cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rēzekne
Rēzekne (latgalián: Rēzne, ruso Резекне, alemán: Rositten, estoniano: Räisaku, polaco: Rzeżyca) é unha cidade de réxime autónomo de Letonia, situada a 242 quilómetros ó leste de Riga.
Dire Dawa
A cidade é un centro industrial, dispón de varios mercados e un aeroporto internacional. Dire Dawa atópase no leste do país, a beiras do río Dechatu e ós pés dun anel de desfiladeiros.
En outubro de 2016 inaugurouse o ferrocarril Adís Abeba-Djibuti que ten parada en Dire Dawa. É un ferrocarril de ancho de vía internacional que une Adís Abeba, capital de Etiopía, co porto de Djibuti no golfo de Adén, achegando acceso ferroviario ó mar a Etiopía. O ferrocarril de ancho estándar substitúe ó antigo ferrocarril de vía métrica, que foi abandonado en 2006 e que foi construído polos franceses entre 1894 e 1917.
Rececinde, San Xusto, Coristanco
Rececinde é un lugar da parroquia de San Xusto no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 57 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 29 homes e 28 mulleres.
Aeroporto de Xohanesburgo-O.R. Tambo
O aeroporto internacional de Xohanesburgo-O.R. Tambo é un gran aeroporto internacional situado en Kempton Park, a 22 quilómetros ao leste do centro de Xohanesburgo e a 40 ao sur de Pretoria. É o principal aeroporto de Suráfrica, tanto para voos domésticos como para internacionais, e é o aeroporto máis concorrido de África cunha capacidade para encargarse de 28 millóns de pasaxeiros cada ano. O aeroporto é o centro de conexións para a aeroliña máis grande do país, South African Airways (SAA), e para varias aeroliñas locais máis pequenas. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións máis de 20 millóns de pasaxeiros.
Orixinalmente foi coñecido como aeroporto internacional Jan Smuts, polo antigo primeiro ministro de Suráfrica Jan Smuts. En 1994 foi renomeado como aeroporto internacional de Xohanesburgo cando o novo goberno do país puxo en funcionamento unha política de non poñer nomes de políticos aos aeroportos. Porén, a política foi eliminada posteriormente e o aeroporto foi rebautizado novamente o 27 de outubro de 2006 na honra de Oliver Reginald Tambo, antigo presidente do Congreso Nacional Africano.
San Xusto, San Xusto, Coristanco
San Xusto é un lugar da parroquia de San Xusto no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 9 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 6 homes e 3 mulleres.
Nande, Castro, Carballedo
Nande é un lugar da parroquia de Castro, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada.
Segundo o INE en 2016 o lugar contaba con 3 habitantes, unha muller e dous homes.
Cthulhu Macula
Cthulhu Macula (formalmente Cthulhu Regio ) é unha destacada característica da superficie de Plutón, que se asemella á forma dunha balea. É unha rexión ó longo do ecuador de Plutón de case 3.000 km de longo e un dos accidentes xeolóxicos máis escuros de Plutón. Fica ó oeste de Sputnik Planitia, a cal pertence á Tombaugh Regio.
Descrición
Especúlase con que a cor escura da rexión é o resultado dun "alcatrán" feito de hidrocarburos complexos chamados tolinas, que cobren a superficie, o cales fórmanse a partir do metano e do [nitróxeno] da atmosfera, ó interactuar coa luz ultravioleta e raios cósmicos. As tolinas foron observadas noutros corpos planetarios, coma Iapeto, Umbriel e na atmosfera de Titán, aínda que a natureza irregular e a falta conexión entre as manchas escuras de Plutón aínda non se explicou. A presenza de cráteres dentro de Cthulhu indica que ten quizais miles de millóns de anos, ó contrario da brillante e adxacente Sputnik Planitia, que case non ten cráteres e que podería ter ata 100 millóns de anos; porén, algunhas zonas de Cthulhu Macula teñen unha orografía máis suave e con menos cráteres, cunha idade intermedia. A rexión occidental está formada principalmente por un terreo alpino con moitos cráteres. Mentres tanto, a parte central de Cthulhu Macula é unha chaira lisa, probablemente formada por grandes erupcións criovolcánicas, como o Vulcan Planum en Caronte. Esta parte parece ser máis nova có terreo alpino que está cara ó leste, pero hai que subliñar que existen nesta rexión varios grandes cráteres. A rexión occidental da "cola" de Cthulhu Macula foi fotografada nunha resolución moi baixa en comparación cá parte oriental, pero pódese inferir que se trata dunha paisaxe montañosa bordeada de montañas cara ó oeste. As imaxes de maior resolución da fronteira entre as dúas rexións indican có material máis lixeiro de Sputnik Planitia, composto de nitróxeno, monóxido de carbono e xemas de metano, podería invadi-la parte máis oriental Cthulhu Macula e cubri-lo material máis escuro desta. A 30 de xullo do 2015, a rexión oriental ("a cabeza") fora fotografada cunha resolución moito maior cá rexión occidental ("a cola").
Nomeamento
A característica foi identificada por primeira vez na imaxe inicial (publicada por primeira vez o 8 de xullo de 2015) de Plutón, devolta esta despois de que a sonda New Horizons se recuperase dunha anomalía que a enviaba temporalmente ó modo de seguridade. A NASA referíase a ela inicialmente coma a balea en referencia á súa forma. O 14 de xullo de 2015, o nome provisional de "Cthulhu" estaba sendo usado polo equipo da New Horizons. Máis tarde sería bautizada co nome da deidade ficticia das obras de H. P. Lovecraft. A figura de Cthulhu apareceu inicialmente no relato curto de Lovecraft de 1928, "A chamada de Cthulhu", como unha entidade maliciosa que hiberna dentro da cidade submarina de R'lyeh no Océano Pacífico Sur. No libro, é obxecto de culto por unha serie de grupos humanos que afirman que mentres siga atrapado, Cthulhu volverá. En moitas das historias de Lovecraft, particularmente en The Whisperer in Darkness, o planeta transneptuniano Yuggoth sobreentendese que é o mesmo que Plutón, que foi descuberto ó mesmo tempo que Lovecraft estaba escribindo as súas historias.
Cthulhu Macula contén moitos cráteres e características lineais que tamén recibiron nomes informais. Os cráteres Oort, K. Edgeworth e Elliot, son grandes cráteres ó longo do bordo norte de Cthulhu; mentres que os cráteres Brinton, Harrington, e H. Smith están preto do bordo oriental de Cthulhu, e Virgil Fossa e Beatrice Fossa son depresións lineais no interior de Cthulhu.
Cecil Rhodes
Cecil John Rhodes, nado en Bishop's Stortford (Hertfordshire) o 5 de xullo de 1853 e finado en Muizenberg (Suráfrica) o 26 de marzo de 1902, foi un home de negocios británico e o fundador do estado de Rodesia (como se chamou trala súa morte).
Traxectoria
Foi o quinto fillo de Francis William Rhodes e da súa segunda muller, Louisa Peacock. Como pastor da Igrexa de Inglaterra, seu pai serviu na parroquia de Brentwood, Essex durante quince anos, ata 1849 ao se converter no vigairo do bispado de Stortford, onde permaneceu ata 1876. Rhodes tivo nove irmáns e dúas irmás e acudiu á escola do bispado de Stortford, debido a unha enfermidade que lle afectou aos pulmóns foi vivir cun irmán a KwaZulu-Natal, onde chegou o 1 de setembro de 1870, levaba 3.000 libras do seu tío coa idea de cultivar algodón, pero ao saber que se descubrira en xullo de 1871 un rico xacemento nunha granxa chamada De Beers en Kimberley trasladouse alí e investiu os cartos en licenzas de explotación da mina de diamantes, asociándose con John X Merriman e C. D. Rudd, que máis tarde tamén o acompañaran na De Beers Mining Company.
En 1872 Rhodes sofre un ataque ao corazón, mais recupérase, pero tamén para investigar as posibilidades de atopar ouro no interior, os irmáns Rhodes marchan ao norte, chegando ata Mafeking e Murchison.
En 1873 ao se anunciar que a mina máis rica de Kimberly estaba esgotada Rhodes mercou todas as licenzas que lle ofreceron e fíxose rico ao se descubrir máis capas de diamantes nela, que deixa ao coidade do seu socio, Rudd, e volta a Inglaterra para completar os seus estudos, admitido no Oriel College, só estará por un curso, e non volverá ata 1876. Influído polo discurso inaugural de John Ruskin, que reforza a súa entrega á causa do imperialismo británico.
En abril de 1880 Rhodes e Rudd fundan De Beers Mining Company, con 200.000 £ de capital, que en 1885 controlaba máis do 50% das concesións de Kimberly.
Imperialismo
Rhodes tamén usou a súa fortuna, a primeira do mundo do seu tempo, para perseguir o seu soño de esparexer o imperio británico por África, utilizou a forza de policía da súa Compañía Británica de África do Sur, fundada en 1890, para colonizar con granxeiros brancos Mashonaland, a actual Cimbabue. Rhodes tamén foi esencial na construción do ferrocarril do Cabo ao Cairo.
Primeiro ministro de Bélxica
miniatura|dereita|120px|Brazón de Bélxica O primeiro ministro de Bélxica é o xefe de goberno de Bélxica. O cargo existe desde 1830. Así o posto de primeiro ministro tomou ese nome tralo fin da Primeira Guerra mundial, é dicir desde a chegada de Léon Delacroix ao poder. Anteriormente levaban o título de "xefe de gabinete".
Os principais partidos políticos escindíronse en dúas ás lingüísticas independentes (francesa e holandesa):
Esta é unha lista dos xefes de gabinete despois de 1830 ata o 1918 e dos primeiros ministros de Bélxica despois de 1918.
Josep Anselm Clavé i Camps
Josep Anselm Clavé i Camps, nado en Barcelona o 21 de abril de 1824 e finado o 24 de febreiro de 1874 foi un compositor, escritor e político catalán. Foi unha personalidade destacada na súa época por ser o precursor do movemento coral en Cataluña así como por ter participado activamente no movemento asociativo do seu país impulsándoo fortemente.
Traxectoria
Fillo dun comerciante de madeira e de nai coñecedora da lingua francesa e certa cultura musical, perdeu practicamente na súa totalidade a visión ós seis anos debido a unha infección na vista. Xa desde ben cativo comezou a tocar por cafés e tabernas da súa cidade mostrando facilidades co violín, a frauta e a guitarra. Por outra parte sábese que recibiu unha grande influencia do seu pai e dos seus irmáns no ámbito ideolóxico. Gran parte do seu pensamento político, republicano e de esquerdas, formouse durante as conversacións sobre política na súa casa. O feito de estar en contacto continuamente coas clases traballadoras e populares en Barcelona (sobre todo nas tabernas nas que tocaba de noite) influenciouno de maneira decisiva.
Militancia política
En 1845 foi ó cárcere por vez primeira na Ciutadella, debido a que era xa un activista republicano autoproclamado e coñecido polas autoridades. Anos atrás mantivo contacto con republicanos como Abdó Terrades e Narcís Monturiol e participou en accións revolucionarias como o intento de asalto á Ciutadella. Esta última custoulle a inmobilidade dun dos brazos. Durante toda a súa vida, Clavé foi detido e encarcerado outras dúas voltas: en 1856 xunto co seu irmán Antoni, e en 1867. En 1871 foi detido e levado a declarar por ter relación co atentado que provocou a morte do xeneral Prim. Xusto a continuación, exerceu o cargo de presidente da Deputación de Barcelona. Dous anos despois, durante a primeira república, ocupou diferentes cargos institucionais.
Amais da forte relación e sentimento identitario republicano e federalista, tivo vínculos co socialismo utópico e as influencias que recibiu deste. Clavé, canda a outras persoas como o mesmo Narcís Monturiol, Pau Alsina ou Pere Montaldo, formou parte do colectivo Icarià, que tiña como medio expresión das súas ideas o periódico La Fraternidad, o mesmo nome que Clavé utilizou máis tarde para presentar a súa sociedade coral.
Xornalista
Foi un dos impulsores en Cataluña do primeiro diario comunista. Colaborou de forma activa con El Cohete. Foi o fundador e único redactor durante os primeiros anos de La Vanguardia e tamén participou como colaborador de El Estado Catalán, entre outros.
Músico
Acadou sona como músico de bares. Formou un trío con Oleguer Burés e Jacint Carbonell. No ano 1845, contactou con el un grupo de xente nova co obxectivo de que lles proporcionase repertorio e un nome. Acabaron por crear a sociedade musical La Aurora, dedicada a cantar sobre todo nos ambientes nocturnos serenatas ás mozas, tocar en Nadal ou Pascuas.
Pero sobre todo, foi impulsor do movemento coral en Cataluña, sempre desde unha determinada perspectiva ideolóxica e en favor das clases populares. En 1850 creou a primeira sociedade coral de España, La Fraternidad. Con ela Clavé quería chegar a un maior número de persoas así como de seguir a liña que xa se comezaba a trazar noutros puntos de Europa. Tamén era importante para el o feito de dotar ás clases populares de ferramentas de ocio mais sempre desde unha visión de achegar a cultura ás clases máis baixas. As primeiras actuacións de La Fraternidad tiveron unha boa acollida entre o público e gozaron de grande éxito. Consecuencia disto foi en 1853 a persecución por parte das autoridades ('ese rapaz republicano que dirixe coros de obreiros cuxo éxito vai en aumento...!'). De feito ese mesmo ano viuse obrigado a trasladar os espectáculos que ofrecía xa de forma regular nos Xardíns da Nimfa do Paseo de Gracia, aos Campos Eliseos da mesma rúa.
miniatura|[[Teatre Nacional de Catalunya.]]
No ano 1857, tras volver do cárcere, fíxose xestor dos xardíns onde actuaba o seu coro, agora baixo o nome de Sociedade Coral Euterpe. Esta época é considerada como a consolidación de Clavé como músico. Estreou fragmentos da ópera de Wagner Tannhäuser (primeira vez que soa o compositor alemán no estado español); a Sociedade Coral Euterpre viaxou por primeira vez a Madrid; en 1858 estreou no Liceu a súa única zarzuela, L'aplec del Remei; e en 1860 publicou canda a Josep Maria Torres un libro de temática satírica El Carnaval de Barcelona.
A zarzuela L'aplec del remei foi unha das obras con máis éxito do compositor catalán, se ben desde a súa estrea en 1858 caeu no esquecemento. En 2016 o Teatre Nacional de Catalunya abriu con ela a súa tempada de funcións. Na curiosa e divertida interpretación da obra participaron como directora Wanda Pitrowska, Maria Hinojosa (soprano), Marta Fiol (mezzosoprano), Antoni Comas (tenor), Josep-Ramon Oliver (barítono), Miquel Cobos (barítono), Oriol Genís (actor), Roberto G. Alonso (actor), xunto coa Orquestra Sinfónica da Escola Superior de Música de Catalunya.
Casou con Isabel Soler i Bosch, con quen tivo catro fillos.
Cintaadhesiva
Cintaadhesiva é un proxecto creado por Silvia Penas e Jesús Andrés Tejada de poesía escénica. Nado en 2014 en Vigo, ten proxeción internacional.
Traxectoria
A súa proposta ten unha posta en escena na que ensambla textos literarios, música electrónica e videoarte da súa colleita cun carácter ecléctico. Gañou varios premios nacionais e internacionais en festivais de poesía e teatro. Actúan por toda a xeografía galega e o estranxeiro, con diferentes proxectos que amosan en institutos de ensino, concellos, teatros ou eventos.
Pobo hurón
Os huróns ou wyandot son un pobo indíxena que habita nas reservas dos estados de Oklahoma, Míchigan, Kansas e o Quebec, e que orixinariamente se estendeu pola beira esquerda do río San Lourenzo e a rexión dos Grandes Lagos. Crese que formaban a máis numerosa confederación de indíxenas de cultura iroquesa de América do Norte. Tradicionalmente falaron a lingua hurón, unha lingua iroquesa do norte. No tempo da chegada dos europeos, crese que o seu número puido roldar os 30 000 membros, que puido ser na segunda década do século XVII. No século XV os huróns pre-contacto estaban asentados nunha grande área que abraguía dende a costa norte do lago Ontario até a Baía xeorxiana. Os huróns emerxeron no século XVII dos remanentes de dous grupos anteriores, os wyandot (huróns) e os tionontate (petun). Vivían no que hoxe é a parte sur da provincia canadense de Ontario. Drasticamente minguados en número por mor das enfermidades epidémicas despois de 1634, foron dispersados pola guerra en 1649 polos haudenosaunee, que daquela vivían en Nova York.
No presente, os huróns teñen unha reserva india das Primeiras Nacións no Quebec, no Canadá. Tamén teñen tres asentamentos principais nos Estados Unidos de América, dous dos cales teñen gobernos independentes, federalmente recoñecidos como tribos.
Mynämäki
Mynämäki é un municipio de Finlandia situado na rexión de Finlandia Propia. En 2017 a súa poboación era de 7.793 habitantes. A superficie do termo municipal é de 536,08 km2, dos cales 16.37 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 14,99 hab./km².
O concello é unilingüe en finés.
Amboade, Seavia, Coristanco
Amboade é un lugar da parroquia de Seavia no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Tiña 44 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 24 homes e 20 mulleres.
Artur I da Bretaña
Artur I (en Arzhur Iañ; Arthur Ier de Bretagne), nado o 29 de marzo de 1187 en Nantes e finado o 3 de abril de 1203,, , foi o fillo póstumo de Godofredo II da Bretaña e de Constanza, duquesa da Bretaña e condesa de Richmond.
Primeiros anos
Foi proclamado duque da Bretaña pola súa nai Constanza da Bretaña e os grandes en 1196, ducado asociado a Constanza, que era a duquesa herdeira. Foi educado na corte de Filipe Augusto, que o protexeu da cobiza do seu tío Ricardo Corazón de León. Porén, este nomeouno herdeiro do trono inglés á súa morte en 1191, relegando ó seu irmán máis novo Xoán sen Terra. Mais Filipe Augusto foi máis hábil: en 1198, convenceu ós nobres bretóns para que enviasen a Artur á corte francesa co obxectivo de ser educado alí, por ser o seu vasalo, o cal representaba unha clara amenaza para Ricardo, pois sendo Artur o seu herdeiro, este, educado polo rei francés, acabaría por volverse na súa contra. Evidentemente o rei inglés lembraba os amargos momentos que lle fixo pasar ó seu pai Henrique II cando era o herdeiro, e non quería que isto se repetise. Ricardo decidiu desherdar a Artur e nomeou novo herdeiro ó seu irmán Xoán. Porén, o herdeiro lexítimo de Ricardo era Artur, por evidente liña sucesoria (ó ser o fillo do irmán inmediatamente menor do rei). Isto ocasionou unha grave confusión en Inglaterra.
Perda da coroa
Ó morrer Ricardo (1199), Artur debía ser o sucesor do defunto rei, mais estando ausente do país, Xoán sen Terra aproveitou a ocasión para proclamarse rei, apoiado pola súa nai Leonor de Aquitania, que lle cedeu a rexencia do ducado de Aquitania. Os nobres do condado de Anjou proclamaron como conde a Artur, co apoio do rei de Francia, mentres que os nobres de Normandía e os propios ingleses recoñeceron a Xoán como o seu soberano. Porén, ó ser derrotado o novo rei inglés, decidiu pactar co monarca francés cedéndolle algúns terreos e unha abondosa compensación económica. En troques, o rei de Francia retirou o seu apoio a Artur deixándolle só o ducado da Bretaña como feudo vasalo de Xoán sen Terra. En 1201, ó morrer a súa nai, Artur asumiu o goberno do ducado da Bretaña.
Morte
No marco da guerra, Artur intentou secuestrar á súa avoa, Leonor de Aquitania, no castelo de Mirebeau, achegado a Poitou. Esta pediu axuda ó seu fillo Xoán, que derrotou o exército francés do duque da Bretaña na batalla de Mirebeau e Artur fue apresado polo caballero Guillerme des Roches e encarcelárono primeiro en Falaise e logo en Ruán, onde Xoán sen Terra tratou de obrigalo a renunciar ás súas pretensións ó trono inglés, primeiro con ameazas, e logo segundo algúns, mediante a tortura. Ninguén sabe que ocorreu con Artur despois diso. Segundo os anais de Margam, o 3 de abril de 1203: «Logo de que o rei Xoán capturase a Artur e mantivese vivo en prisión algún tempo no Castelo de Ruán... cando Xoán estaba bébedo e posuído polo demo, matou a Artur coas súas propias mans e, atando o corpo a unha pedra pesada, botouno no Sena». Porén, o oficial que comandaba a fortaleza de Ruán, Huberto de Burgh, declarou ter entregado a Artur por volta da Pascua de 1203 ós axentes do rei para ser castrado e que Artur morreu dunha conmoción. Máis tarde, Huberto retractouse e declarou que Artur aínda estaba vivo, pero ninguén o volveu con vida, e a suposición do seu asasinato causou unha rebelión contra o rei Xoán na Bretaña e despois en Normandía. Ademais de Arturo, Xoán tamén capturou á súa sobriña, Leonor, primeira doncela da Bretaña, que permaneceu prisioneira o resto da súa vida.
A Lagoa, Santa Cruz de Moeche, Moeche
A Lagoa é un lugar da parroquia de Santa Cruz de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 3 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 1 muller, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 6 habitantes.
Porto da Pena, Santa Cruz de Moeche, Moeche
Porto da Pena é un lugar da parroquia de Santa Cruz de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 5 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 4 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 13 habitantes.
GeneSat 1
GeneSat 1 foi un satélite artificial da NASA lanzado o 16 de decembro de 2006 mediante un foguete Minotaur 1 desde a Wallops Flight Facility.
Características
A misión de GeneSat 1 foi estudar os efectos da microgravedade en varios cultivos biolóxicos. O satélite era un CubeSat de 3 unidades froito da cooperación entre a NASA e varias universidades. GeneSat 1 era un pequeno laboratorio en miniatura, autocontido, con cultivos de Escherichia coli no seu interior, cunha duración de misión de 21 días. Para o experimento non era necesario recuperar os cultivos. A potencia consumida polo satélite, producida polas células solares do seu exterior, era de entre 4 e 5 W. O satélite reentrou na atmosfera, tal como estaba previsto, o 4 de agosto de 2010, quedando destruído.
Illa Enderbury
A illa Enderbury é un atol pequeno e deshabitado situado a 63 km ESE da illa Kanton no océano Pacífico central. Forma parte do conxunto de illas Fénix, pertencentes á República de Kiribati.
Mide 1,6 km de ancho e 4,8 km de longo, cun arrecife que se estende cara a fóra entre 60 e 200 metros. A illa é plana e espida, con arbustos baixos e uns poucos grupos de árbores. A diferenza doutros atois, existe unha soa lagoa, a maior parte do atol é terra.
Historia
A illa foi descuberta en 1823 por unha expedición baleeira, e recibiu o seu nome (cun erro ortográfico) en honra a Samuel Enderby, dono dunha compañía baleeira británica. O primeiro interese en Enderbury foi en 1860, debido ao descubrimento dunha mina de guano. O Acta de Illas Guaneras de 1856 permitiu aos estadounidenses reclamar as illas con depósitos de guano; Enderbury foi unha delas.
Ao comezo, a extracción de guano foi un proceso lento, aínda que en 1870 alcanzou o seu punto máis alto, debido a que a Compañía Fénix de Guano tomou cartas no asunto. En 64 días, extraian e exportaban 6000 toneladas de guano. Os estadounidenses deixaron a illa en 1877, a cal foi ocupada na década de 1880 por unha empresa británica de guano, aínda que a produción foi máis pobre que a anterior.
Moi pouco ocorreu en Enderbury ata 1938, cando o presidente de Estados Unidos, Franklin Roosevelt, declarou as illas preto de Kanton, Enderbury inclusive, xurisdicións do Departamento do Interior dos Estados Unidos.
Estas illas foron consideradas como bos puntos estratéxicos para paradas de voos da aeroliña Pan Am entre Australia e Nova Zelandia, aínda que Enderbury nunca foi utilizada con este propósito. Reino Unido tamén reclamou as illas, e en 1939, asinouse un trato que establecía que as illas ían ser compartidas polos Estados Unidos e o Reino Unido nun condominio.
En 1938, catro colonos establecéronse na illa, para apoiar o dereito de soberanía sobre a illa que reclamaba os Estados Unidos, pero foron evacuados en 1942 durante a segunda guerra mundial. Todas as construcións das illas foron destruídas para previr que fosen utilizadas polos xaponeses.
Enderbury é o fogar de diversas especies de aves mariñas.
Marcelino Siuri Navarro
Marcelino Siuri Navarro foi un bispo valenciano que dirixiu a diocese de Ourense entre os anos 1708 e 1717.
Bou de vara
O bou de vara é unha arte de pesca artesanal.
Marsupiais
miniatura|250px|[[Canguro vermello (Macropus rufus).]] miniatura|250px|Formigueiro marsupial ou numbat (Myrmecobius fasciatus). miniatura|250px|Rata canguro de fociño longo (Potorous tridactylus). miniatura|250px|Acróbata pigmeo (Acrobates pygmaeus). Os marsupiais (Marsupialia) ou metaterios (Metatheria) son unha infraclase de mamíferos terios caracterizados polo curto desenvolvemento do útero materno e completaren gran parte do desenvolvemento agarrados ás glándulas mamarias do interior da bolsa marsupial ou marsupio. Nalgunhas especies o marsupio é moi pequeno como para levar a todas as crías.
Bou de vara
Características
Esta arte utilízase remolcada por unha embarcación, e mantén a abertura horizontal da rede constantemente grazas a unha vara transversal que vai suxeita aos calóns das ás ou pernas, e a vertical por medio de boias ou flotadores.
Marsupiais
Os marsupiais representan hoxe un pequeno grupo de mamíferos, unhas 270 especies actuais, das que unhas 70 viven en América e aproximadamente 200 en Australasia, onde constitúen a parte preponderante da fauna nativa de vertebrados terrestres.
Bou de vara
Características
Este tipo de arte emprégase principalmente na captura de camaróns, nécoras, zamburiñas e cangrexos, e tamén de peixes como o linguado a solla e a faneca.
Marsupiais
Tras a desaparición dos dinosauros, as aves e os monotremas diversificáronse e as ratites e grupos afíns ocuparon o nicho ecolóxico dos herbívoros e o dos depredadores; en Suramérica, as aves da familia Phorusrhacidae, e en Europa e Norteamérica, durante o eoceno aves como Gastornis.
Orixe dos marsupiais
Os marsupiais desenvolvéronse durante o cretáceo, a partir dos pantoterios, case contemporaneamente aos placentarios, pero nunha rama filética diverxente. Porén, antes da expansión dos placentarios, os marsupiais xa se estenderan por boa parte da superficie continental.
Para comprender a distribución actual dos marsupiais cómpre botar unha ollada ás vicisitudes que sufriron as masas continentais naqueles afastados períodos xeolóxicos. É preciso recordar, de acordo coas numerosas mostras fósiles que posuímos, que a finais do período cretáceo os marsupiais tiñan unha distribución xeral sobre as terras emerxidas, onde convivían, con relativa tranquilidade, cos placentarios primitivos. Encontrábanse, por exemplo, en África, Europa e Norteamérica, de onde se extinguiron, aínda que tras o Grande intercambio americano algúns marsupiais recolonizaron este subcontinente.
Os marsupiais máis antigos coñecidos proceden da China, onde tamén se acharon os placentarios máis antigos. Naquela época, as masas continentais non iniciaran aínda o proceso de fragmentación e deriva revelado pola teoría de Alfred Wegener, proceso que comezou ao final da era mesozoica. Co principio da era terciaria ocorreu o desenvolvemento explosivo dos placentarios, que sen se especializar ao principio, diversificáronse con rapidez ante a indefensión dos competidores nos novos nichos ecolóxicos que foron ocupando.
Illa Birnie
A illa Birnie é unha pequena illa de coral de 20 hectáreas. Forma parte do grupo de illas Fénix, pertencentes a Kiribati. Está situada 100 km SE da Illa Kanton e 90 km ONO da Illa Rawaki. Birnie é unha illa deshabitada, mide 1,2 km de longo e 0.5 km de ancho.
Marsupiais
Orixe dos marsupiais
O grupo placentario tivo como competidores ou depredadores mamíferos aos marsupiais e aos monotremas; estes últimos xa se especializaran en varios nichos. E, fóra dos mamíferos, ás grandes aves terrestres. A independencia e o grao de desenvolvemento máis completo co que nacía a proxenie destes primeiros euterios superou aos outros grupos de sangue quente na taxa de supervivencia dos neonatos, facilitando así a súa expansión demográfica.
Illa Birnie
A Illa Birnie é unha illa seca, cuberta por máis arbustos baixos que vexetación alta e posúe unha lagoa seca. Debido á natureza imperturbada da illa, vexetación e grandes colonias de aves de mar, as cales nidifican no territorio, a Illa Birnie foi declarada un santuario natural en 1975.
Marsupiais
Orixe dos marsupiais
A principios do paleoceno, hai uns 65 millóns de anos, non había mamíferos carnívoros euterios; o nicho ecolóxico dos predadores estaba ocupado por grupos animais aparecidos antes: grandes aves depredadoras non voadoras, os réptiles modernos e os marsupiais.
Illa Birnie
Historia
A illa foi nomeada Illa Birnie en 1823 polo Capitán Emment, aínda que o nome orixinal non é totalmente coñecido. Na década de 1860, a illa foi reclamada polo Acta de Illas Guaneras para os Estados Unidos. En 1889, as illas foron declaradas un protectorado británico. Foi pensado establecer unha colonia, pero desestimouse.
Marsupiais
Orixe dos marsupiais
A desintegración de Panxea que comezou ao inicio do cretáceo, hai 150-140 millóns de anos, dá as claves da dispersión dos grupos animais, cando o supercontinente Gondwana comezou a fragmentarse.
En Panxea creouse unha fendsa que abarcaba desde o océano Tetis, ao leste, até o Pacífico ao oeste. A greta separou Laurasia e, con ela, a Norteamérica, de Gondwana, e produciu o nacemento dun futuro novo océano, o Atlántico. Este océano non se abriu uniformemente, se non que comezou no Atlántico norte-central; o Atlántico sur non se abriría até o cretáceo.
Clasificación
Nun gran número de clasificacións dos animais actuais, marsupiais e metaterios son sinónimos. Pero a posición do taxon é variábel segundo os autores. Por exemplo Marsupialia é unha cohorte, unha orde ou outro taxon.
Porén, os marsupiais son xeralente repartidos en días superordes, con 7 ordes viventes e 2 extintas:
Dreamtime
Dreamtime é o álbum de estrea da banda inglesa de rock The Cult, publicado o 10 de setembro de 1984 a través do selo Beggars Banquet Records. Acadou o número 2 no Reino Unido e sería certificado prata pola BPI tras vender 60.000 copias. O primeiro sinxelo, "Spiritwalker", foi número 1 na lista indie británica. Posteriormente Dreamtime foi reeditado nuns 30 países de todo o mundo.
As letras da canción "Horse Nation" están collidas case textualmente do libro Bury My Heart at Wounded Knee. "Spiritwalker" é unha referencia ao xamanismo, mentres que "Dreamtime" está inspirada polos aborixes australianos e "Butterflies" fai referencia ó baile cerimonial Hopi das bolboretas. "A Flower in the Desert" é unha reelaboración do tema de Southern Death Cult "Flowers in the Forest".
O disco inicialmente estaba a ser producido por Joe Julian, pero despois de gravas as baterías a banda decidiu sustituílo, e Beggars Banquet suxeríu a John Brand. Finalmete o traballo sería producido por Brand, pero o guitarrista Billy Duffy dixo que as pistas de batería usadas no álbum foron as que se gravaron con Julian, xa que o batería do grupo, Nigel Preston, fixérase pouco fiable nese tempo.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Ian Astbury e Billy Duffy, agás onde se indique.
Soul Deep (sinxelo)
Soul Deep é o terceiro single do dúo de pop sueco Roxette extraído do álbum Pearls of Passion, lanzado ó mercado unicamente nuns poucos países de Europa e o Canadá o ano 1987 baixo o selo EMI e producido por Clarence Öfwerman.
A canción orixinalmente estaba escrita en sueco e titulábase "Dansar ner för ditt stup i rekordfart" pero o título foi considerado demasiado ridículo. Per Gessle escribiu novas letras en inglés e Roxette gravouna para o seu álbum debut e para o seu single de 1987.
A canción "Pearls of Passion" foi incluída como cara B pero non apareceu en ningún álbum ata a reedición de Pearls of Passion en 1997. "Soul Deep" foi rearranxada e remesturada para o lanzamento do álbum Joyride de 1991.
Manuel Monge
Manuel Monge González, nado en Laguna de Duero (provincia de Valladolid) en 1947, é un sociólogo e ensaísta galego. miniatura|[[Manuel Rivas, esquerda, Rubén Afonso, centro, e Manuel Monge, dereita, nun acto da CRMH na Coruña]]
Traxectoria
Exerceu como profesor de ensino medio. Foi concelleiro do BNG na Coruña do 2003 ao 2007, e presidente da Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña. Colabora con artigos de opinión en diversos medios de comunicación.
Celio González
Celio Adán González Ascencio, coñecido no ambiente musical como "El Satanás de Cuba", nado en Camajuaní o 29 de xaneiro de 1924 e finado na Cidade de México o 17 de outubro de 2004, foi un destacado cantante cubano. A súa época máis prodixiosa foi coa Sonora Matancera.
Discografía
Seeco Records
Gema Records
Discos Teca
Alegre Records
Jesús Iglesias
Jesús Ricardo Iglesias, nado en Pergamino (Buenos Aires) o 22 de febreiro de 1922 e finado na mesma vila o 11 de xullo de 2005, foi un piloto de carreiras arxentino.
Traxectoria
Inicialmente competiu con certo éxito nas carreiras de longa distancia na Arxentina cun Chevrolet Special,, antes de ser invitado a pilotar un Gordini Tipo 16 de fábrica no Gran Premio da Arxentina de 1955. Cualificouse décimo sétimo dos 22 competidores, pero tivo que abandonar na volta 38 debido a un fallo na transmisión, aínda que tamén parecía estar ao bordo do esgotamento polo intenso calor.
Despois Iglesias volveu ás carreiras de resistencia, nas que competiu unicamente en carreiras arxentinas. Tivo o seu mellor resultado na carreira das 500 millas de Rafaela en 1956, onde logrou o segundo lugar no seu coche Chevrolet Special.
Resultado completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Lista de volcáns de Acerbaixán
Esta é unha lista de volcáns activos ou extinguidos de Acerbaixán.
Tellado, Santa Cruz de Moeche, Moeche
Tellado é un lugar da parroquia de Santa Cruz de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 7 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 3 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 1999 cando contaba cos mesmos habitantes.
José Domingo Duquesne
José Domingo Duquesne, nado en Bogotá o 23 de febreiro de 1748 e finado ibídem o 30 de agosto de 1822, foi un crego, teólogo, científico e escritor colombiano. Sendo políglota, Duquesne falaba castelán, francés, latín, grego antigo, italiano e chibcha.
Traxectoria
José Domingo Duquesne naceu en Bogotá, a capital do Vicerreinado de Nova Granada. Os seus pais eran o francés Juan Francisco Duquesne, orixinario de Montpellier, e Clara Ignacia de la Madrid, de Bogotá. Asistiu ó Colexio Maior e Seminario de San Bartolomeu graduándose en 1774 en lei canónica e teoloxía. Durante as súas disertacións de filosofía Duquesne tratou das ciencias naturais.
En 1795 Duquesne publicou a súa obra Disertación sobre el calendario de los muyscas, indios naturales de este Nuevo Reino de Granada. Neste traballo trata o complexo calendario muisca de tipo lunisolar. José Celestino Mutis entregou o traballo de Duquesne ó famoso científico natural Alexander von Humboldt que visitou os territorios colombianos en 1801.
Olivia de Havilland
Olivia Mary de Havilland, nada en Toquio o 1 de xullo de 1916 e finada en París o 26 de xullo de 2020, foi unha actriz de cinema británica, nacionalizada estadounidense.
José Domingo Duquesne
Traxectoria
Despois da publicación da súa obra sobre o calendario muisca, os numerais muiscas e a gramática da lingua chibcha, Duquesne foi nomeado cóengo da catedral de Bogotá por Carlos IV, o rei de España en 1800. De volta na capital tomou os seus coñecementos sobre a linguaxe e o calendario muiscas xunto cunha interpretación da até entón sen descifrar Ælia Lælia Crispis.
Olivia de Havilland
Traxectoria
Naceu en Toquio de pais británicos, pois o seu pai foi profesor de inglés nesa cidade. Súa nai, actriz de teatro, deixou a interpretación ao marchar ao Xapón, pero volvería ao teatro tralo éxito das súas fillas. A familia instalouse logo en California, pero o pai abandonounos e volveu ao Xapón.
Tras actuar en varias obras teatrais, debutou no cinema con A Midsummer Night’s Dream, con boas críticas, o que a levou ao papel protagonista de Capitán Blood, co entón descoñecido Errol Flynn. O éxito da parella levounos a facer outras sete películas xuntos.
José Domingo Duquesne
Traxectoria
Duquesne retirouse en 1819 e morreu o 30 de agosto de 1822.
Olivia de Havilland
Traxectoria
Nos seguintes anos tivo grandes éxitos, coma Foise co vento, ou os dous filmes cos que gañou o Óscar á mellor actriz, To Each His Own e The Heiress.
Boeing 80
O Boeing 80 foi un avión trimotor de pasaxeiros estadounidense dos anos 20. Foi fabricado por Boeing Airplane Company para a súa propia aeroliña, Boeing Air Transport, e transportou con éxito tanto correo como pasaxeiros en servizos regulares.
Olivia de Havilland
Traxectoria
Desde os anos cincuenta os seus traballos foron máis esporádicos.
Boeing 80
Desenvolvemento e deseño
Boeing Air Transport fundouna o 17 de febreiro de 1927 William Boeing para operar o servizo Contract Air Mail (CAM) entre San Francisco e Chicago (CAM.18), facéndose coa ruta o 1 de xullo dese ano. Inicialmente a ruta foi operada polos biplanos dun único motor Boeing 40A, que podían levar catro pasaxeiros, proporionando un suplemento á subvención polo transporte do correo.
Co obxectivo de aproveitar mellor a vantaxe do tráfico de pasaxeiros, Boeing decidiu que precisaba un avión máis grande e que fose máis axeitado para levar pasaxe, e a comezos de 1928 deseñou un trimotor copaz de levar 12 pasaxeiros, o Model 80. A diferenza do Fokker F.VII e do Ford Trimotor operados por outras aeroliñas, o Model 80 era un biplano, elección feita para ter mellores actuacións nas engalaxes e aterraxes cando operaba en aeródromos complicados das súas rutas, moitos deles a altitudes relativamente grandes. A fuselaxe era de construción de tubos de aluminio e aceiro cuberto por tela, e levaba aos seus 12 pasaxeiros en filas de tres asentos nunha cabina ben equipada, que incluía tapicería de coiro, lámpadas de lectura, calefacción e auga quente. Os dous tripulantes sentábanse nunha cabina de voo pechada diante da do pasaxe. As ás eran de aceiro e duraluminio cubertas por tela, coas puntas de madeira desmontables para mellorar o seu estacionamento nos hangares.
Olivia de Havilland
Traxectoria
Á súa irmá máis nova era a actriz Joan Fontaine, tamén gañadora do Óscar.
Boeing 80
Desenvolvemento e deseño
O primeiro Model 80, impulsado por tres motores radiais Pratt & Whitney Wasp, voou o 27 de xullo de 1928. Foi seguido por tres avións máis ata que a produción cambiou para o mellorado Model 80A, que era máis grande, levando ata 18 pasaxeiros, e estaba impulsado polo máis potente Pratt & Whitney Hornet. O Model 80A voou por vez primeia o 18 de xullo de 1929 e recibiu o seu certificado de navegabilidade o 20 de agosto dese ano.
Historia operacional
En maio de 1930 Boeing Air Transport introduciu tripulantes de cabina femininas, contratando a oito entre as que estaba a azafata xefe Ellen Church; todas eran enfermeiras tituladas solteiras. Os voos con azafatas comezarían o 15 de maio. Os Model 80 e 80A estiveron en servizo con Boeing Air Transport (posteriormente chamada United Airlines) ata que foron substituídos por bimotores monoplanos Boeing 247 en 1934.
Avión supervivente
Un único Model 80A-1, modificado como cargueiro para usar en Alasca, foi recuperado dun vertedoiro no aeroporto de Anchorage en 1960, e tras a súa restauración hoxe en día atópase exposto no Museo do Voo en Seattle.
Jūrmala
Jūrmala, significa litoral ou praia, é unha cidade autónoma de Letonia situada a 25 Km ao NE da capital do país, Riga. Forma unha faixa costeira de 32 Km de longo e 3 Km de ancho situada entre o Golfo de Riga e o río Lielupe.
As praias de Jūrmala son famosas pola súa area de cuarzo branco e o ámbar.
A cidade de Jūrmala componse dunha serie de pequenos centros turísticos. De oeste a leste, son: Kemeri, Jaunkemeri, Verso, Kauguri, Vaivari, Asari, Melluzi, Pumpuri, Jaundubulti, Dubulti, Majori, Dzintari, Bulduri e Lielupe.
A cidade é unha das dúas residencias do presidente da República de Letonia, a casa-museo de John Rainis e a súa esposa, a poetisa Aspasia.
Na sala de concertos "Dzintari" anualmente celébrase o Music Festival KVN e a competición internacional de mozos cantantes New Wave, o festival Jurmalina habla Anshlag e outros concertos e festivais.
Os visitantes poden acceder a Jūrmala dende Riga en tren de proximidades (30 min) ou por estrada en coche (20 min). Dende 2008 Jūrmala e o aeroporto de Riga están conectados cun servizo de autobús. Os visitantes con vehículos privados deben pagar 1 LVL por cada día que pasen en Jūrmala.
Historia
O primeiro lugar para o baño organizouse en Dubulti. Outra parte antiga de Jürmala é Sloka, recibiu o status de colonia en 1785, e de cidade en 1878. Sloka creceu pola fábrica de papel que funcionou dende 1896 a 1990.
A zona que agora comprende a cidade de Jūrmala era antes parte de Riga, era coñecida como Rīgas-Jūrmala. Algunhas partes da zona, como Sloka e Kemeri, coñécense como balnearios dende fai séculos. Jūrmala en alemán era chamada Riga-Strand, a "Praia de Riga".
Jūrmala tiña fama como destino de spa dende finais do século XVIII. Os terratenentes ricos comenzaron a tradición de relax na praia, e os oficiais do exército ruso ían descansar alí despois das guerras napoleónicas, regresando máis tarde cas súas familias. O máximo desenvolvemento da zona de Jūrmala foi coa apertura da liña de ferrocarril Riga-Tukums en 1877 (aínda pasa por Jūrmala) o que deu un grande impulso ao número de visitantes, e polo tanto un impulso ao desenvolvemento da cidade coma un complexo turístico. Jūrmala tamén gañou unha reputación como sanatorio. A brisa mariña, o arrecende dos pinos, as fontes de auga mineral, e a praia de arena axudou a crear sanatorios na cidade.
miniatura|dereita|Construción de formigón da época de ocupación soviética do país agora chamado "Baltic Beach Hotel" Na época soviética, durante a ocupación de Letonia despois da segunda guerra mundial, Jūrmala era un destino popular entre os funcionarios do partido comunista debido a súa proximidade a Moscova das súas praias, sanatorios e ao bo clima no verán. As vacacións pagadas eran recompensas para membros dos sindicatos máis importantes. Converteuse nun dos destinos turísticos máis populares de toda a Unión Soviética. Os balnearios ofrecían instalacións de baños de barro, terapia a cabalo e sendeirismo polos bosques. En verano había moitos concertos.
Jūrmala pasou a ser oficialmente cidade en 1959. A liña ferroviaria electrificouse e na actualidade hai servizo de tren regular a Riga.
Mentres Riga vai avanzando rapidamente para atraer a un número crecente de turistas occidentais, Jūrmala quedou atrás, descoñecida. Os rusos están agora suxeitos a estritos requisitos de visado. Importantes grupos turísticos europeos teñen unha dura tarefa que facer na súa promoción. Durante os últimos anos Jūrmala comenzou a recuperarse. Moitas celebridades rusas, homes de negocios de éxito decidíronse pola compra de casas cerca da praia como segunda residencia e lugar de vacacións no verán, fanse festivais e outras actividades para atraer a máis e máis xente á cidade cada verán. Jūrmala case acadou a popularidade que tiña coa elite soviética.
Praia
A profundidade media no Golfo é de 26 m, o punto máis fondo é de 60 m. Ao longo da costa, a agua é pouco profunda. O fondo está cuberto na maior parte de area. O vento forte do oeste, trae á costa auga quente, así como ondas de ata 5 metros. A salinidade na baía é inferior á metade do Mar Báltico. As dunas costeiras separan a praia do cinto forestal que vai paralelo á costa, ata unha elevación de 17 m.
Demografía
A 1 de xaneiro de 2011, a poboación da cidade era de 56.060 persoas.
Cidades irmandadas
Jūrmala está irmandada con:
Iambo
Un iambo é un pé métrico usado en varias tradicións poéticas, pero fundamentalmente no verso grego e latino e na poesía anglosaxoa. Consiste na alternancia de sílabas breves e longas, ou tónicas e átonas, ao longo do verso.
Características
O ritmo iámbico da poesía grega e latina consistía na alternancia dunha sílaba breve seguida dunha sílaba longa, constante ao longo de todo o verso. Opúñase ao verso trocaico, onde a alternancia era a oposta: primeiro unha sílaba longa e logo unha sílaba breve.
Na tradición moderna anglosaxoa o esquema é semellante, pero no canto de sílabas longas e breves o que se alternan son sílabas tónicas e átonas. Polo tanto, o verso iámbico será o que combina unha sílaba átona, outra tónica, outra átona etc., e o trocaico o que combina unha tónica, unha átona, unha tónica...
A representación habitual dun par iámbico é:
Porén, para que exista unha cadencia ten que producirse unha repetición de iambos ao longo de todo o verso, ou cando menos un esquema de repetición de iambos en posicións homólogas de distintos versos da mesma composición.
O inglés e o alemán, como linguas xermánicas, acomodaron ben o ritmo acentual e que é nesas literaturas onde tivo un maior cultivo. Pola contra, as versificacións románicas baseáronse fundamentalmente no número de sílabas e na rima. Pero iso non impediu que as dúas tradicións se fosen mesturando e a aparición de versos iámbicos na literatura italiana, catalá, española, portuguesa ou galega, e de formas que contaban o número de sílabas, coma o soneto en Shakespeare.
Literatura galega
Aquí pode verse que a distribución en iambos se interrompe no último pé tónico, e que o que queda por detrás carece de valor no que compete á métrica rítmica.
Coturnix
miniatura|240px|[[Coturnix coromandelica.]]
Características
Os paspallases do xénero Coturnix, propios do Vello Mundo, viven en parellas ou en pequenos grupos sociais, e forman grupos máis grandes durante as migracións (aínda que non todas as especies migran). A maioría son capaces de faceren curtos voos ascendentes moi rápidos para escaparen dos perigos. A diferenza doutros xéneros relacionados, os paspallases do Vello Mundo non pousan nas árbores. Dedican gran parte do seu tempo en fregarse e buscar sementes e invertebrados no solo, dos que se alimentan.
Hábitat
Os hábitats típicos son terreos con vexetación densa, como pasteiros, matogueira xunto a ríos e campos de cereais.
Depredadores
Son predados sobre todo por pequenas aves de presa, como os falcóns.
Taxonomía
miniatura|240px|[[Coturnix delegorguei.]] miniatura|240px|[[Coturnix pectoralis.]] miniatura|240px|Polos de 2 semanas de [[Coturnix japonica|C. japonica.]] miniatura|240px|[[Coturnix ypsilophora.]]
Belarús no Festival de Eurovisión
Belarús participou no Festival de Eurovisión doce ocasións ata o 2015, debutando no Festival de Eurovisión 2004. O país entrou no mesmo ano no que se implementaron as semi-finais para determinar quen competiría na final, e logrou clasificarse primeira vez á final no Festival de Eurovisión 2007.
Coturnix
Descrición
O xénero foi descrito en 1764 polo botánico e zoólogo francés François Alexandre Pierre de Garsault, ou en 1791 polo naturalista, tamén francés, Pierre Joseph Bonnaterre, segundo os autores.