cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Olympe de Gouges
Traxectoria
Casou moi nova, en 1766, con Louis-Yves Aubry, co que tivo un fillo, Pierre. O seu marido morreu prematuramente cando ela tiña vinte anos. Foi en 1773, a raíz dunha relación con Jacques Biétrix de Rozières, cando decidiu mudarse co seu fillo a París. Alí foi moi ben acollida entre os círculos literarios e artísticos, onde se fixo coñecer baixo o nome de Olympe de Gouges. Apaixonada polo xénero teatral, emprendeu unha carreira literaria, redactando obras de teatro e chegando a crear unha compañía de teatro en 1780.
Long Island Sound
Historia
Durante o período colonial este estreito era chamado The Devil's Belt (O Cinto do Diaño) e os arrecifes que se atopan no seu percorrido eran coñecidos como Devil's Stepping Stones (Os Chanzos do Diaño).
Xeografía
O estreito de Long Island ten unha lonxitude de preto de 145 km e unha anchura que vai dos 5 aos 32 km. A profundidade media é de 20 m, cunha profundidade máxima de 45 metros.
Olympe de Gouges
Traxectoria
O estilo dos seus textos foi bastante criticado e a súa gramática, ortografía e escritura non destacou pola calidade. A súa lingua materna era o occitano e ela mesma recoñeceu as súas deficiencias no seu francés escrito no prefacio de O home xeneroso.
Tishsina
Tishsina foi unha rexión do norte do Imperio Hitita ao norte de Hattusa, no límite cos kaskas, que recibía o seu nome dunha montaña. Suppiluliumas I saqueou a rexión na parte final do seu reinado, sobre o -1330. Ao bordo estaba o río Marasanta (Maraššanta), rexión chamada Marasantiya, lugar onde o foi atopar Kili-Teshub, fillo do ex rei Tushratta de Mittani, cando despois de fuxir de Babilonia, foi pedir a axuda do rei hitita. O hurrita presentouse diante do rei con só tres carros, dous hurritas e outros dous servidores, e un só equipamento de roupa. O rei recibiumo, falou con el e decidiu axudalo e, pouco despois, deulle unha filla en matrimonio e fíxoo rei de Mitanni.
Long Island Sound
Xeografía
O río principal que desemboca na súa parte norte é o río Connecticut. Outros ríos que desembocan ao longo da costa de Connecticut son o Thames e o Housatonic. A costa é baixa e areosa.
As maiores cidades ao longo da costa de Connecticut son, do leste ao oeste: New London, New Haven, Bridgeport, Stamford e Greenwich. Ao noroeste a costa do condado de Westchester está densamente poboada. O estreito baña a cidade de Nova York ao oeste, onde se sitúa o Bronx, e ao suroeste onde se atopa Queens.
Vías de comunicación
miniatura|dereita|200px|Vista aérea da ponte de Throgs Neck que conecta [[Queens co Bronx.]] O Long Island Sound é un brazo de mar con moito tráfico. Existe un servizo de transbordador que conecta a Port Jefferson no condado de Suffolk (estado de Nova York) con Bridgeport en Connecticut. Máis ao leste unha conexión a través de transbordador entre Orient Point, pequena cidade ao extremo nor-oriental da illa de Long Island con New London en Connecticut.
No extremo suroeste da canle, onde as súas augas atópanse coas do East River, construíuse a ponte Throgs Neck Bridge inaugurado en 1961 que conecta Queens co Bronx.
Tishsina
A rexión de Tishsina e Marasantiya foi xeralmente dominada polos kaskas no século XIV a.C. pero sobre o 1270 a.c. foi reconquistada definitivamente por Hattusilis, rei de Hakpis, que despois foi Hattusilis III.
Olympe de Gouges
Traxectoria
Consecuentemente, non foi unha autora de éxito, malia intentar encarecidamente chegar a selo.
A partir de 1780 a súa implicación nas cuestións sociais e políticas vai progresivamente desprazando o seu interese pola literatura. En novembro de 1788 publica no Journal de France o que sería o seu primeiro escrito político Carta ao pobo ou proxecto dunha caixa patriótica, onde propuña un novo imposto voluntario que se chegou a implantar ao ano seguinte con bastante popularidade. En canto ao seu posicionamento político, Olympe de Gouges avogaba por unha monarquía constitucional ou reformista xa que mantiña unha postura conservadora favorable á monarquía. Influída por Montesquieu, defendeu a separación de poderes, sen contradicirse por iso con que en 1793 iniciara a defensa de Luís XVI e se opuxera a Robespierre e Marat. Isto contrastaba coa defensa activa de reformas sociais que trasmitíu a través dos seus escritos.
Aínda que en 1789 frecuentaba as sesións da Asemblea Nacional, nunca participou nas protestas nas rúas. Posicionábase en contra da pena de morte e da subversión da orde emanada da lei. Durante este período escribiu unha boa cantidade de artigos, manifestos e discursos. Calcúlase que foron cerca de 30 panfletos. Unicamente a súa proposta do dereito ao divorcio foi recollida pola Asemblea, froito en boa medida da súaproximidade cos xirondinos. Fundou varias Sociedades Fraternas para ambos sexos. O seu pensamento ilustrado xa era patente nalgunhas das súas obras de teatro como A escravitude dos negros onde criticou con dureza a escravitude. Admiraba a Mirabeau, La Fayette, e sobre todo a Jacques Necker.
Nesta obra e nas Reflexións sobre os homes negros  amosa unha postura abolicionista. Olympe de Gouges aparece citada como unha das poucas mulleres que formaban parte daquela da Asociacion dos Amigos dos Negros, fundada por Jacques Pierre Brissot. A estrea da obra teatral A escravitude dos negros puido ser representada na Comedia Francesa grazas a mediación de Madame de Montesson, pero foi obxecto de moitas críticas e tan só puido chegar a representarse tres veces. A raíz desta obra, que podía poñer en cuestión os alicerces dunha poderosa economía colonial, a autora foi mesmo ameazada co cárcere, aínda que debido ós seus apoios este feito non chegou finalmente a producirse.
Coritiba Foot Ball Club
Coritiba Foot Ball Club é un club brasileiro de fútbol con sede en Curitiba. Foi fundado o 12 de outubro de 1909.
Olympe de Gouges
Traxectoria
O texto e a introdución estaban adicados á raíña María Antonieta. A estrutura da declaración calcaba a da Declaración dos dereitos do home e do cidadán de 1789. Nela reivindicaba a igualdade de dereitos entre homes e mulleres, que non fora recollida no texto aprobado pola Asemblea Nacional.
Coritiba Foot Ball Club
É tamén coñecido como Coxa ou Glorioso Verdão. Os seus maiores rivais son o Atlético-PR e Paraná.
Estadio
O Estadio do equipo é o Major Antônio Couto Pereira, con capacidade para 40,502 espectadores, tamén máis coñecido como Couto Pereira.
Olympe de Gouges
Traxectoria
Foi tamén unha precursora da protección da infancia e dos desfavorecidos, ao teorizar en grandes liñas un sistema de protección materno-infantil (creación de maternidades) e recomendar a creación de obradoiros nacionais para os parados e preocupouse significativamente das condicións de vida dos fogares máis desfavorecidos. miniatura|Execución de Olympe de Gouges O 19 de xullo de 1793,tan só unha semana antes do asasinato de Marat en mans de Charlotte Corday, escribiu de xeito anónimo o texto As tres urnas ou a saúde da patria por un viaxeiro aéreo (Les Trois Urnes ou le salut de la patrie par un voyageur aérien), onde propuña o retorno a unhas asembleas primarias onde os franceses poidesen escoller entre tres formas de goberno: monarquía constitucional, república ou goberno federal. Este proxecto opúñase ao modelo centralizado defendido polos xacobinos. Cando estaba tentando a distribución deste affiche foi denunciada, sendo encarcelada ao día seguinte e a súa casa rexistrada tempo despois, confiscandoselle diversos textos. A súa condena baseouse principalmente neste último texto xa que "atentaba contra a soberanía nacional", pero tamén en Olympe de Gouges défenseur officieux de Louis Capet.
Parque Nacional Linnansaari
miniatura|250px|Parque Nacional Linnansaari. O Parque nacional Linnansaari atópase no sur de Finlandia, na rexión de Lapin Lääni.
Olympe de Gouges
Traxectoria
O dous de novembro de 1793 tivo lugar o seu xuízo, no que tivo que encargarse da súa propia defensa a falta do avogado que solicitara. Esta defensa está recollida en Olympe de Gouges no tribunal revolucionario (Olympe de Gouges au tribunal révolutionnaire). Foi sentenciada a morte e posteriormente guillotinada o 3 de novembro de 1793 na praza da Revolución, converténdose na segunda francesa executada por este medio, precedida só por María Antonieta.
Legado
Non será ata pasada a segunda guerra mundial cando a súa figura comezará a ser estudada nos Estados Unidos, Alemaña ou Xapón. O seu nome comeza a ser recuperado polas investigadoras feministas a partir dos setenta. Unha das biografías máis completas viu a luz da man dun dos principais estudiosos da súa figura, Olivier Blanc, en 1981. Con motivo do bicentenario da Revolución Francesa en 1989, a figura de Olympe de Gouges volve a estar presente nas publicacións conmemorativas. A partir da década do 2000 e especialmente a partir de 2010, a súa figura é recuperada chegando nalgúns casos a nivéis máis próximos á súa mitificación que á súa realidade como figura histórica do momento.
Levan o seu nome un bo número de orfanatos, casas de caridade, escolas e institutos en Francia.
O traslado dos seus restos mortais ao Panteón de París ten sido reivindicado en varias ocasións. A primeira vez en 1989, co gallo do bicentenario da Revolución Francesa, seguida da campaña promovida pola historiadora Catherine Marand-Fouquet en 1993. Máis tarde o editor dunha nova biografía de Olympe de Gouges, René Viénet, volveu reclamalo en 2011. Na campaña electoral de 2007, a candidata a presidencia, Ségolène Royal,  tamén se fixo eco destas reclamacións.
Obras principais
Artigo principal: Declaración dos dereitos da muller e da cidadá (1791)
Malia ser principalmente coñecida pola súa Declaración dos dereitos da muller e da cidadá, na súa carreira literaria o teatro ocupou un posto moi importante. A autora a miúdo utilizaba as súas obras dramáticas para proclamar e difundir os seus ideais, ben na temática, ben no prefacio. Aínda que foi coetánea doutras dramaturgas como Madame de Montesson, Julie Candeille ou Sophie de Beauharnais, ningunha outra autora amosou un compromiso con temas tan controvertidos coma ela. Publicou máis de vinte obras teatrais, moitas delas xa desaparecidas, numerosos escritos de carácter político, un conto longo e unha novela autobiográfica.
Libureo, Doroña, Vilarmaior
Libureo é un lugar da parroquia de Doroña no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 4 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 2 eran homes e 2 eran mulleres.
Provincia de Fermo
Ten unha área de 859 km² e unha poboación de 176.488 habitantes (2008). Hai 40 comunas na provincia, todas elas provenientes da provincia de Ascoli Piceno.
Foi instituída nunha lei promulgada o 11 de xuño de 2004 e é oficialmente recoñecida dende o 1 de xaneiro de 2009.
Parque Nacional Linnansaari
Características
Os hábitats predominantes son a Taiga e zonas húmidas. Conta cunha superficie protexida de 4.100 hectáreas e foi fundado en 1.938.
Vexetación e fauna
O bosque, formado por abetos, piñeiros e bidueiras, limítalse as illas e pequenas zonas costeiras axeitadas para as árbores. O lago Haukivesi é unha importante zona para a cria da foca anelada do Saimaa (Phoca hispida saimensis). Entre as aves salientan a aguia pescadora, o ouriolo, o Mergo grande ou a Mobella ártica.
Sappiduwa
Sipidduwa ou Sapidduwa foi unha rexión con centro en Sipiddu, unha cidade do Imperio Hitita, ao norte de Hattusa. A cidade e rexión foi saqueada e ocupada polos kaskas despois do -1400 baixo o reinado de Arnuwandas I. Un home chamado Pitakkatalli, sen dúbida un xefe kaska, estaba mobilizando tropas na cidade de Sippidu (ou Sappidu) en Sippiduwa ou Sappiduwa, pero o rei Suppiluliumas I derrotouno sobre o -1330.
Muixeranga de Sueca
A Muixeranga de Sueca é unha danza composta por un conxunto de cadros plásticos con intencionalidade representativa, que participa nas procesións da nosa Señora da Sales, a festa maior de Sueca, o 8 de setembro. A muixeranga é un conxunto de danzas e castelos humanos orixinarios do País Valenciano. Presérvase principalmente en La Ribera.
Características
A muixeranga consiste no levantamento de torres humanas, erixidas por grupos de homes e mulleres de todas as idades, chamados collas.
As formacións construídas pola muixeranga poden chegar a ter até cinco pisos de altura. As figuras da Muixeranga teñen máis de douscentos anos de historia, pois existen referencias xa no século XVIII, inicialmente no Camp del Túria, subindo posteriormente cara ao Camp de Morvedre e estendéndose durante o século XX por toda Valencia, especialmente a partir da década de 1990.
Existe a teoría de que os castelos humanos (os castells cataláns) e a muixeranga teñen unha orixe común: os Balls de Valencians. Diferéncianse dos modernos castellers pola orixe relixiosa da muixeranga e porque a altura das torres humanas non é importante. Por outra banda, os Castells son unha manifestación festiva laica.
Arracada
miniatura|[[Museo de Pontevedra. Arracadas barquiformes decoradas con filigrana e granulado, ademais de posibles motivos de "moscas" ou "abellas".]] Arracada é un sinónimo de pendente, é dicir, a xoia coa que se adorna a orella. É un nome habitualmente empregado para referirse á artesanía popular. Tamén é o nome que adoitan empregar os arqueólogos cando falan deste tipo de xoias na época antiga ou na idade de ferro. Son especialmente famosas as arracadas de ouro da cultura castrexa galaica, decoradas con espectaculares motivos de filigrana e granulado, como por exemplo as do tesouro de Bedoya.
Ignacio Vieitez Tapia
Ignacio Vieitez Tapia, nado en Sela (Arbo) o 28 de agosto de 1817 e finado en Madrid o 25 de febreiro de 1882, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de José Miguel Vieitez de Puga, señor do pazo de Sela, onde naceu. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Foi xuíz de Ribadavia, xefe de negociado no Ministerio de Graza e Xustiza, maxistrado da Audiencia de Zaragoza, presidente de Sala das Canarias, Valladolid, A Coruña, Oviedo e Burgos, maxistrado da Audiencia de Madrid e presidente da Sala segunda do Tribunal Supremo de Xustiza. Foi elixido deputado provincial na Deputación de Pontevedra e deputado a Cortes polo distrito de Ponteareas en 1850. Foi senador pola provincia de Ourense en 1876 e por Pontevedra entre 1877 e 1881.
Vida persoal
Casou con Luísa Penedo Fernández e foi pai de José e Ignacio Vieitez Penedo.
Vício (EP)
Vício é o nome do primeiro EP da cantora e actriz brasileira Manu Gavassi. Foi lanzado o día 11 de decembro de 2015 polo selo Angorá Music.
Características
No seu novo traballo, Manu Gavassi contou coa produción do músico Junior Lima, cun estilo synthpop, totalmente diferente dos seus traballos anteriores pop-rock. O primeiro sinxelo do EP foi a canción "Camiseta", que foi divulgada no iTunes e en todas as plataformas dixitais o día 13 de novembro de 2015. O videoclip da canción foi lanzada na plataforma Vevo o día 17 de novembro dese mesmo ano. O 4 de xaneiro de 2016, Manu lanzou o videoclip do seu segundo sinxelo do EP, "Direção" na plataforma Vevo, contando coa colaboración do actor Rafael Vitti, onde os dous fan escenas eróticas no vídeo.
Salcedo, Pontevedra
San Martiño de Salcedo é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Pontevedra. Segundo o padrón municipal de 2008 tiña 2123 habitantes (1027 homes e 1096 mulleres), 118 menos ca en 2004 (1161 mulleres e 1080 homes), distribuídos en 28 entidades de poboación.
Historia
miniatura|275px|Outeiro da Mina por [[Enrique Campo.]] Nos barrios de Cabanas e A Esculca consérvanse varios petróglifos. Hai restos de poboados castrexos, como o castro das Croas. Foron atopados diversos miliarios da vía XIX do itinerario de Antonino.
Formou concello de seu xunto coa parroquia de Lourizán.
Patrimonio
Amais da igrexa parroquial, outros edificios relixiosos son a capela de san Brais e a capela de san Breixo. A orixe desta última non está ben definida, aínda que é o gótico o estilo que predomina na parte máis antiga. O resto é do século XVIII.
O pazo do arcebispo Malvar, chamado Pazo da Carballeira de Gandarón, acolle na actualidade a sede da Misión Biolóxica de Galicia, dedicada á investigación científica e especializada no millo.
Esteman
Esteban Mateus Williamson, nado en Bogotá, Colombia o 4 de maio de 1984, coñecido profesionalmente como Esteman, é un cantante e compositor colombiano.
Traxectoria
Esteman deuse a coñecer na escena musical colombiana co vídeoclip da canción "No te metas a mi Facebook", que se volveu viral en YouTube, xerando máis dun millón de visitas en pouco tempo. O seu álbum debut, 1er Acto, foi publicado o 28 de abril de 2012. Contou coa colaboración da cantante Andrea Echeverri na canción "Aquí Estoy Yo". A súa segunda produción, Caótica Belleza, foi publicada o 28 de agosto de 2015 con colaboracións de Natalia Lafourcade na canción "Caótica Belleza" que dá nome ó álbum, José Quiñonez na canción "La Noche Es Corta", Li Saumet na canción "Todo Lo Que Soy" e Carla Morrison na canción "Adelante".
En 2016, Esteman foi un dos artistas seleccionados para facer parte da primeira edición do festival Lollapalooza en Colombia antes da súa cancelación. Nos Premios Grammy Latinos de 2016, Esteman foi nomeado na categoría de mellor novo artista, perdendo ante o seu compatriota Manuel Medrano. O seu álbum Caótica Belleza foi un do cinco discos nomeados a mellor álbum de música alternativa nos mesmos premios, categoría que gañou o disco L.H.O.N de Illya Kuryaki and the Valderramas.
Esteman e a súa banda, "A Esteband", saíu de xira por Colombia, a Arxentina, o Perú, Chile, México e os Estados Unidos.
Palai, Doroña, Vilarmaior
Palai é un lugar da parroquia de Doroña no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 17 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 7 eran homes e 10 eran mulleres.
Fasciíte
fasciíte ou fascite refírese en medicina á inflamación dunha fascia ou aponeurose, o tecido fibroso que recobre os músculos e ósos.
Etioloxía
Pode ser causada por traumatismos únicos ou de repetición, por unha infección, ou durante unha inflamación autoinmunitaria xeneralizada do tecido conxuntivo.
Clasificación
Hai diversas formas de presentación:
Tratamento
Ao igual que as inflamacións doutros tecidos moles, a fasciíte tende a desaparecer por si soa ás veces si ás veces non. A melloría acelera con menciñas para a dor, en contra da inflamación, a aplicación de frío nas primeiras 48 horas do incidente e calor nas subseguintes 48 horas e terapia física ou terapia ocupacional. Se non haber melloría considerarase a infiltración con corticoides de depósito.
Inferno
miniatura|Visión do inferno na [[Divina Comedia de Dante. Ilustración de Gustave Doré.]] O inferno é, desde o punto de vista de varias relixións, mitoloxías e filosofías, un lugar onde van as almas dos pecadores que morreron en pecado mortal. A orixe do termo é latina infernum 'as profundidades' ou 'mundo inferior'.
Dende moi cedo o inferno acadou un significado negativo, xa que era o lugar onde ían parar as almas condenadas despois da vida, a diferenza do ceo, lugar de eterna salvación.
Ao longo da historia houbo moitas interpretacións sobre o inferno. Destaca a obra cumio de Dante Alighieri, a Divina Comedia.
O xardín das delicias de Hieronymus Bosch adopta unha representación tríptica do dualismo entre a harmonía do ben e a anarquía, desorde e caos do mal.
Na Biblia
No cristianismo existen diversas concepcións respecto ao inferno, correspondentes ás diferentes correntes cristiás. A idea de que o inferno é un lugar de condenación eterna, tal como preséntase hoxe para diversas correntes cristiás, nin sempre foi e aínda non hai consenso entre os cristiáns. Nos primeiros séculos do cristianismo, houbo quen defendeu que a permanencia da alma no inferno era temporal, unha vez que inferno significa "sepultura", de onde, segundo os Evanxeos, a persoa pode saír cando resucita. Essa idea é defendida hoxe por varias correntes cristiás.
O inferno na cultura popular galega
miniatura|300px|Detalle do inferno, na igrexa de [[Labrada, Guitiriz|Santa María de Labrada, Guitiriz]]
Long Island
Long Island é unha illa do estado de Nova York. A superficie da illa é de 3.567 km² (1.377 millas cadradas), e é a máis grande dos Estados Unidos continentais. Long Island alberga dous distritos da Cidade de Nova York, Brooklyn e Queens, na súa parte máis occidental. Na parte oposta están os condados de Nassau e Suffolk.
Xeografía e clima
miniatura|dereita|300px|Os condados de Long Island. A illa está separada dos estados de Connecticut e Rhode Island pola canle de Long Island Sound. Ao sur limita coas baías de Great South Bay, South Oyster Bay, e Xamaica Bay, que son en realidade lagoas, e está protexida do Océano Atlántico por unha barreira de estreitas illas en cadea, a máis notable das cales sexa, posiblemente, Fire Island.
Cima de Vila, Rouzós, Amoeiro
Cima de Vila é un lugar da parroquia de Rouzós no concello ourensán de Amoeiro na comarca de Ourense. Tiña 23 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 16 eran homes e 7 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 24 habitantes (16 homes e 8 mulleres).
Long Island
Xeografía e clima
Long Island pódese considerar a fronteira xeográfica entre o Océano Atlántico e Nova Inglaterra.
Long Island ten veráns quentes e húmidos, e invernos fríos. A neve cae cada inverno, e en moitos invernos unha ou máis tormentas intensas, chamadas Nor'easaters, producen xistras que traen nevadas de 30-60 centímetros e ventos tempestuosos.
De feito, a illa é algo vulnerable aos furacáns. A illa foi golpeada por dúas tormentas categoría 3 en 1938 (furacán Nova Inglaterra de 1938) e 1944, furacán Donna en 1960, furacán Belle en 1976, furacán Gloria en 1985, furacán Bob en 1991 (que varreu a punta oriental), e furacán Floyd en 1999.
Demografía
Segundo o Censo 2000 dos Estados Unidos, a poboación total dos catro condados de Long Island era de 7 448 618 persoas. A porción correspondente á Cidade de Nova York do censo era de 4 694 705, coa poboación de Brooklyn en 2 465 326 e Queens en 2 229 379 residentes. A poboación combinada dos condados de Nassau e de Suffolk era de 2 753 913 persoas.
Long Island ten unha presenza italoamericana substancial, da orde do 28,8% da poboación de Suffolk e o 23,9% de Nassau en data o censo 2000. 939.316 afroamericanos de Brooklyn explican o 38,1% dos residentes do condado de Kings. No condado de Queens, a poboación afroamericana é de 486.197, o 21,8% da poboación. Mentres que a porcentaxe inferior ao 10% dos residentes de Nassau e de Suffolk, concéntrase en zonas concretas ao longo de todo a área, principalmente en Hempstead, en Roosevelt, Freeport e Uniondale.
Urko Aiartza
Urko Aiartza Azurtza nado en Donostia o 31 de marzo de 1970, é un avogado e político vasco de ideoloxía independentista vasca.
Traxectoria
Avogado donostiarra, exerce como tal na súa cidade natal. Como político considéraselle afín á esquerda abertzale. Formou parte da candidatura da coalición Euskal Herritarrok ao concello de Donostia nas eleccións municipais de 1999. En 2003 formou parte da comisión de garantías nas eleccións municipais e forais para levar a cabo o reconto do voto nulo.
O seu dominio do inglés fixo que actuase por esa época con frecuencia como ligazón entre a formación abertzale Batasuna e o Sinn Fein irlandés. Froito deses contactos iniciou, xunto con Joseba Álvarez e Pernando Barrena, unha serie de viaxes a Suráfrica en 2004 e 2006 para establecer contactos con membros do Congreso Nacional Africano e mediadores surafricanos expertos en negociacións e conflitos internacionais.
Tamén exerceu como avogado defensor de Batasuna nas causas de ilegalización que se levaron a cabo contra este partido político.
Ademais das súas viaxes a Suráfrica para buscar o apoio do Congreso Nacional Africano ao proceso de paz con ETA do Goberno socialista de Rodríguez Zapatero, tamén realizou intervencións nas Nacións Unidas presentando denuncias ao Relator Especial sobre a Tortura en Xenebra, intervencións no Comité de Dereitos Culturais da ONU para denunciar a criminalización do éuscaro ou a presentación da proposta Orain Herria.
Está considerado como unha das persoas que buscou contactos con mediadores internacionais como Brian Currin para lograr o cesamento definitivo da actividade armada de ETA. Ese labor culminaría na Conferencia Internacional de Paz de San Sebastián que se celebrou o 17 de outubro de 2011, que precedeu en tres días ao anuncio do cesamento definitivo da actividade armada de ETA.
Aiartza presentouse como independente dentro da candidatura da coalición abertzale Amaiur ao Senado por Guipúscoa nas eleccións xerais de 2011, sendo elixido para o cargo de senador.
Foi candidato á dirección de Sortu no seu congreso fundacional de febreiro de 2013. O 14 de novembro de 2013 acudiu como representante de Sortu ao acto de homenaxe do Congreso Nacional Africano ao seu líder falecido Nelson Mandela na base militar de Waterkloof. Nun momento da cerimonia formou parte da "garda de honra" ante o féretro do expresidente en compañía do líder do Sinn Féin Gerry Adams e representantes do FRELIMO, MPLA, SWAPO, Fronte Polisario e OLP. Despois da homenaxe en Waterkloof, Aiartza tamén foi convidado e acudiu ao funeral de estado celebrado en Qunu, localidade natal de Mandela.
Enrique Morente
{{Músico | nome            = Enrique Morente | imaxe           = Enrique Morente.jpg | lenda           = Enrique Morente no Palau da Música Catalana o 13 de marzo de 2009 | nado           = {{data|25|12|1942}}Granada, Andalucía 20px | finado            = {{data|13|12|2010}} {{idade|25|12|1942|13|12|2010}}} Madrid | orixe            = 🇪🇸 | período         = anos 60 até 2010 | xénero          = Flamenco | instrumento     = voz | web             = Web oficial }} Enrique Morente Cotelo, coñecido artisticamente como Enrique Morente, nado na cidade española de Granada o 25 de decembro de 1942 e finado en Madrid o 13 de decembro de 2010, foi un cantaor controvertido no flamenco.
Foi o pai da tamén cantaora Estrella Morente.
Comezos
Enrique Morente, nado no barrio de Albaicín en Granada, comezou a cantar como seise (membro dun grupo de nenos que cantan, bailan e tocan as castañolas nalgúns festivais relixiosos). Sentiuse atraído polo cante flamenco xa de neno, e tivo a oportunidade de aprender nas reunións familiares e escoitando a grandes figuras de Granada como Cobitos, a familia dos "Habichuelas", ou Aurelio Sellés (Aurelio de Cádiz):
En calquera caso, esta apreciación da cara popular do flamenco non significa que considere este xénero simplemente unha arte popular. Un artista flamenco, para el, necesita técnica e dedicación:
Aínda na adolescencia, foi vivir a Madrid para facer carreira profesional como cantante. Alí puido coñecer vellos mestres como Pepe de la Matrona ou Bernardo el de los Lobitos, e aprendeu deles. Pepe de la Matrona tivo especial interese en aprenderlle ó mozo cantante: "Este interese non se debía tanto á afinación de Enrique Morente, ao seu rexistro ou á súa melismática como á súa actitude ante as cousas, ao seu respecto e á súa capacidade para aprender". En Madrid comezou a cantar nas peñas flamencas (clubs de música flamenca). En 1964 asinou un contrato co Ballet de Marienma, co que actuaría no pavillón español na Feira Internacional de Nova York e na embaixada española de Washington. Máis tarde tomou parte no festival flamenco no Alcázar dos Reis Cristiáns (Córdoba), compartindo escenario con Juan Talega, Fernanda e Bernarda de Utrera, Gaspar de Utrera, Tomás Torre ou Antonio Mairena. Durante ese ano e o seguinte, tamén actuou por Europa e Xapón con diferentes compañías de baile flamenco, e estivo empregado en varios tablaos en Madrid, como "La Cueva de Nemesio", "Zambra" ou "El Café de Chinitas".
Primeiras gravacións
Morente gravou o seu primeiro álbum, Cante flamenco, en 1967 co guitarrista Félix de Utrera, que recibiu unha mención especial da Cátedra de Flamencología de Xerez da Fronteira. Foi seguido de Cantes antiguos del flamenco (1969), co guitarrista Niño Ricardo. As súas primeiras gravacións foron estritamente ortodoxas e amosaban un profundo coñecemento do flamenco tradicional, unha cualidade rara nos cantantes da súa xeración. Durante este período tamén fixo o seu primeiro contacto co guitarrista Manolo Sanlúcar, co que colaboraría no futuro en bastantes ocasións. Sanlúcar acompañouno no seu concerto no Ateneo de Madrid, a primeira ocasión en que un cantante flamenco actuaba nesa prestixiosa institución cultural.
A súa seguinte gravación sería Homenaje flamenco a Miguel Hernández (1971), iniciando así o seu frecuente uso de letras de poetas destacados. Posteriormente gravaría cancións con letras de Federico García Lorca, Juan de la Cruz, Lope de Vega, Al-Mutamid, Antonio e Manuel Machado ou Jorge Guillén. Pouco despois, unha gravación ilegal en vivo sería publicada nos Países Baixos.
En 1971 e 1972 fixo unha xira por México co guitarrista Parrilla de Jerez e a bailaora Ana Parrilla, unha xira que incluía a súa presentación no Auditorio da Universidade das Américas, e actuacións no Centro Lincoln (ó que regresaría en 1973) e ó Instituto Español de Nova York. En 1972 foi galardonado co Premio Nacional de Cante pola Cátedra de Flamencología.
Alternando tradición e innovación
En 1977 regresa ó cante flamenco ortodoxo co disco Homenaje a Don Antonio Chacón, co que obtén o Premio Nacional ao mellor álbum de disco folk, concedido polo Ministerio de Cultura. Neste disco reivindica a figura do cantaor Antonio Chacón, creador da granaína, e figura fundamental do flamenco nas primeiras décadas do século XX, que fora porén refugado pola visión dos flamencólogos entre os anos 50 e 70 que consideraban impuro o flamenco non-xitano. En calquera caso, alternando entre a tradición e a innovación, a esta gravación axiña se seguiu en 1978 Despegando, cunha declaración de intencións no propio título que non deixa lugar a dúbidas.
En 1981 realizou unha xira cun novo espectáculo, Andalucía hoy, que o levaría posteriormente á Sala Olympia de París. En 1982 varias das súas gravacións foron elixidas polo flamencólogo José Blas Vega para formar parte da antoloxía flamenca Magna Antología del Cante (unha colección completa dos estilos tradicionais do cante) para ilustrar cancións como as tarantas de Almería, varios tipos de cartaxeneiras, os fandangos de Frasquito Yerbabuena e tódalas malagueñas e granaínas creadas por Antonio Chacón.
En 1990 noutro regreso á ortodoxia, gravou Morente-Sabicas, co guitarrista Sabicas, que contaba xa con 80 anos. Ó ano seguinte, creou e gravou un coro flamenco, un tipo de composición que xa contaba con precedentes, como unha gravación de Antonio Mairena, Luis Caballero, e Naranjito de Triana en 1968. Pero os coros flamencos de Morente son totalmente diferentes a calquera exemplo anterior. Mentres os outros basicamente intentaban adaptar o flamenco tradicional á liturxia, Morente carece desta intención, e mestura o flamenco con outros xéneros coma o canto gregoriano. Sobre estes coros, nun dos seus toques de humor, dixo:
Últimos traballos
No 2001, tras moito tempo intentándoo, consegue publicar o disco Enrique Morente en la Casa Museo de García Lorca de Fuentevaqueros, un grupo de cancións baseadas na poesía de García Lorca. A gravación fixérase nun estudio de Madrid en 1990, producida pola deputación de Granada. Só se editaran un número limitado de vinilos, e as copias mandáranse como agasallos a persoas particulares. No mercado de segunda man estas copias acadan prezos de 150 euros
Aínda que non sabe solfexo compuxo música para obras de teatro, películas e televisión, como Las Arrecogidas del Beaterio de Santa María Egipcíaca, a música da representación de Edipo Rei dirixida por José Luis Gómez García.
Intentou mesturar o flamenco coa música clásica en traballos como Fantasía de cante jondo para voz y orquesta (1986), canda o pianista Antonio Robledo, o guitarrista Juan Habichuela e Gerardo Núñez e a Orquesta Sinfónica de Madrid, dirixida por Luis Izquierdo, ou co Allegro Soleá, que presentou na Bienal de Flamenco de Sevilla en 1990. Seguindo na liña da fusión do flamenco con outros estilos, colaborou no espectáculo Macama Jonda de José Heredia Maya, xunto coa Orquesta Andalusí de Tetuán e Abdessadeq Cheqara. Tamén colaborou co coro búlgaro Angelite. No espectáculo África-Cuba-Cai mestura o flamenco con música do Senegal e Cuba (Cai é Cádiz). O espectáculo tamén recalca as relacións históricas entre as músicas cubanas e flamencas: "iso tívoo de toda a vida o flamenco, iso de toda a vida, porque estaban os barcos en Cádiz que ían para Cuba, algúns volvían e outros quedaban alí". É difícil pensar nun tipo de música polo que non se interese Morente: logo dun dos seus concertos coa Orquesta Andalusí de Tetuán, declarou: "se tivese que publicar un CD por cada cultura coa que fixen mesturas, tería que estar publicando uns sete ou oito por ano. Non estaría mal. Se a compañía me pagase por cada un deles acabaría por facerme unha casa".
Crítica
Debido á súa traxectoria innovadora, foi criticado polos sectores máis tradicionalistas da crítica e do público flamencos: "Todo isto custoulle a Morente, non hai que dicilo, un verdadeiro calvario, pois o flamenco é aínda un mundo moi pechado onde calquera leve conato de novidade se toma como pecado mortal de herexía." .
A perspectiva étnica é a miúdo común a esas críticas. Un bo número de teóricos, pero tamén de afeccionados, chegaron ao flamenco no tempo da "revitalización" que lideraron cantantes como Antonio Mairena e críticos como González Climent ou Ricardo Molina, e para eles o flamenco puro era patrimonio dos xitanos, que os paios poderían unicamente imitar en van sen chegar nunca á súa esencia.
Estas opinións sobre Morente, aínda que moi comúns nos setenta e nos oitenta, agora xa foron desaparecendo. A polémica entre a tradición e a innovación, os cantantes xitanos e os paios, e outros temas semellantes, tan habituais hai vinte anos, están agora confinados a unha pequena leiriña de afeccionados, mentres que a maior parte do público e da crítica lle recoñece a Morente a súa fonda intelixencia artística e o seu compromiso:
Vida persoal
Faleceu tras as complicacións producidas por unha operación de cancro de esófago.
Provincia de Macerata
Ten unha área de 2.774 km2, e unha poboación de 208.339 habitantes (2001). Hai 57 municipios na provincia.
Pola Esquerda
Pola Esquerda, ou X la Izquierda polo seu nome oficial en castelán, é unha coalición electoral constituída para presentarse nas eleccións xerais de 2015 en España, e que estivo formada por diversos partidos de esquerda e ecoloxistas, dos que o máis importante era o Partido Humanista. Finalmente o Partido Humanista retirouse da coalición e concorreu en solitario.
Spondyliosoma
miniatura|215px|[[Spondyliosoma emarginatum.]] Spondyliosoma é un xénero de peixes da clase dos actinopterixios, infraclase dos teleósteos, orde dos perciformes, suborde dos percoideos, superfamilia dos percoideos e familia dos espáridos.
Pola Esquerda
Os partidos formantes foron:
Jamie Foxx
Eric Marlon Bishop, máis coñecido polo seu nome artístico Jamie Foxx, nado o 13 de decembro de 1967 en Terrell, Texas, é un actor, cómico e cantante estadounidense.
Pola Esquerda
Sinalouse a Federico Mayor Zaragoza e a Baltasar Garzón como algúns dos seus impulsores. Durante unhas semanas, a ex-socialista Beatriz Talegón estivo vinculada a esta coalición, pero renunciou. A súa cabeza de lista foi María Pato.
Spondyliosoma
Descrición
O xénero foi descrito en 1849 polo médico, botánico e zoólogo danés Theodore Edward Cantor, no seu traballo Catalogue of Malayan fishes publicado no ''J. Asiatic Soc. Bengal.'' 18 (2): 981-1443.
Etimoloxía
O nome científico Spondyliosoma está formado polos elementos do latín científico spondyl- e -soma, cun -ío- epentético, para facilitar a pronuncia. O primeiro elemento esta tirado do grego antigo σπονδύλos spondúlys, "vértebra"; e o segundo derira do nome do grego antigo σῶμα sõma, "corpo".
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmnte válido, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:
Especies
No xénero están integradas dúas especies:
Subxéneros do heavy metal
miniatura|300px|Árbore xenealóica de subxéneros do heavy metal. Os subxéneros do heavy metal foron desenvolvéndose dende que o propio heavy metal xurdiu a finais dos anos 1960 e comezos dos anos 1970. A clasificación de heavy metal tradicional, tamén chamado en ocasións heavy metal clásico, atribúese a aqueles grupos e artistas cun estilo musical semellante ao dos primeiros grupos do xénero, antes de que este evolucionase e se dividise nos diversos estilos e subxéneros. Estes novos xéneros adoitan sobrepoñerse os uns ós outros dificultando a súa distinción, pero poden identificarse segundo unha serie de características, como poden ser a instrumentación empregada, o tempo musical e a estrutura das cancións, o estilo vocal e as letras dos temas, o estilo e ritmos das guitarras e da batería ou a estética empregada.
Avant-garde metal
O avant-garde metal é unha clasificación aplicada a aqueles grupos que usan elementos innovadores, presentan unha gran experimentación musical e unha diversidade de sons, instrumentos, estruturas e técnicas non convencionais ou habituais no heavy metal máis tradicional. É habitual que se relacione co metal progresivo, aínda que o avant-garde metal adoita presentar unha maior experimentación xeral, mentres que o metal progresivo ten unha relación máis achegada ao heavy metal tradicional e céntrase en acadar maiores niveis de complexidade na instrumentación. O avant-garde metal tamén emprega sons non habituais, sen seguir as convencións típicas e incluíndo novos elementos, con presentacións visuais e líricas eclécticas.
O grupo canadense Voivod está considerado un dos pioneiros deste xénero, sendo dos primeiros en empregar diversos elementos novidosos como efectos vocais robóticos, estruturas musicais pouco usuais e sons de guitarra fracturados e pouco ortodoxos. Outros grupos notables que adoitan clasificarse como avant-garde metal son Boris, Earth, Maudlin of the Well, Neurosis, Sunn O))) e Mr. Bungle,
Black metal
O black metal é un xénero e tamén subcultura do heavy metal no que os guitarristas favorecen os tons altos e agudos cunha forte distorsión e con ritmos rápidos e técnicas de trémolo picking,  nas que os solos son pouco habituais. O baixo adoita non tocar melodías individuais, senón que aparece case mudo fronte as guitarras seguindo de forma homofónica as liñas de baixo desta. Os ritmos de batería son rápidos, usando técnicas de dobre baixo e blast beats. As cancións neste xénero adoitan non ter unha estrutura convencional, carecendo de seccións de coro-verso claramente definidas e primando longas seccións instrumentais repetitivas. As voces son en forma de gritos ásperos e agudos, usando de forma moi ocasional as voces guturais máis comúns do death metal.
Os pioneiros do xénero xurdiron nos anos 1980 cando varios grupos con orixe no thrash metal e no death metal formaron o que sería o prototipo do xénero. Esta foi a denominada "primeira onda" do black metal, que incluíu a grupos coma Venom, Bathory, Mercyful Fate, Hellhammer e Celtic Frost. Unha "segunda onda" xurdiu a comezos dos anos 1990 encabezada polos grupos noruegueses Mayhem, Darkthrone, Burzum, Gorgoroth, e Immortal. entre outros. Nesta segunda onda comezaron a destacar tamén unha serie de grupos suecos como Marduk, Nifelheim e Dark Funeral.
Os músicos deste xénero adoitan vestir roupa negra, botas militares e pulseiras de pinchos, así coma adornos de cruces invertidas e pentagramas para reforzar a súa visión anti-cristián ou antirrelixiosa. Non obstante a característica máis salientable é o uso de pintura corporal para simular unha aparencia cadavérica ou demoníaca. O black metal adoita recibir hostilidade das correntes culturais principais debido ás accións e ideoloxías asociadas con este xénero. Moitos dos artistas deste xénero teñen expresado opinións anti-cristiás e unha visión misantrópica, avogando por varias formas de satanismo ou paganismo étnico.
Ewa Kłobukowska
Ewa Janina Kłobukowska, nada en Varsovia o 1 de outubro de 1946, é unha economista e ex atleta polaca, especializada na proba de 4×100 m, na que chegou a ser campioa olímpica en 1964.
Subxéneros do heavy metal
Black metal sinfónico
300px|miniatura|dereita|[[Shagrath (Dimmu Borgir).]]
Ewa Kłobukowska
Todos os seus títulos e récords foron anulados pola Asociación Internacional de Federacións de Atletismo (IAAF) en 1967, cando foi sometida a unha proba de xénero en que se decidiu que debía ser considerada xeneticamente como un varón. Posteriormente se descubriu que os procedimentos da proba eran inadecuados.
Subxéneros do heavy metal
Black metal sinfónico
O black metal sinfónico é un estilo de black metal que incorpora elementos sinfónicos e de orquestra. Isto pode incluír dende o uso de sintetizadores que replican sons máis típicos dos arranxos orquestrais ata a inclusión directa de instrumentos de orquestra como instrumentos de vento-madeira, vento-metal, percusión, teclado e corda. As voces poden ser limpas e con estilos de ópera e as estruturas das cancións son máis definidas ou están inspiradas en composicións sinfónicas, ao mesmo tempo que reteñen as características típicas do black metal como os gritos, tempos rápidos, e arranxos de guitarras. Algúns exemplos de grupos clasificados dentro deste xénero son Emperor e Dimmu Borgir.
Ewa Kłobukowska
Primeiros anos
Kłobukowska nacu nunha familia de intelectuais. En 1965 graduouse na Escola Técnica de Economía e en 1972 da Escola de Economía de Varsovia.
Subxéneros do heavy metal
Blackgaze
O blackgaze é un xénero de fusión do black metal e o shoegazing orixinado a comezos do século XX. Este xénero adoita combinar elementos habituais do black metal, incluíndo ritmos blast beat e gritos agudos, xunto a elementos melódicos e estilos de son de guitarra de tipo Wall of Sound asociados ao shoegazing. O grupo francés Alcest acredítase como a influencia e pioneiro do xénero, mentres que o grupo estadounidense Deafheaven é un exemplo habitual nas descricións das características deste xénero.
Ewa Kłobukowska
Éxitos deportivos
Competiu nos Xogos Olímpicos de Tokio, nos que obtivo unha medalla de ouro e un récord olímpico no relevo de 4×100 m cun tempo de 43,6 segundos. O equipo polaco, formado tamén por Irena Kirszenstein, Halina Górecka e Teresa Cieply, chegou á meta por diante dos Estados Unidos e do Reino Unido. Tamén obtivo unha medalla de bronce pola proba de velocidade dos 100 m.
Subxéneros do heavy metal
Viking metal
miniatura|dereita|300px|[[Grutle Kjellson (Enslaved).]]
Ewa Kłobukowska
Éxitos deportivos
No Campionato Europeo de Atletismo de 1966 gañou dúas medallas de ouro e unha de prata.
Subxéneros do heavy metal
Viking metal
O viking metal é un estilo con orixes no black metal e a música folk nórdica, caracterizado polas súas letras e temáticas centradas na mitoloxía nórdica, o paganismo nórdico e a era viquinga. Algunhas das características musicais comúns nos grupos incluídos neste xénero son os estilos pesados e lentos de guitarra, os coros en forma de himno, uso conxunto de voces limpas e gritos, uso de instrumentos propios da música folk e inclusión de teclados para xerar un efecto musical atmosférico. Este xénero comezou a desenvolverse nos anos 1980 e 1990 como forma de rexeitar o satanismo e ocultismo propios do black metal, acollendo no seu lugar a mitoloxía nórdica dos viquingos e o paganismo como forma de oposición ao cristianismo. Presenta similitudes na lírica, sons e temática ao pagan metal, aínda que este último presenta un rango mitolóxico máis amplo e un uso máis extensivo da instrumentación folk.
Ewa Kłobukowska
Éxitos deportivos
Kłobukowska estableceu tres récords mundiais, un nos 100 m (11,1 s) o 9 de xullo de 1965 en Praga e dous no relevo de 4×100 m (44,2 s e 43,6 s) o 13 de setembro de 1964 en Lodz e o 21 de outubro de 1964 en Tokio.
Subxéneros do heavy metal
Viking metal
O grupo sueco Bathory acredítase como o pioneiro deste estilo cos seus álbums Blood Fire Death de 1988 e Hammerheart de 1990. Os noruegueses Enslaved seguiron estes pasos cos álbums Hordanes Land de 1993 e Vikingligr Veldi de 1994. Burzum, Emperor, Einherjer,  e Helheim , entre outros grupos, continuaron desenvolvendo o xénero a comezos e mediados dos anos 1990. Os grupos de death metal Unleashed e Amon Amarth tamén adoptaron estas temáticas viquingas, ampliando o estilo dende a súa orixe no black metal cara outros xéneros.
Ewa Kłobukowska
Anulación por proba de xénero
Durante o Campionato Europeo de Atletismo de 1967, celebrado en Kíiv, Kłobukowska non pasou unha proba de xénero tradicional para a competeción feminina. De acordo á IAAF, tiña un mosaico xenético de XX/XXY. Por esa razón foille prohibido competir en competicións deportivas profesionais femininas.
Subxéneros do heavy metal
War metal
O war metal, tamén chamado war black metal ou bestial black metal, é un estilo de black metal descrito polos medios como "agresivo, cacofónico, caótico, rabioso e martelante". As influencias deste xénero atópanse en grupos de grindcore, black metal e death metal como Sodom, Possessed Repulsion, Autopsy, e Sarcófago, así como nos dous primeiros álbums de Sepultura. Algúns dos grupos incluídos neste xénero son Blasphemy,  Archgoat, Impiety, In Battle, e Zyklon-B.
Ewa Kłobukowska
Anulación por proba de xénero
Ademais de prohibirlle competir, a IAAF borrou os tres récords mundiais establecidos por Kłobukowska, incluídos os dous récords do equipo no relevo de 4×100 m.
Subxéneros do heavy metal
Crust punk
O crust punk (ou simplemente crust) é un estilo musical influenciado polo hardcore punk e o metal extremo. Este estilo evolucionou a mediados dos anos 1980 en Inglaterra, con temas de líricas escuras e pesimistas relacionadas con problemas políticos e sociais. O termo "crust" foi empregado por primeira vez polo grupo Hellbastard na súa demo de 1986 titulada Ripper Crust, aínda que os medios especializados describen ao grupo Amebix como os pioneiros deste estilo.
O Pazo, Doroña, Vilarmaior
O Pazo é un lugar da parroquia de Doroña no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 5 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 2 eran homes e 3 eran mulleres.
Subxéneros do heavy metal
Crust punk
O xénero defínese polos seus sons baixos e distorsionados, tempos rápidos e voces guturais e gritos. As inspiracións dos grupos deste xénero xorden de grupos de anarco-punk como Crass e Discharge e de grupos de metal extremo como Venom, Celtic Frost e Motörhead.
Ewa Kłobukowska
Anulación por proba de xénero
Posteriormente modificáronse as análises médicas, e se competise nos Xogos Olímpicos de 1968 en México pasaría a proba, xa que se demostrou que, a pesar do seu mosaico xenético era positiva a análise de corpos de Barr, é dicir, Kłobukowska é xenotipicamente unha muller. Neses xogos olímpicos, as atletas suspendidas para as probas femininas foron exclusivamente as que non presentaban corpúsculo de Barr. De feito, Kłobukowska deu a luz o seu primeiro fillo en 1968.
Subxéneros do heavy metal
Death metal
miniatura|dereita|300px|[[Thor Anders Myhren (Morbid Angel).]]