cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Posición aconchegada
A posición aconchegada é á vez unha técnica de posición sexual e unha técnica de abrazos. A posición sexual aconchegada é unha forma de posición de entrada desde atrás, outra forma é a posición posición do can. A posición sexual aconchegada foi chamada unha das "catro posicións básicas".
Práctica
Na posición de abrazos aconchegada, un compañeiro déitase nun lado cos xeonllos flexionados mentres que o outro está deitado coa súa fronte presionada contra as costas. A posición de abrazo aconchegada non se limita a dúas persoas.
Na posición sexual, o compañeiro de recepción estaría na posición aconchegada interior e o penetrador está na aconchegada exterior en preparación para a penetración de entrada traseira. Para a penetración, os compañeiros poden separar os seus corpos superiores, conectando só as pelvis, e as súas pernas tamén poden descansar unhas sobre outras. O compañeiro que recibe pode levantar a parte superior do xeonllo para facilitar a penetración.
Vantaxes e inconvenientes
A posición aconchegada permite unha gran cantidade de intimidade física, xa que hai contacto de todo o corpo que permite abrazar. Ambas as parellas controlan o ángulo e a profundidade de penetración, e as relacións sexuais lentas e de baixa intensidade poden durar moito tempo porque normalmente o home tarda máis en chegar ao orgasmo. Non obstante, hai pouca estimulación visual para calquera dos compañeiros, xa que non están enfrontados e non se pode ver completamente o corpo do outro. O pene tamén pode escorregar facilmente.
The Chronicles of Narnia
The Chronicles of Narnia é o nome dunha serie de sete novelas de fantasía escritas polo británico C. S. Lewis. Ilustradas por Pauline Baynes e publicadas orixinalmente entre 1950 e 1956, a serie de The Chronicles of Narnia adaptouse para radio, televisión, teatro, cinema e mesmo videoxogos.
Posición aconchegada
Historia
A maioría da arte erótica romana representaba parellas en posición aconchegada.
The Chronicles of Narnia
A serie de The Chronicles of Narnia considérase un clásico da literatura infantil e é a obra máis vendida de C. S. Lewis, con arredor de 100 millóns de copias en 47 linguas.
Orde de lectura
Os admiradores da serie adoitan ter diferentes opinións sobre a orde na que se deberían ler os libros. O problema atópase no lugar que ocupan The Magician's Nephew e The Horse and His Boy na serie. Ambos os dous recollen acontecementos que teñen lugar moito antes dentro da cronoloxía de Narnia do que lles correspondería por orde de publicación, rompendo a liña narrativa dos outros libros. A orde de lectura dos outros cinco libros non xera discusión.
Máfico
miniatura|Basalto, unha rocha máfica. Un mineral ou rocha máfico é un mineral silicato ou rocha ígnea (magmática) rico en magnesio e ferro. A maioría dos minerais máficos son de cor escura e os minerais máis comúns que forman rochas máficas son a olivina, o piroxeno, o anfíbolo e a biotita. As rochas máficas máis comúns son o basalto, a diabase e o gabro. As rochas máficas adoitan conter tamén variedades ricas en calcio do feldespato plaxioclasio. Os materiais máficos poden describirse igualmente como ferromagnesianos. O termo rocha máfica correspóndese, grosso modo, co termo máis antigo rocha básica (con pouca sílice). O contrario de máfico é félsico. As rochas máficas son tipicamente máis densas que as félsicas.
Historia
O termo máfico é unha palabra composta procedente de "magnesio" e "férrico" e foi acuñada por Charles Whitman Cross, Joseph P. Iddings, Louis Valentine Pirsson e Henry Stephens Washington en 1912. O grupo de Cross dividira previamente os principais minerais formadores de rochas atopados nas rochas ígneas en minerais siálicos, como o cuarzo, os feldespatos ou feldespatoides e en minerais fémicos, como a olivina e o piroxeno. Porén, as micas e os anfíbolos ricos en aluminio estaban excluídos, mentres que algúns minerais cálcicos que contiñan pouco ferro ou magnesio, como a wollastonita ou a apatita, estaban incluídos entre os minerais fémicos. Cross e os seus coinvestigadores aclararon posteriormente que as micas e os anfíbolos ricos en alminio pertencían a unha categoría separada denominada minerais alférricos. Despois introduciron o termo máfico para referirse aos minerais ferromagnesianos de todos os tipos, dándolle preferencia sobre o termo femag acuñado por A. Johannsen en 1911, porque non lles gustaba como soaba. O termo rochas máficas equivale aproximadamente ao termo máis vello rochas básicas (rochas básicas, con pouca sílice).
Minerais
O uso do termo máfico aínda está moi estendido para referirse aos minerais ferromegnesianos de cores escuras. Os esquemas de clasificacións modernas, como a clasificación da IUGS das rochas ígneas, inclúe na fracción de minerais máficos algúns minerais ferromagnesianos de cores claras, como a melilita. Minerais accesorios, como o circón ou a apatita, poden tamén incluírse na fracción de minerais máficos co propósito de facer unha clasificación precisa.
Rochas
Cando se aplica a rochas, o termo máfico utilízase principalmente como un termo para o traballo de campo para describir rochas ígneas de cores escuras. O termo non se usa para a clasificación de rochas no esquema de clasificación da IUGS. As rochas máficas son ás veces definidas con máis precisión como rochas ígneas cunha alta proporción de piroxenos e olivina, así que os seus índices de cor (a fracción de volume de minerais máficos escuros) está entre 50 e 90. A maioría das rochas volcánicas máficas son clasificadas máis exactamente como basaltos.
Quimicamente, as rochas máficas son ás veces definidas como rochas cun contido de sílice entre 45 e 55 en porcentaxe de masa, correspondente ao contido en sílice do basalto na clasificación TAS. Tales rochas están enriquecidas en ferro, magnesio e calcio e característicamente son de cor escura. En contraste, as rochas félsicas son tipicamente claras e enriquecidas en aluminio e silicio xunto con potasio e sodio. As rochas máficas caracterízanse por ter unha maior densidade que as rochas félsicas. A vella clase de rochas denominadas rochas básicas (pouca sílice) equivale máis ou menos á das rochas máficas.
As lavas máficas, antes de arrefriaren, teñen unha baixa viscosidade, en comparación coas lavas félsicas, debido a un menor contido de sílice no magma máfico. A auga e outros volátiles poden escapar gradualmente de xeito fácil da lava máfica. Como resultado, as erupcións de volcáns constituídas por lavas máficas orixinan explosións menos violentas que as erupcións de lavas félsicas.
Ardea insignis
Ardea insignis é unha especie de gran garza que habita na ladeira oriental do Himalaia, na India e Bután, e no nordeste de Bangladesh e Myanmar. Foi clasificada como en perigo crítico pola Lista Vermella da IUCN dende o ano 2007, xa que a poboación mundial estímase en menos de 300 exemplares maduros e ameazada pola perda de hábitat e as perturbacións humanas.
Armando da Silva Carvalho
Armando da Silva Carvalho, nado en Olho Marinho, Óbidos, o 28 de marzo de 1938 e finado en Caldas da Rainha o 1 de xuño de 2017, foi un poeta e tradutor portugués.
Traxectoria
Licenciado en Dereito, na Universidade de Lisboa, foi avogado, xornalista, profesor do ensino secundario e técnico publicitario. Colaborou na Antologia de Poesia Universitária, en 1959, xuntamente con Ruy Belo, Fiama Hasse Pais Brandão, Luiza Neto Jorge, Gastão Cruz, entre outros, e tamén na Quadrante, revista da Asociación Académica da Facultade de Dereito de Lisboa, iniciada en 1958. Publicou Lírica Consumível en 1965, que marcou o inicio da súa obra poética e que lle valeu o Premio Revelación da Sociedade Portuguesa de Autores. A súa escrita está marcada por un timbre de mordacidade, sarcasmo e figuracións da pulsión sexual.
Sen filiarse en ningunha tendencia contemporánea, mais beneficiándose das súas adquisicións, a poesía de Armando Silva Carvalho xunta rigor prosódico coa expresión crítica e irónica da existencia
Das obras de ficción salienta Portuguex, publicada en 1977. Desde a década de 1960 colaborou en moitos xornais e revistas (Diário de Lisboa, Jornal de Letras, O Diário, Poemas Livres, Colóquio-Letras, Hífen, As Escadas Não Têm Degraus, Sílex, Nova, Via Latina, Loreto 13, entre outras). Foi incluído na IV Líricas Portuguesas, en 1969, antoloxía poética organizada por António Ramos Rosa e desde entón ten estado representado na xeneralidade das antoloxías de poesía portuguesa.
Morreu o 1 de xuño de 2017, no Montepio Raíña D. Leonor, nas Caldas da Ranha, aos 79 anos de idade, vítima de cancro.
Traduciu obras de Margueritte Duras, Samuel Becket, Jean Genet etc. Está traducido en castelán, ruso, francés, inglés, sueco, letón, alemán, italiano e neerlandés.
Teatro
Auto do Branco de Neve (2007). En Panos 2007. Culturgest.
Gran Premio de Portugal de 2021
O Gran Premio de Portugal de 2021 (oficialmente o Fórmula 1 Heineken Grande Prémio de Portugal 2021) foi unha carreira de motor de Fórmula Un que se celebrou o 2 de maio de 2021 no Autódromo Internacional do Algarve, Portimão, Portugal. Foi a terceira carreira da tempada de Fórmula Un.
Cualificación
A clasificación comezou ás 15:00 hora local (UTC+01:00) o 1 de maio. Valtteri Bottas estableceu a pole provisional na súa primeira volta na Q3, mentres que a primeira volta ràpida de Verstappen quedou invalidada. por exceder os límites da pista. En definitiva, nin Bottas, Hamilton nin Verstappen foron quen de mellorar as súas segundas voltas, e Bottas mantívose na pole.
Carreira
A carreira comezou ás 15:00 hora local do domingo 2 de maio. Valtteri Bottas mantivo o liderado na curva 1 por diante de Max Verstappen Lewis Hamilton Carlos Sainz e Sergio Pérez Mendoza. Kimi Raikkonen contactou co seu compañeiro de equipo Antonio Giovinazzi na recta principal ao final da volta 1 sacando o coche de seguridade. A carreira de Raikkonen rematou pero Giovanzzi conseguiu continuar sen danos.
Historia dos Jokerit
miniatura|Jokerit celebra o seu primeiro campionato finlandés na primavera de [[1973. O capitán Timo Turusta conta co apoio de Pentti Hiiros e Timo Kyntölä (á dereita). Á esquerda está Kari Kinnunen.]] O club de hóckey sobre xeo Jokerit de Helsinqui foi fundado en 1967. O contrutor de Helsinqui Aimo Mäkinen mercou as operacións de hóckey sobre xeo do club deportivo Töölön Vesa, nacendo así o novo club Jokerit.
Logo do seu nacemento os Jokerit ascenderon axiña á cima nacional ao gañar o campionato finlandés en 1973. Con todo, a mediados da década o éxito decaeu. O club pasou por dificultades económicas, e dende fináis da década de 1970 ata a última metade da década de 1980 tivo que loitar case sempre polo seu lugar na liga. Finalmente, na primavera de 1987 o equipo descendeu á I-divisioona. No outono de 1989 regresou á liga, mais o club estaba practicamente en quebra. Baixo o liderado dun novo propietario, Harry Harkimo, o equipo ascendeu de novo ao máis alto, gañando catro campionatos finlandeses e unha prata na década de 1990. Co novo milenio o éxito reducirse, aínda que volveu gañar o campionato en 2002, a prata nos anos 2000, 2005 e 2007, e o bronce en 2012. Entre os anos 2014 e 2022 os Jokerit xogaron na KHL, logo do cal tentan regresar á máxima categoría finlandesa.
Ao longo da súa historia o equipo ten gañado en total seis campionatos finlandeses, seis pratas e dous bronces. Ademais ten conseguido, entre outros, dous campionatos da Copa de Europa, e un da Copa Continental. Na KHL os Jokerit conquistaron o título de división on ano 2016.
Do Töölön Vesa aos Jokerit: 1967–1969
miniatura|250px|O fundador dos Jokerit [[Aimo Mäkinen.]] As raíces dos Jokerit de hóckey sobre xeo atópanse no Töölön Vesa, cuxa primeira tempada na máxima categoría foi a 1955-56. Na década de 1960 o Töölön Vesa atravesou problemas económicos. O construtor de Helsinqui Aimo Mäkinen mercou o equipo de hóckey sobre xeo do Töölön Vesa en 1967, fíxose cargo de parte das débedas do club e ao mesmo tempo fundou os Jokerit de Helsinqui. Mäkinen quería outro equipo de hóckey sobre xeo exitoso na capital ademais do HIFK.
A idea do nome do novo club xurdiu da proposta do xerente de departamento de Veikkaus e xerente do Vesa Raimo Kähkösen. A el gustáballe o nome do novo equipo de Pori, os Ässät (en galego "ases"). Cando procuraba un nome para o novo equipo considerou que o comodín (en finés "jokeri") era unha carta mellor que o as de picas. Tamén atopou un exemplo do logotipo do club nunha baralla de cartas. Con todo, houbo un par de contratempos relacionados co nome, xa que a sociedade de pelota Jokerit de Käpylä e a fábrica de pinturas Tikkurila chamada Jokeri-maali encontrábanse no rexistro de sociedades. Con todo, a actividade dos Käpylän Jokerit cesara moito tempo atrás, e a fábrica de pinturas Tikkurila comezou a patrocinar o novo club.
Emilio García Cerdido
Emilio García Cerdido, coñecido como Lameiro, nado na Coruña, foi un futbolista galego. Xogaba na demarcación de defensa.
Traxectoria
Na tempada 1928–29 formou parte do Deportivo da Coruña, na primeira edición da Segunda División. Debutou, da man do adestrador galego Andrés Balsa, na primeira xornada do campionato, nunha derrota a domicilio fronte ao Deportivo Alavés (3–1). Nesa campaña foi un habitual do cadro deportivista, sendo compañeiro na zaga de Ramón Rey, José Guerra, Antonio García Noriega e un xa veterano Luis Otero. Nesa campaña participou en 15 partidos e o club coruñés logrou un 8.º posto e evitar o descenso. Na tempada 1928–29 non participou en ningún encontro de liga co Deportivo, adestrado polo coruñés Paco González Galán.
Minari. Historia da miña familia
'Minari. Historia da miña familia' (en Minari; en 미나리) é un filme estadounidense de 2020 escrito e dirixido por Lee Isaac Chung. Está protagonizado por Steven Yeun, Han Ye-ri, Alan Kim, Noel Kate Cho, Youn Yuh-jung e Will Patton. É unha historia semiautobiográfica de Chung e o argumento conta a historia dunha familia surcoreana que tenta refacer a súa vida nunha área rural estadounidense durante a década de 1980.
Minari estreouse internacionalmente no Festival de Cinema de Sundance o 26 de xaneiro de 2020, gañando o Gran Premio do Xurado e o Premio do Público. Estreouse durante unha semana de maneira virtual o 11 de decembro de 2020, e posteriormente estreouse nos cinemas e en cinema virtual o 12 de febreiro de 2021 a través de A24. O filme recibiu a aclamación da crítica, sendo considerado como un dos mellores filmes de 2020. Conseguiu seis nomeamentos na 93ª edición dos Óscar. Gañou o Globo de Ouro ó mellor filme en lingua non inglesa, foi nomeado ó premio Screen Actors Guild ó mellor elenco, e conseguiu seis nomeamentos ós BAFTA.
Estreouse subtitulado en galego o 12 de marzo de 2021 a través da Duplex Cinema (Ferrol) e NUMAX (Santiago de Compostela). A tradución ao galego do filme fíxoa Samuel Solleiro e contou co apoio da Secretaría Xeral de Política Lingüística e A Contracorriente.
Ricardo Montalbán
Ricardo Gonzalo Pedro Montalbán y Merino, nado na Cidade de México o 25 de novembro de 1920 e finado nos Ánxeles o 14 de xaneiro de 2009, foi un actor mexicano-estadounidense.
Traxectoria
Montalbán naceu na Cidade de México, fillo dos inmigrantes españois Genaro Balbino Montalbán Busano, encargado de almacén, e Ricarda Merino Jiménez. Tivo tres irmáns: Pedro, Carlos e Carmen. A súa familia trasladouse a Torreón, Coahuila, onde creceu e realizou estudos comerciais na Escola de Comercio Treviño. De adolescente mudouse aos Ánxeles para vivir co seu irmán Carlos. Instaláronse en Nova York en 1940 e Montalbán conseguiu un pequeno papel na obra Her Cardboard Lover.
En 1941 Montalbán volveu a México porque a súa nai estaba a piques de morrer. Alí actuou en polo menos doce filmes e converteuse nunha estrela local. Deuse a coñecer nos Estados Unidos co filme Fiesta (1947), onde formou elenco con Esther Williams e Cyd Charisse. O filme foi moi popular e asinou coa Metro-Goldwyn-Mayer un contrato de longa duración. Repetiu colaboración con Williams noutros dous filmes, On an Island with You e Neptune's Daughter''. En 1949, tivo un papel en Battleground xunto a Van Johnson e Denise Darcel.
Jupiter, Florida
Jupiter é unha cidade situada no condado de Palm Beach no estado estadounidense de Florida. No censo de 2010 tiña unha poboación de 55.156 habitantes e unha densidade de poboación de 915,79 habitantes por km². Jupiter é moi coñecido polas súas praias. A miúdo chámase beach town ("cidade da praia") e converteuse nun importante destino turístico. Moitas celebridades teñen casas na vila, como as cantantes Tori Amos ou Céline Dion, e deportistas como Michael Jordan ou Tyger Woods (entre outros golfistas profesionais).
Ricardo Montalbán
Traxectoria
En 1957, participou con Marlon Brando e James Garner no filme Sayonara e con Carmen Sevilla nunha coprodución ambientada en Exipto, Los amantes del desierto. Entre 1957 e 1959 actuou en Broadway no musical Jamaica xunto con Lena Horne. Pola súa actuación foi nomeado ao premio Tony ao mellor actor de musical.
Durante os anos 60 actuou en diferentes programas e series de televisión como actor convidado, sendo un rostro coñecido na pequena pantalla. No mundo do cinema, continuou activo con papeis secundarios, aínda que colaborando con grandes estrelas e directores. Entre os seus filmes destes anos inclúense O gran combate (1964) de John Ford con James Stewart, Richard Widmark, Dolores del Río e Carroll Baker, Madame X con Lana Turner e John Forsythe, e The Singing Nun con Debbie Reynolds e Katharine Ross.
Jupiter, Florida
Historia
A zona onde se atopa agora a cidade chamábase orixinalmente Hobe, unha tribo india que vivía na desembocadura do río Loxahatchee, e cuxo nome tamén se conserva no próximo Hobe Sound. Un creador de mapas entendeu mal a ortografía da palabra castelá "Jobe" do nome indio "Hobe" e escribiuna como "Jove". Posteriormente, os cartógrafos malinterpretaron que era a tradución latina do deus Xúpiter, e anglicizaron o nome de Xúpiter en "Jupiter". O deus romano Xúpiter (ou Zeus da mitoloxía grega ) é o deus-rei romano, marido da deusa Xuno e deus da luz, do ceo e do tempo e do estado do estado, do seu benestar e das súas leis. Foi a inspiración para que a cidade veciña se chamase "Juno Beach".
O faro
O punto de referencia máis famoso da cidade é o faro da entrada de Xúpiter, rematado en 1860. Construído con ladrillos, foi pintado de vermello en 1910 debido á decoloración causada pola humidade. O furacán Jeanne en 2004 quitou a pintura da parte superior e a torre foi repintada con minerais de silicato de potasio. O faro úsase a miúdo como símbolo de Jupiter.
Ricardo Montalbán
Traxectoria
Entre 1975 e 1986 realizou varios anuncios para a firma de automóbiles Chrysler, entre os que figuran o Chrysler "Córdoba" (1975), a presentación da liña Chrysler "E-CLASS" (1984) e o Chrysler "New Yorker" (c. 1984?).
Jupiter, Florida
Xeografía
thumb|Situación de Jupiter no [[Florida, Estados Unidos de América|Estado de Florida]] Jupiter está situado nas coordenadas. Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos, ten unha superficie total de 60,23 km², dos cales 55,6 km² corresponden a terra e (7,69%) 4,63 km² son auga.
Festa da Pita
A Festa da Pita é o nome co que se denomina o entroido do barrio ourensán das Eiroás. Chámase así en lembranza do emparellamento de dous viúvos que tivo lugar na segunda parte do século XX e que, conforme as e os informantes da zona, provocara sen querelo a celebración do entroido naquel barrio durante 2 décadas. A noiva era alcumada a Pita, e de aí o nome da festa e dalgúns elementos que a rodean.
Ricardo Montalbán
Traxectoria
Montalbán faleceu o 14 de xaneiro de 2009 na súa casa dos Ánxeles aos 88 anos. Segundo o seu xenro, Gilbert Smith, morreu por "complicacións pola idade". A causa precisa da morte foi un fallo cardíaco. Está enterrado no Holy Cross Cemetery de Culver City, California.
Vida persoal
Montalbán casou coa actriz e modelo Georgiana Young en 1944. Georgiana era medio irmá das actrices Sally Blane, Polly Ann Young e Loretta Young. Despois de 63 anos de matrimonio, Young faleceu o 13 de novembro de 2007 aos 84 anos, un ano e dous meses antes de Montalbán. Tiveron catro fillos xuntos: Laura, Mark, Anita e Victor.
Montalbán era católico practicante e mesmo afirmou que a relixión era unha das cousa máis importantes da súa vida. En 1998, o papa Xoán Paulo II nomeouno Cabaleiro da Orde de San Gregorio Magno.
Jupiter, Florida
Poboación
Segundo o censo de 2010, había 55.156 persoas que residían en Xúpiter.
Festa da Pita
As Eiroás
miniatura|1742-51 - Memoria e minuta dos trastos e alfaias que quedan na casa de Eiroas As Eiroás é un pequeno barrio situado na zona Norte do perímetro urbano do concello de Ourense que conserva unha identidade rural, procedente da idiosincrasia que posuía até hai poucos anos. Na década dos 60 do século XX, deixa de pertencer á parroquia de San Pedro de Cudeiro para formar parte da nova parroquia de Sta. Tereixiña. Os lugares do Val de Gola, o Val do Regueiro e As Eiroás articúlanse ao redor das propiedades da Casa das Eiroás, lindeira co pazo de Guizamonde cara o suroeste e co pazo de Souto de Rei cara o norte.
No aspecto patrimonial, á parte do propio Pazo d’As Eiroás (ou do Conde), reformado no século XIII, cabe salientar no barrio e na súa contorna o Castro do Val de Gola e un xacemento Paleolítico nas inmediacións do pazo. Ademais, no monte comunal que se atopa entre o barrio das Eiroás e a parroquia de Vilar de Astrés, podemos visitar a Necrópole de San Mamede, un conxunto de tumbas antropomorfas datadas entre os séculos VI e X, encravadas nun dos poucos espazos da cidade que conservan as distintas especies do bosque autóctono.
Ricardo Montalbán
Vida persoal
A súa autobiografía Reflections: A Life in Two Worlds publicouse en xaneiro de 1980 pola editorial Doubleday.
Jupiter, Florida
Densidade
A densidade de poboación era de 915,79 habitantes/km².
Racialización
Dos 55.156 habitantes, Jupiter estaba formado por 90,6% brancos, 1,54% afroamericanos, 0,52% nativos americanos, 2% asiáticos, 0,05% insulares do Pacífico, 3,58% outras razas e 1,71% declaraban pertencer a dúas ou máis razas. Da poboación total, o 12,68% eran hispanos ou latinos "de calquera raza". É o posto 102 do país con maior porcentaxe de guatemaltecos, cun 1,09% da poboación (xunto con Calverton).
Renda
Segundo o censo de 2000, a renda per cápita da cidade era de 35.088 $. O 4,8% da poboación e o 3,0% das familias estaban por debaixo do limiar da pobreza.
Linguas
No ano 2000, o inglés era o primeiro idioma falado polo 88,47% dos residentes, mentres que o castelán era falado polo 7,17% e o italiano polo 1,66% da poboación.
Georges Rochegrosse
Georges Antoine Rochegrosse nado o 2 de agosto de 1859 e finado o 7 de novembro de 1938, foi un pintor histórico e decorativo francés.
Jupiter, Florida
Educación
A poboación de Jupiter está atendida por dúas escolas secundarias, a Jupiter Community High School situada en Xúpiter e a William T. Dwyer High School, situada en Palm Beach Gardens.
Festa da Pita
Os días da festa
miniatura|Veciña no Fareleiro A festa dá comezo co  Domingo Fareleiro  (domingo de septuaxésima do calendario litúrxico e 2 domingos antes do Domingo de Entroido). Pola mañá, de cara ao mediodía, cólgase o Meco na farola da praza, dando por iniciado o ciclo do entroido no barrio das Eiroás e na cidade de Ourense. Xa de tarde, o farelo ocupa a praza, conformando un espazo de xogo/batalla amenizado con música, no que comezan a verse as primeiras mascaradas.
Nas 3 primeiras edicións, chegaron a celebrarse os Xoves de Compadres e Comadres xunto ao colexio das Eiroás na praza do barrio, desaparecendo posteriormente do programa por elección do propio centro de ensino, que preferiu celebrar estas datas dentro das súas instalacións. miniatura|Unha Pita e un veciño no Oleiro A festa continúa coa celebración do  Domingo Oleiro  (domingo de sexuaxésima do calendario litúrxico e 1 domingo antes do Domingo de Entroido). O xogo das olas é o protagonista desta xornada (máis coñecida como Domingo Corredoiro no resto do país). O xogo consiste nunha roda de homes e/ou mulleres que van lanzándose unha ola dos uns para os outros tentando evitar que escache. Cando alguén non consegue apañala e deixa que caia no chan, perde. Ás veces, as olas van cheas de auga ou farelo. Segundo Taboada Chivite, este xogo era praticado na cidade de Ourense o Domingo Corredoiro e o Xoves de Comadres, de aí que nas Eiroás se adoitara a terminoloxía de Oleiro para designar a xornada. Tamén este día é o primeiro no que sae a Pita, a máscara do Entroido das Eiroás, encargada de baixar as olas á praza por volta das 5 da tarde e facer a primeira roda do xogo. A animación musical e a proximidade do Entroido xa deixa ver moita máis animación neste día.
Georges Rochegrosse
Traxectoria
Naceu en Versalles e estudou en París con Jules Joseph Lefebvre e Gustave Clarence Rodolphe Boulanger. Os seus temas son xeralmente históricos, e tratounos a unha escala colosal e nun estilo emotivo e naturalista, cun especial deleite arredor de temas e detalles ásperos e horribles.
Jupiter, Florida
Educación
O Distrito Escolar do Condado de Palm Beach opera as escolas públicas.
Ricardo Montalbán
Vida persoal
Andy García interpretou a Montalbán no filme de 2018 My Dinner with Hervé.
Georges Rochegrosse
Carreira
Debutou no Salón de París en 1882 con Vitellis traîné dans les rues de Rome par la populace (Vitellius arrastrado polas rúas de Roma polo pobo) (1882; Sens). Seguiulle ao ano seguinte con Andromaque (1882–83; Musée des Beaux-Arts de Rouen ), que gañou o prestixioso Prix du Salon dese ano. Seguiron La Jacquerie (1885), Le mort de Babylone (A caída de Babilonia) (1891), A morte do emperador Xeta (1899; Musée de Picardie, Amiens) e Os embaixadores bárbaros na corte de Xustiniano (1907), todos os cales exemplifican a súa pintura forte e animada pero sensacional e moitas veces brutal. Noutro estilo e de fermosas cores é o seu Le Chevalier aux Fleurs (O cabaleiro das flores) (1894; Musée d'Orsay, París ; RF 898).
Jupiter, Florida
Educación
O sistema de bibliotecas do condado de Palm Beach xestiona as bibliotecas públicas.
Festa da Pita
Os días da festa
O seguinte día da festa é o  Sábado de Entroido , no que se leva a cabo un pequeno percorrido polo barrio, entre lusco e fusco, anunciando a chegada dos días grandes nas casas das veciñas e dos veciños.
Georges Rochegrosse
Carreira
Foi elixido Oficial da Lexión de Honra en 1892 e recibiu a Medalla de Honra en 1906 por The Red Delight. Rochegrosse tamén ilustrou varios libros. Algúns dos debuxos destas ilustracións están no Departamento de Estampas e Debuxos do Museo Británico de Londres. Viviu os seus últimos anos en Alxeria, pero volveu a París onde morreu e está enterrado no cemiterio de Montparnasse. A súa esposa, Marie Rochegrosse (de soltera Leblond), morrera en 1920.
Jupiter, Florida
Investigación e Ensino superior
O Max Planck Florida Institute, o centro de investigación biomédica da organización na Florida Atlantic University, ten sede en Jupiter.
Georges Rochegrosse
Escolma de obras
Pinturas
Festa da Pita
A Voda da Pita
Na segunda edición (2000) introduciuse a celebración dunha representación teatral popular que procuraba -nun ton satírico e desenfadado- lembrar a orixe daquela cinzarrada do pasado século. Até o 10º aniversario da festa, no ano 2008, a Voda da Pita era moito máis curta e tiña lugar ás 5 da tarde, abrindo o baile de máscaras vespertino e centrándose na orixe da cinzarrada con actores e actrices improvisadas/os. É apartir dese ano que muda a estrutura festiva do Martes, trasladando a Voda da Pita para a 1 do mediodía, introducindo un elemento gastronómico no programa da festa e prolongando, polo tanto, o programa festivo do día grande. Isto tamén trouxo canda si unha reforma no guión da Voda que fixo que esta medrara en tempo e en contidos, inserindo novos elementos satíricos sobre o acontecido no panorama social e político ao longo do último ano.
Na representación conviven 2 historias. Dunha parte, o emparellamento do Antonio e da Gumersinda, que deran orixe á nosa festa; e doutra, a análise con retranca do que pasou no último ano. Ademais, a estrutura do guión sempre contempla as mesmas partes, sendo común unha boa parte do texto en todas as edicións.
1º O narrador ou a narradora é quen sae primeiro á escena para adiantarnos o que alí vai pasar e situarnos naqueles anos nos que o Elvis facía bailar as parellas a ritmo de rock, Blanco Amor escribía A Esmorga e o Fraga bañábase en Palomares.
2º Un crego (habitualmente máis conservador) e unha monxa (tamén habitualmente, máis moderna), van dando entrada á cerimonia, aos noivos, Antonio e Gumersinda, que chega cunha pita nunha cesta, e as personaxes "convidadas" dese ano. A parella fala do seu amor, de como se coñeceron e de que queren iniciar unha nova vida en mutua compañía.
3º Lévase a cabo a voda, coas interrupcións necesarias se así o require a actualidade. Ao rematar, os noivos dan as grazas a todo o público pola súa asistencia e irrompe na escena unha veciña/o que, con coplas e aleccionando ao público asistente, reclama o pagamento da festa para celebrar esta unión.
4º Entra a Garda-civil en escena, tal e como contan que pasou en máis dunha ocasión na antiga festa. Nesta ocasión faino atendendo á chamada do crego e para deter a trifulca que se montou na praza. Despois dunha discusión entre a veciña e o garda, que non acaba de entender a retranca, increméntase o balbordo da cinzarrada poñendo nerviosa á autoridade, que dispara ao ceo mentres berra "Al suelo todo el mundo". 5º Irrompen as Pitas na escena, facendo soar as súas chocas, rodeando ao garda-civil e lanzando os seus ovos cheos de entroido, de penso e de alegría. Así é como as Pitas (que representan unha actualidade que devolve a autoridade ao pobo) neutralizan ao garda (que representa, coas súas formas, a outros tempos) reconciliando pasado e presente para construír un futuro común. No fin da obra, a persoa máis nova do elenco será a encargada de recoller a cesta coa pita que a noiva portara durante toda a celebración e recitar as coplas que levan pechando a Voda da Pita desde o primeiro ano: NENA/O: Trinta anos agardou o pobo
a que alguén collera a cesta
Non permitades, veciños
que volte morrer a festa.
A máscara da Pita
miniatura|Máscara da Pita Coa terceira edición (2001) chega a máscara da Pita. Unha carauta que aínda tería que agardar un ano para conformar a primeira saída da máscara completa no ano 2002.
A idea era crear unha máscara que representara nos anos vindeiros ao Entroido do barrio. Nacía a Pita co novo século e combinando o espírito entroideiro cunha homenaxe a aquela viúva que, sen querer, dera orixe á nosa festa máis querida.
A máscara ten dúas partes: o casco (feito á medida da persoa portadora) e o pescozo (realizado con medidas estándar).
O casco faise con vendas de estuque ou escaiola, empregando como molde a cabeza propia. Despois das capas suficientes e dos conseguintes modelados, engádense os picos laterais, o anterior e o posterior, líxase -de ser preciso- e píntase con arranxo ás seguintes indicacións: de xeito arlequinado en branco e negro, na parte dianteira e cun deseño libre na traseira que ten que gardar relación coa natureza ou co matrimonio.
O pescozo faise con papel-maché, seguindo as medidas estándar. Despois de estender a pasta de papel ao longo de todo o pescozo e de perfilar o que serán os papos e a crista da pita, engádense unhas plumas de feltro azuis, vermellas e amarelas, que dan colorido ao conxunto da máscara.
O  traxe  é unha vestimenta elegante (hai que lembrar que van “de voda”) que tenta mesturar as bases do traxe tradicional galego coas premisas entroideiras. Falamos pois, dunha chaqueta curta e dun pantalón curto negros sobre unha camisa e unhas medias de encaixe brancas, às que acompañan unhas polainas negras e diversos ornamentos. Dos brazos da chaqueta colgan sendas capas cheas de plumas de feltro azuis, vermellas e amarelas (a xogo coa máscara) rematadas por 4 puntas das que colgan cadanseu axóuxere. Os pantalóns tamén levan 6 axóuxeres (3 en cada perna) dos que colgan 4 fitas das mesmas cores empregadas no resto do traxe. A camisa é branca, sen pescozo, pois de aquí saen diversas fitas das 3 cores habituais. As medias son brancas de encaixe. As polainas son negras e tamén contan con 2 axóuxeres por perna e 4 fitas. Ademais, o traxe compleméntase con un cinto de coiro, do que colgan 17 chocas de 2 tamaños e cunha bolsa tamén de coiro na que as Pitas levan os ovos que lanzan a quen topan no camiño. No ombreiro dereito leva un broche ou perfura de coiro do que penduran outras fitas máis grosas e máis longas, que son as que indican a antigüidade de cada máscara. E na solapa esquerda da chaqueta, a única peza do traxe que pode levarse todo o ano: unha insignia de prata que representa a máscara da Pita.
Escolas amigas da Pita
Desde o ano 2014, a Festa da Pita leva a cabo unha actividade de colaboración cos centros de ensino da cidade de Ourense. Consiste en visitar ao centro presentando a festa e a máscara, amais de convidar ás/aos escolares a decorar unha parte das olas que se van xogar na xornada do Domingo Oleiro, na praza das Eiroás. A estes centros outórgaselles o recoñecemento de escolas amigas da Pita, porque ademais de coñeceren mellor a nosa festa, participan activamente na organización da mesma. Aquí pódese ver a listaxe das escolas amigas da Pita até a data de hoxe.
Estas actividades non teñen relación con outras colaboracións levadas a cabo tamén con centros de ensino, aos que visitamos ou facilitamos algunha máscara ou material. Estoutras colaboracións sempre son menor en número do que a Festa da Pita quixera atender, mais a humilde condición dunha pequena asociación cultural non permite gozar da dispoñibilidade temporal e dos recursos que foran desexables para atender ás numerosas solicitudes que chegan cada ano.
O broche de coiro
miniatura|O broche de coiro Do ombreiro dereito do traxe da Pita sae un broche (ou perfura) de coiro que indica a antigüidade de cada máscara. No propio broche pode verse o logotipo da asociación e a data na que saíu por vez primeira vez unha máscara completa (2002). Da perfura penduran unhas fitas grosas de cores, representando cada unha delas o ano en que correu o entroido esa máscara en concreto. Así, levarán a branca as que correron o primeiro ano (2002), a azul as que o fixeron o propio no segundo (2003), a laranxa o terceiro (2004)... a marela as que correron no 2012 ou a prateada quen correron no ano 2022. Cada cor representa un feito ou reivindicación que a máscara da Pita quere lembrar sobre o ocorrido durante o ano anterior e -a maiores- inclúen as iniciais do nome das nenas e nenos que chegan ao mundo dentro da comunidade da Pita e unha lembranza tamén para as/os membros da comunidade que deixan o mundo. É todo un carnet de identidade de cada máscara cheo de contido e colorido. Aquí pódese ver o significado de todas as cores.
Sophie: A Murder in West Cork
Sophie: A Murder in West Cork é unha serie documental de 2021 sobre o asasinato de Sophie Toscan du Plantier. Estreouse en Netflix o 30 de xuño de 2021. Está protagonizado por Ian Bailey, Barry Roche e Eugene Gilligan.
Oposición de esquerda
miniatura|270x270px|Integrantes da oposición de esquerda en [[1927. De esquerda a dereita. Sentados: Leonid Serebriakov, Karl Rádek, Lev Trotski, Mikhaíl Boguslavski e Yevgueni Preobrazhenski. De pé: Christian Rakovski, Yákov Drobnis, Aleksandr Beloboródov e Lev Sosnovski.]]
A historicamente denominada oposición de esquerda (en ruso: Левая оппозиция, Levaya oppozitsia) foi unha facción informal dentro do Partido Comunista da Unión Soviética entre 1923 e 1927, encabezada de facto por Lev Trotski. Na pugna de poder aberta entre as principais figuras do Partido tras a enfermidade e morte de Lenin, esta oposición agrupou os asinantes da Declaración dos 46 fronte á troika conformada por Grigori Zinoviev, presidente da Internacional Comunista; Iosif Stalin, Secretario Xeral do Partido Comunista; e Lev Kamenev, presidente do Politburo. A troika contaba co apoio de Nikolai Bukharin, director de Pravda; e de Alekséi Rýkov, presidente do Consello de Comisarios do Pobo (Sovnarkom). Estes serían incluídos máis tarde por Stalin na oposición de dereita. A Trotski e os seus seguidores uníuselles o Grupo do Centralismo Democrático.
Historia
A 13ª conferencia do partido, en xaneiro de 1924, días antes da morte de Lenin, condenou por «faccionalismo» a Trotski e os demais asinantes da Declaración dos 46. Stalin, quen os denunciou nun discurso ameazante, logrou o respaldo de 125 dos 128 delegados para esta condena. A reprimenda a Trotski e os seus partidarios repetiuse no XIII congreso do partido en maio do mesmo ano, mais non perdeu o seu posto no Politburo.
Malia debilitárense os lazos que unían a Grigori Zinoviev, Lev Kamenev e Iosif Stalin contra Trotski, este non deixou que as disensións frutificasen. Ese outono atacou os dous primeiros, considerados aínda os seus principais adversarios. No seu ensaio «As leccións de Outubro», publicado no aniversario da Revolución de Outubro, devolveulles, amais, a súa acusación de menchevismo e acusou de indiferenza a Zinóviev, presidente do Comintern, e de incapacidade para impulsar a revolución en Alemaña e Bulgaria en 1923. Trotski presentábase a si mesmo como o único dirixente que traballara en completo acordo con Lenin durante a revolución, o que desencadeou un furibundo ataque na súa contra e uniu o resto do Politburo en oposición.
En vista da acertada descrición de Trotski sobre os acontecementos do período revolucionario, os seus adversarios atacárono utilizando a súa traxectoria anterior, en que mantivera duras disputas con Lenin. Pretendían probar que Trotski defendera unha postura diferente á de Lenin, para entón considerada incontestábel. Stalin, quen dedicou especial interese a este labor, presentou o 19 de novembro de 1924 o termo «trotskismo» como unha herexía contra o leninismo. Trotski foi criticado tamén pola teoría da «revolución permanente», que Lenin malia rexeitala orixinalmente, acabara por adoptar en 1917. A «revolución permanente», en efecto, opoñíase á concepción do «socialismo nun só país», defendida por Stalin.
Trotski non tentou defenderse das acusacións. Desculpou a súa ausencia na reunión do Comité Central en xaneiro de 1925, por causa da súa doenza, e dimitiu como Comisario de Defensa. Zinóviev e Kámenev defendían a expulsión de Trotski do partido, mais Stalin aconsellou moderación:
Tras a súa condena, en xaneiro Trotski permaneceu como membro tanto do Politburó coma do partido, mais abstívose de entrar en controversias o resto do ano. En setembro mesmo desmentiu, como fixo tamén Nadezhda Krupskaia, a existencia do testamento de Lenin, segundo el por presión de Stalin.
OpenAI
Participantes
Outros apoios do proxecto inclúen:
Rie de Boois
Henderika Maria (Rie) de Boois, nada en Zierikzee o 4 de xuño de 1936 e finada en Kerk-Avezaath o 16 de novembro de 2010, foi unha política e bióloga holandesa. Foi membro da Cámara dos Deputados de 1972 a 1987 polo Partido Laborista.
Carreira política
De Boois foi membro do concello de Arnhem desde 1966 ata 1974. De Boois participou esencialmente en cuestións ambientais. Loitou pola protección do mar de Wadden, foi defensora dunha maior participación holandesa na investigación antártica e avogou por unha mellor xestión forestal. En 1976, intentou abolir o uso de medios viarios na caza do xabaril. Non obstante, enfrontouse á resistencia de membros da familia real e doutras persoas da nobreza. A lei non entraría en vigor ata 2002. Foi nomeada "Protectora dos Animais do Ano" en 1986 polo seu traballo sobre conservación de animais.
De Boois abandonou a Cámara de Deputados en 1987. Converteuse en presidenta dun consello de auga responsable da súa calidade en Gooi, Amstel e Vecht. Foi presidenta da Sociedade Holandesa para a Protección das Aves desde 1996 ata 2004.
Parte da súa herdanza foi utilizada para iniciar o fondo Rie de Boois, que a Sociedade Holandesa de Mamíferos usa para financiar a investigación por voluntarios.
Azadiractina
Síntese química
A azadiractina ten unha estrutura molecular complexa; presenta tanto grupos hidroxilo secundarios coma terciarios e un éter tetrahidrofurano na súa estrutura molecular, xunto con 16 centros esteroxénicos, 7 dos cales son tetrasubstituídos. Estas características explica a gran dificultade que se encontrou cando se tratou de preparar este composto a partir de precursores simples, usando métodos de química orgánica sintética.
Por tanto, a primeira síntese total publicouse hai uns 22 anos despois do descubrimento do composto: esta primeira síntese completouse polo grupo de investigación de Steven Ley na Universidade de Cambridge en 2007. A síntese descrita foi unha síntese relay, co intermediario requirido decalina fortemente funcionalizado feito por síntese total a pequena escala, pero derivase do propio produto natural para as operacións a grande escala necesarias para a síntese completa.
Distribución e uso
Inicialmente sabíase que era acivo como inhibidor da alimentación da lagosta do deserto Schistocerca gregaria, e sábese que afecta a unhas 200 especies de insectos, actuando principalmente como antialimentador (disuade a alimentación de insectos herbívoros) e alterador do cecemento. Atopouse recentemente que a azadiractina posúe unha considerable toxicidade para o lepidóptero do algodón Spodoptera littoralis, que é resistente a un pesticida biolóxico comunmente usado, o Bacillus thuringiensis. A azadiractina cumpre moitos dos criterios necesarios para ser un bo insecticida. A azadiractina é biodegradable (degrádase en 100 horas cando se expón á luz e a auga) e mostra unha moi baixa toxicidade para os mamíferos (a LD50 en ratas é > 3.540 mg/kg o que a fai practicamente non tóxica).
Este composto encóntrase nas sementes (0,2 a 0,8 % do peso) da árbore do nim, Azadirachta indica (aquí o prefixo aza non implica que sexa un composto do nitróxeno, senón que se refire ao nome científico da planta). Nestas sementes hai moitos máis compostos relacionados coa azadiractina, e tamén nas follas e codia da árbore do nim que tamén mostran fortes actividades biolóxicas sobre varios insectos que son pragas para a agricultura. Os efectos destas preparacións sobre artrópodos beneficiosos considéranse xeralmente mínimos. Algúns estudos de laboratorio e de campo atoparon que os extractos do nim eran compatibles co control biolóxico. Como o aceite de nim puro contén outros compostos insecticidas e funxicidas ademais da azadiractina, xeralmente mestúrase nunha proporción de 7,8 mL/L de auga cando se usa como pesticida.
A azadiractina é o ingrediente activo en moitos pesticidas incluíndo o TreeAzin, AzaMax, BioNEEM, AzaGuard, e AzaSol, Terramera Proof e Terramera Cirkil.
A azadiractina te un efecto sinérxico co axente de biocontrol Beauveria.
A nimbecidina é un produto natural insecticida de mestura que está composto principalmente de azadiractina, xunto con algúns outros limonoides.
Mecanismo de acción
A azadiractina interfire cunha ampla variedade de vías metabólicas dos insectos.
Biosíntese
A azadiractina fórmase por unha elaborada vía biosintética, pero crese que o esteroide tirucalol é o precursor dos metabolitos secundarios do triterpenoide do nim. O tirucalol fórmase a partir de dúas unidades de farnesil difosfato (FPP) para formar un triterpeno C30, pero despois perde tres grupos metilo para converterse nun esteroide C27. O tirucalol sofre unha isomerización alílica para formar butirospermol, que é despois oxidado. O butirospermol oxidado seguidamente rearránxase por un cambio 1,2-metilo de Wagner-Meerwein para formar apotirucalol.
Strappare lungo i bordi
Strappare lungo i bordi é unha serie de televisión italiana de 2021 escrita e dirixido polo debuxante Zerocalcare. Estreouse internacionalmente en Netflix o 17 de novembro de 2021.
Personaxes
miniatura|dereita|[[Zerocalcare, creador da serie e voz de moitos personaxes na versión orixinal en italiano]]
Produción
O 21 de decembro de 2020, Zerocalcare anunciou que crearía unha serie animada para Netflix titled Strappare lungo i bordi. Dez meses despois, o 8 de outubro de 2021, Netflix lanzou o primeiro trailer oficial da serie. A serie estreouse o 18 de outubro no Festival de Cinema de Roma e internacionalmente a través de Netflix o 17 de novembro.
Masters of the Universe: Revelation
Masters of the Universe: Revelation é unha serie de animación estadounidense de 2021 desenvolvida por Kevin Smith e producido por Powerhouse Animation Studios. É a secuela da serie de animación He-Man and the Masters of the Universe, emitida dende 1983 até 1985, ignorando os eventos de The New Adventures of He-Man. Revelation céntrase nas liñas argumentais sen resolver da serie orixinal.
Copa do Rei de Rugby 2021-2022
Na tempada 2021-2022 levouse a cabo a 89ª edición da Copa do Rei de rugby, o torneo nacional máis antigo do rugby español, organizado pola F.E.R..
Disputaron esta competición da Copa do Rei os catro equipos que quedaron en primeiro lugar nos resultados habidos na primeira volta da División de Honra de cada un dos catro grupos de tres equipos que foron creados por sorteo entre os doce equipos que constituían a División de Honra, de xeito que cada equipo xogou dentro do seu grupo un encontro como local e outro como visitante.
Torneo da Copa do Rei
A final da Copa do Rei de rugby tivo lugar en Sevilla e levouse a cabo no mes de setembro despois de ter sido aprazada. Nun inicio estaba programada para o 1 de maio de 2022. Nela enfrontáronse o Club de Rugby El Salvador e o Club de Rugby Ciencias trala expulsión do Club Alcobendas Rugby da División de Honra anunciada o 25 de maio de 2022. A final disputada no Estadio de La Cartuja rematou co resultado de 27 a 26 a prol do Club de Rugby El Salvador, que deste xeito acadou o seu oitavo título nesta competición.
Dente de elefante
O dente de elefante (Antalis entalis) é unha especie de moluco. Foi descrita por primeira vez por Linné en 1758.
Lokesh Ohri
Lokesh Ohri é un antropólogo, historiador, escritor e activista cultural indio de Dehradun, Uttarakhand, que fixo campaña para a preservación do patrimonio natural e cultural do val de Doon. É o fundador de Been There Doon That, unha iniciativa educativa que traballa para concienciar sobre a historia natural, social e cultural do val de Doon a través de paseos, conferencias e obradoiros. É convocante do capítulo Dehradun do Indian National Trust for Art and Cultural Heritage.