cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Haunted House (filme de 1929)
The Haunted House tomou a animación da primeira curtametraxe da serie Silly Symphony, The Skeleton Dance, que foi estreada a comezos de 1929. The Haunted House foi a primeira animación de Mickey de temática de terror, seguida por The Gorilla Mystery (1930), The Mad Doctor (1933), Lonesome Ghosts (1937) e Runaway Brain (1995).
Pando, Pando, Becerreá
Pando é un lugar da parroquia de Pando no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres).
O Señorío, Churío, Irixoa
O Señorío é un lugar da parroquia de Churío no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 14 habitantes (6 homes e 8 mulleres).
The Right Time (canción de The Corrs)
"The Right Time" é o terceiro sinxelo da banda irlandesa de folk rock The Corrs sacado do seu álbum Forgiven, Not Forgotten. Foi lanzado ó mercado o 20 de maio de 1996.
Carbúnculo
O carbúnculo (tamén coñecido como carbuncho, solda ou ántrax, aínda este último termo é tamén sinónimo  de furunculose por Staphylococcus aureus)  é unha doenza contaxiosa, aguda e grave, que pode afectar a todos os homeotermos e entre eles ó home, causada por Bacillus anthracis, un bacilo grampositivo, anaeróbico facultativo e esporoxénico que se atopa no chan. A severidade do carbúnculo no home varía segundo o modo de contaxio e a velocidade do tratamento; o carbúnculo cutáneo, a manifestación máis común da doenza presenta unha mortalidade baixa. En troques, o carbúnculo pulmonar é letal na maioría dos casos. As esporas de B. anthracis investigáronse como axentes de guerra biolóxica, e foron empregadas nos ataques con carbúnculo nos Estados Unidos de 2001.
Etioloxía
O axente causante do carbúnculo é a bacteria Bacillus anthracis, un microorganismo esporoxénico que pode ficar no ambiente durante moitos anos. A célula é grande, entre 1 e 8 µm  en lonxitude, e 1 e 1,5 µm de ancho. As esporas teñen un tamaño de aproximadamente 1 µm µm. As esporas son moi resistentes; para a súa destrución, requírese a ebulición durante 10 minutos, o autoclave a 120 °C °C  ou o forno a 160 °C  durante 6 minutos. miniatura|Fotografía con microscopio electrónico do Bacillus anthracis no bazo dun mono. As bacterias, con forma de bastón, amósanse a carón dun [[Eritrocito|glóbulo vermello.]]
Reservorios
Existe un reservorio animal representado polos animais doentes ou os cadáveres de animais mortos polo proceso, e un reservorio extraanimal, telúrico e máis importante dende o punto de vista epidemiolóxico, integrado polos terreos contaminados a partir dos excrementos e secrecións dos animais doentes. Estes animais liberan grandes cantidades de bacterias polo sangue eliminado por boca, nariz e ano. En contacto co osíxeno ambiental, as bacterias esporulan e contaminan o terreo circundante onde poden pervivir durante décadas con plena capacidade xerminativa. Estas esporas presentes no chan poden pasar á súa forma vexetativa e multiplicarse se existen as condicións edafolóxicas e climáticas óptimas (terreos calcáreos ou alcalinos ricos en materia orgánica e unha temperatura entre 30 e 35 °C) transformándose así o terreo no que se coñece como «área incubadora». O organismo sobrevive nas capas superficiais do chan, normalmente até uns 6 cm de profundidade, polo cal non se adoitan atopar en terreos ben drenados e de uso intenso para a agricultura. miniatura|Fotografía con microscopio electrónico de esporas de Bacillus anthracis.
Mecanismo de transmisión
A transmisión en animais prodúcese normalmente por inxestión. Os herbívoros poden infectarse ó inxerir esporas vehiculadas en plantas e pasto ou beber auga con en suspensión. Os gromos adoitan producirse en épocas de choivas fortes, inundacións ou secas. Os carnívoros adóitanse infectar tras a inxestión de carne contaminada procedente de animais infectados, mentres que os preeiros e as moscas poden esparexer a doenza logo de alimentarse de refugallos e depositar pingas de vómito nas plantas. As picaduras por moscas tamén poden contribuír a espallar a doenza, aínda que este xeito de transmisión é máis raro.
En humanos pódese producir un contaxio cutáneo ó contactar con animais infectados ou os seus produtos contaminados (pelello, la e sangue), ben directamente pola súa manipulación ou indirectamente vehiculado por diversos insectos hematófagos. Este é o xeito máis corrente de transmisión. Asemade, é posible o contaxio tras inhalar esporas; este xeito de contaxio está asociado a procesos como curtir peles ou o tratamento da la. Tamén se pode producir o contaxio por inhalación, dixestivo tras consumir carne procedente de animais infectados; o consumo de leite non semella transmitir a doenza, e a transmisión de persoa a persoa é moi rara.
Existe distinta susceptibilidade á infección en función da especie afectada. As especies máis sensibles son os ruminantes, tanto salvaxes como domésticos, mentres que os carnívoros, súidos e equinos manifestan unha sensibilidade intermedia. Dentro desta sensibilidade intermedia podemos tamén incluír ó xénero humano. As aves son consideradas practicamente como refractarias á doenza, podendo este feito estar en relación coa súa alta temperatura corporal.
Esta doenza atópase diseminada por todo o mundo, sendo especialmente frecuente en certas rexións de África, Asia e Oriente medio e o sueste europeo.
Xosé Moreiras Santiso
Xosé Antonio Moreiras Santiso, nado en Vilela (Rodeiro) o 12 de marzo de 1939 e finado en Castelló de la Plana o 8 de abril de 1996, foi un frade e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Marcial Moreiras Dieguez de Vilela e de Julia Santiso. Cursou estudos eclesiásticos no Colexio dos xesuítas de Camposancos, o Seminario de Lugo, e fixo Teoloxía na Universidade Pontificia Comillas, con estancias na parroquia católica de Hovestadt (Alemaña), e estudou Maxisterio na Escola Normal de Santiago. Ordenouse sacerdote en 1963 e foi destinado a Galegos (Navia de Suarna) e Lodoso (Monterroso).
Foi elixido concelleiro en Monterroso nas primeiras eleccións democráticas e nomeado primeiro tenente de alcalde e concelleiro de cultura. En 1981 secularizouse e trasladouse a Castelló de la Plana, e tivo dous fillos.
Foi un dos fundadores de Alvarellos Editora e un dos conselleiros da revista Encrucillada. Colaborou en diversos medios de comunicación, e foi correspondente de A Nosa Terra.
Mar de Arafura
O mar de Arafura é un brazo pouco profundo do océano Pacífico que cobre a plataforma continental entre Australia e Nova Guinea.
Xeografía
O mar de Arafura está arrodeado, ao leste, polo estreito de Torres e a través del comunícase co mar de Coral; ao sur, polo golfo de Carpentaria; ao oeste, polo mar de Timor; e, ao noroeste, polo mar de Banda e o mar de Ceram. Cunha superficie duns 700.000 km2, ten unha lonxitude duns 1290 km e un ancho de 560 km e unha profundidade entre 50 e 80 m, aumentando cara ao oeste. Ao ser un mar tropical pouco profundo, as súas augas son propicias para a formación de ciclóns tropicais.
O mar atópase sobre a plataforma mariña de Arafura, parte da plataforma de Sahul. Durante a última era glacial ao ser moi baixo o nivel do mar, a plataforma de Arafura, o golfo de Carpentaria e o estreito de Torres formaban unha gran ponte de terra que conectaba Australia e Nova Guinea, facilitando a migración dos humanos desde Asia cara a Australia. Estas masas de terra combinadas reciben o nome de continente de Sahul.
É potencialmente un sitio adecuado para a pesca de demersais, animais que viven no fondo mariño. Posto que posúe un gran ecosistema mariño, no 2002, creouse o Foro experto dos mares de Arafura e Timor (polas súas siglas en inglés: ATSEF) para promover unha xestión sostible dos mesmos tanto desde un punto de vista económico como en canto do coidado do medio ambiente.
Delimitación da IHO
A máxima autoridade internacional en materia de delimitación de mares, a Organización Hidrográfica Internacional («International Hydrographic Organization, IHO), considera o mar de Arafura como un mar. Na súa publicación de referencia mundial, Limits of oceans and seas (Límites de océanos e mares, 3ª edición de 1953), asínalle o número de identificación 48h e defíneo do seguinte xeito:
Asante Kotoko Football Club
O Asante Kotoko FC é un equipo de fútbol da cidade de Kumasi, en Ghana, un dos máis laureados do país e de África. Segundo a IFFHS, foi o mellor equipo africano do século XX. Fundado en 1926, o equipo gañou o seu primeiro gran título en 1959 co campionato de liga. Dende entón o seu palmarés non parou de medrar até acadar os 21 títulos de liga que ten actualmente. Nas competicións continentais o Asante Kotoko ten feito grandes actuacións, disputando 7 finais da Liga de Campións da CAF, das que só gañou 2.
O club xoga os seus encontros como local no Baba Yara Stadium de Kumasi, no cal collen 40.000 seareiros.
A camisola, os pantalóns e as medias do primeiro equipamento son de cor vermella. Varios xogadores do Asante Kotoko teñen tido éxito en equipos europeos, como Anthony Yeboah, Samuel Kuffour ou Asamoah Gyan.
Sipoo
Sipoo (en sueco Sibbo) é un municipio de Finlandia situado na rexión de Uusimaa. En 2018 a súa poboación era de 20 364 habitantes. A superficie do termo municipal é de 698,60 km2, dos cales 358,98 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 59,96 hab./km².
O concello é bilingüe con minoría de falantes de sueco e maioría de falantes en finés.
Escola francesa liberal
A escola francesa liberal (tamén chamada a "escola optimista" ou "escola ortodoxa") é unha escola de pensamento económico do século XIX, formada en torno ao Collège de France e o Institut de France. O Journal des Économistes foi esencial na promoción das ideas desta escola. Como pensadores clave encóntranse Frédéric Bastiat, Jean-Baptiste Say, Destutt de Tracy e Gustave de Molinari. A escola defendeu integramente o libre comercio na forma de capitalismo laissez faire. Eran grandes opositores das ideas colectivistas, intervencionistas e proteccionistas.
A escola francesa liberal é, xunto cós antigos fisiócratas, a máis importante expresión histórica do liberalismo clásico en Francia. A escola francesa en ocasións é considerada como un antecesor ideolóxico á escola austríaca moderna.
Estadio Municipal de Balaídos
O Estadio Municipal de Balaídos (Abanca-Balaídos por motivos de patrocinio) é un estadio de fútbol situado na cidade de Vigo. É o estadio no que xoga como local o Real Club Celta de Vigo, equipo da Primeira división española.
Historia
O topónimo do lugar deriva de Abeladíos, facendo referencia a un lugar onde abondan as abeleiras. O estadio é obra do arquitecto Jenaro de la Fuente Álvarez e foi inaugurado o 30 de decembro de 1928 cun partido entre o Celta de Vigo e o Real Unión de Irún, no que gañou o Celta por 7-0. Entre 1967 e 1971 o concello levou a cabo unha reforma en profundidade unha por unha a tódalas bancadas, dándolle a configuración actual, salvo a banda de Río (que recibe o seu nome por estar sobre o río Lagares).
No ano 1969 realizouse unha remodelación para ampliar a zona de pé e asento baixo viseira nas bancadas de Marcador, Tribuna e Gol. O proxecto foi asinado polo arquitecto Antón Román Conde en colaboración coa empresa madrileña Construcciones Laminares S.L., dos arquitectos José Ruiz-Castillo y Ucelay e mais Ricardo Urgoiti, especializados nas láminas de formigón armado. Representou un grande desafío técnico xa que debía construírse en moi pouco tempo e a cuberta de formigón acadaba na lonxitude máxima os 16,5 metros.
Posteriormente foi remodelado con motivo da acollida do Mundial de Fútbol de 1982, na que se completa a remodelación anterior e reformase entre outras cousas a bancada de Río. Tamén se fixeron obras no campo en 2004 con motivo da primeira participación do Celta na súa historia na Liga de Campións, e adecuando o estadio á normativa da FIFA. Naquel momento o estadio tería unha capacidade de 31.800 espectadores.
A comezos da tempada 2012/13 acometeuse unha reforma para acondicionar o vetusto estadio, tapando o foso que circundaba o terreo de xogo e eliminando algunha das primeiras filas da bancada, nas que era moi mala a visibilidade, para eliminar os obstáculos entre o afeccionado e o terreo de xogo, emulando así os campos de xogo ingleses. Con esta remodelación a capacidade do estadio quedaría en pouco menos de 30.000 asentos.
En 2015 comezou unha reforma en todo o recinto, modernizando as bancadas de Tribuna e Río, renovando completamente a cuberta exterior e reconstruíndo os fondos achegándoos ó terreo de xogo. Trala inauguración da nova bancada de Marcador o 4 de xuño de 2023 con 6209 novas butacas, comezarase o proceso para a nova bancada de Gol, cunha estrutura semellante que levará ó Estadio de Balaídos a unha capacidade final que roldará os 27000 espectadores en 2026.
Partidos internacionais
Ao longo da historia acolleu diversos partidos internacionais da selección galega e enfrontamentos da selección española e a portuguesa.
O 2 de abril de 1933 acolleu o encontro España-Portugal (3-0). Antes do partido a galega Emilia Docet, miss España dese ano, saíu ao campo cun traxe típico portugués, acompañada doutras rapazas co traxe galego. Acadouse unha recadación de 130.000 pesetas. Os combinados peninsulares volveron enfrontarse o 26 de setembro de 1979 (1-1) e o 19 de xaneiro de 1994 (2-2).
O 27 de decembro de 2007 a selección galega enfrontouse ó Camerún, no terceiro partido da época contemporánea. Rematou con empate (1-1), os dous goles metidos de penalti, adiantándose primeiro Galicia, por medio de Xulio Álvarez no minuto 70, e empatando para Camerún Song, no minuto 87.
Mundial de Fútbol de 1982
O 14 de xuño de 1982 foi a primeira ocasión en que se celebrou en Galicia un encontro dunha Copa Mundial de Fútbol. Os participantes, Italia e Polonia, que ese día empataron a cero goles, serían, ao finalizar o campionato, gañador e terceiro clasificado respectivamente.
Xogáronse, en total, tres partidos:
Outros eventos
Amais de encontros deportivos, o estadio de Balaídos acolleu tamén diversas actuacións musicais.
O 29 de xullo de 1990 actuou Madonna ante 20.000 persoas, como parte da súa xira Blond Ambition Tour, con Siniestro Total como abreconcertos. A artista cantou varias cancións cunha camiseta do Celta. . En xullo de 1992 o festival Afroamérica trouxo durante dous días artistas como Tracy Chapman, B.B. King, Gilberto Gil, Willy DeVille, Dr. John, Celia Cruz con Tito Puente e Milton Nascimento. O 21 de agosto de 1992 a banda Dire Straits actuou ante 40.000 persoas. O 18 de xullo de 1998 tocaron The Rolling Stones, na xira Bridges to Babylon, ante 35.000 espectadores. O 21 de xullo de 2001 actuou Alejandro Sanz ante 15.000 persoas.
Foxo, Samarugo, Vilalba
Foxo é un lugar da parroquia de Samarugo, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
A Veiga, Pando, Becerreá
A Veiga é un lugar da parroquia de Pando no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Flavio Arriano
Lucio Flavio Arriano (en latín Lucius Flavius Arrianus), tamén coñecido como Arriano de Nicomedia, nado en Nicomedia, cara o 86 e finado en Atenas no 175, foi un historiador e filósofo grego do século II.
Traxectoria
Naceu na cidade costeira de Nicomedia (actual Izmit), a capital da provincia romana de Bitinia, no que actualmente é Turquía, a 70 km de Bizancio, a actual Istambul. Os seus traballos transmitíronnos a filosofía de Epicteto e as conquistas de Alexandre Magno. Non debe confundirse con Xenofonte, o xeneral e pensador ateniense do século -IV, cuxa obra máis coñecida se titula tamén Anábase.
Estudou filosofía en Epiro co filósofo estoico Epicteto, e escribiu para el as obras Manual de Epicteto e Disertacións, dous dos máis importantes escritos estoicos, e obra capital para coñecer as teorías do seu mestre, xa que, do mesmo xeito que Sócrates, Epicteto foi un conferenciante que non deixou escritos.
Ao acabar os seus estudos, entrou no exército como cabaleiro ao servizo de Adriano, xa que era cidadán romano, e serviu na Galia e na fronteira do Danubio. En 129 obtivo o nomeamento de cónsul, primeiro na Bética (Hispania) e en 130, pola súa brillante folla de servizos, foi nomeado procónsul (gobernador) de Capadocia e comandante das lexións romanas na fronteira con Armenia. Era excepcional para esa época que un grego conseguise tan alto rango militar. En 135, repeleu unha invasión de alanos ao organizar de forma magnífica as lexións e as tropas auxiliares á súa disposición, entre elas as lexións XII Fulminata e XV Apollinaris. Despregou os lexionarios en profundidade, apoiounos con lanzadores de xavelina, cos arqueiros a pé e con arqueiros dacabalo na retagarda, e derrotou o asalto dos alanos. Esta odisea describiuna na obra Plan de mobilización contra os alanos, que é un dos textos capitais para o coñecemento da táctica romana durante o Alto Imperio.
Interveu tamén nun recoñecemento en torno ao Ponto Euxino, que contou nunha narración tan pouco verídica como interesante, o Periplo do Ponto Euxino. Estas dúas obras e a Táctica foron escritas en latín.
Á morte do seu amigo e protector, o emperador romano Adriano, en 138, Arriano deixou Capadocia e trasladouse a Atenas, onde chegou a ser un cidadán importante e membro do Concilio. En 145 concedéronlle un posto honorífico de arconte. Aquí escribiu a maior e máis coñecida das súas obras, a Anábase alexandrina, onde recolleu as viaxes de Alexandre Magno, e polo seu estilo foi considerado un segundo Xenofonte, o coñecido discípulo de Sócrates. Ameno e instrutivo, reconstruíu a epopea do xenio bélico macedonio con paixón e narrouna con encanto, escribindo dunha forma realista. thumb|Alexandre Magno. Arriano era en calquera caso principalmente un historiador militar, e seguiu ao seu gran modelo (de quen gañou o seu alcume), o soldado-historiador breve e conciso Xenofonte. Ten pouco que dicir sobre a vida persoal de Alexandre, o seu papel na política grega ou as razóns polas que a campaña contra Persia foi lanzada en primeiro lugar. No entanto, o seu traballo dá conta razoabelmente da vida que levaba durante a campaña, e na súa avaliación persoal, oscila entre adulación e condena. Concede a vaidade do xeneral e a afección á bebida, pero absólveo dos crimes brutais dos que escritores posteriores o acusaron.
Arriano na súa vida cotiá falaría a koiné, ou 'grego común' dos períodos helenista e romano, pero como escritor, sentíase obrigado a seguir a opinión predominante de que os traballos graves deben ser compostos en «bo grego», é dicir, imitando tanto como fose posíbel a gramática e o estilo literario dos escritores atenienses do século -V. No seu caso, isto significou seguir o estilo ático de Xenofonte e Tucídides.
Escribiu tamén Historia índica, un relato da viaxe da frota de Alexandre desde a India ao Golfo Pérsico baixo o mando de Nearco, no que imitou o estilo literario de Heródoto.
Outra obra súa, o Cinexético, trata sobre a cría de cans de caza.
Ligazóns externas
thumb|Alexandri anabasis, 1575
Marcial Dorado
Marcial Dorado Baúlde, nado en Cambados o 2 de abril de 1950, é un empresario galego. Dende hai anos reside na Illa de Arousa, após ser condenado por contrabando e narcotráfico.
Traxectoria
Comezou a traballar para o contrabandista de tabaco Vicente Otero Pérez "Terito" como piloto de lanchas motoras de alta velocidade. A partir de aí desenvolveu unha ampla carreira profesional que o levou a ser propietario de terreos, estacións de servizo, adegas etcétera. Nos anos noventa foi detido e condenado por contrabando de tabaco. En 2003 foi detido pola orde do xuíz José Antonio Vázquez Taín pola súa implicación na introdución en Galicia a bordo do barco South Sea, de seis toneladas e media de cocaína, unha das maiores cantidades intervidas en Europa. Xulgado na Audiencia Nacional, foi condanado en 2009 a 10 anos de cárcere e ao pago de dúas multas de case 70 millóns de euros. Durante o proceso apreixáronlle propiedades vitivinícolas, case duascentas propiedades inmobiliarias, e contas en Suíza, Portugal e as Bahamas.
No momento de coñecerse a sentenza, xa estaba en prisión por outro asunto, o suborno a dous gardas civís durante a súa etapa de contrabandista de tabaco a finais dos anos 70, polo que fora condenado en 2006 a 2 anos e medio de cárcere, ingresando na prisión da Lama en 2007. En 2015 foi condenado pola Audiencia Nacional a outros 6 anos de prisión e a pagar 21 millóns de euros por un delito branqueo de capital, condena ratificada un ano despois polo Tribunal Supremo.
Amizade con Alberto Núñez Feijóo
En 2013 publicáronse fotos no xornal El País, onde aparecía navegando co que daquela era secretario xeral do Sergas, e posteriormente presidente da Xunta de Galicia, Alberto Núñez Feijóo, e que xeraría un posterior debate político en Galicia. En 2020 concedeu unha entrevista a Jordi Évole, na que falou sobre a súa amizade con Feijóo. A entrevista provocou que toda a oposición en Galicia pedise explicacións ao presidente, ao que acusaron de mentir cando se escudou en que non era unha relación estreita, mentres que Dorado afirma o contrario.
Canon Sportif de Yaoundé
O Canon Sportif de Yaoundé (ou Canon Yaoundé) é un club de fútbol da capital do Camerún, Yaoundé, fundado en 1930. A época mais salientable da institución foi nos anos 70 e 80, nos que o equipo acadou 3 veces o campionato de África e a maior parte dos seus títulos nacionais de liga.
O Canon xoga os seus encontros como local no Stade Ahmadou Ahidjo, que ten capacidade para acoller 38.509 persoas nas súas bancadas.
As cores do Canon son o verde e o vermello. O traxe titular é verde coas medias vermellas. Xogadores como François Omam-Biyik, Thomas N'Kono, Jacques Songo'o, Marc-Vivien Foé ou Raymond Kalla teñen defendido esas cores no Canon Yaoundé.
Certines
Certines é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Wavre
miniatura|300px|Localización do municipio, no distrito e na provincia Wavre (en valón: Wåve, en neerlandés: Waver, localmente Aufe) é unha cidade francófona e un municipio de Bélxica localizado no distrito de Nivelles, provincia do Brabante Valón, da que é a súa capital.
Vera Hatz
Traxectoria
Logo dos seus primeiros estudos en Hamburgo e en Jena, en 1945 establece contacto co profesor Walter Hävernick, que resultará crucial na súa carreira posterior. Con el naceu o seu interese pola moeda dos séculos X e XI e baixo a súa dirección doutorouse en 1951 na Universidade de Hamburgo cunha tese sobre os inicios das cuñaxes de moeda en Saxonia. Xunto co seu marido, o numismático Gert Hatz, e Peter Berghaus, pertenceu á denominada "escola numismática de Hamburgo".
Wavre
Establecida no val do Dyle (afluente do Rupel), é a capital da rexión turística das "Ardenas brabanzonas".
Rodrigo Vázquez
Rodrigo Vázquez Rodríguez, nado en Ourense o 20 de novembro de 1987, é un xornalista e presentador galego. Dende abril de 2022 presenta o concurso televisivo El cazador, en La 1 de TVE.
Vera Hatz
Traxectoria
Xunto co seu marido, Gert Hatz, atópase entre os numismáticos máis importantes especializados na Idade Media, sinaladamente nas moedas e na historia do diñeiro dos séculos X e XI.
Wavre
Wavre tamén adoita chamarse a cidade do Maca, en referencia á estatua (que data de 1962) dun mozo escalando o muro da Casa do Concello. Segundo a superstición e a tradición (moi recente) acariciar as súas nádegas trae un ano de boa sorte.
Os seus habitantes son os wavriens (en feminino wavriennes) e, por asimilación, tamén se coñecen como os macas. Pero historicamente para merecer o nome de maca, era necesario ter nacido en Wavre, de pais tamén naturais da cidade.
Vera Hatz
Monografías
Estas son algunhas das monografías que caracterizan a produción de Vera Hatz ao longo da súa carreira. As publicadas antes do seu matrimonio con Gert Hatz (1956) amosan como nome da autora Vera Jammer (o apelido de solteira):
Rodrigo Vázquez
Traxectoria
Licenciado en Xornalismo pola Universidade de Santiago de Compostela, comezou a súa carreira como xornalista en 2008.
Iniciou o seu camiño profesional nos informativos da Televisión de Galicia, traballando en numerosos eidos e, en especial, na sección de deportes. Ó tempo, colaboraba nos espazos O agro e Labranza, nos que se ofrecen reportaxes e novas sobre o mundo agrario de Galicia. Desenvolveu a actividade radiofónica nos micrófonos de Radio Galega durante dous anos.
En 2014, debutou como presentador no programa Aquí Galicia, un espazo que percorre as festas que se celebran na comunidade galega os fins de semana. O seu rostro fíxose rapidamente popular entre os espectadores pola súa gran naturalidade e tan só un ano despois, a cadea ofreceulle conducir Oh Happy Day, a adaptación do programa musical homónimo de TV3.
Desde entón, tamén ligado á TVG, estivo á fronte de O país máis grande do mundo e Verbenalia.
Entre 2016 e 2019 presentou de luns a venres o concurso de sobremesa Ti verás na canle autonómica galega. Tamén se encargou de retransmitir as badaladas de fin de ano na TVG, dando a benvida ao 2018 dende a praza do Obradoiro en Santiago de Compostela. Dende xaneiro de 2020 ata abril de 2022 presentou xunto a Roberto Vilar o programa de sobremesa Quen anda aí?.
A seguir, Televisión Española anunciou a súa contratación para substituír a Ion Aramendi á fronte do concurso El cazador, que se emitía de luns a venres en La 1 e no que reivindica o seu acento galego. A finais dese ano anunciouse que presentaría a edición de 2023 do Benidorm Fest, o festival da canción español que ademais é clasificatorio para Eurovisión.
Pumarín, Montecubeiro, Castroverde
Pumarín é un lugar da parroquia de Montecubeiro no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 5 habitantes (1 home e 4 mulleres).
Río Miñor
O Miñor é un río pequeno, de 16 km de lonxitude, que morre na estrema común dos concellos de Nigrán e Baiona, entre as parroquias de Santa Cristina da Ramallosa e San Pedro da Ramallosa.
En Ramallosa ten unha importante ponte do románico tardío que une os concellos de Baiona e Nigrán. Augas arriba está a ponte de Mañufe.
Percorrido
Nace na serra do Galiñeiro, a 400 m de altitude. Decorre polo val do seu mesmo nome: o Val Miñor, que ademais dos concellos mencionados comprende o de Gondomar, en cuxo territorio ten o nacente este río.
A súa desembocadura é unha marisma, A Ramallosa, que está dentro da rede Natura 2000, polo seu alto valor ecolóxico, debido especialmente á variedade ornitolóxica que presenta.
Love to Love You (canción)
"Love to Love You" é o cuarto sinxelo da banda irlandesa de folk rock The Corrs sacado do seu álbum Forgiven, Not Forgotten. Foi lanzado ó mercado en setembro de 1996.
Carlos Rovés
Carlos Álvarez-Rovés Pérez-Santamarina, tamén chamado Carlos Robés, nado en 1816 no Carril (Vilagarcía de Arousa) e finado en Santiago de Compostela o 5 de outubro de 1854, foi un xurista e político galego.
Traxectoria
Fillo do comerciante avilesino Simón Álvarez Rovés e da compostelá María del Carmen Pérez-Santamarina Flórez-Villaamil, foi sobriño de Luís López Ballesteros e de Pedro Méndez-de Vigo. Estudou Leis na Universidade de Santiago de Compostela, licenciándose en Xurisprudencia.
Afincouse en Santiago de Compostela como avogado. Durante a alcaldía do Marqués de Bóveda de Limia foi o 2º tenente de alcalde e, tras a Vicalvarada, foi elixido alcalde de Santiago de Compostela o 23 de xullo de 1854, presidindo a Xunta de Goberno. A Xunta estivo composta por progresistas de corte esparterista. Porén, tras o Decreto do 1 de agosto de Espartero polo que se minguaba o poder das xuntas locais, deixándoas como simples órganos consultivos, Rovés presentou a súa dimisión o día 4, quedando co posto de primeiro tenente de alcalde. Desde esta data ata o mes de outubro, a cidade continuou sen alcalde, ocupando de xeito provisional a alcaldía Cándido Valdés. Finalmente, o 2 de outubro volveu a presidir a corporación o Marqués de Bóveda, pero Rovés non entrou a formar parte da nova corporación por estar enfermo do cólera, que neste ano afectou profundamente a Galicia. Finalmente, tres días despois Carlos Rovés faleceu no seu domicilio, no número 3 da rúa do Preguntoiro.
El Avisador (A Coruña)
El Avisador foi un xornal publicado na Coruña entre 1863 e 1877.
Traxectoria
miniatura|Folletín do Avisador. [[Contos da miña terra, por R. C. Coruña. Tipografía Galaica. 1864. ]] Subtitulado Diario independiente, apareceu a principios de 1863. Fundado por Gonzalo Brañas Sánchez-Boado e Ezequiel e Eladio Fernández Miranda. De tendencia liberal, o seu obxectivo eran os intereses materiais e o adianto en todo o que reclama a localidade. Tiña servizo directo de telegramas. Entre os seus colaboradores figuraron prestixioso escritores de Galicia. En 1864 publicou en formato de folletín Contos da miña terra de Rosalía de Castro, asinado coas iniciais R. C.. Tivo unha segunda época e unha terceira na que se subtitulaba Diario de La Coruña y de Galicia. Continuou publicándose despois de 1877 cambiando o seu nome por El Anunciador.
Liga ASOBAL 2007/08
A tempada 2007/08 da Liga ASOBAL foi a 18ª edición da liga profesional de balonmán en España. A competición comezou o 15 de setembro de 2007 e rematou o 14 de maio de 2008. O campión foi o BM Ciudad Real, que acadou o seu 3º título de liga.
Clasificación final
miniatura|dereita|350px|[[BM Valladolid fronte ó BM Ciudad Real, un dos grandes encontros da competición.]]
São João da Barra
dereita|miniatura|331x331px|São João dá Barra. São João dá Barra é unha cidade do estado do Río de Xaneiro, Brasil. Ocupa unha superficie de 458 611 km² e tiña 39 399 habitantes no ano 2013. Foi fundada en 1677.
Liga ASOBAL 2007/08
Clasificación final
Xog = Encontros Xogados; G = Encontros Gañados; E = Encontros Empatados; P = Encontros Perdidos; GF = Goles anotados; GC = Goles recibidos; Dif = Diferenza; PTS = Puntos
Estatísticas
O FC Barcelona bateu, con 1.021 goles, o récord goleador dun equipo nunha soa tempada da Liga ASOBAL.
Blue Bulls
Blue Bulls é un equipo profesional de rugby fundado no ano 1938 co nome de Northern Transvaal na cidade de Pretoria, e que compite no campionato surafricano, a Currie Cup.
O club está dirixido pola Blue Bulls Rugby Union, que tamén dirixe ó equipo dos Bulls que compiten no Super 14.
A orixe dos Blue Bulls foi a división da Northern Transvaal Rugby Union coa Transvaal Rugby Football Union en 1938, comezando a operar inmediatamente a nova Union cun equipo independente chamado Northern Transvaal. O primeiro éxito do equipo non se fixo agardar moito, xa que en 1946 conquistou por vez primeira a Currie Cup. Dende finais da década dos anos 60, produciuse un troco na xerarquía da máxima competición surafricana de rugby (que tiña sido dominada por Western Province) cando Northern Transvaal gañou 12 dos 14 campionatos disputados entre 1968 e 1981.
Nas filas de Northern Transvaal houbo grandes estrelas da historia do rugby mundial como Frik du Preez ou Naas Botha antes da chegada da profesionalización deste deporte nos 90. O nome actual, Blue Bulls, adoptouse ó final da tempada 1997.
Dende entón o club converteuse na base sobre a que se forma o equipo dos Bulls, un dos 5 equipos surafricanos que compiten no torneo Super 14 fronte a equipos neozelandeses e australianos polo máximo título entre clubs de rugby no hemisferio Sur, e que conquistou en 3 ocasións. Do mesmo xeito, os xogadores do equipo foron a base coa que a selección surafricana de rugby obtivo o triunfo na Copa do Mundo do ano 2007, con estrelas como Bryan Habana e Victor Matfield.
O Blue Bulls xoga os seus partidos como local no estadio Loftus Versfeld de Pretoria, que ten unha capacidade para 51.760 persoas.
La Route d'Istanbul
La Route d'Istanbul é un filme franco-alxeriano de 2016 dirixido por Rachid Bouchareb. Estreouse na sección Panorama da 66ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín. Whettnall recibiu o Premio Magritte á mellor actriz na 7ª edición dos Premios Magritte polo seu papel no filme. Foi escollido como candidato de Alxeria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 90ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Elisabeth ponse en marcha para atopar á súa filla, que se uniu ó Estado Islámico en Siria.
Produción
O filme foi rodado en Bélxica, Istambul e Alxeria.
Portugalete
O topónimo Portugalete pode referirse a:
Sublimación
O termo sublimación pode referirse :
Cessy
Cessy é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Tobago
Tobago é a segunda maior illa autónoma dentro da nación de Trinidad e Tobago, e está situada a nordés da illa principal, Trindade e o sueste de Granada, entre o mar Caribe e mailo océano Atlántico. A illa atópase fóra do cinto de furacáns. Segundo a fonte máis antiga da lingua inglesa citada no Oxford English Dictionary, Tobago debe o seu nome a palabra inglesa tobacco. O ave nacional de Tobago é o Cocrico.
Poboación
A poboación era de 60.874 habitantes no censo de 2011. A capital, Scarborough, ten unha poboación de ao redor de 25.550 habitantes. Mentres que Trinidad é multiétnica, a poboación de Tobago é principalmente de orixe africana, aínda que cunha proporción cada vez maior dos trinitarios das Indias Orientais e europeos. Entre 2000 e 2011, a poboación de Tobago creceu un 12´55 por cento, polo que é unha das zonas de maior crecemento de Trinidad e Tobago.
Historia
miniatura|left|O Gran Monumento da Baía de Curlandia en Tobago conmemora a colonización [[Curlandia|curlandesa de América]] miniatura|right|Ataque francés na illa británica de Tobago en 1781 con texto. pintura francesa de 1784.
Os indios caribe a poboación orixinal tivo que defender a illa contra outras tribos amerindias. A continuación, durante finais de 1500 e principios de 1600, os nativos defenderonse dos colonos europeos por exemplo en 1654 dos curlandeses, que colonizaron a illa de forma intermitente entre 1637 e 1690. a través dos anos, os holandeses, ingleses, españois, suecos, curlandeses (Ducado de Curlandia) e os franceses transformaron Tobago nunha zona de batalla e a illa cambiou de mans 33 veces, a maior cantidade na historia do Caribe, e, a miúdo de nome, antes do Tratado de París que a cedeu aos británicos en 1814.
Desde aproximadamente 1672, durante un período de dominio temporal británico de 1672 a 1674, comezou a cultura da Plantación, levantáronse fábricas de azucre, de algodón e índigo e trouxéronse africanos para traballar como escravos. A economía floreceu. Francia abandonou a illa a Gran Bretaña en 1763, e Tobago en 1777 exportaba grandes cantidades de ron, algodón, añil e azucre. Pero en 1781 os franceses volveron a invadila, destruíron as plantacións, e obrigou ao gobernador británico a renderse e a boiante economía da illa entrou en decadencia.
En 1814, cando a illa volveu estar baixo control británico, comezou outra fase de éxito da produción de azucre. Con todo, un forte furacán en 1847, combinado co colapso das aseguradoras das plantacións, marcaron o fin do comercio de azucre. Sen a altamente rendible produción de azucre, Gran Bretaña non tiña ningún uso para Tobago, e en 1889 a illa converteuse nunha dependenza de Trinidad. Sen azucre, os insulares tiveron que cultivar outros produtos, sementaron acres de limóns, cocos e cacao e a exportaron os seus produtos a Trinidad. En 1963 o ciclón Flora devastou Tobago, destruíu vilas e cultivos. Fíxose un programa de reestruturación e fixéronse intentos para diversificar a economía. E comezou o desenvolvemento dunha industria turística.
Xeografía
miniatura|Baía Castara Tobago ten unha superficie de 300 km² e tn aproximadamente 40 km de largo e 10 km de longo. Atópase situado a unha latitude de 11° 15' N, lonxitude longitude 60° 40' W, un pouco ao norte de Trinidad.
Tobago é principalmente montañoso, montañosa e de orixe volcánica o suroeste da illa é plana cunha liña de coral de pedra calcaria. A columna vertebral montañosa da illa chámase Main Ridge (crista principal). O punto máis alto en Tobago é o Pigeon Peak (pico da pomba) de 550 metros preto de Speyside.
Clima
O clima é tropical, e a illa atópase ao sur do cinto de furacáns do Atlántico. A precipitación media varía entre 3800 mm na crista principal e menos de 1250 mm no suroeste. Hai dúas estacións: unha estación chuviosa entre xullo e novembro, e unha estación seca entre decembro e xuño.
dereita|350px|[[Castara, Tobago]]
Besante
A partir deste uso, posteriormente deu lugar tamén á denominación dun tipo de figuración heráldica.
A palabra é unha evolución do grego Βυζάντιον (Byzantion; "Bizancio", antigo nome de Constantinopla, a capital do Imperio bizantino), chegada a nós a través da expresión latina Byzantius nummus ("moeda de Bizancio")
Na numismática
As primeiras moedas ás que se lles aplicou esta denominación foron as de ouro emitidas polo propio Imperio Bizantino, é dicir, o nomisma e, xa a partir do século XI, o hyperpyron. Máis adiante, o termo ampliouse aos dinares dos califatos islámicos cuñados sobre a base daquelas moedas, sobre todo ata o século XIII, aínda que a denominación se mantivo posteriormente durante séculos como unidade de conta. Entre 1130 e 1140, os Estados croatas, que ata daquela emitiran moedas non distinguibles dos dinares, comezaron a emitir tamén besantes, máis lixeiros e con menor cantidade de ouro cós dinares.
Pola súa vez, ás moedas de ouro emitidas polo Reino de Xerusalén e o Condado de Trípoli denominóuselles "besantes sarracenos", xa que estaban concibidas a partir do dinar.
Marco Polo usou o termo besante no rexistro das súas viaxes pola Asia oriental, cando describiu as moedas do Imperio Yuan en torno ao ano 1300. As súas descricións baseábanse na equivalencia de 1 besante = 20 groats = 133⅓ torneses. Tamén no manual dos comerciantes italianos Pratica della mercatura, de Pegolotti (ca. 1340) se usa esta denominación (na súa forma bisant) para as moedas de ouro do Norte da África, Chipre, Armenia e Tabriz (o actual acerbaixán iraniano).
Paralelamente a estas moedas de ouro, coñécese tamén como besante ou "besante branco" a moeda de prata ou de electro emitida polo Reino de Chipre e baseada no aspron trachy bizantino.
A Eirexiña, Buciños, Carballedo
A Eirexiña é un lugar da parroquia de Buciños que se localiza no concello de Carballedo da comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 4 habitantes (2 mulleres e 2 homes).
Besante
Na heráldica
miniatura|150x150px|esquerda|[[Bandeira do Ducado de Cornualla que amosa quince besantes]] miniatura|120px|[[Escudo do apelido Castro e Solla, con nove besantes vermellos sobre fondo de prata, intercalados con faixa ondulada en azul, no cuarto cuartel]] En heráldica, coñécese como besante unha figura circular de cor dourada, en referencia ao sentido orixinal da palabra como designación monetaria. Como moitas figuras heráldicas, a do besante orixinouse durante os tempos das cruzadas, cando os cabaleiros europeos occidentais tomaron contacto por primeira vez coas moedas de ouro bizantinas.
A Eirexiña, Buciños, Carballedo
Toponimia
O nome é un diminutivo de eirexe -igrexa- do latín. Ningunha outra localidade de Galicia se chama Eirexiña.
Besante
Na heráldica
Durante a cuarta cruzada, a cidade de Constantinopla foi saqueada polos exércitos de Occidente e entre os botíns dos soldados necesariamente había importantes cantidades de besantes. Este evento tivo lugar nos albores da adopción xeneralizada de armas por parte da clase cabaleiresca e, xa que logo, moitos destes cabaleiros retornados incorporaron os besantes nos seus brasóns.
A Eirexiña, Buciños, Carballedo
Toponimia
A maioría da xente na zona di Airexiña, igual que di aira por eira.
Le Puits
Le Puits é un filme alxeriano de 2015 dirixido por Lotfi Bouchouchi. Foi escollido como candidato de Alxeria para o Óscar ó mellor filme internacional na 89ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sagaruxe, Montecubeiro, Castroverde
Sagaruxe é un lugar da parroquia de Montecubeiro no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 contaba cun habitante.
Closer (canción de The Corrs)
"Closer" é o quinto sinxelo da banda irlandesa de folk rock The Corrs sacado do seu álbum Forgiven, Not Forgotten. Foi lanzado ó mercado en maio de 1997 exclusivamente para Australia e Nova Zelandia.
Crna mačka, beli mačor
Crna mačka, beli mačor é un filme iugoslavo dirixido por Emir Kusturica que foi estreado en 1998. Gañou o León de Prata á mellor dirección no Festival de Cine de Venecia. A tradución literal do título é "Gato negro, gato branco". O filme ten como linguas o romaní, o serbio e o búlgaro, que se intercambian con frecuencia.
Sinopse
Grga Pitić, un mafioso xitano que controla os vertedoiros de lixo, e Zarije Destanov, o orgulloso propietario dunhas obras de cemento, son amigos dende nenos. Agora teñen oitenta anos e sobreviviron xuntos a todo tipo de aventuras. Estando Zarije no hospital, o seu fillo Matka acode a Grga para pedirlle cartos. El e o seu socio Dadan necesítano para facer un gran negocio vendendo gasolina no mercado negro. Pero as cousas saen mal e Dadan ameaza de morte a Matka se non consegue que o seu fillo case coa súa única irmá solteira.
O Acevo, Penamaior, Becerreá
O Acevo é un lugar da parroquia de Penamaior no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2018 tiña 15 habitantes (6 homes e 9 mulleres).
Gran Premio de Portugal de 1984
O Gran Premio de Portugal de 1984 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 21 de outubro de 1984 no circuíto de Estoril. Foi a décimo sexta e última da tempada de Fórmula Un de. Este foi o primeiro Gran Premio de Portugal do campionato de Fórmula Un desde 1960, cando se celebrou no Boavista circuíto urbano de Porto.
Niki Lauda necesitaba o segundo posto para asegurar o título, e logrouno cando Nigel Mansell abandonou a 18 voltas para o final. Como resultado, gañou o título por só medio punto sobre o seu compañeiro de equipo Alain Prost. Os pilotos que puntuaron gañaron un total de 13 campionatos mundiais entre eles, e os tres pilotos no podio foron todos (polo menos) triplos campións do mundo en diferentes épocas. Niki Lauda, achegándose ao final da súa longa e distinguida carreira na F1, Alain Prost, gozando dos mellores anos da súa carreira, e Ayrton Senna, aínda nos albores da súa.
Notas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Arandedo, Penamaior, Becerreá
Arandedo é un lugar da parroquia de Penamaior no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares.
Jeton de Vermeil
O Jeton de Vermeil é un premio que recoñece a consecución de logros académicos en materia numismática, outorgado anualmente pola Sociedade Francesa de Numismática a un investigador estranxeiro (non francés). Paralelamente, cada tres anos concédeselle tamén ao presidente saínte da sociedade. Durante as súas primeiras edicións coñeceuse como Medalla de Vermeil.
Historia
A creación deste premio foi posible grazas ao legado de 8.000 francos (de 1926) deixado á Sociedade Francesa de Numismática polo comandante Pierre Babut no seu testamento. Babut, que faleceu o 28 de decembro de 1926, fora presidente da sociedade en dous períodos, entre 1907 e 1908, e entre 1912 e 1913, e foi un dos máis grandes coleccionistas de moedas da monarquía francesa do primeiro terzo do século XIX.
En febreiro de 1927, a sociedade cumpriu o desexo de Batut de que o seu legado fose destinado a unha medalla dedicada aos seus membros e, tras considerar varias opcións, o 4 de marzo de 1933 presentóuselles aos socios a primeira psoposta de medalla. A Sociedade decidiu daquela cuñar 100 medallas de prata e 200 de bronce e púxoas ao dispor dos seus asociados, mediante compra. A partir de aí, a Sociedade decidiu cuñar novos exemplares para os seus expresidentes e, o 3 de marzo de 1934, estableceu a súa concesión anual a un investigador numismático de nacionalidade non francesa.
Entre os seus receptores están varios dos máis eminentes numismáticos europeos do século XX, como os británicos H. Mattingly (1939), R. A. G. Carson (1971), e entre eles están figuran os españois Leandre Villaronga (1977) e Pere Pau Ripollés (1998).
Morea branca africana
A morea branca africana, Cynoponticus ferox Costa, 1846, é unha especie de peixe da orde dos angüiliformes e familia dos murenesócidos.
Características
Moi semellante a primeira vista ao congro. A súa lonxitude pode chagar até os 2 m como máximo, aínda que os que se apañan na pesca adoitan medir 1,5 m por termo medio. A cabeza é grande e ancha, e a boca moi ampla, chegando bastante máis atrás que o ollo, tamén grande e está cuberto pola pel. O dentame é moi forte, con dentes caniformes ben visíbeis. As aletas pectorais están ben desenvolvidas. A aleta dorsal ten a súa orixe á altura das aberturas branquiais e é moito máis longa que a aleta anal, que se insire na metade do corpo.
Hábitat e distribución
Encóntrase nas costas sobre fondos de area e lama, desde os 10 m. Os exemplares máis grandes captúranse principalmente a profundidades de entre 75 e 100 m.
Distribúese polo Atlántico occidental, desde o estreito de Xibraltar ao golfo da Guinea, onde é moi abundante (de aí o epíteto que se lle aplica en varios idiomas: da Guinea), e polo Mediterráneo occidental.
Alimentación
Depredador, aliméntase principalmente de pequenos peixes e crustáceos.
Pesca
Péscase con palangre, aínda que de forma ocasional. A súa carne é saborosa, pero ten moitas espiñas.
Aelfweard de Wessex
Aelfweard (ou Aethelweard), nado en 901 e finado en Oxford o 2 de agosto de 924, foi o segundo do dez fillos de Eduardo o Vello, rei de Wessex, e da súa primeira esposa Aelfflaed, neta do rei Aethelred I.
Traxectoria
Coñecido por ser un mozo erudito, vivía como un ermitán en Bridgnorth, cando á morte do seu pai (17 de xullo de 924) o Witan o designou para sucedelo.
Morreu en Oxford, ao parecer asasinado por ordes do seu medio irmán Aethelstan, o 2 de agosto de 924, aos 23 anos de idade e logo de soamente 16 días de reinado, sendo sepulto na catedral de Winchester.
Pedralba, Samarugo, Vilalba
Pedralba é un lugar da parroquia de Samarugo, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Clonación molecular
miniatura|350px|Diagrama dunha clonación molecular usando bacrterias e plásmidos.