cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mark Twain
Traxectoria
Ao morrerlle o pai en 1847, viuse obrigado a traballar para soster a familia como aprendiz en imprentas e chegou a ser tipógrafo; xa en 1851 publicaba relatos de viaxes no xornal do seu irmán Orion, o Journal de Muscatine. Con este irmán emprendeu outras aventuras diversas á busca de diñeiro fácil trala firma do tratado Guadalupe-Hidalgo en 1848. Mentres, traballou en imprentas de Keokuk, Iowa, Nova York, Filadelfia e outras cidades, e máis adiante (1859) foi piloto dun barco de vapor, experiencia que o marcou profundamente e só deixou polo estoupido da Guerra Civil Americana en 1861. Despois foi soldado da Confederación e, tras desertar da Unión, negociante en madeira e mineiro de prata sen sorte en Nevada. Neste estado, ao que foi na compañía do seu irmán, que fora nomeado secretario do goberno federal no tal territorio, comezou a traballar como xornalista en 1862 no Territorial Enterprise de Virginia City e, no ano seguinte, comezou a asinar co pseudónimo "Mark Twain", que no Mississippi significa dúas brazas de profundidade (o calado mínimo necesario para a boa navegación).
Popularidade
En San Francisco traballou como xornalista en The Californian, pero foi despedido tras disputas cos seus editores, que se negaban a publicar os seus artigos máis controvertidos. Entre eles, un sobre a discriminación dos chineses e outro sobre a brutalidade policial. Os traballos xornalísticos desta época foron recollidos máis tarde en Mark Twain of the Enterprise (1857). Tras quedar sen traballo e sen diñeiro, estivo a piques de suicidarse. A partir de 1864 comezou a frecuentar outros escritores, un deles Artemus Ward, humorista e conferenciante, que o animou e lle ensinou o negocio das conferencias. Soportou con dificultade a Francis Bret Harte, con quen colaborou nalgúns proxectos e ao que acusou de abandonar a súa esposa e ser un sabrista consumado. O seu relato The Celebrated Jumping Frog of Calaveras County (1865) deulle unha súbita popularidade e asinou ese mesmo ano un contrato co Sacramento Union para escribir unha serie de cartas sobre o servizo de pasaxeiros do recentemente inaugurado servizo de barcos de vapor entre San Francisco e Honolulu; apareceu xa perfilado o seu estilo cunha inimitable e mordaz ironía. Os seus editores (Webb, Bliss) comezaron a enganalo sistemática e impunemente sobre as vendas das súas obras.
Viaxes
dereita|miniatura En 1867 viaxou a Europa e Terra Santa, aproveitando para escribir o seu libro de viaxes Innocents abroad (1869), en que explotou humoristicamente e de forma epistolar -son cartas publicadas primeiramente en xornais norteamericanos- por unha banda, a decadencia, pretensiosidade e o aristocratismo antidemocrático europeos, e, por outro, o provincianismo pailán e a irreverencia dos estadounidenses en contacto con Europa. En 1870 casou con Olivia Langdon, o grande amor da súa vida, a quen chamou Livy. Olivia era filla dun capitalista progresista que axudou a escapar moitos escravos como parte da rede de liberación chamada Tren Subterráneo. Ao principio Olivia non prestou atención a Samuel, pero tras un ano de cartas diarias, terminou por namorarse do escritor. Seguiu escribindo libros de viaxes, como A Tramp Abroad (1880) sobre unha excursión aos Alpes e a Selva Negra alemá, e o clásico Life on the Mississippi (1883), composto con materiais publicados ou redactados anteriormente e que centra un período de introspección sobre a súa infancia e mocidade e no que figuran os máis valiosos libros narrativos do escritor: As aventuras de Tom Sawyer (1876) e As aventuras de Huckleberry Finn (1884).
esquerda|miniatura|140px|A antiga casa de Mark Twain Un investimento nun novo tipo de linotipia, a linotipia Paige, arruinouno completamente no pánico de 1893, pero logrou saír dos números vermellos dando conferencias por todos os Estados Unidos e ao redor de todo o mundo: publicou sobre esta experiencia o libro de viaxes Following the Equator (1897). Convenceu o xeneral Grant para que editase as súas memorias. Morreulle a súa filla rmáis vella, Susy, de meninxite, Livy quedou inválida e outro fillo morreu por descoido seu, como dolorosamente contou na súa My Autobiography; o escritor sumiuse nun negro pesimismo e nunha temible misantropía, de forma que ata el mesmo se deu conta de que o que escribía naquel tempo era mordaz de máis e impublicable para os parámetros de entón e deixou instrucións para que se editase trala súa morte. Fixo unha esgotadora viaxe coa súa esposa por Suráfrica, Calcuta, Australia e Nova Zelandia, dando conferencias e quedaron a vivir en Nova York. A súa esposa faleceu en Firenze en 1904. A súa filla Jean de súpeto en 1909; deste golpe apenas se recuperou e morreu catro meses despois, o 21 de abril de 1910, en Stormfield, Nova York. Só lle sobreviviu unha filla.
Os fillos do mar
Argumento
Jackob e Eneas coñecéranse aínda como Hugo e Daniel en marzo de 1939, pouco antes da segunda guerra mundial, cando os alemáns tiñan en Vigo unha base naval. Daniel é un pescador do Berbés, irmán de León e familiares de empresariados tralo Alzamento Nacional. Baixo a aparencia dunha investigación para o Instituto Alemán de Estudos Arqueolóxicos, os alemáns buscaban os restos do naufraxio do Santo Cristo de Maracaibo, buque afundido en 1702 trala batalla de Rande e que traía un gran cargamento de ouro procedente de América. Daniel sabe que o ouro fora escondido no Buraco do Inferno da illa de Ons, e vai ata alá cos alemáns no buque Meeresadler, pero no último momento négase a axudalos ao saber que o propósito da procura non é científico, senón que só é unha trampa do Terceiro Reich para conseguir ouro con que financiar a invasión de Polonia. Daniel fai crer que morre nun accidente e comeza a súa nova vida. Entre as persoas que axuda a escapar está o seu irmán León, que marcha a Londres sen saber que a súa muller está embarazada.
Mark Twain
Viaxes
Foi recoñecido mundialmente durante os últimos anos da súa vida, e recibiu, entre outros, o doutoramento Honoris Causa pola Universidade de Oxford (Inglaterra), en 1907.
Os fillos do mar
Argumento
Simón ata cabos e nunha anagnórise descobre que León era o seu avó, e que fora por iso polo que Isabel o contratara como arquitecto e lle deixara a el a documentación. Mariña e Simón van ata a illa de Ons para rescatar o tesouro, e contactan en Bueu con Yago Ray, un mariñeiro da illa de Ons que os leva ata alá. Nun primeiro momento ven que é imposible entrar no buraco, pero Jackob cóntalles o modo en que entrara Daniel. Ao pouco, Jackob morre, e Mariña e Simón entenden que foi matado pola mesma persoa que matou a Isabel.
Mark Twain
Obras
dereita|miniatura|140px|Tapa de A Connecticut Yankee in King Arthur’s Court. Entre as súas obras pódense citar:
Xoán de Deus
Traxectoria
Foi pastor, soldado nos exércitos de Carlos V e vendedor ambulante de libros. A predicación de Xoán de Ávila provocou nel unha súpeta conversión, entregou todos os seus bens aos pobres e, como penitencia, fíxose o tolo ata o punto de que foi internado nun manicomio onde foi torturado e vexado. Alí instaba aos coidadores a que tiveran maior suavidade cos enfermos mentais.
Os fillos do mar
Argumento
Sentíndose perseguidos regresan ao Buraco do Inferno e logran entrar, ao modo en que o fixera Daniel, e comproban que o tesouro xa non está alí. Cando están na cova descobren que foran perseguidos por Otto Wesler e o propio Xulio. Otto Wesler é o fillo de Fausto Wessler, director do Instituto Alemán de Estudos Arqueolóxicos que dirixira as investigacións en que participaran Hugo e Daniel. Quere vingar a morte do seu pai e recuperar o tesouro que este procurara. Tras un tiroteo entre Otto e Xulio, este morre, e Mariña e Simón logran escapar. Iníciase unha persecución en planadoras desde a illa de Ons bordeando a comarca do Morrazo por cabo Udra, cabo Home, Cangas e Moaña até a ponte de Rande, onde Yago Ray logra que os seus perseguidores (Otto e mais o piloto de Xulio) batan contra unha batea.
Mark Twain
Obras
Contos:
Xoán de Deus
Traxectoria
Xoán de Ávila conminoulle a que deixara esa penitencia. Unha vez liberado, adicou a súa vida ao coidado de enfermos, nenos da rúa, anciáns abandonados e prostitutas, aínda que a súa dedicación especial foi aos enfermos mentais, aplicando métodos de trato humano e comprensión que tiveron moito éxito.
Os fillos do mar
Narración
É unha novela de aventuras e de intriga, escrita con ton humorístico. Ten un narrador múltiple, desde o narrador omnisciente en terceira persoa até a primeira persoa nas voces de Simón e Mariña. Hai varias analepses para contar sucesos acontecidos tempo atrás.
Xoán de Deus
Traxectoria
Enfermo de artrite, a súa doenza agravouse debido a que, nunha ocasión, botouse ás augas xeadas do río para salvar a vida dun colaborador. Enfermo e impedido, morreu aos 55 anos de idade.
Os fillos do mar
Narración
O tempo histórico abrangue desde comezos do século XVIII ao momento presente, pasando polo século XX. O tempo narrativo dura aproximadamente unha semana, a mediados de outono, o que se reflicte no tempo atmosférico.
Xoán de Deus
Significación
Foi beatificado en 1630 por Urbano VIII e canonizado en 1691 por Alexandre VIII. Está considerado pola Igrexa Católica patrón dos enfermos mentais e dos enfermeiros e da cidade de Granada. Os seus seguidores fundaron a Orde dos irmáns hospitalarios que leva o seu nome e está presente nos cinco continentes.
Os fillos do mar
Narración
A novela está estruturada en 45 capítulos, repartidos en cinco partes. Como prefacio inclúe citas de Voltaire, Mark Twain, Gabriel García Márquez, The Beatles e Suso de Toro.
Ittoqqortoormiit
Ittoqqortoormiit, en lingua danesa: Scoresbysund, é un asentamento no municipio de Sermersooq no leste de Groenlandia. A súa poboación era de 469 habitantes en 2010.
O nome danés de Scoresbysund deriva do nome do explorador do Ártico e baleeiro William Scoresby, que foi o primeiro en trazar un mapa da área en 1822. O nome groenlandés Ittoqqortoormiit significa "habitantes da Casa Grande" no dialecto do leste de Groenlandia. A rexión é coñecida pola súa fauna que inclúe osos polares, bois almizcleros, e focas.
Xeografía
Ittoqqortoormiit atópase en Liverpool Land, preto da desembocadura da costa norte do fiorde de Kangertittivaq. Fiorde que desemboca no Mar de Groenlandia.
Historia
miniatura|esquerda | Interior da igrexa de Ittoqqortoormiit. Ittoqqortoormiit foi fundada en 1925 por Ejnar Mikkelsen e ao redor de 80 colonos Inuit (70 persoas de Tasiilaq e catro familias do oeste de Groenlandia). Eles foron levados a bordo do buque Gustav Holm, e establecéronse a 400 km ao sur do último asentamento Inuit coñecido no nordés de Groenlandia (Eskimonæs en Dødemandsbugten na costa sur de Clavering Ø, 27 km ao suroeste do máis avanzado Daneborg, 1823).
O acordo foi alentado polo poder colonial de Dinamarca, que nese momento tiña un interese crecente no nordés de Groenlandia. Ao mesmo tempo, a colonización tiña a intención de mellorar a deterioración das condicións de vida en Tasiilaq, desde onde os colonos estaban máis ou menos voluntariamente transferidos. Os colonos pronto prosperaron debido ás boas condicións de caza da nova zona, que era rica en focas, morsas, narvais, osos polares e raposos árticos.
Economía
Os cazadores locais, desde hai varias xeracións, viven da caza de baleas e osos polares, e segue sendo, ata a actualidade, un importante factor de cultural-económico da zona. A carne e os seus subprodutos desempeñan un papel directo na economía das familias de cazadores. Os ingresos obtéñense polo comercio destes produtos, pero estas opcións son de tempada e variables.
Ittoqqortoormiit atópase preto de grandes poboacións de camaróns e fletán negro, pero a presenza de xeo impide a explotación destes recursos durante todo o ano, e como resultado a pesca non está amplamente desenvolvida no municipio.
O turismo, pola contra, está crecendo en importancia. Os edificios abandonados no asentamento Uunarteq son utilizados polos habitantes locais, como casas de campo durante o verán. miniatura|Casas de Ittoqqortoormiit.
Poboación
A poboación de Ittoqqortoormiit flutuou nas últimas dúas décadas, con lixeiro descenso nos últimos anos.
miniatura
Victorious
200px|miniatura|dereita|Os actores da serie nun concerto. Victorious, estilizado como VICTORiOUS, é unha comedia de situación estadounidense creada por Dan Schneider para Nickelodeon.
A serie estreouse o 27 de marzo de 2010.
Fernando Felipe Fernández
Fernando Felipe Fernández, nado en Ourense o 1 de maio de 1805, foi un sacerdote e político galego.
Traxectoria
Presbítero e Catedrático de Filosofía, foi cóengo das catedrais de Lugo e Ourense. En 1871 foi elixido deputado por Ourense.
Donas, Gondomar
Santa Baia de Donas é unha parroquia que se localiza no concello de Gondomar na comarca de Vigo. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 1.318 habitantes (666 mulleres e 652 homes), distribuídos en 19 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1.181 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación ascendera ata os 1.469 habitantes, sendo 741 homes e 728 mulleres.
Patrimonio
Chan do Cereixo
Chan do Cereixo é un xacemento arqueolóxico do Plistoceno Medio situado nunha paraxe natural do mesmo nome localizada na extrema suroeste do concello de Gondomar. Forma parte do conxunto de achados paleolíticos pertencentes á primeiras poboacións de homínidos en territorios da actual Galicia, cunha antigüidade estimada entre os 300 e 250 mil anos. Ocupa aproximadamente 130 Ha situado a 340 msnm no lugar coñecido como Alto dos Valados, parroquia de Donas. Localizado estratexicamente entre as concas do Río Miño e do Río Miñor foi ocupado temporalmente e en diversas ocasións por diferentes comunidades de humanos ao longo de centos de miles de anos. Nas diversas campañas arqueolóxicas atopáronse ferramentas paleolíticas, un posible poboamento neolítico, unha pequena estación de arte rupestre, restos do período Calcolítico e da Idade do Bronce, así como vestixios da época de romanización.
Nesta parroquia estaba o mosteiro de Santa Baia das Donas, convento feminino da orde de San Bieito, construído con autorización de Afonso VII grazas á doazón das terras feita en 1149 por Áurea Bellida.
KK Split
O KK Split (Košarkaški klub Split) é un club de baloncesto profesional da cidade de Split, Croacia. É un dos máximos expoñentes do baloncesto croata, chegando a gañar tres Copas de Europa a comezos dos anos 1990, daquelas coñecidos co nome de KK Jugoplastika.
Actualmente compite na A1 Liga, a máxima competición de baloncesto de Croacia, da que gañou un título. En tempadas anteriores tamén competiu na Liga do Adriático (NLB League), na que non gañou ningún título. No ano 2009 o equipo mudouse a un novo pavillón, o Spaladium Arena, con capacidade para 12.000 espectadores, para disputar os seus partidos como local.
Fundación
Aínda que a situación en Europa, en xeral, non era a mellor despois da segunda guerra mundial, aínda o era menos na cidade de Split, xa que a cidade vivía practicamente do turismo das súas praias. Con todo, a paixón polo fútbol na vila era moi grande, e así fundouse o club como a sección de baloncesto do equipo de fútbol da Sociedade Deportiva Hajduk en 1945.
Despois de tres anos de actividade esporádica, en 1948 o club pasou a auto-organizarse como KK Hajduk, xa independente da Sociedade Deportiva Hajduk. Despois de competir en ligas inferiores durante máis dunha década, o club finalmente chegou ao máximo nivel do baloncesto de Iugoslavia na tempada 1963-64, permanecendo na mesma até a desintegración do estado. O KK Hadjuk era un equipo que se servía practicamente da súa canteira, chegando o cambio coa chegada dun novo patrocinador en 1967, Jugoplastika.
Jugoplastika
miniatura|esquerda|180px|[[Dino Rađa.]] A Jugoplastika sempre sacou os seus grandes xogadores da súa canteira, mantendo unha media de 500 rapaces nas súas categorías inferiores, cunhas medias de altura e idade de 2,01 metros e 20 anos respectivamente. Isto non tardou en dar froito, e os primeiros éxitos chegaron cos anos 1970, nos que gañaron a nivel local dúas ligas (1971, 1977) e tres copas (1972, 1974, 1977) de Iugoslavia, e a nivel europeo dúas Copas Korać. Un grande éxito que non chegou foi a Copa de Europa de 1972, perdendo na final xogada en Tel Aviv por tan só un punto contra os italianos Ignis Varese, grandes dominadores do baloncesto europeo da década. Con todo, despois de 1977 chegou unha dura época na que non conseguiron ningún título.
Para reflotar ao equipo fichouse a un adestrador de tan só 34 anos, Bozidar Maljkovic, quen viña de estar cinco anos de adestrador asistente de Ranko Zeravica, máximo técnico do Estrela Vermella de Belgrado. Como era tradición, Maljkovic conformou un equipo con mozos chegados das categorías inferiores do club, entre os que destacaban dous, Dino Rađa (actual presidente do club) e Toni Kukoč (anos despois campión da NBA en tres ocasións xunto con Michael Jordan). Estes xogadores xa amosaran ao mundo as súas habilidades no Mundial Xuvenil de Italia 1987, onde selección iugoslava gañou o torneo tras varrer á de Estados Unidos na final.
Con todo, o equipo pecaba de inexperiencia, así que o adestrador pensou en buscar a algún xogador veterano que puidese axudar ao equipo. Con esa premisa contratou a un montenegrino de 30 anos chamado Duško Ivanović. Con esta incorporación o equipo marcou un antes e un despois no baloncesto europeo, xa que un equipo formado por xogadores con tan só 22 anos de media, comezou a gañar con autoridade a tódolos rivais que se lle presentaban, na súa meirande parte moito máis poderosos economicamente. Así, os de Split plantáronse, para sorpresa de todo o mundo do baloncesto, na Final Four da Copa de Europa de Múnic 1989, na que tiveron que enfrontarse aos mellores clubs do continente do momento, o FC Barcelona, o Maccabi Tel Aviv e o Aris Tesalónica. Antes de comezar a fase final, no partido que os enfrontaba ao Barcelona, e despois da charla de Maljkovic, o veterano adestrador Aleksandar Nikolic adicoulles unha palabras de ánimo que quedaron para a historia deste deporte:
miniatura|[[Toni Kukoč.]] Así a Jugoplastika saíu ao terreo de xogo vencendo con contundencia contra todo prognóstico aos cataláns, con 24 puntos de Kukoč, 21 de Ivanović e 18 de Rađa. Xa na final ante os israelís do Maccabi, o gran partido de Rađa, cun dobre-dobre de 20 puntos e 10 rebotes, que lle valeu o premio MVP e posterior elección no draft da NBA por Boston Celtics, e os 18 puntos de Kukoč, con 4 de 7 en triplas, valéronlles o seu primeiro campionato de Europa. Segundo declaracións anos máis tarde de Toni Kukoč:
Despois de regresar á case 150.000 seareiros do club reuníronse no aeroporto para recibir aos vencedores, unha cifra que é máis considerable tendo en conta que Split non superaba os 250.000. Ao ano seguinte, co equipo máis maduro, chegou ao equipo o pivote promesa Zoran Savić, nun equipo no que tamén destacaban o escolta Velimir Perasović e o pivote Žan Tabak. Con ese cadro de xogadores a Jugoplastika volveu chegar á Final Four, esta vez celebrada en Zaragoza. No primeiro partido, a semifinal, os de Split no tiveron dificultade en elimnar aos franceses do CSP Limoges, chegando á final e enfrontándose de novo ao Barcelona, outra vez favoritos. Nese encontro Maljkovic sorprendeu deixando de inicio a Kukoč no banco, que anda máis saír ao terreo de xogo conseguiu unha tripla, até chegar aos 20 puntos que o converteron no MVP da Final e á Jugoplastika en campión por segundo ano consecutivo.
KK Split
Ao ano seguinte, o equipo trocou de nome, pasando a chamarse "Top-84 Split". Este cambio chegou coa marcha de Rađa á Virtus Roma, de Ivanović ao Valvi Girona e do adestrador Maljkovic ao Barcelona. As novas incorporacións en chegar foron o técnico Željko Pavličević e o estadounidense, Avi Lester. O equipo resentiuse, mais foron gañando protagonismo xogadores como Tabak, Petar Naumoski ou Aramis Naglić. Esta vez o desafío era meirande xa que ningún equipo lograra até o momento gañar tres Copas de Europa consecutivas, descontando as tres primeiras que as levara o ASK Riga.
Pavillón
miniatura|O Spaladium Arena.
O KK Split xogaba os seus partidos até o 27 de decembro de 2008 no Arena Gripe. Nesa data trasladáronse dende ese pequeno pavillón, con capacidade para 3.500 espectadores, ao grande Spaladium Arena, un novo pavillón polideportivo e de entretemento deseñado por 3LHD. O novo pavillón ten unha capacidade para 12.000 asentos, aínda que está cantidade é moi flexible, xa que se poden configurar capacidades que van dende 1.246 a 12.339 espectadores. Para os encontros do KK Split a capacidade é de 10.931 espectadores.
Adeus, boneca
Adeus, boneca (en Farewell, My Lovely) é un filme de 1975 dirixido por Dick Richards e protagonizado por Robert Mitchum e Charlotte Rampling. A película está baseada na novela Farewell, My Lovely (1940) de Raymond Chandler.
Banda sonora
A banda sonora foi composta por David Shire, e o álbum vinilo foi lanzado en 1975 por United Artists Records. O álbum conta con 11 pistas.
Lista de cancións
"Marlowe's Theme" foi empregado durante moitos anos como o tema de peche do programa de jazz sueco Smoke Rings.
Cima de Vila, Ribas de Sil, Ribas de Sil
Cima de Vila é un lugar da parroquia de Ribas de Sil, no concello lucense de Ribas de Sil na comarca de Quiroga. No ano 2008 estaba deshabitado o que supón un mantemento en relación ao ano 2007.
A Fraga, Cos, Abegondo
A Fraga é un lugar da parroquia de Cos no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Libertad
Libertad é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de hard rock Velvet Revolver, editado o 3 de xullo do 2007 a través do selo RCA Records. Libertad foi o derradeiro disco de Velvet Revolver con Scott Weiland como vocalista, despois de que deixase o grupo en abril do ano 2008. Libertad é tamén a última gravación da banda con RCA.
Encrucillada
Encrucillada, Revista galega de pensamento cristián, é unha revista bimestral, editada pola Asociación Encrucillada, que apareceu en 1977 (daquela editada por SEPT). O seu primeiro director foi o teólogo e académico Andrés Torres Queiruga. Nunha etapa intermedia, a Asociación Irimia (que edita outra revista, Irimia) foi a responsable da edición, permanecendo estable a liña editorial. Actualmente é dirixida por Pedro Castelao, teólogo e profesor da Universidade Comillas, mentres que Torres Queiruga preside a Asociación Encrucillada que publica actualmente a revista.
Encrucillada defínese como "revista galega de pensamento cristián", e aínda que está especializada na temática teolóxica e relixiosa, publica tamén artigos relacionados coa realidade cultural, política e sociolóxica galega. Así, á parte dos artigos específicos en torno a estes temas, cada número inclúe tres crónicas de actualidade: política, cultural e relixiosa. Tamén publica recensións de libros.
Banda de música de Bermés
A Banda de música de Bermés foi unha agrupación musical fundada na parroquia de Bermés, no concello pontevedrés de Lalín.
Historia
O trombón da Banda Municipal de Santiago Manuel Moure fundou esta banda en 1925, sendo unha ducia de membros. Durante a Segunda República Española, foi coñecida como a banda republicana, por levar unha gorra rodeada coa bandeira da República. En 1941 agregouse a esta a banda de Mato, con José Fernández García, que despois dirixiría a de Silleda, á fronte. En 1958, toma o mando Andrés Fiúza e, tras el, Grande de Chantada, Manoliño de Santiago e Secundino Pedreira Prado, despois director de Moimenta. No seu momento tamén levou o nome de banda de Mato, a pesar de que a maioría dos membros eran de Bermés. Foi entón cando un grupo se foi e seguiron tocando baixo o nome de banda de Palio. O final da banda sería en 1973.
Rexión de Mykolaiv
miniatura|300px|Situación da rexión de Mykolaiv en [[Ucraína.]] A rexión de Mykolaiv (en ucraíno Миколаївська область) é unha rexión (oblast) do suroeste de Ucraína, con capital na cidade de Mykolaiv.
Ten unha superficie de 24.585 km², abarcando o 4% do territorio do país. A súa poboación alcanzaba en 2013 os 1.126.148 habitantes, cerca do 3% da poboación do país.
Os principais ríos que a atravesan son o Bug Meridional e o Ingul.
Divisións administrativas
miniatura|130px|[[Distritos de Ucraína|Distritos da rexión.]] A rexión de Mykolaiv está dividida en 19 distritos (s. район, "raion", pl. райони, raiony, subdivisión administrativa similar ás comarcas galegas) e 1 cidad que non dependen de ningún distrito, senón directamente da rexión - Mykolaiv.
Composición da poboación
Demograficamente a rexión é considerada un enclave multiétnico:
Laurentino Cortizo
Laurentino «Nito» Cortizo Cohen, nado na Cidade de Panamá o 30 de xaneiro de 1953, é un político e empresario panameño, presidente de Panamá dende o 1 de xullo de 2019.
Membro do Partido Revolucionario Democrático (PRD), foi deputado da Asemblea Lexislativa entre 1994 e 2004 (sendo presidente do órgano entre 2000 e 2001)
En 2004, durante a presidencia de Martín Torrijos, foi ministro do Desenvolvemento Agropecuario, pero renunciou ao cargo o 6 de xaneiro de 2006 por estar en desacordo con certas cláusulas do Tratado de Libre Comercio entre Estados Unidos e Panamá, en especial de que Panamá flexibilizase as súas medidas fitosanitarias e zoosanitarias ante Estados Unidos.
Dende o 1 de xullo de 2019 é presidente de Panamá tras vencer nas eleccións xerais de 2019, obtendo o 33,18% do total de votos en primeira volta.
Traxectoria
Naceu na Cidade de Panamá, sendo os seus pais o galego Laurentino Cortizo Cortizo, natural da aldea de Ricovanca, en Beariz, e Esther Cohen de Cortizo, de orixe grega. Cursou estudos primarios no Colexio Javier e secundarios no Colexio de La Salle en Nicaragua. Realizou estudos na Academia Militar de Valley Forge. Obtivo o título de licenciado en Administración de Empresas na Universidade de Norwich, Estados Unidos. Realizou unha mestría en Administración de Empresas e estudos de doutoramento en Comercio Internacional e Mercadotecnia na Universidade de Texas, en Austin.
Vida profesional
Despois de graduarse, viaxou a Washington en 1981 para traballar como asesor técnico do secretario xeral da Organización de Estados Americanos (OEA).
En novembro de 1986, foi nomeado embaixador representante alterno de Panamá ante a OEA, sendo membro da Comisión de Orzamento e do Grupo de Traballo sobre o Sector Privado. Presidiu o Grupo de Traballo sobre os Problemas de Desenvolvemento dos Estados do Istmo Centroamericano. Nese período, presidiu a Comisión Executiva Permanente do Consello Económico e Social.
Dende 1986, exerceu a súa profesión no sector privado nas empresas do Grupo Cortizo, Panablock (empresa de materiais de construción) e Hacienda Hermacor (gandaría de alta xenética).
Como lexislador
En 1999, foi nomeado nas eleccións xerais como candidato á segunda vicepresidencia da República, sendo compañeiro de fórmula do candidato Martín Torrijos, do Partido Revolucionario Democrático (PRD) e de Raúl "Beby" Arango, do Partido Liberal Nacional. A pesar de que a fórmula presidencial foi derrotada, Cortizo puido ser reelixido como lexislador e en 2000 foi electo presidente da Asemblea Lexislativa.
Aínda que, en 1999 Cortizo mantivo un apoio condicionado ao goberno da presidenta Mireya Moscoso, a través do Pacto de La Pintada, a súa elección como presidente do órgano lexislativo ao ano seguinte foi feita contraria á liña de Solidaridad, que terminara co PRD e adheriuse ao Partido Arnulfista logo das eleccións xerais. Cortizo adheriuse ao Pacto para o Melloramento e Transformación da Asemblea (META) e mantivo un apoio político co PRD, dando motivos para a súa posible expulsión de Solidaridad, aínda que non se concretou. Mantivo a súa liña disidente até o final do seu período lexislativo e expresou o seu apoio a Martín Torrijos do PRD como candidato presidencial con miras ás eleccións xerais de 2004.
Ministro
Cortizo asumiu o cargo no medio das negociacións do sector agrícola para o establecemento dun tratado de libre comercio entre Panamá e os Estados Unidos, onde os produtores sentían escepticismo polos acordos que os negociadores panameños aceptaron ante os Estados Unidos. Con todo, o 22 de setembro de 2005, Cortizo recibiu un documento da oficina do representante de Comercio dos Estados Unidos, onde tivo que selar a súa sinatura xunto coa dos ministros de Comercio e Industria, Alejandro Ferrer e Saúde, Camilo Alleyne. Nese documento, EE.UU. trabata de que Panamá ofrecese un tratamento especial ás súas importacións de bovinos e aves, ignorando os controis sanitarios nacionais e ofrecendo como única garantía as certificacións sanitarias emitidas polas súas entidades de inspección nos Estados Unidos, modificando os acordos alcanzados anteriormente onde os dous países adoptarían as normas fitosanitarias e zoosanitarias segundo a Organización Mundial do Comercio. O documento en cuestión tratouse con certa confidencialidade, pero Cortizo consultou a funcionarios de confianza que acordaron que esta modificación prexudicaría o sector, polo que non puxo a súa sinatura.
O 6 de xaneiro de 2006, Cortizo non viaxou a Washington, onde se celebraría a novena rolda de negociacións e foi á residencia do presidente Torrijos para presentar persoalmente a súa dimisión e expoñer a súa oposición ás negociacións. O 10 de xaneiro de 2006, pouco antes de iniciar a primeira fase da rolda, Cortizo convocou unha conferencia de prensa onde anunciou publicamente a súa dimisión e denunciou a existencia do documento. Trala dimisión, o goberno nomeou a Guillermo Salazar, que estaba a cargo das negociacións agrícolas, como novo ministro e intentou minimizar o efecto que deixou Cortizo, aclarando que o documento nunca foi avalado. As presións do sector agrícola despois do escándalo forzaron as negociacións do tratado a unha décima rolda.
Primeiras aspiracións presidenciais
Logo da súa renuncia como ministro, mantivo un baixo perfil político, pero o 7 de maio de 2008 anunciou a súa candidatura como candidato á presidencia de Panamá nas eleccións primarias do PRD. O seu plan de goberno estaba baseado en seis eixes: loita contra a pobreza e a marxinación, estado de dereito, educación para a vida e o traballo, economía competitiva para xerar emprego, institucións independentes, corrupción e transparencia e rendición de contas. Despois das eleccións primarias do 7 de setembro de 2008, Cortizo foi derrotado por Balbina Herrera e obtivo o terceiro posto en preferencias, co 9% dos votos. Uniuse ao equipo de campaña de Herrera para as eleccións xerais de 2009 e foi o coordinador do plan gobernamental da candidata.
En novembro de 2012, Cortizo dixo que non participaría nas primarias presidenciais do 10 de marzo de 2013 e mostrou o seu apoio a Juan Carlos Navarro, integrando algúns dos seus puntos no plan do goberno de Navarro. Despois das primarias, Navarro converteuse no candidato presidencial do partido nas eleccións xerais de 2014, e Cortizo foi nomeado por Navarro como xefe do gabinete social nunha eventual vitoria do PRD, onde estaría a cargo do sector agrícola e da cesta básica
Candidatura presidencial
Trala derrota do PRD nas eleccións de maio de 2014, o partido caeu nunha crise de liderado que deixou fisuras entre Navarro, que renunciou á secretaría xeral do partido, e Benicio Robinson, presidente do PRD, que preferiu non renunciar; Cortizo foi visto como unha das posibles figuras que poderían recompoñer o partido nese momento. En 2015, Cortizo cuestionou a disputa interna e volveu expresar o seu interese en ocupar a presidencia da República nas eleccións de 2019.
O 19 de abril de 2016, Cortizo anunciou formalmente a súa aspiración presidencial polo PRD, baixo o lema "Unindo forzas", consistente nunha serie de xiras políticas e reunións con bases do partido en todo o país,, aínda que foi inicialmente cuestionado pola présa da súa decisión ao facerse uns dous anos antes das primarias presidenciais, e que a súa decisión non tivo o apoio do comité executivo nacional do partido. En 2017, a aspiración de Cortizo foi apoiada polo presidente do PRD, Benicio Robinson, e por outras faccións importantes do partido.
Unha vez que se anunciaron as primarias presidenciais do PRD en 2018, Cortizo postulouse como pre-candidato o 16 de xullo. Uns 17 pre-candidatos participaron nas eleccións primarias o 16 de setembro, destacando a deputada Zulay Rodríguez e o expresidente Ernesto Pérez Balladares. Cortizo obtivo o nomeamento como candidato presidencial do PRD, obtendo 215 628 votos (o 66% do total).
Nas eleccións celebradas o domingo 5 de maio, Cortizo foi o vencedor, con 633 143 votos (33,18%), seguido por un estreito marxe por Rómulo Roux, candidato de Cambio Democrático, que obtivo 592 311 votos, que representan o 31,04% do total, e o candidato independente, Ricardo Lombana, con 365 511 votos (19,15%). O candidato do Partido Panameñista, José Isabel Blandón, logrou pouco máis do 10% dos votos.
Presidencia (2019 - presente)
Tomou posesión do cargo de presidente de Panamá o 1 de xullo de 2019.
Vida persoal
Casou con Yazmín Colón de Cortizo e tivo dous fillos (Jorge Andrés e Carolina Esther) e dous netos. Tivo unha educación política inspirada nos ensaios do xurista e político liberal colombiano Jorge Eliécer Gaitán, e un tío de Cortizo foi deputado pola provincia de Colón. Tamén se declara un devoto lector da Biblia.
Houston Rockets
Os Houston Rockets son un equipo de baloncesto profesional estadounidense con sede en Houston, Texas. O equipo xoga na División Suroeste da Conferencia Oeste da National Basketball Association (NBA). OS Rockets xogan os seus partidos como local no Toyota Center, pavillón con capacidade para 18.055 espectadores situado no centro da cidade. A franquía, fundada en 1967 como "San Diego Rockets", posúe dous títulos de capión da NBA e catro títulos da Conferencia Oeste.
Na súa tempada de debut, os Rockets tan só gañaron 15 partidos, mais tras elixir na primeira posición do Draft da NBA de 1969 a Elvin Hayes, clasificáronse para os playoffs por primeira vez. Con todo, os Rockets non conseguiron finalizar unha temporada cun balance positivo de vitorias até a chegada de Moses Malone na temporada. Malone gañou dous premios MVP durante a súa estancia en Houston, liderando ao equipo ás Finais de Conferencia na súa primeira tempada en Houston. Ademais levou ao equipo ás Finais da NBA en 1981, mais foron derrotados polos Boston Celtics en seis partidos.
En 1984, os Rockets elixiron no Draft ao pivote Hakeem Olajuwon, que xunto con Ralph Sampson, formou uns dos xogaos interiores máis altos da competición. Os alcumados como "Twin Towers" (do inglés: Torres Xemelgas) lideraron ao equipo ás Finais de 1986 no seu segundo ano, onde perderon de novo contra os Celtics. Nas seguintes tempadas continuaron clasificándose para os Playoffs, mais sen conseguir pasar da primeira rolda. En 1994 conseguen chegar de novo ás Finais, e esta vez logran o seu primeiro título tras vencer a un New York Knicks liderados por Patrick Ewing. Ao ano seguinte repetirían o éxito, esta vez vencendo aos Orlando Magic de Shaquille O'Neal e Penny Hardaway. No século XXI os Rockets contaron con estrelas como Yao Ming ou Tracy McGrady, mais non volveron a facerse co compaionato. Os Rockets son coñecidos actualmente polo uso da análise avanzada de estatísticas á hora de contratar xogadores e xogar.
Os San Diego Rockets
miniatura|left|[[Elvin Hayes (1968–1972), elixido no primeiro posto do Draft de 1968 polos San Diego Rockets.]] Os Rockets foron fundados na cidade de San Diego (California) no ano 1967 e, despois de ser comprados por Robert Breitbard por 1,75 millóns de dólares, entraron na NBA como equipo de expansión na temporada. O nome do equipo, "Rockets", foi elixido foi por un dos lemas da cidade: "a city in motion" (do inglés: unha cidade en movemento), e porque a rama local de General Dynamics estaba a desenvolver o mísil Atlas. Breitbard escolleu entón a Jack McMahon, entón adestrador dos Cincinnaty Royals, para ocupar os postos de adestrador e director xeral. O novo equipo, que entraría na liga xunto cos Seattle SuperSonics, construíu un equipo con xogadores vetaráns do Draft de expansión e con promesas universitarias, onde a primeira elección nun Draft dos Rockets foi foi o que anos máis tarde sería membro do Basketball Hall of Fame, Pat Riley. OS Rockets perderon 67 partidos na súa primeira temporada, o que naquel entón supuxo o maior número de derrotas dun equipo nunha campaña.
En 1968, despois de que os Rockets gañasen un lanzamento de moeda aos Baltimore Bullets, conseguiron a primeira posición do Draft de 1968, onde seleccionaron a Elvin Hayes da Universidade de Houston. Hayes liderou ao equipo cara á súa primeira aparición en Playoffs en 1969, caendo eliminados nas Semifinais da División Oeste ante os St. Louis Hawks por 4-2. No Draft de 1970, os Rockets elixiron a Calvin Murphy e a Rudy Tomjanovich, posteriormente persoeiros chaves na historia franquía.
Adestrados por polo adestrador membro do Salón da Fama Alex Hannum, os Rockets conseguiron nos dous seguintes anos un récord 57–97, non aparecendo nos Playoffs en ningunha das dúas temporadas. Debido ás malas actuacións do equipo e á baixa asistencia ao pavillón, Breitbard tratou de vender a franquía. En 1971, o grupo Texas Sports Investments, liderado polo axente inmobiliario Wayne Duddleston e o banqueiro Billy Goldberg, comprou o equipo por 5,6 millóns, trasladando o equipo a Houston. Así, os Rockets convertéronse na primeira franquía da historia da NBA do estado de Texas. O nome do equipo, os "Rockets", tomou máis significado coa mudanza debido á relación da cidade coa industria espacial.
Pavillón
miniatura|350px|O [[Toyota Center.]] Durante os catro anos que permaneceron en San Diego, os Rockets xogaron os seus partidos como local no San Diego Sports Arena, o cal tiña capacidade para 14.400 espectadores. Tras traladarse a Houston, o equiupo non dispoñía de ningún pavillón, polo que xogaron durante os dous primeiros anos en varias instalacións da cidade, incluíndo o Astrodome, o AstroHall, o Sam Houston Coliseum e o Hofheinz Pavilion, o cal sería adoptado a partir de 1975 como o seu pavillón local. Alén destas instalacións, tamén xogaron partidos como "local" noutras cidades como San Antonio, Waco, Albuquerque ou incluso San Diego, coa intención de aumentar o seu número de seguidores. De feito, durante a súa primeira temporada os Rockets contaron cunha media inferior a 5.000 espectadores por partido e, no seu único partido en Waco, só houbo 759 espectadores.
O seu primeiro pavillón permanente en Houston foi o Hofheinz Pavilion, instalación con capacidade para 10.000 epectadores situada no campus da Universidade de Houston. Permeneceron nel durante catro temporadas antes de trasladarse a The Summit en 1975. Este pavillón, que podía albergar 16.611 espectadores, foi o fogar da franquía durante os seguintes 28 anos. O pavillón entre 1998 e 2003 recibiu o nome de Compaq Center por motivos de patrocinio. Despois do título de 1994, o pavillón rexistrou cheos totais durante 176 partidos consecutivos, incluíndo Playoffs, até 1999. Porén, durante as complicadas temporadas e  os Rockets tiveron a peor media de asistencia da liga con menos de 12.000 espetadores por partido. Na temporada, os Rockets trasladáronse a un novo pavillón, o Toyota Center, con capacidade para 18.500 espetadores. Durante a temporada, cando o equipo conseguiu unha serie de 22 vitorias consecutivas, a franquía consegiu a mellor media de asistencia até a data con 17.379 espectadores por encontro. Estes números foron superados en 2013 coa chegada de James Harden ao equipo. De feitos, duarante a temporada a media de espectadores foi de 18.123, enchendo o pavillón en 39 de 41 partidos. Os números aínda melloraron máis durante a temporada con 18.230 espectadores e 40 cheos.
Uniforme e logo
miniatura|Cluth, a mascota do Rockets. Cando os Rockets debutaron en San Diego as súas cores eran o verde e ouro. Nos uniformes de visitante figuraba o nome da cidade, mentres que os uniformes de local levaban o nome do equipo, ambos con letra serifa de imprenta. Este deseño foi o único que lovou o equipo na súa estadía en terras californianas. En canto ao logo, o primeiro da historia do club consistía nun foguete atravesando un balón de baloncesto rodeado polo nome do equipo. Ao mudarse a Houston en 1971, os Rockets substituíron o verde con vermello. Porén, o deseño foi o mesmo que o dos seus días en San Diego, salvo polo cambio de cor e o nome da cidade. O logo utilizado consistía nun xogador de baloncesto voando impulsado por un rastro de chamas vermellas e douradas coas palabras "Houston Rockets".
Na temporada, os Rockets unha nova imaxe. Presentaron o seu famoso logotipo alcumado "mostaza e ketchup" polos seus seareiros, o cal consiste nun balón dourado no que se lee "Rockets" (en maiúsculas salvo o "E" e o "T"), reodeado por un bordo vermello coa palabra "Houston". En canto aos uniformes, que utilizarían até a tempada, o de local era branco co nome da cidade, os números e o nome do xogador en vermello con remates dourados, mentres que os uniformes visitantes, vermellos, contaban coa serigrafía dourada con remates brancos.
Uns anos despois, na temporada, volveron modificar os seus uniformes, os cales presentaban un aspecto máis monótono na tipografía, a cal pasaba ser completamente branca no uniforme visitante. Tamén notábel no novo deseño foi o uso da fonte Cooper Black no nome dos xogadores. No que respecta aos pantalóns, no local figuraba o logo do equipo situado na perna esquerda, mentres que no visitante, ademais do logo na perna dereita, figuraba o nome da franquía. Con algunhas pequenas modificación na tipografía dos números, esta versión do uniforme foi utilizada nas catro aparicións dos Rockets nas Finais da NBA, incluíndo os títulos de e.
Despois da consecución do título de 1995, os Rockets optaron por modernizar o seu aspecto. Após un concurso entre os seareiros con máis de 5.000 propostas, o equipo ficou coa idea de artista de Thomas Nash dun foguete orbitando unha bóla de baloncesto, a cal foi posteriormente reelaborada polo deseñador Chris Hill. Nash demandaría máis tarde ao equipo Rockets por incumprimento de contrato, tendo en conta que estaban a usar a súa idea despois de non ter pagado o premios do concurso. Alén diso, NBA suxeriu aos Rockets que lle desen ao logo un aspecto máis "cartoon" (de debuxos animados) tal e como estaban a facer outros equipos durante a década de 1990. Isto deu lugar a que o cohete pasase ter aspecto de quenlla. En canto ás cores, mantívose o vermello, máis o amarelo e o branco foron substituídos polo azul mariño e o gris. Ademais, tanto o uniforme local como o visitante contaban con franxas verticais e cunha rotulación futurista. Esta imaxe foi utilizada até a temporada.
Mascota
A mascota dos Houston Rockets nos anos 1980 chamábase Booster. De 1993 a 1995 a mascota foi Turbo, un home disfrazado que realizaba mates acrobáticos e outras manobras. En 1995 debutou como segunda mascota "Clutch the Bear" (do inglés: o oso Cluth), un grande oso de peluche que realiza toda unha variedade de actos durante os partidos. Despois de oito anos con dúas mascotas, o actor que interpretaba a Turbo se retirou, facendo de Clutch a única mascota do equipo.
Rivalidades
Os Rockets desenvolveron moitas rivalidades dentro da Conferencia Oeste desde o regreso á mesma en 1980. Dúas das grandes rivalidades son interestatais, cos San Antonio Spurs, que regresaron desde a Conferencia Leste no mesmo ano que os de Houston, e os Dallas Mavericks, que entraron na liga ese mesmo ano. Nos Playoffs polo título, os Rockets enfrontouse contra cada un dos outros equipos texanos en tres ocasións, sempre superando aos de San Antonio e perdendo dúas veces cos de Dallas. Outras rivalidades coñecidas son a que manteñen cos Lakers, equipo que na era do Showtime só se perdeu unhas Finais da NBA debido a caer ante os Rockets, e os Utah Jazz, aos que gañaron nos anos dos seus títulos, mais que non conseguiron vencer noutras cinco ocasións.
Temporadas
Nota: As estatísticas están actualizadas até a temporada .
Líderes históricos
Puntos anotados (temporada regular) (a finais da temporada )
Outras estatísticas (temporada regular) (a finais da temporada )
Minutos xogados Rebotes Asistencias Roubos Tapóns
Galardóns individuais
MVP da Tempada da NBA MVP das Finais Xogador Defensivo do Ano Sexto Home do Ano Rookie do Ano Primeiro equipo All-NBA Segundo equipo All-NBA
Terceiro equipo All-NBA Primeiro equipo defensivo Segundo equipo defensivo
Primeiro Equipo All-Rookie Segundo Equipo All-Rookie
Participacións no All-Star Weekend
All-Star
Adestradores
miniatura|Rudy Tomjanovich.
353
Outros
Historia ano a ano
Stuttgart
Stuttgart (en suabo: Schduagert) é a capital do Estado alemán Baden-Württemberg. Con preto de 600.000 habitantes, Stuttgart é a cidade máis grande deste Estado e a sexta de Alemaña. En Stuttgart atópase o parlamento do seu Bundesland e o goberno federal, así como outras autoridades políticas e da administración federal. As grandes cidades alemás máis importantes e próximas a Stuttgart son Frankfurt (240 km ao noroeste), Múnic (aproximadamente 220 km ao sueste) e Karlsruhe (a 80 km ao nordeste).
Stuttgart ten o status de cidade-distrito, unificada por un presidente. Tamén dispón do bispo evanxelista de Württemberg e un bispo católico (Bistum Rottenburg-Stuttgart). A cidade posúe dúas universidades, escolas técnicas e o instituto de investigación Max Planck (Fraunhofer-Gesellschaft). Ademais nela atópanse as máis importantes empresas automobilísticas, como: Mercedes-Benz e Porsche, xunto con outras empresas importantes como Bosch. Ademais é a porta de entrada á Selva Negra. Rodeada de outeiros, bosques e viñedos que chegan ata o centro. O seu porto sitúase ao nordeste da cidade, a beiras do río Neckar.
Stuttgart provén da palabra alemá Stutengarten (que significa "eguada"), posto que a cidade ten a súa orixe ao redor dos antigos cortellos do duque Liudolf de Suabia.
Xeografía
miniatura|esquerda|170px|Visión dos viñedos dende o parque de Killesberg Stuttgart está situada no centro do Estado de Baden-Württemberg. O centro da cidade sitúase entre vales e viñedos, por iso a cidade é alcumada Stuttgarter Kessel (A ola stuttgartense) e atópase ás beiras do río Neckar. Atópase a unha altitude de 207 metros sobre o nivel do mar. Elévase puntualmente polo Birkenkopf (511 m) e polo Wirtemberg (411 m) sobre o val do Necktar e polo bosque Heiner (395 m).
Planificación da rexión
A cidade está situada no centro da Rexión de Stuttgart. Á rexión perténcenlle ao norte as cidades veciñas de Esslingen, Göppingen, Ludwigsburg e Rems-Murr-Kreiss, así como o municipio de Heilbronn (ao norte de Stuttgart) e ao sur as cidades de Reutlingen e Tübingen. Todas estes municipios e outros lindeiros forman a rexión metropolitana de Stuttgart. A rexión metropolitana europea de Stuttgart tamén integra as cidades de Ditzingen, Filderstadt, Gerlingen, Korntal-Münchingen e Leinfelden-Echterdingen.
División da cidade
Distritos da cidade de Stuttgart: