cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio de Portugal de 1993
Os primeiros seis mantivéronse xuntos, pero os Williams e Schumacher tiñan nunha estratexia dunha única parada, a diferenza dos McLaren e Ferrari. Na volta 20, o motor de Senna explotou cando Alesi, Häkkinen e Schumacher entraron a boxes, Alesi perdeu ante ambos. Isto deixou a Prost por diante de Blundell, Hill, Häkkinen, Schumacher e Alesi. Schumacher pasou a Häkkinen na volta 25 e afastouse. Prost deteríase na volta 29, Schumacher reincorporaríase á fronte. Cando Hill tamén se detivo, Schumacher lideraba diante de Prost, Häkkinen, Hill, Alesi e Berger.
Na volta 33, Häkkinen estrelouse contra o muro na última curva. Tres voltas máis tarde, a suspensión de Berger fallou espectacularmente á saída do pitlane, enviándoo a través da recta principal, sendo case golpeado por un Footwork. Blundell chocou cando ía na sexta posición na volta 52 cando Prost comezou a acercarse a Schumacher. Con todo, o segundo posto foi suficiente para que Prost gañase o campionato, polo que o piloto francés non correu ningún risco. Patrese estaba quinto, pero se estrelou na volta 64. Schumacher tivo un pequeno fallo de encendido pero aínda así mantivo a súa vantaxe. Schumacher gañou seguido do novo Campión do Mundo Prost, Hill, Alesi, Wendlinger e Brundle.
Con só dúas carreiras máis por disputarse, Prost era o Campión do Mundo con 87 puntos, pero houbo unha batalla polo segundo lugar entre Hill, Senna e Schumacher. Hill era segundo con 62, Senna terceiro con 53 e Schumacher cuarto con 52. Detrás, Patrese era quinto con 20, Alesi sexto con 13, Brundle sétimo con 12 e Herbert oitavo con 11. No Campionato de Construtores, Williams foron os Campións do Mundo con 149 puntos, pero houbo unha batalla polo segundo lugar entre Benetton con 72 e McLaren con 60. Ferrari foi cuarto con 23.
Pseudocódigo
O pseudocódigo é unha serie de normas léxicas e gramaticais parecidas á maioría das linguaxes de programación, pero sen chegar á rixidez de sintaxe destas nin á fluidez da linguaxe coloquial. Isto permite codificar un programa con maior axilidade que en calquera linguaxe de programación, coa mesma validez semántica. Normalmente utilízase nas fases de análises ou deseño de Software, ou no estudo dun algoritmo. Forma parte das distintas ferramentas da enxeñaría do software.
Viño do Porto
miniatura|dereita|Copa de viño do Porto. O viño do Porto (portugués: vinho do porto), tamén coñecido simplemente como porto ou en inglés (entre outros idiomas, coma o castelán) como oporto, pertence ao xénero de viños coñecido como viños fortificados. Estes viños naceron nos séculos XVI e XVII, como produto da adición de brandy ao viño cando está en proceso de fermentación. Deste xeito conséguese a estabilización do viño, logrando un viño que resistía as variantes temperaturas e humidades do longo traxecto marítimo que o comercio da época impuña.
Pseudocódigo
O pseudocódigo describe un algoritmo utilizando unha mestura de frases en linguaxe común, instrucións de programación e palabras clave que definen as estruturas básicas. O seu obxectivo é permitir que o programador se centre nos aspectos lóxicos da solución a un problema.
Viño do Porto
Historia e características
O éxito deste tipo de viño en Gran Bretaña, levou ao establecemento de varias casas vinícolas de orixe británica en Portugal. Para o século XVIII, había un monopolio británico de facto sobre a produción de oporto. Este monopolio durou ata a fundación da Companhia Velha, que marcou o ingreso dos portugueses á produción e comercialización deste viño.
Pseudocódigo
Non sendo o pseudocódigo unha linguaxe formal, varía dun programador a outro, é dicir, non hai unha estrutura semántica nin arquitectura estándar. É unha ferramenta áxil para o estudo e deseño de aplicacións.
Deportivo Galicia
O Deportivo Galicia Fútbol Club foi un equipo de fútbol venezolano, fundado o 19 de setembro de 1960 en Caracas por emigrantes galegos.
Analoxía do reloxeiro
A analoxía do reloxeiro ou argumento do reloxeiro é un argumento teleolóxico que afirma, por medio dunha analoxía, que a existencia dun deseño implica a existencia dun deseñador. A analoxía establécese entre un reloxo (ou outro aparato complexo) e os sistemas naturais, como o corpo dos seres vivos ou o universo enteiro. Esta analoxía exerceu un importante papel en teoloxía natural e o "argumento a partir do deseño", onde foi utilizado para apoiar argumentos en favor da existencia de Deus e do deseño intelixente do universo, tanto no cristianismo coma no deísmo.
Pseudocódigo
Definición de datos do Pseudocódigo
A definición de datos dáse por suposta, sobre todo nas variables sinxelas, se se empregan formacións: pilas, colas, vectores ou rexistros pódense definir na cabeceira do algoritmo, e naturalmente cando empreguemos o pseudocódigo para definir estruturas de datos, esta parte desenvolverémola adecuadamente.
Analoxía do reloxeiro
Isaac Newton, entre outros líderes da revolución científica, incluíndo René Descartes, sostiña "que as leis físicas que el descubriu revelaban que a perfección mecánica do funcionamento do universo era similar a un reloxo, polo que o reloxeiro é Deus."
Pseudocódigo
Estruturas de control
Como se mencionou antes, cada autor usa o seu propio pseudocódigo coas súas respectivas convencións. Por exemplo, considere a instrución "Substitúa o valor da variable x polo valor da variable y". Algunhas das posibles sintaxes para indicar o anterior poderían ser:
Deportivo Galicia
O equipo, que xogaba con camisola branca e raias azuis, tivo a súa época dourada nos anos 1960 e 1970, durante os cales conquistou en catro ocasións o campionato de Primeira División e era un habitual da Copa Libertadores. Foi o único club venezolano cun título internacional, a Copa Simón Bolívar de 1971. Disputou durante décadas os seus partidos como local no Estadio Olímpico da UCV, utilizando logo tamén o Estadio Brígido Iriarte.
No 2002 cambiou a súa sede para a cidade de Maracay, no estado de Aragua, pasando a ser o seu nome Galicia de Aragua. Ese mesmo ano descendeu a segunda división, disolvéndose e sendo substituído polo Aragua Fútbol Club.
Pseudocódigo
Selectivas
A instrución selectiva realiza unha instrución de dúas posibles, segundo o cumprimento dunha condición P. miniatura|200px|Diagrama de fluxo que amosa o funcionamento da instrución condicional
A condición P é unha variable booleana ou unha función reducible a booleana. Se esta condición é certa execútase Instrucións1, se non é así, entón execútase Instrucións2.
Analoxía do reloxeiro
A publicación en 1859 da teoría de Charles Darwin da selección natural propuxo unha explicación da complexidade e a adaptación, o cal reflicte o consenso científico sobre as orixes da diversidade biolóxica. Para algúns, isto proporciona un contraargumento á analoxía do reloxeiro: por exemplo, o biólogo evolutivo Richard Dawkins fixo referencia á analoxía no seu libro de 1986 The Blind Watchmaker (O reloxeiro cego) dando a súa explicación da evolución. Outros, porén, consideran que a analoxía do reloxeiro é compatible coa creación evolutiva, e opinan que os dous conceptos non son mutuamente excluíntes. No século XIX, os deístas, que defendían a analoxía do reloxeiro, mantiñan que a teoría de Darwin concordaba co "principio do uniformismo, a idea de que todos os procesos no mundo ocorren agora igual que ocorreron no pasado" e que a evolución deísta "proporcionou unha armazón explicativa para entender a variación das especies nun universo mecánico."
Pseudocódigo
Selectivas
Tamén é común o uso dunha selección múltiple que equivale a aniñar varias funcións de selección.
Analoxía do reloxeiro
No caso dos Estados Unidos, a partir da década de 1960, os creacionistas revitalizaron versións do argumento para discutir así os conceptos de evolución e selección natural, e hobo un renovado interese no argumento do reloxeiro. A afirmación máis famosa deste argumento teleolóxico que usa a analoxía do reloxeiro fíxoa William Paley no seu libro de 1802 Natural Theology or Evidences of the Existence and Attributes of the Deity (Teoloxía natural ou probas da existencia e atributos da deidade).
Pseudocódigo
Selectivas
Neste caso hai unha serie de condicións que teñen que ser mutuamente excluíntes, se unha delas se cumpre as demais teñen que ser falsas necesariamente.
Analoxía do reloxeiro
Revolución científica
A revolución científica "alimentou unha crecente conciencia" de que "había leis universais da natureza en funcionamento que ordenaban o movemento do mundo e as súas partes." James K. A. Smith e Amos Yong escribiron que en "astronomía, a revolución copernicana referido ao heliocentrismo do sistema solar, as tres leis de Johannes Kepler (1571–1630) do movemento planetario, e a lei de Isaac Newton (1642–1727) da gravitación universal (leis da gravitación e do movemento, e nocións do espazo absoluto e o tempo) todos combinados para establecer as regularidades dos corpos terráqueos e celestes." Con este pano de fondo, os "deístas suxeriron que a analoxía do reloxeiro: igual que os reloxos son postos en movemento polos reloxeiros, despois do cal operan de acordo cos seus mecanismos preestablecidos, así que o mundo empezou con Deus como creador, despois do cal este e todas as súas partes operan de acordo coas súas leis naturais preestablecidas. Con estas leis en perfecto funcionamento, os eventos foron desenvolvéndose de acordo co plan prescribido." Para Isaac Newton, "o movemento regular dos planetas fai que sexa razoable crer na continuada existencia de Deus." Newton tamén sostiña a idea de que "como un reloxeiro, Deus estaba forzado a intervir no universo e axustar o mecanismo de cando en vez para asegurarse que continúa operando en bo funcionamento." Como Newton, René Descartes consideraba "o cosmos como unha gran máquina do tempo que funcionaba segundo leis fixadas, un reloxo creado e dado corda polo gran reloxeiro."
Pseudocódigo
Selectivas
Nesta estrutura, se Condición1 é certa, entón execútase só Instrucións1. En xeral, se Condición1 é verdadeira, entón só se executa Instrucións1
Deportivo Galicia
Historia
O seu primeiro título chegou xa ao ano seguinte, no que o Galicia, adestrado polo uruguaio Julio César Britos, derrotou na final disputada no Estadio Olímpico de Caracas ao Tiquire Flores por un global de 4-2. Ao ano seguinte participou por primeira vez na Copa Libertadores, quedando encadrado no grupo 3 xunto a Peñarol e Guaraní, e acabando na derradeira posición do grupo.
Pseudocódigo
Notas
Программа жобасының тілі
Analoxía do reloxeiro
William Paley
Os reloxos foron utilizados como exemplos de tecnoloxía complicada en discusións filosóficas. Por exemplo, Cicerón, Voltaire e René Descartes utilizaron reloxos en argumentos sobre o propósito. A analoxía do reloxeiro, como se describiu aquí, foi utilizada por Bernard le Bovier de Fontenelle en 1686, pero fíxose famosa coa formulación de William Paley.
Deportivo Galicia
Historia
Naquela época o equipo estaba formado principalmente por venezolanos, galegos, brasileiros e uruguaios. Entre os xogadores galegos que pasaron polo club están Pedro Castro, Chacho III, Carlos Torres, Lexo, Guillín ou Suso, mentres que polo banco pasaron Chao ou o propio Torres, ademais do arxentino radicado na Coruña Rafael Franco.
Despois do subcampionato de 1972 o Galicia gañou o seu derradeiro título de liga en 1974, ao derrotar na final ao Portuguesa FC. Tras iso conseguiu aínda tres subcampionatos máis en 1975, 1978 e 1979 e dúas novas Copas Venezuela, en 1979 e 1981.
Analoxía do reloxeiro
William Paley
Paley utilizou a analoxía do reloxeiro no seu libro Natural Theology, or Evidences of the Existence and Attributes of the Deity collected from the Appearances of Nature, publicado en 1802. Nel, Paley escribiu que se se encontra un reloxo de peto nun páramo, é moi razoable asumir que alguén o deixou alí e que foi feito por un reloxeiro, non por forzas naturais:
miniatura|[[William Paley]]
Deportivo Galicia
Historia
Disputou en nove ocasións a Copa Libertadores, aínda que nunca conseguiu pasar da primeira fase. As súas vitorias máis destacadas foron o 4-0 logrado contra o CD El Nacional do Ecuador, e o triunfo por 2-1 fronte ao Inter de Porto Alegre. En 1973 gañou o primeiro título internacional para un equipo venezolano, a Copa Simón Bolívar de 1971, na que derrotou na fina ao Atlético Nacional de Medellín, tras un partido de desempate xogado dous anos despois do comezo da competición.
Viño do Porto
Historia e características
O porto tinto faise a partir de uvas Tinta Roriz, Tinta Barroca, Touriga e Tinta Cão. O porto branco obtense das uvas Malvasía Dourada, Malvasía Fina, Gouveio e Rabigato.
Kosmos 311
Kosmos 311 (Космос 311 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 27, foi un satélite artificial soviético lanzado o 24 de novembro de 1969 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Analoxía do reloxeiro
William Paley
Paley seguiu argumentando que as complexas estruturas das cousas vivas e as salientables adaptacións de plantas e animais necesitaban da existencia dun deseñador. Cría que o mundo natural era a creación de Deus e mostraba a natureza dun creador. Segundo Paley, Deus deseñou coidadosamente "incluso aos máis humildes e insignificantes organismos" e todas as súas diminutas características (como as ás e as antenas das cadelas de frade). El cría, por tanto, que Deus debe coidar incluso máis pola humanidade.
Kosmos 311
Características
Kosmos 311 foi o vixésimo sétimo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o vixésimo quinto lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo e vixésimo terceiro membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Analoxía do reloxeiro
William Paley
Paley recoñeceu que hai grandes sufrimentos na natureza e que a natureza parece ser insensible á dor. A súa maneira de reconciliar iso coa súa crenza nun Deus benevolente era asumir que na vida hai máis pracer que dor.
Kosmos 311
Características
Kosmos 311 foi inxectado nunha órbita inicial de 496 km de apoxeo e 284 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92,3 minutos. Reentrou na atmosfera o 10 de marzo de 1970.
Analoxía do reloxeiro
Joseph Butler
William Paley explicou nas súas clases as obras de Joseph Butler e parece que construíu sobre os argumentos de deseño de Butler de 1736 a inferencia de existir un deseñador a partir das probas de deseño. Butler sinalou: "Como as múltiples aparencias de deseño e de causas finais na constitución do mundo proban que este é o traballo dunha mente intelixente ... As aparencias de deseño e de causas finais na constitución da natureza que realmente proban que este axente actuante é un deseñador intelixente... dez mil exemplos de deseño, non poden se non que probar [a existencia de] un deseñador.".
Jean-Jacques Rousseau
Rousseau tamén mencionou a hipótese do reloxeiro. Escribiu o seguinte no seu libro de 1762 o Emilio: "Eu son como un home que ve o funcionamento dun reloxo por primeira vez; nunca cansa de admirar o mecanismo, aínda que el non coñeza o uso do instrumento e nunca tivese visto a súa esfera. Non sei para o que é, di el, pero eu vexo que cada parte del está adecuada ao resto, admiro o traballador nos detalles do seu traballo, e estou bastante seguro de que todas estas rodas só funcionan en conxunto desta maneira para algún fin común que non podo percibir. Comparemos os fins especiais, os medios, as relacións ordenadas de cada tipo, despois escoitemos a voz interior do sentimento; qué mente sa pode rexeitar esta evidencia? A menos que os ollos estean cegados polo prexuízo, poden deixar de ver que a orde visible do universo proclama unha intelixencia suprema? Que sofismas deben xuntarse antes de que deixemos de entender a harmonía da existencia e a marabillosa cooperación de cada parte para o mantemento do resto?"
Patience and Prudence
Patience and Prudence é un EP da banda estadounidense de rock alternativo The Lemonheads, editado no ano 1991 polo selo Atlantic Records. Os temas "Gonna Get Along Without Ya Now" e "Step By Step" foron gravados enteiramente por Evan Dando, e nos outros dous participou Jesse Peretz que se encargou do baixo.
Proteína de transporte de membrana mitocondrial
As proteínas de transporte de membrana mitocondriais son proteínas que se encontran nas membranas das mitocondrias e que serven para transportar moléculas e outros factores como ións dento ou fóra do orgánulo. Algunhas das proteínas transportadoras transportan pequenos ións, como o Na+ ou o Ca2+, outras transportan pequenas moléculas como os ácidos orgánicos do ciclo de Krebs ou os nucleótidos ADP e ATP, e tamén hai transportadores que translocan moléculas máis grandes, como ácidos graxos ou proteínas.
Analoxía do reloxeiro
David Hume
A súa primeira obxección é que non temos a experiencia da construción do mundo. Hume salientou o feito de que cando dicimos que coñecemos a causa de algo, estamos derivando inducións a partir de experiencias previas de obxectos similares creados ou que temos visto nós mesmos como o propio obxecto é creado. Por exemplo, co reloxo, sabemos que tivo que ser creado por un reloxeiro porque podemos observar como o fabrican e comparalo coa fabricación doutros reloxos ou obxectos similares para deducir que son causas similares na súa creación. Porén, argumenta que non temos experiencia da creación do universo ou de calquera outra creación de universos para compararmos o noso propio universo e nunca a teremos; por tanto, sería ilóxico inferir que o noso universo foi creado por un deseñador intelixente da mesma maneira que o é un reloxo.
Campelo, Corvillón, A Merca
Campelo  é un lugar da parroquia de Corvillón no concello ourensán da Merca na comarca da Terra de Celanova. Tiña 11 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 7 mulleres.
Analoxía do reloxeiro
David Hume
A segunda crítica que ofrece Hume é sobre a propia forma do argumento como unha analoxía. Un argumento analóxico afirma que como o obxecto X (un reloxo) é como o obxecto Y (o universo) nun aspecto, ambos os dous son, por tanto, probablemente similares noutro aspecto oculto (a súa causa, ao seren creados por un deseñador intelixente). Sinala que para que un argumento desde a analoxía sexa exitoso, as dúas cousas que deben ser comparadas teñen que ter un número adecuado de semellanzas que son relevantes con respecto ao que son analoxizadas. Por exemplo, un gato e un león poden ser moi similares en moitos aspectos, mais só porque o león emite "ruxidos", non sería correcto inferir que un gato tamén "roxe": as semellanzas entre os dous obxectos non son similares dabondo e o grao de relevancia dos sons que fan non é o bastante relevante. Hume despois argumenta que o universo e un reloxo tampouco teñen suficiente relevancia ou estreitas semellanzas para inferir que ambos foron creados da mesma maneira. Por exemplo, o universo está feito de material natural orgánico, pero o reloxo está feito de materiais mecánicos artificiais metálicos. El afirma que no mesmo sentido, podería arguírse que o universo é máis análogo a algo máis orgánico como un vexetal (no cal podemos observar por nós mesmos que non necesita un 'deseñador' ou un 'reloxeiro' para ser creado). Aínda que admite que a analoxía dun universo e un vexetal parece ridícula, di que é igual de ridículo establecer a analoxía entre o universo e un reloxo.
Deportivo Galicia
Historia
En agosto de 1976 o equipo iniciou unha xira por España. Tras enfrontarse ao Real Oviedo e conquistar logo o Trofeo Bahía de Algeciras, viaxou a Galicia, onde participou no Trofeo Conde de Fenosa, xogando contra o Deportivo da Coruña e o Celta de Vigo en Riazor e perdendo ámbolos dous partidos. Despois de recibir unha homenaxe por parte do Galicia Gaiteira o equipo cambiou de provincia pechando a xira cunha vitoria fronte ao Ourense no Estadio do Couto (1-4). Non foi a única vez que o equipo de Caracas pisou a terra dos seus fundadores, pois en 1982 regresou para unha nova xira que iniciou contra o Lemos en Monforte, e que continuou por Alacant, Valladolid, Salamanca, Málaga e As Palmas.
Analoxía do reloxeiro
David Hume
A terceira crítica que formula Hume é que mesmo se o argumento proporciona realmente a proba da existencia dun deseñador; aínda non proporciona probas do tradicional Deus 'omnipotente' e 'benevolente' do teísmo cristián tradicional. Unha das principais asuncións do argumento de Paley é que 'similares efectos teñen similares causas'; ou que as máquinas (como o reloxo) e o universo teñen características similares de deseño e así ambos os dous teñen tamén a mesma causa da súa existencia: ambos deben ter un deseñador intelixente. Porén, Hume sinala que o que Paley non comprende é en que medida se estenden as 'causas similares': en que grao é similar a creación dun universo á creación dun reloxo. En vez disto, Paley chega directo á conclusión de que o seu deseñador do universo é o 'Deus' do cristianismo tradicional no que el cre. Porén, Hume colle a idea das 'causas similares' e indica algúns absurdos potenciais do lonxe ao que se pode levar a extensión da 'semellanza' destas causas se o argumento fose tomado máis alá para explicar isto. Un exemplo que el utiliza é como unha máquina ou un reloxo é xeralmente deseñado por un equipo de persoas en lugar de por unha soa persoa. Seguramente, se estamos facendo a analoxía entre os dous deste xeito, sinalaría que habería un grupo de deuses que creou o universo en vez dun só ser. Outro dos exemplos que el utilizou é que as máquinas complexas son xeralmente o resultado de moitos anos de ensaio e erro e cada nova máquina é unha versión mellorada da anterior. Ademais por analoxía de ambos, acaso non insinuaría que o universo podería tamén ser só un dos moitos 'ensaios' de Deus e que existen outros universos moito mellores por aí? Porén, se iso se tomase como certo, seguramente o 'creador' de todo iso non sería 'benevolente' e 'todopoderoso' se eles levasen a cabo o proceso de 'ensaio e erro' cando crearon o universo?
Hume tamén sinala que hai aínda a posibilidade de que o universo puidese ser creado por unha casualidade aleatoria pero aínda así mostrase evidencias de deseño, xa que o universo é eterno e tería un tempo infinito para converterse nun universo tan complexo e ordenado como o noso. El denominou isto 'hipótese epicúrea'. Argumentou que cando o universo foi inicialmente creado, o universo era aleatorio e caótico, pero se o universo é eterno, nun período ilimitado de tempo, as forzas naturais podían 'evolucionar' naturalmente por medio de partículas aleatorias que se xuntan co tempo no sistema incriblemente ordenado que podemos observar hoxe sen a necesidade de que teña que haber un deseñador intelixente como explicación.
Charles Darwin
miniatura|200px|[[Charles Darwin en 1880]]
A teoría evolutiva de Charles Darwin proporciona outra explicación ao 'deseño' que se observa nos seres vivos.
Cando Darwin completou os seus estudos de teoloxía no Christ's College, Cambridge en 1831, leu o libro de Paley Natural Theology e creu daquela que era unha proba racional da existencia de Deus, debido a que os seres vivos mostraban unha complexidade e estaban exquisitamente adaptados aos seus lugares nun mundo feliz.
Posteriormente, na viaxe do Beagle, Darwin encontrou que a natureza non era tan benévola, e que a distribución das especies non apoiaba a idea dunha creación divina. En 1838, pouco despois do seu regreso, Darwin concibiu a súa teoría de que a selección natural e non o deseño divino, era a mellor explicación do cambio gradual nas poboacións ao longo de moitas xeracións. Publicou a teoría en A orixe das especies en 1859, e en posteriores edicións, indicou as respostas que recibira:
A idea de que a natureza foi gobernada por leis era xa común, e en 1833, William Whewell como propoñente da teoloxía natural que Paley inspirara escribira que "con respecto ao mundo material, podemos polo menos ir máis lonxe; podemos percibir que os eventos non son producidos por interposicións illadas do Divino poder, exercidas en cada caso particular, senón polo establecemento de leis xerais." Darwin, que falou de "leis fixas" coincidiu con Whewell, escribindo na súa segunda edición de A orixe das especies:
No tempo en que Darwin publicou a súa teoría, os teólogos do cristianismo liberal estaban xa apoiando esas ideas, e ao final do século XIX, a súa visión modernista era predominante en teoloxía. En ciencia, a teoría da evolución que incorporaba a selección natural de Darwin chegou a ser completamente aceptada.
miniatura|Richard Dawkins
Richard Dawkins
No seu libro The Blind Watchmaker (O reloxeiro cego), Richard Dawkins argumenta que a analoxía do reloxeiro combina a complexidade que se observa nos organismos vivos que poden reproducirse por si mesmos (e poden causar que a súa complexidade aumente co tempo) coa complexidade de obxectos inanimados, incapaces de transmitir ningún cambio reprodutivo (como as moitas partes dun reloxo fabricado). A comparación vense abaixo debido a esta importante distinción.
Nun episodio da serie da BBC Horizon, tamén titulado The Blind Watchmaker, Dawkins describiu o argumento de Paley como "tan errado coma elegante". En ambos os contextos, di que Paley fai a mesma proposta incorrecta en canto á solución de certo problema, pero Dawkins non é irreverente con el. No seu ensaio The Big Bang, Steven Pinker discute o tratamento que fai Dawkins do argumento de Paley, e engade: "Os biólogos hoxe non están en desacordo coa formulación de Paley do problema. Só están en desacordo coa súa solución."
No seu libro The God Delusion, Dawkins argumenta que a vida foi o resultado de complexos procesos biolóxicos. Elabora o argumento de que a comparación da afortunada construción dun reloxo é errada porque os defensores da evolución non consideran que esta sexa "afortunada". En vez de falaren de fortuna ou sorte, consideran que a evolución da vida humana é o resultado de miles de millóns de anos de selección natural. Dawkins conclúe que a evolución é un xusto contendente para substituír a Deus no papel de reloxeiro.
Ademais, argumenta que a creación polo reloxeiro do reloxo implica que o reloxeiro debe ser máis complexo que o reloxo. O deseño faise desde arriba a abaixo, alguén ou algo máis complexo deseña algo menos complexo. Seguir a liña cara arriba demanda que o reloxo fose deseñado por un reloxeiro (necesariamente máis complexo), e o reloxeiro debe, pois, ser creado por un ser máis complexo ca el. Así a pregunta convértese en quen deseñou ao deseñador? Dawkins argumenta que: (a) esta liña continuaría ata o infinito, e (b) isto non explica nada.
A evolución, por outra parte, vai desde abaixo a arriba; explica como pode orixinarse máis complexidade gradualmente ao acumular ou combinar complexidades menores.
En resposta a esas afirmacións, Nathan Schneider escribiu, "Paley morreu décadas antes de que fose publicada A orixe das especies, e desde entón as súas ideas téñense posto tan repetidamente en oposición ás de Darwin que Richard Dawkins titulou un dos seus libros sobre evolución The Blind Watchmaker (O reloxeiro cego). Porén, un exame detido do propio pensamento de Paley revela un Deus que actúa por medio das leis da natureza, non alén delas como o deseñador dos modernos teóricos do deseño intelixente. Paley non poñía obxeccións a que as especies cambiasen co tempo. E só no clima de cultura de guerra cultural ou ideolóxica de hoxe non importa decatarse de que un dos antecesores da teoría do deseño intelixente podería sentirse perfectamente confortable coa evolución."
Uso do argumento polos creacionistas actuais
A inicios do século XX, a teoloxía modernista de alta crítica foi contestada nos Estados Unidos polos literalistas bíblicos, que fixeron campañas inicialmente exitosas contra a ensinanza da evolución e empezaron a autodenominarse creacionistas na década de 1920. Cando a ensinanza da evolución foi reintroducida nas escolas públicas na década de 1960, eles adoptaron a denominación de ciencia da creación cuxo concepto central era o deseño en termos similares aos do argumento de Paley. Esa idea foi despois redenominada deseño intelixente, que presenta a mesma analoxía como un argumento contra a evolución por selección natural sen afirmar explicitamente que o "deseñador intelixente" é Deus. O argumento desde a complexidade dos organismos biolóxicos era entón presentada co nome de argumento da complexidade irreducible, cuxo partidario máis notable foi Michael Behe, e, aproveitándose da xerga da teoría da información, o argumento da complexidade especificada, cuxo principal defensor foi William Dembski.
Deportivo Galicia
Historia
Con todo, os resultados non acompañaron ao equipo a partir dos anos 80, descendendo varias veces á Segunda División e atopándose con problemas económicos. Para o torneo Clausura 2002 o club mudouse a Maracay, no estado de Aragua e asumiu como sede o estadio Giuseppe Antonelli. Baixo o mando do uruguaio Carlos María Ravel, o novo cadro cambiou as súas cores branca e azul polo amarelo e o vermello acabou descendendo á Segunda. Rematada la tempada o club cambiou de nome e constituíuse o Aragua Fútbol Club, como unha nova entidade.
Analoxía do reloxeiro
Uso do argumento polos creacionistas actuais
A analoxía do reloxeiro foi referenciada en 2005 no famoso xuízo Kitzmiller contra o Distrito Escolar da Área de Dover. Durante ese xuízo, Paley foi mencionado varias veces. A testemuña experta da defensa John Haught sinalou que tanto o deseño intelixente coma a analoxía do reloxeiro son "reformulacións" do mesmo argumento teolóxico. O día 21 do xuízo, Mr. Harvey presentou unha versión moderna do argumento de Paley, substituíndo o reloxo por un teléfono móbil.
Na súa resolución, o xuíz afirmou que o uso do argumento do deseño polos partidarios do deseño intelixente "é simplemente unha repetición do argumento do reverendo William Paley aplicado ao nivel celular" e que o argumento do deseño é subxectivo.
Proteína de transporte de membrana mitocondrial
Exemplos de transportadores de pequenos ións
Exemplos de proteínas de transporte mitocondrial de ións son as seguintes:
Exemplos de transportadores de pequenas moléculas
Os transportadores mitocondriais ou carriers que transportan pequenas moléculas máis numerosos son os transportadores de ADP/ATP e fosfato. Outros transportan citrato, oxoglutarato, glutamato e outras moléculas dese tamaño.
Transportadores de proteínas
A maioría das proteínas mitocondriais proceden do citosol. As proteínas do citosol que entran nas mitocondrias fano utilizando o sistema de transporte do complexo TIM/TOM . Os complexos transportadores TIM22, TIM23 da membrana mitocondrial interna e o TOM da membrana mitocondrial externa teñen receptores para a proteína, un poro para translocalas e poden pasar as proteínas á matriz ou inserilas na membrana mitocondrial. De feito, os outros transportadores mitocondriais chegan ás mitocondrias utilizando os complexos TIM e TOM.
1868
Outros
Historia ano a ano
Tropas auxiliares romanas
miniatura|300px|Infantaría auxiliar romana cruzando un río, probablemente o [[río Danubio|Danubio, durante as Guerras dacias (101-106). Distínguense dos lexionarios pola forma dos seus escudos, ovalados en contraposición ós rectangulares dos lexionarios. Columna de Traxano, Roma.]]
As tropas auxiliares (do latín auxilia) eran unidades do exército romano compostas por soldados que non eran cidadáns romanos. O seu propósito principal era apoiar ás lexións romanas en combate, compostas en exclusiva por cidadáns romanos. Loitaron ó longo do Principado dende o ano -30 até o ano 284. O seu número flutuou durante o transcurso do Imperio, medrando de xeito gradual. Cara o ano 70, as tropas auxiliares contiñan o mesmo número de soldados de infantaría que as lexións, e ademais proveían ó exército romano da cabalería e de tropas especializadas como arqueiros ou cabalería lixeira, así como outros tipos de hostigadores. Contra o século II, as tropas auxiliares representaban preto de dous terzos da forza militar romana.
As tropas auxiliares eran polo xeral recrutadas de entre os peregrini; é dicir, dos habitantes das provincias do Imperio Romano que non eran cidadáns romanos (a meirande parte da poboación do Imperio durante os séculos I e II). Os auxiliares tamén se recrutaban de entre os bárbaros (en latín, barbari), que era o nome que recibían os habitantes de territorios non pertencentes ó Imperio.
Os auxiliares desenvolvéronse a partir de variados continxentes de tropas non itálicas, especialmente de cabalería, que loitaron na época da República de Roma en apoio das lexións, e que foron crecendo a partir do ano -200. O goberno da dinastía Xulio-Claudia supuxo a transformación destas levas temporais en exércitos permanentes cunha estrutura homoxénea, un equipamento estándar e unhas condicións de servizo estables, conseguindo que a finais do período non houbese grandes diferenzas entre lexionarios e a maioría dos auxiliares en canto a adestramento, equipamento ou capacidade militar.
Os rexementos auxiliares estacionábanse case sempre en provincias distintas da de procedencia. Os nomes dos rexementos de moitas unidades mantivéronse até finais do século IV, pero daquela, as unidades mudaran de tamaño, estrutura e calidade.
Hoyo de Manzanares
Hoyo de Manzanares é un municipio español da provincia e Comunidade de Madrid, situado ao noroeste de devandita Comunidade de Madrid xunto á vertente sur da Serra de Guadarrama.
O municipio está atravesado pola estrada M-618 que o comunica con Torrelodones e Colmenar Viejo e unha segunda estrada que ten consideración de Avenida a pesar de que sae do centro urbano conéctao coa Cidade Residencial La Berzosa, urbanización pertencente ao municipio e separada do centro urbano do mesmo xeito que a Urbanización Los Oteros, situada entre este municipio e Torrelodones.
Historia
Existen probas de ocupación antiga, como unha necrópole probablemente visigoda, pero non é até a Idade Media que a comarca empeza a aparecer en fontes documentais.
Tras a reconquista, a repoboación de Hoyo de Manzanares efectuouse con mouros granadinos e cristiáns palentinos e navarros. Esta reconquista (século XIII) supón probablemente a orixe recente de Hoyo de Manzanares. Cara a 1247 Hoyo de Manzanares estaba poboado por gandeiros segovianos. Debido aos continuos enfrontamentos entre segovianos e madrileños, o rei Afonso X o Sabio incorporou toda a comarca á coroa, co cal deu ao Real de Manzanares un carácter señorial e de reguengo a esta comarca. En canto ao nome do municipio hai que dicir que nas súas orixes coñecíase o municipio como El Oyo de Manzanares. Pasado os anos, ao redor do 1787 a localidade aparecía co nome do Hoyo de Manzanares” incorporando xa a “h”, nestes momentos xa tiña a categoría de Vila. A orixe deste topónimo, como o doutros “hoyos” ou “ollos” pode estar relacionado co termo árabe ‘’aaiun’’ (عيون, plural de عين, ‘’ayn’’) que significa “ollos” e, de modo simbólico, fontes ou mananciais, que tan abundantes son no termo municipal.
No século XV, Hoyo de Manzanares queda integrado nos bosques e montes do Pardo como vedado de caza, feito que supuxo unha redución da actividade gandeira e agrícola, actividades económicas principais da época.
esquerda|miniatura|Antiga igrexa parroquial do Rosario.
No período que comprenden os séculos XVI ao XVIII vólvese a producir un baleiro documental, xa que os arquivos existentes son destruídos no seu maior parte, ao invadir Madrid as tropas de Carlos de Austria, ocupando e saqueando os pobos da Serra.
Neste período Hoyo de Manzanares recibe o título de vila, momento no cal se independiza xurisdiccionalmente do Real de Manzanares, do que formaba parte até entón. O escudo municipal lembra esta antiga pertenza xa que conta entre os seus elementos o escudo dos Lasso de la Vega transmitido ao marqués de Santillana (Íñigo López de Mendoza y de la Vega). Outros municipios pertencentes a este antigo señorío conservan a mesma pegada nos seus escudos municipais, como El Boalo, Miraflores de la Sierra, Colmenar Viejo ou o mesmo Manzanares el Real. Xa no século XVIII o catastro do Marqués da Ensenada conserva algúns datos socioeconómicos desta época por exemplo, que no ano 1789 a poboación ascende a 400 veciños, o cal debe considerarse elevado naquel entón. O transporte da leña e o granito producidos en Hoyo de Manzanares con destino a Madrid, constituía a súa actividade económica por excelencia.
Durante este século, prodúcese a desamortización de Madoz, ocasionando en Hoyo de Manzanares un importante impacto social, xa que foi un dos municipios con maior superficie vendida a mans privadas, en forma de grandes leiras destinadas ao esparexemento e ás actividades cinexéticas. Por último, no século XX; a partir de 1947 a poboación experimenta un notable crecemento, debido en parte ao asentamento, no municipio, da Academia Militar de Enxeñeiros do Exército de Terra.
No edificio que hoxe forma parte das escolas municipais estableceuse tamén un hospital destinado a enfermidades respiratorias. A poboación segue aumentando, alimentada en gran medida pola chegada de novos veciños que ocupan as numerosas urbanizacións de nova construción. No que o terreo económico refírese, as tradicionais actividades de cantaría desaparecen, debido á prohibición de extraer pedra imposta polo Parque Rexional e na actualidade depende fundamentalmente do sector servizos.
Valores culturais
O patrimonio de Hoyo de Manzanares é natural e arquitectónico, este último dependente das casas de pedra que, aínda que reducidas debido ao crecemento urbanístico, constitúen a paisaxe urbana da vila. Varios edificios da Praza Cervantes (como a Casa de Cultura e as antigas escolas municipais, actualmente o centro de saúde) e da Praza Maior (o Concello, entre outros) están construídos en granito, como o resto das casas tradicionais do pobo e de moitas vilas construídas na primeira metade do século XX. Algúns edificios da Colonia Vindel, fundada por Marcelo Usera, o mesmo que promoveu a barriada do seu nome en Madrid, teñen un valor urbanístico. Existen unhas tumbas antropomórficas probablemente visigodas, o cemiterio municipal, no que, ademais dos veciños defuntos, xacen numerosos falecidos no antigo hospital e onde foron tamén enterrados os últimos fusilados do réxime franquista e, ademais, un cemiterio hebreo. O tres necrópole atópanse lindeiras o que resulta unha peculiaridade única.
O antigo hospital de tuberculosos é o escenario da novela "Pabellón de reposo" (1943) de Camilo José Cela, que debeu reporse dunha afección pulmonar en Hoyo de Manzanares entre 1931 e 1932.
No termo municipal de Hoyo de Manzanares existiron uns antigos decorados de cine, onde se rodaron, nas décadas do sesenta e setenta, numerosas películas, principalmente spaghetti westerns (entre eles, Por un puñado de dólares, Per qualche dollaro in più, O bo, o feo e o malo, e outras menos coñecidas como Tres homes bos, Antes llega la muerte, ¿Quién grita venganza?, Garringo, A furia dos sete magníficos, Land Raiders, Cando os revólveres mandan, etc.). Tamén se rodaron exteriores de Orgullo e Paixón e en decorados representando Chicago rodáronse Flamingo Bar ou Tempos de Chicago.
Na leira do Pendolero, o director de cine Carlos Saura situou a acción de dúas dos seus filmes máis coñecidos, Ana y los lobos (1972) e a súa continuación Mamá cumple cien años (1979). Algunhas secuencias dos 2 lados da cama tamén teñen como escenario o centro urbano de Hoyo de Manzanares.
Máis recentemente, os exteriores da serie de televisión El Internado, ródanse neste termo municipal, concretamente nas dependencias da Universidade Antonio de Nebrija.
Desde o ano 2003, toda a información política, cultural, municipal e deportiva está recollida nun xornal local: La Voz de Torrelodones e Hoyo de Manzanares, que se edita mensualmente.
Política
Até maio de 2009 o concello estaba constituído por 13 concelleiros de cinco grupos políticos diferentes. Tras as eleccións de 2007 o alcalde foi José Antonio Antolínez Sousa, do Partido Popular, pero tras unha moción de censura e unha serie de vicisitudes xudiciais, a alcaldía exerceuna Ramón Regueiras, do PIPH. Tras celebrarse as Eleccións Municipais do 22 de maio do 2011, a Alcaldía pasou a mans do Partido Popular con 8 concelleiros, sendo nomeado Alcalde José Ramón Regueiras García. Este partido mantívose no poder tamén en 2015, desde este ano a composición do pleno é a seguinte:
Transportes
Hoyo de Manzanares está comunicado con Torrelodones e Madrid por dúas liñas de autobús interurbanas, 611 e 611A que parten do centro urbano e en Madrid do intercambiador de Moncloa con frecuencias de entre 10 min e 1 h. Tamén está conectado con Colmenar Viejo pola liña 610. Todas estas liñas están operadas por Larrea S.A. por concesión do Consorcio Regional de Transportes de Madrid.
Carece de estación de tren, aínda que a uns 10 km atópase a estación de Torrelodones e a algo máis a estación de Mátalas de proximidade Madrid. A segunda está comunicada co pobo grazas á liña 611A de autobús e algunhas expedicións da 611.
Educación
En Hoyo de Manzanares hai 2 gardarías (1 privada que se chama babyplay e unha pública, os tajetes), 1 colexio público de educación infantil e primaria e 1 instituto de educación secundaria.
Existe así mesmo unha institución privada de ensino superior, a Universidade Antonio de Nebrija, e un Centro de Educación Ambiental, a aula Apícola Sierra de Hoyo.
Medio Ambiente
O termo municipal atópase, na súa totalidade, dentro do Parque Rexional da Conca Alta do Manzanares e da Reserva de Biosfera homónima.
Así mesmo, o municipio atópase adscrito á Rede de Municipios pola Aguia Imperial Ibérica.
Existe unha organización ambientalista independente, o Grupo Ecoloxista  El Alcornoque , dedicado á defensa do medio ambiente e a sensibilización.
Igualmente, hai un centro municipal de información turística que realiza actividades no medio natural e un centro privado de educación ambiental, o aula Apícola Sierra de Hoyo  centrado na interpretación dos usos tradicionais, particularmente a apicultura.
MAX Asia
Censura
A canle está suxeita ás leis de Singapur, país onde ten a súa sede e polo tanto ten que eliminar dos filmes algunhas escenas sexualmente explícitas, tampouco pode emitir en Vietnam diálogos ou escenas que o goberno considere contrarias ao comunismo, ao Partido Comunista Vietnamita ou que segundo el terxiverse a Guerra de Vietnam e non se poden emitir filmes sexualmente explícito nin de natureza extremadamente terrorífica.
Hoyo de Manzanares
Academia Militar e Campo de Tiro
Dentro do recinto militar levaron a cabo as últimas execucións do franquismo, sendo fusilados os membros do FRAP José Humberto Baena Alonso, Ramón García Sanz e José Luís Sánchez-Bravo Sollas.
Roberto Savio
Roberto Savio, nado en Roma, é un xornalista e doutor en Economía italiano nacionalizado arxentino. É co cofundador e secretario xeral de Media Watch Global. Foi un dos promotores do Foro Social Mundial; en 2010 coordinaba a Comisión de Comunicación do seu Consello Internacional.
O Rego do Chao, Mañón, Mañón
O Rego do Chao é un lugar da parroquia de Mañón no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Fuellas
Fuellas d'informazión d'o Consello d'a Fabla Aragonesa ou Fuellas (follas en aragonés) é a primeira e máis antiga revista realizada completamente en aragonés. É a publicación periódica non diaria máis antiga de Aragón, pois se edita desde 1978. É de publicación bimestral, con aproximadamente entre 20 e 32 páxinas por número. Céntrase na información de actualidade sobre o aragonés e a cultura realizada en aragonés: literatura, mostras, publicacións, política lingüística, textos populares, actividades etc. Admite recensións doutras publicacións, textos curtos de creación literaria e algúns traballos de investigación que se centren no léxico, a gramática ou outros aspectos do aragonés. O seu director é o filólogo Francho Nagore.
Corvillón, Corvillón, A Merca
Corvillón  é un lugar da parroquia de Corvillón no concello ourensán da Merca na comarca da Terra de Celanova. Tiña 82 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 42 eran homes e 40 mulleres.
Cultura popular
miniatura| Traxes populares [[Baviera|bávaros ]] A cultura popular é a cultura vernácula, propia dun pobo. Pode ser definida como calquera manifestación cultural (danza, música, festas, literatura, folclore, arte etc.) que o pobo produce e participa de forma activa.
Características
A cultura popular é o resultado dunha interacción continua entre persoas de determinadas rexións e recobre un complexo de padróns de comportamento e crenzas dun pobo. Naceu da adaptación do home ao ambiente onde vive e abrangue diversas areas de coñecemento: crenzas, artes, moral, linguaxe, ideas, hábitos, xogos, tradicións, usos e costumes, artesanatos, folclore etc.
É o que diferenza e clasifica un pobo, é o que dá o ton e a cor a unha dada sociedade e abrangue un modo de vida. Ao contrario da 'cultura culta', a cultura popular xorde das tradicións e costumes e é transmitida de xeración en xeración, principalmente, de forma oral. Desde un punto de vista da cultura popular contemporánea o contido da cultura popular é determinado en gran parte polas industrias que xeran o material cultural culto (ou de autor), como por exemplo as industrias do cinema, televisión e editoriais, como tamén os medios de comunicación. No entanto, a cultura popular non pode ser descrita como o produto conxunto desas industrias senón que sería o resultado destas.
Fontes
A cultura de masa ten múltiplas orixes. É alimentada principalmente polas industrias que teñen lucros a inventar e promover material cultural. Entre elas, encóntranse a industria da música popular, cinema, televisión, radio, ben como editoras de libros e xogos de computador.
Unha segunda fonte da cultura popular, moi diferente da primeira, é o folclore. Inclusivamente, no mundo preindustrial, a cultura de masa como hoxe é entendida non existía e cubría a súa función unha cultura folclórica. Esta camada anterior de cultura aínda persiste na nosa sociedade, por exemplo, en forma de anécdotas ou de rumores, que se espallan pola poboación de boca en boca, tal como sempre aconteceu.
Retroalimentación
Os produtores de cultura erudita son, obviamente, eles mesmos membros da sociedade popular. Ese feito xera frecuentemente unha retroalimentación, na medida en que a porción da cultura popular serve como unha alimentación da súa produción. Por exemplo, os estereotipos sobre os homosexuais presentes na cultura popular poden ter unha influencia importante nos filmes con personaxes homosexuais. Á súa vez, isto pode orixinar unha retroalimentación, propagando os estereotipos, eventualmente de forma esaxerada.
Manifestacións contemporáneas da cultura popular
Sen ansia de facer unha completa mostra de exemplos de manifestacións actuais de cultura popular cítanse aquí algunhas destacadas:
Mixed Up
Mixed Up é un álbum de remesturas da banda inglesa de rock gótico The Cure, editado o 20 de novembro de 1990 por Elektra Records. As cancións son remesturas dalgúns dos seus mellores éxitos.