cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Soledad Cazorla
Traxectoria
En 2005 foi ascendida a Fiscal de Sala contra a Violencia sobre a Muller a proposta do fiscal xeral do Estado, Cándido Conde-Pumpido. En outubro de 2010 foi renovada no seu cargo. Formaba parte do Observatorio contra a Violencia de Xénero, un organismo creado polo Consello Xeral do Poder Xudicial no que participa a Fiscalía Xeral do Estado. Caracterizouse polas súas críticas á escasa dotación orzamentaria da norma e á súa deficiente aplicación. Tamén polo seu compromiso na loita para a protección das menores vítimas de violencia machista.
As súas intervencións en foros públicos, conferencias, reunións con asociacións de mulleres foron constantes durante o exercicio da súa responsabilidade como Fiscal contra a Violencia da Muller. Tamén a súa participación en encontros internacionais en defensa dos dereitos da muller (Francia, Reino Unido, Marrocos, República Dominicana, Bolivia, Ecuador, China ou Níxer) e nacionais de Xuristas, colaborando en publicacións e artigos ao redor de diferentes materias relacionadas co Dereito Penal.
Estaba casada co xornalista Joaquín Tagar e tivo 3 fillos. Faleceu aos 60 anos en Madrid o 4 de maio de 2015 por mor dun derramo cerebral.
Compromiso cos menores vítimas da violencia de xénero
Defensora da igualdade, e cun alto compromiso persoal e profesional na loita contra a violencia de xénero, a súa carreira profesional estivo estreitamente vinculada ao desenvolvemento desta lei en España, destacando a súa implicación na necesidade de que o papel da fiscalía contribuíse a un adecuado tratamento das mulleres vítimas no proceso xudicial e, en especial, na necesidade de protexer aos nenos e as nenas que tiñan que convivir coa dura realidade da violencia contra as súas nais.
Fondo de Bolsas Fiscal Soledad Cazorla Prieto
miniatura|Tribunal Supremo O 19 de febreiro de 2016, data na que Soledad Cazorla cumpriría 61 anos, presentouse o Fondo de Bolsas Fiscal Soledad Cazorla Prieto, un fondo de axudas para o desenvolvemento persoal, apoio educativo e reparación do dano ocasionado ás nenas e nenos que perderon á súa nai por mor da violencia de xénero. O Fondo está impulsado pola familia da fiscal e a Fundación Mulleres.
Dolo (dereito)
Do latín "dolus", o dolo é o termo legal que describe o coñecemento ou vontade de realizar o tipo obxectivo dun delito (dolus naturalis).
Tamén se di que é a forma máis grave da culpabilidade e adoita definirse como conciencia ou vontade dun resultado típico.
Nos actos xurídicos, vontade maliciosa de enganar a alguén ou de incumprir unha obriga.
Contexto
Nas diferentes escolas penais modernas, a discusión en relación co dolo escenificouse principalmente sobre o alcance que se lle da ao elemento cognitivo do mesmo e a súa situación sistemática: Tamén se pode definir como aquela intención positiva de causar dano ou prexuízo na persoa o unha propiedade doutro.
Dereito natural e dereito positivo
É no dereito positivo onde o dolo adquire unha especial importancia, xa que é no seu contexto onde a vontade ou conciencia na realización dun feito poden ter consecuencias para o individuo.
O Dolo no Dereito Penal
miniatura
Dereito Penal
O dereito penal e o conxunto de normas xurídico – positivas (normas establecidas nun momento dado ou vixentes) reguladoras do poder do Estado, que definen como delitos ou estados perigosos certos presupostos, aos que se lle asignan certas penas ou medidas de seguridade. Tamén se di que é a parte do dereito que estuda o fenómeno criminal: o delito, o delincuente e a pena. Conxunto de normas xurídicas establecidas polo Estado, con rango de lei, que tipifican os delitos, as faltas e as súas penas ou medidas de seguridade. Facultade do Estado para establecer normas penais e aplicalas aos infractores das mesmas. Por todo isto, o dereito penal é positivo, público e imperativo.
A infracción penal: o delito e a falta
O artigo 5 do código penal, di que “non hai pena sen dolo ou imprudencia”. O artigo 10 di que “son delitos ou faltas as accións e omisións dolosas ou imprudentes penadas pola lei”. Deste xeito, deducimos as seguintes consecuencias:
Elemento intelectual ou cognoscitivo
Para actuar de xeito doloso, o suxeito debe saber que é o que fai e coñecer os elementos que conforman o feito tipificado como delito. Dito coñecemento constitúe así un requisito previo á vontade (non se pode facer algo se non se sabe primeiro que se vai a facer).
Porén, non é necesario que o suxeito antes de actuar realice unha reflexión sobre a súa futura acción, e suficiente con que el mesmo recoñeza que na situación concorren os elementos obxectivos descritos ou tipificados como feito delitivo.
Por outra parte, tampouco é imprescindíbel que o suxeito teña un coñecemento exacto de cada un dos elementos típicos (tipificados como delito), senón que é suficiente con que posúa un coñecemento aproximado da significación social ou xurídica dos elementos do tipo. Por exemplo, no caso dun roubo, non é necesario que o suxeito coñeza exactamente o significado do concepto de "cousa moble allea"; é suficiente que o individuo sexa consciente de que está subtraendo un obxecto ao seu dono.
Elemento volitivo
Para que se dunha actuación dolosa non é dabondo co coñecemento dos elementos dun feito típico, e preciso tamén querer realizalo.
É a concorrencia desa vontade o que fundamenta o maior desvalor da acción do tipo de inxusto doloso fronte ao imprudente: quen actúa co dolo decidiuse en contra do ben xurídico protexido no tipo correspondente.
En función da maior ou menor intensidade con que se presenten os seus elementos, poden identificarse 3 clases de dolo: O intervalo de pena establecido no correspondente tipo de inxusto aplícase igualmente ás 3 formas de dolo, de xeito que, en realidade, a distinción ten relevancia sobre todo á hora de marcar a fronteira entre o tipo doloso e o imprudente: onde remata o dolo eventual, comeza a imprudencia consciente.
Dolo directo ou de primeiro grao
Adoita identificarse coa intención ou propósito. A finalidade do suxeito que actúa con dolo directo coincide exactamente coa produción do resultado.
Dolo indirecto ou de segundo grao
A finalidade do suxeito non é producir o resultado, pero este asúmese como consecuencia necesaria do que se desexa.
Dolo eventual
É a forma máis débil de dolo, xa que nestes supostos tanto o elemento cognoscitivo como o volitivo aparecen menos intensamente. A finalidade do suxeito que actúa con dolo eventual non é producir o resultado, pero recoñece a posibilidade de que este se produza e non obstante segue actuando.
Diferenza entre dolo e imprudencia
O dolo implica, como xa dixemos anteriormente, o coñecemento e a vontade de realizar os elementos obxectivos do tipo penal.
A imprudencia e a falta de dilixencia debida. Infrínxese unha norma de comportamento axeitado. A falta de dilixencia non é un coñecemento e unha vontade de querer facer un tipo penal. Actúase de maneira non dilixente, Infrínxese a norma que se esixe. Non existe carácter de vontade.
Pedrazas, Chaveán, Chandrexa de Queixa
Pedrazas é un lugar da parroquia de Chaveán no concello ourensán de Chandrexa de Queixa na comarca da Terra de Trives. Tiña 14 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 6 mulleres.
Thomas Owen Clancy
Thomas Owen Clancy é un académico e historiador estadounidense especializado na literatura das Idades Escuras celtas, especialmente en Escocia. Graduouse na Universidade de Nova York, e o fixo o seu doutoramento na Universidade de Edimburgo. Traballa na Universidade de Glasgow, onde foi nomeado profesor de celta en 2005.
Manuel Lourenzo
Manuel María Lourenzo Pérez, nado en Ferreira do Valadouro o 15 de abril de 1943, é un actor, dramaturgo, director teatral, conferenciante, tradutor galego, e dinamizador de diferentes iniciativas teatrais.
Traxectoria
Manuel Lourenzo cursou estudos de Maxisterio, é Licenciado en Interpretación polo Institut del Teatre de Barcelona. Entre 1962 e 1964, viviu en Alemaña. Volta a Galiza e, en 1965, crea na cidade da Coruña (xunto con Francisco Pillado Mayor) o Grupo de Teatro O Facho, grupo ligado á Agrupación Cultural O Facho e que marca, a xuízo de autores como Laura Tato ou Manuel F. Vieites, o inicio do teatro independente en Galicia. En 1967 funda o Grupo de Teatro Circo, de vital importancia dentro da historia do teatro galego, activo até 1976. Co Teatro Circo acudirá ás Xornadas de Teatro de Pontevedra de 1971 e mais ás Mostras de Teatro Abrente de Ribadavia (1973-1980), citas de necesaria referencia dentro do contexto do Teatro Independente. En 1978 funda, de novo xunto a Francisco Pillado, a Escola Dramática Galega, e codirixe con este autor os Cadernos da Escola Dramática Galega, os cales viron nacer ao seu abeiro personalidades do noso teatro como Xesús Pisón, Miguel Anxo Fernán-Vello ou Henrique Rabunhal.
En 1979 publica, igualmente en coautoría con Pillado Mayor, a monografía O teatro galego, libro pioneiro e aínda de referencia aínda hoxe en día dentro do ámbito do estudo da dramática.
Colaborador na prensa diaria e en revistas especializadas de teatro: Primer Acto, Yorick, Antzerti, Escena, CasaHamlet etc.
No ano 1990 crea o Clube de Teatro Elsinor, en 1995 saca á luz (tamén con Pillado Mayor) a colección Cadernos de Teatro. En 1997 recibiu o Premio Nacional de Literatura Dramática, por Veladas indecentes.
No ano 1998, xunto con Santiago Fernández, crea a escola teatral Casahamlet.
No 2007 foi nomeado socio de honra da Asociación de Escritores en Lingua Galega. No 2017 foi recoñecido como Profesor Honoris Causa pola ESAD de Galicia.
O 14 de xuño de 2022, foi o protagonista dun acto no que se lembrou a súa traxectoria e viron a luz as súas Obras Completas, evento organizado pola Fundación Galiza Cultura e a A.C. O Galo.
Un dos máis experimentados actores de teatro de Galicia, é ademais profesor de interpretación e actor de dobraxe. Ten colaborado en vídeo, cine e televisión, como en 1977 Quelques fleurs de saintété, de Jean-Pierre Jeanneson e a de 1988 Del Miño al Bidasoa de José Briz.
Obra de creación
Autor de aproximadamente 150 obras dramáticas, o seu teatro volta aos temas da traxedia grega para denunciar situacións históricas (como o franquismo, a Transición...). Laura Tato Fontaíña destaca o seu interese polas figuras femininas que cumpren o rol da femme fatale e polas pezas de mulleres apaixonadas, no medio dunha mestura entre nostalxia, humor e fantasía. Concibiu tamén obras dramáticas nas que se ironiza con aspectos teóricos da dramática.
Algunhas das súas obras máis destacadas son:
Obra completa
Os catro volumes editados por Galiza Cultura recollen preto de 50 anos da produción teatral. O primeiro volume abrangue a dramaturxia comprendida entre 1960 e 1982, o segundo vai de 1983 até 1996, o terceiro de 1997 ata 2006, e o cuarto de 2007 até 2009.
Obra ensaística
Manuel Lourenzo é tamén autor de libros e artigos teóricos sobre o teatro galego. Os máis destacábeis son:
Premios
Durante a súa carreira, Manuel Lourenzo colleitou numerosos premios literarios e teatrais. Estes son:
Martha and the Vandellas
Martha and the Vandellas foi un girl group formado pola Motown nos anos 60. Martha Reeves, Annette Beard, Gloria Williamson e Rosalind Ashford fundaron un grupo chamado The Del-Phis en 1960, posteriormente lanzando un disco con pouco éxito co nome The Vels. Reeves, entón secretaria na Motown, foi chamada en para gravar despois de que Mary Welss non aparecese para a sesión do estudio. "I'll Have to Let Him Go" converteuse no primeiro sinxelo de Martha and the Vandellas.
O seu seguinte sinxelo, "Come and Get These Memories", foi un grande éxito, ao que seguiu "(Love Is Like a) Heat Wave" e "Quicksand". "Dancing in the Street" (1964) converteuse entón no maior éxito do grupo. Despois de cambios na formación, as Vandellas deixaron a Motown e acabaron por se separar en 1972.
Isaac Turienzo
Isaac Turienzo, nado en Xixón o 14 de febreiro de 1961, é un pianista de jazz asturiano.
Traxectoria
Criado en Avilés, desde 1987 participa en diversas formacións jazzísticas do principado e en 1988 fundou New Steps Jazz Band, sexteto que logo sería o cuarteto formado por Szabolcks Korkos, Félix Morales e Miguel Ogando, e que co nome de New Steps Jazz Quartet representou a Asturias en varios certames jazzísticos. Até que en 1990 formou o Isaac Turienzo Trio (que agora inclúe a Miguel Ángel Chastang no baixo e Paulo Bandeira na batería) e leva desde aquela tocando Jazz por todo o mundo. En 1998 estreou Concerto para Trío de Jazz e Cuarteto de Corda xunto aos solitas dos virtuosos de Moscova.
Foi un dos pianistas elixidos para participar no concerto Pianos para Tete celebrado no Colexio San Xoán Evanxelista de Madrid.
Malecón da Habana
O Malecón da Habana é un dique que se estende ó longo de 8 quilómetros pola costa norte da cidade da Habana. Comezouse a construír en 1901, durante o goberno provisional dos Estados Unidos na illa. O Malecón inclúe unha grande avenida de 6 carreiros e un ancho muro de cemento de 7000 metros de lonxitude que constitúe un dos lugares de encontro máis visitados da capital cubana, así como un dos máis turísticos.
A súa construción realizouse por etapas sucesivas e durou cerca de cincuenta anos,
Rayo Vallecano de Madrid
O Rayo Vallecano de Madrid é un club de fútbol español do barrio de Vallecas, na cidade de Madrid. Foi fundado en 1924 e actualmente compite na Primeira división española.
O equipo xogou 18 tempadas en Primeira División, 34 en Segunda, 5 en Segunda B e 11 en Terceira. Na tempada 2000/01 xogou a Copa da UEFA como equipo con menos tarxetas de Europa, sendo a única participación europea do equipo ata o momento.
Historia
O 29 de maio de 1924 fundouse a Agrupación Deportiva El Rayo.
Desde 1931 ata 1936 participou no campionato da Federación Obreira de Fútbol. Encadrouse dentro da Federación Castelá de Fútbol ao terminar a Guerra Civil en 1939.
Nunha xunta realizada o 13 de novembro de 1947 acordouse renomear ao club como Agrupación Deportiva Rayo Vallecano. Ademais acordouse utilizar o escudo do concello de Vallecas.
A partir de 1949, por un acordo co Atlético de Madrid, engadiu á súa uniformidade a actual e soada raia vermella cruzada na súa camiseta, a semellanza da do equipo arxentino River Plate con quen ten unha amigable relación.
O equipo estivo ao bordo da desaparición en 1984.
En 1992, ao converterse en sociedade anónima deportiva, o empresario xerezano José María Ruiz-Mateos comprou a maior parte das accións e converteuse en presidente do Club. En 1994 sucedeulle a súa esposa, María Teresa Rivero Sánchez-Romate. O estadio leva agora o nome da súa presidenta.
Na actualidade conta cun grupo ultra de ideoloxía Antifascista chamado Bukaneros; fundado en 1992.
Ademais do equipo de fútbol, o Rayo Vallecano mantén unha Fundación de carácter social, centrada na educación, e no deporte como medio de educación física e moral.
Aínda que o Rayo Vallecano non gañou ningún título, a tempada 2000-01 viuse honrado cunha boa participación na copa da UEFA grazas á clasificación UEFA Fair Play (Xogo Limpo, menor número de cartóns sancionados na tempada 1999-00). Alcanzou os cuartos de final da competición tras derrotar ao Constel·lació Esportiva (0-10, 6-0), Molde FK (0-1, 1-1), Viborg FF (1-0, 2-1), FK Lokomotiv Moskva (0-0, 2-0) e Girondins de Bordeaux (4-1, 1-2). Foi eliminado polo Deportivo Alavés (3-0, 2-1), equipo que finalmente sería subcampión do trofeo ese ano.
Ademais tamén lle honra o ser líder da Primeira División durante varias xornadas seguidas (4).
A tempada 2007-08, tras proclamarse campión do grupo I de Segunda División B e superar a promoción de ascenso, tras derrotar ao Benidorm (1-1 e 1-0) e ao Zamora (0-1 e 1-1), logrou regresar a Segunda.
Na tempada 2008-09, recentemente ascendido de 2ªB, o equipo vallecano acaba a Liga en quinta posición con 70 puntos, e co trofeo Zamora en mans do seu porteiro titular, David Cobeño, como porteiro menos goleado do torneo. Cobeño tamén foi protagonista nun partido de Liga fronte ao Elche CF, no que o porteiro rayista marcou un gol desde a súa propia portería.
Datos do club
miniatura|dereita|250px|Entrada ao [[estadio Teresa Rivero, onde se pode ver o escudo do Rayo Vallecano.]]
Premio Xohana Torres
O Premio Xohana Torres é un premio outorgado polo Concello de Santiago de Compostela que honra a figura de Xohana Torres e procura recuperar a memoria histórica das mulleres de Santiago de Compostela. Ten dotación económica.
Traxectoria
Comezou a convocarse no ano 1993, inicialmente na modalidade de investigación, en 2009 e 2010 reorientouse cara ao ensaio, deixou de convocarse entre os anos 2011 e 2015 e recuperouse no ano 2016, orientándoo á recuperación da memoria histórica das mulleres de Santiago de Compostela.
Está dotado con 2500 euros e a publicación da obra polo Servizo de Publicacións da Universidade de Santiago de Compostela.
Brulote
Ás veces, o brulote, quedaba abandonado á deriva impulsado pola corrente ou polos ventos e, outras, tentábase colocar preto do obxectivo durante a noite. Tras quedar engachado polos ganchos de abordaxe, prendíaselle lume para que incendiase o obxectivo mentres a tripulación que o achegara fuxía en botes.
Historia
Aínda que foron moi usado durante os séculos XVI e XVII, a súa orixe pode ser rastrexar até a Antigüidade clásica pois os tirios empregaron esta clase de buques contra Alexandre o Grande, e tamén para apoia-la frota cartaxinesa contra a mariña romana. O seu uso foi moi relevante durante o sitio de Antuerpen (1584-1585) por Alexandre Farnesio, cando o enxeñeiro Gianibelli utilizounos para intentar destruír a ponte de barcas construída sobre o río Escalda. Outro episodio foi durante o combate de Tolon en 1744.
Ducado de Normandía
O Ducado de Normandía ten a súa orixe no Tratado de Saint-Clair-sur-Epte, acordado en 911 entre o rei Carlos III de Francia (Carlos III o Simple) e o xefe viquingo Hrolf Ganger. A cambio de xurar lealdade ó rei de Francia, protexer as terras das invasións doutros pobos viquingos, converterse á fe católica e casar con Giselle, filla ilexítima do rei, Rollon e os seus «Homes do Norte» (os normandos, do latín Northmannorum) reciben o Condado de Ruán, o Pays de Caux e o Pays de Talou (rexión de Dieppe), terras conquistadas polos normandos. Constitúen a Alta Normandía, é dicir, a Normandía máis antiga, en contraposición ós territorios incorporados posteriormente ao ducado, que forman a Baixa Normandía.
Brulote
Bibliografía
O contido deste artigo incorpora material do tomo 9 da Enciclopedia Universal Ilustrada Europeo-Americana (Espasa), cuxa publicación foi anterior a 1938, polo que se atopa no dominio público.
Ducado de Normandía
Orixe
Inicialmente, a capital foi a cidade de Ruán. Posteriormente, trala expansión do ducado cara ó oeste, a capital foi trasladada a Caen. En 928 engádense os condados de Évreux, Hiémois (rexión de Bayeux) e Bessin (rexión de Argentan e Falaise). En 931-934, Guillerme I Longa Espada incorporou os territorios de Cotentín e Avranches. En 933 incorporáronse as illas Anglonormandas, situadas na canle da Mancha.
Consolidación do Ducado
Os condes de Normandía (convertidos en duques arredor de 1010) dedicáronse a defender a integridade do seu territorio, fronte ás revoltas doutros príncipes viquingos instalados na rexión, así como das invasións dos seus poderosos veciños, como o conde de Blois e o conde de Flandres. Mentres que noutras partes de Europa occidental, os viquingos víronse obrigados a retirarse dos territorios conquistados, os normandos conseguen manterse no poder e construír un Estado consolidado.
O conde Ricardo I de Normandía (930-996), fillo de Guillerme I Longa Espada, será o artífice do novo ducado. A forza e a riqueza dos diversos xefes viquingos do territorio normando, proviñan dunha estratexia baseada en expedicións predatorias. Para asegurar os territorios recentemente adquiridos, Ricardo I estabeleceu vencellos de vasalaxe cos príncipes escandinavos, garantindolles en troques protección e participación nos botíns das súas expedicións guerreiras. Estes vencellos materializáronse con unións matrimoniais entre os xefes locais e a familia condal, como o demostraría a unión de Ricardo I con Gunnora de Crepon.
miniatura|dereita|250px|A organización eclesiástica do Ducado de Normandía (bispados e principais mosteiros no século XI). A conversión ó catolicismo e a cerimonia do bautismo consagraban esas alianzas segundo a tradición franca, polo que a relixión era empregada como un forte elemento de cohesión e un sólido apoio ó poder crecente do conde de Ruán. Prosiguindo coa labor iniciada polo seu pai, Ricardo I restaurou o catolicismo en toda Normandía, creando mosteiros e restabelecendo os antigos bispados.
A Normandía anglonormanda
Na década dos anos 1150, e trala unión de Normandía con Anjou e Aquitania, así como o acceso dos Plantegenêt ó trono de Inglaterra, os normandos chegaron a controlar a metade de Francia e a totalidade de Inglaterra, minguando así o poder de Francia. Porén, tecnicamente, os normandos seguían a ser vasalos do rei francés.
Trala conquista normanda, as relacións políticas entre os anglonormandos e Francia complicáronse, xa que os primeiros seguían conservando as súas posesións en Normandía como vasalos que xuraron lealdade ó rei de Francia, pero ó mesmo tempo mantiñan unha relación de igualdade ó tratar cos reis de Inglaterra. Algúns expertos coidan que a conquista normanda supuxo o estancamento cultural e económico de Inglaterra durante case os 150 anos seguintes, xa que os reis de Inglaterra preferiron gobernar dende cidades como Ruán, e concentraron todo o seu interese nas súass posesións continentais que lles resultaban máis lucrativas. Porén, outros opinan que os Duques-Reis normandos descoidaron os seus territorios no continente, onde en teoría debían seguir servindo pleitesía ós reis de Francia, para centrarse dese xeito na consolidación da súa soberanía sobre Inglaterra. O esforzo económico e humano empregado na construción de catedrais e castelos, e a administración dos novos territorios, supuxo un certo descoido das necesidades de Normandía, gañando a antipatía da nobreza local e debilitándose o control normando das fronteiras do territorio, mentres que os reis de Francia seguían ó mesmo tempo aumentando o seu poder.
O ducado foi gobernado como unha parte máis do reino anglonormando até 1204, cando Filipe II de Francia conquistou a parte continental do mesmo. Isto provocou unha división nos normandos do continente, entre os partidarios da monarquía francesa e os da monarquía anglonormanda. Durante a Guerra dos Cen Anos, os reis de Inglaterra tentaron recuperar as súas posesións en Francia.
En virtude do Tratado de París, en 1259, a maior parte do territorio pasou a pertencer a Francia, mais as Illas Anglonormandas, que se atopan na Canle da Mancha, seguiron pertencendo á coroa inglesa (agás a illa de Chausey).
En 1789, a Revolución francesa supuxo o fin dos dereitos e privilexios históricos do Ducado, e o ano seguinte, o territorio de Normandía dividiuse en cinco departamentos.
Pasaporte de Portugal
O pasaporte de Portugal é usado polos cidadáns portugueses para viaxar internacionalmente. Non obstante, a bilhete de indentidade e a cartão de cidadão poden servir para viaxar dentro da Unión Europea, Islandia, Liechtenstein, Noruega, Macedonia do Norte, Serbia e Suíza.
Pasaporte electrónico
A partir do día 28 de agosto de 2006, os novos pasaportes emitidos polo goberno portugués son dotados dun chip que almacena os datos identificativos do seu titular. Outro nome dado ao pasaporte electrónico é pasaporte biomético, pois contén, alén das xeneralidades xa contidas no pasaporte normal, os datos biométricos.
A Carbeira, Vilaboa, Valdoviño
A Carbeira é un lugar da parroquia de Vilaboa no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 11 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 6 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 14 habitantes.
Francisco Taxes
Francisco Manuel Taxes Prego, nado na Coruña o 26 de xullo de 1940 e finado na mesma cidade o 19 de febreiro de 2003, foi un dramaturgo galego do nomeado Grupo de Ribadavia ou Grupo Abrente.
Traxectoria
A comezos dos anos setenta fundou -e participou nas súas anovadoras iniciativas- os colectivos coruñeses de arte experimental A Carón e Galga xunto con outros escritores e artistas como Xavier Seoane, Manuel Rivas, Alberto Carpo, Xaime Cabanas ou Correa Corredoira.
En 1975, nas III Xornadas do Cine en Ourense, o Tribunal de Orden Público requisou a curta dirixida por Miguel Gato e baseada nun conto homónimo de Taxes, A tola, converténdoa dese xeito nun "mito iniciático" do cinema galego.
En 1976 fixo o guión da curtametraxe O cadaleito, dirixida por Enrique Baixeras con Fernando Trueba como axudante de dirección. Baseado no relato de Ánxel Fole "A caixa do morto", acadou un grande éxito de crítica e público; a cinta viaxou a Italia (festival de Pessaro) e atinxiu o Premio Mikeldi de Prata no XVIII Certame Internacional de Cine Documental y Cortometrajes de Bilbao (1977).
En 1978, coa exitosa montaxe de O velorio (escrita en 1971), o grupo de teatro profesional Troula, do que Taxes foi cofundador, abriu un novo camiño para o teatro galego, o da profesionalización.
Colaborou en revistas como Man Común, Teima ou Luzes de Galiza e nos xornais A Nosa Terra, La Voz de Galicia e Faro de Vigo.
Traballou na radio (cómpre sinalar a dirección e presentación do programa cultural O Láparo Cavileiro para Radio Catro/RNE) e televisión (por exemplo o magazine da Televisión de Galicia Bazar Fin de Semana).
No eido da narrativa cultivou maiormente o relato curto. En 1973 gañou o primeiro premio no concurso de literatura infantil O Facho co conto "O Choniño".
Orquestra Sinfónica Estatal de Acerbaixán
A Orquestra Sinfónica Estatal de Acerbaixán (en azarí: Azərbaycan Dövlət Simfonik Orkestri) é a orquestra nacional de Acerbaixán. A orquestra foi fundada en 1920 como a orquestra do Conservatorio Sinfónica Estatal de Acerbaixán en Bakú, sendo unha das primeiras orquestras da Unión Soviética. Entre os mestres que pasaron pola orquestra están Uzeyir Hajibeyov, Niyazi Hajibeyov, Rauf Abdullayev, etc. Artistas famosos que pasaron pola orquestra son René-Emmanuel Baton, Otto Klemperer, Mstislav Rostropovich, Fritz Stiedry, Nikolai Golovanov, entre outros. Uzeyir Hajibeyov, Niyazi Hajibeyov e Rauf Abdullayev foron mestres que rexeron os seus traballos coa orquestra. A orquestra xa realizou numerosas xiras por países como Francia, Alemaña, Reino Unido, Italia, Turquía, Exipto, Suíza e Estados Unidos.
Laura Quintillán
Traxectoria
Naceu nunha familia de emigrantes galegos no Uruguai. Estudou na Escola Universitaria de Música con Jorge Risi. Foi membro da Orquesta Sinfónica del Sodre e da Siegerland-Orchester. En 1979 foi un dos membros fundadores do grupo Milladoiro, forma parte do grupo Tangata e actúa tamén a dúo coa súa irmá Marina. Colaborou con artistas como Emilio Cao ou Carlos Núñez. Militante do Partido Comunista do Pobo Galego cando en 2008 esa formación rompeu co PCPE integrouse en Comunistas da Galiza, o novo referente galego do PCPE, participou en varias candidaturas electorais tanto do PCPG como de Comunistas da Galiza-PCPE.
Nas eleccións municipais de 2015 foi a cabeza de lista da súa formación ao concello de Vigo. Tras o cisma no PCPE de 2019 integrouse no novo Partido Comunista dos Traballadores de España, chamado en Galiza Partido Comunista dos Traballadores da Galiza. Nas eleccións Xerais de abril de 2019 en España encabezou a candidatura deste partido ao Congreso dos Deputados pola povincia de Pontevedra, repetindo candidatura nas eleccións locais de 2019 ao concello de Vigo, nas eleccións xerais de novembro do mesmo ano e nas eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020.
Gran Premio de Austria de 1981
Cualificación
Na cualificación, do mesmo xeito que o ano anterior, a primeira fila foi de franceses, René Arnoux plantou o seu Renault turbo na pole, xunto ao seu compañeiro de equipo Alain Prost. Os seguintes foron Gilles Villeneuve no seu Ferrari turbo, Jacques Laffite no Ligier, Carlos Reutemann e Alan Jones nos Williams foron quinto e sexto, a continuación, Nelson Piquet nun Brabham e Didier Pironi no outro Ferrari turbo.
O equipo Fittipaldi non estivo presente porque non tiñan suficientes motores.
Carreira
Ao comezo, Villeneuve conseguiu adiantar aos dous Renault e lideraba na chicane Hella-Licht. Na seguinte volta, Prost pasou a Villeneuve na chicane Hella-Licht, o canadense intentou resistir e terminou na grava, volvendo á pista sexto, detrás a Reutemann pasoulle o mesmo, e foi adiantado por Piquet e Jones. O piloto de Ferrari perdeu posicións nas seguintes voltas en favor do dúo de Williams e, pouco despois, adiantouno Riccardo Patrese.
No veloz circuíto de Österreichring, a vantaxe da potencia deu seus froitos. Prost e Arnoux foron capaces de distanciarse do resto dos participantes. Ao redor da volta 4, Pironi (que saíra como un raio do oitavo lugar da grella) corría terceiro, Laffite, Piquet, Jones e Reutemann marchaban detrás de Pironi, pero ningún deles puido atopar un camiño para adiantalo, correndo detrás de Pironi varias voltas. Nunha situación similar ao Gran Premio español no principio do ano, o Ferrari tiña máis potencia que calquera dos coches de detrás, pero o seu manexo era moito peor. Os cinco pilotos loitaban, Piquet, Laffite, Jones e Reutemann trataban desesperadamente de adiantar a Pironi, pero non o lograban pola potencia do Ferrari que distanciábase nas rectas e dificultados polo trazado de Österreichring composto case enteiramente de curvas e rectas longas.
Villeneuve estrelouse con forza na Bosch-Kurve na volta 12, e finalmente Laffite, que adiantara a Piquet, logrou pasar Pironi na primeira das curvas de Texaco, e pronto seguírono os outros tres pilotos. Prost retirouse do liderado coa suspensión danada, Laffite foi a por Arnoux, ao que pasou na segunda das dúas curvas Texaco. Laffite mantivo a vantaxe ata o final e cruzou a liña de meta, seguido de Arnoux, Piquet, Jones, Reutemann (que cruzou a liña de meta co motor apagado) e John Watson co McLaren de fibra de carbono.
Notas
''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Trasdoval, Vixoi, Bergondo
Trasdoval é un lugar da parroquia de Vixoi no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 139 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 68 eran homes e 71 eran mulleres.
Raxás
Co topónimo Raxás podemonos referir a:
Falso positivo
O termo falso positivo refírese a conceptos de diferentes disciplinas e contextos:
Eva Hevia
Eva Hevia, nada en Xixón en 1976, é unha profesora española de química organometálica na Universidade de Strathclyde, en Glasgow.
Traxectoria
Hevia naceu en Xixón en 1976, e interesouse pola ciencia dende moi pequena. Conseguiu o seu máster e o seu doutoramento en 2002 na Universidade de Oviedo, e catro anos máis tarde, en 2006, foi nomeada académica Marie Skłodowska-Curie na Universidade de Strathclyde traballando con Robert Mulvey. Converteuse en profesora titular en 2010 e lectora en 2011. Foi nomeada profesora da Universidade de Strathclyde en 2013, cando só tiña 38 anos.
A investigación de Hevia céntrase na química organometálica polar. O seu grupo de investigación está interesado no desenvolvemento de reactivos multicompoñentes que conteñan metais abundantes na terra para síntese. A química utiliza os efectos cooperativos de dous metais, o que permite novas áreas da química baseadas na síntese orgánica mediada por metais e a construción de estruturas supramoleculares. Estas áreas inclúen: a metalización para a funcionalización quimioselectiva de moléculas orgánicas, a captura de anións sensibles, os disolventes eutécticos profundos e os reactivos organometálicos con soporte de sal e as aplicacións catalíticas dos bimetálicos cooperativos.
O seu enfoque recente foi a activación de moléculas N-heterocíclicas e a química sustentable. A súa investigación ten aplicacións en farmacoloxía e química agrícola, e profundas implicacións no medio ambiente.
Hevia deu máis de sesenta charlas como convidada en conferencias.
Um Trem para as Estrelas
Um Trem para as Estrelas é un filme brasileiro de 1987 dirixido por Carlos Diegues. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1987. O filme foi escollido como candidato do Brasil para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 60ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
George Steiner
Traxectoria
O seu ámbito de interese principal é a literatura comparada. A súa obra como crítico tende á exploración, con recoñecida brillantez, de temas culturais e filosóficos de interese permanente, contrastando coas correntes máis actuais polas que transitou boa parte da crítica literaria contemporánea. A súa obra ensaística exerceu unha importante influencia no discurso intelectual público dos últimos cincuenta anos.
Contribúe habitualmente cos seus artigos para revistas e xornais, entre os que se inclúen The New Yorker, The Times Literary Supplement e The Guardian.
Publicou, ademais, varias novelas e libros de poesía.
Declaracións polémicas sobre a lingua galega
En agosto de 2008 fixo as seguintes declaracións sobre a lingua galega ao xornal El País :
Este comentario subscitou ampla polémica no eido cultural galego.
Stade du Pays de Charleroi
O Stade du Pays de Charleroi é un estadio de fútbol da cidade de Charleroi, Bélxica. Foi construído pra albergar partidos da Eurocopa 2000 de Bélxica e dos Países Baixos, substituíndo o actual ao antigo Mambourg. Na actualidade, este é o estadio do R.Charleroi S.C.. Para a Eurocopa do 2000 a capacidade era de 30 000 asentos pero máis tarde, reduciuse a 25 000 pola pouca afluencia de xente que ía aos partidos do Charleroi. No ano 2013, a capacidade reduciuse de novo a 14 000 bancadas.
Despotiko
Despotikó (Δεσποτικό) é unha pequena illa grega deshabitada nas Cícladas. Está situada ao oeste da illa de Antíparos, e ao leste da illa máis pequena de Stronggyli.
Xeografía
A illa pequena e seca atópase a uns 700 m ao suroeste das costas de Antíparos. Despotiko está situado case exactamente no centro das Cícladas e durante os días claros ofrece unhas vistas espectaculares cara ás illas dos arredores de Antíparos, Siros, Serifos, Sifnos, Kímolos, Folégandros, Síkinos e Ios (en orde cara á esquerda). Administrativamente, a illa é parte da comunidade de Antíparos. Na actualidade, a illa só se pode chegar en barco partindo da illa de Antíparos. Os barcos saen xa sexa desde o pobo principal de Antíparos ou desde Agios Georgios (suroeste Antíparos), xusto en fronte Despotiko. Polo xeral, o destino final deles atópase na parte sur da illa onde se atopa unha gran praia de area.
O estreito que separa Despotiko de Antíparos soamente ten unha profundidade mínima de ao redor de 1 m, co illote intermedio de Koimitiri. Esta superficialidade extrema do estreito suxire a posibilidade dunha unión entre Antíparos e Despotiko noutros tempos. Os indicadores dos niveis do mar anteriores inclúen restos arqueolóxicos no fondo do mar na Baía de Despotiko como tumbas cista da Idade de Bronce temperá preto de Koimitiri baixo profundidades de auga de 3 m; ademais, hai paredes, unha boca de pozo, e un forno de idade descoñecida, a unha profundidade de 3 m preto da costa de Agios Georgios en Antíparos. Numerosas fosas paralelas aparecen ao oeste da capela Panagia en Despotiko que non se escavaron ata agora, pero pódense comparar coas case idénticas e parcialmente mergulladas, fosas de viticultura probablemente helenísticas no nordés de Antíparos. Estas estruturas arqueolóxicas mergulladas, xunto cunha inscrición en mármore clásica. no santuario de Despotiko lese ΕΣΤΙΑΣ ΙΣΘΜΙΑΣ, (Hestias Istmias, o que significa esencialmente "Istmo de Hestia"), suxire que o nivel relativo do mar nesta zona era polo menos 3 m máis baixo durante a idade de Bronce Antiga e aínda máis de 1 m máis baixo durante a época helenística. Isto implica que un istmo unía Despotiko, Koimitiri e Antíparos polo menos ata a época helenística.
A arqueoloxía e a historia
Aínda que actualmente está deshabitada, hai indicios significativos de que en tempos prehistóricos e antigos da illa, debido á súa posición central entre as Cícladas e a gran baía Despotiko (entre a illa e Antíparos) proporcionaba un ancoraxe seguro. Desempeñado un papel importante nas vías de comunicación marítimas. Leváronse a cabo escavacións na parte noroeste da illa e ata o momento os resultados son de grande importancia. As escavacións demostraron a existencia dun importante santuario arcaico tardio con obxectos abundantes que indican conexións coa Grecia continental, o oriente do Mediterráneo e ata o norte de África, así como o uso continuado desta zona nos períodos Clásico, helenístico, romano e latino. Escavacións no ano 2015 no santuario Arcaico (VI antes de Cristo) do illote revelaron novas probas sobre o seu tamaño e organización. O santuario parece que estaba dedicado a Apolo. Os arqueólogos descubriron unha fachada adornada dunha estrutura de 35 metros por 15 metros, o que suxire que o santuario foi ampliado e reconstruído varias veces durante os períodos clásico e helenístico. Un edificio grande, de catro pezas no barrio oeste do sitio contaba cun grande altar de pedra nunha das habitacións, así como fragmentos de cerámica con inscricións co nome de Apolo. Tamén descubríuse un longo muro, que se estende desde o que sería o antigo porto do illote ao sitio do santuario. Algúns dos obxectos procedentes das escavacións exhíbense no museo arqueolóxico en Parikia, a capital da próxima illa de Paros, xunto con outras antigüidades importantes da rexión. Algúns atisbos da historia de Despotiko poden ser reconstruídos a partir de mapas topográficos históricos e as descricións dos viaxeiros da época. .
Medio ambiente, natureza e biodiversidade
Debido á baixa presenza humana e non permanente, así como unha presión moderada dos pastos, algúns tipos de hábitats naturais, típicos das Cícladas centrais, están moi ben conservados. Polo tanto, Despotiko, Strongyli e a parte máis meridional de Antíparos, así como nos arredores das áreas mariñas foron seleccionados para o hábitat Natura 2000, que é parte dunha rede ecolóxica de áreas protexidas na Unión Europea. Grandes zonas están cubertas por phrygana e garriga. A foca Monachus monachus é un residente permanente da zona mariña pouco profunda. No fondo do mar pradeiras mariñas de Posidonia son o hábitat da fauna e flora.
miniatura|Vista desde Agios Georgios en Antíparos cara a Panagia en Despotiko con dúas focas que saltan na auga da baía de Despotiko (15-09-2008)
Xeoloxía
Os primeiros comentarios sobre a xeoloxía de Despotiko foron feitos por Fiedler en 1841, pero non foi ata 1963 cando publicouse o primeiro mapa xeolóxico.
José Casares Gil
José Casares Gil, nado en Santiago de Compostela o 10 de marzo de 1866 e finado o 21 de marzo de 1961, foi un farmacéutico galego. Foi o precursor do desenvolvemento actual da Química en España.
Traxectoria
Pertencente a unha familia de profesores universitarios, licenciouse en farmacia en 1884 pola USC. En 1888 logrou a primeira cátedra de Análise Química e Técnica Física da Facultade de Farmacia de Barcelona, da que pasou á de Madrid en 1905. Estudou tamén ciencias, e organizou as ensinanzas básicas da carreira.
En 1896 foi a Múnic en viaxe de estudos, traballando baixo a dirección do profesor Adolph Baeyer. Alí puido coñecer as técnicas da investigación química, que tanto esplendor tiñan naquel entón en Alemaña. Foi condiscípulo entre outros de Richard Martin Willstätter, Heinrich Otto Wieland, cos que mantivo amizade e vencello toda a súa vida.
De regreso á Universidade de Barcelona, pronunciou un célebre discurso de apertura do curso 1900-01, expoñendo o atraso das universidades do estado español, nas que, malia haber excelentes conferenciantes, non se producían achegas orixinais a unha ciencia que camiñaba a pasos axigantados.
Foi elixido académico da Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas e Naturais o 6 de decembro de 1911, ingresando o 15 de xuño de 1913 cun discurso sobre a valencia química. Foi designado presidente o 24 de xaneiro de 1940, renunciando o 11 de xuño de 1958. En función deste posto, foi procurador en Cortes.
Na actualidade existe a Fundación José Casares Gil de amigos de la Real Academia Nacional de Farmacia.
Luis de Arce Parga
Luis de Arce Parga, finado en Chantada o 31 de agosto de 1900, foi un político galego.
Traxectoria
Foi elixido alcalde de Chantada en xaneiro de 1890. Volveu ser alcalde de Chantada anos despois. Foi deputado provincial por Chantada.
O Camiño Grande, Vilaboa, Valdoviño
O Camiño Grande é un lugar da parroquia de Vilaboa no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña catro habitantes (un home e tres mulleres), un menos ca en 2000.
Róber Bodegas
Roberto Fernández, coñecido como Róber Bodegas, nado en Carballo o 23 de xuño de 1982, é un actor e guionista galego.
Traxectoria
Comezou a estudar Arquitectura na Universidade da Coruña, e despois do primeiro ciclo continuou a súa formación como interiorista. A comezos da década dos 2000 realizou distintas actuacións de monólogos humorísticos, e gañou o Certame de dramatización de monólogos cómicos no Festival Internacional Outono de Teatro (Carballo) en 2002. Tamén obtivo o premio da Bienal da caricatura de Ourense en 2004.
Fixo diversos cursos con Leo Bassi ou Jango Edwards, en 2005 montou o seu primeiro espectáculo, titulado Un día horrible, e é coautor de Gazapos, obra representada por Manicómicos. En 2007 presentouse ao proceso de selección para o programa de monólogos televisivos El Rey de la Comedia (TVE), competición na que se impuxo como vencedor da primeira edición. A raíz diso estreou o seu segundo espectáculo, Vamos a dejarnos de hostias (2007), e en 2008 o terceiro, El día en el que empecé a odiar los yogures y otras desgracias. En 2008 comeza a traballar como guionista e temporalmente como colaborador para o programa Sé lo que hicisteis..., de La Sexta.
Tamén ten intervido no Luar da Televisión de Galicia, en distintos anuncios publicitarios (entre eles unha campaña para Estrella Galicia ) ou na emisora de radio Radio Voz. En 2008 estrea tamén unha comedia teatral, Contamos contigo, canda os actores Quico Cadaval, Cándido Pazó e Paula Carballeira.
Estadio Latinoamericano
260px|miniatura|dereita|Estadio Latinoamericano. O Estadio Latinoamericano é un recinto deportivo da cidade da Habana, construído en 1946, adicado ó béisbol. Trátase do maior dos estadios de toda a illa, cunha capacidade para acoller a 55.000 seareiros nas súas bancadas, razón pola cal foi empregado para moitos outros espectáculos, sobre todo de boxeo. É así o segundo estadio de béisbol con maior capacidade do mundo, empatado co Tokyo Dome e tan só por detrás do Dodger Stadium (con capacidade para 56.000). Os equipos que exercen a localía do estadio son o Industriales da Habana, 12 veces campión das Series Nacionais, e a selección de béisbol de Cuba.
Haydée Santamaría
Haydée Santamaría Cuadrado, nada en Villa Clara o 30 de decembro de 1923 e finada na Habana o 28 de xullo de 1980, foi unha guerrilleira e política cubana, de orixe galega, coñecida tamén polo seu alcume "Yeyé".
O 26 de xullo de 1953 participou no asalto ao Cuartel Moncada, acción pola cal foi encarcerada xunto a Melba Hernández. Tras a súa liberación participou na fundación do Movemento 26 de Xullo, do que integrou a súa dirección nacional. Apoiou ao destacamento guerrilleiro que dirixía Fidel Castro en Sierra Maestra, e este encomendoulle que obtivese fondos e armas e aglutinase aos revolucionarios no exterior. Regresou a Cuba ao triunfar a Revolución e participou na fundación do Partido Unido da Revolución Socialista de Cuba e, posteriormente, o Partido Comunista de Cuba. Traballou no Ministerio de Educación. Logo fundou e dirixiu a Casa das Américas de 1959 até a súa morte en 1980, desde onde influíu decisivamente na política cultural do país.
Traxectoria
Naceu o 30 de decembro de 1923 no central azucreiro “Constancia”, hoxe “Abel Santamaría”, situado en Encrucijada, Las Villas. Filla de Benigno Santamaría Vázquez, un galego de Ribadavia que emigrara a Cuba a principios do século XX e de Joaquina Cuadrado, tamén emigrante española procedente de Salamanca, con quen casou no ano 1912. Tiveron cinco fillos: dous homes e tres mulleres, Haydée era a maior. Asistiu a unha escola rural e tras os estudos primarios trasladouse á Habana onde ingresou á Escola de Enfermeiras aínda que non terminou a súa formación.
Na capital comezou a militar nas mocidades do Partido Ortodoxo e iniciou a súa acción contra a ditadura de Fulgencio Batista. Durante estes anos o seu apartamento, que compartía co seu irmán Abel Santamaría, sería un dos puntos de encontro da mocidade radical na Habana. Tras o golpe de estado de Batista do 10 de marzo de 1952, editou xunto ao seu irmán Abel Santamaría e outros revolucionarios os xornais clandestinos Son los Mismos e El Acusador, e realizaron un intenso labor de axitación. Despois de coñecer a Fidel Castro, o seu apartamento convértese en centro do nacente movemento revolucionario, coñecido como Xeración do Centenario.
O 26 de xullo de 1953 participou no asalto ao cuartel Moncada dirixido por Fidel Castro e outros membros das mocidades ortodoxas. Haydée foi a encargada de trasladar as armas cara a Santiago de Cuba para o ataque, e durante o mesmo, a súa misión consistiría en tomar o Hospital Saturnino Lora para atender aos feridos. Ao fracasar a acción, Haydée foi detida. O seu irmán Abel, e o seu compañeiro sentimental Boris Luís Santa Coloma, morreron durante as torturas do exército. Para facela falar, dixéronlle que o seu irmán e noivo foran torturados e asasinados despois do combate. Como mostra diso, mostráronlle un ollo de Abel e os restos dos xenitais do seu noivo Santa Coloma. A pesar do desgarrador do método, non puideron sacarlle ningunha información, e ao contrario respondeu firmemente: «Morrer pola patria é vivir».