cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Masanobu Fukuoka
Traxectoria
Descendente dunha familia dedicada á agricultura desde hai séculos, comezou a súa carreira como edafólogo, desviándose despois cara á fitopatoloxía. Á idade de 25 anos, comezou a dubidar da sabedoría da agronomía moderna. Guiado pola súa intuición, decidiu buscar un método de cultivo que protexese as características da terra e eliminase traballos innecesarios. Deixou o seu traballo como científico de investigación, e volveu á súa granxa familiar na Illa de Shikoku -no Xapón meridional- para cultivar laranxas mikan ecolóxicas. Desde ese punto dedicou a súa vida a desenvolver un sistema de cultivo ecolóxico único que non precisa arrincar as "malas" herbas, nin usar pesticidas nin fertilizantes, nin tampouco labranza.
O Método Fukuoka
Fukuoka practica un sistema de cultivo que el denomina "agricultura natural". Aínda que algunhas das súas prácticas son específicas para o Xapón, a idea que rixe o seu método aplicouse con éxito ao redor do mundo. O seu sistema encádrase dentro do ámbito da Permacultura.
A esencia do método de Fukuoka é reproducir as condicións naturais tan fielmente como sexa posible de modo que o solo se enriquece progresivamente e a calidade dos alimentos cultivados aumenta sen ningún esforzo.
Principios de traballo
Estes principios de traballo baséanse nunha filosofía de non facer (Wu Wei), ou máis exactamente non intervir.
Fukuoka alcanzou un grao de comprensión dos microecosistemas do solo, de maneira que ideou un sistema de traballo que libera de laboreo e esforzos innecesarios da agricultura coñecida. O seu método, chamado ás veces por el como Agricultura Natural Mahāyāna, baséase en comezar dando e logo recibir de forma natural, en lugar de exixir á Terra até esgotala.
Sistema de traballo
O sistema Fukuoka baéase en respectar, e incluso potenciar, os ciclos naturais, de maneira que estes aseguran unha mellor calidade do crecemento das plantas. Mediante sinxelas intervencións no momento adecuado, permite reducir considerablemente o tempo de traballo. Estas intervencións teñen a súa base na interacción da biosfera e do solo.
Bólas de arxila (Nendo dango)
Para mellorar a produción da natureza coa menor intervención posible ideou un sistema que permite substituír o arado así como os espantallos e outros métodos:
Londres
Grupos étnicos
En xaneiro do 2005, unha enquisa sobre a diversidade étnica e relixiosa de Londres amosou que na cidade se falaban máis de 300 linguas e que existían máis de 50 comunidades non indíxenas con máis de 10.000 individuos A Office for National Statistics (Oficina para as estatísticas nacionais) publicou que no ano 2006 que 2 288 000 (31 %) dos habitantes da cidade non naceran nela, cifra moito maior cós 1 630 000 de 1997. O censo do 2001 amosou que o 27,1 % da poboación do Gran Londres nacera fóra do Reino Unido, dos que unha gran parte non eran de raza branca.
Londres foi un foco de inmigración durante séculos, xa sexa pola busca de asilo ou por razóns económicas. Hugonotes, xudeus da Europa oriental e chipriotas son exemplos da primeira; irlandeses, hindús e bangladesís son exemplos das segundas.
Relixión
A principal relixión de Londres é o cristianismo, segundo o censo do 2001 o 58,2 % da poboación profésaa, principalmente pertencentes á Igrexa de Inglaterra e á Igrexa católica. Mais tamén, en termos relixiosos, Londres é fogar de numerosas comunidades musulmás, hindús, sikh, e xudías. Moitos musulmáns viven en Tower Hamlets e Newham; o edificio musulmán máis importante é a London Central Mosque no Regent's Park. A comunidade hindú máis importante atópase no noroeste en Harrow e Brent; na última atópase un dos maiores templos hindús de Europa o Neasden Temple. As comunidades Sikh localízanse no Oeste e Leste de Londres, que é o fogar dun dos maiores templos Sikh do mundo. A maioría dos Xudeus Británicos viven en Londres, con grandes comunidades xudías en Stamford Hill (a maior área Xudía Ortodoxa fóra de Nova York e Israel), e Golders Green no norte da cidade.
Economía
esquerda|miniatura|O [[Banco de Inglaterra, é o banco central do Reino Unido]] Rañaceos do distrito financeiro de Canary Wharf na Illa de Dogs|miniatura|esquerda alt=|miniatura|250x250px|Vista aérea da [[Cidade de Londres|City of London, un dos principais distritos financeiros do mundo.]] Londres é un dos principais centros de negocios internacionais, sendo considerado un dos catro "centros do mando" da economía mundial (detrás de Nova York, Toquio e París).
Como a segunda maior cidade económica europea, ano por ano, a economía de Londres xera aproximadamente o 19% do GDP do Reino Unido (IB). A área metropolitana de Londres xerou aproximadamente o 30% do PIB do Reino Unido no ano 2005.
O éxito de Londres como unha industria de servizo e centro de negocios pode ser atribuído a múltiples factores. O feito de que o inglés sexa a nova lingua franca, a súa posición como a capital do Imperio Británico, a súa relación próxima cos Estados Unidos e varios países de Asia. A lei inglesa é a máis importante e a máis empregada nos negocios internacionais, a infraestrutura multicultural (colexios, lugares de traballo, organizacións culturais e sociais), relativamente baixos impostos, particularmente para estranxeiros, un ambiente de negocios amigable (por exemplo, na Cidade de Londres o goberno local non é elixido pola poboación residente senón polos negocios, a Cidade de Londres é logo, unha especie de Democracia Financeira), tamén inflúen a súa boa infraestrutura de transporte, á súa industria aérea e á economía regulada con pouca intervención do goberno.
Londres ten cinco distritos financeiros principais, The City, Westminster, Canary Wharf, Camden, Islington, Lamberth e Southwark.
As exportacións financeiras fan un gran favor á balanza de pagamentos do Reino Unido, unhas 300.000 persoas están empregadas en servizos financeiros en Londres. Londres ten máis de 480 bancos, máis que ningunha outra cidade no mundo. A Stock Exchange é a maior do mundo en intercambio de accións, máis grande que Nova York e Toquio unidos. Ten unha transferencia diaria que supera os 683 billóns de dólares.
O turismo é unha das principais fontes e os empregados chegaron a ser 35.000 con xornada completa en Londres no 2003. Londres é un destino popular para os turistas, atraendo 27 millóns cada ano, só excedido por París no continente europeo.
Cultura
miniatura|[[London Eye á beira do río Támese.|alt=]]
Monumentos
miniatura|250x250px|Interior do [[Museo Británico.]]
Casa da Moeda de Austria
A Casa da Moeda de Austria (en alemán: Münze Österreich) é unha empresa pública austríaca radicada en Viena, encargada da cuñaxe das moedas de Austria.
É herdeira da antiga Casa da Moeda de Viena e, desde 1989, está constituída como unha sociedade anónima (Aktiengesellschaft), subsidiaria do Banco Nacional de Austria (Oesterreichische Nationalbank), con sede tamén en Viena.
O presidente da compañía é Gerhard Starsich e o seu director é Manfred Matzinger-Leopold.
Historia
miniatura|230x230px|esquerda|[[Gravado de ca. 1838 co edificio da Casa da Moeda de Austria acabado de construír.]] esquerda|230x230px|miniatura|Moedas do euro da Casa da Moeda de Austria para a súa posta en circulación en [[2002.]] En 1194, Ricardo I de Inglaterra pagoulle ao duque Leopoldo V de Austria 12 toneladas de prata para asegurar a súa liberdade. Leopoldo decidiu cuñar moeda con aquel metal, o que supuña o nacemento de facto dunha ceca na cidade de Viena (aínda que a denominación de "Casa da Moeda de Viena" non se documenta nos seguintes 200 anos).
Lincoln, Nebrasca
Lincoln é a capital do estado de Nebrasca nos Estados Unidos. Segundo o censo de poboación do ano 2000, Lincoln tiña 225.581 habitantes, sendo a segunda cidade máis grande do estado. Lincoln é a sede do condado Lancaster e é unha das poucas cidades grandes de Nebrasca que non están situadas ao longo do río Platte ou o río Missouri.
Lincoln é coñecida como a cidade da estrela, polo uso dunha estrela para marcar a capital dun estado nos mapas. O logotipo da cidade é unha estrela feito de cinco "L"es.
Nesta cidade sitúase o campus principal do sistema educativo da Universidade de Nebrasca, a cal ten catro campus. Lincoln é o lugar da feira do estado. Tamén é a sede da Nebraska Educational Television, Nebraska Public Radio, Union College e Nebraska Wesleyan University.
No centro da cidade hai comercio, cultura, restaurantes, tendas, discotecas, bares e apartamentos.
Casa da Moeda de Austria
Historia
A ceca localizábase orixinariamente preto da praza Hoher Markt, en Viena. Os problemas de espazo motivaron que as instalacións se trasladasen en 1371 a Wollzeile, no centro da cidade, onde permaneceron durante catro séculos. En 1752 sufriron un novo traslado, ao palacio de inverno do príncipe Uxío de Savoia na rúa Himmelpfortgasse. En 1835 comezou a construírse o luxoso edifico da rúa Heumarkt, no centro da cidade, que alberga a casa de moeda vienesa ata a actualidade.
Ánxel Casal
Recoñecemento póstumo
En marzo de 2008 foi bautizada co seu nome a Biblioteca Pública de Santiago de Compostela, acabada de construír.
O 19 de agosto do 2021 ás 20:00 horas celebrouse un acto institucional de lembranza a Ánxel Casal. Este acto tivo lugar na Estivada da Ribeira, en Cacheiras, preto do monólito que lembra o seu corpo. Nesta homenaxe pública participaron os Concellos de Santiago, Coruña e Arzúa e sirve tamén de recoñecemento a todas as persoas represaliadas no ano 1936.
Lincoln, Nebrasca
Xeografía
miniatura|Fotografía de Lincoln tomada pola International Space Station (ISS)
Lincoln é unha das maiores cidades de Nebrasca que non se atopa ó longo do río Platte ou do río Missouri. A cidade foi orixinalmente deseñada cerca de Salt Creek e entre as chairas húmidas e salinas do norte do condado de Lancaster. O crecemento da cidade nos últimos anos levou ao desenvolvemento das terras circundantes, formadas por pequenas montañas. Nos últimos anos, o crecemento de Lincoln cara o norte invadiu o hábitat dos escaravellos tigre de Salt Creek, en perigo de extinción.
Demografía
Segundo o censo do 2010, tiña 258.379 habitantes, 103.546 fogares e 60.300 familias que residían na cidade. A densidade de poboación era de 1.119,5 hab/km2. A composición racial da cidade era 86% brancos, 3,8% asiáticos, 3,8% afroamericanos, 0,8% americanos nativos, 0,1% residentes nas illas do Pacífico, 2,5% doutras razas e o 3% de dúas ou máis razas. Os hispanos ou latinos de calquera raza formaban o 6,3% da poboación.
Había 103.546 casas, nas cales no 27,7% había nenos menores de 18 anos que vivían cos pais, o 44% estaba formado por parellas casadas que vivían xuntas, o 10,2% tiñan unha muller como cabeza de familia sen presenza do marido e o 41,8% estaba formado por non-familias. O 31,3% de todos os fogares estaban compostos por individuos que vivían sós e o 8,8% tiñan algunha persoa de 65 anos ou máis.
Na cidade o 22,7% da poboación era menor de 18 anos, o 15,7% tiña entre 18 e 24 anos, o 27,9% de 25 a 44, o 22,9% de 45 a 64 e o 10,7% tiña 65 anos de idade ou máis. A idade media foi de 31,8 anos
A renda media dun fogar da cidade de Lincoln era de 40.605 dólares. Os homes tiñan unha renda media de 33.899 dólares fronte ós 25.402 dólares das mulleres. O ingreso per cápìta para a cidade era de 20.984 dólares. Cerca do 5,8% das familias e o 10,1% da poboación estaba por debaixo da liña de pobreza, incluíndo un 10,7% dos menores de 18 anos e un 6% dos maiores de 65 anos.
Economía
miniatura|230px|Amigos Restaurant en Lincoln. A economía de Lincoln é típica dunha cidade americana medio-clasificada; a actividade máis importante son os servizos. O goberno do Estado e a Universidade de Lincoln son dous grandes contribuíntes á economía local. Outras industrias prominentes de Lincoln son a médica, a banca, a tecnoloxía da información, a educación, os centros de atención de chamadas, os seguros (como Ameritas Life Insurance Company e Lincoln Benefit Life subsidiaria de Allstate Insurance) a do transporte de tren e de camión.
Unha das empresas máis grandes é o Bryan Health System, que consiste en dous hospitais e varias instalacións de pacientes externos localizadas na cidade. Os traballos de asistencia sanitaria e médicos son unha porción substancial do emprego de Lincoln: a partir de 2009 había 9.010 practicantes de asistencia sanitaria en ocupacións técnicas, 4.610 traballadores en posicións de apoio de asistencia sanitaria, 780 enfermeiros autorizados e profesionais, e 150 empregados de laboratorio médico e clínico.
Tren
Amtrak, o sistema de varandas de pasaxeiros nacional, proporciona servizo a Lincoln, facendo funcionar o seu California Zephyr diariamente en cada dirección entre Chicago e Emeryville, California, a través da baía de San Francisco.
Autobús
Un sistema de transporte público, o autobús StarTran, opera en Lincoln. A frota de StarTran consiste en 60 autobuses de forma chea clasificados en 9 Handi-Vans.
Educación esencial e secundaria
Escolas Privadas de Lincoln é o único distrito de escola privada na cidade. Hai seis escolas secundarias tradicionais no distrito: Lincoln High, East, Northeast, North Star, Southeast e Southwest. Ademais, Lincoln Public Schools ten un interese especial incluíndo o Arts and Humanities Focus Program, a Zoo School, o Programa de Foco de Tecnoloxía de Información e o Programa de Foco de Espírito Empresarial.
As escolas secundarias privadas localizadas en Lincoln son College View Academy, Lincoln Christian, Lincoln Lutheran, Parkview Christian e Pius X High School.
Institutos e Universidades
A University of Nebraska–Lincoln, é a universidade máis grande en Nebrasca. Outros institutos e universidades de Lincoln son: BryanLGH College of Health Sciences, Nebraska Wesleyan University, Southeast Community College e Union College.
Os institutos e universidades con lugares de satélite en Lincoln son: Bellevue University, Concordia University, Nebraska, College of Saint Mary, Doane College e Kaplan University.
Arte, entremento e cultura
Os lugares esenciais de Lincoln para música candente inclúen: Pershing Auditorium (visitas grandes e actos nacionais), Teatro Bourbon, Duffy Tavern, Red9 (que abriu en 2009), Knickerbockers, Duggan's Pub (actos locais e rexionais) e Zoo Bar (blues). O Salón de baile Pla-Mor é a principal escena da música e danza de Lincoln, presentando a súa banda, Sandy Creek Band
Lied Center é un lugar para visitas nacionais de producións de broadway, música de concerto, e conferencias de convidados. Lincoln ten varios lugares onde practicar artes escénicas. Os xogos están organizados por estudantes de UNL no Temple Building; as producións de teatro representanse no Lincoln Community Playhouse, no Loft at The Mill e no Haymarket Theater.
Deportes
Lincoln moi coñecido polo equipo de fútbol da universidade, Nebrasca Cornhuskers. En total, a Universidade de Nebrasca ten 24 equipos de homes e mulleres, na NCAA Division I. Outros equipos de deportes son o Lincoln Saltdogs, un equipo de béisbol de liga de menor independente; as Lincoln Stars, un equipo de hóquei sobre.
Lugares de interese
miniatura|right|[[Capitolio do Estado de Nebraska]]
Casa da Moeda de Austria
Historia
Ao longo dos séculos houbo diversos obradoiros monetarios esparexidos por todo o territorio austríaco, en cidades como Graz, Salzburgo ou Innsbruck, aínda que o de Viena tivo xa o rango de "ceca principal" a partir de 1715. Logo da constitución da República de Austria en 1918, a Casa da Moeda de Viena converteuse na única operativa e nela centralizouse a produción de moeda do Estado. miniatura|218x218px|[[Lingote de ouro puro da Münze Österreich.]] En 1989 produciuse o cambio de denominación da compañía ao actual de Münze Österreich ("Casa da Moeda de Austria), e pasou a ser un organismo dependente do Banco Nacional de Austria.
En 1991, a Casa da Moeda de Austria foi merecedora do premio Glenn Smedley Memorial, da American Numismatic Association.
Produtos
A ceca austríaca realiza todo o proceso de produción da moeda, desde o seu deseño á súa cuñaxe.
Ata 2002 producía moeda do sistema do xilin austríaco e a partir desa data comezou a cuñar as moedas do sistema do euro correspondentes a Austria.
Ademais das moedas circulantes, tamén produce emisións conmemorativas, con series tan coñecidas como a "Filharmónica de Viena" ou o "Tálero de María Tareixa", ademais de lingotes e moedas de investimento en metais preciosos.
A Münze Österreich tamén proporciona moeda circulante e discos sen cuñar para outros países.
Provincia de Frosinone
Frosinone é unha provincia da rexión do Lacio, en Italia. A súa capital é a cidade de Frosinone.
Ten unha área de 3.244 km2, e unha poboación total de 496.419 habitantes (2008). Hai 91 municipios na provincia.
Simon Boccanegra
Simon Boccanegra é unha ópera cun prólogo e tres actos, con música de Giuseppe Verdi e libreto en italiano de Francesco Maria Piave, Giuseppe Montanelli e Arrigo Boito (responsable da revisión), baseado nunha obra teatral homónima de Antonio García Gutiérrez. A versión orixinal foi estreada en Teatro La Fenice de Venecia o 12 de marzo de 1857. Debido ás dificultades coa trama orixinal, presentouse unha versión revisada, con trocos de Arrigo Boito, no Teatro alla Scala de Milán o 24 de marzo de 1881. Esta é a versión, coa súa escena da Cámara do Consello como final do Acto I, que normalmente se representa na actualidade.
Esta ópera segue no repertorio, aínda que non está entre as máis representadas; nas estatísticas de Operabase aparece no posto n.º 70 das cen óperas máis representadas no período 2005-2010, sendo a 28.ª en Italia e a décimo terceira de Verdi, con 56 representacións.
Provincia de Frosinone
A provincia de Frosinone foi creada en 1926 a partir de territorios pertencentes ao Lacio e á Campania.
1510
Outros
Historia ano a ano
Eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2017
As eleccións ao Parlamento de Cataluña, correspondentes á formación da lexislatura, celebráronse o xoves 21 de decembro de 2017. Foron convocadas polo presidente do Goberno Mariano Rajoy como unha medida da aplicación en Cataluña do artigo 155 da Constitución española, logo da destitución do Presidente da Generalitat de Cataluña Carles Puigdemont. Os tres partidos a prol da independencia gañaron unha escasa maioría de escanos parlamentarios, acadando 70 de 135, mais quedaron por baixo da maioría no voto popular ao conseguiren o 47,6% dos votos.
Contexto
A convocatoria de eleccións tivo lugar despois de que o Senado aprobase por maioría absoluta as medidas de aplicación do artigo 155 da Constitución española na comunidade autónoma de Cataluña remitidas polo Goberno de España, debido á declaración unilateral de independencia aprobada mediante voto secreto no pleno do Parlamento de Cataluña cun resultado de 70 votos a favor, 10 en contra, 2 votos en branco e 53 ausencias, catro semanas despois da celebración do referendo de independencia. As medidas aprobadas a continuación en reunión extraordinaria do Consello de Ministros relativas á aplicación do artigo 155 cesaron ao entón presidente da Generalitat de Cataluña, Carles Puigdemont, ao vicepresidente Oriol Junqueras e ao resto de membros do Consello de Goberno autonómico.
Convocatoria
O 27 de outubro o presidente do Goberno Mariano Rajoy anunciou, acompañadas do anuncio de destitución de Carles Puigdemont e o seu consello de goberno, a disolución do Parlamento de Cataluña e a convocatoria de eleccións autonómicas para o xoves 21 de decembro de 2017. Conforme ao disposto na Lei Orgánica do Réxime Electoral Xeneral (LOREG), a lei electoral española, deben transcorrer un mínimo de 54 días -o período que separa o sábado 28 de outubro e o xoves 21 de decembro- entre a publicación do real decreto de convocatoria electoral no Boletín Oficial do Estado (con correspondente entrada en vigor) e a celebración dos comicios en cuestión.
Presentación das candidaturas
O día 18 de novembro presentáronse as diferentes candidaturas en cada circunscrición, publicándose no Diario Oficial da Generalitat de Cataluña ao día seguinte. En total presentáronse 17 candidaturas, con 16 delas presentándose na circunscrición de Barcelona (Partido dos Socialistas de Cataluña, Partido Popular, Partido Animalista Contra el Maltrato Animal, Ciudadanos, Esquerra Republicana-Catalunya Sí, DIÀLEG, Candidatura de Unidad Popular, Per Un Món Més Just, Catalunya en Comú-Podem, Junts per Catalunya, La Familia Paz y Libertad, Recortes Cero-Grupo Verde, Democracia Nacional, Partit Familia i Vida, Convergents y Unidos y Socialistas+por la Democracia), mentres que na circunscrición de Tarragona presentouse unha lista non presente no resto das circunscricións: CILUS. En Tarragona presentáronse 12 das 17 candidaturas, e en Lleida e Xirona 11.
Proclamación das candidaturas
O 25 de novembro de 2017 o Boletín Oficial do Estado e o Diario Oficial da Generalitat de Catalunya publicaron as listas definitivas das candidaturas proclamadas para os comicios. Un total de 11 candidaturas foron proclamadas para os comicios, 10 delas en todas as circunscricións e Per un Mon més Just só nas circunscricións de Xirona e Lleida.
O 19 de decembro de 2017, dous días antes das eleccións, a Xunta Electoral Central acordou retirar a candidatura Diàleg Republicà (Diàleg), candidatura auspiciada por ERC para esquivar unha hipotética ilegalización do partido republicano, como medida preventiva ante unha hipotética ilegalización no contexto da aplicación do artigo 155 da Constitución e contabilizar en branco os votos que puidese recibir a candidatura do partido político.
Barcelona
As candidaturas presentadas número 8 (Per Un Món Més Just, PUM+J), número 11 (La Familia Paz y Libertad, La Familia), número 13 (Democracia Nacional, DN), número 14 (Partit Familia i Vida, PFiV), número 15 (Convergents, CNV) e número 16 (Unidos y Socialistas+por la Democracia, UNIDOS-DEf-Socialistas) non chegaron a ser proclamadas.
Tarragona
As candidaturas presentadas número 9 (Per Un Món Més Just, PUM+J) e número 12 (Ciudadanos Libres Unidos, CILUS) non chegaron a ser proclamadas.
Resultados
miniatura|right|Distribución de escanos por circunscrición. Os resultados cun escrutinio do 99,89% (actualidado a 22/12/2017 01:08) foron :
Latina
Latina pódese referir a:
Óblast de Astrakán
miniatura|300px|Situación da óblast de Astrakán en [[Rusia.]] A óblast de Astrakán ou Astracán   é unha óblast de Rusia que ten unha superficie de 44.100 km² e unha poboación de 1.005.276 habitantes (censo de 2002). A súa capital é a cidade de Astrakán.
En 1717 o Imperio ruso creou a gubérnii (gobernatura) de Astrakán, que chegaba até os límites do suroeste do Imperio, coñecidos como o Krai (territorio) de Astrakán.
O ano 1917, antes da Revolución rusa, limitaba coas gobernaturas de Saratov, Samara e Stavropol, a óblast de Terek, os cosacos do Don e os Urais e o mar Caspio.
A partir de 1919, finalizada a Revolución, cambiáronse os límites da óblast en numerosas ocasións, adquirindo en 1957 a súa forma e configuración actuais.
miniatura|dereita|250px|Bandeira da óblast de Astrakán.
Alberto San Juan
Traxectoria
Estudou Ciencias da Información e seguiu cursos na Escola de Cristina Rota. Logo adicouse ó mundo da actuación tanto en cine como en teatro. En 1996 protagonizou a serie de televisión Más que amigos, dirixida por Daniel Écija. No cine estreouse ese mesmo ano con Airbag, de Juanma Bajo Ulloa. Posteriormente participou en producións de éxito coma Los lobos de Wáshington ou Entre las piernas.
Alberto San Juan foi nomeado ó Goya como mellor actor secundario por El otro lado de la cama, unha das películas con maior recadación de España durante o ano 2002. No teatro, Alberto San Juan protagonizou Alejandro y Ana. Lo que España no pudo ver del banquete de la boda de la hija del Presidente, da compañía Animalario, da que forma parte. En 2004 interpreta o preso Juan José Garfia en Horas de luz con Emma Suárez como muller de Juanjo.
Rabiño, Cortegada
Historia
En 1893 constituíronse as novas parroquias de Cortegada e Louredo, segregándose de Rabiño.
Lingua adang
O adang é unha lingua papúa falada en Indonesia.
Distribución xeográfica
Fálase nas vilas de Adang-Buom, Pitung, Kenarilang, Afeng male, imoli, Adang-Kokar, Bot Bag, Alila e Bu Mol no oeste e noroeste de Kalabahi,no noroeste da illa de Alor (East Nusa Tenggara).
Escrita
Os adang utilizan o bahasa indonesio como lingua escrita. En 1987 Stokhof realizou a primeira descrición da lingua, e en 2001 Johnson Haan, un filólogo de lingua materna adang, escribiu a primeira gramática.
Situación sociolingüística
A proximidade a Kalabahi, onde a lingua principal é o bahasa indonesio, pon en perigo o seu emprego polas novas xeracións, o que se agrava pola emigración da xente nova cara a outras zonas de Indonesia.
Mougás, Oia
Santa Uxía de Mougás é unha parroquia que se localiza no concello de Oia. Segundo o IGE, no 2022 tiña 718 habitantes (365 homes e 353 mulleres), distribuídos en 17 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 540 habitantes. O seu xentilicio é mougalés/esa.
miniatura|[[Pedra Rubia, Mougás, Oia|Pedra Rubia.]] miniatura|esquerda|Pía de Mougás.
Patrimonio
Na igrexa parroquial atopouse unha lauda prerrománica e unha talla de madeira gótica que representa á Virxe co Neno, conservada no Museo de Pontevedra. O templo, de tres naves, ten a súa orixe no século X, pero foi reformada nos s. XVI e XVIII.
Na localidade do Porto ten a súa sede a Orde Migueliana. miniatura|Cabalos nos montes de Mougás.
O curro de Mougás, que se celebra o segundo domingo de xuño é un dos máis populares de Galicia.
A banda de música Unión Musical de Mougás foi creada en 1880.
Luís Emilio Batallán
Luís Emilio Batallán González, nado en Santiago de Compostela o 18 de setembro de 1948, é un médico e músico galego.
Traxectoria
Xubilouse como médico rural en Moraña.
Vida persoal
Luís Emilio Batallán foi fillo de Luis Batallán Pena, médico e alcalde de Moraña durante o franquismo, e de Ofelia González Taboada, farmacéutica en Moraña, finada en 2015. Está casado e ten catro fillos.
Mazaricos (homónimos)
O topónimo galego Mazaricos pode referirse a:
O home tranquilo
O home tranquilo (en The Quiet Man) é un filme estadounidense de 1952. O filme gañou dous premios Oscar, ao mellor director e á mellor fotografía en cor e tivo outras cinco candidaturas: mellor filme, mellor guión, mellor actor secundario (Victor McLaglen), mellor dirección artística e mellor son.
En 2013 o filme foi considerado "cultural, histórica e esteticamente significativo" pola Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América e seleccionado para a súa preservación no National Film Registry.
Foi emitido na TVG o 24 de maio de 1986.
Argumento
miniatura|esquerda|Sean e Mary Kate Sean Thornton (John Wayne) é un "home tranquilo e pacífico" que con trinta e tantos anos regresa á localidade de Innisfree, na súa Irlanda natal, de onde saíu con 12 anos cara aos Estados Unidos. Dáse de conta axiña de que a vida entre os habitantes de Innisfree non é tan idílica como espera, xa que o temperamento irlandés e as regras que rexen esa sociedade lle son descoñecidas. Ao chegar, decide mercar a súa casa natal e os terreos que a rodean, mais choca cos intereses de Willy Danaher, un matón temido no lugar. Asemade, Sean Thornton fíxase nunha fermosa mais borrascosa muller chamada Mary Kate (Maureen O'Hara), quen resulta ser irmá de Willy Danaher.
O machismo en O home tranquilo
Contén unha escena que se recolle no estudo do machismo na historia do cinema.
Hunza, Colombia
dereita|miniatura|260px|Mapa do territorio muisca. Hunza no territorio amarelo. Hunza (en muisca Chunsa ou Junsa) foi unha das principais cidades da confederación muisca, na época precolombiana, sede do goberno do zaque (cacique que comandaba os pobos da zona norte do actual Altiplano Cundiboyacense, no centro de Colombia). A actual cidade de Tunja atópase construída sobre o seu mesmo lugar. O nome desta localidade provén do mítico cacique da cidade, Hunzahúa (palabra que significa ‘varón poderoso’). Estando á cabeza do territorio muisca, mantiña numerosos cercados como o de Quiminza, ó igual que os templos de adoración relixiosa coma o Pozo de Hunzahúa e os Coxíns do Zaque.
Euritión (centauro de Fóloe)
Na mitoloxía grega, Euritón foi un centauro que atacou a Heracles e tivo que fuxir ante as frechas deste.
Heracles, para expiar o asasinato dos fillos, acto cometido nun acceso de loucura enviado por Hera, tivo que realizar os doce traballos que lle encomendara Euristeo. O terceiro foi capturar vivo ó Xabaril de Erimanto.
No camiño cara o lugar onde se agochaba este animal, Heracles parou na casa do centauro Folo, amigo seu e, xunto a Quirón, os dous únicos centauros sabios e rectos, mentres que o resto deles eran personaxes salvaxes, luxuriosos, violentos cando estaban borrachos, como resultaba habitual neles. Folo deu de comer a Heracles e abriu unha cántara de viño. Ó recendo do viño chegaron axiña numerosos centauros, e Heracles enfrontouse a eles con tizóns acesos e coas súas frechas velenosas. Matou a varios e os outros fuxiron en todas direccións. Un deles, Euritión, foise refuxiar en Fóloe, na Arcadia.
Neste enfrontamento, unha das frechas feriu -accidentalmente- ó centauro Quirón nun xeonllo, provocándolle a morte. Ademais, mentres Heracles perseguía ós centauros, Folo sacoulle unha frecha a un dos cadáveres, asombrado de que puidera matar a seres tan grandes sendo unha cousa tan pequena. Ó manipulala caeulle das mans e foi caerlle nun pé, e morreu de socate.
Oia, Oia
Santa María de Oia é unha parroquia que se localiza no concello de Oia. Segundo o IGE en 2022 tiña 710 habitantes (349 homes e 361 mulleres), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 607 habitantes.
Eclesiasticamente inclúe tamén o lugar de San Xián, o cal pertence administrativamente á parroquia do Rosal.
Historia
O mosteiro foi desamortizado e vendido a particulares en 1835. A igrexa destinouse a igrexa parroquial baixo a advocación de Santa María a Real de Oia e desmembrándose da igrexa matriz, San Mamede de Pedornes.
Lingua adangbe
O adangbe ou agotime é unha lingua níxer-congo do grupo kwa falada en Ghana e Togo.
Distribución xeográfica
Rexión fronteiriza entre Togo e Ghana.
Falantes
Falado polos grupos étnicos Adan e Agotime, non hai datos sobre o número de falantes en Ghana, en Togo hai 2.000 falantes.
Ñora
miniatura|Capsicum annuum cultivar Ñora inmatura in situ. miniatura|Ñora submadura in situ. miniatura|Sementes soltas. miniatura|Pementos bólas/ñoras maduros. miniatura|Ñora secada. A ñora é unha variedade cultivada de pemento (Capsicum annuum) tradicional do Levante español, de pequeno tamaño, forma arredondada e pel de cor encarnada, que se utiliza preferentemente desecado ao sol como condimento. Denomínase bola en Alacante e Murcia, onde se considera orixinaria. Ten un sabor doce e é moi utilizada na gastronomía do Levante español, especialmente na Rexión de Murcia, a Comunidade Valenciana (Alacante) e en Cataluña.
En Cataluña utilízase tamén en sofritos e arroces, pero sobre todo é o ingrediente principal e característico da salsa romesco, que adereza a típica ensalada xató e que combina tan ben con todo tipo de verduras, carnes e peixes que, xunto co allioli, nunca falta nas grelladas catalás. Tamén é o ingrediente característico da salsa de calçots que se prepara nas calçotades.
Keith Carradine
Keith Ian Carradine, nado o 8 de agosto de 1949 en San Mateo, California, é un actor estadounidense de cine, teatro e televisión. É coñecido polos seus papeis de Wild Bill Hickok na serie da HBO Deadwood e o axente do FBI Frank Lundy en Dexter. É fillo do actor John Carradine e irmán dos tamén actores David Carradine, Robert Carradine e Bruce Carradine.
Sarrio
O sarrio ou cálculo dental, é a acumulación de sales de calcio e fósforo sobre a superficie dental. Tamén recibe os nomes vulgares galegos de pedra, charrizo e tártaro.
Trátase do resultado da mineralización da placa bacteriana, isto é, do conxunto de microorganismos, saliva e restos alimentarios que se van depositando sobre das pezas dentais.
O sarrio componse dunha parte orgánica e outra inorgánica, onde predominan o calcio e o fósforo.
Tipos
Segundo a súa localización, distínguese entre o sarrio supraxinxival (amarelo), cando se atopa por riba da liña da enxiva, e o infraxinxival ou subxinxival (marrón), cando se atopa por baixo desa liña.
Tratamento
Unha vez detectado o sarrio nos dentes o único xeito de tiralo é mediante un proceso chamado tartrectomía realizado por un odontólogo (dentista).
Consumismo
miniatura|[[Produto (marketing)|Produtos da industria alimentaria presentados nun supermercado de Portland, Oregón.]] O consumismo acostuma facer referencia tanto á acumulación, compra ou consumo de bens e servizos considerados non esenciais, como ao sistema político e económico que promove a adquisición competitiva de riqueza como signo de status e prestixio dentro dun grupo social. O consumo a grande escala na sociedad contemporánea compromete seriamente os recursos naturais e o equilibrio ecolóxico.
Kirk Douglas
Issur Danielovich Demsky, coñecido como Kirk Douglas, nado en Amsterdam, Nova York o 9 de decembro de 1916 e finado en Beverly Hills, California o 5 de febreiro de 2020, foi un actor e produtor de cine estadounidense de orixe xudía belarusa. Foi o pai do actor e produtor Michael Douglas.
Traxectoria
Os seus pais eran xudeus belarusos e o seu nome orixinal, Issur Danielovich Demsky. Dende cativo destacou nos deportes e nas lides actorais. Graduouse en Letras na Universidade de St. Lawrence. Logo de se graduar marchou a Nova York, onde conseguiu unha bolsa na Academia Americana de Arte Dramática, onde permaneceu ata 1939, con 23 anos.
En 1941, ingresa grazas a Lauren Bacall en Broadway, pero logo é chamado ó servizo militar na mariña, que cumpre en 1942 e 1943, para logo regresar a Broadway. En 1946, ós 30 anos e xa cunha certa fama colleitada en Broadway, Lewis Milestone propono como primeiro actor no filme The Strange Love of Martha Ivers, onde se revela como un actor de carácter.
En 1949, interpreta un boxeador en Champion de Mark Robson onde pola súa realista interpretación é proposto para ser recoñecido como Mellor Actor na Academia. Foi proposto en tres ocasións para un Óscar da Academia aínda que nunca o gañou. Porén foi galardoado en 1996 cun oscar honorífico pola súa dilatada carreira de 76 filmes.
Moitos filmes que interpretou son épicos pero o que máis o destaca é Spartacus de Stanley Kubrick xunto coa non menos maxistral actuación de Peter Ustinov.
Interveu tanto en comedias coma en dramas e representou personaxes duros pero de fondo moi vulnerable. Participou en numerosas producións para televisión e en 1988 publicou a súa autobiografía (The Ragman's Son).
José Conde
José Conde pode referirse a:
1508
Outros
Historia ano a ano
Gamesa
Gamesa é unha empresa de orixe vasca adicada ao sector enerxético, metalúrxico e tecnolóxico. En 2016 a empesa foi mercada por Siemens.
Fabricas de Gamesa
miniatura|dereita|Pezas eólicas de Gamesa no porto de Ferrol. 🇪🇸:
🇧🇷:
🇮🇳:
Illa de El Fraile
El Fraile é unha illa española, escarpada e pedregosa de 6'3 hectáreas de superficie situada ao leste de Águilas (Murcia). É desértica en canto a vexetación, pero posúe un dos fondos mariños máis ricos do sueste peninsular, especialmente debido ás súas algas. É lugar de paso e avistamento de golfiños e posúe unha importante colonia de gaivotas. Recibe o seu nome pola súa escarpada silueta, que se asemella á capucha dun frade. Foi declarada Espazo Natural Protexido.
Home de Xava
miniatura|dereita miniatura|dereita Dubois pensou nun primeiro momento que estaba diante os restos dun primate e denominouno Anthropopitecus erectus, axiña desbotou esta idea xa que a capacidade da bóveda cranial era maior que o de calquera simio coñecido, entre 800 e 1000 cm³, e o fémur era case humano polo que pensou que atopara a criatura que Ernst Haeckel denominaba Pithecanthropus alalus e que el denominou Pithecanthropus erectus, atribuíndoo a un home-mono de idade pliocénica. O que causou sensación no mundo científico xa que deixaba sen saída ao Home de Neanderthal, considerado antecesor do Homo sapiens nese momento, e foi rexeitado por gran parte da comunidade científica.
Sergei Revin
Sergei Nikolaievich Revin, nado en Moscova o 12 de xaneiro de 196, é un cosmonauta ruso que formou parte da misión Soiuz TMA-04M e foi membro das expedicións 31 e 32 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Revin graduouse en como enxeñeiro e físico polo Instituto de Enxeñaría Electrónica de Moscova. Foi seleccionado como cosmonauta por NPO Energia en abril de 1996. Adestrou entre 1996 e 1998, participando despois na misión Soiuz TMA-04M e sendo membro das expedicións 31 e 32 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 124,99 días no espazo.
Mediaset Sport
Mediaset Sport é a marca de Mediaset España Comunicación dedicada aos deportes. Esta nova marca xunta tres canles: Telecinco, Cuatro e Energy. A creación difundírona os medios o 2 de marzo do 2012. En Mediaset Sport xúntanse estes eventos para a temporada 2011-2012:
Airbag (filme)
Airbag é unha película española do ano 1997 dirixida por Juanma Bajo Ulloa. Entre os seus protagonistas está o actor galego Manuel Manquiña, que recibiu varios recoñecementos polo seu traballo neste filme, entre eles o Premio Goya ó mellor actor revelación.
Comentarios
É "unha película golfa, vándala e un pouco lercho", e ten razón. Xurdida da imaxinación de Karra Elejalde e Fernando Guillén Cuervo, filla do delirio e o exceso, definida como unha fábula moral chea de inmoralidades, "Airbag" leva consigo o xerme da controversia e da provocación. Basicamente estruturada como unha road movie, a súa historia crece como unha espiral de tolemia e sorpresas.
Love, Death & Robots
Love, Death & Robots (estilizado como LOVE DEATH + ROBOTS) é unha serie antolóxica e animada estadounidense de Netflix. A primeira tempada componse de 18 episodios e foi estreada o 15 de marzo de 2019. A serie foi producida por Joshua Donen, David Fincher, Jennifer Miller e Tim Miller. Cada episodio foi animado por un equipo diferente orixinario de diferentes países. A serie é unha revisión de Fincher e Miller do filme Heavy Metal.
En xuño de 2019, Netflix renovou a serie para for unha segunda tempada de oito episodios, a cal se estreou o 14 de maio de 2021, cunha terceira tempada de nove episodios que se estreou o 20 de maio de 2022.
Premisa
A serie animada consta de 18 episodios non relacionados entre eles, todos de arredor de 20 minutos de duración, cada un deles con diferentes produtores e elencos. O título da serie fai referencia á conexión temática baseada en amor, morte e robots.
Acollida
En Rotten Tomatoes, a serie ten un índice de aprobación do 73% baseado en 30 recensións, e unha puntuación media de 6,68/10. O consenso crítico da páxina declara "Esta antoloxía animada ten Morte creativa abondo para satisfacer ós seareiros do cyberpunk que Aman que os seus Robots teñan influencia de Heavy Metal, mais as elevadas ambicións da serie a miúdo son abrumadas pola preocupación polo gore e a excitación."
Abby Robinson de Digital Spy describiu a serie problemática na súa representación das mulleres como obxectos principalmente sexuais e vítimas de traumas, e calificouna como "firmemente arraigada no pasado". No seu escrito para The Daily Beast, Nick Schager describiu a serie como un "Black Mirror para a multitude amante dos videoxogos e eloxiou a serie polas súas "aventuras diversas cheas de violencia, humor e unha saudable dose de sensualidade". Nunha valoración máis negativa, Ben Travers de IndieWire describiu os episodios "a miúdo hipermasculinos e a medio facer" e deulle á serie unha valoración C, aínda que a recensión está baseada só en 6 dos 18 episodios. Escribindo para Wired, Peter Rubin alavou a serie e a súa natureza de superar os límites, declarando que "ás veces, só queres ver a Adolf Hitler asfixiado por un xigantesco monte de xelatina". Rubin tamén expresou a súa frustración ante o aparentemente "interminable desfile de superheroes estoicos e de mulleres que os enganan ou escapan", sinalando que ás veces parece que Fincher e Miller dirixiron a serie a un "subconxunto particularmente retrógrado de fanáticos do xénero".
Illa de Mazarrón
A Illa de Mazarrón, tamén coñecida simplemente como La Isla ou La Islica é unha illa española situada fronte ao porto de Mazarrón (Murcia), de forma arredondada e relevo abrupto (8 hectáreas de superficie). Nela habita unha importante colonia de aves mariñas, especialmente gaivotas e garzas medianas ; con todo, un promotor local pretendía a súa completa urbanización para fins turísticos, proxecto que non chegou a levar a cabo (a única construción existente segue sendo un vello caserón na banda norte da illa). Foi declarada Espazo Natural Protexido. Nas súas inmediacións atopouse un barco fenicio afundido con todo o seu cargamento.
Pedornes, Oia
San Mamede de Pedornes é unha parroquia do concello pontevedrés de Oia, na Comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, no 2022, tiña 372 habitantes (187 homes e 185 mulleres).
Provincia de Latina
Latina é unha provincia da rexión do Lacio, en Italia. A súa capital é a cidade de Latina.
Pedornes, Oia
Elévase dende o nivel do mar, na Punta Orelluda, ata o Monte do Corrubedo, de 596 metros de altitude, na Serra da Groba.
Provincia de Latina
Ten unha área de 2.251 km2, e unha poboación total de 491.431 habitantes (2001). Hai 33 municipios na provincia.
As principais comunas por poboación son:
Pedornes, Oia
Hai varios petróglifos, como o de Pedra do Cazador.
A festa parroquial celébrase o 7 de agosto.
Vlaams Belang
O Vlaams Belang (en neerlandés, Interese Flamengo) é un partido político flamengo herdeiro do Vlaams Blok (Bloque Flamengo), ilegalizado en 2004 acusado de promover o racismo e a xenofobia. O Vlaams Belang defínese como republicano, independentista, de dereitas e defensor dos intereses dos flamengos. O seu bastión principal é Antuerpen, cidade na cal nas eleccións do 8 de outubro de 2006 obtivo un 33'51% dos votos. Amósase partidario da expulsión dos inmigrantes ilegais e contrario ó fundamentalismo islámico. O seu eslogan é Eigen volk eerst (Primeiro, o propio pobo). As súas xuventudes son as Vlaams Belang Jongeren.
Manuel Viturro
Co nome de Manuel Viturro podemos referirnos a:
Illa Grosa
dereita|miniatura|350px|A Illa Grosa (Murcia) é un cono [[volcánico extinguido de enorme valor natural]] A Illa Grosa (en castelán Isla Grosa) en unha illa española, na Rexión de Murcia, do concello de San Javier. É a única illa da contorna do Mar Menor que se atopa fóra del, é dicir, en mar aberto, a levante de La Manga. Trátase dun cono volcánico moi escarpado que supera os 90 metros de altitude, a unha distancia de 2,5 quilómetros do norte da Manga e cunha extensión de 16,5 hectáreas.
Foi refuxio de piratas berberiscos ata o século XVIII, e anteriormente un enclave fenicio. A súa riqueza botánica e ornitolóxica aniñan os paíños, os corvos mariños, o falcón peregrino etc. Posúe un embarcadoiro e as únicas construcións que posúe estaban asociadas a actividades militares; a illa foi zona militar ata o ano 2000, en que foi cedida á Comunidade de Murcia para actividades relacionadas co medio ambiente (ata entón era o lugar de adestramento das unidades especiais de mergulladores de combate e de desactivación de explosivos do Centro de Mergullo da Armada).
Restos arqueolóxicos
miniatura|260px|dereita|Queiros de elefante fenicios encontrados baixo as aguas da illa Grosa. A existencia dunha pena, denominada "o baixo da campá", ao leste do Farallón, a moi poucos metros da superficie, constituíu durante séculos un perigo para a navegación, e fixo naufragar numerosos pecios de orixe fenicia e romana.
O achado arqueolóxico máis importante é o dun barco fenicio do século V a. C. que se afundiu cunha carga constituída por lingotes de mineral de estaño e chumbo, manufacturas púnicas e un conxunto de queiros de elefante africano (Loxodonta africana) con inscricións fenicias. Todo o cargamento deste barco, como o do resto dos barcos descubertos baixo as aguas de Illa Grosa, expóñense actualmente no Museo Nacional de Arqueoloxía Subacuática de Cartagena.
Protección medioambiental
250px|miniatura|[[Gaivota de Audouin (Larus audouinii)]] A illa está protexida dentro do espazo denominado Illas e Illotes do Litoral Mediterráneo da Rexión de Murcia coa categoría de Parque natural e ZEPA.
Hunzahúa
Hunzahúa foi o primeiro zaque de Hunza, que hoxe é a cidade colombiana de Tunja. Hunzahúa foi o gobernante da parte norte dos territorios muiscas. Durante o seu reinado centralizouse o poder de todo o territorio muisca na cidade de Hunza (Tunja), bautizada así na súa honra, e unificouse a relixión e a lingua.
Illa Grosa
Protección medioambiental
A asociación ecoloxista ANSE, xunto coa Conserjería de Medio Ambiente de Murcia, participaron no proxecto LIFE ''Conservación de Larus Audouinii en España. Isla Grosa (Murcia) (2004-2007) co obxectivo de reforzar a poboación de Gaivota de Audouin (Larus audouinii'') na illa e garantir a súa conservación. Nesta illa vive a terceira colonia máis grande do mundo desta gaivota, catalogada como globalmente ameazada (SPEC1) polo Species of European Conservation Concern, e é, polo tanto, de conservación prioritaria en Europa.
Hunzahúa
Goberno
Hunzahúa e os seus sucesores exerceron o control sobre as terras que van dende o Chicamocha até os Sutagaos, e dende as vertentes das chairas de San Juan até as fronteiras dos panches e os muzos, incluíndo o territorio de Vélez. A unidade instaurada baixo o seu mandato foi rota en tempos de Michuá polo zipa Saguamanchica, por mor das diferenzas que tivo co cacique de Guatavita.
I masnadieri
I masnadieri (en galego Os bandoleiros) é unha ópera en catro actos con música de Giuseppe Verid e libreto en italiano de Andrea Maffei, baseado na obra teatral Die Räuber de Friedrich von Schiller. A súa estrea tivo lugar no Her Majesty's Theatre de Londres o 22 de xullo de 1847 baixo a dirección do propio compositor.
Esta ópera representase pouco; nas estatísticas de Operabase aparece no posto n.º 229 das óperas representadas no período 2005-2010, sendo a 68.ª en Italia e a décimo novena de Verdi, con 11 representacións no período.
Froufe
O topónimo galego Froufe pode referirse a: