cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Axenda 21
A Axenda 21 (en Agenda 21) é un plan de acción non vinculante da Organización das Nacións Unidas para co desenvolvemento sustentábel como obxectivo. Foi aprobado na Cimeira da Terra por 173 gobernos na "Conferencia das Nacións Unidas sobre o ambiente e desenvolvemento" que se levou a cabo na cidade brasileira Río de Xaneiro no 1992.
Axenda 21 local
A Axenda 21 local é a contribución de cada concello e a súa comunidade local á sustentabilidade, nun proceso aberto e participativo dirixido a mellorar a calidade de vida dos seus cidadáns, comprometéndose a actuar cara á reducir o impacto e mellorar a conservación ambiental, e mellorar o modelo social e económico do concello.
Carlos Castaño Panadero
miniatura|Carlos Castaño Panadero
Carlos Castaño, nado o 7 de maio de 1977 en Madrid, é un exciclista madrileño. Competiu nas modalidades de pista, especialista na proba de persecución por equipos, e ruta.
Carlinhos Brown
Carlinhos Brown, nado como Antonio Carlos Santos de Freitas o 23 de novembro de 1962 en Salvador, Baía, é un músico, cantante e produtor musical brasileiro. O seu estilo musical mestura tropicália, reggae e percusión tradicional brasileira.
Carlos Castaño Panadero
Traxectoria
Debutou como profesional en 2005 co equipo Andalucía-Paul Versán, tras destacar en categoría afeccionada con vitorias na Volta á Comunidade de Madrid en 2002 ou a Volta a Castela e León en 2001. Xa como profesional, conseguiu dúas vitorias de etapa na Volta a Burgos 2005 e unha vitoria na Volta a Cataluña 2006.
En setembro de 2010 anunciou a súa retirada por mor dunha lesión.
Jodie Foster
Alicia Christian Foster, coñecida como Jodie Foster, nada nos Ánxeles (California) o 19 de novembro de 1962, é unha actriz e directora de cine estadounidense gañadora de dous Globo de Ouro e dous Oscar.
Traxectoria
Foster é membro de Mensa, organización para persoas con elevado cociente intelectual. A actriz domina a lingua francesa, polo que xeralmente realiza a dobraxe das súas películas a devandito idioma.
O 30 de marzo de 1981, un fanático psicópata obsesionado polo papel interpretado por Foster no filme Taxi Driver executou un atentado errado contra a vida do Presidente Ronald Reagan.
Traxectoria profesional
Debutou ós dous anos de idade protagonizando un anuncio de televisión. Ós catro comezou a actuar en series de televisión. Á idade de 12 anos alcanzou o seu primeiro éxito cinematográfico en 1976 con Taxi Driver de Martin Scorsese, obtendo un nomeamento para o Oscar á mellor actriz.
As intervencións de Foster nos filmes son notables, caracterizando a mulleres con pesadas cargas emocionais conferíndolle aos seus personaxes unha complexa matriz de emocións atopadas.
As súas interpretacións máis notables, entre outros títulos, son  Le Sang des autres (C. Chabrol, 1983), The Accused (J. Kaplan, 1988), O silencio dos cordeiros (J. Demme, 1991), Sombras e néboa (Woody Allen, 1991), Sommersby (J. Amiel, 1992), Nell (de M. Apted, 1994), Contact (de Robert Zemeckis, 1997) e Anna and the King (A. Tennant, 1999).
Debutou como directora con Little Man Tate en 1991.
Rudolf Mößbauer
Rudolf Ludwig Mößbauer, nado en Múnic o 31 de xaneiro de 1929 e finado en Múnic o 14 de setembro de 2011, foi un físico e profesor universitario alemán galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1961.
Traxectoria
Licenciado en física pola Universidade de Tecnoloxía de Múnic, en 1961 foi profesor de física no Instituto Tecnolóxico de California.
GSLV
GSLV (acrónimo de Geostationary Launch Vehicle ou Geosynchronous Satellite Launch Vehicle) é un modelo de foguete pertencente á axencia espacial india, a ISRO.
Saint-Étienne-sur-Reyssouze
Saint-Étienne-sur-Reyssouze é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
GSLV
Características
O GSLV, derivado en parte do PSLV, é un foguete indio cunha arquitectura infrecuente na que se alternan etapas que consomen propelente líquido con etapas que usan propelente sólido. A primeira etapa é de propelente sólido, rodeada por catro aceleradores de propelente líquido que consomen UDMH e tetróxido de nitróxeno. A segunda etapa é de propelente líquido, consumindo o mesmo que os aceleradores da primeira, mentres que a terceira e última etapa usa propelentes crioxénicos, hidróxeno e osíxeno líquidos. Tódalas etapas de propelente líquido, excepto a terceira, usan motores Vikas, que non é máis que unha versión dos motores Viking dos foguetes Ariane fabricados baixo licenza.
A cofia, de 3,4 m de diámetro e 7,8 m de alto, está feita dunha aliaxe de aluminio. O GSLV estabilízase nos tres eixos mediante un sistema de control autónomo en cada etapa. As tobeiras dos aceleradores da primeira etapa poden moverse mediante cardáns para modificar a traxectoria do foguete. A segunda etapa usa unha combinación de movemento da tobeira mediante un cardán cun sistema de control a reacción mediante gas para o control da traxectoria. Finalmente, a terceira etapa usa pequenos motores para controlar a orientación durante a fase propulsada, mentres que usa un sistema de gas frío para os momentos nos que non hai propulsión.
A versión básica foi substituído polo GSLV Mk.2, que ten a diferenza de usar o motor CE7.5, de construción india, na terceira etapa.
Forzas Armadas do Reino Unido
As Forzas Armadas do Reino Unido, coñecidas como as Forzas Armadas británicas ou Forzas Armadas da Súa Maxestade, e ás veces de forma oficial como as Forzas Armadas da Coroa, abarca unha mariña de guerra (a Mariña Real Británica), un exército (o Exército británico), e unha forza aérea (a Royal Air Force). O seu Comandante en Xefe é o monarca británico. En total as forzas armadas británicas contan con 512 630 combatentes.
Historia
A estrutura actual da dirección da defensa no Reino Unido empeza en 1964 cando o moderno ministro de Defensa (MoD) foi creado (unha forma máis evolucionada da que existía desde 1940). O ministro de Defensa asume as funcións de almirante, ministro da Guerra e ministro do Aire.
Lentille
O topónimo galego Lentille pode referirse a:
My Stepmother Is An Alien
My Stepmother Is An Alien é un filme estadounidense, unha comedia de ficción científica de 1988. O filme produciuno Weintraub Entertainment Group e distribuiuno Columbia Pictures, a dirección é de Richard Benjamin e os protagonistas principais Kim Basinger, Dan Aykroyd, Jon Lovitz e Alyson Hannigan.
Sinopse
Steven Mills é un brillante astrofísico que consegue enviar unha onda de radio á galaxia máis próxima, chegando a un dos seus planetas pero un accidente fai que poña en perigo a gravidade no planeta, este envía unha nave á Terra para descubrir que cambiou a gravidade e como o solucionar, nesa nave vai Celeste, unha alieníxena loura. Entre os dous xurdira aos poucos o amor.
O Vilar, Redonda, Corcubión
O Vilar é un lugar da parroquia de Redonda no concello coruñés de Corcubión na comarca de Fisterra. Tiña 69 habitantes no ano 2011 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 32 homes e 37 mulleres.
Barredo, Barredo (Santo André), Castroverde
Barredo é un lugar da parroquia de Santo André de Barredo no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 40 habitantes (19 homes e 21 mulleres).
SM-liiga 2018-2019
A tempada 2018-2019 da SM-liiga foi a 44ª edición da máxima categoría do hóckey sobre xeo finlandés. A liga regular comezou o 14 de setembro de 2018 e finalizou o 14 de marzo de 2018, mentres que os play-offs iniciáronse o 16 de marzo de 2019 e finalizaron o 4 de maio coa disputa do sétimo e definitivo partido das finais. Na copetición participaron un total de 15 equipos, os mesmos que na tempada precedente. O Kärpät de Oulu foi o defensor do título e o gañador do Harry Lindbladin muistopalkinto, trofeo entregado ao mellor equipo da liga regular. Ao finalizar os play-offs o HPK de Hämeenlinna alzouse co título de liga, a Kanada-malja, logo de derrotar en Oulu ao Kärpät no sétimo partido, conseguindo así o segundo título de liga da súa historia.
Maside, Deade, Pantón
Maside é un lugar da parroquia de Deade, no concello lugués de Pantón, na comarca da Terra de Lemos. Segundo o IGE, en 2017 estaba despoboado.
Sevane, Sevane, Becerreá
Sevane é un lugar da parroquia de Sevane no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 14 habitantes (6 homes e 8 mulleres).
Georgii Chicherin
Georgii Vasilevich Chicherin (Георгий Васильевич Чичерин), nado en Karaul o e finado en Moscova o, foi un político e revolucionario ruso e ministro soviético de Asuntos Exteriores de 1918 a 1930.
Estaba en Francia cando estalou a primeira guerra mundial e, tras pasar por Bélxica onde residía, fuxiu case inmediatamente a Gran Bretaña para escapar do avance alemán. Tras un pasaxeiro apoio contraditorio á guerra, adoptou unha posición claramente internacionalista, contraria ao conflito. Isto levouno a acercarse de novo aos bolxeviques, que sostiñan unha actitude similar. Pasou a guerra ata 1917 en Gran Bretaña, onde tratou de propagar o internacionalismo antibelicista tanto entre a emigración rusa no país como entre os socialistas británicos. Detido polo Goberno de Londres polas súas actividades contra a guerra, o novo Goberno bolxevique xurdido da Revolución de Outubro logrou a súa liberación a finais de 1917.
Regresou a Rusia e foi nomeado primeiro vicecomisario –viceministro– de Asuntos Exteriores e, pouco despois, comisario –ministro–. Artífice da expansión da Comisaría do Pobo de Asuntos Exteriores soviética ao longo da década de 1920, instrumento da defensa do sistema soviético durante eses anos, labrouse unha excelente reputación como diplomático entre os seus colegas europeos. Combinou con habilidade os intereses tradicionais de Rusia como gran potencia coa defensa do socialismo e do sistema soviético; sen abandonar a meta da extensión do socialismo, propugnou un sistema de relacións pacíficas coas potencias occidentais, ao tempo que trataba de evitar unha alianza destas contra Rusia, enfrontándoas entre elas. Contribuíu notablemente ao afianzamento do Goberno soviético durante o seu longo período á fronte da comisaría, de 1918 a 1930. A pesar de non pertencer ao politburó do PCUS e de non decidir a política exterior da URSS, o seu estilo marcou esta ao longo da década na que encabezou o ministerio. Desde o comezo do seu longo período á fronte do ministerio, forxou unha estreita relación de colaboración con Lenin, que permitiulle enfrontarse á hostilidade dalgúns membros do partido.
Entre 1921 e 1924, logrou que todas as grandes potencias –a excepción dos Estados Unidos– recoñecesen oficialmente ao Goberno soviético. Consideraba a Alemaña clave para a política exterior soviética e acadou a cima da súa carreira diplomática ao asinar con esta en 1922 o Tratado de Rapallo, que puxo fin ao illamento da Unión Soviética entre as potencias e garantiu a neutralidade alemá en caso de conflito con elas. Para Chicherin, a separación de Alemaña do resto de potencias favorecía a seguridade soviética. Denodado opositor do imperialismo británico ao que consideraba o principal inimigo do Goberno soviético, tratou de minar o seu poderío fomentando os movementos nacionalistas anticoloniais en Asia, especialmente tralo fracaso da revolución en Europa a partir de 1923. Suspicaz sobre as intencións dos vencedores da primeira guerra mundial respecto da URSS, preferiu apoiarse en Alemaña e rexeitou á Sociedade de Nacións, á que opuxo unha política de tratados bilaterais de neutralidade e non agresión.
Gozou de maior autonomía entre a morte de Lenin en 1924 e o triunfo de Stalin nas disputas internas do Partido Comunista a finais da década de 1920. Apartado da dirección efectiva da política exterior do país desde 1928 tanto pola súa enfermidade como polas súas discrepancias con Stalin, este relevouno á fronte da comisaría en 1930. Enfermo e retirado completamente da política, finou en Moscova en 1936.
Orixe familiar e primeiros anos
[[Boris Chicherin, destacado liberal, adversario do goberno autocrático tsarista e tío de Chicherin. A súa morte en 1904, legou os seus bens ao seu sobriño. A familia Chicherin era de tradición liberal.|miniatura|dereita]] Georgii Chicherin naceu nunha familia aristócrata de avoengo. O seu antepasado Afanasi Chicherini chegara a Rusia en 1472 no séquito de Zoe Paleóloga —sobriña do último emperador bizantino, Constantino XI—, que desposou ao duque de Mosocova Iván III. A familia desempeñara importantes cargos na administración do ducado. Os membros máis famosos da familia viviron no século XIX: o avó de Chicherin, Nikolai Vasilevich, erudito e liberal, comprara a facenda de Karaul onde naceu o propio Chicherin. Un dos seus fillos, tío de Georgii, foi Boris Nikolaevich, profesor de Dereito na Universidade de Moscova, máis tarde alcalde desta cidade e liberal oposto á autocracia. O pai de Georgii, Vasilii Nikolaevich, seguiu a careira diplomática e casou coa baronesa Zhorzhina Egorovna Meindorf —membro dunha das familias máis antigas da nobreza rusa— durante a súa estancia como secretario da embaixada rusa no Piemonte en 1859. En 1865, destinado Vasilii Nikolaevich na embaixada de París, naceu o primeiro fillo da parella, Nikolai. A punto de ser nomeado embaixador nos Estados Unidos, un incidente cun familiar de Zhorzhina Egorovna fixo que Vasilii Nikolaevich abandonase a carreira diplomática e se retirase ás terras da familia en Tambov. Vasilii Nikolaevich e a súa dona convertéronse en radstokisti, seguidores da seita evanxélica pietista fundada por lord Radstock, que rexeitaban entre outras cosas os duelos; isto levou a Vasilii Nikolaevich a ter que negarse a baterse co familiar da súa esposa, o que lle deu fama de covarde.
A familia instalouse na facenda de Pokrov, no uezd de Kozlov en 1859. Chicherin naceu durante unha visita á casa do seu tío Boris en Karaul, o. A parella tivo un terceiro fillo, a irmá máis nova de Chicherin, Sofiia. Chicherin mostrou desde neno unha gran capacidade intelectual, fomentada polos seus pais e cuxo desenvolvemento facilitou a ampla biblioteca familiar. Hábil cos idiomas —falaba inglés, francés, alemán, italiano, polaco e serbio ademais de ruso—, interesouse desde moi novo pola historia. Dominaba, en efecto, os principais idiomas europeos e algúns asiáticos. O ambiente familiar era intensamente relixioso, característica acentuada tralo falecemento do pai de Chicherin en 1882. O reformismo social da congregación á que pertencían os seus pais —motivo da súa disolución polas autoridades—, tamén marcouno intensamente.
Estudos
[[San Petersburgo, a capital do Imperio Ruso, en torno ao cambio de século. Chicherin mudouse á cidade coa súa familia en 1886, cursou estudos de historia na universidade e máis tarde traballou varios anos no Ministerio de Asuntos Exteriores, ata a súa marcha a Europa occidental en 1904.|miniatura|dereita]] Neno solitario e con problemas para relacionarse cos da súa idade —non podía saír de casa sen permiso—, ingresou no ximnasio de Tambov en 1884, con doce anos. Dous anos antes, perdera o seu pai, finado de tuberculose tras unha longa enfermidade. Fascinado pola historia e pola música clásica (en especial coas obras de Richard Wagner, Beethoven e Mozart), aprendeu a tocar o piano con notable habilidade e mantivo o gusto pola música toda a súa vida. Bo estudante e de extraordinaria intelixencia, mostrou pronto un grande interese por aprender as máis diversas materias. En 1886 a familia trasladouse a San Petersburgo, onde Zhorzhina Egorovna tiña estreitos contactos coa nobreza e podía dar mellor educación aos seus fillos. Chicherin, destinado ao corpo diplomático a pesar do seu retraemento e rexeitamento da alta sociedade da capital, ingresou nun ximnasio da capital, do que se graduou en 1891 con notas excelentes. Matriculouse de inmediato na Facultade de Historia da cidade onde de novo obtivo sobresalientes cualificacións e da que se graduou en 1895. A pesar disto, Chicherin mostrou pronto unha notable inquietude polo sentido da vida, que o levou a afastarse do pietismo familiar e buscar unha filosofía que o orientase. Con este fin, leu vorazmente obras de filosofía e política e, no outono de 1895, decidiu marchar a Europa occidental, aínda que a enfermidade da súa nai o obrigou a regresar a Rusia en 1897.
Funcionario de Asuntos Exteriores
Cada vez máis afastado do ambiente aristocrático familiar —especialmente tralo falecemento da súa nai en 1897—, instalouse preto da estación de ferrocarril de Tsarskoe Selo, unha zona relativamente modesta da capital. Cada vez máis radical, entrou en contacto con células socialrevolucionarias da cidade, para as que ocultou escritos ilegais no seu piso. Cada vez máis, dedicou o seu tempo libre ao estudo de obras revolucionarias, en especial as de Karl Marx e Friedrich Engels. Temendo que a policía acabase por descubrir os seus contactos cos revolucionarios e desexoso de coñecer as últimas obras revolucionarias europeas, na primavera de 1904 decidiu solicitar unha excedencia do ministerio e marchar de novo a Europa occidental. A isto uníase a súa mala saúde física e mental, que requiría un tratamento do que non podía dispoñer en Rusia. Oficialmente, Chicherin partiu a Alemaña como un simple funcionario en baixa por enfermidade para recibir tratamento.
Disensións no POSDR
Aínda que a estancia en Europa occidental debía ter sido curta, Chicherin non volveu a Rusia ata xaneiro de 1918. En 1904, influído pola educación pietista e o inconformismo dos seus pais e polas súas propias inquietudes que o levaban a abandonar unha posición social privilexiada e adicarse a poñer remedio as inxustizas sociais de Rusia, entregouse á causa da revolución socialista na súa versión marxista. [[Berlín a comezos do século XX. Chicherin residiu na cidade entre 1905 e 1908, na que fixo contactos cos socialdemócratas alemáns e levou a cabo unha importante labor no organismo do POSDR que debía coordinar ás diversas organizacións socialdemócratas rusas no exilio.|miniatura|dereita]] Logo de completar uns cursos na Universidade de Bonn, instalouse en Berlín en 1905 e afiliouse á corrente bolxevique do Partido Obreiro Socialdemócrata de Rusia (POSDR). En Bonn estableceu contactos tanto cos revolucionarios rusos exiliados como cos socialdemócratas alemáns, en especial, coas súas xuventudes, presididas por Karl Liebknecht —do que se fixo amigo— e enviou obras propagandísticas ao seu superior no ministerio, favorable ás reformas políticas. En 1905, insatisfeito cos socialrevolucionarios, converteuse en socialdemócrata, ideoloxía que mantivo o resto da súa vida.
Ao estoupar a Revolución de 1905, dispúxose a regresar a Rusia ilegalmente para participar nela. A súa mala saúde, empeorou, e impediulle emprender a viaxe e permaneceu en Alemaña colaborando coas xuventudes socialistas alemás do SPD, recadando fondos para o POSDR e servindo como secretario da asociación de estudantes universitarios rusos no país. Como aínda se descoñecía a súa pertenza ao movemento revolucionario, puido seguir utilizando a valixa diplomática da embaixada en Berlín para enviar obras revolucionarias a Rusia. En 1904, cando aínda estaba en Bonn, Chicherin herdara as propiedades do seu famoso tío Boris Chicherin na rexión de Tambov, pero rexeitou a facenda. Por outra banda, entregou o herdado dos seus pais ao partido, necesitado de fondos. Vivindo de xeito modesto, empregaba a maior parte do seu diñeiro nas actividades do POSDR, cuxo V Congreso (1907) financiou xenerosamente.
Escudo das Illas Marshall
dereita|miniatura|250px|Escudo das Illas Marshall. O escudo das Illas Marshall é de forma redonda. Ten como elemento central un anxo coas ás estiradas. Darredor do anxo, comezando por arriba e seguindo o sentido das agullas do reloxo temos:
Arrodeando o selo, na súa parte superior lese en inglés Republic of the Marshall Islands ('República das Illas Marshall'), e na parte inferior está escrito en marshalés Jepilpin ke Ejukaan(Logro por Medio do Esforzo Conxunto) O contorno exterior está formado por dúas cadeas unidas, que simbolizan as dúas cadeas de illas de Ratak e Ralik.
Georgii Chicherin
Disensións no POSDR
Activo en actividades de propaganda, utilizou como moitos outros revolucionarios diversos pseudónimos para despistar á Okhrana Opoñíase á división do partido en fraccións e nomeárono en xaneiro de 1907 secretario da Oficina Central no Estranxeiro (ZTsB), un novo organismo fundado tralo IV Congreso para fomentar a cooperación entre as distintas correntes e mantelas ao tanto da actividade en Rusia. Aínda que tivo un papel relevante na preparación do V Congreso, non destacou nas súas sesións, ás que asistíu a pesar de non ser un dos delegados. Coñeceu alí a Lenin, do que se foi separando paulatinamente en 1907-1908 e ao que consideraba principal causante da división interna da organización. Pouco a pouco, Chicherin foi achegándose aos menxeviques, cos que compartía a visión da estratexia que debía adoptar o POSDR —axitación entre os obreiros para ampliar a base do partido a pesar da represión crecente— e o rexeitamento ás tácticas bolxeviques para lograr financiamento —que incluían roubos de bancos e oficinas de correos—. Ao estoupar o grande escándalo polo atraco ao banco de Tbilisi de 1907, que acabou co arresto de numerosos axentes bolxeviques grazas á delación dun policía infiltrado e coa intervención do SPD —que estaba subministrando sen sabelo papel para falsificar moeda rusa—, o ZTsB quedou encargado da investigación interna do partido sobre as «expropiacións» bolxeviques, teoricamente prohibidas polas mocións aprobadas nos dous últimos congresos do POSDR. A vitoria de Lenin no V Congreso permitiulle, porén, poñer fin ás investigacións e someter á ZTsB, controlada polos seus adversarios menxeviques, a un novo organismo que herdou gran parte das súas prerrogativas: a Oficina no Estranxeiro (ZB), encargada de representar ao Comité Central —dominado polos bolxeviques— ante as organizacións no estranxeiro, coordinar a actividade clandestina fóra de Rusia e manter o contacto cos membros do Comité Central aínda en Rusia. O escándalo do roubo de Tbilisi e a posterior investigación culminaron a ruptura de Chicherin cos bolxeviques e o seu achegamento aos menxeviques, fracción á que pertenceu os sete anos seguintes. Chicherin e a ZTsB negáronse a acatar as decisións do Comité Central e formaron un novo organismo o Comité Organizativo (1 de setembro de 1908), para preparar un novo congreso das organizacións socialistas rusas no exilio, que reuniu en decembro a vinte e catro das trinta e unha das que traballaban coa ZTsB —a maioría baixo control menxevique— e aprobou o rexeitamento desta á decisión do Comité Central. A ZTsB independizouse do Comité Central, Chicherin foi reelixido secretario e entre 1909 e 1913 continuou coa súa tarefa de enlace entre as diversas organizacións rusas no exilio e de sustento dos emigrados socialistas en situación de penuria. Os intentos de reconciliación entre o Comité Central e o ZTsB fracasaron pola intransixencia das dúas partes.
Despois de ser detido brevemente en xaneiro cando asistía a unha reunión clandestina do POSDR no piso dun destacado socialdemócrata alemán e ser multado por portar documentación falsa en Berlín, mudouse a París en 1908, tanto para evitar a vixilancia policial, que redobrarase, como para estar máis preto da xunta editorial do diario menxevique Golos sotsial-demokrat. Antes de París instalouse, expulsado pola policía prusiana, primeiro en Saxonia e despois en Suíza. En París continuou traballando como secretario da ZTsB e das asociacións estudantís marxistas rusas en Europa occidental. Como secretario da ZTsB, levou a cabo unha intensa tarefa de organización e de financiamento dos emigrados rusos, con notable habilidade. Os varios intentos de reconciliar a ZTsB co Comité Central do POSDR fracasaron dado o rexeitamento tanto de bolxeviques como de menxeviques a ceder —o Comité Central exixía o sometemento da organización e a metade dos seus fondos, os menxeviques negábanse a subordinarse ao Comité Central controlado polos seus adversarios—.
Durante a ruptura final do POSDR entre 1910-1912 —que non desexaba—, permaneceu cos menxeviques, a pesar do seu rexeitamento dos liquidacionistas, oposto á subordinación das organizacións locais e de emigrados ao Comité Central, como propugnaba Lenin. Durante estes anos, traballou estreitamente con Iulii Martov, un dos principais dirixentes menxeviques do momento.
O desencanto de Chicherin cos movementos socialistas de Europa occidental —que consideraba pouco orientados á revolución, excesivamente moderados e, no caso alemán, burocratizado— tamén influíu no seu afastamento paulatino dos menxeviques. Aínda que continuaba discrepando con Lenin sobre o centralismo democrático e a falta de autonomía das organizacións locais respecto do Comité Central, distanciábase dos menxeviques, aos que vía demasiado tolerantes cos liquidacionistas.
A primeira guerra mundial: de novo bolxevique
A primeira guerra mundial precipitou o regreso de Chicherin á corrente bolxevique. Se encontraba en Lille cando estalou a contenda, onde tratou en van de axitar contra a guerra xunto coa organización xuvenil socialista local, pero trasladouse pronto a Bruxelas —onde fixara a súa residencia pouco antes do comezo da contenda—, de onde fuxiu cando os alemáns invadiron Bélxica Instalouse entón en Londres, onde que residiu ata o seu arresto polas autoridades británicas en agosto de 1917. Soldados na neve, pintura de 1916. Exiliado en Gran Bretaña, Chicherin levou a cabo intensas campañas contra a [[Primeira Guerra Mundial|primeira guerra mundial tras un breve período defensista ao principio do conflito. O rexeitamento rotundo á contenda achegoulle aos bolxeviques.|miniatura|dereita]] Cando estalou o conflito mundial, adoptou unha posición próxima ao «socialpatriotismo» de Georgii Plekhanov, a pesar de rexeitalo formalmente: consideraba que o imperialismo franco-británico era máis democrático e preferible ao alemán, máis retrógrado e feudal, aínda que a alianza da Rusia tsarista con británicos e franceses minaba a coherencia da posición. Xustificaba a participación desta na guerra como necesaria para a defensa do país fronte á agresión alemá. A principios de 1915, porén, cambiou completamente de actitude sobre o conflito, abandonando completamente o defensismo, e ingresando nas filas dos socialistas internacionalistas, que consideraban que só o triunfo do socialismo podía poñer fin á guerra.
Xunto a outros destacados socialistas, participou en Nashe Slovo (Noso mundo), que publicaban Vladimir Antonov-Ovseenko e Trotski en París, un xornal internacionalista. Cando as autoridades francesas expulsaron do país a Trotski en setembro de 1916, Nashe Slovo deu paso a Nachalo (O comenzo), no que Chicherin tamén contribuíu de xeito habitual. A conversión ao internacionalismo causou a multiplicación da súa actividade revolucionaria. Desilusionado cos dirixentes dos partidos socialistas europeos, que cría que enganaban ao proletariado colaborando na guerra, avogaba por unha ruptura total con estes elementos e a favor da creación de novos partidos revolucionarios que se opuxesen con decisión ao conflito: a súa posición era practicamente igual á de Lenin.
En Gran Bretaña levou a cabo unha intensa campaña en contra da guerra, opoñéndose en especial aos planes británicos para recrutar aos exiliados rusos ou deportalos a Rusia, que denunciou como unha grave infracción do dereito de asilo. As actividades das asociacións socialistas nas que Chicherin traballaba frustraron os intentos do Goberno británico por recrutar voluntarios rusos. A comezos do inverno de 1916, apenas catrocentos rusos dos trinta mil residentes no país presentáronse voluntarios para loitar na contenda, segundo escribiu Chicherin en Nachalo. Os seus esforzos para facer fracasar o recrutamento obrigatorio —imposto en Gran Bretaña en xaneiro de 1916—, pola contra, fracasaron. Chicherin tivo que afrontar as hostilidades do Goberno británico polas súas actividades contra o réxime tsarista e a guerra. En decembro de 1915, foi arrestado brevemente. A Revolución de Febreiro desbaratou o acordo ruso-británico acadado pouco antes para deportar a Rusia aos exiliados que se negasen a alistarse no Exército británico. A fin de da monarquía mudou completamente a situación: os exiliados comenzaron a exixir a súa volta inmediata a Rusia e formouse un novo comité para facilitar o proceso; Chicherin foi elixido secretario. O comité presidíano o futuro diplomático soviético Ivan Maiskii e participaba tamén Maksim Litvinov, subordinado e logo sucesor de Chicherin na Comisaría do Pobo de Asuntos Exteriores. Ao tempo que trataba de organizar o regreso dos exiliados, en especial dos opostos á guerra, cada vez máis numerosos pola chegada doutros exiliados do resto de Europa, continuaba coa axitación contra o conflito mundial. Chicherin mantivo firmemente o seu internacionalismo e oposición rotunda á guerra mundial e non converteuse ao novo defensismo revolucionario que avogaba pola continuación de Rusia na guerra xustificándoa como necesaria para defender a revolución.
O Goberno británico ameazouno con arrestalo se non regresaba a Rusia, pero Chicherin desoíu a advertencia e decidiu continuar cola organización da repatriación dos seus compatriotas, outorgando prioridade aos internacionalistas, para desgusto da embaixada rusa. O Goberno londiniense reaccionou deténdoo o 22 de agosto, acusándoo de actividades proalemáns e contrarias aos Aliados e encerrándoo no cárcere de Brixton. Chicherin houbera permanecido aprisionado de non ser pola intercesión do novo Goberno soviético xurdido da Revolución de Outubro: Lev Trotski, novo comisario (ministro) de Asuntos Exteriores, exixiu a liberación de Chicherin e doutros internacionalistas encarcerados en Europa occidental. O Goberno británico negouse a liberalo, pero o 3 de decembro Trotski ameazou ao exembaixador George Buchanan con reter aos cidadáns británicos en Rusia se non se soltaba aos socialistas arrestados e logrou o seu propósito: o día 14, Londres anunciou a pronta repatriación de Chicherin —acabado de ser nomeado por Trotski embaixador en Gran Bretaña— e outro correlixionario. Foi posto en liberdade o 3 de xaneiro e pasou en barco de Aberdeen a Bergen; desde alí cruzou Escandinavia e chegou á capital rusa o 19 de xaneiro de 1918. Recibido como un heroe polo Goberno, participou no III Congreso Soviético. De inmediato, afiliouse ao Partido Bolxevique.
Vicecomisario de Asuntos Exteriores e relación cos dirixentes bolxeviques
Incluso antes da súa chegada a Petrogrado o 19 de xaneiro de 1918, Lenin, presidente do Sovnarkom e Trotski, comisario de Asuntos Exteriores, xa decidiran que traballase nesta comisaría. O seu coñecemento de numerosos idiomas, a experiencia no ministerio anterior ao seu exilio e a súa excelente formación permitíronlle obter o posto de vicecomisario interino de Asuntos Exteriores o 21 de xaneiro, cargo con considerable responsabilidade xa que Trotski se encontraba enfrascado nas negociacións de paz cos Imperios Centrais en Brest que levaron á firma do Tratado de Brest-Litovsk. Pouco interesado nunhas actividades que consideraba superfluas pola inminencia da revolución internacional e requirido para organizar as forzas bolxeviques na guerra civil, Trotski abandonou o ministerio para encargarse da Comisaría de Defensa o 8 de marzo dese ano; Chicherin pasou de inmediato a ocupar o seu posto interinamente e de forma definitiva o 30 de maio.
A pesar das dúbidas de moitos dos seus novos correlixionarios sobre a fidelidade de Chicherin aos bolxeviques polo seu pasado menxevique, Lenin confiaba nel polo seu decidido internacionalismo e aceptou de bo grado o seu ingreso no partido. Menos independente no seu labor que Trotski, Chicherin demostrou pronto ser un subordinado leal e un dos principais diplomáticos do momento. As liñas do ministerio, non as marcaba Chicherin, senón a dirección do partido: primeiro o Comité Central e posteriormente, o politburó controlado por Lenin. En ocasións, o politburó e o propio Lenin salaiaban a actividade da comisaría e actuaban pola súa conta en política exterior. A pesar disto, Chicherin fixo amizade con Lenin, co que mantivo estreitas relacións entre 1918 e 1921, cando a enfermidade deste impediulle seguir desenvolvendo a súa actividade política. Con escasos contactos co resto do politburó, quedou practicamente illado deste —centro de decisións da política exterior soviética— máis tarde, coa chegada ao poder de Stalin. Aínda que non decidía a política exterior do país —nunca foi membro do politburó e ingresou no Comité Central do partido tardiamente, no XIV Congreso de 1925, posto que revalidou no seguinte congreso en 1927—, outorgoulle un estilo característico e contribuíu ao prestixio da diplomacia soviética. Socialista entregado e dilixente traballador en pro da consolidación do sistema soviético, gañouse a admiración dos bolxeviques. A mediados da década, morto Lenin e co poder aínda en disputa entre os distintos dirixentes, chegou o momento de maior influencia de Chicherin nas decisións sobre política exterior, xa que o politburó consultoulle en diversas ocasións.
As súas primeiras tarefas foron a organización da comisaría para que se dedicase á diplomacia tradicional en vez da axitación revolucionaria —á que enfocárase orixinalmente dado o estendido convencemento da inminencia da revolución europea— e a creación de diversas publicacións oficiais. Un dos principais portavoces do ministerio, contribuíu a miúdo con artigos sobre política exterior noutras publicacións como Izvestia ou Pravda. A comisaría necesitaba de persoal cualificado e experto en organización como o caso de Chicherin, xa que a maioría dos antigos funcionarios do ministerio negáronse a traballar para os bolxeviques.
Características do comisario
Chicherin, ao comezo do seu longo período como [[Comisaría do Pobo de Asuntos Exteriores|comisario de Asuntos Exteriores.|miniatura|dereita]] Moi culto, cortés, de modos exquisitos e con soltura no trato con aristócratas —abundantes na diplomacia europea da época—, estas virtudes de Chicherin resultaron tamén importantes, xunto co seu intenso socialismo, para que Lenin o elixira como comisario de Asuntos Exteriores. Sempre educado, compasivo e considerado cos demais, gañouse a estima dos traballadores da comisaría, a pesar das súas rarezas e da súa exixencia no traballo. Os seus colegas estranxeiros tiveron que admitir a súa gran erudición, amplo coñecemento de idiomas e da historia europea e aptitude para a escritura, que Chicherin mostraba nos documentos diplomáticos que ditaba case a todas horas.
Extraordinariamente traballador, apenas descansaba e tiña un horario de traballo peculiar, conservado do seus tempos de exilio: acostumaba traballar de noite, deitarse ao alba e levantarse pasado o mediodía. Non era raro que convocase reunións ou consultase aos seus subordinados de madrugada. Debido aos seus problemas de insomnio, tampouco era raro que traballase máis de vinte e catro horas sen durmir. Entregado case por completo ao traballo —non tiña practicamente vida privada—, carecía de relacións fora do ministerio e de adicións, salvo a música. A súa enorme capacidade de traballo e a súa sobresaínte memoria ían acompañadas por unha gran dificultade para delegar tarefas e unha notable desorde: o seu escritorio era un mar de papel que estendíase polo resto do mobiliario do despacho.
Solteiro, vivía nun modesto cuarto próximo á sede do ministerio —ata 1922, as plantas superiores do antigo hotel Metropole—, para poder acudir rapidamente ao seu despacho en canto fose necesario. Ao resto de excentricidades unía a súa indiferenza total cara á vestimenta, que chocaba aos seus visitantes. Alto pero curvado, de novo fora delgado, pero a falta de exercicio fíxolle ir gañando peso coa idade. Negábase a facer exercicio e rara vez abandonaba o ministerio ou o seu piso se non era para comprar partituras ou realizar algunha xestión oficial. O seu modo de vida coadxuvou para que tivese mala saúde, aínda que na súa hipocondría a miúdo exaxeraba as doenzas; a finais da década de 1920, contraeu diabetes polineurite. Era homosexual e algunhas das referencias á súa mala saúde e visitas de tratamento a Alemaña eran en realidade referencias á súa tendencia sexual. As súas relacións con outros homosexuais, habituais antes do seu retorno a Rusia en 1918, cesaron case por completo ao tomar as rendas do Ministerio de Asuntos Exteriores. A partir de 1925, as autoridades soviéticas enviárono a unha serie de clínicas para tratar de curar a súa homosexualidade —considerada por entón un trastorno—, en van.
Reservado, introvertido, modesto e tímido, prefería as reunións privadas e as negociacións calmadas ás recepcións oficiais e as reunións multitudinarias. Do trato cos diplomáticos estranxeiros encargábase principalmente o seu lugartenente no ministerio, o vicecomisario Maksim Litvinov, co que non mantiña boas relacións.
Relación co Comintern
Moi cedo, a Comisaría de Asuntos Exteriores asumiu tarefas de axitación e propaganda en favor da extensión da revolución. A necesidade de manter relacións diplomáticas cos demais países, porén, aconsellou separar estas tarefas das diplomáticas e asignarllas a outra organización, a Internacional Comunista (Comintern), fundada en 1919. Chicherin, propagandista de talento, participou na súa fundación en marzo dese ano xunto con outros destacados comunistas rusos. A existencia da organización, que Chicherin cría necesaria pola importancia que outorgaba á axitación e a da propaganda, púxolle en numerosas ocasións en situacións complicadas polas queixas dos Gobernos pola actividade do Comintern, que presentaba —incorrectamente— como allea ao Goberno soviético e debida a individuos e partidos de todo o mundo. O comisario de Asuntos Exteriores apoiaba a existencia do Comintern e a súa actividade en favor da revolución pero, ao mesmo tempo, sufría as súas consecuencias no seu labor de diplomático clásico. Ante as protestas estranxeiras, tratou con escaso éxito de expoñer a separación entre o Goberno soviético e a Internacional Comunista. A primacía do Comintern ou da Comisaría de Asuntos Exteriores dependía da situación política en cada momento e variou co tempo, segundo o politburó considerou necesario, pero os instrumentos de ambas —a axitación e a diplomacia— utilizáronse nas relaciones con outros países.
Brest-Litovsk, a guerra civil e a relación cos países veciños
Ao comienzo, Chicherin opúxose á firma do Tratado de Brest-Litovsk, pero acabou acatando o criterio de Lenin de que era necesario aceptalo para protexer o goberno soviético do país; o 3 de marzo de 1918, rubricou a paz cos Imperios Centrais como representante da Rusia soviética. A expansión alemá polo sur do antigo imperio (en Ucraína, Crimea ou o Cáucaso), a vaguidade dos termos sobre as relaciones bilaterais ou os anexos firmados en agosto e que obrigaban a Rusia a realizar maiores cesións territoriais e a pagar unha grande indemnización desgustaron a Chicherin, que tratou en van de lograr o interese dos empresarios alemáns no comercio con Rusia para contrarrestar a política imperialista dos militares. Durante a primavera e ante as continuas agresións alemás, Chicherin continuou os contactos cos Aliados que xa comezara Trotski, como posible contrapeso á expansión xermana. O acordo bilateral de maio —fundamentalmente unha serie de importantes concesións económicas—, porén, reduciu a tensión entre Moscova e Berlín e minguou a probabilidade de que o Goberno soviético solicitase axuda militar aos Aliados. Os intentos de evitar o despregue aliado en Rusia mediante concesións económicas similares, pola contra, fracasaron.
En 1919 e 1920, dirixiu as conversas de paz cos novos Estados veciños xurdidos da guerra mundial: as repúblicas bálticas, Finlandia e Polonia. O establecemento de relacións amistosas entre estes países e Rusia, aínda que difícil de lograr polos receos daqueles cara a Moscova, complicaría calquera intervención estranxeira en Rusia e podía conducir incluso ao fin da intervención militar das potencias na guerra civil e o levantamento do bloqueo aliado a Rusia. Estonia aceptou ao comezo a proposta de negociación de paz presentada por Chicherin o 31 de agosto de 1919, mentres que Lituania, Letonia e Finlandia rexeitaron outras similares presentadas o 11 de setembro. As conversas de Pskov con Estonia interrompéronse temporalmente cando o país permitiu a invasión de Rusia polo Exército do Noroeste do xeneral branco Nikolai Iudenich, que estivo a punto de tomar Petrogrado. Fracasada a incursión, Lenin prohibiu a persecución de Iudenich en Estonia, onde se refuxiara, e permitiu a Chicherin retomar as conversas de paz, que retomáronse en Tartu a comenzos de decembro. O 31 dese mes firmouse un armisticio e o 2 de febreiro de 1920, o Tratado de paz de Tartu. Este, que prohibía a intervención dun país nos asuntos internos do outro e garantía que ningunha das dúas nacións recoñecería Gobernos rivais no outro, procedeu ao acordo comercial que rubricouse dous meses máis tarde e serviu de modelo ao que máis tarde Rusia acadou con outras nacións. O tratado poñía fin ademais ao illamento diplomático de Moscova. Case ao mesmo tempo, en xaneiro, Gran Bretaña puxo fin ao bloqueo de Rusia —que ao comenzo tratara de estender infrutuosamente coa axuda dos países limítrofes e Alemaña— e pactou o intercambio de prisioneiros con Moscova (12 de febreiro). O 30 de xaneiro, rubricouse un armisticio de dous meses con Letonia. De todos os países veciños europeos, Romanía —que tomara Besarabia durante a guerra civil— foi o único co que non houbo tratado e as relaciones permaneceron en tensión.
Por outra banda, con Polonia mantíñase unha guerra esporádica que na primavera de 1920 estalou a pesar dos esforzos de Chicherin por lograr un pacto con Varsovia e da oposición británica a un enfrontamento polaco-soviético: os polacos invadiron Ucraína o 25 de abril e alcanzaron Kíiv o 6 de maio. A contraofensiva soviética rexeitou ás forza de Józef Piłsudski ata Varsovia, onde este logrou unha rotunda vitoria que trasladou a fronte á liña Curzon. Dada a imposibilidade de conseguir a vitoria militar tralos reveses do verán, Lenin indicou a Chicherin que retomase as conversas cos polacos, que levaron a un armisticio o 12 de outubro que incluíu as cláusulas principais do posterior tratado de paz, firmado en Riga o 18 de marzo de 1921. Ao contrario que os chamamentos aos obreiros europeos a alzarse en favor de Rusia na guerra, que fracasaron, as manobras diplomáticas de Chicherin si que lograron poñer en apuros aos polacos, que quedaron illados diplomaticamente na rexión: entre maio e xullo, logrou firmar acordos con Hungría, Austria e Letonia para intercambiar prisioneiros de guerra; o 12 de xullo firmou a paz con Lituania e o 11 de agosto, con Letonia e o mesmo mes rubricou o armisticio con Finlandia, que precedeu á paz do 14 de outubro. Os países bálticos, alarmados polo militarismo polaco, avíronse a pactar con Rusia; a habilidade de Chicherin ao presentar a esta como líder do respecto á independencia dos pequenos Estados veciños e do establecemento de acordos diplomáticos e comerciais beneficiosos para ambas partes facilitou os acordos. O uso da antipatía lituana cara a Polonia tamén permitiulle impedir a formación dun bloque de países dominado por Varsovia no Báltico. A presentación case continua de propostas de paz aos polacos, aínda que estéril, granxeou ao país unha imaxe de pacifismo que contrastaba co expansionismo polaco. A guerra con Polonia puxo tamén fin á coalición antisoviética franco-británica: os franceses apoiaron decididamente aos polacos e mantiveron a hostilidade ao Goberno de Moscova, mentres que os británicos abandonaron a intervención en Rusia e mostráronse dispostos a comezar a negociar cos soviéticos, especialmente trala firma dos diversos tratados de paz na rexión. De novo, a habilidade de Chicherin para presentar ao seu Goberno como defensor da paz e favorable a dirimir calquera diferenza mediante a negociación tivo un notable impacto ao debilitar a posición dos partidarios de manter a intervención militar en Rusia. Os acordos cos países veciños —que seguiron sendo fundamentalmente hostís aos soviéticos a pesar deles— servían para protexer ao país dunha nova intervención militar das potencias.
A pesar destes éxitos menores, a situación do país a comezos da década de 1920 era grave: en Europa a esperada revolución non estoupara e os intentos de ter o apoio das colonias contra as metrópoles tampouco estaba dando froitos. A ausencia da revolución mundial ben polo seu xurdimento nos países máis industrializados, ben pola debilidade do sistema imperial colonial deixaba a Rusia en apuros: carecía dos medios para recuperar a súa economía, arrasada pola guerra mundial e a civil. Necesitada de créditos e do coñecemento técnico das potencias e desexosa de manter a súa seguridade ante posibles novas intervencións militares, tivo que adoptar unha política exterior menos belixerante. A Rusia soviética tería que realizar concesións ás potencias capitalistas para sobrevivir e desenvolverse pero, de acordo á visión de Lenin, podería aproveitarse a competencia entre elas para obter a cambio mellores contrapartidas e esperar así o afundimento do sistema debido ás súas contradicións internas. Non se descartaban alianzas tácticas con algunha potencia en contra doutra se resultaba conveniente e, xa desde finais de 1920, tiveron lugar os primeiros contactos con Alemaña, principalmente sobre asuntos militares de interese mutuo. Chicherin, pola súa banda, encargouse de tratar de lograr acordos políticos con Berlín.
Primeiros acordos coa Alemaña derrotada
Chicherin, á esquerda, xunto ao embaixador en Berlín, [[Nikolai Krestinskii, na capital alemá, 1925. Ambos propugnaron o mantemento de boas relacións coa República de Weimar, prexudicada polo sistema político da posguerra, como medida para dividir ás potencias occidentais.|miniatura|dereita]] A dureza do Tratado de Versalles imposto polos vencedores a Alemaña permitiu a Chicherin —convencido de que o tratado non traería a paz a Europa, senón que facilitaría o comezo dun novo conflito— albergar esperanzas de lograr un achegamento entre esta e Rusia, aínda que a posibilidade de que a revolución se estendese por aquel país produciu contradicións na actitude rusa ata 1923. Utilizou o tratado ademais como un novo instrumento para dividir ás potencias, neste caso á derrotada Alemaña dos Aliados. A república alemá respondeu favorablemente ás propostas soviéticas, xa que ambos países se contaban entre os prexudicados polo sistema establecido trala guerra mundial, a pesar das pésimas relaciones bilaterais anteriores. Un posible acordo con Alemaña houbese permitido, en opinión de Chicherin, mellorar a situación política e económica soviética: houbese dificultado extraordinariamente unha nova intervención militar e permitido a obtención de créditos e de axuda técnica alemá. Porén, o avances diplomáticos non foron tan rápidos como esperaban os soviéticos, a pesar do desgusto alemán polas cláusulas do tratado de paz.