cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Scincomorpha
miniatura|240px|[[Cordylus cordylus.]] miniatura|240px|Lagarto arnal ([[Timon lepidus).]] miniatura|240px|Lagarta galega ([[Podarcis bocagei).]] miniatura|240px|[[Xantusia henshawi.]]
A dos escincomorfos (Scincomorpha) é unha infraorde de réptiles da orde dos escamosos e suborde dos lacertilios.
Descrición
A infraorde foi descrita en 1923 polo paleontólogo e zoólogo estadounidense, especializado en herpetoloxía, Charles Lewis Camp, en "Classification of the lizards". Bulletin of the American Museum of Natural History 48: 289-481.
Etimoloxía
O nome científico Scincomorpha está formado sobre a base do nome do seu xénero tipo, Scincus, coa adición do sufixo do latín científico -morpha, feminino singular e neutro plural de -morphus "-morfo", derivado do grego antigo μορφή morphē, "forma", "figura", especialmente do corpo, "aspecto", "aparencia". Lieralmente, "os parecidos aos escincos".
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a infrorde coñeceuse tamén polos sinónimos:
Clasificación
Na infraorde recoñécenese xeralmente as sete familias seguintes:
Porén, segundo Stephen Blair Hedges (2014), só comprendería:
Características
As principais características dos scincomorfos son:
Rexistro fósil
Apareceron por primeira vez no rexistro fósil hai uns 170 millóns de anos, durante o Xurásico.
Filoxenia
Estudos de bioloxía molecular discuten a monofilia dos escincomorfos, e conforman o novo taxon dos Scinciformata, que corresponde á superfamilia anterior dos Scincoidea, deixando fóra aos lacértidos.
O seguinte cladograma nostra as relacións filoxenéticas das familias dos Scincoidea:
Ramón Santamarina II
O Dr. Ramón II Santamarina Valcárcel, nado en Tandil, Arxentina o 15 de maio de 1861 e finado o 1 de febreiro de 1909, foi un avogado e político arxentino de raíces galegas.
Traxectoria
Licenciouse de avogado e foi ministro de Buenos Aires na intervención do Dr. Lucio V. López, deputado nacional pola provincia de Buenos Aires e presidente do Banco da Nación, da Sociedade Rural Arxentina (SRA) entre 1897 e 1898, da Editorial El País, da Unión Telefónica e da Sociedade Industrial. Como presidente do Banco da Nación, Santamarina instalou unha industria de derivados lácteos e plantou na chaira gran cantidade de árbores de variadas especies, cumprindo así o pensamento de seu pai. Como presidente da Sociedade Rural Arxentina destácanse a introdución do soro contra a febre carbuncosa no gando e a exportación de facenda aos portos ingleses. Homenaxearase bautizando no seu honor unha vila do Partido de Necochea, na provincia de Buenos Aires, unha estación ferroviaria neste e o Instituto Agrotecnológico de Tandil.
Salvador García-Bodaño
Salvador García-Bodaño Zunzunegui, nado en Teis (Vigo) o 17 de xullo de 1935 e finado en Veitureira (Lampai, Teo) o 7 de marzo de 2023, foi un escritor galego, membro do plenario da Real Academia Galega dende 1992 e vicesecretario desa institución no período 2001-2009. Cultivou exclusivamente a poesía en lingua galega e está considerado como membro da Xeración das Festas Minervais. Foi procurador dos tribunais e dedicouse a diversas actividades mercantís.
Traxectoria
Fillo de Salvador García-Bodaño Fernández, cando nin contaba un mes de idade os seus pais trasladáronse para Santiago de Compostela, cidade na que se formou intelectualmente, coa influencia de Carlos Maside e Ramón Piñeiro. Colaborou con La Noche e pertenceu ao Partido Socialista Galego do que foi Secretario de Información e Propaganda.
Mantivo unha columna dominical en El Correo Gallego, titulada “No pasar dos días”.
Foi presidente do Ateneo de Santiago entre 2008 e 2021 cando pasou a ser presidente de honra.
Poesía
miniatura|Ao pé de cada hora, 2ª ed, 1980.
Narrativa
miniatura|García-Bodaño en 2007. Ademais os relatos curtos A Pedra (1991), Conto de Reis (1991) e Ruth (1993).
Obras colectivas
miniatura|300px|No [[Teatro Principal de Pontevedra o Día das Letras de 2018.]]
Morena Baccarin
Morena Silva de Vaz Setta Baccarin, nada o 2 de xuño de 1979 no Río de Xaneiro, é unha actriz brasileira radicada nos Estados Unidos dende os sete anos de idade. Acadou celebridade polo papel de Inara Serra na serie de televisión Firefly, no filme Serenity (2005), baseado na serie, e polo papel de Anna na serie V.
Monólogo citado
O monólogo citado é un recurso estilístico. Consiste na transcrición directa no discurso narrativo do pensamento dun personaxe en forma de soliloquio.
Selección de fútbol de Panamá
A selección de fútbol de Panamá é o equipo representativo de Panamá nas competicións internacionais oficiais de fútbol. Está organizada pola Federación Panameña de Fútbol (FEPAFUT), pertecente á CONCACAF e á Federación Internacional de Fútbol (FIFA). O seu primeiro partido internacional non oficial foi contra a Selección Xalisco, que representaba a México, o 28 de xullo de 1937 en Santiago de Cali, Colombia. Por outra banda, o seu primeiro encontro oficial foi en 1938 ante na capital do país, Cidade de Panamá.
Clasificouse por primeira vez na súa historia ó Mundial en Rusia 2018. Na Copa Ouro da CONCACAF alcanzou o subcampionato en dúas ocasións: 2005 e 2013, sendo derrotado en ambas edicións pola selección dos Estados Unidos. Na Copa Centroamericana, Panamá foi campión no 2009 e subcampión no 2007 e 2017. Panamá tamén ostenta un título da extinta Copa CCCF, en 1951.
The Babysitter: Killer Queen
The Babysitter: Killer Queen é un filme estadounidense de 2020 dirixido e producido por McG a partir dun guión de McG, Dan Lagana, Brad Morris e Jimmy Warden. É a secuela do filme de 2017 The Babysitter e está protagonizado por Judah Lewis, Emily Alyn Lind, Jenna Ortega, Robbie Amell, Andrew Bachelor, Leslie Bibb, Hana Mae Lee, Bella Thorne, Samara Weaving e Ken Marino. O filme continúa a historia de Cole Johnson, agora no seu derradeiro ano de instituto, que de novo debe loitar por sobrevivir durante unha cazaría nocturna na que o perseguen demos do pasado e do presente.
Estreouse o 10 de setembro de 2020 a través de Netflix.
A Frieira, Abrence, A Pobra do Brollón
A Frieira é un lugar da parroquia de Abrence, no concello da Pobra do Brollón, na provincia de Lugo.
Está situado a 473 m. de altitude, na antiga estrada nacional LU-933, ao norte da estrada nacional N-120 e encima da vía de ferrocarril A Coruña-Palencia, que pasa soterrada.
Moi preto da aldea encóntrase a Fonte da Mina, importante manancial do que se abastece parte da poboación da zona.
Antonio Guillán Hermo
Antonio Guillán Hermo, nado no Xobre (A Pobra do Caramiñal) en 1900 e finado en Pontevedra en 1985, foi un mestre e poeta galego.
Traxectoria
Fillo do mestre Antonio Guillán Pazos, naceu na parroquia do Xobre. Cursou estudos de maxisterio e logo de superar as oposicións a mestre casou con María Fajardo Silva, tamén mestra, exercendo ámbolos dous a docencia en distintos colexios de Galicia. A maior parte da súa vida transcorreu entre Vilalonga (Sanxenxo), Vigo e Pontevedra, onde residiu coa súa familia ata a súa morte en 1985.
University College Cork
University College Cork (nome completo, University College Cork National University of Ireland; en Coláiste na hOllscoile, Corcaigh Ollscoil na hÉireann, Corcaigh) (UCC) é unha universidade constituínte da National University of Ireland situada en Cork.
En 2015, ocupou o primeiro posto na clasificación do sistema de indicadores U-Multirank da Comisión Europea. Así mesmo, ese ano foi nomeada «Universidade Irlandesa do Ano», por cuarta vez, polo Sunday Times (edición para Irlanda).
Antonio Guillán Hermo
Traxectoria
Foi un grande estudoso e coñecedor das letras galegas, profundo admirador da obra de Curros e de Pondal, polos que sentía un respecto reverencial. Esa influencia apréciase tanto nos temas da súa poesía como na forma e métrica dos seus versos. Colaborou en Mundo Gallego.
University College Cork
Historia
Fundada en 1845 como unha do tres Queen’s Colleges (Belfast, Cork e Galway), en 1908 converteuse en University College, Cork. En 1997 cambiou o nome por National University of Ireland, Cork e en 1998 polo actual.
Antonio Guillán Hermo
Traxectoria
Os seus temas, a maioría deles profundamente galegos, denotan o amor pola súa terra e un fino sentido humorístico.
Personaxe
Un personaxe é cada un dos seres que forman a acción dunha obra literaria, película etc., e que son o motor da acción narrativa.
Non debe confundirse o termo persoeiro (individuo real de relevancia ou que queremos salientar) con personaxe (ser ficticio por moito que represente a unha persoa real da que soamente é unha representación inventiva). O personaxe é o elemento motor da acción narrativa. Confundido inxenuamente coa persoa, da que é soamente unha representación inventiva, ou reducido a unha serie de caracterizacións psicolóxicas ou de atributos, o personaxe non se pode illar nin do universo que o rodea nin dos outros personaxes cos que entra en relación. miniatura|250px|[[Max Estrella e Don latino, personaxes de Valle-Inclán.]]
Caracterización
A caracterización do personaxe pode ser directa ou indirecta. É directa cando narrador nos di cales son as calidades do personaxe a través dun retrato. É indirecta cando o lector é quen debe deducir o carácter do personaxe, partindo das acción en que está implicado, do xuízo que dan del outros personaxes, ou do seu modo individual de ver a vida ou as relacións humanas.
Frecuentemente a caracterización se obtén por sinécdoque, é dicir, mediante un detalle que lle concirne. Ese detalle, segundo Ducrot e Todorov, recibe o nome de emblema e pode ser unha forma de vestir, de falar, un lugar, ligados ao personaxe tan estreitamente que a súa mera aparición supón a evocación, inda in absentia, do personaxe.
A construción do personaxe preténdese como resultado da intersección de:
Tipoloxía
miniatura|250px|Don Quixote, personaxe de [[Cervantes.]] A máis antiga tipoloxía substancial parece remontarse ás máscaras, por exemplo na Commedia dell’arte (ou n' Os vellos non deben de namorarse), onde os papeis son fixos, como o son tamén os nomes (Arlequín, Pantalón, Pulchinelo,...).
Pódense ofrecer distintas tipoloxías dos personaxes, tanto en sentido formal como substancial. Por exemplo, diferéncianse personaxes estáticos, que non varían no transcurso do relato e personaxes dinámicos, suxeitos a cambio e evolución; ou tamén entre principais e secundarios. Foster divide ós personaxes en planos (ou deseñados) e esféricos (tamén modelados ou redondos).
Os personaxes planos defínense linealmente polo seu trato, por un elemento característico que os acompaña ao longo da novela. Tenden á caricatura e adoitan aparecer en novelas populares ou de tese. Unha variante do personaxe plano é o tipo, personaxe que non experimenta transformación e que representa a un grupo, a unha organización tribal ou a un modo de conduta. Polo contrario, os personaxes esféricos ofrecen unha complexidade moi acentuada. Experimentan ao longo da narración transformacións na súa psicoloxía e na súa conduta.
Debe terse en conta ademais as narracións en que predomina o personaxe colectivo, que suplanta ao personaxe individual, facendo que o heroe perda relevancia, substituíndoo polo grupo ou clase social.
O seu esquema está aberto a moi variados recubrimentos semánticos. O axudante socorre ao suxeito nas probas que debe superar para consegui-lo obxecto anelado e nas que é obstaculizado polo opoñente; o destinador considera o obxecto como termo do desexo e de comunicación, mentres que o destinatario é o que se beneficia daquel.
Funcións
No ámbito do relato, o personaxe pode desenvolver varias funcións, pode ser un elemento decorativo, un axente da acción, ou un portavoz do autor.
O personaxe decorativo é practicamente inútil para a acción, mais serve ao autor para caracterizar o ambiente: é como un síntoma ou un indicio mediante o cal é posíbel percibir o xuízo do autor sobre unha realidade determinada.
Se a acción narrativa consiste no desenvolvemento de situacións conflitivas nas cales os personaxes están involucrados hase comprender que as calidades destes han de emerxer da propia acción, de aí que cataloguemos os personaxes como axentes e pacientes.
Os axentes poden ser influenciadores, modificadores -estes, á súa vez, perfeccionadores e degradadores-, e conservadores (protectores-frustratorios, sedutores-intimidatorios ou asesores-disuasorios)
O personaxe pode ser, finalmente, portavoz do autor.
Para Georg Lukács o significado dunha novela consiste no camiño do heroe problemático cara si mesmo, é dicir, na progresión dun personaxe desde unha situación familiar en loita coa realidade allea, falta de significado, ata chegar á autoconsciencia.
O personaxe no teatro
A acción dramática, ademais dun texto que facilita os diferentes compoñentes que participan na representación teatral e as súas liñas de desenvolvemento, implica unha realización material e visible, unha composición escénica. Un dos factores esenciais desa composición dramatúrxica é o personaxe, xa que é o elemento principal que desenvolve a ligazón entre o autor, a representación e os espectadores. Este feito provoca que se poidan apreciar varias facetas dentro da configuración do personaxe pois para a súa caracterización e composición dramatúrxica está a mercede dos outros participantes do acto comunicativo:
O concepto de personaxe na representación dramática permite consolidar a idea de que o teatro é un acto comunicativo complexo pois no personaxe se produce, no instante concreto da representación, a amálgama da imaxe que del teñen o autor, o director e o espectador.
Personaxe e autor
Desde o punto de vista da autoría o personaxe é un compoñente estrutural que permite organizar o desenvolvemento argumental. O personaxe desencadea a acción mediatizado ou determinado polo carácter que o autor lle confire, polo seu vestiario, polo decorado, pola súa andadura escénica... Calquera personaxe posúe trazos distintivos que o autor considera e desenvolve no proceso creativo.
Se nunha obra o personaxe ve negada a súa posibilidade de ser pola realidade que o rodea, a acción teatral será existencial e subxectiva. Se o conflito se manifesta no interior do personaxe, a acción será caracterolóxica. Cando o personaxe é axente da acción e permítelle o autor evolucionar a mesma, encadear a intriga, a acción será escenicamente obxectiva.
Personaxe e espectador
Os personaxes, no espectáculo teatral, son os axentes que encadean as diferentes secuencias que o espectador, por asumir asemade a perspectiva e valores dos personaxes, debe tamén asumir.
Todo personaxe contén características ideolóxicas, psicolóxicas e sociais que o espectador descifra en función das súas propias e particulares peculiaridades.
Dende o punto de vista do espectador, a relación máis intensa cos personaxes se realiza trala finalización da representación teatral, cando bébedo de sensacións, sente aínda o personaxe coma se fose realmente un ser vivo.
Nyck de Vries
Hendrik Johannes Nicasius "Nyck" de Vries (, nado o 6 de febreiro de 1995 en Snits, é un piloto de karting neerlandés que actualmente exerce como piloto de reserva do Mercedes-AMG Petronas F1 Team. Confírmase que pilotará a tempo completo na Fórmula 1 para Scuderia AlphaTauri en . Gañou o Campionato do Mundo de Fórmula E 2020–21 e o Campionato do Mundo de Fórmula 2 da FIA de 2019, así como os Campionato do Mundo de Karting de 2010 e 2011. Fichou no programa de pilotos novos de McLaren desde xaneiro de 2010 ata maio de 2019 e no Audi Sport racing academy desde outubro de 2016 ata agosto de 2019. De Vries fixo o seu debut na Fórmula 1 en setembro de 2022 para Williams no Gran Premio de Italia de 2022.
Club Deportes Concepción
O Club Deportes Concepción é un club de fútbol chileno da cidade de Concepción. Foi fundado o 24 de febreiro do 1966. Actualmente compite na Primeira B de Chile.
Nyck de Vries
Karting
En 2008 De Vries gañou a WSK World Series da categoría KF3 así como o Campionato Xuvenil de Karting de Alemaña, retendo ambos os dous títulos en 2009, engadindo tamén o Campionato Europeo de KF3. En xaneiro de 2010 asinou con McLaren para entrar no programa de novos pilotos con Anthony Hamilton, pai de Lewis Hamilton, como o seu adestrador. En setembro dese ano gañou o Campionato Mundial de Karting.
Club Deportes Concepción
Cadro actual
O cadro actual de xogadores destacados é o seguinte:
Nyck de Vries
Fórmula Renault
En 2012 e 2013 correu na Fórmula Renault 2.0, competiu en 2014 nos campionatos de Formula Renault 2.0 Alpes e Eurocup de Formula Renault 2.0. Para a tempada 2015, de Vries decidiu competir na Formula Renault 3.5 Series, quedou terceiro na clasificación xeral.
Serie GP3
En 2016, de Vries trasladouse á GP3 Series e competiu na categoría co equipo ART Grand Prix, terminando sexto no Campionato de Pilotos.
Campionato FIA de Fórmula 2
En 2019, gañou o título da categoría na primeira carreira da penúltima etapa da tempada, que se celebrou en Rusia.
Audi Sport Racing Academy
De Vries asinou coa Audi Sport Racing Academy en 2018, e deixou o programa de pilotos novos de McLaren en 2019 para concentrarse nas súas funcións en Audi.
Fórmula E
O 11 de setembro de 2019, de Vries foi anunciado como piloto do novo equipo de Fórmula E, o Mercedes-EQ Formula E Team, para a tempada 2019–20, xunto a Stoffel Vandoorne. Permaneceu co equipo durante as tempadas do 2020–21 e do 2021–22.
Fórmula 1
De Vries asinou co programa para pilotos novos de McLaren en xaneiro de 2010, e apareceu como el mesmo en dous episodios da serie animada de McLaren Tooned. Abandonou o programa McLaren en maio de 2019.
Piloto de proba e reserva
En decembro de 2020, De Vries e o seu compañeiro de equipo de Fórmula E, Stoffel Vandoorne, realizaron a súa primeira proba de Fórmula 1 para o equipo Mercedes no ''Young Driver Test' ' rematando a tempada. Ao ano seguinte, converteuse nun dos pilotos de reserva do equipo Mercedes, asociándose co seu compañeiro de equipo [[Mercedes-EQ Formula E Team|Mercedes-EQ], Stoffel Vandoorne, no cargo.
Debutou na Fórmula 1 nos adestramentos do Gran Premio de España de 2022, onde tomou o relevo de Alexander Albon no Williams para a sesión dunha hora de duración. Para o Gran Premio de Francia, De Vries correu noutra sesión de adestramentos para o equipo Mercedes, ocupando o lugar do sete veces campión do mundo Lewis Hamilton.
Williams (2022)
De Vries participou nos primeiros adestramentos libres do Gran Premio de Italia, esta vez substituíndo a Sebastian Vettel en Aston Martin. De Vries substituíu a Alexander Albon no Williams despois de sufrir unha apendicite e foi descartado o sábado pola mañá. Conseguiu pasar á Q2 e clasificarse en décimo terceiro lugar, aínda que comezou oitavo tras as sancións aplicadas a varios pilotos, superando ao seu compañeiro de equipo Nicholas Latifi. Rematou a carreira na novena posición, anotando puntos no seu debut nas carreiras e sendo elixido piloto do día.
AlphaTauri (2023–)
O 7 de outubro de 2022, anunciouse que de Vries fichara por AlphaTauri para a tempada de, en substitución de Pierre Gasly.
Traxectoria profesional
† como De Vries era un piloto invitado, non podía puntuar para o campionato.
Resultados completos na Formula Renault 3.5 Series
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Complete GP3 Series results
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados completos no campionato da FIA de Fórmula 2
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida. † O piloto no rematou a carreira, pero clasificouse ao rematar o 90% da deistancia da carreira.
Resultados completos na Fórmula E
(key) (As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.)
Resultados Completos na Fórmula 1
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Joaquín Gaite Núñez
Joaquín Gaite Núñez, nado na Coruña en 1820 e finado en Ourense o 2 de abril de 1880, foi un médico, profesor e xornalista galego.
Traxectoria
Vinculado ao ideario krausista, foi Catedrático de Xeografía e Historia en Cuenca e León. Trasladouse a Ourense en 1859 onde dirixiu o periódico El Orensano e foi director do Instituto de Ourense entre 1865 e 1873 e de novo de 1874 a 1880.
Acuífero
dereita|miniatura|400px|Sección transversal esquemática dun acuífero
Un acuífero é unha capa subterránea, o suficientemente porosa para conter auga e permeable para permitir que a auga circule libremente entre os seus poros. A auga subterránea que chega á superficie ou que as persoas extraen mediante a construción de pozos úsase para o consumo e a irrigación.
Os Casós, Mera de Arriba, Ortigueira
Os Casós é un lugar da parroquia de Mera de Arriba no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Non ten habitantes segundo datos do Instituto Galego de Estatística desde hai máis dunha década.
The Scottish Historical Review
The Scottish Historical Review é unha revista académica no eido da historiografía de Escocia, abranguendo a súa historia dende a antigüidade até a modernidade, fomentando unha variedade de enfoques históricos. Substituíu a The Scottish Antiquary, Or, Northern Notes & Queries.
Ademais das súas recensións de libros, The Scottish Historical Review tamén inclúe listas de artigos de historia escocesa e ensaios sobre a historia escocesa nos libros publicados o ano anterior. Publícase dúas veces por ano, en abril e en outubro, pola Edinburgh University Press.
Lagunaseca
miniatura|esquerda|270px Lagunaseca é un concello da provincia de Cuenca na comunidade de Castela-A Mancha. No ano 2009 vivían 95 habitantes.
Demografía
Evolución da poboación de Lagunaseca desde a década 1991 ata 2009:
Monólogo narrado
O monólogo narrado é a representación do pensamento íntimo dun personaxe en terceira persoa mediante o estilo indirecto libre.
Exemplos
''Mirou o seu maletín onde gardaba copias dos contratos, parecía que botaba fume. Xa pola mañá coñeceu a parte dos da Constructora, moita gracia parecía que non lles facía ter un novo socio pero xa se acostumarían, non era para tanto teren un máis a repartir. Entrara pola porta grande, coma un señor. Os seus fillos serían os fillos do señor Lamas, e estudiarían nos mellores colexios, e formarían parte de clubs privados, e coñecerían rapazas de xente coma el, xente rica, e sairían deste barrio, e terían bos modais, e vestirían como é debido. A muller sería toda unha señora con roupas caras e entrarían os dous neste restaurante, pasen por aquí, e despois irían ó Rickies, un club privado onde non pode entrar calquera, onde só entran as persoas que consiguen carné, e só o conseguen os que teñen o que hai que ter para conseguilo, cartos e influencias''.
Pío Cabanillas Gallas
Pío Cabanillas Gallas, nado o 13 de novembro de 1923 en Pontevedra e finado o 10 de outubro de 1991 en Madrid, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Cabanillas Pérez (fillo de José Cabanillas Rodríguez e Peregrina Pérez) e Laura Gallas Novas, estudou Dereito na Universidade de Granada. Doutor en Dereito (con premio extraordinario), notario, rexistrador da propiedade e letrado do Estado.
Nomeado procurador en Cortes en 1961 foi secretario no Ministerio de Información e Turismo con Manuel Fraga. Nomeado Ministro de Información e Turismo con Carlos Arias Navarro (1974) tentou ampliar a liberdade de prensa polo que foi destituído do seu posto por Francisco Franco.
Foi un dos impulsores do Partido Liberal. Xunto a José Antonio Segurado foi un dos homes fortes da UCD en Galicia, grazas ó apoio de Euloxio Gómez Franqueira. Foi deputado no Congreso dos Deputados desde 1977 ata 1989 (desde 1987 co CDS), Ministro de Cultura e Benestar (1977-1979), Ministro adxunto ó Presidente (1980-1981), Ministro da Presidencia (1981) e Ministro de Xustiza (1981-1982). En 1989 entrou no Partido Popular e foi deputado no Parlamento Europeo (1989-1991).
Estivo embarcado no DC-8 que sufriu o accidente da Lavacolla en 1978.
O seu fillo, Pío Cabanillas Alonso, foi Ministro Voceiro do Goberno (2000-2002) durante parte do mandato de José María Aznar.
A Labrada, Barxa de Lor, A Pobra do Brollón
A Labrada, tamén coñecida como A Labrada de Lor, é o lugar máis poboado da parroquia de Barxa de Lor, no concello da Pobra do Brollón, na provincia de Lugo. Contaba en 2007 segundo o IGE, con 37 habitantes (19 homes e 18 mulleres), tres habitantes menos que no ano anterior.
Está situada a 301 m. de altitude, baixo o viaduto da Labrada da estrada nacional N-120 e na ribeira dereita do río Lor.
A aldea celebra as súas festas na honra da Virxe do Carme, no mes de xullo.
Winnie Madikizela-Mandela
Winnie Madikizela-Mandela, nada como Nomzamo Winifred Zanyiwe Madikizela en Bizana o 26 de setembro de 1936, e finada en Xohanesburgo o 2 de abril de 2018, foi unha activista antiapartheid e política surafricana, máis coñecida como Winnie Mandela. Exerceu diversas funcións no goberno surafricano, incluíndo Ministra de Artes, Cultura, Ciencia e Tecnoloxía. Era membro do partido Congreso Nacional Africano, servindo no Comité da Executiva Nacional e na Liga das mulleres.
Traxectoria
Nada no seo dunha familia xosa na daquela Unión Surafricana, estudou traballos sociais en Jan Hofmeyr. En 1958, casou co activista antiapartheid Nelson Mandela en Xohanesburgo. Estiveron casados durante 38 anos e tiveron dous fillos xuntos. En 1963, Mandela foi encarcerado despois do xuízo de Rivonia e dende entón ela converteuse na súa cara pública durante os 27 anos que estivo na cadea. Durante este período, converteuse nunha figura de moita relevancia dentro do movemento antiapartheid. Foi arrestada e detida polos servizos de seguridade do estado en varias ocasións e estivo varios meses en confinamento.
Antonio Santamarina
Antonio Santamarina Valcárcel, nado en Buenos Aires o 17 de agosto de 1880 e finado en 1974, foi un avogado e político arxentino de orixe galega.
Traxectoria
Licenciouse como doutor en Dereito e Ciencias Sociais. Foi membro do Concello Deliberante de Buenos Aires, deputado provincial e logo nacional por Buenos Aires, intendente da municipalidade de Tandil entre 1914 e 1917, intendente da Convención constituínte da provincia, senador nacional, candidato a gobernador da provincia de Buenos Aires, presidente da Academia Nacional de Belas Artes (el mesmo era un gran coleccionista) e membro do directorio de importantes empresas mercantís e industriais.
Psiconarración
A psiconarración consiste en que o narrador omnisciente é o encargado de reflectir coas súas palabras un fluxo interior do personaxe.
Newcastle Falcons
O Newcastle Falcons é un club de rugby inglés da cidade de Newcastle que compite na Aviva Premiership. Foi fundado baixo o nome « Gosforth Football Club » en 1877, mais en 1990 se lle renomeou « Newcastle Gosforth », finalmente se lle denominou « Newcastle Falcons » a mediados dos anos 90. O club profesionalizouse en 1995. Neste club xogou o gran apertura inglés Jonny Wilkinson durante 12 anos, entre 1997 e 2009. O equipo disputa os seus partidos como anfitrión no Kingston Park, que ten unha capacidade de 10.200 espectadores.
Oskar Klein
Traxectoria
Naceu na periferia de Estocolmo, fillo dun rabino, o Dr. Gottlieb Klein, e de Antonie (Toni) Levy. Foi discípulo de Svante Arrhenius no Instituo Nobel, e seguiu os pasos de Jean-Baptiste Perrin en Francia cando estalou a I Guerra Mundial, converténdose en militar.
A partir de 1917 traballou uns poucos anos con Niels Bohr en Copenhaguen e obtivo o seu doutoramento na universidade de Estocolmo no 1921. No 1923 pasou a ser profesor na Universidade de Míchigan en Ann Arbor, trasladándose alí coa súa muller Gerda Koch (con quen casara pouco antes) dende Dinamarca. Klein volveu a Copenhaguen no 1925, pasando algún tempo con Paul Ehrenfest en Leiden, despois do que foi docente na Universidade de Lund no 1926, e no 1930 aceptou a oferta da cátedra de física na Universidade de Estocolmo, ostentada por Ivar Fredholm ata a súa morte no 1927; Klein retirouse como profesor emérito no 1962. Foi galardoado coa medalla Max Planck no 1959.
Klein ten acreditado a idea, parte da teoría Kaluza-Klein, que dimensións extra poden ser fisicamente reais, pero curvadas en bucles moi pequenos, unha idea esencial da teoría de cordas / Teoría M.
Durante a segunda guerra mundial axudou a grupos xudeus a escapar de Alemaña.
A Lectura Memorial Oskar Klein, mantida de xeito anual na Universidade de Estocolmo, foi establecida na súa honra.
Lingua ch’orti’
O ch’orti’ é unha lingua maia falado polos maias ch’orti’. A lingua ch'orti' é un descendente directo da lingua maia clásica, na cal foron escritas moitas das inscricións precolombianas en escrita maia. Esta lingua maia clásica tamén está rexistrada noutras inscricións feitas en rexións cuxos habitantes falaban unha variante diferente do maia, incluíndo o devanceiro do maia iucateca. O ch'orti' é a versión moderna da antiga lingua ch'ol (que foi empregada activamente entre os anos 250 e 850).
Pierre de la Rue
Pierre de la Rue, nado cara a 1460, probablemente na contorna de Tournai, na rexión flamenga da actual Bélxica, e finado o 20 de novembro de 1518, foi un cantante e compositor francoflamengo da época do Renacemento.
Pertence á mesma xeración que Josquin des Prés e está moi ligado á capela musical da corte dos Habsburgo.Figura, xunto con Alexander Agricola, Antoine Brumel, Heinrich Isaac, Jacob Obrecht e Gaspar van Weerbeke como un dos compositores máis famosos e influentes da polifonía dos Países Baixos nas décadas arredor de 1500.
Primeiros anos
Aínda que non hai rastro de datos da súa infancia en rexistro ningún, consta un cantante tenor chamado Peter vander Straten (o equivalente flamengo do seu nome) nos arquivos da catedral de San Miguel e Santa Gúdula de Bruxelas, entre 1469 e 1470; algúns autores consideran que se trate, realmente, de Pierre de la Rue.
En 1471 exercía como cantante na igrexa de Santiago de Gante e, entre 1472 e 1477, estivo tamén empregado en Nieuwpoort, na igrexa de Onze-Lieve-Vrouw, en cuxos libros de contas aparece o seu nome neses anos.
Enrique Santamarina Valcárcel
Enrique Santamarina Valcárcel, nado en Tandil (Arxentina) o 8 de febreiro de 1870 e finado en Buenos Aires o 18 de abril de 1937, foi un banqueiro e político arxentino de orixes galegas.
Pierre de la Rue
Primeiros anos
Do seu paradoiro durante a década de 1480 apenas hai datos. Algunhas biografías súas non recentes sitúano en Siena, Italia, entre 1483 e 1485, aínda que hoxe está confirmado que o De la Rue que aparece neses rexistros era un cantante diferente. É probable que Pierre de la Rue non teña ído nunca a Italia, ao contrario do que era habitual entre os compositores francoflamengos máis salientables da época.
Enrique Santamarina Valcárcel
Traxectoria
Foi director do Banco Nación e vicepresidente da República Arxentina no goberno do Xeneral Uriburu, tras a revolución do 6 de setembro de 1930, pero renunciou o 20 de outubro dese mesmo ano por enfermidade. Foi un gran propulsor de Monte Grande, onde foi o primeiro comisionado municipal e unha figura moi importante na creación do partido de Esteban Echeverría en 1913, cando cedeu os terreos onde se situou o Club Social. Actualmente recórdano nesta vila unha praza, unha avenida e un monumento, que contou coa colaboración de Santamarina e Fillos, xa que a empresa formou unha comisión para recadar os fondos necesarios para a construción deste. .
Pierre de la Rue
Primeiros anos
Entre 1489 e 1492 hai documentos de pagamentos ao seu favor nunha institución relixiosa de 's-Hertogenbosch, novamente como Peter vander Straten, e neles indícase que viña desde Colonia, polo que se supón que pasou algunha tempada en Alemaña como cantante. En 1492 ingresou na Grande Capela do emperador Maxmiliano I de Habsburgo, baixo cuxo mecenado permaneceu o resto da súa vida.
A Grande Capela
A Grande Capela, a institución musical da corte borgoñoa dos Habsburgo, xa tiña unha historia distinguida no momento en que Filipe o Fermoso a herdou en 1494. Tratábase do núcleo musical da escola de Borgoña, onde traballaban compositores como Dufay, Busnois, Gilles Joye e Hayne van Ghizeghem, e onde se copiaba en manuscritos a música de Ockeghem. Era unha sede musical formidable, que igualou a calidade da capela papal e que continuou mellorando no século XVI, con compositores como Marbrianus de Orto, Nicolas Champión, Gilles Reingot, Antonius Divitis e Alexander Agricola. Este era o ambiente musical no que De la Rue se intoduce na súa madureza como compositor.
Despois de ingresar na Gran Capela, Pierre de la Rue fixo dúas viaxes a España. Na segunda viaxe, en 1506, naufragou no canal da Mancha e pasou tres meses na corte de Henrique VII de Inglaterra. Logo de dous anos máis en Castela ao servizo de Xoana I (Xoana a Tola) regresou aos Países Baixos en 1508, probabelmente porque Xoana fora forzada a ceder o poder.
Nas súas viaxes coa Grande Capela coñeceu moitos dos outros compositores francoflamengos, como Josquin des Prés ou Heinrich Isaac, e estes encontros puideron resultar decisivos no desenvolvemento do seu estilo.
Derradeiros anos
Entre 1508 e 1514, a corte estaba instalada en Mechelen e en Bruxelas, e raramente viaxaba. Suponse que estes foron os anos máis produtivos para De la Rue como compositor, xa que tería o tempo máis libre, sen os rigores dos desprazamentos anteriores por Europa. Pouco despois da maioría de idade de Carlos V en 1515, a corte retomou as súas viaxes. De la Rue retirouse logo dunha grande xira por todas as cidades do Norte de Europa pertencentes ao Imperio en 1516. A partir de entón, permaneceu na cidade belga de Courtrai ata a súa morte dous anos máis tarde.
Aínda que o seu epitafio alude á posibilidade de que tería traballado nalgún momento nas cortes de Francia e de Hungría, non conservamos documentación ningunha que o corrobore. Porén, hai lagoas na súa biografía nas décadas de 1470 e de 1480.
De la Rue pediu ser enterrado no lado esquerdo do altar da igrexa de Courtrai, pero a localización exacta non se coñece. A este respecto, o epitafio só se conserva en varias copias que resultan parcialmente contraditorias. Nese epitafio indica, iso si, que fora unha persoa xenerosa e virtuosa, "non dada aos delitos de Venus", ao contrario que outros compositores como compositor Nicolas Gombert (que fora condenado por acosar un rapaz), Ghiselin Danckerts (despedido do coro da Capela Sistina por ser excesivamente "dado ás mulleres") ou Gilles Joye (escribiu unha misa baseada no nome da súa prostituta favorita). Semella que Pierre de la Rue foi apreciado polos seus colegas durante a súa carreira.
Obra
miniatura|Partitura da canción Porquoy non, de Pierre de la Rue
O seu estilo
Pierre de la Rue escribiu misas, motetes e magnificats, lamentacións e cancións, unha gama moi diversa de composicións propia dun dos compositores principais da Europa do momento. Algúns estudosos suxeriron que todo o que compuxo foi durante os derradeiros 20 anos da súa vida, principalmente cando estaba ao servizo da corte imperial, aínda que a datación de moitas das súas obras é moi difícil. Estilisticamente, as súas obras son máis similares ás de Josquin que ás de calquera outro compositor da súa época.
Con todo, hai algúns trazos característicos do estilo de De la Rue  estilo. Tiña gusto polos rangos de voz extremadamente baixos, descendendo ás veces ata C ou mesmo a B; tamén empregou máis cromatismo que a maioría dos seus contemporáneos, e gran parte do seu traballo é rica en disonancia. Tamén rompeu as texturas longas e densas inserindo pasaxes de contraste para dúas voces, algo feito tamén por Ockeghem e Josquin des Prés. E foi tamén un dos primeiros en estender a cinco ou a seis voces o estándar que, ata ese momento, fora de catro voces. Un das súas misas para seis voces, a Missa Ave sanctissima Maria, é un canon a seis voces, un logro tecnicamente difícil que evoca algúns traballos de Ockeghem.
A escritura canónica é unha característica particularmente importante do estilo de Pierre de la Rue, polo que foi moi recoñecido. Gustáballe escribir canons de complexidade considerable, en lugar de limitarse a unha simple imitación. A segunda das súas dúas misas, baseada na melodía de L'homme armé, comeza e remata cos canons da mensuración, nos que todas as voces cantan o mesmo, mais a velocidades diferentes. este é outro logro de virtuosismo contrapuntístico digna de Josquin ou de Ockeghem; de feito, De la Rue ás veces parecía estar en competencia consciente co máis nomeado Josquin. O Agnus Dei de pechamento desta misa é o único canon de mensuración coñecido desa época para catro voces, coas catro voces cantando a mesma melodía.
Pierre de la Rue escribiu seis pezas que son completamente canónicas de principio a fin, o que abrangue dúas misas, tres motetes e unha canción, e escribiu tres misas máis, dous motets e tres cancións que se basean no canon mais conteñen algunhas seccións libres; e hai outras moitas obras que inclúen seccións canónicas. No seu uso dos canons, puido ter influencias de Matthaeus Pipelare, quen escribiu unha das misas canónicas máis temperás que De la Rue seguramente coñecía, xa que era parte do repertorio da capela do corte dos Habsburgo.
Cancións
</diV>
Os Pasadoiros, Mera de Arriba, Ortigueira
Os Pasadoiros é un lugar da parroquia de Mera de Arriba no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Non ten habitantes segundo datos do Instituto Galego de Estatística desde hai máis dunha década.
Eliteserien (hóckey sobre xeo)
Equipos
En circunstancias normais, con dez equipos en competición, xóganse 44 partidos e os oito mellores equipos clasifícanse para os playoffs polo título.
Premios da GET-ligaen e estatísticas
A NIHF e a organización de clubs (Elite Hockey AS) outorgan algúns recoñecementos, entre os que destacan:
Dende 1993, a liga ten unha afluencia media de 1400 espectadores nos estadios. Co aumento dos partidos xogados, o total de asistencia é aproximadamente de 400000 espectadores nos últimos anos.
Eduardo Manchón
Eduardo Manchón Molina, nado en Barcelona o 24 de xullo de 1930 e finado na mesma cidade o 29 de setembro de 2010, foi un futbolista español. Xogaba de dianteiro.
O Carboal
O topónimo galego O Carboal pode referirse a:
O Viso, Redondela
Santa María do Viso é unha parroquia situada ó norte do concello de Redondela. Linda coas parroquias de Cesantes, Ventosela e co Concello de Soutomaior. Está formada por catro núcleos de poboación: Tuimil, A Nogueira, Soutoxuste e Saramagoso. En 2014 tiña 1504 habitantes (735 homes e 769 mulleres).
Xeografía
Está atravesada polo río Pexegueiro de onde se nutren de auga unha serie de muíños que no seu tempo foron decisivos para a economía da zona. A aldea de Soutoxuste posúe unhas tranquilas calas na beira do mar. Na Nogueira pódense visitar algúns petróglifos. En Tuimil atópase o parque do Loureiro.
Patrimonio
miniatura|200px|esquerda|[[Capela da Virxe das Neves.]] O Viso está atravesada de sur a norte polo camiño portugués a Santiago de Compostela. Con todo, a parroquia destaca pola atalaia do Monte da Peneda, que preside toda esa zona. No seu cumio está a capela da Virxe das Neves, nos terreos onde en 1477 Alonso II de Fonseca mandou construír o Castelo de Castrizán, conquistado e destruído por Pedro Madruga dous anos despois. Nese lugar, de grandes vistas cara a ría de Vigo e cara o val do río Verdugo, onde está o Castelo de Soutomaior, tamén hai restos de poboados castrexos.
miniatura|200px|esquerda|Restos da muralla do [[Monte da Peneda.]]
Festas
As festas máis importantes da parroquia son:
Xermán Quintela
Traxectoria
Fillo galegos emigrados a Trenque Lauquen, a familia retornou a Galicia e instalouse en Vilagarcía de Arousa onde pasou a infancia e adolescencia ata rematar o bacharelato. Estudou medicina na Universidade de Santiago de Compostela, licenciándose en 1931. Durante a carreira, formou parte da Federación Universitaria Escolar (FUE) da que foi director do seu Servizo Bibliográfico. Posteriormente fixo o doutoramento en Madrid. Retornou a Vilagarcía de Arousa onde exerce como médico. Integrouse no Partido Galeguista e foi presidente do grupo de Vilagarcía en 1933. Formou parte da Comisión para erixir un monumento a Manuel Antonio na Illa Malveira en 1935.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 15 de agosto. Xulgado en Pontevedra por auxilio á rebelión o 21 de xaneiro de 1937 con outros republicanos de Vilagarcía, foi acusado de separatista e "antiespañolista" e de pertencer ao Partido Galeguista. Foi absolto, pero cunha proposta de sanción económica. Houbo de repetirse o consello de guerra por "omisión dun dos trámites". Estivo preso na Illa de San Simón ata marzo de 1937. O seu pai tivo que pagar unha importante cantidade de diñeiro en concepto de "responsabilidades políticas" para sacalo da cadea e que non continuase o seu proceso represivo. Pasados uns meses, e valéndose da súa condición de cidadán arxentino, marchou a Buenos Aires en febreiro de 1938 a través de Lisboa.
Fixo a reválida da carreira de Medicina para exercer a profesión legalmente e ese mesmo ano ingresou no corpo médico do Sanatorio do Centro Gallego de Buenos Aires, do que foi subdirector anos máis tarde. Compaxinou este traballo cunha praza de médico no Hospital Tornú especializado en enfermidades do pulmón e do corazón. Tamén exerceu como médico privado e chegou a ser médico da policía bonaerense, sendo destituído coa chegada de Juan Domingo Perón ao poder. Foi secretario do Instituto Argentino de Cultura Gallega.
Traduciu ao galego con Rodolfo Prada A Ernia Inguinal simpre, seu tratamento quirúrxico de Xosé Alexandre López (Buenos Aires, Edic. Galicia del Centro Gallego, 1973).
Vida persoal
Casou con Amalia de Giácomi Fontana.
Tumor
miniatura|dereita|Tumor benigno nunha [[fazula coñecido co nome de hidradenoma.]] Un tumor é unha alteración patolóxica dos tecidos que deriva nun aumento de volume destes. É un agrandamento anormal dunha parte do corpo, que aparece inchado ou distendido. En sentido restrinxido, un tumor é calquera vulto que se deba a un aumento no número de células que o compoñen, independentemente de que sexan de carácter benigno ou maligno. Cando un tumor é maligno, ten capacidade de invasión ou infiltración e de metástase a lugares distantes do tumor primario, e entón cando pasa a ser coñecido como cancro. O tumor, xunto co rubor, a dor e a calor forman a tétrade clásica dos síntomas e signos da inflamación.
Causas dos tumores
Os tumores son alteracións debidas diversos factores causantes. Deste xeito, existe un marcado compoñente xenético nos cancros e un importante compoñente ambiental. Os xenes involucrados nestes procesos son varios, algúns deles característicos de determinados cancros (BRCA 1 e 2 no cancro de mama ou o APC no adenocarcinoma de colon). Outros, coma o xene p53 aparecen mutados en moi diversos cancros. As funcións destes xenes son múltiples, pero un grupo importante regula o ciclo celular, directa ou directamente. É o caso do p53, que ao detectar anomalías xenéticas irreparables debe iniciar a apoptose (a morte da célula tumoral). O p53 é un xene moi susceptible ás substancias do tabaco, aínda que tamén pode ser defectuoso dende o nacemento.
O compoñente ambiental é aínda máis importante caos xenes nalgúns tumores. É o caso dos mesoteliomas, que se producen debido a contactos longos con asbesto. Unha mala dieta, pobre en fibra tamén é un factor favorecedor do cancro de colon. Algúns tumores están causados por infeccións, é o caso do cancro de estómago, que está relacionado pola infección por Helicobacter pylori, o mesmo mecrobio que causa a úlcera gástrica. Algunhas infeccións víricas tamén poden producir tumores, é o caso de infeccións do virus de Epstein-Barr.
Gran Premio do Brasil de 2017
O Gran Premio do Brasil de 2017 (oficialmente coñecida como o Formula One Grande Prêmio do Brasil 2017) foi unha carreira de Fórmula Un que se disputou o 12 de novembro de 2017 no Autódromo José Carlos Pace en São Paulo, Brasil. A carreira marcará o cuadraxésima sexta edición do Gran Premio do Brasil, e o cuadraxésimo quinta vez que a carreira disputouse como unha proba do Campionato Mundial desde a tempada inaugural en.
Práctica libre
As tres sesións de práctica libre demostraron unha competencia moi apertada entre Ferrari e Mercedes. Na primeira e segunda práctica libre, Lewis Hamilton foi o máis rápido, cos Ferraris e os Red Bull Racing detrás. Felipe Massa e Fernando Alonso foron especialmente fortes nestas sesións. Na terceira sesión, a orde foi similar. Con todo, Valtteri Bottas superou o mellor tempo de Hamilton por tres milésimas de segundo; e nin Max Verstappen nin Massa tiveron unha boa volta. Na última rolda de práctica, menos dunha décima de segundo separou aos dúas Mercedes e os dous Ferrari.
Cualificación
A clasificación comezou de xeito dramático cando o Campión do Mundo Hamilton perdeu a parte traseira do auto con sobreviraxe, aparentemente debido a un erro do piloto, e retirouse da Q1 sen establecer un tempo de volta. Räikkönen foi o máis rápido na Q1 e Vettel na Q2. Na sesión de cualificación final, con todo, Bottas obtivo a pole position. Vettel cualificou nun segundo lugar, seguido de Räikkönen, Verstappen e Daniel Ricciardo. Ricciardo recibiu unha sanción de 10 posicións na grella por exceder a súa cota de compoñentes da unidade de potencia e comezou 14° na grella. Hamilton decidiu cambiar a súa caixa de cambios e unidade de potencia, polo que comezou a carreira desde o pit lane.
Carreira
Vettel fixo un bo comezo logrando adiantar a Bottas na primeira curva. Houbo numerosas retiradas debido a colisións na primeira volta. Romain Grosjean perdeu a traseira, botando a Esteban Ocon fóra da pista. A retirada resultante de Ocon terminou coa súa racha récord de 27 carreiras seguidas terminadas desde o seu debut na Fórmula Un. Stoffel Vandoorne e Kevin Magnussen tamén se retiraron debido a unha colisión na primeira volta.