cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Suzanne Ciani
Filla dun prestixioso cirurxián e neta de emigrantes italianos, Ciani é a terceira de seis irmáns. Desde moi nova sentiu interese pola música. Aos sete anos a súa nai levou para a casa unha colección de discos de música clásica e Suzanne impresionouse coas obras de Bach, Mozart ou Beethoven. Decidiu aprender a tocar o piano aínda que, ao non gustarlle demasiado o seu profesor, aprendeu solfexo sen ningunha axuda.
Inicios
Sendo xa estudante no Wellsley College, Suzanne comezou a dividir o seu tempo entre a composición e a interpretación. Nesa época comezou tamén o seu interese pola tecnoloxía cando un profesor do MIT lle explicou que estaba intentando que un ordenador reproducise o son dun violín.
Tras a súa graduación no Wellsley College, Ciani trasladouse á Universidade de California, Berkeley na que seguiu estudando composición. Durante este período, finais dos anos 60, coñeceu tres dos fundadores da música electrónica: John Chowning, Max Matthews e Don Buchla. Comezou a traballar para Buchla soldando sintetizadores. Dedicou os seguintes dez anos da súa vida a explorar as posibilidades deste instrumento, que ela mesma construíu con diversas pezas que foi adquirindo e ao que chamou Buchla. Para Suzanne Ciani, a maxia do sintetizador radica na súa capacidade de producir sons que ningún outro instrumento pode crear.
Para poder ir ampliando o seu Buchla con novos compoñentes, Suzanne intentou conseguir un traballo como enxeñeira de son. Nesa época, principios dos anos 70, a tarefa resultou totalmente imposíbel para unha muller. En 1974, Ciani decidiu trasladarse a Nova York e crear a súa propia compañía, Ciani/Musica, especializada en crear música e efectos sonoros para anuncios de televisión e videoxogos. Realizou anuncios para compañías como American Express, General Electric, Atari e Coca-Cola. Ciani conseguiu co seu sintetizador realizar o son dunha botella de Coca-Cola abríndose que se fixo moi popular. Creou numerosos temas e logos para a compañía de refrescos, como a música que acompañaba ao anuncio publicitario de "Unha Coca-Cola e un sorriso" (Have a Coke and Smile).
Fundou unha sociedade sen ánimo de lucro, a Electronic Center for New Music (Centro electrónico para a nova música) coa que intentaba promocionar as novas tecnoloxías no campo da música. A sociedade fracasou xa que os patrocinadores non confiaron nunha muller practicamente descoñecida que compuña cun instrumento pouco utilizado na época.
Primeiras gravacións
Suzanne intentou entrar no mundo das discográficas, mais presentóuselle o mesmo problema: ninguén confiaba no sintetizador. Decidiu que ela mesma produciría a súa primeira gravación. Tardou dous anos en conseguilo, xa que o compaxinou co seu traballo en Ciani/Musica e tan só lle dedicaba as fins de semana. O álbum Seven Waves converteuse en número un no Xapón, primeiro país no que apareceu publicado pola compañía Victor Co..
O seu segundo álbum, Velocity of Love, foi publicado pola compañía norteamericana RCA en 1986. En 1987 firmou un contrato coa discográfica Private Music que durou uns cinco álbums. Esta compañía produciu o seu álbum Neverland que obtivo un nomeamento aos premios Grammy.
Suzanne trasladouse outra vez a California para realizar o seu novo álbum, History of Heart. A compañía Private Music trasladouse tamén con tan mala fortuna que, no traslado, o disco se extraviou. Esta perda afectoulle moi e sentiuse incapaz de gravar un novo disco. Peter Baumman, propietario de Private Music, animouna a gravar un disco de piano clásico que se publicou co nome de Pianissimo e que contou co patrocinio da empresa Yamaha.
Retorno ás orixes
En 1989, Ciani viaxou a Italia, país no que coñeceu os seus antepasados. Aí compón Hotel Lúa, disco basicamente electrónico, mais que contén algunhas pezas con instrumentos acústicos. O álbum recibiu un novo nomeamento aos Grammy. O último álbum que a artista gravou coa compañía de Baumman foi The Private Music of Suzanne Ciani.
Ademais das súas diferentes producións discográficas, Suzanne Ciani realizou diversas colaboracións para bandas sonoras de películas, entre as que salientan a que compuxo para o filme The Incredibel Shrinking Woman (A incríbel muller minguante) ou Mother Theresa. Tamén colaborou en diferentes producións televisivas. Realizou concertos polos Estados Unidos, Italia, España, México e diferentes países de Asia.
Billy Mays
William Darrell Mays, Jr. nado en McKees Rocks (Pensilvania) o 20 de xuño de 1958 e finado en Tampa (Florida) o 28 de xuño de 2009, foi un actor e vendedor televisivo estadounidense. Ó longo da súa carreira, promocionou unha ampla variedade de produtos, incluíndo OxiClean, Orange Glo, Kaboom e Zorbeez. As súas promocións emitíronse principalmente en Home Shopping Network a través da súa compañía, Mays Promotions, Inc.
Mays e o seu compañeiro Anthony Sullivan tamén protagonizaron PitchMen, unha serie de televisión de Discovery Channel que documenta o seu traballo. A súa distintiva barba, atuendo e apaixonados argumentos de venda convertérono nunha recoñecida presenza televisiva nos Estados Unidos e no Canadá.
Arquivo Pacheco
Características
As orixes remóntanse a 1870 co traballo do italiano Filippo Prosperi e a súa esposa, a pontevedresa Cándida Otero, quen se asociou en 1906 co portugués Jaime de Sousa Guedes Pacheco. A partir de 1915 o negocio arrincou como "Fotografía Pacheco" e o estudo desenvolveu o seu traballo ata que pechou no ano 1994. miniatura|O Arquivo está na [[Casa das Artes.]] Os fondos recollen máis de 120.000 fotografías que comprenden os traballos de estudio feitos por Xaime Pacheco, reportaxes no exterior feitas polo seu sobriño, Horacio, e as imaxes tomadas polo seu fillo Xaime Pacheco, que quedou á fronte do estudio, co seu irmán Alberto, logo da morte do pai en 1954.
O arquivo contén imaxes da arquitectura e rúas da cidade de Vigo, escenas da vida política das distintas etapas, do traballo industrial de principios do século XX, da vida social da cidade a través das modas e dos costumes, dos deportes, do desenvolvemento industrial da década de 1960 e da vida cotiá. En 1991 o concello de Vigo adquiriu estes fondos á familia.
Decipher
Decipher é unha novela escrita polo escritor inglés Stel Pavlou que foi publicada no 2001 por Simon & Schuster (no Reino Unido) e no 2002 por St. Martin's Press (nos Estados Unidos).
Sinopse
Do máis profundo do xeo da Antártida sae un sinal. A Atlántida espertou. Os monumentos antigos do todo o mundo, dende as pirámides de Exipto e México ata os sitios arqueolóxicos sagrados da China, están reaccionando á crise que se aveciña. Os monumentos están conectándose a través dos océanos. Na terra conde o pánico, porque semella que os sinais procedentes da Atlántida son o preludio de algo meirande. Dous exércitos, o estadounidense e o chinés, están a piques de entrar en guerra polo control dos enigmas, codificados en anacos de cristal rescatados da cidade afundida. A humanidade tivo doce mil anos para interpretar as claves, pero agora só lle queda unha semana.
McDiarmid Park
O McDiarmid Park é un estadio de fútbol da cidade escocesa de Perth. Foi construído en 1989 e serve de localía ao St. Johnstone FC. Ten capacidade para 10.673 espectadores.
A Armilda
A Armilda é un topónimo que ten a súa orixe no nome xermánico Hermilda e que pode referirse a:
Copolímero
Un copolímero é un polímero formado a partir de máis dun monómero, en contra posición aos homopolímeros, onde só se usa un só monómero. Trátase dunha macromolécula composta por dúas ou máis unidades repetitivas distintas, unidas de diferentes formas por medio de enlaces químicos.
José Miguel Contreras
José Miguel Contreras, nado en 1958 en Madrid, é un empresario da comunicación español.
Traxectoria
Catedrático en Comunicación Audiovisual e Publicidade, os seus inicios profesionais foron na prensa (El País) e na radio (Radio 3 de RNE e Radio El País). Porén ligouse rapidamente á televisión, ante as perspectivas das cadeas privadas e as autonómicas. Foi director de programas de Canal + e director de programas e deportes en Telemadrid.
En 1993 creou a primeira compañía de mercadotecnia e investigación televisiva de España e Iberoamérica, o GECA (Gabinete de Estudios de la Comunicación Audiovisual). A súa fusión con Globomedia e Promofilm deu orixe ao Grupo Árbol. Contreras é socio conselleiro e membro do comité de dirección do holding, e é ademais conselleiro delegado de La Sexta.
Coglès
Coglès (en Gougleiz) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Transamundo II
Traxectoria
O 724 derrocou ao seu pai Faroaldo II, ao que pechou nun mosteiro e fixo tonsurar (co que quedaba inhabilitado para reinar), e acadou o poder.
O 737 ou 738 ocupou Gallese, cortando a comunicación entre Roma e Rávena. O Papa Gregorio III ofreceu un pagamento polo retorno da cidade e un tratado xeral de paz co duque. No tratado interveu tamén o duque de Benevento Gregorio de Benevento. Pero o rei longobardo Liutprando rexeitou o tratado e atacou a Transamundo II como traidor. O 16 de xuño do 739 o rei entrou en Spoleto, onde nomeou duque a Hilderico. O duque deposto fuxiu a Roma, onde foi acollido polo Papa e o rei Liutprando foi ata a cidade para cercalo e apoderouse de Amelia, Orte, Bomarzo, e Bieda, pero o Papa non quixo entregar ao seu aliado. A Papa pediu axuda aos francos, pero Carlos Martel non lle respondeu.
O decembro do 740, Transamundo asasinou a Hilderico e recuperou o seu ducado con axuda do Papa e de Benevento, pero como non retornou as cidades que o rei longobardo ocupara (e incorporara ao ducado) a alianza co Papa rompeuse.
O rei longobardo non recoñeceu a Transamundo e dispúxose a invadir o ducado por segunda vez. O 742 Liutprando entrevistouse co Papa Zacarías, sucesor de Gregorio III, e prometeulle a restitución dos catro cidades a cambio da súa axuda contra o duque rebelde. Transamundo foi así facilmente derrubado polas tropas reais, e fechado nun mosteiro, e o ducado foi confiado a Axiprando, sobriño do rei. Godescalco de Benevento, sucesor de Gregorio, que non tiña a aprobación do rei longobardo e apoiara a Transamundo, foi o seguinte obxectivo.
Ao morrer Liutprando (744), Transamundo saíu do mosteiro e presentouse en Spoleto onde foi recoñecido duque. Morreu ao ano seguinte (745) e sucedeuno Lupo de Spoleto (Lupus).
Leiras, Meira, Meira
Leiras é un lugar da parroquia de Meira no concello lugués de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
José Dolhem
Louis José Lucien Dolhem, nado en París o 26 de abril de 1944 e finado preto de Saint-Etienne o 16 de abril de 1988, foi un piloto de automobilismo francés. Foi medio irmán (e tamén primo carnal) do piloto de Fórmula Un Didier Pironi (tiñan o mesmo pai e as súas nais eran irmás).
Participou en tres Grandes Premios de Fórmula 1, debutando o 7 de xullo de 1974 e non logrou puntos de campionato. O seu primeiro gran premio chegou ao final cando foi retirado polo seu equipo despois do accidente mortal de Helmuth Koinigg durante o Gran Premio dos Estados Unidos de 1974. Dolhem morreu nun accidente aéreo en 1988. Dolhem e Pironi están enterrados na mesma parcela en Grimaud, preto de St Tropez no sur de Francia.
Resultados completos no campionato de Europa de Fórmula 2
(clave) (Carreiras en grosa indican pole position; carreiras en italia indican volta rápida)
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Jean-Baptiste Biot
thumb|Jean-Baptiste Biot. Jean-Baptiste Biot, nado o 21 de abril de 1774 en París e finado o 3 de febreiro de 1862 na mesma cidade, foi un físico, astrónomo e matemático francés.
Jean-Baptiste Biot foi a primeira persoa en descubrir as propiedades ópticas únicas da mica, e do mineral baseado na mica denominado biotita (o nome do mineral púxose na súa honra). A comezos do século XIX estudou a polarización da luz cando pasa a través de solucións químicas.
Grazas á súa colaboración co físico Félix Savart (1791-1841) elaborou a Lei de Biot-Savart que describe como se xera un campo magnético mediante unha corrente eléctrica estacionaria. En 1804 elaborou un globo e ascendeu con Joseph Gay-Lussac a unha altura de cinco quilómetros no que serían as primeiras investigacións sobre a atmosfera terrestre. A magnitude adimensional en termodinámica coñécese como número de Biot. Polos seus descubrimentos, un cráter da Lúa leva o seu nome.
Kinshasa
Kinshasa (antigamente Léopoldville) é a capital e maior cidade da República Democrática do Congo. Cunha poboación de 8,5 millóns, é tamén unha das máis poboadas da África subsahariana. Cidade de contrastes, con zonas residenciais, comerciais e universitarias xunto a barrios de chabolas.
Kinshasa está situada na ribeira sur do río Congo, en fronte da cidade de Brazzaville, capital da República do Congo. Fundada como posto comercial por Henry Morton Stanley en 1881 chamándolle Léopoldville en honra do rei Leopoldo II de Bélxica, a quen se lle dera a título persoal todo o país. A cidade sitúase xusto antes das cataratas Livingstone, polo que o Congo só é navegábel até Kinshasa. En 1898 construíuse un ferrocarril até a costa.
En 1965 Mobutu Sese Seko alcanzou o poder, e na súa política de "africanización" cambiou os nomes de persoa e lugar en todo o país, que se chamaría Zaire. En 1966 Léopoldville foi chamado Kinshasa, por unha aldea que estaba nas proximidades. A cidade creceu rapidamente, até o punto en que a tradicional lingua local, o congo, foi desprazada polo lingala.
Kinshasa sufriu gravemente polo nepotismo do goberno de Mobutu e pola Primeira guerra do Congo. Mais aínda así, a cidade é un dos principais centros culturais da África Central, cunha crecente comunidade de músicos e artistas. Tamén é o principal centro industrial do país, onde se procesan moitas das materias primas que chegan do interior do país.
Estimacións do 2009 cifraban en 9 518 988 o número de habitantes da cidade. Xunto á capital da República do Congo, que conta cunha poboación na súa área metropolitana de 1,5 millóns de habitantes, forma a Área metropolitana de Kinshasa-Brazzaville, que conta cunha poboación estimada no 2009 de máis de dez millóns de habitantes, a terceira conurbación máis grande de África. É a cidade máis poboada de África tras Lagos.
Esténdeso sobre máis de 30 km de leste a oeste e sobre máis de 15 km de norte a sur. Unha parte importante da superficie da rexión de Kinshasa é rural, cuberta por unha sabana arborada con algúns arbustos. A comuna rural de Molucas, na parte oriental da provincia, ocupa o 79% do territorio.
dereita|Mapa resaltando Kinshasa. miniatura|300px|esquerda|Boulevard du 30 juin, no centro de Kinshasa.
Historia
Os trazos de ocupación humana na África central remóntanse ao primeiro milenio antes de Cristo. Os séculos previos á colonización europea ven a instalación dos pobos bantús instalarse na rexión do medio e baixo Congo, previamente ocupado exclusivamente por pigmeos. Diferentes tribos e pobos compoñían a nova poboación. Á altura do Estanque Malebo os tio poboaban a ribeira dereita (norte) do río, mentres que pobos asimilados aos tio, humbu e mfinu poboaban a ribeira esquerda (sur). A rexión foi vítima da trata de escravos e protagonista do comercio de marfil; ambas actividades enriqueceron ao pobo tio, entón erixido no Reino Tio.
Colonización europea
miniatura|125px|esquerda|Sir [[Henry Morton Stanley, fundador da cidade.]] Sir Henry Morton Stanley foi o primeiro europeo en visitar o enclave no que actualmente se sitúa a cidade ao chegar a Ntamo o 12 de marzo de 1878, no medio da súa travesía polo continente africano, cando planeaba recorrelo desde a costa atlántica oeste até o Océano Índico no leste. En 1881, firmou o «Tratado da amizade» cun xefe tio, Ngalyema, obtendo así o dereito de construír un campamento en Stanley Pool. Despois de catro meses de ter rematado o camiño que rodeaba as cataratas Livingstone e enlazaba co campamento de Manyanga, acabárase de construír o novo campamento. Este encontrábase na actual comuna de Kintambo, sobre os bordos da baía de Ngaliema, entre as aldeas de Ntamo e Kinshasa. Foi chamado Leopoldville na honra do rei Leopoldo II de Bélxica, que pagara a expedición de Stanley. Leopolville era o maior campamento que se construíra até aquel momento e contaba coa vantaxe de estar situado no estreito onde o río Congo empeza a ser navegable até 1.500 km río arriba. O sitio, grande e fácil de defender xa estaba poboada por 66 aldeas antes da chegada de Stanley cunha poboación total estimada en 30.000 habitantes. Stanley fundou así mesmo outra estación, ao lado da aldea de Kinshasa (nshasa significa «mercado»), cun acordo co xefe Ntsuvila. Este pobo doulle o nome á cidade actual, desenvolvéndose co aumento da aldea Mpumba, onde hoxe se localiza o distrito de negocios. Cando Stanley regresou ao Congo en 1882 o campamento atopábase en condicións lamentables e tivo que reconstruílo durante varios meses.
Crecemento da capital
En 1929, a cidade foi nomeada capital do Congo Belga, sucedendo á cidade que até ese momento era a capital, Boma, situada no estuario do río Congo. Este cambio ocorreu despois da aplicación do Real Decreto do 1 de xullo de 1923 emitido en Bruxelas. Nesta época, Leopoldville estaba confinada ás comunas de Kintambo e do Gombe actual, desenvolvidas arredor da Baía de Ngaliema, logo adheríronse os municipios de Kinshasa, Braumbu e Lingwala. Nos anos 1930 construíronse a maioría das vivendas para os empregados da Chanic, a Filstisaf e a Utex Africa. miniatura|250px|dereita|Mapa da rexión de Kinshasa e do Estanque Stanley no século XIX. Xa poden identificarse notablemente Kintambo, Lemba, Kallina (actual Gombe) e a comuna de Kinshasa. Pode verse tamén o pobo de Kindolo. Leopoldville non se converteu en cidade dende o punto de vista xurídico até o 25 de xuño de 1941 (con 5.000 hectáreas e 53.000 habitantes). Dende 1923 era un mero « distrito urbano ». Na mesma ocasión converteuse na capital da colonia, cabeceira da provincia do Congo-Kasai e do distrito de Medio-Congo. Estaba dividida en dúas zonas: a zona urbana, partida a súa vez en Léo (abreviatura de Léopold, evocando aos diferentes reis dos belgas) II, Léo-Ouest, Kalina, Léo-I ou Léo Est e Ndolo, e a zona indíxena no sur.
Na década de 1950 as cidades planificadas de Lemba, Matete e unha parte de Ndjili foron deseñadas para acoller aos empregados da zona industrial de Limete.
En 1954, a cidade abriu a Universidade de Lovanium, institución especial para os nativos e que estaba fiscalizada para evitar que aos seus alumnos lles chegaran influencias estranxeiras. En 1955, o rei Balduíno de Bélxica visitou Leopoldville e afirmou «Chegará o momento no que se lle garanta a todos, brancos ou negros, a parte que lle corresponde no goberno do país, segundo as calidades e capacidades que posúa».
A cidade tiña 11 comunas e 6 zonas anexas en 1957: as comunas de Kalamu, Dendale (actual Kasa-Vubu), San Xoán (actual Lingwala), Ngiri-Nigiri, Kintambo, Limete, Bandalungwa, Léopoldville (actual Gombe), Barumbum, Kinshasa e Ngaliema; as zonas anexas eran Lemba, Binza, Makala, Kimwenza, Kimbanseke e Kingasaani, ás que se lles sumaron Ndjili e Matete.
Cos disturbios de xaneiro de 1959 a independencia política comezou a tomar solidez. As eleccións municipais, parlamentarias e presidenciais deron lugar a tensións étnicas que implicaron a intervención da forza pública. Os congo venceron nas eleccións municipais e presidenciais. A guerra civil que seguiu á independencia en 1960 reforzou a inmigración dos balubas.
miniatura|250px|esquerda|Mapa de Kinshasa, 2001. Foi nesta cidade onde se produciu a primeira infección documentada do VIH, o cal ocorreu en 1959. A enfermidade foi descuberta no sangue preservado dun residente local.
En 1965 Mobutu Sese Seko tomou control do país trala Crise do Congo e o seu segundo Golpe de Estado e iniciou unha política de africanización que promovía o cambio de nomes de persoas e lugares do país. Así, en 1966 a cidade cambiou o seu nome polo de Kinshasa, tomando o nome a poboación de Kinchassa, unha poboación situada a unhas dúas horas ao leste de Leopoldville e onde a Compañía Comercial Belga creara o seu principal posto comercial.
A cidade creceu rapidamente baixo o goberno de Mobutu, atraendo xente de todo o país que chegaba en busca de fortuna ou tratando de escapar de conflitos étnicos doutras zonas. Isto trouxo un inevitable cambio na composición étnica da cidade. Aínda que Kinshasa se sitúa nun territorio que tradicionalmente pertence aos bateke e aos bahumbu, a lingua franca en Kinshasa hoxe en día é o lingala.
Demografía
En 1945, sendo capital do Congo Belga, Leopoldville tiña uns 100.000 habitantes. Trala independencia do país, en 1960, esa cifra elevouse a unhas 400.000 persoas, sendo a principal cidade de África central. Quince anos máis tarde, despois de que a cidade fose rebautizada como Kinshasa en 1966, a súa poboación alcanzou unha cifra que rondaba os dous millóns de habitantes. A cidade creceu de forma considerable, pasando de medio millón de habitantes a finais dos anos 1960 a 4 787 000 en 1998. As últimas estimacións de 2005 calculaban os 7 500 000 habitantes.
Segundo cálculos, podería superar os 10 millóns de habitantes en 2015, situándose entre as 30 maiores cidades do mundo. Segundo o Banco Mundial, o volume dos empregos creados de forma ilegal é inigualable no resto de zonas urbanas de África, cun 95% (contra o 45 e o 50% de cidades como Freetown ou Uagadugú).
Segundo un estudo da Rede de educadores de nenos e mozos da rúa (Réseaux des éducateurs des enfants et jeunes de la rue, REEJER) elaborado en 2006, 13.877 cativos vivían e traballaban nas rúas de Kinshasa, principalmente nas comunas de Masina, Kimbanseke e Limete
Organización territorial
miniatura|Provincia de Kinshasa na República Democrática do Congo. Segundo o artigo 2 da Constitución da República Democrática do Congo de 2006, Kinshasa posúe o status administrativo de cidade (ville en francés) e o de provincia (province).
División administrativa
A cidade-provincia de Kinshasa está dividida en 4 distritos e 24 comunas ou municipios. O centro comercial e administrativo da capital congolesa é La Gombe. O concello de Kinshasa presta o seu nome a toda a cidade, mais non é nin centro comercial nin administrativo da metrópole.
Cardiff City Stadium
O Cardiff City Stadium (Galés: Stadiwm Dinas Caerdydd) é un estadio da cidade de Cardiff (Gales), con capacidade para 26.828 que é a casa do Cardiff City F.C., que antes xogaba en Ninian Park, e dos Cardiff Blues de rugby É o segundo estadio máis grande de Cardiff e de Gales despois do Millennium Stadium. Foi inaugurado oficialmente o 22 de xullo de 2009 cun partido amigable de fútbol entre o Cardiff City e o Celtic.
Natator depressus
Natator depressus é unha tartaruga mariña endémica da plataforma continental de Australia, onde lle chaman tartaruga mariña de dorso plano (flatback sea turtle), debido á súa coiraza ou cuncha máis plana en comparación con outras tartarugas mariñas. Esta tartaruga pertence á superfailia Cheloniidae e é a única especie do xénero Natator.
Os adultos teñen unha coiraza bastante plana, con beiras dobradas cara arriba, a cal é aproximadamente de 90 a 95 cm de longo. O espaldar (parte dorsal) é de cor olivácea a gris e o plastrón (parte inferior) é de cor crema. As crías ao eclosionaren teñen coirazas grises perfiladas en negro. O plastrón e as beiras do espaldar son brancos.
Distribución e hábitat
Viven xeralmente en baías, e augas pouco profundas con vexetación, arrecifes de coral, estuarios, e lagoas costeiras da costa do noroeste de Australia e fronte á costa de Papúa Nova Guinea.
As especies poden alimentarse nas augas de Indonesia e Papúa Nova Guinea, pero aniña só en Australia. O desove ocorre nas costas de toda a metade norte de Australia, desde Exmouth en Australia Occidental a Mon Repos Conservation Park en Queensland. O sitio de aniñación máis significativo é Crab Island no Estreito de Torres oeste. Tamén se reproducen nas illas do sur da Gran Barreira de Coral, e en praias do continente e de illas como as do norte de Gladstone.
Ciclo vital
miniatura|Unha cría acabada de eclosionar de N. depressus dirixíndose ao mar. miniatura|Parte inferior dun adulto.
Aniñación
Esta tartaruga é peculiar polo feito de que pon poucos ovos pero de gran tamsaño en comparación con outras especies. Depositan uns 55 ovos de cada vez, e fan tres postas durante a estación reprodutora. As tartarugas nunca tornan a terra, a non ser para poñer ovos, xa que o apareamento ten lugar no mar, e dura unhas 1,5 horas. A femia escava un burato usando primeiro as súas aletas dianteiras para despexar a primeira capa de area seca. Despois usan ss aletas traseiras para escavar unha pequena cámara para os ovos. Despois de depositaren unha posta de entre 50 e 75 ovos, cobrena con area usando primeiro as aletas traseiras, e despois lanzan area cara atrás coas súas aletas dianteiras. As femias poñen ovos cada 16 ou 17 días durante a tempada de aniñación, o que fai un total de 1 a 4 niños. Só aniña durante dous ou tres anos e as concentracións de tartarugas nos sitios de posta son pequenas.
Estes ovos son vulnerables á predación por dingos, algúns varanos (Varanus gouldii) e o raposo, que é unha especie invasora introducida. Unha ecoloxía alterada nos sitios de aniñación, como ocorreu en Port Hedland, trastorna o comportamento reprodutor. Os espécimes adultos tamén quedan atrapadas nas redes de pesca dos arrastreiros, e aínda son consmidas polos pobos indíxenas da súa área de distribución.
Adaptacións
Son tartarugas bastante grandes comparados con outras tartarugas mariñas, o que dificulta que os depredadores as capturen e coman. Cando eclosionan as súas coirazas lisas e as extremidades con forma de aleta axúdanas a correr en dirección á auga a unha velocidade de 29 km/h.
Alimentación
Estas tartarugas comen diversos organismos, como plantas mariñas, invertebrados mariños, como moluscos, medusas e camaróns, e peixes. Tamén consomen coral brando, cogombros de mar e outras criaturas de corpo mol.
Conservación
A especie considérase vulnerable á extinción en Australia Occidental, pero a Lista Vermella da IUCN considera que os datos son deficientes e non serven para avaliar o seu risco correctamente.
Estas tartarugas na área noroeste de Kimberley enfróntanse a ameazas inmediatas debido ao desenvolvemento industrial.
San Mamede de Urrós, Allariz
San Mamede de Urrós é unha parroquia situada no noroeste do concello de Allariz. Limita coas parroquias allaricenses de San Vitoiro da Mezquita e Santa Baia de Urrós, e cos concellos de Taboadela e A Merca.
Poboación
Segundo o IGE, en 2015 tiña 78 habitantes (40 homes e 38 mulleres). Os lugares máis poboados da parroquia son Vilares e O Castro, con 19 e 18 habitantes respectivamente.
María Jesús Arrate
María Jesús Arrate Varela Vázquez, nada o 4 de marzo de 1953 en Éibar, é unha política galega.
Traxectoria
Estudou maxisterio e é profesora en Pontevedra e dirixente da UXT e o PSdeG locais. Foi deputada no Congreso dos Deputados de 1996 a 2004.
1435
Mortes
Zheng He, almirante chinés.
Lugares de Piñor
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Piñor.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Piñor
Funaki
Funaki (船木) é un apelido xaponés, lévano entre outros:
Meira, Meira, Meira
Meira é unha vila da parroquia de Meira no concello lugués de Meira. Segundo o IGE, en 2020 tiña 910 habitantes (472 homes e 438 mulleres). É a capital do concello, ao que dá nome.
Manuel Fernández Doallo
Manuel Fernández Doallo, nado en Ourense e finado en Cuba en 1935, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Emigrado en Cuba. Nos anos dez creou o Centro Republicano Español en Cuba. Propietario da Empresa de Publicidad Galiciana, fundou e dirixiu a revista Eco de Galicia e dirixiu o periódico Heraldo de Galicia. Foi presidente da Unión Orensana da Habana (1925). En 1927 foi elixido presidente do Comité Pro-Casa Curros Enríquez, foi consiliario suplente da directiva da Sociedad de Beneficencia de Naturales de Galicia (1929-1930) e en 1931 foi nomeado delegado de Beneficencia Gallega no Comité de Auxilio Pro Inmigrantes Españoles. En 1935 fixo unha viaxe a Galicia para recuperarse dunha enfermidade que padecía. Ao non superala, finou ese ano.
Bubblegum
Bubblegum é o sexto álbum da banda Clinic, editado o 4 de outubro do 2010 a través do selo Domino Records. O disco foi producido por John Congleton e gravado nos Elevator Studios de Liverpool. O principal sinxelo foi "I'm Aware", lanzado o 20 de setembro, e o segundo, "Bubblegum", apareceu o 31 de xaneiro do 2011.
Miguel Primo de Rivera
Miguel Primo de Rivera y Orbaneja, nado en Xerez da Fronteira (Cádiz) o 8 de xaneiro de 1870 e finado en París o 16 de marzo de 1930, foi un militar e político español.
O 13 de setembro de 1923 encabezou un golpe de estado que rematou coa Restauración borbónica. Co apoio de Afonso XIII, Primo de Rivera instaurou unha ditadura de corte conservador e autoritario. Mantívose no poder até o 28 de xaneiro de 1930, cando se viu obrigado a dimitir ante o escaso apoio popular e a perda de confianza do rei Afonso XIII.
Tivo seis fillos, entre os que destacan José Antonio Primo de Rivera, fundador e líder de Falanxe, e Pilar Primo de Rivera, presidenta da Sección Femenina.
Raíces familiares e primeiros anos de vida
A nai de Miguel, Inés de Orbaneja, pertencía a unha familia de terratenentes xerezanos. O pai, tamén chamado Miguel, procedía dunha familia de militares. Con todo, a familia viu reducirse os seus ingresos de maneira drástica a inicios dos anos 1880, a raíz dunha serie de investimentos desafortunados do pai. Para aliviar a situación da familia, en abril de 1882, Miguel e o seu irmán José foron enviados a Madrid a casa dun tío paterno, tamén oficial do exército.
Carreira militar
Primo ingresou na Academia Militar de Toledo en 1884. Graduouse como alférez en 1889. A partir de entón a súa carreira militar foi prosperando baixo a protección do seu tío Fernando, un alto mando do exército.
Foi destinado por primeira vez a Melilla en outubro de 1893. Grazas a méritos de guerra, ascendeu de forma moi rápida, obtendo o grao de capitán e acadando a medalla de San Fernando. En 1895, logo de liderar a Tenientada, trasladouse a Cuba como axudante do capitán xeneral Martínez-Campos, para combater os independentistas cubanos.
En 1897 foi destinado ás Filipinas como axudante do seu tío Fernando, nomeado capitán xeneral da illa. Despois de varios destinos en España, en novembro de 1908 foi ascendido a coronel. En agosto do ano seguinte chegou como voluntario a Melilla. Ata 1913 participou en numerosas misións de guerra e en xullo de 1914 logrou o ascenso a xeneral, o primeiro da súa promoción. Neste período afianzouse o seu desexo de se converter nunha figura destacada da política española, sosténdose na camaradaría con outros militares africanistas.
Inicios na política
En outubro de 1915 foi nomeado gobernador militar de Cádiz, cargo que ocupou até marzo de 1917. Foi destituído deste cargo tras pronunciar unha conferencia en que sostivo que España debía abandonar o seu protectorado marroquí, polo alto custo económico da defensa deste territorio.
Secasí, continuou ascendendo no escalafón militar e, baixo a protección do seu tío Fernando, foi chamado para outros cargos políticos, como o de Capitán Xeneral de Valencia. Desde este posto comezou a despregar unha forte represión contra o movemento obreiro, en especial contra o sindicalismo anarquista.
Con este aval, foi nomeado en 1922 para a capitanía xeneral de Cataluña. Ao tempo, a situación política seguíase deteriorando. Os actos terroristas que acabaron coa vida do presidente do goberno, Eduardo Dato en 1921 ou co cardeal de Zaragoza en 1923, conduciron a un total descrédito do sistema da Restauración.
Golpe de estado
Desde 1921 a contorna de Primo viña alimentando a súa ambición de converterse nun dos protagonistas da vida política española. Confirmado o seu liderado pola súa actuación en Cataluña, na primavera de 1923 o xeneral postulouse nos círculos militares para encabezar un pronunciamento militar.
A inicios de setembro fixouse como data para o golpe o día 14. Nos días anteriores, Primo asegurouse de que ningún dos capitáns xenerais se opoñería ao pronunciamento. Temendo, con todo, que o golpe se frustrase, Primo decidiu adiantalo para a madrugada do 13 de setembro, en que sublevou as guarnicións acuarteladas en Cataluña e convocou á prensa para lanzar un manifesto.
Tal e como estaba previsto, non se rexistrou oposición. A primeira hora da mañá do día 15 Primo tomou o tren para Madrid, onde foi recibido polo rei, que lle encomendou a formación de goberno.
A ditadura
A ditadura de Primo estenderase de setembro de 1923 a xaneiro de 1930. Polo xeral, a historiografía distingue no seu goberno dúas etapas:
Directorio militar
O 13 de setembro de 1923 Primo de Rivera, emite un manifesto en Barcelona, recibindo a aprobación do rei Afonso XIII para emprender unha ditadura. Tras ser nomeado xefe do goberno polo rei, forma un Directorio Militar. Censura a prensa, sacrifica o sistema democrático e fecha o Parlamento. No ano seguinte asume persoalmente o Alto Comisariado de Marrocos, e aínda que no pasado se declarara partidario de abandonar o Protectorado, alíase agora co goberno de Francia, e conxuntamente organizan unha campaña contra Abd el-Krim, planeando o Desembarco de Alhucemas (1925); nese mesmo ano as operacións franco-españolas acabaron coa Guerra de Marrocos.
Directorio civil
miniatura|Visita a [[Mondariz en 1928.]] Tras os éxitos de Marrocos, Primo de Rivera, non se retirou, senón que formou un Directorio Civil que se formalizou o 3 de decembro de 1925. Os membros máis importantes eran José Calvo Sotelo (Ministro de Facenda), Martínez Anido (Ministro de Gobernación) etc.
Co apoio dalgunhas partes do exército e dos partidos de extrema dereita, Primo de Rivera intentou levantar un réxime que substituíra o parlamentarismo. Formou unha asemblea que sería a encargada de redactar unha constitución, pero esta asemblea foi un fracaso.
Creou o partido Unión Patriótica Española (UPE). No campo da facenda e obras públicas foi onde o réxime conseguiu os seus maiores éxitos. Calvo Sotelo aliviou a débeda pública e monopolizou un sector chave: o petróleo (CAMPSA). Nas obras melloráronse as estradas, portos etc.
Pero a ditadura tiña moitas frontes de oposición: estudantes, políticos, intelectuais, militares etc. Fronte a esta oposición e a carencia de apoio dos militares,, deixando crise económica e a inviabilidade do sistema monárquico.
Crise da ditadura, dimisión e exilio en París
O goberno de Primo comezou a dar os seus primeiros signos evidentes de desgaste a mediados de 1928. A contestación universitaria, a crecente presión do movemento obreiro, dos grupos republicanos e do nacionalismo periférico sumáronse á incapacidade de lograr unha mobilización popular comparable ao do fascismo arredor da UPE. Así mesmo, os escándalos de corrupción, o agravamento da diabetes que padecía Primo e o enfriamento das súas relacións debilitaron o posición do ditador.
Sentíndose abandonado e incapaz de seguir adiantar co seu programa político, Primo realizou o 26 de xaneiro de 1923 unha consulta aos capitáns xenerais, preguntándolles en que medida se declaraban partidarios do goberno. Case todos os militares consultados mostraron escaso apego ao réxime, de modo que Primo presentou a súa renuncia a Afonso XIII na mañá do 28 de xaneiro de 1930. Este, por recomendación de Primo, encargou ao xeneral Berenguer a formación dun goberno que se mantería por pouco máis dun ano, até a proclamación da II República.
Unha semana despois o xeneral partiu cara o seu exilio en París. O 16 de marzo, por complicacións da diabetes, faleceu na cidade francesa.
Valoración historiográfica
Durante o período democrático, os estudos sobre a ditadura de Primo experimentaron un gran avance. Nunha liña aberta por Schlomo Ben Ami ou Javier Tussel nos anos oitenta, a valoración da ditadura foi relativamente positiva, sobre todo se comparada coa do franquismo. Entre outras cuestións, facíase fincapé na extensión da educación pública, a modernización da economía, a pacificación do protectorado marroquí, o ambicioso programa de obra pública emprendido polo seu goberno, a escasa violencia exercida polo aparato estatal sobre os disidentes ou a diminución do conflito social. Así mesmo, aprezábase que Primo acabase por dimitir do seu cargo.
Esta visión dista de ser unánime. Así, Alejandro Quiroga insistiu na atracción de Primo por Mussolini, as arbitrariedades do seu mando, a corrupción nas altas esferas do réxime ou a retórica ultranacionalista, ultracatólica e populista. Nesa liña, Quiroga considera que a ditadura de Primo foi responsábel da radicalización antidemocrática da dereita, e, por tanto, un antecedente directo do golpe e da ditadura franquista.
En calquera caso, a ditadura de Primo no foi un fenómeno estraño, senón semellante aos réximes de dereita autoritaria que proliferaron na Europa de entreguerras, en especial na súa parte mediterránea e oriental. Así, existen múltiples paralelismos entre a ditadura primorriverista e a de Miklós Horthy en Hungría ou cos primeiros anos do Estado Novo portugués. Este tipo de réximes xorden en países que, experimentando unha industrialización tardía e unha democratización fráxil, viven baixo as convulsións da primeira guerra mundial e do fortalecemento do movemento obreiro.
Vida persoal
A finais de 1900 volveu a Madrid, onde coñeceu a Casilda Sáenz de Heredia, filla dunha rica familia de propietarios azucreiros. O seu pai casou con ela o 16 de xullo de 1902.
O matrimonio tivo seis fillos: José Antonio (1903-1936), Miguel (1904-1964), María del Carmen (1905-1956), Pilar (1906-1991), Ángela (1906-1913) e Fernando (1908-1936). Casilda morreu a raíz deste último parto. Dados os frecuentes traslados do seu pai, serían as súas irmás María Jesús e Inés as que se farían cargo da súa crianza. Con todo, parece que Primo era un pai respectado, capaz de imprimir nos seus fillos a disciplina, o patriotismo e a relixiosidade que tiña a gala.
Primo de Rivera era ben coñecido pola súa afección ao xogo, a bebida e as mulleres. Con todo, a propaganda da ditadura logrou contrarrestar esta imaxe con outra en que destacaba a súa bonhomía e a súa condición de heroe de guerra e salvador da patria.
O seu tío Fernando legoulle á súa morte en 1921 o título de Marqués de Estella. En outubro de 1923 Afonso XIII concedeulle a dignidade de Grande de España.
El Cura de Aldea
El Cura de Aldea, foi unha revista editada antes de 1868 en Santiago de Compostela.
Bustelo, Mandiá, Ferrol
Bustelo é un lugar da parroquia de Mandiá no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Tiña 233 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 108 homes e 125 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2004 cando tiña 247 habitantes.
Presidio de Abu Ghraib
miniatura|dereita O presidio de Abu Ghraib é unha prisión localizada en Abu Ghraib, unha cidade iraquí a 32 km ao leste de Bagdad. No presidio, Saddam Hussein torturou e executou a disidentes e, máis tarde, o exército norteamericano converteuno nun lugar de tortura e interrogatorio de sospeitosos de actuar contra das forzas americanas.
O presidio coñeceuse internacionalmente cando a canle americana de televisión CBS publicou en abril de 2004 numerosas fotografías de torturas, abusos e humillacións contra prisioneiros iraquís por un grupo de soldados estadounidenses. Posteriormente apareceron máis probas.
Actualmente nela están encarcerados 7.000 prisioneiros custodiados por un batallón norteamericano.
Orly
Orly é unha comuna francesa na rexión de Illa de Francia, no departamento de Val-de-Marne. Esténdese por unha área de 6,69 km², con 20.470 habitantes, segundo os censos de 1999, cunha densidade de 3 060 hab / km².
Ramón Salgueiro
Ramón Salgueiro Abad, nado en 1910 e finado en Viveiro o 14 de setembro de 2006, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Empresario, dedicou a súa vida empresarial ao sector da madeira, cun serradoiro que leva o seu nome. Foi nomeado alcalde do Concello de Viveiro ao rematar a ditadura franquista, ocupando este posto ata as eleccións municipais de 1979.
Altímetro
dereita|miniatura|Altimetro dunha [[avioneta.]] Un altímetro é un instrumento de medida que indica a altitude dun obxecto sobre un nivel de referencia. Habitualmente utilízase para coñecer a altura sobre o nivel do mar e é fundamental na aviación. Tamén se utiliza en deportes como a escalada, o paracaidismo ou o ciclismo.
Altímetro barométrico
Teñen que estar situados no exterior do vehículo, xa que a presión no interior é moi diferente da exterior. A medida da presión atmosférica é lenta, polo que os altímetros tardan en dar a altitude se se produce un ascenso ou un descenso moi brusco.
A fórmula para calibrar un altímetro (até 36.090 pes) é a sguinte:
Onde h indica a altitude en pes, P_0 é a presión estática e P_{ref} é a presión de referencia.
Altímetro radioeléctrico
Estes aparellos son pequenos radares que miden a altitude con máis exactitude utilizando o tempo que lle leva a un sinal de radio reflectirse na superficie e retornar ao altímetro. As aeronaves comercias utilizan este tipo de altímetro.
Usos científicos
Moitos satélites empregan altímetros radioeléctricos duais para medir a altura desde unha nave espacial. Esa medida, comparada con outros elementos orbitais (talvez información GPS) permiten a determinación da topografía. As dúas lonxitudes de ondas de radio permiten que o altímetro corrixa automaticamente as demoras que se producen na ionosfera.
Atlantic Division (NHL)
A National Hockey League (NHL) ten empregado o nome Atlantic Division para dous grupos distintos de equipos.
A Atlantic Division orixinal, a predecesora da que foi a Patrick Division, creouse en 1993 como parte da Conferencia Leste no realiñamento da liga. Todos os equipos que competían na Atlantic Division foron realiñados na nova Metropolitan Division en 2013.
Títulos da Atlantic Division por equipo
En letra grosa os equipos que actualmente xogan na división.
Arco de La Défense
O Gran Arco da Fraternidade (en francés: Grande Arche de la Fraternité), mellor coñecido como o Arco da Defensa ou sinxelamente Le Grande Arche é un monumento en París no distrito de La Défense; foi construído polo arquitecto dinamarqués Otto von Spreckelsen.
Historia
En 1982, o Establecemento público para a planificación da Défense (Établissement public pour l'aménagement de La Défense, EPAD) convocou un concurso internacional de arquitectura ao que se presentaron 424 arquitectos de todo o mundo. O futuro edificio converteríase nunha insignia no eixe histórico de París, como o edificio do Louvre ou o Arco do Triunfo. O xurado seleccionou catro proxectos e un logrou impoñerse pola súa forza, a súa sinxeleza e a súa pureza, que ademais mostrábase como a versión moderna do Arco do Triunfo. O autor dese proxecto era o ata entón descoñecido arquitecto Johann Otto Von Spreckelsen (1929-1987). Trala morte de Spreckelsen, o traballo foi completado polo seu socio, o arquitecto francés Paul Andreu. A construción correu por conta do grupo francés Bouygues. En xullo de 1989, bicentenario da revolución francesa, foi inaugurado cando estaba case rematado, cun gran desfile militar.
En 1999, o escalador urbano francés Alain Robert gabeou a parede exterior da estrutura empregando tan só os seus pés e mans, sen ningún dispositivo de seguridade.
Moción de confianza
Unha moción de confianza é o instrumento político do que dispón o máximo responsábel dun órgano de goberno nos réximes democráticos para afrontar unha situación de debilidade do poder executivo fronte ao Parlamento, e mediante a cal o equipo de goberno pide o expreso apoio a unha política concreta ou a un programa. A perda da moción leva xeralmente aparellada a dimisión constitucional da autoridade máxima e a elección dun novo, ben de forma inmediata ou ben tras unhas eleccións, responsábel político.
Arco de La Défense
Historia
O Grande Arche está lixeiramente inclinado (6,3º) con respecto ao eixe histórico de París. Segundo o seu construtor, para que se poida apreciar mellor a súa volumetría cúbica. Con todo, moito influíron as limitacións de espazo para plantar os seus alicerces, especialmente pola presenza da liña 1 de metro.
Moción de confianza
En Galiza, unha das máis recentes e sonadas mocións de confianza perdidas por un executivo e derivadas nun cambio de goberno, tivo lugar na alcaldía de Vigo durante o mandato de Ventura Pérez Mariño, do PSdeG-PSOE, ao que substiuíu a a militante do Partido Popular Corina Porro.
Arco de La Défense
Historia
Cando se escolleu o proxecto, Spreckelsen estaba na casa, nunha illa sen ningún medio de comunicación. Foi necesario enviar un representante en bote para avisalo de que o seu proxecto fora seleccionado.
Construción
O cubo baleiro do Grande Arche ten 35 plantas. É un hipercubo case perfecto, con 108 metros de ancho, 110 metros de alto e 112 metros de profundidade. As súas 300.000 toneladas repousan en doce alicerces. Intercaladas entre os alicerces e a megaestrutura, atópanse placas de neopreno que absorben as vibracións e os cambios de dimensión. As vigas de formigón pretensado son de 70 metros e soportan o teito dunha hectárea. Colocáronse a 110 metros de altura cunha precisión milimétrica.
As caras exteriores están cubertas de 2.800 paneis de vidro opaco de 5 cm de grosor, pensadas especialmente para previr deformacións ópticas e resistir poderosos ventos. As caras interiores foron cubertas de mármore branco de Carrara e granito gris.
O Arco da defensa está situado nunha perfecta aliñación co Arco do Triunfo e o Arco do Triunfo do Carrusel, dende o Xardín das Tullerías, xunto ao Museo do Louvre, pódese ver dende o interior do Arco do Carrusel, o Arco do Triunfo e o Arco da Défense, os Campos Elisios e a Praza da Concordia.
O interior do arco
A parte máis alta da construción contén un centro de conferencia e de exposición, un museo de informática, e tamén un punto panorámico do distrito da Défense e o oeste de París.
Estas instalacións atópanse abertas ao público e son accesibles por elevadores de vidro que se atopan na parte baleira do arco.
As dúas paredes albergan oficinas gobernamentais.