cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Santa Irena, Salto, Vimianzo
Santa Irena é un lugar da parroquia de Salto no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Tiña 20 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 9 homes e 11 mulleres.
Canterbury of New Zealand
Canterbury of New Zealand, comunmente coñecida como CCC no comercio deportivo e entre os seguidores do rugby, é unha empresa neozelandesa que se dedicaba orixinariamente a producir roupa para a práctica do rugby.
Historia
Desde o 2007, dedícase tamén á produción de roupa deportiva para a práctica do fútbol, equipando a varios equipos.
Equipos que visten Canterbury of New Zealand
Canterbury é usado tanto por equipos principais como por clubs afeccionados, de nivel provincial a nivel internacional.
Rugby Union
dereita|250 px|miniatura|[[Brian O'Driscoll co Leinster Rugby]]
Pepu Hernández
José Vicente Hernández Fernández, máis coñecido como Pepu Hernández, nado en Madrid o 11 de febreiro de 1958, é un adestrador de baloncesto. Tras unha vida dedicada ó Estudiantes, encargouse da selección española no Mundobasket 2006, onde gañou o primeiro ouro español. Ademais, impartiu numerosos cursiños e clínics sobre adestramento.
Traxectoria
Pepu Hernández estudou no Instituto Ramiro de Maeztu a ensinanza preparatoria e o bacharelato, para despois comezar a carreira de Ciencas da Información na Universidade Complutense de Madrid, que abandonaría para dedicarse completamente ó baloncesto.
Xogou nas categorías base do Estudiantes dende alevíns até xuvenís. Con 16 anos, en 1974, comezou a adestralas, pasando polos alevíns, infantís, xuvenís e júniors. Pasou ó primeiro equipo como segundo adestrador en 1990, tomando o posto de adestrador principal en decembro de 1994, substituíndo a Miguel Ángel Martín. Estaría no posto até a tempada 2004-2005, cunha breve paréntese na tempada 2001-2002, cando asumiu o posto de Director Deportivo, sendo substituído na bancada por Carlos Sáinz de Aja. Foi tamén adestrador axudante de Ignacio Pinedo na selección española júnior.
A principios de 2006, a Federación Española de Baloncesto designouno como adestrador da selección española, tendo que deixar o Estudiantes, club que lle concede a súa insignia de ouro e brillantes en xaneiro dese ano.
No mundial de baloncesto de 2006, no Xapón, consegue o ouro tras un gran campionato, no que a selección non caeu derrotada en ningún partido. Horas antes da final, o seu pai fina, pero el decide non comunicarllo ó cadro de xogadores para que non lles afecte moralmente.
Na celebración do título, na praza de Castilla de Madrid, dixo: "Os voy a decir una palabra. Y escuchadla bien, porque va a ser una palabra muy importante: ba-lon-ces-to." ("Vou dicirvos unha palabra. E oídea ben, porque vai ser unha palabra moi importante: ba-lon-ces-to").
Como parte da selección, é galardoado co Premio Princesa de Asturias dos Deportes no 2006.
Filosofía de traballo
Pode dicirse que a súa filosofía do baloncesto baséase na énfase na actividade, con e sen balón, dos cinco xogadores na cancha, na actitude, na defensa, no contraataque e en non ter roles ríxidos. Tamén intenta extrae-las mellores características de cada xogador para beneficir ó funcionamento do conxunto do equipo.
José Antonio González Ameijeiras
José Antonio Moisés González Ameijeiras, nado en 1935, foi un mestre e político galego.
Axel Louissaint
Axel Louissaint, nado o 3 de xaneiro de 1996 en Yverdon-les-Bains, Vaud, é un xogador suízo de baloncesto profesional.
Traxectoria profesional
O 23 de xullo de 2018, anunciouse a súa fichaxe polo Leyma Coruña da Liga LEB Ouro. O 9 de xaneiro de 2019, anunciouse a súa cesión ata o remate da tempada ao CB Clavijo da LEB Prata. O 17 de xuño de 2019, o Básquet Coruña decidiu non utilizar a opción de renovación do contrato do xogador.
Gose, Nara
Gose (御所市, ごせし, Gose-shi) é un concello xaponés da prefectura de Nara. Está situado no centro da rexión de Kinki, no centro-oeste da prefectura, na illa de Honshu. A súa superficie é de 60,58 km² e a poboación de 30.532 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 504 hab./km².
Caricatura
dereita|miniaturadaimagem|200px|Caricatura de [[Charles Darwin, que salienta a súa barba, cellas e calvicie ao tempo que lle dá trazos de mono. Os primeiros son trazos físicos e o último fai referencia á súa teoría da evolución.]] Unha caricatura é un retrato que esaxera ou distorsiona a esencia, ben dos caracteres físicos, ben dos éticos, dunha personaxe mediante procedementos moi diversos (contrastes, técnicas de degradación, léxico,...), mais creando un parecido facilmente identificábel.
Na maioría dos casos as caricaturas son cómicas ou satíricas e mesmo poden ser ruíns, crueis, hilarantes,... Cando a distorsión da realidade é aberrante chégase ó esperpento.
Cambodia Angkor Air
Cambodia Angkor Air (khmer: កម្ពុជា អង្គរ អ៊ែរ) é a aeroliña nacional de Camboxa, coa súa sede corporativa e principal centro de conexións en Phnom Penh. A compañía comezou a operar o día 28 de xullo de 2009. A aeroliña fundouse como unha empresa conxunta entre o goberno de Camboxa (51%) e Vietnam Airlines (49%), a última permitíndolle voos en código compartido. Toda a súa frota e a meirande parte do seu persoal son alugados a Vietnam Airlines.
Frota
En xuño de 2017 a frota de Cambodia Angkor Air estaba formada polos seguintes avións:
Célula foveolar
miniatura|Mucosa gástrica, coas foveolas na parte superior. miniatura|esquerda|Células foveolares do antro do estómago. Unha sección transversal nesgada das columnas dá a falsa impresión de que é un [[epitelio estratificado.]] As células foveolares son células produtoras de mucus, que cobren a parte interna do estómago, protexéndoo das propiedades corrosivas dos ácidos gástricos. As células foveolares tamén se chaman células mucosas superficiais ou células mucosas do colo, dependendo da súa localización. Estas células tapizan a mucosa gástrica e as foveolas gástricas e o inicio das glándulas gástricas (que desembocan nas foveolas). As células secretoras de mucus do estómago poden distinguirse histoloxicamente das células caliciformes do intestino.
Célula mucosa superficial
Revisten a superficie da mucosa e as foveolas gástricas. Estánse desprendendo decote (renóvanse cada 3 días) e experimentan mitose dentro das fovéolas e despois as células novas desprázanse lentamente cara arriba para ocupar o sitio das desprendidas. A súa porción apical está ocupada por mucíxeno, precursor do mucus. Este mucus pode variar en composición segundo a posición da célula, xa que é máis neutro e abondoso nas zonas interfoveolares e máis ácido nas zonas máis profundas das foveolas. Na superficie luminal presentan microvilosidades con glicocáliz. Os gránulos de mucus son esféricos, ovoides ou discoidais, de densidade variable. Na zona basal está o retículo endoplasmático e moitas mitocondrias. Están fortemente unidas ás células veciñas polas partes laterais por medio de varios tipos de unións intercelulares.
Célula mucosa do colo
Estas células producen mucus, pero a súa composición é algo diferente á do das células mucosas superficiais. A forma destas células é irregular con núcleos na base. Na zona luminal teñen microvilosidades e glicocáliz. A zona apical está chea de gránulos densos. Hai mitocondrias por todo o citoplasma. Presentan interdixitacións coas células veciñas.
Prevención da autodixestión
O mucus producido por estas células é moi importante, xa que impide que o estómago se dixira a si mesmo. As células parietais do estómago producen o potente ácido clorhídrico, que causaría danos ás células. As células principais gástricas producen pepsinóxeno, que cando se activa produce o encima pepsina; este encima é unha protease que pode tamén dixerir e danar as células do revestimento gástrico. Para impediren todos estes posibles efectos daniños, as células foveolares secretan mucus e ións bicarbonato (HCO3-). O mucus permite que o ácido a pH por riba de 4 penetre o revestimento, pero por debaixo de pH 4 (é dicir, cando o ácido está máis concentrado) o ácido non pode penetrar o mucus.
O Carballo, Antas de Ulla, Antas de Ulla
O Carballo é un lugar da parroquia de Antas de Ulla no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 27 habitantes (13 homes e 14 mulleres).
Sendelle, Antas de Ulla, Antas de Ulla
Sendelle é un lugar da parroquia de Antas de Ulla no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa.
Ría de Foz - Masma
Ría de Foz - Masma é un espazo natural galego catalogado como zona especial de conservación (ZEC) que inclúe ao río Masma desde o seu comezo, na serra do Xistral, ata a súa chegada ao Cantábrico, a ría de Foz. Esta área de conservación ocupa 643,21 ha. dos concellos das mariñas lucenses central e oriental: Barreiros, Foz, Lourenzá, Mondoñedo. A súa área da ría é tamén unha zona de especial protección para aves (ZEPA Ría de Foz).
Flora
Os hábitats de interese que máis abundan neste espazo son das zonas mariñas e costeiras. Na boca da ría destacan as amplas áreas con Spartina maritimus, en zonas de sedimentación, Juncus maritimus e Halimione portulacoides. Xa no esteiro destacan os carrizais de Phragmites australis e a presenza de Cochelaria aestuarica, un endemismo. Por outra banda, neste espazo existen queirogais costeiros de Erica vagans e turbeiras en solos calcáreos de Cladium mariscus e Caricion davallianae. Así mesmo, existen mananciais de interese de conservación.
As especies da flora catalogadas como especies silvestres en réxime de protección especial ou presentes no catalogo galego de especies ameazadas son:
Fauna
A ría destaca por ser un lugar de paso de aves, como espátula común e de limícolas, e punto de invernada das aves anátidas. No río Masma está presente o salmón atlántico.
As especies de invertebrados catalogadas como especies silvestres en réxime de protección especial ou presentes no catalogo galego de especies ameazadas son:
Lexislación
A Ría de Foz - Masma foi declarada como lugar de importancia comunitaria (LIC) en decembro de 2004 e ascendeu a zona especial de conservación (ZEC) en marzo de 2014. O espazo natural foi declarado ademais, na súa totalidade ou coincidindo en parte, como:
Dallas Cowboys
O Dallas Cowboys é un equipo profesional de fútbol americano pertencente á División Leste da Conferencia Nacional da NFL. Ten a súa sede no suburbio de Arlington a carón da cidade de Dallas, en Texas, e disputa os seus encontros como local no novo Cowboys Stadium de Arlington.
Fundado en 1960, o Dallas Cowboys ten no seu historial 30 participacións nos playoffs, 21 títulos de división, 10 campionatos de conferencia, e gañou 5 das 8 Super Bowls que disputou, nas tempadas 1971-72, 1977-78, 1992-93, 1993-94 e 1995-96.
Aeroporto de Dallas Love
O Aeroporto de Dallas Love é un aeroporto estadounidense situado a 10 quilómetros ao noroeste do centro de Dallas, Texas. É propiedade da cidade de Dallas e foi o seu principal aeroporto ata o ano 1974, cando se inaugurou o aeroporto de Dallas/Fort Worth. Southwest Airlines mantén a súa sede corporativa e unha cidade focal en Dallas Love.
Seoane, Antas de Ulla, Antas de Ulla
Seoane é un lugar da parroquia de Antas de Ulla no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, San Xoán.
Diego Velázquez
300 px|miniatura|As Meninas, a obra cume de Velázquez
Diego Rodríguez de Silva y Velázquez, nado en Sevilla o 6 de xuño de 1599 e finado en Madrid o 6 de agosto de 1660, xeralmente referido como Diego Velázquez, foi un pintor español, o principal artista da corte de Filipe IV de España e do século de Ouro español, e un dos máis grandes pintores de todos os tempos. Sobresaíu en retratos de gran realismo e penetración psicolóxica, entre outros da familia real, á que tiña acceso en calidade de pintor da Corte. Tamén creou escenas históricas e mitolóxicas.
O seu catálogo consta dunhas 120 ou 125 obras. O recoñecemento coma pintor universal foi serodio, cara a 1850. Acadou a súa máxima fama entre 1880 e 1920, coincidindo coa época dos pintores impresionistas franceses, para os que foi un referente. Manet sentiuse marabillado coa súa obra e cualificouno coma o «pintor de pintores» e «o máis grande pintor que xamais existiu». A parte fundamental dos seus cadros que integraban a colección real consérvase no Museo do Prado en Madrid.
Traxectoria
Creou escenas cunha forte impronta histórica e cultural así como retratos da familia real española e outras figuras europeas notables, a súa obra é un exemplo de constante e ininterrompido progreso que culminou na produción da súa peza mestra, As Meninas (1656). A súa obra é escasa en cantidade, un cento de lenzos, pero proba o seu actuar reflexivo.
Na súa primeira actividade en Sevilla apreciase a influencia do naturalismo escuro de Caravaggio dentro dunha linguaxe persoal volcada cara as escenas de cociña, realistas en tipos, calidades e luces cunha certa melancolía. Xa nomeado pintor da corte os seus retratos seguirían esta tendencia, son retratos que non son detallistas nin adulatorios, móvense na austeridade matizados pola cor e de actitude severa.
Nos seus anos finais aumentou o seu barroquismo, que acada o seu cumio en As Meninas e na obra de 1657 As fiadeiras, construídas a través da perspectiva aérea e dunha factura desfeita.
A rendición de Breda
miniatura|300px|[[A rendición de Breda, (1635). 307x367cm. Nesta obra atopou unha nova forma de captar a luz. Velázquez xa non empregou o modo «caravaggista» de iluminar os volumes con luz intensa e dirixida, como fixera na súa etapa sevillana. A técnica volveuse moi fluída. Sobre a marcha modificou a composición varias veces borrando o que non lle gustaba con lixeiras superposicións de cor. Así as lanzas dos soldados españois engadíronse nunha fase posterior. ]] Este cadro da batalla de Breda estaba destinado a decorar o gran Salón de Reinos do Palacio do Bo Retiro, xunto con outros cadros de batallas de varios pintores. O Salón de Reinos concibiuse coa fin de exaltar á monarquía española e a Filipe IV.
Trátase dunha obra de total madureza técnica onde atopou unha nova forma de captar a luz. O estilo sevillano desapareceu, xa non emprega a forma «caravaggista» de tratar o volume iluminado. A técnica volveuse moi fluída ata o punto de que nalgunhas zonas o pigmento non cobre o lenzo deixando ver a preparación do mesmo. Neste cadro Velázquez rematou de desenvolver o seu estilo pictórico. A partir del pintou sempre con esta técnica, realizando posteriormente só pequenos axustes nela.
Na escena representada, o xeneral español Ambrosio Espínola recibe do holandés Xustino de Nassau as chaves da cidade conquistada. A escena é unha invención, xa que o acto de entrega de chaves non se produciu.
Sobre a marcha Velázquez modificou a composición varias veces. Borraba o que non lle gustaba con lixeiras superposicións de cor. As radiografías permiten distinguir a superposición de moitas modificacións. Unha das máis significativas é a que fixo nas lanzas dos soldados españois, elemento capital da composición, que foron engadidas nunha fase posterior. A composición articúlase en profundidade mediante unha perspectiva aérea. Entre os soldados holandeses da esquerda e os españois da dereita hai rostros fortemente iluminados e outros están tratados en diferentes niveis de sombras. A figura do xeneral vencido tratado con nobreza é unha forma de resaltar ao vencedor. Á dereita, o cabalo de Espínola móvese impaciente. Entre os soldados, uns atenden e outros parecen distraídos. Son estes pequenos movementos e xestos os que quitan rixidez á rendición e lle dan unha aparencia de naturalidade.
O retrato do papa Inocencio X
esquerda|miniatura|[[Retrato de Inocencio X|Inocencio X (1649-51). Inspirouse en anteriores retratos papais de Rafael e de Tiziano, aos que rendeu homenaxe. Sobre unha combinación de distintas tonalidades de vermellos, amarelos e brancos, a figura do pontífice erguida na cadeira de brazos ten moita forza, resaltando o vigor do seu rostro e a súa mirada severa.]] Trátase do retrato máis aclamado en vida do pintor e segue aínda hoxe en día suscitando admiración, é o que realizou ao papa Inocencio X. Pintado na súa segunda viaxe a Italia, o artista estaba no cumio da súa fama e da súa técnica.
Inspirouse no retrato de Xulio II que Rafael pintou cara ao ano 1511, e na interpretación que deste fixo Tiziano no retrato do papa Paulo III, ambos moi célebres e reproducidos. Velázquez rendeu homenaxe ao seu admirado mestre veneciano neste cadro máis que en ningún outro, aínda que se trata dunha creación independente: a figura erguida na cadeira ten moita forza.
Con pinceladas soltas varias tonalidades de vermellos combínanse, dende o máis afastado ao máis próximo, ao fondo o vermello escuro da cortina, despois o máis claro da cadeira, en primeiro plano o impresionante vermello da muceta cos seus luminosos reflexos. Sobre este ambiente domina a cabeza do pontífice, de trazos fortes e mirada severa.
Este retrato sempre foi moi admirado. Inspirou a pintores de todas as épocas dende Neri a Francis Bacon coa súa atormentada serie. Para Joshua Reynolds este cadro tratábase do mellor de Roma e un dos mellores do mundo.
Palomino dixo que Velázquez levou na súa volta a Madrid unha réplica, que se considera que é a versión conservada no Museo Wellington (Apsley House, Londres). Wellington arrebatóullela aos franceses trala batalla de Vitoria, que á súa vez a espoliaran en Madrid durante a Guerra da Independencia. Trátase da única copia considerada autógrafa por Velázquez das moitas réplicas existentes.
As Meninas
miniatura|300px|[[As Meninas, (1656). 318x276cm. Este cadro é considerado o cumio da súa pintura. A súa luz fai sentir como verdadeiro o aire do cuarto. ]] Velázquez atopábase, despois da súa segunda viaxe a Italia, en plena madureza vital e artística. En 1652 fora nomeado apousentador maior de palacio dispoñendo de pouco tempo para pintar, pero aínda así os escasos cadros que realizou nesta última etapa da súa vida considéranse excepcionais. En 1656 realizou As Meninas. Trátase dunha das obras máis famosas e controvertidas do noso tempo. Grazas a Palomino sabemos os nomes de case todas as personaxes. No centro aparece a infanta Margarita, asistida por dúas damas de honor, tamén coñecidas como meninas. Na dereita están dúas personaxes da corte, que padecían ananismo, María Bárbara Asquín e Nicolás Pertusato, este último dando un golpe a un can tumbado en primeiro plano. Detrás, en penumbra, aparecen unha dama de compañía e un garda de corps, ó fondo, na porta, José Nieto, apousentador da raíña. Á esquerda pintando un gran lenzo que se ve por detrás, atópase Diego Velázquez. No espello adivíñanse os reis, Filipe IV e a súa muller Mariana. Este cadro pintouse para ser colocado no despacho de verán do rei.
Para Gudiol As Meninas supoñen a culminación do seu estilo pictórico nun proceso continuado de simplificación da súa técnica pictórica, primando o realismo visual sobre os efectos do debuxo. Na súa evolución artística Velázquez entendeu que para plasmar con exactitude calquera forma só se precisaban unhas poucas pinceladas. Os seus amplos coñecementos da técnica pictórica permitíronlle determinar cales eran esas pinceladas e a intuición de darllas no lugar xusto ao primeiro toque, sen reiteracións nin rectificacións.
Segundo a descrición de Palomino, Velázquez serviuse do reflexo dos reis no espello para descubrir enxeñosamente o que estaba pintando. As miradas da Infanta, do pintor, da anana, do garda, do can, da menina Isabel e do apousentador dende a porta do fondo diríxense cara ao espectador que observa o cadro, ocupando o punto focal no que previsiblemente se situaban os reis. Foucault destacou como Velázquez logrou integrar e confundir este espazo real do espectador e o primeiro plano do cadro creando a ilusión de continuidade entre os dous espazos.
Sobre o modo no que Velázquez se autorretrata, destaca que non se representa na acción manual de aplicar o pincel ao lenzo, senón nunha posición máis nobre e intelectual: en actitude de pensar e de reflexionar sobre o deseño interno da obra. Foi a primeira vez na arte occidental na que un pintor se retrataba xunto aos seus señores, en compañía dalgúns membros da familia real. Fíxoo no desempeño das súas funcións como pintor de cámara e coas insignias do seu rango, a chave de axuda de cámara e a cruz da Orde de Santiago, quizais engadida posteriormente e, por orde do propio rei, «para alento dos profesores desta nobilísima arte». O portugués Félix Costa describiu: «A Diego Velázquez pintor, deulle Filipe IV, rei de Castela, o hábito de Santiago, que é a primeira orde daquel reino, e a chave da súa cámara».
Nas Meninas salienta a súa equilibrada composición e orde. En Velázquez, pintor barroco, permanecía aínda un intenso compoñente clásico, un interese pola orde e un menosprezo polos eixes oblicuos barrocos. A metade inferior do cadro está chea de personaxes en dinamismo contido, mentres que a metade superior está infundida nunha progresiva penumbra de quietude. Os cadros das paredes, o espello, a porta aberta do fondo son unha sucesión de formas rectangulares que forman un contrapunto os sutís xogos de cor que ocasionan as actitudes e movementos dos personaxes.
A composición articúlase repetindo a forma e as proporcións nos dous tríos principais (Velázquez-Agustina-Margarita por un lado e Isabel-Maribarbola-Nicolasito por outro), nunha posición moi reflexionada que non necesitou modificacións sobre a marcha, como era habitual nel (debido á súa forma de pintar chea de cambios e axustes durante o proceso de pintado).
miniatura|esquerda|A face da Infanta Margarita está tratada con tenues sombras e luminosos toques que dan lixeireza ao seu cabelo e modelan a súa figura. Iluminou o cadro con tres focos luminosos independentes, sen contar o pequeno reflexo do espello. O máis importante é o que repercute sobre o primeiro plano procedente dunha ventá da esquerda que non se ve, que ilumina á Infanta e ao seu grupo converténdoa no principal foco de atención. O amplo espazo que hai detrás dilúese en penumbras ata que aparece no fondo un novo e pequeno foco luminoso dende outra ventá lateral, neste caso á dereita, cuxo resplandor incide sobre o teito e a zona traseira da habitación. O terceiro foco luminoso é un contraluz da porta aberta na parte máis afastada, onde se recorta a figura de José Nieto, dende onde a luminosidade se proxecta dende o fondo do cadro cara ao espectador, formándose así unha diagonal que atravesa o cadro en sentido perpendicular. Esta complexa trama luminosa, o entrecruzamento desta luz frontal de dentro a fóra e as transversais aludidas, forma distintos xogos luminosos enchendo o espazo de sombras e contraluces.
Para Eusebi, catalogador no Museo do Prado en 1828, dixo:
O cadro está pintado utilizando o último estilo empregado por Velázquez, a que empregou dende o seu regreso da súa segunda viaxe a Italia. Nesta última etapa apreciase unha maior dilución dos pigmentos, un adelgazamento das capas pictóricas, unha aplicación das pinceladas desenfada, atrevida e libre.
Busca neutralizar sistematicamente os matices destacando só algúns elementos para que a intensidade cromática non predomine en xeral. Así no grupo de personaxes principal sobre unha base ocre só destacan algúns matices grises e amarelentos en contraposición aos grises escuros do fondo e da zona alta do cadro. Lixeiros e expresivos toques negros e vermellos e a brancura rosada das carnacións completan o efecto harmónico. As sombras son empregadas con determinación e sen vacilar, incluíndo nelas a cor negra. Esta idea de neutralizar os matices predomina na súa arte, tanto ao definir con poucos e precisos trazos negros o personaxe a contraluz do fondo, como cando obtén a verdadeira calidade da madeira na porta do fondo, ou cando sementa de pequenos trazos brancos a saia amarelenta da Infanta.
1400px|
A fábula de Aracné
Velázquez pintou A fábula de Aracné para un cliente particular, Pedro de Arce, que pertencía á corte real. No cadro represéntase o mito de Aracne, unha extraordinaria tecedora, que Ovidio describiu en Metamorfoses. Segundo a lenda, desafiou a Minerva para demostrar que tecía coma unha deusa. O resultado foi un empate e concluíuse que o tapiz de Aracne era de igual calidade que o de Minerva. No primeiro plano vense á deusa e a Aracne tecendo os seus respectivos tapices. No fondo represéntase o momento posterior, colgados nas paredes os tapices rematados, cando se declaran de calidade equivalentes. O motivo representado no tapiz, o Rapto de Europa, é unha nova homenaxe aos seus mestres Tiziano, autor del cadro, e Rubens, que pintou a copia que se atopaba no palacio real.
400px|miniatura|center|[[A fábula de Aracné (1658). A composición organízase en distintos planos de luz e de sombra moi contrastados entre eles. Segundo os especialistas, foi neste cadro onde alcanzou maior dominio da luz.]] Despois de pintalo Velázquez, engadíronselle 4 bandas suplementando os catro lados do cadro: o superior aumentouse uns 50 cm, ao redor de 22 cm o lateral dereito, 21 o esquerdo e uns 10 cm o lado inferior. Sendo as medidas finais 222 cm de altura e 293 de anchura.
Introduciu na composición moitos cambios, un dos máis significativos é a muller da esquerda que aparta a cortina, que inicialmente non aparecía no cadro.
Katsuragi, Nara
Katsuragi (葛城市, かつらぎし, Katsuragi-shi) é un concello xaponés da prefectura de Nara. Está situado no centro da rexión de Kinki, ó nordés da prefectura, na illa de Honshu. A súa superficie é de 33,73 km² e a poboación de 35.474 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.050 hab./km².
O concello de Katsuragi limita co concello de Gose, Yamatotakada, Kashiba (da prefectura de Nara); Kanan e Taishi (da prefectura de Osaca).
Historia
A cidaded de Katsuragi foi fundada pola fusión dos concellos de Shinjō e de Taima do distorito de Kitakatsuragi no 2004.
Violadores del Verso
Violadores del Verso ou Doble V é un grupo musical formado por catro rapeiros aragoneses: Hate (tamén chamado Sho-Hai) (Sergio Rodríguez, MC), Kase-O (tamén coñecido como Javat) (Javier Ibarra, MC), Lírico (David Gilaberte, MC) e R de Rumba (Rubén Cuevas, dj e produtor). O seu representante é José Ramón Alconchel.
Traxectoria
A primeira referencia que existe dos 4 rapeiros colaborando xuntos e autodenominándose Violadores del Verso, ocorre na maqueta de Gangsta Squad [formado por Lírico (MC) e Brutal (produtor e DJ)] Es tan solo un aviso, aínda que existen tanto na segunda maqueta de Kase-O, como na de Bufank [formado por Juez (produtor), R de Rumba (produtor e DJ) e Hate (ou Sho Hai) (MC)], xa colaboracións dos que serían os compoñentes de Violadores del Verso.
En 1998 aparece o seu primeiro traballo profesional, un EP de 6 cortes co título de "Violadores del Verso". Neste disco danse as primeiras e únicas producións coñecidas de Lírico. Ten como colaborador a FranFuethefirst.
Ese mesmo ano aparece o maxi Violadores del Verso presentan a Kase-O en: Mierda. Este disco contén catro cancións, dúas cantadas e as respectivas instrumentais. Inclúe o polémico tema: "Mierda" que concluíu o famoso "beef" entre Kase-O e Metro (do grupo Geronación).
En 1999 aparece o seu primeiro LP como grupo, Genios, un disco que revolucionou o panorama nacional e instaurounos como grupo de referencia do rap español. Hoxe en día seguen sendo referencia. Destaca a colaboración do norteamericano Jeru The Damaja. Do segundo tema do disco, "Máximo expoñente" realizouse o primeiro videoclip do grupo.
En 2001 publicaron dous traballos co nome de Doble V. Primeiro apareceu o maxi Atrás, con tres temas inéditos. Do tema que dá título ao disco gravouse o segundo videoclip do grupo.
Ese mesmo ano, apareceu o LP Vicios y Virtudes, co que se consagraron como un dos grupos máis importantes do rap en castelán. Destacan temas como La ciudad nunca duerme e Trae ese ron.
A mediados do 2002, publicaron un EP, titulado Tú eres alguien/Bombo Clap, que incluía dous temas novos: un remix de "La ciudad nunca duerme" e das cancións dun concierto realizado na sala Aqualung de Madrid. O disco vendíase xunto co DVD do devandito concerto. Deste modo, Violadores del Verso convertíanse no primeiro grupo de rap español en editaren un vídeo dun dos seus concertos.
Catro anos máis tarde, en maio de 2006, presentaron Vivir para contarlo/Haciendo lo nuestro, un maxisingle adianto do seu LP Vivir para contarlo. Este maxi ten dous temas novos e o remix dun deles, amais dos instrumentais correspondentes. Conta coa colaboración de Fran Fuethefirst, membro de Cloaka Company. Este maxi situouse como número 1 en vendas durante varias semanas e foi o sinxelo máis vendido do ano 2006, xa que nuns días vendeu máis de 18.000 copias.
O seu terceiro LP, Vivir para contarlo, saíu á venda o 2 de novembro de 2006, gravado nos estudios Rap Solo por R de Rumba e masterizado en Nova York nos estudios Master Disk polo enxeñeiro de son Tony Dawsey. O disco podíase escoitar íntegro na páxina web da MTV de España, xa que o grupo o colgou na rede unha semana antes do seu lanzamento. Con este disco conseguiron vender máis de 60.000 copias, polo que conseguiron o Disco de Ouro. En só seis días, chegaron ao número un na listaxe de vendas en España. Porén, ningún dos compoñentes do grupo foi a recoller o galardón, nin ninguén no seu nome. Tamén o grupo zaragozano gañou o premio Best Spanish Act nos premios europeos da MTV celebrados o 1 de novembro de 2007 en Münich.
No ano 2008 a editorial Zona de Obras publicou un libro verbo do grupo, titulado "Los hijos secretos del funk. Conversaciones con Violadores del Verso". Unha conversa-entrevista na que os membros falan sobre a súa historia, traballo, recordos etc.
Este mesmo ano colaboraron no disco do grupo Soziedad Alkoholika, titulado Mala Sangre, concretamente na canción "Política del miedo", cuxa letra foi composta por Doble V.
Hate
Con Bufank:
Lírico
Con Gangsta Squad:
Cámbrico
Na escala de tempo xeolóxico, o Cámbrico é o período da era paleozoica do eón fanerozoico que está comprendido entre 542 millóns e 488 millóns e 300 mil anos atrás, aproximadamente.
O período cámbrico sucede ao período ediacárico da era neoproterozoica, do eón proterozoico, e precede o período ordovícico da súa era.
Divídese nas épocas Cámbrico inferior, Cámbrico medio e Cámbrico superior, da máis antiga para a máis recente.
John Amos
Filmografía
Amos apareceu en numerosos filme como Coming to America, Vanishing Point, American Flyers, The Beastmaster e Die Hard 2. Tamén protagonizou Let's Do It Again (1975) xunto con Bill Cosby e Sidney Poitier.
Selección de hóckey a patíns masculina dos Países Baixos
Equipo
Estes foron os xogadores convocados para o Mundial "B" de Dornbirn (Australia) de 2010 :
Cleveland Browns
Os Cleveland Browns son un equipo profesional estadounidense de fútbol americano con sede na cidade de Cleveland, Ohio. Forman parte da National Football League (NFL) como membros da American Football Conference (AFC) na súa División Norte. Actualmente xogan os seus partidos como local no FirstEnergy Stadium, recinto inaugurado en 1999 con capacidade para 67.431 espectadores, estando as súas oficinas e campos de adestramento en Berea, Ohio. As cores oficiais dos Browns son o marrón, o laranxa e o branco. Son a única franquía da NFL que non ten o seu escudo no casco e o único equipo cuxo nome procede dunha persoa específica, o seu primeiro adestrador Paul Brown.
A franquía foi fundada no ano 1945 polo empresario Arthur B. McBride e o adestrador Paul Brown, sendo un dos equipos fundadoras da All-America Football Conference (AAFC). Os Browns dominaron a AAFC, acadando un balance de 47 vitorias por catro derrotas e tres empates durante os catro anos que existiu a competición, gañando o campionato en todas as súas edicións. Cao desaparición da AAFC en 1949, os Browns uníronse á National Football League xunto cos San Francisco 49ers e os Baltimore Colts orixinais. Na súa primeira temporada na NFL os Browns conseguen gañar o título de campións, repetindo en 1954, 1955 e 1964, marcando un fito do deporte profesional norteamericano ao conseguir xogar a final do campionato en cada un dos seus primeiros dez anos de existencia. Desde 1965 até 1995 o equipo clasfícase en catorce ocasións para os playoffs, mais non consegue gañar ningún título nin xogar unha Super Bowl.
Historia
Os Cleveland Browns foron fundados e entraron en competición en 1946 como membro da All-America Football Conference (AAFC), uníndose á NFL cando a AAFC desapareceu. Ao longo da súa historia gañaron un total de oito equipos, catro da AAFC e outros catro da NFL (todos eles cando aínda non existía a Super Bowl). Conta tamén cunha tempada invicta cun balance de 15-0.
O equipo sufriu un período de inactividade entre 1996 e 1999 debido ao traslado da franquía a Baltimore. Non obstante, en 1998, coa expansión da NFL aos 32 equipos actuais, creouse un novo equipo en Cleveland que herdaría tanto o nome coma o seu historial, pasando o novo equipo de Baltimore a denominarse Baltimore Ravens, e comezando a súa historia dende cero.
Estadio
miniatura|O FirstEnergy Stadium. Durante toda a súa historia os Cleveland xogaron os seus partidos como local en dous estadios diferentes, o Cleveland Stadium e o FirstEnergy Stadium. O primeiro deles fora inaugurado o 1 de xullo de 1931 como un dos primeiros estadios polideportivos estadounidenses, xa que tiña capacidade para albergar partidos de béisbol e de fútbol americano. De feito, foi sede durante décadas dos Cleveland Indians da Major League Baseball (MLB) alén dos propios Browns. O estadio acolleu eventos da importancia do All-Star da MLB en catro ocasións e dúas Series Mundiais (1948 e 1954). A capacidade do recinto era de 74.438 espectadores para béisbol, a maior das Grandes Ligas, e de 81.000 no caso do fútbol americano.
Tras moitos anos de servizo, en 1994 os Indians mudáronse ao Jacobs Field mentres que se anunciaron obras para remodelar o estadio. Con todo, os plans nunca se levaron a cabo o que provocou a marcha do equipo a Baltimore. Tras quedar sen uso o estadio foi demolido en 1996. Tres anos despois, en 1999, abriría o FirstEnergy Stadium con motivo da volta do equipo. Inaugurado co nome de Cleveland Browns Stadium, foi renovado en dúas fases en 2014 e 2015. O estadio, deseñado polas compañías HOK Sport, Robert P. Madison International, Inc. e Ralph Tyler Companies, tivo un custo de 1.300 millóns de dólares, sendo a súa propiedade correspondente á cidade de Cleveland. A capacidade inicial do estadio era de 73.200 espectadores, a cal foi reducida até os 67.431 tras as renovacións. O estadio está situado nun terreo de 13 ha situado á beira do Lago Erie no norte da cidade, moi cerca do Centro Científico dos Grandes Lagos e o Salón da Fama do Rock and Roll.
Membros do Hall of Fame
Os Cleveland Browns son un dos equipos con máis membros no Pro Football Hall of Fame cun total de dezaseis xogadores electos pola súa contribuación á franquía e oito xogadores ou adestradores máis que pasaron polo menos un ano nela. miniatura|Leroy Kelly (1964–1973) miniatura|Jim Brown (1957–1965)
Dorsais retirados
miniatura|Lou Groza (1946-1959, 1961-1967) Ao longo da súa historia os Cleveland Browns retiraron formalmente cinco dorsais. Desde 1993 até 2013 o número 19 estivo retirado de forma non oficial na honra de Bernie Kosar. A excepción foi Frisman Jackson que o en 2004 até que as protestas dos fans fixeron que o mudase. En 2014 Miles Austin preguntou se podería lever o número, séndolle concedido permiso. Outra honra concedida polos Browns ao seus xogadores máis destacados é o Ring of Honor, onde os nomes dos homenaxeados figuran na cuberta alta do estadio. Os primeiros en recibir a honra foron os dezaseis antigos xogadores do club ingresados no Salón da Fama. Por último, é preciso destacar as dúas estatuas que fixo construír a franquía como homenaxe: a do propietario Alfred Lerner (fronte a sede administrativa do equipo) e a do running back Jim Brown (fronte o First Energy Stadium).
Adestradores
miniatura|Estatua adicada a Paul Brown miniatura|Hue Jackson
Rita Barberá
Traxectoria
Foi licenciada en Ciencias Políticas, Económicas e Empresariais pola Universidade de Valencia e de Ciencias da Información na Universidade Complutense de Madrid. Foi cofundadora do Partido Popular en Valencia e deputada nas Cortes Valencianas dende 1983. Foi elixida alcaldesa de Valencia o 15 de xullo de 1991 e reelixida nas eleccións de 1995, 1999, 2003, 2007 e 2011 nas que conseguiu a maioría absoluta.
Prosopografía
A prosopografía é unha investigación das características comúns dun grupo de persoas, cuxas biografías individuais poden ser en gran parte imposibles de rastrexar. Os suxeitos de investigación analízanse mediante un estudo colectivo das súas vidas, nunha análise de en varios ámbitos. A disciplina está considerada como unha das ciencias auxiliares da historia.
Rita Barberá
Traxectoria
Nas eleccións de 2015, o Partido Popular perdeu a maioría absoluta e Rita Barberá perdeu a alcaldía grazas a un pacto de esquerdas entre Compromís, PSPV e València en Comú.
Prosopografía
Etimoloxía e orixe
A palabra provén do grego πρόσωπον (personaxe de teatro) e fai referencia a prosopografía que é unha figura retórica que consiste na descrición das características físicas dunha persoa ou dun animal. A palabra está tirada da figura da prosopopea da retórica clásica introducida por Quintiliano na que, mediante palabras, recrea e refírese a unha persoa ausente ou imaxinada -o "rostro creado" como suxire a orixe grega- como se estivese presente.
Rita Barberá
Traxectoria
Involucrada nos casos «Rita Leaks» e «Operación Taula», viuse obrigada a darse de baixa no PP o 14 de setembro de 2016 para manter o seu cargo de senadora. Faleceu dun infarto no Hotel Villa Real, situado fronte ao Congreso, onde se aloxaba, o 23 de novembro do mesmo ano.
Prosopografía
Etimoloxía e orixe
A primeira vez que se emprega a palabra como título dunha obra, foi na Prosopographia heroum atque illustrium uirorum totius Germaniae, de Heinrich Pantlin, publicado en Basilea polo 1555-1556 que aínda que foi empregado de xeito incorrecto, xa se intuía o significado da palabra a partir dun traballo pouco coñecido de Justin Gobler que se titulaba Prosopographiarum libri quatuor, in quibus personarum illustrium descripliones aliquot seu imagines ex optimis quibusdam auctoribus... continentur (1537), no que cada unha das descricións dos personaxes importantes foi considerada como unha prosopografía.
Na Historia
Foi o historiador británico Lawrence Stone (1919–1999) chamou a atención sobre o termo nun artigo explicativo en 1971, aínda que xa fora usado en 1897 coa publicación da Prosopographia Imperii Romani por un feixe de estudosos alemáns. Stone sinalou dous usos da prosopografía como ferramenta do historiador: primeiro, para descubrir a través da posición social dos grupos os intereses e conexións máis profundas que subxacen baixo a retórica política, para examinar a estrutura política; e segundo, analizar o rol de certos individuos na sociedade e os papeis cambiantes na sociedade de determinados grupos —titulares de cargos, membros de asociacións— e avaliar a mobilidade social a través das orixes familiares e das conexións sociais neses cargos ou pertenzas. En palabras de Marcela Ferrari:
Stone observou que aínda que foi "creada como unha ferramenta da historia política", agora está a ser empregada cada vez máis polos historiadores sociais".
Visión xeral
A investigación prosopográfica ten como obxectivo coñecer patróns de relación e actividades a través do estudo da biografía colectiva; recompila e analiza cantidades estatisticamente relevantes de datos biográficos sobre un grupo ben definido de individuos. A técnica utilízase para estudar moitas sociedades premodernas.
A natureza da investigación prosopográfica desenvolveuse co paso do tempo. No seu ensaio de 1971, Lawrence Stone aludiu a unha forma "máis antiga" de prosopografía que se ocupaba principalmente das elites sociais coñecidas, moitas das cales xa eran figuras históricas coñecidas. As súas xenealoxías foron ben investigadas, e as redes sociais e os vínculos de parentesco puideron ser rastrexados, o que permitiu que xurdise unha prosopografía dunha "elite de poder".
Exemplos destacados dos que Stone aproveitou foron os traballos de Charles A. Beard e Sir Lewis Namier. Charles A. Beard, en An Economic Interpretation of the Constitution of the United States (1913), ofreceu unha explicación da forma e contido da Constitución dos Estados Unidos ao analizar os antecedentes de clase e os intereses económicos dos Pais Fundadores. Sir Lewis Namier, elaborou un estudo igualmente influente da Cámara dos Comúns británica do século XVIII, e inspirou a un círculo de historiadores aos que Stone chamou con soltura "Namier Inc".
Posteriormente, Stone contrastou esta prosopografía máis antiga coa que en 1971 apareceu como unha nova forma de prosopografía cuantitativa, preocupada por poboacións moito máis amplas, incluíndo, expresamente, a "xente común". Un exemplo deste tipo de traballos, publicados un pouco máis tarde, foi o traballo pioneiro de microhistoria de Emmanuel Le Roy Ladurie, Montaillou (1975), que manifestou unha visión de patróns de parentesco e herexía, rutina diaria e estacional, nunha pequena aldea occitana, o derradeiro refuxio dos cátaros, durante un período de 30 anos, entre 1294 e 1324.
Stone anticipou que esta nova forma de prosopografía chegaría a ser dominante como parte dunha onda crecente da historia das ciencias sociais. Mais, tanto a prosopografía coma outras formas asociadas das ciencias sociais e da historia cuantitativa entraron nun período de declive durante a década de 1980. Na década de 1990, porén, quizais debido aos desenvolvementos na informática, e particularmente no software de bases de datos, a prosopografía reviviu. Dende entón, a "nova prosopografía" quedou claramente establecida como un enfoque importante na investigación histórica.
Datos na investigación prosopográfica
Para levar a cabo a investigación prosopográfica, requírese unha certa masa de datos. A recollida de datos subxace na creación dunha prosopografía e, na investigación contemporánea, esta adoita estar en forma de base de datos electrónica. Porén a montaxe de datos non é o obxectivo da investigación senón que, máis ben, o obxectivo é comprender patróns e relacións mediante a análise dos datos e, por iso, cómpre aplicar un conxunto uniforme de criterios ao grupo para conseguir resultados significativos. E, como ocorre con calquera estudo histórico, o esencial é comprender o contexto das vidas estudadas. En palabras da prosopógrafa Katharine Keats-Rohan, "a prosopografía trata sobre o que a análise da suma de datos sobre moitos individuos pode dicirnos sobre os diferentes tipos de conexión entre eles e, polo tanto, sobre como operaron dentro e sobre as institucións (sociais, políticas, xurídicas, económicas, intelectuais) da súa época".
Neste sentido, a prosopografía está claramente relacionada, pero é distinta, tanto da biografía como da xenealoxía. Aínda que a biografía e a prosopografía se solapan, e a prosopografía está interesada nos detalles da vida dos individuos, unha prosopografía é máis que o plural da biografía. Unha prosopografía non é unha colección de biografías calquera. As vidas dos suxeitos de investigación deben ter o suficiente en común para que se descubran relacións e conexións. A xenealoxía, tal e como a practican os historiadores familiares, ten como obxectivo a reconstrución das relacións familiares e, como tal, unha investigación xenealóxica ben realizada pode constituír a base dunha prosopografía.
Na literatura
A prosopografía é un recurso estilístico consistente na descrición narratolóxica dunha persoa atendendo só os trazos físicos, sen considerar os psicolóxicos.
Somos a curta!
Somos a curta! é un certame convocado pola Comisión de Normalización Lingüística de Ciencias da Comunicación da Universidade de Santiago de Compostela para promover o galego no audiovisual.
As primeiras seis edicións estiveron premiando o humor en galego, na sétima edición déronlle un xiro á orientación ao certame e enfocárono cara ao cinema do real.
O Camiño Real, Aro, Negreira
O Camiño Real é un lugar da parroquia de Aro no concello coruñés de Negreira na comarca da Barcala. En 2018 tiña unha poboación de 27 habitantes segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 15 eran homes e 12 mulleres.
Xurásico
Na escala de tempo xeolóxico, o Xurásico é o período da era Mesozoica do eón Fanerozoico que está comprendido entre 199,6 millóns e 145,5 millóns de anos atrás, aproximadamente. O período Xurásico sucede o período Triásico e precede o período Cretáceo, ambos da súa era.
Nome
miniatura|Estratos do Xurásico na [[cordilleira do Xura, en Italia.|esquerda]]Debe o seu nome á cadea montañosa do Xura, nos Alpes, lugar onde o xeólogo prusiano Alexander von Humboldt identificou este sistema en 1795. Referíndose a eses mesmos terreos do Xura, o termo Xurásico foi acuñado por primeira vez en 1829 polo naturalista francés Alexandre Brongniart na súa obra Tableau des terrains qui composent l'écorce du globe ou essai sur la structure de la partie connue de la terre.
Divisións e subdivisións
O Xurásico divídese en Xurásico Inferior, Xurásico Medio e Xurásico Superior, da máis antiga para a máis recente. A Comisión Internacional de Estratigrafía á parte destas tres épocas/series xeolóxicas, tamén recoñece outras once subdivisións do Xurásico, como se pode observar na táboa adxacente.
Características do Xurásico
miniatura|Recreación de escena do Xurásico.|esquerda
Xeololoxía
Este período caracterízase pola hexemonía dos grandes dinosauros e pola escisión de Panxea nos continentes Laurasia e Gondwana. Deste último separouse Australia (no Xurásico superior e principios de Cretáceo), do mesmo xeito que Laurasia se dividiu en Norteamérica e Eurasia.
Fauna e flora
Durante o Xurásico, xorden os mamíferos marsupiais e multituberculados, as primeiras aves e as plantas con flores.
Sucasas, Antas de Ulla, Antas de Ulla
Sucasas é un lugar da parroquia de Antas de Ulla no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa.
Zona especial de conservación As Catedrais
dereita|miniatura|350 px|Mapa de extensión do lugar de importancia comunitaria das Catedrais
As Catedrais é un espazo natural declarado zona especial de conservación (ZEC), coa praia das Catedrais declarado como monumento natural e que forma parte da reserva da biosfera do Río Eo, Ozcos e Terras de Burón. Atópase na costa setentrional de Galicia, entre a praia de San Miguel de Reinante (ao oeste) e a praia de Olga (ao leste) entre Barreiros e Ribadeo.