cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tolomeo I Sóter
Tolomeo I Sóter ("o Salvador") (en Πτολεμαίος Σωτήρ), nado no reino de Macedonia en 367 a.C. e finado en Alexandría en 283 a.C., foi un xeneral grego macedonio ao servizo de Alexandre Magno e un dos tres diádocos que se disputaron o control do seu extenso imperio. Tolomeo converteuse en gobernante de Exipto entre 323 e 282 a. C. e alí iniciou unha dinastía, tamén coñecida como Láxida, que controlou o país nos seguintes tres séculos. Exipto converteuse así nun reino helenístico e a cidade de Alexandría nun dos centros da cultura grega. Asimilou algúns aspectos da cultura exipcia e coroouse como faraón en 305 a.C., aínda que este título tan só o usaba ante os cidadáns exipcios, mentres que para os estranxeiros se presentaba como basileus, tal e como se pode comprobar nas moedas que se acuñaron baixo o seu goberno.
Cova de Altamira
A cova de Altamira é unha gruta de España, famosa polas súas pinturas rupestres da época do Paleolítico superior, nas que aparecen representados mamíferos salvaxes, mans humanas e signos abstractos. A cova está situada preto de Santillana del Mar, en Cantabria, a 30 km ao oeste da cidade de Santander. A caverna foi incluída na lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO no ano 1985.
Tolomeo I Sóter
Tolomeo I era fillo de Arsínoe de Macedonia, mentres que o seu pai puido ser o marido desta, Lagos, ou o rei Filipo II de Macedonia, pai de Alexandre. Tolomeo foi un dos xenerais de maior confianza de Alexandre e estaba entre os sete somatophylakes, escoltas, que o protexían. Era algúns anos máis vello ca Alexandre e foi o seu amigo íntimo dende a infancia.
Cova de Altamira
Descrición
A cova ten 270 metros, e consiste nunha serie de corredores e cámaras entrelazadas. O cubículo principal ten unha altura variábel, que oscila entre dous e seis metros. Formouse grazas aos afundimentos provocados por fenómenos cársticos que se desenvolveron sobre a rocha calcárea dos montes Vispieres.
Tolomeo I Sóter
Xunto a Alexandre Magno
Naceu en Macedonia. O seu pai, Lagos, era un nobre do distrito (meride) de Eordacea cuxa familia non alcanzou notoriedade ata os tempos de Tolomeo. A súa nai, de nome Arsínoe, estaba emparentada coa dinastía Arxéada. Existían rumores que o facían fillo ilexítimo de Filipo, medio irmán de Alexandre, mais este rumor puido ser difundido polo propio Tolomeo coa fin de acrecentar o seu propio prestixio.
Cova de Altamira
Descrición
As escavacións arqueolóxicas efectuadas no fondo da cova sacaron á luz ricos depósitos de arte do período solutreanoi superior (datábeis arredor de 18.500 anos atrás) e máis do período Magdaleniano inferior (entre uns 16.500 e 14.000 anos). A gruta foi utilizada só por animais salvaxes no longo período intermedio entre as dúas ocupacións por seres humanos. O lugar áchase sito nun punto estratéxico para poder aproveitar a rica fauna que habitaba as valgadas das montañas circundantes. Hai uns 13.000 anos unha freita bloqueou a entrada da caverna, preservando así o que contiña até a descuberta moderna, posibilitada pola caída dunha árbore.
Tolomeo I Sóter
Xunto a Alexandre Magno
É probable que crecese na corte macedonia como escudeiro do príncipe Alexandre, e que así se iniciase a amizade que sempre tivo con el, pois foi un dos compañeiros que marcharon xunto ao novo herdeiro no seu breve exilio de 337 a.C.
Cova de Altamira
Descrición
A datación destas obras pode remontar ao Magdaleniano por canto diferenza animais e formas abstractas. As imaxes do Solutreano representan cabalos, cabras e impresións de mans humanas. Outras numerosas cavernas do norte de España conteñen arte rupestre, pero ningunha dunha calidade e nunha cantidade comparábel a Altamira.
Tolomeo I Sóter
Xunto a Alexandre Magno
Trala morte do rei Filipo II e a consecuente coroación do seu fillo Alexandre, Tolomeo participou como hetairos nas campañas europeas de 336-335 do novo monarca. En 330, foi elixido como un dos seus escoltas persoais (somatophylax) e mentres desempeñaba este cargo capturou, o ano seguinte, a Bessos, o asasino de Darío III de Persia. Na conquista de Asia distinguiuse durante o avance desde Bactria ata o Indo (327-325), e por iso foi ascendido a comandante (trierarchos) da frota macedonia no río Hydaspes (hoxe Jhelum). Foi condecorado en multitude de ocasións por Alexandre, quen ademais o casou cunha nobre persa chamada Artacama (filla do sátrapa Artabazo II), do mesmo xeito que fixo co resto dos seus altos oficiais, festexándose conxuntamente todos os matrimonios en Susa en 324 a.C.
Cova de Altamira
Decubrimento e escepticismo
En 1879, o arqueólogo afeccionado Marcelino Sanz de Sautuola que entrou na cova coa súa filla máis vella, entón de cinco anos de idade, veu as pinturas cando a pequena llas sinalou. El non fora capaz de miralas nunha visita anterior. A gruta foi escavada por Sautuola e polo arqueólogo Juan Vilanova y Piera, da Universidade de Madrid, que deron conta dos seus resultados nun estudo publicado en 1880, no que se databan as obras no Paleolítico. Especialistas franceses, encabezados por Gabriel de Mortillet e Emile Cartailhac rexeitaron a hipótese de Sautuola e Vilanova, e aínda a tese destes foi ridiculizada no Congreso Prehistórico de Lisboa de 1880. A causa da elevada calidade artística e do excepcional estado de conservación das pinturas, Sautuola foi mesmo acusado de fraude.
Tolomeo I Sóter
Gobernador de Exipto
En 323 a.C., trala morte de Alexandre, Pérdicas, un dos seus xenerais e home de confianza, actuando como rexente provisional, nomeou a Tolomeo gobernador de Exipto e Libia. Tivo como adxunto a Cleómenes de Naucratis, un funcionario grego xa designado por Alexandre, e gobernante de facto ata ese momento, debido á súa potestade para impor e recadar tributos en todos os nomos.
Cova de Altamira
Decubrimento e escepticismo
Pero en 1902 novas descubertas contribuíron a confirmar a hipótese da grande antigüidade das pinturas. Nese mesmo ano Emile Cartailhac admitiu publicamente o erro que cometera, nun artigo titulado "Mea culpa d'une sceptique" (Mea culpa dun escéptico), publicado no xornal L'Anthropologie. Sautuola, morto 14 anos antes, xa non puido coñecer o feito.
Fixéronse novas escavacións por parte de Hermilio Alcalde del Río en 1902-04, polo alemán Hugo Obermaier en 1924-25, e por Joaquín González Echegaray en 1981.
Tolomeo I Sóter
Gobernador de Exipto
Cando Pérdicas contraeu matrimonio con Cleopatra, irmá de Alexandre, os diádocos Antípatro, Crátero, Antígono e Tolomeo, temendo que a súa intención fose proclamarse herdeiro do Imperio, rebeláronse contra el na chamada primeira guerra dos diádocos (322-320 a.C.), á que seguiron tres máis (319-315, 314-311 e 308-301).
Cova de Altamira
A copia da cova
Nos anos da década de 1960 comprobáronse diversos danos nas pinturas polas numerosas visitas turísticas. Altamira foi, entón, pechada completamente para o público en 1971, e reaberta parcialmente en 1982. Desde esta data foron aceptados só uns poucos visitantes, e era preciso anotarse e agardar nunha lista de espera de ata tres anos. Foi realizada unha copia da gruta por Manuel Franquelo e Sven Nebel, que estivo lista no ano 2000. A copia permite observar unha vista pouco cómoda das pinturas polícromas da sala principal, así como doutras obras menores. Comprende tamén algunhas esculturas de rostros humanos, que non se podían ver na cova orixinal.
Tolomeo I Sóter
Gobernador de Exipto
Tolomeo comprendeu enseguida, ao contrario que os seus rivais, que facerse con todo o imperio era imposible, e concentrouse en consolidar e asegurar os territorios que xa tiña baixo o seu mando como sátrapa. Dende o primeiro momento levou a cabo unha política moi persoal, estendendo a súa influencia sobre a Cirenaica, os oasis libios e Chipre. Tendo en conta o costume dos reis macedonios de afirmarse no poder enterrando os seus antecesores, Tolomeo privou dese golpe psicolóxico a Pérdicas ao inhumar o corpo de Alexandre (en teoría temporalmente) en Menfis.
Cova de Altamira
A copia da cova
Hai outras copias no Museo Arqueolóxico Nacional de Madrid, Deutsche Museum de Múnic (rematada en 1964) e mais outra no Xapón (rematada en 1993).
Tolomeo I Sóter
Gobernador de Exipto
Acusándoo de espiar en favor de Pérdicas, asasinou a Cleómenes, eliminando así o único freo á súa autoridade en Exipto e apoderándose dunha cuantiosa recadación. Pérdicas invadiu Exipto pero despois foi derrotado estrepitosamente (321 a. C.) por Tolomeo e asasinado por tres dos seus propios xerais. O novo rexente, Antípatro, confirmou máis tarde a Tolomeo en Exipto na segunda repartición do Imperio (320 a.C.). No mesmo ano aumentou as súas posesións tomando Xerusalén.
Cova de Altamira
Impacto cultural
miniatura|esquerda|Bisontes no teito da cova. Moitos pintores foron influenciados polas obras da gruta de Altamira. Logo dunha visita Picasso exclamou "despois de Altamira todo é decadencia".
Algunhas das pinturas polícromas de Altamira son ben coñecidas na cultura popular española. O símbolo do goberno autónomo de Cantabria, a fin de promover o turismo, representa un dos bisontes da caverna.
Tolomeo I Sóter
Gobernador de Exipto
Tras a terceira guerra dos diádocos (314 - 311 a.C.) Tolomeo perdeu Siria e Cirene.
Cova de Altamira
Impacto cultural
Bisonte, unha antiga marca española de cigarros, usou un dos bisontes da cova como logotipo.
Tolomeo I Sóter
Gobernador de Exipto
En 310 a.C. Casandro asasinou a Roxana e o seu fillo Alexandre IV, polo que o imperio xa non tiña ningún soberano titular. Ningún diádoco se proclamou rei de inmediato, pero Tolomeo e Antígono tentaron atraerse as cidades gregas. En 306 a.C. ambos os rivais enfrontáronse nas illas gregas, sendo derrotada a frota de Tolomeo. O mesmo ano Antígono proclamouse rei xunto ao seu fillo Demetrio Poliorcetes, e a partir de entón os demais diádocos foron sucesivamente facendo o mesmo.
Cova de Altamira
Impacto cultural
A banda deseñada española Altamiro de la Cueva, creada en 1965, inspírase na gruta cántabra. A serie relata as aventuras dun grupo de humanos da Prehistoria, presentados como se fosen persoas actuais, mais vestidos con peles de animais.
Tolomeo I Sóter
Faraón
miniatura|330x330px|Territorio de Exipto na época de Tolomeo I En 305 a.C. Tolomeo declarouse gobernante independente, nomeándose a si mesmo rei de Exipto, establecendo así a denominada dinastía tolemaica, do período helenístico.
Cova de Altamira
Impacto cultural
A banda de rock Steely Dan escribiu a canción "The Caves of Altamira" para o seu álbum de 1976, The Royal Scam.
Tolomeo I Sóter
Faraón
Inmediatamente houbo de facer fronte, con éxito, a un ataque de Antígono e Demetrio. Ademais acudiu a socorrer os defensores da aliada illa de Rodas, que estaba a ser asediada por Demetrio, e obrigou a este a retirarse. En sinal de agradecemento, os insulares déronlle o título de Sóter ("salvador"). Con todo, Antígono e o seu fillo triunfaron en Macedonia e Grecia expulsando a Casandro. Isto propiciou que todos os diádocos se unisen contra eles e os derrotasen (morrendo Antígono) finalmente na batalla de Ipso (301 a.C.). Na posterior (terceiro e último) repartición do Imperio, Tolomeo incorporou o sur de Siria ao seu reino exipcio.
Tolomeo decidiu a continuación consolidar e expandir os seus dominios mediante alianzas matrimoniais que garantisen a paz con inimigos potenciais. Así, casou a súa filla Arsínoe II con Lisímaco de Tracia (299/298); a súa fillastra Theoxena con Agatocles de Siracusa (299/298); a súa filla Antígona con Pirro de Epiro (297); e a súa filla Ptolemais con Demetrio Poliorcetes (296). Isto completábase coa extinción da rebelión en Chipre en 298 e o control das cidades de Tiro e Sidón (na costa fenicia) ao redor de 294.
Na última guerra na que participou (288-286 a.C.), Tolomeo aliouse con Seleuco, Lisímaco e Pirro para liberar as polis gregas da ocupación macedonia de Demetrio Poliorcetes. A frota exipcia foi decisiva na toma de Atenas. Ao acabar o conflito o faraón lograra un protectorado sobre numerosas illas gregas do Exeo, o cal foi de suma importancia para a hexemonía naval que exerceu Exipto no Mediterráneo oriental durante as seguintes décadas.
Sábese que durante o reinado dos primeiros Láxidas se produciu unha profunda reorganización político-administrativa do país co obxectivo de maximizar os beneficios da súa explotación económica. Con todo, e a diferenza do que ocorre co seu sucesor, non se dispón de suficientes fontes de primeira man dos anos de Tolomeo I no poder que permitan coñecer con precisión o alcance das reformas económicas deste rei en concreto.
O certo é que o faraón se preocupou por asegurar a estabilidade interna de Exipto, combinando medidas para fixar un réxime autocrático con outras para contentar os seus súbditos gregos, xudeus e exipcios, e no caso destes últimos sen romper radicalmente cos seus costumes milenarios. Todo iso tendo presente que os ámbitos político, social, económico e relixioso estaban estreitamente relacionados. Cómpre citar, por exemplo, como medidas conciliadoras cos nativos, o inicio en Menfis do culto sincrético a Serapis, a restauración de templos destruídos polos persas, a realización de ofrendas aos deuses exipcios e o mecenado do clero.
Con Tolomeo I comezou no país a división social que se manterá, no fundamental, ata o final da dinastía: greco-macedonios, exipcios e xudeus (estes en menor número). Os primeiros formaban a columna vertebral do sistema, pois ocupaban postos de alta responsabilidade na administración e o exército. Aos soldados retirados éranlles concedidas parcelas de terra para a súa explotación. O resto de greco-macedonios concentrábase fundamentalmente en Alexandría. Entre os exipcios hai que distinguir dous grupos: por unha banda, os privilexiados, é dicir, sacerdotes, terratenentes e funcionarios; por outra, unha gran masa traballadora (sobre todo agrícola), que a pesar de ter condición de homes libres (os escravos só podían ser estranxeiros) sufrían a miúdo as consecuencias das esixencias económicas do Estado. En canto aos xudeus, ademais dos radicados en Xudea, hai que contar cos que dende alá emigraron e se estableceron en Alexandría, atraídos polo clima de tolerancia relixiosa e social propiciado desde os tempos do primeiro Tolomeo.
A cidade de Alexandría, que fora fundada por Alexandre Magno no ano 332 a. C., foi a capital do novo reino exipcio. Con todo, o seu status político, característico de cidade grega, era autónomo e Alexandría considerouse sempre xuridicamente, dende Tolomeo I, parte xustaposta, non integrante, do reino de Exipto. Esta urbe comezou a ser co novo faraón unha das cidades máis importantes do Mediterráneo, condición que mantivo durante toda a dinastía. Economicamente, como porto de primeira orde nas rutas marítimas mercantís. Ademais, e baixo o padroado (iniciado por Tolomeo I) dos Láxidas, converteuse nun dos maiores núcleos científicos e culturais do Mundo Antigo. É precisamente aquí onde o iniciador da dinastía fundou a famosa Biblioteca, que foi moi ampliada polo seu fillo Tolomeo II Filadelfo, e que formaba parte como edificio anexo ao Museo, onde traballaron os principais sabios da época.
Últimos anos
No ano 285 a. C., cando tiña 82 anos, Tolomeo abdicou a favor do seu fillo, o máis novo Tolomeo Filadelfo ou Tolomeo II, Tolomeo quería que o seu sucesor fose prudente e capaz de manter a distancia a Seleuco e os seus sucesores.
Morreu dous anos despois, sendo o único dos diádocos que faleceu de morte natural: os demais foron asasinados.
Familia
miniatura|Tolomeo e Berenice. Octodracma.
Testemuños da súa época
Tolomeo escribiu un libro narrando as campañas de Alexandre Magno. Aínda que perdido, coñécense moitos datos da obra debido ás constantes referencias que dela fixo o historiador Flavio Arriano.
Na ficción
Tolomeo foi interpretado por Virgílio Teixeira no filme Alexander the Great (1956) e por Robert Earley, Elliot Cowan e Anthony Hopkins no filme de Oliver Stone Alexander (2004).
El Noticiero Administrativo
El Noticiero Administrativo foi un periódico editado en Pontevedra entre 1891 e 1892.
Historia e características
Subtitulado Revista de los Ayuntamientos, Juntas locales de todos los ramos y Maestros de instrución primaria, apareceu o 1 de agosto de 1891. Publicábase os días 10 e 15 de cada mes. Tiña dúas seccións: unha dedicada ás disposicións lexislativas e outra a artigos relacionados cos concellos ou coa escola pública. O seu fundador, director e propietario foi José López Pérez. Entre os redactores e colaboradores estaban José López Otero, Ángel López Otero, Ángel López Ramallo, Albino Patiño Amado, Salvador de J. Ponsoda, Ramiro Vieira Durán, Eduardo Ogando Simón. O administrador era Eladio Portela Gómez e imprimíase no taller de Luis Carragal Puga. En 1892, a partir do número 10, pasou a denominarse El Noticiero.
Atol Abaiang
Abaiang, (tamén coñecido como Apaiang, Apiaia, Illa Charlotte, Illa Matthews ou Six Isles), é un atol coralino do grupo de illas Gilbert, pertencentes á República de Kiribati, no Océano Pacífico centroccidental.
Xeografía
Abaiang comprende 15 illotes ao redor dunha lagoa, cunha superficie total de 16´603 km². O atol ten unha lagoa (26x8 km) unida ao océano pola canle de Bingham, no interior da cal pódese atracar. A súa poboación, segundo o censo de 2010, é de 5.502 habitantes entre os 18 pobos, os máis grandes son Nuotaea (559 habitantes) e Tuarabu (560 habitantes)
A parte continental de Abaiang ten unha superficie total de 14´377 km² esténdese desde a localidade do norte de Takarano á aldea do sur de Tabontebike. Outros dous illotes, Riboono 0´887 km² e Nuotaea 1'339 km² tamén están habitados. O resto dos illotes de Abaiang, cunha superficie total de 0´872 km² están deshabitados, a falta de auga e a lonxanía da parte principal son os principais problemas. Aínda que utilízanse para a pesca, a colleita de copra e o cámping. Os illotes de Oobwaa e Teirio teñen pequenos moteis construídos neles, con persoal que se despraza desde a parte continental de Abaiang e desde Tarawa cando se esperan clientes.
No suroeste de Abaiang hai unha canle, a canle de Bingham, que é a conxión básica entre a lagoa e o Pacífico. A canle atópase entre a illa máis grande de Abaiang (no leste) e unha pequena illa no suroeste de Abaiang chamada Teirio.
Historia
Aínda que a tradición di que os primeiros habitantes da illa de Abaiang eran espíritos. Investigacións recentes concordan en que a illa foi poboada por habitantes de Samoa hai uns 500 ou 600 anos.
En 1788, o capitán europeo Thomas Gilbert descubriu o atol, e nomeouno Charlotte Island, por ser o dono do buque Charlotte. Pasando os anos e chegou o Reverendo Dr. Bingham e o seu equipo, os comerciantes internacionais, vagabundos, baleeiros e ata negreiros. Logo chegaron os colonizadores e izaron Union Jack na illa.
O primeiro misioneiro en vivir en Kiribati chegou a Abaiang o 16 de novembro de 1857. Foi Hiram Bingham II da American Board, un grupo misioneiro baseado Boston. Hiram Bingham era fillo de Hiram Bingham I, que foi un dos primeiros e máis influentes misioneiros de Hawaii. Hiram Bingham II e a súa esposa foron acompañados a Abaiang polo pastor Hawaiano Joel Hulu Mahoe e a súa esposa. Bingham chegou ao pobo de Koinawa e durante as celebracións do centenario en 1957 foi erixido un monumento no lugar.
A institución máis recoñecida de Abaiang é o St. Josephs College, fundado en 1939 o cal é un dos institutos escolares mais recoñecidos de Kiribati. O seu actual director é Sir Paul Chilton, un inmigrante británico; e entre os seus exalumnos atópase o actual presidente Anote Tong.
Economía
miniatura|Oficina do Consello na illa de Abaiang En comparación con outras illas de Kiribati, Abaiang ten algunhas vantaxes económicas importantes. A súa gran lagoa é compatible cunha sorprendente diversidade de corais e peixes, proporcionando abundante marisco á poboación local e a atracción de turistas á illa desde a próxima Tarawa Sur. Aínda que a illa é propensa á seca, en anos normais a precipitación é suficiente para soportar a produción de Árbore do pan, plátano e papaio, así como o coco en todas partes. A proximidade de Abaiang a Tarawa tamén facilita un significativo aínda que en gran medida informal, comercio local de alimentos de todo tipo.
Aínda que, como todas as illas exteriores de Kiribati Abaiang é basicamente unha economía de subsistencia, cun pequeno número de postos de traballo, traballando principalmente para o Goberno ou Consello Insular. Outras fontes de ingresos son a produción de copra, e as remesas de familiares que traballan no sur de Tarawa, como tripulantes en buques internacionais ou no estranxeiro.
Visitar Abaiang
miniatura|Abaiang edificio do aeroporto.
Transporte
O atol está servido polo Aeroporto de Abaiang, situado entre as localidades de Tabwiroa e Tuarabu. Air Kiribati opera tres voos semanais que conectan Abaiang con Marakei e o aeroporto internacional en Tarawa Sur.
Tamén hai servizo de alugueiro de botes que parten de Tarawa Sur para Abaiang.
Aloxamento
Hai tres casas de hóspedes en Abaiang. A casa de hóspedes Cabido está situado na vila de Taburao e dá a benvida aos turistas, así como aloxamento para os traballadores do goberno e outros viaxeiros. "Ouba Islet Resort" é un complexo de eco turismo na illa Ouba no perímetro noroeste do atol, que funciona desde xullo de 2006. "Teiria Islet Beach Escape" é un pequeno complexo no illote de Teiria.
Tarxeta de proximidade
miniatura|dereita|Tarxeta intelixente sen contacto empregada para pagar o transporte público en [[Helsinqui.]] Unha tarxeta de proximidade é un pequeno dispositivo que inclúe un circuíto integrado, que pode ser lido de forma remota sen necesidade de contacto físico. Co termo tarxeta de proximidade podemos referirnos aos vellos dispositivos de 125 KHz ou ás novas tarxetas intelixentes por RFID, de 13.56 MHz.
As tarxetas de proximidade teñen unha distancia de lectura de ata 5 centímetros, na maioría dos casos, permitindo ao usuario pasar a tarxeta diante do lector sen sacala da carteira, por exemplo. O prezo deste tipo de tarxetas é bastante baixo, entre un e dous euros (datos de 2007).
Estándares
O estándar que define as características que deben ter as tarxetas de proximidade é o ISO 14443, do ano 2001. Define dous tipos de tarxetas sen contacto ("A" e "B"), permitidos para distancias de comunicación de ata 10 cm. Houbo varias propostas para a ISO 14443 tipos C, D, E e F que aínda teñen que remata-lo proceso de estandarización. Un estándar alternativo de tarxetas intelixentes sen contacto é o ISO 15693, que permite a comunicación a distancias de ata 150 cm. A este segundo tipo de tarxetas, que permiten distancias de lectura moito maiores que as das tarxetas de proximidade, acostuman a recibir o nome de tarxetas de proximidade.
Comunicación co lector
O chip comunícase co lector de tarxetas mediante indución a unha taxa de transferencia de 106 a 848 Kb/s. As tarxetas de proximidade empregan un circuíto LC. Un indutor, un condensador, e unha bobina están conectados en serie. O lector de tarxetas presenta un campo que excita a bobina e carga o condensador, que transmite a enerxía ó indutor. Os lectores de tarxetas comunícanse coa tarxeta usando o protocolo Wiegand.
Aplicacións
As tarxetas de proximidade poden almacenar unha pequena cantidade de información, que normalmente é empregada para almacenar unha clave que identifique ao seu propietario. Así, cada vez que o usuario pasase a tarxeta diante do lector, o sistema podería identificalo, sendo usado en sistemas de control horario e sistemas de autorización de accesos.
Tamén se está a usar para realizar pequenos pagos, como no transporte público. A seguinte táboa mostra distintos exemplos de tarxetas intelixentes usadas no transporte público.
Nihonmatsu
Nihonmatsu (二本松市, にほんまつし, Nihonmatsu-shi) é un concello da prefectura de Fukushima no Xapón. Está situada ao sur da rexión de Tōhoku e ao centro-nordeste da prefectura, e ao leste da illa de Honshū. Ten 344,65 km² de superficie e unha poboación de 60.847 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 177 h/km².
O concello de Nihonmatsu limita cos concellos de Inawashiro, de Kōriyama, de Ōtama, de Motomiya, de Miharu, de Tamura, de Katsurao, de Namie, de Kawamata e de Fukushima.
Valentín Solagaistua
Valentín Solagaistua Canales, nado en Algorta, Getxo, en 1937 e finado en Getxo o 10 de maio de 2011, foi un político do País Vasco.
Biografía
Pertenceu a Euskadi Ta Askatasuna durante a ditadura franquista. Estivo encarcerado durante catro anos e logo partiu ó exilio, a Venezuela, onde entrou en contacto con históricos dirixentes de Acción Nacionalista Vasca, como Pello Irujo ou Gonzalo Nárdiz, a través dos cales entrou no partido, chegando a ser secretario xeral do mesmo.
Tras os malos resultados de ANV nas eleccións xerais de 1977, nas que Solagaistua foi candidato por Biscaia, ANV entrou en 1978 na Mesa de Alsasua xunto a outras formacións nacionalistas vascas de esquerda (ESB-PSV, HASI, LAIA), dando lugar á coalición Herri Batasuna (HB). Nas eleccións xerais de 1979, Solagaistua foi candidato de Herri Batasuna por Biscaia, sen obter escano.
No V Congreso de ANV, celebrado en xullo de 1979, chocaron as dúas correntes internas de ANV, a que era máis fiel ós principios tradicionais e históricos do partido e a partidaria de HASI e da Alternativa KAS. Soagaistua dimitiu do seu cargo tras sentirse ameazado, segundo explicou anos despois. Josu Aizpurua, afín ás teses da KAS, foi entón elixido secretario xeral do partido. Malia dimitir como secretario xeral, Solagaistua seguiu ocupando o seu posto como concelleiro en Getxo e como deputado foral na Deputación Foral de Biscaia, postos para os que fora elixido nas eleccións municipais e forais de 1979.
Posteriormente pasou ó Partido Comunista de Euskadi formando parte de Ezker Batua, formación pola que foi candidato en diversos procesos electorais na década dos noventa. Máis tarde pasou ó Partido Socialista de Euskadi, polo que foi candidato a alcalde en Sopelana nas eleccións municipais de 2007, resultando elixido concelleiro.
No 2003, publicou o libro Getxo, historia de sus gentes.
George Kennedy
George Harris Kennedy, Jr., nado en Nova York o 18 de febreiro de 1925 e finado o 27 de febreiro de 2016 en Boise (Idaho), foi un actor estadounidense.
Traxectoria
Naceu nunha familia do mundo do espectáculo, pois o seu pai era músico e director de orquestra e a súa nai bailarina de ballet. Tras debutar con só dous anos no teatro, chegou a ser locutor de radio.
Deixou o espectáculo para enrolarse no exército dos Estados Unidos durante a segunda guerra mundial. Tras dezaseis anos, retirouse do exército por mor dunha lesión no lombo, comezando a traballar na televisión, primeiro como técnico e logo como actor.
En 1967 gañou o Oscar ó mellor actor secundario por A lenda do indomable. Durante a década de 1970 actuou en Airport e tres das súas secuelas.
Boromir
miniatura|Boromir Boromir (2978 - 3019 T.I.), un personaxe de fantasía do universo da Terra Media de J. R. R. Tolkien, é un dos nove camiñantes que formaron a Irmandade do Anel no seu libro de fantasía, O Señor dos Aneis. El aparece nos primeiros dous volumes, A Irmandade do Anel e As Dúas Torres, e é mencionado no derradeiro volume, O Regreso do Rei.
Adaptacións
Tanto na película de animación dirixida por Ralph Bakshi en 1978 como no serial radiofónico emitido pola BBC en 1981, a voz de Boromir foi interpretada por Michael Graham Cox. Na película de Bakshi, Boromir foi debuxado cun aspecto de bárbaro ou viquingo, incluso con dous afiados cornos no casco, que nada ten que ver co texto de Tolkien.
Triloxía cinematográfica de O Señor dos Aneis
miniatura|180px|[[Sean Bean, o intérprete de Boromir nas películas de Peter Jackson, en 2015]] Na triloxía de Peter Jackson, o actor Sean Bean interpreta o personaxe de Boromir. En contra da distribución dada por Tolkien para os feitos da novela, a morte de Boromir sucede ao final de A Irmandade do Anel, en vez de ao principio de As dúas torres, pois os guionistas decidiron usar esta escena como desenlace da primeira película. Esta decisión implicou que o papel de Sean Bean se limitara case en exclusiva a O Señor dos Aneis: A Irmandade do Anel, aparecendo nas outras dúas unicamente en diversos flashbacks, que conseguen, non obstante, que o actor apareza nos créditos das tres películas:
En canto ao aspecto físico do personaxe e a súa caracterización, Sean Bean ten o cabelo claro, mentres que Tolkien describe a Boromir co cabelo moreno. Ademais, na novela, Boromir utiliza unha espada longa e unha daga, e non usa cota de malla, ou polo menos non se específica; mentres que Sean Bean si a viste no filme, e emprega unha espada ancha.
Romaría Viquinga de Catoira
dereita|thumb|240px|Nave viquinga na Ría de Arousa. A Romaría Viquinga de Catoira é unha festa profana que se celebra en Catoira nas contornas do castellum honesti, as actuais Torres de Oeste, cada primeiro domingo de agosto dende o ano 1961, lembrando o papel que tivo Catoira na defensa de Galiza fronte aos ataques normandos na procura do tesouro da Igrexa compostelá, e onde se escenifican as invasións viquingas ocorridas no lugar hai arredor de mil anos.
Os veciños de Catoira vístense de guerreiros viquingos e de campesiños galegos da época para representar a loita. A festa comeza ás 10 da mañá coa música popular galega polas rúas da vila. Mais a festa en si faise arredor dos restos das torres e da Capela de Oeste, na beiramar da Ría de Arousa co río Ulla, onde se instala a feira medieval onde se ofrecen mexillóns e viño do Ulla. O cénit da romaxe ocorre co desembarque. Os veciños que fan de normandos arriban pola ría cunha réplica dun bote viquingo do século XI para tomar as torres. O resto dos veciños fan de habitantes da vila, que intentarán loitar contra o invasor na beiramar. Os participantes rematan pingando de viño e auga. Os festexos seguen cun xantar popular (sardiñada, polbo, empanada…), co son de fondo das gaitas. A festa remata coa verbena.
Marco histórico
dereita|thumb|240px|[[Torres de Oeste.]] Catoira foi dende a antigüidade un lugar estratéxico, a entrada polo mar até Compostela, polo que xa dende a Idade Media estableceuse un importante complexo militar para a defensa do sepulcro do apóstolo dos ataques principalmente normandos e sarracenos, polo que se construíron diversas torres de defensa no fondo da ría, onde desemboca o río Ulla, as chamadas Torres de Oeste. Foi o rei de Galiza Afonso III o que mandou erguer no século IX, ademais da Catedral de Santiago, a reconstrución do ‘’Castellum Honesti’’ en Catoira. O castelo converteríase nun dos máis importantes de Europa, e deste consérvanse só, parte de dúas das grandes torres. O edificio seguiu medrando cos traballos do rei de Galiza e León, Afonso V, que venceu os normandos de Olaf Haraldson. Despois de que no século XII a monarquía doase o Castelo á mitra compostelá, os bispos Cresconio e Diego Peláez continuaron a fortificar a cidadela, para a defensa de Santiago. Ademais disque no Castelo naceu Diego Xelmírez, primeiro arcebispo de Santiago, xa que seu pai, o cabaleiro Xelmirio, fora alcaide da fortaleza no século XI. As torres impediron durante séculos o ascenso polo Ulla dos exércitos normandos e sarracenos; o deseño final do século XIII era un recinto elíptico con sete torres (fican no século XXI en pé, só dúas do século XI; as ruínas doutras dúas son do século XII, sendo de época romana os restos doutras que se orientan cara ao interior). No medio existía unha gran torre central. Na Alta Idade Media chegan a Jakobsland (Terra de Xacobe, nome que eles lle daban a Galiza) as primeiras vagas de piratas normandos atraídos polas novas sobre as riquezas da capital compostelá. Os viquingos saquean e queiman vilas en toda a costa, e entran pola Ría de Arousa acadando en 850 Iria Flavia, provocando a fuxida do bispo e do cabido a Compostela. Nos anos 859 e 968 fíxose, porén, unha boa defensa galega dende o ‘’Castellum Honesti’’ (Torres de Oeste), conseguindo deter o ataque escandinavo e impedindo que estes acadasen Compostela.
Despois de que o Reino de Galiza perdese o seu poder lexislativo, pasando a depender da coroa de Castela, e especialmente a partir do reinado dos Reis Católicos, Catoira entra nun período de progresiva decadencia. As torres servirán de canteira para as vilas da zona.
A festa
dereita|miniatura|Veciños disfrazados na romaría cunha das [[Torres de Oeste no fondo.]] A festa comezou a celebrarse en 1961. A primeira etapa foi a do Ateneo do Ullán entre 1961 e 1964. Todo comezou no ano 1959, cando o poeta e crego de Isorna, Faustino Rey Romero e mailo poeta catoirán Baldomero Isorna Casal, fundan o Ateneo do Ullán, un foro artístico e literario formado por intelectuais das terras do Ulla. Este grupo de intelectuais son quen decidiron en 1960, nunha das súas tertulias, que estaría ben celebrar a xeito de festa o desembarque do rei Ulfo. A primeira Romaría Viquinga tivo lugar o 29 de xullo do 1961, cunha misa na Capela de Santiago das Torres de Oeste, na memoria de Diego Xelmírez, e demais defensores da fortaleza. Ademais Pedro Montañés, coroado con pólas de árbores, representaba o temíbel viquingo Ulfo, e saltaba á terra dende a súa dorna, para ir ao encontro do bispo Cresconio, representado por Rey Romero que, con solemnes palabras, dominaba o invasor, facéndolle axenlloarse submisamente ante o representante da cristiandade. Despois tiña lugar un xantar campestre co son dunha banda de gaiteiros, ademais dun acto literario no que participaban escritores da comarca, e no que se basea o actual pregón das festas. Á noite, nas ameas das torres, acendíanse cacharelas para lembrar o xeito no que noutrora se anunciaba a arribada de piratas na ría.
A segunda etapa comeza en 1965 e dura até 1990, é o período de consolidación da romaría, desta volta patrocinada pola empresa local de Cerámica Domínguez do Noroeste S.A. e organizada polos seus traballadores. En 1988 a festa foi declarada de "Interese Turístico Nacional".
Leif Wager
Leif Wager, nado o 11 de febreiro de 1922 e finado o 23 de marzo de 2002, foi un actor finés natural de Helsinqui.
Traxectoria
Apareceu en preto de 75 filmes e programas de televisión entre os anos 1940 e 2001. Protagonizou o filme Kaks' tavallista Lahtista, que entrou como candidato na 10 edición do Festival Internacional de Cine de Berlín.
Romaría Viquinga de Catoira
Irmandades de Catoira
dereita|thumb|240px|Veleiros na ría de [[Frederikssund (Dinamarca).]] A romaría é tamén importante para Galiza polo intercambio cultural sobre as invasións normandas que se vén desenvolvendo en Catoira co seu irmandamento en 1993 coa vila dinamarquesa de Frederikssund; e un ano máis tarde, en 1994 coa vila británica de Watchet, as tres ligadas historicamente polo desembarque viquingo.
Escudo de Gales
O escudo de Gales foi aprobado no mes de maio do ano 2008 para ser empregado como símbolo oficial pola Asemblea e Goberno autónomos do País de Gales.
Consiste nun escudo cuartelado de ouro (o primeiro e terceiro cuartel) e goles (o segundo e cuarto cuartel), catro leóns pasantes (un en cada cuartel). No primeiro e cuarto cuartel o león é de goles e no segundo e terceiro, de ouro, e todos eles están armados de azur.
170px|miniatura|Armas do Príncipe de Gales dende 1911.
Berlin is in Germany
Berlin is in Germany é un filme alemán dirixido por Hannes Stöhr que foi estreado no 2001.
Sinopse
Prisión de Brandenburgo, ano 2000. Martin Schultz, de 36 anos de idade, é posto en liberdade tras 11 anos no cárcere. En calidade de cidadán da anterior República Democrática Alemá, de Berlín Leste, viviu a caída do Muro de Berlín dende a súa cela na prisión. Ó ser liberado, entréganlle os obxectos que levaba no momento da súa detención: un carné de identidade da RDA, de cor azul, un permiso de conducir da RDA e unha carteira con cartos da RDA.
IPad
miniatura|Logo de iPad O iPad é un dispositivo computacional do tipo Tablet PC deseñado pola empresa estadounidense Apple Inc. Foi presentado ó público o 27 de xaneiro do 2010, nunha conferencia de prensa no Yerba Buena Center for the Arts na cidade de San Francisco. Antes da súa presentación, xurdiron diversos rumores acerca do seu nome, dentro dos que se incluían iSlate e iTablet.
Distribución
O iPad comezará a ser distribuído o 3 de abril de 2010 nos Estados Unidos de América. As versións 3G venderanse libres, sen subrogarse á prestación de servizos por unha compañía concreta de comunicacións. Porén, varias compañías anunciaron paquetes de datos a prezos especiais para os modelos 3G de forma análoga ós servizos do iPhone.
A distribución e venda levarase a cabo mediante tendas Apple físicas e por Internet, así coma nos distribuidores habituais da marca.
Emilio Golás
Emilio Golás Rodríguez, coñecido como Villa, nado en Paradela en 1908 e finado en Lugo o 30 de novembro de 1946, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Garda municipal en Sarria. Foi detido en outubro de 1934 con Vicente Páramo Losada, Pedro García Arcas, Antonio Rodríguez Castro, Antonio Sanmartín López, Manuel Durán Fernández, Julio Páramo Sánchez e Felipe Rodríguez García, acusados de confeccionar e repartir follas subversivas incitando á revolución. Foi secretario da Agrupación Socialista Obrera constituída en Sarria o 1 de abril de 1936 vinculada ao PSOE. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o día 20. Xulgado por traizón, foi condenado a cadea perpetua. Despois foi militante do PCE. Desenvolveu un traballo de expasión e organización do partido en Galicia. Mantivo contactos coa guerrilla lucense de Xosé Castro Veiga. Foi membro do Comité Provincial do PCE de Lugo, xunto a Julio Nieto López e Enriqueta Otero, con tarefas de propaganda e axitación. Pasou ao monte o 23 de xaneiro de 1946, ante as caídas de febreiro de 1946. Participou con Ramón Rodríguez Varela "Curuxás" nalgunha das xuntanzas que se organizaron na zona de Palas de Rei para intentar organizar a guerrilla. Foi acusado da morte do párroco de Meixente (Sarria) Pedro Páramo Arias o 2 de setembro de 1946, aínda que finalmente foi descartada a acusación. Ocasionalmente acudía á súa casa en Outeiro de Barán, e nunha desas ocasións, o 29 de novembro de 1946, un veciño seu denunciouno á Garda Civil. A forza pública rodeou a casa; ferido no enfrontamento cos gardas xunto coa súa cuñada e o seu sobriño de tres anos, foi finalmete detido. Levárono a Lugo, onde morreu no Hospital Civil de San Xosé ao día seguinte. A vinganza do Piloto pola morte do seu amigo foi queimar a casa do delator con el e a súa muller dentro.
Pazo de Anceis
O Pazo de Anceis é unha edificación do século XVII-XVIII situada no concello de Cambre. É a residencia habitual de Amancio Ortega.
Partido Laborista (Irlanda)
O Partido Laborista (en Páirtí an Lucht Oibre; en Labour Party) é un partido socialdemócrata de Irlanda. Foi fundado en 1912 por James Connolly como a á política do sindicalismo irlandés. Na eleccións de 2011 tivo o 19,4% dos votos e ten 37 escanos no Dáil Éireann.
Pazo de Anceis
Ten arquitectura típica galega, con planta en forma de U con baixo e un andar. A construción en pedra ten nun extremo unha capela e noutro un patín de entrada. Ten alpendres, hórreos e fonte nunha superficie de 42.000 metros cadrados.
Radio Neria
Interrompeu a emisión en 1991 ata que recomezou en 1995. Posteriormente volveu pechar e no ano 2006 de novo volveu ao aire. No ano 2007 comeza de novo os movementos en Radio Neria, aparecendo no 2008 máis programas. Algúns destes son Zona Dance, Estilo Libre, Conexión rock, Pensar e Soar, Realidade e Soños, O acantilado, Inversion Infinita, Musica sen Fronteiras, Fórmula Neria ou Neria deportiva.
Partido Laborista (Irlanda)
O Partido Laborista non se presentou de 1918 e 1921 polo que estivo fóra do parlamento durante os anos decisivos da loita pola independencia, o cal xunto ao catolicismo tradicional da sociedade irlandesa impediu que o conflito de clases tivera pouca importancia. En 1939 abandounou a súa pretensión de crear unha república de traballadores e intentou substituír ao Fine Gael como principal partido da oposición, conseguindo nas eleccións de 1943 17 escanos. Nos anos 60 o Partido Laborista con Brendan Corish como líder tomou posicións máis á esquerda. O Partido Laborista formou parte do goberno irlandés en 1948-1951, 1954-1957, 1981-1987 e 1992-1997.
Radio Neria
Na Costa da Morte sintonízase no 107.8 da fm.
Southern blot
O Southern blot (literalmente "mancha (ou secado de tinta) de Southern" ou transferencia de Southern) é un método utilizado en bioloxía molecular para a detección dunha secuencia de ADN específica en mostras de ADN. Debe o seu nome ao apelido do seu inventor, o biólogo británico Edwin Southern. O Southern blot combina a transferencia de fragmentos de ADN separados por electroforese a unha membrana filtro coa posterior detección dos fragmentos por hibridación de sondas.
Método
miniatura|dereita|Principio da transferencia de moléculas no Southern blot e outras técnicas de transferencia.
Resultados
400px|miniatura|dereita|Móstrase a dotación xenética (azul) dun individuo [[homocigoto (A) e outro heterocigoto (B) para un marcador. Tras hibridarse cunha sonda específica (rosa) obsérvase o resultado do Southern blot á dereita.]]
A hibridación da sonda a un fragmento de ADN específico na membrana filtro indica que este fragmento contén unha secuencia de ADN que é complementaria da sonda. O paso de transferencia do ADN desde o xel de electroforese a unha membrana permite unir doadamente a sonda de hibridación etiquetada ao ADN fraccionado por tamaños. Tamén permite a fixación dos híbridos diana-sonda, necesarios para a análise por autorradiografía ou outros métodos de detección. Os Southern blots realizados con ADN xenómico dixerido con encimas de restrición poden usarse para determinar o número de secuencias (por exemplo, copias de xenes) nun xenoma. Unha sonda que se hibrida só a un só segmento de ADN que non foi cortado polo encima de restrición producirá unha soa banda no Southern blot, mentres que probablemente se observarán múltiples bandas cando a sonda se hibrida con varias secuencias altamente similares (por exemplo, as que se poden orixinar por duplicacións de secuencias). Pode utilizarse a modificación das condicións de hibridación (por exemplo, incrementando a temperatura de hibridación ou a diminución da concentración de sal) para aumentar a especificidade e diminuír a hibridación da sonda a secuencias que son similares en menos do 100%.
Aplicacións
O Southern blot pode tamén usarse para identificar os sitios metilados en xenes determiandos. Son especialmente útiles as nucleases de restrición MspI e HpaII, que ambas as dúas recoñecen e clivan (cortan) dentro da mesma secuencia. Porén, HpaII require que a C dentro dese sitio estea metilada, mentres que a MspI cliva só ADN non metilado nese sitio. Por tanto, calquera sitio metilado dentro desa secuencia analizada cunha sonda particular será clivada polo primeiro encima, pero non polo último.
Digimon Adventure
Digimon Adventure (デジモンアドベンチャー) é unha serie de animación xaponesa creada en 1999 por Toei Animation, baseada no filme do mesmo nome. É a primeira serie de animación da franquía Digimon. A serie continúa cos mesmos personaxes en Digimon Adventure 02.
Sinopse
O 1 de agosto de 1999, sete nenos do Xapón son repentinamente trasladados a unha estraña dimensión, chamada "Digital World", mentres estaban nun campamento de verán. Durante as súas aventuras, os nenos Tai, Matt, Sora, Izzy, Mimi, Joe, e T.K., descobren que se atopan nun lugar onde habitan criaturas dixitais chamadas "Digimon". Facendo amizade con sete digimon, os nenos aprenden que teñen a habilidade de axudar a evolucionar ós seus compañeiros Digimon (digivolve) en formas máis fortes e poderosas que poden combater ós inimigos durante un curto período de tempo.
Personaxes
Os oito nenos elixidos aparecen primeiro, seguidos dos seus compañeiros Digimon.
Cinismo
miniatura|Estatua dun filósofo cínico descoñecido dos [[Museos Capitolinos de Roma. Esta estatua é unha copia romana dunha estatua anterior grega do terceiro século AdC. O pergameo na súa man dereita é unha restauración do século XVIII.]]
O Cinismo (do grego:Kυνισμός probabelmente derivado de κύων, en galego can) é unha escola da filosofía grega caracterizada pola visión da vida axeitada como a non planificada. Para eles, o propósito desta non é outro co de vivir en virtude e de acordo coa natureza. O rexeitamento á cultura e todo aquilo que afaste ó ser humano deste obxectivo absoluto resulta clave para comprender a postura cínica. Neste contexto, os seres racionais podían conseguir a felicidade a medida que adoptaban un modo de vida que fose natural para os humanos. Desta maneira deixan a un lado os desexos convencionais de riqueza, poder, sexo e fama. No seu lugar, optan pola defensa dunha vida sinxela e libre de posesións.
O primeiro filósofo en salientar estes temas foi Antístenes, quen fora alumno de Sócrates a finais do século V a. C. A súa liña de pensamento foi continuada por Dióxenes de Sínope quen levou ó cinismo ós seus extremos lóxicos, consolidándose como a figura modelo e o máximo representante desta corrente. Crates de Tebas seguiu este legado logo de obsequiar a súa fortuna co fin de lograr a vida dun cínico pobre en Atenas. O Cinismo é difundido polo Imperio Romano no século I d. C., e os cínicos podían atoparse rezando e predicando ó longo das cidades do Imperio. Finalmente desapareceu no século 5 d. C., aínda que algúns reclamaron que a Cristiandade temperá asimilara moitos das súas ascéticas e retóricas ideas.
Sobre o século XIX, o uso de "cínico" cunha connotación negativa evolucionou e pasou a designar o que hoxe se coñece como cínico: aquel disposto a mentir desvergoñadamente para defender e levar a cabo accións e doutrinas reprochables.
Orixe do termo cínico
O nome cínico deriva do grego antigo κυνικός (kynikos), que significa "como un can", e κύων (kyôn), que quere dicir "can" (xenitivo: kynos). Unha das teorías que explica por que os cínicos eran chamados cans na época en que xurdiron reside no primeiro cínico Antístenes ensinado no ximnasio Cinosargo, que significa o sitio do can branco. Aínda que pareza acertado, a palabra can foi asociada ós primeiros Cínicos a modo de insulto polo seu atrevido rexeitamento dos modos convencionais, e a súa decisión de vivir nas rúas. A Dióxenes en particular se lle coñecía como o Can. El, compracido por esta distinción, afirmou que "outros cans morden os seus inimigos, eu mordo os meus amigos para salvalos". Posteriormente os cínicos aceptaron o termo ó seu favor. Así, un comentador explica:
"Hai catro razóns polas que os cínicos se chaman así. A primeira pola indiferenza do seu xeito de vida, porque fan un culto á indiferenza e, tal e como os cans, comen e fan o amor en público, van descalzos e dormen en bañeiras e encrucilladas. A segunda razón é que o can é un animal desvergoñado, cando eles exaltan a idea da desvergoña, non coma un paso que precede á modestia, senón coma algo que a supera. A terceira razón correspóndese co potencial de bo gardián que ten un can, así como todo cínico debe gardar os principios da súa filosofía. A cuarta e última é que o can é un animal que discrimina e que pode distinguir entre amigos e inimigos. Desta forma recoñecen como amigos ós que están de acordo coa filosofía, e os reciben amablemente, mentres espantan a aqueles que non comparten a súa maneira de pensar, como cans, ladrándolles."