cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ruptura sino-soviética
Orixes
300px|miniatura|[[Mao Tse Tung|Mao e Stalin xuntos en Moscova, celebrando o aniversario de Stalin en decembro de 1949.]] As raíces do conflito entre os comunistas chineses e os soviéticos remontanse ao momento en que Mao Tse Tung se converteu no líder do Partido Comunista da China (ZG) contra as preferencias da URSS, que até aquel momento controloaba o ZG a través da Terceira Internacional. Mao tiña deseñado unha adaptación chinesa do marxismo-leninismo, baseándose máis no campesiñado que no proletariado industrial, e dando orixe a unha nova concepción da construción comunista denominada Nova Democracia. Na loita polo poder que se escenificou durante a Longa Marcha, Mao Tse Tung tornouse o líder indiscutíbel do comunismo chinés, por diante de Bo Wu e Wang Ming, apoiados por Moscova.
Coa vitoria do comunismo na guerra civil chinesa en 1949, e malia a animadversión que Stalin e Mao Tse Tung se profesaban mutuamente, os dous Estados comunistas necesitábanse. Pola parte soviética, a vitoria da revolución chinesa era vista como un avance fundamental no proceso de expansión mundial do comunismo (China era xa o país máis populoso do mundo), e, polo tanto, como unha vitoria da propia URSS ao liderar o movemento proletario internacional. Pola parte chinesa, a URSS da época de Stalin aparecía como a superpotencia comunista á que recorrer, especialmente tras a guerra de Corea, que bloqueara as relacións con Occidente.
Desenvolvemento do conflito
Porén, as diferentes visións chinesa e soviética sobre a colaboración entre os dous Estados provocarían unha ruptura crecente: a URSS pretendía tratar China como máis un dos seus satélites, ao modo dos países da Europa Oriental; e os dirixentes chineses pretendían un tratamento de igualdade coa propia URSS, á vez que consideraban que a axuda soviética era interesada. A subida ao poder de Nikita Khrushchev revelou discrepancias aínda máis profundas, que se agudizaron pola vontade de Khrushchev de lograr unha "convivencia pacífica" co capitalismo occidental, presuposto que Mao rexeitaba absolutamente.
En consecuencia, Mao comezou a considerar China como o novo referente principal do comunismo no mundo e, como tal, xustificada para relativizar as relacións cunha URSS que, do seu punto de vista, traizoaba a causa ideolóxica. Este enfrontamento ideolóxico tivo un dos seus fitos na cancelación, pola parte soviética, do programa de axuda á China para o seu proxecto nuclear. Ademais, Khrushchev, por temor a un enfrontamento cos Estados Unidos, non apoiaba as accións militares do Exército Popular de Liberación chinés a finais da década de 1950 nos arquipélagos de Matsu e Quemoi, controlados polo réxime nacionalista de Taiwán. No ano 1960, a Unión Soviética ordenou a saída de todos os seus expertos estabelecidos na China e cancelaba todos os proxectos de cooperación técnica. En 1962, coas relacións aínda máis tensas, a URSS denegou axuda á China nunha breve guerra contra a India polo control dunha zona de fronteira. Como resultado, a República Popular chinesa atopábase aínda máis illada internacionalmente, ao non contar co apoio do occidente capitalista nin do bloque comunista. Albania, o pequeno país europeo que tiña abandonado tamén o modelo soviético, convertíase, así, no seu único aliado.
Disputas territoriais e enfrontamento armado
A estas desavinzas ideolóxicas uníronse outras de tipo nacionalista. No Tratado de Amizade, Alianza e Asistencia Mutua asinado en 14 de febreiro de 1950, a China aceptara recoñecer a independencia da Mongolia exterior, antigo territorio chinés. No entanto, despois da morte de Stalin, o réxime chinés quixo reabrir a cuestión, ao que Khrushchev se negou na medida que aquilo supuña reconsiderar a fronteira sino-soviética. As disputas territoriais alcanzaron o seu momento crítico no incidente da ilha Zhenbao (en ruso, "Damanski") no río Ussuri, onde tivo lugar un enfrontamento entre tropas soviéticas e chinesas que motivou o punto máis frío das relacións entre os dous países, e que fixeron temer unha grande guerra entre as dúas potencias comunistas.
Mellora das relacións
Durante a década de 1970, a República Popular da China iniciou unha política de aproximación aos Estados Unidos e ás potencias occidentais. Iso posibilitou ao goberno comunista chinés arrebatar a Taiwán o asento da China nas Nacións Unidas e lograr finalmente o recoñecemento diplomático da maioría dos países occidentais, que até entón recoñecían o réxime taiwanés de Chiang Kai-shek como o goberno lexítimo da China.
As relacións coa URSS, porén, non se destensarían até a década de 1980, cando o líder soviético Mikhail Gorbachov iniciou un proceso de apertura que o levou a visitar China en 1989, nun momento en que a China enfrontaba grandes dificultades internas (Protestas da Praza Tian'anmen) e a Unión Soviética comezaba a mostrar os síntomas de descomposición que terminarían coa súa disolución en 1991 en quince repúblicas independentes. Rusia, o maior dos Estados resultantes, mantivo desde entón unhas relacións moito máis cordiais coa República Popular chinesa, dado que Rusia abandonaba a ideoloxía comunista e, polo tanto, desaparecía a rivalidade ideolóxica e estratéxica polo liderado do comunismo.
Torres de Mens
As Torres de Mens é un castelo construído no século XV, por Lope Sánchez de Moscoso, despois das revoltas irmandiñas, sobre unha fortaleza anterior, que a súa vez se situaba sobre un antigo castro.
O edificio está incluído no Rexistro Xeral de Bens de Interese Cultural como monumento de arquitectura militar desde o ano 1994. En 1993 recibiu o premio que outorga Europa Nostra aos monumentos salvados da ruína.
Situación
Atópanse no lugar das Torres de Mens na parroquia de Mens, no concello de Malpica de Bergantiños, provincia da Coruña.
Historia
No século XX foron adquiridas por Pedro Abelenda y Díaz de Andrade, tataravó do actual propietario, Agustín Ordóñez, que foi o encargado da última rehabilitación que as transformou nunha vivenda.
Descrición
O conxunto está formado por unha vivenda e tres torres de planta cadrada que perderon as súas ameas, rodeadas dun recinto circular amurallado. A planta do volume principal ten forma de L, e está rematada por un turrón xirado respecto ó eixe do edificio. Nunha das esquinas do último andar, e apoiada sobre ménsulas de pedra, sobresae unha balconada de madeira. A entrada realízase por un arco oxival situado nunha das torres.
Lenda
Conta a tradición que existía un paso entre as Torres, a Igrexa de Santiago de Mens e a praia de Seiruga. O conde tiña presa no castelo a unha moza do pobo. Os paisanos atacaron o castelo pero o conde, ó verse rodeado, fuxiu polo pasadizo. Os aldeáns entón prendéronlle lume ás tres bocas do túnel impedíndolle deste xeito a fuxida. Tamén se conta que desde entón o millo e o trigo sementado nas proximidades do túnel marelece máis cedo.
Agustín González Sobrino
Agustín González Sobrino, nado na Guarda, foi un político galego.
Traxectoria
Emigrou a Porto Rico. Na Segunda República foi elixido concelleiro da Guarda en 1931 e primeiro tenente de alcalde. Foi elixido alcalde logo da dimisión de Manuel Álvarez Vicente en decembro de 1932 e dimitiu por motivos de saúde en abril de 1933.
Tratado do Ebro
miniatura|[[Siclo cartaxinés representando a Aníbal.]] O Tratado do Ebro foi un acordo alcanzado no 226 a.C. entre a República romana e o xeneral Asdrúbal o Belo, en representación de Cartago, polo que se fixaba o río Ebro (latín: Iber) como o límite entre ámbalas dúas potencias na península ibérica. Algúns autores denomínano o Tratado de Asdrúbal, posto que foi acordado entre o líder cartaxinés e os embaixadores romanos. Baixo os termos do tratado, Cartago vía recoñecida a súa soberanía ao sur do río e non se expandiría ao norte do Ebro, a condición de que Roma non fixese o propio cara ao sur.
Contexto histórico
Despois da derrota na Primeira guerra púnica en 241, Cartago perdeu Sicilia fronte aos romanos. Aproveitando o levantamento mercenario, no que os mercenarios libios subleváronse contra o estado norteafricano, os romanos ocuparon no 238 Córsega e Sardeña que, xunto con Sicilia, eran os territorios que surtían de trigo a Cartago. Os cartaxineses non foron quen de resistir a esta violación do Tratado de Lutacio, e tiveron que acepta-la perda adicional de territorio. Nos anos seguintes, a esfera de influencia de Roma expandiuse cara ao norte da península italiana e produciuse o gran conflito da guerra contra os celtas no norte de Italia a partir do 225 a. C. Daquela, Cartago decidiu, baixo o liderado de Amílcar Barca, compensa-la perda dos territorio insulares cunha intensa política de conquista na península Ibérica.
Os romanos observaron con preocupación a renovada expansión do seu adversario máis importante polo Mediterráneo occidental. Xa o 231/230 a.C., unha embaixada romana visitou os Bárquidas para coñece-los seus plans sobre Iberia. Os romanos quedaron satisfeitos coa resposta de que a expansión era necesaria para poder resolver as reparacións negociadas e que aínda estaban pendentes da anterior guerra contra eles.
Problemas de investigación
Un problema que xorde coa investigación sobre Cartago é a perda xeneralizada de fontes e rexistros cartaxineses. A tradición contemporánea é predominantemente romana. Polibio é unha das fontes máis crible e, por último, pero non menos importante, máis directa para o Tratado do Ebro. Non obstante, pódese supor que Polibio, que foi deportado a Roma como refén grego, "non estaba completamente libre de restricións prácticas" nas súas observacións.
A maioría das coleccións de textos sobreviventes, pertencentes a Livio ou Apiano, pódense atribuír aos Anais romanos. Estas coleccións deben considerarse como "anacrónicas e enganosas" na medida do posible, xa que se esforzaron en comentar a historia romana dende unha data posterior e, polo tanto, debe ser considerado de xeito crítico na súa análise e avaliación. Metodoloxicamente, os analistas procederon de tal xeito que ofreceron as súas propias interpretacións dos tratados e falsearon feitos xeográficos ou cronolóxicos.
Características
miniatura|Itinerario seguido por Aníbal, tras conquistar Sagunto e cruza-lo Ebro para invadir Roma durante a Segunda guerra púnica. Descoñécese a data exacta, aínda que algún tempo despois do ano en que se asinou o tratado, Roma asociouse cos edetanos de Sagunto, ao sur do río. Polibio conta que o xeneral púnico Aníbal estaba a buscar un pretexto para a guerra de xeito que, tras consultar brevemente ao Senado cartaxinés, puxo a cidade baixo asedio durante oito meses. O Senado romano, ao se decatar do cerco, enviou inmediatamente embaixadas a Aníbal, e máis tarde ao Senado de Cartago. Inicialmente os romanos esixiron que detivese o seu ataque contra un dos seus aliados, ao que rexeitaron os púnicos. O Senado cartaxinés afirmou que foran os saguntinos quen empezaron o conflito, e que os romanos non tiñan motivo algún para acusarlles.
Contido do Tratado
Polibio resumiu o contido do tratado de tal xeito que os romanos concluíron un tratado con Asdrúbal, "no que non se facía mención ao resto de Iberia, mentres que aos cartaxineses non se lles permitía cruza-lo río Iber con intención bélica". É discutido até que punto os cartaxineses se ataron aquí unilateralmente e concederon unha renuncia defensiva á súa propia expansión na península pois, vista a posterior escalada do conflito romano-celta, Asdrúbal non tiña razóns para o facer. Zimmermann conclúe que os romanos deberon engadir unha oferta aos cartaxineses no propio tratado, e que consistiu en lles outorgar unha total liberdade de acción na zona sur do río. Esta hipótese coincide coa cita de Polibio citada anteriormente na que non se mencionou "o resto de Iberia".
Porén, Bringmann ofrece unha interpretación diferente da pasaxe de Polibio: afirma, ignorando as fontes dos Anais, que o tratado concedeu a ambas partes liberdade de acción e só rexeitou a ocupación bélica do Iber por parte dos cartaxinenes. Esta lectura fai fincapé na vantaxe unilateral para o bando romano, que na véspera do enfrontamento no norte de Italia quixo persuadir aos cartaxineses para que se mantivesen quietos. Así e todo, Polibio enfatizou que os romanos actuaran xenerosamente e evitaron enfrontarse a Asdrúbal.
Localización do río Iber
A investigación non chegou a un acordo con respecto a onde se atopaba exactamente o río, que no tratado se denominaba o Iber ou que río, nesa época, se correspondía en Iberia co Iber das fontes antigas. Por outra banda, ademais do Ebro actual, os ríos Xúcar e Segura, que estaban ao sur de Sagunto, tamén foran denominados como Iberus en época romana, e os historiadores tamén os localizan como posibles alternativas. O propio Polibio localiza o río tanto ao sur como ao norte de Sagunto. Outro argumento contra a tese de Sagunto como cidade ao norte do río é que Polibio afirma que, despois da vitoria de Aníbal sobre os arévacos no alto Douro (ao sur do alto Ebro), ninguén deste lado do Iber, agás Sagunto, se atrevera a enfrontarse aos cartaxineses. A maioría das fontes antigas tamén dan a impresión de que Aníbal cruzou o Iber por primeira vez despois da destrución de Sagunto. Porén, é relevante coñecer a situación exacta no que se refire á cláusula de Sagunto e sobre a cuestión de se Sagunto se atopaba ao norte do Iber - o que faría superflua a cláusula - que río tería que cruzar para asediar Sagunto ou se Sagunto se atopaba no sur, é dicir, na zona cartaxinesa real; polo que que cabería pensar que se elaborara unha cláusula que eximía a Sagunto.
Bringmann defende que, no momento da sinatura do tratado, a área de influencia cartaxinesa estaba ao sur do Segura e os romanos terían concedido a Asdrúbal unha inmensa área para poderse expandir. Esta posición atoparía o seu equivalente nas fontes de Polibio, que falaba dunha acción comprensiva dos romanos para cos Bárquidas. Carcopino opina que o río do tratado había de se-lo Xúcar. Bleicken fai fincapé na salvagarda romana dos intereses en favor de Massalia, que tiña numerosos establecementos comerciais no sur da Galia e no norte de Iberia. Nesta época, Massalia proporcionou aos romanos información sobre a expansión cartaxinesa en Iberia. Segundo Polibio, os romanos protestaron polo ataque de Aníbal a Sagunto, pero non por cruza-la fronteira que marcaba o Iber.
Avaliación histórica do Tratado
Zimmermann rexeita as opinións que denuncian como revanchista a política cartaxinesa posterior á Primeira guerra púnica. Asdrúbal aceptou o tratado sen necesidade de definir as esferas de interese e renunicou a apoiar as tribos celtas contra Roma trala aceptación da fronteira do Ebro. Bringmann engade que o sentido do tratado hai que buscalo nas circunstancias do momento. Roma planificara a súa guerra contra as tribos celtas do norte de Italia polo 226-225 a. C., polo que o principal obxectivo do tratado era evitar que recibisen axuda militar dos cartaxineses e, por outra banda, ningunha das dúas partes fora capaz de establecer "relacións amistosas ou incluso contractuais con tribos ibéricas ou celtibéricas". Para este propósito, Roma estendeu tratados anteriores sobre restricións náuticas até a fronteira terrestre do Iber; dese xeito, Roma tivo en conta o cambio no exército cartaxinés, que coa perda das súas illas xa non necesitaba manter unha gran frota. Esta foi, finalmente, unha das razóns polas que Aníbal atacou Italia a través dos Alpes e non cruzou o Mediterráneo.
José Antonio Ardanza
José Antonio Ardanza Garro, nado en Elorrio o 10 de xuño de 1941, é un político vasco.
Traxectoria
Licenciado en dereito, militante do PNV foi alcalde de Arrasate (1979-1983), presidente da Deputación Foral de Guipúscoa (1983-1985). Despois da dimisión de Carlos Garaikoetxea foi elixido lehendakari, posto que mantivo ata 1999. Gobernou en coalición tanto co PSOE como con Eusko Alkartasuna.
Rally Botafumeiro de 2014
miniatura
O Rally Botafumeiro de 2014 foi a 25º edición e a terceira rolda da tempada 2014 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse entre o 23 e o 24 de maio.
N-651
A estrada N-651 formou historicamente un tramo de ramal entre Betanzos e Ferrol da Estrada da Coruña, baixo o identificador N-VI.
No ano 2016 o Ministerio de Fomento de España decidiu investir 6,2 millóns de euros na mellora da seguridade viaria desta vía entre os P. K. 20,5 e 26,9 ao seu paso pola travesía urbana de Cabanas.
Margarida Corral
Margarida Corral Sánchez, nada en Pontedeume en 1976, é unha socióloga e política galega.
Traxectoria
É licenciada en Socioloxía pola Universidade da Coruña. Foi concelleira da Muller, Servizos Sociais e Sanidade polo BNG de Mugardos entre 2003 e 2007. Traballou como preparadora laboral en FADEMGA, e dende o 2005 traballa como técnica de igualdade na Confederación Intersindical Galega.
Colabora en revistas como Terra e Tempo.
Lugares de Coles
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Coles.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Coles
Azur
Nalgúns textos heráldicos tamén se refiren a esta cor como:
O seu nome vén do francés "azur", referido ao azul do mar. Tamén se sostén que provén dos termos "lāzūr" ou "Lazurt" que en árabe e persa queren dicir "cor azul". Esta última teoría é a máis probable, pois os cruzados, cando volveron aos seus países de orixe, tinguiron toda a súa heráldica con verbas daquelas terras.
Representación
Correspóndese un azul intenso. Para a representación en cor non existe definición das súas características nos textos heráldicos. Todos os sistemas de definición numérica das cores son modernos.
Para a representación en branco e negro empréganse liñas horizontais paralelas.
O Eido, Grou, Lobios
O Eido é un lugar da parroquia de Grou no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Non aparecen datos de habitantes nin no INE nin no IGE.
Ouro (heráldica)
dereita|150px Ouro nos textos heráldicos é unha cor tamén chamada:
Representación
É un metal, e designa o ouro. Represéntase en heráldica como un amarelo intenso. En gravado represéntase mediante liñas de puntos, con separación equidistante e alternados respecto da liña seguinte.
A Galicia de Maeloc
A Galicia de Maeloc, é o primeiro álbum de estudio do grupo tradicional galego Milladoiro. Foi gravado nos estudos Audiofilm de Madrid en febreiro de 1980 e publicado en 1980, baixo o selo Ruada. No mercado francés publicouse en 1983, baixo o selo Escalibur. Foi reeditado en 1984, baixo o selo Diapasón. En 1990 foi editado en CD, polo selo Doblón (Dial Discos).
Trátase do primeiro disco galego que combina gaitas galega e irlandesa (uillean pipe), ocarina, zanfona, arpa, clavecín, frautas, etc.; e do primeiro que se editou no mercado francés.
Bastards on Parade
Bastards on Parade é un grupo musical da Coruña xurdido no 2007 que fai unha sorte de punk-rock celta. Despois de teren feito varios EPs, Pipes & Drunx e Whiskey in my Heart no 2008, Death Shore Pirates no 2009, este último levounos en febreiro do 2010 a unha xira por países europeos como Francia, Alemaña e Países Baixos.
Sociedade de Xestión do Plan Xacobeo
miniatura|300px|Sinalización do albergue de peregrinos do Cebreiro A Sociedade de Xestión do Plan Xacobeo é unha empresa pública dependente da Xunta de Galicia, destinada á promoción turístico-cultural e á dotación de servizos dos Camiños de Santiago.
Características
A Sociedade foi creada polo Decreto 377/1991 do 19 de setembro aprobado polo Parlamento de Galicia. Constituíuse en novembro de 1991, coa intención de axilizar a execución do programa civil do Ano Xubilar Compostelán de 1993 baixo o nome "S. A. de Xestión do Plan Xacobeo 1993″. Tras o éxito do Xacobeo 93, o goberno galego acordou a continuidade desta empresa baixo a súa denominación actual, S. A. de Xestión do Plan Xacobeo co fin de seguir coas políticas de promoción do Camiño de Santiago, non só do Camiño francés, por ser o itinerario xacobeo internacional de referencia, e que foi o seu obxectivo prioritario en 1993, senón tamén cos demais Camiños de Santiago en Galiza.
Os órganos de goberno e administración constitúenos a Xunta Xeral de Accionistas e o Consello de Administración, que está integrado por un mínimo de cinco e un máximo de sete conselleiros nomeados pola Xunta Xeral, sendo o seu Presidente o Conselleiro de Cultura. O Xerente é nomeado polo Presidente do Consello de Administración.
Fomento de actividades
Segundo os seus estatutos, o obxecto social da sociedade consiste no deseño, programación, coordinación e, se é o caso, a realización, entre outras, das seguintes actividades relacionadas co Xacobeo, que se executarán en coordinación coas Administracións Públicas competentes:
Entre as iniciativas levadas a cabo pola S.A. de Xestión do Plan Xacobeo teñen especial relevancia as de alcance internacional. Exposicións, conferencias e encontros de todo tipo, certames turísticos e publicacións informativas e divulgativas, así como o fomento das relacións coas asociacións de amigos do Camiño de Santiago en todo o mundo, son algúns dos proxectos máis destacados neste ámbito.
A S.A. de Xestión do Plan Xacobeo ten a súa sede moi preto do pórtico de entrada do Camiño de Santiago na cidade, no Pavillón de Galicia, no barrio de San Lázaro.
Agustín Sobrino Vicente
Agustín Sobrino Vicente, nado na Guarda en 1853 e finado na mesma vila en xaneiro de 1930, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Emigrou a Porto Rico, de onde retornou en 1883. Foi o representante na comarca da Guarda de Ezequiel Ordóñez González e a partir de 1903 do seu fillo Mariano Ordóñez García. Foi alcalde da Guarda en tres períodos: 1890-1896, 1902-1905 e 1912-1923.
Galería de imaxes da comarca da Terra de Celanova
miniatura|dereita|250px|Comarca da Terra de Celanova
Because of You
"Because of You" é o sexto single do grupo xaponés de J-Pop chamado w-inds, lanzado o 21 de agosto do ano 2002 baixo o selo Pony Canyon e producido por Flight Master.
Lugares de Cortegada
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Cortegada.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Cortegada
Cercamon
miniatura|dereita|Cercamon, miniatura nun cancioneiro do [[século XIII.]]
Cercamon, foi un dos primeiros trobadores en lingua occitana, activo entre 1135 e 1152. Nado na Gascuña, parece ser un bufón ou trobeiro que pasou a meirande parte da súa carreira na corte de Guillerme X, que destacou pola súa protección das artes. Foi o creador do planh (unha elexía de tipo provenzal), a primeira delas adicada precisamente a Guillerme X e que comezaba dicindo Lo plaing comenz iradamen. Tamén se lle considera creador do tenso (un tipo de regueifa, onde dous poetas altérnanse escribindo unha estrofa cada un).
Descoñecese cal era o seu nome real, así como moitos detalles da súa biografía. Posto que Cercamon, en occitano medieval significa simplemente buscamundos.
A meirande parte da información que temos da súa vida son só rumores ou conxecturas: algúns dos seus contemporáneos aseguran que foi mestre do trobador e paisano seu Marcabrú, para outros foron compañeiros, acollidos e protexidos ambos na corte de Aquitania, en Poitiers, outros consideran que era Marcabrú o mestre de Cercamon. Tamén algúns indicios apuntan a que morreu nas Cruzadas, seguindo ao seu rei, Luís VII.
Consérvanse unhas 7 composicións súas, aínda que ningunha coa súa melodía. Porén, ningunha das pastorelas, as composicións que lle deron máis fama entre os seus contemporáneos, se conserva.
Deputación de Lugo
A Deputación provincial de Lugo, unha das catro deputacións de Galiza, é o órgano institucional propio da provincia de Lugo e ao que corresponden diversas tarefas tanto administrativas como executivas. Traballa en prol da totalidade dos municipios lugueses e ocúpase de traballos de coordinación entre concellos e máis de dotación de infraestruturas, control destas e supervisión en xeral de calquera movemento administrativo da provincia de Lugo.
Historia
A Deputación de Lugo foi creada no ano 1836, como consecuencia da organización de España en provincias. Naquela época exerceu competencias en materia de obras públicas, educación, beneficencia, así como funcións intermedias entre os municipios e a administración do estado.
No ano 1979 quedou constituída como organismo democrático á vez do proceso de transición que se desenvolvía en España.
Representación provincial
En 2019 repetiuse o acordo entre PSdeG e BNG. Dende aquela o presidente é José Tomé, alcalde de Monforte de Lemos, e a vicepresidenta, Tareixa Ferreiro, concelleira na capital.
A representación dos diferentes partidos políticos logo das eleccións municipais de 2019 é a seguinte:
Monster (manga)
Monster (モンスター) (a miúdo chamado "Monster de Naoki Urasawa") é un manga seinen escrito e ilustrado por Naoki Urasawa, publicado por Shogakukan en Big Comic Original entre 1994 e 2001 en 18 volumes. Foi adaptado por Madhouse nun anime de 74 episodios que foron emitidos pola NTV dende o 6 de abril de 2004 ata o 27 de setembro de 2005. O anime foi dirixido por Masayuki Kojima, escrito por Tatsuhiko Urahata e o deseño dos personaxes principais correu a cargo de Kitarō Kōsaka. Urasawa tamén escribiu e ilustrou a novela Another Monster, unha detallada historia dos eventos do manga dende o punto de vista dun xornalista de investigación, que foi publicado por Shogakukan no 2002.
Sinopse
Ano 1986. Kenzō Tenma é un doutor xaponés que traballa no hospital Eisler Memorial de Düsseldorf. É un talentoso neurocirurxián, e parece que o ten todo na vida: unha inminente promoción no traballo, o favor do director do hospital, (o señor Heinemann) e está prometido con Eva, a filla de Heinemann. Porén, Tenma está cada vez máis insatisfeito co lado político do hospital no tratamento discriminatorio de pacientes, polo que aproveita a oportunidade de cambiar as cousas despois de que os superviventes dun masacre, os nenos xemelgos Johan e Anna Liebert, cheguen ó hospital. Johan ten un disparo aloxado na súa cabeza e Anna, afectada polo shock do incidente, murmura sen sentido sobre matar. A pesar das presións do director, Tenma decide operar a Johan no canto do alcalde de Düsseldorf, o cal chegara máis tarde ó hospital e non tiña preferencia na quenda de operacións. Johan sálvase, pero o alcalde Roedecker morre. Como resultado, Tenma perde a súa posición social e é rexeitado por Eva. Pouco despois do incidente, o director Heinemann e outros doutores colegas de Tenma son misteriosamente asasinados, e os dous nenos desaparecen do hospital. A policía sospeita de Tenma, xa que foi o principal beneficiario das mortes, pero non ten ningunha proba que o incrimine e só pode facerlle preguntas.
Despois do incidente, Tenma volve ser o principal sospeitoso para a policía (particularmente para o Inspector Lunge), e por iso intenta obter información de Johan que o exima das culpas. Axiña descobre que a irmá xemelga de Johan (que agora se chama Nina) vive unha vida feliz como filla adoptada de dous pais cariñosos; os únicos vestixios do seu terrible pasado son algúns pesadelos. Tenma atopa a Nina o día do seu aniversario e impide que Johan se cruce con ela, pero non consegue deter o asasinato dos pais adoptivos. Tenma descobre eventualmente a orixe do monstro: a estadía de Johan no "Kinderheim 511", un orfanato segredo da Alemaña do leste que utilizaba a programación psicolóxica en nenos para crear futuros soldados perfectos, e tamén no autor de libros infantís que facía experimentos de euxenesia na República Checa. Tenma tamén descobre o alcance das atrocidades cometidas por ese "monstro", e promete corrixir o erro cometido ó salvar na operación a vida de Johan.
Schulwerk
A obra
Carl Orff recolle nesta obra as ensinanzas que impartira na escola que fundara en 1924 xunto con Dorothee Günter. Con esta obra, Orff introduce os instrumentos de percusión dentro da ensinanza escolar, e fomenta a prosodia (recitados rítmicos).
Nesta obra, traballase cunha escala pentatónica e os sons son estudados segundo a secuencia sol, mi, la, dó, re.
Para iniciarse no programa, o alumno empeza interpretando patróns rítmicos sinxelos, até chegar a interpretar pezas de conxunto cun xilófono, Glockenspiel e demais [[instrumento de percusión|instrumentos de percusión.
Kim Ji-woon
Kim Ji-woon (Hangul 김지운), nado o 27 de maio de 1964, é un director e guionista surcoreano.
Ferreiros, Grou, Lobios
Ferreiros é un lugar da parroquia de Grou no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Non aparecen datos de habitantes nin no INE nin no IGE.
Florentino Canosa Barreiro
Florentino Canosa Barreiro, nado en Cee cara a 1907 e finado na Coruña o 9 de decembro de 1936, foi un sindicalista galego. miniatura|Oficio do 8 de xullo de 1936 do Coronel-Gobernador Militar da Coruña ao xuíz permanente, relativo aos despois chamados [[Mártires de Brens.]]
Traxectoria
Empregado da Fábrica de Carburos Metálicos de Cee. Sindicalista da UGT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en consello de guerra por rebelión militar, foi condenado a pena de morte. Foi fusilado en Punta Herminia o 9 de decembro de 1936.
A Ribeira, Turces, Touro
Ribeira é un lugar da parroquia de Beseño, no concello de Touro. Segundo o Instituto Nacional de Estadística tiña 26 habitantes no 2010, 13 homes e 13 mulleres.
Convallaria
Convallaria é un xénero de plantas anxiospermas, cuxa especie mais importante é C. majalis.
Xeralmente o xénero descríbese como monotípico, é dicir, formado por unha soa especie, Convallaria majalis, pero agora algúns botánicos distinguen no xénero tres especies, incluíndo tamén a Convallaria keiskei e a Convallaria montana.
Alaró
miniatura|300px|Vista aérea de Alaró. miniatura|300px|Localización de Alaró.
Alaró é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 45,63 km² onde no ano 2007 vivían 5.018 habitantes. Encóntrase a 26 km da capital, Palma.
Demografía
Evolución da poboación de Alaró dende a década dos 50 ata agora:
Cromosoma artificial
O termo cromosoma artificial pode referirse a:
George van Rossem
George van Rossem, nado na Haia o 13 de maio de 1882 e finado en Wassenaar o 14 de xaneiro de 1955, foi un tirador de esgrima e dirixente deportivo neerlandés, gañador de catro medallas olímpicas.
Traxectoria
Van Rossem participou nos Xogos Olímpicos de 1906, 1908, 1912 e 1920. Nos de 1906, actualmente non recoñecidos polo COI, levou unha medalla de prata e unha de bronce e nos de 1912 dúas medallas de bronce. En 1913 foi o campión nacional neerlandés en espada.
Despois de deixar a alta competición, foi director deportivo, presidiu a Fédération Internationale d'Escrime (FIE) entre 1925 e 1928. Foi membro do comité organizador dos Xogos Olímpicos de 1928 e do Comité Olímpico dos Países Baixos.
Gran Premio de Mónaco de 1969
O Gran Premio de Mónaco de 1969 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 18 de maio de 1969 no Circuíto de Mónaco en Monte Carlo, Mónaco. Foi a terceira carreira do Campionato do Mundo de pilotos de.
New Paradise
"New Paradise" é o sétimo single do grupo xaponés de J-Pop chamado w-inds, lanzado o 13 de novembro do ano 2002 baixo o selo Pony Canyon e producido por Flight Master.
O Monte, Turces, Touro
O Monte é un lugar da parroquia de Beseño, no concello de Touro. Segundo o Instituto Nacional de Estadística tiña 10 habitantes no 2010, 6 homes e 4 mulleres.
Iizuka
Iizuka (飯塚市, いいづかし, Iizuka-shi) é un concello da prefectura de Fukuoka no Xapón. Está situada ó norte da rexión de Kyūshū e no centro da prefectura, na zona da provincia histórica de Chikuzen, na illa de Kyūshū. Ten 214,13 km² de superficie e unha poboación de 131.522 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 614 h/km².
O concello de Iizuka limita cos concellos de Chikushino, de Umi, de Sue, de Sasaguri, de Miyawaka, de Kotake, de Nōgata, de Fukuchi, de Itoda, de Tagawa, de Kama, de Keisen e de Chikuzen.
Illas Cook nos Xogos Olímpicos
As Illas Cook participaron por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1988, e dende entón competiu en cada edición dos Xogos Olímpicos de Verán. O país nunca competiu nos Xogos de Inverno e os seus deportistas nunca gañaron unha medalla olímpica.
As Illas Cook é o único dos territorios asociados de Nova Zelandia que competiu nos Xogos Olímpicos, xa que Niue e Tokelau aínda non o fixeron.
Lugares de Cualedro
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Cualedro.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Cualedro
Marzá, Turces, Touro
Marzá é un lugar da parroquia de Beseño, no concello de Touro. Segundo o Instituto Nacional de Estadística tiña 3 habitantes no 2010, 2 mulleres e 1 home.
Ferreiros de Alén, Grou, Lobios
Ferreiros de Alén é un lugar da parroquia de Grou no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Non aparecen datos de habitantes nin no INE nin no IGE.
Fonte Díaz, Touro, Touro
Fonte Díaz é un lugar da parroquia de Touro, capital do concello de Touro.
Nela están situados a casa do concello, o centro de saúde, o cuartel da Garda Civil, as piscinas municipais, o polideportivo municipal, o CPI Fonte Díaz, unha residencia da terceira idade e as dúas farmacias do concello.
Lolo Ferrari
Lolo Ferrari, de nome real Eve Valois, nada en Clermont-Ferrand o 9 de febreiro de 1963 e finada en Grasse o 5 de marzo de 2000, foi unha bailarina, cantante e actriz de cinema porno francesa.
12 de novembro
O 12 de novembro é o 316º día do ano do calendario gregoriano (317ºnos anos bisestos). Quedan 49 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|dereita|Auguste Rodin.
Mortes
miniatura|100px|dereita|Dolores Ibárruri.
Outros
Os 366 días do ano
Sarah Wayne Callies
Sarah Anne Wayne Callies, nada o 1 de xuño de 1977 en La Grange, Illinois, é unha actriz estadounidense de cinema e televisión.
Meiriñado de Olite
250px|miniatura|Meiriñado de Olite 250px|miniatura|Mapa municipal O Meiriñado de Olite (en castelán: Merindad de Olite, en éuscaro: Erriberriko merindadea) é un dos cinco meiriñados en que historicamente se dividiu a Comunidade Foral de Navarra (España) e que ten por capital a cidade de Olite. O seu termo coincide co partido xudicial de Tafalla. O meiriñado engloba 27 municipios e tendo unha superficie total sen contar as facerías de 1387,32 km². A súa poboación en 2009 foi de 47.674 habitantes (INE).
FSweekend
miniatura|Pilotos operando unha cabina de voo durante a FSweekend de 2009 miniatura|250px|O [[Aviodrome en Lelystad.]] A FSweekend é un dos maiores eventos de simulación de voo do mundo. Realízase desde 1999 anualmente, celebrándose a partir de 2005 a comezos de novembro no Aviodrome do Aeroporto de Lelystad. Participan clubs, revistas, construtores de cabinas de voo, aeroliñas virtuais e compañías produtoras de software e hardware para simulacións de voo. No ano 2007 participaron 300 exhibidores.
Historia
A asociación de amigos do Aviodrome organizou o 4 de outubro de  1998 un pequeno evento de simulación de voo no Aviodrome, que entón estaba no Aeroporto de Ámsterdan-Schiphol que atraeu a máis visitantes dos previstos a pesar de non se realizar publicidade da cita, debido a este éxito volveu a organizar como evento anual 1999 dentro da Semana da Ciencia e da Técnica en outubro, a partir de 2005 celébrase a comezos de novembro.
Solfafría
Solfafría é un álbum do grupo tradicional galego Milladoiro, foi gravado no ano 1984 en Dublín, nos Estudios Windmill Lane co técnico Brian Masterson. Consta de 9 temas tradicionais galegos, 1 bretón e 1 de composición propia e contou coa colaboración especial de Paddy Moloney (líder do grupo The Chieftains). Foi o primeiro álbum de Milladoiro gravado en Irlanda.
Amaya, Burgos
Amaya é unha localidade do municipio de Sotresgudo, na provincia española de Burgos. Segundo datos do Instituto Nacional de Estadística de 2008 conta con 50 habitantes. Administrativamente trátase dunha Entidade Local Menor dentro do municipio ao que pertence.
Galería de imaxes de Padrenda
Galería de imaxes do concello de Padrenda na provincia de Ourense.
Ōmuta
Ōmuta (大牟田市, おおむたし, Ōmuta-shi) é un concello da prefectura de Fukuoka no Xapón. Ōmuta está situada no centro-norte da rexión de Kyūshū e ó extremo sur da prefectura, na zona da provincia histórica de Chikugo, na illa de Kyūshū. Ten 81,55 km² de superficie e unha poboación de 125.763 habitantes (2009) cunha densidade de poboación de 1.540 h/km².
O concello de Ōmuta limita cos concellos de Miyama (da prefectura de Fukuoka); de Nankan e de Arao (que son da prefectura de Kumamoto).
José Lago Fernández
José Lago Fernández, coñecido como Granado, nado en Corcubión cara a 1899 e finado na Coruña o 9 de decembro de 1936, foi un sindicalista galego. miniatura|Oficio do 8 de xullo de 1936 do Coronel-Gobernador Militar da Coruña ao xuíz permanente, relativo aos despois chamados [[Mártires de Brens.]]
As Hortas, Dombodán, Arzúa
As Hortas é un lugar da parroquia de Dombodán no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 65 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 32 eran homes e 33 eran mulleres.
Lugares de Entrimo
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Entrimo.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Entrimo
Touro, Touro
San Xoán de Touro é unha parroquia pertencente ó concello de Touro. Situada aproximadamente no centro do concello, alberga a capital, Fonte Díaz. Segundo o IGE en 2012 tiña 631 habitantes (315 homes e 316 mulleres) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 655 habitantes.
Xeografía
Limita ó norte coa parroquia de San Xiao de Cebreiro do concello do Pino, ó oeste con Santa María de Loxo, ó suroeste con San Pedro de Ribeira, ó sur con Santa Uxía de Fao, ó sueste con Santiago de Andeade e ó leste con San Fiz de Quión.
A parroquia é atravesada pola estrada comarcal AC-240, que cruza o concello de Touro de suroeste a nordeste.
Nesta parroquia están situados edificios coma a casa do concello, o CPI Fonte Díaz, a piscina municipal, o cuartel da Garda Civil, a área recreativa da Santaia, unha residencia da terceira idade, e outros edificios de interese. Ademais no norte da parroquia aséntase parte dunha escombreira dunha antiga mina de cobre.
A igrexa parroquial está situada na aldea do Barral, aínda que hai outra construída na vila de Fonte Díaz máis recentemente e que se usa con moita máis frecuencia.
Eiriz
Topónimos
O topónimo Eiriz pode referirse a:
Noah Gordon
Noah Gordon, nado en Worcester (Massachusetts) o 11 de novembro de 1926 e finado o 22 de novembro de 2021, foi un novelista estadounidense.
Traxectoria
Algún dos temas tratados nas súas novelas son a medicina a través da historia, a ética médica e nos últimos anos, a inquisición e a historia da cultura xudía.
Meiriñado de Estella
250px|miniatura|Meiriñado de Estella 250px|miniatura|Mapa municipal O Meiriñado de Estella (en castelán: Merindad de Estella, en éuscaro: Lizarrako merindadea) é un dos cinco meiriñados en que historicamente se dividiu a Comunidade Foral de Navarra (España) e que ten por capital a cidade de Estella-Lizarra. O seu termo coincide co partido xudicial homónimo. O meiriñado engloba 73 municipios e 39 facerías e tendo unha superficie total de 2068,6 km². A súa poboación en 2013 foi de 66.082 habitantes (INE).
O berro seco (Milladoiro)
O berro seco é o segundo álbum de estudio do grupo galego de música tradicional Milladoiro. Foi publicado en 1981, polo selo Ruada.
O disco foi gravado nos estudios Kyrios, en Madrid, entre o 27 de abril e o 7 de maio de 1981. Está inspirado na tradicional romaría de San Fins do Castro (parroquia de Cesullas, no concello Cabana de Bergantiños da provincia da Coruña) e consta de nove temas tradicionais galegos e un de composición propia. Concibido como un continuum de A Galicia de Maeloc (1979), incorpora sintetizadores e gaitas galega e irlandesa (uilleann pipe) xuntas por primeira vez.
Foi editado en CD en 1990, polo selo Doblón.
Presa do Rei
miniatura|dereita|Vista da presa do Rei no río Grande de Xuvia. A presa do Rei no río Grande de Xuvia, entre os concellos de Narón e Neda, foi construída nos anos 1791 a 1795 para mover a maquinaria da Real Fábrica de Xuvia. Actualmente é empregada por Galicia Textil para xerar 200 kW de potencia eléctrica.
Descrición
Situada a 1,40 km da desembocadura do río na ría de Xuvia a presa foi construída como unha das infraestruturas auxiliares dos estaleiros da ría de Ferrol o encoro era da Real Fábrica de Xuvia.
Durante o século XIX, o encoro serviu a enerxía necesaria para o funcionamento da Real Casa da Moeda de Xuvia, situada augas abaixo, na desembocadura do río Grande de Xuvia.
Actualmente o encoro produce electricidade para Galicia Textil. O encoro tamén ten unha canle artificial para que os peixes remonten o río.
Pilar Ortega Pereiro
Pilar Ortega Pereiro, nada en Vigo en 1975, é unha profesora de tecnoloxía e escritora galega.
Traxectoria
Titulada en Enxeñaría industrial pola Universidade de Vigo, exerce dende o ano 2001 como profesora de ensino secundario na especialidade de Tecnoloxía. Desenvolve o seu labor docente no IES da Guía en Vigo.
Foz, Grou, Lobios
Foz é un lugar da parroquia de Grou no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Non aparecen datos de habitantes nin no INE nin no IGE.
Lugares de Esgos
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Esgos.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Esgos
Sergio Daniel Martínez
Sergio Daniel "Manteca" Martínez Alzuri, nado en Montevideo o 15 de febreiro de 1969, é un exfutbolista uruguaio. Xogaba de dianteiro e especialmente relevante foi a súa estadía no Boca Juniors, onde foi ídolo e marcou 87 goles. Foi internacional coa selección uruguaia.
Traxectoria
Debutou no Defensor Sporting do Uruguai o 16 de outubro de 1986 contra o Central Español (1–1). Neste club foi onde tamén onde se formou nas categorías inferiores e actuou como profesional durante catro anos (1986-1990). A continuación pasou ao CA Peñarol, tamén do Uruguai, onde marcou 20 tantos, até que chegou a Boca Juniors (Arxentina) en 1992, onde anotou 87 goles (sétimo goleador na historia do club) e se consagrou campión nun campionato local e unha Copa Suramericana. Continuou a súa carreira en España xogando para o Deportivo da Coruña desde 1998. Até que pasou ao Nacional de Montevideo no 2000, onde xogou até o seu retiro profesional en 2001, gañando os títulos de Primeira División en ambas tempadas.
Pazos, Grou, Lobios
Pazos é un lugar da parroquia de Grou no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Non aparecen datos de habitantes nin no INE nin no IGE.
Dirk Scalongne
Dirk Scalongne, nado en Ámsterdan o 12 de decembro de 1879 e finado en Amstelveen o 1 de abril de 1973, foi un militar e tirador de esgrima neerlandés, gañador dunha medalla olímpica.
Traxectoria
Scalongne era oficial da Mariña Real, foi capitán ao mando de varios submarinos, entre eles o primeiro neerlandés, o Hr. Ms. O 1, en 1907. Esgrimista de sona gañou co equipo neerlandés de sabre unha medalla de bronce nos Xogos Olímpicos de 1912 celebrados en Estocolmo. Retirouse do exército en 1936 establecéndose en Batavia (Indias Orientais Neerlandesas). Durante a segunda guerra mundial, de 1942 deica 1945 mentres durou a ocupación xaponesa estivo confinado en Xava.
Angie Cepeda
Angélica María Cepeda Jiménez, nada en Magangué o 2 de agosto de 1974, é unha actriz colombiana de cinema e televisión. Deuse a coñecer por telenovelas como Luz María (1998) ou Pobre Diabla (2000), ámbalas dúas emitidas en España pola TVE. Tamén ten traballado en series españolas como Vientos de Agua (2006) e Los protegidos estreada ó 12 de xaneiro do 2010 por Antena 3.
Comezos
Angie Cepeda criouse en Barranquilla. Os seus pais, José Cepeda e Yadhira Jiménez, avogados, estaban divorciados dende había ben tempo, polo que Angie medrou canda a súa nai e mailas súas dúas irmás máis vellas Lorna e Ivette.
Carreira
Houbo un tempo en que Cepeda decidiu estudar edición, porén descubriría a súa vocación no drama e mudouse a Bogotá para vivir cunha tía. Angie comezou os seus cursos de teatro, e foi contratada por unha compañía de cervexa para a que fixo algúns anuncios. Logo, ela foi interpretando en pequenos papeis en varias telenovelas e películas en Colombia.
A sorte chagaríalle cando conseguiu un papel na telenovela Las Juanas, fronte Susana Torres, chamando a atención a produtores de televisión que lle ofrecerían emprego en novelas de horario prime time; unha delas sería o papel principal en Luz María (1998), xunta Christian Meier e Rosalinda Serfaty, e o seu papel protagonista como "Fiorella Morelli Flores de Mejía-Guzmán" en Pobre Diabla (2000), fronte Salvador del Solar e Santiago Magill.
A pesar do éxito no eido das telenovelas, sobre todo en Luz María e Pobre Diabla, ámbalas dúas telenovelas peruanas que a deron a coñecer internacionalmente, o seu degoxo era facer cine, que é o que máis lle gusta. Afirmou deixar o mundo das telenovelas para se dedicar por enteiro ó cine.
Cepeda protagonizou Il paradiso all'improviso (2003), filmada en Italia, Samy y yo (2002), polo que recibiu críticas moi favorábeis. Con Love for Rent estréase falando inglés nun filme.
Alberto Terry
Alberto Terry Arias-Schreiber, nado en Lima, Provincia de Lima, o 16 de maio de 1929 e finado en Lima o 7 de febreiro de 2006, foi un destacado futbolista peruano.
Biografía
Desenvolveu case toda a súa carreira deportiva no Club Universitario de Deportes, co que debutou en 1947, ós 17 anos de idade. Gañou cone ste club a Liga peruana en 1949, e ao ano seguinte foi o máximo goleador do campionato. Xogou 210 encontros co Universitario e anotou 115 goles. Pechou a súa carreira no Sporting Cristal, co que gañou a liga en 1961.
Selección nacional
Foi internacional coa selección do Perú en 25 ocasións, anotando 11 goles. Gañou co combinado peruano dúas edicións da Copa do Pacífico, en 1953 e 1954.
Portodemouros, Dombodán, Arzúa
Portodemouros é un lugar da parroquia de Dombodán no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2010 tiña 16 habitantes (sete homes e nove mulleres).
Está a carón da parroquia homónima de Portodemouros, do concello de Vila de Cruces, pero co río Ulla polo medio. A esa altura está o encoro de Portodemouros.
Galería de imaxes de Pontedeva
Galería de imaxes do concello de Pontedeva na provincia de Ourense.
Glicosa
A glicosa, glucosa ou dextrosa é unha forma de azucre que se atopa nas froitas e no mel. É un monosacárido coa mesma fórmula empírica que a frutosa pero con diferente estrutura. É unha hexosa (6 átomos de carbono) do tipo aldosa (presenta e grupo carbonílico de tipo aldehido), mentres que a frutosa é do tipo cetosa (presenta o grupo carbonílico de tipo cetona).
A molécula (C6H12O6) é unha aldohexosa (aldehido pentahidroxilado) de tipo monosacárido. A glicosa é o segundo composto orgánico máis abundante na natureza, despois da celulosa. É a principal fonte de enerxía das células, mediante a degradación catabólica, e constitúe o compoñente principal de polímeros estruturais, como a celulosa, e de reserva enerxética, como o amidón.