cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eleccións xerais de España de 1901
Antecedentes
O 2 de marzo de 1901 cesa Marcelo Azcárraga Palmero como Presidente do Goberno de España, ocupando o seu posto novamente Sagasta
Características
Descoñécese o número de votantes para estas eleccións, todos varóns maiores de 25 anos de idade (sufraxio universal masculino). Elixíronse 402 deputados os días 19 de maio e 2 de xuño de 1899.
Resultados en Galicia
Os deputados elixidos en Galicia foron:
Final da Rexencia
O 17 de maio de 1902, ao cumprir os 16 anos de idade, Afonso XIII foi declarado maior de idade e asumiu as funcións constitucionais de Xefe de Estado.
Covela, O Incio
San Pedro de Covela é unha parroquia do concello do Incio na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 26 habitantes, deles 11 eran homes e 15 eran mulleres, o que supón unha diminución de 0 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Cetus
Cetus ou Balea é unha constelación do hemisferio sur, nunha rexión coñecida coma Mar, cerca doutras constelacións coma Acuario, Pisces e Eridanus.
Mitoloxía
300px|miniatura|Cetus.
Casiopea é a nai de Andrómeda e muller de Cefeo, rei de Etiopía. Casiopea estaba tan fachendosa da beleza da súa filla que, por rivalizar coas Nereidas, estas pedíronlle a Poseidón, deus dos mares, vinganza e el coma resposta enviou ó monstro mariño (Cetus) á costas do país causando grandes males.
Para enfrontarse a esta situación, Cefeo consultou ó oráculo de Amón, quen lle aconsellou sacrifica-la súa filla Andrómeda expoñéndoa atada a unha rocha nun acantilado para que fose vítima do monstro. Así, Andrómeda é ofrecida a Cetus. Perseo, que viña de regreso da súa viaxe despois de derrotar a Medusa, divisou á vítima e namorouse no acto dela. Propúxolle a Cefeo liberala, a cambio de que se lle concedese a súa man. Perseo mata ó monstro e posteriormente casase con Andrómeda.
Rockfield Studios
Historia
Os estudios foron fundados polos irmáns Kingsley e Charles Ward en 1963, adaptando unha granxa que xa existía. En 1965, convertéronse no primeiro estudio de gravación-residencia, onde os artistas ou as bandas podían aloxarse mentres gravaban. Consta de dous estudios, Coach House e Quadrangle.
A primeira gravación con éxito dos estudios foi "I Hear You Knocking", de Dave Edmunds, gravado en 1970. Despois deste éxito, a comezos dos anos 1970 graváronse sete álbums de Budgie, varios de Hawkwind, Chameleon in the Shadow of the Night, de Peter Hammill, o exitoso sinxelo de Ace "How Long?" e o álbum Sheer Heart Attack, de Queen. En agosto de 1975, Queen gravou alí A Night At The Opera, que inclúe "Bohemian Rhapsody". Motörhead gravou por primeira vez nos estudios en 1975 e mesmo asinou contrato brevemente co selo discográfico Rockfield.
Rozalén del Monte
Rozalén del Monte é un concello da provincia de Cuenca na comunidade de Castela-A Mancha. No ano 2009 tiña 40 habitantes. Ten 30,67 km².
Demografía
Evolución da poboación de Rozalén del Monte desde a década de 1930:
T. J. Warren
Anthony "T. J." Warren Jr., nado o 5 de setembro de 1993 en Durham, Carolina do Norte, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Phoenix Suns da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 26 de xuño de 2014, Warren foi seleccionado na 14ª posición do Draft da NBA de 2014 polos Phoenix Suns. O 8 de agosto asinou o seu contrato de rookie cos Suns. Fixo o seu debut na NBA o 9 de novembro de 2014 na vitoria dos Suns por 107-95 contra os Golden State Warriors, onde xogou tan só un minuto.
O 6 de xullo de 2019, Warren foi traspasado ós Indiana Pacers nun traspaso entre tres equipos.
O 7 de xullo de 2022, Warren asinou cos Brooklyn Nets.
Departamento de Mancha
Mancha (50) (en francés: Manche) é un departamento francés situado no noroeste de Francia, que pertence á rexión da Normandía. Debe o seu nome ao canal da Mancha que o rodea polo oeste, norte e leste.
Dodrans
miniatura|Deseño dun dodrans feito por [[Henry Cohen (numismático)|Henry Cohen para súa obra Description historique des monnaies frappées sous l'Empire romain]] O dodrans (voz latina) ou dodrante foi unha moeda da Antiga Roma de bronce emitida con carácter excepcional durante o período da República.
Historia
O dodrans ou dodrante, concibido cun valor de nove onzas e equivalente ás tres cuartas partes dun ás, foi emitido exclusivamente en dúas ocasións: en 127 a. de C, polo cónsul Marco Cecilio Metelo, e en 126 a. de C., polo maxistrado C. Cassio, quen paralelamente emitiu tamén outra denominación á marxe das regulares do sistema monetario: o bes.
O dodrans de Metelo
A emisión máis antiga, a de Metello, amosa no seu anverso o busto de Vulcano ollando á dereita, cun sombreiro cónico (píleo) rodeado por unha coroa de loureiro; pinzas no ombreiro e S ••• detrás.
No reverso presenta a característica proa de barco das moedas romanas desta época, arredor M•METELLUS sobre escudo Macedonio, e S ••• abaixo.
Ademais do dodrans, Metelo emitiu tamén un denario, un semis, un triens e un cuadrante.
O escudo macedonio e as grilandas de loureiro aluden á vitoria obtida polo pai do monetario, Quinto Cecilio Metelo Macedónico, en 148 a. de C, en tanto que a Vulcano se lle atribuía ser un devanceiro da familia de Metelo.
O dodrans de Cassio
No seu anverso preséntase a Vulcano ollando á dereita, con píleo e pinzas no ombreiro, e S ••• detrás. No reverso, un arco, C. CASSI arriba e S ••• á fronte.
Este mesmo monetario, ademais do dodrans, emitiu algúns escasos exemplares de bes, de denario e de cuadrante.
Aeroporto de Marsella Provenza
O aeroporto de Marsella Provenza (IATA: MRS, ICAO: LFML) é un aeroporto internacional francés situado a 27 km ao noroeste de Marsella, no territorio da comuna de Marignane, pertencentes ao departamento de Bocas do Ródano. É o quinto aeroporto máis concorrido de Francia en termos de pasaxe e o terceiro en termos de carga. No ano 2012 o aeroorto foi o cuarto europeo cunmaior incremento de pasaxeiros, aumentando un 12,7% ata chegar aos 8 295 479. O aeroporto de Marsella Provenza serve como cidade focal para Air France. No verán de 2013 o aeroporto tiña voos a 132 destinos de forma regular, a maior oferta en Francia tras os aeroportos de París.
Swan Song Records
Swan Song foi un selo discográfico creado polo grupo de rock británico Led Zeppelin en 1974. O nome do selo fai referencia ao belo canto do cisne xusto antes de morrer. Recalca a diferenza que existe entre o ruído desagradable dun cisne durante toda a súa vida e o canto emitido momentos antes da súa morte. Provén do nome dunha canción inédita composta por Jimmy Page.
O grupo creu que para traballar con menos presión debían eliminar aqueles elementos que a exercesen (discos obrigatorios, propiedade das cancións...) e decidiron crear o selo Swan Song. Este selo foi creado principalmente para as súas propias gravacións, e para dar cabida a outros artistas que, ou ben mantiñan unha boa relación profesional con Led Zeppelin –como o caso de Bad Company–, ou ben dificilmente tivesen cabida noutras discográficas internacionais (caso de Mirabai). De todos os xeitos, seguían a súa relación con Atlantic Records, que se ocupaba da distribución dos traballos.
Entre os artistas de relevo cuxas obras foron publicadas por Swan Song Records atópanse, ademais The Pretty Things, Detective e Dave Edmunds.
Swan Song Records cesou finalmente na súa actividade en outubro de 1983, quedando operativa unicamente para xestionar as reedicións dos discos de Led Zeppelin e os dereitos derivados deles.
Pablo Gabriel García Pérez
Pablo Gabriel García Pérez, nado o 11 de maio de 1977 en Pando, Uruguai, é un futbolista que xoga na demarcación de mediocentro defensivo.
Traxectoria
Comezou a xogar no Montevideo Wanderers FC e tras un breve paso polo CA Peñarol fichou polo Atlético de Madrid, xogando no seu segundo equipo. O equipo madrileño cedeuno ao AC Milan e posteriormente ao FBC Unione Venezia. No verán de 2002 ficha polo CA Osasuna, baixo as ordes de Javier Aguirre. No club navarro pasaría os mellores anos da súa carreira, ese bo papel faría que o Real Madrid se fixase nel, fichándoo no ano 2005.
No Real Madrid nunca chegou a convencer os técnicos polo que ao ano seguinte é cedido ao Celta de Vigo, que buscaba reforzarse de cara ao seu retorno a Copa da UEFA, porén as lesións non lle permitiron ter continuidade e o seu paso polo Celta sería testemuñal, a tempada remataría co descenso do equipo a Segunda División
Ned Maddrell
miniatura|Mapa da illa de Man. Edward "Ned" Maddrell, nado no ano 1877 e finado o 27 de decembro de 1974, foi un pescador manx considerado o último falante nativo da lingua manx.
Logo da morte de Mrs. Sage Kinvig (1870–1962), Maddrell foi a única persoa que podía dicir que falara manx dende a súa xuventude (segundo algunhas fontes Maddrell tiña coñecementos de inglés antes de aprender manx, que o aprendeu dunha tía avoa súa ), aínda que outros nesa época o falaban como segunda lingua.
Maddrell gravou algunhas conversas por motivos de preservación lingüística; por exemplo, en 1948 gravou o que segue sobre a pesca (en manx e inglés):
A diferenza doutros falantes nativos de manx, Maddrell parece que disfrutaba da súa relativa popularidade, e sempre se mostrou disposto a ensinar aos novos que trataban de revitalizar a lingua (como Leslie Quirk ou Brian Stowell). Cando o político irlandés Éamon de Valera visitou a Illa de Man, pediu visitar a Ned Maddrell. De Valera levaba tempo preocupado pola inactividade do goberno británico e das autoridades da Illa de Man na conservación do idioma, polo que enviou a un equipo da Irish Folklore Commission cunha gravadora para preservar o que quedara del.
Obxeccións á consideración de Ned Maddrell como último falante nativo de manx
A primeira obxección é que existe un pequeno número de nenos que falan manx como primeiro idioma na actualidade. O argumento en contra é que estes nenos falan unha forma moderna da lingua manx e son falantes nativos no mesmo sentido que os novos israelís son falantes nativos de hebreo moderno, non do hebreo clásico, xa que falan unha lingua recuperada tras ter desaparecido como lingua viva.
A segunda obxección é que moitos falantes nativos de manx non o facían publicamente, posto que este idioma tiña un certo estigma social ademais do feito de que algúns falantes nativos de manx emigraron. Por exemplo, unha historia sen confirmar fala dun falante nativo que morreu en Chicago nos anos '80, uns dez anos despois de Ned Maddrell.
Por último, tamén se afirma que Ned Maddrell non era un falante nativo, posto que o aprendeu sendo un neno dunha tía avoa súa e non dos seus pais. Porén, Ned falábao de xeito fluído dende moi cativo, polo que se non era un falante nativo, era algo moi próximo. Por outra banda, Leslie Quirk recibiu os seus primeiros coñecementos de manx da súa avoa, unha falante nativa, sendo pequeno, polo que tamén podería ser considerado un falante nativo.
Banco Gallego
Banco Gallego foi unha entidade financeira de ámbito principalmente galego, aínda que unha parte das 181 sucursais (en 2007) que posuía estaban espalladas por toda España.
Historia
En 1972 o 30% das accións foron compradas por Banca Catalana e por unha sociedade vencellada a José María Ruiz Mateos producíndose entre ambas unha poxa polo control do banco. En 1974 a familia de Ruiz Mateos perdía o control e Banca Catalana controlaba máis do 57,5% do banco. En 1982 repartiuse a participación do banco entre Banca Catalana, que quedou co 39,22% e o Banco Industrial de Cataluña, co 18,37%. A crise deste último fixo tremer o Banco de Crédito e Inversiones e este pasou ó Fondo de Garantía, quen puxo á cantidade simbólica dunha peseta o valor das accións. Entón o banco foi comprado polo entón Banco Central que uniu os fondos do Gallego aos do Banco del Noroeste, outro banco galego que tamén entrara no Fondo de Garantía Social como consecuencia da expropiación do grupo Rumasa.
En 1987 pasou a ser coñecido co actual nome de Banco Gallego despois de que o banco volvese a mans galegas, cando o Grupo 21 lle comprou as accións ó Banco Central. Posteriormente a Caixa de Aforros Municipal de Vigo adquiriu en 1998 o 50% das accións do banco. A Caixa de Aforros Municipal de Vigo fusionouse coas de Ourense e Pontevedra formando Caixanova.
En 2010 o 49 % do banco pertencía a Caixanova, mentres que outros pequenos accionistas controlaban tamén partes importantes: os empresarios Epifanio Campo Fernández (10,1 %), Javier Ungría (10 %) ou Inditex (3 %). Caixanova á súa vez fusionouse con Caixa Galicia, para pasar a formar logo de varias vicisitudes Novagalicia Banco. Nesta época o presidente era Juan Manuel Urgoiti
Adquisición por Banco Sabadell
O 15 de marzo de 2013 Banco Gallego quedou nacionalizado ao 99,95%. Á ampliación de capital só respondeu o FROB a través de NCG Banco que inxectou 80 millóns de euros, e outros pequenos investidores, que achegaron 42 148 euros
O 5 de abril de 2013 finalizou o prazo para a presentación de ofertas vinculantes, na que participaron Banco Sabadell, Banco Espírito Santo e Banesco. Logo do FROB analizar as propostas, foi adquirido por Banco Sabadell polo prezo simbólico de 1 € e trala inxección de 245 millóns de euros por parte do FROB para completar o seu saneamento, ascendendo as axudas públicas a 325 millóns de euros. O contrato non incluíu a concesión dun Esquema de Protección de Activos.
O 25 de xullo de 2013 a Comisión Europea aprobou a reestruturación de Banco Gallego e a súa venda a Banco Sabadell, que o integrou no seu propio negocio, desaparecendo como entidade independente.
En outubro de 2013 levouse a cabo a segunda ampliación de capital polos 245 millóns de euros anteriormente mencionados, subscritos e desembolsados polo FROB. Por outra banda, os 42 148 títulos (cada un cun valor nominal dun euro) de accionistas minoritarios foron traspados a Banco Sabadell.
Finalmente, o 28 de outubro de 2013 Banco Sabadell culminou o proceso de compra de Banco Gallego. A plena integración de Banco Gallego no grupo Sabadell concluíu en marzo de 2014.
Entre o 14 e o 16 de marzo do 2014, produciuse a plena integración do Banco Gallego no Banco Sabadell coa unificación dos sistemas operativos e tecnolóxicos e o cambio da marca. As oficinas do Banco Gallego en Galiza, que foron renomeadas coa marca SabadellGallego, integráronse á plataforma tecnolóxica do grupo Banco Sabadell. Por outra banda, as 28 oficinas do banco que aínda operaban coa marca de SabadellAtlántico na comunidade galega pasaron a denominarse SabadellGallego. A rede do Banco Gallego localizada fóra de Galiza integrouse coa marca SabadellAtlántico, agás nas provincias onde operaba coas marcas SabadellHerrero ou SabadellGuipuzcoano, onde adquiriron devanditas denominacións.
En xullo do 2015, anunciouse que Banco Sabadell decidira unificar as súas marcas territoriais baixo o nome 'Sabadell'. En agosto, comezarían a desenvolverse as modificacións de rotulación nas oficinas coas marcas SabadellAtlántico e SabadellCAM. SabadellHerrero, SabadellGuipuzcoano e SabadellGallego pasarán a adoptar tamén a nova denominación no futuro. SabadellUrquijo e SabadellSolbank mantenránse. Desta modificación non se sabe aínda nada a día de hoxe, xa que a marca SabadellGallego segue a operar con normalidade.
Os Areeiras de Catoira
Os Areeiras de Catoira é un grupo musical de música tradicional galega formado na década dos anos 40 en Catoira.
Historia
Ramón Sumay formou o seu primeiro dúo de gaitas co seu mestre Agustín Lorenzo Loroño nos grupos Airiños de Campelo e Brisas do Río Ulla, aconsellado por Avelino Cachafeiro, e percorreu a xeografía galega ata o inicio da guerra civil española en 1936.
No ano 1940 retoma a actividade artística e forman o cuarteto Os Areeiras de Catoria, nome que facía referencia ao lugar do Areal de onde procedía a familia. A formación inicial se completaba con Tito Sumay (gaita), Agustín Sumay (caixa) e Alfonso Díez O Zapateiro. Posteriormente participarían tamén como bombeiros Eugenio Sumay, Pepe O carreiro e Manuel Isorna Castro.
Compartiron escenarios cos Os Gaiteiros de Soutelo de Avelino Cachafeiro e cos Os Campaneiros de Vilagarcía, e están considerados como un dos grupos importantes da tradición gaiteiril galega.
Erich Neumann
Erich Neumann, nado en Berlín o 23 de xaneiro de 1905 e finado en Tel Aviv o 5 de novembro de 1960, foi un psicólogo israelí represtante da escola evolutiva en psicoloxía analítica.
Traxectoria
Estudou filosofía e medicina e posteriormente entrou a formar parte do círculo achegado a Carl Gustav Jung. Algúns considérano o discípulo máis salientable de Jung.
Nas súas obras principais prosegue a metodoloxía de Jung aplicada á psicoloxía profunda. Este método denomínase amplificación e consiste en remitir un caso ou síntoma á simboloxía presente en diversas manifestacións culturais de diferentes pobos. É dicir, o carácter empírico da psicoloxía junguiana non deriva do acerto no diagnóstico dos síntomas senón na proba da presenza universal dun fenómeno anímico.
No caso de Erich Neumann, os materiais que emprega son fundamentalmente mitolóxicos. É tal o volume de mitos e símbolos que percorren o seu discurso psicolóxico que o propio Jung considerou algunhas das súas obras, por exemplo Ursprungsgeschichte des Bewusstseins (As orixes e historia da conciencia), como superadoras das súas propias obras.
Porén, Erich Neumann achegou algúns matices persoais ós temas junguianos. Así, por exemplo, a importancia que Neumann proporcionou ós réximes matriarcal e patriarcal están case ausentes en Jung. Ademais, Erich Neumann describiu varias constelacións simbólicas importantes no proceso de individuación, como a fratría, e achegouse bastante ós postulados da psicoloxía do eu freudiano (Heinz Hartmann) contemporáneo da súa obra.
A achega que máis fama lle proporcionou a Neumann é a súa descrición do complexo da Deusa Nai. Nunha época na que a psicoloxía freudiana estaba centrada no pai e mesmo Jung falaba da individuación como saída do incesto primario, Neumann describiu con gran detalle a importancia do complexo inconsciente da Gran Nai, como arquetipo universal co que se enfronta todo individuo na súa vida. Con iso, adiantouse ás tendencias posteriores que dende o lado freudiano analizaron a relación simbiótica entre nai e fillo, fundamentalmente da man de Michael Balint, Melanie Klein, Margaret Mahler, John Bowlby e Heinz Kohut.
Sísifo
miniatura|Perséfone supervisando o castigo de Sísifo (ánfora ática do 530 a.C.
Sísifo, na mitoloxía grega, rei de Éfira (hoxe Corinto), era fillo de Eolo e Enarete e estaba considerado o máis astuto entre os homes e o menos escrupuloso. Casou con Mérope (filla de Atlas), coa que tivo tres fillos: Glauco (pai de Belerofonte), Ornitión e Sinón.
Zeus
Unha das moitas amantes de Zeus foi Exina, a filla do deus do río Asopo, e cando a levaba cara Enone, Sísifo viunos pasar. Ó pouco apareceu Asopo preguntando pola filla e Sísifo prometeu dicirlle o nome do raptor se abría un manancial permanente en Éfira. Asopo accedeu e creou a fonte Pirene, e Sísifo díxolle que fora Zeus quen lle levara a filla.
miniatura|300px|esquerda|Sísifo no Averno (Franz von Stuck, 1920)
Como era de esperar, Zeus enfadouse e castigouno, cun castigo exemplar e eterno, que se fixo famoso na mitoloxía grega e para o que existen dúas versións. A primeira é que Zeus o lanzou directamente ó inferno, onde debía empurrar unha enorme pedra monte arriba ata o cume pero que, ó chegar, a pedra caía pola aba do monte ata abaixo, e tiña que repetir o traballo unha e outra vez ata conseguir o disposto polos Xuíces do Inframundo: subir a rocha e soltala costa abaixo pola outra ladeira. E así por toda a eternidade.
A segunda versión, da man de Ferécides, conta que Zeus lle mandou a Morte (Tánatos) para que o matase. Cando Tánatos chegou na súa procura, Sísifo sorprendeuno apresándoo con grillóns, co conto de querer ensinarlle cómo funcionaban, o que motivou que ninguén morría no Mundo. Zeus ordenou a Sísifo que soltara a Tánatos para que este puidese seguir co seu traballo, e o primeiro que morreu foi o propio Sísifo. Pero este, antes de marchar, díxolle á súa muller que non fixera ofrendas fúnebres ós deuses trala súa morte. A muller obedeceuno e, ó chegar ó inferno, acusouna de impiedade ante Hades e convenceuno para que lle deixase regresar ó mundo dos vivos durante tres días, e así poder castigar á muller e asegurarse de que cumpría cos rituais debidos. Hades (ou Perséfone) estaba indignado contra a muller de Sísifo, que ademais non podía estar no inferno ó non estar debidamente enterrado, polo que lle permitiu volver, pero Sísifo, unha vez na casa, negouse a regresar ó infernos e viviu tan tranquilo durante moitos anos. Cando finalmente Tánatos o chamou definitivamente (ou Hermes foi por el), Hades impúxolle este castigo do que non tiña posibilidades de fuxir.
Hixino recolle outra versión do mito, aínda que de forma incompleta. Sísifo quería matar ó seu irmán Salmoneo, que se fixera co reino de Tesalia á morte de Eolo, e preguntoulle ó oráculo cómo facelo. Apolo contestoulle que o vingarían os fillos que tivese coa súa sobriña Tiro, e así o fixo, seducindo á súa sobriña, coa que tivo dous fillos xemelgos. Pero Tiro tivo coñecemento do oráculo e, para evitar a morte do seu pai, prefiriu matar ós fillos sendo aínda meniños. Perdeuse o texto de Hixino co que puido facer Sísifo nesta situación, e cando continúa está no Hades subindo a pedra ó cume do monte.
Pero Robert Gaves continúa dicindo que Sísifo mostrou os cadáveres dos meniños no mercado e acusou a Salmoneo de incesto e de asasinato, co que conseguiu que o expulsaran da cidade.
Ulises
Conta a lenda que Autólico lle roubou o gando a Sísifo. Este, que gravara o seu nome (ou as iniciais SS ) nos pezuños dos animais ó comprobar como lle ían faltando reses, puido demostrar ante tódolos veciños que o gando era seu e reclamou a devolución. Pero ese mesmo día casaban Anticlea, a filla de Autólico, e Laertes, e Sísifo entrou na casa e maquinou ata conseguir seducir á noiva esa noite, enxendrando así ó heroe Ulises.
Claro que tamén se di que Autólico entregou voluntariamente a filla a Sísifo porque desexaba ter un neto tan astuto como este.
Washington Wizards
Os Washington Wizards son un equipo profesional de baloncesto con sede en Washington, D.C.. Son parte da División Sueste da Conferencia Leste da National Basketball Association (NBA). Actualmente o equipo xoga no Capital One Arena, pavillón situado no barrio de Chinatown da capital dos Estados Unidos, con capacidade para 20.356 espectadores.
Fundados no ano 1961 co nome de "Bullets" (do inglés: balas), a franquía pasou por Chicago e Baltimore antes de chegar a Washington, D.C. En 1997 deciden mudar o seu nome a "Wizards" (magos) para evitar que a imaxe da cidade se vise asociada á criminalidade. O maoir éxito do club foi a consecución do campionato da NBA na temporada, finalizando ademais como subcampión ao ano seguinte. Algúns dos xogadores máis destacados que pasaron polo club son Earl Monroe, Elvin Hayes, Gus Johnson e Wes Unseld, que teñen o seu dorsal retirado polo club, e Michael Jordan, considerado por moitos o mellor xogador da historia.
Comezos
Os Wizards comezaron a súa andaina na temporada co nome de Chicago Packers. Na seguinte temporada mudaron ao seu nome polo de Zephirs, e á seguinte trasladáronse á cidade de Baltimore, Maryland, adoptando o nome de Baltimore Bullets. A pesar de ter escollido ese nome, o equipo non tiña ningunha relación coa antiga franquía dos Bullets das décadas de 1940 e 1950. No seu primeiro ano en Baltimore acabaron na cuarta posición da División Oeste. Antes de comezar a temporada, os Bullets fixeron un gran traspaso ao mandar a Terry Dischinger, Rod Thorn e Don Kojis aos Detroit Pistons a cambio de Bailey Howell, Don Ohl, Bob Ferry e Wali Jones, xogadores que axudaron a que os Bullets acadasen por primeira vez os playoffs. Nas eliminatorias gañaron aos St. Louis Hawks en primeira rolda por 3-1, para posteriormente caer ante Los Angeles Lakers na final da Conferencia Oeste por 4-2.
Herbert Henry Asquith
Herbert Henry Asquith, nado en Morley (Leeds, Yorkshire) o 12 de setembro de 1852 e finado en Sutton Courtenay (Oxfordshire) o 15 de febreiro de 1928, foi un avogado e político inglés, primeiro ministro do Reino Unido entre o 1908 e o 1916.
Traxectoria
Membro do Partido Liberal, en 1886 foi elixido membro do Parlamento británico por East Fife. Ministro do interior (1892-1895) con William Ewart Gladstone, trala retirada deste en abril de 1908 Asquith converteuse en primeiro ministro e xefe do Partido Liberal. En 1911 aprobou unha lei que abolia o veto da Cámara dos Lores.
Foi o pai de Anthony Asquith (director de cine), e entre os seus descendentes está a actriz Helena Bonham Carter.
Voo 739 de Flying Tiger Line
O voo 739 de Flying Tiger Line foi un Lockheed L-1049 Super Constellation fretado polos militares dos Estados Unidos que desapareceu o día 16 de marzo de 1962 sobre o océano Pacífico occidental. O avión transportaba 93 soldados estadounidenses e 3 survietnamitas dende a base da forza aérea de Travis, en California, ata Saigón. Despois de repostar na base da forza aérea de Andersen, en Guam, o Super Constellation atopábase en ruta cara á base aérea de Clark en Filipinas cando desapareceu. Os 107 ocupantes foron declarados desaparecidos e supostamente mortos.
A desaparición do avión provocou unha das maiores buscas aéreas e marítimas na historia do Pacífico. Avións e barcos das catro ramas das forzas armadas estadounidenses buscaron en máis de 520 000 km2 durante oito días. Un petroleiro civil observou o que podería ser un estoupido no aire que se cre que podería ser o desaparecido Super Constellation, aínda que non se recuperou ningún anaco do avión. A Xunta de Aeronáutica Civil (CAB) determinou que, baseándose nas observacións do petroleiro, o voo 739 probablemente estoupou no aire, aínda que non se puido determinar unha causa exacta sen examinar os restos do aparello. Ata a data é o peor accidente dun Lockheed Constellation.
Voo
O avión era un Lockheed L-1049H Super Constellation de 5 anos de idade con 17 224 horas de voo. Levaba 11 tripulantes estadounidenses e 96 pasaxeiros militares. O voo estaba operado por Flying Tiger Line como un servizo de transporte aéreo militar chárter.
O Super Constellation transportaba 93 especialistas de comunicacións en ruta a Vietnam do Sur. As súas ordes eran relevar a soldados en Saigón que estiveran adestrando tropas vietnamitas para loitar contra a guerrilla do Viet Cong. A bordo tamén había tres membros do exército vietnamita. A tripulación estaba formada por once civís baseados en California. O piloto era o capitán Gregory P. Thomas.
80 minutos despois da súa saída, ás 14:22 GMT, o piloto radiou unha mensaxe de rutina e deu a súa posición a 450 km ao oeste de Guam nas coordenadas 13°40′N 140°0′E. O avión debería chegar a 14°0′N 135°0′E ás 15:30. Nesa hora Guam experimentou dificultades temporais nas comunicacións con forte estática de radio. Ás 15:39 o operador de radio de Guam intentou contactar co avión para un informe de posición pero foi incapaz de restablecer o contacto novamente.
Investigación
O Centro de Coordinación de Rescate do aeródromo de Clark declarou ao avión desaparecido na mañá do 16 de marzo. Oficiais da Armada informaron que crían que o aparello se esnafrara máis preto de Guam que de Filipinas. No momento da desaparición o tempo era bo e o mar estaba calmo. A Armada, a Forza Aérea, a Garda Costeira e o Corpo de Marines enviaron avións e barcos á zona.
O primeiro día de busca continuou durante a noite. Durante os dous primeiros días os buques entrecruzaron 190 000 km2 de océano. O Secretario do Exército Elvis Stahr dixo aos xornalistas que "non perdimos a esperanza de que vai ser atopado e os que estaban a bordo están a salvo", e que se fará un "esforzo máximo". Despois de catro días de busca, o Maior Xeneral Theodore R. Milton da 13ª Forza Aérea dixo aos xornalistas que aínda que a posibilidade de atopar superviventes era dubidosa, faríanse todos os esforzos "sempre que exista algunha esperanza".
Os esforzos de busca incluíron avións de Guam, do aeródromo de Clark Field, da 7ª Frota, e da Forza Aérea en Okinawa. Ademais tamén contribuíron numerosos barcos e avións de distintas bases estadounidenses do Pacífico occidental.
Despois de oito días os traballos de busca suspendéronse. A busca, que na época foi unha das maiores realizadas no Pacífico, cubriu máis de 520 000 km2 de océano.
Anacardium
Anacardium é un xénero de plantas de flor na familia Anacardiaceae, nativa das rexións tropicais das Américas.
Distribución
Estas especies atópanse nas Américas tropicais, dende México e nas Indias Occidentais até o Brasil e o Perú.
Descrición
Follas simples, alternas, obovadas, de até 20 x 15 cm, glabras, co ápice arredondado, curtamente pecioladas.
Inflorescencias en panículas terminais de numerosas flores, de 10 a 20 cm de longo, masculinas ou femininas, o cáliz con 5 sépalos, a corola con 5 pétalos lanceolados alongados, de 7 a 8 mm de longo, averdados cunha faixa avermellada. Androceo con 10 estames.
Propiedades
O froito é comestíbel en Anacardium occidentale e consta dunha parte carnosa (pseudofroito), de sabor acedo e adstrinxente, rica en vitamina C, polo que se cultiva é a noz ou anacardio, froito seco situado no extremo da parte carnosa e rico en proteínas e graxas.
Taxonomía
O xénero foi descrito por (Herb.) G.Nicholson e publicado en Species Plantarum 1: 383. 1753. A especie tipo é: Anacardium occidentale Anacardium: nome xenérico que deriva da palabra procedente do grego kardia = corazón, pola forma do seu froito.
En portugués coñécese a árbore como cajueiro, o froito é o cajú ou noz de cajú.
Xosé Iglesias Roura
Xosé Iglesias Roura, nado en Porto do Son o 28 de abril de 1879 e finado en Mera (Oleiros) o 27 de setembro de 1930, foi un avogado, político, tradutor e escritor galego.
Traxectoria
Foi concelleiro na Coruña, fundador e tesoureiro das Irmandades da Fala, director d'A Nosa Terra, académico non numerario da Real Academia Galega e director artístico do coro Cántigas da Terra.
Como tradutor
Iglesias Roura foi un tradutor prolífico nunha época, a das Irmandades da Fala, en que a tradución ao galego aínda era pouco frecuente pero estaba considerada polos sectores nacionalistas como unha necesidade do sistema literario galego. Os resultados do seu labor foron publicados na prensa, especialmente n'A Nosa Terra, da que foi primeiro director e na que se mantiña unha sección fixa chamada "Traduciós".
Entre as diversas traducións da autoría de Iglesias Roura, constan as de poemas cataláns como "L’himne a l’arbre fruiter" e "La vaca cega", de Joan Maragall.
Como escritor
Malia que a súa obra non foi compilada, senón que se mantén dispersa en publicacións periódicas e outros soportes, Iglesias Roura tamén foi poeta e dramaturgo en lingua galega.
Antonino Cerviño González
Antonino Cerviño González, nado en Areas (Tui) en 1853 e finado en Tui o 2 de xaneiro de 1928, foi un sacerdote e escritor galego.
Traxectoria
Foi profesor do Seminario de Tui, penitenciario e cóengo arcediano de Tui. Fundou o periódico La Integridad, desde o que sostivo polémicas e controversias. Participou nos Xogos florais de Tui (1891).
Foi membro correspondente da Liga Galega da Coruña e da Real Academia Galega. Foi irmán do tamén relixioso Florencio Cerviño González.
Salinas del Manzano
Salinas del Manzano é un concello da provincia de Cuenca na comunidade de Castela-A Mancha. No ano 2009 vivían 101 habitantes.
Demografía
Evolución da poboación de Salinas del Manzano desde a década dos 30 ata agora:
-359
Outros
Historia ano a ano
Stanley G. Weinbaum
Stanley Grauman Weinbaum, nado en Louisville (Kentucky) o 4 de abril de 1902 e finado na mesma cidade o 14 de decembro de 1935, foi un escritor de ciencia ficción norteamericano. A súa carreira no xénero foi curta pero influente. A súa primeira novela, A Martian Odyssey foi publicada con grande éxito en xullo de 1934, un ano e medio antes de que o autor morrese a consecuencia dun cancro de pulmón.
El Heraldo de Galicia
El Heraldo de Galicia foi un periódico editado na Coruña entre 1901 e 1902.
Historia e características
Apareceu a principio de agosto de 1901. Diario católico dirixido por Francisco Rey Blanco, publicábase con censura eclesiástica. Entre os seus colaboradores figurou Wenceslao Fernández Flórez. Cesou a súa edición en novembro de 1902.
Ledaña
Demografía
Evolución da poboación de Ledaña desde a década de 1930 ata agora:
As 100 mellores cancións de rock segundo VH1
A canción de The Rolling Stones,  (I Can't Get No) Satisfaction  foi seleccionada como o mellor tema xamais interpretado na historia do rock, segundo unha sondaxe realizada en Nova York.
The Beatles estiveron representados na lista co maior número de temas dun mesmo intérprete ou grupo de intérpretes: nove cancións. A primeira delas, "Hey Jude", quedou en noveno posto.
Na lista aparecen cinco cortes de The Rolling Stones e catro de Elvis Presley e Led Zeppelin respectivamente. Bob Dylan estivo representado con tres, ademais da súa composición "All Along the Watchtower", que os enquisados preferiron na versión de Jimi Hendrix.
O tema máis antigo da lista é "Rock Around the Clock" de Bill Haley e as súas Cometas, publicado en 1955, e o máis recente foi "Smells Like Teen Spirit", da banda Nirvana, publicado en 1991.
Controversia
Unha importante cantidade de público ficou descontento polas fortes ausencias de cancións como "I Still Haven't Found What I'm Looking For" de U2, "Losing My Religion" de REM, "Sultans of Swing" de Dire Straits, "Help!" de The Beatles, "Tutti Frutti" de Little Richard, a lendaria "Smoke on the Water" de Deep Purple ou os éxitos de Black Sabbath "Iron Man" e "Paranoid". O público tamén definiu como "vergoñoso" editar unha listaxe sen incluír nada de Pink Floyd, Ramones, Sex Pistols, The Stooges, Pearl Jam, The Byrds ou Guns N' Roses, xa que son consideradas como algunhas das mellores bandas de rock da historia.
Catepsina
As catepsinas son proteínas encimáticas con actividade proteolítica, que catalizan a hidrólise de proteínas. Estas proteases encóntranse nas células animais en moitos tipos celulares. Coñécense polo menos unha ducia de membros desta familia de encimas, que se diferencian uns doutros pola súa estrutura e polo tipo de proteína que atacan. A súa actividade adoita ter lugar no interior dos lisosomas, onde existe un pH ácido, que é necesario para a activación destes encimas.
Importancia clínica
As catepsinas están relacionadas con:
Clasificación e exemplos
Considéranse cisteína proteases se no seu mecanismo catalítico está implicado o aminoácido cisteína. Tamén poden ser serina proteases ou aspartil proteases, se están implicados a serina e o aspartato, respectivamente.
Como exemplos salientaremos as seguintes:
Catepsina K
É unha cisteína protease lisosómica implicada na remodelación e reabsorción do óso. Exprésase predominantemente nos osteoclastos. Ten unha alta especificidade polas cininas. Ten a capacidade de hidrolizar a elastina, o coláxeno, e a xelatina da matriz do tecido óseo.
Catepsina D
É unha aspartil protease que hidroliza unha variedade de substratos como a fibronectina e as lamininas. Altos niveis deste encima en células tumorais son un indicativo de que o tumor é moi invasivo.
Historia
Aínda que a primeira descrición dunha "catepsina" que aparece en PubMed se publicou no Journal of Biological Chemistry en 1949, foi primeiro identificada e nomeada a principios do século XX e gran parte dos traballos iniciais con estas proteases foron realizados no laboratorio de Max Bergman nas primeiras décadas do século XX.
Hipertricose
A hipertricose, ou síndrome do lobishome, é unha doenza moi pouco frecuente, que salienta pola existencia dun exceso de peluxe en todo o corpo. As persoas que a padecen están cubertas completamente, fóra das palmas das mans e dos pés, por unha peluxe longa, que pode chegar até os 25 centímetros.
Orixe
miniatura|esquerda|250px|O de [[Petrus Gonsalvus foi o caso de hipertricose máis antigo dos que se describiron en Europa.]] O lanugo é o cabelo esbrancuxado e fino, parecido á pelusa, que aparece nos acabados de nacer, e que desaparece nos primeiros meses de vida. Porén, nos que padecen esta doenza o lanugo continúa, e medra durante toda a súa vida.
Sábese que esta doenza se debe a unha mutación xenética, e a maioría das veces adquírese por herdanza familiar, polo que moitos membros dunha familia poden ter esta síndrome. A causa xenética da hipertricose varía segundo o seu tipo: Se é hipertricose universal conxénita, é autosómico dominante, pero cando é hipertricose xeneralizada conxénita é autosómico dominante ou recesivo e ligado ó cromosoma X.
A Merca
A Merca é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca da Terra de Celanova. Segundo o IGE a súa poboación en 2018 era de 1.911 persoas (2.373 en 2003).
Xeografía
O concello atópase na súa maior parte entre os 400 e 500 m de altitude. Está dividido á metade por unha pequena serra, prolongación do outeiro de Boa Madre e dos montes de Augas Santas e Cousa, que separan as cuncas dos ríos Miño e Arnoia. Os maiores cumios son o monte de Castrelos (645 m), Outeiro de Fontefría (561 m) e Alto de Rodela (510 m). Floracións deste cordón son tamén as altitudes do noroeste, como A Vaqueiriza (522 m), Labradas (602 m), Castro de Pereira (530 m), O Pozo (540 m) e As Picoñas (550 m). A Cota máxima sitúase na fronteira co concello de Allariz, nos montes do Barracel (856 m). Xeoloxicamente a zona setentrional ten unha orixe precámbrica e paleozoica.
Climatoloxía
O concello aséntase nunha zona de transición climática entre o oceánico mediterráneo e o oceánico continental.
Os valores térmicos medios anuais oscilan arredor dos 12 °C no sur (a media mínima dáse en xaneiro con 6,5 °C, e a máxima en xullo con 19,2 °C) e de 15 °C no norte (media mínima en xaneiro de 6,9 °C e máxima en xullo de 22,9 °C). Na zona sur hai uns 120 días de choiva ao ano, cunhas cantidades de entre 1000 e 1500 mm. No norte a contía total non excede os 1000 mm anuais.
Hidrografía
A rede hidrográfica organízase arredor dos ríos Barbaña e o Arnoia. O primeiro nace no Alto da Manchica e únese ao Miño en Ourense. O Arnoia inicia o seu percorrido no termo da Merca e, tras cruzar o canón do Muíño dos Mouros-Salpurido con fervenzas, comeza a escavar un val a partir de Rubillós. Recibe pola dereita os arroios dos Muíños, Seixoso, Covo e Portamosqueiro; e pola esquerda, o Fechiñas, Corvillón, Pardavedra e Entrambosríos.
Historia
Ao longo do río Arnoia apareceron os máis antigos vestixios, como os castros da Peneda da Lebre (en alusión a unha ermida antiga, da que non existen restos, adicada a San Amaro, de onde procede unha imaxe conservada na Capela do Espírito Santo); o de Outeiro de San Marcos (situado na Mezquita, próximo a Compostela), o de Castro de Rodela (é o de maiores dimensións, e está situado en Faramontaos, entre os concellos da Merca e de Celanova) e o do Monte do Castro de Olás.
Tratado de Brest-Litovsk
miniatura|300px|Fronteiras impostas por Alemaña a Rusia en Brest-Litovsk.
A Merca
Patrimonio
A igrexa de San Pedro da Mezquita foi declarada Monumento Nacional en 1931. Nas súas proximidades consérvanse sepulcros antropomorfos e un cruceiro de fuste estriado, decorado con figuras na parte central e descansando sobre o seu capitel un Cristo de gran tamaño.
A torre de San Pedro da Mezquita foi no pasado sede do señorío da Casa de Bragança, pero tras sufrir diversos derrubes e modificacións consérvase só a parte inferior.
Tratado de Brest-Litovsk
O Tratado de Brest-Litovsk foi un tratado de paz asinado o 3 de marzo de 1918 na cidade belarusa de Brest-Litovsk (daquela baixo soberanía rusa, actual Brest) entre o Imperio alemán, Bulgaria, o Imperio austrohúngaro, o Imperio otomán e a Rusia soviética.
Consecuencias
Tras a revolución bolxevique Lenin decidiu retirar a Rusia da guerra a calquera prezo. Asinouse o tratado de paz de Brest-Litovsk o 3 de marzo de 1918, en virtude do cal Rusia cedía extensos territorios:
A Merca
Patrimonio
No concello hai varias casas solariegas, destacando a Casa da Rapela en Salpurido (parroquia de Zarracós) e o pazo de Santa María de Olás de Vilariño, cunha solaina voada. Ademais, e como testemuña da súa antiga riqueza agrícola, o municipio dispón dun singular conxunto de canastros.
Tratado de Brest-Litovsk
Consecuencias
No tratado, Rusia
Con este tratado, Alemaña reforzou a fronte occidental con efectivos orientais.
A Merca
Patrimonio
No Entroido da Mezquita os «galos» bailan polas rúas xuntándose cos «mecos» de Froxás das Viñas. Estes últimos presentan unha singular persecución co público asistente aos actos, mostrando unha vestimenta de gran riqueza cromática.
Lugares da Merca
Para unha lista completa de todos os lugares do concello da Merca vexa: Lugares da Merca.
Tratado de Brest-Litovsk
Consecuencias
Porén, o tratado non foi recoñecido polos aliados que, tras a derrota alemá na primeira guerra mundial, anulárono no armisticio de Mudros, asinado o 11 de novembro de 1918.
Case todas as perdas rusas xa foran recuperadas en 1940. Soamente Finlandia e Turquía, sucesora do Imperio otomán, conservaron os territorios recibidos en Brest-Litovsk.
A Cervela, O Incio
San Cristovo da Cervela é unha parroquia do concello do Incio na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2011 tiña 114 habitantes, deles 51 eran homes e 63 eran mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 2006 cando tiña 118 habitantes. Segundo o INE en 2017 eran 104 (56 mulleres e 48 homes), dous menos que en 2016. En 2018 baixaron a 97 (54 mulleres, 33 homes).
Toponimia
O topónimo Cervela ten que ver cun nome de muller teriomórfico (forma de animal salvaxe),, diminutivo de.
Festa de Santa Lucía
A festa da Santa Lucía celebrábase na Airexe da Cervela no seu propio día, o 13 de decembro, mais as chuvias e neves propias do inverno levaron ao seu traslado, desde hai xa ben anos, ao último domingo e de agosto. Nos últimos tempos tamén se fai refesta o luns e volve saír a procesión.
Despois da misa solemne sae a procesión dos danzantes desde a igrexa ata o cruceiro. As imaxes da procesión van todas elas (agás a Virxe) cubertas con arcos revestidos de flores e motivos vexetais. Saen por esta orde:
Os danzantes son catro homes (xa ten danzado algunha muller) con arcos revestidos de flores e vestidos con roupas de cores. O característico é unha forma de danza que foi pasando de pai a fillo desde os tempos antigos e que se mantén sen cambios. Os mozos bailan en zig-zag en torno á Virxe do Rosario durante a xira. Bailan e fanlle as benias á Virxe, a de maior importancia, e non á Santa Lucía malia ser esta a protagonista da festa. Tamén dan unha volta arredor dos outros tres santos. miniatura|Este baixorrelevo do [[templo de Santalla de Bóveda semella un danzante da Cervela]] Dise que esta procesión dos arcos ten máis de cincocentos anos e que facilmente estea relacionada con antigos ritos de agradecemento na recollida das colleitas. Tamén que é única no interior de Galicia. O Algúns autores queren ver nesta danza semellanzas histórico-formais coa pedra “danzaín” que existe nun baixorrelevo de Santalla de Bóveda (Lugo).
Sempre tivo moitos devotos porque a Santa é moi avogosa para os problemas da vista. Son moitas as esmolas, e é tradición que se destinen á axuda na organización da festa.
A festa do San Roque
Ademais da Santa Lucía na Airexe tamén é de interese a capeliña e a celebración do San Roque no monte da Penela o 16 de agosto. Esta tradicional festa deixou de celebrarse nos últimos anos, era só festa relixiosa. O San Roque é moi avogoso para curar os animais, polo que tiña moitos devotos. Subían ata a capela cargados cun saco de centeo que lle botaban por enriga da cabeza á imaxe do santo depositada no chan á entrada da igrexa. Logo collían un par de cuncas dese gran xa bendito polo santo e gardábano para remedios dos animais ao longo do ano.
Tamén era moi típica a procesión do San Roque por unha cosgostra ata unha poza de auga próxima que bendicía o cura e logo bebían os presentes desa auga.
A igrexa
A igrexa é de orixe románica do século XII e conserva importantes elementos dese período aínda que sufriu moitas reformas e alteracións posteriores. O cabido ou adro da entrada estaba unido á igrexa pero foi separado porque metía moita humidade. A espadana e a sancristía son do século XVIII. No interior consérvanse en mal estado varias pinturas murais do século XVI. No teito do adro aínda se converva en 2017 unha especie de padiola ou camiña de madeira (chamada tumbón pola veciñanza) para transportar os corpos de falecidos ou feridos de gravidade.
Galería de imaxes
miniatura|Crucerio no campo da festa da Cervela
66ª edición dos Óscar
A 66.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 21 de marzo de 1994 no Dorothy Chandler Pavillion dos Ánxeles (Estados Unidos). A mestra de cerimonias foi Whoopi Goldberg.
Premios
miniatura|150px|[[Steven Spielberg, mellor filme e mellor director]] miniatura|150px|[[Gerald R. Molen, mellor filme]] miniatura|150px|[[Branko Lustig, mellor filme]] miniatura|150px|[[Tom Hanks, mellor actor]] miniatura|150px|[[Holly Hunter, mellor actriz]] miniatura|150px|[[Tommy Lee Jones, mellor actor secundario]] miniatura|150px|[[Anna Paquin, mellor actriz secundaria]] miniatura|150px|[[Jane Campion, mellor guión orixinal]] miniatura|150px|[[Nick Park, mellor curtametraxe animada]] miniatura|150px|[[John Williams, mellor banda sonora]] miniatura|150px|[[Bruce Springsteen, mellor canción]] miniatura|150px|[[Allan Starski, mellor dirección artística]] miniatura|150px|[[Janusz Kamiński, mellor fotografía]] miniatura|150px|[[Dennis Muren, mellores efectos visuais]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.