cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bocarribeira
Publicación
Bocarribeira foi escrito entre Nadal de 1955 e Reis de 1956. No ano de xubilación do autor foi publicado polo Grupo Brais Pinto, formado por membros da Xeración das Festas Minervais. Alumnos seus como Ramón Lorenzo pedíronlle o caderno orixinal, actualmente conservado na Fundación Barrié de la Maza logo de pasar por mans de Domingo García Sabell. Logo da morte de Castelao en 1950, Otero adoitaba dicir que se sentía testamenteiro del, e que a súa tarefa era difundir a súa obra, polo que se sentiu obrigado a axudar a estes mozos, o novo nacionalismo.
Paralictíidos
A dos paralictíidos (Paralichthyidae) é unha familia de peixes teleósteos acantopterixios da orde dos pleuronectiformes e suborde dos pleuronectoideos.
Comprende numerosas especies principalmente mariñas, aínda que algunhas son habitantes de estuarios e incluso dos ríos, que están distribuídas polos océanos Atlántico, Índico e Pacífico.
Apareceron por primeira vez no rexistro fósil no mioceno, durante o terciario superior.
Varias das súas especies teñen certa importancia pesqueira, tanto para a pesca comercial coma a deportiva.
Etimoloxía
O nome da familia, Paralichthyidae, está formado sobre a base do xénero tipo, Paralichthys, coa desinencia do latín científico ´-idae, empregada para formar os nomes das familias de animais.
O nome Paralichthys, pola súa parte, está formado polo elemento do latín científico paral-, derivado do termo do grego antigo παράλιος parálios, que significa "situado canda o mar", "costeiro" (como adxectivo), e " costa", "ribeira" (como substantivo), e o termo grego ἰχθύς ichthýs, "peixe". Literlamente: "os peixes que viven na beira do mar".
Características
A desova prodúcese con abandono da posta dos ovos, os cales teñen na xema un único glóbulo de aceite.
Taxonomía
Segundo o WoRMS, a familia foi establecida en 1810 polo ictiólogo inglés Charles Tate Regan en "The origin and evolution of the teleostean fishes of the order Heterosomata", Annals and Magazine of Natural History 8: 484-496. Porén, outros autores atribúenlle a súa autoría, en 1937 ao francés Paul Chabanaud.
Na actualidade recoñécense n a familia os seguintes xéneros.
Galería de imaxes de Cacheiras, Teo
San Simón de Ons de Cacheiras é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Teo.
Miloš Zeman
Miloš Zeman nado en Kolín o 28 de setembro de 1944, é un economista e político checo, actual presidente da República Checa.
Carreira política
Durante a súa mocidade foi membro do Partido Comunista de Checoslovaquia (1968-1970). Logo militou no Partido Socialdemócrata Checo (ČSSD), e como líder desa formación política foi un dos protagonistas políticos da década de 1990. Logrou que os socialdemócratas fosen a segunda forza tras o Partido Demócratico Cívico (ODS) do primeiro ministro Vaclav Klaus nas eleccións de 1996. Foi presidente da Cámara de Deputados entre 1996 e 1998, ano no que o Partido Socialdemócrata Checo gañou as eleccións parlamentarias acadando entón a xefatura do goberno ata 2002, cando renunciou a presentarse á reelección. O seu goberno procurou facer reformas necesarias para o ingreso na Unión Europea, aprobou o envío de tropas a Afganistán para axudar á intervención norteamericana logo do 11-S, e a nivel económico, malia non frear o aumento do desemprego, logrou reducir a inflación.
Abandonou o ČSSD o 21 de marzo de 2007 debido a conflitos co daquela líder e presidente do partido Jiří Paroubek. En outubro de 2009, fundou o Partido dos Dereitos Civís–Zemanovci (Strana Práv Občanů – Zemanovci, SPOZ).
Xunto a Jan Fischer, Zeman foi un dos dous candidatos máis fortes na primeira elección presidencial directa na República Checa, realizada en xaneiro de 2013. Zeman gañou por unha estreita marxe a primeira volta das eleccións e entrou na segunda volta xunto a Karel Schwarzenberg, elección onde obtivo a vitoria, converténdose no presidente da República Checa. Obtivo a reelección durante as eleccións presidenciais de 2018.
É considerado como un político prochinés e próximo a Vladimir Putin. De feito, segundo Radio Free Europe/Radio Liberty é un dos líderes da Unión Europea máis aliñado co Kremlin. Tamén amosou publicamente a súa simpatía cara Donald Trump. As súas posicións ideolóxicas foron evoluíndo dende o centro esquerda cara postulados cada vez máis conservadores e populistas.
Como xefe do estado amosou contradiccións con respecto a Unión Europea. En 2013 ao chegar á presidencia izou a bandeira da Unión Europea no Castelo de Praga, a súa residencia oficial, e asinou o Tratado que establece o Mecanismo Europeo de Estabilidade, dous xestos aos que se negara o seu predecesor, Vaclav Klaus. Logo do Brexit comentou que Chequia tamén debería ter un referendo para decidir sobre a súa continuidade na UE e na OTAN, aínda que logo cualificou como "un medo irracional" a oposición dos checos á adopción do Euro como moeda. Manifestouse tamén a favor de que a República Checa mudara oficialmente o seu nome a Chequia, considerando a primeira denominación como "fría". Segundo destacaron algúns xornalistas, para Zeman o troco do nome tamén era rematar con parte do legado de Vaclav Havel.
Internamente foi criticado en numerosas ocasións por facer un uso discrecional dos seus poderes como presidente. En 2019 o Senado checo iniciou, por primeira vez na súa historia, un proceso de destitución por acusalo de violar a constitución. Con todo, o proceso non contou co respaldo da Cámara de Deputados, permitindo a Zeman continuar no cargo.
Os seus problemas de saúde fixéronse máis frecuentes durante o seu segundo mandato: doente de diabetes e dunha neuropatía, comezou a desprazarse en cadeira de rodas en 2021. en xuño dese ano, o comité de seguridade do Senado checo afirmou que Zeman era incapaz de cumprir coas súas tarefas. O seu estado gañou relevancia pública en outubro de 2021, pois o día seguinte ás eleccións xerais, o 10 de outubro, tras unha xuntanza co primeiro ministo, Andrej Babiš, tivo que ser ingresado en coidados intensivos no Hospital Militar de Praga. O presidente ten uns poderes basicamente cerimoniais, mais debe encargar a un candidato formar goberno: un rol determinante pois, logo das eleccións, Babiš non contaba cunha maioría sendo superado en voto e escanos pola suma da oposición. Se ben Zeman, antes das eleccións xa anunciara que empregaría as súas competencias para garantir a continuidade de Babiš, o resultado electoral complican a súa vontade, mentres que o seu precario estado de saúde sumou incerteza ao panorama político checo. O día 11 de outubro, deuse a coñecer un parte médico que, sen dar detalles concretos, anunciaba que o estado de saúde do presidente Zeman era estable.
Logo de varios días ingresado, a presidencia fixo público un vídeo de Zeman traballando dende o hospital pero a preocupación sobre se era quen de exercer as súas funcións levou o Senado checo a iniciar o proceso de incapacitación. Paralelamente, informouse de que comezaran investigacións xudiciais para investigar o comportamento do círculo próximo ao presidente ao existir denuncias de omisión do socorro, así como falsificación e usurpación da identidade dun funcionario. A principios de novembro, unha xunta médica declarou que Zeman non podía continuar exercendo os seus poderes de forma total. Días máis tarde confirmouse que mantivera unha conversa telemática cos líderes do Partido Democrático Cívico (ODS) para tratar un posible cambio de goberno. Finalmente, o 9 de novembro de 2021, ofreceu ao líder de SPOLU, a coalición opositora a Babiš, Petr Fiala, pertencente a ODS, a formación do executivo. A designación oficial de Fiala como primeiro ministro foi o 28 de novembro, no acto o presidente Zeman apareceu illado tras uns biombos de protección pois estaba contaxiado de covid-19. A primeira tensión con Fiala foi o rexeitamente inicial de Zeman para nomear a Jan Lipavský como ministro de Exteriores polas súas posicións contrarias a mover a embaixada en Israel, a favor de Taiwán e as dúbidas sobre a cooperación co Grupo de Visegrad, aínda que finalmente acabou aceptando a proposta do novo xefe do goberno.
Non sendo elixible novamente, non concorreu ás eleccións presidenciais de 2023, nelas que resultou escollido Petr Pavel, xeneral retirado, como o seu sucesor.
Controversias
En xuño de 2011, Zeman, en referencia ó islam, dixo: «O inimigo é a anti-civilización que se estende dende o norte de África até Indonesia. Dous mil millóns de persoas viven nela». El comparou ós musulmáns que cren no Corán cos nazis antisemitas e racistas. Presentouse unha denuncia na súa contra por mor dos comentarios. Posteriormente suavizou os seus comentarios, a través do seu voceiro Jiří Ovčáček, dicindo que persoalmente asumirá o patrocinio sobre o Fondo da Amizade Cristiá Checo-Siria–Zemanovci (FACC–Z). As acusacións de xenofobia e islamofobia volveron cando en 2017 declarou que Bosnia e Hercegovina podería ser a próxima base do ISIS.
As acusacións de xenofobia son frecuentes, por exemplo, por usar unha linguaxe antialemá como nas eleccións presidenciais de 2013 cando chamou ao seu contrincante, Karel Schwarzenberg, alemán dos Sudetes. Tamén polos comentarios que usa para manifestarse contra a inmigración ou polos seus prexuízos sobre os xitanos.
Nicolao Nikolaevich de Rusia (1831–1891)
Nicolao Nikolaevich Romanov (en ruso: Николай Николаевич) nado en Tsarskoe Selo o 27 de xullo de 1831 e finado en Alupka o 13 de abril de 1891, foi un Gran Duque de Rusia. Sexto fillo do tsar Nicolao I de Rusia e da tsarina Carlota de Prusia. Tamén é coñecido como Nicolao Nikolaevich o Vello para diferencialo do seu fillo Nicolao Nikolaevich o Mozo. Adestrado para o exército, comandou ao exército ruso do Danubio como mariscal de campo durante a Guerra Ruso-Turca (1877-1878).
Traxectoria
Os seus pais foron moi cariñosos con cada un dos seus fillos, aos que deron unha excelente educación. O tsar preparou a Nicolao para unha carreira no exército. O mesmo día do seu nacemento foi nomeado coronel honorario da Garda de Lanceiros e foi enlistado na Garda de Zapadores. Soldado a maior parte da súa vida, entrou por primeira vez en combate durante a Guerra de Crimea, cando contaba cunha vintena de anos. Alí, participou na batalla de Inkerman (1854). O Gran duque Nicolao Nikolaevich mostrou un especial interese na enxeñaría militar. En 1856, foi nomeado Inspector xeral de enxeñeiros e, en 1864, converteuse en comandante da Garda Imperial. En 1873, acompañou ao seu irmán, Alexandre II, a Berlín á reunión do tres emperadores: de Rusia, Alemaña e Austria.
A cima da súa carreira foi a Guerra Ruso-Turca (1877-1878), cando foi nomeado comandante en xefe dos exércitos rusos do Danubio, a pesar de que a súa reputación como estratego era moi mala. O Gran Duque non tivo ningunha distinción particular nos éxitos iniciais no conflito, os cales foron seguidos por terribles reveses cando o exército estivo baixo as súas ordes. Trala expulsión das tropas rusas de Rumelia e os ataques errados á cidade de Pleven, Nicolao Nikolaevich foi apartado do mando, aínda que en teoría mantívose no seu posto. A vitoria dos seus subordinados permitiulle participar no éxito en Adrianópolis e no tratado de San Stefano; pero cando terminou a guerra, foi criticado por non apoderarse de Constantinopla, cando o seu cuartel xeral xa estaba establecido en Adrianópolis. O Gran Duque tamén sufriu a gran vergoña de ser acusado de irregularidades financeiras, de recibir subornos e malversar diñeiro do goberno.
A pesar desta situación, o seu irmán o tsar Alexandre II promoveu a carreira de Nicolao Nikolaevich e nomeouno comandante da rexión militar de San Petersburgo. Finalmente, recibiu o rango de mariscal xeral de campo, inspector xeral de cabalaría e inspector xeral das forzas de enxeñeiros rusos. Nicolao Nikolaevich non só foi unha figura militar influente, senón que tamén serviu no Consello de Estado.
Gran Duque de Rusia
Alto, forte e cunha longa e delgado nariz, Nicolao Nikolaevich non era nin moi guapo nin intelixente. Era un incrible mullereiro, "amaba a todas as mulleres, excepto á súa esposa", como escribiu un contemporáneo. Gozaba da vida do exército, da caza e era un coñecido gourmet. Tamén era un experto en gando bovino, cans de puro sangue, cabalos de cría e na pesca. Na súa luxosa residencia de San Petersburgo, o Palacio Nikolaievski, construído entre 1853 e 1861, os cabalos eran un dos seus temas favoritos de conversación. O gran duque Nicolao tomou grande interese na xestión das súas leiras, pero non era capaz de inspirar afecto, mesmo entre os máis próximos a el.
Matrimonio e descendencia
right|thumb|339x339px|Alexandra Petrovna a súa esposa. Nicolao Nikolaevich casou de mala gana coa súa curmá segunda, a Gran duquesa Alexandra Petrovna, antes princesa Alexandra de Oldenburgo (1838-1900), cuxa avoa paterna era unha filla do emperador Paulo I. A voda tivo lugar en San Petersburgo o 6 de febreiro de 1856. Alexandra era sinxela e non sofisticada, polo que ao pouco tempo, a parella deuse conta de que tiñan pouco en común. Tiveron dous fillos: thumb|384x384px|A súa amante Catarina Chislova c 1865. O matrimonio tivo problemas desde o principio e, catro anos máis tarde, Nicolás comezou unha relación permanente con Catarina Chislova, unha bailarina do teatro en Krasnoe Selo (hoxe distrito de San Petersburgo). O Gran Duque outorgou un rango de aristócrata ao seu amante e os fillos ilexítimos da parella tomaron o apelido Nikolaiev (e non Romanov). O tsar Alexandre II fixo caso omiso da relación do seu irmán, pero aconselloulle ser discreto. A súa relación era bastante coñecida e tiveron cinco fillos:
Últimos anos
Nicolao estaba en Cannes cos seus dous fillos cando o seu irmán Alexandre II foi asasinado, volvendo inmediatamente a Rusia en marzo de 1881. O ascenso ao trono ruso do seu sobriño, Alexandre III, marcou o comezo da diminución de responsabilidades exercidas polo Gran Duque. Alexandre III non sentía simpatía algunha polo seu tío e este foi privado de toda a súa influencia. A súa autoridade diminuíu aínda máis cando foi involucrado nuns pedidos fraudulentos do exército. Cando o Gran duque tratou de explicar as súas accións na Nouvelle Revue de París, atacou indiscretamente aos funcionarios do goberno e aos comandantes militares e, finalmente, foi apartado do seu cargo. Alexandre III tamén o criticou as súas relacións extramatrimoniais.
Para entón, Nicolao vivía abertamente coa súa amante. A súa esposa deixouno en 1881 e trasladouse a Kíiv, pero a Gran Duquesa negouse a concederlle o divorcio que el desexaba. A parella de fillos adultos tomou partido pola súa nai, pero continuaron vivindo no palacio. Catarina Chislova solicitaba vehementemente a Nicolao que provese para ela e os seus fillos, razón pola cal pronto se arruinou e debeu hipotecar o seu palacio de San Petersburgo. En 1882, Nicolao foi posto baixo supervisión debido á dilapidación da súa fortuna, e viviu como un cabaleiro nunha modesta casa.
Incapaz de conseguir o divorcio, o Gran Duque tiña a esperanza de sobrevivir á súa esposa e casar coa súa entón amante, pero foi Catarina Chislova quen morreu inesperadamente en Crimea, mentres que a gran duquesa Alexandra Petrovna sobreviviuno nove anos. Pouco despois da morte do seu amante, Nicolao toleou; enfermou dun cancro de boca que se estendeu ao seu cerebro. Sufriu de alucinacións e estaba convencido de que todas as mulleres namorábanse del. Durante unha presentación de ballet, o Gran Duque chegou a atacar a un mozo bailarín que cría que era unha muller. En 1890, Nicolao foi declarado demente e encerroullo en Crimea. Faleceu en Alupka, un ano despois. A reputación do Gran Duque na corte imperial era mala e a súa morte non foi moi sentida. Dilapidara toda a súa enorme riqueza e o seu palacio foi vendido inmediatamente para cancelar as súas inmensas débedas.
Devanceiros
Devanceiros de Nicolao Nikolaevich Romanov
Tsukasa Hōjō
Tsukasa Hōjō (北条 司, 5 de maio de 1959, Kitakyushu) é un mangaka xaponés
Estudou deseño técnico na Universidade Kyushu Sangyo, entrementres estaba estudando participou no Premio Tezuka de 1979 organizado pola revista Shōnen Jump quedando segundo coa historia スペース エンジェル (Anxo do espazo). En 1980 debutou como mangaka profesional coa banda deseñada "おれは男だ!" (Ore Wa Otoko Da!, Son un home!), publicado nun número especial de Shōnen Jump.
A súa primeira obra recoñecida foi "キャッツ♥アイ" (Kyattsu Ai, Ollo de gato) coñecida internacionalmente como Cat's Eye e que se publicou tamén na revista Shōnen Jump entre 1981 e 1985. Foi tamén a primeira obra de Hōjō en ser adaptada como serie anime, feito ocorrido en 1983.
Pero é "シティーハンタ" (Shitī Hantā) coñecida internacionalmente como City Hunter a obra que o fixo internacionalmente coñecido, serializada tamén na revista Shōnen Jump a partir de 1985 e que duraría ata 1991.
Tálamo
miniatura|dereita|Localización do tálamo. O tálamo é unha estrutura neuronal que se orixina no diencéfalo (división do prosencéfalo no embrión), sendo a estrutura máis voluminosa desta zona. Áchase no centro do cerebro, encima do hipotálamo e separado deste polo suco hipotalámico de Monroe. A súa localización é moi importante posto que se esta sufrise algún dano non poderiamos recibir certos estímulos, por este motivo está no centro do noso encéfalo.
Gran Premio dos Estados Unidos de 1968
right|miniatura|250px|[[Denny Hulme nun McLaren M7A]]
O Gran Premio dos Estados Unidos de 1968 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 6 de outubro de 1968 no circuíto de Watkins Glen. Foi a undécima carreira da tempada de Fórmula Un de.
Edith Lagos
Edith Lagos Saez, nada en Ayacucho o 27 de novembro de 1962 e finada na mesma cidade o 2 de xullo de 1982, foi unha revolucionaria peruana e membro do Partido Comunista do Perú. Liderou un pequeno destacamento de guerrilleiros para facer un buraco no cárcere de Ayacucho co fin de liberar todos os prisioneiros, incluíndo os revolucionarios capturados e as armas incautadas. Edith foi capturada máis tarde pola daquela Garda Republicana do Perú no distrito de Ocobamba cando tiña 19 anos. Nun comezo sería soterrada en Andahuaylas, mais finalmente foi trasladada a Ayacucho. O goberno declarou o seu funeral como unha reunión ilegal, porén, 30 000 persoas —dunha pequena cidade de 70 000 habitantes— acudiron ao acto en Ayacucho. A súa tumba foi posteriormente bombardeada polo Comando Rodrigo Franco.
Festival de Eurovisión 1959
O IV Festival da Canción de Eurovisión tivo lugar o 11 de marzo de 1959 en Cannes, Francia. A presentadora foi Jacqueline Joubert, sendo o país ganador os Países Baixos co tema Een beetje, interpretado por Teddy Scholten, que conseguiu 21 puntos. En segunda posición quedaron os británicos Pearl Carr e Teddy Johnson, coa canción Sing Little Birdie, que obtivo 16 puntos. O terceiro posto, con 15 puntos, foi para a canción francesa Oui oui oui oui, cantada por Jean Philippe. Estas tres cancións foron interpretadas ao final do festival, que durou 73 minutos. A letra da canción ganadora foi escrita por Willy van Hemert, quen tamén escribiu a letra a canción neerlandesa ganadora de 1957.
Este festival supuxo a primeira retirada de Luxemburgo, tras acabar cun punto o ano anterior, así como o debut de Mónaco e o regreso do Reino Unido trala súa retirada en 1958, polo que a UER cambiou as normas do concurso para admitir 11 participantes. O representante monegasco, Jacques Pills, finalizou último cun punto, pero a súa filla Jacqueline Boyer gañou o festival o ano seguinte por Francia.
Na prensa, suxeriuse que Italia e Francia outorgaron máis puntos á canción holandesa porque ningún deles quería que o outro obtivese a vitoria final. Instaurouse unha nova regra pola que non se permitía a inclusión de editores ou compositores profesionais en activo nos xurados nacionais, pero o sistema de votación foi o mesmo que en 1957 e 1958. O escenario consistiu en tres pequenas carpas xiratorias, desde as que saían os cantantes, quen cantaban con fotografías de paisaxes típicas do país de fondo.
Participantes
Os países participantes no festival elixiron cancións por diferentes métodos, habendo eleccións internas e finais nacionais. A representante de Dinamarca, Birthe Wilke, xa fora elixida para representar ao país en 1957 con Gustav Winckler, e este ano volvía en solitario. Por outra banda, Domenico Modugno representaba a Italia por segundo ano consecutivo.
Na seguinte táboa móstranse todos os participantes e o modo no que foron elixidos:
Non todos os países que organizaron unha final nacional enviaron ao festival aos cantantes ganadores da mesma. En Suecia, Siw Malmkvist gañou a primeira edición do Melodifestivalen, chamado entón Stora schlagertävlingen, pero a televisión sueca decidiu enviar a Cannes a Brita Borg coa canción coa que Siw Malmkvist gañou a final nacional.
Por outro lado, na final dos Países Baixos cada tema foi cantado por dous cantantes diferentes. A canción ganadora foi cantada por Teddy Scholten e John de Mol, sendo elixida a primeira para representar ao país.
Rabindranath Tagore
Rabindranath Tagore, nome anglicizado de Rabíndranáth Thákhur (रवीन्द्रनाथ ठाकुर), nado en Calcuta o 7 de maio de 1861 e finado en Calcuta, India, o 7 de agosto de 1941, foi un polímata indio que destacou como poeta, escritor, dramaturgo, compositor, filósofo, reformador social e pintor. Reformou a literatura e a música bengalí, así como a arte india co modernismo contextual a finais do século XIX e principios do XX. Autor da poesía "profundamente sensible, fresca e bela" de Gitanjali, converteuse en 1913 no primeiro non europeo e o primeiro letrista en gañar o Premio Nobel de Literatura. As cancións poéticas de Tagore eran vistas como espirituais e impredicibles; con todo, a súa "prosa elegante e a súa poesía máxica" seguen sendo descoñecidas fóra de Bengala. Foi membro da Royal Asiatic Society. Coñéceselle como "o bardo de Bengala", Tagore era coñecido polos  alcumes: Gurudeb, Kobiguru, Biswokobi.
Foi un brahman e zamindar (aristócrata) bengalí de Calcuta con raíces ancestrais nos distritos de Bardhaman e Jessore, Tagore escribiu poesía cando tiña oito anos. Á idade de dezaseis anos, publicou os seus primeiros poemas importantes baixo o pseudónimo de Bhānusiṃha ("León do Sol"), que foron tomados polas autoridades literarias como clásicos perdidos. En 1877 publicou os seus primeiros relatos curtos e obras dramáticas co seu verdadeiro nome. Como humanista, universalista, internacionalista e ardente crítico do nacionalismo, denunciou ao Raj Británico e defendeu a independencia de Gran Bretaña. Como expoñente do renacemento bengalí, abarcou un amplo canon que comprendía pinturas, bosquexos e garabatos, centos de textos e unhas dúas mil cancións; o seu legado tamén perdura na súa fundación da Universidade Visva-Bharati.
Tagore modernizou a arte bengalí rexeitando as ríxidas formas clásicas e resistíndose ás restricións lingüísticas. As súas novelas, relatos, cancións, dramas-danza e ensaios abordaron temas políticos e persoais. As súas obras máis coñecidas son Gitanjali (Ofrendas de cancións), Gora (A cara bonita) e Ghare-Baire (O fogar e o mundo). Os seus versos, relatos e novelas foron aclamados -ou criticados- polo seu lirismo, coloquialismo, naturalismo e contemplación antinatural. Dúas nacións elixiron as súas composicións como himnos nacionais: O "Jana Gana Mana" da India e o "Amar Sonar Bangla" de Bangladesh. O himno nacional de Sri Lanka inspirouse na súa obra.
Historia familiar
O nome Tagore é a transliteración anglicizada de Thakur. O apelido orixinal dos Tagores era Kushari. Eran Pirali Brahmin ('Pirali' implicaba historicamente unha connotación estigmatizada e pexorativa). que originalmente pertenecía a unha aldea llamada Kush no distrito llamado Burdwan en Bengala Occidental. O biógrafo de Rabindranath Tagore, Prabhat Kumar Mukhopadhyaya escribio no primeiro volume do seu libro Rabindrajibani O Rabindra Sahitya Prabeshak que
Primeiros anos
Tagore foi o máis novo de catorce fillos, educado principalmente pola servidume, a súa nai morrera sendo Rabindranath moi cativo e o seu pai estaba decote de viaxe. De feito, os Thákhur eran o centro dun extenso grupo social que estaba comprometido co Rexurdimento bengalí, e no fogar respirábase un ambiente literario, musical e teatral, mesmo o seu pai convidou a varios músicos dhrupad a residir na súa casa para os seus fillos aprenderen a música clásica india. O seu irmán máis vello, Dwijendranath, era un respectado poeta e filósofo. Outro irmán, Satyendranath, foi o primeiro membro dunha etnia india admitido no Servizo civil indio, e Jyotirindranath era un músico de talento. A esposa deste último, Kadambari, que tiña case a mesma idade que Tagore, foi unha querida amiga e tivo unha forte influencia nel. O seu suicidio en 1884 deixouno fóra de lugar durante varios anos e marcou fondamente o timbre emocional da vida literaria de Tagore.
En 1878, Tagore viaxou a Brighton en Inglaterra para estudar nunha escola pública. Máis tarde estudou no University College de Londres. Porén non rematou os seus estudos e deixou Inglaterra despois dun ano. No Reino Unido anglicizou o propio apelido (Thakur) e volveu coa convicción de que os ingleses saben ben protexer unha India necesitada de protección, dedicouse á administración das súas terras e a toda forma de arte. Esta exposición á cultura inglesa e á súa lingua mesturouse coa tradición da música bengalí nos seus primeiros intentos de crear novas formas musicais. A pesar diso, nunca abrazou completamente as ríxidas normas inglesas nin a estrita interpretación da relixión hindú por parte da súa familia na vida ou na súa arte, escollendo tomar o mellor de ambas as esferas de experiencia.
Shelaidaha: 1878–1901
Como Debendranath quería que o seu fillo se convertese en avogado, aloxouno, en 1877, durante varios meses nunha casa que a familia Tagore posuía preto de Brighton e Hove, en Medina Vilas; o seu sobriño e a súa sobriña -Suren e Indira Devi, fillos do irmán de Tagore Satyendranath- foron enviados xunto coa súa nai, cuñada de Tagore, a vivir con el. Tagore matriculouse nunha escola pública de Brighton, East Sussex (Inglaterra) en 1878. Estudou brevemente Dereito no University College de Londres, pero de novo abandonou os estudos, optando no seu lugar polo estudo independente das obras de Shakespeare Coriolano, e Antonio e Cleopatra e a Religio Medici de Thomas Browne. As animadas melodías populares inglesas, irlandesas e escocesas impresionaron a Tagore, cuxa admiración por Nidhubabu-autor de kirtans, tappas e a himnos brahmo o tiñan fascinado. En 1880 regresou a Bengala sen título, resolvido a conciliar as novidades europeas coas tradicións brahmas, tomando o mellor de cada unha. Despois de regresar a Bengala, Tagore publicou regularmente poemas, historias e novelas. Estes tiveron un profundo impacto dentro da propia Bengala, pero recibiron pouca atención nacional. En 1883 casou cunha nena de 10 anos (esta era unha práctica común na época) Mrinalini Devi (1873–1902), nacida en Bhabatarini. Tiveron cinco fillos, dous dos cales morreron na infancia. miniatura|upright|O "Padma", barco (bajra ou [[budgerow) da familia Tagore]].En 1890 Tagore comezou a administrar o seus vastos predios ancestrais en Shelaidaha (hoxe unha rexión de Bangladesh); alí uníronselle a súa muller e os seus fillos en 1898. Tagore publicou os seus poemas Manasi (1890), unha das súas obras máis coñecidas. Como Zamindar Babu, Tagore sucaba o río Padma ao mando do Padma, a luxosa barcaza familiar (tamén coñecida como "budgerow"). Recadaba rendas, na súa maioría simbólicas, e bendicía aos aldeáns, que á súa vez lle honraban con banquetes, ás veces de arroz seco e leite agre. Coñeceu a Gagan Harkara, a través do cal se familiarizou cos bauls e co faquir Lalon Shah, cuxas cancións folclóricas influíron enormemente en Tagore. Tagore traballou para popularizar as cancións de Lalon. O período Sadhana (1891-1895) de Tagore, chamado así por unha das súas revistas, foi o máis produtivo; Nestes anos escribiu máis da metade dos relatos do libro "Galpaguchchha" de tres volumes e 84 historias.. Os seus irónicos e graves relatos examinaban a voluptuosa pobreza dunha Bengala rural idealizada.
Santiniketan: 1901–1932
Hoxe a institución é coñecida como Universidade Visva Bharati (en bengalí: বিশ্বভারতী: India para o mundo), so control do goberno indio.
Continuou escribindo con obras como Naivedya (1901) e Kheya (1906), mais desafortunadamente a súa esposa morreu, ao igual que unha das súas fillas e un fillo, deixándoo esnaquizado. Nesa época xa tiña un amplo número de seguidores entre os lectores bengalís e tamén se levaron a cabo algunhas traducións das súas obras, habitualmente de calidade mediocre.
Exerceu unha enorme fascinación no mundo occidental, que o recoñeceu co Premio Nobel de Literatura no ano 1913. En setembro dese ano Vicente Risco deu unha conferencia sobre el no Ateneo de Madrid.
Contactos con intelectuais
miniatura|upright|Tagore con Einstein en 1930 en Berlín. Durante a súa vida, Tagore mantivo múltiples contactos con outros intelectuais do seu tempo, incluíndo a Henri Bergson, Robert Frost, Mahatma Gandhi, Thomas Mann, George Bernard Shaw, H. G. Wells e Romain Rolland. Particularmente célebre foi o seu encontro con Albert Einstein no fogar deste en Kaputh (Berlín) o 14 de xullo de 1930. A segunda parte da conserva tivo lugar cando Einstein visitou a Tagore na casa dun amigo común, o doutor Mendel. Discutiron sobre unha ampla variedade de temas, como epistemoloxía, ontoloxía, teoría musical e creatividade.
Na súa viaxe ao Perú contraeu unha enfermidade que o obrigou a repousar na Arxentina durante dous meses en 1924. Alí coñeceu a escritora arxentina Victoria Ocampo, coa que estableceu unha grande amizade. Ela pagou a súa estadía en Bos Aires, na Quinta Miralrío, onde escribiu un poema de amor a Victoria que titulou "Puravi". Aínda compuxo outro poema para ela antes de morrer, amosando a admiración de ser unha muller transgresora para a época. Volvéronse ver en 1930 cando Ocampo organizou unha exhibición en París, cos estraños debuxos que Tagore compoñía nos seus manuscritos.
Comezou a pintar aos sesenta anos, chegando a realizar varias exposicións con éxito en gran parte de Europa. Morreu en Jorasanko o 7 de agosto de 1941, día que aínda é lembrado en actos públicos dentro do mundo de fala bengalí.
Pensamento
Mentres Gandhi, coa desobediencia civil, organizou o nacionalismo indio sen expulsar do país os ingleses, Tagore propuxo conciliar e integrar Oriente e Occidente. Esta obra era abondo difícil, mais estaba preparado polo exemplo do seu avó que en 1928, ao fundar a Unión de crentes en Deus, integrou o monoteísmo cristián e o politeísmo hindú.
Tagore afirmou en toda a súa obra: o propio amor pola natureza e por Deus, as súas aspiracións de fraternidade humana, a propia paixón (mesmo erótica) e a atracción da infancia. Todos estes temas aparecen tanto na súa lírica destinada a canto, que el mesmo musicou e traduciu ao inglés (Oferta de canto, 1913), como nos seus traballos teatrais enriquecidos con intermedios líricos (A vinganza da natureza, 1884), novelas (O naufraxio, 1906), memorias, ensaios e conferencias.
Obra
Ademais de poesía e narrativa, Tagore escribiu obras de teatro, máis de dúas mil cancións e obras pictóricas.
Novelas
É a parte da obra menos coñecida de Tagore, e inclúe Chaturanga, Gora (1910), Shesher Kobita, Ghare Baire, Char Odhay e Noukadubi.
Poesía
Gitanjali (গীতাঞ্জলি) é a obra máis coñecida de Tagore, mais a súa poesía inclúe tamén Manasi, Sonar Tori, Balaka e outros.
Die Abenteuer des Prinzen Achmed
Die Abenteuer des Prinzen Achmed é unha película animada de longa duración de 1926 realizada pola animadora alemá Lotte Reiniger. É a longametraxe animada máis antiga que se conserva. Realizouse coa técnica de animación de siluetas que Reiniger inventara, consistente en manipular recortes de cartón e láminas finas de chumbo baixo unha cámara. A técnica que empregou para a cámara é similar ás sombras do Wayang. A película orixinal estaba coloreada. A historia está baseada en elementos tomados de As mil e unha noites, especialmente A historia do príncipe Ahmed e a fada Paribanou, que aparece en The Blue Fairy Book de Andrew Lang. Coa axuda de Aladino, a Bruxa da Montaña de Fogo e un cabalo máxico, o protagonista loita contra un meigo africano para conseguir a man de Peri Banu.
Distribución normal
A distribución normal ou distribución gaussiana é a distribución de probabilidade que con máis frecuencia aparece na estatística e na teoría de probabilidades. Isto débese a dúas razóns fundamentalmente:
Bordetella
Bordetella é un xénero de bacterias de pequeno tamaño (non chegan a 1 µm) gramnegativas pertencentes ao filo Proteobacteria. Son cocobacilos de difícil cultivo e, coa excepción de B. petrii, son aerobios obrigados. Tres especies son patóxenos humanos, B. pertussis, B. parapertussis e B. bronchiseptica; unha das cales (B. bronchiseptica) é tamén móbil.
Distribución normal
É unha familia de distribucións coa mesma forma xeral que se diferenza nos seus parámetros de localización e escala: a media ("valor esperado") e a desviación estándar ("variabilidade"), respectivamente.
A función de densidade está dada por:
Bordetella
B. pertussis e ocasionalmente B. parapertussis causan tose ferina, que causa unha tose convulsiva e é contaxiosa en humanos e algunhas cepas de B. parapertussis poden colonizar as ovellas. A B. bronchiseptica raramente infecta a humanos sans, aínda que hai informes de enfermidades en persoas inmunodeficientes. B. bronchiseptica causa doenzas noutros animais, como traqueobronquite e rinite atrófica en cans e porcos, respectivamente. Outros membros do xénero causan enfermidades similares noutros mamíferos e en aves (B. hinzii, B. avium).
Distribución normal
onde \mu é a media e \sigma é a desviación estándar (\sigma^2 é a varianza).
Bordetella
Características
As Bordetella son bacterias aerobia obrigadas e sobreviven pouco tempo no medio exterior, que se instalan preferentemente nas vías respiratorias, aínda que son flora saprófita de certos animais. Son bacterias cocobacilares, é dicir, son microorganismos con forma intermedia ente a do bacilo e a do coco. Non son esporulantes, teñen flaxelos peritricos, aínda que algúns son inmóbiles. Varían en tamaño entre 0,5 µm e 1 µm de longo e 0,2 a 0,4 µm de largo. O seu metabolismo usa a respiración aerobia para catabolizar carbohidratos e producir enerxía a partir de aminoácidos.
Distribución normal
A distribución normal estándar é a distribución normal con media cero e desviación estándar un (as liñas verdes nos gráficos da dereita). A miúdo chámaselle curva de campá xa que a gráfica da súa densidade de probabilidade semella unha campá.
Bordetella
Características
En cultivo, son microorganismos bastante esixentes, polo que o illamento de Bordetella require medios de cultivo enriquecidos con ácidos graxos saturados e sangue, preparación chamada ágar de Bordet-Gengou. A temperatura de cultivo óptima está comprendida entre 35 e 37 °C. Os cultivos necesitan a presenza de nicotinamida e de derivados sulfurados, como a cisteína e factores X e V. A porcentaxe C:G varía entre 60 e 70%.
Actualmente, o medio Bordet-Gengou empezou a substituírse polo medio con carbón de Regan-Lowe, incubado en aerobiose a 35 °C e en cámara húmida. Porén, menos da metade dos pacientes infectados obtén resultados positivos nos cultivos, polo que se recomenda realizar probas de amplificación de ácidos nucléicos como a PCR, que é a proba diagnóstica máis sensible para a tose ferina.
Distribución normal
Resumo
A distribución normal é un modelo conveniente en fenómenos da natureza e en ciencias do comportamento. Unha gran variedade de tests psicolóxicos e fenómenos físicos como a conta de fotóns seguen unha distribución normal. Mentres non se coñecen as causas destes fenómenos, o uso da distribución normal pode xustificarse teoricamente en situacións nas que se engaden moitos pequenos efectos a unha variable que pode ser observada. A distribución normal tamén aparece en moitas áreas da estatística: por exemplo, a distribución mostral da media é aproximadamente normal, aínda que a distribución da poboación da mostra non sexa normal. A distribución normal maximiza a entropía da información entre tódalas distribucións con media e varianza coñecida, o cal a fai a escolla natural de distribución de datos resumidos en termos de media e varianza. A distribución normal é a familia máis usada de distribución en estatística, e moitos tests estatísticos están baseados na suposición de normalidade. Na teoría da probabilidade, as distribucións normais aparecen como as distribucións límite de varias familias de distribucións continuas e discretas.
Bordetella
Patoxénese
As especies de Bordetella máis estudadas son B. bronchiseptica, B. pertussis e B. parapertussis, especialmente pola súa patoloxía respiratoria. A transmisión ocorre por contacto directo ou por pinguiñas de aerosol. A bacteria adhire inicialmente ao epitelio ciliado da nasofarinxe e esta interacción coas células epiteliais está mediada por unha serie de proteínas adhesinas como a hemaglutinina filamentosa, pertactina, fimbrias e a toxina pertusis (esta última exclusiva da B. pertussis).
A fase catarral inicial da infección produce síntomas similares aos dun arrefriado común e, durante este período, pódense recoller grandes cantidades da bacteria da farinxe. De alí en adiante, as bacterias proliferan e espállanse polas vías respiratorias, onde a secreción de toxinas causa estase ciliar e facilita a entrada do microorganismo nas células ciliadas da traquea e bronquios. Unha das primeiras toxinas expresadas é a citotoxina traqueal, un disacárido-tetrapéptido derivado do peptidoglicano. A diferenza das outras toxinas da Bordetella, a citotoxina traqueal exprésase constitutivamente, é dicir, é un produto normal do metabolismo da parede celular da bacteria. Outras bacterias reciclan esta molécula, que volve ao citoplasma, pero no caso das Bordetella e de Neisseria gonorrhoeae, a toxina libérase ao exterior. A citotoxina traqueal por si mesma pode producir parálise do músculo elevador ciliar, inhibición da síntese de ADN nas células epiteliais e, finalmente mata a célula. Unha das toxinas reguladas de maior importancia é a toxina da adenilato ciclase, a cal axuda a eludir a inmunidade innata do hóspede. A toxina é introducida nas células fagocíticas do sistema inmune en canto entran en contacto. As funcións inmunes quedan inhibidas, en parte como resultado da acumulación de adenosín monofosfato cíclico. Actividades da toxina da adenilato ciclase descubertas recentemente, como a formación de poros na membrana plasmática e a estimulación dun fluxo de calcio, poden contribír á intoxicación dos fagocitos.
Virulencia
A virulencia das Bordetella depende da expresión das súas toxinas e adhesinas. A expresión de moitas das adhesinas e toxinas das Bordetella está controlada por un sistema regulatorio compartimentalizado chamado BvgAS. Moito do que se sabe sobre este sistema regulatorio está baseado na B. bronchiseptica, aínda que o BvgAS está presente en B. pertussis, B. parapertussis e B. bronchiseptica e é responsable da variación de fase, é dicir, a modulación reversible de caracteres fenotípicos como resultado de variacións na expresión dun ou varios xenes.
Distribución normal
Historia
Laplace usou a distribución normal na análise de erros nos experimentos. O método dos mínimos cadrados foi introducido por Legendre en 1805. Gauss, que reclamaba ter usado o método dende o 1794, xustificouno rigorosamente no 1809 asumindo unha distribución normal dos erros.
O nome "curva de campá" remóntase a Jouffret que usou o vocábulo no 1872 para unha distribución normal bivariable con compoñentes independentes. O nome "distribución normal" foi acuñado independentemente por Charles S. Peirce, Francis Galton e Wilhelm Lexis arredor do ano 1875. Esta terminoloxía é desafortunada, xa que reflicte e incrementa a falacia de que todas as distribucións de probabilidade son "normais".
A cuestión de que a distribución se chame normal ou Gaussiana ten relación coa lei de Stigler: "Ningún descubrimento científico recibe o nome despois do seu descubridor orixinal".
Bordetella
Virulencia
Non se sabe que sinais fisiolóxicos hai para a BvgS, pero in vitro BvgAS pode ser inactivada por concentracións milimolares de sulfato de magnesio ou ácido nicotínico, ou pola redución da temperatura de incubación a ≤ 26 °C.
Distribución normal
Especificacións da distribución normal
Existen varias formas de especificar unha variable aleatoria. A máis visual é a función de densidade de probabilidade (gráfica superior), que representa a probabilidade de cada valor da variable aleatoria. A función de densidade acumulativa (función de distribución, integral da función de densidade de probabilidade), é unha forma máis clara conceptualmente de especificar a mesma información, pero para un ollo non adestrado a gráfica é moito menos informativa. Formas equivalentes de especificar a distribución normal son: os momentos, a función característica, a función xeradora de momentos. Algúns son útiles para o traballo teórico, pero non son intuitivos.
Bordetella
Virulencia
A identificación dun punto de mutación específico no xene BvgS que mantén a B. bronchiseptica nunha fase de Bvg intermedia revelou un tipo de xenes regulados por BvgAS que se transcriben exclusivamente en concentracións intermedias de BvgA-Pi. Este fenotipo intermedio (Bvgi) pode reproducirse no tipo salvaxe de B. bronchiseptica cultivando a bacteria nun medio que conteña concentracións intermedias do modulador da BvgAS, o ácido nicotínico. Nestas condicións, exprésanse algúns, pero non todos os factores de virulencia asociados coa fase Bvg+, o que suxire que estes dous compoñentes do sistema regulatorio poden dar lugar a un continuo de estados fenotípicos en resposta ao ambiente.
Distribución normal
Función densidade de probabilidade
325px|miniatura|Función densidade de probabilidade para catro conxuntos diferentes de parámetros (a liña verde é a normal estándar) A función de densidade de probabilidade da distribución normal con media \mu e varianza \sigma^2 (equivalentemente, desviación estándar \sigma) é un exemplo dunha función Gaussiana,
Se \mu = 0 e \sigma = 1, a distribución chámase distribución normal estándar e a función de densidade de probabilidade redúcese a
A imaxe da dereita mostra a gráfica dunha función de densidade de probabilidade dunha distribución normal con varios conxuntos de parámetros.
Algunhas calidades importantes da distribución normal son:
Función de distribución
325px|miniatura|Función de distribución da función de densidade do gráfico superior A función de distribución (en inglés, cdf) defínese como a probabilidade de que a variable X teña un valor menor ou igual a x, e é expresado en termos de función de densidade como
A función de distribución da normal estándar, representada normalmente como \Phi, é a función de distribución xeral con \mu=0 e \sigma=1,
Esta función pode expresarse en termos dunha función especial chamada función erro, como
A función de distribución inversa, pode expresarse en termos da función inversa de erro:
Os valores de Φ(x) poden aproximarse bastante mediante varios métodos, como integración numérica, series de Taylor ou series asintóticas.
Función xeradora de momentos
A función xeradora de momentos defínese como o valor esperado de \exp(tX). Para unha distribución normal, pódese ver que a función xeradora de momentos é
como pode verse completando o cadrado no expoñente.
Función característica
A función característica defínese como o valor esperado de, onde i é a unidade imaxinaria e. Para a distribución normal, a función característica é A función característica obtense substituíndo t por i t na función xeradora de momentos.
Propiedades
Algunhas das propiedades da distribución normal son:
Estandarización de variables aleatorias normais
Como consecuencia das propiedades anteriores, é posible relacionar tódalas variables aleatorias normales coa normal estándar.
Se X ~, entón
é unha variable aleatoria normal estándar: Z ~ N(0,1). Unha consecuencia importante é que a función de distribución dunha distribución normal é entón
Igualmente, se Z ~ N(0,1), entón
é unha variable aleatoria normal con media \mu e varianza \sigma^2.
A distribución estándar normal está tabulada, e as outras distribucións normais son simples transformacións da estándar. Polo tanto, pódense utilizar valores tabulados da función de distribución da normal estándar para atopar os valores da función de distribución dunha normal xeral.
Momentos
Algúns dos primeiros momentos da distribución normal son:
Tódolos cumulantes da distribución normal despois do segundo son cero.
-700
Outros
Historia ano a ano
Polanos occidentais
miniatura|120px|Polanie Os polanos (en polaco, polanie) foron unha tribo eslava que habitou as beiras do río Warta a finais do século VIII.
Historia
Os achados arqueolóxicos máis recentes mostran catro fortalezas principais no antigo estado polano:
A unión tribal liderada pola dinastía Piast en breve se transformaría no que hoxe é a Polonia.
Bambang
miniatura|300px|Localización de Bambang na provincia de Nueva Vizcaya Bambang é un concello da provincia de Nueva Vizcaya en Filipinas, a súa poboación é de 45 440 habitantes (2007)
Cayetano Tomás Navarrete
Cayetano Tomás Navarrete Pasapar, nado en Viveiro o 21 de decembro de 1960, é un exfutbolista galego. Xogaba de defensa.
Bambang
Barangay
A poboación de Bambang distribúese en 25 barangay.
Cayetano Tomás Navarrete
Traxectoria
Na tempada 1986–87 fichou polo Deportivo da Coruña, en Segunda División. No conxunto coruñés permaneceu durante 4 tempadas, nas que foi un habitual da zaga sobre todo nas tres primeiras. Pese a que a chegada ao club de xogadores como Martín Lasarte ou Borče Sredojević fíxolle restar minutos, compartiu posto na defensa con futbolistas como Portela, Tomás Blesa ou Sabín Bilbao.
Na tempada 1991–92 foi contratado pola SD Compostela de Fernando Castro Santos, tamén en Segunda División, onde estivo 2 tempadas e participou tan só en 12 encontros.
-527
Outros
Historia ano a ano