cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Caselas Fútbol Club
Historia
A afección do Caselas F.C foi premiada pola Federación Galega de Fútbol, como a máis deportiva da tempada 1967-1968.
Anik
Anik A
miniatura|Foguete Delta co Anik A1 a bordo. Anik A foi a primeira serie de satélites de comunicacións xeoestacionarios do mundo e proporcionáronlle á CBC a capacidade de chegar ó norte canadense por primeira vez. Cada un dos satélites levaba doce transpondedores en banda C e polo tanto tiña capacidade para doce canais de televisión en color.
Anik B
Anik B levaba tamén 12 transpondedores en banda C, como os Anik A, pero levaba ademais seis transpondedores en banda Ku.
A maior parte dos transpondedores estaban adicados a retransmisións da CBC. O operador CNCP Telecommunications tamén usou o Anik B como retransmisor para os seus servizos. O periódico Globe and Mail usou o Anik B para retransmitir copias de impresión a diferentes imprentas ó longo do Canadá.
Anik C
Os satélites da serie Anik C tiñan tres veces máis potencia que os da serie A. Levaban dezaseis transpondedores en banda Ku. Anik C-2 foi usado para distribuír as primeiras redes de televisión por pago do Canadá.miniatura|Lanzamento do Anik C-3 desde a bodega de carga do transbordador Columbia.
Anik D
Os dous satélites Anik da serie D, con transpondedores en banda C, foron lanzados en 1982 e 1984. Estaban baseados no deseño Hughes 376. Anik D1 levaba o paquete CANCOM para retransmitir sinais de televisión para o seu uso por compañías de cable.
Anik E
Anike E1 e E2 foron lanzados a principios da década dos anos 1990 para substituír os Anik D1 e D2. Xa non tiñan a forma cilíndrica dos Anik da serie D.
Anik E2 tivo problemas durante o despregue da súa antena de banda C, que foi despregada con éxito tras varias manobras.
O xoves 20 de xaneiro de 1994, Anik E1 e E2 tiveron problemas debido á actividade solar. E1 fallou primeiro, deixando sen televisión por satélite ao Canadá. Unhas horas máis tarde, Telesat conseguiu recuperar o satélite. E2 fallou posteriormente debido a un problema co xiroscopio, que causou unha perda do apuntado do sinal do satélite. O problema exacto estivo na circuitería relacionada co volante de inercia. E2 non puido ser recuperado durante cinco meses, co que E1 asumiu o seu servizo e os usuarios tiveron que mover as súas antenas para apuntar a este satélite. E2 foi recuperado finalmente mediante o uso de estacións de terra especiais en cada extremo do país que controlaban a posición do satélite e usando os propulsores do satélite para axustar o apuntado e a posición. Esta técnica acortou a vida do satélite, xa que o consumo de propelente previsto orixinalmente era moito menor que o que finalmente se necesitou debido á avaría.
Fortaleza de Castro de Amarante
A Fortaleza de Castro de Amarante ou Pazo de Amarante é unha fortaleza medieval situada no lugar de Amarante (Santo Estevo do Castro de Amarante, Antas de Ulla).
Ten a consideración de Ben de Interese Cultural por decreto de 1949, ratificado en normativa posterior. .
Historia
O recinto foi construído no século XIII pola familia Noguerol, condes de Amarante, sobre un antigo poboado castrexo. Foi derrubado e reconstruído en varias ocasións.
Foi casa patrucial dos Noguerol, algúns de cuxos membros marcharon a Castela para formar parte de ordes militares nas que tiveron encomendas. Así, frei Afonso Gutérres Noguerol foi comendador do convento de Belvís (da orde de Calatrava) e do de Magdalena de Salamanca (da orde de Alcántara) durante o reinado de Henrique II de Castela (1369-1379). En 1387 frei Xil Rodríguez de Noguerol foi comendador de Caravaca, da orde de Santiago. Os membros da Casa de Amarante eran soterrados no mosteiro de Vilar de Donas.
Sufriu os ataques da Gran Guerra Irmandiña, e foi reconstruído por Roi Fernández Noguerol. En 1486 foi asediado, e despois mandouno derrubar o gobernador Fernando de Acuña.
Arquitectura
Caracterízase por ser de arquitectura ruda, destacan as solainas situadas nas esquinas do edificio, con balaústres graníticos. Da construción orixinal consérvase a estrutura de planta oval, posiblemente a torre da homenaxe ou un reduto central. A ela accédese a través dunha porta oxival posiblemente do século XIV ou XV. Cara ao sur tiña un torreón, hoxe xa desaparecido, e polo leste conserva un corpo rectangular, posiblemente do século XV, con balcóns sobre ménsulas escalonadas nas esquinas -posibles restos dun matacán-.
En febreiro de 2013 a muralla sufriu desprendementos por mor da choiva.
90482 Orcus
90482 Orcus é un grande obxecto do cinto de Kuiper (KBO) cunha lúa de gran tamaño, Orcus posiblemente sexa un planeta anano. Foi descuberto o 17 de febreiro do ano 2004, por Michael Brown do Caltech, Chad Trujillo do Observatorio Gemini, e David Rabinowitz da Universidade Yale. Posteriormente sería recuperado en imaxes que nos retrotraen ata o 8 de novembro de 1951. Orcus é un plutino, ancorado nunha resonancia orbital de 3:2 con Neptuno, facendo dúas revolución ó redor do Sol, mentres Neptuno fai tres. A órbita de Orcus é moi semellante á de Plutón, excepto que sempre está en oposición respecto de Plutón: cando Orcus está no seu afelio, Plutón está no seu perihelio e viceversa. A causa disto, e o que hai que sumarlle a gran lúa que pouse Orcus, de nome Vanth, que nos lembra moito a gran lúa de Plutón Caronte, Orcus é visto coma o anti-Plutón. Isto foi unha das principais razóns polas que se lle escolleu o seu nome actual, a deidade Orcus era o equivalente na mitoloxía etrusca do Plutón da mitoloxía romana.
A superficie de Orcus é relativamente brillante cun albedo que acada case o 30%, é gris de cor e rica en auga. Este xeo está predominantemente en forma cristalina, o cal podería indica-la presenza de actividade criovolcánica nun pasado recente. Compostos coma o metano ou o amoníaco tamén poderían estar presentes. A existencia dun satélite permítelles ós astrónomos determina-la masa do sistema, a cal é aproximadamente igual á da lúa Tetis de Saturno. A proporción das masas de Orcus e Vanth non foi concretada, posiblemente está nalgún punto entre 1:33 a 1:12. O diámetro de Orcus é duns 800–900 km, mentres que o de Vanth podería estar entre os 280 ós 380 km, dependendo do albedo que en realidade posúa cada corpo.
Órbita e rotación
miniatura|upright=1.5|esquerda|As órbitas de Orcus (azul), Plutón (vermello) e Neptuno (gris). Orcus e Plutón aparecen situados a data de abril do 2006. As datas dos seus [[perihelios (q) e os seus afelios (Q) están tamén marcadas.]] Orcus é un plutino de gran tamaño (un plutino é un obxecto que está en resonancia orbital de 2:3 con Neptuno). A órbita de 247 anos de Orcus é moi semellante á de Plutón (ambos teñen ó seu perihelio por riba da eclíptica), pero están orientadas de xeito diferente. Aínda no punto máis próximo da súa órbita a Neptuno, a resonancia dos dous corpos significa que Orcus sempre está situado a unha gran distancia respecto de Neptuno (sempre hai coma mínimo unha separación angular de 60 graos entre eles). Por períodos duns 14.000 anos, Orcus órbita a máis de 18 UAs respecto de Neptuno. A resultas da mutua resonancia de Orcus e Plutón con Neptuno, fai que este dous corpos permanezan en posicións de oposición entre si, aínda que teñan órbitas semellantes, Orcus é descrito moitas veces coma o anti-Plutón.
Orcus está actualmente a 47,8 UAs respecto do Sol e acadará o seu afelio (a maior distancia respecto do Sol) no 2019. As simulacións feitas polo programa Deep Ecliptic Survey (DES) amosan que nos próximos 10 millóns de anos, Orcus podería adquirir un perihelio mínimo (qmin) de menos de 27,8 UAs.
O seu período de rotación é descoñecido. Diferentes estudos fotométricos deron resultados diferentes. Algúns amosaron flutuacións suaves pero moi longas con períodos que varían das 7 ás 21 horas, mentres que outros estudos non amosan flutuacións. O valor obtido por Ortiz e o seu equipo., de 10 horas, e citado moi a miúdo nas publicacións. Os polo rotacionais de Orcus probablemente coinciden cos polo orbitais da súa lúa, Vanth. Isto significa que Orcus está actualmente amosando un dos seus polos, o cal explicaría a ausencia da flutuación rotacional do seu brillo. O seu período rotacional podería coincidir cos 9,5 días do período orbital de Vanth.
Nome
Seguindo a guía das convencións para asignación de nomes da Unión Astronómica Internacional, obxectos de tamaño e órbita semellantes ás de, reciben nomes de deuses do inframundo. En concordancia cos seus descubridores, os cales suxeriron o nome de Orcus, deus etrusco (e da mitoloxía romana) dos mortos. Este nome tamén fai unha referencia privada as Illas Orcadas, onde a muller de Brown viviu cando era cativa e as cales visitan con frecuencia. O nome de Orcus foi aprobado e anunciado o 22 de novembro do ano 2004.
Tamaño e magnitude
A magnitude absoluta de Orcus é de 2,3 (comparable cos 2,6 do cubewano 50000 Quaoar). A captura de Orcus polo Telescopio Espacial Spitzer no infravermello profundo e a do Telescopio Espacial Herschel no espectro submilimétrico outórgalle ó obxecto un diámetro de 850 km. Orcus semella ter un albedo do 22% ó 34%, o cal podería ser típico dos obxectos trans-neptunianos en torno ós 1000 km de diámetro.
A magnitude e tamaño estimado arriba, fíxose asumido que Orcus era un obxecto singular. A presenza dun satélite relativamente grande (Vanth, véxase máis abaixo) podería cambiar estes parámetros considerablemente. A magnitude de absoluta de Vanth foi estimada en 4.88, o cal indica que é 11 veces menos brillante cá Orcus. Se os albedos de ambos corpos son iguais, entón o tamaño de Orcus podería acadar os 900 km, mentres que o de Vanth acadaría os 280 km. Se, polo contra, o albedo de Vanth é so dúas veces menos brillante có de Orcus, entón os seus tamaños serían duns 860 e 380 km, respectivamente.
Masa
Dende que se sabe que Orcus é un sistema binario, a masa do sistema foi estimada en 6,32 ± 0,05 x 1020 kg, que é o redor do 3,8% da masa do planeta anano máis grande que se coñece, que é. Como esta masa está repartida entre Orcus e Vanth depende dos seus tamaños relativos. Se o satélite é menos dun 1/3 do primario, a súa masa sería só dun 3% da masa total. Por outra banda, se o tamaño de Vanth é duns 380 km (véxase arriba), daquela a súa masa podería ser dun 1/13 da masa total do sistema ou o que é dicir o 8% da masa de Orcus.
Espectro e superficie
300px|miniatura|esquerda|As resonancias orbitais de Orcus e nunha secuencia de fotogramas cun período igualado ó período orbital de Neptuno. (Neptuno queda estacionario.) As primeiras observación espectroscópicas feitas no 2004 amosaban o espectro visible de Orcus coma plano (neutro en cor) e sen características rechamantes, mentres que no infravermello próximo existían unhas bandas de absorción de auga moderadamente fortes a 1,5 e 2,0 μm. Deste xeito Orcus amosábase distinto doutros obxectos trans-neptunianos coma Ixion que é vermello no espectro visible e con poucas características rechamantes no espectro infravermello. Posteriores observación no infravermello feitas no 2004 polo Observatorio Europeo do Sur e polo telescopio Gemini que deron coma resultado a existencia dunha mestura de xeo de auga e compoñentes baseados no carbono, tales coma as tolinas. O xeo de auga e metano cubrirían non máis do 50% e 30% da superficie, respectivamente. Esta proporción de xeo na superficie sería menor cá de Caronte, pero semellantes á de Tritón.
Máis tarde, entre o 2008 e 2010, fixéronse novas observación espectroscópicas no infravermello cun maior nivel de ruído de fondo que amosaron novas propiedades do espectro. Entre elas apareceu unha profunda banda de absorción de xeo de auga a 1.65 μm, o cal evidencia a existencia de xeo de auga cristalino na superficie de Orcus, e tamén apareceu unha nova banda de absorción nos 2,22 μm. A orixe desta nova propiedade non está completamente clara. Pode estar causado polo amoníaco ou derivados disoltos no xeo de auga ou por xeos de metano/etano. Segundo un modelo de transporte da radiación amosa que unha mestura de xeo de auga, tolinas (que actuarían coma axente escurecedor), xeo de etano e ións de amoníaco (NH+44) sería a mellor combinación que coincidiría co espectro de Orcus, mentres que unha combinación de xeo de auga, tolinas, metano e hidruros de amoníaco dan unha concordancia co espectro un pouco inferior. Por outra banda, a procura dunha concordancia baseándose nunha mestura de só hidruros de amoníaco, tolinas e xeo de auga deron resultados negativos. Así pois, ate o 2010, só estaban confirmada a presenza de xeo de auga cristalino, e posiblemente tolinas. A confirmación da existencia de amoníaco, metano e outros hidrocarburos requiren de mellores estudos no espectro infravermello.
Comparación con lúas e outros TNOs
Orcus está sobre os límites dos obxectos trans-neptunianos con masa de abondo coma para reter os volátiles coma o metano na súa superficie. O espectro de Orcus amosa as bandas de absorción de xeo de auga máis profundas de entre tódolos obxectos de cinto de Kuiper, exceptuando os da familia de Haumea. As lúas de Urano amosan un espectro infravermello semellante o de Orcus. Entre os obxectos trans-neptunianos, a lúa de, Caronte, é posiblemente o obxecto que garda máis semellanzas con Orcus. Ten un albedo máis alto pero un espectro visible e no infravermello próximo moi semellante. As súas densidades son tamén semellantes e ambos corpos teñen superficies ricas en xeo de auga. 50000 Quaoar —un obxecto trans-neptuniano de tamaño semellante— ten tamén unha forte banda de absorción de xeo de auga no seu espectro pero pola contra ten unha cor vermella no seu espectro visible que implica a presenza de materiais moi vermellos na súa superficie. O planeta anano e os obxectos da súa familia de colisión teñen un albedo moito máis alto é bandas da absorción de xeo de auga moito máis profundas que no caso de Orcus. Para rematar, (208996) 2003 AZ84 —outro obxecto de gran tamaño que está en resonancia orbital con Neptuno de 3:2— tamén ten unha características moi semellantes as de Orcus.
Criovulcanismo
A presenza de xeo cristalino de auga e posiblemente de xeo de amoníaco poderían indicar que un mecanismo de renovación estivo presente na superficie de Orcus. O amoníaco non foi detectado en ningún TNO tan afastado ou noutras lúas de xeo dos planetas exteriores excepto Miranda. Na banda de 1,65 μm de Orcus é ancha e profunda (12%), coma en Caronte, Quaoar,, e nas lúas de xeo dos planetas xigantes. Por outra banda, o xeo cristalino de auga nas superficies dos TNOs debería ser completamente amorfo, xa que o xeo cristalino a causa da radiación e o vento solar convertese en xeo amorfo nuns 10 millóns de anos. Algúns cálculos indican que o criovulcanismo podería se-lo mecanismo de renovación, isto tamén podería ser posible para outros TNOs de máis de 1000 km de diámetro. Orcus podería ter experimentado algún episodio deste tipo, o cal tornaría o xeo amorfo de auga da superficie en xeo cristalino. O tipo de vulcanismo podería ser con explosións líquidas debido a desintegración e saída do metano disolto nunha mestura de auga e amoníaco.
Modelos baseados nun quecemento interno vía a radioactividade, suxiren que Orcus podería ter a capacidade de reter un océano líquido de auga.
Satélite
141px|miniatura|dereita|Vanth podería perfectamente ter entre un 1/4 e 1/3 do diámetro de Orcus. Usando observacións feitas o 13 de novembro do 2005 co Hubble Space Telescope, Mike Brown e T.A. Suer detectaron un satélite. O descubrimento do satélite de Orcus foi anunciado na circular IAUC 8812 do 22 de febreiro do 2007. O satélite recibiu a designación de S/2005 (90482) 1 antes de ser chamado Vanth. Órbita Orcus nunha órbita circular case acoplada gravitacionalmente, cunha excentricidade por debaixo do 0.0036, e cun período orbital de 9,53 días. Vanth órbita a tan só 8980 ± 20 km respecto da superficie de Orcus, demasiado preto como para que os telescopios terrestres poidan determina-la composición do satélite. Mike Brown sospeita que a igual có sistema Plutón-Caronte, Orcus e Vanth están acoplados gravitacionalmente. Vanth non se asemella ós satélites nados tras unha colisión xa que ten un espectro moi diferente ó do seu primario, e posiblemente podería ser KBO capturado.
O 23 de marzo do 2009, Brown pediulles ós lectores da súa columna semanal que suxerisen posibles nomes para este satélite, o mellor deles sérialle enviado a Unión Astronómica Internacional (UAI) o 5 de abril dese mesmo ano. O nome de Vanth, deusa que provén da mitoloxía etrusca que guiaba as almas dos mortos ó inframundo, e foi escollido entre unha manchea de suxestións. Este petición foi avaliada polo comité de nomenclatura para corpos menores da UAI, o cal decidiu aprobar este nome, en concordancia coas convencións e regras da UAI para a nomenclatura relativa a este tipo de obxectos.
Clima polar
miniatura|350 px|Zonas de clima polar (Clase E) miniatura|350px|Radación solar O clima polar está caracterizado por ter case permanentemente temperaturas por baixo de 0 °C; e as precipitacións son moi escasas. A humidade relativa no aire é moi baixa e o vento adoita ser bastante intenso, o que fai aínda máis hostís as condicións de vida neste clima.
O clima polar dáse principalmente nos dous polos, alcanzando unhas condicións máis severas na Antártida, posto que ao tratarse dun continente, as temperaturas son máis frías que as do Polo norte, chegando a alcanzar os -70, -80 e até -89,5 °C (marca na superficie da Terra).
Os medios naturais da zona fría ou medios polares localízanse entre os círculos polares Ártico e Antártico e os correspondentes polos norte e sur, entre os 65º e os 90º de latitude norte e sur.
As temperaturas
As temperaturas son baixas todo o ano, pois nunca alcanzan os +10 °C, chegando no inverno até os -50 °C. As causas son a forte inclinación dos raios solares e a alta capacidade do xeo e da neve para reflectilos. No entanto, existen diferenzas entre os bordos das zonas polares, onde a temperatura do verán sobe de 0 °C, e a zona de casquete polar, onde permanece sempre baixo 0 °C.
As precipitacións
As precipitacións son escasas, inferiores a 250–300 mm ao ano, debido á presenza permanente de anticiclóns, e caen habitualmente en forma de neve.
Hidrografía
As augas só atópanse en estado líquido nas zonas onde a temperatura sobe de 0 °C.
Contexto: climas fríos
Hai tres, están: Clima continental frío (norte e nordés de Europa, sur e centro de Siberia, Canadá, e Alasca) Clima polar''' (no Ártico e na Antártida). Clima montañoso (zonas montañosas de máis de 3.500 msnm preto do Ecuador, até 1.000 msnm en rexións frías).
Hai dúas zonas frías, unha no hemisferio norte e outra no hemisferio sur. A primeira está situada ao norte do círculo polar ártico e a segunda ao sur do círculo polar antártico. Nos polos as temperaturas son moi baixas porque os raios solares chegan moi inclinados respecto da superficie terrestre.
Celia Gámez
Celia Gámez Carrasco, nada en Buenos Aires o 25 de agosto de 1905 e finada na mesma cidade o 10 de decembro de 1992, foi unha actriz e bailarina hispano-arxentina. Foi unha das máis populares estrelas da España na primeira metade do século XX e a ela débese gran parte do esplendor da revista musical española.
Traxectoria
esquerda|miniatura|Celia Gámez en 1925. A súa primeira actuación sobre os escenarios produciuse á temperá idade de catorce anos, participando como vicetiple na montaxe da revista Las corsarias que pouco antes se estreou en Madrid. Con motivo da baixa da actriz principal do espectáculo, Rosario Pacheco, tivo ocasión de substituíla. Nos seguintes anos, continuo a súa carreira na capital arxentina ata que en 1925 se trasladou a España xunto ao seu pai para cobrar unha herdanza.
Co patrocinio da marquesa de La Corona actuou no Teatro Pavón de Madrid nun espectáculo de tangos. Seguidamente foi contratada para o Teatro Romea polo empresario José Campúa e en 1926 debutou como vedete no Teatro Eslava. Seguiron as súas actuacións en Las burladoras del amor de José Padilla e Carnet de Eslava, a comedia musical Las castigadoras (1927), de Francisco Alonso e outras pezas sicalípticas como Las lloronas (1928), no teatro Romea, Roxana, la cortesana (1928), ¡Por si las moscas! (1929), Luna, El antojo (1929), La Martingala (1929), Las cariñosas (1930), Las pantorrillas (1930), Las guapas (1930) e Me acuesto a las ocho (1931).
Considerouse que a cima da súa popularidade foi a estrea, o 12 de novembro de 1931, de Las leandras, da que se fixeron especialmente populares números como "El Pichi" ou "Los nardos".
Durante os seguintes anos, sucedéronse as montaxes que tiñan a Celia Gámez como cabeza de cartel, sempre dentro do xénero da revista musical española: Los laureanos (1932), Las tentaciones (1932), de Jacinto Guerrero, ¿Qué pasa en Cádiz? (1933), Las de Villadiego (1933), a opereta El baile del Savoy (1934), La ronda de las brujas (1934), de Franz Lehár, Las siete en punto (1935) ou Ki-kí (1936), de Enrique Ronsel e Guillermo Cases.
Durante a guerra civil española regresou ao seu país natal levando alí algúns dos éxitos que alcanzara previamente en España e debutou no cinema rodando dous filmes: Murió el sargento Laprida (1937) e El diablo con faldas (1938). Regresou a España a finais de 1938 antes de que finalizase a guerra, instalándose na zona controlada polo exército franquista. Trala toma de Madrid, gravou para ese bando a canción "Ya hemos pasao" ("Xa pasamos"), como réplica á consigna da República "Non pasarán".
Limitado o seu perfil de vedete sicalíptica polos imperativos relixiosos do novo réxime, e tras unha pequena xira polo país con operetas como El conde de Luxemburgo ou La viuda alegre, instalouse de novo en Madrid a finais de 1939. Despois de repor El baile del Savoy, volveu ao xénero da comedia musical con La Cenicienta del Palace (1940), con libreto do dramaturgo Luis Escobar e música de Fernando Moraleda. Despois de rodar o filme Rápteme usted, regresou aos escenarios madrileños coa comedia Yola (1941), que se converteu nun dos maiores triunfos da súa carreira artística, sendo especialmente lembrado o número "Mírame".
Durante o resto da década de 1940 e a de 1950, sucedéronse novos éxitos como: Si Fausto fuera Faustina (1942), Hoy como ayer (1945); La estrella de Egipto (1947), co soado tema "El beso (La española cuando besa)", La hechicera en palacio (1950) ou El águila de fuego (1956).
A pesar de que o xénero da revista iniciaba na década de 1960 un certo declive, a artista aínda levou aos escenarios montaxes como La estrella trae cola (1960), a modo de recompilación da súa carreira, ou Colomba (1961), ¡Aquí, la verdade desnuda! (1965) ou A las diez en la cama estés (1966), coa que se retirou como cabeza de cartel dos escenarios.
Regresou a Buenos Aires, onde faleceu dunha insuficiencia cardíaca, tras padecer a enfermidade de Alzheimer. Foi enterrada no cemiterio de La Chacarita da capital arxentina.
Vida privada
A súa vida privada sempre deu moito que falar na sociedade española da época, dende os seus rumoreados amores de mocidade co rei Afonso XIII, ata a súa longa colección de amantes reais ou supostos. Un dos máis famosos foi o xeneral José Millán-Astray. Ao comezar a guerra civil, Gámez atopábase de xira coa súa compañía por territorio baixo control da sublevación, ao que apoiou durante a contenda. Isto permitiulle continuar cos seus éxitos e popularidade e creáronlle indubidable mala fama entre os opositores ao réxime. Unha canción súa, "Ya hemos pasao", búrlase do "Non pasarán" das milicias republicanas, e con sarcasmo cara aos derrotados chámaos "miserables" á vez que se autoproclama "facciosa".
Tal como pedían os tempos do nacionalcatolicismo, nos seus espectáculos era coidadosa coa exhibición carnal das súas vedetes e dela mesma, recorrendo á malla axustada e á moderación en escotes e "shorts". Aspiraba a que a revista fose tamén frecuentada polas mulleres, co que daba un cambio en canto ao seu público. Talvez por garantirse un estatuto de respetabilidade nos puritanos tempos da posguerra, casou o 1 de xullo de 1944 na igrexa dos Xerónimos de Madrid cun médico chamado José Manuel Goenaga, nunha voda que no canto de respectable resultou en extremo escandalosa, tanto pola afluencia e a actitude dos curiosos como polo feito de que o padriño fose o mesmo xeneral Millán-Astray. O matrimonio foi de moi curta duración e a parella separouse, aínda que non houbo divorcio, que era entón legalmente imposible. De feito, sempre se rumoreou tamén o suposto lesbianismo da estrela, alentado por unha certa ambigüidade que se compracía en cultivar: aparecía vestida de home en moitos números e facía que cortexaba as coristas ou que as bicaba. Sexa como for, sempre fixo por ter amantes e acompañantes masculinos ata idade moi avanzada.
Como tantas outras vedetes da súa época, o xenio de Celia para montar espectáculos e entreter o público non ía acompañado do mesmo xenio financeiro: tiña fama de desbaldidora e extravagante e parece que se viu en dificultades económicas ao final da súa vida, complicadas pola amargura de ser practicamente esquecida, especialmente nas circunstancias da transición española á democracia, durante a que as súas anteriores amizades non a facían especialmente popular. A penuria económica e a antipatía de moitos fixérona retornar a Buenos Aires. Os seus últimos anos viviunos modestamente nunha residencia de anciáns coa razón perdida por mor dun progresivo mal de Alzheimer.
Pokémon Omega Ruby e Alpha Sapphire
Pokémon Omega Ruby (en ポケットモンスター オメガルビー; Poketto Monsutā Omega Rubī) e Pokémon Alpha Sapphire (en ポケットモンスター アルファサファイア; Poketto Monsutā Arufa Safaia) son dous videoxogos de rol de 2014, senllos remakes dos videoxogos de 2002 Pokémon Ruby e Sapphire, que tamén incúen caractertísticas de Pokémon Emerald. Os xogos forman parte da sexta xeración da serie de videoxogos de Pokémon e foron desenvolvidos por Game Freak e publicados por The Pokémon Company e Nintendo para a consola Nintendo 3DS. Foron anunciados en maio de 2014, e foron lanzados no Xapón, América do Norte e Australia o 21 de novembro de 2014, exactamente doce anos despois do lanzamento dos videoxogos orixinais Ruby e Sapphire, mentres que en Europa a data de lanzamento foi a semana seguinte.
Omega Ruby e Alpha Sapphire recibiron polo xeral valoracións positivas por parte da crítica. Ata o 30 de setembro de 2020, os xogos venderon 14,34 millóns de copias en todo o mundo.
Desenvolvemento
Os fans de Pokémon estiveron especulando sobre o posible lanzamento dos remakes de ‘Ruby’ e ‘Sapphire’ durante anos, vendo múltiples referencias nos videoxogos sobre a rexión na que se desenvolve a trama, Hoenn, en Pokémon X e Y, do 2013. De feito, "Hoenn Confirmed" foi un meme moi empregado polos especuladores.
La Vendéenne Rink-Hockey
La Vendéenne Rink-Hockey é un equipo de hóckey a patíns francés da localidade de La Roche sur Yon. Foi o primeiro equipo francés que disputou a fase final da Copa de Europa no ano 1997, repetindo en 1998.
Historia
O club foi fundado en 1956 e Acadou o seu primeiro título da National 1 en 1976, o primeiro título dos 11 que posúe. En 1997 converteuse no primeiro equipo francés en chegar a unha fase final da Copa de Europa. Na tempada 2001-02 converteuse no primeiro campión da Copa de Francia tras derrotar na final ao HC Quévertois.
Dialogues Concerning Natural Religion
Dialogues concerning Natural Religion (Diálogos relativos á relixión natural) é unha obra do filósofo escocés David Hume que comezou a escribir arredor de 1750 e completou en 1776 pouco antes da súa morte, publicouse postumamente en 1779.
Tema
Intercambio de puntos de vista sobre o tema da relixión natural entre intelectuais de diversa orientación, reunidos na biblioteca dun deles. Debaten sobre a existencia e natureza de Deus, o sentido da orde ou finalidade da natureza e o problema do mal no mundo.
Estrutura
1. Introdución:
2. Sobre a proba da existencia de Deus pola orde do mundo (“Argumento do designio”).
3. Sobre os argumentos que pretenden demostrar a priori a existencia de Deus (parte IX).
4. Sobre o problema do mal no mundo.
5. Conclusións xerais sobre a relixión natural (parte XII).
Contido
Neste ensaio o narrador é un mozo, discípulo de Cleantes, o inxenuo Pánfilo, que dá conta por escrito a outro personaxe, Hermipo, dos incidentes da velada.
Dous dos expertos que interveñen nos Diálogos representan a dúas das principais tendencias do Século da Luces no debate da relixión natural: un, Cleantes, é un deísta, ou mellor quizais un teísta, non só argumenta en favor da existencia de Deus, senón tamén da súa providencia; o outro, Demea, é un defensor do cristianismo ortodoxo. O terceiro, Filón, esgrime o punto de vista escéptico. O teísta Cleantes sostén con arrogancia que o poder da razón humana é suficiente para chegar, apoiándose na experiencia do mundo e na lóxica dos argumentos, ao coñecemento do autor do universo. O ortodoxo Demea insiste, en que non é a forza senón a fraxilidade do home e da súa razón o que nos remite á infinitude de Deus e os seus misterios. O escéptico Filón alenta astutamente unhas veces o optimismo de Cleantes e outras o pesimismo de Demea provocando así o enfrontamento entre ambos. Esta estratexia prepara o camiño na defensa da súa tese do triunfo moderado do escepticismo na materia da relixión natural.
Pánfilo a Hermipo
Adecúase o método dialogado ao tema da relixión natural e prodúcese a descrición dos personaxes do diálogo.
Debate inicial sobre o escepticismo
Demea e Filón opinan acerca do diferente valor pedagóxico da teoloxía natural, que é unha teoría propia de adultos, e a piedade cristiá, unha práctica que é recomendable inculcar dende a infancia. Filón abre o debate sobre o escepticismo apelando á fraxilidade da razón para recomendar o escepticismo na materia de relixión humana. Seguidamente prodúcese o primeiro ataque de Cleantes ao escepticismo. Filón deféndese alegando que o escéptico non dubida tanto da razón cando atende á vida cotiá, como cando cae no desenfreo da especulación filosófica. Cleantes fai un novo ataque ao escepticismo. Filón reflexiona ironicamente a propósito das últimas palabras de Cleantes, quen lle responde, sobre o uso oportunista do escepticismo e o dogmatismo ao longo da historia polo gremio sacerdotal.
O argumento do designio
Demea e Filón coinciden en advertir que o que está en cuestión non é a existencia, senón a natureza de Deus, aínda que o segundo subliña o incomprensible desta. Cleantes expón o argumento do designio e Filón pasa a criticalo, alegando a debilidade da analoxía en que se basea e na indebida extrapolación que supón o intento de inferir da nosa experiencia de só unha parte do universo da explicación total do mesmo. Cleantes e Filón discuten sobre o significado que pode ter, como apoio do argumento do designio, o sistema de astronomía concibido por Copérnico e defendido por Galileo.
Revisión dialéctica do argumento do designio
Cleantes recorre a dous atrevidos símiles para introducir a idea de que o argumento do designio é máis informal e intuitivo que discursivo, e suxire que iso podería salvar a dito argumento das dúbidas do escéptico. Mentres Filón queda perplexo, Demea invoca aos platónicos e a Plotino para chamar a atención sobre os perigos que entraña o intento de aproximar excesivamente á nosa razón a inefabilidade de Deus e dos seus atributos.
Miticismo e antropomorfismo
Enleados nunha discusión, Cleantes acusa a Demea de misticismo por soster que Deus é incognoscible e Demea respóndelle acusándoo de antropomorfismo por asimilar demasiado o ser divino ao humano. Filón discute con Cleantes presentándolle propostas contrarias á tese de que o regreso na cadea de causas acaba en Deus.
A trampa do antropomorfismo
Filón rebate a defensa que fai Cleantes do argumento do designio alegando que, por non ter en conta os límites da analoxía, esa defensa conduce ao antropomorfismo e ata, talvez, ao politeísmo.
Unha hipótese alternativa: Deus como anima mundi
Filón evoca a antiga visión do mundo como un inmenso corpo animal do cal Deus será a alma. Cleantes rexeita esta visión argumentando que tería por consecuencia a eternidade do mundo. Filón insiste en que a suposición de que o principio da orde mundana está fóra do mundo e a que está dentro de el son opcións igualmente plausibles; pero está de acordo en recoñecer que tanto os escépticos como os relixiosos exclúen a hipótese do puro azar.
Proliferación de hipóteses rivais
Filón desconcerta aos seus contertulios suxerindo que, dada a falta de datos que apoien as nosas teorías cosmogónicas, a idea dun principio de propagación animal ou vexetal podería competir lexitimamente coa idea dun principio racional para explicar a orde do mundo.
Unha nova hipótese de cosmogonía
Deixando voar máis aínda a súa fantasía, Filón propón unha variante da cosmoloxía materialista de Epicuro agregándolle o suposto de que a materia sexa finita. E, ante a crítica de Cleantes, conclúe que a proliferación de hipóteses cosmogónicas, sen que ningunha delas teña suficiente base empírica, aconsella a suspensión total do xuízo neste asunto.
O argumento a priori da existencia de Deus
Demea propón un argumento a priori, ao que opón Cleantes graves obxeccións, mentres Filón engade outras, co comentario de que só as persoas habituadas ao razoamento abstracto da matemática parecen ser sensibles a ese argumento.
O problema do mal
Demea e Filón sosteñen contra Cleantes o predominio do mal sobre o ben no mundo. Acto seguido Filón propón, recordando a Epicuro, o problema clásico da teodicea, que pretende explicar a presenza do mal dende os supostos do teísmo; e argumenta que a nosa experiencia do mundo non permite inferir o interese providencial nin a bondade moral do Arquitecto Cósmico.
O problema do mal (continuación)
A proposta de Cleantes, Filón diserta nun largo parlamento sobre as circunstancias que orixinan o mal; e conclúe que a hipótese de que o Divino Arquitecto non posúe nin bondade nin malicia moral é máis probable que calquera das súas rivais. Demea escandalízase do que oe e abandona a reunión.
Conclusión: Os límites da relixión natural
Ausente Demea, Filón parece acercar a súa postura a de Cleantes, pero marca enseguida distancias e reflexiona sobre o carácter simplemente verbal do debate particular entre teístas e ateos, consideración que fai extensiva ao debate xeral entre dogmáticos e escépticos. Filón e Cleantes discuten sobre o posible nexo entre relixión, moralidade e corrupción, cerrándose ao debate coas últimas palabras de Filón sobre os límites da relixión natural e o triunfo do escepticismo, ás que segue a ambigua conclusión que extrae da velada o perplexo Pánfilo.
San Mamede do Carballal, Palas de Rei
San Mamede do Carballal é unha parroquia do concello de Palas de Rei na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 58 habitantes, deles 28 eran homes e 30 eran mulleres, o que supón un aumento de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Arca
O topónimo galego Arca pode referirse a:
Amais, unha arca pode referirse a unha caixa grande, ou por extensión a un dolmen:
Ingeborg María Rossel
Traxectoria
Cursou estudos de historia e na actualidade forma parte dunha cooperativa que se dedica á produción de conservas ecolóxicas, traballos forestais e labores de restauración. Ten dous fillos e vive no lugar de Ernes na parroquia de San Pedro de Ernes. É membro en asociacións de veciños, de mulleres e de desenvolvemento de Negueira de Muñiz.
Foi elixida concelleira do concello de Negueira de Muñiz polo BNG nas eleccións municipais de 2003 e 2007, e nas municipais de 2011 foi a candidata á alcaldía polo mesmo partido.
Nas eleccións municipais de 2011 levou a cabo o primeiro mitin político que coñeceu Negueira de Muñiz en moito tempo; que coincidiu cun día de mercado na vila de Negueira, xuntando á metade do censo do concello.
O Rieiro
O topónimo O Rieiro pode facer referencia a varios lugares de Galicia:
Lucenza, Lucenza, Cualedro
dereita|miniatura|Xacemento de Santa Marta.
dereita|miniatura|Capela de Santa Marta. Lucenza é un lugar da parroquia de Lucenza no concello ourensán de Cualedro na comarca de Verín. Tiña 146 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 76 eran homes e 70 mulleres.
Historia
Preto do lugar están os poboados castrexos da Saceda e San Millán. Segundo o historiador e arqueólogo local Antonio Rodríguez Colmenero a orixe da aldea está nun asentamento romano, tipo vila, propiedade dun romano chamado Lucenatius.
Xunto á aldea están as ruínas da vila romana de Santa Marta. Na idade media Lucenza formou parte do Condado de Monterrei. En Lucenza consérvase un dos poucos pozos de neve de Galicia, o Pozo dos Mouros, que data do século XV. Foi construído para conservar a neve e abastecer de xeo aos condes de Monterrei. En 1710, no marco da guerra hispano-portuguesa, a torre de Lucenza transformouse en forte defensivo.
A Pena de Muller (950) é un monte da serra do Larouco, e conta cunha formación granítica.
Mesoplodon traversii
Mesoplodon traversii, coñecido na bibliografía internacional, entre outros, cos nomes de zifio de Travers e zifio de Bahamonde, é unha especie de mamífero cetáceo odontoceto da familia dos zifíidos e subfamilia dos zifioideos, unha das quince integradas hoxe no xénero Mesoplodon.
Trátase dunha especie rara e moi pouco coñecida.
Recibe os ses nomes vulgares citados na honra do naturalista neozelandés Henry Travers, que o recolectou, e do profesor de Ciencias Biolóxicas e Químicas da Universidade de Chile, e investigador xefe da Sección de Hidrobioloxía do Museo Nacional de Historia Natural de Chile Nibaldo Bahamonde, respectivamente.
Descrición
A especie foi descrita en 1874 polo naturalista inglés John Edward Gray, baixo o nome de Dolichodon traversii.
Sinónimos
A especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Historia
Foi nomeada primeiramente a partir dunha mandíbula parcial encontrada na illa Pitt, Nova Zelandia, en 1872; rexistrada e ilustrada en 1873 por James Hector, e descrita ao ano seguiente por John Edward Gray, como quedou dito. Inicialmente considerouse como unha forma de zifio de Layard, o que comentou xa nun artigo de 1878 por Hector, quen nunca considerou que o espécime fora distinto. Un calvarium ou calvario (un cranio sen mandíbula ou sen mandíbula e sen rostro) encontrado na década de 1950 na illa White, tamén en Nova Zelandia, inicialmente non se describiu, pero logo creuse que era dun Mesoplodon ginkgodens.
En 1993 encontrouse un calvario danado na illa Robinson Crusoe, Chile, que se describiu como unha nova especie, Mesoplodon bahamondi ou zifio de Bahamonde.
En decembro de 2010 encontráronse dous espécimes varados en Opape Beach, baía de Plenty, Nova Zelandia. Orixinalmente foron identificados como Mesoplodon grayi, pero unha análise xenética posterior revelou que representaban os primeiros espécímes completos de Mesoplodon traversii. Despois deste achado, apareceu un informe que describe a Mesoplodon traversii e unha análise do seu ADN, na edición do 6 de novembro de 2012 da revista Current Biology.
Características
O principal carácter distintivo desta especie son os grandes dentes do animal, de 23 cm, bastante parecido en tamaño aos de Mesoplodon layardii. Considerábase, a xulgar polo tamaño do cranio, que este zifio mediría entre os 5 e os 5,5 m de lonxitude. Despois de encontrarse dous espécímes de máis de cinco metros de lonxitude varados e mortos nunha praia de Nova Zelandia, un estudo na revista Current Biology ofreceu a primeira descrición completa deste cetáceo. Identificáronse, en principio, como quedou dito, como Mesoplodon grayi debido á súa aparencia semellante. Pero o melón é máis prominente e máis semellante a Mesoplodon layardii.
A coloración do rostro é gris escura ou negra, cun parche escuro no ollo, peito branco e aletas escuras.
O rostro non permite diferenciar esta especie dos xuvenís de Mesoplodon grayi.
Distribución e poboación
Os tres espécimes examinados até agora proveñen de Nova Zelandia (illa White e illa Pitt) e Chile (illa Robinson Crusoe, no Arquipélago Juan Fernández). Polo tanto, esta é probabelmente unha especie do hemisferio sur (posibelmente circumantártica). Porén, pode ter unha distribución moito máis ampla e, até que non haxa máis rexistros dispoñíbeis, isto seguirá sendo descoñecido.
Non hai informacións sobre a abundancia desta especie. Porén, é probábel que sexa relativamente rara, dado o pequeno número de rexistros da súa aparición descubertos até agora.
Hábitat e bioloxía
Non se sabe nada do hábitat desta especie. Tampouco da súa dieta, pero suponse que as luras son a súa principal presa.
Ameazas
A caza directa nunca se ten asociado con esta especie. Pero o enredamento nas artes de pesca, especialmente nas redes de enmalle, é probabelmente a súa ameaza máis importante. Ao igual que outros zifios, é probábel que sexa vulnerábel a ruídos antropoxénicos fortes, como os xerados polos sonares das mariñas e a exploración sísmica.
Como especie potencialmente limitada a augas temperadas, pode ser vulnerable aos efectos do cambio climático xa que o quecemento do océano pode producir un cambio ou unha contracción da súa área de distribución. Porén, descoñécese o efecto de tales cambios no tamaño da área de distribución ou na posición desta especie.
A evidencia de individuos varados de varias especies similares indica que tragaron artículos de plástico debotados, o que eventualmente pode conducir á súa morte. , polo que esta especie tamén pode estar en risco.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UINC) considera que hai poca información sobre a abundancia da poboación desta especie, e ningunha sobre a evolución da súa tendencia. Como especie relativamente pouco común, é potencialmente vulnerábel a ameazas de baixo nivel e non se pode descartar unha redución global do 30 % en tres xeracións. Por iso cualifica o status da especie como DD (datos insuficientes).
Pedornes, Pedornes, Oia
Pedornes é un lugar da parroquia de Pedornes, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 185 habitantes (97 homes e 98 mulleres).
Whitney Houston
Whitney Elizabeth Houston, nada en Newark o 9 de agosto de 1963 e finada nos Ánxeles o 11 de febreiro de 2012, foi unha cantante estadounidense de R&B, soul, pop e gospel, aínda que tamén destacou como actriz, compositora, produtora, empresaria e modelo.
Traxectoria
Aos once anos empezou a súa formación musical nun coro infantil dunha igrexa en Nova Jersey, pero o seu talento foi descuberto tempo despois por Clive Davis, presidente de Aresta Records, na época en que cantaba xunto á súa nai en clubs nocturnos de Nova York. Desde os seus inicios viuse influenciada por destacadas cantantes de soul como a súa nai Cissy Houston, as súas curmás Dionne Warwick e Dee Dee Warwick e a súa madriña Aretha Franklin.
Segundo o Libro Guinness dos Récords é, até a data, a artista máis galardoada de todos os tempos, con dous premios Emmy, seis premios Grammy, trinta premios Billboard Music Awards e vinte e dous American Music Awards, para un total de 415 premios na súa carreira. Tamén é unha das artistas musicais que vendeu un maior número de discos no mundo: máis de 170 millóns de álbums, sinxelos e vídeos.
TotalBiscuit
John Bain, nado o 8 de xullo de 1984 en Spennymoor, Inglaterra, e finado o 24 de maio de 2018, máis coñecido polos seus alcumes de TotalBiscuit, The Cynical Brit, e TotalHalibut, foi un comentarista e crítico de videoxogos, realizando o seu traballo principalmente nas plataformas de YouTube e Twitch.tv. Segundo Eurogamer, os seus vídeos sobre novos videoxogos indie e as súas análises regulares sobre novas relacionadas co mundo dos videoxogos levárono a conseguir unha considerable cantidade de seguidores. O 13 de marzo de 2013 acadou o millón de subscritores na súa canle de YouTube, ocasión pola que publicou un vídeo de media hora de duración comentando diversos aspectos da súa vida.
A principal fonte da súa popularidade foi a súa canle principal de YouTube, sendo a súa serie máis popular a titulada "WTF is...?", na que amosaba as súas primeiras impresións sobre videoxogos de nova publicación. Segundo Will Porter de Eurogamer suxeriu que a súa popularidade debíase ao "ton de autoridade" da súa voz, mentres que o mesmo TotalBiscuit declarou que a chave do seu éxito eran a súa honestidade e personalidade. En xaneiro de 2015 Totalbiscuit converteuse no primeiro curador da plataforma Steam, cuns 400 000 seguidores.
Foi nomeado nos premios Golden Joystick de 2012 na categoría de Greatest YouTube Gamer, e o 5 de decembro de 2014 recibiu o premio do público nos The Game Awards na categoría "Trending Gamer".
José Rivas Fontán
José Rivas Fontán ou Pepe Rivas, nado en Verducido (Pontevedra, daquela pertencente ao concello de Xeve) o 31 de agosto de 1941, é un político galego. Foi alcalde de Pontevedra dende 1979 ata 1991.
Traxectoria política
Nas eleccións xerais de 1979 foi elixido deputado por Pontevedra nas Cortes Constituíntes, formando parte da candidatura de UCD. Formou parte do Consello Político de UCD. Tamén participou na Xunta Preautonómica como Secretario Xeral en 1978. Foi Secretario da Asemblea Parlamentaria de Galicia e Secretario da Comisión dos 16 para a redacción do Estatuto de Galicia.
Nas primeiras eleccións municipais democráticas encabezou a candidatura de UCD e foi elixido alcalde. Nas municipais de 1983 presentouse por AP e conseguiu 17 escanos dos 25, obtendo o 56,90% dos votos fronte ao 26,45% dos socialistas. Pepe Rivas presentouse nas municipais de 1987 con Independentes de Galicia e conseguiu en total 10 escanos e o 33,37% dos votos, fronte ao 22,86% do PSdeG-PSOE, ao 20,53% de Alianza Popular, ao 7,96% de CDS e ao 5,1% do BNG. Non acadou ningún acordo, nin cos populares nin con outro partido ao longo dos tres mandatos. Sempre saíu elixido como a lista máis votada.
Nas eleccións xerais de 1996 foi elixido deputado ao Congreso polo PP e volveu ser elixido nas xerais de 2000.