cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eslovenia
Idade Moderna
miniatura|[[Liubliana, capital de Eslovenia]] En 1848, emerxeu un forte programa para unha Eslovenia unida como parte do movemento "Primavera das Nacións" dentro de Austria-Hungría. Durante as Guerras napoleónicas constituíronse as Provincias Ilirias con capital na cidade eslovena de Liubliana. Co colapso da monarquía Austro-Húngara en 1918, os eslovenos uníronse baixo o Reino dos serbios, croatas e eslovenos, o cal cambiou o seu nome en 1929 polo de Reino de Iugoslavia.
Política
Como unha nova república independente, Eslovenia persegue a estabilización económica e a apertura política, pondo de relevo a súa visión occidental e o seu patrimonio da Europa central. O xefe de Estado esloveno é o presidente, cargo que ocupa hoxe Borut Pahor, e é elixido por voto popular cada cinco anos. O poder executivo está encabezado polo primeiro ministro e o Consello de Ministros ou do gabinete, que son elixidos pola Asemblea Nacional. Dende o 13 de marzo de 2020 ocupa o cargo Janez Janša.
O parlamento bicameral de Eslovenia componse da Asemblea Nacional (Državni zbor) e o Consello Nacional (Državni svet). A Asemblea Nacional ten 90 asentos, parcialmente ocupados por representativos elixidos directamente, e parcialmente con representativos elixidos proporcionalmente (dous asentos están reservados para as minorías húngara e italiana). O Consello Nacional ten 40 asentos, e está composta por representativos dos grupos intereses locais sociais, económicos, profesionais .As eleccións parlamentarias teñen lugar cada catro anos.
O goberno e a maioría do sistema político esloveno comparte unha visión común sobre a conveniencia dunha estreita asociación con occidente, sobre todo coa Unión Europea e a OTAN. Porén, toda a aparente amargura que divide á esquerda e dereita, a sociedade eslovena baséase no consenso, que converxeu nun modelo socialdemócrata. As diferenzas políticas tenden a ter as súas raíces nos roles que os grupos e os particulares tiveron durante os anos de réxime comunista e a loita pola independencia. Despois da fin do réxime socialista a primeira fase da privatización está xa completa e o comercio diversificouse cara occidente (o comercio con países da UE supón o 66% do comercio total en 2000).
Divisións administrativas
Eslovenia está dividida en 210 concellos, dos cales 11 teñen o rango de urbanos. Porén, tamén se pode dividir ao país nunha serie de rexións tradicionais, baseadas nas antigas catro divisións feitas polos Habsburgo, é dicir, Carniola, Carintia, Estiria e o Litoral esloveno. Así pois as divisións son as seguintes:
dereita|300px
Ademais destas divisións tradicionais, Eslovenia está dividida en doce entidades administrativas creadas en 2007 con fins legais e estatísticos (NUTS), ademais as doce rexións están agrupadas en dúas subdivisións de maior rango:
Xeografía
miniatura|[[Monte Triglav|Triglav]] miniatura|Val de Savinja Eslovenia é un pequeno estado da Europa Central de 20.273 km², que se atopa entre Italia, Austria, Hungría e Croacia. É un país cunha costa moi pequena ao Mar Adriático polo Golfo de Trieste, a través do porto de Koper, na península de Istria. Trátase dunha zona poboada en parte por eslovenos que falan italiano.
Atópanse en Eslovenia catro grandes rexións xeográficas europeas: os Alpes, a área Dinárica, a planicie da Panonia e o Mediterráneo. O punto máis elevado de Eslovenia é o monte Triglav (2 864 m) e a altitude media do país é de 557 m por riba do nivel do mar.
Preto da metade do país (10 124 km²) está cuberta por bosques, o que torna a Eslovenia no terceiro país europeo máis arborado, despois de Finlandia e de Suecia. Aínda poden ser atopados restos dos bosques primitivos, os maiores dos cales situados na zona de Kočevje. Os cultivos cobren 5.593 km² do país, e os prados e xardíns 2 471 km². Tamén existen 363 km² de pomares e 216 km² de viñedos. As formacións kársticas, estendidas desde Liubliana até o litoral, están escavadas por ríos subterráneos e constitúen enormes cavidades, como as covas de Postojna, de 19 km de lonxitude. Á parte do Drava e o Sava, cabe citar o río Kolpa.
Clima
O clima é mediterráneo na costa, alpino nas montañas e continental con veráns entre suaves e quentes e invernos fríos nas mesetas e vales do leste do país. As temperaturas medias son de -2 °C en xaneiro e 21 °C en xullo. As precipitacións medias son de 1000 mm na costa, 3500 mm nos Alpes, 800 mm na rexión sueste e 1400 mm na Eslovenia central.
Segundo o Fondo Mundial para a Natureza, o territorio de Eslovenia pódese repartir en catro ecorrexións:
Rexións naturais
Os xeógrafos Anton Melik e Svetozar Ilešič foron os primeiros en rexionalizar Eslovenia. Unha rexionalización posterior, obra de Ivan Gams, divide a Eslovenia nas seguintes macrorrexións:
Segundo unha rexionalización xeográfico-natural máis recente, o estado consta de catro macrorrexións: alpina, mediterránea, dinárica e panónica, que se definen así a partir de características importantes do relevo e dos tipos de clima. As macrorrexións constan de múltiples e diversas mesorrexións. O factor principal que as define é o relevo e a composición xeolóxica. As mesorrexións, á súa vez, comprenden numerosas microrrexións.
Economía
Eslovenia posúe a economía máis próspera de tódolos estados membros que se uniron á Unión Europea no 2004 e no 2007, cun PIB per capita de 23.250$ no 2006. A relativamente alta inflación do país caeu do 3.6% no 2004 ó 2.3% no 2006, sendo hoxe en día comparable á de tódolos países membros. Eslovenia é o único dos 12 novos membros que adoptou o Euro, o 1 de xaneiro do 2007. Ademais tamén foi o primeiro novo membro en ter a Presidencia do Consello da Unión Europea, ocupando o cargo no primeiro semestre do 2008. O Produto Interno Bruto per cápita esloveno é superior ao de Portugal ou Hungría, e practicamente igual ao de España ou Italia, cunha taxa de desemprego do 5,7%, menor que a de Alemaña ou Francia.
Durante o 2000, Eslovenia estivo levando a cabo privatizacións nos eidos da banca, telecomunicacións e servizos públicos. As restricións dos investimentos estranxeiros estanse a desmantelar e agárdase que o investimento estranxeiro medre nos próximos anos. Nos últimos anos a economía está a medrar a un ritmo moi forte, 5,2% nos primeiros 9 meses do 2006, 4,0% no 2005, 4,4% no 2006 e un 4,8% no 2007 segundo estimacións, en comparación co 2,7% de 2003.
En canto ao sector industrial as fábricas situadas en Liubliana e Maribor producen automóbiles, motores e autopartes, material eléctrico, aparellos ópticos, medicamentos, papel e derivados. A filial eslovena de Renault (Revoz) conta en 2004 cun persoal de 2.100 empregados e en 2003 destinou a exportacións o 95% da produción da súa factoría eslovena en Novo Mesto. O principal socio comercial de Eslovenia é Alemaña.
Demografía
miniatura|[[Novo Mesto, principal cidade de Baixa Carniola, ao sur do país]] O grupo étnico maioritario na Eslovenia son os eslovenos (83%) a estes lles seguen as nacionalidades da antiga Iugoslavia (serbios, croatas, bosníacos e musulmáns) os que representan o 6,3% da poboación. As minorías húngaras italianas e xitanas forman parte do 0,6% da poboación, o 8,9% restante representa a aqueles que non declararon etnia. No 2003, a esperanza de vida no país era de 72.2 para os homes e de 80 anos para as mulleres.
Cunha densidade de poboación de 99 habitantes por km², Eslovenia posúe unha das densidades de poboación máis modestas da Unión Europea,comparándoa cos 320/km² habitantes dos Países Baixos e os 195/km² de Italia. A rexión de Notranjsko-kraška ten a menor densidade de poboación, mentres que Osrednjeslovenska posúe a maior. Ao redor do 51% da poboación vive en áreas urbanas mentres que o 49% vive no rural.
A lingua oficial de Eslovenia é o esloveno, membro da familia das linguas eslavas do sur de Europa. O húngaro e o italiano son cooficiais co esloveno nas rexións veciñas con Hungría e Italia.
Relixión
miniatura|Basílica de Santa María Auxiliadora en Brezje, declarada Santurario Nacional Esloveno, é o principal centro de peregrinación católica no país Antes da segunda guerra mundial o 97% dos eslovenos considerábanse católicos, o 2,3% protestantes e o 0,6% ortodoxos, o catolicismo como relixión tradicional dos eslovenos tiña unha grande importancia na vida social e política. Despois de 1945 o país foi cara a un proceso de gradual pero continua secularización, e tras unha época de persecución da vida relixiosa, o réxime comunista adoptou unha política de relativa tolerancia cara ás igrexas, limitando porén as súas funcións sociais. Na década de 1990 logo da caída do comunismo, a igrexa católica renovou algo a súa antiga influencia, pero Eslovenia permanece con moito unha sociedade secularizada. Segundo o censo de 2002 un 57,8% da poboación declárase católica, como no resto de Europa é unha porcentaxe que está a diminuír, así no censo de 1991 era do 71,6%. A inmensa maioría dos católicos son do rito latino, hai uns 1600 greco católicos, pero as dúas únicas igrexas, con arredor de 500 fieis, están na rexión de Carniola Branca.
A pesar de ser os protestantes relativamente poucos, historicamente exerceron unha grande influencia na conformación da lingua estándar eslovena e na súa literatura, que ten a súa orixe na reforma protestante do século XVI. Un 0.9% dos eslovenos declarábanse protestantes en 2002, a maioría pertencentes á Igrexa luterana eslovena que ten un bispo e que ten unha presenza significativa no leste da rexión de Prekmurje. Os xudeus, aínda que sen formar unha gran comunidade, estiveron presentes historicamente no país pero tras o Holocausto e a desaparición de Iugoslavia só quedou unha sinagoga activa na capital.
Segundo o censo de 2002 o islam é a segunda comunidade relixiosa do país, á que pertencen arredor do 2,4% da poboación, a maioría procede de Bosnia, Kosovo e Macedonia do Norte. A terceira denominación, con arredor do 2,2% da poboación é a ortodoxa, a maioría membros da Igrexa ortodoxa serbia e unha minoría da Macedonia.
En 2002 o 10% dos eslovenos declaráronse ateos, ooutro 10% non profesaba unha denominación específica, e o 16% non responderon á pregunta do censo sobre afiliación relixiosa. Consonte o Eurobarómetro de 2010, 32% dos eslovenos responderon que crían que existía un deus, un 36% que existía algunha clase de espírito ou forza vital e 26% que non crían en clase ningunha de espírito, deus ou forza vital.
Literatura
miniatura|200px|Edificio da Universidade de Liubliana O primeiro libro en esloveno foi impreso polo reformador protestante Primož Trubar (1508-1586). Eran na realidade dous libros, Catechismus (un catecismo) e Abecedarium, que foi publicado en 1550 en Tubinga, Alemaña.
Os escritores considerados máis importantes nas letras eslovenas foron o poeta France Prešeren (1800-1849) e os prosistas Janez Mencinger (1838-1912) e Ivan Cankar (1876-1918). Do primeiro existe unha escultura feita polo arquitecto Jože Plečnik no centro de Liubliana, fronte ao Tromostovje (en esloveno, Ponte Tripla).
Outros escritores que cabe destacar son o dramaturgo e historiador Anton Tomaž Linhart, o lingüista Matija Čop, os sacerdotes Anton Aškerc e Fran Saleški Finžgar, o novelista Josip Jurčič, o modernista Oton Župančič, o poeta e novelista France Bevk, o pensador Vladimir Bartol, os poetas Edvard Kocbek e Srečko Kosovel, o novelista Boris Pahor, os poetas Alojz Rebula e Drago Jančar, o ensaísta e crítico cultural Aleš Debeljak e o filósofo Slavoj Žižek.
Pintura
Os dous pintores eslovenos máis destacados son Ivan Grohar e Ivana Kobilca.
Música
Eslovenia foi berce de numerosos músicos, incluíndo ao compositor renacentista Jacobus Gallus Carniolus (1550-1591), quen exerceu grande influencia na música clásica de Europa central e, no século XX, a Bojan Adamič, compositor de música para películas.
Entre os músicos populares contemporáneos atópanse Slavko Avsenik, Laibach, Vlado Kreslin, Zoran Predin, Pero Lovšin, Silence (grupo), New Swing Quartet, DJ Umek, Melodrom, Siddharta, Magnífico.
Festividades
En Eslovenia, ademais de varias festas celebrados en varios países do mundo (como o Aninovo, a Pascua, o Día do traballo ou o Nadal), tamén existen festas nacionais como o Día de Prešeren, durante o cal se conmemora a morte do poeta France Prešeren ou o da Sublevación contra a Ocupación.
Eleccións municipais en Taboada
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Taboada dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Taboada]]
Os Tafornelos, Recemel, As Somozas
Os Tafornelos é un lugar da parroquia de Recemel no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
007: Panorama para matar
007: Panorama para matar (en A View to a Kill) é o décimo cuarto filme de espías baseado na personaxe de James Bond en ser producido por Eon Productions. É o sétimo e o derradeiro filme de Roger Moore como o Axente 007. Malia que o título do filme procede da historia curta de Ian Fleming "From a View to a Kill", o argumento é totalmente orixinal. En Panorama para matar, Bond debe deter a Max Zorin, que quere destruír Silicon Valley.
Estreouse en galego o 6 de maio de 1993 na TVG.
1188 Gothlandia
1188 Gothlandia é un asteroide descuberto por Josep Comas i Solà o 30 de setembro de 1930 en Barcelona. Ten unha magnitude absoluta de 11,70, unha inclinación de 4,81996 e o seu punto orbital máis próximo ó Sol está a 1,794 UA. O seu tamaño é de 12,4 km.
Recibiu o nome polas orixes do topónimo de Cataluña.
A Lagarea
O topónimo galego A Lagarea pode referirse a:
Eleccións municipais en Ares
Corporacións democráticas en Ares desde a aprobación da Constitución de 1978.
miniatura|200px|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Ares]]
Erasmo de Formia
dereita|miniatura|291x291px|O catorce santos auxiliadores cos seus atributos. Santo Erasmo de Formia, finado contra o 303 tamén coñecido como Santo Elmo (ou Santelmo), é o santo patrón dos mariñeiros e dos violinistas. O fogo de santelmo leva este nome na súa honra en orixe, aínda que ao cabo atribuiríase a San Pedro González Telmo, un santo español do século XII pertencente a unha orde dominica (esa é a razón pola que se representa a Santo Elmo en España vestido de dominico cunha vela e/ou un barco) ao que se encomendaban os mariñeiros españois da conquista das Américas. Erasmo é, así mesmo, un dos catorce Santos auxiliadores das lendas cristiás, invocados, en Europa Central, como intercesores. A súa festa celébrase o 2 de xuño.
Lenda
As Actas de Santo Elmo foron recompiladas, en parte, a partir de lendas nas que se confunde cun bispo siriano, Erasmo de Antioquía. Jacobo de la Vorágine na súa Lenda dourada, recoñéceo coma un bispo de Formia e da Campania, un eremita das montañas libanesas e un mártir sacrificado durante as persecucións do emperador bizantino Diocleciano.
Segundo a lenda, cando empezaron as persecucións de Diocleciano, Erasmo foi obrigado a comparecer ente un xuíz, bateron e cuspiron nel, despois causáronlle laceracións que fixeron que se lle rebentasen as veas. Erasmo sufriu estes tormentos cunha gran presenza de ánimo. Metérono nunha fosa chea de serpes e vermes, asperxérono con aceite a ferver e cubriron as súas mans con xofre, pero el resistiu todos estes suplicios cun estoicismo formidábel "dando grazas e encomiando a Deus". Unha terríbel treboada abateuse sobre os seus torturadores salvando a Erasmo dunha morte segura, os Santos estaban a protexelo. Diocleciano fíxoo meter noutra fosa máis angosta esperando que as serpes e os vermes acabasen con el. esquerda|miniatura|250x250px|Un fresco do [[século XV mostrando os tormentos de Santo Erasmo. Igrexa María de Bastad Suecia.]] A Diocleciano sucedeuno o emperador romano Maximiano Hercule quen, segundo Voragine, "(…) era moito peor ca Diocleciano". Erasmo seguiu predicando o Evanxeo e foi, novamente, perseguido. Mergullárono nun baño que contiña auga a fervenr e tentaron pecharlle a boca aplicándolle unha combinación que contiña un metal derretido. Un anxo acudiu na súa axuda resgardándoo dos seus torturadores. O emperador, enfurecido, fíxoo meter nun bocoi cheo de cracos e guindouno dende o alto dunha montaña, facéndoo rolar; un anxo volveu salvalo. Sufriu outras torturas: Esta versión da Lenda dourada, non conta de que forma Erasmo fuxiu ao monte Líbano e sobreviviu alimentándose co que uns corvos lle levaban, un misterio pre-cristián, sen dúbida, interesante. Volveu ser capturado, levárono ante o emperador que o condenou, foi recuberto con pez e queimado (como o foron os primeiros cristiáns durante os xogos de Nerón), mais… sobreviviu. Volto encerrar coa intención de deixalo morrer de fame, el arranxou para se evadir da mesma.
De novo volveu ser capturado e torturado na provincia de Ilírico tras predicar e convertido ao cristianismo a numerosos pagáns. Por último, e segundo a lenda, "o seu estómago foi partido en dous e os seus intestinos foron enrolados ao redor dun cabrestante". Esta lenda, tardía, puido ser debida á interpretación dunha icona no que se mostra a Erasmo cun cabestrante, simbolizando a súa patronaxe dos mariños. dereita|miniatura|375x375px|Campanario da catedral de Santo Erasmo en Gaeta.
Patrón dos mariñeiros
Erasmo foi denominado patrón dos mariñeiros porque continuou a predicar despois de que un raio abrise a terra preto del. Este feito fixo crer aos mariños que, cando se desata a treboada no mar, invocando a Santo Erasmo libraríanse do perigo de naufragaren. As descargas eléctricas nos mastros dos navíos foron consideradas como un signo da súa protección e, por iso, foron chamadas fogos de santelmo.
Gregorio Magno escribiu, no século VI que as súas reliquias están conservadas na catedral de Formia. Cando esta cidade foi arrasada polos Sarracenos en 824, os restos de Erasmo foron levados a Gaeta, sendo nomeado patrón de Santeramo in Colle, Gaeta e de Formia.
Ademais de ser o patrón dos mariñeiros, é invocado, tamén, contra os cólicos infantís, as enfermidades intestinais, as cambras e dores propias das mulleres, e contra a peste dos animais.
Patrón dos violinistas
É, ademais, considerado o patrón dos violinistas (Santa Cecilia o sería dos músicos en xeral), pois, a pesar de que para o momento do seu martirio o violín non existía aínda, a palabra εράσμιος (erásmios) en grego antigo pódese traducir como gracioso ou agradábel.
Servidor HTTP Apache
O Servidor HTTP Apache, denominado normalmente como Apache [], é un servidor web importante polo papel que xogou no crecemento inicial da web. Apache foi a primeira alternativa viable ao servidor web de Netscape Communications Corporation (coñecido actualmente como Sun Java System Web Server), e desde entón evolucionou competindo con outros servidores web en termos de funcionalidade e prestacións.
O nome do proxecto ten dúas posibles orixes : en referencia ao pobo indíxena americano dos apaches e pola orixe do proxecto como conxunto de parches sobre o servidor web NCSA HTTPd 1.3, que en inglés a patchy server soa como o nome do servidor web aínda que esta última teoría é simplemente unha coincidencia.
Apache é desenvolvido e mantido por unha comunidade aberta de programadores baixo a coordinación da fundación denominada Apache Software Foundation. A aplicación está dispoñible para unha ampla variedade de sistemas operativos, entre eles Unix, FreeBSD, Linux, Solaris, Novell NetWare, Mac OS X, Microsoft Windows, OS/2, e eComStation. Baixo a Licenza Apache, Apache é software libre e software de código aberto.
Dende abril do 1996 Apache é o servidor web máis popular da web. Non obstante, dende novembro do 1995 sofre unha lixeira perda de cota de mercado. En abril do 2008 Apache servía o 50,42% de tódolos sitios web.
Historia
A primeira versión do servidor Apache foi creada por Robert McCool, quen participara activamente no servidor web do National Center for Supercomputing Applications, coñecido como NCSA HTTPd. Cando Rob deixou a NCSA a mediados do 1994, o desenvolvemento do servidor web paralizouse, limitándose a conxuntos de pareches que circulaban por correo electrónico.
Robert McCool non estaba só, varios programadores axudaron a formar o inicial "Grupo Apache": Brian Behlendorf, Roy T. Fielding, Rob Hartill, David Robinson, Cliff Skolnick, Randy Terbush, Robert S. Thau, Andrew Wilson, Eric Hagberg, Frank Peters e Nicolas Pioch.
A versión do servidor Apache 2.x foi unha reescritura de gran parte do código das versións 1.x, cun fincapé especial na modularización e o desenvolvemento dunha capa de portabilidade, o denominado Apache Portable Runtime. O núcleo de Apache 2.x ten moitas melloras substanciais sobre a versión 1.x, entre as que compre destacar: fíos UNIX, mellor soporte de plataformas non UNIX (como Microsoft Windows), unha nova API, e soporte para IPv6. A primeira versión alfa de Apache 2 liberouse en marzo do 2000, e a primeira versión estable o 6 de abril do 2002.
A versión 2.2 introduce unha nova API de autorización que permite maior flexibilidade. Tamén inclúe módulos de caché mellorados e módulos para facer de proxy.
Funcionalidades
Apache proporciona un amplo abanico de funcionalidades, moitas delas a través de módulos que estenden o núcleo de funcionalidades. Estas funcionalidades abranguen dende programación no servidor a esquemas de autenticación. Algunhas das linguaxes soportadas para a programación no servidor son: Perl, Python, Tcl e PHP. Os módulos de autenticación máis coñecidos son mod_access, mod_auth e mod_digest. Outras funcionalidades son soporte de SSL e TLS (mod_ssl), un módulo de servidor proxy, un motor para reescribir URLs (mod_rewrite), arquivos de log configurables (mod_log_config), e soporte para filtrado (mod_include e mod_ext_filter).
O aloxamento virtual permite a unha sóa instalación de Apache servir varios sitios web. Por exemplo unha máquina cunha instalación de Aapche pode simultaneamente servir www.example.com, www.test.com, test47.test-server.test.com etc.
Apache permite modificar os mensaxes de erro, autenticación a través de [bases de datos] e negociación do contido. Tamén existen diversos programas con interfaces gráficas que permiten unha máis sinxela configuración do servidor.
Uso
Apache úsase principalmente para servir contidos estáticos e páxinas dinámicas na web. Moitas aplicacións web son deseñadas tendo en conta a contorna e funcionalidades que ofrece Apache.
Apache é o servidor web da contorna de execución de aplicacións webs denominada LAMP, xunto con MySQL, e as linguaxes de programación PHP/Perl/Python.
Apache redistribúese como parte de varios paquetes de software propietarios entre os que están a base de datos Oracle ou o servidor de aplicacións IBM WebSphere. Mac OS X integra Apache como servidor web preinstalado e é o que proporciona soporte para o servidor de aplicacións WebObjects. Tamén se usa dalgún xeito por Borland nas ferramentas de desenvolvemento de Kylix e Delphi. Apache tamén se inclúe con Novell NetWare 6.5, onde é o servidor web por defecto.
Apache úsase para moitas outras tarefas nas que o contido ten que estar dispoñible dun xeito seguro e fiable. Un exemplo e a compartición de arquivos desde un ordenador persoal a través de Internet. Un usuario que ten Apache instalado no seu ordenador pode compartir documentos simplemente poñéndoos na raiz dos documentos de Apache.
Os programadores que desenvolven aplicacións web adoitan usar un servidor Apache local para poder previsualizar e probar o código a medida que o van desenvolvendo.
O servidor web de Microsoft IIS é o maior competidor de Apache, seguido do servidor seb de Sun Microsistems Sun Java System Web Server. Algúns dos sitios webs máis visitados no mundo usan Apache. A páxina web de procuras de Google está baseada nunha versión modificada de Apache, denomidada Google Web Server. Os proxectos de Wikimedia, incluída a Wikipedia tamén usan servidores web Apache.
Licenza
A lincenza software baixo a que a Fundación Apache distribúe software forma parte da historia do servidor web Apache e tivo moita importancia na comunidade do software de código aberto. A Licenza Apache permite distribuír tanto software libre como derivados privativos do código fonte.
A Free Software Foundation non considera a Licenza Apache compatible coa versión 2 da [GPL], de xeito que software distribuído baixo a Licenza Apache non pode ser integrado con software que usa a licenza GPL. Pola contra, a versión 3 da GPL inclúe unha claúsula (7e) que permite a compatibilidade coa Licenza Apache.
O nome Apache é unha marca rexistrada, e pode ser só usada co permiso expreso do seu posuidor.
Arcada
miniatura|dereita|250px|Arcada do [[Mosteiro de Xunqueira de Espadanedo]] En arquitectura denomínase arcada a:
Dáselle o nome de arquería ao conxunto de arcadas falsas ou decorativas.
Subrexión de Mikkeli
miniatura|200px|Localización da subrexión de Mikkeli. A subrexión de Mikkeli (en finés Mikkelin seutukunta) é unha das tres subrexións da rexión de Savonia do Sur. En 2017 tiña unha poboación de 72 247 habitantes.
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Teodoro de Cirene
Teodoro de Cirene, (465 a.C.-398 a.C.) foi un filósofo e matemático grego, nado en Cirene (hoxe en día Shahhat, Libia), desenvolvedor da teoría dos números irracionais.
Traxectoria
Alumno de Protágoras e un dos profesores de Teeteto e Platón, viviu a maior parte da súa vida en Atenas, onde tivo contactos con Platón, quen lle consagrou o seu diálogo Teeteto (Teeteto era discípulo de Teodoro), e Sócrates. Traballou en campos tan diversos como a filosofía, a astronomía, a aritmética, a música e a educación.
miniatura|200px|Os primeiros pasos da espiral de Teodoro de Cirene. Pitagórico, cría que a alegría e o xuízo eran a base para chegar á felicidade. É coñecido sobre todo polo seu traballo matemático, onde probou a irracionalidade das raíces dos números enteiros non cadrados (2, 3, 5...) polo menos até 17 a base do método tradicional pitagórico de usar a redución ao absurdo e chegar a unha inconsistencia relacionada con pares e impares. Tamén desenvolveu a espiral que leva o seu nome usando o Teorema de Pitágoras e engadindo perpendicularmente a un segmento unha unidade o que forma triángulos cunhas hipotenusas que son as sucesivas raíces graficamente. Faleceu en Cirene.
Un milleiro de soles espléndidos
Un milleiro de soles espléndidos (en A Thousand Splendid Suns) é unha novela do escritor afgán Khaled Hosseini, publicada en 2007. É a súa segunda novela, despois do seu debut en 2003 con O cazador de papaventos. Mariam é unha filla ilexítima, e sofre tanto o estigma que rodea o seu nacemento como o abuso que ó que se enfronta despois do seu matrimonio. Laila, nada unha xeración despois, é en comparanza unha privilexiada durante a súa xuventude. As súas vidas crúzanse cando se ve obrigada a aceptar unha proposta de matrimonio de Rasheed, o esposo de Mariam.
Hosseini destacou nesta novela a súa intención de facer unha "historia de nai e filla" en contraste con O cazador de papaventos, que el considera unha "historia de pai e fillo". Continúa algúns dos temas que empregou na súa obra anterior, como as relacións familiares, pero nesta ocasión céntrase nas personaxes femininas e o seu papel dentro da sociedade afgá.
María Pilar Alén
María Pilar Alén Garabato, nada en Oza (Teo) o 24 de xullo de 1961, é unha historiadora, musicóloga e profesora galega. É irmá da filóloga María del Carmen Alén Garabato.
Traxectoria
En 1984 licenciouse en Historia da Arte moderna e contemporánea pola Universidade de Santiago de Compostela, e en 1989 licenciouse en Musicoloxía pola Universidade de Oviedo. Doutorouse en 1992 pola Universidade de La Laguna coa tese El compositor italiano Buono Chiodi y su magisterio en Santiago de Compostela.
É profesora na Facultade de Xeografía e Historia da USC. O seu labor investigador céntrase na capela de música da catedral de Santiago de Compostela, as relacións musicais hispano-italianas e a música da Península Ibérica na segunda metade do século XVIII.
A Abeleira, Trasanquelos, Oza-Cesuras
A Abeleira é un lugar da parroquia de Trasanquelos no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Richard Madden
Richard Madden, nado o 18 de xuño de 1986 en Elderslie, Renfrewshire, é un actor escocés de cinema, televisión e teatro.
Traxectoria
Madden é principalmente coñecido por participar na serie de televisión da HBO Game of Thrones na que interpreta a Robb Stark.
ReBoot
ReBoot é unha serie de animación canadense producida pola compañía Mainframe Entertainment, emitida inicialmente entre os anos 1994 e 2001. En Galicia transmitiuna a TVG a finais da década de 1990.
Foi a primeira serie completamente animada por ordenador. Na década de 1980 xurdiu a idea da serie, mais a tecnoloxía aínda non estaba o suficientemente desenvolvida para levalo a cabo de xeito satisfactorio. As probas de animación en 3D empezaron en 1990, acadando unha aparencia detallada no 1991. Continuou a produción de máis episodios ata que houbo un número suficiente de capítulos, emitíndose por primeira vez en 1994. Ningunha outra compañía desenvolvera ata o momento un proxecto de animación en 3D desta escala e o software utilizado era daquela unha innovación.
Enredo
A trama ten lugar no mundo interior dun sistema informático coñecido como Mainframe. Bob é o Gardián #452, responsable de manter a seguridade no sistema Mainframe, onde un virus chamado Megabyte anda a causar estragos. A moza Dot Matrix e seu irmán máis novo Enzo, que adoita meterse en sarillos, enfróntanse xunto con Dot ó malévolo Megabyte pero ás veces tamén se ven involucrados en xogos que inicia o usuario do sistema. Os xogos maniféstase como un cubo vermello caendo do "ceo", deben vencer a calquera prezo ou pola contra serán eliminados e producirase a destrución dun sector en Mainframe.
O Teixeiro, Recemel, As Somozas
O Teixeiro é un lugar da parroquia de Recemel no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
O meu veciño Totoro
O meu veciño Totoro (となりのトトロ) é un filme xaponés de animación de 1988 dirixido e escrito por Hayao Miyazaki. Foi animado polo Studio Ghibli para Tokuma Shoten. O filme, que conta coas voces orixinais en xaponés de Noriko Hidaka, Chika Sakamoto e Hitoshi Takagi, conta a historia das fillas pequenas dun profesor (Satsuki e Mei) e as súas interaccións con amigables espíritos do bosque no Xapón rural da posguerra.
Sinopse
Nos anos 50, unha familia xaponesa trasládase a vivir no campo. As dúas fillas, Satsuki e Mei, topan cun espírito do bosque: Totoro, co que fan amizade. O pai das nenas é un profesor universitario que aviva a imaxinación das súas fillas con fábulas e historias máxicas sobre trasnos, pantasmas e espíritos protectores dos fogares, mentres a nai se atopa enferma no hospital. Un día, Satsuki recibe un telegrama.
Aradia
miniatura|Portada de Aradia ou O Evanxeo das Meigas.
Aradia é unha divindade neopagá.
Segundo a historia, é a filla mesiática da Deusa Diana, que veu á Terra para aprenderlle ós pobres e ós oprimidos a arte da bruxería como medio de resistencia social.
A súa figura apareceu por vez primeira en 1899 no Evanxeo das Meigas, escrito por Charles Godfrey Leland.
Aradia é a divindade máxima da Stregheria italiana xunto co deus latino Lucifer (non confundir co anxo caído). O autor escribiu que o nome non deriva da Erodiade do Novo Testamento, pero unha copia máis antiga de Lilith ten o mesmo nome. No século sexto o culto de Erodiade e Diana por parte das meigas foi condenado pola Igrexa no Concilio de Angora. Por outra banda, a antropóloga Sabina Magliocco considera que o culto a Aradia ten conexión coa Erodiade italiana (herodias).
Lagariza
O topónimo galego Lagariza pode referirse a:
Beniamino Gigli
Beniamino Gigli, nado en Recanati, o 20 de marzo de 1890 e finado en Roma o 30 de novembro de 1957, foi un tenor lírico italiano.
Traxectoria
É considerado un dos mellores tenores da primeira metade do século XX, e xunto a Enrico Caruso e Jussi Björling o tenor predilecto para os papeis de tenor lírico na Metropolitan Opera de Nova York antes da segunda guerra mundial.
Todd Bosley
Todd Bosley, nado en Overland Park (Kansas) o 29 de xullo de 1984, é un actor estadounidense, famoso polo seu papel de Howie na sitcom Scrubs. Comezou a súa carreira como actor sendo neno, en Little Giants e Jack xunto a Robin Williams. Tamén tivo un papel protagonista no filme Lloyd.
Edie McClurg
Edie McClurg, nada o 23 de xullo de 1951 en Kansas City, Missouri, é unha actriz, humorista e cantante estadounidense.
O Briallo, Trasanquelos, Oza-Cesuras
O Briallo é un lugar da parroquia de Trasanquelos no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Slip It In
Slip It In é o cuarto álbum de estudio da banda estadounidense de hardcore punk Black Flag, publicado en decembro de 1984 a través do selo SST Records.
Slip It In é unha extensión do son que Black Flag utilizou no seu segundo álbum My War: pesado, catártico, intenso, denso e progresivo. Nese momento Black Flag estaba considerada por moitos unha das bandas líderes da escena punk estadounidense. O álbum seguiu os arranxos de cancións máis novos e longos que a banda desenvolvería ata a súa disolución. Tamén conta co desenvolvemento adicional de Henry Rollins como compositor, contribuíndo en catro dos oito temas do disco. O traballo tamén amosou o aumento do uso de instrumentos musicais por parte do grupo, onde Greg Ginn demostra o seu estilo tocando cada vez máis complexo.
Batracomiomaquia
miniatura|Edición en latín da Odisea e Batracomiomaquia, 1749. A Batracomiomaquia (Βατραχομυομαχία, do grego antigo βάτραχος, ‘ra’, μῦς, ‘rato’, e μάχη, ‘batalla’) ou a Batalla das ras e ratos é unha épica cómica ou parodia sobre a Ilíada, atribuída definitivamente a Homero polos romanos, pero que de acordo a Plutarco sería unha obra de Pigres de Halicarnaso, o irmán (ou fillo) de Artemisia, raíña de Caria e aliada de Xerxes. Con todo, algúns autores modernos atribúena a un poeta anónimo da época de Alexandre Magno.
A palabra «batracomiomaquia» chegou a significar ‘disputa estúpida’. A tradución alemá, Froschmäusekrieg, foi usada para describir disputas tales como a xurdida entre a Escola de Matemáticas e a de Socioloxía do Instituto de Estudos Avanzados de Princeton.
Trama
Un rato que bebía auga dun lago atopouse co Rei ra, quen o invitou á súa casa. Mentres o Rei ra cruzaba nadando o lago, co rato sentado nas súas costas, enfrontáronse a unha espantosa serpe acuática. A ra mergullouse, esquecéndose do rato, e este afogou. Outro rato foi testemuña do ocorrido desde unha beira do lago, e correu a contar a todos o que vira. Os ratos preparáronse para a batalla como vinganza pola traizón do Rei ra e enviaron un heraldo para propoñer aos deuses que elixisen bando, e especificamente a Atenea para que os axudase. Atenea rexeitouno, dicindo que os ratos lle fixeran moitas trasnadas. Finalmente os deuses decidiron permanecer como espectadores en lugar de se involucraren. Librouse a batalla e os ratos foron máis fortes. Zeus invocou a un exército de cangrexos para evitar a completa destrución das ras. Impotentes ante as súas pinzas acoirazadas, os ratos retiráronse, finalizando ao ocaso a guerra dun só día.
Contido
O poema componse de aproximadamente 300 hexámetros; o número varía segundo os versos que interpolen os estudosos da métrica. O proemio do drama (versos 1–8) anuncia unha guerra inmensa narrada nunha linguaxe épica que contrasta coa insignificancia dos animais que o protagonizan, o que proporciona un toque cómico. Posúe influencias da fábula esópica de «a ra e o rato» (n.º 302, casa da rata), que narra como unha vez o príncipe dos ratos Roubamigas (en grego Psicharpax: todos os nomes son figurados) saciou a súa sede nun estanque, e entón o rei das ras Inchameixelas (Physignathos) aparece en escena preguntándolle pola súa orixe e sexo (13–23). Existe unha similitude entre estas ras e as criaturas que habitualmente pon en escena Homero (24–55).
En resposta, Inchameixelas invita a Roubamigas a visitar o seu reino, pero el quere abandonar o estanque (56–81). De súpeto aparece unha serpe de auga, o que asusta a Inchameixelas, que se mergulla na auga e deixa abandonado a Roubamigas, quen fai votos de vinganza (82–99). Contempla a escena un rato rico denominado Ricamesa (Leichopinax), que posteriormente nárrao á comunidade de ratos, o que enfada ao pai de Roubamigas, o rei dos roedores, Roepán (Troxartes; 100–107).
Nunha asemblea xeral os ratos deciden vingárense das ras cunha campaña militar baixo o mando de Roepán, e se equipan para tal fin (108–131). Nun concilio, o rei das ras, Inchameixelas, decide poñer ás ras en armas (132–167). Desde este instante pódese observar un paralelismo entre o que se pide aos deuses, xa que os ratos envían a Zeus un heraldo para que se poña da súa parte e invocan a Atenea para que os protexa. Zeus convoca a todos os deuses: entre todos preténdese que a guerra teña unha culminación neutral (168–201). Así, Zeus abre o campo de batalla.
A descrición posterior é dos detalles da batalla (202–259): Homero enfronta na loita aos dous heroes individuais. A descrición final da loita é confusa debido ao cruzamento de moitos textos traducidos e inseridos nas traducións antigas.
Tras moitos esforzos diversos, a batalla parece estar inclinada ao éxito dos ratos grazas ao «gran rendemento» (Aristie) do rato Roubacodelos (Meridarpax), o que forzou a fuxir ás ras (260–269). Zeus ve neste momento a destrución das ras e pide aos deuses que interveñan. Así o fan baixo o consello do deus Ares, malia o cal a súa forza non é suficiente para poñer fin á refrega (270–284). Ares propón a Zeus que lance o seu terrible trono, aínda que, malia a «inmensa sacudida sobre o Olimpo», non se pode deter aos ratos (285–292). Finalmente Zeus envía un exército de cangrexos e camaróns, cuxa axuda ten éxito, pois fai fuxir os ratos cheos de medo (293–303). «Axiña que se ocultou o sol, a maxia da guerra e do día esvaecérase.»
Abensberg
Abensberg, é unha cidade de 12 500 habitantes (2004) no distrito de Kelheim, en Baviera (Alemaña). O río Abens dá nome á cidade.
A cidade, co nome de Castra Abusina, é coñecida xa dende a época romana polas súas fontes termais. O 20 de abril de 1809 Napoleón obtivo, neste lugar, unha vitoria fundamental sobre os austríacos mandados polo Arquiduque Luís e o Xeneral Johann Hiller.
José María Movilla
José María Movilla Cubero, nado en Madrid o 6 de febreiro de 1975, é un futbolista español. Xoga de centrocampista e o seu equipo actual é o Real Zaragoza.
Xunta Superior de Galicia
Xunta Superior de Galicia pode referirse a:
Astilleros de Mallorca
Astilleros de Mallorca é unha empresa mallorquina adicada á reparación naval.
En 1942 fundouse Astilleros Palma para a construción de paquebotes mallorquinos de gran tamaño para comerciar con Barcelona e entre as illas. Nos anos 1950 pasaron a construír os buques en aceiro soldados. En 1968 fusionáronse os pequenos estaleiros Ballester e Llompart con Astilleros Palma. Nos anos 1970 pasaron a construír iates. Nos anos 1980 tomou o control da empresa as galegas Freire e Santo Domingo. En 1984 fabricouse o último gran buque, un gaseiro de 113 metros de eslora. En 1995 botouse o último iate construído no estaleiro adicándose dende entón ás reparacións navais.
Petróglifo de Bouza Abadín
O petróglifo de Bouza Abadín é un grupo de varios gravados rupestres en seis penedos nas faldras entre o monte Padronelo e o Carboeiro, a 200 m da aldea de Imo (concello de Dodro). É un conxunto de interese histórico e artístico da Idade de Bronce co código no Catálogo da Xunta; GA15033008. Está constituído por combinacións de círculos concéntricos, cruces, coviñas e figuras zoomorfas moi esquematizadas, dando testemuña das xentes que habitaron esta zona entre os anos 1800 e 600 a. C.
En febreiro de 2011 un grupo de persoas voluntarias, baixo a supervisión dunha arqueóloga, limparon e acondicionaron a estación rupestre. Durante a limpeza saíron á luz tres novos gravados que non estaban aínda inventariados.
Todd Dunivant
Todd Dunivant nado o 26 de decembro de 1980, é un ex xogador estadounidense de fútbol. Xogou toda a súa carreira na MLS. Retirouse no ano 2015 cando era xogador do Los Angeles Galaxy. Foi internacional coa selección de fútbol dos Estados Unidos en dous ocasións. O seu posto habitual era o lateral esquerdo, aínda que tamén podía exercer coma defensa central.
Equipos e estatísticas
Actualizado a 27 de novembro de 2016.
Mariscal
miniatura|Mariscal [[Ferdinand Foch, c. 1920.]] Mariscal (tamén frecuente no galego do século XX marechal, do xermánico marh "cabalo" e scalc "servo" ) é un título de gradación oficial da antiga milicia, inferior ao condestábel e que resumía en si toda a xurisdición militar, tanto na parte criminal como na económica. Este título conservouse posteriormente para os descendentes dos que antigamente o foron nos reinos de Castela, Andalucía etc.
Nacionalismo europeo
300px|miniatura|O europatriotismo sostén a idea de que Europa forma unha soa nación. Esta idea pódese dirixir cara á [[Unión Europea e cara aos Estados Unidos de Europa.]]
O europatriotismo ou nacionalismo europeo é o patriotismo de Europa. Con el está relacionado o pan-nacionalismo europeo.
O europatriotismo non é unha palabra ben definida, e mentres algúns o entenden como o patriotismo para e sobre Europa, os seus ideais comúns, herdanza e nocións similares (temas en discusión), moitos ven o Europatriotismo definido como o patriotismo para e sobre a Unión Europea. Tal patriotismo da Unión Europea non é xeralmente o patriotismo para as institucións da Unión Europea, senón o patriotismo para unha visión dos pobos da Unión que se identifican primeiro coa Unión Europea como un futuro de estado nación (ou un corpo supranacional similar) a diferenza dos pobos onde o patriotismo é o do Estado membro da Unión Europea, do cal eles son cidadáns. Moitos tamén sosteñen unha visión na que a Unión Europea abarcaría todo o continente. Con todo, tamén se sosteñen outras propostas como a creación duns Estados Unidos de Europa.
Historia
O nacionalismo europeo nace coa idea de Víctor Hugo dos Estados Unidos de Europa. Obviar esta idea polos contemporáneos de Víctor Hugo, alcanzou o seu clímax nos anos 20, sobre todo en setembro de 1929, cando o presidente de Francia, Aristide Briand fixo un discurso no que dicía que Europa ha de avanzar cara a un modelo federal.
Logo da Segunda Guerra Mundial, a idea de Víctor Hugo ha ir crecendo e dando froitos, tales como a creación primeiro da Comunidade Económica Europea, logo da Unión Europea e a implantación da moeda única para toda a Unión e a Constitución Europea.
Cultura e identidade Pan-Europea
A idea de pan-europeismo indica que o prefixo aplícase ao longo de toda Europa en contraste cos países que a conforman na actualidade.
Historicamente, a cultura europea non chegou a unha unidade xeopolítica, dado que as culturas nacionais influíron na creación de estados-nación. Na actualidade, a integración europea coexiste coas lealtades nacionais e o patriotismo nacional.
O desenvolvemento dunha identidade europea vese como un obxectivo vital na adquisición de influencia política, económica e militar en todo o mundo dunha Europa unida. Apoia a fundación de valores comúns europeos, como os dereitos humanos fundamentais e a propagación do benestar. Tamén fortalece a democracia supranacional e as institucións sociais da Unión Europea. O concepto de identidade común europea é visto como un subproduto da meta principal do proceso integrador europeo, e se promove activamente. As poboacións do Reino Unido, os Países Baixos e Escandinavia posúen unha alta proporción de euro-escepticismo.
Cultura popular
Os exemplos da cultura paneuropea contemporánea limítanse a algunhas formas de cultura popular:
Os intentos deliberados para usar a cultura popular para promover a identificación coa Unión Europea foron controvertidos. En 1997, a Unión Europea distribuíu un cómic titulado "A Guerra do Xeado de Framboesa", dedicado aos nenos das escolas. A oficina da UE en Londres non o distribuíu debido á reacción de indiferenza cara a tales puntos de vista.
Simboloxía europea
miniatura|A bandeira da Unión Europea é o símbolo máis característico do euro-patriotismo.
O continente europeo aínda non ten símbolos oficiais, pero si téñenos as organizacións europeas. Algúns deles son:
Deporte
Case todo o deporte en Europa está organizado sobre unha base nacional ou subnacional. Os "equipos europeos" son raros, un exemplo é a Copa Ryder, un torneo de golf entre Europa e os Estados Unidos. Propúxose crear un Equipo Olímpico Europeo, que rompería coa organización existente a través dos Comités Olímpicos Nacionais.
Macguffin
Macguffin é unha palabra inventada polo director de cine Alfred Hitchcock para referirse a unha cousa, persoa ou motivo que propicia o desenvolvemento dunha determinada historia, mais carente de importancia alén desta.
Concepto
O propio Hitchcock explicábao valéndose da seguinte anécdota:
Hitchcock contou moitas veces esta historia para rirse dos críticos dos seus filmes que buscaban unha explicación racional a todo. O que interesa no cine é manipular o espectador, conducilo á súa maneira, sometelo ó ritmo impreso na historia. O que conta para Hitchcock é que o espectador sinta o medo, ao igual có heroe ou a heroína. O director fai todo o posíbel para que o proceso de identificación funcione eficazmente.
Así, en Psycho, a comezos do filme, o espectador recoñécese en Janet Leigh, e espera que non sexa castigada polo roubo que cometeu ou agardando que devolva os cartos. Cando é brutalmente acoitelada, o espectador é empurrado a identificarse con Anthony Perkins, sexa coa esperanza de que el vingará ese crime ou ben co devezo dun castigo ao autor, que non é outra persoa que a súa propia nai. Pero o espectador non rematou coas sorpresas, e esquece completamente o macguffin: a razón inicial que empurrou a Janet Leigh a rouba-lo diñeiro do seu xefe.
Tamén existen macguffins puramente ficticios, como por exempo en Coa morte nos talóns. Hitchcock di:
Torre Nabemba
A Torre Nabemba (en Tour Nabemba), coñecida tamén como Torre Elf, é un rañaceos de oficinas da cidade de Brazzaville, na República do Congo. Atópase no sur da cidade, a carón do río Congo. Con 106 metros e 30 andares é o máis alto edificio da República do Congo. Leva o nome na honra do Monte Nabemba, a montaña máis alta do país. A torre foi construída con fondos prestados da compañía petroleira francesa Elf Aquitaine.