cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bourbon whiskey
Requisitos legais
O bourbon que cumpra cos requisitos anteriores, que foi envellecido durante un mínimo de dous anos, e ao que non se lle engadiron colorantes, aromatizantes, ou outros licores pode (pero non está obrigado a) chamarse straight bourbon (bourbon puro). Os straight whiskey que fosen envellecidos máis de catro anos deben reflectir na etiqueta a duración do seu envellecemento. Os bourbons que indican na etiqueta a súa idade deben levar a idade do whisky máis novo empregado na botella (sen contar a idade de calquera licor neutro de gran agregado nun bourbon que se etiqueta como blended, un licor neutro de gran non é considerado whisky polos regulamentos e non están obrigados a ser envellecidos). O bourbon coa etiqueta blended (ou como 'a blend') pode conter colorantes, aromatizantes e outros licores (como licores neutros sen envellecer), pero polo menos o 51% do produto debe ser bourbon straight.
dereita|miniatura|Botella de Bourbon, século XIX.
O whisky vendido como Tennessee whiskey tamén se define como bourbon pola NAFTA e polo menos outro acordo comercial internacional, e ten a obriga de cumprir coa definición legal de whisky baixo a lei canadense, pero algúns fabricantes de whisky de Tennessee non etiquetan o seu produto como bourbon e insisten en que é un tipo diferente de whisky na comercialización do seu produto.
Proceso de produción
A mestura típica de gran para o bourbon, coñecida como 'mash bill', ten un 70% de millo, sendo o resto trigo, centeo ou malte de cebada. Unha masa que conteña trigo en lugar de centeo coñécese como un wheated bourbon. O gran móese e mestúrase con auga. Normalmente, aínda que non sempre, engádese puré dunha destilación anterior para garantir un pH coherente a través dos lotes e a masa producida deste xeito coñécese como un sour mash(puré amargo). Finalmente, engádese o lévedo e a masa fermenta. A masa fermentada, coñecida como o lavado, é entón destilada (tipicamente) entre o 65% e 80% de alcohol. A destilación levávase a cabo historicamente utlizando un alambique ou "pot still", aínda que na produción moderna é moito máis común a utilización dun "continuous still".
O licor transparente resultante é envellecido en barrís de carballo carbonizado, durante o cal adquire a cor e o sabor dos azucres caramelizados na madeira carbonizada. Os cambios no licor tamén se producen debido aos procesos de evaporación e químicos, como a oxidación. Os bourbons gañan máis cor e sabor canto máis tempo maduran. A madurez, e non a idade, é a meta. Os bourbons que envellecen demasiado tempo poden volverse leñosos e desequilibrados.
Logo de madurar, o bourbon retírase do barril, polo xeral dilúese con auga, e embotéllase polo menos a 40% vol. A maioría dos whiskys bourbon véndense a 40º vol., pero tamén se venden a 43º, 45º, 47º, 50º, e 53,5º, e chegaron a venderse whiskys de ata 75º. Algúns embotellados cun volume superior comercialízanse como "Barrel Proof" (proba de barril), o que significa que non se diluíron ou foron só lixeiramente diluídos logo da extracción dos barrís.
O whisky bourbon pode ser vendido a menos de 80 graos pero debe ser etiquetado como "whisky diluído".
Orixe xeográfica
O 4 de maio de 1964, o Congreso dos Estados Unidos recoñeceu o whisky bourbon como un "produto distintivo dos Estados Unidos". O bourbon pódese producir en calquera lugar dos Estados Unidos, onde sexa legal destilar licores, pero a maioría das marcas prodúcense en Kentucky, onde a produción de bourbon ten unha forte relación histórica. A auga libre de ferro filtrada a través das altas concentracións de pedra calcaria, única na zona, a miúdo se promociona polos destiladores de bourbon de Kentucky como unha etapa no proceso de produción do bourbon.
O 97% de toda a produción de bourbon é destilada e envellecida preto de Bardstown, Kentucky, que é o fogar do Bourbon Festival, celebrado cada mes de setembro, e é chamada a "Capital do Bourbon do mundo" por parte da Comisión de Turismo de Bardstown e os organizadores do Kentucky Bourbon Festival, que rexistraron a frase como unha marca. A Distillers Kentucky Assocation estima que o 95% de todo o bourbon se produce en Kentucky e que o Estado ten 4,9 millóns de barrís nos que envellece o bourbon na actualidade, unha cifra que supera a poboación do estado, segundo un artigo publicado en USA Today, en febreiro de 2013. O Kentucky Bourbon Trail é o nome dunha promoción turística destinada a atraer os visitantes a sete destilerías en Kentucky: Four Roses ( Lawrenceburg), Heaven Hill ( Bardstown), Jim Beam ( Clermont), Maker's Mark ( Loretto), Town Branch (Lexington), Wild Turkey (Lawrenceburg), e Woodford Reserve (Versailles).
Tennessee é o fogar doutros produtores importantes de bourbon, aínda que tres dos catro principais produtores non chaman bourbon ao produto terminado. Jack Daniel's é un exemplo notable. Pero os métodos para a produción do Tennessee whiskey axustan ás características de produción ás do bourbon; o "whisky Tennessee" defínese legalmente baixo as North American Free Trade Agreement (NAFTA) e outras leis (tales como a lei do Canadá) recoñocen como Straight whiskey o producido en Tennessee. Algúns produtores de whisky de Tennessee sinalan o uso do Lincoln County Process, un proceso de filtrado de carbón, para trazar unha distinción entre o whisky de Tennesse e o bourbon, pero moitos bourbons son filtrados con carbón (por exemplo, Ezra Brooks Kentucky Bourbon Whiskey e Old Heaven Hill), e non todos os produtores de whisky de Tennessee usan o proceso de Lincoln County (por exemplo, Benjamin Prichard's Tennessee Whiskey). Os regulamentos que definen o bourbon nos Estados Unidos non prohiben o proceso de Lincoln County.
Tamén se fai bourbon en California, Colorado, Kansas, Illinois, Indiana, Iowa, Missouri, Nova Jersey, Nova York, Ohio, Oregón, Pensilvania, Texas, Virxinia, Washington e Virxinia Occidental, e moi probablemente noutros estados dos Estados Unidos.
Historia
miniatura| 300px |Barrís de [[Quercus alba|carballo branco cheos de whisky bourbon novo madurando en andeis por un período de 4 a 9 anos, dando ao bourbon a súa coñecida cor de cobre.]] A orixe do bourbon non está ben documentada. En cambio, hai moitas lendas contradictorias, algunhas máis cribles que outras. Por exemplo, a invención do bourbon a miúdo atribúese a un pioneiro, ministro Baptista e destilador, chamado Elijah Craig. Dise que el foi tamén o primeiro en envellecer o destilado en barricas de carballo carbonizadas, "un proceso que lle dá ao whisky a súa cor avermellada e sabor único". . Na fronteira do condado de Bourbon County, a un dos primeiros destiladores, chamado Jacob Spears atribúeselle ser o primeiro en etiquetar o seu produto como "whisky Bourbon". A casa de Spears, o almacén e o manancial aínda existen, e pódese visitar a casa de Spears en Clay-Kiser Road.
Aínda que segue sendo popular e se repite a miúdo, a lenda sobre Craig ten pouca credibilidade real. Do mesmo xeito, a historia de Spears, que é a historia local favorita, rara vez é coñecida fóra do condado. É probable que non exista un só "inventor" do bourbon, que adquiriu a súa forma actual no século XIX. Esencialmente, pode ser utilizado calquera tipo de gran para facer whisky, e a práctica de envellecer o whisky (e ata a carbonización dos barrís) para un mellor sabor, tamén se coñecen en Europa desde hai séculos, polo que o uso do millo local estadounidense para o puré e o carballo para os barrís eran simplemente unha combinación lóxica dos materiais que tiñan a man os colonos europeos en América.
A destilación probablemente chegou ao que logo sería coñecido como estado de Kentucky cando colonos escoceses e doutros lugares (incluíndo, ingleses, irlandeses, galeses, alemáns e franceses), comezaron a traballar na zona no século XVIII. O licor que fixeron evolucionou e chegou a ser coñecido como bourbon no século XIX, debido á súa vinculación histórica coa zona xeográfica coñecida como Old Bourbon (que consiste no condado orixinal de Bourbon en Virxinia tal como foi creado en 1785, que era unha rexión que incluía gran parte do leste do actual Kentucky, incluíndo 34 dos condados actuais en Kentucky, un dos cales é o actual Bourbon County de Kentucky).
Houbo diversas melloras ao longo da historia; a principal foi o proceso de puré amargo ou sour mash, polo cal cada nova fermentación está acondicionada cunha certa cantidade de viñazas (os sólidos húmidos coados dun lote anterior de masa fermentada, que aínda conteñen lévedo vivo). O ácido introducido mediante o puré amargo controla o crecemento de bacterias que poderían contaminar o whisky e crea un equilibrio correcto de pH para que o lévedo poida traballar.
Desde 2005, todos os bourbons puros utilizan o proceso de puré amargo. Este proceso foi desenvolvido, na destilería de Old Oscar Pepper (agora a destilería Woodford Reserve) en Woodford County, Kentucky. Hoxe en día, non hai destilerías que operen dentro dos límites actuais de Bourbon County, debido aos novos condados que co tempo se formaron a partir do Condado de Bourbon.
Unha resolución do Congreso dos EE.UU. en 1964 declarou que o bourbon era un "produto distintivo dos Estados Unidos". . Nesa resolución pediuse a "os organismos competentes do Goberno dos Estados Unidos ... [para] tomar as medidas necesarias para prohibir a importación aos Estados Unidos de whisky designado como 'Whisky Bourbon.'" Os regulamentos federais definen agora o "whisky bourbon " como o bourbon producido nos Estados Unidos.
Nebra Club de Fútbol
O Nebra Club de Fútbol é un club de fútbol galego de Porto do Son. Compite na Segunda Autonómica e o seu terreo de xogo é o Campo do Prado.
Alberto Ascari
Alberto Ascari, nado en Milán o 13 de xullo de 1918 e finado en Monza o 26 de maio de 1955, foi un piloto de Fórmula 1 italiano, cuxo nome cóntase entre as primeiras figuras da categoría e ao mesmo tempo da Scuderia Ferrari.
Inicios
Pódese dicir que para Ascari as carreiras eran unha cuestión de familia, xa que o seu pai Antonio Ascari fora un talentoso piloto de grandes premios nos 20, conducindo automóbiles da marca Alfa Romeo. A pesar do accidente que causou a morte de Antonio no Gran Premio de Francia de 1926, o seu fillo mantivo o interese no automobilismo, aínda que se di que sempre intuíu que morrería en accidente como o seu pai. Nos seus primeiros anos dedicouse ás motocicletas, pero tras competir nas prestixiosas Mille Miglia ao mando dun Ferrari, comezou a dedicarse ás carreiras sobre catro rodas regularmente.
A súa carreira deportiva no automobilismo viuse interrompida pola segunda guerra mundial, tras a cal disputou os Grandes Premios ao mando dun Maserati. O seu compañeiro no equipo era Luigi Villoresi, quen co tempo transformaríase no mentor e un gran amigo de Alberto. Ascari obtivo a súa primeira vitoria nun Gran Premio en San Remo (Italia) en 1948, e ao ano seguinte lograría outro primeiro posto co mesmo equipo. No entanto, os seus maiores éxitos comezaron cando se uniu a Villoresi en Ferrari. Alí gañaría tres carreiras máis nese ano.
Carreira na Fórmula 1
A primeira tempada oficial de Fórmula 1 tivo lugar no ano 1950, e Ferrari fixo o seu debut en Montecarlo con Ascari, Villoresi e o popular piloto francés Raymond Sommer como asentos oficiais. Ascari finalizou a carreira na segunda posición, pero o Tipo 125 era demasiado lento para desafiar aos Alfa Romeo dominantes, Ferrari comezou a traballar nun coche 4.5l. e cando meses máis tarde estivo listo, compartiría o segundo lugar na primeira carreira de F1, última da tempada, disputada en Monza. A pesar diso, só alcanzaría o quinto lugar nas posicións finais do campionato de pilotos.
Ao longo de 1951, Ascari foi unha ameaza para o equipo Alfa Romeo, aínda que ao principio tivo problemas de fiabilidade. Con todo, logo de gañar en Nürburgring, e Monza Estaba a só dous puntos de Fangio na clasificación do campionato antes do Gran Premio de España de 1951. Ascari logrou pole position, pero unha desastrosa elección de pneumáticos para a carreira deixou aos Ferrari incapaces de competir, Ascari chegou 4º á meta, mentres que Juan Manuel Fangio gañou a carreira e o título.
miniatura|Ascari e [[Luigi Villoresi|Villoresi en acción no Gran Premio de Italia de 1952.]]
Para a tempada de o Campionato do Mundo de Fórmula 1 usáronse os regulamentos da Fórmula Dúas, con Ascari pilotando un Tipo 500. Faltou a primeira carreira da tempada o Gran Premio de Suíza de 1952. Tras as expectativas que suscitaran as súas notables actuacións en Europa, Enzo Ferrari cedeu un dos seus autos a Ascari para que participe nas 500 Millas de Indianápolis de 1952, nese entón un acontecemento do campionato do mundo. Foi o único piloto europeo en correr en Indy nos seus 11 anos no calendario do Campionato do Mundo, pero a súa carreira terminou logo de 40 voltas sen causar moita impresión, como resultado do colapso das rodas. Indianápolis foi a única carreira en que Ascari non triunfou nesa tempada. Volvendo a Europa, gañou as seis roldas restantes da tempada para conquistar o título mundial (tamén logrou cinco vitorias fora do campionato) e logrou a volta rápida en cada carreira. Case obtivo o máximo de puntos que se puxeron en xogo na tempada, posto que soamente contaban os catro mellores resultados das oito carreiras do campionato do mundo, pero nese entón outorgábanse puntos a quen marcaba a volta rápida nun Gran Premio, e Ascari debeu compartir medio punto con outro piloto nun dos eventos. Fangio perdeuse a maior parte da tempada logo dun accidente no Gran Premio de Monza en xuño.
Na súa racha de triunfos, Ascari gañou as tres primeiras carreiras da tempada 1953, estendendo desta forma a súa serie a 9 triunfos consecutivos (sen ter en conta o seu abandono en Indianápolis) marca que aínda non foi igualada. A serie interromperíase cun cuarto lugar no Gran Premio de Francia, aínda que se tratou dunha carreira moi competitiva e Ascari non terminou lonxe de quen gañou a proba. Outros dous triunfos nesa tempada permitíronlle alzarse por segundo ano consecutivo co título de campión de pilotos.
Logo dunha disputa sobre o seu soldo, Ascari saíu de Ferrari ao final da tempada e cambiou a Lancia para a campaña de. Con todo, como o seu coche non estivo listo ata a última carreira da tempada, Gianni Lancia permitiulle pilotar dúas veces para Maserati (compartíu a volta rápida no RAC British Grand Prix) e unha vez para Ferrari. Ascari conseguiu polo menos gañar a Mille Miglia conducindo a un Lancia deportivo supervivente a un tempo terribles, e un fallo no resorte do acelerador que foi substituído temporalmente por unha goma. Cando o Lancia D50 estivo listo, Ascari logrou a pole position na súa debut no Gran Premio de España de 1954 e liderou de maneira impresionante (estableceu a volta rápida) antes de retirarse cun problema no embrague, o que significa que non rematou ningunha das catro carreiras nas que participou.
miniatura|Ascari no Lancia D50 en 1954
Última tempada en Fórmula 1
A tempada 1955 empezou para Ascari en forma similar á anterior, con dous abandonos. O segundo deles produciuse tras un espectacular accidente en Mónaco, no cal impactou contra un sector do porto tras fallar nunha chicane. Unha semana despois, o 26 de maio, Ascari viaxou a Monza para probar un modelo deportivo de Ferrari, e accidentouse nunha das curvas máis rápidas do circuíto italiano, en concreto no antigo xiro á esquerda que daba acceso á contrarecta. Devandito accidente provocoulle a morte, aínda que os feitos nunca foron aclarados totalmente. A curva onde se produciu o desafortunado feito agora faille honra baixo a denominación de Variante Ascari xa que nese punto agora atópase unha chicane esquerda-dereita-esquerda.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados na Fórmula 1 fóra de campionato
(key)
Marcas na Fórmula Un
Ascari ten as seguintes marcas na fórmula 1:
Legado
Alberto Ascari está enterrado xunto á tumba do seu pai no Cimitero Monumentale en Milán.
En 1992 ingresou ao Salón da Fama do Deporte Automotor.
Outeiro, San Román de Montoxo, Cedeira
Outeiro é un lugar da parroquia de San Román de Montoxo no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 6 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 4 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 4 habitantes.
Protocolo Tunelizado
O Protocolo tunelizado é unha práctica na que un protocolo se encapsula dentro doutro para envialo a través dunha rede, que doutra forma o rexeitaría.
A creación de redes privadas virtuais ou a actividade maligna de ocultar código malicioso dentro doutro limpo como HTML (e así evitar a devasa do ordenador) son exemplos de tunelización.
Tipos
Collado Villalba
Collado Villalba é un municipio español da Comunidade de Madrid, situado a 39 quilómetros ao noroeste de Madrid e a 917 metros de altitude sobre un amplo vao da madrileña Serra de Guadarrama. Cunha poboación de 63.074 habitantes en 2018, abre o val de Guadarrama, zona turística da Comunidade de Madrid.
Xeografía
Collado Villalba está rodeado ao oeste, norte e leste por montañas de entre 1000 e 2000 metros de altitude (de oeste a leste, Serra de Malagón, Serra de Guadarrama e Serra do Hoyo de Manzanares). Collado Villalba está situado nun amplo val en torno ao río Guadarrama.
O clima da comarca é mediterráneo-continental tépedo húmido. O relevo de Collado Villalba está formado por chairas, lombas e cerros, coa media e alta montaña presente nas súas proximidades. As principais montañas que rodean a "hoya de Villalba" son de oeste a leste: Abantos (1754 m), Cuelgamuros, Cabeza Líjar (1824 m), Porto de Guadarrama (1511 m), A Peñota (1944 m), Porto de Fuenfría (1796 m), Siete Picos (2138 m), Porto de Navacerrada (1860 m), La Maliciosa (2383 m), El Yelmo (1714 m) e El Estepar (1404 m).
Kehkashan Basu
Kehkashan Basu, nada o 5 de xuño do 2000, é unha activista medioambiental e dos dereitos humanos de Emiratos Árabes Unidos. Tamén é embaixadora para a xuventude para o Consello para o futuro do mundo, asesora honoraria do Comité de ONG sobre Desenvolvemento Sustentábel, membro de KidsRights Youngsters, e gañadora do premio Internacional da Paz dos Nenos de 2016.
Traxectoria
Kehkashan naceu o 5 de xuño e vive en Dubai. É a fundadora e presidenta de Green Hope, unha fundación para sustentabilidade que educa e faculta a nenos e persoas novas globalmente, implicándoos no proceso dos Obxectivos de Desenvolvemento Sustentábeis (SDGs) a través de proxectos centrados na comunidade en xustiza climática, detendo a degradación da terra, promovendo o consumo sustentábel e as enerxías renovábeis, e consrevar a biodiversidade, así como a igualdade de xénero e a xustiza social. Actualmente con máis que 1000 membros en total, no Canadá, Suriname, o Oriente Medio, a India e o Nepal, a organización traballa mediante a realización de obradoiros e conferencias ao redor da aplicación dos SDG.
En 2018 publicou o libro de historias curtas "The Tree of Hope", en colaboración coa ilustradora Karen Webb-Meek.
The Way You Are
"The Way You Are" é unha canción da banda de pop rock danesa Anti Social Media. A canción representará a Dinamarca no Festival de Eurovisión 2015. Foi lanzada de forma dixital o 26 de xaneiro de 2015. A canción acadou o número 38 no Tracklisten.
Goomer (filme de 1999)
Goomer é un filme de animación galego de 1999, creado por Bren Entertainment, con dirección de José Luis Feito e Carlos Varela e baseado na banda deseñada homónima de Nacho e Ricardo.
The Way You Are
Videoclip
O videoclip da canción lanzouse no YouTube o 31 de xaneiro de 2015 cunha duración de tres minutos e dezanove segundos.
Goomer (filme de 1999)
O guión foi adaptado por Gregorio Muro, Pedro Rivero e Joanes Urkixo. Foi un filme pioneiro da animación galega e gañou o Premio Goya á mellor película de animación na edición de 2000.
Argumento
Goomer é un transportista intergaláctico que descobre un planeta con sinais de vida. Entón ve a posibilidade de facer negocios nel e volverse rico, xa que alí ninguén coñece a súa reputación. Espera converterse nunha celebridade como o primeiro humano en aterrar nese planeta. Pero ninguén lle fai moito caso ao principio.
Vixilia Pascual
miniatura|200px|O Cirio Pascual acéndese este día por primeira vez, ademais de renovar as promesas bautismais xunto á pila A Vixilia Pascual é unha celebración litúrxica que conmemora a Resurrección de Xesús e ten lugar na madrugada do Sábado Santo ao Domingo de Pascua. É a celebración máis importante do ano na maioría das confesións cristiás, e en todas elas ten un ritual moi semellante que inclúe os símbolos da luz e a auga, dado que na antigüidade os neófitos recibían o bautismo neste acto.
Liturxia católica
Na Vixilia Pascual, a Igrexa católica celebra unha liturxia especial, na que os sacerdotes e diáconos están revestidos de ornamentos brancos, sinal de ledicia pola resurrección de Xesucristo, aínda que normalmente, o sacerdote celebrante adoita vestir unha casula dourada por mor da gran solemnidade da celebración que é o centro do ano litúrxico.
Comeza a vixilia co templo completamente a escuras, acendendo e bendicindo un lume no atrio, nun lugar fóra do templo. Dese lume acéndese o Cirio Pascual, unha gran candea que simboliza a Xesucristo Resucitado. Acto seguido, comeza a procesión do sacerdote e os ministros, e os fieis que agardan dentro do Templo acenden as súas candeas propias da chama do Cirio a medida que o diácono avanza co cirio en alto pola nave central do Templo. O diácono detense en tres ocasións para cantar: "Luz de Cristo", ó cal os fieis responden: "Demos grazas a Deus". Cada vez o canto faise nun ton máis alto.
Chegados ó presbiterio, colócase no centro do mesmo, a carón do altar ou do ambón, e o sacerdote incénsao tres veces. Acéndense algunhas luces do Templo (quedando a media luz), e acto seguido, o diácono, o sacerdote ou un cantor entoa o Pregón pascual, antigo himno alusivo á noite de Pascua que proclama a gloria da Resurrección de Cristo.
Rudaki
A súa poesía contén moitos dos vellos xéneros da poesía persa, incluíndo o cuarteto, mais só unha pequena porcentaxe da súa extensa obra sobreviviu.
Traxectoria
Naceu en Rudak, localidade de Transoxiana, actualmente rexión de Panjakent en Taxikistán. A maioría dos seus biógrafos din que era totalmente cego, aínda que non de nacemento. Foi o poeta da corte do emir samánida Nasr II (914-943) en Bukhara, mais crese que logo perdeu os seus favores e foi condenado á pena de cegueira por motivos relixiosos.
Obra
miniatura| [[Papel moeda|Billete taxico de 500 somoni co retrato de Rudaki ]] Rudaki escribiu en todos os estilos poéticos, aínda que a súa temática preferida era a bucólica: na súa obra prevalece a ledicia e o optimismo. Consíderase Kalila wa Dimna, da que só se conservan fragmentos, a súa obra máis destacada.
Tia Carrere
Tia Carrere, nada como Althea Rae Duhinio Janairo o 2 de xaneiro de 1967 en Honolulu, é unha actriz, modelo e cantante hawaiana.
Traxectoria
O seu primeiro papel importante como actriz foi na telenovela estadounidense da ABC General Hospital. Porén é máis coñecida por interpretar o personaxe de Cassandra Wong nos filmes Wayne's World e Wayne's World 2. Tamén fixo de actriz de dobraxe no filme de animación Lilo & Stitch, no que fai a voz de Nani. Así mesmo, destaca o seu traballo en televisión con series como Duck Dodgers e Cazatesouros, nesta última facendo o papel protagonista de Sydney Fox.
Pussy, Savoia
miniatura|dereita|220px|Vista da vila. Pussy (lingua francesa: ['pysi]) é unha poboación francesa da comuna de La Léchère, no departamento de Savoia. Está situado na ladeira oriental de Mont Bellachat por riba da marxe esquerda do Isère, a 9 km ao noroeste de Moûtiers.
O nome deriva do antropónimo masculino, que se refire ao dono do lugar na época do Imperio romano.
Vendelín Javorka
Vendelín Javorka, nado o 15 de outubro de 1882 en Ružomberok (Imperio austrohúngaro) e finado o 24 de marzo de 1966 en Žilina (República Socialista Checoslovaca), foi un xesuíta greco-católico eslovaco, doutor en Filosofía e reitor do Pontificio Colexio Ruso, participante no apostolado ruso e prisioneiro do gulag.
Traxectoria
Naceu o 15 de outubro de 1882 en Černová, hoxe parte de Ružomberok, no territorio de Austria-Hungría (hoxe Eslovaquia). O 4 de agosto de 1903 entrou na Compañía de Xesús, e entre 1906 e 1909 estudou na Facultade de Filosofía da Universidade Comenius en Bratislava, e entre 1912 e 1915 na Universidade de Innsbruck, onde se doutorou. O 15 de agosto de 1915 foi ordenado sacerdote en Innsbruck. Durante a primeira guerra mundial foi capelán do exército austrohúngaro. A partir de 1919 foi profesor no Instituto Pedagóxico de Trnava. Por recomendación do superior dos xesuítas Włodzimierz Ledóchowski se trasladou a Roma, onde pasou a dar clases no Pontificio Instituto Oriental. En 1929 foi nomeado primeiro reitor do Pontificio Colexio Ruso.
En 1934 trasladouse a Harbin para traballar no exarcado apostólico que atendía á comunidade de emigrantes rusos de Manchuria. En 1936 trasladouse a Shanghai, exercendo o seu ministerio na igrexa greco-católica de San Nicolao. En 1939 volveu a Roma, ao Russicum.
Foi rehabilitado en 1989.
Silvia Penas
Silvia Penas Estévez, nada en Vigo o 6 de outubro de 1980, é unha escritora galega.
Traxectoria
Realizou estudos de Filoloxía Galega na Universidade de Vigo e exerceu como profesora de lingua e literatura galega.
Ten participado en recitais do colectivo das Redes Escarlata, ao que pertence.
Participou na creación da peza teatral Sofía e as postsocráticas da Compañía Inversa teatro, na que actuou e achegou textos. Creou co músico Jesús Andrés Tejada do grupo de poesía escénica Cintaadhesiva, encargándose do texto e da voz.
Entre o 2014 e o 2016 encargouse da organización e impartición dos cursos de Slam (spoken word) do Centro de Interpretación da Oralidade de Vigo do Concello de Vigo. Imparte obradoiros de poesía en Vigo e contorna.
En febreiro de 2019 o concello de Vigo grava en bronce os seguintes versos na rúa peonil do Príncipe xunto con algúns de María Reimóndez e María Xosé Queizán.
Nunha cita sobre a arte poética afirma: "A poesía é unha clase de perseveranza sobre o terreo queimado, a confianza en que, en lugar de que volva arder, alume".
Poesía
miniatura|Con [[Tamara Andrés e Marcus Daniel Cabada en Pontevedra en 2019]]
Tapa (recipiente)
miniatura|200px|Un envase de conserva vexetal coa súa tapa.
Unha tapa, tampa, tapadeira ou cuberta, é unha peza móbil de forma en xeral aplanada con que se cobre calquera recipiente ou caixa, que pode ser independente ou estar articulada polo bordo mediante un gonzo ou bisagra, empregada para pechar ou selar dito recipiente para protexer o seu contido e tamén para evitar que este reborde.
Nalgúns casos leva un elemento de agarre (unha asa, unha peza para calcar co dedo polgar ou unha forma ornamental (froitas, verduras ou landra).
Encontráronse tapas realizadas en cerámica que se remontan ao 3100 a. C.
Etimoloxía
A palabra tapa probabelmente derive do gótico *tappon ou do fráncico *tapo, tapón, rolla.
Cociña
miniatura|150px|[[Cazola de cociña coa súa tapa, con asa.]]
En cociña a tapa denomínase, ademais de cos sinónimos anteditos, tello e testo, e é o utensilio que se utiliza para cubrir un recipiente (cazolas, olas, tarteiras, tixolas etc.), e que pode axustarse máis ou menos para cociñar máis rapidamente, ao concentrar a calor, ou para facer ferver o contido a lume máis lento.
Nas olas a presión, o interior da tapa, que pecha hermeticamente, ten un relevo que serve para facer baixar o vapor condensado en forma de chuvia, e está equipada cunha válvula para que escape o vapor, en caso de excesivo quecemento, e permitir unha utilización segura, sen que a ola explote.
Envases
No envasado o principal obxectivo da tapa a é o de protexer o contido do envase.
Hai tapas abisagradas (por exemplo, as caixas de cartón para o deterxente en po) ou caixas metálicas, con auténticas bisagras, para conter cigarros, té, botellas de brandys e outros augardentes de elevado prezo etc.
Hai tapas que se embuten no recipiente, como nos botes de pintura ou nos envases de manteiga ou de margarina, nas que a elasticidade do material asegura o peche e selaxe.
Hai tapas metálicas, ou de plástico, con rosca ou suxeitas a presión, ás veces chamadas cápsulas, como nas botellas de leite, cervexa, auga mineral ou refrescos. Estas tapas garanten a inviolabilidade do contido e a súa perfecta conservación.
Modos de transposición limitada
Baseado na escala cromática occidental de doce notas, estes modos compóñense de varios grupos de notas que se xeran a partir dunha certa secuencia de intervalos ou módulos xeradores, onde a última nota de cada grupo é a primeira nota do seguinte. Como o seu nome indica, despois dun certo número de transposicións cromáticas (é dicir, subindo ou baixando un semitón) cada modo non se pode seguir transportando - a transposición seguinte dá por resultado exactamente as mesmas notas que as primeiras.
Por exemplo, o primeiro modo contén as notas dó, re, mi, fa#, sol#, la#, dó; transportando este modo cara arriba un semitón dános dó#, re#, mi#, fax, solx, lax, dó#. Transportando isto un semitón máis cara arriba daríanos re, mi, fa#, sol#, la#, si#, re, que é exactamente co que comezamos. Neste caso dicimos que o primeiro modo é transportable cromaticamente só unha vez, é dicir: para este modo existen dúas únicas transposicións posíbeis.
Messiaen encontrou maneiras de empregar todos estes modos tanto harmónica como melodicamente. Messiaen-modus1
Messiaen-modus2 Messiaen-modus3
Messiaen-modus4
Messiaen-modus6
A simetría inherente a estes modos (que significa que ningunha nota se pode percibir como a tónica), xunto con certos recursos rítmicos, tales como o uso de ritmos no retrogradábeis, descríbeos Messiaen como o que contén «o encanto das imposibilidades».
Sarandós, San Román de Montoxo, Cedeira
Sarandós é un lugar da parroquia de San Román de Montoxo no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 13 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 7 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 10 habitantes.
David Neuhaus
David Mark Neuhaus (en דוד נויהאוז), nado o 25 de abril de 1962 en Xohanesburgo, é un xesuíta israelí e vigairo patriarcal para os católicos de lingua hebrea do patriarcado latino de Xerusalén entre 2009 e 2017.
Traxectoria
Fillo de xudeus alemáns, naceu o 25 de abril de 1962 en Xohanesburgo (Suráfrica). Aos 15 anos trasladouse a Israel. Educado no xudaísmo, con 26 anos se converteu ao catolicismo. Estudou Ciencias políticas na Universidade Hebrea de Xerusalén.
En 1992 ingresou na Compañía de Xesús, facendo os votos perpetuos o 20 de agosto de 1994. Cursou estudos de Filosofía e Teoloxía no Centro Sèvres de París e no Pontificio Instituto Bíblico de Roma, e o 8 de setembro de 2000 foi ordenado sacerdote polo patriarca Mixail Saba. O 15 de marzo de 2009 foi nomeado por Fuad Tual vigairo patriarcal para os católicos de lingua hebrea, cargo que exerceu até 2017.
Álxebra
miniatura|Notación nunha expresión alxébrica: 1 – potencia (expoñente)  2 – coeficiente  3 – termo  4 – operador  5 – termo constante ou independente  x y – variables/incógnitas Xunto coa xeometría e a análise matemática, a álxebra constitúe unha das ramas principais da matemática.
Antigamente por álxebra entendíase a serie de coñecementos teóricos e de técnicas nas que se empregan as operacións elementais da aritmética para atopar valores numéricos que solucionen unha ecuación matemática, na que os números descoñecidos son representados por letras. Isto é o que hoxe en día se coñece como álxebra elemental, que inclúe tamén o estudo dos polinomios e o das súas raíces.
Co tempo a álxebra elemental deu lugar a desenvolvementos máis complexos no que se deu en chamar álxebra abstracta ou álxebra moderna. A xeneralización ven da man da definición de distintos tipos de estruturas alxébricas, isto son, conxuntos de elementos non necesariamente de tipo numérico, nos que se definen operacións con propiedades inspiradas nas das operacións elementais de números. Así pois, poderíase dicir que a álxebra é a rama da matemática que estuda as propiedades das estruturas.
Etimoloxía
O termo álxebra deriva da obra  ou Al-jabr wa 'l-muqābala, isto é, Compendio do cálculo mediante restitución e redución (ou "Ensaio da Computación de Transferencia e da Ecuación"), que foi traducido ao latín coma Liber algebrae et almucabala. O texto foi escrito no século IX polo matemático persa Mohammed ibn-Musa al-Khwarizmi. Os cristiáns introduciron este libro en Europa traducido ao latín no século XII. O termo álxebra é a tradución literal de restitución (transferencia da solución numérica no lugar das letras da ecuación) feita polos tradutores ao latín da obra.
Clasificación
Podemos dividir a álxebra en:
Álxebra elemental
Na álxebra elemental, a adición, a subtracción, a multiplicación, e a división son utilizadas para encontrar números (valores dunha variable) nun problema de matemáticas (ecuación) cando non se coñecen.
Noutras palabras:
A álxebra pode ser utilizada para resolver problemas da vida real porque as regras da álxebra funcionan no mundo real e os números poden ser utilizados para representar fielmente os valores das cousas reais.
Notación na álxebra elemental
Na álxebra, a adición de z e y (ou z mais y) escríbese y + z. Na álxebra, a subtracción de z a y (ou y menos z) escríbese y - z.
Na álxebra, a multiplicación de y por z (ou y veces z) pódese escribir de 4 maneiras diferentes: y × z, y*z, y(z), ou yz, sendo esta última a forma máis común.
Cando multiplicamos un número por unha letra, o número escríbese diante da letra.
Cando o número é o 1, entón non se escribe porque 1 multiplicado por unha cousa calquera é esa mesma cousa.
En álxebra, a división: y dividido por z escríbese y */* z ou y/z. Esta última forma é a máis empregada.
Historia
A orixe da álxebra pode atoparse nos babilonios, que desenvolveron un sistema de numeración posicional co que lograron realizar cálculos avanzados mediante algoritmos. Polo contrario, civilizacións como os exipcios, os chineses e os gregos só realizaban cálculos baseándose en métodos xeométricos. Porén, as matemáticas gregas tiveron un gran cambio cando co inicio da álxebra xeométrica, e Diofanto de Alexandría en Arithmetica estudou as solucións de ecuacións alxébricas. O persa Muḥammad ibn Mūsā al-Khwārizmī (c. 780–850) foi quen converteu a álxebra nunha disciplina independente da xeometría e da aritmética.
A finais do século XVI, os traballos François Viète deron pulo á nova álxebra, e en 1637, René Descartes publicou La Géométrie, creando a álxebra analítica e introducindo a notación moderna. A busca das solucións de ecuacións de grao superior a tres desenvolveu a idea de determinante, introducida de xeito independente por matemáticos xaponeses e por Gottfried Leibniz no século XVII. A resolución de ecuacións tamén foi a base para o desenvolvemento da teoría de permutacións por parte de Joseph-Louis Lagrange e Paolo Ruffini.
A álxebra abstracta foi desenvolvida no século XIX, grazas ao estudo da teoría de Galois. Josiah Willard Gibbs desenvolveu a álxebra de vectores no espazo tridimensional e Arthur Cayley a álxebra de matrices, que non é conmutativa.
Cerdanyola del Vallès
miniatura|left|Cerdanyola del Vallès|501x501px Cerdanyola del Vallès é un municipio da comarca do Vallès Occidental, na provincia de Barcelona, Comunidade Autónoma de Cataluña, España.
Historia
Durante a Prehistoria, en Cerdanyola vivían pequenas comunidades de cazadores, recolectores e agricultores. Atóparonse restos de cazadores nómades da época paleolítica, que fabricaban instrumentos de pedra, preto de Can Magrans e Can Domènec e do río Sec. Pouco a pouco a chaira de Cerdanyola e a serra de Collserola foron ocupadas por pequenas granxas e aldeas de cabanas entre o neolítico e a primeira idade de ferro. Na rúa París da cidade atopáronse restos de 50 persoas inhumadas.
Durante a época ibera en Cerdanyola establecéronse os laietanos, que se dedicaban basicamente ao gando e ao cultivo. Atopáronse moitos restos no Poboado Ibero de Ca n'Oliver, que tiña muralla, rúas definidas, casas e almacén. Tamén hai pequenos xacementos en Can Xercavins e no actual campus da UAB.
Coa chegada do imperio romano, os poboadores iberos desapareceron e comezou a dominación romana, que provocou a creación de novas explotacións agrícolas, dedicadas principalmente ao cultivo da viña para a produción de viño.
O nome de Cerdanyola é documentado por primeira vez no ano 975, nun documento do Mosteiro de Sant Cugat.
Durante o século XVIII moitas familias enriquecéronse grazas á produción e comercialización do viño.
O núcleo urbano empezouse a formar dividíndose en dous barrios, o Barrio de Arriba, que data de 1828 e formouse por mor da estrada de Sant Cugat (actual BV-1415), e o Barrio de Abaixo, de 1845 relacionado coa construción do ferrocarril. Nesta época a actividade económica principal segue sendo a explotación e produción do viño, a pesar da crise que produciu a chegada da filoxera. Era un municipio tradicionalmente agrícola, con cultivo de cereais, viña e forraxe.
200px|esquerda|miniatura|C de Cerdanyola A finais do século XIX Cerdanyola converteuse nun pobo de veraneo pola burguesía catalá. Multiplicáronse as casas residenciais en barrios como Montflorit e Bellaterra. Pouco despois os dous barrios uníronse e edificaron a nova parroquia e a casa consistorial, obra de Josep Maria Balcells. Foi nesta época cando a vila foi un punto de encontro para artistas como Enric Granados, Pau Casals, Josep Viladomat, Josep de Togores, Carles Buïgas ou Ismael Smith.
A principios do século XX o sector industrial comezou a tomar certa importancia na cidade grazas á electrificación da mesma e á instalación da fábrica Uralita (1907) ou a fábrica de sifóns Sarroca.
Pero non foi ata os anos 1960 que Cerdanyola converteríase nunha vila industrial da área metropolitana de Barcelona, grazas á creación de polígonos como a Bòvila, Uralita, Can Mitjans e la Clota, onde se traballa no sector da metalurxia, téxtil, materiais de construción e no sector químico, que atraen ondas de inmigrantes procedentes doutras zonas máis deprimidas da península e provocan a creación de novos barrios na cidade, como o Barrio Banús ou Bonasort.
Nos últimos anos do século construíronse a Universidade Autónoma de Barcelona, o Parque Tecnolóxico do Vallès (1987), o polígono Polizur (unha ampliación da Clota). Actualmente estase creando o novo Centro Direccional, entre o AP-7 e Sant Cugat.
Xeografía
A 14 quilómetros de Barcelona, conta cunha situación privilexiada en canto a comunicacións. O seu termo municipal comprende unha parte da serra de Collserola e limita cos municipios de Sant Cugat del Vallès, Sant Quirze del Vallès, Badia del Vallès, Barberà del Vallès, Sabadell, Ripollet, Montcada i Reixac e Barcelona.
Polo seu termo municipal transcorren diferentes cursos fluviais, entre eles os máis importantes son o río Sec e a Riera de Sant Cugat.
Barrios
O municipio está formado polos barrios seguintes: Can Antolí, Banús, Bellaterra, Bonasort, Can Cerdà, Can Fatjó dels Aurons, Can Xarau, Canaletes, Centre, Cordelles, Fontetes, Gorgs, Montflorit, Plana del Castillo, Serraparera, La Farigola e Turonet.
Iván Area
Formación e experiencia como docente
Licenciouse en Ciencias Matemáticas pola Universidade de Santiago de Compostela (1989-1994) e obtivo o doutoramento en Ciencias Matemáticas pola Universidade de Vigo en 1999, baixo a dirección do profesor Eduardo Godoy Malvar , obtendo a cualificación de Sobresaliente Cum Laude e o premio extraordinario de doutoramento.
No ano 2000 obtivo a praza de profesor titular de Universidade, adscrito ao Departamento de Matemática Aplicada II da Universidade de Vigo.
Ten recibido distintos premios e mencións polo seu labor docente. Así mesmo, é autor de varios manuais de matemáticas en galego para estudantes de primeiro curso de ensinanzas técnicas. Tamén é autor de máis de oitenta artigos científicos en revistas de recoñecido prestixio indexadas no Journal Citation Reports (JCR), dos que no 2019 máis de trinta son de artigos no primeiro tercil e máis de vinte e cinco no primeiro cuartil Q1.
Os seus traballos de investigación inclúen polinomios ortogonais de variable discreta; polinomios ortogonais con respecto a un produto escalar de tipo Sobolev; polinomios ortogonais en varias variables; funcións especiais; ceros de polinomios ortogonais; cálculo fraccionario; cálculo fraccionario discreto; modelos epidemiolóxicos e bioinformática.
COVID-19
O 4 de marzo de 2020, conxuntamente con outros investigadores, advertiu da imposibilidade de ter eleccións galegas o día 5 de abril, pois segundo o seu modelo matemático coincidiría co número máximo de persoas novas infectadas pola COVID-19. Durante a pandemia, realizou distintas simulacións para predicir o avance da enfermidade en Galicia, formando parte do conxunto de científicos que asesorou ao goberno galego.
Xestión universitaria
Foi subdirector da E.T.S.E. de Telecomunicación da Universidade de Vigo; vicerreitor de Relacións Institucionais da Universidade de Vigo desde xuño de 2006 até a xuño de 2010; subdirector da E.E. Aeronáutica e do Espazo da Universidade de Vigo; e delegado do Reitor na Comisión Interuniversitaria de Galicia, desde onde se coordinan as probas e o acceso á universidade.
De 2017 a 2020 foi o Secretario Xeral do Comité Directivo do CIMPA (Centro Internacional de Matemáticas Puras e Aplicadas), centro UNESCO de categoría 2 que ten como misión a promoción das matemáticas en países en desenvolvemento.
Formación e experiencia como gaiteiro
Comezou a súa formación como gaiteiro a comezos dos anos oitenta na “Escola de Gaitas da Deputación de Ourense” naquela altura dirixida por Manuel Brañas Méndez.
Formou parte do grupo “Gaiteiros da Ponte Vella” cos que gravou Marcha do meu pobo, onde aparecen recollidas gravacións de campo realizadas ao gaiteiro trasmirao Francisco Villarino Ojea, coñecido como Paco de Escornabois, ademais das interpretacións do grupo.
Foi membro do grupo “Bate Certo”, desde os seus comezos até a súa disolución coa gravación ao vivo, no Café Cultural Auriense, do CD “Projecto Entropia”.
Até o ano 1996 foi asiduo de concursos nos que acadou diversos premios como solista e tamén coas distintas formacións nas que participou. En particular, foi finalista do Trofeo Macallan (no Festival Interceltique de Lorient) nos anos 1988, 1989, 1990, 1994 e 1995.
Participou na elaboración do libro-CD Doce Polainas Enteiras, obra de José Presedo e Astrid Filgueira, editado por Edicións do Cumio. Igualmente, formou parte do equipo de investigación do libro Catálogo de Músicos da Limia: Música Tradicional, coordinado por Cástor Castro e editado por Difusora de Artes, Letras e Ideas, no ano 2005. Tamén formou parte da “Aula de Gaiteiros Gomes Mouro” e de “Zigue Zague” de Ourense.
Entre o 2001 e o 2006 foi colaborador no programa Lume na palleira dentro do espazo “O recuncho da palleta”, sendo o compositor da melodía introdutoria do dito espazo.
Por fin, foi vice-presidente da "Asociación de Gaiteiros Galegos” entre os anos 2003 e 2006.
Patrimonio cultural inmaterial
No período 2007-2011 foi o coordinador xeral do Proxecto Ronsel, convenio de colaboración entre distintas consellarías da Xunta de Galicia e as tres universidades públicas galegas, que tiña como obxectivos a salvagarda e posta en valor do patrimonio cultural inmaterial de Galicia. Froitos dese convenio foron o plan para a salvagarda e posta en valor do patrimonio cultural inmaterial de Galicia, e distintas obras divulgativas entre as que cómpre destacar "Contos de Ida e Volta ", "Instrumentos tradicionals galegos. Unha selección natural ", ou "Técnicas artesanais tradicionais". Ademais, a obra de Pablo Carpintero Arias titulada "Os instrumentos musicais na tradición galega" que foi premio Antón Losada Diéguez de investigación e ensaio no ano 2010. Esta obra está esgotada e actualmente dispoñible en liña grazas á colaboración co Consello da Cultura Galega.
Vida persoal
É irmán do psiquiatra Ramón Area Carracedo e fillo do filósofo Ramón Area Míguez.
Souto Calvo, Ferreira, San Sadurniño
Souto Calvo é un lugar da parroquia de Ferreira no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres).
Atlantismo
O Atlantismo é unha  teoría nacionalista desenvolvida por Vicente Risco  na súa obra Teoría do Nacionalismo Galego en 1920. Xorde como resposta á “crise do europeísmo”. De acordo con ela, é tarefa da civilización atlántica, isto é, dos países celtas, superar a crise que sofre a civilización mediterránea en Europa.miniatura|Vicente Risco, teórico do Atlantismo
As tres civilizacións
Risco, seguindo a división de Eugeni d´Ors i Rovira, diferenza tres civilizacións principais con cadansúa característica na súa obra Teoría do Nacionalismo Galego: Na súa obra, Risco afirma que até entón foran as civilizacións da Intelixencia e a da Vontade as que estiveran en conflito, xa que a da Saudade (a celta) aínda non puido participar autonomamente na escena mundial. O desexo de Risco era que, dentro da civilización atlántica, Galicia tivese un papel fundamental, sendo á vez motor e ponte entre o valioso da civilización mediterránea e nova civilización.