cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
LZ 129 Hindenburg
Construción e características
O dirixíbel tiña un novo deseño, completamente feito de duraluminio: 245 m de longo, 41 m de diámetro, 16 bolsas (14 de hidróxeno e 2 balóns de ar) cunha capacidade de 200.000 m³ de gas, cun impulso útil de 112,1 toneladas (1.099 MN), grazas a catro motores diésel Daimler-Benz de 1.200 CV (890 kW). Acadaba unha velocidade máxima de 135 km/h.
O Hindenburg era máis longo que tres Boeing 747 xuntos. Orixinalmente, tiña capacidade para 50 pasaxeiros —sendo aumentada até 72 en 1937—, e contaba cunha tripulación de 61 persoas. Por razóns aerodinámicas, as dependencias dos pasaxeiros atopábanse dentro da estrutura do dirixíbel, e non en góndolas. Foi cuberto con tea de cotón, vernizada con óxido de ferro e acetato-butirato de celulosa impregnado de po de aluminio (o po de aluminio e o óxido de ferro forman unha mestura chamada «termita» que é moi inflamábel).
Primeiros voos con éxito
O réxime nazi apropiouse da imaxe do Hindenburg como unha mostra da grandeza do poderío alemán. O 1 de agosto de 1936, durante a inauguración dos Xogos Olímpicos de Berlín, o dirixíbel sobrevoou o estadio olímpico intres denantes da aparición de Adolf Hitler.
O desastre do Hindenburg
thumb|O Hindenburg estoupando o 6 de maio de 1937. O 6 de maio de 1937, o dirixíbel Hindenburg incendiouse e destruíuse durante un intento de aterraxe na Estación de Ar Naval Lakehurst en Mánchester Township, Nova Jersey, Estados Unidos.
Ás 19:25, mentres o Hindenburg xa largara os amarres e se achegaba á torre, observouse na popa un escintileo de fogo de santelmo, que son faíscas extensas e inermes de electricidade estática (había unha tormenta eléctrica e o ar estaba cargado eléctricamente). Repentinamente, prendeuse lume na parte superior da popa, estendéndose case instantaneamente por todo o dirixíbel mentres a estrutura caía lentamente sobre os pasaxeiros, que saltaban dende unha altura de 15 metros. En menos de 40 segundos, o dirixíbel destruíuse totalmente.
Das 97 persoas a bordo (36 pasaxeiros e 61 tripulantes), houbo 35 mortes (13 pasaxeiros e 22 tripulantes). Un traballador en terra tamén morreu, sumando un total de 36 falecementos. O desastre foi amplamente cuberto en impactantes vídeos, fotografías e nunha crónica radial gravada por Herbert Morrison, testemuña do desastre, o cal foi retransmitido ao día seguinte.
O bígamo
O bígamo (en The Bigamist) é un filme estadounidense de 1953 dirixido por Ida Lupino e protagonizado por Joan Fontaine, Ida Lupino, Edmund Gwenn e Edmond O'Brien. O produtor Collier Young estaba casado con Fontaine naquel momento, e anteriormente estivérao con Lupino. O bígamo é considerada como a primeira longametraxe na que a estrela feminina dun filme se dirixiu a si mesma.
Estreouse subtitulado en galego o 9 de outubro de 2020, no Centro Galego de Artes da Imaxe (A Coruña).
Sinopse
Harry e Eve Graham queren adoptar un neno, xa que Eve é infértil. O axente de adopción Mr. Jordan advirte á parella de que necesitaría investigalos a fondo. Harry mira con curiosidade a Jordan, algo que preocupa a Jordan.
Harry e Eve viven en San Francisco e son copropietarios dun negocio, polo que Harry viaxa aos Ánxeles por traballo. Jordan chega á oficina dos Ánxeles de Harry buscando información sobre Harry. A recepcionista chama a todos os hoteis, mais ningún deles ten un Harry Graham rexistrado. Algúns dos directores lembran a Harry, mais levaba meses sen rexistrarse nos seus hoteis. Jordan está moi desconcertado e finalmente atopa un abridor de cartas na mesa de Harry co nome de "Harrison" Graham. Cando visita o enderezo correspondente, atopa a Harry, cunha muller e un bebé. Cando Jordan está a piques de chamar a policía, Harry explícalle como chegou á situación.
Recepción
O filme tivo dificultades cando RKO Pictures se apartou, deixando os cineastas distribuíla. No momento da estrea recibiu críticas entusiastas. A trama asume descaradamente aspectos da propia vida privada de Lupino (compartindo o mesmo marido guionista con Fontaine; un embarazo extramatrimonial) e mostra as casas de Hollywood dalgúns dos seus amigos nunha xira no autobús das estrelas. A Encyclopedia of Film Noir considera O bígamo "infrecuentemente ambigua" para a súa época.
Serpentinita
miniatura|Serpentinita do [[val de Maurienne, Savoia, Alpes franceses]] miniatura|Mostra de serpentinita do [[Golden Gate National Recreation Area, California, Estados Unidos]] miniatura|Serpentinita [[Cromita|cromítica (7,9 cm de longo), Provincia de Estiria, Austria. O protólito era unha peridotita dunita do manto superior do Proterozoico-Paleozoico temperán que foi metamorfizada moitas veces durante o Devoniano, Permiano e Mesozoico.]] miniatura|Serpentinita fortemente pregada dos Alpes austríacos. Detalle de 30×20 cm. A serpentinita é unha rocha composta predominantemente dun ou máis dos minerais do grupo da serpentina, cuxo nome se orixinou pola semellanza da textura da rocha coa da pel dunha serpe. A serpentinita foi ás veces chamada serpentina ou rocha serpentina, especialmente en textos xeolóxicos vellos e noutros contextos culturais. Pero a serpentina é un mineral ou grupo de minerais e a serpentinita é unha rocha metamórfica.
Formación e mineraloxía
A serpentina fórmase pola serpentinización case completa de rochas máficas a ultramáficas. Pode formarse sempre que auga pobre en dióxido de carbono se infiltra en rochas ultamáficas. Isto acontece nas dorsais mesooceánicas e no manto dos antearcos das zonas de subdución.
A composición mineral final da serpentinita adoita estar dominada pola lizardita, crisótilo (dous minerais do subgrupo da serpentina) e magnetita (Fe3O4). A brucita (Mg(OH)2) e a antigorita son menos comúns. A lizardita, crisótilo e antigorita teñen aproximadamente a fórmula Mg3(Si2O5)(OH)4 ou (Mg(2+), Fe(2+))3Si2O5(OH)4, pero difiren nos seus compoñentes menores e na súa forma. Entre os minerais accesorios, presentes en pequenas cantidades, están a awaruíta, outros minerais metálicos nativos e minerais sulfurados. miniatura|[[Ofiolita do Parque Nacional Gros Morne, Terra Nova. As ofiolitas caracterízanse por ter como un dos seus compoñentes a serpentinita.]]
Produción de hidróxeno
A reacción de serpentinización implica a transformación da fayalita (membro con Fe final da serie da olivina) pola auga en magnetita e cuarzo e tamén produce hidróxeno molecular H2 segundo a seguinte reacción:
Esta reacción lembra moito á reacción de Schikorr, que tamén produce gas hidróxeno por oxidación de ións Fe2+ a Fe3+ polos protóns H+ da auga. Dous H+ redúcense despois a H2.
Na reacción de Schikorr, os dous H+ reducidos a H2 proceden de dous anións OH-, despois transformados en dous anións óxido (O(2-)) incorporados directamente á rede cristalina da magnetita, mentres que o exceso de auga libérase na reacción como un subproduto.
Chemineas hidrotermais e volcáns de barro
miniatura|Unha espira branca de carbonato no [[campo hidrotermal da Cidade Perdida no Atlántico]] As chemineas hidrotermais profundas localizadas en zonas de serpentinita preto do eixe das dorsais mesooceánicas lembran xeralmente as fumarolas negras localizadas en zonas de basalto, pero emiten moléculas de hidrocarburos complexas. O campo Rainbow situado na dorsal do Atlántico é un exemplo de ditas chemineas hidrotermais. A serpentinización por si soa non pode proporcionar a calor para que funcionen estas chemineas, as cales deben ser impulsadas principalmente polo magmatismo. Porén, o campo hidrotermal da Cidade Perdida, situado preto do eixe da dorsal mesoatlántica, pode funcionar impulsado só pola calor orixinada na serpentinización. As súas chemineas raramente son fumarolas negras, emiten fluídos relativamente fríos (de 40 a 75 °C) que son moi alcalinos, altos en magnesio e baixos en sulfuro de hidróxeno. Estas fumarolas negras constrúen chemineas moi grandes, de ata 60 m de altura, compostas de carbonatos e brucita. Unha próspera comunidade microbiana está asociada coas chemineas. Aínda que as propias chemineas non están compostas de serpentinita, están aloxadas en serpentinita que se estima se formou a unha temperatura duns 200 °C. Os depósitos de sepiolita nas dorsais mesooceánicas puideron formarse por actividade hidrotermal impulsada pola serpentinita. Porén, segue discutíndose se a sepertinización por si soa pode explicar o fluxo de calor do campo da Cidade Perdida.
O antearco da zona de subdución das Marianas alberga grandes volcáns de barro de serpentinita, que expulsan barro de serpentinita que ascende por fallas desde o manto do antearco serpentinizado que está debaixo. O estudo destes volcáns de barro axuda a comprender os procesos de subdución, e os fluídos de elevado pH emitidos nos volcáns serven para manter unha comunidade microbiana.
As perforacións experimentais realizadas nas capas de gabro da codia oceánica preto das dorsais oceánicas demostraron a presenza dunha poboación dispersa de bacterias que degradan hidrocarburos. Estes poden alimentarse de hidocarburos producidos por serpentinización das rochas ultramáficas que hai debaixo.
Ecoloxía
miniatura|upright=1.15|[[Ecosistema de serpentinita no sur de Nova Caledonia.]]
Os solos situados sobre un basamento de serpentinita adoitan ser delgados e ás veces están ausentes. Son solos pobres en calcio e outros nutrientes importantes para a s plantas, pero ricos en elementos tóxicos para as plantas como o cromo e o níquel, polo que non son moi fértiles. Algunhas especies de plantas, como Clarkia franciscana e certas especies de Arctostaphylos, están adaptadas a vivir sobre afloramentos de serpentinita. Porén, como os afloramentos de serpentinita son poucos e illados, as súas comunidades de plantas son illas ecolóxicas e estas especies distintivas están a miúdo moi en perigo. Por outra parte, as comunidades de plantas adaptadas a vivir sobre afloramentos de serpentinita de Nova Caledonia resisten o desprazamento por especies introducidas que están pouco adaptadas a ese ambiente.
O solo de serpentina está amplamente distribuído pola Terra, e en parte reflicte a distribución de ofiolitas e outras rochas que conteñen serpentina. Hai afloramentos de solos de serpentina na península Balcánica, Turquía, a illa de Chipre, os Alpes, Cuba e Nova Caledonia. En América do Norte tamén hai solos de serpentina en áreas pequenas pero amplamente distribuídas na vertente oriental dos Montes Apalaches no leste dos Estados Unidos, e nas cordilleiras do Pacífico de Oregón e California.
Distribución
Notables lugares con presenza de serpentinita son as Minas Thetford, Quebec; o lago Valhalla, Nova Jersey; o condado de Gila, Arizona; o complexo Lizard, Lizard Point, Cornualla; e en localidades de Grecia, Italia e outras partes de Europa. En Galicia aparece no Complexo de Cabo Ortegal. Notables ofiolitas que conteñen serpentinita son a ofiolita de Semail de Omán, a ofiolita de Troodos en Chipre, as ofiolitas de Terra Nova e o cinto de ofiolitas principal de Nova Guinea.
Pedra decorativa na arquitectura e a arte
miniatura|Copas de serpentinita de [[Zöblitz]] Os minerais do grupo da serpentina teñen unha dureza de Mohs de 2,5 a 3,5, o que fai que a serpentinita sexa doada de gravar e tallar. Graos de serpentinita máis altos en calcita, xunto con brechas formadas por serpentinita, como a verd antique utilizáronse historicamente como pedras decorativas polas súas cualidades parecidas ao mármore. O College Hall da Universidade de Pennsilvania, por exemplo, foi construído con serpentina. Fontes populares de serpentinita en Europa antes do contacto con América foron a rexión montañosa do Piemonte de Italia e Larissa, Grecia. As serpentinitas utilízanse de moitas maneiras en arte e artesanía. Por exemplo, foi torneada en Zöblitz, Saxonia desde hai centos de anos.
Ferramentas de pedra talladas, lámpadas de aceite Qulliq e esculturas inuit
Os Inuit e outros pobos indíxenas do Ártico e menos máis o sur usaron unha cunca tallada en serpentinita chamada lámpada qulliq ou kudlik con mecha, para queimar aceite ou graxa para quentarse, dar luz e cociñar. Os inuit facían con serpentinita ferramentas e máis recentemente tallas de animais para o comercio.
Pedras de forno suízas
No Val d'Anniviers, Suíza atópase unha variedade de xisto de talco e clorita asociado coa serpentinita alpina que foi utilizado para facer o que alí chaman "pedras de forno" (en alemán Ofenstein), unha base de pedra tallada baixo unha cociña de ferro fundido.
Escudo para neutróns en reactores nucleares
A serpentinita contén unha cantidade significativa de auga ligada, polo que contén abundantes átomos de hidróxeno capaces de desacelerar os neutróns por colisión elástica (proceso de termalización dos neutróns). Debido a isto, a serpentinita pode usarse como un recheo seco dentro de cubertas de aceiro nalgúns deseños de reactores nucleares. Por exemplo, na serie RBMK, como o de Chernóbil, foi utilizado como escudo para a radiación superior para protexer aos operarios dos neutróns que escapan. A serpentina pode tamén engadirse como agregado a un formigón especial usado en protección de reactores nucleares para incrementar a densidade do formigón (de 2,6 g/cm3) e a súa sección eficaz de captura de neutróns.
Secuestro de CO2
Como absorbe facilmente dióxido de carbono, a serpentinita pode usarse para o secuestro de dióxido de carbono atmosférico. Para acelerar a reacción, debe facerse reaccionar a serpentinita co dióxido de carbono a altas temperaturas en reactores de carbonatación. O dióxido de carbono pode tamén facerse reaccionar con residuos de minas alcalinos procedentes de depósitos de serpentina, ou o dióxido de carbono pode ser inxectado directamente baixo terra en formacións de serpentinita. Tamén se pode usar a serpentinita como fonte de magnesio xunto con celas electrolíticas para o limpado de CO2.
Referencias culturais
É a rocha oficial e emblema litolóxico do estado de California. En 2010, fíxose unha proposta de lei que retiraría ese status á serpentinita debido a que pode conter crisótilo, o cal pode orixinar o nocivo asbesto. Pero atopou a oposición dalgúns xeólogos californianos que sinalaron que o crisótilo presente non é perigoso a non ser que sexa mobilizado no aire como po.
A familia Samuni
A familia Samuni (en La strada dei Samouni) é un filme documental franco-italiano de 2018 dirixido por Stefano Savona. O filme mestura acción en vivo, animación e recreacións de imaxes con drone. Foi escollido para a súa proxección na sección "Directors' Fortnight" no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2018, onde gañou o premio L'Œil d'or ó mellor documental.
A illa das mentiras
A illa das mentiras (en La isla de las mentiras) é un filme español de 2020 dirixido pola galega Paula Cons, con guión da propia Paula Cons e Luis Marías, e protagonizada por Nerea Barros, Victoria Teijeiro, Ana Oca, Aitor Luna e Darío Grandinetti. Conta a historia ficcionada das Heroínas de Sálvora, tres mozas que arriscaron a súa vida para salvar os sobreviventes do naufraxio do Santa Isabel na Illa de Sálvora.
A familia Samuni
Estreouse subtitulado en galego o 14 de outubro de 2020, no Centro Galego de Artes da Imaxe (A Coruña). Foi traducido por Samuel Solleiro.
A illa das mentiras
Estreouse nos cinemas dobrada en galego. A dirección de dobraxe foi realizada por Charo Pena e a tradución por Margarita Díaz.
Argumento
Durante a madrugada do 2 de xaneiro de 1921 o vapor Santa Isabel que se dirixía a Buenos Aires afúndese fronte á costa da Illa de Sálvora na ría de Arousa, Galicia. Nesa noite non había homes na illa, xa que estaban a celebrar o Nadal en terra firme. Tres mozas da illa arriscan a súa vida para salvar aos sobreviventes: María (Nerea Barros)  impulsiva e adiantada ao seu tempo, Josefa (Vitoria Teijeiro) un pouco tópico da muller galega, calada e máis prudente e Cipriana (Ana Oca) case unha nena que quere saír da illa para coñecer o mundo real. Remando só de ouvido pola espesa néboa e a noite pechada logran salvar a 48 persoas.
Un xornalista arxentino, León (Dario Grandinetti) chega á illa para cubrir a noticia e investigar o caso. Co transfondo das loitas sociais, aos poucos o xornalista descobre que nada é o que parece e que hai numerosas incógnitas por resolver.
Elenco
O resto de actores dobráronse a si mesmos na versión en galego do filme.
Produción
A película foi rodada na illa de Sálvora, onde ocorreu realmente o naufraxio do Santa Isabel, no Grove e Muros e retrata especialmente a sociedade de principios do século XX en España a través da historia ficionada de tres mulleres, Cipriana Oujo Maneiro, Josefa Parada e María Fernández Oujo de 24, 16 e 14 anos respectivamente que vivían na illa e que se saíron da norma establecida para levar a cabo un acto heroico polo que primeiro foron aplaudidas e homenaxeadas, para despois ser vilipendiadas e finalmente esquecidas. ​
É unha coprodución da produtora galega Agallas Films, a vasca Historias do Tío Luís, a arxentina Aleph Cine e a portuguesa. Cun orzamento de 1,5 millóns de euros conta coa participación ademais de TVG, RTVE e ETB.​
Flora Ugwunwa
Flora Ugwunwa, nada en Onitsha o 26 de xuño de 1984, é unha atleta paralímpica nixeriana que compite en probas na categoría F54 para atletas en cadeira de rodas. Representou a Nixeria nos Xogos Paralímpicos de Verán 2016.
Traxectoria
Cando era nena, sufría de poliomielite que lle fixo perder o uso das súas pernas.
En 2015, participou nos Xogos Panafricanos en Brazzaville onde gañou a medalla de ouro no lanzamento de disco para a categoría F54-57 fronte á alxerina Nassima Saifi e o seu compatriota Njideka Iyiazi, así como a prata no lanzamento de xavelina F53-56 detrás do a tunisiana Hania Aidi e fronte a Malian Mariam Coulibaly.
Nos Xogos Paralímpicos de Verán en 2016 celebrados en Río de Xaneiro, converteuse en campioa paralímpica de xavelina F54, mellorando a marca mundial anterior en 2 metros cun lanzamento de 20.25 metros. Superou á até entón posuidora da marca mundial, a tunisiana Hania Aidi e a surafricana Zanele Situ. Esta foi a sétima medalla de ouro de Nixeria nos Xogos. Logo foi nomeada entre os mellores atletas nixerianos do ano pola revista Pulse. Ugwunwa tamén participou no lanzamento de disco] F56 onde terminou en sexta posición na final.
Cualificou para representar a Nixeria nos Xogos Paralímpicos de Verán 2020 que debían celebrarse en Toquio, despois de gañar a medalla de prata nas probas femininas de lanzamento de xavelina F54 no Campionato Mundial de Atletismo Paralímpico 2019 celebrado en Dubai, nos Emiratos Árabes Unidos.
En 2019, foi elixida membro do Comité Paralímpico de Nixeria como representante de atletas. Un dos obxectivos do seu cargo é obter mellores condicións de adestramento, así como cadeiras e próteses para ofrecer aos atletas nixerianos unha mellor oportunidade en competicións continentais ou internacionais.
Team Kuortane
Team Kuortane é un equipo feminino de hóckey sobre xeo da localidade de Kuortane, Finlandia. Actualmente compite na Naisten Liiga, a máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés. Xoga os seus partidos como local no Kuortaneen jäähalli, un pavillón con capacidade para 350 persoas.
O Team Kuortane é a base da selección feminina sub-18 de Finlandia, e a súa adestradora, Mira Kuisma é a seleccionadora. Moitas xogadoras do equipo teñen xogado coa selección finlandesa absoluta, ben durante a súa etapa en Kuortane ou como integrantes doutros equipos, conseguindo medallas para o país nórdico. Ademais varias xogadoras do equipo recibiron algún dos premios individuais da Naisten Liiga e/ou foron incluídas nalgún dos dous equipos das estrelas que cada ano designa a competición.
Nacemento e primeiras tempadas
miniatura|250px|O [[Kuortaneen lukio, onde cursan os seus estudos secundarios as xogadoras do equipo.]] O Team Kuortane foi creado en 2010 pola Federación Finlandesa de Hóckey sobre Xeo como proxecto para desenvolver o hóckey feminino do país nórdico. Para a tempada 2010-11 a federación anunciou a incorporación dun novo equipo na máxima categoría do hóckey feminino finlandés con base na localidade de Kuortane, na rexión de Ostrobotnia do Sur, en cuxos Kuortaneen urheilulukio e Kuortaneen urheiluopisto estudian, viven e adestran as xogadoras.
A chegada do equipo á máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés provocou a expansión da liga de oito a nove equipos, dos cales o daquela denominado Team Oriflame era o equipo máis novo, cun elenco de xogadoras nadas a maioría en 1994 e procedente de pequenas vilas de Finlandia. Jari Risku foi nomeado adestrador xefe do equipo para a tempada do seu debut.
O Team Oriflame debutou na Naisten SM-sarja o 11 de setembro de 2010 en Jyväskylä, onde Caen fronte aoo JYP por 6-2. O equipo de Kuortane non sumou o seu primeiro punto da tempada ata o quinto partido, disputado no Kuortaneen jäähalli, no que caeron fronte o Salo HT na prórroga. Ao final da primeira fase da competición o equipo finalizou na última posición da táboa con tan só cinco puntos: 13 derrotas, 2 derrotas na prolongación, e unha única vitoria nos 60 minutos regulamentarios conseguida na última xornada fronte o LoKV en Lohja (1-4). O Oriflame foi o segundo equipo que menos goles anotou (22), tan só superado polo Salo HT, e foi o segundo que máis goles encaixou (77), superado tamén polo Salo HT, que finalizou na penúltima posición da táboa cun punto máis que as de Kuortane. A última posición levou o equipo a xogar a serie clasificatoria para manter a categoría xunto co LoKV e o Salo HT, ademais das xogadoras dos Pelicans 2000, o K-Oulu e o IHK.
Ao finalizar a serie clasificatoria o equipo estudantil mantivo a súa praza na máxima categoría logo de finalizar na segunda posición con 34 puntos, dous menos que o primeiro clasificado, LoKV, e oito máis que Salo HT, que foi o terceiro clasificado e último equipo en manter a categoría. A nivel individual Saana Valkama foi a máxima puntuadora da serie clasificatoria con 36 puntos (18 goles e outras tantas asistencias).
Para a súa segunda tempada consecutiva na elite do hóckey feminino finlandés, o adestrador Jari Risku esperaba que o seu equipo, integrado por 24 xogadoras cunha media de idade de 17,5 anos, puidera clasificarse para entre os seis primeiros equipos e así disputar as series polo título. As xogadoras do Oriflame comezaron a preparación co inicio do ano escolar en agosto de 2011, e como parte da súa preparación o equipo de Kuortane enfronotouse á selección do Xapón, dous enfrontamentos que finalizaron coas vitorias das asiáticas por 4-6 no primeiro partido e 2-6 no segundo.
A liga comezou o sábado 10 de setembro de 2011 coa derrota en Jyväskylä fronte ás xogadoras do JYP (3-1). No seu quinto partido de liga chegou a primeira vitoria para as xogadoras de Risku (11-0) fronte o LoKV, mais a pesar da mellora do equipo quedou ás portas de clasificarse entre os seis primeiros equipos logo de finalizar na sétima posición con 20 puntos, dous menos que o JYP, sexto. Finalmente, o Oriflame dominou completamente o grupo pola permanencia, gañando os 15 encontros que disputou e conseguindo así a permanencia na elite por terceira tempada consecutiva.
Primeira participación nos play-offs
miniatura|250px|A porteira [[Tiia Ranne tivo un papel importante no éxito do equipo na tempada 2012-13.]] Na súa terceira tempada o equipo comezou cunha dobre vitoria, primeiro na casa fronte o Ilves (3-2) cunha gran actuación da porteira local Tiia Ranne, e na segunda xornada en Kuopio fronte o KalPa de forma contundente (2-8), o que lle valeu para situarse na segunda posición da táboa por detrás das xogadoras do Espoo Blues. A pesar do bo inicio, o equipo acabou nunha meritoria quinta posición cun rexistro de 11 vitorias, 2 vitorias na prolongación, e 15 derrotas. Nas series pola Aurora Borealis Malja, as xogadoras de Kuortane caeron en tres partidos (4-2, 4-1 e 4-0). Deste xeito o equipo puña punto e final a unha tempada histórica coa súa primeira participación para os play-offs.
Loitando por manterse
A pesar da mellora do equipo na tempada precedente, na 2013-14 as xogadoras dirixidas de Risku volveron quedar fóra dos play-offs ao finalizar na sétima posición, a tan só un punto das sextas clasificadas do KalPa. Logo de que cinco xogadoras finalizaran os seus estudos na primavera de 2013, seis novas xogadoras uníronse ao equipo, que tivo unha idade media de 17,5 anos. Na loita pola permanencia o Oriflame dominou o grupo xunto co KJT de Kerava, gañando nove dos dez partidos que disputaron e sendo o equipo máis goleador e o menos goleado. miniatura|250px|esquerda|[[Anni Keisala foi nomeada mellor porteira da Naisten SM-sarja na tempada 2014-15.]] Na tempada seguinte o agora denominado Team Kuortane presentou un equipo moi novo (16,8 anos de media) e con moitas mudanzas, ademais non puido xogar moitos partidos antes do comezo da competición por mor da gripe. En palabras do adestrador, Jari Risku, o equipo presentaba como principal virtude as súas porteiras, mentres que a principal debilidade era a anotación, algo que se confirmou ao final da liga regular, na que o equipo foi o menos anotador (33 goles) e acabou como pechacancelas con tan só 12 puntos. No grupo pola permanencia as xogadoras de Kuortane sufriron para manter a categoría, permanencia que conseguiu logo de gañar contra as súas inmediatas perseguidoras, as Ll-89 de Lapinlahti, os dous últimos partidos da tempada (3-4 na prórroga e 1-0) cun gran último partido da porteira Anni Keisala, nomeada mellor porteira da Naiste SM-sarja esa tempada.
Asentamento entre os oito mellores
A tempada 2015-16 comezou co torneo de apertura en Hämeenlinna, onde os oito equipos integrantes da máxima categoría disputaron as dúas primeiras xornadas de liga entre os días 12 e 13 de setembro. O equipo volveu de Hämeenlinna cun punto logo de perder contra as anfitrioas no seu debut (5-3) e de caer na prórroga fronte o Ilves na segunda xornada (3-4). Malia as numerosas caras novas o equipo experimentou unha notable mellora respecto da tempada anterior, e logo de 18 partidos disputados xa conseguira sumar máis puntos que en todo curso 2014-15, e á conclusión da liga regular ocupou a quinta posición e clasicouse para os play-offs. Nas eliminatorias o Team Kuortane non puido superar ás Kärpät (cuartas clasificadas), e logo de ceder na prórroga no primeiro partido disputado en Oulu (2-1) caeron con contundencia no segundo partido disputado na casa (1-6), o que puxo o punto e final á segunda participación do equipo colexial nas series polo campionato.
A tempada seguinte comezou de novo co torneo de apertura en Hämeenlinna. A pesar de que o equipo non comezou ben a tempada logo de caer no seu debut fronte o KJT (2-1), as xogadoras dirixidas por Risku conseguiron unha importante cuarta posición na liga regular e clasificáronse para os play-offs por segundo ano consecutivo. Nas series enfrontáronse na primeira rolda ao HPK. O equipo de Hämeenlinna conseguiu a vitoria na prórroga na súa visita a Kuortane no primeiro encontro (2-3), e no segundo, Noora Jaakkola cun gol no minuto 62:15 eliminou as aspiracións de medalla do Team Kuortane (4-3).
Primeira medalla
Logo da conclusión da liga regular fixéronse públicos os galardóns individuais da competición: Petra Nieminen foi premiada co trofeo Katja Riipi á mellor atacante, Anna-Lotta Räsänen recibiu o trofeo Noora Räty como mellor debutante, mentres que Jari Risku foi premiado co trofeo Hannu Saintula ao mellor adestrador. Ademais Petra Nieminen foi incluída no primeiro equipo das estrelas e Eve Savander no segundo. Por outra banda, as xogadoras do equipo Petra Nieminen e Jenniina Nylund foron nomeadas xogadoras do mes en decembro e febreiro respectivamente.
Nas series polo título o equipo enfrontouse ao HPK, que finalizara a liga regular na cuarta posición cun punto máis que as de Ostrobotnia do Sur. As xogadoras dirixidas por Risku eliminaron pola vía rápida ás de Hämeenlinna logo de impoñerse en tres partidos (1-4, 3-0 e 1-4). Deste xeito o equipo colexial conseguiu a clasificación para as semifinais por primeira vez na súa historia. Nas súas primeiras semifinais as xogadoras de Kuortane enfrontáronse ás gañadoras da liga regular, o Ilves, nunha eliminatoria moi igualada. Logo de perder no primeiro partido na prórroga, as xogadoras de Risku empataron a serie no segundo partido. No terceiro encontro as de Tampere volveron impoñerse máis aló dos 60 minutos regulamentarios, e finalmente remataron a serie no cuarto partido (3-2) nun partido que se decidiu no derradeiro terzo cun gol de Linda Välimäki que as de Kuortane non puideron remontar malia a xogar sen porteira durante un minuto e medio, polo que tiveron que conformarse con disputar o partido pola medalla de bronce. miniatura|esquerda|O Team Kuortane gañou a súa primeira medalla de bronce no estadio de [[Espoo Metro Areena|Tapiola, en Espoo.]] No partido polo bronce o Team Kuortane enfrontouse ás xogadoras do Espoo Blues, o equipo máis laureado da competición, que finalizara a liga regular na terceira posición e caeran nas semifinais fronte ás Kärpät no quinto partido. A final de consolación xogouse en Espoo e as xogadoras do Kuortane sorprenderon ás locais dende o inicio, cando tomaron vantaxe cun gol de Petra Nieminen, no segundo terzo outros dous goles de Linnea Melotindos e Jenniina Nylund ampliaron a vantaxe, e no último terzo dous goles máis do equipo colexial puxeron o 0-5 definitivo no estadio de Tapiola nun partido no que salientou a figura da porteira visitante Tiia Pajarinen, quen conseguiu manter a portería a cero con 36 paradas, garantindo a medalla de bronce.
Transición e etapa con Mira Kuisma
Logo de conquistar a primeira medalla da historia do equipo Jari Risku deixou o equipo e foi substituído por Arttu Sissala.
Como nas tempadas anteriores, a tempada 2018-19 comezou co torneo de apertura, desta volta celebrado na cidade de Oulu entre os días 8 e 9 de setembro de 2018, onde as xogadoras de Kuortane debutaron cunha ampla goleada fronte o TPS (3-13). Logo dos 18 encontros da fase preliminar o Team Kuortane finalizou na quinta posición, a última que daba acceso a xogar na división superior. Nesta primeira fase salientou a figura da porteira Aino Laitinen, que cun 91,94% de paradas foi a segunda porteira máis efectiva da competición, só por detrás da portira de Espoo Jenna Silvonen. O Team Kuortane chegou ás dúas últimas xornadas sen posibilidades de mellorar a súa clasificación da primeira fase da competición, e cun dobre enfrontamento coas xogadoras do KalPa, contra as que caeran no seu ata o momento último partido fronte ás de Kuopio por un contundente 0-9. O equipo comezou nos cuartos de final as series polo título, enfrontándose precisamente ao KalPa, cuarto clasificado con 22 puntos máis que o Kuortane, e que gañara en catro dos cinco enfrontamentos entre ambos equipos esa tempada. A pesar de sorprender no primeiro partido ás xogadoras de Kuopio na capital de Savonia do Norte (4-5), as de Kuortane caeron nos seguintes partidos, quedando fora da loita polas medallas. A nivel individual Emilia Vesa foi recoñecida como a mellor xogadora do mes de decembro.
Na tempada seguinte o equipo conseguiu chegar ás semifinais por segunda vez na súa historia. Ao finalizar a tempada 2018-19 produciuse unha mudanza no banco do Team Kuortane coa chegada de Mira Kuisma, que viña de conseguir tres medallas de xeito consecutivo coas Kärpät de Oulu e que era ademais a seleccionadora do combinado finlandés sub-18, cargo que na práctica desempeñaba a adestradora ou adestrador de Kuortane, equipo que viña achegando en torno á metade das xogadoras do equipo nacional sub-18. A competición comezou co torneo de apertura celebrado en Kuopio entre os días 7 e 8 de setembro de 2019. Ao final da tempada de outono as xogadoras de Kuortanne finalizaron na cuarta posición con 40 puntos, tres menos que as segundas clasificadas (KalPa), polo que disputaron a división superior. Ao final da segunda fase de competición o Kuortane caeu á quinta posición, perdendo deste xeito o factor cancha nas series polo título, nas que se enfrontou na primeira rolda ao HPK, equipo ao que eliminou nunha dura serie que non se decidiu ata o quinto e definitivo partido en Hämeenlinna (3-1). Con todo, as xogadoras de Kuisma non tiveron ningunha opción nas semifinais fronte o K-Espoo e perderon pola vía rápida en tres partidos (6–3, 4–1 e 7–3), quedando relegadas á loita pola medalla de bronce. Con todo, a causa da pandemia por coronavirus a tempada cancelouse logo das semifinais e o partido polo bronce non se chegou disputar. A nivel individual Viivi Vainikka recibiu o trofeo Emma Laaksonen ao xogo limpo e formou parte, xunto coa súa compañeira Kiira Yrjänen, do segundo equipo das estrelas da Naisten Liiga. Ademais Yrjänen foi nomeada xogadora do mes de outubro, e Vainikka xogadora do mes de xaneiro.
A tempada 2020-21 comezou con moitas mudanzas no equipo de Kuortane, xa que ata doce xogadoras novas se incorporaron para a nova campaña e sete deixaron o equipo, polo que o grupo estivo formado por xogadoras moi novas e o seu principal obxectivo foi chegar á serie superior. Ademais a situación sanitaria en Ostrobotnia do Sur dificultó o traballo do equipo. Finalmente o Kuortane non conseguiu cumprir o obxectivo e tivo que disputar a división inferior, xogándose a clasificación para os play-offs coas Kärpät, RoKi, Lukko, Sport e JYP. O equipo comezou ben a división inferior, sumando seis puntos nos primeiros dous partidos, e finalmente conseguiu un ano máis unha praza para disputar as series polo campionato na derradeira xornada logo de gañar ao RoKi no Lappi Areena de Rovaniemi (1-2). A oitava posición na clasificación xeral fixo que as xogadoras de Kuisma se enfrontaran ao K-Espoo, primeiro clasificado, nos cuartos de final. Como ocorrera na tempada precedente, as de Kuortane non tiveron opcións ante as de Espoo e acabaron cedendo en dous partidos (4-2 e 0-6).
Logo dos 20 partidos da fase preliminar da tempada 2021-22 o equipo finalizou na quinta posición e clasificouse para a división superior logo de rexistrar nove vitorias, unha vitoria e dúas derrotas máis aló do tempo regulamentario, e oito derrotas para un total de 31 puntos, dous menos que as cuartas clasificadas do Ilves. Na división superior o Team Kuortane caeu á sexta posición logo de non conseguir vitorias, sendo superado polo TPS de Turku, polo que se enfrontou ás Kärpät, terceiras clasificadas, nos cuartos de final. Logo da primeira fase o equipo tivo que enfrontarse a numerosas dificultades en forma de enfermidades e ausencias nos adestramentos que dificultaron a preparación para as series, onde o equipo de Oulu se impuxo en tres partidos (4–3, 4–2 e 6-1). A nivel individual Tuuli Tallinen recibiu o trofeo Noora Räty á mellor debutante da Naisten Liiga, mentres que Oona Koukkula e Sofianna Sundelin foron incluídas no segundo equipo das estrelas da liga.
miniatura|250px|Equipo do Team Kuortane na tempcada 2022-23 da Naisten Liiga.
Na tempada seguinte o formato da Naisten Liiga mudou a unha liga regular na que os dez equipos xogaron unha cuádrupla volta entre eles e posteriormente os oito primeiros disputaron os play-offs A liga comezou co torneo de apertura disputado en Hämeenlinna durante os días 10 e 11 de setembro. A pesar do éxito acadado nas dúas primeiras xornadas en Hämeenlinna, nas que derrotou ao Ilves e ao TPS, o Kuortane acabou a liga regular na sexta posición, a mesma que a tempada precedente, e polo tanto clasificouse para os play-offs. Nas series polo campionato o equipo dirixido por Kuisma enfrontouse ao K-Espoo, terceiro clasificado da liga regular. A serie presentábase igualada, xa que nos catro enfrontamentos da liga regular tres foran para as de Espoo e un para as de Kuortane, decidíndose tres deles por un gol de diferenza. Finalmente as de Kuortane caeron en catro partidos (3-1) a pesar de ter sorprendido ás xogadoras de Sami Haapanen no primeiro partido da serie (3-4 para as de Kuortane). A nivel individual Kerttu Lehmus gañou o premio á atleta estudante Sub-18, mentres que a porteira Emilia Kyrkkö foi a xogadora do mes de setembro.
Nome
Se ben dende o debut do equipo na tempada 2010-11 ata a tempada 2013-14 a súa denominación foi Team Oriflame debido ao patrocinio da empresa de cosmética Oriflame, inicialmente o nome do equipo era Team Finland Kuortane. Na tempada 2014-15 a denominación do equipo pasou a ser a actual, Team Kuortane.
Logotipo e cores
O equipo, fundado pola Federación Finlandesa de Hóckey sobre Xeo emprega as mesmas cores que os equipos nacionais de Finlandia, o azul e o branco. O ton do azul mudou do azul claro nas primeiras tempadas do equipo ao azul escuro na tempada 2022-23.
Pavillón
O Team Kuortane xoga os seus partidos como local no Kuortaneen jäähalli, un pavillón finalizado en 1998 e con capacidade para 350 persoas e situado nas proximidades da Kuortaneen urheiluopisto.
O equipo ten disputado tamén partidos como local no Alavuden jäähallissa, na cidade veciña de Alavus.
Líderes históricas
Ao longo da súa historia tres xogadoras do Team Kuortane superaron a barreira dos 100 puntos. Nas estatísticas de xogo salientan as figuras de Viivi Vainikka e Nea Tervonen. Vainikka é a máxima goleadora da historia do equipo con 68 goles en 112 encontros disputados, ademais é a líder histórica en puntos, cun total de 129. Pola súa banda Tervonen é a xogadora que máis partidos vestiu a camisola do Kuortane con 135, e a que máis asistencias sumou cun total de 69. A continuación os rexistros das cinco máximas puntuadoras históricas do equipo:
Adestradoras e adestradores
Dende a creación do proxecto de Kuortane tres persoas estiveron á fronte do banco do equipo. Tradicionalmente o equipo é adestrado pola mesma persoa que ten o posto de seleccionadora do equipo nacional finlandés sub-18. O primeiro adestrador foi Jari Risku, que foi tamén o máis lonxevo no cargo, xa que dirixiu o equipo durante oito tempadas. Na tempada 2019-20 chegou ao banco Mira Kuisma, que levara ás Kärpät ao campionato en dúas ocasións (2017 e 2018). A seguinte táboa amosa as adestradoras e adestradores do Team Kuortane:
Descrición
Ademais da preparación deportiva, as participantes do proxecto poden estudar no Kuortaneen urheilulukio, así como programas de formación profesional secundaria. A institución educativa de Kuortane é a única na que o hóckey sobre xeo feminino está posicionado no primeiro lugar. Se ben o proxecto non é gratuíto para as participantes, estas poden acceder a bolsas relacionadas cos estudos.
Entre as vantaxes que ofrece o proxecto ás xogadoras en formación está o aproveitamento do tempo, xa que as xogadoras non invisten tempo no traslado ao lugar de adestramento ao vivir e estudar nas proximidades, e a posibilidade de adestrar máis tempo no xeo, xa que o equipo é case o único usuario das instalacións. A alimentación e o descanso están coidados para procurar o máximo rendemento das deportistas do proxecto.
O Team Kuortane e as seleccións finlandesas
As xogadoras do Team Kuortane conforman o núcleo da selección sub-18 con case a metade das xogadoras en 2019, cando o equipo finlandés gañou o seu segundo bronce. Ademais a seleccionadora do combinado nacional sub-18, Mira Kuisma, é a adestradora do equipo.
Varias xogadoras teñen xogado coa selección absoluta mentres vestían a camisola do Kuotane, como Petra Nieminen e Sara Säkkinen, que gañaron o bronce olímpico nos Xogos Olímpicos de Inverno de 2022.
Críticas
Do mesmo xeito que outros proxectos anteriores nos que se inspira como o modelo de agrupar os mellores xogadores soviéticos no CSKA de Moscova, o Team Kuortane non é criticado abertamente polos dirixentes dos outros clubs da Naisten Liiga, mais poucos o apoian. O equipo tampouco conta cunha base de público, e en 2023 carecía tamén dun sitio web.
Timo Savela criticaba o proxecto nunha profunda análise do equipo publicada no sitio web especializado Jatkoaika.com. Segundo o comentarista, o proxecto centrado nun puñado de xogadoras é:
O éxito do proxecto tamén é cuestionable, xa que dende que se creou o equipo a selección sub-18 tan só conseguiu dous bronces nos Campionatos do Mundo, un deles o mesmo ano que se creou o equipo e tan só tres xogadoras do meso foron seleccionadas.
Savela sinala que a pesar do éxito do equipo ao achegar un 24% das súas patinadoras e o 23% das súas porteiras á selección absoluta, poucas acabaron converténdose en xogadoras habituais no combinado nacional do país nórdico, e moitas xa amosaran o seu potencial nos seus equipos de orixe antes de chegar a Kuortane, e no caso das porteiras como Anni Keisala, Eveliina Mäkinen e Tiina Ranne só acadaron o éxito logo de observar dende o banco ás experienciadas Meeri Räisänen e Noora Räty. O comentarista sinala que moi poucas das xogadoras formadas no proxecto podían competir coas xogadoras canadenses.
De acordo coas observacións de Savela, tan só o 10% das xogadoras que participaran na Naisten Liiga na tempada 2021-22 pasaran por Kuortane, e sinala tamén un pobre impacto das xogadoras do Team Kuortane en Norteamérica, polo que o programa non sería exitoso na súa opinión. Para Salvela, as vantaxes que ofrece o Team Kuortane, afastadas das que poden ofrecer os clubs, fan que o resto de equipos poidan perder ás súas propias xogadoras, un caso que prexudicou especialmente ao Ilves.
A nivel organizativo da máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino en Finlandia o Team Kuortane tamén pode ser visto como un inconveniente, xa que a liga prográmase tendo en conta o calendario do equipo sub-18 en lugar de empregar criterios adultos.
Un dato significativo é que case a metade das xogadoras que formaron parte do equipo entre 2010 e 2022 deixaron de xogar, así como unha quinta parte das que chegaron debutar coa selección nacional. Savela sinala que este fracaso pode deberse ás promesas de éxito deportivo e ás imaxes da selección finlandesa que vende o equipo e que son difíciles de realizar.
August Loehr
August Oktavian Ritter von Loehr, máis coñecido como August Loehr, nado en Viena o 31 de marzo de 1882 e finado na mesma cidade o 11 de xullo de 1965, foi un numismático austríaco especialista na historia da moeda e do diñeiro, que dirixiu o Gabinete Numismático de Viena.
Traxectoria
August Loehr naceu en Viena o 31 de marzo de 1882, fillo do numismático e enxeñeiro ferroviario August Loehr (1847-1917) e de Josefa Maria Fail (1854-1937).
Logo de cursar o ensino secundario na escola pública beneditina Stiftsgymnasium Seitenstetten en Seitenstetten, na Baixa Saxonia, en 1900 iniciou os seus estudos universitarios de Historia, Xeografía e Historia da Arte nas Universidades de Viena, Heidelberg e Grenoble. Posteriormente, entre 1903 e 1905 desenvolveu un traballo de investigación no Instituto de Investigación Histórica de Austria, da Universidade de Viena, e ese último ano acadou o grao de doutor logo da presentación dunha tese sobre o comercio medieval no Danubio titulada ''Die Schiffahrt im Donaugebiet bis zum Ende des 14. Jahrhunderts'', baixo a dirección de Oswald Redlich (1858-1944). No curso 1905-1906 desprazouse ao Instituto Austríaco en Roma e en 1911 completou os seus estudos en Dereito e Economía na Universidade de Viena.
En 1906 comezou a traballar no Gabinete Numismático de Viena, do cal foi nomeado director en 1913. Nesta institución achegou unha nova perspectiva ao estudo da moeda, afastándose do tradicional descritivismo e proporcionando un enfoque máis integrador coa historia cultural e económica. Durante este período realizou diversas viaxes por Europa para coñecer os gabinetes numismáticos máis importantes do continente e incorporar melloras na organización do gabinete vienés. Desde ese posto, Loehr xogou un importante papel como asesor científico na reclamación ante os tribunais internacionais, por parte do Estado Austríaco, do patrimonio artístico proveniente da Casa de Habsburgo-Lorena logo da súa deposición en 1918, pola derrota na primeira guerra mundial.
En 1938 o Anschluss fixo que Loehr fose destituído do seu cargo no Gabinete, o que o obrigou a retirarse o día 31 de xullo. A partir deste suceso dedicouse pola súa conta á investigación numismática non só en Viena, senón tamén en Londres, Frankfurt, Colonia e Berlín, aínda que con escaseza de medios. Mais en 1943 foi reincorporado como contratado laboral e o 16 de abril de 1945 foi restituído como director do gabinete e, simultaneamente, como director do Museo de Historia da Arte (Kunsthistorischen Museum), no que se encadra o gabinete, postos que desenvolveu ata 1948 e 1949, respectivamente. En 1949 foi nomeado tamén Director Xeral das Coleccións de Historia Cultural do Goberno Federal de Viena, ata a súa xubilación o 31 de decembro dese mesmo ano.
Paralelamente á súa dedicación ao Gabinete Numismático de Viena e ao Museo de Historia da Arte, August Loehr foi nomeado en 1929 profesor honorario da cátedra de Numismática e Historia Monetaria, que se acababa de crear na Facultade de Filosofía da Universidade de Viena. Tamén foi elixido en 1933 membro correspondente en Alemaña da Academia Austríaca de Ciencias. Porén, en 1939 viuse obrigado a dimitir tanto deste posto como da súa cátedra universitaria, por cuestións raciais a raíz do Anschluss. Posteriormente, en 1945 reingresou en ambas as institucións con restitución dos seus cargos. Como profesor universitario retirouse en 1957, ao facer os 75 anos.
Loehr xogou un papel decisivo na creación do Museo de Cultura Austríaca en Hofburg. Tamén foi asesor de numismática, museoloxía e monumentos económico-históricos no Departamento para a Protección de Edificios e Monumentos Históricos. En 1949 foi un dos fundadores da Federación de Sociedades de Historia de Austria, da que foi elixido presidente honorario en 1961.
Entre outras entidades académicas e asociativas, Loehr foi membro da Sociedade Numismática Austríaca desde 1907 e presidente da Comisión Internacional de Numismática desde 1950.
August Loehr morreu no Palacio de Schönbrunn en Viena, o 11 de xullo de 1965. Foi soterrado no cemiterio evanxélico Matzleinsdorfer.
Publicacións
August Loehr é autor de máis dun cento de artigos en diversas revistas históricas e numismáticas da súa época. Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis representativos publicados por Loehr ao longo da súa carreira, algúns deles como separata, logo da publicación como artigo dunha revista.
I'm a Loser
«I'm a Loser» é unha canción composta por John Lennon e acreditada ao dúo Lennon/McCartney. Foi gravada pola banda británica The Beatles e lanzada coma a segunda pista do álbum Beatles for Sale, de 1964. Tamén foi lanzada nos Estados Unidos coma a segunda pista do álbum Beatles '65. Na Galiza, a primeira aparación desta canción foi na edición española, do 4 de xaneiro de 1965.
Carlos Jiménez Díaz (médico)
Carlos Jiménez Díaz, nado en Madrid o 9 de febreiro de 1898 e finado ibid. o 18 de maio de 1967 foi un médico español.