cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Conservatorio de París
Historia
Luís XIV crea a Academia Real de Música por decreto do 28 de xuño de 1669. A Academia está relacionada coa Casa do Rei. Por outra banda, o Consello de Estado do rei do 3 de xaneiro de 1784 funda a Escola Real de Canto e Declamación que se instala no Hôtel des menus plaisirs. Estas dúas institucións son os primeiros signos dunha vontade de estruturar e de tomar en serio o ensino das artes dramáticas e musicais.
Conservatorio de Música
En 1800 Sarrette faise cargo da institución, e as ensinanzas do Conservatorio esténdense tamén á arte dramática e á danza. En 1806 François-Antoine Habeneck crea a orquestra de alumnos e ese mesmo ano, o Conservatorio pasa a chamarse Conservatorio de Música e Declamación, denominación que será conservada, con algunha excepción, ata 1934, cando a institución será bautizada como Conservatorio Nacional de Música e Arte Dramática.
Conservatorio de Música e Declamación
Pechado no tempo da Restauración borbónica debido á súa orixe revolucionaria, o Conservatorio, dende 1816, foi transformado na Escola Real de Música e Declamación baixo a administración dun inspector xeral, François-Louis Perne. Este troco tradúcese en reducións do número de mestres e actividades. A institución non recobrará a súa consideración ata 1822, cando Cherubini é nomeado director. No entanto, haberá que agardar ata 1830 para ver o nome de Conservatorio oficializado de novo.
Nesta época, as escolas de música de Lille e Tolosa son relacionadas co Conservatorio por Orde do 20 de decembro de 1826 e en 1850 é promulgado un regulamento de réxime interno.
Juan Mata
Juan Manuel Mata García, nado en Burgos o 28 de abril de 1988, é un futbolista español. Xoga de centrocampista e o seu equipo actual é o Manchester United.
Conservatorio de París
Conservatorio Nacional Superior de Música e Danza de París
En 1946, as actividades de arte dramática do Conservatorio de Música e Declamación foron obxecto dunha reestruturación independente, separándose desta institución o Conservatorio Nacional Superior de Arte Dramática de París, mentres que as actividades musicais e de danza foron reagrupadas no Conservatorio Nacional Superior de Música e Danza de París. Esta institución tamén ten sede na cidade de Lión.
Baixo o impulso dos seus directores Marcel Dupré (1954-1956), Raymond Loucheur (1956-1962) e Raymond Gallois-Montbrun (1962-1983) foron ampliados os seus plans de estudo, introducindo novas disciplinas e establecendo os ciclos de perfeccionamento, inaugurados con master classes impartidas polos máis grandes instrumentistas do momento (Mstislav Rostropóvich, Christa Ludwig, Wilhelm Kempf etc).
Localización actual
En 1984 comezou o traslado do Conservatorio á coñecida como Cité de la musique, realizada polo arquitecto Christian de Portzamparc, no XIX Distrito. Os novos locais foron inaugurados en 1990 e conteñen, sobre 15.400 m2 (34.000 m2 de campus), 78 aulas, 70 estudios de traballo, 3 salas de exames e de concurso, 7 salas para orquestra, 3 salas públicas, unha sala de órgano, unha sala de arte lírica, o espazo Maurice Fleuret, un centro de música electroacústica e espazos comúns. Acolle a máis de 1.200 estudantes e as súas ensinanzas están estruturadas, con 350 mestres, en 9 departamentos: A tutela administrativa do Estado sobre o CNSMDP é exercida pola Dirección de Música, de Baile, de Teatro e dos Espectáculos, Subdirección da Formación Profesional e das Empresas Culturais, do Ministerio da Cultura e da Comunicación.
Juan Mata
Tamén xoga na selección de fútbol de España, coa que gañou a Copa Mundial de Fútbol en 2010 e a Eurocopa de 2012, dous dos tres títulos do triplete conseguido pola selección entre 2008 e 2012, inédito na historia do fútbol.
Traxectoria
Mata naceu en Burgos (onde nese momento xogaba o seu pai), aínda que é de familia asturiana e el considérase como tal. Aos tres anos de idade regresou a Oviedo. Comezou a xogar ao fútbol en La Fresneda, logo formou parte do Juventud Estadio, equipo ovetense, ata que con 12 anos foise ao Real Oviedo. A pesar da súa idade xa apuntaba xeitos debido a técnica, á súa velocidade e aos seus goles e driblins, características que lle valeron para que, tras pasar tres anos no equipo asturiano, fichase polas categorías inferiores do Real Madrid con 15 anos. Debutou no Cadete A e foi subindo banzos cada tempada, logo o Xuvenil C e finalmente o Xuvenil A na tempada 2005-2006 e co que gañou a liga e a Copa de Campións Xuvenil.
Ese mesmo ano disputou tamén o Campionato Europeo Sub-19 coa selección española, no que se proclamou campión e anotou 4 goles, pechando así unha campaña espectacular. Isto valeulle para dar o salto ao Real Madrid Castilla sen nin sequera ter que pasar polo Real Madrid C.
Mata en 2007 chega ao Valencia CF onde ao principio non conta para o adestrador dese momento (Quique Sánchez Flores) pero tras a marcha deste, chega Ronald Koeman o cal conta con el. A súa achega é moi destacada na Copa do Rei con 4 goles en partidos tan decisivos como nas semifinal contra o FC Barcelona en Mestalla ou os goles no Vicente Calderón na final e en cuartos de final.
Na tempada 2008-09 empezou como titular nun Valencia CF que fixo o mellor arranque ligueiro da súa historia. Participou activamente con 6 goles na liga e marcando algúns importantes como en Mestalla contra o Osasuna o cal valeu 3 puntos. En competición europea estreouse marcando un gol de cabeza na Copa da UEFA contra o Rosenborg. Durante a campaña 2008-09 marcou un total de 12 goles en liga, 1 en Copa do Rei e outro máis na Copa da UEFA. Tamén destacou polas súas asistencias nas tres competicións que axudaron ao equipo a acabar en sexta posición. Foi xunto a David Villa o mellor do Valencia CF nesa tempada.
Selección española
Foi internacional coa Selección española Sub-19, coa que gañou o Campionato Europeo de 2006 disputado en Polonia, protagonizando unha grande actuación e marcando 4 goles na fase final, sendo o segundo máximo goleador do equipo por detrás de Alberto Bueno. No Mundial sub-20 do Canadá anotou un importante gol contra Zambia na primeira fase.
Foi convocado por primeira vez coa absoluta por Vicente del Bosque para un amigable contra Chile aínda que non debutou. O seu primeiro gol coa Selección foi no partido de clasificación para o Mundial 2010, onde Mata lucindo o seu novo dorsal o número "13" marcou un gol no minuto 90 ante Estonia a un gran pase de Cazorla (3-0 para España) Devandita convocatoria repetiuse de face ao dobre enfrontamento contra Turquía, dentro da fase de clasificación para o mundial de 2010. Participou algúns minutos na Copa Confederacións. Foi 9 veces internacional, marcando 7 goles.
O 11 de xullo de 2010 proclamouse campión da Copa Mundial de Fútbol coa selección española en Suráfrica.
Eyton Hall
Eyton Hall é unha casa familiar (Manor, en inglés) situada preto de Eyton-upon-the-Weald-Moors, rodeada polo campo do condado de Shropshire, Inglaterra.
En 1719 á morte do seu propietario Soudley Eyton sen descendencia), o señorío pasou ao seu irmán Thomas. Thomas Eyton construíu o edificio actual ampliando un pavillón de caza do século XVIII. A partir daquela, e até 1904, Eyton Hall pasou de pai a fillo. Un dos seus propietarios foi o naturalista Thomas Campbell Eyton (1809-1880).
Acis
miniatura|dereita|220px|Acis tocando a frauta. Escultura de [[Jean-Baptiste Tuby nos Xardíns de Versalles.]] miniatura|dereita|220px|[[Polifemo sorprendendo a Acis et Galatea, por Ottin (1866), París.]] Acis, personaxe mitolóxico grego, era un pastor siciliano, fillo de Fauno e da ninfa Simetis. Amado pola ninfa Galatea, matouno por celos o ciclope Polifemo ao lle botar unha rocha enriba. O sangue de Acis formou un regato pequecho debaixo da rocha que o matara: Galatea converteu o regato en río. Ovidio dedicoulle un poema na súa obra Metamorfoses.
Arquipélago
miniatura|dereita|O arquipélago situado na costa sur de [[Finlandia, no Mar Báltico.]] miniatura|dereita|O arquipélago de [[Hawai.]] Un arquipélago é un conxunto de illas relativamente próximas unhas das outras. A proximidade débese, xeralmente, a unha orixe xeolóxica común para a totalidade do arquipélago, que normalmente se forma ao longo dunha dorsal oceánica.
Embendo, Árbol, Vilalba
Embendo é un lugar da parroquia de Árbol no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 20 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 6 eran homes e 14 eran mulleres.
Porta da Vila
dereita|miniatura|220px|Vista da Porta da Vila dereita|miniatura|220px|Envés da Porta da Vila A Porta da Vila ou Porta do Cristo do Amparo (tamén do Santo Cristo) é unha das tres portas actualmente en pé da antiga muralla da vila de Viveiro (tiña seis portas e catro portelos), na provincia de Lugo. Data do século XIII e é a entrada principal á cidade pola antiga calzada romana.
Características
O muro é de fábrica de cantaría de granito cun van formado por un sinxelo arco de medio punto con bóveda de canón. No interior hai unha campa de lousa coa seguinte inscrición: "Era M CC L V in tempo R AF", que se transcribe coma: "Era 1255 (ano 1217) en tempo do rei Afonso", referíndose a Afonso IX, rei de León e Galicia. Na súa parte posterior presenta unha fornela coa imaxe do século XVIII do Cristo do Amparo - que lle dá nome a esta entrada - e aos seus costados a Virxe a chorar e San Xoán, do século XVI. A porta sae na rúa Rosalía de Castro, unha das principais e máis nobre de Viveiro.
A edificación está considerada dende o ano 1949 Ben de Interese Cultural dentro do catálogo de monumentos do patrimonio histórico de España.
Force India
Force India Formula One Team Limited, competindo como Racing Point Force India F1 Team, é un equipo de carreiras Fórmula 1 con sede en Silverstone, Reino Unido, con licenza Británica (o equipo competiu cunha licenza  India desde  ata mediados de ). O equipo formouse en outubro de 2007 cando un consorcio liderado polo empresario indio Vijay Mallya e o empresario holandés Michiel Mol mercaron o equipo de Spyker F1 por 90 millóns de €.
Logo de disputar 29 carreiras sen sumar puntos, Force India gañou os seus primeiros puntos no campionato do mundo de Fórmula Un e un lugar no podio cando Giancarlo Fisichella terminou segundo no Gran Premio de Bélxica de 2009, Force India puntuou de novo na carreira seguinte, cando Adrian Sutil terminou en cuarto lugar, e estableceu a volta rápida, no Gran Premio de Italia. Os outros podios do equipo son ata agora cinco terceiros lugares, no Gran Premio de Bahrain de 2014, o Gran Premio de Rusia de 2015, o Gran Premio de Mónaco de 2016, o Gran Premio de Europa de 2016 e o Gran Premio de Acerbaixán de 2018, todos logrados por Sergio Pérez.
En outubro de 2011, a compañía india Sahara India Pariwar, comprou o 42,5% das accións de Force India F1 por 100 millóns de $ dos EE.UU.. En xullo de 2018, antes do Gran Premio de Hungría, o equipo anunciou que presentara concurso de acredores na High Court en Londres.
O 7 de agosto de 2018, anunciouse que un consorcio de investimentos liderado por Lawrence Stroll, o pai do actual piloto de Williams, comprara Force India, sacando ao equipo fóra do concurso e eliminando a Sáhara como patrocinador principal. O nome do consorcio é Racing Point UK Ltd.
Orixes
O equipo ten as súas orixes no equipo Jordan Grand Prix, que entrou na Fórmula Un en 1991 con sede no circuíto de carreiras de Silverstone. Jordan gozou moitos anos na Fórmula Un, gañando catro carreiras e logrando o terceiro lugar no campionato de construtores de. Como moitos dos equipos máis pequenos os problemas financeiros do 2000, significaron o baixo rendemento do equipo, e o propietario do equipo Eddie Jordan o vendeu a Midland Group en 2005.
O novo equipo de nome Midland F1 Racing pasou dúas tempadas na parte posterior da grella, antes que o seu dono Alex Shnaider vendese o equipo a Spyker Cars a metade da tempada de. Spyker F1 anotou un punto en e liderou brevemente o Gran Premio de Europa de 2007, a pesar disto, o equipo tivo unha vez máis problemas de financiamento, e foi vendido ao empresario indio Vijay Mallya, presidente da United Breweries Group e Michiel Mol, director do Spyker Fórmula Un. O equipo, comprado por 88 millóns de €, foi rebautizado como Force India Formula One Team para a tempada, e mantivo como director do equipo a Colin Kolles, Director de Tecnoloxía a Mike Gascoyne e ao piloto Adrian Sutil. miniatura| right | [[Adrian Sutil proba para Force India en xaneiro de 2008]]
Tempada 2009
Force India mantivo os mesmos pilotos para a tempada de. O VJM02 foi alimentado por motores  Mercedes-Benz, despois de que o equipo asinoaraun contrato de cinco anos o 10 de novembro de 2008. O acordo incluíu tamén unha oferta de caixas de engrenaxes McLaren-Mercedes, sistemas hidráulicos e o recurso do KERS. O coche presentouse o 1 de marzo de 2009.
No chuvioso Gran Premio da China de 2009, Sutil case conseguiu os primeiros puntos de Force India, ocupaba o sexto lugar diante de Lewis Hamilton e Timo Glock, a falta de seis voltas cando o acuaplaning fixo derrapar ao coche de Force India deixándoo fóra da pista e da carreira. En Alemaña, Sutil clasificouse no sétimo lugar e loitou polos puntos, antes de chocar con Kimi Räikkönen logo de saír do pit lane e ser forzado a volver a boxes para cambiar a á de diante rota. Terminou 15º.
Force India acadou a súa primeira pole position na Fórmula Un no Gran Premio de Bélxica de 2009 en Spa-Francorchamps, cando Fisichella clasificou o máis rápido. Terminou a carreira en segunda posición, a menos dun segundo por detrás de Kimi Räikkönen, obtendo os primeiros puntos e o primeiro podio de Force India. O non poder acadar a vitoria foi parcialmente atribuído á falta de KERS, un sistema presente no Ferrari.
O 3 de setembro de 2009, Force India anunciou que liberaran a Fisichella do seu contrato para permitir que correse para Ferrari durante o resto da tempada. catro días despois anunciouse que o piloto de probas Vitantonio Liuzzi substituiria a Fisichella nas carreiras restantes.
Na cualificación para o Gran Premio de Italia de 2009 en Monza, Sutil clasificou segundo e Liuzzi, no seu debut en carreira para o equipo, clasificou sétimo. O día da carreira, Sutil terminou cuarto e marcou a volta rápida da carreira. Cando marchaba en cuarta posición na carreira, Liuzzi tivo que retirarse debido a un fallo na transmisión. Force India terminou a tempada noveno, diante da Scuderia Toro Rosso con 13 puntos, con todo, isto non reflectiu a gran mellora que Force India fixo desde o inicio da tempada.
Tempada 2010
thumb|left|[[Vitantonio Liuzzi pilotando un Force India no Gran Premio de Bahrain de 2010.]]
A tempada 2010 comezou puntuando en Bahrain, Liuzzi terminou en novena posición. Sutil clasificárase décimo, pero estivo involucrado nun incidente na primeira volta co Renault de Robert Kubica. En última instancia, recuperouse para terminar na duodécima posición. En Australia, Sutil novamente cualificouse entre os dez primeiros, Liuzzi cualificouse décimo terceiro. Liuzzi rematou a carreira na sétima posición, mentres que Sutil retirouse cun problema de motor. En Malaisia Sutil anotou dez puntos co quinto posto e Liuzzi retirouse pronto debido a un problema de aceleración, a súa primeira retirada da tempada. Nas próximas carreiras, ademais dunha retirada de Liuzzi, o Force India tivo carreiras tranquilas no medio do grupo, manténdose fóra da acción tanto diante como detrás deles, Sutil puntuou no Gran Premio de España de 2010. En Mónaco os dous vehículos remataron a carreira en oitavo e noveno lugar, evitando os numerosos incidentes, dando ao equipo a súa primeira dobre puntuación. En Turquía, Sutil rematou 9º acadando dous puntos, mentres que Liuzzi terminou décimo sexto. Na seguinte carreira en Montreal, os dous autos remataron nos puntos, con Liuzzi rematando 9º e Sutil 10º.
Manuel Prieto Marcos
Manuel Prieto Marcos, nado en Tui o 6 de xuño de 1905 e finado en Buenos Aires o 23 de xuño de 1945, foi un músico e poeta galego.
Force India
Tempada 2010
Varios membros destacados do persoal abandonaron o equipo durante a tempada, o director técnico James Key foi o membro máis destacado, marchou para unirse a Sauber nun papel semellante. O deseñador xefe Lewis Butler, o de aerodinámica Marianne Hinson e o director comercial Ian Phillips tamén deixaron o equipo.
Manuel Prieto Marcos
Traxectoria
Foi fillo máis vello de Arturo Prieto Pérez, natural de Ourense, e Tomasa Marcos Romo, nada en Hinojosa de Duero (Provincia de Salamanca), que morreron prematuramente. Manuel estudou solfa e ingresou na banda do Rexemento de Infantería Murcia, con base no Cuartel de Barreiro, en Lavadores, Vigo, onde foi solista de óboe. En 1925 foi nomeado subdirector da Banda Municipal de Vilagarcía de Arousa. Nese tempo casou. En 1928 o matrimonio emigrou á Arxentina, instalándose primeiramente en Concordia (provincia de Entre Ríos), e despois en Buenos Aires, onde Manuel dirixiu agrupacións corais, compuxo pezas como Cantarela, Canto de nenos, Romaxe e Ruada e harmonizou melodías populares galegas.
Force India
Tempada 2012
miniatura| O [[Force India VJM05 pilotado por Paul di Resta en Xerez durante as probas de inverno co distintivo nariz "ornitorrinco"]] Para a tempada 2012, o equipo retivo Paul di Resta e substituíu a Adrian Sutil co seu piloto de reserva de, Nico Hülkenberg. Máis tarde Jules Bianchi foi nomeado como piloto reserva do equipo, e tamén participou nos adestramentos do venres durante a tempada, o coche do equipo, o VJM05, foi presentado en Silverstone o 3 de febreiro.
Tempada 2013
Para a tempada contaron con Paul di Resta, por terceiro ano consecutivo. A tempada tamén foi testemuña do regreso de Adrian Sutil á aliñación do equipo, en substitución de Nico Hülkenberg como segundo piloto do equipo. O novo coche do equipo, o VJM06 presentouse o 1 de febreiro de 2013, na base do equipo, cerca do circuíto de Silverstone.
Manuel Prieto Marcos
Traxectoria
Colaborou en Correo de Galicia, Abrente, Alalá, Dolmen, Galicia, Lugo, Mundo Gallego, Céltiga e A Fouce. e escribiu un único libro de poesía, de 59 páxinas, Versos en gama de gaita, publicado en 1943 por Edicións das Mocedades Galegas con portada de Luís Seoane, que foi reeditado pola Editorial Nós, tamén en Buenos Aires, en 1970.
Proceso isotérmico
miniatura|A curva que liga os puntos A e B representa unha transformación isotérmica nun [[gas perfecto.]] Un proceso isotérmico é unha transformación termodinámica onde a temperatura é mantida constante.
Manuel Prieto Marcos
Traxectoria
As súas cinzas repousan no Cemiterio da Chacarita. A prensa escrita galega bonaerense dedicoulle unha homenaxe polo quinto cabodano.
Proceso isotérmico
Cando un gas perfecto evolúe isotermicamente dun estado A até un estado B, a presión e o volume varían conforme a Lei de Boyle-Mariotte: onde P_A\, e V_A\, representan a presión e o volume do estado A e T_B\, e V_B\, representan a presión e o volume do estado B.
Force India
Tempada 2014
Nico Hülkenberg regresou ao equipo para o, mentres que Paul di Resta foi substituído por Sergio Pérez. Adrian Sutil marchou para o equipo Sauber. Daniel Juncadella fichou polo equipo como piloto reserva.
Proceso isotérmico
A expansión isoterma dun gas ideal pódese levar a cabo colocando o gas en contacto térmico con outro sistema de capacidade calorífica moi grande e á mesma temperatura que o gas; estoutro sistema coñécese como foco quente. Deste xeito, a calor transfírese moi lentamente, permitindo que o gas se expanda realizando traballo. Como a enerxía interna dun gas ideal só depende da temperatura e esta permanece constante na expansión isoterma:
pero de acordo coa lei dos gases ideais: polo que miniatura|dereita|Several [[isotermas dun gas ideal nun diagrama p-v]]
Unha curva isoterma é unha liña que sobre un diagrama representa os valores sucesivos das diversas variables dun sistema nun proceso isotermo. As isotermas dun gas ideal nun diagrama P-V, chamado diagrama de Clapeyron, son hipérboles equiláteras, cuxa ecuación é P*V = constante. Se n é u número de moles e R a constante dos gases:
Force India
Tempada 2015
Force India perdeuse a primeira proba de pretempada en Xerez, debido a un atraso inexplicable no desenvolvemento do Force India VJM08. Máis tarde revelouse que Force India estaba, de acordo coa información privilexiada de Ralf Bach, "ao bordo do colapso financeiro" e que estaba "Actualmente insolvente." Tamén suxeriu que os atrasos no VJM08 debéronse ao feito de que "non se pagara aos provedores de pezas importantes". Bob Fernley, delegado do director do equipo, admitiu que o equipo probablemente se perdera as tres probas de pretempada, aínda que dixo que poderían utilizar o coche do 2014 para facer algún "traballo co condutor e os pneumáticos."
Proceso isotérmico
pero pola Primeira Lei da Termodinámica, a calor tomada do foco é igual ao traballo realizado polo gas:
Force India
Tempada 2015
Finalmente o coche de 2015 de Force India descubriuse cando Hülkenberg saíu á pista no segundo día da terceira e última proba en Barcelona. O coche era unha versión actualizada do ano anterior e foi fiable inmediatamente. Fixeron un bo inicio de tempada con Hülkenberg acabando nun bo sétimo lugar no Gran Premio de Australia. Pero non volveron a anotar ata o Gran Premio de Bahrain grazas a un oitavo posto logrado por Pérez. Ambos pilotos lograron bos resultados en Mónaco e Austria. Posteriormente o equipo presentou o coche B-spec altamente modificado no Gran Premio do Reino Unido de 2015, con dúas distintivas rexillas no morro. O coche foi un importante paso adiante respecto do seu predecesor, sobre todo nas curva de alta velocidade. En Bélxica, Pérez tomou o liderado da carreira na primeira volta e, finalmente, terminou nun gran quinto lugar. Seguiu un sexto lugar en Monza e o sétimo en Singapur. En setembro Sahara Force India presentou unha denuncia formal ante a Unión Europea contra a Fórmula Un polo incumprimento das leis de competencia. No Gran Premio de Rusia, Pérez puxo o Force India no terceiro posto do podio, o seu primeiro podio desde o Gran Premio de Bahrain de 2014. Hülkenberg e Pérez terminaron sétimo e oitavo na carreira de casa de Pérez en Cidade de México. Esta mellora da forma axudou a Force India a lograr o seu mellor posto cun quinto lugar con 136 puntos no Campionato de Construtores, aínda que anotando 19 puntos menos que o seu predecesor. Foi un logro notable se considérase a difícil situación financeira do equipo e os seus preparativos de finais da tempada polo atraso da versión coa especificación B do seu coche.
Tempada 2016
Force India retivo a Hülkenberg e Pérez por unha terceira tempada sucesiva en. Foi a tempada máis exitosa da historia do equipo ata a data, logo de terminar cuarto no Campionato de Construtores con 173 puntos.
Proceso isotérmico
Nunha evolución infinitesimal:
Force India
Tempada 2016
Pérez logrou o primeiro dos seus dous podios en Mónaco, terminando terceiro, tamén foi a primeira vez que o equipo logrou un podio en Mónaco en calquera das súas presentación, Jordan, Midland, Spyker ou Force India. Pérez terminou terceiro dúas carreiras máis tarde no Gran Premio de Europa de 2016 en Bakú. No Gran Premio de Bélxica de 2016 o equipo conseguiu o seu primeiro dobre final dentro dos cinco primeiros desde o Gran Premio de Bahrain de 2014 con Hülkenberg terminando cuarto e Pérez quinto. Como resultado, o equipo arrebatou o cuarto posto no Campionato de Construtores a Williams, a súa posición máis alta na historia do equipo.
Proceso isotérmico
Polo que o traballo total é a integración desta ecuación:
Force India
Tempada 2017
thumb|Esteban Ocon pilotando o VJM10 no [[Gran Premio do Reino Unido de 2017.]] contrataron En, Hülkenberg abandonou Force India para unirse a Renault. Para substituilo contrataron a Esteban Ocon na súa primeira tempada completa na Fórmula Un, pilotara un Manor durante a segunda metade da tempada de. Pérez permaneceu en Force India por unha cuarta tempada.
Proceso isotérmico
e pola ecuación do gas ideal:
Force India
Tempada 2017
O VJM10 trouxo un cambio, unha librea rosa, tras un novo contrato de patrocinio con  BWT.
Proceso isotérmico
Polo que, en procesos isotérmicos:
Force India
Tempada 2017
Ocon e Pérez terminaron as primeiras cinco carreiras da tempada nos puntos, especialmente no Gran Premio de España de 2017 con Pérez cuarto e Ocon quinto o mellor posto final da súa carreira. Esta racha de puntos rematou no Gran Premio de Mónaco de 2017 con ambos autos terminando fóra dos puntos. Os dous estiveron involucrados nunha serie de colisións nas carreiras posteriores. No Gran Premio de Acerbaixán de 2017, ambos pilotos chocaron entre eless, e Pérez danou a súa suspensión dianteira e perdeu a súa á dianteira, antes de retirarse da carreira. Ocon recuperouse dunha picada para terminar sexto. No Gran Premio de Bélxica de 2017, os dous chocaron de novo mentres loitaban por unha posición, Ocon danou a súa á dianteira e Pérez picou unha roda. Ocon acabou noveno pero Pérez retirouse polos danos causados pola picada a finais da carreira.
O equipo conseguiu o cuarto posto no Campionato de Construtores por segunda tempada sucesiva no Gran Premio de México de 2017. O total de puntos ao final desta tempada foi de 187, o mellor rexistro de puntos do equipo.
Tempada 2018
Para a tempada o equipo mantivo a aliñación de, Sergio Pérez e Esteban Ocon. Na primeira carreira en Australia, Sergio Pérez e Esteban Ocon terminaron 11º e 12º respectivamente.
O equipo presentou concurso de acredores durante o Gran Premio de Hungría. A acción legal foi instigada por un grupo de acredores, incluído Sergio Pérez, como medio de permitir que o equipo continuase operando mentres se buscaba un novo propietario. O 7 de agosto de 2018, Lawrence Stroll (pai do piloto de Williams Lance Stroll sacou ao equipo fóra do concurso, salvando 405 postos de traballo.
Ao achegarse ao Gran Premio de Bélxica de 2018, o equipo non estaba seguro de se tiña a posibilidade de competir, xa que o consorcio que comprou Force India tivo que obter a aprobación de 13 bancos que tiñan créditos no equipo. A aprobación completa chegou despois do prazo, polo que o consorcio non comprou o equipo completo, senón só os seus activos. O equipo tivo que participar no Campionato de Fórmula 1 baixo un novo nome, polo que engadiu "Racing Point" ao nome do equipo. A Fédération Internationale de l'Automobile (FIA) excluíu a Force India do campionato "debido á súa incapacidade para completar a tempada" e acolleu a nova entidade (Racing Point Force India F1 Team) que poderá para correr, pero non poderá conservar ningún punto do vello equipo. Os pilotos manterán os seus puntos no Campionato de Pilotos. O equipo poderá manter os premios que gañou nos últimos anos baixo o nome de Sahara Force India.
Patrocinio e socios
En decembro de 2009, Computational Research Laboratories (CRL), unha subsidiaria propiedade total de Tata Sons, e Force India Formula One Team anunciaron un acordo de asociación exclusiva de tres anos e varios millóns de dólares para ofrecer un sistema totalmente automatizado Computational Fluid Dynamics (CFD) para o deseño dos coches de carreiras da seguinte xeración do equipo e así mellorar a eficiencia aerodinámica dos modelos de carreiras dese momento. Force India F1 asociouse con Airbus e EADS para o apoio tecnolóxico, e tivo unha asociación técnica con McLaren.
En outubro de 2011, a empresa india Sahara India Pariwar comprou o 42,5% das accións do equipo por 100 $ millóns. Mallya retivo o 42,5%, e o 15% restante pertence á familia Mol. Como resultado o equipo pasou a chamarse Sahara Force India. As accións vendidas foron de nova emisión; Mallya e Mol non venderon ningunha das súas accións.
Aethra, un fabricante líder de pezas de automóbiles do Brasil uniuse ao equipo como socio oficial en 2012. Outros patrocinadores son Kingfisher Airlines (antigo), Whyte and Mackay, United Breweries Group, Vladivar Vodka, AVG Technologies, Alpinestars, Reebok, Schroth Racing, Muc-Off, Hackett, Chatham-Marine, UPS Direct, STILL e STL. Smirnoff anunciou a asociación co equipo en maio de 2014. Univa anunciou a asociación co equipo en xuño de 2014. Force India anunciou unha alianza coa empresa xaponesa NEC Corporation (División de México) para a tempada. Force India apoiou a Hilmer Motorsport na GP2 e GP3 en 2014. En 2015 Force India anunciou unha alianza con Adaptavist.
Hype Energy Drinks foi patrocinador de Force India desde a tempada de 2015, co seu CEO, o ex-piloto de Fórmula 1 Bertrand Gachot, previamente pilotando para o equipo. Force India presentou a marca Hype Energy na á traseira e nas beiras laterais do coche para carreiras onde a publicidade en alcohol está prohibida. Hyde Energy tamén proporciona aos pilotos botellas de bebidas persoais para as carreiras.
O 14 de marzo de 2017, Force India anunciou un novo patrocinio con BWT AG, que deu ao VJM10 unha sorprendente librea rosa, isto valeulle o alcume "Pink Panther" usado polos fanáticos das carreiras, comentaristas e as propias redes sociais do equipo. Outro novo patrocinador para o 2017 foi a marca de whisky Johnnie Walker, coa que Force India alcanzou un contrato multianual.
En agosto de 2018, despois de que un consorcio de investimentos comprase as accións do Sahara Índia Pariwar no equipo, o nome "Sahara" foi eliminado do nome do equipo.
Resultados nas carreiras
* Tempada en curso.
O comezo da tempada de viu a introdución dun novo sistema de puntos na F1.
Monoprazas
A seguinte galería mostra os diferentes modelos que usa Force India na Fórmula 1.
center|300px| [[Force India VJM11 (2018)]]
Rairigo, Veiga, A Bola
Rairigo é un lugar da parroquia de Veiga no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 46 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 23 eran homes e 23 mulleres. Iso supón un mantemeto da poboación respecto a 2010, cando tiña 46 habitantes (22 homes e 24 mulleres).
Porta do Valado
miniatura|Porta do Valado.
A Porta do Valado é unha das tres portas que quedan en pé, dun total de cinco que formaban parte do antigo recinto amurallado da vila de Viveiro (provincia de Lugo). Esta edificación está considerada dende o ano 1949 coma Ben de Interese Cultural dentro do catálogo de monumentos do patrimonio histórico de España.
Daba á antiga calzada romana. Non ten ningunha inscrición relativa á época de construción, polo que se considera do século XIII, aínda que de orixe romana. A ambos os dous lados da porta, na rúa Nicolás Cora, chamada antes do Valado, consérvanse restos da primitiva muralla.
Lingua abaga
Abaga, lingua papúa, falada no distrito de Goroka, en Papúa-Nova Guinea. A lingua podería estar extinta, pois no ano 1994 só a falaban 5 persoas, o grupo étnico fórmano 290 persoas (2001)
Skencil
Programa de debuxo vectorial publicado baixo a licenza LGPL.
Donald II de Escocia
Domnall mac Causantín (en gaélico moderno: Dòmhnall mac Chòiseim), coñecido como Donald II, finado en 900 foi rei dos pictos ou rei de Escocia (Alba) a finais do século IX. Era o fillo de Constantino I (Causantín mac Cináeda). Donald ten o epíteto Dásachtach, "o Tolo", pola Profecía de Berchán.
Aurangzeb
Muhi-ud-Din Muhammad, nado o 3 de novembro de 1618 e finado o 3 de marzo de 1707, coñecido polo alcume de Aurangzeb (en persa, "ornamento do trono") ou polo seu título real Alamgir (en persa, "Conquistador do Mundo"), foi o sexto emperador mogol, que gobernou por completo o subcontinente indio durante un período de 49 anos. Considerado o último gobernante efectivo do Imperio Mogol, Aurangzeb recompilou o Fatawa-e-Alamgiri, e está acreditado como un dos poucos líderes que estableceron totalmente a Xaria e a economía islámica en Asia Meridional.
Como líder militar, Aurangzeb foi un destacado expansionista; durante o seu reinado, o Imperio Mogol acadou a súa máxima extensión, dominando case todo o subcontinente indio. Durante a súa vida, as vitorias no sur aumentaron o imperio a catro millóns de quilómetros cadrados, e gobernou unha poboación estimada de máis de 158 millóns de persoas, cuns ingresos anuais de 450 millóns de dólares (máis de dez veces os do seu contemporáneo Luís XIV de Francia), ou 38 624 680 libras (2 879 469 894 rupias) en 1690. Baixo o seu reinado, a India superou a China Qing como a maior economía e potencia fabricante mundial, cun valor de máis de noventa mil millóns de dólares, case un cuarto do produto interior mundial e máis que toda Europa Occidental.
Aurangzeb destacou pola súa piedade relixiosa, recompilou o Corán por completo, estudou os hadiths e observou os rituais do islam. Ao contrario dos seus predecesores, incluído o seu pai Shah Jahan, Aurangzeb considerou que o tesouro real debía conservarse para os cidadáns do imperio. Non gozou dunha vida de luxo e os seus gastos persoais e a construción de pequenas mesquitas cubriunas coas súas propias ganancias, que incluían a costura de capas e o comercio das súas copias escritas do Corán. Tamén patrocinou traballos de caligrafía islámica e árabe.
Aurangzeb foi obxecto de críticas e controversias. Os críticos argumentan que as súas políticas abandonaron o legado de pluralismo e tolerancia relixiosa dos seus predecesores, citando a introdución do imposto jizya, a destrución de templos hindús, a execución do seu irmán máis vello Dara Shukoh, rei Sambhaji de Maratha e o noveno gurú sikh Tegh Bahadur,  e a prohibición e supervisión do comportamento e as actividades que estaban prohibidas no islam como as apostas, a bebida, a música e o sexo prematrimonial. Pénsase ás veces que a caída do imperio mogol comezou preto da fin do seu reinado, debido á súa intolerancia política e relixiosa. Varios historiadores cuestionan a historicidade das afirmacións dos seus críticos, discutindo que a súa destrución de templos foi esaxerada, que empregou significativamente máis hindús na burocracia imperial que os seus predecesores e que se opuxo á intolerancia contra os hindús e os xiítas.
Primeiros anos
Aurangzeb era o terceiro fillo do emperador Sha Jahan (construtor do Taj Mahal). O seu irmán máis vello, Dara Shikoh, era o herdeiro, mentres que Aurangzeb ocupaba o terceiro posto na liña sucesoria. O seu pai nomeouno gobernador de Decán, cargo que retivo entre 1636 e 1644; posteriormente foi gobernador de Gujarat (1645) e Afganistán en 1647 co encargo de recuperar a cidade de Kandahar, encargo que non conseguiu cumprir. Tras este fracaso, recuperou o seu cargo de gobernador de Decán e instalouse na cidade de Khidki. Os seus irmáns máis vellos, Shuja e Murad, eran nesa época gobernadores de Bengala e Gujarat.
En 1657, o emperador Sha Jahan caeu enfermo; Aurangzeb atacou o seu irmán máis vello e sucesor, mentres que os seus outros irmáns declararon a súa independencia e se proclamaron emperadores das súas respectivas provincias. A loita continuou con enfrontamentos internos. Aurangzeb encerrou o seu pai no forte de Agra, encerro que durou nove anos, ata a morte do antigo emperador (en 1666). Aurangzeb ordenou tamén a execución dos seus irmáns, Murad e Dara Shikoh. Tan só Shuja conseguiu fuxir ata a selva de Birmania onde desapareceu o seu rastro histórico.
Finalmente o 31 de xullo de 1658, Aurangzeb instalouse sobre o trono do pavón, símbolo do poder mogol.
Reinado e expansión do imperio
Dende os inicios do seu reinado ata a súa morte. Aurangzeb estivo involucrado en constantes conflitos bélicos. Organizou un potente exército e iniciou un programa militar para conseguir expandir os límites do seu imperio. Ao noroeste, as súas fronteiras chegaron ata o Panyab e Afganistán. Tamén marchou cara so sur, conquistando Bijapur e Golconda, antigos inimigos.
Mais a combinación de expansión militar e intolerancia política tiveron consecuencias. Triunfou no seu desexo de ampliar o control mogol, aínda que esta expansión tivo un enorme custo en termos económicos e de vidas humanas. Ao mesmo tempo que expandía o seu imperio o sistema de goberno ía debilitándose.
Os sikhs de Panyab creceron en forza e número e rebeláronse contra as tropas de Aurangzeb. Coa caída dos reinos musulmáns de Golconda e Bijapur, os hindús uníronse para unificarse coa confederación maratha. Durante os últimos vinte anos da súa vida, Aurangzeb estivo en constantes batallas no Decán, cun custo enorme.
Decadencia
A diferenza dos seus predecesores, Aurangzeb non foi un gran construtor. Deixou un modesto mausoleo para a súa primeira esposa en Aurangabad, unha pequena copia do Taj Mahal. En comparación coa obra do seu pai, o mausoleo construído por Aurangzeb, está construído con materiais modestos e ten unha decoración moi pouco coidada, síntoma da decadencia que a arte mogol sufriu durante o seu reinado.
Aurangzeb é o único dos grandes mogois que non está enterrado nun mausoleo. De acordo coas súas crenzas e a súa vida austera, está enterrado nunha tumba a ceo aberto preto de Aurangabad. Á súa morte foi sucedido polo seu fillo Bahadur Shah. Mais Aurangzeb minara a unidade que os seus antecesores construíran na India, iniciou a decadencia da súa dinastía e preparou o terreo para a posterior colonización británica.
A riqueza e o poder mogois e polo tanto o padroado artístico chegaran ao cumio durante os reinados de Akbar (1556-1605), Jahangir (1605-1627), Shah Jahan (1628-1657) e Awrangzib (1658-1707). Logo, en 1739, o rei persa Nadir Shah saqueou Delhi, levando a Persia todas as riquezas dos mogois: as súas bibliotecas, tesouros e mesmo o fabuloso Trono do Pavón. Dese golpe psicolóxico os mogois nunca se recuperaron.
Leituga de mar
A leituga de mar (Ulva lactuca), é unha alga verde incluída entre as verzas de mar, xebras ou ulvas, que medra na zona intermareal da meirande parte dos océanos do mundo. As súas longas follas danlle un aspecto semellante á leituga. Taméns se coñece cos nomes galegos de lavacán, verdello, verza de mar, xebra, ceba, aínda que moitos destes nomes son compartidos con outras algas, inclusos de xéneros distintos.
Descrición
De talo verde laminar, foliáceo, lobulado, formado por dúas camadas de células, fixado ao substrato por rizoides que medran coma expansións das células basais do caule. Pode acadar o metro de lonxitude, de contorna máis ou menos arredondada, ás veces dividida. É unha especie dioica cuxos talos produtores de gametos masculinos (gametófitos masculinos) distínguense dos produtores de gametos femininos (gametófitos femininos) pola tonalidade das marxes da lamela: verde amarelenta nos primeiros e verde escura nos segundos. Na zona basal pode presentar unhas costelas máis escuras por mor do agrupamento de rizoides. Cor verde clara ou escuro. Para unha correcta determinación cómpre a súa observación no microscopio; neste pódese ollar como as súas células dispóñense en liñas lixeiramente curvas, todas cun pirenoide xeralmente, e que as células máis superiores que emiten rizoides son do mesmo tamaño que as que non os emiten.
Hábitat
Na beiramar: zona intermareal, en charcas, porracas, rochas ou sublitoral até 20 m. Ao aturar salinidades baixas pode atoparse en esteiros, e tamén frecuentemente en zonas onde existen contribucións nitroxenadas.
Distribución
Presente en case todos os mares. É común en Galiza. Especies semellantes: Umbraulva olivascens, Ulva rigida (follegada do mar).
Reprodución
Pódese multiplicar vexetativamente por fragmentación e sexualmente mediante planogamia. A planogamia consiste na reprodución mediante gametos móbiles, tanto os masculinos coma os femininos, xa que ambos os dous posúen flaxelos que lles dan esa mobilidade; en función da mobilidade dos gametos fálase de Planogamia, e os gametos poden ser iguais (isogamia) ou de distinto tamaño (anisogamia).
Anisogamia (heterogamia), gametos diferentes en tamaño ou en morfoloxía interna (anisogamia morfolóxica), vai acompañada, xeralmente, por unha redución do gameto masculino, móbil e con pouca materia de reserva, a leituga de mar presenta unha anisogamia pouco pronunciada.
Espiñarido, Árbol, Vilalba
Espiñarido é un lugar da parroquia de Árbol no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 28 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 16 eran homes e 12 eran mulleres.
Antonio Dióxenes
Antonio Dióxenes (en grego antigo Ἀντώνιος Διογένης) foi un autor da Antiga Grecia que escribiu unha novela, titulada Os prodixios alén de Thule (Τὰ ὑπὲρ Θoύλην ἄπιστα Tà hypèr Thúlēn ápista).
Traxectoria
Os eruditos sitúano no século II, pero a súa cronoloxía é descoñecida, mesmo para Focio, que escribiu unha sinopse da novela.
A novela constaba de vinte e catro libros, dos que se salvaron dez, e estaba escrita en forma de diálogo sobre viaxes románticas e imaxinarias á Illa de Thule. Ademais do resumo de Focio, hai que engadir excerpta na biografía de Pitágoras de Porfirio e un papiro (núm. 50 P., século II-III).
A Ribeira, Ribeiras de Lea, Castro de Rei
A Ribeira é un lugar da parroquia de Ribeiras de Lea, no concello lugués de Castro de Rei. Segundo o IGE, no ano 2019 tiña 16 habitantes (6 homes e 10 mulleres), o que supón un aumento respecto do ano 2014, cando tiña 12 habitantes.
Océano Índico
O océano Índico (en árabe, Bahr al-Hind) é un dos cinco océanos da Terra, e é a terceira masa de auga máis grande do mundo, cobre aproximadamente o 20% da superficie da Terra. Esténdese por unha superficie duns 75 000 000 km². Limitado ó norte pola India, Paquistán e Irán; ó leste por Birmania, Tailandia e Malaisia (todos eles en Asia e Australia); ó sur polo océano Antártico; e ó oeste por África e a Península Arábiga.
Por convención o océano Índico convértese no océano Atlántico á altura do Cabo Agullas, no océano Pacífico á altura da illa de Tasmania e no océano Antártico a partir do paralelo 60º S.
Historia
miniatura|As economicamente importantes [[Ruta da Seda (vermello) e rutas comerciais das especias (azul) foron bloqueadas polo Imperio Otomán cara 1453 coa caída do Imperio Bizantino. Isto espoleó a exploración e atopouse unha nova ruta marítima ao redor de África, feito que provocou a era dos descubrimentos.]] miniatura|Mapa do [[Periplo do Mar Eritreo]] miniatura|Carta do océano Índico do século XVII As primeiras civilizacións do mundo desenvolvéronse ao redor do océano Índico, ao longo dos vales dos ríos Tigris e Éufrates, Nilo e Indo: en Mesopotamia (comezando con Sumeria), no antigo Exipto e no subcontinente indio (comezando coa civilización do val do Indo). Outras civilizacións tamén xurdiron en Persia (a partir do antigo Imperio Elamita), en Armenia (a partír do antigo Imperio Urartu) e posteriormente no sueste de Asia (a partir do antigo Reino de Funan).
Durante a primeira dinastía de Exipto (ca. 3000 a.C.) xa se enviaron expedicións a navegar polo Índico, viaxando ata Punt, que se cre era parte da actual Somalia. Os barcos que regresaban traían ouro e mirra. O primeiro exemplo coñecido de comercio entre Mesopotamia e o val do Indo (ca. 2500 a.C.) desenvolveuse ao longo do Índico. É posible que os fenicios de finais do III milenio a. C. entrasen tamén na zona, pero non deixaron asentamentos.
O Índico é un mar bastante tranquilo, e grazas a iso abriuse ao comercio antes que o Atlántico ou o Pacífico. O cedo coñecemento dos monzóns tamén fixo posible a súa navegación: cara ao oeste ao principio da época dos monzóns, e logo, tras esperar uns meses, de regreso cara ao leste. Isto permitiu aos pobos de Indonesia cruzar o Índico para establecerse en Madagascar.
No século II a. C. ou século I a. C., Eudoxo de Cícico foi o primeiro grego coñecido en lograr cruzar o Índico, navegando ata a India. De Hippalus dise que descubriría a ruta directa desde Arabia ata a India ao redor desta época. Durante o século I e II a.C. desenvolvéronse relacións comerciais intensivas entre o Exipto romano e os reinos Tamil dos Cheras, Cholas e Pandyas do sur da India. Do mesmo xeito que os anteriores pobos indonesios, os mariñeiros occidentais utilizaron o monzón para cruzar o océano. O descoñecido autor do Periplo do Mar Eritreo, que se cre se escribiu entre o século I e o II, describe esta ruta e os portos e mercadorías ao longo das costas de África e da India ao redor do ano 70 a. C.
De 1405 a 1433, o almirante chinés Zheng He conduciu grandes frotas da dinastía Ming en varias viaxes a través do océano Occidental (o nome chinés do Índico) e alcanzou os países costeiros da África oriental (véxase Zheng He para referencia).
En 1497, o navegante portugués Vasco da Gama logrou dobrar o cabo de Boa Esperanza e converteuse no primeiro europeo en navegar á India e máis tarde ao Afastado Oriente. Os barcos europeos, armados con pesados canóns, rapidamente dominaron o comercio. Portugal intentou lograr preeminencia establecendo fortes nos estreitos e portos importantes e dominou o comercio e o descubrimento ao longo das costas de África e Asia ata mediados do século XVII. Máis tarde, os portugueses foron desprazados por outras potencias europeas. A Compañía Holandesa das Indias Orientais (1602-1798) buscou o control do comercio con Oriente a través do Índico. Francia e Gran Bretaña estableceron compañías de comercio na zona e España estableceu unha importante operación comercial en Filipinas e o Pacífico. Cara a 1815, Gran Bretaña converteuse na principal potencia no Índico.
A apertura do canal de Suez en 1869 reviviu o interese europeo no leste, pero ningunha nación tivo éxito en establecer o dominio do comercio. Desde a segunda guerra mundial o Reino Unido viuse obrigado a retirarse da zona, sendo substituído pola India, a Unión Soviética e os Estados Unidos. Os dous últimos trataron de establecer a súa hexemonía negociando sitios para as súas bases navais. Os países en desenvolvemento que bordeaban o océano, con todo, trataron de que fora unha «zona de paz» para que se puidesen utilizar libremente as súas rutas de navegación. O Reino Unido e os Estados Unidos manteñen unha base militar no Atol Diego García no medio do océano Índico.
Breve cronoloxía da exploración
Os feitos máis destacados na exploración e navegación do Índico, principalmente para os occidentais, son:
Antígono de Caristo
Antígono de Caristo (en grego Ἀντίγονος ὁ Καρύστιος; en latín Antigonus Carystius) foi un escritor e broncista grego que viviu no século -III (fl. c. -240).
Traxectoria
Viviu en Atenas e foi chamado á corte de Átalo I (-241 a -197) en Pérgamo. A súa obra principal é as Vidas dos filósofos, escrita a partir das súas propias experiencias, e da cal se conservan grandes fragmentos nos traballos de Ateneo e Dióxenes Laercio. Tamén se conserva aínda a súa Colección de historias marabillosas, que foron extraídas principalmente de Περὶ θαυμασίων ἀκουσμάτων, atribuída a Aristóteles, e os Θαυμάσια de Calímaco. É dubidoso que se trate do escultor do mesmo nome quen, segundo Plinio (Naturalis Historia, xxxiv. 19), escribiu libros sobre a súa arte.
17 de marzo
O 17 de marzo é o 76º día do ano do calendario gregoriano e o 77º nos anos bisestos. Quedan 289 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Rudolf Nureyev.
Notas
Os 366 días do ano
Fables of the Reconstruction
Fables of the Reconstruction, tamén coñecido como Reconstruction of the Fables, é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo R.E.M., editado o 10 de xuño de 1985 a través do selo I.R.S. Records.