cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Os Grañas, Pousada, Sobrado
Os Grañas é un lugar da parroquia de Pousada no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Tiña 5 habitantes no ano 2010 segundo datos do IGE, dos cales 4 eran mulleres e 1 home.
Gráfico de Pournelle
miniatura|300px|Gráfico de Pournelle, co [[estatismo (que vai desde "o maior dos males" ó "culto ó Estado") e o racionalismo (que vai desde o irracional ó racionalismo absolutista) como eixes (en inglés).]] O gráfico de Pournelle, desenvolvido por Jerry Pournelle, é un sistema de coordenadas en dúas dimensións que se utiliza para distinguir as ideoloxías políticas. É similar ó gráfico de Nolan, que tamén é un gráfico bidimensional, coa diferenza de que o eixe X (chamado estatismo) se refire á actitude ante o Estado e o goberno centralizado (sendo o extremo da dereita o culto polo Estado) e o extremo esquerdo a idea do Estado como "o maior dos males", preferindo a liberdade individual - a diagonal do gráfico de Nolan e o eixe Y (chamado racionalismo) refírense ó grao en que se cre que os problemas da sociedade poden ser ou serán resoltos mediante o uso da razón (sendo o extremo superior a completa confianza no progreso social planificado —o poder da razón para formar unha comunidade— e o extremo inferior o escepticismo cara a aqueles esquemas, os que son vistos como utópicos); ademais, aqueles na parte superior deste eixe tenden a desprenderse do costume tradicional, se non entenden a que propósito serve (considerándoo anticuado e probablemente inútil), mentres que os da parte inferior tenden a manter o costume (considerándoo probado polo tempo e probablemente útil).
A clasificación das ideoloxías políticas segundo este gráfico dáse en catro cuadrantes:
Segundo esta teoría, a diferenza entre pouca ou moita racionalidade hai que enfocala a teorías que fan fincapé na parte sentimental e na acción, fronte a teorías que fan fincapé na parte lóxica e na teoría.
Parisii
Os Parisii eran un pobo galo que vivía na actual rexión parisiense. Segundo César (53 a. de C.), a súa cidade principal (oppidum) sería Lutetia.miniatura|220 px|[[Moeda celta|Moeda de ouro (estatero de tipo filipo) no museo Carnavalet, museo adicado a historia de París.]]Un pobo celta da illa de Bretaña que leva o mesmo nome sería orixinario da tribo dos Parisii instalada en Galia. Instalouse no Yorkshire leste en Gran Bretaña na época da Idade de Ferro.
Arqueoloxía
Esta cidade é por tradición localizada en París, mentres que o seu subsolo intramuros non achegou aínda mobiliario protohistórico desta época. Unha posible explicación a este enigma foi atopada recentemente. A favor das escavacións vinculadas á autoestrada francesa A 86, atopáronse en Nanterre pegadas dunha moi importante cidade protourbana (máis de 15 ha, ou sexa, o dobre da illa da Cidade (Île de la Cité) en París), con tumbas de guerreiros.
Os Parisii de Galia
A tribo gala dos Parisii instalouse na rexión no transcurso do século III a. de C. O primeiro pobo chamouse Loukteich, que significa "pantano" na lingua celta dos galos. Máis tarde a pequena cidade tomou o nome de Lucotecia e logo Lutecia.
Durante a conquista romana de Galia, os Parisii participaron no movemento de resistencia a César organizado por Vercingétorix en -52. Os Parisii acuñaron moedas de ouro.
Trastuzumab
miniatura|230px|Trastuzumab. O trastuzumab (comercializado coa marca Herceptin® por Roche) é un anticorpo monoclonal humanizado semellante ós anticorpos que produce o organismo de forma natural para protexerse das infeccións por virus e bacterias. Os anticorpos monoclonais son proteínas que recoñecen especificamente e únense a outras proteínas únicas do organismo chamadas antíxenos. O trastuzumab únese selectivamente ó receptor de tipo 2 do factor de crecemento epidérmico humano (HER2). O HER2 sobrexprésase na superficie dalgunhas células cancerosas e estimula a proliferación destas células. Cando o trastuzumab se une ó HER2 inhibe a proliferación destas células.
O trastuzumab é un produto biotecnolóxico producido en células de ovario de hámster chinés (CHO) en cultivo.
Farmacoloxía
O trastuzumab é un anticorpo monoclonal humanizado IgG1 contra o receptor 2 do receptor do factor de crecemento epidérmico humano (HER2). A sobrexpresión de HER2/neu obsérvase no 20-30% dos cancros de mama primarios. Os estudos indican que os pacientes cuxos tumores sobreexpresan HER2 teñen unha supervivencia libre de doenza máis curta se se compara cos pacientes cuxos tumores non sobreexpresan HER2. O dominio extracelular do receptor (ECD, p105) pode liberarse na circulación sanguínea e ser medido en mostras de soro.
Demostrouse que o trastuzumab inhibe a proliferación de células humanas tumorais que sobreexpresan HER2, tanto in vitro como in vivo. Ademais, o trastuzumab é un potente mediador da citotoxicidade celular dependente de anticorpos (ADCC). Demostrouse in vitro que a ADCC mediada polo trastuzumab exércese preferentemente sobre células que sobrexpresan HER2 se se compara con células cancerosas que non sobrexpresan HER2.
Cumes máis elevados de España por autonomía e provincia
miniatura|O [[Mulhacén con 3.478 m é o pico máis alto da Península Ibérica e o segundo de España.]] miniatura|O [[Teide con 3.718 m é o pico máis alto das Canarias e de España]] miniatura|O Pico do [[Aneto con 3.404 m é o pico máis alto dos Pireneos]] miniatura|[[Torre Cerredo con 2.648 m é a cima máis elevada da Cordilleira Cantábrica.]] miniatura|O [[Pico Almanzor con 2.592 m é o cume máis alto do Sistema Central.]]
Primeiro ministro
O primeiro ministro é un político que serve como xefe da póla executiva. É xeralmente o xefe do goberno no sistema parlamentario. Para o feminino úsase "a primeira ministra".
A miúdo, un primeiro ministro traballa cun presidente ou un monarca que é o xefe do estado. O primeiro ministro é normalmente o líder do partido político que ten a maioría no parlamento. As súas principais responsabilidades inclúen coordina-lo goberno, designar ós oficiais do goberno, e a representación do goberno do seu país no mundo.
Os primeiros ministros poden recibir diferentes nomes dependendo do país no que gobernen: así o primeiro ministro de España recibe o nome de presidente do Goberno, o de Italia, presidente do Consello, o de Irlanda taoiseach, e o do Perú, premier.
Martiño de Dumio
miniatura|Representación de Martiño de Dumio nunha miniatura da [[Crónica Albeldense, (ca. 976). Biblioteca do Mosteiro do Escorial. Á esquerda, pódese ler Martinus episcopus bracarensis.]]
San Martiño de Dumio, nado en Panonia (actual Hungría) contra 510 ou 520 e finado en Braga no 579 ou 580, tamén chamado san Martiño Dumiense, san Martiño de Dume ou san Martiño de Braga, foi un relixioso cristián do século VI.
Está considerado como o apóstolo dos suevos, responsable maior da súa conversión do arianismo ao catolicismo. A súa obra eclesiástica e literaria, presentando un cristianismo adaptado aos diferentes grupos de poboación; a súa preocupación por transmitir valores procedentes da Antigüidade clásica; a predicación dun cristianismo ortodoxo nos tempos de herexía e as súas relacións cos reis suevos, anuncian o ideal episcopal de Leandro e Isidoro de Sevilla.
Foi bispo de Dumio e de Braga.
Traxectoria
Membro dunha importante familia romana da antiga provincia de Panonia (actual Hungría), ingresa pronto no clero e moi novo trasládase a Palestina a visitar os Santos Lugares. Alí reside durante varios anos e entra en contacto co florecente movemento monástico que se desenvolve nas montañas de Xudea.
Gallaecia
Sen coñecerse exactamente a razón, talvez por tratarse Gallaecia dun reino cristián independente de Roma pero fóra do catolicismo, decide trasladarse ao Reino dos suevos —ao que en principio se refire como Finis Terrae—, cuxa clase dirixente era en gran parte ariana. Na súa viaxe pasa algún tempo nas Galias e chega á Gallaecia arredor do 550. Entón a antiga cidade romana de Bracara Augusta, capital da provincia romana de Gallaecia, convértese na capital do Reino suevo.
Mosteiro de Dume
En Gallaecia traballa varios anos como presbítero e como monxe. Funda un mosteiro en Dumio, preto de Bracara Augusta (a actual Braga, en Portugal), a capital do reino, xunto á igrexa que o rei suevo Carriarico dedicara a san Martiño de Tours, tras a súa conversión ao catolicismo.
Pouco tempo máis tarde, Lucrecio, bispo de Braga, crea a diocese de Dumio en torno ao novo mosteiro, e consagra a Martiño como o seu primeiro bispo contra 556.
Amais de batallador pola ortodoxia contra os arianos, foi tamén un fecundo escritor. Entre as principais obras, están os Escritos canónicos e litúrxicos. Traduciu os Pensamentos dos padres exipcios.
Martiño de Dumio é unha figura de capital importancia para a historia da cultura e lingua tanto galega como portuguesas. De feito, considerando indigno de bos cristiáns que se continuase a chamar os días da semana segundo os nomes latinos pagáns de Lunae dies, Martis dies, Mercurii dies, Jovis dies, Veneris dies, Saturni dies e Solis dies, foi o primeiro en usar a terminoloxía eclesiástica para os designar (Feria secunda, Feria tertia, Feria quarta, Feria quinta, Feria sexta, Sabbatum, Dominica Dies), de onde proveñen os nomes dos días actuais en lingua portuguesa e aínda presente nalgunhas falas galegas: (segunda-feira, terça/terceira/terza-feira, quarta/corta-feira, quinta-feira, sexta-feira, sábado e domingo), caso único entre as linguas neolatinas, dado ter sido a única en substituír enteiramente a terminoloxía pagá pola cristiá.
Clara proba da forte acción desenvolvida por Martiño e os seus sucesores na eliminación de formas pagás. Tentouno tamén cos nomes dos planetas, ámbito onde non logrou o mesmo éxito e por iso aínda hoxe se denominan polos seus nomes clásicos e pagáns.
Foi sepultado na basílica de San Martiño de Dume. Para si mesmo compuxera o seguinte epitafio:
A súa festa celébrase o 20 de marzo, porque en tal data (equinoccio de primavera) quería situar Martiño o aninovo.
Labor político
miniatura|O rei Teodomiro cos bispos Lucrecio, André e Martiño. Chega a Galicia no ano 550, e foi o máximo impulsor do esplendor cultural e político do Reino suevo. Moi próximo ao rei suevo Teodomiro, anímao ao goberno do reino apoiándose na xerarquía eclesiástica galaica e logra que abxure do arianismo e se bautice como católico en 560, atraendo con el á maior parte da poboación do reino.
Os concilios de Braga son a máxima expresión desa concepción do goberno, que busca a lexitimidade no apoio da Igrexa galaico-romana. Tratábase dunha actitude de reafirmación política fronte ao arianismo do Reino visigodo hispano.
I Concilio de Braga
Presidiu o primeiro Concilio de Braga, convocado polo papa Xoán III para poñer fin á querela suscitada pola doutrina prisciliana, que de celebra no ano 561 (ou 563). Martiño contribúe á condena doutrinal e moral do priscilianismo:
II Concilio de Braga
miniatura|180px|O rei [[Miro de Galicia con Martiño de Braga.]] En xuño do ano 572 preside o segundo Concilio de Braga no que os bispos da Gallaecia en presenza do rei suevo Miro establecen as liñas de actuación misional e de práctica litúrxica e moral desta igrexa particular. Mandou engadir ás Actas deste concilio unha recompilación metódica de oitenta e catro canons tomados dos sínodos dos Padres orientais da Igrexa, postos en orde e reunidos polo mesmo bispo Martiño.
Vertrebración do Reino Suevo
Contribuíu á vertebración do territorio coa estrutura parroquial reflectida no Parochiale suevorum. A desconcentración de funcións combinada cunha estrutura xerárquica de poder que converxe nos bispados dá estabilidade e prosperidade ao conxunto do Galliciense Regnum.
Labor relixioso-cultural
Trae a Galicia a sabedoría cristiá oriental a través da tradución das Sentenzas dos Padres de Exipto. En De correctione rusticorum loita contra os costumes e crenzas supersticiosas de raíz prerromana ou céltica presentes entre os galaicos, e indirectamente pon en evidencia a persistencia daquela dos cultos prerromanos de raíces prehistóricas. Redactou breves Tratados dirixidos ao rei suevo Miro con títulos como: Fórmula da vida honesta; Rexeitamento da xactancia; Sobre a soberbia e Exhortación á Humildade. En 2023, o Consello da Cultura Galega, coordinado por Manuel Gago Mariño, reeditou Fórmula da vida honesta, contextualizando o documento contando con especialistas de referencia como Anselmo López Carreira, José Eduardo López Pereira, Xosé Antonio López Silva, e Rebecca Devlin entre outros. Segundo Gago Mariño:
A obra inclúe a edición latina do texto, a partir da tese de doutoramento de Laura Ranero Riestra, autora da edición latina, e a tradución ao galego, realizada por Xosé Antonio López Silva. Tamén exerceu un liderado moral sobre os bispos do reino suevo escribindo un opúsculo sobre a xenreira destinado ao bispo Vitimiro de Ourense.
Probablemente sexa súa a introdución en Portugal, e en tempos tamén en Galicia, da denominación dos días da semana polo sistema cristián de feiras e non polos nomes das divindades romanas.
Influencia sobre os visigodos e os francos
O seu labor tivo continuidade no reino visigodo. Isidoro de Sevilla ou Gregorio de Tours, mestres de visigodos e francos respectivamente, así como os Concilios de Toledo, considerárono, xa daquela santo, doutor e Pai da Igrexa. Cando o reis visigodos se converten ao cristianismo romano imitan o seu modelo.
A súa influencia sobre os bispos sevillanos Leandro e Isidoro despréndese con claridade do eloxio que lle dedicou Isidoro:
miniatura|250px|[[Hispania no século VI.]]
Foi precisamente na segunda metade do século VI en que se produce unha prolongada crise cando, tras o asasinato de Teudiselo en Hispalis (549), o pretendente Atanaxildo pide axuda ao basileus que ocupa a franxa meridional da península Ibérica.
Eloxiado polos seus contemporáneos Venancio Fortunato (Venantius Honorius Clementianus Fortunatus), bispo de Poitiers, e Gregorio, bispo de Tours.
Martiño, no seu modelo de sermón para corrxir os rústicos dos campos galegos, busca unha linguaxe simplificada, para uso dun público inculto, que Isidoro empregaría, ao contrario do seu irmán máis vello Leandro, o ano 589 na sesión de clausura do III Concilio de Toledo, pomposa peza destinada a seducir e fascinar a corte e non para proporcionar unha formación relixiosa elemental a un auditorio corrente.
Iconografía
Represéntase nun retablo de San Martiño Pinario cortando un piñeiro con ídolos pagáns, en alusión ó seu propósito de erradicar en Galicia o culto pagán ás árbores, ríos e pedras.
Obras
miniatura|300px|Túmulo de san Martiño de Dume, en [[Braga.]]
Teobaldo III de Champaña
miniatura| Selo de Teobaldo III de Champaña de 1198. É o primeiro conde de Champaña do que se ten evidencia de que tomou o sinal da barra como signo heráldico, aparecendo tanto no escudo do seu cabaleiro como no reverso do selo. Os selos de seu irmán e pai amosan escudos planos sen ningunha armadura, nin no anverso nin no reverso dos seus selos, aínda que se considera que o seu irmán [[Henrique II de Champaña, rei de Xerusalén, xa podería ter tomado ese sinal . ]] Teobaldo III de Champaña, nado o 13 de maio de 1179 e finado 24 de maio de 1201, foi conde de Champaña desde 1197 ata a súa morte en 1201, e foi o irmán máis novo de Henrique II de Champaña, rei de Xerusalén.
Traxectoria
Teobaldo era o fillo máis novo de Henrique I de Champaña e María de Francia e de Aquitania, filla de Luís VII de Francia e Leonor de Aquitania. Converteuse en conde de Champaña en 1197 trala morte do seu irmán máis vello Henrique II de Champaña, rei de Xerusalén. O 1 de xullo de 1199 Teobaldo casou con Branca de Navarra en Chartres. O 28 de novembro de 1199, varios nobres de Francia reuníronse na corte de Teobaldo para asistir a un torneo (concretamente no seu castelo de Ecry-sur-Aisne), incluído o predicador Foulques de Neuilly. Un ano antes, en 1198, o papa Inocencio III pedira a Cuarta Cruzada e os nobres reunidos na corte de Teobaldo decidiron "coller a cruz" e escolleron a Teobaldo como líder. Pero Teobaldo morreu o 24 de maio de 1201 e foi elixido novo caudillo Bonifacio I de Montferrat.
Teobaldo foi sucedido no condado de Champaña polo seu fillo póstumo, Teobaldo IV de Champaña. Branca recibiu os seus sete castelos en Épernay, Vertus, Sézanne, Chantemerle, Pont-sur-Seine, Nogent-sur-Seine e Méry-sur-Seine, e todas as dependencias destes castelos á morte do seu marido, e tamén se converteu en rexente nos próximos 21 anos. Tamén o seu fillo Teobaldo IV de Champaña converteuse en rei de Navarra tras a morte sen fillos de Sancho VII de Navarra.
Os Vidás, As Goás, Abadín
Os Vidás é un lugar da parroquia das Goás no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2015 tiña dous habitantes (un home e unha muller), un home máis ca en 2011.
Pedro Puy Fraga
Traxectoria
Fillo de Francisco Puy Muñoz e Rosario Fraga Iribarne, irmá de Manuel Fraga. Doutor en dereito, é profesor titular de Economía Aplicada na Universidade de Santiago de Compostela. Foi director xeral de Relacións Institucionais da Consellería de Presidencia e secretario da Comisión Mixta de Transferencias da Comisión Bilateral Administración Xeral do Estado-Comunidade Autónoma de Galicia. Foi conselleiro do Consello de Contas de Galicia entre os anos 2002 e 2005. Foi elixido deputado do Parlamento de Galicia nas autonómicas de 2009, actuando como voceiro de Economía do Grupo Popular e desde marzo de 2011 voceiro do Grupo Parlamentario Popular. Volveu ser elixido deputado nas autonómicas de 2012 e continuou como voceiro do Grupo Parlamentario Popular.
Paris Hilton
Hilton é bisneta de Conrad Hilton, fundador dos Hoteis Hilton, e criouse entre Nova York e Beverly Hills. Comezou unha carreira como modelo na adolescencia, cando asinou coa axencia de modelos neoiorquina Trump Model Management. A súa imaxe pública nocturna convertérona nunha habitual do xornalismo sensacionalista, e Hilton foi declarada a "It Girl líder de Nova York" en 2001. En 2003, o roubo dunha cinta sexual de 2001 co seu mozo Rick Salomon, logo estreada como 1 Night in Paris, catapultouna a unha fama global, e a serie de telerrealidade The Simple Life, en que aparecía coa tamén socialite Nicole Richie, comezou unha emisión de cinco anos con trece millóns de espectadores en FOX.
En 2004, Hilton publicou o libro Confessions of an Heiress, que se converteu nun best seller de The New York Times en 2005, apareceu no filme de terror A casa de cera, e en 2006, publicou o álbum Paris en todo o mundo; alcanzou o posto número seis do Billboard 200, con sinxelo de debut "Stars Are Blind", que rapidamente se fixo un éxito global. Hilton volveu á telerrealidade en 2008 coa franquía de Paris Hilton's My New BFF, en 2011 con The World According to Paris, e en 2018 con Hollywood Love Story. Outras aparicións na pantalla foron os filmes Raising Helen (2004), Repo! The Genetic Opera (2008), e The Bling Ring, de Sofia Coppola (2013), ademais dos documentais Paris, Not France (2008), Teenage Paparazzo (2010) e The American Meme (2018).
En 2012, Hilton debutou como DJ no Festival de Música Pop do Brasil, con mala recepción. Entre 2013 e 2017, tivo a residencia "Paris Hilton: Foam & Diamonds" na discoteca Amnesia de Ibiza, e segundo Time, converteuse na DJ feminina mellor pagada de 2014.
Considerada a influencia clave do renacemento do fenómeno "famoso por ser famoso" durante os primeiros anos do século XXI, Hilton é o exemplo de "celebutante": famoso non polo seu talento ou traballo, senón por unha riqueza e estilo de vida herdado. Aproveitou a súa fama nos medios para a promoción de perfumes e outras liñas; só a súa marca de perfumes proporciónalle máis de tres mil millóns en ingresos. Ademais dun Paris Hilton Beach Club Resort en Manila, hai cincuenta tendas Paris Hilton en todo o mundo e dezanove liñas de produto, como carteiras, reloxos, calzado e coidado do cabelo e a pel. Hilton gaña máis de dez millóns de dólares ao ano cos seus negocios, e en 2017 cobraba uns 300 000 dólares polas súas aparicións en clubs e eventos.
Impacto
En 2011, dous anos despois do aparente final do dominio de Hilton nos medios, a CNN declarou que ela transformara a fama "máis que calquera outra estrela moderna", en referencia á súa influencia no renacemento do fenómeno "famoso por ser famoso", e o seu liderado no xurdimento dun novo tipo de celebridade, cunha vida privada que se converteu nun foco sen precedente para o interese público. Considérase que creou a marca para esta caste de famosos, que se intensificou co posterior crecemento das redes sociais, e moldeou o que o estudoso Daniel J. Boorstin chamou "unha imaxe", que "non é simplemente unha marca rexistrada, un deseño, un slogan ou unha foto fácil de lembrar", senón "un perfil de personalidade creado deliberadamente dun individuo, unha institución, unha empresa, un produto ou un servizo". Paper Magazine chamou a Hilton "a nai da era dixital" nun artigo de 2018, explicando que ao longo da súa vida, "atraeu o mundo para que monitorizase todos os seus movementos... o seus cabelos loiros platino, os seus chándales rosas de veludo, a súa famosa colección de chihuahuas... e aínda así, Hilton non fixo nada que merecese a atención fóra de ser ela mesa. Agora, o invento de Hilton multiplicouse por millóns por toda internet. Todo o mundo tira selfies e presume da súa vida ante un público que obsesivamente segue, dá likes e comparte". Bert Marcus, director do documental The American Meme (2018), fíxose eco deste sentimento, remarcando que ela "puxo o camiño para crear unha marca e unha celebridade por ser ela mesma e converteuno nun fenómeno", mentres que o empresario e celebridade de Instagram The Fat Jew, un dos protagonistas centrais do documental, acredítaa como "inventora da forma en que o mundo pensa sobre influencia". A revista Galore nomeouna "a Raíña dos Negocios da Telerrealidade Orixinal" e mostrouna na súa Art Issue de 2017.
Nino Khurtsidze
Traxectoria
Campioa do mundo júnior feminina en 1993 e mais en 1995, tiña o título de mestre internacional (mixto) desde 1999. Gañou o campionato de Xeorxia mixto en 1998, e o campionato xeorxiano feminino cinco veces (1989, 1993, 2005, 2006 e 2013). Chegou a cuartos de final no campionato do mundo de xadrez feminino en dúas ocasións (2001 e 2006). En 2004 rematou segunda no Open de Essen (mixto), detrás do gran mestre internacional ruso Evgeny Shaposhnikov.
O 1 de outubro de 2016 estaba clasificada como o 51º xedrecista do mundo e a quinta de Xeorxia cunha clasificación Elo de 2415.
Competicións por equipo
Nino Khurtsidze representou a Xeorxia en cinco olimpíadas entre 1998 e 2012, gañando unha medalla de prata por equipo (en 2000), unha medalla de bronce por equipo (en 1998) e unha medalla de ouro individual en 2000. Igualmente participou en tres campionatos do mundo femininos por equipo (2007, 2011 e 2013), gañando a medalla de bronce por equipo en 2011.
(145452) 2005 RN43
Clasificación
O Centro de Planetas Menores (MPC) clasifícao coma un cubewano. Porén, dende que se sabe que este obxecto ten unha inclinación de 19,3° (e que non se sabe como adquiriu esta inclinación moderada), o programa Deep Ecliptic Survey (DES) clasifícao como un obxecto distante. Foi observado 119 veces, 13 delas en oposición; este obxecto foi recuperado en imaxes que nos retrotraen ata o ano 1954.
Terapia adxuvante
Unha terapia adxuvante é un tratamento para o cancro realizado como complemento á terapia primaria, principal ou inicial. Un exemplo de terapia adxuvante é o tratamento adicional xeralmente empregado trala cirurxía, na cal todas as doenzas detectables deben ser eliminadas, mais podendo permanecer un risco estatístico de recaída, debido a lesións ocultas.
Especial acústico Cadena 100
Especial acústico Cadena 100 é un EP da banda galega de rock Los Suaves. Foi publicado en 1995, baixo o selo Polygram.
Trátase dun disco de 3 cancións en acústico gravado na emisora Cadena 100.
Río Barbanza
O río Barbanza é un pequeno río da provincia da Coruña.
Descrición
Nalgunhas obras (como a Gran Enciclopedia Galega) o Barbanza aparece como un afluente do río Pedras. Porén, na bastante exhaustiva obra de Río Barxa e Rodríguez Lestegás, Os ríos galegos, o Barbanza é, sen dúbida, o río principal. A maiores debe terse en conta que, nos mapas onde o Pedras figura como curso principal, figura ao seu pé a localidade da Ponte Barbanza, o que mostra que o curso principal é o que aquí se mantén.
Fontes
Nace a unha altura de 540 m, no concello de Boiro, na aba do monte Xestoso, que forma parte da serra do Barbanza, na península do mesmo nome, que constitúe un espléndido horst granítico sobre o mar.
Percorrido
O Barbanza desenvolve un percorrido curto, con grande inclinación, no que forma cachóns e fervenzas, con estanques intermedios. Desemboca na Pobra do Caramiñal, preto do lugar de Pontes, sobre a ría de Arousa. A lonxitude total do río é de 12 km.
Roberto Arlt
Roberto Arlt, nado en Buenos Aires en 1900 e finado na mesma cidade en 1942, foi un novelista, dramaturgo e xornalista arxentino.
Traxectoria
Escribiu os seus primeiros relatos aos oitos anos, a pesar de ser expulsado da escola.
A súa primeira novela El juguete rabioso (1926) marca o comezo da novela urbana arxentina, pero vai ser con Los Siete locos (1929) e Los Lanzallamas (1931) cando rompa coa literatura do momento, cunha historia simple clama con violencia a necesidade da liberación pola acción
Manuel García Diéguez
Manuel García Diéguez, nado o 25 de novembro de 1871 e finado en Vilaza (Monterrei) o 28 de agosto de 1962, foi un militar e político galego. Foi o primeiro alcalde compostelán do franquismo, en xullo de 1936.
Carreira militar
Probablemente procedía da vila monterreiresa de Vilaza, onde abunda o apelido Diéguez e onde adoitou pasar os seus períodos de descanso ao longo da súa vida. Foi militar de profesión, alistándose coa data do 11 de marzo de 1894, cando contaba 22 anos de idade. Entre 1898 e 1900 cursou a súa capacitación como oficial na Academia de Infantaría de Toledo.
O seu primeiro destino, co ascenso ao grao de tenente 2º, obtívoo o 5 de abril de 1900 cara ao Rexemento de Zaragoza nº 12, con sede en Santiago de Compostela. O derradeiro día de 1903 tivo o ascenso a tenente 1º, permanecendo en Santiago ata setembro de 1909. Neste tempo foi un membro activo da chamada Sociedade Cooperativa Cívico-Militar da cidade, baixo a presidencia do político local Juan Varela-de Limia López. Esta primeira etapa compostelá finalizou co seu traslado en setembro do devandito ano ao Rexemento de Ceriñola nº 42, con base en Ourense, que ao pouco de chegar foi movilizado para participar na guerra de Melilla ata febreiro de 1910. Ao seu regreso, incorporouse de novo ao Rexemento de Ceriñola, que nese momento estaba en Pontevedra.
Tras obter un novo ascenso o 29 de setembro de 1910, neste caso ao grao de capitán, foi adscrito en outubro á Zona de Recrutamento de Coruña nº 50 con destino á Caixa de Recruta de Santiago, dando inicio así ao seu segundo período compostelán. Este traballo no proceso de alistamento da tropa apenas durou un ano, logo que a finais de novembro de 1911 foi incorporado outra vez ao Rexemento de Zaragoza nº 12, na mesma cidade, onde disfrutaría do seu período de servizo máis longo da súa carreira militar. Neste tempo, á parte das súas labores de instrutor da tropa, formou parte de diversos consellos de guerra, como por exemplo o que xulgou en decembro de 1911 a chamada matanza de Noia, sucedida o 24 de novembro do ano anterior, que foi o derradeiro motín de consumos producido en Galicia, na que participaron uns tres mil manifestantes.
En xaneiro de 1918 foi novamente trasladado, deixando Galicia. Neste caso foi ao Batallón de Cazadores Gomera-Hierro nº 23, con sede en San Sebastián de la Gomera. Porén, apenas seis meses despois regresou á península por permuta con outro capitán, incorporándose por segunda vez á Caixa de Recruta de Santiago nº 105. En 1919 este destino cambiou de denominación, pasando a ser a Caixa de Recruta de Santiago nº 97, dentro da Zona de Recrutamento de Coruña nº 42, onde permanecería ata setembro de 1924. Nesta data, sendo aínda capitán, obtivo un novo emprego no Somatén Armado da VIII Rexión Militar (Galicia), con sede na Coruña, onde se mantivo tras o seu ascenso a comandante, producido con data de 5 de xaneiro de 1925. O Somatén foi un corpo auxiliar do Exército de carácter parapolicial que, tradicionalmente, funcionou en Cataluña e no País Vasco, pero que a ditadura de Primo de Rivera estendeu a todas as rexións españolas por un real decreto do 23 de setembro de 1923, co cometido de manter a orde pública, inspirándose para a súa organización nas camisas negras italianas do fascismo mussoliniano. Porén, García Diéguez durou moi pouco neste posto, xa que a principios de marzo de 1925 foi declarado dispoñible para un novo destino en Galicia, o que se materializou a finais do mesmo mes co seu traslado á Caixa de Recruta de Allariz nº 104, dentro da Zona de Recrutamento de Ourense nº 65 , na que tomou posesión a finais de abril. En Allariz precisamente a súa filla María coñecería ao industrial de Valverde Benito Conde Conde, co que finalmente casou en Vilaza en decembro de 1927.
O seu paso por Ourense foi, novamente, breve, posto que en 1926 foi declarado excedente do Exército, adscrito á cidade de Pontevedra , pero mantendo a súa residencia en Santiago. Tras varios anos nesta situación, a finais de outubro de 1929 foi nomeado xefe local do novo Servizo Nacional de Educación Física, Cidadá e Premilitar (SNEFCP) da vila de Arzúa. O SNEFCP foi unha organización, creada na mesma ditadura de Primo de Rivera co obxectivo de adoutrinar militarmente aos mozos antes de chegaren ao servizo militar e de «mellorar a raza», que durou entre xaneiro de 1929 e xaneiro de 1931. Tras a caída de Primo de Rivera, este servizo disolveuse e García Diéguez foi declarado o día 4 excedente forzoso en situación de dispoñible da VIII Rexión militar. De feito, isto significou a súa baixa do Exército, porque coa chegada da Segunda República, separouse do servizo a un gran número de militares do antigo réxime.
A alcaldía compostelá
Durante o tempo da República, García Diéguez continuou residindo en Compostela. Ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 e triunfar o día 20 en Santiago, o alcalde compostelán Ánxel Casal entregou ao día seguinte o mando ao xefe do cuartel o Comandante José Bermúdez de Castro. Este á súa vez foi substituído o día 27 polo Tenente Coronel Luis Mariñas Gallego, quen a súa vez foi substituído o día 31 polo Coronel Francisco Judel.
O tenente coronel Luis Mariñas nomeou o día 28 unha xestora municipal baixo a presidencia de Manuel García Diéguez, quen ocupou a alcaldía compostelá ata que foi cesado o día 10 de outubro e substituído polo doutor José Puente Castro. Non obstante, a autoridade militar botouse atrás e no nomeamento dunha nova corporación municipal no día 23 xa non figuran o Dr. Puente nin Manuel García Diéguez.
Dun modo insospeitado, o 6 de novembro foi cesado Juan Varela de Limia e o comandante García Diéguez volveu tomar posesión do cargo de "Alcalde-Presidente da Comisión xestora desta cidade", que non abandonou ata a súa substitución o 15 de novembro de 1938 por Juan Gil-de Araujo Armada, marqués de Figueroa. Durante o seu mandato municipal, desenvolveuse unha "represión sistemática de todos os fieis á República", dando comezo ás depuracións e paseos, como a de Ánxel Casal e tantos outros.
Finou na súa casa de Vilaza (Monterrei) con 90 anos.
Vida persoal
Casou con Concepción Rivadulla Codesido, coa que tivo dúas fillas, Rosa (alcumada Tita) e María (Maruja). Adoitaba pasar longas tempadas coa familia nas súas posesións en Vilaza (Monterrei). Entre as súas afeccións estivo o xadrez, participando en competicións domésticas.
Megan Burns
Megan Georga Burns, nada o 25 de xuño de 1986 en Liverpool, Inglaterra, é unha cantante e actriz británica tamén coñecida como Betty Curse.
Traxectoria
Cando tiña tres anos, o seu pai déixaa xunto coa súa nai. Ós 11 anos é enviada pola súa avoa a clases de interpretación. Grazas a iso, foi quen de participar no filme Liam no ano 2000. Por esta actuación gañou o premio Marcello Mastroianni no Festival de Cine de Venecia por esta actuación. Danny Boyle viuna e fixo que interpretase a Hannah no filme 28 Days Later.
Condado de Norrbotten
esquerda|miniatura|250px O Condado de Norrbotten (Norrbottens län) é un condado ou län que se atopa na zona máis setentrional de Suecia. O condado fai fronteira cos condado de Condado de Västerbotten e o Golfo de Botnia. Tamén fai fronteira cos condados noruegueses de Nordland e Troms e coa Provincia de Laponia de Finlandia.
Política lingüística
Ademais do sueco, o saami, o Meänkieli, e o finés poden ser empregados nas axencias gobernamentais, cortes de xustiza e nas oficinas do concello. Tamén teñen presenza na ensinanza escolar.
O saami é cooficial a nivel local en Arjeplog, Gällivare, Jokkmokk e Kiruna. Ó mesmo tempo, o finés e o Meänkieli o son en Gällivare, Haparanda, Kiruna, Pajala e Övertorneå.
Concellos
Segundo os datos do censo do ano 2002.
Na provincia de Norrbotten: A Laponia Sueca:
Metotrexato
miniatura|240px|Metotrexato. O metotrexato tamén coñecido polas siglas MTX, é un fármaco análogo ó ácido fólico usado no tratamento do cancro e de doenzas autoinmunes como a artrite reumatoide e a psoríase. Produce efectos antiinflamatorios potentes a partir da inhibición enzimática, a diminución de distintos elementos metabólicos e a acumulación de adenosina tanto intracelular como extracelular.
Absorción
En adultos, a absorción oral de metotrexato parece ser dose dependente. A concentración plasmática máxima alcánzase tras unha ou dúas horas. A dose ≤ 200 mg/m2, é xeralmente ben absorbida, cunha biodispoñibilidade de preto do 80%. A absorción de doses maiores de 400 mg/m2 é significativamente menor, posiblemente debido a un efecto de saturación.
Distribución
O metotrexato compite cos folatos reducidos no transporte activo a través das membranas celulares mediante un sistema de transporte activo mediado por transportador. Con concentracións plasmáticas superiores a 100 micromolar, o mecanismo de transporte maioritario pasa a ser a difusión pasiva, mediante a cal se poden conseguir concentracións intracelulares efectivas. A súa unión a proteínas plasmáticas é de preto dun 50%. O metotrexato non atravesa a barreira hematoencefálica en cantidades terapéuticas.
Rodieiros, Boimorto
San Simón de Rodieiros é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Boimorto na comarca de Arzúa. Segundo o IGE en 2018 tiña 70 habitantes (36 homes e 34 mulleres) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 126 habitantes.
Eclesiasticamente pertence ao arciprestado de Sobrado.
miniatura|Rodieiros no [[Catastro de Ensenada (1752).]] miniatura|Rodieiros no [[Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz (1849). ]]
Herba dos bofes
A herba dos bofes ou pulmonaria (Pulmonaria officinalis) é unha planta herbácea perenne da familia das boraxináceas (Boraginaceae), de follas pecioladas e flores en acios. Atópase nos claros dos bosques, nas zonas avesías. Utilízase en forma de infusión para o tratamento da tose, bronquite e dores de gorxa e afonía, ademais ten poder antiinflamatorio xa que contén salicina.
Playas de Castellón Fútbol Sala
O Playas de Castellón Fútbol Sala é un equipo español de fútbol sala da cidade de Castelló de la Plana (Comunidade Valenciana). A vindeira tempada xogará na División de Prata da Liga Nacional de Fútbol Sala logo de descender na tempada 2010-11 da máxima categoría, na que levaba xogando 22 anos (desde a súa creación).
Herba dos bofes
O nome botánico Pulmonaria deriva do latín pulmo. Nos tempos da maxia simpatética, as follas ovais manchadas de P. officinalis representaban a enfermidades simbólicas, pulmóns ulcerados, e por iso utilízase para tratar infeccións pulmonares. En moitos idiomas o seu nome común está asociado ao pulmón, como no galego: herba dos bofes (pulmóns dos animais), no inglés "lungwort", e no alemán "lungenkraut". Noutras linguas da Europa do Leste, o nome común deriva dunha palabra para mel, por exemplo en ruso "medunitza" ou en polonés "miodunka".
Distribución e hábitat
Espállase polo centro e occidente de Europa en zonas húmidas de cavorcos, abas, bosques de ribeira, noiros de camiños, terreos hermos e en bosques. Na península ibérica está amplamente espallada por todo o territorio en zonas húmidas até os altos vales dos Pireneos e doutras montañas
Playas de Castellón Fútbol Sala
O equipo foi fundado en 1983 como Macer Fútbol Sala, club da empresa de azulexos Macer, e nos seus primeiros anos tiña a súa sede en Almassora. En 1993 trasladouse a Castelló de la Plana e cambiou o seu nome por Playas de Castellón. A mellor etapa do club tivo lugar a finais dos anos '90, cando gañou dúas Ligas españolas consecutivas (1999-00 e 2000-01) e un Campionato europeo de clubs.
Herba dos bofes
Distribución e hábitat
thumb|150px|Pulmonaria officinalis detalle das flores.
Principios activos
Mucílagos; poligalacturonanos, arabinogalactanos, ramnogalacturonanos. Flavonoides: rutósido, isoquercitrósido, quercitrinósido, astragalósido, e os seus aglucons (quercetol e kaempferol). Alantoína. Rosaponina. Ácidos fenólicos (ácido ascórbico, ácido silícico, sales de potasio e calcio. Taninos. Alcaloides pirrolizidínicos.
Playas de Castellón Fútbol Sala
Macer Fútbol Sala
En 1983 fundouse o Club Macer Fútbol Sala, un equipo de fútbol sala da empresa de azulexos Macer. Nun principio, o club estaba situado en Almassora e formouse con traballadores da empresa e veciños da cidade. Na tempada 1985-86, os castellonenses ingresaron na liga territorial, e tras varios ascensos chegaron á segunda categoría estatal na tempada 1987-88. Neses tempos chegou á presidencia o empresario Agustín Poyatos Mora, que logrou o ascenso á División de Honra da Liga Nacional de Fútbol Sala, acabada de crear.
Herba dos bofes
Virtudes
As partes aéreas da planta en floración apáñanse con fins medicinais (sumidades floridas e follas) cortándoas un pouco por riba do nivel do chan e se enxugan a unha temperatura non superior aos 45 °C.
Playas de Castellón Fútbol Sala
Macer Fútbol Sala
No seu debut, o club recibiu o nome de Keralite Macer e foi unha das revelacións da liga. O club de Almassora finalizou primeiro nas fases preliminares e chegou ata a final da liga, na que perdeu ante o Interviú Lloyd's. Unha tempada despois, Macer chegou ata as semifinais dos playoffs polo título.
Herba dos bofes
Virtudes
Úsase en forma de infusión para o tratamento da tose, tose ferina, bronquite e as dores de gorxa e rouquén. Ademais é sudorífica, antiinflamatoria e diurética. A decocción ao 10 % emprégase coma desinfectante, emoliente e antiinflamatoria de feridas.
Playas de Castellón Fútbol Sala
Playas de Castellón
A partir da tempada 1992-93, o club centrouos seus esforzos en atraer espectadores de toda a provincia de Castelló. Ese ano cambiou o seu nome polo de Bisontes de Alzamora e o 13 de maio de 1994 certificou o seu traslado á capital, Castelló de la Plana. En 1994 o club cambiou o seu nome por Playas de Castellón Fútbol Sala, trasladouse ao polideportivo Ciutat de Castelló, ampliou a súa carteira de patrocinadores e recibiu apoio do Concello e da Deputación de Castellón.
Cunha nova xestión deportiva, o club castellonense converteuse nunha das potencias da LNFS. Aínda que finalizou a liga regular de 1997 e 1999 no primeiro posto, o club levantino non conseguiu en todo ese tempo ningún título oficial. Nese tempo xurdiron xigadores como Vicente Mas "Vicentín", unha das primeiras estrelas internacionais españolas neste deporte.
Herba dos bofes
Virtudes
O cocemento dun bo feixe da planta deixando que ferva un cuarto de hora, tómase en catro cuncas ao día para facilitar a expectoración e fluidificar os esgarros.
Playas de Castellón Fútbol Sala
Playas de Castellón
Na tempada 1999-00, un Playas de Castellón liderado polo pívot brasileiro Edesio terminou líder a liga regular e conseguiu a súa primeira Liga alo vencer na final ao CLM Talavera. Un ano despois, os castellonenses reforzáronse cos mellores xogadores do desaparecido CLM Talavera e revalidaron o título de liga ante o Valencia Vijusa, co internacional español Javi Rodríguez como xogador máis destacado. A nivel internacional, Playas de Castellón gañou durante tres anos consecutivos a Copa da UEFA de fútbol sala, entre 2001 e 2003. Na tempada 2004-05, o club gañou a Supercopa de España.
Herba dos bofes
Virtudes
Tamén se recomenda nas diarreas, hemorroides e afeccións da vexiga urinaria.
Historia
Esta planta, como outras que medran no Centro e Occidente de Europa, non figuran nos escritos da antigüidade. A primeira noticia sobre ela dáa Mattioli na súa obra na edición de 1548.
Playas de Castellón Fútbol Sala
Playas de Castellón
A partir do ano 2006, Playas de Castellón viu reducido o seu presuposto e tivo que traspasar aos seus mellores xogadores. Na tempada 2006-07, o club non se clasificou para a fase final polo título por primeira vez na súa historia, e os seus resultados deportivos empeoraron. Finalmente, na tempada 2010-11 o club descendeu á División de Prata.
Herba dos bofes
Taxonomía
Pulmonaria longifolia foi descrita por (Bastard) Boreau e publicada en ''Fl. Centre France, ed. 3'' [Boreau] 2: 460. 1857
Número de cromosomas de Pulmonaria longifolia (Fam. Boraginaceae) e taxóns infraespecíficos: 2n=14
Pulmonaria; nome xenérico que deriva do latín pulmo. Nos tempos da maxia simpática, as follas ovais manchadas de P. officinalis representaban a enfermidades simbólicas, pulmóns ulcerados e, polo tanto, utilizábase para tratar infeccións pulmonares. En moitos idiomas o seu nome común está asociado ao pulmón, como en inglés "lungwort", en alemán "lungenkraut", ou en galego "herba dous bofos" (pulmóns dos animais). Noutras linguas da Europa do Leste, o nome común deriva dunha palabra para mel, e.x. en ruso "medunitza" e en polaco "miodunka".
longifolia: epíteto latíno que significa "con grandes follas"
Bardo
Os bardos da Galia (bardos), Bretaña (barz ou barth) e a Gran Bretaña (bard) constituían unha clase social con privilexios especiais. Continuou a existir en Irlanda (bard) e Escocia, onde na época medieval eran músicos itinerantes, empregados ás veces por un señor para o que compuñan euloxios (ou sátiras, chegado o caso). Hoxe só se pode falar de bardos propiamente en Gales, onde reviviron por mor de xogos florais, coñecidos como Eisteddfodau, que se recuperaron a partir de 1822. No Gales moderno, un bardd é un poeta que participou nunha Eisteddfod.
Os bardos foron idealizados durante o Romanticismo por autores como Walter Scott e polos celtistas. O termo acabou significando "poeta lírico" e aplicóuselle tanto a William Shakespeare como a Eduardo Pondal. Durante o século XX o termo perdeu esa connotación celtista e acabou designando a calquera poeta.
Lémures (mitoloxía)
Na mitoloxía romana, os lemures (lémures, en galego) ou larvae (larvas, en galego) eran os espectros ou espíritos da morte. Eran a versión maligna dos lares, ou deuses protectores da casa.
Algúns autores romanos aplicaban o nome de lémures para todos os espíritos da morte, e dividíanos en dúas clases: os lares, ou almas benevolentes da familia, que protexen a domus ou casa, e as larvae, ou inquietas e horribles almas de homes malvados. Pero a idea máis común era que os lémures e as larvas eran o mesmo. Dicíase que vagaban pola noite e que atormentaban e asustaban aos vivos.
Os días 9, 11 e 13 de maio, celebrábase a Lemuralia ou Lemuria, a festa dos lémures, na que se lles ofrecían fabas negras coa esperanza de facelas propicias; usábanse tamén ruídos fortes para escorrentalas.
Os lemuriformes (primates de Madagascar) foron chamados lemures polo naturalista Linneo polos seus grandes ollos, os seus hábitos nocturnos e polos sons tremendos que fan pola noite. Algunhas especies de lémures foron identificadas polas súas chamadas incluso antes de que fosen vistos individuos concretos. Linneo acuñou tamén o uso moderno da palabra larva para denotar o estadio de eiruga no ciclo vital dos insectos.
O Vilar, As Goás, Abadín
O Vilar é un lugar da parroquia das Goás no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2015 non tiña habitantes, ao igual ca en 2011.
Estación de Garga-Trasmonte
Garga-Trasmonte foi unha estación de Adif, situado no lugar de Garga, parroquia de Trasmonte e concello de Oroso, na provincia da Coruña. Estaba situada na liña Zamora-A Coruña e actualmente non presta servizos de pasaxeiros.
Grañanova, Meira, Meira
Grañanova é un lugar da parroquia de Meira no concello lugués de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 22 habitantes (13 homes e 9 mulleres).
Sendelle, Boimorto
Santa María de Sendelle é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Boimorto na comarca de Arzúa. Segundo o IGE en 2018 tiña 162 habitantes (83 homes e 79 mulleres) distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 248 habitantes.
O Tombiño, Cea, Vilagarcía de Arousa
O Tombiño é un lugar da parroquia de Cea no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Club Waterpolo Sevilla
O Club Waterpolo Sevilla é un club de wáter-polo que xoga e adestra na cidade de Sevilla, e que foi nado no ano 2000.
Na tempada 2007-08 acadou o ascenso á División de Honor de Wáter-polo. O xogador con máis partidos ao lombo do equipo foi Pedro Espinosa, sumando un total de 306 partidos co gorro do club.
Linguas gyalrong
As linguas gyalrong ou rgyalrong forman unha rama da familia lingüística sino-tibetana. Fálanse na provincia de Sichuan na República Popular da China.
Miguel Ferro Caaveiro
Miguel Ferro Caaveiro, nado contra 1740 en Santiago de Compostela, e finado na mesma cidade o 1 de xullo de 1807, foi un arquitecto galego.
Home da Ilustración, con amplos coñecementos en varias ramas do saber (arquitectura, debuxo, matemáticas, mecánica) e de gran capacidade de traballo, estaba preocupado, como todos os ilustrados, polo atraso económico e social de España.
Linguas gyalrong
Linguas
As linguas gyalrong son:
Miguel Ferro Caaveiro
O seu labor arquitectónico iniciouse, da man do seu pai, no estilo barroco, pero pronto entrou no mundo do neoclasicismo, seguindo as propostas da Real Academia de Belas Artes de San Fernando (pese á disputa que mantivo, non sendo el académico, con Melchor de Prado, que o era).
Linguas gyalrong
Clasificación
Clasificación: