cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amy Heckerling
Alegación de mala conduta sexual
O actor e cómico Chris Kattan afirmou no seu libro de memorias de 2019 Baby, Don't Hurt Me: Stories and Scars from Saturday Night Live que Lorne Michaels lle metera presión para manter relacións sexuais con Heckerling a cambio de que ela dirixise o filme de 1998 A Night at the Roxbury (aínda que finalmente só o produciu). A filla de Heckerling discute esta afirmación dicindo que, aínda que Heckerling e Kattan tiveron unha relación, foi cando o filme xa estaba rodado.
A Aldea de Randufe, As Achas, A Cañiza
A Aldea de Randufe é un lugar da parroquia das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 15 habitantes, dos cales 8 eran homes e 7 eran mulleres.
Morfosintaxe
A morfosintaxe é o conxunto de elementos e regras que permiten construír oracións con sentido e carentes de ambigüidade mediante a marcaxe de relacións gramaticais, indexacións e estrutura xerárquica de constituíntes sintácticos. Inclúe a morfoloxía e a sintaxe, dous compoñentes da gramática que, por utilidade didáctica e conceptual, se analizan por separado; porén, debe tomarse en conta que en realidade son dúas unidades indesligables. Para moitas estruturas lingüísticas particulares os fenómenos morfolóxicos e sintácticos están estreitamente entrelazados e non sempre é posible separalos. No caso das linguas polisintéticas a distinción é aínda máis difícil e en ocasións nin sequera parece posible separar morfoloxía e sintaxe, xa que unha oración pode estar formada por unha única palabra que inclúe un gran número de morfemas.
Grumélez, O Castro de Soengas, Portomarín
Grumélez é un lugar da parroquia do Castro de Soengas no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
O Cantadeiro, As Achas, A Cañiza
O Cantadeiro é un lugar da parroquia das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Astrar, Arca, O Pino
Astrar é un lugar da parroquia de Arca no concello coruñés do Pino, na comarca de Arzúa. Segundo o IGE, en 2019 tiña 19 habitantes (12 homes e 7 mulleres).
Na contorna atópanse os restos de dous muíños de pedra, os dous situados na coñecida como Corredoira de Astrar, que no 2020 estaban nun bo estado de conservación.
Os Bueixos, As Achas, A Cañiza
Os Bueixos é un lugar da parroquia das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 83 habitantes, dos cales 41 eran homes e 42 eran mulleres.
A Pedra, O Castro de Soengas, Portomarín
A Pedra é un lugar da parroquia do Castro de Soengas no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Os Carrís, As Achas, A Cañiza
Os Carrís é un lugar da parroquia das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 22 habitantes, dos cales 12 eran homes e 10 eran mulleres.
Toni Acosta
Antonia del Carmen Acosta León, nada o 10 de abril de 1972 en La Orotava, Santa Cruz de Tenerife, máis coñecida como Toni Acosta, é unha actriz e humorista española.
Traxectoria
Filla de Gregorio Arsenio Acosta e Sebastiana Emerinda Chana León, ten un irmán (Arsenio Luis) e unha irmá (Patricia). A súa traxectoria estivo estreitamente ligada á televisión, onde cabe destacar o seu papel de Vera Muñoz na serie Policías, en el corazón de la calle, a partir da cal comezou a ser popular. Máis tarde veu outro papel televisivo, esta vez en Un paso adelante, onde Acosta interpretaba o personaxe de Jacinta Jiménez, "J.J.".
En 2010, Acosta formou parte do elenco de Supercharly, serie emitida por Telecinco na que interpretou o papel de Fani. A serie foi retirada tralo seu quinto episodio após os discretos índices de audiencia rexistrados. O seu seguinte gran papel en televisión chegou dous anos máis tarde, interpretando a Sonsoles durante as tres tempadas de Con el culo al aire, serie emitida en Antena 3. En 2015 incorporouse ao elenco da sitcom de Cuatro, Gym Tony na segunda tempada da serie.
Tamén participou en varias ocasión no programa El club de la comedia con monólogos humorísticos.
En teatro destacan as súas intervenciónss en obras de grande aceptación como 5mujeres.com (2002), El método Grönholm (2007) e La gaviota (2012).
En 2018 estreou varios filmes como Sin Rodeos xunto a Santiago Segura e Silvia Abril, El mejor verano de mi vida con Leo Harlem e Jordi Sánchez, Los futbolísimos xunto a Norma Ruiz e Yucatán'' con Luis Tosar.
En 2019 protagonizou Señoras del (h)AMPA, serie de Telecinco na que interpreta a Mayte, xunto con Malena Alterio, Mamen García e Nuria Herrero. Nese mesmo ano comezou a presentar na Cadena SER con Silvia Abril o programa radiofónico El Grupo.
Cystopteris fragilis
Cystopteris fragilis é unha planta pertencente á familia Cystopteridaceae, o nome do xénero provén do grego “cystis” (vexiga) e “pteris” (fento), mentres que o nome da especie está dado pola súa aparente delicadeza.
Descrición
Rizoma: rastrero, curto, non se estende máis aló dos brotes novos; frondes: de até 47 cm de longo, con arranxo cespitoso; pecíolo: de 1/3 a 1/2 do tamaño total do fronde, de cor café avermellado, con escamas na base, glabro ou con pelos glandulares dispersos; lámina: de 9-20 x 4-8 cm, bipinnada a tripinnada pinnatífida de forma ovado lanceolada; raque: glabros a pubescentes con pelos glandulares; pinnas: de 7-15 pares, de 1-4 cm de longo, delgadas, pero de máis de 2 células de ancho; soros: redondeados; indusio: con forma de capucha, glabro.
Distribución
Case todo México, con excepción de Sonora, Baixa California Norte e a península de Iucatán; a súa distribución abarca outros continentes como África, Asia e Europa, e en Suramérica (na Patagonia).
Hábitat
Habita en bosques diversos e selvas húmidas.
The Armed
The Armed (a miúdo iconizado como ⋈) é un colectivo estadounidense de hardcore punk formado en Detroit, Míchigan no ano 2009. Nos seus lanzamentos o grupo adoita a incluír músicos invitados, como Chris Pennie (The Dillinger Escape Plan, Coheed and Cambria,), Nick Yacyshyn (Baptists), Ben Koller (Converge), e Urian Hackney (Rough Francis).
EROS (satélites)
EROS (acrónimo de Earth Resources Observation Satellite) é o nome dunha serie de satélites artificiais para observación terrestre operados pola empresa ImageSat International.
EROS-A 1 e 2
EROS-A 1 lanzouse o 5 de decembro de 2000 a bordo dun foguete Start-1 a unha órbita heliosincrónica de 480 km de altura. Estaba baseado nos satélites militares Ofeq 3 e 4 e tiña unha masa de 250 kg ao lanzamento. A bordo levaba unha cámara capaz de fotografar franxas de 13,5 km de longo cunha resolución de 1,8 m. O satélite reentrou na atmosfera o 7 de xullo de 2016. Eros-A 2 non chegou a lanzarse e foi cancelado.
EROS-C
EROS-C, lanzado o 39 de decembro de 2022 a bordo dun Falcon 9, ten maior resolución e capacidades que EROS-B. Cunha masa duns 400 kg, utiliza o bus OPTSAT-3000 e ten unha resolución de 0,30 m en imaxes pancromáticas e de 0,60 en imaxes multiespectrais.
Sociedade de Anticuarios de Londres
A Sociedade de Anticuarios de Londres (en inglés: Society of Antiquaries of London –SAL–) é unha sociedade erudita establecida en Londres en 1707 que se ocupa, consonte a súa Carta Real de 1751, do "estímulo, o avance e o fomento do estudo e do coñecemento das antigüidades e da historia de Inglaterra e doutros países".
A SAL ten a súa sede na Burlington House, en Piccadilly, na londiniense cidade de Westminster, e ten a condición de organización caritativa.
Afiliación á sociedade
miniatura|260x260px| Entrada da Sociedade de Anticuarios de Londres, no edificio Burlington House.
As persoas que son elixidas membros da Sociedade de Anticuarios adquiren o dereito de usar as siglas FSA (Fellow of the Society of Antiquaries) logo dos seus apelidos (por exemplo: Sir John Evans FSA).
Os membros da Sociedade deben amosar "excelencia no coñecemento das antigüidades e da historia de Inglaterra e doutras nacións" e deben ter "desexo de promover a honra, os asuntos e os emolumentos da Sociedade". O procedemento de elección establecido é moi selectivo, en comparación con outras sociedades científicas. As candidaturas para un novo ingreso só poden provir dos membros activos da Sociedade e deben estar asinadas por polo menos cinco e ata un máximo de doce membros, para certificar que, consonte o seu coñecemento, a persoa candidata sería un membro digno. Logo lévase a cabo unha votación anónima e o resultado deberá ser de, polo menos, dous votos positivos por cada voto negativo, para que a elección se produza.
Xa que logo, a pertenza á Sociedade considérase un recoñecemento aos logros salientables nos campos da arqueoloxía, as antigüidades, a historia e o patrimonio. Nos inicios da década de 2020 a Sociedade de Anticuarios de Londres está formada por arredor de 3.300 membros.
O primeiro secretario da Sociedade foi William Stukeley e o seu primeiro presidente foi Peter le Neve, Rei de Armas de Norroy.
Historia e antecedentes
Como precursora da Sociedade de Anticuarios de Londres existiu entre ca. 1586 e 1614 a chamada Sociedade de Anticuarios ou Colexio de Anticuarios, que finalmente fora prohibida polo rei Xacobe I.
miniatura|197x197px| Selo da Sociedade de Anticuarios de Londres ([[1786). ]]
A primeira reunión, aínda informal, da moderna Sociedade de Anticuarios tivo lugar na Bear Tavern, no barrio londiniense de The Strand, o 5 de decembro de 1707. Este grupo orixinal, conformado por John Talman, John Bagford e Humfrey Wanley, solicitoulle á raíña Ana a concesión dos dereitos para o estudo das antigüidades británicas. Segundo a súa inicial, proxectábase a publicación dunha serie composta por 35 libros. Inicialmente, Robert Harley, primeiro conde de Oxford, ía ser quen presentase a proposta formal de constitución da Sociedade, aínda que a súa destitución do Goberno desactivou esta iniciativa. Finalmente, a formalización do procedemento tivo lugar en 1717, e os primeiros informes da entidade están datados o 1 de xaneiro de 1718, na Mitre Tavern, en Fleet Street.
Nas primeiras reunións examináronse obxectos, pronunciáronse conferencias e discutíronse teorías acerca de sitios históricos. Tamén se elaboraron informes sobre a deterioración dalgúns edificios sobranceiros. Outros dos temas dos que se ocupou a nova sociedade foron a heráldica, a xenealoxía e os documentos históricos. En 1751, o seu vicepresidente, Joseph Ayloffe, que levaba xa moito tempo en funcións, solicitou con éxito unha carta de constitución, o que lle posibilitou á entidade dispor de propiedades ao seu nome.
A Sociedade de Anticuarios de Londres comezou a reunir grandes coleccións de manuscritos, pinturas e aparellos, moitas veces como receptora de depósitos, obsequios e legados de coleccionistas, en tanto que non existise unha institución axeitada para tal fin. A adquisición en 1828 dun nutrido grupo de pinturas precedeu en tres décadas o establecemento da Galería Nacional de Retratos. Un legado por parte de Thomas Kerrich, no que se inclúen retratos de Eduardo IV, María Tudor e Ricardo III, revela, nunha análise posterior, un certo nesgo contrario aos Tudor.
Despois do Blitz de Londres, a Sociedade organizou moitas das escavacións de ruínas romanas e medievais que quedaron expostas polo bombardeo da City londiniense, con inspeccións anuais entre 1946 e 1962. Entre outros achados, descubriuse a cidadela de Londinium, na esquina noroeste da Muralla de Londres. Os achados foron resumidos en 1968 por W. F. Grimes.
miniatura|260x260px| Espazo da Sociedade de Anticuarios de Londres no "Día da Historia" na [[Universidade de Londres (2016). ]]
En 2007, a Sociedade de Anticuarios de Londres celebrou o seu tricentenario (asumindo como parte da súa historia as primeiras reunións informais de 1707) cunha exposición na Real Academia titulada "Facendo historia: anticuarios en Gran Bretaña 1707-2007". Co gallo do tricentenario fixéronse tamén dúas publicacións substanciais: dunha banda unha colleita de dezasete ensaios académicos sobre temas satélites da historia da propia sociedade e sobre a evolución das interpretacións acerca dos obxectos materiais ao longo deses 300 anos, e doutra banda un catálogo amplamente ilustrado da exposición, que incluíu quince ensaios temáticos a cargo de investigadores expertos.
Biblioteca
miniatura|260x260px| [[Manuscrito exposto nunha sala da Sociedade de Anticuarios de Londres. ]]
A biblioteca da Sociedade de Anticuarios é a colección bibliográfica de investigación arqueolóxica máis completa do Reino Unido. Foise adquirindo material bibliográfico xa desde os principios do século XVIII e o número de exemplares a principios da década de 2020 supera os 100.000 libros e arredor de 800 títulos de publicacións periódicas. O seu catálogo abrangue tamén debuxos e manuscritos, entre os que destaca o inventario de todas as posesións de Henrique VIII no momento do seu pasamento.
Trátase da biblioteca arqueolóxica máis antiga do país e alberga unha colección excepcional de historias dos condados británicos, outra de libros dos séculos XVIII e XIX sobre as antigüidades de Gran Bretaña e doutros países e outra excepcionalmente ampla de cabeceiras periódicas de diversos países desde os primeiros anos do século XIX.
Publicacións
miniatura|282x282px| Páxina con [[Ilustración (deseño gráfico)|ilustracións do 2º volume de Vetusta Monumenta (1757). ]]
Vetusta Monumenta
En 1718, a Sociedade comezou a publicación dunha serie de artigos ilustrados sobre edificios, sitios e obxectos antigos, principalmente de Gran Bretaña, xeralmente escritos por membros da entidade, baixo o título de Vetusta Monumenta. A serie continuou aparecendo con irregularidade ata 1906. Estes artigos publicábanse en formato folio e caracterizábanse pola cantidade e a calidade dos gravados que neles se reproducían.
Desde os seus inicios, a Sociedade de Anticuarios contratou os servizos de gravadores (os primeiros foron George Vertue e James Basire) para elaborar as placas de cobre utilizadas nas impresións nas edicións en folio. Estes gravados eran adoito de gran tamaño e estaban destinados a satisfacer a demanda popular de temas arqueolóxicos. Eran ilustracións case científicas e con frecuencia amosaban diversos puntos de vista dun obxecto ou dun edificio, así como detalles arquitectónicos. O membro da Sociedade Richard Gough (director de 1771 a 1791) fixo un esforzo por mellorar a calidade das publicacións científicas, motivado pola deterioración constante dos exemplos de arquitectura gótica.
Houbo unha serie paralela de publicacións de gran tamaño, que comezou con posterioridade a Vetusta Monumenta, utilizada para acomodar o formato dalgunhas obras históricas, que a Sociedade lle encargara reproducir en acuarela a Edward Edwards e a Samuel Hieronymus Grimm en 1771. A primeira destas tiraxes reproducía un óleo do século XVI e, como requiría un papel máis grande do dispoñible, o fabricante James Whatman recibiu instrucións para crear unha folla de 79 x 135 milímetros. O nome que recibiu este novo formato de papel foi "Anticuario" (Antiquarian). Para o gravado das placas (hoxe consérvanse tres das sete realizadas) precisáronse dous anos e a impresión estándar desta serie foi de 400 copias.
Archaeologia
miniatura|260x260px| Láminas con [[Ilustración (deseño gráfico)|ilustracións no número 67 de Archaeologia (1916) ]]
A primeira revista da Sociedade de Anticuarios de Londres foi Archaeologia (título completo: Archaeologia; or, Miscellaneous Tracts relating to Antiquity), cuxo primeiro número viu a luz, en formato cuarto, en 1770. A revista conformábase fundamentalmente con artigos que foran entregados nas reunións da Sociedade, algúns dos cales permanecían inéditos desde as décadas anteriores. Archaeologia continuou aparecendo cunha regularidade non total, xa que o seu terreo foi ocupado por outras publicacións periódicas da Sociedade. Na década de 1980 apenas se publicaron dous volumes (o 107 e o 108) e na década de 1990 outros dous (o 109 e o 110, de 1991 e 1992 respectivamente). A edición de ensaios que a Sociedade fixo co gallo do seu tricentenario en 2007 concibiuse como o volume 111 de Archaeologia. Desde ese momento non apareceron más números da revista, aínda que a serie non foi pechada formalmente.
Proceedings e Antiquaries Journal
En 1843, a Sociedade de Anticuarios de Londres tomou a decisión de publicar algunhas das súas actas nunha segunda publicación periódica de formato máis pequeno, inicialmente sen ilustracións, que podería aparecer con maior frecuencia que Archaeologia. O título desta nova publicación foi Proceedings of the Society of Antiquaries of London. A súa primeira parte apareceu en 1844, con escritos enviados o ano anterior, e esta primeira serie continuou ata 1859, cando xa viran a luz catro volumes. Logo iniciouse unha segunda serie, na que apareceron 32 volumes ata 1920.
En 1921, Proceedings foi substituída por unha nova revista anual, titulada Antiquaries Journal. No ano 2020 publicouse o seu volume número 100.
Carnosina
Demostrouse que a carnosina pode retirar especies reactivas do oxíxeno e tamén os aldehidos alfa-beta insaturados formados pola peroxidación dos ácidos graxos da membrana plasmática celular durante o estrés oxidativo. Tamén tampona o pH das células musculares e actúa como neurotransmisor ou precursor de neurotransmisor no cerebro e como neuroprotector. Pode aparecer tamén en forma de zwitterión, unha molécula globalmente neutra con carga positiva e negativa á vez.
Sociedade de Anticuarios de Londres
Salon
Desde finais de 2001, a Sociedade publicou tamén un boletín quincenal en liña chamado Salon (Society of Antiquaries Online Newsletter).
Carnosina
Igual que a carnitina, o nome carnosina está composto pola raíz carn, que se refire á carne, debido á súa abundancia no tecido muscular, entre outros. A carnosina é un marcador para o consumo de carne. Non hai fontes vexetais de carnosina, polo que as dietas vexetarianas ou veganas son deficientes en carnosina.
Sociedade de Anticuarios de Londres
Presidentes
miniatura|271x271px| Martin Folkes, [[Antigüidade (obxecto)|anticuario, numismático, matemático e astrónomo, cuarto presidente da Sociedade de Anticuarios de Londres. ]] miniatura|246x246px| [[John Evans (arqueólogo)|John Evans, arqueólogo, numismático e xeólogo, 15º presidente da Sociedade de Anticuarios de Londres. ]]
Carnosina
A carnosina pode quelar ións metálicos divalentes.
Sociedade de Anticuarios de Londres
Presidentes
Esta é unha listaxe das persoas que serviron como presidentes da Sociedade de Anticuarios de Londres:
Carnosina
Biosíntese
A carnosina sintetízase in vivo a partir da beta-alanina e a histidina. Como a beta-alanina é o substrato limitante, a suplementación con beta-alanina fai incrementar a concentración intramuscular de carnosina.
Efectos fisiolóxicos
A carnosina ten un valor de pKa de 6,83, polo que é un bo tampón para o intervalo de pH do músculo. Como a beta-alanina non se incorpora a proteínas, a carnosina pode almacenarse a concentracións relativamente altas (milimolar). Aparece a 17–25 mmol/kg (músculo seco), polo que a carnosina é un importante tampón intramuscular, constituíndo un 10-20% da capacidade de tamponamento total en fibras musculares de tipo I e II.
Aterosclerose e envellecemento
A carnosina actúa como axente antiglicante, reducindo a taxa de formación de produtos finais da glicación avanzada (substancias que poden ser un factor no desenvolvemento ou empeoramento de moitas enfermidades dexenerativas, como a diabetes, aterosclerose, insuficiencia renal crónica e enfermidade de Alzheimer ), e finalmente reduce o desenvolvemento da acumulación de placas ateroscleróticas. A glicólise crónica acelera o envellecemento, polo que a carnosina sería un potencial candidato terapéutico.
Illa tectónica
miniatura|400px|Esquema dun sistema de acabalgamento mostrando unha fiestra e unha illa tectónica. O bloque da parede acabalgante chámase (cando ten unhas mínimas proporcións) manto de corremento ou nappe. Se se forma un burato por erosión no manto de corremento fórmase unha fiestra tectónica. Unha illa tectónica ou klippe é un afloramento solitario que forma como unha "illa" de material non erosionado rodeado do material autóctono de base. Unha illa tectónica ou klippe (en alemán cantil, en plural klippen) é unha estrutura xeolóxica característica de terreos con fallas de acabalgamento que forman mantos, na que unha porción de alóctono queda rodeada polo autóctono subxacente, debido á destrución de parte do alóctono (por erosión, por exemplo). En tal sistema, a masa rochosa (bloques superiores ou acabalgantes) que foi transportada polo movemento ao longo do acabalgamento chámase manto de corremento (nappe). Cando a erosión diferencial vai desgastando os materiais superiores (alóctono) van quedando expostos (afloran) os materiais de capas inferiores (autóctono).
A illa tectónica é a porción remanente dun manto de acabalgamento despois de que a erosión eliminou os materiais que o conectaban con dito manto de acabalgamento, quedando, por tanto, illado como unha illa de materiais alóctonos sobre unha base que o rodea de materiais autóctonos. Este proceso ten como resultado a presenza de materiais atípicos ou exóticos en estratos superiores, que a miúdo se desprazaron en posición case horizontal, e a súa permanencia por encima de estratos subxacentes autóctonos, que non sufriron transporte.
Se unha porción de alóctono está parcialmente (pero non totalmente) rodeada de autóctono, denomínase lobo ou lóbulo.
O contrario de illa tectónica é unha fiestra tectónica, na cal o autóctono está rodeado de alóctono.
Juan Sánchez Anido
Juan José Ramón Sánchez Anido, nado en Santiago de Compostela o 16 de maio de 1872 e finado en Madrid o 17 de abril de 1948, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Descendente de Pedro Antonio Sánchez Vaamonde, dunha familia fidalga do Pazo de Santaia (Curtis) e irmán de José Sánchez Anido. Militante do Partido Liberal (facción prietista). Participou na ratificación do plan do ensanche coruñés de 1883. Foi elixido concelleiro da Coruña en novembro de 1905, e nomeado alcalde da Coruña por Real orde a finais de decembro dese ano, permanecendo no cargo até xuño de 1909. Volveu ser nomeado alcalde en novembro de 1909, cesando en xaneiro de 1910. Foi gobernador civil de Barcelona (1912-1913), Cádiz (1915-1917), novamente Barcelona (1917) e Valencia (1917-1919).
Recoñecementos
Foi nomeado fillo adoptivo da Coruña en 1910.
Vida persoal
Casou na Coruña con Carmen Gastón Enríquez, filla de Manuel Gastón Valdés, en xullo de 1901.
A Cerdeira, As Achas, A Cañiza
A Cerdeira é un lugar da parroquia das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Pobo seri
Os seri son un grupo indíxena do estado mexicano de Sonora. A etimoloxía deste exónimo provén do termo yaqui que quere dicir "home da area", e o endónimo que empregan é comcaac ; singular: cmiique. A maioría dos membros do grupo son falantes fluídos da lingua seri, cmiique iitom. O seu territorio tradicional inclúe as illas Tiburón e San Esteban.
O número de persoas deste grupo continúa en crecemento. En 1952, rexistrábanse 215 persoas; en 2006, máis de 900 (segundo o goberno seri).
Territorio seri
miniatura|200px|esquerda|Bandeira seri. O territorio seri, no estado de Sonora, abrangue unha área de arredor de 211 000 ha de terra, e está integrado por unha parte continental e pola illa Tiburón, que se encontra no golfo de California, fronte á costa central do estado.
Os seris habitan principalmente nas pobacións de El Desemboque (Haxöl Iihom), no concello de Pitiquito, e en Punta Chueca (Socaaix), no concello de Hermosillo, na costa de Sonora. Seguindo os ciclos de pesca, a localización dalgúns individuos ou os seus familiares pode variar, entre todos os campos pesqueiros distribuídos ao longo de 100 km de litoral.
Antonio Pexegueiro
Antonio Pexegueiro Riveiro, máis coñecido como Vavá, nado no Porriño o 18 de agosto de 1949, é un exfutbolista ex-adestrador galego, que xogaba de centrocampista. Desenvolveu a maior parte da súa carreira no Pontevedra, co que disputo 205 encontros, anotando 75 goles, sendo o segundo máximo goleador da súa historia, só por detrás de Couto. Militou tamén no Compostela e no Celta de Vigo, debutando con este último na Primeira División.
Traxectoria
Comezou a xogar ao fútbol na súa vila natal, onde recibiu o alcume de Vavá, en referencia ao futbolista brasileiro Vavá. Xogou no Porriño Industrial e en xuño de 1968 asinou co Atlético Pontevedrés, o filial do Pontevedra CF que militaba na Terceira División.
Despois de dúas tempadas e media no filial, o 6 de xaneiro de 1971 debutou co primeiro equipo da man do adestrador Biosca, nun partido da Copa do Xeneralísimo contra o Ourense no que entrou na segunda parte como substituto de Neme. Catro días despois disputou o seu primeiro partido na Segunda División, contra o Langreo en Pasarón. Entrou tralo descanso, no lugar de Huerta, e cinco minutos despois marcou o primeiro dos dous goles do seu equipo (2-0). Xogou un total de seis partidos co primeiro equipo esa tempada, e na seguinte saíu cedido ao Compostela, da Terceira División.
Regresou ao Pontevedra para a tempada 1972/73, na que foi titular no centro do campo, e acabou como máximo goleador do equipo, con 12 goles. Con todo, o equipo descendeu á Terceira División. Foi de novo o máximo goleador do equipo nas seguintes tres campañas na categoría de bronce, e en 1976 regresou á Segunda División. Disputou case todos os encontros da 1976/77 con Lalo no banco, e marcou sete goles, pero o Pontevedra volveu descender, esta vez á Segunda División B. Xogou 205 partidos oficias co Pontevedra, nos que anotou 75 goles, sendo no momento da súa marcha o máximo goleador da historia do club.
En 1977 fichou polo Celta de Vigo, sendo titular na maioría de partidos na súa primeira tempada, e a pesar de ter unhas cifras goleadoras máis baixas do esperado por mor dunhas molestias físicas, o equipo acabou logrando o ascenso á Primeira División. Debutou na máxima categoría na terceira xornada da tempada 1978/79, na vitoria por 1-0 contra a Real Sociedad en Balaídos, e marcou o seu primeiro gol na 13, facendo o terceiro e definitivo gol da vitoria contra o Burgos. O Celta descendeu a Segunda esa tempada, e a Segunda B na seguinte, momento no que Vavá deixou o club.
En 1980 fichou de novo polo Porriño, de Terceira División, no que xogou ata a tempada 1982/83, cando colgou as botas.
William Wesley Peters
William Wesley Peters nado o 12 de xuño de 1912 en Terre Haute, Indiana e finado o 17 de xullo de 1991 en Madison, Wisconsin, foi un arquitecto e enxeñeiro estadounidense.
Formación e familia
Peters foi o maior de dous fillos que naceron de Frederick Romer Peters e Claire Adelaide Peters. A súa irmá, Margedant Peters, foi a esposa de SI Hayakawa, o noveno presidente da Universidade Estatal de San Francisco, que máis tarde representou ao estado de California no Congreso. Peters foi ao Evansville College e logo asistiu ao Massachusetts Institute of Technology durante dous anos.
A Chan, As Achas, A Cañiza
A Chan é un lugar da parroquia das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 estaba despoboado.
William Wesley Peters
Carreira
En 1935, Peters casou coa fillastra de Wright, Svetlana Hinzenberg Wright (1917–1946), coa que tivo dous fillos. Svetlana morreu cun dos fillos nun accidente de tráfico en 1946. Despois da morte de Wright en 1959, Peters converteuse en presidente de Taliesin Associated Architects. En 1970 casou con Svetlana Alliluyeva, filla de Joseph Stalin. A parella tvo unha filla, Olga. O matrimonio divorciouse en 1973. En 1985, Peters converteuse en presidente da Fundación Frank Lloyd Wright, cargo que ocupou até a súa morte en 1991.
Granate (mineral)
miniatura|Principais países produtores de granates.
Os granates son un grupo de silicatos que se utilizan desde a idade de bronce como pedra preciosa e abrasivo. O seu nome procede do latín granatum e fai referencia ao aspecto e cor dalgúns deles, semellantes aos grans da froita coñecida como granada (Punica granatum). A química dos granates é moi complexa. Considérase a existencia de series de composicións químicas intermedias entre uns extremos que son os que se consideran especies propiamente. Un exemplar dado recibe o nome da especie dominante, ou, se esta non se coñece con certeza, da serie. Así, podemos ter grosularia, andradita ou un granate da serie grosularia-andradita.
Todas as especies de granates posúen propiedades físicas similares e formas cristalinas, pero difiren en composición química. As diferenes especies son piropo, almandino, espesartina, grosularia (variedades da cal son a hessonita e a tsavorita), uvarovita e andradita. Os granates forman dúas series de solución sólida: piropo-almandino-espesartina (piralspita), co rango de composición [Mg,Fe,Mn]3Al2(SiO4)3; e uvarovita-grosularia-andradita (ugrandita), co rango de composición Ca3[Cr,Al,Fe]2(SiO4)3.
Propiedades
As diferentes especies de granates atópanse en gran variedade de cores, incluíndo a vermella, laranxa, amarela, verde, púrpura, marrón, negra, rosa e mesmo case incoloro. Practicamente todas as cores, agás o azul; aínda que as máis aprezadas en xioaría son as de cor granate. As propiedades de transmisión de luz dos granates fan que algúns poidan usarse como xemas. O brillo dos granates pode ser vítreo ou resinoso. Debido a que a composición química dos granates varía, os enlaces atómicos nalgunhas especies son máis fortes que noutras. Como resultado, este grupo de minerais presenta un rango de dureza que vai desde 6,5 a 7,5 aproximadamente. As especies máis duras, como o almandino, adoitan utilizarse como abrasivos. miniatura|Unha mostra de granate cor vermella intensa.
Estrutura cristalina
miniatura|Estrutura cristalina dos granates. Os granates son nesosilicatos que teñen unha fórmula xeral X3Y2(Si O4)3. O lugar X é usado xeralmente por catións divalentes como (Ca2+, Mg2+, Fe2+) e o Y por catións trivalentes (Al3+, Fe3+, Cr3+) nunha estrutura octaédrica/tetraédrica con [SiO4]4− ocupando o tetraedro. Os granates encóntranse frecuentemente cristalizados en dodecaedros, mais tamén se poden encontar como trapezoedros (icositetraedro deltoidal). Cristalizan no sistema cúbico (ou isométrico), tendo tres eixes de lonxitudes iguais e perpendiculares entre si. Os granates non mostran exfoliación, polo que a súa fractura é sempre irregular.
Especies de granates
Segundo a IMA (Sociedade Mineralóxica Internacional), considéranse especies de granate os seguintes termos extremos:
De entre eles os máis abondosos, e os que poden observarse en coleccións e museos son:
! Nome do mineral||Cor||Fórmula química||Mostra
Estes seis granates puros teñen entre eles series de solución sólida substituíndo gradualmente uns metais por outros, o que produce os numerosos minerais deste grupo, que aparecen con certa frecuencia nos xacementos xeolóxicos, como son:
Importancia xeolóxica dos granates
miniatura|Granate var. espesartina, cidade de Putian, Prefectura de Putian, Provincia de Fujian, China Os granates son minerais claves para interpretar a xénese de varias rochas ígneas e metamórficas por medio da xeotermobarometría. A difusión de elementos é relativamente lenta nos granates comparados con moitos outros minerais e os granates son tamén relativamente resistentes á alteración. Entón, os granates individuais comunmente conservan a zonación composicional que se usa para interpretar o tempo e a temperatura na que creceron. Os grans de granate que teñen falta de zonación composicional interprétanse comunmente como unha homoxeneización por difusión, o cal ten implicacións no historial de tempo e temperatura da rocha matriz.
Uso dos granates
Os granates transparentes e de cores intensas utilízanse como pedra semipreciosa de valor intermedio e nalgúns casos reciben nomes específicos. O "demantoide" é unha variedade de andradita de cor verde e é especialmente aprezado. Tamén se utilizan como xema o granate piropo, coñecido desde hai moitos séculos en Bohemia, e os exemplares transparentes de almandino.
Os granates utilízanse como abrasivo, dado que son máis duros e tenaces que o cuarzo.
O Cerdeiredo, As Achas, A Cañiza
O Cerdeiredo é un lugar da parroquia das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 4 habitantes, dos cales 1 era home e 3 eran mulleres.
Universidade de Tecnoloxía Química e Metalurxia
A Universidade de Tecnoloxía Química e Metalurxia (en Химикотехнологичният и металургичен университет, en inglés University of Chemical Technology and Metallurgy ) é unha universidade estatal de Sofía, Bulgaria, fundada en 1953.
Historia
A universidade foi creada en 1953 como o Instituto de Tecnoloxía Química (HTI) con dúas facultades: Enxeñaría-Química e Metalúrxica. O primeiro reitor da universidade foi Boris Zagorchev.
É membro do Grupo Compostela de Universidades.
Stefan Seidler
Stefan Seidler, nado en Flensburgo en 1979, é un político alemán pertencente á minoría dinamarquesa de Schleswig-Holstein. En 2021 foi electo deputado federal no Bundestag pola Asociación de Electores de Schleswig Meriodional (SSW), o partido que representa os intereses poboación dinamarquesa e frisoa de Alemaña.
Traxectoria
Nado en 1979 en Flensburgo, Alemaña, os seus pais eran de orixe dinamarquesa adicábanse á docencia e á venda de madeira. Despois de completar a súa educación secundaria na escola local de lingua dinamarquesa, estudou na Universidade de Aarhus en Aarhus, Dinamarca, onde cursou ciencias políticas e comunicación política. É membro da Asociación de Avogados e Economistas de Dinamarca. Stefan Seidler está casado e ten dúas fillas.
Seidler participou en movementos políticos tanto en Dinamarca coma en Alemaña. En Aarhus, tivo responsabilidades á fronte de Radikal Ungdom, a de xuventude do Partido Liberal Social, e máis tarde foi candidato dese partido para o parlamento dinamarqués e o Parlamento europeo. Tamén foi concelleiro en Flensburgo, e en 2014, foi nomeado coordinador das relacións co goberno de Dinamarca de Schleswig-Holstein.
Para as eleccións parlamentarias federais de setembro de 2021, disputou a circunscrición electoral de Flensburgo – Schleswig, para o SSW. Con todo, resultou electo o candidato da Alianza 90/Os Verdes, mais gañou un escano na lista estatal do partido sendo o primeiro deputado da Asociación de Electores de Schleswig Meridional dende 1953.
Dihidrolipoamida
A dihidrolipoamida é unha molécula que sofre oxidación por acción do encima dihidrolipoíl deshidroxenase para dar lugar á lipoamida. A lipoamida é despois utilizada como cofactor da α-cetoglutarato deshidroxenase, o complexo da piruvato deshidroxenase e o complexo da α-cetoácido de cadea ramificada deshidroxenase.
A Costa, As Achas, A Cañiza
A Costa é un lugar da parroquia das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
O Pé da Viña, Vilaformán, Trabada
O Pé da Viña é un lugar na parroquia de Vilaformán, no concello de Trabada.
Situación
Limítrofe con Asturias río Eo mediante. No río, dá nome ó encoro do Pé da Viña, construído no 1907 e con sentenza de demolición en 2022.
Asplenium septentrionale
Asplenium septentrionale é unha especie de fento da familia das aspleniáceas. miniatura|Litografía da planta.
Descrición
É un fento, aínda que o seu aspecto non sexa o típico. É unha planta pequena, de 5-15 cm, cuxas láminas verde escura, brillantes, medran agrupadas, indivisas ou bifurcándose 1-3 veces sucesivamente de dúas en dúas. Os soros en que se agrupan as esporas, que se dispersan durante o verán, son alongados, marrón moi escuro e situados por baixo das láminas.
Distribución e hábitat
En Europa e Gran Bretaña.
No centro da península ibérica aparece nas fisuras temporalmente húmidas das rochas graníticas.
Taxonomía
Asplenium septentrionale foi descrita por (Carl von Linné) Hoffm. e publicada en Deutschland Flora 2: 12–13. 1795.
Número de cromosomas de Asplenium septentrionale (Fam. Aspleniaceae) e taxóns infraespecíficos: 2n=144
septentrionale: epíteto latino que significa que pertence ao norte.
A Costa do Freixo, As Achas, A Cañiza
A Costa do Freixo é un lugar da parroquia das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 24 habitantes, dos cales 12 eran homes e 12 eran mulleres.
A Estrada, Cortapezas, Portomarín
A Estrada é un lugar da parroquia de Cortapezas no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Anvita Abbi
Anvita Abbi (en अन्विता अब्बी), nada en Delhi o 9 de xaneiro de 1949, é unha lingüista india e erudita das linguas minoritarias, especialmente coñecida polos seus estudos sobre linguas tribais e outras linguas de minorías do sur de Asia. En 2013, foi honrada co Padma Shri, o cuarto premio civil máis alto polo Goberno da India polas súas achegas no eido da lingüística.
Traxectoria
Anvita Abbi naceu o 9 de xaneiro de 1949 no seo dunha familia que produciu unha unha serie de escritores hindi. Despois de estudar en institucións locais, licenciouse en economía (BA Hons) na Universidade de Delhi en 1968. Posteriormente, obtivo un máster en lingüística na mesma universidade con primeira división e primeiro rango en 1970 e continuou os seus estudos para obter un doutoramento na Universidade Cornell, nos Estados Unidos en 1975, con especialidade en Lingüística Xeral e Lingüística do sur de Asia. Traballou como profesora de lingüística no Centro de Lingüística da Escola de Estudos da Lingua, Literatura e Cultura. No presente vive en Nova Delhi.
Área de estudo
miniatura|Parella andamanesa nunha fotografía de 1876. A Anvita Abbi atribúeselle unha ampla investigación sobre as seis familias lingüísticas da India e as linguas e a cultura das Illas Andaman que ela fixo como parte do proxecto Endangered Languages Documentation Project (ELDP) en Vanishing Voices of the Great Andamanese (VOGA), SOAS, University of London. Os seus estudos de 2003-2004 axudaron a identificar as distintas características de dúas linguas grandes andamanesas, a lingua järawa e a lingua onge, o cal promoveu o concepto dunha sexta familia lingüística da India. Investigacións posteriores dos pobos andamaneses realizadas por outros estudosos confirmaron as descubertas de Abbi, ao atopar dous haplogroupos xenéticos na rexión, viz. M31 e M32.
Profesora da JNU, Abbi axudou a 20 estudantes de doutoramento e 29 MPhil nas súas investigacións.
O Cotiño, As Achas, A Cañiza
O Cotiño é un lugar da parroquia das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 estaba despoboado.
Amos Eaton
Amos Eaton, nado o 17 de maio de 1776 na parroquia de New Concord (hoxe Chatham), no Estado de Nova York, e finado o 10 de maio de 1842, en Troy, Estado de Nova York, foi un naturalista e educador, que está considerado como o fundador da prospección científica moderna en educación, o que produciu un cambio radical da tradición das artes liberais estadounidenses.
Traxectoria
Amos Eaton pertencía a unha familia que remonta a súa liñaxe a John Eaton, que chegou de Dover, Inglaterra en 1635, e se instalou dous anos máis tarde en Dedham, na Massachusetts Bay Colony (Colonia da Baía de Massachusetts). Seu pai, o capitán Abel Eaton, era un agricultor acomiodado. Amos Eaton mostrou unha preferencia temperá pola natureza, e á idade de dezaseis anos construíu a súa propia búsola para estudar a Terra.
Eaton estudou no Williams College, graduándose en 1799, e pasou a estudar Dereito en Nova York, sendo admitido no Colexio de Avogados en 1802. Exerceu como avogado en Catskill, Nova York, até 1810, cando foi encadeado baixo cargos de falsificación. Pasou cinco anos en prisión, onde estudou Botánica e Xeoloxía, e foi titor dos fillos do persoal penitenciario. Nesta época, Eaton asistiu durante un ano á Universidade Yale, onde estudou Botánica, Química e Mineraloxía.
Retornou cun contrato ao Williams College, onde ensinou Zooloxía, Botánica e Xeoloxía, e publicou un Dicionario botánico.
En 1817 publicou o seu Manual of Botany for the Northern States, de 672 páxinas, que foi a primeira flora desta zona, e da que se fixeron oito edicións.
Eaton pronunciou charlas na Academia Lenox e na Facultade de Medicina de Castleton, Vermont, onde foi nomeado profesor de Historia Natural en 1820. Deu conferencias e instrucións prácticas en Troy, sentando as bases do seu Liceo de Historia Natural como resultado do seu traballo. Entre 1820 e 1821, Eaton iniciou estudos xeológicos e agrícolas nos condados de Albany e Rensselaer a expensas de Van Rensselaer. Os esforzos de Eaton levaron a Troy unha extensa colección de espécimes xeolóxicos e estudos exhaustivos de terras.
En 1824 Eaton cofundou a Rensselaer School (antecesora do actual Instituto Politécnico Rensselaer) con Stephen van Rensselaer III "na aplicación da ciencia aos propósitos comúns da vida".
Os seus primeiros libros, no século XVIII, foron dos primeiros publicados nos que se intentou dar un tratamento sistemático dos Estados Unidos nunha linguaxe que todos puideran ler.
O seu laboratorio de ensino da botánica na década de 1820 foi o primeiro deste tipo no país.
Eaton ocupou o posto de senior professor en Rensselaer até a súa morte en 1842.
O Coto do Freixo, As Achas, A Cañiza
O Coto do Freixo é un lugar da parroquia das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 8 habitantes, dos cales 5 eran homes e 3 eran mulleres.
O Cruceiro, As Achas, A Cañiza
O Cruceiro é un lugar da parroquia das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 1 habitante, unha muller.
Visor Stanhope
miniatura| Xoia óptica Stanhope. O canón da lente do visor está situado na apertura de menor diámetro. Unha xoia óptica de Stanhope, Visor Stanhope (Stanhope viewer), Stanhoscopio (Stanho-scopes) ou simplemente Stanhope é un dispositivo óptico que permite a visualización dunha microfotografía sen utilizar un microscopio. A mediados do século XX, en Montserrat e noutros lugares turísticos vendían recordos (souvenirs) cun visor Stanhope incorporado no que se podía ver unha paisaxe. Foron inventados por René Dagron en 1857.
Dagron superou a necesidade dun microscopio caro para ver as microfotografías recortándoas ata o final dunha versión modificada da lente Stanhope. Chamou aos aparellos bijoux foto-microscopiques (xoias foto-microscópicas). Dagron mostrou os aparellos na Exposición de Londres de 1862, onde obtivo unha "Mención de Honra" e presentoullos á raíña Vitoria.
En 1864 Dagron fíxose famoso cando construíu un visor Stanhope que permitía a visualización dunha microfotografía dun milímetro cadrado, equivalente en tamaño á cabeza dunha agulla, que contiña os retratos de 450 persoas.
Historia
miniatura| [[Microfotografía de 1 mm de diámetro, aprox. 1858. ]] miniatura|Diagrama dunha xoia Stanhope que presenta escenas da cidade [[alemá de Ilmenau. O Stanhope foi adquirido durante a Primeira guerra mundial en Alemaña, pero probabelmente foi fabricado antes. ]] En 1851 John Benjamin Dancer inventou as microfotografías mediante un proceso de colodión húmido e un microscopio convertido nunha cámara. Con este sistema obtivo microfotografías duns 3 milímetros cadrados de área. A principal desvantaxe do método de Dancer era que para ver as microfotografías era necesario un microscopio, que era un instrumento caro na época.
En 1857 Dagron resolveu o problema inventando un método para montar microfotografías no extremo dunha pequena lente cilíndrica. Dagron modificou a lente de Stanhope seccionando a súa estrutura normalmente biconvexa, mantendo un extremo convexo, para refractar a luz, mentres cortaba o outro extremo completamente plano para que quedara só no plano focal da lente que forma o lado convexo. Obtivo así unha lente plano-convexa, e puido montar a fotografía do microscopio na parte plana da lente usando bálsamo do Canadá como cola. Esta disposición permitiu que a imaxe permanecese enfocada. Os visores Stanhope tamén foron montados no interior dos arcos de violín polo luthier francés Jean-Baptiste Vuillaume, probabelmente usando os métodos e equipos de Dagron. Os chamados violíns Stanhope presentaban os retratos de personaxes famosos como Paganini, Tourte e Stradivari.
A lente seccionada de Dagron podía aumentar a microfotografía trescentas veces, de modo que para ver as microfotografías xa non era necesario un microscopio voluminoso e caro. A lente Stanhope modificada era o suficientemente pequena como para ser montada en todo tipo de artefactos en miniatura, como aneis, miniaturas de marfil, xoguetes de madeira, etc. Dagron tamén deseñou unha cámara microfotográfica especial que podería producir 450 exposicións de aproximadamente 2 por 2 milímetros (0,079 × 0,079 polgadas) nunha placa de colodión húmido de 4,5 centímetros por 8,5 (1,8 × 3,3 polgadas). miniatura|172x172px| Anel Stanhope|esquerda Os esforzos de Dagron tiveron moito éxito. Os seus visores finalmente puideron presentarse ao público en xeral na Exposición Internacional de París de 1859.
Coto de Galos, As Achas, A Cañiza
Coto de Galos é un lugar da parroquia das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 38 habitantes, dos cales 15 eran homes e 23 eran mulleres.
Visor Stanhope
Historia
Nos tempos modernos, os visores Stanhope máis comúns adoitan ser cruces de ouro ou prata con oracións cristiás en microfotografía.
Carreiroás, Cortapezas, Portomarín
Carreiroás é un lugar da parroquia de Cortapezas no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Cortapezas, Cortapezas, Portomarín
Cortapezas é un lugar da parroquia de Cortapezas no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
As Fenteiras, As Achas, A Cañiza
As Fenteiras é un lugar da parroquia das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.