cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Crepidoma
Na orde dórica, está conformada por tres chanzos que teñen a función de sobreelevar o edificio, separando simbolicamente a residencia dos deuses do nivel do chan. O chanzo superior, a partir do cal arrincan as columnas, denomínase estilóbata; e os dous chanzos inferiores, estereóbata. Na orde xónica e corintia varía o número de chanzos.
A crepidoma pode presentar decoracións como moldura ou outros motivos nas caras visibles. Ás veces, encóntranse tamén efectos ópticos, como no Partenón, onde toda a base é lixeiramente convexa para parecer, en perspectiva, máis amplo visualmente. Este efecto recibe o nome de éntase.
-753
Outros
Historia ano a ano
Bauxita
A bauxita é un mineral da clase dos hidróxidos cuxa fórmula química é Al2O3·2H2O e que constitúe unha importante fonte de aluminio.
Aspecto
A bauxita preséntase normalmente en forma de agregados amorfos do tamaño aproximado dun chícharo. É de cor parda (aínda que pode mostrar en ocasións tonalidades azuladas) e o seu brillo case sempre é terroso.
Lugares onde se atopa
É frecuente encontrar bauxita en zonas de oxidación. Pode aparecer pola acción oxidante dos procesos meteorolóxicos sobre as rochas ígneas e pola erosión de rochas aluminosas en condicións tropicais, depositándose en forma de coloide. Aparece tamén en mesturas de arxila e granito.
Usos da bauxita
Debido o seu alto contido en aluminio, a bauxita utilízase para obter alúmina, que despois dun proceso electrolítico é transformada en aluminio que servirá para a fabricación de papel de aluminio, avións, buques, láminas, teitos e utensilios para o fogar.
Outros hidróxidos
Outro hidróxido a destacar é a limonita.
Joan Salvat-Papasseit
Joan Salvat-Papasseit, nado en Barcelona o 16 de maio de 1894 e finado na mesma vila o 7 de agosto de 1924, foi un poeta catalán, máximo representante do futurismo na literatura catalá.
Coñecido como poeta de vangarda, desenvolveu tamén unha grande actividade como redactor de artigos de crítica social en castelán e catalán, en simpatía coas correntes anarquistas e socialistas da época. O seu estilo enérxico e impulsivo contrasta coa súa vida rutineira e de repouso por mor da súa precaria saúde, de feito morreu de tuberculose con 30 anos.
Mocidade
Era fillo dun mariñeiro del Pla de Santa María, Joan Salvat Solanas, e de Elvira Papasseit Orovitx, natural de Miravet. Quedou orfo de pai con sete anos, tras un accidente en 1901 no barco Montevideo, que facía o traxecto Barcelona - Cádiz para a Compañía Trasatlántica Española, onde o pai traballaba de fogueiro. Joan foi levado pola nai ao asilo naval canda ao seu irmán máis novo, Miquel. Por este motivo, Joan apenas foi á escola primaria, agás unha breve tempada cos salesianos. Tivo que traballar desde novo, comezando en 1906 como aprendiz nunha droguería, e facendo tamén tallas relixiosas. Tras isto, matriculouse na Escola LLotja de artes e oficios, abandonándoa pouco despois:
Joan volcouse en actividades de motivación política a partir da Semana Tráxica de 1909.
En 1911 coñeceu ao libreiro e simpatizante anarquista Emilio Eroles. Emilio tiña un posto de libros usados no Mercado de Santa Madrona, activo até a década de 1960. Alí, Joan Salvat e Emilio tiñan tertulia con Joan Alavedra i Segurañas (1896 - 1981), Antonio Palau i Dulcet e outros afeccionados á literatura e á política. Nesa época comezou a ler autores que lle serían de grande influencia, como Nietzsche, Henrik Ibsen ou Gorki.
Eroles, Alavedra, Palau e Salvat afiliáronse ao Ateneo Enciclopédico Popular, do que Salvat chegaría a ser secretario xeral, membro da sesión de cultura e bibliotecario. Estar no ateneo permitiulle o acceso a obras de autores como Tolstoi, Zola, Kropotkin, Jaume Brossa, Valentí Almirall, Joaquín Costa, Jacinto Verdaguer, Joan Maragall ou Dídac Ruiz. Amais, alí coñeceu a pensadores, literatos e activistas da época e asistir ás súas intervencións, cn autores como Ortega y Gasset, Salvador Seguí, Francesc Layret, Marcelino Domingo, Gabriel Alomar, Andreu Nin, Lluís Companys, Pompeu Gener i Babot, Eugeni d'Ors, Josep Maria de Sucre i de Grau, Àngel Samblancat ou Joaquín Torres García, este último quen o iniciou nos movementos de vangarda.
Os mesmos catro amigos, Eroles, Alavedra, Palau e Salvat, formaron en 1911 o Grup Antiflamenquista Pro-Cultura, dedicado a repartir panfletos, por exemplo en protesta polas touradas. En 1913 coñeceu a Daniel Cardona, que o introduciu nos ambientes nacionalistas radicais. A partir de 1914 introduciuse nos círculos independentistas máis radicais. En 1923 Joan Salvat prologou un libro de Cardona, La batalla, no que expresa claramente a súa simpatía pola tendencia separatista.
En 1912 Salvat comezou a saír con Carme Eleuterio i Ferrer (1894-1967), unha moza do seu barrio, coa que casou en 1918 e tivo dúas fillas: Salomé (nada en 1919) e Núria (1922 - 1924).
Redactor e editor de revistas
En 1914 entrou xunto a Eroles na redacción da revista libertaria Los Miserables, subtitulada «Eco de los que sufren hambre y sed de justicia». A revista estaba impulsada por Fernando Pintado, Àngel Samblancat e Lluís Capdevila i Vilallonga, e nela traballou até 1916 baixo o seudónimo de Gorkiano. Nese mesmo ano comezou como bibliotecario no Ateneo Enciclopédico Popular, dando inicio á serie de artigos que máis tarde escolmaría en Humo de fábrica.
Como esas colaboracións eran non remuneradas, comezou a traballar no peirao como vixilante nocturno, no Moll de la Fusta (Peirao da madeira), se ben xa nesa época estaba débil de saúde.
Afiliouse á Juventud Socialista Barcelonesa, e comezou a colaborar nas revistas de Justicia Social, organización de Reus. Na revista Sabadell Federal publicou por entregas en 1916 as Glosas de un socialista.
Daquela recibiu a influencia do artista uruguaio Rafael Barradas, promotor do vibracionismo, e comezou a interesarse pola literatura de vangarda.
miniatura|Portada do primeiro número da publicación Un enemic del poble (marzo de 1917).
En 1917 comezou a publicar os seus aforismos na revista Un enemic del Poble, subtitulada Fulla de subversió espiritual. Salvat-Papasseit era redactor xefe da revista e autor de diversos artigos, escritos xa en catalán. A revista contaba cun equipo de colaboradores bastante regular. A súa temática principal era de carácter político, sobre todo sobre do anarquismo e o pacifismo, pero co tempo foi dedicando máis atención aos asuntos culturais e á creación literaria. Tamén en 1917 debutou como crítico de arte na revista Vell i Nou.
Poesía
miniatura|dereita|«[[Caligrama 2», do libro El poema de la rosa als llavis (1923).]]
O seu primeiro poema, "Columna vertebral: Sageta de foc", foi publicado a finais de 1917. Nel aparece claramente definida a súa concepción da poesía de vangarda como instrumento para atacar as convencións burguesas.
En 1918 publicou unha recompilación de artigos políticos en castelán: Humo de fábrica. Contaba con prólogo de Samblancat, e foi posible mercede á axuda das Galerías Laietanas. No epílogo Salvat insinúa o paso da crítica política á creación poética. En febreiro dese mesmo ano editou o único número da revista Arc-Voltaic, con evidentes influencias do futurismo.
Nese mesmo ano comezou a enfermar de tuberculose, o que implicou longas estancias en sanatorios até a súa morte. miniatura|dereita|Versión manuscrita do poema «Omega», do libro póstumo Óssa Menor.
En 1919, ano en que comezou a publicar só en catalán, publicou o seu primeiro libro de poesía, Poemes en ondes hertzianes, con poemas escritos desde 1917. Tamén nese ano escribiu o poema "Missenyora la Mort", publicado no número 5 da revista La Columna de Foc. Esta é a única obra na que trata de modo directo o tema da morte.
En 1921 iniciou unha nova revista, Proa, da que apareceron dous números. En abril dese ano publicouse o seu segundo libro de poemas, L’irradiador del port i les gavines, con textos escritos entre 1919 e 1921. En inverno foi internado no sanatorio de La Fuenfría, en Cercedilla (Madrid); nesa época escribiu os poemas que formarían o seu terceiro libro, Les conspiracions, aparecido en 1922. Neles desenvolve as súas ideas independentistas máis radicais, propoñendo para Cataluña unha solución semellante á de Irlanda, independente desde ese mesmo ano.
De carácter optimista até o final, Salvat apenas trataba nos seus poemas o seu delicado estado de saúde. Con todo, no poema "Tot l'enyor de demà" (de L'irradiador del Port i les gavines, deixa entrever a súa convalecencia que trata o tema do enfermo que ten ganas de erguerse.
A finais de 1922 publicou a súa cuarta obra poética: La gesta dels estels. En 1923 publicou El poema de la rosa als llavis.
Guilherme dos Santos Torres
Guilherme dos Santos Torres, nado en Santo André (São Paulo) o 5 de abril de 1991, é un futbolista brasileiro. Xoga de centrocampista e o seu equipo actual é o Olympiacos FC.
Traxectoria
O 18 de xullo de 2016 fichou polo Deportivo da Coruña, cedido por unha campaña polo Udinese Calcio, con opción de compra.
Joan Salvat-Papasseit
Poesía
Trala súa morte, deixou baixo a almofada uns poemas, ordenados por Agustí Esclasans i Folch e publicados por Joan Merli i Pahissa co título de Óssa Menor en 1925.
Guilherme dos Santos Torres
Traxectoria
O 15 de xuño de 2017 coñeceuse que o Deportivo exerceu a opción de compra sobre o xogador, polo que fará un desembolso próximo aos 5 millóns de euros, en varios prazos, ao Udinese Calcio, firmando un contrato por catro temporadas co club branquiazul.
O 17 de agosto de 2018 anunciouse o seu traspaso ao Olympiacos F.C. grego. O montante da operación estivo próximo aos 2,5 millóns de euros.
Joan Salvat-Papasseit
Vangarda e academicismo
Recibiu influencia dos caligramas de Apollinaire e do futurismo de Marinetti, especialmente nas súas primeiras obras, que son mostra da atracción dos futuristas por inventos coma o telégrafo, a radio ou o tranvía.
Desenvolveu unha liña lírica aproximada á poesía popular, á canción, e á evolución de parte do movemento catalán novecentista, no que acabou desembocando.
Temática
Na súa prosa e en boa parte da súa poesía partía das vivencias cotiás e das novidades que lle chegaban por medio da prensa e a correspondencia. A súa sensibilidade e paixón insistían en detalles e situacións destes elementos cotiáns que convertían un instante nunha vivencia única e especial.
O tratamento do amor e o erotismo é un trazo distintivo da súa poesía, especialmente no poema "La rosa als llavis". O mar, o porto, os mariñeiros, a piratería e o ambiente mariñeiro en xeral ocupan unha liña temática marcada por un espírito nómade e aventureiro. A súa vida, desde a morte do seu pai en mar aberto até o seu traballo no peirao, estivo marcada polo mar.
Amosaba grande amor e respecto pola infancia, vendo nela a esperanza dun futuro mellor. Loubaba a nova xeración da pedagoxía, a expansión da escola pública en catalán e os artistas que traballaban para a infancia. A maior parte dos relatos e poemas relacionados co mundo da infancia apareceron publicados en 1921 na revista infantil La Mainada. Tamén se conservaron decenas de postais escritas desde os hospitais ás súas fillas, se ben as Postals a les filles nunca foron publicadas.
Crenzas
Joan Salvat era unha persoa de fortes conviccións, se ben estas foron mudando co paso do tempo. Durante un tempo militou no socialismo, pero a súa natureza individualista e o rexeitamento sistemático dos programas políticos levárono a posicións anarquistas. Con todo, nunca tivo nin defendeu unha liña política unívoca, oscilando entre o cristianismo, o socialismo, o anarquismo e o catalanismo separatista.
Un elemento ideolóxico común nas etapas da súa vida foi a defensa da educación e da cultura como instrumentos fundamentais da revolución e da emancipación, xa fose nacional ou de clase. No centro das súas críticas estaban tanto os represores da cultura como quen a ignoraba. Os seus escritos máis viscerais contra España tratan sobre as malas artes da clase gobernante con respecto á cultura: os ataques de que a facían obxecto e a exaltación e promoción que facían dos seus principais inimigos, como a incultura voluntaria e orgullosa, a propia vontade de incultura, o analfabetismo funcional, e a barbarie pretendidamente racial baseada en trazos supostamente nacionais (o que el e os seus compañeiros chamaban «flamenquismo»).
Catherine Labouré
Catherine Labouré, nada en Fain-lès-Moutiers (Borgoña) o 2 de maio de 1806 e finada en París o 31 de decembro de 1876, foi unha relixiosa francesa, nomeada santa pola Igrexa católica, segundo a cal foi testemuña das aparicións da Virxe María na rue du Bac en París. Deu orixe á Medalla Milagrosa levada por moitas persoas católicas na actualidade.
Traxectoria
Foi a oitava dos dez fillos do granxeiro Pierre Labouré. A nai morreu cando ela tiña 9 anos. Pierre suxeriulle á súa irmá que coidara os dous nenos máis novos, Catherine e Tonine. Ao ela aceptar, os irmáns marcharon canda súa tía a Sant-Rémy, unha aldea a 9 km do seu fogar.
Catherine ingresou á Congregación das Fillas da Caridade, unha orde de enfermeiras que fundara San Vicente de Paúl. Era extremadamente devota, dunha natureza algo romántica e dada ás visións e premonicións.
Catherine afirmou que na noite do 19 de xullo de 1830, na festa de San Vicente de Paúl, espertou logo de oír unha voz dun neno que a chamaba á capela. Alí, ela oíu a Virxe María dicirlle:
O 27 de novembro de 1830, Catherine divulgou que a Virxe María volvera durante meditacións da tarde. Aparecera dentro dun marco oval, parada sobre un globo, con moitos aneis de cores de onde saían raios da luz sobre o globo. Arredor deste apareceron as palabras "Oh María, sen pecado concibida, roga por nós que acudimos a ti".
Galactosamina
A galactosamina é un aminoazucre hexosamina derivado da galactosa, coa fórmula C6H13NO5. Leva un grupo amino no carbono 2, que substitúe ao grupo OH que tiña a galactosa alí. Este amino azucre é un constituínte de certas glicoproteínas que actúan como hormonas no organismo, entre as que se poden salientar a hormona estimulante dos folículos (FSH) e a hormona luteinizante (LH). Estas hormonas tamén presentan outros azucres tales como a glicosamina, a galactosa e a glicosa.
Elizabeth Siddal
Elizabeth Eleanor Siddal Rossetti nada en Londres o 25 de xullo de 1829 e finada na mesma cidade o 11 de febreiro de 1862, foi unha poeta, artista e modelo británica, retratada a miúdo polos artistas da Irmandade Prerrafaelista e especialmente polo seu esposo, o pintor Dante Gabriel Rossetti.
Primeiros anos de vida
Chamada Elizabeth Eleanor Siddall pola súa nai, Lizzie naceu no fogar da súa familia, no 7 de Charles Street, en Hatton Garden. Os seus pais foron Charles Crooke Siddall, quen afirmaba que a súa familia descendía da nobreza, e Eleanor Evans.
Nos tempos en que Elizabeth naceu, non estaban sumidos na pobreza debido a que o seu pai tiña o seu propio negocio. Ao redor de 1831, os Siddall mudáronse ao municipio de Southwark, no sur de Londres, unha zona menos saudable que Hatton Garden. Alí, en Southwark, naceron o resto dos seus irmáns: Lydia (á que Lizzie se sentía especialmente achegada), Maria, Clara, James e Henry. Aínda que non existe constancia de que asistise á escola, Lizzie sabía ler e escribir, supóndose que os seus pais lle ensinaron. Desenvolveu un amor pola poesía a unha temperá idade, logo de descubrir un poema de Alfred Tennyson nun anaco de papel de xornal que fora utilizado para envolver unha porción de manteiga; este descubrimento inspirou a Lizzie a comezar a escribir.
Vida como modelo dos prerrafaelistas
miniatura|Elizabeth Siddall foi a modelo para o cadro de 1851-52 de Sir John Everett Millais [[Ophelia (pintura)|Ophelia]] Siddal, que tiña como apelido orixinal Siddall (foi Rossetti quen eliminou o segundo "l"), foi descuberta por Deverell en 1849 mentres traballaba como modista de chapeus nunha tenda de Cranbourne Alley. Nin ela nin a súa familia tiñan aspiracións ou intereses artísticos. Foi empregada como modelo por Deverell e a través del foi presentada aos prerrafaelistas. Con vinte anos, o seu alto e delgado corpo e o seu cabelo cobrizo convertérona nunha das primeiras modelos "góticas" prerrafaelistas. William Michael Rossetti, o seu cuñado, describiuna como "unha das criaturas máis belas, cun aire entre dignidade e dozura con algo que excedía a modestia e a autoestima e posuía unha desdeñosa reserva; alta, finamente formada cun pescozo suave e regular, con algunhas características pouco comúns, ollos verde-azulados e poucos brillantes, grandes e perfectas pálpebras, unha tez brillante e un espléndido, groso e abundante cabelo ouro-cobrizo."
O inicio do Lizzie no mundo das modelos foi un comezo extremadamente pracenteiro no que podería ser un mundo sórdido. No principio da súa carreira como modelo, permitíalle continuar a traballar na tenda de chapeus da señora Tozer's a medio xornada, asegurándose así un salario regular mesmo si a carreira como modelo non funcionaba. Esta era unha oportunidade pouco habitual para unha muller do seu tempo.
Mentres posaba para o cadro Ophelia de John Everett Millais (1852), Siddal flotaba vestida nunha bañeira chea de auga para representar o afogamento de Ofelia. Millais pintouna diariamente durante o inverno. Puña candeas debaixo da bañeira para quentar a auga. Nunha ocasión, as candeas apagáronse e a auga volveuse lentamente xeada. Millais estaba tan concentrado na súa pintura que non o notou e Siddal non se queixou. Despois desa sesión ela enfermou gravemente de pneumonía, ou talvez dun arrefriado. O seu pai cría que Millais era responsable e forzouno a pagar unha indemnización para pagar ao doutor. Pensouse que sufría de tuberculose, pero algúns historiadores actualmente cren que é máis probable que fose un malestar intestinal. Outros suxeriron que ela podía ser anoréxica, mentres que outros atribúen a súa pobre saúde a unha adicción ao láudano ou a unha combinación de ambos.
Elizabeth Siddal foi a principal musa de Dante Gabriel Rossetti na maior parte da súa mocidade. Despois de coñecela, pintouna constantemente, excluíndo así case todas as outras modelos e evitando que ela posase para os outros prerrafaelistas. Estes debuxos e pinturas culminaron con Beata Beatrix, pintada en 1863, un ano despois da morte de Elizabeth. Ela morta tal como a atopou foi o modelo para devandito cadro, que mostra a Beatriz de Dante Alighieri orando en éxtase.
Obra
Despois de comprometerse con Rossetti, comezou a estudar con el. Tamén pintou un autorretrato, que difire da beleza idealizada polos prerrafaelistas. É significativo porque mostra como se vía a través dos seus propios ollos, non idealizada como noutros retratos. En 1855, o crítico de arte John Ruskin comezou a patrocinar a súa carreira e pagáballe 150 libras ao ano por todos os debuxos e pinturas que realizase. Ela produciu numerosos bosquexos e acuarelas, así como algúns óleos, que presentan os temas propios do prerrafaelismo con ilustracións das lendas artúricas e outros temas medievais idealizados. Tamén comezou a escribir poesía, que foi ben recibida pola crítica. Tanto Rosseti como Ford Madox Brown apoiábana e admirábana.
Últimos anos e morte
Rossetti empregouna como modelo desde 1853 sobre todo para os seus cadros de Dante e Beatriz, pero o máis numeroso e persoal foron bosquexos a lapis dela na casa, comezados en 1852 cando se mudou con el a Chatham Place. Dende ese momento volvéronse máis antisociais, pasando o tempo xuntos encerrados embebidos no seu amor e na súa arte. Como ela procedía da clase traballadora, Rossetti temía presentala á súa familia. As súas irmás criticábana duramente e este coñecemento de que non sería aprobada pola súa familia fíxolle ir pospondo o matrimonio. Ademais, Siddal comezou a sospeitar que el quería substituíla por unha musa máis nova, o que era en parte verdade, o que contribuíu a empeorar a súa doenza e sucedérense os momentos depresivos.
Finalmente Siddal e Rossetti casaron o mércores 23 de maio de 1860 na igrexa de Saint Clement na cidade costeira de Hastings. Non houbo familiares nin amigos presentes, e actuaron como testemuñas só un par de persoas atopadas na cidade. Durante os anos anteriores ela viaxara a París e Niza pola súa saúde, e ao momento da cerimonia estaba tan fráxil que tivo que ser levada á igrexa, a pesar de atoparse a só cinco minutos de onde se hospedaban. A tensión polas infidelidades de Rossetti agravara o seu estado, mais ela tamén usaba a súa enfermidade e depresión para chantaxealo e mantelo ao seu lado, e o seu exceso volvéraa adicta ao láudano. En 1861 quedou embarazada, mais deu a luz unha nena prematura morta, o que lle provocou depresión posparto.
A finais de ano volvera quedar embarazada, mais aos tres meses, en febreiro de 1863, suicidouse cunha sobredose de láudano. Despois de cear con Algernon Charles Swinburne, ela quixo ir descansar. Rossetti levouna á casa e foi buscar o seu médico de confianza. Cando chegaron, estaba inconsciente sobre a cama. O doutor dixo non poder facer nada, mais Rossetti chamou outros tres médicos, que mesmo empregaron unha bomba estomacal, mais non serviu de nada. Morreu ás 7:20 da mañá do 11 de febreiro de 1863 na súa casa de Chatham Place, hoxe demolida e cuberta pola estación Blackfriars. Aínda que a morte foi declarada accidental, case seguro que foi un suicidio. Hai suxestións de que Rossetti atopara unha nota de sucidio e, consumido pola pena e o remorso, foi ver a Ford Madox Brown, que lle ordenou que a queimase, xa que o suicidio entón era inmoral, ilegal, traería o escándalo á súa familia e impedido o seu enterramento nun cemiterio.
Antes de ser enterrada no cemiterio de Highgate, Rosetti agachou xunto á súa esposa no cadaleito un caderno coa única copia dos seus poemas inéditos. Nos anos seguintes, Rosetti comezou a ter problemas na vista e temía quedar cego. Comezou a obsesionarse con desenterrar a súa poesía e publicala. Finalmente, el e mais o seu axente literario Charles Augustus Howell conseguiron un permiso de exhumación en 1869 para poder recuperar o caderno. Rosetti non se atreveu a estar presente e Howell mentiulle asegurándolle que o corpo de Elizabeth estaba intacto e mesmo que o seu cabelo vermello crecera e enchera o cadaleito. Varios poemas estaban case ilexíbeis, coas follas roídas polos vermes. A pesar diso, publicounos xunto con algúns novos en 1870.
Na ficción
Mollie Hardwick escribiu unha novela de misterio titulada The Dreaming Damozel en 1990. O argumento céntrase en Douran Fairweather, unha anticuaria que está encantada por atopar un pequeno óleo que cre que foi pintado por Elizabeth Siddal. Porén, logo sorpréndese cando atopa o corpo dunha nova, flotando morta nun estanque. A escena de morte imita a pintura Ophelia de Millais, para a que Elizabeth posou. Douran entusiásmase tanto pola coincidencia e o misterio que ignora o consello do seu marido, quen lle advirte que a historia de Rossetti e Siddal estaba infestada de infelicidade.
A relación de Rossetti con Siddal foi obxecto de numerosos dramas de televisión, en particular Dante's Inferno (1967), de Ken Russell, onde foi interpretada por Judith Paris; The Love School (1975), onde foi caracterizada por Patricia Quinn; e Desperate Romantics (2009), onde foi interpretada por Amy Manson.
Llevant, Palma
thumb|Situación do distrito de Llevant. thumb|Sant Jordi. thumb|Sa Casa Blanca O distrito de Llevant (Levante en catalán) é un dos cinco distritos nos que se divide o termo municipal de Palma de Mallorca.
Barrios
O distrito está formado polos seguintes barrios:
Inclúe ademais outra zona que non é considerada barrio:
As Laxes, Noal, Porto do Son
As Laxes é un lugar da parroquia de Noal no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 24 habitantes (15 homes e 9 mulleres).
Nord, Palma
thumb|Carrer de Blanquerna. thumb|Plaça Cardenal Reig. O distrito Nord (Norte en catalán) é un dos cinco distritos nos que se divide o termo municipal de Palma de Mallorca.
Loreto, Noal, Porto do Son
Loreto é un lugar da parroquia de Noal no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 35 habitantes (16 homes e 19 mulleres).
Manises
Manises é un municipio da Comunidade Valenciana. Situado na provincia de Valencia, na comarca da Horta Oest. Ten 30.478 habitantes (INE 2008) e é famoso pola súa cerámica e por albergar no seu termo municipal ao aeroporto de Valencia.
Xeografía
Situado no extremo occidental da Horta de Valencia, na marxe dereita do río Turia. O termo municipal de Manises limita coas localidades de Quart de Poblet, Paterna e Riba-roja de Túria, todas elas na provincia de Valencia.
Dende Valencia, accédese a esta localidade por estrada a través da A-3 e a V-11. Por transporte público é tamén accesible a través das liñas 3 e 5 de Metro Valencia e da liña 150 do autobús Manises/Aeroporto.
Historia
Non hai datos seguros dunha ocupación humana deste termo anterior á romanización. Desta época son testemuñas, ademais dunha moeda achada no campo de golf e de fragmentos de vasos de terra sigillata aparecidos no Racó, os restos dunha posible vila rústica que hai na partida do Collado, onde se vía o fuste dunha columna de pedra calcaria dun metro de diámetro.
A orixe da poboación é musulmá, aínda que se atoparon pegadas da época romana. Os musulmáns crearon un centro cerámico moi importante que, trala súa conquista, foi doado por 1237 polo rei Jaume II a Artal de Lluna, cuxa familia continuou na posesión até finais do século XIII, en que pasou a poder de Pere Boil, mordomo e tesoureiro de Jaume II. Os musulmáns seguiron vivindo en Manises, traballando o barro cocido, cuxa técnica ensinaron aos cristiáns, os cales á súa vez a perfeccionaron.
Demografía
Conta cunha poboación de 29.778 habitantes en 2007. Un 6,21% dos seus habitantes era, segundo o mesmo padrón, da inmigración.
Clima
É un clima tipicamente mediterráneo pero non con trazos moi definidos, atopámonos uns veráns menos calorosos que no interior e uns invernos considerablemente bastante máis fríos que na costa, con xeadas nocturnas nos meses de inverno. A temperatura media do inverno descende aos 4,7 graos (aínda que pode chegar aos -5 °C ou -10 °C nos días máis fríos) mentres que ao verán ascende aos 24,8 grados (con picos de 35 °C).
Mazda Zoom-Zoom Stadium Hiroshima
O Mazda Zoom-Zoom Stadium Hiroshima (MAZDA Zoom-Zoom スタジアム広島), oficialmente Estadio Municipal de Hiroshima (広島市民球場), é un parque de béisbol situado no barrio de Minami-ku de Hiroshima, Xapón. O estadio, inaugurado o 10 de abril de 2009, albergar principalmente os partidos como local dos Hiroshima Toyo Carp, equipo da Liga Central da Nippon Professional Baseball (NPB). O estadio, con capacidade para 32.000 espectadores, substituíu ao antigo Primeiro Estadio Municipal de Hiroshima (初代広島市民球場). A arquitectura do estadio está considerada como de parque de béisbol "retro".
Campionato Portugués de Rugby 2002-2003
A tempada 2002-2003 do Campionato Nacional foi a edición número 45 da máxima competición de clubs do rugby en Portugal.
Formato do torneo
O formato de competición contou con dúas fases.
Moreiras, Noal, Porto do Son
Moreiras é un lugar da parroquia de Noal no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia.
Presidente de Bangladesh
O Presidente de Bangladesh (বাংলাদেশের রাষ্ট্রপতি: — Bangladesher Raṣhṭrôpôti) é o Xefe de Estado de Bangladesh.
O cargo de presidente foi mudado tres veces dende a independencia de Bangladesh en 1971. No ano 1991, coa restauración dun goberno democraticamente elixido, Bangladesh adoptou unha democracia parlamentaria. O Presidente cumpre agora un papel practicamente cerimonial e é elixido polo parlamento.
En 1996, o parlamento aprobou unha nova lexislación que aumentaba a autoridade executiva do Presidente, segundo o establecido na Constitución, despois de que o Parlamento fose disolto. O Presidente reside en Bangabhaban, onde ten o seu despacho e a residencia. O Presidente é elixido polos 300 parlamentarios nunha votación aberta, e xeralmente representa ao partido maioritario da lexislatura. Continúa no seu cargo despois de caducar o prazo de cinco anos até que un sucesor sexa elixido para a presidencia.
Poderes e deberes
Actualmente, a pesar de que a posición do Presidente ostenta importancia de iure, os seus poderes de facto son maiormente cerimoniais. A Constitución permite ao Presidente actuar só baixo consello do Primeiro Ministro e o seu gabinete.
Poderes de nomeamento
O Presidente pode nomear os seguintes cargos:
Prerrogativa de indulto
O Presidente ten a prerrogativa de indulto polo Artigo 49 da Constitución, que lle permite conceder o perdón a calquera, por riba de calquera veredicto dado por calquera tribunal de Bangladesh.
Poderes lexislativos
Segundo o Artigo 80, o Presidente pode rexeitar sancionar calquera proxecto de lei aprobado polo parlamento, devolvéndoo para revisión. Unha lei é promulgada só despois de que o Presidente a sancione. Mais cando o proxecto de lei é levado outra vez ao parlamento, se o presidente volve rexeitar a sanción, despois dun certo período de días, o proxecto será automaticamente transformado en lei e será considerado sancionado polo presidente.
Chanceler en Universidades
O chanceler é unha posición titular nas Universidades de Bangladesh, sempre ocupada polo Presidente de Bangladesh baixo a Acta de Universidades Privadas de 1992. A posición nas universidades públicas non está asignada ao presidente baixo ningunha acta ou lei (xa que a construción dunha universidade estatal en Bangladesh require un decreto para ser aprobada), mais foi o costume até agora nomear o presidente do país como chanceler de todas as universidades estatais.
Elixibilidade
A Constitución de Bangladesh establece os requisitos necesarios para ser elixible como presidente.
Unha persoa non poderá postularse á elección como Presidente se:
Requisitos para a presidencia
Segundo o Artigo 27 da Constitución, certas condicións exclúen a calquera cidadán de ser elixible nas eleccións presidenciais. Estas condicións son:
Proceso de elección
Cando o cargo queda vacante, o novo Presidente é escollido polos membros do parlamento. A pesar de que as eleccións presidenciais implican votos reais dos deputados, estes tenden a votar para o candidato apoiado polos seus respectivos partidos. O presidente pode ser destituído por unha maioría de dous terzos do parlamento.
Inmunidade
O Presidente ten garantida inmunidade para todas as súas accións polo Artigo 51 da Constitución e non ten que responder ante ninguén polas súas accións, e non se lle poden imputar cargos criminais. A única excepción a esta inmunidade é se o Parlamento busca a destitución do Presidente.
Sucesión
O artigo 54 da Constitución de Bangladesh articula a sucesión do Presidente. Expón que en caso de ausencia debido a enfermidade ou outras razóns, o Portavoz do Jatiya Sangsad actuará como Presidente de Bangladesh até que o Presidente volva ás súas funcións. Este artigo foi utilizado durante a ascensión do Portavoz Jamiruddin Sircar como Presidente en funcións do Estado tras a dimisión do presidente anterior A. Q. M. Badruddoza Chowdhury, e cando o Presidente Zillur Rahman non puido traspasar os seus poderes debido á súa enfermidade, e máis tarde, morte.
Como Bangladesh é un sistema parlamentario, non ten vicepresidente. Con todo, durante o sistema presidencial de exercicio do poder, Bangladesh tivo un vicepresidente que asumía a función do Presidente na súa ausencia. O cargo foi abolido pola duodécima emenda á Constitución en 1991.
Cesamento
Un Presidente pode dimitir do seu cargo escribindo unha carta a man ao Portavoz. O Presidente tamén pode ser destituído polo Parlamento. En caso de destitución, o Parlamento debe acusar ao Presidente de cargos específicos, e investigalo o mesmo Parlamento, ou referilo a calquera outra institución para que o investigue. O Presidente terá o dereito a defenderse a si mesmo. Segundo a lei, o Presidente é destituído inmediatamente con dous terzos dos votos do Parlamento a favor, e o Portavoz ascende ao poder.
Residencias oficiais e despacho
A residencia presidencial principal en Bangabhaban está localizada en Dacca. Hai tamén un Palacio Presidencial en Uttara Ganabhaban no distrito de Natore.
República parlamentaria (1971–74)
Ao principio da guerra de independencia de Bangladesh en abril de 1971, establecéronse as Forzas Armadas de Bangladesh e o goberno no exilio. Despois de que se celebrase a cerimonia de xuramento en Meherpur, Kushtia, o goberno no exilio estableceu a súa sede central en Calcuta. O primeiro Presidente de Bangladesh en xurar no despacho foi Syed Nazrul Islam con Tajuddin Ahmad como Primeiro Ministro. Despois de acabada a guerra, Sheikh Mujibur Rahman converteuse en Primeiro Ministro coa elección do primeiro parlamento un ano máis tarde en xaneiro de 1972.
Máis tarde, en 1973, baixo unha constitución nova, quedou establecido un sistema parlamentario de goberno onde o presidente era o xefe de Estado nominal mentres todos os poderes executivos eran exercidos polo primeiro ministro. En 1974, o goberno do Primeiro Ministro Sheikh Mujibur Rahman cambiou do parlamentarismo a un sistema presidencial de partido único que prohibiu toda a prensa, actividades e partidos políticos baixo o Estado de Emerxencia.
Sheikh Mujibur Rahman
Sheikh Mujibur Rahman foi o aparente Presidente en funcións dun Estado aínda non chamado Bangladesh (durante a guerra de Liberación de Bangladesh, cando era aínda coñecido como Paquistán Oriental, antes de que se proclamara a súa captura e se levara presuntamente a Paquistán do Oeste e se encerrara nunha prisión paquistaní. O seu encarceramento por tanto resultou na súa ausencia durante a todo tempo que durou a guerra, que foi case un ano. Na súa ausencia, Syed Nazrul Islam, Vicepresidente do Goberno Provisional de Bangladesh foi nomeado Presidente en funcións). Foi o fundador de Bangladesh e recoñecido como o 'Pai da Nación de Bangladesh'. Encabezou a Liga Awami, exercendo como Presidente dende abril de 1971 a 1972; foi Primeiro Ministro dende 1972 e Presidente en 1975. Coñécese popularmente como "Xeque Mujib", e co título honorífico de Bangabandhu (বঙ্গবন্ধু, "Amigo de Bengala"). A súa filla máis vella Sheikh Hasina Wajed é a actual dirixente da Liga Awami e Primeira Ministra de Bangladesh. Sheikh Mujibur Rahman estableceu a política estatal de Bangladesh segundo catro principios básicos: nacionalismo, secularismo, democracia e socialismo.
A Liga Awami gañou unha maioría masiva nas primeiras eleccións parlamentarias de Bangladesh en marzo de 1973, en gran parte debido ao carisma de Mujib. Con todo, o goberno de Mujib afrontou grandes desafíos, como a rehabilitación das millóns de persoas desprazadas en 1971, a organización das subministracións de comida, axudas de saúde e outras necesidades. Os efectos do ciclón de 1970 aínda se sentían, e a economía do estado quedou inmensamente deteriorada polo conflito. Economicamente, Mujib embarcouse nun programa de nacionalización enorme. A finais de ano, miles de bengalís chegaron dende Paquistán, e miles de non bengalís migraron a Paquistán, e aínda así moitos miles ficaron en campos de refuxiados.
Ditaduras e Sistema Presidencial (1974–91)
En 1974, Mujib proclamou un Estado de Emerxencia. O parlamento de entón emendou a constitución para limitar os poderes das ramas lexislativas e xudiciais, estabeleceu unha presidencia executiva de partido único. Estes cambios foron acuñados como a "Segunda Revolución," por Sheikh Mujib. Sheikh Mujib asumiu a presidencia. Todos os partidos políticos foron disoltos e un novo partido único foi creado como o 'Partido Nacional'. Foi chamado Bangladesh Krishak Sramik Awami League (BAKSAL), e todos os parlamentarios, asociacións e institucións semi-autónomas do goberno tiñan a obrigación de se uniren a el.
Despois de que Bangladesh conseguira o recoñecemento da a maioría de países, Sheikh Mujib axudou a Bangladesh a entrar nas Nacións Unidas e o Movemento de Países Non Aliñados. Viaxou aos Estados Unidos, o Reino Unido e outras nacións europeas para obter asistencia humanitaria e de desenvolvemento para a nación. Asinou un tratado de amizade coa India, o cal prometía unha extensa asistencia económica e humanitaria e empezou a adestrar as forzas de seguridade de Bangladesh e as forzas persoais do goberno. Mujib forxou unha amizade próxima con Indira Gāndhi, alabando a decisión da India de interceder, e profesando admiración e amizade para coa India.
Fixo que o parlamento provisional escribise unha constitución nova, e proclamou os catro principios fundamentais de "nacionalismo, secularismo, democracia e socialismo," o cal sería coñecido como "mujibismo". Mujib nacionalizou centos de industrias e empresas así como terras e capitais abandonados e comezou unha reforma agraria en que favorecese aos millóns de labradores pobres. Fixo grandes esforzos para rehabilitar os 10 millóns estimados de refuxiados. A economía comezou a recuperarse e a fame foi reducida. Unha constitución foi proclamada en 1972 e celebráronse eleccións, nas que resultou gañador Sheikh Mujib e o seu partido cunha maioría absoluta. Ampliou os programas estatais deseñados para expandir a educación primaria, a sanidade, a alimentación, a sanidade, e o acceso á auga e á electricidade a través do país. Un plan de cinco anos presentado en 1973 centrou os investimentos estatais na agricultura, na infraestrutura rural e nas industrias do algodón.
Asasinato de Mujibur Rahman
A aplicación das reformas políticas prometidas foi lenta, e Mujib cada vez era máis criticado. En agosto de 1975, foi asasinado por oficiais de baixo e medio rango do exército, e foi formado un novo goberno, encabezado por un socio anterior, Khandakar Moshtaque. O goberno de Mushtaq foi derrubado por un golpe silencioso que ocorreu en 3 de novembro de 1975. Unha sublevación ocorreu catro días máis tarde, o 7 de novembro, resultando unha loita de poder, e o xeneral Ziaur Rahman apareceu na escena política volvendo ao cargo de Xefe de Persoal do Exército. Prometeu o apoio do exército ao goberno civil encabezado polo presidente, o Xuíz do Tribunal Supremo, Abu Sadat Mohammad Sayem. Como o país estaba nunha situación desperada de inestabilidade e inseguranza, a petición de Zia, Sayem promulgou a lei marcial, continuado o Estado de emerxencia de Sheikh Mujibur Rahman, e pouco despois substituíu a Abu Sadat Mohammad Sayem como Xefe Administrador da Lei Marcial (CMLA).
Ziaur Rahman (BNP)
Inicialmente como deputado e CMLA, Ziaur Rahman buscou dinamizar a política e administración do goberno. Mentres continuaba a prohibición de Sheikh Mujibur Rahman dos partidos políticos, tentou revitalizar a burocracia, para comezar programas de desenvolvemento económicos novos. Un ano máis tarde, en novembro de 1976, Ziaur Rahman converteuse no Xefe Administrador da Lei Marcial. Asumiu a presidencia tras o retiro de Sayem 5 meses máis tarde, prometendo eleccións nacionais en 1978. Despois dun referendo de si ou non, Ziaur Rahman foi elixido presidente en 1978. O seu goberno levantou as restricións sobre os partidos políticos e animou a todos os partidos de oposición para participar nas eleccións parlamentarias pendentes. Liberou a prensa, e presentou unha economía de mercado. Máis de 30 partidos rivalizaron nas eleccións parlamentarias do 15 de febreiro de 1979, e cun apoio público masivo o partido de Zia, o Partido Nacionalista de Bangladesh (BNP), gañou 207 dos 300 escanos elixidos.
Ideoloxía islámica
Zia levou a nación nunha dirección nova, moi diferente da ideoloxía e a axenda da Liga Awami de Sheikh Mujibur Rahman e o BAKSAL. Emitiu unha orde na que se proclamaban emendas á constitución, substituíndo o secularismo por un aumento da fe no seu creador. No preámbulo, inseriu a frase "Bismillahir-Rahmaanir-Rahim" (No nome de Alá, o Benefactor, o Misericordioso). No Aartigo 8 engadiuse a afirmación "fe e confianza absoluta no Todopoderoso Alá", substituíndo o compromiso co secularismo. O socialismo foi redefinido como "xustiza económica e social." No artigo 25, Zia presentou o principio de que "o estado loitará por consolidar, preservar e fortalecer as relacións fraternais entre países musulmáns baseados na solidariedade islámica." Os cambios de Zia na constitución redefiniron a natureza da república eliminando o secularismo deseñado por Sheikh Mujib e os seus seguidores. A educación relixiosa islámica foi introducida como materia obrigatoria nas escolas bengalís, coa opción para estudantes non musulmáns de aprender as súas relixións propias.
En público, os discursos que formulou Zia empezaron expondo o "nacionalismo de Bangladesh," en oposición á idea de Mujib dunha identidade nacional bengalí. Zia resaltou a función nacional do islam (practicado pola maioría de habitantes de Bangladesh). Afirmando promover unha identidade nacional inclusiva Zia logrou chegar a minorías de non bengalís como os santals, garos, manipuris e chakmas, así como os falantes de  Urdu con orixe en Bihar. Con todo, moitos destes grupos eran maiormente hindús e budistas e foron afastados pola promoción de Zia do islam político. Nun esforzo para promover a asimilación cultural e o desenvolvemento económico, Zia nomeou unha Comisión de Desenvolvemento para os Outeiros de Chittagong en 1976, mais resistíase a un diálogo político cos representantes das tribos das montañas sobre o asunto da autonomía e a conservación da súa cultura. O 2 de xullo de 1977 Ziaur Rahman organizou unha convención tribal para promover un diálogo entre o goberno e os grupos tribais. Con todo, a maioría dos aspectos culturais e políticos ficarían sen resolver e producíronse incidentes intermitentes de violencia entre comunidades durante o mandato de Zia.
Reformas e relacións internacionais
Entre as accións notábeis de Ziaur Rahman como presidente están varias reformas radicais na infraestrutura e a diplomacia do país. O Presidente Zia sinalou con éxito os campos que poderían ser eficaz e exclusivamente decisivos para o desenvolvemento de Bangladesh e as súas reformas cubriron a infraestrutura política, económica, agrícola e militar de Bangladesh. A reorganización das relacións internacionais de Bangladesh son especialmente importantes porque tiveron unha influencia activa sobre a economía e a política. Bangladesh saíu do bloque Indo-Soviético e puxo freo á deterioración das relacións co mundo Occidental. Zia puxo atención á outra super-potencia oriental, a China, que máis tarde axudou a Bangladesh a recuperarse dos retrocesos económicos e a enriquecer o arsenal das súas forzas armadas.
O máis notábel da diplomacia reformada de Zia foi o establecemento dunhas magníficas relacións co mundo musulmán así como co Oriente Medio. O presente volume de recrutamento ultramarino de traballadores emigrantes de Bangladesh a varios países de Oriente Medio son resultado directo dos esforzos de Zia para desenvolver unha relación duradeira cos líderes do mundo musulmán. O propósito das relacións de Oriente Medio foi en gran parte económico mentres que a rápida mellora das relacións coa China foi particularmente realizada para a mellora das forzas armadas do país.
Asasinato De Ziaur Rahman
En 1981, Zia foi asasinado por elementos disidentes do exército. O Vicepresidente de Xustiza Abdus Sattar xurou constitucionalmente como presidente en funcións. Declarou unha nova emerxencia nacional e anunciou eleccións en 6 meses. Nesas eleccións foi elixido presidente. Sattar foi un presidente ineficaz, e o Xefe de Persoal do Exército, o tenente xeneral. Hussain Muhammad Ershad asumiu o poder tras un sanguento golpe de Estado en marzo de 1982.
Hussain Muhammad Ershad (Partido Jatiya)
Como os seus predecesores, Ershad disolveu o parlamento, declarou a lei marcial, asumiu a posición de CMLA, suspendeu a constitución e prohibiu a actividade política. Ershad reafirmou a política exterior moderada e non aliñada de Bangladesh.
En decembro de 1983, asumiu a presidencia. Durante os meses sequintes, Ershad buscou unha fórmula para as eleccións mentres trataba con ameazas potenciais ao orde público.
O 1 de xaneiro de 1986, restauráronse moitos dereitos políticos, incluíndo o dereito a realizar grandes manifestacións públicas. Á vez, creouse o o Partido Jatiyo (Partido Popular), deseñado como vehículo político de Ershad para a transición desde a lei marcial. Ershad dimitiu como xefe de persoal do exército, retirouse do servizo militar, e foi elixido presidente en outubro de 1986. (Tanto o BNP e a Liga Awami rexeitaron presentar un candidato opositor).
Francisco Esmorís Recamán
Francisco Esmorís Recamán, nado en Corcubión o 15 de outubro de 1893 e finado en Fisterra o 24 de marzo de 1967, foi un médico e escritor galego.
Presidente de Bangladesh
Ditaduras e Sistema Presidencial (1974–91)
Todos os partidos de oposición importantes rexeitaron participar. O partido de Ershad gañou 251 dos 300 escanos. Outros tres partidos políticos que participaron, así como un número de candidatos independentes, ocuparon os asentos restantes. Este parlamento aprobou un gran número de leis, incluíndo unha polémica emenda que convertía o islam na relixión estatal.