cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Malmö
Idade Contemporánea
A cidade viviu unha época de esplendor grazas ao novo porto e ao comezo da Revolución Industrial. Houbo dous feitos que contribuíron a iso. Por unha banda, o empresario Frans Suell dedicouse a importar tabaco de América do Norte ao resto de Europa durante a Revolución das Trece Colonias, e máis tarde o porto explotaríase como ruta de contrabando durante as Guerras Napoleónicas. E doutra banda, o navieiro Frans Henrik Kockum fundou o estaleiro Kockums Naval en 1840, o que levou a especialización de Malmö no sector industrial. Finalmente, o negocio local viuse impulsado en 1856 coa inauguración do ferrocarril entre Malmö e Lund, ampliado en 1874 ata Katrineholm.
Porén, na década de 1970 produciuse unha grave crise económica que afectou aos estaleiros suecos. Kockums tivo que ser rescatada polo estado, e en 1986 cesou toda a produción de barcos civís para especializarse en buques militares, coa consiguiente destrución de empregos. Ademais, moitas familias de clase media mudáronse a cidades dormitorio como Vellinge, Lomma e Staffanstorp.
Ante esa situación, o municipio apostou pola reconversión industrial a través de dotacións culturais, da remodelación do barrio portuario (Västra Hamnen) e de importantes obras arquitectónicas para reducir o desemprego. Parte dos edificios do antigo estaleiro foron rehabilitados para albergar outras instalacións, tales como o campus da Escola Superior de Malmö (1998). No 2000 inaugurouse o ponte de Øresund que conecta a Malmö con Dinamarca a través do mar Báltico, e en 2005 completáronse as obras do Turning Torso, un rañaceos residencial de 190 metros deseñado por Santiago Calatrava. O xesto que confirmou a transformación de Malmö foi o desmantelamento da guindastre Kockums en 2002. Por outra banda, o centro urbano viviu un proceso de xentrificación.
Malmö foi sede do Festival de Eurovisión en dúas ocasións: 1992 (no Malmö isstadion) e 2013 (no Malmö Arena).
Avatar (álbum)
Avatar é o cuarto álbum da banda estadounidense de noise rock Comets on Fire, publicado o 8 de agosto de 2006 a través do selo Sub Pop.
Derbi vasco
miniatura|right|300px|Seguidores txuri-urdin da Real Sociedad e seguidores do Athletic Club en ambiente festivo na Parte Vella de [[Donostia.]] O Derbi vasco (en éuscaro Euskal Derbia) é un partido de fútbol que disputan os dous principais equipos País Vasco: O Athletic Club da vila de Bilbao e a Real Sociedad da cidade de Donostia. Estes dous equipos mantiveron dende sempre unha rivalidade histórica que remonta ao ano 1909.
Antigamente xogábase no estadio de Atotxa (ata o ano 1993) e o antigo San Mames (ata o 2013), hoxe en día xógase no estadio de Anoeta e no novo estadio de San Mames.
Tamén se chama derby vasco ao resto de partidos disputados entre outros equipos vascos (Osasuna, Deportivo Alavés, Real Unión de Irún, SD Eibar, Barakaldo CF o Sestao River, entre outros). Non obstante estes non teñen tanta envergadura como a que ten o derby vasco por excelencia, disputado polo Athletic Club e a Real Sociedade.
A Grixa, Vilastose, Muxía
A Grixa é un lugar da parroquia do Vilastose no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 28 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 14 eran homes e 14 eran mulleres.
Confederación Xermánica
A Confederación Xermánica ou Confederación Alemá (en alemán, Deutscher Bund) foi unha unión estabelecida en 1815 polo Congreso de Viena que agrupou 39 estados alemáns nunha confederación de estados soberanos baixo a presidencia da Casa de Austria. Sucedeu a Confederación do Rin, creada en 1806 por Napoleón I en substitución do Sacro Imperio Romano Xermánico.
Funcionamento
Creada para manter a seguridade dos múltiples pequenos estados do desaparecido Sacro Imperio Romano Xermánico, a Confederación non supuña ningunha concesión ao crecente nacionalismo alemán, por non ser este do agrado de Viena. A Dieta, que non era un parlamento de representantes elixidos polo pobo senón un congreso de legados con sede en Frankfurt, foi a súa única entidade central, aínda que en 1834 estabeleceuse a Unión Aduaneira de Alemaña (Zollverein) e, con iso, creouse un mercado interno unitario para a meirande parte de estados.
A Revolución de 1848 tivo gran resonancia en Alemaña. En marzo producíronse en todos os Estados da Confederación alzamentos populares que obrigaron aos príncipes a facer concesións, que levaron ao rexurdimento dos primeiros parlamentos verdadeiramente representativos. A Confederación só funcionaba cando coincidían as posicións de Austria e Prusia, cuxa confrontación finalmente conduciu á Guerra das Sete Semanas. Tras o triunfo prusiano, a Confederación Xermánica quedou disolta e foi substituída no ano 1867 pola Federación Alemá do Norte, dominada por Prusia, que serviu de preámbulo ao gran Imperio Alemán.
miniatura|500px|centro|Os monarcas dos estados membros na reunión de Frankfurt en 1863.
Legado territorial
250px|miniatura|Estados da Confederación Xermánica Os actuais estados cuxo territorio formou parte da Confederación Xermánica (1815 - 1866), xa sexa enteiramente ou unha parte deles son:
Pierre Garand
Pierre Garand, máis coñecido como Garou, nado o 26 de xuño de 1972 en Sherbrooke, Quebec (Canadá), é un cantante francófono, famoso en países como Canadá, Francia, Bélxica, Suíza ou Polonia.
Traxectoría
Na súa adolescencia comezou a tocar a guitarra nun grupo da súa escola e, tras terminar os seus estudos secundarios, fixo o servizo militar, onde o contrataron como trompetista.
Xa no ano 2000, aproveitando a notoriedade que alcanzara, lanzouse a unha carreira en solitario co disco Seul, onde conta cun repertorio coidadosamente seleccionado por Luc Plamondon, na maioría dos temas e a presenza de produtores de renome como David Foster, Walter Afanasieff, Aldo Nova e Humberto Gatica. O álbum conseguiu un enorme éxito no mercado francófono, chegando á certificación de triplo platino no Canadá (máis de 300.000) e a de dobre diamante en Francia (máis de 2.000.000). Ao ano seguinte realizou unha xira polo Canadá e Europa, da que sacou o álbum en directo Seul… avec vous que recolle os mellores temas do seu primeiro álbum e mais varias cancións de Notre-Dame de Paris, así como algúns temas favoritos do cantante como You Can Leave Your Hat On ou La bohème.
En 2003 lanzou o seu segundo disco de estudo Reviens, cun son máis acústico e rodeado de novo por grandes compositores como Jean-Jacques Goldman, Erick Benzi, Jacques Veneruso e Luc Plamondon. Posteriormente saíu unha reedición do álbum que inclúe o exitoso dúo con Michel Sardou La rivière de notre enfance.
Non foi ata 2006 cando saíu o seu terceiro álbum, que leva por título o propio nome do artista, no que se reafirma como unha das voces masculinas máis importantes e cautivadoras da música francófona cunhas vendas totais superiores aos 5 millones de exemplares.
En maio de 2008 lanzou un novo disco, o primeiro da súa carreira en inglés, titulado Piece of My Soul, cuxo sinxelo de presentación foi Stand Up. O álbum inclúe unha versión do tema First Day of My Life, popularizado por Melanie C, e producírono Peer Astrom e Vito Luprano, entre outros.
A finais de 2009 Garou volveu co seu quinto disco de estudo, un álbum de versións de famosos temas de diferentes épocas e estilos, tanto en inglés como en francés. En Gentleman Cambrioleur hai canciones de Frank Sinatra (I Love Paris), Charles Aznavour (À ma fille), U2 (New Year's Day), Rod Stewart (Da Ya Think I'm Sexy), Leonard Cohen (Everybody Knows) ou Madonna (Sorry), entre outros. Garou elixiu persoalmente os temas. O título do álbum, e o tema, "Cabaleiro ladrón" refírese á idea de roubar cancións doutros para levarlas a un novo estilo musical. Este foi o primeiro traballo do artista no seu propio selo discográfico, Wolfgang Entertainment.
En 2010 o artista regresou ao panorama musical co seu sexto disco de estudo: Version intégrale co tema de presentación J'avais besoin d'être là. Para promocionalo, Garou realizou unha pequena xira por Francia e Europa do Leste, pero o álbum case non tivo repercusión.
Álbums en solitario
(v) : Vídeo dispoñible
Manuel Mosquera
Manuel Alfredo Mosquera Bastida, nado en Oleiros o 10 de agosto de 1968, é un adestrador e exfutbolista galego, que dende abril de 2023 dirixe o Córdoba, da Primeira División RFEF.
Xogaba de dianteiro e despois de formarse e debutar no Deportivo da Coruña desenvolveu a maior parte da súa carreira no CF Extremadura, onde xogou 13 tempadas e marcou 109 goles, o que o coloca como o máximo goleador da historia do club. Liderou o ataque do equipo que na década de 1990 logrou ascender dende a Segunda División B ata a Primeira División. Na máxima categoría xogou tamén coa camiseta do Compostela, no que militou durante dúas tempadas.
É pai dos tamén futbolistas Manu e David Mosquera.
Traxectoria
Nacido en Oleiros e criado no barrio coruñés de Monte Alto, estudou no instituto de Zalaeta e deu os seus primeiros pasos no fútbol nas filas do Orillamar. Aos 13 anos ingresou na canteira do Deportivo da Coruña, pasando polas diferentes categorías inferiores do club, ata que en 1987 debutou co Fabril na Terceira División. Na tempada 1988/89 marcou 11 goles e na seguinte foi convocado por primeira vez polo primeiro equipo, para a disputa do Trofeo Juan Acuña, aínda que finalmente non chegou a participar no torneo amigable.
O 26 de novembro de 1989, e ante as baixas de Hevia e Batrović, o adestrador do Deportivo, Arsenio Iglesias, fíxoo debutar como titular nun partido da Segunda División ante o Racing de Santander en Riazor. Unha semana despois marcou o seu primeiro e único gol co equipo, permanecendo no once inicial durante case tódolos restantes partidos da tempada. Na tempada 1990/91 logrou o ascenso á Primeira División, pero o seu papel no equipo foi case inexistente, disputando pouco máis de 20 minutos ao longo da campaña. Tralo ascenso deixou o club, despois dun total de 22 encontros e 1 gol.
Para a tempada 1991/92 fichou polo CF Extremadura, de Segunda División B. Na súa primeira tempada asinou un total de 18 goles, 16 deles na liga, sendo o segundo máximo goleador da categoría, superado só polas 18 dianas de Rafael Pozo, do Badajoz. O equipo de Ortuondo disputou sen éxito a promoción de ascenso, conseguindo finalmente subir a Segunda dúas tempadas despois, ao rematar na primeira posición do seu grupo.
Tras conseguir a permanencia na campaña 1994/95, o equipo de Almendralexo, de novo con Ortuondo no banco conseguiu un histórico ascenso á Primeira División na 1995/96. Manuel contribuíu con 19 goles na liga regular (segundo máximo goleador do campionato, só por detrás de Manel Martínez) e marcou o gol da vitoria no partido de ida da final da promoción contra o Albacete.
Na tempada 1996/97 regresou a Galicia, sendo contratado polo Compostela, que disputaba a súa terceira tempada na Primeira División. Debutou na máxima categoría na primeira xornada, xogando de titular nunha derrota por goleada diante do Tenerife (6-0). Xogou un total de 42 partidos na súa primeira campaña en Santiago, na que o equipo de Fernando Vázquez acabou décimo na liga, e marcou catro goles. A súa participación reduciuse na seguinte tempada, a última do club galego en Primeira, na que marcou un gol en 18 partidos.
Na tempada 1997/98 volveu ao Extremadura, club no que permaneceu até a campaña 2004/05. Na súa primeira campaña desta segunda volta no club estremeño logrou un novo ascenso a Primeira División, descendendo ao final do curso. Na tempada 2001/02 o club descendeu a Segunda División B. Durante as súas dúas etapas e trece tempadas no Estremadura, disputou un total de 479 partidos e marcou 109 goles, converténdose no máximo goleador da historia do equipo.
Adestrador
Tralo seu breve paso polo banco do primeiro equipo do Cerceda, adestrou os xuvenís do club e o equipo filial e actuou como director deportivo da escola de fútbol. En 2011 fichou polo Laracha, ao que dirixiu en Rexional Preferente durante tres anos, logrando no segundo deles o ascenso á Terceira División.
En xuño de 2014 regresou á estrutura do Deportivo da Coruña, ao ser anunciado como substituto de José Luis Devesa á fronte do Fabril, en Terceira División. Permaneceu no club coruñés dúas tempadas con bos resultados, clasificando ao equipo para a fase de ascenso nas dúas ocasións, aínda que sen conseguir subir de categoría. En 2016, deixou o posto de adestrador do Fabril pero seguiu ligado á entidade branquiazul, como adxunto á dirección deportiva do club, traballo que compaxinou coa dirección da escola de adestradores da Federación Galega.
O 27 de febreiro de 2019 abandonou a secretaría técnica do club galego e asinou como novo adestrador do Extremadura UD, club sucesor do desaparecido CF Extremadura no que destacara como futbolista. O técnico coruñés regresou a Almendralexo co obxectivo de lograr a permanencia na Segunda División. Logrou dito obxectivo 2 xornadas antes do remate da tempada, despois de empatar a 0 ante o CD Lugo no Francisco de la Hera. Na tempada seguinte o club descendeu á Segunda División B, mais con todo o presidente anunciou que o adestrador coruñés continuaría á fronte do equipo na seguinte campaña. Durou só cinco xornadas da tempada 2020/21, sendo destituído o 22 de novembro tras acumular o equipo dúas vitorias, dous empates e unha derrota. O seu substituto, José Antonio Ruiz, non logrou ningunha vitoria e foi destituído tras só catro partidos, sendo contratado de novo Mosquera. Na súa segunda etapa como adestrador do equipo, tivo que lidar cos problemas económicos do club, que finalmente levaron á desaparición da entidade a comezos de 2022.
Trala disolución do Extremadura fichou polo Talavera, da mesma categoría, onde ocupou o lugar do destituído Víctor Cea. Chegou ao equipo talabricense co difícil obxectivo de evitar descenso, pero non puido conseguilo. Preto do final da tempada 2022/23 foi contratado polo Córdoba, club que nas xornadas anteriores caera dende a primeira ata a sétima praza da Primeira RFEF.
Fiandola
Fiandola é un grupo de música galega de base tradicional. O traballo deste grupo nace da transformación e interiorización da música de raíz de Galicia que se plasma nun modo particular de interpretar esta música e de compoñer novas melodías. Fiandola presenta un repertorio orientado ao baile e ao directo e que se nutre do traballo de campo desenvolvido polos membros do grupo, polos cancioneiros e arquivos dispoñibles e polo traballos de composición e arranxos que eles mesmos elaboran ou por melodías doutros compositores galegos.
Traxectoria
Fiandola deu os seus primeiros pasos musicais na cidade de Compostela ao abeiro da Universidade de Santiago de Compostela no curso escolar 1995-1996. Os seus membros fundadores son Alberto Barreiro "Warren", Fran López, Edelmiro Fernández, Carolina Nogueira, Manolo Maseda, Cristina Nogueira, Lola Fernández, e Champelo, todos eles de Moaña, Betanzos, Santa Uxía de Ribeira, Burela e Viveiro. Estréanse cun concerto nunha sardiñada popular no santiagués barrio do Meixonfrío. Nese ano 1996 presentáronse ao certame de música folk da Consellería de Familia Muller e Xuventude, da Xunta de Galicia, do que resultaron gañadores xunto cos grupos Silvardeira e Belladona. Resultado deste premio foi a gravación dun disco conxunto no que Fiandola gravou dous temas: Muiñeira do Cura e Jota de Norte - Relouca Petote. O nome que recibiu este traballo discográfico conxunto foi Xuventude'96.
No ano 2004 participaron no traballo discográfico conxunto Chill Out Celta co tema Celanova, un tema de composición de Alberto Barreiro "Warren".
Despois destas dúas experiencias en discos compartidos Fiandola lanzou no ano 2005 ao mercado o seu primeiro traballo discográfico. Este traballo, gravado baixo o nome Bricania, recolle dez temas: Velaí-vai, Maruxiña, Celanova (de Alberto Barreiro "Warren"), Mueveté, Lobios, Tenderé, Mariíña (de Manolo Cobas), Marcial, Rumbas e Santa Comba. Todos estes temas son tradicionais a excepción de Celanova, composta por Warren, e Mariíña, de Manolo Cobas. Neste momento Fiandola mudou a súa formación e está composta por Alberto Barreiro "Warren", Fran López, Lucía Vázquez, Cristina Sánchez, Manolo Cobas, Santiago Budiño e Arantxa Alfaia. Nesta gravación colaboran Xacobe Lamas, Roberto Ezquerro, Iván Costa Blanco e as pandeireteiras do grupo coruñés Donaire.
Despois dun longo percorrido no que actuaron nos mellores festivais de música tradicional e folk de Galicia e da Península Ibérica, o grupo afronta un novo traballo discográfico que ve a luz no ano 2011. Este novo traballo discográfico gravouse baixo o título de Mimá. Unha ducia de temas compoñen este novo traballo: Brasil, Muiñeira do Cura, Ghoxada, Rosas Negras, O Turito, Parabí Papipó, Monfortinos, Danza de Xastre, Marentes, Carelle, Carmiña e A amora. Nove temas son de corte tradicional, ben de recollidas, ben de cancioneiros e arquivos, e tres son de composición: Ghoxada, de Fran López, Parabí Papipó, de Serxio Cobos, e A amora, de Alberto Barreiro "Warren". A letra do tema Rosas Negras é de Rosalía de Castro (Castellanos de Castilla, Cantares Gallegos,1863) que foi levada á melodía deste tango recollido na Illa de Ons. Esta gravación contou coa colaboración de Xacobe Lamas, Lucía Vázquez, Antonio Suárez, Francisco López, Alberto G. Noguerol, Andrés Pandelo, Diego Rodríguez e Miguel A. García. Neste traballo están presentes Alberto Barreiro "Warren", Fran López, Santi Budiño, Cristina Sánchez, Manolo Cobas e Sandro Sotelo.
Segue a este traballo "Volta e media", publicado no ano 2014, ao que se incorporan Pilar Gonçalves no lugar de Cristina Sánchez, á voz; e Antón Suárez, ao clarinete; e Marcos Pérez "Kinhos" que substituirá a Sandro Sotelo á percusión. Este novo traballo discográfico conta con 10 temas: Rumbañeira, Pontella, Outra de Carelle, Doade, De Doncos a Silvela, Rumbaile, Valse de Juanito, Pazos de Borbén, Cuidaoeh! (composición de Fran López) e Mazurcadobre. Durante un período do proceso de preparación deste traballo e desta campaña formou parte do grupo como vocalista solista Alba Gutiérrez, natural de Cabezón de la Sal (Cantabria).
No ano 2019 ve a luz o cuarto traballo discográfico en solitario, "Cordame", un traballo ao que se incorpora a voz de Anaïs Barbier como solista, e nova voz do grupo, que será acompañada en certos temas polas pandeireteiras de Lembranzas da ría (Cangas do Morrazo): Aída Carballo, Ana Novas, Ana Vidal, Claudia Álvarez, Estela Martínez, María García e Marta Camaño. Este disco, igual que os dous anteriores foi gravado no estudio de grabación Edisco, baixo a man do técnico de son Fernando Campos. O traballo conta con 11 temas: Sil, Ván, Posodobre, Vilariños, Caramoniña, Danzas, Xotarelle, Rosariño, Ermida, From Sagrada to Abellá, Esta noite non durmo. O tema Caramoniña está composto por Serxio Cobos.
Durante estes anos participan entre outros en numerosos festivais e concertos: Sala Malatesta (Compostela), Festa do Pan e Ovo (Tenorio), Festival do Castro Alobre (Vilagarcía), Aniversario de Cántigas e Frores (Lugo), Festival de Vilariño (Cangas do Morrazo), Rabafolk (Rábade, Lugo), Sala Rebullón (Mos, Pontevedra), Sala Capitol (Compostela), A Arca da Noe (Vilar de Santos, Ourense), SalaSon (Cangas do Morrazo), Festival Intercéltico do Morrazo (Moaña, Pontevedra)...
A formación musical de Fiandola no ano 2020 está formada por: Alberto Barreiro "Warren" ao acordeón e voz, Fran López, á frauta traveseira, voz e saxo, Santi Budiño, á gaita e voz, Anaïs Barbier, á voz, Manolo Cobas, á percusión e voz, Marcos Pérez "kinhos Saburido" á percusión e Lucía Eiros ao clarinete e gaita.
O 1 de marzo de 2013 élle concedido o premio ao "mellor grupo ou solista de Moaña" dentro dos Premios da Música que organiza o Var con Uve, Abelendo (Moaña).
Ron Weasley
Ronald Bilius "Ron" Weasley é un personaxe de ficción e un dos protagonistas da serie Harry Potter escrita por J. K. Rowling. Fai a súa primeira aparicion no primeiro libro, Harry Potter e a pedra filosofal, como o mellor amigo de Harry Potter e Hermione Granger. É membro da familia Weasley, unha familia de meigos de vello que residen n’O Tobo. Xunto a Harry e Hermione, é membro da casa Gryffindor en Hogwarts.
Libros do un ao tres
Rowling presenta a Ron e a súa familia en Harry Potter e a pedra filosofal. Harry está perdido na Estación de King's Cross de Londres e os Weasley guíano a través do muro que leva ata a Plataforma 9¾ e cara ao mundo máxico. Ron e Harry viaxan no mesmo vagón do Expreso de Hogwarts e axiña fan amizade. Ambos coñecen tamén a Hermione, á que primeiro rexeitan pero que logo se faría boa amiga deles. Ron xoga un papel importante na trama do libro ao axudar a Harry a frustrar un intento do retorno ao poder de Lord Voldemort mediante a pedra filosofal.
Libros do cuarto ao sexto
A tensión amorosa que se vai creando entre os personaxes de Ron e Hermione faise moi notoria no cuarto libro, Harry Potter e o Cáliz de fogo, cando ela mostra interese por Viktor Krum. Por outra banda, a súa relación con Harry tamén se vai deteriorando cando este último participa no Torneo Tres Meigos, malia non poder, por causa dunha trampa que argallara Voldemort. En Harry Potter e a Orde do Fénix, Ron mostra lealdade cara a Harry despois de que este perdera todo o seu creto para case toda a comunidade máxica por afirmar o regreso de Lord Voldemort ao final do curso anterior. Xunto a Hermione, funda un grupo clandestino denominado Exército de Dumbledore co fin de ensinar aos estudantes técnicas de defensa. Tamén se une ao equipo de quidditch de Gryffindor. No clímax da novela, Ron enfróntase aos Devoradores de Morte xunto a Harry, Hermione, Ginny, Neville Longbottom e Luna Lovegood no Departamento de Misterios do Ministerio de Maxia. Aínda que sae ferido da batalla, recupérase por completo ao final do libro.
En Harry Potter e o misterio do príncipe Ron continúa a ser o gardián do equipo de quidditch de Gryffindor, malia as súas malas actuacións nalgúns partidos. Ademais, Ron comeza unha relación con Lavender Brown, cousa que afecta a Hermione que se distancia del, chegando a ignoralo. Non obstante, despois do Nadal Ron empeza a mostrar signos de descontento coa súa relación con Lavender. A rifa entre Ron e Hermione non cesa ata que este case morre a causa de beber hidromel envelenado que Draco Malfoy en realidade enviara a Albus Dumbledore. Pouco despois do incidente, Ron e Lavender acaban a súa relación. Nunha entrevista, Rowling dixo que "realmente se divertira escribindo a relación entre Ron e Lavender porque ata ese punto Ron fora bastante inmaturo comparado cos outros dous [Harry e Hermione], e el necesitaba facer sentir a Hermione que el pagaba a pena... Tivo que medrar emocionalmente e agora deu un enorme paso adiante".
Sétimo libro
En Harry Potter e as reliquias da morte, Ron está disposto, xunto con Hermione, a seguir a Harry e destruír todos os Horcrux creados por Voldemort e así acabar co Señor Escuro. Pouco a pouco, vai aparecendo un sentimento de frustración en Ron derivado da falta dun plan concreto e termina por abandonar temporalmente os seus amigos. Durante a súa ausencia, Harry e Hermione evitan pronunciar o seu nome. Finalmente regresa, arrepentido, e salva a Harry de morrer afogado nunha poza cando trata de obter a espada de Godric Gryffindor.
Máis adiante, os tres son capturados polos Devoradores da Morte e Bellatrix Lestrange tortura a Hermione co Maleficio Cruciatus co fin de obter información. Finalmente son rescatados polo trasno Dobby, que morre durante a fuxida. O trío regresa a Hogwarts coa esperanza de atopar o último Horcrux que queda por destruír, pero ao teren perdido a espada de Gryffindor, Ron ten a idea de ir buscar un cabeiro de basilisco á Cámara dos Segredos para destruír a copa de Helga Hufflepuff. En canto Hermione emprega o cabeiro para acabar co Horcrux lánzase cara a el e bícao por vez primeira. Logo diso, toma parte na batalla de Hogwarts, onde é testemuña da morte do seu irmán Fred e axuda a Neville a derrotar a Fenrir Greyback.
Epílogo
Dezanove anos despois, Ron está casado con Hermione e ambos teñen dous fillos: Rose Weasley e Hugo Weasley. El e mais Harry traballan para o Ministerio de Maxia como Aurores, e xunto a Hermione axudaron á modernización do Ministerio. Antes de converterse en Auror, Ron traballara con George na tenda de trangalladas Weasley da Travesa Diagon, un negocio que se fixera moi lucrativo.
Aparicións cinematográficas
Nas versións cinematográficas dos libros o actor británico Rupert Grint encárgase do personaxe de Ron Weasley.
Caracterización
Ron é membro da familia Weasley, unha longa liñaxe de meigos de vello. Por outra banda, son unha familia bastante pobre e a miúdo moitas das súas cousas están moi usadas e vellas.
Personalidade
Nunha entrevista, Rowling describiu a Ron como moi divertido, pero insensible e inmaturo. Sobre o desenvolvemento do carácter de Ron no último libro, Rowling explicou que "Ron é o máis inmaturo dos tres personaxes principais, pero no sétimo libro medra. Non era forte, a xente víao como o amigo de Harry; a súa nai quería unha nena e no último libro finalmente ten que recoñecer a súa debilidade. Pero iso é exactamente o que fai de Ron un home".
Aparencia física
Rowling presenta a Ron como un mozo "alto, delgado, con pencas, grandes mans e pés e un longo nariz". Ron ten ten o pelo roxo, trazo característico de toda a familia Weasley. Rowling tamén aclarou que Ron ten os ollos azuis.
Notas
Figuren der Harry-Potter-Romane
Mercedes González Castro
Mercedes González Castro, máis coñecida como Mercedes Castro, nada nas Pontes de García Rodríguez, é unha actriz galega de teatro, televisión e cine.
Traxectoria
É coñecida, entre outros papeis, polo de Amelia na serie da TVG Padre Casares.
Galardóns e nomeamentos
Premio María Casares á mellor actriz protagonista en 1998.
Say You're One of Them
Say You're One of Them é unha colección de historias curtas escritas polo nixeriano Uwem Akpan, que foi publicada en 2008. Contén cinco historias, cada unha ambientada nun país africano diferente. Esta colección gañou o Premio Commonwealth Writers de 2009 (rexión de África) e o Premio Beyond Margins de 2009.
Eurocopa de Fútbol Francia 2016 - Grupo B
O Grupo B da UEFA Euro 2016, organizada por Francia, estivo composto por catro equipos que se enfrontaron entre si nun total de seis encontros. Ao termo dos mesmos os dous con maior cantidade de puntos, e, así como  como un dos mellores terceiros, clasificáronse á seguinte fase. Quedou eliminada no último posto.
One Piece
One Piece (ワンピース) é unha serie xaponesa de manga shōnen creada por Eichiro Oda e publicada na revista Shūkan Shōnen Jump. Conta cunha adaptación a serie de anime creada por Toei Animation.
Eurocopa de Fútbol Francia 2016 - Grupo B
Participantes
O Grupo B estivo composto polas seguintes seleccións:
One Piece
Historia
O manga comezou a súa publicación o 19 de xullo de 1997 na revista semanal Shūkan Shōnen Janpu e ata o 31 de outubro de 2012 apareceron máis de 700 capítulos que se publican tamén como tankōbon, polo de agora 70. A serie de televisión, producida por Toei Animation, principiou a súa emisión en 1999 e ata o 2013 leva emitidos 600 episodios. En Galicia, a TVG e máis tarde TVG2 emiten a serie dentro do espazo Xabarín Club.
O Pazo, Rendal, Arzúa
O Pazo é un lugar da parroquia de Rendal no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 29 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 13 eran homes e 16 eran mulleres.
One Piece
Historia
One Piece presenta as aventuras de Monkey D. Luffy, un adolescente de 17 anos que adquiriu habelencias sobrenaturais ao comer un froito do demo e que pretende conseguir o seu máis gran devezo, o gran tesouro One Piece o que o transformaría no Rei dos Piratas.
Sinopse
Monkey D. Luffy comeu de neno, accidentalmente, un froito do demo. Luffy, inspirado polo pirata Shanks, sae ao mar para atopar o gran tesouro "One Piece" e converterse así no Rei dos Piratas. Vinte e dous anos atrás, un pirata, Gol D. Roger, coñecido como o "Rei dos Piratas", foi executado, pero antes de morrer, falou acerca do seu famoso tesouro "One Piece". A súa morte propiciou o inicio da Era das Grandes Travesías, pois lanzou incontables corsarios na procura do tesouro perdido.
Nas súas aventuras, Luffy derrota a numerosos adversarios e, na súa viaxe pola Gran Ruta, coñece os diferentes personaxes que acaban formando parte da súa tripulación.
Quelícero
miniatura|220px|Quelíceros da [[araña Cheiracanthium punctorium.]] miniatura|220px|Quelíceros en tesoura dun arácnido da orde dos [[solífugos.]]
Os quelíceros son pezas bucais (apéndices modificados) do prosoma dos quelicerados, un subfilo de artrópodos que inclúe os arácnidos, os merostomados, e talvez dos picnogónidos (propiamente neste grupo adoitan denominarse quelíforos).
Son apéndices acabados en punta que se usan para agarrar o alimento. Ademais, nas arañas están asociados a unha glándula velenosa e utilízanse para inocular veleno á presa ou como mecanismo defensivo.
Ocupan unha posición anatómica preoral (inmediatamente antes da boca) polo que non son homólogos das mandíbulas dos mandibulados (crustáceos, miriápodos e insectos).
Embrioloxicamente son apéndices postorais, pero ao longo do desenvolvemento embrionario migran até situárense a ambos os lados da boca, ou mesmo en posición prebucal, no adulto.
Tipos de quelíceros
miniatura|220px|A: quelíceros en navalla; B: quelíceros en tesoura; C: quelíceros triarticulados en pinza. miniatura|220px|[[Atrax robustus en actitude intimidatoria. Prensenta os seus potentes quelíceros (Ch), ben adaptados para o ataque, pero tamén para a tracción.]]
Poden distinguirse tres tipos de quelíceros: quelíceros en navalla, quelíceros en tesoura e quelíceros de tres artellos en pinza ou quela.
Quelíceros en navalla
Este tipo de quelíceros aseméllanse a unha navalla pregábel e poden considerarse como subquelados (case de pinzas). Están compostos por dous artellos e son exclusivos dos Tetrapulmonata. Consisten nun artello basal que se articula co prosoma e outro artello apical en forma de dente cairo que se articula co basal.
Presentan dúas formas diferentes: ortognatos e labidognatos.
Quelíceros de tres artellos en pinza
Esta é a condición primitiva e dase en palpígrados, escorpións e opilións. Encóntranse tamén noutros quelicerados non arácnidos, como os xifosuros e os euriptéridos.
Talvez os quelíforos dos picnogónidos sexan homólogos deste tipo de quelíceros e deberán considerarse aquí.
Quelíceros das arañas
A práctica totalidade dos araneidos posúen glándulas velenosas asociadas aos quelíceros. As glándulas do veleno sitúanse no interior dos quelíceros e case sempre se estenden noi interior do prosoma; pode esperemerse pola araña voluntariamente. O cairo ou ferrete, que funciona como unha agulla hipodérmica, é o que penetra na pel ou no exoesqueleto da presa; inoculan o veleno a través duns orificios no ápice dos ferretes ao picaren ás suás presas.
Hélder Postiga
Hélder Manuel Marques Postiga, nado en Vila do Conde o 2 de agosto de 1982, é un futbolista portugués. Xoga de dianteiro.
Traxectoria
O 1 de setembro de 2014 fichou polo Deportivo da Coruña, logo de desvincularse do Valencia CF, por unha tempada. Debutou co club coruñés na terceira xornada da man do adestrador Víctor Fernández, nun encontro a domicilio contra o SD Eibar que rematou en vitoria (0–1). O seu primeiro e único gol co conxunto deportivista chegou na xornada 10, nunha derrota en Riazor fronte o Getafe CF (1–2).
Estado de Ondo
356px|miniatura|Localización de Ondo dentro de Nixeria. Ondo é un dos Estados formantes da República Federal de Nixeria. Foi creado o 3 de febreiro de 1976 a partir do antigo Estado Occidental. Orixinalmente incluía o que é agora o estado de Ekiti, que foi creado en 1996. A súa capital é a cidade de Akure. Segundo a estimación do censo para o 2005, ten unha poboación de 4 011 407 habitantes, nunha área de 14.606 km2.
Áreas de Goberno Local
Atópase subdivido internamente nun total de 18 áreas de goberno local:
Parque Natural da Serra d'Espadà
O Parque Natural da Serra d'Espadà (Parc Natural de la Serra d’Espadà en valenciano), atópase na Comunidade Autónoma de Valencia, estendéndose polas comarcas de l’Alt Millars, Alt Palància e La Plana Baixa (todas elas na provincia de Castelló).
Flora
As especies máis habituais son as Sobreiras, o Teixo, o Acivro, o Quercus Pyrenaica, e as subespecies Halepensis e Pinasters do Piñeiro. Entre as herbáceas salientar a existencia de dous endemismos, a Minuartia Valentina e a Dianthus Multiaffinis. Presentes só nesta serra e na Serra Calderona (provincia de Valencia).
Fauna
Presenza da Aguia perdiceira, a avelaiona, o raposo, o porco teixo e a garduña.
Once Upon a Time in America
Once Upon a Time in America (en C'era una volta in America) é un filme italo-estadounidense de 1984 dirixido por Sergio Leone. Está protagonizado por Robert De Niro, James Woods, Elizabeth McGovern, Jennifer Connelly, James Hayden, Brian Bloom, William Forsythe, Adrian Curran, Tuesday Weld, Joe Pesci, Treat Williams, James Russo, Burt Young e Danny Aiello nos papeis principais.
Vandalismo
miniatura|dereita|250px|Fiestra rachada como consecuencia dun acto de vandalismo O vandalismo é a desfiguración ou a destrución visible dunha estrutura ou dun símbolo contra a vontade do propietario ou das autoridades. Historicamente xustificouno o pintor Gustave Courbet como destrución dos monumentos que simbolizaban "guerra e conquista". Polo tanto, pódese facer como expresión do desprezo, da creatividade, ou de ambas. O vandalismo soamente ten sentido nunha cultura que recoñece a historia e a arqueoloxía. Como outros termos similares (bárbaro), o vándalo era orixinalmente un xentilicio étnico que se refería ó pobo vándalo que saqueou Roma en 455.
The Monitor
The Monitor é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Titus Andronicus, publicado o 9 de marzo de 2010 a través do selo XL Recordings. Trátase dun álbum conceptual lixeiramente baseado en temas relacionados coa guerra civil estadounidense.
O título do disco é unha referencia ao USS Monitor, o primeiro acoirazado comisionado pola Armada dos Estados Unidos de América, e o tema de peche "The Battle of Hampton Roads" refírese á batalla entre o Monitor e o CSS Virginia, que tivo lugar os días 8 e 9 de marzo de 1862; segundo a banda, "o lanzamento deste disco é a nosa forma de celebrar o 148 aniversario deste evento histórico". Hai numerosas referencias ás primeiras cancións de Billy Bragg como algunhas letras de "A More Perfect Union" e a canción "Richard II". The Monitor conta coa colaboración de membros de Ponytail, Wye Oak, Hallelujah The Hills, Felice Brothers, Spider Bags, Vivian Girls e The Hold Steady.
Papiliónidos
miniatura|Papilio machaon Os papiliónidos (Papilionidae) son unha ampla familia de bolboretas grandes e coloridas, que comprende máis de 550 especies. Aínda que a maioría son tropicais, os membros da familia habitan en todos os continentes excepto a Antártida. A familia inclúe as bolboretas máis grandes do mundo, do xénero Ornithoptera.
Os papiliónidos teñen varias características distintivas; por exemplo, as eirugas de papiliónidos teñen un órgano repugnatorio chamado osmeterio no seu protórax. O osmeterio normalmente permanece oculto, pero cando a larva é ameazada sácao fóra a través dunha amosega transversal dorsal inflándoo cun fluído.
A aparencia bifurcada das ás posteriores dos papiliónidos, que poden verse cando a bolboreta está pousada coas ás estendidas, dálles unha aparencia que lembra a cola dunha andoriña. Como nome científico Linneo elixiu Papilio para o xénero tipo, que en latín significa 'bolboreta'. Como epítetos para as especies Linneo usou os nomes de heroes gregos. A especie tipo é Papilio machaon en honor de Macaón, un dos fillos de Asclepio, mencionado na Ilíada.
Distribución
O papiiliónido que vive máis ao norte é o Parnassius arcticus siberiano, que se encontra no Círculo polar ártico no noroeste de Yakutia a altitudes de 1.500 metros sobre o nivel do mar. Nos Himalaias, atopáronse varias especies como Parnassius epaphus a altitudes de 6.000 metros sobre o nivel do mar.
Morfoloxía
As descricións detalladas das características morfolóxicas dos Papilionidae, como indicou Bingham (1905) son as seguintes:
Estadios de desenvolvemento do papiliónido Papilio cresphontes
Características distintivas
As características clave que diferencian os Papilionidae doutras familias de bolboretas son:
Adaptacións especiais e defensa
Os papiliónidos presentan mimetismo batesiano, un comportamento no cal a aparencia das bolboretas lembra moito ao de especies desagradables o que prevén que sexan depredadas. Os papiliónidos difiren de moitos animais que pesentan mimetismo. A especie Papilio glaucus mostra un polimorfismo limitado ás femias por medio de mimetismo batesiano, e outras, como Papilio canadensis non mostrran ningún tipo de mimetismo.
Entre os predadores que as comen están o paxaro Agelaius phoeniceus, o escaravello Photuris pensylvanica, os lagartos Plestiodon fasciatus, as libélulas Anax junius, as arañas Misumena vatia, a mantis Tenodera sinensis, o escaravello Calosoma, e a mofeta Mephitis mephitis.
Base biolóxica para os polimorfismos no mimetismo
Nalgunhas especies non todos os individuos son idénticos en aparencia. Por exemplo, en Papilio glaucus o ligamento ao Y determina se as femias son do tipo salvaxe (amarelas ou brancas) ou melánicas (nas que a melanina escura substitúe o fondo amarelo). Esta diferenza xenética procede de que o melanismo está controlado por un só xene, que controla o nivel de dopamina no organismo. O encima BAS, que axuda á dopamina a producir a pigmentción amarela, que normalmente é a cor de fondo das ás, está suprimido. Sen a pigmentación, esta bolboreta parece principalmente negra (a forma melánica) e é un imitador batesiano do papiliónido Battus philenor. Na Papilio glaucus, que non é totalmente negra, algunhas posúen unha cor intermedia "feluxenta" e son sensibles á temperatura.
Os diferentes polimorfismos (tipo salvaxe, melánico, e o intermediario 'feluxento') dependen da distribución xeográfica e da abundancia do modelo que imitan, Battus philenor, cuxa cor de ás varía dependendo da súa localiszación xeográfica. Para ser confundidas con B. philenor polos predadores, a cor de fondo das ás de Papilio glaucus correspóndese coas dos B. philenor que residen na súa mesma área rexional. Diversos estudos apoian esta teoría; por exemplo, no sueste dos Estados Unidos a abundancia relativa das femias melánicas correlaciónase xeograficamente coa de B. philenor.
Mimetismo
Só certos grupos de papiliónidos presentan mimetismo. As especies difiren en se o mimetismo se dá nun sexo ou en ambos, e en se o mimetismo é monomórfico ou polimórfico. Un fenómeno que recibiu especial atención é o polimorfismo limitado ás femias, no cal só as femias dunha especie son miméticas e polimórficas, as cales con frecuencia imitan a bolboretas diferentes e distantemente emparentadas aposemáticas. Este polimorfismo obsérvase en Papilo dardanus, cuxa femia ten tres morfos para a patrón da cor das ás: un patrón negro e branco para o mimetismo batesiano, un patrón negro e amarelo que lembra aos machos da especie, e un patrón con manchas laranxas que lembra aos machos vellos da especie. Dado que os machos da especie, que non teñen mimetismo batesiano, son depredados moito máis frecuentemente polos depredadores que as femias; unha cuestión pendente é por que as femias mostran o patrón de ás non mimético, que aparentemente diminuiría a súa fitness comparadas cos forma mimética.
Propuxéronse varias hipóteses para explicar este fenómeno, as dúas máis salientables son a hipótese da selección pseudosexual e a hipótese de evitación do macho. Na hipótese pseudosexual, as bolboretas macho aproxímanse agresivamente ás femias que parecen machos e despois moderan o seu comportamento a un comportamento sexual cando están o suficientemente preto como para identificalas como femias. Na hipótese de imitación do macho, as bolboretas femias ocúltanse intentando evadirse do acoso dos machos, xa que o cortexo pode ser daniño, dura moito tempo e atrae os depredadores.
Un estudo examinou a resposta dos machos ás femias de cada morfo e encontrou que os machos favorecen consistentemente aos imitadores batesianos en primeiro lugar, despois aos brancos e negros e finalmente ao morfo con manchas laranxas. Os científicos concluíron que unha selección dependente da frecuencia levou a que tivesen igual éxito as tres estratexias alternativas: as femias batesianas sufrían menos depredación pero a súa fitness estaba reducida principalmente polo acoso sexual, mentres que os outros dous estaban sometidos a menor acoso sexual, pero tamén perdían fitness polos ataques dos depredadores.
Subfamilias
Os xéneros dos papiliónidos existentes clasifícanse xeralmente en tres subfamilias: Baroniinae, Parnassiinae e Papilioninae; as dúas últimas divídense en tribos. Nos papiliónidos, xunto con características morfolóxicas, a elección de plantas para alimentarse e o estilo de vida ecolóxico reflicten a filoxenia e clasificación.
Baroniinae
Os Baroniinae son unha subfamilia monotípica, restrinxida a unha rexión moi pequena de México e son considerados a subfamilia máis basal. Baronia brevicornis é a súia única especie e considérase unha especie relicta, que comparte características cun taxon fósil, Praepapilio. Baronia é o único papiliónido que ten como planta da que se alimenta unha especie de Acacia (da familia Leguminosae).
Subfamilia: Baroniinae.
Parnassiinae
Os Parnassiinae son unha subfamilia de bolboretas esencialmente holárticas. A gran maioría das especies, principalmente as Parnassius, poden encontrarse en hábitats montañosos. Os Parnassiinini poden tamén encontrarse noutros hábitats como os "desertos áridos (Hypermnestra), bosques húmidos (Luehdorfia) e mesmo praderías de terras baixas (Zerynthia)". As tribos recoñecidas nos Parnassiinae son: Parnassiini, Zerynthiini e Luehdorfiini.
A tribo Parnassiini contén dous xéneros monotípicos, Hypermnestra, en gran medida confinada a Asia central e o xénero Parnassius (as apolos), un grupo moi distintivo con moitas especies, todas as cales son alpinas e capaces de vivir a grandes altitudes. A maioría dos Parnassius teñen dúas pequenas manchas avermelladas nas ás anteriores. O tribo Luehdorfiini contén o xénero monotípico Archon de Asia Menor e o xénero Luehdorfia da China e o Xapón. Estas dúas tribos evolucionaron cambiando as plantas das que se alimentan, mentres que a terceira tribo, Zerynthiini, mantivo a planta alimenticia arquetípica dos papiliónidos, a Aristolochia. Os Zerynthiini comprenden catro xéneros: Sericinus, Bhutanitis, Zerynthia e Allancastria.
Subfamilia: Parnassiinae.
Papilioninae
As tribos recoñecidas dentro de Papilioninae son os Leptocircini, Teinopalpini, Troidini e Papilionini.
Subfamilia: Papilioninae.
Praepapilioninae
Unha subfamilia adicional, Praepapilioninae, que consta do único xénero Praepapilio, comprende dúas especies de bolboretas extinguidas, cada unha das cales foi descrita por un só fósil de depósios do Eoceno medio de Colorado, Estados Unidos (Durden e Rose, 1978).
Filoxenia
Velaquí unha filoxenia dos Papilionidae baseada en Nazari (2007):
Hoxe acéptase que subfamilia Papilioninae é monofilética. Os papiliónidos da tribo Papilionini suman unhas 225 especies e fixéronse estudos sobre a coevolución coas súas plantas hóspedes e a filoxenia. Tamén se viu que as vellas clasificacións morfolóxicas eran válidas porque establecían agrupacións concordantes cos estudos. As especies que pertencen aos grupos que usan as plantas Rutaceae como hóspedes formaron dous grupos correspondentes aos taxons do Vello Mundo e as Américas. Os que se alimentan de plantas Lauraceae e Magnoliaceae forman outra agrupación, que comprende taxons de Asia e América.
Os Parnassinae, igual que os Papilioninae, tamén se cre que son monofiléticos baseándose en estudos morfolóxicos pero estudos recentes baseados tanto en características morfolóxicas coma moleculares suxiren que en realidade non é así. Entre os Parnassiinae, os xéneros Parnassius e Hypermnestra son extremadamente próximos baseándose en estudos moleculares e son agora considerados parte da tribo Parnassiini. Os dous taxóns, Archon e Luehdorfia, están moi relacionados segundo as análises de ADN nuclear e mitocondrial, e, aínda que non comparten semellanas morfolóxicas, foron agora xuntadas na tribo Luehdorfiini.
A subfamilia Baroniinae está representada por unha única especie, Baronia brevicornis. Son as únicas da familia que usan plantas Fabaceae (leguminosas) como plantas hóspede das larvas. Os Baronninae e a subfamilia extinta Praepapilioninae teñen moitas semellanzas externas e son consideradas tradicionalmente as subfamilias máis primitivas e irmás do resto dos papilionidos. Investigacións recentes suxiren que isto podería non ser correcto, os Baroniinae estarían estreitamente emparentados só cos Parnassiinae, mentres que Praepapilio estaríao só cos Papilionini e ningún dos taxons sería irmán do resto dos papiliónidos.
Apareamento e etapas larvarias
Despois do apareamento, os machos parnasinos producen unha substancia pegañosa que se usa para selar as aberturas xenitais da femia e impiden que outros machos se apareen despois. Poñen un ovo no envés das follas da súa planta hóspede, repetindo o proceso moitas veces. Non hai investimento parental unha vez que se puxeron os ovos.
As pupas están normalmente unidas ao substrato polo cremáster pero coa cabeza para arriba e sostida por unha faixa de seda. Porén, as apolos pupan sobre detritos no chan e tamén constrúen un casulo frouxo. Nas rexións temperadas, pasan os invernos nun estado de diapausa pupal.
Alimento
miniatura|[[Iphiclides podalirius sobre flores de lavanda preto da costa do Adriático.]]
As eirugas de varias especies de papiliónidos aliméntanse dunha ampla variedade de plantas, e a maioría dependen de só unha das seguintes cinco familias de plantas: Aristolochiaceae, Annonaceae, Lauraceae, Umbelliferae (Apiaceae) e Rutaceae. Ao comeren algunhas destas plantas tóxicas, as eirugas secuestran ácido aristolóquico que proporciona ás eirugas e bolboretas certas cantidades deste tóxico, o que as fai tóxicas. As tribos Zerynthiini (Parnassiinae), Luehdorfiini (Parnassiinae) e Troidini (Papilioninae) usan case exclusivamente plantas da familia Aristolochiaceae como hóspedes.
Os papiliónidos adultos, na súa forma de bolboreta, aliméntanse de néctar, pero tamén chuchan barro e ás veces esterco.