cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
César Rodríguez González
Traxectoria
Partidario da Terceira Internacional, participou na fundación do Partido Comunista Obrero Español en abril de 1921, representándoo no III Congreso da Internacional Comunista celebrado en Moscova en xuño de 1921. En 1922 participou na fundación do Partido Comunista de España, en cuxo II Congreso, celebrado o 8 de xullo de 1923, foi elixido como secretario xeral, sucedendo a Antonio García Quejido. En decembro dese ano ingresou na Prisión Celular de Madrid ata 1925, pola publicación dun artigo inxurioso para o Exército.
Logo da súa saída de prisión abandonou o PCE e retornou ao PSOE, figurando como redactor do periódico El Socialista.
Kina Fernández
Moda
A súa moda vai dirixida unicamente á muller. Traballa o prêt-à-porter, pero tamén ten unha colección de lentes, roupa de baño e de complementos.
César Rodríguez González
Traxectoria
Durante a guerra civil española formou parte do Comité Directivo do Banco de Crédito Local de Valencia. Ao rematar a guerra exiliouse en México, arribando a Coatzacoalcos (Veracruz) no buque Santo Domingo o 26 de xullo de 1940. Alí traballou como xornalista, ademais de ser conselleiro na Financiera Industrial y Agrícola SA (FIASA). Morreu en Cidade de México en 1962.
DS-U2-V
DS-U2-V foi o nome dun modelo de satélites artificiais soviético adicado ó desenvolvemento de tecnoloxía militar aínda clasificada.
Deputación de Barcelona
250px|thumb|A Casa Serra, sede da Deputación de Barcelona. A Deputación de Barcelona (en catalán: Diputació de Barcelona) é unha institución pública de Cataluña que presta servizos directos aos cidadáns e presta apoio técnico, económico e tecnolóxico aos concellos dos 311 municipios da provincia de Barcelona. Ademais, coordina algúns servizos municipais e organiza servizos de carácter supramunicipal. Ten a súa sede central na cidade de Barcelona.
O ámbito territorial da Deputación de Barcelona alcanza o 24 % do total da superficie de Cataluña, prestando servizo a preto do 75 % do total da poboación catalá.
Historia
A Deputación de Barcelona foi creada en 1836, como consecuencia da organización de España en provincias. Naquela época exerceu competencias en materia de obras públicas, educación, beneficencia, así como funcións intermedias entre os municipios e a administración do estado.
Desde a recuperación da democracia en España, foron presidentes da Deputación Josep Tarradellas, Francesc Martí i Jusmet, Antoni Dalmau, Manuel Royes, José Montilla, Celestino Corbacho Chaves, Antonio Fogué Moya e Salvador Esteve i Figueras.
De acordo coa disposición transitoria primeira da Lei de vigairías de Cataluña, tras as eleccións municipais do 22 de maio de 2011, a Deputación será substituída polo Consello de Veguería de Barcelona, con todo debido á recente sentenza do Tribunal Constitucional, fai unha reinterpretación pola cal esta medida non levará a cabo.
Sedes
A sede central da Deputación de Barcelona sitúase en Can Serra, edificio modernista de Josep Puig i Cadafalch sito na Rambla de Catalunya, 126, en confluencia coa Avinguda Diagonal, en Barcelona. En 1987, tras a restauración da democracia, a deputación trasladouse desde o Palau de la Generalitat a este edificio, previa remodelación do arquitecto Federico Correa.
Máis aló de Can Serra, as instalacións da Deputación de Barcelona repártense noutros edificios da cidade de Barcelona, entre eles a Escola Industrial, o recinto da Casa de Maternidade e o recinto Mundet.
Presidentes
Os presidentes despois da guerra civil española foron:
Terra Baixa Hitita
miniatura|300px|Localización dos principais xacementos da Anatolia hitita Terra Baixa Hitita era a rexión cha que se estendía ao sur de Hattusa na zona do Lago de Sal. Pola contra a Terra Alta Hitita era o nome dado ás terras montañosas ao leste de Hattusa.
A rexión foi obxecto dos ataques de Arzawa durante o século XIV a.C.. A finais do século o rei de Karkemish, Sarri-Kusuh, fillo de Suppiluliumas I e irmán de Mursilis III, enviou continxentes á zona, atacada a miúdo polos de Arzawa. Estes continxentes tomaron parte na conquista de Arzawa.
Ethel Voynich
Ethel Lilian Voynich, nada como Ethel Lilian Boole o 11 de maio de 1864 no condado de Cork (Irlanda) e finada o 27 de xullo de 1960 en Nova York, foi unha novelista e música que apoiou diversas causas revolucionarias. Era filla do famoso matemático George Boole e casou con Wilfrid Michael Voynich, epónimo do manuscrito Voynich.
Ethel é máis coñecida pola súa novela The Gadfly, publicada orixinalmente en xuño de 1897 nos Estados Unidos e en setembro do mesmo ano no Reino Unido, sobre as loitas do axente revolucionario Arthur Burton na Italia do Risorgimento. A obra tornouse moi popular na Unión Soviética, sendo mesmo considerada ideoloxicamente útil e de lectura compulsoria; por razóns similares, tivo inmenso éxito na República Popular da China. Na época da morte de Voynich, The Gadfly vendera preto de 2.500.000 copias só na Unión Soviética.
En 1955, o realizador soviético Aleksandr Fajntsimmer adaptou a novela para un filme homónimo (Ovod, en ruso). O compositor Dmitrii Shostakovich escribiu a banda sonora. Romance, un segmento desta composición, conxuntamente con algúns outros treitos, tornouse desde entón moi popular. O tema de Gadfly de Shostakovich foi usado até mesmo pola BBC TV nos anos 1980, na miniserie Reilly: Ace of Spies.
Fronte de onda
Denomínase fronte de onda ao lugar xeométrico no que os puntos do medio son alcanzados nun mesmo instante por unha determinada onda. Dada unha onda propagándose no espazo ou sobre unha superficie, as frontes de onda poden visualizarse como superficies ou liñas que se desprazan afastándose da fonte sen tocarse durante un tempo.
Polo principio de Huygens (físico neerlandés, 1629-1695), cada punto dunha fronte de onda, nun instante dado, pode ser considerada unha fonte de ondas secundarias, producidas no sentido de propagación e coa mesma velocidade do medio. Podemos dicir que a fronte de onda anterior é considerada como unha xeradora dunha nova fronte de onda, ou que a fronte de onda separa a rexión "perturbada" da rexión non perturbada. Un exemplo básico é o son, onde cando as partículas de ar están en repouso non se oe nada, e só no momento que estas partículas son vibradas (unha fronte de onda empurrando e xerando unha nova fronte de onda) é cando ocorrerá a propagación do son (neste caso haberá propagación de enerxía e non de materia). No caso das ondas electromagnéticas, coa súa enerxía irradiada igualmente en todas as direccións (circular), haberá un determinado instante onde a fase da onda irradiada comezará a se repetir en todos os puntos, comezando unha nova fronte de onda.
Forma da fronte de onda
Para ondas tridimensionais, a fronte de onda adoita ser plana ou esférica (só se existe algún tipo de anisotropía ou heteroxeneidade encontramos outras superficies máis complexas). Para ondas bidimensionais, como as da superficie da agua, a fronte acostuma ser plana ou circular (en caso de anisotropía ou inhomoxeneidade poden aparecer outras formas).
A fronte de onda está formada por puntos que comparten a mesma fase, polo que, nun instante dado t, unha fronte de onda está formada polo lugar xeométrico (superficie ou liña) de todos os puntos cunhas coordenadas que satisfán a relación:
Onde:
A Torre, Pousada, Boqueixón
A Torre é un lugar da parroquia de Pousada no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 9 habitantes (6 homes e 3 mulleres).
Mickaël Piétrus
Mickaël Marvin Soriano Piétrus, nado en Les Abymes (Guadalupe) o 7 de febreiro de 1982, é un ex xogador francés de baloncesto profesional. Con 1,98 metros de altura xogaba nas posicións de ala e escolta.
Nazareno Cruz y el lobo
Nazareno Cruz y el lobo é un filme arxentino de 1975 dirixido por Leonardo Favio e protagonizado por Juan José Camero e Alfredo Alcón. Está baseado no mito guaraní do lobisón, e converteuse nun filme clásico. É coñecido por ser o filme arxentino máis exitoso de tódolos tempos. Con 3,4 millóns de espectadores, mantén o récord por diante de El secreto de sus ojos.
Foi escollido como candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 48ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Tamén participou na 9ª edición do Festival Internacional de Cinema de Moscova.
Mickaël Piétrus
NBA
Foi seleccionado no Draft de 2003 na posición 11 por Golden State Warriors. Pronto se fixo un sitio no equipo pola súa defensa e as súas habilidades ofensivas. Na súa primeira tempada na NBA media 5,3 puntos xogando 22 partidos de titular. A súa última campaña cos Warriors, a 2006-07, foi a mellor na súa carreira na liga, facendo 11,1 puntos e 4,5 rebotes en 72 partidos disputados. O 10 de xullo de 2008 fichou por Orlando Magic como axente libre.
O 22 de decembro de 2011, deixou os Phoenix Suns tras chegar a un acordo con eles. Dous días máis tarde, asinou un contrato cos Boston Celtics.
O 30 de novembro de 2012, asinou cos Toronto Raptors.
Non é outra estúpida película americana
Non é outra estúpida película americana (en Not Another Teen Movie) é un filme cómico do 2001 estadounidense dirixido por Joel Gallen, producido por Columbia Pictures. É unha película de parodias doutras películas de Hollywood das últimas décadas. Mentres que a historia principal está baseada en She's All That e 10 Things I Hate About You, o filme está repleto de alusións a numerosos outros filmes como Bring It On, American Pie, Cruel Intentions ou The Breakfast Club.
A TVG botouna o 27 de marzo de 2009.
Banda sonora
A banda sonora da película amosa música metal, punk e rock de artistas dos noventa, a maioría versionando cancións dos oitenta. O CD da banda sonora foi lanzado por Maverick Records no 2001.
Sen reservas
Sen reservas (en No Reservations) é un filme estadounidense dirixido por Scott Hicks que foi estreado no 2007.
Sinopse
Kate Armstrong (Catherine Zeta-Jones), unha chef de sona dun restaurante de moda en Manhattan, vive a súa vida ó igual que dirixe a súa cociña: cunha intensidade que abraia e á vez intimida á xente que a rodea. Mais a natureza perfeccionista de Kate porase a proba cando se teña que facer cargo da súa sobriña de nove anos Zoe (Abigail Breslin), ó mesmo tempo que debe aturar ó novo encargado de cociña que se une ó seu persoal. Nick Palmer (Aaron Eckhart), alegre e bastante irresponsable, é completamente distinto de Kate, porén, a química que se da entre eles é innegable.
Àngels Barceló
Àngels Barceló, nada en Barcelona o 7 de setembro de 1963, é unha xornalista catalá, coñecida televisivamente por presentar telexornais.
Traxectoria
A súa carreira profesional comezou ós 20 anos en 1983 traballando como redactora de informativos na emisora Catalunya Ràdio. Ó ano seguinte, e sen deixar a radio, deu o salto á televisión para presentar os informativos de TV3. Participou en retransmisións de eventos importantes, como noites electorais (nacionais e estadounidenses), a Guerra do Golfo, a sinatura do Tratado de Maastricht ou o nomeamento como Sede Olímpica de Barcelona. Chegou a ser a directora da última edición do informativo desta canle autonómica. Ademais, tamén foi a responsable de Àngels de nit, un programa de entrevistas.
Non foi ata 1997 cando apareceu por primeira vez ante as cámaras dunha televisión nacional: tras pasar medio ano como editora dos informativos das fins de semana de Telecinco, pasa a editar e a presentar os informativos das 14:30. E en 2001, trala saída de Juan Ramón Lucas, pasou a editar e presentar os Informativos Telecinco das 20:30. Durante esta etapa participou como enviada especial á Guerra de Iugoslavia, as eleccións nos Estados Unidos, a morte do Papa Xoán Paulo II ou a catástrofe do Prestige.
En 2005 deixou os informativos de Telecinco para volver a TV3 e para dirixir e presentar o espazo radiofónico A vivir que son dos días da Cadena SER en substitución de Fernando Delgado.
Desde marzo de 2006, aparece no programa de actualidade informativa Cuatro x cuatro, de Cuatro, xunto a Iñaki Gabilondo, Jon Sistiaga e Carles Francino. Durante o Mundial de Alemaña de 2006, presentou para Cuatro un programa especial chamado Maracaná Alemaña 06 xunto a Nico Abad. Foi realizado ó aire libre na cidade de Madrid e trataba sobre a Selección Española de Fútbol e o Mundial de Fútbol.
Durante todo o 2007 continuou a presentar o programa da fin de semana na SER alternando os seus traballos con outros como a retransmisión da gala dos Óscar así como algunhas intervencións en Canal +. En novembro do 2007, trala morte de Carlos Llamas, foi nomeada directora do programa de cabeceira de Cadena SER, HORA 25. Cedeu así a testemuña de A vivir... á súa compañeira de Telecinco anos antes, Montserrat Domínguez.
No 2008, con motivo da Eurocopa, foi elixida para presentar Zona Cuatro, unha especie de previo do partido.
O 12 de xullo de 2010, conduciu o programa especial "Suráfrica 2010: Cuatro con la Roja", retransmitido simultaneamente por Cuatro e Canal + con motivo das recepcións oficiais, recibimento polas rúas de Madrid e festa final, a Selección española tras proclamarse campioa do Mundial de Suráfrica 2010. A retransmisión en directo prolongouse desde as 16:30h ás 00:30h coa fin da festa en Príncipe Pío, conseguindo situar a cadea terceira na clasificación de audiencias do prime time dese día.
En novembro de 2010 viaxa a Marrocos cun equipo da SER para investigar o violento desaloxo do campamento de protesta saharauí do Aaiún, cun número aínda indeterminado de mortos e centos de persoas feridas. O 11 de novembro do 2010 é interrogada pola policía marroquí por conseguir romper o bloqueo informativo marroquí e expulsada de Marrocos por "proporcionar informacións falsas sobre a súa identidade e a súa profesión".
Leptosol
miniatura|400x400px|Distribución de leptosois Un leptosol é, na Base de Referencia Mundial para os Recursos do Solo, un tipo de solo de grosor inferior a 25 cm, limitado en profundidade por rocha continua, ou tamén outros solos pedrentos (menos do 20% de terra fina nos 75 cm superficiais). Os leptosois ocupan aproximadamente 1.700 millóns de hectáreas da superficie terrestre, desde os trópicos ata as rexións polares, e desde o nivel do mar ata os picos máis altos. Son especialmente frecuentes en zonas de montaña, de Asia, América do Sur, norte do Canadá e Alasca, así como dos desertos do Sáhara e de Arabia. En Galicia son moi frecuentes, e aparecen asociados a procesos de erosión recentes, sobre todo en zonas de maior altitude, en cumios e nos bordos das abas con forte pendente, e sobre materiais xeolóxicos de escasa velocidade de alteración (como granitos, cuarcitas, xistos...).
Os leptosois son en principio pouco atractivos para cultivos agrícolas que precisen solos húmidos, polas súas pobres cualidades á hora de reter auga.
As Cancelas, O Monte, Xove
As Cancelas é un lugar da parroquia do Monte, no concello de Xove, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE, en 2015 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Walldorf
Walldorf e unha cidade alemá situada a 10 km ao sur de Heidelberg, no distrito de Rhein-Neckar, no estado federal de Baden-Württemberg. Nela mestúranse as súas vellas rúas co sector máis moderno, sede de numerosas empresas de alta tecnoloxía.
Historia e características
Walldorf é probabelmente mellor coñecida hoxe en día xa que na cidade atópase a sede da maior compañía de software de Europa, a SAP, mais tamén é o lugar de nacemento do millonario John Jacob Astor, que no momento da súa morte era o home máis rico dos Estados Unidos. OS descendentes da familia Astor perpetuaron a versión americanizada da vila: Waldorf, nos nomes dos famosos hoteis Waldorf-Astoria e da ensalada Waldorf. É tamén orixe do nome Pedagoxía Waldorf, sistema educativo orixinado nas concepcións do filósofo e educador Rudolf Steiner.
A cidade tamén está nomeada, aínda que non co seu nome actual, na novela de John le Carré Amigos absolutos ("Absolute Friends"), gran parte da cal está ambientada en Heidelberg.
Walldorf tamén foi anfitrión do Mundial de Fútbol de 2006 xa que brindou hospedaxe á selección de Costa Rica do 9 ao 21 de xuño.
Xeografía
A cidade máis próxima, ao leste da cidade, é Wiesloch. Ambas cidades están fortemente ligadas economicamente. Outro municipios adxacentes son: Sandhausen, Leimen, Nußloch, St. Leon-Rot e Reilingen. O nome da estación de tren é Wiesloch-Walldorf, e está localizada entre as dúas cidades.
Historia
O asentamento foi nomeado por primeira vez en 770 como Waltorf. O Palatinado do Rin recibiu á cidade como feudo Imperial en 1230. Posteriormente sufriu moito durante a guerra dos Trinta Anos e foi completamente destruída en 1689. A zona foi asentada de novo por refuxiado relixiosos, entre eles os antepasados de John Jacob Astor, valdenses do Piemonte. En 1843 viu a construción do Rheintalbahn (liña férrea alemá), o que supuxo un gran pulo económico á zona. En 1901 o Gran Duque Federico I de Baden concedeu privilexios a Walldorf. Despois da segunda guerra mundial a creación da Heidelberger Druckmaschinen e da SAP convertérona nunha das cidades máis prósperas da Alemaña.
Baleiro (astronomía)
miniatura|O Universo nun raio de 1.000 millóns de anos luz (307 Mpc) da Terra, móstrase o supercúmulo local e os baleiros miniatura|O Universo nun raio de 500 millóns de anos luz da Terra, móstrase o filamento de galaxias máis próximo Un baleiro en astronomía é o espazo entre filamentos, a estrutura de maior escala do Universo, que contén moi poucas ou ningunha galaxia. Descubriuse en 1978 durante un estudo pioneiro realizado por Stephen Gregory e Laird A. Thompson no Observatorio Nacional de Kitt Peak. Os baleiros teñen normalmente un diámetro que varía de 11 a 150 Mpc. Os grandes baleiros, definidos pola ausencia de ricos supercúmulos, coñécensen como superbaleiros. Os baleiros que se atopan en contornas de alta densidade son máis pequenos que aqueles situados en áreas de baixa densidade do Universo.
Discos Suicidas
Discos Suicidas é unha compañía discográfica independente residente en Biscaia, fundada a principios dos anos 1980. Durante todos estes anos traballaron con grupos como: Reincidentes, El Último Ke Zierre, Eskorbuto, Piperrak, Parabellum, Distorsión, Zarama, Don Cikuta, BBS Paranoicos ou Vómito, entre outros.
Naceu para editar "Nahiko", o primeiro single de Zarama. O nome de Discos Suicidas provén do «suicidio comercial» que supoñía editar un álbum dun grupo de punk que cantaba en éuscaro.
Matthew McConaughey
Matthew David McConaughey, nado en Uvalde, Texas o 4 de novembro de 1969 é un actor estadounidense.
Traxectoria
Nado en Texas, comezou a súa carreira como actor en anuncios televisivos en 1991, pero o seu primeiro papel destacado no cinema foi en Dazed and Confused, de Richard Linklater.
A partir do ano 2000 protagonizou comedias románticas como The Wedding Planner. En 2013 interpretou o papel principal de Dallas Buyers Club, co que gañou varios premios, coma o Oscar ao mellor actor. Dos seus papeis na televisión, é especialmente recoñecido por interpretar o detective da Policía Estatal de Luisiana, Rustin Rust Cohle, na serie True Detective de HBO.
Deseiro de Abaixo, Sergude, Boqueixón
Deseiro de Abaixo é un lugar da parroquia de Sergude no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 9 habitantes (6 homes e 3 mulleres).
Home
miniatura|[[Símbolo de Marte|Símbolo do sexo masculino, tamén coñecido como "lanza de Marte" ou "frecha de Ares".]] miniatura|O [[David (Michelangelo)|David de Miguelangelo representa a visión clásica da beleza masculina.]] O home, ou varón , é un ser humano macho, de sexo oposto á muller. Este tipo de oposición non é antinómica: existen casos intermedios tanto bioloxica (hermafroditismo) coma psicoloxicamente (transexualidade). O termo home pódese utilizar tamén para se referir ao ser humano de maneira xeral, sexa el home ou muller e mais tamén se pode restrinxir para referirse ao ser humano masculino que chegou á idade viril.
Idade e terminoloxía
A condición de home está normalmente vinculado ao período da vida após a xuventude, polo menos fisicamente, durante a puberdade. Un neno é unha persoa humana masculina na nenez. Para moitos, a palabra home implica un determinado grao de madureza e a responsabilidade que os homes novos en especial non se senten preparados para tal; con todo, tamén pódense sentir moi vellos para seren chamados nenos e por esta razón, algúns evitar empregar home ou neno para describir un home novo, preferindo termos máis coloquiais como rapaz ou mozo.
Os filósofos gregos buscaron durante séculos a definición exacta do que é un home, sendo a máis coñecida a que o describe como "un bípede implume" (dúas pernas e sen plumas). Aristóteles concibiuna cando afirmou que o home é o animal racional. Esa definición serve para ambos os sexos.
O feminismo critica a utilización do vocábulo home como sinónimo de ser humano designando toda a especie. Reivindica o seu uso para significar, exclusivamente, ser humano do sexo masculino.
Bioloxía
A testosterona é unha hormona androxénica propia do macho de moitas especies, que permite desenvolver os músculos do varón con pouco esforzo e é determinante en parte do seu desenvolvemento físico e das características sexuais secundarias.
Sexo masculino
miniatura|Esquema do aparato reprodutor masculino: 1. [[Vexiga urinaria 2. Óso pube 3. Pene 4. Corpo cavernoso 5. Glande 6. Prepucio 7. Abertura da uretra 8. Colon sigmoideo 9. Recto 10. Vesícula seminal 11. Conduto exaculador 12. Próstata 13. Glándula de Cowper 14. Ano 15. Vaso deferente 16. Epidídimo 17. Testículo 18. Escroto]] O aparato reprodutor masculino garante que o varón teña a capacidade de fecundar o óvulo feminino e nese momento a transmisión da información xenética por medio do espermatozoide. Os órganos sexuais primarios do varón son exteriores, a diferenza dos da muller que son internos. A androloxía é a ciencia que estuda o aparato reprodutor masculino.
Caracteres sexuais secundarios
Os seres humanos posúen dimorfismo sexual en moitas características, moitas das cales non teñen unha ligazón directa coa reprodución, aínda que a maioría interveñen na atracción sexual. Moitas expresións do dimorfismo sexual están na altura, peso e estrutura corporal, aínda que sempre hai exemplos que non seguen o padrón habitual. Por exemplo, os varóns tenden a ser máis altos cás mulleres, mais hai moitos individuos de ambos os sexos no rango medio da especie.
Entre as características secundarias máis comúns que comezan a desenvolverse a partir da puberdade, sen que a súa ausencia vaia en contra da identidade masculina atópanse as seguintes:
Identidade sexual
As características biolóxicas descritas non son suficientes para definir a percepción que o propio individuo ten de si mesmo. A materia esténdese ao complexo mundo da psicoloxía humana; chámase identidade sexual e comprende un longo proceso no que se mesturan diversos elementos e a cultura circundante. Nalgúns casos a identidade sexual non coincide coa biolóxica ou xenética.
Saúde, expectativas de vida e mortalidade
Tanto varóns como mulleres son vítimas do mesmo tipo de enfermidades que azoutan ao ser humano, mais cada xénero ten unha tendencia maior a un determinado tipo. As enfermidades que máis se acentúan no varón son o autismo, o daltonismo e o alzhéimer, que ataca principalmente na idade madura, mais tamén pode presentarse en varóns novos.
A expectativa de vida masculina, como a feminina, varía considerablemente segundo o desenvolvemento de cada sociedade. Non obstante os estudos estatísticos en moitos países, tanto ricos como pobres, coinciden en que as expectativas vitais da muller son superiores ás do varón nun rango de cinco anos, debido ás circunstancias de cada sexo.
Estereotipos masculinos
Os estereotipos masculinos varían segundo o nivel cultural da sociedade, a idade e o momento histórico. Por exemplo, estudantes e persoas adultas definen de xeito diferente que se considera masculino. Os estudantes elaboran uns estereotipos de rol de xénero máis claramente definidos cás persoas adultas. Os estereotipos masculinos normalmente están máis definidos cós estereotipos femininos. Non obstante, esta asignación de características está cada vez máis afastada da realidade, polo que os mesmos estereotipos de xénero van cambiando paulatinamente, consonte mudan tamén as tarefas asignadas tradicionalmente a un dos sexos, como foi a incorporación da muller ao mundo laboral. O incremento da actividade das mulleres nos ámbitos deportivos favorece un cambio do estereotipo tradicional masculino.
As sociedades e culturas máis conservadoras asumen moitos destes estereotipos como o que debe ser o varón, mais na era da globalización pouco a pouco lévanse a debate. Entre os máis célebres pódense enumerar:
Jei Noguerol
José Antonio González Noguerol, nado en Covas (Viveiro) o 1 de xuño de 1950, é un músico galego, máis coñecido como Jei Noguerol. Reside en Barcelona onde exerce a docencia no ensino medio.
Traxectoria
É licenciado en filoloxía hispánica e en filoloxía galaico-portuguesa. Ten ademais estudos de dereito, guitarra e solfexo. Afincouse en Barcelona desde moi novo onde é profesor numerario de Ensinanza Secundaria de lingua e literatura castelá.
O seu segundo LP apareceu en 1978 co título Cantigas da Fradería. A discográfica Ruada elixiu a súa canción Cabaleiros para o álbum colectivo 7 Anos De Canción Galega, publicado en 1979.
Logo dunha pausa de cinco anos, en 1984 editou o seu terceiro LP, Polo Atlántico Norte. En agosto de 1985 participou en dous importantes eventos: o día 4 actúa no IV Festival de Pardiñas, organizado en Pardiñas (Guitiriz) pola Asociación Cultural Xermolos; e o día 31 é un dos artistas que homenaxean a José Afonso no parque de Castrelos de Vigo. Deste concerto saíu posteriormente no ano 2000 unha escolma dos temas que soaron nel, entre os que se encontra Érase unha vez, cantado por Jei Noguerol.
A partir de 1985 decrece a súa actividade musical. Tan só publica en 1989 un sinxelo (Marea baixa de azuis / A miña voz) e un LP en 1997 (Lúa Nova).
Lørenskog
Lugares
miniatura|esquerda|300px|Skåreråsen
Estadio Nuevo Arcángel
O Estadio Municipal Nuevo Arcángel é un estadio de fútbol español da cidade de Córdoba. Inaugurouse en 1993 e serve de localía ao Córdoba CF. Ten capacidade para 21.822 espectadores.
Historia
Despois de derrubar o antigo estadio de El Arcángel, situado a uns 500 metros da súa situación actual, e onde o Córdoba Club de Fútbol xogou durante 39 anos, incluídas 8 tempadas en Primeira División, construíuse un novo estadio, co mesmo nome oficial, no ano 1993. Contaba con pistas de atletismo e capacidade para 15.500 espectadores sentados.
Remodelación
No 2005 comezou unha unha remodelación completa xa que as instalacións eran insuficientes para unha cidade e un equipo con aspiracións importantes no fútbol. Ademais, a visibilidade era moi deficiente pola distancia entre terreo de xogo e bancadas. Ao finalizar o ano, rematara a nova bancada de preferencia, que ten unha capacidade de 8.726 espectadores en dúas alturas. Esta bancada construíuse cun edificio de oficinas de 8 plantas xunto a ela, co fin de poder construír as instalacións mediante empresas privadas, que puidesen explotar as oficinas.
A partir de setembro de 2007 comezou a construción do gol norte con 3.983 asentos, que se estreou en setembro de 2008. Recentemente construíuse o fondo sur. Posteriormente rematarase o campo coa creación da bancada oeste, é dicir, tribuna cuberta, de características similares á xa existente preferencia, pero cun hotel anexo, que explotará a empresa que o constrúa. Ademais, finalizarase o edificio de oficinas da bancada de preferencia (bancada leste), que se manterá en bruto ata que se decida a compañía que a utilice durante os próximos 50 anos.
Tras as obras finalizadas de gol sur na súa parte baixa, con 3.013 asentos, o aforamento actual do estadio é de 21.822 asentos.
John Barber (piloto)
John David Barber, nado en Little Marlow (Buckinghamshire) o 22 de xullo de 1929 é un expiloto de carreiras inglés. Antes da súa andaina nas carreiras era peixeiro en Londres.
Traxectoria
Primeiro competiu cun Cooper-JAP, logo comprou un Cooper-Bristol Mk1 de Fórmula 2 co que competiu durante 1952. Malia gañar unha carreira menor en Snetterton, tivo pouco éxito e finalmente estrelouse fortemente co coche cara ao final da tempada.
A comezos de 1953, Barber viaxou a Arxentina para competir na Fórmula Un, cun Cooper T23 oficial, chegou oitavo, a sete voltas do gañador. Tamén competiu nunha carreira de Fórmula Libre en Bos Aires e terminou 12º.
De volta en Inglaterra, correu nun Golding-Cooper, que construíu a partir dos restos do seu Cooper Mk1 accidentado. Cando compitía neste automóbil no Trofeo do Imperio Británico na Illa de Man, estivo involucrado nun accidente no que morreu outro piloto, James Neilson. Barber vendeu o coche pouco despois. A continuación correu en 1955, pilotando un Jaguar C-type.
Despois de que a súa andaina nas carreiras de motor chegara ao seu fin, Barber retirouse a vivir nun barco no Mediterráneo.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Deontoloxía profesional xornalística
A deontoloxía profesional xornalística é un conxunto de códigos éticos aprobados por medios, sindicatos e asociacións de xornalistas que inciden na actividade xornalística para se autorregularen. Está formada por un conxunto de principios éticos e boas prácticas que, en determinadas circunstancias, se senten como obrigatorias. Tamén desenvolven esta función reguladora entre outros, o dereito e a moral. Concretamente, podería dicirse que é o conxunto de normas específicas da profesión que regulan a conciencia profesional dun informador. Están baseadas en dous principios básicos: a responsabilidade social e a veracidade informadora. Ademais, esixen do profesional unha continua reciclaxe e autoperfeccionamento profesional, sen esquecer que debe aspirar sempre na función informadora ao desexábel como mellor.
Outra definición ofrécea José María Desantes Guanter, quen escribe no seu libro, “El autocontrol de la información”, que deontoloxía
Características
Existen polémicas e controversias en torno á idea de se o xornalismo é ou non unha profesión. Hai quen sostén que se trata dun oficio. Esta discusión estivo sempre presente e na actualidade, coa intrusión de moitas persoas alleas ao xornalismo e sen unha titulación propia, avivouse. Pero, a efectos teóricos esta discusión é irrelevante.
Cesar Coca, Doutor en xornalismo pola universidade do País Vasco e licenciado en Ciencias da Información e en Ciencias políticas e Socioloxía, asume que a implantación de códigos éticos nos medios de comunicación españois é un fenómeno recente e aínda non son moitos os que os teñen. Nos seus aspectos básicos, gardan un notábel parecido con outros en vigor en todo Occidente, ao regular todo o relativo á intimidade, á honra, ás relacións coas fontes e á incompatibilidade dalgunhas actividades coa función informativa. Non obstante, quedan notábeis lagoas en canto a quen está encargado de facer cumprir eses códigos así como a sanción para quen os vulnere. Tamén hai sensíbeis diferenzas nalgúns aspectos concretos se se comparan os relativos aos medios escritos cos dos medios audiovisuais.
Orixe e evolución histórica
Jeremy Bentham foi o primeiro que enunciou o termo deontoloxía na súa obra, publicada trala súa morte, Deontoloxía ou ciencia da Moral. Nunha orixe, a deontoloxía era unha teoría ética con gran peso utilitarista, na que se tentaba racionalizar un código moral, recollendo unha explicación práctica como orientación. Emmanuel Derieux adaptou o concepto de deontoloxía ao ámbito profesional. Afirmou que grazas a ela, a ética profesional adquire un recoñecemento publico. Así, pouco a pouco a deontoloxía pasou ao ámbito profesional, ata que M. Simon en 1845 publicou Ciencia dos deberes profesionais do médico. No ámbito xornalístico a deontoloxía profesional cobrará forza a principios do século XX, e estabelecerase definitivamente trala segunda guerra mundial. Ao longo deste século experimentouse unha proliferación dos códigos deontolóxicos. Isto débese a diversos motivos, como a crecente especialización laboral, produto da progresiva integración dos mercados e, talvez máis relevante, ao avance das tecnoloxías.
A regulación da actividade xornalística desde o punto de vista deontolóxico aumentou a súa importancia a raíz da instauración das democracias liberais: O chamado cuarto poder enténdese como un instrumento de control sobre os abusos de poder, de forma que a cidadanía, obteña información imparcial a través dos medios. Os medios de comunicación eran pois, imprescindíbeis para poder garantir a liberdade e o control nestas democracias.
Historicamente, o papel desenvolvido pola prensa a partir do século XIX era máis que manifesto. Este foi o detonante para que algúns autores, sobre todo nos Estados Unidos, empezasen a observar o papel que a prensa tivera ao longo dos séculos XIX e XX, e máis concretamente, durante as dúas guerras mundiais. Os diversos estudos demostraron que a prensa se desviara notabelmente da súa función primordial: informar. Isto fixo que se preguntase cara a onde se desviara a calidade da información desde o XIX en adiante. O dereito a recibir información e a facilitar información é un dereito incluído na Declaración de Dereitos Humanos asinada na Independencia de América, a revolución Francesa e as revolucións burguesas de 1848.
O código deontolóxico aplicado ao ámbito da comunicación é, entón, un fenómeno da Modernidade. Nestes inicios, estes xa coñecían uns principios básicos de veracidade e exactitude que implicaban certo compromiso profesional coa actividade. O xurdimento do concepto de código deontolóxico xornalístico como tal radicou nun período no que a inexistencia dunha identidade profesional que estabelecese unhas normas do xogo e a ausencia duns valores comúns, eran os trazos máis característicos. Desta maneira, tómase conciencia da relevancia do papel desempeñado polos medios e da súa capacidade de influencia no desenvolvemento dos acontecementos, así como da necesidade de regulamentar as súas competencias co fin de obrigar os profesionais a asumiren a súa responsabilidade. A isto contribúen acontecementos como o proceso descolonizador ou a guerra fría, nos que os códigos comezan a ser usados a favor das potencias. Prodúcese un uso político dos códigos que desembocará na perda de significado destes e a súa conseguinte revisión e substitución. Esta etapa supón, ademais, unha ameaza para a liberdade de expresión.
O Informe Hutchins
No ano 1942, o responsábel da revista Time, Henry Luce, consciente da desviación que sufrira o xornalismo, reflexiona sobre a realización dun estudo e un informe centrado na situación dos medios de comunicación nese momento. Para a elaboración deste traballo pediu a colaboración do reitor da Universidade de Chicago, Robert Hutchins, quen, rodeado de expertos en Ciencias Sociais, plasmou as súas conclusións n'Unha prensa libre e responsábel (1947). Neste traballo expón a situación da prensa nos EEUU e propón solucións para aqueles puntos criticábeis. Un dos puntos máis destacados centrábase na necesaria intervención gobernamental para solucionar os problemas que se enumeraban no traballo. A prensa rexeitou o informe e foi este punto o que maior rexeitamento suscitou na prensa norteamericana.
No ano 1902 Pullitzer, consciente dos malos rumbos que estaba seguindo o xornalismo, creou a Escola de Xornalismo da Universidade de Columbia en Nova York. O obxectivo desta escola era o seguinte:
En certo modo era elevar a profesión xornalística ao rango universitario e lograr así un enfoque máis profesional. O informe Hutchins deu lugar a unha teoría, a unha doutrina: teoría da responsabilidade Social da Prensa. Configuración teórica dunha primeira doutrina onde se reflicte a enorme influencia da prensa para dirixir a opinión pública a favor dos dirixentes do medio.
O Informe McBride
A revolta do informe Hutchins prolongouse moitísimo tempo. Aínda así, en 1979, a UNESCO, consciente desta situación desigual na que a información estaba controlada polas grandes empresas de comunicación, na que sempre se falaba dos mesmos asuntos e dos mesmos países, encarga outro informe: un só mundo, voces múltiples, coñecido habitualmente como Informe McBride. O devandito informe foi realizado en 1980 polo irlandés Sena Mcbride quen, ao igual que Hutchins, se rodeou dunha serie de expertos no mundo da comunicación para elaborar un traballo titulado Un só mundo, voces múltiples, onde se recollen todos os delitos de poder que atentan contra o xornalismo e inclúen un aspecto novo: os dereitos e deberes do xornalista. Distintos países participaron na elaboración deste informe que supuxo unha radiografía da comunicación mundial nos anos 70.
Entre os deberes, hai 3 puntos que coinciden nos dous informes (Hutchins-McBride):
a) Responsabilidade social dos profesionais que implica unha serie de obrigas cara a opinión pública. Xa o informe Hutchins estabelecía que cumpría diferenciar o que é información do que é opinión; é aquí onde se instaura esa responsabilidade social. b) O xornalismo ha de respectar as leis para non vulnerar os dereitos dos cidadáns. c) Necesidade de asumir a responsabilidade contractual coa nosa empresa.
Ambos os informes marcan así un antes e un despois no labor xornalístico desde o punto de vista deontolóxico, e tratábase de impor unha nova orde no mundo da comunicación internacional.
Desde a perspectiva do Informe MacBride, a liberdade de expresión carente de responsabilidade é un paso á distorsión da realidade, pero é tamén inconcibíbel un xornalismo ausente de liberdade. Para o Informe:
Nos últimos anos
As consecuencias do informe MacBride afectaron a todos os países. Esas consecuencias observáronse na reflexión que se fixo no ámbito europeo onde se vinculou a praxe profesional ao servizo publico. Tanto as empresas xornalísticas privadas como públicas comezaron a asumir a responsabilidade como profesionais da comunicación que deben funcionar coma un servizo público.
Nos anos 80 alcánzase un período de relativa estabilidade nas relacións internacionais favorábel á consagración de novos valores que motivaron unha revisión dos códigos existentes. Durante a década dos 90 xorde unha preocupación en torno aos problemas sociais e polas novas ameazas para a democracia como corrupción, racismo, terrorismo etc. Isto motivou unha renovación dos códigos que segue aberta debido aos problemas vixentes que suscitan a excesiva concentración de medios nas corporacións internacionais, a competencia agresiva etc.
Dado o auxe de Internet nos últimos anos cabe esperar a aparición de novos códigos que regulen este ámbito: relacións, maneira de proceder etc.
Unha forma de regular a profesión
Aqueles que desempeñan a función xornalística están suxeitos a responderen ante a sociedade con elevados niveis de competencia técnica, que os leven a poñer todo o seu saber e dilixencia nas súas accións. Para isto, o xornalista ten que asentar previamente as bases da súa profesión, esixindo medios e condicións laborais que lle permitan desenvolverse cara ao xornalismo de maneira libre e responsábel.
Co tempo foise abrindo paso no ámbito profesional, en xeral, e no xornalístico, en particular, a idea de que xunto ás normas xurídicas e as morais era conveniente o desenvolvemento dunha certa operativa de autocontrol por parte dos propios profesionais, unha deontoloxía profesional. Esta é unha das claves que explica a existencia de códigos deontolóxicos no mundo profesional. Aínda que os devanditos códigos e patróns de conduta profesional tampouco resolven, na práctica, todas as posíbeis situacións problemáticas desde un punto de vista ético.
A regulación simultánea da materia xornalística por parte de diversas ordes normativas xera na práctica a posibilidade de colisión. Unicamente pode falarse de conflito cando o profesional non pode axustar ao seu comportamento, simultaneamente, os mandatos ou esixencias de diferentes ordenamentos que regulan de facto unha materia dada. A simple regulación da mesma materia por diversas ordes normativas non se traduce, necesariamente, nunha situación conflitiva. Ao falarmos de distintas ordes que regulamentan a profesión xornalística e que poidan entrar en conflito, referímonos ao dereito, á deontoloxía e á moral. Estas tres ordes normativas poden solaparse e en ocasións cabe a posibilidade de que haxa contradicións. Para que exista un conflito entre estas ordes ten que ser imposíbel cumprir cos mandatos dunha delas, ou coas tres ordes á vez. Débese evitar que estes conflitos se produzan.
En todo caso, os profesionais están sometidos a certos controis, en canto ao cumprimento dos códigos éticos propios da súa actividade, por parte dos colexios profesionais. En España, por exemplo, o do Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia, o do Colexio de xornalistas de Cataluña, o Colexio de xornalistas de Valencia.
Para algúns autores, a ética e o cumprimento das normas deontolóxicas ás que se adscriba cada profesional son básicas para o xornalismo. No entanto, a ética para estes expertos non é algo externo á formación senón que o exercicio da profesión xornalística require unha base educativa específica, xa que a ética non ten por obxecto suplantar a liberdade, sen que intente fomentar o exercicio responsábel. Este conxunto de normas éticas que o xornalista debe cumprir como base para a elaboración dun produto xornalístico de calidade informativa e moral, precisa fundamentarse nunha formación deontolóxica que sería difícil que outro profesional poida desempeñar. Nestas premisas sustentan algunhas das voces favorábeis á colexiación e á esixencia do estudo da licenciatura de xornalismo para exercer como tal.
Agora ben, estas normas son só aplicábeis á actividade xornalística. As diferenzas entre os distintos oficios e o papel que desempeñan os seus colexios profesionais, afecta ao grado de coercibilidade das súas normas deontolóxicas e ao contido das mesmas.
O código deontolóxico aplicado ao ámbito da comunicación é un fenómeno da Modernidade. Nos inicios, estes xa recoñecían uns principios básicos de veracidade e exactitude que implican certo compromiso profesional coa actividade. Presentouse como unha necesidade de estruturar a actividade xornalística e dotala de certas normas que a regulamentasen.
Na practica xornalística destacaremos os seguintes:
Colexiación
Os colexios profesionais son corporacións de Dereito Público compostas por persoas con intereses comúns ás que se encomendan funcións de proveito social. Xa que logo, a existencia de intereses probados de profesionais non lexitiman o uso desta figura. Só a protección de intereses públicos relevantes poden ser obxecto da actividade dos Colexios Profesionais. Polo tanto, só as profesións que requiren titulación e que cumpren funcións de transcendencia social poden crear un Colexio profesional.
No caso do xornalismo, a colexiación non resulta obrigatoria para o exercicio da profesión. Deste xeito, as normas deontolóxicas recollidas nos diversos códigos ordenan o exercicio da profesión en termos admonitorios, pero sen posibilidade de sanción institucionalizada en caso de incumprimento. Non son normas con carácter coercitivo (entendido desde o Dereito). As sancións ás que se pode enfrontar un xornalista que incumpra coas normas deontolóxicas da profesión son de tipo social: desprestixio, perda de credibilidade, exclusión do grupo…
A falta de colexiación e adopción dun código deontolóxico común provoca o exercicio libre dos xornalistas, que actúan so os ditados da súa propia moral. A regularización da profesión implicaría eliminar situacións de conflito social, como é o caso das faltas cometidas ante a incorrecta utilización do dereito á liberdade de expresión, segredo en relación ás fontes utilizadas…
Caxigueira de Abaixo, As Neves, Ortigueira
Caxigueira de Abaixo é un lugar da parroquia das Neves no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Deontoloxía profesional xornalística
Colexiación
A existencia de varios códigos deontolóxicos xornalísticos deixa entrever a falta de unanimidade de criterio á hora de elaboralo. Se ben é certo que todos atenden aos mesmos aspectos, tamén o é que non o fan da mesma forma. Todo isto é unha mostra da capacidade de atopar unha solución única e valida que satisfaga tanto aos xornalistas como á sociedade. A profesión xornalística, e polo tanto os seus códigos deontolóxicos, implica unha especial dificultade á hora de confirmar unha serie de normas a seguir, xa que os xornalistas, ao realizaren o seu traballo, están desempeñando un labor social. Por outra banda, existen aspectos comúns que recordan que é posíbel estabelecer unhas normas universais. Por exemplo, todos os códigos deontolóxicos defenden o dereito á información veraz e á necesaria rectificación de informacións erróneas, á vez que condenan as inxurias e calumnias. Por isto, os principios considerados básicos do xornalismo encóntranse recollidos de maneira unánime nos diferentes códigos da profesión.