cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sancho Ordóñez (conde)
Traxectoria
Foi nomeado conde entre 1059 e 1061 cando aparece co título en varias transaccións familiares e cartas reais, como unha datada en 1061 no Mosteiro de Samos cando confirma como Sanctius proles Ordonii comes (Sancho, fillo de Ordoño, conde). O conde Sancho foi membro da Curia regis dos seus curmáns o rei Fernando I e Sancha I e en 1059 confirmou unha transacción privada entre estes monarcas e Fronilde Ovéquiz. Tamén aparece nas cartas emitidas polo rei Afonso VI, incluída unha datada en 1071 cando confirma como Sancio Ordoniz Comes unha doazón feita polo rei a Velasco Vela, e en 1073 no Mosteiro de Samos cando o rei o nomeou un dos xuíces encargados de resolver un litixio entre o abade do mosteiro e Ero Páez. En 1077, o conde Sancho doou á catedral de León as propiedades de Villarín de Campos, na actual provincia de Zamora, que herdara do seu avó, o conde Paio Rodríguez.
Matrimonio e descendencia
Antes de 1082, o conde Sancho casou con Onega Ovéquiz, filla do conde Oveco Vermúdez e da súa muller Elvira Suárez, e irmá dos condes Vermudo, Vela e Rodrigo Ovéquiz. Os descendentes deste matrimonio foron:
Notas
<references group="Notas" />
O Río Covo, Oia, Oia
O Río Covo é un lugar da parroquia de Oia, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño.
Snæfellsbær
miniatura|250px|Paisaxe de Snæfellsbær miniatura|250px|Loclización do municipio de Snæfellsbær miniatura|200px|Escudo Snæfellsbær é un municipio de Islandia, situado na rexión de Vesturland, condado de Snæfellsnes-og Hnappadalssýsla, no oeste do país.
Xeografía
Ocupa unha extensión de 688,8 km² e, segundo o ceno de 1 de xaneiro de 2021, conta cunha poboación de 1 679 habitantes, polo que a súa densidade de poboación era de 2,43 hab./km².
O Candedo, Carracedo, Láncara
O Candedo é un lugar da parroquia de Carracedo, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
Concello de Flen
Flen é un municipio sueco (kommun) do condado de Södermanland. A súa capital é Flen. No ano 2022 a proboación do concello era de 16 281 habitantes.
Aciveiros, Cedrón, Láncara
Aciveiros é un lugar da parroquia de Cedrón, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
A Ponte, Carracedo, Láncara
A Ponte é un lugar da parroquia de Carracedo, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
Falu
O concello está situado no sueste do landskap de Dalarna e limita ao norte cos municipios de Ovanåker e Bollnäs, ao nordés co de Ockelbo, e ao leste cos de Sandviken e Hofors, todos eles no condado de Gävleborg. Ao sueste limita cos concellos de Hedemora e Säter, ao suroeste co de Borlänge, e ao noroeste cos de Leksand e Rättvik, no condado de Dalarna.
A Se, Lama, Láncara
A Se é un lugar da parroquia de Lama, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
O Gran Camiño
O Gran Camiño é unha carreira ciclista galega por etapas, creada en 2022. Forma parte do UCI Europe Tour.
Historia
A carreira naceu grazas á iniciativa do exciclista galego Ezequiel Mosquera e ao seu esforzo por volver ter unha carreira ciclista profesional en Galicia máis de 20 anos despois, dende que a Volta ciclista a Galicia perdese a condición de profesional no ano 2000. En novembro de 2021 Mosquera asinou un convenio de colaboración coa Xunta de Galicia para a organización en febreiro de 2022 dunha carreira de catro etapas, co nome de "O Gran Camiño".
A primeira edición da proba contou con 18 equipos, 4 deles da máxima categoría mundial, e a participación destacada de Alejandro Valverde, no ano da súa retirada. O estradense Alejandro Marque portou o dorsal número 1 e o dinamarqués Magnus Cort gañou a primeira etapa, disputada entre O Porriño e Vigo. Alejandro Valverde converteuse no primeiro vencedor do Gran Camiño, con sete segundos de vantaxe sobre o segundo, o canadense Michael Woods.
Lama, Lagos, Láncara
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Luis Sobrino
Traxectoria
Xogador no centro da defensa, Sobrino comezou nos equipos de rapaces do CD Veracruz, do Carballiño, e con 24 anos xa estaba xogando na Terceira división co equipo sénior do CD Arenteiro, o principal equipo da vila. En 1987 o Arenteiro conseguiría o ascenso a Segunda división B; Sobrino xogou unha temporada en Segunda B co Arenteiro (87-88), unha co Bergantiños (88-89), na que o equipo descendería; e en 1989 fichou polo CD Ourense, que tamén xogaba en Segunda B.
Co equipo da capital ourensá xogou seis temporadas, ata 1996. Foi un defensa fundamental das aliñacións ourensanistas e co equipo vermello viviu unha das mellores épocas do club. Como capitán do conxunto, naquel tempo compartiu banco con históricos do club como Mugüerza, Pichi, Ares ou Bericat. Neses anos colaborou nos dous ascensos a Segunda División (1994 e 1996), disputou unha temporada enteira en Segunda división (1994-95), e tamén viviu un descenso a Segunda B, ao remate do ano 95.
Conseguiu no total da súa carreira un gol en Segunda división e 21 goles en Segunda División (8 co Arenteiro, 7 co CD Ourense e 6 co Bergantiños), incluído cadanseus goles nas promocións a Segunda contra o Sestao (1994) e contra o Sporting B (1996).
Logo da temporada do segundo ascenso, xogou na Ponte Ourense en Terceira división e volveu ao Arenteiro. Despois da súa retirada tamén adestrou o Leiro. Como afeccionado seguiu xogando ao fútbol un tempo, por exemplo no Barbantes Estación.
Na política
Sobrino tamén participou da política municipal, e foi concelleiro en Leiro primeiro (2007 -2011) e logo no Carballiño (2015 -19), en ambas en representación do Partido Popular. En 2019 tamén concorreu nas listas do PP ao concello do Carballiño, pero foi pechando a lista.
Vida persoal
Casara para Leiro e tivo dous fillos. Nos seus últimos anos vivía en Gomariz (Leiro). Traballou para a Deputación de Ourense.
Orquestra Sinfónica de Islandia
É unha entidade autónoma pública que funciona baixo o auspicio do Ministerio de Educación de Islandia.
Larín, Larín, Láncara
Larín é un lugar da parroquia de Larín, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
Sobreiro, Pedornes, Oia
Sobreiro é un lugar da parroquia de Pedornes, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño.
Cardorrío, Pedornes, Oia
Cardorrío é un lugar da parroquia de Pedornes, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño.
A Agriña, Muro, Láncara
A Agriña é un lugar da parroquia de Muro, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
Monseiro, Monseiro, Láncara
Monseiro é un lugar da parroquia de Monseiro, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
Fondo do Lugar, Monseiro, Láncara
Fondo do Lugar é un lugar da parroquia de Monseiro, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
Conservatorio Profesional de Música da Coruña
O Conservatorio Profesional de Música da Coruña (CMUS) é un centro dependente da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria da Xunta de Galicia con moitos anos de tradición, que imparte os graos Elemental e Profesional, e conta na actualidade aproximadamente cuns 700 alumnos.
Está situado na Praza do Conservatorio.
Departamentos
O conservatorio conta cos seguintes departamentos:
Agrupacións
No conservatorio funcionan as seguintes agrupacións:
Concello de Forshaga
O concello limita ao norte co municipio de Munkfors, ao oeste cos de Sunne e Kil, ao sur co de Karlstad, e ao nordés co de Hagfors.
Ernai
Ernai (do éuscaro, 'Atento' ou 'Esperto') é unha organización política xuvenil que actúa en Euskadi e Navarra. Do mesmo xeito que se considerou a Sortu como formación herdeira de Batasuna, tamén se considerou a Ernai como herdeira de Segi. Defínese principalmente como independentista, socialista e feminista. Malia recoñecer Euskal Herria como marco de loita, non ten presenza en Iparralde, xa que ese espazo político é ocupado pola organización Aitzina!.
Historia
Ernai constituíuse na localidade navarra de Lizarra o 2 de marzo de 2013 como organización xuvenil da esquerda abertzale, trala disolución de Segi en 2012. O acto de presentación contou coa presenza do histórico militante abertzale Joseba Álvarez no nome de Sortu, a secretaria xeral do sindicato LAB, Ainhoa Etxaide, e o expreso de ETA Oier González.
Malia ser organicamente independente de Sortu, tamén asume o relatorio abertzale Zutik Euskal Herria.
O principal eido de traballo de Ernai é a creación de novos modelos de vida. Traballa, así, cuestións como a socioeconomía, o lecer, a lingua éuscara, a educación formal, o ecoloxismo, o feminismo, o internacionalismo ou a formación política e ideolóxica. Así mesmo, busca avanzar no proceso de resolución do «conflito vasco».
Outeiriño, Láncara, Láncara
Outeiriño é un lugar da parroquia de Láncara, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
A Vila de Tres, Monseiro, Láncara
A Vila de Tres é un lugar da parroquia de Monseiro, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
O Piniño, Pedornes, Oia
O Piniño é un lugar da parroquia de Pedornes, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño.
Home caimán
miniatura|Home caimán imaxinado por unha intelixencia artificial. O home caimán é unha lenda que se desenvolveu na poboación ribeirega de Plato, Magdalena, na costa Caribe de Colombia. Conta a historia de Saúl Montenegro, un home cuxa paixón por espiar mulleres espidas o condenou a quedar convertido nun ser medio caimán e medio humano.
En Plato celébrase anualmente o Festival do Home Caimán. Tamén existen unha praza e un monumento na súa honra que son patrimonio cultural da poboación. A lenda do home caimán é o tema da canción "Se va el caimán" do barranquilleiro José María Peñaranda.
A lenda
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2e/Hombre_Caiman_Plato.jpg/220px-Hombre_Caiman_Plato.jpg|miniatura|Monumento do home caimán en Plato (Magdalena). Hai moito tempo existiu un pescador moi mullereiro que tiña por afección espiar ás mulleres espidas que se bañaban nas augas do río Magdalena. Prevendo que podería ser descuberto entre os arbustos, desprazouse á Alta Guajira para que un bruxo lle preparase unha apócema que o convertese temporalmente en caimán para que non sospeitasen as bañistas e podelas admirar a pracer. O bruxo preparoulle dous apócemas, unha vermella que o convertía en caimán, e outra branca que o volvía home de novo.
Montenegro gozou por algún tempo do seu enxeño, pero nunha ocasión o amigo que lle botaba a apócema branca non puido acompañalo e no seu lugar foi outra persoa que ao ver o caimán asustouse ao crer que era verdadeiro e deixou caer a botella branca co líquido que o convertía en home de novo. Antes de derramarse completamente algunhas pingas do líquido salpicaron unicamente a cabeza de Saúl, polo que o resto do seu corpo quedou convertido en caimán. Dende entón, converteuse no terror das mulleres, quen non volveron bañarse no río.
A única persoa que se atreveu a achegárselle despois foi a súa nai. Todas as noites visitábao no río para consolalo e levarlle a súa comida favorita: queixo, mandioca e pan mollado en ron. Trala morte da súa nai (que morreu de tristura por non poder atopar ao bruxo que elaborara as apócemas porque morrera) o home caimán só e sen ninguén que o coidase, decidiu deixarse arrastrar até o mar polo río até Bocas de Ceniza, como se coñece a desembocadura do río Magdalena no mar Caribe á altura de Barranquilla. Dende entón, os pescadores do baixo Magdalena, dende Plato até Bocas de Ceniza, permanecen pendentes para pescalo no río ou cazalo nos pantanos das ribeiras.
Elena Rodríguez-Falcón
Elena Rodríguez-Falcón nada en Monterrei en 1972 é unha enxeñeira mecánica mexicana. É a presidenta e xefa executiva do New Model Institute for Technology and Engineering (NMiTE). Ata xaneiro de 2018 foi profesora na Universidade de Sheffield. É membro da Institution of Engineering and Technology e membro principal da Higher Education Academy no Reino Unido.
Traxectoria
Elena Rodríguez estudou enxeñería mecánica na Universidade Autónoma de Nuevo León de México, onde se graduou en 1994. Posteriormente fixo un mestrado en enxeñería mecánica e relacións industriais na mesma universidade. En 2000 Rodríguez-Falcón rematou o mestrado en enxeñaría mecánica e administración industrial na Universidade Sheffield Hallam no Reino Unido.
Elena Rodríguez traballou no sector industrial en México dende 1993, primeiro como enxeñeira de deseño e loxística e máis tarde como xerente de proxectos e calidade. En 2002 uniuse á Universidade de Sheffield no Reino Unido, onde inicialmente deseñou e dirixiu programas académicos de enxeñería mecánica enfocados a negocios e empresas.
Comenzou a súa carreira académica ensinando planeación empresarial en varios departamentos da Facultade de Enxeñería; o estudantado das súas materias traballou con clientes para desenvolver solucións de enxeñería con potencial para convertirse en produtos comerciais. Durante os seus cursos creáronse e comercializáronse diversos artíios: un exemplo é a luva parlante que permite  que as persoas que sufriron un derramo cerebral poidan comunicarse. Rodríguez-Falcón tamén investigou a influencia das diferenzas culturais nas expectativas laborais do estudantado de enxeñaría.
Elena Rodríguez foi nomeada directora de educación empresarial na Universidade de Sheffield en 2011 e ao ano seguinte converteuse en profesora titular. En 2014 foi nomeada directora de comunicación e relacións externas da Facultade de Enxeñería.
Entre 2011 e 2014 exerceu as funcións de directora de mulleres en enxeñería. Neste posto difundiu a necesidade de que máis mulleres se formasen como enxeñeiras e expuxo como podería lograrse. Polo seu traballo neste campo foi recoñecida nos premios Wise 2014 na categoría Mulleres na Ciencia e Enxeñería.
En xaneiro de 2018 deixou Sheffield por Hereford para formar parte do New Model Institute for Technology and Engineering (NMiTE) como directora académica e reitora inaugural. Accedeu aos cargos de presidenta e directora executiva da entidade en 2018.
Premios e Recoñecementos
2007 - Premios do Ensino en Enxeñaría outorgados pola Real Academia de Enxeñería do Reiuno Unido.
2015 - Doutoramento de enxeñería honoris causa pola súa alma mater, a Universidade Autónoma de Novo León en México.
2019 - Recoñecemento como membro da Institution of Engineering and Technology do Reino Unido.
2020 - Executiva líder nos premios Engineering Talent Awards outorgados pola Institution of Engineering and Technology do Reino Unido.
2020 - Muller do Ano en Tecnoloxía por FDM Everywoman.
2020 - Premio Traxectoria do Ano 2020 por Equal Engineers e a Royal Academy of Engineering de Reino Unido.
2020 - Recoñecemento Mexicana Distinguida en Reino Unido, Embaixada de México en Londres.
Centro de reacción fotosintético
Un centro de reacción fotosintético é un complexo de varias proteínas, pigmentos e outros cofactores que xuntos executan as reaccións de conversión de enerxía primarias da fotosíntese. As excitacións moleculares, xa sexa as orixinadas directamente pola luz solar ou as transferidas como enerxía de excitación a través dos sistemas antena captadores de luz, dan lugar a reaccións de transferencia de electróns ao longo da ruta dunha serie de cofactores unidos a proteínas. Estes cofactores son moléculas que absorben luz (tamén chamadas cromóforos ou pigmentos) como a clorofila e a feofitina, así como quinonas. A enerxía do fotón utilízase para excitar un electrón dun pigmento. A enerxía libre creada utilízase entón, a través dunha cadea de aceptores de electróns próximos, para a transferencia de átomos e hidróxeno (en forma de protóns e electróns) desde a H2O ou o sulfuro de hidróxeno ata o dióxido de carbono, producindo finalmente glicosa (na fase escura da fotosíntese). Estes pasos de transferencia de electróns teñen como resultado final a conversión da enerxía dos fotóns en enerxía química.
Transformación da enerxía da luz en separación de cargas
Posúen centros de reacción as plantas verdes, algas, e moitas bacterias. Hai unha gran variedade de complexos captadores de luz entre as especies fotosintéticas. As plantas verdes e algas teñen dous tipos de centros de reacción que forman parte de supercomplexos máis grandes chamados P700 no fotosistema I e P680 no fotosistema II. As estruturas destes supercomplexos son grandes, comprendendo múltiples complexos captadores de luz. O centro de reacción das bacterias Rhodopseudomonas é actualmente o mellor coñecido, xa que foi o primeiro centro de reacción de estrutura coñecida e ten menos cadeas polipeptídicas que nos exemplos das plantas verdes.
Un centro de reacción está disposto de maneira que poida capturar a enerxía dun fotón usando moléculas de pigmentos e convertela nunha forma utilizable. Unha vez que os pigmentos absorberon directamente a enerxía da luz ou que esta pasou a eles por transferencia de rensonancia desde un complexo captador de luz próximo, liberan electróns nunha cadea de transportadores de electróns e pasan a enerxía a un doante de hidróxeno como a H2O para extraer electróns e protóns dela. Nas plantas verdes, a cadea de transporte de electróns ten moitos aceptores de electróns como a feofitina, a quinona, a plastoquinona, o citocromo b6f e a ferredoxina, e como resultado final obtense a molécula reducida NADPH, mentrres que a enerxía usada para a escisión da auga orixina a liberación de oxíxeno. O paso de electróns pola cadea de transporte de electróns tamén causa o bombeo de protóns (ións hidróxeno) desde o estroma dos cloroplasto e no lume dos tilacoides, creándose un gradiente de protóns a través da membrana tilacoidal que se pode utilizar para sintetizar ATP usando o encima ATP sintase. Tanto o ATP coma o NADPH utilízanse no ciclo de Calvin da fase escura para fixar o dióxido de carbono en azucres triosas.
Clasificación
Recoñécense dous tipos de centros de reacción, chamdaos tipo I e tipo II. O de tipo I, atopado en bacterias verdes do xofre, heliobacterias e no fotosistema I de plantas e cianobacterias usa grupos ferrosulfurados como aceptores de electróns. O de tipo II, atopado en Chloroflexus, bacterias púrpuras e no fotosistema II de plantas e cianobacterias, usa quinonas. Os membros dentro de cada clase non só comparten un antepasado común, senón que as dúas clases tamén parecen relacionadas por teren unha estrutura común. Esta sección trata do sistema de tipo II atopado en bacterias púrpuras.
Estrutura
miniatura|Esquema do centro de reacción na membrana co citocromo C na parte superior. miniatura|Figura 1. Centro de reacción fotosintético bacteriano. O centro de reacción fotosintético bacteriano foi un importante modelo para entender a estrutura e química do proceso biolóxico de captura de enerxía da luz. Na década de 1960 Roderick Clayton foi o primeiro en purificar o compleo do centro de reacción das bacterias púrpuras. Porén, a primeira estrutura cristalina (imaxe superior á dereita) foi determinada en 1984 por Hartmut Michel, Johann Deisenhofer e Robert Huber, polo cal compartiron o premio Nobel de Química en 1988. Isto foi tamén significativo por ser a primeira estrutura cristalina en 3D obtida dun complexo proteico de membrana.
Atopáronse catro subunidades que son importantes para o funcionamento do centro de reacción fotosintético. As subunidades L e M, mostrados en azul e púrpura na imaxe da estrutura (Figura 1), ambas abranguen a bicapa lipídica da membrana plasmática. Son estruturalmente similares entre si, ambas teñen 5 hélices alfa transmembrana. Están asociadas coas subunidades L e M catro moléculas de bacterioclorofilas b (BChl-b), dúas moléculas de bacteriofeofitina b (BPh), dúas quinonas (QA e QB), e un ión ferroso. A subunidade H, mostrada en cor dourada, sitúase no lado citoplasmático da membrana plasmática. Unha subunidade de citocromo, que non se mostra aquí, contén catro hemos tipo c e está situada na superficie periplásmica (externa) da membrana. Esta última subunidade non é un motivo estrutural xeral nas bacterias fotosintéticas. As subunidades L e M únense aos cofactores funcionais e que interaccionan coa luz, mostrados aquí en verde.
Os centros de reacción de diferentes especies bacterianas poden conter cromóforos de bacterioclorofilas lixeiramente alterados e bacteriofeofitina como cofactores funcionais. Estas alteracións causan cambios na cor da luz que poden absorber. O centro de reacción contén dous pigmentos que serven para recoller e transferir a enerxía da absorción de fotóns: BChl e Bph. BChl apenas lembra a molécula de clorofila das plantas verdes, pero, debido a diferenzas estruturais menores, a lonxitude de onda do seu pico de absorción desprázase ao infravermello, con lonxitudes de onda de ata 1000 nm. A Bph ten a mesma estrutura que as BChl, pero o ión magnesio central é substituído por dous protóns. Esta alteración causa tanto un cambio no máximo de absorbancia coma unha diminución do potencial redox.
Mecanismo
O proceso empeza cando as dúas moléculas de BChl do lado periplásmico da membrana absorben luz. Ese par de moléculas de clorofila, a miúdo chamadas o "par especial", absorben fotóns a 870 nm ou 960 nm, dependendo da especie e, así, chámase P870 (en Rhodobacter sphaeroides) ou P960 (en Blastochloris viridis), onde P significa "pigmento"). Unha vez que P absorbe un fotón, execta un electrón, que se transfire a través doutra molécula de Bchl á BPh na subunidade L. Esta separación de cargas inicial rende unha carga prositiva en P e outra negativa en BPh. Este proceso ten lugar en 10 picosegundos (10−11 segundos).
As cargas en P+ e BPh− poderían sufrir recombinación de cargas neste estado, o cal desperdiciaría a enerxía e converteríaa en calor. Varios factores da estrutura do centro de reacción serven para impedilo. Primeiro, a transferencia dun electrón do BPh− ao P960+ é relativamente lenta comparada con outras dúas reaccións redox no centro de reacción. As reaccións máis rápidas implican a transferencia dun electrón de BPh− (o BPh− é oxidado a BPh) á quinona aceptora de electróns (QA), e a transferencia dun electrón ao P960+ (o P960+ é reducido a P960) desde un hemo da subunidade de citocromo sobre o centro de reacción.
O electrón de alta enerxía que se encontra na molécula de quinona QA esteitamente unida transfírese a unha molécula de quinona QB intercambiable. Esta molécula está debilmente asociada á proteína e é bastante fácil de separar dela. Cómpren dous electróns para reducir completamente QB a QH2, tomando dous protóns do citoplasma no proceso. A quinona reducida QH2 difunde pola membrana cara a outro complexo proteico (complexo do citocromo bc1), onde é oxidada. No proceso o poder redutor da QH2 é utilizado para bombear protóns a través da membrana ao espazo periplásmico. Os electróns dun complexo do citocromo bc1 son despois transferidos a través dun citocromo c soluble intermediario, chamado citocromo c2, no periplasma á subunidade citocromo.
En cianobacterias e plantas
As cianobacterias, que son os precursores dos cloroplastos das plantas verdes, teñen ambos os fotosistemas con ambos os tipos de centros de reacción. Combinar os dous sistemas permite a produción de oxíxeno.
Fotosíntese oxixénica
En 1779, Jan Ingenhousz levou a cabo máis de 500 experimentos durante 4 meses nun intento de comprender que estaba ocorrendo. Escribiu sobre os seus descubrimentos nun libro titulado Experimentos sobre Vexetais. Ingenhousz colleu plantas verdes e mergullounas en auga nun tanque transparente. Obsevou que ascendían desde a superficie da follas da planta moitas burbullas cando as plantas se expoñían á luz. Ingenhousz recolleu o gas desprendido pola planta e realizou varias probas intentando determinar que gas era. Probou que era oxíxeno ou, como Joseph Priestley lle chamaba, 'aire desfloxisticado'.
En 1932, Robert Emerson e o seu estudante William Arnold, usou unha técnica de flashes repetitivos para medir con precisión pequenas cantidades de oxíxeno producidos grazas á clorofila na alga Chlorella. Os seus experimentos probaron a existencia dunha unidade fotosintética. Gaffron e Wohl interpretaron despois o experimento e decatáronse de que a luz absorbida pola unidade fotosintética era transferida. Esta reacción ocorre no centro de reacción do fotosistema II e ten lugar en cianobcterias, algas e plantas verdes.
Fotosistema II
right|miniatura|500px|Fotosistema II de cianobacterias, monómero,. O fotosistema II é o fotosistema que xera os dous electróns que finalmente reducirán o NADP+ na ferredoxina-NADP-redutase. O fotosistema II está presente nas membranas dos tilacoides do interior dos cloroplastos, o sitio onde ten lugar a fotosíntese nas plantas verdes. A estrutura do fotosistema II é moi similar ao centro de reacción bacteriano e teorízase que comparten un devanceiro común.
Q representa a forma oxidada da plastoquinona mentres que QH2 representa a súa forma reducida. Este proceso da quinona reducida é comparable á que ten lugar no centro de reacción bacteriano. O fotosistema II obtén electróns oxidando auga nun proceso chamado fotólise. O oxíxeno molecular é un subproduto deste proceso e é esta reacción a que subministra oxíxeno á atmosfera. O feito de que o oxíxeno desprendido polas plantas verdes se orixina da auga deduciuno primeiro o bioquímico Martin David Kamen. Kamen utilizou un isótopo estable do oxíxeno, 18O, para trazar a ruta do oxíxeno desde a auga ao oxíxeo molecular gasoso. Esta reacción é catalizada por un centro reactivo do fotosistema II que cotén catro ións manganeso.
miniatura|esquerda|200px|Diagrama 1. Transporte de electróns no fotosistema II. A reacción empeza coa excitación dun par de moléculas de clorofila de maneira similar ao centro de reacción bacteriano. Debido á presenza da clorofila a, a diferenza da bacterioclorofila, o fotosistema II absorbe a luz nunha lonxitude de onda curta. O par de moléculas de clorofila no centro de reacción adoitan denominarse P680. Cando se absorbeu o fotón, o electrón de alta enerxía resultante transfírese a unha molécula de feofitina próxima. Este composto está á dereita do par do diagrama 1 e está coloreado de vermello. O electrón viaxa da molécula de feofitina a través de dúas moléculas de plastoquinona, a primeira estreitamente unida, a segunda laxamente unida. A molécula fortemente unida móstrase sobre a molécula de feofitina e está coloreada de azul. A molécula debilmente unida está á esquerda desta e está tamén coloreada de azul. Este fluxo de electróns é similar ao do centro de reacción bacteriano. Cómpren dous electróns para reducir completamente a molécula de plastoquinona debilmente unida a QH2 así como a captación de dous protóns.
A diferenza entre o fotosistema II e o centro de reacción bacteriano é a fonte de electróns que neutraliza o par de moléculas de clorofila a. No centro de reacción bacteriano, o electrón obtense dun composto hemo reducido dunha subunidade citocromo ou da proteína citocromo c soluble en auga.
Cada vez que o P680 absorbe un fotón, solta un electrón cara á feofitina, adquirindo carga positiva. Despois desta separación de cargas fotoinducida, o P680+ é un oxidante moi forte de alta enerxía. Pasa a súa enerxía a moléculas de auga que están unidas ao centro de manganeso directamente baixo o par e extrae un electrón deles. Ese centro, debaixo e á esquerda do par no diagrama, contén catro ións manganeso, un ión calcio, un ión cloruro e un residuo de tirosina. O manganeso é axeitado para estas reaccións porque pode existir en catro estados de oxidación: Mn2+, Mn3+, Mn4+ e Mn5+. O manganeso tamén forma fotes enlaces con moléculas que conteñen oxíxeno, como a auga. O proceso de oxidar dúas moléculas de auga para formar unha molécula de oxíxeno require catro electróns. As moléeculas de auga que se oxidan no centro de manganeso son a fonte de electróns que reduce as dúas moléculas de Q a QH2. Polo momento, este centro catalítico que descompón a auga non foi reproducido por ningún catalizador feito polo home.
Fotosistema I
Unha vez que o electrón abandonou o fotosistema II transfírese a un complexo do citocromo b6f e despois a plastocianina, unha proteína de cobre azul e transportadora de electróns. O complexo da plastocianina acarrexa o electrón que neutralizará o par no seguinte centro de reacción, o fotosistema I.
Igual que no fotosistema II e o centro de reacción bacteriano, un par de moléculas de clorofila a inicia a separación de cargas fotoinducida. Este par denomínase P700, onde 700 fai referencia á lonxitude de onda á cal as moléculas de clorofila teñen o máximo de absorción de luz. O P700 está situado no centro da proteína. Unha vez que se iniciou a separación de cargas fotoinducida, o electrón viaxa por unha ruta pasando pola molécula de clorofila α situada directamente sobre o P700, por unha molécula de quinona situada directamente sobre esa, por tres grupos 4Fe-4S, e finalmente chega a un complexo de ferredoxina intercambiable. A ferredoxina é unha proteína soluble que contén un grupo 2Fe-2S coordinado por catro residuos de cisteína. A carga positiva no P700+ de alta enerxía é neutralizada pola transferencia dun electrón desde a plastocianina, que recibe enerxía finalmente utilizada para converter a QH2 de novo a Q. Así, a reacción global catalizado polo fotosistema I é:
A cooperación entre os fotosistemas I e II crea un fluxo dun electrón e un protón desde a H2O ao NADP+, producindo o NADPH que se necesita para a síntese de glicosa. Esta ruta é o chamado 'esquema Z' porque o diagrama redox desde a H2O ao NADP+ a través do P680 e P700 lembra a forma da letra Z.
Casal de Vito, Muro, Láncara
Casal de Vito é un lugar da parroquia de Muro, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
Haika
Haika (do éuscaro levantarse, porse en pé) foi unha organización xuvenil socialista abertzale de Euskal Herria, que comprende os territorios de Euskadi, Navarra e Iparralde. Foi ilegalizada no Estado español, mais non no francés.
Fundouse en 2000, trala fusión de Jarrai, que actuaba en Euskadi e Navarra, con Gazteriak, en Iparralde. Ambas organizacións asumían un papel referencial na mocidade abertzale de Euskal Herria, cunha militancia fortemente cohesionada. Pola súa parte, Gazteriak socializárase politicamente á marxe das diferenzas históricas do movemento abertzale.
En 2001, o xuíz Baltasar Garzón considerou a organización como canteira de militantes de Euskadi Ta Askatasuna (ETA) e parte da estrutura da mesma, polo que foi ilegalizada. A súa continuadora foi Segi, tamén ilegalizada en España e non en Francia.
O 19 de xaneiro de 2007, o Tribunal Supremo declarouna "organización terrorista vinculada a ETA". Corrixía así a sentenza da Audiencia Nacional de xuño de 2005, que considerara a organización como «asociación ilícita».
O 4 de febreiro de 2007 entregáronse á Ertzaintza 18 dos 19 membros de Jarrai, Haika e Segi fuxidos da xustiza desde a declaración do Tribunal Supremo. Sucedeu despois dun acto no Frontón da Esperanza de Bilbao.
Concello de Filipstad
Filipstad é un municipio sueco (kommun) do condado de Värmland. A súa capital é Filipstad. No ano 2022 o concello tiña unha poboación de 10 372 habitantes.
Administración histórica
Na zona houbo entre o 22 de febreiro de 1946 e o 31 de decembro de 1966 a localidade municipal de Lesjöfors.
O köping de Storfors fundouse en 1950 tras separarse do concello rural de Kroppa.
Coa reforma municipal de 1952 fundouse o gran concello de Värmlandsberg (a partir dos catro municipios de Brattfors, Gåsborn, Färnebo e Nordmark) mentres que o concello rural de Kroppa, o de Rämmen e a cidade de Filipstad permaneceron sen cambios.
O concello de Filipstad fundouse coa reforma municipal de 1971 a partir da cidade de Filipstad e dos concellos rurais de Värmlandsberg, Kroppa e Rämmen.
Dende a súa fundación ata o ano 2005 o concello pertenceu ao partido xudicial de Kristinehamn e dende entón pertence ao de Värmland.
Historia
Os arredores da capital floreceron grazas á mineiría, sobre todo de ferro. As actividades mineiras na zona remóntanse ao século XIV e a área poboouse debido a elas.
A cidade de Filipstad foi fundada polo rei Carlos IX o día 6 de abril de 1611, bautizándoa así polo seu fillo Carlos Filipe (Filipstad significa "cidade de Filipe"). Filipstad é a segunda cidade máis antiga do condado de Värmland por detrás de Karlstad, fundada polo mesmo rei poucos anos antes, en 1584.
Filipstad perdeu os seu privilexios de cidade durante case 150 anos tras un gran incendio en maio de 1694.
Durante o século XVIII a actividade mineira aumentou cando se dispuxo de tecnoloxía de voadura eficiente, e a enerxía hidráulica logró o seu avance grazas aos inventos de Christopher Polhem.
No século XIX comezou unha animada actividade de construción e a cidade medrou a un ritmo rápido, tamén coa axuda de mellores comunicacións coa canle Filipstads bergslags e coa chegada do ferrocarril. Entre 1810 e 1861 a súa poboación pasou de 560 a 1 798 habitantes.
Divisións
Ata o ano 2016 para informes de poboación o concello estaba dividido nunha única parroquia, a parroquia de Filipstad. Dende ese ano o municipio divídese nos seguintes distritos:
O Enguido, Viladesuso, Oia
O Enguido é un lugar da parroquia de Viladesuso, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño.
Universidade de Boston
miniatura|220px|Sello da Universidade de Boston
A Universidade de Boston (en inglés Boston University, abreviadamente BU) é unha universidade privada localizada en Boston, Massachusetts, Estados Unidos.
Características
A universidae conta cun claustro de máis de 3 000 docentes, e aproximadamente con 30 000 estudantes.
Ofrece títulos de grao, máster e dutorado a través de 18 Escolas universitarias e Facultades situadas en dous campus urbanos separados. O campus principal está situado na beira do río Charles, no barrio Fenway-Kenmore de Boston, mentres que o campus médico universitario de Boston encóntrase no barrio de South End.
Historia
Aínda que foi oficialmente establecida en Boston no ano 1869, fundouse como Instituto Bíblico de Newbury en Vermont, en 1839, pola Igrexa metodista unida.
O 24 de abril de 1839 un grupo de ministros e laicos metodistas da Old Bromfield Street Church en Boston decidiron establecer unha escola teolóxica metodista. Foi creada en Newbury, Vermont e, por iso, déuselle o nome de Newbury Biblical Institute.
Entre seus antigos alumnos a universidade conta con 8 Premios Nobel e 23 Premios Pulitzer.
En 1876, o daquela profesor Alexander Graham Bell inventou o teléfono nos laboratorios da Universidade de Boston.
O Serrallo, Viladesuso, Oia
O Serrallo é un lugar da parroquia de Viladesuso, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 293 habitantes (145 homes e 148 mulleres).
Copa de Europa da EHCA 2022
A Copa de Europa da EHCA 2022, denominada oficialmente Golden Cup, será a primeira edición da Copa de Europa de hóckey a patíns organizada pola Asociación Europea de Clubs de Hóckey a Patíns (coñecida polas súas siglas en inglés "EHCA") de xeito paralelo á Liga Europea de hóckey a patíns 2021/22, organizada pola World Skate Europe, logo de que ambas organizacións non chegaran a un acordo sobre o formato da máxima competición continental de hóckey a patíns.
A competición celebrarase na cidade da Coruña do 11 e o 17 de abril de 2002, coincidindo co 50º aniversario do equipo local, o Liceo.
Antecedentes
Aproveitando a disputa en Luso (Portugal) da final a catro da Liga Europea masculina 2020/21 durante os días 15 e 16 de maio, os representantes da Asociación Europea de Clubs de Hóckey a Patíns (coñecida polas súas siglas en inglés "EHCA") e dos comité de hóckey a patíns da World Skate mantiveron unha reunión para comezar a traballar conxuntamente na nova edición da máxima competición continental de hóckey a patíns, co obxectivo de mellorala e profesionalizala, así como darlle unha maior visibilidade á modalidade.
Segundo os clubs da EHCA, a necesidade de modificar a Liga Europea obedecía á difícil situación económica do hóckey a patíns europeo, en palabras do portavoz da Asociación, Toni Miró:
Dous meses despois desta primeira reunión, durante a Asemblea Xeral da EHCA celebrada o 16 de xullo, os clubs membros da EHCA acordaron por unanimidade non inscribirse na Liga Europea 2021/22. Nun comunicado emitido o 26 de xullo sinalábase que logo de celebrarse varias reunións entre a asociación, o WSE-RH e o WSRH, o comité europeo de hóckey a patíns non se pronunciara sobre o recoñecemento da EHCA como coorganizador, como solicitara na derradeira reunión o 21 de xullo, nin dera a coñecer as características da nova edición da máxima competición do hóckey a patíns europeo. Neste punto semellaba que a EHCA organizaría a súa propia competición en setembro integrada polos clubs membros, así como aqueles que gañaran a súa participación por méritos deportivos.
Con todo, as conversas continuaron e logo dunha reunión telemática celebrada o 29 de xullo, e na que participaron o Director de Sport Departmente de WS Francesco Zangarini, o Director de WS-RHTC e presidente de RFEP Carmelo Paniagua, o Director de WSE-RHTC Agostinho da Silva, o presidente da FPP, e o Presidente da EHCA Joao Nuno Araujo, a situación mudou. Todas as partes chegaron a un acordo sobre o modelo de competición para a Liga Europea 2021/22, na que participarían un máximo de 16 equipos en dous grupos de oito equipos cun formato de liga todos contra todos a dobre volta con partidos disputados os xoves, finalizando cunha final a oito na que participarían os catro mellores equipos de cada grupo. A inscrición de máis equipos na competición obrigaría a programar unha fase previa. A EHCA confiaba que o diálogo permitira chegar a un acordo definitivo para traballar conxuntamente na organización da máxima competición do hóckey a patíns continental.
Lonxe de chegarse a unha solución, 48 horas despois de chegar a un acordo sobre o modelo de competición, WS Europe retractouse e mantivo o formato de catro grupos de catro equipos cada un a unha única volta. A EHCA anunciou o 9 de setembro que os seus integrantes, doce equipos en total, só xogarían a Liga Europea baixo o sistema que acordaran as partes. A máxima competición do hóckey a patíns europeo encontrábase nunha situación similar á que viviu o baloncesto europeo cando a Euroleague organizou o seu propio torneo á marxe da FIBA.
Finalmente ningún dos clubs membros da EHCA participou no sorteo da Liga Europea 2021/22.
Elección da sede
Logo da decisión de non participar na competición organizada pola WS Europe, os membros da EHCA comezaron a traballar para, en palabras de Toni Miró:
O 14 de febreiro de 2022 anunciábase que a competición organzada pola EHCA tería lugar entre os días 11 e 17 de abril na cidade da Coruña, coincidindo co 50º aniversario do equipo local e membro da asociación, o HC Liceo. En palabras da alcaldesa da cidade herculina, Inés Rey, A Coruña convertirase nese momento na "referencia do hóckey europeo".
Logo de facer público o formato, os equipos e a sede da competición, a EHCA apresurouse a sinalar que a Golden Cup era un torneo "oficioso" que non entraba en conflito coa Federación Europea, ao mesmo tempo que sinalaba que os clubs membros estaban "totalmente abertos ao diálogo" e que "seguen comprometidos coa creación de competicións europeas inclusivas que fortalezan o hóckey a patíns".
Na mesma semana da designación da Coruña como sede, o Liceo iniciou a venda de abonos para a competición. Os primeiros 500 abonos estiveron dispoñibles só para os 2 000 socios e os aproximadamente 5 000 abonados do club verde ata o 25 de febreiro, e posteriormente comezará a venda de abonos para o público xeral.
Sede
miniatura|A competición celebrarase integramente no [[Pazo dos Deportes de Riazor da Coruña.]] Todos os partidos da fase de grupos e da fase final celebraranse no Pazo dos Deportes de Riazor, pavillón con capacidade para 4 425 espectadores e unha pista de xogo de parquet cunhas dimensións de 20 × 40 metros, e que é o fogar do principal equipo de hóckey a patíns da cidade herculina e de Galiza, o Hockey Club Liceo. Por mor da pandemia de coronavirus a capacidade do pavillón viuse reducida inicialmente ao 75%, o que supón unhas 3 300 persoas, se ben dende o club herculino sinalábase que a capacidade podería aumentar dependendo a evolución da pandemia.
A construción do pavillón comezou en novembro de 1968, precisamente cun partido de hóckey a patíns entre a selección española e un combinado de xogadores do resto do mundo, sobre unha superficie de 5.840 m², baixo a dirección do arquitecto municipal Santiago Rey Pedreira e foi remodelado en 2011 cun investimento de 2,4 millóns de euros.
O Mato, Muro, Láncara
O Mato é un lugar da parroquia de Muro, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
Copa de Europa da EHCA 2022
Sede
O recinto ten acollido en catro ocasións a Copa do Rei de hóckey a patíns, e en tres ocasións competicións internacionais de seleccións absolutas de hóckey a patíns, logo de ter acollido dúas veces o Campionato do Mundo, en 1972 e 1988, e unha vez o Campionato de Europa en 2018.
Participantes e sistema de competición
O torneo iniciarase cunha fase de grupos na que os 12 equipos serán encadrados en catro grupos de tres equipos cada un. Os dous mellores equipos de cada grupo clasificaranse para a segunda rolda, que se disputará en formato de final a oito, con cuartos de final, semifinais e final.
A competición estará formada polos 12 equipos que conformaban no momento a EHCA:
Audrey Azoulay
Audrey Azoulay nada en La Celle-Saint-Cloud o 4 de agosto de 1972, é unha funcionaria e política francesa de alto rango. Foi asesora cultural do presidente François Hollande de 2014 a 2016 e ministra de Cultura e Comunicación no goberno de Manuel Valls desde febreiro de 2016 a maio de 2017. En novembro de 2017 foi elixida Directora Xeral da UNESCO por un mandato de catro anos, substituindo a Irina Bokova.
Traxectoria
Naceu en París nunha familia xudía marroquina orixinaria de Essaouira. É filla do político, banqueiro e xornalista André Azoulay, conselleiro do rei de Marrocos Hasan II e posteriormente de Mohammed VI, e da escritora Katia Brami. Creceu no barrio parisiense de Beaugrenelle coas súas dúas irmás.
Formación
Obtivo a súa licenciatura en administración pola Université Paris-Dauphine en 1994. Posteriormente, obtivo un MBA pola Universidade de Lancaster no Reino Unido. Licenciouse no Instituto de Ciencias Políticas de París até chegar á Escola Nacional de Administración de onde proceden moitos dos altos cargos da administración francesa.
Durante os seus anos de estudo traballou no sector bancario onde o seu pai era alto directivo do Banco Paribas. Ela cualificou a experiencia de "aterradora", porén, axudouna a iniciar a súa carreira profesional no Centro Nacional de Cinematografía de Francia en 2006, primeiro como subdirectora de audiovisual, en 2007 asumiu a dirección financeira e xurídica e en 2011 a delegada xeral. xestión, defendendo, segundo asegurou o presidente do Centre Frédérique Bredin, "de forma incansable a excepcionalidade cultural e cinematográfica francesa fronte ao poder norteamericano".
Carreira política
En 2014 foi nomeada ministra de Cultura do presidente François Hollande e dous anos máis tarde, ministra de Cultura de Francia, en substitución de Fleur Pellerin no goberno de Manuel Valls. Deixou o cargo en maio de 2017 coa vitoria de Emmanuel Macron nas presidenciais francesas e dedicouse a preparar a súa candidatura á dirección da UNESCO presentada o 15 de marzo.
Despois de enfrontarse a 8 candidatos o 13 de outubro de 2017, Azoulay gañou a votación para substituír a búlgara Irina Bokova realizada polo consello executivo da UNESCO por dous votos (30-28) ao seu rival, o qatarí Hamad ben Abdelaziz al-Kaouari. Considera a organización —como repetiu con frecuencia durante a súa campaña— "a conciencia das Nacións Unidas". O 10 de novembro foi nomeada para o cargo pola Conferencia Xeral da UNESCO.
Militancia e posicionamentos
Politicamente defínese como unha persoa de esquerdas. Explicou que participou nas manifestacións contra o proxecto Devaquet de 1986, contra o plan Juppé de 1995 e contra a presenza de Jean-Marie Le Pen na segunda volta das presidenciais de 2002. Como estudante involucrouse no movemento antifascista. Preguntada polos seus modelos, cita a Simone Veil e Jean Zay.
Vida persoal
Está casada con François-Xavier Labarraque, presidente da empresa Garum Conseil, e ten dous fillos.
A Eirexe, Muro, Láncara
A Eirexe é un lugar da parroquia de Muro, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Pando, Muro, Láncara
Pando é un lugar da parroquia de Muro, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
Montixo, Muro, Láncara
Montixo é un lugar da parroquia de Muro, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
Portosanín, Viladesuso, Oia
Portosanín é un lugar da parroquia de Viladesuso, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño.
As Quintás, Muro, Láncara
As Quintás é un lugar da parroquia de Muro, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
John Flanagan
John Flanagan pode estar referido a:
A Puidiña, Muro, Láncara
A Puidiña é un lugar da parroquia de Muro, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
Sambreixo, Muro, Láncara
Sambreixo é un lugar da parroquia de Muro, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
Antonio Jesús Regal
Antonio Jesús Regal Angulo, máis coñecido como Antoñito, nado en Herrera o 11 de decembro de 1987, é un futbolista español que xoga como lateral dereito.