cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xabón
Descrición
O xabón xeralmente é o resultado da reacción química entre unha base (xeralmente hidróxido de sodio ou hidróxido de potasio) e algún ácido graxo. Esta reacción é denominada saponificación. O ácido graxo pode ser por exemplo: graxa de porco, aceite de coco ou de oliva e tamén de glicerina. O xabón é solúbel en auga e, polas súas propiedades deterxentes, é usado para lavar.
Conta coas variantes dialectais xabrón, sabrón e xabonete.
Robert Woodrow Wilson
miniatura|Arno Penzias (dereita) e Robert Wilson (esquerda) diante da antena dos [[Laboratorios Bell.]]
Robert Woodrow Wilson, nado en Houston (Texas) o 10 de xaneiro de 1936, é un físico e astrónomo estadounidense, galardoado co Premio Nobel de Física en 1978.
Traxectoria
Wilson graduouse en física na Universidade de Rice en Houston e en 1962 doutorouse no Instituto Tecnolóxico de California.
Investigacións científicas
Xunto a Arno Allan Penzias traballou aos Laboratorios Bell de Nova Jersey realizando melloras no funcionamento das antenas convencionais. En 1964 ambos físicos descubriron accidentalmente unha fonte de ruídos provenientes da atmosfera que eran completamente descoñecidos. A súa procura levounos a denominalos radiación cósmica de fondo de microondas ou CMB, confirmando así a Teoría do Big Bang exposta por George Gamow.
En 1978 foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto con Arno Allan Penzias, polo seu descubrimento da Radiación cósmica de fondo. O premio foi compartido con Petr Kapitsa, aínda cando este por un traballo diferente.
A Enfesta, Santiago de Compostela
San Cristovo da Enfesta é unha parroquia que se localiza no concello de Santiago de Compostela. Segundo o IGE en 2018 tiña 693 habitantes (370 mulleres e 323 homes) distribuídos en 12 entidades de poboación, 74 menos ca en 1999.
Etimoloxía
O topónimo Enfesta é un orónimo que indica un terreo irregular con bastante pendente.
Patrimonio
A igrexa de San Cristovo da Enfesta foi fundada no ano 1923. Ten unha planta simple e a fachada conta cunha torre con dúas campás. Hai unha estatua de San Cristovo que sacan de procesión o día da festa na segunda semana de xullo.
Aos arredores da igrexa encóntrase o cemiterio, a casa do cura e un cruceiro que foi feito na mesma data que a igrexa.
Fecha, Santiago de Compostela
San Xoán de Fecha é unha parroquia que se localiza no concello de Santiago de Compostela. Segundo o IGE en 2013 tiña 297 habitantes (155 mulleres e 142 homes) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 380 habitantes.
Mignons
miniatura|dereita|Henrique III de Francia, con el, o termo Mignon, que antes tiña a connotación de "favorito", pasou a ter a de "hermafrodita", co significado de homosexual, tras unha campaña política no contexto das guerras de relixión.
Les Mignons (de mignon, en francés termo usado para "os queridiños" ou "os máis delicados") era o nome que recibían os favoritos dos grandes señores da Francia baixomedieval. O termo colleu connotacións homosexuais debido a que estes favoritos reais eran da nobreza mediana provinciana e non dependían de grandes señores, polo que estes comezaron unha campaña de desprestixio para ocupar os seus postos e os privilexios que o acompañaban, por outra banda o rei Henrique III gustaba de rodearse dun grupo de mozos que presumían do luxo fronte ós vellos señores que seguían a pensar que a moda e a galantería eran algo propio de mulleres. miniatura|dereita|'''Jacques d'Albon de Saint-André, "Mignon" de Henrique II de Francia Adoitaban ser os nobres que máis intimidade trababan co rei e a alta nobreza, vestindo luxosamente e de forma estrafalaria para os seus contemporáneos e con poses ambiguas. Aínda que eran ridiculizados polo pobo houbo persoas que mesmo chegaron ao asasinato para chegar a ser o mignon preferido da corte. O termo foi usado polos propagandistas hugonotes burgueses e logo polos da Liga Católica nas guerras francesas da relixión, e nos séculos XVIII e XIX pasou só a definir ós favoritos do rei Henrique III de Francia. Debido á influencia da moral protestante este costume rematou por desaparecer coa caída da dinastía Valois no trono de Francia
Mignons famosos
miniatura|esquerda|Anne de Montmorency, mignon de Henrique II,retrato de Jean Clouet.
Lorenzo da Ponte
Emanuele Conegliano, coñecido como Lorenzo da Ponte, nado en Cèneda (Treviso) o 10 de marzo de 1749 e finado en Nova York o 1 de agosto de 1838, foi un poeta e libretista italiano, coñecido sobre todo como autor dos libretos de tres grandes óperas de Mozart.
Mignons
Mignons famosos
miniatura|dereita|135px|Caricatura dun "Mignon" denunciando o seu carácter efeminado. Surxida en [[1605 na L'Isle des Hermaphrodites de Thomas Artus.]] O día 7 de abril de 1578 prodúcese o "duelo dos Mignons" entre os mignons do rei Henrique III e os do duque de Guisa. Só sobrevive Entraguet cunha cicatriz na cara. Este feito foi moi criticado nos "ensaios" de Michel de Montaigne e Pierre de Bourdielle e mesmo usado polos membros da Liga Católica para atacar ao rei ao interpretar como blasfemias que o barón de Caylus consagrara a súa morte ao rei en vez de a Deus.
Os mignons na literatura
xa en 1590 e contemporáneo aos feitos, Christopher Marlowe na súa obra Eduardo II, traduce o termo Mignon como Minions, onde o rei vai á guerra polo seu favorito, Pierre de Gaveston. Este tema foi reeditado por Bertolt Brecht en "Leben Eduards des Zweiten von England" (A vida de Eduardo II de Inglaterra") e reaproveitado por Paul C. Doherty no seu "O príncipe das tebras".
Lorenzo da Ponte
Traxectoria
Desa época data a súa amizade e colaboración co compositor Vicente Martín y Soler, ó que italianizou como Martino nas súas Memorias (Una cosa rara, ossia, bellezza ed onestà, L'arbore di Diana e Il Burbero di buon cuore). Tamén colaborou con Mozart na creación de tres obras mestras: Le nozze di Figaro (1786), a partir da comedia de Beaumarchais, Don Giovanni (1787) e Così fan tutte (1790).
Trala morte de Xosé II en 1790, da Ponte caeu en desgraza na corte, e en 1791 viuse obrigado a afastarse de Viena. Perdeu a súa popularidade, e entre 1792 e 1805 residiu en Londres. Posteriormente trasladouse ós Estados Unidos, e tras algunhas voltas, estableceuse en Nova York. Alí dedicouse á ensinanza da lingua e a literatura italianas, e intentou, se ben con pouco éxito, promover a constitución dun primeiro teatro operístico.
Entre 1823 e 1827 publicou as súas Memorias en catro volumes, ocupándose da redacción definitiva entre 1829 e 1830. Nesa época publicouse tamén o Anti Da Ponte, un libelo contra as súas capacidades poéticas.
DuckTales
DuckTales é unha serie de televisión estadounidense do xénero de animación e infantil producido por Walt Disney Television Animation. Foi emitido dende o 18 de setembro de 1987 e o 28 de novembro de 1990 cun total de 4 tempadas e 100 episodios. Un filme animado baseado na serie, DuckTales the Movie: Treasure of the Lost Lamp, foi estreado nos Estados Unidos o 3 de agosto de 1990.
Epixénese (mineraloxía)
En mineraloxía, a epixénese é o cambio de natureza química dun mineral, sen que se modifiquen a súa estrutura e a súa forma anteriores.
Etimoloxía
Foi introducido na mineraloxía moderna polo mineraloxista e abade francés René Just Haüy (1743-1822), fundador, canda Jean-Baptiste Romé de L'Isle, da cristalografía xeométrica, co nome de épigénie.
En petroloxía foi empregado por primeira vez polo xeógrafo e xeólogo alemán Ferdinand von Richthofen (1833-1905), probabelmente na súa obra de 1886 Führer für Forschungsreisende (Guía para o investigador viaxeiro).
Epixénese en mineraloxía
A epixénese mineralóxica consiste nun conxunto de procesos exóxenos que interveñen na formación de novos minerais na superficie ou en capas superficiais da litosfera, nos que participan o quimismo dos propios minerais superficiais, a actuación da auga e os compoñentes da atmosfera (dióxido de carbono, oxíxeno, auga) e a actividade dos seres vivos.
Pódese observar, por exemplo, a transformación da calcita en dolomita, e despois en sílice.
Así mesmo, os minerais silícicos poden ser tamén subctituídos pola calcita.
Os minerais que sofren este proceso coñécense co nome de minerais epixenéticos. estes minerais formáronse despois da formación da rocha que os contén.
Epixénese orgánica
Os organismos poden sufrir unha substitución mineralóxica durante a súa evolución post mortem. Por iso é frecuente encontrar este tipo de epixénese nos procesos de fosilización, polo que estes precesos son moi importantes na paleontoloxía.
miniatura|200px|[[Tronco (árbore)|Tronco petrificado.]]
A petrificación, termo formado pola raíz do latín petra, "pedra" e -ficación, que se define como "converter ou transformar algo en pedra" ou "facer algún material duro ou endurecelo" (tamén se refire, figuradamente, a "deixar a alguén paralizado de terror ou asombro"), é un caso particular de epixénese orgánica.
Gran Premio de Australia de 2020
O Gran Premio de Australia de 2020 (oficialmente Formula 1 Rolex Australian Grand Prix 2020) foi unha carreira de Fórmula 1 que ía celebrar o 15 de marzo de 2020 no Circuíto Albert Park en Melbourne. A carreira cancelouse debido á Pandemia por coronavirus de 2019-2020.
Epixénese (mineraloxía)
Epixénese orgánica
Na natureza, a mineralización ou litificación é o caso máis frecuente de petrificación (que neste caso sería o termo vulgar correspondente).
Un corpo orgánico enterrado entre capas xeolóxicas perde, por putrefacción e descomposición, a materia orgánica; pero se os espazos baleiros son reenchidos por substancias minerais en disolución achegadas polas augas que impregnan o terreo, o corpo ou resto orgánico, será mineralizado (petrificado), transformándose en rocha (pedra).
Nos ósos coñécese o seu grao avanzado de fosilización por mineralización, porque son moito máis densos que cando non están fosilizados.
Polo xeral é o carbonato cálcico a substancia fosilizante máis común. Tamén o son a sílice, os óxidos e os carbonatos de ferro; máis rara vez o xofre, como acontece nos moluscos fósiles de Libros (Teruel), e, nalgúns casos, a pirita e o xeso.
Algunhas veces a mineralización realízase substituíndo a materia orgánica orixinal partícula a partícula, case molécula a molécula. Este caso denomínase 'permineralización, e adoita conservar a estrutura microscópica del corpo. Constitúe un exemplo ideal deste fenómeno un tronco, no cal a materia foi substituída por sílice, conservándose a estrutura das fibras, aneis e nós da madeira.
No caso de sedimentos que se transforman en rochas sedimentarias consolidadas úsase o termo litificación.
Epixénese mineralóxica en fósiles
Un fósil, despois de formado, pode sufrir, segundo as condicións físico-químicas ás que posteriormente estea sometido, e mediante un proceso de metasomatismo, unha substitución do mineral que inicialmente o formaba por outro distinto.
Anxélica (homónimos)
O termo anxélica pódese referir a:
Angelica
As variantes noutras linguas próximas son angélica (castelán), angélique (francés) ou angelica (inglés), que deu diferentes topónimos ou obras artísticas:
Fernando Fernández de Córdova
Fernando Fernández de Córdova, nado en Buenos Aires en 1809 e finado en 1883, foi un militar e político español.
Traxectoria
Fillo de militar, xunto co seu irmán Luís combateu na Primeira Guerra Carlista. Pertencía ao Partido Moderado. Ascendeu a tenente xeneral en 1847 e foi destinado a Italia para protexer ao papa Pío IX. Ocupou o Ministerio da Guerra e, do 18 de xullo ao 20 de xullo de 1854, foi Presidente do Consello de Ministros en plena crise revolucionaria. A pesar de ser partidario de Isabel II, uniuse ao movemento revolucionario de 1868 que deu ao traste coa Coroa. Novamente foi ministro con Amadeu I de Savoia, pero en 1873 retirouse da vida política.
Pedrouzos, Vieiro, A Fonsagrada
Pedrouzos é un lugar da parroquia de Vieiro, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Ácido isovalérico
O ácido isovalérico, tamén chamado ácido 3-metilbutanoico ou ácido β-metilbutírico, é un composto orgánico coa fórmula (CH3)2CHCH2CO2H. Ás veces clasifícase como ácido graxo de cadea curta. É un líquido incoloro que é moderadamente soluble en auga, pero moi soluble na maioría dos solventes orgánicos. O ácido 3-metilbutanoico é un composto que se encontra na natureza e pode encontrarse en moitos produtos alimenticios, como o queixo, leite de soia e zume de mazá.
O ácido isovalérico ten un cheiro forte picante a queixo ou doce e os seus ésteres volátiles son amplamente usados en perfumería. Propúxose que é o axente anticonvulsivo da valeriana. É o responsable principal da causa do intenso cheiro a pés que producen as bacterias da pel que metabolizan a leucina.
O ácido isovalérico considérase a causa primaria dos aromas que engaden ao viño os lévedos Brettanomyces. Outros compostos producidos por Brettanomyces son o 4-etilfenol, o 4-vinilfenol e o 4-etilguaiacol. Un exceso de ácido isovalérico no viño adoita considerarse un defecto, xa que pode facer que cheire a suor, a coiro ou como un cortello, pero en pequenas cantidades pode parecer un olor afumado, especiado ou medicinal. Estes fenómenos poden impedirse matando os lévedos Brettanomyces por medio de filtración estéril, ou por adición de cantidades relativamente grandes de dióxido de xofre e ás veces de ácido sórbico, ou mesturándoo con bebidas alcohólicas fortes para orixinar un viño fortificado con suficiente forza como para matar todos os levedos e bacterias, ou por pasteurización. O ácido isovalérico pode atoparse tamén na cervexa, e, excepto nalgunhas cervexas ale de estilo inglés, considérase un defecto. Pode producirse pola oxidación de resinas de lúpulo ou polos lévedos Brettanomyces presentes.
Usos
O ácido isovalérico foi utilizado para sintetizar o ácido β-hidroxiisovalérico (tamén chamado ácido β-hidroxi β-metilbutírico) por oxidación microbiana feita polo fungo Galactomyces reessii. miniatura|center|500px|Reacción da [[acetona a diacetona alcohol, e desta a ácido β-hidroxi β-metilbutírico, que tamén se pode orixinar a partir do ácido β-metilbutírico (=isovalérico) nos fungos G. reessii]]
Planitia
Normalmente na xeoloxía planetaria, as cuncas planas (coma o leito mariño oceánico) ou planicies que están a unha altitude baixa nos astros (exceptuando a Terra) do Sistema Solar reciben o nome de planitia (plural: planitiae), que é a palabra latina para chaira.
Penosiños, Gomesende
San Salvador de Penosiños é unha parroquia do concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Segundo o IGE en 2015 tiña 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres) establecidos nunha única entidade de poboación.
Desde o punto de vista eclesiástico, xunto cos 13 lugares da parroquia homónima do concello de Ramirás, forma a parroquia eclesiástica de Penosiños.
A Capela, A Ciadella, Sobrado
A Capela é un lugar da parroquia da Ciadella, no concello coruñés de Sobrado, na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Comarca do Río Mula
Limita coa Vega Alta del Segura e o Valle de Ricote ao norte, coa Vega Media del Segura e a Huerta de Murcia ao leste, co Bajo Guadalentín ao sur, co Alto Guadalentín ao suroeste e coa comarca do Noroeste ao oeste.
Historia do nobre Ponto, que foi rei de Galiza e de Bretaña
Historia do nobre Ponto, que foi rei de Galiza e de Bretaña ou Ponthus e Sidoine, reis de Galiza e Bretaña (en francés Le roman de Ponthus et Sidoine) é unha narración en francés antigo e en prosa das aventuras de Ponthus, príncipe galego, polos reinos de Galicia, Bretaña e Inglaterra.
Características
miniatura|esquerda|Sidoine recibe a Ponto pola primeira vez.
Edicións
miniatura|Ponto é coroado rei de Galiza (edición de Guillaume Le Roy, 1483-1487). miniatura|upright=0.8|Ponto nun naipe da época do rei [[Luís XII de Francia (1462-1515).]] Catalóganse 28 manuscritos e 10 edicións, todos do século XV. Existen tamén varias traducións noutras linguas. Os manuscritos son bastante homoxéneos e teñen poucas diferenzas entre eles.
Hai varias traducións ó alto alemán medio realizadas durante o século XV. Unha realizada por Leonor de Escocia, arquiduquesa de Austria, entre 1449 e 1456. Unha copia da tradución alemá, conservada na biblioteca de Gotha, leva a data de 1465.
Outra versión conservouse en alemánico, posibelmente escrita na Antiga Confederación Suíza entre 1440 e 1460, e outra en fráncico, probabelmente escrita na rexión de Tréveris.
Unha tradución posterior ó neerlandés medio (Die historie van Ponthus ende die schoone Sidonie) conservouse nunha edición impresa por Niclaes vanden Wouwere en Antuerpen en 1564. Ao galego foi traducido por Paulo Nogueira Santiago co título de Ponthus e Sidoine, reis de Galiza e Bretaña (Ed. Toxosoutos, 2006) e por Henrique Harguindey co título de Historia do nobre Ponto, que foi rei de Galiza e de Bretaña (Ed. Rinoceronte, 2016); esta último mereceu o premio de tradución na II Gala do Libro Galego.
Legado
No álbum Un galicien en Bretagne Carlos Núñez réndelles homenaxe a estes dous heroes. Xosé Luís Méndez Ferrín inspírase neste romance medieval na súa novela Bretaña, Esmeraldina (1987).
Río Feale
O río Feale (en irlandés Abhainn na Féile) é un río de Irlanda. Nace preto de Rockchapel, nas montañas Mullaghareirk do condado de Cork. Despois atravesa o condado de Kerry e finalmente desemboca no océano Atlántico preto de Ballyduff.
Acción Socialista (A Coruña)
Acción Socialista foi un periódico editado na Coruña entre 1931 e 1933.
Traxectoria
Semanario órgano da Agrupación Socialista da Coruña. Apareceu o 21 de setembro de 1931. En 1933 era o seu director José García Iglesias e administrador José Quintas Pena. En agosto dese ano foi nomeado administrador Luís Muñoz Ortiz.
Airexe, A Cervela, O Incio
Airexe é un lugar da parroquia da Cervela, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria. Segundo o INE en 2018 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres), un menos que en 2016.
Na Airexe está o campo da festa, a igrexa parroquial e o vello cemiterio.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Xampú
Historia
Orixinalmente, o xabón e o xampú eran produtos moi similares. Ambos eran substancias de emulsión tensoactivas, un tipo de deterxente. A formulación do xampú desenvolveuse, tornandose específica para a limpeza dos cabelos, e non un produto para o corpo en xeral. A través do século XX, diferentes tipos de xampús foron creados para cada tipo de cabelo empregando na actualidade principalmente substancias sintéticas.
Kolonel Bunker
Kolonel Bunker é un filme de 1996 coproducido entre Albania, Francia e Polonia e dirixido por Kujtim Çashku. Foi escollido como candidato albanés para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 69ª edición dos premios, pero finalmente non foi nomeado.
Fosa nasal
Unha fosa nasal é unha abertura disposta xeralmente no nariz dalgúns animais, por onde intercambian osíxeno e dióxido de carbono co medio aéreo. Algúns mamíferos acuáticos, como as baleas ou os golfiños, teñen as fosas nasais situadas na parte superior do cranio en lugar de no nariz, facilitando así a respiración cando ascenden á superficie.
Aínda que, nun sentido recto, a denominación de fosa nasal correspondería unicamente ás aberturas do nariz, na práctica aplícase tamén ás cavidades nasais que se abren tras estas.
Estrutura
As fosas nasais humanas presentan a seguinte estrutura:
Teñen por función, ademais de aspirar aire, quentalo, humidificalo e reter os elementos perigosos deste aire. Este mesmo aire porta as moléculas químicas responsables da activación da vía olfactoria.
A irritación das fosas nasais é a que desencadea o reflexo do espirro.
Taq polimerase
O encima Taq polimerase (ou ADN polimerase Taq), abreviada como "Taq Pol" ou simplemente "Taq", é unha ADN polimerase termoestable (non se desnaturaliza a altas temperaturas) que procede da bacteria termófila Thermus aquaticus e que se usa moito no laboratorio na técnica da PCR, un método para amplificar a cantidade de curtos segmentos de ADN. Foi illada da mencionada bacteria en 1965 por Thomas D. Brock.
T. aquaticus é unha bacteria que vive en fontes termais. A Taq polimerase foi identificada como un encima que pode resistir as condicións normalmente desnaturalizantes (como a alta temperatura) utilizadas durante a PCR. Este encima substituíu a ADN polimerase de Escherichia coli, que era a que se usaba orixinalmente na PCR, que é moito menos resistente. A temperatura óptima para a Taq polimerase é de 75–80 °C, cunha vida media maior de 2 horas a 92,5 °C, e de 40 minutos a 95 °C, e de 9 minutos a 97,5 °C, e pode replicar unha cadea de ADN de 1000 pares de bases en menos de 10 segundos a 72 °C.
Unha das desvantaxes da Taq é a súa relativamente baixa fidelidade de replicación. A Taq natural carece de actividade exonuclease 3'-5' de corrección de erros (proofreading), e ten unha taxa de erro de arredor de 1 de cada 9.000 nucleótidos. Illáronse algunhas outras ADN polimerases termoestables doutras bacterias termofílicas e arqueas, como a ADN polimerase Pfu, que si teñen actividade de corrección de erros, e úsanse en lugar (ou en combinación) da Taq para facer unha amplificación de maior fidelidade.
A Taq polimerase orixina produtos de ADN nos que sobresae polos seus extremos 3' adenina (A). Isto pode ser útil para a clonación TA, polo que e uitiliza un vector de clonación (como un plásmido) do que sobresae unha timina (T) en 3', que se complementa coa A que sobresae do produto da PCR, o que permite a ligación do produto da PCR no plásmido vector.
Probáronse diversas modificacións provocadas na Taq polimerase para mellorar o seu rendemento.
A Taq polimerase na PCR
A comezos da década de 1980, Kary Mullis estaba traballando na aplicación de ADNs sintéticos á biotecnoloxía. Tiña traballado con oligonucleótidos de ADN, que se usaban como sondas que se unían a fibras de ADN diana, ou se usaban como cebadores para a secuenciación do ADN e na síntese de ADNc. En 1983, empezou a usar dous cebadores, un para hibridarse a cada fibra dun ADN diana, e engadiu ADN polimerase á reacción. Isto deu lugar a unha replicación do ADN expoñencial, que amplificou enormente as cantidades de ADN entre os cebadores.
Porén, despois de cada rolda de replicación a mestura tiña que ser quentada por riba dos 90 °C para desnaturalizar o ADN acabado de formar, é dicir, para que se separasen as súas dúas cadeas e puidesen actuar como moldes na seguinte rolda de amplificación. Este paso de elevación da temperatura inactivaba a ADN polimerase I de E. coli (fragmento de Klenow) que se usaba antes do descubrimento da Taq polimerase.
O uso da Taq polimerase termoestable evita a necesidade de ter que engadir novos encimas (non desnaturalizados) á reacción da PCR durante o proceso de termociclado. O proceso enteiro pode levarse a cabo nun simple tubo pechado nunha máquina relativamente simple (termociclador). Deste xeito, o uso da Taq polimerase foi a idea chave que fixo que a PCR fose aplicable a unha gran variedade de problemas e experimentos de bioloxía molecular que tiñan que ver coa análise do ADN.
Patentes
As patentes da PCR e Taq pertencían a Cetus Corporation na que estaba traballando Hary Mullis. Finalmente, Hoffmann-La Roche comprou as patentes da PCR e Taq a Cetus por 330 millóns de dólares, e por elas chegaría despois a recibir 2.000 millóns en dereitos. En 1989, a revista Science elixiu á Taq polimerase como a súa primeira "molécula do ano". Kary Mullis recibiu o Premio Nobel de Química en 1993, o único que se outorgou por unha investigación realizada nunha empresa privada de biotecnoloxía. A comezos da década de 1990, a técnica da PCR co uso da Taq polimerase utilizábase en moitas áreas, como a investigación básica en bioloxía molecular, probas clínicas, e forenses. Posteriormente empezou a usarse na detección do VIH, virus causante da SIDA.
A compañía Hoffman-La Roche foi demandada nos tribunais por Promega corporation por problemas coa patente. En 1999 os tribunais dictaminaron que a patente de 1990 que implicaba a Taq polimerase emitiuse en parte debido a información enganosa e afirmacións falsas dos científicos de Cetus Corporation, o que daba a razón ao demandante. O xuíz citou descubrimentos previos realizados por outros laboratorios, como o laboratorio de John Trela na Universidade de Cincinnati.
Pedreiras, Goá, Cospeito
Pedreiras é un lugar da parroquia de Goá, no concello lugués de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 12 habitantes (6 homes e seis mulleres), o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 13 habitantes.
Alfonso Vilachá
Alfonso Vilachá Rodríguez, nado en Cartelle en 1949, é un adestrador de fútbol galego.
Traxectoria
De profesión mestre, e técnico nacional de fútbol. Adestrou o CD Arenteiro, entre outros clubs. O seu momento máis destacado sucedeu na tempada 1995-96, cando codirixiu o CD Ourense, a canda Antonio Teixidó. O club ourensanista xogaba en Segunda División española.
É membro dunha familia moi vinculada ao fútbol en Ourense. O seu irmán foi presidente do FC Outomuro e levou o servizo de cafetería do estadio do Couto, en Ourense. O seu curmán Pepe Vilachá, tamén é adestrador de fútbol e dirixiu o CD Lemos e o Verín CF, entre outros; tamén o fillo del, Juanjo Vilachá, foi adestrador da Barbadás, do Arnoia ou do Antela, entre outros.
O Rebolín, Vieiro, A Fonsagrada
O Rebolín é un lugar da parroquia de Vieiro, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
Güiana
A Güiana (en inglés: Guyana) é un país de América do Sur limitado ó norte polo océano Atlántico, ó leste por Suriname, ó sur polo Brasil e ó oeste por Venezuela.
Etimoloxía
O nome "Güiana" deriva de Guiana, o nome orixinal da rexión que antes incluía a Güiana (Güiana Británica), Suriname (Güiana Holandesa), a Güiana Francesa e partes de Güiana provén dunha lingua indíxena amerindia e significa "terra de moitas augas". .
Historia
thumb|Un mapa da Güiana Holandesa de 1667 a 1814. Nove tribos indíxenas residen en Güiana: o Wai Wai: Macushi; Patamona; Lokono; Kalina; Wapishana; Pemon; Akawaio; e Warao.
En 1831, as colonias unidas de Demerara-Essequibo e a colonia separada de Berbice convertéronse xuntas nunha única colonia británica coñecida como Güiana Británica.
Desde a súa independencia en 1824, Venezuela reivindicou a área de terra ao oeste do río Essequibo. Simón Bolívar escribiu ao goberno británico advertíndolle contra os colonos de Berbice e Demerara que se instalasen en terras que os venezolanos, como presuntos herdeiros das reivindicacións españolas sobre a zona que datan do século XVI, afirmaban que eran súas. En 1899, un tribunal internacional determinou que a terra pertencía a Gran Bretaña. A reivindicación territorial británica derivou da participación e colonización holandesa da zona. tamén data do século XVI, que foi cedida aos británicos.
Independencia
Güiana acadou a independencia do Reino Unido como dominio o 26 de maio de 1966 e converteuse nunha república o 23 de febreiro de 1970, sendo membro da Commonwealth. Pouco despois da independencia, Venezuela comezou a emprender accións diplomáticas, económicas e militares contra Güiana co fin de facer valer a súa pretensión territorial sobre a Guayana Esequiba. O Departamento de Estado dos Estados Unidos e a Central Intelligence Agency (CIA), xunto co goberno británico, tamén xogaron un papel importante ao influír no control político en Güiana durante este tempo. O goberno estadounidense apoiou a Forbes Burnham durante os primeiros anos da independencia porque Cheddi Jagan identificárono como marxista. Proporcionaron apoio financeiro secreto e consellos sobre campañas políticas ao Congreso Nacional Popular de Burnham, en detrimento do Partido Progresista do Pobo liderado por Jagan, que foi apoiado principalmente por guyaneses de orixe india oriental.
Güiana foi elixida dúas veces como membro do Consello de Seguridade da ONU en 1975-76 e máis tarde 1982-83.
UNASUR
En marzo de 2020, o presidente David A. Granger perdeu por pouco as eleccións anticipadas, tras a perda do goberno de Granger nun voto de censura en 2018. Granger negouse a aceptar os resultados, pero finalmente, cinco meses máis tarde, Irfaan Ali do Partido Popular Progresista/Cívico xurou como novo presidente por mor das acusacións de fraude e irregularidades.
Subdivisións
Subdivídese en 10 rexións administrativas:
Demografía
O 90% da poboación vive na zona costeira, onde a densidade de poboación chega a 115 habitantes por km². Existe unha gran tensión entre as comunidades hindú e africana, o cal se reflicte na esfera política (onde os dous principais partidos políticos son uni-raciais).
A relixión tamén establece unha liña divisoria entre a poboación. Os cristiáns (50% da poboación), predominantemente adscritos á igrexa anglicana, son de etnia africana. A comunidade hindú procesa maioritariamente o hinduísmo, aínda que existe unha porcentaxe que se adscribe ó islam. Outro dato curioso a destacar é a presenza no país da comunidade máis extensa de Baha'ís do mundo (un 7%).
A emigración ten sido un problema persistente na historia do país, estimándose uns 500.000 nacionais vivindo fora do país. Desde a independencia, máis de 10.000 cidadáns ó ano téñense establecido nos Estados Unidos. Igualmente, Canadá, o Reino Unido e outros países caribeños de fala inglesa teñen sido o destino de ditos emigrantes.
Roger Taylor
Roger Meddows Taylor (nado o 26 de xullo de 1949), coñecido como Roger Taylor, é un cantautor e multiinstrumentista inglés. É máis coñecido por ser o batería, corista e cantante ocasional da banda de rock inglesa Queen. Como batería é coñecido polo seu "gran" son único e considérase un dos baterías de rock máis influentes da década dos setenta e dos oitenta. Como compositor, Taylor escribiu cancións para os álbums da banda desde os comezos, compoñendo polo menos unha canción en cada álbum, e (nos primeiro días) acostumaba ser o vocalista principal das súas propias composicións. Tamén escribiu catro dos éxitos da banda, "Radio Ga Ga", "A Kind of Magic", "The Invisible Man", e "These Are the Days of Our Lives". Toca múltiples instrumentos, incluíndo a guitarra, o baixo e o teclado,como se escoita no seu álbum de debut en solitario no que toca todos os instrumentos e canta todas as voces. Tocou con tales artistas como Eric Clapton, Roger Waters, Roger Daltrey, Robert Plant, Phil Collins, Genesis, Jimmy Nail, Elton John, Gary Numan, Shakin' Stevens, Foo Fighters, Al Stewart, Steve Vai, Yoshiki Hayashi, Cherie, e Bon Jovi. Produciu álbums para Virginia Wolf, Jimmy Nail e Magnum. Actualmente reside en Guildford, Surrey.
Ademais do seu traballo como batería, rutineiramente tocaba a guitarra e o baixo nas súas propias cancións. Durante os oitenta, ademais do seu traballo con Queen, formou unha banda paralela coñecida como The Cross, na que era o cantante e guitarrista.
En 2005 foi escollido polos fans do Reino Unido no posto número 8 dos mellores baterías de rock da historia nunha enquisa realizada por Planet Rock Radio. Segundo The Sunday Times Rich List gañou 65 millóns de libras en 2009.
Traxectoria
Nado en King's Lynn, Norfolk, Roger Taylor trasladouse a Truro, Cornwall, no sueste de Inglaterra, coa súa nai Winifred, co seu pai Michael e coa súa irmá máis nova Clare. Cando tiña sete anos, el e algúns amigos formaron a súa primeira banda, os Bubblingover Boys, na que tocaba o ukelele. Asistiu á Truro Cathedral School; despois, con 13 anos, uniuse á Truro School como un rapaz normal. Con 15 anos, Taylor fíxose membro de The Reaction, unha banda semiprofesional de rock formada principalmente por rapaces de Truro School. En 1967, foi a Londres para estudar odontoloxía no London Hospital Medical College; pero pronto comezou a aburrirse da odontoloxía e, despois de cambiar a bioloxía, conseguiu a diplomatura en Ciencias. Viviu coa súa moza, Dominique Beyrand, entre 1980-1987, e tiveron dous fillos; Felix Luther e Rory Eleanor. Decidiron casar por razóns relacionadas co seu estado, para protexer os intereses dos seus fillos no futuro. Ao mesmo tempo, Taylor víase con outra muller, Debbie Leng; foise a vivir con ela un mes despois do seu matrimonio por conveniencia con Dominique. Antes do falecemento de Freddie Mercury, Roger e Debbie tiveron o seu primeiro fillo, Rufus Tiger, que naceu en marzo de 1991. Chegou a ter dous fillos máis con Debbie; Tiger Lily (1994) e Lola Daisy May (2000). A finales de 2002, decidiron separarse. Taylor casou outra vez o 3 de outubro de 2010, con Sarina Potgieter, que fora súa moza durante seis anos.
Queen
miniatura|Taylor tocando con [[Queen en 1979.]] En 1969, Taylor estaba traballando con Freddie Mercury no Kensington Market (eles vivían xuntos sobre esa época). Mercury, entón coñecido como Freddie Bulsara, era un seguidor de Smile. Despois de que a banda se separara en 1970, Bulsara convenceu aos dous membros que aínda continuaban a seguir, e finalmente acabouse unindo á banda. En 1971, atoparon ao baixista John Deacon e incorporárono ao grupo, antes de lanzar o seu primeiro álbum como debutantes en 1973. Taylor foi un destacado compositor da banda, normalmente contribuíndo con dúas cancións por álbum. Vocalmente Taylor posuía unha voz moi recoñecible, pola súa gama alta e aspereza. O seu extremadamente alto falsete era característico das harmonías vocais de Queen, e algunhas veces utilizábase como voz de muller. O seu rango vocal abarca catro oitavas. Algunhas das súas composicións para Queen son:
Careira en solitario
O seu primeiro álbum en solitario, Fun In Space, gravouse en 1981. Taylor cantaba todas as voces e tocaba todos os instrumentos. Con Queen en plena xira, Taylor non tivo tempo suficiente para promocionar o seu álbum, polo que apareceu nalgúns programas europeos para promocionar o seu sinxelo, "Future Management".
Despois de acabar a xira de 1986 con Queen, Magic Tour, Taylor comezou a tocar nunha nova banda, The Cross, que publicou tres álbums nos seus seis anos de existencia. En 1993 a banda desfíxose, despois de realizar un último concerto no Gosport Festival.
En 1994 Taylor traballou con Yoshiki Hayashi, batería e pianista de X Japan e publicaron a canción "Foreign Sand". O álbum Happiness? estaba "Dedicado para o tigre de tasmania – thylacinus cynocephalus-, pero máis especialmente ... para Freddie". "Nazis 1994", deste álbum chegou o primeiro sinxelo con éxito en Inglaterra que veu seguido doutros dous Top 40 do Reino Unido, "Happiness" e "Foreign Sand."
En 1998 publicou o seu cuarto álbum en solitario Electric Fire. Apoiouno cunha pequena xira na primavera de 1999, na que se uniu a el Brian May na actuación de Wolverhampton. Taylor tamén realizou unha das primeiras actuacións por Internet, pola que se menciona no Guinness Book of World Records.
The Cross
The Cross foi un porxecto paralelo de Taylor que durou entre 1987 ata 1993 e que publicou tres álbums (Shove It; Mad, Bad and Dangerous to Know e Blue Rock). Mentres continuaba sendo o batería de Queen, Taylor liderou The Cross como guitarrista e vocalista principal. A banda nunca tivo moito éxito comercial, a excepción de en Alemaña.
Beno Udrih
Beno Udrih, nado o 5 de xullo de 1982 en Celje, é un ex xogador esloveno de baloncesto profesional. Cunha altura de 1,91 metros xogaba nas posicións de base e escolta.
Traxectoria profesional
Udrih foi elixido na 28ª posición do Draft da NBA de 2004 polos San Antonio Spurs e asinou con eles un contrato de tres anos e 2.4 millóns de dólares. No seu ano coma rookie, foi elixido para xogar o Rookie Challenge do All-Star Weekend.
O 27 de outubro de 2007, Udrih foi traspasado ós Minnesota Timberwolves a cambio dunha elección da segunda rolda do Draft de 2008. Os Wolves o cortaron inmediatamente. Pouco máis tarde asinou cos Sacramento Kings.
O 23 de xuño de 2011, foi traspasado ós Milwaukee Bucks nun traspaso entre tres equipos que incluía tamén ós Kings e ós Charlotte Bobcats.
Filmes do Sudán propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
O Sudán presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional por primeira vez no ano 2020. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou o Sudán para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Amador Pérez Sousa
Amador Pérez Sousa, nado en Redondela en 1904 e finado no mesmo concello en 1994, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Fillo de Dositeo Pérez Sobrino. Dirixiu os periódicos Tramancazos e El Soplete. Foi membro do Partido Galeguista.
Vida persoal
Casou con Josefa Reboredo Rodríguez, que estudou para mestra e logo fíxose parteira.
Mario López Rico
Traxectoria profesional
É profesor de Debuxo no IES A Sardiñeira. Antes de se dedicar á política traballou como arquitecto, profesor de debuxo e formou parte do consello de administración da Televisión de Galicia.
Traxectoria política
Procedente do PSG, foi un dos dirixentes da Asemblea Popular Galega e un dos fundadores do BNG en 1982, formando parte do Colectivo Socialista.
Formou parte da oposición máis dura ao goberno de Francisco Vázquez, sendo sonada a retirada -xunto co seu compañeiro e líder do partido a nivel local Henrique Tello- dos arbustos que conformaban o "L" de "La Coruña" dun dos xardíns da Avenida da Vedra.
Pertenceu ao colectivo Encontro Irmandiño e foi concelleiro de Rehabilitación Urbana na Coruña entre 2007 e 2011 tralo pacto de goberno municipal do PSdeG-PSOE co BNG. Crítico coa posición da UPG dentro do Bloque non se presentaría como candidato ás seguintes eleccións municipais ao perder o liderado local Henrique Tello fronte a Xose Carril.
En 2012 integrouse en Anova-Irmandade Nacionalista e pertenceu á súa executiva como responsable de comunicación. En febreiro de 2014 dimitiu da executiva de Anova con outros nove membros da dirección, tras a escisión de Cerna.
En abril de 2017 entrou na dirección acabada de nacer de En Marea.
Casacamiño
O topónimo galego Casacamiño ou Casa Camiño pode referirse a:
Quack Pack
Quack Pack é unha serie de televisión estadounidense do xénero de animación producida por Walt Disney Television Animation. Está protagonizada polo Pato Donald e os seus sobriños. A serie emitiuse o 3 de setembro de 1996 como parte da programación de "Disney Afternoon", seguindo o éxito de Goof Troop. A serie tivo un total de 39 episodios emitidos nunha soa tempada.
As Folgueiras, Roupar, Xermade
As Folgueiras é un lugar da parroquia de Roupar, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá.
Ferrol Libre
Ferrol Libre foi un periódico editado en Ferrol entre 1931 e 1932.
Traxectoria
Semanario republicano, órgano do Partido Republicano Federal de Ferrol. Apareceu o 28 de maio de 1931. Estivo dirixido por Francisco Rodríguez Dopico e o administrador era José Tenreiro Fernández. No seu editorial proclamábase "periódico vibrante y sincero inspirado en las normas de la libertad y el derecho".
Une partie de cartes
Une partie de cartes é un filme francés mudo e en branco e negro dirixido por Georges Méliès que foi estreado en 1896. Foi o primeiro filme de Méliès, e é unha versión do filme de Louis Lumière Partie de cartes que foi estreado antes ese mesmo ano.
Sinopse
Tres homes están sentados á mesa, dous deles xogando ás cartas mentres o terceiro fuma e le o xornal. O home que non xoga chama a unha moza para que lle traia unha botella de viño. Serve o viño en vasos para el e para os seus amigos. Despois de beber, o home le unha historia que fai que os seus amigos rían.
As Lagoas, Rebordelo, Cerdedo-Cotobade
As Lagoas é un lugar da parroquia de Rebordelo, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. A súa poboación no ano 2006 era segundo o IGE de 40 persoas (18 homes e 22 mulleres), o que supón un aumento de 6 persoas respecto ó ano anterior.
Campionato Brasileiro Série A 1959
O Campionato Brasileiro Série A 1959, oficialmente Taça Brasil foi a 1º edición da Série A, o primeiro nivel de fútbol no Brasil. Empezou o 23 de agosto de 1959 e finalizou o 29 de marzo de 1960. O campión foi o Bahia.
Aterraxe
Unha aterraxe lógrase tras efectuar un descenso na altitude do voo, reducir a velocidade deste, ter abaixo os trens de aterraxe, seguir un patrón de aproximación, de inclinación, de planeo e identificar o lugar exacto onde se terá que exercer a aterraxe, xa sexa na pista de aterraxe/engalaxe dun aeroporto, ou nunha superficie extensa de auga. Para efectuar unha aterraxe, existen do mesmo xeito que unha engalaxe, 3 factores: o factor terra, o factor aparello e o factor aire.
Louis Botha
miniatura|Louis Botha Louis Botha (27 de setembro de 1862- 27 de agosto de 1919) foi un afrikaner e o primeiro en ser Primeiro Ministro no moderno estado de Suráfrica, entón chamado Unión Surafricana.
Traxectoria
Foi membro do parlamento do Transvaal in 1897, representando ao distrito de Vryheid. Dous anos máis tarde foi feito xeral na segunda guerra anglo-bóer, loitando con impresionante capacidade en Colenso e Spion kop. Á morte de P. J. Joubert, foi nomeado Comandante en Xefe das forzas bóers de Transvaal, onde demostrou as súas habilidades novamente en Belfast-Dalmanutha. Logo da caída de Pretoria, conduciu unha concentrada campaña de guerrilla contra os británicos xunto con Koos de la Rey e Christiaan de Wet.
Despois traballou para alcanzar a paz cos británicos, representando aos Bóers nas negociacións de paz en 1902. O seu cartapacio de guerra tornouno nun prominente home na política de Transvaal e foi un actor principal na reconstrución de posguerra da súa terra, chegando a Primeiro Ministro de Transvaal o 4 de marzo de 1907. En 1911, xunto con outro heroe guerreiro Bóer, Jan Smuts, formou o Partido Surafricano, ou SAP. Amplamente visto como moi conciliador cos británicos, Botha enfrontou revoltas desde dentro do seu propio partido e da oposición do Partido Nacional de James Barry Munnik Hertzog. Cando Suráfrica alcanzou o status de dominio en 1910, Botha foi o primeiro Primeiro Ministro da Unión Surafricana.
Logo do comezo da primeira guerra mundial, enviou tropas para tomar a África do Suroeste Alemá (véxase: Campaña de África do Suroeste), unha impopular medida entre os Bóers, que provocou a Revolta dos Bóer.
Engalaxe
miniatura|300x300px|Un [[Airbus A340 de Lufthansa engalando.]] miniatura|232x232px|O transbordador espacial Enterprise engala xunto ó avión de transporte da [[NASA.]] En aeronáutica, a engalaxe é a segunda fase e esencial dun voo (a primeira é a rodaxe), que se logra tras realizar a carreira de engalaxe sobre unha pista dun aeroporto ou nunha superficie extensa de auga, coa cal se consegue o efecto aerodinámica da sustentación, que é provocado polo fluxo a unha determinada velocidade do aire sobre as ás.
Introdución
Para conseguir unha engalaxe, considéranse tres factores: o do lado terra, o do lado aparello e o do lado aire.
O primeiro, o factor terra, baséase en que se require rodar cara á pista usando as rúas de rodaxe coa autorización e guía do control do tráfico aéreo (Air Traffic Controller, ATC), contar cunha superficie apta para engalar, solicitar ó ATC o permiso de engalaxe e iniciar co factor aparello, no cal inflúen todas as partes do avión; libéranse os freos, mantense o avión centrado na pista, e acelérase, por último, a máxima potencia a planta motriz da aeronave para acadar durante a carreira a velocidade requirida para obter sustentación.
Entón empeza o factor aire: a través de efectos aerodinámicos sobre a á, a fuselaxe e o resto das partes e das superficies de control do avión, alcánzase a sustentación suficiente para levantar a aeronave do chan, para o que se require que as condicións atmosféricas previas sexan convenientes para conseguir unha engalaxe segura.
Por último, mantense a potencia máxima nos motores do aparello, móvense os elevadores ou temóns de profundidade e parte dos flaps, e provócase que se erga o morro e, tras a separación das rodas dos trens de aterraxe do chan, o avión inicie o voo.
A engalaxe considerarase rematado unha vez que os trens de aterraxe queden gardados.
A engalaxe réxese pola lei física de Daniel Bernoulli, contida na ecuación:
Deste xeito, se se desexa coñecer a distancia de engalaxe, STO e o tempo de engalaxe, tTO, para o caso de engalaxes en terra, é posible facer unha simplificación da engalaxe realizando os cálculos para tres fases diferentes: rodaxe no chan, transición e ascenso. centro|miniatura|730x730px|Diagrama no que se amosan as principais velocidades polas que pasa unha aeronave mentres se atopa realizando a manobra de engalaxe.