cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Emma Goldman
Anos finais
A medida que os acontecementos anteriores á segunda guerra mundial comezaron a desenvolverse en Europa, Goldman reiterou a súa oposición ás guerras levadas polos gobernos. "Tanto como aborrezo a Hitler, Mussolini, Stalin e Franco", escribiulle a un amigo, "tampouco apoiaría unha guerra contra eles e en defensa das democracias que, en última instancia, son soamente fascistas disfrazadas". Pensaba, igualmente, que Gran Bretaña e Francia perderan a oportunidade de se opor ao fascismo e que a próxima guerra só daría como resultado "unha nova forma de loucura no mundo".
Morte
O sábado 17 de febreiro de 1940, Goldman sufriu un ictus debilitante. Quedou paralizada no seu lado dereito e, aínda que a súa audición non estaba afectada, quedou sen fala. Como un amigo o describiu: "Só penso que aquí estaba Emma, ​​a maior oradora de Estados Unidos, incapaz de pronunciar unha palabra." Durante os tres meses seguintes, mellorou lixeiramente e recibía visitas. No entanto, volveu sufrir outro ictus o 8 de maio e o 14 de maio faleceu en Toronto con 70 anos.
Pensamento
Goldman ten falado e escrito amplamente sobre unha gran variedade de temas. Aínda que rexeitou a ortodoxia e o pensamento fundamentalista, contribuíu, de xeito relevante, en varios campos da filosofía política moderna.
Estivo influída por diversos pensadores e escritores como Bakunin, Henry David Thoreau, Piotr Kropotkin, Ralph Waldo Emerson, Nikolai Chernyshevskii e Mary Wollstonecraft. Outro filósofo que tamén a influíu for Friedrich Nietzsche. Na súa autobiografía escribiu: "Nietzsche non era un teórico social, senón un poeta, un rebelde e un innovador. A súa aristocracia non era de nacemento nin de cartos; era o espírito. Nese sentido, Nietzsche era un anarquista e tódolos verdadeiros anarquistas eran aristócratas".
Anarquismo
miniatura|Durante toda a súa vida, o [[anarquismo foi para Emma Goldmann non só unha ideoloxía política, senón tamén unha filosofía de vida]] O anarquismo foi a ideoloxía central na visión do mundo de Goldman e, hoxe, segue a ser considerada unha das figuras sobranceiras da historia do anarquismo. Sentiuse atraída, por primeira vez, durante a persecución dos anarquistas no caso Haymarket de 1886, e dende ese momento,escribiu e falou regularmente en nome do anarquismo. No ensaio que dá título ao seu libro Anarchism and Other Essays, escribiu:
O anarquismo de Goldman foi intensamente persoal. Ela cría que era necesario para os pensadores anarquistas vivir as súas crenzas, demostrando as súas conviccións con tódalas accións e palabras. "Non me importa se a teoría dun home mañá é correcta", escribiu nunha ocasión, "preocúpame se o seu espírito de hoxe é correcto". O anarquismo e a asociación libre foron as súas respostas lóxicas aos límites do control do goberno e do capitalismo. "Paréceme que estas son as novas formas de vida", escribiu, "e que tomarán o lugar das vellas, non predicando ou votando, senón vivíndoas".
Ao mesmo tempo, cría que o movemento en nome da liberdade humana debía ser atendido por humanos liberados. Na súa autobiografía escribiu que, nunha ocasión, mentres bailaba entre compañeiros anarquistas, un deles reprendeulle o seu comportamento despreocupado:
Usos tácticos da violencia
Goldman, na súa mocidade política, considerou a violencia dirixida como un medio lexítimo de loita revolucionaria. Daquela, nos seus inicios, Goldman cría que o uso da violencia, se ben desagradable, poderíase xustificar en relación aos beneficios sociais que podería conseguir. Xustificou a acción directa -atentado- ou violencia realizada para animar as masas á revolta. Así, defendeu o intento da súa parella Alexander Berkman de matar o industrial Henry Clay Frick e, mesmo, pedíralle que a permitise participar. Opinaba que as accións de Frick durante a folga de Homestead eran reprobables e que o seu asasinato produciría un resultado positivo para a clase traballadora. "Si", escribiu máis tarde na súa autobiografía, "o final neste caso xustificou os medios". Aínda que nunca deu a aprobación explícita do asasinato do presidente estadounidense William McKinley por Leon Czolgosz, defendeu os seus ideais e cría que accións como a súa eran a consecuencia natural das institucións represivas. Como relatou en "The Psychology of Political Violence": "As forzas acumuladas na nosa vida social e económica, que culminan cun acto de violencia, son semellantes aos terrores da atmosfera, manifestados en tormentas e lóstregos".
Capitalismo e traballo
Orixinalmente oposta a nada menos que non fose unha revolución completa, na súa autobiografía relatou un suceso acaecido durante unha charla na que un traballador ancián da primeira fila a desafiara cunha pregunta:
Daquela, Goldman entendeu que os esforzos máis pequenos para conseguir melloras, como salarios máis altos e horas máis curtas, podían tamén ser parte dunha revolución social. Fronte a esta consideración sobre a estratexia no movemento libertario, orixe dunha importante discusión interna, Emma deixou clara a súa relativa distancia das tendencias ilegalistas e partidarias da revolta e manifestouse a prol dunha maior proximidade ás tácticas defendidas polo anarcosindicalismo.
O estado: militarismo, prisión, votos, discurso
Goldman consideraba o estado, esencial e inevitablemente, coma unha ferramenta de control e dominación. Polo tanto, opinaba que votar era inútil no mellor dos casos e perigoso no peor. Tiña escrito que o sufraxio supuña unha ilusión de participación ao tempo que enmascaraba as verdadeiras estruturas da toma de decisións. En lugar diso, avogou pola resistencia dirixida en forma de folgas, protestas e "acción directa contra a autoridade invasora e molesta do noso código moral". Mantivo unha posición anti-voto mesmo cando, na década de 1930 en España, moitos anarcosindicalistas votaran a prol da formación dunha república liberal e escribira que moitos poderes anarquistas organizados en torno á unidade electoral deberían adoptar as folgas xerais en todo o país como estratexia.
Goldman tamén foi unha apaixonada crítica do sistema penitenciario, criticando tanto o tratamento aos presos como as causas sociais do crime. Consideraba o crime como unha consecuencia natural dun sistema económico inxusto, e no seu ensaio "Prisons: A Crime Social and Failure", citou amplamente os autores do século XIX Fiódor Dostoievski e Oscar Wilde nas súas opinión sobre as prisións e escribiu:
Goldman convertérase nunha comprometida obxectora de conciencia militar ao crer que o estado levaba a cabo as guerras en nome dos capitalistas. Estaba, especialmente, en contra do recrutamento considerándoo como unha das peores formas de coerción por parte do estado e foi unha dos fundadores da No-Conscription League (en galego, Liga contra o recrutamento), polo que foi detida, en 1917, e finalmente encarcerada e deportada en 1919.
Feminismo e sexualidade
miniatura|Rapazas anarcofeministas nunha marcha antiglobalización citando a Goldman. Aínda que Emma Goldman estivo en contra dos obxectivos sufraxistas do feminismo da primeira onda, defendeu apaixonadamente os dereitos das mulleres, e hoxe é considerada como unha das fundadores do anarquismo feminista, que desafía o patriarcado como unha xerarquía fronte á que se debe resistir, ao mesmo nivel cás diferenzas de clase ou ao poder estatal. En 1897, escribiu: "Esixo a independencia da muller, o seu dereito a sosterse a si mesma; a vivir para si mesma; a amar a quen queira ou a todos os que guste. Esixo liberdade para os dous sexos, liberdade de acción, liberdade no amor e a liberdade na maternidade".
Goldman, enfermeira capacitada, foi unha defensora precoz da educación das mulleres sobre a anticoncepción. Como moitas feministas da súa época, viu o aborto como unha consecuencia tráxica das condicións sociais e o control da natalidade como unha alternativa positiva. Goldman foi tamén defensora do amor libre e un crítica desapiadada do matrimonio. Opinaba que as primeiras feministas que a precederan, estaban limitadas nos seus obxectivos polas forzas sociais do puritanismo e do capitalismo do seu tempo e afirmou: "Temos a necesidade de liberármonos das vellas tradicións e hábitos. O movemento para a emancipación das mulleres existente até agora foi o primeiro paso nesa dirección."
Homosexualidade
Goldman foi tamén crítica contra a homofobia. A súa crenza de que a liberación social había se estender a homes homosexuais e lesbianas era case descoñecida na época, incluso entre os anarquistas. En opinión do sexólogo alemán Magnus Hirschfeld: "foi a primeira e única muller, de feito a primeira e única estadounidense, que defendeu o amor homosexual ante o gran público". En numerosos discursos e cartas, defendeu o dereito dos homes homosexuais e lesbianas a amar como quixeren e rexeitou o medo e o estigma social asociados á homosexualidade. Como Goldman escribiu nunha carta a Hirschfeld: "É unha traxedia, creo, que persoas de distinto tipo sexual estean atrapadas nun mundo que demostra tan pouca comprensión para os homosexuais e é tan groseramente indiferente ás diversas gradacións e variacións de xénero e o seu gran significado na vida".
Ateísmo
Como unha atea declarada, Goldman entendía a relixión como un instrumento de control e dominación. No seu ensaio The Philosophy of Atheism citaba extensamente a Bakunin sobre a cuestión e afirmou:
Como consecuencia de ensaios como The Hypocrisy of Puritanism e tamén dun discurso titulado The Failure of Christianity, Goldman conseguiu varios inimigos entre as comunidades relixiosas pois atacaba as súas actitudes moralistas e os seus esforzos para controlar o comportamento humano. Culpaba o cristianismo de "perpetuar unha sociedade escrava", argumentando que ditaba as accións dos individuos na Terra e ofrecíalles ás persoas pobres unha falsa promesa dun futuro de fartura no ceo. Tamén foi crítica co sionismo, que viu como outro experimento fracasado no control do estado.
Legado
Goldman foi moi coñecida durante a súa vida e descrita entre outros apelativos como "a muller máis perigosa de Estados Unidos". Trala súa morte a mediados do século XX, a súa fama desapareceu. Os estudosos e historiadores do anarquismo vírona como unha grande oradora e activista, mais non a consideraron como un pensadora de tipo filosófico ou teórico ao mesmo nivel de, por exemplo, Kropotkin. miniatura|Deseño para camisetas con Goldman e Bakunin. Porén, en 1970, a editora Dover Press reeditou a autobiografía de Goldman, Living My Life, e en 1972, a escritora feminista Alix Kates Shulman editou unha colección de escritos e discursos de Goldman titulada, Red Emma Speaks. Estas obras espallaron a vida e os escritos de Goldman entre un público máis numeroso, e foi especialmente difundida e valorada polo movemento feminista de finais do século XX. En 1973, unha amiga editora pediulle a Shulman unha cita de Goldman para colocala nunha camiseta. Ela envioulle unha selección de frases de Living My Life sobre "o dereito á auto-expresión, o dereito de todo o mundo a cousas fermosas e radiantes", e outra na que lle explicou que fora criticada porque "unha activista non podía bailar". A editora creou unha serie baseada nesta idea que se converteu nunha das citas máis famosas de Goldman, aínda que probabelmente nunca dixo nin escribiu como tal: "Se non podo bailar, non quero estar na túa revolución". As variacións desta frase apareceron en milleiros de camisetas, botóns, pósters, adhesivos, cuncas de café, sombreiros e outros artigos.
O movemento feminista da década de 1970 que "redescubriu" a Goldman estivo acompañado dun movemento anarquista rexurdido, que comezou a finais dos anos 60, que tamén dinamizou a atención académica sobre anarquistas anteriores. O crecemento do feminismo tamén deu lugar a unha reavaliación da obra filosófica de Goldman, con estudosos que sinalaron a importancia das contribucións de Goldman ao pensamento anarquista na súa época. A crenza de Goldman no valor da estética, por exemplo, pódese ver nas influencias posteriores do anarquismo e das artes. Do mesmo xeito, tamén é significativa a influencia de Goldman sobre o activismo en cuestións de liberdade sexual, dereitos reprodutivos e liberdade de expresión. miniatura|Librería Red Emma's en [[Baltimore, Maryland]]
Organizacións
miniatura|180x180px|Anuncio da Clínica Emma Goldman de Iowa City. Goldman foi homenaxeada por varias institucións adoptando o seu nome para perpetua-lo seu recordo. Entre outras: un centro de saúde feminino situado en Iowa City, Iowa, adoptou o seu nome na súa denominación -The Emma Goldman Clinic- "en recoñecemento do seu espírito desafiante"; Red Emma's Bookstore Coffeehouse, unha tenda de libros e de comercio xusto en Baltimore, Maryland adoptou o seu nome pola súa crenza "nas ideas e ideais polos que loitou durante toda a súa vida: libre expresión, igualdade sexual e racial e independencia, o dereito a organizarnos nos nosos traballos e nas nosas propias vidas, ideas e ideais polos que seguimos loitando, aínda hoxe".
Cine e teatro
Ao longo dos anos, Goldman foi representada en varias obras de ficción como na película de Warren Beatty, Reds (1981), na que foi representada por Maureen Stapleton, que gañou un premio Oscar á mellor actriz de secundaria pola súa interpretación. Tamén foi un personaxe en dous musicais de Broadway, Ragtime e Assassins.
Literatura
As obras literarias que se refiren á vida de Goldman tamén foron moi numerosas como: a obra de Howard Zinn, Emma; Mother Earth de Martin Duberman; Emma Goldman: Love, Anarchy, and Other Affairs de Jessica Litwak, na que se refire á relación de Goldman con Berkman e o seu arresto en conexión co asasinato de McKinley; Love Ben, Love Emma de Lynn Rogoff (sobre a relación de Goldman con Reitman); Red Emma de Carol Bolt; e Red Emma and the Mad Monk de Alexis Roblan. Igualmente, a novela Red Rose (1941) de Ethel Mannin tamén está baseada na vida de Goldman.
Música
No eido musical, Paul Gailiunas e a súa falecida esposa Helen Hill co-escribiron unha canción de influencia anarquista titulada"Emma Goldman", que foi interpretada e lanzada pola banda Piggy: The Calypso Orchestra of the Maritimes en 1999. A canción foi posteriormente interpretada pola nova banda de Gailiunas, The Troublemakers e editada no seu álbum de 2004 Here Come The Troublemakers. Martha, un grupo punk do Reino Unido, publicou o tema "Goldman's Detective Agency" no que imaxina a Goldman como unha detective privada que investiga a corrupción policial e política.
A banda sueca The International Noise Conspiracy, incluíuna con outros personaxes históricos no seu videoclip Smash It Up. Tamén aparece noutro videoclip da mesma banda, titulado Capitalism Stole My Virginity, no que se inclúe ao comezo a súa célebre: "Se non poido bailar, non é a miña revolución".
Notas
<references group="Nota"/>
Sufat Chol
Sufat Chol (en סופת חול) é un filme israelí de 2016 dirixido por Elite Zexer. Foi estreado na sección Panorama do Festival Internacional de Cinema de Berlín. No Festival de Cinema de Sundance gañou o Gran Premio do Xurado na sección de Cinema Dramático do Mundo. Gañou o premio ó mellor filme nos Premios Ophir. Foi escollido como candidato israelí ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 89ª edición dos premios, pero finalmente non foi nomeado.
Primeiro ministro da República Checa
miniatura|dereita|120px|Brasón da República Chequa.
O primeiro ministro é o xefe de goberno da República Checa. Esta é a lista dos primeiros ministros da República Chequia de 1993 ata hoxe.
Ayu-mi-x 4 + selection Acoustic Orchestra Version
Ayu-mi-x 4 + selection Acoustic Orchestra Version é un álbum de versións que foi lanzado ó mercado o 20 de marzo do ano 2002 pola cantante xaponesa Ayumi Hamasaki baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura.
Gandra
O topónimo galego Gandra é un orónimo que indica a presenza dunha gándara. Pode referirse a:
Layne Staley
Layne Staley, nado o 22 de agosto de 1967 e finado o 5 de abril de 2002, foi un músico estadounidense coñecido por ser o cantante e coletrista da banda de rock Alice in Chains, formada por Staley e o guitarrista Jerry Cantrell. Tamén foi vocalista do supergrupo Mad Season. Loitou durante boa parte da súa vida contra unha adición grave ás drogas, que causaron a súa morte en abril do 2002.
Traxectoria
Staley naceu en Kirkland, Washington e os seus pais divorciáronse cando tiña sete anos. Medrou coa súa nai e o seu padrastro e adoptou o apelido deste último, sendo coñecido na súa etapa de instituto como Layne Elmer. Aos doce Staley comezou a tocar a batería, estando en varias bandas de glam rock na súa adolescencia, e máis tarde cambiou as baquetas polo micrófono.
En 1985 Staley formou unha banda chamada Sleze, que tamén contaba cos futuros membros de Second Coming Johnny Bacolas e James Bergstrom. Coa chegada do guitarrista Nick Pollock en 1986, Sleze transformouse en Alice N' Chainz. O grupo tocou pola zona de Seattle interpretando versións de Slayer e Armored Saint. Staley coñeceu o guitarrista Jerry Cantrell mentres traballaba nas salas de ensaio Music Bank, converténdose en compañeiros de habitación, vivindo nunha zona de ensaio que compartían. Alice N' Chainz disolveuse e Staley uniuse a unha banda funk que nese tempo tamén precisaba un guitarrista. Pediulle a Cantrell que se unise e este accedeu coa condición de que Staley se unise á súa banda Diamond Lie, que contaba co batería Sean Kinney e o baixista Mike Starr. Finalmente o proxecto funk separouse e en 1987 Staley uniuse a Cantrell a tempo completo. A banda acabou cambiando o seu nome por Alice in Chains.
Alice in Chains e Mad Season
Alice in Chains editou o seu álbum de estrea, Facelift, o 21 de agosto de 1990. O segundo sinxelo, "Man in the Box", con letra escrita por Staley, converteuse nun éxito. Facelift foi dende entón certificado dobre platino pola RIAA, por vender máis de dous millóns de copias nos Estados Unidos. A banda promocionou o disco xirando durante dous anos antes de lanzar o EP acústico Sap a principios de 1992. En setembro dese ano publicou Dirt, aclamado pola crítica e que se convertería no álbum máis exitoso da banda, vendendo uns 4 millóns de copias nos Estados Unidos. A súa xira de promoción non foi moi longa debido aos problemas coas drogas de Staley. Durante a xira Starr abandonou a banda por razóns persoais e foi substituído por Mike Inez.
Aínda que Cantrell compuxo ou co-compuxo cos outros compoñentes a meirande parte da música para Alice in Chains, Staley escribiu cada vez máis letras a medida que pasaba o tempo, sendo finalmente o encargado da metade das letras da banda. Tamén compuxo a música ademais da letra de "Hate to Feel", "Angry Chair" e "Head Creeps". As súas letras adoitan tratar temas como os seus problemas persoais, as drogas ou a depresión.
En 1994 editou o segundo EP acústico de Alice in Chains, Jar of Flies. Este estreouse no número 1 da Billboard 200, sendo o primeiro traballo de Alice in Chains (e o primeiro EP da historia) en facelo. Os outros membros da banda, vendo o xeito no que se deterioraba Staley, decidiron non xirar para apoiar Jar of Flies. Despois do seu lanzamento Staley entrou nunha clínica de rehabilitación e comezou a traballar nun proxecto paralelo con varios músicos de Seattle, entre os que estaban Mike McCready de Pearl Jam e Barrett Martin de Screaming Trees. A banda traballou durante varios meses e finalmente decidiu dar un concerto no Crocodile Cafe co nome de The Gacy Bunch. Ás poucas semanas cambiáronse o nome para Mad Season. A banda gravou o álbum Above e este foi publicado en marzo de 1995. O seu primeiro sinxelo, "River of Deceit", tivo un modesto éxito nas radios alternativas, e "I Don't Know Anything" foi emitida ocasionalmente. Unha actuación ao vivo filmada no Moore Theatre en Seattle foi lanzada en agosto dese ano como o vídeo Live at the Moore.
Durante o hiato de Alice in Chains, as noticias sobre a adicción de Staley comezaron a estenderse nas comunidades de seareiros e nos medios, en parte debido aos cambios no seu físico polo seu abuso da heroína.
Alice in Chains reagrupouse para gravar Alice in Chains, que foi editado a finais de 1995. O álbum estreouse na cima das listas estadounidense e dende entón foi certificado dobre platino. Coa excepción de "Grind", "Heaven Beside You" e "Over Now", as letras foron todas escritas por Staley, sendo este disco o que contiña unha maior contribución lírica súa de todos os da banda. Para acompañar o álbum, a banda editou un vídeo, The Nona Tapes, no cal se burlaban dos rumores da adicción de Staley. A banda parou novamente e non fixo as xiras planeadas para a promoción do traballo.
Un dos últimos concertos de Staley coa banda foi o seu MTV Unplugged en 1996. Layne realizou a súa derradeira actuación con Alice in Chains o 3 de xullo de 1996 en Kansas City, Missouri, cando a banda estaba de xira con Kiss. En outubro de 1996, a ex-moza de Staley, Demri Lara Parrott, morreu por complicacións causadas polo abuso de drogas (endocardite bacteriana). Isto fixo que Staley caese nunha forte depresión.
Últimos anos
Staley mantívose afastado da vida pública ata o 26 de febreiro de 1997, cando asistiu con outros membros da banda á cerimonia de entrega dos premios Grammy despois de que "Again" fose nomeado ao premio á mellor actuación de hard rock. No mes de setembro de 1998 Staley reapareceu para axudar a gravar dous temas ("Get Born Again" e "Died") con Alice in Chains, que serían editados no box set Music Bank no ano seguinte. No medio das sesións de gravación apareceron máis noticias sobre a súa deterioración. Dave Jerden, o produtor de Dirt, que foi elixido para producir estes temas, dixo: "Staley pesaba 80 libras (36 quilos) e estaba branco coma unha pantasma". Cantrel rexeitou falar sobre o seu estado e o manager da banda dixo que non vira o cantante dende o ano anterior.
En novembro de 1998 gravou voces nun supergrupo chamado Class of '99 xunto con membros de Rage Against the Machine, Jane's Addiction e Porno for Pyros. O grupo gravou as partes 1 e 2 do tema de Pink Floyd "Another Brick in the Wall" para a banda sonora da película de Robert Rodriguez The Faculty, rodándose un vídeo musical para a segunda parte. Mentres que ao resto dos membros se lles filmou para o vídeo, as imaxes de Staley foron sacadas dunha actuación de Mad Season en 1995. O 19 de xullo de 1999, o programa de radio Rockline convidou a Cantrell, Inez e (por vía telefónica) Kinney para unha charla sobre a edición de Nothing Safe: Best of the Box, cando, por sorpresa, Staley chamou para participar no programa.
Dende 1999 ata 2002, Staley estivo máis recluído, saiíndo rara vez do seu apartamento de Seattle; pouco se sabe dos detalles da súa vida durante este período. A nai de Staley posúe a derradeira foto coñecida do músico, tomada en novembro do 2001, onde aparece sostendo o seu sobriño acabado de nacer, Oscar, aínda que a foto nunca foi publicada. Á parte deste feito, Staley non foi visto a miúdo polos seus amigos e familiares durante ese tempo.
Morte
O 19 de abril do 2002, os contables de Staley contactaron coa súa nai, Nancy McCallum, para informala de que non se retiraran cartos da súa conta do banco en dúas semanas. McCallum chamou entón ao 911 para informalos de que non sabía nada de Staley dende había dúas semanas. A policía foi con McCallum e o seu marido á casa de Staley, onde o atoparon morto. O informe da autopsia revelou que Staley morreu despois de inxectarse unha mestura de heroína e cocaína, coñecida como "speedball".
A Ponte, Forcarei, Forcarei
A Ponte é un lugar da parroquia de Forcarei, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE do 2008 tiña 23 habitantes deles 14 homes e 9 eran mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
Quokka
O quokka (Setonix brachyurus) é un macrópodo do tamaño dun gato doméstico e constitúe o único membro do xénero Setonix. Coma outros marsupiais da familia dos macrópodos (canguros ou ualabís), o quokka é un animal herbívoro e de costumes principalmente nocturnos. Habita en pequenas illas da costa de Australia Occidental. Ademais, existe unha pequena colonia continental na área protexida de Two Peoples Bay, onde vive xunto co Potorous gilbertii.
Hábitat
O seu hábitat salvaxe restrínxese a unha zona moi pequena do suroeste de Australia Occidental. A súa presenza ten diminuído, pero permanece coma especie protexida nas illas da costa desa área: en Bald Island, Rottnest Island, Garden Island e, cunha presenza menor en Penguin Island. As illas están libres de cans e raposos. En Rottnest Island é unha especie común que ocupa unha serie de hábitats que abranguen dende as matogueiras semiáridas até os xardíns.
Descrición física
O seu corpo é pequeno e gordecho, cunha cabeza pequena e ancha, e orellas redondas. Mide entre 40 e 54 cm, pesa entre 2,5 e 5 kg, e posúe un rabo duns 25 a 30 cm, o cal é pequeno en comparación co doutros macrópodos. Malia á súa aparencia de canguro de pequeno tamaño e aparencia gordecha, o quokka pode gabear ás árbores e arbustos. O seu pelo é duro e dunha cor marrón grisalla que tira a amarelo acastañado nas extremidades posteriores.
Interacción cos humanos
O quokka non ten medo das persoas e é frecuente velo achegarse á xente, especialmente en Rottnest Island. Está prohibido tocar ou molestar os quokkas baixo pena de multa de 100 dólares australianos, podendo chegar aos 1.000 dólares no caso de que o animal sufrise algún tipo de maltrato ou morrese pola acción do home.
Enteroglicagón
O enteroglicagón é unha hormona peptídica derivada do precursor proglicagón secretada polas células EG (ou L) da mucosa intestinal da parte terminal do íleo e no colon. O enteroglicagón libérase despois da inxestión dunha comida mixta de carbohidratos e lípidos, e retarda o baleiramento gástrico.
En realidade, co termo enteroglicagón podemos referirnos a un conxunto de péptidos derivados do proglicagón (PG), péptido longo do que se orixina o glicagón no páncreas, e que pode ser procesado orixinando distintos péptidos. Do proglicagón producido nos intestinos derivan varios péptidos como a glicentina (PG 1-69), oxintomodulina (PG 33-69), polipéptido pancreático relacionado coa glicentina (GRPP, PG 1-30), péptido similar ao glicagón 1 (GLP-1, PG 78-107 amida); péptido intermedio 2 (IP-2, PG 111-122 amida); e o péptido similar ao glicagón 2 (GLP-2, PG 126-158), pero só GLP-1 e, en menor medida, a oxintomodulina probaron ter efectos biolóxicos. A oxintomodulina pode unirse con baixa afinidade aos receptores do glicagón, polo que produce os mesmos efectos ca este (aumenta a glicosa) e ás veces denomínase especificamente a este composto enteroglicagón.
Quokka
Status
A súa poboación é grande nas pequenas illas da costa, vive nunha pequena zona moi delimitada e está clasificado como unha especie vulnerable. A poboación continental vese ameazada pola presenza de cans, dingos, gatos e raposos, especies introducidas, e precisa dunha vexetación baixa e mesta para se protexer. O seu hábitat tense visto reducido por mor do desenvolvemento agrícola, mediante a limpeza e queima de pantanos, o cal contribúe á súa desaparición.
A Lameira, Grixoa, San Amaro
A Lameira é un lugar da parroquia de Grixoa no concello ourensán de San Amaro na comarca do Carballiño. Tiña 1 habitante (1 home) no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
Enteroglicagón
O GLP-1, aínda que deriva tamén do proglicagón, ten efectos contrarios ao glicagón, xa que é a hormona insulinotrópica máis potente coñecida. Inhibe a secreción de glicagón e, por tanto, fai diminuír a glicosa sanguínea, e inhibe a motilidade e a secreción gastrointestinal. Serve para deter o funcionamento dos tramos superiores gastrointestinais cando hai alimentos sen absorber nos tramos finais (íleo).
Nas ratas os carbohidratos fermentables elevan o enteroglicagón plasmático. Os pacientes celíacos teñen niveis plasmáticos de enteroglicagón basais e posprandiais superiores ao normal. A hiperplasia intestinal eleva os niveis sanguíneos de enteroglicagón
Quokka
Descuberta polos europeos
O quokka foi un dos primeiros mamíferos que viron os europeos. En 1658 o mariñeiro dos Países Baixos Samuel Volckertzoon, dixo ter visto un "gato salvaxe" en Rottenest Island. En 1696 Willem de Vlamingh confundiu os quokkas con ratas e púxolle o nome de Rottenest á illa, que quere dicir "niño de ratas" en neerlandés.
Orixe do nome
O termo quokka provén dunha palabra da lingua nyungar, probablemente gwaga.
A Esfarrapa, Veiga, Culleredo
A Esfarrapa é un lugar da parroquia de Veiga no concello coruñés de Culleredo, na comarca da Coruña. Tiña 10 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE, dos cales 6 eran homes e 4 mulleres.
Banda Popular de Moimenta
A Banda de música Popular de Moimenta é unha agrupación musical con sede na parroquia de Moimenta, no concello pontevedrés de Lalín.
Historía
Fundada no ano 1875, é a única banda do século XIX en activo no concello de Lalín, trala desaparición doutras como Filgueira, Goiás ou Sanxurdo, tamén fundadas nese século. É considerada como a nai da de Goiás, chegando a fusionarse con esta última ante a escaseza de membros da mesma. O seu fundador e primeiro director foi José Vilariño, ao que sucedeu o seu fillo, co mesmo nome. Outros directores da agrupación foron Eliseo Pedreira Fernández, que compuxo o Himno de Moimenta, desde 1946 ata 1972 e Secundino Pedreira Padro, que xa dirixira entre outras a veciña de Bermés, ao que seguirían Anatole Pallás Fuertes e Manuel Gato Soengas. Os máis recentes foron Cándido Alvarado, José Luis Represas Carrera e José Bugallo Senra, que no 2011 foi substituído polo actual director, o lalinense Alberto Iglesias.
Hitachiōta
Hitachiōta (常陸太田市, ひたちおおたし, Hitachiōta-shi) é un concello da prefectura de Ibaraki no Xapón. Está situado ó leste da rexión de Kantō e no centro-leste da prefectura, e na area da provincia histórica de Hitachi, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 372,01 km² e a poboación de 57.137 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 154 h/km².
Olalla González
Olalla González Paz, nada en Marín en 1977, é unha escritora e editora galega.
Traxectoria
Diplomouse en Maxisterio, coa especialidade de educación primaria. Profesionalmente traballa para a editorial Kalandraka, onde desenvolve tarefas de escritora e de animación á lectura.
O Salgueiro, Forcarei, Forcarei
O Salgueiro é un lugar da parroquia de Forcarei, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE do 2008 tiña 8 habitantes deles 3 homes e 5 eran mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
300: A orixe dun imperio
300: A orixe dun imperio, (en 300: Rise of an Empire), é un filme épico estadounidense de 2014 dirixido por Noam Murro, secuela do filme de 2007 300, que acontece antes, durante e despois dos sucesos que aparecían nesa película e mais cunha reconstrución ficticia da batalla de Salamina. Baséase na novela gráfica inédita de Frank Miller, Xerxes. O director do filme orixinal, Zack Snyder, traballou como guionista e produtor desta volta. miniatura|Eva Green, a protagonista feminina de 300:Rise of an Empire
No repartimento figuran Lena Headey, Rodrigo Santoro, David Wenham e Andrew Tiernan que repiten os papeis que tiñan no filme orixinal, xunto con Sullivan Stapleton, Eva Green, Hans Matheson, Callan Mulvey e Jack O'Connell. A súa estrea comercial, en 3D e IMAX 3D foi o 7 de marzo de 2014. O compositor da música do filme foi Junkie XL.
Sinopse
Gorgo (Lena Headey), raíña de Esparta, cóntalles aos seus homes da batalla de Maratón, na que o rei Darío I (Yigal Naor) de Persia morreu a mans do xeneral Temístocles (Sullivan Stapleton) de Atenas, o seu fillo Xerxes (Rodrigo Santoro), presenza a agonía de seu pai e antes de morrer este dálle o consello de non continuar a guerra, xa que "só os deuses poden derrotar os gregos". A comandante da frota de Darío Artemisia (Eva Green), consola a Xerxes afirmando que as derradeiras palabras de Darío eran un desafío, se como rei non pode derrotar os gregos, terá que o facer como deus e emprende unha viaxe ao longo do deserto ata que chega a unha cova onde se baña nun líquido áureo, emerxendo o Deus-rei, cumprida a súa misión volve a Persia e declara a guerra a Grecia. Mentres as forzas de Xerxes avanzan cara ás Termópilas, Temístocles reúnese co consello e convénceos para que lle subministren unha frota para se enfrontar cos persas no mar e logo marcha para Esparta para pedirlle axuda ao rei Leónidas, alí Dilios (David Wenham) infórmalle que o rei está consultando o oráculo, e que Gorgo é reticente a porse do lado dos gregos. Temístocles entón fala co seu vello amigo Escila (Callan Mulvey) polo que coñece que Artemisa é grega de nacenza pero que se pasou aos persas logo que soldados gregos mataran os seus pais e violárana cando era unha nena, e que conquistou o seu lugar como comandante naval tras matar desapiadamente a varios dos inimigos de Darío.
Temístocles conduce os seus homes, entre eles Escilas, o fillo deste Calisto (Jack O'Connell) e a man dereita de Temístocles Esquilo (Hans Matheson) ao mar Exeo, dirixen os seus navíos contra dos barcos persas e cargan contra eles, matando moitos soldados antes de retirarse, o mesmo acontece o día seguinte, impresionada co labor de Temístocles, Artemisa sedúceo e ofrécelle un posto no seu exército, o que el rexeita e polo que ela xura vinganza.
Soldados persas enchen o mar de alcatrán e homes con bombas infíltranse nos barcos gregos, Artemisa e os seus homes lanzan fachos e frechas ardendo para que exploten, pero Temístocles mata un dos soldados, que cae no alcatrán levando un facho, o que causa que navíos das dúas frotas exploten. Por causa da explosión Temítocles cae ao mar e case afoga pero Calisto logra rescatalo. Artemisa e as súas forzas retíranse ao crelo morto.
A Temístocles chéganlle as novas que Xerxes matou a Leónidas e os seus 300 e volve a Atenas para coñecer por medio de Efialtes (Andrew Tiernan), o espartano traidor, os plans de Xerxes para atacar Atenas.
Produción
En xuño de 2008 os produtores Gianni Nunnari, Mark Canton e Bernie Goldmann deron a coñecer que comezaran a traballar nunha secuela do filme 300. e Legendary Pictures anunciou que Frank Miller, o autor da novela gráfica na que se baseaba a película, estaba a escribir unha secuela dela, e que Zack Snyder, o director de 300, estaba interesado en dirixir a adaptación, pero ao final optou por traballar en O home de aceiro. . Elixiuse logo a Noam Murro como director mentres Snyder mantiña un posto como produtor. O argumento do filme íase centrar no grego Temístocles interpretado polo actor australiano Sullivan Stapleton.
Durante a preprodución o filme levaba o título de 300: Battle of Artemisium; e en setembro de 2012 recibiu o seu título definitivo, 300: Rise of an Empire. A filmación principiou a primeiros do mes de xullo de 2012 nos estudios Nu Boyana Film en Sofía, (Bulgaria). A estrea foi o 5 de marzo de 2014 no TCL Chinese Theatre e a explotación comercial comezou o 7 dese mes.
Recepción
300: Rise of an Empire recibiu críticas variadas, así no agregador especializado Rotten Tomatoes, o filme conta cunha avaliación do 43%, cunha puntuación media de 4,9/10, baseado en datos de 136 críticos, e amosa o consenso que pese á boa interpretación de Eva Green é un paso atrás do filme predecesor Noutro agregador Metacritic conta cunha puntuación de 47/100 baseado en datos de 30 críticos.
Todd Gilchrist de The Wrap deulle ao filme unha crítica negativa Todd McCarthy de The Hollywood Reporter tamén lle deu unha crítica negativa Scott Foundas de Variety deulle unha crítica positiva, entretido que funciona ben, pero sen as resonancias míticas que tiña 300" Kyle Smith of the New York Post deulle dúas estrelas e medio sobre catro, relacionando o filme con Conan the Barbarian." Richard Roeper deulle catro estrelas e media sobre cinco, afirmando que é unha gran produción brillantemente feita James Rocchi de Film.com deulle unha puntuación de 0 sobre 10, afirmando que era unha broma en 3D."
Estruga menor
A estruga menor ou ortiga menor (Urtica urens) é unha especie da familia Urticaceae. Trátase dunha especie cosmopolita.
Descrición
É un arbusto con follaxe persistente; talo cuadrangular; follas opostas, grandes, con pelos urticantes; coas flores de cor lila. Florea de outono a primavera e frutifica na primavera.
Propiedades
A característica máis coñecida desta planta é a presenza de pelos urticantes cuxo líquido cáustico (acetilcolina) produce unha irritación con proído intenso na pel cando se toca ou roza.
Rus'
Rus' pode referirse a:
Karl Barth
Karl Barth, nado en Basilea 1886 e finado na mesma cidade en 1968, foi un teólogo suízo, un dos principais pensadores do movemento neoortodoxo, con grande influencia en moitos dos teólogos protestantes posteriores.
Naceu en Basilea, pero pasou a infancia en Berna, entre 1911 e 1921 foi pastor da Igrexa reformada suíza en Safenwil, no cantón de Aargau, máis tarde foi profesor de teoloxía en Bonn, deixou Alemaña en 1935 por rexeitar apoiar a Adolf Hitler e tras ser un dos autores principais da declaración teolóxica de Barmen (1934), na que se opuña aos desexos nazis de controlar o cristianismo alemán e que deu orixe á Igrexa confesante e a compromisos radicais ata o martirio como o de Dietrich Bonhoeffer. De volta en Basilea foi profesor de teoloxía. Deixou unha forte pegada en autores como Oscar Cullmann ou Jürgen Moltmann.
Pensamento
Barth comezou como seguidor das teorías do protestantismo liberal alemán de autores como Wilhelm Herrmann, do que foi discípulo, pero á altura da primeira guerra mundial distanciouse desta postura, en parte debido ao apoio que os teólogos protestantes liberais deran á guerra.
En 1919 publica Der Römerbrief que reescribiu en 1922, unha esexese da epístola aos romanos, na que dá as claves do seu pensamento teolóxico.
Barth foi un dos fundadores do movemento teolóxico coñecido como a Teoloxía dialéctica, que enfatiza a revelación de Deus por Deus como a fonte da doutrina cristiá e a Biblia é a interpelación que Deus dirixe aos homes.
Inimigo declarado da teoloxía natural, para Barth o Deus que constrúe a razón humana non é máis ca unha proxección do home mesmo (tal como albiscara Ludwig Feuerbach). Trátase dunha perigosa fantasía cosmovisional, un ídolo. A razón humana está escurecida pola soberbia radical do home natural que é absolutamente pecador. Só Deus pode ter a iniciativa por pura Graza. Fronte a Igrexa católica que ve na razón humana unha analoxía do Logos divino, Barth afirma a radical gratuidade da acción salvadora de Deus en Xesucristo sen virtude nin mérito por parte do home.
Logo da segunda guerra mundial opúxose ao rearmamento alemán e apoiou ao movemento pacifista.
Educación primaria
A educación primaria é a que asegura a correcta alfabetización, é dicir, que ensina a ler, a escribir, o cálculo básico e algúns dos conceptos culturais considerados imprescindibles. A súa finalidade é proporcionar a todo o alumnado unha formación común que faga posible o desenvolvemento das capacidades individuais motrices, de equilibrio persoal; de relación e de actuación social coa adquisición dos elementos básicos culturais; as aprendizaxes relativas mencionados anteriormente. É o primeiro paso para a educación secundaria e superior. Na maioría de países constitúe un estadio obrigatorio e impártese en escolas ou colexios. Os nenos e nenas deben comezar a educación primaria coincidindo co ano natural no que cumpren 6 anos e normalmente rematan aos 12.
Obxectivos
Os obxectivos xerais deste período educativo son:
A educación organizase nas seguintes áreas impartidas polos Mestres/as:
Comprende seis cursos académicos, desde os 6 aos 12 anos e ten carácter obrigatorio. Estruturase en tres ciclos de dous cursos cada un, para os que se establecen uns obxectivos xerais para cada etapa: ciclo inicial (de 6 a 8 anos), ciclo medio (de 8 a 10 anos) e ciclo superior (10 a 12 anos). Esta é a primeira etapa obrigatoria do sistema educativo polo que deben incorporarse a ela todos os nenos e nenas de 6 anos independentemente de se realizaron ou non a Educación Infantil.
Avialae
Aviale  é un clado creado por Gauthier en 1986, que inclúe ás Aves e os maniraptores máis achegados a elas ca a Deinonychosauria.
Sakuragawa
Sakuragawa (桜川市, さくらがわし, Sakuragawa-shi) é un concello da prefectura de Ibaraki no Xapón. Está situada no centro da rexión de Kantō e ao oeste da prefectura, e na area da provincia histórica de Hitachi, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 179,78 km² e a poboación de 46.688 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 260 h/km².
O concello de Sakuragawa limita cos concellos de Chikusei, de Tsukuba, de Ishioka, de Kasama (son da prefectura de Ibaraki); de Mooka, de Mashiko e de Motegi (son da prefectura de Tochigi).
Supercopa de España de Fútbol 2011
A Supercopa de España de Fútbol 2011 foi unha competición de fútbol en España que se disputou a dobre partido o 14 e 17 de agosto de 2011. Foi disputada polo FC Barcelona, campión da Liga 2010–11 e o Real Madrid, campión da Copa do Rei 2010–11. O Barcelona gañou por 5–4 no global, conseguindo o seu 10º título.
Cyber trance presents Ayu trance 2
"Cyber trance presents Ayu trance 2" é un álbum de remixes da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado o mercado orixinalmente o 26 de setembro do ano 2002 baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura. Neste caso os remixes son do xénero Trance e realizados por CYBER trance.
Indecent Proposal
Indecent Proposal é un filme estadounidense de 1993 dirixido por Adrian Lyne e protagonizado por Robert Redford, Demi Moore e Woody Harrelson. Está baseado na novela homónima de Jack Engelhard, e conta a historia dun matrimonio con problemas económicos que recibe a oferta dun millonario para pasar a noite coa muller en troques dun millón de dólares. O filme foi un éxito de recadación, malia que tivo valoración negativas por parte da crítica, recadando uns 267 millóns de dólares sobre un orzamento de 38 millóns.
Dublineses
Dublineses (en Dubliners) é unha colección de quince historias curtas escritas por James Joyce que foron publicadas en 1914. Xuntos forman unha representación naturalista da vida da clase media irlandesa en Dublín e nos seus arredores a comezos do século XX.
Paradela, A Estrada
Santa María de Paradela é unha parroquia que se localiza no concello da Estrada. Segundo o IGE en 2012 tiña unha poboación de 189 persoas (101 mulleres e 88 homes), distribuída en 4 entidades, o que supón unha diminución respecto de 1986 cando tiña 270 habitantes. En 1842 tiña unha poboación de feito de 176 persoas.
Dublineses
Foi traducido por primeira vez ó galego por Débora Ramonde, Rafael Ferradáns e Xela Arias, sendo publicado por Edicións Xerais no ano 1990, na colección Grandes do noso tempo. Foi reeditado no ano 2005, cunha tradución de Débora Ramonde e Rafael Ferradáns, sendo publicado por La Voz de Galicia. O 15 de marzo de 2022 foi publicado pola Editorial Galaxia, con tradución de María Alonso Seisdedos.
Peiro de Abaixo, Veiga, Culleredo
Peiro de Abaixo é un lugar da parroquia de Veiga no concello coruñés de Culleredo, na comarca da Coruña. Tiña 124 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE, dos cales 56 eran homes e 68 mulleres.
VIH e homes que teñen relacións sexuais con homes
Dado que os informes sobre o Virus da inmunodeficiencia humana (VIH) comezaron a xurdir nos Estados Unidos na década de 1980, a epidemia de VIH foi frecuentemente relacionada con homes gais, bisexuais e outros que teñen relacións sexuais con homes (HSH) por epidemiólogos e profesionais da medicina. O primeiro informe oficial sobre o virus foi publicado polo Centro para o Control de Enfermidades (CDC) o 5 de xuño de 1981 e detallou os casos de cinco mozos homosexuais que foron hospitalizados con infeccións graves. Un mes despois, o New York Times informou de que 41 homosexuais foron diagnosticados con sarcoma de Kaposi, e oito morreron menos de 24 meses despois de que se fixese o diagnóstico. En 1982, a condición foi referida na comunidade médica como Gay-related immune deficiency (en galego, "Inmunodeficiencia relacionada coa xente Gai") (GRID), "cancro gay" e "síndrome de compromiso gai". Non foi ata xullo de 1982 que o termo "síndrome de inmunodeficiencia adquirida" (SIDA) foi proposto para substituír a GRID, e dende entón non foi ata setembro que o CDC utilizou por primeira vez o acrónimo de SIDA nun informe oficial.
Agora é ben coñecido que o VIH non só afecta á comunidade gai, senón que tamén pode infectar a calquera persoa, independentemente do sexo, a etnia ou a orientación sexual. Non obstante, o VIH segue afectando severamente ós HSH en todo o mundo. Os HSH son só unha pequena porcentaxe da poboación dos Estados Unidos, pero son constantemente o grupo de poboación máis afectado polo virus do VIH/SIDA e son a maior proporción de cidadáns estadounidenses con diagnóstico de SIDA que morreron. As Nacións Unidas estiman que entre o 2 e o 20% dos HSH están infectados polo VIH, dependendo da rexión na que viven.
Daniel Calzado
Daniel Calzado Poceiro, nado en Tomiño en 1891 e finado en Buenos Aires o 11 de novembro de 1972, foi un xornalista e político galego.
VIH e homes que teñen relacións sexuais con homes
Homes que teñen relacións sexuais con homes como unha categoría de comportamento
Os homes que teñen relacións sexuais con homes (abreviado como HSH) son homes que realizan actividades sexuais con membros do mesmo sexo, independentemente de como se identifican persoalmente. Moitos HSH elixen non (ou non poden por outras razóns) identificarse como homosexuais ou bisexuais. Do mesmo xeito, a etiqueta exclúe a homes que se identifican como gais ou bisexuais, pero que nunca tiveron relacións sexuais con outro home, incluídos moitos adolescentes gais.
Os termos HSH e mulleres que teñen relacións sexuais con mulleres, foron empregados en estudos médicos dende polo menos 1990. Pero, o termo pódese atribuír a Glick et al., porque o seu uso nun estudo de 1994 solidificou o concepto en terminoloxía médica. O HSH é frecuentemente usado na literatura médica e na investigación social para describir a estes homes como un grupo para estudos de investigación sen ter en conta cuestións de autoidentificación, porque ofrece mellores categorías de comportamento para o estudo do risco de enfermidades que as categorías baseadas na identidade (como "gai", "bisexual" ou "heterosexual"), porque un home que se autoidentifica como gai ou bisexual non é necesariamente sexualmente activo cos homes, e alguén que se identifica como heterosexual pode ser sexualmente activo cos homes.
Daniel Calzado
Traxectoria
Trala derrota das forzas republicanas, volveu a Buenos Aires e fundou varias organizacións políticas e culturais. Participou no Consello de Galiza e na asemblea de 1965 foi elixido Presidente da Comisión de Finanzas. Ocupou varios cargos na Agrupación “Celta” do Centro Galego.