cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tintín no Congo
Despois de Tintín no país dos soviets e reforzado por acrobacias publicitarias, Tintín no Congo foi un éxito comercial dentro de Bélxica e tamén foi serializado en Francia. Hergé continuou As aventuras de Tintín con Tintín en América en 1932, e a serie pasou a ser unha parte definidora da tradición da banda deseñada franco-belga. En 1946, Hergé volveu debuxar e colorear Tintin no Congo no seu estilo distintivo Liña clara para a republicación por Casterman, con outras modificacións realizadas por solicitude do seu editor escandinavo para unha edición de 1975.
A finais do século XX, Tintín no Congo volveuse cada vez máis polémico tanto pola súa actitude racista e colonial cara aos congoleses como pola súa glorificación da caza maior. Así, intentouse en Bélxica, Suecia, o Reino Unido e os Estados Unidos prohibir o traballo ou restrinxir a súa dispoñibilidade para os nenos. A recepción crítica da obra foi en gran parte negativa, e os comentaristas de As aventuras de Tintín a describen como unha das obras menores de Hergé.
Sinopse
O xornalista belga Tintin e o seu can Milú viaxan ao Congo belga, onde Milú ten un primeiro encontro cun polisón no barco no que viaxan, a súa chegada unha multitude de animados congoleses autóctonos saúdaos. Tintín contrata a un rapaz nativo, Coco, para axudalo nas súas viaxes, pouco despois Tintín rescata a Milú dun crocodilo. O polisón criminal intenta matar a Tintín, pero os monos arroxan cocos ao polisón e o deixan inconsciente. Un mono secuestra a Milú, pero Tintín o salva disfrazándose de mono.
Na mañá seguinte, Tintín, Milú e Coco chocan co seu coche cun tren que descarrila, o xornalista o arranxa e remolcao á aldea da tribo Babaorum. Coñece ao rei, que o acompaña a un safari ao día seguinte. Un león deixa a Tintín inconsciente, pero Milú rescátao mordéndolle a cola. Tintín gaña a admiración dos indíxenas, tornando celoso ao bruxo Babaorum Muganga. Cando cura a un home usando quinina, é aclamado como un Boula Matari ("Rompedor de rocas"). Coa axuda do polisón criminal, Muganga acusa a Tintín de destruír o ídolo sagrado da tribo. Os aldeáns enfurecidos encarceran a Tintín, pero logo vóvense contra Muganga cando Coco lles amosa as imaxes que Tintín grabara do bruxo médico e do polisón conspirando para destruír o ídolo. Tintín convértese no heroe na aldea, e unha muller local inclínase cara a el dicíndolle: "Home branco é bo!
Realización do álbum
| largo =246px | aliñamento= left | corfondo= #c6dbf7 }}
En 1929, Hergé iniciou a banda deseñada As aventuras de Tintín para Le Petit Vingtième, unha serie sobre as fazañas dun reporteiro belga de ficción chamado Tintín. Tras o éxito de Tintín no país dos soviets, serializado semanalmente en Le Petit Vingtième de xaneiro de 1929 a maio de 1930, Hergé quería enviar a Tintín aos Estados Unidos, xa que estaba interesado na situación dos indios americanos, tema que trataría no seu seguinte álbum, Tintín en América''. Pero Wallez insistiu en que escribise unha historia ambientada no Congo belga, entón unha colonia belga e hoxe a República Democrática do Congo. Os nenos belgas aprendian sobre o Congo na escola e Wallez espera fomentar o celo colonialista e misioniero coa súa lectura. Crese que a administración colonial belga necesitaba promoción nun momento no que os recordos "aínda estaban bastante frescos" da visita de 1928 á colonia por parte do belga rei Alberte e a Raíña Elisabeth. Como a historia anterior, a finalidade era netamente propagandística: tratábase de "suscitar vocacións coloniais".
Como se fixo con Tintín no país dos soviets, ao finalizar a publicación da historia en Le Petit Vingtième escenificouse o regreso do reporteiro a Bruxelas.
Edicións
A banda deseñada publicouse primeiro por entregas, en branco e negro, en Le Petit Vingtième entre o 5 de xuño de 1930 e o 11 de xuño de 1931. A primeira edición en álbum, tamén en branco e negro, publicouse ese mesmo ano. En 1937 o álbum foi reeditado, esta vez pola editorial Casterman que en diante tivo en exclusiva os dereitos de publicación das aventuras do personaxe.
Seguiu a mesma fórmula empregada no País dos soviets, "esencialmente sen trama" segundo Michael Farr, consistente en eventos en gran parte sen relación que improvisaba Hergé cada semana. Hergé comentou máis tarde o proceso de escritura destas primeiras aventuras, afirmando: "A Petit Vingtième saía o mércores á noite, e moitas veces o mércores pola mañá non tiña idea de como ía sacar a Tintín da situación no que o deixara a semana anterior." O estilo visual da tira foi similar á do País dos soviets. Na primeira entrega de Tintín no Congo, Hergé presentou Quique e Flupi, dous rapaces de Bruxelas aos que tiña presentado recentemente noutra banda deseñada da Le Petit Vingtième, entre a multitude de persoas despedíndose de Tintín.
Como no País dos soviets, Tintín no Congo foi moi popular en Bélxica. Na tarde do 9 de xullo de 1931, Wallez repetiu o truco de publicidade que usara cos "soviets" un actor, Henry de Doncker, vestido como Tintín con roupa colonial apareceu en Bruxelas e despois Liège, acompañado de 10 porteadores africanos e unha variedade de animais exóticos contratados dun zoolóxico. Coorganizado coa gran tenda Bon Marché, o evento atraeu a 5.000 espectadores en Bruxelas. En 1931, Éditions de Petit Vingtième, con sede en Bruxelas, recompilou a historia nun único volume e Casterman publicou unha segunda edición en 1937. Para 1944 o libro fora reimpreso sete veces e vendeu máis que os primeiros sete libros da serie. O éxito da serie levou a Wallez a renegociar o contrato de Hergé, dándolle un salario máis alto e o dereito a traballar desde casa.
En 1946, o álbum foi totalmente redebuxado por Hergé para a súa edición en cor, pasando as 110 pranchas orixinais a reducirse a 62. O álbum apareceu en cor, con importantes cambios, en 1946. Os cambios tendían a atenuar os aspectos polémicos da obra (véxase a sección Polémicas). Desaparecen todas as alusións ao colonialismo belga no Congo: por exemplo, na viñeta na que Tintín exerce como improvisado mestre nunha escola africana, a clase de xeografía na que, na edición orixinal, o reporteiro referíase a Bélxica como a patria dos africanos é substituída por unha lección de aritmética. Farr, p. 25. Un dos personaxes do álbum, Jimmy McDuff, que se presenta a si mesmo como "director do Gran Circo Americano", que era negro na versión orixinal, convértese en branco na edición en cor.
Polémicas
miniatura|300px|Lombo da edición en galego. Tintín no Congo foi con frecuencia acusado de apoloxía do racismo e do colonialismo, e recibiu tamén críticas pola súa desmedida violencia contra os animais.
As escenas de caza mostran ás veces unha crueldade innecesaria cara aos animais. Por exemplo, nunha escena supostamente humorística, Tintín mata a quince antílopes (pp. 30–31), crendo que se trata dun só. Noutro momento, o personaxe mata a un mono para disfrazarse coa súa pel (p. 33) e poder así rescatar a Milú. Posteriormente, fere a un elefante (p. 79), fai estoupar un rinoceronte cun cartucho de dinamita (p. 109) e mata a un búfalo cunha improvisada catapulta (p. 115). O propio Milú quéixase na páxina 77, cando Tintín dispara a un elefante, dicindo: "Non soporto estas carnicerías". Segundo Hergé, esta era a expresión da súa propia mala conciencia polo trato dispensado aos animais no álbum. Farr, p. 22.
Os indíxenas son mostrados como indolentes e estúpidos. A modo de exemplo, os elefantes falan un perfecto francés mentres que os indíxenas falan unha lingua cunha sintaxe aproximada.
Hergé defendeuse das acusacións afirmando que o álbum mostra unicamente os puntos de vista vixentes na época en que escribiu o álbum. Sadoul, p. 97. No momento da súa primeira publicación, o Congo era a principal colonia belga o que inflúe notablemente no argumento do libro. Cando a obra se reeditou en cor, en 1946, foron suprimidas varias referencias ao dominio belga do Congo, o que contribuíu a suavizar o ton do álbum, pero non conseguiu evitar as críticas, que se agudizaron co agravamento dos problemas coloniais nos anos 1950 e a posterior descolonización. O álbum caeu en desgraza, e só volveu ser publicado ao ritmo do resto de cómics nos anos 1970. Na actualidade, segue prohibido en varios países como, por exemplo, China.
Cando se preparaba a edición para Escandinavia, os editores puxeron obxeccións á escena, na páxina 56 da edición en cor (p. 109 da versión orixinal), na que Tintín fai estoupar un rinoceronte cun cartucho de dinamita. En consecuencia, Hergé refixo a escena, de modo que o rinoceronte, logo de coller por accidente o fusil de Tintín e disparalo, escapa con vida. Farr, p. 23. Esta versión utilizouse tamén nas edicións inglesa e alemá do álbum; na edición en lingua galega, con todo, mantense a historia orixinal.
A mediados de xullo de 2007, o álbum, reeditado no Reino Unido en 2005, protagonizou unha sonora polémica cando a Comisión para a Igualdade Racial británica pediu ás librarías que non colocasen o libro na súa sección infantil, por mor dunha queixa do avogado David Enright. Como consecuencia, as librarías optaron por confinar a obra nas seccións destinadas ao público adulto.
Notas
<references group="lower-alpha" />
Selección de hóckey a patíns masculina de Austria
A selección de hóckey a patíns masculina de Austria é o equipo que representa a Austria nas competicións internacionais de hóckey a patíns en categoría masculina. A pesar de que a Federación Austríaca foi fundada en 1937, Austria nunca disputou ningún Campionato do Mundo "A" nin conseguiu grandes resultados nos Campionatos de Europa, tendo participado unicamente en cinco ocasións e obtendo como mellor clasificación o oitavo (de oito participantes) conseguido en Wuppertal (Alemaña) no 2010. En 1990 participou por primeira vez nunha competición de carácter mundial, foi no Campionato do Mundo "B" disputado en Macau, no que finalizou na 17ª posición de 22 participantes, dende aquela o equipo austríaco participou en tódalas edicións do Campionato do Mundo "B", mais sen grandes resultados, sendo o cuarto posto conseguído ante o seu público en Dornbirn no 2010 a súa mellor clasificación.
Equipo
Estes foron os xogadores convocados para o Europeo de Wuppertal (Alemaña) de 2010 :
Leitmotiv
Un leitmotiv ("motivo condutor" en alemán) é un termo que designa un tema musical asociado nunha obra cun obxecto, personaxe ou emoción determinados. Este termo tense estendido para designar calquera tipo de tema recorrente, sexa na música, na ficción ou mesmo na vida real.
Na música
Na música, o leitmotiv é o motivo ou tema que se repite con frecuencia nunha obra musical asociado a determinados personaxes ou situacións, e que axuda a caracterizalos.
Un leitmotiv consiste habitualmente nunha melodía breve, que pode ser tamén unha progresión de acordes ou mesmo un ritmo simple. Os leitmotivs contribúen á unidade e coherencia da obra e permítenlle ao compositor a posibilidade de narrar unha historia sen utilizar palabras ou acrecentar un nivel de significación adicional.
O termo emprégase habitualmente en relación coas obras dramáticas, especialmente as óperas, aínda que tamén se utilice noutros xéneros musicais como as pezas instrumentais, o cinema e mesmo os videoxogos. A Sinfonía Fantástica de Héctor Berlioz, por exemplo, é puramente instrumental, mais ten unha melodía recorrente (que Berlioz denominaba "idea fixa") que representa o amor da personaxe central. Existe certa semellanza co que Beethoven chamaba "temas lema", como a melodía que representa o destino na súa Quinta Sinfonía.
Mais é con Richard Wagner sobre todo con quen se asocian os leitmotivs. No ciclo de catro óperas O anel dos nibelungos usa ducias deles, que representan personaxes, cousas ou situacións; se ben algúns aparecen en só unha das óperas, outros repítense en todo o ciclo. Carl Maria von Weber, antes que el, foi o primeiro en facer un uso extensivo dos leitmotivs. En efecto, o termo leitmotiv apareceu por primeira vez en 1871 cando o crítico F.W. Jähns o utilizou para describir a súa obra. H. von Wolzogen, editor da Bayreuther Blätter aplicoullo á música de Wagner en 1887 ao tratar do que Wagner chamaba Grundthema ("idea básica").
Con posterioridade son moitos os compositores que teñen recorrido aos leitmotivs, como Richard Strauss, que o usou en moitas da súas óperas e en varios dos seus poemas sinfónicos ou Sergei Prokofev, que representou cada personaxe de Pedro e o lobo cun instrumento musical concreto e tamén cun tema melódico.
Nos videoxogos menciónase ao compositor Nobuo Uematsu e ás súas bandas sonoras para Final Fantasy. No cinema son célebres Ata que chegou a súa hora (Once Upon a Time in the West) de Sergio Leone ou a "Marcha Imperial da Guerra das Galaxias", asociada a Darth Vader e ao seu ser anterior, Anakin Skywalker en tres das películas da triloxía A Guerra das Galaxias. Na televisión o exemplo máis famoso é o "Tema de Laura Palmer" de Angelo Badalamenti para a serie Twin Peaks.
Na literatura
En crítica literaria, o leitmotiv é aquel motivo que se reitera ó longo dun texto. O termo foi introducido por Thomas Mann. Ademais deste sentido tamén se utiliza ás veces para referirse aos temas favoritos dun autor, como por exemplo, o home perseguido e a traizón nas novelas de Graham Greene. Na novela A esmorga de Eduardo Blanco Amor, a chuvia é un leitmotiv.
José Torres Hurtado
José Torres Hurtado, nado en Píñar, Granada, o 15 de outubro de 1946, é un político español do ámbito do Partido Popular, alcalde de Granada de 2003 a 2016.
Biografía
Ocupou a alcaldía de Granada desde 2003, cando o Partido Popular gañou as eleccións municipais nesta cidade por maioría absoluta e sucedeu o goberno tripartito (PSOE-IU-PA) da anterior lexislatura. Nas eleccións de 2007 ampliou a súa vantaxe en dous concelleiros cun 53,33% dos votos, conseguindo os mellores resultados da historia do PP en Granada e converténdose no primeiro alcalde democrático en conseguir dúas maiorías absolutas consecutivas na cidade.
Casado e con dúas fillas, José Torres Hurtado é Enxeñeiro Técnico Agrícola, e foi membro do Consello de Administración da RTVA.
Outros cargos políticos electos que ocupou antes da alcaldía de Granada foron (cronoloxicamente): deputado estatal por Alianza Popular en 1982, senador electo por Granada na terceira legislatura (1986), Deputado Autonómico por Granada desde 1990, Deputado por Granada no Parlamento de Andalucía en marzo de 1996 e delegado do Goberno en Andalucía até a presentación da súa candidatura á alcaldía de Granada.
Xestión como alcalde
Da súa lexislatura como alcalde entre 2003 e 2007 destacan as obras acometidas na cidade, como a reforma completa de dúas das principais vías da cidade (a Gran Vía e a avenida da Constitución) e a construción de tres pasos subterráneos en zonas de tráfico moi denso, así como a reconstrución integral do barrio de infravivendas de Santa Adela. Baixo o seu segundo mandato comezaron tamén as obras do Metropolitano de Granada, que conta con dar servizo á capital, así como a varios pobos da zona metropolitana.
Arácnidos
Anatomía
Caracterízanse por teren o corpo dividido en dúas rexións ou tagmas máis ou menos diferenciadas, o prosoma (ou cefalotórax) e o opistosoma (ou abdome).
Os apéndices insírense no soma e son un par de quelíceros, xunto á boca, un par de pedipalpos, á veces moi desenvolvidos, e catro pares de patas locomotoras.
Carecen de antenas, e adoitan teren un o máis pares de ollos simples, en lugar de grandes ollos compostos como os insectos. Nalgúns casos estes ollos son moi eficaces para o seu tamaño.
Alimentación
O seu aparello dixestivo consta de tres partes, estomodeo, mesodeo e proctodeo, das que a primeira e a última son de orixe ectodérmica.
Aliméntanse succionando líquidos máis que tragando porcións sólidas, para o cal a miúdo realizan unha predixestión externa segregando ou inxectando enzimas dixestivas sobre o alimento.
En moitos casos son depredadores, e varios grupos inxectan veleno cos quelíceros ou o telson (último segmento do corpo).
Circulación do sangue e respiración
A circulación é aberta, como en todos os artrópodos. A respiración efectúase a través de vías e cavidades internas que se abren ao exterior por espiráculos; nuns casos é un sistema traqueal, noutros baséase en órganos chamados pulmóns en libro, pola forma en que se pregan as súas paredes.
Excreción
A excreción, como é típico en animais que normalmente non beben e ás veces crecen en ambientes áridos, produce unha urina moi concentrada ou seca, rica en guanina e ácido úrico. Os órganos da excreción son tubos de Malpighi, que desembocan no intestino, ou glándulas coxais, que o fan na base das patas.
Reprodución
Os arácnidos son ovíparos, pero nalgunhas especies nacen directamente da nai (ovovivíparos). O comportamento de cortexo é moitas veces moi elaborado, e en moitos casos obsérvanse coidados parentais, un trazo raro fóra dos vertebrados.
Distribución
Aínda que son máis abundantes e variados en climas cálidos, están presentes en todos os climas non polares, e entre as arañas e os pseudoescorpións encóntranse algúns dos poucos animais capaces de vivir nos cumios máis altos da Terra.
Aleksandr Blok
Aleksandr Aleksandrovich Blok (en Александр Александрович Блок), nado en San Petersburgo o 28 de novembro de 1880 e finado na mesma cidade o 7 de agosto de 1921, foi un poeta ruso representante do simbolismo no seu país.
Traxectoria
Nacido no seo dunha familia de intelectuais refinados descendentes de Johann von Blok, quen fora médico persoal do tsar, súa nai, A. A. Beketova era escritora e seu pai foi profesor de dereito en Varsovia e máis tamén seu avó materno fora reitor da Universidade Estatal de San Petersburgo. Seus pais separáronse pouco despois de el nacer, vivindo el a maior parte do tempo co seu avó materno A. N. Beketov nas súas propiedades de Shakhmatovo, preto de Solnechnogorsk, a uns 65 quilómetros de Moscova. A súa nai volveu casar cando el tiña nove anos e o rapaz foi vivir coa parella pasando os veráns co seu avó. A lectura da filosofía de Vladimir Soloviev e da poesía de Fiodor Tiutchev e Afanasi Fet foi a principal influencia dos seus primeiros escritos, que aparecerían posteriormente no libro Ante Lucem. En 1903 casou con Lyubov Dmitrievna Mendeleeva, filla do recoñecido químico Dmitri Mendeleev, figura na que se basea para escribir o seu primeiro libro publicado Versos sobre a fermosa señora (1904-1905) no que transfigura á súa dona no ideal do eterno feminino. As imaxes místicas e idealizadas deste o seu primeiro libro fixeron del o cabeza dos simbolistas rusos. Durante o último período da súa vida enfatizou máis os temas políticos, salientando o destino mesiánico do seu país: Vozmezdie (O castigo, 1910-1921),Rodina (A patria, 1907–16); Skify (Os escitas, 1918). Influenciado polas doutrinas de Soloviev, adquiriu temores de tipo apocalíptico alternando entre a esperanza e o desespero. Púxose de parte da revolución rusa pero para 1921 estaba desilusionado con ela.
Abbegea
miniatura|Localización de Abbegea dentro do antigo concello de Wymbritseradiel.
Abbegea é unha entidade de poboación do concello de Súdwest Fryslân, na provincia de Frisia (Países Baixos), localizada a 6 quilómetros da cidade de Snits. Ata o ano 2011 pertenceu ao concello de Wymbritseradiel. A poboación a 1 de xaneiro de 2009 era de 262 habitantes.
Mojmír Bártek
Mojmír Bártek, nado o 26 de abril de 1942 en Zlín, é un trombonista, compositor, profesor e director de música checo.
Traxectoria
Bártek estudou trombón de 1959 ata 1967 no Conservatorio de Brno e composición de 1975 a 1980 na Academia Janáček de Artes Musicais de Brno. Tocou en varias orquestras, en especial na orquestra de Mirko Foret e desde 1967 na de Gustav Brom, xunto con Josef Audes e Jaromír Hnilička montou un recoñecido trío de jazz. Desde 1990 é profesor na Academia Janáček, profesor do Obradoiro de Jazz Karel Velebnýde que se organiza cada verán en Frýdlant e director da Vyškovský Big Band.
Lorens Münter Philipson
Lorens Münter Philipson (Philipsen), latinizado Laurentius Münter Philipsson, nado o 17 de marzo de 1765 en Ystad, condado de Escania, e finado o 3 de novembro de 1851, Storkyrkoförsamlingen, condado de Estocolmo, foi un médico, malacólogo, xornalista e escritor sueco.
Traxectoria
Philipson comezou a estudar en Lund en 1782, acadando o título de doutor en medicina na Universidade de Lund en 1791. No mesmo ano, mudouse a Estocolmo, onde coñeceu a Thomas Thorild, que o introduciu nas novas ideas da Revolución francesa, facéndose escritor.
Entre 1792 e 1794 Philipson publicou o xornal Patrioten (O Patriota), no que difundía opinións radicais e mesmo comunistas. En 1792 foi nomeado profesor adxunto de Anatomía na Real Academia de Belas Artes, renuciando a este cargo en 1798. Por mor das súas publicacións, tivo que loitar en varias ocasións coa censura. Philipson impúxose contra o seu competidor, Jöns Jacob Berzelius en 1806 e foi nomeado secretario do Collegium Medicum, cargo que ocupou até 1835.
Abreviatura
A abreviatura Philipsson emprégase pare recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Boris Karloff
William Henry Pratt, nado en Londres (Inglaterra) o 23 de novembro de 1887 e finado en Midhurst (Sussex) o 2 de febreiro de 1969 foi un actor británico coñecido como Boris Karloff. Está considerado un dos grandes actores clásicos do cinema de terror, xunto con Béla Lugosi e Lon Chaney Jr..
Traxectoria
miniatura|esquerda|200px|Caracterizado como o Monstro, no tráiler de Bride of Frankenstein (1935). Fillo de Edward John Pratt Jr. e a súa terceira muller Eliza Sarah Millard, naceu en Camberwell, Londres, e creceu en Enfield. Orfo na súa mocidade, asistiu a clases na Enfield Grammar School antes de trasladarse á Uppingham School, a Merchant Taylor’s School e, de xeito ocasional, á Universidade de Londres. A primeira idea de Karloff era unirse ao servizo diplomático, como o seu irmán Sir John Henry Pratt, que chegou a converterse nun distinguido diplomático. En 1909 Karloff viaxou ao Canadá, onde cambiou o seu nome. Por motivos de saúde non combateu na primeira guerra mundial.
Cando chegou a Hollywood participou en numerosos filmes mudos, antes de aparecer como o monstro de Frankenstein en Frankenstein (1931), filme que o converteu en estrela e rodou grazas a que Béla Lugosi rexeitou o papel. Un ano despois interpretou outra personaxe icónica, Imhotep, en The Mummy.
A súa altura e o éxito de Frankenstein encadrárono no xénero de terror, realizando numerosos filmes para a Universal Pictures, se ben participou en filmes doutros xéneros, como A patrulla perdida de John Ford en 1934. Karloff interpretou o monstro de Frankenstein dúas veces máis, en Bride of Frankenstein (1935) e en Son of Frankenstein (1939), con Lugosi como o tolo Igor. Son coñecidas as longas sesións de maquillaxe ás que tivo que someterse baixo a dirección do maquillador Jack Pierce e o incómodo traxe e os zapatos de plataforma que lle causaron danos no lombo que sufriu o resto da súa vida.
Sobre os escenarios de Broadway estreou en 1941 a obra Arsenic and Old Lace na que interpretaba un gánster, que ao longo da función era confundido co propio Karloff. Nos seus últimos anos actuou varias veces na televisión e nunca abandonou o teatro.
A pesar dos papeis que o fixeron famoso, Karloff foi coñecido na vida real como un cabaleiro xeneroso, sobre todo coa infancia. Nunca tivo a mal quedar encadrado como actor de filmes de terror, senón que considerou que era unha magnífica oportunidade para demostrar os seus dotes e sempre estivo agradecido por iso.
Finou de pneumonía no King Edward VII Hospital de Midhurst aos 81 anos.
Bruce Barrymore Halpenny
Bruce Barrymore Halpenny é un recoñecido historiador militar británico, especialista en aeroportos e aeronaves militares. Tamén é moi coñecido polas historias sobre o seu pantasma e mais os misterios principalmente relacionados coa RAF.
Traxectoria
Halpenny esribira sobre aeroportos militares e da historia da RAF, da que era membro, durante a Segunda guerra mundial. Halpenny tamén é coñecido polos seus libros, que son chamados Ghost Stations, que se refiren a historias de pantasmas e de misterios e as súas conexións cos aeroportos militares e da RAF. Halpenny foi un personaxe activo nas campañas de numerosas organizacións e causas, especialmente no que se refire a veteranos, viúvas de guerra, feridos e inválidos militares. Falou, así mesmo, sobre a importancia da cultura e da identidade das rexións. Na década de 1970, foi o principal artífice para axudar a permitir ao aeroporto de Pescara tomar voos internacionais.
Jet Time
Jet Time A/S é unha aeroliña danesa que opera voos regulares e chárter. Ten a súa sede en Kastrup, no municipio de Tårnby, e a súa base principal está no aeroporto de Copenhague-Kastrup.
A aeroliña fundouna un grupo de investidores daneses e realizou o seu primeiro voo o 19 de setembro de 2006
Sociedad Deportiva de Remo Astillero
250px|miniatura|dereita|A SDR Astillero no [[2005.]] A Sociedad Deportiva de Remo Astillero é un club de remo da localidade de El Astillero, Cantabria (España) fundado por José del Castillo en 1966 e que ten acadado importantes éxitos ao longo da súa historia. Dende a súa fundación ten disputado regatas en tódalas categorías e modalidades de banco fixo (traiñeiras, traiñeiriñas e bateis) e mesmo de banco móbil no Estado español e en Europa. O seu palmarés é moi extenso e cómpre salientar a consecución de dúas Bandeiras da Concha en Donostia (País Vasco), 8 Campionatos de España de Traiñeras e diversas regatas de grande importancia como a Bandeira de Santander. Actualmente compite na Liga San Miguel, a máxima competición de clubs de remo do mar Cantábrico.
Jet Time
Operacións
Jet Time opera voos de pasaxeiros e de carga por toda Europa e chárter alugados para aeroliñas regulares (Air Greenland, Scandinavian Airlines ou Norwegian Air Shuttle entro outras). Tamén realiza chárters VIP para clientes como Volkswagen, Mercedes-Benz, FC Copenhagen, Rosenborg BK ou Malmö FF.
Sociedad Deportiva de Remo Astillero
O 1 de maio do 2011, Astillero volveu converterse en campión de España de bateis na proba disputada en Ferrol (Galiza).
Jet Time
Operacións
En decembro de 2016 anunciouse que Jet Time e Scandinavian Airlines remataban o seu contrato para operar oito ATR 72-600 a comezos de 2017 xa que SAS quería concentrarse en avións máis grandes. Polo tanto os avións, relativamente novos, foron retirados por Jet Time.
Frota
En agosto de 2017 a frota de Jet Time estaba formada polos seguintes avións:
Sociedad Deportiva de Remo Astillero
Historia
No ano 2003 proclamouse campión da Liga San Miguel na súa primeira edición, repetindo título no 2005 con polémica engadida. Na tempada 2009 Astillero regresou á Liga ACT logo de gañar a Liga ARC e lograr o ascenso nos Play-Offs ante Donibane e Samertolameu.
Polémica arredor da SDR Astillero
Durante a tempada 2005 Astillero recuperou a hexemonía e conquistou o trofeo da Corona ACT que se acababa de instaurar. Mais o seu dominio na auga viuse ensombrecido por unha serie de sucesos extradeportivos.
Trala disputa da edición do 2005 da Bandeira Telefónica en augas de Hondarribia, o equipo de Astillero foi retido pola Ertzaintza. A negativa dalgúns dos remeiros a responder ata que chegase o avogado do club levou ao Goberno Vasco a prohibir á traiñeira cántabra remar en augas vascas. A prohibición foi duramente criticada polo Presidente de Cantabria, veciño de Astillero, quen chegou a acusar ao Goberno Vasco de "organización terceiromundista, ou o que é peor, ditatorial" e aos vascos de "crerse os inventores do remo e ao perder a bandeira da Concha actuar como se lles arrebataran a árbore de Gernika" (isto último trala sanción a Pedreña na Concha dese mesmo ano).
A xustiza deixou a prohibición en suspenso en setembro do 2006 con motivo da disputa da Bandeira da Concha. En xaneiro do 2008, o Tribunal Superior de Xustiza do País Vasco deu a razón ao club de Astillero, pero para entón a ACT xa decidira expulsar ó club da asociación (xuño de 2006).
O motivo oficial foi o atraso dos cántabros á hora de presentar a documentación exixida (estes á súa vez negáranse a facelo por considerarla abusiva ). O motivo de fondo era a desconfianza creada no resto de clubs polo uso masivo de substancias prohibidas baixo a fórmula de Autorización para uso terapéutico (AUT) e polas "constantes negativas e trabas presentadas de xeito continuado dende a SDR Astillero para que os seus remeiros colaborasen no esclarecemento dos feitos".
Como represalia pola sanción, Astillero secuestrou o trofeo de campión que debería ter devolto ao comezo da temporada 2006, sendo por iso levado aos tribunais. Por estes motivos, o campión do 2005 non puido defender o seu título no 2006 (onde o substituíu Laredo) nin participar en ningunha das bandeiras organizadas pola ACT. No 2008 reincorporouse á competición, debendo comezar dende as categorías inferiores (Liga ARC) e non regresando á Liga ACT ata o 2010.
No 2009 o Tribunal Superior de Xustiza do País Vasco sentenciou que o Goberno Vasco non ten competencias antidopaxe, no 2008 xa foran absoltos os remeiros de Astillero, aínda que non se pronunciou nese aspecto, co que se supón que non ocorrerán máis casos destes.
Palmarés
miniatura|Bandeira Hipercor 2013 Campionatos estatais
Campionatos rexionais
Bandeiras
Carlos Crego
Carlos Crego Rodríguez, nado en Vigo o 29 de outubro de 1961, é un pintor e gravador galego.
Traxectoria
De formación autodidacta, aínda que gozou dunha bolsa de estudos da Deputación de Pontevedra no ano 1983 e doutra da Xunta de Galiza en 1985, comezou a expoñer moi novo, cando aínda non contaba con vinte anos, e alternou mostras individuais coas colectivas en toda Galiza, Barcelona e Atenas. Individualmente realizou diversas exposicións na sala Alma de Vigo, na galería Sargadelos en Santiago de Compostela, na galería Matisse de Barcelona e na galería Avmaros en Atenas. Igualmente participou en numerosas mostras colectivas a nivel europeo (Francia, Bélxica, Eslovenia, Alemaña, Xapón, Portugal...) e tamén nas españolas que se realizaron en Valencia, Málaga e Cataluña. Despois de viaxar por varios países europeos instalouse en Barcelona. Actualmente reside en Tortosa (Tarragona)
Estilo
A súa pintura encádrase nas liñas do expresionismo sinóptico, seguindo as últimas tendencias do cubismo, aínda que algúns críticos de arte lle atribúen tamén un certo carácter cotián que se pode albiscar nalgúns matices da abstracción lírica.
Adoita empregar pinceladas grosas para debuxar figuras humanas coas que traza asemade corpo e silueta, mantendo así un diálogo entre a figura e a sombra, a que reivindica como algo tan físico e real coma a propia figura. Os seus cadros posúen unha sobriedade cromática proporcionada polos tons ocres, terras, grises e negros que emprega. Todo isto dotado dun excelente debuxo e dun sentido da composición e ritmo moi acusado.
Atlético Celaya
O Club Atlético Celaya foi un club de fútbol mexicano da cidade de Celaya. Fundouse en 1954 e desapareceu en 2002.
Xogadores
Categoría principal: Xogadores do Atlético Celaya.
Isaac Torres Campos
Traxectoria
Fillo do banqueiro de Cuntis Manuel Torres Rey. Foi redactor xefe de El Eco de Cuntis en 1932 e colaborou en La Voz de Galicia; tamén publicou algún poema nas revistas madrileñas Mundo Gráfico e Gutiérrez. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado xefe local de FET y de las JONS, cesando no cargo en marzo de 1937 por incorporarse ao exército. Foi un dos propietarios do Cine Victoria de Cuntis e propietario da Granja Avícola Torres; en 1950 foi nomeado director da oficina do Banco de La Coruña en Cuntis. En 1958 foi elixido presidente do Liceo Casino de Caldas de Reis.
Wehrmacht
miniatura|A Balkenkreuz, unha versión estilizada da Cruz de Ferro, era o emblema da Wehrmacht Wehrmacht é o nome que recibiron as forzas armadas alemás, xurdidas en 1935, tras a disolución da Reichswehr, por parte do réxime Nazi. Durante a segunda guerra mundial, a Wehrmacht consistía no exército (Heer), a mariña (Kriegsmarine), a forza aérea (Luftwaffe) e a Waffen-SS, engadíndose ocasionalmente unidades da Sturmabteilung (SA).
Historia
O Reichswehr era o exército da República de Weimar e herdeiro do derrotado exército imperial alemán. Ernst Röhm, xefe das Sturmabteilung (SA) pretendeu anexar este exército ás súas filas, o que se opoñía aos intereses de Adolf Hitler, pois existía o perigo de desestabilizar o réxime. Despois da noite dos coitelos longos, e o asasinato de Röhm, Hitler logrou a submisión total do Reichswehr e integrou unha gran parte da milicia das Sicherheitsdienst (SD) ao Reichswehr, organizando a Wehrmacht tras a disolución do anterior exército, o resto máis seleccionado foi a constituír as SD e Schutzstaffel (SS). Entre os organizadores do novo exército atopábanse Heinz Guderian, Walter von Reichenau e Alfred Jodl.
Renováronse as tácticas de trincheiras, xa obsoletas, e substituíuse pola innovadora táctica Blitzkrieg ou "guerra lóstrego". Integrouse a artillería mecanizada á infantería. Incluíuse nas súas filas novos oficiais con máis amplo grao de iniciativa. O armamento tivo un cambio radical, co emprego de metralladoras máis lixeiras e doadas de transportar, a organización de escuadróns móbiles de asalto, escuadróns de loxística, así como unha cadea de mando, a cal aínda sendo monolítica, permitía a autonomía de acción a escuadróns sen oficiais ao mando se estes chegaban a faltar ou caer. Moitos exércitos do mundo copiaron a base desta organización.
A táctica de ataque por envolvemento ou pinzas foi unha verdadeira innovación. Envolvíase un sector da fronte previamente debilitado pola artillería, capturando bolsóns ao envolver os seus flancos para despois neutralizalos.
Cara a 1939 o exército alemán de liña contabilizou ao redor de 6 millóns de soldados e durante toda a segunda guerra mundial pelexaron por Alemaña máis de 12 millóns de soldados de diversas nacionalidades.
Segunda guerra mundial
Durante a segunda guerra mundial a Wehrmacht logrou vitorias épicas e rechamantes no teatro de operacións, derrotando os exércitos europeos con relativa facilidade, incluíndo a ingleses e franceses.
A táctica de pinzas foi usada en Francia e a Unión Soviética. A moral combativa da Wehrmacht, unha oficialidade moi competente, as súas tácticas e o logro efectivo e rápido de obxectivos, sumado ao rearmamento con tanques tipo MK, moi rápidos, fixeron do exército un dos máis efectivos e poderosos para esa época. Para 1939 a Wehrmacht contaba con máis de nove millóns de efectivos, dos cales máis de seis millóns eran soldados profesionais cunha experiencia no exército de máis de 10 anos.
Na invasión da Unión Soviética, que comezou o 22 de xuño de 1941, a Wehrmacht logrou contundentes éxitos iniciais e a aniquilación de gran parte das dotacións de fronteira do Exército Roxo e profundos avances dentro do territorio da URSS. Porén, os soviéticos lograron resistir a turrada e mobilizando todas as súas reservas humanas e materiais, apoiados polos seus crus invernos, frearon o avance dos alemáns, os cales non puideron facerse con Moscova, en novembro-decembro de 1941 nin Stalingrado, en decembro de 1942-febreiro de 1943.
Malia isto, a maquinaria alemá aínda era forte, ata o punto de manter efectivamente ocupada a Europa e combater en África. No verán de 1943, porén, a Wehrmacht sufriu a súa peor derrota en terras rusas, cando na batalla de Kursk, a contraofensiva soviética destruíu as mellores unidades blindadas da Wehrmacht e causoulle grandes baixas.
A partir de entón a Wehrmacht non recuperaría xa a iniciativa, empezando un retroceso ininterrompido cara ao seu punto de partida. Así e todo para abril de 1945, aínda podía contar con máis de 7 millóns de efectivos.
A Wehrmacht foi derrotada polos rusos na Batalla de Berlín, mentres os Aliados a batían no oeste de Europa. Os seus soldados foron desmobilizados após o conflito en 1945.
Propeller (álbum)
Propeller é o quinto álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Guided by Voices, publicado no ano 1992 a través do selo Rockathon Records.
Don't Stop 'Til You Get Enough
"Don't Stop 'Til You Get Enough" é un sinxelo escrito e gravado polo artista estadounidense Michael Jackson. Lanzado con Epic Records o 10 de xullo de 1979, a canción é o primeiro sinxelo do quinto disco de estudio de Jackson, titulado Off the Wall. A canción foi a primeira gravación en solitario na que Jackson tivo o control creativo. Jackson declarou que a letra da canción non facía referencía ó sexo, senón do que a xente quere del que sexa.
"Don't Stop 'Til You Get Enough" foi o primeiro sinxelo en solitario número un nos Estados Unidos na lista Billboard Hot 100 en sete anos, e o seu primeiro número un nas listas de soul.
Kashiba
Kashiba (香芝市, かしばし, Kashiba-shi) é un concello xaponés da prefectura de Nara. Está situado no centro da rexión de Kinki, ó noroeste da prefectura, na illa de Honshu. A súa superficie é de 24,23 km² e a poboación de 74.012 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 3.050 hab./km².
O concello de Kashiba limita co concello de Katsuragi, Yamatotakada, Kōryō, Kanmaki, Ōji (da prefectura de Nara); de Kashiwara, Habikino e Taishi (da prefectura de Osaca).
Manuel Lamazares
Manuel Lamazares Pardo, nado en Rodeiro en 1931, é un mestre e político galego que foi alcalde de Rodeiro.
Traxectoria
Cursou estudos de Dereito, sendo procurador. Mestre nacional, estivo destinado en Asturias, e en 1965 pasou á escola da Portela (Rodeiro). Foi nomeado xuíz de paz de Rodeiro. Pertenceu á Frente de Juventudes e militou en Falange Española Tradicionalista y de las JONS. Foi nomeado alcalde de Rodeiro polo gobernador civil a principios de abril de 1966, e continuou no posto ata 1998. Nas primeiras eleccións democráticas presentouse por UCD, obtendo a maioría absoluta. Obtivo sempre a maioría absoluta nas seguintes eleccións, primeiro baixo as siglas AP-PDP-UL e despois co PPdeG ata 1995, o último ano en que se presentou. Foi deputado provincial en outubro de 1989. En 1998 decidiu abandonar a política.
Vier letzte Lieder
miniatura| As Vier letzte Lieder ( Catro últimas cancións) para soprano e orquestra foron o último traballo de Richard Strauss, que as compuxo en 1948, á idade de 84 anos.
Orixinalmente Strauss non tiña pensado estruturalas como ciclo, empregando o texto de tres poemas de Herman Hesse : Frühling, September, Beim Schlafengehen (Primavera, Setembro, Ao deitarme) e un cuarto poema de Joseph von Eichendorff: Im Abendrot (No ocaso), que foi o primeiro ao que lle puxo música.
Os catro poemas versan sobre a morte próxima e a serena aceptación do destino.
O título Vier letzte Lieder foi creado polo editor Ernst Roth, quen ademais determinou a orde na que debían ser interpretadas.
Yamatotakada
Yamatotakada (大和高田市, やまとたかだし, Yamatotakada-shi) é un concello da prefectura de Nara no Xapón. Está situada no centro da rexión de Kinki, no centro-oeste da prefectura, na illa de Honshū. A súa superficie é de 16,49 km² e a poboación de 68.794 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 4.170 h/km².
O concello de Yamatotakada limita co concello de Kashiba, de Katsuragi, de Gose, de Kashihara e de Kōryō.
Ismael López
Ismael López Blanco, nado en Pamplona o 29 de xaneiro de 1990, é un futbolista español. Xoga de dianteiro e o seu actual equipo é o Racing de Santander.
Traxectoria
Tras finalizar a tempada 2011–12 co ascenso do CD Lugo a Segunda División, o 26 de xuño de 2012 anunciouse a súa fichaxe polo Athletic Club.
Mundial de Fútbol de 2010 - Grupo F
O Grupo F do Copa do Mundo de Fútbol de 2010, realizada en Suráfrica, estivo composto por catro equipos, que se enfrontaron entre si nun total de seis encontros. Ao termo dos mesmos os dous con maior cantidade de puntos clasificáronse á seguinte fase, neste caso con cinco puntos e  con catro. A selección de, que vencera na última edición do Mundial, acabou eliminada como última do grupo.
Participantes
O Grupo F estivo composto polas seguintes seleccións:
Partidos
A fase de grupos constou de seis partidos, cun total de tres partidos xogados por cada selección. Segundo o sistema de competición da FIFA, cada equipo acumulaba unha puntuación en función dos seus resultados: 3 puntos por vitoria (até 1994 eran só 2), 1 por empate, 0 por derrota. De acordo coa mesma, o catro equipos foron ordenados en forma descendente. No caso de que houbese dous ou máis con igual cantidade de puntos, os criterios de desempate foron os seguintes:
Italia - Paraguai
miniatura|Italia - Paraguai
Limodre, Fene
Entre 1999 e 2017, na súa pista polideportiva e no parque A Hortiña, celebrouse un festival de música pop chamado Felipop. Limodre tamén ten 4 praias chamadas Río Sandeo, Coido, Almieiras e Río Castro.
Evanxelista
Evanxelista é unha palabra que pode ter dúas acepcións:
Provincia de Cádiz
miniatura|200px|dereita|Baelo Claudia A provincia de Cádiz está situada ao sur de España, na comunidade autónoma de Andalucía. Posúe un dos climas máis benignos da Península Ibérica durante boa parte do ano.
Características
Nomear a Serra de Grazalema, na que se atopa "El Pinsapar" (Parque Natural e Reserva da Biosfera) e, en contraste co resto da provincia, a zona co índice de pluviosidade máis alto de España. Tamén é de salientar o Parque Natural de Los Alcornocales. Salientar as súas praias longas e de area fina, moitas delas aínda non urbanizadas nin extremadamente explotadas polo turismo.
Ao sur atópase o Campo de Xibraltar, unha comarca na que principalmente se atopan: La Línea de la Concepción e Alxeciras. A Rocha de Xibraltar é unha colonia do Reino Unido e non pertence administrativamente á provincia de Cádiz.
A capital da provincia é a cidade de Cádiz.
Ácido xenonucleico
miniatura|O [[ácido glicolnucleico (esquerda) é un exemplo dun ácido xenonucleico porque ten un esqueleto diferente ao do ADN (dereita).]] Os ácidos xenonucleicos (/kseno/), abreviados XNA (do inglés xeno nucleic acid) son análogos de ácidos nucleicos sintéticos que teñen un esqueleto de azucres diferente que os ácidos nucleicos naturais ADN e ARN. En 2011 existían polo menos seis tipos de azucres sintéticos que formaban esqueletos de ácidos nucleicos que poden almacenar e recuperar información xenética. Estase invesvestigando para crear polimerases sintéticas para transformar o XNA. O estudo da súa produción e aplicación creou un campo chamado xenobioloxía.
Aínda que a información xenética no XNA está codificada polas catro bases canónicas (a diferenza doutros análogos de ácidos nucleicos), as ADN polimerases naturais non poden ler e duplicar esta información. Así a información xenetica almacenada no XNA é "invisible" e, por tanto, inútil para os organismos baseados no ADN natural.
Introdución
A estrutura do ADN descubriuse en 1953. A inicios da década de 2000, creáronse varias estruturas exóticas similares ao ADN, que eran o XNA. O XNA é un polímero sintético que pode transportar a mesma información que o ADN, pero con diferentes constituíntes moleculares. O "X" en XNA é a inicial de "xeno," 'estraño', indicando a diferenza en estrutura molecular en comparación co ADN ou ARN.
Non se fixo moito máis co XNA ata que se desenvolveu un tipo especial de enzima polimerase, que podía facer unha copia en XNA a partir dun ADN molde e copiar de novo o XNA en ADN. Pinheiro et al. (2012), por exemplo, dmosrraron que dita polimerase que actúa sobre o XNA funciona sobre secuencias de ~100 pares de bases de lonxitude. Máis recentemente, os biólogos sintéticos Philipp Holliger e Alexander Taylor, da Universidade de Cambridge, conseguiron crear XNAzimas, o equivalente en XNA dun ribozima, que normalmente son ácidos nucleicos con actividade enzimática; Isto demostra que os XNA non só almacenan información hereditaria, senón poden servir tamén como enzimas, o que formula a posibilidade de que a vida podería ter empezado noutros lugares con outro ácido nucleico distinto do ARN ou ADN.
Estrutura
miniatura|369x369px|Esta imaxe mostra as diferenzas nos esqueletos de azucre usados nos XNAs comparados cos esqueletos comúns usados bioloxicamente no ADN e ARN. As febras de ADN e ARN están formadas por longas cadeas de moléculas enlazadas chamadas nucleótidos. Un nucleótido está constituído por tres compoñentes: un fosfato, un azucre de cinco carbonos (desoxirribosa ou ribosa), e unha das cinco bases estándar (adenina, guanina, citosina, timina ou uracilo).
As moléculas que se unen para formar os seis ácidos xenonucleicos son case idénticas ás do ADN e ARN, pero cunha excepción: nos nucleótidos do XNA, os azucres tradicionais foron substitídos por outras estruturas quuímicas. Estas substitucións fan que os XNAs sexan funcional e estruturalmente análogos ao ADN e ARN malia a sá orixe artificial.
Os tipos de XNA sintético creados ata agora son:
O HNA podería usarse potencialmente para actuar como fármaco que pode rcoñecer e unirse a secuencias especificadas. Illáronse HNAs que sirvían para a súa posible unión a secuencias do VIH. O CeNA que ten unha estereoquímica da forma D e pode crear dúplex estables consigo mesmo e con ARN. Os CeNAs non son tan estables cando forman dúplex co ADN.
Implicacións
O desenvolvemento de varias hipóteses e teorías sobre os XNAs alteraron un factor clave na nosa comprensión actual dos ácidos nucleicos: que a herdanza e a evolución non están limitadas ao ADN e ARN como antes se pensaba, senón que son simplemente procesos que se desenvolveron a partir de polímeros que poden almacenar información. As investigacións sobre os XNAs permitirán avaliar se o ADN e o ARN son os bloques de construción da vida máis eficientes e desexables, ou se estas dúas moléculas foron elixidas aleatoriamente despois de que evolucionasen unha ampla clase de antepasados químicos.
Aplicacións
Unha teoría da utilización do XNA é a súa incorporación en medicina como axente que loita contra enfermidades. Algúns enzimas e anticorpos que son administrados actualmente para o tratamento de varias enfermidades son degradados demasiado rapidamente no estómago ou torrente sanguíneo. Como o XNA é unha substancia allea e se cre que os humanos non teñen enzimas para degradalo, os XNAs poden servir como un equivalente das metodoloxías de tratamentos baseados no ADN e ARN que se usan actualmente.