cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Interneurona
Unha interneurona (tamén chamada neurona de asociación, neurona conectora ou neurona de circuíto local) é un dos tres tipos en que se clasifican as neuronas do corpo humano. As interneuronas crean circuítos neurais, que permiten a comunicación entre as neuronas sensoriais ou as motoras e o sistema nervioso central (SNC). Funcionan nos reflexos, oscilacións neuronais, e a neuroxénese no cerebro dos mamíferos adultos. As interneuronas poden subdividirse en dous grupos: interneuronas locais e interneuronas de relevo. As interneuronas locais teñen axóns curtos e forman circuítos con neuronas próximas para analizar pequenas cantidades de información. As interneuronas de relevo teñen axóns longos e conectan circuítos de neuronas situadas nunha rexión do cerebro con outras situadas noutras rexións. A interacción entre as interneuronas permite que o cerebro realice complexas funcións como a aprendizaxe ou a toma de decisións.
Platón
Academia e vellez
miniatura|[[Mosaico do século I achado en Pompeia que representa á Academia de Platón. Actualmente no Museo Arqueolóxico Nacional de Nápoles.]] Á volta de Sicilia, estímase que ao pouco tempo, Platón comprou unha leira nos arredores de Atenas, nunha localización dedicada ao heroe Academo, e fundou alí a Academia, que funcionou como tal ininterrompidamente ata o ano 86 a. C. ao ser destruída polo ditador romano Sila. , sendo restituída e continuada polos platónicos ata que no 529 d. C. foi pechada definitivamente por Xustiniano I, quen vía nas escolas pagás unha ameaza para o cristianismo e ordenou a súa erradicación completa. Numerosos filósofos formáronse nesta milenaria Academia, incluíndo o mesmo Aristóteles durante a dirección de Platón, xunto a quen traballou ao redor de vinte anos, ata a morte do seu mestre. Vale a pena lembrar certa descrición de W. K. C. respecto da Academia: «... Non se parece en nada a ningunha institución moderna (...) Os paralelos máis próximos son probablemente as nosas antigas universidades (...) coas características que herdaron do mundo medieval, en particular as súas conexións relixiosas e o ideal da vida en común (...) A santidade do lugar era grande, e celebrábanse outros cultos alí, incluídos os da mesma Atenea. Para formar unha sociedade que tivese a súa terra e os seus locais propios, como fixo Platón, parece que era un requisito legal o rexistrala como thíasos, é dicir, como asociación de culto dedicada ao servizo dalgunha divindade. Platón elixiu as musas, que exercían o patronazgo da educación (...) As comidas en común eran famosas pola súa combinación de alimentos sans e moderados cunha conversación que valía a pena lembrar e anotar. Cóntase que un invitado dixo que os que cearan con Platón sentianse ben ao día seguinte». Na Academia, que non aceptaba persoas sen coñecementos matemáticos previos, impartíanse ensinos sobre distintas ciencias (aritmética, xeometría, astronomía, harmonía, poida que tamén ciencias naturais) a modo de preparación para a dialéctica, o método propio da inquisición filosófica, a actividade principal da institución; así mesmo, tamén era a principal actividade, en consonancia co expresado en República, a formación dos filósofos en política, de modo que fosen capaces de lexislar, asesorar e mesmo gobernar (sábese de varios platónicos que, logo de estudar na Academia, dedicáronse efectivamente a estas actividades).
Esta escola adicouse ao ensino por un longo período de tempo ata que, en 367 a. C., Platón partiu para Siracusa coa esperanza de implantar alí os seus ideais políticos. Dionisio I, o tirano local, morrera, e coa sucesión de Dionisio II, había unha oportunidade para mudanzas na política local. A viaxe de Platón, con todo, foi inútil. Ningunha mudanza fora posible. Decepcionado, o filósofo retornou para Atenas.
Interneurona
Interneuronas do sistema nervioso central
As neuronas do sistema nervioso central, incluídas as do cerebro, cando se comparan coas do sistema nervioso periférico son todas interneuronas. As interneuronas do SNC son principalmente inhibidoras, e utilizan os neurotransmisores GABA ou glicina. Porén, no SNC existen tamén neuronas excitadoras que usan o neurotransmisor glutamato, como fan as interneuronas que liberan neuromoduladores como a acetilcolina.
En 2008, propúxose unha nomenclatura para as características das interneuronas corticais gabaérxicas, chamada terminoloxía Petilla.
Interneuronas da medula espiñal
Outras interneuronas da medula son as células de Renshaw e interneuronas activadoras.
Interneuronas e reflexos
Nunha vía neural normal, as neuronas cerebrais do lóbulo frontal e o córtex motor primario envían un sinal a motoneuronas da periferia (é dicir SNP) para orixinar movementos motores. O movemento despois envía un sinal de resposta de volta ao cerebro permitindo que o cerebro interprete a acción. Todo este circuíto de comunicación complétase en poucos milisegundos. Porén, nun reflexo os sinais procedentes da periferia non teñen que viaxar ao cerebro para ser interpretados, senón que o sinal vai á medula espiñal, onde se interpreta a acción por medio de motoneuronas.
O reflexo de retirada
O reflexo producido ao golpear o xeonllo e moverse a perna é un tipo especial de reflexo chamado reflexo espiñal miotáctico, no que tamén interveñen as interneuronas.
Platón
Academia e vellez
Platón tamén recibiu influencias doutros filósofos, como Pitágoras, cuxas nocións de harmonía numérica e xeomatemáticas fanse eco na noción de Platón sobre as Formas; tamén Anaxágoras, quen ensinou a Sócrates e que afirmaba que a intelixencia ou a razón penetra ou enche todo; e Parménides, que argüía acerca da unidade de todas as cousas e quen influíu sobre o concepto de Platón achega da alma.
Nos seus últimos anos, Platón continuou a filosofar. Reconsiderou e reelaborou posicións anteriores e ocupouse tamén de novos problemas. A súa última obra, as "Leis", trata da preocupación fundamental de toda a súa vida: a política. O seu discípulo máis famoso foi Aristóteles.
Platón morreu no 347 a. C., aos 80/81 anos de idade, dedicándose nos seus últimos anos de vida a impartir ensinos na academia da súa cidade natal.
Pitágoras
miniatura|Pitágoras. Aínda que Sócrates influenciou a Platón directamente como se relaciona nos diálogos, a influencia de Pitágoras sobre Platón, ou nun sentido máis amplo, os pitagóricos, como Arquitas, tamén parece ser significativa. Aristóteles afirmou que a filosofía de Platón seguiu de preto os ensinos dos pitagóricos e Cicerón repite esta afirmación: "Din que Platón aprendeu todas as cousas pitagóricas". É probable que ambos estivesen influenciados polo orfismo, e ambos crían na metempsicose, a transmigración da alma.
Pitágoras sostivo que todas as cousas son números, e o cosmos provén de principios numéricos. Introduciu o concepto de forma como algo distinto da materia, e que o mundo físico é unha imitación dun mundo matemático eterno. Estas ideas foron moi influentes en Heráclito, Parménides e Platón. Para Numenius é xusto que Platón escribiu tantas obras filosóficas, mentres que as opinións de Pitágoras orixinalmente só se transmitían oralmente.
George Karamanolis sinala que:
Segundo R. M. Hare, esta influencia consta de tres puntos:
Heráclito e Parménides
miniatura|144x144px|Heráclito.|alt=|esquerda miniatura|150x150px|Parménides. Os dous filósofos Heráclito e Parménides, seguindo o camiño iniciado polos filósofos gregos presocráticos como Pitágoras, apártanse da mitoloxía e comezan a tradición metafísica que influíu fortemente en Platón e continúa hoxe.
Os fragmentos sobreviventes escritos por Heráclito suxiren a idea de que todas as cousas cambian ou se converten continuamente. A súa imaxe do río, con augas sempre cambiantes, é ben coñecida. Platón recibiu estas ideas a través do discípulo de Heráclito, Crátilo, quen sostiña a visión máis radical de que o cambio continuo xustifica o escepticismo porque non podemos definir algo que non ten unha natureza permanente.
Parménides adoptou unha visión totalmente contraria, argumentando a favor da idea do Ser inmutable e a opinión de que o cambio é unha ilusión e como tal, cualifícao como o fundador da metafísica ou ontoloxía como un dominio de indagación distinta da teoloxía.
Estas ideas sobre o cambio e a permanencia, ou o devir e o ser, influíron en Platón ao formular a súa teoría das formas.
O diálogo máis autocrítico de Platón chámase  Parménides, no que aparece Parménides e o seu alumno Zenón, quen tras a negación do cambio de Parménides discutiu enerxicamente cos seus paradoxos para negar a existencia do movemento. O diálogo Sofista de Platón inclúe a un eleático seguidor de Parménides. No diálogo, Platón argumenta que o movemento e o descanso "son", contra os seguidores de Parménides que din que o descanso é pero o movemento non é. miniatura|154x154px|Sócrates.
Sócrates
Platón foi un dos devotos seguidores novos de Sócrates. A relación precisa entre Platón e Sócrates segue sendo unha área de discusión entre os estudosos.
Platón nunca fala coa súa propia voz nos seus diálogos e fala como Sócrates en todo menos nas Leis. Na Segunda Carta, di: "ningún escrito de Platón existe nin existirá xamais, pero os que agora se di que son seus son os dun Sócrates que se volve fermoso e novo"; se a Carta é de Platón, a cualificación final parece cuestionar a fidelidade histórica dos diálogos. En calquera caso, nos Memorabilia de Xenofonte e Nubes de Aristófanes parecen presentar un retrato de Sócrates un tanto diferente ao que pinta Platón. O problema socrático pregunta como reconciliar estas diversas explicacións. Leo Strauss sinala que a reputación de Sócrates pola ironía lanza dúbidas sobre se o Sócrates de Platón está a expresar crenzas sinceras.
Aristóteles atribúe unha doutrina diferente con respecto ás formas a Platón e Sócrates. Aristóteles suxire que a idea das formas de Sócrates pódese descubrir a través da investigación do mundo natural, a diferenza das Formas de Platón que existen máis aló e fóra do rango ordinario da comprensión humana.
Nos diálogos de Platón, con todo, Sócrates ás veces parece apoiar un lado místico, discutindo a reencarnación e as relixións misteriosas, isto xeralmente atribúese a Platón. Independentemente, esta visión de Sócrates non pode ser descartada de plano, xa que non podemos estar seguros das diferenzas entre as opinións de Platón e Sócrates. No Meno  Platón refírese aos Misterios de Eleusis e dille a Menón que entendería mellor as respostas de Sócrates se puidese quedar para as iniciacións a próxima semana. É posible que Platón e Sócrates participasen nos misterios de Eleusis.
Teoloxía
miniatura|Platón en [[A escola de Atenas; sinala o ceo en alusión o Mundo das ideas.]] É posible que o pensamento platónico tivese unha ampla gama de elementos teolóxicos ou relixiosos. Estes elementos poderían ser a base das súas formulacións ontolóxicas, gnoseolóxicas, políticas e epistemológicas. Mesmo, no diálogo Timeo Platón presenta unha teoría cosmogónica e relixiosa.
Esta relixión foi seguramente adoptada de Sócrates e debe ter relación co xuízo (debido a que na exposición de motivos ao castigo atópanse o corromper á mocidade e a asebeia (ἀσέβεια, asébeia): traer novos deuses e negar os xa existentes). Probablemente contiña elementos monoteístas (presentes na "Verdade" máxima ou o "Ben" máximo que se atopa nas súas teorías ontolóxicas e políticas) e órficos (debido á reencarnación da alma).
As teorías teolóxicas de Platón posiblemente eran esotéricas (secretas). Mesmo na Carta VII Platón afirma: «Non hai nin haberá nunca unha obra miña que trate estes temas [...] Calquera persoa seria gardaríase moito de confiar por escrito cuestións serias, expoñéndoas á malevolencia da xente» (341 c). Estes comentarios de Platón fan pensar que aquilo que deixou en escrito non é, para el, suficientemente "serio". Segundo confesións de Aristóteles en Sobre o ben, o estarixita non tiña acceso a estas doutrinas, a diferenza de Epeusipo e Xenócrates –o cal daría unha idea de porqué Aristóteles non adoptou a Academia–.
Na República, Platón condenou o ateísmo (entendido como un atomismo). Argüiu que o universo non xurdiu da combinación azarosa de elementos corpóreos sen ningunha intelixencia detrás. Usou unha especie de argumento cosmolóxico a favor dunha fonte do movemento que se move en por si, que é o espírito ou a alma, a fonte do movemento cósmico. Deus é para Platón o ser absoluto, ben supremo, creador das cousas.
No Mito de Er, Platón expresa a súa visión do inframundo coa existencia de premios e castigos; a atinxencia dos deuses coas eleccións humanas e a transmigración das almas, as cales elixen a súa próxima vida:
Dualismo platónico
miniatura|Platón na Escola Secundaria Joachimsthal, [[Berlín, por Max Klein.]]O platonismo foi interpretado como unha forma de dualismo metafísico, ás veces referido como realismo platónico ou esaxerado. De acordo a isto, a metafísica de Platón divide ao mundo en dous distintos aspectos:
Platón estableceu así o dualismo fundamental da filosofía, a distinción entre idealismo e materialismo, entre esencias eternas abstractas e existencias efémeras concretas, entre o ser parmenideano e o cambio heráclito. Esta división ontolóxica leva tamén a Platón unha dualidade na súa antropolóxica e epistemolóxica.
A pesar de moitas críticas sobre a súa dualismo, Platón refírese no Timeo a un único universo onde se atopa tanto a materia sensible como as formar inmateriais (ver Cosmoloxía). A modo pedagóxico desdobra o universo en dous e, como quen saca unha foto dunha paisaxe, describe unha realidade complexa en dúas dimensións: a súa liña onde asenta a parte do universo que o ser humano pode percibir polos sentidos e a parte do universo que actúa como causa do anterior e que o ser humano pode aprender por medio da hipótese superior. Así, quen mira a paisaxe darase conta que é imposible que a paisaxe 'sexa' soamente o que a fotografía mostra. Con todo, un obxecto natural non é propiamente un copia "fotográfica" das ideas (pois estas pertencen a unha orde distinta das cousas físicas) senón máis ben unha imaxinativa e simbólica transmisión destas.
As Formas
As "Formas" ou "Ideas" (en grego, morphé e eîdos) son esencias ou entidades transcendentes, unitarias e inmutables que estruturan a pluralidade das cousas. As formas están propiamente fose do tempo, como o mundo nouménico de Immanuel Kant. Só son comprensibles a través do intelecto ou entendemento, é dicir, a capacidade de pensar as cousas abstraéndoas de como se nos dan aos sentidos. As ideas son o ser da cousa e son subsistentes, existen por si mesmas, non só na mente humana. Por exemplo, en matemáticas, o círculo ideal consiste nun número infinito de puntos infinitesimais. Tal infinito nunca se realiza no mundo material, logo podería dicirse que un círculo ideal ten unha natureza inmutable e eterna.
Mito da caverna
miniatura|"O mito serve a Platón para exemplificar a distinción entre mundo sensible e mundo intelixible (dualismo ontolóxico), e a distinción entre opinión e saber (dualismo epistemolóxico)." No libro VII da “República” (514a-516d), Platón presenta o mito da caverna, unha metáfora respecto da nosa educación e da súa ausencia. Serve para ilustrar a súa teoría epistemolóxica, pero ten tamén implicacións como na ontoloxía, a antropoloxía e mesmo a política e a ética.
Na alegoría, Platón compara ás persoas non formadas na Teoría das Formas cos prisioneiros encadeados nunha cova. Ao non ter coñecemento do mundo real, as sombras proxectadas na parede por un lume son a verdade definitiva para eles, pero cando un é liberado e ve os obxectos e o lume, entón danse conta do seu erro. Unha vez que asumiu o home esta nova situación, aprecia a nova realidade material exterior da caverna (árbores, lagos, astros, etc), fundamento das anteriores realidades e finalmente aprecia o Sol, a​ metáfora da idea do ben.
No mundo perceptivo, as cousas que vemos ao noso ao redor non son senón unha lixeira resemblanza coas formas máis reais e fundamentais que representa o mundo intelixible de Platón. É coma se vísemos unha sombra das cousas, sen ver as cousas mesmas; estas sombras son unha representación da realidade, pero non a realidade mesma.
Epistemoloxía e gnoseoloxía
As opinións de Platón tamén tiveron moita influencia na natureza do coñecemento e o ensino as cales propuxo no Menón, o cal comeza coa pregunta acerca de se a virtude pode ser ensinada e procede a expoñer os conceptos da memoria e a aprendizaxe como un descubrimento de coñecementos previos e opinións que son correctas pero non teñen unha clara xustificación.
Sócrates afirmaba que "O home é capaz de coñecer a verdade, de superar a opinión, elevándose ao coñecemento dos conceptos, do universal". E a súa práctica pedagóxica e a " mayéutica", levouno a deducir os conceptos universais que se achan presentes, mesmo na alma do home máis ignorante, o que se é guiado correctamente, chega a descubrilos.
Teoría do coñecemento
Para Platón, o coñecemento ten como obxecto atopar unha definición inequívoca ao saber de todas as cousas. O saber máis elevado será entón o coñecemento do universal e o máis baixo será o coñecemento do particular. Esta doutrina supón unha separación irreconciliable entre o saber universal e o mundo real, pero para Platón este concepto do universal non implica unha forma abstracta, senón que a cada un destes coñecementos universais correspóndelle unha realidade concreta.
Platón explica con máis claridade este problema cando se refire a arte, dinos que o artista representa unha terceira versión do home. Segundo Platón, o home ideal é a meta que todos os humanos tratan de alcanzar, logo existen os homes particulares que son copias do ideal e por último está o artista que imita unha copia. Por exemplo, na Xeometría se parte dunha hipótese e se continua avanzando mediante un diagrama visible para chegar a unha conclusión. O xeómetra supón unha figura xeométrica a partir de gráficos e figuras, procurando distinguir obxectos que só se poden ver coa intelixencia.
Mediante o razoamento abstracto e entendendo os principios, a mente pode sacar conclusións sen contar coas imaxes visibles.
Platón supón que o coñecemento do real pódese alcanzar dun modo absoluto, pero non sucede o mesmo coas cousas do mundo sensible, que para el é ilusorio e está suxeito ao cambio. Razón pola que non poden ser obxecto de coñecemento científico.
Reminiscencia
A doutrina do coñecemento da reminiscencia está baseada na doutrina da lembranza pitagórica e aparece nos diálogos Menón, Fedón e Fedro. O concepto de "reminiscencia" ou "anamnese" é unha noción fundamental en Platón, que consiste en que o coñecemento é innato na alma humana e coñece as formas do mundos das ideas antes de encarnarse no corpo e por tanto, "coñecer" é "lembrar". Esta teoría é complemento da teoría método socrático xa que incita ao alumno a que descubra no seu interior unha verdade mediante preguntas.
Formas de coñecemento
[[Ficheiro:Teoria de conocimiento Platon.jpg|alt=|miniatura|Descrición dos elementos que compoñen o esquema:
Platón distingue varios graos de coñecemento baseados en Parménides. El diferenciaba entre: doxa e episteme.
A súa visión destas cambiaron durante a súa vida. Nos primeiros diálogos entiendía a doxa como xuízo subxectivo e a episteme como unha habilidade. Mentres que no Banquete eloxiou á doxa como medio imprescindible para alcanzar a virtude na episteme, na República considera toda doxa como perigosa e contraposta á episteme.
Coñecemento das cousas sensibles (Doxa)
É denominado por Platón doxa (opinión ou aparición) a percepción do mundo sensible, camiño entre o verdadeiro e a ignorancia. Xa que non posúe verdadeira entidade, tampouco pode haber auténtico coñecemento senón mera opinión. Á súa vez a opinión ten dous modos: divide en crenzas (pistis) e coñecemento da aparencia ou imaxinación (eikasia).
Mediante a imaxinación apréndense as imaxes das cousas, as súas sombras e reflexos, sendo o grao máis baixo da escala do coñecemento. Non podemos imaxinar un obxecto dotado de menos consistencia que a fugacidade extrema dunha sombra. Posiblemente Platón este pensando en actividades como a poesía, a pintura ou a retórica. Efectivamente tanto o orador como o poeta ou o pintor, están só interesados nunha mera imitación verosímil da realidade e para isto bástalles coa produción de imaxes.
Aquí hai un grao de coñecemento superior ao anterior xa que versa xa sobre un obxecto mesmo e non sobre unha imaxe deste. As diversas artes produtoras por exemplo a carpintería, encaixarían aquí perfectamente: o carpinteiro sabe máis en relación coa mesa que o pintor que a representa nun lenzo porque a este bástalle cunha mera aparencia verosímil da mesa, mentres que o carpinteiro ha de fabricar unha mesa "real".
Coñecemento intelixible (Episteme)
A episteme (ciencia) é o verdadeiro coñecemento, que vén da verdadeira realidade inmutable das ideas. Ten como obxecto a realidade intelixible, o ser perfecto e inmutable: as ideas. Tamén aquí hai dous graos:
A superación da diánoia alcánzase na dialéctica considerada como a "culminación de todas as ciencias". Este trátase en supoñer o que queremos e discutir esa tese mediante un diálogo introspectivo ou con outra persoa. Só ela é capaz de cancelar o carácter soamente hipotético dos principios utilizados nas restantes disciplinas, ao dar razón deles e xustificalos racionalmente. Para conseguilo, a dialéctica ten que remontarse a un principio non hipotético desde o que poida deducir a maneira de consecuencias todo o demais. É claro que este principio non hipotético, obxecto da dialéctica, non é outro que a idea do ben. Mediante ela alcánzase o coñecemento da estrutura relacional das ideas, e en último termo, o coñecemento da verdade suprema, condición (fundamento) das propias ideas e, por tanto, tamén do mundo sensible: a idea do ben.
Símil da liña
No libro VI da súa obra A República, Platón utiliza a analoxía da liña para expresar as dúas rexións da realidade, as súas divisións e os tipos de coñecemento que lle corresponden.
Así para a primeira sección Platón entendeu que a imaxinación e a crenza, é dicir, a mera descrición do que se percibe, pode dar como resultado unha opinión. Con todo o entendemento e a intelixencia son para Platón aquelas operacións das que se obtén o coñecemento.
Aínda que as interpretacións das escrituras de Platón (particularmente A República) tiveron unha inmensa popularidade na longa historia da filosofía occidental, tamén é posible interpretar as súas ideas nunha forma máis conservadora que favorece a lectura desde un punto de vista epistemolóxico máis que metafísico como sería o caso da metáfora da Cova e a Liña Dividida (agora ben, tamén hai autores importantes que falan da necesidade de realizar unha interpretación fenomenolóxica sobre Platón para lograr ver ao autor máis aló das capas históricas que o incubren debido ás súas outras interpretacións menos afortunadas). Existen obvios paralelos entre a alegoría da Cova e a vida do mestre de Platón, Sócrates, quen foi executado na súa intención de abrir os ollos aos atenienses. Este exemplo revela a dramática complexidade que frecuentemente se atopa baixo a superficie dos escritos de Platón (non hai que esquecer que en A República, quen narra a historia é Sócrates)
Crenza verdadeira xustificada
Moitos interpretaron a Platón como afirmando que o coñecemento estaba baseado esencialmente en crenzas verdadeiras xustificadas; unha crenza influente que levou ao desenvolvemento máis adiante da epistemoloxía. No  Teeteto, Platón distingue entre a crenza e o coñecemento por medio da xustificación. A xustificación é unha explicación racional da crenza. A verdadeira opinión acompañada da razón é o coñecemento.
Aínda que a "crenza verdadeira xustificada" é a definición filosófica tradicional do coñecemento, os antigos xa eran escépticos desta idea platónica. Os diálogos socráticos normalmente non chegaron a ningunha conclusión positiva; eran "dialéctica negativa". Anos despois, Edmund Gettier demostraría os problemas das crenzas verdadeiras xustificadas no contexto do coñecemento. O propio Platón tamén identificou problemas coa definición de crenza verdadeira xustificada en Teeteto, concluíndo definición de coñecemento é circular. Porque o obxecto de coñecemento debe ser inmodificable, estable e permanente como para lograr a súa definición con claridade. O coñecemento lógrase mediante xuízos sobre conceptos universais e non sobre particulares e só poden ser verdadeiros os xuízos sobre o permanente e estable. Nin a percepción sensible nin a crenza verdadeira poden ser obxecto de coñecemento. Unha regresión infinita xorde cando preguntamos cales son as xustificacións polas razóns mesmas.
Antropoloxía e psicoloxía
A antropoloxía platónica divide ao ser humano nunha entidade composta por dous elementos antagónicos, corpo (material) e alma (inmaterial), sendo a alma quen ten prioridade e prevalencia sobre o corpo. Platón elaborou unha teoría tripartita da alma no seu diálogo A República, e tamén coa alegoría do carro alado no Fedro. Na República e no  Timeo, Platón afirmou que a alma (psique) componse de tres partes:
A alma racional é unha substancia que se move a si mesma. Para Platón, o corpo é o cárcere da alma, e esta aspira volver para o mundo das ideas. Para iso, ten que haber unha harmonía das almas. As referencias á inmortalidade da alma, así como os primeiros intentos por abordar a súa demostración, atopámolos nos diálogos de transición; aínda que será nos diálogos de madurez onde se desenvolvan as probas, sendo ratificada a crenza na inmortalidade no Timeo. Platón concibe a inmortalidade soamente no racional da alma. Defende o argumentou no Fedón sobre a inmortalidade dá alma con base na súa simplicidade. No Menón, defende a tese de que a alma vive sen o corpo no mundo dás ideas (anamnesis]). Aristóteles sinalou que a teoría da alma de Platón coincide coa de Empédocles, onde a alma está composta dos catro elementos. Platón atopou nel a súa teoría da visión. En concordancia coa idea de que o semellante coñécese polo semellante, ambos postulan que o lume no noso interior, semellante co lume exterior, flúe de maneira sutil e continua a través do ollo permitindo así a visión. Platón achegou a súa versión do metabolismo: os alimentos nutren todas as partes do corpo, así o sangue fórmase no ventre, sede da alma apetitiva, pola acción do lume e de alí distribúese a todo o corpo. Os pulmóns reviven o aire, para gardar o lume interno. Os órganos do corpo toman do sangue as substancias para repararse.
A política e a ética de Platón fundaméntase na súa antropoloxía, e está na súa epistemoloxía e ontoloxía.
Política
As ideas filosóficas de Platón tiveron moitas implicacións sociais, particularmente en canto ao estado ou goberno ideal. Hai discrepancias entre as súas ideas iniciais e as que expuxo posteriormente. Algunhas das súas máis famosas doutrinas están expostas na República. Con todo, cos estudos filolóxicos modernos chegouse a implicar que os seus diálogos tardíos (Político e Leis) presentan unha forte crítica ante as súas consideracións previas, esta crítica xurdirá por mor da enorme decepción de Platón coas súas ideas e á depresión mostrada na Carta VII.
Xustiza
O goberno debe basearse no consentimento e a harmonía do verdadeiro coñecemento do que é bo para a cidadanía. Para Platón o máis importante na cidade e no home sería a Xustiza. Por tanto o seu Estado estará baseado nunha necesidade ética de xustiza. A xustiza conseguirase a partir da harmonía entre as clases sociais e, para os individuos, nas partes da alma de cada un.
Platón dicía que as sociedades debesen ter unha estrutura tripartita de clases a cal respondía a unha estrutura segundo o apetito, espírito e razón da alma de cada individuo:
Para preservar a harmonía social, Platón considera unha nobre mentira da que se valerán os gobernantes para convencer ao pobo. No mito dos metais, xustifícanse as diferenzas na natureza humana debido a distintas proporcións de tres metais na alma (ouro, prata e mestura de ferro e bronce) postos polos deuses.
Cañete de las Torres
Cañete de las Torres é un municipio español da provincia de Córdoba, Andalucía. No ano 2005 tiña 3.210 habitantes. Cunha extensión superficial de case 104 km², tiña unha densidade de 30,9 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 52' N, 4º 19' O. Atópase situada a unha altitude de 320 metros e a 49 quilómetros da capital de provincia, Córdoba.
Platón
Filósofo rei
miniatura|Estatua de Platón na [[Academia de Atenas (moderna)|Academia de Atenas. ]] De acordo con este modelo, os principios da democracia ateniense, como existía naquela época, eran rexeitados nesta idea e moi poucos estaban en capacidade de gobernar. Este desprezo á democracia podería deberse ao seu rexeitamento fronte ao xuízo a Sócrates. En lugar de retórica e persuasión, Platón di que a razón e a sabedoría (episteme) son as que deben gobernar. Isto non equivale a tiranía, despotismo ou oligarquía. Como Platón dicía:
Platón describe a estes “reis filósofos” como aqueles que “aman ver a verdade estea onde estea cos medios que se dispoñen” e soporta a súa idea coa analoxía dun capitán e o seu navío ou un médico e a súa medicina. Navegar e curar non son prácticas que todo o mundo estea cualificado para facelas por natureza, sen importar a súa riqueza, beleza ou mesmo o seu sexo:
Cañete de las Torres
Forma parte da Mancomunidade do Alto Guadalquivir. O pobo é atravesado de norte a sur polo arroio do Cañetejo, afluente do Guadalquivir.
Platón
Filósofo rei
Gran parte da República está dedicada a indicar o proceso educativo necesario para producir estes “filósofos reis”, de feito o Estado ideal platónico será en gran medida un ente dedicado á educación. Todos os cidadáns pasarían por un longo sistema de educación co obxectivo de crear cidadáns comprometidos co ben común e determinar o seu rol social. Para impedir que os gobernantes abusasen do seu poder, esixíaselles levar vidas austeras sen posuír diñeiro ou propiedades, nin tampouco vida familiar.
Estado ideal
A fundamentación do Estado ideal na idea do ben. Débese mencionar, con todo, que a idea da cidade que se describe na República cualifícaa Platón como unha cidade ideal, a cal se examina para determinar a forma como a inxustiza e a xustiza desenvólvense nunha cidade. De acordo a Platón, a cidade “verdadeira” e “sa” é a que se describe no libro II da República, que contén traballadores, pero non ten os reis-filósofos, nin poetas nin guerreiros.
En todo caso, para Platón o Estado ideal (Monarquía) devirá nunha corrupción triste pero necesaria. Así establece Platón as categorías dos diferentes estados nunha orde de mellor a peor:
A aristocracia ou monarquía corresponde ao Estado ideal coa súa división de clases tripartita (Filósofos-Gardiáns-Traballadores). No mellor Estado, todas as cousas han de ser establecidas segundo o proverbio: todo é común entre amigos. Platón propón o comunismo (non confundir co comunismo marxista) e a monarquía, pero á súa vez terminou defendendo as leis como sistema de goberno —máis como sometemento ás circunstancias que por unha verdadeira preferencia—. Igualmente, é quizais o primeiro en defender a igualdade entre os sexos, a diferenza do seu discípulo Aristóteles. O Estado tamén establece as directrices euxenésicas que deben regular a vida marital e reprodutiva da cidade. Os gobernantes reproduciríanse con parellas aprobadas polo Estado para producir a mellor descendencia.
En Leis, Platón renuncia os seus radicalismos anteriores (goberno de filósofos, abandono da propiedade privada e familias) por imposibilidade práctica. O Estado perfecto debe contemplarse como paradigma dunha constitución para seguir. Aquí os gobernantes sen aqueles que obedecen con maior rigorosidade a lei divina en cuxas mans se atopa o obxectivo ao que se debe mirar todo.
Ética
miniatura|Estatua de Platón en [[Ceuta.]] Varios diálogos discuten a ética, incluíndo a virtude e o vicio, o pracer e o dor, o crime, o castigo e a xustiza. Na República, Platón ve a "O Ben" como a Forma suprema, que dalgunha maneira existe mesmo "máis aló do ser", alcanzable por uns poucos mediante a verdadeira episteme. No Gorxias argüe Platón contra a identificación do ben co pracer e contra a moral do «Superhome» proposta por Calicles.
Platón distingue tres praceres: os que enchen e substitúen unha dor; os que non enchen unha falta e os praceres; do filósofo non enchen unha falta dolorosa e son praceres xenuínos. Contra a suposición da epicura, os praceres do filósofo son máis substanciais que os praceres da carne. Con todo, o pracer é unha guía enganosa cara á felicidade.
Sócrates propuxo un intelectualismo moral que afirmaba que ninguén o facía mal á mantenta, e saber cales son os bos resultados para facer o que é bo; ese coñecemento é virtude. No diálogo de  Protágoras arguméntase que a virtude é innata e non se pode aprender. Para Sócrates, toda ética debe comezar co autocoñecemento. Sócrates xa concibe a virtude como o comportamento correcto para ese propósito ou actividade para a cal se fai algo, é dicir, o comportamento apropiado para a natureza. Do mesmo xeito, Platón constrúe a súa ética sobre os piares da súa concepción da felicidade e a virtude. A ética de Platón é unha ética eudemonista, é dicir, unha ética que establece que o fin que todos os seres humanos desexan alcanzar na vida é un felicidade, tanto individual como colectivamente. A felicidade é o fin da vida humana e consiste en actuar de acordo coa natureza humana, buscando a súa perfección mediante o equilibrio da alma e a súa harmonía a través dunha vida virtuosa. Por tanto, a felicidade e a virtude están estreitamente vinculadas. As virtudes cardinais platónicas xa expostas na súa política son a xustiza, a prudencia, a fortaleza e a temperanza. A ética de Platón ten como obxectivo estudar como o ser humano pode achegarse ao mundo das ideas e, en última instancia, a contemplación da idea do ben. O ben supremo do home pódese dicir que é o desenvolvemento auténtico da súa personalidade como ser racional e moral, o recto cultivo da súa alma, o benestar xeral e harmonioso da súa vida.
Platón presenta baixo a figura de Sócrates o famoso dilema de Eutifrón no diálogo do mesmo nome, no que critica á lei divina como base da moral (teoría do mandato divino). Para Platón, o mal é necesario, fatal e inevitable no mundo por mor da materia, independente de Deus. Na República, Platón uso o mito do Anel de Giges para considerar se unha persoa sería xusta se non tivese que temer polas consecuencias éticas. En Leis o ben non se considera como un saber, senón como harmonía racional dos elementos integrantes do home. Platón xa non considera as emocións como unha ameaza ás virtudes. O problema ético xa non é o de pescudar que é o Ben, senón o de como facer que os homes vivan unha boa vida.
Amor e Beleza
miniatura|[[Androxinia|Andróxino por Leonardo da Vinci.]] A beleza para Platón é un tipo de forma universal, daquela a beleza perfecta existe só na forma eterna da beleza. Platón argumentou a favor dunha idea atemporal da beleza independente e superior á do mundo imperfecto dos sentidos. No seu diálogo Hipias maio, o seu mestre, Sócrates trata de establecer unha definición da beleza. Existen vasillas, mulleres e homes belos, pero soamente no físico. A beleza como tal, é a sabedoría. Sócrates conclúe devandito diálogo co proverbio: "O belo é difícil".
A beleza en Platón abrangue tamén os ámbitos morais e cognoscitivos. No Banquete, para Platón a beleza e o ben eran termos sinónimos. Neste mesmo diálogo, baixo a figura da filósofa Diotima, expresa o concepto de amor platónico cunha escaleira que alcanza ata o coñecemento divino. Diferenciábase dous tipos de amor: o físico (ao corpo) e o espiritual (á alma, este último achéganos ao coñecemento divino).
Para Platón, o amor é un elemento " volitivo" e que concibe como un impulso cara á beleza, sabedoría e o ben. Presentou o mito do Andróxino, no cal había un ser que reunía no seu corpo con dous sexos (do mesmo ou contrarios). Estes seres tentaron invadir o Monte Olimpo, lugar onde viven os deuses, e Zeus, ao decatarse diso, lanzoulles un raio que os dividiu en home e muller. Desde entón, dise que o home e a muller andan pola vida buscando a súa outra metade (ver media laranxa).
Con todo, Platón declara no Fedro que a beleza é distinta da sabedoría porque pode manifestarse a través dos sentidos. En tal diálogo, considerou que a contemplación das belezas imperfectas espertan en nós o recordo da esencia mesma da beleza.
Arte e poesía
Varios diálogos abordan preguntas sobre o arte, incluída a retórica e a rapsodia. Sócrates di no Ión que a poesía está inspirada nas musas e non é racional. El fala con aprobación disto e doutras formas de tolemia divina (bebedeira, erotismo e soños) no Fedro, e con todo, na República quere prohibir a poesía. Por outra banda, en Leis, Platón dá dúas funcións á arte: que a mocidade teña sentimentos xustos e doutra banda ser unha fonte de descanso para a madurez. Aquí a arte esta subordinada ao ben. Nese diálogo, Platón falou acerca das leis sobre a música con criterios morais. Tiña unha baixa estima cara aos home comúns, pois carecen de criterio respecto a a música e o teatro, preferindo o vulgar.
Para Platón, o orixe da arte hase de poñer no natural instinto expresivo. A natureza da arte para Platón non é a invención, senón a mimesis, a «copia material», da idea de beleza. Pero "a raza dos poetas non é capaz de coñecer o que é bo e o que non" e "o creador de pantasmas, o imitador, non entende nada do ser, senón aparencia". Como toda copia sempre é imperfecta, o artista actúa como un sofista, un mentireiro que vive de aparencia e déixase levar pola paixón. Doutra banda, Sócrates non dá indicios no Ión da desaprobación de Homero que expresaba na República e suxire que a Ilíada funcionou no mundo grego antigo como literatura inspirada divinamente que pode proporcionar orientación moral, se só pode interpretarse adecuadamente.
Cosmoloxía
É presentada principalmente no  Timeo, aínda que hai elementos cosmolóxicos noutros textos (por exemplo, no Fedón e, de modo máis particular, nas Leis). A introdución ao Timeo dá a entender que a presentación non garante exactitude, o cal mostra o recoñecemento de Platón da debilidade propia dos saberes orientados ao mundo sensible e alcanzables a través das nosas sensacións. No Timeo, Platón preocúpase pola estrutura do ceo visible como modelo para a alma humana, e tamén coas condicións materiais da fisioloxía humana.
Segundo a interpretación tradicional da metafísica do  Timeo, a materia existe eterna e independente. O carácter propio da materia é para a indeterminación (apeiron). Platón denomina Jôra a un espazo baleiro caótico que servirá de lugar onde se instale a materia. Con todo, Platón chega a dar á Jôra no Timeo certas propiedades materiais, referíndoselle como unha especie de "barro informe" ou "nai" do que procede o establecemento da orde material. Platón usa a figura do demiúrgo, quen cumpre o papel de creador do mundo sensible, mentres que o mundo das ideas constitúe ao paradigma do cosmos. En xeral, estas dúas entidades considéranse separadas. Logo, o mundo é o resultado de Deus, as Ideas e a materia.
Platón describiu á Terra con forma dun globo e o universo esférico, ao ser a figura máis perfecta, creado polo demiúrgo, sendo ademais finito e limitado. Aristóteles fai referencia ao Timeo na súa obra Sobre o ceo na cal Platón expresa que a Terra rota ao redor do seu propio eixo no universo. Con todo, no Fedón, Platón afirma a inmobilidade da Terra, e no Fedro, onde se presenta unha profesión de deuses olímpicos, dise que Hestia, a divindade da Terra, "queda na morada".
O mundo está rodeado polas estrelas fixas e constituído polas sete esferas celestes (a Lúa, o Sol, Venus, Mercurio, Marte, Xúpiter e Saturno). No seu centro reside a alma universal. As estrelas podían considerarse como seres vivos divinos e inmortais. Platón tamén asociou a cada un dos catro elementos clásicos (terra, aire, auga e lume) cun sólido regular (cubo, octaedro, icosaedro e tetraedro) debido á súa forma, os chamados sólidos platónicos. O quinto sólido regular, o dodecaedro, supoñíase que era o elemento que formaba os ceos (éter).
O Mundo das Ideas
miniatura|esquerda|Platón, [[Séneca e Aristóteles.]] Platón opinaba que o ben non era algo subxectivo nin relativo, como pensaban os sofistas. O ben era algo real, inmutable e obxectivo, non dependía das opinións particulares das persoas, xa que para Platón o ben existía independentemente das cousas boas que as persoas ven no mundo, nun mundo á parte ao que denominou Mundo das Ideas.
O Mundo das Ideas (ou Hiperuraneo) son as formas ideais de aquilo que as persoas ven e senten. É dicir, aquilo que perciben coas súas sensacións, son meras sombras das Ideas perfectas desas mesmas cousas. Esta filosofía de Platón tamén é coñecida como Teoría das Ideas ou Teoría das Formas.
Exemplo
miniatura|Reprodución do busto de Platón. Polo tanto, para Platón, o mundo percibido polos sentidos era unha pálida reprodución do Mundo das Ideas. Cada obxecto concreto que existía formaba parte, xunto con todos os outros obxectos da súa categoría, dunha Idea perfecta. Unha determinada pluma, por exemplo, tería determinados atributos (cor, formato, tamaño etc). Outra pluma tería outros atributos, pero tamén ela sería unha pluma, tanto como a outra. Aquilo que facía que as dúas fosen plumas era, para Platón, a Idea de pluma, perfecta, que esgotaba todas as posibilidades de ser pluma.
A ontoloxía de Platón di, entón, que algo é na medida en que participa da Idea dese obxecto. No caso da pluma é irrelevante, mais o foco de Platón son cousas como o ser humano, o ben ou a xustiza, por exemplo.
Mudanza ou estaticidade?
O problema que Platón se propuña resolver era a tensión entre Heráclito de Éfeso e Parménides de Elea: para o primeiro, o ser era a mudanza, todo estaba en constante movemento e era unha ilusión a estaticidade, ou a permanencia de calquera cousa; para o segundo, o movemento era a verdadeira ilusión, pois algo que "era" non podía deixar de ser e algo que non "era" non podía ser, así, non había mudanza.
Por exemplo, tómese o caso dunha árbore, que é ela mesma dende o estadio de semente ata morrer, a pesar das características tan diferentes entre o estadio de semente e a árbore vella. Hai unha mudanza da árbore en relación a si mesma (co pasar do tempo ela medra). Para Heráclito, a árbore estaba sempre mudando e nunca era a mesma, mentres que para Parménides, nunca mudaba, era sempre a mesma e era unha ilusión a súa mudanza.
Platón resolveu ese problema coa súa Teoría das Ideas. O que había de permanente nun obxecto era a Idea, máis concretamente, a participación dese obxecto na súa Idea correspondente. E a mudanza ocorría porque ese obxecto non era unha Idea, senón unha incompleta representación da Idea dese obxecto.
Volvendo ao exemplo da árbore e situándoo no punto de vista de Platón, o que facía que ela fose ela mesma e fose unha árbore (e non outra cousa), a pesar da súa diferenza daquilo que era cando era nova (o estadio de semente), era a súa participación na Idea de Árbore; e a súa mudanza debíase ao feito de ser unha pálida representación da Idea de Árbore.
O Intelectualismo moral de Platón
Segundo Platón, era a idea do ben a que comunicaba a bondade ás cousas e ás accións que rodean ás persoas, a idea de ben era a causa de que as persoas as considerasen boas. Platón opinaba que o coñecemento da idea de ben era a máxima aspiración do filósofo ou amante da sabedoría, pois que tivese tal visión sería bo, pero ademais, e para non deixar fora da ética á maioría da poboación, e sen tempo para filosofar, Platón admitiu que tamén existía un modo de ser bo aínda que a persoa non chegase a coñecer a idea absoluta do ben: a educación. Para Platón, se as persoas eran conducidas (incluso con mentiras e castigos) cara o ben por alguén que tivera a oportunidade de chegar a coñecer a idea de maneira intelectual, todos os seres humanos teríamos a oportunidade de actuar ben.
A versión do "Intelectualismo moral" de Platón apartábase da do seu mestre Sócrates, porque para este a busca da felicidade a través do coñecemento da idea do ben era un camiño individual, no que non era posible recibir a axuda deses supostos educadores que propuña Platón, xa que para Sócrates o noso ben e a nosa felicidade eran unicamente resultado do noso esforzo individual.
Platón pensaba, polo tanto, que o ben era algo absoluto, e só aquela persoa que o coñecía debía gobernar a cidade. Para el, a xustiza existía cando cada cidadán seguía as instrucións daqueles que coñecían verdadeiramente a idea de xustiza. Os demais soamente podían contribuír á felicidade do conxunto se obedecían e se ocupaban dos asuntos propios da súa clase social. Deste xeito, Platón propoñía un modelo de convivencia antidemocrático que se fundamentase na idea aristocrática de que non é certo que todas as persoas eran iguais, unhas eran mellores, e outras eran peores, e soamente as primeiras podía gobernar a cidade.
Anamnese
Platón tamén elaborou unha teoría gnoseolóxica, é dicir, unha teoría que explicaba como se podían coñecer as cousas, unha teoría do coñecemento. Segundo el, cando as persoas vían un obxecto repetidas veces, lembrábanse, aos poucos, da Idea daquel obxecto, que viran no Mundo das Ideas.
Reminicencia
Unha das condicións para a indagación ou investigación acerca das Ideas era que as persoas non estaban en estado de completa ignorancia sobre elas. Do contrario, non terían nin desexo nin poder de procuralas. En vista diso, era unha condición necesaria (para tal investigación) que tivesen na súa alma algunha especie de coñecemento ou lembranza do seu contacto coas Ideas (contacto ocorrido antes do seu propio nacemento) e recordarían as Ideas por candeas reproducidas palidamente nas cousas. Deste xeito, toda a ciencia platónica é unha reminicencia. A investigación das Ideas supuña que as almas preexistiran nunha rexión divina onde contemplaban as Ideas.
Longueiral, Vigo, Cambre
Longueiral é un lugar da parroquia de Vigo no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2016 tiña 17 habitantes (7 homes e 10 mulleres).
Platón
Doutrinas non escritas
Unha razón para non revelalo a todos discútese parcialmente en Fedro, onde Platón critica a transmisión escrita do coñecemento como defectuosa, favorecendo en cambio o logos falados: "o que ten coñecemento do xusto e o bo e belo... non o fará, cando en serio, escríbeos en tinta, sementándoos a través dun bolígrafo con palabras, que non poden defenderse con argumentos e non poden ensinar a verdade de maneira efectiva". O mesmo argumento repítese na Sétima Carta de Platón: "todo home serio ao tratar temas realmente serios evita coidadosamente a escritura". Na mesma carta, escribe: "Certamente podo declarar acerca de todos estes escritores que afirman coñecer os temas que estudo seriamente... non existe, nin existirá, ningún tratado meu relacionado con el". Tal segredo é necesario para non "expoñelos a un trato indecoroso e degradante".