cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elijah Muhammad
Traxectoria
A mediados da década de 1960, e grazas en boa parte á implicación de Malcom X na organización, Nación do Islam viviu un gran momento de apoxeo, multiplicando o seu número de membros e estendéndose a numerosos países de África e do Caribe. Despois do asasinato de Malcom X houbo numerosas voces que especulan coa posíbel responsabilidade de Elijah Muhammad, debido á saída deste de Nación do Islam e aos problemas persoais que tiveran. Este feito unido á acusación en 1973 dun membro dunha organización rival de ser o responsábel da morte de sete dos seus militantes fan entrar a Nación do Islam nunha sorte de decadencia. A morte de Elijah Muhammad en 1975 provocou a escisión da organización en dúas tendencias, unha das cales se integrou no islam ortodoxo.
Salamandra atra
Distribución e hábitat
Vive normalmente en bosques, pero tamén por riba do límite das árbores, en praderías alpinas, e montañas de rochas calcarias da zona dos Alpes e os Balcáns, entre os 700 e os 2 800 m de altitude.
Pode encontrarse en Albania, Alemaña, Austria, Bosnia e Hercegovina, Croacia, Eslovenia, Francia, Italia, Liechtenstein, Montenegro, Serbia e Suíza.
Normalmente agóchase baixo pedras, toros de árbores e buratos que reteñan a humidade.
Alimentación
Ten a mesma dieta cá salamántiga común, e aliméntase tamén de artrópodos de movemento lento, vermes e moluscos que caza, sobre todo, pola noite. Durante o día, só sae despois da choiva.
Reprodución
A salamántiga alpina ten unha maneira especial de ter as crías. A femia é fecundada en terra seca, como a salamántiga común, pero xestación dura 2 anos ou mesmo máis tempo. A fase larvaria ten lugar no interior da femia, dentro dos ovidutos., polo que as crías nacen xa metamorfoseadas O parto prodúcese de novo en terra seca. As crías, dúas por camada, por termo medio, saen polo tanto totalmente formadas e miden ao redor de 4 cm. Excepcionalmente a camada pode chegar até catro crías.
Taxonomía
miniatura|240px|Salamandra atra atra. miniatura|240px|Apareamento da Salamandra atra. miniatura|240px|Salamandra atra aurorae.
Descrición
A especie foi descrita en 1768 polo médico e naturalista austríaco Josephus Nicolaus Laurenti, na súa obra:
Laurenti, J. N. (1768): Specimen medicum, exhibens synopsin reptilium emendatam cum experimentis circa venena et antidota reptilium austriacorum. Vienna: Joan Thomae, pp. 1–217 (Ler o texto íntegro).
Etimoloxía
O epíteto específico, atra provén do adxectivo latino ater, atra, atrum, "negro" ou "escuro", en referencia á súa cor.
Status de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais cualificou en 2009 o estado de conservación da esprecie como LC (pouco preocupante), cuaificación quje se mantén a día de hoxe, debido á súa ampla área de distribución, a tolerancia en certa medida á modificación do seu hábitat, á presumíbel gran poboación, e porque é pouco probable que esta estea declinando rapidamente como para cualificar o seu estado nunha categoría ameazada.
Porén, a subespecie Salamandra atra aurorae cualifícase en perigo crítico porque a súa área de dispersión é probablemente de menos de 100 km2, todos os idividuos poden estar nun só lugar, e continúa o declive da calidade do seu hábitat no Altopiano dei Sette Comun, nos preralpes italianos.
Autociclos Dobi
Autociclos Dobi foi un fabricante español de automóbiles con sede en Madrid de 1919 ata 1921. Probablemente o seu nome "DOBI" derive do primeiro motor "Do"uglas "Bi"cilíndrico.
Historia da Compañía
A compañía madrileña comezou a produción de automóbiles en 1919. Fabricou 3 modelos diferentes de 2 e 4 cilindros utilizando diversos motores, os Douglas ingleses, os MAG suízos e os Baillot franceses. A transmisión era por correas. En xeral, o vehículo era similar aos modelos de coches David.
Cadeiras
O topónimo galego Cadeiras pode referirse a:
Fernando, o Infante Santo
Fernando de Portugal, considerado o Infante Santo, nado o 29 de setembro de 1402 e finado o 5 de xuño de 1443, foi un príncipe de Portugal da Dinastía de Avis. Fernando era o oitavo fillo do rei Xoán I de Portugal e da súa muller Filipa de Lancaster, o máis novo dos membros da Ínclita Xeración.
Traxectoria
Fernando cedo se mostrou interesado na cuestión relixiosa e, aínda moi novo, foi ordenado Gran Mestre da Orde de Avis polo seu pai. Por ser o irmán máis novo, non ten acceso, como os máis vellos, a tantas riquezas, e intenta poñerse ao servizo do Papa, do Emperador, ou doutro soberano europeo para gañar prestixio e prebendas. Por motivación dos irmáns máis vellos acaba por abandonalo, virando as súas atencións para a loita en Marrocos, da cal lle podería vir inmensa fortuna.
Así, en 1437 participa nunha expedición militar ao norte de África, comandada polo irmán Henrique, duque de Viseu, pero co voto desfavorable dos outros infantes, Pedro, duque de Coímbra e Xoán, Infante de Portugal. A campaña revelouse como un desastre e, para evitar a matanza total dos seus habitantes, establécese unha rendición pola cal as forzas portuguesas se retiran, deixando o infante como peñor da devolución de Ceuta (conquistada polos portugueses en 1415).
A división na metrópole entre os partidarios da entrega inmediata de Ceuta, ou o seu mantemento, conseguindo por outras vías (diplomática ou bélica), o rescate do infante, foi contemporánea da morte de Duarte de Portugal, o que impediu un resultado favorable á situación.
Fernando foi entre tanto levado para Fez, sendo tratado ora con todas as honras, ora como un prisioneiro de baixa condición (sobre todo tras un intento de evasión gorada, patrocinada por Portugal). De aí escribe ao seu irmán Pedro, entón rexente do reino, un chamamento pedindo a súa liberación a troco de Ceuta. Mais a división verificada na Corte en torno deste problema delicado leva a que Fernando morra no cativerio de Fez en 1443 - acabando así o problema da devolución ou non de Ceuta por se resolver por suposto. Polo seu sacrificio en nome dos intereses nacionais, viría a gañar o epíteto de Infante Santo.
Por medio dese mesmo tratado concluído o agora rei de Fez, os restos mortais do Infante, que se achaban naquela cidade, pasaron a mans dos seus habitantes, sendo que se dirixiron ao Mosteiro de Batalha, onde hoxe repousan ao lado dos seus pais e irmáns, na Capela do Fundador.
Gusto
miniatura|250x250px|[[Papila gustativa.]] O sistema gustativo ou sentido do gusto é un sistema sensorial que é parcialmente responsable da percepción dos sabores. O gusto é a percepción producida ou estimulada cando unha substancia na boca reacciona quimicamente con células receptoras do gusto situadas nas papilas gustativas da cavidade oral, principalmente na lingua. O gusto, xunto co olfacto e a estimulación do nervio trixémino (rexistrando textura, dor e temperatura), determina o sabor dos alimentos e doutras substancias. Os humanos teñen receptores gustativos nas papilas gustativas e noutras áreas, incluíndo a superficie superior da lingua e a epiglote. O córtex gustativo é o responsable da percepción do gusto.
A lingua está cuberta de milleiras de pequenas protuberancias chamadas papilas linguais, que son visibles a simple vista. Dentro de cada papila hai centos de papilas gustativas. A excepción a isto son as papilas filiformes que non conteñen papilas gustativas. Hai entre 2000 e 5000 papilas gustativas que están situadas na parte posterior e dianteira da lingua. Outras sitúanse no padal, os lados e na parte posterior da boca e na gorxa. Cada papila gustativa contén de 50 a 100 células receptoras do gusto.
Os receptores do gusto na boca detectan as cinco modalidades gustativas: doce, acedo, salgado, amargo e saboroso (tamén coñecido como umami). Os experimentos científicos demostraron que estes cinco gustos existen e son distintos entre si. As papilas gustativas son capaces de distinguir entre diferentes gustos detectando a interacción con diferentes moléculas ou ións. Os sabores doces, saborosos e amargos desencadean a unión das moléculas a receptores acoplados á proteína G nas membranas plasmáticas das papilas gustativas. A salinidade e a acidez percíbense cando os metais alcalinos ou os ións do hidróxeno entran nas papilas gustativas, respectivamente.
As modalidades gustativas básicas contribúen só parcialmente á sensación e ao sabor dos alimentos na boca. Outros factores son o olor, detectado polo epitelio olfactivo do nariz; a textura, detectada por unha variedade de mecanorreceptores, nervios musculares, etc.; a temperatura, detectada polo termorreceptores; o "frescor" (como o mentol) e o "picante" (punxencia), a través de quimioestesia.
Entre os humanos, a percepción do gusto comeza a esvaecerse na idade avanzada debido á perda das papilas da lingua e á diminución xeral da produción de saliva. Os humanos tamén poden ter distorsión dos gustos (disxeusia). Non todos os mamíferos comparten as mesmas modalidades de sabor: algúns roedores poden saborear o amidón (que os humanos non poden), os gatos non poden probar a dozura e varios outros carnívoros, incluíndo as hienas, os golfiños e os leóns mariños, perderon a capacidade de percibir ata catro das súas cinco modalidades gustativas ancestrais.
Gustos básicos
O gusto no sistema gustativo permite aos humanos distinguir entre alimentos seguros e nocivos e avaliar o valor nutricional dos alimentos. As enzimas dixestivas na saliva comezan a disolver os alimentos en produtos químicos básicos que son lavados nas papilas gustativas e detectados como sabores polas papilas gustativas. A lingua está cuberta de miles de pequenas protuberancias chamadas papilas, que son visibles a simple vista. Dentro de cada papila hai centos de papilas gustativas. A excepción a isto son as papilas filiformes que non conteñen papilas gustativas. Hai entre 2.000 e 5.000 papilas gustativas situadas na parte posterior e dianteira da lingua. Outras sitúanse no ceo, nos lados e na parte posterior da boca e na gorxa. Cada papila gustativa contén de 50 a 100 células receptoras do gusto.
Os cinco sabores específicos que reciben os receptores gustativos son o salgado, o doce, o amargo, o acedo e o umami, este último coñecido polo termo xaponés "umami", pódese traducir como "deleite". A principios do século XX, os fisiólogos e psicólogos occidentais crían na existencia de catro sabores básicos: dozura, acedo, salgado e amargor. Nese momento, o umami aínda non fora identificado, pero agora un gran número de autoridades recoñeceno como o quinto sabor. Os alimentos amargos son xeralmente desagradables, mentres que os alimentos acedos, salgados, doces e umami adoitan proporcionar unha sensación de pracer.
Un estudo descubriu que os mecanismos de sabor acedo e sal detectan de forma diferente a presenza de cloruro de sodio (sal) na boca. Non obstante, os acedos tamén se detectan e se perciben como acedos. A detección do sal é importante para moitos organismos, pero especificamente para os mamíferos, xa que desempeña un papel fundamental na homeostase dos ións e da auga no corpo. Requírese especificamente no ril dos mamíferos como un composto osmóticamente activo que facilita a recaptación pasiva de auga no sangue. Por iso, o sal provoca un sabor agradable na maioría dos seres humanos.
Os sabores acedos e salgados poden ser agradables en pequenas cantidades, pero en grandes cantidades vólvense cada vez máis desagradables. En canto ao sabor acedo, probablemente débase a que este pode indicar froitas inmaturas, carne podrecida ou outros alimentos en mal estado, que poden ser perigosos para o organismo debido ás bacterias que crecen neses medios. Ademais, o sabor acedo sinala ácidos, que poden causar graves danos nos tecidos.
O amargo é un sabor xeralmente negativo, aínda que se descoñece o seu método de acción. Ten a característica dun pracer habitual.
O sabor doce indica a presenza de hidratos de carbonos na solución. Dado que os hidratos de carbono son moi calóricos (os sacáridos teñen moitas ligazóns, por tanto moita enerxía), son desexables para o corpo humano, que evolucionou para buscar alimentos con maior achegue calórico. Utilízanse como enerxía directa (azucres) e almacenamento de enerxía (glicóxeno). Con todo, hai moitas moléculas distintas dos carbohidratos que desencadean unha resposta doce, o que levou ao desenvolvemento de moitos edulcorantes artificiais, como a sacarina, a sucralosa e o aspartamo. Aínda non está claro como estas substancias activan os receptores do doce e que importancia adaptativa ten isto.
O sabor salgado (coñecido en xaponés como umami) foi identificado polo químico xaponés Kikunae Ikeda, que sinala a presenza do aminoácido L-glutamato, desencadea unha resposta pracenteira e, por tanto, estimula a inxesta de péptidos e proteínas. Os aminoácidos das proteínas utilízanse no corpo para construír músculos e órganos, moléculas de transporte (hemoglobina), anticorpos e os catalizadores orgánicos coñecidos como enzimas. Todas estas moléculas son esenciais e, como tales, é importante ter unha subministración constante de aminoácidos, de aí a resposta pracenteira á súa presenza na boca.
Nos países asiáticos dentro da esfera de influencia principalmente das cociñas chinesa e a india, o picante (picante ou quente) considerouse tradicionalmente un sexto sabor básico. En 2015, os investigadores suxeriron un novo sabor básico procedente dos ácidos graxos chamado "sabor graxo".", aínda que se propuxeron como termos alternativos oleogustus e pinguis.
Doce
miniatura|O diagrama anterior describe a vía de transdución do sinal do sabor doce. O obxecto A é a unha papila gustativa, o obxecto B é a célula da papila gustativa e o obxecto C é a neurona unida á célula gustativa. I. A parte I mostra a recepción dunha molécula. 1. O azucre, o primeiro mensaxeiro, únese a un receptor de proteínas da membrana celular. II. A parte II abrangue a transdución de moléculas de relé. 2. Actívanse os receptores acoplados á proteína G, segundos mensaxeiros. 3. As proteínas G activan a adenilato ciclase, unha encima que aumenta a concentración de cAMP. Prodúcese a despolarización. 4. A enerxía, a partir do paso 3, proporciónase para activar as canles de proteína K+ de potasio. III. A parte III mostra a resposta das células gustativas. 5. Ca+, calcio, canles proteicos san activados. 6. O aumento da concentración de Ca+ activa as vesículas de neurotransmisores. 7. A neurona conectada á papila gustativa é estimulada por neurotransmisores. A dozura, xeralmente considerada unha sensación pracenteira, prodúcese pola presenza de azucres e substancias que imitan ao azucre. A dozura pode estar relacionada con aldehidos e cetonas, que conteñen un carbonilo. A dozura é detectada por unha variedade de receptores acoplados á proteína G (RAPG) gustaducina que se atopa nas papilas gustativas. Deben activarse polo menos dúas variantes diferentes dos "receptores de dozura" para que o cerebro rexistre a dozura. Os compostos que o cerebro percibe como doces son compostos que poden unirse a dous receptores de dozura diferentes, con distinta forza de unión. Estes receptores son T1R2 + 3 (heterodímero) e T1R3 (homodímero), que son responsables de todas as sensacións doces en humanos e animais.
Os límites de detección do sabor das substancias doces avalíanse con respecto á sacarosa, que ten un índice de 1, O límite medio de detección humana da sacarosa é de dez milimols por litro. Para a lactosa é de trinta milimols por litro, cun índice de dozura de 0,3, e a 5-nitro-2-propoxianilina de 0,002 milimols por litro. Os edulcorantes "naturais", como os sacáridos, activan a RAPG, que libera gustaducina. A gustaducina activa entón a molécula de adenilato ciclase, que cataliza a produción da molécula de cAMP, ou adenosín 3', 5'-monofosfato cíclico. Esta molécula pecha as canles iónicos de potasio, o que provoca a despolarización e a liberación de neurotransmisores. Os edulcorantes sintéticos, como a sacarina, activan diferentes RAPG e inducen a despolarización das células receptoras do gusto por unha vía alternativa.
Acedo
[[Ficheiro:Signal Transaction of Taste; Sour & Salty.svg|miniatura|O diagrama representa a vía de transducción de sinais do gusto acedo ou salgado. O obxecto A é unha papila gustativa, o obxecto B é unha célula receptora do gusto dentro do obxecto A e o obxecto C é a neurona unida ao obxecto B.
I. A parte I é a recepción de ións de hidróxeno ou ións de sodio.
1. Se o sabor é ácido, os ións H+, procedentes dunha substancia ácida, pasan polas canles H+. Prodúcese a despolarización
II. A parte II é a vía de transdución das moléculas de relé. 2. Ábrense canles de catión, como K+.
III. A parte III é a resposta da célula.
4. O Ca+ activa os neurotransmisores.
5. Envíase un sinal á neurona unida á papila gustativa.]]
A acidez é a sensación que nos da o detectar un sabor a ácido. A acidez das substancias calcúlase en relación co ácido clorhídrico diluído, que ten un índice de acidez de 1. En comparación, o ácido tartárico ten un índice de acidez de 0,7, o ácido cítrico ten un índice de 0,46, e o ácido carbónico ten un índice de 0,06.
O sabor ácido é detectado por un pequeno subconxunto de células que se distribúen en todas as papilas gustativas chamadas células receptoras do gusto tipo III. Os ións H+ (protóns) que son abundantes en substancias acedas poden entrar directamente nas células gustativas de tipo III a través dunha canle de protóns. Esta canle identificouse en 2018 como otopetrin 1 (OTOP1). A transferencia de carga positiva á célula pode desencadear por si mesma unha resposta eléctrica. Algúns ácidos débiles, como o ácido acético, tamén poden penetrar nas células gustativas; os ións de hidróxeno intracelulares inhiben as canles de potasio, que normalmente funcionan para hiperpolarizar a célula. Mediante unha combinación da entrada directa de ións de hidróxeno a través das canles iónicos OTOP1 (que á súa vez despolarizan a célula) e a inhibición da canle hiperpolarizante, a acidez fai que a célula gustativa dispare potenciais de acción e libere o neurotransmisor.
Os alimentos máis comúns con acidez natural son as froitas, como limón, lima, uva, laranxa, tamarindo e melón amargo. Os alimentos fermentados, como o viño, o vinagre ou o iogur, poden ter un sabor agre. Os nenos amosan un maior goce dos sabores acedos que os adultos, polo que os caramelos acedos que conteñen ácido cítrico ou ácido málico son moi comúns.
Salgado
O receptor máis sinxelo que se atopa na boca é o receptor do cloruro de sodio (sal). O salgado é un sabor producido principalmente pola presenza de ións de sodio. Outros ións do grupo dos metais alcalinos tamén saben salgado, pero canto máis lonxe do sodio, menos salgada é a sensación. Unha canle de sodio na parede celular gustativa permite que os catións de sodio entren na célula. Isto, por si só, despolariza a célula e abre canles de calcio regulada por voltaxe, asolagando a célula con ións de calcio positivos e provocando a liberación do neurotransmisores. Esta canle de sodio coñécese como canle epitelial de sodio (ENaC) e componse de tres subunidades. Unha ENaC pode ser bloqueada polo fármaco amilorida en moitos mamíferos, especialmente en ratas. Con todo, a sensibilidade do gusto salgado á amilorida nos seres humanos é moito menos pronunciada, o que leva a conxecturar que pode haber proteínas receptoras adicionais por descubrir, ademais do ENaC.
O tamaño dos ións de litio e potasio é o máis parecido ao do sodio, polo que o seu sabor salgado é moi similar. Pola contra, os ións rubidio e cesio son moito máis grandes, polo que o seu sabor salgado difire en consecuencia. A salinidade das substancias está clasificada en relación co cloruro de sodio (NaCl), que ten un índice de 1. O potasio, en forma de cloruro potásico (KCl), é o principal ingrediente dos sucedáneos do sal e ten un índice de salinidade de 0,6.
Eiruga (planta)
A eiruga (Eruca sativa) é unha verdura da mesma familia que a mostaza, Brassicaceae, e orixinaria do Mediterráneo e de Asia Occidental. Adáptase a climas frescos, nin quentes nin fríos.
Gusto
Salgado
Outros catións monovalentes, p.ex. amonio (NH4+) e catións divalentes do grupo metais alcalinotérreos da táboa periódica, p.ex. calcio (Ca2+), os ións xeralmente provocan un sabor amargo en vez de salgado aínda que tamén poden pasar directamente a través das canles iónicas da lingua, xerando un impulso nervioso. Pero o cloruro de calcio é máis salgado e menos amargo que o cloruro de potasio, e úsase habitualmente na salmoira en escabeche en lugar de KCl.
Eiruga (planta)
Usos
Posúe un sabor moi forte, picante e amargo. É moi utilizada en Italia. En Galiza o seu uso non é tradicional, mais comeza a popularizarse en ensaladas e pizzas.
Gusto
Amargo
miniatura|O diagrama anterior mostra a vía de transducción de sinais do sabor amargo. O sabor amargo ten moitos receptores e vías de transducción de sinais diferentes. O sabor amargo indica veleno aos animais. É moi similar ao doce. O obxecto A é unha papila gustativa, o obxecto B é unha célula gustativa e o obxecto C é unha neurona unida ao obxecto B. I. A parte I é a recepción dunha molécula. Unha substancia amarga, como a quinina, consómese e únese aos receptores axustados a proteínas G.II. A parte II é a vía de transducción 2. Actívase a gustducina, un segundo mensaxeiro da proteína G. 3. Actívase a fosfodiesterasa, unha encima. 4. Emprégase o nucleótido cíclico, cNMP, que diminúe a concentración. 5. Péchanse canles como o K+, potasio. III. A parte III é a resposta da célula gustativa. 6. Isto conduce a un aumento dos niveis de Ca+. 6. Actívanse os neurotransmisores. 7. O sinal envíase á neurona.
Eiruga (planta)
Usos
Preparada crúa, en ensaladas, ou refogada, é utilizada como complemento das comidas debido ao seu forte sabor, capaz de eliminar o sabor doutros alimentos.
Gusto
Amargo
O amargor é un dos sabores máis sensibles, e moitos o perciben como desagradable, picante ou molesto, pero ás veces é desexable e engádese intencionadamente a través de diversos axentes amargantes. Entre os alimentos e bebidas amargos máis comúns atópanse o café, o cacao sen azucre, o mate suramericano, o té de coca, a cabaza amarga, as olivas sen curar, a pel dos cítricos, algunhas variedades de queixo, moitas plantas da familia das brasicáceas, as follas de dente de león, o marroio, a chicoria silvestre e a endivia. O etanol das bebidas alcohólicas ten un sabor amargo, do mesmo xeito que os ingredientes amargos adicionais que se atopan nalgunhas bebidas alcohólicas, incluíndo o lúpulo na cervexa e a xanzá nos amargos. A quinina tamén é coñecida polo seu sabor amargo e atópase na auga tónica.
Eiruga (planta)
Propiedades
Con propiedades estimulantes do apetito, é nutricionalmente rica en proteínas, vitaminas A e C, e sales minerais, principalmente calcio e ferro. Contén tamén omega 3 e é pobre en calorías.
Gusto
Amargo
A amargor é de interese para os que estudan a evolución, así como para varios investigadores da saúde xa que se sabe que un gran número de compostos naturais amargos son tóxicos. Considérase que a capacidade de detectar compostos tóxicos de sabor amargo en limiares baixos proporciona unha importante función protectora. As follas das plantas a miúdo conteñen compostos tóxicos, e entre os primates comedores de follas hai unha tendencia para preferir as follas inmaturas, que adoitan ter máis proteínas e menos fibra e velenos que as follas maduras. Entre os humanos, utilízanse en todo o mundo diversas técnicas de procesado de alimentos para desintoxicar alimentos que doutro xeito serían incomestibles e facelos apetecibles. Ademais, o uso do lume, os cambios na dieta e a evitación de toxinas levaron a unha evolución neutral na sensibilidade humana ao amargo. Isto permitiu varias mutacións de perda de funcións que provocaron unha redución da capacidade sensorial cara a amargura nos humanos en comparación con outras especies.
As investigacións demostraron que os TAS2R (receptores do gusto, tipo 2, tamén coñecidos como T2R) como TAS2R38 acoplados á proteína G gustaducina son os responsables da capacidade humana para saborear substancias amargas. Identificáronse non só pola súa capacidade de saborear certos ligandos "amargos", senón tamén pola morfoloxía do propio receptor (unido á superficie, monomérico). Crese que a familia TAS2R nos humanos comprende uns 25 receptores gustativos diferentes, algúns dos cales poden recoñecer unha gran variedade de compostos de sabor amargo. Identificáronse máis de 670 compostos de sabor amargo nunha base de datos de sabores amargos, dos cales máis de 200 foron asignados a un ou máis receptores específicos. Recentemente especúlase que as restricións selectivas sobre a familia TAS2R foron debilitadas debido á taxa relativamente alta de mutación e pseudoxenización. Os investigadores usan dúas substancias sintéticas, a feniltiocarbamida (PTC) e o 6-n-propiltiouracilo (PROP) para estudar a xenética da percepción amarga. Estas dúas substancias teñen un sabor amargo para algunhas persoas, pero son practicamente insípidas para outras. Entre os catadores, algúns son os chamados "supertasters" para quen PTC e PROP son extremadamente amargos. A variación da sensibilidade está determinada por dúas alelos comúns no locus TAS2R38. Esta variación xenética na capacidade de saborear unha substancia é unha fonte de gran interese para os que estudan xenética.
Campionato do mundo de hóckey sobre xeo 2014
miniatura|Selo de Belarús dedicado aos mundiais de 2014 O 78º campionato do mundo de hóckey sobre xeo celebrouse na capital de Belarús, a cidade de Minsk entre o 9 e o 25 de maio de 2014. A selección de Rusia que permaneceu invatida durante todo o campionato fíxose coa medalla de ouro ao derrotar na final a Finlanida por 5-2. Suecia logrou o bronce logo de vencer a Chequia por 3-0.
Selección da sede
O 8 de maio de 2009 a candidatura bielorrusa logrou a maioría dos votos para acoller os mundiais de hóckey sobre xeo de 2014, con 75 votos impúxose a Hungría (24 votos), Letonia (3) e Ucraína (3). Os recintos principais para disputaren os partidos son o Minsk Arena (capacidade para 15.000 espectadores) e o Chizhovka Arena (capacidade para 8.000), os dous de nova creación, o primeiro inaugurado en 2010 e o segundo completado en 2012. miniatura|Autobús en Minsk en 2012 anunciando os mundiais de 2014
A selección de Belarús como organizadora causou controversia, realizándose unha campaña internacional para impedilo, mesmo o 11 de abril o senador estadounidense Dick Durbin e o congresista Michael Quigley pedíronlle á Federación Internacional de Hóckey sobre Xeo a levar os campionatos a outro lugar alegando o carácter autoritario do goberno de Aliaksandr Lukašenka e a violación dos dereitos humanos nese país que viría referendado polas sancións impostas ao presidente e 157 dos seus asociados pola Unión Europea e os Estados Unidos. A petición contou co apoio do antigo xogador eslovaco e europarlamentario Peter Stastny. Non obstante, a FIHX aduciu que os seus estatutos non permiten a discriminación por contextos políticas e voceiros das federacións lituana e letoa argüíron que non desexaban mesturar a política co deporte.
Participantes
Participanron equipos de Europa, América do norte e Asia. Cada selección nacional debeu acudir como mínimo con 15 xogadores de movemento, entre atacantes e defensores e dous porteiros e como máximo con 22 xogadores de movemento e tres porteiros.
Rolda preliminar
miniatura|14 de maio de 2014, República Checa 2:0 Italia Os equipos dividíronse en dous grupos para xogaren unha rolda preliminar, ao seu remate os catro primeiros equipos de cada grupo xogaron os cuartos de final, mentres o último clasificado retrocedeu á División IA.
Grupo B
miniatura|esquerda|400px|Os partidos do grupo B xóganse no Minsk Arena
Goleadores
miniatura|Volat, mascota oficial de Minsk 2014 PX = Partidos xogados; G = Goles; A = Asistencias; Pts = Puntos; +/− = Plus/Minus; PIM = Penaltis en minturos; POS = Posición Fonte: IIHF.com
Porteiros principais
Os mellores cinco porteiros, baseándose na porcentaxe de tiros parados, e que xogaran cando menos o 40% dos minutos do seu equipo. TX = Tempo xogado (minutos:segundos); TP = Tiros á súa porta; GE = Goles encaixados; MGE = Media de goles encaixados; P% = Porcentaxe de paradas; SO = PRI = Partidos sen recibir goles Fonte: IIHF.com
Castro Caldelas, Castro Caldelas
San Sebastián de Castro Caldelas é unha parroquia do concello de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas, na provincia de Ourense. No ano 2010 tiña 705 habitantes, deles 338 eran homes e 367 eran mulleres, o que supón unha diminución habitantes en relación ao ano anterior, 2009.
Itō Hirobumi
O príncipe Itō Hirobumi (伊藤 博文), nado o 16 de outubro de 1841 no distrito de Kumage na provincia de Suō (actual Hikari na prefectura de Yamaguchi) e finado o 26 de outubro de 1909 en Harbin, tamén coñecido como Hirofumi/Hakubun e Shunsuke na súa mocidade, foi un samurai do Dominio de Chōshū, político catro veces Primeiro Ministro do Xapón, genrō e Residente Xeral de Corea.
Antics
Antics é o segundo álbum da banda estadounidense de post-punk revival Interpol, editado o 27 de setembro do 2004 a través do selo Matador Records. Aínda que máis maduro que o seu predecesor, Turn on the Bright Lights, repite a súa mesma fórmula con arranxos escasos dirixidos polo marcado son do baixo e unha forte batería, e con intricadas liñas de guitarra que lembran a The Chameleons. Musicalmente é máis brillante que o seu predecesor.
O álbum foi reeditado en agosto do 2005 nos Estados Unidos, cun segundo disco que contén catro remesturas, unha cara-B e os vídeos dos tres sinxelos.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Interpol.
Tempada 2013/14 do Deportivo da Coruña
Durante a tempada 2013–14 o Deportivo da Coruña competiu na Segunda División (afrontando a súa 39ª campaña na categoría de prata) e na Copa do Rei, alcanzando a terceira rolda. Ao remate da tempada ascendeu a Primeira División, ao quedar subcampión da categoría.
Xaneiro
O mercado de inverno abriuse coa marcha do arxentino Emmanuel Culio ao Al Wasl dos Emiratos Árabes, traspaso que supuxo un ingreso de 300.000 euros para as arcas do Deportivo.
O 10 de xaneiro foi un día clave para o futuro do club, pois presentouse ante o xuíz concursal unha proposta de convenio. Celebrado na Audiencia Provincial da Coruña, obtivo o apoio do 59,44% dos acredores, pero non do acredor principal, a Axencia Tributaria. O maxistrado decidirá cara a finais de mes, momento no que o club contará cun novo Consello de Administración.
Pese á situación convulsa na que vive o club, o presidente Augusto César Lendoiro incorporou dous xogadores para reforzar o cadro: Toché (procedente do Panathinaikos) e Diogo Salomão (cedido polo Sporting de Lisboa).
Na xunta de accionistas celebrada o 21 de xaneiro a candidatura encabezada por Tino Fernández acadou un 72,09% dos votos, alzándose como novo presidente do club.
Xa coa nova directiva durante este mes o equipo reforzouse con varias incorporacións, como a de Bryan Rabello (cedido polo Sevilla até o final da campaña), de Ibrahim Sissoko (cedido polo Wolfsburg), e a de Albert Lopo (procedente do Getafe).
Do mesmo xeito o club anunciou a rescisión do contrato de Kaká (que firmou polo APOEL), así como as cesións de Rudy (ao Belenenses) e Paulo Teles (ao Guijuelo).
Febreiro
O 7 de febreiro o xuíz mercantil aprobou o convenio proposto polo Deportivo o pasado 10 de xaneiro (que contempla pagar a débeda do club en 17 anos, con dous de carencia, e tendo logo outros 17 anos para pagar a débeda subsidiaria. Todo cunha quita do 33%). Aínda sen o apoio de Facenda (o principal acredor), a partir desa data cesaron tódolos efectos da declaración de concurso.
O 21 de febreiro, aproveitando unha visita institucional ao presidente da Xunta de Galicia Alberto Núñez Feijóo, anunciouse que no segunda equipamento da tempada 2014–15 lucirá a bandeira de Galicia.
Marzo
O 2 de marzo o portugués Diogo Salomão (incorporado no mercado invernal) sufriu unha rotura do ligamento cruzado anterior do xeonllo dereito, perdéndose o que resta da tempada. Para sustituílo o club fichou uns días máis tarde ao arxentino Diego Ifrán (cedido pola Real Sociedad).
Maio
O 3 de maio o Deportivo xogou contra o Lugo, o partido correspondente á xornada 37, no denominado Derbi do norte, volvendo ao estadio Anxo Carro en partido oficial logo da tempada 1974–75 en Terceira División. O partido rematou en empate (2–2).
O 31 de maio logrou o ascenso matemático a Primeira División a falta dunha xornada, logo de vencer en Riazor ao Jaén (1–0), con gol de Carlos Marchena.
Material deportivo
O equipamento do Deportivo foi proporcionado por Lotto e o patrocinador foi Estrella Galicia.
11D430
11D430 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado polos satélites de recoñecemento rusos Yantar-2K.
Características
Os motores 11D430 eran fabricados pola casa Malnikov e funcionaban alimentados pola combinación hipergólica de tetróxido de nitróxeno e dimetilhidracina asimétrica (UDMH). Usáronse nos satélites Yantar-2K como propulsión orbital, cun motor 11D430 por satélite. Tiñan un pulo de 29,43 kN, un impulso específico de 307 s e eran capaces de ata 50 encendidos.
Camba, Castro Caldelas
San Xoán de Camba é unha parroquia do concello de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas, na provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2011 tiña 80 habitantes, deles 43 eran homes e 37 eran mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 95 habitantes.
Eclesiasticamente, a parroquia foi suprimida na primeira metade da década de 1980, de xeito que os lugares de Casasoá, Montemiao e San Martiño se incorporaron ó Burgo de Caldelas, e os de Piñeiroá e San Xulián fixérono a Castro Caldelas.
Ten Shin Han
Ten Shin Han (天津飯) é un personaxe ficticio do universo Dragon Ball. É un terrícola descendente de persoas de Tres Ollos (三つ目人). O seu nome provén do arroz de Tianjin (天津).
Dragon Ball
Aparece por primeira vez en Dragon Ball, despois do 21° Campionato Mundial das Artes Marciais, durante o adestramento de Son Goku. Ten Shin Han é discípulo do Mestre Corvo, quen é un antigo coñecido do Mestre Mutenroi; ambos mestres foron alumnos do vello mestre, Mutaito.
A escola da Tartaruga e da Grúa eran rivais, polo que a inimizade de Ten Shin Han con Goku intensificouse. Ten Shin Han apareceu no 22° Campionato Mundial das Artes Marciais para vingar a derrota de Tou Pai Pai a mans de Goku. Dende o primeiro momento, Chaoz aparece como compañeiro inseparable de Ten Shin Han.
.et
.et é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Etiopía.
A1 Ethniki 2011-12
A tempada 2011-2012 da A1 Ethniki foi a 72ª edición da máxima competición de baloncesto en Grecia. A competición contou con 13 equipos, que se enfrontaron entre si ó longo de 24 xornadas. Trala tempada regular, os 8 primeiros da táboa disputaron as eliminatorias polo título de campión, título que rematou nas mans do Olympiacos por 10ª ocasión, tras vencer ó Panathinaikos na final. O Olympiacos non gañaba a liga dende 1997, ano no que tamén acadara a súa primeira Euroliga. En 2012 volveu gañar a liga 15 anos despois, e maila súa segunda Euroliga.
Eliminatorias polo título
O campión da tempada 2011-12 da A1 Ethniki foi o Olympiacos BC.
Lingua inupiaq
A lingua inupiaq é un grupo de dialectos das linguas inuit, falada polo pobo inupiaq no norte e noroeste de Alasca, e parte dos Territorios do Noroeste. A lingua inupiaq é membro da familia de linguas esquimó-aleutianas, e está estreitamente relacionada coas linguas inuit do Canadá e Groenlandia. Ten arredor de 2 000 falantes. O inupiaq é unha lingua oficial do estado de Alasca.
O nome da lingua tamén aparece como inupiatun, inupiat, iñupiaq, inyupiaq, inyupiat, inyupeat, inyupik, e inupik.
As principais variedades da lingua inupiaq son a do norte de Alasca e da Península Seward.
Chichi
Chichi (チチ), é un personaxe de ficción da serie de manga e anime Dragon Ball.
Características
É a filla de Satanarius, cando eran nenos Son Goku prometeulle casar con ela sen saber o que significaba aínda que chegou a pensar que era comida. O seu estilo de pelexa é semellante ó de Goku e ó resto, xa que o seu pai foi alumno de Mestre Mutenroi.
Linguas mazatecas
As linguas mazatecas son un grupo de linguas indíxenas estreitamente relacionadas faladas por unhas 200 000 persoas do pobo mazateca, que habitan na área coñecida como Serra Mazateca, na parte norte do estado de Oaxaca, e nas zonas adxacentes dos estados de Puebla e Veracruz.
O grupo é descrito a miúdo como unha única lingua chamada mazateca, pero por mor das diferentes variedades que ten, está mellor considerado como un grupo de linguas. Pertence ó subgrupo popoloca da familia de linguas otomangueanas. Baixo a Lei Xeral de Dereitos Lingüísticos dos Pobos Indíxenas, están recoñecidas como "linguas nacionais", xunto coas outras linguas indíxenas de México e o castelán.
O mazateca ten unha boa saúde en moitas das pequenas comunidades da área mazateca, e en moitas das vilas é falada por toda a poboación. Porén, a lingua está comezando a perder terreo fronte ó castelán nalgunhas das comunidades máis grandes, como Huautla de Jiménez e Jalapa de Díaz.
Inderquina Menendiz
Inderquina Menendiz, Inderquina Mendes ou Inderquina Menendez “Pala” (? – 947), foi unha importante aristócrata galega do século X, filla de Hermenexildo Guterrez e Hermesinda Gatoniz, casou con Gondesindo Eriz, conde de Lugo, polo que era adquiriu o título de condesa.
Desta relación naceron:
Candlebox
Candlebox foi unha banda de rock formada en Seattle no ano 1991. Candlebox apareceu en medio do auxe do grunge e conquistou o seu propio espazo cunha música fortemente influenciada por Led Zeppelin e o rock dos anos 70, pero cun son semellante ao de bandas como Pearl Jam, Soundgarden e Alice in Chains.
Historia
Candlebox formouse en maio de 1991 cando Kevin Martin (voz) e Scott Mercado (batería) resolveron formar a súa propia banda xunto co baixista Perry Alferness. Eles estiveron sen guitarrista ata que un amigo lles suxeriu a Peter Klett. As cousas andaron axiña, Peter trouxo a base para Pull Away, Change, e Don't You, que serían as primeiras composicións da banda. Nos ensaios seguintes, o baixista Perry é despedido e Peter pasa a ensaiar con máis frecuencia ata entrar definitamente na banda en novembro de 1991. No mes seguinte, a banda consegue un baixista definitivo, Bardi Martin, que estudara no mesmo colexio que Kevin Martin. Bardi ensaiou algunhas veces e construíu a liña de baixo de You e Far Behind. Naquela época, a banda aínda non tiña un nome definitivo. Na procura dun nome, eles chegan ata unha canción da banda Midnight Oil, chamada Tin Legs and Tin Mines, onde unha parte da letra dicía boxed in like candles, cun pequeno xogo de palabras, estaba decidido que o nome da banda sería Candlebox.
Esa disputa das discográficas por Candlebox foi moi positiva para a banda, que vía aumentar as oportunidades de gañar exposición, pero por outra banda, xeraba a crítica dalgúns sectores de que Candlebox estaría tentando aproveitarse do grunge, ao seguir o estilo en busca do éxito. Porén os seus integrantes sempre afirmaron en entrevistas que non se consideraban unha banda grunge. Todos os membros de Candlebox eran da rexión de Seattle, en contra de informacións que circularon na prensa da época, que dicían que a banda se formara nos Ánxeles e mudouse para Seattle.
Chegada á fama
Aínda en 1992, a banda acabou asinando un contrato coa discográfica Maverick Records (de propiedade de Madonna en sociedade coa Warner Music), e inmediatamente entrou no estudio para gravar o seu primeiro álbum coa axuda do produtor e amigo Kelly Gray. Dúas das cancións da cinta demo entraron no CD, "You" e "Far Behind". O primeiro lanzamento da banda foi o sinxelo "Change" en xuño de 1993, que foi tamén o primeiro videoclip, rodado en Portland. O álbum, autotitulado Candlebox chegou ás tendas en xullo de 1993, recibindo críticas bastante divididas.
No entanto, como Candlebox fora unha das primeiras contratacións da dicográfica Maverick, a banda conseguiu asegurar unha boa divulgación para o seu traballo, e coa axuda do segundo sinxelo, "You", en outubro de 1993, as vendas do disco acadaron as 500.000 copias. Co lanzamento da balada "Far Behind", en febreiro de 1994, Candlebox chegou á súa cima. O álbum gañou disco de platino (1 millón de copias) e o videoclip estivo tres semanas consecutivas no primeiro lugar da MTV.
Foi lanzado outro sinxelo máis do álbum Candlebox, outra balada, "Cover Me", que tamén tivo bastante éxito. En medio deste éxito repentino, Candlebox tocou en xiras con bandas do calibre de Rush e Metallica, á parte de participar no festival Woodstock '94, sendo a única banda do festival que naquel momento estaba entre as dez máis vendidas na listaxe da Billboard. Ao final de 1994, o disco Candlebox chegaba á marca de 3 millóns de copias vendidas.
Co éxito de Candebox a banda estaba ansiosa por progresar, e en abril de 1994 tiña 36 novas cancións para o álbum de continuación. O 3 de outubro de 1995 publicouse o seu segundo disco, Lucy. A pesar de que marcou o comezo do seu declive comercial, Lucy foi certificado ouro grazas a sinxelos como "Simple Lessons" e "Understanding". Dous días despois do seu lanzamento, Candlebox apareceu en Working Class Hero: A Tribute to John Lennon, cunha versión de "Steel and Glass". O batería Scott Mercado deixaría a banda o ano segunte se foi substituído por Dave Krusen, antigo membro de Pearl Jam.
O 21 de xullo de 1998 Candlebox editou o seu terceiro álbum de estudio, Happy Pills. A pesar de ser un regreso ao son sinxelo da súa estrea, o traballo só conseguiu un éxito marxinal. A canción "Glowing Soul" foi tamén gravada para a banda sonora de The Waterboy e incluída a petición de Adam Sandler. Inspirada na película, o tema está baseado nun ritmo de Bo Diddley, e foi gravada con equipo antigo.
O seguinte ano sería moi turbulento na carreira da banda. Krusen saíu de Candlebox e foi substituído por Shannon Larkin de Ugly Kid Joe. Bardi Martin tamén marchou para ir á universidade e no seu lugar chegou Rob Redick, antigo membro de Dig. No 2000 Candlebox entrou en hiato. Sedundo Martin, a banda non estaba contenta co seu contrato discográfico e intentou liberarse de Maverick por disolución. O selo considerou que Martin era o único membro restante, pero despois de dous anos de disputas sobre a gravación dun obrigatorio cuarto álbum de Candlebox, Martin rendeuse. No ano 2007 Martin non recibira os seus royalties polas vendas dende o 2001, e non os recibiría ata que gravase un cuarto traballo. Outros membros da banda, porén, si cobraron as súas partes.
Reunión
En 2006, Rhino Records planeou editar un recompilatorio de grandes éxitos de Candlebox. Contactaron cos membros da banda e isto levou a que a formación orixinal se reunise por primeira vez en 10 anos. Para promocionar o recompilatorio, Candlebox iniciou unha xira norteamericana dende xullo ata outubro dese ano. Bardi Martin deixou a xira para continuar os seus estudos e foi substituído por Adam Kury. Durante ese tempo a banda comezou a compoñer material novo a pesar de non ter selo.
Despois de varios atrasos, Candlebox editou o seu primeiro álbum en 10 anos, Into the Sun, aparecido o 22 de xullo do 2008 a través de Silent Majority/ILG Records. Foi producido por Ron Aniello (Lifehouse, Barenaked Ladies) e conta con Scott Mercado e Dave Krusen na batería. O primeiro sinxelo, "Stand", lanzouse na radio a mediados de maio e Candlebox comezou unha xira de promoción en xuño.
Folgoso, Castro Caldelas
Santiago de Folgoso é unha parroquia do concello de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 25 habitantes, deles 14 eran homes e 11 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Illa de Cabo Bretón
A illa de Cabo Bretón (inglés Cape Breton Island, francés Île du Cap-Breton) é unha grande illa da Nova Escocia, na costa do Océano Atlántico do Canadá. Os primeiros habitantes de Cabo Bretón foron os indios micmac. Giovanni Caboto foi talvez foi o primeiro explorador europeo en visitar Cape Breton, pero historiadores non se poñen de acordo. Francia colonizou Cabo Bretón e formou parte como Île Royale da colonia francesa de Acadia. En 1763 Cape Breton pasou a formar parte do Imperio Británico. No século XIX os inmigrantes de Escocia e a cultura gaélica dominaban a illa.
Fin de siglo
Fin de siglo é un filme arxentino de 2019 dirixido por Lucio Castro. Está protagonizado por Juan Barberini no papel de Ocho, un home arxentino de vacacións en Barcelona que ten un encontro sexual casual con Javi (Ramon Pujol). Porén, ámbolos dous descobren que xa se coñeceran 20 anos antes, en 1999, cando estaban no armario e demasiado temerosos de comezar unha relación entre eles. O filme tamén conta coa interpretación de Mía Maestro como Sonia, a moza de Javi no momento do primeiro encontro.
Estreouse no New Directors/New Films Festival o 30 de marzo de 2019. Posteriormente tivo a súa estrea na Arxentina o 8 de abril no Festival Internacional de Cinema Independente de Buenos Aires, onde gañou o premio ó mellor filme arxentino. Tamén se estreou en festivais de cinema xeralistas e de temática LGBT, e gañou o premio ó mellor filme no Festival de Cinema Frameline.
William Butler Yeats
William Butler Yeats, nado en Dublín o 13 de xuño de 1865 e finado en Roquebrune-Cap-Martin o 28 de xaneiro de 1939, foi un poeta e dramaturgo irlandés. Envolto nun halo de misticismo, Yeats foi unha das figuras máis representativas do renacemento literario irlandés e foi un dos fundadores do Abbey Theatre. Tamén exerceu como Senador. Foi galardoado co Premio Nobel de Literatura en 1923.
Primeiros anos
William Butler Yeats naceu o 13 de xuño de 1865 en Georgeville, preto de Sandymount Castle, en Dublín (Irlanda). Fillo do pintor John Butler Yeats e Susan Pollexfen Yeats, unha familia angloirlandesa protestante. O seu avó, chamado tamén William Butler Yeats, era reitor da Igrexa Irlandesa, mentres o seu pai era un nacionalista escéptico e ateo. O carácter do mozo Yeats foi unha combinación de ambos os dous. O biógrafo Richard Ellmann escribe respecto diso: Erixiu unha fe excéntrica nalgún lugar entre as crenzas ortodoxas do seu avó e os descrementos non ortodoxos do seu pai.
En outubro de 1874 volta de novo coa súa familia a Londres e instálase en Edith Vilas. Alí o seu pai relaciónase cun grupo de pintores prerrafaelitas. Na primavera de 1877 William comeza os seus estudos na escola londiniense de Godolphin de Hammersmith, pero ante o escaso éxito do seu pai como pintor marchan no verán de 1881 a Balscadden Cottage, en Howth, preto de Dublín. Yeats comeza a escribir e ler poesía. Estudou na Erasmus Smith High School ata decembro de 1883. Nesa época foi un estudante pouco aplicado e distraído, e o único que parecía interesarlle de verdade era a poesía.