cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia de Andorra
Século XX
En 1970 concedéuselle o voto ás mulleres, e en 1971 estableceuse a maioría de idade aos 21 anos. As eleccións do 14 de decembro de 1977 supuxeron a división do "Consell General" entre conservadores e progresistas. O proceso de modernización consolidouse ao renunciar o "Consell" ao poder executivo que se viña exercendo a través do seu presidente ou "sindic". Entrado o ano 1978 as seis entidades que compoñían o pais foron ampliadas a sete, engadíndose ás restantes a entidade de Escaldes-Engordany. Dentro do ano 1979 creouse a Agrupación Democrática Nacional, que se converte na primeira organización política do país. En 1981 consúmase a creación do Consello Executivo, que se suma ás reformas de cara a finais do século XX. En 1982 creouse o primeiro Goberno do Principado, separando o poder Lexislativo do poder Executivo, e que estaría presidido dende o 8 de xaneiro por Òscar Ribas Reig. Comezaba así o proceso de reforma institucional, que pouco tempo antes promulgaran os copríncipes. Ao dimitir en abril de 1984, Ribas, é substituído o 21 de maio do mesmo ano por Josep Pintat, que conxelou as reformas. En 1985 rebaixouse a maioría de idade aos 18 anos e en 1988 entrou en vigor a lei que recoñecía a Declaración Universal dos Dereitos do Home, adoptada pola ONU en abril de 1948. En decembro de 1989 celebráronse eleccións que levaron o Consell General dos Vals de Andorra a unha maioría de reformadores moderados, encabezado polo partido de centro-esquerda de Òscar Ribas Reig que substituíu ao goberno de centro-dereita de Josep Pintat, ocorría isto o un 12 de xaneiro de 1990.
O ano seguinte Òscar Ribas anunciou unha lei sobre o dereito das persoas e un tratado coa CEE. O 1 de xullo de 1992 Andorra adheriuse á Unión Aduaneira da Comunidade Europea, e estableceu novos dispositivos para eliminar o contrabando de tabaco. Substanciais cambios no sistema político, que remataron cos vestixios feudais, foron aprobados en 1993, xunto cos aranceis de mercadorías industriais, e en país terceiro para produtos agrarios. Coa chegada do 14 de marzo de 1993, Andorra dótase dunha Constitución (aprobada en referendo polo 74% dos votantes) cuxo obxectivo principal era o desenvolvemento e evolución das institucións tradicionais. O país foi admitido na ONU o 27 de xullo de 1993. As primeiras eleccións lexislativas, celebradas o 7 de decembro de 1993, (supuxeron a modernización definitiva do país) deron unha maioría relativa ao Agrupament Nacional Democràtic coa lista do xefe do Goberno, Òscar Ribas Reig quen, o 19 de xaneiro de 1994 sería reelixido xefe do Goberno.
Lago de Atitlán
O lago de Atitlán é o accidente hidrográfico máis importante do departamento de Sololá en Guatemala. É unha das principais fontes económicas do departamento, pois ademais de ser un centro turístico de moito atractivo, serve de moito apoio comercial.
Nas marxes do lago érguense os volcáns de Atitlán (3537 msnm), Tolimán (3158 msnm) e volcán San Pedro (3020 msnm). O lago atópase a 1560 metros sobre o nivel do mar e ten 18 km de lonxitude. A súa profundidade, que varía en moitos puntos, é descoñecida. Porén, sondáronse máis de 350 metros de profundidade.
Toponimia
miniatura|esquerda|277px|Atitlán e Panajachel en 1900. O significado da palabra «Atitlán» deriva etimoloxicamente do náhuatl, é un topónimo aglutinado que se estrutura na seguinte forma: Atl significa «Auga», Titlan significa «entre». A palabra Atl («auga») perde a súa terminación «tl» para unirse coa palabra titlan («entre»), polo tanto, a palabra «Atitlán» tradúcese como «Entre as augas».
Lingua atikamekw
A lingua atikamekw (atikamekw nehiromowin, literalmente a "lingua nativa atikamekw", é unha lingua algonquina falada polo pobo atikamekw do suroeste do Quebec. É falada por case todos os atikamekw, e atópase entre as linguas indíxenas menos ameazadas segundo algúns estudos. O atikamekw diferénciase doutas linguas do continuo dialectal cree en que ten moitos préstamos do ojibwa.
Narcís Monturiol
Narcís Monturiol i Estarriol, nado en Figueres o 28 de setembro de 1819 e finado en Sant Martí de Provençals o 6 de setembro de 1885, foi un enxeñeiro, intelectual, político e inventor catalán.
Aglaeactis cupripennis
Aglaeactis cupripennis é unha especie de colibrí da familia Trochilidae. É orixinario de Colombia, Ecuador e o Perú. Os seus hábitats naturais son subtropical ou tropical, habitando no bosque de montaña e nas matogueiras a grande altura.
Descrición
Posúe un peteiro curto e recto. Os exemplares machos son de cor marrón metálica nas súas partes superiores, cunha coroa máis escura na testa e irisacións de cor púrpura e cobrizo contra a cola. O pescozo e peito son de cor parda avermellada e a cola é de cor cobriza. As femias son moi semellantes en canto á súa plumaxe, aínda que non posúen as irisacións na súa parte superior. Mide uns 12 cm de lonxitude e pesa arredor de 7 gr.
Hábitat e alimentación
Vive nos bosques húmidos tropicais e subtropicais de Colombia, Ecuador e o Perú, entre os 2 500 e 4 300 m de altitude. Aliméntase case exclusivamente de néctar.
Narcís Monturiol
Traxectoria
Acadou sona pola invención do primeiro submarino tripulado con motor de propulsión anaeróbica. O resultado das súas probas recóllese na súa obra póstuma, Ensayo sobre el arte de navegar por debajo del agua, editado en 1891. Recoñecido, xunto con Isaac Peral, como pioneiro da navegación submarina na Península Ibérica.
Futebol Clube do Porto
O Futebol Clube do Porto, coñecido como FC Porto, Porto ou FCP, é un club de fútbol de Portugal, o máis representativo da cidade do Porto. Fundouse en 1893 e compite na Primeira Liga. É o club portugués con máis trofeos internacionais e o segundo con máis títulos de liga.
Xogadores
miniatura|Xogadores do Porto celebran a segunda Tetra en 2008-09.
Museo
O Club FC Porto ten máis de 20.000 Copas e Trofeos na súa sala Museo situado no Estadio do Dragão.
Nasukarasuyama
Nasukarasuyama (那須烏山市, なすからすやまし, Nasukarasuyama-shi) é un concello da prefectura de Tochigi no Xapón. Está situada ao norte da rexión de Kantō e ao leste da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. Ten 174,42 km² de superficie e unha poboación de 30.024 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 172 h/km².
A cidaded de Nasukarasuyama foi fundada pola fusión dos concellos de Karasuyama e de Minaminasu do distrito de Nasu no ano 2005.
O concello de Nasukarasuyama limita co concello de Nakagawa, de Sakura, de Takanezawa, de Ichikai, de Mogi (son da prefectura de Tochigi); e de Hitachiōmiya (da prefectura de Ibaraki).
Supercopa de Europa 2011
A Supercopa de Europa 2011 foi a 37ª edición da Supercopa de Europa, competición organizada pola UEFA na que se enfrontaron os campións da Liga de Campións da UEFA e da UEFA Europa League. Nesta edición enfrontáronse o FC Barcelona e o FC Porto, nun único encontro que tivo lugar o 26 de agosto de 2011 no Estadio Louis II de Mónaco.
Para o FC Porto, campión da UEFA Europa League 2010-11, esta foi a 4ª final da Supercopa de Europa que disputaba. Nas 3 anteriores acadara 1 vitoria e 2 derrotas.
Final
220px|miniatura|dereita|Onces titulares dos dous equipos.
O encontro comezou ás 20:45 horas do 26 de agosto de 2011 no Stade Louis II de Mónaco, e o colexiado encargado de arbitrar foi o neerlandés Björn Kuipers.
Na primeira metade dominou o encontro o equipo portugués do FC Porto. Non obstante, no minuto 39 Lionel Messi marcou o 1-0 a prol do FC Barcelona despois dun erro do equipo contrario.
Na segunda metade o FC Barcelona fíxose co control do xogo, e Cesc Fàbregas, que comezara o encontro como suplente, marcou o 2-0 no minuto 88.
O defensor portugués Rolando foi expulsado no minuto 86 con dobre tarxeta amarela, e no minuto 90 foi expulsado o colombiano Guarín con tarxeta vermella, rematando deste xeito o FC Porto con 9 xogadores sobre o campo.
Co resultado final de 2-0 a prol do FC Barcelona, o conxunto catalán acadou a súa 4ª Supercopa de Europa. Con este título, o FC Barcelona sumou o seu 15º título europeo, cifra récord.
Grupo de presión
Un grupo de presión, grupo de influencia ou lobby na súa forma inglesa é unha organización formada por persoas con intereses comúns nun eido concreto, co fin de exercer presión sobre os poderes públicos, especialmente sobre o lexislativo, para favorecer os seus propios intereses.
Forman parte esencial do sistema político dos Estados Unidos de América.
The Big L
The Big L, escrito por Per Gessle, foi o terceiro single lanzado polo dúo de pop sueco Roxette do seu álbum do ano 1991, Joyride. A canción entrou no Top Ten en Suíza e Nova Zelandia.
Flower/Halloween
"Flower/Halloween" é un sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo Sonic Youth, editado no ano 1985 polo selo Homestead Records (aínda que hai fontes que sitúan o seu lanzamento en xaneiro de 1986). No Reino Unido foi distribuído pola discográfica Blast First. Os dous temas do sinxelo foron gravados e mesturadoe en Radio Tokyo (Venice, California), no mes de xaneiro de 1985.
Sesa de Arriba, Viñós, Arzúa
Sesa de Arriba é un lugar da parroquia de Viñós no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 7 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 3 eran homes e 4 eran mulleres.
Gran Premio de Mónaco de 1981
Informe
A carreira foi o 39ª Gran Premio de Mónaco. A carreira levouse a cabo durante 76 voltas ao circuíto de 3´34 quilómetros de lonxitude cunha distancia total de carreira de 254 quilómetros.
Nelson Piquet liderou durante gran parte da carreira, pero estrelouse a última hora. O novo líder da carreira foi Alan Jones que logo sufriu un problema de alimentación de combustible nas últimas voltas da carreira, o que permitiu a Gilles Villeneuve no seu Ferrari, obter a súa primeira vitoria desde.
Saba
300px|miniatura Saba é unha pequena illa (13 km²) que constitúe un municipio especial dos Países Baixos, localizada na latitude 63°13' oeste e lonxitude 17°38' norte, a uns 250 km. ao sueste de Porto Rico. A capital rexional é The Bottom.
Este territorio forma parte dos países e territorios de ultramar da Unión Europea.
Historia
Dise que Cristovo Colón avistou Saba o 11 - 13 de novembro de 1493, pero non desembarcou nela. Saba foi inicialmente colonizada polos neerlandeses en 1640. Durante os séculos XVII e XVIII as principais industrias foron o azucre e o ron, e máis tarde a pesca. En 1818, Países Baixos tomaron posesión de Saba.
O 5 de novembro de 2004 celebrouse nun referéndum na illa no que o 86,05% do electorado votou por terminar o status actual de Saba dentro das Antillas Neerlandesas, polo que que tras negociar co goberno neerlandés o 12 de outubro de 2006 chegou a un acordo que disolveu as Antillas Neerlandesas e converteu a Saba en municipalidade especial ou illa do Reino dos Países Baixos. Aínda que estaba prevista a separación para o 15 de decembro de 2008, esta pospuxose ata o 10 de outubro de 2010.
Xeografía
A maior parte da súa superficie de Saba constitúea o volcán inactivo Mount Scenery (888 m), punto máis alto do reino dos Países Baixos. A illa ten 1,300 habitantes. As súas principais poboacións son The Bottom, Windwardside, Hell's Gate e Saint Johns.
Economía
O camiño principal, chamado simplemente "O Camiño" (The Road) é a única vía de comunicación terrestre na illa. A súa construción foi dirixida por Lambert Hassell, quen estudou construción de camiños a través dun curso por correspondencia. O Camiño construír enteiramente a man, e foi terminado en 1958. É un curso intimidante, e as curvas en Hell's Gate e as que descenden desde The Bottom a Fort Bay son difíciles en extremo.
A illa de Saba é recoñecida hoxe como destino turístico, e como un sitio formidable para o mergullo. Existe un porto, recentemente ampliado (2006), e un diminuto aeroporto con servizo desde a illa de San Martiño. Hai tamén un transbordador que parte de San Martiño.
A Saba coñéceselle como a "raíña inmaculada". A illa consérvase absolutamente limpa, grazas a unha cuadrilla de traballadores que diariamente realizan a colecta de desperdicios nas cidades principais e ao longo do Camiño.
Osa Menor
Osa Menor, Carriño ou Carro Pequeno , é unha das constelacións máis coñecidas do hemisferio norte. Consta de sete estrelas coa forma de carro; catro delas formarían o que sería a parte fonda do carro e as outras tres serían o que sería o mastro do carro.
Illobre, Pontellas, Betanzos
Illobre é un lugar da parroquia de Pontellas no concello coruñés de Betanzos na comarca de Betanzos. Tiña 13 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 6 eran homes e 7 eran mulleres.
Osa Menor
Dada a súa situación, a Osa Menor só pode verse no hemisferio norte, pero a cambio, nese hemisferio pódese ver todo o ano. Xunto coa súa compañeira a Osa Maior, é un dos elementos máis característicos do firmamento do hemisferio norte.
Mitoloxía
Na mitoloxía grega hai varias versións sobre a orixe da Osa Menor. Nunha delas sería Fénice, transformada en osa por Artemisa tras ser seducida por Zeus. Este relato é moi semellante ó de Calisto, que foi catasterizada na Osa Maior e por isto algúns autores cren que orixinalmente debeu existir un relato con dous catasterismos dun mesmo personaxe (Zeus convertería a Calisto na Osa Maior e posteriormente Artemisa convertería a Calisto na Osa Menor).
Noutra versión dise que se trataba de Cinosura, ama de Zeus e ninfa do monte Ida.
Aeroporto de Córdoba, España
O Aeroporto de Córdoba é un aeroporto xestionado por Aena, que está localizado a 6 km ao suroeste da cidade de Córdoba.
O aeroporto conta cunha única pista, de 2 285 por 60 metros, e unha plataforma de 31 022 metros cadrados. A terminal de pasaxeiros está situada na planta baixa do edificio principal e inclúe a zona de saídas, chegadas, cafetería, servizos e oficinas de administración. O aeroporto dispón tamén dun edificio de servizos e dunha zona de aviación xeral, que conta con almacéns e oficinas.
Durante un curto período, en 2008, Flysur Aerolíneas de Andalucía voou desde este aeroporto a Vigo, Barcelona e Bilbao, sendo as únicas liñas regulares que operaron nel en moito tempo. Na actualidade, non existen aeroliñas que operen no aeroporto.
Enrique de la Mata
Enrique de la Mata Gorostizaga, nado en Teruel o 20 de setembro de 1933 e finado en Roma o 6 de setembro de 1987, foi un político español.
Traxectoria
Licenciado en dereito pola Universidade de Madrid e rexistrador da propiedade desde 1960. Secretario Xeral de Sanidade (1966-1969), presidente da Asemblea da Cruz Vermella Española (1967-1969), membro do Consello do Reino, director xeral da Seguridade Social (1969-1975) e ministro de Relacións Sindicais (1976-1977) no segundo goberno de transición entre o réxime do xeneral Francisco Franco e a Monarquía constitucional, presidido por Adolfo Suárez.
O 3 de novembro de 1981 foi elixido presidente da Cruz Vermella Internacional e reelixido no cargo en outubro de 1985.
Jurjo Torres Santomé
Xurxo Torres Santomé, nado en Castro de Rei o 2 de xuño de 1951, é un pedagogo e ensaísta galego. É un especialista en políticas educativas, multiculturalismo e currículo integrado. Tamén é coñecido polo seu activismo na defensa da escola pública e pola denuncia da influencia do neoliberalismo nas políticas actuais.
Traxectoria
Estudou na Universidade Pontificia de Salamanca, onde conseguiu o doutoramento en 1979 e traballou como profesor até 1980. Dende 1984 a 1991, foi profesor da Universidade de Santiago de Compostela ademais de profesor visitante na Universidad de Wisconsin-Madison no Department of Curriculum and Instruction and Educational Policy Studies.
Dende 1991 é Catedrático de Didáctica e Organización Escolar na Universidade da Coruña, e tamén dirixe o departamento de Pedagoxía e Didáctica da Universidade da Coruña e coordina o Grupo de Investigación en Innovacións Educativas da mesma universidade.
A súa obra está orientada á investigación curricular, interdisciplinariedade, análise de políticas educativas, multiculturalismo, pedagoxía crítica e formación do profesorado. Ten publicado máis dun cento de artigos en libros e revistas de pedagoxía de España, Estados Unidos e América Latina en galego, castelán, inglés e portugués.​
Tamén é colaborador habitual en revistas especializadas entre elas: Cuadernos de Pedagogía, Pedagogy, Culture & Education, Education Policy Analysis Archives, Kikirikí, Currículum Sem Fronteiras, A Página da Educaçâo, Aula de Infantil; Revista Brasileira de Educaçâo, Educaçâo e Realidade; Aula de Innovación Educativa; Investigación en la escuela, Teias, In-fan-cia, Signos. Teoría y Práctica de la Educación, O Ensino, Perspectiva Cep etc. Ten colaborado con organizacións pedagóxicas como a AS-PG.
En 1972, militou na UPG.
Paguroideos
Os paguroideos (Paguroidea) son unha superfamilia de crustáceos decápodos da infraorde dos anomuros.
Taxonomía
A superfamilia foi creada en 1802 polo naturalista francés Pierre André Latreille.
Familias
Segundo o WoRMS, a superfamilia dos paguroideos comprende as seguintes familias:
Características
Existen no mundo ao redor de 500 especies de paguroideos, sendo a maioría deles acuáticos, pero tamén hai algúns terrestres.
Estes crustáceos teñen en común o uso de cunchas de caracois para cubrir o seu pleon (abdome), que é máis brando que o doutros cangrexos. Este tipo de relación interespecífica que manteñen coas cunchas de moluscos mortos denomínase tanatocrese, e son dos poucos animais que a realizan.
Só a parte dianteira (o cefalotórax) está cuberta por un exoesqueleto ríxido. Para protexerse agóchanse dentro de cunchas baleiras de moluscos. O abdome está enroscado para que poida coller dentro da cuncha; ademais, as súas pinzas e patas marchadoras permítenlles bloquear a entrada. A medida que o cangrexo medra debe cambiar de casa. Empeza por inspeccionar detidamente coas súas pinzas as cunchas baleiras e, cando encontra a adecuada, cámbiase rapidamente. Para os paguroideos encontrar unha cuncha baleira é cuestión de vida ou morte, polo que son frecuentes as loitas entre eles cando hai poucas dispoñíbeis.
Alimentación
Aliméntanse de todo. Aínda que son basicamente preeiros, tamén inclúen na súa dieta caracois acuáticos, mexillóns, vermes, pequenos crustáceos e diversas larvas, así como algas.
Reprodución
Os paguroideos xeran centos de crías, aínda que o número depende do tipo de casca que teña o cangrexo e das substancias que absorba.
Xeralmente a femia leva os óvulos baixo o abdome e, unha vez fecundados, libera os ovos ao mar onde, ao eclosionar, as pequenas larvas, chamadas zoeas, forman parte do zooplancto.
Aparéanse dúas veces ao ano.
Desenvolvemento
Os paguroideos, ao iren medrando, van sufrindo metamorfoses e mudas, até que lles saen as súas catro antenas e as dúas pinzas. Entón xa están listos para buscar unha cuncha que protexa o seu abdome e saír ás praias, onde vivirán case toda a súa vida adulta.
Co paso do tempo, o cangrexo crece e necesita outra casca, para o cal absorbe auga nunha proporción de case o 70 % do seu peso e así, inchado, produce o rompemento da vella casca (écdise).
O inconveniente deste sistema de crecemento é que no lapso que transcorre entre que se desprende da casca vella e se lle endurece a nova, o animal queda indefenso e a mercede dun gran número de depredadores que buscan esa oportunidade para comelo.
A cuncha na que se alberga retén auga, o que lle resulta moi útil ao cangrexo para a respiración branquial cando queda descuberto.
Algúns paguroideos non se conforman coa protección da cuncha e asócianse simbioticamente con anemones que escorrentan os depredadores cos seus tentáculos urticantes (ao tempo que as anemones se benefician dos desprazamentos que lles proporcionan os cangrexos).
Gastronomía
Nas illas Baleares moitos pescadores cociñan os paguroideos á brasa, adubados con limón e pementa. Cócenos coa cuncha e as anemones asociadas a ela, ás cales chaman coloquialmente "figues" (en catalán, "figos"). A estas últimas fanlles un corte lateral para facilitar a limpeza da area que adoitan reter na súa cavidade gastrovascular, e cócenas até que están moi feitas. Ao limpalas débese ter especial coidado en non levar a man á cara (e especialmente aos ollos), xa que poden producir irritacións debido ás súas células urticantes.
O abdome dos paguroideos é brando, e a súa carne ten un sabor moi característico. De feito, é a única parte realmente apreciábel, xa que o cefalotórax é moi duro e contén pouca carne.
Os paguroideos tamén se poden engadir ás paellas e aos arroces, aínda que non hai demanda nas peixarías, xa que a súa gastronomía é pouco coñecida fóra dos mariñeiros e, polo tanto, o seu consumo moi reducido.
Illa Dinagat
A illa Dinagat é unha illa situada en Filipinas, adxacente á illa de Mindanao. Corresponde á provincia de Illas de Dinagat situada na Rexión Administrativa de Caraga, tamén denominada Rexión XIII.
Xeografía
Illa está separada da de Leyte polo estreito de Surigao que comunica o mar de Filipinas co mar de Bohol, golfo de Leyte. Ten aproximadamente 70 km de longo, en dirección norte-sur (de punta Desolación á canle de Gaboc ), e uns 25 km, de leste-oeste, o que supón unha extensión superficial de 769 km².
Ao oeste, no estreito de Surigao atópanse, ao norte a illa Hibuson fronte a baía de Looc, pechada polas illas de Kayosa e de Puyo; máis ao sur a baía de Tubajón, a de Laganán...
Ao leste, no mar de Filipinas, seo de Dinagat atópase a ría de Malinao,
Comunicacións
Un barco procedente da cidade de Surigao detense nos dous peiraos da illa, Tubajón no norte e Cagdayánao no sur. A duración do traxecto é 30 a 45 minutos. Desde calquera dos dous podemos acceder pola estrada que comunica Cagdayánao con Santiago, barrio de Loreto.
Flower/Satan Is Boring
"Flower/Satan is Boring" çe un sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo Sonic Youth, editado no Reino Unido en 1985 polo selo Homestead Records, pero foi rapidamente retirado por petición do grupo. Ambos temas foron editados como cancións extra en redicións en CD do seu álbum Bad Moon Rising.
504
Véxase tamén
Historia ano a ano
Barón Rojo
Barón Rojo é un grupo de heavy metal e hard rock español, chamado así en homenaxe ao aviador alemán Manfred von Richthofen, coñecido como "Barón Vermello".
Barón Rojo naceu da unión de catro músicos: os irmáns Armando e Carlos de Castro, José Luís Campuzano, tamén coñecido como "Sherpa", e Hermes Calabria.
Os irmáns Carlos e Armando de Castro permaneceron no grupo Coz ata 1980, momento en que as relacións do grupo deterioráronse e o grupo dividiuse en dous. Os irmáns de Castro, xunto ao cantante e baixo José Luís Campuzano e o batería uruguaio Hermes Calabria, fundaron Barón Rojo, mentres que a outra metade do grupo Coz continuou coa súa carreira publicando algúns discos máis.
Traxectoria
Unha vez formado o grupo debutou en 1981 co álbum Larga vida al rock'n roll, publicado pola compañía Chapa/Zafiro. Lanzan como primeiro sinxelo o tema "Con botas sucias", cuxas siglas aluden veladamente a CBS, a compañía discográfica que editaba os discos do anterior grupo dos irmáns de Castro. O álbum obtivo o disco de ouro, o que comporta actuacións por todo o país e comentarios en televisión, radio e prensa.
Grazas aos beneificos do primeiro LP, o grupo trasladouse a Londres, onde gravou o seu segundo traballo titulado Volumen Brutal. Foi gravado nos estudos Kingsway de Ian Gillan, cantante de Deep Purple, en só dúas semanas. Deste disco existen dúas versións: Unha gravada en castelán e outra en inglés coa compañía Kamaflage, que adquiriu os dereitos do disco para a súa venda en Europa. Tanto a versión en castelán como a inglesa triunfan en Inglaterra e noutros lugares de Europa. Volumen Brutal vendeu máis de dous millóns de copias.
Barón Rojo continuou "bombardeando" Inglaterra con temas como "Los rockeros van al infierno", "Incomunicación" ou "Resistiré" ("Stand Up" en inglés), co que alcanzan o número un do Top Ten inglés e logran encabezar as portadas dalgunhas revistas especializadas.
O 27 de agosto do 1982 Barón Rojo actuou xunto a Iron Maiden, Gary Moore, Marillion, Twisted Sister e M.S.G. no "Reading Festival 82".
En 1984 sae á venda un disco en directo titulado Baron al rojo vivo gravado cos máis avanzados sistemas da época, presentando cinco cancións novas entre os seus éxitos máis coñecidos.
En 1985 presentan o disco En un lugar de la marcha con cancións tan coñecidas como "Hijos de Caín" e "Cuerdas de acero''.
En 1986 saíu á venda o álbum en vivo Siempre Estais Allí, no cal deleitan aos seus fans cos temas que lamentablemente non puideron entrar no álbum en vivo anterior, Barón al rojo vivo, producido pola mesma banda para Chapa Discos.
En 1987, editouse o seu traballo Tierra de Nadie, producido por Joaquín Torres para Serdisco, o cal foi gravado en "Torres Sonido" de Torrelodones, Madrid, durante os meses de marzo, abril e maio do mesmo ano. Con este álbum comeza un período de experimentación no cal Barón Rojo busca integrar o seu estilo compositivo con elementos do Glam Metal, en pleno auxe na década dos oitenta.
No ano 1988, o seu álbum No Va Más, igualmente coa discográfica Serdisco, é un álbum enfocado no tema das apostas e as súas consecuencias, o mesmo demostra a un Barón Rojo que experimenta amplamente con teclados, apreciable nos temas "Cansado de esperar" e "Mil años luz". Ata nos atopamos coa experimentación dun curioso violín chinés no estraño tema "Celtas cortos".
Un ano despois, en 1989, chegou o seu novo traballo Obstinato, novamente producido por Barón Rojo para Serdisco. O álbum foi gravado nos estudos Chamber durante marzo e abril de 1989.
Os LP posteriores non tiveron o mesmo éxito que os antes citados e tras varios avatares no grupo, os irmáns de Castro deciden continuar co mesmo e experimentan con varias formacións, como a que levou a Barón Rojo a estar integrado por cinco compoñentes, ao unírselles Pepe Bao ao baixo (coñecido por bandas como Manzano), José Antonio do Nogal "Ramakhan" á batería (de Tritón), e Maxi González (tamén de Tritón), voz solista en todos os temas.
O primeiro álbum de Barón Rojo na década dos noventa, é Desafío, álbum producido por Carlos de Castro para a casa discográfica Avispa. Foi gravado nos estudos M-20 de Madrid durante xaneiro de 1992. Neste álbum a formación estaba composta polos irmáns Carlos e Armando de Castro, José Antonio do Nogal "Ramakhan" na batería e Niko do Ferro ao baixo.
No ano 1995, a discográfica Zafiro, que quedou cos dereitos dos temas de Barón Rojo ata a separación, saca un recompilatorio chamado "Larga vida al Barón, que contén o mellor desde o álbum Larga vida al rock & roll ata Obstinato. Neste recompilatorio non tiveron nada que ver os compoñentes do grupo.
Logo deste traballo e con nova casa discográfica en 1997, entrégannos o seu novo álbum Arma Secreta, gravado e producido por Carlos de Castro para Clave Records nos estudos Kilociclo de Madrid durante o ano 1996. Volve a banda a un son máis básico e máis duro, que preparará ao Barón Rojo do novo milenio.
No ano 2001, Barón Rojo entra no novo milenio co álbum 20+ en alusión á existencia da banda por máis de 20 anos. Este álbum foi producido por V. M. Arias para Zero Records, e gravado nos estudos Oasis de Madrid durante decembro de 2000 e xaneiro de 2001. Neste álbum atopamos un Barón Rojo que sen timidez inclúe instrumentos de vento nas súas instrumentacións, o evidente uso de saxofón, trombón e ata trompetas, imprégnalle un son moi particular a este veterano álbum. Neste álbum incluíuse un videoclip multimedia do sinxelo "Fronteras".
No ano 2002, editouse novamente un álbum dobre en vivo, titulado Barón en Aqualung, producido por Barón Rojo para Zero Records. Este álbum foi gravado en vivo o día 5 de outubro de 2001 na sala Divino Aqualung de Madrid e saíu á venda na primavera de 2002 inicialmente co título Barón en divino como DVD e posteriormente nun dobre CD co título Barón en Aqualung posto á venda o 11 de maio do mesmo ano. Foi mesturado nos estudos Ritmo & Compás de Madrid. Nesta gravación en vivo apréciase o novo son de Barón Rojo, que inclúe plenamente a presenza de músicos invitados con instrumentos de vento.
O 9 de xuño de 2003 sae á venda o álbum de versións titulado Perversiones, gravado e mesturado nos estudos Oasis de Madrid durante os meses de marzo, abril e maio de 2003. Producido por José Miguel Ros e Carlos Rufo para Zero Records. Este álbum inclúe versións das bandas que son consideradas polas súas mesmos integrantes como influencias na carreira musical dos Barón Rojo, como Black Sabbath, Deep Purple, e Jimi Hendrix entre outros.
En 2005 é expulsado do grupo o batería Vale Rodríguez, substituído polo anterior batería do grupo, José Martos.
A finais de 2006 publícase Ultimasmentes, cun son máis conservador que 20+ e Arma secreta, que conta coa particularidade de ter un tema composto e cantado polo baixista Anxo Arias, e un composto por José Martos. Todos os temas están cantados por Carlos agás as instrumentales de apertura e pechadura, o citado tema cantado por Arias e dous cantados por Armando.
Eugenio Pazos Pereiro
Eugenio Pazos Pereiro, nado no Quintán (Veigue, Sada) o 14 de outubro de 1889 e finado na Arxentina en 1944, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo agochado durante un tempo, ata que conseguiu fuxir a Portugal, desde onde tomou un barco a Buenos Aires. A familia seguíuno en 1937. Foi expedientado polo Tribunal de Responsabilidades Políticas e sancionado con oito anos de inhabilitación especial para o desempeño de cargos públicos e o pago de cinco mil pesetas en 1941. No exilio retomou o seu oficio de carpinteiro e chegou a ser propietario dun restaurante.
Vida persoal
Casou con Esperanza Méndez Veiga, de Oleiros, e foi pai de Esperanza, nacida en 1914, que casou con Ricardo Escudero Romero en 1935, Eugenio, Manuel, Antonio, José e Jaime Pazos Méndez.
Ñu (grupo musical)
Ñu é un grupo de heavy metal español liderado polo cantante e flautista José Carlos Molina, inspirado na música do grupo de rock británico Jethro Tull e do seu líder, Ian Anderson. Conta cunha das maiores traxectorias no seu xénero musical en España.
A orixe do grupo remóntase a 1975 cando José Carlos Molina e Rosendo Mercado cambiaron o nome de Fresa ao de Ñu.
O nome de Ñu parece ser unha reivindicación á Ñ española xa que naquela época case ningún grupo de rock facía letras en castelán e tamén porque o nome "víase grande" nun cartel dun concerto, como afirma Molina.
A marcha de Rosendo Mercado, tras ser substituído pola súa ausencia para realizar o servizo militar e fundar o mítico grupo Leño, deixa a José Carlos Molina como único líder do grupo.
Bamboo Airways
Bamboo Airways (vietnamita: Hãng Hàng không Tre Viêt) é a aeroliña nacional de Vietnam. Fundada en 2017 co nome Cong ty hang khong Tre Viêt, a compañía estableceuse como unha empresa estatal en abril de 2018. Bamboo Airways ten a súa sede no distrito Quy Nhob de Binh Dinh, e ten centros de conexións no aeroporto Phu Cat e no aeroporto de Noi Bai. A aeroliña voa a 37 destinos en 4 países, sen contar os códigos compartidos.
Frota
En januari de 2019 a frota de Bamboo Airways estaba formada polos seguintes avións:aircraft:
O Souto, Viñós, Arzúa
O Souto é un lugar da parroquia de Viñós no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 2 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 1 era home e 1 era muller.
CD11c
miniatura|dereita|Proteína ITGAX ou CD11c. (baseado en PDB 1n3y). O CD11c (cluster de diferenciación 11c) ou cadea alfa X de integrina é unha subunidade de proteína transmembrana de tipo I que se expresa en altos niveis na maioría das células dendríticas humanas, e tamén en monocitos, macrófagos, neutrófilos, e algunhas células B que está codificada no xene ITGAX do cromosoma 16 humano. O CD11c induce a activación celular e axuda a desencadear a explosión respiratoria de neutrófilo. Exprésase en moitas tricoleucemias, leucemias non linfocíticas agudas, e algunhas leucemias linfocíticas crónicas de células B.
O xene ITGAX codifica a cadea alfa X de integrina. As integrinas son proteínas integrais de membrana heterodímeras compostas por unha cadea alfa e outra beta. A cadea alfa X de integrina combínase coa cadea beta 2 (CD18 ou ITGB2) para formar unha integrina específica de leucocitos denominada CR4 ou receptor 4 do compoñente do complemento 3b inactivado (iC3b). O complexo alfa X/beta 2 parece solapar as propiedades da integrina alpha M/beta 2 na adherencia dos neutrófilos e monocitos a células endoteliais estimuladas, e na fagocitose de partículas cubertas polo complemento.
Shimotsuke
Shimotsuke (下野市, しもつけし, Shimotsuke-shi) é un concello da prefectura de Tochigi no Xapón. Está situada ao norte da rexión de Kantō e ao sur da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. Ten 74,58 km² de superficie e unha poboación de 59.219 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 794 h/km².
A cidade de Shimotsuke foi fundada pola fusión de dous concello de vila do distrito de Shimotsuga (de Kokubunnji e de Ishibashi) e un concello do distrito de Kawachi (de Minamikawachi) no ano 2006.
O concello de Shimotsuke limita cos concellos de Mibu, de Tochigi, de Oyama, de Mooka e de Utsunomiya.
Phumzile Mlambo-Ngcuka
O 10 de xullo de 2013, Mlambo-Ngcuka foi nomeada Directora Executiva da Entidade das Nacións Unidas para a Igualdade de Xénero e Apoderamento das Mulleres (ONU Mulleres) polo Secretario Xeral das Nacións Unidas, Ban Ki-moon.
Educación
Obtivo unha licenciatura en ciencias sociais e educación na Universidade Nacional de Lesoto (National University of Lesotho) en 1980, así como un doutoramento da Universidade de Cidade do Cabo (University of Cape Townen) en 2003, sobre planificación e política educativa. En 2013 foi galardoada cun doutoramento da Universidade de Warwick (University of Warwick) polo seu traballo no uso de tecnoloxías móbiles para apoiar a formación do profesorado nos países de escasos recursos.
Mocidade
De 1981 a 1983 deu clases en KwaZulu-Natal, despois do cal se trasladou a Xenebra para traballar coa Asociación Mundial Cristiá Feminina (YWCA), entre 1984 e 1989, como Directora de Mocidade da organización, onde se avogou pola creación de emprego para a mocidade dentro o sistema da ONU e a educación para o desenvolvemento promovido en África, Asia e Oriente Medio. Durante este tempo tamén fundou e dirixiu o Programa Internacional de Mulleres Novas. De 1987 a 1989 foi directora de TEAM, unha Organización non gobernamental (ONG) de desenvolvemento en Cidade do Cabo, e tamén se involucrou con mulleres ocupas e igrexas africanas independentes para promover a autosuficiencia económica e a execución de programas de desenvolvemento de aptitudes. De 1990 a 1992 foi directora dos Servizos Mundiais Universitarios (World University Services), un organismo de financiamento, así como participou na xestión dos fondos doados a organizacións de desenvolvemento polas axencias gobernamentais de desenvolvemento suecas e suízas.
Membro do Parlamento
En 1994, Mlambo-Ngcuka converteuse en membro do Parlamento, presidindo o Comité de Carteira de Servizos Públicos. Foi viceministra no Ministerio de Comercio e Industria desde 1996 até 1999, tempo durante o cal tamén foi membro fundadora da Corporación de Desenvolvemento da Comunidade Guguletu. Desde 1997 foi membro do comité executivo nacional do Congreso Nacional Africano (ANC), ademais de ser a vicepresidenta provincial da ANC do Cabo Occidental.
Mlambo-Ngcuka foi Ministra de Minerais e Enerxía entre xuño de 1999 e xuño de 2005. Durante este tempo foi unha forza impulsora na política do goberno de crear a Nova Orde de Dereitos de Minaría, que puxo fin a un período en que as grandes empresas mineiras, que controlaban case todos os minerais das reservas de Suráfrica, podían manter os dereitos mineiros concedidos en perpetuidade. A política de Mlambo-Ngucka de "úsao ou pérdeo" creou unha situación na que os dereitos de minería chegaron a estar dispoñíbeis a un segmento moito máis amplo da poboación, incluída moita xente de cor anteriormente desfavorecida. Desempeñouse como ministra interina de Artes, Cultura, Ciencia e Tecnoloxía de febreiro a abril de 2004.
Vicepresidenta
miniatura|Mlambo-Ngcuka no 2007 miniatura|Mlambo-Ngcuka no 2006 O 22 de xuño de 2005, o presidente Thabo Mbeki nomeouna como vicepresidenta de Suráfrica, despois de remudar a Jacob Zuma do cargo a semana anterior. O esposo de Mlambo-Ngcuka, Bulelani Ngcuka, foi xefe da Dirección Nacional do Ministerio Público de Suráfrica no seu momento e encargado da loita contra o crime organizado. Foi o NDPP quen determinou que deberían estabelecerse cargos criminais contra Zuma. A posición mantida por Zuma era que os cargos na súa contra tiñan motivacións políticas. Pouco despois do seu nomeamento foi apupada polos partidarios de Zuma nun mitin en KwaZulu-Natal, un incidente que non estaba cuberto pola cadea pública, a SABC, que levou a acusacións de parcialidade. En agosto de 2005, comentou sobre o lento ritmo do programa de reforma agraria Willing Buyer Willing Seller (Disposto Vendedor Disposto Comprador) en Suráfrica, e afirmou que Suráfrica podería aprender acerca da reforma agraria de Zimbabwe. Este comentario provocou unha condena pola oposición parlamentaria.
O presidente Mbeki dimitiu en setembro de 2008 despois de que o Comité Executivo Nacional, opóndose á presunta participación de Mbeki no axuizamento de Jacob Zuma para actividades delituosas, decidise apartalo. O 23 de setembro, por mor disto, a maior parte do gabinete de Suráfrica renunciou, Mlambo-Ngcuka entre eles. Mlambo-Ngcuka uniuse ao partido político COPE a finais de febreiro de 2009.
Controversias
Durante o seu período como Ministra de Minerais e Enerxía, a empresa paraestatal PetroSa efectuou un pago anticipado de 15 millóns de TSAR (aproximadamente 1,5 millóns de dólares estadounidenses) a unha empresa privada Imvume, que á súa vez fixo unha doazón de 11 millóns de TSAR ao ANC antes das eleccións de 2004. Comprobouse que Imvume tiña vínculos estreito co ANC. Estes eventos foron alcumados como o escándalo Oilgate polos medios de comunicación de Suráfrica.
Aínda que nunca houbo ningunha evidencia de que Mlambo-Ngcuka estivese involucrada de ningunha maneira, os medios de comunicación sospeitaban que houbese algunha relación. Co fin de limpar o seu nome, Mlambo-Ngcuka pediu ao Defensor do Pobo de Suráfrica unha investigación sobre o tema. O informe posterior liberouna por completo de calquera responsabilidade. Debido a que o irmán de Mlambo-Ngcuka, Bonga Mlambo, estaba involucrado con Imvume nun proxecto hoteleiro naquel momento, foi presuntamente involucrado no negocio de aceite de Imvume. Estas acusacións tamén resultaron ser infundadas.
Mlambo-Ngcuka tamén se enfrontou con outra controversia en xaneiro de 2006 cando se soubo que ela se foi coa súa familia e un amigo Thuthukile Mazibuko-Skweyiya, en decembro de 2005, de vacacións supostamente pagas polos impostos dos contribuíntes por valor de 4 millóns de TSAR aos Emiratos Árabes Unidos. Este escándalo foi alcumado o Gravy Plane polos medios surafricanos, e chegou nun momento delicado, xa que o ANC estaba a prepararse para loitar nas eleccións locais. Unha vez máis Mlambo-Ngcuka pediulle ao Defensor do Pobo unha investigación e unha vez máis foi absolta de toda culpa. O Defensor do Pobo atopou que os servizos de seguridade surafricanos decidiran que, debido a razóns de seguridade, empregase un avión do goberno para a viaxe e que Mlambo-Ngcuka non tivera ningún papel na toma desta decisión.
Vermilingües
miniatura|240px| [[Tamanduá mexicano (Tamandua mexicana) .]] A dos vermilingües (Vermilingua) é unha suborde de mamíferos placentarios da orde dos pilosos, que son coñecidos vulgarmente como osos formigueiros, ou tamanduás.
Propios do sueste mexicano, América Central e Suramérica, a suborde comprende tan só catro especies viventes, repartidas en dúas familias, a dos ciclopédidos e a dos mirmecofáxidos. Son o oso formigueiro xigante (Myrmecophaga tridactyla), que mide 1,80 m de lonxitude (contando a cola), as dúas especies do xénero Tamandua (T. tetradactyla e T. mexicana), que miden uns 90 cm, e o oso formigueiro pigmeo (Cyclopes didactylus) de tan só 35 cm de longo.
Están emparentados cos preguiceiros, cos que comparten a orde dos pilosos, pero a súa alimentación é basicamente a base de formigas e térmites, ao que deben o seu nome.
Descrición
A suborde describiuna en 1811 o zoólogo alemán Johann Karl Wilhelm Illiger.
Etimoloxías
O termo do latín científico Vermilingua deriva do elemento Vermi-, do latín vermis, "verme" (xenitivo vermiis) e lingua, "lingua". Literalmente: "os que teñen a lingua en forma de verme''.
O sinónimo tamanduá procede do tupí-guaraní tamanduá, que significa "comedor de formigas", é dicir, "oso formigueiro".
Clasificación
A suborde dos vermilingües divídese en dúas familias que comprenden diversos xéneros, varios deles extintos. Só se sinalan os xéneros e especies actuais.
Suborde Vermilingua Illiger, 1811
ASUS
ASUSTeK Computer Inc., coñecida como ASUS, é unha compañía con sede en Taiwán dedicada á produción de placas base, cartóns gráficos, dispositivos ópticos, PDA, computadores portátiles, produtos hardware para a xestión de redes, teléfonos móbiles, caixas de computadora, e sistemas de refrixeración para computadores.
Historia e características
Creada por TH Tung, Ted Hsu, Wayne Hsieh e MT Liao -os catro foron enxeñeiros informáticos da firma Acer. O executivo en 2012 e presidente de ASUS, Jonney Shih, uniuse á compañía no ano 1994. Segundo o director de vendas de ASUS Alexander Kim, o nome ASUS ten a súa orixe na acepción inglesa Pegasus, que fai referencia ao cabalo alado da mitoloxía grega. O primeiras tres letras da palabra foron suprimidas para dar ao nome resultante unha posición preferente en listas ordenadas alfabeticamente.
En 2004, ASUS anunciou vender máis placas base que a suma das vendas das outras tres compañías líderes do sector, alcanzando os 30 millóns. Estas cifras, que inclúen contratos con firmas como Gigabyte Technology e MSI, contabilizábanse en 104,86 millóns de unidades. ASUS achegou con preto de 52 millóns de unidades, seguida por ECS con 20 millóns, MSI con 18 millóns e Gigabyte con 16.6 millóns. MSI revisou á alza os seus pedidos dos 16.7 millóns de unidades estimados inicialmente aos 18 millóns, segundo a compañía.
ASUS tamén produce compoñentes para outras compañías, entre as que se inclúen Sony (PlayStation 2), Apple Computer (iPod, iPod Shuffle, MacBook), Alienware, Falcon Northwest, HP e Compaq.
As súas accións cotízanse na Bolsa de Londres e na Bolsa de Taiwán.
Fuco Gómez
Francisco Gómez Gómez, coñecido como Fuco Gómez, nado en Montaña de Agra (Ouselle, Becerreá) o 9 de xullo de 1895 e finado na Habana o 9 de xaneiro de 1972, foi un escritor e político galego.
Traxectoria
miniatura|Fuco Gómez presenta o estandarte de Hijos de Becerreá y su Comarca, 1927. Residiu en Cuba, a onde chegou en 1913, a maior parte da súa vida. Autodidacta, participou activamente en actividades políticas no seo da colonia galega e comezou a escribir en publicacións como Galicia, Heraldo de Galicia e Eco de Galicia defendendo a independencia de Galicia e a súa lingua. Tamén chegou a ser presidente da "Sociedad de Instrucción de Becerreá y su contorno". Participou na constitución das primeiras organizacións políticas galegas, como a Irmandade Galega da Habana en 1917, o Partido Autonomista Galego dous anos máis tarde, e ao ano seguinte a Xuntanza Nazonalista Galega d'Habana e o Comité Revoluzonareo Arredista Galego, de carácter independentista. Para a Xuntanza Nacionalista Galega dirixiu a revista Nós e a publicación Terra Gallega.
Durante a Segunda República volveu para Galiza en 1932 co obxectivo de defender o independentismo, mais cun rotundo fracaso, pois os galeguistas considerárono un aventureiro. Tamén se dedicou a recoller palabras e refráns populares. Publicou varios artigos en A Fouce. Regresou a Cuba en 1935.
Colaborou en Cultura Gallega e foi presidente da Institución Galega (Círculo Benéfico Cívico-Social) en 1940. Entre os anos 1941 e 1961 dirixiu a revista mensual Patria Galega. Fuco Gómez publicou case medio cento de obras.
Zadar
Zadar (ital. Zara) é unha cidade croata na costa do mar Adriático. É capital do condado do mesmo nome.
Idade Antiga
Probablemente fundada polos Ilirios, a cidade no primeiro século é un municipio romano da provincia de Dalmacia. Coñecíase como Iader nesa época. Coa caída do Imperio Romano Occidental, a cidade convértese na capital da provincia bizantina de Dalmacia.
Idade Media
Na alta idade media a provincia é invadida polos croatas e a cidade rende obediencia ó rei croata Coloman, isto fai que a cidade se vexa metida nos conflitos entre eslavos e a República de Venecia, potencia dominante na zona. Durante a Cuarta Cruzada, a cidade foi asediada e saqueada polos exércitos financiados pola República de Venecia. En 1202 cruzados franceses e venecianos conquístana.
Idade Moderna
Nos seguintes séculos a cidade é disputada por venecianos, maxiares húngaros e reis eslavos. .Finalmente serán os venecianos os que establezan en Zadar a defensa ó Adriático fronte á ameaza dos turcos otománs.
Idade Contemporánea
Cando en 1797 desaparece a República de Venecia, o seu territorio pasa a formar parte do Imperio Austríaco e despois do Imperio Austrohúngaro.
A cidade será a capital do Reino de Dalmacia. Polo Tratado de Rapallo de 1920, a cidade pasa a mans italianas. Na Segunda guerra mundial é tomada polos alemáns e é bombardeada 72 veces polos aliados.
Demografía
Ten unha poboación de 81.688 habitantes (2006), dos cales o 92,77% son de orixe croata (censo de 2001).
Outros
É arquidiócese católica e sé bispal ortodoxa. É tamén sede do Centro dos Estudos Galegos, na Universidade de Zadar.
En 2005 abriuse ao público o Órgano do Mar, un xigantesco órgano de tubos instalado debaixo de grandes chanzos de mármore á beira do mar, que produce sons a través do vento e das ondas.
Into the Groove(y)
"Into the Groove(y)" é un sinxelo da banda Ciccone Youth, o proxecto paralelo dos membros de Sonic Youth e Mike Watt. Foi editado o 1 de novembro de 1986 polo selo Blast First Records.
Teofilius Matulionis
Traxectoria
Naceu o 4 de xullo de 1873 en Kudoriškis. O 17 de marzo de 1900 foi ordenado sacerdote da arquidiocese de Mahilioŭ por Karol Antoni Niedziałkowski.
O 8 de decembro de 1928 foi nomeado bispo auxiliar de Mahilioŭ e bispo titular de Matrega. Recibiu a consagración episcopal de mans de Antoni Malecki o 9 de febreiro de 1929.