cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pazo de Castrelos
Historia
miniatura|200px|Fachada sur do pazo.
Partido Radical Socialdemócrata
O Partido Radical Socialdemócrata (PRSD), tamén coñecido e autodenominado como Partido Radical,  é un partido político chileno liberal-socialista de centro e centroesquerda, foi fundado en 1994 tras a fusión do Partido Radical e a Socialdemocracia chilena. O PRSD declarase o continuador do Partido Radical de Chile fundado en 1863, que se orixinou a partir da parte extrema do Partido Liberal.
Pazo de Castrelos
Orixes
O antecedente arquitectónico do edificio actual é a citada na documentación como Torre de Lavandeira que probabelmente se levantaba no mesmo lugar que o pazo ocupa hoxe en día. A súa denominación como torre alude a unha tipoloxía herdeira da arquitectura militar medieval. miniatura|200px|Vistas dende o xardín inglés. No marco dos enfrontamentos fronteirizos con Portugal a consecuencia do proceso de independencia iniciado en 1641 no país veciño prodúcese a devastación da torre de Lavandeira, erguéndose en 1670 o novo edificio do morgado fundado polo capitán Johan Tavares.
Partido Radical Socialdemócrata
Está presente en todo o país, e agora pertence á Nueva Mayoría. Tamén é afiliado á Internacional Socialista. Ten relacións políticas estreitas co Partido Socialdemócrata de Alemaña, a Fundación Friedrich Ebert, a Unión Cívica Radical da Arxentina, o Partido Radical Danés, o Partido Liberal Radical Suízo e o Partido Radical de Esquerda Francés. O presidente do partido é Xosé Antonio Gómez.
Pazo de Castrelos
Exterior
Constrúese un edificio de nova planta inspirado no achegado e acabado de construír no lugar da Torre Busteu (1633) Pazo de San Thomé (Pazo da Pastora), exemplo de palacete renacentista urbano castelán implantado no rural galego polo vencello dos seus propietarios coa Corte. O edificio segue a tipoloxía de corpo flanqueado por dúas torres, actualmente moi reformado e ampliado cun engadido na parte posterior, e un distribuidor perpendicular que aloxa a capela e o pavillón de servizos. Estas ampliacións e reformas foron emprendidas polo Marqués de Alcedo a finais do século XIX e principios do XX.
Cisne
Comportamento
O cisne mudo é menos vocalizador que os ruidosos cisnes bravo e pequeno; porén, fan diversos gruñidos, asubíos roufeños e ruídos de bufidos, especialmente para comunicarse coas crías, e xeralmente bufan aos seus competidores ou a intrusos que tratan de entrar no seu terriotorio. O son máis familiar asociado co cisne mudo é a do vibrante batido das ás en voo, único desta especie, que pode oírse a 1 ou 2 km de distancia, o que indica o seu valor como son de contacto entre as aves en voo. As crías son especialmente vocalizadoras e comunícanse por medio dunha variedade de asubíos e píos cando están contentas, e con ásperos ruídos grallantes cando están alteradas ou perdidas.
Partido Radical Socialdemócrata
Segundo o Servicio Electoral do país, é o sexto partido máis grande en militantes do país, con 83.373 membros ao 2012. Ten estreitas conexións coa Francmasonaría do país, especialmente coa Gran Loxía de Chile.
Pazo de Castrelos
Exterior
A planta está composta dun corredor rectangular. Diante da fachada principal esténdese un amplo patio cun estanque circular. A planta ten un corpo central caleado, agás no zócolo, na contorna de ocos e escudo con armas dos Tavares. Os ocos posúen desaugadoiros e balcóns de ferro forxado. Termina o corpo central cun entaboado coroado por ameas. As dúas torres son idénticas, de cadeirados de planta cadrada. Ocos sinxelos, cun balcón no segundo andar, escudo entre o segundo e terceiro e remate de ameas.
Cisne
Comportamento
miniatura|Nidificando en primavera en [[Colonia, Alemaña]] Os cisnes mudos poden ser moi agresivos en defensa dos seus niños e son moi protectores da súa parella e crías. A maioría dos ataques defensivos dun cisne mudo empezan cun forte bufido e, se isto non for dabondo para espantar ao predador, realiza un ataque físico. Os cisnes atacan golpeando os seus inimigos cos seus esporóns óseos das ás, acompañados de mordedelas co seu longo peteiro, mentres que as aves acuáticas pequenas como os patos son normalmente agarrados co peteiro do cisne e arrastrados ou guindados lonxe do cisne e as súas crías. As ás do cisne son moi potentes, mais non fortes dabondo como para romper a perna dun home adulto, como se ten dito anecdoticamente. As aves acuáticas grandes como os gansos do Canadá, (probablemente como competencia máis que como resposta a unha posible predación) poden ser axotados agresivamente e os cisnes mudos atacan regularmente á xente que entra no seu territorio. .
Pazo de Castrelos
Interior
O interior responde ao prototipo de palacio urbano, conferíndolle a cada andar unha funcionalidade diferente. A planta terrea está destinada ás habitacións de servizo, cociña e almacéns. Na planta nobre (sobrado) sitúanse salóns e cuartos. A escaleira que os comunica está situada na ampliación realizada a finais do XIX e foi executada no século XX. Porén, o interior do edificio foi obxecto de importantes remodelacións, que nos impiden recoñecer como era exactamente a súa distribución inicial.
Cisne
Comportamento
O macho é responsable da defensa dos fillos cando están na auga e ás veces ataca pequenas barcas, como canoas, que sente que son unha ameaza para as crías. O macho ademais trata de perseguir o predador levándoo lonxe do territorio da súa familia, e mantén a raia animais como raposos e aves rapaces. En Nova York (fóra da súa área nativa), os predadores máis comúns das crías son as tartarugas mordedoras Chelydra serpentina. Os adultos saudables raramente sofren predación, aínda que cánidos como os coiotes, félidos como os linces, e os osos poden supoñer unha ameaza para os exemplares máis débiles (os que están en bo estado poden normalmente escapar do perigo nadando a non ser que teñan que defender o niño) e hai poucos casos de adultos saudables que sexan presa da aguia real. Nalgúns países, como Inglaterra houbo casos en que foron atacados por cans incontrolados (o que é ilegal, xa que estas aves están protexidas debido á súa asociación coa monarquía). Pero normalmente, os cisnes mudos poden atacar a cans para protexerse e protexer as crías, e un cisne adulto mesmo pode dominalos e afogalos, incluso a cans de razas grandes.
Río Ostriconi
O Ostriconi é un río de Córsega con 23,2 km de curso. Nace ós pés do monte Asco, atravesa o val de Ostriconi. A súa desembocadura, entre a Ile Rousse e Saint Florent, no que forma meandros e unha pequena lagoa, está protexida por unha reserva natural.
Pazo de Castrelos
Interior
O mobiliario e o enxoval orixinarios do pazo non chegaron até nós pois os bens mobles da casa non formaban parte da doazón á cidade de Vigo. Numerosas fontes documentais falan da súa riqueza. A moblaxe actual é froito de sucesivas doazóns e compras do concello de Vigo. Está formado por un rico repertorio de mobles (de asento e de gardar, mesas, espellos, biombos e outros mobles auxiliares), alfombras (de oriente medio e españolas) e lámpadas de cristal. miniatura|175px|esquerda|Capela.
Cisne
Comportamento
A súa coñecida postura co peteiro curvado e as ás medio ergueitas é unha exhibición de ameaza. Durante esta exhibición moven ambos os pés ao unísono, realizando un movemento máis errático. Poden utilizar tamén esta postura para transportarse axudados polo vento ao longo de centos de metros, o que se chama facer windsurf.
Pazo de Castrelos
Capela
Con anterioridade a 1680 os propietarios do pazo posuían un oratorio privado dedicado á Nosa Señora da Soidade que permaneceu activo nunha sala do pazo ao longo do século XVIII. . Non existía logo unha construción específica, polo que o lugar de culto e enterramento dos señores do pazo non era outro que a igrexa de Santa María de Castrelos (1216), moi preto do pazo, onde posuían un lugar de privilexio no altar maior.
Cisne
Comportamento
Como outros cisnes, os cisnes mudos son coñecidos pola súa capacidade de "entristecerse" pola perda ou morte dunha parella ou cría. Pasan por un proceso de dó, e no caso da perda da parella, poden permanecer onde a súa parella vivía, ou marchar voando para unirse a unha bandada. Se morre a parella, o outro membro asume os coidados das crías.
Reprodución
miniatura|Niños do cisne mudo en Suecia Os cisnes mudos poñen de 4 a 10 ovos que a femia choca durante uns 36 días, e as crías normalmente fan eclosión entre os meses de maio e xullo. As crías non adquiren a capacidade de voar ata os 120 a 150 días de vida.
Pazo de Castrelos
Capela
En 1853 construírase a capela acaroada ao edificio principal baixo a advocación da Virxe do Carme. Ficaba pechada e só se oficiaba nela cando os marqueses se atopaban no pazo. Está presidida por un retablo de mediados do século XVI cuxa procedencia é, polo de agora, unha incógnita. O retablo é de factura plateresca e responde a presentacións moi difundidas en Castela. Por adaptalo ao testeiro da capela, non conserva máis que dous corpos divididos en tres panos, nos que se acollen catro pinturas sobre táboa do obradoiro do mestre zamorano Lorenzo de Ávila. miniatura|esquerda|[[Pombal (edificio)|Pombal no eido do pazo.]]
Cisne
Distribución e hábitat
O cisne mudo atópase de forma natural en áreas temperadas de Europa e oeste de Asia, chegando polo leste ata krai de Primorsky, preto de Sidemi.
Inmunodifusión
A inmunodifusión é unha proba diagnóstica que implica a difusión a través dunha substancia como o ágar, que é xeralmente un xel brando de ágar (1%) ou agarosa (1%), usada para a detección de anticorpos ou antíxenos.
Os tipos comunmente utilizados son:
Cisne
Poboacións nativas
miniatura|Cisnes mudios con crías en [[Oxfordshire]] miniatura|Cría en [[Vanhankaupunginlahti, Finlandia ]] A poboación nativa total de cisnes mudos é duns 500 000 exemplares ao final da estación reprodutora (adultos e xoves), dos cales 350 000 viven nos territorios da antiga Unión Soviética. A concentración de reprodutores máis grande é de 11 000 parellas no delta do Volga.
A poboación do Reino Unido era duns 22 000 exemplares no inverno de 2006–2007, o que supón un lixeiro declive desde o pico de 26 000–27 000 exemplares de 1990. Isto inclúe unhas 5 300 parellas reprodutoras; os restantes son inmaturos. Outras poboacións significativas en Europa son as 6 800–8 300 parellas reprodutoras de Alemaña, as 4 500 parellas de Dinamarca, as 4 000–4 200 parellas de Polonia, as 3 000–4 000 parellas dos Países Baixos, as 2 500 parellas de Irlanda, e as 1 200–1 700 parellas de Ucraína.
Durante moitos séculos os cisnes mudos de Gran Bretaña foron domesticados e criados como alimento, e os exemplares eran marcados con amosegas nos seus pés palmados ou peteiros para que os seus donos os distinguisen. Tamén se estableceu un grupo de gansos reais da Coroa británica. Todos os exemplares que non estean marcados pasan a ser propiedade da Coroa, polo que a especie coñécese como "ave real". É probable que esta domesticación as salvase da súa extinción local por exceso de caza.
As poboacións do oeste de Europa foron en gran parte exterminadas pola presión da caza entre os séculos XIII e XIX, coa excepción das aves semidomesticadas mantidas polos grandes teratenentes. Gozaron dunha mellor protección a finais do século XIX e inicios do XX, que permitiu a estas aves regresar á maioría das súas antigas áreas. Máis recentemente, no período desde 1960 ata inicios da década de 1980, o seu número diminuíu significativamente outra vez en moitas áreas de Inglaterra, principalmente debido ao envelenemento por chumbo ao tragaren chumbadas de pesca con cana. Despois de que estes obxectos de chumbo pasaron a fabricarse noutros materiais menos tóxicos, os cisnes mudos volveron a aumentar.
Poboacións introducidas
Desde que foi introducido en América do Norte, o cisne mudo incrementouse moito en número, ata o punto de que é considerado agora unha especie invasora. As poboacións introducidas noutras áreas seguen sendo pequenas, unhas 200 aves no Xapón, menos de 200 en Nova Zelandia e Australia e unhas 120 en Suráfrica.
Norteamérica
O cisne mudo foi introducido en Norteamérica a finais do século XIX. Recentemente, está empezando a considerarse unha especie invasora debido o seu rápido incremento en número e os seus efectos adversos sobre outras aves acuáticas e ecosistemas nativos. Por exemplo, un estudo dos tamaños de poboación nos Grandes Lagos inferiores desde 1971 a 2000 encontrou que a especie estaba a incrementarse a un ritmo medio de polo menos o 10% ao ano, polo que dobra a súa poboación cada sete ou oito anos. Varios estudos chegaron á conclusión que o cisne mudo causa unha redución grave da vexetación mergullada alí onde vive.
En 2003, o Servizo de Vida Silvestre e Pesca dos Estados Unidos propuxo "minimizar os danos ambientais atribuídos aos cisnes mudos" reducindo o seu número na vía migratoria atlántica aos niveis previos a 1986, o que era unha redución do 67% nese momento. Segundo un informe publicado no Rexistro Federal de 2003 a proposta foi apoiada por todas as axencias de vida silvestre dos trece estados afectados que enviaron comentarios, así como por 43 organizacións de conservación da natureza. Opuxéronse dez organizacións dos dereitos dos animais e moitos comentarios do público. Nese momento os cisnes mudos estaban protexidos pola Lei do Tratado de Aves Migratorias debido a unha orde xudicial, pero en 2005 o Departamento do Interior dos Estados Unidos declarouna oficialmente especie de ave non nativa non protexida. Os cisnes mudos están protexidos nalgunhas áreas dos Estados Unidos por leis locais, como por exemplo en Connecticut.
Oceanía
En Nova Zelandia estaban totalmente protexidos pola Lei de Vida Salvaxe de 1953, pero isto cambiou en 2010, ano en que se lle deu un nivel menor de protección, e agora permítese matalos ou telos en catividade á discreción do Ministerio de Conservación.
Existe unha pequena poboación que se volveu silvestre na veciñanza de Perth, Australia, pero crese que ten menos de 100 individuos.
Na cultura popular
miniatura|A pintura [[O cisne ameazado (c. 1650) de Jan Asselijn]]
Un cisne mudo está representado nunha moeda de euro irlandesa de 2004 acuñada para conmemorar a ampliación da Unión Europea coa incorporación de dez novos estados, o cal ocorreu durante a presidencia irlandesa da Unión Europea.
O cisne mudo é a ave nacional de Dinamarca desde 1984. Antes a ave nacional de Dinamarca era a laverca (desde 1960).
O conto "O parrulo feo" de Hans Christian Andersen narra a historia dunha cría de cisne cuxo ovo é levado por erro a un curral de patos e cando nace é expulsado polas aves do seu curral, porque o consideraban demasiado feo. Pero para o seu deleite (e a sorpresa doutros), madurou converténdose nun fermoso cisne, a ave máis bela de todas.
O famoso ballet O lago dos cisnes, ten como principal personaxe a Princesa Odette e ela e as súas compañeiras son convertidas en cisnes durante as horas diúrnas por un feitizo.
Os cisnes mudos do foso do Palacio episcopal da catedral de Wells en Wells, Inglaterra, foron durante séculos adestrados para tocar unhas campás por medio dunhas cordas atadas a eles para pedir comida. Aínda hoxe dous cisnes saben tocar a campá para o xantar.
Pazo de Castrelos
Construcións adxacentes
Ademais da vivenda en si, o pazo complétase con algunhas construcións adxacentes (algunhas desaparecidas): alpendres, o alcouve, o propio muro de defensa ameado, un orixinal pombal ergueito sobre un emerxente penedo, no cal cría unha colonia controlada de pombas zuras, e todos os elementos propios da xardinaxe palaciana: esculturas, fontes, chafarices, pozas, pías, camiños, pérgolas, quioscos etc. (Ver artigo: Parque de Castrelos).
Museo
A aspiración do museo foi e é a contextualización deste legado patrimonial no desenvolvemento da propia cidade, o que permitirá que o Museo Municipal Quiñones de León comece a funcionar como museo da cidade para todos os efectos. miniatura|200px|Xardín francés.
Xardíns
O espazo axardinado está situado no contorno inmediato á vivenda e forma con ela un conxunto indisociábel. Concíbese, á maneira dos grandes xardíns da Francia barroca. O xardín presenta numerosas especies vexetais ornamentais, autóctonas e exóticas, algunhas centenarias grazas á benignidade do clima en Vigo.
Esta coidada vexetación vese enriquecida por esculturas, unha galería de brasóns e diversos monumentos.
Ponte Caldelas
Xeografía
O municipio sitúase nunha zona xeográfica de transición entre as montañas do interior pontevedrés e as ribeiras das rías Baixas. Está encadrado nunha comarca natural que se estende polos contrafortes occidentais da serra do Suído. É terra de mananciais e ríos coma o Oitavén ou o Verdugo, de abruptas serras como A Fracha ou a Castrelada e encaixados vales. Limita ao norte con Cerdedo-Cotobade, ao sur con Fornelos de Montes e Soutomaior, ao leste coa Lama e ao oeste con Pontevedra.
Ponte Caldelas presenta unha morfoloxía de fortes contrastes topográficos. Estes son produto dunha intensa erosión diferencial favorecida pola rede de fracturas tectónicas ás que foi sometido polos episodios xeolóxicos.
As superficies de aplanamento orixinarias percíbense nos cumios suaves dos seus montes, entre os que destacan a serra da Castrelada (663 m), O Couto da Brea (536 m), A Penarada (544 m), monte do Antón (453 m) e monte do Taboadelo (432 m). Encaixados entre as serras, os ríos discorren por vales abruptos e profundos, con pronunciadas pendentes.
A súa densa rede fluvial organízase en torno aos cursos do Verdugo e do Oitavén, alimentados por afluentes curtos de abundante caudal debido ás elevadas precipitacións que se rexistran no paso das frontes atlánticas. Entre estes destaca o Calvelle que se une ao Verdugo antes do seu paso pola capital municipal. Ao atravesar algunhas fallas orixina a aparición de mananciais de augas minerais, coñecidas polas súas propiedades.
No río Oitavén construíuse a presa de Eirás, que abastece de auga a área urbana de Vigo, antes de que, xa no municipio de Soutomaior, se una co río Verdugo, que poucos quilómetros máis adiante desembocará na ría de Vigo.
Clima
O clima de Ponte Caldelas é un clima de transición que posúe algún trazo do clima do interior galego. As temperaturas no inverno son frías, cunha media de 7 °C, xeadas e neves moi habituais nos cumes e menos ocasionais aínda que presentes nos vales. No verán o termómetro mantense morno, cunha media duns 18 °C. As precipitacións achéganse aos 1.950 mm anuais. Entre novembro e marzo hai chuvias intensas, mais a seca estival propia das Rías Baixas queda moi atenuada. A elevada pluviosidade é por causa da posición frontal da serra fronte ao avance das borrascas atlánticas.
Demografía
Está encadrado no Partido Xudicial de Pontevedra, pero foi capital dun partido xudicial propio, disolto na década de 1960 cos concellos da Lama e de Ponte Sampaio.
Non foi un concello que perdese demasiada poboación grazas á emigración das montañas cara a capital municipal que foi pouca pero constante. O saldo é normalmente negativo, aínda que se combinan ben a capital municipal (que medra moi intensamente) e as outras parroquias (cunha poboación oscilante duns anos a outros).
Historia
miniatura|Detalle [[petróglifo da Laxe das Cruces]]
Idade Media
En 1126 o rei Afonso VII deulle o título de "Moi Leal". Conta a tradición tamén que a famosa raíña Lupa, quen perseguiu os discípulos do Apóstolo Santiago, foi natural desta vila ou residiu nela. No século XIX recibiu o tratamento de "Vila".
Estas terras foron patrimonio da catedral de Santiago de Compostela, e Xelmírez deulles privilexios e franquías. No pasado, o actual termo de Ponte Caldelas pertencía nunha metade á antiga provincia de Santiago (arciprestado do Morrazo), e na outra á de Tui (arciprestado de Soutomaior).
Idade Moderna e Contemporánea
Na Guerra da Independencia española o mariscal Soult foi derrotado nas inmediacións de Ponte Caldelas ao pasar cun exército de 20.000 homes. Desde entón agregouse ao escudo do concello, que formaba a ponte sarmentado, unha cruz en honra das vítimas desta batalla, librada en 1809 na ponte que lle dá nome, de finais do século XVI.
En 1822 pasou formar parte da nova provincia de Vigo e en 1833, finalmente, á de Pontevedra.
Toponimia
Probablemente, o municipio recibiu o seu nome pola antiga ponte sobre o río Verdugo, combinado co dos seus mananciais termais sulfuroso-sódicos ("caldas", do latín calida, calidae, quente). Aínda así, unha parte da xente do concello distingue entre Caldelas (núcleo principal) e Ponte Caldelas (municipio).
Patrimonio arquitectónico
miniatura|Calvario da Insua No termo municipal ha numerosas testemuñas do seu pasado. Destacan os castros de Santa María de Castro Barbudo e o monte Castrelo en Parada, onde tamén están os petróglifos de Tourón. Tamén existen petróglifos na parroquia de Forzáns.
Destacan tamén as igrexas da Insua, aberta ao val cun "Viacrucis" de pedra arredor do adro, e a igrexa de Xustáns, cun conxunto de igrexa e cemiterio con outro cruceiro. Desde a Capela do Sagrado Corazón (ou do Casteliño), de finais do século XIX, pode contemplarse unha panorámica da vila.
Flora
O bosque caducifolio é o de maior presenza no municipio, sobre todo nos vales dos pequenos ríos. Os cumes dos montes adoitan ter matogueiras e algunhas pequenas árbores. De todos modos, as árbores perennes fixéronse sitio con eucaliptais e piñeirais. As ribeiras do río Verdugo só están densamente poboadas ata o núcleo principal. A partir de entón, debido ao abrupto do terreo, hai matogueiras e plantas herbáceas. Outros bosques importantes son os de bidueiros e castiñeiros.
Fauna
A fauna posúe especies coma o xabaril, o raposo, o coello e pequenas aves rapaces. O lobo ou a perdiz son outras especies de menor presenza pero aínda relevante.
Nos cumes das montañas abundan pequenos animais e réptiles como serpes pequenas ou lagartos.
Ecosistemas e patrimonio natural
Os cumes de serras, coma os da Fracha ou os da Castrelada, destacan polas vistas de ata as tres rías pontevedresas (ría de Arousa, ría de Vigo e ría de Pontevedra). Outros lugares importantes son os pasos da Fraga ou os cumes dos montes do leste do concello, con neve nos invernos. O miradoiro do Castreliño é un lugar para divisar case toda a superficie do concello.
Parques e xardíns urbanos
A vila de Ponte Caldelas posúe un importante parque central formado pola Alameda e a praza de España. As principais áreas verdes da localidade son o Paseo Manuel Cordo Boullosa e o Paseo do Río, ás beiras do río Verdugo, que rematan na praia fluvial antes citada.
Política
Dende 2003 ata 2015 o alcalde do concello foi Perfecto Rodríguez Muíños, do PPdeG. Dende 1979 a 2003 o rexedor foi o seu pai, Fidel Rodríguez Toubes, do mesmo partido.
Dende as eleccións municipais do 2015 o alcalde do concello é Andrés Díaz Sobral, á fronte dun goberno formado polo PSdeG, a AVP e o BNG.
Resultados das últimas eleccións de cada ámbito:
Emprego
O sector primario foi dende sempre motor da economía local. Porén, os sectores secundario e terciario subiron notablemente. A súa explotación está limitada aos arredores do casco urbano.
Sector terciario
O sector servizos desenvolveuse grazas ao sector do comercio, que medrou con notoriedade no núcleo urbano, e ao turismo. Ponte Caldelas non tivo saída ao exterior ata hai pouco. Os aloxamentos baséanse en casas rurais, moi numerosas en parroquias como Anceu. Bastantes restaurantes foron creados recentemente, tanto por influencias do Campiño (na zona da Reigosa), como en Caldelas, polo turismo.
Educación
O concello conta con tres institucións, todas elas de carácter público e dependentes da Xunta de Galicia:
Sanidade
O concello conta cun centro de saúde público, na rúa Lepanto da área urbana de Pontecaldelas.
Comunicacións
A vila de Ponte Caldelas está a 16 km da capital provincial, desde a que se accede a través da estrada PO-532 (Pontevedra-A Cañiza).
Desde A Coruña, Compostela e Vigo chégase a Pontevedra pola AP-9 ou pola N-550.
O aeroporto de Peinador é o máis próximo, a uns 35 km.
Ademais, percorren o concello varias rutas de autobús regular. As principais son a que une A Lama con Pontevedra, pasando pola vila, e a que a une con Vigo polos concellos de Soutomaior e Redondela.
Festas
As festas patronais celébranse no último domingo de agosto. Tamén destacan a de San Vicente en xaneiro, coa chamada Romaría do Cocido, e a da Virxe das Dores en setembro, en Anceu, cunha tradicional danza á que se lle atribúe unha orixe celta.
Outra celebración gastronómica destacada é a Festa da Troita de Ponte Caldelas, creada en 1967. Ten lugar a última fin de semana de maio e inclúe un Concurso Internacional de Pesca Deportiva previo á degustación do prato.
Curicó
Curicó (do mapudungun: kurü ko, negras augas) é un municipio, unha comuna e cidade chilena da VII rexión de Maule. A área da comuna é de 1.328 km² e tiña un total de 177 766 habitantes no ano 2015. Limita polo sur con Molina e Sagrada Familia, polo norte con Teno, polo oeste con Rauco e polo leste con Romeral. Curicó é unha das urbes máis poboadas do Val lonxitudinal ou Central chileno, xunto con Rancagua, Talca e Chillán.
Clima
Curicó ten un clima mediterráneo con estación seca prolongada no verán. Relativamente caloroso de novembro a marzo, con temperaturas máximas de 36 graos Celsius nos días máis calorosos.
O inverno (de xuño a agosto) é máis húmido, con temperaturas máximas diarias de 12 graos Celsius, e mínimas de pouco máis sobre o punto de conxelamento. A pluviosidade media é de 701,9 mm por ano. O clima é medio e a pluviosidade é máis abondosa na parte norte do val.
The Maine Woods
The Maine Woods (Os bosques de Maine, en tradución literal suxerida ó galego) é un libro escrito polo autor estadounidense Henry David Thoreau.
Historia e características
A primeira edición do libro data do 1864, trala morte do autor. Esta edición foi preparada por Ellery Channing e Sophia Thoreau. Esta edición consistía en tres capítulos e un apéndice de termos técnicos. Aínda que os tres primeiros capítulos son completamente independentes, o autor tiña unha visión unitaria de todos eles. Estes narran as tres viaxes de exploración que o autor realizou a través das forestas de Maine nos anos 1846, 1853 e 1857. Os dous primeiros capítulos, Ktaadn e Chesuncook, foran publicados previamente en diarios, mais Thoreau revisounos profundamente para a publicación en formato libro. Ktaadn foi publicado no 1848 no diario Union Magazine de John Sartain. O volume Chesuncook fóra publicado no 1858 na revista Atlantic Monthly de James Russell Lowell. As dúas últimas partes, The Allegash and East Branch e o apéndice de termos técnicos, foron publicados por vez primeira na primeira edición, non sendo revisada polo propio autor. Debido a isto téñense observado erros e incongruencias, especialmente referentes a termos botánicos, vocábulos dos idiomas indíxenas ou disrupcións xeográficas e temporais no transcurso da viaxe. Estes erros foron corrixidos en edicións sucesivas.
Temática
miniatura|esquerda|O monte Ktaadn polo artista Frederic Edwin Church (1853) O libro mostra varios dos temas usuais nas obras de Thoreau.
Alfredo Garasini
Traxectoria
Formado nas categorías inferiores de Boca Juniors, debutando co primeiro equipo o 1 de xuño de 1916. Militou no club un total de 12 tempadas como xogador e 4 como adestrador, case toda a súa carreira futbolística, exceptuando un ano que xogou no Deportivo Norte a causa de problemas coa directiva de Boca e o 29 de xuño de 1920 que xogou para River Plate na Copa Competencia fronte a Atlanta.
The Maine Woods
Natureza
Por unha banda, a paisaxe e a natureza son descritas de maneira detallada, con frases alongadas. A natureza, virxe ou case inafectada, é descrita cos ollos dun botánico, naturalista e xeógrafo. Son comunes as citas de flores e árbores, aves e animais e de accidentes xeográficos. De feito cada un dos diferentes capítulos levan coma título o nome dun lugar do estado de Maine. Así Ktaadn é un cumio, Chesuncook e Allegash son os nomes de dous lagos e East Branch fai referencia a parte leste do río Penobscot. Descríbese coma o ser humano e o seu modo de vida afectan a contorna. Por exemplo cítase a influencia dos madeireiros e a súa afectación nas forestas, axudando á construción de infraestruturas primitivas e dos primeiros asentamentos humanos en Maine. Critícase a caza, especialmente aquela que afectaba ós renos. E como o ser humano non é capaz de relacionarse co medio natural, entendendo este unicamente coma unha fonte de recurso e de aproveitamento.
Alfredo Garasini
Traxectoria
Formou parte da famosa xira que o equipo xeneize realizou por Europa en 1925.
Coa selección de fútbol
Debutou coa Selección de fútbol da Arxentina o 25 de outubro de 1924 ante Chile. Tamén xogaría un segundo encontro o 13 de decembro de 1925 ante o Brasil, ante quen anotou un gol.
Como Adestrador
Unha vez retirado do fútbol en activo foi adestrador de Boca Juniors entre 1943 e 1945, obtendo dous campionatos arxentinos, en 1943 e 1944.
Faleceu formando parte do corpo técnico do club na cidade de Santa Fe, a onde se trasladou xunto ao equipo para xogar un amigábel ante Colón de Santa Fé.
Ligazóns externas
Estatísticas do xogador
Juan Sarmiento Patiño
Juan Sarmiento Patiño nado o 23 de febreiro de 1911 en San Martiño do Porto (parroquia do concello de Cabanas) e finado o 1 de agosto de 1997, foi alcalde de Pontedeume desde 1940 ata 1970.
50
Outros
50er
Juan Sarmiento Patiño
Traxectoria
Logo de cursar os estudos de Bacharelato por libre, preparouse para o ingreso na Escola de Máquinas da Armada. A instauración da II República Española en 1931 impídelle a súa aspiración, xa que logo o goberno republicano pechara a Escola.
Durante o período republicano exerce como mestre interino ata o comezo da guerra civil, na que participa na fronte de Asturias como voluntario no bando dos sublevados. Posteriormente, e tras o paso pola Academia de Suboficiais de León, acadou o grao de sarxento.
O 12 de decembro de 1940 foi nomeado alcalde de Pontedeume. Durante o seu longo mandato ata 1970, o concello mudou profundamente. Logo da súa marcha da alcaldía, o 17 de setembro de 1970, a nova corporación nomeouno Fillo Adoptivo de Pontedeume e deulle o seu nome a un parque da vila, en sesión do 30 de setembro de 1971.
Myth Takes
Myth Takes é un o terceiro álbum da banda estadounidense de dance-punk !!!, editado o 5 de marzo do 2007 a través do selo Warp Records. Foi gravado en Nashville, Tennessee, e conta co batería Jerry Fuchs. As primeias edicións limitadas da versión en CD viñan cun segundo disco con tres remesturas.
O primeiro sinxelo foi "Heart of Hearts", aparecido como descarga gratuíta e vinilo limitado o 19 de febreiro. Realizouse un vídeo para "Must Be the Moon", dirixido por Ben Dickinson, e este tema foi lanzado como sinxelo o 14 de maio (o 5 de xuño en Norteamérica); este está unicamente dispoñible como descarga dixital e en vinilo de 12".
Galería de imaxes de Paradela
Galería de imaxes do concello de Paradela na provincia de Lugo.
Ashley Olsen
Ashley Olsen, nada no barrio de Sherman Oaks, na cidade dos Ánxeles (California) o 13 de xuño de 1986 é unha actriz, deseñadora de moda, autora, produtora e muller de negocios estadounidense. É irmá xemelga da tamén actriz Mary-Kate Olsen.
Tomás Bóveda
Traxectoria
De pais ourensáns e sobriño de Eduardo Blanco Amor, foi o primeiro de oito irmáns. Dende moi novo asiste a clase de debuxo artístico na Escola de Artes e Oficios da deputación de Ourense. Estudos que vai perfeccionando en Sevilla, na Escola Superior de Pintura Santa Isabel de Hungría, Escola de Belas Artes de San Fernando de Madrid, Casón do Retiro, Canarias e A Coruña.
Do que aprendeu dos grandes mestres andaluces quedaron as súas dotes de bo debuxante, converténdose nun estudoso das tonalidades e claroscuro de Velázquez, Rembrandt, El Greco, Goya ou outros máis modernos ata que evolucionou cara a pureza das formas e o seu característico tratamento da cor.
Orixinal, captador do ambiente cargado de certo lirismo que o achega a sentir e interpretar a paisaxe e outros temas, brillando na figuración das miserias da sociedade. O seu estilo e preocupación radicaba en expresar o esencial, con tendencia a unha pintura figurativa expresionista ás veces con reberetes de tendencias modernas.
Foi un pintor intimista cheo de espiritualidade que realizou tamén retratos de impecable factura, que constitúen estudos humanos cheos de psicoloxía e alento, con predominio (común á toda a obra) de planos estudados dos seus temas que o achegan ao camiño da sinceridade e intimidade; ao decorativo atinado e orixinal das súas paisaxes, bodegóns e flores. Cultivador inesgotable de plástica harmonizada con raíces iconográficas definidas da súa terra galega: vagabundos e santeiros, xentes de oficio e o submundo da picaresca galega.
Tamén cultivou a pintura mural e fixo encargos. Como o do corredor das Galerías Centrales de Ourense, onde nos anos 60 do século XX pintou unha composición naturalista realizada en horizontal, alusiva aos nenos, animais e plantas, directamente na parede con acrílicos. Hoxe tapado cun plafón de xeso.
Realizou varias exposicións en Galicia e outras capitais españolas e foi Medalla de ouro e primeiro premio na III Exposición nacional do S.E.M. celebrada en Madrid na década dos 70.
Tamén foi colaborador en prensa con críticas de arte, especialmente no diario La Región, onde ilustrou artigos de persoeiros como Otero Pedrayo. Foi asiduo ás tertulias do Parque e de O'Volter e tamén fixo contribucións a outros proxectos como a revista Vieiros.
Kátia Guerreiro
Kátia d'Almeida d’Oliveira Rosado Guerreiro Ochoa, coñecida artisticamente como Kátia Guerreiro, nada o 23 de febreiro de 1976 en Vanderbijlpark, Suráfrica, é unha fadista e médica portuguesa. Divide a súa vida entre as paixóns pola música e pola medicina. É unha das máis internacionais fadistas portuguesas. O seu fado caracterízase por unha gran riqueza lírica, cantando a escritores portugueses contemporáneos, como António Lobo Antunes.
Traxectoria
Coa mesma parella e o viola-baixo Armando Figueiredo, e apadriñada polo fadista João Braga, estreouse en 2001 co disco "Fado Maior". O álbum, editado por Ocarina, coñeceu un grande éxito internacional, sendo editado no Xapón e Corea do Sur. Entre outros temas, inclúe fados popularizados por Amália Rodrigues, a súa maior influencia, e poemas musicados de Fernando Pessoa, Sophia de Mello Breyner Andresen e António Lobo Antunes.
En 2003, tamén por Ocarina, lanzou o álbum "Nas Mãos do Fado". O título é unha referencia á máis característica das súas poses en escena: as mans agarradas atrás das costas. Volve a cantar a António Lobo Antunes e, por primeira vez, visita outra das súas grandes referencias, Dulce Pontes.
A presenza de Dulce Pontes acentúase no álbum seguinte, "Tudo ou Nada", de 2005, no que esta escribiu o tema "Caravela". Con edición da Som Livre, é o máis ousado dos discos de Kátia Guerreiro, contando cunha versión de "Saudades do Brasil en Portugal", de António Carlos Jobim, e de "Menina do Alto da Serra", versión do tema con que Tonicha venceu o Festival RTP da Canção de 1971. O disco conta aínda coa participación do pianista de jazz Bernardo Sassetti, no tema "Minha Senhora das Dores".
Unha vez máis canta a António Lobo Antunes e homenaxea a poetisa Sophia de Mello Breyner Andresen. Nese mesmo ano, foi presentada como mandataria da xuventude da candidatura de Aníbal Cavaco Silva á Presidencia da República portuguesa para as eleccións de 2006.
En 2006 foi editada unha caixa cos seus primeiros dous discos e o álbum "Tudo Ou Nada" foi reeditado, destacándose a colaboración do brasileiro Ney Matogrosso.
Katia Guerreiro xa deu concertos por todo o mundo, en locais tan diversos como o Xapón, Marrocos, a Turquía, a Francia (a parte europea e a Nova Caledonia), os Países Baixos, a Suecia, o Brasil, a Bulgaria, Macau (China), a Rusia ou España.
Klaus Wowereit
Klaus Wowereit, nado en Berlín o 1 de outubro de 1953, é un político alemán do Partido Socialdemócrata de Alemaña (SPD). Desde o 16 de xuño de 2001 é o alcalde-presidente de Berlín e desde o 13 de novembro de 2009 é vicepresidente federal da SPD.
Traxectoria
Klaus Wowereit creceu sen pai nunha familia católica en que era o máis novo de cinco irmáns (tres homes e dúas mulleres). Na súa época de estudante realizou traballos a tempo parcial e axudou economicamente a un dos seus irmáns. Posteriormente, coidou durante anos de seu irmán, que quedara parapléxico por causa dun accidente, e mais de súa nai, enferma de cancro.
Despois de estudar a secundaria na Ulrich-von-Hutten-Oberschule do distrito de Berlin-Lichtenrade e de pasar a selectividade en 1973, Wowereit comezou na Freie Universität Berlin os estudos de Dereito, que acabou en 1979 ao superar a primeira oposición (Staatsexam). Fixo as prácticas en diversos destinos, como o xulgado de primeira instancia de Tempelhof-Kreuzberg (Berlín), e en 1981 superou a segunda oposición. Despois accedeu a un posto de alto funcionario no departamento de Interior do senado (goberno do Land) de Berlín.
Cargos públicos e mandatos
Renunciou ao cargo en 1995 despois de ser elixido deputado na cámara parlamentaria de Berlín, onde comezou co posto de vicepresidente do grupo parlamentario da SPD. Máis tarde, en 1991, foi elixido presidente do grupo.
Nos comezos da década seguinte, o estoupido dun grande escándalo inmobiliario e financeiro relacionado coa quebra da Bankgesellschaft Berlin —un holding de entidades bancarias públicas e privadas de carácter local — tivo diversas consecuencias: unha situación de emerxencia orzamentaria do estado de Berlín, a ruptura da coalición da SPD coa CDU de Eberhard Diepgen —daquela alcalde-presidente da cidade— e a elección de Klaus Wowereit o 16 de xuño de 2001 como sucesor de Diepgen no goberno local, cos votos da SPD, da PDS (hoxe integrada en Die Linke) e da Alianza 90/Os Verdes. Wowereit foi o encargado de conformar, antes da celebración das seguintes eleccións anticipadas, un senado de Berlín composto pola SPD e Os Verdes e tolerado pola PDS. Nas eleccións anticipadas do 21 de outubro de 2001, a SPD berlinesa foi a primeira forza política pola primeira vez en 30 anos, tras conseguir un 29,7% dos votos e un crecemento do 7,3%. Fronte a iso, a CDU, con Frank Steffel como candidato, afundiuse un 17% e acadou o 23,8% dos sufraxios. Desde xaneiro de 2002, Wowereit preside un senado gobernado pola coalición da SPD coa PDS (actualmente Die Linke).
miniatura|300px|dereita|Klaus Wowereit (no centro) en xullo de [[2006, no comezo das obras do complexo Upper East Side Berlin]]O 20 de maio de 2006, con só dúas abstencións entre os votos de 200 delegados do congreso local da SPD, Wowereit volveu ser elixido candidato do partido para as eleccións do 17 de setembro de 2006 á cámara parlamentaria de Berlín. A SPD gañou os comicios cun 30,8% dos votos, mentres que a CDU de Friedbert Pflüger acadou un 21,3%. O 23 de novembro de 2006, o parlamento de Berlín volveu escoller a Wowereit —-na segunda rolda de sufraxio e cun voto de diferenza— como alcalde-presidente da cidade. Des daquela, tamén asumiu o cargo de senador de Cultura, do que se xubilara Thomas Flierl.
Wowereit foi membro do consello de radiodifusión da emisora SFB.
Partido
Wowereit afiliouse á SPD cando estudaba secundaria. Na época universitaria adheriuse á federación rexional berlinesa dos Jusos (xuventudes da SPD).
Como alcalde-presidente, Klaus Wowereit é integrante da xunta directiva da federación berlinesa da SPD. Tras a renuncia de Peter Strieder á presidencia da devandita federación, Wowereit refusou ocupar o posto e cedeullo a Michel Müller.
O 13 de novembro de 2009, durante o congreso federal da SPD, foi elixido como un dos catro vicepresidentes do novo líder do partido, Sigmar Gabriel.
Política
Por mor da crítica situación financeira de Berlín no momento da súa chegada ao cargo de alcalde-presidente, Wowereit e mais Thilo Sarrazin, o seu senador de Finanzas da época, estableceron desde o comezo unha ríxida política de aforro que non renunciaba aos recortes sociais. As partidas en que máis se recortou foron as de persoal, especialmente as do funcionariado. O papel da cidade de Berlín como contratadora desapareceu da patronal pública e, ademais, a xornada laboral dos funcionarios foi aumentada.
En agosto de 2006 Wowereit anunciou que no futuro íase implicar máis na política federal. . Nunha entrevista realizada en novembro de 2009 a Sigmar Gabriel, presidente da SPD, este non descartaba unha candidatura de Klaus Wowereit para a Chancelaría nas eleccións da 18ª lexislatura do Parlamento alemán, previstas para 2013.
miniatura|250px|esquerda| Klaus Wowereit (no centro) en [[2008, na inauguración do monumento aos homosexuais perseguidos no Nacionalsocialismo, en Berlín.]]Malia que a popularidade de Wowereit nas enquisas de 2006 en Berlín era moi alta, a súa reputación foi empeorando nos anos seguintes. Nunha enquisa de 2009 do Forsa-Institut, as decisións políticas coetáneas de Wowereit eran rexeitadas pola maioría da poboación berlinesa. Así, Wowereit impediu por razóns tácticas a celebración conxunta do referendo Pro Reli —que partira dunha iniciativa lexislativa popular berlinesa para que o ensino da relixión nas escolas puidese ser unha alternativa á materia obrigatoria de Ética — coas eleccións ao Parlamento europeo de 2009, efectuadas só dous meses despois; isto supúxolles aos orzamentos de Berlín un custo adicional de 1,5 millóns de euros. Pola mesma, un 74% dos berlineses inquiridos consideraban errada a decisión de Wowereit de alugarlle os edificios e terreos do antigo aeroporto de Tempelhof á feira de moda urbana Bread&Butter
En febreiro de 2010, nunha enquisa do Forsa-Institut entre a poboación berlinesa, tanto o coñecemento como a popularidade de Wowereit marcaron índices aínda peores. Amais da xestión deficiente das restricións de 2009 e 2010 nos S-Bahn (trens metropolitanos) berlineses, tamén se lle atribúe unha intervención titubeante e comentarios despectivos no caso do caos provocado polo xeo en Berlín en febreiro de 2010. As deficiencias na retirada de xeo das beirarrúas da cidade provocaron fracturas óseas e outras lesións; perante a indignación dos berlineses, Wowereit fixo un comentario considerado obsceno —"estamos en Berlín, non en Haití"— co que aludía ao terremoto de Haití de 2010, que causara 300 000 vítimas mortais.
Xa hai tempo que nas filas dos seu propio partido tamén se lle recrimina que goberne cada vez con menos entusiasmo e que desatenda proxectos importantes do senado de Berlín.
Tras a designación de Renate Künast como candidata da Alianza 90/Os Verdes ás eleccións para o parlamento de Berlín de 2011, durante un tempo as enquisas de popularidade situaron a Wowereit por abaixo da súa contendente. Porén, o alcalde non só conseguiu remontar ata empatar nas enquisas, senón que chegou a lograr unha clara vantaxe.
Presidencia do Senado alemán
Do 1 de novembro de 2001 ao 31 de outubro de 2002, Wowereti foi presidente do Senado alemán.
Durante o seu período no cargo tomouse a controvertida decisión sobre a lei de inmigración, en que Wowereit tivo un papel central: cando a delegación brandemburguesa emitiu un voto irregular, Wowereit non rexistrou a votación como nula, senón que seguiu preguntando ata que se pronunciou o presidente do estado de Brandemburgo, Manfred Stolpe, que apoiaba a lei. A continuación, Wowereit rexistrou os votos de Brandemburgo como favorables, o que desencadeou fortes protestas por parte dos estados gobernados pola Unión (a suma da CDU e mais a CSU). A lei foi aprobada cos votos de Brandemburgo, pero nunha sentenza do 18 de decembro de 2002 o Tribunal Constitucional de Alemaña acabou declarando a súa nulidade por mor destas irregularidades no proceso.
Piers Courage
Piers Raymond Courage nado en Colchester, Essex, Inglaterra o 27 de maio de 1942 e finado no Circuíto Park Zandvoort, Países Baixos o 21 de xuño de 1970 foi un piloto de carreiras británico. participou en 29 Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula 1, debutou o 2 de xaneiro de 1967. Logrou dous podios e anotou un total de vinte puntos de campionato.
Biografía
Piers Courage era o fillo máis vello e herdeiro da dinastía Courage brewing. Educado en Eton, comezou a súa andaina nas carreiras no seu propio Lotus 7, pero estes primeiros esforzos estiveron marcados principalmente polos seu strompos.
Logo dunha breve tempada percorrendo os circuítos de competición europeos de F3 en 1964 cun Lotus 22, xunto con Jonathan Williams, os bos resultados persuadírono para facer unha tempada completa en. Foi nesta tempada, conducindo un Brabham F3 de 1.0L para Charles Lucas, que primeiro formou unha alianza con Frank Williams nese momento o outro piloto de Lucas e durante algún tempo mecánico. Unha serie de bos resultados, incluíndo catro vitorias, alentaron a Colin Chapman a ofrecerlle a Courage un asento nun Lotus 41 para a tempada 1963 de F3. Este coche era inferior ao Brabhams dominantes pero Courage aínda aínd logrou volver a superalos nalgunha ocasión, gañándose o paso ata a categoría de Fórmula 2 para o Gran Premio de Alemaña de 1966, onde estrelouse.
thumb|left|Piers Courage nun [[Frank Williams Racing Cars Brabham BT26A no Gran Premio do Reino Unido de 1969]]
Asinou polo equipo británico BRM de Fórmula 1 para, xunto a Chris Irwin, a súa carreira case terminou nun fracaso ignominioso. O estilo de condución salvaxe de Courage fíxolle estrelarse máis veces do que era profesionalmente saudable, e a súa tendencia a trompear en momentos cruciales levou ao equipo a deixalo despois do Gran Premio de Mónaco de 1967. Completou o resto da tempada concentrándose en pilotar en carreiras alternativas, como era común nos anos 60, na F2 co McLaren M4A de John Coombs, terminando cuarto no campionato de pilotos sen clasificar. Ao final da tempada comprou o coche de Coombs. Unha boa carreira en McLaren durante o inverno nas Tasman Series, incluíndo unha vitoria na última carreira, deu lugar a que Tim Parnell ofrecéralle un asento no equipo Reg Parnell Racing BRM para. Ademais dunha boa traxectoria na F1 en 1968, incluíndo finais nos puntos no Gran Premio de Francia de 1968 e Italia, Courage tamén pilotou para o equipo de F2 do seu vello amigo Frank Williams. Cando Frank Williams Racing Cars decidiu dar o paso á F1 en, Courage foi a súa primeira opción como piloto.