cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sergio Vallejo
Época Citroën (1996-1999)
En 1997 competiu co ZX a maior parte da tempada e quedou segundo no Rally de Noia, por detrás de Javier Piñeiro, mentres que logrou os seus primeiros podios nacionais, quedando terceiro no Rally Serra Morena e no Rally de Cantabria e segundo no San Froilán, neste caso cun Citroën Saxo VTS. Rematou sexto no nacional e segundo de novo no Trofeo Citroën por detrás outra vez de Azcona. En 1998 comezou a tempada co ZX, cambiando logo a Citroën Saxo Kit Car, co que subiu ao podio en terceira posición no Rally Príncipe de Asturias e no San Froilán. Acabou a tempada como quinto clasificado do nacional.
Época Fiat (2000-2005)
esquerda|miniatura|[[Fiat Punto|Fiat Punto S1600 dos irmáns Vallejo no Rally de Cantabria de 2004.]] No ano 2000 comezou a correr cun Fiat Punto, modelo co que correría durante os seguintes anos. Con este coche logrou dous podios ese ano e acabou quinto do nacional. En 2001 participou cun Fiat Punto 1600 na primeira edición do Campionato do Mundo de Rally Júnior, chamado entón Campionato S1600, pero varios abandonos fixeron que só puidese puntuar no Rally de San Remo e no Rally de Córsega. Ao mesmo tempo disputou o nacional cun Fiat Punto Kit Car, rematando en sétima posición.
No ano 2002 centrouse no nacional, onde mantivo unha gran regularidade, obtivo dous podios e rematou o campionato como terceiro clasificado da xeral e vencedor da Copa de España de Súper 1600. Ao ano seguinte mellorou os seus resultados, conseguiu tres podios nacionais e rematou como subcampión de España, só por detrás do Saxo de Miguel Ángel Fuster. Correu tamén o Rally San Froilán, do campionato galego, subindo ao podio en terceira posición, superado por Germán Castrillón (1º) e Bamarti (2º).
En 2004 conseguiu cinco podios no Campionato de España (catro terceiros e un segundo) e rematou cuarto na xeral, mentres que en 2005 só puido sumar un podio e ser quinto na xeral. Ademais nesas dúas tempadas disputou tamén o Campionato de España de Rallys de Terra, rematando sétimo en 2005, despois de lograr a vitoria no Rally da Gudiña-Ourense, a súa primeira vitoria a nivel nacional. No Rally San Froilán volveu rematar terceiro, con Pedro Burgo primeiro e Bamarti de novo segundo.
Renault Clio (2006)
miniatura|[[Renault Clio|Renault Clio S1600 dos irmáns Vallejo no Rally Rías Baixas de 2006.]] No 2006 correu cun Renault Clio S1600, obtendo cinco podios no nacional e rematando terceiro por detrás de Dani Solà e Miguel Ángel Fuster. No Rally San Froilán competiu por primeira vez cun Porsche, marca coa que correría durante os seguintes anos logrando os seus maiores éxitos da man do Nupel Rallye Team. Concretamente fíxoo cun Porsche 996 GT3 preparado por Oreca, quedando segundo por detrás de Burgo.
Porsche 997 e Nupel Team (2007-2009)
No 2007 correu cun Porsche 997 GT3 preparado polo francés Bernard Vara, aproveitando a entrada dos vehículos GT no campionato de España. Tras abandonar na primeira proba do certame nacional, logrou a súa primeira vitoria no segundo, o Rally Illas Canarias, onde superou a Fuster e Chus Puras, aínda que a vitoria absoluta no rally foi para Luis Monzón, que competía só no rexional canario. Catro meses máis tarde logrou a vitoria no Rally de Ferrol, por diante dos Mitsubishi Lancer Evo IX de Víctor Senra e Josep Basols. Quedou segundo no Rally de Ourense e terceiro no Príncipe de Asturias, chegando á última proba, o Rally Costa Brava, con posibilidades de proclamarse campión. Con todo, quedou quinto na cita catalá e rematou terceiro o campionato por detrás de Fuster e Alberto Hevia e primeiro dos GT. En 2008 gañou o Rally Illas Canarias, o Villa de Llanes e o Costa Brava e chegou ao Rally Shalymar na segunda posición, a escasos puntos do líder, Enrique García Ojeda. A vitoria en Madrid foi para Vallejo, pero o segundo posto de Ojeda provocou un empate entre ambos tanto en puntos (106,5) como en vitorias (4), polo que o título decidiuse polo maior número de segundos postos, sendo este para Ojeda, con tres, polos dous de Vallejo. Vallejo gañou de novo o campionato GT. Correu de novo o Rally San Froilán, esta vez cun Lancer Evo VIII rematando de novo segundo por detrás de Burgo.
Campión de España (2009)
Tras as primeiras catro probas Vallejo ocupaba o cuarto lugar da clasificación a case 50 de puntos de Fuster. A continuación logrou a súa primeira e única vitoria no Rally de Ourense, quedou segundo en Ferrol por detrás de Hevia e venceu no Príncipe de Asturias (entre os pilotos do nacional, xa que a vitoria absoluta foi para o checo Jan Kopecký). Despois de abandonar en Llanes obtivo unha vitoria en Serra Morena e un cuarto posto na Costa Brava, resultados que lle bastaron para proclamarse campión de España a falta dunha proba. Foi o primeiro galego en gañar o nacional de asfalto. Pechou a tempada coa vitoria no Rally Shalymar, por diante de Xevi Pons, segundo clasificado tamén no campionato. Ademais volveu correr ese ano o San Froilán, esta vez cun Evo X, pero o vencedor foi outra vez Pedro Burgo, con Xevi Pons segundo e Vallejo terceiro.
Ford Fiesta e Lotus (2010-2011)
miniatura|Sergio e [[Diego Vallejo no Rally Illas Canarias de 2010, cun Ford Fiesta S2000.]] No 2010 cambiou de coche e pasou a montar un Ford Fiesta S2000, co que quedou terceiro en Vila Joiosa e Cantabria e sexto nas Canarias. Tras as tres primeiras probas abandonou o Nupel Team por desacordos con Luis Moya, director deportivo do equipo dende o ano anterior. Deste xeito Vallejo non disputou o seguinte rally, o Rías Baixas, pero reapareceu cun Peugeot 207 no Rally de Ourense, onde rematou en segunda posición por detrás do seu ex compañeiro de equipo Xevi Pons. Con todo, xa non disputou máis probas do nacional ese ano. En outubro gañou finalmente o Rally San Froilán, despois de numerosos intentos dende a súa primeira participación máis de 20 anos antes. Fíxoo con Moncho López como copiloto e sobre un Škoda Octavia WRC Evo2 que lle prestou Roberto Blach, superando por 40 segundos a Iván Ares e por un minuto a Bamarti. Correu tamén o Rally de Galicia Histórico a bordo dun Ford Escort RS 2000 MK1 pero tivo que abandonar por problemas eléctricos.
Fraiz
O topónimo galego Fraiz pode referirse a:
Sergio Vallejo
Ford Fiesta e Lotus (2010-2011)
Iniciou a tempada 2011 conducindo un Lotus Exige S con malos resultados, tendo que abandonar en tres das cinco primeiras carreiras.
Fraiz
Amais, como apelido pode referirse a:
Sergio Vallejo
Regreso ao Porsche (2011-2015)
Na sexta proba, o Rally de Ferrol, estreou un novo Porsche 997 GT3, co que logrou a vitoria por diante de Jonathan Pérez e Alberto Hevia. Logrou dúas vitorias máis esa tempada e rematou como cuarto clasificado do campionato. Quedou ademais segundo no San Froilán, e gañou en decembro en Braga a primeira edición do CAM Rali Festival por diante de Álvaro Muñiz e con Álvaro Louro como copiloto. En febreiro de 2012, de novo con Louro á súa dereita, gañou a segunda edición do CAM Rali Festival. Disputou todas as probas do nacional co Porsche, logrando dúas vitorias (Villa de Llanes e Madrid) e un total de cinco podios, proclamándose subcampión de España por detrás de Miguel Ángel Fuster. Ademais gañou o seu cuarto título da Copa GT. En xullo gañou tamén a primeira edición do Rallysprint Valle de Omaña, na provincia de León, e en decembro a terceira edición do CAM Rali Festival, completando un podio galego Roberto Blach Jr e Manolo Senra.
Bicampión de España (2014)
miniatura|Vallejo pilotando o seu [[Porsche 997 nun treito do Rally Rías Baixas de 2014, no que logrou a vitoria.|esquerda]] En 2014 fíxose cun novo Porsche 997 (versión de 2010), mentres que a súa antiga unidade (versión de 2008) pasou ás mans de Luis Vilariño. Vallejo iniciou ante a RFEDA os trámites para a homologación do novo vehículo, pero esta foi rexeitaba só uns días antes do inicio do campionato, no Rally Illas Canarias. Vallejo correu igualmente o rally e rematou cuarto tras unha penalización por chegar tarde a un control, pero non sumou ningún punto. Finalmente o coche foi homologado e logrou a súa primeira vitoria na seguinte proba do nacional, o Rally Serra Morena. Gañou a continuación o Rally Rías Baixas por terceira vez e quedou segundo en Ourense, superado por Miguel Ángel Fuster, o seu principal rival durante a tempada. En xullo, tras gañar de novo o Rallysprint Valle de Omaña, logrou dúas vitorias consecutivas no nacional, no Bierzo e en Ferrol, afianzándose no liderado do campionato.
No Príncipe de Asturias foi segundo por detrás de Fuster, que gañou tamén en Llanes, onde Vallejo sufriu unha saída de pista que lle impediu sumar puntos. Na penúltima proba, o Rally de Cantabria, o vencedor foi Fuster, con Vallejo segundo, polo que o piloto de Meira chegou ao Rally Comunidade de Madrid con só medio punto de vantaxe sobre o alacantino. Na proba madrileña Fuster tivo un accidente nun dos enlaces, polo que Vallejo se proclamou automaticamente campión de España por segunda vez, xa antes do comezo da segunda etapa. Co título no peto foi a pola vitoria no rally, comandado ata entón por Álvaro Muñiz, que corría co Porsche 997 de Pedro Burgo. Superouno no último treito e alzouse coa súa terceira vitoria no rally madrileño. Pechou a tempada cunha nova vitoria no CAM Rali Festival de Braga. miniatura|O [[Porsche dos irmáns Vallejo no Rally Rías Baixas de 2015.]]
Citroën DS3 (2016-2017)
esquerda|miniatura|Os irmáns Vallejo no [[Rally de Ourense de 2016, pilotando un Citroën DS3 R5.]] Para a tempada 2016, na que a RFEDA obrigou á colocación dunha brida para limitar a potencia dos Porsche 997, adquiriu un Citroën DS3 R5, co que afrontou o nacional a partir da terceira cita, obtendo tres cuartos postos e subindo ao podio en terceira posición en Cantabria. A continuación sufriu tres abandonos en Omaña e nos dous rallys asturianos do nacional. Gañou en outubro o seu terceiro Rally San Froilán e obtivo dous segundos postos nas dúas últimas probas do nacional, rematando como cuarto clasificado final e primeiro dos R5.
En 2017 quedou quinto no Rally Serra Morena, o primeiro rally do nacional, e a continuación sufriu un novo accidente no Illas Canarias. Logrou reparar a tempo o coche para o seguinte rally, o Villa de Adeje, pero un problema mecánico provocou o seu abandono e que volvese das illas con cero puntos. Tampouco tivo sorte na seguinte cita, o 50º Rally de Ourense, onde tivo que abandonar de novo por unha avaría na segunda pasada por Esgos. Sen opcións xa no campionato disputou só a última cita en Madrid, cun Porsche 997, tendo tamén que abandonar por avaría. Fóra do nacional disputou o Rally San Froilán co DS3, rematando quinto, e o Rally de Terra Cidade de Astorga cun Peugeot 208 Proto, chegando cuarto.
Nacional de Terra (2018-2019)
miniatura|[[Porsche 997 de Sergio e Diego Vallejo no Rally Terra da Auga de 2019.]] En 2018 e 2019 disputou co Porsche 997 o Campionato de España de Rallys de Terra, sendo o seu mellor resultado un noveno posto no Rally de Terra Circuíto de Navarra de 2019. Con todo, rematou 2018 como primeiro clasificado entre os vehículos de tracción traseira, e 2019 como segundo na mesma categoría. Tras o remate da tempada 2019 puxo o Porsche á venda e anunciou que deixaría de competir profesionalmente.
2020-actualidade
En 2020 correu o 53º Rally de Ourense, tendo que retirarse por unha avaría no radiador. No ano 2023 participou no Rally Dakar.
Fisioloxía
miniatura|dereita|Óleo que amosa a [[Claude Bernard, o pais da fisioloxía moderna, cos seus pupilos.]] A fisioloxía (do grego φύσις (physis) que quere dicir "natureza" ou "orixe", e -λογία (-logia) que significa "estudo de") é o estudo científico das funcións e mecanismos físicos e químicos que se desenvolven dentro dun sistema vivente. Como rama da bioloxía, céntrase no estudo dos organismos, sistemas biolóxicos, órganos, tecidos, células e biomoléculas e en como realizan as funcións químicas e físicas que existen nun sistema vivo.
Para entender as funcións fisiolóxicas é fundamatal a investigación dos fenómenos biofísicos e bioquímicos fundamentais, os mecanismos coordinados de control homeostáticos e a comunicación continua entre as células.
O estado fisiolóxico é a condición normal das funcións do corpo, mentres que o estado patolóxico céntrase nas anormalidades que ocorren por mor das doenzas animais, incluíndo os humanos. Segundo o tipo de organismos investigados, o campo pode dividirse en fisioloxía animal (incluíndo ós humanos), fisioloxía vexetal, fisioloxía celular e fisioloxía microbiana.
O Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina é concedido pola Real Academia das Ciencias de Suecia a aqueles que acadasen logros significativos nesta disciplina.
Sverker I de Suecia
Sverker I Kolson ou Sverker o Vello (morto c. 1156) foi o rei de Suecia entre 1133 e 1156. Posiblemente fora fillo de Kol e neto de Blot-Sweyn, Sverker depuxo ao príncipe dinamarqués Magnus Nilsson, converténdose en rei de Suecia, a pesar de gobernar durante vinte e seis anos, non se coñece moito del, fundou os mosteiros de Alvastra, Nydala e Varnhem, e segundo unha crónica rusa fixo unha expedición infrutuosa a Finlandia. Foi asasinado por un dos seus axudantes no día de Nadal de 1156, acusouse ao pretendente Magnus Henriksson de organizar o crime.
Biarritz Olympique
O Biarritz Olympique Pays Basque, Biarritz Olympique ou "BO" é un equipo de rugby vascofrancés da cidade de Biarritz (no departamento de Pireneos Atlánticos) que xoga na 2ª División da liga francesa (Pro D2).
Xoga no estadio Parc des Sports Aguiléra (simplificado como Aguilera) aínda que xoga os seus partidos europeos no Estadio Municipal de Anoeta de Donostia (País Vasco).
Historia
En 1898 fundouse o club baixo o nombe Amicale des anciens de Jules-Ferry trocándoo por Biarritz Stade e posteriormente, en 1913 por Biarritz Olympique. En 1998 cando o club se consolida na elite do rugby francés elixiu engadir ao seu nome Pays Basque (País Vasco) dando lugar ao nome actual Biarritz Olympique Pays Basque (BOPB) coa intención de reafirmar a súa identidade e promocionar a rexión establecendo unha sólida e estable relación entre un determinado estilo de xogo e polos valores fundamentais que fan a identidade do País Vasco. Esta decisión levou a modificar tamén lixeiramente o escudo do club, ao que se lle engadiron as palabras Pays Basque en verde por debaixo do escudo.
Presidentes
Logo da creación do Biarritz Olympique, Jean-Baptiste Hum-Sentouré foi nomeado presidente fundador do club. Con todo, o primeiro presidente de BO foi Alfred Laulhe, que ocupou o cargo durante os nove primeiros anos de vida do club branco e vermello. Pola súa banda, Emile Lacour foi a persoa que máis tempo presidiu a entidade, logo de 16 anos entre 1936 e 1952. Dende o punto de vista deportivo, o Biarritz Olympique conseguiu os seus maiores logros estando na presidencia do club Marcel Martin, conquistando tres dos seus campionatos nacionais (2002, 2005 e 2006), unha das súas dúas Copas de Francia (2000), e chegando unha vez á final da Copa de Europa (2006), mentres que o único título continental do club chegou baixo a presidencia de Serge Blanco coa conquista da European Challenge Cup en 2012. A seguinte táboa mostra todos os presidentes do BO dende a súa creación:
Solar PTS
Solar PST é unha empresa galega con sede en Bergondo adicada ao deseño e instalación de sistemas enerxéticos, paneis solares e enerxías renovables.
A empresa xurdiu para explotar unha patente que a empresa portuguesa Energi de Póvoa de Varzim ten en exclusividade mundial. Solar PTS ten o 35% da propiedade de Energi que fabrica os paneis solares. En 2009 tentou mercar a fábrica portuguesa e traer a Bergondo a produción, compra vetada polo goberno portugués.
Travellers in Space and Time
Travellers in Space and Time é o sétimo álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock The Apples in Stereo, publicado o 20 de abril de 2010 a través dos selos Simian, Elephant 6 e Yep Roc. Trátase do primeiro disco do grupo en contar co novo batería John Dufilho, as well as the first to cite Bill Doss e John Ferguson como membros permanentes da banda. Está fortemente influenciado pola Electric Light Orchestra, especialmente polo seu álbum conceptual de ciencia ficción Time.
Orxás, Bermés, Lalín
Orxás é un lugar da parroquia de Bermés, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres), o que supón unha diminución de 4 habitantes con respecto ao ano 2000.
Ford Motor Company
Ford introduciu métodos para a fabricación a grande escala de vehículos e para a xestión a grande escala dunha forza de traballo industrial que utilizaba secuencias elaboradas de fabricación de enxeñería tipificados por movemento Liña de montaxe, en 1914 estes métodos eran coñecidos en todo o mundo como fordismo. Antigas filiales británicas de Ford Jaguar e Land Rover, adquiridas en 1989 e 2000, respectivamente, foron vendidos a Tata Motors en marzo de 2008. Ford era o dono do fabricante de automóbiles sueco Volvo de 1999 a 2010. En 2011, Ford suspendeu a marca Mercury, que comercializaba os coches de luxo de nivel básico nos Estados Unidos, Canadá, México, e o Medio Oriente desde 1938.
Durante a crise financeira a principios do século XXI, estivo preto da bancarrota, pero xa volveu ser rendible.
Ford é o segundo maior fabricante de automóbiles con sede nos Estados Unidos (precedido por General Motors) e o quinto fabricante mundial sobre a base das vendas de vehículos de 2010. A finais de 2010, Ford foi o quinto fabricante de automóbiles máis grande de Europa. Ten un cadro de persoal duns 213.000 empregados en ao redor de 90 plantas e instalacións en todo o mundo.
A compañía saíu a bolsa en 1956, pero a familia Ford, a través de accións especiais de Clase B, aínda conservan os dereitos de voto do 40 por cento..
Historia
miniatura|Henry Ford (ca. 1919). miniatura| Un [[Modelo T de 1910, fotografado en Salt Lake City.]]
Século XX
A primeira compañía de Henry Ford foi unha empresa de alugueiro baixo o seu propio nome a Henry Ford Company o 3 de novembro de 1901, converteuse na Cadillac Motor Company o 22 de agosto de 1902, despois Ford deixa a compañía e levase os dereitos do seu nome. A Ford Motor Company fundouse en 1903 cun investimento de 28.000 US$ de doce investidores, os máis notables John e Horace Dodge (que máis tarde fundarían a súa propia compañía de coches). Durante os seus primeiros anos, a compañía producía apenas algúns coches ao día na súa fábrica de Mack Avenue en Detroit, Míchigan. Grupos de dous ou tres homes traballaron en cada vehículo, na montaxe das pezas feitas na súa maioría por empresas fornecedoras contratadas por Ford. Na década seguinte a compañía converteuse en líder mundial grazas a ampliación e perfecionamento do concepto de liña de montaxe, Ford pronto levou gran parte da produción de pezas para dentro da fábrica, nunha integración vertical que parecía o mellor camiño para a época.
Henry Ford tiña 39 anos cando fundou a Ford Motor Company, o que chegaría a converterse nunha das compañías máis grandes e rendibles do mundo. Como unha das maiores empresas familiares do mundo, a Ford Motor Company estivo e continua baixo o control da familia durante máis de 100 anos.
Logo da creación do primeiro automóbil moderno no ano 1886 polo inventor Alemá Carl Benz (Benz Patent-Motorwagen), eran necesarios métodos de produción máis eficientes para que o automóbil estivese ao alcance da clase media, Ford contribuíu, por exemplo mediante a introdución da primeira cadea de montaxe móbil en 1913, baixando os prezos de produción, reduciu o tempo de ensamblaxe do chasis de 12 horas e media a 100 minutos.
En 1908 Ford presentou o primeiro motor cunha culata desmontable, no Modelo T ("familiar como un asno e útil como un par de zapatos") que tivo un éxito inmediato e que, o ano seguinte, gañaría a carreira Nova York-Seattle en 22 días. En 1927, Ford presentou o Modelo A., O primeiro coche con cristal de seguridade no parabrisas. E en 1932 Ford lanzou o primeiro motor V8 de baixo custo.
Creou un laboratorio científico en Dearborn, Míchigan, en 1951, onde fixo investigación básica sen restricciones, liderou a incrible participación de Ford na investigación en supercondutividade. En 1964 Research Labs Ford fixo un avance clave coa invención dun dispositivo supercondutor de interferencia cuántica ou SQUID. Ford ofreceu un paquete de seguridade a partir de 1956, que incluía innovacións como o volante regulable en profundidade estándar, frontal opcional, e, por primeira vez nun coche, cintos de seguridade traseiros, e un taboleiro acolchado opcional. Ford introduciu cerraduras a proba de nenos nos seus produtos en 1957, e no mesmo ano ofreceu o primeiro teito duro retráctil nun coche de seis prazas de produción masiva. O Ford Mustang presentouse en 1964. En 1965 Ford presentou a innovadora luz de aviso do cinto de seguridade.
Coa década de 1980, Ford presentou varios vehículos de grande éxito en todo o mundo. Durante a década de 1980, Ford comezou a utilizar o eslogan publicitario, "conduciches un Ford, últimamente?" para introducir a novos clientes á súa marca e facer que os seus vehículos parecesen máis modernos. En 1990 e 1994, respectivamente, Ford tamén adquiriu Jaguar Cars e Aston Martin. Durante mediados e finais de 1990, Ford continuou vendendo grandes cantidades dos vehículos, nunha economía estadounidense estable, cun mercado de valores alto e baixos prezos nos combustibles.
Cos albores do novo século, os custos dos plans de saude dos empregados, os prezos dos combustibles, e unha economía cambaleante levaron á caída das cotas de mercado, a diminución das vendas, e a diminución das marxes de beneficio. A maior parte das ganancias das empresas proviñan de financiar os préstamos de automóbiles ao consumidor a través de Ford Motor Credit Company.
O Modelo T
miniatura|300px|Ford T. O Ford T apareceu no mercado o 1 de outubro de 1908 e presentaba unha gran cantidade de innovacións. Por exemplo tiña o volante á esquerda, sendo isto algo que na gran maioría das outras compañías copiaron. Todo o motor e a transmisión ían pechados, os catro cilindros estaban encaixados nun bloque sólido e os amortecedores funcionaban mediante dous resortes semielípticos. O automóbil era moi sinxelo de conducir e, máis importante, máis barato e fácil de reparar. Era tan barato que cun custo de 825 dólares estadounidenses en 1908 (o prezo caía cada ano), para 1920 a gran maioría de condutores aprenderan a conducir o Ford T.
O proxecto consistía en fabricar automóbiles sinxelos e baratos destinados ó consumo masivo da familia media estadounidense. Ata entón o automóbil fora un obxecto de fabricación artesanal e de custo prohibitivo, destinado a un público moi limitado. Ford puxo o automóbil ao alcance das clases medias, introducindo a era do consumo en masa.
Ford tamén se preocupou de instalar unha publicidade masiva en Detroit, asegurándose de que en cada xornal aparecesen historias e anuncios sobre o seu novo produto. O seu sistema de concesionarios locais permitiu que o automóbil estivese dispoñible en cada cidade dos Estados Unidos. Pola súa parte, os concesionarios (empresarios independentes) foron enriquecéndose e axudaron a dar publicidade á mesma idea do automobilismo, comezando a desenvolvérense os clubs automobilísticos para axudar aos condutores e para saír máis alá da cidade. Ford estaba encantado de vender aos granxeiros, que miraban o vehículo como un invento máis para axudalos no seu traballo.
As vendas disparáronse durante varios anos.
O primeiro modelo deseñado e realizado para Europa foi o Ford Y 8 HP.
Século XXI
miniatura| right | 180px | [[William Clay Ford, Jr., bisneto de Henry Ford, serve como o presidente executivo na xunta directiva de Ford Motor Company.]]
Whiteout Conditions
Whiteout Conditions é o sétimo álbum de estudio da banda canadense de indie rock The New Pornographers, publicado o 7 de abril de 2017 a través do selo Concord Music Group. É o primeiro disco do grupo que non conta co batería Kurt Dahle e o vocalista e compositor Dan Bejar. A banda publicou o primeiro sinxelo do álbum, "High Ticket Attractions", o día 27 de xaneiro de 2017.
Ford Motor Company
Século XXI
En 2005, os bonos corporativos tanto de Ford como de GM degradaranse á categoría de lixo, como resultado dos altos custos dos plans de saúde nos Estados Unidos para uns traballadores envellecidos, o alza de prezos da gasolina, a erosión da cota de mercado, e unha sobre dependencia das vendas dos SUV en baixada. As marxes de beneficio diminuíron en vehículos de gran tamaño debido ao aumento dos "incentivos" (en forma de descontos ou financiamiento de baixo interese) para compensar a diminución da demanda. Na segunda metade de 2005, o presidente Bill Ford instou ao recentemente nomeado Presidente da División Ford América Mark Fields para desenvolver un plan para volver á empresa á rendibilidade. Fields presentou un plan, chamado O camiño a seguir, na, reunión da xunta da empresa o 7 de decembro de 2005 e que se deu a coñecer ao público o 23 de xaneiro de 2006. "O camiño a seguir", incluía o cambio de tamaño da empresa para que coincidira coa realidade do mercado, deixaba de fabricar algúns modelos non rendibles e ineficientes, consolidaba as liñas de produción, pechaba 14 fábricas e reducía 30.000 postos de traballo. Ford presentou unha serie de novos vehículos, entre eles varios "Crossover SUV" construídos en plataformas monocasco, en lugar de chasis con carrocería sobre bastidor. Desenvolveu tecnoloxías de motores eléctricos híbridos para o SUV Ford Escape Hybrid, Ford licenzou tecnoloxías similares aos Toyota híbridos. para evitar infraccións de patentes. Ford anunciou que se asociaba coa compañía de fornecemento de electricidade Southern California Edison (SCE) para examinar o futuro dos vehículos híbrido enchufables en termos de como traballaran cos sistemas de enerxía caseiros na rede eléctrica. Baixo un multimillonario proxecto de varios anos, Ford convertería unha frota de demostración de Ford Escape Hybrid en híbridos enchufables, e SCE evaluará como os vehículos poderían interactuar no fogar e na rede eléctrica. Algúns dos vehículos serían evaluados "nas contornas típicas dos clientes", segundo Ford.
William Clay Ford Jr., bisneto de Henry Ford (e máis coñecido por "Bill"), foi nomeado Presidente Executivo en 1998, e tamén se converteu en conselleiro delegado da compañía en 2001, logo saída de Jacques Nasser, converténdose no primeiro membro da familia Ford á fronte da compañía desde a retirada do seu tío, Henry Ford II, en 1982. Trala xubilación do Presidente e Xefe de Operacións Oficiais Jim Padilla en abril de 2006, Bill Ford asumiu tamén as súas funcións. Cinco meses despois, en setembro, Ford nomeou a Alan Mulally como presidente e conselleiro delegado, Ford continuou como Presidente Executivo. En decembro de 2006, a compañía elevou a súa capacidade de endeudamento ao redor de 25 $ mil millóns de dólares, colocando substancialmente todos os activos da empresa como garantía. O Presidente Bill Ford declarou que a "bancarrota non é unha opción". Ford e o sindicato United Auto Workers, que representa aproximadamente a 46.000 traballadores da compañía en América do Norte, chegou a un acordo histórico en novembro de 2007 permitíndolle á compañía a ruptura cos seus custos de atención da saúde dos xubilados e outras cuestións económicas. O acordo incluía o establecemento dunha xestión independente Voluntary Employee Beneficiary Association (VEBA) un fideicomiso financiado pola compañía para trasladar a carga da atención de saúde dos xubilados dos libros da compañía, mellorando así o seu balance. Esta disposición entrou en vigor o 1 de xaneiro de 2010. O acordo tamén deu aos traballadores a seguridade no emprego que estaban buscando ao comprometerse a empresa a investimentos substanciais na maioría das súas fábricas.
A empresa anunciou a perda anual máis grande na historia da compañía no 2006 de 12´7 $ mil millóns, e estimou que non volvería á rendibilidade ata o 2009. Con todo, Ford sorprendeu a Wall Street no segundo trimestre de 2007, mediante a publicación dun beneficio de 750 $ millóns. Malia as ganancias, a compañía terminou o ano cunhas perdas de 2´7 $ millóns de dólares, en gran parte debido a financiar a reestruturación de Volvo.
O 2 de xuño de 2008, Ford vendeu as súas accións en Jaguar e Land Rover á Tata Motors por 2´3. $ millóns.
En 2012, os bonos corporativos de Ford pasáron de lixo a nivel de investimento, citando, melloras sostibles duradieras.
O 29 de outubro de 2012, Ford anunciou a venda do seu negocio de compoñentes de climatización, a última operación de compoñentes de automoción que lle quedaba, a Detroit Thermal Systems, Inc. por un prezo non revelado.
O 1 de novembro de 2012, Ford anunciou que o CEO Alan Mulally quedaba na empresa ata 2014. Ford tamén nomeou a Mark Fields, o presidente de operacións en América, como o seu novo director de operacións.
Automobilismo
Xunto con Shelby e Chevrolet, Ford é un dos tres construtores estadounidenses que gañaron títulos na escena internacional en Campionatos da FIA. Como construtor, Ford gañou o World Sportscar Championship tres veces en 1966, 1967 e 1968 e o Campionato do Mundo de Rally tres veces en 1979, 2006 e 2007.
Carreiras de coche
Ford é un dos tres fabricantes nas tres grandes series da NASCAR: Sprint Cup Series, Xfinity Series e Camping World Truck Series. Os equipos principais inclúen Roush Fenway Racing, Team Penske, e Richard Petty Motorsports. Ford está representado polo coche de tamaño mediano Fusion na Copa Sprint, o Mustang na Serie Xfinity, e polo F-150 na Serie Camping World Truck. Algúns dos Ford da NASCAR máis exitosos foron os aerodinámicos fastback Ford Torino, Ford Torino Talladega, Mercury Cyclone Spoiler II, e Mercury Montego, e a aero-era Ford Thunderbird. A placa de identificación de Ford gañou oito campionatos do fabricante na Copa Sprint, mentres que o Mercury gañou un. Na serie da Copa Sprint, Ford logrou a súa vitoria número 1.000 en Quicken Loans 400 de 2013. O Ford Fusion tamén se utiliza na ARCA Series Remax.
Fórmula Un
Ford estivo moi involucrado na Fórmula Un durante moitos anos, e forneceu motores a un gran número de equipos desde ata. Moitos destes motores foron deseñados e fabricados por Cosworth, a división de carreiras que foi propiedade de Ford desde 1998 ata 2004. Os motores badged-Ford gañaron 176 Grandes Premios entre 1967 e 2003 para equipos tales como Team Lotus e McLaren. Ford entrou na Fórmula Un como construtor en 2000 baixo o nome Jaguar Racing, logo de comprar o equipo Stewart Grand Prix, que fora o seu principal equipo de 'traballo' na serie desde 1997. Jaguar logrou pouco éxito en Fórmula Un, e logo dunhas turbulentas cinco tempadas, Ford retirouse da categoría logo da tempada, coa venda tanto de Jaguar Racing (que se converteu en Red Bull Racing) e Cosworth (a Gerald Forsythe e Kevin Kalkhoven).
Rally
miniatura| [[Jari-Matti Latvala pilotando o Ford Focus RS WRC 09 en 2010.]]
Ford ten unha longa historia nos rallys e participou activamente no Campionato do Mundo de Rally desde o comezo do campionato do mundo, na tempada 1973. Ford logrou o título de construtores de 1979 con Hannu Mikkola, Björn Waldegård e Ari Vatanen pilotando o Ford Escort RS1800. No Grupo B, Ford logrou o éxito co Ford RS200. Desde a tempada 1999, Ford utilizou varias versións do Ford Focus WRC con moito éxito. Na tempada 2006, BP-Ford World Rally Team deu a Ford o seu segundo título de fabricante, co Focus RS WRC 06 construído por M-Sport e pilotado polos "Finlandeses voadores" Marcus Grönholm e Mikko Hirvonen Continuando con Grönholm e Hirvonen, Ford defendeu con éxito o campionato mundial de construtores na tempada 2007. Ford é o único fabricante de anotar puntos durante 92 carreiras consecutivas, desde a tempada 2002 abre o Rally de Monte Carlo.
Automobilismo
Os coches deportivos de Ford participaron no mundo das carreiras de autos deportivos desde 1964. O máis notable foi o GT40 gañou as 24 Horas de Le Mans catro veces na década de 1960 e é o único coche americano que gañou neste prestixioso evento. Ford tamén gañou o International Championship for Makes de 1968 co GT40, que segue sendo considerado hoxe en día como un dos máis grandes coches de carreiras de todos os tempos. En 2016, a marca retornará ao Campionato Mundial de Resistencia co novo Ford GT.
miniatura| [[Ford Mustang | Ford Mustang GT (carreiras de coches GT).]]
O Ford Mustang foi sen dúbida o auto deportivo de maior éxito de Ford. Jerry Titus gañou o Campionato nacional SCCA Pro B de 1965 cun Mustang e o modelo chegou a gañar para Ford os títulos da SCCA Trans-Am Championship en 1966 e 1967. Ford gañou o Campionato Trans-Am de novo en 1970 con Parnelli Jones e George Follmer pilotando un Boss 302 Mustang do equipo Bud Moore Engineering. Ford logrou o Campionato IMSA GTO de 1985 e 1986 con Mustangs pilotados por John Jones e Scott Pruett antes de regresar á gloria da Trans-Am cun campionato en 1989 con Dorsey Schroeder. Ford dominou a Trans-Am na década de 1990 con Tommy Kendal gañando os campionatos en 1993, 1995, 1996, e 1997. Paul Gentilozzi engadiu outro título en 1999. En 2005, o Ford Mustang FR500C gañou o campionato nas Rolex Koni Challenge Series no seu primeiro ano no circuíto. En 2007 Ford engade unha vitoria no Campionato de Europa de GT4. 2008 foi o primeiro ano da Challenge de Mustang para a Copa Miller, unha serie que enfronta nun campo cheo de coches Ford Mustang de carreiras idénticos construídos de fábrica un contra o outro. Tamén en 2008, Ford gañou o campionato de fabricantes nas Koni Challenge Series e os pilotos de Hypersport Joe Foster e Steve Maxwell gañaron o título de pilotos nun Mustang GT.
Coches Touring
right |miniatura| [[Ford Performance Racing Ford Falcon V8 Supercar en Eastern Creek en Australia en 2008.]] Ford compaxinou turismos como o Focus, Falcon e Contour / Mondeo e o Sierra Cosworth en moitas series diferentes ao longo dos anos. En particular, os pilotos do Mondeo terminaron 1,2,3 no British Touring Car Championship de 2000 e os pilotos do Falcon colocáronse 1,2,3 no V8 Supercar Championship Series de 2005.
Outros
Nas 500 Millas de Indianápolis, os motores Ford IndyCars gañaron 17 veces entre 1965 e 1996. En Drag Racing, os pilotos de John Force Racing John Force, Tony Pedregon e Robert Hight pilotando un Ford Mustang Funny Car lograron varios títulos NHRA nas últimas tempadas. Os compañeiros de equipo Tim Wilkerson e Bob Tasca III tamén pilotan Mustangs na Funny Car. A Fórmula Ford, unha fórmula para monoprazas sen ás e orixinalmente con pneumáticos de estrada foron concibidos en 1966 no Reino Unido como unha fórmula de entrada para os pilotos de carreiras. Moitos dos pilotos actuais comezaron a súa andaina nas carreiras de coches nesta categoría.
Cereal para o almorzo
miniatura|Unha cunca de [[Floco de millo|flocos de millo con leite.]] miniatura|Cereais integrais con [[framboesas nun almorzo.]]
Os cereais de almorzo ou simplemente cereais son produtos alimentarios empaquetados derivados de distintos cereais como o arroz, o millo ou a avea, dando como resultado unha especie de folliñas ou flocos de avea, flocos de millo, flocos de arroz, que se comercializan para seren consumidos principalmente de mañá cedo polo almorzo. Consómense xeralmente fríos e servidos cun líquido como o leite ou a auga. Ocasionalmente tamén se lle engaden noces, outros froitos secos, froita fresca ou seca, así como complementos alimentarios (vitaminas, lévedo de cervexa, lecitina de soia etc.).
A promoción destes cereais diríxese tanto ao público infantil coma a adultos. No caso dos primeiros, os cereais son azucrados ou saborizados con mel, chocolate ou froitas, e enriquecidos con distintas vitaminas e minerais. Para os adultos, promóvense os beneficios dunha dieta saudábel, baixa en graxas e alta en fibras (están moi dirixidos ao público feminino).
Entre os maiores produtores de cereais para o almórzo atópanse a Kellogg's, a Quaker Oats e a Nestlé. A industria dos cereais ten unhas marxes de beneficios brutos do 40-45%, 90% de penetración nalgúns mercados, e un crecemento continuado ao longo da súa historia.
Historia
Os cereais para o almorzo teñen as súas orixes no movemento vexetariano do último cuarto do século XIX, que influenciou os membros da Igrexa Adventista do Sétimo Día nos Estados Unidos. O principal almorzo da cultura occidental nesa época era o almorzo completo que incluía ovos, touciño, salchichas ou outros produtos cárnicos. En Galicia tradicionalmente o almorzo consistía nunha cunca de leite ou caldo con pan cando o almorzo se facía na casa, e en pan con touciño entrefebrado, chourizo ou xamón cando se almorzaba fóra da casa. Moitas veces tomábase antes do almorzo a parva, que consistía polo xeral nunha copa de augardente con pan.
O primeiro cereal para o almorzo, Granula, foi inventado en 1863 por James Caleb Jackson, en Dansville, Nova York. Os cereais non prosperaron por seren imprácticos, pois necesitaban ficar na auga durante a noite anterior para podérense consumir.
A xeración de cereais para o almorzo a seguir foi considerabelmente máis conveniente, e en combinación cunha promoción intelixente, finalmente lograron prosperar. En 1877, John Harvey Kellogg, inventou un biscoito feito de trigo, avea e fariña de millo para pacientes que sufrían do intestino. Inicialmente, o seu produto tamén se chamou Granula, mais cambiouse a Granola tras unha decisión xudicial. Máis tarde, o seu irmán, Will Keith Kellogg inventou os flocos de millo e fundou a compañía Kellogg's en 1906. Grazas a distintas campañas publicitarias, Kellogg's vendeu un millón de caixas ao cabo de tres anos.
Lufthansa
miniatura|Antigas oficinas centrais de Lufthansa en Colonia. Lufthansa (o seu nome oficial é Deutsche Lufthansa AG), con sede en Colonia, é a aeroliña nacional alemá e a maior compañía aérea europea en termos de pasaxeiros transportados e frota. O seu aeroporto base é o de Frankfurt e pouco a pouco o aeroporto de Múnic estase convertendo nun segundo eixo neurálxico da compañía. Os seus hangares de reparación están en Hamburgo. Lufthansa foi unha empresa pública (case ao 100%) ata o ano 1953. No ano 1966 as súas accións cotizaron por vez primeira en bolsa e en 1994 o estado alemán aínda posuía o 34% das accións. Dende 1997 todo o capital de Lufthansa está en mans privadas. Lufthansa é, xunto a Air Canada, SAS Scandinavian Airlines, Thai Airways International e United Airlines, membro fundador da alianza de aeroliñas Star Alliance, á que pertence, xunto con outros 12 membros non fundadores, a compañía española Spanair.
Historia
A aeroliña fundouse o 6 de abril de 1926 como Deutsche Lufthansa pola fusión das compañías Deutsche Aero Lloyd e Junkers Luftverkehr AG, as dúas superviventes da competencia existente en Alemaña despois da primeira guerra mundial. Estas víranse na obriga de recorrer a axudas do goberno e este, consciente do interese polo tráfico aéreo, propuxo a fusión ou retiraría as subvencións.
Nos primeiros tempos centrouse sobre todo no transporte de carga e de correo en vez de no de pasaxe. Considerábanse máis confortables as viaxes en tren ou en barco e había pouca demanda de pasaxeiros. Ademais o negocio da carga e o correo incrementárase un 500% durante o primeiro ano de operacións da aeroliña.
Apertura de rutas
Un dos obxectivos da aeroliña nos seus primeiros anos foi o de establecer rutas internacionais. Neses tempos as aperturas de novas rutas requirían realizar primeiro unha exploración das zonas por onde discorrerían posteriormente e os pilotos de Lufthansa actuaron neses primeiros tempos como exploradores. miniatura|250px|[[Junkers Ju 52]] Unha das primeiras rutas que procurou abrir a compañía foi a de Múnic-Milán. Debido á limitación dos avións da época non se podía voar por riba dos Alpes e debía facerse a través dos pasos naturais entre as montañas. Durante os anos 20 fixéronse voos de proba, pero ata 1927 non se conseguiu establecer un enlace práctico entre Alemaña e Italia. Lufthansa recibiu nesa época o Rohrbach Roland, un avión capaz de voar a unha altura de 5 000 metros, e foi empregado nos voos de proba a través dos Alpes a partir de maio de 1927. En maio de 1932 xa voaban pasaxeiros a Roma grazas á mellora dos equipos de navegación e á aparición do Junkers Ju 52.
A ruta máis ambiciosa que Lufthansa procurou abrir na súa primeira época foi a do Extremo Oriente. En xullo de 1926 enviáronse dous Junkers G24 en voos de proba de Berlín a Pequín a través dos Urais e Mongolia. A información meteorolóxica nesas zonas era practicamente inexistente e os mapas moi pouco precisos. O seu combustible tiña que ser transportado aos puntos de abastecemento por cabalos, vapores ou tren, e o voo converteuse en toda unha aventura.
Os avións chegaron ao seu destino despois de 37 días e o seu esforzo disipou calquera esperanza de crear unha ruta cara a Pequín. Os aeroportos eran moi primitivos, os problemas burocráticos facían moi difícil a subministración de combustible e os servizos meteorolóxicos, telefónicos ou telegráficos apenas existían. Os voos de proba cara ao leste continuaron durante os anos 30 pero sempre con problemas de todo tipo.
Durante esa etapa de Luftansa a ruta máis elaborada foi a do Atlántico Sur. En 1930 o correo entre Berlín e Río de Xaneiro tardaba 15 días en chegar, pero Lufthansa conseguiu rebaixar este tempo a 5 días, enviando hidroavións a vapor que ían dende a a costa europea á suramericana.
Rutas ao Atlántico Sur
miniatura|250px|[[Dornier Do X]] O ideal sería que a ruta a realizase un único avión, pero na época non existía ningún modelo nin ningún motor que fose capaz de realizar o voo entre Bathurst -na Gambia británica (na actualidade Banjul, Gambia)- e Natal, no Brasil. Realizáronse probas co xigantesco hidroavión Dornier Do X entre 1930 e 1932, demostrando que o seu alcance era suficiente, pero o voo implicaba moitos riscos. A conclusión que se sacou foi que avión que realizase esa ruta debería ser un hidroavión, xa que de xurdir problemas o único lugar onde pousarse era o mar.
Birlos
200px|miniatura|dereita|Lanzamento.
Lufthansa
Rutas ao Atlántico Sur
A primeira proba deste sistema realizouse en xullo de 1933, a 1 500 quilómetros da costa de Gambia, e o primeiro voo de correo entre Berlín e Bos Aires engalou o día 3 de xaneiro de 1934.
O Viso
O topónimo O Viso pode referirse a:
Lufthansa
Rutas ao Atlántico Sur
En 1935 Lufthansa tamén comezou a voar cara a Suramérica con voos nocturnos a partir do 30 de marzo. O tempo de voo a Río de Xaneiro reduciuse a tres días, e o percorrido a Bos Aires duraba tres días e medio. Esta redución de tempo foi posible grazas a unha segunda base flotante, o buque-catapulta Schwabenland, baseado en Bathurst, Gambia.
Orxás
O topónimo galego Orxás pode referirse a:
Birlos
O xogo dos birlos consiste en lanzar unha bóla pesada a ras do chan cara a 10 pezas de madeira (que son as que se chaman birlos) colocadas verticalmente nunha posición determinada, situadas ó final dunha pista de 19,2 metros de lonxitude e 1,06 metros de anchura, co obxectivo de derrubar a maior cantidade delas. A bóla é esférica e ten 3 buratos polos cales meter os dedos para dominar a forza e a dirección do lanzamento. O peso das bolas pode variar entre as 9 e as 16 libras, ou sexa, entre 4,08 e 7,25 quilogramos.
Lufthansa
Rutas ao Atlántico Sur
Antes da incorporación do Schwabenland, Lufthansa só contaba co buque Westfalen. Este tiña a súa base en Bathurst e navegaba 36 horas a través do Atlántico antes de lanzar o avión cara a Natal, no Brasil. Coa chegada do novo barco, o Westfalen estableceuse na costa suramericana e ambos os buques estaban dentro do alcance dos hidroavións, polo que xa non era preciso a viaxe de prelanzamento do avión, reducíndose considerablemente o tempo de viaxe.
Birlos
Os birlos colócanse ó final da pista, equidistantes 30,5 centímetros uns dos outros, formando un triángulo equilátero, cunha das puntas do triángulo apuntando cara o lanzador.
Lufthansa
Rutas ao Atlántico Sur
En xullo de 1935 realizou o seu voo número 100 ao Atlántico Sur e nesas datas encargou un terceiro barco de apoio, o Ostmark, máis lixeiro e rápido que os que tiña en servizo. En 1936 a aeroliña incorporou o hidroavión de longo alcance Dornier Do 18 a esa ruta, mellorando notablemente a seguridade. O 27 de marzo de 1938 un Do 18 foi catapultado dende a costa británica facendo un voo sen escalas ata Caravellas, Brasil, a 5 245 millas de distancia, establecendo un novo récord de autonomía para hidroavións.
Birlos
Unha partida de birlos consta de 10 roldas de lanzamento. A puntuación consiste en sumar a cantidade de birlos derrubados. En cada rolda, cada xogador dispón de dúas oportunidades para derrubar tódolos birlos. Denomínase strike cando un xogador derruba os 10 birlos no primeiro lanzamento dun rolda. Nese caso, a puntuación que acade nos seus seguintes dous lanzamentos multiplícase por 2. Denomínase spare cando un xogador derruba os 10 birlos no conxunto dos dous lanzamentos dunha rolda. Nese caso, a puntuación que acade no seu seguinte lanzamento multiplícase por 2. No caso de acadar un strike ou un spare na 10º rolda de lanzamento, pódese lanzar unha vez máis.
Deste xeito, a máxima puntuación que se pode acadar nunha partida de birlos é 300. Acadaríase esa puntuación facendo 12 strikes consecutivos.
Lufthansa
Rutas ao Atlántico Sur
Cando comezou a segunda guerra mundial a aeroliña estaba desenvolvendo servizos internos de Suramérica. Lufthansa introducira o Junkers Ju 52, que podía voar a unha altura de 23 000 pés e polo tanto capaz de sortear os Andes e as súas dificultades climáticas, fundando así sedes da compañía no Perú e Ecuador. As súas operacións no continente paralizáronse en 1941, cando os Estados Unidos cortaron a súa subministración de combustible. En 1942 a subsidiaria de Lufthansa no Brasil sería nacionalizada.
Atlántico Norte
Unha vez establecida a ruta polo sur, Lufthansa comezou a traballar no Atlántico Norte. En 1936 a aeroliña comezou a realizar probas con hidroavións, sendo a primeira no mes de febreiro cun Dornier Do 18 que voou dende Hamburgo ata os Azores. No outono o buque Schwabenland trasladouse ao Atlántico Norte para actuar como base nos voos entre Lisboa e Nova York, con escalas nos Azores e nas Bermudas.
Ao ano seguinte fixo probas co cuadrimotor Blohm und Voss Ha 139 entre os Azores e Nova York, usando dous barcos de apoio, o Schwabenland e o Friesenland, tardando entre 14 e 19 horas en realizar o traxecto. En 1938 realizouse un novo programa de probas con este modelo, pero cando este rematou a utilidade dos grandes hidroavións xa decaera. En agosto dese ano o cuadrimotor terrestre Focke-Wulf Fw 200 Condor realizou un voo sen escalas entre Berlín e Nova York en 24 horas e 36 minutos.
Aínda que a apertura desta ruta sen escalas foi o maior logro da aeroliña nos anos de preguerra, pero os seus proxectos máis temerarios reserváronse para os desertos que había entre Europa e o Extremo Oriente.