cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Colectivo Loia
Traxectoria
A fin da ditadura franquista e o comezo da Transición española marcaron esta época, propiciando o nacemento dunha nova etapa e a chegada do aperturismo e a innovación. Un tempo moi marcado pola política e a recuperación das liberdades. Naqueles anos, concretamente a partir de 1975, xusto no esmorecer da ditadura, apareceron moitos colectivos poéticos que foron unha inspiración para outras manifestacións culturais da época, ademais de partícipes da recuperación cultural. Podemos mencionar, ademais de Loia, grupos como Alén, Cravo Fondo e Rompente.
Podemos destacar o Grupo Rompente, que gardaba semellanzas con Loia nos seus obxectivos, actitude e posición ideolóxica. Compartían tamén o interese por autores da vangarda, poetas bohemios, teóricos revolucionarios e poetas galegos como Manuel Antonio. Os dous grupos tiñan diferenzas, mais asumían o compromiso coa memoria da nación e a denuncia dos totalitarismos. Caracterizábanse por crear unha estética propia, dando moita importancia ao aspecto visual, mediante a autoedición das súas publicacións.
O grupo Loia editou en Madrid unha revista cultural do mesmo nome, vangardista e experimental, na que apostaron pola periodicidade, a autoedición e un formato underground. Esta publicación galega alternativa naceu do traballo de mozos e mozas con inquietudes culturais similares que pretendían que Loia fose distinta dos demais manifestos da época contrarios ao sistema.
O colectivo Loia desaparece despois da publicación do cuarto número da súa revista, no ano 1978, cando varios dos integrantes volveron a Galicia e outros ficaron en Madrid, quedando no camiño de construír un grupo que podería considerarse sólido e xeracional. No tempo que durou o colectivo e a súa revista, conseguiron crear un espazo para a experimentación creativa e a expresión de novos autores e artistas. Anos despois o grupo reapareceu na Coruña nunha segunda etapa.
A revista Loia
A revista Loia, creada polo colectivo poético do mesmo nome nos anos setenta, foi unha publicación monolingüe galega, de periodicidade moi irregular. É considerada un fanzine, non soamente unha revista literaria, por tratarse dunha publicación alternativa en papel, autoeditada, autodistribuída e sen finalidade comercial. Foi unha iniciativa de Manuel Rivas, os irmáns Lois e Xosé Manuel Pereiro e Antón Patiño.
Loia foi o primeiro dos fanzines e revistas nos que participarían, por exemplo, Manuel Rivas e Xosé Manuel Pereiro, que despois formarían parte de publicacións como La Naval, Bravú ou Luzes de Galiza. Varios integrantes do grupo, como Rivas ou Lois Pereiro, publicaron nesta revista as súas primeiras composicións.
Nos anos setenta xurdiu un considerábel número de publicacións como vía de difusión dunha produción lírica emerxente, como Coordenadas e Dorna, acollendo a novas voces dentro da poesía galega. Loia destaca por ter a súa sede fóra do territorio galego, constituíndose como un referente para a mocidade galega que vivía en Madrid.
A pesar da modestia propia deste tipo de publicacións e da escaseza dos seus recursos, o deseño e as artes plásticas tiñan especial importancia en Loia, incluíndo, ademais de composicións literarias, formas como o cómic, a colaxe, o grafito, fotografías, debuxos en branco e negro e ilustracións. Tentaban crear unha mensaxe nova, oposta aos versos sobre fondo branco dos libros de poesía.
A respecto do traballo dos principais membros do grupo na revista, o papel de cada un deles estableceuse, en xeral, da seguinte forma. Xosé Manuel Pereiro e Antón Patiño eran os encargados do deseño. Xosé Manuel Pereiro, ademais, realizaba un importante labor de organización e era o principal responsábel da maquetación. Por outra banda, Manuel Rivas era semellante a un director, propoñendo as colaboracións, e, xunto con Lois Pereiro, encargábase do labor poético.
miniatura|Lois Pereiro.
O terceiro número dobrou en número de páxinas aos anteriores, e nel apreciábase un gran traballo, tanto dos catro impulsores como dos seus colaboradores. A mellora de calidade foi notábel respecto aos números anteriores, feitos mediante sinxelas fotocopias. Este número introduciu, entre outras novidades, a numeración das páxinas, a impresión polas dúas caras e unha contraportada. Para o deseño empregaban, incluso, obxectos como follas secas, bolsas de té ou plumas, que incluían no proceso de impresión. Foi, ademais, o único número con título, S/n e outras rúas, e tivo como portada unha páxina dunha revista literaria.
No 1996, ano da morte de Lois Pereiro, saíu a luz Poemas para unha Loia, que recolle as súas publicacións na revista. Ademais, o Consello da Cultura presentou unha edición facsímile dos catro números da revista Loia, con motivo do Día das Letras Galegas 2011, dedicado a Lois Pereiro.
José Fernández Gallego
José Fernández Gallego, nado en Ourense en 1886 e finado no mesmo lugar o 19 de decembro de 1962, foi un xornalista, escritor e profesor de instituto, galego.
Traxectoria
Estudou no seminario, que abandonou para licenciarse en Filosofía e Letras pola Universidade de Valladolid. Funcionario de Facenda. Fundou e dirixiu o periódico El Radical e colaborou en Ecos de Orense. Despois dirixiu Heraldo Orensano e La Región (1930-1932), do que foi redactor-xefe. En Ourense ocupou os postos de presidente da Deputación Provincial, director da Escola de Comercio e delegado de Educación e Descanso. Foi delegado provincial de Información y Turismo de Ourense.
Montederramo a Máis
Montederramo a Máis (M.A.M.) é unha agrupación de electores independente creada no concello de Montederramo para concorrer ás eleccións municipais de 2019. Nela acadaron 266 votos, 3 concellerías, fronte aos 280 votos e 4 concellarías do Partido Popular de Galicia.
Roberto Trashorras
Roberto Trashorras Gayoso, nado en Rábade o 28 de febreiro do 1981, é un exfutbolista e adestrador galego. Dende 2022 dirixe o Polvorín, da Segunda División RFEF. Xogaba de centrocampista e disputou máis de 600 partidos durante a súa carreira, 171 deles na Primeira División, categoría na que debutou coa camiseta do FC Barcelona, pero na que viviu os seus mellores anos militando no Rayo Vallecano, no que xogou durante sete tempadas e do que foi capitán.
Inicios
Nacido no concello lugués de Rábade, con 8 anos ingresou nas categorías inferiores do Racing Vilalbés, da localidade próxima de Vilalba, onde seu pai traballaba nun banco. Axiña comezou a destacar no club verde e vermello, xogando en categorías superiores ás da súa idade, e espertou o interese do FC Barcelona, que o incorporou á súa canteira con 14 anos.
FC Barcelona
En abril de 1999 debutou co Barcelona C na Terceira División, nun encontro ante o Mataró no que entrou ao campo na segunda parte como substituto de Jito. Xogou un segundo partido co segundo filial, marcando un gol, e na tempada seguinte subiu ao Barcelona B, da Segunda División B. Militou no primeiro filial durante catro tempadas, disputando máis dun cento de partidos, e destacando especialmente na 2001/02, na que contribuíu con 15 goles a que o equipo se proclamase campión do grupo II. Durante a súa etapa no Barcelona B, o adestrador vigués Quique Costas atrasou a súa posición de dianteiro centro e recolocouno como mediapunta, debido ás numerosas asistencias que repartía.
O seu bo facer no filial propiciou que Carles Rexach o chamase para realizar a pretempada co primeiro equipo no verán do ano 2001. O 8 de agosto realizou o seu debut co primeiro equipo, nun partido de clasificación para a Liga de Campións ante o Wisła Kraków, no que disputou os minutos finais en substitución de Luis Enrique. Dous meses despois xogou o seu primeiro partido na Primeira División, un encontro fronte ao Deportivo da Coruña no que saltou á herba de Riazor no treito final substituíndo a Alfonso Pérez.
Real Madrid Castilla
No ano 2003 deixou o Barcelona B para fichar polo filial do eterno rival, o Real Madrid Castilla, tamén da Segunda B. Militou no club branco durante dúas tempadas, nas que disputou 75 partidos e marcou 14 goles, e logrou na segunda delas o ascenso á Segunda División.
Las Palmas
Durante o verán do 2006 tivo ofertas de equipos estranxeiros, mais non aceptou ningunha, polo que quedou sen equipo ata que en outubro fichou pola UD Las Palmas, que ocupaba os últimos postos da Segunda División. Fíxose axiña coa titularidade no equipo amarelo e na súa primeira tempada contribuíu con 8 goles á salvación do equipo, mentres que na seguinte rematou na oitava posición.
Celta de Vigo
En 2008 foi contratado polo Celta de Vigo, tamén en Segunda División, sendo a súa primeira tempada no club celeste moi irregular en canto a xogo e eficacia goleadora. A situación mudou na tempada 2009/10, na que con Eusebio Sacristán como adestrador, converteuse no cerebro e líder do Celta e anotou nove goles en liga, o último deles ante a UD Las Palmas de penalti. Ademais sumou catro goles máis na Copa do Rei, competición na que o club galego acadou os cuartos de final.
Continuou como titular na tempada 2010/11, na que disputou a promoción de ascenso a Primeira, e pechou o seu paso polo Celta con 119 partidos e 21 goles. No verán de 2011 o club decidiu traspasar o xogador para aforrar o seu alto salario e tentar a incorporación de Jonathan Pereira ou Iago Falque. Afastado do equipo por Paco Herrera, finalmente o seu contrato foi rescindido e o 11 de agosto anunciouse a súa fichaxe polo Rayo Vallecano, da Primeira División.
Rayo Vallecano
Militou no Rayo durante sete tempadas, as cinco primeiras na máxima categoría, sendo un fixo nas aliñacións titulares de Paco Jémez, que levou o equipo aos mellores resultados da súa historia, incluído unha oitava praza na tempada 2012/13. Durante dúas tempadas foi o xogador con máis pases realizados da liga, por diante de futbolistas como Xavi ou Toni Kroos, e foi o capitán do equipo dende 2013. Acabou por descender en 2015, pero recuperou a categoría na tempada 2017/18, na que se proclamou campión de Segunda.
Casa Galega da Cultura
A Casa Galega da Cultura é un espazo multidisciplinar localizado en Vigo que acolle a realización de actividades artísticas e literarias, ao tempo que conta cun fondo bibliográfico e museográfico sobre Galicia.
Roberto Trashorras
Rayo Vallecano
Disputou un total de 218 partidos co club madrileño, nos que anotou 8 goles.
O 29 de agosto de 2018 anunciou a súa retirada como futbolista, con 37 anos de idade, despois de máis de 600 partidos, 171 deles na Primeira División.
Selección nacional
Foi internacional coas diferentes categorías inferiores da selección española, dende a sub-16 ata a sub-20, disputando un total de 24 partidos internacionais. No ano 2005 foi un dos futbolistas que participou no histórico regreso da selección galega ante o Uruguai en San Lázaro. Disputou ademais os tres seguintes partidos da Irmandiña, contra Ecuador, Camerún e Irán.
Como adestrador
En xullo de 2021, tres anos despois de colgar as botas, comezou a súa carreira como adestrador, dirixindo o equipo xuvenil B do Lugo, na Liga Nacional. Para a tempada 2022/23 colleu as rendas do Polvorín, que viña de ascender á Segunda División RFEF con Álex Ortiz como adestrador.
Casa Galega da Cultura
Historia
O edificio foi construído, baixo plano do arquitecto Jose María Ortiz Sánchez (autor tamén do edificio onde esta actualmente o Museo de Arte Contemporánea de Vigo ou MARCO), e coa dirección de obra do construtor José Antonio González Bernárdez, para substituír unha antiga sede do Concello de Vigo, que ardeu en 1851, aínda que xa ameazaba a ruína en 1809. Foi sede do Concello até o seu traslado á actual localización en 1978. Máis tarde foi restaurado para acoller os fondos da Fundación Penzol e a Casa Galega da Cultura.
Construción e estilo
Trátase dun edificio sobrio e de estilo ecléctico, que ten inseridos elementos clasicistas, aínda que de xeito contido, sen artificios. Inicialmente foi deseñado con tres andares, con tres vans en cada unha e unha composición simétrica, con zócolo, pilastras e falso entaboamento, separando cada andar con liñas de imposta, ás que se suman unhas cornixas na fachada principal. Cada andar diferénciase pola súa decoración, especialmente o primeiro que ten aberto un balcón principal, dende o que aínda se fan pregóns de festas á Praza da Constitución. O treito central do edificio está salientado en todos os andares mediante pilastras apareadas, e na planta terrea salienta un almofadado corrido. Remata o edificio unha balaustrada, cun peitoril central na fachada principal co escudo da cidade e dous lucernarios. Na fachada que dá á Praza da Princesa a decoración é máis restrinxina.
Museo
miniatura|200px|esquerda|Fachada [[leste, Praza da Pincesa.]] O centro, antiga sede da casa do concello, conta con salas de exposición temporais e permanentes na planta baixa, un salón de actos na primeira planta, dúas salas de lectura, unha delas para o uso de investigadores e as bibliotecas Penzol e Fernández del Riego e o Museo Francisco Fernández del Riego na terceira planta.
Aforcado, azorrado e desmembrado
dereita|miniatura|Execución de [[Hugh Despenser o Novo representada nunha obra do cronista francés Jean Froissart.]] Aforcado, azorrado e desmembrado (en hanged, drawn and quartered ou, por veces, hung, drawn and quartered) foi un tipo de execución implantada en Inglaterra a partir do ano 1351 que era aplicada a aqueles que eran considerados culpables de alta traizón. Porén, este tipo de castigo foi rexistrado por vez primeira durante o reinado de Henrique III (1216-1272) e do seu sucesor, Eduardo I (1272–1307). Os convictos eren atados a un panel de madeira e azorrados por un cabalo até o lugar da execución, onde eran aforcados (até estar a piques de morrer), emasculados, eviscerados, decapitados e desmembrados (cortados en catro partes). Os restos eran a miúdo expostos en lugares importantes arredor do país, como a ponte de Londres. Por razóns de decencia pública, as mulleres convictas de alta traizón eran queimadas na fogueira.
A severidade da sentenza medíase segundo a seriedade do crime. Como se trataba dun ataque contra a autoridade do monarca, a alta traizón era considerada un acto deplorable abondo como para esixir o castigo máis extremo para o infractor. Malia que algúns convictos conseguiron a conmutación da pena e acabaron dun xeito menos ignominioso, durante os diversos séculos que se aplicou esta sentenza moitos homes culpables de alta traizón foron obxecto desta pena capital. Entre eles cóntanse sacerdotes católicos executados durante a época isabelina e moitos dos involucrados na morte do monarca Carlos I de Inglaterra no ano 1649.
Malia que a lei do Parlamento inglés que define a alta traizón aínda fica nos libros estatutarios do Reino Unido, nun longo período de reforma legal do século XIX a sentenza aforcado, azorrado e desmembrado ("hanged, drawn and quartered") foi cambiada por azorrado, afocardo até a morte e decapitado e desmembrado postumamente ("drawing, hanging until dead, and posthumous beheading and quartering"). En 1870, a lei volveuse obsoleta, e en 1998 aboliuse a pena de morte por traizón.
Gavdopoula
Gavdopoula (Γαυδοπούλα, é un illote situado ao noroeste do seu veciño máis grande, Gavdos, no mar de Libia. Atópase ao sur de Creta, da que administrativamente forma parte, na unidade rexional de Chania. Forma parte do municipio de Gavdos, e foi parte da antiga Provincia Selino.
Natureza
Gavdopoula esta cuberta de arbustos de phrygana (φρύγανα) de baixa altura. É unha parada importante para a migración de aves.
Proposta como base de transporte de contedores
En 1998 o illote foi proposto como base dunha enorme instalación de almacenamento e envío de contedores. Os ecoloxistas fixeron campaña con éxito para bloquear o desenvolvemento e Gavdopoula agora é unha reserva natural protexida e en particular para as aves migratorias.
Xacobe Pedro VII Holasean
Xacobe Pedro VII Holasean (en Յակոբ Պետրոս Է. Հոլասեան, Yakob Petros Ē. Holasean (ISO 9985) ), finado o 6 de febreiro de 1843, foi o 7º Patriarca de Cilicia da Igrexa Católica Armenia dende o 30 de xuño de 1841 até o seu pasamento.
Hisaya Morishige
Hisaya Morishige (森繁久彌), nado o 4 de maio de 1913 e finado o 20 de novembro de 2009, foi un actor e cómico xaponés. Nado en Hirakata, na prefectura de Osaca, comezou a súa carreira de interpretación no teatro. Máis tarde, fíxose famoso polas súas aparicións en filmes de xénero cómico.
Río Araz
260px|miniatura| Río Aras polo seu paso por [[Poldash, Irán.]] O río Araz (tamén transcrito como Araks, Arax, Araxi, Araxes, o Araz (en armenio, Արաքս; en acerbaixano, Araz; en persa: ارس; en kurdo, Aras o Araz) é un largo río das montañas do Cáucaso, o principal afluente do Kurá, que desemboca no mar Caspio. Pasa por Turquía, Armenia, Irán e Acerbaixán. Ten unha lonxitude de 1.072 km e drena unha ampla cunca de 102.000 km², maior que países como Corea do Sur, Hungría ou Portugal.
Xeografía
O Aras nace ao sur da cidade de Erzurum, na vertente noroeste do actual monte Palandoken Dagi (en Turquía), fluíndo ao largo das fronteiras entre Turquía e a Armenia turca, entre Irán e a actual Armenia, e entre Irán e a República de Acerbaixán, para finalmente entrar en Acerbaixán. Alí desemboca no río Kurá e este desemboca finalmente no Mar Caspio.
N-540
A N-540 é unha estrada nacional, que vai de Lugo a Ourense. A nomenclatura actual desta vía, así como do resto das estradas nacionais de España, estableceuse no cuarto plan xeral de estradas de 1939-41 (Plan Peña).
Percorrido
A estrada comeza en Meixaboi (Guntín), onde enlaza coa estrada N-547 Lugo-Santiago de Compostela. Vai en dirección sur compartindo vía coa estrada N-640, que deixa á dereita cun desvío cara a Agolada en Vendas de Narón. Despois a N-540 atravesa Taboada, Chantada (cunha circunvalación) e A Barrela (Carballedo). Segue polos concellos de Vilamarín e A Peroxa até enlazar coa estrada N-525 (Benavente-Santiago de Compostela) no Empalme, en Cambeo (concello de Coles).
Antigamente continuaba até a fronteira con Portugal por Barbadás, Celanova, Bande e Lobios con fin na raia seca, mais este tramo foi renomeado como OU-540.
Carabela
O termo carabela póde referirse a:
Alan Rickman
Outros papeis de sona no cine foron o de Sheriff de Nottingham en Robin Hood, príncipe dos ladróns, de Jamie en Truly, Madly, Deeply, do Coronel Brandon en Sense and Sensibility, de Harry en Love Actually, P.L. O'Hara en An Awfully Big Adventure, Alexander Dane en Galaxy Quest, e do Xuíz Turpin en Sweeney Todd, o barbeiro diabólico de Fleet Street.
Rickman morreu de cancro o 14 de xaneiro de 2016 con 69 anos.
Os Doces, Seixas, As Somozas
Os Doces é un lugar da parroquia de Seixas no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
A Barca, Castrelo, Cambados
A Barca é un lugar da parroquia de Castrelo no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 162 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 82 eran mulleres e 80 homes, o que representa un aumento respecto ó ano 2010, cando tiña 146 veciños, e 2005, cando eran 140.
Braña
Unha braña é un terreo moi húmido que pode ser prado ou monte baixo. Recibe tamén os nomes de brañal, brañeira, lameiro, tremedal, tremedeira, tremesiña, tremo ou trollo. Como topónimo pode referirse a:
Juan Manuel Bordeu
Juan Manuel Bordeu, nado o 28 de xaneiro de 1934 e finado o 24 de novembro de 1990, foi un piloto de carreiras de Buenos Aires, Arxentina.
Traxectoria
Foi un protexido de Juan Manuel Fangio, Bordeu tivo unha exitosa e temperá carreira, pero un grave accidente nunhas probas arruinou as súas posibilidades na Fórmula Un. A súa única participación no Campionato do Mundo de Fórmula Un foi no Gran Premio de Francia de 1961 nun Lotus do equipo UDT Laystall, pero o coche foi finalmente pilotado por Lucien Bianchi.
Correu ata a súa retirada en 1973, logo da cal representou ao seu país como delegado na FISA. Faleceu en 1990, vítima dunha leucemia que lle foi diagnosticada un tempo antes.
Resultado completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
A Abeanca, Logrosa, Negreira
A Abeanca é un lugar da parroquia de Logrosa no concello coruñés de Negreira na comarca da Barcala. Tiña 24 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 10 eran homes e 14 eran mulleres.
Este lugar atópase a 0,2 quilómetros da capital do concello.
Amfidromia
A amfidromia (τὰ Ἀμφιδρόμια) era unha celebración da Grecia antiga que se facía no quinto ou sexto día do nacemento dun neno.
Teramo Basket
O Teramo Basket foi un club de baloncesto italiano con sede na cidade italiana de Téramo, fundado en 1973 e disolto en 2012. Compitiu entre 2003 e 2012 na Serie A da Liga italiana, sendo a súa mellor clasificación o terceiro posto obtido na temporada 2008-09. Grazas a isto competiu ao ano seguinte a nivel europeo, sendo eliminados na fase regular da Eurocup.
Historia
O club foi creado en 1973 por Paolo Antonetti, coa denominación AICS (Associazione Italiana Cultura e Sport) Teramo. En 1996 consegue alcanzar a Seria B1, logrando o ascenso á máxima categoría do baloncesto italiano en 2003, onde se mantén desde entón. A súa mellor clasificación foi o terceiro posto alcanzado en 2009. En agosto de 2012, tras non poder facer fronte ás débedas económicas o club desaparece.
Amfidromia
Consistía principalmente en dar voltas arredor dunha fogueira, co neno no colo, presentándoo ós deuses lares e dándolle un nome diante dos parentes. Tamén era costume que estes fixesen pequenos agasallos ó meniño. A celebración remataba cun banquete.
Teramo Basket
Patrocinios
Ao longo dos anos, debido a motivos de patrocinio, o equipo foi coñecido como:
András Kállay-Saunders
András Kállay-Saunders, nado en Nova York o 28 de xaneiro de 1985, é un cantante, compositor e produtor musical húngaro-estadounidense tamén coñecido como Kállay-Saunders. Representou a Hungría no Festival da Canción de Eurovisión 2014, na cidade danesa de Copenhague, coa canción Running.
Biografía
András Kállay-Saunders naceu en Nova York, nos Estados Unidos. É fillo da modelo húngara Katalin Kállay, de ascendencia nobre, e do cantante de soul e produtor estadounidense Fernando Saunders.
Ao longo da maior parte da súa infancia, o seu pai estivo de xira polo mundo, compartindo escena con artistas como Luciano Pavarotti, Jeff Beck e Lou Reed. En ocasións, Fernando levaba ao seu fillo consigo para aprender da música. Así o levou a Detroit e ensinoulle como comezara a súa carreira musical; as esquinas onde cantaba e os lugares onde actuaba.
En 2011, András decidiu visitar Hungría para estar coa súa avóa que se atopaba enferma. Durante a súa visita ao país, participou nunha audición do concurso húngaro Megasztár que buscaba cantantes con talento.
Carreira
Despois de que rematara en 4º lugar no concurso cazatalentos, firmou un contrato discográfico con Universal e mudouse de forma permanente a Hungría. Alí sacou ao mercado dous sinxelos con Universal titulados Csak veled ('Só contigo') e I Love You, converténdose ambos en smash hits en Hungría, alcanzando na lista Billboard do país as posicións 7 e 2, respectivamente.
Xa en agosto de 2012 colaborou co rapeiro e produtor sueco Rebstar American DJ pain 1, no seu sinxelo Tonight, que alcanzou o número 4 no top 40 húngaro, converténdose no seu terceiro single que quedará entre os dez mellores das listas húngaras. En novembro dese mesmo ano, András anunciou a súa saída de Universal e firmo un novo contrato discográfico cun selo sueco.
O 20 de decembro de 2012, lanzou o seu sinxelo My Baby que tamén lle serviu como presentación no concurso de preselección nacional do Festival de Eurovisión, A Dal ('A canción). O 9 de febreiro interpretou a canción no concurso, obtendo un total de 48 puntos dun máximo de 50 outorgados polo xurado nacional. Tras a actuación o sinxelo converteuse no número un no iTunes húngaro. O vídeo musical da canción presentouse o 8 de febreiro, baixo a dirección de Tiki Pictures. O 11 de abril o sinxelo tamén logrou ser o número 1 no top 40 da radio húngara. Paralelamente estivo traballando no seu albúm chamado  'Delivery Boy' .
Eurovisión 2014
Kállay- Saunders conseguiu gañar no ano 2014 a preselección nacional para representar a Hungría no Festival de Eurovisión 2014, Al Dal, coa canción Running , situándose rapidamente como un dos favoritos para conseguir a vitoria cunha canción moi comercial. Participou na 1ª semifinal do concurso, conseguindo a terceira posición cun total de miniatura|Kállay-Saunders actuando no [[Festival de Eurovisión 2014]] 127 puntos clasificándose así para a gran final do concurso o sábado 10 de maio. Na gran final actuou na posición número 21, e quedando finalmente no 5º lugar da clasificación final cun total de 143 puntos.
Vida persoal
O cantante mantén actualmente unha relación coa tamén cantante e gañadora de Megasztár, Renata Tolvai.
Santarém, Portugal
miniatura|dereita|200px|Situación de Santarém en Portugal 200 px|dereita|miniatura|Vista do Texo desde as Portas do Sol Santarém é unha cidade portuguesa, capital do distrito de Santarém, con cerca de 28.900 habitantes (32.000 na área urbana).
Desde 2002 está integrada na rexión estatística (NUTS II) do Alentexo e na subrexión estatística (NUTS III) da Lezíria do Texo; até entón formaba parte da antiga rexión de Lisboa e Val do Texo. Pertencía aínda á antiga provincia do Ribatexo (hoxe porén sen ningún significado político-administrativo), da cal era capital.
É tamén sede dun concello con 558,29 km² de superficie e 63.563 habitantes (2001), subdividido en 28 freguesías. O municipio está limitado ao norte polos concellos de Porto de Mós, Alcanena e Torres Novas, ao leste pola Golegã e pola Chamusca, ao sueste por Alpiarça e Almeirim, ao sur polo Cartaxo, ao suroeste pola Azambuja e ao oeste por Rio Maior.
Historia
A rexión de Santarém foi poboada na época prerromana por lusitanos. Atribúese a fundación da cidade aos romanos, que ocuparan a zona durante o século II a.C., denominándoa Scalabis. Ao longo do período romano, Scalabis fora un importante posto comercial no Texo medio, e como capital do convento escalabitano, un dos tres da provincia da Lusitania.
Logo do período visigótico, Scalabis foi ocupada polos musulmáns no século VIII d.C., que converteron a cidade nun notábel centro cultural. Aquí naceron o poeta e historiador Ibn Bassam (falecido en 1147) e o poeta Ibn Sara (1043-1123).
O dominio islámico rematou en 1147, cando Afonso Henríques, o primeiro monarca portugués, tomou a cidade. No mesmo ano foi tomada tamén Lisboa. Ambos casos foron etapas cruciais no desenvolvemento da Reconquista portuguesa.
Posteriormente, Santarém tornouse nunha cidade visitada con frecuencia polos reis portugueses, sendo a miúdo sede das reunións das Cortes. O rei Fernando I foi moi amante desta cidade, facéndose sepultar nela, no convento de San Francisco (porén a súa tumba está hoxe no convento do Carmo, en Lisboa). A cidade foi así unha das máis importantes de Portugal da Idade Media, como testemuñan os seus monumentos, especialmente mosteiros, e o pazo real (actualmente desaparecido), Como o estilo predominante foi o gótico, Santarém é denominada a "Capital do Gótico portugués".
No século XV planificouse no pazo real a conquista de Ceuta, acontecida en 1415. Importantes personalidades da Era dos Descubrimentos eran naturais de Santarém, como Pedro de Meneses, primeiro gobernador de Ceuta, enterrado na igrexa da Graça. No mesmo templo está sepultado Pedro Álvares Cabral, descubridor do Brasil en 1500.
Os séculos seguintes foron de decadencia para Santarém. En 1755 o coñecido terremoto de Lisboa, sacudiu fortemente a cidade, que perdeu importantes monumentos. Durante a Guerra Peninsular, as tropas napoleónicas saquearan a cidade.
O século XIX foi de repunta para a cidade, que veu construír unha ponte ferroviaria sobre o Texo en 1861. No XX, Santarém continuou a recobrarse, aínda que un tanto de vagar.
Lugares de interese
Entre os sitios dignos de ser visitados na cidade encóntranse:
Festas
As festas tradicionais de Santarém celébranse o 19 de marzo.
Freguesías de Santarém
As freguesías de Santarém son as seguintes:
Longueirón (molusco)
O longueirón, (Ensis siliqua) é unha especie de molusco bivalvo da orde dos veneroides e familia dos fáridos.
Características
Ten unha cuncha alongada, rectangular, de até 22 cm de lonxitude, coas valvas simétricas, de cor branca azulada, co perióstraco de cor parda nas marxes.
Distribución
Vive en praias de areas un pouco lamacentas da zona infralitoral.
É unha especie moi común nos océano Atlántico nororiental, desde Noruega até o noroeste de África (Marrocos), pasando polo mar do Norte, o canal da Mancha, golfo de Biscaia, Cantábrico e as costas da atlánticas da península Ibérica (entre elas as galegas), e no Mediterráneo.
Tamén habita nas costas das illas da Macaronesia.
Bioloxía
Os sexos están separados, e é unha especie ovípara.
Vive en buratos que escava nos fondos mariños que chegan até os 50 cm de profundidade.
En Galicia
Segundo Rolán e Otero-Schmitt, encóntrase en toda a costa galega, sendo moi abundante.
Estes autores danlle os nomes populares de carallote, carallete, navalla, longueirón e caramelo.
A Bouza, Castrelo, Cambados
A Bouza é un lugar da parroquia de Castrelo no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 232 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 121 eran mulleres e 111 homes, o que representa manter a poboación que tiña en 2010, con 233 veciños, e levemente inferior á de 2005, cando eran 237.
Galaxia Seyfert
miniatura|A [[galaxia Circinus, unha galaxia Seyfert tipo II]] As galaxias Seyfert (ou de Seyfert) son un dos dos maiores grupos de galaxias activas, xunto cos quásares. Teñen un núcleo similar ao dos quásares (fontes brillantes moi luminosas e distantes de radiación electromagnética) cun brillo superficial moi alto, cuxo espectro revela fortes liñas de emisión de alta ionización, pero, a diferenza dos quásares, as súas galaxias hospedadoras son claramente detectables.
As galaxias Seyfert supoñen un 10% de todas as galaxias e son algúns dos obxectos máis intensamente estudados en astronomía, xa que se cre que están alimentadas polo mesmo fenómeno que ocorre nos quásares, aínda que están máis próximas a nós e son menos luminosas que os quásares. Estas galaxias teñen buratos negros supermasivos nos seus centros, que están rodeados por discos de acreción de material que está caendo no burato. Os discos de acreción crese que son a fonte da radiación ultravioleta observada. O exame da emisión ultravioleta e as liñas de absorción proporciona o mellor diagnóstico para saber a composición do material que os rodea.
Vistas con luz visible, a maioría das galaxias Seyfert semellan galaxias espirais normais, pero cando se estudan baixo outras lonxitudes de onda, queda claro que a luminosidade dos seus núcleos é de intensidade comparable á luminosidade dunha galaxia completa do tamaño da Vía Láctea.
As galaxias Seyfert reciben o seu nome por Carl Seyfert, que foi o primeiro que describiu esta clase de galaxias en 1943.
Descubrimento
miniatura|NGC 1068 (Messier 77), unha das primeiras galaxias que se clasificaron como galaxia Seyfert
As galaxias Seyfert detectáronas por primeira vez Edward A. Fath e Vesto Slipher en 1908, desde o Observatorio Lick ao examinaren o espectro de obxectos astronómicos que se pensaba que eran "nebulosas espirais". Decatáronse que NGC 1068 mostraba seis liñas de emisión brillantes, que se consideraban pouco habituais, xa que a maioría dos obxectos observados mostraban un espectro de absorción correspondente ás estrelas.
En 1926, Edwin Hubble examinou as liñas de emisión de NGC 1068 e doutras dúas "nebulosas" e clasificounas como obxectos extragalácticos. En 1943, Carl Keenan Seyfert dscubriu máis galaxias similares a NGC 1068 e informou que estas galaxias tiñan núcleos moi brillantes parecidos a estrelas, que producían amplas liñas de emisión. En 1944 detectouse Cygnus A a 160 MHz, e esta detección foi confirmada en 1948 cando se estableceu que era unha fonte discreta. A súa estrutura de dobre radio fíxose aparente co uso da interferometría. En poucos anos, descubríronse outras fontes de radio como os restos de supernovas. Ao final da década de 1950, descubríronse as características máis importantes das galaxias Seyfert, incluíndo que os seus núcleos son extremadamente compactos (< 100 pc, é dicir, "non resoltos"), teñen grandes masas (≈109±1 masas solares), e a duración do pico de emisións nucleares é relativamente curto (>108 anos).
miniatura|[[NGC 5793 é unha galaxia Seyfert localizada a uns 150 millóns de anos luz de nós na constelación de Libra. ]]
Nas décadas de 1960 e 1970, leváronse a cabo investigacións para coñecer mellor as propiedades das galaxias Seyfert. Tomáronse algunhas medidas dos tamaños reais dos núcleos Seyfert, e estableceuse que as liñas de emisión de NGC 1068 se orixinaban nunha rexión duns mil anos luz de diámetro. Había discusión sobre se o desprazamento ao vermello das galaxias Seyfert tiña orixe cosmolóxica. As estimacións que confirmaban a distancia das galaxias Seyfert e as súas idades eran limitadas, xa que os seus núcleos variaban en brillo en escalas de tempo de só uns poucos anos; polo que os argumentos referidos á distancia a esas galaxias e a velocidade constante da luz non sempre se podían usar para determinar as súas idades. Na mesma época, os investigadores iniciaran o exame, identificación e catalogación sistemática de galaxias, incluíndo as Seyferts. A inicios de 1967, Benjamin Markarian publicou unha lista que contiña uns centos de galaxias distinguidas polas súas fortes emisións ultravioletas, e as medidas das posicións dalgunhas delas foron melloradas en 1973 por outros investigadores. Nese momento, críase que o 1% das galaxias espirais eran Seyferts. En 1977, atopouse que moi poucas galaxias Seyfert eran elípticas, a maioría delas eran galaxias espirais normais ou barradas. Durante o mesmo período de tempo, fixéranse esforzos para recadar datos espectrofotométricos das galaxias Seyfert. Fíxose obvio que non todos os espectros das galaxias Seyfert eran iguais, polo que tiñan que ser subclasificadas de acordo coas características do seu espectro de emisión. Ideouse unha división simple nos tipos I e II, que dependían da anchura relativa das súas liñas de emisión. Posteriormente sóubose que algúns núcleos Seyfert mostran propiedades intermedias, que serven para subclasificalas nos subtipos 1.2, 1.5, 1.8 e 1.9 (ver Clasificación). Os primeiros exames das galaxias Seyfert estaban nesgados ao teren en conta só os representantes máis brillantes deste grupo. Exames máis recentes que teñen en conta tamén as galaxias con baixa luminosidade e os núcleos Seyfert escurecidos suxiren que o fenómeno Seyfert é en realidade bastante común, e supón o 16% ± 5% das galaxias; mesmo hai varias ducias de galaxias que mostran o fenómeno Seyfert situadas moi preto (≈27 Mpc) da nosa propia galaxia. As galaxias Seyfert forman unha fracción substancial das galaxias que aparecen no catálogo markariano, que é unha lista de galaxias que mostran un exceso de ultravioleta nos seus núcleos.
Características
miniatura|Imaxes ópticas e ultravioletas do burato negro no centro de NGC 4151, unha galaxia Seyfert.
Un núcleo galáctico activo é unha rexión compacta no centro dunha galaxia que ten unha luminosidade maior do normal en partes do espectro electromagnético. Unha galaxia que teña un núcleo activo chámase galaxia activa. Os núcleos galácticos activos son as fontes máis luminosas de radiación electromagnética do Universo, e a súa evolución pon restricións aos modelos cosmolóxicos. Dependendo do tipo, a súa luminosidade varía nunha escala de tempo de horas a uns poucos anos. As dúas subclases máis grandes de galaxias activas son os quásares e as galaxias Seyfert, a principal diferenza entre as dúas é a cantidade de radiación que emiten. Nunha galaxia Seyfert típica, a fonte nuclear emite nas lonxitudes de onda visibles unha cantidade de radiación comparable á de todas as estrelas xuntas dunha galaxia, mentres que nun quásar a fonte nuclear é máis brillante que todas as estrelas dunha galaxia en polo menos un factor de 100. As galaxias Seyfert teñen núcleos extremadamente brillantes, con luminosidades que están entre 108 e 1011 veces a luminosidade solar. Só un 5% delas son radiobrillantes; as súas emisións son moderadas en raios gamma e brillantes en raios X. Os seus espectros visible e infravermello mostran liñas de emisión moi brillantes de hidróxeno, helio, nitróxeno e oxíxeno. Estas liñas de emisión teñen forte ensanchamento Doppler, o cal implica velocidades de 500 a 4 000 km/s, e crese que se orixinan preto do disco de acreción que rodea o burato negro central.
Luminosidade de Eddington
miniatura|A galaxia activa [[Markarian 1018 ten un burato negro supermasivo no seu núcleo. ]] Pode calcularse o límite inferior da masa do burato negro central usando a luminosidade de Eddington. Este límite orixínase porque a luz mostra unha presión de radiación. Asume que un burato negro está rodeado por un disco de gas luminoso. Tanto a forza gravitacional atractiva que actúa sobre os pares electrón-ión no disco coma a forza repulsiva exercida pola presión de radiación seguen unha lei do cadrado inverso. Se a forza gravitacional exercida polo burato negro é menor que a forza repulsiva debida á presión de radiación, o disco será expulsado lonxe pola presión de radiación.
miniatura|A imaxe mostra un modelo dun núcleo galáctico activo. O burato negro central está rodeado por un disco de acreción, o cal está rodeado por un toro. Móstranse a rexión de liña ancha e a rexión de liña de emisión estreita, así como os chorros que saen do núcleo.
Emisións
As liñas de emisión vistas no espectro das galaxias Seyfert poden proceder da superficie do disco de acreción, ou poden proceder de nubes de gas iluminadas polo motor central nun cono de ionización. A xeometría exacta dunha rexión emisora é difícil de determinar debido a unha pobre resolución do centro galáctico. Porén, cada parte do disco de acreción ten unha diferente velocidade relativa desde a nosa liña visual, e canto máis rápido rota o gas arredor do burato negro, máis ancha será a liña de emisión.
Nas poucas galaxias Seyfert con emisións altas de radio (radio-intensas) que se observaron, a emisión de radio crese que representa unha emisión sincrotron xerada no chorro. A emisión infravermella é debida a que a radiación noutras bandas está sendo procesada polo po próximo ao núcleo. Os fotóns de maior enerxía crese que se crean por dispersión de Compton inversa por unha coroa de alta temperatura preto do burato negro.
Clasificación
miniatura|[[NGC 1097 é un exemplo de galaxia Seyfert. Un burato negro supermasivo cunha masa de 100 millóns de masas solares está situado no centro da galaxia. A área arredor do burato negro emite grandes cantidades de radiación procedente da materia que cae no burato negro. ]]
As Seyferts foron clasificadas primeiramente en dúas clases: tipo I e tipo II, dependendo das liñas de emisión que mostraba o seu espectro. O espectro das galaxias Seyfert tipo I mostran liñas anchas que inclúen tanto liñas permitidas, como as H I, He I ou He II coma liñas prohibidas máis estreitas, como a O III. Mostran tamén algunhas liñas permitidas máis estreitas, pero incluso estas liñas estreitas son moito máis anchas que as liñas que presentan as galaxias normais. Porén, o espectro das galaxias Seyfert tipo II mostran só liñas estreitas permitidas e non permitidas. As liñas prohibidas son liñas espectrais que aparecen debido a transicións de electróns normalmente non permitidas polas regras de selección da mecánica cuántica, pero aínda teñen unha pequena probabilidade de aparecer espontaneamente. O termo "prohibido" confunde un pouco, xa que as transicións de electróns que as causan non son prohibidas senón altamente improbables.
esquerda|miniatura|[[NGC 6300 é unha galaxia Seyfert tipo II situada na constelación do hemisferio sur de Ara. ]]
Nalgúns casos, os espectros mostran liñas permitidas anchas e estreitas, polo cal son clasificadas como un tipo intermedio entre o tipo I e o tipo II, como as Seyfert tipo 1.5. Os espectros dalgunhas desas galaxias cambiaron de tipo 1.5 a tipo II en cuestión de poucos anos. Porén, a liña de emisión Hα ancha característica raramente (ou nunca) desaparece. A orixe das diferenzas entre as galaxias Seyfert tipo I e tipo II non se coñece aínda. Hai uns poucos casos nos que as galaxias foron identificadas como de tipo II só porque os compoñentes anchos das liñas espectrais foron moi difíciles de detectar. Algúns pensan que todas as Seyferts tipo II son de feito de tipo I, nas que os compoñentes anchos das liñas son imposibles de detectar debido ao ángulo no que nós estamos con respecto á galaxia. Especificamente, nas galaxias Seyfert tipo I, observamos a fonte compacta central máis ou menos directamente, e así mostreamos as nubes de alta velocidade na rexión de emisión de liña ancha movéndose arredor do burato negro supermasivo que se cre está no centro da galaxia. En contraste, nas galaxias Seyfert tipo II, os núcleos activos están escurecidos e só se ven as rexións externas máis frías localizadas máis externamentre á rexión de emisión de liña ancha das nubes. Esta teoría coñécese como "esquema de Unificación" das galaxias Seyfert. Porén, non está claro se esta hipótese poida explicar todas as diferenzas observadas entre os dous tipos.
Galaxias Seyfert tipo I
miniatura|[[NGC 6814 é unha galaxia Seyfert cunha fonte moi variable de radiación de raios X. ]]
As Seyferts tipo I son fontes moi brillantes de luz ultravioleta e de raios X ademais de luz visible procedente dos seus núcleos. Teñen dous conxuntos de liñas de emisión nos seus espectros: liñas estreitas con anchuras (medidas en unidades de velocidade) de varios centos de km/s, e liñas anchas con anchuras de ata 104 km/s. As liñas anchas orixínanse sobre o disco de acreción do burato negro supermasivo que se cre que produce a enerxía da galaxia, mentres que as liñas estreitas aparecen alén da rexión de liña ancha do disco de acreción. Ambas as emisións están causadas por gas moi ionizado. A emisión de liña ancha orixínase nunha rexión de 0,1-1 parsec de lonxitude. A rexión de emisión de liña ancha, RBLR, pode estimarse a partir do tempo de retardo correspondente ao tempo que tarda a luz en viaxar desde a fonte do espectro continuo ao gas emisor da liña.
Galaxias Seyfert tipo II
miniatura|[[NGC 3081 é unha galaxia Seyfert tipo II, cracterizada polo seu núcleo resplandecente. ]] As galaxias Seyfert tipo II teñen o núcleo brillante característico, e aparecen brillantes cando se ven en lonxitudes de onda do infravermello. Os seus espectros conteñen liñas estreitas asociadas con transicións prohibidas, e liñas anchas asociadas con dipolos fortes permitidos ou transicións de intercombinación. Nalgúns tipos de galaxias Seyfert tipo II as análises feitas cunha técnica chamada espectro-polarimetría (espectroscopia de compoñente de luz polarizada) revelaron rexións tipo I escurecidas. No caso de NGC 1068, mediuse a luz nuclear reflectida pola nube de po, o que levou aos científicos a crer na presenza dun toro de po que a escurece situado arredor do continuo brillante e o núcleo de liña de emisión ancha. Cando a galaxia se ve desde un lado, o núcleo é observado directamente por reflexión no gas e po por riba e por debaixo do toro. Esta reflexión causa a polarización.
Galaxias Seyfert tipo 1.2, 1.5, 1.8 e 1.9
miniatura|[[NGC 1275, un tipo de galaxia de Seyfert 1.5]]
En 1981, Donald Osterbrock introduciu as notacións Seyfert 1.5, 1.8 e 1.9, nas que estas subclases están baseadas na aparencia óptica do espectro, e as clases numericamene máis grandes teñen compoñentes de liña ancha máis febles en relación coas liñas estreitas. Por exemplo, o tipo 1.9 só mostra un compoñente ancho na liña Hα, e non nas liñas de Balmer de orde maior. No tipo 1.8, poden detectarse liñas anchas moi febles nas liñas Hβ así como nas Hα, aínda que son febles comparadas coas Hα. No tipo 1.5, a forza das liñas Hα e Hβ son comparables.
Outras galaxias similares ás Seyfert
miniatura|[[Messier 94, unha galaxia cun núcleo LINER de tipo Seyfert]] Ademais da progresión das Seyfert do tipo I ao tipo II (incluíndo a do tipo 1.2 ao tipo 1.9), hai outros tipos de galaxias que son moi similares ás Seyferts ou que poden ser consideradas unha subclase delas. Moi similares ás Seyferts son as radiogalaxias de emisión de liña estreita de baixa ionización ou LINER (do inglés low-ionisation narrow-line emission radio galaxies), descubertas en 1980. Estas galaxias teñen fortes liñas de emisión de átomos debilmente ionizados ou neutros, mentres que as liñas de emisión de átomos fortemente ionizados son relativamente débiles en comparación. As LINER comparten moitas características coas Seyferts de baixa luminosidade. De feito, cando se ven con luz visible, as características globais das súas galaxias hospedadoras son indistinguibles. Ademais, ambas as dúas mostran unha rexión de emisión de liña ancha, pero a rexión emisora da liña nas LINER ten unha menor densidade que nas Seyferts. Un exemplo dese tipo de galaxias é M104 na constelación de Virgo, tamén coñecida como a galaxia Sombrero (sombreiro). Unha galaxia que é á vez unha LINER e unha Seyfert tipo I é NGC 7213, unha galaxia que está relativamente próxima comparada con outros núcleos galácticos activos. Outra subclase moi interesante é a das Seyfert I de liña estreita (NLSy1, do inglés narrow line Seyfert I), que foron moi investigadas nos últimos anos. Teñen liñas moito máis estreitas que as liñas anchas das Seyfert I clásicas, espectros de raios X suaves e forte emisión para o Fe[II]. As súas propiedades suxiren que as galaxias Seyfert I de liña estreita son núcleos galácticos activos xoves con altas taxas de acreción, o que suxire unha masa do burato negro central relativamente pequena pero crecente. Hai teorías que suxiren que as Seyfert I de liña estreita son galaxias nunha etapa moi inicial da súa evolución, e propuxéronse ligazóns entre elas e as galaxias infravermellas ultraluminosas ou as galaxias Seyfert II.