cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Luiz Carlos Tatu
Traxectoria
Comezou a xogar ao fútbol na súa localidade natal, Três Irmãos, instalándose máis tarde en Santo Antonio de Pádua, onde xogou no Paduano Esporte Clube. Aos 17 anos ingresou no Flamengo do Río de Xaneiro. Comezou no equipo xuvenil, pasando logo ao primeiro equipo, no que pronto comezou a destacar. En 1968 disputou un partido coa selección brasileira, contra Iugoslavia no Maracanã, saíndo de titular na dianteira xunto a Pelé, Tostão e Edu.
Militou no Mengão ata o Entroido de 1969, cando foi traspasado ao Vasco da Gama. No Vascão xogou durante os seguintes oito anos, nos que gañou un Campionato Carioca en 1970. En 1972 saíu cedido ao Cruzeiro, club co que gañou o Campionato Mineiro. Ao seu regreso ao Río, participou da primeira conquista do Campionato Brasileiro na historia do Vasco, na edición de 1974.
A comezos de 1977 foi traspasado ao Fluminense a cambio de Dirceu Guimarães. Xogou dúas campañas no Flu e nos seus últimos anos de carreira militou no Bangu, no Olaria e no Campo Grande.
Termos relacionados co BitTorrent
Isto é un glosario dalgúns termos da xerga relacionada con compartir ficheiros entre parceiros vía o protocolo BitTorrent.
Afogado
Parceiro ao cal o cliente négase a enviarlle partes do ficheiro. Un cliente pode afogar a outro cliente por varios motivos:
Anaco
Partes nas que se subdividen os ficheiros compartidos polo torrent, cada unha do mesmo tamaño (p.ex., 64kB, 128kB, 512kB, 1MB, 2MB, 4MB ou 8MB). As pezas distribúense de forma aleatoria entre os parceiros, para optimizar as conexións ao compartir.
Cliente
Programa que permite compartir ficheiros entre parceiros mediante o protocolo BitTorrent. Para máis información consulte Anexo:Comparativa de clientes BitTorrent.
Collido
Un torrent cóllese cando os datos dos seus ficheiros de dato rematan de descargarse.
Descargador
Un descargador («downloader» en inglés) é un parceiro que está a descargar os anacos do ficheiro que precisa. Este termo, usado no cliente creado por Bram Cohen en Python, non ten as connotacións negativas que poida ter sambesuga. Bram prefire usar descargador, no canto de sambesuga, por que un cliente que estea a descargar tamén comparte os anacos que xa ten descargados, e, polo tanto, non é en realidade unha sambesuga.
Dispoñibilidade
Número de copias completas, dun ou varios ficheiros, directamente dispoñíbel ao cliente. Cada semente engádelle 1.0 a este número, ao teren un copia completa do ficheiro. Un parceiro que teña unha fracción do total engadirá o valor desa fracción á dispoñibilidade. Por exemplo: un parceiro cun 65.3% do ficheiro aumentará a dispoñibilidade en 0,653. Con todo, se dous parceiros teñen a mesma porción do ficheiro descargado (p.ex. o 50%) e só hai unha semente, a dispoñibilidade será de 1,5. Ás veces, considérase que a dispoñibilidade das copias parciais é de -1, ao só contar as «copias» completas do ficheiro. Por exemplo, cunha dispoñibilidade de 1,6, as copias distribuídas terán unha dispoñibilidade de 0,6.
Enxame
Conxunto de todos os parceiros (incluíndo sementes) que comparten un torrent. Por exemplo, seis parceiros normal e dúas sementes fan un enxame de oito. O nome de enxame («swarm» en inglés) provén do predecesor de BitTorrent, un programa chamado Swarmcast creado pola compañía OpenCola.
BitTorrent pode mostrar un número de enxame que non teña relación co número de sementes e parceiros conectado e dispoñíbel. Por exemplo, pode mostrar 5 de 10 parceiros conectados, 20 de 100 sementes conectadas, e un enxame de 3.
Freeleech
Isto significa que, cara a taxa global, só conta a cantidade de datos enviados, non o tamaño total do torrent. O nome ven de que as samesugas poden parasitar libremente, sen medo a ser descubertas.
Hit-and-run
Darse á fuga, abreviado coma HnR ou H&R polas siglas en inglés. Significa ser unha samesuga de forma intencionada: descargar un ficheiro mentres que se evita sementar todo o posíbel.
Índice
Un índice é unha lista de ficheiros .torrent (normalmente incluíndo descricións e outra información dos torrent) xestionada por un sitio web e dispoñíbel para procuras. Unha páxina de índices tamén pode facer de localizador.
Inquirir
Cando un cliente envíalle unha petición ao servidor localizador só para obter estadísticas sobre o torrent, como poden ser quen esta a pedir o ficheiro e canto están a compartir outros usuarios.
Localizador
Coñecido en inglés coma «tracker». Servidor que rexistra que sementes e parceiros hai no enxame. Cada cliente envía e recibe información sobre a que outros clientes se pode conectar. O localizador non intervén na transferencia de ficheiros e non almacena copias de ningún torrent, só recibe información dos clientes.
Lurker
Un usuario á espreita, ou «lurker» en inglés, é un usuario que só descarga ficheiros sen aportar contido novo. Isto non implica que non vaian a compartir o descargado. Non confundir coa sambesuga.
Ligazón magnet
Mecanismo para identificar un conxunto de ficheiros por BitTorrent segundo o contido, e non segundo indicar un localizador determinado. É unha alternativa aos ficheiros .torrent. As ligazóns magnet tamén se usan fora do ámbito BitTorrent.
Modo terminal
Calquera algoritmo aplicado para descargar os últimos anacos dun torrent. Normalmente os últimas anacos dos ficheiros son os meirande difíciles de obter. Isto é porque os anacos máis sinxelos de obter son os máis difundidos e os máis comúns. Para evitar que estes últimos anacos non resulten imposibles de descargar, os clientes BitTorrent tentarán descargar os últimos anacos de calquera parceiro que o posúa. Tras recibir as últimas pezas enviaráselle unha orde de cancelar ao resto de parceiros.
Obter
Obter un torrent é descargar os metadatos de todos os ficheiros.
P2P
Rede entre parceiros ou entre pares, na que cada elemento da rede pode actuar, tanto coma servidor, coma cliente. Noutras palabras, cada computador pode pedir e servir datos.
Parceiro
Un parceiro ou par, do inglés «peer», é unha instancia dun cliente BitTorrent executándose nun computador con conexión a Internet ao cal outros clientes conectanse e intercambian datos. Dependendo do contexto, pódese referir a calquera cliente do enxame, ou especificamente a un descargador.
Puntuación por taxa
Sistema de puntos usado por localizadores privados para incentivar que os seus membros compartan o que descargan e tentar eliminar os torrents sen sementes. Neste sistema aqueles usuarios cun meirande ancho de banda, capacidade de almacenamento (particularmente as caixas de sementes, ou «seedboxes») ou que poden deixar o ordenador conectado durante máis tempo presentan unha meirande vantaxe fronte aqueles membros menos privilexiados.
Sambesuga
Unha sambesuga, coñecida en inglés coma «leecher», é un cliente que non conseguiu todos os anacos do ficheiro (e, polo tanto, está a parasitar ás sementes). Algúns clientes diferencian aos descargadores das samesugas, e definen as samesugas coma aqueles parceiros que afectan negativamente ao enxame, cunha taxa de compartición baixa e descargando moito máis do que comparten. Nalgúns casos isto ocorre por mor de teren unha conexión de Internet asimétrica, ou por non deixaren o cliente BitTorrent aberto para facer de sementes. Porén, algunhas samesugas modifican os seus clientes para que non compartan o que van descargando, ou limitan a súa velocidade de subida.
Saúde
A saúde dun torrent indica que porcentaxe dos anacos do torrent se poden descargar. Adoita amosarse xunto ao nome e tamaño do torrent. A saúde non indican se o torrent está libre de virus.
Semente / sementar
Máquina que posúe os ficheiros completos. Un parceiro convértese nunha semente ao rematar de descargar o torrent e comezar a compartir con outros descargadores. Tamén pode haber sementes web: servidores que permiten descargar os ficheiros do torrent de forma directa, mediante protocolos tradicionais. Sementar é a acción de deixar un cliente BitTorrent aberto e dispoñíbel para que outros parceiros poidan descargar o torrent. A etiqueta indica que cada parceiro debería compartir moito máis do que descarga. Porén, canto sementar depende moito das circunstancias de cada cliente.
Snubbing
Un cliente que está enviando un ficheiro será desacreditado («snubbed» en inglés) se o cliente que está a descargar non recibiu algún dato do outro parceiro en 60 segundos.
Sobresementar
Cando un ficheiro é novo, pódese perder bastante tempo porque a semente inicial está a enviar os mesmos anacos do principio do ficheiro a moitos parceiros diferentes, mentres os anacos finais ninguén os descargou. Algúns clientes, como Vuze, μTorrent, e qBittorrent ter un «modo supersementar», onde tentan enviar só pezas que nunca foron enviado antes, teoricamente facendo a propagación inicial do ficheiro moito máis rápido. Porén, co tempo este modo vólvese ineficiente, e pode ser máis lento ca o modo habitual de «os anacos máis raros primeiro», especialmente nos casos onde haxa parceiros con conexións lentas. Este modo é xeralmente utilizado só para torrentes novos, ou que se teñen que volver sementar porque non hai outras sementes dispoñíbeis.
Taxa de compartición
Proporción entre o número de datos compartidos e descargados. Unha taxa superior a 1 é considerado positivo entre a comunidade BitTorrent, por que indica que se comparte o que se descarga. Así mesmo, unha taxa menor a 1 ten unha connotación negativa.
Torrent
Torrent pódese referira a un ficheiro .torrent con metadatos, ou a todos os ficheiros que describen eses metadatos. Un ficheiro torrent contén metadatos sobre todos os ficheiros que permite descargar, e inclúe os nomes, tamaños e hashes de todos os anacos no torrent. Tamén contén o enderezo dun localizador para que coordine a comunicación entre os parceiros no enxame.
Torrent falso
Torrent enganoso que non inclúe os contidos que indica no nome ou descrición (p.ex., que conteña só un fotograma, no canto da película completa; ou que conteña algún virus).
The Mark of Athena
A marca de Atenea (título orixinal en inglés: The Mark of Athena) é o terceiro libro da saga The heroes of Olympus, escrita por Rick Riordan. Nesta historia, Annabeth Chase, unha filla semideusa de Atenea, parte en procura da Atenea Partenos, unha estatua que traería paz entre os romanos e os gregos, mentres os outros seis semideuses da nova Gran Profecía, tentan atopar a Nico Di Angelo, un fillo semideus de Hades, que foi capturado polos xigantes Oto e Efialtes.
Rick Riordan continúa neste libro usando unha narración en terceira persoa na que, a diferenza do libro anterior, preséntanse catro, e xa non tres, puntos de vista: os de Annabeth, Leo, Piper e Percy.
Desenvolvemento e promoción
Rick Riordan estivera traballando en The mark of Athena desde a finalización de The son of Neptune. Durante a súa xira de presentación do último libro de As crónicas de Kane, titulado The Serpent’s Shadow, Riordan leu parte do primeiro capítulo de The mark of Atenha.
A portada e o primeiro capítulo foron dados a coñecer o 1 de xuño na páxina oficial de The heroes of Olympus. O 27 de setembro, Riordan confirmou que se mandaron imprimir 3,5 millóns de copias en EE.UU. O libro foi lanzado o 2 de outubro de 2012. A súa secuela é The house of Hades, que se estreou o 8 de outubro de 2013.
Profecía
En The mark of Atenha, Ella (unha harpía) recita a profecía enteira diante de ambos os semideuses gregos e romanos. Traducido do latín ao galego, a profecía di:
A filla da sabiduría anda sóa,
A Marca de Atenea arde a través de Roma,
os xemelgos apagarán o alento do anxo,
O azote dos xigantes é pálido e dourado,
obtido con dor nun presidio fiado.
Argumento
Despois de enviar o vídeo de Leo Valdez ao Campamento Júpiter, o Argo II prepárase para aterrar na fronteira do campamento romano, pero Termo, o deus das fronteiras romano, detenos porque non están permitidas as armas na liña do Pomerio. El entón deixa a nave permanecer no aire mentres que Annabeth, Leo, Piper, e Jason atopan aos campistas romanos. Percy, Hazel e Frank dan a benvida aos semidioses gregos e ao adestrador Hedge. Realízase unha reunión, e durante as conversacións, Ela, a harpía, fala dunha profecía que se refire á procura de Annabeth: A Marca de Atenea. Mentres Jason dálle a Piper un tour polo campamento, Reyna fala a soas con Annabeth. Durante a conversación, o Argo II, que está controlado por Leo, quen estaba posuído por eidolones, dispara ao Campamento Júpiter. Os romanos defenden as súas bases, e Annabeth, Piper, Jason e Percy precipítanse dentro do Argo II para deter a Leo de disparar na campaña. Comezan a abandonar o campamento mentres Hazel e Frank demoran aos campistas romanos. O Argo II é danado, polo que Leo e Hazel aterran para reparalo, atopándose con Eco e Narciso. Alí teñen que buscar a Marca de Atenea para reunir aos romanos e os gregos.
Na súa viaxe para falar con Baco o deus do viño, tamén coñecido como Dionisio (a súa forma grega), Gaia aparécese a Piper e dille que ela consegue escoller que mozo morre con ela, Percy ou Jason. Cando se nega a recoller, os ollos de Jason e Percy esmáltanse e resplandecen como o ouro e tentan loitar até a morte ata que Piper os noquea a ambos. No barco o sete discuten o estraño comportamento de Jason, Percy e Leo. Piper proba unha teoría e di: "Os eidolones que levanten as mans". Ao principio todo parece normal, e logo Leo, Jason e Percy alzan as súas mans, revelando que están posuídos. Piper os embruxfala para que saian dos seus corpos e os mozos volven á normalidade. Máis tarde, Percy, Frank e o adestrador Hedge pelexan con Forcis e Keto por información sobre Gaia. O sete saen rapidamente cara a Charleston e voan cara a Battery Park. Annabeth, Piper e Hazel reúnense para ir atoparse cunha misteriosa pantasma, que resultou ser Afrodita. Mentres tanto, Jason, Leo e Frank van a un museo en Fort Sumter para buscar un mapa sobre a Marca de Atenea. Afrodita cóntalles acerca da súa vida amorosa e dos outros olímpicos que están a sufrir por estar confundidos acerca da súa identidade romana ou grega. Despois da súa conversación, os romanos anoxados que están a buscar vinganza pola destrución do Campamento Xúpiter veñen e unha pelexa desátase. Annabeth atópase a Reyna en Fort Sumter que estaba alí para recuperar o mapa que os seus amigos non atoparon. Reyna rógalle a Annabeth que veña con ela e que teña unha morte dolorosa para salvar o seu campamento, pero Annabeth dille a Reyna que ela só seguirá a marca para unir e salvar ambos os campamentos. O sete chegan ao barco e saen con seguridade a ver aos irmáns de Quirón, que viven no mar.
Durante o paseo, Hazel mostra a Leo un flashback da súa vida nos anos 40 en Louisiana, onde Leo coñece a Sammy Valdez, un mozo que lle gustaba a Hazel, e víase e actuaba extremadamente similar a Leo. Sammy tomou un diamante maldito que Hazel fixo aparecer sen querer aos seus pés, prometéndolle que non o vendería. Logo Hazel e Leo ven a Sammy, agora un avó, no soportal dianteiro dunha casa, falando consigo mesmo coma se Hazel estivese a lle escoitar. Sammy di que vendeu o diamante para mudarse e vivir coa súa familia en Houston, Texas, pero como resultado, decatouse por Hera que Hazel non volvería até despois da súa morte.A nai de Leo sae da casa, sostendo a Leo como un bebé. A nai de Leo dille a Leo que Sammy é o seu bisavó. Despois de espertar do flashback, atopan a un monstro camarón atacando a nave. Durante a pelexa, Leo, Frank e Hazel foron pateados á auga polo monstro e atoparon aos ictiocentauros, os irmáns de Quirón. Negocian cos ictiocentauros sobre a próxima guerra. Despois atópanse co famoso Hércules preto dos alicerces e para que poidan pasar teñen que compracer a Hércules de modo que Piper e Jason teñen que conseguir o segundo corno de Aqueloo, o deus do río con cabeza de touro. A pesar de que era Hércules quen quería o outro corno de Aqueloo, Piper decidiu que Hércules non merecía o corno e quédallo para ela. Ela saca unha pila de provisións do corno, e Hércules cae baixo ela. O sete semideuses entón cruzan os alicerces e navegan cara a Roma. Annabeth ten que atopar o Partenón de Atenas seguindo a Marca de Atenea e loitar contra o seu gardián Aracne. Percy, Jason e Piper viaxan a un área subterránea baixo o Coliseo e loitan contra os xigantes xemelgos, Oto e Efialtes, os anti-Dionisio. Frank, Hazel e Leo viaxan en busca de Nico, pero en cambio atoparon os rolos e esferas de Arquímedes.
Personaxes principais
Os personaxes principais do libro son:
Deuses e Xigantes
Os deuses e xigantes principais do libro son:
Estas são as armas
Sinopse
Realizado por un colectivo de mozos do Instituto Nacional de Cine (INC) baixo a supervisión de Murilo Salles e Luís Bernardo Honwana, o documental mostra imaxes da invasión da República Popular de Mozambique por tropas de Rodesia. En 1977, un equipo de rodaxe sae de Maputo cara á provincia de Tete para rodar unha reportaxe sobre os danos provocados polos bombardeos aéreos en zonas habitadas por campesiños.
Luis Ferrer i Balsebre
Luis Ferrer i Balsebre, nado o 8 de xaneiro de 1957 en Madrid, é un médico psiquiatra español, residente  en Galicia.
Formación
Luis Ferrer i Balsebre licenciouse e doutorouse en Medicina na Universidade Complutense de Madrid.
Acreditouse como Psicodramatista e Director de Grupo pola Escola oficial de Psiquiatría da Universidade Complutense de Madrid e o Instituto de Técnicas Grupais e Psicodrama de Madrid, como Psicoterapeuta de Familia e Docente Supervisor pola Federación Española de Asociaciones de Terapia Familiar, a Asociación Española de Psicoterapeutas e a Asociación Europea de Psicoterapia, e diplomado en Terapia Familiar Sistémica pola Universidade de Massachusetts.
Actividades profesionais
Ferrer y Balsebre dirixiu os Servizos de Saúde Mental na Coruña (1997-2008) e en Santiago de Compostela (2008-2013). Foi profesor asociado á cátedra de Psiquiatría da Universidade de Santiago de Compostela (1989-1999), e profesor asociado ao Departamento de Medicina da Universidade da Coruña (2000-2009). Foi Xefe do Servizo de Psiquiatría do Complexo Hospitalario "Juan Canalejo-Marítimo de Oza", coordinador responsábel de Saúde Mental da Área Sanitaria da Coruña e Xefe do Servizo de Psiquiatría do Complexo Hospitalario de Santiago de Compostela, así como coordinador responsábel de Saúde Mental da Área Sanitaria de Santiago de Compostela.
Actividades como escritor
Luis Ferrer, ademais da súa actividade profesional como psiquiatra e psicanalista, é escritor, ensaísta e articulista. Colaborou como articulista desde 2003 até 2013 no diario La Opinión. A Coruña, ano en que pasou a colaborar en La Voz de Galicia, onde continúa neste labor na actualidade.
Bantú Mama
Bantú Mama é un filme dominicano de 2021 dirixido por Iván Herrera e escrito por Herrera e Clarisse Albrecht. Foi producido por Iván Herrera, Clarisse Albrecht, Nicolas LaMadrid e Franmiris Lombert, e foi rodado na República Dominicana, Francia e o Senegal. O filme conta a historia de Emma (Clarisse Albrecht), unha muller francesa de ascendencia africana que consegue fuxir tras ser detida na República Dominicana. Refúxiase no barrio máis perigoso de Santo Domingo, onde é acollida por un grupo de nenos (Scarlet Reyes, Euris Javiel e Arturo Pérez). Ao converterse na súa protexida e figura materna, experimenta un cambio inimaxinable no seu destino.
Foi escollido como candidato da República Dominicana para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. ARRAY adquiriu os dereitos de distribución nos Estados Unidos, Canadá, Reino Unido, Australia e Nova Zelandia, e estreouse en Netflix o 17 de novembro de 2022.
Alumamento
miniatura|Alumamento do platetario de [[Hamburgo (Alemaña) ao amencer.]] miniatura|Alumamento de árbores en Nadal. miniatura|Alumamento interior de teatro na [[Arxentina.]] miniatura|Alumamento con [[láser nun concerto.]] Alumamento, alumeamento ou iluminación é a acción ou efecto de alumar, unha técnica que se relaciona co conxunto de dispositivos que se instalan co obxectivo de producir certos efectos luminosos, prácticos e decorativos. Co alumamento preténdese conseguir un nivel de luminancia axeitado ao uso que se necesita nun espazo determinado. Este espazo dependerá da tarefa que os usuarios teñan que realizar. Dentro do ámbito relixioso, denomínase "iluminación" ao esclarecemento interior místico experimental ou racional.
Estilos de iluminación
Cando o decorado está escasamente alumado por unha débil luz difusa, o conxunto de manchas luminosas distribúense polas superficies e os perfís deste.
Créase unha serie escalonada de zonas de luz que vai de maior a menor intensidade. É unha maneira de captar a atención: créase un ambiente onde a distancia entre estas zonas percíbese mellor.
Imita o efecto natural da luz.
Eficiencia enerxética en alumeamento
O rendemento lumínico das lámpadas incandescentes é de 10 lm/W (lúmenes por vatio). As lámpadas incandescentes halóxenas teñen un rendemento lumínico de 20 lm/W. A vida útil deste tipo de lámpadas é de 1.000 a 2.000 horas.
As lámpadas de mercurio de alta presión alcanzan un rendemento de 40 a 55 lm/W e a súa duración é de 15.000 horas; utilízanse no alumamento público ou de grandes espazos. As lámpadas de mercurio haloxenadas inclúen un aditivo de haloxenuro metálico que engade máis bandas de emisión, co cal o seu rendemento lumínico alcanza os 80 lm/W; úsanse para alumado interior ou exterior de fachadas, monumentos, etc. A súa rotura ceiba o vapor de mercurio que incrementa o risco de envelenamento por mercurio.
As lámpadas de sodio de alta presión acadan un rendemento de 100 a 120 lm/W, cunha vida de até 16.000 horas. Úsanse no alumeado público.
Os tubos fluorescentes teñen un rendemento de 60 a 80 lm/W, cunha duración de 10.000 horas. Son utilizados en alumeamento interior.
As bombillas de baixo consumo, propiamente denominadas en inglés compact fluorescent lamp (ou CFL), teñen un rendemento algo menor có dun fluorescente clásico: 55 lm/W.
Os díodos emisores de luz (ledes) teñen rendementos comúns de 55 lm/W nas súas versións máis coñecidas, mais nos últimos anos este aspecto ten sido bastante mellorado (en especial tralo desenvolvemento de ledes de alumamento de cores azul e branca) e comercialízanse con rendemento de 90 lm/W (P7) e mesmo 110 lm/W, conseguindo así un novo motivo para abrirse paso no mercado; comunmente úsanse en alumeamento de interiores, lámpadas de estudio, vitrinas, sinalización de automóbiles e en usos arquitecturais.
Tamén é relevante a eficiencia na absorción de cores polo ollo humano, pois o verde será absorbido en máis de dez veces ca o morado, xa que a eficiencia dos conos de cor ao absorber esas frecuencias é moi baixa.
Ourao
O topónimo galego Ourao pode referirse a:
Soledad Estorach Esterri
Soledad Estorach Esterri, nada en Albatàrrec (Segrià, Lleida) o 6 de febreiro de 1915 e finada en Bordeos, (Francia) o 14 de marzo de 1993, foi unha activista anarquista catalá. Creou o Instituto Mujeres Libres e o Casal de la Dona Treballadora.
Traxectoria
A nai de Soledad procedía dunha familia terratenente e moi relixiosa. O seu pai era mestre de adultos e levaba moitos anos vivindo fóra de España.
En Barcelona traballou primeiro na tenda do seu tío, mais esta tivo que pechar debido á crise económica. O seu segundo traballo foi de serventa cun soldo mísero, dende as 5 da mañá até a 1 da noite. Deixou o traballo para entrar nunha fábrica, coa esperanza de gañar máis e ter máis tempo para aprender. A finais de 1930 asistiu a unha escola nocturna, onde coñece a compañeiros da CNT que permanecían na clandestinidade.
En 1931, coa caída da monarquía, uniuse a un grupo de mozos do Ateneu preparando reunións ou asistindo a elas. O sentimento de comunidade e acción colectiva entusiasmouna.
En 1936, tras o contacto con Mujeres Libres de Madrid, cambiaron o nome a Agrupación Mujeres Libres e crearon unha federación nacional. Estorach, xunto coas súas compañeiras, realizou unha actividade de sensibilización e acción directa. Entre outras, crearon redes de mulleres e un servizo de neneiras a domicilio, e organizaron encontros para analizar e tratar diversas cuestións.
A sublevación militar do 18 de xullo sorprendeuna no Sindicat de la Construcció, na rúa Mercaders de Barcelona, xunto con outros compañeiros. Mentres eles ían asediar o cuartel de Drassanes, elas ocuparon a Casa Cambó, que pasou a ser a Casa da CNT-FAI. Participou no fervor revolucionario, entre outros, requisando cinemas para convertelos en comedores populares, asistindo na fronte e viaxando como representante da CNT, da FAI e da Federación Ibérica de Mocidades Libertarias (FIJL) de Aragón, Cataluña e parte de Valencia.
En 1940 marchou a Bordeos co seu compañeiro Andrés G. Regresou a España cinco anos despois de xeito clandestino, mais pouco despois tivo que fuxir a París. Alí permaneceu até a súa morte en 1993.
Vandenboschia speciosa
Vandenboschia speciosa é unha especie de fento amplamente distribuída por Europa Occidental. É máis abondosa en Irlanda, o Reino Unido, a Bretaña, Galicia, as Canarias, Madeira e os Azores, mais tamén é posible atopala noutras zonas de Francia, España, Portugal e Italia. É unha especie endémica europea cunha distribución disxunta, tendo outrora unha distribución moito máis ampla antes dos cambios climáticos dos períodos Terciario e Cuaternario.
Bosque Vello
Descrición xeral
O Bosque Vello estaba situado preto do centro de Eriador, unha extensa rexión do noroeste da Terra Media. Era un dos poucos sobreviventes dos bosques primixenios que cubriran gran parte de Eriador antes da Segunda Idade. De feito, outrora fora tan só o bordo setentrional dun inmenso bosque que chegaba até o bosque de Fangorn, centos de millas ao sueste.
A veciñanza do Bosque Vello constituía os dominios de tres espíritos da natureza: Tom Bombadil, Bagadouro, e o vello Home Salgueiro. Non cabe dúbida de que os poderes destes tres seres contribuíron á súa supervivencia cando outros bosques foran destruídos.
O vello Home Salgueiro, xunto coa Criatura das Antas e o propio Tom Bombadil, fixeron a súa primeira aparición no poema narrativo de Tolkien titulado The Adventures of Tom Bombadil, onde o vello Home Salgueiro atrapou brevemente ao mesmo Bombadil. O autor descríbeo como un salgueiro consciente e pérfido que posuía varios poderes como a hipnose e a capacidade de mover as súas raíces e o seu tronco. Algúns personaxes da historia sinalan a posibilidade de que estivese emparentado cos Ents, ou se cadra cos Cuornos. Porén, á diferenza dos Ents e os Cuornos, aparece descrito máis coma unha árbore, con raíces fitas no chan, e sen a capacidade de se desprazar dun lado para o outro. Tom Bombadil tiña poder sobre o vello Home Salgueiro, e puña couto ás súas falcatrúas na medida das súas posibilidades, ou da súa vontade.
Segundo Tom Bombadil, nos albores dos tempos, mesmo moito antes do Espertar dos Elfos, había amplas extensións poboadas só por árbores. Como os elfos espertaron no afastado leste, pasou moito tempo antes de que os demais seres se espallasen aos enormes bosques primixenios da Terra Media occidental. Unhas poucas árbores sobreviviron dende esa época até o presente, anoxadas pola invasión de elfos e homes e polo seu dominio sobre a terra; árbores que lembran con acritude un tempo remoto cando eran señores de vastas rexións do mundo. Bombadil conta que, entre as árbores, «ningún era tan perigoso coma o Vello Salgueiro, que tiña o corazón podre, pero a forza aínda verde. Era astuto; dominaba os ventos, e o seu canto e o seu pensamento percorrían o bosque, a ambos os lados do río. O seu espírito gris e sedento sacaba forza da terra e estendíase polo chan como finas raíces e polo aire como invisibles gallos, ata ter baixo o seu dominio a case todas as árbores de bosque, desde a sebe ata as Lombas».
Na Primeira Idade, Tom Bombadil «estaba aquí antes có río e cás árbores». Na Primavera de Arda, xurdiron as plantas, posibelmente incluído o vello Home Salgueiro. Nos Anos das Árbores, os elfos bordearon o bosque na súa migración ancestral cara a Beleriand e ao Oeste, do cal foi testemuña Bombadil. Os ananos construíron o Gran Camiño do Leste que decorre ao norte do bosque.
Para cando Sauron foi derrotado e expulsado de Eriador, a meirande parte dos seus vellos bosques xa fora destruída,, deixando atrás remanentes como o Bosque Vello (outros vestixios son a Fraga na Comarca, a Fraga de Quete en Prebe e Eryn Vorn en Minhiriath). O Bosque Vello era agora «hostil cara ás criaturas bípedes pola lembranza de moitas feridas».
Xeografía, flora e fauna
miniatura|Un vello carballo en [[Savernake Forest, Wiltshire, Inglaterra. As carballeiras inglesas serviron de inspiración para o Bosque Vello]]
O Bosque Vello tiña unha extensión aproximada de 2600 km². Lindaba ao norte coas lombas das Antas, unha zona montuosa salpicada de antigos túmulos. No norte estendíase cara ao Gran Camiño do Leste, e no oeste e sur chegaba preto do río Brandiviño. O Curvimbio, un afluente do Brandiviño, percorría o corazón do bosque, que abranguía a meirande parte da bacía do Curvimbio.
Esta era tamén unha «conca de captación» noutro sentido. A paisaxe, as árbores e os arbustos estaban aliñados de tal maneira que se un estraño tentaba atravesar o bosque, víase obrigado a dirixirse cara ao Curvimbio, e, máis concretamente, cara ás poutas do vello Home Salgueiro. O Val do Curvimbio dentro do Bosque Vello era coñecido como a Engroba.
O Bosque Vello era un tipo de fraga que actualmente se describe como bosque temperado de frondosas e mixto. No oeste e no sur do bosque predominaban os "carballos, freixos e outras estrañas árbores", normalmente substituídas por piñeiros e abetos no norte. Había faias e amieiros esparexidos aquí e acolá polo bosque, e os salgueiros dominaban o curso do Curvimbio.
Moitas das árbores tiñan os troncos "cubertos de carriza e vexetación limosa e laúda". O sotobosque estaba ateigado de arbustos e outra maleza, como silveiras. Nos ocasionais clareiros do bosque medraban diversas plantas: herba, cicuta, pirixel bravo, herba de Santo Antón, estrugas e cardos.
Os hobbits e o Bosque Vello
miniatura|Vellos carballos de [[Savernake Forest]]
Nunha das súas cartas, Tolkien explica que «o Bosque Vello era hostil cara ás criaturas bípedes pola lembranza de moitas feridas». Entre estas criaturas bípedes incluíanse os hobbits.
Cando Gorhendad Gamovello e o seu clan de hobbits se asentaron en Gamoedo, empezaron a traspasar os límites do Bosque Vello, reavivando así a súa animosidade cara ás criaturas bípedes que apareceran por primeira vez na Segunda Idade. Os colonos non tardaron en percibir o perigo que proviña do bosque. Semelláballes que, dalgún xeito, as árbores do Bosque Vello estaban «espertas» e eran hostís. Abaneábanse cando non sopraba o vento, bisbaban á noite, e intimidaban os hobbits intrusos, facéndolles a cambadela, deixando caer pólas, e conducíndoos cara ao corazón do bosque. Ben adentrado no Bosque Vello atopábase o Val do Curvimbio, que era a orixe de todos os terrores da fraga e podía ser un lugar pérfido e malvado.
Xa que logo, os gamoedeses plantaron e mantiveron coidada unha gran Sebe (tamén coñecida como Feno Alto) ao longo de toda a raia oriental de Gamoedo, que lindaba co límite do bosque. Fixérano «moitas xeracións» antes da Guerra do Anel.
A familia gobernante de Gamoedo, os Brandigamo (herdeiros de Gorhendad Gamovello), posuían unha cancela particular na Sebe, pola que ás veces ousaban traspasar o limiar do Bosque Vello. Algunhas destas visitas seica eran excursións de pracer («cando lles dá a arroutada» ), para satisfacer as proclividades que tiñan os Brandigamo como Nidios que eran, pois «encantábanlles as árbores e os bosques». Con todo, outras expedicións dos Brandigamo tiñan seguramente fins máis prácticos, por puro sentido hobbit, para coidar da faixa que despexaran. A Sebe aínda existía durante a Guerra do Anel. Disque polo menos un hobbit non pertencente aos Brandigamo adoitaba visitar o Bosque Vello: o Vello Miñoca.
O herdeiro dos Brandigamo durante a Guerra do Anel era Meriadoc Brandigamo: un dos integrantes da Irmandade do Anel. Estivera no Bosque Vello «varias veces», e tiña unha chave da cancela. Seguindo o consello de Merri, Frodo Bulseiro (o portador do Anel Único) decidiu que tentarían cruzar o arrepiante bosque para eludir os Xinetes Negros que os perseguían: o bosque representaba o menor de dous males.
O vello Home Salgueiro
O vello Home Salgueiro é un espírito arbóreo maligno que vive no Bosque Vello de Tom Bombadil. Presenta o aspecto físico dun grande salgueiro que medra ao carón do río Curvimbio, pero a súa influencia abrangue toda a fraga. Enfeitiza os hobbits, atrapando dous deles, que son rescatados por Tom Bombadil. Bombadil explica que a árbore era completamente malvada e estendera o seu control á meirande parte do Bosque Vello. Tolkien fixo un debuxo do vello Home Salgueiro, a partir dunha árbore sen demoucar ao carón dun río en Oxford, para complementar o seu traballo escrito. A pérfida árbore é motivo de desconcerto entre os críticos, pois non cadra coa imaxe de Tolkien como ecoloxista amante das árbores; outros sinalan que os cristiáns tamén consideran que as árbores se viron afectadas pola caída do home.
Conversión ao mal
A académica Verlyn Flieger especializada en Tolkien sinala que o Bosque Vello contradí a postura protectora de Tolkien cara á natureza silvestre e, concretamente, as súas opinións positivas sobre as árbores. De feito, aínda que os hobbits d’O Señor dos Aneis conseguiron evitar por pouco a ameaza dos Xinetes Negros, o primeiro antagonista real co que se encontran é o vello Home Salgueiro. Tamén escribe que a talla e queima de centos de árbores polos gamoedeses ao longo da Sebe non difire da destrución provocada polos orcos de Saruman nos bosques que rodeaban Orthanc. Comenta ademais que o vello Home Salgueiro aparece por primeira vez como «unha árbore depredadora» no poema de 1934 "The Adventures of Tom Bombadil", e que o personaxe experimenta un desenvolvemento n’O Señor dos Aneis, tal e como se documenta en The Return of the Shadow. Nun borrador temperán de 1938, afirma que o Salgueiro e o personaxe do vello Home non se converteran aínda nun ser indivisíbel. En troques, Tolkien describe como ese espírito gris sedento e arraigado na terra ficara apreixado no meirande salgueiro do Bosque Vello. Flieger afirma que nese borrador e no «Manuscrito B» de 1943, Tolkien vencella a árbore e o espírito nunha mente non encarnada, apreixada nunha árbore. Comenta que Tolkien resolveu o problema de como podería un espírito quedar atrapado deste xeito, tornándoos nun só ser, árbore e espírito maligno ao mesmo tempo. Segundo di a académica, o vello Home Salgueiro está acompañado no Bosque Vello por árbores que fan o que adoitan facer as árbores –desprender pólas, sacar raíces do chan–, pero que parecen reaccionar aos hobbits, dando unha impresión de motivación e intencionalidade que se ve acrecentada pola espesura que obriga os hobbits a se dirixir cara ao leste o ao sur, adentrándose no corazón do bosque, xusto a onde non querían ir.
Outro simbolismo
John Buchan compara o Bosque Vello de Tolkien coa «Vella Inglaterra» na obra de 1931 The Blanket of the Dark, onde o protagonista Peter Bohun desaparece nas Midlands inglesas, preto de Evesham. Tolkien sentía un grande afecto polas Midlands Occidentais porque o lado materno da súa familia, os Suffield, eran desa zona.
John Garth escribe que o nome «Bosque Vello» (Old Forest no inglés orixinal) semella simple, pero está ateigado de significado: a palabra inglesa «forest» procede do latín medieval forestem silvam, «o bosque exterior», derivado á súa vez da verba latina foris, «ao ar libre». O autor interpreta que isto se refire a un bosque non valado, sinalando que o Bosque Vello está claramente valado por unha faixa de terreo queimado e unha alta sebe, para disuadir as árbores, aparentemente móbiles, de invadir Gamoedo.
Adaptacións
O bosque aparece no videoxogo The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring.
No MMORPG Lord of the Rings Online, Bombadil encarga ao xogador unha misión na que debe apañar azucenas para Bagadouro ao pé do vello Home Salgueiro, advertíndolle de que a árbore o durmirá coas súas cancións.
Ouriz
O topónimo galego Ouriz pode referirse a:
Asociación Galega de Saúde Mental
1 A Asociación Galega de Saúde Mental, tamén coñecida como Asociación Galega de Saúde Mental-Asociación Española de Neuropsiquiatría (AGSM-AEN), é unha asociación multidisciplinar que agrupa aos profesionais da saúde mental en Galicia que, na actualidade, está constituída como unha sección territorial da Asociación Española de Neuropsiquiatría. Conta cunha historia ampla na defensa da saúde mental, na xeración dun discurso comunitario na atención ao sufrimento mental e ten participado en distintos procesos, tanto institucionais como sociais, dirixidos ao desenvolvemento dunha rede asistencial digna e normalizada.
Xunta directiva
No 2022, a xunta directiva da asociación está formada por:
TJ Klune
Travis John Klune, nado en Roseburg (Oregón) o 20 de maio de 1982, é un autor estadounidense de ficción fantástica e romántica con personaxes LGBTQ+. A súa novela de fantasía, The House in the Cerulean Sea, foi un éxito de vendas do New York Times e obtivo o Premio de Fantasía Mitopoeica 2021. TJ Klune falou de como a súa asexualidade inflúe na súa escritura. A súa novela, Into This River I Drown, gañou o Premio Literario Lambda ao Mellor Romance Homosexual en 2014.
Iván Espinosa de los Monteros
Iván Espinosa de los Monteros y de Simón, nado en Madrid o 3 de xaneiro de 1971, é un promotor inmobiliario e político español, vicesecretario de Relacións Internacionais do partido político Vox. É deputado da XIII e XIV lexislatura das Cortes Xerais, onde exerce de voceiro do Grupo Parlamentario de Vox no Congreso dos Deputados.
Orixes e primeiros anos
Nado en Madrid o 3 de xaneiro de 1971, é fillo do empresario Carlos Espinosa de los Monteros y Bernaldo de Quirós, IV marqués de Valtierra, e de María Eugenia de Simón y Vallarino. É descendente de Carlos Espinosa de los Monteros y Sagaseta de Ilurdoz, militar e diplomático español, a cuxo favor foi creado o marquesado de Valtierra por Afonso XIII en 1907.
Estudou Ciencias Económicas e Empresariais en ICADE e obtivo un MBA de finanzas nos Estados Unidos. En 2001, contraeu matrimonio con Rocío Monasterio, arquitecta hispanocubana, con quen tivo catro fillos. O matrimonio en ocasións traballou conxuntamente no sector da construción, comprando espazos sen uso para convertelos en vivendas de luxo deseñadas por Monasterio. Espinosa tamén traballou en empresas de consultoría, xestión e investimento.
Colaborou como tertuliano en programas de televisión como El Gato al Agua (IntereconomíaTV) ou Espejo Público (Antena 3).
Dirixente de Vox
Ligado ao partido político Vox dende a súa fundación en 2013, ocupou o cargo de secretario xeral da Comisión Organizadora Provisional antes da celebración do primeiro congreso do partido. A continuación pasou a ocupar a Secretaría Xeral do partido até outubro de 2016, cando tomou cargo da Vicesecretaría de Relacións Internacionais. Foi número 2 da lista electoral do partido para as eleccións ao Parlamento Europeo de 2014 encabezada por Alejo Vidal-Quadras, e que non obtivo representación.
Selección de fútbol de Indonesia
A selección de fútbol de Indonesia (en indonesio: Tim Nasional Sepak Bola Indonesia) é o equipo representativo de Indonesia nas competicións internacionais de fútbol. A súa organización está a cargo da Asociación de Fútbol de Indonesia (Persatuan Sepak Bola Seluruh Indonesia), pertencente á Confederación Asiática de Fútbol. O seu maior éxito foi a participación na Copa do Mundo de Francia 1934, onde participaron como Indias Orientais Neerlandesas.
Iván Espinosa de los Monteros
Dirixente de Vox
Tamén se presentou como candidato por Vox a senador por Madrid nas eleccións ao Senado de 2015 e de 2016. En marzo de 2019, foi confirmado como terceiro na lista de Vox para as eleccións ao Congreso por Madrid do 28 de abril encabezada por Santiago Abascal. Elixido deputado nos comicios ao obter a candidatura de Vox 5 deputados na circunscrición, a partir da constitución da XIII lexislatura da cámara baixa, o 21 de maio de 2019, pasou a exercer de voceiro do Grupo Parlamentario de Vox.
Lo invisible
Lo invisible é un filme ecuatoriano de 2021 dirixido por Javier Andrade. Foi escollido como candidato de Ecuador para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Conta a historia de Luisa, unha muller de 45 anos que sae dun centro psiquiátrico logo dunha grave depresión posparto.
Formato Normandía
dereita|miniatura| Reunión no "Formato Normandía", [[París, 9 de decembro de 2019]]O Formato Normandía (en Format Normandie) son un conxunto de encontros implicando catro Estados: Alemaña, Rusia, Ucraína e Francia, tamén coñecido como o grupo de contacto de Normandía, cuxos representantes se reuniron informalmente durante a celebración do Día D de 2014 en Normandía, Francia, nun esforzo por resolver a guerra no Donbas. O nome veu do feito de que as conversacións de 2014 tiveron lugar ao redor do 70 aniversario do Desembarco.
Creación e composición
O grupo creouse o 6 de xuño de 2014. Funcionou principalmente a través de chamadas telefónicas entre os líderes e os seus respectivos ministros de Asuntos Exteriores. O Formato Normandía ás veces ampliouse para incluír a representantes de Bielorrusia, Italia e o Reino Unido.
Fases
A fase inicial consistiu en cinco reunións durante 2014, 2015 e 2016. As negociacións e conversacións estiveron paralizadas desde 2016 até o outono de 2019.
Mary Brooks
Mary Elizabeth Thomas Peavey Brooks, nada en Colby, Kansas, o 1 de novembro de 1907 e finada en Twin Falls, Idaho, o 11 de febreiro de 2002, foi unha política e alta funcionaria estadounidense, directora da Casa da Moeda dos Estados Unidos entre setembro de 1969 e febreiro de 1977.
Formato Normandía
Reunión de 2019
O presidente ucraíno, Volodymyr Zelenskyy, no seu discurso inaugural de maio de 2019 fixo das conversacións de paz con Rusia a súa principal prioridade. Reafirmou esa prioridade en xullo dese ano cando convidou a través de YouTube ás outras nacións a un diálogo. Dixo: "Imos discutir a quen pertence Crimea e quen non está na rexión de Donbás".
Mary Brooks
Primeiros anos e educación
Mary Elizabeth naceu o 1 de novembro de 1907 en Colby, Kansas, única filla de John W. Thomas e de Florence Johnson. A principios de 1909 a súa familia trasladouse a Idaho, cando ela tiña un ano de idade. O seu pai era un gandeiro e banqueiro, que foi nomeado senador dos EEUU por Idaho en dúas ocasións, en 1928 e en 1940.
Formato Normandía
Reunión de 2019
O 18 de xullo de 2019, o Grupo de Contacto Trilateral sobre Ucraína acordou un alto o fogo "integral" con arbitraxe.
A principios de setembro de 2019, o presidente francés Emmanuel Macron e o presidente ruso Vladimir Putin manifestaron a súa intención de manter unha reunión en formato Normandía. O 21 de setembro, a "continua disputa" foi citada como "un tira e afrouxa política" sobre os preliminares das negociacións, como xa viñan desde a reunión do formato Normandía en 2016 en Berlín. Tamén a finais de setembro, unha chamada telefónica entre o presidente dos Estados Unidos, Donald Trump, e Zelenskyy, na que este último cualificou de morno o apoio de Francia e Alemaña, danou a imaxe de Zelensky en Europa. O 10 de outubro, Zelenskyy repetiu a súa declaración nunha rolda de prensa pública. O 16 de outubro, os líderes franceses e alemáns decidiron a favor doutra reunión do formato Normandía.
Mary Brooks
Primeiros anos e educación
Cursou o seu ensino secundario no instituto de Gooding, Idaho, onde se graduou en 1925, e logo continuou os seus estudos no Mills College de Oakland, California. En 1927 ingresou na Universidade de Idaho en Moscow, onde se graduou en Economía en 1929.
Formato Normandía
2022
O 26 de xaneiro de 2022 celebrouse en París unha reunión do formato Normandía entre os representantes dos catro países no contexto da crise ruso-ucraína de 2021-2022, á que seguirá unha conversación telefónica entre os presidentes francés e ruso o 28 de xaneiro. Os representantes dos catro gobernos confirmaron o seu apoio a Minsk II e comprometéronse a resolver os desacordos existentes. Apoiaron un alto o fogo incondicional e apoiaron o fortalecemento do cesamento do fogo do 22 de xullo de 2020, independentemente dos seus desacordos sobre a implementación doutros compoñentes de Minsk II. Unha reunión de seguimento estaba prevista para ter lugar en Berlín quince días despois. Non se acordou ningunha declaración conxunta ao remate da reunión do Formato Normandía, de nove horas de duración, celebrada o 10 de febreiro, pero os representantes tiñan previsto reunirse de novo en marzo.
Mary Brooks
Carreira pública
Brooks foi elixida para o Senado do Estado de Idaho en 1964, posto no que permaneceu ata 1969, cando en setembro dese ano foi escollida polo presidente Richard Nixon para ocupar o posto de directora da Casa da Moeda dos Estados Unidos, no que se mantivo ata a súa renuncia o 11 de febreiro de 1977.
Formato Normandía
Reunións
As primeiras seis reunións celebráronse entre 2014 e 2019.
Mary Brooks
Carreira pública
miniatura|260x260px|Mary Brooks entrégalle a [[Gerald Rudolph Ford, Jr.|Gerald Ford o primeiro xogo de moedas do Bicentenario, o 13 de novembro de 1974.]]
Na súa etapa de dirección da ceca pública, supervisou o lanzamento de moedas tan senlleiras como o dólar Eisenhower e a serie dedicada ao bicentenario dos EEUU. Tamén se lle atribúe o mérito de ter recuperado o antigo edificio da Ceca de San Francisco, un dos poucos que sobreviviu ao terremoto de 1906 e que permanecía desocupado e moi deteriorado desde 1937. En 1974, Brooks recibiu o premio I Left My Heart In San Francisco, polos seus esforzos na conservación do edificio.