cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Non hai misericordia
3
O terceiro conto fala dun grupo de rock and roll, Os Gladiadores, que vai dar un concerto importante, pois van ser vistos polo membro dunha compañía discográfica]]. O concerto sae ben, con moito público. As letras do grupo falan de desencanto coa vida para a xente da súa idade e da falta de esperanza.
Ao remate do concerto o da discográfica fala con eles. Dilles que soan ben, pero que deben modificar varios aspectos (coma as letras) e substituír o batería.
A análise céntrase na violencia do mercado, que non só comercia con todo e mercantiliza os produtos, senón que esixe que estes se adapten ás leis do mesmo.
4
O cuarto relato fala de Carlos, amigo dos membros de Os Gladiadores e camareiro ocasional do pub onde tocaron. Traballa tamén de locutor na emisora de radio pública, e o día seguinte ao concerto ten unha oposición para o seu posto, no que leva traballando dous anos facendo un programa de música. Malia que conta co posto, antes das probas o técnico de son infórmalle de que xa está reservado para unha moza, filla de alguén importante, e que non conte con el.
Aquí analízase a necesidade de poder, o xeito de facer e recibir favores no mundo laboral en xeral e da administración en particular.
Epílogos
Hai dous relatos pequenos a modo de epílogos. O primeiro ten por protagonista a Ricardo, o autor dos relatos comentados na radio. Fala que o xefe lle botou a rifa por mencionar na propia radio o tema da oposición á praza, e reprochándolle tamén que lle levase a contraria noutro momento do programa, ao reclamar que a oínte que chamara puidese dar a súa opinión.
O outro relato final fala de Rosa, a protagonista do segundo conto. Intente durmir na cama pero non é quen, e acende a radio e escoita a análise dos comentaristas sobre a violencia. Finalmente, colle un encrucillado que deixaran na mesa as súas fillas, e non dá atopado unha palabra: MISERICORDIA.
Edicións
A obra foi publicada en decembro de 1990 por Edicións Positivas, editorial fundada nese mesmo ano por Paco Macías e o propio Xelís de Toro, na colección Narrativa, sendo reeditado en 1992 e 1998. En 2003 foi editada de novo por Xerais na colección Peto Literaria.
Grallás, Grallás, O Páramo
Grallás é un lugar da parroquia de Grallás, no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria. Segundo o IGE, en 2020 tiña 44 habitantes (20 homes e 24 mulleres).
Antonio Rodríguez Rodríguez
Antonio Rodríguez Rodríguez, nado na Peroxa o 27 de maio de 1944, é un mestre e político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
É mestre e perito mercantil. Foi secretario xeral de Benposta-Nación de los Muchachos e representante provincial dos mestres estatais nas eleccións oficiais do Ministerio de Educación e Ciencia en 1976.
Foi secretario xeral do PSdeG-PSOE entre 1982 e 1985, presidente do PSdeG-PSOE de 1985 a 1988, membro do comité federal do PSOE entre 1982 e 1994 e presidente da Fundación "Celso Emilio Ferreiro" desde 1985. Foi deputado ao Congreso pola Provincia de Ourense entre 1979 e 1993 e senador en 1996 (VI lexislatura). Foi membro do consello da CRTVG dende 2002.
Trofeo Cidade de Vigo 2010
A XL edición do Trofeo Cidade de Vigo celebrouse en Vigo o 21 de agosto de 2010 a partido único. O campión foi o Real Zaragoza.
Monopolo magnético
En física un monopolo magnético é unha partícula hipotética que formulou por primeira vez Paul Dirac en 1931.
Todos os imáns que coñecemos, é dicir, obxectos que crean un campo magnético debido a que están imantados, son dipolos magnéticos, é dicir, posúen un polo norte dende o que saen as liñas de campo e un polo sur polo que as liñas de campo regresan ó interior do obxecto. Un monopolo magnético é un concepto teórico que define a un obxecto que só emita liñas de campo ou que só as recolla, un obxecto que só teña polo norte ou polo sur. Non se coñece polo momento ningún obxecto con esta característica, aínda que as teoría do big bang predí que nalgún lugar do universo deberían existir.
Parque de atraccións
dereita|miniatura|240px|As [[montaña rusa|montañas rusas: Shambhala e Drangon Khan no parque temático PortAventura World en Tarragona.]] Un parque de atraccións é un tipo de parque de diversións e lecer no que se atopan atraccións mecánicas, espectáculos, tendas, restaurantes e outros tipos de infraestruturas destinadas sobre todo ao tempo de lecer e sen apenas tematización.
Características
Non teñen unha tematización moi definida (zona da natureza, por exemplo). Se están divididos en zonas temáticas definidas, trátase de parques de atraccións temáticos ou simplemente parques temáticos. Poden ser de pequeno tamaño e poucas atraccións, ou ben grandes recintos con numerosas e grandes atraccións.
Hainos cun sistema de pagamento no que se paga por atracción montada, ás veces a través de sistemas de puntos (fichas) que nalgúns parques teñen o seu propio nome, e de sistema de pagamento en que se adquire unha entrada xeral con acceso de balde a todas ou case todas as atraccións e espectáculos.
Isidoro Brocos
Isidoro Brocos Gómez, nado en Santiago de Compostela o 4 de abril de 1841 e finado ibídem o 26 de novembro de 1914, foi un escultor, gravador e debuxante galego.
Traxectoria
miniatura|275px|Debuxos de Isidoro Brocos expostos na [[Pinacoteca Francisco Fernández del Riego de Vigo.]] miniatura|esquerda|Tumba de Isidoro Brocos no [[cemiterio de Santo Amaro da Coruña.]] Formouse na Escola de San Fernando de Madrid, en Roma e en París. Foi profesor da Escola de Artes e Oficios da Coruña, onde tivo entre os seus alumnos a Pablo Picasso e fixo gravados para La Ilustración Gallega y Asturiana.
Era irmán máis vello do pintor Modesto Brocos e, inda que finou en Santiago, está soterrado no cemiterio de San Amaro da Coruña.
Pablo Vioque
Pablo Vioque Izquierdo, nado en Cáceres en 1953 e finado en Madrid o 14 de decembro de 2008, foi un avogado español, coñecido pola súa implicación no narcotráfico galego.
Traxectoria
Participou na fundación de Alianza Popular e desenvolveu unha amizade persoal con Manuel Fraga. Vioque militou no Partido Popular ata que en 1989 pasou a Coalición Galega. Despois viuse implicado en operacións inmobiliarias de recualificación de terreos e foi destituído por orde de Manuel Fraga, xa no poder, como secretario da Cámara.
Dedicado fundamentalmente á defensa de narcotraficantes, entre os seus clientes contáronse Sito Miñanco, Laureano Oubiña, ou Luís Falcón, Falconetti. Foi Falcón precisamente quen o acusou en 1989 de dirixir unha operación de narcotráfico de haxix, pola que se enfrontou ao seu primeiro xuízo. Nesa época os traficantes de tabaco estaban a dar o salto á droga, sobre todo cocaína.
En 1991 tentou desembarcar dúas toneladas de cocaína colombiana na costa de Cedeira, pero o mal tempo estragou case toda a carga. Díxolle aos exportadores colombianos que se perderan as dúas toneladas, pero queda con 100 kg. Como consecuencia da vinganza que tomaron os propietarios da mercadoría foi asasinado o tesoureiro da Cámara de Comercio local, Luis Vilas Martínez, enviado de Vioque.
Porén en 2007 concedéuselle a liberdade provisional por motivos de saúde, e instalouse en Pontevedra. En 2008 faleceu de cancro de colon.
Bibliografía
Leiro Conde, B.: Un lugar tranquilo. Ed. Nigra, 1993.
Equisetopsida
Equisetopsida (ou Sphenopsida) é unha clase de plantas situada na división botánica de fieitos (Pteridophyta), cun rexistro fósil desde o Devoniano. As especies viventes medran en lugares húmidos. Clasificouse algunhas veces como unha división separada de Equisetophyta.
Eugenio Pérez Abadín
Traxectoria
Foi alcalde de Viveiro entre 1932 e 1933. Permaneceu como concelleiro e foi primeiro tenente alcalde. Volveu ser nomeado alcalde logo da destitución de José Santiago Seijo en setembro de 1935. Cesou como alcalde logo da reposición do anterior en xaneiro de 1936.
Equisetopsida
Caracteres
As equisetopsidas son plantas vasculares con ciclo de vida haplodiplonte onde a alternancia de xeracións é ben manifesta, con esporófito e gametófito multicelulares e independentes, con esporas como unidade de dispersión e de resistencia. O gametofito é un "talo" (corpo sen organización), e o esporófito é un "cormo" (con raíz, vástago e sistema vascular). Debido a estas características tradicionalmente agrúpallas coas "pteridófitas".
Eugenio Pérez Abadín
Vida persoal
Casou con Consuelo Cociña Castiñeiras en 1932.
Equisetopsida
Caracteres
Posúen esporófitos con megafilos ou "frondes" (Euphyllophyta), que en Equisetum están reducidos (polo que prefírese chamalos "eufilos reducidos" para evitar chamalos "megafilos"). Aínda algúns autores seguen chamándoos "microfilos" debido ao seu pequeno tamaño, pero a tendencia é a utilizar ese termo só para referirse aos microfilos das lycophytas, dunha orixe filoxenética diferente. Outros autores chaman ás follas "escamas", sobre todo nas traducións do inglés, ese termo dálle prioridade á textura das follas, pero ese termo pode chegar a ser confuso (se é necesario poderíase traducir como "follas escamosas").
Aínda que non son evidentes, hai caracteres morfolóxicos que apoian a inclusión de Equisetum no clado Monilophyta, por exemplo a morfoloxía dos espermatozoides (Renzaglia et al. 2000) e caracteres das raíces (Kato 1983).
O seu aspecto xeral lembra ao dos bambús (cos que non gardan ningunha relación).
As equisetópsidas teñen talos ocos, articulados, connosco claramente marcados, e ramas dispostas en verticilos ao redor do talo. Os entrenós do talo están acanalados formando cristas e vales, as células epidérmicas das cristas ("ridges") depositan sílice na superficie que actúa como reforzo de sostén.
Nos nós nacen as follas formando verticilos na súa base. As follas aínda que son eufilos, son pequenas, escamosas.
Os esporanxios onde se orixinan as esporas, nacen nunhas follas modificadas, sen clorofila, non fotosintéticas, con pé, chamadas esporanxióforos. Os esporanxios sitúanse ao lado ventral do esporanxióforo, cara ao lado do talo. Os esporanxióforos sitúanse todos xuntos na parte apical do talo, formando o que se coñece como "estróbilo".
As equisetófitas actuais son plantas homospóricas (todas as esporas son iguais). Nas plantas homospóricas en xeral, as esporas posúen a capacidade de producir gametofitos capaces de orixinar gametos masculinos e femininos (as esporas producen gametofitos hermafroditas). Con todo existe unha controversia acerca de se os gametofitos das equisetópsidas son hermafroditas ou non. Algúns gametofitos producen só anteridios (que dan gametos masculinos), outros gametofitos producen só arquegonios (que dan gametos femininos). Segundo Judd et al. (2002), polo menos os gametofitos "femininos" vólvense bisexuais máis tarde.
Para ver unha descrición máis detallada e con fotos ver equisetáceas.
Filoxenia
As análises moleculares e xenéticas de filoxenia só se poden facer sobre representantes viventes, segundo Smith et al. (2006) (ver taxobox), polo menos Equisetales é monofilético (Pryer et al. 2001a e 2004b, Des Marais et al 2003, Guillon 2004), mais debido á arquitectura única do talo do esporófito, é moi probable que todos os fósiles atopados pertenzan a este clado.
Este clado pertence claramente ás monilophytas (Pryer et al. 2001), aínda que a súa relación co resto das ramas de monilophytas aínda non está claro.
Clasificación sensu Smith et al. 2006
Clados e taxóns superiores: clase Equisetopsida.
Sinónimos: Sphenopsida, "Horsetails" en inglés.
Circunscrición: Unha soa orde vivente: Equisetales, cunha familia Equisetaceae, e un xénero Equisetum, ao redor de 15 especies viventes.
Fósiles:
Outras clasificacións
As clasificacións tradicionais como a de Engler situaron ás equisetopsidas na súa propia clase dentro das pteridófitas ou plantas vasculares sen semente, é dicir que era aceptado que non eran briófitos e que tampouco eran plantas vasculares con semente. Debido ás características distintivas do talo, eran separadas dos fietos con megafilos conspicuos (Pterophyta, Pteropsida ou Filicopsida sensu Engler), e tamén separadas das psilotáceas e as lycophytas, grupos que a pesar de ter as follas reducidas non semellaban ter relación coas equisetópsidas. A clasificación sensu Engler é a seguinte:
Ecoloxía e evolución
Do mesmo xeito que as lycophytas, xa existían no Devoniano, mais se volveron moito máis abundantes no Carbonífero, nese momento algunhas delas tiñan follas moito máis grandes, desenvolveron a heterosporía, e volvéronse árbores impresionantes.
O xénero Calamites produciu grandes árbores de até 18 metros de altura con troncos de até 50 centímetros de diámetro.
Equisetum é moi parecido a Equisetites de fai 300 millóns de anos.
Ai Haibara
Shiho Miyano (宮野志保) é un personaxe ficticio da serie O detective Conan, creado por Gosho Aoyama.
Vida de Ai
Shiho Miyano (o seu nome orixinal) é filla do científico tolo Atsushi Miyano e da arisca Elena Miyano, e a irmá máis nova de Akemi Miyano. Asistiu á escola no estranxeiro, tendo unha infancia non demasiado feliz. Cedo, comezou a abraiar os seus pais no campo científico. Dado que seus pais realizaban experimentos para a Organización dos Homes de Negro, unha organización criminal, e vistas as súas dotes acabou ingresando tamén.
Xunto a eles crea velenos e fármacos. Non obstante, a Organización mátaos facendo crer a Shiho que fora un fatal accidente. Deste xeito, Shiho continúa soa os seus traballos de científica. Sen os seus pais seguiu seguiu o labor de desenvolvemento dunha misteriosa droga alcumada APTX-4869. Nun principio o fármaco tiña a función de rexenerar as células do corpo, pero a Organización obrigouna a trocalo todo polo seu escuro propósito: matar. Nun experimento con ratos, Shiho comprobou que un dos animais minguou ata un tamaño de cría. Finalmente, cando a Organización probou unha dose con Shinichi Kudo, o adolescente minguou no canto de morrer, e comezou a loitar contra a Organización en segredo, dado que o deu por morto.
Máis tarde, a Organización liquidou a Akemi, a única familia que tiña Shiho. Por causa diso, ela retirouse e negouse a seguir traballando, polo que a Organización ceibouna. Nun intento de suicidarse, Shiho probou o seu fármaco pero no canto diso, acadou un tamaño de cativa. Así, recorreu a Shinichi, xa que sabía que o fármaco non rematara coa súa vida.
O profesor Agasa atopouna tirada diante da casa dos Kudo e contoulle a Conan o que pasara. Ai Haibara, o seu novo nome como nena, prometeu acompañar a Conan indo á escola e vivindo unha vida normal para non ser descuberta. Xunto co profesor, ten como obxectivo atopar un antídoto que anule o efecto da apoptose que induce a droga dos Homes de Negro. Para iso, Ai e o profesor Agasa necesitan ter coñecemento da composición exacta do veleno. Parece ser que un tipo concreto de augardente chinesa bebida cando se está a chocar unha gripe anula temporalmente os efectos da droga. Por desgraza, que unha vez utilizado este método para recuperar o verdadeiro corpo do suxeito durante uns minutos, nunca máis volverá ser efectivo nesa mesma persoa. Ai, sospeitando que esa augardente puidera ter un factor clave para a creación dun antídoto, investiga sobre o asunto chegando a crear un antídoto provisional moi perigoso e que debe ser tomado só en caso de urxente necesidade, pois pode conducir á persoa que o tome á morte.
Aínda que ás veces a rapariga poida parecer algo fría, ten un corazón moi fráxil e segue conservando a tristura pola morte da súa irmá.
es:Anexo:Personajes de Detective Conan Ai Haibara Danh sách nhân vật trong Thám tử lừng danh Conan
Liga ACB 2002-03
A temporada 2002–03 da Liga ACB, celebrada entre o 28 de setembro de 2002 e o 24 de xuño de 2002, foi a vixésima temporada da máxima categoría do baloncesto español desde a creación da Asociación de Clubs de Baloncesto (ACB) para substituír á antiga Primeira División. Nesta edición mantívose o número de equipos, 18, e o formato da edición anterior. Os playoffs polo título foron disputados polos oito primeiros clasificados, mentres que os dous últimos equipos descenderon á Liga LEB. O campión desta edición foi o FC Barcelona, que conseguiu o seu décimo terceiro título de liga, décimo desde a fundación da Liga ACB.
Playoffs
Fonte: DBasket
Épsilon
miniatura|150px|dereita|Maiúscula e minúscula da letra epsilon.
Épsilon é a quinta letra do alfabeto grego (ἔ ψιλόν); equivale ao /e/, vogal breve. Represéntase en minúscula como ε e en maiúscula como Ε. Adoita transcribirse como e.
Viveiro Club de Fútbol
O Viveiro Club de Fútbol é un equipo galego de fútbol que se fundou en 1966 no concello de Viveiro. Na actualidade xoga na Terceira División.
Trasfontao
O topónimo Trasfontao pode referirse a varios lugares de Galicia:
Viveiro Club de Fútbol
Historial na liga
O Viveiro militou durante 23 anos en Terceira, e en cinco ocasións participou na promoción a Segunda B, todas elas de xeito infrutuoso: 1992–93, 1993–94, 1994–95, 1996–97 e 1998–99.
Rexionalismo federal
O rexionalismo federal foi un movemento político e social que se desenvolveu en Galiza a finais do século XIX e que formou parte do rexionalismo galego.
Inicios (1871-1884)
No ano 1871, as alianzas feitas polo Partido Republicano Democrático Federal producen un gran descontento por parte dos federalistas galegos e suma apoios aos sectores máis intransixentes. Esta postura máis radicalizada defende a “concepción pactista e confederal” fronte a centralización en mans do Directorio. En 1872, os sucesivos fracasos electorais do partido levan a un incremento das críticas, como a efectuada por Pi i Margall ao criticar a insurrección de Ferrol no mesmo ano. En xaneiro de 1873 celébrase a Asemblea Cantonal de Galiza, na que se acorda desentenderse dos órganos centrais do partido en Madrid, negarse a enviar representación á asemblea federal convocada polos mesmos en Madrid, e organizar o Partido Federal Republicano de Galiza. Porén, a vitoria electoral de 1873 e a proclamación da República provocan o abandono do proceso.
En 1879 o Diario de Lugo comeza a publicar artigos nos que se abordan diferentes problemas que afectan a Galiza e nos que se fai un chamamento á representación galega nas Cortes españolas que defendan a Galiza por encima dos seus intereses de partido. Neste momento o xornal é dirixido polo xornalista Aureliano Pereira, redactor de gran parte dos artigos publicados no mesmo. No mesmo ano o xornal publica o artigo “Estado de la población rural en Galicia”, onde se critica a miseria no rural galego relacionado co atraso, cos foros e impostos e co caciquismo.
O Diario de Lugo, nestes primeiros artigos, funda o seu ideario en tres elementos: Anticaciquismo, representación de Galiza nas Cortes españolas e reforma do sistema político da Restauración nunha auténtica democracia representativa.
No ano 1881, o Diario de Lugo publica unha serie de artigos co título “Causas principales del actual atraso de Galicia”, onde se analizan as diversas causas do atraso económico en Galiza, facéndose unha especial crítica aos foros. Desta crítica aos foros e ás causas da emigración, no ano 1884 mantense unha polémica co xornal tradicionalista de Santiago El Libredón, sobre as causas que levaban á poboación galega á emigración. En 1882 Emilio Saco y Brey publica outro artigo de índole económica titulado “El porvenir de Galicia”, onde se mencionan as posibilidades industriais en Galiza, precisas para o avance económico, e os atrancos que as están a deter, con especial énfase no caciquismo. A industrialización aparece numerosas veces no Diario de Lugo durante 1883, nos artigos “La industria en Galicia” e “Nuestra opinión”, neste último propóndose un proceso cara a formación dunha sociedade anónima que financie os negocios e industrias galegas. Porén, esta sociedade anónima leva a unha polémica entre os dous principais promotores, o Diario de Lugo e a Gaceta de Galicia, sobre quen debe decidir os proxectos a emprender, defendendo o Diario de Lugo o protagonismo dos representantes galegos nas Cortes e dos concellos, mentres a Gaceta de Galicia pretende a realización dun concurso xornalístico de proxectos e memorias onde os mellores recibirían premios.
Desenvolvemento (1884-1890)
En 1884, o Diario de Lugo déixase de editar e é substituído por El Regional. Nese mesmo ano, El Regional pública artigos onde se critica a importación de gando e a posíbel subida dos impostos do sal. Ademais, tamén se critica o caciquismo e falta de representación galega nas Cortes. Debido ao falecemento de Rosalía, reálzase a súa figura en prol da literatura galega e da lingua, e debátense temas da actualidade galega. Celébrase tamén no ano 1884 o “Congreso Sanitario de Lugo”, onde Pereira e Meilán perciben a posibilidade dun movemento galego que defenda Galiza e a afirme.
El Regional, ademais, reproduce o discurso de Murguía nos Xogos Florais de Pontevedra e reclama para si o feito de ser o primeiro xornal rexionalista galego, como se anunciaba na propia cabeceira.
O núcleo rexionalista lucense, xuntado arredor de El Regional, tenta facer política práctica, concretar programas políticos, promocionar campañas de sensibilización rexionalista e de entrar, en toda ocasión posíbel, na vida política galega. El Regional, como medio de comunicación dos ideais do rexionalismo federal, realiza numerosas campañas de mobilización no ámbito político e no económico. Democratización política, descentralización e autogoberno, unido ao desenvolvemento económico e a industrialización, forman parte das reclamacións que El Regional espalla ao conxunto da sociedade galega. A forte definición política do xornal lévao a reaccionar contra as acusacións por parte de El Correo Gallego da vaguidade dos enfoques rexionalistas.
Porén, estando nestes momentos os inicios da mobilización rexionalista, comezan a aparecer diferenzas internas dentro do movemento. O conflito entre partidarios do Antigo Réxime e da Revolución Burguesa aparece con moita forza na Galiza de finais de século, estabelecendo unha división interna entre tradicionalistas e progresistas.
En 1887 convócase unha asemblea federal onde os federalistas galegos son convocados para discutir e aprobar o “Proyecto de constitución federal para el futuro Estado gallego”. Este proxecto comezou en 1883 coa formación dun comité presidido por Segundo Moreno Barcia e estando entre os seus integrantes Pereira. É un dos poucos exemplos de codificación política dentro do rexionalismo galego.
Decadencia (1890-1898)
O conflito entre progresistas e tradicionalista acaba xerando tensión e diversas polémicas entre as diferentes faccións do rexionalismo. O sector tradicionalista, comandado por Alfredo Brañas, oponse xa non só ao federalismo, senón mesmo ao liberalismo. O sector liberal, liderado por Manuel Murguía, rexeita o federalismo por radical en exceso. Polo tanto, o sector federalista vai sendo pouco a pouco marxinado polo resto do rexionalismo. Isto faise notábel cando en 1890, no proceso de creación da “Asociación Regionalista Gallega”, as ideas de Pereira de comezar creando asociacións locais que vaian federándose entre elas son rexeitadas e, no seu lugar, a asociación constitúese arredor do “Comité Central Regionalista”, presidido por Manuel Murguía e con Alfredo Brañas como voceiro. En decembro de 1890 e co permiso de Murguía, constitúese o “Comité Regionalista de Lugo”, onde a metade dos membros serán federalistas e con Pereira de secretario do comité.
As ideas electoralistas de Pereira, que consistían na alianza electoral entre o rexionalismo e o campesiñado, son marxinadas polo resto do rexionalismo. O resultado é que a marxinación de Pereira dentro do rexionalismo leva tamén á marxinación do propio rexionalismo, xa que, sen o electorado rural, os rexionalistas fican estancados nos núcleos urbanos.
En 1892, Amor Meilán e Pereira abandonan o Partido Republicano Democrático Federal e intégranse no Partido Liberal Fusionista.
En 1894, Pereira trasládase a Madrid para traballar como funcionario no Ministerio de Fomento. Con Pereira en Madrid, El Regional vai excluíndose do rexionalismo. Pereira morre en 1906.
A finais de 1898, o grupo tradicionalista dirixido por Brañas e o grupo liberal liderado por Murguía rompen cando Brañas realiza unha deriva cara o carlismo. Sen posicións conciliadoras, e co grupo federalista marxinado, o rexionalismo galego rompe.
A principal contribución do rexionalismo federal foi, segundo o historiador Ramón Máiz, o “Proyecto de Constitución para el futuro estado gallego”, que será mencionado na Asemblea Nacionalista de Lugo e que aparece mesmo nas discusións arredor do Estatuto de Autonomía de Galiza de 1936.
Membros e publicacións
miniatura|Manuel Leiras Pulpeiro. Os seus membros máis destacados son Aureliano Pereira e Manuel Leiras Pulpeiro:
Os principais xornais adheridos ao rexionalismo federal, que espallan as súas ideas e que consolidan o grupo, ao ser moitos dos seus membros redactores nestes xornais, son Diario de Lugo e El Regional.
Ideoloxía
As propostas poden resumirse da seguinte maneira:
No ámbito político:
No ámbito económico:
Colexiata de Santa María do Campo
A Real Colexiata de Santa María do Campo é un templo católico situado na Coruña. Tamén foi coñecida cos apelativos do Mar e do Portal. Foi declarada Ben de Interese Cultural o 3 de xuño de 1931.
Historia
Existe constancia documental da existencia dun templo románico en 1208 dedicado á Asunción da Virxe. Deste edificio só se conserva a capela maior. Segundo as inscricións que se conservan, a igrexa actual debeu construírse a finais do século XIII e principios do XIV, quedando constituída en parroquia no 1302. Chámaselle "do Campo" porque primitivamente estaba fóra dos muros da cidade. Desde moi antigo foi igrexa dos gremios do mar e do comercio.
No ano 1441 o arcebispo de Santiago Lope de Mendoza erixiu a igrexa como colexiata, pasando o reitor e os capeláns a constituír un cabido colexial formado por un prior e catro cóengos en 1476. O 24 de marzo de 1494 o papa Alexandre VI concedeulle o título de abadía mediante unha bula.
No século XVI construíronse a capela da Estrela e a capela do Portal e no XVIII a de San Xosé. As obras de ampliación e alargamento do templo comezaron a finais dese século, coa construción da sancristía polo mestre canteiro José Elenalde en 1796. O baptisterio rematouse en 1812.
En 1879 o cabido encargoulle ao arquitecto Juan de Ciórraga a restauración da fachada. Ese mesmo ano comezaron as demolicións das capelas da Estrela e do Portal e mais do soportal e as dependencias capitulares. As obras, paralizadas en 1890 por falta de fondos, concluíron en 1899, incorporando á fachada nova a orixinal. Porén, o pórtico que tamén deseñara Ciórraga non chegou a construírse.
Descrición
Os tímpanos das outras dúas portas están decoradas cunha imaxe de Santa Catarina na porta norte e cunha imaxe que pode ser o apóstolo Santiago ou unha escena monástica na sur.
A torre das campás é oxival do século XV.
No interior destacan as imaxes da Anunciación e maila talla de Santa María a Magdalena. Consérvanse ademais os sepulcros de Xoán Afonso de Prabio (1512) e de Xoán de Andeiro. Na capela maior está a tumba do primeiro abade da colexiata, Fernando Bermúdez de Castro (1494) e na outra nave atópanse os dous sartegos góticos de Fernán Moula e Sancha Martínez (século XIV).
Levántase sobre unha escalinata e está precedida por un dos cruceiros máis antigos de Galicia (s. XV).
Praia de Ver
A praia de Ver é unha praia situada na parroquia de Boebre, no concello coruñés de Pontedeume. Está situada nun contorno semiurbano por mor da construción na década de 1970 dunha urbanización de pisos e apartamentos, con hotel e cafetería, a escasos metros da praia. En cumprimento da Lei de Costas, o hotel e maila cafetería foron derrubados en 2008.
Dispón de duchas de auga doce, e na súa contorna hai dous campings que abren en temporada estival, unha tenda de alimentación e unha cafetería.
Debido a que está ben protexida dos ventos e que as súas augas son tranquilas, está moi concorrida no verán. Está comunicada coa capital do concello mediante un servizo regular de autobuses.
Fatos Nano
Fatos Thanas Nano, nado en Tirana o 16 de setembro de 1952, foi Primeiro ministro de Albania en varias ocasións. Pertence ao Partido Socialista de Albania.
Halorrodopsina
A halorrodopsina é unha proteína de membrana que funciona como bomba iónica regulada pola luz, específica para os ións cloruro, que se encontra en arqueas filoxeneticamente moi antigas, chamadas halobacterias. É unha proteína sete-transmembrana da familia da proteína retinilideno, homóloga á bomba de protóns impulsada pola luz bacteriorrodopsina, e similar na súa estrutura terciaria (pero non na primaria ou secuencia de aminoácidos) ás rodopsinas de vertebrados, que son os pigmentos sensibles á luz da retina. A halorrodopsina tamén comparte semellanza de secuencia coa canalrodopsina, outra canle iónica impulsada pola luz. A halorrodopsina contén o derivado esencial da vitamina A isomerizable pola luz todo-trans-retinal. Debido aos intensos esforzos realizados para resolver a estrutura secundaria e a función desta molécula, a halorrodopsina é unha das poucas proteínas de membrana da que se coñece a súa estrutura cristlina.
A halorrodopsina utiliza a enerxía da luz verde/amarela para mover ións cloruro ao interior da célula, superando o potencial de membrana. Ademais de cloruros transporta outros haluros e nitratos á célula. A captación de cloruro potásico polas células axuda a manter o equilibrio osmótico durante o crecemento celular, pero é custosa enerxeticamente. Ao realizaren esta mesma tarefa, as bombas aniónicas impulsadas pola luz poden reducir considerablemente o uso de enerxía metabólica. As propiedades da halorrodopsina son similares ás da bacteriorrodopsina, e estas dúas bombas de ións impulsadas pola luz transportan ións en sentidos opostos: a bacteriorrodopsina expulsa catións e a halorrodopsina introduce anións.
Poden encontrarse isoformas da halorrodopsina en moitas especies de halobacterias, como en Halobacterium salinarum, e Natronobacterium pharaonis. Estanse estudando as súas diferenzas e utilizándoas para analizar cada parte do fotociclo e as súas propiedades como bombas. Despois das bacteriorrodopsinas, as halorrodopsinas poden ser as opsinas de tipo I (microbiana) mellor estudadas. O pico de absorbancia do complexo halorrodopsina retinal é duns 570 nm.
Aplicacións
A halorrodopsina, igual que ocorre coa canle iónica activada pola luz azul canalrodopsina-2, que ten a capacidade de activar con breves pulsos de luz azul a células excitables (neuronas, células musculares e pancreáticas, e células inmunitarias), ten a capacidade de silenciar células excitables con breves pulsos de luz amarela. Deste xeito, a halorrodopsina e a canalrrodopsina xuntas permiten unha activación óptica con varias cores, silenciando, e desincronizando a actividade neural, o que supón que son unha poderosa ferramenta de neuroenxeñaría.
A halorrodopsina de Natronomonas (NpHR) foi utilizada para conseguir a inhibición de potenciais de acción de neuronas en sistemas de mamíferos. Como a activación pola luz da NpHR causa un fluxo de ións cloro cara ao interior da célula, que é parte do proceso natural de xerar hiperpolarización, a inhibición neuronal inducida pola NpHR funciona moi ben nas neuronas. As canle da NpHR orixinais cando se expresan en células de mamíferos, mostran unha tendencia a acumularse no retículo endoplasmático das células. Para superar os problemas relativos á localización subcelular, engadiuse á secuencia da NpHR un motivo proteico de exportación do retículo endoplasmático. Esta NpHR modificada (chamada eNpHR2.0) foi utilizada con éxito para impulsar a expresión a alto nivel e sen agregación da NpHR in vivo. Porén, mesmo a forma modificada da NpHR presenta unha pobre localización na membrana da célula. Para conseguir unha localización na membrana maior fixéronselle máis modificacións ao engadírselle un sinal de exportaión do aparato de Golgi e un sinal de tráfico de membrana dunha canle de potasio (Kir2.1). A adición do sinal Kir2.1 mellorou significativamente a localización na membrana da NpHR e esta forma modificada por enxeñaría da NpHR denominouse eNpHR3.0
Marc Forné Molné
Marc Forné i Molné, nado o 30 de decembro 1946, foi presidente do goberno de Andorra dende o 7 de decembro de 1994 ata 2005. Pertence ao Partido Liberal de Andorra.
Cecebre Sociedad Deportiva
O Cecebre Sociedad Deportiva é un club de fútbol galego, da parroquia de Cecebre, no concello de Cambre. Xoga no Grupo III da Terceira Autonómica de Galicia, e xoga como local no campo municipal de Lendoiro.
Fundación Elektroanyske Letteren Fryslân
A Fundación Elektroanyske Letteren Fryslân é unha fundación cultural frisoa que ten como obxectivo a tradución de grandes obras da literatura mundial para poñelas a disposición do lector frisón tanto en formato de libro como en internet. Entre os seus obxectivos está a tradución das obras completas de William Shakespeare e de Friedrich Nietzsche. O seu presidente é o filólogo e escritor Erik Hoekstra.
Agüela, Antas de Ulla
San Mamede de Agüela é unha parroquia que se localiza no concello de Antas de Ulla. Segundo o IGE en 2009 tiña 46 habitantes (27 mulleres e 19 homes), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 68 habitantes.
Xeografía
Situada no suroeste do concello de Antas de Ulla, limita co concello de Rodeiro.
Festas
Festas patronais na honra de San Lázaro.
Lista de científicas
Esta lista incompleta de mulleres científicas inclúe aquelas mulleres que contribuíron de maneira significativa ó desenvolvemento das diversas ciencias desde a Antigüidade. Están ordenadas alfabeticamente.
José Marqués González
José Marqués González, finado en Viveiro o 10 de decembro de 1923, foi un político galego.
Traxectoria
Concelleiro en Viveiro e primeiro tenente de alcalde, foi nomeado alcalde de Viveiro o 13 de agosto de 1911 logo da destitución polo gobernador civil do alcalde Juan Muíño Cora. Logo foi concelleiro e primeiro tenente de alcalde. Foi presidente da Sociedad de Obreros. Volveu ser nomeado alcalde en outubro de 1912. Volveu ser alcalde en agosto de 1914, continuando no cargo até a ditadura de Primo de Rivera. Suicidouse o 10 de decembro de 1923 até o temor de que o alcanzase algunha responsabilidade polo desempeño do cargo.
Castelo de Abbadie
Concibido a petición de Antoine d'Abbadie d'Arrast, astrónomo e explorador, pero tamén antropólogo e lingüista, membro da academia das Ciencias, que soñaba cun castelo observatorio de estilo gótico, comprende tres partes: a biblioteca, o observatorio e a capela.
O castelo é hoxe propiedade da «Academia das ciencias» á cal Antoine d'Abbadie legou en 1895, a condición de que o observatorio fora dirixido por un sacerdote. O dominio de Abbadia no que se atopa o castelo, que contaba 250 acres, fíxose en parte propiedade do Conservatorio do litoral (Establecemento público) e é administrado polo concello de Hendaia.
Carracido
O topónimo galego Carracido pode referirse a:
F-1 (motor foguete)
O motor foguete F-1 foi un motor desenvolvido polos Estados Unidos para o seu uso na primeira etapa do foguete Saturno V. É o motor foguete de propelente líquido dunha soa cámara máis potente xamais posto en servizo. Fabricado por Rocketdyne, consumía oxíxeno líquido e queroseno e producía un pulo de 6747 kN. Tiña unha masa de 8391 kg, unha altura de 5,64 m, un diámetro de 3,72 m e un impulso específico de 264 s a nivel do mar. Cada primeira etapa dun Saturno V usaba cinco motores F-1, que permanecían acendidos durante 161 s durante o lanzamento.
Viktor Pelevin
Viktor Olegovich Pelevin (en Виктор Олегович Пелевин) nado o 22 de novembro de 1962 en Moscova, é un escritor ruso contemporáneo, algúns críticos literarios refírense ó conxunto da súa obra como o movemento literario Nova Sinceridade debido ás sátiras culturais e textos con varios niveis de entendemento.
Traxectoria
Os seus pais eran unha mestra de inglés e un profesor da Universidade de Bauman. Graduouse en 1985 coma enxeñeiro electromecánico polo Instituto de Enerxía de Moscova (MPEI) traballando como tal no departamento de transporte do citado instituto.
Valle de Cuelgamuros
miniatura|300px|Vista do monumento dende a chaira central O Valle de Cuelgamuros, anteriormente Valle de los Caídos, é un monumento funerario situado na serra de Guadarrama, no municipio de San Lorenzo de El Escorial, na Comunidade de Madrid. Foi construído por prisioneiros republicanos da guerra civil española entre os anos 1940 e 1958. Nel están enterrados uns 40.000 combatentes dos dous bandos da guerra civil (a partir da década dos 50, xa que anteriormente só eran enterrados os afíns ao réxime franquista), moitos deles trasladados dende outros puntos de España, onde tiveron lugar as batallas máis importantes da guerra. Tamén se atopan os restos mortais do falanxista José Antonio Primo de Rivera. Na basílica de Santa Cruz estivo sepultado o ditador Francisco Franco, trasladado ó cemiterio do Pardo na capital madrileña o 24 de outubro de 2019.
Viktor Pelevin
Traxectoria
Fixo o servizo militar obrigatorio no exército do Aire, tentando logo obter o graduado no MPEI ata 1989, ano no que asistiu a un taller creativo do escritor Mikhail Lobanov no instituto literario Maxim Gorki, alí fixo amizade con Albert Egazarov e Victor Kulle. Aínda que foi expulsado do Instituto Literario en 1991 fundou cos seus amigos unha editorial (primeiro chamada O día e logo O corvo e o mito) editando nela tres volumes de Carlos Castaneda. Compaxinou este traballo co de reporteiro entre 1989 e 1990 para as revistas Cara a cara e Nakura i Religiya (Natureza e relixión) a raíz do cal entra en contacto co misticismo oriental, nesta última publicou por vez primeira Ignat o feiticiero e o pobo en 1989.
Valle de Cuelgamuros
O complexo consta dunha abadía beneditina, unha basílica de 262 metros de lonxitude escavada na roca, varias construcións monolíticas e por enriba de todo unha cruz cristiá de 150 metros de altura.
Viktor Pelevin
Traxectoria
En 1992 publicou a colección de contos A lanterna azul, así como a súa primeira novela Omon Ra na revista Znamya, na cal tamén publicaría en 1993 A vida dos insectos recibindo nese mesmo ano o premio ruso Booker. Non obstante recibiu críticas negativas, ás que contestou co ensaio John Fowles a a traxedia do liberalismo ruso, ao ano seguinte recibiu os premios Interpresscon e o caracol de bronce. Nestas datas é cando consegue fama internacional, ficando como nomeado ao premio IMPAc de Dublín e ao Premio Richard Schoenfeld en Alemaña, chegando a ser un dos intelectuais mais influentes de Rusia a pesar de que non se prodigue na prensa (o que fixo xurdir varios rumores acerca da súa non existencia, ou de que se fora cousa dun ordenador...).
Permitiu que as súas obras se publicasen en internet sen copyright.
Valle de Cuelgamuros
Historia
A orixe dos enterrados no Valle de los Caídos é incerta. Aínda que existen arquivos con aproximadamente a metade dos defuntos, descoñécese a identidade dos outros. Foron recollidos de moitos campos de batalla como os de Brunete, Grado, Gandesa, Teruel e a Batalla do Ebro, entre moitos outros.
Para a súa construción utilizáronse presos políticos, aos que prometeron unha redención de pena a cambio de traballo e un pequeno salario. Non obstante, moitos deles morreron na súa construción debido á falta de medios técnicos e á pouca seguridade.
Durante moitos anos foi lugar de reunión cada 20 de novembro de varios grupos de falanxistas e nostálxicos da ditadura.
O 12 de maio de 2017 o pleno do Congreso dos Deputados aprobou a proposta de exhumar os restos de Franco e trasladar os de José Antonio Primo de Rivera a un lugar menos destacado como desenvolvemento da Lei de memoria histórica.
Emilia Pardo Bazán
Emilia Pardo-Bazán y de la Rúa-Figueroa, nada na Coruña o 16 de setembro de 1851 e finada en Madrid o 12 de maio de 1921, foi unha escritora en lingua castelá, intelectual, xornalista, crítica literaria, narradora e rexionalista galega que triunfou na literatura española como escritora e como figura pública. Influída polo naturalismo, movemento literario que introduciría en España, escribiu máis de 500 obras en forma de novelas, contos, artigos e folletos. En recoñecemento polos seus méritos artísticos, concederíalle o rei Afonso XIII en 1908 o título de condesa de Pardo Bazán.
O seu estilo foi enérxico e nel afondou en problemas e situacións difíciles. Escribiu centos de contos que publicou en escolmas, como Cuentos de Marineda. Destacou sobre todo na súa produción literaria salientando novelas como Un viaje de novios ou A Tribuna, a máis naturalista das súas novelas, onde describe a dura vida proletaria nunha fábrica de tabaco. Tamén son de suma importancia Os pazos de Ulloa e La madre Naturaleza, onde retratou a vida nas vilas e aldeas galegas, o folclore popular e tamén a decadencia da nobreza palaciana do rural cun argumento apaixonado e, en ocasións, violento.
Destaca tamén o seu labor na creación da Real Academia Galega, creando xunto a Ramón Pérez Costales unha Comisión Xestora sobre a base da Sociedad del Folklore Gallego para a creación da academia. Posteriormente a súa filla doou a residencia familiar da Coruña, a Casa Museo de Emilia Pardo Bazán, para establecer alí a sede da institución.
Nun tempo no que máis do 90% das mulleres eran analfabetas, Pardo Bazán chegou a ser a primeira muller en presidir a Sección de Literatura no Ateneo de Madrid, a primeira nomeada Conselleira de Instrución Pública e a primeira muller catedrática de Literatura Contemporánea de Linguas Neolatinas da Universidade Central de Madrid. miniatura|Casa de Emilia Pardo Bazán na rúa das Tabernas ([[A Coruña).]]
Devanceiros
Emilia Pardo Bazán e Rúa-Figueroa Somoza naceu o 16 de setembro de 1851 na vila da Coruña, cidade que sempre apareceu nas súas novelas baixo o sobrenome de "Marineda". Foi a única filla de José Pardo Bazán e Mosquera Rivera, avogado de profesión, e Amalia Rúa-Figueroa e Somoza (1830-1915), casados o 30 de setembro de 1850.
As orixes da familia da escritora remóntase aos séculos XIV e XV, entroncando co famoso personaxe o mariscal conde Pardo de Cela, señor da casa de Moeche, cuxos descendentes ao longo dos séculos XVI, XVII e XVIII chegan até Juan Pardo de Lama (1748-1797), casado con Luisa Bazán de Mendoza (1759-1820), unión da que nace o avó de Pardo Bazán, Miguel Pardo Bazán (1784-1839), colexial de Fonseca, tenente coronel do célebre Batallón Literario de Santiago de Compostela, quen herda por morte do seu tío paterno Antonio Pardo Patiño, en 1813, os bens e rendas de varias casas fidalgas espalladas por diversas parroquias e concellos das provincias da Coruña e Pontevedra.
Miguel Pardo Bazán, avó da escritora, casou con Joaquina Mosquera e Rivera, o 13 de setembro de 1813, na Coruña; deste matrimonio naceu o seu fillo José Pardo Bazán y Mosquera Rivera (1827-1890), pai de Emilia, avogado, político liberal moderado e conde de Pardo Bazán por título pontificio concedido polo papa Pío IX, en 1871 (autorizado en España polo rei Amadeu de Savoia mediante o decreto do 3 de febreiro de 1872 ) debido á defensa que fixo da relixión católica como relixión do estado na asemblea constitucional formada trala Revolución de 1868.
Nenez e mocidade
miniatura|Retrato en [[óvalo de Emilia.]] Ao pouco de nacer Emilia, arranxou a familia unha casa na rúa das Tabernas da Coruña que sería a súa residencia principal. Na Coruña pasaría a cativa o tempo xogando nos xardíns de San Carlos, facendo excursións ao longo das ateigadas rúas da parte nova da cidade, ou apañando cunchas na praia. Amais da casa da rúa das Tabernas a familia posuía outras dúas residencias: a granxa de Meirás no concello de Sada, e a Torre de Miraflores en Sanxenxo, onde a familia pasaría os veráns.
O feito de vivir no seo dunha familia acomodada permitiulle levar a cabo algúns dos seus devezos de instrución, aínda que, debido ao seu sexo, tivo que ser unha autodidacta, dada a imposibilidade das mulleres da súa época de poderen realizar estudos académicos:
''
Lectora infatigable dende os 8 anos de idade, aos nove compuxo os seus primeiros versos, e aos quince o seu primeiro conto, Un matrimonio del siglo XIX (1866).
A súa afección á lectura víñalle de rapariga, cando pasaba horas na biblioteca do pai. Na biblioteca accedeu a un amplo abano de lecturas; segundo declarou, os seus libros favoritos eran Don Quixote da Mancha, a Biblia e A Ilíada. Na casa da Coruña leu La conquista de México de Antonio de Solís e as Vidas paralelas de Plutarco. Así mesmo, sentía fascinación polos libros sobre a Revolución Francesa. Durante os invernos, tempo no que a familia moraba en Madrid por mor das actividades políticas do pai, militante no partido liberal progresista, Emilia asistía a un colexio francés protexido pola Real Casa. Alí coñeceu a obra literaria de La Fontaine e Jean Racine e comezou a súa aprendizaxe políglota.
Condado de Hunedoara
O condado de Hunedoara (en romanés Judeţul Hunedoara) é unha provincia de Romanía con capital en Deva.
Emilia Pardo Bazán
Nenez e mocidade
Cando a escritora contaba con 12 anos de idade, a familia decidiu ficar na Coruña durante os invernos, recibindo Emilia clases de titores privados. Xa dende moi cedo, abrollou en Pardo Bazán un forte carácter e un espírito de independencia pouco habitual nunha muller, rexeitando as leccións de piano e mais as clases de música, que era o que tiña que aprender para adornar os salóns unha señorita do seu tempo. Cando moza, adicou a meirande parte do tempo á súa gran paixón, a lectura.
Condado de Hunedoara
A poboación desta provincia é de 485.712 habitantes (en 2002) nunha superficie de 7.063 km², cunha densidade de poboación de 69 hab/km².
Emilia Pardo Bazán
Casamento e patrimonio
miniatura|250px|[[Pazo de Meirás. A torre maior (fóra de imaxe) era chamada A Torre da Quimera pola escritora, nela atopábase a súa biblioteca.]] O ano 1868 constituíu un fito na vida de Pardo Bazán.
Condado de Hunedoara
Divisións administrativas
O distrito conta con 7 municipios, 7 cidades e 55 comunas.