cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chocolates Mariño
Chocolates Mariño é unha empresa galega produtora de chocolate, creada en 1929 en Carballo.
Historia
En 1925 José Mariño Pensado (1897-1982) e Carmen Muñiz Pérez establecéronse en Carballo, e montaron unha cerería, industria na que xa traballaba o pai del, Eduardo Mariño, coñecido como "O cereiro de Silván". En 1929 adquiriu unha máquina para fabricar chocolate, e engargouse tamén da súa distribución. O negocio pasou a Severino Mariño, fillo dos fundadores, e á súa muller Teresa, e despois ás fillas destes, Carmen e María Mariño.
Vila Winter
A vila Winter ou casa Winter está situada na localidade de Cofete, na illa canaria de Fuerteventura, fronte á cordilleira que atravesa a península de Jandía. Foi deseñada polo enxeñeiro alemán Gustav Winter, nado en 1893 na Selva Negra. Winter traballou en España dende 1915 e destacouse polos seus moitos proxectos en Fuerteventura e Gran Canaria.
A casa foi construída en 1946, presenta dous andares, soto, unha torre na parte nordés cunha vista de 360 graos e un balcón na fronte. Posúe unha estraña distribución, con grosas paredes, portas tabicadas, túneis e mesmo un búnker. Foi renovada en 1985 e probabelmente esperaban facer dela un restaurante ou un hotel, algo que aínda resulta dubidoso. Dende 1997 pertence á empresa Lopesan.
Lendas
Esta casa é obxecto de numerosos contos e lendas: unha delas conta que está construída sobre terreos que teñen exactamente a mesma forma e en proporción o mesmo tamaño que a illa. Ademais, a súa posición nestes terreos casa perfectamente coa posición real de Fuerteventura.
Díxose que serviu como base de aprovisionamento para a frota de submarinos nazis durante a segunda guerra mundial, aínda que pode dicirse que iso resulta materialmente imposíbel, pola escasa profundidade das augas na zona. Esta lenda mestúrase con outras tan inverosímís, como que puido ser gozada para festas por oficiais nazis durante a guerra (realmente, a casa nunca chegou a acabarse durante o conflito) ou que (o cal sería mesmo máis razoábel) puido servir como morada dalgún alto dignatario alemán fuxido tras a contenda, ao amparo do acubillo que lle dispensarían os militares españois, aínda bastante próximos aos réximes totalitarios da época. Aínda así, non deixan de ser lendas que profundaron o encanto fantástico do lugar, rodeado dunha longa, bela e case virxe praia.
Dentro da casa hai unha habitación con desaugadoiros no chan e o que parece ser un forno crematorio, e algúns cren que era empregada como un laboratorio ou para facer operacións de cirurxía estética.
Segundo algúns expertos, a torre da casa puido ser usada como un posto de vixilancia dende o cal se recibían comunicacións dos submarinos e se emitían sinais luminosos.
Na literatura
Alberto Vázquez-Figueroa, na súa novela Fuerteventura (1999) relata unha historia de intriga e espionaxe durante a segunda guerra mundial e que responde á lenda máis estendida sobre esta parte da illa de Fuerteventura; a casa dos Winter como casa de repouso para oficiais dos temíbeis submarinos alemáns.
Na súa novela El contenido del silencio (2011), Lucía Etxebarria relata a presunta historia da casa Winter. Segundo a nota da autora, servíase de dúas fontes, pero a verdade non fica aclarada.
Leiqui Uriana
Leiqui del Carmen Uriana Henríquez, nada en Maracaibo, Zulia, Venezuela o 24 de xaneiro de 1983, é unha xornalista, cineasta, produtora e activista wayuu do clan Sijona. É a directora xeral de Anakaa Film e fundadora e membro da Rede de Comunicadores wayuu na Guajira colombo-venezolana.
Traxectoria
Posteriormente foi escollida para unha bolsa en Cuba, na Escola Internacional de Cinema e Televisión de San Antonio de los Baños, na que estivo tres anos para prepararse como directora de documentais. Durante a súa estadía relaciónase con diversos líderes e lideresas de todo o mundo. Obtén o seu título no ano 2012, para logo retornar ao seu país e dirixir diversas actividades e proxectos enmarcados en fortalecer a imaxe e o liderado dos mozos indíxenas fronte a temas transversais como a reafirmación cultural e o etnocentrismo presente nos medios audiovisuais estabelecidos.
Carreira
Traballou en máis de 32 documentais para televisión como o Niña shua de Patricia Ortega e Shawantama'ana de Yanilu Ojeda, en ámbolos dous como asistente de produción e dirección. Dirixiu o documental El Cedrón mentres estaba en Cuba. Participou nos documentais creados no marco do proxecto Ser un ser humano da EICTV. No ano 2017 participou como asistente de produción no filme wayuu Pájaros de verano, e no ano 2019 participou na produción xeral da película El regreso al mar de mis muertos.
Viaxe a Bilbao
No ano 2012, Leiqui Uriana condenou o maltrato que sufriu durante unha viaxe cara ao continente europeo en vésperas do Festival Internacional de Cinema Invisible de Bilbao, para a mostra do proxecto “Ser un Ser Humano”. Uriana denunciou un trato discriminatorio por parte das autoridades do aeroporto Simón Bolívar en Caracas, as cales usaron a súa orixe étnica e trazos físicos para retela e sometela a un procedemento antiterrorista.
Mostra de cinema e vídeo wayuu
Leiqui Uriana, xunto á rede de comunicadores wayuu, púxose á fronte da mostra de cinema e vídeo wayuu, cuxo obxectivo é ter un espazo de difusión, fortalecemento e socialización dos diversos traballos adiantados por realizadores e mozos wayuu de acordo a diferentes temáticas. As diversas mostras son expostas en espazos con participación das comunidades wayuu nos diferentes territorios. Cada ano a mostra cambia de temática de acordo ao grupo organizador, sempre enfocados no pobo wayuu e mais outros pobos indíxenas convidados de Colombia.
Doja Cat
miniatura|Doja Cat en decembro de 2018 interpretando con motivo dunha festa pola saída do seu segundo álbum, Hot Pink Amalaratna Zandile Dlamini, nada nos Ánxeles o 21 de outubro de 1995 coñecida profesionalmente como Doja Cat, é unha cantante, rapeira, e letrista estadounidense. Fíxose popular en 2018 co lanzamento do vídeo musical da súa canción "Mooo!", que se converteu en viral. Posteriormente, asentou a súa carreira como creadora de vídeos musicais e cancións que acadaron ampla difusión en internet, especialmente en aplicacións socias como TikTok.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia de artistas no barrio de Tarzana na cidade dos Ánxeles. Súa nai, Deborah Elizabeth Sawyer, é unha pintora xudía-norteamericana e seu pai, Dumisani Dlamini, é un actor, compositor e produtor de cine surafricano de etnia zulú, coñecido pola súa participación no filme Sarafina!. Logo do seu nacemento, a familia viviu durante cinco anos en Rye, localidade do estado de Nova York para despois mudarse con súa nai para Oak Park en California; foi esta unha época da súa infancia na que practicou variados deportes, en especial patinaxe e no verán ía a Malibú a campamentos de surf. Tamén asistiu a clases de ballet, claqué e jazz, na súa casa era habitual escoitar a súa nai cantando temas de artistas como D ' Angelo, Jamiroquai, Tupac, Earth, Wind & Fire ou Erykah Badu. Con once anos viviu durante catro anos nun mosteiro hinduísta (asharm) en Sherman Oaks na cidade dos Ánxeles. Durante este tempo recibiu clases de breakdance e formou parte dun grupo de competición.
Con 16 anos deixou o instituto durante o primeiro ano e nos meses seguintes subiu cancións a SoundCloud que axiña retiraba, ata "So High" a finais de 2012. Foi nesa época que estableceu o seu nome artístico, Doja Cat, por un dos seus gatos e por unha variedade de marihuana".
O 1 de febreiro de 2018 saíu o sinxelo "Roll with Us", que entrou na Global Viral 50 de Spotify e o 9 de marzo apareceron "Candy" e "Go to Town", este último acompañado dun vídeo musical e que recibiu eloxios pola súa voz delicada e a súa letra encantadora. O 30 de marzo de 2018 editouse o seu primeiro álbum de estudio, Amala.
O 10 de agosto de 2018 Doja Cat cargou en YouTube o vídeo musical, autopublicado completamente, "Mooo!". O tema constitúe unha canción humorística con letras absurdas nas que fantasía con ser unha vaca. O vídeo logrou a atención e os eloxios de artistas como Chance the Rapper, Katy Perry ou Chris Brown Debido á demanda popular tras o éxito do vídeo, Doja Cat lanzou un sinxelo de "Mooo!" o 31 de agosto de 2018. En febreiro de 2019 lanzou o sinxelo e vídeo de "Tia Tamera", con Rico Nasty, e pouco despois apareceu unha edición de luxo de Amala que incluía tres novas cancións, entre elas "Mooo!" e "Juicy", que logrou logrou máis de 21 millóns de visualizacións en YouTube. O remix de "Juicy", con Tyga e con vídeo musical propio, apareceu en agosto de 2019, e chegou ao Billboard Hot 100, primeiro no posto 83 ata finalizar no 41 miniatura|217x217px|Doja Cat nos premios BET de 2019
O 26 de outubro de 2019 lanzou o sinxelo "Rules" e o seu segundo álbum de estudio Hot Pink apareceu o 7 de novembro de 2019 e logrou chegar ao número 9 da Billboard 200 e asenade o seu primeiro álbum, Amala entraba tamén na lista do Billboard 200 por primeira vez no número 138. A finais de novembro de 2019, o seu sinxelo "Candy" que se editara en marzo de 2018, xerou un reto viral de baile na plataforma TikTok e entrou, no número 86, no Billboard Hot 100 así como en listas de Australia, Canadá e Irlanda. O 15 de decembro de 2019, Doja Cat gravou "Boss Bitch" para a banda sonora do filme de superheroes Birds of Prey. O sinxelo entrou nas listas de 28 países, entre eles os Estados Unidos, o Canadá, Francia, Italia, o Xapón e o Reino Unido.
O tema "Say So", que se editara orixinalmente no álbum Hot Pink, enviouse para a súa difusión ás emisoras de radio o 28 de xaneiro de 2020 tras lograr gran difusión na plataforma TikTok. Doja Cat interpretou a canción en The Tonight Show Starring Jimmy Fallon o 26 de febreiro e o día seguinte saíu o vídeo musical, dirixido por Hannah Lux Davis e o tema chegou ao número 5 de Hot 100 para se converter no primeiro sinxelo de Doja Cat que se colocaba entre os dez primeiros e pasou a ser a canción dunha artista feminina máis descargada nos Estados Unidos dos primeiros tres meses de 2020
Por mor da crise do pandemia de COVID-19 tivo que suspender unha xira de concertos para presentar o seu álbum Hot Pink. En maio de 2020 tras a saída dun remix de  "Say So" con Nicki Minaj, o sinxelo chegou a número ao alto do Billboard Hot 100, o primeiro número un para ambos os dous artistas e foi tamén a primeira colaboración de artistas femininas dende "Fancy" de Iggy Azalea con Charli XCX e a primeira colaboración feminina de rap en estar no cume da lista.
A Aldea Grande, Ribela, A Estrada
A Aldea Grande é un lugar da parroquia de Ribela no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Manchukuo
Manchukuo, oficialmente o Estado de Manchuria antes de 1934, e o Imperio de Manchuria após 1934, foi un estado monicreque do Imperio do Xapón no nordeste da China e en Mongolia Interior dende 1932 até 1945. Foi fundado como república en 1932 despois da invasión xaponesa de Manchuria, e en 1934 converteuse nunha monarquía constitucional. Baixo o control de facto do Xapón, tivo un recoñecemento internacional limitado.
A área era o fogar do pobo manchú, ao cal pertenceron os emperadores da dinastía Qing. En 1931, a rexión foi tomada polo Xapón despois do incidente de Mukden. Un goberno proxaponés foi instalado un ano despois con Puyi, o derradeiro emperador Qing, primeiro como rexente nominal e posteriormente como emperador. O goberno de Manchukuo foi disolto en 1945 despois da rendición do Imperio Xaponés e o remate da segunda guerra mundial. Os territorios reclamados por Manchukuo foron tomados por primeira vez na invasión soviética de Manchuria en agosto de 1945, e logo foron transferidos formalmente á administración chinesa no ano seguinte.
Os manchús formaban unha minoría en Manchukuo, cuxo meirande grupo étnico eran os chineses han. A poboación de coreanos incrementouse durante o período Manchukuo, así o número de xaponeses, mongois, rusos brancos e outras minorías. As rexións mongois do oeste de Manchukuo estaban gobernadas baixo un sistema lixeiramente diferente en recoñecemento das tradicións mongois alí presentes. A parte meridional da península de Liaodong (no presente Dalian) foi gobernada directamente polos xaponeses como o territorio de Kwantung até o remate da segunda guerra mundial.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
PAC/CAC JF-17 Thunder
O PAC JF-17 Thunder (urdú: جے ایف-17 گرج), ou CAC FC-1 Xiaolong (pinyin: Xiāo Lóng; lit. 'Dragón Feroz'), é un avión de combate multirrol lixeiro de cuarta xeración  desenvolvido conxuntamente por Pakistan Aeronautical Complex (PAC) e Chengdu Aircraft Corporation (CAC) de China. Foi deseñado para substituír os avións de combate A-5C, F-7P/PG, Mirage III, e Mirage V na Forza Aérea de Paquistán. O JF-17 pode ser usado para múltiples roles, como intercepción, ataque a terra, anti buque, e recoñecemento. A designación paquistaní "JF-17" significa "Joint Fighter-17", co "-17" indicando que, na visión da Forza Aérea, é o sucesor do F-16. A designación chinesa "FC-1 Xiaolong" vén de "Fighter China-1 Dragón Feroz".
O JF-17 pode utilizar distintos tipos de munición, como mísiles aire-aire, aire-superficie e anti-buque, e un autocanón de 23 mm GSh-23-2. Impulsado por un turboventilador con posqueimador Guizhou WS-13 ou Klimov RD-93, pode acadar unha velocidade máxima de Mach 1,6. O JF-17 é a espiña dorsal da Forza Aérea de Paquistán, complementando ao Lockheed Martin F-16 Fighting Falcon custando a metade. O JF-17 foi introducido na Forza Aérea de Paquistán en febreiro de 2010.
O 58% do JF-17, incluída a súa fuselaxe dianteira, as ás, e o estabilizador vertical, fabrícase en Paquistán, mentres que o 42% é producido na China, realizándose a montaxe final en Paquistán. En 2015 Paquistán fabricou 16 JF-17. En 2016, PAC tiña a capacidade de producir 20 JF-17 por ano. En abril de 2017, PAC fabricara 70 avións Block 1 e 33 Block 2 para a Forza Aérea. En 2016 os JF-17 acumularan máis de 19 000 horas de voo na Forza Aérea. En 2017 comezou a desenvolverse unha variante de dous asentos coñecida como JF-17B para mellorar a súa capacidade operativa, para adestramento de conversión, e adestramento de combate inicial. A variante JF-17B Block 2 comezou a producirse en serie en 2018 e en decembro de 2020 entregáranse 26 avións. Ese mesmo mes PAC comezou a produción en serie da versión máis avanzada Block 3, cun radar de varredura electrónica activa (AESA), o motor ruso máis potente Klimov RD-93MA, un Head-Up Display (HUD) máis grande e avanzado, contramedidas electrónicas, un soporte adicional, e unha capacidade de armamanto mellorada.
Os JF-17 da Forza Aérea de Paquistán viron acción militar, tanto aire-aire como aire-terra, no bombardeo de posicións terroristas en Waziristán do Norte preto da fronteira con Afganistán durante operacións antiterroristas e 2014 e 2017, usando tanto municións guiadas como convencionais, derrubando un drone militar iraniano n Balochistán en 2017, na operación Swift Retort durante os ataques aéreos a Jammu e Caxemira, e en escaramuzas aéreas entre India e Paquistán.
Andrew G. Vajna
Andrew George Vajna, nado en Budapest o 1 de agosto de 1944 e finado no mesmo lugar o 20 de xaneiro de 2019, nado como Vajna András György, foi un produtor de cine e empresario húngaro-estadounidense, máis coñecido por fundar os estudos Carolco Pictures (xunto con Mario Kassar) e Cinergi Pictures.
Biografía
Comezou a súa carreira comprando varias salas de cine en Extremo Oriente e máis tarde dedicouse á adquisición e distribución creando Panasia Films Limited en Hong Kong. En 1976, Vajna vendeu Panasia á Golden Harvest Company de Raymond Chow e uniuse a Mario Kassar para fundar Carolco Pictures.
En 1982 foi membro fundador, e logo presidente, da American Film Marketing Association. Ese mesmo ano, despois dalgúns traballos modestos, Carolco comezou a cultivar grandes éxitos, como a serie Rambo. A pesar diso, Vajna abandonou a empresa en 1989, vendendo a súa parte a Kassar, para crear Cinergi Pictures. Pactou un acordo de exclusividade por cinco anos con The Walt Disney Company para distribuír dúas ou tres películas cada ano por toda América. Tamén en 1989 creou Intercom, unha empresa dedicada principalmente á exhibición e distribución de películas estadounidenses por Europa Central e Oriental; e o Summit Group, unha empresa conxunta entre Cinergi e as empresas Constantin Films de Bernd Eichinger e Regency International de Arnon Milchan, para dirixir as vendas ao exterior e a distribución doutros proxectos.
Tanto en Carolco como en Cinergi, a súa estratexia foi desenvolver relacións a longo prazo con produtores talentosos para producir tres ou catro películas cada ano, que financiaba vendendo anticipadamente os seus dereitos no estranxeiro.
Ademais de producir cine, en 2003 comprou Games Unlimited e reviviu Cinergi como Cinergi Interactive, unha empresa de videoxogos que funcionou até o ano 2007; así como Las Vegas Casino, unha empresa con licenza de xogo húngaro que opera varios casinos no seu Budapest natal.
Nos seus últimos anos de vida foi Comisionado de Arte Cinematográfica da República de Hungría e propietario da canle de televisión privada TV2.
EDP España
EDP España é a filial en España da multinacional portuguesa EDP (Energias de Portugal).
Historia
EDP comezou a súa entrada no mercado español en 2001 pasando a ser accionista de Hidrocantábrico, empresa que chegou a controlar na súa totalidade desde 2004. EDP diversificou os negocios de Hidrocantábrico entre gas e electricidade: a filial española opera nos sectores eléctricos a través de EDP Energía e no sector gasista a través de EDP Naturgas Energía.
En 2017, EDP vendeu a rede de distribución Naturgas Energía a un consorcio formado por JP Morgan (JPM Infrastructure), Swiss Life e o Abu Dhabi Investment Council por 2.591 millóns de euros.
En 2020 anunciou un acordo polo que TotalEnergies adquire a súa carteira de clientes domésticos de EDP España, tanto no mercado libre (a través de EDP Comercializadora ) como no mercado regulado (a través de Baser), así como a Central Térmica de Castejón 1 en Navarra., formado por dous grupos cunha potencia instalada de case 850 MW. Todo isto por 515 millóns de euros. Despois diso, EDP Residencial, a comercializadora de electricidade e gas natural do Grupo EDP, pasou a chamarse TotalEnergies.
Comercializadora regulada
miniatura|235x235px| Principais distribuidores. Son as empresas que manteñen as redes de transporte e distribución en cada zona: [[Endesa|e-distribución (Endesa) i-DE (Iberdrola)
Unión Fenosa (Naturgy) Redes (EDP)
Viesgo (TotalEnergies)]] En España, tras unha denuncia da OCU en 2018, a CNMC obriga ás empresas eléctricas a operar no mercado regulado con outra denominación e logo distinto ao do mercado libre. Deste xeito, EDP opera no mercado regulado baixo o nome de Baser.
Baser é a "comercializadora de referencia" de CHC Energía (propiedade parcial de EDP). Ten o seu principal mercado en Asturias.
Polémicas
Debido ao sistema marxinalista do mercado eléctrico grosista en España, a enerxía máis barata de producir véndese ao prezo da máis cara. As empresas de servizos públicos obteñen, polo tanto, marxes de beneficio desproporcionadas. Coñécense como beneficios extraordinarios ou beneficios caídos do ceo (windfall profits en inglés). Joan Baldoví, deputado de Compromís pola provincia de Valencia no Congreso dos Deputados, saltou á escena dos medios criticando que "pagamos un bocadillo de luras a prezo de caviar iraniano" e engadiu que "hai que acabar dunha vez con esta estafa, hai que facer auditorías para descubrir o que custa a electricidade e pagar polo que realmente vale."
Acceso universal á educación
miniatura|Conferencia na Facultade de Enxeñaría Biomédica, [[Universidade Técnica Checa en Praga, in Praga, República Checa.]] thumb|right|Estudantes e profesores en Ghana nun desfile pola educación inclusiva.
O acceso universal á educación refírese á igualdade de oportunidades educativas, é dicir, que todos os membros dunha sociedade teñan a oportunidade de recibir educación independentemente da súa clase social, xénero, orixe étnica ou discapacidade física ou intelectual. O termo úsase tanto en relación ao ingreso á universidade, como á tecnoloxía de apoio para discapacitados. Algúns críticos senten que na educación superior esta práctica, en oposición a unha meritocracia estrita, provoca unha baixada nos estándares académicos. Para facilitar o acceso da educación a toda a súa poboación, na maioría dos países existe o dereito á educación.
O acceso universal á educación fomentou o desenvolvemento dunha variedade de enfoques pedagóxicos que estudaron como difundir o coñecemento a través de diversas contornas sociais, culturais, económicas, nacionais e biolóxicas. Inicialmente desenvolveuse en termos de igualdade de oportunidades e inclusión de estudantes con discapacidades físicas ou mentais. Actualmente, con todo, os temas que rexen o acceso universal á educación expandíronse a través de todas as formas de habilidade e diversidade. Con todo, como a definición de diversidade é ampla, os mestres que exerzan o acceso universal á educación continuamente enfrontarán desafíos e incorporarán axustes no seu plan de lección para fomentar temas de igualdade de oportunidades de educación.
A medida que o sistema educativo dos Estados Unidos se volveu máis inclusivo, os profesores e instrutores universitarios vense obrigados (nalgúns casos por lei) a adaptar os seus métodos de ensino para facilitar o acceso de todos os estudantes á aula. O acceso universal á educación universitaria implica que o sistema ten que estar preparado para cubrir as necesidades de todos os alumnos cunha variedade de diferentes métodos de avaliación de aprendizaxe e retención. Estes, por exemplo, poden servir para determinar canto material se aprendeu, un profesor pode utilizar múltiples métodos de avaliación. Os métodos de avaliación poden incluír un exame completo, exames de unidade, traballos de investigación, revisións de literatura, exames orais ou tarefas. Proporcionar unha variedade de formas de avaliar o alcance da aprendizaxe e a retención do aprendido non só serve para identificar as brechas no acceso universal, senón que pode axudar a melloralo.
Guillerme de Mortain
Guillerme de Mortain, nado antes de 1084, e finado despois de 1140, foi un nobre inglés, que foi conde de Cornualla (1090 - 1104) e conde de Mortain (1090 - 1106)
Acceso universal á educación
Discriminación e igualdade na educación
thumb|right|Cienfuegos, grupo sen fins de lucro que ensina arte a persoas con discapacidade en Cuba. Debido ao carácter universal dos dereitos humanos, estes deben ser aplicados a todos por igual e sen discriminación. Con todo, existe un número significativo de persoas que non teñen acceso á educación debido a diferentes formas de discriminación.
Savane, Navia de Suarna
San Xoán de Savane é unha parroquia do concello de Navia de Suarna na comarca dos Ancares, na provincia de Lugo. No ano 2020 tiña 22 habitantes.
Carude, Carballo, Taboada
Carude é un lugar da parroquia de Carballo no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Guillerme de Mortain
Traxectoria
Guillerme era fillo de Roberto de Mortain, medio irmán de Guillerme o Conquistador, e de Maud de Montgomery, filla de Roxerio II de Montgomery, primeiro conde de Shrewsbury e Mabel de Bellême.
Acceso universal á educación
Discriminación e igualdade na educación
A discriminación máis obvia ocorre en termos de acceso á educación. Por exemplo, nalgúns países existen barreiras de xénero que dificultan o acceso das nenas á educación. Entre elas están o matrimonio infantil, o embarazo e a violencia de xénero, que a miúdo actúan como impedimentos para que as nenas asistan á escola ou contribúen a que a abandonen. As persoas con discapacidade a miúdo enfróntanse a problemas de accesibilidade física, como a falta de ramplas ou o transporte escolar apropiado, o que dificulta o acceso á escola. Os migrantes a miúdo enfróntanse a barreiras administrativas que lles impiden inscribirse, impedíndolles efectivamente acceder aos sistemas educativos.
Guillerme de Mortain
Traxectoria
Desde a súa nenez, Guillerme tiña unha prounda aversión cara a seu primo Henrique I de Inglaterra, e reclamou orgullosamente, non só os condados de seu pai, de Mortain e Cornualla, senón tamén o condado de Kent. Entre as razóns desta intensa animadversión, estaría a familia da súa nai, especialmente os seus tíos Robert de Bellême, Hugh Montgomery, II conde de Shrewsbury, Arnulfo de Montgomery e Roxerio o Poitevino, todos eles enimigos acérrimos de Henrique, porque foran desposuídos das súas posesións inglesas e desterrados de Inglaterra pouco despois da coroación de Henrique e do seu tío Odo de Bayeux. A crónica de Hyde cualifícao de "incorrixible e turbulento" e a de Guillerme de Malmesbury descríbeo como posuidor dunha "arrogancia desvergonzada". O rei rexeitou as demandas de Guillerme sobre o condado de Kent, ofrecéndolle a cambio a man de María de Escocia, irmá da raíña Matilde, que Guillerme rexeitou. Henrique concertou entón o matrimonio entre María e Eustaquio III, conde de Boulogne. Henrique continuou rexeitando as peticións de Guillerme até que tivo que tratar cos Montgomerys, tíos de Guillerme, e os exiliou de Inglaterra. Henrique entón desposeeu a Guillerme das terras de Cornualla, que supostamente se apropiara de maneira ilícita, tras o que Guillerme partiu para Normandía, onde se uniu a Roberto Curthose. En Normandía Guillerme atacou moitas das posesións de Henrique, o quefixo que o rei desposeera a Guillerme de todos os seus honores ingleses.
Acceso universal á educación
Discriminación e igualdade na educación
Con todo, a discriminación tamén pode ocorrer dentro dos sistemas educativos cando certos grupos reciben unha calidade de educación inferior en comparación con outros. A calidade da educación nas escolas urbanas, por exemplo, tende a ser maior que a que se atopa nas zonas rurais.
Guillerme de Mortain
Traxectoria
Guillerme foi capturado xunto a Roberto Curthose na Batalla de Tinchebrai (1106) e despoxado de Mortain. Permanecru encarcerado durante varios anos na Torre de Londres, profesando como monxe cluniacense en 1140 na abadía de Bermondsey.
Acceso universal á educación
Discriminación e igualdade na educación
A discriminación tamén pode ocorrer unha vez rematado o período escolar, cando diferentes grupos de persoas non poden obter os mesmos beneficios da súa escolarización. Por exemplo, os nenos tenden a abandonar a escola cun maior potencial salarial que as nenas cunha educación equivalente.
Deadline (filme de 2009)
Deadline é un filme estadounidense de 2009 dirixido por Sean McConville e protagonizado por Brittany Murphy e Thora Birch.
Miguel Alonso
Miguel Alonso Fernández, coñecido como Miguel Alonso, nado en Ferrol o 12 de xuño de 1984, é un psicólogo, músico e escritor galego.
Deadline (filme de 2009)
Produción
A produción do filme comezou en xuño de 2008, e a fotografía principal realizouse en Luisiana. Foi a primeira produción en inglés financiada por KRU Studios, e foi orixinalmente programada para mediados de 2009. KRU encargouse da posprodución, dos efectos visuais e da distribución en Asia.
Acceso universal á educación
Discriminación e igualdade na educación
As disposicións de non discriminación e igualdade existentes no dereito internacional dos dereitos humanos (DIDH) buscan garantir que se aplique o principio de universalidade dos dereitos humanos. A non discriminación e a igualdade non son conceptos abstractos en virtude do dereito internacional dos dereitos humanos (DIDH). Son dereitos humanos elaborados que se desenvolveron durante décadas para abordar a discriminación que as persoas afrontan no día a día. En particular, a educación na que os dereitos á non discriminación e a igualdade se aplicaron ao dereito á educación en numerosos tratados de dereitos humanos, incluído un dedicado ao tema, coñecido como UNESCO CADE.
Miguel Alonso
Traxectoria
Estudou no Rodolfo Ucha Piñeiro e licenciouse en Psicoloxía pola Universidade de Santiago de Compostela. Conta con varios discos publicados. Deuse a coñecer con Aprendiz de poeta (maqueta), seguiu con Está escrito en la calle e despois A noite dos cans.
Acceso universal á educación
Discriminación e igualdade na educación
A pesar de que a non discriminación e a igualdade están aseguradas por lei, os estados nacionais e a comunidade internacional seguen enfrontando o desafío de eliminalos. A comunidade internacional recoñeceu isto no 2015, cando prometeu 'non deixar a ninguén atrás'.
Miguel Alonso
Traxectoria
Como poeta e escritor de relatos curtos participou en diferentes publicacións colectivas, como Pegadas, Dez Anos na Porta e Aldeas sen voz.
Acceso universal á educación
Discriminación e igualdade na educación
Nos tratados internacionais de dereitos humanos aplícanse os dereitos á non discriminación e a igualdade do dereito á educación a grupos marxinados específicos. Os grupos marxinados son aqueles que sufriron discriminación prolongada e histórica, xeralmente, pero non exclusivamente, en función da súa identidade (xénero, por exemplo), características (etnia, raza) ou circunstancia (refuxiados, migrantes, desprazados internos). É moi probable que a marxinación estea suxeita a formas de discriminación múltiples, compostas ou interseccionais.
Estes grupos marxinados inclúen a:
Miguel Alonso
Traxectoria
Traballa en obradoiros para colexios, como “CreaCANcións” onde compón cos alumnos cancións. Traballa no proxecto Minguante, unha mestura de pop e música de autor, con Óscar Martínez, e coa banda infantil Música Miúda, contacontos musical, xunto a Irene Quinteiro, Manu Pazos e Óscar Martínez.
Acceso universal á educación
O acceso á educación na lei
En 2009, a Cámara de Deputados da India e o Presidente da India aprobaron un proxecto de lei que lle outorgaba educación gratuíta a todos os nenos entre seis e catorce anos. Foi un gran paso cara á educación universal para todos. Muchkund Dubey, autor do artigo "Lei do dereito dos nenos á educación gratuíta e obrigatoria, 2009: A historia da oportunidade perdida" destaca os problemas de acceso, calidade da educación, implicación financeira e discriminación.
Sally Rooney
Sally Rooney, nada en Castlebar o 20 de febreiro de 1991, é unha escritora irlandesa.
Acceso universal á educación
O acceso á educación na lei
Nos Estados Unidos, o caso Brown vs. Board of Education foi unha decisión histórica para a inclusión, porque atopou e declarou que "as instalacións educativas separadas son inherentemente desiguais". Isto comezou o proceso de desegregación en moitas escolas que aínda non se desagregaran. O significado de Brown vs. Board of Education era o dereito universal de todos os estudantes a asistir a institucións educativas por igual en lugar de por separado en función da súa raza. Jonathan Kozol, autor de The Shame of the Nation, fala acerca de como "as condicións físicas nestas escolas recentemente integradas eran en xeral máis alegres ... o estado de ánimo entre os mestres e os nenos [estaba] máis animado".
Acceso universal á educación
thumb|Exemplos de grupos marxinados. O acceso universal á educación implica que todas as persoas deben ter as mesmas oportunidades de participar do sistema educativo. Con todo, non todos os individuos, grupos ou grupos étnicos teñen o mesmo acceso. Aos Estados Unidos atribúeselles a idea actual do acceso universal como unha preocupación para as persoas con discapacidade. Dúas axencias internacionais (Organización Mundial da Saúde e Banco Mundial) estimaron que ao redor de mil millóns de persoas en todo o mundo padecen diversos tipos de discapacidade. Entre 93 e 150 millóns deles son nenos. Plan International revelou que estes nenos posiblemente non asistirán á escola e se algunha vez se inscriben, serán separados dos alumnos normais. A Alianza Global para a Educación dixo que aproximadamente o 90 por cento dos nenos afectados por discapacidades de países de baixos e medianos ingresos non están a estudar. Historicamente, estes nenos non están incluídos no sistema educativo ordinario e son enviados a escolas especiais de aprendizaxe.
Até o día de hoxe a educación non é accesible para millóns de nenos en todo o mundo. Hai máis de 72 millóns de nenos en idade de educación primaria que non van á escola. Uns 759 millóns de adultos non teñen educación. Non teñen o coñecemento necesario para mellorar as condicións de vida das súas familias. A pobreza conduce á falta de educación. En case todos os países (en desenvolvemento e desenvolvidos), aos nenos négaselles a educación como resultado das desigualdades que emanan da saúde, o xénero e a identidade cultural como a relixión, o idioma e a orixe étnica. Os factores asociados coa pobreza, incluído o desemprego, os pais analfabetos e as doenzas, aumentan a posibilidade de non escolarizarse e as taxas de abandono escolar. A educación primaria universal converteuse nun problema importante para moitas nacións. A maioría destes estados en desenvolvemento non posúen suficientes recursos financeiros para construír escolas, proporcionar libros e outros materiais, e recrutar, capacitar e pagar aos mestres. A rexión máis afectada foi África Subsahariana, onde 32 millóns de nenos aínda non teñen educación. Esta é seguida por Asia Central e Oriental, así como o Pacífico con 27 millóns ou máis. Con todo, os observadores sinalaron que o acceso universal á educación segue sendo un obxectivo alcanzable para 2030.
As Covas, Paradela, A Estrada
As Covas é un lugar da parroquia de Paradela no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Beth Doherty
Beth Doherty, nada o 10 de xuño de 2003, é unha activista climática que vive en Irlanda. Seguidora da tamén activista climática Greta Thunberg, Doherty é cofundadora de School Strikes for Climate Ireland e membro de Fridays for Future. A partir dos 15 anos, Doherty creou conciencia sobre os esforzos para combater o cambio climático.
Activismo climático
O 6 de marzo de 2019, como parte dun grupo de estudantes invitados, Doherty dirixiuse aos membros do Comité de Acción Climática de Oireachtas, antes das protestas estudantís programadas para as seguintes semanas, nas que se presentaron seis demandas de acción climática. En marzo de 2019, Doherty apareceu en The Late Late Show xunto con varios outros activistas climáticos xuvenís. O de 15 de marzo, durante a folga escolar polo clima en 2019, Doherty dirixiuse a unha multitude de máis de 11.000 persoas na folga de Dublín, na que criticou ao goberno pola falta de acción sobre o cambio climático e acusou o ministro de Acción Climática e Medio Ambiente, Richard Bruton, de utilizar o rally como unha sesión de fotos.
Doherty escribiu artigos para TheJournal.ie sobre o fracaso do goberno irlandés en cumprir os seus obxectivos climáticos para 2020. Ademais, traballou co Concello de Dublín no novo plan climático do municipio. En abril de 2019, Doherty apareceu no evento "Loud & Clear! Youth views on Climate" na oficina do Parlamento Europeo con varios candidatos ao Parlamento Europeo en Dublín para falar a favor dunha mellor política climática. Doherty dirixiuse novamente aos manifestantes climáticos en Dublín durante unha segunda folga o 24 de maio de 2019.
En maio de 2019, Doherty dirixiuse á conferencia nacional IDEA sobre as razóns do movemento de folga. Doherty tamén traballou como organizadora principal da terceira gran folga escolar o 21 de xuño de 2019, xunto coas outras dúas grandes folgas e un mitin para a declaración irlandesa de emerxencia climática o 4 de maio de 2019. En agosto de 2019, Doherty representou a Irlanda na Fridays for Future European Summit en Lausana, Suíza, xunto con outros 13 participantes.
En novembro de 2019, Doherty foi unha dos 157 delegados da Asemblea de Mozos sobre Clima de RTE en Dáil Éireann. Posteriormente presentou a declaración ao presidente da Asemblea Xeral da ONU, Tijani Muhammad-Bande, xunto cos redactores das outras nove propostas. Máis tarde Doherty tamén se reuniu e pronunciou un discurso fronte ao presidente xunto cos delegados irlandeses da mocidade da ONU. Tamén en novembro, Doherty traballou como organizadora da folga de Dublín o 29 de novembro, xunto cunha folga coordinada internacionalmente.
Cabanela, Cabanela, Navia de Suarna
Cabanela é un lugar da parroquia de Cabanela no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Atmosfera de Venus
dereita|miniatura| Atmosfera de [[Venus]] A atmosfera de Venus é a capa de gases que rodea a Venus. Está composta principalmente por dióxido de carbono e unha pequena cantidade de nitróxeno. A súa atmosfera é máis densa e quente que a atmosfera terrestre.
Composición
Está composta por dióxido de carbono (96,5 %), nitróxeno (3,5 %), dióxido de xofre (150 ppm ), argon (70 ppm), vapor de auga (20 ppm), monóxido de carbono (17 ppm), helio (12 ppm), cloruro de hidróxeno (0,1–0,6 ppm) e fluoruro de hidróxeno (0,001–). 0,005 ppm). A masa atmosférica é 93 veces a da atmosfera terrestre.
Temperatura
A temperatura media na superficie é de 467 °C (740 K, 872 °F). A atmosfera rica en CO2, xunto con espesas nubes de dióxido de xufre, xeran o maior efecto invernadoiro do Sistema Solar, tendo temperaturas na superficie de até 500 °C. Isto fai a superficie de Venus máis quente que a de Mercurio, que ten unha temperatura superficial mínima de −220 °C e unha máxima de 420 °C, a pesar de que Venus está case ao dobre de distancia do Sol e polo tanto recibe só o 25% da irradiación solar relativa de Mercurio. A superficie de Venus adoita describirse como infernal .
A inercia térmica e a transferencia de calor por ventos na atmosfera inferior fan que a temperatura da superficie de Venus non varíe significativamente entre a cara nocturna e a diúrna, a pesar da lenta rotación do planeta. Os ventos na superficie son lentos, movéndose a uns poucos quilómetros por hora pero, debido á alta densidade da atmosfera na superficie, exercen unha forza significativa contra as obstrucións, e transportan po e pequenas pedras a través da superficie. Isto, por si só, podería facerlle difícil a un humano camiñar, mesmo se a calor, a presión ou a falta de osíxeno non fosen un problema.
Variacións
A superficie de Venus é abondo isotérmica; ten unha temperatura case constante non só entre o día e a noite senón tamén entre o ecuador e os polos. A oblicuidade da elíptica do planeta é menos de 3°, comparados cos 23° da Terra, o que tamén minimiza a variación de temperatura estacional. A única variación apreciable da temperatura ocorre coa altitude. En 1995, a sonda Magalláns fotografou unha substancia altamente reflectiva na cima das montañas máis altas que tiña un gran parecido á neve terrestre. Esta substancia podería dicirse que se forma dun proceso semellante ao da neve, aínda que a unha temperatura moito máis alta. Demasiado volátil como para condensarse na superficie, elévase en forma de gas para arrefriarse en elevacións máis altas, onde cae en forma de precipitación. Non se coñece con certeza a identidade desa substancia, pero as especulacións van dende que pode ser telurio elemental até galena.
Habitabilidade
Algúns estudos suxeriron que hai milleiros de millóns de anos a atmosfera venusiana era máis semellante á da Terra do que é, e que debía ter cantidades substanciais de auga líquida na superficie, pero, tras un período de entre 600 millóns e varios milleiros de millóns de anos, un desmedido efecto invernadoiro foi a causa da evaporación de toda a auga da superficie, xerando un nivel crítico de gases invernadoiros na súa atmosfera. Aínda que as condicións na superficie do planeta non son en absoluto hospitalarias para calquera tipo de vida terrestre aparecida antes dese evento, non pode ser excluída a posibilidade de que exista un nicho habitable nas capas medias e baixas das nubes de Venus. Porén, un estudo publicado en Nature Astronomy expuxo que a atmosfera venusiana é 100 veces máis seca que o limiar mínimo para os extremófilos coñecidos na Terra.
En 2020 un achado de fosfanos levou a un grupo de científicos a concluír que o planeta estaba habitado, pero unha revisión dos datos cuestionou esa conclusión.
Densidade
A densidade na superficie é de 65 kg/m³, 6,5% da da auga.
Meteoroloxía
Por riba da densa capa de CO2 hai espesas nubes formadas principalmente por dióxido de xofre e pingas de ácido sulfúrico. Esas nubes reflicten e dispersan ao redor do 90% da luz solar que cae nelas devolvéndoas ao espazo, e evitando a observación da superficie venusiana. A cobertura permanente de nubes fai que, aínda que Venus está máis preto do Sol que a Terra, a súa superficie non estea tan ben iluminada. Fortes ventos de 300 km/h na parte superior das nubes rodean o planeta cada catro ou cinco días terrestres. Os rápidos ventos venusianos e a lenta rotación do planeta fan que a relación entre ambos sexa de até 60 unidades, mentres que os ventos máis rápidos da Terra son só do 10–20% da velocidade de rotación terrestre (0,1-0,2 unidades).
As nubes de Venus son capaces de producir lóstregos igual que as da Terra. A existencia de lóstregos ten sido motivo de controversia dende que foron detectados os primeiros tronos polas sondas soviéticas Venera. En 2006–07 a Venus Express detectou claramente ondas modo whistler, a sinatura do lóstrego. A súa aparición intermitente indica un patrón asociado coa actividade meteorolóxica. A taxa de lóstregos é polo menos a metade que a da Terra. No ano 2007 a sonda Venus Express descubriu que existía un enorme vórtice dobre atmosférico no polo sur do planeta.
Outro descubrimento realizado pola Venus Express en 2011 é que existe unha capa de ozono na atmosfera superior de Venus.
O 29 de xaneiro de 2013 científicos da ESA informaron de que a ionosfera do planeta ten correntes cara o exterior semellantes á cola iónica dun cometa en condicións parecidas.
Relás, Carballo, Taboada
Relás é un lugar da parroquia de Carballo no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
A Puricela, Carballo, Taboada
A Puricela é un lugar da parroquia de Carballo no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Castelo, Castelo, Taboada
Castelo é un lugar da parroquia de Castelo no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Linguas saharianas
As linguas saharianas son unha pequena familia de linguas faladas no Sáhara oriental, dende o noroeste de Darfur até o sur de Libia, norte e centro do Chad, o leste de Níxer e nordeste de Nixeria. Entre as linguas saharianas, salientan polo seu número de falantes o kanuri (4 millóns de falantes, arredor do lago Chad, no Chad, Nixeria, Níxer e o Camerún), o daza (330 000 falantes no Chad), o teda (49 000 falantes no norte do Chad) e o zaghawa (170 000 falantes no leste do Chad e Darfur). Forman parte da familia proposta nilo-sahariana.
No ano 2007, Václav Blažek compilou unha lista de palabras comparativas das linguas saharianas.
Clasificación interna
thumb|350px|Clasificación de [[Václav Blažek de 2007 das linguas saharianas.]]
Miljeong
Miljeong (en 밀정) é un filme surcoreano de 2016 dirixido por Kim Ji-woon e escrito por Lee Ji-min e Park Jong-dae. O filme está ambientado en Shanghai e Seúl na década de 1920 e está protagonizado por Song Kang-ho e Gong Yoo. Foi escollido como candidato de Corea do Sur para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 89ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Cibreiros, Remesar, A Estrada
Cibreiros é un lugar da parroquia de Remesar no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Covas, Castelo, Taboada
Covas é un lugar da parroquia de Castelo no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
As Ferreirúas, Cabanela, Navia de Suarna
As Ferreirúas é un lugar da parroquia de Cabanela no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Alessandra Korap
Alessandra Korap, nada na aldea Munduruku, no Pará en 1985, é unha dirixente indíxena e activista medioambiental brasileira do pobo mundurucú. O seu traballo principal é defender a demarcación do territorio indíxena e denunciar a explotación e actividades ilegais das industrias mineira e madeireira. Alessandra é recoñecida internacionalmente polo seu traballo. En 2020, recibiu o Premio Robert F. Kennedy de Dereitos Humanos nos Estados Unidos. En 2023, Korap foi galardoada co Premio Medioambiental Goldman para América do Sur e Central.
Traxectoria
Korap interesouse pola política e asistiu ás reunións do consello tribal dende moi nova, nun momento no que non era habitual que asistisen as mulleres. Coa progresiva invasión das terras indíxenas e a perda dos seus dereitos, implicouse máis no activismo. En 2019, trasladouse a Santarém para estudar dereito na Universidade Federal do Oeste do Pará (UFOPA), para prepararse mellor para o seu activismo.
Ribeiradona, Paradela, A Estrada
Ribeiradona é un lugar da parroquia de Paradela no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Alessandra Korap
Traxectoria
Destacouse como defensora dos intereses dos pobos indíxenas contra a invasión das súas terras por parte dos mineiros. Korap foi a primeira muller en liderar a Asociación Indíxena Pariri, que agrupa a dez aldeas da rexión do Tapajós Medio, no Pará. Unha das principais consecuencias para a vida indíxena do Tapajós Medio provocada pola explotación deste territorio, e denunciada por Alessandra, é o impacto do mercurio moi utilizado nas actividades mineiras. Un estudo realizado pola Fiocruz en colaboración co WWF-Brasil indica que todos os participantes na investigación están afectados por este contaminante. Seis de cada dez participantes tiñan niveis de mercurio por riba dos límites de seguridade: preto do 57,9% dos participantes tiñan niveis de mercurio por riba de 6 µg.g-1, que é o límite máximo de seguridade estabelecido polas axencias sanitarias.
En 2020, Korap conseguiu recoñecemento internacional ao recibir o Premio Robert F. Kennedy dos Dereitos Humanos, sendo o segundo brasileiro en ser premiado. Na xustificación do premio, díxose que “como líder, Alessandra defende os dereitos indíxenas, sobre todo na loita pola demarcación dos territorios indíxenas e contra os grandes proxectos que afectan as terras indíxenas e os territorios tradicionais da rexión de Tapajós”. Nesta ocasión, John Kerry, enviado especial do presidente dos Estados Unidos Joe Biden, pronunciou o discurso principal, dicindo:
Ao recibir o premio, Alessandra declarou que "o premio non é só para min, é pola loita do pobo mundurucú e doutras persoas que piden axuda, que claman pero non son escoitadas". Tamén traballa para minimizar o impacto da pandemia da COVID-19 entre os pobos indíxenas.