cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Creonte (rei de Corinto)
Medea creou un vestido como regalo de vodas para Glauce e esta aceptouno sen sospeitar nada. Pero cando se vestiu con el, morreu devorada por un intenso lume, que tamén matou ó pai, Creonte, que acudiu a socorrela. Outra versión conta que Medea plantou lume ó palacio, provocando a morte de Creonte e a da filla no incendio, xunto a tódolos hóspedes. Xasón salvouse saltando por unha ventá
O Carragal, Moncelos, Abadín
O Carragal é un lugar da parroquia de Moncelos no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Tabeaio, Carral
San Martiño de Tabeaio é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Carral. Segundo o IGE en 2016 tiña 834 habitantes (408 mulleres e 426 homes), distribuídos en 19 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 866 habitantes.
Topónimo
Tabeaio podería ser un topónimo latino ligado á auga ou ríos. Podería facer referencia a "tabeado", ou pontes de madeira.
Patrimonio
miniatura|esquerda|Atravesando Tabeaio pola N-550. En Tabeaio existiu un pazo do que procede o escudo dos Figueroa hoxe no Pazo de Reboredo. A igrexa de San Martiño de Tabeaio ten un retablo tardo-barroco.
Festas
A parroquia celebra as festas de santa Isabel a primeira semana de xullo e o san Martiño o 11 de novembro.
Beariz, San Amaro
San Martiño de Beariz é unha parroquia do concello de San Amaro na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2013 tiña 256 habitantes (116 homes e 140 mulleres), o que supón unha diminución relación ao ano 1999 cando tiña 318 habitantes.
No lugar de Ventoselo existe un mosteiro tibetano.
Mámoas de Raña
As mámoas de Raña son un monumento megalítico situado no lugar de Raña, na parroquia de Baroña, en Porto do Son.
O conxunto está a 366 metros de altitude e está formado por dúas mámoas, das que só quedan restos dunha. Atópanse separadas por 25 metros e con signos de violación.
Magdalena Mabarak
María Magdalena Mabarak Pancardo, nada en Tuxpan o 27 de maio de 1899 e finada en Cidade de México o 27 de xuño de 1983, tamén coñecida como Magda Mabarak, foi unha escritora, poeta, contista e conferenciante mexicana.
Traxectoria
Magda naceu en Tuxpan, Veracruz no ano de 1899, no seo dunha familia de orixe libanesa.
Foi principalmente autodidacta e colaborou con grupos teatrais. Durante unha estancia en Guatemala (1923-1927), publicou dous libros: enQuetzaltenango (1925), Del jardín interior, o seu primeiro libro de poemas en prosa e verso, e dous anos máis tarde, Burbujas y libélulas, observacións e reflexións sobre diversos asuntos. Durante 1925 a 1927 colaborou no xornal Nuestro diario, nunha sección titulada Yo digo...
En 1927, en misións diplomáticas, viaxou a Santiago de Chile, onde viviu preto de cinco anos e publicou Sándalo, libro de vinte poemas en prosa inspirado nas culturas orientais, ilustrado por Roberto Montenegro.
Tras unha estadía en Europa, trasladouse á Habana, onde ditou conferencias sobre arte e poesía no Círculo de Amigos da Cultura Francesa e outro ciclo, auspiciado pola Embaixada de México, sobre a Revolución Mexicana.
Organizou exposicións de artesanía mexicana e colaborou no xornal El Mundo e en revístaa Carteles, até 1937, cando volveu definitivamente a México. De regreso, publicou en 1949 Dátiles, libro de contos provenientes da tradición oral e os costumes orientais, baseados nas narracións doutros emigrantes. Formou parte do Ateneo Mexicano de Mujeres, do Club Internacional de Mujeres, do Consejo de Mujeres de México, da Unión Femenina Iberoamericana e Escritoras y Periodistas de México, entre outras asociacións. Foi tamén funcionaria e mestra no Instituto de Seguridad y Servicios Sociales de los Trabajadores del Estado (ISSSTE), e ditou conferencias en numerosos foros de América Latina.
Morreu na Cidade de México o 27 de xuño de 1983, e deixou orfo ao seu fillo, o compositor mexicano Carlos Jiménez Mabarak.
Gonzalo Acosta Pan
Gonzalo Acosta Pan, nado na Coruña o 31 de decembro de 1888 e finado na Caeira (Poio) o 12 de setembro de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Empregado do Banco Pastor. Membro do Partido Republicano Radical-Socialista, foi nomeado gobernador civil de Biscaia o 13 de outubro de 1933. Despois da escisión foi candidato nas eleccións de novembro de 1933 polo Partido Radical-Socialista Independiente. En 1935 foi Secretario Xeral do Consello Provincial de Izquierda Republicana da Coruña e presidiu a Agrupación Municipal do partido na cidade. Foi presidente do Casino Republicano coruñés. Foi nomeado gobernador civil de Pontevedra o 26 de febreiro de 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi apresado, logrou fuxir nun primeiro momento, porén, detivérono no mes de agosto na Coruña e trasladárono a Pontevedra onde foi xulgado por traizón en consello de guerra o 8 de setembro, e condenado a pena de morte e multa de 1000 pesetas. Foi executado no monte da Caeira, no quilómetro 1 da estrada de Campañó.
Síntese
En química chámase reacción de síntese  a aquela na que se obtén unha substancia por combinación doutras máis sinxelas.
A reacción que representaría a síntese do óxido de calcio sería a seguinte:
Ca (s) + ½ O2 (g)  →   CaO (s)
Na ecuación represéntase que o calcio, sólido, reacciona co osíxeno, gas, e que se obtén óxido de calcio, sólido.
Identificación biométrica do tecleo
A identificación biométrica do tecleo é un método de verificación da identidade a través da forma de teclear, considerada como un dos métodos biométricos máis innovadores, e atópase en fase de desenvolvemento. Tamén se pode usar como método de identificación.
Proceso
Estudos da Fundación Científica Nacional (a NSF), e o Instituto Nacional de Estándares e Tecnoloxía (o NIST) dos EUA, atoparon que a forma de teclear de cada persoa ten características únicas. A análise da forma de teclear baséase, principalmente, en dúas variables: o tempo que se mantén pulsada cada unha das teclas e o tempo que pasa entre dúas pulsacións. Segundo o método, tamén se poden utilizar variables como a frecuencia de erros, o hábito de teclear os números dende o teclado numérico, ou a forza con que se pulsa cada tecla (require dun teclado especial).
A forma de teclear dunha mesma persoa pode cambiar en distintas situacións, en función do estado de atención ou de saúde, por exemplo. Tamén se pode notar unha grande diferenza ao cambiar o modelo do teclado, sobre todo entre un teclado convencional e o teclado dun portátil. Por todo isto, o sistema de recoñecemento ten que ser o suficientemente flexible como para ter en conta este nivel de variabilidade. Os sistemas actuais teñen capacidade de aprendizaxe, e van adaptando a mostra que identifica a un usuario cada vez que estea a usar o sistema. Isto é moi útil nos sistemas nos que usuario sempre teclea a mesma palabra ou frase para identificarse, pois co paso do tempo, vai automatizando o proceso, e cambian os tempos rexistrados.
Uso
Para rexistrarse por primeira vez na base de datos é necesario teclear varias veces un determinado texto para que o sistema poida obter unha mostra que identifique a forma de teclear do usuario. Pero durante o uso diario do sistema para identificarse, o usuario non ten nin porque darse conta de que o sistema o está identificando, pois a verificación da identidade pode realizarse mentres o usuario traballa co ordenador, sen interferir para nada no seu rendemento.
A forma de teclear pode cambiar ao longo da vida do usuario, sobre todo cando aínda se está aprendendo a teclear. Por outro lado, feridas ou amputacións de dedos tamén afectarían á forma de teclear, o que faría necesario volver a rexistrar o patrón que identifica ó usuario.
Este é método de identificación biométrica máis barato. Para autenticarse ante o ordenador soamente se necesitaría un teclado, e o software de recoñecemento. Calquera persoa capaz de empregar un teclado podería utilizar este método de identificación.
Exemplos de uso
Así é todo, a empresa NetNanny xa comercializa o seu produto BioPassword. Patentado en decembro do 2000, o seu sistema foi o primeiro en saír ó mercado que ofrecía unha compatibilidade de hardware do 100 %. O sistema non necesitaría de hardware especializado, e funciona con calquera teclado estándar.
Covela, O Barón, O Carballiño
Covela é un lugar da parroquia do Barón no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE en 2011 estaba deshabitada, ao igual ca no ano anterior.
Fabio Maria Asquini
Fabio Maria Asquini, nado o 14 de agosto de 1802 en Fagagna e finado o 23 de decembro de 1878 en Roma, foi un eclesiástico católico latino, cardeal da Igrexa católica dende 1844, quen desempeñou varios encargos na Curia Romana.
Traxectoria
Naceu o 14 de agosto de 1802 en Fagagna. O 26 de febreiro de 1825 foi ordenado sacerdote.
O 2 de outubro de 1837 foi nomeado arcebispo titular de Tarso. Recibiu a consagración episcopal o 8 de outubro seguinte de mans do cardeal Carlo Odescalchi.
O 22 de decembro de 1837 foi nomeado nuncio apostólico en Sicilia.
O 9 de abril de 1839 foi nomeado secretario da Congregación dos Bispos e Regulares.
O 22 de xaneiro de 1844 o papa Gregorio XVI creouno cardeal in pectore e nomeouno patriarca titular de Constantinopla.
Foi proclamado cardeal publicamente o 24 de abril de 1845, co título de cardeal-presbítero de Santo Stefano al Monte Celio. Participou no conclave de 1846 que elixiu a Pío IX.
O 2 de maio de 1847 foi nomeado prefecto da Congregación para as Indulxencias e as Reliquias.
O 8 de maio de 1863 foi nomeado prefecto da Congregación da Inmunidade Eclesiástica. Foi padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.
O 12 de xullo de 1872 foi nomeado secretario da Secretaría dos Breves aos Príncipes e para as Cartas Latinas. O 21 de setembro de 1877 foi nomeado cardeal-presbítero de San Lorenzo in Lucina.
Participou no conclave de 1878 que elixiu a León XIII. Finou no cargo o 23 de decembro de 1878, en Roma.
Vilnius
Vilnius (en polaco Wilno, en belaruso Vilnia) é a capital e cidade maior de Lituania cunha poboación de 553.904 habitantes, situada na provincia de Vilnius. A súa cidade vella foi declarada Patrimonio da Humanidade pola Unesco en 1994. En 2009 foi a Capital Europea da Cultura xunto coa cidade austríaca de Linz.
Xeografía
Vilnius está situada nun val formado polo río Viliya e rodeado case completamente por montañas. A cidade atópase a 105 km a SE. de Kaunas.
Poboación
A poboación de Vilnius está composta por: 52,8% lituanos, 19,8% polacos, 19,2% rusos, 4,8% belarusos e 3,3% outras nacionalidades.
Economía
Vilnius é o principal centro económico de Lituania e un dos maiores centros financeiros dos Estados Bálticos. Aínda que a cidade só ten un 15% da poboación do país, Vilnius produce preto do 35% do PIB. Conforme mostran os estudos (o PIB da capital baseado na paridade do poder adquisitivo) en 2005 o PIB per cápita foi de US$ 33.100 US$, superior á media da Unión Europea.
Vilnius é tamén o maior centro administrativo de Lituania con tódolos principais centros políticos, económicos, sociais, e culturais do país.
Christina Aguilera
Christina Maria Aguilera, nada en 1980 en Staten Island, Nova York, é unha cantante estadounidense.
Filla dun militar de orixe ecuatoriana e dunha violinista de orixe irlandesa. Comezou presentando o programa infantil televisivo, The New Mickey Mouse Club, con Britney Spears e Justin Timberlake, en 1998 interpretou a canción principal do filme de Disney, Mulan e ao ano seguinte gravou o seu primeiro álbum, Christina Aguilera que entrou na lista dos máis vendidos. O seu seguinte álbum, "Stripped", contribuíu á continuación do éxito da cantante, proporcionándolle éxitos coma "Dirrty" ou "Can't Hold Us Down". En 2006 saíu o seu quinto álbum de estudio, "Back To Basics".
Manuel Villacampa del Castillo
Manuel Villacampa del Castillo, nado en Betanzos o 17 de febreiro de 1827 e finado en Melilla o 12 de febreiro de 1889, foi un militar galego, de ideoloxía progresista e republicana, que protagonizó un infrutuoso intento de sublevación contra a Restauración borbónica en 1886.
Traxectoria
Participou na revolución de 1868, na que tivo un papel destacado na cidade de Granada. Tamén participou na Segunda Guerra Carlista (1846-1849) e na Terceira Guerra Carlista (1872-1876). Durante a Primeira República Española foi nomeado xeneral (1873) e gobernador militar de Castelló de la Plana (1874). En 1877 foi destituído dos seus cargos e encarcerado no castelo de Bellver. Ao ser posto en liberdade, comezou a preparar a sublevación republicana do 19 de setembro de 1886 que organizaba como líder civil Manuel Ruiz Zorrilla. Foi detido, xulgado e condenado a morte. Conmutaronlle a pena pola de prisión perpetua en África, primeiro en Fernando Poo e dende 1887 en Melilla, onde foi coidado ata o momento da morte pola súa filla Emilia, que procuraba defendelo das humillacións que se lle impuñan.
Vida persoal
Tivo dous irmáns, José e Federico. Casou con Matilde Morán.
William Smith (actor)
Smith tamén é coñecido por saír en filmes como Any Which Way You Can (1980), Conan o bárbaro (1982), Rumble Fish (1983), Amencer vermello (1984) e Chamada a un reporteiro (1985), así como diversos papeis no cinema de explotación durante a década de 1970.
Eagles
Eagles é unha banda de rock estadounidense que se deu a coñecer en orixe nos Ánxeles (California) a principios da década de 1970.
Historia
A historia de Eagles comeza cando Glenn Frey (cantante, guitarrista e compositor) e o seu amigo Don Henley (batería e cantante) únense á banda que acompañaba a Linda Rondstand na gravación do seu disco "Silk Purse". Tras dous anos de colaborar con devandita banda, ambos deciden abandonala para crear o seu propio grupo. Para iso invitan aos músicos Bernie Leadon (corda) e Randy Meisner (baixo) a participar no proxecto. A eles uníronselles posteriormente Joe Walsh (guitarra e coros), Don Felder (guitarra) e Timothy B. Schmit (baixo).
Inicialmente a súa música era un híbrido entre música country e instrumentación bluegrass enxertadas en harmonías do Surf rock californiano, e producindo baladas sensibles e música lixeira de aroma country e pop-rock con letras que falaban de coches, relacións e vidas sen rumbo. Os inventores deste xénero foron cantautores dotados, entre eles Gram Parsons, Jackson Browne, J.D. Souther, e Warren Zevon. Os Eagles encaixaron o espírito do cantautor no marco dun grupo, cunha marcada énfase nos arranxos e na mestría musical, e o son inicial do grupo chegou a ser sinónimo do country rock do sur de California. En álbums posteriores o grupo prescindiu da instrumentación bluegrass e gravitou cara a un son claramente máis rock.
Eagles debutaron en 1972, rescatando o son sureño, mesturándoo cun exquisito toque de guitarra e un toque de rock un tanto suave, ademais de pinceladas de country e western. O primeiro álbum de Eagles foi "Take it easy", cuxo primeiro sinxelo levaba o mesmo nome.
O terceiro álbum de Eagles apareceu en 1975 baixo o título de "On the Border", no que destacou a balada "The best of my love", que chegou ao número un nas listas. O seguinte traballo da banda foi "One of These Nights", que plasmaba a desilusión da mocidade estadounidense a mediados da década dos setenta. Tras as presións para a publicación deste disco, Bernie Leadon abandonou os Eagles, sendo substituído por Joe Walsh, quen introduciu na banda un maior peso do rock.
En 1976 Eagles publica o seu mellor álbum e o máis vendido. O título era "Hotel California", que terminou de catapultar aos Eagles á cima da fama e co que gañaron un Grammy. En "Hotel California" os Eagles achegan a súa visión agridoce da sociedade estadounidense a través das fiestras dun hotel que representa metaforicamente o mundo das drogas. "Hotel California" é un dos discos máis vendidos da historia e o seu tema estrela e que lle dá título foi recoñecida como unha das mellores cancións, e aínda hoxe en día segue aparecendo nas listas das 10 cancións máis importantes da historia da música. Dese álbum extraeuse unha frase que pasou a formar parte da linguaxe popular estadounidense: "vivir na vía rápida" (Life in the fast lane). Tras a aparición de "Hotel California" Randy Meisner abandonou a banda, sendo substituído por Timothy Schmit.
O sexto álbum levaba o título de "The Long Run", e supuxo a ruptura da formación. O disco resultou un éxito, con temas como "Heartache Tonight," "The Long Run" e "I Can't Tell You Why", pero os membros da banda xa decidiran o seu futuro. Corría o ano 1980. Don Henley, Glenn Frey e Joe Walsh iniciaron carreiras en solitario.
En 1994, tras catorce anos de separación, os Eagles deciden unirse de novo para seguir tocando. O seu primeiro traballo desta nova época é o álbum "Hell Freezes Over'', con catro novos temas e 11 éxitos anteriores.
Dr. Feelgood
Dr. Feelgoodé unha banda inglesa de pub rock formada en 1971. Procedente de Canvey Island, Essex, o grupo é coñecido polos primeiros sinxelos como "She Does It Right", " Roxette", "Back in the Night" e "Milk and Alcohol". O son orixinal distintivamente británico R&B do grupo estaba centrado no estilo de guitarra entrecortado de Wilko Johnson. Xunto con Johnson, a formación orixinal da banda incluía ao cantante Lee Brilleaux e á sección rítmica de John B. Sparks, coñecido como "Sparko", no baixo e John Martin, coñecido como "The Big Figure", na batería. Aínda que os seus anos máis produtivos comercialmente foron a comezos de mediados dos anos setenta, e a pesar da morte de Brilleaux en 1994 de linfoma, unha versión da banda (con ningún dos membros orixinais) segue xirando e gravando ata o día de hoxe.
O nome da banda, Dr. Feelgood, é na fala en xerga inglesa o nome da heroína, ou dos médicos que preparan e receitan drogas.
Vigo, Carral
San Vicente de Vigo é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Carral. Segundo o IGE en 2016 tiña 464 habitantes (230 mulleres e 234 homes), distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 450 habitantes.
Topónimo
Vigo é un topónimo latino para aqueles pequenos poboamentos, ou aldeas, e que xorde entre o século III e VIII.
Lake of Fire
"Lake of Fire" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Meat Puppets. Aparece no seu álbum de 1983 Meat Puppets II. Foi re-gravada como canción oculta o seu álbum Too High To Die, e lanzada como sinxelo onde aparecen tamén unha versión acústica e outra ao vivo.
Xunto cos seus temas "Plateau" e "Oh, Me", esta canción foi tocada por Nirvana no seu acústico para a MTV en 1993, onde Cris e Curt Kirkwood uníronse á banda como convidados para interpretar estas cancións. En 1994 aparecerían no seu álbum MTV Unplugged in New York.
Listaxe de cancións
Todos os temas foron compostos por Curt Kirkwood.
As Folgueiras, O Burgo, Muras
As Folgueiras é un lugar da parroquia do Burgo no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
O Fermín, Moncelos, Abadín
O Fermín é un lugar da parroquia de Moncelos no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Mámoa de Parada
A mámoa de Parada é un monumento megalítico situado no lugar de Parada, na parroquia de Baroña, en Porto do Son. O conxunto está a 50 metros de altitude e cuberto pola maleza. Un camiño atravesa a mámoa e atópanse en mal estado de conservación.
Marie Van Brittan Brown
Marie Van Brittan Brown, nada en Queens (Nova York) o 30 de outubro de 1922 e finada o 2 de febreiro de 1999, foi unha inventora estadounidense. Inventou un sistema de vixilancia doméstico que incluía un circuíto pechado de televisión, que rexistrou en 1966 xunto ao seu marido Albert Brown co número de patente 3,482,037. A patente foi concedida en 1969.
Invento
O sistema incluía un dispositivo que permitía ao residente usar o televisor para ver á persoa que estivese fronte á súa porta e escoitar a súa voz. Brown dixo que a inspiración para crear o sistema foi a gran demora da policía para chegar tras a chamada dos residentes.
A súa contribución é recollida na campaña Superheroinas STEM.
A Casavella, Moncelos, Abadín
A Casavella é un lugar da parroquia de Moncelos no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 6 habitantes en 2015 (1 home e 5 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2011 cando tiña 7 habitantes (2 homes e 5 mulleres).
You Know You're Right
"You Know You're Right" é unha canción da banda estadounidense de grunge Nirvana, editada o 8 de outubro do 2002. É o primeiro corte do seu álbum recompilatorio Nirvana, e o derradeiro sinxelo oficial da banda. Trátase da derradeira canción gravada pola banda, xa que dous meses despois Kurt Cobain suicidaríase.
Historia
"You Know You're Right" foi escrita en 1993, sendo unha das derradeiras composicións coñecidas de Kurt Cobain. Durante anos só se soubo dela por unha gravación de afeccionado dunha versión ao vivo, realizada o 23 de outubro de 1993 no Aragon Ballroom de Chicago, Illinois, e por unha interpretación da canción por parte da banda de Courtney Love Hole, durante o MTV Unplugged realizado en 1995.
Unha versión de estudio do tema foi gravada na derradeira sesión realizada por Nirvana, o día 30 de xaneiro de 1994 nos Robert Lang Studios de Seattle, Washington, pero permaneceu oulta aos seareiros durante anos tras a morte de Cobain. Esta gravación converteuse no obxecto de disputas legais entre Love e os memros superviventes da banda, Dave Grohl e Krist Novoselic. Grohl e Novoselic querían a canción para un box set de Nirvana, pero Love bloqueou a súa edición, e iniciouse unha batalla polo legado de Nirvana.
Love sostiña que "You Know You're Right" sería malgastada nun box set, e que sería máis apta para unha colección de sinxelos semellante a 1 dos Beatles. A súa demanda falaba da canción como un "éxito potencial de extraordinario valor artístico e comercial", e o seu representante afirmou que a publicación que levase a canción podería vender 15 millóns de copias. Novoselic revelou que non estaba necesariamente en desacordo con Love: "Sempre considerei todo o que ela dixo. Considerámolo e estivemos de acordo e dixémoslle, 'Hei, é unha gran idea, Courtney.' Procurei levarme ben con Courtney, pero só hai un tanto que ti podes facer".
En setembro do ano 2002, resolveuse o preito entre Love e os restantes membros de Nirvana, e anunciouse que "You Know You're Right" aparecería "nun único CD da historia da banda" chamado Nirvana a finais dese ano. Un MP3 da canción sen masterizar foi filtrado á internet case dous meses antes do seu lanzamento oficial, e o tema foi posto en rotación nun bo número de emisoras de rock alternativo, incluso despois de que o selo discográfico de Nirvana lles enviase cartes para que deixasen de facelo.
"You Know You're Right" foi finalmente publicada como sinxelo promocional, e realizouse un vídeo musical dirixido por Chris Hafner. O vídeo usou varias material de arquivo de varias actuacións da banda reconstruído para dar a impresión de que o tema estaba sendo realmente interpretado, incluídos breves partes de Cobain cantando. A canción foi a primeira da banda en chegar ao primeiro posto da lista da Billboard Mainstream Rock Tracks e a súa quinta en encabezar a Modern Rock Tracks. O tema sería reeditado no seu segundo recompilatorio de grandes éxitos, Icon, publicado en 2010.
Galería de imaxes de Bergondo
Galería de imaxes do concello de Bergondo na provincia da Coruña.
Vilaframil, O Trobo, A Fonsagrada
Vilaframil é un lugar da parroquia do Trobo, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 11 habitantes (5 homes e 6 mulleres).
Fragarrara, O Burgo, Muras
Fragarrara é un lugar da parroquia do Burgo no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
Ana Paula Arósio
Comezou traballando de modelo na adolescencia ata que se introduciu no mundo das telenovelas e series de televisión.
A fonte do xuramento
A fonte do xuramento é unha peza teatral de Francisco María de la Iglesia, considerada a primeira obra representada en galego, en 1882.
Factores que rodean o seu nacemento
Antes do ano 1882, o teatro realizado en lingua galega era unha dramática de corte popular, incapaz de atraer para si as elites intelectuais ou socioeconómicas de Galiza. Por este motivo, Francisco María de la Iglesia, rexionalista comprometido e mestre de profesión, viu a necesidade de crear un teatro galego para minorías. O escritor, nado en Santiago de Compostela mais que daquela residía na Coruña, tentou convencer os seus correlixionarios para crearen unha dramática galega culta. Porén, non tivo éxito nesta súa tentativa. Incluso o resto dos rexionalistas coruñeses chegárono a bautizar co nome de Capitán Araña. Por este motivo, Francisco María de la Iglesia colleu azos e decidiu alpeirar el só coa súa causa. De feito, chegou a escribirlle en carta a Uxío Carré Aldao que non lle importaba iniciar el este tipo de dramática, a pesar de ser consciente de que os méritos recaerían no conxunto dos rexionalistas coruñeses. Foi así como naceu A fonte do xuramento.
A representación
Unha vez escrita A fonte do xuramento, non foi doada a súa estrea. E é que os prexuízos lingüísticos e sociais imperantes na Galiza da época dificultaban a consecución de actores e, especialmente, de actrices. De feito, o papel de Minia foi interpretado por unha rapaza de orixe francesa. Despois da estrea, unha parte importante dos rexionalistas non lle perdoaron ao escritor compostelán que presentase unha Galiza desconfiada e violenta, movida por baixas paixóns como o desexo carnal ou os celos, xa que esta visión se afastaba bastante da Galiza bucólica e idílica que o Rexionalismo pretendía fomentar.
A trama
miniatura|Francisco María de la Iglesia. A obra conta cunha trama realmente simple. Nela nárrase en verso romance a historia dunha rapaza, Minia, que "anda en amores" cun home dunha parroquia distinta á dela. Á parte da desconfianza que este home lles provoca a todos os habitantes da poboación de Minia, os mozos da parroquia séntense ofendidos por que un home de fóra "gañase" a súa moza máis prezada. Alén disto, e por se fose pouco, Alonso (personaxe que encarna os valores do perfecto rexionalista) leva tempo namorado de Minia.
Canda as festas do lugar, chega onda Minia unha muller que afirma que está a buscar o pai de seu fillo (o cal leva no colo). Precisamente, este resulta ser a mesma persoa de quen Minia está namorada. Por este motivo, a protagonista négase a crer as palabras da nai abandonada, mais un tráxico suceso ábrelle os ollos. E é que a súa parella, unha vez o encontrara a muller que o andaba a buscar, foi quen de tirar no chan o seu propio fillo (aínda un bebé), provocándolle a morte.
A obra finaliza cunha pelexa a mocazos entre os rapaces das parroquias rivais (o cal foi durante séculos unha tradición popular en moitos puntos do rural galego). Alonso e os seus deciden aproveitar a ocasión para vingarse do forasteiro. Mais a pelexa remata coa morte de todos os personaxes agás Alonso, quen é finalmente aceptado por Minia.
Outros apuntamentos de interese
Segundo Manuel Lourenzo e Francisco Pillado, A fonte do xuramento encádrase dentro da corrente do realismo costumista. Está escrita en versos octosílabos. O seu autor, a pesar do que a obra suxire, furta da vista do espectador todo o que poida ser considerado desagradábel. Esta obra supuxo o inicio do teatro galego moderno.
Mámoas de Campo das Patas
As mámoas de Campo das Patas (ou Chan das Patas) son un monumento megalítico situado no lugar de Campo das Patas, na parroquia de San Pedro de Muro, en Porto do Son.
O conxunto está a 60 metros de altitude e está formado por catro mámoas. Situadas en terreos agrícolas, só unha delas está descuberta; o resto atópanse en mal estado de conservación.
Parque Natural Posets-Maladeta
Salientar a presenza de glaciares, formadores e modificadores da paisaxe montañesa; estando moitos deles protexidos pola figura legal de Monumento natural. Moitos destes glaciares están ocupados por ibones ou lagos de orixe glaciar  que poden estar conxelados ata seis meses ó ano. Os máis coñecidos son o de: Sein, Millares, Barbarisa, Ballibierna o Batisielles. Porén o glaciar do sistema Aneto-Maladeta con 100 ha é o máis extenso, non só do Parque senón de todos os Pireneos.
A riqueza botánica e ampla, dende árbores de alta montaña coma os abetos e piñeiros negros, ata as flores alpinas de gran beleza coma a  azucena pirenaica, a azucena silvestre ou o dente de can (Erythronium dens-canis).
Ademais de Parque natural a zona foi declarada coma ZEPA por contar con especies tan importantes coma o Quebraosos,a aguia real, o voitre leonado, a pita do monte, a Lagopus muta, o gabeador vermello ou o moucho de Tengmalm.
Entre os mamíferos cóntanse a lontra, o rebezo, o corzo e o cervo.
Estado monicreque
dereita|miniatura|300px|Protesta contra a [[Guerra de Vietnam. O home de pé, cun cartel que o identifica como o imperialismo estadounidense, manexa unha marioneta identificada como o fantoche de Saigón, en referencia a Vietnam do Sur.]] Estado monicreque, estado fantoche ou goberno fantoche son termos utilizados despectivamente para referirse a un estado ou goberno que debe a súa existencia (ou outra cuestión importante) á instauración, apoio ou control por parte dunha entidade máis poderosa, tipicamente unha potencia estranxeira.
O termo é partidista e propenso a conflitos semánticos, e é usado case exclusivamente polos detractores de tales gobernos, independentemente de que a maioría dos cidadáns afectados recoñeza a clasificación ou se opoña a ese tipo de goberno. Con frecuencia, un estado ou goberno é denominado fantoche por un goberno rival que emprega o termo para cuestionar a lexitimidade dese goberno. Ademais, adoita implicar a falta de lexitimidade dese goberno, desde o punto de vista do que usa o termo.
Por exemplo, os gobernos de Corea do Norte e Corea do Sur utilizaron ao longo da súa historia con frecuencia a retórica de que eles son en realidade os únicos gobernantes da península e de que o outro goberno é simplemente un fantoche da Unión Soviética ou dos Estados Unidos, respectivamente.
O Formigueiro, Moncelos, Abadín
O Formigueiro é un lugar da parroquia de Moncelos no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Grixoa, San Amaro
Santa María das Neves de Grixoa é unha parroquia do concello de San Amaro na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 234 habitantes, deles 115 eran homes e 119 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Escultura na fachada da igrexa parroquial. miniatura|esquerda|Fachada da igrexa parroquial.
John Ashcroft
Foi elixido gobernador de Missouri en 1985 polo Partido Republicano, posto que ocupou ata 1993, e sería senador dende 1994 ata 2000
Premios e distincións
Foi nomeado doutor honoris causa en Leis pola Universidade Católica de América en 2002.
Superfluidez
miniatura|250px|O helio-2 «flúe» ao longo das superficies co fin de encontrar o seu propio nivel. Despois dun corto período de tempo, os niveis nos dous contedores igualanse. A "película de Rollin" tamén cobre o interior do recipiente máis grande. Se este non se selou, o Helio II pode fluír e escapar.
A superfluidez é un estado da materia (non clásico) caracterizado pola ausencia total de viscosidade (o cal o diferencia dunha substancia moi fluída, a cal tería unha viscosidade próxima a cero, pero non exactamente igual a cero), de maneira que, nun circuíto pechado, fluiría interminabelmente sen fricción.
Un fluído neste estado denomínase superfluído.
A superfluidez foi descuberta en 1937 por Piotr Kapitsa, John F. Allen e Don Misener, e o seu estudo denomínase hidrodinámica cuántica.
É un fenómeno físico que ten lugar a moi baixas temperaturas, cerca do cero absoluto, límite en que cesa toda actividade. Un inconveniente é que case todos os elementos conxelan a esas temperaturas.
Tamén é unha propiedade de varios outros estados exóticos da materia que foron teorizados en astrofísica, física de alta enerxía e nas teorías da gravidade cuántica.
Pero hai unha excepción: o helio. Existen dous isótopos estábeis do helio, o helio-4 (que é moi común) e o helio-3, que é raro e se produce na desintegración beta do tritio en reactores nucleares. Tamén se encontra na superficie da Lúa, arrastrado até alí polo vento solar.
Os dous isótopos compórtanse de modos moi diferentes, o cal serve para examinar os efectos das dúas estatísticas cuánticas:
Illas Shepherd
miniatura|250px|Illas Shepherd e os volcáns submarinos veciños
As Illas Shepherd ou Illas Pastor (coordenadas ) son un grupo de illas situadas entre as illas máis grandes de Epi e Efaté, en Shefa provincia de Vanuatu.
De norte a sur, as illas principais son: Laika, Tongoa (Kuwaé), Tongariki, Émaé (Mai), Makura (Emwae), Mataso (Matah),  Monument (Étarik), Nguna, Émao, Moso, e Lélépa. Émaé e Tongoa son as illas máis grandes do grupo.
A rexión inclúe dous volcáns submarinos, Kuwae e Makura. As illas están principalmente nos contornos das caldeiras destes volcáns.
Sociedade Numismática da India
A Sociedade Numismática da India (en inglés: The Numismatic Society of India -NSI-) é unha sociedade erudita sen ánimo de lucro da India, con sede en Benarés, Estado de Uttar Pradesh, dedicada ao estudo e a difusión da numismática.
Fundouse en 1910 na cidade de Allahabad por un grupo de seis persoas, maioritariamente ingleses expatriados vinculados ao dominio británico da India naquela época, entre as que cómpre salientar os numismáticos expertos na moeda da India R. B. Whitehead e H. Nelson Wright, e o tamén numismático e historiador Richard Burn. O seu primeiro presidente foi John Stanley, daquela presidente do Tribunal Supremo de Allahabad.
Hoxe é a principal asociación numismática e tamén unha das comunidades académicas máis grandes da India, con máis de 2.000 afiliados individuais, á parte das máis de 150 institucións e centros de educación superior que forman parte da sociedade.
R. B. Whitehead, un dos seus fundadores, foi nomeado en 1966 como primeiro membro de honra da institución. Anteriormente xa fora recoñecido coa súa medalla de prata en 1922 e coa de bronce en 1934. Outros dos fundadores, H. Nelson Wright, foi á súa vez galardoado coa medalla de ouro da Sociedade Numismática da India.
Historia
A partir dos achados numismáticos de moedas romanas sucedidos en 1790 na India, a Sociedade Asiática de Bengala abordou o estudo daquelas moedas. En 1824, o coronel Todd publicou en Transactions of the Royal Asiatic Society os seus estudos sobre moedas gregas e, a partir daquel momento e ao longo de todo o século XIX, foise formando no país un grupo de historiadores e numismáticos que abordaban o estudo da numismática antiga cunha perspectiva científica e profesional, e que publicaban os seus artigos en revistas científicas como o Journal of the Asiatic Society of Bengal ou o Journal of the Royal Asiatic Society.
En 1904, o secretario da Sociedade Asiática de Bengala, H. Nelson, levou a cabo a edición dunha separata da súa revista que contiña os estudos numismáticos publicados ata o momento, nun intento de organizar aqueles traballos. Na entrada do século XX, os estudosos comezaron a amosar a necesidade de se dotaren dunha organización que centralizase os seus esforzos, que ata entón estiveran dispersos.
Nese contexto, o 28 de decembro de 1910, seis deses eruditos xuntáronse na cidade setentrional de Allahabad para falaren da actualidade dos estudos numismáticos na India; deles, cinco eran británicos establecidos en diversas cidades da India (Richard Burnad, H. Nelson Wright, H. R. Nevill, R. B. Whitehead e G. P. Taylor) e o sexto era o coleccionista indio Framji Jamasji Thanawala, de Bombai. A reunión tivo lugar ben na casa de Wright ou ben na de Burn, os únicos que residían naquela cidade. O seu froito foi a creación da Sociedade de Numismática da India e, naquela primeira sesión de constitución, Whitehead foi elixido como secretario e tesoureiro da entidade, e como presidente nomeouse o xuíz John Stanley, presidente do Tribunal Supremo de Allahabad. O éxito da nova institución entre os afeccionados e os estudosos foi patente desde os primeiros momentos, xa que para a súa primeira xuntanza anual ordinaria, que tivo lugar en decembro de 1911, houbo xa 46 inscritos.
A estrutura organizativa da sociedade foi sufrindo adaptacións aos novos tempos. Así, en 1947 o cargo de presidente pasou a ser a título honorífico e creouse a figura dun director, que coordinaba os postos administrativos da xunta directiva. Tamén a sede social tivo cambios; logo da itinerancia dos primeiros tempos, cando se utilizaba como sede a oficina persoal do seu secretario, acadou a súa primeira sede estable nas instalacións do Museo Estatal en Lucknow, a capital do estado de Uttar Pradesh, e en 1933 trasladouse a Bombai, ás oficinas do Prince of Wales Museum. En 1957, a sociedade abandonou Bombai e instalouse no campus da Universidade Hindú de Benarés (Banaras Hindu University), inicialmente no edificio do Departamento de Historia Antiga da India e Arqueoloxía, aínda que en 1966 construíu o seu propio edificio no propio campus, coas axudas do Goberno estatal de Uttar Pradesh e do Goberno central da India.
Funcionamento
A sociedade mantén unha nutrida biblioteca centrada na temática numismática, cunhas 2.000 publicacións entre monografías e publicacións periódicas. Na súa sede do campus de Benarés tamén dispón dun museo onde se conservan as moedas antigas achadas en territorio indio e nalgúns países próximos. Entre os seus fondos están as moedas de ouro doadas por un dos seus membros en 1953.
A sociedade encárgase da supervisión e a custodia dos achados monetarios no país. Ademais, organiza diversas actividades académicas e conferencias anuais ás que acoden especialistas de toda a India e doutros países, para compartiren as súas visións sobre achados e novas tecnoloxías en materia numismática.
As publicacións numismáticas son outra das actividades nucleares da sociedade, tanto de monografías como da súa revista Journal of the Numismatic Society of India, que se edita regularmente desde 1939.
Medallas e premios
A Sociedade Numismática da India recoñece os logros académicos coa concesión dos seguintes premios:
Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega
Formulación
Os obxectivos xerais do plano son: Os criterios estratéxicos para os sete sectores serían:
Medidas
Entre algunhas das 445 accións programadas, de moi distinta importancia, pódense comentar as seguintes:
Biarritz
Biarritz (en francés: Biarritz, en éuscaro: Biarritz ou Miarritze, en gascón, Biàrritz) é unha cidade e comuna francesa situada no departamento de Pireneos Atlánticos, na rexión de Aquitania. É unha das principais localidades do territorio vascofrancés de Labort, e forma xunto con Baiona o Anglet a Comunidade de aglomeración do País Vasco, a área urbana máis importante da rexión.
Ra patilonga
A ra patilonga, ra de patas longas, ra ibérica, ra dos regos ou zampexa, Rana iberica, é un anfibio anuro da famila dos ránidos (Ranidae) pertencente ao grupo das ras vermellas, que habita en Galicia, norte de Portugal, a parte centrooocidental de Asturias, centro da cordilleira Cantábrica, sistema Central ibérico e nos sectores occidentais e centrais dos montes de Toledo.
Biarritz
Bañada polo mar Cantábrico (golfo de Biscaia), atópase moi preto de Baiona e de Anglet e a 20 quilómetros da fronteira con España. A unha distancia de 40 quilómetros atópase a cidade de Donostia, desenvolvida como cidade balneario pola realeza española seguindo o modelo de Biarritz.
Ra patilonga
É unha ra de típica de montaña, cuxo hábitat natural son os regatos, pozas de auga fría sobre substrato rochoso e entre vexetación de ribeira. Captura sobre todo presas terrestres, principalmente insectos, vermes e arañas.
Biarritz
O casino de Biarritz foi inaugurado o 10 de agosto de 1901 e as súas praias fan da cidade un centro turístico. O surf ten en Biarriz un dos puntos máis importantes para a súa práctica. Biarriz vive de face ao mar, pois foi na súa orixe unha vila baleeira. No século XIX os médicos recomendaban os baños de mar en Biarritz polas súas propiedades terapéuticas.
Biarritz alcanzou a fama en 1854, ano en que a Emperatriz Eugenia, a esposa de Napoleón III, fixo construír un Palacio na praia, coñecido actualmente como Hôtel du Palais. A Familia Real Británica pasou tempadas en Biarritz.
Ra patilonga
Características
É o máis pequeno dos ránidos galegos, de aspecto estilizado e patas posrteriores moi longas.
Os machos adultos miden entre os 29 e os 40 mm de lonxitude de cabeza e tronco, e pesan entre os 3 e os 7 g; as femias adultas son moito maiores (de entre 37 e 53 mm de lonxitiude e de 4 a 18 g de peso).
O seu fociño é afiado e os seus ollos, grandes e saíntes, amarelos e coa pupila ovoide e horizontal.
A coloración do dorso varía desde a parda ou moura até a ocre ou avermellada, sendo moi típicas desta especie unhas manchas claras e irregulares espalladas polo dorso.
Lina Khan
Lina M. Khan, nada en Londres en 1989, é unha xurista estadounidense especializada en dereito antimonopolio e da competencia nos Estados Unidos. É profesora asociada de Dereito na Columbia Law School. O 22 de marzo de 2021, o presidente Joe Biden anunciou que a nomeaba para ser comisionada da Comisión Federal de Comercio, un cargo que require a confirmación do Senado.
Ra patilonga
Características
A reprodución comeza no mes de marzo. A cópula ten lugar pola noite, nos remansos dos ríos e en pequenas represas das canles de regadío, onde logo van depositar entre 200 a 450 ovos.
Lina Khan
Traxectoria
Lina Khan de pais paquistanís, trasladouse con eles aos Estados Unidos cando tiña 11 anos. Graduouse no Williams College en 2010, onde escribiu a súa tese sobre Hannah Arendt. Tamén foi editora do xornal estudantil de Williams. Despois de graduarse, foi traballar á New America Foundation, onde realizou investigacións antimonopolio e escribiu para o Programa de Mercados Abertos. En 2017 licenciouse en Dereito pola Facultade de Dereito de Yale, onde foi editora da revista Yale Journal on Regulation.
Ra patilonga
Características
Os cágados, que teñen o ventre negro con lunares brancos transparentando o paquete intestinal, rematan a súa metamorfose entre os meses de xuño e setembro, despois de aproximadamente tres meses.
Lina Khan
O paradoxo antimonopolio de Amazon
Sendo aínda estudante de Dereito na Universidade Yale, converteuse nunha figura pública en 2017 cando o seu artigo no Yale Law Journal, "Amazon's Antitrust Paradox", tivo un impacto significativo nos círculos xurídicos e empresariais estadounidenses. O New York Times describiuno como "unha reformulación de décadas de dereito dos monopolios".
Eadberht de Northumbria
Eadberht, finado o 20 de agosto de 768, foi rei de Northumbria de 737 ou 738 a 758.
O apartamento
O apartamento (en The Apartment) é un filme estadounidense de comedia romántica coescrito, producido e dirixido por Billy Wilder que foi estreado en 1960. Está protagonizado por Jack Lemmon, Shirley MacLaine e Fred MacMurray.
Eadberht de Northumbria
Orixes
Eadberht converteuse en gobernante de Northumbria tras a segunda abdicación do seu primo Ceolwulf, que entrou no mosteiro en Lindisfarne. A diferenza da súa primeira abdicación de Ceolwulf, na que interveu a forza, esta segunda, a favor de Eadberht, pode que fose voluntaria. miniatura|[[Sceatta de prata de Eadberht]] Eadberht fillo de Eata era descendente de Ida de Bernicia a través dos seus fillos, Ocga (Crónica anglosaxoa e Anglian colection) ou Eadric (Historia Brittonum). A rama familiar á que pertenceu Eadberht recibía o nome de Leodwaldingas, polo seu avó, e avó de Ceolwulf, Leodwald fillo de Ecgwulf. A xenealoxía dá ao pai de Eadberht, Eata, o cognomen de Glin Mawr.
Ra patilonga
Características
A ra patilonga pode vivir entre 5 e 6 anos.
En Galicia
Esta ra, interesante endemismo do noroeste Ibérico, conserva en Galicia o maior número dos seus efectivos, sendo, quizais, a ra galega por excelencia, a que ocupa os hábitats máis característicos da nosa terra, encontrándose en todos os pequenos regatos que discorren polas fragas, prados e toxais galegos. Ocupa toda a nosa comunidade, aínda que é máis rara nas depresións ourensás de características mediterráneas, podendo verse desde o nivel do mar até os 1 450 m de altitiude, na serra de Queixa (na serra de Gredos ascende até os 2 100 m).
Estado de conservación
NT: Risco baixo.
Eadberht de Northumbria
Veciños
Kirby suxire que "ocorrera evidentemente un resurximento das ambicións norteñas do século sétimo entre os northumbrianos na corte de Eadberht".
O primeiro rexistro dos esforzos de Eadberht para recrear este dominio aparece en 740, o ano da morte de Earnwine. Infórmase dunha guerra entre pictos e Northumbria, durante a que Æthelbald de Mercia, aproveitou a ausencia de Eadberht para saquear as súas terras. A razón para esta guerra é incerta, pero Woolf suxire que estea relacionada co asasinato de Earnwine. O pai de Earnwine estivera exiliado no norte tras a súa derrota na guerra civil de 705–706, e poida ser que o rei picto Óengus, ou Æthelbald, ou ambos, tentasen situalo no trono de Northumbria.
Abdicación
Eadberht abdicou en 758, entrando ao mosteiro dependente da catedral de York. A súa morte alí en 768 consta na crónica de Simeón de Durham. A súa Historia da Igrexa de Durham rexistra que Eadberht foi enterrado no soportal da catedral, xunto ao seu irmán Ecgberht, que morrera en 766.
O seu fillo Oswulf sucedeuno, pero foi asasinado antes dun ano. Aínda así, o marido da súa filla Osgifu, Alhred converteuse en rei, e os descendentes de Eadberht, como Ælfwald, fillo de Oswulf e Osred, fillo de Osgifu, disputaron o trono de Northumbria até finais do século. O último descendente coñecido de Eadberht é o fillo de Osgifu, San Alhmund, asasinado en 800 por orde de Eardwulf, e reputado como mártir.
A Furada, Moncelos, Abadín
A Furada é un lugar da parroquia de Moncelos no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Goibetas, O Burgo, Muras
Goibetas é un lugar da parroquia do Burgo no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 1 habitantes (1 home).
As Abelairas, Lagoa, Alfoz
As Abelairas é un lugar da parroquia de Lagoa no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Tiña 9 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 6 eran mulleres.