cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
LGBT Health
Difusión
Segundo o Journal Citation Reports, en 2017 tivo un factor de impacto de 2.514.
Heidelberg
Heidelberg é unha cidade situada no val do río Neckar no noroeste de Baden-Württemberg (Alemaña). É famosa polo seu centro histórico co castelo de Heidelberg e a universidade máis antiga do país, e é por iso destino de moitos turistas.
Heidelberg ten 156.267 habitantes (2015). É unha «cidade independente» (en alemán kreisfreie Stadt) e ao mesmo tempo centro do «distrito Rhein-Neckar» (en alemán Rhein-Neckar-Kreis). A rexión ten unha densidade de poboación elevada, e onde Heidelberg está situada, chámase Rhein-Neckar-Dreieck.
Historia
miniatura|Castelo de Heidelberg miniatura|Hotel «Zum Ritter» («ao cabaleiro»), un dos moitos edificios de estilo barroco miniatura|Praza do Mercado, sitio de cafés en verán e do Weihnachtsmarkt («mercado de nadal») en inverno A mandíbula do chamado "Home de Heidelberg", descuberta en 1907, constitúe unha das primeiras probas da vida humana en Europa fai aproximadamente 600.000 anos.
No século V a.C., existía unha fortaleza celta e un lugar de culto na Heiligenberg, ou «Montaña dos Santos».
No ano 40 o exército romano construíu e ocupou un forte que mantivo alí campamentos permanentes, así como unha torre de sinalización na ribeira do Neckar, construíndo unha ponte de madeira sobre o río. Así, os primeiros asentamentos civís desenvolvéronse baixo a protección do campamento. Os romanos manteríanse até o 260, cando o campamento foi conquistado por pobos xermánicos.
As orixes da moderna Heidelberg remóntanse ao século V, cando a aldea Bergheim é mencionada por primeira vez en documentos datados no ano 769. Bergheim estabeleceuse no centro de Heidelberg. Case un século máis tarde, en 863, fundouse o mosteiro de San Miguel no interior da dobre muralla da fortaleza celta.
En 1155 o Castelo de Heidelberg é asumido pola casa de Hohenstaufen, uníndose en 1195 o Palatinado á Casa de Welf por matrimonio. En 1225, Lois I duque Baviera obtén o Palatinado, e por tanto tamén o castelo, e en 1356, os condes Palatine concédense dereitos de grande alcance na famosa "Bula de Ouro", ademais de converterse en electores.
En 1386, é fundada a Universidade de Heidelberg por Ruperto I, Elector do Palatinado. A universidade desempeña un papel fundamental na época do humanismo e a reforma. A biblioteca de Heidelberg, fundada en 1421, é a máis antiga biblioteca pública en Alemaña aínda intacta. Uns meses despois da proclamación das 95 Teses, en abril de 1518, Martiño Lutero foi recibido en Heidelberg, para a súa defensa.
En 1620, a coroa real de Bohemia foi ofrecida ao Elector, Frederico V do Palatinado (casado con Isabel Estuardo, filla máis vella de Xacobe VI de Escocia). Chegou a ser coñecido coma o "Rei de Inverno", xa que só reinou durante un inverno ata que a Casa de Habsburgo recuperou a coroa pola forza. Isto marcou o inicio a Guerra dos Trinta Anos. Dous anos máis tarde en 1622, tras un asedio de dous meses, os exércitos da Liga Católica, comandada polo Conde de Tilly, conquistaron Heidelberg. Dando como agasallo ao Papa a Biblioteca Palatina da Igrexa do Espírito Santo. A rama Bávara da casa de Wittelsbach impuxo o seu control sobre o Palatinado e tomou o título de Príncipe Elector. En 1648, ao final da guerra, o fillo de Frederico V, Carlos Luís puido recuperar os seus títulos e terras.
Co fin de fortalecer o seu poder dinástico, Carlos Luís casou a súa filla con Filipe I, duque de Orleans, irmán de Luís XIV, rei de Francia. En 1685, despois da morte de Carlos Luís, Luís XIV reclamou o dereito de sucesión. A reclamación foi rexeitada, o que desatou a guerra. En 1689, a cidade e o castelo foron tomados polas tropas francesas, levando á súa destrución case total en 1693.
En 1815, o Emperador de Austria, o Emperador de Rusia e o Rei de Prusia formaron a "Santa Alianza" en Heidelberg. En 1848, decidiuse ter unha Asemblea Nacional Alemá en Heidelberg. En 1849, durante a rebelión Palatinado - Baden, Heidelberg foi o cuartel xeral dun exército revolucionario que foi derrotado por un exército prusiano preto de Waghaeusel. Até 1850, a cidade estivo ocupada polas tropas de Prusia.
Entre 1920 e 1933, a Universidade de Heidelberg e a súa reputación víronse favorecidas por unha serie de notables médicos (Czerny) e humanistas (Rohde, Weber).
Entre 1933 e 1945, Durante o réxime nazi, Heidelberg é unha das prazas fortes do Partido Nacionalsocialista Alemán dos Traballadores, que era o máis forte nas eleccións antes de 1933. De 1934 a 1935, o réxime construíu un enorme anfiteatro en Heiligenberg no norte da parte antiga de Heidelberg para celebrar os acontecementos das SS. O teatro chámase Thingstätte e aínda se utiliza para concertos e eventos ocasionais.
Hai teorías de que Heidelberg escapou de ser bombardeada na segunda guerra mundial polo Exército dos Estados Unidos, porque este quería facer uso de Heidelberg como gornición despois da guerra. De feito, como Heidelberg non era nin un centro industrial ou de transportes, e os ataques aéreos centráronse nas cidades industriais de Mannheim e Ludwigshafen. En 1945, grazas ao cirurxián Karl Heinrich Bauer e o filósofo Karl Jaspers, a Universidade volveu abrir.
Cultura e educación
O programa alemán para o fomento da investigación científica e as actividades académicas de alto nivel, financiado con recursos federais e rexionais, levou a cabo en 2007, un "concurso de excelencia" entre os centros de estudos superiores do país. Resultaron gañadoras seis universidades de todo o país entre as que se atopaba a de Heidelberg, sendo distinguida coa etiqueta de Universidade de Elite. En 2006 un de cada cinco habitantes da cidade era estudante universitario.
Lugares de interese
miniatura|A porta da ponte ao sur do Neckar miniatura|Unha rúa lateral da zona de peóns miniatura|Vista de Heidelberg dende o castelo Segundo un informe da Escola Superior de Medicina de Hannover dado a coñecer en 2007, é a terceira "cidade máis saudábel" de Alemaña, soamente superada por Ulm e Erlangen. A análise tomou en conta valores como a calidade do aire, o servizo médico ou a cantidade de espazos verdes e deportivos entre outros factores. .
Como é característico na maioría de cidades alemás, o transporte público está ben organizado e é fácil desprazarse pola cidade en calidade de turista. A ruta do viño está situada na área da cidade de Neustadt an der Weinstraße, preto de Heidelberg.
miniatura|centro|370px|Centro histórico de Heidelberg. En primeiro plano o Alte Brücke (!Ponte Vella") sobre el [[río Neckar. No centro a Heiliggeistkirche ("Igrexa do Espírito Santo") e ao fondo o castelo de Heidelberg. Fotografado dende el Philosophenweg ("paseo dos filósofos"). Todos eses lugares son atraccións turísticas.]]
Castelo de Heidelberg
O castelo de Heidelberg non é só o lugar máis destacado da cidade, senón quizais a ruína máis famosa de Alemaña. Consta de varios edificios, incluído a Dicker Turm ("torre gorda") que foi estourada e o xardín desde onde se ten unha magnífica vista sobre o val e a urbe. No seu interior alberga o Museo Alemán de Farmacia e o barril grande do castelo de Heidelberg. Cada ano hai espectáculos populares, como os Schlossfestspiele (festivais teatrais no castelo) e bailes como o Ball der Vampire ("Baile dos Vampiros").
Igrexas importantes
A igrexa do Espírito Santo é a igrexa máis coñecida de Heidelberg. Atópase no centro da cidade, non moi lonxe do castelo de Heidelberg. No pasado serviu como sitio de resgardo da famosa Bibliotheca Palatina, pero durante a guerra dos Trinta Anos foi roubada a colección de manuscritos e impresos antigos do príncipe do Palatinado Maximiliano I, dados ao papa como agasallo. Dentro de pouco comezarase a restaurar, e a entrada oeste volverá ser a entrada principal.
A igrexa de San Pedro é a igrexa máis antiga de Heidelberg. É probable que esta igrexa fose construída antes da mesma fundación de Heidelberg. Calcúlase a súa antigüidade en 900 anos. Na Idade Media tardía foi convertida en capela universitaria. É ademais lugar de sepultura duns cento cincuenta profesores e nobres palatinados. Entre outros, alí atópase enterrado Marsilius von Inghen, o reitor fundador da Universidade de Heidelberg. En 1883 foi plantado o piñeiro de Lutero na parte oriental para celebrar o cuatricentenario do seu nacemento.
A igrexa das Xesuítas atópase máis preto da praza de Bismark. É considerada como unha mostra da contrarreforma en Heidelberg e foi centro do barrio das xesuítas. Data de 1749.
Ponte antiga
O seu verdadeiro nome é Carl-Theodor-Brücke ("ponte de Carl Theodor"), denominado así en honra do Príncipe Elector Carl Theodor, quen a construíu antes de 1786.
Bertone
O Gruppo Bertone, comunmente coñecido simplemente como Bertone, foi unha compañía de automóbiles italiana, que se especializou no deseño de automóbil, construción de carrozarías e fabricación. O estilo Bertone é distintivo, a maioría dos coches teñen un forte "parecido familiar", ata se son encargados por diferentes fabricantes. Bertone deseñou coches para Abarth, Alfa Romeo, Aston Martin, Citroën, Ferrari, FIAT, Iso, Lancia, Lamborghini, Mercedes Benz, Opel e Volvo, entre outros. Ademais, o estudo de Bertone foi responsable de dous dos deseños posteriores da scooter de Lambretta. A finais dos anos 80, Bertone deseñou o casco da motocicleta K20 para o fabricante suízo de cascos de bicicletas e de motocicletas Kiwi.
A compañía tiña a sede en Grugliasco no norte de Italia. O Gruppo Bertone foi fundado como Carrozzeria Bertone en 1912 por Giovanni Bertone. O deseñador Nuccio Bertone tomou o control da compañía logo da segunda guerra mundial e a compañía foi dividida en dúas unidades: Carrozzeria para a fabricación e Stile Bertone para o deseño. Ata asúa creba en 2014, a empresa estaba encabezada pola viúva de Nuccio Bertone, Lilli Bertone.
Historia
Giovanni Bertone iniciou un negocio de fabricación de carros en Turín, á idade de 28 anos. Xunto con tres traballadores, construíu un vehículo de cabalos.
Nas primeiras décadas do século XX, os coches non eran habituais. O tráfico da estrada era dominado polos carros tirados por cabalos e os coches construídos por Bertone eran altamente considerados pola a súa exactitude, calidade e solidez. En 1914, naceu Giuseppe Bertone, alcumado "Nuccio", o segundo fillo de Giovanni Bertone. O alcumo fíxose coñecido máis tarde como a firma de Nuccio, un dos máis grandes mestres do estilo italiano no mundo. O estalido da primeira guerra mundial desencadeou unha gran crise no novo sector industrial italiano e Giovanni Bertone resultou moi afectado, polo que se viu obrigado a pechar a súa empresa.
Década de 1920
Ao final da primeira guerra mundial, o negocio de Bertone reiniciouse e expandíu as súas actividades, e comezou a centrarse no sector automotriz. En 1920, abriu unha nova planta preto de Monginevro 119 en Turín. Tiña vinte empregados en nómina. Un ano máis tarde, asinou o primeiro contrato importante da empresa. Tratábase dunha carrozaría de estilo torpedo baseado no chasis SPA 23S. Logo, deseñou o FIAT "501 Sport Siluro Corsa", o primeiro dunha familia de modelos que caracterizaría á marca nos seguintes anos. Con iso, naceron os coches deportivos de alto rendemento.
Durante os anos 20, Turín foi un dos centros de excelencia mundiais da industria automobilística. Bertone estaba situado no centro da mesma e formou alianzas con case todos os fabricantes contemporáneos. Giovanni Bertone comezou a facer carrozarías sobre os chasis Fast, Chiribiri, Aurea, SCAT e Diatto. As relacións máis importantes e duradeiras foron aquelas cos dous maiores fabricantes de Turín FIAT e Lancia.
Vincenzo Lancia decatouse de inmediato que Giovanni Bertone era un excelente artesán cun gran futuro por diante. Co cariñoso alcumo de "Bertunot", encargou a Bertone a creación de carrozarías completas, sobre todo pola serie de limitacións que as empresas da época tiñan para fabricar. Esta foi a primeira oportunidade de Bertone para levar a cabo a produción limitada de coches especiais en bases mecánicas estándar, e foi o comezo dunha grande experiencia industrial.
Estes foron anos moi emocionantes para Bertone, e tamén para a evolución do estilo industrial e o deseño. As formas da carrozaría cambian lenta pero continuamente, as formas angulares comezan a desvanecerse, as ás empezan a unirse. Giovanni Bertone produciu corpos en forma de torpedo e sedán para FIAT e Lancia, e tamén para Itala, Diatto e SPA. Tamén fixo traballos para clientes privados ansiosos de exclusividade. Xunto aos modelos deportivos como o Ansaldo 6BS de 1928, Giovanni Bertone tamén deseñou coches de luxo como o Fiat 505 limousine e o Itala 51S, ambos en 1924. Máis adiante deseñou o Lancia Lambda VIII Series 1928.
Década de 1930
A pesar do feito de que a depresión de 1929 levara a moitos fabricantes de automóbiles de Turín case a quebra, a astuta xestión de Giovanni Bertone permitiu á compañía seguir creando coches con grande atractivo. En 1932, Giovanni deseñou o elegante Lancia Artena, que foi producido ata 1936. En 1933, ao ano seguinte, produciuse un evento que resultou ser a pedra angular para a Carrozzeria Bertone. Nuccio Bertone, que tiña dezanove nese entón, comezou oficialmente a traballar na compañía do seu pai. No mesmo período, Bertone comezou a traballar en vehículos comerciais, e como o negocio creceu, eran necesarios novos locais. A compañía trasladouse a Corso Peschiera 225. O Gruppo Bertone tiña nese intre cincuenta empregados.
En 1934, Bertone creou o Fiat 527S Ardita 2500, un punto de inflexión no deseño de coches, con algúns novos detalles incribles, como os impresionantes faros dianteiros con carenado ao longo do capó. Co Ardita creouse un novo estilo, destinado a despegar cara a finais da década, con asombrosos modelos FIAT e Lancia para o seu día. Os exemplos foron o "seis xanelas", FIAT 1500 Aerodinamica, o opulento Lancia Aprilia Cabriolet e o novo Fiat 1500 Torpedo, con características estruturais antes nunca vistas, como o capó abatible que se gardaba completamente dentro do coche. Coas audaces innovacións de Giovanni e as elegants creacións, foi altamente apreciado polos expertos e os fans dos coches.
Década de 1940
Co estalido da segunda guerra mundial, o mercado de automóbiles experimentou unha repentina e drástica recesión. Case todos os fabricantes de carrozarías, incluíndo Bertone, reaccionaron á crise recorrendo a vehículos militares de diversos tipos. A compañía creou vehículos como a ambulancia Bertone na base do Lancia Artena. Foron tempos difíciles. A demanda era escasa. Faltaban materias primas e man de obra. As ordes militares eran difíciles de cumprir. Pero a produción non se detivo na fábrica de Corso Peschiera, fabricáronse algúns luxosos Lancia Aprilia e o moi elegante chasis longo Fiat 2800 cabriolet, o único do seu tipo, construído por encargo para o piloto de carreiras e xornalista de automobilismo Giovanni Lurani Cernuschi.
Logo da guerra, a medida que o longo e lento proceso de reconstrución comezou en Europa, as grandes empresas industriais aumentaron gradualmente os seus niveis de produción e as carrozarías volveron funcionar. Durante estes anos difíciles, Nuccio Bertone creou automóbiles como o Lancia Aprilia Cabriolet e o Fiat 1100 Stanguellini, que foron precursores dalgunhas das tendencias de deseño da década seguinte.
A finais da década de 1940, Nuccio Bertone volveuse ás carreiras, ao volante de varios coches diferentes, incluíndo un Fiat 500 Barchetta, que Nuccio construíu para se mesmo. Ao final da década o encontro con Vittorio Stanguellini levou á creación dun cupé cun chasis Fiat 1100 que obtivo un grande aprecio público.
Década de 1950
Os anos 50 trouxeron os primeiros pedidos doutros países, en particular de MG e Bristol Cars Limited en 1952. Ao ano seguinte, Nuccio Bertone deseñou o prototipo para o Alfa Romeo Giulietta Sprint, que foi presentado no Motor Show de Turín de 1954. Inicialmente planeouse unha produción de 1000 unidades, pero ao final fixéronse case 40.000 vehículos entre 1954 e 1965. O coche deixou de produciuse en 1965.
A relación entre Bertone e Alfa Romeo alcanzou o seu pico creativo cos coches conceptuais da Berlinetta Aerodinamica Tecnica (BAT) que levaron ao límite o deseño e a aerodinámica dos coches: o BAT 5 en 1953, o BAT 7 en 1954 e a BAT 9 de 1955. A investigación en aerodinámica culminou na produción do Abarth 750 Record en 1956, construído sobre un chasis Fiat 600 e probado na vía de alta velocidade en Monza. Este Abarth estableceu dez rexistros mundiais impresionantes, incluíndo facer 4.000 km cunha media de 156´36 km/h e cubrindo 10.125´26 km en 72 horas.
En 1957, a compañía ampliouse para comezar a produción do NSU Sport Prinz. A fábrica de Corso Peschiera non puido facer fronte aos volumes de produción previstos. A construción comezou en Grugliasco nos arredores de Turín, para unha nova planta que entrou en funcionamento en 1959, cunha man de obra de 550 empregados. A finais dos anos 1950, Bertone chegou con algúns deportivos berlinetta que ían facer historia, como o Giulietta Sprint Special, o Aston Martin DB2/4 e o Maserati 3500 GT.
Década de 1960
Os anos 60 foron os anos do GT de estilo italiano. Nuccio Bertone presentou cinco variacións sobre o tema que sempre levara no seu corazón, na forma de cinco modelos extremadamente atrevidos de GT: o Alfa Romeo 2600 Sprint, nas versións cupé e cabriolet, dous Ferrari 250 GTs, un chamado 'Wax' para un cliente, e o outro para o seu uso persoal, o Aston Martin DB4 GT 'Jet' e o Maserati 5000 GT. Ao mesmo tempo, iniciábanse dúas novas alianzas industriais, cos traballos sobre a serie limitada SIMCA 1000 Cupé e BMW 3200 CS, así como o importante, pero desafortunado ASA 1000, máis coñecido como "Ferrarina", ou "pequeno Ferrari" (como o proxecto orixinado con Enzo Ferrari), que, malia as altas expectativas do público, nunca chegou ao mercado automobilístico.
O Iso Rivolta GT 300, o Iso Rivolta GT 340 e o Iso Grifo tamén foron creados nos anos 60. Nuccio Bertone tamén deseñou un prototipo de cabriolet deste último e unha versión de carreiras coñecida como o A3C. Os anos do Grifo foron tamén os anos de Corvair Testudo, conducido persoalmente por Nuccio Bertone ao Salón do motor de Xenebra en 1963. Ao ano seguinte viu o Alfa Romeo Canguro, seguido en 1965 polo Alfa Romeo Giulia GT, o lexítimo herdeiro da Giulietta Sprint.
En 1965, Carrozzeria Bertone experimentou un importante punto de inflexión, co lanzamento do Fiat 850 Spider. O éxito comercial deste modelo levou a Nuccio Bertone a aumentar a capacidade de produción da compañía a 120 unidades por día (entre 1965 e 1972 producíronse preto de 140.000, a gran maioría dos cales foron vendidos nos Estados Unidos). Co Fiat 850, a compañía deu un salto xigantesco en termos de volume de produción, das 13.000 carrozarías producidas en 1966 a case 30.000 en 1968, un aumento do 40 por cento.
Década de 1970
En 1970, Bertone tiña un persoal de 1.500 empregados, e a fábrica de Grugliasco cubría unha superficie de 267.000 metros cadrados. A sociedade con Lamborghini conduciu ao desenvolvemento do Lamborghini Espada, en 1973 coñecido como o catro prazas máis rápido do mundo. O deseño inspirouse nun concepto anterior, o Jaguar Pirana. Logo do seu éxito inicial co Espada pasou a deseñar o Lamborghini Jarama e o Lamborghini Urraco. Co prototipo Lancia Stratos Zero, construído sobre unha base Lancia Fulvia 1.6 HF, Bertone chegou a representar un novo punto de referencia na arte moderna, así como na escena internacional do deseño de coches. O Stratos Zero, presentado no Salón do Automóbil de Turín en 1970, evocou unha mestura intemporal de arquitectura, escultura e deseño industrial. Ao ano seguinte, con algunhas das liñas de estilo do Zero como punto de partida, Bertone creou o Lancia Stratos Stradale, un cupé compacto destiñado principalmente aos circuítos de carreiras, que logrou numerosas vitorias nos campionatos mundiais de rally.
En 1972, á idade de 88 anos, Giovanni Bertone morreu. Nese ano, como tributo tácito ao fundador da compañía, saíron o Maserati Khamsin e o Fiat X1/9. Este último, presaxiado polo concept car Runabout, era o herdeiro do 850 Spider e continuou gozando do mesmo éxito comercial. Baseado no chasis de Fiat 128, pero cun deseño de motor traseiro, o X1/9 estivo en produción desde 1972 ata 1988, con 160.000 unidades fabricadas.
No mesmo ano, a compañía comezou a traballar para Volvo no 264 TE. O Volvo 262C, que foi presentado no Salón de Xenebra de 1977, foi fabricado por Bertone, desde a montaxe da carrozaría básica ata a instalación dos compoñentes mecánicos e os ensaios en estrada. Este punto de inflesión no procedemento tivo un gran papel na transformación da compañía, que se convertería nun fabricante de automóbiles por dereito propio.
Década de 1980
Desde o inicio dos anos 80, o Fiat Ritmo Cabrio e o Fiat X1/9 foron producidos e vendidos directamente baixo a marca Bertone, o que significaba que a empresa era responsable non só da produción, senón tamén da rede de vendas e asistencia post-venda para os dous modelos.
En 1982, Nuccio Bertone fixo outro importante deseño, o Citroën BX. Logo de entrar nunha empresa conxunta con Volvo en 1985, a compañía comezou a produción do Volvo 780, un sedán de dúas portas totalmente creado por Nuccio Bertone, desde o deseño formal do modelo ata o ciclo de produción completo.
Un novo acordo comercial elaborado con General Motors Europe en 1986 viu a produción do Kadett Cabrio entregado a Bertone. O novo deseño de carrozaría Pontiac Fiero GT tamén se debeu a esta relación co departamento de deseño da empresa de Bertone. A asociación con Opel continuou coa primeira xeración do Astra Cabrio, e co Astra Cupé e Astra Cabriolet. O final dos anos 80 apareceu o Citroën XM, e o Freeclimber todoterreno cos compoñentes mecánicos de Daihatsu e motores BMW.
Década de 1990
Sen abandonar o seu compromiso de explorar as novas vías do deseño de coches, Bertone entrou na década de 1990 co sseu enfoque nas innovacións tecnolóxicas. Capturando a atención de público e expertos por igual no Motor Show de Turín de 1992, foi o agresivamente futurista Blitz barchetta, un showcar que contaba cun motor eléctrico e solucións de construción vangardistas. A barchetta tiña un chasis tubular de aceiro especial integrado con paneis sandwich de cristal, carrozaría en materiais compostos e interiores de carbono.
En 1993 o Opel Astra Cabrio e o Fiat Punto Cabrio comezaron a produción, co ciclo de produción enteiro para ambos coches na fábrica de Grugliasco; montaxe da carrozaría, integración de compoñentes mecánicos, pintura e accesorios. Un ciclo de produción completo, que culmina co proceso de proba final, que se levaba a cabo de acordo cos procedementos e estándares das empresas encargadas.
En 1994, continuando a investigación da compañía en vehículos de baixo impacto ambiental, Bertone presentou o Zero Emission Record (ZER), unha reinterpretación futurista do Abarth 750 Record. Concibido expresamente e creado para obter os máis altos niveis de rendemento no sector do automóbil eléctrico, o ZER (que tiña un Cx de 0´11), estableceu a marca mundial de distancia nunha hora (199´822 km) e rompeu a barreira dos 300 km/h, establecendo a nova marca mundial de velocidade para os coches eléctricos (cunha velocidade máxima de 303´977 km/h).
En 1994, o Gruppo Bertone converteuse no primeiro fabricante en Italia en recibir a ISO 9001 certificación de calidade. Mentres tanto, Nuccio Bertone non deu as costas a un pasado dedicado á carrozaría e seguiu deseñando prototipos de traballo; o Karisma en 1994, unha berlinetta de catro prazas nunha base de Porsche, o Kayak en 1995, un cupé nunha base Lancia K, o Slalom 'coupé de chasse' nunha base Opel Astra Cupé/Cabrio, e o Enduro 4x4, un SUV nun chasis Fiat Brava.
Bertone logo de Bertone
O 26 de febreiro de 1997, pola noite durante o Salón do Automóbil de Xenebra, Nuccio Bertone morreu, "un dos maiores construtores de coches do século, e Mestre internacional de estilo italiano" en palabras de Fulvio Cinti, historiador. A súa viúva Lilli Bertone asumiu a dirección da compañía. Mentres que no pasado os fabricantes de automóbiles prestaran máis atención á enxeñería dun coche que ao seu deseño, na década de 1990 decatáronse da importancia do deseño para o éxito da súa marca e centráronse cada vez máis no traballo creativo. Isto tamén o fixeron os fabricantes de supercars, que no pasado foran importantes clientes das consultorías de deseño italiano (carrozzeria). Mentres os fabricantes chineses e indios proporcionaron algo de traballo, pero este tamén diminuíu cando unha vez que gañaron confianza tamén eles estableceron os seus propios estudos de deseño internos. Malia estas dificultades para obter clientes Bertone obtivo algúns proxectos de fabricación especializados e continuou coa consultoría de deseño.
Con todo, para 2009, o empeoramento da situación financeira causou que Bertone vendese a súa planta de Grugliasco, xunto coas súas actividades de fabricación a FIAT. Bertone someteuse a unha importante reestruturación e converteuse nunha empresa de servizos completamente integrada nos sectores de automoción, transporte e deseño industrial. Para entón, o persoal de Bertone reduciuse a aproximadamente 300 empregados, principalmente enxeñeiros e deseñadores, cunha capacidade de 300.000 horas de enxeñería por ano, o que lle permitiu administrar ata catro prototipos de proxectos por ano, desde os borradores de primeiro estilo ata a fabricación efectiva do prototipo. A turbulencia financeira con todo continuou, o que a levou a vender parte da súa colección atesourada de cncept cars en 2011.
Bertone entra en quebra
Logo de cesar a súa actividade debido a dificultades financeiras, Bertone o 18 de marzo de 2014 confirmou que se declararía en creba se non atopaban un comprador adecuado a finais de abril.
Creacións de Bertone Design
En maio de 2013 os dereitos de licenza da histórica marca foron outorgados por Bertone Cento a Bertone Design, unha empresa establecida en Milán, dirixida polo arquitecto Aldo Cingolani. co obxectivo de revivir a marca en diversos campos, como a arquitectura, o deseño industrial e a moda. Bertone Design tamén opera no sector ferroviario. Os seus proxectos máis recentes son o Frecciarossa 1000 Trenitalia e o tren rexional "Jazz" Trenitalia e o tren rexional "Jazz" producido por Alstom; ambos entrarán en servizo en 2015.
Deseños de motocicletas
miniatura|Lambretta Luna Range
Columbia, Carolina do Sur
Columbia é a capital do estado de Carolina do Sur de Estados Unidos. Sitúase nos condados de Richland e Lexington. É a cidade máis grande do estado. Segundo o censo do 2005, a poboación na cidade é de 117.508, mentres que na área metropolitana é de 689.878.
A cidade foi fundada o 22 de marzo de 1786, nomeada en honra ao descubridor do continente americano, o navegante Cristovo Colón.
Cidades irmandadas
miniatura|Imaxe de Columbia miniatura|Localización de Columbia dentro do estado de [[Carolina do Sur]] miniatura|Plano de Columbia en 1955.
Vilarreal, Ribas de Sil, Ribas de Sil
Vilarreal é un lugar da parroquia de Ribas de Sil, no concello lucense de Ribas de Sil na comarca de Quiroga.
Continental
Continental é unha película galega dirixida por Xavier Villaverde no ano 1990. Trátase dun drama de 97 minutos de duración protagonizado por Eusebio Poncela, Héctor Alterio, Marisa Paredes, Cristina Marcos e Jorge Sanz entre outros, e con varios nomes galegos no elenco.
Sinopse
O Continental é un bar prostíbulo situado nunha zona portuaria que se disputan dúas bandas de mafiosos. Ambas estiveran no pasado a cargo do mesmo capo, Gonçalves, o que levaran por diante na súa loita polo poder. Porén, transcorridos varios anos desde a desaparición deste, a súa sombra parece seguir pesando en forma de maldición sobre os membros das bandas.
Monodactílidos
miniatura|300px|Monodactylus argenteus Os Monodactílidos (Monodactylidae) son unha familia de peixes predominantemente mariños e de augas salobres, incluída na orde dos Perciformes. Distribúense pola costa africana do océano Atlántico, polo Índico e polo Pacífico. Ocasionalmente penetran en augas doces.
Características
Teñen o corpo alto e moi comprimido lateralmente. Aleta dorsal con base longa, cuberta de escamas e 5 a 8 espiñas curtas; a anal tamén de base longa e tres espiñas; pectorais pequenas. As aletas pélvicas están presentes nos individuos xuvenís, pero desaparecen ou son vestixiais nos adultos. Caudal algo fendida.
Aliméntanse de pequenos peixes e de crustáceos. Son de uso común en acuarios de auga doce.
Clasificación
Comprende só dous xéneros e seis especies:
Talorgan I
Talorcan converteuse en rei no ano 653; o ano seguinte, derrotou e asasinou a Dúnchad mac Conaing, rei de Dál Riata, nunha batalla en Strath Ethairt. Suxeriuse que esta batalla ben puidera ser parte dunha "incursión inaugural" contra veciños hostís para marcar o goberno dun novo rei. Talorcan era o sobriño do poderoso Oswiu de Northumbria; díxose de Oswiu "subxugado e fixo tributarios a maioría dos pictos" (xunto con Dál Riata), e é posible que Talorcan estivese suxeito a Oswiu
Noh
miniatura|250px|dereita|Espectáculo teatral de Noh en [[Itsukushima Shrine, Miyajima, Hatsukaichi, Prefectura de Hiroshima.]] Nō, Nô, Nou ou Noh (xaponés: 能) é unha das formas máis importantes do drama musical clásico xaponés, executado desde o século XIV. Evolucionou doutras formas teatrais, aristocráticas e populares, incluíndo o Dengaku, Shirabyoshi e Gagaku. Un dos seus máis importantes dramaturgos foi Zeami Motokiyo. Por outra banda, deu orixe a outras formas dramáticas, como o Kabuki. O Noh é caracterizado polo seu estilo lento, dunha graza espartana, ríxida, sutil, ben como polo uso de máscaras típicas.
As pezas Noh discorren nun palco bastante despoxado, feito de hinoki liso (alcipreste xaponés). O escenario é, invariabelmente, constituído apenas polo "kagami-ita," un piñeiro pintado, no fondo do palco, mesmo que a peza se desenvolva noutros locais. Hai varias explicacións para o uso desta árbore, sendo moi común a interpretación que se refire aos rituais xintoístas, polos cales os deuses descenden á Terra por este medio. Outro aderezo inconfundíbel é a ponte estreita (a "Hashigakari"), situada á esquerda, que os principais actores utilizan para entrar en escena. É esta a orixe do Hanamichi, no Kabuki.
Río Castro
O hidrónimo Río Castro pode referirse a:
Alexandre Lippmann
Alexandre Lippmann, nado en París o 11 de xuño de 1881 e finado na mesma localidade o 23 de febreiro de 1960, foi un tirador de esgrima francés, gañador de cinco medallas olímpicas.
Traxectoria
Neto por parte materna de Alexandre Dumas, participou, aos 26 anos, nosXogos Olímpicos de 1908 celebrados en Londres, gañando a medalla de ouro na proba por equipos de espada e a medalla de prata na proba individual. A súa seguinte participación olímpica foi nos Xogos Olímpicos de 1920 de Antuerpen, onde logrou unha nova medalla de prata na proba individual así como unha medalla de bronce por equipos. Finalmente nos Xogos Olímpicos de 1924 de París sumou unha nova medalla de ouro na proba por equipos.
Provincia de Bilecik
miniatura|300px|dereita|Localización da provincia de Bilecik en Turquía Bilecik é unha das 81 provincias (en turco: iller) nas que está dividida Turquía, situada no noroeste na rexión (bölge) do Mármara (Marmara Bölgesi). Ten unha superficie de, e contaba con habitantes no ano 2009.
Aínda que a maior parte da provincia forma parte da Rexión do Mármara, algunhas partes están integradas noutras rexións, así:
Distritos
miniatura|300px|dereita|Distritos (ilçeler) de Bilecik. A provincia de Bilecik divídese en oito distritos:
Ligazóns externas
miniatura|300px|dereita|Vista da cidade de [[Bozüyük, a maior da provincia de Bilecik.]]
Melvyn Douglas
Melvyn Edouard Hesselberg, nado en Macon, Xeorxia o 5 de abril de 1901 e finado en Nova York o 4 de agosto de 1981, foi un actor estadounidense.
Traxectoria
Nado nunha familia de orixe xudía por parte de pai (aínda que segundo a súa autobiografía non o soubo ata a súa adolescencia), nunca acabou o instituto.
Comezou a súa carreira interpretativa na súa mocidade, ata chegar a debutar en Broadway en 1930 e no cinema no ano seguinte.
Tras a segunda guerra mundial comezou a facer papeis máis maduros, e nos anos cincuenta triunfou na televisión, coa serie Steve Randall e brevemente coma presentador de Blind Date.
Gañou en dúas ocasións o Oscar ó mellor actor secundario, en 1963 por Hud e en 1979 por Being There.
Finou de pneumonía en 1981.
Muspelheim
O Muspelheim, tamén chamado Muspel (do antigo nórdico Múspellsheimr e Múspell, respectivamente), é o reino do lume na mitoloxía nórdica. É o fogar dos Xigantes de lume, dos cales Surt era o máis poderoso. Muspelheim significa mundo de lume ou fogar do lume, sendo Muspel lume e Heim, fogar ou mundo.
Crese que Muspelheim era o máis elevado de tódolos reinos, e estaba por riba de Asgard, o fogar dos Æsir. Máis ó norte encontrábase Niflheim, o reino de xeo.
Na mitoloxía nórdica, a creación iníciase co contacto entre o lume e o xeo no inmenso baleiro inicial coñecido como Ginnungagap, creándose a auga. Os obxectos brillantes do ceo nocturno, como planetas, cometas e estrelas, xurdiron das faíscas de Muspelheim.
No Ragnarök, os ceos abriranse e Surt sairá de Muspelheim seguido de tódolos seus xigantes, marchando cara Asgard e destruíndo ó seu paso a ponte Bifröst.
Ida Vitale
Ida Vitale, nada en Montevideo o 2 de novembro de 1923, é unha poeta, tradutora, ensaísta, profesora e crítica literaria uruguaia. É membro do movemento artístico denominado "Xeración do 45" e representante da poesía "esencial", inscrita na tradición da vangarda histórica americana. A súa poesía indaga na alquimia da linguaxe e establece un encontro entre unha exacerbada percepción sensorial de raíz simbolista, sempre atenta ao mundo natural, e a cristalización conceptual no seu perfil máis preciso. Recibiu diversos premios, entre eles o Premio Octavio Paz (2009), o Premio Alfonso Reyes (2014) o Premio Reina Sofía (2015), o Premio Internacional de Poesía Federico García Lorca (2016), o Premio Max Jacob (2017) e o Premio Cervantes (2018) que valora "a súa linguaxe, unha das máis recoñecidas en español".
Traxectoria
Forma parte da cuarta xeración de emigrantes italianos no Uruguai, formada no seo dunha familia considerada culta e cosmopolita. Na súa infancia -lembra aos 95 anos- á súa casa chegaban todos os días catro diarios coas súas respectivas páxinas culturais, que era "normal" que incluísen poemas.
Estudou Humanidades no Uruguai e exerceu a docencia. Colaborou no semanario Marcha e entre 1962 e 1964 dirixiu a páxina literaria do diario uruguaio Época. Foi codirectora da revista Clinamen e integrou a dirección da revista Maldoror.
Empuxada pola ditadura cívico-militar do Uruguai (1973-1985), exiliouse a México en 1974. Coñeceu a Octavio Paz, quen a introduciu no comité asesor da revista Vuelta. Ademais participou na fundación do periódico Uno Más Uno e impartiu un seminario no Colexio de México. Ampliou a súa obra cultivando o ensaio e a crítica literaria, a cal exerceu en El País, Marcha, Época, Jaque e, entre outras, nas revistas Clinamen, Asir, Maldoror e Crisis (Buenos Aires), Eco (Bogotá),  Vuelta e Unomásuno (México) ou El pez y la serpiente (Nicaragua). Traduciu libros para o Fondo de Cultura Económica, impartiu conferencias e lecturas, participou en xurados e colaborou en numerosos diarios.
Regresou ao Uruguai en 1984, onde dirixiu a páxina cultural do semanario Jaque. "Deixamos México (con Fierro) cando acá volvía a democracia e criamos que era nosa obrigación volver", afirmou Vitale. Permaneceu só un par de anos no Uruguai e volveu emigrar, esta vez aos Estados Unidos.
Obra literaria
miniatura|300x300px|A [[Generación del 45|Xeración do 45 en ocasión da visita de Juan Ramón Jiménez. De esquerda a dereita, de pé: María Zulema Silva Vila, Manuel Arturo Claps, Carlos Maggi, María Inés Silva Vila, Juan Ramón Jiménez, Idea Vilariño, Emir Rodríguez Monegal, Anxo Rama. Sentados: José Pedro Díaz, Amanda Berenguer, Zenobia Camprubí, Ida Vitale, Elda Lago, Manuel Flores Moura.]] Vitale inscríbese na tradición da vangarda histórica latinoamericana. A súa poesía indaga na alquimia da linguaxe e establece un encontro entre unha exacerbada percepción sensorial de raíz simbolista, sempre atenta ao mundo natural, e a cristalización conceptual no seu perfil máis preciso. É representante da poesía esencial. A súa obra está caracterizada por poemas curtos, nunha procura do sentido das palabras e un carácter metaliterario. É considerada integrante da Xeración do 45, con outros escritores uruguaios como Juan Carlos Onetti, Carlos Maggi ou Idea Vilariño, segundo definición do crítico literario Emir Rodríguez Monegal.
Lectora preferente de obras históricas, o seu descubrimento de dúas poetas uruguaias de entre séculos, Delmira Agustini e, en especial, un espírito afín, María Eugenia Vaz Ferreira, así como de Gabriela Mistral inclinouna á poesía lírica. Porén, os seus dous grandes referentes foron José Bergamín, profesor seu en Montevideo, e Juan Ramón Jiménez, a quen coñeceu en persoa.
Traduciu principalmente do francés e do italiano. Entre os autores das súas versións están Simone de Beauvoir, Benjamin Péret, Gaston Bachelard, Jacques Lafaye, Jules Supervielle, Jean Lacouture, Mario Praz e Luigi Pirandello.
Vida persoal
En 1950 casou co crítico literario Ángel Rama. Tiveron dous fillos, Amparo (1951), arquitecta, e Claudio (1954), economista. O seu segundo marido foi o tamén poeta Enrique Fierro (1941-2016).
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1984
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1984 foi a 35ª tempada de Fórmula 1 organizada pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA), e a 27ª Copa Internacional de Construtores de F1. O campionato contou con dezaseis Grandes Premios que se iniciaron o 25 de marzo e finalizaron o 21 de outubro.
Resumo do campionato
miniatura|Niki Lauda gañou o Campionato Mundial de Pilotos de Fórmula 1 de 1984 miniatura|Stefan Bellof pilotando un Tyrrell no Gran Premio de Gran Dallas de 1984. O equipo e os seus pilotos foron descualificados do campionato debido a unha infracción técnica que se detectou no Gran Premio de Detroit. miniatura|Keke Rosberg gañou o Gran Premio de Dallas en 1984 miniatura|dereita|Boutsen conducindo un [[Arrows no Gran Premio de Gran Dallas de 1984.]] miniatura|Michele Alboreto cuarto no Campionato do Mundo de Pilotos de Fórmula 1 de 1984.
Nesta tempada esperábase ver a continuación da batalla Brabham-Renault-Ferrari, co apoio de McLaren, Williams e Lotus. Con todo, McLaren rouboulles a carteira aos seus competidores grazas ao seu motor TAG turbo.
A FISA introduciu novas regras da economía de combustible para reducir as velocidades, limitando a 240 litros de combustible durante toda a carreira. TAG encargou a Porsche, o fabricante alemán de automóbiles deportivos o deseño e construción dun motor turbo. Porsche tiña unha ampla experiencia coas normas de economía debido á súa participación en carreiras de resistencia, o que se traduciu nunha economía de combustible superior.
O piloto defensor do título Nelson Piquet e o seu Brabham-BMW parecían a mellor combinación para revalidar o campionato, pero unha pésima fiabilidade significou que nunca foran unha alternativa.
A tempada viu unha batalla titánica entre os dous pilotos de McLaren, Niki Lauda e Alain Prost. Prost fora despedido por Renault logo de non poder gañar o título 1983. Rápido e ambicioso, o francés estableceu rapidamente o seu dominio sobre o seu compañeiro de equipo.
O austríaco Niki Lauda volveu á F1 en 1982 e pronto demostrou que non perdera nada da súa primitiva determinación e astucia. Regularmente, nas tempadas - xogou co ritmo do seu compañeiro de equipo en McLaren, John Watson, pero Alain Prost era fariña doutra muiñada. Lauda deuse conta rapidamente que non podía vencer ao seu compañeiro de equipo en velocidade. O astuto austríaco polo tanto, ignorou a clasificación e concentrouse nas estratexias de carreira. Gañou carreiras cando Prost tiña problemas e anotaba sen descanso, cando Prost era máis rápido, Lauda foi capaz de gañar o título. El é un dos dous únicos pilotos, logo de Denny Hulme en, que gañaron o título sen lograr unha soa pole position na tempada.
Durante a tempada, o equipo Tyrrell foi desposuído dos seus resultados logo dunha infracción técnica.
Clasificación do Mundial de Pilotos de 1984
Para o Campionato Mundial de pilotos de 1984 de Fórmula 1 concedéronse 9-6-4-3-2-1 puntos aos seis primeiros clasificados de cada carreira.
Clasificación do Mundial de Construtores de 1984
miniatura|Lotus quedou terceiro no Campionato Mundial de Construtores de Fórmula 1 de 1984 Para o Campionato Mundial de pilotos de 1984 de Fórmula 1 concedéronse 9-6-4-3-2-1 puntos aos seis primeiros clasificados de cada carreira.
Yuck
Yuck foi unha banda de indie rock inglesa procedente de Londres e formada no ano 2009. O grupo está composto por Mariko Doi, Jonny Rogoff, Ed Hayesque e Max Bloom, que anteriormente tocou en Cajun Dance Party co que tamén fora membro de Yuck Daniel Blumberg. O seu álbum de estrea, Yuck, publicouse en febreiro do ano 2011 a través do selo Fat Possum Records no Reino Unido. Moitos críticos ligaron o son da banda co de grupos como Dinosaur Jr, Pavement, My Bloody Valentine e Sonic Youth.
A Aldea, Soutordei, Ribas de Sil
A Aldea é un lugar da parroquia de Soutordei, no concello lucense de Ribas de Sil.
Yuck
Yuck editou dous álbums máis e un EP ata a data. Glow & Behold, tamén lanzado por Fat Possum, apareceu en setembro de 2013 xa sen o ccantante e guitarrista Daniel Blumberg. O EP Southern Skies seguiríalle en 2014, e en febreiro de 2016 publicaron o seu último traballo ata a data, o álbum Stranger Things, a través de Mamé Records.
Cruz do Monte, Trasmonte, Oroso
Patrimonio
Segundo a lenda, a auga do Picho de San Roque é boa para a vista, e adoita usarse para regar as plantas no cemiterio de Santo Estevo. Conta cun cruceiro ao que o día da festa se lle vai dar a volta co santo en procesión.
Festa e patróns
Cruz do Monte ten dúas festas, dos dous patróns da parroquia: o Santo Estevo (26 de decembro) e o San Román (primeiro domingo de xuño).
A Christmas Prince: The Royal Wedding
Estreouse o 30 de novembro de 2018 a través de Netflix.
Niflheim
Niflheim (tamén escrito 'Niflheimr' ou 'Nifelheim', «Fogar da néboa»), na mitoloxía nórdica, é o reino da escuridade e das tebras, envolto por unha néboa perpetua. Nel habita o dragón Níðhöggr, que roe sen cesar as raíces do freixo Yggdrasil. Despois do Ragnarök, o dragón adicarase a atormentar as almas que queden no mundo.
Nun dos mitos cosmogónicos, Niflheim é a materia fría, o oposto ó Muspelheim ou materia quente. O mundo naceu do choque destas dúas materias no espazo máxico, chamado Ginnungagap.
Unha das partes máis escuras do enorme e xélido Niflheim é Helheim, onde reina a deusa ou xigante Hela, co seu can Garm.
Vincios, Gondomar
Santa Mariña de Vincios é unha parroquia que se localiza no concello de Gondomar. Segundo o IGE en 2012 tiña 2.059 habitantes (1.030 mulleres e 1.029 homes), distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1.877 habitantes.
Patrimonio
No monte Galiñeiro están os petróglifos de Auga da Laxe. varias rochas gravadas nunha chaira aberta cara á ría de Vigo. A Pedra das Procesións ten na súa cara, inclinada cara ao sueste, un conxunto de figuras representando modelos concretos de armamento da primeira fase da metalurxia no territorio galaico, hai uns 4500 anos. Aparecen representadas coa punta cara a arriba e a maior escala do seu tamaño real.
A Pedreira, Lemaio, A Laracha
A Pedreira é un lugar da parroquia de Lemaio no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 25 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 9 homes e 16 mulleres.
Cromosoma 12
125px|dereita
O cromosoma 12 humano é un cromosoma pertencente a un dos 23 pares de cromosomas humanos. Nas células diploides temos dúas copias deste cromosoma e nas haploides un. É un cromosoma autosómico que pola posición do seu centrómero é un cromosoma submetacéntrico. O cromosoma 12 contén 143 millóns de pares de bases e isto supón entre o 4 e o 4,5 % do total do ADN da célula.
Identificar os xenes que hai nun cromosoma é unha área activa da investigación xenética na que se utilizan diversos métodos, que poden dar lugar a cifras distintas. Estímase que o cromosoma 12 probablemente contén entre 1.000 e 1.300 xenes. Contén o clúster de xenes Homeobox C.
Xenes
Algúns dos xenes situados no cromosoma 12 son os seguintes:
Enfermidades asociadas
Algunhas das enfermidades que están asociadas con defectos en xenes do cromosoma 12 son as seguintes :
Trastornos cromosómicos
Cambios na estrutura e número de copias do cromosoma 12 poden tamén causar problemas de saúde e desenvolvemento. Entre elas están:
Cova Devetashka
miniatura|250px|Cova Devetashka.
A cova Devetàshka (en Деветашката пещера) é unha gran cova cárstica a uns 7 km ó leste de Letnitsa e a 15 km ó nordeste de Lovech, preto da vila de Devetaki, na beira leste do río Osam, en Bulgaria. O sitio foi ocupado de xeito continuo por paleohumanos durante milleiros de anos, serviu como refuxio para varias especies de animais e no presente é o fogar de 30 000 morcegos.
Fauna
miniatura|240px|Vista cara á entrada da cova. Ademais de importantes descubrimentos arqueolóxicos, a cova Devetashka é o hábitat dunha ampla faunal local. Durante a estación de cría das especies mamíferas, entre comezos de xuño e finais de xullo, a cova está completamente pechada ós visitantes. Na cova habitan doce especies protexidas de anfibios e réptiles, incluíndo o Zamenis longissimus, o Triturus cristatus, a ra de Santo Antón (Hyla arborea), a tartaruga mediterránea (Testudo hermanni), oitenta e dúas especies de paxaros, trece das cales están incluídas na Lista Vermella da IUCN. Trinta e catro especies de mamíferos, catro delas na Lista Vermella e quince especies de morcegos poden ser vistos na cova.
Gartnait IV
Gartnait (tamén coñecido como Gartnait mac Domnaill ou Gartnait mac Dúngail) (morto en 663) foi rei do pictos dende o 657 até o 663.
Sucedeu a Talorgan mac Enfret despois da súa morte no ano 657. A crónica picta atribúelle un reinado de seis ou seis anos e medio, correspondendo coa nova da súa morte nos Anais do Ulster e nos Anais de Tigernach en 663.
A lista de reis sinala que foi sucedido polo seu irmán Drest VI.
Francisco Fernández Montes
Francisco Xosé Fernández Montes, nado en 1963, é un avogado e político galego de Independentes por Rábade, exalcalde de Rábade.