cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Lamela Bautista
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 2007 presentouse á alcaldía de Lobios encabezando a candidatura do PSdeG-PSOE e foi elixido alcalde grazas a un pacto co BNG.
Teuva
Teuva (en sueco Östermark) é un municipio de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Sur. En 2017 a súa poboación era de 5.305 habitantes. A superficie do termo municipal é de 556,05 km2, dos cales 1,35 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 9,56 hab./km².
Limita cos municipios de Karijoki, Kauhajoki, Kurikka, Kristinestad e Närpes, estes dous últimos na rexión veciña de Ostrobotnia.
O concello é unilingüe en finés.
Séamus Ó Grianna
Séamus Ó Grianna, coñecido localmente como Jimí Fheilimí, nado en 1889 e finado en 1969, foi un escritor irlandés en lingua irlandesa. Empregou o pseudónimo de Máire
Traxectoria
Naceu nunha familia de poetas e contadores de historias en Ranafast, Condado de Donegal, e foi á escola primaria até a idade de 14 anos. Pasou varios anos en casa e como traballador temporal en Escocia. Asistiu a unha escola de verán de lingua irlandesa en 1910 e ensinou durante un tempo para a Liga Gaélica. Converteuse formalmente en profesor no St. Patrick's College, Dublín, entre 1912 e 1914, e ensinou principalmente no Condado de Donegal até 1920. Veuse envolto en liortas políticas e foi á cadea como republicano durante a Guerra Civil Irlandesa. Traballou como tradutor para An Gúm, no Servizo Civil Irlandés, e en dicionarios de irlandés no Departamento de Educación.
Pediatría
miniatura|300px|Pediatría A pediatría é a rama da medicina que estuda ó neno e ás súas doenzas. O termo procede do grego paidos (meniño) e iatrea (curación), pero o seu contido vai máis alá da curación das enfermidades dos nenos, xa que a pediatría estuda tanto ó neno san coma ó enfermo.
Cronoloxicamente a pediatría abrangue desde o nacemento ata a adolescencia. Dentro dela distínguense varios períodos: acabado de nacer (primeiro mes de vida), lactante (1-12 meses de vida), párvulo (1-6 anos), escolar (6-12 anos) e adolescente (12-18 anos).
A pediatría social estuda ó neno san ou enfermo na súa interrelación coa súa comunidade ou sociedade. A odontopediatría é a rama da odontoloxía que estuda as afeccións da boca nos nenos. A tendencia actual é fundir todas estas acepcións nun único termo, pediatría.
Historia
A partir do Renacemento comezan a considerarse as enfermidades dos nenos coma unha actividade médica e escríbense libros de orientación máis pediátrica. Durante a Idade Moderna comenzan a aparecer centros dedicados ó coidado dos nenos.
A partir do século XIX a pediatría desenvolve a súa base científica especialmente en Francia e Alemaña, e créanse os primeiros hospitais infantís modernos en Europa e Norteamérica. A pediatría convértese nunha especialidade médica con entidade propia. Durante o século XX produciríase un espectacular desenvolvemento en todos os campos da pediatría que desembocaría na segunda metade do século na aparición de subespecialidades pediátricas.
Furacán Hortensia de 1984
2o0px|miniatura|Vista do furacán Hortensia dende [[satélite, no centro do Océano Atlántico.]] Hortensia foi o nome co que se designou unha tormenta tropical orixinada por mor dunha tormenta subtropical ao sueste das Bermudas, formada o 23 de setembro de 1984.
Traxectoria e características
O 2 de outubro, e xa preto da costa europea, o furacán perdeu intensidade e converteuse de novo nunha tormenta tropical. O Centro Nacional de Furacáns dos EUA abandonou ese día o seu seguimento, dándoo por finalizado sen ter provocado danos nin vítimas, mais ese mesmo día combinouse cunha baixa extratropical e chegou á costa galega reforzado con ventos de máis de 150 km/h.
O 4 de outubro, xa en terras galegas, adquiriu a súa máxima intensidade, provocando ao seu paso 2 mortos (6 en total dentro e fóra de Galiza) e perdas materiais por máis de 60 millóns de euros da época (uns 170 millóns de euros de 2009).
A forza do Hortensia deixouse sentir no norte da Península Ibérica e mesmo en Francia.
O Pireo
O Pireo (en grego antigo ou katharevousa: Πειραιεύς Pireéfs ou Piraiévs, en grego moderno - ou neohelénico- Πειραιάς -Pireá(s)-) unha cidade do sueste de Grecia situada na prefectura (nomo) da Ática, a beira do golfo de Exina. Era o porto da antiga cidade de Atenas e foi elixido para funcionar como porto moderno cando esta cidade foi refundada en 1834. É un dos máis activos e importantes de Grecia, así como o porto de referencia para a navegación polas illas do mar Exeo e tamén unha importante escala para as principais compañías navieiras do Oriente Próximo. A súa poboación era de 175.607 habitantes no (2001).
Na actualidade, a pesar da división administrativa, O Pireo é o barrio portuario da cidade de Atenas.
O Pireo é un promontorio rochoso, con tres portos naturais, o máis grande situado no noroeste, que serve como importante porto comercial cara ao leste do mar Mediterráneo, e os dous máis pequenos son utilizados para propósitos navais. O porto ten servizos de transbordadores a case todas as illas do leste de Grecia e moitas do norte e leste do mar Exeo. A parte oeste do porto é usada para servizos de carga e cobre unha grande área.
O Pireo mantense como o maior centro industrial e portuario, e é a terminal para o servizo de trens eléctricos. Ten estaleiros, fábricas produtoras de maquinaria agrícola, vidro, téxtil e produtos químicos. Ademais exporta olivas, aceite de oliva e xabón. Tamén ten unha escola industrial fundada en 1938.
Antigüidade
O Pireo era na orixe unha illa, separada do continente polas marismas de Halipedon.
Non foi o primeiro porto de Atenas. Preferiuse durante moito tempo a enseada de Falero, visible desde Atenas, ao contrario que o Pireo.
O primeiro en interesarse no Pireo foi Hipias, que fortificou Muniquia.
Temístocles foi o primeiro en impulsar aos atenienses para que aproveitasen estes portos, no canto de usar a baía areosa de Falero. A fortificación do Pireo comezou no ano 493 a.C. durante o arcontado (493-492 a.C.) de Temístocles, para ofrecer á frota ateniense, composta por 200 trirremes, un lugar de fondeo máis seguro que a enseada de Falero. Empezou a construción dos Muros Longos, que foron acabados xusto ao principio da guerra do Peloponeso. As fortificacións foron demolidas polo espartano Lisandro no 404 a.C., ao final da guerra do Peloponeso, substituídas en 393 a.C. polo almirante ateniense Conón.
É a Temístocles ao que se debe a elección do sitio do Pireo para instalar o novo porto de Atenas. A continuación do descubrimento dos novos xacementos nas minas de Laurión, Atenas tivo os medios para proceder aos grandes traballos de fortificación e de construción marítima e Temístocles persuadiu á Asemblea ateniense de desbloquear estes fondos para facer de Atenas un poder marítimo. Tras o primeiro arcontado de Temístocles comezan os traballos no Pireo e dótano de talleres navais. Estes talleres permiten a construción dunha frota bastante importante como para bater aos persas na batalla de Salamina no 480 a.C.
Esta vitoria persuade aos atenienses da utilidade dun poder marítimo, sendo destruída Atenas polos persas, reconstrúena fortificándoa e fan o mesmo no Pireo que sufriu algo a invasión persa.
A cidade orixinal do Pireo foi construída polo arquitecto Hipódamo de Mileto, probablemente na época de Pericles. O promontorio en si mesmo consta de dúas partes: o monte de Muniquia e a proxección de Acté.
Base da frota de guerra ateniense, O Pireo foi durante certo tempo (séculos V-IV a.C.) o asentamento comercial máis grande de Grecia e, como tal, un lugar cosmopolita cunha poboación estranxeira residente estimada nunhas 5.000-6.000 persoas no seu apoxeo.
Sendo con diferenza a maior das demos de Atenas, tiña unha poboación con reputación de ser máis democrática que a da propia Atenas.
A diferenza de Atenas, era unha cidade planificada. Consérvanse poucas trazas do seu plano orixinal, aínda que as escavacións sinalan un estrutura en retícula de rúas anchas (8 m) e estreitas (5 m).
O Pireo constituíuse como cidade cara ao ano 450 a.C., momento en que o seu porto xa estaba ao servizo da cidade de Atenas. Entre os anos 461 e 457 a.C. construíronse as murallas que unían ás dúas cidades, os Muros Longos.
Logo de Alexandre o Grande, foi ocupado de cando en vez por unha gornición macedonia, perdendo a súa importancia comercial en beneficio de Rodas e Alexandría.
Temístocles, fundador da economía do Pireo
No tomo V de The Cambridge Ancient History, pódese ler sobre Temístocles: «El era o responsable da nova base naval do Pireo, sen a cal a súa hexemonía marítima non podería ser mantida». A Temístocles débese a elección do lugar do Pireo para instalar o novo porto de Atenas, a continuación do descubrimento dos novos xacementos nas minas de Laurión, Atenas ten os medios para proceder a grandes traballos de fortificación e de construción marítima e Temístocles persuadiu á Asemblea de desbloquear estes fondos para facer de Atenas un potencia marítima. No libro II da Historia da Guerra do Peloponeso, Tucídides explica que «Temístocles (...) atopaba o emprazamento, afortunadamente, constituído cos seus tres portos naturais e pensaba que acabarían sendo mariños, e estarían en disposición de adquirir poder». Tamén no 493 a.C. durante o primeiro arcontado de Temístocles comezaron os traballos do Pireo que os dotou de talleres navais. Son estes talleres navais os que permitiron a construción dunha frota bastante importante para bater aos persas na Batalla de Salamina, no 480 a.C. Esta vitoria persuadiu aos atenienses da utilidade de contar cun poder marítimo. Tendo sido destruída a cidade de Atenas polos persas, afanáronse en reconstruíla e fortificala, e fixeron os mesmo co Pireo, que sufrira tamén a invasión persa.
Estas fortificacións inquietaban ás cidades aliadas de Atenas, a Esparta en primeiro lugar, que temía que fosen os inicios dun importante rival para a súa hexemonía. Tamén Esparta intentou por todos os medios diplomáticos posibles impedir a fortificación do Pireo, argumentando que en caso de invasión dos persas, iso procuraríalles un lugar inexpugnable na Ática. Pero Temístocles foi a Esparta para tranquilizalos e decidiu reconstruír as fortificacións do Pireo destruídas polos persas seguindo un modelo máis amplo; os muros do Pireo tiñan 60 estadios de circunferencia e Temístocles ordenou que se erixisen bastante altos e bastante anchos para que puidesen ser defendidos polos homes máis pouco aptos (inválidos, vellos), mentres que o resto dos soldados embarcaría nos trirremes. Estes muros tiñan (Tucídides, I, 93) un ancho tal que podían cruzarse dous carros de fronte.
A fortificación do Pireo fíxoa unha praza militar inexpugnable, e por conseguinte un porto comercial seguro pois os vendedores non tiñan medo de almacenar os seus produtos. Por iso estas fortificacións corren parellas co desenvolvemento deste porto. Falero foi abandonado en beneficio do Pireo, máis grande, mellor fortificado e articulado ao pé dos outeiros que permitían unha boa vixilancia. Temístocles foi pois o primeiro en comprender a importancia do Pireo, en primeiro lugar para construírse unha gran frota en caso dunha nova invasión persa, pero tamén para estimular o comercio e facer de Atenas unha potencia marítima ben protexida. Pero o seu proxecto máis ambicioso, os Muros Longos que unían Atenas ao Pireo, foi realizado tras o seu ostracismo en 471, tendo sido acusado de medismo.
Da idade de ouro á caída
Os comezos do período clásico constitúen a idade de ouro do Pireo que adquire unha hexemonía sobre o comercio grego, e iso en detrimento doutros portos como Calcis, Eretria, Exina ou ata Corinto que é con todo o único porto en lograr manterse. A partir de 451 a.C., a cidade do Pireo é reconstruída totalmente sobre un vasto plano arquitectural por Hipódamo, os almacéns e arsenais son agrandados e a cidade dótase de templos e de dársenas. O Pireo aparece entón como unha clave do auxe ateniense pois lle confire seguridade, prosperidade económica e comercial, así como poder naval sen igual. Os ingresos do Pireo unidos aos das minas de Laurión constitúen entón máis do 65% do orzamento do estado ateniense, o desenvolvemento da navegación que compensa a pobreza da terra do Ática. O Pireo achégase igualmente a Atenas na medida en que os seus habitantes toman cada vez máis parte na democracia ateniense, pois a tradición democrática está moi ancorada no Pireo. Finalmente, os Muros Longos, construídos entre 461 e 456 a.C. e que uniron O Pireo con Atenas mediante unha dobre muralla duns 6 quilómetros acabaron de protexer a cidade e conferíronlle non só virtudes defensivas senón tamén potencial agresivo. A importancia destes Muros Longos muros exprésase ben no libro I da Historia da Guerra do Peloponeso, pois Tucídides ensínanos que Temístocles pensaba que O Pireo tiña máis utilidade que a cidade alta e repetía a miúdo aos atenienses, que se nunca deixaban a alcanzar o porto un asaltante por terra, coa súa frota poderían facerlle fronte.
A pesar deste cadro idílico, esta idade de ouro tocou ao seu fin a mediados do século V a.C. As fortificacións do Pireo atraeran a desconfianza dos lacedemonios e os outros portos gregos (Megara e Corinto especialmente), sufriran moito da hexemonía do Pireo. Por iso as razóns da guerra do Peloponeso son esencialmente económicas, a Esparta non lle custa ningún traballo convencer ás cidades que sufriran a expansión ateniense unirse a ela para facer a guerra a Atenas. O esforzo de guerra provoca no Pireo a ruína de varios comerciantes, sendo requisados locais e naves e o comercio que diminuíndo en proveito dos gastos militares. As incursións lacedemonias no territorio ático conducen a Pericles a reunir a poboación nas murallas atenienses, que se estenden por unha pequena decena de quilómetros, seguindo así o consello de Temístocles. Con todo, as murallas do Pireo, o mesmo que a cidade non foron estudadas para acoller tan gran número de persoas, así a poboación amontoouse, e atopou refuxio nos templos, baixo os pórticos. Esta situación foi propicia para a propagación dunha enfermidade, a peste, que fixo estragos un ano máis tarde na poboación, favorecida pola case ausencia de sumidoiros no Pireo, así como pola reducida adución de auga e a ausencia de fontes. Tucídides, no Libro II, 48, explica que Atenas se viu golpeada bruscamente, e foi o Pireo o primeiro lugar onde a xente foi contaxiada; e dixeron que os peloponesios habían envelenado os pozos (pois non había fontes aínda neste lugar). Logo alcanzou a cidade alta e o número de mortes foi desde entón moito maior. A peste, que puido con Pericles e os seus dous fillos, era un golpe fatal para o Pireo que atravesaba entón unha crise económica e comercial sen precedentes. O desastre de Sicilia de 415 a.C. rematou esta crise privando aos atenienses de moitas naves.
O Pireo tiña unha tradición democrática moi enraizada. Así cando o réxime de os Catrocentos, no ano 411 a.C., foron os soldados do porto quen se uniron e apropiáronse do Pireo seguinte unha guerra civil declarada nas rúas. Pero iso non impediu aos lacedemonios propinar un golpe fatal ao Pireo, cando despois do asedio vitorioso de Atenas, esixiron que os Muros Longos e as fortificacións de Atenas e do Pireo fosen demolidos. O golpe foi máis forte para os habitantes do Pireo, cuxos comercios foron destruídos por Lisandro, que ordenou que a destrución fixésese ao son das frautas, como nunha festa. Atenas, foi de novo vítima dunha revolución oligárquica e da instauración do réxime dos Trinta Tiranos, que se ensañou particularmente co Pireo, foco da revolución contra o réxime dos Catrocentos. Este encarnizamento contribuíu a unha nova rebelión democrática no inverno do 404 a.C., que partiu do Pireo e dirixida por Trasíbulo, logrou tomalo e resistir os asaltos dos soldados dos Trinta Tiranos. Aínda que os hoplitas espartanos conseguiron vencerlles a continuación nunha auténtica demostración militar, a democracia foi restablecida un ano máis tarde, no 403 a.C.
O Pireo constaba de 3 portos, Zea e Muniquia ao leste, ambos os utilizados para os barcos de guerra, e o gran porto de Cántaros ao oeste. Este último converteuse nun mercado florecente. A poboación da cidade estaba sobre todo constituída por metecos, que fixeron do porto unha cidade comercial e cosmopolita, onde os deuses estranxeiros estaban xunto aos deuses gregos.
Estes tres portos foron limitados polos peiraos e fortificados. Podían ser pechados mediante cadeas tendidas nas entradas.
Unha nova cidade organizouse progresivamente ao redor do Pireo cun plano en dameiro concibido polo arquitecto Hipódamo de Mileto, a metade do século V a.C.
Foi no Pireo, onde Trasíbulo restableceu a democracia atenienses, ao expulsar ao goberno dos Trinta Tiranos, acuartelados na fortaleza de Muniquia.
Esta fortaleza foi ocupada por unha gornición macedonia e despois por unha romana.
O xeneral romano Sila asediou O Pireo e destruíu logo a cidade no 87 - 86 a.C. Estrabón di que na súa época a cidade era unha miserable aldea. Parece que volveu ser un centro comercial florecente na época imperial.
Constantino I utilizou aínda o porto para a súa frota de guerra. miniatura|O león e as runas gravadas. A incursión de Alarico I en 396, deu o golpe de graza á cidade.
Idade Media e dominación otomá
En 1040, o Varego Harald Hardraada foi a reprimir unha insurrección ateniense. Desembarcou no Pireo, chamado entón Porto Leone ou Porto Draco. Este nome foralle dado por mor da estatua do león (ou leoa), quizais orixinaria de Delos que se achaba na extremidade do promontorio de Alkimos. Unha reprodución é aínda visible actualmente. Foi feita na estatua que Harald Hardraada gravou nas ruínas.
A estatua foi levada por Francesco Morosini en 1687 a Venecia, onde se conserva na entrada do Arsenal.
O Pireo chamábase Aslan-Liman durante a dominación otomá.
Época contemporánea
miniatura|esquerda|Panorámica do Pireo. Muniquia reencontrou a súa importancia como fortaleza durante a Guerra de independencia de Grecia. De alí partiu, en 1827, a columna de reforzo aos gregos cercados na Acrópole de Atenas. Esta expedición, dirixida por Sir Richard Church fracasou na súa tentativa e o capitán xeneral Georgios Karaiskakis perdeu a vida. O xeneral Gordon logrou logo apoderarse de Muniquia desde febreiro a maio de 1827.
O Pireo foi elixido en 1834 para albergar a localización do novo porto de Atenas.
A cidade tiña 300 habitantes en 1836. Chauteaubriand non vira máis que unha casiña de aduaneiro. O Pireo foi repoboado naquel entón polos habitantes das illas que chegaron en busca dun emprego.
En 1850, o Reino Unido de Palmerston procedeu ao bloqueo do porto a causa do incidente Don Pacifico. O Reino Unido, esta vez acompañado pola frota francesa, procedeu a un novo bloqueo entre 1854 e 1857, por mor da política exterior e das débedas de Grecia, así como pola Guerra de Crimea.
O Pireo tiña 11.000 habitantes en 1869 e 50.000 en 1895. A cidade estalou coa "Gran Catástrofe": o cambio de poboación con Turquía tras o Tratado de Lausana de 1923. O número de habitantes do Pireo triplicouse.
O 6 de abril de 1941, día do ataque alemán sobre Grecia durante a segunda guerra mundial, a aviación alemá bombardeou o porto e afundiu 11 buques de guerra, sobre todo o Clan Fraser que transportaba 200 toneladas de TNT, que estalou con dous transportes veciños de municións, causando inmensos estragos.
Arsenal de Filón
Foi unha das construcións máis admiradas do Pireo ata a súa destrución por Sila.
O seu arquitecto foi Filón, que chegou a escribir un libro sobre a obra.
En 347-346 a.C., ordenouse a construción dun arsenal naval (skeuoteca) para gardar o aparello, candeas, cabos e todo o necesario para os trirremes que invernaban nas próximas dársenas cubertas de Zea.
A súa fama deriva en parte do seu tamaño, cunha lonxitude de 400 pés áticos (uns 118–123 m), como queda constancia pola inscrición de 97 liñas que especificaba as cláusulas dos contratistas. A sección que se pode ver, descuberta en 1988, conserva os arranxos para as portas dobres da entrada norte do edificio.
O edificio, de máis de 100 m de lonxitude concibiuse como galería monumental que unía o porto militar ao ágora. O espazo central era de tránsito público aberto aos cidadáns, que, dunha a outra parte, entre os alicerces que o limitaban, podían contemplar os aparellos da frota confiada á responsabilidade dos maxistrados. Unha viguería de liñas sinxelas pero sólidas, contribuía a acrecentar o aspecto monumental dese edificio, un pouco severo nas súas liñas exteriores, a pesar do friso dórico que coroaba os seus muros espidos.
Poboación
A poboación da municipalidade de Pireo era de 175.697 habitantes (2001). Se se inclúe a área circundante á cidade e algunhas das illas do Golfo Sarónico, ten unha poboación de 541.504 habitantes (2001).
Juan Rulfo
Juan Nepomuceno Carlos Pérez Rulfo Vizcaíno, máis coñecido como Juan Rulfo, nado en Xalisco o 16 de maio de 1917 e finado na Cidade de México o 7 de xaneiro de 1986 foi un escritor, guionista e fotógrafo mexicano, pertencente á xeración do 52. A reputación de Rulfo aséntase en dous pequenos libros, El Llano en llamas, composto de dezaseis relatos, e a novela Pedro Páramo.
Juan Rulfo foi un dos grandes escritores latinoamericanos do século XX. Nas súas obras combina realidade e fantasía en accións desenvolvidas en escenarios mexicanos. As súas personaxes representan e reflicten os estereotipos do lugar cos seus grandes problemas socioculturais entretecidos co mundo fantástico. A obra de Rulfo, e sobre todo Pedro Páramo, marca o fin da novela revolucionaria, o que permitiu as experimentacións narrativas como no caso da xeración do medio século en México ou os escritores pertencentes ao boom latinoamericano.
Traxectoria
Orfo de pai aos sete anos, catro anos despois finou a súa nai. En 1929 trasladouse a San Gabriel e viviu coa súa avoa e posteriormente no orfanato Luis Silva en Guadalaxara. En 1933 tentou ingresar na Universidade de Guadalaxara pero ao estar en folga, optou por trasladarse á Cidade de México e asistiu como ouvinte ao Colegio de San Ildefonso. En 1934 comezou a escribir os seus traballos literarios e a colaborar na revista América.
A partir de 1938 viaxou por algunhas rexións do país en comisións de servizo da Secretaría de Gobernación e comezou a publicar os seus contos máis relevantes en revistas literarias. Desde 1946 dedicouse tamén á fotografía, realizando composicións notables. Traballou para a compañía Goodrich-Euzkadi de 1946 a 1952 como axente viaxeiro.
En 1947 casou con Clara Angelina Aparicio Reyes, coa que tivo catro fillos (Claudia Berenice, Juan Francisco, Juan Pablo e Juan Carlos). De 1954 a 1957 foi colaborador da Comisión del Papaloapan e editor no Instituto Nacional Indigenista na Cidade de México.
Obra literaria
En 1930 participou na revista México. En 1945, publicou, para a revista Pan en Guadalaxara os contos La vida no es muy seria en sus cosas, Nos han dado la tierra eMacario. Establecido na Cidade de México en 1946 publicou o conto Macario na revista América. En 1948 publicou La cuesta de las comadres e en 1950 Talpa e El Llano en llamas. En 1951 a revista América publicou o conto ¡Diles que no me maten! e en 1955 publicouse Pedro Páramo.
Entre 1956 e 1958 escribiu a súa segunda novela, El gallo de oro, que non foi publicada ata 1980.
Logo de concluír as súas dúas novelas, Rulfo abandonou a escritura de libros. En 1974, durante un diálogo con estudantes na Universidade Central de Venezuela, Rulfo xustificou ese abandono coa morte do seu tío Celerino, que "lle contaba todo". O tío Celerino realmente existiu e con el, Rulfo recorreu moitos lugares escoitando as súas historias, que eran consideradas como fantasiosas. O escritor Enrique Vila-Matas, no seu libro Bartleby y compañía, describe esta xustificación como unha das máis creativas que se coñecen. Para o escritor César Leante, Rulfo quixo evitar a repetición de evocar a crueldade e a dor expresadas en El Llano en llamas e Pedro Páramo.
Gómez Pérez das Mariñas III
Gómez Pérez das Mariñas III foi un nobre galego do século XVI, fillo de Ares Pardo das Mariñas, señor de Parga e Cillobre, e de Tareixa de Vázquez, señora da Pobra do Caramiñal. Era bisneto de Gómez Pérez das Mariñas I e sobriño de Gómez Pérez das Mariñas II.
ROSAT
ROSAT (acrónimo do alemán Roentgen Satellit) foi un observatorio espacial construído en colaboración de Alemaña, Estados Unidos e Reino Unido, lanzado o 1 de xuño de 1990 mediante un foguete Delta II 6920-8 desde Cabo Cañaveral.
Gómez Pérez das Mariñas III
Traxectoria
Obtivo do Papa Xulio III unha bula en 1551 que confirmaba o seu dereito e posesión inmemorial no que se achaban el e os seus devanceiros de percibir, cobrar e levar moitas sinecuras no reino de Galicia que se relacionan na bula, entre elas a de Santa María de Olveira. Ese mesmo ano aparece como rexedor de Santiago. Tres anos despois, en 1554, é rexedor da Coruña, e eleva á categoría de vila á Pobra do Caramiñal, cuxo señorío herdara da súa nai. Algunhas fontes atribúenlle a construción nesta vila da Torre de Bermúdez.
ROSAT
Características
ROSAT adicouse á observación astronómica no rango de lonxitudes de onda dos raios X. Estaba estabilizado nos tres eixos e tiña unha precisión no apuntado de 1 minuto de arco, cunha estabilidade de 5 segundos de arco por segundo ou mellor. A orientación acadábase mediante dous sensores estelares CCD.
A duración inicial da misión era de 18 meses, pero prolongouse varias veces. ROSAT finalmente reentrou na atmosfera o 23 de outubro de 2011.
Gómez Pérez das Mariñas III
Traxectoria
Cara 1565 preiteou, xunto co seu irmán Fernán, contra a súa irmá Berenguela das Mariñas por uns bens procedentes do señor Esteban de Xunqueiras.
Nalgúns documentos aparece como Correxedor e Adiantado do reino de Murcia.
Casamento, descendencia e pasamento
Casou con Xoana de Matienza coa que tivo un fillo, Diego das Mariñas, señor de Parga e Xunqueiras.
Testou en Madrid perante Xoán Martínez de Moya o 23 de outubro de 1545, nomeando herdeiro ao seu fillo Diego das Mariñas, e no que manda ser soterrado no convento do Carme de Madrid.
Finou despois do 31 de xullo de 1575, data do último documento no que é nomeado, e no que, perante o escribán Xoán Martínez, outorga un poder a Xoán de Deus, meiriño do Caramiñal, para que puidese recoñecer, sinalar e deslindar todas as súas terras, coutos e xurisdicións.
Imperio Ruso nos Xogos Olímpicos
O Imperio Ruso competiu nos Xogos Olímpicos en tres ocasións, a primeira delas en 1900, regresando en 1908 e 1912. Despois da Revolución Rusa en 1917, e o establecemento da Unión Soviética en 1922, pasarían corenta anos até que os atletas rusos competisen de novo nos Xogos Olímpicos, cando a Unión Soviética participou nos Xogos de 1952. Despois da disolución da Unión Soviética en 1991, Rusia competiu como parte do Equipo Unificado en 1992, e finalmente regresou outra vez como Rusia para os Xogos Olímpicos de Inverno de 1994.
Sam Cassell
Samuel James Cassell, nado o 18 de novembro de 1969 en Baltimore, Maryland, é un ex xogador de baloncesto estadounidense que xogou durante 15 tempadas na NBA. Con 1,91 metros xogaba na posición de base. Actualmente é adestrador asistente dos Washington Wizards.
Universidade
Xogou durante dous anos na Universidade Estatal de Florida, nos que acadou 18,3 puntos, 4,4 rebotes e 4,4 asistencias por partido.
Profesional
Foi elixido no post 24 da primeira rolda do Draft da NBA de 1993 polos Houston Rockets, onde xogou tres tempadas, axudando ao seu equipo na consecución de dous aneis de campión, en 1994 e 1995. Tras ser traspasado, na tempada 1996-97 xogou en tres equipos diferentes: Phoenix Suns, Dallas Mavericks e, finalmente, New Jersey Nets, onde quedou dúas tempadas máis. Ao longo de toda a súa traxectoria estivo envolto en múltiples traspasos, algo sorprendente tendo en conta o seu rendemento, xa que, salvo as súas dúas primeiras tempadas, sempre obtivo cifras en torno aos 16 puntos e 8 asistencias por partido, sendo peza chave en cada un dos equipos polos que pasou. En 1999 foi traspasado aos Milwaukee Bucks, onde permaneceu ata 2003, onde de novo fixo as maletas para ir xogar aos Minnesota Timberwolves, equipo que no 2005 o traspasa de novo aos Clippers, onde rende a un alto nivel na súa primeira tempada, levando ao seu equipo ás semifinais da Conferencia Oeste da NBA.
Na tempada 2006-07, a pesar dos seus 37 anos, seguiu rendendo a un bo nivel conseguindo 12,5 puntos e 4,8 asistencias en case 25 minutos de xogo por partido. Tras ser cortado polos Clippers en marzo de 2008, Cassell fichou polos Boston Celtics, onde se converteu no base suplente de Rajon Rondo e o perfecto complemento que axudou aos Boston Celtics a conseguiren o anel de campión no ano 2008. Sam Cassell, con 15 tempadas na competición, confirmou a súa retirada e o seu paso ao corpo técnico dos Washington Wizards, onde se reencontrou con Flip Saunders, o seu adestrador nos Timberwolves en 2004, cando Cassell fixo a súa única aparición nun encontro 'All Star'.
Xosé Conde Fernández
Xosé Conde Fernández, nado na Barca de Barbantes (Cenlle) en 1918 e finado no Porriño o 18 de xullo de 1990, foi un escritor e pintor galego.
Traxectoria
Emigrou á Arxentina en 1935, traballando de enfermeiro e asistindo polas noites ás clases de Lingua e Literatura na Facultade de Filosofía e Letras da Universidade de Buenos Aires, residindo alí ata 1980. Fundou a revista Mundo Gallego con Eliseo Alonso e Teodoro Campos.
Limacia iberica
A limacia iberica, é unha lesma mariña, unha especie de Doridacea nudibranquia. É un molusco gasterópodo mariño da familia Polyceridae.
Distribución
A Limacia iberica foi descrita na plataforma do Sobreiro, na Ría de Arousa, Galicia.
Fermín Gómez Vigide
Fermín Gómez Vigide, nado en Asorei (Vila de Cruces) en 1921 e falecido en Noia en 2018, foi un frade, químico, xeólogo e botánico galego.
Traxectoria
Foi alumno do Seminario franciscano de Herbón (Padrón). Licenciado en Química pola Universidade de Santiago de Compostela (1945). Foi profesor en África. Estudoso da botánica, dende 1963 percorreu Galicia para estudar e recoñecer as diferentes plantas e flores; fixo coleccións de plantas e minerais. Publicou artigos científicos en revistas nacionais. Cedeu o seu herbario ao Centro de Investigación Forestal de Lourizán en 2012.
Autorización
En enxeñería de seguridade e seguridade informática, a autorización é unha parte do sistema operativo que protexe os recursos do sistema permitindo que só sexan usados por aqueles consumidores aos que se lles concedeu autorización para iso. Os recursos inclúen arquivos e outros obxectos de datos, programas, dispositivoss e funcionalidades provistas por aplicacións. Exemplos de consumidores son usuarios do sistema, programas e outros dispositivos.
Visión xeral
O proceso de autorización úsase para decidir se a persoa, programa ou dispositivo X ten permiso para acceder ao dato, funcionalidade ou servizo Z.
A maioría dos sistemas operativos multiusuarios modernos inclúen un proceso de autorización. Este fai uso do proceso de autenticación para identificar aos consumidores. Cando un consumidor intenta usar un recurso, o proceso de autorización comproba que ao consumidor foille concedido permiso para usar ese recurso. Os permisos son xeralmente definidos polo administrador de sistemas nalgún tipo de «aplicación de políticas de seguridade», tales como unha ACL ou unha capacidade, sobre a base do «principio de privilexio mínimo»: aos consumidores só se lles deben conceder os permisos que necesitan para realizar o seu traballo. Os sistemas operativos monousuarios máis antigos adoitaban ter sistemas de autenticación e autorización débiles ou carecían por completo deles.
Existe tamén o concepto de consumidores «confiables» (trusted). Os consumidores que se han autenticado e aos que se sinalan como confiables permíteselles acceso ilimitado aos recursos. Os consumidores «parcialmente confiables» e invitados están suxeitos a autorización para usar os recursos protexidos. As aplicacións de políticas de seguridade dalgúns sistemas operativos, conceden por defecto a todos os consumidores acceso completo a todos os recursos. Outros fan o oposto, insistindo en que o administrador leve a cabo acciones deliberadas para permitir a cada consumidor o uso de cada recurso.
Ata cando a autorización realízase usando unha combinación de autenticación e ACLs, os problemas de manter os datos das políticas de seguridade non é trivial, representando a miúdo tanta sobrecarga administrativa como a proba das necesarias identidades de usuario. A miúdo é desexable eliminar a autorización dun usuario: para iso, coa aplicación de políticas de seguridade, é necesario que os datos sexan actualizables.
Pacto fiscal europeo
O Pacto fiscal europeo, formalmente Tratado de Estabilidade, Coordinación e Gobernanza na Unión Económica e Monetaria, é un acordo asinado o 2 de marzo de 2012 por 25 estados membros da Unión Europea (UE).
Historia
[[Ficheiro:European_Fiscal_Compact.svg|miniatura|
]] A maioría dos Estados membros da Unión Europea participan na UEM, baseada na moeda única, o euro, pero a maioría das decisións sobre impostos e gasto público seguen sendo responsabilidade dos gobernos nacionais. O control sobre a política fiscal foi tradicionalmente considerada como fundamental para a soberanía nacional, e agora, en esencia, non é unha unión fiscal entre estados independentes.
Na primavera de 2010 de Alemaña instou a outros Estados a endurecer as normas sobre o logro dun orzamento equilibrado: isto implica unha rigorosa aplicación do requisito da relación déficit / PIB inferior ao 3%. Ao final de 2010 das propostas de emenda adiantáronse Pacto de Estabilidade e Crecemento co fin de fortalecer a coordinación das políticas fiscais. En febreiro de 2011, Alemaña e Francia propuxeron o pacto de competitividade, orientado a fortalecer a coordinación económica na zona euro, esta proposta foi aprobada por España. A chanceler alemá, Angela Merkel, varios ministros de Finanzas europeos e o presidente da Banco Central Europeo apoiaron a idea dunha unión fiscal.
En marzo de 2011 propúxose unha nova reforma da Pacto de Estabilidade e Crecemento, orientado a sancións automáticas para os que violan os parámetros relativos ao 3% de déficit / PIB ao 60 % na proporción de débeda / PIB. Angela Merkel insistiu en que a Comisión Europea e o Tribunal de Xustiza xogan un papel importante no control de garantir o cumprimento das obrigacións dos países. En 2011 de Alemaña, o Francia e outros países máis pequenos da Unión Europea deron un paso máis cara á unión fiscal de zona euro coas normas presupostarias moi estritas e sancións automáticas para aqueles que non respecten estes parámetros.
O 9 de decembro de 2011, o Consello Europeo, todos os 17 membros da zona euro puxeron de acordo sobre as liñas básicas do Tratado da estabilidade fiscal que reforzan os parámetros relativos ao déficit / PIB e débeda / PIB, e a introdución de sancións automáticas para quen os violen. Logo de solicitar unha opinión dos seus respectivos parlamentos, os países que non adoptaron o euro dixeron que estaban dispostos a participar, coa excepción da Reino Unido.
Logo de varios meses de negociacións, o 30 de xaneiro de 2012 de Consello Europeo, coa excepción do Reino Unido e República Checa, aprobou o novo pacto Asinaron o Tratado sobre a estabilidade, a coordinación e a gobernanza.
A finais de febreiro, o xefe de goberno de Irlanda, Enda Kenny, anunciou que o seu país tiña intención convocar un referendo para a ratificación do Pacto fiscal europeo.
Cada país, logo da ratificación do Tratado, tivo ata o 1 de xaneiro de 2014 para introducir a regra que esixe un orzamento equilibrado na lexislación nacional. Só os países que introduciron esa norma o 1 de marzo de 2014 foron capaces de obter ningún préstamo do Mecanismo Europeo de Estabilidade: O Parlamento aproba as modificacións necesarias no Tratado. O obxectivo, logo da entrada en vigor, é incorporar nos cinco anos do novo Tratado da Unión Europea sobre a lexislación vixente.
Contido
Os principais puntos contidos nos 16 artigos do tratado son:
Diego Ocampo
Diego Ocampo, nado en Ourense o 9 de xaneiro de 1976, é un adestrador galego de baloncesto. Dende 2021 adestra o Fraport Skyliners da Basketball Bundesliga.
Traxectoria
Ocampo iniciou a súa carreira profesional nas categorías inferiores do AB Ourense e a súa primeira experiencia como profesional foi na liga LEB 1 como axudante do Club Ourense Baloncesto. Alí permaneceu dúas tempadas ata que na 2004-05 marchou como segundo adestrador de Salva Maldonado ao CB Tarragona. Tras a destitución de Maldonado, o técnico ourensán fíxose cargo do equipo durante dúas tempadas máis, chegando a clasificar ao club catalán por primeira e única vez na súa historia para os 'play-offs' de ascenso á liga ACB.
Finalizado o seu periplo en Tarragona, deu o salto á máxima categoría para acompañar a Pedro Martínez ao ambicioso proxecto do Akasvayu Girona. Un ano despois, marcharía ao club no que máis tempo permaneceu, o Cajasol Sevilla. Aterrou na capital hispalense na tempada 2008-09 como adestrador axudante e a súa relación co club sevillano prolongouse durante seis campañas. Nese período, Ocampo tivo a oportunidade de traballar como axudante de Pedro Martínez Sánchez, Joan Plaza e Aíto García Reneses. No verán de 2014 asinou contrato co club UCAM Murcia CB para exercer como primeiro adestrador por unha campaña, en substitución de Marcelo Nicola. Con el ao mando, o equipo conseguiu realizar a mellor tempada da historia do club en ACB para finalizar cunha marca de 17-17 en liga regular e pelexando até as últimas xornadas por entrar en playoff. O club non lle ofreceu a renovación ao termo da tempada.
O 15 de xullo de 2015 foi presentado como novo adestrador do CB Estudiantes, club histórico da ACB cunha longa tradición baseada na súa prolífica canteira de formación. Foi cesado en xaneiro de 2016. En xullo de 2016 foi anunciado como novo adestrador do Club Joventut de Badalona. O 7 de febreiro de 2018 foi destituído como adestrador do Joventut debido ao malos resultados.
O 29 de abril de 2018 converteuse no adestrador do ICL Manresa tras o final da tempada regular, co obxectivo de devolver o equipo á Liga ACB nos play-offs de ascenso. Tras eliminar ao Básquet Coruña e ao Trapa Palencia, o equipo derrotou na final ao Club Melilla Baloncesto, logrando volver á máxima categoría só un ano despois do seu descenso. Tras este éxito Ocampo deixou o club para converterse no novo adestrador do filial do FC Barcelona. En xullo de 2020 foi anunciado como novo adestrador do Casademont Zaragoza para as dúas seguintes tempadas.
Carreira deportiva na Selección Nacional
Á marxe de dirixir a estes equipos, tamén actuou como Adestrador axudante e preparador físico da Selección B (2006-07) e como Seleccionador de Galicia.
Marcial Vázquez Vázquez
Marcial Vázquez Vázquez, nado nos Arcos (Amoeiro) o 25 de outubro de 1882, foi un político galego.
Traxectoria
Carpinteiro radicado na parroquia de Fontefría. Integrouse na primeira Agrupación Socialista de Amoeiro, que se constituíu en abril de 1930. Na Segunda República foi concelleiro de Amoeiro. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 os falanxistas levárono co seu irmán Sindo ao Pazo de Miranda coa intención de trasladalos posteriormente ao cárcere de Celanova e matalos. Salváronse grazas a intervención do propietario do pazo, Antonio Miranda, que intercedeu por eles ante o Gobernador Militar de Ourense Luís Soto Rodríguez.
Treasure
Treasure é o terceiro álbum de estudio da banda escocesa de rock alternativo Cocteau Twins, publicado o 1 de novembro de 1984 a través do selo 4AD. Con este traballo o grupo estableceu a que sería a partir de entón a súa formación principal: a vocalista Elizabeth Fraser, o guitarrista Robin Guthrie e o baixista Simon Raymonde. Esta nova formación tamén coincidiu co desenvolvemento do son etéreo asociado á música da banda.
O disco chegou ao número 29 da lista británica de álbums, converténdose no seu primeiro no top 40 do país, estando nelas durante oito semanas. Tamén se converteu nun dos traballos da banda mellor considerados pola crítica, aínda que a banda considerábao subdesenvolvido.
Xosé Cid Cabido
Traxectoria
Foi militante de ERGA e da AN-PG e un dos fundadores da organización asemblearia Galicia Ceibe-OLN. Pertenceu á organización armada da esquerda independentista galega Loita Armada Revolucionaria e foi preso en setembro de 1980. Posteriormente foi indultado en 1983 tras unha petición ó goberno do PSOE.
Cursou estudos de Económicas e de Filoloxía Hispánica na USC, e licenciouse en Filoloxía Galega. Foi membro da redacción da revista Espiral a comezos dos anos oitenta e colaborador de A Nosa Terra nos anos noventa, traballou como redactor e guionista ocasional de programas da TVG como Sitio Distinto (1990-1991), ademais de en Edicións Xerais, como director da colección Ferros. O 31 de maio de 2014 foi elixido en listas abertas como o portavoz de Anova - Irmandade Nacionalista en Vigo.
Premios
Premio Café de Catro a Catro, Premio Cidade de Lugo, Premio Blanco Amor en 1994 e 1999. En 2018 gañou o Certame de Narración Curta Ánxel Fole coa obra Tres pintores.
Celso Ferreira da Cunha
Celso Ferreira da Cunha, nado en Teófilo Otoni o 10 de maio de 1917 e finado en Río de Xaneiro o 14 de abril de 1989, foi un profesor, gramático, filólogo e ensaísta brasileiro. Era fillo de Tristão Ferreira da Cunha e tío de Aécio Neves.
Club de Fútbol Noia
O Club de Fútbol Noia é un club de fútbol galego da vila de Noia. Foi fundado en 1987 e compite na Preferente Galicia. O seu campo é o Estadio Municipal Julio Mato.
Historia
O 27 de xuño de 2015 logrou o ascenso a Terceira División tras a promoción do Pontevedra CF a Segunda División B. O Noia viña de vencer a eliminatoria entre os terceiros clasificados da Preferente Autonómica, quedando unha praza libre na categoría co ascenso do club pontevedrés.
Ese mesmo ano, con Yago Iglesias como adestrador, non foi quen de manter a categoría e regresou a Preferente tras obter un 19º posto. Coa marcha do técnico ribeirense á Sociedade Deportiva Compostela, o conxunto noiés decidiu contar con Luís Bonilla á fronte do equipo. Tras unha tampada impecable os noieses conseguían o 30 de abril de 2017 o título de campións da Preferente Norte, ademais do ascenso directo a Terceira División a falta de catro xornadas da fin da competición.
Logo de obter o primeiro posto, o Noia enfrontouse ao Club Deportivo Cultural Areas na final de campións polo título absoluto da Preferente. O partido, que tivo lugar no campo de O Vao, rematou con vitoria por 2-0 para os de Ponteareas.
Para afrontar a volta a Terceira División, os noieses contaron con Jaime Sánchez como adestrador. Non obstante, o regreso á categoría non foi o agardado: o club acababa a primeira volta como colista. Antes de finais de ano, Jaime abandonaba o banco noiés por motivos persoais, deixando a José Manuel Pose a cargo do club. Agora mesmo, o conxunto branco atópase en plena loita por conseguir a permanencia na categoría.
Galería de imaxes de Mondariz-Balneario
Balneario de Mondariz
miniatura|esquerda|550px|Unha das entradas ó parque do balneario de Mondariz-Balneario
Adriana Lastra
Adriana Lastra Fernández, nada en Ribeseya o 30 de marzo de 1979,  é unha política española do PSOE.
Traxectoria
Cursou antropoloxía social, sen chegar a rematar a carreira. Con 18 anos entrou nas Xuventudes Socialistas da súa localidade natal, converténdose na secretaria local en 1999 logo dun ano de militancia, e ata 2004 cando asumiu a secretaría de movementos sociais da FSA-PSOE. Tras as eleccións autonómicas de 2007 logrou acta de deputada na Xunta Xeral do Principado de Asturias pola circunscrición oriental, exercendo como voceira do Grupo Socialista na Comisión de Presidencia, Xustiza e Igualdade durante a lexislatura. Resultou reelixida parlamentaria nas eleccións autonómicas de 2011, e mais nas de 2012.
Nas eleccións xerais de 2015, encabezou a lista ao Congreso dos Deputados polo PSOE no Principado de Asturias, logrando acceder á cámara.
Nas eleccións xerais de 2016, volveu liderar a lista ao Congreso dos Deputados no Principado de Asturias e foi outra volta deputada.
Dende o 27 de xullo de 2014 ata outubro de 2016 foi secretaria de política municipal do PSOE cesando, ao igual que o resto dos partidarios de Pedro Sánchez que aínda continuaban na dirección do partido, tralo fracaso da proposta deste, perante o Comité Federal do PSOE, de celebrar un Congreso Extraordinario con carácter urxente. Como consecuencia, Sánchez renunciou e nomeouse unha Comisión Xestora para dirixir temporalmente o partido, dirixida polo presidente asturiano Javier Fernández. Adriana Lastra, acatou a decisión tomada polo Comité Ferderal mais mantivo unha postura belixerante e crítica coa Comisión Xestora e con algunha das súas decisións como a de se abster na invstidura de Mariano Rajoy como presidente.
Foi un dos apoios determinantes para Pedro Sánchez concorrer ás primarias de 2017 e recuperar o liderado do PSOE, e xogou un papel esencial na campaña do candidato, baseada no rexeitamento ao proxecto ideolóxico do PP e na importancia concedida ás bases socialistas para recuperar o partido. Tras ser novamente elixido Pedro Sánchez secretario xeral nas primarias, con máis do 50% dos votos, celebrouse un novo congreso do PSOE no que Lastra se converteu en vicesecretaria xeral e man dereita de Sánchez.
Tras a elección de Sánchez como presidente do goberno converteuse en voceira do grupo parlamentario socialista en substitución de Margarita Robles.
Alameda da praza de Compostela
dereita|miniatura|300px|Vista xeral, co paseo central e mais a fonte. A alameda da praza de Compostela é un parque-xardín da cidade de Vigo, situado na praza do mesmo nome, unha zona comercial e de servizos á beira do porto e da cidade vella. É un xardín urbano de deseño formal, con árbores aliñadas, esculturas e fontes. Ocupa unha superficie duns 9.000 metros cadrados.
Historia e deseño
O deseño do parque foi variando ao longo dos anos. Na súa orixe, era un xardín con forma de rectángulo cuxo lado maior estaba orientado á liña da beiramar; nel unicamente había un conxunto de árbores, 56 álamos brancos, de aí o nome de alameda.