cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Célula dendrítica
Duración da vida das células dendríticas
A duración da vida dos macrófagos activados é só uns poucos días, aínda que novas evidencias suxiren que a súa vida podería estenderse a varias semanas. A duración da vida das células dendríticas activadas, aínda que varía algo dependendo da súa orixe e tipo, é similar á dos macrófagos, pero as células dendríticas inmaturas parecen poder existir no eu estado inactivado durante períodos máis prolongados.
Células dendríticas e citocinas
As céulas dendríticas están constantemente en comunicación con outras células do corpo. Esta comunicación pode ter lugar por contacto directo entre as células baseado na interacción das súas proteínas superficiais. Un exemplo é a interacción das proteínas de membrana da familia da proteína B7 da célula dendrítica co CD28 presente no linfocito. Porén, a interacción entre células pode tamén ter lugar a distancia por medio da liberación de citocinas.
Por exemplo, estimulando as céulas dendríticas in vivo con extractos microbianos estas empezan rapidamente a producir IL-12. A IL-12 é un sinal que axuda a transformar as células T CD4 que nunca tiveron contacto co antíxeno (Th0) en células de fenotipo Th1. A consecuencia final é que se activa o sistema inmunitario para poder atacar aos antíxenos que as células dendríticas presentaron na súa superficie. Porén, hai diferenzas nas citocinas producidas en cada tipo de célula dendrítica. As células dendríticas linfoides (pCDs) teñen a capacidade de producir grandes cantidades de interferón de tipo 1, que recruta a máis macrófagos activados para a fagocitose.
Infección por VIH/SIDA
O VIH, que causa a SIDA, pode unirse ás células dendríticas por medio de varios dos receptores expresados pola célula. O exemplo mellor estudado é o do DC-SIGN (xeralmente expresado nas mDC 1, pero tamén noutros tipos celulares, aínda que non en todos). Cando as células dendríticas captan o VIH viaxan aos nódulos linfáticos, onde o virus pode ser transferido ás células T CD4+ , contribuíndo ao desenvolvemento da infección. . Esta infección das células dendríticas polo VIH explica un dos mecanismos polos cales o virus pode persistir no corpo despois de prolongados tratamentos con fármacos antirretrovirais. Moitos outros virus, como o virus SARS parecen utilizar o DC-SIGN para ser transportados ás súas células diana. A maioría destes traballos fixéronse con células dendríticas obtidas in vitro do tipo moDC. O papel fisiolóxico do DC-SIGN in vivo é máis difícil de comprobar.
Autoinmunidade
A alteración do funcionamento das células dendríticas desempeña un papel fundamental na alerxia e nas doenzas autoinmunes como o lupus eritematoso e as enfermidades inflamatorias intestinais (enfermidade de Crohn e colite ulcerosa).
Células dendríticas en animais non humanos
O que se dixo ata agora aplícase á especie humana. Noutros animais, o funcionamento das células dendríticas pode ser lixeiramente diferente. Por exemplo, nas ratas (pero non en ratos), existe un subconxunto de células dendríticas que ten unha pronunciada actividade de célula asasina, aparentemente durante toda a vida da célula. Porén, a función principal coñecida das células dendríticas é a de actuar como unha sentinela do sistema inmune. Inspeccionan o corpo e recollen información relevante para o sistema inmunitario, e son capaces de instruír e dirixir a resposta inmunitaria adaptativa para responder ás substancias perigosas que invaden o corpo.
Ademais, foi identificado un precursor inmediato das células dendríticas mieloides e linfoides do bazo. Este precursor, denominado pre-célula dendrítica, non ten expresión de MHC de clase II na superficie, e non é un monocito, o cal é a principal orixe das células dendríticas en tecidos non linfoides.
Aínda que se describen tipicamente como células de mamíferos, as células dendríticas atopáronse tamén nos polos e tartarugas.
Tel Quel
Tel Quel ("Tal Cal", en francés) foi unha revista literaria de avangarda fundada en 1960 en París (Éditions du Seuil) por Phillippe Sollers e Jean-Edern Hallier e fechada en 1982. Tivo un profundo impacto no debate literario e cultural nas décadas de 1960 e 1970 e nela se publicaron algúns dos ensaios fundamentais das figuras máis relevantes do post-estruturalismo.
Á parte dos dous fundadores, participaron no comité editorial Jean-René Huguenin, Jean Ricardou, Jean Thibaudeau, Michel Deguy, Marcelin Pleynet, Denis Roche, Jean-Louis Baudry, Jean Pierre Faye, Jacqueline Risset, e Julia Kristeva. A publicación pretendía reflectir a avangarda atacando a historia literaria clásica. As súas influencias fundamentais proviñan de Friedrich Nietzsche, Jacques Lacan, Roland Barthes, Julia Kristeva, e Jacques Derrida. Entre os colaboradores máis asiduos destacan Roland Barthes, Georges Bataille, Jacques Derrida, Jean-Pierre Faye, Michel Foucault, Julia Kristeva, Bernard-Henri Lévy, Marcelin Pleynet, Philippe Sollers, Tzvetan Todorov, Francis Ponge, Umberto Eco, Gérard Genette, Pierre Boulez, Jean-Luc Godard, e Pierre Guyotat.
Tel Quel é tamén o título de dous volumes de reflexións breves de Paul Valéry publicados en 1941 e 1943.
Lingua akha
O akha é unha lingua sino-tibetana que se fala en Myanmar, China, Laos, Tailandia e Vietnam. ISO/DIS 639-3: ahk
Distribución xeográfica
A orixe dos akha está no sur de Nanchao, en Yunnan e nas zonas limítrofes de Myanmar, Laos, e Vietnam, teñen unha orixe común cos Hani, dos que se arredaron hai 800 anos, aínda que na República Popular da China as autoridades inclúen aos akha dentro da nacionalidade hani e a denominación de aini. Os akha habitan en Xixuangbanna, na Prefectura Autónoma Dai, xusto ao norte de Laos e ao noroeste da fronteira de Myanmar, na prefectura de Puer, ao suroeste da cidade de Kunming e na prefectura autónoma de Lahu-Wa, preto da fronteira nordeste con Myanmar. En Myanmar fálase no leste do estado de Kengtung Shan, aínda que as guerras dos últimos corenta anos obrigaron ao desprazamento de moitos akha fóra dos seus territorios tradicionais, concentrándoos preto das cidades de Kengtung e Ho Ki Lek. En Laos fálase en Luang Namtha e Phongsaly. A Tailandia chegaron a fins do século XIX e comezos do XX ás provincias de Chiang Rai e Chiang Mai, entón case deshabitadas, actualmente distribúense en 278 aldeas, a desforestación e a pobreza obrigou a emigran a miles de akha ás cidades. En Vietnam a maioría habitan na fronteira con Laos, nas montañas que cruza o Río Negro
Usos sociais
Entre os akha a recitación oral ten unha grande importancia, segundo a tradición oral posuíron unha tradición escrita, pero a perderon e a través da recitación, feita nun akha arcaico, conservaron os antigos textos. Actualmente en Tailandia a Akha Heritage Foundation (AHK) realizou unha escrita, realizada pola lingüista sueca, Inga-Lill Hansson, baseada na empregada polo Hani, que emprega o alfabeto latino coa pretensión de que sexa empregada en todo o dominio lingüístico, é un alfabeto con copyright con prohibición expresa para ser empregado polas igrexas cristiáns. A AHK publica material didáctico e organiza clases non oficiais nas aldeas akhi para esparexer a escrita akha e mantén a denominada Universidade Tribal en Maesai. Os misioneiros baptistas de Myanmar desenvolveron arredor de 1960 un alfabeto latino propio no que se traduciu o Novo Testamento en 1968 e o Antigo Testamento en 2001, en Tailandia misioneiros católicos desenvolveron unha escrita baseada no tai por volta de 1960, pero ten escaso uso. Na China os akhan empregan a escrita hani. En Tailandia a radio pública transmite hora e media ao día en akha. Na China hai tamén emisións regurales na lingua. A literatura moderna en Akha é escasa, entre os escritores destaca o tailandés Aqbawr Lawgaw Mangqpo.
Royal Delft
Royal Delft (marca internacionalmente recoñecida da compañía De Koninklijke Porceleyne Fles, anteriormente De Porceleyne Fles) é, xunto con De Delftse Pauw, a única fábrica de louza que mantén a súa actividade das 32 que no século XVII se estableceron na cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos. É coñecida pola súa produción da sonada "louza de Delft", á que se dedica desde hai máis de 350 anos sen interrupción.
Á parte da produción, a súa sede alberga tamén un museo onde se expoñen artigos fabricados ao longo da súa historia e unha tenda onde se poden adquirir os seus produtos. En 2015 contou con 128.000 visitantes.
Historia
A "louza de Delft", coñecida tamén como "azul de delft" comezou a producirse nos Países Baixos no século XVII cando a Compañía Holandesa das Indias Orientais empezou a importar a característica louza azul da China, que serviu de inspiración aos artesáns oleiros que tiñan a súa actividade en Delft.
Século XVII
No ambiente propicio desta época, motivado en parte pola escasa produción dos talleres chineses por mor da guerra civil que vivía aquel país, Royal Delft chegou a abrir varias fábricas esparexidas por toda a cidade de Delft. miniatura|esquerda|Marca dun prato de [[1764: GPS (Gekroonde Porseleine Schotel - "Prato coroado de porcelana")]]
Século XVIII
Tras poucos anos a cargo da empresa, Knotter vendeulla a Marcelis de Vlught, que contratou como mestre artista a Jan Sixtus van der Hoeck. A partir de 1750, a propiedade pasou polas mans de Christoffel van Doorne, Pieter van Doorne, Jacobus Harleen, Dirck Harlees.
Século XIX
miniatura|esquerda|Conxunto de [[Azulexo de Delft|azulexos de Porceleyne Fles, de 1888. Haarlem Historisch Museum]] A situación de crise do sector herdada das décadas anteriores acentúase cara a mediados do século XIX, cando a crise sufrida por este sector fixeron de Royal Delft unha das escasas factorías que se mantiña, das 32 que chegaran a fundarse, aínda que nunha situación pouco prometedora. As razóns para este declive foron, fundamentalmente, a competencia que supuña a puxante marca inglesa Wedgwood e o feito de que a louza feita na China resultaba máis barata.
A propiedade da factoría neste século comeza con Henricus Arnoldus Piccardt, sucedido pola súa filla Geertruida Piccardt en 1849. Esta última foi a encargada de substituír as vellas formas de produción á man por outras que permitisen a fabricación de produtos en serie.
En 1876, o empresario e enxeñeiro de Delft Joost Thooft propúxose revitalizar a produción de azul de Delft e para iso comprou a fábrica Royal Delft, coa intención de retomar o clásico pintado á man que caracterizaba a marca. Thooft descubriu unha nova mestura de arxila moi próxima en fortaleza e brancura á que se producía en Inglaterra. Coa colaboración de Leo Senf, un dos deseñadores de máis sona da época, conseguiu levar novamente a empresa ás cotas que alcanzara nas súas orixes, no século XVII, e alcanzou o recoñecemento internacional.
Tras o seu falecemento, o seu socio Abel Labouchere converteuse en propietario total da compañía.
Século XX
miniatura|Obradoiro de pintura sobre louza nunha visita ao museo de Royal Delft En 1904, a empresa, que nese momento se chamaba De Porceleyne Fles, converteuse nunha sociedade de responsabilidade limitada. En 1916 acabouse coa descentralización da empresa que se producira xa no século XVII e unificáronse todas as actividades en Rotterdamseweg, na cidade de Delft, no edificio en que se manteñen aínda hoxe, que en 2002 recibiu o recoñecemento como monumento nacional dos Países Baixos (rijksmonument). Tres anos máis tarde, en 1919, a Casa Real dos Países Baixos recoñeceu a compañía co título de "real" (en neerlandés: koninklijk).
En 2003 a empresa celebrou o seu 350 aniversario cunha nova liña de produtos denominada Jubilee.
Corredor sahariano
miniatura|Cursorius cursor en [[Dibba, Emiratos Árabe Unidos]] miniatura|Ovo de Cursorius cursor no [[MHNT]]
O corredor sahariano, tamén chamado simplemente corredor ou corredeira, (Cursorius cursor) é unha ave limícola da familia Glareolidae. Ambas as palabras do seu nome científico proceden do latín cursor, 'corredor', debido ao seu costume de correr para cazar insectos no chan en rexións secas abertas semidesérticas de Asia e norte de África.
Descrición
Teñen patas e ás longas e peteiros lixeiramente curvados cara abaixo. A plumaxe do corpo é de cor area, que se vai facendo abrancazado na parte inferior da barriga. As plumas primarias da parte superior da á e a parte inferior da á son negros. O píleo e caluga son grises e ten unha liña ocular negra e un supercilio branco.
En voo lembra unha Glareola cos seus relaxados batidos de ás, ás bicudas e parte inferior das ás negra.
Subespecies
Distínguense tres subespecies, que son:
Taxonomía
Na obra de Hayman Shorebirds trátase a forma do leste littoralis como unha raza do corredor somalí Cursorius somalensis en vez de do corredor sahariano. Algunhas autoridades consideran que o C. somalensis, o C. rufus e o C. cursor son conespecíficos.
Distribución
É unha especie característica de ambientes áridos subdesérticos, cuxa principal área de distribución mundial é a banda do Sahel e a península de Arabia. De maneira máis descontinua, tamén existen núcleos reprodutores en áreas ao norte do deserto do Sáhara, incluídas bioxeograficamente dentro da rexión Paleártica occidental.
Na península Ibérica existen algunhas citas homologadas, predominantemente primaverais, costeiras e meridionais, incluíndo un caso confirmado de reprodución en Almería durante 2001.
As illas Canarias acollen unha significativa poboación residente de corredor sahariano, concentrada na súa práctica totalidade en Lanzarote e Fuerteventura. Non obstante, no pasado tamén era localmente abundante no sur de Gran Canaria, pero terminou por extinguirse contra finais do século XX, debido á alteración ou completa eliminación das áreas semiesteparias desta illa. En Tenerife non hai probas claras da súa presenza como reprodutor, aínda que a especie é un visitante relativamente habitual das zonas máis áridas do sur da illa.
En Galicia é unha ave accidental rara.
É un migrador parcial, e os individuos do norte e noroeste invernan na India, Arabia e a marxe meridional do Sáhara. Algunhas aves tamén se reproducen nas rexións desérticas do noroesta da India e Paquistán. É raro que se desprace cara ao norte da súa área, pero citouse en latitudes tan setentrionais como Finlandia, Irlanda ou Gran Bretaña.
Reprodución
Poñen dous ovos nun oco escarvado no chan. A estación reprodutora vai de febreiro a setembro, pero poden reproducirse tamén en outono e inverno cando as condicións locais (especialmente a chuvia) son favorables.
Bibliografía
De Juana, E. 2006. Aves raras de España. Un catálogo de especies de presentación ocasional. Lynx Edicions. Barcelona.
Martín, A. e Lorenzo, J. A. 2001. Aves del archipiélago canario. Francisco Lemus Editor. La Laguna.
Perrins, C. (Ed.) 1998. The complete birds of the Western Palearctic on CD-ROM. Oxford University Press. Oxford.
Aleksei Antonov
Aleksei Innokentievich Antonov, nado en Hrodna o 15 de setembro de 1896 e finado en Moscova o 18 de xullo de 1962, foi un xeneral soviético que participou no desenvolvemento de case todas as operacións significativas do Exército Vermello dende decembro de 1942 no decurso da segunda guerra mundial.
Primeiros anos
Seu pai, Innokentii Antonov, fillo de militar, era oficial de artillería e súa nai era Teresa Antonova. Por parte de pai era tártaro keräşen e a súa nai era polaca, filla dun exiliado enviado a Siberia por participar na revolta de xaneiro (1863-1864). Aleksei naceu na cidade belarusa de Hrodna onde seu pai estaba destinado, foi o segundo fillo da familia, tras a súa irmá máis vella, Liudmila. En 1904 a Innokentii destinárono a Ostroh (Ucraína) e Aleksei estudou na escola da cidade. En 1908 morreu seu pai, e a familia viviu da pensión da nai que completaba dando clases preparatorias a estudantes da localidade. En 1914 logo do comezo da primeira guerra mundial a familia estableceuse en Petrogrado, onde a nai tiña familiares. Ao ano seguinte morreulle a nai.
Entreguerras
No curso 1936-1937 foi profesor da reorganizada Academia de Estado Maior do Exército Vermello, onde daban clase a elite dos teóricos da arte militar soviética: Mikhail Alafuso, Dmitrii Karbishev ou Evgenii Shilovskii e tivo como alumnos a recoñecidos militares como Aleksandr Vasilevskii, Leonid Govorov, Ivan Bagramyan ou Nikolai Vatutin. En xullo de 1937 serviu como xefe de Estado Maior do distrito militar de Moscova coa misión de organizar novos escenarios por mor da reorganización da estrutura das divisións de infantería, coa aparición de divisións de artillería antitanque e antiaéreas así como un batallón de carros de combate e unha completamente reorganizada forza aérea.
A partir de decembro de 1938 dedicouse á docencia e investigación na Academia M. V. Frunze, en particular estudou a táctica ofensiva do exército alemán e o uso dos carros de combate durante a guerra civil española e foi un dos autores dos manuais tacticos cos que o Exército Vermello vai comezar a guerra. O 4 de xuño de 1940 ascendeu a xeneral maior e en marzo de 1941 asumiu o posto de subdirector de persoal do distrito militar de Kíiv.
Segunda guerra mundial
miniatura|Na contraofensiva das tropas soviéticas sobre Rostov foi clave a planificación que realizou Antonov baseada no seu coñecemento das tácticas do exército alemán durante os primeiros meses da campaña xermana contra da Unión Soviética. Na imaxe, oficiais do Exército Vermello estudan sobre o terreo o avance das tropas soviéticas.
Fronte Sur
O 24 de xuño de 1941 ao principiar a operación Barbarossa Antonov asumiu o posto de xefe de persoal do distrito militar especial de Kíiv coa misión de realizar unha rápida mobilización do exército e en operacións de evacuación da primeira liña de combate. En agosto asumiu as funcións de xefe de persoal da Fronte Sur. A finais de agosto e primeiros de setembro o grupo de exércitos "Sur" chegou ao Dnieper nunha ampla fronte dende Khersón ata Kíiv e a finais de setembro as tropas soviéticas loitaban por manter a rexión de Melitopol. O 5 de outubro, Antonov incorporouse ao 9º Exército para asistir o seu comandante, Fiodor Kharitonov, para evitar que as súas tropas quedasen rodeadas polo 1º Exército Panzer. Antonov xeneralizou e sistematizou a experiencia das tropas soviéticas na loita contra do exército alemán dos primeiros meses de guerra. En outubro as súas recomendacións sobre como dirixir o combate, das tácticas de recoñecemento e mais camuflaxe e da interacción entre as diferentes forzas remitíronse os cuarteis xerais das unidades na fronte e na retagarda. Esas recomendacións xogaron un papel clave na contraofensiva sobre Rostov de novembro de 1941 que planificou o propio Antonov, seguindo ordes directas de Timoshenko, organizando as forzas soviéticas involucradas e mantendo ferreamente o segredo dos movementos das tropas. A reconquista de Rostov a noite do 28 de novembro Rostov foi unha primeiras ofensivas exitosas do Exército Vermello na guerra e pola súa decisiva contribución Antonov recibiu a Orde da Bandeira Vermella o 13 de decembro e a promoción a tenente xeneral o 27 de decembro. En xaneiro de 1942 planificou a Ofensiva Barvenkovo-Lozovaya.
O 28 de xullo co inicio da batalla polo Cáucaso as frontes do Sur e do Cáucaso uníronse nunha única fronte do Cáucaso Norte so o mando de Semion Budionnii. Antonov serviu como xefe de Estado Maior da fronte, dividida en dous grupos operativos. Idea súa foi a instalación de lanzadores múltiples de foguetes en dresinas. En novembro de 1942 fíxose cargo da xefatura do Estado Maior da Fronte Transcaucásica creando as condicións para que no decurso da batalla do Cáucaso os soviéticos avanzasen en xaneiro e febreiro de 1943 os alemáns deixasen libre o norte do Cáucaso. Durante o breve período que permaneceu no posto, Antonov creou 19 divisións e 211 batallóns nacionais das diferentes nacionalidades da URSS.
Estado Maior Soviético
En decembro de 1942 o xefe do Estado Maior soviético, Aleksandr Vasilevskii, ofreceulle o posto de segundo xefe do Estado Maior soviético e director de operacións. En xaneiro de 1943 supervisou persoalmente a fronte de Briansk, coordinando as forzas da fronte na ofensiva Ostrogozhsk-Rossosh, que rematou o 27 de xaneiro coa vitoria soviética, e mais tamén na operación Voronezh-Kastornoe (24 de xaneiro-17 de febreiro). A finais de marzo volveu a Moscova e ao longo dos meses seguintes reuniuse con Stalin varias veces ao día. A partir da primavera/verán de 1943 participou no desenvolvemento de todas as campañas e operacións estratéxicas importantes das forzas armadas. A primeira foi a operación de Kursk, a súa planificación principiou en abril traballando conxuntamente con Vasilevskii e Zhukov elaboraron un plan xeral para toda a operación, á planificada ofensiva alemá na zona de Kursk opuxeron unha defensa fondamente graduada, desangrando as tropas alemás en batallas defensivas e finalmente as forzas de cinco frontes entraron á ofensiva derrotando os alemás. Na metade dos preparativos Antonov deixou a dirección de operacións para se concentrar no Estado Maior. O 27 de agosto de 1943 ascendeu a xeneral do exército.
En novembro comezaron no Estado Maior os preparativos para a campaña militar de inverno; planificouse unha despregadura de operacións ofensivas non limitadas a unha ou dúas direccións principais, senón nunha ampla fronte dende o Báltico ata o mar Negro co uso de tropas de todas as frontes, con todo tipo de unidades, e na zona costeira, co uso da armada. A atención principal ía estar nos flancos da fronte soviético-alemá: na esquerda estaba previsto liberar a marxe dereita de Ucraína, Crimea e o acceso á fronteira da URSS; na dereita, a ruta do Grupo do Exército "norte", levantar o bloqueo de Leningrado e iniciar a liberación dos estados bálticos.
A ofensiva soviética comezou o 24 de decembro de 1943, denominada ofensiva Dnieper-Cárpatos, con forzas de cinco frontes; 0 14 de xaneiro principiou a ofensiva Leningrado-Novgorod. A campaña durou ata maio de 1944, logrando o mando todos os obxectivos principais. O 26 de marzo as tropas soviéticas dirixíronse á fronteira soviético-romanesa, no tramo de 85 quilómetros do río Prut e avanzaron cara a Europa.
Xefe do Estado Maior
miniatura|Xuntanza do Estado Maior Soviético e Americano durante a Conferencia de Potsdam. Antonov sentado nunha cadeira grande cun gran mapa na mesa En febreiro de 1945, o mariscal Vasilevskii asumiu a comandancia da 3ª fronte bielorrusa, e Antonov ocupou a xefatura do Estado Maior o 4 de febreiro. Antonov gozaba de grande autoridade con Stalin, no período 1943-1945 Stalin reuniuse con Antonov polo menos 238 veces, máis que calquera outro alto mando do exército soviético e máis que todos os comandantes de todos as frontes.
O 1 de abril de 1945 aprobouse o plan da operación Berlín elaborado polo Estado Maior. O 4 de xuño de 1945 "por completar habilmente as tarefas do Alto Mando Supremo na realización de operacións militares a grande escala" o xeneral Antonov logrou a Orde da Vitoria, foi unha recompensa excepcional ao ser o resto dos galardoados como mínimo mariscais.
Nos primeiros días de xuño, Antonov e Vasilevskii dirixiron o desenvolvemento da campaña contra o Xapón. Na Conferencia de Potsdam celebrada do 17 de xullo ao 2 de agosto, Antonov informou da operación aos representantes militares dos Estados Unidos e Gran Bretaña e o 7 de agosto, Stalin asinou unha orde para o comezo das hostilidades contra o Xapón na mañá do 9 de agosto. Ao cabo de tres semanas, os soviéticos derrotaron o exército xaponés en Manchuria, Corea, as illas Kuriles e Sakhalin.
Posguerra
miniatura|Antonov coa súa dona Olga durante unhas vacacións en Checoslovaquia contra 1961 Axiña rematada a guerra, a principal misión de Antonov foi a desmobilización do exército. No verán de 1945 o Exército Vermello estaba integrado por 11.365.000 efectivos. Entre finais de 1945 e primeiros de 1946 disolvéronse todas as frontes e numerosos exércitos, corpos e unidades separadas, reducíndose tamén o número de escolas militares. Ata 1948 desmobilizáronse máis de 8 millóns de persoas, formáronse novos distritos militares, e o exército soviético quedou en arredor de 5 millóns de efectivos. Dende marzo de 1946, o xeneral Antonov volveu ser de novo o segundo xefe do Estado Maior soviético.
O 10 de febreiro de 1946 entrou no Soviet das Nacionalidades do Soviet Supremo da Unión Soviética e tamén ingresou no Comité Central do Partido Comunista da República Socialista Soviética de Xeorxia.
Castro, Miño
Santa María de Castro é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Miño. Segundo o IGE en 2013 tiña 424 habitantes (220 mulleres e 204 homes) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 442 habitantes.
Cono (célula)
miniatura|Estrutura dun cono da retina Os conos da retina do ollo humano e doutros vertebrados son células fotorreceptoras responsables da visión das cores. A densidade de conos non é igual en toda a retina; hai un gran número deles na fóvea, pero o seu número diminúe gradualmente cara á periferia da retina.
Unha cifra moi citada sobre a cantidade de conos da retina humana é a de seis millóns, que foi establecida por Osterberg en 1935. Pero en obras máis modernas, como o texto de Oyster (1999) cítanse as cifras obtidas por Curcio et al. (1990) que dan un total de 4,5 millóns de conos como media na retina humana (acompañados de 90 millóns de bastóns).
Os conos son menos sensibles á luz cós bastóns, polo que necesitan funcionar a intensidades de luz relativamente altas (dos bastóns depende a visión nocturna), pero os conos permiten a percepción das cores. Tamén poden percibir detalles visiuais fiinos e os cambios rápidos nas imaxes, porque o seu tempo de resposta aos estímulos é máis rápido co dos bastóns. Os humanos temos unha visión tricromática porque normalmente temos tres tipos de conos con diferentes fotopsinas, que presentan diferentes curvas de resposta e responden á variación de cor de distinta forma. Isto pode cambiar en casos de cegueira para as cores, e naqueles casos raros de persoas que teñen catro ou máis tipos de conos, o que lles dá unha visión tetracromática. A destrución dos conos por unha enfermidade causa cegueira. Un estudo feito en ratos que foron inxectados con opsinas nas súas retinas demostrou que existía actividade retinal cos sinais luminosos tres meses máis tarde.
Tipos
miniatura|dereita|Curva da resposta dos conos humanos dos tipos S, M, e L. Os humanos normalmente teñen tres tipos de conos. Un dos tipos responde principalmente á luz de lonxitudes de onda longas, cun pico nas cores amarelas (de 564–580 nm); este tipo denomínase xeralmente L ("longas", polas lonxitudes de onda) ou cono para o amarelo. Un segundo tipo responde principalmente a luces de lonxitudes de onda medias, cun pico nas cores verdes (de 534–545 nm), e denomínase M (de "medias" lonxitudes de onda) ou cono para o verde. O terceiro tipo responde principalmente a lonxitudes de onda curtas, de cores azuis (420–440 nm), e desígnase como S (de short "curtas") ou cono para o azul. A diferenza entre os sinais recibidos destes tres tipos de conos permite ao cerebro percibir todas as cores do espectro visible, por medio do proceso de oposición (opponent process) da visión das cores. (Os bastóns teñen un pico de sensibilidade a 498 nm, máis ou menos a medio camiño entre os picos dos conos S e M.)
A cor amarela, por exemplo, percíbese cando os conos L son estimulados lixeiramente máis cós conos M, e a cor vermella percíbese cando os conos L son estimulados significativamente máis cós conos M. De xeito similar, os tons azuis e violetas percíbense cando o receptor S é estimulado máis cós outros dous.
A razón de que os conos teñan unha agudeza visual significativamente elevada débese a que cada cono ten unha soa conexión co nervio óptico, polo que os conos poden discriminar máis rapidamente se dous estímulos están separados.
Estrutura
miniatura|esquerda|Os conos de [[aves, réptiles, e monotremas conteñen unha pinga de aceite coloreado (oil drop).]] Os conos son células fotorreceptoras, que se poden considerar neuronas modificadas. Non se poden dividir. Están empaquetados na retina paralelamente uns a outros e cos bastóns. O extremo fotorreceptor dá ás capas externas do ollo (coroide e esclerótica) e o outro extremo apunta cara ao interior do ollo. Aínda que o seu diámetro varía dependendo da zona da retina, tipicamente os conos teñen unha lonxitude de 40-50 µm, e un diámetro de 0,5 a 4,0 µm, e son máis pequenos os da fóvea. Os conos S son un pouco maiores cós outros.
O segmento externo cónico está cheo de gran número de discos membranosos amontoados, que conteñen na membrana os fotopigmentos e que están pechados, agás os discos máis próximos ao segmento interno, cuxas membranas se continúan coa membrana plasmática formando unha comunicación co espazo extracelular (isto non ocorre nos bastóns). O segmento externo está conectado co interno por medio dun cilio modificado. O segmento interno contén moitas mitocondrias orientadas lonxitudinalmente e os orgánulos habituais. Dspois do segmento interno está o corpo do cono, onde está situado o núcleo. Debaixo está a fibra interna do cono, que remata na terminación sináptica, que é grosa e con forma de maza e chámase pedículo do cono, e por el conéctase ás fibras bipolares e horizontais da retina. O fotoblanqueo pode utilizarse para determinar a disposición dos conos na retina. Isto faise expoñendo a retina adaptada á escuridade a luz de certas lonxitudes de onda, que paralizan o tipo de conos sensible a dita lonxitude de onda durante un tempo de ata 30 minutos, impedíndolles que se adapten á escuridade, facéndoos aparecer brancos contrastando cos conos grises de arredor adaptados á escuridade, cando se capta unha imaxe na retina. Os resultados indican que os conos S están situados aleatoriamante e son moito menos frecuentes cós conos M e L. A proporción de conos M e L varía moito entre as persoas con visión normal (por exemplo, varía de 75,8% L e 20,0% M, a 50,6% L e 44,2% M en dous individuos masculinos).
Enfermidades
Unha das enfermidades relacionadas con conos da retina é o retinoblastoma. O retinoblastoma é un cáncer de retina común en nenos causado pola posesión de dous alelos mutantes (homocigose) do xene do retinoblastoma (RB1), situado no cromosoma 13. A proteína codificada polo xene RB1 regula a vía de transdución de sinais, que controla que o ciclo celular sexa normal. O retinoblastoma parece orixinarse nos precursores dos conos, que perden a funcionalidade da proteína do xene RB1 e o control do ciclo celular.
Cuanza Sul
Cuanza Sul é unha das 18 provincias de Angola, localizada na rexión central do país, á beira do océano Atlántico.
A súa capital é a cidade de Sumbe que, no ano 2018, contaba cunha poboación de 313.894 habitantes.
Xeografía
A provincia ten unha superficie de 55 660 km² (o 4,7 % da superficie total do país). Segundo as proxeccións poboacionais de 2018, elaboradas polo Instituto Nacional de Estatística, conta cunha poboación de 2 109 999 habitantes, sendo a quinta provincia máis poboada de Angola.
División administrativa
A provincia está dividida administrativamente en 12 municipios con 32 comunas.
Os municipios son:
Límites
Cuanza Sur encóntrase na maxe equerda do río Cuanza que é o seu límite coas provincias de Cuanza Norte e de Malanje. Limita tamén ao norte coa provincia de Bengo; ao sur coas de Benguela e de Huambo; ao leste coa de Bié e ao oeste co océano Atlántico.
Historia
A colonizción portuguea desta provincia iniciouse na foz do río Cambongo-Negunza, en 1769, por decreto de Francisco Inocêncio de Sousa Coutinho, que foi Gobernador e Capitán Xeneral do Reino de Angola entre 1764 e 1772, que ordenou a construción dun forte-presidio denominado Novo Redondo. O río Cambongo-Negunza recebiu o seu nome en homenaxe ao entó soba (autoridade) local Negunza Cabolo.
Agora baixo a influencia administrativa do reino de Benguela, entón baixo a responsabilidade administrativa dos distritos de Luanda e Cuanza, Cuanza Sul permaneceu á marxe do desenvolvemento da colonia até principios do século XX.
O 15 de setembro de 1917 o goberno colonial decidiu dividir o distrito de Cuanza nos distritos de Cuanza Norte (con sede en Golungo Alto) e de Cuanza Sul (con sede en Porto Amboim).
No ano de 1955 a sede do distro foi transferida de Porto Amboim á cidade de Sumbe.
A provincia resultou moi afectada durante a guerra civil angolana (1975-2002). Un gran número de civís morreron nos enfrontamentos entre a Unión Nacional para a Independencia Total de Angola (UNITA) e as Forzas Armadas angolanas (FAA). As plantacións café e outros cultivos foron destruídos. Os ataques frecuentes obrigaron á xente a abandonar os seus municipios. A UNITA estableceu a súa sede central na provincia.
Ao redor de 116 000 persoas foron desprazadas e vivían en campamentos. A maioría delas eran das zonas rurais e das rexións da meseta de Bié, densamente poboada. O 17 de decembro de 2000, os combatentes da UNITA mataron a 31 soldados das FAA e saquearon vehículos, armas e preto de 20 000 litros de gasóleo en Quibala. En abril de 2001 atacaron postos das FAA e capturaron numneosas armas de fogo.
Multitude de minas terrestres atipersoa que se puxeron durante a guerra civil aínda hoxe están presentes, e o goberno outorgu contratos para desenterralas a distintas organizacións. Aínda están presentes en varias áreas. A provincia ten aínda unha alta densidade de minas terrestres.
En 2008, Agusta Urica, de 31 anos, fue coroada como a primeira Miss Landmine (Miss Minas terrestres) en Luanda, vencendo a outras 17 mulleres que perderon extremidades polas minas terrestres que aínda perduran como vestixios da guerra civil. Augusta, unha sobrevivente dunha mina terrestre que lle seccionou parte dunha perna, recibiu o galardón ante varios dignatarios e a primeira dama da nación, Ana Paula dos Santos.
Os preparativos para o concurso dese ano comezaron en 2006, cando 10 das concursantes foron trasladadas á capital angolana para participaren nunha sesión de fotos. Polo seu traballo, ás mulleres se lles pagaron 200 $ por día e se lles regalou a roupa e as xoias que usaron para as fotos. As fotos colocaráronse en liña, onde os votantes de Internet podían elixir a súa propia Miss Landmine favorita. Case 10 000 persoas de 30 países votaron, e Maria Restino Manuel, de 26 anos, Miss Landmine de Cuanza Sul, foi a gañadora de Internet, co 29 % dos votos. Ao igual que a Augusta Urica, tamén recibiu un membro protésico feito a medida.
Chao de Ombre, Ombre, Pontedeume
Chao de Ombre é un lugar da parroquia de Ombre no concello coruñés de Pontedeume na comarca do Eume. Tiña 123 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 57 eran homes e 66 eran mulleres.
Josep Fèlix Escudero
Josep Fèlix Escudero Pitarch, nado en Adzeneta en 1946, é un escritor valenciano en castelán e catalán.
Traxectoria
Comezou a escribir poesía en castelán e a súa primeira obra publicada foi Historias a la luz de una ventana ocre. En 1977 publica o seu primeiro poemario en catalán, Paraula de Miquel co que gaña o Premio Vincent Andrés Estellés. En 1983 publica Libertad Provisional e en 1984 Disursos de salvació. En 1985 sae á luz Burriana a la luz e en 2001 Presagi del Tacte. Traduciu ao castelán Anxos en tempos de chuvia de Miguel Vázquez Freire.
Paulino Alcántara
Paulino Alcántara Riestrá, nado o 7 de outubro de 1896 na illa de Panay (Filipinas) e finado o 13 de febreiro de 1964 en Barcelona (España), foi un xogador e adestrador de fútbol, que defendeu durante 15 anos as cores do FC Barcelona (1912-1927), e que ocupou o cargo de seleccionador español en 1951.
Traxectoria
Paulino Alcántara naceu en Filipinas, cando esta aínda era unha colonia española. Os seus pais eran unha muller filipina e un militar español destinado nas illas por razóns profesionais. En 1899 a familia chegou a Barcelona. Nos seus primeiros anos xogou no Universitary Sport Club, equipo hoxe desaparecido, e en 1911 foi contratado por Joan Gamper para o FC Barcelona.
Alcántara debutou no FC Barcelona o 25 de febreiro de 1912, con 15 anos e 4 meses de idade, anotando 3 goles. Hoxe aínda segue a ser o xogador mais novo en debutar e en marcar un gol co primeiro equipo do Barça. Era un xogador rápido, con potente disparo, que xogaba de medio punta facendo de enlace entre os centrocampistas e os dianteiros. En 1916 deixou o fútbol durante un ano para rematar os seus estudos de medicina en Filipinas. Xa de volta en España volveu ás ringleiras do FC Barcelona, uníndose ós Zamora, Samitier e Sagi Barba entre outros xogadores, que nos seguintes anos acadaron varias Copas do Rei e varios Campionatos de Cataluña, facendo que o Camp del Carrer Indústria no que xogaba como local o FC Barcelona quedase pequeno, obrigando a Joan Gamper a construír un novo estadio mais grande, o Camp de Les Corts.
Como xogador da selección española, disputou 5 encontros, entre 1921 e 1923, nos que anotou 6 goles. Tamén xogou coa selección catalá (1915-1924) e coa filipina.
Alcántara gañou 5 Copas do Rei e 10 Campionatos de Cataluña co FC Barcelona. Nunca xogou un encontro de Liga, xa que a súa retirada, o 5 de xullo de 1927, foi anterior á disputa da primeira edición da Liga Española, na tempada 1928-29. Alcántara retirouse con 31 anos para adicarse á medicina.
Nos anos seguintes á súa retirada, compaxinou a medicina co deporte. En 1951 foi elixido con Félix Quesada e Luís Iceta para dirixir á Selección de fútbol de España durante 3 encontros, colleitando unha vitoria e dous empates. Foron substituídos por Ricardo Zamora ó ano seguinte.
Árni Magnússon
Árni Magnússon (ou Arne Magnussen en danés) (1663 - 1730) foi un investigador islandés, considerado un dos heroes nacionais de Islandia.
Neto e fillo de pastores luteranos, en 1782 marchou a Copenhaguen para estudar na universidade, ao rematar converteuse en axudante de Thomas Bartholin, o anticuario real. Entre 1695 e 1697 viaxa por Alemaña e nese ano aséntase definitivamente na capital dinamarquesa. Foi profesor da Universidade de Copenhaguen dende 1701. Entre 1703 e 1713 estivo en Islandia como membro da Comisión Real encargada de mellorar as condicións dos islandeses e de realizar o censo. Magnússon recolleu 2.000 documentos medievais islandeses no coñecido como Códice Arnamagnæan, o máis antigo deles do século XII.
A Mediña, Ombre, Pontedeume
A Mediña é un lugar da parroquia de Ombre no concello coruñés de Pontedeume na comarca do Eume. Tiña 19 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 12 eran homes e 7 eran mulleres.
Río Alster
miniatura|O río Alster ao seu paso por Hamburgo, comezos do século XX miniatura|dereita|Alster Alster é un río do norte de Alemaña. Nace en Henstedt Moor, en Schleswig-Holstein e logo de percorrer 53 quilómetros desemboca no Elba.
O Alster entra canalizado na cidade de Hamburgo ata formar dous lagos artificiais, Außenalster e Binnenalster
Vilina
miniatura|300px|O [[feixe de hélices no dominio auricular da vilina de polo.]] A vilina é unha proteína que se une á actina de 92,5 kDa específica de tecido asociada co feixe central de actina do bordo en cepillo de certas células epiteliais. A vilina contén moitos dominios de tipo xelsolina rodeados no extremo C-terminal por unha pequena rexión con forma de "auricular" de son (de 8,5 kDa) consistente nun feixe de tres hélices de pregamento rápido e independente, que está estabilizado por interaccións hidrófobas. Este dominio auricular (headpiece  na literatura inglesa) é unha proteína frecuentemente estudada en dinámica molecular debido ao seu pequeno tamaño e cinética de pregamento rápida e á súa curta secuencia primaria.
Estrutura
A vilina consta de sete dominios, seis dominios homólogos que constitúen o núcleo do extremo N-terminal e o dominio restante constitúe a caparuza C-terminal. A vilina contén tres sitios de unión fosfatidilinositol 4,5-bifosfato (PIP2), un dos cales está localizado no auricular e os outros dous na parte central. O dominio central (core) comprende aproximadamente 150 residuos de aminoácidos agrupados en seis repeticións. Nesta zona central está o auricular C-terminal hidrófobo de 87 residuos. O auricular ou headpiece (HP67) está formado por unha compacta cadea proteica pregada de 70 aminoácidos no C-terminal. Este auricular contén un dominio de unión á actina F. Os residuos K38, E39, K65, 70-73:KKEK, G74, L75 e F76 rodean unha parte central hidrófoba e crese que están implicados na unión da actina F á vilina. Os residuos E39 e K70 forman unha ponte salina enterrada dentro do auricular, que serve para conectar os extremos N e C-terminais. Esta ponte salina pode tamén orientar e fixar os residuos C-terminais implicados na unión á actina F, xa que en ausencia desta ponte salina non ocorre esta unión. As cadeas laterais do residuo W64 forman unha “caparuza” hidrófoba, que está completamente conservada en toda a familia da vilina. Baixo esta caparuza hai unha coroa de posicións alternativamente cargadas positiva e negativamente. A vilina pode sufrir modificacións postraducionais como a fosforilación da tirosina. A vilina ten a capacidade de dimerizarse e o sitio de dimerización está localizado no extremo amino da proteína.
Expresión
A vilina é unha proteína que se une á actina que se expresa principalmente no bordo en cepillo de células epiteliais en vertebrados, pero ás veces exprésase en todas partes en plantas e en protistas. A vilina está localizada nas microvilosidades do bordo en cepillo do epitelio que tapiza o interior do tracto dixestivo e túbulos renais en vertebrados.
Función
A vilina crese que funciona na agrupación en feixes, nucleación, cuberta dos extremos (capping) e corte dos filamentos de actina. En vertebrados, as proteínas vilina colaboran no soporte dos microfilamentos das microvilosidades dos bordos en cepillo. Porén, os ratos knockout parecen mostrar microvilosidades ultraestruturalmente normais, o que indica que a función da vilina non se comprende de todo; pode xogar un papel na plasticidade celular ao cortar filamentos de actina F. O núcleo de vilina de seis repeticións é o responsable do corte da actina en presenza de Ca2+, mentres que o auricular encárgase das unións cruzadas e formación de feixes (que é independente do Ca). Postúlase que a vilina é unha proteína controladora do corte da actina inducido por Ca2+ nos bordos en cepillo. O Ca2+ inhibe a clivaxe proteolítica dos dominios do núcleo N-terminal de 6 repeticións, a cal inhibe o corte da actina. En ratos normais o incremento dos niveis de Ca2+ induce o corte da actina pola vilina, mentres que en ratos knockout para a vilina esta actividade non ocorre en resposta á elevación dos niveis de Ca2+. En presenza de baixas concentracións de Ca2+ o auricular da vilina funciona agrupando en feixes os filamentos de actina, mentres que en presenza de altas concentracións de Ca2+ a N-terminal cobre e corta estes filamentos. A asociación de PIP2 coa vilina inhibe o cubrimento dos extremos da actina e a acción de corte e incrementa a unión da actina na rexión do auricular, posiblemente por medio de cambios estruturais na proteína. O PIP2 incrementa a unión en feixes da actina non só por diminuír a acción de corte da vilina, senón tamén ao disociar as proteínas da caparuza, liberando monómeros de actina das proteínas secuestradoras e estimulando a nucleación da actina e o establecemento nela de enlaces cruzados.
Subdominio de vilina
O subdominio C-terminal do auricular da vilina VHP67, denominado VHP35, está en parte estabilizado por un grupo enterrado na molécula de tres residuos de fenilalanina. O seu pequeno tamaño e alto contido helicoidal crese que promove unha maior rapidez de pregamento e isto foi confirmado experimentalmente.
Ten unha topoloxía simple consistente en tres hélices α que forman unha zona central hidrófoba ben empaquetada.
August Petermann
August Heinrich Petermann, nado en Bleicherode, preto de Nordhausen, en 1822 e finado en 1878, foi un xeógrafo e cartógrafo alemán.
Traxectoria
Naceu aos dezasete anos entrou na Escola xeográfica de arte de Potsdam e en 1845 trasladouse a Edimburgo para traballar como axudante de Keith Johnston na realización dunha edición inglesa do Atlas de Xeografía Física de Heinrich Berghaus.
En 1847 pasou a residir en Londres e en 1854 converteuse director do Instituto Xeográfico de Justus Perthes de Gotha, e fundou a revista Petermanns_Geographische_Mitteilungen en 1855. Petermann foi o editor da 4ª, 5ª e 6ª edicións do Stielers Handatlas.
A súa obra axudou a fixar a xeografía do interior de África e das rexións do Polo Norte.
A Orela, Ombre, Pontedeume
A Orela é un lugar da parroquia de Ombre no concello coruñés de Pontedeume na comarca do Eume. Tiña 19 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 10 eran homes e 9 eran mulleres.
Zetta-
Zetta (símbolo Z) é un prefixo do Sistema Internacional de Unidades que indica un factor de 1021, ou 1 000 000 000 000 000 000 000, isto é, mil trillóns de algo.
Adoptado en 1991, vén do latín septem, que significa sete, por ser equivalente a 10007.
Outro prefixo do mesmo valor, Hepa, en desuso, foi introducido de xeito informal anos antes da promulgación de Zetta, proveniente do grego (hepta) (ἑπτά), que tamén quere dicir sete.
Na informática, zetta pode significar 270, en vez de 1021, especialmente cando se fala do byte (zettabyte).
.
Exa-
exa (símbolo E) é un prefixo do Sistema Internacional de Unidades que indica un factor de 1018, ou 1 000 000 000 000 000 000, isto é, un trillón de algo.
Na informática, exa pode significar 260, especialmente cando se utiliza como prefixo de byte (exabyte).
תחיליות במערכת היחידות הבינלאומית
Comunicación (linguaxe)
miniatura|Un modelo simple de comunicación: un [[emisor transmite unha mensaxe a un receptor.]] A comunicación (do latín communicare, "tornar común", "trocar ou asociar opinións", "conferenciar") é unha función da linguaxe, considerada comunmente como primordial.
Comunicarse, significa polo tanto, estar en relación con; representa a acción de pór en común, de compartir ideas, sentimentos, actitudes. É un intercambio de experiencias socialmente significativo, un esforzo para a converxencia de perspectivas. A comunicación é a resposta dun ser vivo a un estímulo. Se o estímulo é ignorado polo individuo, non hai comunicación, pois a mensaxe sen resposta non pode considerarse un acto comunicativo. Polo tanto, a comunicación implica a participación dun emisor e un receptor que interaccionan intercambiando mensaxes, emitindo e recibindo información.
Función comunicativa: considérase como base para o desenvolvemento lingüístico. A linguaxe posibilita a integración do suxeito no medio social; é o vehículo regulador de comportamentos, relacións afectivas e sociais así como soporte de regras culturais.
Formas de comunicación
Dependendo das clases de signos que se empregue, diferénciase a comunicación non verbal e a comunicación verbal.