cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Foguete sonda
Uso dobre
Dada a gran relevancia militar da tecnoloxía de mísiles balísticos sempre houbo unha relación próxima entre os foguetes sonda e os mísiles militares. É un caso típico de tecnoloxía de dobre uso que pode ser usada con fins tanto civís como militares. Durante a Guerra Fría, a República Federal de Alemaña cooperou neste tema con países que firmaran o Tratado de non proliferación de armas nucleares do momento, como Brasil, Arxentina ou India.
Quercus cerris
Descrición
A especie foi descita en 1753 por Linneo na páxina 997 da súa obra Species Plantarum.
Etimoloxía
O epíteto específicico, cerris, provén da voz latina cerrus, que pode traducirse como "de lugares pedregosos".''
Sinónimos
Adenais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimo]]s:
Características
É unha árbore caducifolia coa copa ancha que alcanza os 10 m de altura. Ten o tronco coa casca agrisada e con grandes fisuras que terminan agretándose e formando placas cadradas e convexas. As follas son oblongas coas marxes dentadas, lixeiramente ásperas e con pelos ríxidos na face e pubescentes no envés. O froito é un aquenio, unha landra, coa metade ou dous terzos aloxados no interior da cúpula, con escamas longas e rematadas en punta e curvadas cara a fóra.
Distribución
É nativo do centro e sur de Europa, Sicilia e Asia Menor. Tamén se encontra como planta ornamental en España.
The Moon & Antarctica
The Moon & Antarctica é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Modest Mouse, publicado o 13 de xuño de 2000 a través do selo Epic Records. O título do disco está tirado do filme de 1982 Blade Runner, onde a personaxe principal (Rick Deckard) le un xornal co titular "Farming the Oceans, the Moon and Antarctica".
The Moon & Antarctica chegou ao número 120 da lista estadounidense Billboard 200, e recibiu recensións positivas dos críticos, que loubaron a súa temática e as letras introspectivas do líder Isaac Brock. Tamén foi aclamado por ser unha expansión do son da banda, en gran parte debido ao maior presuposto do seu novo selo e á produción de Brian Deck. En 2021 NME referíase ao traballo como "un dos mellores discos da historia".
Jordan Loyd
Jordan Loyd, nado o 27 de xullo de 1993 en Chicago, Illinois, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que xoga no Olympiacos BC grego. Cunha altura de 1,93 m, xoga nas posicións de base e escolta.
Traxectoria profesional
Loyd non foi seleccionado no Draft da NBA de 2016, e foi elixido 48ª posición do Draft da NBA D-League polos Fort Wayne Mad Ants.
O 7 de agosto de 2018, Loyd asinou un contrato cos Toronto Raptors. O 2 de agosto de 2019, Loyd foi cortado polos Raptors.
O 5 de agosto de 2019, Loyd asinou un ano co Valencia Basket da Liga ACB.
O 1 de xullo de 2020, anunciouse a fichaxe de Loyd polo KK Crvena Zvezda por unha tempada.
José Antonio Lodeiro Piñeiroa
José Antonio Lodeiro Piñeiroa, nado en Mondoñedo o 16 de marzo de 1868 e finado na Coruña o 22 de decembro de 1934, foi un músico galego, coñecido principalmente por ser o compositor do primeiro himno do Futbol Club Barcelona.
Traxectoria
Fillo de Benito Lodeiro e Filomena Piñeiroa, naceu no barrio dos Muíños de Mondoñedo. Inicialmente foi aprendiz de carpinteiro e recibiu as súas primeiras leccións de solfexo da man de Antonio Ramos na súa vila natal. Axiña pasou a formar parte como educando na banda de música de Heremenegildo Mancebo.
Sendo mozo aínda marchou de Mondoñedo para ingresar no exército, ingresando no Rexemento de Murcia en Lugo, en cuxa banda non tardou en entrar, primeiramente como educando e logo de superar as probas, como músico de segunda, xa nun rexemento desprazado en Cataluña, onde posteriormente conseguiría unha praza como músico de primeira.
Estudou na academia que o coruñés José María Varela Silvari abrira en Madrid, onde se prepara para ascender a director de banda, posto que acadaría por oposición.
GodWeenSatan: The Oneness
GodWeenSatan: The Oneness é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Ween, publicado o 16 de novembro de 1990 a través do selo Twin/Tone Records. O disco introduce varios temas claves para o grupo, como o seu eclecticismo, o sentido de humor, e a súa mascota, Boognish.
Restless Records reeditou o álbum o 11 de setembro de 2001, referíndose de broma a el como a "edición 25 aniversario" a pesar de que só pasaran once anos dende o lanzamento orixinal. A reedición contaba con son remasterizado dixitalmente, unha nova enbalaxe, e tres temas extra, "Bumblebee Part 2", "Stacey", e "Hippy Smell".
Nacionalismo bavarés
dereita|miniatura|Unha das dúas bandeiras de [[Baviera.]] O nacionalismo bavarés ou bávaro é un nacionalismo que afirma que os bavareses son unha nación e que promove a unidade dos bavareses. O nacionalismo bavarés foi especialmente prominente dende a incorporación de Baviera dentro do estado de Alemaña no ano 1871. Os nacionalistas bavareses que os termos nos que Baviera entrou en Alemaña en 1871 foron controvertidos e afirman que o goberno alemán se entrometeu durante moito tempo na desexada autonomía de Baviera, polo cal se fan chamamentos a prol da independencia de Baviera. Despois da derrota de Alemaña na primeira guerra mundial, o nacionalismo bavarés colleu aínda máis forza, facéndose popular entre os movementos políticos revolucionarios e reaccionarios.. Logo do colapso do Imperio Austrohúngaro tralo remate da primeira guerra mundial, fixéronse propostas a Austria para unirse a Baviera. Nesta época o goberno bavarés tiña especial interese en incorporar as rexións de Tirol do Norte e Alta Austria a Baviera. Este foi un asunto importante despois da primeira guerra mundial, cun número destacado de tiroleses do norte de Austria que declararon a súa intención de que o Tirol do Norte se unise a Baviera.
Maria Mies
Maria Mies, nada en Steffeln o 6 de febreiro de 1931 e finada o 15 de maio de 2023, foi unha socióloga alemá, escritora de recoñecidos libros feministas e ecofeministas.
Traxectoria
Mies é profesora de socioloxía na Universidade de Colonia de Ciencias Aplicadas que é unha Fachhochschule de Colonia, Alemaña. Traballou durante moitos anos na India. En 1979 estableceu o programa Muller e Desenvolvemento no Instituto de Estudos Sociais da Haia, Países Baixos. Participou activamente en movementos feministas e en Estudos da Muller desde finais de 1960. Publicou varios libros e numerosos artigos sobre feminismo, ecoloxía e sobre desenvolvemento humano no mundo. Unha das súas principais preocupacións é o desenvolvemento dun enfoque alternativo na economía que recoñeza como fundamental o traballo reprodutivo. Despois de terse retirado do ensino en 1993, continúa sendo moi activa tanto no movemento feminista así como outros movementos sociais. Maria Mies é membro de feministAttac 'rede de mulleres' da organización internacional Attac.
Está casada co eco-socialista Saral Sarkar.
Microaerófilo
300px|miniatura|dereita|As bacterias anaeróbicas e aeróbicas poden identificarse pola súa forma de crecemento en tubos de ensaio de [[caldo de tioglicolato: 1: Aerobio obrigado, que necesita oxíxeno porque non pode fermentar nin respirar anaerobicamente. Xúntanse na parte superior do tubo, onde a concentración de oxíxeno é maior. 2: Anaerobio obrigado, que morre envelenado polo oxíxeno, polo que crecen todos xuntos no fondo do tubo, onde a concentración de oxíxeno é menor. 3: Anaerobio facultativo, que crece con ou sen oxíxeno, porque pode metabolizar enerxía aeróbica ou anaerobicamente. Crecen en maior número na parte superior do tubo porque a respiración aeróbica xera máis ATP que a fermentación ou a respiración anaeróbica, pero algúns crecen tamén no resto do tubo. 4: Microaerófilo, que necesita pequenas cantidades de oxíxeno porque non pode fermentar ou respirar anaerobicamente, pero que morre envelenado en altas concentracións de oxíxeno. Crecen na zona superior do tubo pero non na parte máis superior. 5: Aerotolerante, que non require oxíxeno, xa que ten un metabolismo enerxético anaerobio, pero non morre envelenado se está en presenza de oxíxeno. Crecen en todo o tubo.]]
O Coto, Chavín, Viveiro
O Coto é un lugar da parroquia de Chavín, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Microaerófilo
Un organismo microaerófilo é un microorganismo que necesita oxíxeno par vivir, pero require ambientes que só conteñan niveis de oxixeno inferiores aos que existen na atmosfera terrestre (é dicir, <21% O2; tipicamente entre o 2 e o 10% O2) ; a niveis de oxíxeno máis altos non poden vivir. Moitos microaerófilos son tamén capnófilos, xa que necesitan unha elevada concentración de dióxido de carbono (por exemplo, do 10% de CO2 no caso de especies de Campylobacter).
Cultivo
Os microaerófilos poden ser cultivados en recipientes con candeas. Estes recipientes conteñen unha candea que se encende antes de selar hermeticamente a súa tapa. O lume da candea arde ata que se apaga ao consumirse o oxíxeno que contiña o recipiente, creando unha atmosfera rica en dióxido de carbono pero pobre en oxíxeno. Outros métodos de crear un ambiente microanaerobio son o uso dun xerador de gas e o intercambio de gases.
Nacionalismo bodo
miniatura|Bandeira de Bodoland. miniatura|250px|[[Bodoland.]] O nacionalismo bodo é unha ideoloxía que apoia a autodeterminación do pobo bodo, o meirande grupo etnolingüistico do estado indio de Assam. O pobo bodo alegan ser vítimas de presuntas agresións por parte de grupos musulmáns no estado indio de Assam. Moitos nacionalistas bodo apoian o estabelecemento de Bodoland como un estado separado da India e como nación do pobo bodo.
Os bodos están oficialmente identificados como unha tribo recoñecida polo Constitución da India, e a súa lingua, a bodo, é recoñecida como unha das vinte e dúas linguas oficiais do país. No presente contan cun status especial na rexión de Bodoland, unha división administrativa de Assam, e tamén como minoría étnica.
A Illán, Xinzo, Ponteareas
A Illán é un lugar da parroquia de Xinzo, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
A Granxa, Xinzo, Ponteareas
A Granxa é un lugar da parroquia de Xinzo, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
A Escora, Chavín, Viveiro
A Escora é un lugar da parroquia de Chavín, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Os Fabás, Chavín, Viveiro
Os Fabás é un lugar da parroquia de Chavín, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Judy Wajcman
Judy Wajcman, nada o 12 de decembro de 1950, é unha profesora australiana de socioloxía na London School of Economics especialmente coñecida polos seus traballos sobre xénero e tecnoloxía. Entre as súas publicacións atópase El tecnofeminismo.
Traxectoria
Judy Wajcman foi profesora de Socioloxía na Escola de Investigación de Ciencias Sociais, Universidade Nacional Australiana. Foi profesora visitante na Lehman Brothers Centre for Women in Business na London Business School, e na Oxford Internet Institute. Tivo previamente postos en Cambridge, Edimburgo, Manchester, Sídney, Tokio, Viena, Zúric e Warwick. Tamén foi membro visitante en All Souls College. E foi a primeira muller na St. John's College, Cambridge (investigadora bolseira Norman Laski 1978–80).
Foi presidenta, de 2010 a 2011 da Sociedade de Estudos Sociais de Ciencia, e aínda se atopa no seu Comité de Manuais.
Estudos
Wajcman afirma que as "modificacións" do ser humano non levan implícitas a transgresión da orde xenérica asignada porque en moitos casos "utilízanse para reforzar os estereotipos de xénero máis que para subvertelos".
O Gromedoiro, Chavín, Viveiro
O Gromedoiro é un lugar da parroquia de Chavín, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Lamas, Xinzo, Ponteareas
Lamas é un lugar da parroquia de Xinzo, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
O Longaíño, Xinzo, Ponteareas
O Longaíño é un lugar da parroquia de Xinzo, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
O Lombo, Chavín, Viveiro
O Lombo é un lugar da parroquia de Chavín, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Carlos Cela
Carlos Santiago Cela Pereira, nado en Vigo o 5 de novembro de 1936, é un exfutbolista galego. Destacou dende novo e foi internacional coa selección española xuvenil, coa que se proclamou campión do mundo en 1954, sendo o máximo goleador do torneo e marcando un dos tantos na final contra a Alemaña de Uwe Seeler. Posteriormente xogou no Espanyol e pertenceu varios anos ao Real Madrid, pero a dura competencia no club branco fixo que saíse cedido a varios equipos. A súa carreira viuse truncada polas lesións e acabou por retirarse do fútbol con só 25 anos.
Traxectoria
Naceu en Vigo, sendo fillo de Amadeo Cela Guillén e María Pereira Gómez, e formouse como futbolista no Rápido de Bouzas da súa cidade natal. Aos 17 anos trasladouse a Barcelona para estudar Económicas, e alí fichou polo Universitario, adestrado por Odilo Bravo, ao que xa tivera como técnico en Bouzas. Xogando neste equipo foi convocado pola selección catalana xuvenil e tamén coa selección española xuvenil, coa que se proclamou campión do mundo. Recibiu ofertas do Atlético de Madrid, pero rexeitounas para continuar cos seus estudos en Barcelona.
En 1954 fichou polo RCD Espanyol, seguindo de novo a Odilo Bravo. No club branquiazul xogou co equipo xuvenil e o 26 de decembro debutou con 18 anos na Primeira División, nun partido contra o Racing de Santander en Sarrià. Formou na dianteira xunto con Prieto, Oswaldo, Piquín e Antó, e marcou o único gol do encontro. Xogou un total de 9 partidos na tempada, marcando 5 goles.
Para a campaña 1955/56 foi traspasado ao Real Madrid, formando parte do equipo durante a maior parte da tempada, na que o club branco acabaría gañando a primeira edición da Copa de Europa, pero sen chegar a debutar en ningunha competición oficial.
Liturxia do corpo
Liturxia do corpo, publicado por Ediciós do Castro -na colección 17 de maio Poesía- en 1976, é un libro de poemas de Arcadio-López Casanova. En 1983 Ediciós do Castro fixo unha segunda edición con prólogo de Xesús Alonso Montero.
Contido
Seguindo a edición de 1983
Dedicatoria: Adico iste libro á miña aboa Manuela, xa corpo de memoria, na terra sua e miña do Páramo lugués.
Carlos Cela
Traxectoria
De regreso no Real Madrid, gañou a liga e unha segunda Copa de Europa na tempada 1957/58, aínda que de novo sen contar con minutos no equipo dirixido polo arxentino Carniglia, que contaba naqueles anos cun longo cadro de xogadores e unha dura competencia na dianteira. Na seguinte campaña xogou cedido no Gran Peña, da Terceira División, mentres realizaba o servizo militar en Vigo. Con todo, caeu lesionado na primeira xornada contra o Xuvenil coruñés, perdendo case todo o resto da tempada. Xogou un total de seis encontros co club adestrado por Yayo, marcando tres goles. Na seguinte tempada o Real Madrid cedeuno nas últimas xornadas ao Terrassa, da Segunda División.
O Regote, Xinzo, Ponteareas
O Regote é un lugar da parroquia de Xinzo, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Liturxia do corpo
Limiar de Xesús Alonso Montero
PARA ACHEGÁRMONOS Á POESÍA DE ARCADIO LÓPEZ-CASANOVA
Carlos Cela
Traxectoria
En xullo de 1960 fichou por un ano polo Real Jaén, tamén de Segunda, reclamado polo adestrador José Valera, co que coincidira no Betis. Xogou só dous partidos co club andaluz, que sufriu esa tempada numerosos problemas institucionais e deportivos, e polo que tivo ata catro adestradores diferentes no banco. Ao remate da tempada colgou as botas.
Liturxia do corpo
Canto primeiro: Da vida esgarecida
''Poisque é a túa vida a que abala hora de señardá, poisque é a túa morte ora que vai e ven, que vai e ven, (...)''(A. L.-C.)
A) Caeira dos días
(5 Sonetos)
Carlos Cela
Selección nacional
En 1954 foi convocado para disputar o Mundial Xuvenil coa selección española, onde coincidiu co tamén galego Botana. Na fase de grupos marcou un gol contra Iugoslavia e un triplete contra Portugal. A continuación fixo o único gol nas semifinais contra a Arxentina en Wuppertal, e marcou o primeiro dos dous goles españois na final contra Alemaña en Colonia, despois de que Alemaña se adiantase con dous goles de Uwe Seeler. A continuación Emilio Álvarez puxo o empate, que lle serviu a España para se proclamar campioa do mundo grazas á diferenza de goles durante o torneo. Cela foi o máximo goleador do campionato, con seis goles.
Vida persoal
Casou en xullo de 1963 en Vigo con Gloria Rodríguez Braga.
Liturxia do corpo
A) Laz do sono
(5 Sonetos)
B) Un abalo de escuridá
(6 Sonetos)
Epílogo
Ríos da vida, ¿Ónde estades? (Rosalía de Castro)
Características
Para Basilio Losada:
Segundo o propio autor:
A Igrexa, Chavín, Viveiro
A Igrexa é un lugar da parroquia de Chavín, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Federico Fernández-Amor Calvet
Federico Fernández-Amor Calvet, nado na Coruña c. 1871 e finado o 5 de setembro de 1933, foi un deportista e mestre de ximnasia galego. Impartiu clases de numerosos deportes no seu propio ximnasio, a Sala Calvet, onde fundou en 1906 o Deportivo da Coruña.
Traxectoria
En 1906 fundou no seu ximnasio, xunto a varios dos seus alumnos, o Club Deportivo da Sala Calvet, que máis tarde pasaría a chamarse Real Club Deportivo da Coruña. Dito club participou en competicións de numerosos deportes durante os seus primeiros anos, como esgrima, traiñeiras, tenis ou ciclismo, pero destacou especialmente pola súa sección de fútbol. En 1909 construíu o Campo de Riazor, onde xogou o Deportivo ata 1944.
Suicidouse o 5 de setembro de 1933, aos 62 anos de idade, disparándose no peito cunha escopeta.
Familia
Casou con Marcelina Sar Varela e tiveron tres fillos, Federico, Doroteo e Carolina Fernández Sar, esta última falecida en 1905 aos 10 anos de idade.
Nando, Xinzo, Ponteareas
Nando é un lugar da parroquia de Xinzo, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Nogarido, Chavín, Viveiro
Nogarido é un lugar da parroquia de Chavín, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Rally de Terra de Lugo de 1991
O Rally de Terra de Lugo de 1991 foi a sétima edición de dito rally. Celebrouse o 11 de maio de 1991 e foi puntuable para o Campionato de España de Rallys de Terra e para o Campionato de Galicia de Rallys de Terra. O vencedor foi o uruguaio Gustavo Trelles, que conducía un Lancia Delta Integrale 16V.
Nacionalismo bengalí
miniatura|250px|Mapa da Bengala unida. O nacionalismo bengalí (en বাঙালি জাতীয়তাবাদ; Bangali Jatiyotabad) é unha forma de nacionalismo cívico que defende a idea de que os bengalís son unha nación. Este é un dos catro principais fundamentais segundo a Constitución de Bangladesh. Ademais, esta idea foi a principal forza impulsora para a creación do estado nación independente de Bangladesh, a través da guerra de liberación de 1971. O pobo bengalí étnico identifícase por ser o falante da lingua bengalí. Ademais de en Bangladesh, os bengalís viven nos estados indios de Bengala Occidental, Tripura, Assam e algunhas partes de Jharkhand, o cal se coñece como a Bengala unida durante o período británico. Despois do renacemento bengalí do século XIX, foi o Movemento Nacionalista Bengalí o que durante catro décadas sacudiu a rexión, o cal incluíu o movemento pola lingua bengalí, a guerra de libración de Bangladesh e culminou coa creación de Bangladesh en 1971.
Patrimonio da Humanidade en Islandia
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Islandia, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Islandia ratificou a convención o 19 de decembro de 1995, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
Ademais dos seus sitios Patrimonio da Humanidade, Islandia tamén mantén seis sitios na súa lista de candidatos. O sitio de Þingvellir figura na lista provisional dúas veces, como unha proposta para ampliar o sitio cultural para incluír o patrimonio natural, e como parte dunha nova candidatura transnacional para cubrir o patrimonio viquingo.
Lista de lugares candidatos
Ademais dos sitios inscritos na lista do Patrimonio da Humanidade, os estados membros poden manter unha lista de sitios provisionais que poden considerar para ser nomeados. Só se aceptan candidaturas para a lista do Patrimonio da Humanidade se o sitio figuraba previamente na lista provisional. No ano 2023, Islandia tiña seis lugares na súa lista de candidatos.
Sunita Narain
Sunita Narain, nada en 1961, é unha ecoloxista india e activista política así como unha importante proponente do concepto de política verde no desenvolvemento sustentable. É directora xeral do Instituto Indio de Investigacións baseado no Centro de Ciencia e Ambiente, e directora da Sociedade de Comunicacións Ambientais, e editora da revista quincenal, Down To Earth.
En 2016, foi nomeada para a lista do Time Magazine de 100 Persoas Máis Influentes.
Actividades
Narain empezou a traballar co Centro para a Ciencia e o Ambiente en 1982, traballando co fundador Anil Agarwal, mentres completaba os seus estudos na Universidade de Delhi. En 1985, co-editou o "Estado Ambiental de India", e logo estudaría os asuntos relacionados coa administración de bosques. Para ese proxecto percorreu o país para entender a administración dos recursos naturais.
Ao longo dos anos, Narain desenvolveu os sistemas de xestión e apoio financeiro necesarios para o Centro, que conta con máis de cen membros, e un perfil de programa dinámico. A principios dos 90, involucrouse en temas ambientais globais; e, continúa traballando nestes temas como investigadora e defensora. Os seus intereses de investigación son amplos: desde a democracia global, con especial énfase no cambio climático, até a necesidade de democracia local, no que traballou tanto no manexo dos recursos forestais como nos relacionados coa auga. Narain segue participando activamente, tanto a nivel nacional como internacional, na sociedade civil. Está actualmente a cargo da administración do Centro e xoga unha función activa nun número de proxectos de procura e campañas públicas.
Serviu en Consellos de varias organizacións e en comités gobernamentais e falou en moitos foros en asuntos da súa preocupación e pericia. En 2008 Narain pronunciou a oración KR Narayanan sobre "Por que o Ambientalismo necesita a equidade: Aprendendo do ambientalismo dos pobres para construír o noso futuro común".
Accidente de ciclismo
Magoouse nun accidente de estrada mentres viaxaba en bicicleta cerca do All India Institute of Medical Sciences o 20 de outubro de 2013. A súa bicicleta foi alcanzada por un coche, ía a Lodhi Garden desde a súa casa en Green Park. O condutor do coche non parou e ela foi levada rapidamente ao AIIMS por un transeúnte. Sufriu lesións faciais e ortopédicas.
Yoly Saa
Yolanda Saa Filgueira, coñecida como Yoly Saa, nada en Pontevedra o 4 de outubro de 1992, é unha cantautora e exxogadora de fútbol sala galega.
Carreira deportiva
Comezou a xogar ao fútbol sala na canteira do Queiroga, equipo pontevedrés que acabou por fusionarse coa sección feminina do Leis. Converteuse nunha das mellores xogadoras do equipo, o que lle supuxo ser convocada en numerosas ocasións pola selección galega, tanto nas categorías inferiores como máis tarde na selección absoluta. No 2012 deixou o Leis para fichar polo Poio Pescamar, da Segunda División española, equipo co que na súa primeira tempada conseguiu o ascenso á Primeira División. Durante esa época compaxinaba os seus partidos na máxima categoría do fútbol sala cos seus estudos de Educación Infantil e cos inicios da súa carreira musical.
Despois de tres tempadas en Primeira co Poio, no verán de 2016 regresou ao Leis, pero non conseguiu adaptarse ao equipo, polo que acabou pedindo a baixa do club.
Carreira musical
Comezou a cantar dende moi pequena grazas ao seu pai, quen lle inculcou a paixón polos boleros. Con 13 anos regaláronlle a súa primeira guitarra polo Nadal e comezou a tocar de forma autodidacta, comezando a compoñer as súas propias cancións con 18 anos, influenciada pola irrupción do cantautor galego Andrés Suárez. En 2013, mentres xogaba no Poio Pescamar, un amigo convenceuna para realizar unha versión do tema "Lucha de gigantes" de Antonio Vega e publicala na súa canle de YouTube. O vídeo tivo éxito e deulle recoñecemento no panorama musical galego, comezando ese mesmo ano a realizar as súas primeiras actuacións con público.
En 2018 decidiu marchar a Madrid para apostar pola súa carreira musical. Comezou a tocar no Metro de Madrid e máis tarde pasou a actuar en diversos bares de música en vivo. Presentouse ao concurso Abriendo Ventanas lanzado por Andrés Suárez en 2018 e acabou gañando o certame, que tiña como obxectivo buscar novos artistas emerxentes que o acompañasen como abreconcertos. En 2020 asinou un contrato coa discográfica Warner Music.
Ese mesmo ano publicou o seu primeiro EP, titulado Magma, pero foi en 2021, co lanzamento de Todo contigo cando a artista acadou sona no panorama musical español, conseguindo varios millóns de reproducións en Spotify en pouco tempo e soando habitualmente nas emisoras de radio do país.
En abril de 2022 publicou A golpes de fe, o seu primeiro álbum, conformado por 11 temas, e en outubro do mesmo ano comezou a súa participación no concurso de TVE, Dúos increíbles, formando parella coa veterana artista Sole Giménez coa que acadou a final.
Ademais ten traballado como compositora e letrista para diferentes artistas como Luz Casal ou Malú.
Lista de municipios de Bélxica con vieiras no escudo
thumb|Vieira na catedral de [[Tournai, Bélxica]] Este artigo contén a lista dos escudos municipais con representación de vieiras en Bélxica.
Esta lista inclúe os brasóns oficiais municipais de Bélxica con representacións dunha ou varias vieiras (dúas especies de bivalvos moi relacionadas, ambas pertencentes ao xénero Pecten ). A cuncha fai referencia a Santiago, por iso a tamén é coñecida como o símbolo dos peregrinos, especialmente da peregrinación do Camiño de Santiago. Os peregrinos da Idade Media utilizaban a vieira para sacar auga dos ríos e fontes; un costume estendido era o de continuar até ao Cabo Fisterra ou outras vilas costeiras para recoller unha vieira do mar. Levada como sinal de peregrinación na banda do sombreiro ou no cinto, a cuncha era máis que un recordo, ao regresar a casa era garantía do respecto pola viaxe feita.
Nacionalismo sindhi
miniatura|250px|Localización da rexión de [[Sindh, en Paquistán.]] miniatura|250px|Bandeira dos nacionalistas sindhis. O nacionalismo sindhi (en سنڌي قوم پرستي) é un movemento nacionalista que xurdiu no ano 1972 co obxectivo de separarse de Paquistán. Despois de que Bangladesh acadara a independencia no ano 1971, G. M. Syed deulle unha nova dirección ao nacionalismo e fundou Jeay Sindh Mahaz en 1972 e presentou a idea do Sindhudesh; unha nación separada para os sindhis. G. M. Syed é considerado como o fundador do nacionalismo sindhi moderno. Porén, o nacionalismo sindhi está moi dividido.
Independencia de Sindh
As demandas do movemento nacionalista sindhi abranguen dende maiores dereitos culturais, económicos e políticos, até a autonomía política e a secesión total de Paquistán, e a creación dun estado independente coñecido como Sindhudesh. O movemento foi fundado por G. M. Syed en 1972 para separar Sindh de Paquistán. Os separatistas sindhis coidan que o pobo sindhi sofre de privacións por parte da maioría punjabi de Paquistán. En 1972, G. M Syed, considerado como o fundador do nacionalismo sindhi formou a organización Jeay Sindh Mahaz. Posteriormente, JSM dividiuse en moitas faccións. As dúas correntes políticas máis salientables do nacionalismo sindhi son Jeay Sindh Qaumi Mahaz e Jeay Sindh Muttahida Mahaz, que cren na loita política.
Primeira Liga de Iugoslavia
A liga estivo dominada principalmente por clubs serbios e croatas, sendo o Estrela Vermella de Belgrado o equipo máis laureado, con 19 títulos, seguido do Partizan, con 11.
Trala disolución de Iugoslavia, a UEFA recoñeceu como sucesora da Primeira Liga Iugoslava á Primeira Liga da FR de Iugoslavia, da República Federal de Iugoslavia, liga que máis tarde foi renomeada como Primeira Liga de Serbia e Montenegro, e que se disputou ata a súa desaparición en 2006, sendo sucedida á súa vez polas actuais Superliga de Serbia e Primeira División de Montenegro.
Historia
miniatura|O [[HŠK Građanski Zagreb|Građanski Zagreb, primeiro campión iugoslavo en 1923.]]
Reino de Iugoslavia (1923-1940)
Finalmente o primeiro campionato iugoslavo levouse a cabo en 1923, en formato de copa, isto é, con eliminación directa, con seis participantes, trala inclusión dunha nova subfederación, a de Osijek. O primeiro campión foi o Građanski Zagreb. En 1927 pasou a disputarse en formato de liga, fórmula que se continuou usando nos seguintes anos coa excepción das tempadas 1931/32 e 1935/36.
Foi organizada durante os primeiros anos pola Asociación de Fútbol de Iugoslavia con nome en croata (Nogometni Savez Jugoslavije), fundada en abril de 1919 en Zagreb, ata que a finais de 1929 xurdiron desacordos entre as sucursais da asociación de Zagreb e Belgrado. Isto provocou que a sede da asociación se trasladase a Belgrado en maio de 1930, onde adoptou o nome serbio de Fudbalski Savez Jugoslavije e continuou operando a liga ata que esta quedou suspendida debido ao estalido da Segunda Guerra Mundial. Debido ao traslado da sede, os xogadores e adestradores croatas boicotearon a selección iugoslava. Coa invasión de Iugoslavia por parte do Eixe establecéronse ligas croatas e serbias separadas, que se disputaron durante a guerra.
Entre 1927 e 1940 xogáronse dezasete tempadas do campionato, sendo todos os títulos conquistados por equipos ou ben croatas (Građanski Zagreb, Concordia Zagreb, HAŠK Zagreb e Hajduk Split) ou ben serbios (BSK Belgrado e Jugoslavija Belgrado). Durante esta época non existiu unha segunda división a nivel iugoslavo. Durante a década de 1920 os vencedores de cada subfederación accedían directamente ao campionato nacional, mentres que na seguinte década disputábanse eliminatorias para acceder á liga nacional do ano seguinte. A finais dos anos 30 naceron as federacións de fútbol de Serbia, Croacia e Eslovenia, que pasaron a organizar campionatos propios, cuxos mellores clasificados accedían á liga nacional.
A tempada 1940/41 non chegou a disputarse debido á invasión de Iugoslavia por parte das potencias do Eixe. A invasión tivo como resultado a partición de Iugoslavia entre Alemaña, Italia, Hungría e Bulgaria e a creación do Estado Independente de Croacia.
Durante a guerra (1941-1945)
Durante a guerra, disputáronse dúas ligas separadas no antigo territorio do Reino de Iugoslavia: o campionato do Estado Independente de Croacia e o campionato da Serbia ocupada.
Primeira Liga de Iugoslavia (1946-1992)
Co final da Segunda guerra mundial e a instauración da República Federal Popular de Iugoslavia volveu organizarse o campionato iugoslavo de fútbol. Xa en 1945 levouse a cabo un torneo de eliminación directa entre os representantes de varias das federacións, así como do Exército Popular Iugoslavo, proclamándose campión o equipo serbio. Ese mesmo ano os clubs disputaron a fase de clasificación para o novo campionato nacional, rebautizado como Primeira Liga, ao que foi invitado ademais un equipo italiano, o Ponziana, coa esperanza por parte do goberno da integración de Trieste en Iugoslavia.
A tempada 1990/91 foi a última que se celebrou no seu formato habitual, participando no campionato clubs de todas as unidades federativas de Iugoslavia. A ruptura do país tamén dividiu a súa liga principal en varias máis pequenas.
Clasificación histórica da Primeira Liga de Iugoslava
Só os 12 primeiros clubs.
Máximos goleadores
Lista completa de xogadores que marcaron 100 goles ou máis no período 1946-1992.
Ligas sucesoras
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fa/Yugoslav_First_League_successors.png/300px-Yugoslav_First_League_successors.png|dereita|miniatura|300x300px| Gráfico cronolóxico dos campionatos sucesores da Primeira Liga iugoslava
Independencias de Eslovenia e Croacia
En xuño de 1991 Eslovenia declarou a súa independencia e en outubro do mesmo ano Croacia fixo o mesmo. Como consecuencia, as súas asociacións de fútbol separáronse da Asociación de Fútbol de Iugoslavia polo que ambas comezaron a organizar as súas propias ligas de fútbol. A PrvaLiga púxose en marcha a finais de 1991, mentres que a Prva HNL croata disputou a súa primeira edición en 1992. Afectada pola guerra de Croacia, a tempada celebrouse ao longo dun só ano natural, de febreiro a xuño de 1992. As dúas ligas continúan desde entón.
Tempada 1991/92
A tempada 1991/92 foi a última que se celebrou oficialmente baixo o nome de RFS de Iugoslavia, aínda que os clubs eslovenos e croatas xa abandonaran a competición para xogar nas súas propias ligas. Disputaron a liga iugoslava os clubs das catro unidades federativas restantes, pero debido ao estalido da guerra de Bosnia cara o final da tempada, os clubs bosníacos nunca a remataron. O Željezničar de Saraxevo só conseguiu xogar 17 dos 33 partidos programados, mentres que o Sloboda Tuzla e o Velež Mostar quedaron sen disputar as últimas xornadas. Aínda así, dado que a maioría dos partidos si se puideron xogar segundo o previsto, o Estrela Vermella de Belgrado foi recoñecido como o último campión da Primeira Liga iugoslava.
Macedonia e FR Iugoslavia
Os clubs macedonios abandonaron a competición despois da tempada 1991/92, no momento da creación da nova Primeira División de Macedonia. Durante a tempada 1992/93, os clubs bosníacos estaban todos sen actividade debido á loita total que se desenvolvía no país, coa única excepción do Borac de Banja Luka (o principal equipo serbio de Bosnia da época) que se trasladou temporalmente a Belgrado e uniuse a unha nova liga xunto a clubs de Serbia e Montenegro, a chamada Primeira Liga da FR Iugoslavia. A liga disputouse con ese nome ata a tempada 2002/03, cando a República Federal de Iugoslavia cambiou o seu nome a Serbia e Montenegro, e polo tanto tamén o fixo a liga, que pasou a chamarse Primeira Liga de Serbia e Montenegro. Finalmente, en xuño de 2006 Montenegro declarou a súa independencia e abandonou pacificamente a unión, polo que a partir da tempada 2006/07 comezou a disputarse unha liga montenegrina organizada pola súa asociación de fútbol. Por outra banda, como sucesora legal de Serbia e Montenegro, Serbia tamén conseguiu a continuidade da liga do país que se formou como Prva liga (Primeira Liga) en 1992, e que foi rebautizada como Superliga no verán de 2005.
Bosnia e Hercegovina
Bosnia e Hercegovina proclamou a independencia a finais do inverno de 1992, e xa en abril do mesmo ano a Federación de Fútbol de Bosnia e Hercegovina solicitou a adhesión á FIFA e á UEFA. Mentres tanto, debido ao estalido da guerra de Bosnia en abril de 1992, non se disputou ningún partido na tempada 1992/93. A finais de 1993 algunhas partes do país relanzaron competicións de fútbol cun alcance reducido. Pero do mesmo xeito que o país estaba dividido por liñas étnicas, tamén o estaba o fútbol.
En 1993 os croatas de Bosnia iniciaron a Primeira Liga de Herzeg-Bosnia, circunscrita a clubs da República Croata de Herzeg-Bosnia. Ese mesmo ano, os serbios de Bosnia tamén organizaron a súa propia liga, a chamada Primeira Liga da República Srpska, nos territorios da República Srpska. A competición baixo o auspicio da N/FSBiH non se retomou ata a tempada 1995/96, cando se creou a Primeira Liga de Bosnia e Hercegovina.
Estas tres ligas de fútbol separadas funcionaron en Bosnia e Hercegovina ata o ano 2000. En 1998 a UEFA admitiu a N/FSBiH como membro de pleno dereito e no 2000 comezou a disputarse a Premijer Liga de Bosnia e Hercegovina. Aínda que durante as dúas primeiras tempadas só participaron clubs da Federación de Bosnia e Herzegovina, a partir de 2002 uníronse tamén os equipos da República Serbia, quedando unha soa liga unificada.
Ligas actuais
A UEFA recoñeceu á RF Iugoslavia e posteriormente a Serbia como o único sucesor oficial de Iugoslavia e, en consecuencia, os clubs da RF Iugoslavia mantiveron a clasificación e a posición dentro da UEFA.
O Pedregal, Chavín, Viveiro
O Pedregal é un lugar da parroquia de Chavín, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
O Sobral, Xinzo, Ponteareas
O Sobral é un lugar da parroquia de Xinzo, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Palmeira, Chavín, Viveiro
Palmeira é un lugar da parroquia de Chavín, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Nacionalismo hazara
miniatura|250px|Bandeira de [[Hazarajat.]] 300px|miniatura|A área en verde escuro no centro do país representa Hazarajat. O nacionalismo hazara é un movemento nacionalista que defende a idea de que os hazaras, un grupo étnico da rexión de Hazarajat, en Afganistán, son unha nación distinta e merecen ter un estado nación de seu. O movemento defende a idea de que os musulmáns non son unha nación e que lealdade étnica está por enriba da lealdade relixiosa. Esta visión está apoiada polos levantamentos de independencia de Hazarajat na década de 1890 así como pola discriminación sistemática que moitos hazaras sofren historicamente dentro de Afganistán. Os hazaras están considerados como un dos grupos máis oprimidos de Afganistán, e a súa persecución e violencia contra eles data de varias décadas atrás.
Etnia hazara e nacionalismo
O nacionalismo hazara provén das raíces lingüísticas e ancestrais na rexión de Hazarajat do actual Afganistán central. O movemento conta cun considerable apoio da diáspora hazara en Australia, o Reino Unido, Suecia, Noruega, os Estados Unidos de América, o Canadá e outros países. Os sucesivos gobernos afgáns dominados por paxtos afirmaron repetidamente que os nacionalistas hazaras recibiron financiamento de Irán, malia o feito de que os nacionalistas hazaras están en contra do réxime iraniano, e teñen criticado ao réxime teocrático en moitas ocasións por discriminar ao pobo hazara en Irán. Segundo eles, estas acusacións son a táctica de propaganda habitual que os gobernos dominados por paxtos empregan contra o pobo hazara.
O Outeiro, Chavín, Viveiro
O Outeiro é un lugar da parroquia de Chavín, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
A Verdella, Xinzo, Ponteareas
A Verdella é un lugar da parroquia de Xinzo, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Gumersindo Laverde
Gumersindo Laverde Ruiz, nado en Estrada no concello de Val de San Vicente (Cantabria) o 5 de abril de 1835 e finado en Santiago de Compostela o 12 de outubro de 1890, foi un escritor, xornalista, e catedrático español.
Formación e traxectoria profesional
Fillo de Toribio Laverde González e Asunción Ruiz Puertas, ao catro anos os seus pais trasladáronse á aldea de Nueva, en Llanes, onde estudou as primeiras letras e latín con Antonio González.
En 1847, marchou a Oviedo, con apenas doce anos, e alí cursou cinco anos de filosofía e ampliación. Dende 1853, na mesma universidade e, despois, nas de Madrid, Valladolid e Salamanca, realizou os seus estudos en dereito até licenciarse en 1859 e, posteriormente, tamén se licenciou de Filosofía e Letras en Oviedo. Máis tarde fixo o doutoramento námbalas dúas materias. Os seus estudos en Valladolid e Salamanca realizounos baixo a protección dos poetas José Heriberto García de Quevedo e Lorenzo Nicolás Quintana. Durante toda a súa vida tivo moitos problemas de saúde.
En 1860, despois dun ano de descanso en Nueva á beira da súa familia, trasladouse a Madrid, onde foi empregado na Secretaría da Xunta de Beneficencia. En 1862, opositou a varias cátedras de retórica e poética, obtendo unha no Instituto de Lugo en 1863 e, onde entre 1870 e 1873, desempeñou o cargo de director. Nese último ano, quedaron vacantes as cátedras de Literatura latina nas Universidades de Valladolid e de Santiago de Compostela, e concorreu ás dúas ao mesmo tempo. Como conseguira as dúas e tiña que optar por unha, decidiu marchar á de Valladolid, onde tomou posesión o primeiro de outubro de 1873. Posteriormente, permutou esa cátedra por outra de Literatura Xeral Española na mesma facultade, da que máis tarde foi nomeado Decano.
En 1874 formou parte do tribunal que concedeu o Premio Extraordinario de Licenciatura a Marcelino Menéndez Pelayo, con quen estableceu unha perdurable e profunda amizade converténdose en mentor e nun dos grandes amigos de Marcelino Menéndez Pelayo, con quen mantivo unha longa e fructífera relación epistolar, ata o punto de que un ano antes da súa morte, Menéndez Pelayo confesou que moitas das súas obras non se terían realizado sen o ánimo de Laverde, e que a el se debera o primeiro impulso e estímulo nos seus proxectos, en particular no seu libro La ciencia española (1879), que prologou o porpio Laverde. Este exerceu unha grande influencia en Menéndez Pelayo, sobre todo nos seus traballos dos primeiros anos e o orientou cara ao neocatolicismo malia que, nun principio, Menéndez Pelayo era liberal.
O 18 de outubro de 1876, conseguiu o traslado, tamén por permuta, á mesma materia da Universidade de Santiago de Compostela, onde permaneceu até o seu falecemento, o 12 de outubro de 1890.
A Rúa, Xinzo, Ponteareas
A Rúa é un lugar da parroquia de Xinzo, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Gumersindo Laverde
Traballos e proxectos
Máis que aos estudos xurídicos, dedicouse aos estudos literarios e filosóficos e deuse a coñecer como prosista e poeta.
Tamén se escribiu con outros grandes intelectuais da súa época, como Juan Valera. En 1865 publicou o Gran Almanaque de las dos Asturias, e defendeu o proxecto do ferrocarril cántabro en cartas e artigos publicados en El Trabajo, Revista Ovetense e La Abeja Montañesa de Santander, que provocaron o rexeitamento xeral de case toda a prensa asturiana. Tamén defendeu con forza a unión das Asturias de Oviedo e Santander; é dicir, a unión do Principado e da Montaña en termos eclesiástico e universitario creando un único distrito; a Administración de Xustiza con audiencia territorial; no militar coa creación dunha Capitanía xeneral para os dous territorios; o sindicato agrario, industrial e artístico, celebrando congresos, exposicións e certames; o culto ás glorias e tradicións, erixindo en Covadonga un panteón onde repousasen as cinzas dos seus homes ilustres e a unión, en definitiva, en "todo e para todo honesto, fermoso e útil", propoñendo crear infraestruturas para promover o comercio mutuo. Así entendía Laverde a unión das dúas Asturias: “Traballar solidariamente no labor da súa civilización común, así como no da civilización xeral peninsular, como parte principal da nacionalidade ibérica”.
Sendo xa membro correspondente da mesma, obtivo mención honorífica no certame poético da Real Academia Española celebrado en 1865 por unha oda a Isabel II. Foi nomeado Xefe de Administración de cuarta clase, oficial da de terceiros do ministerio de Fomento, por Real Orde de 24 de febreiro de 1872. Foi académico correspondente das Reais Academias da Lingua (1864) e da Historia (1868).
Destacou pola súa defensa do pasado filosófico español, fronte ao descrédito da época.
Laverde proxectaba desde a súa mocidade unha Historia de los santos españoles desde la época romana que era, en realidade, un estudo do proceso da Igrexa Española ao longo da súa historia, pero esta idea non chegou a callar.
Obra
A súa produción escrita non é demasiado extensa e está recollida sobre todo nos Ensayos críticos sobre Filosofía, Literatura e Instrucción Pública (Lugo, 1868), quedando o resto disperso en revistas da época. Nestes ensaios móstrase como un filósofo neocatólico e loita ferozmente contra o krausismo. Ao morrer, a súa viúva Josefa Gayoso, enviou o seu expediente a Marcelino Menéndez Pelayo coa idea de que publicase as súas obras, pero non se levou a cabo por mor da morte de Menéndez Pelayo. Os seus poemas foron publicados en 1952 cun prólogo fundamental de José María de Cossío, e enmárcanse dentro do patetismo romántico, aínda que prefire expresar o seu sentimento a través dun metro clásico, en particular da estrofa sáfica, xa que sempre estivo especialmente preocupado polo coidado formal e mesmo fixo algunhas innovacións métricas que foron discutidas polos seus contemporáneos. Os seus poemas son amatorios, cunha forte presenza de temas fantasmagóricos, aparencias e nocturnidades, sempre co patetismo que se desprende das brétemas da súa terra e no que se lle engade a súa dolorosa enfermidade, e neles se atopan ecos de Alphonse de Lamartine, e de MacPherson (Ossian) en poemas como La luna y el lirio. De certo, o agostiño Francisco Blanco García, chegou a denominalo o "Ossian español".
A Viña de Lama, Xinzo, Ponteareas
A Viña de Lama é un lugar da parroquia de Xinzo, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Os Valados, Xinzo, Ponteareas
Os Valados é un lugar da parroquia de Xinzo, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Charadrii
Charadrii é unha suborde de aves Charadriiformes que inclúe as píllaras, píldoras, avefrías, gabitas, patudas, avocetas, Ibidorhyncha struthersii, píllaras douradas e a pluviánida Pluvianus aegyptius.
Familias
A suborde componse de seis familias:
A Viña Nova, Xinzo, Ponteareas
A Viña Nova é un lugar da parroquia de Xinzo, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
A Riba, Xinzo, Ponteareas
A Riba é un lugar da parroquia de Xinzo, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.