cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia dos Montreal Canadiens
1967–79: era das expansións
O dominio dos Canadiens a finais da década de 1970 debeuse en parte á presenza da liga rival World Hockey Association (WHA) (que se iniciara en 1972) — os Canadiens tiveron moito máis éxito en comparación con outros equipos da NHL na resistencia aos esforzos da WHA por atraer aos mellores talentos. Os Canadiens xogaron un papel central na fusión de 1979 coa WHA, que fixo que os Edmonton Oilers, Hartford Whalers, Quebec Nordiques e Winnipeg Jets se uniran á NHL. Logo de anos de negociación, chegouse a un acordo de fusión entre as dúas ligas, mais os dirixentes da NHL rexeitaron o acordo por un voto. A maioría dos equipos estadounidenses da NHl estaban a favor da fusión, en parte porque pensaban que os axudaría a desafiar ao dominio de Montreal, mentres que en contra do acordo se manifestaron os Canadiens, que, xunto cos Vancouver Canucks e os Toronto Maple Leafs, opúñanse á división dos dereitos televisivos da Hockey Night in Canada entre seis equipos en lugar de tres. Ao escoitar o resultado da votación, os seareiros de Edmonton, Quebec e Winnipeg iniciaron un boicot aos produtos vendidos por Molson, os propietarios dos Canadiens dende 1978. O boicot, xunto coa presión da Cámara dos Comúns do Canadá, levaron a Montreal e Vancouver a revertir as súas posicións cando se produciu unha nova votación o 22 de marzo de 1979, que finalmente permitiría a fusión das dúas ligas.
1980–96: transicións
miniatura|dereita|[[Vincent Damphousse liderou aos Canadiens en anotación nos play-offs de 1993, conseguindo 23 puntos en 20 partidos.]] Os Canadiens entraron na década de 1980 en transición, cando Dryden, Lemaire e o capitán do equipo Yvan Cournoyer anunciaron as súas retiradas en 1979, e Serge Savard seguiu os seus pasos en 1981. Un traspaso durante a tempada 1982–83 mandou a Rod Langway e Doug Jarvis aos Washington Capitals. Entre os seus substitutos estaban a estrela sueca Mats Näslund e o dianteiro Guy Carbonneau. Bob Gainey foi designado para suceder a Savard como capitán do equipo. Guy Lafleur permaneceu como estrela ofensiva do equipo, conseguindo o punto 1.000 da súa carreira en 1981 en tan só 720 partidos, converténdose no xogador en acadar antes este rexistro na historia da NHL, e un récord que permaneceu ata que Wayne Gretzky o rompeu en 1984.
Doug Wickenheiser foi seleccionado polos Canadiens no primeiro posto do draft de 1980. A decisión foi moi controvertida, xa que os seareiros de Montreal esperaban que o equipo tivera escollido á estrela francófona Denis Savard. A transición de Wickenheiser á NHL foi difícil; a súa popularidade foi danada polas comparacións das súas loitas co éxito inmediato de Savard cos Black Hawks. Foi traspasado aos Blues a mediados da tempada 1983–84.
Gainey explicou o cambio na sorte da franquía a continuación da súa derrota nos play-offs a mans dos Nordiques en 1982:
O porteiro novato Patrick Roy guiou aos Canadiens ao seu 23º campionato da Stanley Cup en 1986 sobre os Calgary Flames na primeira final canadense dende 1967. Os Canadiens de 1986 eran novos e estaban liderados polo adestrador xefe novato Jean Perron e o dianteiro Claude Lemieux, amais de Roy, que se converteu no xogador máis novo na historia da NHL en gañar o Conn Smythe Trophy. Brian Skrudland, outro novato, anotou o gol gañador aos nove segundos da prórroga do segundo partido das finais - o gol na prórroga máis rápido na historia da NHL. Os dous equipos encontráronse de novo nas finais da Stanley Cup de 1989, a final canadense máis recente, na que os Flames saíron vitoriosos en seis partidos. Esa foi a única vez na que un equipo visitante derrotou aos Canadiens para gañar a Copa no xeo do Forum.
A Stanley Cup celebrou o seu 100 aniversario en 1993, regresando de novo ao Canadá coa 24ª vitoria dos Canadiens, o campionato da NHL máis recente gañado por un equipo canadense. Despois de perder o primeiro partido da súa semifinal da Adams Division fronte aos Quebec Nordiques na prórroga, os Canadiens gañaron dez partidos na prórroga no seu camiño ao título, establecendo un récord de máis vitorias consecutivas na prórroga nun play-off na NHL. Ao igual que no campionato de 1986, o equipo foi liderado por Roy, que gañou o seu segundo Conn Smythe Trophy. O momento decisivo das finais da Stanley de 1993 tivo lugar no segundo partido, con menos de dous minutos por xogar e Montreal por detrás na serie 1-0 e no partido 2–1. Tentando gañar vantaxe para o seu equipo, o adestrador xefe Jacques Demers pediu unha medición do stick do dianteiro de Los Angeles Kings Marty McSorley. O árbitro Kerry Fraser determinou que a pá tiña unha curva ilegal, aplicando unha sanción a McSorley. Montreal anotou na superioridade, e logo gañou na prórroga 3–2, para empatar a serie. Montreal gañou tamén o terceiro e cuarto partidos na prórroga antes de eliminar os King no quinto partido, 4–1. A celebración viuse empañada por un dos peores disturbios da historia de Montreal, nos que os seareiros causaron máis 2,5 millóns de dólares en danos á propiedade no centro da cidade e 168 feridos.
miniatura|esquerda|200px|Montreal Canadiens locker room in the [[Bell Centre]] Os Canadiens non puideron repetir o seu éxito na tempada 1993–94, cando o equipo caeu eliminado en sete partidos polos Bruins. A derrota de Montreal no sexto partido foi o último partido das series eliminatorias no Montreal Forum. O equipo non foi quen de clasificarse para os play-offs na tempada 1994–95, sendo a primeira vez en 25 anos que os Canadiens non se clasificaron, e a terceira vez en 55 tempadas. Montreal reucuperouse para regresar aos play-offs na tempada 1995-96, mais o futuro do equipo alterouse o 2 de decembro de 1995, cando os Canadiens foron humillados 11-1 polos Red Wings. Patrick Roy concedeu nove goles en 26 disparos antes de retirarse no segundo período ante as mofas da multitude de Montreal. Roy estaba furioso, e sentiu que o adestrador xefe Mario Tremblay o sentara deliberadamente para avergonzalo. Logo de chegar ao banco, deixou atrás a Tremblay e dirixiuse ao presidente dos Canadiens Ronald Corey, que estaba sentado na primeira fila, e declarou:
Catro días despois, Roy foi traspasado aos Colorado Avalanche xunto con Mike Keane a cambio de Jocelyn Thibault, Martin Ručinský e Andrei Kovalenko. O acordo alzou aos Avalanche, os antigos Nordiques, á Stanley Cup de 1996. Roy gañou outro título cos Avalanche en 2001 xunto cun terceiro Conn Smythe Trophy antes de retirarse en 2003 con máis vitorias que calquera outro porteiro da NHL. Os Canadiens, mentres, caeron nun longo período de mediocridade, perdendose os play-offs en catro das súas dez tempadas seguintes e non conseguiron pasa á segunda rolda ata 2010. A falta de éxito nos play-offs do equipo puxo fin á racha de gañar unha Stanley Cup en cada década dende os anos 1910 aos 1990.
Os cambios na economía deportiva levou aos Canadiens a construír un novo pavillón en 1996 para incrementar os seus ingresos. O último partido no Forum tivo lugar o 11 de marzo de 1996, unha vitoria por 4–1 sobre os Dallas Stars. Logo do partido, realizouse unha cerimonia con moitos membros destacados da franquía dando a benvida á pista. A resposta máis sonora foi reservada a Maurice Richard, que recibiu unha ovación do público en pé durante dez minutos. Finalmente, Émile Bouchard, o capitán do equipo vivo máis vello, chegou ao xeo portando un facho aceso, e iniciou un pase simbólico a través de todos os capitáns da historia dos Canadiens: Bouchard pasoulla a Richard, quen lla cedeu a Jean Beliveau, e así en orde cronolóxica ata o capitán do equipo na época, Pierre Turgeon. En 72 years no Forum, os Canadiens gañaron máis de 1.500 partidos e 22 Stanley Cups.
1996-2009: casa nova e donos novos
dereita|miniatura|270x270px|Os Canadiens fronte aos Bruins durante a tempada do seu centenario. Cinco días despois do peche do Montreal Forum, os Canadiens xogaron o seu primeiro partido no Molson Centre (agora rebautizado Centre Bell). Con capacidade para 22.500 espectadores, o Centre Bell pretende ser o estadio cuberto máis grande de América do Norte. No partido inaugural, Montreal derrotou aos Rangers 4–2, co primeiro gol marcado por Vincent Damphousse. Os Canadiens pelexaron por conseguir éxito nos play-offs no novo pavillón: en 2002, tan só conseguiran superar unha rolda dos play-offs dende o seu campionato de 1993.
Cando ningún comprador local xurdiu e o programa de axuda do goberno do Canadá proposto para os seis restantes equipos canadenses foi cancelado logo da desaprobación popular, temíase que os Canadiens seguiran o mesmo camiño que os Winnipeg Jets e os Quebec Nordiques en ser recolocados nos Estados Unidos. O empresario estadounidense George N. Gillett Jr. mercou unha participación do 80,1% do equipo e o 100% do Molson Centre por 275 millóns de dólares. Como parte do acordo, Molson mantivo o 19,9% do equipo e concedéuselle o dereito de rexeitar calquera futura venda por Gillett; ademais, a Xunta de Goberno da NHL está obrigada a aprovar por unanimidade calquera intento por trasladar o equipo a unha nova cidade.
Antes da tempada 2001–02, o club anunciou que o capitán Saku Koivu fora diagnosticado cun linfoma non Hodgkin e se perdería a tempada completa. Koivu logrou regresar a falta de tres partidos para o final da liga regular, e xunto co porteiro José Théodore, que ese ano gañaría o Hart Trophy, guiou aos Canadiens aos play-offs por primeira vez en catro tempadas. Clasificados na oitava posición da Conferencia Leste, os Canadiens derrotaron aos Boston Bruins na primeira rolda, e Koivu liderou ao equipo en anotación durante os play-offs con 10 puntos en 12 partidos. En recoñecemento á súa tenacidade no seu regreso do tratamento polo cáncer, a liga votou a Koivu como gañador do Bill Masterton Memorial Trophy pola súa dedicación e perseveranza.
O primeiro partido de hóckey ao aire libre na historia da NHL, o Heritage Classic, foi celebrado o 22 de novembro de 2003 no Commonwealth Stadium de Edmonton, Alberta. Os Canadiens derrotaron aos Oilers 4–3 ante unha audiencia récord na NHL de 57.167, que desafiaron temperaturas de −20 °C. O éxito do Heritage Classic levou á creación do Winter Classic, un partido disputado ao aire libre cada ano dende 2008.
O lockout da tempada 2004-05 canceelou a tempada completa. Despois de que a franquía dos Montreal Expos partira a Washington, D.C., en 2005, os Canadiens adquiriron a ex-mascota dos Expos, Youppi, para que fose a súa primeira mascota. Logo de terse perdido os play-offs na tempada 2006–07, os Canadiens recuperáronse para gañar o seu primeiro título de división en 15 anos na tempada 2007–08, así como o seu primeiro título de campión de conferencia na liga regular dende 1989.
Dende 2009: a familia Molson adquire o equipo
A propiedade dos Canadiens pasou unha vez máis á familia Molson en 2009 logo de que Gillett vendera o equipo, o Centre Bell, e o Gillett Entertainment Group a unha alianza encabezada por Geoff Molson e na que estaban tamén os seus irmáns Andrew e Justin. Estimouse o prezo de venda en máis de 600 millóns de dólares. Ao contrario da era pre-Gillett, o equipo é agora propiedade privada da familia Molson e non da cervexeira Molson, que agora é unha división de Molson Coors. O prezo de venda reflixe un retorno á rendibilidade, debido tanto a un novo convenio colectivo logo do lockout da tempada 2004-05 que fixou os custos dos xogadores por ingresos, como a un aumento no valor do dólar canadense que o levou próximo á paridade co dólar estadounidense.
miniatura|esquerda|250px|O [[McMahon Stadium durante o Heritage Classic 2011.]] A NHL reviviu o concepto do Heritage Classic, cos Canadiens enfrontándose aos Calgary Flames no McMahon Stadium de Calgary o 20 de febreiro de 2011. Os Flames derrotaron aos Canadiens, por un marcador de 4–0, ante unha multitude de 41.022 espectadores. O Heritage Classic 2011 foi o segundo partido disputado ao aire libre durante a tempada 2010-11, logo do 2011 NHL Winter Classic.
Os Habs finalizaron a tempada 2011–12 na última posición da súa conferencia en máis de 80 anos, con lesións que decimaron ao equipo durante toda a tempada. Despois dunha tempada decepcionante, os Canadiens comezaron o traballo nos despachos. Cesaron ao director xeral Pierre Gauthier, e Marc Bergevin foi nomeado novo director xeral o 2 de maio de 2012. Entón comezou a busca dun novo adestrador xefe, e o 5 de xuño, Michel Therrien foi nomeado novo adestrador xefe. Esta sería a segunda vez que Therrien se faría cargo dos Canadiens logo de telos adestrado entre o 2000 e o 2003; e Randy Cunneyworth e Randy Ladouceur foron relevados das súas funcións como adestradores asistentes. O 15 de xuño, Gerard Gallant, J. J. Daigneault e Clément Jodoin sumáronse ao corpo técnico de Montreal como adestradores asistentes.
O equipo recuperouse na tempada 2012–13, acurtada polo lockout, pasando da 15ª posición á segunda, mais perdendo 4-1 fronte aos Ottawa Senators na primeira rolda dos play-offs. O defensa P. K. Subban recibiu o James Norris Memorial Trophy como mellor defensa da liga, o primeiro dende Chris Chelios en 1989. Na tempada seguinte, os Canadiens chegaron de novo aos play-offs logo dunha tempada de 100 puntos, eliminando na primeira rolda aos Tampa Bay Lightning en catro partidos. Logo enfrontáronse aos campións do Presidents' Trophy, os Boston Bruins, aos que eliminaron en sete partidos para chegar ás finais da Conferencia Leste por segunda vez dende a vitoria da Stanley Cup de 1993. Con todo, caeron eliminados polos New York Rangers en seis partidos.
Na tempada 2014–15, o equipo gañou o seu terceiro título de división dende 1992, eliminando aos Ottawa Senators na primeira rolda dos play-offs en seis partidos. Con todo, perderon na segunda rolda fronte aos Lightning en seis partidos. A tempada foi exitosa pola grande actuación do porteiro Carey Price, que sería despois nomeado para o Vezina Trophy, o Hart Memorial Trophy e o Ted Lindsay Award.
Os Habs comezaron a tempada 2015–16 cunha racha de nove vitorias, e conseguiron un rexistro de 18-4-3 nos primeiros dous meses de competición. Con todo, logo de conseguir gañar 19 dos seus 26 primeiros partidos, o equipo comezou a perder moitos partidos e perdeu a numerosos xogadores, incluído Price, polas lesións. Finalmente os Canadiens finalizaron na sexta posición da Atlantic Division e non se clasificaron para os play-offs por primeira vez dende a tempada 2011-12. O equipo participou tamén ese ano por primeira vez no NHL Winter Classic, derrotando aos Boston Bruins.
Números retirados
miniatura|dereita|Algúns dos números retirados dos Canadiens e bandeirolad de campionatos da Stanley Cup no teito do [[Bell Centre.]] Os Canadiens teñen retirado 15 números, homenaxeando a 18 xogadores. O número 7 de Howie Morenz foi o primeiro en ser retirado, pouco despois da súa morte en 1937. Seguiulle o número 9 de Maurice Richard en 1960; os seus 544 goles na súa carreira son un récord na franquía. Henri Richard, irmán de Maurice, foi honrado en 1975 coa retirada do seu número 16, logo de 21 tempadas e 11 Stanley Cups cos Canadiens. Henri posúe o récord de partidos xogados coa franquía, cun total de 1256.
O número 4 de Beliveau foi retirado en 1971 despois da súa retirada como o máximo goleador da historia dos play-offs da Stanley Cup. Ofreceuselle a Beliveau, mais rexeitou, o cargo de Gobernador Xeral do Canadá en 1994; é o único xogador de hóckey coñecido que foi proposto para servir nesta competencia. O número 10 de Guy Lafleur seguiulle en febreiro de 1985 logo da súa primeira retirada. Lafleur foi seis veces All-Star cos Canadiens, e gañou tres títulos ao mellor anotador e tous ao xogador máis valioso. Tamén en 1985, o dorsal número 2 de Doug Harvey foi elevado ao teito do estadio. O defensa gañou seis veces o Norris Trophy ao mellor defensa da NHL en sete anos entre 1955 e 1961. O número 1 de Jacques Plante foi retirado o 17 de outubro de 1995. Plante revolucionou o estilo de xogo dos porteiros, e lidera aos Canadiens coas súas 314 vitorias na súa carreira.
En preparación para o ano do seu centenario, os Canadiens retiraron os dorsais de varios xogadores. Comezaron con tres grandes ex xogadores durante a tempada 2005-06. Montreal retirou en primeiro lugar o número 12 en honor a Dickie Moore e Yvan Cournoyer. Moore formou parte da dinastía dos Canadiens de 1956 a 1960, mentres que Cournoyer gañou dez títulos entre 1965 e 1979. Bernie Geoffrion foi o terceiro xogador homenaxeado polos Canadiens. Alcumado "Boom Boom", Geoffrion foi considerado o innovador do slapshot. Morreu o 11 de marzo de 2006, o mesmo día que foi retirado o seu número 5.
O número 18 de Serge Savard foi retirado o 18 de novembro de 2006. Coñecido polo "Savardian spin-a-rama", no que protexía o disco xirando ao seu redor para evitar aos opoñentes, Savard tamén desempeñou o cargo de general manager do equipo durante dez anos. O número 19 do seu compañeiro defensivo Larry Robinson foi retirado un ano despois, así como o número 23 de Bob Gainey. Gainey foi considerado un dos dianteiros defensivos de elite do xogo, gañando catro Selke Trophies e cinco Stanley Cups antres de ocupar os postos de adestrador e director xeral do equipo. O número 33 de Patrick Roy retirouse da circulación o 22 de novembro de 2008. A retirada do xersei de Roy era un "retorno á familia dos Canadiens" do porteiro pertencente ao Hall of Fame, que non mantivera unha boa relación coa organización logo do seu traspaso en 1995. O número 3 de Emile Bouchard, e o 16 de Elmer Lach foron retirados o 4 de decembro de 2009, como parte das celebracións do centenario do equipo. (Lach xogou co número 16 antes de que o fixera Richard) Durante a tempada 2014-15 o equipo ertirou tamén o número 5 de Guy Lapointe.
Builders Row
Os Canadiens crearon en 2006 o chamado "Builders Row" para homenaxear aos membros do club que contribuíron ao éxito do club dende fora do xeo. Inicialmente introducíronse a sete persoas: o fundador do equipo Ambrose O'Brien; os antigos propietarios Leo Dandurand, Joseph Cattarinich, Louis A. Letourneau e Hartland Molson; o antigo presidente do equipo Donat Raymond; así como o asesor especial William Northey. En 2008, o equipo engadiu aos seus tres lendarios adestradores: Dick Irvin Sr., Toe Blake e Scotty Bowman. Os tres serbiron un total combinado de 36 anos no banco dos Canadiens entre 1940 e 1979.
Membros do Hockey Hall of Fame
miniatura|Howie Morenz foi introducido no [[Hockey Hall of Fame no ano da súa creación, en 1945.]] miniatura|Scotty Bowman adestrou aos Habs para conquistar cinco Stanley Cups na década de 1970. O Hockey Hall of Fame foi creado en 1945 con 12 personalidades introducidas inicialmente, entre as que se inclúen dóus ex xogadores dos Canadiens: Howie Morenz e Georges Vezina. Morenz foi considerado a primeira superestrela do hóckey, e en 1950 foi elixido como o mellor xogador da primeira metade do século XX. Vezina perfeccionou o estilo de porteiro "stand up" nunha época na que aos porteiros non se lles permitía caer de xeonllos para cubrir o puck, e esta técnica converteuse no estándar polo cal os futuros porteiros se guiaron.
Maurice Richard, introducido en 1961, e Jean Beliveau, introducido en 1972, son dous dos dez xogadores para os cales o comité de selección renunciou ao período de espera obrigatorio de tres anos para que un xogador sexa elixible para a súa introdución. O defensa Doug Harvey foi elixido por unanimidade en 1973, un ano despois de terlle sido denegada a entrada debido aos seus hábitos de consumo alcólico. Anoxado polo desprezo, Harvey rexeitou a súa introdución, indicando que planeaba ir pescar en lugar de asistir á cerimonia de introdución. Guy Lafleur foi un dos tres xogadores na historia da NHL (xunto con Gordie Howe e Mario Lemieux) que volveu xogar despois de ser introducido. Lafleur, que se retirou por primeira vez en 1984 logo de crecer frustrado co sistema focalizado na defensa dos Canadiens, regresou á liga días despois da súa elección en 1988, xogando para os New York Rangers e os Quebec Nordiques antres de retirarse definitivamente en 1991.
En 2009, máis de 50 antigos xogadores dos Canadiens foran elixidos para entrar no Hockey Hall of Fame.
Malambo (filme de 1984)
Malambo é un filme austríaco de 1984 dirixido por Milan Dor. O filme foi escollido como candidato de Austria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 58º edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Economía de Saint Kitts e Nevis
Saint Kitts e Nevis foi o último lugar en practicar a monocultura de azucre nas Antillas Menores. Pero debido a que a industria sucreira atopaba cada vez maiores dificultades para conseguir beneficios, o goberno decidiu realizar un programa de diversificación para o sector agrícola e estimulación do desenvolvemento noutros sectores da economía, particularmente o turismo.
Gran Premio de Austria de 2000
O Gran Premio de Austria de 2000 (oficialmente o XXIV Großer A1 Preis von Österreich) foi unha carreira do Campionato do Mundo de Fórmula 1 celebrada no Circuíto de Österreichring o 16 de xullo de 2000. Foi a décima rolda da tempada de Fórmula Un de, o 24º Gran Premio de Austria o vixésimo segundo que se celebrou en Österreichring. A carreira disputouse sobre 71 voltas. O piloto de McLaren Mika Häkkinen gañou a carreira logo de comezar desde a pole position, o seu compañeiro de equipo David Coulthard terminou segundo con Rubens Barrichello no terceiro posto para o equipo Ferrari.
Michael Schumacher, líder do campionato partiu da cuarta posición xunto a Barrichello. Na primeira curva, Ricardo Zonta, de BAR, atopouse coa parte traseira de Michael Schumacher. O incidente obrigou ao alemán a retirarse e causou a saída do coche de seguridade. Despois de que o coche de seguridade entrase tras unha volta, Häkkinen e Coulthard lograron unha cómoda vantaxe sobre o resto da pista. Cando Häkkinen fixo a súa parada en boxes na volta 38, volveu atrás de Coulthard, pero por diante de Barrichello. Coulthard fixo unha parada en boxes na volta 41, permitindo que Häkkinen volvese á cabeza o que permitíulle conseguir a súa segunda vitoria na tempada 2000.
Carreira
† Luciano Burti partiu do pit lane.
Huerta de Rey
Huerta de Rey é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 1.064 habitantes (INE 2012).
Criovolcán
miniatura|dereita|[[Ganesa Macula, esta mancha escura na lúa de Saturno, Titán, podería se-lo domo dun criovolcán]] Un criovolcán (coloquialmente coñecidos coma un volcán de xeo) é, literalmente, un volcán de xeo. Os criovolcáns fórmanse nas lúas de xeo e moi posiblemente noutros obxectos celestes de baixas temperaturas coma planetas ananos trans-neptunianos ou os obxectos do cinto de Kuiper. Máis que rocha fundida, estes volcáns erupcionan en base a compostos volátiles coma a auga, amoníaco ou o metano. Normalmente o magma constituído por xeos fundidos baseados nos compostos antes mencionados é chamado 'criomagma', o criomagma está xeralmente en estado líquido e forma columnas de materia cando erupciona, pero tamén poden presentarse en estado gasoso (ou mesturas dos tres estados da materia). Despois dunha erupción, o criomagma condensase en forma sólida ó exporse as temperaturas moi baixas.
A enerxía necesaria para fundi-los xeos e produci-lo criovulcanismo, provén usualmente da forza das mareas gravitatorias. Tamén tense suxerido que os materiais xeados translucidos poderían crear por debaixo da superficie un efecto invernadoiro que acumularía a calor necesaria.
Algunhas hipóteses estiman có obxecto do cinto de Kuiper Quaoar amosou criovulcanismo no pasado. A radioactividade tamén podería ser outra das fontes de enerxía do criovulcanismo.
Observacións
Os primeiros criovolcáns foron observados na lúa de Neptuno, Tritón, durante a misión do Voyager 2 cando sobrevoou o sistema neptuniano no 1989.
miniatura|dereita|Columnas de materia que destacan sobre o limbo de [[Encelado (lúa)|Encelado, as cales alimentan ós aneis de Saturno.]] O 27 de novembro do 2005 a sonda Cassini fotografou uns geysers no polo sur de Encelado.
Evidencias indirectas de actividade criovolcánica foron máis tarde observadas en varias lúas de xeo dentro do noso Sistema Solar, incluíndo Europa, Titán, Ganímedes, e Miranda. A Cassini observou moitas evidencias do que poderían ser criovolcáns en Titán. Así mesmo pensase que o criovulcanismo é unha das fontes primarias do metano atopado na atmosfera de Titán.
No 2007, observacións do Observatorio Gemini amosaron manchas de compostos baseados no amoníaco e cristais de auga na superficie de Caronte, a lúa máis grande de Plutón, o cal suxire a presenza activa de criovolcáns ou criogéyseres.
Zona especial de conservación
miniatura|Lagoa de San Martiño na ZEC de [[Ortigueira - Mera.]] As zonas especiais de conservación (ZEC) son, segundo a Directiva de Hábitats (92/43/EEC), espazos naturais con interese de conservación polos seus hábitats e especies de interese ou en risco e que declara a Comisión Europea. Protexen a máis de 220 hábitats e máis de 1000 especies catalogadas nos anexos I ou II da directiva.
As zonas especiais de conservacións son espazos naturais escollidos polos estados membros da Unión Europea dentro das candidaturas de lugares de importancia comunitaria (LIC) que propuxeron os estados membros. Unha vez declarados, correspóndelle aos estados aplicar as medidas de conservación e protección dos hábitats.
As ZEC, e igual que as zonas ZEPAs para aves, están dentro da Rede Natura 2000 e poden complementar a outras áreas protexidas dentro das redes de conservación de cada estado membro. As ZEC forman parte doutro compromiso de "áreas de especial interese de conservación" da Rede Esmeralda dentro da Convención de Berna: "Convención de conservación da vida salvaxe e hábitats naturais".
Fase de proposta de lugares de importancia comunitaria
Os estados membros da Unión Europea, dentro da Directiva Hábitats de 1992 (92/43/EEC) e de Aves, deben avaliar as rexións bioxeográficas ou hábitats de especies con interese de conservación. Correspóndelle aos estados limitar estas rexións e realizar informes técnicos destas áreas. As rexións de interese de conservación para os estados deben levalos como propostas de lugares de importancia comunitaria (pLIC) a consellos científicos da Unión Europea. As comisións científica realizan unha función de avaliación das rexións propostas, os hábitats que conteñen e as especies presentes. As comisións científicas organizaranse por áreas bioxeográficas e determinan a calidade das propostas dos estados membros da unión, identificando as eivas en cada unha.
Fase de lugar de importancia comunitaria
Os estados membros avaliarán se procede continuar co recoñecemento da área e lle permiten ao estado membro designala como Zona especial de conservación (ZEC).
Fase de zona especial de conservación
Cando os lugares de importancia comunitaria son aceptados pola Comisión Europea e lles dan autorización, os estado membros debe proceder a declarar esas zonas como Zonas especiais de conservación (ZEC) (en inglés Special Areas of Conservation (SACs)) e cumprir as obrigas de conservación. O período de declaración como ZEC non pode superar os seis anos e a Unión Europea, unha vez declarados, comproba anualmente este cumprimento.
Os estados deben velar polo conservación das zonas especiais de conservación e darlle prioridade aos espazos en maior risco de degradación.
España
En España existen un total de 1.448 áreas protexidas baixo esta denominación, que representan case 12 millóns de hectáreas, un 22.21% do territorio. Na comunidade de Madrid, o territorio protexido con esta figura representa un 39,89% do territorio da comunidade autónoma; nas Illas Canarias, o 36.90%; na Rioxa, o 33.25%.
Galicia
A comunidade galega é a que posúe a menor porcentaxe de territorio protexido español coa denominación de Zonas especiais de conservación: 371.868 hectáreas, que representan o 11.61%.
Marisol Gándara
Marisol Gándara Sánchez, nada en Saint-Julien-en Genevois (Francia) en 1981, é unha poeta galega.
Traxectoria
Criada en Ordes, é licenciada en Filoloxía Inglesa pola Universidade de Santiago de Compostela, onde cursa estudos de Xornalismo, ademais dun máster en Paratradución na Universidade de Vigo. Ten publicado ocasionalmente algúns poemas no magazine dixital Achtung.
Maxi Iglesias
Maximiliano Teodoro Iglesias Acevedo, máis coñecido como Maxi Iglesias, nado en Madrid o 6 de febreiro de 1991, é un actor español.
Biografía
Maxi Iglesias estudou no colexio Cardenal Spínola (Madrid) e profesionalmente saltou á fama grazas a interpretar a Cabano en Física o química (Antena 3).
CSKA Ice Palace
O CSKA Ice Palace (en ruso Ледовый Дворец Спорта ЦСКА) é un pavillón deportivo da cidade de Moscova (Rusia). Foi reconstruído en 1991 sobre o seu antecesor da era soviética construído en 1964, pasando a ter capacidade para 5.600 espectadores. Neste pavillón xogaba os seus partidos como local a sección de hóckey sobre xeo do CSKA Moscova, equipo que forma parte da Kontinental Hockey League (KHL).
ARCO
miniatura|Interior da Feira ARCO. ARCO (Feira Internacional de Arte Contemporánea), é unha das máis importantes feiras da arte contemporánea a nivel internacional e tamén está considerada como un espazo privilexiado de exposición da arte contemporánea de América Latina. Foi inaugurada en 1982 e celébrase durante o mes de febreiro en Madrid no recinto do Ifema. Adoita ser inaugurada cada ano polo rei e a raíña de España.
Historia
O 10 de febreiro de 1982 abríronse por primeira vez as portas de ARCO, esta primeira edición celebrouse no Palacio de Exposicións do Paseo da Castellana en Madrid. A iniciativa, que nun primeiro momento foi mirada por algús artistas como o pintor Antonio Saura con incredulidade e escepticismo ,foi impulsada por Francisco Sanuy, primeiro director de IFEMA e Adrián Piera, presidente da Institución Feiral e da Cámara de Comercio e Industria de Madrid, e sobre todo pola galerista Juana de Aizpuru auténtica alma mater do proxecto coa colaboración de Rosina Gómez Baeza, encargada naqueles tempos da área de desenvolvemento de novos proxectos feirais.
Primeira edición
A feira estaría dirixida na súa primeira etapa pola sevillana Juana de Aizpuru, até o ano 1986 momento no que Rosina Gómez-Baeza colle o relevo. Na súa primeira edición participaron en ARCO un total 364 artistas a través de 90 galerías, das cales 62 foron nacionais e 28 estranxeiras. Ademais da exposición de pinturas, esculturas, fotografías e outras creacións plásticas. No marco da feira celebrouse un simposio sobre arte contemporánea no que participaron figuras de renome internacional como Giulio Carlo Argan, Achille Bonito Oliva ou Bárbara Rose. Xunto a eles, máis de 25 mil visitantes lograron exceder todas as expectativas de público que se marcou a feira.
Obxectivos
Entre os obxectivos principais de ARCO destacan o desexo de impulsar o mercado nacional de arte contemporánea, creando unha rede de compradores (con especial atención cara ao impulso privado e promocionar a arte española a nivel internacional; reunir ás principais galerías a nivel nacional e internacional e crear un ambiente cultural propicio para o fomento das últimas tendencias con gran presenza dos novos medios como a instalación, a fotografí­a, o deseño, a vídeoarte ou a performance; sen esquecer o protagonismo da pintura e a escultura.
Evolución
Cos anos e o transcorrer das edicións ARCO consolidouse coma unha das máis importantes feiras do sector a escala internacional, converténdose nunha cita obrigada para o colecionismo de arte contemporánea.
Arte galega en ARCO
Nunha primeira etapa as galerías galegas, entre as máis senselleiras, a Galería Trinta de Santiago de Compostela desde 1986 e as viguesas Adhoc e Bacelos desde 1993, forón habituáis da cita feiral durante décadas representando a unha nova xeración de artistas galegos que tiverón no evento unha plataforma de visbilidade internacional de primeira orde. Durante algunhas edicións a feira chegou a contar con 4 galerías galegas coa incorporación da galería SCQ de Santiago de Compostela e a galería Marisa Marimón de Ourense. Entre os artistas máis presentes na feira durante este período estarían Jorge Perianes, Suso Fandiño, Álvaro Negro, Carme Nogueira, Jorge Barbi, Berta Cáccamo, Xoán Anleo, Francisco Leiro ou Ruben Ramos. Nos últimos anos a presenza foise reducindo paulatinamente até contar só coa presenza da galería PM8 de Vigo.
Henrique López Veiga
Henrique López Veiga, noutras fontes Enrique César López Veiga, nado na Coruña o 1 de febreiro de 1947, é un biólogo e político galego.
Traxectoria
En agosto de 1987 aprobou unhas oposicións para a Comisión Europea e ocupou diversos empregos na Dirección Xeral de Pesca e na de Mercados e Recursos Externos, onde acadou o posto de xefe de división de Estruturas da Pesca.
Á súa saída da Xunta, traballou na dirección xeral de Política de Competencia da Unión Europea, foi xefe de gabinete de José María Gil-Robles y Gil-Delgado na súa época de presidente do Parlamento Europeo e director xeral de finanzas do Parlamento Europeo (1998-2001). Nese ano volveu a Galicia e ocupou de novo o cargo de conselleiro de Pesca e Asuntos Marítimos entre 2001 e 2005. Durante esta segunda etapa como conselleiro traballou nun plan de modernización da frota de baixura, no fomento da profesionalización do marisqueo, na innovación tecnolóxica do sector conserveiro e no apoio a industria transformadora, así como na informatización das lonxas e no impulso ao Centro Tecnolóxico do Mar (CETMAR) para o estudo da dinámica dos ecosistemas en colaboración con diversas entidades do Estado e as tres universidades galegas. Elaborou un Plan sectorial de Acuicultura moi discutido pola súas súas incidencias medioambientais e paisaxísticas Foi o responsable de pesca durante a crise do Prestige.
Recoñecementos
Recibiu a Medalla de Prata de Galicia en 1994.
Kurt Weill
Traxectoria
Procedía dunha familia xudía, seu pai era cantor nunha sinagoga. Estudou composición musical no Conservatorio de Berlín con Ferruccio Busoni, e compuxo a súa primeira sinfonía influído polo ampuloso estilo expresionista de moda naquela época.
Tivo certo éxito coas súas primeiras obras, e tendeu cara á música instrumental e o teatro musical. En 1925 compuxo Der Neue Orpheus, unha cantata para soprano, violín, e orquestra baseada nun poema de Iwan Goll, que prefigurou a variedade estilística e a ambigüidade provocativa típicas do seu estilo compositivo. En 1926 estreou en Dresde a súa primeira ópera, Der Protagonist, nun só acto e con libreto de Georg Kaiser. A estética moderna fíxose máis evidente na ópera surrealista dun só acto Royal Palace (1926), tamén con libreto de Iwan Goll, que incluía danza e unha proxección cinematográfica. En 1927 compuxo a ópera bufa Der Zar lässt sich photographieren, con libreto de Georg Kaiser.
Entre 1927 e 1928 compuxo xunto a Bertolt Brecht A ópera dos tres reás (Die Dreigroschenoper), unha versión actualizada dunha ópera inglesa do século XVIII, The Beggar's Opera. Contén unha feroz crítica social, expresada por medio dunha música composta para unha orquestina de cabaré e cantada por actores que non son cantantes profesionais. Dous anos despois desenvolveu este estilo en Aufstieg und Fall der Stadt Mahagonny, outra sátira social de Brecht, co que Weill tamén colaborou en Happy End, de 1929.
A súa música foi catalogada como decadente polas autoridades do partido nazi. Provocaron alborotos durante as súas representacións e organizaron campañas de boicot para disuadir a montaxe das súas obras. Esta situación obrigou a Weill e á súa esposa, a cantante Lotte Lenya, a abandonar Alemaña en marzo de 1933, establecéndose en París.
Reanudó a colaboración con Brecht para Die sieben Todsünden, un "ballet cantado" para a compañía de George Balanchine. Tamén escribiu a música para a obra de Jacques Deval Marie galante e rematou a súa segunda sinfonía, oposta á primeira pola súa claridade ao estilo de Haydn e a súa economía de medios.
miniatura|150px|dereita|Lotte Lenya, a súa muller. En setembro de 1935 viaxou aos EUA para supervisar a montaxe de Max Reinhardt da obra épica de Franz Werfel Der Weg der Verheissung, para a que Weill escrira a música. Logo de moitos atrasos, estreouse parcialmente truncada en 1937. Entre tanto, o Group Theatre recrutou a Weill para colaborar co libretista Paul Green no musical Johnny Johnson, baseado libremente na novela Osudy dobrého vojáka Švejka za světové války de Jaroslav Hašek. A súa música, se ben aínda se recoñecía como "europea", foi un éxito e consolidou a Weill no panorama musical norteamericano. Animado polo triunfo, e convencido de que o teatro comercial ofrecía máis posibilidades que a ópera tradicional, Weill e Lenya decidiron quedar nos Estados Unidos e solicitar a nacionalidade estadounidense, que obtiveron en 1943.
Durante os anos seguintes compuxo musicais como Knickerbocker Holiday (1938), que foi un éxito relativo pero que consagrou a "September Song". Outras obras foron Lady in the Dark (1941, con letras de Ira Gershwin), One Touch of Venus (1943), Street Scene (1947), Love Life (1948) e Lost in the Stars (1949).
Weill morreu dun ataque ao corazón cando preparaba unha versión musical de Huckleberry Finn de Mark Twain.
Athulisa
Athulisa foi unha cidade hitita do país dos kaskas, que o rei hitita Suppiluliumas I ocupou e fortificou sobre o -1330.
Segundo Matthews & Glatz estaría situada ao oeste de Salman Höyük na provincia de Kastamonu (Turquía).
Il servitore di due padroni
Il servitore di due padroni) é unha comedia en lingua italiana escrita por Carlo Goldoni en 1745.
Foi estreada en Milán en 1749. A obra está escrita en italiano, e inclúe xerga do mundo do teatro e palabras do dialecto veneciano da lingua véneta. Pertence á etapa máis cómica de Goldoni.
Bibliografía
Carlo Goldoni, Il servitore di due padroni, Marsilio, 2011. ISBN 978-88-317-0831-9.
O Xestal, Montemaior, A Laracha
O Xestal é un lugar da parroquia de Montemaior no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 55 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 26 homes e 29 mulleres.
Vileiriz, O Páramo
San Salvador de Vileiriz é unha parroquia do concello do Páramo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 49 habitantes, deles 31 eran homes e 18 eran mulleres.
Bandeira de Albania
A bandeira de Albania (en albanés: Flamuri i Shqipërisë) é unha bandeira vermella cunha aguia bicéfala negra no centro. Ten a súa orixe nun selo similar de Gjergj Kastriot Skanderbeg, un albanés do século XV que conduciu a revolta contra o Imperio Otomán, e que acabou nunha breve independencia para Albania entre 1443 e 1478. Gjerg Kastriot adoptou o selo e a bandeira do Imperio Bizantino.
Historia
A bandeira de Albania foi historicamente de cor vermella escura ou sangue coa aguia bicéfala de cor negra localizada no centro. En 1912, o goberno autónomo de Albania utilizou estas cores, diferenciándose da actual no tamaño e no debuxo da aguia. Coa formación do reino, en 1920, adoptouse esta bandeira e en 1928 foi agregado o casco de Skanderbeg na parte superior. Entre 1940 e 1992, o casco foi substituído por unha estrela vermella con beira amarela como símbolo da República Popular de Albania. Logo da caída do réxime socialista, foi abolida a estrela deixando a bandeira actual como oficial, o 7 de abril de 1992.
Alfredo Rojo Fajardo
Alfredo Rojo Fajardo, nado na Coruña e finado na mesma cidade o 17 de xuño de 2003, foi un mariñeiro e político galego.
Galería de imaxes de edificios de Galicia por localización
Casas e edificios de Galicia
Ponteareas, Ponteareas
San Miguel de Ponteareas é unha parroquia que se localiza no concello de Ponteareas na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 12.398 habitantes (5.928 homes e 6.470 mulleres), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 6.763 habitantes.
Patrimonio
A cidade de Ponteareas é unha poboación moderna que non presenta tanto interese monumental como algunhas das súas parroquias. Con todo son interesantes a ponte medieval dos Remedios, construída no século XIII sobre os alicerces dunha antiga ponte romana, a Fonte da Fama e a capela dos Remedios.
O convento franciscano de San Diego de Canedo é un gran complexo monástico relativamente moderno, construído no século XVIII a raíz da doazón do pazo de Canedo por parte de Diego Sarmiento de Soutomaior aos franciscanos, que viron o seu orixinal convento destruído un século antes na guerra con Portugal.
Rodrigo de Triana
Rodrigo de Triana, nado en Sevilla en 1469, foi un mariñeiro andaluz de finais do século XV, acompañante de Cristovo Colón na súa primeira viaxe do descubrimento de América. Segundo a historiografía, gritou ¡¡terra!! cando avistou o que logo sería o Novo Mundo.
Traxectoria
dereita|miniatura|100px|Escudo de armas local de [[Lepe, onde aparece o mariñeiro.]] Existen dúbidas acerca do seu lugar de nacemento, aínda que si hai consenso acerca de que, durante a súa vida, estivese vinculado ao sevillano barrio de Triana. Dependendo da hipótese, tamén varía a crenza do seu verdadeiro nome. Crese que puido nacer en Los Molinos (Sevilla) e residise no barrio de Triana. Tamén se baralla que nacese en Coria del Río ou na localidade onubense de Lepe como apuntan outras versións (sendo esta a opción máis aceptada). Aínda que o único documento histórico do que se ten constancia é o diario de a bordo de Cristovo Colón (atópase no Arquivo de Indias, Sevilla).
Unha das hipóteses afirma que o seu nome era Juan Rodríguez Bermejo, fillo de Vicente Bermejo, un fidalgo (musulmán convertido o cristianismo) dedicado o comercio da olería, e de Sereni Betancour. Seu pai foi morto na fogueira por comerciar con xudeus namentres el facía a viaxe do descubrimento do Novo Mundo. Tamén foi martirizado e máis tarde morto o moro Mudarra (previamente instruíra na súa lingua árabe a Rodrigo de Triana), por intimar coa familia do navegante, a pesar de se converter xa ao cristianismo como mandaban as normas da época.
Outra das hipóteses é que se chamase Rodrigo Pérez de Acevedo. Os que sosteñen que este foi o seu nome, apoian a teoría de que naceu na localidade onubense de Lepe.
O autor Gonzalo Fernández de Oviedo, na súa obra Historia general y natural de las Indias, islas y tierra-firme del mar océano, afirma que este mariñeiro era natural de Lepe, aínda que residiu gran parte da súa vida en Triana, (Sevilla).
Foi o primeiro español que avistou o novo continente dende o seu posto de vixía na carabela La Pinta (barco que a volta, 1 de marzo 1493, faría a primeira arribada en Baiona, Pontevedra, despois da primeira viaxe a o Novo Mundo ). Este primeiro avistamento e narrado polo propio Almirante no diario da súa primeira viaxe recollido por frei Bartolomé de las Casas. Así, o relatar os feitos ocorridos durante a madrugada do 12 de outubro de 1492, as 2:00 para ser mais preciso, escribiu Cristovo Colón:
Rodrigo divisou unha pequena illa do arquipélago das Lucayas (Bahamas), coñecida polos indíxenas como Guanahaní, e Colón a rebautizou como San Salvador.
Dise que Cristovo Colón (outras fontes nomean aos Reis Católicos) prometeu unha recompensa dalgúns miles de marabedís ao primeiro que avistara terra (o seu afán era Cipango, actual Xapón), pero Rodrigo de Triana non percibiu nada, ou o percibido non se acercaba á recompensa prometida, debido a que Colón dixo vela el antes.
Rodrigo participou en outra expedición ás Molucas en 1525 xunto a García Jofre de Loaisa.
Un monumento levantado no barrio sevillano de Triana recorda e honra a súa figura. Tamén se honra a súa figura na cidade de Lepe, onde unha urbanización, un colexio e unha das principais rúas do centro histórico da cidade homenaxean ao mariñeiro, ademais de aparecer no escudo da cidade no momento de divisar o novo mundo.
Homenaxes
miniatura|Monumento de arte contemporánea na Praza de Chapina, barrio de Triana, Sevilla. O título da obra artística é "Monumento a los ángeles trianeros". Foi realizado en 1992 por Gabriel Mozas. O mural de bronce mostra a Colón e a un grupo de mariñeiros. O da dereita levanta a man para despedirse de Triana, distinguida polo relevo da torre da Igrexa de Santa Ana. Xunto ao mural existe unha placa de cerámica que conmemora a Rodrigo de Triana, Rodrigo de Bastidas, Andrés de Morales e aos trianeiros anónimos que contribuíron no descubrimento e exploración de América. Na Exposición Iberoamericana de 1929 creouse un monumento a Rodrigo de Triana para ser colocado na Praza dos Conquistadores da mostra. Na España de principios do século XX existía un intenso movemento revolucionario, sobre todo anarquista, e a estatua de Rodrigo era dun home con boina levantando o puño esquerdo. No ano 1948, en pleno franquismo, a estatua foi colocada na Praza Chapina e o brazo éralle a miúdo arrincado. Na década de 1970 encargouse outra estatua de Rodrigo, que foi colocada a comezos dos anos 1980 ao final da rúa de "Puente y Pellón", do barrio de Triana.
O monumento levantado no barrio sevillano de Triana recorda e honra a figura de Rodrigo de Triana. O monumento é unha estatua onde se lle mostra sinalando terra sobre un pedestal onde lemos "¡Terra!".
En Lepe hónrase a figura do lepero que segundo a historiografía avistou América e que na localidade é coñecido por Rodrigo Pérez de Acevedo. Desta forma, en Lepe unha urbanización, un colexio e unha das principais rúas do centro histórico chámanse Rodrigo Pérez de Acevedo, ademais de aparecer no escudo da cidade no momento de divisar o Novo Mundo.
Juan Rodríguez Bermejo posúe unha rúa en Dos Hermanas, municipio da Provincia de Sevilla. Na cidade de Sevilla ten unha rúa chamada Rodrigo de Triana, no barrio sevillano de Triana, e é mencionado nun monumento na Praza de Chapina, colocado en 1992, dedicado aos trianeros que contribuíron ao descubrimento e exploración de América.