cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ferrari 126C
Historia do desenvolvemento e da carreira
O Ferrari 126C foi deseñado para substituír a exitosa pero obsoleta serie 312T en uso desde. O chasis básico era case idéntico ao modelo anterior, pero co máis pequeno motor V6 Turbo adaptado ao efecto solo, agora a aerodinámica necesítase para ser competitivo, e era un mellor paquete global. O coche foi probado por primeira vez durante o Gran Premio de Italia en. Nas probas resultou moito máis rápido que o chasis 312T5 que o equipo segue utilízando e Gilles Villeneuve prefire, aínda que tiña reservas acerca do seu manexo. A falta de fiabilidade do motor turbo deu ao traste cas esperanzas de Villeneuve no campionato de, pero logrou dúas vitorias consecutivas en Mónaco e España, así como varios podios. Debido á problemática de manexo o 126CK amosaba os seus mellores momentos nas pistas rápidas, como Hockenheim, Silverstone, Monza e Österreichring. O coche demostrou ser moi rápido, pero Gilles Villeneuve atopaba o manexo atroz, chamando ó coche "o gran Cadillac vermello". O motor tiña un masivo atraso na entrada do turbo, seguido por unha curva de potencia feroz, o que alteraba o equilibrio do chasis. Xunto á suspensión dura, o coche tendía a deslizarse nas curvas antes de que o efecto solo levara o coche de novo a pista. Isto tivo efectos non desexados, expoñendo aos pilotos a unha maior forza de gravidade que o Williams FW07 ou o Brabham BT49 e facendo que o coche tendese a un desgaste excesivo dos seus pneumáticos. O que fixo del unha experiencia de condución moi difícil. Este foi particularmente o caso en Österreichring, onde un grupo de 6 coches de aspiración natural, coches máis manexables desfilaran detrás de Didier Pironi un gran número de voltas, sen que ningún deles poidese atopar o camiño para adiantalo con facilidade, debido á vantaxe de potencia de Ferrari, no moi rápido circuíto austríaco. O mesmo sucedeu no Jarama ese ano; 4 coches quedaron atrapados detrás de Villeneuve no estreito e revirado circuíto, Villeneuve foi capaz de conter aos 4 coches detrás del na recta principal pola súa vantaxe de potencia, e aínda que facían intento tras intento por pasar a Villeneuve, Villeneuve foi capaz de conter aos 4 coches para lograr a vitoria.
Coa chegada de Harvey Poslethwaite fíxose unha revisión completa do coche para a tempada, as cousas víanse mellor. O motor turbo foi desenvolvido e atopou fiabilidade, mentres que o chasis redeseñouse por completo, co primeiro e xenuíno monocasco campleto de Ferrari. Máis pequeno e áxil, o 126C2 manexabase moito mellor que o seu predecesor. Villeneuve e Didier Pironi acadaron marcas nas probas co novo coche e comezou unha tempada prometedora con varios resultados sólidos. Logo veu a infame carreira en San Marino logo da cal Villeneuve acusou a Pironi de desobedecer as ordes de equipo. As consecuencias da carreira precederon á morte de Villeneuve nun terrible accidente durante a clasificación na seguinte carreira en Bélxica, que deixou a Pironi como líder do equipo. O mesmo Pironi estivo a piques de morrer nun accidente similar en Alemaña, pondo fin á súa carreira no automobilismo, pero isto non detivo a Ferrari para gañar o campionato de construtores dese ano. Os 126C2 desenvolvéronse aínda máis durante a tempada, con novas ás e probas de carrocería, e a potencia do motor aumentada a 650 CV en cualificación e ao redor de 600 CV nas carreiras.
Os fondos planos obrigatorios para os coches foron introducidos para, o que reducía o efecto solo, e o 126C3 foi deseñado con isto en mente. Poslethwaite deseñou un alerón traseiro de gran tamaño, pero eficaz, que recuperaba ao redor do 50% da carga aerodinámica perdida, os enxeñeiros lograron unha compensación adicional que incrementou a potencia do motor aínda máis, ao redor de 800 CV na clasificación e máis de 650 CV para a competición, consideradas xeralmente como as mellores cifras de potencia producidas en. Patrick Tambay e René Arnoux anotaron catro vitorias entre eles e os dous estaban na pelexa polo campionato do mundo ao longo de, pero a falta de fiabilidade custoulles o campionato a ambos. Con todo, Ferrari gañou o título de construtores por segundo ano consecutivo.
A tempada non foi tan exitosa, McLaren presentou o seu exitoso coche MP4 / 2, que era moito máis efectivo que o 126C4 e dominou todo o ano. Aínda que o 126C4 gañou só unha vez no ano 1984 foi oportunamente no Gran Premio de Bélxica en Zolder, onde Villeneuve morrera en e foi o italiano Michele Alboreto pilotando o nº 27 (como fixera Villeveuve), que gañou a súa primeira carreira para o equipo. Alboreto tamén anotou a única pole position do equipo na tempada en Zolder. Ferrari finalmente terminou como subcampión no campionato de construtores, con 86 puntos por detrás dos McLaren e 10 puntos de vantaxe sobre o Lotus - Renault.
Os autos da serie 126C gañaron 10 carreiras, tivo 10 pole positions e obtivo 260´5 puntos.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Kortezubi
Kortezubi é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 430 habitantes (2011).
María Anxelina Ducaina Paleóloga
María Angelina Ducaina Paleóloga ou Marija Angelina Nemanjić (en grego: Μαρία Αγγελίνα Δούκαινα Παλαιολογίνα, serbio cirílico: Марија Ангелина Немањић), nada aprox. en 1350 e finada o 28 de decembro de 1394, foi a autoproclamada basilisa (emperatriz, raíña) de Epiro desde 1384 até 1385, sucedendo no goberno ao seu marido asasinado Tomé Preljubović.
Traxectoria
María era a filla do autoproclamado emperador Simeón Uroš, o medio irmán do emperador Estevo Uroš IV Dušan de Serbia e Tomaida Orsini. O seu avó materno foi Xoán Orsini de Epiro. En 1366, María casou con Tomé Preljubović, que foi nomeado gobernador de Epiro en Ioánina polo seu pai. Popular entre os seus súbditos, foi aparentemente maltratada polo seu marido e conspirou no seu asasinato o 23 de decembro de 1384.
A poboación de Ioánina aclamou a María como gobernante. Ela usou o título de basilisa, forma feminina de basileo. Convocou ao seu irmán Xoán Uroš Ducas Paleólogo (agora monxe baixo o nome de Joasaf) para asesorala nos asuntos de Estado. Xoán Uroš suxeriu que María casase con Esaú de Buondelmonti, un dos nobres latinos capturados por Tomé en 1379. Hai unha alegación de que María xa estaba namorada del antes do asasinato do seu marido, e que este asunto resultara no asasinato de Tomé.
María casou con Esaú en febreiro de 1385, e sobreviviu durante unha década máis, morrendo o 28 de decembro de 1394. A Crónica de Ioánina, hostil cara á Tomé, describe a María en termos moi afagadores, o historiador bizantino Laónico Calcocondilas suxire que era unha esposa infiel de moralidade cuestionábel. Ambos os relatos poden estar nesgados. María non parece ter fillos sobreviventes de calquera destes matrimonios.
Ero Fernández
miniatura|Mosteiro de Chantada fundado polo conde Ero Fernández e a súa primeira esposa, Adosinda. Ero Fernández, Ero Fernandes ou Ero Fernandez de Lugo, nado contra o 845 e finado contra o 926, foi un aristócrata galego.
Traxectoria
miniatura|Capela funeraria mosteiro de Santa María de Ferreira de Pallares, Guntín fundado polo conde Ero e a súa segunda esposa, a condesa Elvira.
Tiña a súa residencia principal en Lugo, onde era conde, pero non conde de Lugo. . Era fillo de Fernando Rodrigues de Monterroso e Guntina. Fundou o mosteiro de San Salvador de Asma en Chantada e o tamén mosteiro de Santa María de Ferreira de Pallares. Casou con Adosinda e tivo a seguinte descendencia:
Anolaima
Anolaima é un concello do departamento de Cundinamarca (Colombia), que se atopa na provincia do Tequendama, a 71 km de Bogotá. Considérase a capital froiteira de Colombia.
Conquista e fundación
esquerda|miniatura|200x200px|San Vicente Ferrer, santo patrón de Anolaima. Os "anolaymas" eran unha tribo indíxena da nación panche. Foron das primeiras tribos con que se atoparon os españois ó descender por Zipacón en 1538; ese mesmo ano foron derrotados na Batalla de Tocarema pola expedición comandada por Gonzalo Jiménez de Quesada. Pouco despois, Hernán Pérez de Quesada tomou represalias contra os anolaymas por terse aliado a outros panches para invadir a sabana de Bogotá.
Inicialmente, a vila formouse na parte baixa do actual centro urbano, sobre a crebada e o alto do Resgardo, onde foi erixida inicialmente a capela de San Vicente Ferrer. O sacerdote dominico frei Lope de Acuño, evanxelizador da comarca dos panches, iniciou a doutrina de Anolaima, nome que se coñeceu en 1541. Dita doutrina foi dependente do curato de Tocarema, que en 1593 foi encomenda de Francisco Ortiz Carvajal. Cara a 1604, a vila compoñíase dos agregados de Tocarema e Matima (no presente, vereas dependentes de Anolaima).
En 1606 a vila foi erixido como curato e déuselle como santo patrón a San Vicente Ferrer. Porén, a data exacta de fundación do actual poboado non puido precisarse.
Massimo Dutti
Massimo Dutti é unha empresa do grupo Inditex. Creouse no ano 1985 en Terrassa, dedicada á fabricación de roupa para homes. En 1991 Inditex obtivo o 65 % das accións da empresa, para comprala totalmente no ano 1995. A partir de entón a empresa diversificou a súa oferta e ofrece roupa para muller, neno, nena e perfumaría. Conta actualmente con máis de 525 tendas localizadas en máis de 30 países.
Ten o seu centro loxístico en Tordera (Barcelona, España) e o social en Arteixo.
Historia
miniatura|250 px|dereita|Massimo Dutti en [[Bruxelas.]] En 1974 Armando Lasauca (o nome do fundador da empresa) con 19 anos chegou de Madrid e comezou a traballar en Barcelona de vendedor de camisas. Un posto que lle ofreceu un amigo do seu pai. Traballo que non coñecía nin tiña experiencia nunha cidade nova para el. Déuselle ben e en pouco tempo tiña o seu propio negocio, fabricando e vendendo camisas a grosistas e comerciantes. Os comezos foron duros pero chegou a vender a El Corte Inglés. En 1985, xa con certo éxito no negocio, considerouse a posibilidade de crear unha marca propia, con tendas propias. Buscou un nome pegadizo, algo grande e como lle dicía aos seus: tiña que ser o másimo. Na familia a Armando o coñecían de pequeno como Armanduti. O nome da empresa de deseñador italiano: Massimo Dutti. En poucos anos estaba facturando 4.500 millóns de pesetas. O aumento da facturación fixo necesario atopar máis socios. O grupo italiano Cofir chegou a ter o 49% da empresa e en pouco tempo o 70%. En 1991 Cofir vende a súa participación en Massimo Dutti a Inditex por unha cantidade estimada en 4.000 millóns de pesetas. O resto da empresa foi mercada en 1995 por Inditex por unha cantidade estimada en 2.000 millóns de pesetas. Ese mesmo ano o fundador da empresa deixou a dirección en mans de Inditex e fundou unha nova empresa: Polo Sur que tentou competir con Massimo Dutti sen éxito.
Lingua ewe
Escritura
Cando o ewe se representa ortograficamente emprégase o alfabeto africano de referencia, é dicir, unha combinación do alfabeto latino co Alfabeto Fonético Internacional. Para marcar nasalización colócase un n tras a vogal.
Hespérides
miniatura|O xardín das Hespérides de [[Frederic Leighton (1892).]] As Hespérides (ou Hesperia) son as deidades gregas do solpor e do ocaso do Sol.
Xenealoxía
Segundo a narración alternativa poden ser fillas de: En xeral, considéranse irmás de Némese, as Moiras e Eris, e mesmo de Éter, Hémera, Hipnos, Xeras, Estixia, Caronte e Tánatos por parte de Érebo ou de Equidna, as Gorgonas, as Greias, Ladón e as sereas por parte de Ceto.
Nomes
Segundo os autores, o seu número pode ser variable:
Na mitoloxía
De camiño ó xardín Heracles liberou a Prometeo do seu castigo e, debido á oposición de Océano e de Tritón, obrigou a Helios a que lle emprestara a súa copa dourada para cruzar o mar.
Segundo algúns relatos, o dragón foi morto por Atlas, por petición súa, mentres Heracles sustentaba o mundo nos ombros durante o traballo.
Noutra narración, Perseo obrigou as greias a confesar onde vivían as Hespérides, pois Atenea díxolle que elas lle darían armas para vencer á gorgona Medusa. Así Perseo atopou as ninfas, das que obtería un zurrón máxico (kibisis) para conter a cabeza da Medusa sen perigo. Posteriormente, Hipomenes usará as mazás douradas do xardín para gañar e conquistar a Atalanta.
Na cultura popular
miniatura|A [[constelación de Hércules.]] miniatura|O buque BIO [[Hespérides (A-33).]] Na constelación de Hércules, o heroe aparece esmagando o monstro, que está tamén representado na constelación de Draco.
O significado de Hespérides xa estaba asociado para os gregos e latinos có do lugar que está ó occidente, ó ocaso, ó poñente, pois xa a raíz grega está relacionada con palabras como oeste (west) ou véspera. Debido a isto, houbo lugares que se denominaron Hespérides simplemente por estar ó occidente e/ou ser frutíferos e paradisíacos: a Península Itálica para os gregos, a Península Ibérica (Tartessos) para os latinos, ou a illa de El Hierro.
Outros mitos alternativos identifican o seu xardín con Lixus, onde Heracles derrotaría a Anteo, fundador de Tánxer, ou co lugar do reino de Hades onde residían os heroes bendicidos, as Illas Afortunadas ou Illas da Bendición. Tamén se di que formaba parte da pentápole libia xunto con Teucheira, Barca, Cirene e o seu porto Apolonia. Nótese tamén que unha das illas Hespérides onde vivía Xerión era Eritia (supostamente Cádiz e cun dos nomes das Hespérides: Eritheia).
Dado que o froito do xardín das Hespérides era unha mazá, asociouse o xardín das Hespérides co Edén da Biblia. Outra asociación é que as mazás son as estrelas do firmamento.
Na ciencia e literatura
Debido a isto, hespérico se usa en xeoloxía para certas formacións e períodos relacionados coa formación da Península Ibérica. O macizo hespérico, xurdido coa oroxénese herciniana na Era Primaria que creou a Meseta Central, erosionouse na Secundaria, alterou os seus bordos na Terciaria (pola oroxénese alpina que produciu o choque da placa africana contra a europea, creando o Macizo Galaico e as montañas de Galicia, a Cordilleira Cantábrica ou Serra Morena) e sufriu sedimentación na Cuaternaria. O seu mapa xeolóxico foi feito por Isidro Parga Pondal da Area de Xeoloxía e Minería do Seminario de Estudos Galegos en 1983.
Do mesmo xeito, o termo se aplica no planeta Marte, onde formacións como o lago de Chryse Planitia ou a súa drenaxe por Ares Vallis, a maior parte dos cráteres de Syrtis Major Planum ou o remodelamento de Acidalia Planitia se darían na chamada idade hespérica ou época hesperiana.
A denominación das deusas deulle nome ó buque oceanográfico militar español, o Hespérides (A-33), protagonista da Expedición Malaspina (2010-2011). Tamén serviu para chamar un xénero de bolboretas (Hesperis) e a familia que as comprende (Hespéridos), debido ós seus costumes crepusculares e nocturnos. Do mesmo xeito, unha especie vexetal (sinónimo parcial de Matthiola, o xénero alelí mariño) ten o mesmo nome xenérico.
Os Hespéridas foi un dos títulos provisionais do poema de Eduardo Pondal Os Eoas. Hesperodia ou La Hesperoída foi o doutro, un panexírico de Jerónimo Bermúdez de Castro.
Exclusive Session
Exclusive Session é un EP da banda de rock alternativo Placebo editado o día 29 de xaneiro do 2007 e dispoñible unicamente a través de iTunes.
Eleccións municipais de 1987 en Galicia
N
Goberno en coalición do PSG-EG e o PSdeG-PSOE
Stabri Monogo
Stabri Monogo (máis coñecido como Stabri ou O Boneco Viaxeiro) é un personaxe popular da rede que pasa de man en man e viaxa por todo o mundo. Creado en 2006, xorde como unha idea espontánea de dous informáticos españois que buscaban ata onde podían chegar os lazos creados dende Internet.
Orixe
Dous informáticos galegos, Mariano Munuera e Ángel Téllez, decidiron experimentar ata onde poderían chegar os lazos creados dende Internet. Para iso idearon un boneco global, Stabri, que pasa de man en man viaxando por todo o mundo. Para iso, dispuxeron a creación dunha páxina de formato web 2.0 na que os usuarios puidesen interactuar entre eles similar ás redes sociais coñecidas ata o momento, o deseño e construción do personaxe en si, e un primeiro portador que o dese a coñecer entre as primeiras persoas. Esta última parte sería a máis importante, pois é a que daría vida á idea orixinal dos creadores.
Aventura
Stabri non é máis que un boneco que viaxa, e o cal transporta unha soa persoa denominada "portador" ou "portadora", a única diferenza é que esta persoa que o porta é diferente en cada percorrido (pois pasa de man en man). O portador leva a Stabri a visitar os lugares máis destacados da zona e fai partícipe das súas afeccións segundo crea conveniente. Desta forma créase unha serie de aventuras, as cales son gravadas ou fotografadas e subidas á web, alí, compártese cada movemento do boneco e os usuarios da web poden ser participes deles con comentarios e outras achegas.
Kraken (grupo musical)
Kraken é un grupo musical colombiano de hard rock e heavy metal. Fundado na cidade de Medellín en xuño de 1984. Ten gran fama en Colombia e Hispanoamérica dende os anos 80. O seu vocalista, letrista e líder é Elkin Ramírez, recoñecido pola súa particular técnica vocal e que caracterizou ó grupo dende os seus comezos.
Stabri Monogo
Personalidade
miniatura|200px|Stabri en [[Granada cunha das portadoras e os seus amigos.]] Ao igual que Frank Oz falaba sobre que a personalidade dos bonecos da famosa serie Barrio Sésamo estaba condicionada pola súa imaxe, Stabri, baseándose no contraste do seu aspecto non ten un carácter cambiante, senón unha actitude extravertida que se mantén.
Stabri está caracterizado así pola súa pel branca, unha camiseta de relas vermellas e branca, uns lentes e un sorriso eterna, a parte dunha maleta (que xeralmente contén un carné con algúns datos como a páxina web e o nome). Todos estes elementos son esenciais pois forman as características do personaxe.
Páxina web
A web de Stabri é tamén unha zona gratuíta de redes sociais fundada polos autores do boneco. Orixinalmente dispoñía dun deseño moi básico de equipo (o creado en 2006), no que os seus usuarios podían compartir fotografías e comentarios de forma pública podendo acceder calquera persoa que contase cun correo electrónico. Ademais, a presenza do moneco non se foi solo pola web oficial, senón por outras redes populares, así como Tuenti, Facebook ou Twitter entre outras. A mediados do ano 2010 presentouse un novo deseño que convertía á rede nunha zona mais social, permitindo interactuar máis entre os usuarios e co mesmo boneco. Esta remodelación contou con novos apartados da ruta de viaxe, contos educativos que facía chegar esta aventura a outro sector da poboación mais infantil e un apartado de compra de produtos.
Pagani
thumb|250px|Pagani Zonda S. 250px|thumb|right|Pagani Huayra.
Pagani Automobili S.p.A. (coñecido habitualmente como Pagani) é un fabricante italiano de coches deportivos e compoñentes de fibra de carbono. A compañía fundouse en 1992 polo arxentino Horacio Pagani e ten a súa sede en San Cesario sul Panaro, preto de Módena, Italia.
Historia
Horacio Pagani, que anteriormente xestionaba o departamento de compostos de Lamborghini, fundou Pagani Composite Research en 1988. Esta nova compañía traballou con Lamborghini en numerosos proxectos, incluído o restyling do Lamborghini Countach Edición 25º Aniversario, o Lamborghini LM002, o  P140 Concept e o  Diablo. A finais dos anos 80, Pagani comezou a deseñar o seu propio coche, entón chamado "Proxecto C8". Pagani planeou renomear o C8 como "Fangio F1" para honrar ao seu amigo, o cinco veces campión arxentino de Fórmula 1, Juan Manuel Fangio.
En 1991, Pagani creou Modena Design para satisfacer a crecente demanda dos seus servizos de deseño, enxeñaría e prototipado. En 1992 comezou a construción do prototipo Fangio F1 e en 1993 o coche se probaba no túnel de vento de Dallara con resultados positivos. En 1994, Mercedes-Benz acordou subministrar a Pagani motores V12. O custo destes coches ascende a un total de 2,3 millóns de dólares.
O último coche recibiu o nome de Zonda C12, o primeiro da liña Zonda (o nome Fangio F1 abandonouse por respecto a Fangio, falecido en 1995). Presentouse por primeira vez no Salón do Automóbil de Xenebra de 1999.
En 2005, Pagani anunciou que planeaba triplicar a súa produción nos seguintes tres anos e entrar no mercado estadounidense en 2007.
O 30 de xuño de 2010, Pagani obtivo un novo récord de procución coches usando a base do Pagani Zonda R e completando o circuíto de Nürburgring en 6:47, superando ao Ferrari 599XX.
Pagani Zonda
O primeiro modelo de Pagani, o Zonda, está propulsado por un motor  DOHC V12 de montaxe central fabricado pola división AMG de Mercedes-Benz  AMG. O deseño do coche inspirouse nos cazas a reacción e nos famosos coches Sauber-Mercedes Silver Arrow Grupo C e presenta varios elementos de deseño exclusivos, incluído o seu sistema de escape circular de catro tubos. thumb| Pagani Zonda Revolución no Salón de Xenebra 2014.
A produción do Zonda rematou co Zonda HP Barchetta. Só se produciron tres cunha unidade retida para a colección persoal de Horacio Pagani e as outras dúas custaron 15 millóns de dólares..
Zonda Cinque
Pagani anunciou o Zonda Cinque Roadster en xullo de 2009, dos cales producíronse só cinco. O roadster usa o mesmo Mercedes-Benz M297 motor V12 que a versión cupé, pero fíxose máis lixeiro e forte para manter o coche estruturalmente ríxido. Tanto o cupé coma o roadster aceleran de 0 a 100 km/h en 3,4 segundos, 0 a 200 km/h en 9,6 segundos e logra unha velocidade máxima de 349 km/h. O Cinque usa freos carbono-cerámicos de Brembo. Axudan a desacelerar o coche desde 100 km/h a 0 km/h en 2,1 segundos e de 200 km/h a 0 kim/h en 4,3 segundos. A aceleración lateral máxima é de 1,45 g cos pneumáticos de estrada. O coche produce 750 kg de carga aerodinámica a 300 km/h.
Zonda Tricolore
No Salón do Automóbil de Xenebra de 2010, Pagani presentou o exclusivo Zonda Tricolore, construído para conmemorar o 50 aniversario do Frecce Tricolori, o escuadrón acrobático da Forza Aérea Italiana. Orixinalmente destinado a limitarse a un único coche, finalmente producíronse tres. O Tricolore está baseado nunha especificación do Zonda Cinque, construído sobre un chasis de carbono titanio con transmisión secuencial e escape de titanio. O motor M297 Mercedes AMG motor V12 de 7.3L produce 670 hp (679 PS; 500 kW), que axuda ao coche a alcanzar unha velocidade máxima de 349 km/h e unha aceleración de  0 a 100 km/h de 3,2 segundos.
Pagani Huayra
O Pagani Huayra, o sucesor do Pagani Zonda, presentouse inicialmente cun comunicado de prensa o 25 de xaneiro de 2011. Foi presentado oficialmente no Salón do Automóbil de Xenebra de 2011. O coche recibe o nome de Huayra en honor ao deus do vento  Inca, Huayra-tata. O motor é un twin-turbo de 6,0 litros M158 motor V12 de Mercedes-AMG que produce 720 CV e 1000 Nm de torque. O corpo do Huayra está feito de carbotanio, unha composición lixeira de fibra de carbono e titanio. O Huayra foi redeseñado desde cero, pero comparte moitas calidades visuais co seu predecesor. O coche pode acelerar de 0 a 100 km/h en 3,2 segundos e ten unha velocida máxima de 378 km/h. Só se produciron 100 unidades do Huayra, custando cada un 1.000.000 de libras sen opcións.
Huayra BC
thumb | Pagani Huayra BC Unha versión extrema, enfocada aos circuítos, do Huayra chamada Huayra BC presentouse no Salón do Automóbil de Xenebra de 2016. O Huayra BC leva o nome do falecido Benny Caiola, un amigo de Horacio Pagani e o primeiro cliente de Pagani. O Huayra BC ten unha versión mellorada do motor estándar do Huayra, producindo e 1000 Nm de torque. > O peso redúcese en 132 kg a só 1.218 kg, grazas ao uso dun novo material chamado "carbon-triax" no coche que Pagani afirma que é un 50% máis lixeiro e un 20% máis forte que a fibra de carbono normal, dando ao coche unha relación potencia/peso de por cabalo de potencia. O Huayra BC usa un sistema de escape de titanio lixeiro, novas rodas de aliaxe de aluminio e un interior espido. Os pneumáticos son Pirelli P-Zero Corsa que inclúen 12 compostos diferentes de caucho, e as suspensións e as forquitas están feitas de aluminio de calidade aeronáutica, coñecido como Avional. O Huayra BC tamén ten un novo paragolpes dianteiro con divisor e aletas dianteiras, saias laterais máis profundas e un difusor de aire que estende todo o ancho do paragolpes traseiro xunto cunha á traseira grande. O coche usa un Xtrac de 7 velocidades transmisión manual secuencial e ten un accionamento electrohidráulico. Pagani quedou cunha caixa de cambios dun só embrague porque pesa un 40% menos que as caixas de cambios de dobre embrague.
Só se fabricaron 20 unidades do Huayra BC, todas elas xa vendidas,cada unidade custaba 2,1 millóns de euros.
Huayra Roadster
Despois de 2 anos de desenvolvemento, o Huayra Roadster presentouse oficialmente no Salón do Automóbil de Xenebra de 2017.
O deseño do coche sufriu varios cambios, sendo o máis notable a parte traseira, con solapas fixas con forma de pálpebra actualizadas que continuaron co deseño e finalmente acabaron nas luces traseiras. Incluíronse ventilacións na tapa traseira do motor para un arrefriamento eficiente do motor, e as rodas actualizáronse especificamente para o coche xunto cos pneumáticos P-Zero de Pirelli], xunto coa adición dun alerón na parte dianteira. O coche ten portas convencionais en lugar das [[portas de á de gaivota usadas no cupé xa que estas portas non se poden montar nun coche aberto. O coche ten o mesmo motor twin-turbo V12 que o coupé pero coa potencia actualizada a a 6.200 rpm e 1000 Nm de par a 2.400 rpm. A potencia entrégase ás rodas traseiras mediante un Xtrac de 7 velocidades transmisión manual secuencial que é un 40% máis lixeiro que o seu homólogo cupé. O coche construíuse cun material desenvolvido por Pagani chamado 'carbon triax', que é unha combinación de tri-eixe fibra de vidro con fibra de carbono. Isto permitiu ao coche pesar 70 kg menos que o seu homólogo cupé, por un total de, facendo é o primeiro roadster máis lixeiro que o cupé. Só vendéronse 100, todos antes de que rematase a produción.
Pagani dixo que o coche podería acelerar a 1,8 G.
Edicións feitas á medida
Continuando coa súa tradición do Zonda, Pagani produciu varios Huayras á medida.
D'Artacán y los tres mosqueperros
D'Artacán y los tres mosqueperros (ワンワン三銃士) é unha serie de debuxos animados hispano-xaponesa baseada na obra Os tres mosqueteiros, de Alexandre Dumas. No debuxo animado, as personaxes están representadas mediante animais antropomorfos, principalmente cans.
A serie foi coproducida en 1981 por BRB Internacional S.A e animada polos estudios Nippon Animation no Xapón, onde comezou a emitirse o 9 de outubro de 1981. Máis adiante foi exportada a España e outros países por BRB Internacional, emitíndose por primeira vez en Televisión Española en 1982.
A Rateira
O topónimo A Rateira pode referirse a dous lugares de Galicia:
Za kude putuvate
Za kude putuvate (en За къде пътувате) é un filme búlgaro de 1986 dirixido por Rangel Vulchanov. Estreouse na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1986 e participou na competición principal da 15ª edición do Festival Internacional de Cinema de Moscova. O filme foi escollido como candidato de Bulgaria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 61ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Estación de Ordes-A Pontraga
Ordes-A Pontraga foi unha estación de tren de Adif, situada na Pontraga, no concello de Tordoia, provincia da Coruña, no límite co concello de Ordes. Non ten servizos de viaxeiros e emprégase como escola obradoiro.
A estación inaugurouse o 14 de abril de 1943 dentro do trazado orixinal da liña que unía Zamora e A Coruña. Coa construción do Eixe atlántico de alta velocidade, esta estación foi substituída pola nova estación de Ordes en 2003.
Pereiras, Quintela, Castro de Rei
Pereiras é un lugar da parroquia de Quintela no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 5 habitantes (tres homes e dúas mulleres).
World's Greatest Dad
World's Greatest Dad é un filme estadounidense dirixido por Bobcat Goldthwait que foi estreado en 2009.
Loboso, A Pastoriza
miniatura|Igrexa de Santo André de Loboso Santo André de Loboso é unha parroquia do concello da Pastoriza na comarca da Terra Chá, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 52 habitantes (29 homes e 23 mulleres), un máis ca en 2006.
Marsilea quadrifolia
miniatura|270px|Ilustración antiga de Pilularia globulifera = Marsilea quadrifolia Marsilea quadrifolia é unha especie de pteridófita da clase das polipodiópsidas, orde das salviniais, e  familia das marsileáceas, unha das integradas no xénero Marsilea.
Descrición
A especie foi decrita en 1753 por Linneo na páxina 1099 do tomo II do seu traballo Species Plantarum.
Etimoloxía
Para a do xénero, ver Marsilea.
O epíteto específico, quadrifolia, o a forma feminina do nominativo singular do adxectivo do latín científico quadrifolium, -a, -um, formado polos elementos quadri- e -folia, derivados do latín clásico quadri-, "catro", e folium, -ii, "folla". Literalmente: "·de catro follas".
Sinónimos
Ademais do protónimo cuñado por Linneo, e actualmente válido, a especie coñceuse tamén polos sinónimos:
Características
Marsilea quadrifolia ten un rizoma rastreiro, escasamente pubescente para facerse glabro posteriormenre, con entrenós de até 4,8 cm, ocasonslmente máis curtos; nos nós xorden as raíces. As frondes, de 10 a 18 cm, delgadas, glabras e de cor que varía da verde a amarelada, aparecen illadas sobre un longo pecíolo. Estas frondes lembran a un trevo de catro follas, xa que se divíden en catro folíolos de forma de triangular a ovalada, dispostos nunha roseta. Os frondes flotan na superficie da auga.
Na base do pecíolo fórmanse frondes fértiles modificadas chamadas esporocarpos, de forma ovoide ou elíptica, glabros, de cor de parda a negra, de 2 mm de lonxitude, suavemente coriáceos, convexos nos lados laterais, ás veces persistentes despois da descomposición da fronde, polo que xorden directamente do rizoma.
Teñen soros no revés. A parte superior é grosa e dura. O período de esporulación é de xullo a novembro, e o modo de diseminación é hidrocórica, é dicir, a través ds auga.
Can Peguera
miniatura|200px|Edificio singular no paseo de Urrutia, nun extremo do barrio de Can Peguera Can Peguera é un barrio do distrito de Nou Barris da cidade de Barcelona. Está situado entre El Turó de la Peira e La Guineueta, en Nou Barris, e o barrio de Horta, no distrito de Horta-Guinardó. É coñecido familiarmente como "Les Cases Barates" (Casas baratas).
Marsilea quadrifolia
Hábitat
Marsilea quadrifolia encóntrase en zonas con invernos suaves. Vive ao bordo de masas de auga estancadas (lagoas, estanques) e en terreos inundados temporalmente.
Can Peguera
O barrio é coñecido polas súas particulares vivendas, as casas baratas de Ramon Albó, construídas en 1929. Estas casas foron destinadas á poboación obreira que chegou á cidade durante o crecemento urbanístico e dos que perderon a súa vivenda en Montjuïc pola Exposición Internacional. Son casas pequenas dunha soa planta que fan de Can Peguera un dos barrios máis pintorescos de Nou Barris. En Can Peguera hai 650 casiñas e son un dos catro grupos de casas baratas de Barcelona.
Marsilea quadrifolia
Distribución
A súa área de distribución natural é o centro e o sur de Europa, o Cáucaso, Siberia occidental, Afganistán, o suroeste da India, China, Xapón e Vietnam, e considerérase unha maleza nalgunas partes dos Estados Unidos, onde se estableceu no nordeste hai máis de 100 anos.
Can Peguera
Ademais no barrio tamén hai unha escola, hoxe en desuso, e unha igrexa, a de Francisco Xavier. Xunto á parroquia construíuse o único bloque de edificios do barrio, onde viven unhas trinta familias.
Marsilea quadrifolia
Usos
Nalgúns lugares Marsilia quadrifolia leva máis de 3 000 anos empregándose como alimento. Ademais, dise que esta planta ten propiedades como antiinflamatorio, diurético, depurativo e febrífugo. Tamén se usa para tratar as mordeduras de serpes e os abscesos.
Can Peguera
O barrio de Can Peguera recibe o nome da antiga masía coñecida así pola fabricación de cola. O nome recuperouse a finais do século XX por decisión dos veciños. Antigamente fora bautizado co nome de Ramon Albó.
Marsilea quadrifolia
Usos
Na actualidade cultívase na China, na rexión de Suzhou, para o seu consumo, cociñándose salteada con allo picado e adornada con salsa de soia. Esta especie tamén é coñecida e consumida en Camboxa.
Cultivo
Para o seu cultivo, esta planta prefire solos lixeiros (areosos e arxilosos). Pode crecer en semisombra (bosques claros) ou sen sombra. Require solos húmidos, e pode medrar en auga.
Marsilea quadrifolia pódese cultivar como planta en testos, só co chan mollado ou semimergullado, coas frondes emerxentes da auga ou completamente mergulladas, ou flotando na superficie da auga.
Nos acuarios, cultívase completamente mergullada. Parece que non ten ningunha preferencia en canto ás condicións de luz e auga, e non precisa un substrato rico.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais, tendo en conta que esta especie está moi estendida e é moi común en Europa e nalgúns países asiáticos, como a China, e que non se informou de ameazas importantes, cualifica o seu status como LC (pouco preocupante).
NGC 6990
NGC 6990 é unha galaxia espiral na constelación de Indus. Ten unha magnitude aparente de 13.1, unha ascensión recta de 20h 59m 57s e unha declinación de -55° 33' 43". Descubriuna John Herschel o 9 de xullo de 1834.
Mellow Gold
Mellow Gold é o terceiro álbum do músico estadounidense de rock alternativo Beck, así como a súa estrea cun gran selo, a DGC. Mellow Gold foi editado o 1 de marzo de 1994, cando o seu tema "Loser" estaba no punto máis alto da súa popularidade. A decidida actitude comercial de Mellow Gold converteuse por sorpresa nun éxito comercial, e o álbum conseguiu ser disco de platino. Debido á novidade do estilo de "Loser", O éxito de Beck foi percibido inicialmente coma puntual, pero a súa seguinte edición, o aclamado Odelay, confirmaron o seu talento.
Nun esforzo de introducir o álbum en tendas como Wal-Mart e Kmart, que non venden discos coa etiqueta "parental advisory", foi editada unha versión "limpa" do traballo.
Mellow Gold acadou o número 13 nos Estados Unidos e o 41 no Reino Unido. No mes de xullo do 2008 Mellow Gold levaba vendidas 1,2 millóns de copias só nos Estados Unidos.
Construcciones Gaitán
Construcións Gaitán foi un fabricanteespañol de automóbiles con sede en Sevilla, con actividade entre 1951 e 1953.
Historia e características
Esta empresa, con sede na cidade de Sevilla foi fundada en 1936 co obxectivo de reparar e alugar bicicletas e derivados, ampliando a súa gama de produtos cos anos con motores de apoio e vehículos para discapacitados. En 1951 comezou coa produción de automóbiles, unha actividade que perduraría ata 1953. A marca baixo a que se venderon estes coches foi Gaitán. A actividade da empresa acabaría por completo en 1996.
Modelos
A compañía empezou a producir principalmente vehículos para persoas con discapacidade. Os seus micro coches nunca pasaron de ser prototipos de tres rodas, xa fora a roda independente dianteira ou traseira. A tracción sempre estaba confiada á roda independente, movida por un motor de 125 cm³. Presentáronse con carrozarías de aluminio, algo pouco común na época, xa como convertibles ou tipo ovo.
José Ignacio Portos
José Ignacio Portos Vázquez, nado en Cardeiro (Boimorto) en 1964, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Gandeiro de profesión. Foi concelleiro en Boimorto polo PPdeG (1991-2003). Nas eleccións municipais de 2003 encabezou a candidatura da Agrupación de Independentes de Boimorto (AIB) e foi elixido alcalde grazas ao apoio de BNG e PSdeG-PSOE. Nas municipais de 2007 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Boimorto e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 2011 volveu ser elixido alcalde grazas ao apoio do BNG. No mes de maio de 2014, José Ignacio Portos renunciou á alcaldía de Boimorto por motivos de saúde. Foi relevado no cargo por Ana Ledo Fernández, número dous da lista do PSdeG-PSOE.
Izurtza
Izurtza é un concello vasco da provincia de Biscaia, na comarca do Duranguesado. A súa poboación é de 276 habitantes (2011).
Dorothy Clutterbuck
Dorothy Clutterbuck, nada o 19 de xaneiro de 1880 e finada o 12 de xaneiro de 1951, foi unha escritora e suposta meiga que viviu preto de Christchurch, en Inglaterra.
Logo da súa morte a súa identidade veu ser importante dentro da Wicca, porque Gerald Gardner dicía que ela foi a muller que o iniciou na bruxería, e logo el fundaría a Wicca. Dorothy Clutterbuck deixou diarios do período de 1942-1943, coa intención de que fose de consumo público e contendo poesía, ilustracións e folclore.
Karrantza
Karrantza é un concello vasco da provincia de Biscaia, no extremo occidental da comarca Enkarterri. A súa poboación é de 2.794 habitantes (2011). Limita ao norte co val de Guriezo (Cantabria), ao sur co valle de Mena (Burgos), ao leste con Turtzioz, Lanestosa, Artzentales e o Valle de Villaverde (Cantabria), e polo oeste co Valle de Soba, Ramales de la Victoria e Rasines (Cantabria).
CD91
miniatura|dereita|Modelo da LRP1 (baseado en PDB 1cr8). O CD91 (cluster de diferenciación 91) ou proteína 1 relacionada co receptor da lipoproteína de baixa densidade (LRP1, Low density lipoprotein receptor-related protein 1), tamén chamada receptor de alfa-2-macroglobulina (A2MR), ou receptor de apolipoproteína E (APOER), é unha proteína da superficie celular de certas células, que forma un receptor implicado na endocitose mediada por receptor. Nos humanos está codificado no xene LRP1 do cromosoma 12.
Características
A LRP1 sinteízase como un precursor longo glicoproteico, que é procesado na rede trans-Golgi polo encima furina, xerando unha subunidade alfa e outra beta máis pequena de 85 kDa, que permanecen ligadas non covalentemente durante o seu transporte á membrana plasmática. A fosforilación da cola da LRP1 regula a introdución do ligando na célula e a transdución de sinais.
LRP1 e a enfermidade de Alzheimer
As neuronas precisan colesterol para funcionar. O colesterol é importado ao interior da neurona pola apolipoproteína E (apoE) por medio de receptores LRP1 da superficie celular. A expresión do receptor de lipoproteínas LRP1 regula os niveis de apoE e colesterol no sistema nervioso central. A clivaxe feita polo encima gamma-secretase da proteína precursora amiloide é importante na regulación do metabolismo da apoE e do colesterol a través do LRP1, o que establece unha vinculación entre a proteína precursora amiloide e a apoE, que son os dous maiores determinantes do Alzheimer.
Algúns estudos atoparon que o LRP media a endocitose e degradación da proteína precursora amiloide segregada. Outros estudos indican que a alfa-2 macroglobulina (A2M), por medio do LRP, media a eliminación do amiloide beta xerado pola proteína precursora amiloide, que é o principal compoñente das placas amiloides na enfermidade de Alzheimer.
Clermont-Ferrand
Clermont-Ferrand é unha cidade do centro de Francia, capital da rexión de Auvernia e do departamento de Puy-de-Dôme.
Maxia do caos
alt=|miniatura|256x256px|A Caosfera é o símbolo máis popular na Maxia do Caos, outras variantes tamén existen. O concepto de maxia do caos é relativamente recente, tendo orixe en West Yorkshire, en Inglaterra, nos anos 70 do século XX. Influenciada polas prácticas thelémicas de Aleister Crowley e Austin Osman Spare, a maxia do caos é primeiramente unha práctica abordada na práctica de maxia. A máxima central deste tipo de práctica é "se funciona, úsase a". A maxia do caos usa o estado de gnose, a través de prácticas como meditación, música, danza, uso de herbas, dor, ou orgasmos, como forma de incumbir en prácticas divinatórias. Os magos do caos cren que conseguen dar forma a realidade, accedendo a estes estados de conciencia e proxecto imaxes, pensamentos. A pesar dalgunhas prácticas seren únicas á maxia do caos (como o uso de formas máxicas de nome sigils), este tipo de prácticas son normalmente baseados en sistemas de crenzas individuais, e de base adogmática. Algúns magos do caos cren que algunha desta práctica é unha forma de paradigma de piratería. Algunhas fontes comúns neste tipo de inspiración inclúen cousas diversas como ciencia ficción, teorías científicas, teorías da conspiración, shamanismo, filosofía oriental, relixións do mundo, e experiencias individuais. A pesar de enorme variación, os magos do caos frecuentemente traballan con paradigmas caóticos e humorísticos.
Niagara Falls
Niagara Falls é o nome de dúas cidades:
Juan Francisco Pacheco Téllez-Girón
miniatura|Medallón de Juan Pacheco no Pabellón de San Martín da [[Praza Maior de Salamanca.]]
Juan Francisco Pacheco Téllez-Girón nado en Madrid o 8 de xuño de 1649 e finado en Viena o 25 de agosto de 1718, foi un aristócrata castelán. Desempeñou o cargo de Gobernador e Capitán Xeneral do Reino de Galicia entre os anos 1682 e 1687, sendo posteriormente elixido como vicerrei de Sicilia e embaixador en Roma.
Traxectoria
Foi familiar da Inquisición, Capitán Xeneral de Galicia en 1682 e vicerrei de Sicilia en 1687. En 1696 foi designado embaixador de España en Roma, en cuxas atribucións levou a cabo a consulta que sobre a sucesión da coroa de España foi presentada ao papa Inocencio XII; por esta misión recibiu o Vélaro de Ouro. En 1699 foi conselleiro de estado, e en 1702 foi condecorado co colar da orde de Sancti Spiritus. Posteriormente sería designado presidente do Consello de Ordes, aínda que non chegou a exercer por acharse en Roma.
Hiroshi Fushida
Hiroshi Fushida (en lang-ja|鮒子田 寛}}), nado en Quioto o 10 de marzo de 1946, é un expiloto de carreiras do Xapón. Participou sen éxito en dous Grandes Premios de Fórmula 1 con Maki, o primeiro nos Países Baixos en 1975, cando a rotura do motor impediulle arrincar, e o segundo no GP de Gran Bretaña o mesmo ano, onde non puido clasificar.
Juan Francisco Pacheco Téllez-Girón
Traxectoria
Durante a guerra de sucesión que seguiu á morte sen descendencia do rei Carlos II aliñouse coa facción borbónica de Filipe de Anjou, pero en 1710, comisionado por este para dirixir a recuperación militar de Sardeña, pasouse ao bando austracista partidario do arquiduque Carlos, en cuxa corte mantívose ata a súa morte en 1718.
Hiroshi Fushida
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Berserk (manga)
Berserk (ベルセルク) é unha serie manga de fantasía escura escrita e ilustrada por Kentaro Miura (1966-2021). Ambientada na Europa medieval e nun mundo de fantasía, a historia céntrase nas personaxes de Guts, un mercenario solitario, e Griffith, o líder da "Banda dos Falcóns". Temas como a soidade, a camaradería e a dicotomía do ben e o mal prevalecen na historia, e explora o mellor e o peor da natureza humana. Tanto o manga como o anime son coñecidos polo contido de violencia gráfica e sexualidade.
Miura estreou un bosquexo de Berserk en 1988. A serie de manga en si mesma comezou o ano seguinte na desaparecida revista Monthly Animal House, que foi substituída en 1992 pola revista Young Animal, onde Berserk continúa a ser serializada. A serie foi adaptada nun anime de vinte e cinco episodios que cobre o a trama arco Golden Age e foi emitido entre o 7 de outubro de 1997 e o 31 de marzo de 1998. Unha triloxía de filmes, Berserk: The Golden Age Arc, foron estreados a comezos de 2012. Unha segunda adaptación anime comezou a emitirse o 1 de xullo de 2016.
BC Šiauliai
O Krepšinio Klubas Šiauliai (en galego: Club de Baloncesto Šiauliai) é un equipo de baloncesto profesional da cidade de Šiauliai, Lituania. O club compite na LKL e na BBL. Foi o terceiro mellor equipo da LKL durante seis tempadas consecutivas por detrás dos dous xigantes do baloncesto lituano, o Lietuvos Rytas e o Žalgiris Kaunas. Nas temporadas 2013-14 e 2014-15 foi o campión da Baltic Basketball League.
Historia
O club foi fundado e 22 de marzo de 1994. Durante máis de oito anos o seu adestrador principal foi Antanas Sireika. Donatas Slanina e Mindaugas Žukauskas comezaron as súas carreiras neste club. Os seus logros máis importantes na LKL foron a terceira posición nos anos 2000, 2001, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008 e 2009.
Primeira guerra carlista
miniatura|180px|[[Carlos María Isidro de Borbón.]]
A primeira guerra carlista, desenvolveuse en España entre 1833 e 1840 entre os partidarios de Carlos María Isidro de Borbón, coñecidos como carlistas e partidarios dun réxime absolutista e Isabel II, partidarios dun réxime liberal. Con anterioridade, a historiografía española, tamén a tiña denominado como guerra dos Sete Anos ou primeira guerra civil.
Orixe
miniatura|dereita|180px|[[Isabel II de España.]]
En España estaba en vigor a Lei sálica dende comezos do século XVIII que prohibía reinar ás mulleres. O 31 de marzo de 1830 Fernando VII promulgou a pragmática sanción, aprobada o 30 de setembro de 1789 por Carlos IV, pero que non se fixera efectiva por razóns de política exterior. A pragmática establecía que se o rei non tiña herdeiro varón, herdaría a filla máis vella. Isto excluía, na práctica, ao infante Carlos María Isidro da sucesión, por canto xa fose neno ou nena quen nacese da embarazada cuarta esposa do rei, sería o seu herdeiro directo. Desta forma, Isabel (a futura Isabel II), nacida pouco despois, víase recoñecida como herdeira da coroa, con gran desgusto dos partidarios de Carlos, o irmán do rei.
En 1832, achándose o rei enfermo de gravidade na Granja, cortesáns partidarios do infante conseguiron que Fernando VII firmara un decreto derrogando a pragmática. Coa melloría da saúde do rei, o Goberno de Francisco Cea Bermúdez púxoa de novo en vigor. Tras iso, Carlos marchou a Portugal. No entanto, María Cristina, e esposa do rei, nomeada rexente durante a grave enfermidade deste (a herdeira Isabel apenas tiña tres anos nese momento), iniciou un acercamento cara aos liberais e concedeu unha ampla amnistía para os exiliados, para asegurarse apoios para a súa filla e prefigurando a viraxe político cara ao liberalismo que se produciría á morte do rei.
Fernando morreu o 29 de marzo de 1833 sen fillos varóns (tivera outra filla, a infanta Luísa Fernanda) e Isabel foi proclamada raíña baixo a rexencia de María Cristina de Borbón-Dúas Sicilias. O infante Carlos María Isidro, xunto a outros realistas que consideraban que o lexítimo herdeiro era o irmán do rei e non a súa filla primoxénita, subleváronse e empezou a primeira guerra carlista. Con iso fixo a súa aparición o carlismo.