970, nos que colabora no guión do documental Forza Italia! (1977) de Roberto Faenza. Dous anos despois debuta como director coa longametraxe Maledetti, vi amerò (1979), que presenta ao Festival de Cannes e gaña o Leopardo de Ouro no Festival de Locarno.
Parias
O diñeiro das parias foi moi importante na activación do Camiño de Santiago e na proliferación de monumentos románicos no norte dos reinos cristiáns. Gran parte dese monto serviu tamén para sufragar as obras da abadía de Cluny.
Os condados cataláns tiñan, ao oeste, o reino taifa de Lleida e, ao sur, o de Tortosa. As relacións con estes pequenos estados islámicos dirixíronos os condados de Barcelona e de Urgell, que eran os que tiñan fronteiras cos dous reinos e xa cobraban parias en 1044.
Marco Tullio Giordana
Traxectoria
De 1982 é a súa curtametraxe Young Person's Guide to the Orchestra, inspirada na partitura homónima de Benjamin Britten. En 1984 adapta na miniserie televisiva de dous episodios Notti e nebbie a novela homónima de Carlo Castellaneta sobre un fascista que vive en Milán no ocaso da República de Salò.
Tres anos despois volta a dirixir un novo filme, con Appuntamento a Liverpool (1987), que foi proxectada en preestrea en Venecia. A obra relata a traxedia de Heysel, cando o 29 de maio de 1985 os incidentes provocados polos hooligans do Liverpool na final da Copa de Europa de fútbol en Bruxelas causaron a morte de 39 persoas, 32 das cales, italianas.
No 1991 participa no filme colectivo La domenica specialmente, dividido en catro episodios, dirixindo o titulado La neve sul fuoco, inspirado nos relatos de Tonino Guerra. Os outros episodios foron realizados por Giuseppe Tornatore, Giuseppe Bertolucci e Francesco Barilli. En 1995 ocúpase de novo da historia italiana, con Pasolini, un delitto italiano.
En 1994 colabora na curtametraxe colectiva L'unico paese al mondo, que ofrece unha visión crítica e pesimista do futuro de Italia no caso da vitoria nas eleccións da coalición de centrodereita encabezada por Silvio Berlusconi.
En 1996 participa xunto cos directores Gianni Amelio, Marco Risi, Alessandro D'Alatri e Mario Martone no progetto da RAI e Unicef Oltre l'infanzia - Cinque registi per l'UNICEF, para o cal dirixe Scarpette bianche.
En 1998 emítese a súa contribución de tema político La rovina della patria á serie televisiva da RAI Alfabeto Italiano, na que 21 directores ofrecen un retrato poliédrico de Italia en telefilmes de 50 minutos elaborados a partir de imaxes de arquivo da televisión pública.
En 2003 realiza o filme para a televisión La meglio gioventù, que percorre a historia italiana desde os anos 60 ata o presente, e que é premiado na sección Un certain regard do Festival de Cannes. A impoñente obra (6 horas en total) é producida pola RAI, con todo, esta pospón a súa emisión no canal Raiuno antes da súa aceptación (e premio) no Festival de Cannes, permitindo primeiro a súa saída ao circuíto cinematográfico a través da súa sociedade 01 Distribution. O filme, dividido en dúas partes distribúese en 30 salas de cinema en toda Italia cunha revolucionaria programación de dous filmes de 3 horas cada un. O boca a boca do público e as óptimas recensións da crítica dan conta do seu éxito, a pesar da longa duración. A seguir será tamén emitido pola televisión, dividido en catro episodios.
En 2005 presenta un novo filme a concurso en Cannes Quando sei nato non puoi più nasconderti, que non repite o éxito obtido con La meglio gioventù.
En 2007 dirixe o telefilme de dous episodios Sanguepazzo, o cal tamén chegará ás salas en versión cinematográfica. Este filme, con Monica Bellucci, Luca Zingaretti e Alessio Boni, un dos seus actores fetiche, narra a tráxica historia da parella de actores Osvaldo Valenti e Luisa Ferida, que obtiveron un grande éxito na Italia fascista e morreron fusilados polos partisanos.
En 2011 realiza o filme Romanzo di una strage sobre o famoso masacre de Piazza Fontana, acontecido en Boloña o 12 de decembro de 1969.
Swæfberht de Kent
Traxectoria
Swæfberht emitiu un documento sen data do que foi testemuña Oswine, e é probabelmente o Gabertus que actuou como testemuña nun documento emitido por Oswine en xullo de 689. A miúdo confúndese con Swæfheard debido aos seus nomes similares e as súas datas similares, pero o feito de haber varios reis a un tempo era algo habitual na Inglaterra anglosaxoa, especialmente en Essex, de onde era orixinario Swæfheard.
Rabiño, Rabiño, Cortegada
Rabiño é un lugar da parroquia de Rabiño no concello ourensán de Cortegada na comarca do Ribeiro. Tiña 29 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 15 eran homes e 14 mulleres.
Lepa Radić
Lepa Svetozara Radić (en alfabeto cirílico serbio: Лепа Светозара Радић), nada en Gašnica, Reino de Iugoslavia, o 19 de decembro de 1925 e finada en Bosanska Krupa, Estado Independente de Croacia, o 8 de febreiro de 1943, foi unha partisana iugoslava durante a segunda guerra mundial. Recibiu postumamente a Orde de Heroe do Pobo o 20 de decembro de 1951, polo seu papel na resistencia contra as Potencias do Eixe.
Foi aforcada en febreiro de 1943 á idade de 17 anos, por disparar contra as tropas alemás durante a Segunda Guerra Mundial. Mentres lle ataban a soga ao pescozo, ofrecéronlle salvarse se revelaba as identidades dos seus camaradas e líderes. Ela respondeu que non era unha traidora e que coñecerían as súas identidades cando aparecesen para vingar a súa morte.
Traxectoria
miniatura|Lepa Radić foi aforcada en [[Bosanska Krupa en febreiro de 1943, con 17 anos, tras negarse a delatar aos seus camaradas malia as torturas sufridas.]] Despois de graduarse na escola primaria de Bistrica, asistiu ao primeiro grao da Escola Feminina de Artesanía en Bosanska Krupa e completou os restantes cursos na escola de Gradiška. Como alumna salientou polo seu traballo duro e a súa seriedade, e tamén polo seu interese pola literatura avanzada. Foi influenciada por seu tío Vladeta Radić, involucrado no movemento obreiro.
Segunda Guerra Mundial
O 10 de abril de 1941, despois da invasión de Iugoslavia, as potencias do Eixe estableceron no seu antigo territorio o Estado Independente de Croacia, un Estado marioneta que incluía Bosanska Gradiška e os seus arredores.
Lepa Radić participou nas preparacións do levantamento con accións como agochar armas. En novembro de 1941, Lepa Radić e outros membros da familia foron arrestados pola Ustaše, unha banda terrorista independentista croata. Coa axuda de partisanos encubertos, ela e a súa irmá Dara fuxiron da prisión o 23 de decembro de 1941.
A continuación uniuse como combatente á 7ª compañía partisana do 2º Destacamento de Krajiški. Recibiu instrución na localidade de Lamovita e foi activista da Liga dos Comunistas na zona de Prijedor. Foi logo enviada á zona de Pogrmeč, onde traballou politicamente coas mocidades e participou nas actividades insurxentes. En febreiro de 1943, Lepa Radić encargouse de transportar os feridos na batalla do Neretva a un refuxio en Grmech.
Durante a loita contra a 7ª División de Montaña SS Prinz Eugen foi capturada e trasladada a Bosanska Krupa. Despois de ser torturada durante varios días nun intento de sacarlle información, foi sentenciada a morte por aforcamento.
Coa corda no pescozo, gritou: "Longa vida ao Partido Comunista e aos partisanos! Loita, xente, pola túa liberdade! Non te rendas ante os malvados! Serei asasinada, pero haberá quen me vingue!" Nos seus últimos momentos no cadafalso, ofreceron o indulto a cambio de delatar os líderes e membros do Partido Comunista no refuxio. Ela rexeitou a súa oferta coas palabras: "Non son unha traidora da miña xente. Eses por quen preguntas revelarán as súas identidades cando logren borrar a todos os teus malfeitores, ata o último home". Lepa Radić tiña só 17 anos cando foi executada publicamente.
Tíbet
miniatura|300px|En distintas cores, varias extensións do Tíbet.
O Tíbet (བོད་ Bodo tibetano e Xizang 西藏 en chinés) é unha rexión xeográfica de Asia, que designa tres entidades distintas:
De Fûke
De Fûke é un filme neerlandés de 2000 dirixido por Steven de Jong. Foi rodado en lingua frisoa. O filme está baseado no libro homónimo de 1966, escrito por Rink van der Velde.
Tíbet
O nome occidental Tibet, vén do nome mongol Töbüt; non está ligado ao nome tibetano bode. En chinés, o nome antigo do Tíbet é Tufan 吐蕃 (incorrectamente pronunciado Tubo por moitos chineses), mais o nome actual da rexión Xizang 西藏 significa literalmente gTsang occidental, facendo referencia a esta rexión do Tíbet.
Historia
esquerda|200px|miniatura|Templo tibetano. Antigo reino dos confíns e das montañas nevadas (himals, en nepalés), inaccesíbel e estratéxica entre o mundo chinés e o mundo indio, o Tíbet ten coñecido unha historia movida, interrompida por longos períodos de illamento.
No séc. VII unha monarquía estabeleceuse sobre o territorio do Tíbet actual, marcando o nacemento do Tíbet como entidade política unificada. A administración instálase en Lhasa. Desenvólvese unha escritura, inspirada no alfabeto indio devanagarî. No 670, os tibetanos conquistan Tarim.