cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mogwai
Rave Tapes
O 1 de decembro de 2014 Rock Action lanzou o EP Music Industry 3. Fitness Industry 1. que contaba con tres temas novos das sesións de gravación de Rave Tapes, xunto con tres remesturas de cancións dese álbum feitas por Blanck Mass, Pye Corner Audio e Nils Frahm. O EP gravuse en Glasgow con Paul Savage.
Stanley Kramer
Traxectoria
Durante a súa vida artística foi candidato a 9 Oscars por filme e dirección, gañou 23 premios e foi candidato a 21 premios máis.
Mogwai
Rave Tapes
En xuño de 2015 Mogwai realizou unha serie de grandes concertos no Reino Unido e Irlanda, rematando con dúas noites no Camden Roundhouse para celebrar o 20 aniversario da banda. Ao mesmo tempo, en asociación con ATP, o grupo comisiounou unha serie de concertos no seu local de Londres con artistas que os "desafiaran, intrigraran e inspiraran", como The Jesus and Mary Chain, Public Enemy, e Godspeed! You Black Emperor. O 23 de outubro Mogwai lanzou o álbum retrospectivo Central Belters, formado por tres CDs ou seis LPs, onde repasaban a súa carreira.
O 15 de novembro de 2015 a banda anunciou que o guitarrista John Cummings marchaba para centrarse nos seus propios proxectos.
Every Country's Sun
En abril de 2016 Braithwaite contoulle a The Guardian que a banda estaba compoñendo novas cancións e que viaxaría aos Estados Unidos nese mesmo ano para gravar un novo álbum con Dave Fridmann, que xa producira Rock Action uns 15 anos antes. O 25 de novembro Fridmann anunciou que o grupo comezara a gravación do disco con el. O 3 de marzo de 2017 Mogwai anunciou que remataran as gravacións e estaban masterizando o álbum nos Abbey Road Studios. A banda anunciou unha xira mundial coincidindo co lanzamento do novo traballo, comezando con datas en Europa no mes de outubro antes de visitar América do Norte en novembro e tocando finalmente na súa cidade natal de Glasgow en decembro.
O 14 de maio de 2017 a banda anunciou que o novo álbum chamaríase Every Country's Sun e que sería editado o 1 de setembro dese ano. O grupo tamén compartíu a primeira canción, "Coolverine". O día 2 de xuño Mogwai tocou no festival Primavera Sound en Barcelona, nun concerto anuncioado ese mesmo día e onde inerpretaron Every Country's Sun na súa totalidade.
As the Love Continues
O 29 de outubro de 2020 Mogwai anunciou un novo álbum, As the Love Continues, que editarán o 19 de febreiro de 2021. O seu sinxelo principal, "Dry Fantasy", estreouse na BBC Radio 6 e está dispoñible para ser descargado.
Juan Manuel Vidal Seage
Juan Manuel Vidal Seage, nado en Padrón en 1970, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Residente en Pontecesures dende principios dos anos 2000, foi técnico de calidade e prevención na empresa Grúas Estación. Encabezou a candidatura do PPdeG en Pontecesures nas eleccións municipais de 2011 logrando 2 concelleiros por detrás dos 4 do BNG, polo que foi portavoz popular na oposición. Nas municipais de 2015 encabezou de novo a candidatura do PPdeG e nesta ocasión foi a forza máis votada con 3 concelleiros, pero non logrou a alcaldía ao pactalo BNG con Terra Galega e o PSdeG. Tralo abandono do goberno de Terra Galega en xaneiro de 2016, en maio de presentou unha moción de censura xunto a Independentes de Pontecesures e o cabeza de lista de Terra Galega e foi elixido alcalde. No 2019 subeu a 4 concelleiros e acadou de novo a alcaldía, gobernando de novo con Terra Galega e os Independentes. Tralas municipais de 2023, pese a impoñerse de novo e subir a 5 concelleiros, o BNG e o PSdeG sumaron maioría e perdeu o bastón de mando en favor da candidata nacionalista Maite Tocino.
Milne Bay
miniatura|Localización da provincia de Milne Bay no mapa de Papúa Nova Guinea. miniatura|Bandeira de Milne Bay A Provincia de Milne Bay é unha das provincias da Papúa Nova Guinea. A capital da provincia é a cidade de Alotau. Conta cunha superficie de 14.000 km2, cunha poboación de 209.054 habitantes (2000), o que dá unha densidade de poboación de quince habitantes por quilómetro cadrado aproximadamente.
Economicamente a provincia depende maiormente do turismo, como tamén da produción da palmeira aceiteira ou da extracción de ouro. Ademais destas grandes industrias hai moitos outros proxectos de produción a pequena escala, como o cultivo de cacao ou copra.
Distritos
Esta provincia pódese dividir en varios distritos:
Escudo de Australia
miniatura|dereita|225px|Escudo de Austrialia O escudo de Australia data do ano 1912 e foi outorgado polo Rei Xurxo V.
A súa descrición heráldica ou brasonaxe é a seguinte:
Consiste nun escudo cos brasóns dos seis estados: Nova Gales do Sur, Victoria, Queensland, Australia Meridional, Australia Occidental e Tasmania. Estes brasóns están arrodeados no exterior por unha fileira coas cores do armiño heráldico. Simbolízase desta maneira a Federación destes estados.
Tamén se inclúen os símbolos nacionais da Acacia pycnantha, o canguro e o emú.
A Acacia pycnantha, o canguro e o emú son aceptados coma os respectivos emblemas da flora, a fauna terrestre e as aves de Australia. O zarzo dourado, Acacia pycnanthaBenth, foi declarado oficialmente como un dos emblemas nacionais en agosto de 1988.
O escudo de 1908
miniatura|dereita|Escudo de Australia entre 1908 e 1912. O primeiro escudo australiano foi outorgado polo rei Eduardo VII o 7 de maio de 1908. Australia independizouse do Reino Unido o 1 de xaneiro de 1901.
No campo deste escudo, como no actual, tamén se mostraba a Cruz de San Xurxo pero estaba adornada con cinco estrelas brancas, de seis puntas cada unha, e uns bordos de cor azul que non chegan a tocar a propia cruz. Unha bordadura de cor azul era o símbolo da Federación e os seis estados australianos estaban representados por seis escudetes brancos cun chevrón vermello, situados no interior da bordadura. Nos adornos exteriores xa aparecían representadas as figuras do canguro e do emú xunto ao burelete e a Estrela da Mancomunidade Australiana. O lema deste escudo foi “Advance Australia” que en inglés significa “Avante Australia”.
16 Days in Afghanistan
16 Days in Afghanistan é un filme documental de 2007 dirixido por Anwar Hajher, quen viaxa de novo ó seu país, Afganistán logo de 25 anos fóra para redescubrilo de novo. É unha coprodución entre Afganistán, os Estados Unidos de América e a India, e foi producido por Mithaq Kazimi, sendo o primeiro filme rodado nas provincias fortemente influenciadas polo réxime talibán logo da súa caída. Foi escollido como candidato de Afganistán para o Óscar ó mellor filme internacional na 82ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Ilia Petrovich Krivosheev
Ilia Petrovich Кrivosheev (publicou co pseudónimo literario de Илька Морыця ), nado o 19 de xullo de 1898 no casal de Маya e finado o  11 de setembro de 1967 en Itsialo, foi un escritor mordoviano en lingua erzya  .
Traxectoria
Naceu nunha granxa  na entón provincia de Saratov e agora situada no óblast de Penza. Súa nai era Efimiya Petrovna, unha gran narradora oral. Estudou no Instituto Pedagóxico de Kazán e ao rematar entrou no exército en plena gran guerra. Tras o remate da contenda traballou como mestre, durante a guerra civil serviu no Exército Vermello e logo deu clases de erzya na súa localidade natal e entre 1929 e 1934 en Saransk.
Actividade literaria
En 1933 publicou o seu primeiro libro «Коммунань толт», unha colección da súa poesía publicada por «Молодая гвардия» издательствасо. E nese ano pareceu en Saransk o segundo  «Валскень зорява». Os dous constitúen unha afirmación do novo xeito de vida soviético. Ao longo da década de 1930 a súa poesía céntrase nas paisaxes e na vida infantil. Durante a guerra publicou en 1943 «Народонь вайгель», con poesía na que gaba a grandeza espiritual do pobo soviético, o heroísmo dos soldados na fronte e dos traballadores nas fábricas e campos.
Paraíso fiscal
Características
Un xeito no que unha persoa ou compañía aproveita as características dun paraíso fiscal é trasladándose ou facéndose residente a efectos fiscais do mesmo. Outra forma é estabelecer unha entidade xurídica separada ou subsidiaria (unha compañía extraterritorial -offshore-, de de fideicomiso) ou fundación no territorio fiscal. Os activos transfírense á nova compañía ou entidade de maneira que os beneficios poidan ser realizados ou as rendas cobradas no paraíso fiscal.
Que esta forma de evasión de impostos non sexa sempre totalmente limpa depende da lexislación vixente dos países involucrados e das circunstancias particulares das compañías ou individuo implicados.
Moitos países (particularmente os membros do OCDE) teñen leis que dificultan aos seus residentes posuír unha compañía (ou realizar investimentos) nun paraíso fiscal sen pagar impostos nel ou no país no que residen. Por exemplo, os ingresos ou as ganancias procedentes dunha compañía extraterritorial ou de investimentos poden atribuírse para os efectos fiscais ao dono ou investidor baixo o réxime do CEC ou outras leis similares.
Moitos países teñen tratados fiscais bilaterais que evitan ao seus residentes pagar impostos dobres, pero poucos teñen tratados cos paraísos fiscais.
Cantidades
As estatísticas indican que o sector bancario extraterritorial (offshore) é unha actividade máis que importante. Cálculos do FMI , baseadas en datos do BPI, sobre os centros financeiros extraterritoriais, estiman que os activos extraterritoriais incluídos nos seus balances xerais acadaron os 4,6 billóns de dólares a finais de xuño de 1999, o que supón case a metade dos activos extraterritoriais totais. Desta cantidade, 0,9 billóns estaban no Caribe, un billón en Asia e a maioría dos restantes 2,7 billóns correspondían aos centros financeiros internacionais, é dicir, Londres, aos servizos bancarios internacionais (IBF) estadounidense e ao mercado extraterritorial nipón (JOM).
Arte ASCII
A arte ASCII é un movemento artístico que emprega ordenadores para a súa presentación e consiste en imaxes debuxadas con caractéres definidos polo código ASCII. Pode crearse con calquera editor de texto. A maioría dos exemplos de arte ASCII requiren unha fonte de anchura fixa, coma as dunha máquina de escribir.
Diferenza salarial de xénero
miniatura|Logotipo creado polo movemento feminista estudantil de [[Londres que fai alusión á popular mensaxe do metro "Mind the Gap" ("Coidado coa fenda") para chamar a atención coa diferenza salarial de xénero.]] A diferenza salarial de xénero (tamén coñecida como fenda salarial de xénero) é a diferenza entre as retribucións salariais dos homes e das mulleres expresada como unha porcentaxe do salario masculino, de acordo coa OCDE.
A Comisión Europea define a fenda salarial de xénero como «a diferenza relativa no ingreso bruto media de mulleres e homes dentro da economía no seu conxunto». Existe unha variedade de teorías sobre como e por que as mulleres enfrontan discriminación no mercado laboral. Por exemplo, un empregador ou un cliente poden subestimar as habilidades das empregadas ou os mesmos compañeiros de traballo homes poden resistirse a traballar con mulleres. En xeral estas actitudes non están dirixidas a todas as traballadoras senón a aquelas que ocupan postos de maior responsabilidade e status.
Fenda salarial axustada e non axustada
É importante diferenciar entre a diferenza salarial axustada e a non axustada. O cálculo non axustado da diferenza salarial de xénero non ten en conta as diferenzas persoais á hora de estabelecer a comparación, por exemplo, idade ou educación, nin tampouco as características do posto de traballo, como por exemplo, sector de actividade.
Unha parte da fenda salarial non axustada pode atribuírse ao feito de que as mulleres opten por traballos de media xornada con máis frecuencia que os homes e que tenden a traballar en sectores con menor salario medio. O resto das diferenzas salariais, que non poden ser explicadas por variábeis que se supoñen que inciden no salario e que se deben a opcións persoais, denomínanse fenda salarial axustada e interprétanse como discriminatorias.
Un informe de 2010 publicado pola Fundación Europea para a Mellora das Condicións de Vida e de Traballo, mostrou que, aínda que as mulleres tenden a participar máis a miúdo no traballo a tempo parcial e toman máis frecuentes e máis longas interrupcións da carreira que reducen a permanencia no emprego, as diferenzas na fenda salarial en Europa –que en 2007 se situaba no 17,6 % (Eurostat)– aprécianse no pagamento por hora e non no total. É dicir, que as mulleres cobran menos por hora de traballo en todas as áreas. Nunha hora de traballo a media salarial das mulleres está un quinto por baixo do nivel dos homes. Iso non toma en conta o número de horas traballadas nin os tipos de contrato de traballo. A Eurofund chegou á conclusión de que as principais razóns para a fenda salarial están relacionadas frecuentemente con segregacións tanto horizontais como verticais. As mulleres tenden a traballar nas profesións peor pagas e chegan a un teito de cristal nas súas carreiras. Ademais padecen unha valoración menos favorábel dos seus traballos. As orixes dos devanditos factores poderían ser xulgados como discriminatorios en si mesmos, sendo isto debido ao arraigamento dos estereotipos de xénero en canto a profesións tipicamente percibidas como femininas ou masculinas, sendo as profesións consideradas «femininas» as peores pagas.
Non só ás mulleres cústalles máis chegar a postos xerenciais senón que unha vez no cargo cobran menos que un xerente home.
Algúns exemplos publicados sobre o tema pódense ver nos artigos do xornal que fan referencia á diferenza salarial tanto nos países latinoamericanos como no territorio específico da Arxentina.
Perspectiva histórica
Unha extensa metaanálise de Doris Weichselbaumer e Rudolf Winter-Ebmer (2005) de máis de 260 estudos de fenda salarial axustada publicados en máis de 60 países revelou que, desde a década de 1960 até a década de 1990, os diferenciais de salarios brutos en todo o mundo descenderon substancialmente ao redor do 65% a 30%. A maior parte desta diminución, con todo, debeuse a unha mellor dotación de mulleres no mercado laboral. As 260 estimacións publicadas mostran que o compoñente inexplicado da fenda non diminuíu co tempo. Utilizando as súas propias especificaciones, Weichselbaumer e Winter-Ebmer atoparon que a diminución xeral anual da fenda salarial de xénero equivalería a un lento 0.17 puntos log, o que implica un nivel lento de converxencia entre os salarios dos homes e das mulleres.
Outra metaanálise de 41 estudos empíricos sobre a fenda salarial realizada en 1998 atopou unha tendencia temporal similar nas fendas salariais estimadas, unha diminución de aproximadamente 1% por ano.
Segundo o economista Alan Manning da London School of Economics en 2006 o proceso de peche da fenda salarial de xénero desacelerouse substancialmente, e as mulleres poderían gañar menos que os homes durante os seguintes 150 anos debido á discriminación e políticas gobernamentais ineficaces.
Discriminación
A discriminación sexual cítase frecuentemente como un factor que inflúe na diferenza salarial de xénero. Un estudo, encargado polo Departamento de Traballo dos Estados Unidos, concluíu que non é posíbel determinar con exactitude a influencia de cada factor no total da fenda salarial. Aproximadamente catro de cada dez mulleres traballadoras (42%) dixeron experimentar discriminación de xénero no traballo. Segundo o Pew Research Center, nos Estados Unidos, unha de cada catro mulleres dixeron que gañaron menos que un home que estaba a facer o mesmo traballo; a diferenza do 5% dos homes dixeron que gañaron menos que unha muller que fai o mesmo traballo. Nunha enquisa do Pew Research Center, o 77% das mulleres e o 63% dos homes dixeron que os Estados Unidos necesita continuar facendo cambios para dar igualdade a homes e mulleres no lugar de traballo.
Maternidade e coidado de familiares
Un estudo da National Bureau of Economic Research de xaneiro de 2018 descubriu que unha proporción cada vez maior da fenda salarial de xénero entre 1980 e 2013 débese á crianza. O fenómeno dos salarios máis baixos debido á maternidade denominouse a penalidade da maternidade.
Nunha enquisa de 2013 do Pew Research Center feita nos Estados Unidos, as mulleres eran máis propensas que os homes a dicir que tomaran descansos das súas carreiras para coidar a súa familia. Aproximadamente catro de cada dez nais dixeron que nalgún momento da súa vida laboral tomaran unha cantidade significativa de tempo libre (39%) ou reducido as súas horas de traballo (42%) para coidar un neno ou outro membro da familia. Aproximadamente unha cuarta parte (27%) dixo que deixara de traballar por completo para facerse cargo destas responsabilidades familiares. Menos homes dixeron o mesmo. Por exemplo, só o 24% dos pais dixeron que tomaran unha cantidade significativa de tempo libre para coidar un neno ou outro membro da familia. As nais tamén tiñan case o dobre de probabilidades que os pais de dicir que tomar un tempo para coidar os seus fillos tiña un impacto negativo no seu traballo ou carreira. Entre as persoas abandonaran o traballo nos últimos dous anos despois do nacemento ou a adopción do seu fillo, o 25% das mulleres dixo que isto tivo un impacto negativo no traballo, en comparación co 13% dos homes.
Opcións de traballo
É máis probable que os homes se atopen en industrias perigosas que pagan relativamente ben, como a minaría, a construción ou a fabricación, e que estean representados por un sindicato. As mulleres, en cambio, teñen máis probabilidades de ocupar postos de oficina e traballar na industria de servizos. Estes factores explican o 53% da fenda salarial. Un estudo de 2017 no American Economic Journal: Macroeconomics descubriu que a crecente importancia do sector de servizos desempeñou un papel na redución da fenda de xénero no pagamento e as horas. Hai estudos que amosaron que canto máis dominada por mulleres é a man de obra dunha ocupación, menor é o salario, independentemente do valor ou a importancia do traballo.
Roles de xénero
Outro factor social, que se relaciona coa maternidade fortemente, é a socialización dos individuos para adoptar roles de xénero específicos. Por exemplo, no ambiente laboral percíbese que as mulleres non se desempeñan igual que os seus equivalentes masculinos, por máis que o seu rendemento sexa o mesmo.
As ideas sociais sobre os roles de xénero xorden en certa medida das influencias dos medios. Os medios retratan os ideais dos roles específicos de xénero dos cales se constrúen os estereotipos de xénero. Estes estereotipos logo tradúcense en que tipos de traballo poden ou deben facer homes e mulleres. Algúns estereotipos comúns inclúen as ideas de que os xerentes deben ser homes ou que as mulleres embarazadas son unha perda para a empresa despois de dar a luz. Desta forma, o xénero desempeña un papel de mediación na discriminación laboral, e as mulleres atópanse en posicións que non lles permiten os mesmos avances que aos homes.
Traballo non remunerado
As responsabilidades e tempo dedicado ao fogar ou ao coidado de persoas dependentes, sen recibir remuneración algunha, restrinxe notabelmente a posibilidade das mulleres de contar con ingresos propios, de buscar opcións no mercado laboral, de participar plenamente na política e a sociedade, ao mesmo tempo que as relega da protección social indispensabel para a satisfacción autónoma das súas necesidades. Isto afecta as mulleres, xa que repercute en:
En México, a participación das mulleres no fogar é aínda maior en comparación coa dos homes. Ao redor do 60% do total das horas dedicadas ao traballo remunerado e non remunerado (tempo total de traballo) son unha contribución das mulleres, mentres que só o 40% o fan os homes. No que respecta ás actividades domésticas, as mulleres pasan unha media de 29,8 horas semanais, fronte ás 9,7 horas dedicadas polos homes. As maiores diferenzas obsérvanse na preparación e servizo de alimentos, limpeza de vivendas e roupa e calzado. O traballo doméstico é descrito como un traballo non remunerado como o coidado de nenos, anciáns. Segundo datos da ONU, o valor económico do traballo non remunerado era o equivalente ao 20,5% do produto interior bruto mexicano, a prezos de mercado para 2013, unha proporción superior ao sector da industria manufacturera e do comercio.
Na Arxentina, segundo os resultados da Enquisa sobre Traballo Non Remunerado e Uso do Tempo do INDEC do 3º trimestre do 2013, o 88,9% das mulleres e o 57,9% dos homes realiza traballo doméstico non remunerado. En todas estas actividades, tanto en participación como en intensidade do traballo doméstico, as mulleres dedican de media 3 horas diarias máis que os homes.
Para a actividade económica
Un estudo de outubro de 2012 da Asociación Estadounidense de Mulleres Universitarias descubriu que no transcurso de 47 anos, unha muller estadounidense cun título universitario gañaría aproximadamente $1.2 millóns menos que un home coa mesma educación. Por tanto, pechar a fenda salarial mediante o aumento dos salarios das mulleres tería un efecto de estímulo que faría crecer a economía dos Estados Unidos en polo menos 3% a 4%.
Para as pensións das mulleres
A Comisión Europea argumenta que a fenda salarial de xénero ten efectos de grande alcance, especialmente no que respecta ás pensións. Dado que as ganancias das mulleres ao longo da vida son, en media, do 17,5% (desde 2008) máis baixas que as dos homes, estas menores ganancias resultan en pensións máis baixas. Como resultado, as mulleres de idade avanzada son máis propensas a enfrontar a pobreza: o 22% das mulleres de 65 anos e máis están en risco de pobreza en comparación co 16% dos homes.
Lexislación antidiscriminatoria
Segundo a edición de 2008 do informe Perspectivas de emprego da OCDE, case todos os países da OCDE estabeleceron leis para combater a discriminación por motivos de xénero. Exemplos disto son a Lei de Igualdade de Salario de 1963 e o Título VII da Lei de Dereitos Civís de 1964. A prohibición legal do comportamento discriminatorio, con todo, só pode ser efectiva de se aplicar verdadeiramente. A OCDE sinala que : Ademais, aínda que moitos países da OCDE estabeleceron axencias especializadas contra a discriminación, só nalgúns estas axencias están efectivamente facultadas, a falta de denuncias individuais, para investigar empresas, emprender accións contra empregadores sospeitosos de operar prácticas discriminatorias, e sancionalos cando atopen evidencia de discriminación.
En 2003, a Oficina de Responsabilidade Gobernamental da EE. UU. (GAO) descubriu que as mulleres nos Estados Unidos, de media, gañaban o 80% do que gañaban os homes nos anos 2000 e a discriminación no lugar de traballo pode ser un dos factores contribuíntes. Á luz destes achados, a GAO examinou a aplicación das leis contra a discriminación nos sectores público e privado. Nun informe de 2008, GAO centrouse nos esforzos de aplicación e divulgación da Comisión de Igualdade de Oportunidades de Emprego (EEOC) e o Departamento de Traballo (Labor). A GAO descubriu que a EEOC non monitorea completamente os esforzos de aplicación dos pagos de xénero e que o Labor non supervisa as tendencias de cumprimento e os resultados de desempeño con respecto do salario de xénero ou outras áreas específicas de discriminación. A GAO chegou á conclusión de que "as axencias federais deberían monitorear mellor o seu desempeño para facer cumprir as leis contra a discriminación.
En 2016, a EEOC propuxo unha norma para presentar máis información sobre os salarios dos empregados por xénero para monitorear e combater mellor a discriminación de xénero. En 2018, Islandia promulgou unha lexislación para reducir a fenda salarial por xénero do país.
Campañas de concienciación
Os grupos da sociedade civil organizan campañas de concienciación que inclúen actividades tales por exemplo o Día de Igualdade de Pagamentos ou o Pagamento Igualitario por Igual Traballo dos Estados Unidos, para aumentar a atención pública que recibe a fenda salarial de xénero. Pola mesma razón, varios grupos publican informes regulares sobre o estado actual das diferenzas salariais de xénero. Un exemplo é o Informe da Fenda Global de Xénero, publicado polo Foro Económico Mundial por primeira vez no ano 2006 para clasificar os países segundo a fenda de xénero calculada entre mulleres e homes en catro áreas clave: saúde, educación, economía e política, para medir o estado da igualdade de xénero nun país.
Unión Europea
miniatura|Fenda salarial de xénero en salario medio por hora segundo [[Eurostat, 2014. ]] No ámbito da Unión Europea, a fenda salarial de xénero defínese como a diferenza relativa da media de salario/hora de homes e mulleres, dentro da economía no seu conxunto.
Alemaña
As mulleres gañan 22-23% menos que os homes, segundo a Oficina Federal de Estatística de Alemaña. A fenda salarial de xénero revisada foi do 6-8% nos anos 2006-2013. Os factores máis importantes asociados coa fenda salarial de xénero restante son o traballo a tempo parcial, a educación e a segregación ocupacional (menos mulleres en posicións de liderado e en campos como STEM).
Francia
O Observatorio das desigualdades ("Observatoire des inégalités"), constatando as diferenzas salariais (ver salario) entre homes e mulleres en Francia, tentou cuantificalas. Segundo a súa investigación, a fenda global é do 27 % e divídese entre:
Países Baixos
Nos Países Baixos, números recentes do CBS (Centraal Bureau voor statistieken, galego: Oficina Central de Estatísticas) afirman que a fenda salarial é cada vez menor. Axustado por nivel de ocupación, nivel educativo, nivel de experiencia e outras 17 variábeis, a diferenza nas ganancias do sector privado diminuíu de 9% (2008) a 7% (2014) e no público de 7% (2008) a 5% (2014). Sen axustes, a fenda é para o sector privado de 20% (2014) e para o público do 10% (2014). As mulleres novas gañan máis que os homes até a idade de 30 anos e isto débese principalmente a un maior nivel de educación. As mulleres nos Países Baixos, até a idade de 30 anos, teñen un nivel educativo de media máis alto que os homes; despois desta idade, os homes teñen de media, un título de educación superior. Tamén pode ser causada porque as mulleres poden quedar embarazadas e comezan a tomar traballos a tempo parcial para poder coidar os nenos.
Reino Unido
En abril de 2018, os empleadores con máis de 250 empregados tiñan a obriga legal de publicar datos relacionados coas desigualdades salariais. Os datos publicados debían incluír as cifras de pagamento e bonificación entre homes e mulleres, e incluír datos de abril de 2017. Unha análise da BBC das cifras despois da data límite amosou que máis de tres cuartas partes das empresas do Reino Unido pagan, de media, máis aos homes que ás mulleres. A barrister de emprego Harini Iyengar avoga por un traballo máis flexíbele e un maior permiso de paternidade para lograr un cambio económico e cultural.
Club Atlético de Madrid (rugby)
250px|miniatura|En 2013 contra o [[Vigo Rugby Club.]] A sección de rugby do Club Atlético de Madrid, creada nos anos 20, foi un dos equipos máis importantes de España durante os anos 40 e 50, disputando varias finais do Campionato de España, que gañou en 1949, e do Campionato de Castela. Foi un dos catro participantes nas dúas primeiras edicións da Liga Nacional en 1953 e 1954, acadando dous subcampionatos. A finais dos anos 50 a sección desapareceu como tal fusionándose co Club Deportivo Arquitectura.
En 2012 o CRC Pozuelo chegou a un acordo comercial co Atlético de Madrid mediante a empresa Santa Mónica Sport para que o equipo de rugby vestira as cores do club e levase o seu escudo durante tres tempadas. O acordo rematou ó segundo ano.
Diferenza salarial de xénero
Australia
En Australia, a fenda salarial de xénero calcúlase sobre a media semanal das ganancias ordinarias dos empregados a tempo completo publicadas pola Oficina Australiana de Estatísticas. A fenda salarial de xénero non inclúe as ganancias ocasionais a tempo parcial e as horas extraordinarias. Australia ten unha persistente fenda salarial de xénero. Entre 1990 e 2009, a fenda salarial de xénero mantívose dentro dun estreito rango de entre 15 e 17%. En agosto de 2010, a fenda salarial de xénero en Australia foi do 16.9%.
Brasil
Segundo o Instituto Brasileiro de Xeografía e Estatística, ou IBGE, as mulleres no Brasil estudan máis, traballan máis e gañan menos que os homes. De media, combinando o traballo remunerado, as tarefas do fogar e o coidado das persoas, as mulleres traballan tres horas á semana máis que os homes. De feito, as mulleres de media traballan 54.4 horas á semana, e o home de media 51.4. A pesar diso, mesmo cun nivel educativo máis alto, as mulleres gañan, de media, menos que os homes. Aínda que a diferenza entre os ingresos de homes e mulleres diminuíu nos últimos anos, en 2016 as mulleres aínda recibían o equivalente ao 76.5% das ganancias dos homes. Un dos factores que poden explicar esta diferenza é que só o 37.8% dos postos de xestión en 2016 foron ocupados por mulleres. Finalmente, de acordo co IBGE, a segregación ocupacional e a discriminación salarial das mulleres no mercado laboral tamén teñen un papel importante na diferenza salarial entre homes e mulleres.
China
Usando as fendas entre homes e mulleres en participación e oportunidade económica, logros educativos, saúde e supervivencia, e apoderamento político, o Informe Global de Fenda de Xénero 2015 clasifica a fenda de xénero da China no posto 91 de 145 países (canto menor sexa a clasificación, maior é a desigualdade). O resultado da fenda de xénero de 2015 na China foi de 0,681 (1,00 sendo igualdade). Como país de ingreso medio alto, segundo a clasificación do Banco Mundial, a China é o "terceiro país menos desenvolvido do mundo" en canto á fenda de xénero. O subíndice de saúde e supervivencia é o máis baixo dentro dos países enumerados; este subíndice ten en conta as diferenzas de xénero da esperanza de vida e a proporción de sexos ao nacer (a proporción de fillos homes e mulleres para representar as preferencias dos fillos de acordo coa política da China para un só fillo).
Corea do Sur
O Foro Económico Mundial detallou que en 2015, Corea do Sur tiña un resultado de 0,55 (sendo igualdade 1,00 ), por igualdade de remuneración para traballos similares. Dun total de 145 países, Corea do Sur tiña unha clasificación de fenda de xénero de 115 (mentres máis baixa sexa a clasificación, menor é a fenda de xénero). Doutra banda, o apoderamento político reduciuse á metade da porcentaxe de mulleres no goberno en 2014.
Estados Unidos
O salario anual non axustado da muller media citouse entre o 78% e o 82% do salario media dun home. Con todo, despois de axustar as eleccións de traballadores masculinos e femininos en especialidade universitaria, ocupación, horas de traballo e licenza parental, múltiples estudos atopan que as taxas de pagamento entre homes e mulleres varían entre 5-6.6% ou, as mulleres gañan 94 centavos por cada dólar obtido polos seus homólogos masculinos. Especulouse que o 6% restante da fenda provén da discriminación de xénero.
India
Para o ano 2013, a fenda salarial de xénero na India estimouse en 24.81%. Ademais, ao analizar o nivel de participación feminina na economía, un informe mostra a India como un dos 10 peores países da lista. Por tanto, ademais da desigualdade salarial, tamén existe unha representación desigual, xa que aínda que as mulleres constitúen case a metade da poboación india (ao redor do 48% do total), a súa representación na forza de traballo ascende a só unha cuarta parte do total.
Xapón
O Global Gender Gap Report 2015 do Foro Económico Mundial estabeleceu que a participación económica e a clasificación de oportunidades do Xapón (106º), 145º sendo a fenda de xénero máis ampla, diminuíu desde 2014 "debido á menor igualdade salarial para traballos similares e menos mulleres lexisladoras, altos funcionarios e xerentes".
Rusia
Existe unha fenda salarial en Rusia (despois de 1991, mais tamén antes) e a análise estatística amosa que a maior parte non se pode explicar por unha menor cualificación das mulleres en comparación cos homes. Doutra banda, a segregación ocupacional por xénero e a discriminación no mercado laboral parecen representar unha gran parte dela.
Xeado
miniatura|250px|Xeado de [[chocolate con nata e galleta.]] Na súa forma máis simple, o xeado é unha sobremesa conxelada feita de leite, nata ou cremas, ingredientes combinados con aditivos como saborizantes, estabilizantes, edulcorantes e azucre.
En xeral os produtos utilizados na súa elaboración son: leite, azucre, edulcorantes, nata de leite, ovo, froitas, chocolate, froitos secos, iogur, auga mineral e estabilizantes.
No proceso antigo de elaboración facíase unha mestura de leite, azucre, nata e algún estabilizante. Esta mestura conxelábase, axitándoa durante o proceso para previr a formación de grandes cristais de xeo. Tradicionalmente, a temperatura reducíase colocando a mestura nun recipiente que se mergullaba nunha mestura frigorífica de xeo moído e sal. O sal diminúe a temperatura de fusión do xeo, absorbendo así unha maior cantidade da calor liberada pola crema, xeándoa durante o proceso.
En 1913 inventouse a primeira máquina continua para elaborar xeados. Basicamente consta, na súa parte exterior, dunha gran marmita de aceiro que se conxela mediante un potente equipo de frío; e na parte interior, dun batedor con aspas (conectada mediante un eixe a un motor eléctrico) que van raspando as paredes do cilindro e movendo a mestura continuamente até que esta alcance a consistencia dunha crema xeada.
Os xeados véndense principalmente nas xeadarías. Estas ás veces conteñen obradoiros onde se fabrican os xeados e sorbetes.
Tipos
miniatura|150px|[[Cornete de xeado de amorodo.]] miniatura|150px|[[Sorbete de framboesa.]] miniatura|150px|Xeado con [[chocolate.]] miniatura|150px|[[Polo (xeado)|Polo de tres sabores.]]
Aínda que o termo crema xeada úsase ás veces para identificar as sobremesas conxeladas en xeral, usualmente está reservado para aquelas sobremesas conxeladas feitas cunha alta porcentaxe de graxa láctea.
Definicións
Definicións típicas para as sobremesas conxeladas:
Moitos países regulan o uso destes termos baseándose nas cantidades porcentuais específicas dos ingredientes.
Algúns dos sabores máis populares nos supermercados son vainilla, chocolate, amorodo, limón, nata... sendo tamén común atopar nun mesmo xeado diferentes sabores.
Historia
É moi difícil establecer a orixe do xeado, xa que o mesmo concepto do produto sufriu sucesivas modificacións en consonancia co avance tecnolóxico, a xeneralización do seu consumo e as exixencias dos consumidores.
A pesar diso, podemos fixar un primeiro fito nos certames de bebidas xeadas ou arrefriadas con neve ou xeo que se celebraban na corte de Babilonia, antes da era cristiá.
Aínda antes, no ano 400 a.C., en Persia, un prato arrefriado como un pudín ou flan, feito de auga de rosas e cabelo de anxo, que se asemellaba a un cruzamento entre un sorbete e unhas papas de arroz, servíase á realeza durante o verán.
Os persas dominaran xa a técnica de almacenar xeo dentro de grandes refrixeradores, arrefriados de forma natural, coñecidos como ya-chal. Estes almacéns mantiñan o xeo recollido durante o inverno ou traído das montañas durante o verán. Traballaban usando altos receptores de vento que mantiñan o espazo de almacenaxe subterráneo a temperaturas frías. O xeo era despois mesturado con azafrán, froitas e outros produtos de sabores variados.
Durante a Idade Media, nas cortes árabes preparábanse produtos azucrados con froitas e especias arrefriados con xeo das montañas (unha especie de sorbetes).
Pero o xeado naceu, como outras moitas cousas, na China, onde os emperadores da Dinastía Tang (ca. 618 a.C. – 900 a.C.), tiñan un método para crear mesturas de xeo con leite. Da China pasou á India, de aí ás culturas persas e despois a Grecia e Roma.
Pero é precisamente na Italia da Baixa Idade Media cando o xeado toma carácter de natureza en Europa. Marco Polo, no século XIII, ao regresar das súas viaxes de Oriente, trouxo varias receitas de sobremesas xeadas usadas en Asia durante centos de anos, receitas que se implantaron con certa popularidade nas cortes italianas.
No século XVI descubriuse que o nitrato de etilo mesturado coa neve producía temperaturas moi baixas; este descubrimento tería a súa importancia na fabricación de xeados. Cando Catarina de Medici casou con Henrique II de Francia, o seu cociñeiro levou estas primitivas receitas de xeados á corte francesa, gardándose as mesmas con moito secreto.
En Francia engadíuselle ovo ás receitas. Unha neta de Catarina casou cun príncipe inglés, levando así o xeado a Inglaterra.
Desta maneira difundíronse estes produtos en Europa e, despois, leváronse ás Américas durante a época da colonización.
O rei Luís XIV mandou levar á súa presenza a Francesco Procopio para felicitalo polos seus produtos. Pódese considerar a este establecemento como a primeira xeadaría. Dise que baixo o reinado de Luís XIV comezaron a prepararse os xeados de vainilla e de chocolate, e máis tarde os de nata, até chegar aos xeados actuais.
Un gran paso nesta industria foi o descubrimento do descenso crioscópico (descenso da temperatura de solidificación) das solucións de sal (salmoiras) as que permitiron que, utilizando un caldeiro rodeado dunha mestura de xeo e sal ou de auga e sal a baixas temperaturas, conxelaran batendo bebidas e zumes de froitas azucrados, dando lugar aos primeiros xeados de textura cremosa.
Como vimos, o xeado nas súas orixes non era un produto lácteo, senón máis ben frutal, pero co correr do tempo os derivados lácteos comezaron a utilizarse en pequenas proporcións e despois masivamente. Hoxe en día os xeados e as cremas teñen como constituíntes básicos, na maioría dos casos, o leite e a crema de leite.
Aspectos físico-químicos
O xeado constitúe un dos triunfos da tecnoloxía de alimentos, e o aire é un dos seus principais ingredientes. Sen aire, o xeado sería unha folerpa de leite, pero co aire convértese nun sistema coloidal de alta complexidade. Consiste nunha escuma semisólida de celas de aire rodeadas por graxa emulsificada xunto cunha rede de diminutos cristais de xeo que están rodeados por un líquido acuoso en forma de sol.
Isto é o que fai efectivamente a diferenza entre unha neve e un xeado, o aire, combinado cunha baixa temperatura —40 °C— e graxa hidroxenada, transfórmase dun líquido a un escumoso sólido e, agregándolle os saborizantes e estabilizadores, obtemos un delicioso xeado.
Consumo
O xeado é unha das sobremesas de maior consumo a nivel mundial.
Segundo a Asociación Internacional de Produtos Lácteos, os principais países consumidores de xeado eran, no ano 2006, os seguintes: (Entre parénteses, litros por habitante e ano.)
Philippe Alliot
Philippe Alliot (Nado o 27 de xullo de 1954 en Voves, Eure-et-Loir, Francia), é un expiloto de carreiras que participou na Fórmula Un de a  e de  a. Competiu para RAM, Ligier, Larrousse e McLaren.
Inicios
Antes da súa carreira na Fórmula Un competiu durante 1976 e 1977 na Fórmula Renault, e gañou o campionato en 1978, no equipo BP Racing. Con devandito equipo tamén gañou o campionato francés de Fórmula Renault e pasou á Fórmula 3 francesa. Terminou terceiro na súa primeira carreira e foise ao campionato de Europa de Fórmula 3 no ano 80. En 1983 pasou á Fórmula 2 pero alcanzou os titulares ese ano cando terminou terceiro nas 24 Horas de Le Mans con Michael e Mario Andretti nun Kremer Porsche.
Fórmula Un
miniatura|left|Alliot pilotando o [[Ligier JS33|Ligier JS33B no Gran Premio dos Estados Unidos de 1990.]]
En 1984 Alliot fichou polo equipo de F1 Skoal Bandit RAM, pero non logrou moito éxito. Despois de que Jacques Laffite lesionárase no Gran Premio do Reino Unido de 1986, Alliot ocupou o seu lugar en Ligier, onde demostrou unha mellora. Trasladouse a Larrousse para, pero volveu a Ligier en , gañandose unha reputación de ter moitos accidentes. Isto provocou fortes críticas dos membros do seu equipo, doutros pilotos e ata de comentaristas de deportes, como James Hunt que chamaba a Alliot "un dos peores pilotos do Grand Prix pilotando un coche de Grand Prix".
Sportscars
Alliot deixou a F1 polas carreiras de autos deportivos a comezos da década de 1990 e gozou dun éxito considerable co equipo Peugeot, dirixido por Jean Todt. Isto incluíu un terceiro lugar nas 24 Horas de Le Mans de 1992 e 1993.
Volta á Fórmula Un
Alliot fixo outro intento na F1 con Larrousse en, logrando o mellor final da súa carreira na F1, quinto, en San Marino. Ao ano seguinte, fichou como piloto de probas e reserva de McLaren. Este papel levouno a participar nunha carreira no Gran Premio Hungría de 1994 como substituto de Mika Häkkinen, mentres estaba suspendido. Cualificou 14º, retirouse da carreira. Alliot substituíu a Olivier Beretta en Larrousse na seguinte carreira, en Bélxica. Partiu 19º na grella, retirouse cun fallo no motor e esta resultou ser a súa última carreira na F1.
Vida posterior
Logo de anunciar a súa retirada da Fórmula Un en 1995, decidiu intentar unha carreira en política, tamén fixo de comentarista de televisión e competiu nas carreiras de xeo e no Rally de París-Dakar, pero terminou correndo co seu propio equipo de GT.
Rexistro de carreiras
miniatura|Alliot durante as practicas do [[Gran Premio de Europa de 1985]]
Resultados completos na Fórmula 3 europea
(key) (carreiras en grosa indican pole position) (Carreiras en itálica indican volta rápida)
Resultados completos do Campionato Europeo de Fórmula 2
(key) (Carreiras en letra grosa indican pole position; carreiras en itálica indican volta rápida)
Resultados completos na International Formula 3000
(chave) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (carreiras en itálica indican volta rápida)
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Pazos de Abaixo, O Freixo, As Pontes de García Rodríguez
Pazos de Abaixo é un lugar da parroquia do Freixo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 estaba despoboado.
As Fontelas, Cadavedo, A Pastoriza
As Fontelas é un lugar da parroquia de Cadavedo no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Joaquín Pais Llorens
Joaquín Pais Llorens, nado no Freixo de Sabardes (Outes) o 16 de novembro de 1899 e finado en Marín o 30 de decembro de 1960, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Obtivo o título de Bacharelato no Instituto de Pontevedra en 1917. Fíxose mestre. Exerceu na Pobra do Caramiñal e en outubro de 1918 trasladouse a Redondela. Aprobou as oposicións en 1920, non lle adxudicaron praza por non ter a idade regulamentaria e finalmente en decembro dese ano foi destinado á Escola Graduada de Redondela. En maio de 1921 foi elixido secretario da Asociación de Mestres de Redondela. De setembro de 1921 a outubro de 1922 fixo o servizo militar e participou na Campaña de África. Foi director da escola graduada e tamén daba clases de Bacharelato na súa casa, sendo logo habilitado. En agosto de 1924 foi elixido vogal da Unión Patriótica. Na Segunda República foi elixido presidente da Comisión Xestora Municipal de Redondela en marzo de 1933, cesando no cargo logo das eleccións de abril dese ano. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido de emprego e soldo e sufriu un expediente de depuración que tivo como resultado a súa destitución como mestre. Estivo preso por razóns políticas, pasou 18 meses nos cárceres de Celanova e Pontevedra. Posteriormente subsistiu dando clases particulares. Nos anos cincuenta montou un negocio de material eléctrico en Marín.
Vida persoal
Casou con Herminda Amaro Conde e foi pai de María del Carmen Jesusa, José María e Joaquina Pais Amaro.
Corón, Caleiro, Vilanova de Arousa
Corón é un lugar da parroquia de Caleiro no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 341 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 175 eran mulleres e 166 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 380 veciños, e 2005, cando eran 389.
O Castelo, Nogueirosa, Pontedeume
O Castelo é un lugar da parroquia de Nogueirosa no concello coruñés de Pontedeume na comarca do Eume. Tiña 6 habitantes no ano 2019 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 3 eran mulleres.
O castelo de Andrade, situado neste lugar, é quen lle dá o nome.
Batanta
Batanta é unha das catro maiores illas do arquipélago Raja Ampat na provincia de Papúa Occidental, Indonesia. A súa superficie é de 453 km² e o seu punto máis alto ten 1.184 m. O Estreito de Pitt sepáraa de Salawati, mentres que o Estreito de Dampier faino de Waigeo.
O estreito de Dampier chámase así polo explorador inglés William Dampier. En 1759 o capitán William Wilson co East Indiaman Pitt vogou por estas augas e nomeou a canle entre Batanta e o estreito de Salawati Pitt, como o seu buque.
Outras illas do arquipélago son Salawati, Misool e Waigeo.
Hypsiglena unaocularus
Hypsiglena unaocularus é unha especie de réptil da familia Colubridae, endémica das rochas da illa Clarión, no arquipélago de Revillagigedo, a 1 100 km da costa oeste de México. Mide entre 40 e 46 cm de lonxitude. É de cor marrón escuro, con manchas negruzcas sobre a cabeza e o pescozo. Aliméntase de insectos e lagartas.
Descubrimento
En 1936, foron recolectados exemplares por primeira vez por Charles William Beebe, que foron descritos como subespecie de Hypsiglena ochrorhyncha, por Wilmer Tanner en 1944. No 2013, foron encontrados dous espécimes, co cal se confirmou o achado de Beebe. As análises de ADN permitiron establecer que non se trata dunha subespecie de H. ochrorhyncha nin de Hypsiglena torquata, como se cría ata entón, senón dunha especie diferente e, a análise filoxenética determinou que o seu parente máis achegado é a cobra manchada da Illa Santa Catalina, Hypsiglena catalinae.
Teodoro Franco Lamela
Teodoro Franco Lamela, nado en Insua (Ortigueira) e finado na mesma parroquia o 8 de agosto de 1948, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Pazos de Arriba, O Freixo, As Pontes de García Rodríguez
Pazos de Arriba é un lugar da parroquia do Freixo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 estaba habitado por unha muller.