cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fabian Schär
Fabian Lukas Schär, nado en Wil o 20 de decembro de 1991, é un futbolista suízo. Xoga de defensa central e o seu equipo actual é o Newcastle United. Debutou como futbolista no Wil da súa cidade natal, en cuxa canteira se formou, antes de pasar ao Basel, co que gañou tres Super Ligas suízas consecutivas. Posteriormente xogou dous anos co Hoffenheim na Bundesliga alemá e unha tempada co Deportivo da Coruña na Primeira División española, antes de recalar no Newcastle da Premier League inglesa.
Foi 75 veces internacional coa selección suíza, coa que disputou tres Copas do Mundo e dúas Eurocopas.
FC Will
Naceu na vila de Wil, no cantón de Sankt Gallen, o 20 de decembro de 1991. Comezou a xogar ao fútbol no FC Wil, no que ingresou con oito anos, e foi subindo polas diferentes categorías do club ata chegar ao equipo filial. O 29 de novembro de 2009 debutou co primeiro equipo na Challenge League, disputando os instantes finais dun encontro ante o Stade Nyonnais en Nyon. Xogou un segundo partido esa tempada e fíxose coa titularidade nas dúas seguintes, disputando un total de 56 partidos oficiais, nos que marcou 9 goles.
Basel
En xullo de 2012 foi traspasado ao FC Basel, co que asinou un contrato por tres anos. Debutou na Super Liga o 29 de setembro, nun empate 1-1 co Lausanne-Sport no Stade Olympique de la Pontaise. Unha semana despois marcou no St. Jakob-Park o seu primeiro gol na máxima categoría, cabeceando á rede da portería do Servette un córner lanzado polo seu compañeiro Fabian Frei.
Rematou a súa primeira campaña en Basilea conquistando o seu primeiro título de liga. Disputou ademais a final da Copa de Suíza contra o Grasshoppers no Stade de Suisse, xogando como titular e anotando o primeiro dos lanzamentos da quenda de penaltis, aínda que finalmente o título foi para o club de Zürich. Na Europa League acadou as semifinais, onde se enfrontou ao Chelsea, vixente campión da Liga de Campións. Schär marcou un gol no partido de ida, pero o equipo de Rafa Benítez acabou vencendo os dous encontros e pasando á final.
Na tempada 2013/14 gañou o seu segundo título de liga e volveu ser finalista de Copa, desta vez ante o Zürich, aínda que non puido xogar a final debido a unha lesión. Durante esa tempada debutou na Liga de Campións, disputando completos os seis partidos da fase de grupos, na que o seu equipo acabou terceiro, por detŕas de Chelsea e Schalke 04. Pasaron así á Europa League, onde acadaron os cuartos de final, sendo finalmente eliminados polo Valencia.
A campaña 2014/15 foi a terceira e última de Schär no Basel, e transcorreu de xeito semellante ás anteriores nas competicións nacionais, conquistando o terceiro título de liga consecutivo e perdendo unha vez máis a final de Copa, diante do FC Sion. Na Liga de Campións Schär volveu xogar completos os seis partidos da fase de grupos, entre eles as vitorias sobre o Liverpool (1-0) e o Ludogorets Razgrad (4-0), así como o definitivo empate en Anfield que fixo posible a clasificación do equipo suízo para a seguinte rolda como segundo do grupo B, só por detrás do Real Madrid. Xa en oitavos de final, o equipo dirixido por Paulo Sousa caeu eliminado fronte ao Porto.
Hoffenheim
En xuño de 2015 Schär deixou o seu país para xogar por primeira vez no estranxeiro, sendo traspasado por 4 millóns de euros ao Hoffenheim da Bundesliga alemá. Foi titular na maioría de partidos da súa primeira tempada, na que o equipo acabou preto do descenso. Con todo, perdeu protagonismo na seguinte campaña, na que o adestrador Julian Nagelsmann o relegou á suplencia, dándolle entrada ao campo en só sete partidos.
Deportivo da Coruña
O 21 de xullo de 2017 anunciouse a súa fichaxe por catro anos polo Deportivo da Coruña. Debutou co equipo de Pepe Mel na Primeira División fronte ao Real Madrid en Riazor e foi titular durante case todos os partidos da primeira volta. Recibiu ofertas de varios clubs no mercado invernal, propostas que rexeitou para continuar na Coruña. Con todo, o seu nivel foi de máis a menos ao longo da tempada, polo que acabou quedando no banco de suplentes en varios partidos na segunda metade da competición. Rematou a tempada cun total de 27 partidos e dous goles entre liga e Copa do Rei, e co descenso a Segunda División, despois de que nin Cristóbal Parralo nin Clarence Seedorf conseguisen endereitar o rumbo do equipo.
Tras o descenso, foi traspasado ó Newcastle United da Premier League inglesa.
Newcastle
A chegada ao banco de Eddie Howe supuxo un punto de inflexión na traxectoria de Schär, que pasou a ter moito máis peso no equipo. Na tempada 2022/23 foi o líder indiscutible da defensa das "pegas", secundado por Burn, Trippier e Botman. Disputou un total de 41 partidos entre Premier e EFL Cup e anotou un gol. O Newcastle acabou a liga como o equipo menos goleado (empatado a 33 tantos co campión Manchester City) e obtivo a cuarta posición da táboa, clasificándose para a Liga de Campións despois de 20 anos de ausencia.
Categorías inferiores
Foi internacional coas seleccións sub-20 e sub-21 de Suíza, e en 2012 foi seleccionado para representar ao seu país nos Xogos Olímpicos de Londres, como parte da selección sub-23. Foi titular nos dous primeiros partidos ante Gabón e Corea do Sur, quedando o seu equipo eliminado na fase de grupos.
Debut coa selección absoluta
Debutou coa selección suíza absoluta o 23 de agosto de 2013 da man do seleccionador alemán Ottmar Hitzfeld, nun partido amigable contra o Brasil en St. Jakob-Park. Substituíu a Philippe Senderos no segundo tempo dun encontro que rematou con vitoria suíza por 1-0. No seu segundo partido como internacional conseguiu o seu primeiro gol, marcando o segundo dos catro goles suízos no empate 4-4 ante Islandia no estadio Wankdorf, correspondente á clasificación para a Copa do Mundo. Catro días despois anotou outros dous goles nunha vitoria por 0-2 ante Noruega no Ullevaal Stadion de Oslo.
Mundial de 2014
Foi convocado por Hitzfeld para o Mundial de 2014 no Brasil e aínda que quedou no banco nos dous primeiros partidos, foi titular no terceiro, ante Honduras, no que Suíza gañou e certificou o seu pase á seguinte rolda (3-0). Nos oitavos de final ante a Arxentina, Schär disputou os 90 minutos regulamentarios do partido e os 30 da prórroga, conseguindo manter a portería a cero ata que no minuto 118 un gol de Di María deixou fóra á selección helvética.
Eurocopa de 2016
Dous anos despois disputou o seu segundo gran torneo de seleccións: a Eurocopa de 2016. Titular en tódolos encontros do equipo suízo na competición, marcou o único gol do primeiro partido ante Albania no Stade Bollaert-Delelis de Lens, cabeceando á rede un córner lanzado por Xherdan Shaqiri. A continuacíon, o equipo adestrado por Vladimir Petković empatou os restantes dous partidos da fase de grupos, ante Francia e Romanía, clasificándose así para a seguinte fase. Nos oitavos de final enfrontouse a Polonia, disputando Schär o encontro completo, incluída a prórroga na que non se conseguiu desfacer o empate a un gol. Na quenda de penaltis anotou o seu lanzamento, pero o erro de Xhaka condenou o conxunto suízo.
Mundial de 2018 e Liga de Nacións 2018/19
No Mundial de 2018 integrou a parella titular de defensas centrais xunto a Manuel Akanji, disputando os tres partidos da fase de grupos e logrando a clasificación para os oitavos de final. Con todo, non puido xogar a eliminatoria, debido aos dous cartóns amarelos que recibiu na primeira fase, e tivo que ver desde fóra como o seu equipo era eliminado por Suecia. En xuño de 2019 xogou en Portugal a fase final da Liga de Nacións da UEFA, obtendo o cuarto posto.
Eurocopa de 2020
Dous anos despois disputou a Eurocopa de 2020 adiada a 2021 pola pandemia de COVID-19. Nos dous primeiros partidos, fronte a Gales e Francia, foi titular no centro da defensa, franqueado por Akanji e Elvedi, mentres que quedou no banco no terceiro encontro ante Turquía. Nos oitavos de final o equipo volveuse enfrontar a Francia e Schär non saíu ao campo ata o minuto 97, xa na prórroga, na que o marcador se mantivo en empate a tres goles. Na quenda de penaltis, o defensa foi o encargado de tirar o segundo lanzamento, conseguindo anotar, do mesmo xeito que todos os seus compañeiros, o que sumado á parada de Sommer a Mbappé, clasificou a Suíza e deixou fóra á selección favorita. O partido de cuartos de final disputouse en San Petersburgo contra a España de Luis Enrique. Schär volveu saír ao campo na prórroga despois de comezar como suplente, e de novo realizou o segundo lanzamento na quenda de penaltis, sendo esta vez detido por Unai Simón. Os posteriores erros de Akanji e Vargas culminaron a eliminación suíza.
Mundial de 2022
En 2022 disputou en Qatar a súa terceira Copa do Mundo, desta vez ás ordes de Murat Yakin. Foi titular no terceiro partido da fase de grupos, a vitoria por 3-2 sobre Serbia, e tamén no encontro de oitavos de final ante Portugal, no que Suíza caeu goleada por 6-1.
Fosfoinosítido 3-quinase
dereita|miniatura|Molécula de fosfatidilinositol. O fosfoinosítido 3-quinase (tamén chamado PI 3-quinases ou PI3K ou P110δ), son unha familia de enzimas quen de fosforilar o grupo hidroxilo da posición 3' do anel inositol das moléculas chamadas en conxunto fosfatidilinositol -enzima que en humanos está codificada polo xene PIK3CD-.
Clasificación
A familia de enzimas fosfoinosítido 3-quinase está dividida en tres clases numeradas con números romanos, con funcións específicas en cada clase.
Clase I
As PI3K Clase I son moléculas heterodiméricas presentes en humanos, compostas por unha subunidade regulatoria e outra catalítica. Subdivídense en subgrupos IA e IB. Esta división baséase nas semellanzas da súa secuencia. O nome recomendado para esta clase de enzimas é fosfatidilinositol-4,5-bisfosfato 3-kinasa, teñen o número EC 2.7.1.153 e catalizan a reacción: esquerda|miniatura|373x373px|Molécula de fosfatidilinositol-4,5-bisfosfato. As do subgrupo IA teñen unha de cinco posibles subunidades regulatorias chamadas p85α, p55α, p50α, p85β ou p55γ, a cal está unida a unha das subunidades catalíticas chamadas p110α (PIK3CA), β (PIK3CB), δ (PIK3CD) ou γ (PIK3CG) (reciben a numeración polo seu peso molecular duns 110 kDa). As primeiras tres subunidades regulatorias son isoformas do mesmo xene PIK3R1, mentres que as outras dúas subunidades regulatorias son expresadas por outros xenes (PIK3R2 e PIK3R3). En tanto que as subunidades p100α e exprésanse en todas as células, a subunidade catalítica p110δ exprésase en leucocitos e suxeriuse que puido evolucionar en paralelo co sistema inmune innato.
No caso do sub-grupo IB as PI3K están compostas por unha sub-unidade regulatoria p101 (PIK3R5) e unha subunidade catalítica p110γ, codificadas por só un xene cada unha. A maioría das investigacións das PI 3-quinases enfocáronse na clase I. dereita|miniatura|300x300px|Estrutura da p85α bovina.
Clase II
As PI 3-quinases Clase II e III difiren das da Clase I en estrutura e función. As quinases da Clase II teñen tres isozimas catalíticas (C2α PIK3C2A, C2β PIK3C2B, e C2γ PIK3C2G). O nome recomendado para esta clase de enzimas é fosfatidilinositol-4-fosfato 3-kinasa, teñen o número EC 2.7.1.154 e catalizan a reacción:
A diferenza das Clases I e III, non teñen subunidades proteicas regulatorias. Estas enzimas catalizan a produción de PI(3)P a partir de fosfoinositol, poden tamén sintetizar PI(3,4)P2 de PI(4)P. Porén, non se coñece se teñen algunha función no sistema inmune. As isoformas C2α e C2β exprésanse en varias células do corpo, mentres que a C2γ está limitada á súa expresión ós hepatocitos. A característica distintiva da PI3K Clase II é o dominio chamado C2 no extremo C-terminal. Este é un dominio que carece do aminoácido estrutural crítico Asp que coordina a unión de Ca2+, suxerindo que a Clase II únese a lípidos de maneira independente do Ca2+.
Clase III
As PI3-K Clase III son moi semellantes á Clase II en que favorecen a produción de PI(3)P de fosfoinositol, pero son máis similares á estrutura da Clase I. O nome recomendado para esta clase de encimas é fosfatidilinositol 3-kinasa, teñen o número EC 2.7.1.137 e catalizan a reacción:
Beleriand
miniatura|250px|Mapa de Beleriand. Beleriand é un lugar ficticio pertencente ó legendarium do escritor británico J. R. R. Tolkien, e que aparece na súa novela O Silmarillion. Neste libro, cóntase a historia das primeiras idades da Terra Media nun estilo semellante ó dos contos heroicos da literatura nórdica. Era un sub continente situado no oeste da Terra Media durante a Primeira Idade do Sol. Orixinalmente, o nome pertenceu só á área arredor da baía de Balar, pero co tempo o nome aplicouse á rexión enteira.
O nome Beleriand na lingua élfica sindarin tradúcese como ‘grandes terras’ (bele = ‘amplo’, ‘ancho’, ‘grande’; and = ‘terra’). Beleriand tamén aparece no The Book of Lost Tales.
A Costa, Mañufe, Gondomar
A Costa é un lugar da parroquia de Mañufe, no concello de Gondomar na comarca do Val Miñor. Segundo o INE en 2019 tiña 59 persoas empadroadas (29 homes e 30 mulleres). Esta pequena entidade de poboación sitúase a 4 km do centro da vila de Gondomar e a 120 metros de altitude sobre o nivel do mar.
Descrición
A Costa é un pequeno conxunto de casas situado nun outeiro que continúa á ladeira norte do Monte da Bouza. Limita ao norte e noroeste con San Brais e ao nordés con Seidóns, ao sur cunha masa forestal compartida coa Ameixera e ao sur e suroeste con Santo André e O Barco.
Contorno natural
O río Folón rodea polo oeste as terras e barrio da Costa, á altura do Monte da Bouza. Este pequeno leito fluvial permite o rego das hortas e terras de cultivo da zona. No seu paso deixa microtopónimos espallados na zona como O Charco da Gata, A Fonte da Parda, A Fonte da Ucha, A Fonte dos Vilariños, As Casas das Presas, segundo a recollida de toponimia feita polo Instituto de Estudos Miñoranos e o Concello de Gondomar.
Polo oeste destaca outra masa forestal de piñeiros e eucaliptos co microtopónimo A Regueira.
Ao sueste atópase O Souto do Barco, unha antiga masa forestal de castiñeiros hoxe mesturada con piñeiros e eucaliptos de novas plantacións.
Fronte
Fronte pode referirse a:
Pasadena
O topónimo Pasadena pode facer referencia a:
E, ademais, Pasadena, unha serie de televisión retransmitida pola Fox en 2001.
Ademais, hai outros lugares que levan parcialmente ese nome:
José María Paramés
Traxectoria
miniatura|250px|Pazo da Peregrina, residencia da familia Paramés García-Barros. Fillo de Domingo Paramés González e Jabiera García-Barros Pena, propietarios da Casa de Granxa da Peregrina en Bertamiráns. Auxiliar do Ministerio de Fomento, foi elixido deputado polo distrito de Muros en 1919 como maurista e en 1920 como conservador. Nas eleccións a Cortes de febreiro de 1936 presentouse como candidato monárquico pola provincia da Coruña pero non foi elixido. Logo da sublevación do 18 de xullo de 1936 foi detido en Madrid e encarcerado no Cárcere Modelo. Foi asasinado cos seus irmáns Carlos e Emilio e co seu tío Antonio Paramés González o 7 de novembro de 1936.
Atizapán
Atizapán é un concello que se atopa en el Val de Toluca do Estado de México, en México. Limita ao norte con Tianguistenco e Calimaya, ao sur con San Antonio la Isla e Almoloya del Río, ao leste con Tianguistenco e ao oeste con San Antonio la Isla. Abrangue unha superficie de 6,92 km² e a súa poboación era de 10 299 habitantes no ano de 2010. A cabeceira municipal é Santa Cruz Atizapán.
L'Illusionniste
L'Illusionniste é un filme franco-escocés dirixido por Sylvain Chomet que foi estreado no 2010. Está baseado nun guión de Jacques Tati que nunca foi producido.
Sinopse
Historia dun vello mago que trata de non defraudar a unha nena convencida de que os seus trucos de maxia son reais.
Cabanas, A Baña
San Miguel de Cabanas é unha parroquia que se localiza no norte do concello da Baña na comarca da Barcala. Segundo o IGE en 2015 tiña 185 habitantes (104 mulleres e 81 homes) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 274 habitantes.
Cabanas é o lugar de nacemento do escritor Manuel Iglesias Turnes. Os seus libros As rapazas de Xan e Que non te aten teñen esta parroquia como epicentro das súas historias, aínda que no primeiro libro lle chame Cabanelas.
Historia
Hai un asentamento castrexo no lugar do Fondón, ao sur da parroquia de Cabanas. O seu estado de conservación é moi malo por mor da actividade agrícola sobre a súa superficie e pola construción dunha granxa. Tan só é visible un parapeto de forma semicircular na parte leste do xacemento.
Tamén hai constancia dun túmulo megalítico, a mámoa do Campo de Pozo, aínda que o seu volume foi moi rebaixado como consecuencia da plantación de eucaliptos.
Igrexa parroquial
A parroquia de San Miguel aparece como parroquia matriz co anexo de O Barro dende finais do século XIX. Orixinalmente a igrexa albergaba mostras de arte maior con imaxes da Nosa Señora, San Bartolomeu, San Roque, San Miguel, San Pedro e San Paulo, mais as obras de construción dun novo templo realizadas no ano 1943 provocaron a desaparición destas imaxes e doutros elementos que non encaixaban nas dimensións do novo templo. A igrexa actual foi inaugurada no 1950, engadíndolle a torre algún tempo despois. Paralelamente construíuse a casa reitoral e o centro sociocultural da parroquia.
Muíños
Están todos no arroio de Cabanas, moían dous meses no ano por falta de auga.
Regueifa (canto)
A regueifa é unha cantiga improvisada entre dúas ou máis persoas que seguen un mesmo cantar ou son durante o tempo que dura unha disputa sobre un tema determinado. Ademais, ten a característica de que cada regueifeiro canta unha estrofa de catro versos octosílabos nos que riman os pares e quedan libres os impares (de maneira que formalmente coincide coa copla popular). Pode verse certo parecido coa tenzón medieval, na que tamén había unha disputa entre dous trobadores sobre un tema determinado, mais a regueifa foi e é máis popular.
Cabanas, A Baña
Muíños
Existen tres muíños de canle: e un muíño de cubo:
Regueifa (canto)
Orixe e temas
A orixe desta controversia cantada ten que ver coa regueifa, que era un molete de pan -ou unha rosca de ovo e azucre- que antigamente se regalaba nas vodas aos convidados e aos mozos e mozas da parroquia non convidados (ou de fóra dela). A parte divertida consistía en "cantar a regueifa": un cantador dos de fóra da parroquia botaba unha copla meténdose cos de dentro, e entón un cantador da parroquia respondíalle. Iniciábase así entre os dous unha disputa dialéctica de coplas improvisadas cada vez máis incisivas, ás veces escarnecedoras para os noivos ou para as súas familias, de xeito que o certame poético podía rematar nunha pelexa. Por esta razón, os da casa escollían unha madriña para bailar a regueifa e armaren unha foliada salvadora. O regueifeiro gañador, aquel que cantaba a última copla, era quen tiña a honra de partir e repartir a regueifa.
Os temas da regueifas son variados, mais polo xeral, hai unha boa dose de humor ou retranca, o que fai que este tipo de cantares sexan moi divertidos para todos os públicos. A controversia entre os regueifeiros pode durar horas, e gáñaa o que canta a última copla. A regueifa é un xénero musical e popular que se está perdendo, ao igual que a cultura tradicional galega (contos, cantigas, refráns, algúns bailes...), pois normalmente non hai relevo xeracional por diversas razóns (urbanización e abandono do agro, diminución do uso da lingua galega nas novas xeracións, novas tecnoloxías...). Por estas razóns, son poucos os regueifeiros activos que quedan, mais hai algúns recuperadores e divulgadores deste xénero como Pinto d'Herbón ou Luis O Caruncho, os cales acostuman impartir obradoiros en escolas e colexios. e que deu orixe a certames escolares de regueifa, como o que se celebra en Vigo. Outros acontecementos importantes para a regueifa son o Certame Internacional de Regueifas en Valadares ou os Premios Galegos da Regueifa.
Este tipo de versos a varias voces poden escoitarse en Galiza, aínda que hai zonas máis ricas deste tipo de literatura popular, como pode ser o caso da costa da Morte ou as serras orientais. Así mesmo tamén se poden ouvir en Portugal, denominados cantares ao desafío, no Brasil e Colombia, chamados repentistas, e na Arxentina e no Uruguai hai un desafío entre payadores, mais a temática destes últimos é seria e máis poética. Na comunidade negra dos Estados Unidos, un rito de pasaxe similar son The Dozens.
12 de abril
O 12 de abril é o 102º día do ano do calendario gregoriano e o 103º nos anos bisestos. Quedan 263 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Herbie Hancock. thumb|100px|Shannen Doherty.
Mortes
miniatura|100px|Josephine Baker.
Outros
Os 366 días do ano
Dentro do labirinto
Sinopse
Sarah é unha rapaza de quince anos que queda encargada de coidar o seu medio irmán Toby. O pequeno non deixa de chorar e Sarah nun arranque de carraxe pídelle (sen pretendelo) ó Rei Goblin, un personaxe do seu libro favorito, que leve con el o seu irmán. Finalmente o seu desexo faise realidade e o Rei Goblin, Jareth, amósase diante dela dicíndolle que para recuperar o seu irmán ten 13 horas nas que debe resolver o seu labirinto e chegar ata o seu castelo para evitar que Toby se converta nun goblin. Jareth trata de impedir que Sarah chegue á meta, e ponlle probas con xogos mentais, difíciles adiviñas e innumerables trampas ó longo do labirinto, que cambia constantemente. Grazas a iso, Sarah coñecerá os habitantes do labirinto e fará novas amizades que a axudarán na súa aventura. Sarah atópase nunha encrucillada na que debe decidir o seu camiño na vida real, é dicir, enfrontarse á realidade de que xa non é unha nena.
Steve Jobs
Steven Paul Jobs, máis coñecido como Steve Jobs, nado o 24 de febreiro de 1955 e finado o 5 de outubro de 2011, foi un magnate e empresario informático estadounidense. Foi o cofundador, e presidente executivo de Apple Inc. Jobs tamén foi durante un tempo presidente executivo de Pixar Animation Studios; e fíxose membro do consello de directores de The Walt Disney Company en 2006, despois da adquisición de Pixar por parte de Disney. Nos créditos de Toy Story (1995) aparece como un dos produtores executivos.
O 5 de outubro de 2011, Apple anunciou que Jobs falecera á idade de 56 anos  debido a un cancro neuroendocrino de páncreas.
Infancia
Joanne Simpson foi a nai de Steve Jobs e Abdulfattah John Jandali foi o seu pai. Nado en Green Bay (Wisconsin) foi adoptado, despois de nacer, por Paul e Clara Jobs procedentes de Mountain View (Santa Clara County, California). Neste lugar foi onde viviu toda a súa infancia.
A creación do Apple I e a fundación de Apple Computer
miniatura|dereita|250px|Steve Jobs (esquerda) con [[Bill Gates.]] O primeiro ordenador de Apple o Apple I foi construído e deseñado por Steve Wozniak para uso persoal, mais foi Jobs quen o convenceu de presentalo no Homebrew Computer Club e vendelo, nacendo así en 1976 Apple Computer Inc. O prezo orixinal deste foi de 500$, mais o aumentaron a 666,66 $ para obter unha marxe de beneficio. As primeiras oficinas da Apple situáronse no garaxe dos pais de Steve Jobs.
A súa saída da Apple Computer
En 1985, despois dunha loita interna polo poder, Jobs foi destituído dos seus cargos na empresa e despedido por John Sculley, CEO da empresa. Logo da súa saída, Jobs fundou NeXT Computer. Semellante ó Apple Lisa, NeXT tiña unha tecnoloxía moi avanzada para a época, pero nunca foi moi popular. En 1986 comprou Pixar a LucasFilm, empresa que, posteriormente, se faría moi famosa polos seus filmes de animación feitos con ordenadores (coma Toy Story).
A súa volta á Apple Computer
En xullo de 1997, Steve Jobs regresou a Apple. A situación da empresa nese momento non era boa pero, coa súa chegada, Steve Jobs conseguiu mellorar as vendas a base de novos modelos que marcan as tendencias no deseño dos ordenadores, como por exemplo o iMac. O día 24 de agosto de 2011 presentou a súa renuncia como CEO de Apple.
Sant'Egidio alla Vibrata
Sant'Egidio alla Vibrata é un concello italiano da provincia de Teramo, na rexión dos Abruzos. Ten 9.415 habitantes (en 2007) e esténdese por unha área de 18 km², cunha densidade de poboación de 523 hab/km².
Fai fronteira cos concellos de: Ancarano, Ascoli Piceno (AP), Civitella del Tronto, Folignano (AP), Maltignano (AP), Sant'Omero e Torano Nuovo.
Homo ergaster
O Homo ergaster foi unha especie homínida que viviu no leste e sur de África cun rango cronolóxico que se estendeu entre hai 1,9 e 1,4 millóns de anos.
O exemplar máis completo podería ser o coñecido como Neno de Turkana pero hai moita discusión sobre se é H. ergaster ou H. erectus.
Os primeiros bifaces aparecen asociados aos Homo ergaster, habitante de espazos abertos das sabanas, comía regularmente carne de animais que obtiña por medio da caza ou da actividade preeira.
19 de xaneiro
O 19 de xaneiro é o 19º día do ano do calendario gregoriano. Quedan 346 días para finalizar o ano, 347 nos anos bisestos.
Nacementos
miniatura|100px|Edgar Allan Poe. thumb|150px|Dolly Parton
Mortes
miniatura|100px|Elis Regina.
Outros
Os 366 días do ano
Historia de Bogotá
De centro indíxena a capital
Era o centro da civilización dos indíxenas Chibcha, que a chamaban Bacatá antes da conquista española e protexía unha importante poboación. Despois da independencia de Colombia e a fundación da Gran Colombia en 1819, Bogotá vólvese a súa capital.
Época colonial
Dende 1200 existía a Confederación Muisca, o pobo indíxena máis importante da familia chibcha, da que o Zipa de Bacatá era o líder meridional. Asentábanse na sabana bogotana (Val dos Alcázares) en aldeas agrícolas cuxa capital era a antedita Bacatá (en Funza, 10 km ao noroeste da cidade actual; Chía, 15 km ao norte, era o centro cerimonial).
En 1538, trala conquista do territorio, o español Gonzalo Jiménez de Quesada funda no lugar da residencia de verán do Zipa, no somonte da Cordilleira Oriental dos Andes, unha poboación que chama Nuestra Señora de la Esperanza que un ano máis tarde, na fundación xurídica da cidade, renoméase coma Santafé ou Santa Fe. Eran unha ducia de cabanas cunha igrexa (seica no lugar da actual praza Chorro de Quevedo (vello Teusaquillo); ou ben na Praza da Herba, hoxe parque Santander). Dende entón convivirían por tres séculos a poboación de indios Bacatá e a fundación colonial de Santafé.
En 1550 créase a Audiencia del Nuevo Reino de Granada da que Santafé é elixida capital. En 1553 a Praza Maior móvese cara ao sur, á situación actual (Praza Bolívar) e comeza no lado leste a construción da Catedral, e o Cabido e a Real Audiencia nos outros laterais. A trama urbana é a usual do urbanismo colonial español: cuadras de cen por cen metros formadas por rúas leste-oeste de sete metros e carreiras norte-sur de dez. A rúa que comunicaba a nova Praza Maior coa primitiva era a Calle Real (hoxe Carreira Sétima) arteria principal da cidade.
Vicerreinado
En 1739 créase o vicerreinado de Nova Granada con Santafé coma capital. A cidade crece coa inmigración dende o campo de continxentes de poboación indíxena. Como últimas actuacións da colonia cabe sinalar as alamedas, a vella paralela ao eixo dominante no norte, e a nova, perpendicular a aquela e saída occidental da cidade.
Independencia
O século XIX e a independencia seguen a favorecer o crecemento, primeiro coma capital da Gran Colombia de Simón Bolívar e despois da República Colombiana, da renomeada Bogotá, fundamentalmente cara ao norte na prolongación do vello eixo da Carreira Sétima. Chapinero é o primeiro suburbio a 5 km. O tranvía e o ferrocarril (1881) facilitarán no século XX ese desenvolvemento.
Serra de Tramuntana
miniatura|dereita|250px|A serra de Tramuntana con o Puig Major.
A serra de Tramuntana é un cordal montañoso que forma a beira noroccidental da illa de Mallorca, limitando as terras do interior co mesmo Mar Mediterráneo. O seu pico máis elevado é o Puig Major cunha elevación de 1450 msnm.
A serra debe o seu nome a que protexe a illa de Mallorca do vento do mesmo nome, a tramuntana ou tramontana, o vento norte.
miniatura|dereita|Cabo de Formentor.
Descrición xeral
A Tramuntana esténdese de punta a punta da illa desde a península de Andratx no extremo occidental sur até o cabo de Formentor no confín noroccidental, ao longo de 90 km de lonxitude. Dentro deste cordal poden diferenciarse varias serras menores, entre as que podemos sinalar a serra de Alfàbia, a serra de Son Torrella e a serra de Sant Vicenç, que en realidade se agrupan no centro, e fórmana as elevacións superiores.
O conxunto da cadea cobre algo máis de 1067 km², espallándose por 18 concellos.
Xénese e tectónica
Historicamente o serra é unha prolongación do arco montañoso penibético, que, cinguido na actualidade á costa sudoriental, chega até o cabo da Nao, desde onde se continúa pola illa de Eivisa e desde aí até Mallorca e a serra de Tramuntana. Os materiais básicos daquel arco son margas de xeso e calcarias procedentes do Secundario, e que se observan tamén nesta cadea setentrional da illa balear. Tectonicamente a Tramuntana presenta en conxunto un estilo alpino.
Alturas
miniatura|dereita|A Tramuntana desde as aforas de [[Calvià.]]
Le Havre (filme)
O filme estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2011, onde recibiu o premio FIPRESCI. O filme foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 84ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Serra de Tramuntana
Alturas
A maioría das cimas apenas chegan aos 1000 metros. As máximas elevacións sitúanse na serra de Son Torrella, na que xunto o Puig Major, se ergue a segunda elevación da illa, o Puig de Nassanella con 1.345 m. No sur do cordal, o Galatzó con 1.026 m é a cima máis alta. No extremo norte -serra de Sant Viçenc - as alturas diminúen bastante, o pico de Cornavacas ten xusto 500 metros, mentres o Fumat só atinxe 354 m.
Axapusco
Axapuxco é un concello do oriente do Estado de México, en México. Limita coas municipalidades mexicanas de Otumba, Temascalapa, Nopaltepec e con San Martín de las Pirámides. A súa área é de 230,94 km², e a súa poboación era de 25 559 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é Axapusco.
Serra de Tramuntana
Colector de augas
A serra de Tramuntana recolle as máis das chuvias que se aproximan a illa, e tamén as máis escasas nevadas, polo que é un colector de agua no que nacen os ríos, relativamente importantes, de Mallorca. Os de curso máis longo son os que flúen nas vertentes meridionais cara o interior da illa. Entre todos eles destaca o Sant Miquel que ten as súas fontes precisamente no Puig Major e desauga na baía de Pollença. No curso alto construíronse os dous encoros principais da illa: Gorg Blau e Cúber. Outros ríos son moito máis curtos, como o Sant Jordi, o Rec, Barbará ou Sa Riera. Porén son os subministradores da auga que precisan moitas poboacións.
Os cursos de auga da vertente norte son de percorrido moito máis curto porque as ladeiras dese lado se desenvolven rapidamente cara ao mar. Na súa maioría son torrentes. O maior de todos é o torrente de Pareis, que desemboca na cala de Sa Calobra.
A Grandella, Vilapene, Cospeito
A Grandella é un lugar da parroquia de Vilapene no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá.
San Cibrán de Barcala, A Baña
San Cibrán de Barcala é unha parroquia que se localiza no sur do concello da Baña na comarca da Barcala. Segundo o IGE en 2016 tiña 122 habitantes (68 mulleres e 54 homes) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 150 habitantes.
Historia
Existen poucos vestixios do Neolítico na parroquia. Atópase un grupo de dúas mámoas chamadas as de Tarroeira. Ambalas dúas están nun aparente bo estado de conservación. Da Idade de Ferro hai un asentamento fortificado denominado o Cotón dos Castros, cun pequeno parapeto moi esmorecido polas labores agrícolas. Unha gran parte da croa encóntrase dentro do concello de Negreira.
Esta parroquia é un anexo de San Mamede de Monte, pero non foi así sempre. No ano 1334 ten relación cos señores Soga Mariño de Lobeira, dado que dona Leonor González, viúva de Ruy Soga, deixa no testamento unha cantidade para a restauración da igrexa. Esta familia entronca cos Mariño e os Lobeira que son os señores do Pazo de Cotón e outros de Barcala. No ano 1607 pertencía ao Arcediagado de Trastámara. No 1640, un visitador en nome do cardeal Spínola, observando o estado ruinoso da igrexa, manda que se fagan as obras necesarias baixo ameaza de excomuñón. En 1778 é motivo de disputa a pertenza desta parroquia; entre o mosteiro de San Martíño Pinario, á que pertencía Monte, e o Arcediagado de Trastámara. No 1791 é necesario realizar unha nova igrexa e o visitador manda que os veciños se sirvan da igrexa de Covas. Isto provoca unha protesta entre a veciñanza de Covas na que non deixan a súa igrexa nin os seus fondos para os de San Cibrán. Como son as cousas, pois na actualidade a misa dominical repártese unha semana nunha parroquia e outra semana na outra.
A finais do século XVIII complétase a nova igrexa, de estilo neoclásico, pero coa renovación pérdense os vellos retablos e moitas imaxes como a de San Blas e San Bartolomeu, aínda que as maiores perdas están nos obxectos de orfebrería.
Como curiosidade, o campanario da igrexa está separado desta, estando situada na parte alta da carballeira que rodea a igrexa de San Cibrán da Barcala.
Muíños
En San Cibrán non hai. O muíño da Fontenla, na parroquia de Covas, figura a nome duns veciños de San Cibrán.
Práxedes Mateo Sagasta
Traxectoria
Militou no Partido Progresista mentres estudaba na Escola de Enxeñería de Madrid, onde foi o único da escola que refusou asinar unha carta de apoio á raíña Sabela II en 1848. Rematados os estudos, xogou un activo papel na vida política española participando na política da restauración dentro do Partido Liberal Fusionista, fundado por el mesmo en abril de 1880.
Sagasta foi membro das Cortes entre 1854 e 1857 e entre 1858 e 1863. En 1866 exiliouse a Francia tras un golpe de estado infrutuoso. Volveu a España en 1868, incorporándose ó goberno provisorio que asumiu o poder tralo destronamento de Sabela II.
Entre 1871 e 1902 foi varias veces presidente do goberno dentro da alternancia de poder pactada con Cánovas del Castillo. Desenvolveu nos seus varios mandatos medidas avanzadas entre as que destaca a reimplantación definitiva do sufraxio universal (exclusivamente masculino) en 1880.
O asasinato de Cánovas en 1897 volveuno ó poder. Na guerra cos Estados Unidos polas colonias de ultramar decidiu intervir militarmente a pesar de que era consciente da completa supremacía norteamericana. O tratado de París de 1898 significou a perda dos últimos restos do imperio colonial español. A opinión pública fíxoo responsable da desfeita coñecida popularmente como "Desastre do 98".
Véxase tamén
miniatura|dereita|200px|Rúa de Sagasta en [[Pontevedra.]]
O Franco, Vilapene, Cospeito
O Franco é un lugar da parroquia de Vilapene no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 22 habitantes (11 homes e 11 mulleres).
Corneira, A Baña
Historia
Os restos prehistóricos están presentes na mámoa e no petróglifo da Lagoa, situados no monte de Ferraces. Hai indicios tamén dun asentamento fortificado castrexo denominado Alto do Souto, pero as últimas prospeccións non foron moi frutíferas.
No ano 1607 era anexo da parroquia de San Xoán da Riba. A igrexa parroquial correspóndese ao terceiro terzo do século XVIII, facéndose a capela maior no século XIX. Ao longo do tempo sufriu varias transformacións.
Pazo de Ferraces
Este pazo atópase en estado ruinoso, pero aínda se conserva un patín co seu corredor cuberto e as portas ornamentadas con arcos conopiais e escudo ovalado que evoca aos Romero e aos Moscoso. Conta cun pombal.
Ricardo Palmás
Traxectoria
Fillo de emigrantes galegos no Río da Plata. Estudou Lingua e Literatura portuguesas en Buenos Aires e Socioloxía no Salvador. Desde os quince anos integrouse no movemento galeguista de Buenos Aires e participou no desenvolvemento de AGUEA (Asociación Gallega de Universitarios, Escritores y Artistas) e despois co Asociación Arxentina de Fillos de Galegos onde continuou cos cursos de galego que iniciara Eduardo Blanco Amor entre 1962 e 1966. Despois dun tempo en Galicia, estableceuse en Londres a finais dos anos setenta onde traballou na axencia EFE, pasando despois a París, Brasilia e Lisboa. Colaborou en O Irmandiño. Fixo os prólogos de Cartas a Rosalía e Fernando Iglesias "Tacholas", un actor auriense na Galicia ideal. miniatura|300px|Otero Pedrayo e os membros das Mocidades Galeguistas de Buenos Aires en 1959. Palmás aparece na esquina superior dereita da fotografía.
Celosía
miniatura|250px|Celosía da [[capela de San Xes de Francelos.]] miniatura|150 px|Celosía de fiestra na [[Igrexa de Santa María (Bendones)|igrexa de Santa María (Asturias).]]
Unha celosía é un taboleiro calado para pechar vans, como fiestras e balcóns, que impide ser visto pero permite ver e deixa penetrar a luz e o aire. Normalmente é de madeira, pero pode ser de pedra ou doutros materiais. Foron moi utilizadas na arte hispanomusulmana.
Australopithecus africanus
O Australopithecus africanus é unha especie homínida do xénero Australopithecus cunha antigüidade de entre 3,3 e 2,5 millóns de anos, no Plioceno. O A. africanus estaba máis evoluído que o Australopithecus afarensis, cun cranio máis arrondeado e semellante ao humano, e o cerebro máis grande en relación ao tamaño do corpo.
Características
esquerda|miniatura|Australopithecus africanus O nome deullo Raymond Dart ao describir o Neno de Taung en 1924, o primeiro fósil austolopitecino que se atopou, aínda que foi rexeitado nun primeiro momento pola comunidade científica. En 1936 Robert Broom descobre en Sterkfontein o segundo fósil da especie, Broom continúa as escavacións en Sterkfontein ata 1947, ano no que se descobre o fósil coñecido como Mrs Ples, un esqueleto case completo dun A. africanus macho, o que corroborou as investigacións de Dart. A maioría dos fósiles de A. africanus atopáronse en Suráfrica, cuns poucos restos en Koobi Fora e outros lugares de África.
O Australopithecus africanus era bípede, pero tamén podía abalarse entre as árbores, e aínda que podía empregar esporadicamente útiles, non era cazador. O seu peso estímase entre 30 e 60 kg e a altura en 1,5 m
Spam
miniatura|Símbolo anti spam. O termo spam procede dunha popular serie de comedia inglesa, Monty Python, onde uns viquingos desleixados e teimudos pedían nun bar, a berros, latas dunha conserva americana de xamón de marca SPAM.
Na práctica, o spam é o envío repetido de mensaxes de correo electrónico, en gran cantidade, para distribuír información inútil, propaganda e unha variedade de propostas segundo esquemas tipo "gañe diñeiro fácil". Supón un desperdicio de recursos técnicos e de tempo de atención dos usuarios.
As persoas e sistemas que o envían devecen por atopar enderezos de correo electrónico activos e atendidos, sexan estes de tipo persoal ou de departamentos ou grupos de traballo, e recollen estes enderezos con programas que os buscan automaticamente en páxinas web, guías, directorios, chats e grupos de novas.
Historia
O 3 de maio de 1978, un responsable de mercadotecnia da sociedade informática DEC (hoxe desaparecida) enviou un correo electrónico con publicidade a unhas 400 persoas da costa oeste dos Estados Unidos. Nace así o spam ou correo lixo.
Samuel Fuller
Samuel Michael Fuller, nado en Worcester (Massachusetts) o 12 de agosto de 1912 e finado en Hollywood (California) o 30 de outubro de 1997 foi un director de cinema estadounidense.
Traxectoria
Fuller era fillo de Benjamin Rabinovitch, inmigrante xudeu ruso, e Rebecca Baum, inmigrante xudía de Polonia. Antes do seu nacemento a familia adoptara o apelido Fuller. Aos doce anos comezou a traballar como mensaxeiro en xornais e aos dezasete anos converteuse en reporteiro criminal en Nova York, traballando para New York Graphic. A mediados da década de 1930 comezou a escribir novelas e guións, escribindo tamén como “negro”, sen revelar nunca que guións escribiu anonimamente. O primeiro guión no que aparece acreditado foi o de Hats Off  (1936).
Durante a segunda guerra mundial, Fuller uniuse á infantería do Exército dos Estados Unidos e foi asignado ao 16th Infantry Regiment. Participou en desembarques en África, Sicilia e Normandía e tamén estivo en Bélxica e Checoslovaquia, recibindo polos seus servizos a Estrela de Bronce, a Estrela de Prata e o Corazón Púrpura. Fuller empregou a súa experiencia militar como material nos seus filmes, como en The Big Red One.
Fuller decidiu ser director logo de que Robert L. Lippert lle pedise que escribise tres filmes para a súa produtora. Fuller aceptou se lle permitían dirixilos. Lippert aceptou e Fuller debutou con I Shot Jesse James.
En 1952 rodou Park Row, unha historia de xornalistas. Darryl F. Zanuck, de 20th Century Fox, quería converter o filme nun musical, pero Fuller opúxose á idea e creou a súa propia compañía de produción coas súas ganancias. Os seus traballos durante a década de 1950 seguiron un formato semellante, pouco orzamento e temas controvertidos.
18 de febreiro
O 18 de febreiro é o 49º día do ano do calendario gregoriano. Quedan 316 días para finalizar o ano, 317 nos anos bisestos.
Nacementos
miniatura|150px|Toni Morrison. miniatura|150px|Cybill Shepherd. miniatura|150px|John Travolta. miniatura|150px|Molly Ringwald.
Scream, vixía quen chama
Scream, vixía quen chama é un filme estadounidense de terror dirixido por Wes Craven que foi estreado en 1996. Estreouse en galego o 7 de xullo de 2001 a través da TVG.
Sinopse
Un ano despois do asasinato da súa nai, Sidney (Neve Campbell) volve vivir unha situación angustiosa: mentres un terrible psicópata ten arrepiado a todo o barrio, o seu pai está sempre ausente e o seu mozo está a piques de romper con ela.
A Modia, Vilapene, Cospeito
A Modia é un lugar da parroquia de Vilapene no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 8 habitantes (2 homes e 6 mulleres).
Departamento de Colonia
250px|dereita|miniatura|Localización do departamento no Uruguai Colonia é un departamento uruguaio situado no suroeste do país, na costa onde desaugan os ríos Paraná e Uruguai.
Limita polo norte co departamento de Soriano, polo nordeste con departamento de Flores, polo leste co San José, e polo sur e polo oeste coa Arxentina, Buenos Aires, achándose entre estes o estuario do Río da Prata. A súa superficie é de 6.106 km², e ten unha poboación estimada de 119.266 habitantes segundo o censo de 2004, o que o converte nun dos sectores máis poboados do Uruguai. A capital departamental é a cidade de Colonia del Sacramento, situada a 177 km de Montevideo.
Etimoloxía
O nome de "Colonia" deriva de Colonia del Sacramento, cidade que deu orixe á denominación actual pola que se coñece este departamento. Esta, á súa vez, fai referencia á multitude de Imperios que sobre ela exerceron o seu poder en tempos coloniais, isto é, cando formaba parte da Banda Oriental. A metrópole foi colonia de paso e centro de importantes conflitos armados que ostentaban facerse con ela, violando moitas veces importantes tratados diplomáticos.
A época colonial
miniatura|200px|esquerda|Centro histórico de Colonia del Sacramento. Colonia del Sacramento, actualmente considerada Patrimonio da Humanidade, foi fundada en 1680 polas tropas portuguesas que se asentaron sobre as costas rioplatenses. Naqueles tempos, os reinos de España e Portugal encontrábanse nunha constante guerra, posto a que ambos procuraban expandir o seu poderío pasando por alto acordos bilaterais. Como resultado, tanto a cidade propiamente dita como o departamento foron desde os seus comezos, testemuñas do enfrontamento bélico a nivel xeopolítico máis relevante do Río da Prata. O lugar foi tomado en varias ocasións polos españois, pasando de man en man até caer novamente baixo dominio lusitano e, deste, ao brasileiro. Poríase fin á disxuntiva ao proclamarse a Declaratoria da Independencia da que fora nese momento a Provincia Cisplatina, que pasaría a ser coñecida como a República Oriental do Uruguai, alá por agosto de 1825. Estes acontecementos fixeron da capital coloniense, un crisol de estilos arquitectónicos, edificacións ao estilo colonial tipicamente portugués que incluían casas de pedra maciza con tellados de dúas a catro vertentes, nun rico contraste con aquelas vivendas de porte español que preferían o uso doutros materiais e técnicas de construción como o ladrillo e as azoteas.
Colonia del Sacramento foi emprazada sobre a península de San Gabriel, e o seu casco antigo comprende só 12 hectáreas do seu extremo occidental, e funciona actualmente como un "Parque Histórico Nacional" no que se ofrecen visitas guiadas recorrendo museos, fortificacións e vivendas primitivas.
O plano da cidade é tamén de carácter portugués, e contrasta co estándar que lexislaba na lei española sobre as Indias, caracterizándose tamén polas súas anchas rúas de pedra, que resaltan a súa tradición militar.
Santo Tomás (concello do estado de México)
Santo Tomás é un concello do norte do Estado de México, en México. Limita coas municipalidades mexicanas de Valle de Bravo, Otzoloapan, Ixtapan del Oro e co o estado de Michoacán. A súa área é de 104,25 km², e a súa poboación era de 9.111 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é Santo Tomás de los Plátanos.
Tainai
Tainai (胎内市, たいないし, Tainai-shi) é un concello da prefectura de Niigata no Xapón. Está situada ó norte da rexión de Chūbu, e ó norte da prefectura (zona Kaetsu), no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 265,18 km² e a poboación de 31.652 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 119 h/km².
O concello de Tainai limita cos concellos de Shibata, de Sekikawa, de Murakami (son da prefectura de Niigata); e de Oguni (da prefectura de Yamagata).
Historia
A cidade de Tainai foi fundada pola fusión dun concello de vila (Nakajō) e un concello de aldea (Kurokawa) do distrito de Kitakanbara no ano 2005.
Harpo Marx
miniatura|leftpx|225px|Chico, Groucho e Harpo en 1948. Adolph Arthur Marx, máis coñecido coma Harpo Marx, nado en Nova York o 23 de novembro de 1888 e finado nos Ánxeles o 28 de setembro de 1964, foi un dos Irmáns Marx, un grupo de Vodevil e artistas do Teatro de Broadway que despois se fixeron famosos en todo o mundo polas súas intervencións no cinema. Era ben coñecido polos seguintes trazos: nunca falaba, tocaba a arpa e empregaba para comunicarse cos demais asubíos e tamén unha bucina.
En xaneiro de 1910, Harpo uniuse a dous dos seus irmáns, Julius e Herbert, para formar "The Three Nightingales". Harpo deixou de falar en escena a raíz dunha crítica que lles fixeron nun xornal, a cal se refería ao seu bo traballo xestual e de caracterización, e que este se botaba a perder cando falaba.