cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
O Alcázar, San Mateo de Oliveira, Ponteareas
O Alcázar é un lugar da parroquia de San Mateo de Oliveira, no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
O Agrelo, San Mateo de Oliveira, Ponteareas
O Agrelo é un lugar da parroquia de San Mateo de Oliveira, no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Isotimía
A isotimía consiste na igualdade de acceso aos cargos públicos por elección ou sorteo e presenta a igualdade de dereitos dos cidadáns para exercer funcións de goberno e cargos públicos. Polo tanto, isotimía vén a ser a igualdade de dereitos de todos os cidadáns, para o exercicio da autoridade mediante a cal todos poden asumir cargos públicos sen distinción algunha.
Etimoloxía
A palabra procede do adxectivo grego ἴσος, η, ον, igual, e τιμή, -ῆς, honra, honor; autoridade, maxistratura.
A Casanova, O Vicedo, O Vicedo
A Casanova é un lugar da parroquia do Vicedo, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
A Corva, O Vicedo, O Vicedo
A Corva é un lugar da parroquia do Vicedo, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
As Congostras, O Vicedo, O Vicedo
As Congostras é un lugar da parroquia do Vicedo, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Evasión ou vitoria
Evasión ou vitoria (en Escape to Victory; e estilizado como Victory) é un filme británico-estadounidense-italiano de 1981 dirixido por John Huston e protagonizado pot Sylvester Stallone, Michael Caine, Max von Sydow e Pelé. O filme conta a historia dun grupo de prisioneiros de guerra aliados que están recluídos nun campo nazi durante a segunda guerra mundial e que xogan un partido de fútbol contra un equipo alemán.
O Calandro, San Mateo de Oliveira, Ponteareas
O Calandro é un lugar da parroquia de San Mateo de Oliveira, no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Igor Dodon
Traxectoria
Ocupou o cargo de presidente de Moldavia entre o 23 de decembro de 2016 e o 24 de decembro de 2020. Anteriormente, foi o líder do Partido dos Socialistas da República de Moldavia. Foi ministro de Comercio e Economía nos gobernos de Vasile Tarlev e Zinaida Greceanîi desde setembro de 2006 a setembro de 2009, e foi membro do Parlamento de Moldavia de 2009 a 2016
Suspensións
O 17 de outubro de 2017, o Tribunal Constitucional de Moldova decidiu que Dodon non podía desempeñar temporalmente as súas funcións por non xurar ao ministro de Defensa proposto, Eugen Sturza.
O 2 de xaneiro de 2018, o Tribunal Constitucional de Moldova decidiu que Dodon non podía desempeñar temporalmente as súas funcións por non xurar a sete ministros.
Varios días despois, o Tribunal Constitucional volveu suspender temporalmente a Dodon, debido ao seu veto a un proxecto de lei para restrinxir as emisións de noticias rusas. Isto permitiu ao parlamento eludir o seu veto e promulgar unha lei que restrinxe as emisións de televisión rusa. A lei prohibe ás canles de televisión emitir noticias e programas analíticos de países que non asinaron o acordo rexional para a Área Europea de Radiodifusión, como Rusia. esquerda|miniatura|Dodon con [[Mohammad bin Salman, Nikol Pashinyan, Nursultan Nazarbayev, Vladimir Putin e Sooronbay Jeenbekov na ceremonia de apertura da Copa Mundial da FIFA de 2018 en Rusia.]]
O 24 de setembro de 2018 volveu ser suspendido das súas funcións por non aprobar o candidato a Ministro de Sanidade.
O 9 de xuño de 2019, o Tribunal Constitucional da República de Moldavia decidiu suspender temporalmente a Igor Dodon como presidente, e o primeiro ministro Pavel Filip foi nomeado presidente interino, quen asinou o decreto sobre a disolución do parlamento e celebración de eleccións anticipadas o 6 de setembro. O documento cancelouse o 11 de xuño de 2019 porque non cumpría coas normas constitucionais.
O Asperón, San Mateo de Oliveira, Ponteareas
O Asperón é un lugar da parroquia de San Mateo de Oliveira, no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Patrimonio da Humanidade en Albania
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Albania, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Albania ratificou a Convención sobre a Protección do Patrimonio Cultural e Natural da Humanidade o 10 de xullo de 1989, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
Lista de lugares candidatos
Ademais dos sitios inscritos na lista do Patrimonio da Humanidade, os estados membros poden manter unha lista de sitios provisionais que poden considerar para ser nomeados. Só se aceptan candidaturas para a lista do Patrimonio da Humanidade se o sitio figuraba previamente na lista provisional. No ano 2022, Albania tiña catro lugares na súa lista de candidatos.
O Coto, O Vicedo, O Vicedo
O Coto é un lugar da parroquia do Vicedo, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Pedro Vázquez Viñas
Pedro Vázquez Viñas, nado en Vigo o 19 de febreiro de 1989, é un futbolista galego, que xoga como extremo no Afturelding de Islandia.
Traxectoria
Formado na canteira do Celta de Vigo, aos 19 debutou co Celta B na Segunda División B, nun partido ante o Santa Brígida no que saltou ao campo de Barreiro na segunda parte como substituto de Mateo Míguez. Xogou as seguintes tres tempadas co filial na categoría de bronce, antes de fichar en 2011 polo Villarreal B, de Segunda División. Foi titular en boa parte dos partidos da parte inicial da tempada, con Molina como adestrador, pero perdeu protagonismo no equipo coa chegada ao banco de Julio Velázquez. Xogou un total de 16 encontros, perdendo a categoría ao remate da tempada, por mor do arrastre provocado polo descenso do primeiro equipo.
En setembro de 2012 fichou polo Orihuela, de Segunda B, no que xogou ata o mercado invernal, cando se converteu en xogador do Coruxo, da mesma categoría. Militou no club vigués durante as seguintes catro tempadas e media, acumulando 130 partidos e 17 goles. Durante a campaña 2017/18 xogou no Melilla, para regresar na seguinte a Galicia, fichando polo Pontevedra, club no que militou durante dous anos. No primeiro deles disputou un total de 35 partidos de liga, mentres que a súa participación baixou ao ano seguinte, debido a algúns problemas físicos. No verán de 2020 volveu ao Coruxo, adestrado por Míchel Alonso, onde xogou unha campaña, acadando os 343 partidos na Segunda B.
En maio de 2021 puxo rumbo a Islandia para xogar co Afturelding, na segunda división do país, a 1. deild karla.
Resultados da Scuderia Ferrari como fornecedor de motores
A seguinte táboa detalla os resultados do Gran Premio dos outros equipos dos que Ferrari foi/é provedor de motores.
Resultados completos do Campionato do Mundo de Fórmula 1
(Chave)Resultados en negra indican pole position; resultados en italica indican volta rápida.
Victoria Martín
María Victoria Olalla Martín de la Cova, nada en Rivas-Vaciamadrid o 7 de novembro de 1989, é unha guionista, humorista, presentadora de televisión e colaboradora de radio española.
Traxectoria
En 2017 creou xunto a Nacho Pérez-Pardo a canle de YouTube Living Postureo, dedicado á parodia da cultura milenial. O éxito obtido en redes sociais permitiulle entrar como colaboradora en Yu: No te pierdas nada, onde interpretaba o mesmo papel que a deu a coñecer en YouTube. Co tempo, abandonou o personaxe e comezou unha sección propia, baixo o seu nome real.
En 2018 estreou, xunto a Esther Gimeno e Pilar de Francisco El eje del mal, unha obra de teatro centrada no apoderamento feminino e na que se combinan monólogos, sketches e cancións en directo.
En 2019 empezou a traballar como guionista en La resistencia, e como colaboradora en Las que faltaban, ambos os programas para a canle  de Movistar. Máis adiante, ese mesmo ano, presentou Problemas del primer mundo, un programa de Atresmedia.
En 2020 estreou Válidas en YouTube, unha serie web sobre dúas cómicas pasando un mal momento e que deciden facerse pasar por parella para acadar éxito social. Está escrita e protagonizada por Victoria Martín e Carolina Iglesias.
Tamén presenta Estirando el chicle, un podcast creado xunto a Carolina Iglesias que se emite en distintas plataformas. Dende a súa creación converteuse nun dos podcast independentes máis escoitados de España.
Exército de Salvación
O Exército de Salvación (en The Salvation Army é unha denominación cristiá protestante e unha das maiores institucións de caridade do mundo. Foi fundado en 1865 por William Booth, ministro metodista, xunto coa súa esposa Catherine Mumford, en Londres no auxe da Revolución Industrial. Actúa en 126 países, mediante igrexas, tendas de beneficencia, albergues, centros comunitarios, hospitais, escolas, residencias de anciáns, escolas infantís, centros de rehabilitación, vehículos e equipos de emerxencia.
Historia
miniatura|[[William Booth]] O Exército de Salvación foi fundado na zona leste da cidade de Londres en 1865 polo pastor metodista William Booth e a súa esposa Catherine. Orixinariamente, Booth nomeou a organización "Misión Cristiá do Leste de Londres", mais en 1878 reorganizouna, dándolle un carácter militar e chamándoa "Exército de Salvación".
Victoria Martín
Traxectoria
En setembro de 2021 traballou como presentadora xunto a Ana Morgade no programa de Europa FM, yu: no te pierdas nada, para posteriormente retirarse por cuestións persoais. Até 2021 tamén formou parte do programa de Badoo Este es el mood,.
Exército de Salvación
Historia
William pregaba aos pobres, mentres que Catherine contactaba cos ricos para conseguir apoio financeiro para o traballo. Ela tamén actuaba como minstra relixiosa, o que era bastante pouco común naquela época. miniatura|O pub "The Blind Beggar", no leste de Londres, coñecido punto de oración de William Booth William Booth pasou a ser coñecido como Xeneral, e a súa dona ficou coñecida como a Nai do Exército de Salvación. Booth describía así o lema da organizacións:
Os primeiros membros do Exército de Salvación, eran persoas alcóholicas e con vicios e prostitutas convertidas ao protestantismo. Moitos deles, na procura dunha vida de acordo cos principios morais do cristianismo protestante, mudaban os seus hábitos de vida. miniatura|Gustaf Cederström: Die Heilsarmee (1886). Kate Booth, filla de William Booth, pregando nun bar de París A medida que o Exército de Salvación medraba no fin do século XIX, tamén medraba a oposición ao movemento en Inglaterra. Os que se opuñan reuníanse no Exército Esqueleto ("Skeleton Army"), para perturbar os encontros do Exército de Salvación e as súas actividades sociais. Moitos opositores, que chegaban a agredir fisicamente os membros "salvacionistas", eran donos de tabernas e bares que estaban a perder a súa clientela cando novas persoas deixaban o "vicio" e se unían ao Exército de Salvación. miniatura|A expansión mundial do Exército de Salvación A partir do fin do século XIX e o inicio do século XX o traballo do Exército de Salvación expandiuse rapidamente. Países como os Estados Unidos (1880), Australia (1881), Francia (1881), a India (1882), Suráfrica (1883), Arxentina (1890), o Xapón (1895), Chile (1909) e o Brasil (1922), entre moitos outros recibiron o traballo do Exército de Salvación.
Traballo social
O traballo social do Exército de Salvación está bastante diversificado, estando dividido en tres grandes áreas:
Destaca tamén a atención a situación de emerxencia en todo o mundo.
Tendas de beneficencia e doazóns
Inspirados no modelo norteamericano de "Thrift Stores", os bazares do Exército de Salvación revenden as roupas e os mobles doados co obxectivo de obter recursos para manter as obras sociais. Todos os recursos xerados empréganse no mantemento das diversas actividades sociais do Exército de Salvación.
O valor revértese nos programas asistenciais mantidos pola institución, como os centros comunitarios, as escolas infantís, os centros integrados, as clínicas médicas e os fogares para persoas maiores.
Igrexas
O Exército de Salvación herdou do metodismo a maior parte das súas crenzas e tradición da doutrina, polo que se inclúe na igrexa de orixe Wesleyana. As igrexas do Exército de Salvación chámanse "corpos", e os membros denomínanse "soldados".
Os membros usan uniforme e existe unha xerarquía con características militares, onde os pastores e os bispos son "capitáns", "maiores", "coroneis" e "comisarios".
A himnoloxía é bastante diversificada e rica, tendo o Exército de Salvación un libro de música propio, denominado "Cancioneiro Salvacionista".
Para converterse en membro do Exército de Salvación cómpre facer o curso de soldados nun "Corpo" salvacionista ou declararse membro adherente, sen o compromiso do soldado.
O conxunto de crenzas pode resumirse nas once doutrinas utilizadas pelo Exército de Salvación como base de fe:
Música
O Exército de Salvación é moi coñecido polas súas bandas de estilo marcial, formadas polos membros das igrexas arredor de todo o mundo. A principal función das bandas é auxiliar musicalmente nas reunións do Exército de Salvación e divulgar a obra da institución en lugares abertos.
A banda "salvacionista" máis prestixiosa é a International Staff Band, fundada en 1891, situada ao nivel de grandes bandas de metais como a Black Dyke Band. Outras bandas de metais do Exército de Salvación de gran calidade son New York Staff Band, Canadian Staff Band, Chicago Staff Band,Amsterdam Staff Band, Regent Hall Staff Band ou Melbourne Staff Band.
Algunhas igrexas do Exército de Salvación tamén posúen bandas como acompañamento musical para os cultos.
Nicola Lagioia
Nicola Lagioia (Bari, 7 de abril de 1973) é un escritor, presentador radiofónico e actor italiano, director do Salón Internacional do Libro de Torino dende 2017.
Traxectoria
Como escritor, debutou en 2001 coa novela Tre sistemi per sbarazzarsi di Tolstoj (senza risparmiare se stessi).
O Carrascal, San Mateo de Oliveira, Ponteareas
O Carrascal é un lugar da parroquia de San Mateo de Oliveira, no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Nicola Lagioia
Traxectoria
Ten publicado relatos en diversas antoloxías, entre elas Patrie impure (Rizzoli, 2003), La qualità dell'aria (minimum fax, 2004), que editou xunto con Christian Raimo, Semi di fico d'India (Nuovadimensione, 2005), Perifefie (Laterza, 2006), Deandreide, adicada a Fabrizio De André (Biblioteca Universale Rizzoli, 2006), Ho visto cose (Biblioteca Universale Rizzoli, 2008), La storia siamo noi (Neri Pozza, 2008).
Coa novela Riportando tutto a casa, editada por Einaudi en 2009, adxudícase o SuperPremio Vittorini, o Premio Volpini, o Premio Viareggio par a narrativa.
En 2015 gañou o Premio Strega co libro La ferocia, publicado por Einaudi.
Ata 2017 dirixiu nichel, a columna de literatura italiana de minimum fax. Dende 2010 é un dos condutores de Pagina3, unha revisión diaria de páxinas culturais que emite Rai Radio 3.
Nos anos 2013, 2014 e 2015, é un dos seleccionadores do Festival Internacional de Cinema de Venecia, do que tamén fixo parte do xurado do concurso principal na súa 77ª edición.
Dende 2017 é o Director editorial do Salón internacional do libro de Turín.
En 2020 publicou o libro La città dei vivi que venceu en 2021 o Premio Internacional Bottari Lattes Grinzane.
Hemoglobina, alfa 1
Hemoglobina, alfa 1 ou HBA1 é un xene situado no cromosoma 16 humano que codifica a subunidade alfa 1 da hemoglobina.
Xene
O cluster de xenes da globina alfa humana localizado no cromosoma 16 abrangue unhas 30 kb e inclúe sete loci: 5'- zeta - pseudozeta - mu - pseudoalfa-1 - alfa-2 - alfa-1 - teta - 3'. O alfa-2 (HBA2) e o alfa-1 (HBA1; o xene deste artigo) teñen secuencias codificantes idénticas. Estes xenes diferéncianse lixeiramente nas rexións non traducidas 5' e nos intróns, pero difiren significativamente nas rexións non traducidas 3'.
Proteína
A hemoglobina A (HbA) é unha proteína tetrámera que está formada por dúas cadeas alfa e dúas cadeas beta, a cal na vida adulta normal constitúe un 97% da hemoglobina total; as cadeas alfa combínanse coas delta para formar a HbA2, a cal, xunto coa hemoglobina fetal (HbF), forma o restante 3% da hemoglobina adulta.
Importancia clínica
A alfa-talasemia orixínase por delecións en calquera dos xenes alfa e tamén delecións de HBA2 e HBA1; tamén se informou de casos de talasemia non debidas a delecións.
Interaccións
Esta proteína presenta interaccións coa subunidade beta da hemoglobina (HBB).
Réaltán Ní Leannáin
Réaltán Ní Leannáin, nada en Belfast en 1960 é unha escritora irlandesa.
Nós Diario publicou en setembro de 2021 o seu relato Golpe de estado no proxecto Un verán en Galeusca, impulsado entre VilaWeb, Berria e Nós Diario, coa novidade da participación do medio irlandés Belfastmedia.
Traxectoria
Pasou a súa mocidade e adolescencia durante os anos sesenta e setenta en Belfast, para despois vivir en Dublín.
Réaltán comezou a ensinar irlandés e español en escolas de secundaria nivel nos anos oitenta. Pasou un tempo por toda España e ten experiencia en moitos dos diferentes idiomas que se falan no estado. Despois pasou á educación superiro, impartindo clases de educación no Trinity College e na Dublin City University. De alí foi á Queen's University, Belfast.
Mentres daba clases na Queen's University desenvolveu un cancro. Non obstante, superou esta dificultade e escribe desde 2007. Publicou unha colección de poesía, Turas Ailse (2011), baseada nesta experiencia. Leva blogs sobre cancro e outros aspectos da súa vida e repasa libros acabados de publicar. Tamén colabora con chíos nas redes.
En 2015 Cló Iar-Chonnacht publicou a súa colección de relatos, Dílis, unha visión desapiadada das mulleres sobre a vida. Tiña moita demanda e provocou controversia coa súa decidida perspectiva.
Réaltán é a primeira escritora irlandesa en ser seleccionada polo Foras na Gaeilge para o proxecto internacional de escritura Focail Eile. Este é un programa de asociación entre organizacións culturais de toda Europa co obxectivo de establecer unha rede de colocacións creativas para escritores europeos en linguas minoritarias e minorizadas.
O Curro, O Vicedo, O Vicedo
O Curro é un lugar da parroquia do Vicedo, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
A Cheira, San Mateo de Oliveira, Ponteareas
A Cheira é un lugar da parroquia de San Mateo de Oliveira, no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
O Curral, O Vicedo, O Vicedo
O Curral é un lugar da parroquia do Vicedo, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Emilio Molina Carreño
Emilio Molina Carreño, nado en Porcuna (Xaén) e finado en Madrid o 9 de xullo de 1953, foi un militar e político español.
Traxectoria
Comandante retirado do Exército pola Lei Azaña en 1931. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado delegado civil e alcalde de Sada en agosto. Dimitiu a finais de outubro de 1936, sendo substituído por Toribio Pollán Nieto. En 1943 era xuíz militar en Lugo. Foi nomeado coronel do Rexemento de Cabalería Villaviciosa en 1948. Finou en Madrid o 9 de xullo de 1953.
Vida persoal
Casou con Julia Vázquez Cagiao e foi pai de Emilio, Agustín e Antonio Molina Vázquez.
A Capela, San Mateo de Oliveira, Ponteareas
A Capela é un lugar da parroquia de San Mateo de Oliveira, no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
As Godallas, San Mateo de Oliveira, Ponteareas
As Godallas é un lugar da parroquia de San Mateo de Oliveira, no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
O Espiño, O Vicedo, O Vicedo
O Espiño é un lugar da parroquia do Vicedo, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
O Fomento, O Vicedo, O Vicedo
O Fomento é un lugar da parroquia do Vicedo, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Ruby Bridges
Ruby Nell Bridges Hall, nada o 8 de setembro de 1954, é unha activista estadounidense. É coñecida por ser a primeira nena afroamericana en asistir a unha escola primaria completamente branca no sur dos Estados Unidos. Foi á William Frantz Elementary School, en Luisiana.
Primeiros anos
Ruby Bridges naceu en Tylertown, Mississippi, filla de Abon e Lucille Bridges. Cando tiña catro anos, a familia mudouse a Nova Orleáns, Luisiana. En 1960, cando tiña 6 anos, os seus pais permitíronlle participar na integración do sistema escolar de Nova Orleans.
Integración
miniatura|300x300px| Ruby Bridges con escolta US Marshal|esquerda Nunha decisión de 1954, en Brown v. Board of Education, o Tribunal Supremo dos Estados Unidos determinou que a segregación racial era contra a lei Ruby foi elixida para asistir á escola primaria William Frantz, completamente branca O consello escolar dixo que os nenos negros poderían asistir ao primeiro curso se aprobaban unha proba. Bridges pasou esa proba; o seu primeiro día de escola, catro alguais marshals dos Estados Unidos tiveron que ir con ela á escola. Pasou directamente ao despacho do director. Unha multitude de pais enfadados gritáronlle ameazas. Durante os seis meses seguintes os alguais levárona desde e para a súa escola. Ruby tivo que pasar todo o primeiro ano escolar só cunha profesora, Barbara Henry. A xente tentou ferir á súa familia. O seu pai perdeu o traballo e os seus avós foron expulsados da súa granxa en Xeorxia. Ruby nunca faltou un día á escola ese ano. A historia da súa ir a unha escola branca é o tema dun cadro de Norman Rockwell chamado The Problem We All Live With ("O problema co que vivimos todos").
Vida adulta
Rematou a escola primaria e formouse no instituto. Ruby Bridges pasou a converterse nun axente de viaxes para American Express Bridges casou con Malcolm Hall e tivo catro fillos. En 1993, o seu irmán foi asasinado a tiros en Nova Orleans. A familia de Ruby foi a Nova Orleans para coidar das súas fillas.
En 1999, escribiu un libro para nenos, Through My Eyes ("A través dos meus ollos"), contando a súa historia. O mesmo ano comezou a Ruby Bridges Foundation. Viaxa, da conferencias e fala con nenos de todo Estados Unidos.
A Pedreira, San Mateo de Oliveira, Ponteareas
A Pedreira é un lugar da parroquia de San Mateo de Oliveira, no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Ruby Bridges
Vida adulta
O 8 de xaneiro de 2001, o presidente Bill Clinton concedeulle a Ruby Bridges a medalla 'Presidential Citizens'.
Antônio José da Silva Gouveia
Antônio José da Silva Gouveia, máis coñecido como Zezé, nado en Muriaé, Minas Xerais, o 30 de xuño de 1957 e finado en Recreio, Minas Xerais, o 30 de decembro de 2008, foi un futbolista brasileiro. Destacou no Fluminense e foi internacional coa selección brasileira, coa que participou na Copa América de 1979.
Traxectoria
Naceu na municipio mineiro de Muriaé, sendo fillo de José Gouvêa Leite e Nilza da Silva Gouvêa. Comezou a xogar ao fútbol no Ideal Esporte Clube, ingresando posteriormente na canteira do Fluminense. Tras xogar co equipo xuvenil subiu en novembro de 1977 ao primeiro equipo do club tricolor, no que viviu os seus mellores anos como futbolista. En 1980 gañou o Campionato Carioca, despois de derrotar na final ao Vasco da Gama no Maracanã.
En 1982 foi traspasado ao Guarani de Campinas, onde formou unha destacada liña de ataque xunto a Lúcio, Jorge Mendonça, Careca e Ernani Banana. O equipo acadou as semifinais do Campionato Brasileiro de 1982, sendo eliminado polo Flamengo. A continuación o xogador quedou sen sitio no equipo e foi cedido ao Flamengo, co que xogou 11 partidos, marcando un gol.
A Cuña, San Mateo de Oliveira, Ponteareas
A Cuña é un lugar da parroquia de San Mateo de Oliveira, no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Antônio José da Silva Gouveia
Traxectoria
Trala súa retirada traballou como vendedor de automóbiles e adestrador, ata que faleceu o 30 de novembro de 2008, vítima dun infarto.
Selección brasileira
En 1979 foi convocado por Cláudio Coutinho para a selección brasileira, coa que debutou nunha goleada por 6-0 sobre Paraguai. Foi parte do equipo brasileiro na Copa América dese ano, onde xogou media hora nun partido, de novo fronte a Paraguai, despois de substituír na segunda parte a Tita.
Miguel Pérez Sanjurjo
Vida persoal
Casou con Manuela Verdía Bouza e foi pai de Miguel, Alfonso, Ramiro, Salvador, María Celia, Santiago e Manuela Pérez Verdía.
Convención do Patrimonio da Humanidade
A Convención do Patrimonio da Humanidade (en World Heritage Convention), formalmente coñecida como Convención sobre a Protección do Patrimonio Cultural e Natural da Humanidade (en Convention Concerning the Protection of the World Cultural and Natural Heritage), é un tratado internacional asinado o 23 de novembro de 1972 para a creación dos Sitios Patrimonio da Humanidade, cos obxectivos primarios de conservación da natureza e a conservación de bens culturais. A convención, un documento de acordo internacional, é a guía de traballo do Comité do Patrimonio da Humanidade. Foi desenvolvido sobre un período de sete anos (1965–1972).
A convención define os sitios que poden ser considerados para a súa inscrición na Lista do Patrimonio da Humanidade, e ademais estabelece os deberes dos gobernos de cada país para identificar sitios potenciais e protexelos e preservalos. Os países asinantes comprométense a conservar os sitios Patrimonio da Humanidade situados no seu territorio e informar regularmente sobre o estado da súa conservación. A convención tamén estabelece como se debe utilizar e xestionar o Fondo do Patrimonio da Humanidade.
Loren Acton
Loren Wilber Acton, nado en Lewiston, Montana, o 7 de marzo de 1936, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte da misión STS-51-F.
Traxectoria
Foi seleccionado pola NASA para participar na misión STS-51-F como especialista de carga, pasando un total de 7,95 días no espazo. A súa función foi manexar os intrumentos do laboratorio Spacelab 2 para estudar o Sol e outros corpos celestes.
O Outeiro, San Mateo de Oliveira, Ponteareas
O Outeiro é un lugar da parroquia de San Mateo de Oliveira, no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Garavide, O Vicedo, O Vicedo
Garavide é un lugar da parroquia do Vicedo, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
A Silva, San Mateo de Oliveira, Ponteareas
A Silva é un lugar da parroquia de San Mateo de Oliveira, no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Pîhtokahanapiwiyin
Pîhtokahanapiwiyin (en ᐱᑎᐧᑲᐦᐊᓇᐱᐧᐃᔨᓐ), nado c. 1842 e finado o 4 de xullo de 1886, tamén coñecido como Poundmaker, foi un xefe cree das chairas coñecido por ser un pacificador e defensor do seu pobo, a Nación Cree Poundmaker. O seu nome fai referencia á súa habilidade especial para conducir os bistontes aos recintos para a súa caza.
En 1885, durante a rebelión métis, a súa banda foi atacada por tropas canadenses e produciuse unha batalla. Despois de que a rebelión foi reprimida, rendeuse e foi condenado por traizón e encarcerado. Morreu de enfermidade pouco despois da súa liberación. En maio de 2019, o Primeiro Ministro canadense Justin Trudeau exonerou o xefe e pediu desculpas á Nación Cree Poundmaker.
Legado
A Nación Cree Poundmaker persiste até o presente, preto de Cut Knife. O seu neto John Tootoosis, líder cree, e o seu bisneto, o actor Gordon Tootoosis, viviron na reserva.
Pîhtokahanapiwiyin aparece como líder cree no videoxogo Civilization VI, cuxa representación provocou as críticas dos membros da Nación Cree Poundmaker. O videoxogo refírese a el polo seu nome anglicizado, Poundmaker.
Civezzano
miniatura|250px|Vista panorámica de Civezzano miniatura|250px|Localización de Civezzano na [[Provincia autónoma de Trento|provincia de Trento]]
Civezzano (Zivezan en dialecto trentino), é unha vila e comuna de Italia da provincia autónoma de Trento, no Trentino-Tirol do Sur.
Xeografía
Situada a unha altitude media de 469 msnm, o municipio ocupa unha superficie de 15,67 km². No 2019 tiña 4057 habitantes,, cunha densidade de poboación de 258,9 hab./km².
2022
2022 (MMXXII) foi un ano común do calendario gregoriano dentro do século XXI, comezado en sábado.
Febreiro
miniatura|300px|O [[Villa de Pitanxo, afundido o 15 de febreiro de 2022.]]
A Igrexa, O Vicedo, O Vicedo
A Igrexa é un lugar da parroquia do Vicedo, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Volkswagen Escaravello
O Volkswagen Escaravello (oficialmente o Volkswagen Tipo 1, informalmente en alemán Käfer, que significa «escaravello»), é un automóbil de dúas portas destinado a cinco ocupantes (máis tarde restrinxíronse a catro persoas nalgúns países),  que foi fabricado e comercializado polo fabricante de automóbiles alemán Volkswagen (VW) desde 1938 ata 2003. Con 21 529 464 producidos, o Escaravello é o coche máis fabricado e durante máis tempo por unha soa plataforma.
Na competición Car of the Century de 1999, para determinar o coche máis influente do mundo no século XX, o Tipo 1 quedou cuarto, despois do Ford T, o Mini e o Citroën DS.
Historia
miniatura|Modelo do Porsche Tipo 12 de 1932, Museo da Cultura Industrial de Nürnberg. miniatura|Fotografía de [[propaganda da Kraft durch Freude.]] A necesidade dun coche popular (en alemán, Volkswagen), o seu concepto e os seus obxectivos funcionais foron formulados polo líder da Alemaña nazi, Adolf Hitler, que quería que se producise un coche barato e sinxelo para a nova rede de estradas do seu país (Reichsautobahn). Aos membros do Partido Nacionalsocialista, cunha recarga adicional, prometéronlles a primeira produción, mais a guerra civil española transferiu a maioría dos recursos de produción a vehículos militares para apoiar os franquistas. O enxeñeiro principal Ferdinand Porsche e o seu equipo tardaron ata 1938 para finalizar o deseño. A Béla Barényi atribúeselle o primeiro deseño orixinal do coche en 1925 (por exemplo pola páxina web de Mercedes-Benz), incluído o seu debuxo técnico orixinal, cinco anos antes de que Porsche afirmase que fixera a súa versión inicial. A influencia sobre o deseño de Porsche doutros coches contemporáneos, como o Tatra V570, e o traballo de Josef Ganz segue a ser un tema de disputa. O resultado foi o primeiro Volkswagen e un dos primeiros coches con motor traseiro desde a era do latón.
Aínda que deseñados na década de 1930, debido á segunda guerra mundial, os Escaravellos civís só comezaron a producirse en cantidades significativas a finais dos anos corenta. O coche foi entón designado internamente Volkswagen Tipo 1 e comercializado simplemente como Volkswagen. Os modelos posteriores designáronse Volkswagen 1200, 1300, 1500, 1302 ou 1303, os tres primeiros indicando a cilindrada do motor e os dous últimos derivados do número de modelo. O coche fíxose moi popular no seu país como Käfer (en alemán "escaravello") e posteriormente comercializouse con ese nome en Alemaña, [4] e como Volkswagen noutros países. Por exemplo, en Francia era coñecido como Coccinelle (en francés, xoaniña). En 1943, Roy Fedden solicitou unha patente, GB570814, "Melloras relativas aos vehículos por estrada", un coche moi similar ao Tipo 1 cun motor radial e suspensión con resorte.
O Escaravello orixinal de 25 CV foi deseñado para unha velocidade máxima duns 100 km/h, o que era unha velocidade de cruceiro viable no sistema Reichsautobahn. A medida que as velocidades das autoestradas aumentaron nos anos da posguerra, a súa produción aumentou a 36 e ​​logo 40 CV, configuración que durou ata 1966 e que se converteu no motor "clásico" de Volkswagen. O Escaravello deu orixe a varias variantes: principalmente o Tipo 2 'Bus' de 1950, o Karmann Ghia de 1955, así como os coches familiares do Tipo 3 'Ponton' de 1961 e os coches familiares do Tipo 4 (411/412) de 1968, formando finalmente a base dunha gama de produtos de Volkswagen totalmente motorizada. O Escaravello marcou unha tendencia significativa, liderada por Volkswagen e logo por Fiat e Renault, polo que o deseño do motor traseiro e da tracción traseira aumentou do 2,6 por cento da produción continental de automóbiles de Europa Occidental en 1946 ao 26,6 por cento en 1956. En 1959 mesmo General Motors lanzou un coche con motor traseiro e refrixerado por aire, o Chevrolet Corvair, que ata compartía o motor plano do Escaravello e a arquitectura do eixe basculante.
Co paso do tempo, a tracción dianteira e, con frecuencia, os coches con carrozaría hatchback chegaron a dominar o mercado europeo dos coches pequenos. En 1974, o propio Golf hatchback con tracción dianteira de Volkswagen sucedeu o Escaravello. En 1994, Volkswagen presentou o Concept One, un concept-car con tema "retro" semellante ao Escaravello orixinal, e en 1998 presentou o "New Beetle", construído sobre a plataforma do Golf contemporáneo cun estilo que lembra o Tipo 1 orixinal. Mantívose en produción ata o 2010 e foi sucedido en 2011 polo Beetle (A5), a última variante do Escaravello, que tamén lembraba máis o Escaravello orixinal. A produción cesou por completo en 2019.
Donella Meadows
Donella "Danna" H. Meadows, nada en Elgin, Illinois, o 13 de marzo de 1941 e finada en Novo Hampshire o 20 de febreiro de 2001, foi unha científica ambiental, mestra e escritora estadounidense. É coñecida por ser a autora de The Limits to Growth e Thinking in Systems: a Primer.
Traxectoria
Dirixiu a obra Límites do crecemento, e propuxo os doce puntos de influencia para intervir nun sistema.
Estudou Química no Carleton Collage en 1963, e fixo o doutoramento en Biofísica na Universidade Harvard en 1968. Despois converteuse en investigadora do MIT, onde colaborou xunto a Jay Forrester, quen desenvolveu a dinámica de sistemas e do principio de almacenamento magnético para as computadoras. A partir de 1972 deu clases no Dartmouth Collage durante 29 anos.
Meadows atopábase traballando no MIT en 1972 formando parte do equipo que produciu o modelo computacional global World3 para o Club de Roma e proveu de bases para o libro ”Os límites do crecemento”. O libro reportou un estudo de tendencias globais a longo prazo nas áreas de poboación, economía e medio ambiente. Este documento gañou relevancia ao redor do mundo, e deu comezo a un debate acerca dos límites da capacidade do noso planeta para soportar a continua expansión económica do ser humano, un debate que continúa actualmente.
En 1981, Meadows fundou o INRIC ("International Network of Resource Information Centres" – Rede Internacional de Centros de Información de Recursos), un proceso global de mecanismos de colaboración e para compartir información entre centos de académicos, investigadores e activistas do movemento de desenvolvemento sustentable (un esforzo internacional para reverter as tendencias de dano no ambiente, economía, e sistemas sociais). Meadows fundou tamén o Instituto da Sustentabilidade, que combina a investigación en sistemas globais con demostracións prácticas de vida sustentable, incluíndo o desenvolvemento de “ecoaldeas” e granxas orgánicas.
Desde 1986, até o seu falecemento, escribía semanalmente unha columna chamada “The Global Citizen” ("O cidadán global"), nomeada ao Pulitzer en 1991, onde trataba eventos mundiais desde o punto de vista sistémico.
No ano 1996 Meadows fundou o Sustainability Institute (agora chamado Academy for Systems Change) coa misión de fomentar a transición a sistemas sustentables en todos os niveis da sociedade, desde o local ao global. No seu traballo, analizou rigorosamente os sistemas que producen os complexos problemas que enfronta a humanidade, e describiu con humor e humildade o que se necesitaba facer para crear alternativas funcionais saudables. O seu traballo é amplamente recoñecido como unha importante influencia noutros estudos académicos, iniciativas gobernamentais e tratados internacionais.
Arquitectura orgánica
miniatura| A [[casa da fervenza (Fallingwater) de Frank Lloyd Wright]]O organicismo arquitectónico, arquitectura orgánica ou arquitectura organicista é a concepción arquitectónica baseada na convicción de que a arte debe imitar á natureza. Considera principalmente os edificios como organismos que deben adaptarse ao medio natural inmediato que os rodea. Por iso, favorece a interrelación entre o exterior e o interior, é dicir, potencia a harmonía entre o hábitat natural e o humano. O termo foi suxerido por Frank Lloyd Wright. a mediados do século XX foi empregado tamén o termo urbanismo organicista, con certos matices de significado. miniatura|Britzer Garten Cafe, [[Berlín.]] miniatura|Obra de [[Alvar Aalto na Feira Mundial de Nova York]]
Este movemento arquitectónico deriva do funcionalismo, que subordina a forma dunha construción á súa función e necesidades, porén hai exemplos de organicismo moi diversos, algúns de concepcións opostas ao racionalismo, outra rama contemporánea da arquitectura moderna que derivou do funcionalismo. O organicismo ten formalmente certa conexión coa evolución do modernismo ibérico (non confundir co termo modernism anglosaxón) e os movementos do Art Nouveau e o Arts & Crafts. miniatura|[[Goetheanum en Dornach, Cantón de Soleura]]
Conceptos
No século XIX había unha preocupación polo estilo, pola estética, polo estudo do organicismo no mundo arquitectónico. Caroline Van Eck distingue tres versións do organismo:
Arquitectos como Viollet-le-Duc, Gottfried Semper ou Sullivan buscaron representar a natureza da pedra, o seu material e o seu método e comportamento máis que a súa forma. Viollet-le-Duc sinalou que o aspecto a imitar era a unión que presenta a natureza, que na arquitectura se materializa na construción: "en poucas palabras, creación é unión; caos, ausencia de unión".
Un dos principais impulsores do movemento foi Frank Lloyd Wright, discípulo de Sullivan e da Escola de Chicago.Sullivan describe o pensamento orgánico como o pensamento do tempo presente, porque só no preciso momento presente se pode experimentar verdadeiramente a sensación de vivir e, en consecuencia, o presente é un momento orgánico, sempre que estea vivo e non secundario. Así que a palabra orgánica refírese á estrutura viva, unha estrutura ou concepto onde os elementos e as partes deben ser recoñecidos na súa forma, para construír unha obra integral. Polo tanto, tanto para Sullivan como para Wright, un edificio que é integral é un organismo vivo. miniatura| [[Imre Makovecz autor desta Igrexa cristiá, un exemplo de organismo relixioso.]] miniatura| [[Parc Güell|Parc Güell, un exemplo de arquitectura orgánica en Cataluña.]] miniatura| Detalles de Graz Kunsthaus en Austria miniatura|Casa Orgánica de Javier Senosiain Frank Lloyd Wright elaborou unha serie de principios e funcións que reúnen os edificios de estilo orgánico.
Expresou a súa aspiración última sobre esas funcións dos edificios en relación coa contorna:
E estableceu tamén unha definición exhaustiva.
David Pearson, un arquitecto e construtor seguidor da corrente orgánica ou organicista, expresou unha lista de normas ou estándares coñecida como a Carta de Gaia para a arquitectura e o deseño orgánicos.
O Val do Eido, San Mateo de Oliveira, Ponteareas
O Val do Eido é un lugar da parroquia de San Mateo de Oliveira, no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Vilafría, San Mateo de Oliveira, Ponteareas
Vilafría é un lugar da parroquia de San Mateo de Oliveira, no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Carolina Iglesias
Carolina Iglesias, tamén coñecida como Percebes y Grelos, nada en Oleiros o 8 de agosto de 1993, é unha humorista, guionista e youtubeira feminista galega. En 2021, foi recoñecida co Premio Marcela e Elisa polo seu traballo en prol dos dereitos LGTBI+, sendo a persoa máis nova en recibir este galardón.
Traxectoria
Trasladouse a Madrid para dedicarse aos monólogos e estudar Lingua e literatura española na Universidade Complutense de Madrid (UCM), aínda que non se licenciou. Paralelamente aos seus estudos universitarios, formouse na Escola Superior de Comedia (EOC), na compañía teatral Jamming e en Factoría del Guión.
Iglesias foi a cómica máis nova en gravar un monólogo para o programa ‘Open Mike’ de Paramount Comedy en 2012 cando tiña 18 anos. Actuou en diversos locais de Madrid, entre os que destaca a súa primeira actuación, na sala Galileo Galilei, para a I Gala Solidaria de Cómicos pola Infancia sen Fronteiras. En 2014, Iglesias publicou o relato “Amor de mierda” que se incluíu no libro ''Vloggers Now! 3. Dirixiu e escribiu a curtametraxe Sólo pienso en ti'', protagonizada por Berta Collado e que foi o máis visto da súa categoría no Notodofilmfest. Protagonizou a curtametraxe Prólogo a una primera cita de Jorge López Anaya.
En 2017, comezou a co-presentar Yu: No te pierdas nada, un dos programas estrela de Los 40, e traballou en programas como Zapeando, Lo siguiente (o programa de Televisión Española presentado por Raquel Sánchez Silva), en Operación Triunfo, Hora yutuber ou Youtubers Live. Tamén protagonizou no Palacio de la Prensa un espectáculo teatral sobre a nostalxia dos anos 2000 chamado  'Que vuelva Fotolog' xunto á tamén youtubeira Esty Quesada (Soy una pringada). En 2019, Iglesias foi a presentadora da 17ª edición dos Premios Mestre Mateo xunto a Camila Bossa, David Amor, Xúlio Abonjo e Fernando Epelde.
En 2020, estreou en YouTube xunto a Victoria Martín Válidas, unha webserie sobre dúas cómicas pasando un mal momento e que deciden facerse pasar por parella para conseguir éxito social. Iglesias e Martín escribírona e protagonizárona. En maio dese mesmo ano, presentou Estirando el chicle, un podcast creado novamente xunto a Victoria Martín que se emite en distintas plataformas. Dende o seu lanzamento, en pleno confinamento estrito (marzo-maio) provocado pola pandemia de COVID-19, converteuse nun dos podcast independentes máis escoitados de España.
Recoñecementos
En 2009, conseguiu o terceiro premio de fotografía do V Concurso Xurxo Lobato do IES Monelos (A Coruña).
Pablo Brea
Pablo Brea Fontáns, nado en Santiago de Compostela o 28 de xuño de 2001, é un futbolista galego, que xoga de porteiro no Arenteiro, da Primeira División RFEF.
Traxectoria
Xogou na canteira do Santiago de Compostela CF e no verán de 2015 fichou polo Deportivo da Coruña. Xogou no equipo cadete e no xuvenil, disputando con este último a División de Honra, e no 2017 recibiu as súas primeiras convocatorias co Fabril, adestrado por Cristóbal Parralo. Tamén en 2017 debutou co primeiro equipo do Deportivo nun partido amigable. Foi no Memorial Moncho Rivera disputado en Riazor contra o Corinthians, que acabou con vitoria por 7-0 para os coruñeses, e onde Brea entrou nos minutos finais como substituto de Francis Uzoho. Tras varias convocatorias co Fabril, debutou con este en agosto de 2018, nun partido da Copa Deputación da Coruña, e en maio de 2019 fíxoo na Segunda División B contra o Valladolid B.
Na tempada 2019/20 saíu cedido ao Coruxo, onde non dispuxo apenas de minutos, participando nun único partido de liga, contra o Las Palmas Atlético, no que entrou substituíndo ao porteiro titular Alberto. Xogou ademais na Copa Federación, tendo unha destacada actuación nos cuartos de final contra o Salamanca no Helmántico, ao deter tres lanzamentos na quenda de penaltis e clasificar así ao equipo vigués para a Copa do Rei por primeira vez na súa historia. En decembro foi o gardameta do Coruxo no histórico encontro de Copa do Rei fronte ao Mirandés no Campo do Vao, no que o club galego perdeu por 4-5 despois dunha prórroga e unha controvertida actuación arbitral.
Na tempada 2020/21 foi un dos gardametas do Fabril en Terceira División, compartindo a titularidade con Alberto Sánchez e Brais Suárez. En maio de 2021 o club renovou o seu contrato por tres anos, e para a tempada 2021/22 foi confirmado como un dos dous gardametas do primeiro equipo, xunto a Ian Mackay. Debutou co Deportivo en partido oficial o 1 de decembro, na primeira rolda da Copa do Rei 2021/22 contra o UCAM Murcia na Condomina, que acabou con vitoria coruñesa por 3-4. Xogou ademais dous partidos de liga e continuou no equipo na tempada seguinte, na que contou tamén coa competencia de Edu Sousa, polo que disputou só un partido de Copa.
En xullo de 2023 o Deportivo renovou o seu contrato ata 2025 e cedeuno ao Arenteiro, equipo que acababa de ascender á Primeira División RFEF.
Castro, Padróns, Ponteareas
Castro é un lugar da parroquia de Padróns, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 85 habitantes (45 homes e 40 mulleres).
Technoblade
Alexander nado o 1 de xuño de 1999 máis coñecido co pseudónimo de Technoblade, foi unha personalidade estadounidense da Internet que morreu o 30 de xuño de 2022. Foi principalmente coñecido polo seu traballo en YouTube, onde predominantemente subía vídeos de Minecraft e transmitía en directo.
Carreira profesional
Alexander creou a súa canle de YouTube o 28 de outubro do 2013, con 14 anos, no que o contido dende ese momento sería sobre o videoxogo de Minecraft.
Alexander participou en diversos torneos, aínda que foi habitual no Minecraft Championships xunto con outras personalidades recoñecidas de YouTube de Minecraft.
Chan da Gándara, Padróns, Ponteareas
Chan da Gándara é un lugar da parroquia de Padróns, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 70 habitantes (33 homes e 37 mulleres).
Technoblade
Carreira profesional
Ademais formou parte do servidor Dream SMP como un dos seus personaxes principales. Nese servidor e noutros máis eventos, tivo unha rivalidade amistosa co seu compañero youtuber Dream, o fundador do servidor mencionado. Os dous disputábanse ser recoñecidos coma o "mellor xogador de Minecraft" entre os seus fans.