cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Perdón
Islam
No islam, predícase que Deus é "O Clemente", "O Misericordioso" (al-Rahman al-Rahim). O Corán deixa claro que Deus castiga, mais tamén perdoa. O islam ensina que Deus é misericordioso e a fonte orixinal de todo perdón. O perdón frecuentemente require o arrepentimento de quen teñen que ser perdoados. Dependendo do tipo de erro cometido, o perdón pode provir directamente de Deus, ou do ofendido. No caso do perdón divino, a petición de tal perdón e o arrepetimento é relevante; no caso do perdón humano, é importante tanto perdoar como ser perdoado.
Torneo feminino de hóckey sobre xeo dos Xogos Olímpicos de Inverno 2022
O torneo feminino de hóckey sobre xeo nos Xogos Olímpicos de Beijing 2022 estase a celebrar na cidade de Beijing (China). A competición comezou o 2 de febreiro de 2022 e finalizou o 17 de febreiro coa disputa da final. Dez países clasificáronse para o torneo; seis deles de xeito automático de acordo coa clasificación que realiza a Federación Internacional de Hóckey sobre Xeo (coñecida polas súas siglas en inglés IIHF), un, China, clasificado automaticamente como equipo organizador, mentres que os outros tres participaron nun torneo de cualificación.
Ao finalizar a competicón as xogadoras canadenses conquistaron o seu quinto ouro olímpico.
Clasificación final
Do quinto ao oitavo posto os equipos se clasifican de acordo coa súa clasificación na fase de grupos:
Kokoshca (banda)
Kokoshca é unha banda española de rock e pop formada en 2008.
Historia
En 2008, Amaia Tirapu e Iñaki López fundaron Kokoshca en Pamplona. O seu nome procede da deformación fonética do pintor austríaco Oskar Kokoschka.
O seu primeiro álbum, inicialmente como dúo, Únete a Kokoshca, foi editado ese mesmo ano polo selo madrileño Birra y Perdiz, berce doutras bandas emerxentes do momento como Espanto, Antonna (líder de Los Punsetes) ou La Otra Gloria. Neste primeiro disco o músico Antonio Luque de Sr. Chinarro colaborou na canción Azul metal.
En 2009 o músico Javier Aznárez uniuse ao grupo e o ano seguinte editaron co mesmo selo o seu segundo álbum, La Fuerza.
A discográfica Elefant Records publicou o EP La Fuerza 7 en 2012. O sinxelo homónimo incluía un videoclip realizado polo videoartista Iker Insausti.
Javier Aznárez deixou a formación en 2013. Coa entrada de Álex López e Iñigo Andión, Kokoshca converteuse en cuarteto. Ese ano gravaron o seu terceiro disco, Hay una Luz, co selo Ayo SIlver. Tivo grande acollida na prensa especializada e destacou na lista dos mellores discos do ano en medios como Jenesaispop ou Rockdelux entre outros. O sinxelo de adianto, Directo a tu corazón, viña acompañado dun videoclip realizado polo cineasta Víctor Iriarte. Esta canción foi o número 2 de cancións nacionais do ano seleccionada polo público lector para a revista Rockdelux. Neste disco destaca a colaboración que fai El Drogas, o cantante de Barricada, no último corte do álbum, «Las flores del fin del mundo».
En 2016 asinaron co selo madrileño Sonido Muchacho, casa de músicos como Carolina Durante ou Hinds. Kokoshca editou o sinxelo de vinilo de 7” titulado Corazón Caliente / Corazón de Hielo. Con este traballo iniciaron unha xira internacional e participaron no Latin Alternative Music Festival de Nova York con outras bandas españolas como Joe Crepúsculo ou Izal.
Ese mesmo ano publicaron o seu cuarto álbum, Algo Real, con moi boa acollida na prensa musical e destacado na lista dos mellores do ano por varias publicacións especializadas. A revista Hipersónica destacou Algo real co posto 4 dos mellores discos da década de 2010. Con este traballo Kokoshca foi finalista dos Premios Ruido organizado por Periodistas Asociados de Música, que destacan os mellores álbums musicais producidos en España. Tres das cancións do disco, «Mi Consentido», «No mires hacia atrás» e «No volveré», apareceron na banda sonora da serie de televisión Fariña.
En 2019 presentaron nas plataformas dixitais o seu sinxelo con Sonido Muchacho «Amor Adolescente / Cumpleaños Feliz». Ese ano Amaia Tirapu colaborou xunto a Los Planetas cantando a canción Espíritu Olímpico no concerto que o grupo granadino realizou no Sacromonte.
En maio de 2021 publicaron o seu sexto disco, KOKOSHCA, finalista, unha vez máis, dos Premios Ruido. Un dos singles «ASIA (Canción para Iñaki Ochoa de Olza)», dedicado á memoria do montañeiro navarro finado no Annapurna, foi seleccionado pola Cadena Ser como a terceira mellor canción do ano. Outro dos seus adiantos, «Regresando a la ciudad» foi a terceira mellor canción do ano para Rockdelux.
O álbum KOKOSHCA destacou entre os mellores do ano para a prensa musical española. O disco homónimo aparece nas listas do mellor do ano que elaboran Rockdelux, Mondosonoro, ABC Hipersónica ou Dod magazine, entre outros medios especializados. Foi finalista dos Premios da Música Independente (Premios MIN) como mellor álbum de rock.
Conferencia Xeral de Pesos e Medidas
A Conferencia Xeral de Pesos e Medidas (en francés: Conférence générale des poids et mesures (CGPM)) é o órgano de decisión da Oficina Internacional de Pesos e Medidas.
Ten ao seu cargo tomar decisións en materia de metroloxía e, en particular, no que concirne ao Sistema Internacional de Unidades.
Foi creada pola Convención do Metro, en 1875.
Está integrada polos delegados dos Estados membros da Convención do Metro e os Estados asociados, e reúnese unha vez cada 4 anos. A primeira conferencia tivo lugar en 1889, e as catro últimas en 2007 (23.ª), 2011 (24.ª), 2014 (25.ª) e 2018 (26.ª).
As reunións lévanse a cabo nas instalacións da Oficina Internacional de Pesos e Medidas situadas na cidade de Sèvres, un suburbio de París.
En 1960, na undécima CGPM, o sistema de medidas, primeiro coñecido como Sistema métrico decimal e máis tarde, pola súa ampliación, coñecido como sistema MKS, foi chamado oficialmente Sistema Internacional de Unidades.
Gentle Giant
Gentle Giant foi unha banda británica de rock progresivo activa entre 1970 e 1980. O grupo foi coñecido pola complexidade e sofisticación da súa música e polas variadas habilidades musicais dos seus membros, sendo todos eles multiinstrumentistas. Aínda que non tivo éxito comercial, a banda acadou un seguimento de culto.
A banda dixo que o seu obxectivo era o de "expandir as fronteiras da música popular contemporánea co risco de volverse moi impopular", aínda que esta postura cambiaría significativamente co tempo.
A música de Gentle Giant foi considerada complexa incluso para os estándares do rock progresivo, baseándose nunha ampla gama de estilos como folk, soul, jazz e música clásica. A diferenza de moitos dos seus contempporáneos no rock progresivo, as súas influencias "clásicas" ían máis aló do Romanticismo e incorporaban elementos da música de cámara medieval, barroca e modernista. A banda tamén tiña gusto por temas variados para as súas letras, inspirándose non só en experiencias persoais, senón tamén na filosofía e nos traballos de François Rabelais e R. D. Laing. En 2015 gañaron o premio á traxectoria nos Progressive Music Awards.
Nella Linhas Aéreas
Nella Linhas Aéreas é unha compañía aérea brasileira con sede en Brasilia, Brasil. A compañía ten previsto comezar a voar no 2022.
Historia
Actualmente, a compañía aérea está en proceso de certificación por ANAC, que inclúe a preparación de manuais operativos e a súa avaliación.
En 2021 a compañía aérea mercou Amaszonas por 50 millóns de dólares, e Albatros Airlines por un importe non revelado.
Nome
O nome da compañía aérea inspirouse no nome da filla do CEO, Antonella.
Frota
A frota de Nella Linhas Aéreas estará composta polos seguintes avións:
Sara Barquinero del Toro
Traxectoria
Desde nova Barquinero tivo interese polas letras e as artes. Decidiu estudar filosofía e licenciouse na Universidade de Zaragoza. Despois trasladouse a Madrid, onde realizou un mestrado de Escritura Creativa e Creación Literaria na Escola de Letras Hotel Kafka.
En 2018, o Departamento de Educación, Cultura e Deporte do Goberno de Aragón concedeulle a Bolsa Luis Buñuel que lle permitiu investigar e desenvolver as súas creacións na Residencia de Estudantes de Madrid.
Dentro do programa FPU (Formación do Profesorado Universitario) en Filosofía do grupo Metafísica, Crítica e Política da Universidade Complutense de Madrid, iniciou a súa tese doutoral en 2017, sobre o concepto do sublime en Kant e as relacións de tempo e liberdade, que leva por título Las lecturas políticas contemporáneas de la Crítica del Juicio.
Creou o proxecto artístico Siebaruaq baseado en tres tipos de traballos: fanzines, caligramas e obxectos literarios. Ademais explora diferentes técnicas, como o colaxe, o dictionary art e o esbozo.
Como poeta, recibiu en 2019 o premio Voces Novas de poesía da Editorial Torremozas, especializada na literatura escrita por mulleres, principalmente enfocada á poesía, relato curto ou ensaio e no rescate de autoras esquecidas ou pouco coñecidas fóra do seu país.
En 2020 publicou Terminal, unha obra que combina o teatro e a novela, e onde a autora di dela:
A Ponte, Fisteus, Quiroga
A Ponte é un lugar da parroquia de Fisteus, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Sara Barquinero del Toro
Traxectoria
Está traducida ao catalán e publicada polo Grup Editorial Pagès.
Po feng
Po feng (en 破風) é un filme de Hong Kong e da China de 2015 dirixido por Dante Lam. Foi rodado en Taiwán e noutros países (incluíndo a China, Corea do Sur, Mongolia e Suíza). Está protagonizado por Eddie Peng, Shawn Dou, Choi Siwon e Wang Luodan. Estreouse o 6 de agosto de 2015 en Hong Kong e Singapur, e o 7 de agosto en Taiwán, a China e os Estados Unidos. Foi escollido como candidato de Hong Kong ó Óscar ó mellor filme internacional na 88ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sara Barquinero del Toro
Traxectoria
Estaré sola y sin fiesta (2021) presentouse como unha novela de amor, aprendizaxe e viaxe por España, baseado en parte no diario que atopou xunto á Canle de Zaragoza.
Sara Barquinero escribe poesía, narrativa e teatro, en canto a literatura se refire. Na súa faceta investigadora e académica, participa en congresos, simposios, prologa libros, escribe artigos e outras publicacións filosóficas.
Yat nim mou ming
Yat nim mou ming (en cantonés: 一念無明) é un filme de Hong Kong de 2016 dirixido por Wong Chun. Está protagonizado por Shawn Yue, Eric Tsang, Elaine Jin e Charmaine Fong.
Foi escollido como candidato de Hong Kong ó Óscar ó mellor filme internacional na 90ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Daap hyut cam mui
Daap hyut cam mui (en 踏血尋梅) é un filme de Hong Kong de 2015 escrito, editado e dirixido por Philip Yung e protagonizado por Aaron Kwok como un veterano detective de policía que resolve un misterio de asasinato con métodos pouco habituais para demostrar a súa crenza na virtude na natureza humana. O filme está baseado nun caso de asasinato real onde se atopou un cadáver desmembrado dunha prostituta de 16 anos asasinada en Hong Kong en 2008. Daap hyut cam mui foi o filme que pechou a 39ª edición do Festival Internacional de Cinema de Hong Kong o 6 de abril de 2015.
Foi escollido como candidato de Hong Kong ó Óscar ó mellor filme internacional na 89ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Bandeira dos asirios
A bandeira dos asirios (en : ʾāṯā ʾāṯōrāytā ou ܐܬܐ ܕܐܬܘܪ ʾāṯā d-ʾāṯōr) é a bandeira étnica que representa ao pobo asirio, creada para representar a súa nación e patria, así como á diáspora asiria. Os seus dous compoñentes, a estrela de Utu/Shamash, que era un símbolo do deus Shamash, e que tamén se usaba habitualmente nos postes dende o Imperio Acadio como símbolo da nación, combínase co antigo símbolo do deus Assur.
Galería de imaxes
Variantes
The Incredible String Band
The Incredible String Band (ás veces abreviado como ISB) foi unha banda escocesa de folk psicodélico formada por Clive Palmer, Robin Williamson e Mike Heron en Edimburgo no ano 1966. O grupo tivo un número de seguidores considerable, especialmente entre a contracultura británica, e destacou cos seus álbums The 5000 Spirits or the Layers of the Onion, The Hangman's Beautiful Daughter, e Wee Tam and the Big Huge. Foron pioneiros no folk psicodélico e, a través da integración dunha gran variedade de formas de música tradicional, no desenvolvemento da world music.
Tras a temperá marcha de Palmer, Williamson e Heron actuaron como dúo, incorporando despois a outros músicos. A banda separouse en 1974. No ano 1999 reformouse e continuou tocando con distintas formacións ata 2006.
Tesouro de Hoxne
O tesouro de Hoxne é o maior tesouro de ouro e de prata do Imperio Romano tardío achado en Gran Bretaña, así como a maior acumulación de moeda romana de ouro dos séculos IV e V das atopadas en toda a extensión do Imperio.
O seu descubridor foi Eric Lawes, coa axuda dun detector de metais, e o achado tivo lugar na vila de Hoxne, en Suffolk, Inglaterra, en 1992. O tesouro está composto por 14.865 moedas romanas de ouro, prata e bronce, así como arredor doutros 200 obxectos de prata de enxoval e xoias de ouro.
Todos estes obxectos están conservados no Museo Británico, en Londres, onde se expoñen con carácter permanente os espécimes máis sobranceiros e unha selección do resto. En 1993, un comité de valoración especialmente constituído para este tesouro valorouno en arredor de 1,75 millóns de libras esterlinas.
O tesouro estaba agochado nun cofre de carballo, cos obxectos dispostos por tipos, algúns deles en caixas máis pequenas e outros en bolsas téxtiles ou envoltos en tecidos. Na escavación recuperáronse restos do cofre e dos accesorios, como gonzos e pechaduras. As moedas que o compoñen datan de despois do ano 407 d. C., o que coincide co final da Britania como provincia romana.
Descoñécese quen era o seu posuidor e os motivos do seu soterramento, mais estaba coidadosamente empaquetado e o seu contido semella acorde co que podería posuír unha soa familia de gran riqueza. É probable que o tesouro soamente represente unha parte da fortuna do seu propietario, dada a ausencia de grandes recipientes de prata para servir e dalgúns tipos de xoias moi comúns na época.
O tesouro de Hoxne contén varios obxectos particularmente salientables e escasos, como unha cadea de ouro e pementeiras de prata dourada, incluída a coñecida como "pementeira da emperatriz". O achado tamén é relevante desde o punto de vista arqueolóxico, xa que foi escavado por arqueólogos profesionais, que atoparon os obxectos practicamente intactos. Esta descuberta contribuíu a mellorar a relación entre os arqueólogos e os buscadores con detectores de metais, e influíu tamén nun cambio na lexislación inglesa en materia de achados arqueolóxicos.
Achado e escavación inicial
O achado do tesouro produciuse o día 16 de novembro de 1992 nunha leira agraria situada a uns 24 quilómetros ao suroeste da localidade de Hoxne, en Suffolk. O arrendatario, Peter Whatling, perdera un martelo e pediulle a un amigo seu, Eric Lawes, un xardineiro xubilado afeccionado ao detector de metais, que lle axudase a buscalo. En tanto que buscaba polo campo co detector, comezaron a aparecer culleres de prata, xoias de ouro e numerosas moedas de ouro e de prata.
O día seguinte, un equipo de arqueólogos da Unidade Arqueolóxica de Suffolk comezou no lugar unha escavación de emerxencia. A recuperación de todo o tesouro produciuse nun só día, coa retirada de varios bloques de material sen desfacer, para seren levados ao laboratorio. Tamén se rexistrou a zona con detectores de metais nun raio de 30 metros desde o lugar do achado. Na operación, recuperouse tamén o martelo perdido por Peter Whatling, que lle foi doado ao Museo Británico.
Todo o tesouro estaba, xa que logo, concentrado nun único lugar. Os obxectos que o compuñan foran agrupados dentro do cofre, de xeito que, por exemplo, pezas como cuncas e cazos estaban amoreados uns dentro dos outros ordenadamente. Algúns destes obxectos foran danados por animais subterráneos e polos apeiros de labranza, mais o grao de deterioración era moi baixo. A rápida notificación de Lawes ás autoridades da aparición do tesouro foi clave para que este fose analizado in situ por arqueólogos profesionais.
Logo de escavado por completo, o tesouro levouse ao Museo Británico, en Londres. A descuberta filtrouse axiña á prensa e o xornal The Sun publicou un artigo na primeira páxina o 19 de novembro, xunto cunha fotografía de Lawes co seu detector de metais. Naquel momento, descoñecíase a composición total do tesouro e tamén o seu valor económico, aínda que o xornal publicou que se estimaba en dez millóns de libras. En resposta a esta inesperada especulación, o Museo Británico levou a cabo unha rolda de prensa o día 20 de novembro, para anunciar formalmente o achado. Os xornais perderon de camiño o seu interese inicial polo tesouro, o que permitiu aos conservadores do Museo Británico clasificalo, limpalo e estabilizalo sen máis interrupcións por parte da prensa. Estes labores básicos de limpeza e conservación completáronse nun mes a partir do momento do achado.
Investigación e valoración iniciais
miniatura|[[Cullerón de 13 cm do tesouro de Hoxne, cunha decoración que inclúe un crismón e criaturas mariñas. ]]
O 3 de setembro de 1993 tivo lugar en Lowestoft unha investigación xudicial a partir da cal o achado foi declarado como "tesouro agochado", dado que se concluía que fora ocultado coa intención de ser recuperado nunha data posterior. Consonte o dereito consuetudinario inglés, calquera cousa con esa consideración legal pasa a pertencer á Coroa se ninguén reclama a súa titularidade No entanto, a práctica habitual naquela época era recompensar a quen atopase e comunicase con rapidez un tesouro, cunha cantidade equivalente ao seu valor no mercado; esta recompensa era sufragada pola institución pública que desexase facerse co contido do tesouro. En novembro de 1993, o Comité de Revisión do Tesouro (Treasure Trove Reviewing Committee) estableceu a súa valoración en 1,75 millóns de libras, que se lle pagaron a Lawes na súa condición de descubridor do tesouro, e este compartiu a recompensa co granxeiro Peter Whatling. Tres anos despois, o Parlamento Británico promulgou a Lei do Tesouro de 1996, que permitía ao descubridor, ao arrendatario e ao propietario compartir calquera recompensa.
Investigacións arqueolóxicas posteriores
O Servizo Arqueolóxico do Condado de Suffolk inspeccionou o campo en setembro de 1993, logo de que este fose arado, e atopou catro moedas de ouro e 81 de prata, todas elas consideradas como parte do mesmo tesouro. Tamén se descubriron algúns materiais anteriores á Idade de Ferro e outros posteriores, de orixe medieval, máis non se atoparon indicios dun asentamento romano nos arredores. miniatura|[[Cadeados de prata das caixiñas dispostas dentro do cofre onde se agochou o tesouro de Hoxne. ]] En 1994, o Servizo Arqueolóxico fixo unha nova escavación de seguimento no mesmo campo, logo de que se tivese coñecemento de deteccións ilegais de metais preto da zona do achado. Reescavouse o lugar exacto onde aparecera o tesouro e descubriuse a presenza dun poste soterrado na esquina suroeste, que probablemente fose un marcador colocado polos depositantes do tesouro para o poder recuperar no futuro. Retirouse a terra en fragmentos de 10 centímetros para a súa análise, nunha área de mil metros cadrados arredor do lugar do achado e utilizáronse detectores de metais na procura doutros obxectos. Nesta operación atopáronse 335 novos obxectos de época romana, na súa maioría moedas, e tamén outros accesorios do cofre que as albergara. Xurdiron, así mesmo, algúns furados de postes de finais da Idade de Bronce e de principios da Idade de Ferro, mais non apareceu ningún elemento estrutural de época romana.
As moedas descubertas ao longo de 1994 estaban esparexidas nunha elipse centrada no lugar do achado do tesouro, que se estendía de leste a oeste ata unha distancia de 20 metros a cada lado. Esta distribución pode explicarse polo feito de que o agricultor realizara en 1990 unha arada profunda en dirección leste-oeste na parte do campo onde se produciu o achado inicial. Con anterioridade, o agricultor realizara outras aradas en dirección norte-sur desde 1967 ou 1968, cando o terreo fora rozado para o seu uso agrícola; porén, a ausencia de moedas ao norte e ao sur do lugar do achado fai pensar que a arada anterior a 1990 non perturbara en absoluto o tesouro.
Composición do tesouro
miniatura|300px|Bandexa con [[Moedas clasificadas que forman parte do tesouro de Hoxne.]]
O tesouro de Hoxne componse principalmente de moedas romanas de ouro e de prata, cun peso total de 3,5 quilogramos de ouro e 23,75 de prata.
Foi disposto nun cofre de madeira feito na súa maior parte de carballo, que medía aproximadamente 60 x 45 x 30 centímetros. Dentro deste recipiente, algúns obxectos foran colocados en caixas máis pequenas de madeira de teixo e de cerdeira, en tanto que outros se embalaran con tecidos de la ou de feo, ou foran introducidos en bolsiñas de coiro. Tanto o cofre como as caixiñas interiores sufriron, co tempo, a súa descomposición, ao estaren soterrados, aínda que durante a escavación se recuperaron fragmentos da arca e dos seus accesorios metálicos.
María Ignacia Ramos
María Ignacia Ramos Díez, nada no Cádavo (Baleira) o 20 de setembro de 1910 e finada en Lugo o 26 de abril de 2001, foi unha mestra e escritora galega, de escasa produción, que publicou baixo os pseudónimos Silgar e María Silgar. Foi nai da historiadora da arte María Victoria Carballo-Calero.
Tesouro de Hoxne
Composición do tesouro
Os principais obxectos atopados foron estes:
Moedas
As moedas de ouro do tesouro de Hoxne son 569 sólidos cuñados entre o imperio de Valentiniano I (364-375 d. C.) e o de Honorio (393-423). En prata acháronse 14.272 moedas, das que 60 son miliarenses e 14.212 son siliquas, emitidas todas elas entre os reinados de Constantino II (337-340) e de Honorio. A estas moedas cómpre engadirlles 24 nummi de bronce.
María Ignacia Ramos
Traxectoria
Foi a segunda filla de José Ramos Rego e de Pilar Díez Cortón. Licenciouse na Universidade de Santiago de Compostela en Filosofía e Letras, na rama de Historia. O 9 de outubro de 1933 casou con Ricardo Carballo Calero na igrexa parroquial de Santiago (outrora templo do convento de relixiosas dominicas de Santa María a Nova). Tiveron dúas fillas, Margarita (1936) e María Victoria (1942). Colaboradora na sombra en todos os traballos do seu home, foi tamén unha grande influencia na súa obra literaria, achegándoo á vida da sociedade rural galega.
Tesouro de Hoxne
Moedas
Trátase do achado monetario máis importante da derradeira época da Britania romana e está composto polos tres valores faciais máis representativos da moeda da época, algúns deles recortados e fragmentados, como era propio do momento na Britania. O único achado da Britania romana cunha maior cantidade de moedas de ouro foi o coñecido como Eye Hoard, descuberto en 1780 ou 1781, do que fican poucos rexistros.
O maior tesouro romano-británico foi o tesouro de Cunetio, composto por 54.951 moedas do século III, case todas elas antoninianos moi desvalorizados e con moi pouca cantidade de prata. En abril de 2010 desenterrouse en Somerset o tesouro de Frome, composto por 52.503 moedas cuñadas entre os anos 253 e 305, tamén na súa maioría de billón moi degradado ou mesmo de bronce. Fóra das Illas Británicas, onde se acharon os tesouros máis importantes de moeda romana foi en Misrata (Libia) e tamén en Évreux (Francia), con arredor de 100.000 espécimes, e en Komin, Croacia, con 300.000 exemplares.
María Ignacia Ramos
Traxectoria
Trala morte do seu home, dedicouse a manter viva a súa memoria e doou a súa biblioteca ao Parlamento de Galicia.
Tesouro de Hoxne
Moedas
centro|miniatura|500px|[[Moedas de ouro e de prata aparecidas no tesouro de Hoxne.]]
Todos os sólidos de ouro están próximos ao seu peso teórico de 4,48 gramos (1/72 dunha libra romana), cunha proporción de metal nobre do 99 %. O peso total destes sólidos é de oito libras romanas exactamente, o que suxire que a cantidade de moedas para ocultar se calculou polo seu peso e non polo seu número.
A análise das siliquas de prata achega un rango de finura de entre o 95 %, a maior porcentaxe de prata deste valor, logo da reforma monetaria de 368. Das siliquas, 428 son imitacións producidas localmente, polo xeral de alta calidade e coa mesma proporción de prata que as siliquas oficiais emitidas nesa época. Porén, algunhas poucas son falsificacións elaboradas cun núcleo central de metal base cuberto por unha lámina de prata.
Datación e procedencia
As moedas son o único obxecto do tesouro de Hoxne para os que se pode establecer unha data e un lugar precisos de produción. Todas as moedas de ouro e moitas das de prata amosan os retratos e os nomes do emperador en cuxo reinado foron cuñadas, e a maioría levan tamén marcas de ceca que identifican a cidade de procedencia, o que ilustra o sistema de cecas da Antiga Roma, que producían moedas cun deseño uniforme. A procedencia das moedas do tesouro é de 14 cecas romanas diferentes: Colonia Augusta Trevorum (na Germania Inferior), Arelate (na Gallia Narbonensis) e Lugdunum (na Gallia Lugdunensis), Ravenna, Mediolanum, Aquileia e Roma (en Italia), Sirmium (na Pannonia), Tessalonica (en Macedonia), Constantinopolis (na Tracia), Cyzicus e Nicomedia (en Asia), e Antioquia (en Siria).
As moedas foron cuñadas baixo tres dinastías de emperadores romanos. As primeiras son emisións da dinastía constantiniana, seguidas polas dos valentinianos e, por último, as cuñaxes dos emperadores teodosianos. O sistema de goberno colexiado (Consortium imperii) implicaba que os socios imperiais podían cuñar moeda a nome de ouro nas cecas baixo a súa xurisdición. O solapamento dos reinados dos emperadores orientais e occidentais permite con frecuencia datar os cambios de tipo nunha parte do reinado. Deste xeito, pódese demostrar que as últimas moedas do tesouro, do gobernante oriental Honorio (393-423) e do seu contrincante Constantino III (407-411), pertencen ás primeiras partes dos seus reinados, xa que corresponden á vida do emperador oriental Arcadio, que morreu en 408.
As siliquas do tesouro foron cuñadas principalmente nas cecas occidentais da Galia e de Italia. Descoñécese se isto se debe a que as moedas orientais rara vez chegaban á Britania a través do comercio ou a que era raro que as cecas orientais cuñasen siliquas. A produción de moedas parece seguir a localización da corte imperial da época; por exemplo, a concentración de moedas de Tréveris é moito maior despois de 367, quizais asociado ao traslado da corte de Graciano (367-383) a Tréveris.
Moedas de prata recortadas
miniatura|Tres siliquas de Constantino III (407-411) do tesouro de Hoxne, con diferentes graos de recorte. Case todas as moedas de prata do tesouro tiñan o canto recortado en maior ou menor medida, algo habitual nos achados de moedas romanas de prata deste período en Gran Bretaña, aínda que moi infrecuente no resto do Imperio Romano. O proceso de recorte deixa, en todos os casos, inalterado o retrato do monarca dos anversos, aínda que adoita afectar tanto as marcas de ceca como as inscricións dos reversos.
Existe controversia á hora de intentar explicar os motivos deste recorte. En tanto que para algúns se trata dunha fraude evidente, outros autores explícano como un intento de manter estable a relación de valor entre as moedas de ouro e as de prata, ou un xeito de abastecemento de metal precioso mantendo o mesmo número de moeda de prata en circulación.
A gran cantidade de moedas recortadas do tesouro de Hoxne permitiulles aos arqueólogos o estudo detallado do proceso de recorte. Todas as moedas foron recortadas co anverso cara a arriba, para non alterar o retrato do anverso, e o nivel medio de recorte é máis ou menos o mesmo para os exemplares que datan do ano 350 en adiante.
Xoiaría de ouro
O obxecto máis importante do tesouro individualmente é a cadea para o corpo, composta, pola súa vez, por catro cadeas finamente entrelazadas en bucle, un sistema coñecido tamén na xoiaría moderna. Na parte dianteira, as cadeas teñen remates en forma de cabeza de león, que sosteñen un centro con xemas montadas en celas de ouro: unha grande ametista rodeada de catro granates máis pequenos, que se alternan con catro celas baleiras que, probablemente, contiñan perlas que se descompuxeron. Na parte posterior, as cadeas xúntanse nunha montura centrada cun sólido de ouro do emperador Graciano, que fora reconvertido dun uso anterior, quizais como colgante, e que se podería tratar dunha reliquia familiar. As cadeas corporais deste tipo son propias da arte romana e aparecen ás veces asociadas á deusa Venus ou a ninfas, nalgúns casos en contextos eróticos, aínda que tamén os portaban damas respectables de alto rango. A cadea do tesouro de Hoxne, axustada, adaptaríase a unha muller cun busto de 76 a 81 centímetros. Son poucas as cadeas corporais conservadas; unha das máis completas, tamén conservada no Museo Británico, data de principios da época bizantina e foi atopada en Exipto.
Un dos colares presenta tamén terminais con forma de cabeza de león e outro amosa golfiños estilizados. Os outros catro son cadeas relativamente sinxelas, aínda que un ten como símbolo un crismón no pechamento, o único elemento cristián de toda a xoiaría do tesouro. Os colares, de lonxitudes similares, levábanse normalmente na época romana cun colgante, aínda que non se atopou ningún deles no tesouro.
No relativo aos aneis, os tres estaban orixinariamente con xemas engastadas, que poderían ter sido pedras preciosas naturais ou anacos de vidro coloreado; no entanto, estas foron retiradas dos aneis antes do soterramento, quizais para as reutilizar. Os aneis teñen un deseño similar, aínda que varían nos seus biseis, nun caso ovalado, noutro circular e noutro oblongo. miniatura|[[Pulseira|Brazalete coa inscrición VTERE FELIX DOMINA IVLIANE. ]] miniatura|Dous brazaletes de ouro calados. Tamén hai no tesouro de Hoxne dezanove pulseiras ou brazaletes de ouro, entre eles tres conxuntos a xogo compostos cada un por catro exemplares. É frecuente a aparición deste tipo de brazaletes, aínda que o achado de conxuntos de catro é menos habitual. É probable que se levasen dous en cada brazo ou que varias mulleres emparentadas compartisen o seu uso. Un dos conxuntos está decorado con rañuras laterais e transversais; os outros dous conxuntos presentan deseños xeométricos calados. Á parte dos que compoñen os xogos, outros cinco brazaletes amosan escenas de caza, habituais nas artes decorativas tardorromanas. En tres deles, os deseños están calados, en tanto que noutros dous están repuxados. Un dos brazaletes é o único artigo de ouro de todo o tesouro —agás as moedas— que porta unha inscrición, escrita en latín: VTERE FELIX DOMINA IVLIANE ("Úsao felizmente a Señora Xuliana". A inscrición VTERE FELIX, ou ás veces VTI FELIX, é a segunda máis común nos obxectos atopados na Gran Bretaña romana e utilizábase para desexar boa sorte, benestar e felicidade. A fórmula non é especificamente cristiá, aínda que é frecuente que apareza en contextos claramente cristiáns, por exemplo, acompañando símbolos como o crismón.
Considérase que estas xoias poden ter representado artigos "de reserva", da colección dunha muller adiñeirada, raramente utilizadas. Non están presentes algúns dos tipos de xoias máis habituais, como broches, colgantes e pendentes, e é de salientar a ausencia de xemas engastadas nas xoias, tan frecuentes na época. Catherine Johns, que foi conservadora principal da Britania romana no Museo Británico, especula coa posibilidade de que as xoias favoritas e máis comunmente utilizadas pola propietaria non estivesen incluídas no tesouro.
Obxectos de prata
miniatura|Culler de prata [[dourada, decorada cunha criatura mítica mariña. ]] O tesouro de Hoxne contén, así mesmo, máis dun cento de obxectos de prata e de prata dourada. O número é impreciso, xa que hai pezas rotas e fragmentos que non coinciden. Entre estes fragmentos sobresae a figura dunha tigresa saltando, feita a modo de asa dun obxecto como unha xerra ou unha lámpada. Outros obxectos de prata destacables son catro pementeiras (piperatoria), un vaso ou matraz, unha pequena xerra, catro cuncas, un prato pequeno e 98 culleres e culleróns. O matraz e a xerra están decorados con motivos similares, compostos por follas e talos, e a xerra ten ademais tres bandas douradas. En cambio, as cuncas pequenas e o prato son lisos e é de supor que os propietarios do tesouro tiñan moitos máis obxectos deste tipo, entre eles probablemente os grandes pratos decorados que aparecen adoito noutros tesouros. Moitas das pezas están douradas nalgunhas partes, como motivo decorativo. A técnica deste dourado foi ao lume con mercurio, habitual na época.
Pementeiras
miniatura|Pementeiras (piperatoria) do tesouro de Hoxne. A da dereita é a coñecida como "pementeira da emperatriz".
Entre as pementeiras salienta a coñecida como "pementeira da emperatriz", finamente modelada a semellanza dunha dama rica imperial. O cabelo, as roupaxes e as xoias desta muller están coidadosamente representados e utilízase o dourado para resaltar algúns detalles. A dama porta un pergameo na súa man esquerda, o que lle achega trazos de riqueza e de educación. Outras pementeiras da colección están modeladas reproducindo unha estatua de Hércules e Anteo, unha cabra e unha lebre, e un sabuxo xuntos. Cada unha das pementeiras achadas neste tesouro ten un mecanismo na súa base que fai xirar un disco interno, que pola súa vez controla a apertura dos furados da base. Ao estaren completamente abertos, os recipientes podían encherse cun funil, e ao estaren parcialmente abertos podían axitarse sobre a comida ou a bebida para engadir as especias.
A palabra latina piperatorium tradúcese adoito como "pementeira", aínda que se utilizaba tamén con outras especias. Segundo Johns, "o achado de Hoxne ampliou significativamente o rango de datas, a tipoloxía e o alcance iconográfico deste tipo de recipientes". A aparición de pementa negra mineralizada en tres achados da Provincia do Norte na década de 1990 demostrou fidedignamente o comercio e o uso desta especia neste período, do mesmo xeito que as "táboas de Vindolanda", que rexistran a adquisición dunha cantidade indeterminada de pementa por dous denarios. Os depósitos arqueolóxicos achados en época contemporánea revelaron especias como o coandro, a papoula, o apio, o aneto, a segorella, a mostaza e o fiúncho.
Outros obxectos de prata
miniatura|A "Tigresa de Hoxne", de prata, é a peza individual máis coñecida do tesouro de Hoxne. Trátase do mango roto dun obxecto descoñecido. A tigresa é unha estatuiña de fundición sólida que pesa 480 gramos e mide 15,9 centímetros desde a cabeza ata a cola. Foi deseñada para ser soldada a algún outro obxecto a modo de asa ou mango —acháronse restos de estaño baixo as súas patas traseiras, que teñen unha curva suavemente cóncava—. O seu aspecto é máis agradable cando as curvas serpeantes da súa cabeza, as costas, a anca e a cola forman unha liña cun ángulo duns 45°, cando as súas patas son planas, o que facilita a súa curvatura. O seu sexo resulta obvio, xa que se aprecian seis grandes tetos baixo o seu ventre. Está coidadosamente decorada nas súas costas, mais a súa parte inferior non acada o mesmo grao de perfección. As súas raias están representadas por dúas liñas gravadas, cunha incrustación negra entre elas, que na maioría dos lugares non se encontran coas liñas gravadas. Nin o seu corpo alongado nin a distribución das raias coinciden cos de ningunha especie real, e ten unha longa raia dorsal que vai desde o cranio ao longo da columna vertebral ata o comezo da cola, o que é máis típico dos gatos que cos tigres. A figura carece de raias arredor da cola, que se engrosa cara ao final, suxerindo unha punta de pelo groso como a dun león, que os tigres non teñen, aínda que a arte romana llas atribúen adoito.
miniatura|Dous espécimes de culler (cochlearium) do tesouro de Hoxne. Entre a longa colección de culleres atópanse 51 coclearia, unha especie de culler pequena coa cunca pouco profunda e mango longo e afiado, cun extremo acabado nunha fina punta, que se utilizaba para perforar os ovos e atravesar pequenos anacos de comida, xa que os romanos non utilizaban garfos na mesa. Hai tamén 23 exemplares doutro tipo de culler (cignus), de maior tamaño, pouco profundas, con mangos máis curtos e coa cabeza dun paxaro gravada, así como outras 20 culleres máis redondeadas e profundas, que tamén se poden interpretar como culleróns pequenos, moitas delas decoradas con motivos abstractos e algunhas con golfiños ou criaturas mariñas de orixe fantástica. Algunhas das culleres están decoradas cun monograma cristián en forma de cruz ou cun crismón, e ás veces tamén coas letras gregas alfa e omega —un xeito de aludir a Xesucristo, consonte o libro da Apocalipse—. Tres xogos de dez culleres e algunhas máis soltas posúen outro tipo de simboloxía cristiá. Como ocorre con frecuencia coas culleres de prata romanas, moitas levan tamén unha inscrición en latín, na que se nomea o seu propietario ou se lle desexa unha vida longa. En total, nestas inscricións alúdese a oito persoas diferentes; sete nas culleres e unha no único vaso ou matraz do tesouro: Aurelius Ursicinus, Datianus, Euherius, Faustinus, Peregrinus, Quintus, Sanctus e Silvicola. O nome máis común é Aurelius Ursicinus, que aparece en dez obxectos. Descoñécese se algunha das persoas nomeadas nestas inscricións participou na ocultación do tesouro e mesmo se estaba viva naquel momento. miniatura|Detalle dun cochlearium co monograma dunha cruz cristiá na súa base.
Aínda que só unha destas inscricións é explicitamente cristiá (VIVAS IN DEO), as inscricións en culleres de prata que comprenden un nome seguido de VIVAS ou VIVAT adoitan identificarse como cristiás noutros atesouramentos tardorromanos; por exemplo, o tesouro de Mildenhall ten cinco culleres, tres con monogramas tipo crismón e dúas coas inscricións PASCENTIA VIVAS e PAPITTEDO VIVAS. A fórmula VIR BONE VIVAS tamén aparece nunha culler do tesouro de Thetford, mais, aínda que as culleres deste tesouro teñen na súa maioría inscricións pagás —por exemplo, DEI FAU[NI] MEDUGENI ("do deus Fauno Medugenus"), as do tesouro de Hoxne carecen de inscricións especificamente pagás, e pódese considerar que o tesouro procede dun fogar cristián. Suponse con frecuencia que as culleres romanas con crismóns ou coa fórmula VIVAS IN DEO son culleres bautismais ou que se utilizaban na cerimonia da eucaristía, aínda que isto non se pode asegurar.
Hai, así mesmo, unha serie de obxectos pequenos e cunha función incerta, descritos como pezas de toucador. Algúns son picos, outros quizais raspadores e tres teñen ocos baleiros nun extremo, que é probable que contivesen algún material orgánico, como sedas para facer un cepillo. O tamaño destes sería axeitado para limpar os dentes ou para aplicar cosméticos, entre outras posibilidades.
A pureza media destes artigos de prata é do 96 %. O resto está composto por cobre e unha pequena cantidade de cinc, con trazas de chumbo, ouro e bismuto. É probable que o cinc estivese presente nun latón utilizado para aliar a prata cando se fabricaron os obxectos; e o chumbo, o ouro e o bismuto probablemente estivesen xa presentes no mineral de prata sen refinar.
Ferro e materiais orgánicos
Os obxectos de ferro achados no tesouro son, probablemente, os restos da arca de madeira que o contiñan. Trátase de grandes aros, lazos e gonzos de dobre punta, e outros gonxos de correa que deberon pertencer a pechaduras, así como escuadras, fitas de ferro de diversa anchura e cravos.
Os achados de natureza orgánica raramente están ben documentados nos tesouros arqueolóxicos, dado que a maioría destes tesouros son retirados apresuradamente polos seus descubridores, no canto de seren sometidos a escavacións profesionais. Entre os obxectos desta natureza achados en Hoxne hai restos de óso, de madeira, doutros materiais vexetais e de coiro. Atopáronse tamén pequenos fragmentos dunha píxide —un recipiente con tampa— decorada de marfil, xunto con outras máis de 150 pezas minúsculas de incrustación ou placa de óso, probablemente dunha ou de varias das caixiñas que se descompuxeron. Identifícanse, así mesmo, pequenísimos fragmentos de madeira adheridos a obxectos metálicos que pertencen a nove especies vexetais, todas elas autóctonas de Gran Bretaña; os restos vexetais asociados ás ferraxes da arca exterior eran de carballo. As pechaduras os gonzos de prata atopados procedían das caixiñas de madeira que estaban dentro da arca, unha de cerdeira e outra de teixo. Conservouse tamén algo de palla de trigo entre as cuncas de prata lisas, que tamén amosaban débiles rastros de tecido de liño. Os fragmentos de coiro estaban demasiado degradados para a súa identificación.
Análise científica do achado
Cowel e Hook levaron a cabo a análise metalográfica inicial do tesouro a finais de 1992 e a principios de 1993, para os fins procesuais da investigación forense. Nesta análise utilizouse a fluorescencia de raios X, unha técnica que se aplicou novamente sobre as superficies xa limpas dos obxectos.
Nos 29 espécimes de xoiaría de ouro atopouse presenza de prata e de cobre. Canto aos obxectos de prata, acháronse os resultados típicos da prata romana dos tesouros desa época, con presenza de cobre en aliaxe, para a endurecer, e trazas doutros elementos. Unha cunca reparada presentaba, ademais, unha soldaxe con base de mercurio.
O gran brazalete de ouro perforado (opus interrasile) amosa restos de hematita no reverso, que probablemente se utilizara como un tipo de enfeite ou colorete de maquillaxe. Trátase do primeiro uso coñecido e documentado desta técnica na xoiaría romana. Os obxectos dourados amosaban a presenza de mercurio, o que dá mostra do tipo de dourado levado a cabo. A incrustación negra da tigresa de prata fundida reflicte tamén a técnica utilizada, con sulfuro de prata no canto do sulfuro de chumbo. Os engastes das pedras onde fican o granate e a ametista, na cadea do corpo, teñen lugares baleiros que se presume que foron ocupados por perlas, e neles quedaron trazas de xofre elemental como adhesivo ou como recheo.
O soterramento e o seu contexto histórico
O tesouro de Hoxne foi soterrado durante un período de grande axitación na Britania, marcado polo colapso da autoridade romana na provincia, pola saída dos exércitos romanos e pola primeira dunha ondada de ataques dos anglosaxóns. Os ataques dos visigodos na Italia de fins do século V fixeron que o xeneral Estilicón chamase as unidades do exército romano na Recia, na Galia e na Britania. En tanto que Estilicón contivo os ataques visigodos en Italia, as provincias occidentais ficaron indefensas ante os suevos, os vándalos e os alanos, que cruzaron o Rin conxelado en 406 e invadiron a Galia. As tropas romanas que se mantiñan na Britania, temendo que os invasores cruzasen o Canal da Mancha, elixiron unha serie de emperadores propios para dirixir a defensa.
Os dous primeiros emperadores foron asasinados polos soldados descontentos nuns meses, mais o terceiro, que se declararía Constantino III, conduciu unha forza británica a través do Canal da Mancha ata a Galia, nun intento de se converter en emperador romano. Logo da consecución de vitorias sobre os bárbaros da Galia, Constantino foi derrotado por un exército leal a Honorio e foi decapitado en 411. Mentres tanto, a partida de Constantino deixara Gran Bretaña vulnerable aos ataques de saxóns e irlandeses.
Despois do ano 410, as historias romanas achegan pouca información sobre os acontecementos na Britania. Na década seguinte, Xerome de Estridón describiu a Britania despois de 410 como unha "provincia fértil de tiranos", e suxeriu o colapso da autoridade central e o ascenso de líderes locais en resposta ás repetidas incursións dos saxóns e doutros pobos. En 452, un cronista galo puido afirmar que uns dez anos antes "os britanos, que ata daquela sufriran varios desastres e desgrazas, se ven reducidos polo poder dos saxóns".
Soterramento
Non se coñece con certeza a identidade do propietario do tesouro soterrado en Hoxne, nin tampouco as razóns para o agochar. No entanto, o propio tesouro e o seu contexto propician algúns indicios salientables. É evidente que o tesouro foi soterrado coidadosamente, a unha distancia considerable do edificio máis próximo. É moi probable que eses obxectos representen soamente unha parte da riqueza en metais preciosos da persoa ou das persoas que os posuían; faltan moitos tipos habituais de xoias, así como os artigos máis comúns do enxoval do fogar, como os que se atoparon no tesouro de Mildenhall. É pouco probable que alguén posuíra os ricos obxectos achados en Hoxne sen posuír tamén obxectos de categorías máis comúns, do mesmo xeito que posuiría tamén outras riquezas, en forma de terras, edificios, moblaxe e roupa. Como moito, o tesouro de Hoxne representa unha pequena parte da riqueza dunha familia inmensamente rica.
A aparición dos nomes "Aurelius Ursicinus" e "Iuliane" nalgúns obxectos deste tesouro non ten por que implicar que as persoas así chamadas fosen as súas propietarias, nin no momento do seu soterramento nin con anterioridade. Non se coñecen referencias históricas a un "Aurelius Ursicinus" na Britania nese período e, aínda que se rexistra un "Marcus Aurelius Ursicinus" na Garda Pretoriana de Roma no período 222–235, é máis probable que un soldado ou un funcionario de finais do século adoptase o nomen imperial Flavius, no canto de Aurelius. Isto leva a Tomlin a especular que "o nome "Aurelius Ursicinus" podería soar anticuado; sen dúbida tería sido máis acaído para un terratenente de provincia que para un oficial do exército ou do Goberno".
Existen varias teorías acerca do motivo do soterramento do tesouro. Unha delas baséase en que o tesouro representa un intento deliberado de manter a riqueza a salvo, quizais como resposta a un dos moitos problemas aos que se enfrontaba a Britania romana a principios do século V. No entanto, esta non é a única hipótese. O arqueólogo Peter Guest sostén que o tesouro foi soterrado porque os obxectos que contén se utilizaban como parte dun sistema de intercambio de agasallos e, ao se separaren Gran Bretaña e o Imperio Romano, xa non resultaban necesarios. Unha terceira hipótese é a de que o tesouro de Hoxne constitúe o produto dun roubo, soterrado para non ser descuberto.