cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Colisión aérea en Zagreb de 1976
As 176 persoas a bordo dos dous avións morreron, sendo no seu momento a peor colisión aérea do mundo. Trátase tamén do peor accidente ocorrido tanto en Croacia como na antiga Iugoslavia.
Os voos
O voo 476 de British Airways engalou do aeroporto de Londres-Heathrow cara ao aeroporto de Istanbul Atatürk ás 08:32 UTC con 54 pasaxeiros e 9 tripulantes a bordo. Nos controis do Trident 3B estaba o experimentado capitán Dennis Tann (nado en 1932), que tiña 10 781 horas de voo. Estaba acompañado polo primeiro oficial Brian Helm e o primeiro oficial en funcións Martin Flint.
Ambos voos procederon sen incidentes ata que se achegaron ao VOR de Zagreb.
Control de tráfico aéreo
A mediados dos anos 70 a rexión de control de tráfico aéreo de Zagreb era unha das máis concurridas de Europa a pesar de estar pobremente manexada e equipada. O VOR de Zagreb era un punto de informe para varias das conxestionadas aerovías entre o norte e o sur de Europa e as que levaban a Oriente Medio e máis aló. O espazo aéreo estaba dividido en tres sectores de altitude: o sector inferior por baixo dos 25 000 pés (7 600 m), o sector medio de 25 000 a 31 000 pés (7 600 - 9 400 m), e o sector superior por riba dos 31 000 pés.
Brandon Ingram
Brandon Xavier Ingram, nado o 2 de setembro de 1997 en Kinston, Carolina do Norte, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga nos New Orleans Pelicans da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 23 de xuño de 2016, Ingram foi seleccionado na 2ª posición do Draft da NBA de 2016 polos Los Angeles Lakers. O 23 de agosto de 2016, asinou o seu contrato de rookie cos Lakers. Debutou cos Lakers o 26 de outubro de 2016, saíndo dende o banco e anotando 9 puntos na vitoria por 120-114 ante os Houston Rockets.
O 6 de xullo de 2019, Ingram foi traspasado xunto a Lonzo Ball, Josh Hart, os dereitos de De'Andre Hunter e dúas eleccións da primeira rolda do Draft ós New Orleans Pelicans, a cambio de Anthony Davis.
Laxoso, San Simón da Costa, Vilalba
Laxoso é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2010 tiña nove habitantes (catro homes e cinco mulleres).
Maceda (homónimos)
O fitónimo galego Maceda pode referirse a:
Baldaquino de San Pedro de Bordóns
dereita|miniatura|San Sebastián.
Na Igrexa de San Pedro de Bordóns (Sanxenxo) consérvanse dúas pezas colocadas sobre o muro da entrada ó cemiterio. Proceden dun baldaquino esquinado que acollía o osario, no adro da igrexa.
As escenas representadas son as seguintes:
Praia de Quenxe
A praia da Quenxe é un dos areal da Costa da Morte. Pertencente á parroquia Redonda, está situada no tramo de costa do concello de Corcubión no interior do seo de Corcubión.
É unha praia resgardada con máis de 500 m de lonxitude. Tivo concedida a Bandeira Azul.
Nas proximidades atópase a vila de Corcubión declarada Conxunto Histórico-Artístico.
La barraca (homónimos)
Co nome español de La barraca podemos referirnos a:
Antonio Pazos Figueroa
Antonio Mauricio (ou Mauriño) Pazos Figueroa, nado en Pontevedra en 1524 e finado en Córdoba o 28 de xuño de 1586, foi un xurista, eclesiástico e estadista galego.
Traxectoria
Nado nunha familia da nobreza, estudou xurisprudencia na universidade de Salamanca e no colexio maior de San Clemente da universidade de Boloña, da que posteriormente foi reitor. De regreso a Galiza, foi oínte na Real Audiencia da Coruña. En 1560 marchou a Madrid, e logo de trabar amizade co inquisidor xeneral Fernando Valdés y Salas, tomou o estado eclesiástico e exerceu como inquisidor en Sicilia, Sevilla e Toledo, sendo amais nomeado cóengo doutoral da catedral de Tui. Trala súa intervención no proceso contra o arcebispo Bartolomé de Carranza, o papa Pío V concedeulle a abadía do Parque e o bispado de Patti (Sicilia), posto que ocupou durante dez anos.
En 1578 Filipe II nomeouno bispo de Ávila, se ben non chegou a tomar posesión, pois antes da consagración foi nomeado presidente do Consello de Castela. Como tal, exerceu de gobernador do reino entre 1581 e 1583 durante a viaxe do rei a Lisboa co gallo da fin da conquista de Portugal.
Trala súa morte foi soterrado na capela do Sagrario da catedral de Córdoba.
Antonio Machado Álvarez
Antonio Machado Álvarez, máis coñecido polo pseudónimo Demófilo, nado en Santiago de Compostela o 6 de abril de 1848 e finado en Sevilla o 3 de febreiro de 1893, foi un escritor, antropólogo e folclorista da Xeración de 1868 en España. Librepensador e de ideoloxía liberal progresista moi próxima ao krausismo, foi pai de cinco fillos entre os que se atopan os poetas Manuel e Antonio Machado.
Traxectoria
A súa nai foi Cipriana Álvarez Durán (Sevilla, 1827). O seu pai, Antonio Machado y Nuñez (Cádiz, 1812), foi catedrático de Ciencias Naturais na Universidade de Sevilla; nesta cidade transcorreu gran parte da súa vida e nela estudou Filosofía e Dereito. O seu mestre, Federico de Castro, inculcoulle as ideas do evolucionismo e do krausismo co que posteriormente inclinarase á filosofía utilitarista de Herbert Spencer. Ocupou interinamente a cátedra de Metafísica na Universidade de Sevilla e exerceu como xuíz municipal. Un home moi inquieto, abriu un bufete de avogados. Foi nomeado catedrático de Folclore na Institución Libre de Enseñanza (Madrid) e participou activamente na Revista Mensual de Filosofía, Literatura y Ciencias (1869-1874) cos seus primeiros traballos sobre literatura popular. No verán de 1892, aguilloado por problemas económicos, aceptou un posto de avogado que lle ofreceron uns amigos en San Xoán de Porto Rico. Apenas chegado á illa caeu enfermo. Rescatouno o seu cuñado e levouno de volta a Sevilla onde morreu o 4 de febreiro de 1893, con 47 anos de idade.
Librepensador e de ideoloxía progresista moi próxima ó krausismo, foi pai, xunto con Ana Ruiz Hernández, de cinco fillos entre os que se atopan os poetas Manuel e Antonio Machado. A causa da tradición familiar materna, sentiu un grande interese pola literatura popular e de feito os fillos aprenderon case a ler co Romancero do seu parente Agustín Durán. Dende a súa creación en 1871, formou parte da Sociedade Antropolóxica Sevillana xunto co seu pai e impulsor de dita institución, Antonio Machado y Nuñez. Publicou xunto ó krausista Federico de Castro Contos, lendas e costumes populares (1872). O interese polos estudos folclóricos plasmaranse de novo na revista La Enciclopedia (1877), de periodicidade decenal, en cuxas páxinas creou unha sección permanente sobre literatura popular.
Como editor
Dirixiu a Biblioteca de las Tradiciones Populares Españolas, con once volumes editados entre 1882 e 1888.
Tanna (filme)
Tanna é un filme de 2015 australiano-vanuatiano ambientado na illa de Tanna no Pacífico sur, e conta a historia real dunha parella que decide casar por amor, contradicindo os desexos dos seus pais. Cunha historia semellante á de Romeo e Xulieta, o filme está baseado nunha disputa real.
O filme gañou o premio Pietro Barzisa da audiencia no Festival Internacional de Cine de Venecia. Foi escollido como o candidato australiano ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 89ª edición dos premios, e foi nomeado ós premios en xaneiro de 2017.
Antonio Rodríguez Darriba
Antonio Rodríguez Darriba, nado en Lugo en 1899 e finado en Ribadeo en 1995, foi un médico e analista galego.
Traxectoria
Con estudos en Alemaña, realizou un traballo científico notable con anterioridade á guerra civil. Médico interno na Universidade de Madrid, foi sancionado coa inhabilitación para a docencia, na depuración franquista da Universidade. A raíz diso, desenvolveu o seu labor médico e de analista en Ribadeo ata a súa morte, tentando non destacar para evitar complicacións posteriores.
Ramón Lareo López
Ramón Lareo López, coñecido como Roque, nado en Anzo (Lalín) o 17 de novembro de 1918 e finado en Lalín o 10 de marzo de 1984, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Mobilizado no exército franquista na guerra civil. Empresario no sector gandeiro e na construción. Foi elixido parlamentario autonómico en 1981 pola UCD. Pasou ao Grupo Mixto como independente o 9 de setembro de 1983. Causou baixa por falecemento en marzo de 1984.
Vida persoal
Casou con Asunción García Carrera.
Robert Carlyle
Robert Carlyle, OBE, nado o 14 de abril de 1961 en Glasgow, Escocia é un actor escocés gañador do premio BAFTA ó mellor actor en 1997 por Full Monty e coñecido polas súas actuacións en filmes como Trainspotting, Hamish Macbeth, The World Is Not Enough, Angela's Ashes, The 51st State, e 28 Weeks Later. Tamén interpretou o Doutor Nicholas Rush en Stargate Universe e a Daffy no filme The Beach (1999) xunto con Leonardo DiCaprio.
Azolla japonica
Azolla japonica é unha especie de pteridófita (fentos ou fieitos) da clase das polipodiópsidas, orde das salviniales e familia das salviniáceas, unha das sete comprendidas no xénero Azolla.
Khea
Ivo Alfredo Thomas Serue, nado en Mar del Plata o 13 de abril de 2000, é un cantante e compositor arxentino do xénero urbano e trap, máis coñecido polo seu nome artístico KHEA.
Azolla japonica
É un pequeno fieito acuático flotante orixinario do Xapón.
Khea
Traxectoria
Desde moi novo desenvolveu o seu gusto pola música, por tanto, decidiu dedicarse como cantante. Os primeiros pasos de Khea na industria musical foi a participación en diversos festivais de música e realizou pequenos traballos a modo freestyle que o conduciron a irse introducindo cada vez nesta faceta en pleno desenvolvemento.
Azolla japonica
Descrición
A especie foi descrita en 1810 polos botánicos franceses Adrien René Franchet e Ludovic Savatier no seu traballo Enumeratio Plantarum in Japonia Sponte Crescentium ... 2 (1): 195. 1877.
Khea
Traxectoria
Despois de participar nalgunhas batallas de rap nas prazas de Buenos Aires, uniuse a Mova Records. O vídeo musical "Loca", colaboración con Cazzu e Duki foi reproducido aproximadamente 382 millóns de veces, sendo este o vídeo máis visto no mundo de produción arxentina e logo do seu éxito.
Azolla japonica
Etimoloxía
Para a do xénero, véxase Azolla.
O epíteto específico, japonica é un termo do latín científico que se significa "do Xapón", xa que unicamente se loaliza nunha pequena rexión deste país. É o feminino de japonicus, "xapononés", de Japonia, "Xapón".
Notas taxonómicas
Anteriormente, ou ás veces aínda hoxe en día, algúns autores consideran o xénero como o único da familia das azoláceas (Azollaceae). Pero esta familia non é admitida polo WoRMS, e outras bases de datos e, a maioría dos autores, incluén o seu único xénero na familia das.
Estudos recentes demostraron que hai polo menos dous tipos nos tipos de A. japonica. Un deles non se distingue da especie tipo do xénero, A. filiculoides, que se distribúe nunha zona moi pequena (de aí a sinonimia que vemos máis abaixo). Polo tanto, a posición taxonómica destas especies precisa máis estudos.
Características
Azolla japonica é un pequeno fieito flotante heterospórico, de 2,5 cm de lonxitude. As frondes son poligonais ou triangulares. Os esporófitos teñen frondes bolobulados e rizomas longos. O lóbulo inferior das frondes é usualmente máis grande que o superior, e permítelle á flotar; os lóbulos inferiores están en contacto coa auga. É unha planta de cor verde escura a avermellada que flota individualmente ou en matas, neste último caso formando 'alfombras' dun espesor de até 20 cm. Fai simbiose coa cianobacteria fixadora de nitróxeno Anabaena azollae. Cando as plantas se expoñen a luz solar forte toman unha coloración vermella, pero á sombra permanecen verdes.
Antonio Veiga Mejuto
Antonio Veiga Mejuto, coñecido como Cacharrón e Antonio Pérez, finado o en Neda o 30 de agosto de 1951, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Militante comunista. O seu irmán Agustín Veiga Mejuto foi fusilado o 5 de marzo de 1938 no castelo de San Felipe. Era un enlace da guerrilla da zona de Ferrol. En 1948 cando ía ser arrestado, botouse ao monte e integrouse na IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia no grupo de Francisco Martínez Leira. Foi abatido pola Garda Civil no Puntal (Neda) o 30 de agosto de 1951 con outros tres compañeiros, José Antonio Castro López, José Sancho Riera e José Freire Barcia.
Baldaquino de Santa María de Curro
Na igrexa de Santa María de Curro (Barro) consérvanse tres pezas dun baldaquino incrustadas nas paredes das escaleiras de subida ó adro da igrexa. Esta é de comezos do século XVI e os tres linteis semellan proceder dun antigo baldaquino sobre o altar maior, acaroado ó muro da igrexa.
Escenas
As escenas representadas son as seguintes:
Barro 01-06.jpg|Anunciación da Virxe Barro 01-04.jpg|Virxe das Angustias </Gallery>
José Vara Martínez
José Vara Martínez, alcumado Portugués, nado no Vila Nova de Gaia o 3 de outubro de 1912 e finado en Ferrol o 16 de setembro de 1995, foi un futbolista portugués de ascendencia galega. Xogaba de defensa.
Traxectoria
Naceu en Vila Nova de Gaia, sendo súa nai portuguesa e seu pai galego, e instalouse en Galicia aos cinco anos. O seu primeiro equipo foi o Unión Sporting Club de Lavadores, co que competiu no Campionato de Galicia e onde coincidiu entre outros con Talladas, Morla, Cons ou Herodes. En 1934 pasou brevemente polo Racing Club San Lorenzo de Santiago e a continuación fichou polo Lugo Sporting. En 1937, pasou ás filas do Racing de Ferrol, equipo co que foi subcampión da Copa do Xeneralísimo na edición de 1939, sendo un dos titulares na final fronte ó Sevilla. Tamén gañou dúas edicións do Campionato de Galicia co equipo ferrolán.
Na tempada 1942–43 firmou polo Deportivo da Coruña, debutando na máxima categoría da man do técnico coruñés Chacho, na primeira xornada, nunha vitoria a domicilio sobre o Granada CF (0–1). Esa campaña participou en 23 partidos, formando parella na defensa co coruñés Pedrito. As actuacións desta parella defensiva, xunto as do gardameta Acuña, fixeron que o equipo fose o menos goleado da liga esa campaña. Permaneceu no Deportivo catro campañas, sufrindo un descenso a Segunda División logo da tempada 1944–45, logrando o ascenso na campaña seguinte.
En 1945, volveu ao Racing de Ferrol, retirándose en 1949, logo de tres campaña en Segunda División. Faleceu en Ferrol o 16 de setembro de 1995.
Agustín Veiga Mejuto
Agustín Veiga Mejuto, Cacharrón, nado en Ferrol e finado o 5 de marzo de 1938, foi un político galego.
Traxectoria
O seu irmán Antonio Veiga Mejuto foi un guerrilleiro antifranquista.
Bo Nadal, Mr. Lawrence
Bo Nadal, Mr. Lawrence (戦場のメリークリスマス) (tamén coñecido nalgunhas edicións europeas como Furyo (俘虜,"prisioneiro de guerra"), é un filme británico-xaponés-neozelandés de 1983 dirixido por Nagisa Ōshima, producido por Jeremy Thomas e protagonizado por David Bowie, Tom Conti, Ryuichi Sakamoto, Takeshi Kitano e Jack Thompson. O guión é obra de Oshima xunto con Paul Mayersberg e está baseado na experiencia de Laurens van der Post como prisioneiro nun campo xaponés durante a segunda guerra mundial.
Estreouse en galego o 28 de decembro de 1991 a través da TVG.
Oroxenia alpina
miniatura|400px|Mapa tectónico do sur de Europa e Oriente Próximo, mostrando as estruturas tectónicas do oeste do [[cinto alpídico|cinto de montañas alpídico.]] miniatura|O cinto alpídico en Europa e Asia. A oroxenia alpina ou oroxénese alpina (ás veces tamén se usa o termo  oroxenia alpídica ou ciclo alpídico cun significado máis xeral e xeograficamente menos concreto ) é un proceso oroxénico (de formación de montañas) que tivo lugar no Mesozoico tardío (Eoalpino) e Cenozoico, causado polo choque de continentes do sur contra o que eran a Europa e Asia orixinais. Como resultado formáronse as montañas do chamado cinto alpídico, que vai desde a península Ibérica a Indochina. Entre as montañas formadas neste cinto están, de oeste a leste, os Atlas, o Rif, a cordilleira Penibética, a cordilleira Cantábrica, os Pireneos, os Alpes (que lle dan o nome á oroxenia), os Apeninos, os Alpes Dináricos, as montañas Helénicas (Helénidas), os Cárpatos, as montañas dos Balcáns, os Montes Taurus, a meseta Armenia, os montes do Cáucaso, os Montes Elburz, os Montes Zagros, o Hindu Kush, os cordilleira do Pamir, o Karakorum e os Himalaias. Con frecuencia utilízanse nomes específicos para a oroxenia que afectou á formación de cadeas montañosas concretas, como, por exemplo: oroxenia Carpatiana para os Cárpatos, oroxenia helénica para os montes Helénicos ou oroxenia do Himalaia para os Himalaias.
A oroxenia alpina ademais da formación do cinto de montañas mencionado, influíu tamén en zonas relativamente afastadas, creando unha serie de características relevantes. Por exemplo as montañas galegas e outras do macizo Ibérico, que son de orixe herciniana e estaban xa moi erosionadas, foron voltas a elevar polos empurróns alpinos, que reactivaron as fallas e orixinaron macizos tectónicos. Tamén influíu en zonas de Inglaterra e Francia, por exemplo no anticlinal de Weald-Artois. As tensións creadas pola oroxenia alpina causaron unha maior elevación no Cenozoico das montañas dos Sudetes e posiblemente a existencia de rochas falladas en Öland no sur de Suecia durante o Paleoceno.
A oroxenia alpina foi causada polo choque dos continentes do sur como África e a India e a pequena placa de Cimeria e outras pequenas placas e microplacas contra Eurasia, que estaba máis ao norte. Os movementos converxentes entre estas placas empezaron xa a inicios do Cretáceo, pero as fases maiores de formación de montañas empezaron do Paleoceno ao Eoceno. O proceso non rematou, xa que continúa aínda hoxe nalgunhas cordilleiras alpídicas.
A oroxenia alpina é considerada unha das tres maiores oroxenias en Europa, que definiron a xeoloxía do continente, as outras dúas son a oroxenia caledoniana, que formou o Continente do arenito vermello antigo cando os continentes de Báltica e Laurentia chocaron no Paleozoico temperán, e a oroxenia herciniana, que deu orixe á Panxea cando Gondwana e o Continente do arenito vermello antigo chocaron no Paleozoico medio e tardío.
Caso Almería
O caso Almería comezou o 10 de maio de 1981 coa aparición de tres corpos abrasados dentro dun Ford Fiesta nun barranco da estrada de Gérgal (provincia de Almería). O informe da Garda Civil sinalaba que eran "tres etarras, que intentaran fuxir, responsables do atentado contra o General Valenzuela", que tivera lugar tres días antes. Mesmo daba os seus presuntos apelidos: "Mazusta, Bereciartúa, e Goyenechea Fradúa".
Pero os corpos eran de tres rapaces: Luis Montero García, Luis Cobo Mier e Juan Mañas Morales, compañeiros de traballo na RENFE en Santander. Foron torturados, asasinados, e posteriormente queimados para borrar pegadas, por forzas da Garda Civil ao mando do Tenente Coronel Carlos Castillo Quero.
Tesla (unidade)
Tesla (símbolo T) é a unidade de densidade de fluxo magnético (ou indución magnética) no SI, que equivale a:
Caso Almería
Feitos
O caso Almería está marcado polo atentado terrorista cometido pola banda ETA o 7 de maio de 1981 en Madrid contra o xefe do Cuartel Militar do Rei, o Xeneral Joaquín Valenzuela. O Alto Cargo resultou ferido de gravidade, e faleceron os seus tres acompañantes.
Tesla (unidade)
Defínese como unha indución magnética uniforme que, esparexida sobre unha superficie de 1 metro cadrado, produce a través desta superficie un fluxo magnético total de 1 weber. Ou tamén, é a indución dun campo magnético que exerce unha forza de 1 N sobre unha carga de 1 C que se move a unha velocidade de 1 m/s dentro do campo e perpendicularmente ás liñas de indución magnética.
Caso Almería
Feitos
Tres días máis tarde os mozos Juan Mañas Morales (almeriense de 24 anos, traballador de FEVE), Luis Montero García (salmantino de 33 anos, traballador de FYESA e membro do PCE) e Luis Manuel Cobo Mier (santanderino de 29 anos, traballador de ACERIASA) dirixíanse desde Santander cara a Pechina (provincia de Almería) para ir á primeira comuñón do irmán do primeiro. Unha avaría no seu vehículo obrígaos a parar en Puertollano (provincia de Cidade Real), onde alugaron un Ford Fiesta. Un veciño da localidade manchega, tras ver en televisión as fotos dos terroristas de ETA Mazusta, Bereciartúa e Goyenechea Fradúa, confunde os mozos cos membros da banda. Trala chamada do cidadán á Garda Civil, esta montou a caza e captura do presunto comando terrorista, co Tenente Coronel Carlos Castillo Quero á fronte.
A tarde do sábado 9 de maio de 1981, aparcaron o Ford Fiesta na avenida principal de Roquetas de Mar. Juan Mañas, natural da localidade almeriense de Pechina, acompañou os seus amigos para ensinarlles Almería. Descoñecían que o día anterior a iniciaren a viaxe o Tenente Xeneral Valenzuela sufrira un atentado de ETA.
Tesla (unidade)
A unidade recibiu o nome de Nikola Tesla, científico serbio que contribuíu con importantes estudos no campo do electromagnetismo.
A unidade equivalente no Sistema Ceguesimal de Unidades (CGS) é o gauss:
Caso Almería
Feitos
Mañas, Montero e Cobo foron detidos sen opor resistencia ás 21:05 nunha tenda da localidade, mentres facían unhas compras. Ao día seguinte os seus cadáveres apareceron dentro do Ford Fiesta, calcinados e furados por múltiples balas.
Castillo Quero e os seus homes de confianza (até un total de 11 gardas civís) torturaron os tres inocentes durante toda a noite nun antigo cuartel abandonado da Garda Civil, situado na localidade almeriense de Casafuerte. Tras descubrir o erro, intentaron borrar todas as probas. Tiveron que despezar os corpos dos mozos para metelos dentro do coche. Despois levárono, botárono barranco abaixo e prendéronlle lume.
Versión oficial
O domingo 10 de maio un comunicado oficial anunciou a morte dos tres presuntos terroristas nun tiroteo coa Garda Civil. Os corpos dos mozos foron atopados calcinados no interior do coche no quilómetro 8,400 da estrada de Gérgal. Segundo a versión oficial, os detidos como presuntos terroristas estaban armados e indocumentados, e eran conducidos a Madrid en coche. Cando intentaron agredir o condutor, os gardas civís víronse obrigados a disparar contra as rodas do vehículo no que ían esposados.
Juan José Rosón, daquela Ministro do Interior, repetiu esta versión en comparecencia parlamentaria malia que na prensa se describía que "os cadáveres, atrozmente calcinados, aparecen sen pernas e sen brazos, e teñen visible orificios de bala en distintos puntos do tronco e do rostro".
Condena
O 28 de xullo de 1981 a Audiencia Provincial de Almería condenou os tres axentes por tortura e homicidio, marcando o pago dunha indemnización de tres millóns de pesetas ás familias das tres vítimas. En 1984 o Tribunal Supremo de España confirmou a sentenza de 24 anos de cárcere para o Tenente Coronel Castillo Quero, 15 para o Tenente Gómez Torres e 12 para o axente Fernández Llamas. O cumprimento da condena tivo bastantes irregularidades, xa que até a expulsión dos homicidas da Garda Civil, cumpriron condena en centros militares en lugar de en cárceres ordinarios, e cobraron o retiro -varios millóns de pesetas- dos fondos reservados do Ministerio do Interior. O avogado que representaba as familias dos falecidos, Darío Fernández, recibiu ameazas de morte.
O caso Almería na actualidade
No ano 2010 aínda quedaban 8 membros da Garda Civil sen xulgar polo caso: o sarxento Rafael Cañadas Pérez, sarxento Antonio González Hueso, Cabo Primeiro Guillermo Visiedo Beltrán, Axente Eduardo Fenoi Rodríguez, Sarxento Juan Sánchez Cabrera, Axente Angel Ojeda Guerrero, Axente Antonio Pavón Merino e Axente Segundo Juan Martínez Castro. .
Castillo Quero ingresou na prisión de Guadalaxara en outubro de 1985 procedente do presidio militar do castelo de Santa Catalina (Cádiz). Tres anos despois accedeu ao terceiro grao penitenciario, e en outubro de 1992, tras cumprir as tres cuartas partes da condena, saíu da prisión de Córdoba en liberdade condicional. Faleceu en Córdoba o 3 de abril de 1994.
Crioulo caboverdiano
O caboverdiano é unha lingua crioula de base lexical portuguesa que se fala no arquipélago de Cabo Verde.
O crioulo da illa de Santiago, comunmente coñecido por kriolu ou badiu, fálase na principal illa do arquipélago e é o usado na capital do país, a cidade da Praia. Dentro do crioulo de Santiago é posíbel distinguir aínda entre as variantes rural e urbana, sendo a segunda a que ten maior influencia do portugués contemporáneo.
O crioulo de San Vicente e da "capital cultural de Cabo Verde", Mindelo divulgouse a través dos poemas de Sérgio Frusoni. Polo seu lado, o crioulo da Braba coñécese a través das mornas de Eugénio Tavares, o crioulo de Santo Antón polos contos de Luís Romano de Madeira Melo e o crioulo do Fogo pola colectánea de contos de Clews Parsons.
Orixe
O arquipélago de Cabo Verde estaba deshabitado ata que foron poboadas por colonos portugueses a fins do século XV, concretamente en Santiago e Fogo, en 1513 habitaban esas illas 126 homes brancos, 4 mulleres brancas, e 16 mulleres africanas e 16 homes africanos, a fins dese século eran 15.000, nun 80% escravos, unha variedade crioula desenvolveuse moi rapidamente primeiro como un pidgin. As illas de Barlovento poboáronse máis tarde e nelas a proporción de brancos foi maior polo que o produto da crioulización distanciouse en menor grao do superestrato.
Vocabulario
No caso do crioulo de Santiago, o único que foi suficientemente estudado, temos que máis do 90% do vocabulario derívase do portugués, sendo o restante de orixe africana. No entanto, a considerábel erosión a que a maioría das palabras foi suxeita e, principalmente, as significativas diferenzas gramaticais tornan extremamente difícil a un falante nativo de portugués estabelecer unha conversación, mesmo básica.
Ortografía
Actualmente existe unha convención ortográfica, recoñecida oficialmente polo goberno, chamada ALUPEC que significa "Alfabeto Unificado para a Escrita do Cabo-Verdiano", en crioulo, "Alfabetu Unifikadu pa Skrita di Kabuverdianu", utilizando o alfabeto latino. Ten 23 letras e catro dígrafos: A B S D E F G H I J DJ L LH M N NH N O P K R T U V X TX Z. O ALUPEC representa un compromiso entre unha ortografía fonemática e a ortografía portuguesa utilizada tradicionalmente para escribir o crioulo.
Para superar estes problemas, algúns autores, como Manuel Veiga, defenden un proceso de estandardización dos crioulos do Barlavento en torno da variante de San Vicente e outro proceso de homoxeneización nas illas do Sotavento, tendo o crioulo de Santiago por base. Así sendo, o crioulo cabo-verdiano tería dúas variantes oficiais.
Actualmente só o portugués se ensina nas escolas cabo-verdianas e, como linguas estranxeiras, tamén o francés e o inglés. Un pequeno inquérito estudantil levado a cabo en 2.000 alumnos do 12º ano de catro escolas secundarias públicas de San Vicente e de Santo Antón revelou pouca receptividade ao uso do crioulo nas aulas. A razón principal é que o crioulo é unha lingua de uso privado na vida cotiá. Mais, así que unha conversa se torna formal ou oficial, a lingua portuguesa é sempre a preferida.
Situación actual
O caboverdiano foi declarado lingua nacional en 1975 despois da independencia do arquipélago mais malia o crioulo ser a lingua materna de case toda a poboación de Cabo Verde, o portugués aínda é a lingua oficial. Como a lingua portuguesa é utilizada na vida cotiá (na escola, pola administración pública, en actos oficiais etc.) o português e o crioulo viven nun estado de diglosia. En consecuencia desta presenza xeneralizada do português, rexístrase un proceso de descriolización en todas as variantes dos crioulos cabo-verdianos.
Fíxese neste texto ficticio:
Lobán de Louros, San Simón da Costa, Vilalba
Lobán de Louros é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Pedro Dobarro Regueira
Pedro Dobarro Regueira, nado en Ferrol e finado o 5 de marzo de 1938, foi un político galego.
Traxectoria
Armador. Membro da Agrupación Socialista de Ferrol. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi multado por desafecto ao Movemento Nacional en outubro. Detido posteriormente, foi xulgado en Ferrol en consello de guerra acusado de adhesión á rebelión e condenado a pena de morte. Foi executado no castelo de San Felipe o 5 de marzo de 1938 con Agustín Veiga Mejuto.
Aralde, Sobrán (San Martiño de Fóra), Vilagarcía de Arousa
Aralde é un lugar da parroquia de Sobrán (San Martiño de Fóra) no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 214 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 105 eran mulleres e 109 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 241 veciños, e 2005, cando eran 243.
New Amsterdam (serie de televisión de 2018)
New Amsterdam é unha serie de televisión estadounidense de temática médica e xénero dramático. Está baseada no libro Twelve Patients: Life and Death at Bellevue Hospital de Eric Manheimer, e a serie estreouse orixinalmente o 25 de setembro de 2018 a través de NBC. Foi creada por David Schulner e está protagonizada por Ryan Eggold, Freema Agyeman, Janet Montgomery, Jocko Sims, Anupam Kher e Tyler Labine. En febreiro de 2019, anunciouse que a serie sería renovada para unha segunda tempada, a cal se estreou o 24 de setembro de 2019. En xaneiro de 2020, NBC renovou a serie para tres tempadas máis. A terceira tempada estreouse o 2 de marzo de 2021.
Sinopse
New Amsterdam conta a historia do doutor Max Goodwin, que se converte no director médico dun dos hospitais públicos máis antigos dos Estados Unidos, co obxectivo de reformar as instalacións abandonadas, rachando coa burocracia para achegar unha atención excepcional ós seus pacientes.
Célula (homónimos)
O termo célula (do latín cellula, "cuarto pequeno") pode facer referencia:
O Esmorís, Berdillo, Carballo
O Esmorís é unha aldea da parroquia de Berdillo no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 18 habitantes no ano 2022 segundo datos do IGE dos cales eran 7 homes e 11 mulleres.
The Fall of Math
The Fall of Math é o primeiro álbum de estudio da banda inglesa de post-rock 65daysofstatic, publicado o 20 de setembro de 2004 a través do selo Monotreme. O disco contén a que posiblemente é a súa canción máis coñecida, "Retreat! Retreat!".
Editáronse dous sinxelos do álbums, ámbolos dous despois do seu lanzamento. Mentres que "Retreat! Retreat!" foi un sinxelo normal en CD con dúas caras b, "Hole" foi publicado como un EP de 7 temas cunha lonxitude de case trinta minutos. Os dous temas estiveron acompañados de vídeos promocionais.
A canción "Aren't We All Running?" apareceu no primeiro trailer para o videoxogo Binary Domain.
Airbus Helicopters H160
Desenvolvemento
O Airbus Helicopters H160 revelouse ao público por vez primeira no ano 2011 e nese momento era coñecido coa designación X4, unha designación que implicaba que era unha continuación do Eurocopter X3, un demostrador tecnolóxico dun helicóptero híbrido de alta velocidade. A principios de 2011 o xefe de Eurocopter Lutz Bertling declarou que o X4 "cambiaría as regras do xogo", contrastando a importancia das innovacións que contaría co desenvolvemento de Airbus nos controis fly-by-wire. As primeiras características referidas incluían as palas do rotor activas Blue Edge, unha funcionalidade avazada de asistencia ao piloto, e vibración reducida. Tamén se destacou a súa cabina de mando "radicalmente diferente" e anunciouse que o X4 sería introducido en dúas etapas: un modelo provisional en 2017 con algunhas das características avanzadas ausente, e un modelo máis avanzado en 2020.
O custo do programa de desenvolvemento do X4 foi de 1 000 millóns de euros, incluso despois de que varias tecnoloxías de vangarda, como os sistemas de control avanzados, atenuáranse ou fosen eliminadas por ser demasiado arriscadas ou caras. O 3 de marzo de 2015 o X4 foi desvelado formalmente coa designación H160. Foi comercializado como o sucesor do Eurocopter AS365 Dauphin e compite co AgustaWestland AW139, o Sikorsky S-76 e o Bell 412; Guillaume Faury, director de Airbus Helicopters, referíuse ao H160 como "o asasino do AW139". O H160 iniciou a nova convención de nomenclatura de Airbus Helicopter; comezando o 1 de xaneiro de 2016, os helicópteros do mesmo rango terán a designación 'H', ao igual que fai Airbus cos nomes dos seus avións comerciais.
Fíxose unha énfase no uso de técnicas de produción e apoio de Airbus como as usadas para avións avanzados de á fixa como o A350 de pasaxeiros; en consecuencia, fabricáronse un par de plataformas de proba para probar por separado a dinámica e os sistemas e así acelerar o proceso de deseño. O 29 de maio de 2015 revelouse o primeiro prototipo do H160 na instalacións de Airbus Helicopters en Marignane.
Probas de voo
O 13 de xuño de 2015 o primeiro prototipo realizou o seu voo de estrea en Marignane. En novembro dese ano a envolvente de voo do prototipo ampliárase progresivamente, chegando a unha altitude máxima de 4 600 metros e a unha velocidade máxima de 324 km/h ata ese momento. O 18 de decembro de 2015 o segundo prototipo, o primeiro H160 equipado con motores Turbomeca Arrano realizou as súas primeiras probas en terra, voando o 27 de xaneiro de 2016 por primeira vez.
En novembro de 2015 anunciouse que a certificación do H160 e a súa entrada en servizo con operadores civís agardábanse para 2018; unha versión militar, designada H160M, agardaba a súa entrada en servizo en 2022. En marzo de 2016 o xefe do programa H160 Bernard Fujarski dixo que se conseguiran case todos os fitos establecidos para 2015, agás polo voo de estrea do segundo prototipo, adiado para xaneiro de 2016, e pola validación da configuración aerodinámica do H160. As probas revelaron a necesidade de recolocar algúns sistemas electrónicos á nariz do helicóptero dende a parte traseira da fuselaxe para axustar o centro de gravidade, mentres que o rotor de cola fenestron superara as expectativas de rendemento.
En 2015 Airbus estimou que había mercado para uns 120-150 aparellos anuais; a compañía pretende aumentar inicialmente o ritmo de produción a uns 50 aparellos por ano. En xullo de 2016 anunciouse que a configuración aeromecánica do helicóptero conxelárase. A fabricación do primeiro H160 de produción agardábase para 2017 e as primeiras entregas para finais de 2018 ou principios de 2019. A new production scheme, drawing inspiration from the automotive industry, is to be implemented in the H160's construction; it is a stated aim for the final assembly lead time of the new rotorcraft to be half of that of the preceding Dauphin.
En marzo de 2017 o ministro de defensa francés, Jean-Yves Le Drian, anunciou en Marignane que o H160 fora seleccionado como base para o seu programa de substitución de helicópteros lixeiros, o hélicoptère interarmées léger (HIL), con entre 160 e 190 requiridos a partir de 2024 para substituír 420 aeronaves: Alouette III, SA 365 Dauphin e AS565 Panther da Armada, AS555 Fennec e SA330 Puma da Forza Aérea; e Puma, SA341/SA342 Gazelle e Fennec do Exército.
En outubro de 2017 os dous primeiros prototipos acadaran as 500 horas de probas de voo e o terceiro realizou o seu voo de estrea ese mesmo mes. En 2018 10 helicópteros de preserie foron montados antes da certificación e das entregas en 2019, e estábase buscando aumentar a produción a 50 aparellos por ano. O primeiro H160 de serie realizou o seu voo de estrea o 14 de decembro de 2018. O seu turboeixo Safran Arrano recibiu a certificación de tipo durante o Paris Air Show de xuño de 2019, antes da aprobación da EASA para o H160 outorgada en xullo de 2020. A certificación da FAA estadounidense tería que esperar ata o ano 2023.
Betty Van Patter
Betty Van Patter (1932-1974) foi contadora do Partido Pantera Negra durante o liderado de Elaine Brown, ademais de axudante desta.
Entrou no partido introducida David Horowitz. Tras un ano no cargo prodúcese un conflito entre ela e Brown relacionado con irregularidades financeiras. Tras esta liorta, o 13 de decembro de 1974, Betty desaparece e semanas máis tarde o seu corpo é atopado con fortes sinais de violencia nunha praia de San Francisco. A pesar de que as autoridades declararon o caso como irresolto, o militante David Horowitz mantivo dende entón que a responsábel da morte de Betty era Elaine Brown e que perseguía silenciar o apropiamento indebido de parte dos fondos da organización. Elaine Brown declarou nas súa memorias de 1992 (A Taste of Power) que Van Patter tiña un pasado criminal e fora detida por tráfico de drogas. Ante as protestas da familia da finada e á imposibilidade de demostrar tales afirmacións, as mesmas foron eliminadas en posteriores edicións do libro.
Kyle Kuzma
Kyle Alexander Kuzma, nado o 24 de xullo de 1995 en Flint, Míchigan, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga nos Washington Wizards da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 22 de xuño de 2017, Kuzma foi seleccionado na 27ª posición do Draft da NBA de 2017 polos Brooklyn Nets. Ese mesmo día foi traspasado ós Los Angeles Lakers xunto a Brook Lopez, a cambio de D'Angelo Russell e Timofey Mozgov. O 3 de xullo de 2017, Kuzma asinou o seu contrato de rookie cos Lakers.
Valentin Roberge
Valentin Sébastien Roger Roberge, nado o 9 de xuño de 1987 en Montreuil, Seine-Saint-Denis, é un futbolista francés. Xoga de defensa e o seu actual equipo é o CS Marítimo.
Kyle Kuzma
Traxectoria profesional
O 6 de agosto de 2021, Kuzma foi traspasado ós Washington Wizards nun traspaso entre cinco equipos que mandou a Russell Westbrook ós Los Angeles Lakers.
Ángel Dealbert
Ángel Dealbert Ibáñez, nado o 1 de xaneiro de 1983 en Benlloch (Castelló, Comunidade Valenciana), é un futbolista profesional español. Formado na canteira do Club Deportivo Castellón xoga no equipo castellonenco como defensa central.
Traxectoria
Nado en Benlloch, Castelló, Comunidade Valenciana, Dealbert comezou a súa carreira cun dos principais equipo da súa provincia natal, o Club Deportivo Castellón. Durante a temporada 2001−02 xogou co equipo filial de Terceira división. Esa mesma temporada debuta o 20 de abril co primeiro equipo. Nese partido, correspondente á xornada 34 da Segunda División B, o seu equipo empataría 1-1 ante o Benidorm CF no Estadio Municipal Guillermo Amor. A temporada 2002−03 foi a do seu asentamento no equipo, convertendose en titular indiscutíbel e nun dos piares defensivos do equipo. Tras xogar durante tres camapañas consecutivas os play-offs de ascenso á Segunda División, no ano 2005 o equipo consegue o ascenso tras eliminar ao Universidad de Las Palmas e ao Zamora. Precisamente nesa campaña, no mes de novembro, o Deportivo Alavés presidido de Dmitry Piterman chegara a un acuerdo co xogador para o seu fichaxe, mais o Castellón, co renovara até xuño de 2009, no permitiu a súa saída.
Nas cutro temporadas que xogou co equipo en Segunda División é un referente no xogo do seu equipo. A finais de decembro de 2008, Fernando Gómez, director deportivo do Valencia Club de Fútbol, anuncia a fichaxe de Dealbert como axente libre, permitindo ao xogador concluír a temporada co Castellón. O seu debut na máxima categoría foi na vitoria por 2-0 o 30 de agosto de 2009 ante o Sevilla en Mestalla. Despois de xoar 24 partidos de liga no seu primeiro ano, Dealbert pasou ser un xogador de recambio do equpo Che. Co equipo valencia debuta na UEFA Europa League e chega xogar na UEFA Champions League o 7 de decembro de 2012 ante o Manchester United no empate 1-1 do seu equipo en Old Trafford. No último partido da temporada 2011−12, ante a Real Sociedad, confirmou que non continuaría na entidade valencianista para asinar un contrato de tres anos co Kuban Krasnodar da Liga Premier de Rusia.
Tras permanecer durante dúas temporada no conxunto ruso, onde foi titular indiscutíbel, xogando varios partidos na Europa League, o 9 de agosto de 2014 decide deixar o club e asinar polo Baniyas da Liga Árabe do Golfo. Alí xoga vinte e cinco partidos e anota un gol. Tras finalizar a temporada regresa á Liga de Fútbol Profesional, asinando o 3 de agosto un contrato por dúas temporadas co Club Deportivo Lugo da Segunda División. No club galego faise desde o comezo de temporada con oco no once inicial xunto con Carlos Hernñandez, xogando 36 partidos. Nesta campaña consegue anotar o seu primeiro gol no fútbol profesional español. Isto acontece o 5 de marzo de 2016 no minuto 74 da vitoria do seu equipo no Estadio Anxo Carro por 2-0 ante o Club Atlético Osasuna.
Bill Bryson
William McGuire Bryson, coñecido como Bill Bryson, nado o 8 de decembro de 1951, é un escritor británico-estadounidense autor de libros sobre viaxes, sobre a lingua inglesa e de divulgación científica. Viviu a maior parte da súa vida adulta no Reino Unido, malia ter nado en Norteamérica. En 2011 residía en North Yorkshire (Inglaterra).
Gran Premio de Alemaña de 1967
O Gran Premio de Alemaña de Fórmula 1 de (formalmente o  XXIX Großer Preis von Deutschland) foi unha mestura de coches de carreiras de Fórmula 1 e Fórmula 2 que se celebrou en Nürburgring o 6 de agosto de 1967. A carreira, disputada sobre 15 voltas, foi a sétima rolda da tempada de Fórmula Un de 1967.
Abeledo, Adelán, Alfoz
Abeledo é un lugar da parroquia de Adelán no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE en 2011 tiña dous habitantes (dúas mulleres).
Téutidos
miniatura|[[Architeuthis dux]] miniatura|[[Bathyteuthis abyssicola]] miniatura|[[Grimalditeuthis bonplandi]] miniatura|[[Mastigoteuthis flammea]]
A dos téutidos (Teuthida) é, para moitos autores, unha orde de moluscos cefalópodos coleoideos da superorde dos decabraquios.
Porén outros autores, como os do WoRMS, non consideran válido este grupo, debido a que se demostrou que Teuthida é un nomen dubium, que inclúe [Myopsida + Oegopsida], pero non está demostrado que estes formen un clado.
A orde comprende unhas 304 especies.
Clasificación
A orde dos téutidos foi descrita en 1916 polo zoólogo e paleontólogo suízo Adolf Naef.
Orde Teuthida Naef, 1916
Fabal, Lamas, San Sadurniño
Fabal é un lugar da parroquia de Lamas no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 33 habitantes (17 homes e 16 mulleres).
A Ganduma, Berdillo, Carballo
A Ganduma é unha aldea da parroquia de Berdillo no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 88 habitantes no ano 2022 segundo datos do IGE dos cales eran 42 homes e 55 mulleres.
Nacho Llovet
Ignacio Llovet Camp, nado o 9 de maio de 1991 en Barcelona, é un xogador profesional de baloncesto español que xoga no MoraBanc Andorra da Liga ACB. Cunha estatura de 2,02 metros xoga na posición de ala-pivote.
Traxectoria profesional
O 7 de xullo de 2016, anunciouse a súa fichaxe polo Obradoiro CAB da Liga ACB por dúas tempadas. O 26 de setembro de 2017, Llovet e o Obradoiro chegaron a un acordo para renovar o seu contrato ata o ano 2020. O 3 de xullo de 2019, Llovet decidiu executar a cláusula de rescisión do seu contrato, deixando así o club santiagués tras tres tempadas. Ese mesmo día, anunciouse a súa fichaxe polo BC Andorra da Liga ACB por tres tempadas.
O 23 de xullo de 2021, Llovet ampliou a súa vinculación co BC Andorra ata 2024.
Baltimore Ravens
Os Baltimore Ravens (en galego Corvos de Baltimore) son un equipo profesional de fútbol americano con base na cidade de Baltimore, no estado de Maryland (Estados Unidos), que xoga na American Football Conference de National Football League (NFL). A franquía foi fundada en 1996, o que a converte na segunda franquía máis nova da competición, superada unicamente polos Houston Texans (fundados no 2002).
O nome do equipo fai referencia ao poema O corvo de Edgar Allan Poe, quen viviu durante moitos anos da súa vida en Baltimore. Tamén a súa mascota Poe fai referencia ao escritor, e as outras dúas mascotas, Rise e Conquer, fan tamén referencia ao poema de Poe, xa que son dous corvos vivos.
Historia
O equipo foi fundado en 1996 co troco de cidade dos Cleveland Browns. Ao principio, mantiveron a historia dos Browns, mais cando a liga aprobou a creación dun equipo de expansión para Cleveland decidiuse dar a ese novo equipo o historial dos Browns.
Ao longo da súa curta historia, os Ravens conseguiron proclamarse campións da Super Bowl nunha ocasión, concretamente no ano 2000 (XXXV), logo de derrotar aos New York Giants por 34-7 en Tampa (estado de Florida, Estados Unidos). Son ademais un dos catro únicos equipos que gañaron a Super Bowl nunha única participación.
Lamela, San Martiño de Pacios, Begonte
Toponimia
O orónimo Lamela é un topónimo que provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Roi Rodríguez
Roi Rodríguez Huertas, nado en Vigo o 21 de xuño de 1994, é un deportista galego que compite en piragüismo na modalidade de augas tranquilas.
Traxectoria
Trasladouse coa súa familia a Tomiño en 2004, onde se iniciou no piragüismo da man do Club Kayak Tudense. En 2014 en Mantes proclamouse campión de Europa sub-23 na categoría de K1 1.000 metros e participou no Campionato Europeo de Piragüismo en Augas Tranquilas absoluto en Brandeburgo logrando un sétimo posto en K1 500 metros. Proclamouse tamén campión de España ese ano, en K4 500 e 1.000 metros, logrando un total de 6 medallas nas distintas categorías do campionato.
Rematou sexto no Europeo absoluto de 2015 en K1 500, ano no que participou tamén nos I Xogos Europeos en Bacú (onde rematou 11º en K1 1.000m e 17º nos 5.000m), no Campionato do Mundo sub-23 en Montemor-o-Velho (proclamándose dobre campión do mundo en K1 1.000m e K4 1.000m)  e no Campionato Mundial absoluto en Milán, onde rematou cuarto en K1 500m.
En 2016 participou no Europeo en Moscova, no K4, formando equipo con Diego Cosgaya, Francisco Cubelos e Albert Martí. Lograron a medalla de bronce nos 500 metros, mentres que finalizaron quintos na final de 1.000 metros. Ao ano seguinte rematou sexto no Europeo en Bulgaria, en K1 500, e, na mesma distancia, quedou ás portas da súa primeira medalla mundial na República Checa, ao acabar cuarto. Nos 1.000 metros dese mesmo Mundial rematou noveno.
En 2018 logrou o cuarto e o quinto posto no Europeo e no Mundial respectivamente, ambas en K1 1.000 metros. Participou tamén ese ano na Copa do Mundo en Szeged, logrando un bronce en K1 1.000 metros e un ouro en K1 500, batendo ademais o récord do mundo nesta distancia, cun tempo de 1:35.149. En 2019, competiu no Campionato Mundial, tamén en Szeged, acadando un oitavo posto en K1 1.000m.
Armea, Coirós
San Vicente de Armea é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Coirós. Segundo o IGE en 2013 tiña 68 habitantes (36 homes e 32 mulleres), nunha soa entidade de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 62 habitantes.
Topónimo
Armeá podería ser un antropónimo prerromano cunha raíz no "gando". A súa orixe sería previa ao século III.