cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
SNARE
Papel na autofaxia
A macroautofaxia é un proceso catabólico envolvido na formación de orgánulos de dobre membrana chamados autofagosomas, que axudan á degradación de compoñentes celulares por medio da fusión con lisosomas. Durante a autofaxia, porcións do citoplasma son englobados por unha estrutura de dobre membrana con forma de copa chamada fagóforo e finalmente convértense no contido dos autofagosomas totalmente ensamblados. Para a bioxénese de autofagosomas cómpre a iniciación e crecemento de fagóforos, un proceso que antes se cría que ocorría por medio dunha adición de novo de lípidos. Porén, probas recentes indican que os lípidos que contribúen ao crecemento dos fagóforos orixínanse a partir de numerosas fontes de membrana, entre as que están o retículo endoplasmático, o aparato de Golgi, a membrana plasmática, e as mitocondrias. Os SNAREs xogan un importante papel en mediar a fusión de vesículas durante a iniciación e expansión dos fagóforos e na fusión autofagosoma-lisosoma nos últimos estadios da autofaxia.
Fosfatidilcolina
Función
A fosfatidilcolina é o principal compoñente da bicapa lipídica das membranas celulares, nas que aparece principalmente na capa externa ou extracelular da membrana. Pénsase que é transportada entre as distintas membranas da célula pola proteína transportadora da fosfatidilcolina (PCTP). O feito de que sexa unha molécula anfipática, con parte hidrófila e parte hidrófoba, permite que se oriente en medios acuosos e forme parte das membranas.
SNARE
Papel na autofaxia
Aínda que non se coñece o mecanismo de iniciación do fagóforo en mamíferos, os SNAREs foron implicados na formación de fagóforos por medio de fusión homotípica de pequenas vesículas de membrana simple revestidas de clatrina, que conteñen Atg16L, a v-SNARE VAMP7, e os seus t-SNAREs correspondentes: sintaxina-7, sintaxina-8, e VTI1B. Nos lévedos, son necesarios os t-SNAREs Sec9p e Sso2p para a exocitose e promoven a evaxinación tubulovesicular de vesiculas Atg9 positivas, que se requiren tamén para a bioxénese de autofagosomas. Ao facer un knock-out destes SNAREs prodúcese a acumulación de pequenas vesículas que conteñen Atg9, que non se fusionan, e así impídese a formación da estrutura preautofagosómica.
Ademais da ensamblaxe do fagóforo, os SNAREs son tamén importantes na mediación da fusión autofagosoma-lisosoma. En mamíferos, os SNAREs VAMP7, VAMP8, e VTI1B son necesarios na fusión autofagosoma-lisosoma e este proceso está alterado nos trastornos de almacenamento lisosómico, nos que se acumula colesterol no lisosoma e os SNAREs quedan retidos nas rexións ricas en colesterol da membrana, o que impide a súa reciclaxe. Recentemente, a sintaxina 17 (STX17) foi identificada como un SNARE asociado a autofagosomas que interacciona con VAMP8 e SNAP29 e é necesario para a fusión co lisosoma. A STX17 está localizado na mmbrana externa dos autofagosomas, pero non nos fagóforos ou outros precursores dos autofagosomas, o cal impide que estes se fusionen prematuramente co lisosoma. En lévedos, a fusión dos autofagosomas con vacúolos (equivalentes en lévedos dos lisosomas) require SNAREs e proteínas relacionadas como o homólogo da sintaxina Vam3, o homólogo de SNAP-25 Vam7, a GTPase de tipo Ras Ypt7, e o ortólogo de NSF, Sec18.
Fosfatidilcolina
Función
A fosfatidilcolina tamén xoga un papel na sinalización celular mediada por membranas e na activación pola PCTP doutros encimas.
Estrutura
300px|miniatura|Fig 1. Un exemplo de fosfatidilcolina, a palmitoíl-oleíl-sn-fosfatidilcolina. Este fosfolípido está composto por unha cabeza polar de colina e un ácido glicerofosfórico (glicerina + fosfato) unido a dous ácidos graxos, un deles saturado, como por exemplo o ácido palmítico, e o outro insaturado, como por exemplo o ácido oleico. O conxunto formado polos ácidos graxos, a glicerina e o fosfato chámase ácido fosfatídico ou fosfatidato.
A fosfolipase D cataliza a hidrólise de fosfatidilcolina, orixinando ácido fosfatídico (PA), e liberando colina soluble no citosol.
Senescencia
A fosfatidilcolina é unha substancia vital que se encontra en todas as células do corpo humano. Ao nacermos e durante a infancia, as concentracións de fosfatidilcolina son altas (de ata o 90% da membrana celular), pero van reducíndose lentamente ao longo da vida, e pode caer ao 10% na vellez. Por iso algúns investigadores no campo da saúde e nutrición empezan a recomendar suplementación de fosfatidilcolina na dieta como un medio de atrasar a senescencia e mellorar o funcionamento cerebral e a memoria.
Fígado
Estudos recentes apuntan aos moitos beneficios potenciais da fosfatidilcolina na recuperación do fígado enfermo. Un estudo mostrou os efectos curativos da fosfatidilcolina en casos de hepatite A, hepatite B, e hepatite C. A administración de fosfatidilcolina en hepatites activas crónicas causou unha significativa redución da actividade da enfermidade.
Lipólise
Algunhas organizacións promoven o uso de fosfatidilcolina inxectada, asegurando que este procedemento pode romper os adipocitos, e serve como un substituto da liposucción. Porén, é importante indicar que, aínda que os partidarios deste procedemento citan experimentos iniciais que mostraban lipólise en casos de embolia, ningún estudo revisado por expertos mostrou que se produza un grao de lipólise nin remotamente comparable a unha liposucción.
Colite ulcerosa
As probas clínicas de fase IIa/b realizadas no Hospital da Universidade de Heidelberg indican que a liberación retardada de fosfatidilcolina ten efectos antiinflametorios, e é un composto que incrementa a hidrofobidade das superficies, con prometedores potenciais terapéuticos no tratamento da enfermidade inflamatoria dos intestinos.
Posibles riscos para a saúde
Ademais do incremento da carga calórica de dietas ricas en graxas como a fosfatidilcolina, un informe recente relacionou os catabolitos microbianos da fosfatidilcolina cun incremento da aterosclerose por medio da produción de colina, óxido de trimetilamina, e betaína.
Chacín
O topónimo galego Chacín pode referirse a:
ARN polimerase T7
miniatura|dereita|ARN polimerase T7 (azul) producindo o ARNm (azul claro) a partir dun molde de ADN bicatenario (laranxa). A ARN polimerase T7 (T7 RNA polymerase) é unha ARN polimerase do bacteriófago T7, que cataliza a formación de ARN en dirección 5'→ 3'.
Actividade
A polimerase T7 é extremadamente específica para o seu promotor e transcribe só o ADN que está augas abaixo do promotor T7. A polimerase T7 tamén require un molde de ADN e o ión Mg2+ como cofactor para a síntese de ARN. Ten unha taxa de erro moi baixa. A polimerase T7 ten un peso molecular de 99 kDa. Consta dunha soa subunidade e non precisa cofactores proteicos.
Estrutura
A polimerase T7 foi cristalizada en varias formas e as estruturas poden consultarse na base de datos PDB. As diferentes estruturas son as listadas aquí. Estes explican como a polimerase T7 se une ao ADN e o transcribe.
Proteínas relacionadas
Membros relacionados desta familia de encimas son as polimerases do fago T3 e SP6, pero esta familia está tamén relacionada coa ARN polimerase mitocondrial. A familia T7 de ARN polimerases é distinta estrutural e evolutivamente da familia de multisubunidades das ARN polimerases (incluíndo as subfamilias bacterianas e eucariotas). En contraste coas ARN polimerases bacterianas, as polimerases T7 non son inhibidas polo antibiótico rifampicina. Non obstante, compártense moitas características funcionais con estes encimas máis complexos.
Aplicación
En aplicacións biotecnolóxicas, a ARN polimerase T7 utilízase frecuentemente para transcribir o ADN que foi clonado en vectores que teñen dous promotores de fagos diferentes (por exemplo, T7 e T3, ou T7 e SP6) en orientación oposta. O ARN pode ser selectivamente sintetizado a partir da febra do ADN inserido coas diferentes polimerases. Utilízase para obter transcritos específicos e estudar a transcrición. O encima é estimulado pola espermidina. O ARN monocatenario etiquetado homoxeneamente pode xerarse con este sistema. Os transcritos poden ser etiquetados non radioactivamente con actividade altamente específica con certos nucleótidos etiquetados.
-368
Mortes
Historia ano a ano
Os Vilares, Guillar, Rodeiro
Os Vilares é un lugar da parroquia de Guillar, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 17 habitantes (11 homes e 6 mulleres), 3 menos ca en 2000.
Sororidade
miniatura|Graffiti do 2022 en [[Esplugues de Llobregat que incita á sororidade.]] Sororidade é un pacto entre mulleres para o seu apoderamento.
Orixe do termo
Sororidade ten equivalentes nas linguas románicas próximas. O francés sororité está documentado por primeira vez no século XVI co significado de irmandade de mulleres. Luisa Posada Kubissa considera que o termo francés "sororité" perfílase como a outra cara da fraternidade masculina, da solidariedade entre os individuos/cidadáns/varóns que pactan entre si.
O termo sororidade foi retomado sobre todo a partir da denominada segunda onda do feminismo.
Notas
/
The Twilight Saga: Eclipse
The Twilight Saga: Eclipse é un filme estadounidense dirixido por David Slade que foi estreado no 2010. É o terceiro filme da saga cinematográfica e está baseado na novela Eclipse de Stephenie Meyer.
Sinopse
Bella (Kristen Stewart) terá que elixir entre Edward (Robert Pattinson) e Jacob (Taylor Lautner). A cidade de Seattle é asolada por unha serie de misteriosos asasinatos dirixidos por Victoria, que busca vingarse. Bella debe escoller entre o seu amor por Edward e a súa amizade con Jacob, consciente de que a súa decisión pode orixinar unha batalla entre vampiros e lobishomes. Rodeada de perigos e coa súa graduación achegándose, agora enfróntase á decisión máis importante da súa vida.
Corzón
O topónimo galego Corzón pode referirse a:
Brión de Arriba, Brión, Brión
Brión de Arriba é un lugar da parroquia de Brión no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 29 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 13 eran homes e 16 eran mulleres.
José Bellver
José Bellver Álvarez, nado en Ponferrada en 1896 e finado en Pontevedra o 18 de febreiro de 1968  foi un xuíz e fotógrafo afeccionado, recordado polas súas fotografías e gravacións cinematográficas de Galicia na primeira metade do século XX.
Traxectoria
Maila nacer fortuitamente en Ponferrada, por mor dunha viaxe dos seus pais, durante os primeiros vinte anos da súa vida residiu en Madrid. Alí cursou o bacharelato e carreira universitaria. O 18 de xuño de 1925, un ano despois de que o destinaran a Galicia, casou con Antonia García-Alix.
Bellver licenciouse na Facultade de Dereito da Universidade Complutense. Logo de obter o cargo de xuíz, en 1924 foi destinado a Cambados, onde permaneceu ata 1933, vivindo durante esa época no Pazo de Ulloa. Durante estes anos naceron os seus cinco fillos; Carlos, María del Carmen, Mercedes e Francisco José. Foi nesta época de residencia en Cambados cando realizou o groso da súa produción.
Despois desta época foi destinado a Caldas de Reis, onde só estivo ata 1934, e durante o cal se desprazou ocasionalmente ata Ortigueira. Logo deste lapso asentou en Redondela, onde residiu ata 1940. Nesta vila naceron os seus fillos Ramiro, José Ángel e María del Pilar. Durante este período desprazouse en 1939 ata Albacete como Auditor de Guerra. Finalmente trasladouse ata Pontevedra, onde foi nomeado maxistrado da Audiencia Provincial de Pontevedra, residindo a partir dese momento na capital da provincia. Durante os anos sesenta padeceu arteriosclerose, finando en 1968.
Fotografía
Afeccionado á fotografía, caracterizouse por un estilo etnográfico e costumista. A súa obra pódese dividir en cinco grupos temáticos; paisaxe, retrato, tipos populares, arquitectura, e o mar, sendo este último tema o máis abundante.
No ano 1926 obtivo o diploma de honra nunha exposición celebrada no Centro de Galicia en Madrid. En 1944 publicou unha colección de postais co nome Estampas Gallegas, editadas polo libreiro pontevedrés Luís Martínez Gendra. Colaborou con varias revistas gráficas, como Sonata Gallega, Industrias Pesqueras ou Vida Gallega. Realizou exposicións en Vigo e Pontevedra, e en 1946 foi socio fundador da Agrupación Fotográfica Gallega, da que foi o primeiro presidente. Bellver, tamén pintor afeccionado, en ocasións retocaba os negativos, ou ben pintaba sobre as súas fotografías.
No ano 1984 a Deputación de Pontevedra publicou unha escolma das fotografías realizadas entre 1920 e 1950. Parte da súa obra consérvase no Museo de Pontevedra.
Gravacións
Bellver empregaba nas súas gravacións unha cámara Pathé Baby. Na actualidade, consérvanse tres horas de gravación realizadas entre 1929 e 1932, repartidas en vinte e nove latas. Ditas latas permaneceron no esquecemento durante décadas, ata que os seus herdeiros as descubriron nun baúl na súa vivenda en 2009. Algúns dos lugares recollidos son a Porta do Sol en Vigo, a Praza de Mazarelos en Santiago de Compostela, ou a Armada inglesa atracando no porto de Vilagarcía de Arousa.
Xunto coas escenas de Galicia, Bellver rodou, en compañía duns amigos, unha curtametraxe de ficción sobre unha historia de amor non correspondido.
Milímetros
O realizador Xes Chapela estreou en decembro de 2011, no Centro Galego de Artes e Imaxe, o documental Milímetros. Nel mestúranse as gravacións de Bellver con outras sobre os mesmos lugares, realizadas na actualidade.
Desvres
Desvres é unha comuna do departamento francés de Paso de Calais, na rexión Norte-Paso de Calais. A súa superficie é de 9.42 km² e a poboación de 5.260 (1999), e a densidade de poboación de 565 h/km². Situada nunha zona estratéxica, foi obxecto de numerosos conflitos, os condes de Boulogne mandaron establecer unha fortaleza alí. A vila coñécese pola súa produción de porcelana.
Galería de imaxes de Teixido, Cedeira
Santo André de Teixido é unha parroquia situada no leste do concello de Cedeira.
François Tombalbaye
Imperio colonial francés
Naceu na rexión sureña do país, preto da cidade de Koumara, e formaba parte da etnia Sara, a predominante nas cinco prefecturas do sur. De profesión docente, sucedeu a Gabriel Lisette como líder do Partido Progresista Chadiano (PPT), encabezando o goberno colonial do Chad en 1959. Como lexislador colonial, Tombalbaye logrou crear unha coalición de forzas progresistas do norte e sur do país, illando ás faccións islámicas máis conservadoras do centro. Guiou o país á independencia, obtida o 11 de agosto de 1960, e foi designado como o seu primeiro xefe de Estado.
Independencia e presidencia
Tras a independencia, adoptou unha forma autocrática de goberno, eliminando á oposición tanto dentro como fóra do seu partido, e prohibindo todos os outros partidos políticos. En 1963 disolveu a Asemblea Nacional como resposta aos disturbios. Comezou a nacionalizar o servizo civil, substituíndo aos administradores franceses con locais menos competentes. Impuxo un "Préstamo Nacional", incrementando considerablemente os impostos, para financiar a nacionalización.
En outubro de 1968 Tombalbaye foi recibido en Washington, D.C. polo Presidente Lyndon B. Johnson. Logo de breves conversacións con Johnson, viaxou a Texas, reuníndose con investigadores científicos de ICASALS (Centro Internacional para o Estudo de Terras Áridas e Semiáridas), parte da Universidade de Texas Tech.
O programa de africanización de Tombalbaye fallou ao non considerar á numerosa poboación do norte e centro do país, que era musulmá e non se identificaba co sur cristián e animista. O Gorane viu a independencia como un cambio da dominación colonial francesa á do sur. O 1º de novembro de 1965, as protestas na prefectura de Guéra deixaron 500 mortos. Isto desatou unha serie de disturbios ao longo do norte e centro do país, agravado pola participación dos veciños do Chad, Libia no norte e o Sudán no leste. O movemento máis importante neste período foi o FROLINAT, con base no Sudán. Aínda que este estaba infestado de rivalidades e divisións, era capaz de resistir ao autoritarismo de Tombalbaye. Este chamou a Francia, o antigo poder colonial, a que acudise a asistilo, invocando tratados que ambos os países asinaran no momento da independencia chadiana.
Francia aceptou entrar no escenario, coa condición de que Tombalbaye iniciase unha serie de reformas no Exército, goberno e servizo civil. Foron derrogados tributos e leis impostos arbitrariamente por Tombalbaye, e os sultáns tradicionais do país viron restaurado o seu rol de recolectores de impostos, polo que recibían o 10% do recadado. O presidente aceptou os termos impostos por Francia en 1969, e o Chad embarcouse nun proceso gradual de liberalización. Nas eleccións de 1969, algúns centos de prisioneiros políticos foron deixados en liberdade, pero Tombalbaye seguiu sendo o único candidato nos comicios.
Os progresos tocaron ao seu fin en agosto de 1971, cando foi descuberta unha tentativa de golpe de estado con conexións co líder libio Muammar al-Gaddafi. Tombalbaye inmediatamente endureceu as súas relacións co seu veciño do norte, e mesmo permitiu a forzas anti-Gaddafi operar desde o seu territorio. Como resposta, Gaddafi outorgou formalmente o seu recoñecemento ao que quedaba do FROLINAT. Mentres tanto, no sur, onde Tombalbaye tiña a súa base de apoio máis forte, respondeu a unha folga estudantil substituíndo ao popular xefe do Estado maior Jacques Doumro polo entón coronel Félix Malloum. O Chad estaba dominado por unha abafadora seca, e Tombalbaye revogou a súa amnistía a prisioneiros políticos. Para fins de 1972, máis de 1.000 prisioneiros políticos foran arrestados. Ao mesmo tempo, tamén levou a cabo unha apertura cara ao mundo árabe, reducindo o apoio libio ao FROLINAT e fomentando as loitas internas no seo do mesmo.
Con todo, Tombalbaye tampouco confiaba nos seu propio goberno. Arrestou aos maiores líderes do PPT, incluíndo a Malloum, baixo acusacións de practicar a bruxaría para derrocalo, no que foi coñecido como a "conxura das ovellas negras", polos animais que supostamente sacrificaban os conspiradores. En agosto, Tombalbaye disolveu o PPT e substituíuno polo Movemento Nacional pola Revolución Cultural e Social. Baixo a aparencia de autenticidade, o novo movemento promoveu a africanización: a capital Fort-Lamy foi rebautizada como Xamena e o propio Tombalbaye cambiou o seu nome de François a Ngarta. O cristianismo foi menosprezado, os misioneiros foron expulsados, e todos os homes non musulmáns do sur de entre 16 e 25 anos foron obrigados a practicar os tradicionais ritos de iniciación undergo coñecidos como yondo para poder obter ascensos no servizo civil e na milicia. Estes ritos, con todo, eran nativos de só un dos grupos étnicos do Chad, o pobo sara, do que Tombalbaye formaba parte, e, máis aínda, só dun subgrupo de devandito pobo. Para todos os demais, os rituais eran impostos e estraños.
Negrelos, Negrelos, Rodeiro
Negrelos é un lugar da parroquia de Negrelos, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 38 habitantes (18 homes e 20 mulleres), o que supón unha diminución de 8 habitantes con respecto ao ano 2000.
As Maroñas
O topónimo galego As Maroñas pode referirse a:
III milenio a. C.
O terceiro milenio antes de Cristo comezou o 1 de xaneiro do 3000 a. C. e terminou o 31 de decembro do 2001 a. C. miniatura|200px|Tableta de arxila sumeria con [[escritura cuneiforme de finais do III milenio a. C. A innovación da escritura é de tal magnitude para o desenvolvemento da civilización que se identifica coa Historia mesma.]]
Meyer Guggenheim
Meyer Guggenheim, nado en Lengnau (Suíza) o 1 de febreiro de 1828 e finado en Palm Beach o 15 de marzo de 1905, foi o patriarca do que se coñeceu como familia Guggenheim.
Traxectoria
Naceu en Lengnau, Aargau, en 1828. Era de orixe xudía asquenací e emigrou aos Estados Unidos de América en 1847. Comezou no negocio da importación, pero fixo a súa fortuna e a da súa familia (unha das maiores do século XIX) na minaría e na fundición.
Guggenheim investiu en minas de prata no distrito mineiro de Leadville en Colorado. Da minaría expandiuse na fundición de mineral, tamén en Colorado, e logo construíu unha serie de fundicións polos Estados Unidos e o norte de México. Segundo crecían os seus fillos, asumían papeis de liderado nos negocios da familia.
Willow Smith
Willow Camille Reign Smith, nada nos Ánxeles o 31 de outubro de 2000, é unha cantante, actriz e bailarina estadounidense. É a filla de Will Smith e Jada Pinkett Smith, e a irmá máis nova de Jaden Smith e medio irmá de Willard Carroll "Trey" Smith III. Smith fixo a súa primeira aparición no cine no filme de 2007 Son lenda, e máis tarde apareceu en Kit Kittredge: An American Girl xunto con Abigail Breslin.
Alén da ser actriz, comezou a súa carreira musical con "Whip My Hair" e "21st Century Girl", asinando co selo discográfico Roc Nation, e converténdose na artista máis nova con este selo. "Whip My Hair" acadou o número 11 nos Billboard Hot 100. O vídeo foi nomeado na categoría Vídeo do ano nos Premios BET de 2011.
Pero Goterrez
Traxectoria
Pola súa obra, sábese que era cabaleiro. Estudosos como Carolina Michaëlis sosteñen que foi un trobador portugués activo na corte de Afonso III, con todo, estudos recentes identifícano con Pedro Gutiérrez un nobre que tivo os cargos de meiriño maior e tenente das torres da cidade de León.
Obra
É autor de dous textos: unha cantiga de amor e unha cantiga de escarnio e maldicir.
Senén Bernárdez Ferrán
Senén Bernárdez Ferrán, nado en Ourense o 28 de abril de 1962, é un director, realizador, guionista e creador de programas de televisión galego.
Traxectoria
Licenciouse en Ciencias da Imaxe na Facultade de Ciencias da información da Universidade Complutense de Madrid en 1985. En novembro dese ano comezou a traballar na TVG. A partir de 1989 empezou a realizar e dirixir diversos tipos de programas como retransmisións, música en directo, teatro, magazines ou documentais.
Dirixiu os programas Atalaia, Espacio aberto, algúns capítulos de Sombras de Crime, Gallaecia Fulget: Historia da Universidade de Santiago de Compostela, O Científico na Antártida, Montevideo: pintando o ceo máis azul, Europeos: Destinos cruzados, Alalá e No bico un cantar.
Lugares de Lugo
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Lugo.]] miniatura|350px|Mapa dos barrios de Lugo. Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Lugo
Cadea lixeira das inmunoglobulinas
miniatura|Diagrama esquemático dun anticorpo típico que mostra dúas cadeas pesadas de Ig (azuis) unidas por [[enlace disulfuro|enlaces disulfuro de dúas cadeas lixeiras de Ig (verdes). Móstranse os dominios constante (C) e variable (V).]] [[Ficheiro:Antibody IgG2.png|miniatura|Unha molécula de anticorpo. As dúas cadeas pesadas están coloreadas de vermello e azul e as dúas lixeiras de verde e amarelo. Ver tamén:]] A cadea lixeira das inmunoglobulinas é a subunidade polipeptídica pequena dun anticorpo (inmunoglobulina), que se encontra nos brazos da molécula con forma de Y dos anticorpos.
Un anticorpo típico está composto de dúas cadeas pesadas de Ig e dúas cadeas lixeiras.
En humanos
Hai dous tipos de cadeas lixeiras en humanos:
Os anticorpos prodúcenos os linfocitos B, cada un dos cales expresa só unha clase de cadea lixeira nos seus anticorpos. Unha vez establecido o tipo de cadeda lixeira, esta permanece fixa durante toda a vida do linfocito B. Nun individuo san, a proporción kappa a lambda total é de aproximadamente 2:1 no soro (medindo anticorpos intactos completos) ou 1:1,5 se medimos as cadeas lixeiras libres, e unha proporción moi diverxente é indicativa de neoplasma.
A proporción normal exacta kappa a lambda, segundo un novo ensaio de cadeas lixeiras libres policlonais, vai de 0,26 a 1,65. Tanto as cadeas kappa coma as lambda poden incrementarse ambas proporcionalmente, mantendo unha proporción normal. Isto é normalmente indicativo dalgunha outra cousa distinta dunha discrasia de células sanguíneas, como unha doenza renal.
Noutros animais
Os xenes das cadeas lixeiras das inmunoglobulinas en tetrápodos poden clasificarse en tres grupos: kappa (κ), lambda (λ) e sigma (σ). A diverxencia dos isotipos κ, λ e σ precedeu a radiación dos tetrápodos. O isotipo σ perdeuse despois da evolución da liñaxe dos anfibios e antes da diverxencia da liñaxe reptiliana.
Os camélidos son únicos entre os mamíferos, xa que teñen tamén anticorpos completamente funcionais con dúas cadeas pesadas, pero carecen de cadeas lixeiras.
Os tiburóns tamén posúen, como parte do seu sistema inmunitario adaptativo, unha molécula similar a un anticorpo homodímero de cadea pesada homodímera denominada IgNAR (receptor de antíxeno novo de inmunoglobulina). Crese que os IgNAR nunca estiveron asociados a unha cadea lixeira, ao contrario do que se pensa que pasou nos camélidos, nos que se cre que os seus anticorpos de só cadea pesada perderon a cadea lixeira durante a evolución.
Estrutura
Nun anticorpo típico só hai un tipo de cadea lixeira, así as dúas cadeas lixeiras dun anticorpo individual son idénticas.
Cada cadea lixeira está composta por dous dominios de inmunogloblina en tándem:
A lonxitude aproximada dunha cadea lixeira é de 211 a 217 aminoácidos. A clase lambda ten 4 subtipos (\lambda1, \lambda2, \lambda3 e \lambda4).
En patoloxía
As células B individuais no tecido linfoide posúen cadeas lixeiras kappa ou lambda, pero nunca ambas as dúas á vez. O rearranxo específico da cadea lixeira lambda das inmunoglobulinas pode orixinar nalgúns casos a perda dalgúns xenes codificantes de proteínas, que non parecen ser funcionalmente relevantes (mentres que pode sobreexresarse miR-650 funcionalmente relevante). Usando inmunohistoquímica, é posible determinar a abundancia relativa de células B que expresan cadeas lixeiras kappa e lambda. Se o ganglio linfático ou tecido similar é reactivo, ou benigno, debería posuír unha mestura de células kappa positivas e lambda positivas. Porén, se un tipo de cadea lixeira é significativamente máis común que o outro, as células probablemente derivan todas dunha pequena poboación clonal, o que pode indicar unha condición maligna, como o linfoma de célula B.
Se as cadeas lixeiras de Ig producidas en células plasmáticas neoplásticas, como as de mieloma múltiple, denomínanse proteínas de Bence Jones.
O incremento dos niveis de cadeas lixeiras de Ig libres tamén foi detectado en varias doenzas inflamatorias. É importante salientar que, a diferenza do aumento de nivel en pacientes de linfoma, estas cadeas lixeiras de Ig son policlonais. Recentes estudos mostraron que estas cadeas lixeiras de Ig poden unirse a mastocitos e, usando a súa capacidade de unirse a antíxenos, facilitan a activación destes mastocitos. A activación dos mastocitos ten como resultado a liberación de varios mediadores proinflamatorios, que se cre contribúen ao desenvolvemento da doenza inflamatoria. Estudos recentes mostraron que as cadeas lixeiras de Ig non só activan os mastocitos senón tamén os ganglios da raíz dorsal e neutrófilos, expandindo o seu posible papel como mediadores da doenza inflamatoria.
Premio Carlomagno
miniatura|dereita|300px|A Casa do concello de [[Aquisgrán]]
O Premio Carlomagno (Internationaler Karlpreis der Stadt Aachen, e desde 1998 Internationaler Karlspreis zu Aachen) é un premio outorgado desde 1950 pola cidade alemá de Aquisgrán. É o premio máis antigo e coñecido co que son distinguidas as personalidades ou institucións no ámbito europeo en xeral e da Unión Europea en particular.
Historia
A orixe do premio sitúase o 19 de decembro de 1949 cando un comerciante da cidade de Aquisgrán, o Dr. Kurt Pfeiffer, que fundara un círculo cultural co nome de ‘’Corona Legentium Aquensis’’ coa intención de fomentar o diálogo entre políticos, científicos e os personaxes culturais de toda Europa, anuncia a creación dun premio que bautiza co nome do emperador Carlomagno quen no século VIII fixara a súa residencia en Aquisgrán.
O obxectivo do Premio Carlomagno definiuse polo seu fundador nos seguintes térmos:
No ano 2004, ademais do premio ordinario, concedeuse un premio especial ao papa Xoán Paulo II que non se entregou en Aquisgrán, senón na Cidade do Vaticano. Ó ano seguinte unha iniciativa cidadá intentou sen éxito retirar o premio a Henry Kissinger, quen obtivera o galardón en 1987. A súa xestión no goberno estadounidense foi criticada pola súa responsabilidade no golpe de Estado contra o presidente chileno Salvador Allende en 1973.
O premio
O Premio Carlomagno outorgase á contribución (anual) máis valiosa para a comprensión e o desenvolvemento da comunidade en Europa Occidental e polos servizos á humanidade e á paz mundial. A contribución pode estar encadrada nos campos da literatura, das ciencias, da economía ou a política.
O xurado que outorga o Premio Carlomagno está formado por 17 persoas, entre as que se encontran o alcalde de Aquisgrán, o deán da Catedral e reitor da Escola Técnica Superior de Renania-Westfalia, radicada de igual xeito en Aquisgrán, así como representantes dos partidos políticos.
O premio consiste nun premio en metálico de 5.000 euros, unha medalla coa imaxe de Carlomagno no trono, e un certificado.
A súa entrega realízase no mes de maio no interior da Sala da Coroación da Casa do concello de Aquisgrán, logo do cal, fanse tres discursos, un polo alcalde da cidade, outro de louvanza por un convidado especial e o terceiro polo propio premiado.
Penerbosa, Negrelos, Rodeiro
Penerbosa é un lugar da parroquia de Negrelos, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE en 2013 tiña 26 habitantes (17 homes e 9 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 canto tiña 32 habitantes.
Nuno Perez Sandeu
Nuno Perez Sandeu foi un trobador portugués de finais do século XIII. É autor de 6 cantigas de amigo, a primeira dialogada e paralelística.
Esfenoide
miniatura|300px|Vista do óso esfenoide humano.
O óso esfenoide (os sphenoidale, en latín) é un óso impar situado na base e no centro do cranio rodeado polos ósos occipital, temporais, parietais, frontal, etmoide, vómer, palatino, cigomático e maxilar superior. Ten unha morfoloxía externa que semella unha bolboreta, coas ás estendidas.
Trátase dun óso complexo, que conecta todas as estruturas antes mencionadas e que ademais alberga a sela turca que é o lugar onde se atopa a glándula hipófise.
Estrutura
Neste óso atopamos un corpo central do que saen ata 6 prolongacións laterais que levan os seguintes nomes:
Corpo
Atópase no centro do óso unindo as diferentes prolongacións. No seu interior está a sela turca na fosa da hipófise na que se encontra encerrada a glándula hipófise ou pituitaria. No corpo tamén atopamos unhas eminencias que levan os nomes de apófise anterior, media e posterior, e unha lámina que leva o nome de dorso selar ou dorsum sellae. Outras estruturas son o tubérculo selar ou tuberculum sellae e a eminencia esfenoidal. Separando as dúas zonas do corpo do esfenoide atopamos unha crista esfenoidal que remata no pico do esfenoide. Tamén hai un suco óptico onde se atopa o quiasma óptico que é o lugar onde se produce o entrecruzamento dos nervios ópticos.
Ás maiores
Artéllase coa porción escamosa do temporal.
Ás menores
Nelas atopamos a apófise clinoide anterior e media xunto co suco óptico. Aparece aquí o conduto óptico que é o burato a través do cal pasan as fibras ópticas no seu camiño entre os ollos e o cerebro. Outras estruturas son a espiña etmoidal e o tubérculo selar. Artéllanse co óso frontal.
Apófise pterigoide
Posúe as seguintes estruturas: unha lámina medial da apófise pterigoides, onde atopamos a fosa pterigoide, a incisura pterigoide e o gancho pterigoide. Estas apófises conectan cos ósos palatino e vómer.
Buratos e fisuras
Xunto co óso frontal:
Xeorxia
Historia
miniatura|esquerda|150px|Rei [[David IV de Xeorxia]]
A Xeorxia antiga e medieval
Dous reinos xeorxianos na antigüidade, Iberia no leste do país e Cólquida no oeste foron as primeiras nacións da rexión en adoptar o Cristianismo (317 e 523, respectivamente). Egrisi presenciou con frecuentemente batallas entre os rivais Persia e Imperio Bizantino, os cales pretendían conquistar Xeorxia cada certo tempo.
Como resultado disto, estes reinos foron desintegrados en varias rexións feudais nos primeiros anos da Idade Media. Isto fixo doado aos árabes conquistaren Xeorxia no século VII. As rexións rebeldes foron liberadas e unidas ao Reino de Xeorxia nos comezos do século XI. Comezando o século XII, o dominio de Xeorxia estendeuse sobre gran parte do Cáucaso meridional, incluíndo zonas nororientais e case toda a costa norte da actual Turquía.
Este Reino de Xeorxia, que era tolerante cos seus súbditos musulmáns e xudeus, foi subordinado polos mongois no século XIII. Consecuencia diso foi que os diferentes gobernadores locais pelexaron pola súa independencia do goberno xeorxiano central ata a total desintegración do Reino no século XV. Os reinos lindeiros aproveitaron a situación, e dende o século XVI o Imperio Persa e o Otomán subxugaron o leste e o oeste de Xeorxia, respectivamente. Os gobernadores destas rexións, que conservaran en parte a súa autonomía, organizaron rebelións en varias ocasións. Sucesivas rebelións locais e invasións persas e otomás acabaron por debilitar aos reinos. Como resultado das guerras contra os estados islámicos a poboación de Xeorxia viuse reducida a 250.000 habitantes.
Protectorado e anexión ao Imperio Ruso
En 1783 Rusia e o reino occidental xeorxiano de Kartl-Kakheti asinaron o Tratado de Georgievsk, de acordo co cal Kartl-Kakheti recibía a protección de Rusia. Isto, con todo, non evitou que Tbilisi fose saqueada polos persas en 1795.
O 22 de decembro de 1800 o tsar Paulo I de Rusia, para beneficio da petición do rei xeorxiano Xurxo XII, asinou a proclamación correspondente á incorporación de Xeorxia (Kartl-Kakheti) ao Imperio Ruso. A proclamación foi anunciada o 18 de xaneiro de 1801.
Só unha pequena parte da nobreza xeorxiana se someteu, mentres outros organizaron rebelións antirrusas en varias ocasións. No verán de 1805 pequenos destacamentos rusos no río Askerani e preto de Zagam derrotaron ao exército persa e protexeron Tbilisi. En 1810, logo dunha curta guerra, o reino xeorxiano occidental de Imereti foi anexado polo tsar Alexandre I de Rusia. O derradeiro rei imeretio e Bagratid xeorxiano Salomón II morreu no exilio en 1815. Dende 1803 a 1878, como resultado das numerosas guerras rusas contra Turquía e Irán, algúns territorios foron anexados a Xeorxia. Estas zonas (Batumi, Artvin, Akhaltsikhe, Poti e Abkhazia) agora representan a maioría do territorio xeorxiano.
O principado de Guria foi abolido en 1828 e o de Samegrelo (Mingrelia) en 1857. A rexión de Svaneti foi gradualmente anexada entre 1857 e 1859.
A República Democrática e a era soviética
miniatura|210px|Declaración de Independencia en [[1918]] Logo da Revolución Rusa de 1917 Xeorxia declarou a súa independencia o 26 de maio de 1918 no medio da guerra civil rusa. As eleccións parlamentarias foron gañadas polo Partido Xeorxiano Socialdemócrata e o seu líder, Noe Zhordania, converteuse no primeiro Ministro. Con todo, a independencia non perdurou: en febreiro de 1921 Xeorxia foi atacada polo Exército Vermello. As tropas locais perderon a batalla e o goberno fuxiu do país. O 25 de febreiro de 1921, o Exército Vermello entrou na capital Tbilisi e instaurou un goberno monicreque de corte comunista liderado polo bolxevique xeorxiano Filipp Majardze. Xeorxia foi incorporada á República Socialista Soviética de Transcaucasia, uníndose Armenia e Acerbaixán. A RSST foi disolta nos seus compoñentes orixinais e en 1936 pasou a ser a RSS de Xeorxia.
O radical xeorxiano Iósif Dzhugashvili, prominente entre os bolxeviques rusos, chegou ao poder no Imperio Ruso logo da Revolución de Outubro de 1917. Yugashvili foi máis coñecido polo seu alcume Stalin (do ruso сталь: aceiro). Stalin alcanzou a máis alta posición no estado soviético.
Dende 1941 ata 1945, durante a segunda guerra mundial, preto de 700.000 xeorxianos pelexaron como soldados do Exército Vermello contra a Alemaña nazi e case 350.000 deles morreron nos campos de batalla da fronte oriental. Así mesmo, durante este período os pobos da República dos Inguxos, Karachay, ademais dos chechenos e os balkarios do Cáucaso setentrional foron deportados a Siberia por suposta colaboración cos nazis. Coas súas respectivas repúblicas autónomas abolidas, a RSS de Xeorxia obtivo brevemente os seus territorios ata 1957.
Håkan Hellström
Håkan Hellström, nado en Västra Frölunda (Gotemburgo) o 2 de abril de 1974, é un músico sueco.
Xeorxia
A República Democrática e a era soviética
Eduard Shevardnadze, o ministro xeorxiano de Relacións Exteriores da URSS, foi un dos artífices da Perestroika durante a década de 1980. Durante este período, Xeorxia desenvolveu un vigoroso sistema multipartidista que alentou fortemente a independencia. O país tivo as primeiras eleccións pluripartidistas da Unión Soviética o 28 de outubro de 1990. Dende novembro dese ano a marzo de 1991 un dos líderes do movemento de Liberación Nacional, Zviad Gamsajurdia, foi o presidente do Consello Supremo da República de Xeorxia (o Parlamento).
Independencia e goberno de Shevardnadze
O 9 de abril de 1991, pouco despois do colapso da URSS, Xeorxia declarou a súa independencia. O 26 de maio dese ano Zviad Gamsajurdia foi electo como o primeiro Presidente da Xeorxia independente. Porén, Gamsajurdia foi deposto mediante un sanguento golpe de estado entre o 22 de decembro de 1991 e o 6 de xaneiro de 1992. O golpe foi instigado por parte da Garda Nacional e unha organización paramilitar chamada "Mjedrioni", da que se dicía que era apoiada por unidades militares rusas con base en Tbilisi. O país viuse envolto nunha guerra civil que durou case ata 1995. Shevardnadze retornou a Xeorxia en 1992 e uniuse aos líderes do golpe –Kitovani e Ioselani– para encabezar un triunvirato chamado "Consello de Estado".
Leaving Las Vegas
Leaving Las Vegas é un filme estadounidense dirixido por Mike Figgis que foi estreado en 1995. Está baseado na novela de John O'Brien Leaving Las Vegas.
Sinopse
Ben Sanderson (Nicolas Cage), un guionista alcohólico, acaba de perder o seu traballo en Hollywood debido a que os seus problemas coa bebida afectan ó seu rendemento. Sen amigos nin familia, decide ir a Las Vegas co propósito de beber ata morrer. Nada máis chegar á cidade, coñece a Sera (Elisabeth Shue), unha atractiva prostituta da que se namora.
Xeorxia
Independencia e goberno de Shevardnadze
En 1995, Shevardnadze foi oficialmente electo como presidente, ao mesmo tempo en que dúas rexións do país, Abkhazia e Osetia do Sur, axiña se viron en disputa con outros separatistas locais, feito que desembocou en guerras e violencia interétnica. Apoiadas por Rusia, Abkhazia e Osetia do Sur manteñen unha independencia de facto de Xeorxia. Máis de 250.000 xeorxianos foron limpados etnicamente de Abkhazia por separatistas abkhazos e voluntarios nor-caucásicos, na súa maioría chechenos, entre 1992 e 1993. Máis de 25.000 xeorxianos foron expulsados de Tsjinvali tamén, e moitas familias osetas foron forzadas a abandonar os fogares na rexión de Borjomi e foron desprazados para Rusia. Calcúlase que morreron ao redor de 10.000 persoas, a maior parte deles civís asasinados en operacións de limpeza étnica.
A Revolución Rosa
Logo da Revolución Rosa, comezou unha serie de reformas para reforzar as milicias e a capacidade económica do país. Os esforzos do goberno de restablecer a autoridade de Xeorxia na república autónoma suroccidental de Adzaria desembocaron nunha crise maior a comezos do 2004. O éxito en Adzaria animou a Saakashvili a intensificar os seus esforzos, mais non tivo éxito rotundo na separatista Osetia do Sur. A pesar disto, Saakashvili segue gozando dunha gran popularidade no país.
Relevo
240px|esquerda|miniatura|Mapa político de Xeorxia Xeorxia sitúase na costa oriental do mar Negro. O Cáucaso, fronteira natural entre Europa e Asia, marca o carácter montañoso do relevo. O Gran Cáucaso, polo norte, separa Xeorxia de Rusia e alberga o Shkhara (5.204 m), cumio de Xeorxia e a segunda cima de Europa. O Cáucaso Menor (3.301 m), ao sur, illa o país de Turquía e Armenia. Entre ámbalas dúas cadeas ábrense dous vales fluviais: o do Kura, que desemboca no Caspio, e o do Rioni, que flúe ata o Negro, creando unha rexión de terras baixas. É un pequeno país de aproximadamente 69.875 quilómetros cadrados. A pesar da súa área de escaso tamaño, Xeorxia ostenta unha das topografías máis varias das antigas repúblicas soviéticas. As montañas do Cáucaso Menor, que corren paralelas ás fronteiras turca e armenia, e as montañas de Surami e Imereti -que conectan o Cáucaso Menor co Gran Cáucaso- crean unha barreira natural, en parte responsable das diferenzas culturais e lingüísticas entre as rexións. miniatura|240px|Vista satélite de Xeorxia miniatura|Castelos medievais da vila de [[Shatili en Khevsureti]] Debido á súa altura e a súa pobre infraestrutura de transportes, moitas vilas montañesas quedan virtualmente illadas durante o duro inverno. Os tremores de terra e os desprendementos de montaña nestas zonas chegan a ser característicos e condicionan o estilo de vida. Entre os desastres naturais máis recentes estivo o deslizamento de rochas en Adzaria, en 1989, que desprazou centos de persoas no suroeste de Xeorxia, e dous tremores en 1991, que destruíron varias aldeas na zona central e norte do país, ademais de Osetia do Sur.
O río máis grande é o Mtkvari (ou tamén coñecido como Kura, o nome que se lle dá na beira azerí), que despois de atravesar Acerbaixán remata no Mar Caspio, após percorrer 1 364 quilómetros dende o nordés de Turquía a través das chairas de Xeorxia e atravesar a capital Tbilisi. O río Rioni, o máis longo do oeste do país, baixa do Cáucaso Maior e remata no Mar Negro no porto de Poti.
Clima
Gran parte do sector oeste de Xeorxia preséntase como unha zona húmida subtropical con precipitacións cunha media entre 1 000 e 4 000 mm. As precipitacións tenden a estar uniformemente distribuídas ao longo do ano, a pesar de que a choiva pode ser particularmente forte no outono. O clima da rexión varía de modo significativo coa altura e, mentres a maioría das terras baixas kartvelianas do leste de Xeorxia son relativamente cálidas ao longo do ano, a precordilleira e as áreas montañosas (incluíndo os grandes e pequenos montes do Cáucaso) experimentan veráns húmidos e frescos e invernos con nevadas: a neve acumulada con frecuencia supera os dous metros en moitas rexións. Adzaria é a rexión máis húmida das rexións do Cáucaso. Vista das montañas do Cáucaso|thumb
O leste de Xeorxia ten un clima de transición entre o húmido subtropical e o continental. Ámbolos dous están influenciados polas masas de aire secas provenientes de Asia Central e o Caspio polo leste e as masas de aire húmidas do Mar Negro polo oeste. A penetración das masas de aire húmidas dende o Mar Negro é frecuentemente impedida por algunhas montañas (Likhi e Meskheti) que dividen o país en metades occidentais e orientais. A precipitación anual é considerablemente menor en comparación coa do oeste de Xeorxia, e nese sentido o leste do país presenta veráns calorosos e invernos relativamente fríos. Así como nas zonas occidentais da nación, a altura xoga un papel importante na zona oriental, e as condicións climáticas por riba dos 1 500 msnm son considerablemente máis frescas (ata máis frías) que as presentes en terras máis baixas. As rexións que están situadas por riba dos 2.000 msnm acostuman experimentar xeadas ata no verán.
Política
miniatura|190px|[[Nino Buryanadze, voceira do parlamento]]
Logo dunha crise que implicou alegacións de fraude electoral nas eleccións parlamentarias do 2003, Eduard Shevardnadze dimitiu como Presidente o 23 de novembro daquel mesmo ano durante a pacífica Revolución Rosa. A presidenta interina foi a portavoz do Parlamento saínte (cuxa substitución foi anulada), Nino Buryanadze. O 4 de xaneiro do 2004, Mikheil Saakashvili, líder de Movemento Nacional-Demócrata (MND) gañou as eleccións presidenciais cun 95% dos votos e un 83% de participación. O 25 de xaneiro do 2004 asumiu a presidencia da república.
As eleccións parlamentarias limpas foron celebradas o 28 de marzo daquel ano, onde o MND asegurouse a gran maioría dos escanos (preto do 75% dos votos) con soamente outro partido que acadou o limiar do 7% (a oposición dereitista obtivo o 7,5%). Crese que estas foron unha das eleccións máis limpas que xamais tivo a Xeorxia independente, a pesar do aumento de tensión entre o goberno central e o líder adzario Aslan Abashide que afectou en menor medida as eleccións da súa rexión.
A tensión entre o goberno xeorxiano e o de Adzaria medrou cada vez máis despois das eleccións ata os últimos días de abril. A cúspide foi o día 1 de maio, cando Abashidze respondeu ás manobras militares realizadas por Xeorxia preto da rexión, facendo estourar as tres pontes que conectan Adzaria co resto de Xeorxia sobre o río Choloki. O 5 de marzo, Abashidze foi obrigado a fuxir de Xeorxia mentres as manifestacións masivas pedían a súa dimisión.
O 3 de febreiro do 2005, o Primeiro Ministro Zurab Zhvania morreu debido ao seu envelenamento por dióxido de carbono nunha aparente escape de gas na casa de Raul Usupov, gobernador da rexión de Kvemo Kartli. Pouco despois, un amigo próximo de Zhvania e aliado desde hai moito tempo, Zurab Nogaideli, foi designado Ministro de Finanzas polo Presidente Saakashvili.
Nos últimos anos a república caucásica reduciu significantemente a corrupción. Transparencia Internacional posicionou Xeorxia no posto nº 79 do Índice de percepción da corrupción do ano 2007, dándolle unha puntuación ao país de 2,8 puntos (sendo 10 a mellor cualificación). A pesar da súa baixa posición, constitúe unha notable melloría con respecto aos postos dos anos 2005 e 2006 nos que o país se atopaba nos postos 130 e 99 respectivamente.
O 7 de novembro do 2007, durante un período de protestas masivas, o presidente Saakashvili declarou Tbilisi en estado de excepción. As masivas demostracións de protesta da oposición civil chamaban á dimisión de Saakashvili. Durante as manifestacións a policía xeorxiá empregou axentes antidisturbios, canóns de auga e armas acústicas de alta tecnoloxía para despexar as rúas da capital. O 8 de novembro, o presidente declarou o estado de emerxencia en todo o país durante 15 días. O goberno ruso negou as acusacións de ter que ver coas revoltas. O presidente Saakashvili rexeitou as demandas de dimisión feitas pola oposición; porén, anunciou eleccións anticipadas para xaneiro do 2008, acurtando a duración do seu mandato nun ano.