cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sapoconcho riscado
Descrición
Ten unha coiraza ou cuncha de cor verde pardo ou marrón. É ovalada e aplanada, coa quilla vertebral lixeiramente patente. O seu plastrón é amarelo, en ocasións con manchas negras. Algúns exemplares teñen tamén unhas liñas amareladas, alaranxadas ou avermelladas no pescozo. A lonxitude da coiraza é normalmente de 139 a 198 milímetros. Ten 5 placas vertebrais e 4 dorsais. O plastrón é moi diferente ao do outro sapoconcho galego (Emys orbicularis), xa que é ríxido (en vez de articulado), as placas anais son bicudas posterormente (en vez de arredondadas) e menores que as femorais, e teñen placas inguinais (o outro sapoconcho non).
Schweigger, que describiu esta especie en 1812, utilizou o cualificativo de leproso porque os primeiros exemplares que examinou eran vellos e presentaban suturas infectadas nas coirazas que facían lembrar a chagas de lepra entre as escamas. Estes sapoconchos adoitan ter un aspecto moi desgastado e sucio que reforza ese nome: adoitan crecer algas sobre a coiraza e ter a coiraza e a pel desgastados. Ademais os exemplares xuvenís acostuman a ter manchas alaranxadas ou vermellas en espaldares e patas, que tamén poden lembrar a ulceracións.
Dimorfismo sexual
miniatura|Placas ventrais (plastrón). A especie presenta dimorfismo sexual, xa que os machos son máis pequenos que as femias e teñen as uñas das patas dianteiras máis longas, a cola máis longa e grosa, coa cloaca máis afastada do corpo. O seu plastrón (parte inferior da coiraza) é cóncavo. A femias teñen o plastrón plano, poñen e enterran de tres a quince ovos (é moi variable) que se incuban sós pola temperatura do chan. A casca destes é dura e as nais entérranos en chans brandos. Cando estes eclosionan, as crías adoitan medir dous ou tres centímetros.
Comportamento
Viven en pozas, lagoas, ríos e regatos. Estes sapoconchos son case completamente acuáticos, pero ás veces deixan a auga para descansar e tomar o sol, xa que, como son de "sangue frío", necesitan tomar estes baños de sol para regular a súa temperatura.
Estes réptiles son excelentes nadadores. Durante o día buscan presas para alimentarse e intentan capturalas. Están alerta dos depredadores e da xente e xeralmente asústanse e foxen deles. Bótanse rapidamente á auga desde as rochas onde están descansando se alguén potencialmente perigoso se acerca a elas. Durante o día, acostuman a saír da auga, tomar o sol ata que estean secas e quentes, e despois mergúllanse de novo para se refrescar.
Hibernación
Estes sapoconchos poden hibernar no fondo das pozas ou lagoas pouco profundas durante os meses de inverno. Durante esta época, co frío, os sapoconchos entran nun estado de sopor denominado hibernación, durante o cal deixan de comer e defecar, practicamente non se moven e a súa frecuencia respiratoria redúcese.
Reprodución
O cortexo e as actividades do apareamento ocorren entre marzo e xullo, e lévanse a cabo na auga ou en terra. Durante o cortexo, o macho nada arredor da femia e comeza a mover ou bater as súas patas dianteiras fronte á face da femia, aparentemente tratando de acariñala. A femia continuará nadando cara ao macho e se acepta a súa proposición, comenzarán o apareamento. Se non acepta, mesmo pode iniciar unha pelexa co macho. O cortexo pode durar só 45 minutos, pero o apareamento normalmente leva 3 horas. Ás veces o macho é tan agresivo que pode matar á femia. En ocasións un macho aparentemente estará cortexando a outro macho. Isto en realidade é un signo de dominio e os machos poden empezar a loitar. Os sapoconchos novos poden levar a cabo a danza de cortexo, pero ata que non cumpren os 5 anos de idade non maduran sexualmente e son incapaces de aparearse.
Despois do apareamento, a femia pasará máis tiempo tomando o sol co fin de manterse quente. O período medio ata que pon os ovos é duns dous meses, pero se a femia non encontra un lugar axeitado para colocar os seus ovos, pode durar máis. Unha femia pode poñer de 2 a 20 ovos. Ademais, pode ter varias postas nunha mesma tempada de apareamento. Dependendo de varios factores, cada posta se distanciará de dous a catro semanas das outras. Durante as dúas últimas semanas antes de poñer os ovos, a femia pasa menos tempo na auga, olfacteando e escarvando na terra. Isto indica que está procurando un lugar apropiado para poñer os seus ovos. Para facer o niño, o sapoconcho escavará coidadosamente un burato no sitio elixido coas súas patas traseiras e depositará aí os ovos.
Os ovos teñen unha casa algo rugosa, e incúbanse soterrados durante uns 30 días. A cría, de só 4 gramos, abrirá o cascavello co dente de ovo que lle cae unha hora despois de nacer e nunca volve crecer. Se o sapoconcho non se sente seguro, permanecerá dentro da casca despois de abrila durante un ou dous días máis. Se son forzadas a saír do cascavello antes de que estean listas, regresarán a el se lles é posible. Cando deciden abandonar a casca, levan un pequeno saco adherido á súa barriga, que contén os restos da materia que lle serviu de alimento durante a incubación. O saco cae só e deixa unha pequena cicatriz na coiraza do sapoconcho, que axiña cura.
Alimentación
Os sapoconchos riscados son omnívoros.
Os sapoconchos máis novos tenden a ser carnívoros (comen máis proteína animal), e cando medran vólvense máis herbívoros. Cando teñen menos de 3 anos, necesitan moitas proteínas porque están nunha etapa crucial do seu crecemento. Adoitan alimentarse de grilos, caracois de auga, peixes guppys, miñocas de terra e outros pequenos animais.
Saúde
Estes réptiles son portadores asintomáticos de bacterias do xénero Salmonella.
Distribución
É unha especie esencialmente mediterránea. Aparece na Península Ibérica (España e Portugal) sobre todo no sur, pero moi escasa ou inexistente no norte. Tamén viven no norte de África (Marrocos, Alxeria e Tunisia) e no sur de Francia (esencialmente na serra de l'Albera pirenaica). En Galicia tamén está rexistrada pero é moi escasa; detectáronse individuos soltos en moitos puntos pero seguramente son animais que escaparon das casas onde as mantiñan como mascotas, e a única poboación que podería ser estable e reprodutora atopouse en pozas do Baixo Miño no concello das Neves (Pontevedra).
Conservación
Esta especie enfróntase a problemas como a destrución do seu hábitat, a súa captura para tela en catividade e a competencia con especies tropicais introducidas polo ser humano (como o sapoconcho americano). Por este motivo, goza dunha protección especial por parte da Unión Europea e a Convención de Berna.
Consell
miniatura|250px|Localización de Consell miniatura|dereita|250px|Escudo de Consell Consell é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 14 km² onde no ano 2007 vivían 3.252 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca.
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Héctor Berenguel
Héctor Berenguel del Pino, nado en Almería o 11 de outubro de 1974, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de defensa.
Odoario (rebelde)
Odoario, vivo no século IX, foi irmán do rei da Galicia altomedieval Afonso III.
Traxectoria
A única información que se ten del é que recibiu a encomenda do seu irmán de restaurar a Igrexa de Santa Comba de Bande en 872 e que se rebelou contra el en 878, rebelión que resultou frustrada.
Best of The Corrs
Best of The Corrs é o primeiro álbum recompilatorio da banda irlandesa The Corrs. Nel inclúense os principais éxitos do grupo e tamén algunhas cancións inéditas como "Would You Be Happier?" e "Make you mine".
Extra para Australia
19. "Lifting Me"
Extra para España/Arxentina/México
19. "Una Noche" (xunto con Alejandro Sanz)
Pura Vida Conspiracy
Pura Vida Conspiracy é o sexto álbum de estudio da banda de gypsy punk Gogol Bordello, editado por ATO Records o 23 de xullo de 2013. Foi producido por Andrew Scheps.
La Verdad (Lugo)
La Verdad foi un semanario publicado en Lugo en 1900.
Historia e características
Subtitulado Semanario satírico independiente, apareceu o 3 de xuño de 1900. Estaba dirixido por Ramón Fernández Vila.
Sardiñada
miniatura|A sardiña ([[Sardina pilchardus) é o centro deste costume.]] A sardiñada é un costume culinario da cociña galega (orixinario na provincia de Lugo) no que se cociñan sardiñas (Sardina pilchardus) asadas ao ar libre. Adóitanse arranxar e servir nas romarías galegas en homenaxe a San Bertomeu (24 de agosto). Tamén nas celebracións equinociais relativas á noite de San Xoán. Adóitanse facer asadas nunha grella no chan ou nunha churrasqueira.
Sérvense en xantares colectivos (denominados sardiñada popular) sempre con carácter festivo (asociadas a unha celebración, ou festividade) e se acompañan de pan de millo e pementos de Herbón. É costume que sexan servidas en horas nocturnas, entre a noitiña e o alborar. As sardiñadas a partir do século XX comenzan a se realizar nalgunhas partes do interior de España.
Universidade de Concepción
miniatura|160px|O escudo da Universidade de Concepción. miniatura|170px|O arco de Medicina da Universidade de Concepción. A Universidade de Concepción (en español: Universidad de Concepción, co acrónimo UdeC) é unha universidade chilena cuxo campus principal está situado na cidade de Concepción. A UdeC é unha das principais institucións académicas en Chile, con prestixio nacional e tamén internacional, colocándose entre as máis grandes de América do Sur. A universidade foi fundada no ano 1919 e é a terceira máis antiga do país. Cara a 2011 contaba con 24.767 estudantes.
Uji
Uji (宇治市, うじし, Uji-shi) é un concello xaponés da prefectura de Quioto. Está situada ao centro da rexión de Kinki e ao sur da prefectura, no centro-oeste da illa de Honshu. Ten 67,55 km² de superficie e unha poboación de 190.896 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 2.830 hab./km².
O concello de Uji limita co concello de Quioto, Kumiyama, Jōyō, Ujitawara (da prefectura de Quioto); e Ōtsu (da prefectura de Shiga).
Turismo
esquerda|300px|miniatura|Templo budista de Byōdō-in Hōō-dō
Teenager of the Year
Teenager of the Year é o segundo álbum en solitario do músico estadounidense Frank Black, líder dos Pixies, publicado o 23 de maio de 1994 a través dos selos 4AD e Elektra Records. Foi producido polo antigo membro de Pere Ubu Eric Drew Feldman, que tamén toca os teclados. O disco adoita a ser citado como o momento máis álxido do catálogo de Francis tras a separación dos Pixies, e está no posto 94 da lista de Pitchfork Media dos 100 mellores álbums dos 90. O álbum conta coa colaboración de varios músicos, como o guitarrista de Pixies Joey Santiago e o guitarrista Lyle Workman. Aínda que no seu momento non foi moi ben recibido, a día de hoxe é eloxiado tanto pola crítica como polo público como un dos mellores momentos post-Pixies.
O álbum chegou ao número 2 da lista Billboard Heatseekers e ao 131 da Billboard 200 en 1994. O sinxelo "Headache" acadou o número 10 da Billboard Modern Rock Tracks ese ano.
Costitx
250px|miniatura|Localización de Costich Costitx é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 15.35 km² onde no ano 2007 vivían 967 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca.
Demografía
Evolución da poboación de Costitx dende a década dos 50 ata agora:
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Ácido adenilosuccínico
O acido adenilosuccínico é un nucleótido purínico orixinado pola adición de ácido aspártico á IMP. A pH celular está presente en solución acuosa na súa forma ionizada adenilosuccinato. O encima que cataliza esta reacción é a adenilosuccinato sintase, que require a hidrólise simultánea dunha molécula de GTP :
IMP + L-aspartato + GTP adenilosuccinato + GDP + Pi.
O feito de que utilice a enerxía do GTP e non a do ATP permite que a reacción non sexa dependente do seu produto.
O adenilosuccinato intervén nunha reacción anaplerótica catalizada pola adenilosuccinato liase na que se forma fumarato: adenilosuccinato → AMP + fumarato Esta reacción ocorre na síntese de purinas e no ciclo dos nucleótidos purínicos.
Reno
O reno (Rangifer tarandus), tamén chamado caribú (Rangifer tarandus ssp. caribou) en América do Norte, é un cervídeo de gran porte, característico das rexións árticas do norte do Canadá, Alasca, Rusia, Escandinavia e Islandia. En 1952 reintroduciuse a especie con éxito en Escocia, onde se extinguira no século X. Hai oito subespecies de reno recoñecidas, que corresponden ás poboacións de diferentes áreas.
O reno presenta dimorfismo sexual, sendo os machos, de ata 300 kg, bastante maiores que as femias. Ambos os sexos teñen galladas, que son máis elaboradas nos machos. A principal fonte de alimentación das renas son liques e herbas rastreiras. Este animais poden, no entanto, comer tamén pequenos paxaros e ovos. O reno ten dentes frontais só no maxilar inferior.
É de grande importancia na economía das poboacións nativas do Ártico como os Inuit e os habitantes de Laponia. Estes pobos domesticaron o reno como fonte de alimento e de peles e animal de tracción. Os renos tamén se cazan nalgúns lugares polos mesmos motivos.
Na cultura popular, a zorra do Papá Noel é tirada por renos.
Osasco, Brasil
Osasco é unha cidade da rexión metropolitana de São Paulo, situada a 16 km da capital paulista. Ata 1962 foi un barrio da cidade de São Paulo, pero nese ano emancipouse despois dun plebiscito. Ligase á capital por diversas rúas e avenidas, ademais dunha liña de ferrocarril e de dúas estradas modernas que tamén a ligan ao interior do estado, a Anhangüera e a Castelo Branco.
miniatura|esquerda|Edificios en Osasco.
Ademais de ser cidade-dormitorio para unha parte da súa poboación, é tamén unha cidade industrial, comercial e de servizos, na cal moitas persoas da capital e de cidades veciñas traballan. Nela están as sedes dunha grande emisora de televisión brasileira, o SBT (Sistema Brasileiro de Televisão), e do máis importante banco privado brasileiro, o Banco Brasileiro de Descontos S/A - Bradesco.
Gran Premio de Italia de 2018
O Gran Premio de Italia de 2018, oficialmente coñecido como o LXXXIX Gran Premio Heineken d'Italia 2018 foi unha carreira de Fórmula Un, que se celebrou o 2 de setembro de 2018, no Autodromo Nazionale Monza en Monza, Italia. Foi a décimo cuarta carreira do campionato de, o oitenta e oito Gran Premio de Italia e o sesaxésimo oitavo Gran Premio de Italia celebrado en Monza. Foi gañada polo británico Lewis Hamilton co Mercedes, na súa sexagésimo oitava vitoria no campionato mundial. Hamilton gañou diante do finlandés Kimi Räikkönen de Ferrari e do outro finlandés, o seu compañeiro de equipo, Valtteri Bottas.
O holandés Max Verstappen de Red Bull Racing - TAG Heuer, que terminou terceiro na liña de chegada, resutou sancionado con cinco segundos na carreira por un contacto con Valtteri Bottas nas voltas finais da carreira, baixando ao quinto lugar.
Para Kimi Räikkönen foi o 100º podio en carreiras válidas para o Campionato do Mundo de Fórmula 1.
Provincia de Utrecht
Utrecht é a provincia máis pequena do actual Reino dos Países Baixos. A súa capital é a cidade homónima. Do mesmo xeito que as demais provincias, está gobernada por un comisionado ou comisario designado polo monarca e unha cámara lexislativa elixida mediante sufraxio universal. Limita coas provincias de Holanda Meridional, Holanda Setentrional e Gueldria.
Real Avilés Club de Fútbol
O Real Avilés Club de Fútbol é un club de fútbol español da cidade de Avilés, no Principado de Asturias. Foi fundado en 1903, sendo o decano do fútbol asturiano, e xoga na Terceira División Española.
Historia
En 1903 fúndase o Avilés Sport Club (primeiro club de fútbol da cidade), que o 17 de outubro de 1906 fusiónase coa Sociedad Obrera Industrial, pasando a denominarse Círculo de Recreo y Sport. En 1915 créase o Stadium Avilesino, que en 1919 absorbeu a todos os clubs existentes na cidade, incluíndo ao Círculo de Recreo y Sport. O equipo, coa denominación de Stadium Club Avilesino, pasou a ser o club representativo de Avilés. O 28 de outubro de 1925 o rei Afonso XIII concédelle o título de "Real" e pasa a denominarse Real Stadium Avilesino.
Na tempada 1934-35 xogou por primeira vez en Segunda División.
O 31 de decembro de 1940 cambiou de nome a Real Avilés Club de Fútbol para adaptarse á prohibición de estranxeirismos imposta pola Real Federación Española de Fútbol. O 1 de xullo de 1983 absorbeu ao Club Deportivo Ensidesa e pasou a denominarse Real Avilés Industrial Club de Fútbol.
Desde a tempada 2004-2005 ao baixar de división, milita outra vez na Terceira división española no grupo asturiano e tras 2 anos de estar inmerso nunha grave crise económica que facía dubidar sobre o seu futuro, aos poucos parece que esta crise económica vaise solucionando, aínda que o máximo accionista do club segue moi discutido pola afección branquiazul polo pouco ou nulo interese demostrado no club. A súa xestión provocou nos últimos anos o abandono paulatino do interese polo equipo na cidade. Ante o pouco gasto en fichaxes o equipo debeu facer uso de xogadores da prolífica canteira realavilesina, sendo moitos deles seguidos por clubs de superior categoría. Non esquecer que a canteira produciu historicamente unha serie de xogadores observados por grandes clubs.
O 30 de decembro de 2010, en Xunta Xeral de Accionistas, a S.A.D. aprobou por maioría recuperar a denominación de Real Avilés.
En xullo de 2011 o máximo accionista do club alcanza un acordo co Grupo GOLPLUS, o cal xestionase o primeiro equipo durante cinco tempadas. Uns meses máis tarde tamén chegan a un acordo para xestionar o resto de equipos da escola do club.
Estadio
O actual estadio é o Estadio Román Suárez Puerta no barrio de Les Meanes, inaugurado en 1999 e con capacidade para máis de 4.200 espectadores nas novas bancadas laterais, máis 1.132 que ten de capacidade a bancada de fondo, todos eles sentados. Atópase situado na rúa José Cueto, con accesos por devandita rúa e pola rúa Juan Ochoa, en Avilés. Durante uns anos xogouse tamén no Muro de Zaro, no barrio de Llaranes e nos campos de El Carnero o Stadium, La Roxa ou Les Arobies.
Río Maceiras
Toponimia
Está dabondo fundamentado que o nome do río remite á existencia de plantacións de maceiras na beira do río. Cada ano celébrase na parroquia de Negros a Festa da mazá de Redondela.
Pagoda (álbum)
Pagoda é o primeiro disco que sacan Pagoda, unha banda estadounidense. Gravouse en Milán e lanzouse no 2007.
Trofeo Teresa Herrera 1988
O Trofeo Teresa Herrera de 1988 foi a 43ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña entre o 12 e o 14 de agosto de 1988. O campión foi o PSV Eindhoven, que derrotou na final ao Atlético de Madrid, logrando o seu primeiro e único título.
Xesús San Luís Romero
Traxectoria
Fillo de Francisco San Luís, que fora presidente do Comité Republicano, síndico e alcalde de Carballo na Primeira República, e irmán de Ramón San Luís Romero. Realizou os estudos primarios en Carballo e, despois, púxose a traballar como aprendiz de zapateiro. Aos vinte anos emigrou á Arxentina e colaborou en El Eco de Galicia, para o que escribiu artigos co pseudónimo Un mozo bergantiñán. Alí escribiu os monólogos Para que me namorei? (1897) e No quinteiro, a comedia O xastre aproveitado (estreada no Salón Teatro do Orfeón Español en abril de 1898) e as revistas folclórico-musicais A romaxe de san Campio e Unha noite no muíño (estreada en 1959 en Santiago de Compostela).
Regreso a Galiza
En 1902 volveu a Galiza, e estableceuse como zapateiro en Santiago de Compostela. Retomou a escrita e colaborou en varios xornais (como La Defensa, El Látigo ou La Campana) con composicións anticaciquís, cun espírito de loita agraria que, reivindicada por Solidaridad Gallega e outras organizacións agrarias, mobilizaba a sociedade galega do primeiro terzo do século XX.
San Luís Romero compuxo e estreou numerosas obras dramáticas, algunhas das cales atacaban os abusos do poder dos caciques. Esta liña do teatro social xa fora iniciada por Manuel Lugrís Freire. Publicou O fidalgo, estreada no Teatro Principal en xaneiro de 1918 e Rosiña, estreada en febreiro de 1921. Colaborou no suplemento Nós de El Noroeste. En poesía escribiu A volta do bergantiñán (1928).
En abril de 1936 intentouse levar ao cine o seu drama anticaciquil O fidalgo. Deixou unha obra inédita Unha noite co'a Compaña.
Obras literarias
miniatura|260x260px|Xesús San Luís, o poeta zapateiro. Documental de [[Nós Televisión.]]
Recoñecementos
Un colexio de Carballo leva o seu nome.
Xiu Xiu
Xiu Xiu é unha banda experimental estadounidense procedente de San Jose, California. O grupo formouo no ano 2002 o cantautor Jamie Stewart, que vén sendo o seu único membro constante dende a súa incepción. No presente a banda está completada por Angela Seo e David Kendrick.
O seu nome vén da película Xiu Xiu: The Sent Down Girl, que segundo Stewart influenciou o son do grupo. A banda compuxo as súas primeiras cancións para igualar o espírito de "realidade podre" da película, "que ás veces resolve a vida co peor escenario posible". Stewart dixo que o tema de Tracy Chapman "Fast Car", que Xiu Xiu versionou no seu segundo álbum A Promise, tiña unha temática semellante.
Posteriormente engadiu que a banda era un produto das radios piratas de San Jose que poñían música house, hi-NRG, freestyle e techno, que Stewart consideraba pouco pretenciosas, chas, claras e baseadas en música para bailar afastada da tristeza. Dixo que escribira a súa primeira canción de Xiu Xiu despois de deixar un club de San Jose só nunha noite de Nadal: "Xiu Xiu chegou dun sentimento estúpido e da soidade e entón quería bailar toda a noite, pero o club e a súa música só magnificaban ese estúpido e solitario sentimento". No tempo de A Promise, o seu segundo álbum, Stewart dixo estar influenciado por gamelán e música tradicional xaponesa e coreana, e estivera escoitando música clásica contemporánea e "música dance gay".
En 2003 Stewart dixo a Pitchfork que os vivos da banda eran totalmente diferentes ao material gravado. Dixo que isto se debía en gran parte ás limitacións técnicas para ser capaz de reproducir o xeito no que se gravou. Nos seus concertos o grupo incrementa a intensidade das súas partes roqueiras con máis volume, aínda que Stewart dixo que o seu repertorio está formado por material metade intenso e metade tranquilo.
Formación e primeiros anos
Jamie Stewart formou Xiu Xiu en 2002 despois de que a súa banda anterior, Ten in the Swear Jar, se separase. Stewart e Cory McCulloch continuaron do anterior grupo e uníronsellos Yvonne Chen e Lauren Andrews. O son da banda caracterizábase polo uso de instrumentos indíxenas e baterías programadas en vez de instrumentos rock tradicionais: harmonio, mandolina, campás, gongs, teclados, e un cruzamento entre un guitarrón mexicano e un cello para os baixos, entre outros. Stewart afirma que o grupo está igualmente influenciado por Nina Simone e por Krzysztof Penderecki, por The Birthday Party e por Orchestral Manoeuvres in the Dark (OMD).
Xiu Xiu fixo unha xira para promocionar o seu primeiro álbum, Knife Play, e o posterior EP Chapel of the Chimes en 2002, mesturando melodía e cacofonía cunha gran dependencia de instrumentación percusiva e de vento metal.
Despois de 2002 Xiu Xiu minguaría ao marchar Yvonne Chen para centrarse na súa tenda vegana Otsu e para autopublicar a revista Zum, á vez que Cory McCulloch deixou de xirar, centrándose no seu lugar en producir os seguintes dous álbums da banda. Unha perda persoal tamén afectaría ao grupo, ao morrer o pai de Jamie Stewart, o músico e produtor Michael Stewart, aparentemente tras suicidarse. Para facer fronte a estas perdas, Stewart gravaría o seu seguinte álbum, A Promise (2003).
Centrándose novamente na vida persoal de Jamie Stewart, ao igual que o Knife Play, A Promise actúa como un disco conceptual de desesperación interna. Formado por dez temas, o álbum é menos acústico e non depende dos metais e da percusión como Knife Play. Porén, o traballo non se desviou da programación pola cal Stewart e McCulloch serían loubados polo público e a crítica. A Promise contiña tamén unha versión do tema de Tracy Chapman "Fast Car".
Durante esta época, Stewart gravou Fag Patrol, unha colección de material anterior e de versións de cancións de The Smiths e do seu anteror grupo con McCulloch, Ten in the Swear Jar. Publicado como un CD caseiro polo selo de Rob Fisk e Kelly Goodefisk Free Porcupine Society, Fag Patrol limitouse a tan só uns poucos centos de copias (aínda que en 2005 foi reeditado en CD e en 2021 en vinilo por Improved Sequence). miniatura|250x250px|Xiu Xiu no festival Pitchfork's Intonation en Chicago en 2005 Na primavera de 2004, Stewart e McCulloch lanzaron o que é considerado por moitos o álbum máis accesible do grupo, Fabulous Muscles. Cun son máis pop que os seus anteriores lanzamentos, Fabulous Muscles impulsou a Xiu Xiu a novas alturas en termos de popularidade, en gran parte grazas ao seu sinxelo "I Luv the Valley OH!". O ton do disco reflicte unha serie de eventos "incriblemente, incriblemente violentos, incriblemente discordantes, e difíciles de aceptar" na vida de Stewart. Este describe as súas letras como "nunca ficticias". Stewart díxolle a Pitchfork que as cancións de Xiu Xiu están baseadas en cinco temas: familia, política, sexo, amor e falta de amor, e suicidio, e como estes están conectados.
Para a xira de Fabulous Muscles en 2004 uniuse a curmá "perdida" de Stewart Caralee McElroy, substituíndo a Lauren Andrews que deixara o grupo o ano anterior para continuar cos seus estudos académicos.
De La Forêt a Dear God, I Hate Myself
Visto como un regreso á conduta máis escura e malhumorada de Stewart, o cuarto álbum de Xiu Xiu, La Forêt, falaba da frustración que Stewart sentira durante o proceso de gravación do disco de 2004. Centrado ao redor do tema de "tempos horribles en vidas horribles", así como nas frustracións personais de Stewart co entón presidente estadounidense George W. Bush, La Forêt caracterízase por un son completamente diferente, con capas de mandolina, harmonio, clarinete, cello, autoharpa, e tuba. Ademais de lanzar La Forêt, Xiu Xiu uniuse ao grupo experimental italiano Larsen para formar XXL, que editou o seu primeiro álbum, ¡Ciaütistico!, en 2005, seguido por un segundo, ¿Spicchiology?, en 2007. Durante o ano 2005 Stewart tamén traballou con artistas como The Paper Chase, Kill Me Tomorrow, e Devendra Banhart.
En 2006 Stewart puxo fin á súa relación profesional con McCulloch. Posteriormente comezou a gravar con Greg Saunier, batería da banda de San Francisco Deerhoof, como produtor do quinto disco de Xiu Xiu, titulado The Air Force. Saunier, que anteriormente traballara con Stewart en Knife Play, creou para o disco un gran wall of sound, un marcado contraste coa actitude discordante de McCulloch con respecto á produción. miniatura|249x249px|Jamie Stewart ao vivo en 2010 The Air Force sería promocionado ao longo de 2006 por un trío, ao xuntarse a Stewart e McElroy o batería/percusionista Ches Smith, que xatraballara con Xiu Xiu en Knife Play. Producido por Greg Saunier, Stewart dixo que o álbum ía sobre "facer a outras persoas sentirse mal" en lugar de sentirse mal un mesmo, e que o ano no que foi lanzado foi "un dos primeiros non dominados por traxedias persoais". Os seus temas principais son "culpa e sexo en oposición a dor e sexo". Stewart considerouno o seu mellor e máis consciente álbum pop ata o momento. Dixo que a banda estaba obsesionada co Blue Album de Weezer e o The Queen Is Dead de The Smiths mentres estaba de xira, aínda que o álbum non os reflicte particularmente. The Air Force tamén contén as primeiras cancións da banda nun álbum sen voces de Stewart, con McElroy cantando "Hello From Eau Claire", ademais de conter a peza instrumental "Saint Pedro Glue Stick".
Un terceiro EP, Tu Mi Piaci, de cancións gravadas orixinalmente por artistas como Bauhaus, Nedelle, Big Star, The Pussycat Dolls, e Nina Simone foi editado en 2006, xunto cunha colaboración co artista de ambient Grouper, titulada Creepshow. Pouco despois, Xiu Xiu gravaría o seu sexto álbum, Women as Lovers, lanzado en 2008. Sendo o seu disco máis longo ata a data, Women as Lovers intenta perfeccionar as influencias synth-pop do son do grupo. O dueto de Stewart e McElroy con Michael Gira de Swans nunha versión do tema de David Bowie e Queen "Under Pressure" é moi representativo disto. Ese ano a banda comezou a xirar con Devin Hoff no baixo, sendo a segunda encarnación de Xiu Xiu como cuarteto, aínda que esa formación non durou moito ao marchar este abruptamente pouco despois do inicio da xira.
De Always a FORGET
miniatura|250x250px|Angela Seo coa banda en 2017 En 2010, Xiu Xiu deixou Kill Rock Stars e fichou por Bella Union e Polyvinyl. Xiu Xiu publicou o álbum Always a través destes novos selos en 2012. The Independent calificouno como"magnífico" e deulle 5 estrelas, mentres que Drowned in Sound deulle unha puntuación de 9 sobre 10.
En abril de 2013 Stewart e Eugene Robinson de Oxbow publicaron o álbum colaborativo Xiu Xiu & Eugene S. Robinson Present: Sal Mineo a través de Important Records despois de xirar por Europa xuntos no mes de febreiro para promocionar o proxecto.
Nun correo electrónico enviado a fans o 28 de xaneiro de 2013, Xiu Xiu anunciou que "Ches Smith, Mary Halvorson, Tim Berne, Tony Malaby, Andrea Parkins e Jamie Stewart acaban de gravar un álbum en NYC de versións free jazz e artísticas de todas as cancións de Nina Simone". O álbum, Nina, foi publicado a través de Graveface Records o día 3 de decembro de 2013. No mes mo correo, a banda tamén anunciou que estaba traballando nun novo álbum. Angel Guts: Red Classroom foi editado en febreiro de 2014. As publicacións musicais Drowned in Sound e Mojo déronlle unha puntuación de 8 sobre 10. David Hartley,da banda The War on Drugs, loubou o disco chamándoo un "asalto estereoscópico".
En xuño de 2015 Xiu Xiu iniciou unha nova páxina de Bandcamp co título "xiuxiu69". Dende a súa creación describiron a páxina como "tenda efémera especializada en zonk exclusivo, escuro, descatalogado, experimental e pasado por alto". A páxina é usada para albergar proxectos como lanzamentos de Xiu Xiu gravados fóra do estudio, álbums en solitario de Jamie Stewart, proxectos ambient, colaboracións de Xiu Xiu descatalogadas e gravacións da anterior banda de Stewart, Ten In The Swear Jar. A través de Xiuxiu69 véndese tamén música e mercadotecnia, incluídos álbums de Xiu Xiu e material vagamente relacionado co grupo, como o da banda de Jamie Stewart e Lawrence English HEXA.
O 16 de novembro de 2016 a banda anunciou que o seu seguinte álbum, FORGET, sería lanzado o 24 de febreiro do seguinte ano. O anuncio estivo acompañado do seu sinxelo principal, "Wondering", que significou un regreso a composicións máis orientadas ao pop.
Presente
Xiu Xiu interpretou a longa peza "Deforms the Unborn", baseada na posesión demoníaca nos nenos, no Museo Guggenheim de Nova York en maio de 2018. A gravación sería lanzada nun casete de edición limitada, de tan só 66 unidades, en decembro de 2021.
Xiu Xiu lanzou o seu décimo primeiro álbum, Girl with Basket of Fruit, o 8 de febreiro de 2019 a través de Polyvinyl.
O seu seguinte disco, Oh No, apareceu o 26 de marzo de 2021. O sinxelo principal, "A Bottle of Rum", contaba con Liz Harris e lanzouse xunto co anuncio do álbum o 27 de xaneiro. O segundo sinxelo, "Rumpus Room",contaba con Liars e editouse o 4 de marzo.
"Maybae Baeby", o primeiro sinxelo do seu décimo terceiro álbum Ignore Grief, apareceu o 12 de xaneiro de 2023. O álbum, lanzado o 3 de marzo dese ano, conta co novo membro da banda David Kendrick, anteriormente en Sparks e Devo.
Bidankoze
Bidankoze (en castelán e tamén oficial: Vidángoz) é un concello español da Comunidade Foral de Navarra, situado no meiriñado de Sangüesa, na comarca de Roncal-Salazar e a 87 km da capital da comunidade, Pamplona. A súa poboación en 2013 foi de 94 habitantes (INE), o seu termo municipal ten unha superficie de 39,20 km² e a súa densidade de poboación é de 2,4 hab/km².
Símbolos
O escudo de armas da vila de Bidankoze ten o seguinte brasón: Este brasón é privativo de todo o val de Roncal e de cada unha das súas vilas en particular.
Situación
A localidade de Bidankoze atópase na parte nordeste de Navarra, dentro da rexión xeográfica da Montaña de Navarra, a comarca xeográfica dos Vales Pirenaicos Orientais, no centro do val de Roncal e a unha altitude de 720 msnm. O seu termo municipal ten unha superficie de 38,8 km² e limita polo norte co concello de Uztárroz, polo sur co de Burgui, polo leste co de Erronkari e polo oeste cos de Galoze, Gorza, Sartze, Espartza Zaraitzu, Orontze e Ezkaroze.
La Verdad de Cesures
La Verdad de Cesures foi un semanario publicado en Pontecesures en 1900, cando aínda pertencía ao concello de Valga.
Historia e características
Apareceu o 6 de maio de 1900. Estaba dirixido por Victoriano Llerena Braña. Foi suspendido temporalmente e durante a suspensión apareceu La Razón de Cesures (de outubro e novembro de 1900). Cesou a súa publicación en decembro de 1900
Antonio Tizón
Antonio Tizón Barral, nado en Aranga o 2 de xullo de 1960, é un escritor galego.
Traxectoria
miniatura|Con [[Manuel Bragado na presentación de "Un home estraño". Pontevedra, Libraría Paz, 12/12/2018]] Licenciado en Ciencias da Información pola Universidade Complutense de Madrid, traballou como xornalista e profesor de diversas materias en Escolas de Arte e Superiores de Deseño. En 2015 publicou A antesala luminosa concibida como a primeira entrega dunha pentaloxía de xénero negro que ten ó policía Xosé Sánchez Pereiro de protagonista principal. En 2017 gañou o Concurso Internacional de Novela Curta Cidade de Ribeira coa obra Un home estraño, segunda novela da pentaloxía.
ESSEC Business School
miniatura|250px|O campus de Cergy-Pontoise. A ESSEC Business School é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en Cergy, La Défense, Singapur, Rabat e Mauricio.
Descrición
Esta institución foi fundada en 1907. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EQUIS, AACSB e AMBA. Está recoñecida como unha das mellores business school do mundo en formación de directivos, segundo revela o último ránking de escolas de negocios de Financial Times.
A escola, cunha rede de 46.000 antigos alumnos en 150 países e un claustro de mestres internacional e plurilingüe, recibe anualmente ao redor de 5.500 estudantes procedentes de 100 nacionalidades.
Jodocus Hondius
Jodocus Hondius (versión latinizada de Joost de Hondt), nado en Wakken, actual Bélxica, o 17 de outubro de 1563 e finado en Ámsterdam o 12 de febreiro de 1612, ás veces chamado Jodocus Hondius o Vello para distinguilo do seu fillo, foi un artista de Flandres, gravador e cartógrafo.
Begoña Paz
Begoña Paz Rey, nada na Coruña o 15 de marzo de 1965, é unha escritora galega en lingua galega.
Formación
Graduada en Estudos Ingleses pola UNED, fixo un posgrao en cultura e violencia de xénero e un mestrado en Literaturas Hispánicas (Catalá, Galega e Vasca) no contexto europeo.
Colaborou na elaboración do guión do que ía ser o primeiro filme de temática pornográfica, O divino ferrete, realizado en Galicia. O proxecto foi finalmente desbotado.
Serra Negra
Serra Negra é unha estancia de augas minerais do estado brasileiro de São Paulo, situada a 152 km da cidade de São Paulo. Ten como principal atractivo as súas fontes de auga mineral para consumo e tamén para baños medicinais. Tamén atrae turistas co seu comercio de roupas bordadas e de doces caseiros.
As súas principais actividades son o turismo (e o comercio orientado á atención deses turistas), a fábrica de doces e bordados, e o embotellamento de auga mineral. Finalmente, a agricultura e a gandaría supoñen unha porción menor da renda municipal.
Roupa interior
miniatura miniatura A roupa interior, tamén chamada roupa íntima ou, no caso da roupa feminina, lencería, é un tipo de roupa que se leva preto da pel, normalmente baixo outras pezas de vestir.
Campos, San Cristovo de Lóuzara, Samos
Localización
Está situada a uns 860 m. de altitude media. Dista uns 250 m. de San Cristovo.
Patrimonio histórico e artístico
No fondo da aldea á beira da estrada está o antigo Priorato de Campos, que dependeu do Mosteiro de Samos. Trátase dun edificio de planta rectangular, construído en cachotaría, con cuberta a dúas augas. Posúe varios balcóns en forxa de ferro. Algunhas dependencias utilizáronse como escola a fináis do século XX.
Provincia de Guadalaxara
A provincia de Guadalaxara (en castelán: Guadalajara) é unha provincia de Castela-A Mancha, con capital na cidade homónima. Limita ao sur coa provincia de Cuenca, ao oeste coa Comunidade de Madrid, ao norte e noroeste con Castela e León (provincias de Segovia e Soria), e con Aragón (provincias de Zaragoza e Teruel) polo nordeste.
Esporles
250px|miniatura|Localización de Esporles Esporles é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 35.73 km² onde no ano 2007 vivían 4.640 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca.
Demografía
Evolución da poboación de Esporles dende a década dos 50 ata agora:
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Karl Rahner
Karl Rahner, nado en Friburgo o 5 de marzo de 1904 e finado en Innsbruck o 30 de marzo de 1985, foi un teólogo alemán, pertencente á Igrexa católica, inicialmente posto en cuestión por esta ata a súa plena rehabilitación e consideración como un dos grandes pensadores católicos de tódolos tempos. Xunto con Karl Barth e Hans Urs von Balthasar, figura entre os grandes teólogos cristiáns do século XX.
Traxectoria
Pertencente á Compañía de Xesús, foi profesor de teoloxía dogmática en Innsbruck no ano 1948, e posteriormente nas universidades de Múnic e Münster onde tomou o relevo do gran teólogo Romano Guardini. Discípulo de Martin Heidegger, asume o desafío de entender a esencia do cristianismo dende as interrogantes formuladas polo pensamento contemporáneo. Aberto á cultura moderna pretende retomar ás grandes verdades da fe cunha linguaxe contemporánea, pero non por isto menos complexa e profunda. Tivo un papel destacado no Concilio Vaticano II na posta ao día da mensaxe católica ao mundo. O seu recoñecemento por reexplicar os dogmas tradicionais á luz dos novos tempos, permitiulle expresarse criticamente cunha liberdade irredutible fronte ás eivas espirituais, sociais e institucionais dunha Igrexa á que sempre quixo servir e que tanto lle fixo sufrir.
Entre as súas obras, cómpre sinalar: Ointe da Palabra (1941); Visións e Profecías (1952); Liberdade na palabra na Igrexa (1953); Misión e Graza (1959); Cristoloxía (1972); Cambio estrutural da Igrexa (1973); Curso fundamental sobre a fe (1976) e obras de espiritualidade como Palabras ao silencio e Da necesidade e don da oración (1949).
Pensamento
miniatura|Centro Karl Rahner en [[Friburgo, Alemaña|Friburgo.]]
O home
O home está situado ante si mesmo como unha interrogante que sobarda todas as respostas parciais que se poden atopar nas distintas ciencias. A necesidade de facerse cargo de si mesmo é o que o caracteriza como suxeito e non como cousa. É un ser dun horizonte infinito, que transcende. Isto pode provocarlle unha anguria (en linguaxe de Kierkegaard) que o faga fuxir ao superficial e o cotiá, pero sempre estará en camiño cara novas metas, grandes ou cativas. El é a pregunta que se levanta baleira e que non pode respostarse a si mesma.
O Nada de Heidegger non é a resposta, pois o nada nada funda, non pode ser meta que atrae e move á vida que se experimenta como real, como algo. Debe existir unha auténtica transcendencia, que está na orixe indispoñible da vida de cada home. Isto coloca ao home vitalmente perante o Misterio Absoluto.
A Culpa
Dende a perspectiva moral, no home prodúcese unha fenda entre o que é na súa vida cotiá e o deber ser, unha traizón a unha chamada dese horizonte infinito que o coloca ante si como o que frustra a súa auténtica entidade como suxeito pleno. Esta conciencia é o que denominamos culpa e a situación de base é o pecado.
No cristianismo esa conciencia de culpa acada toda a súa radicalidade ante a experiencia dun Deus amoroso que se da a si mesmo ata o sufrimento máis cruel e a morte no absoluto abandono. Pódese falar de culpa porque o home sabe que é libre, e que nel a liberdade é a facultade do eterno. Os textos da Escritura sobre o Xuízo Final non son reportaxes sobre feitos futuros, ou respostas á unha curiosidade morbosa, nada cristián, sobre quen se salvará e quen se condenará, senón enunciados sobre o home que existe aquí e agora a quen se lle ofrece o don gratuíto de chegar a ser el mesmo plenamente no Amor ou pecharse na soidade absoluta desintegrando o seu propio ser.
O home necesita dese ofrecemento que o transforme pois experimenta o pecado orixinal. Este non ha de entenderse como unha transmisión biolóxica dunha culpa allea que se remonta ao primeiro home ou grupo de homes (Adán), senón como a experiencia radicalmente limitante dunha liberdade codeterminada polas obxectivizacións da culpa ao longo da historia da humanidade. O home, en canto persoa arela a comuñón plena, pero experimenta a separación (o inferno son os outros, dirá Jean-Paul Sartre). O home en canto suxeito está condenado ao seu libre albedrío, pero experimenta a escravitude do pecado e a morte como culpa.
Historia como Revelación e Salvación
O Misterio Absoluto que é principio, o sustento e a meta do noso ser, como orixe primixenio da persoa El mesmo é realidade interpersoal (Trindade). Así, faise comunicable na historia da salvación a través especialmente de Israel e, dun xeito irrevogable e definitivo, en Xesús de Nazaret. Aquí a experiencia do home perante o misterio sagrado non é o pavor terrible dun horizonte afastado, senón a intimidade acolledora, o rostro próximo, o Amor que se comunica, o familiar que nos acubilla e que nos da seguridade para unha vida plena, sen límites, sen medos e sen culpa (experiencia de perdón dos pecados).
Este é o significado da revelación. A historia é sempre a historia do singular e irrepetible, xa que logo a historia xeral da humanidade alúmase dende o concreto. Así é como se experimenta o Misterio como Logos, e como Logos encarnado en Xesús onde se produce a unión cume entre a humanidade e a divindade: a total comunicación de Deus ao home. A encarnación supón que Deus se anodada na materia: Materia que é a condición da posibilidade dunha comunicación inmediata, dun coñecemento e amor recíprocos consonte ao ser corporal do home.
Isto supera o dualismo alma-corpo do mundo antigo clásico onde a corporeidade era a prisión que nos pechaba á transcendencia, segundo a concepción de Platón. Consonte o cristianismo, o Deus orixe primixenio da materia, aprehende o corpóreo, anodádase a si mesmo nun anaco humilde do cosmos. Expresa ao Logos mesmo, feito mundo e materia finitas e corruptibles. A entrega do home Xesús ao sufrimento, o abandono e á morte pertencen á propia manifestación de Deus como Logos. A súa resurrección ven a afirmar a validez real da historia humana e de cada individuo, vida que, a pesar de tódolos absurdos, nin se prolonga no baleiro nin perece.
Resurrección significa vida real en Deus alén do tempo e do espazo (Vida Eterna). Un tempo que non pode consumarse dexeneraría en loucura. Un eterno seguir facendo sería o inferno do absurdo onde ningún momento tería valor porque todo podería demorarse ata caer no baleiro do que, por non poder escapársenos, carecería de importancia. Transfigurando as partes elementais físico-químicas nas que se manifestou á persoa, esta chega á plenitude do Amor que, dun xeito imperfecto, se foi experimentando no tempo e no espazo.
A Igrexa e o Papa
Todo isto pode experimentarse na vida da comunidade dos crentes a través da tradición e a Escritura. Esta acción singular do Espírito Santo, a través da comunidade dos que viven da memoria viva do Xesús Salvador e materializada nos sacramentos é a esencia da Igrexa. A cal non vive para si mesma senón para a dar vida ao mundo marcado pola escravitude da negación do amor e a morte.
Neste sentido, a Escritura é a sedimentación da historia da fe da comunidade primitiva. É ela mesma tradición. Esta tradición non se esgota nos Pais da Igrexa e nos primeiros concilios que comparten a Igrexa católica e a Igrexa ortodoxa senón que continúa hoxe.
É nesta perspectiva dende a cal ha de entenderse o Primado de Pedro e a infalibilidade do Papa; non como a calidade dunha persoa privada ou un home illado, senón como o servizo de quen está á cabeza da Igrexa e interpreta de xeito auténtico a fe que ela vive como pobo crente dende a tradición e a Escritura, e en comuñón cos sucesores dos Apóstolos (os bispos).
Rahner, na súa defensa da ortodoxia, non foxe da crítica sincera. Alerta do perigo do que el chama orgullo clerical, o egoísmo de grupo e do culto á personalidade incompatible co seguimento do Xesús real, manso e humilde de corazón. Critica que a burocracia eclesial mire con ollos torcidos e condenatorios ao presente sen transmitir o entusiasmo do Espírito. Entende que demasiadas veces se cae en receitas baratas de pequenos cregos ou nun adoutrinamento casuístico que nada ten que ver coas situacións concretas, complexas e non racionalizables por completo da vida humana real.
O crente e o cristián anónimo
O crente non debe ser un obxecto cego e mudo da lei eclesial. O individuo debe examinar os problemas morais ante a súa conciencia, iluminando esta á luz da comunicación de Deus interpretada polo maxisterio da Igrexa. Debe recoñecerse que unha conciencia recta non sempre atopa unha resposta axeitada na aplicación cega dunha lei xeral a un caso concreto na existencia peregrinante do home que, dende a súa fraxilidade, vaise formando como persoa crente. Ás veces hai que lesionar á letra da lei eclesiástica para ser autenticamente fiel ao seu espírito.
Neste sentido, o evanxeo ha de ser boa noticia, experiencia de Deus que libera da culpa e da angustia vital máis profunda. Se non se empeza por este anuncio do fundamental, non se deben inculcar normas morais que poderían resultar causas de coercións máis radicais e angustias máis profundas.
O crente no é un tipo especial de home, senón o home tal como é, aceptado e amado por Deus. Por iso o crente acéptase a si mesmo e a súa vida concreta con todos os absurdos, misterios e contradicións. Por iso supera o medo para aventurarse nos desafíos da súa historia. Un home que vive a liberdade como apertura a todo, sen excepción. De aí nace unha visión positiva dos bens intramundanos, do amor humano, da sexualidade, da alegría, do éxito, do traballo, sen absolutizalos como ídolos. Trátase dunha liberdade que descansa na esperanza de que tamén o negativo, a angustioso, o sombrío e o incomprensible está abranguido polo misterio sagrado do Amor Eterno.