cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Giorgio Agamben
O que queda de Auschwitz. O arquivo e a testemuña. Homo Sacer III
Nesta obra fala do problema das circunstancias históricas (materiais, técnicas, burocráticas, xurídicas...) nas que tivo lugar o exterminio dos xudeus pode considerarse hoxe suficientemente aclarado, grazas ás investigacións, cada vez mellores e máis amplas, que se dan cita neste eido. Pero a situación é moi distinta polo que fai o ó significado ético e político do exterminio e ata a propia compresión humana do sucedido; é dicir, no último caso un verdadeiro intento de comprensión global, senón que carecemos incluso de algo que nos permita acercarnos ó sentido e ás razóns do comportamento dos verdugos e das súas vítimas, cuxas palabras no seguen parecendo, un misterio. Entre o querer comprender demasiado apurado daqueles que dispoñen de explicacións para todo e a negativa a comprender dos sacralizadores a calquera prezo, esta obra opta por un terceiro camiño; trata de escoitar as voces das testemuñas, como a lagoa do intestimoniable, a presenza sen rostro que todo testemuño contén necesariamente, a daqueles que tocaron fondo, os musulmáns.
A figura intelectual de Agamben imponse a través do seus traballos de filosofía política, os seus numerosos libros e artigos testemuñan unha multiplicidade de intereses: a Lingüística, a Literatura medieval e renacentista, o Dereito, a Teoloxía e, en particular, a Estética. En cada un destes campos sabe combinar, xunto a unha exquisita erudición, a contextualización filolóxica e histórica de textos e autores coa análise conceptual precisa e novidosa.
Agamben non abandona a reflexión lingüística como unha maneira de construír unha ontoloxía do presente. Infanzia e storia articula unha teoría da historia e da experiencia de base benjaminiana (Agamben é director, a partir de 1979, da edición italiana das obras completas de Benjamin), con profundos lazos coa teoría lingüística que lle é contemporánea (Emile Benveniste, sobre todo). Infancia e historia é un “ensaio sobre a destrución da experiencia”.
Nas dúas obras anteriores de Agamben refléxanse dúas ideas principais:
No primeiro lugar, se hai un incremento do control político sobre as nosas vidas, este control xa non se desenvolve a través dos aparatos tradicionais de control e sometemento (a Xustiza, a policía etc., que supoñen a existencia dos individuos en tanto cidadáns) senón a través de mecanismos que despoxan previamente ós individuos de todo dereito ou etiqueta xurídica: a nutrición, os sistemas sanitarios (a mesma definición de “morte cerebral” é un dispositivo que fai dos corpos meros bancos de órganos), a eutanasia e o control da natalidade.
En segundo termo, existe un paradoxo xurídica que pode deixar ó suxeito dentro e fóra da lei ó mesmo tempo. Fóra da lei, deixa de ser un suxeito xurídico e transfórmase nunha mera existencia, unha “nuda vida”, tal e como os campos (de concentración e de exterminio) o demostran. Alí onde houbo existencia política habería agora nuda vida, que non sería senón a tradución moderna do homo sacer.
1315
Mortes
Historia ano a ano
Voo 006 de China Airlines
O voo 006 de China Airlines era un servizo diario sen escalas entre Taipei e Os Ánxeles. O 19 de febreiro de 1985 o Boeing 747SP que operaba a ruta estivo envolto nun contratempo tras o fallo do motor número 4, mentres voaba a 41 000 pés (12 500 m). O avión volcou e afundíuse 30 000 pés (9 100 m), experimentando altas velocidades e forzas g (uns 5g) antes de que o capitán fose capaz de recuperalo da caída en picado, e posteriormente foi desviado ao aeroporto internacional de San Francisco.
Accidente
O avión saíra de Taipei ás 16:22 hora local. O accidente ocorreu 10 horas despois. O Boeing 747SP-09 estaba a 560 km ao noroeste de San Francisco, a unha altura de cruceiro de 41 000 pés (12 500 m). A tripulación de mando estaba formada polo capitán Min-Yuan Ho, de 55 anos, o primeiro oficial Ju Yu Chang, de 53, o enxeñeiro de voo Kuo-Pin Wei, de 55, o capitán de reserva Chien-Yuan Liao, de 53, e o enxeñeiro de voo de reserva Shih Lung Su, de 41. O capitán Ho tiña unhas 15 500 horas de voo, o primeiro oficial tiña máis de 7 700 horas, e o enxeñeiro de voo unhas 15 500. O accidente ocorreu mentres a tripulación principal estaba na cabina de mando.
A secuencia comezou cunha perda de pulo no motor 4. Ese motor fallara dúas veces nos anteriores voos (mentres voaba a niveis de cruceiro FL 410 e 430). Neses casos o motor fora reiniciado despois de baixar de altura. A resposta de mantemento ás entradas do libro de resistro que indicaran os problemas incluíron a inspección do motor, drenaxe e substitución do filtro de combustible, inspección e substitución do controlador dos álabes, drenaxe de auga das sondas de Mach, e substitución doutros filtros. Ningunha desas accións arranxou o problema recorrente do motor 4.
O enxeñeiro de voo intentou recuperar a potencia do motor, pero non pechou a válvula de purga, como requiría o procedemento da lista de verificación. Despois de que o enxeñeiro de voo anunciase que o motor se apagara, o capitán instruíuno para reinicialo, e ordenou ao primeiro oficial que pedise autorización para un descenso de FL 410 (41 000 pés). Segundo o manual de voo, non é probable que o reinicio do motor non teña éxito por riba dos 30 000 pés (9 100 m). O intento fallou.
Mentres tanto, a velocidade continuou disminuíndo, e o piloto automático moveu o control de mando ata o seu máximo cara a esquerda de 23 graos. Cando a velocidade baixou aínda máis, o avión comezou a xirar cara a dereita, a pesar de que o piloto automático mantiña o xire ao límite máximo cara a esquerda. No momento no que o capitán desconectou o piloto automático, o avión xirara uns 60º cara a dereita e o nariz comezara a caer. Os aleróns e os spoilers de voo eran as únicas medidas dispoñibles para o piloto automático para manter o nivel das ás, xa que este non está conectado ao timón durante o voo normal. Para contrarrestar as forzas asimétricas creadas pola perda de pulo do motor 4, era esencial que o piloto movese manualmente o timón cara a esquerda. Porén, o capitán non usou o timón, nin antes nin despois de desconectar o piloto automático. O curso de voo descontrolado resultante aparece representado no diagrama da esquerda. miniatura|379x379px|Diagrama da caída do avión Cando o avión descendeu polo medio das nubes, a atención do capitán controuse no indicador de actitude que amosaba unha inclinación excesiva. Debido a que esa actitude é moi irregular, o capitán incorrectamente interpretou que os indicadores eran defectuosos. Sen ningunha referencia visual debido ás nubes e rexeitando a información dos indicadores de actitude, o capitán e o primeiro oficial desorientáronse espacialmente.
Só despois de atravesar a parte inferior do teito de nubes a 11 000 pés (3 400 m) o capitán foi capaz de orientarse e controlar o avión, nivelándoo aos 9 600 pés (2 900 m). Descenderan 30 000 pés (9 100 m) en menos de dous minutos e medio mentres a bordo se experimentaron forzas g superiores a 5g. A tripulación pensou que os catro motores se apagaran, pero a Xunta Nacional de Seguridade no Transporte atopou que só o número 4 fallara.
Despois de nivelarse os tres motores restantes entregaron a potencia normal. Un intento de reiniciar o motor 4 fixo que volvese a funcionar. A tripulación comezou a trepar e informou ao control de tráfico aéreo dunha "condición normal agora" continuando cara Os Ánxeles. Posteriormente decatáronse de que o tren de aterraxe principal interior estaba baixado e un dos sistemas hidráulicos do avión estaba baleiro. Como non tiñan suficiente combustible para chegar aos Ánxeles coa resistencia engadida do tren de aterraxe desviáronse a San Francisco. Declarouse entón unha emerxencia e voaron directamente cara o aeroporto internacional de San Francisco. O avión aterrou sen máis problemas.
Consecuencias
Houbo dous feridos graves a bordo: unha fractura e laceración dun pé, e unha distensión aguda nas costas que precisou dous días de hospitalización. O avión quedou seriamente danado polas excesivas forzas g. As ás quedaron permanentemente dobradas 5 cm cara arriba, o tren de aterraxe principal interior perdeu dúas portas do actuador, e os dous puntais interiores do tren principal quedaron colgando. A parte máis afectada foi a cola, onde se arrincaron grandes partes exteriores do estabilizador horizontal. Todo o elevador externo esquerdo se perdera xunto co seu actuador, que estaba accionado polo sistema hidráulico roto e drenado.
Tras realizar as reparación do aparello este regresou ao servizo o 25 de abril de 1985. Continuou voando case 12 anos, ata que foi arrendado á compañía irmá de China Airlines, Mandarin Airlines, o 1 de xaneiro de 1997, coa que voou diariamente durante ese ano. Mandarin entón enviouno ao aeroporto de Las Vegas-McCarran para ser almacenado. Dende abril de 2002 foi propiedade e estivo operado por unha organización relixiosa coñecida como Gospel to the Unreached Millions (GUM), encabezada por K. A. Paul, e fora bautizad como Global Peace One. O 17 de xullo de 2005 a FAA suspendeu o seu certificado de operación debido a un mantemento insuficiente. En maio de 2010 o avión estaba nun gran hangar no aeroporto de Tijuana en malas condicións.
China Airlines aínda opera o servizo entre Taipei e Os Ánxeles como Dynasty 006, utilizando o Boeing 747-400 ata finais de 2014 e despois usando o Boeing 777-300ER.
Life Without Buildings
Life Without Buildings foi unha banda escocesa de indie rock baseada en Glasgow. O grupo, formado no ano 1999, estaba composto principalmente por ex-estudantes da Escola de Arte de Glasgow. Inicialmente estivo formado por Will Bradley (batería), Chris Evans (baixo) e Robert Johnston (guitarra). A pintora Sue Tompkins (voces) uniuse posteriormente ese mesmo ano. As voces "faladas" de Sue finalmente convertéronse no atributo máis famoso de Life Without Buildings. Impresionado despois do seu primeiro concerto en Londres, o selo asociado a Rough Trade Tugboat Records pediu á banda gravar un sinxelo de estrea con eles.
En maio de 2007 publicouse un álbum ao vivo en Europa chamado Live at the Annandale Hotel, a través do selo Gargleblast Records. Posteriormente o disco foi editado en Norteamérica o mes de agosto polo selo Absolutely Kosher Records. Gravado en decembro de no hotel Annandale de Sydney, os membros da banda dixeron que non sabían que estaban sendo gravados, pero quedaron contentos co resultado final.
Francis Galton
thumb|right|Galton na década de 1850. Francis Galton, nado o 16 de febreiro de 1822 e finado o 17 de xaneiro de 1911, foi un intelectual británico que destacou en campos moi diversos, tales que a antropoloxía, a xeografía, a exploración, a meteoroloxía, a estatística ou a psicoloxía. Non tivo cátedras universitarias e realizou a maioría das súas investigacións de maneir independente. As súas múltiples contribucións recibiron recoñecemento formal cando, á idade de 87 anos, foi distinguido co título de sir. En 1901, foi, xunto con Karl Pearson e Walter Weldon, cofundador da revista científica Biometrika.
Benedito Calixto
Traxectoria
En 1883 obtivo unha bolsa que lle permitiu mudarse a París, onde ingresou na Academia Julian. Tivo como mestres a Camille Boulanger, Jules Lefebvre e Robert Fleury.
A maioría da súa obra está composta de paisaxes mariñas e temas de historia brasileira.
Djeca
Djeca é un filme bosníaco de 2012 dirixido por Aida Begić. O filme competiu na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2012 onde gañou o premio de Distinción especial. O filme foi escollido como candidato de Bosnia e Hercegovina para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 85ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Nicolas Sarkozy
Nicolas Sarkozy (nome completo: Nicolas Paul Stéphane Sarközy de Nagy-Bocsa; nome familiar: Sarko), nado en París o 28 de xaneiro de 1955, é un político francés. Foi presidente da República Francesa de maio de 2007 ata maio de 2012.
Foi presidente do partido conservador Unión por un Movemento Popular (UMP), ministro de Estado, ministro de Interior e de Administración do territorio, ministro de Facenda, ministro de Economía, deputado polo departamento dos Altos do Sena, deputado europeo, presidente do consello xeral dos Altos do Sena, cónsul de Neuilly-Sur-Seine e conselleiro municipal de Neuilly-Sur-Seine.
Infancia
Nicolas Sarkozy é fillo de Pál Sarkozy de Nagybocsa (Nagybócsai Sárközy Pál, en húngaro), nado en Budapest en 1928 no seo dunha familia pertencente á pequena aristocracia. O seu título nobiliario ten a súa orixe nunha concesión de 1628 do Emperador Fernando II, Rei de Bohemia e Hungría, devanceiro seu, distinguido nas guerras contra os turcos.
En 1944, coa chegada das tropas soviéticas, a familia Sarkozy sufriu a expropiación das súas propiedades e foi forzada a marchar ao exilio. Daquela comezou unha longa etapa de peregrinación por Europa, que os levaría a Austria e Alemaña, onde Pál coñecería un recrutador da Lexión estranxeira francesa.
Decidido a vivir unha grande aventura, enrolouse por un período de cinco anos iniciando a súa carreira militar en Alxeria. Porén esta viuse truncada cando foi declarado inútil para ser enviado á Guerra de Indochina, e en 1948 é desmobilizado en Marsella. Unha vez en Francia, trocou o seu nome cara a un dunha aparencia máis francesa, trocando Nagybócsai Sárközy Pál (en húngaro o nome vai ao final), polo máis recoñecible Paul Sarkozy de Nagy-Bocsa. Alí converteuse en publicitario, e en 1949 casou con Andrée Mallah, filla dun cirurxián de París de orixe sefardí, e que estudaba Dereito.
En 1952 naceu o primeiro fillo da parella, Guillaume, futuro director de empresas do sector téxtil. Tres anos máis tarde, en 1955, naceu Nicolas. En 1958 naceu François, o terceiro fillo, futuro pediatra e investigador en bioloxía.
Xuventude
Durante a infancia de Sarkozy, o seu pai negouse a darlle ningún tipo de axuda económica á familia de quen daquela era a súa dona, incluso cando acabara de fundar a súa propia axencia de publicidade, conseguindo grazas a ela unha gran fortuna. A familia de Sarkozy vivía nunha pequena casa do seu avó materno, Benedict Mallah, no 17th Arrondissement. Máis tarde a familia mudouse a Neuilly-sur-Seine, unha das comunas (concellos) da rexión da Île-de-France ao oeste do 17th Arrondissement xustamente na fronteira de París. Segundo Sarkozy, o seu avó materno foi para el unha maior influencia co seu pai, a quen case nunca vía. O seu avó, un xudeu sefardí de nacemento, orixinario de Salónica, daquela parte do Imperio Otomán (Actual Grecia), converteuse ao catolicismo ao casar coa avoa de Sarkozy, unha francesa católica de nacemento, polo que este foi criado na fe católica do seu fogar. Nicolas Sarkozy, como os seus irmáns, foi bautizado e é un católico practicante. Sarkozy dixo recentemente que un dos seus modelos a seguir foi o falecido Papa Xoán Paulo II.
Paul, o pai de Sarkozy, non ensinou nin a el nin aos seus irmáns a lingua húngara. Non existen evidencias de que se tratase de educar os irmáns de Sarkozy no transfondo cultural do seu pai.
Vida persoal
O 18 de outubro do 2007, o Elisio confirmou a separación de Sarkozy e da súa dona Cécilia tras longos meses de rumores públicos acerca deste desenlace. Segundo a súa avogada, Michele Cahen, presentouse ante un xuíz, quen lles outorgou o divorcio logo de 11 anos de matrimonio. A finais de 2007 comezou unha relación coa modelo e cantante Carla Bruni, coa que casou o 2 de febreiro de 2008.
Matrimonio por terceira vez
Tivo dous fillos do seu primeiro matrimonio e un fillo coa súa ex-esposa Cecilia Ciganer-Albéniz, da que se divorciou en outubro, logo de once anos de matrimonio. É, así mesmo, o primeiro Xefe de Estado que se divorcia en funcións.
Carla Bruni, 40 anos, tivo un fillo, Aurélien, nado en 2002, co profesor de filosofía Raphaël Enthoven. É filla dun rico industrial italiano. Reconverteuse con éxito en cantante logo de ter levado unha carreira internacional de manequín durante os anos noventa.
Vida laboral
No académico, Sarkozy é licenciado pola Universidade de París X Nanterre e exerceu de avogado. Tamén estudou no Instituto de Estudos Políticos de París (máis coñecido como «Ciencias Po»), onde recibiu o título.
Traxectoria política
Sarkozy comezou a súa carreira política aos 22 anos, cando foi elixido concelleiro da cidade de Neuilly-sur-Seine. Despois foi elixido alcalde e exerceu o seu cargo de 1983 a 2002. En 1988 conseguiu acta de deputado do Parlamento Francés. Dende 1993 ata 1995, foi ministro de Orzamentos e portavoz do Executivo no gabinete de Édouard Balladur.
Durante a maior parte do inicio da súa carreira, Sarkozy foi visto como un protexido de Jacques Chirac. Con todo, en 1995, distanciouse de Chirac e apoiou ao Primeiro Ministro Édouard Balladur para Presidente. Despois de que Chirac gañase as eleccións, Sarkozy perdeu a súa posición como ministro de Orzamentos e atopouse afastado dos círculos de poder. Dise que Chirac considerou a Sarkozy como un traidor por estar á beira de Balladur.
Carreira ministerial
miniatura|200px|Nicolas Sarkozy nun congreso da MEDEF No ano 2002, logo da súa reelección como Presidente da República Francesa, Jacques Chirac designou a Sarkozy como Ministro do Interior no gabinete de Primeiro Ministro Jean-Pierre Raffarin, a pesar da súa mutua desconfianza.
Despois da reorganización do gabinete o 31 de marzo do 2004, Sarkozy foi nomeado Ministro de Economía, Finanzas e Industria. Sarkozy aplicou unha política de liberalismo, pero con algunha intervención. En setembro do 2004, supervisou a redución dos accionistas do goberno en France Télécom do 50,4% ao 41%. Alcanzou un acordo segundo o cal a venda polo miúdo nas principais cadeas de Francia intentaría baixar os prezos ao detalle nunha media do 2%; o éxito desta medida é discutible, con estudos que suxiren que a diminución foi máis próxima ao 1%. Sarkozy evitou tomar unha decisión sobre o ISF (o imposto de solidariedade sobre a fortuna), que é considerado como un símbolo ideolóxico pola esquerda.
Dentro da UMP, continuaron as relacións tensas entre Sarkozy e Chirac ao coñecérense as intencións de Sarkozy de se converter no xefe do partido logo da dimisión de Alain Juppé. En novembro, logo das eleccións internas do partido, Sarkozy converteuse en líder da UMP, obtendo o 85% dos votos. Logo dun acordo con Chirac, dimitiu como ministro.
Despois de dimitir tamén como deputado, Sarkozy foi reelixido o 13 de marzo do 2005 na Asemblea Nacional.
Accedeu á carteira de Interior cando Francia afrontaba problemas de orde, sociais e públicos. A súa política de «resistencia contra o crime», que incrementou a presenza da policía nas rúas, foi apoiada por unha banda da poboación. Con todo, algúns sentiron que se vulneraban os dereitos civís e perdeu apoio entre as capas menos favorecidas da sociedade. Outra crítica era que as accións de Sarkozy eran máis un espectáculo ca algo realmente eficaz. Cara ao final do seu ministerio, as súas decisións fixeran del unha figura polémica en Francia.
No 2004, Sarkozy publicou un libro chamado A República, as relixións e a esperanza onde dicía que os mozos non deberían ser educados unicamente en valores segrares ou republicanos. Tamén avogou por reducir a separación Igrexa-Estado, incluíndo subsidios a mesquitas por parte do goberno para axudar aos clérigos musulmáns a ensinar valores franceses.
Presidencia
200px|miniatura|Nicolas Sarkozy nun mitin en [[Tolosa, Francia|Tolosa durante a campaña das eleccións francesas do 2007.]]
O 6 de maio de 2007 gañou as eleccións presidenciais, converténdose en Presidente da V República o 16 de maio , con François Fillon como Primeiro Ministro.
Unión Europea
Sarkozy viaxou a Berlín no seu primeiro día como presidente de Francia. Alí entrevistouse coa chanceler alemá, Angela Merkel. Ambos os dous mandatarios subliñaron a amizade franco xermana e o seu compromiso coa Unión Europea.
Durante o seu primeiro cumio do Consello da Unión Europea en xuño do 2007, Sarkozy participou activamente nas reunións que serviron para que se acadase un acordo entre os estados membros da Unión en torno ao Tratado de reforma institucional O 14 de xullo seguinte tropas dos 27 países da Unión Europea desfilaron xuntas por primeira vez nos Campos Elisios de París con motivo da festa nacional francesa nunha cerimonia encabezada por Sarkozy.
Metacomunidade
Unha metacomunidade ecolóxica é o conxunto de comunidades que están ligadas pola dispersión de múltiples especies e que pontencialmente poden interactuar entre si. O termo deriva do campo da ecoloxía de comunidades, que principalmente se ocupa de estudar os patróns de distribución das especies, a súa abundancia e as interaccións entre estas.
Hai catro marcos teóricos, ou modelos unificantes, que detallan procesos mecanísticos específicos prácticos para a predición de patróns de comunidades. Eses catro son os marcos da dinámica por parcelas, a ordenación de especies, a dinámica fonte-sumidoiro (ou efecto de masas) e o modelo neutral. O modelo de dinámica de parcelas describe a composición de especies en múltiples sitios, parcelas idénticas, como as illas, e enfatiza a capacidade de balance da colonización-competición. O modelo de ordenación de especies describe a variación en abundancia e composición dentro da metacomunidade que é por mor da respostas únicas dunha especie á heteroxeneidade ambiental, como que certa condición local poida favorecer a certas especies e non a outras. Este modelo representa as teorías clásicas da era centrada en nichos de G. Evelyn Hutchinson e Robert MacArthur. Os modelos de fontesumidoiro describen o marco no que a dispersión e a heteroxeneidade ambiental interactúan para determinar a abundancia e a composición rexional. Este marco é un derivado do termo ecolóxico de metapoboacións que describe a dinámica de fonte sumidoiro a niveis de poboacións. Finalmente, a perspectiva neutral describe un marco onde a abundancia de especies é esencialmente equivalente na súa competitividade e capacidade de dispersión, e a composición local e rexional e abundancia están determinados principalmente polos procesos demográficos estocásticos e a limitación de dispersión. O modelo neutral popularizouno recentemente Stephen P. Hubbell co traballo da teoría neutral unificada da biodiversidade e a bioxeografía.
Verne Troyer
Vernon Jay "Verne" Troyer, nado en 1 de xaneiro de 1969 en Sturgis (Míchigan) e finado o 21 de abril de 2018 nos Ánxeles (California), foi un actor, cómico e youtubeiro estadounidense. É especialmente recoñecido polo seu papel de Mini-Me na serie de filmes Austin Powers (1997–2002). Troyer tiña hipoplasia cartilaxe cabelo e media 81 cm de alto.
ETB HD
ETB HD é a canle en alta definición de Euskal Telebista, a televisión pública do País Vasco.
A implantación da televisión de alta definición, coñecida polas siglas en inglés "HD", desenvólvese en Euskal Telebista coa modificación dunha unidade móbil dotándoa de equipamento de alta definición; esta unidade móbil inaugurouse en novembro de 2011. Case en paralelo realizáronse os traballos de adecuación da área de control central e a instalación dunha nova canle de continuidade para realizar as emisións en alta definición.
A difusión da canle de HD, que manterá de base a emisión de ETB 1 complementándoa con todo aquel programa que se dispoña en alta definición en ETB 2, comezará as súas emisións cando estea dispoñible un segundo MUX de TDT, así como na plataforma Euskaltel.
A canle empezou as súas transmisións en probas no dial 00 de Euskaltel o 7 de abril de 2014 coa Euskal Herriko Itzulia.
Galería de imaxes de Nogueira de Ramuín
Galería de imaxes do concello de Nogueira de Ramuín na provincia de Ourense.
1317
Outros
Historia ano a ano
Galería de imaxes de Nogueira de Ramuín
Mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil
<Gallery> Ficheiro:Vista desde o Parador Santo Estevo, Luíntra, Nogueira de Ramuín.jpg|Vista desde o parador de Santo Estevo Ficheiro:Mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil, Nogueira de Ramuín, Galiza.jpg|Mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil Ficheiro:Mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil, Nogueira de Ramuín, Galiza 3.jpg|Claustro Grande ou da Portería. File:Mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil, Nogueira de Ramuín, Galiza 4.jpg|Fachada barroca do mosteiro acaroada á fachada da igrexa do século XVII en que aínda se conservan pegadas románicas </Gallery>
Kosmos 580
Kosmos 580 (Космос 580 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 64, foi un satélite artificial soviético lanzado o 22 de agosto de 1973 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 580 foi inxectado nunha órbita inicial de 518 km de apoxeo e 283 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92,1 minutos. Reentrou na atmosfera o 1 de abril de 1974.
Vicente Vázquez de Quiroga Queipo de Llano
Vicente Vázquez de Quiroga Queipo de Llano, vizconde de Espasantes, nado en Quiroga o 27 de xullo de 1827 e finado o 22 de maio de 1867, foi un político galego.
Solubilidade
dereita|200px A solubilidade é unha medida da capacidade dunha determinada substancia para disolverse nun líquido. Pode expresarse en moles por litro, en gramos por litro ou en porcentaxe de soluto; nalgunhas condicións pódese excedela, denominándose solución sobresaturada.
A substancia que se disolve chámase soluto e a substancia onde se disolva chámase disolvente. Non todas as substancias se disolven nun mesmo disolvente, por exemplo na auga disólvese o alcohol e o sal mentres que o aceite e a gasolina non se disolven.
Na solubilidade, o carácter polar ou apolar da substancia inflúe moito, xa que, debido a estes a substancia será máis ou menos soluble. Os compostos con menor solubilidade son os que presentan menor reactividade, como por exemplo as parafinas, os compostos aromáticos e os derivados haloxenados.
O termo solubilidade emprégase tanto para designar ao fenómeno cualitativo do proceso de disolución como para expresar cuantitativamente a concentración das solucións. A solubilidade dunha substancia depende da natureza do disolvente e do soluto, así como da temperatura e a presión do sistema, é dicir, da tendencia do sistema a alcanzar o valor máximo de entropía.
Alessio Baldovinetti
Traxectoria
En 1471 Alessio realizou importantes traballos para a igrexa de Santa Trinitá, primeiro pintou unha peza de altar da Virxe co neno acompañada de seis santos, logo unha serie de frescos baseados no Antigo Testamento que lle levou dezaseis anos rematar, en 1497 remata a serie, que contén moitos retratos de cidadáns florentinos influentes, pero só pequenos fragmentos se conservan hoxe.
Alessio redescubriu a arte do mosaico, e entre 1481 e 1483 reparou os mosaicos da igrexa de San Miniato.
Tamal
O tamal (do náhuatl tamalli) é un prato típico de México de orixe indíxena que se remonta a antes da conquista española. Posteriormente estendeuse ó Perú, Colombia e América central. Consiste nunha pasta de millo cocida con carne, vexetais, pementos, froitas, mollos e outros ingredientes. Elabórase envolto en follas de millo ou de bananeiro, e cócese en auga ou ó vapor. Poden ter sabor doce ou salgado.
Orixe
Existe probas de que as culturas predominantes en México que levaron o millo a outras culturas e rexións tamén levaron consigo pratos e formas de cociñalo millo. Como o tamal é un método sinxelo de cocción do millo, é posible que fose levado dende México a América Central e do Sur. Porén, segundo os arqueólogos Karl Taube, William Saturno e David Stuart, os tamais datan do ano -100. Eles atoparon referencias pictóricas no Mural de San Bartolo, en Petén, Guatemala. Aínda que os tamais puideron terse trasladado dun país a outro, non hai evidencia de cara onde foi a migración do mesmo.
Os tamais son descritos en México por frai Bernardino de Sahagún na súa Historia general de las cosas de Nueva España a comezos do século XVI.
Sahagún e outros autores fan referencia ó tamal non só como comida da xente común, senón dos nobres, dos sacerdotes en cerimonias especiais de xaxún.
A evidencia arqueolóxica amosa o tamal como parte da vida cotiá dalgunhas culturas de México na época prehispánica, ademais de usarse en rituais relixiosos, en ofrendas e tumbas. No caso dos maias, hai esculturas e pinturas dos períodos maias clásico e posclásico temperán.
Marinera
miniatura|250px|Marinera segundo Pancho Fierro. A marinera é un ritmo e un baile de parella solto, o máis coñecido da costa do Perú. O baile representa o asedio amoroso a unha muller por parte dun home e caracterízase polo uso de panos que van trazando figuras no ar mentres se baila, estes son normalmente en forma de oitos (8). Este é un baile mostra do mestizaxe hispano-amerindio-africano, entre outros.
A súa orixe atribúese a un baile colonial chamado zamacueca, que era moi popular no século XIX. De todos os xeitos, existen diversas teorías ou correntes sobre a súa orixe e evolución.
Denominación
A zamacueca, orixe da cueca chilena, chegou a Chile procedente do Perú entre 1824-1825, segundo o músico e compositor chileno da época, José Zapiola Cortés. Logo, cara ao final da guerra coa Confederación Perú-Boliviana (1839), xunto coas tropas chilenas do Exército Unido Restaurador, o baile volveu ao Perú co nome de "chilena", confundíndose en parte coa xa existente zamacueca, que permanecera no país e que aos poucos foi cambiando grazas aos novos ritmos desa época. Mentres que na costa norte do Perú o baile converteuse en algo simple, en Lima o baile estilizouse e tornouse moito máis en clase de bailes de salón.
Antes da guerra do Pacífico, o baile era coñecido con diversos nomes, como sinala Abelardo Gamarra Roldou no seu artigo El baile nacional do seu libro "Trazos de pluma", como, por exemplo, el baile del pañuelito, mozamala e zamacueca. Con todo, ata 1879, ano do inicio da guerra, o seu nome máis xeneralizado era "a chilena". Durante a época da guerra do Pacífico, a entón "chilena" foi rebautizada, por iniciativa do mesmo Gamarra, alcumado "El Tunante", como "Marinera", "baile de mariñeiría" ou "baile da Marinera", en homenaxe a Miguel Grau e á Mariña de Guerra do Perú. A primeira marinera composta por "El Tunante" foi escrita en marzo de 1879 e chamouse "La Antofagasta", porto boliviano ocupado por Chile neses días, segundo indica Julio Rojas Melgarejo.
A marinera, durante a guerra do Pacífico, brindou homenaxe a Miguel Grau e o seu barco monitor Huáscar da armada peruana, consagrándose definitivamente como "marinera ". Estivo tamén presente na guerra civil entre Nicolás de Piérola e Andrés Avelino Cáceres (alcumado "el brujo de los Andes") que terminou en 1895.
A primeira marinera composta para ser cantada e acompañada con piano creouse en 1893 co nome de "Concha de Perla", letra de José Alvarado "Alvaradito" e música de "El Tunante".
Orixe
Esisten varias hipóteses sobre as orixes da marinera sendo as máis nomeadas as correntes peruanista, hispanista e africanista: miniatura|220px|dereita|Parella bailando unha marinera norteña Esta corrente sostén que este baile é exclusivamente peruano. O historiador peruano Rómulo Cúneo Vidal indica que a zamacueca era unha danza de descanso, cuxo nome provén do quechua zawani, que significa baile do día de descanso e que zamiquiqui era o descanso campesiño logo dunha semana de traballo durante o Vicerreinado do Perú. As súas afirmacións apóianse nas escenas atopadas en huacos (pezas cerámicas producidas nos Andes centrales ou na costa do Perú) da cultura mochica e Inca onde o home ten a man na cintura e a muller a man nas costas e ambos sosteñen un bolso ou pano.
Segundo esta corrente a marinera estaría inspirada nos bailes vicerreinais de salón como o minueto, Cuadrilla, Rigodón, os que foron copiados pola servidume e logo o pobo. As melodías, os tons, a guitarra e o arpa conforman o achegue hispánico ao baile.
Os ritmos europeos como o "Fandango" e as "Cashuas" permitiron a creación da Sajuriana chilena, o Zambo venezolano, o Ceo ou cielito Gaucho rioplatense, o Tas-be mexicano, o Bambuco granadino, o Amor Fino ecuatoriano e o Toro Mata no Perú.
O arxentino Carlos Vega argumenta que a zamacueca nace en 1610 no barrio de Malambo, indicando que é unha danza de parella solta, picaresca e onde os bailaríns usan un pano na man. Esta sostén que a súa orixe é afroperuana posto que foron zambos e negros os principais danzantes recordando os bailes africanos. A denominación "Zamacueca" proviría de "Zamba clueca" onde a "zamba" (muller mestiza negro/amerindio) realiza movementos como unha galiña choca ("clueca") que puxo un ovo. O músico Nicomedes Santa Cruz indica que a denominación provén de "Samba" e "Cuque" dialecto do quimbundo que significa: "viña para empezar o lundú".
O costumista Fernando Romeu indica que o baile colonial chamado "Zamba" realizado por boceiras e mulatos é a nai da Zamacueca e avoa da Marinera. O investigador José Durand sustenta que a Zamacueca é a nai da Marinera.
Estilos
Segundo a localización esisten diferentes estilos e escolas de Marinera. Hai academias de baile de Marinera por todas partes do Perú, estas fan competicións entre elas con bastante frecuencia. A competición máis importante (Concurso Nacional de Marinera) é a que se fai durante o Festival Nacional de Marinera en Trujillo no mes de xaneiro.
Os tres estilos principais son a Marinera Limeña, a Marinera Norteña, e a Marinera Serrana. Ás veces a Marinera norteña é executada por un chalán (xinete) montado nun cabalo peruano de paso.
Marinera limeña
Esta Marinera é elegante e un pouco lenta en comparación con outras variantes. Esta danza pode interpretarse en tons musicais maiores ou menores. A marinera de contrapunto ou "canto de jarana" adoita constar de tres marineras, resbalosa e a continuación a fuga (pode ser máis dunha). Sendo un contrapunto de canto, a Marinera Limeña é improvisación pura, e é rica e complexa na súa execucion. En canto aos instrumentos con que se interpreta, atópanse hoxe a guitarra, o caixón e as palmas do público. Antigamente, a marinera na rexión de Lima interpretouse tamén con arpa e ocasionalmente bandurra ou laúde, en canto aos instrumentos de corda. En canto á percusión esta era enriquecida coa presenza do tamborete, instrumento coa aparencia dunha mesa (como pode verse na revista Mundial), do que lamentablemente non queda hoxe ningún exemplar. Este instrumento foi logo substituído polo Caixón.
Conclúese a marinera con a fuga, unha sorte de exaltación que finaliza o baile nunha forma moi alegre.
A marinera limeña ten un parámetro no seu canto e música, este canto foi levado ao baile ordenándoo por medio de amarres e cambios de sitios que os bailaríns deben cumprir con rigor.
Hoxe en día, a Marinera limeña parece facer sido ensombrecida pola Marinera norteña, debido ás súas calidades populares. Con todo, o baile aínda ten un pequeno número de admiradores que o bailan nas festividades de outubro ou durante o aniversario de Lima.
Marinera norteña
A Marinera norteña adoita chamarse tamén Marinera costeña, descoñécese a súa orixe exacta. Adquiriu características de bailes coloniais de nativos norteños e foi coñecida como marinera durante a independencia do Perú (1821).
Na marinera norteña o home baila con zapatos, en cambio a muller, que representa á campesiña, non os usa. Coa práctica constante as plantas dos pés curtense e endurecense e as mulleres poden bailar descalzas sobre chans irregulares, ásperos e quentes sen que isto afecte a calidade do baile, o que para elas é motivo de orgullo.
"A danzante de marinera debe presentarse na pista de baile vestindo os seus mellores traxes pero cos pés espidos, da mesma forma que o facían as campesiñas norteñas do século XIX."
"Estando obrigadas a bailar descalzas en calquera superficie sen mostrar ningunha incomodidade, as bailarinas profesionais deben practicar o suficiente para desenvolver callos grosos nas plantas dos seus pés."
A marinera no norte (departamentos de Lambayeque, La Liberdad, Piura e outros) é áxil, elegante, libre, alegre e espontánea, mostrando durante todo o baile un coloquio amoroso no cal a dama coquetea con picardía, astucia e intelixencia expresando a súa afectividad, mentres o home galantea, acompaña, axexa e conquista á súa parella. Esta mensaxe desenvólvese durante a execución do baile e é necesario que sexa cantada como no caso da "Limeña", aínda que tamén se pode bailar con banda de músicos. Trátase dun baile de contrapunto onde o home e a dama deberán demostrar a súa destreza e habilidade.
No referente ao vestido típico das damas debemos mencionar que non existen vestidos de marinera, senón máis ben as bailarinas deben lucir vestidos típicos dos pobos norteños que executan este estilo de marinera, iso si, bailando sempre cos pés descalzos. É inaceptable o uso de zapatillas, ballerinas ou calquera clase de calzado para a interpretación deste baile.
Nos homes é moi coñecido o típico traxe de chalán co seu poncho de fío e o seu chapeu (sombreiro) de palla de á ancha, pero tamén, nalgúns pobos do norte úsase o termo (traxe) de dril (tea) branco de costura simple, característica de toda a costa norte peruana. En canto ao calzado este debe ser negro e de vestir.
Marinera puneña
É unha danza de carácter carnavalesco; con movementos moi cadenciosos, danzadas unhas a continuación doutras.
A primeira, de características similares a outras marineras executadas ao longo do Perú pero orixinada na cidade de Puno, seguida dun huaiño (baile e música de orixe incaico) pandillero ou cuadrilla.
A Marinera Serrana
Esta marinera é típica das rexións altas e montañosas do Perú. Esta variante ten moitas influencias do Huaino. Xeralmente en ton menor, con movementos lentos, repítese dúas veces e termina en fuga de Huaino. Ten máis elementos de mixtura (Mestizaxe) tanto nos seus pasos como no vestiario e instrumentos, tales como Arequipa, Cajamarca, Ayacucho, Ancash. Todas teñen tanto semellanzas como diferenzas entre si, dependendo das influencias españolas e andinas de cada sector ou rexión.
Marinera con cabalo de paso
200px|miniatura|Baile de marinera con cabalo de paso en Ocaña O igual que a marinera de a pe a marinera con cabalo de paso busca na súa execución facerse con malgaste de graza, picardía e destreza. Pola súa banda, o cabalo de paso peruano é unha raza equina xurdida durante a Colonia no Perú, cuxos exemplares son adestrados para executar un trote peculiar.
Concursos de Marinera
Son moitos os concursos que se realizan o longo de todo o ano e en diversas cidades do Perú sendo o que realiza a asociación cultural Todas las Sangres desde 1987 na cidade de Lima o principal concurso de Marinera Norteña; evento este que é pioneiro en implantar novos mecanismos de cualificación e transparencia nos resultados, pero sen dúbida se algún destaca sobre todos os demais este é o que se realiza desde 1960 organizado polo club de fútbol Club Libertad de Trujillo, o longo da última semana do mes de xaneiro de todos os anos, na cidade de Trujillo, o chamado Concurso Nacional de Marinera, certame de fama internacional no que participan miles de parellas de baile achegados de todos os recunchos do Perú e do exterior. Este é sen dúbida un dos maiores eventos do folclore peruano, habendose consituido nun dos puntos máis sobresaíntes no calendario turístico do país, pódese dicir que este concurso é a meta final de todo cultor deste baile.
Steno bredanensis
miniatura|250px|Lámina de Steno perspicillatus (= S. bredanensis), de [[Frederick W. True|F. W. True (1858-1914).]]
Steno bredanensis é unha especie de cetáceo odontoceto da familia dos delfínidos, a única do xénero Steno,  que vive nas augas tropicais e subtropicais de todo o mundo.
Descrición
A especie foi descrita por primeira vez en 1828 polo naturalista francés Georges Cuvier, co nome de Delphinus bredanensis. na obra de Lesson ''Hist. Nat. Gen. Part. Mamm. Oiseaux'', 1: 206. Máis tarde reclasificouse no xénero Steno.
Etimoloxías
O nome do xénero Steno, creado por John Edward Gray en 1846, e do que esta especie é a única especie, provén do grego antigo στενός stenós, "estreito", aludindo ao seu aguzado bico, que é un diagnóstico característico da especie. O nome específico, bredanensis, dedicoullo Cuvier ao seu amigo o naturalista neerlandés Jakob van Breda, que acompañou ao francés en varias expedicións e despois estudou os seus escritos.
Sinónimos
Xénero:
Especie:
Nomes vulgares
Na bibliografía internacional a especie coñécese con nomes vulgares equivalentes a golfiño de dentes rugosos ou golfiño de fociño estreito.
Subespecies
A especie non ten subespecies recoñecidas.
Características
miniatura|150px|Saltando.
As principais características de Steno bredanensis son as seguintes:
Distribución e poboación
Pouco se sabe da súa área de distribución, e o mapa baséase nas escasas e dispersas observacións por unha zona moi ampla. Parece vivir en augas cálidas e temperadas, tropicais e subtropicais, de todo o planeta, con temperaturas superficiais que poden chegar aos 25 °C, aínda que parece evitar as augas superficiais e as correntes frías. Adoita nadar en augas profundas afastadas da costa, polo xeral máis alá da plataforma continental, salvo se estas se encontran próximas ás augus profundas, como sucede coas das illas oceánicas sen plataforma continental. Non parece ser abundante en ningún dos lugares onde se avistou. Nos últimos anos aumentaron as observacións sobre todo en torno as illas Hawai; os recentes avistamentos fronte as costas do Brasil suxiren unha distribución máis meridional no Atlántico. Parece que hai unha poboación permanente no Mediterráneo. En España é unha especie común pero relativamente puco abundante, prodúcíndose avistamientos nas aguas das illas Canarias durante todo o ano.
En Galicia
Aínda que nas escasas obras de referencia galegas sobre cetáceos non se menciona a presenza desta especie en aguas próximas a Galicia é moi probábel que así sexa, como o confirma o mapa da súa área de distribución, o feito de que a UICN informe de que é nativa de España, ou de que na Guía on line de los mamíferos de España, na web "Quedada natural", se afirma que «en España é unha especie común e relativamente abundante nas augas das illas Canarias».
1318
Mortes
Historia ano a ano
Steno bredanensis
Comportamento
É difícil de observar, xa que pode estar mergullado até 15 min, e os seus saltos non adoitan seren chamativos. Nada con rapidez, ás veces xusto debaixo da superficie, coa aleta dorsal e unha pequena parte do lombo claramente visíbeis. Ás veces acompaña aos barcos, sobre todo á popa da embarcación, aínda que non con tanta frecuencia como outros golfiños tropicais. Aliméntase fundamentalmente de peixes e cefalópodos. No hai datos sobre a época en que se reproducen, e aínda que é un dato que no se coñece cpn exactitude, crese que a xestación dura aproximadamente 12 meses. En cada parto as femias adoitan teren soamente unha cría.
Estado de conservación
En canto ao seu estado de conservación a UICN cualificouno en 1996 como sen datos suficientes, pero en 2008 como de risco baixo, LC (pouco preocupante), situación confirmada en 2012 e que se mantén na actualidade (2016), debido a que a especie está moi estendida e é moi abundante (con estimacións da poboación actual de ao redor de 150 000 individuos), e a que non se informou de que a súa poboación estea descendendo nin que se identificaran importantes ameazas sobre ela.
Pichia
Pichia (antes chamada cos sinónimos obsoletos Hansenula e Hyphopichia) é un xénero de lévedos da familia Saccharomycetaceae de células esféricas, elípticas ou oblongas acuminadas. Os Pichia adoitan ser teleomorfos, e forman ascósporas con forma de sombreiro, hemiesféricas ou redondas durante a reprodución sexual. Os anamorfos dalgunhas especies de Pichia clasificáronse como especies de Candida. A reprodución asexual é por xemación multilateral.
A lactosa non é fermentada nin asimilada por estas especies. O comportamento con respecto a outros carbohidratos depende da especie. Sempre asimilan o nitrato.
Coñécense máis de 100 especies deste xénero. Algunhas delas interfiren cos procesos de fermentación para a produción de alcohol. Na produción de viño, algunhas especies de Pichia poden xerar posibles defectos no viño. A maioría encóntrase en plantas en descomposición; algunhas viven en estreita simbiose con insectos, que viven en plantas en descomposición.
Algúns representantes de Pichia poden encontrarse no leite e queixo crus, como P. anomala (antes chamada Hansenula anomala). P. anomala combate o prexudicial mofo Aspergillus flavus, que contamina os alimentos como noces, millo e outros e produce aflatoxinas. Os investigadores do Servizo de Investigación Agrícola dos Estados Unidos atoparon que cando se trataban as árbores de pistacho con P. anomala, o crecemento de A. flavus quedaba inhibido nun 97%. Ademais de inhibir a A. flavus, o lévedo pode tamén axudar a protexer outros cultivos agrícolas de mofos prexudiciais que afectan ao sabor, textura, rendemento e seguridade das colleitas. En frotis de queixo madurado, a especie máis importante é P. membranifaciens que tamén aparece no queixo en crema. A formación dunha película é típica. Outro membro do xénero, P. pastoris, utilízase amplamente en bioloxía molecular e biotecnoloxía como un sistema de expresión. P. angusta antes chamada Hansenula polymorpha, é un organiso modelo para estudar as funcións dos peroxisomas e a súa bioloxía molecular subxacente.
Algunhas especies de Pichia (por exemplo, P. ohmeri) demostrouse clinicamenre que son patóxenas, ou, mellor, patóxenos oportunistas en persoas inmunocomprometidos.
ETB Sat
ETB Sat é unha canle de Euskal Telebista, a televisión pública do País Vasco, para a súa emisión en Europa.
Esta canle ten como obxectivo achegar a televisión e cultura vascas aos vascos de fóra da comunidade, tanto en España como en Europa, así como ao resto de cidadáns destas zonas.
Nesta canle sintetízanse a programación das dúas cadeas xeralistas (ETB 1 e ETB 2) que posúe a ETB.
ETB Sat pódese ver en toda España a través de Movistar+ no dial 143 desde o 18 de novembro de 2014 xunto a outras canles autonómicas de España.
Ariana Afghan Airlines
miniatura|Avións de Ariana Afghan Airlines no Aeroporto de Cabul Ariana Afghan Airlines é a principal liña aérea de Afganistán e serve como aeroliña de bandeira do país. A súa base de operacións é o Aeroporto Internacional de Cabul, desde onde opera os voos nacionais con Herat e Kandahar e as conexións internacionais que enlazan Afganistán coa India, Emiratos Árabes Unidos, Kuwait, Rusia, Arabia Saudita e Turquía. A aeroliña está na lista de aeroliñas que non poden operar na Unión Europea desde outubro de 2006.