cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mário Zagallo
Flamengo
Militou no club ata 1958, disputando un total de 205 partidos nos que marcou 29 goles.
Botafogo
En 1958, despois de recibir boas ofertas doutros equipos e ante a demora do seu club por chegar a un acordo con el, fichou polo Botafogo. Debutou co club nun derbi fronte ao Fluminense no estadio do Maracanã, correspondente ao Campionato Carioca, formando dianteira xunto a Garrincha, Paulo Valentim e Quarentinha. Xogou no club alvinegro ata 1965, e conquistou outros dous Campionatos Cariocas nos anos 1961 e 1962. Gañou tamén dous Torneos Río-São Paulo, competición predecesora do actual Campionato Brasileiro, e participou en numerosos torneos amigables de América e Europa, como o Torneo de París ou o Trofeo Teresa Herrera. miniatura|Zagallo durante a súa etapa como xogador do [[Botafogo de Futebol e Regatas|Botafogo.]] Xogou un total de 300 encontros co Botafogo, nos que anotou 23 goles.
Selección brasileira
O seu primeiro contacto coa Copa do Mundo tivo lugar cando aínda estaba no equipo xuvenil do Flamengo. Foi no Mundial de 1950, durante o cal estaba realizando o servizo militar, sendo destinado á seguridade do estadio do Maracanã. Vestido co uniforme de soldado, foi testemuña da derrota brasileira ante o Uruguai no célebre Maracanazo.
En 1959 disputou a Copa América, rematando subcampión, por detrás da Arxentina. Continuou na titularidade no Mundial de 1962, ocupando de novo o lugar do lesionado Pepe. Repartiu catro asistencias e mercou un gol, repetindo coroa ao derrotar na final a Checoslovaquia.
Disputou un total de 33 partidos co Brasil, xogando o seu último encontro internacional o 7 de xuño de 1964, nun amigable contra Portugal no Maracanã que rematou con vitoria brasileira por 4-1.
Como adestrador
esquerda|miniatura|Zagallo con [[Pelé en 1970.]] Trala súa retirada como futbolista no Botafogo, aos 34 anos de idade, iniciou a súa carreira como adestrador no mesmo club, facéndose cargo do equipo xuvenil. Pouco despois, en maio de 1967, subiu ao primeiro equipo, ao que adestrou ata decembro de 1970. Na súa primeira campaña proclamouse campión carioca, título que repetiu ao ano seguinte, no que gañou ademais o Campionato Brasileiro, derrotando na final ao Fortaleza cearense por un resultado global de 6-2.
En marzo de 1970, trala saída de João Saldanha da selección brasileira, a Federación Brasileira ofreceulle o posto de seleccionador a Dino Sani e a Otto Glória, pero ambos rexeitaron a oferta. O posto foille ofrecido entón a Zagallo, que o aceptou inmediatamente, compaxinándoo durante os primeiros meses co seu traballo como adestrador do Botafogo. Anteriormente xa dirixira a unha selección de xogadores de clubs cariocas que representaban á selección brasileira en dous amigables contra Chile a Arxentina en 1967 e 1968.
Dirixiu á selección no Mundial de 1970 e alí aliñou por primeira vez no equipo titular á dianteira formada por Pelé, Tostão, Rivellino, Jairzinho e Gérson. O conxunto brasileiro, capitaneado por Carlos Alberto Torres, despregou un fútbol espectacular e efectivo, ata o punto de ser considerado un dos mellores equipos de tódolos tempos. Despois de obter o primeiro posto do seu grupo, eliminou nos cuartos de final ao Perú, ao que adestraba o seu excompañeiro Didi, e nas semifinais ao Uruguai, chegando comodamente a unha final na que derrotou por 4-1 á Italia de Ferruccio Valcareggi, con goles de Pelé, Gérson, Jairzinho e Carlos Alberto. Zagallo converteuse deste xeito na primeira persoa en gañar o Mundial como futbolista e como adestrador. Ademais, os 38 anos de idade cos que contaba naquel momento colócano como o segundo seleccionador máis novo en proclamarse campión do mundo, superado en precocidade só polo uruguaio Alberto Suppici, campión da primeira edición da Copa do Mundo con só 31 anos.
Trala vitoria no Mundial continuou compaxinando o seu posto na selección co traballo de adestrador en clubs. Dirixiu primeiro o Fluminense, co que gañou o Campionato Carioca de 1971, e máis tarde o Flamengo, co que se proclamou dúas veces campión de dita competición, en 1972 e 1973. O 6 de xuño de 1973, despois de máis de tres anos como seleccionador, Zagallo sufriu a súa primeira derrota coa selección, caendo nun amigable contra Italia en Roma.
No Mundial de 1974, o Brasil non conseguiu brillar como no anterior torneo e só puido ser cuarto. Na primeira fase empatou sen goles ante Iugoslavia e Escocia e só conseguiu vencer a Zaire. Na segunda fase gañou á Alemaña Oriental e á Arxentina, e xogouse o pase á final contra os Países Baixos no Westfalenstadion, perdendo por 2-0, con tantos de Neeskens e Cruyff.
Xa fóra da selección, nos seguintes anos dirixiu o Botafogo outras tres veces, o Flamengo por segunda vez, o Al-Hilal (co que gañou a liga saudita), o Vasco da Gama en dúas etapas, o Bangu e tamén as seleccións de Kuwait, Arabia Saudita e Emiratos Árabes Unidos. Co combinado kuwaití gañou a Copa do Golfo en 1976 e ese mesmo ano acadou a final da Copa Asiática, perdendo diante de Irán en Teherán. miniatura|[[Rivellino e Zagallo en 1973.]]
En 1991 regresou á selección brasileira e durante os seguintes tres anos foi axudante de Carlos Alberto Parreira, co posto de coordinador técnico. No Mundial de 1994 a canarinha volveu proclamarse campioa, sumando así Zagallo o seu cuarto título, fazaña nunca igualada por ninguén máis. Tralo torneo converteuse de novo no seleccionador do equipo, dúas décadas despois da súa marcha.
En 1995 dirixiu ao Brasil na Copa América. Despois de rematar primeiro de grupo e de eliminar á Arxentina de Passarella nos cuartos de final e aos Estados Unidos nas semifinai enfrontouse na final ao Uruguai, dirixido por Héctor Núñez. O encontro acabou con empate a un gol e decidiuse na quenda de penaltis, onde unha parada de Álvez a Túlio deulle o título ao conxunto uruguaio. Ao ano seguinte a Federación Brasileira foi convidada a participar na Copa Ouro da CONCACAF en California, á que enviou unha selección sub-23 dirixida por Zagallo. A idade dos xogadores non foi problema para acadar unha nova final, na que con todo, os brasileiros caeron ante México por 2-0. Ese mesmo ano dirixiu a selección olímpica nos Xogos Olímpicos de Atlanta. Aínda que contaba cun equipo repleto de estrelas e futuras estrelas como Bebeto, Roberto Carlos, Ronaldo, Rivaldo, Aldair ou Juninho, non conseguiu pasar das semifinais, caendo eliminado ante Nixeria tras empatar a tres goles e recibir un gol de ouro de Kanu.
A pesar das críticas recibidas, principalmente por parte da prensa paulista, conseguiu proclamarse campión da Copa América en Bolivia en 1997, sendo a primeira vez que a selección brasileira lograba o título fóra da casa. Trala vitoria, eufórico, dirixiuse ás cámaras de televisión e, en referencia aos seus críticos, pronunciou unha frase que pasou á historia do fútbol brasileiro: Vocês vão ter que me engolir ("Ídesme ter que engulir"). En decembro do mesmo ano disputou a Copa Confederacións da FIFA en Riad. Conseguiu o primeiro posto do seu grupo e eliminou nas semifinais á República Checa, finalista da última Eurocopa, antes de medirse na final a Australia, á que goleou por 6-0, cun triplete de Ronaldo e outro de Romário. miniatura|[[Jairzinho e Zagallo durante o Mundial de 1974.|esquerda]]Ao ano seguinte comandou os brasileiros no Mundial de Francia, a súa terceira Copa do Mundo como seleccionador, e acadou unha nova final, que acabou perdendo contra a selección anfitrioa no Stade de France.
Finalmente, nos anos anteriores á súa retirada adestrou o Portuguesa e novamente o Flamengo, gañando con este último o seu décimo Campionato Carioca (quinto como adestrador) e a a Copa dos Campións. En 2002 a Federación Brasileira convidouno a dirixir un partido amigable contra Corea do Sur, como homenaxe pola súa traxectoria. Con todo, aínda regresou á selección en 2003, de novo como axudante de Parreira, e foi membro do equipo no Mundial de 2006, a súa sétima e derradeira participación nunha Copa do Mundo, chegando ás semifinais.
É o técnico que máis partidos da selección brasileira dirixiu, cun total de 131. O seu balance á fronte da canarinha foi de 97 vitorias, 25 empates e 9 derrotas.
Estilo de xogo
Zagallo era un extremo esquerdo de físico reducido, coñecido polas súas habilidades técnicas e o seu traballo defensivo, así como polas súas internadas dende zonas máis profundas do terreo de xogo. Tamén era capaz de xogar como dianteiro principal e como interior.
Vida persoal
Casou con Alcina de Castro o 13 de xaneiro de 1955 na Igrexa dos Capuchinos do Río de Xaneiro. Permaneceron xuntos ata a morte desta o 5 de novembro de 2012. A parella tivo catro fillos: Paulo Jorge, Maria Emília, Mario Cesar e Maria Cristina. Paulo Jorge seguiu os pasos do pai como adestrador, dirixindo varios clubs e as categorías inferiores da selección brasileira.
Villaverde del Río
Villaverde del Río é un municipio de España na provincia de Sevilla, comunidade autónoma de Andalucía.
Ten unha área duns 41 km² e unha poboación de 7.842 habitantes (2020), o que dá unha densidade de poboación de 190,18 hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 17 m e a 26 km da capital provincial, Sevilla.
Esther Vilar
Esther Margareta Katzen, nada en Buenos Aires o 16 de setembro de 1935, é unha escritora, socióloga, psicóloga e médica arxentina coñecida como Esther Vilar. Vilar apoia o que ela chamou "feminismo feminino", onde non se reproduce o concepto de que o home domina é a muller é vítima. Desde a súa tese busca inspirar a muller para que non dependa, logre posicionamento e liderado laboral e sexa sexualmente libre.
Traxectoria
Os pais de Vilar eran emigrantes xudeus alemás, que se separaron cando ela tiña tres anos.
Estudou medicina na Universidade de Buenos Aires e en 1960 recibiu unha bolsa para continuar na República Federal Alemá os seus estudos de mestrado en psicoloxía e socioloxía. Traballou como médica nun hospital bávaro durante un ano e ademais traballou como tradutora, vendedora, traballadora nunha liña de montaxe nunha fábrica de termómetros, modelo de zapatos e secretaria.
Esther casou co autor alemán Klaus Wagn en 1961. Tiveron un fillo, Martin, nado en 1964. O matrimonio rematou en divorcio. Con respecto ao divorcio, Esther dixo:
Abandonou a medicina para dedicarse a escribir. O fundamento da súa postura "feminista feminina" estableceuse na triloxía inicial que Vilar escribiu baixo o estilo de panfletos: El varón domado (1971), El varón polígamo (1974) e Modelo para un nuevo machismo (1977). Unha das ideas principais do seu libro El varón domado é que a muller non está oprimida polo varón senón que é a muller a que controla o varón para que sexa o seu escravo de benestar e isto é algo do que o home moitas veces non é consciente. Para iso, a muller compromete o home empregando estratexias de sedución, así como gabanzas, administrados coidadosamente. El varón domado foi bastante popular no momento da súa publicación, en parte debido á considerable cobertura da prensa que recibiu. Vilar aperece en The Tonight Show o 21 de febreiro de 1973 para discutir sobre o libro. En 1975 foi convidada a un debate televisivo por WDR con Alice Schwarzer, que despois se fixo célebre como representante do movemento das mulleres nesa época. O debate foi controvertido, e Schwarzer afirmou que Vilar era "non só sexista, senón fascista", comparando o seu libro co xornal nazi Der Stürmer.
Nos anos posteriores dedicouse sobre todo ao teatro, con pezas como La sonrisa de la barracuda, Speer (sobre o arquitecto Albert Speer, posta en escena en Berlín e Londres, dirixida e protagonizada por Klaus Maria Brandauer), Horario de una venganza ou El discurso inaugural de la papisa americana e escribiu o suspense erótico Hablar y callar en Palermo en 2008.
Sara Seager
Traxectoria
Seager é de orixe xudía, o seu pai, David Seager, foi un pioneiro e un dos líderes mundiais no transplante capilar, fundando o Toronto Hair Transplant Center. Ela obtivo unha licenciatura en Matemáticas e Física pola Universidade de Toronto en 1994, cunha bolsa do NSERC University Student Research Award, e un doutoramento en astronomía pola Universidade de Harvard en 1999. Na súa tese de doutoramento desenvolveu modelos teóricos de atmosferas en planetas extrasolares baixo a supervisión de Dimitar Sasselov.
Ingresou no Massachusetts Institute of Technology en xaneiro de 2007 como profesor asociado en Física e Ciencias Planetarias; foi titular en xullo de 2007, e foi elevada a profesora titular en xullo de 2010.
Investigación
A NASA referiuse a ela como "unha Indiana Jones astronómica". Sara Seager utilizou o termo "anana gaseosa" para un planeta de gran masa tipo super-Terra composto principalmente por hidróxeno e helio nunha animación dun modelo do exoplaneta Gliese 581c. O termo "anana gaseosa" tamén se utilizou para referirse a planetas máis pequenos que os planetas xigantes gaseosos, con atmosferas densas de hidróxeno e helio.
En 2013, propuso unha versión paralela á ecuación de Drake para estimar o número de planetas potencialmente habitables na nosa galaxia.
Premios e recoñecementos
Seager recibiu en 2012 o Premio Sackler polo seu traballo "análise de atmosferas e composicións internas de planetas extrasolares", o Premio Helen B. Warner en Astronomía da Sociedade Astronómica Americana en 2007 por desenvolver "técnicas fundamentais para comprender, analizar e atopar as atmosferas dos planetas extrasolares, e o Premio Harvard Bok de Astronomía de 2004.
En 2012, foi nomeada Fellow da American Association for the Advancement of Science e en 2013 foi elixida Fellow da Royal Astronomical Society of Canada. En setembro de 2013, recibiu unha bolsa MacArthur. Foi elixida para a American Philosophical Society en 2018.
Río Geisbach
miniatura|250px|O Geisbach ás aforas de [[Bad Hersfeld]] O Geisbach é un pequeno río de Hessen, Alemaña.
Ten unha lonxitude de 22,1 km, e unha conca de 76,227 km².
O Geisbach desemboca no Fulda en Bad Hersfeld.
O Fulda, á súa vez, desemboca no Wesser, e este, no Mar do Norte.
O teléfono do señor Harrigan
O teléfono do señor Harrigan (en Mr. Harrigan's Phone) é un filme estadounidense de terror escrito e dirixido por John Lee Hancock. Está baseado na novela homónima de Stephen King. Está protagonizado por Donald Sutherland, Jaeden Martell, Kirby Howell-Baptiste, Joe Tippett, Cyrus Arnold e Carl Zohan.
O teléfono do señor Harrigan estreouse o 5 de outubro de 2022 a través de Netflix, onde conta con versión substitulada en galego.
Athena (filme de 2022)
Produción
O filme é unha coprodución de Iconoclast e Lyly. Foi rodado en 2021 no suburbio parisiense de Évry-Courcouronnes. Conta con diálogos en francés e árabe.
Estrea
O filme estreouse na 79ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia. Distribuído por Netflix, estreouse en cinemas escollidos o 9 de setembro de 2022, e estreouse en liña o 23 de setembro de 2022.
Bryn Mawr
Historia
Ellis era un galés cuáquero que emigrou en 1686 a Pensilvania para escapar da persecución relixiosa.
Glenays, unha casa histórica que data de 1859, foi inscrita no Rexistro Nacional de Lugares Históricos en 1977.
Educación
É unha universidade privada.
Para os nenos, hai catro escolas primarias: Achievement House Cs, Coopertown EI SCH (preescolar), Harriton SHS e Ithan El SCH (preescolar).
Caridina multidentata
Caridina multidentata, coñecida cos nomes de camarón de Amano, camarón do Xapón ou camarón do Yamato, é unha especie de camarón de auga doce orixinaria do río Yamato (Xapón) que habita tamén nalgunhas áreas de Corea e Taiwán, sen que estea claro se é nativa nestas últimas localizacións ou foi introducida. Vive en «enxames» de decenas ou centenas de exemplares. Ten corpo traslúcido, cuberto lateralmente con puntos marróns avermellados de ± 0.3 mm, que asemellan facer unha liña crebada de cor avermellada. A superficie dorsal presenta unha raia branca que vai da cabeza á cola. Os ollos son de cor negra. As femias distínguense facilmente dos machos por unha fila máis baixa e alongada de puntos ao longo do corpo.
Caridina multidentata chegou ao mundo da acuariofilia a comezos da década de 1980, introducida polo acuariofilista xaponés Takashi Amano. Úsanse en acuariofilia como limpadores debido á súa alimentación a base de algas.
Reprodución
Caridina multidentata vive tanto en pantanos como en correntes de auga doce. As femias indican a súa disposición para aparearse mediante a liberación de feromonas, cuxo rastro seguen os machos para atopalas. Unha vez que os ovos fertilizados son liberados, chegan a augas mariñas ou salobres nas que ten lugar o desenvolvemento das larvas. En catividade, no entanto, rexistráronse casos de reprodución en auga doce.
Cando os camaróns novos se metamorfosean na última etapa larvaria, e son semellantes a pequenos camaróns adultos, retornan á auga doce, onde transcorre o resto do seu ciclo vital.
Murquisonelinos
A dos murquisonelinos (Murchisonellinae) é unha subfamilia de moluscos gasterópodos da subclase dos heterobranquios, infraclase dos alogasterópodos, unha das dúas integradas na superfamilia dos murquisoneloideos.
Rotemburg
miniatura|250px|Localización no [[distrito de Hersfeld-Rotenburg]] Rotemburg (oficialmente en alemán: Rotenburg an der Fulda), é unha pequena cidade do distrito de Hersfeld-Rotenburg, ao leste do Land de Hessen, Alemaña.
Xeografía
miniatura|300px|Casas antigas de Rotenburg á beira do [[río Fulda]] Encóntrase situada a uns 180 msnm, á beira do río Fulda, un dos afluentes do río Weser.
A cidade atópase ao sur da cordilleira Stölzinger Gebirge, na parte máis estreita do val do Fulda. O punto máis baixo da cidade está a 180 m sobre o nivel do mar, na zona próxima ás dúas pontes que cruzan o río Fulda que unen a Cidade Vella e a Cidade Nova; estas ponte son a Alte Fuldabrücke ("Ponte vella de Fulda") e a Brücke der Städtepartnerschaften ("Ponte das asociacións da cidade"). O punto máis alto da cidade é o Alheimer de 548,7 m de altura, situado no límite da cidade de Rotenburg e a comunidade veciña de Alheim.
Ocupa unha superficie de 79,84 km2. A súa poboación, segundo o censo de 31 de decembro de 2020, era de 13 959 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 170 hab./km2.
As cidades importantes máis próximas son Bad Hersfeld (a 16 km ao sur), Kassel (a 50 km ao norte) e Fulda (a 70 km ao sur).
Historia
A cidade foi a capital do Landgraviato de Hesse-Rotenburg desde 1627 a 1834. Foi incendiada durante a Guerra dos Trinta Anos polas tropas do Sacro Imperio Romano Xermánico en febreiro de 1637.
Antigo distrito
En 1821 creáronse os distritos en Hessen, incluíndo os distritos de Hersfeld e de Rotenburg, que permaneceron case inalterados (excepto nun breve período despois da revolución de 1848, cando foron disoltos cando de produciu a anexión de Hessen-Kassel por Prusia e a creación do estado de Hessen. En 1972 ambos os distritos fusionáronse nun só.
Domitila Gutiérrez Alba
Domitila Gutiérrez Alba, nada en Vilarello (Cervantes) en 1926, foi unha guerrilleira antifascista galega.
Siti Nurhaliza
Siti Nurhaliza binti Tarudin, nada en Kampung Awah o 11 de xaneiro de 1979, é unha cantante e empresaria malaisiana, que ao longo da súa carreira recibiu case 300 premios locais e internacionais e canta fundamentalmente en malaio e bahasa indonesio e ademais de inglés tamén gravou en xavanés, mandarín árabe, urdú e xaponés.
Traxectoria
Naceu nunha pequena localidade do concello de Termeloh en Pahang. Seu pai, Tarudin Ismail era un oficial de policía e súa nai Siti Salmah Bachik, ama de casa. A parella tivo oito fillos, e procedía dunha familia vencellada á música, seu avó fora un famoso violinista e súa nai unha cantante tradicional local. Tamén seu irmá Saiful Bahri Tarudin e as súas irmás Siti Norsaida e Siti Saerah son cantantes. . Realizou os estudos de primaria e sencundaria en Kuala Lipis. Procedente dunha familia pobre, xa dende pequena tiña que axudar a súa nai a vender kuih entre a veciñanza e era a vocalista dun grupo formado polo seu tío, que actuaba en vodas e cerimonias locais, e tamén participou en diversos concursos musicais da rexión. En 1991, con 12 anos, gañou unha competición local de cancións patrióticas co tema "Bahtera Merdeka", nesa época participaba en diversas actividades deportivas escolares, especialmente en netball e con 14 participou nunha audición de Asia Bagus.
Primeiros éxitos
Dous anos despois, en 1995, participou no concurso Bintang HMI da RTM coa canción Kaulah Segalanya que fixera famosa Ruth Sahanaya. No decurso da competición coñeceu ao compositor Adnan Abu Hassan que a guiou na execución vocal, e finalmente gañou cunha canción de Aishah, "Camar Yang Pulang". Nurhaliza asinou un contrato coa discográfica Suria Records e en 1996 saíu o seu primeiro álbum, Siti Nurhaliza I. , e o seu primeiro sinxelo Jerat Percintaan gañou o premio Anugerah Juara Lagu. Tamén nese ano gañou os premios nas categorías de artista televisiva máis popular, cantante feminina máis popular, artista nova máis popular e na principal de artista máis popular do Anugerah Bintang Popular.
Siti comezou a coller sona en Indonesia en 1997 logo de aparecer na edición de abril dunha das revistas máis populares do país, POS Kota. Converteuse na primeira cantante malaisiana en realizar un concerto en vivo en Indosiar, unha canle popular en Indonesia e pasou a ser unha das artistas con máis poder de convocatoria en Indonseia, con concertos en Iacarta, Bandung, Yogyakarta e moitas outras cidades nos anos seguintes. En Malaisia en 1997 gañou o premio á mellor nova artista e mellor canción da Anugerah Industri Muzik.
Inicio da súa actividade internacional
En 1998, con só 19 anos, fundou a súa propia compañía, Siti Nurhaliza Productions que actúa como o seu propio equipo de xestión oficial. A súa primeira aparición na escena internacional ao grande, durante os Xogos da Commonwealth de 1998 que se celebraron en Kuala Lumpur, ao actuar, con outros cantantes pop do país, diante a raíña Isabel Ii e o seu consorte o príncipe Filipe entre outros dignatarios de 70 países da Commonwealth. Tamén participou na cerimonia de clausura con dúas estrelas internacionais Céline Dion e Rod Stewart. En novembro dese ano invitárona a actuar no Xapón durante cinco días na Saga Fiesta '98.
Nos anos seguintes, seguiu a promocionarse por toda a rexión, en maio de 1999 na Competición Internacional da Canción do Pacífico Sur na localidade australiana de Gold Coast quedou en primeiro lugar na categoría de canción internacional de pop/top 40 e en mellor interpretación vocal feminina polo seu sinxelo We'll Be As One e en decembro estivo no Festival da Música de Asia en Shanghai, onde logrou o premio de ouro na Competición da Nova Cantante de Asia. No ano 2002 foi a Casaquistán para participar no concurso Voz de Asia, cun dos sinxelos do seu terceiro álbum, Purnama Merindu, e fíxose co premio principal
Lago Towuti
O Lago Towuti (Danau Towuti) é un lago da rexencia de Luwu Oriental, na provincia de Célebes do Sur, Indonesia. Arrodeado de montañas, é o maior dos lagos da illa de Sulawesi e un dos cinco lagos do sistema lacustre de Malili (os outros son Matano e os pequenos Mahalona, Masapi e Lontoa (Wawantoa)). Un río leva a auga do lago á baía de Boni. Nas súas costas atópase a poboación de Laronda.
Siti Nurhaliza
Consolidación
En 2005 tras denominala Alicia Keys a Voz de Asia ao presentala nos premios MTV Asia en Bangkok. En abril de 2005 realizou con éxito un concerto en solitario no Royal Albert Hall de Londres, porén a maioría da audiencia eran malaisianos aveciñados no Reino Unido, a prensa británica comparouna con Celine Dion -. No concerto acompañouna a London Symphony Orchestra dirixida polo indonesio Erwin Gutawa e entre os asistentes estiveron o sultán e a sultá de Pahang e membros da familia real de Brunei. A canle Channel V considerouna a segunda maior artista asiática en 2005 polos seus logros, despois da taiwanesa Jay Chou o mesmo que fixo a MTV Asia tamén por tras de Jay Chou. . miniatura||Siti Nurhaliza (de branco) con diversos artistas malaisianos durante o Konsert Suara Hati [[Sudirman Arshad en 2007.]] miniatura|Siti Nurhaliza co seu home Dato' Khalid durante unha carreira benéfica en 2007 En abril de 2006 apareceu o seu undécimo álbum de estudio, Transkripsi, con colaboracións de produtores e compositores indonesios como Erwin Gutawa, Melly Goeslaw e Glenn Fredly mais malaisianos como Aubrey Suwito, Cat Farish, Jenny Chin, Firdaus Mahmud, Mac Chew, Yasin e Damian VE. Transkripsi converteuse no mellor álbum do ano ao gañar os premios a mellor álbum pop e mellor álbum no Anugerah Industri Muzik. . Os críticos considerárono un dos seus mellores álbums e foi o primeiro álbum que producía a súa propia compañía O 24 de outubro de 2006 o sultán de Pahang conferiulle o título de Darjah Indera Mahkota Pahang (DIMP) con motivo do seu 76 aniversario canda dous deseñadores  malaisianos  Bernard Chandran e Dayang Tom Abang Saufi. .
Lago Towuti
Ecoloxía
Ao igual que os outros lagos do sistema Malili, Towuti ten un grande número de especies endémicas, como peixes Telmatherinidae, Glossogobius, Mugilogobius, Nomorhamphus e Oryzias, camaróns Caridina, cangrexos Parathelphusidae (Nautilothelphusa, Parathelphusa e Syntripsa) e caracois Tylomelania.
Siti Nurhaliza
Consolidación
O 11 de febreiro de 2007 fixo a súa primeira aparición nos Grammy, e foi tamén a primeira malaisiana en percorrer a súa alfombra vermella O 20 e 21 de abril de 2007 actuou no Konsert Istana Cinta Nostalgia, un concerto tributo a Tan Sri P. Ramlee e Puan Sri Saloma no Istana Budaya de Kuala Lumpur. Na Anugerah Industri Muzik gañou o premio ao mellor álbum pop e mellor álbum por Transkripsi. Nos Anugerah Planet Muzik de 2007 gañou o premio á mellor artista feminina, categoría outorgada por voto en Indonesia, Malaisia e Singapur, e mellor artista feminina e mellor canción, premios concedidos por un xurado.
Lago Towuti
Ecoloxía
Entre estas, Caridina spongicola vive en esponxas de auga doce, sendo unha das dúas especies coñecidas de camaróns de auga doce que practican o comensalismo (a outra é un camarón Limnocaridina, que vive de mexillóns do Lago Tanganica).
Siti Nurhaliza
Consolidación
190px|thumb|left|Siti Nurhaliza nos bastidores durante o Konsert Suara Hati Sudirman Arshad de abril de 2007 En 2007 participou na banda sonora de dous filmes, gravou Menanti Pasti para Kayangan e Hati para 1957: Hati Malaya, esta última  canción incluíuna no álbum Hadiah Daripada Hati e recibiu o premio á mellor canción orixinal no Festival de Cinema de Malaisia de 2008. Por primeira volta actuou nun musical, e así é que deu vida a Azizah, o amor misterioso de P. Ramlee en Remy ... Kisah P. Ramlee que se puxo en escena entre o 19 de outubro e o 3 de novembro de 2007.
O primeiro sinxelo do álbum Hadiah Daripada Hati foi Ku Mahu con moita influencia do pop latino e que foi tema de apertura da serie Spa-Q Polo xeral, a crítica considerou o novo álbum de menos nivel que o precedente. Así e todo, na 15º edición do AIM gañou nas categorías de mellor álbum pop, mellores arranxos musicais nunha canción por "Cintamu" e mellor interpretación vocal feminina nun álbum. miniatura|Siti Nurhaliza nunha actuación no Festival Internacinal de Cinema de Kuala Lumpur en 2008
En xaneiro de 2008 a canle Asia News Network considerouna unha das ídolos asiáticas polos seus éxitos e pola súa consagración como icona do espectáculo malaisiano. O 21 de marzo de 2008 celebrou un dos seus primeiros concertos acústicos en solitario en Singapur, denominado Diari Hati – Dato' Siti Nurhaliza's Heart interpretou temas do seu último álbum, Hadiah Daripada Hati e dos anteriores.
O seu 13º álbum saíu o 26 de decembro de 2008 co título de Lentera Timur, con música tradicional contemporánea, o seu cuarto neste estilo, o último fora Sanggar Mustika en 2002 porén con máis cancións modernas e contemporáneas que os precedentes e traballou con diversos compositores internacionais como o singapureño M. Nasir ou Katon Bagaskara de Indonesia. Nove das 13 cancións proceden dun obradoiro de letras de cancións, Cipta Ekspress – Berirama Malaysia, organizado pola asociación de autores de música de Malaisia, para crear materiais para o álbum Non obstante, as poucas vendas pola escasa promoción, nos 16º Anugerah Industri Muzik, Lentera Timur gañou nas categorías de mellor pop étnico, álbum do ano, e a canción "Di Taman Teman" levou o premio a mellor voz feminina. Nese ano de 2009 estimábase a súa fortuna en 50 millóns de ringgit. Tras a morte de seu pai, Taruddin Ismail, o 15 de febreiro de 2009 anunciou un período de loito de corenta días, nos que non actuou, agás para un cocerto especial con motivo do mawlid. Entre o 26 de xuño e o 29 de xuño realizou unha serie de tres concertos teatrais en Kuala Lumpur so o nome de SATU Konsert Eksklusif Dato' Siti Nurhaliza, coas entradas esgotadas dende había semanas. Un mes antes do concerto gañara o seu noveno premio consecutivo á artista malaisiana máis popular, e tamén, á artista rexional máis popular nos Anugerah Planet Muzik
En setembro foi a anfitrioa dunha serie de telerrealidade sobre cociña, Citarasa Selebriti Bersama Dato' Siti Nurhaliza á que acudían diversos artistas como convidados. Siti e a cantante indonesia Krisdayanti realizaron un álbum conxunto con oito duetos, Siti elixiu catro composicións malaisianas e Krisdayanti catro indonesias. O álbum saíu o 28 de decembro en Malaisia e o 27 de xaneiro de 2010 en Indonesia co título de CTKD.
O 1 de xaneiro de 2010 protagonizou con M. Nasir o Konsert Bagaikan Sakti que se realizou en Singapur e que se emitiu en directo na canle Astro Box Office Events e a súa compañía Siti Nurhaliza Productions tamén produciu un concerto para Faizal Tahir e Aizat co título de Konsert Satu Suara co acompañamento da Simfoni Orkestra Kebangsaan en febreiro. En marzo lanzou a súa propia liña de produtos cosméticos e de beleza, SimplySiti. Nos Anugerah Industri Muzik (AIM) que se celebraron o 2 de maio, gañou o premio á mellor interpretación feminina nunha canción polo sinxelo Ku Percaya Ada Cinta e Persembahan Vokal Berkumpulan Dalam Lagu e mellor interpretación dun grupo dunha canción polo sinxelo Amarah do álbum CTKD. Con 11 premios á mellor interpretación estableceu un récord na historia dos premios.
thumb|right|250px|Siti Nurhaliza co seu home, Datuk Seri Khalid, e o seu enteado, Adib Khalid, no lanzamento de All Your Love. Dende o 12 de febreiro de 2011 presentou ao longo de 13 episodios un programa de conversas baixo a denominación de SITI
En setembro de 2011 saíu o seu primeiro álbum integramente en inglés All Your Love con todas as cancións escritas e producidas polos cantantates australianos Christian Alexanda e Bryan Bouro. Dous dos temas, Remember You e I Wait Forever son duetos con Sean Kingston e Christian Alexanda respectivamente
Cambio de imaxe
En 2013 no día do seu 34ª aniversario anunciou que ía vestir un hijab sempre, mesmo nas súas actuacións. En febreiro presentou con Nabil Ahmad e Sharifah Shahira un concurso de 13 episodios co título de Siti Ooo...Som Entre o 5 e o 7 de xullo durante tres noites cantou co acompañamento da Orquestra Filharmónica de Malaisia en Kuala Lumpur
O 25 de agosto foi unha das artistas malaisianas en participar no conerto "Harmonía e Unidade" en Kuala Lumpur canda artistas de Indonesia como Ahmad Dhani e Rossa e que se emitiu en directo na TV1 de Malaisia e na Indosiar de Indonesia. En setembro realizou o primeiro concerto tradicional en dezaoito anos de traxectoria, acompañada polos corenta músicos da Orkestra Tradisional Malaysia, con 35 cancións tradicionais de diferentes estilos como Zapin, Samrah, Keroncong ou Joget. Inicialmente programado entre os días 20 ao 22 de setembro, engadíronlle un día máis, o 24 e converteuse no concerto en solitario con maior recadación no Istana Budaya, con máis de 900 000 ringgit.
O 28 de novembro participou no Xapón no Festival de Música ASEAN-Xapón para conmemorar o corenta aniversaio das relacións entre o Xapón e os países da ASEAN e como axuda ás vítimas do terremoto e tsunami de Sendai de 2011, interpretou Biarlah Rahsia, a canción xaponesa Koibito yo que fixera famosa Mayumi Itsuwa e Nirmala. O 5 de decembro estivo actuou nos Asian Television Awards en Singapur, con dúas cancións "Lebih Indah" e "On the Floor" retransmitido tanto por STAR World como por Channel V miniatura|Siti Nurhaliza nunha actuación con [[David Foster nun concerto o 27 de marzo de 2014]] O 8 e 9 de febreiro de 2014 organizou, por medio da súa propia fundación, Yayasan Nurjiwa, o seu primeiro concerto benéfico no que superou o millón de ringgit entre a venda de entradas e doazóns. E tamén para recadar cartos para a súa fundación organizou cunha galería da capital malaisiana unha exposición de 15 pintores e escultores malaisianos, 1 español e mais un iraniano con obras inspiradas na propia Siti. A exposición estivo aberta ao público do 27 de febreiro ao 26 de marzo e o 30% das vendas foron para a fundación; o prezo máis alto foi para unha obra do pintor andaluz Adrián Torres que se vendeu por 75000 ringgit.
O seu 16ª álbum, Fragmen, apareceu o 30 de xuño e que se certificou como platino tras vender 10 000 unidades en menos de dous meses. Polo álbum gañou no Anugerah Planet Muzik nas categorías de mellor artista feminina e mellor canción por "Lebih Indah" O 21 de outubro lanzouse a versión indonesia de Fragmen cun tema adicional, un dueto con Cakra Khan, "Seluruh Cinta".
Nos Anugerah Industri Muzik de 2014 que se celebraron en decembro gañou nas categorías de mellor gravación polo álbum Konsert Lentera Timur (Dato' Siti Nurhaliza Bersama Orkestra Tradisional Malaysia), mellor interpretación vocal feminina por "Lebih Indah" e mellor álbum por Fragmen. Nos World Music Awards de 2014 gañou os premios a mellor artista feminina malaia, mellor actuación dun artista malaia e mellor artista malaia
En 2015 para conmemorar os vinte anos na industria musical malaisiana celebrou un concerto acústico o 7 de abril de 2015, con entradas esgotadas había días antes e que recibiu boas críticas 270px|thumb|right|thumbtime=0:34|Nova en MeleTOP do 11 de novembro de 2015 sobre o Konsert Satu Suara, Vol. 2 thumb|left|200px|Siti Nurhaliza nun momento do concerto''Siti Nurhaliza & Friends' En agosto, gravou "Nenjae Ezhu", canción composta por A. R. Rahman, o seu primeiro tema en támil para unha interpretación nunha competición musical india. En outubro Siti apareceu na edición de 2016 de The 500 Most Influential Muslims. O 7 e 8 de novembro celebrou o Konsert Satu Suara, Vol. 2 acompañada de Hetty Koes Endang (Indonesia) e Ramli Sarip (Singapur), o concerto foi un éxito, con 650 000 ringgit pola venda de entradas só. miniatura|Aeroplano de Air Asia con publicidade do álbum SimplySiti En decembro actuou como xuíza convidada en Indonesia para Dangdut Academy Asia (D'Academy Asia), unha competeción musical dangdut aberta a participantes de Indonesia, Malaisia, Singapur e Brunei. .
En marzo de 2016 lanzou a súa propia liña de roupa, "Creacion By Siti Nurhaliza", continuando a súa carreira como empresaria de éxito, estimándose as súas ganancias en máis de 19 millóns de dólares en 2019. Coincidindo co vinte aniversario do seu primeiro álbum o 2 de abril organizou un concerto no estadio Negara denominado Siti Nurhaliza & Friends coa participación de numerosos artistas malaisianos e indonesios como Faizal Tahir, Hafiz Suip, Jaclyn Victor, Joe Flizzow, SonaOne, Afgansyah Reza, Anggun ou Cakra Khan e Siti cantou en solitario ou en duetos moitos dos seus temas máis coñecidos. O 10 de maio de 2017 saíu o seu 17º álbum, co título de SimetriSiti que inclúe compositores, letristas e artistas malaisianos e indonesios.
Arco de Traxano (Benevento)
thumb|upright|Arco de Traxano, lado da cidade. O Arco de Traxano (Arco di Traiano) é un antigo arco de triunfo romano en Benevento, ao sur de Italia. Erixíuse na honra ao emperador Traxano a través da Vía Apia, no punto onde entra na cidade.
Historia
O arco construíuse entre os anos 114 e 117.
Na época do Lombarda, incorporouse ao sector sur das murallas da cidade e pasou a coñecerse como Porta Aurea ("Porta de Ouro"). Nas proximidades construíuse a igrexa de Sant'Ilario, que hoxe alberga o Videomuseo do Arco. O arco estudouno Sebastiano Serlio en época renacentista e debuxouno por Giovanni Battista Piranesi no século XVIII.
Restaurouse varias veces debido ao envellecemento e aos terremotos: baixo o Papa Urbano VIII, despois en 1661, 1713 (despois do derrube do arquitrabe de mármore) e en 1792. En 1850, con motivo da visita do Papa Pío IX a Benevento, quedou illado pola demolición dos edificios contiguos.
Descrición
left|thumb|Detalle do panel do sacrificio no arco. O arco ten un único arco con bóveda de canón, e ten 15,60 m de alto e 8,60 m de ancho. Cada fachada ten catro pilastras nas esquinas dos dous alicerces laterais, que sosteñen un entaboamento. Sobre os arquitrabes hai un faiado que, coma eles, sobresae na súa sección central sobre o arco. O arco está construído en pedra calcaria cuberto por opus quadratum de laxas de mármore de Pariano. Presenta decoración ricamente esculpida nas dúas fachadas principais. O entaboamento formado por arquitrabe, friso e cornixa. presenta unha inscrición dedicatoria e, nos laterais, dous paneis en baixorrelevo: nos lados exteriores o da esquerda, só parcialmente conservado, representaba a Homenaxe das divindades do campo da provincia, e o á dereita a Fundación de colonias provinciais. No lado interior, á esquerda, había unha representación de Traxano acollido pola Tríada Capitolina e, á dereita, Traxano no Forum Boarium.
thumb|Traxano con príncipes bárbaros O friso do entaboamento retrata a procesión triunfal de Traxano tras a súa vitoria sobre Dacia. En cada un dos píos, entre as pilastras de esquina, hai dous paneis, un sobre o outro, con escenas e alegorías de actividades imperiais (a chegada formal de Traxano a Roma, a concesión da cidadanía romana aos auxiliares, Traxano acollido polo Senado, o Pobo Romano e a Orde Ecuestre, entre outros). Están separados por paneis decorativos máis estreitos que representan Vitorias que ofrecen sacrificios de touros no centro e Amazonas na parte superior.
As pendentes do arco representan personificacións do Danubio e da Mesopotamia no lado exterior, e a Vitoria e Lealdade Militar no lado que mira á cidade, acompañada dos xenios da  Catro Estacións. Nas claves do arco hai máis personificacións: Fortuna no exterior e Roma no lado da cidade. A fachada interna do arco presenta dous amplos paneis esculpidos, que representan escenas de Traxano en Benevento: á esquerda (dende o interior da cidade) está o Sacrificio pola apertura da Vía Traiana, co emperador flanqueado por lictors, mentres que á dereita está a institución da alimenta (unha institución benéfica creada por Traxano para axudar aos nenos na Italia romana), simbolizada por anacos de pan sobre a mesa. no centro, con personificacións de cidades italianas con nenos. A bóveda ten un teito artesoado, no centro do cal se atopa unha personificación do Emperador coroado pola Vitoria.
Lingua tepecana
A lingua tepecana é unha lingua morta indíxena de México que pertence á familia uto-azteca. Outrora foi falada por un pequeno grupo de persoas en Azqueltán, Xalisco, unha pequena vila a carón do río Bolaños na parte norte do estado, xusto ao leste do pobo huichol. O seu parente máis achegado era a tepehuano do sur falada no estado de Durango. Polo que se sabe, o último falante de tepecano foi Lino de la Rosa (nado o 22 de setembro de 1895), que aínda vivía en febreiro de 1980. miniatura|esquerda|Mapa do tepecano e as nacións veciñas [[chichimecas no século XVI.]] A investigación sobre o tepecano foi realizada por primeira vez polo antropólogo e lingüístico estadounidense John Alden Mason en Azqueltán entre 1911 e 1913. Este traballo levou á publicación dunha monografía cun bosquexo gramatical en 1916, así como un artigo sobre oracións nativas en tepecano que Mason recollera de informantes en 1918. A investigación de campo posterior foi realizada polo lingüista estadounidense Dennis Holt en 1965 e de 1979 a 80, mais ningún dos seus resultados foron publicados polo momento.
Villanueva del Río y Minas
Villanueva del Río y Minas é un municipio de España na provincia de Sevilla, comunidade autónoma de Andalucía.
Ten unha área duns 154 km² e unha poboación de 4.847 habitantes (2020),, o que dá unha densidade de poboación de 32,29 hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 72 m e a 42 km da capital provincial, Sevilla.
Antonio Eytor Canizo
Antonio Eytor Canizo, nado en Mugardos en 1881 e finado en Ferrol o 27 de xaneiro de 1938, foi un carpinteiro e político galego.
Traxectoria
Estivo emigrado en Cuba, onde foi vicesecretario da delegación de Guanajay do Centro Gallego de La Habana. Regresou a Mugardos en 1913. Durante a Segunda República Española foi concelleiro de Mugardos por Izquierda Republicana. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, foi detido e procesado. Xulgado por un tribunal militar en Ferrol os días 1, 2 e 3 de decembro de 1937 acusado de rebelión polos sucesos do pazo do Piñeiro, foi condenado a pena de morte. Foi executado no castelo de San Filipe o 27 de xaneiro de 1938 canda Amada García, José María Montero Martínez, Ángel Roldos Gelpi e Juan José Teijeiro Leira de Mugardos; Jaime González Pérez e Ramón Rodríguez López de Ares; e Germán López García de Cabanas. Abríronlle expediente de responsabilidade civil en xuño de 1938.
Vida persoal
Casou con Avelina Cudilleiro.
Ruth Bradley
Sharon Ruth Bradley nada en 1986, é unha actriz irlandesa. É coñecida por interpretar a Emily Merchant en Primeval (2011) e a Karen Voss en Humans (2015-2018). Tamén tivo papeis recorrentes en Legend (6 episodios, 2006), The Innocence Project (8 episodios, 2006–2007), Plus One (6 episodios, 2009) e Love/Hate (temporadas 1 e 2). Os premios que gañou inclúen o premio IFTA á mellor actriz secundaria en 2007, polo seu papel en Stardust, e un premio á mellor actriz no Festival Internacional de Cine de Milán de 2010 pola súa actuación como protagonista na película In Her Skin.
Traxectoria
As primeiras aparicións de Bradley na pantalla foron en 2002 en Ultimate Force (como Georgia Gracey) e Sinners (como Angela).
Desde entón, tivo papeis recorrentes en The Clinic (3 episodios, 2003), Love Is the Drug (4 episodios, 2004), Legend (6 episodios, 2006), The Innocence Project (8 episodios, 2006–07), Plus One (6 episodios, 2009) e Love/Hate (temporadas 1 e 2).
Presentouse nos 4os Irish Film and Television Awards en 2007. Gañou o premio IFTA á mellor actriz secundaria en 2007 por Stardust. En 2009, Bradley protagonizou a película In Her Skin, a historia real dunha adolescente australiana que desaparece e que máis tarde se atopa que foi asasinada polo seu amigo da infancia. Bradley gañou o premio á mellor actriz no Festival Internacional de Cine de Milán 2010 pola súa interpretación.
A finais de 2010, filmou a protagonista feminina na película de monstros irlandeses Grabbers, que se estreou en agosto de 2012 e que posteriormente se proxectou en todo o mundo.
Tivo un papel recorrente como Emily Merchant na cuarta e quinta serie do programa de ciencia ficción de ITV Primeval.
Ela interpretou á súa compañeira Molly O'Sullivan no drama de audio de Doctor Who Dark Eyes.
Apareceu como DI Karen Voss na serie de ciencia ficción Humans de Channel 4/AMC desde 2015.
En 2018 interpretou a Agatha Christie no filme Agatha e a verdade do asasinato.
No outono de 2019, interpretou a Angie na escura e cómica serie da BBC Guilt.
Vida persoal
Bradley naceu en Dublín, Irlanda, filla da actriz gañadora do IFTA Charlotte Bradley. Viviu en Terra Nova, Canadá desde pouco despois de nacer até que tivo cinco anos. Ingresou no Trinity College de Dublín para estudar teatro e idiomas, pero abandonou despois de tres semanas e trasladouse a Londres, Inglaterra, para dedicarse á actuación a tempo completo.
Toda Irlanda
Toda Irlanda, en inglésː All-Ireland, é un nome que enfatiza a illa de Irlanda no seu conxunto, sen ter en conta a coexistencia de dous Estados soberanos no lugar. Contrasta deste xeito con expresións como República de Irlanda ou Irlanda do Norte, que se aplican a xurisdicións específicas que existen na illa. Moitos deportes organízanse baixo unha base común.
"All Ireland" úsase a miúdo como unha forma abreviada do All Ireland Championship, celebrado por deportes organizados na illa. En particular:
Moitos deportes organízanse de forma común, por exemplo, fútbol americano, baloncesto, boxeo, crícket, curling, xogos gaélicos, hóckey sobre herba, golf, Rugby League e Rugby Union, caso en que o equipo internacional adoita denominarse simplemente como "Irlanda". Outros son organizados principalmente sobre unha base común, pero con equipos internacionais tanto de da illa de Irlanda como de Gran Bretaña; nese caso os xogadores de Irlanda do Norte poderán optar por calquera dos dous -estes inclúen tenis, natación, atletismo e calquera evento olímpico. Algúns outros teñen organizacións e equipos separados de Irlanda do Norte e da República de Irlanda, incluíndo, entre outros, Fútbol e Billar snooker.
Do mesmo xeito, o termo pódese usar en referencia a competicións anuais de certas formas de música e arte tradicionais, como Fleadh Cheoil na hÉireann na música irlandesa ou Féis Éireann en danza Irlandesa.
Tamén se usa como o título de Primado de toda Irlanda, o crego maior de cada unha das Igrexas cristiás máis adheridas entre a poboación, a Igrexa Católica Romana e a Igrexa de Irlanda, ambos chamados de "arcebispo de Armagh" (véxase Arcebispo de Armagh (Igrexa de Irlanda) e Arquidiocese de Armagh)
Camarón arlequín
Caridina woltereckae, ou camarón arlequín, é un camarón de auga doce endémico de Sulawesi, Indonesia. É endémico do lago Towuti. É semellante a Caridina spongicola, que é máis pequeno e de cores menos vivas, que tamén é endémico do mesmo lago.
Vive en substratos rochosos. Está actualmente ameazada polo introdución de especies como o cíclido corno de flor, así como pola contaminación da actividade humana, da minaría do níquel e da recolleita incontrolada para o mercado dos acuarios.
Toda Irlanda
No republicanismo irlandés úsase a miúdo a expresión Counties of Ireland: 32 condados distintos dos tradicionais 26 condados da República e os 6 restantes de Irlanda do Norte. Nese contexto úsase a expresión condados da República de Toda Irlanda ("All Irish Republic) distinguíndoo dos 26 condados da República de Irlanda.
O Republican Sinn Féin (escisión do Sinn Féin que o Departamento de Estado dos Estados Unidos considera terrorista) celebra unha concentración na véspera de cada "Senior All Ireland Championship" na rúa O'Connell de Dublín.
A Academia Irlandesa de Cine e Televisión (Irish Film & Television Academy, IFTA) é unha organización de toda Irlanda centrada no cine e a televisión.