cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karl Ove Knausgård
Vida persoal
Naceu en Oslo e criouse en Tromøya, Arendal e Kristiansand. Estudou arte e literatura na Universidade de Bergen.
Reino de Lindsey
Denominación do Reino de Lindsey
O nome de Lindsey provén da súa capital, a actual Lincoln, fundada polos romanos como Colonia Domitiana Lindensium (Lindum Colonia ou simplemente Lindum). Ao longo do tempo tal denominación vai derivando aos distintos idiomas presentes na illa, así en britónico tardío a cidade pasa a coñecerse como Lindon e a rexión ao redor dela como Lindēs, e os habitantes de tal territorio como Lindenses, a forma habitual latina de referirse aos pobos.
Karl Ove Knausgård
Vida persoal
Knausgård vive en Österlen (Suecia) xunto á súa dona, a escritora Linda Boström Knausgård e os seus catro fillos.
Reino de Lindsey
Denominación do Reino de Lindsey
A Historia Brittonum do 829/30, escrita en cambro-latín (latín mesturado con idioma galés) en Gales do Norte faise referencia ao territorio de Lindsey do ano 500, denominándoo in regione Linnuis, é probábel que do britónico tome a denominación referida á rexión de Lindes e, coas transformacións habituais, nd- > -nn e -ē- ditonguizando en -ui-, o que dá como resultado o sufixo habitual galés para referirse a “nomes de tribo ou pobo” en -wys [Lindēs (britónico) > *Linnēs (galés arcaico) > Linnuis/Linnwys (galés antigo)].
Nas fontes anglosaxoas temos dúas formas de referirse ao reino de Lindsey que reflicten dous sufixos diferentes do inglés antigo (Ænglisc): Lindissi (tamén Lindesse, en Beda e os primeiros manuscritos de Anglo-Saxon Chronicle) e Lindesig (atopado na Life of King Alfred de Asser do século IX e manuscritos máis tardíos das ASC, que é a raíz do actual Lindsey). Do mesmo xeito o nome tribal dos anglos do reino que atopamos no Tribal Hidage, en anglo-latín Lindisfari, en inglés antigo Lindisfaran ou Lindisware, coa raíz britónica máis os sufixos anglosaxóns –faran ('os que veñen de'), e –ware ('a xente de'), que terían o mesmo significado referido a Lincoln.
Formación do reino anglosaxón de Lindsey
dereita|miniatura|300px|Mapa do Reino de Lindesey. Séculos V-VII A situación de Lindsey ao leste de Gran Bretaña e ao sur do estuario do Humber permite afirmar que foi un dos primeiros territorios aos que chegaron os anglos na súa gran migración do século VI. Así como o val do Támese foi a vía principal de entrada dos saxóns ao Inglaterra, o val do Humber-Trent-Ouse foi a homóloga dos anglos. Ao norte do esteiro atopábanse os anglos laeti de Dewyr (posteriormente Deira) que darían lugar a un dos núcleos do Reino de Northumbria, entre o Trent e o Ouse; os Iclingas serían o embrión do Reino de Mercia e ao sur do esteiro formaríase o Reino de Lindsey.
A Historia Brittonum afirma que, nalgún momento ao redor de 500, Artur librou catro batallas contra os anglos en Linnuis regio nun río chamado Dubglas, "(auga) negro-azul" (non identificábeis, pero talvez un nome alternativo para o Witham), en si mesmo, non é inverosímil, sabemos pola arqueoloxía da rexión que Lincolnshire viu unha importante inmigración anglosaxoa neste período. O problema clave é que, aínda que non hai razón ningunha para dubidar da autenticidade da Linnuis regio como nome e por tanto, as implicacións que leva para a existencia dun territorio británico de Lindes, hai razóns para dubidar da historicidade da narración. Na Historia Brittonum algunhas das batallas non teñen lugar obvio no mundo real e parecen ser inventadas, outras pertencen á tradición mítica artúrica e por último outras parecen ser conflitos reais que se libraron por outros líderes e que puideron ser libremente utilizadas e reatribuídas a Artur. As batallas desenvolvidas en Lindsey poden ser colocadas dentro da última categoría, que á súa vez suxire que se basean no vago recordo de batallas reais en Linnuis Regione cuxos vencedores orixinais e probabelmente tamén os detalles estaban escurecidos ou se perderon xa no século IX. Aínda que non hai ningunha constatación histórica, non hai ningunha razón para crer que as batallas en Linnuis foron invencións espontáneas, nin para considerar que se prestaron da mitoloxía artúrica á historia
En Lincolnshire, hai evidencias arqueolóxicas sobre o asentamento dun número significativo de inmigrantes anglosaxóns desde a segunda metade do século V en diante e concéntrase inicialmente nunha serie de grandes necrópoles, como a de Cleatham que contén 1528 incineracións. Con todo, estas necrópoles de incineración non se atopan en Lincoln mesmo e de feito forman un “anel” que encerra un vasto territorio ao redor da cidade, coa necrópole máis próxima en Loveden Hill a dezasete millas ao sur e a de Cleatham a dezanove millas ao norte. Como Leahy argumentou a única hipótese plausible é que tal situación reflicte a existencia dunha autoridade britana de Lincoln, que seguiu controlando a cidade e unha importante superficie ao redor do longo de todo o século V e na de principios do século VI, e que foi ademais capaz de controlar o asentamento de inmigrantes xermanos nos bordos deste territorio. Por outra banda, se temos en conta a distribución dos cemiterios de inhumación parecen apoiar a idea de que o equilibrio de poder no Lindes britano cambiou a mans xermanas durante o curso do século VI. Non hai tales indicacións de evasión deliberada na zona de Lincoln dos cemiterios con inhumacións que posteriormente substitúen a estas necrópoles de incineración. Isto certamente podería ser tomado como indicativo de que o control do país se desprazou, aínda que hai que lembrar que estes cemiterios de inhumación son a miúdo moi pequenos e as probas dunha presenza anglosaxoa dentro da propia cidade ou na súa zona de influencia inmediata segue sendo moi escasas ao longo de todo o período pagán.
Por tanto tras a retirada dos romanos da Flavia Caesarensis, unha das catro provincias de Britania da cal Lindum era a capital, o país foi gobernado por líderes britanos locais, e parece ser especialmente próspera a finais do século IV. Nalgún momento a mediados ou final do século V as partes periféricas do país foron colonizadas por inmigrantes anglosaxóns, moi posibelmente como parte dunha estratexia deliberada de defensa. Calquera que sexa o caso, parece verosímil que os dirixentes británicos con base no Lincoln neste período foron quen de exercer un certo grao de control político non só na proximidade inmediata de Lincoln, senón tamén nas rexións periféricas onde se estableceron estes anglosaxóns. O poder e a influencia dos britanos parece haberse deteriorado a partir do século VI, de feito, o achado de xacementos con penannular brooches de tipo anglosaxón indica que nalgún momento no século VI estas elites britanas poderían adoptar a cultura dos inmigrantes ou que o poder en Lindsey pasara a mans dos anglos. Beda na súa Historia Eclesiástica indica que houbo un anglosaxón (Blæcca) no control de Lincoln a principios do século VII.
Varios nomes das xenealoxías reais teñen orixe britónica, o que suxire matrimonios mixtos entre os británicos e anglosaxóns mesmo nas clases gobernantes, estes matrimonios poden indicar que o acceso ao poder dos anglos foi relativamente pacífico, ou polo menos non totalmente violento. Esta interpretación vese corroborada polo propio nome do reino Lindissi / Lindesig, continuación da denominación britónica anterior. Tamén é moi posíbel que o cristianismo celta fose tolerado polos novos gobernantes. Por outra banda, as elites locais británicas na periferia ben podería terse aculturado e "convertido en" anglosaxóns co fin de protexer a súa propia situación.
Xeografía e Poboación
Aínda que os límites do antigo reino non se coñecen con exactitude, polo menos controlaba os actuais cinco distritos do norte de Lincolnshire: Lincoln, East e West Lindsey, North e North East Lincolnshire, e probabelmente se estendese ao de Boston e a North Kesteven. Dos antigas parts do condado (Lindsey, Kesteven e Holland), o reino legou o nome a unha delas, a máis setentrional.
O sufijo -ey provén do anglosaxón "illa", Lindsey tería o significado de "a illa de Lindum", porque o territorio estaba rodeado completamente por auga. A fachada oeste daba directamente ao Mar do Norte (Mare Germanicum), mentres o norte chegaba até o estuario do Humber e o sur ao Wash (Metaris Æstuarium). A fronteira leste que miraba cara a Inglaterra, estaba separada dela polo río Witham que nace nos outeiros ao sur de Lincoln preto de Grantham e desemboca no Wash, desde Lincoln a Torksey (na ribeira do Trent) os romanos construíron a canle do Foss Dyke de 18 km a principios do século II, que ao unir o Witham co Trent pechaba o anel na confluencia deste último co río Ouse para formar o Humber. Ademais destes ríos, as marismas que os rodeaban (actualmente na súa maior parte drenadas) facían de barreira natural co que illaban e defendían o reino, así ao norte entre o Trent e o Ouse e os seus afluentes o Idle e o Don atopábanse a marisma da Illa de Axholme e a de Hartfield Level. Ao sur en torno ao río Witham estendíanse toda unha serie de marismas que chegaban até o Wash: Wildmore Fen, East Fen, West Fen, Holland Fen, Wyberton Fen, etc. e máis ao sur uníndose a The Fens de Anglia Oriental, estaban o Lindsey Level e o Deeping Level. Este conxunto de zonas húmidas e terras baldías son os que deron o seu carácter illado ao reino e seguramente o que permitiu que Lindsey gozase por máis tempo da súa independencia fronte aos seus veciños máis potentes como Mercia e Northumbria.
O relevo de Lindsey é suave, só como unha columna vertebral percorre de norte a sur unha serie de outeiros calcarios de entre 100 e 150 metros de altura, son os Lincolnshire Wolds ou simplemente The Wolds, nos que o país alcanza a súa maior altura, no Wolds Top de 168 metros. A partir desta baixa cadea de outeiros o terreo descende ao leste cara á costa do Mar do Norte e ao suroeste cara ás marismas do val de Witham. Os Wolds eran unha zona boscosa ideal para o asentamento dos anglos, que preferían vivir en granxas familiares, con construcións en madeira e dedicadas á gandaría, silvicultura e pequenas explotacións agrícolas, por iso nesta zona é lugar onde se atopan maior número de pequenos cemiterios da época anglosaxoa temperá.
O asentamento dos anglos en Lindsey foi moi temperán, cara a mediados do século V ou mesmo antes, con todo non ocuparon as cidades que seguían gobernadas por autoridades locais britanorromanas, o que suxire unha convivencia pacífica entre ambos os pobos chegando posteriormente ao establecemento de matrimonios mixtos. Dúas localidades de Lincolnshire, Winteringham e Winterton, situadas na ribeira sur do Humber, chamadas probabelmente así polo epónimo dos reis de Lindsey, o rei Winta, indica o lugar inicial de asentamento anglo na zona. Winteringham, que parece estar formado por dous asentamentos, localizábase exactamente na Ermine Street, no lugar onde a vía romana cruzaba o Humber cun transbordador até Brough na beira norte do esteiro.
Desde o período romano, Lindsey gozara dunha situación privilexiada, era un territorio pechado polas marismas e o mar, polo que gozaba dunha doada defensa e á vez estaba ben comunicado. Lindum estaba situada na confluencia de dúas importantes vías romanas, a Ermine Street de Londinium a Eboracum (Londres-York) e a Fosse Way proveniente de Isca Dumnoniorum (Exeter). Por vía fluvial, Lindum localizábase na metade do traxecto entre Erboracum (York) e Duroliponte (Cambridge), a través dos ríos Ouse, Trent, Whitam, Gran Ouse e Cam, en Lindsey estaban os dous principais canles, o Foss Dyke que comunicaba Trent e Witham; e o Car Dyke que unía o Witham cos Fens. Por esta dobre situación de ben defendida e comunicada, Lindum fora elixida polos romanos como capital da provincia da Flavia Caesarensis, e no baixo Imperio converteuse no centro administrativo do lituus saxonicus, a pesar de non ser un porto. Desde Lindum controlábanse e adestraban as guarnicións dos portos fortificados de Britania, o que explica a abundante presenza de fortes romanos ao redor da cidade, estes fortes converteríanse posteriormente en fortificacións dos anglosaxóns de Lindsey: Castrum (Caistor), Benovallum (Hyrnecaestre, Horncastle), Causennis (Annacaester, Ancaster), Luda (Ludes, Louth), Sidnacaester (Stow), Drurobrivis (Tattershall), Vainona (Wemflet, Wainfleet), etc...
Historia
Existen moi poucos datos históricos sobre o Reino de Lindsey, o período pagán da Heptarquía está pobremente documentado en todos os reinos anglosaxóns e Lindsey ten o problema que case toda a súa historia independente se circunscribe a este período, doutra banda en Lindsey os viquingos estableceron unha das súas bases principais na Gran Bretaña, polo que o estrato danés se superpón en moitos casos ao anglosaxón. Con todo son destacábeis dous feitos sobre a importancia de Lindsey na primeira fase do período anglosaxón: a metade do territorio de Lindsey eran terras inhabitábeis, pero o resto estaba densamente poboada, no Tribal Hidage do reino de Mercia atribúenselle 7000 hides, os mesmos que a territorios moito máis grandes como Essex ou Sussex e os restos arqueolóxicos mostran unha densa poboación asentada no reino, nalgunhas zonas como os Wolds, maior que na actualidade. O segundo feito é a transmisión dunha lista real do mesmo rango dos seus veciños Anglia Oriental, Mercia, Deira e Bernicia. Segundo a mitoloxía anglosaxoa, Wōden (identificado con Odín) rei dos anglos foi o predecesor de todas as dinastías reinantes na Inglaterra xermánica, Winta sería un deles, desde Winta en diante temos os nomes dos reis de Lindsey que supostamente son descendentes directos (pai-fillo): Cretta, Cuelgils, Caedbaed, Bubba, Beda, Biscop, Eanferð, Eatta e Aldfrið. Non podemos datar con seguridade os seus reinados nin tan sequera podemos corroborar historicamente a existencia de ningún destes gobernantes, aínda que arqueoloxicamente podemos avalar a presenza e dominio dos anglosaxóns en Lindsey. O historiador Frank Stenton explica que esta falta de datos sobre Lindsey se debe ao seu illamento, os seus veciños anglos de Mercia e Northumbria son coñecidos naquela época polos seus feitos bélicos contra os britanos e galeses do oeste ou contra os pictos do norte, con todo Lindsey atopábase rodeada de reinos anglos sen posibilidade de expansión polo que a súa historia transcorre escura, tranquila e por tanto sen referencias históricas.
Æthelfrith de Bernicia obtivo o control do reino veciño de Deira, polo que Edwin de Deira tivo que exiliarse e foi acollido na corte de Redwald de Anglia Oriental. O rei de Northumbria (Bernicia e Deira unidas) ofreceu ao rei de Anglia Oriental unha gran suma de diñeiro pola morte de Edwin, pero Redwald negouse. A negativa de Anglia Oriental de entregar ao hóspede provocou a guerra entre ambos os reinos no 616, que se enfrontaron no territorio intermedio, en Lindsey, na batalla do río Idle e terminou coa derrota e morte de Æthelfrith e a restauración de Edwin non só en Deira senón tamén en Bernicia. Redwald de Anglia Oriental convertíase no rei máis poderoso, en Bretwalda e por tanto Lindsey pasaba á súa esfera de influencia. Á morte de Redwald no 625, sucédeo no dominio o seu protexido Edwin de Deira, e Lindsey cae, polo menos nominalmente, baixo a hexemonía do reino do norte. Pódese ver certa relación dos nomes da lista real de Lindsey con algúns reis de Deira: Eðelfrið, Eanferð, Eatta e Aldfrið son nomes claramente anglos e parecidos aos da dinastía deirana, por iso algúns autores sitúanos cara a comezos do século VII, cando os asentamentos anglos se terían suoperposto xa ás elites locais britanas.
No 628 Lindsey convértese ao cristianismo, o máis probábel pola influencia do rei de Northumbria, ou polo menos a nova relixión introdúcese no reino, xa que a existencia dunha diocese en Lincoln non chegaría até 60 anos máis tarde. Beda recolle a conversión de Lindsey na súa Historia Ecclesiastica:
Stenton suxire que o Blecca (ou Blæcca), que cita Beda, podería tratarse de Biscop que adopta o título de bishop (bispo) e por tanto datar o seu reinado na misión de Paulino en Lindsey do 628. Con todo, como Sarah Foot apunta, Biscop é un nome perfectamente normal, e non ten por que buscarse unha orixe externa, e a pesar de que en Lincoln nomeouse Bispo de Canterbury a Honorio, non era unha sede episcopal.
Cara á década dos 620 e os 630 Mercia ía xurdir como a rival de Northumbria pola hexemonia dos reinos anglosaxóns. Durante este período Lindsey, que era un dos territorios en disputa entre ambos os reinos, foi cambiando de amos dependendo das vitorias duns e outros. Penda de Mercia, aliado dos galeses de Gwynedd, o 12 de outubro do 633 en Hatfield Chase preto de Doncaster (Yorkshire), derrotou aos northumbrios dirixidos polo seu rei Edwin que morre na batalla (tamén morren os seus dous fillos Osfrith e Eadfrith). Northumbria divídese de novo en Bernicia e Deira, e perde o dominio dos reinos ao sur do Humber. O novo rei de Bernicia, Oswald, consegue deter aos galeses na batalla de Heavenfield e volve cara ao sur, reconquistando Deira e posibelmente Lindsey. Penda unha vez consolidado o seu poder na propia Mercia e nos reinos anglos do sur, enfróntase no 642 a Oswald. Na batalla de Maserfield os northumbrios son de novo derrotados, o reino dividido e os territorios do sur (Lindsey entre eles) volven a Mercia. Oswiu de Bernicia (irmán de Oswald) mantívose baixo o dominio de Mercia, ata que no 655, aliado co propio fillo de Penda, Peada, o derrotou e matou na batalla de Winwaed e devolveu ao reino de Northumbria a hexemonía sobre os reinos anglos. Dividiu Mercia en dous territorios, incorporando a zona norte (Lindsey incluído) ao seu propio reino e deixando o sur para Peada. O control de Mercia non durou moito, segundo Beda no 658, tres nobres mercianos: Immin, Eafa e Eadbert, rebeláronse contra os northumbrios e elevaron ao trono a Wulfhere (fillo de Penda) ao cal esconderan. Higham suxire que a revolta merciana deuse cando Oswiu estaba ocupado loitando contra os pictos no norte.
O máis probabel é que Lindsey tamén estivese entre os territorios desligados de Northumbria e unidos a Mercia, porque no 669 cando Chad de Mercia inaugura a sede episcopal de Lichfield adopta o título de "Bispo Mercia e Lindsey" e Wulfhere doou 5 hides de terra nalgún lugar de Lindsey, referido por Beda como Ad Barwae, probabelmente Barrow upon Humber, localidade en cuxas escavacións de St Peter's Church se atoparon restos dun mosteiro anglosaxón de idade tardía. Tamén por Beda sabemos que no 678 se instaurou o Bispado de Lindsey.
Precisamente apoiándose nesta cita, algúns autores datan o reinado do último rei da lista de Lindsey, no caso de que o Alfrith da lista fose o mesmo Egfrid de Beda, aínda que algúns autores pensan que este último podería ser tamén Alchfrith, irmán de Oswiu e sub-rei en Deira. Tampouco se sabe ben onde se situaba a sede, xa que era simplemente coñecido como Bispo de Lindsey, primeiramente pensouse que estaba en Sidnacester/Syddensis (Stow) pero outras fontes sitúana en Caistor, Louth ou Horncastle, con todo recentes estudos afirman que a sede foi establecida na propia Lincoln. A expulsión do primeiro bispo podería deberse ás súas simpatías con Northumbria, de feito é trasladado a Ripon no reino do norte nunha sede creada expresamente para el.
A partir do 680, Lindsey convértese nunha provincia máis de Mercia, e non é nomeada xa máis polas fontes antigas até a chegada dos viquingos daneses. A situación de Lindsey na costa do Mar do Norte facíana moi vulnerabel aos raids viquingos, e de feito foi un dos lugares con maior número de asentamentos daneses de Inglaterra, como demostra a abundancia de topónimos nórdicos que legaron. Lincoln converteuse nun do cinco burgos de Danelaw e controlaba ademais do antigo Reino de Lindsey, os distritos de Kesteven e Holland, que xuntos constitúen actualmente o condado de Lincolnshire. Ethelfleda, señora de Mercia e filla de Alfredo o Grande de Wessex reconquistou para o reino anglosaxón no 918, Lincoln e o seu territorio.
Johan Ludvig Runeberg
Johan Ludvig Runeberg, o 5 de febreiro de 1804 nado en Jakobstad (daquela parte do Reino de Suecia) e finado o 6 de maio de 1877 en Porvoo (daquela pertencente ao Gran Ducado de Finlandia), foi un poeta, profesor, xornalista e sacerdote finlandés. Runeberg é considerado o poeta nacional finlandés. A súa obra en lingua sueca tamén tivo un grande impacto na literatura sueca. A súa muller foi a escritora Fredrika Runeberg (de solteira Tengström).
Runeberg é o autor da letra de Maamme (orixinalmente en sueco Vårt land, en galego A nosa terra), o himno nacional de Finlandia con música de Fredrik Pacius.
O día 5 de febreiro celébrase en Finlandia o Runebergin päivä (en galego Día de Runeberg), nese día é habitual atopar á venda o Runebergintorttu (en galego Pastel de Runeberg), un pasteliño cuxa receita orixinal tería creado a súa muller Fredrika Runeberg, segundo conta a lenda.
Partes por mil
Partes por mil, abreviado como ppt (parts per thousand) é o número de partes dunha substancia determinada contidas en mil partes de mistura ou disolución.
Se se trata dunha mistura gasosa esta relación corresponde ao volume. Se se trata dunha disolución líquida esta relación corresponde a masa.
Para evitar ambigüídades adoitase pór a que unidade se refiere a relación (masa ou volume).
Estadio Santiago Bernabéu
O Estadio Santiago Bernabéu é un recinto deportivo, situado no distrito de Chamartín, ó norte da cidade de Madrid, España. Inaugurouse o 14 de decembro de 1947, sendo propiedade do Real Madrid Club de Fútbol. Ten unha capacidade de 80.354 espectadores e en 2007 o Estadio foi nombrado estadio elite pola UEFA.
Historia
O estadio inaugurouse o día 14 de decembro de 1947 nun partido entre o Real Madrid e o CF Os Belenenses de Portugal, baixo o nome de Nuevo Estadio Chamartín. A capacidade do estadio era de 75.145 espectadores, 27.645 sentados e o resto de pé.
O 19 de xuño de 1954 inaugurouse a súa primeira ampliación, aumentando a súa capacidade ata os 125.000 espectadores, creando o estadio máis grande de Europa.
O 4 de xaneiro de 1955 cambiouse o nome polo actual Santiago Bernabéu, en honra ó seu presidente.
Dado que en 1982 acollía a Copa do Mundo de Fútbol, volveuse a remodelar o estadio, mellorando os accesos e a comodidade das localidades, cun investimento de 704 millóns de pesetas. A capacidade do estadio reduciuse de 125.000 a 90.800 espectadores.
220px|miniatura|esquerda|Interior do estadioA finais da década de 1980, a UEFA aplicou novas normas de seguridade nos estadios, suprimindo as localidades que non tiñan asento, e creando máis accesos. Isto levou a unha nova remodelación cun custo final de máis de 5 millóns de pesetas sen ningunha axuda institucional. As obras finalizaron en 1998, creando unha capacidade final de 75.328 espectadores.
Coa chegada do presidente Florentino Pérez, mellorouse o confort e a calidade do estadio, investindo 127 millóns de euros durante cinco anos. A capacidade actual é de 80.354 espectadores.
A Oliveira (coalición)
A Oliveira (o nome italiano L'Ulivo tamén se emprega ás veces en galego) era unha coalición electoral italiana de centroesquerda que incluía A Margarida, os exeurocomunistas do PCI, hoxe socialdemócratas e chamados Demócratas de Esquerda, os verdes e outros partidos menores da esquerda. O gran rival electoral da Oliveira é a coalición de centrodereita, a Casa das Liberdades.
Os seguintes partidos compoñían a mesma coalición:
Aliáronse tamén na Oliveira:
Leiden
Leiden (antigamente escrita como Leyden) é unha poboación da provincia de Holanda Meridional, nos Países Baixos. Ten 118.070 habitantes (2008), e é, despois de Rotterdam, A Haia, Amersfoort e Dordrecht, a quinta cidade máis poboada da provincia. Forma parte do chamado Randstad.
Unión Republicana en Galicia
A Unión Republicana contou en Galicia, ao se fundar en 1934, coa maioría dos militantes do Partido Republicano Radical Socialista, especialmente numerosos na Coruña, Pontevedra, Ferrol e Santiago de Compostela e co Partido Republicano Demócrata, de Diego Martínez Barrio que se escindira do Partido Republicano Radical en desconformidade co apoio deste á CEDA con agrupacións na Coruña, Ferrol, Santiago de Compostela e Lugo. Contaba como órganos de prensa con El Noroeste da Coruña e Democracia de Ourense.
A Unión Republicana apoiou o Estatuto de Galicia de 1936 e dentro da Frente Popular conseguiu catro escanos en Galicia nas eleccións de 1936.
Hyaena hyaena
miniatura|240px|Cranio de Hyaena hyaene. Hyaena hyaena, coñecida en galego como hiena raiada ou hiena riscada, é unha especie de mamífero carnívoro da familia dos hiénidos.
É un dos membros máis estendidos da súa familia, xa que se distribúe por boa parte de África, Oriente Medio (incluíndo Turquía), Paquistán e algunhas zonas da India. En Europa está extinta.
Non se recoñecen subespecies.
Taxonomía
A especie foi descrita en 1758 por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae baixo o nome de Canis hyaena, sendo posteriormente reclasificada no xénero Hyaena, que fundara o zoólogo frsncés Mathurin Jacques Brisson en 1762.
Aínda que como quedou dito hoxe non se recoñecen subespecies, ao longo do tempo si se recoñeceron varias, como:
hoxe consideradas como sinónimos de Hyaena hyaena.
Características
A súa pelaxe é de co parda agrisada, con franxas negras diagonais nas patas e verticais nos flancos do corpo. Presenta unha crina escura que vai desde a caluga até unirse coa peluda e abrancazada cola.
Mide de 95 cm a 1,20 m de lonxitude, e alcanza de 65 a 80 cm de Altura na cruz. O seu peso varía de 25 a 35 kg para as femias e de 35 a 45 kg para os machos.
Os cuartos dianteiros son un poco máis longos que os traseiros, as orellas son grandes e case sempre están erectas e orientadas cara a adiante. Posúe unhas mandíbulas moi fortes que lle permiten romper ósos e esgazar duros pelellos de cadáveres, os cales son parte importante da súa dieta.
Forma grupos cando se reproduce e noutras ocasións, pero normalmente é solitaria.
Su fórmula dentaria é: 3.1.4.1 / 3.1.3.1 x 2 = 34.
Hábitat e alimentación
Habita sobre todo en sabanas e bosques abertos, e en menor medida tamén poboa algúns desertos.
Aliméntase de donicelas, roedores, ovos, paxaros, prea de grandes herbívoros, lixo, monos e crías de ovellas e outros ruminantes, incluso pode matar presas grandes, como cebras e ñus adultos.
Relación con outros carnívoros
Dependendo da zona, as hienas raiadas poden librar batallas con outras especies de hienaa, lobos, leóns, guepardos e leopardos, entre outros, aínda que non adoitan estas loitas acabar en morte.
Na India, onde a hiena raiada rivaliza mesmo co tigre), algúns tigres xuvenís morren en loitas con estas hienas.
As hienas raiadas carecen de depredadores naturais, pero polos motivos mencionados en ocasións morren nas pelexas con outros carnívoros.
Lonxevidade
A hiena riscada pode vivir de 20 a 25 anos na natureza, e até os 40 anos nos zoos.
Estado de conservación
A UICN cualificou en 2008 o seu estado de conservación da especie como NT (algo preocupante), cualificación que se mantén na actualidade.
Unión Republicana (España 1934)
En 1935 integrouse na Fronte Popular xunto cos socialistas, comunistas, Izquierda Republicana, nacionalistas e outros grupos progresistas.
Tralo triunfo frontepopulista nas eleccións de 1936, o líder da Unión Republicana, Martínez-Barrio, desempeñou interinamente a Presidencia da República trala destitución de Niceto Alcalá-Zamora, ata o nomeamento de Manuel Azaña.
Trala guerra, Unión Republicana converteuse, xunto con Izquierda Republicana, nunha das principais organizacións republicanas no exilio.
Carl Djerassi
Carl Djerassi, nado en Viena o 29 de outubro de 1923 e finado en San Francisco o 30 de xaneiro de 2015 foi un químico, novelista e dramaturgo búlgaro-austríaco-estadounidense, coñecido pola súa contribución ao desenvolvemento da pílula anticonceptiva (OCP).
Traxectoria
Participou na invención en 1951, xunto co mexicano Luis Miramontes e o húngaro-mexicano George Rosenkranz, da proxestina 19-noretisterona —a cal, diferente da Proxesterona, ten un efecto permanente cando se toma oralmente e é máis resistente que a hormona natural. A súa preparación foi primeiro administrada a animais por Gregory Pincus e Min Chueh Chang e a unha muller por John Rock. Djerassi remarcou que el non tiña en mente o control da natalidade cando empezou a traballar coa proxesterona — "nin nos nosos soños miás salvajes… o imaxinamos" — cando foi referido por algúns como o pai da pílula. Foi tamén autor da novela Cantor's Dilemma (O dilema de Cantor), na que explora a ética dos modernos científicos investigando a través do seu protagonista, Dr. Cantor. En 1978 foui galardonado co Premio Wolf en Química.
Ensaio
Djerassi publicou múltiples autobiografías: miniatura|200px|Patente da primeira proxestina oral activa, a cal permitiu o desenvolvemento do anticonceptivo oral, elixido no Salón da Fama de Inventores dos Estados Unidos.
Ciencia na ficción
Djerassi inventou o xénero chamado "Ciencia en Ficción" que mostra as vidas reales de científicos, cos seus complexos, conflitos e aspiracións. Non é "Ciencia ficción" para un afastado futuro, é sobre xente real, vivindo agora no noso mundo.
Guillermo Álvarez Pérez
Guillermo Álvarez Pérez, nado en Cortegada en 1867 e finado en Buenos Aires o 6 de outubro de 1929, foi un arquitecto e filántropo galego.
Traxectoria
Emigrou a Buenos Aires en 1885 co seu pai e o seu irmán Alfredo. Traballou como obreiro da construción e fíxose arquitecto. Construíu co seu irmán Alfredo a Embaixada de España en Buenos Aires. Foi socio do Centro Gallego. Grazas a súa amizade co conde de Bugallal conseguiu para Cortegada escolas, xulgado de paz, correos e telégrafos e estrada. Contribuíu a sufragar os gastos destas instalación, principalmente a construción do edificio do Concello, xulgado, escolas e vivendas para mestres. No seu testamento deixou 100.000 pesetas para repartir entre os pobres do concello, 150.000 para edificación dunha Casa consistorial escolar e 3.000 pesetas para arranxo da praza. Foi condecorado por Afonso XIII coa Gran Cruz de Sabela a Católica.
miniatura|275px|Edificio do concello, xulgado e escolas de Cortegada inaugurado en 1936. En Cortegada hai unha rúa co nome de Irmáns Álvarez. Dedicáronlle uns xardíns onde instalaron un busto obra de Francisco Asorey.
Gran Premio de Bélxica de 1953
O Gran Premio de Bélxica de 1953 foi unha carreira de Fórmula Dúas celebrada o 21 de xuño de 1953 no Circuíto de Spa-Francorchamps en Spa, Bélxica. Foi a cuarta carreira do Campionato do Mundo de Pilotos 1953, disputouse baixo as regras da Fórmula Dúas en 1952 e 1953, en lugar da normativa da Fórmula Un usada normalmente.
Carreira
† Unidades compartidas – Coche 6: Claes (13 voltas) logo Fangio (22 voltas)
ATC Código A07
Unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica.
A SISTEMA DIXESTIVO E METABOLISMO
Luis Alberto Suárez
Luis Alberto Suárez Díaz, nado en Salto o 24 de xaneiro de 1987, é un futbolista uruguaio. Xoga de dianteiro no Grêmio brasileiro.
Palmarés
Nacional
Ajax
Liverpool
Barcelona
Atlético Madrid
Grêmio
Uruguai
Individual
Área metropolitana de París
miniatura|Vista dende satélite da área metropolitana de París. A área metropolitana de París é unha das maiores aglomeracións urbanas na Unión Europea. A súa área metropolitana ten unha poboación de 9.928.000 habitantes.
No caso de París, así como noutras cidades, poderíase establecer unha definición máis ampla que incluíse unha aglomeración máis extensa aínda que menor densamente poboada que a área metropolitana. Esta sería a rexión urbana de París que, cunha poboación de 11.173.886 habitantes en 1999 estaría entre as tres rexións urbanas máis poboadas da Unión Europea, por riba do Randstad dos Países Baixos. A poboación da área urbana de París en 2007 é de 12.067.000 habitantes.
Notas
Pařížská aglomerace Agglomération parisienne Vùng đô thị Paris
Chris Davis
Christopher Lyn Davis nado o 17 de marzo de 1986 en Longview, Texas, é un xogador profesional de béisbol estadounidense. Xoga na posición de primeira base para os Baltimore Orioles da Major League Baseball (MLB).
Fritz the Cat (filme)
Fritz the Cat é unha película estadounidense animada de 1972 escrita e dirixida por Ralph Bakshi, o seu filme debut. Baseado na tira cómica do mesmo nome de Robert Crumb, o filme foi a primeira animación en recibir a clasificación X nos Estados Unidos. Relata as aventuras de Fritz (coa voz de Skip Hinnant), un felino antropomorfo de mediados dos sesenta en Nova York que explora o hedonismo e o coñecemento sociopolítico. É unha sátira da vida universitaria da época, das relación raciais, do movemento do amor libre e da política da esquerda e da dereita. Fritz the Cat é o maior éxito do cinema animado independente de todos os tempos, que recadou arredor de cen millóns de dólares por todo o mundo.
O filme tivo unha produción problemática e unha controvertida estrea. Crumb estivo en desacordo cos realizadores sobre o contido político do filme. Fritz the Cat foi controvertido pola súa clasificación X e polo seu contido, que moitos encontraron ofensivo para o seu tempo. O seu éxito axudou para facer outras moitas películas animadas irreverentes, así como unha secuela, The Nine Lives of Fritz the Cat, aínda que sen a implicación de Crumb e Bakshi.
Cruz de Peñalba
A Cruz de Peñalba é unha cruz votiva regalada, no século X, polo rei leonés Ramiro II a San Xenadio, abade do desaparecido mosteiro de Santiago de Peñalba en agradecemento polo auxilio recibido do Apóstolo Santiago na batalla de Simancas (ano 939) contra Abd al-Rahman III. Do devandito mosteiro, fundado polo bispo Salomón no ano 937 no val do Oza, centro da Tebaida berciana e non moi afastado do Camiño de Santiago, só se conserva a igrexa mozárabe de Santiago de Peñalba, situada na aldea de Peñalba de Santiago, pertencente ao concello de Ponferrada, na bisbarra do Bierzo. miniatura|Cruz de Peñalba.
Descrición e simboloxía
É unha peza de ourivaría mozárabe con forma de cruz grega, equilátera (49 x 49 cm x 0,4 cm de grosor), realizada nun material non nobre: latón. Os chatóns de pedraría que a adornan, trinta en total, son de pouco valor e non teñen carácter simbólico. Foron engadidos posteriormente, ao igual que as letras alpha e omega que colgan dos brazos horizontais; se ben estas puideron complementala inicialmente e remitir á Apocalipse de san Xoán cuxo comentario iluminado, que tan ampla difusión tivo nesa época, os coñecidos Beatos, reproducen a imaxe deste tipo de cruz en nove dos exemplares conservados.
Os brazos de láminas de latón insírense nun disco central composto de dúas chapas cravexadas. O anverso órlase dunha fita cicelada a base de talos ondulados, arredor dos seus brazos, só interrompida no extremo inferior: A monarquía asturleonesa recupera sen complexos o aparato asociado ao poder real e imperial desenvolvido polos reis visigodos, de marcada influencia bizantina. Isto pode facernos supoñer que foi concibida, dada a súa simplicidade orixinal, para uso procesional e como insignia real e emblema de batalla máis que eclesiástico; ao modo do vexilo cruciforme bizantino. Aínda que tamén o seu uso como exvoto colgante deriva destas dúas fontes. Non é moi diferente polo tanto doutras cruces da época como a Cruz dos Anxos, custodiada na Cámara Santa de Oviedo. A Cruz de Peñalba é considerada a máis antiga peza do culto a Santiago da arte mozárabe; culto e padroado, este, que os reis asturleoneses fomentaron, asociándoo á dignidade real e ao éxito militar das súas campañas contra o califato de Córdoba.
No anverso da cruz, repartido entre os catro brazos, está burilado con grafía mozárabe o lema:
Doazón ao museo de León
A Cruz de Peñalba foi doada en 1879 por Mariano Brezmes y Arredondo, bispo de Astorga (1875-1885), ao Museo de León, feito que seguramente evitou o espolio ou desaparición. O Cáliz e Patena de Santiago de Peñalba, contemporáneos, foron levados a Astorga e acabaron vendidos a un anticuario polos familiares dun arcebispo de Valladolid, no Museo do Louvre, en 1886. A desaparecida Cruz de Santiago de Compostela, doada por Afonso III en 874, foi roubada da catedral en 1906; por citar só dous exemplos relacionados. O erudito Ramón Álvarez de la Braña, Cronista Oficial de León, escritor e arquiveiro do Museo Arqueolóxico de León, menciona esta cesión:
Foi exposta por primeira vez fóra da provincia na Exposición Internacional de Barcelona en 1929. Para posteriores mostras, xa a finais do século XX, realizouse un facsímile que actualmente se exhibe no Museo do Bierzo.
A Cruz de Peñalba como icona do Bierzo
A Cruz de Peñalba é reivindicada, hoxe en día, como un dos principais sinais de identidade do Bierzo, figurando no centro do seu escudo e da bandeira. É utilizada como icona da identidade berciana por distintas asociacións, institucións e, mesmo empresas.
Dende distintos grupos políticos e asociacións culturais realizáronse numerosas campañas a prol do seu retorno e en defensa do seu valor como símbolo do territorio berciano.
Espazo vectorial
Un dos conceptos básicos en álxebra linear é o de espazo vectorial ou espazo linear.
A noción común de vectores como obxectos con tamaño, dirección e sentido, xuntamente coas operacións de adición e multiplicación por números reais forma a idea básica dun espazo vectorial. Deste punto de partida entón, para definirmos un espazo vectorial, precisamos dun conxunto de elementos e dúas operacións definidas sobre os elementos deste conxunto, adición e multiplicación por números reais. A multiplicación por reais pode ser trocada aínda por algo máis xeral como se mostra a continuación.
Non é necesario que os vectores teñan interpretación xeométrica, senón poden ser calquera obxecto que satisfaga os axiomas de baixo. Os Polinomios de grao n forman un espazo vectorial, por exemplo, así como grupos de matrices NxM e o espazo de todas as funcións dun conxunto noutro (con algunhas condicións adicionais).
Definición
Un espazo vectorial é unha entidade formada polos seguintes elementos:
As seguintes regras deben valer para que os elementos mencionados constitúan un espazo vectorial:
As definicións de 1 a 4 mostran que, en canto á operación de adición, un espazo vectorial é un grupo abeliano.
Conxunto de xeradores e bases
Un subconxunto S dun F-espazo vectorial V dise un conxunto de xeradores de V se todo vector de V pode expresarse como combinación lineal finita dos vectores de S, isto é, de xeito que
Se alén disto S fose un conxunto linearmente independente, entón diremos que S é unha base para o espazo vectorial V. Se un espazo vectorial posúe un conxunto finito de xeradores, entón tódalas bases do mesmo teñen o mesmo número de elementos. A este número coñéceselle como dimensión.
Exemplos
Son exemplos de espazo vectorial (sobre os números reais):
O propio corpo dos números reais.
O espazo euclidiano de calquera dimensión
O conxunto de polinomios de grao menor ou igual que n (onde n é un número enteiro arbitrario)
O corpo complexo \mathbb{C}
O conxunto de funcións reais de variable real.
O conxunto de funcións reais de variable real continuas.
Véxase tamén
Álxebra linear
Grupo abeliano
Determinación do sexo ZW
Os cromosomas Z e W das aves non comparten xenes cos cromosomas X e Y da gran maioría dos mamíferos, e, comparando os cromosomas das galiñas cos humanos, o cromosoma Z parece ser similar ao cromosoma 9 autosómico humano, pero non ao X ou ao Y, o que fixo pensar aos investigadores que os sistemas de determinación de sexos ZW e XY non comparten unha mesma orixe, pero que os cromosomas sexuais derivan de cromosomas autosómicos dun antepasado común. Unha publicación de 2004 comparou o cromosoma Z de galiña cos X de ornitorrinco e suxeriu que os dous sistemas están relacionados. Segundo esta publicación, o ornitorrinco ten un sistema baseado en dez cromosomas, no que os cromosomas forman unha cadea multivalente durante a meiose dos machos, que segregan formando esperma XXXXX e esperma YYYYY, con cromosomas equivalentes aos XY nun extremo desta cadea e cromosomas equivalentes aos ZW no outro extremo.
Non se sabe se a presenza do cromosoma W induce características de femia ou se é a duplicación do cromosoma Z a que induce características de macho. A diferenza do que ocorre nos mamíferos, non se descubriu ningunha ave con dous cromosomas W (ZWW) ou un só cromosoma Z (Z0). É posible que estas dúas condicións causen a morte do embrión, ou que ambos os cromosomas interveñan na selección sexual.
O dragón de Komodo pode reproducirse ás veces por partenoxénese e nese caso xeralmente só nacen crías macho. Os ovos haploides duplican os seus cromosomas orixinando embrións ZZ, que serán machos, e embrións WW, que son inviables e morren antes de naceren.
As boas teñen cromosomas Z e W. En 2010 anunciouse o descubrimento dunha femia de Boa constrictor que podía producir descendencia sen aparearse cun macho e, por medio de reprodución partenoxenética, produciu unha descendencia de 22 femias, todas as cales tiñan a dotación cromosómica WW. Aínda que este resultado fora xa conseguido no laboratorio previamente, nunca antes se atopara en circunstancias naturais. Non está claro se todas as crías procedentes dunha femia sen aparear poderán elas despois aparearse con machos, ou se se reproducirán partenoxeneticamente, ou se poderán facer ambas as cousas como a súa nai. Porén, debido aos cromosomas WW que teñen, toda a descendencia que poderían producir sería do sexo feminino.
Nos lepidópteros (bolboretas e avelaíñas) atopáronse exemplos de femias Z0, ZZW, e ZZWW. Isto suxire que o cromosoma W é esencial na determinación do sexo feminino nalgunhas especies (ZZW), pero non noutras (Z0). En Bombyx mori (o verme da seda), o cromosoma W leva os xenes que determinan o sexo feminino.
Maraaya
Maraaya é un grupo esloveno que representará a Eslovenia no Festival de Eurovisión 2015 coa canción "Here for You". O nome do grupo é a combinación do nome dos seus membros Marjetka e Raay, a pronunciación significa Ela ten Raay en lingua eslovena.
Big Five (Festival de Eurovisión)
350px|miniatura|Países do Big 5 Big Five, Big 5 ou anteriormente Big Four (en galego: Os cinco grandes) é un termo inglés cos que se coñece aos cinco países que máis achegan economicamente á Unión Europea de Radiodifusión (UER).
Os países son:
No Festival da Canción de Eurovisión teñen acceso directo á final. Previamente, era denominado Big Four ata que Italia retornou ao festival no Festival de Eurovisión 2011.
A existencia do Big Five provocou certo desagrado nalgúns países participantes, por exemplo no Festival de Eurovisión 2013, Turquía manifestou a súa decisión de non participar no certame alegando, entre outros motivos, a clasificación directa destes países á final.
Heróstrato
miniatura|dereita|Modelo a escala do Templo de Artemisa no Miniaturk Park de [[Istambul.]] Heróstrato (en grego Ηρόστρατος) foi un incendiario grego, responsable da destrución do Templo de Artemisa, en Éfeso, na actual Turquía, considerado unha das Sete marabillas do mundo, na noite do 21 de xullo do ano 365 AEC. O templo, construído en mármore, era considerado un dos máis belos do mundo. Fora erixido para honrar a deusa da caza, da vida salvaxe e do nacemento. Tiña 130 metros, e levantábase sobre columnas de 18 metros de altura. De acordo coa historia, o único desexo de Heróstrato era conseguir fama a calquera prezo. Lonxe de tentar negar a responsabilidade do seu acto, Heróstrato alegou con orgullo o seu feito para inmortalizar o seu nome na historia.
Do It for Your Lover
«Do It for Your Lover» — en galego: «Faino por quen queres»— é unha canción composta e interpretada en español e inglés por Manel Navarro. Lanzouse como sinxelo o 13 de xaneiro de 2017 mediante Sony Music Spain. Representará a España no Festival da Canción de Eurovisión de 2017 tras gañar a final nacional española, Objetivo Eurovisión 2017, o 11 de febreiro de 2017.
Santa Comba, Santa Comba, Bande
Santa Comba é un lugar da parroquia de Santa Comba no concello ourensán de Bande na comarca da Baixa Limia. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 84 habitantes (44 homes e 40 mulleres), doce menos ca en 2010 e 17 menos ca en 2009 (50 homes e 51 mulleres). Neste lugar está a igrexa de Santa Comba de Bande.
Felanitx
250px|miniatura|Localización de Felanitx miniatura|250px|Santuario de San Salvador na cima do monte do mesmo nome Felanitx é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 169.57 km² onde no ano 2007 vivían 17443 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca.
Demografía
Evolución da poboación de Felanitx dende a década dos 50 ata agora:
Política
O repartimento de escanos quedou deste xeito:
O concello está presidido polo Boc per Felanitx durante os tres primeiros anos de lexislatura e por Proposta per les Illes o último ano.
Brasil no centro
Brasil no centro é un libro de Xavier Rodríguez Baixeras publicado no ano 2011. A xeito de diario, e tamén con contos breves, fala sobre a súa experiencia vital sobre todo no Brasil, concretamente en Salvador da Baía, que visitou por primeira vez no 2006, e onde residiu nas primaveras e veráns do hemisferio sur durante varios anos.
Características
O libro comeza cos seus pensamentos do 5 de maio de 2007, en Compostela, cando a Asociación de Escritores lle outorgou un premio de poesía por O pan da tarde. Logo, no medio e groso do libro, reprodúcense unha serie de relatos que o autor dá en chamar estampas, con impresións, costumes, vivencias e reflexións que se fixo e viu nas súas etapas no Brasil, entre 2006-2007 e 2007-2008. Na última parte do libre volve á forma de dietario, comezando en abril de 2008 e remata o 3 de febreiro de 2009 novamente en Salvador. Nas derradeiras páxina do libro móstrase un glosario con verbas propias do portugués brasileiro.
Omar Sy
Omar Sy, nado o 22 de xaneiro de 1978 en Trappes, Illa de Francia, é un actor de cinema e humorista francés.