cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reino das Dúas Sicilias
As Dúas Sicilias no contexto italiano
Por este motivo non existía a idea dun estado italiano ao nivel popular; por exemplo nas Dúas Sicilias chamábase estranxeiros ós outros italianos da península.
A mediados do século XIX existían na península 7 estados, dos que 3 eran completamente libres: O reino das Dúas Sicilias, que era o máis grande e máis próspero, o Reino de Sardeña e os Estados Pontificios. Os outros catro eran dominados directa ou indirectamente por Austria: O Reino Lombardo Veneto, os ducados de Parma e Módena e o Gran Ducado de Toscana.
A lingua oficial en tódolos reinos preunitarios era o italiano salvo no Piemonte-Sardeña onde era o francés, pero en realidade na península non existía unha lingua común; os italofalantes en 1861 eran só o 2,5% da poboación segundo T. De Mauro ou o 9,5% segundo A. Castellani, destes, os toscanos eran a maior parte, dado que o italiano naceu alí. No Piemonte falábase, escribíase e pensábase en francés e os franceses considerábanos coma verdadeiros compatriotas.
En Italia non había un comercio integrado, só o 20% do total o era entre os estados peninsulares e pódese dicir que a relixión e a literatura eran o único en común entre os italianos.
A Fernando II de Borbón, foille solicitada en varias ocasións a presidencia dunha hipotética Liga de Estados italianos. Xa en1831, liberais italianos reunidos no congreso de Boloña decidiron ofrecer ó rei de Nápoles a coroa de Italia, porque o consideraron o máis aberto ós seus ideais. En 1832 Fernando II intentou en dúas ocasións chegar a un acordo co Reino de Sardeña para abolir a influencia estranxeira na península. O goberno piemontés negouse porque fixera un acordo con Austria, un tratado defensivo que lle bastaba para sentirse seguro ante eventuais ataques. Esta proposta do rei meridional caeu moi mal a Viena e foi interpretada coma unha ofensa antiaustríaca. Moitos dos que desexaban a unificación de Italia apoiaban ao rei napolitano; por exemplo o mazziniano Attilio Bandiera comunicoulle a Fernando II a súa ideoloxía republicana pero tamén a súa dispoñibilidade a seguilo se se convertía no soberano constitucional de toda Italia.
As Dúas Sicilias na primeira guerra de Independencia
Austria exercía unha hexemonía sobre gran parte de Italia: o 24 de abril de 1847 advertiu, nunha nota diplomática, ao Gran Ducado de Toscana que non consentiría reformas políticas. O 17 de xullo ocupou Ferrara, acción formalmente legal polo Tratado de Viena. A este xogo de supremacía política sumouse o Reino Unido, ao enviar a Lord Minto para intimidar a Austria. A resposta dos Habsburgo foi a ocupación militar dos ducados de Parma e Módena, estando así máis preto da Toscana e dos Estados da Igrexa.
Pero xa en agosto, o papa Pío IX tomou a iniciativa de formar unha Liga Aduaneira entre os estados de Italia, tomando como exemplo a dos estados alemáns de 1833 (a Zollverein). En novembro firmouse un proxecto de entendemento entre Roma, Florencia e Turín e houbo contactos con Nápoles e Módena para lograr tal proxecto.
250px|miniatura|Ilustración dun enfrontamento durante as [[cinco xornadas de Milán.]] O momento crucial para poñer a proba os proxectos de unión federal italiana foi o ano 1848: o 13 de marzo, en Viena, produciuse unha insurrección pedindo a constitución, e o mesmo sucedeu, entre o 18 e o 22, en Milán, daquela baixo o dominio austríaco; este último episodio é coñecido coma as cinco xornadas de Milán. O comandante austríaco en Milán, Joseph Radetzky von Radetz, tivo que saír da cidade e os revolucionarios pediron axuda ao rei piemontés Carlos Alberto de Savoia para librárense completamente dos austríacos. O 24 de marzo de 1848 o Piemonte declarou a guerra a Austria dando comezo á primeira guerra de independencia italiana.
O 26 de marzo o ministro de exterior das Dúas Sicilias solicitou a convocatoria dun congreso en Roma, apoiando o proxecto dunha Liga Política italiana. Neste congreso, o representante piemontés solicitou axuda militar. O 7 de abril Fernando II declarou a guerra a Austria e enviou ao norte un exército de 16.000 homes, comandados polo xeneral Guglielmo Pepe. O 20 de abril a ruptura entre as Dúas Sicilias e Austria era completa. Cando as naves duosicilianas partiron de Sicilia, os sicilianos, dende os fortes disparábanlles, como demostración de que consideraban que o seu verdadeiro inimigo hereditario era Nápoles e non Viena.
O gran duque de Toscana, Leopoldo II enviou 3.000 soldados e dos Estados Pontificios partiron 7.000 soldados e 10.000 voluntarios. Os duques de Módena, Parma e Piacenza decidiron unirse ao Piemonte, e Venecia proclamou a república, separándose de Austria.
miniatura|[[Pío IX, último soberano temporal dos Estados Pontificios.]] Neste momento víase a posibilidade de unir Italia mediante unha Liga de Estados Unidos. Sobre este tema, o sumo pontífice, Pío IX declarou:
Os delegados piemonteses nunca foron a Roma. O proxecto da liga debía ser freado porque o seu rei tiña outros plans: queríase converter el, ou un dos seus sucesores, no único Rei de Italia.
Despois de días de inútil espera, o 4 de maio trala suspensión das tentativas dunha liga política, a delegación meridional retirouse e o mesmo día o xeneral Pepe embarcou cara ó Norte. Era un dos poucos entusiastas, dado que nin os outros xenerais, nin os soldados o eran: no sur non eran populares nin a guerra, nin o nacionalismo, nin a mesma independencia italiana; o pobo xa se sentía libre había moito tempo.
Após a insurrección antimonárquica do 15 de maio de 1848, Fernando II ordenou, o 22, ao exército meridional terrestre e marítimo regresar ao país, moi preocupado polas revolucións independentistas en Sicilia. Por iso foi moi criticado polos liberais da época, pero había que considerar dous factores: non había ningún pacto entre o Reino de Sardeña e as Dúas Sicilias, polo que en caso de derrota piemontesa, Austria podería invadir o sur; mentres que en caso de vitoria, o reino meridional non obtería ningún beneficio, pero perdería homes e gastaría cartos. Sumado a isto, en medio dunha revolución, se mantiña as tropas alí arriscábase a perder Sicilia.
Porén, as operacións no norte estaban nunha situación favorábel e os soldados meridionais contribuíron de forma decisiva ás vitorias de Cuartone e Montara do 29 de maio, e á de Gioto do 30, a pesar da inferioridade numérica, polo que o belicoso Guigliermo Pepe desobedeceu a orde do rei e permaneceu na zona de conflito cunha moi pequena porción do exército que o seguira.
Mentres, o 29 de maio realizouse unha votación para a unión da Lombardía ao Piemonte (561.000 votos a favor e 681 en contra) que debía ser confirmada por unha asemblea constituínte nun futuro próximo. Tamén, o 11 de xuño as tropas pontificias, comandadas por Giacomo Durando foron derrotadas en Vicenza.
O continxente naval meridional estaba ao mando do almirante Raffaele de Cosa, que se negou a cumprir nunha primeira instancia a orde de retirarse. Ante unha nova orde de regresar á patria, recibida o 11 de xuño mentres se producía o bloqueo de Trieste (o porto austríaco máis importante) e dado que a maioría dos mariñeiros eran fieis ao rei, decidiu finalmente aceptar a orde e partiu a noite do 12.
miniatura|200px|[[Carlos Alberto de Sardeña (Turín, 2 de outubro de 1792 – Oporto, 28 de agosto de 1849).]]
Pero a guerra continuaba: os austríacos tomaron a ofensiva nas operacións e produciuse a derrota piemontesa de Custoza o 23 de xullo. Carlos Alberto de Savoia retirouse a Milán onde foi asediado polos propios milaneses no palacio onde se hospedaba e na metade da noite regresou a Turín.
Finalmente alcanzouse un armisticio polo que Austria recuperou moitas das súas terras, pero que, con todo, non outorgaba ningún beneficio ao Gran Ducado de Toscana, que combatera ata o final, o que poñía de manifesto que Carlos Alberte consideraba este primeiro enfrontamento contra Austria como unha guerra dinástica, utilizando os italianos para o seu propio beneficio. Piemonte perdeu gran parte da Lombardía e Radetzky volveu a Milán aclamado pola poboación. Ao ano seguinte restablecéronse as hostilidades, pero os piemonteses foron vencidos definitivamente en Novara o 3 de marzo de 1849. Despois deste último fracaso, Carlos Alberte viuse obrigado a abdicar a prol do seu fillo Vitor Manuel II. As causas principais da derrota pódense atopar no retiro das tropas romanas e meridionais por un lado, e por outro, en que Carlos Alberte promovía o expansionismo piemontés en vez dunha confederación italiana.
A primeira guerra de independencia foi a única que logrou a participación de tódolos estados italianos. Trala derrota, perdeuse para sempre a posibilidade de lograr unha unificación italiana que garantise tamén a autonomía dos estados. Esta foi a principal causa da mala unificación dos piemonteses, realizada coa forza.
A calumnia coma arma política
miniatura|250px|[[William Gladstone (Liverpool, 29 de decembro de 1809 - Hawarden, 19 de maio de 1898) Primeiro Ministro do Reino Unido en catro ocasións: de 1868 a 1874, de 1880 a 1885, en 1886, e de 1892 a 1894.]]
A partir da crise diplomática co Reino Unido denominada a cuestión do xofre, este reino practicou unha política desestabilizante en contra das Dúas Sicilias. William Gladstone foi enviado polo seu goberno para seguir o proceso que debería ter sucedido nas Dúas Sicilias cós membros adheridos á sociedade secreta Unidade de Italia. As súas actividades eran a difusión de ideas antimonárquicas, que invitaban á desobediencia civil. Por exemplo, en setembro de 1849 explotou unha bomba diante do Palacio Real de Nápoles cando se celebraba unha festa pola chegada do Papa Pío IX, que tivo que fuxir de Roma a causa da instauración da República Romana. Nestes feitos houbo 42 imputados, dos que os primeiros 3 foron condenados a cadea perpetua, outros 2 mandados a prisión por 30 anos e o resto de menor importancia no feito, foron condenados ao exilio.
Gladstone regresou a Londres en 1851 e reuniuse có primeiro ministro Lord Palmerston e mostroulle cartas súas enviadas ao ministro de exteriores Lord Aberdeen nas que se cualificaba o reino do sur coma a negación de Deus e falaba sobre as malas condicións nos cárceres napolitanos. Estas cartas esaxeraban o absolutismo borbónico, e cando foron publicadas provocaron aínda máis revolucións. Despois da unificación italiana, Gladstone confesou que as escribira por encargo de Lord Palmerston, que el non vira ningún cárcere e que fixera caso ó que comentaban os revolucionarios.
En realidade, moitos británicos marabillábanse vendo as boas condicións dos exiliados meridionais que chegaban ó Reino Unido. O sistema xudicial meridional foi recoñecido polos estudosos coma o máis avanzado da Italia preunitaria. Exemplos son a Escola Meridional de Dereito, o Código Penal de 1819, e que os maxistrados eran elixidos por concurso e non por vontade do rei.
No Reino de Piemonte-Sardeña a realidade era moi distinta: se se asume a pena de morte como índice de violencia dun réxime, o reino sardo era o máis brutal, e cando os liberais chegaron ó poder, as execucións aumentaron en gran medida. Era un reino violento, endebedado e cunha altísima taxa de criminalidade.
O expansionismo piemontés
miniatura|Retrato de [[Camillo Benso, conde de Cavour (Turín, 10 de agosto de 1810 - 6 de xuño de 1861), obra de Francesco Hayez.]] Despois da derrota da primeira guerra do Piamonte contra Austria en 1848 e mais en 1849, esta última continuou exercendo o seu poder sobre a península. Pero Napoleón III, emperador de Francia, realizou unha política de intentar expulsar aos Habsburgo de Italia, favorecendo os desexos expansionistas do Piemonte. Gran Bretaña, que xunto con Francia dominaban o norte de África, non querían que Napoleón III estendese a súa influencia na península para ter maior control do Mediterráneo.
Anuro
Os anuros (Anura do grego antigo ἀ(ν-) a(n-) (negación) e οὐρά ourá 'cola') son unha orde de anfibios, coñecidos vulgarmente como ras e sapos. Caracterízanse por carecer de cola, por presentar un corpo curto e moi ensanchado, e unhas patas posteriores moi desenvolvidas e adaptadas para o salto. Os anuros son o grupo máis numeroso de anfibios; estímase que existen máis de 5.000 especies, repartidas en 48 familias. A maioría pasa a súa vida dentro ou preto da auga. O seu tamaño pode variar dende uns escasos 8,5 milímetros, como é o caso das especies do xénero Eleutherodactylus, ata talles que superan os 30 centímetros, destacando a Conraua goliath, o anuro máis grande do mundo.
Reino das Dúas Sicilias
O expansionismo piemontés
Camillo Benso, conde de Cavour obtivo o cargo de Primeiro Ministro en 1852 e comezou o seu obxectivo expansionista buscando apoio nas potencias (Francia e Gran Bretaña). Estas dúas, xunto co Imperio Otomán, entraron en guerra con Rusia en 1854 na Guerra de Crimea. Os ingleses pediron ao Piemonte o envío de tropas e Cavour aceptou mandar 18.000 soldados. No Sur, Fernando II declarouse neutral no conflito e negou a Inglaterra e Francia o uso dos portos meridionais como base de operacións de guerra, o que provocou a ira das dúas potencias.
Anuro
Ras e sapos
Os nomes «ra» e «sapo» referíanse nun principio ós dous tipos de anuros que aparecen na Península Ibérica: as ras típicas (as do xénero Ra), e os sapos típicos (os do xénero Bufo); pero na actualidade úsanse para outros grupos de forma indiscriminada e arbitraria. «Ra» adoita referirse ás especies máis gráciles, de pel húmida e lisa, boas saltadoras, e de hábitos acuáticos. «Sapo» fai referencia ás especies de pel máis seca e rugosa, máis robustas, menos áxiles e que acostuman habitar no chan húmido escavando galerías. Polo tanto, esta distinción entre ras e sapos non é unha discriminación que teña validez taxonómica.
Reino das Dúas Sicilias
O expansionismo piemontés
O expansionismo piemontés, ben enmascarado co ideal unitario, desenvolveuse despois do Congreso de París en 1856 celebrado ao finalizar a Guerra de Crimea. Entre o Reino Unido e Piemonte decidiuse que se debía ocupar Nápoles e deuse a posibilidade de que Inglaterra puidese comprar Sicilia despois da conquista.
Entre Napoleón III e o rei piemontés Vítor Manuel II comezaron os preparativos para a guerra contra Austria, e acordouse que Piemonte anexionaría Lombardía, Véneto, Módena e Parma, e como compensación Francia recibiría Savoia e Niza. O 23 de abril, Austria deulle un ultimato de 3 días a Piemonte pedindo o desarme. Francia e Piemonte non quixeron atacar primeiro a Austria, para que os Habsburgo quedasen ante Europa como os agresores. O 29 de abril de 1859, o exército austríaco, ao mando do xeneral Ferenc Gyulai, atravesou o río Ticino e invadiu o territorio piemontés dando comezo á denominada Segunda guerra de Independencia. Tras esta guerra foron expulados os duques de Toscana, Parma e Módena, cuxos territorios se anexaron ao Piemonte.
Anuro
Alimentación e reprodución
A súa alimentación baséase en invertebrados, tanto acuáticos como terrestres.
Reino das Dúas Sicilias
Francisco II rei das Dúas Sicilias
miniatura|250px|[[Francisco II das Dúas Sicilias (Nápoles, 16 de xaneiro de 1836 – 27 de decembro de 1894).]] miniatura|200px|[[Vitoria do Reino Unido|Raíña Vitoria (Londres, 24 de maio de 1819 - Illa de Wight, 22 de xaneiro de 1901) Raíña do Reino Unido naquela época.]]
O 22 de maio de 1859, despois de 30 anos de reinado, morreu Fernando II. Herdou o trono o seu fillo de 23 anos, Francisco II, que non tiña suficiente experiencia, cun carácter moi débil e moi tímido. Francia e Inglaterra restauraron a diplomacia e mandaron a Nápoles representantes para atraer ao novo rei á súa esfera de influencia política: pedíanlle a reactivación da monarquía constitucional e intervir nas súas guerras. Pero Francisco tiña moi en claro a frase do pai, Constitución igual a revolución, e tampouco quería aliarse co Piemonte.
O 7 de xuño, turbado polas manifestacións dos liberais napolitanos que querían entrar en guerra ao lado do Piemonte, Francisco II nomeou presidente do Consello e ministro de guerra a Carlo Filangieri, unha figura militar e política de primeiro nivel coñecido e respectado mundialmente. A negativa do rei a conceder a Constitución e aliarse co Piemonte foi determinante para a próxima caída do reino e foi a última esperanza para que o territorio meridional se salvase dunha unificación á forza.
Anuro
Alimentación e reprodución
Teñen unha fecundación externa que se efectúa na auga. O amplexus (forma de aparearse dos anuros) pode ser axilar ou inguinal. Os ovos son postos na auga, en cordóns, como fan os sapos, ou en paquetes como fan as ras e presentan dimensións e formas diferentes segundo a familia ou especie.
Evolución
As primeiras ras verdadeiras coñecidas datan do Xurásico Inferior, Vieraella, e do Xurásico Medio,
.
Características
Pódense distinguir pola ausencia de cola e por presentaren un corpo curto e moi ensanchado. Os dous pares de patas son moi diferentes entre si, adquirindo un maior desenvolvemento e robustez o par posterior, que, ademais, se encontra adaptado ao salto. As patas anteriores rematan en catro dedos, mentres que as posteriores fano en cinco.
Reino das Dúas Sicilias
Francisco II rei das Dúas Sicilias
Pola súa parte, Gran Bretaña aconsellaba a neutralidade ao rei napolitano, porque tras unha vitoria de Napoleón III, Francia estendería a súa influencia tamén ao sur. Isto deu lugar a unha política de illamento do Reino das Dúas Sicilias nun contexto europeo repleto de alianzas estratéxicas.
Pero despois da vitoria franco-piemontesa na segunda guerra de independencia, o Reino Unido viuse obrigado a cambiar a súa política: a Confederación Italiana tiña o risco de ser dominada por Francia, que saíra vencedora. En cambio, tíñase que lograr un Estado italiano unido para frear a influencia francesa na península. É por iso que Inglaterra enviou representantes para lograr a unificación a todo custo.
Anuro
Características
Existen máis de 5 200 especies de anuros, repartidos en 33 familias. Os anuros son o grupo máis numeroso de anfibios. A maioría pasa a súa vida dentro ou cerca da auga. O seu tamaño é variable. Entre os máis pequenos atopamos á ra coqui, mentres que a maior ra é a Conraua goliath.
Reino das Dúas Sicilias
As rebelións en Sicilia
Xa en 1820, e despois en 1848, déronse en Sicilia as primeiras revolucións, pois na illa case non existían os ideais unitarios (só os intelectuais eran mazzinianos) e queríase por riba de todo a liberación do dominio napolitano. Chegouse a proclamar, o 13 de abril de 1848, a deposición de Fernando II e ofrecéuselle a coroa á Casa de Savoia, que a rexeitou porque Fernando enviou unha carta ao Piemonte ameazando cun conflito armado.
Non obstante, baixo o goberno Borbón, Sicilia gozaba de excepcionais privilexios: os impostos eran baixos, non existía o servizo militar obrigatorio e a vida e mais a propiedade eran seguras. As rúas de Sicilia eran tan seguras coma as do norte de Europa. Na década de 1850 construíronse máis avenidas, ampliáronse os portos, creáronse escolas e hospitais; a pesar de todo isto, os sicilianos estaban descontentos e querían a autonomía respecto á parte continental do reino. A forte presenza comercial e financeira inglesa xerara unha difusa anglofilia e barallouse a posibilidade de independizarse baixo un protectorado inglés. Esta proposta foi ben recibida en Londres pero Napoleón III de Francia declarou que se Gran Bretaña entraba en Sicilia, comezaría unha guerra.
Anuro
Características
O nome común "ra" pódese referir a calquera membro da orde Anura (anfibios sen cola) exceptuando as especies que teñen pel rugosa no dorso, e que son menos acuáticas cand adultas, coñecidas como "sapos".
Reino das Dúas Sicilias
As rebelións en Sicilia
Pola súa parte, Mazzini incitaba as rebelións dos sicilianos e reuníase no norte con enviados dos rebeldes que viñan pedir axuda. Para o Reino de Sardeña, este clima era perfecto para comezar a conquista do sur.
A expedición dos Mil
200px|miniatura|[[Giuseppe Garibaldi (Niza, 4 de xullo de 1807 - Caprera, 2 de xuño de 1882), militar e político italiano.]] miniatura|200px|Partida de Quarto, pintura exposta no Museo Nacional do Resorgimento, [[Turín.]]
Anuro
Características
Así a todo, a diferenza entre as denominacións ra e sapo non ten fundamento taxonómico. Os diferentes usos da palabra ra e sapo débense á discrepancia entre a clasificación vernácula e a clasificación científica do grupo Anura. Ademais, a maioría das especies de anuros viven en países tropicais, onde a diversidade de familias é moito máis grande que en zonas temperadas. Ao se orixinar nun país temperado, o idioma galego non dispón de termos adecuados para denominar a maioría das formas de anuros.
Reino das Dúas Sicilias
A expedición dos Mil
Giuseppe Garibaldi, coa chamada "Expedición dos Mil", foi quen conquistou o Reino das Dúas Sicilias. O 6 de maio de 1860 partiu da praia de Quarto (Provincia de Xénova) con 1.033 homes, na súa maioría veteranos das guerras de independencia en dous barcos de vapor cara á illa.
O 11 de maio desembarca en Marsala, Sicilia, entre dúas naves inglesas que cubrían a manobra, con 20.000 homes. En Marsala, os camisas vermellas (así eran chamadas as tropas de Garibaldi) non recibiron o apoio esperado, pero o exército aumentou grazas aos sucesivos desembarcos do exército sardo piemontés. Garibaldi venceu ao exército borbónico na Batalla de Calatafimi a pesar da superioridade numérica dos adversarios e do desenvolvemento inicial que favorecía a estes. Sinalouse que o xeneral borbónico Landi fora convencido de retirar as súas tropas polos piamonteses, dándolle cartos e prometéndolle un cargo importante no exército italiano.
Despois, tomou a cidade de Palermo, cruzou o estreito de Messina e entrou no continente. Seguiu avanzando con pouca resistencia ata Salerno, cidade moi preto de Nápoles. Só neste momento o rei Francisco II se decatou do perigo que corría. Decidiu retroceder a liña de defensa ao río Volturno, situado ao Norte de Nápoles, para evitar o asedio da capital do reino. Garibaldi entra na cidade aclamado pola multitude, que segundo as fontes históricas, foi obrigada a aclamalo por infiltrados piamonteses que lles daban cartos a cambio, e os que se negaban eran obrigados a permanecer nas casas por temor a represalias.
Anuro
Características
A boca é moi ancha, con dentes diminutos ou sen eles, dependendo das especies, e cunha lingua protráctil. Os ollos están provistos de pálpebras, e os oídos non levan pavillóns externos, diferenciándose unicamente unha membrana timpánica superficial.
Reino das Dúas Sicilias
A expedición dos Mil
Garibaldi proclamouse ditador das Dúas Sicilias, o Palacio Real de Nápoles foi totalmente saqueado; os obxectos máis preciosos foron enviados a Turín e outros vendidos ao mellor ofertante. O 11 de setembro o ouro da Tesourería do Estado, patrimonio da Nación, (equivalente a 1.670 millóns de euros), e os bens persoais do rei (equivalentes a 150 millóns de euros) todos depositados no Banco de Nápoles, foron sacados e proclamados bens nacionais.
Xa coa capital meridional tomada, o 8 de outubro, o goberno piemontés emitiu un decreto que convocaba un plebiscito, mediante sufraxio universal masculino en toda Italia, para ratificar a anexión ao Piemonte. O voto non foi secreto; en Nápoles e mais en todo o sur, declarábase inimigo da patria a quen votase polo "non", nas salas había xente armada que obrigaba a votar polo "si". No sur había moita xente que lles facían crer que o SI significaba o regreso de seu rei Francisco II e ademais os soldados garibaldinos votaban varias veces. Os resultados deron unha contundente vitoria a favor do "si" á anexión ao Piemonte e foron usados como propaganda polo reino piemontés, querendo probar que o pobo quería unirse ao Piemonte, ser gobernados polo rei da casa de Savoia e abandonar a época de independencia e as catro xeracións da dinastía borbónica napolitana.
Anuro
Características
Os cágados ou cabezolos (fase larvaria) levan unha vida acuática, con respiración branquial, mentres que os adultos son terrestres, de respiración pulmonar (e cutánea); a reprodución, incluso nos sapos, faise sempre na auga.
Exemplos representativos de anfibios anuros son a ra común, a ra de Santo Antón (pequena, de cor verde brillante e que vive oculta entre as pólas das árbores), o sapo común, o sapo parteiro (o macho transporta os ovos da posta ata que nacen os cágados) e a pipa americana (que incuba os ovos en ocos da pel do dorso).
Reino das Dúas Sicilias
A expedición dos Mil
O Rei Francisco II, reorganizou o seu exército de 40.000 homes detrás do río Volturno, pero foi derrotado polos garibaldinos na chamada Batalla do Volturno. Debido ás baixas sufridas na batalla Garibaldi solicitou axuda militar ao goberno piemontés e Francisco II quixo aproveitar o estancamento dos garibaldinos para volver a atacar; pero os xenerais aconselláronlle reorganizar as forzas e entón retirouse de Capua a Gaeta.
Anuro
Clasificación das familias de Anura
Listaxe das familias de Anura, seguindo as subordes:
Reino das Dúas Sicilias
A expedición dos Mil
Alí, o rei Francisco II, cos seus últimos 20.000 soldados, foi asediado ata o 13 de febreiro de 1861 polo xeneral piemontés Enrico Cialdini con 18.000 soldados. A historia deste asedio impresionou vivamente á opinión pública europea, sobre todo polo comportamento heroico da raíña María Sofía de só 19 anos, quen a pesar das bombas, arriscou a súa vida para socorrer día e noite aos soldados feridos ou moribundos.
Despois de meses de asedio, Francisco II deuse conta da imposibilidade da vitoria e empezou a barallar a opción da retirada. Ás 7 da mañá do 14 de febreiro de 1861, o rei e a raíña abandonaron Gaeta e embarcaron nunha nave francesa que os transportou a Terracina, nos territorios papais. Despois da retirada, o rei nunca abdicou, deixando para el e os seus herdeiros o título de Rei do Reino das Dúas Sicilias.
Anuro
Especies representativas
Algunhas especies de anuros pertencentes a diferentes familias:
Reino das Dúas Sicilias
A expedición dos Mil
Logo de caer Gaeta, só quedaban dúas fortalezas das Dúas Sicilias: Messina e Civitella del Tronto. A primeira caeu o 13 de marzo de 1861 pola acción das tropas de Cialdini; Civitella del Tronto, na provincia de Teramo, foi a última fortaleza das Dúas Sicilias e caeu o 20 de marzo, 3 días despois da proclamación do Reino de Italia.
As consecuencias da unificación
O 17 de marzo de 1861, Vítor Manuel II asume o título de "Rei de Italia pola gracia de Deus e vontade da Nación". Foi recoñecido polas potencias europeas a pesar de que violaba o tratado de Zúric e o de Villafranca que lle prohibían ser rei de toda Italia. Dende entón, dadas as novas políticas piemontesas, o sur comezou a sufrir grandes cambios:
O empobrecemento do sur
No momento da unidade de Italia, os bancos máis importantes eran o Banco das Dúas Sicilias con 200 millóns de liras da época e o Banco de Milán con 120 millóns. Durante os primeiros cinco anos, produciuse unha loita entre o Banco napolitano e a Banca Nacional (piemontesa). Pero mentres que este último abría sucursais en toda Italia, ao Banco de Nápoles éralle moi difícil abrir filiais no norte porque necesitaba obter a autorización estatal.
Antes da unificación, o Reino de Sardeña tiña unha enorme débeda pública, pero trala anexión do sur o novo Estado italiano declarou bens nacionais o ouro estatal depositado nas Dúas Sicilias, dous terzos da reserva áurea total de Italia. A isto sumóuselle a nova política fiscal unitaria, que favorecía os intereses do norte diante dos do sur: trala unificación xurdiron novos impostos, sobre a agricultura, a industria, a edificación e o consumo, que eran maiores no sur que no norte.
O Estado distribuía desigualmente os subsidios ás provincias; por exemplo, nas obras hidráulicas para a agricultura, a actividade máis importante da Italia da época, atópanse os seguintes datos:
Tamén a industria sufriu un grave revés: moitas fábricas meridionais foron pechadas: en 1861, no sur estaba o 51% das industrias italianas, mentres que en 1951, a porcentaxe reducírase ao 12,8%. Isto provocou desemprego no sur, o que empobreceu aínda máis á poboación. Despois da unificación xurdiron as causas da actual pobreza do sur de Italia.
Os movementos separatistas
miniatura|200px|[[Carmine Crocco, (Rionero in Vulture, 1 de xuño de 1830 - Portoferraio, 18 de xuño de 1905) un dos artífices da revolución dos briganti.]] Dende o edicto de Garibaldi do 2 de xullo de 1860, que declaraba bens nacionais moitas terras dos campesiños e durante varios anos seguintes, producíronse grandes revoltas pola independencia do sur que puxeron en dificultades ao recentemente nado reino de Italia durante os primeiros anos unitarios. Os revolucionarios, moitos campesiños e pastores, outros ex-soldados do reino fieis ao seu rei, foron chamados "briganti" (bandidos) porque practicaban a guerra de guerrillas e realizaban saqueos. Estes eran apoiados con armas e provisións polo clero, que vía as súas igrexas profanadas polo goberno. Por esta política de expropiación piemontesa foi excomungado Vítor Manuel por Pío IX.
Esta violenta e espontánea contrarrevolución popular débese á fidelidade da poboación do sur á dinastía Borbón e sobre todo ao aumento dos impostos e á confiscación de terras por parte do novo goberno piemontés.
A revolta estalou en todo o sur a finais de 1861 e o Piemonte enviou a Nápoles a Enrico Cialdini dándolle poderes extraordinarios cun total de 120.000 homes. O xeneral piemontés enfrontouse a uns 80.000 revolucionarios divididos en case 500 bandas, o que facilitou o seu exterminio. Así comezou unha das máis cruentas represións da historia italiana. O sur foi pasto de matanzas, devastacións, fusilamentos, detencións domiciliarias forzosas, saqueos de granxas, expropiación de terras e peche de industrias, o que provocou a ruína de gran parte da poboación meridional.
En 1870 instaurouse a lei marcial no ex-reino das Dúas Sicilias e as rebelións só se puideron sufocar cara o ano 1878. En todos estes anos morreron un total de 70.000 meridionais, en batalla ou fusilados, cifra que é moi superior á de tódolos caídos para lograr a unificación.
Os movementos separatistas mantéñense hoxe reflectidos no Movemento neoborbónico que pretende a autonomía do Sur de Italia restaurando o histórico Reino das Dúas Sicilias.
A emigración meridional
Os destinos principais eran os Estados Unidos e a Arxentina. Aínda que a maioría dos inmigrantes eran agricultores tiveron que quedar nas cidades traballando nos portos ou na minería.
Ao principio, o 85% da emigración proviña do norte de Italia, pero despois da unificación, a porcentaxe de meridionais empezou a aumentar progresivamente chegando ao 56%.
En 1900, chegouse á enorme cifra de 8 millóns de emigrantes italianos, dos que 5 millóns proviñan do ex-reino das Dúas Sicilias; Italia era o país de Europa con máis emigración. A emigración continuou tamén no transcurso do século XX; na década de 1950 emigraron uns 6 millóns de meridionais e na actualidade a diáspora continúa: cada ano uns 90.000 sureños deben abandonar as súas terras.
Economía
Dende os tempos do rei Carlos, o reino meridional viviu unha forte reactivación económica debido á total restauración da estrutura do reino, tanto política coma economicamente. Non obstante, a partir das revolucións do ano 1848 comezaron a notarse diferenzas entre os valores previstos polo Estado e os reais; é dicir, os ingresos eran menores aos esperados, e os gastos maiores. Algúns anos, entre 1848 e 1860, produciuse déficit fiscal na economía.
A pesar deste último retroceso, o Reino das Dúas Sicilias posuía no seu momento as mellores finanzas públicas de toda a península italiana, e concentraba, de feito, máis das dúas terceiras partes do total do ouro da península.
'''Finanzas públicas dos Estados italianos en 1860 (en millóns de liras-oro)
(*) Baixo dominio austríaco
miniatura|250px|O Fernando I, primeiro buque a vapor italiano en cruzar o Mediterráneo, partiu de Nápoles o [[27 de setembro de 1818 e na súa primeira viaxe chegou a Livorno, Xénova e Marsella.]] A moeda oficial do Reino das Dúas Sicilias foi o ducato, que era a moeda máis forte da Italia preunitaria. Un ducato valía 10 carlini, un carlino era equivalente a 10 grana; o grana era equivalente a 2 tornesi, e este último a 6 cavalli.
Con respecto ao comercio, As Dúas Sicilias mantiña un activo comercio con países de tódalas partes do mundo. Foi o único Estado italiano preunitario en enviar buques mercantes a América e a Australia. Isto debeuse á importancia da frota mercantil meridional, a máis numerosa de Italia e a cuarta do mundo, que constaba duns 9.800 buques, o 80% do total da península. A isto súmaselle que o primeiro barco a vapor italiano en navegar no Mar Mediterráneo (1818), e mais o primeiro en chegar a América (1854), foron meridionais.
Industria
A industria era un sector moi importante no Reino das Dúas Sicilias. Na Exposición Universal de París (1855), o reino recibiu o premio ao terceiro país con maior desenvolvemento industrial do mundo, despois de Gran Bretaña e Francia. Isto era posíbel grazas á gran cantidade de reservas que o Estado posuía o que lle permitía levar a cabo políticas proteccionistas que favorecían a industria meridional en contraposición dos produtos importados.
A industria máis importante era a metalúrxica. No reino existían 100 industrias deste tipo, das que destaca o centro industrial de Pietrarsa, o máis importante de Italia, onde traballaban máis de 1.000 obreiros. Entre os logros máis importantes da industria metalúrxica meridional destácanse a fabricación da primeira locomotora italiana, inaugurada en 1836, e a primeira ponte de ferro de Europa continental, sobre o río Garigliano no 1833.
Outra industria moi importante do reino era a produción téxtil, que proporcionaba a segunda fonte de ingresos por exportación despois dos produtos agropecuarios. Os produtos eran de algodón, lá, seda e coiro. A produción téxtil estaba diseminada por todo o reino, pero Salerno era a cidade máis importante. Alí traballaban máis de 10.000 obreiros, por esa razón era denominada A Manchester de Italia. Os produtos de coiro máis fabricados eran carteiras e luvas; estas últimas eran, despois das inglesas, as máis abundantes no mercado europeo. En 1860 a produción chegou a ser de 850.000 unidades anuais.
Agricultura
A agricultura era o sector máis forte da economía meridional. Con só o 36% da poboación de Italia e sen existir grandes chairas coma a do Po, no sur producíase o 50.4% do trigo, o 80.2% da cebada e avena, o 53% de patacas e o 41.5% de legumes de toda a península. Cifras que debían moito ás políticas dos reis meridionais: xa o rei Carlos diminuíu considerabelmente os impostos e retencións do sector agropecuario para incentivar a produción.
Á súa vez, eran sumamente importantes as agroindustrias, das que as principais eran a produción de pasta, de produtos relacionados co tomate e o aceite de oliva. Este último era exportado a todo o mundo e constituía a metade das exportacións meridionais.
Minería
miniatura|250px|Mina de xofre en Sicilia O produto máis explotado no Reino era o xofre, cuxos xacementos localizábanse en Sicilia. A explotación deste mineral cubría o 90% do consumo mundial deste produto, indispensábel para a industria da época, en especial a dos explosivos. A minería de xofre tiña un valor estratéxico no comercio mundial, e a esta razón atribúese o constante interese do Reino Unido na explotación do xofre siciliano. O rei Fernando II comezou a incomodar a Gran Bretaña coa denominada cuestión do xofre: Dende 1816 existía entre Londres e Nápoles un tratado de comercio e rapidamente os mercadores ingleses aproveitáronse para obter case toda a produción de xofre da illa. Compraban barato vendíano a prezos altísimos. Entón Fernando II, tratando de aproveitar ao máximo os beneficios debidos ás súas materias primas, concedeulle o comercio do xofre a unha sociedade francesa que pagaba o dobre cós ingleses.
Como consecuencia desta concesión as relacións dos británicos coas Dúas Sicilias empeoraron, chegando ao uso da forza. Palmerston mandou a frota inglesa ao Golfo de Nápoles ameazando con bombardeos e desembarcos. Fernando II ordenou o estado de alarma en fortes costeiros e desprazou as tropas aos posíbeis lugares de desembarco. Parecía que a guerra era inminente, pero como Austria negara o seu apoio ao reino meridional, firmouse un tratado: cancelouse o contrato coa sociedade francesa e o Reino das Dúas Sicilias debeu pagar polas perdas dos ingleses, cando o contrato era cos franceses. O que perdeu foi o reino napolitano, aínda que a reacción de Inglaterra ante estes feitos fose dunha suprema indignación
Outra actividade importante era a explotación das salinas para a produción de sal, tanto de uso alimentario coma industrial. As salinas máis grandes atopábanse en Sicilia, e nelas producíanse unhas 110.000 toneladas de sal ao ano. Tamén eran notábeis as salinas pugliesas, as preferidas do rei Fernando II, que fundou varias vilas agrícolas na zona, distribuíndo gratuitamente terreos e capitais aos traballadores.
Arte e Cultura
miniatura|200px|Giambattista Vico (1668-1744), [[avogado, filósofo da historia e protosociólogo napolitano. Notábel polo seu concepto de verdade como resultado do facer (verum ipsum factum). A súa obra principal é Scienza nuova.]] No Século XVIII, baixo o impulso dos reis borbónicos, produciuse un renacemento cultural en Nápoles despois de varios séculos de dominación estranxeira. Nápoles era un dos centros culturais máis importantes de Europa e difusora das ideas da Ilustración, tan só superada por París. Nápoles foi o berce de grandes personalidades da cultura coma Giambattista Vico, un dos pensadores máis importantes da época; e Gaetano Filangieri, importante xurista cuxa obra A Ciencia da Lexislación foi inspiradora do Código Napoleónico e a Constitución estadounidense.
Educación
O reino das Dúas Sicilias tiña catro universidades: a de Nápoles, fundada polo emperador Frederico II en 1224, a de Mesina a de Catania, e a de Palermo, a máis recente e fundada polo rei Fernando I das Dúas Sicilias. Comparado con outros Estados italianos preunitarios, as Dúas Sicilias estaban á vangarda da educación superior. Por exemplo, a primeira universidade en Milán creouse en 1863, xa no Reino de Italia. En 1860, o número de egresados meridionais era maior que o de todo o resto de Italia (16.000 meridionais por 9.000 do resto de Italia). Nas casas editoras napolitanas imprimíanse o 55% dos libros de Italia.
En Nápoles instaurouse a primeira cátedra universitaria de economía política do mundo en 1754. A facultade de xurisprudencia foi a que desenvolveu o primeiro código marítimo e código militar de Italia. Con respecto á xeoloxía, en Nápoles fundouse o Observatorio sismolóxico vesubiano, o primeiro do mundo. Con respecto á astronomía, en Palermo, en 1801, Giuseppe Piazzi descubriu o primeiro planeta anano, o máis pequeno de todos, que se atopa entre Marte e Xúpiter. Denominouno Ceres Ferdinandea, e ata 2006 considerouse un asteroide.
Pero a educación universitaria era só para as clases privilexiadas. Con respecto á educación pública, a educación primaria era pobre. Aínda que o Rei Fernando I creou numerosas escolas gratuítas, o pobo do interior do reino priorizaba o traballo agropecuario dos campesiños sobre a instrución nas escolas. Cabe aclarar que nas Dúas Sicilias só o 10% dos campesiños estaba alfabetizado.
Arte
miniatura|200px|Interior do Teatro San Carlo. Inaugurado o [[4 de novembro de 1737, é o máis antigo teatro de ópera activo do mundo, foi o modelo dos seguintes teatros de Europa.]] A Nápoles borbónica era unha das capitais da arte mundial, principalmente da música. En Nápoles, na segunda metade do século XVIII nacera un novo estilo de ópera, a Opera buffa, que tivo impacto en Italia e en toda Europa. Nápoles contaba co teatro lírico máis antigo do mundo, o Teatro San Carlo, inaugurado en 1737. Este teatro era un dos máis importantes de Italia e foi berce de grandes compositores meridionais como Alessandro Scarlatti, Giovanni Battista Pergolesi, Saverio Mercadante, Domenico Cimarosa, e Giovanni Paisiello entre outros. Entre os grandes compositores italianos que compuxeron para o teatro atópanse Rossini, Bellini e Donizetti.
Tamén en Nápoles floreceron outras disciplinas coma a pintura, plasmada na escola pictórica de Posillippo, e a arquitectura, con formidábeis testemuñas arquitectónicas coma os Palacios reais de Nápoles, Caserta e Portici. Importante era tamén a arqueoloxía: no reinado de Carlos III realizáronse escavacións en Pompeia e Herculano cuxas pezas foron expostas no Museo Arqueolóxico.
Saúde
O Reino das Dúas Sicilias gozaba dun servizo sanitario mellor có dos outros Estados de Italia. As Dúas Sicilias tiña a porcentaxe máis alta de médicos por habitante en Italia: Para 9 millóns de habitantes do reino había 9.390 médicos, mentres que en todo o norte, para 13 millóns de habitantes había só 7.087 médicos.
Este reino tiña a mortalidade infantil máis baixa, mentres que as cifras máis altas rexistrábanse na Lombardía, Piemonte e en Emilia Romagna. No ano 1821, unha lei obrigou aos proxenitores a vacinar os seus fillos contra a varíola. Ata o ano 1859 non se incorporou esta lei no Reino de Piemonte-Sardeña.
En 1782 realizouse a primeira intervención en Italia de profilaxes contra a tuberculose. No ano 1847, había 22 hospitais nas Dúas Sicilias. O de San Leucio foi o primeiro gratuíto en 1789. Tamén tivo a primeira clínica ortopédica de Italia e o hospital Real Morotrofio de Aversa foi o primeiro de psiquiatría, e o primeiro en Europa en eliminar a utilización de cepos para os enfermos.
Estudo Heráldico do Escudo
385px|miniatura|Estudo [[Heráldica|heráldico do escudo do reino.]]
O escudo de Armas do Reino das Dúas Sicilias componse dun escudo central oval formado por 19 partes que representan outras zonas de Europa. Por riba atópase a coroa real borbónica e está rodeado por seis colares que representan as ordes cabaleirescas: a Orde de San Gennaro, a de San Jorge, a do Vélaro de Ouro, a Orde do Espírito Santo e a Orde de Carlos III.
Himno
O himno nacional das Dúas Sicilias chamábase Inno al Re (Himno ao Rei) e foi composto polo célebre músico tarentino Giovanni Paisiello. O nome (Fernando) variaba segundo o rei do momento e a frase Deus salve o seu dobre trono de seus pais fai referencia aos dous antigos reinos de Nápoles e Sicilia
As palabras do himno son as seguintes: miniatura|250px|Partitura do Himno das Dúas Sicilias.
Capela da Misericordia de Viveiro
A capela da Misericordia ou capela da Nosa Señora da Misericordia é un templo relixioso situado en Viveiro. Está situada no barrio da Misericordia, nos arrabaldes do núcleo urbano, do outro lado da ría de Viveiro, sobre a cal pasa a ponte da Misericordia.
Historia
A construción da capela débese ao donativo de Rodrigo Alfonso Alfeirán, quen nunha escritura outorgada ante o escribán de Viveiro Miguel Galo, dispuxo o 29 de xullo de 1603:
Edificio
A capela é de estilo renacentista. Na fachada principal ten dúas portas e unha fiestra que remata nunha espadana. No ático da fachada ten un escudo cuartelado cos brasóns das familias Posada, Pallarés, Somoza e Alfeirán.
A planta é unha nave con bóveda de medio canón, dividida por dous arcos torais. Unha reixa separa a nave do altar, cuberto por unha cúpula decorada con frescos do pintor Camilo Díaz.
O altar maior foi proxectado polo escultor Juan Sarmiento, e está adicado á Ascensión da Nosa Señora. No altar do lado do evanxeo hai unha imaxe de Antonio de Padua, e no lado da epístola hai unha imaxe do Ecce Homo da Misericordia.
O Ecce-Homo da Misericordia
A imaxe do Ecce Homo situada no altar maior recibe culto en toda a comarca. Atribúenselle numerosas milagres, nas cales se fundou a devoción popular. O primeiro venres de marzo, coñecido como o "día das tres grazas", acoden os devotos axeonllados para pedirlle favores.
Confraría da Misericordia
A capela foi sede da extinta Confraría da Nosa Señora. Na actualidade existe a Confraría da Misericordia, que desde o 2007 participa na Semana Santa de Viveiro coa súa imaxe titular, o Ecce-Homo da Misericordia.
O mundo está parado
O mundo está parado é o terceiro álbum de estudio en solitario da cantante galega Guadi Galego. Foi publicado o 4 de novembro de 2016, baixo o selo Fol Música.
Foi editado en CD, vinilo e formato dixital.
Sitio de entrada ao ribosoma interno
Un sitio de entrada ao ribosoma interno ou sitio interno de entrada ao ribosoma, abreviado como IRES (do inglés Internal ribosome entry site), é unha secuencia de nucleótidos que permite a iniciación da tradución de proteínas no medio dunha secuencia de ARN mensaxeiro. O normal nos eucariotas é que o sitio de iniciaciòn estea situado preto do extremo 5' do ARNm durante a síntese ribosómica de proteínas, xa que cómpre que sexa recoñecida a carapucha 5' para que se ensamble o complexo de iniciación da tradución.