cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
O Che Guevara na sociedade
O nacemento dunha icona
Na tribuna oficial atópanse, entre outras persoas, os intelectuais franceses Jean Paul Sartre e Simone de Beauvoir. O fotógrafo do diario Revolución, Alberto Díaz Gutiérrez Korda, asiste a esta concentración. No seu libro  As 100 fotografías do século (éd. do Chêne, 1999), di:
Fai varias tiradas incluídas unha que ofrece a Giangiacomo Feltrinelli, con motivo dunha viaxe do editor italiano á Habana. E pasan sete anos, ata o 9 de outubro de 1967, día en que o exército boliviano abate a Ernesto "Che" Guevara. Feltrinelli lanza ó mercado a fotografía tomada por Korda, da cal obtén un millón de pósters vendidos a 5 dólares peza, coa única mención "Copyright Feltrinelli". miniatura|200px|dereita|Estatua en [[Oleiros.]] miniatura|200px|esquerda|Cemiterio de Colón, na Habana. Esta fotografía vai dar a volta ó mundo e pasa a ser unha icona. Alberto Korda á súa vez, non se fará famoso ata a metade dos anos noventa, tempo no cal comezará a recibir os dereitos de autor.
Oposición a Che Guevara
Pola contra os opositores á figura do Che Guevara (sobre todo os cubanos residentes nos Estados Unidos) recalcan as súas ideas comunistas, ás que consideran totalitarias, e a influencia que tivo para que Cuba se unira ó comunismo e, durante a guerra fría, ingresase no bloque comunista conducido pola Unión Soviética.
Ben que a gran parte da oposición ós métodos de Guevara vén da dereita, e de grupos anarquistas e libertarios, que que consideran a Guevara un autoritario, stalinista e responsable da creación dun réxime burocrático e totalitario.
O Che vive
miniatura|200px|dereita|Estatua do Che en Bolivia «Son o Che e vallo máis vivo ca morto». Estas foron as palabras con que Ernesto Che Guevara ameazou ós seus capturadores un día antes de ser fusilado na Higuera (Bolivia), o 9 de outubro de 1967. Aquel guerrilleiro acurralado non podía imaxinar entón que a súa morte o convertería en lenda. Menos aínda que a industria capitalista ía ser a encargada de facer da lenda, mito.
Un ano despois da súa execución, os estudantes europeos xa levantaban a súa imaxe en bandeiras e estandartes nas súas manifestacións; a súa imaxe imprimíase por millóns e a icona do Che resultaba rendible en todo o mundo.
O Che, maio do 68
miniatura|esquerda|200px|Imaxe do Che Guevara fronte ó Ministerio do Interior (ex Ministerio de Industria) de [[Cuba, A Habana]] É a partir da segunda metade dos anos sesenta que o Che exerceu unha verdadeira fascinación sobre as novas xeracións, entrando no seu imaxinario en forma de posters, tee-shirts, felpas, pin' s, bandeiras ou estandartes. Máis aló da menor banalización consubstancial ó consumo, o mito non enfebleceu.
O feito de que sempre loitou noutros países lonxe da súa Arxentina conferiulle unha certa imaxe romántica.
O Che na actualidade
miniatura|250px|Rapaces cunha bandeira do Che A imaxe do Che é mítica en toda a América Latina. Na localidade onde foi asasinado en 1967 érguese actualmente unha estatua na súa homenaxe. Pasou a ser coñecido na rexión como San Ernesto de La Higuera e dáselle case culto como santo pola poboación local.
O Che Guevara na cultura
A figura de Ernesto Guevara foi motivo dunha gran cantidade de obras artísticas, tanto en Cuba como no resto do mundo. Sen ningunha dúbida a máis coñecida é a canción Hasta siempre comandante, composta por Carlos Puebla, que se volveu un clásico da canción latinoamericana.
Música
Numerosas cancións renden homenaxe ou falan sobre Ernesto Guevara, entre elas:
Corporativismo
A diferenza do corporativismo gremial clásico, o actual corporativismo é unha doutrina que defende un sistema económico baseado na unificación, mediante corporacións dentro do Estado, de todas as organizacións sindicais: empresariais, laborais, profesionais etc. É unha forma peculiar e totalitaria de terceira vía que se aplicou como forma de organización socioeconómica por parte dos réximes Fascista e Nacionalsocialista, e que fixo énfase no sindicato e a planificación orientada.
O termo debe distinguirse daquel que se utiliza con sentido pexorativo para designar calquera política deseñada para favorecer ás corporacións, entendendo neste caso por "corporación" a súa outra acepción terminolóxica que refire ás sociedades anónimas características dos sistemas capitalistas modernos.
Principais características económicas do corporativismo
O corporativismo caracterízase por unha ríxida intervención do Estado nas relacións produtivas. Para lograr esta intervención a todos os niveis, deseña a creación de sindicatos verticais que permitan o control. Hai un profundo rexeitamento a toda política económica de corte marxista. Hai unha busca do interese nacional, poñendo baixo o control do Estado as regulacións das relacións laborais.
Características políticas dos réximes que acollen o corporativismo como sistema económico
O partido único dirixe o Estado por medio dun grupo de base reducido que se articula nunha pirámide xerárquica, e cuxos membros reciben instrución paramilitar nas milicias. O valor do tradicional é moi importante para este tipo de réximes. Adoita producirse unha reivindicación dos valores cristiáns (os tradicionais nos países de tradición non cristiás), fronte á sociedade liberal. Preténdese a reinstauración de asociacións do Antigo Réxime, así como á orde social medieval, intentando chegar a unha sociedade cristiá (tradicional) próxima ó socialismo utópico.
Oposición ó Marxismo e ás revolucións anarcosindicalistas. Este tipo de réximes tratan de buscar unha plena identificación entre Estado e Patria.
Principais correntes ideolóxicas que defenden o corporativismo como sistema económico
O fascismo deu a base ideolóxica para o sistema corporativista. Mussolini proviña da órbita socialista italiana e gran parte dos principios do fascismo no campo da Economía eran adaptacións marxistas á súa ideoloxía nacionalista e imperialista. O apoio do capitalismo, o gran capital, ó fascismo italiano foi en parte debido ó medo que tiñan á revolución socialista. Por iso Mussolini non puido nacionalizar a totalidade da economía, para non perder apoios na súa principal fonte de ingresos, pero si que introduciu na economía da Italia fascista multitude de elementos de intervención que sentaron as bases do corporativismo.
A ideoloxía fascista no seu ámbito económico -e, polo tanto, corporativista- foi exportada nos anos trinta a Alemaña e a España, onde Adolf Hitler e Francisco Franco xa gobernaban. A base económica dos primeiros anos do franquismo en España foi achegada polo falanxismo, cuxo principal ideólogo foi José Antonio Primo de Rivera. Primo de Rivera, xunto a outros personaxes que achegaron moito no campo da ideoloxía nacionalsindicalista como Ramiro Ledesma Ramos, creador das JONS xunto a Onésimo Redondo, fixeron unha adaptación da ideoloxía fascista italiana para as características españolas. Ledesma Ramos, como Mussolini, antes da súa conversión á ultradereita proviña orixinalmente da esquerda revolucionaria, e influenciado por ideas sindicalistas revolucionarias, o que lle deu a idea da organización sindical corporativa: o sindicato vertical, en oposición ó sindicato de clases do seu pensamento político previo.
O Corporativismo na actualidade
Hogano poucas organizacións políticas defenden abertamente o corporativismo, malia que as enquisas de opinión sinalan as preferencias reais da cidadanía por este tipo de sistema en que hai un certo nivel de liberdade económica e mercado pero cunha forte intervención do Estado para asegurar l que se chamou o interese xeral.
Encubertamente, moitas políticas que se levan a cabo no mundo occidental ocultan políticas económicas corporativistas. Cada día son máis frecuentes as intervencións das institucións gobernamentais nos mercados para, supostamente, corrixir erros de mercado, pero extralimitándose nese obxectivo e chegando a unha completa regulación e intervención da Economía.
Obsérvase nos últimos anos como os orzamentos dos estados van aumentando cada vez máis e como a participación estatal na economía é máis grande, creando unha dependencia moi forte dos axentes económicos ó Estado. Partidas e sectores coma a investigación e desenvolvemento, o gasto militar, a política enerxética, o mercado laboral, o comercio internacional etc. teñen unha maior importancia no orzamento dos estados e están cada vez máis intervenidos.
Moitos grupos atacan a gobernos que se autocalifican como liberais alegando que as súas políticas económicas están máis orientadas a beneficiar certas empresas que ós obxectivos tradicionais de crecemento económico.
O sistema corporativo foi implantado en México a partir da institucionalización do réxime derivado da revolución mexicana e a súa forma máis acabada e en uso actual está plasmada nos chamados Contratos de Protección Empresarial produto directo dos mecanismos de control do estado a través da lexislación laboral, en particular a Lei Federal do Traballo vixente no país.
Fuentes de Carbajal
miniatura|Situación do concello na provincia de León Fuentes de Carbajal é un concello español da provincia de León. A súa poboación é de 118 habitantes (INE 2011).
Afonso de Brienne
Afonso de Brienne, chamado de Acre, nado en Acre sobre 1227 e finado o 25 de agosto de 1270 en Tunes, foi un nobre francés do Antigo Réxime, Gran chambelán de Francia, conde de Eu e vizconde de Cyrel.
Traxectoria
En 1265, foi en axuda do seu curmán Afonso X, rei de Castela, na súa loita contra os mouros do norte de África. Aí amosou moita valentía e defendeu con éxito os territorios cristiáns, o que valeu unha mensaxe de felicitación do papa Clemente IV.
Acompañou logo a Luís IX de Francia durante a Oitava Cruzada, contraendo, do mesmo xeito que o rei, a disentería (ou a febre tifoidea), e morreu o 25 de agosto de 1270.
O seu corpo foi levado a Francia, onde foi enterrado na basílica de Saint-Denis.
Friedrich Bergius
Friedrich Karl Rudolf Bergius nado o 11 de outubro de 1884 en Breslau (actual Wrocław) (Alemaña) e finado o 31 de marzo de 1949 en Buenos Aires (Arxentina), foi un químico alemán que recibiu o Premio Nobel de Química en 1931 polas súas investigacións sobre a influencia das altas presións sobre reaccións químicas.
Biografía
Naceu en Breslau, cidade que naqueles momentos formaba parte de Alemaña, pero que hoxe en día forma parte de Polonia co nome de Wrocław.
En 1903 iniciou os seus estudos de química na Universidade de Breslau onde se licenciou o 1905, e o 1907 se doutoró na Universidade de Leipzig.
Por mor da derrota alemá na segunda guerra mundial estableceuse en Madrid e logo en Buenos Aires.
Investigacións científicas
Contribuíu de xeito moi importante ao desenvolvemento no seu país da industria química de síntese. Creou un procedemento para producir carburantes por hidroxenación do carbón a elevadas temperaturas e presións. Máis tarde desenvolveu, tamén con éxito, un método de obtención de alimentos hidrocarbonados baseado no tratamento da serradura con ácido clorhídrico; o produto foi moi utilizado como forraxe nas granxas alemás en épocas de escaseza e para alimentar a prisioneiros humanos nos campos de concentración nazis.
O seu labor investigador sobre a influencia das altas presións nas reaccións químicas foi recoñecida en 1931 coa concesión do premio Nobel de Química, que compartiu con Carl Bosch
François Georges-Picot
François Georges-Picot, nado en París o 21 de decembro de 1870 e finado na mesma cidade o 20 de xuño de 1951, foi un diplomático e avogado francés quen negociou o Acordo Sykes-Picot co avogado británico, Mark Sykes entre novembro de 1915 e marzo de 1916. O acordo foi un tratado segredo que propuxo que, cando se iniciase a partición do Imperio otomán despois da teórica vitoria por parte da Tripla Entente, o Reino Unido, Francia e, máis tarde, Rusia e Italia, dividiríanse entre si os territorios árabes baixo influencia otomá.
Traxectoria
Picot graduouse en Dereito e converteuse en avogado do Tribunal de apelación de París en 1893. Converteuse en diplomático en 1895 e agregouse á Directiva de Política en 1896. Converteuse en secretario do embaixador en Copenhaguen e en Pequín antes de ser nomeado Cónsul-Xeral de Francia en Beirut un pouco antes do comezo da primeira guerra mundial.
No Cairo, mantivo boas relacións cos maronitas do Líbano. No verán de 1915 o Ministerio de Asuntos Exteriores de Francia o mandou de volta a París. Como membro do Partido Colonial francés avogou en favor do grupo que apoiaba un Mandato francés de Siria durante as negociacións do Acordo Sykes-Picot e unha «Siria integral», desde Alexandreta (na Turquía actual) ao Sinaí e desde Mosul ata a costa mediterránea.
Foi nomeado alto comisionado en Palestina e Siria entre 1917 e 1919, ministro plenipotenciario en 1919, alto comisionado de Bulgaria en 1920 e embaixador na Arxentina.
Autumn of the Seraphs
Autumn of the Seraphs é o cuarto álbum da banda estadounidense de indie rock Pinback, publicado o 11 de setembro de 2007 a través do selo Touch and Go Records. A primeira impresión do traballo viña acompañada dun disco extra con tres cancións inéditas, dúas das cales se gravaron nas mesmas sesións que Autumn of the Seraphs. A portada foi realizada por Mike Sutfin que tamén traballou para o xogo de cartas coleccionables Magic: The Gathering.
Produto interior bruto
miniatura|350px|Mapa mundial do GDP e PPP no 2005 O produto interior bruto ou PIB é o valor monetario total da produción corrente de bens e servizos dun país durante un período (normalmente é un trimestre ou un ano). O PIB é unha magnitude de fluxo, pois contabiliza só os bens e servizos producidos durante a etapa de estudo. O PIB é comezado a usar despois da segunda guerra mundial.
En canto ao cálculo do PIB, pode facerse segundo o custo dos factores ou dos prezos de mercado. A relación entre ámbolos dous obtense restando ao PIB valorado a prezo de mercado, os impostos indirectos ligados á produción (Ti) e restándolle as subvencións á explotación (Su). Aleatoriamente pódense agregar, segundo algúns economistas, os royalties.
PIB total
É a suma de tódolos bens e servizos que produce un país ou unha economía nun período determinado (Aproximadamente dun ano). Analizado dende o punto de vista do gasto ou demanda, resulta ser a suma dos seguintes termos:
nde PIBpm é o produto interior bruto valorado a prezos de mercado, C é valor total do consumo final nacional, I é a formación bruta de capital tamén chamada investimento. X é o volume monetario das exportacións e M o volume das importacións. Se estamos interesados en distinguir entre consumo e investimento privados e gasto público G: entón modificamos a fórmula:
PIB nominal e PIB real
O PIB nominal é o valor monetario de tódolos bens e/ou servizos que produce un país ou unha economía a prezos correntes no ano corrente en que os bens son producidos. Porén, en situación de inflación alta, un aumento substancial de prezos, aínda cando a produción non aumente demasiado, pode dar a impresión dun aumento substancial do PIB. Para axustar o PIB segundo os efectos da inflación, defínese o PIB real como o valor monetario de tódolos bens e/ou servizos que produce un país ou unha economía a prezos constantes. Ese cálculo lévase a cabo deflactando o valor do PIB segundo o índice de inflación (ou ben computando o valor dos bens con independencia do ano de produción mediante os prezos dun certo ano de referencia).
PIB per cápita
O PIB per cápita (tamén chamado renda per cápita ou ingreso per cápita) é unha magnitude que trata de medir a riqueza material dispoñible. Se calcula simplemente como o PIB total dividido entre o número de habitantes (N):
Por exemplo: os cinco países con maior PIB per cápita en 2006, medido en dólares estadounidenses (US$), son:
PIB e benestar social
O PIB é usado frecuentemente como unha medida do benestar material dunha sociedade. Iso motiva que politicamente se usen as cifras de crecemento económico do PIB como un indicador de que as políticas económicas aplicadas son positivas. Porén tanto o propio Simon Kuznets creador da contabilidade nacional que deu lugar ao uso do PIB como indicador económico, como numerosos autores posteriores, criticaron o uso do PIB como sinónimo de benestar social. Certamente existen algunhas correlacións positivas entre PIB e medidas claramente relacionadas co benestar social, especialmente en países de renda per cápita inferior a 4.000 dólares, sendo a correlación para os países de rendas altas bastante peor. Debido a estas críticas propuxéronse medidas relacionadas co PIB, que contabilicen as externalidades negativas e o efecto da actividade económica sobre os ecosistemas, para ter unha medida máis inclusiva e máis directamente relacionada co benestar social, como por exemplo o Índice de benestar económico sostible (IBES).
Parabiago
Parabiago (no lombardo occidental Parabiagh, Parablacum en latín) é unha comuna italiana da rexión da Lombardía, provincia de Milán, con 26.607 habitantes no 2009. Esténdese por unha área de 14 km2 e ten lindes cos concellos de Cerro Maggiore, San Vittore Olona, Canegrate, Nerviano, Busto Garolfo, Casorezzo e Arluno.
Toral de los Guzmanes
Toral de los Guzmanes é un concello español da provincia de León. A súa poboación é de 603 habitantes (INE 2011).
Filoxeroideos
Os filoxeroideos (Phylloxeroidea) é unha pequena superfamilia de insectos hemípteros estreitamente relacionados cos áfidos (e mesmo os seus membros foran tradicionalmente incluídos na superfamilia Aphidoidea dos áfidos, que é o seu taxon irmán). As dúas familias existentes de filoxéridos son os adélxidos (Adelgidae), que comprende a antigo familia Chermesidae ou "Chermidae") e os filoxéridos (Phylloxeridae), que comprenden as filoxeras, que son unha grave praga para as vides.
Antton Morcillo
Antton Morcillo Torres, nado en Hernani en 1966, é un político vasco de ideoloxía independentista vasca. Foi parlamentario vasco (2001-04) pola coalición independentista Euskal Herritarrok. Foi dirixente da antiga Herri Batasuna e da ilegalizada Batasuna.
Carreira política
Antton Morcillo foi un membro destacado de Herri Batasuna en Áraba, sendo unha das cabezas desta organización en devandita provincia. Dende 1985 até 1998 foi membro da Mesa Nacional de Herri Batasuna. Ó comezo foi militante de HASI, partido político alegal que estaba integrado en Herri Batasuna, pero este disolveuse en 1991. A partir de 1995 foi concelleiro e portavoz de Herri Batasuna no concello de Vitoria.
Na campaña das eleccións Xerais de 1996, Herri Batasuna difundiu un vídeo do grupo terrorista ETA nas cuñas publicitarias gratuítas que tiña durante a campaña. Por este feito, a Audiencia Nacional abriu unha causa polo delito de colaboración con banda armada contra todos os membros da Mesa Nacional de HB, entre eles o propio Antton Morcillo. O Tribunal Supremo xulgouno e condenouno por ese delito, pero tras permanecer 20 meses no cárcere, o 20 de xullo de 1999 o Tribunal Constitucional anulou a sentenza do Supremo e todos os membros da Mesa Nacional, entre eles Morcillo, foron liberados. Tras a súa saída do cárcere, no ano 2000 volveu de novo a formar parte da Mesa Nacional de Herri Batasuna.
Nas eleccións autonómicas do 13 de maio de 2001, Morcillo, cabeza de lista pola provincia de Áraba da plataforma Euskal Herritarrok, na que se integraba Herri Batasuna, saíu elixido parlamentario vasco.
É un dos dirixentes de Batasuna que están imputados por un delito de integración en organización terrorista.
A súa irmá, Grazi Morcillo, pertence á organización terrorista ETA. Foi detida en Francia en xaneiro de 2006 tras estar desde 1996 baixo a orde de procura e captura
Adoita escribir artigos de opinión en prensa.
Zotes del Páramo
miniatura|Situación do concello na provincia de León Zotes del Páramo é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 488 habitantes (INE 2011).
Esmaragdo de Rávena
Esmaragdo foi Exarca de Rávena dúas veces (585-589 e 603-611).
Esmaragdo foi coñecido pola súa violencia contra os seguidores da Controversia dos tres capítulos. Ordenou ao arcebispo cismático de Aquileia e aos seus seguidores, que estaban en Grado, que fosen a Rávena para asistiren a un concilio. Como o concilio fracasou na resolución dos asuntos propostos, obrigou ao arcebispo a declarar a súa lealdade ao credo ortodoxo. A súa violencia, xunto coas acusacións supostas de loucura, levaron á súa destitución do cargo no 589. Outros sucesos importantes durante o seu primeiro mandato foi a recuperación de Classis dos longobardos en 588.
En 603 o emperador bizantino Focas restableceu a Esmaragdo no seu posto anterior. Desgraciadamente herdou unha guerra contra os longobardos do seu predecesor Calinico, e rexeitou liberar a filla do rei longobardo Axilulfo, así como ao seu home, ambos collidos prisioneiros polos bizantinos en 601. En xullo de 603, Cremona, Mantua, e Vulturina, xunto coa maior parte da Italia setentrional, volveran a mans longobardas, e Esmaragdo foi forzado a liberar os seus reféns para evitar máis perdas. Conseguiu manter a paz cos longobardos durante o resto do seu mandato. Volveu ser substituído cando Focas foi asasinado, esta vez por Xoán I Lemixio.
Antes de Cristo
A expresión antes de Cristo empregase para referirse e datar os anos e séculos anteriores á era cristiá, que comeza co ano convencional do nacemento de Xesucristo. Aínda que existe controversia acerca do ano de nacemento de Xesucristo, isto non é importante para a utilización da expresión. Os poucos datos dispoñibles apuntan a que esa data podería estar situada entre o ano 7 e o ano 4 antes de Cristo.
Abreviaturas usuais
As abreviaturas creadas de acordo coas regras de formación de abreviaturas son:
Abreviaturas erróneas
Considéranse incorrectas:
O adecuado emprego do punto abreviativo, o espazo e a maiúscula son moi importantes debido a que axudan considerablemente a identificar as abreviaturas, e por conseguinte a diferencialas inequivocamente do resto de métodos de abreviación, así como distinguir e entender rápida e correctamente cada un dos seus elementos.
Daniel C. Tsui
Daniel Chee Tsui (en chinés 崔琦, en pinyin Cuī Qí) nado o 28 de febreiro de 1939, na provincia de Henan, China, é un físico chinés-estadounidense.
Traxectoria
Aplicouse nas áreas de microestruturas de semicondutores e física do estado sólido. En 1998, canda Horst L. Störmer, da Universidade de Columbia e Robert B. Laughlin de Stanford, concedeulle o Premio Nobel de Física pola súa contribución ao descubrimento do efecto Hall cuántico.
Corbillos de los Oteros
Corbillos de los Oteros é un concello español da provincia de León. A súa poboación é de 240 habitantes (INE 2011).
Antena 3
Antena 3 é unha canle de televisión xeralista privada española propiedade de Atresmedia que emite a través da TDT e nas plataformas de televisión de pago Movistar+ e Vodafone TV, Orange TV, R e Euskatel.
O 25 de decembro de 1989 iniciou as súas emisións en probas, sendo a primeira cadea privada en emitir para toda España. As súas emisións regulares en analóxico comezaron o 25 de xaneiro de 1990, cun programa presentado polo xornalista Miguel Ángel Nieto.
Os seus estudos centrais están situados en San Sebastián de los Reyes, na Comunidade de Madrid.
Historia
miniatura|esquerda|200px| Centro de Antena 3 en San Sebastián de los Reyes, Madrid.
Televisión analóxica
Antena 3 nace cando o goberno de Felipe González abre o concurso para dar tres licenzas de televisión privada. Antena 3 xa comezara a súa andaina no territorio das comunicacións por medio de Antena 3 Radio.
Tras gañar unha das tres licenzas de televisión, as outras dúas foron para Telecinco e Canal +, comezou as súas emisións en setembro de 1989. O seu inicio causou grande expectación a nivel nacional polo nacemento dunha nova cadea. Dende mediados dos anos 90 emitiu programación en desconexión para Galicia. En marzo de 1996 pon en marcha o espazo de reportaxes Galicia a fondo. En 1999 comeza a emitir un informativo diario para a comunidade, este espazo estivo dirixido e presentado por Luis Fraga; este espazo desapareceu no verán de 2004.
Un dos seus maiores éxitos foi a retransmisión do Mundial de Fútbol, xa que foi a primeira canle privada de Europa que o emitía.
Contribuíron ao éxito da cadea programas novidosos como:
Televisión Dixital Terrestre
Trala aparición da TDT a Antena 3 concedéronselle tres canles, denominadas Neox, Nova e Mega. Estas canles conteñen programación variada, que xeralmente son reposicións de series, programas ou concursos de Antena 3 ou contidos de produción propia ou americana.
Tras a fusión con laSexta, a oferta de canles de televisión do grupo xurdido aumentou ata oito: Antena 3, laSexta, Neox, Nova, Nitro, Xplora, laSexta3 e Gol Televisión (incluíndo Antena 3 HD e laSexta HD, versións en alta definición das canles principais).
Audiencias
* Máximo histórico | ** Mínimo histórico
José María Muñoa
Traxectoria
Fillo de exiliados da ditadura franquista, formouse en Grenoble (Francia). Militante do Partido Nacionalista Vasco, traballou como enxeñeiro en Francia e Madrid, até que en 1983 foi nomeado polo Goberno Vasco presidido por José Antonio Ardanza responsable do desenvolvemento das pequenas empresas en crises. En 1990 foi nomeado comisionado do Lehendakari para as Relacións Exteriores, cargo que ocupou até 2007. Foi tamén representante da comunidade autónoma do País Vasco no Comité das Rexións de Europa. En 2008, substituíu a Javier Retegi como presidente da Sociedade de Estudos Vascos.
Luís Otero Pimentel
Luís Otero Pimentel, nado en Outeiro (Portodemouros, Vila de Cruces) o 3 de setembro de 1834 e finado en Cádiz en 1920, foi un militar e escritor galego en lingua galega e lingua castelá. A súa obra máis destacada é Campaña da Caprecórneca, novela publicada por entregas no semanario Follas Novas en 1897.
Traxectoria
Era descendente dos Otero Bermúdez de Duxame. Pasou parte da súa infancia e xuventude nas terras de Portodemouros e como os seus antepasados, seguiu a carreira militar. Coronel de Infantería, destinado a Cuba onde foi Primeiro Oficial do Arquivo da Capitanía Xeneral de Cuba e Gobernador da cidade de Manzanillo. Despois da perda de Cuba, regresou á península a principios de 1899, e instalouse en Cádiz, onde viviu até a súa morte en 1920.
En 1886 publicou na Habana a novela Semblanzas caballerescas o las nuevas aventuras de Don Quijote de la Mancha, na que se relata unha viaxe de Don Quixote e Sancho Panza a Cuba a fins do século XIX e as aventuras que alí lles ocorren.
Fabiano, papa
Traxectoria
Foi elixido papa durante as persecucións contra os cristiáns ordenadas polo emperador Decio. As extraordinarias circunstancias da súa elección foron relatadas polo historiador Eusebio de Cesarea, quen no tomo sexto da súa obra Historia da Igrexa relata como estando reunidos os electores para seleccionar ao sucesor do papa Antero, unha pomba se posou sobre Fabiano, un granxeiro laico que se encontraba en Roma accidentalmente e como simple espectador. O pobo tomou isto como un sinal milagroso de Deus, que escollía a Fabiano como o seu candidato, e inmediatamente procederon á súa ordenación como sacerdote e bispo.
Debido ao crecemento de Roma dividiu a cidade en sete distritos, poñendo a cargo de cada un deles a un diácono para o seu goberno e administración.
Consagrou a varios bispos, entre eles a San Denis de París, ao que enviou a misionar á Galia. Segundo a tradición, Fabián instituíu as catro ordes menores.
Estableceu que todos os anos o Xoves Santo fose renovado o Santo Crisma, queimándose o do ano anterior. Tamén regulou que o Santo Crisma debería prepararse con aceite mesturado con bálsamo.
Fabiano morreu mártir baixo a persecución de Decio, sendo soterrado na catacumba de San Calisto.
O Gaiteiro de Lugo
miniatura|Edición para 1892 do Calendario Gallego O Gaiteiro de Lugo é un calendario agrícola de periodicidade anual que se publica na cidade de Lugo desde 1857, inda que primeiro recibiu o nome de Calendario de Galicia e máis adiante Calendario Gallego, non foi ata 1927 cando adoptou a actual cabeceira motivada polo gaiteiro (dous en anos bisestos) que adornaba a contraportada da publicación xa desde 1862.
Historia
Os primeiros números era case exclusivamente en castelán agás as colaboracións literarias; progresivamente foi aumentando a presenza do galego na publicación e a partir de 1936 por iniciativa de Xosé Filgueira Valverde publicouse integramente en galego, mantendo o monolingüísmo durante todo do franquismo. En 1963 Gerardo Castro vendeu o calendario a La Región que o seguiu publicando ata 1973. En 1996 a Deputación de Lugo decidiu retomar a súa publicación. Publicación moi popular entre os labregos galegos durante o franquismo, chegou a vender 50.000 exemplares. Antonio Noriega Varela foi un colaborador habitual.
Predicións, brincadeiras, as lúas, as datas das feiras, consellos para o cultivo da vide, prognósticos do tempo, refráns, adiviñas ademais o habitual santoral e previsións meteorolóxicas acompañan a outros textos de maior entidade literaria destes almanaques agrícolas en galego que como O Mintireiro Verdadeiro permitiron o uso continuado do galego, mesmo nos anos máis difíciles do franquismo.
Juan Tizón
Traxectoria
No inverno de 1939 pasou a Portugal por Celanova e foi trasladado a un refuxio seguro en Porto polo avogado Antonio Ribeiro da Silva, de Viana do Castelo. En Porto estivo en casas da amigos, entre eles Mário Soares ou Luís Alves Carvalho e Herculana de Carvalho, onde recibiu unha nova identidade, Luís Ferreira. Residiu na avenida de Boavista, nunha casa de hóspedes rexentada por Teresa Brandao. En 1942 aparece na listaxe de pasaxeiros do vapor Nyassa, na expedición organizada pola Junta de Ayudas a los Refugiados Españoles (JARE) e a embaixada de México en Portugal, pero non conseguiu saír. Viaxou por cidades de Portugal, desde onde enviou cartas e tarxetas postais á familia coa identidade falsa de Herminia, e escribiu poesias, novelas e contos. Durante a súa estancia en Portugal traballou para os servizos secretos ingleses. Coa saúde quebrada polos anos de persecución e clandestinidade en Galiza morreu no Porto o 25 de decembro de 1945 e foi soterrado no panteón da familia Alves de Carvalho, na freguesia de Bonfim.
En Monforte déuselle por morto durante toda a época franquista, ao terse fusilado unha placa dunha fonte por el inaugurada.
Obras
Como escritor publicou en castelán o libro de relatos Espiando al diablo en 1925 e escribiu entre 1937 e 1938 o poema satírico en galego Seis cregos escollidos (Versos divinos), publicado postumamente no ano 2000 por Xesús Alonso Montero.
No 2010 a Fundación Luis Tilve recompilou e publicou toda a súa obra inédita, baixo o título: ''Juan Tizón Herreros. El pensamiento hecho palabra''. Neste libro recóllense dúas obras de teatro de carácter social (Casta Maldita e Civilización), dous relatos (El cristo del hallazgo e Persecución, este último recopilado polo seu xenro Raúl Solleiro Mella, no que se recollen as experiencias da súa fuga tralo alzamento militar), diversos artigos, e unha extensa biografía feita pola historiadora Rosa María López González.
Nova Escola Galega
Nova Escola Galega é un movemento asociativo de base que ten como finalidade impulsar o traballo de renovación pedagóxica e de galeguización lingüística e curricular do sistema educativo de Galiza, por medio da agrupación e cooperación de todos aqueles ensinantes e persoas sociais e colaboradoras que pretenden contribuír coa súa acción e reflexión á construción dun sistema educativo galego, público e democrático. Foi fundado o 11 de xuño de 1983 en Santiago de Compostela,
Actividades
Nova Escola Galega ten varios campos de acción:
Rubén Suárez
Rubén Suárez Estrada, nado o 19 de febreiro de 1979 en Xixón, é un futbolista español. Xoga de centrocampista e o seu equipo actual é a UD Almería.
Río Ser
O Ser, é un pequeno río galego na provincia de Lugo, afluente do río Navia pola súa marxe dereita.
Percorrido
O Ser nace da confluencia de varios regos e ríos de montaña, formados varios deles a máis de 1.400 msnm, nas vertentes occidentais da serra dos Ancares, que veñen unirse non lonxe de Donís, no concello de Cervantes. Atravesa a parte setentrional dese concello, para entrar logo no municipio de Navia de Suarna, e desaugar nunha paraxe onde veñen confluír os lindes dos concellos de Cervantes, Navia de Suarne e Becerreá, logo de percorrer case 19 km.
A súa conca abrangue unha área de 114 km².
Rutas de sendeirismo
No percorrido do río hai diversas rutas de sendeirismo, tanto lonxitudinares ao longo do río como circulares.
Réxime hídrico
O Ser é un río de réxime pluvio-nival.
Afluentes
A maioría dos seus afluentes son pequenos regos de montaña, destacando entre os de maior desenvolvemento o río de Vilaver, pola súa marxe esquerda.
Protección
O curso do Ser atópase incluído dentro da zona especial de conservación de Cruzul - Agüeira.
Étimo
O nome do Ser está unido á raíz indoeuropea *sreu- "fluír".
John Grisham
John Ray Grisham, Jr., nado en Jonesboro (Arcansas) o 8 de febreiro de 1955, é un escritor, avogado e político estadounidense.
Traxectoria
En 1967 despois de pasar por varias localidades a súa familia estableceuse en Southaven (Mississippi), graduouse en dereito pola Universidade de Mississippi en 1981. Exerceu como avogado en Southaven. En 1983 foi elixido lexislador da Cámara dos Deputados de Mississippi polo Partido Demócrata, posto que mantivo deica 1990 compaxinándoo coa práctica da avogacía. En 1988 publicou nunha modesta editorial, logo de ser rexeitado noutras editoras, o seu primeiro libro A Time to Kill. O seu segundo libro, The Firm, publicado en 1991 converteuse nun éxito de vendas e posibilitou que Grisham se converteuse nun dos autores máis lidos en todo o mundo, as súas novelas xiran en torno a cuestións de avogacía e de moitas delas fixéronse filmes tamén moi populares.
Anthrax
Anthrax é unha banda de thrash metal estadounidense baseada en Nova York formada no ano 1981 polo guitarrista Scott Ian e o baixista Dan Lilker. Foi unha das máis populares bandas da escena thrash dos anos 80, e destaca por ser a primeira en combinar heavy metal con rap. Anthrax leva vendidos ao redor de 10 millóns de discos en todo o mundo, e é considerada unha das catro grandes do thrash metal, xunto con Metallica, Megadeth e Slayer.
En 2016 o grupo levaba publicados once álbums de estudio, un feixe de sinxelos e un EP coa banda de hip hop estadounidense Public Enemy. Segundo Nielsen SoundScan, Anthrax vendeu 2,5 millóns de discos nos Estados Unidos dende 1991 ata 2004, cunhas vendas mundiais de 10 millóns de copias.
Manuel Calvo Pumpido
Traxectoria
Fillo de Luís Calvo Sanz, fundador do Grupo Calvo en 1940, do que era vicepresidente e conselleiro delegado.
Licenciado en Ciencias Químicas pola Universidade Complutense de Madrid en 1959. En 1962 comenzou a súa traxectoria profesional como responsable do departamento de mercadotecnia de ESSO Petroleum. En 1963 fundou Hizarco Publicidad y Márketing, S.A., empresa que presidiu ata 1970, cando se incorporou ao Grupo Calvo e fundou Calvopesca. O seu coñecemento do mundo da publicidade fixo que a súa decidida aposta, en 1979, pola publicidade en televisión fose un éxito para o grupo conserveiro.
A súa relación co fútbol chegoulle a través da súa empresa de publicidade Hizarco Publicidad y Márketing, S.A., que se encargaba de negociar e explotar a publicidade estática de varios estadios, entre os que se encontraba El Molinón. Esta relación levouno a subscribir accións da sociedade anónima deportiva Real Sporting de Gijón en 1992, o que o levou ao primeiro consello de administración da S. A. D. e, en 1994, á súa presidencia.
Horst Ludwig Störmer
Horst Ludwig Störmer, nado en Frankfurt o 6 de abril de 1949, é un físico alemán.
Traxectoria
Compartiu en 1998 Premio Nobel de Física con Daniel Tsui e Robert B. Laughlin. Os tres compartiron o premio "polo seu descubrimento dunha nova forma de fluído cuántico con excitacións cargadas" (efecto Hall cuántico). Desde 1997 Störmer ten sido profesor de física e física aplicada na Universidade de Columbia, en Nova York.
March Engineering
March Engineering foi un construtor e fabricante de coches de competición de Fórmula 1 do Reino Unido. Aínda que só tivo un éxito moderado na competición de Fórmula 1, os coches March de carreiras gozaron de moito máis éxito noutras categorías da competición, incluíndo a Fórmula 2, Fórmula 3, IndyCar e IMSA GTP e carreiras de sportcars.
1970
A presentación de March non tivo precedentes no seu alcance e impacto. Logo da construción dun só coche de Fórmula 3 en marzo de 1969 anunciou que ía producir coches de F1, F2, F3, Fórmula Ford e Can-Am para os seus clientes en 1970, así como que montaría equipos oficiais de F1, F2 e F3.
Inicialmente o esforzo na Fórmula Un parecía máis prometedor, March fornecía o seu chasis 701 ao Tyrrell de Jackie Stewart. Estes chasis eran un recurso provisional para Tyrrell, que xa non tiña os chasis Matra e estaban no proceso de construción do seu propio coche e March era a única opción dispoñible. Ademais, montou un equipo de fábrica con Jo Siffert e Chris Amon patrocinado por STP. Un terceiro coche STP, do equipo Andy Granatelli con Mario Andretti, apareceu en varias ocasións. Ronnie Peterson apareceu nun coche semi oficial de Colin Crabbe cando os seus compromisos co equipo oficial de Fórmula Dúas permitíanllo; outros 701 foron aos privados. O equipo construíu dez chasis de Fórmula Un ese ano, ademais de chasis de Fórmula 2, Fórmula Tres, Can-Am e Fórmula Ford. Stewart deu a March a súa primeira vitoria na Fórmula Un no Gran Premio de España de 1970, Amon e Stewart lograron vitorias fóra do campionato, pero o equipo oficial non gañou ningún Gran Premio.
miniatura| [[Andrea de Adamich pilotando un March 711 no Gran Premio de Alemaña de 1971.]]
Para a tempada de Fórmula Un de March Engineering deseñou o chasis 711, con aerodinámica de Frank Costin e un alerón dianteiro ovoide descrito como o Spitfire (pola súa forma) ou á 'bandexa de té' (pola súa elevación desde o coche). O coche non logrou ningunha vitoria, pero Ronnie Peterson terminou segundo en catro ocasións, terminando en segunda posición no Campionato do Mundo.
A tempada de Fórmula Un de non puido capitalizar a promesa mostrada en 1970-1971. Utilizáronse tres modelos distintos de coche, comezando co 721, que era un desenvolvemento do 711. Peterson e Niki Lauda pilotaron os decepcionantes coches de fábrica 721X experimentais (utilizaban unha caixa de cambios transversal Alfa Romeo coa intención de ter menos peso, anticipando en certo xeito o máis exitoso Tyrrell 005/006). Frank Williams correu cos coches 711 e 721 normais para Henri Pescarolo e Carlos Pace. O 721X considerouse que era un desastre e foi abandonado, pero o equipo viu unha saída; o cliente Mike Beuttler e os seus patrocinadores encargaron un coche de F1 e o equipo produciu o 721G en nove días mediante a instalación dun motor Cosworth DFV e tanques de combustible máis grandes no chasis 722 de F2 (non foi un experimento tan desesperado como parece, John Cannon encargou un coche de Fórmula 5000 que foi construído cun esquema moi similar). O 721G era lixeiro e rápido, e o equipo oficial pronto construíu o seu propio chasis. Comezaron o ano con este chasis. O 721G marcou a tendencia para os futuros March de F1, que no resto da década de 1970 foron esencialmente chasis de F2 ampliados. Mentres tanto, March ía vento en popa na Fórmula Dúas (que se converteu no seu fogar espiritual) e na Fórmula Tres.
Ademais, o equipo alemán Eifelland participou co seu propio nome cun 721 moi modificado cunha distintiva e excéntrica carrozaría do deseñador Luigi Colani para o seu piloto Rolf Stommelen. Este coche foi pouco exitoso, e máis tarde volveu á forma convencional do 721 e utilizouse por John Watson para facer o seu debut na F1 co equipo Goldie Hexagon Racing de John Goldie.
O único resultado notable de March foi o terceiro lugar de Peterson en Alemaña.
A tempada de foi o peor momento para March na Fórmula 1. Os catro 721G existentes foron voltos a carrozar e equipados con radiadores montados no nariz e estruturas deformables de absorción de choque que se converteron en obrigatorios esa tempada, aínda que non se construíu ningún novo chasis, foron os 731s redeseñados. Sen a importante asignación de diñeiro de STP, o equipo de fábrica de March seguía loitando, correndo cun coche sen patrocinador por Jean-Pierre Jarier (que se centrou principalmente na F2, gañando o campionato nun March-BMW oficial), mentres que Hesketh comprou un coche para que James Hunt correra. Jarier foi substituído polo piloto de Tom Wheatcroft Roger Williamson, quen sufriu un accidente fatal en Zandvoort (no que piloto privado de March David Purley intentou rescatar a Williamson do seu coche en chamas). O equipo Hesketh, logo de comezar nas carreiras fora do campionato utilizando un Surtees, comprou un March que foi desenvolvido por Harvey Postlethwaite e conseguiu puntuar de maneira regular, dando a entender outra vez que non había nada malo no concepto básico do 721G/731. Se March fora capaz de concentrarse na F1, sería posible que lograra un maior éxito. 1973 foi o primeiro ano no que a F2 fíxose máis importante para March que a F1, as novas regras dos dous litros marcaron o comezo dunha longa relación con Paul Rosche en BMW. March comprometeuse a comprar unha cantidade de motores de BMW cada ano a cambio de unidades para o seu propio equipo oficial, as unidades BMW foron a edición estándar para o modelo 732 de F2, March tamén fabricou un prototipo 2 litros ata 1975. Algúns deles asombrosamente tiveron unha longa vida e aínda estaban competindo (aínda que moi modificadas) no Xapón na década de 1980.
Cabaza (homónimos)
A cabaza é o froito das cucúrbitas. Como topónimo pode referirse a:
March Engineering
1970
Na tempada 1974 BMW, premía a March para que saíse da F1 e se concentrara na F2, con todo o interese de varios patrocinadores e pilotos por participar na F1 facía que a compañía seguise fornecendo chasis que eran baratos e o suficientemente rápidos. O modelo 741 de Robin Herd tiña a liña habitual dos monoprazas de F1 de mediados dos anos 70, cun gran morro dianteiro sen alerón e con cheminea de refrixeración por encima do piloto que foi aumentando nos modelos posteriores. A partir de 1974 deixou de existir un equipo oficial e os pilotos pagaban eles mesmos ou por medio dos seus patrocinadores o mantemento e gastos de competición. Stuck mantiña o primeiro monopraza por medio da empresa alemá de licores Jägermeister mentres Howden Ganley pagou do seu peto os gastos do segundo nas dúas primeiras carreiras. Vittorio Brambilla patrocinado pola compañía de ferramentas Beta accedeu ao coche de Ganley polo resto da tempada. No deportivo pouco hai que destacar, os March clasificábanse regularmente na parte media da grella e poucas veces entraban nos puntos en carreira. Os mellores resultados foron o 4º de Stuck en España e o 6º de Brambilla en Austria.
En F2 aínda que March perdera a exclusividade do motor BMW, non tivo problemas para monopolizar o campionato fronte aos Alpine, GRD, Surtees e Chevron. Os pilotos do equipo oficial Patrick Depailler e Hans Joachim Stuck, foron primeiro e segundo respectivamente e Jacques Laffite, do equipo BP-Racing, terceiro, coparon os postos de honra do campionato. Catro triunfos de Depallier, outros tantos de Stuck e senllas vitorias de Peterson e Laffite foron a abundante colleita do March 742-BMW, por só dúas vitorias dos Alpine (Jabouille e Tambay). Ademais de 9 poles, 7 voltas rápidas e 20 podios.
Igualmente as 14 vitorias de Brian Henton no campionato británico de F3 outorgáronlle os dous títulos en xogo para o seu March 743-Ford. 1974 foi o ano máis exitoso de March en F3 pois tamén venceron no campionato italiano con Alberto Colombo, no alemán con Giorgio Francia, no sueco con Conny Andersson. O galés Tom Pryce impúxose no GP de Mónaco, considerado como o máis prestixioso da categoría. Na F-5000 o March 74A-Chevrolet de Mike Wilds obtivo senllos 2º en Brands Hatch e Mallory Park. Jim Crawford e Alan Jones impoñéronse nas series da Atlantic británica co 74B-Ford.
1975
Na tempada de 1975 March continuou coa súa política comercial de fornezo de chasis baratos para pilotos de pago (Brambilla e Lombardi) e equipos privados (Penske). O modelo 751 de Robin Herd foi unha continuación do 741, realmente toda a serie 741/751/761 foron monoprazas practicamente idénticos. Aínda que o monopraza era competitivo, Brambilla cualificaba habitualmente no Top-10, a fiabilidade era o seu maior problema, 17 abandonos. Na parte positiva estivo a inesperada vitoria no chuvioso GP de Austria, coa anécdota engadida de que Brambilla tras pasar a bandeira de cadros saíuse da pista e no choque esnaquizou a dianteira do seu March, aínda que conseguiu dar a volta de honra co morro colgante. No azaroso GP de España, suspendido cando o líder, Rolf Stommelen, perdeu o seu alerón e chocou contra o garda raíl morrendo 5 persoas, os March estaban situados 5º e 6º. Foi a primeira e única vez que unha muller puntuaba, pero ao reducirse a distancia do GP, Lella Lombardi só obtivo medio punto. A parte negativa ocorreu no mesmo GP de Austria cando Mark Donohue perdeu o control do seu March e golpeou contra a vala, no choque morreu un comisario, e aínda que parecía que non estaba seriamente ferido, o piloto foi levado ao hospital de Graz cunha forte dor de cabeza, ao día seguinte morría por unha hemorraxia cerebral. 300px|left|miniatura|March 761-Ford de Vittorio Brambilla no GP de Alemaña.
En F2 os March foron 2º (Michel Leclerè e 3º (Patrick Tambay) tralo Martini de Jacques Laffite. O March 752-BMW acaparaba as grellas xa que era o modelo máis habitual entre os equipos privados, só algúns Osella, Chevron, Martini ou Jabouille impedían que a categoría convertérase en mono marca. 7 vitorias e 31 podios foi a colleita final para March. Tamén na F3 os March eran maioritarios, xa fóra con motor Ford, Toyota Novamotor ou Alfa Romeo. Así no británico impúxose Gunnar Nilsson, no italiano Luciano Pavesi e no sueco Conny Ljungfeldt todos con March-753, con todo no recentemente creado campionato europeo, o March de Conny Andersson quedou en segundo lugar tralo Ralt de Larry Perkins. Na F-5000 conséguese romper por dúas veces a hexemonía de Lola e Chevron no campionato británico: o australiano Alan Jones consegue a vitoria en Thruxton e pouco despois en Silverstone.