cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Selo do Xapón
O Emblema do Xapón, tamén chamado Emblema da flor do Crisantemo (菊紋) ou Emblema Imperial do Crisantemo (菊の御紋), é o símbolo do emperador xaponés. Está formado por unha representación da flor do crisantemo de ouro (cor amarela ou dourada). É por iso que ao Xapón o coñecen como o Imperio do Crisantemo. Ata o ano 2005 non se especificou nunha lei que se empregase como símbolo nacional, pero o crisantemo xa era empregado como tal. Os membros da familia imperial úsano como emblema persoal con algunhas modificacións.
La Libertad (Betanzos)
La Libertad foi un periódico editado en Betanzos en 1886.
Traxectoria
Apareceu o 1 de maio de 1886. Bisemanario republicano que saía os mércores e os sábados. Creado e dirixido por Roque Ponte Peña. Entre os seus colaboradores figurou Fernando García Acuña. Imprimíase nos obradoiros tipográficos de Ángel Amenedo Ponte. Publicou unha "galería de hombres ilustres de Betanzos" obra do erudito local Jesualdo Martínez Santiso. Inseriu tamén unha obra novelística de ambiente galego en forma de folletín.
A Ponte, Aldixe, Abadín
A Ponte é un lugar da parroquia de Aldixe, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Tiña 8 habitantes en 2015 (3 homes e 5 mulleres) segundo datos do IGE, o mesmos habitantes que en 2010 con diferente número de homes e mulleres (2 homes e 6 mulleres).
Morris
Morris é un antropónimo masculino, amais de apelido e alcume. Pode facer referencia a:
Frederick Gowland Hopkins
Traxectoria
Inicialmente estudou Química na Universidade de Londres e posteriormente Medicina no Hospital Guy. Foi profesor de Fisioloxía Clínica na Universidade de Cambridge e desde 1914 profesor de bioquímica, onde de 1921 a 1943 ocupou a cátedra de sir William Dunn.
De 1930 a 1935, foi presidente da Royal Society e desde 1933 da British Association for the Advancement of Science.
A súa principal contribución investigadora radica no coñecemento das substancias elementais, aquelas que o organismo necesita adquirir da dieta e que a súa falta condiciona enfermidade. Descubriu que uns alimentos tiñan relación directa co crecemento. Comprobou que o consumo de leite conseguía renovar o crecemento detido dun ser vivo en formación.
Entre os seus descubrimentos están, en 1892 novos métodos para apreciar cuantitativamente o acido úrico dos ouriños, en 1901 métodos de análises do triptófano (aminoácido cristalizado) e, en 1921 métodos para illar o glutatión, composto aminoácido importante na autooxidación celular.
Foi galardoado co Premio Nobel de Medicina en 1929, compartido con Christiaan Eijkman.
Skynd (cráter)
Skynd é un cráter de impacto na superficie da lúa de Urano, Umbriel. A súa anchura esta estimada entre 72 e 110 km. A lonxitude e latitude do seu centro é de 331,7° e −1,8°, respectivamente. Skynd ten un pico central brillante, o cal é un dos poucos accidentes xeolóxicos de Umbriel cun albedo brillante, e destaca dentro do albedo escuro que posúe Umbriel.
La Libertad (A Coruña)
La Libertad foi un periódico editado na Coruña en 1904.
Traxectoria
Apareceu en 1904.
MR-107
MR-107 é a designación dun tipo de motor foguete monopropelente utilizado por varios satélites e etapas superiores de foguetes estadounidenses.
Características
Os motores MR-107 son fabricados e comercializados por Aerojet Rocketdyne para diferentes tipos de satélite. Úsanse para control de actitude e corrección de traxectoria e utilizan como único propelente hidracina. Usáronse nas etapas de foguetes como os Delta 2, Titan 2, PAM D, HAS/Peace Courage, Atlas, STEP e Pegasus.
Pavement
Pavement é unha banda estadounidense de indie rock dos 90. A pesar de só experimentar un moderado éxito comercial, acadou un significante grao de culto e foi unha das máis populares e influentes bandas lo-fi dos 90. O grupo permaneceu en selos independentes durante toda a súa carreira ata a súa disolución en 1999. No ano 2010 a banda volvería a reunirse e comezaría unha nova xira despois de 10 anos sen tocar.
Aínda que só rozou o mainstream co seu sinxelo "Cut Your Hair" en 1994, Pavement foi unha exitosa banda de indie rock. En vez de asinar cunha gran discográfica como fixeran moitos dos seus antecesores nos anos 80, permaneceu con selos independentes durante toda a súa carreira acotío foi descrita como unha das bandas máis influentes que emerxeu do underground estadounidense dos anos 90. Algúns importantes críticos musicais como Robert Christgau e Stephen Thomas Erlewine chegaron a dicir que se trataba do mellor grupo da década de 1990.
Slanted and Enchanted
Pavement formouse en Stockton, California no ano 1989 como un proxecto de estudio dos vocalistas e guitarristas Stephen Malkmus e Scott Kannberg, coñecido orixinalmente só como "S.M." e "Spiral Stairs". Os seus EPs de estrea eran gravacións extremadamente lo-fi e tituláronse Slay Tracks: 1933-1969, Demolition Plot J-7, e Perfect Sound Forever. Foron gravados en Louder Than You Think, o estudio caseiro do habitante de Stockton e antigo hippie Gary Young, que tamén tocou a batería nas gravacións. Tras a primeira escoita das cancións do dúo, Young dixo, "este idiota de Malkmus é un completo xenio da composición".
Durante esa época a banda adoitaba a ser comparada ao grupo inglés The Fall, aínda que Kannberg dixo nunha entrevista en 1992 que prefería á banda de Minneapolis The Replacements. Mark E. Smith, de The Fall, afirmou que Pavement era un "roubo" da súa banda e que "non tiñan ningunha idea orixinal nas súas cabezas", aínda que outros membros de The Fall foron máis positivos sobre Pavement.
Tras o lanzamento de Slay Tracks a banda recrutou a un novo batería, Jason Turner, para substituír a Young tanto nos directos como no estudio. Porén, despois de só unha xira e un feixe de sesións de gravación, e cando xa se facía evidente que o percusionista e Malkmus non se levaban ben, Turner foi expulsado e Young regresou. Malkmus posteriormente describiu a Turner como "ese rapaz deprimido que podería asasinarme algún día... É moi competitivo". Na mesma época, Bob Nastanovich incorporouse á banda en directo de Pavement como percusionista auxiliar. Malkmus fora compañeiro de habitación de Nastanovich en Nova York, e dixéralle, "Poderías ser o noso bateríaa se tocásemos algunha vez".
Ao redor de 1992 Pavement converteuse nunha banda a tempo completo coa entrada do baixista Mark Ibold, que fora un dos seus primeiros fans, completando a formación Malkmus, Kannberg, Young e Nastanovich. O seu álbum de estrea, Slanted and Enchanted, foi publicado comercialmente en 1992 despois de que copias do mesmo circulasen en cinta durante case un ano. A pesar de que a influencia percusiva de The Fall aínda era xeneralizada, ao igual que a da banda inglesa de post-punk Swell Maps, moitas das cancións tamén amosaban un forte sentido da melodía. Dende o seu lanzamento Slanted and Enchanted apareceu en moitas listas de "mellores álbums" e adoita a ser citado como un dos traballos de indie rock máis influentes dos anos 90. O disco está no número 135 na lista da Rolling Stone dos 500 mellores álbums de todos os tempos.
Posteriormente nese mesmo ano a banda publicou o EP Watery, Domestic.
Crooked Rain, Crooked Rain
Durante a xira do Slanted & Enchanted o comportamento excéntrico de Gary Young aumentou, e protagonizou incidentes como o de entregar repolos e puré de patacas a fans nas portas dun local, facer o pino, caer bébedo do tallo da batería, e correr ao redor do local mentres o resto da banda estaba tocando. A banda só entendeu a gravidade dos problemas de bebida de Young despois das primeiras poucas xiras de Pavement. Máis tarde Malkmus díxolle a Tape Op, "Sabíamos que era como un hippie e un pouco extravagante, pero non sabíamos que tiña un problema tan grave coa bebida. Descubrímolo nesta xira, porque realmente enfermou por estar nervioso... Por iso deixei que Bob estivese na banda... 'Mantén o ritmo se Gary se desmaia'". En 1993 Malkmus intentou gravar algunhas cancións nova no estudio de Young con resultados infrutuosos. Despois o cantante dixo, "Non queríamos gravar máis con el, pero éramos demasiado bos para despedir xente ou incluso para falar diso... Intentamos gravar alí, pero non estaba soando ben, nin sequera tiña o estudio preparado e tamén estaba bebendo".
Ao final dunha xira por Australia, Xapón e Europa en 1993, o grupo tivo unha xuntanza nunha habitación dun hotel de Copenhague durante a cal Malkmus, Kannberg e Ibold permaneceron en silencio mentrese Nastanovich (o mellor amigo de Young nese momento) discutía co batería e informábao de que as súas trasnadas eran innecesarias. Young finalmente accedeu a deixar a banda. Foi substituído por Steve West, que fora compañeiro de Malkmus e David Berman traballando de gardas de seguridade no Museo Whitney de Arte Americana. O primeiro concerto de West foi en 1993 nun festival de Drag City en Chicago. Tamén ese mesmo ano, a banda contribuíu ao álbum pola loita contra o SIDA No Alternative, producido pola Red Hot Organization, coa súa cancións "Unseen Power of the Picket Fence".
O segundo álbum de Pavement, Crooked Rain, Crooked Rain, foi publicado en 1994. O disco estaba máis en débeda coa tradición do rock clásico que a súa estrea. O sinxelo "Cut Your Hair" foi o roce máis próximo da banda co mainstream, e gozou brevemente de difusión nas radios de rock alternativo e na MTV. Pavement interpretou o tema no programa The Tonight Show with Jay Leno. O seu vídeo tamén apareceu en "Career Day", un episodio da quinta tempada de Beavis and Butt-head.
A letra doutro sinxelo, "Range Life", criticaban ás estrelas do rock alternativo The Smashing Pumpkins e Stone Temple Pilots. Malkmus insistiu ao longo dos anos que a liña debe ser alegre e é cantada dende o punto de vista da personaxe do hippie envellecido que aparece na canción. En posteriores versións ao vivo o cantante substituíu "Stone Temple Pilots" por "The Spice Girls", "Counting Crows", ou outros. En resposta, o líder de The Smashing Pumpkins Billy Corgan ameazou con deixar o esu espazo como cabeza de cartel no festival Lollapalooza de 1994 se a Pavement se lle permitía tocar. Corgan e Malkmus estivéronse lanzando ataques a través da prensa durante varios anos despois diso.
Ao igual que o seu predecesor, o álbum foi amplamente aclamado, e tamén foi incluído na lista da revista Rolling Stone dos 500 mellores álbums de todos os tempos, neste caso no posto 212.
Wowee Zowee e Brighten the Corners
O seu seguinte álbum, Wowee Zowee, gravado en Memphis e publicado o 11 de abril de 1995, cubría un amplo abano de estilos como punk, country e baladas ao longo dos seus 18 temas, que a miúdo evitaban estruturas convencionais. No DVD Slow Century, Malkmus atribuíu a súa estraña elección de sinxelos ao seu consumo de marihuana, dicindo que "Estaba fumando moita herba nese momento e a min soábanme como exitazos". Aínda que Malkmus ten dito en entrevistas máis recentes que o álbum é o derradeiro "disco clásico de Pavement", Kannberg expresou o seu pesar por Wowee Zowee. "Cometemos algúns erros nese disco... presionáronnos para que sacásemos un disco un pouco máis rápido do que podíamos. Quero dicir, estou totalmente metido no disco. É só que se só tivésemos outros seis meses para pesar nel sería moito máis diferente".
Wowee Zowee foi seguido polo EP Pacific Trim, que foi gravado só con Malkmus e os baterías Nastanovich e Steve West. O seu tempo no estudio reservouse orixinalmente para unha gravación de Silver Jews, pero o seu líder David Berman frustrouse e o trío decidiu non malgastar ese tempo de gravación xa pagado.
Brighten the Corners foi publicado en 1997. Producido por Mitch Easter, o álbum é máis curto e convencional que o seu anterior traballo. Malkmus dixo en Slow Century que foi un intento de amosarlle ao público que Pavement tiña influencias máis mainstream e do rock clásico do que mostrara anteriormente. O álbum contiña dous dos sinxelos máis coñecidos do grupo, "Stereo" e "Shady Lane". Foi o único disco de Pavement, xunto con Slanted and Enchanted, en incluír as letras no libreto e vendeu mellor que os seus predecesores. A pesar do aumento do seu éxito a banda continuou fragmentándose, cos seus membros centrándose máis noutros proxectos musicais ou nas súas familias.
Terror Twilight e separación
En 1999 a banda comezou a traballar no seu derradeiro álbum, Terror Twilight. A Bob Nastanovich ocorreuselle o título e revelou o seu significado en varias entrevistas: "Twilight Terror é o curto espazo de tempo entre o atardecer e o anoitecer; está considerado o momento máis perigoso no tráfico, xa que a metade da xente acende as luces do coche e a outra metade non o fai. É cando ocorren máis accidentes". Durante unha entrevista no DVD Slow Century di que a banda estaba tendo problemas para atopar un nome para o disco ata que el chegou con Terror Twilight. Un dos últimos contrincantes foi Farewell Horizontal (tamén o nome dunha novela de ciencia ficción de K. W. Jeter), e Nastanovich dixo, "De ningún xeito vou estar na xira Farewell Horizontal (despedida horizontal en galego) o próximo ano".
Orixinalmente a banda planeou autoproducir Terror Twilight, alugando os Jackpot! Studios en Portland, Oregón. Porén, o grupo estancouse, con Malkmus, Ibold, Nastanovich e a empregada de Jackpot! e futura baixista dos Jicks Joanna Bolme normalmente optando por xogar ao Scrabble en lugar de realizar calquera tipo de traballo. Kannberg sentiuse especialmente frustrado durante as sesións, particularmente ao negarse Malkmus a incluír algunha das súas cancións no disco. O tema "For Sale: The Preston School of Industry" e outra canción escrita polo guitarrista traballáronse brevemente durante as sesións, pero finalmente foron abandonadas. Ao final das dúas semanas de sesións iniciais a banda rematara moi pouco do traballo e decidiron que necesitaban un produtor para axudalos.
Nigel Godrich, coñecido sobre todo polo seu traballo con Radiohead e Beck, foi contratado para producir o álbum. O grupo intentou primeiro gravar no estudio de Sonic Youth no baixo Manhattan, pero a Godrich non lle gustou xa que estaba moi preto de varios locais de ensaio, e tamén porque estaba configurado case como un estudio caseiro. Godrich finalmente convenceu ao grupo para trasladarse a un estudio máis axeitado cunha gravadora de 24 pistas onde xa traballara en álbums dos Beastie Boys e R.E.M. Aínda que o produtor deulle un brillo inmediato a Malkmus, tanto Kannberg como Nastanovich desconfiaron del. Nastanovich cre que a pesar de que Godrich "asumíu un substancial desafío e fixo un bo traballo", "centrou a súa atención en Stephen" e realizou a produción "dun xeito que despreciaba ao resto". Nastanovich posteriormente tamén recordou un incómodo incidente no que se fixo evidente de que o produtor non sabía o seu nome. Kannberg, aínda desilusionado porque as súas cancións foran rexeitadas por Malkmus, dixo de Terror Twilight: "Non foi divertido facer ese disco dende o principio. Foi o disco máis duro de facer".
Malkmus compuxo a totalidade do disco, e a gravación da música só contou con contribucións menores do resto da banda. O grupo publicou un último EP, titulado Major Leagues. Conta con tres cancións de Malkmus, dous temas orixinais de Spiral Stairs, e dúas versións, "The Killing Moon" de Echo & the Bunnymen e "The Classical" de The Fall.
O derradeiro concerto do grupo foi na Brixton Academy en Londres o día 20 de novembro de 1999. Durante o concerto Malkmus tiña colocadas un par de esposas no seu pé de micrófono, e chegado a un momento díxolle ao público, "Estas simbolizan como é estar nunha banda todos estes anos". Tras a actuación confirmoulle á xente na festa que se celebrou que Pavement rematara "para o futuro previsible". Unhas dúas semanas despois, un portavoz de Domino Records dixo a NME: "Pavement retírarase no futuro previsible para: 1. Comezar familias 2. Navegar ao redor do mundo 3. Entrar na industria da informática 4. Bailar 5. Obter algo de atención".
No verán de 2000, Malkmus chamou a Kannberg e díxolle, "Tes que cambiar a páxina web para dicir que xa non somos unha banda. A xente segue preguntándome se nos estamos separando e sabes que xa non somos unha banda, non?" Kannberg díxolle a Malkmus que tiña que chamar aos outros membros do grup para informarlles de que a banda finalmente se separara, pero Malkmus negouse e Kannberg tivo que informalos. Steve West despois admitiu que nunca recibiu ningunha chamada oficial sobre a separación de ninguén da banda e descubriu que Pavement se disolvera a través de internet. Nastanovich posteriormente comentou que "Había demasiado esgotamento para emocións fortes".
Reunión: 2010
O 15 de setembro de 2009, Brooklyn Vegan informou de que Pavement estaba programando actuar en varios concertos benéficos no Central Park de Nova York dende o 21 de setembro de 2010. Declaracións oficias da banda, do selo, do local e do promotor apareceron o 17 de setembro confirmando a reunión. O anunciou incluía un concerto en Central Park e a promesa dunha xira, pero que tristemente esa reunión só podería ser un evento único. O declaración dicía, "Por favor, tede en conta de que esta xira non é o preludio de pasos adicionais e/ou dunha reunión permanente". As entradas para o primeiro concerto en Central Park escotáronse en tan só dous minutos, levando ao anuncio de tres concertos máis no mesmo lugar. A banda despois confirmou unha xira mundial que comezaría en Auckland, Nova Zelandia o 1 de maio, e que pasaría por Australia, Reino Unido, e Europa. Tamén actuaron no festival de Coachella en abril de 2010, nos festivais Sasquatch! e Primavera Sound en maio, no Toronto Island Concert en xuño, e Open'er Festival, Roskilde Festival, Les Ardentes e Pitchfork Music Festival en xullo.
A banda publicou un recompilatorio de grandes éxitos en marzo de 2010 titulado Quarantine the Past: The Best of Pavement. O 24 de xuño de 2010 Pavement actuou no Bob Hope Theatre en Stockton, o seu primeiro concerto na súa cidade natal. O batería orixinal Gary Young uniuse á banda para os bises, tocando tres cancións do Slanted and Enchanted. Young tamén se uniu á banda en seis cancións do seu seguinte concerto no The Greek Theater en Berkeley.
A Teixeira, A Capela, A Capela
A Teixeira é un lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela, na comarca do Eume. No ano 2010 tiña 41 habitantes segundo datos do INE, deles 17 eran homes e 24 eran mulleres.
Pavement
Reunión: 2010
En setembro de 2010 Pavement apareceu nos programas The Colbert Report e Late Night with Jimmy Fallon. Despois de rematar a xira estadounidense no Hollywood Bowl o 30 de setembro, a banda tocou na seguinte noite en Las Vegas, no Palms Casino, como parte do festival Matador 21. Durante o seu concerto, Scott Kannberg pateou o seu monitor e bateu a súa guitarra contra o amplificador ao sentirse frustrado por non poder escoitarse mentres tocaba. NME sinalou que a banda tiña unha "atmosfera xeada no escenario". A banda cumpríu os seus compromisos con dous concertos máis en América do Sur no mes de novembro.
Segunda reunión: 2020
Scott Kannberg uniuse a Stephen Malkmus and The Jicks no escenario no El Rey Theater dos Ánxeles o 28 de marzo de 2014 para tocar a canción de Pavement "Stereo" nos bises. O 1 e 2 de outubro de 2016 Stephen Malkmus and The Jicks actuaron na celebración do 50 aniversario de Spiral Stairs en The Chapel, en San Francisco. Na primeira noite Kannberg uniuse á banda no escenario para interpretar catro cancións. Na seguinte noite Kannberg tocou tres cancións máis, uníndose Gary Young nas dúas últimas.
O 1 de xuño de 2019 Pavement anunciou que se reuniría novamente para realizar dous concertos polo seu 30 aniversario nos festivais Primavera Sound de Barcelona e Porto en 2020, sendo as únicas actuacións da banda ese ano.
Estilo musical
Pavement está considerada unha das bandas que inventaron o son "indie" moderno e tivo unha gran presenza na "cultura slacker", unha subcultura dos anos 90. O grupo tamén destacou polos temas líricos humorísticos e a miúdo crípticos de Malkmus, que foron un factor clave para gañar seguidores. Malkmus raramente compuxo baladas ou cancións de amor e só unha pequena parte da súa discografía contén reflexións persoais ou temas líricos semellantes, sendo a meirande parte temas satíricos ou mesturados con sarcasmo.
Pavement tamén destacou por non ter designados os roles de guitarrista rítmico e principal á semellanza de bandas como The Velvet Underground. Malkmus e Kannberg cambiábanse os roles frecuentemente aínda que o primeiro foi guitarrista principal durante a meirande parte da súa carreira. O grupo tamén destacou polo seu uso dun "hype-man", un músico que apoia ao vocalista principal con exclamacións e interxeccións, normalmente presente en grupos de hip hop. Bob Nastanovich encargouse deste papel, aínda que detestaba o termo. Nastanovich tamén servía como segundo batería nas actuacións e era o vocalista principal e determinadas cancións que requirían berros para evitar tensionar a voz de Malkmus.
Khimki Basketball Center
O Khimki Basketball Center, tamén coñecido como Novator Stadium ou Novator Indoor Arena (en ruso: Дворец спорта «Новатор») é un pavillón deportivo situado na cidade de Khimki, Rusia, inaugurado en 1970. Remodelado en 2010, conta cunha capacidade de 4.000 espectadores. Alberga os encontros como local do BC Khimki, equipo que compite na PBL / ПБЛ (antigamente Superliga rusa), na VTB United League e na Euroliga.
Sequoia xigante
Sequoiadendron é un xénero de árbores pertencente á familia das Cupresáceas, tamén chamada Taxodiáceas. Este xénero ten unha soa especie, Sequoiadendron giganteum Buchh, a sequoia xigante. Sequoaidendron giganteum é unha das tres especies de coníferas coñecidas como sequoias, clasificada na subfamilia das Sequoioideae, xunto con Sequoia sempervirens (a sequoia común) e Metasequoia glyptostroboides (a sequoia do alba ou metasequoia).
Descrición
A sequoia xigante é o organismo vexetal máis grande do mundo en termos de volume total. Crece a unha altura media de entre 50 a 85 metros con de 5 a 7 de diámetro. Hai referencias de que existiron árbores de 94 metros de altura e máis de 11 de diámetro. A sequoia xigante máis vella coñecida, segundo o reconto dos seus aneis de crecemento, tiña 3.200 anos de idade.
En 2010 encontrouse unha sequoia de 105,5 metros de alto e 10 de diámetro de tronco cuxas raíces alcanzan aproximadamente os 35 metros.
A casca da sequoia é fibrosa e pregada, e pode ter 60 cm de groso na base do tronco, que ten forma de columna, o que lle proporciona unha protección significativa contra o lume. As follas son perennes, con forma de subela, de 3 a 6 mm de longo e dispostas espiralmente nos rebentos.
As sementes encóntranse en conos de conífera de 4 a 7 cm de longo e maduran en 18 a 20 meses, aínda que normalmente permanecen verdes e pechadas por ata 20 anos; cada cono ten de 30 a 50 tecas dispostas espiralmente, con varias sementes en cada teca, o que dá unha media de 230 sementes por cono. A semente é marrón escura, de 4 a 5 mm de longo e 1 de ancho, cunhas ás amarelo-marróns de 1 mm por cada lado. Algunhas sementes sóltanse cando as tecas do cono se encollen durante o tempo cálido a finais do verán, pero a maioría das sementes son liberadas cando o cono seca pola calor do lume ou o dano dun insecto.
left|150px|miniatura|Conos de sequoia xigante. A sequoia xigante rexenérase por sementes. As árbores novas empezan a producir conos á idade de 12 anos, e ata os 20 poden xerar brotes dos restos dunha cachopa. As sequoias xigantes de calquera idade poden brotar do tronco cando as ramas vellas se perden por rotura ou lume pero, a diferenza da sequoia común, as árbores maduras non brotan dos cortes das cachopas.
Nalgún momento da súa vida, unha árbore grande pode chegar a ter aproximadamente 11.000 conos. A parte superior da copa dunha árbore madura produce máis cantidade de conos cás súas partes máis baixas e estímase que pode dispersar de 300.000 a 400.000 sementes por ano; estas sementes aladas poden chegar ata a 180 metros de distancia da árbore orixinaria.
As ramas máis baixas morren bastante facilmente por mor da moita sombra, polo que os troncos das árbores maduras que viven en arboredos encóntranse xeralmente libres de ramas ata unha altura de 20 a 50 metros, pero as árbores solitarias e as de menos de 100 anos reteñen a maior parte das ramas baixas mortas.
Distribución
miniatura|Xeral Grant, [[Kings Canyon National Park]] A distribución natural da sequoia xigante está restrinxida a unha área limitada da parte occidental de Serra Nevada, California, que comprende un total de só 14.416 ha (144,16 km²). Non existen bosques formados soamente por exemplares desta especie, aínda que nalgunhas pequenas áreas chegan a formar case un bosque puro. Na parte setentrional encóntranse os dous terzos dos exemplares, do río dos Americanos no Condado de Placer contra o sur ao río dos Santos Reis, hai soamente oito arboredos desconectados. Aínda quedan arboredos meridionais concentrados entre o río dos Santos Reis e o Arboredo de Deer Creek no meridional Condado de Tulare. Os arboredos alcanzan un tamaño de 1.240 ha con 20.000 árbores maduras, ata pequenos arboredos con só seis árbores vivas, e moitos están protexidos nos parques nacionais de Kings Canyon National Park e Giant Sequoia National Monument.
Peter and the Wolf (filme de 2006)
O filme está baseado na historia de Pedro e o lobo coa música creada por Sergei Prokofev en 1936. Ó contrario que a versión habitual da obra de Prokofev, o filme non ten narrador e confía só na música e nas imaxes para contar a historia.
Sequoia xigante
Distribución
A sequoia xigante encóntrase xeralmente nun clima húmido caracterizado por veráns secos e invernos con neve abundante. A maioría dos arboredos de sequoias xigantes áchanse en terras de base granítica, residuais e aluviais, a altitudes comprendidas entre 1.400 e 2.000 msnm no norte, e entre 1.700 e 2.150 ao sur.
A sequoia xigante encóntrase xeralmente na ladeira sur das montañas setentrionais, e na ladeira setentrional das serras máis meridionais.
Para manter a densidade de poboación actual serían necesarios uns altos niveis de reprodución, pero poucos arboredos teñen suficiente cantidade de árbores novas para manteren a densidade actual de sequoias xigantes maduras no futuro. A maioría das sequoias xigantes experimenta un descenso gradual na densidade dende a chegada dos colonos europeos.
Ecoloxía
As sequoias xigantes teñen dificultade para reproducirse no seu hábitat orixinal, e moi raramente se reproducen en cultivo, debido a que as sementes só pode crecer satisfactoriamente en solos ricos en minerais e con luz directa do sol, liberados de competiren co resto da vexetación. Aínda que as sementes poidan xerminar nun substrato húmido na primavera, estas plántulas morrerán coa seca do verán. Por tanto requiren dun incendio controlado periódico para baleirar o humus da vexetación competidora e coa rexeneración da terra poderen producir unha xerminación proveitosa.
miniatura|250px|right|Automóbil atravesando unha sequoia con forma de túnel. Os lumes traen tamén chorros de aire quente no alto do dosel forestal, mediante as correntes de convección, que secan e abren os conos. A subseguinte liberación de grandes cantidades de sementes coincide coas condicións óptimas de sementeiro posterior ao lume, xunto con cinza solta no solo que pode actuar tamén como cuberta para protexer as sementes caídas dos danos da radiación ultravioleta.
Boeing 747
miniatura|250px|747-400 de [[Korean Air]] O Boeing 747 é un avión de pasaxeiros e carga de fuselaxe ancha desenvolvido por Boeing. Foi alcumado Jumbo e Queen of the Skies, e era capaz de levar dúas veces máis pasaxeiros e carga que os seus contemporáneos. Apareceu en abril de 1966 cun pedido de 25 avións para Pan Am. Boeing concibiu o prototipo tras perder un concurso fronte ao C-5 Galaxy de Lockheed para dotar ao exército dos Estados Unidos dun avión de carga e transporte estratéxico, unha vez que identificou un oco de mercado para un avión de gran capacidade.
Sequoia xigante
Ecoloxía
Debido aos esforzos na supresión dos lumes e ao pastoreo de gando a principios e mediados do século XX, a baixa intensidade dos incendios que xa non se producían de forma natural en moitos arboredos e tampouco se dan na actualidade. A supresión dos lumes levou tamén ao acumulación de combustible no solo e o crecemento denso do abeto branco, moi sensible aos incendios, o que aumentou o risco de lumes máis intensos que poden utilizar aos abetos coma escalas para acadar as copas das sequoias xigantes maduras. Os lumes naturais poden ser tamén factores moi importantes para manter á formiga carpinteira baixo control.
Boeing 747
Trátase dun dos avións máis doadamente recoñecibles do mundo e foi o primeiro modelo de fuselaxe ancha. O 747 ten unha configuración de dous pisos nunha parte da súa lonxitude e está dispoñible como avión de pasaxeiros, de carga ou para outros usos. Boeing deseñou o piso superior en forma de xiba como un salón de primeira clase ou (como adoita a usarse actualmente) como unha zona adicional de asentos, e permitíalle ao avión converterse doadamente en cargueiro retirando os asentos e instalando unha porta de carga frontal. Boeing fixo isto porque a compañía agardaba que nun futuro houbese avións de pasaxeiros supersónicos (cuxo desenvolvemento se anunciou a principios dos 60), para prestar o 747 e outros avións subsónicos obsoletos, xa que pensaban que a demanda de cargueiros subsónicos manteríase forte. Agardábase que o 747 quedase anticuado tras vender uns 400 exemplares, pero excedeu as expectativas ao superar os 1.000 avións fabricados no ano 1993. No mes de xullo de 2017 foran construídas 1 533 unidades, con 18 pedidos da variante 747-8.
Sequoia xigante
Ecoloxía
En 1970 o Servizo Nacional de Parques de EUA empezou queimas controladas de arboredos para corrixir estes problemas. As políticas actuais permítenlle tamén aos lumes naturais proseguir sen interrupcións. Un dos incendios incontrolados estragou severamente a segunda árbore máis grande do mundo, a árbore de Washington, en setembro de 2003, 45 días despois de empezar o lume, por mor do que non foi capaz de resistir a tormenta de neve de xaneiro de 2005, que causou o abatemento da metade do seu tronco.
Pero ademais do lume, hai tamén dous axentes animais que inflúen na liberación de gran cantidade de sementes da sequoia xigante. O máis significativo dos dous é un escaravello de cornos longos (Phymatodes nitidus) que pon os ovos nos conos, nos que as larvas abren furados, o que corta o abastecemento de auga vascular ás tecas do cono, facendo que os conos poidan secar e abrir e permitan caer as sementes. Os conos estragados polos escaravellos durante o verán, abrirán lentamente durante os meses seguintes. Algunhas investigacións indican que moitos conos, especialmente os situados no máis alto das copas, poden secar parcialmente polo dano do escaravello antes que o lume os poida abrir completamente. O outro axente é o esquío de Douglas (Tamiasciurus douglasi) que roe nas tecas verdes carnosas dos conos máis novos; os esquíos están activos durante todo o ano e cando roen o cono, sacan e deixan caer sementes ao solo.
Boeing 747
O 747-400, a versión de pasaxe máis común en servizo, está entre os avións de pasaxeiros máis rápidos en activo cunha velocidade de cruceiro de Mach 0,85 (920 km/h). Ten un alcance intercontinental de 13.450 km. Pode levar 416 pasaxeiros nunha típica configuración de tres clases, 524 en dúas clases ou 660 nunha única clase. A versión máis nova do modelo, o 747-8, atópase actualmente en produción e recibiu a certificación no ano 2011. As entregas da versión de carga 747-8F ao seu cliente de lanzamento, Cargolux, comezaron no mes de outubro dese ano; as entregas da versión de pasaxeiros, a 747-8I, a Lufthansa, comezaron en maio do 2012. O 747 será substituído no futuro polo Boeing Y3 (parte do Boeing Yellowstone Project).
Sequoia xigante
Descubrimento e nomeamento
miniatura|left|Unha Sequoia Xigante comparada cun automóbil. A sequoia xigante era moi coñecida polas tribos nativas dos EUA que moraban nesta área. Os antigos nativos americanos dábanlle á sequoia os nomes de wawona, toos-pung-ish e hea-mi-withic, os dous últimos na lingua da Tribo do Río Tule.
Boeing 747
Antecedentes
No ano 1963, a Forza Aérea dos Estados Unidos comezou unha serie de proxectos de estudo para un grande avión de transporte estratéxico. Aínda que fora introducido o C-141 Starlifter, sentíase que se precisaba un avión máis grande e capaz, especialmente con respecto á capacidade de levar cargas non estándares que non se adaptaban a calquera avión. Eses estudos levaron aos requerimentos iniciais para o CX-Heavy Logistics System (CX-HLS) en marzo de 1964 a un cargueiro que puidese levar 81.600 kg, cunha velocidade de Mach 0,75 (805 km/h), cun alcance sen repostaxe de 9.260 km e cunha carga útil de 52.200 kg. A bodega tiña que ter 5,18 m de ancho, 4,11 m de alto e 30,5 m de longo con acceso a través de portas frontais e traseiras.
María Luisa Nache
María Luísa Nache, nada en Ferrol en 1924 e finada na Coruña en 1985, foi unha soprano galega. Cantou nalgúns dos máis importantes teatros de ópera do mundo con grandes figuras do bel canto e con algúns dos directores de orquestra máis destacados da época. Mantivo unha importante relación profesional co tenor italiano Franco Corelli, con quen cantou óperas como Il trovatore ou Turandot.
Sequoia xigante
Descubrimento e nomeamento
A primeira referencia á sequoia xigante por europeos é de 1833, no diario do explorador J. K. Leonard; a referencia non menciona ningunha localidade, pero a súa ruta fora polo Arboredo de Calaveras; este descubrimento non se publicou. O seguinte europeo en ver a especie foi John M. Wooster, que gravou as súas iniciais na casca da árbore "Hércules" no Arboredo de Calaveras en 1850, mais este descubrimento tampouco se publicou. Déuselle moita máis publicidade ao "descubrimento" do Arboredo de Calaveras por Augusto T. Dowd en 1852, e isto é comunmente citado como o descubrimento da especie. A árbore que atopou Dowd, e que bautizou como a "Árbore do Descubrimento", foi tallada en 1853.
Boeing 747
Antecedentes
Con só catro motores, o avión tamén requiría novos deseños de motores con moita maior potencia e menos consumo de combustible. O 18 de maio de 1964 as propostas da fuselaxe chegaron de Boeing, Douglas, General Dynamics, Lockheed e Martin Marietta; mentres que as de motores foron enviadas por General Electric, Curtiss-Wright e Pratt & Whitney. Despois dunha primeira selección, a Boeing, Douglas e Lockheed recibiron estudos adicionais para a fuselaxe, e a General Electric e Pratt & Whitney para os motores.
Sequoia xigante
Descubrimento e nomeamento
O primeiro en dar un nome científico á especie foi John Lindley en 1853, que a denominou Wellingtonia gigantea, sen se decatar de que este era un nome inválido baixo o Código Internacional de Nomenclatura pois o nome Wellingtonia xa fora utilizado anteriormente para outra planta non relacionada (Wellingtonia arnottiana da familia Sabiaceae). O nome "Wellingtonia" persistiu en Inglaterra como un nome común, aínda que está desaprobado como unha reliquia de imperialismo cultural (R. Ornduff en Aune 1994). O ano seguinte, Joseph Decaisne incluíuna no mesmo xénero que a sequoia común da costa, denominándoa sequoia xigantea, mais tampouco foi válido este nome, pois se aplicara anteriormente á sequoia común (en 1847, por Endlicher). O nome Washingtonia californica foi aplicado tamén por Winslow en 1854, aínda que tampouco era válido, pois pertencía ao xénero das Palmeiras Washingtonia. miniatura|170px|right|No Parque Nacional Yosemite.
Boeing 747
Antecedentes
As tres fuselaxes propostas compartían varias características. Como o CX-HLS tiña que ser capaz de cargar pola parte dianteira, unha porta fora incluída onde adoitaba a estar a cabina dos pilotos. Todas as compañías solucionaron ese problema colocando a cabina enriba da zona de carga; Douglas tiña unha pequena "cápsula" xusto diante e por riba da á, Lockheed usou unha longa "columna vertebral" que percorría a lonxitude do avión coas ás atravesándoa, mentres que Boeing fusionou as dúas ideas, cunha cápsula máis grande que ía dende xusto detrás do nariz ata xusto detrás da á. En 1965 o deseño de Lockheed e o motor de General Electric foron elixidos para o novo transporte C-5 Galaxy, converténdose nese momento no avión militar máis grande do mundo. Os conceptos da porta do nariz e da cabina elevada transladaríanse ao deseño do 747.
Proposta de avión de pasaxeiros
O 747 foi concibido mentres a viaxe por aire aumentaba nos anos 60. A era do transporte comercial a reacción, liderada pola enorme popularidade dos Boeing 707 e Douglas DC-8, revolucionara as viaxes a longa distancia. Incluso antes de que perdese o contrato CX-HLS, Boeing fora presionado por Juan Trippe, presidente de Pan American World Airways (Pan Am), para fabricar un avión de pasaxeiros máis do dobre de grande que o 707. Durante este tempo, a conxestión dos aeroportos, agravada polo crecente número de pasaxeiros tranportados en relativamente pequenos aparellos, converteuse nun problema que Trippe pensaba que podería abordarse cun novo grande avión.
En 1965, Joe Sutter foi transferido do equipo de deseño do Boeing 737 para encargarse dos estudos do novo modelo, que xa tiña asignado o número 747. Sutter iniciou un estudo de deseño con Pan Am e outras aeroliñas, co obxectivo de entender mellor os seus requerimentos. Nese tempo, pensábase que o 747 sería finalmente substituído por un avión supersónico. Boeing respondeu a esta crenza deseñando ao 747 para que puidese adaptarse doadamente como cargueiro e permanecer en produción incluso se as vendas da versión de pasaxeiros diminuían. No seu rol de cargueiro, a necesidade clara era apoiar as metodoloxías de envío de contedores, que estaban sendo amplamente introducidas nesa época. Os contedores estándar eran un cadrado de 2,4 m na súa fronte e estaban dispoñibles cun longo de 6,1 e 12 metros. Isto significaba que podería ser posible introducir dous contedores de ancho e de alto con dous ou tres cara o fondo cunha fuselaxe dun tamaño semellante ao do proxecto CX-HLS. miniatura|250px|Cabina dun 747-200 de [[Iran Air]] En abril de 1966 Pan Am ordenou 25 747-100 por 525 millóns de dólares. Durante o banquete de celebración da sinatura do contrato en Seattle, no 50 aniversario de Boeing, Juan Trippe predixo que o 747 sería "... unha grande arma para a paz, competindo cos mísiles intercontinentais polo destino da humanidade", segundo Malcolm T. Stamper, que lideraba o programa 747. Como cliente de lanzamento, e debido á súa involucración antes de establecer un pedido formal, Pan Am foi capaz de influír no deseño e desenvolvemento do 747 como ningunha aeroliña fixera nunca.
Progresos do deseño
Finalmente, o deseño de á alta do CX-HLS non foi usado para o 747, aínda que as tecnoloxías desenvolvidas para ese proxecto terían a súa influencia. O deseño orixinal incluía unha fuselaxe de dous pisos completos, con oito asentos por fila e dous corredores no piso inferior e sete asentos por fila e dous corredores no superior. Porén, a preocupación polas rutas de evacuación e a limitada capacidade de carga causaron que esta idea fose descartada a comezos de 1966 en favor dun deseño cun único piso máis ancho. A cabina estaba, polo tanto, colocada nun acurtado piso superior polo que podería incluírse unha porta de carga no cono do nariz; esta característica do deseño levou ao distintivo "vulto" do 747. Nos primeiros modelos non estaba claro que facer co pequeno espazo que quedaba detrás da cabina, e esta área foi inicialmente especificada como un salón sen asentos permanentes.
O proxecto deseñouse cunha nova análise da árbore de fallos, que permitía que os efectos do erro nunha única parte fosen estudados para determinar o seu impacto noutros sistemas. Para abordar os problemas sobre a seguridade e a voabilidade, o deseño do 747 incluía redundancia estrutural, sistemas hidráulicos redundantes, tren de aterraxe principal cuádruplo e superficies de control dobres. Ademais, algúns dos dispositivos de sustentación máis avanzados usados na industria foron incluídos no novo modelo, co obxectivo de permitir que operasen nos aeroportos existentes. Isto incluía slats no bordo de ataque das ás que a percorrían totalmente, ademais dun complexo sistema de flaps de tres pezas rañuradas ao longo da parte traseira. Este sistema de flaps incrementaba a área da á un 21%.
Boeing acordou entregar o primeiro 747 a Pan Am a finais de 1969. A data de entrega deixáballe 28 meses para deseñar o avión, que era dous terzos do tempo normal. O programa foi a un ritmo tan rápido que á xente que traballaba nel déronlle o alcume de "The Incredibles" (os incribles). O desenvolvemento do avión foi tal reto técnico e financeiro que a dirección de Boeing dixo que tivera que "apostar a empresa" cando iniciaron o proxecto.
Planta de produción
miniatura|250px|Planta de Everett Como Boeing non tiña unha planta o suficientemente grande para montar o enorme avión, a empresa elixiu construír unha nova. A compañía considerou 59 cidades para instalala, e finalmente decidiu facelo a 48 km ao norte de Seattle, nun lugar contiguo a unha base militar en Paine Field, preto de Everett, Washington. Alí mercaron un terreo de 3,2 km2 en xuño de 1966.
Desenvolver o 747 fora un gran reto, e construír esa planta de montaxe tamén foi unha empresa enorme. O presidente de Boeing, William M. Allen, pediulle a Malcolm T. Stamper, entón á cabeza da división de turbinas da compañía, que supervisase a construción da fábrica de Everett para iniciar a produción do 747. Para nivelar o lugar, máis de 3,1 millóns de m³ de terra tiveron que ser trasladados. O tempo era tan curto que a maqueta a tamaño real do 747 foi construída antes de que se rematase de instalar o teito da factoría. A planta é o edificio máis grande en volume construído, e ten sido ampliada varias veces para permitir a fabricación doutros modelos de fuselaxe ancha de Boeing.
Fase de probas
Antes de que o primeiro 747 estivese totalmente ensamblado, as probas comezaron en moitos compoñentes e sistemas. Unha importante proba implicaba a evacuación de 560 voluntarios da maqueta dunha cabina de pasaxe a través das ramplas de emerxencia do avión. A primeira evacuación a grande escala levou dous minutos e medio en vez do máximo de 90 segundos esixido pola Federal Aviation Administration (FAA), e varios voluntarios resultaron feridos. As seguintes probas de evacuación acadaron o obxectivo dos 90 segundos pero causaron máis feridos. Máis problemática foi a evacuación da planta superior do avión; en lugar de usar un escorregadoiro convencional, os voluntarios saían usando un arnés enganchado a un carrete. As probas tamén implicaron a rodadura dun avión tan grande. Boeing fabricou un dispositivo de adestramento infrecuente coñecido como "Waddell's Wagon" (por un piloto de probas do 747 chamado Jack Waddell) que consistía na maqueta dunha cabina montada no teito dun camión. Mentres os primeiros exemplares aínda estaban fabricándose, este dispositivo permitía aos pilotos practicar manobras de rodadura dende unha posición alta.
O 30 de setembro de 1968, o primeiro 747 foi presentado na planta de Everett diante da prensa mundial e de representantes das 26 aeroliñas que pediran o avión. Nos meses seguintes realizáronse preparativos para o primeiro voo, que tivo lugar o 9 de febreiro de 1969, cos pilotos de proba Jack Waddell e Brien Wygle aos mandos e Jess Wallick como enxeñeiro de voo. A pesar dun problema menor cun dos flaps, o voo confirmou que o 747 manexábase extremadamente ben. miniatura|250px|O prototipo do 747 City of Everett Durante as últimas fases do programa, probas de aleteo demostraron que as ás sufrían oscilación baixo certas condicións. Esta dificultade foi parcialmente resolta reducindo a rixidez dalgúns dos compoñentes da á. Porén, un problema de aleteo a altas velocidades particularmente grave foi arranxado só coa inserción de contrapesos de uranio empobrecido como lastre no exterior das góndolas dos motores dos primeiros 747. Esta medida causou inquietude cando estes avións tiveron accidentes, como ocorreu co voo 358 de China Airlines en Wanli no ano 1991 e co voo 1862 de El Al en Ámsterdam en 1992, que tiña 282 quilogramos de uranio nos estabilizadores horizontais.
Praias da provincia de Pontevedra
Esta é unha lista parcial das máis de 270 praias da provincia de Pontevedra, dos concellos litorais (percorrendo a costa de norte a sur) de: Vilagarcía de Arousa (6), Vilanova de Arousa (10), A Illa de Arousa (17), Cambados (12), O Grove (34), Sanxenxo (28), Poio (19), Pontevedra (2), Marín (7), Bueu (27), Cangas (37), Moaña (12), Vilaboa (5), Soutomaior (2), Redondela (7), Vigo (33), Nigrán (8), Baiona (6) e A Guarda (6).
O municipio de Oia, de costa rochosa, apenas ten areais pese a ter máis de 15 quilómetros de litoral.
Hai, tamén, praias fluviais, como a da Calzada, no concello de Ponte Caldelas, con bandeira azul.
Sequoia xigante
Descubrimento e nomeamento
En 1907 foi incluído por Carl Ernst Otto Kuntze no xénero fósil  Steinhauera, porén a dúbida en canto a se a sequoia xigante estaba relacionada ou non co fósil, tamén invalidou este nome.
Os fallos de nomenclatura foron corrixidos finalmente en 1939 por J. Buchholz, quen indicou tamén que a sequoia xigante era distinta da sequoia común no nivel de xénero e acuñou o nome Sequoiadendron giganteum para ela.
Sequoias destacadas
A data de febreiro de 2005, as dez árbores cun maior volume eran:
Fonte: United States National Park Service -. Nótese que as cifras do volume teñen un baixo grao de certeza, debido ás dificultades na medida; as medidas do diámetro do talo están tomadas nunhas poucas alturas fixas por riba do tronco, e asumen que o tronco é circular na sección transversal e que ese estreitamento entre puntos de medida é constante. As medidas do volume tampouco toman en conta as cavidades. As medidas son do tronco só, e non inclúen o volume de madeira das pólas nin das raíces.
A árbore Xeneral Sherman estimáselle un peso de 2.100 toneladas (Fry & White 1938).
Usos
miniatura|Sequoia Xigante no Arboredo de Mariposa, [[Yosemite National Park.]] A madeira da sequoia xigante madura é sumamente resistente á descomposición, pero é fibrosa e quebradiza, o que xeralmente a fai inapropiada para a construción. Dende a década de 1880 até os inicios da de 1920 cortáronse gran cantidade de árbores, aínda que para usos comerciais marxinais. Debido ao enorme peso das árbores e ao seu carácter quebradizo a miúdo estrelábanse cando batían no chan, malgastándose moita madeira. Os leñadores procuraron diminuír o impacto da caída cavando sucos e enchéndoos con pólas. A madeira utilizábase principalmente para producir táboas, para postes e valados, e incluso para mistos.