cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
FARS
A Federation of African Roller Sports (FARS) é a principal organización de patinaxe de África. A FARS forma parte da Fédération Internationale de Roller Sports (FIRS).
As disciplinas que regula a FARS son:
Dos arquivos do trasno
Foi a súa primeira obra publicada. Apareceu publicado en 1926 con oito relatos que apareceran xa nos xornais Galicia e El Pueblo Gallego. En 1962 fíxose unha segunda edición de Editorial Galaxia con vinte relatos e ilustracións de Xohán Ledo. En 1973 aparece outra edición con catro contos publicados en 1927 xunto coa peza teatral A fiestra valdeira, e outros relatos escritos no exilio. Así, a edición definitiva inclúe textos escritos en circunstancias moi diversas, revisados e corrixidos. Xa en 2008 publicouse outra edición tamén da man de Editorial Galaxia.
Nuclear Blast Records
Historia
A banda sueca Meshuggah converteríase no primeiro artista dna historia de Nuclear Blast Records en entrar na lista Billboard 200, acadando o número 165 co seu álbum do 2002 Nothing. Meshuggah tamén sería a primeira banda de Nuclear Blast en ser destacada na revista Rolling Stone.
Dos arquivos do trasno
Contos
Un home leva canda a outros tres un cadaleito de camiño ao camposanto. Preto da chegada, sente ruído dentro da caixa, e comeza a ter remorsos por se o seu amigo Bieito está vivo. Dubida até o momento en que comezan a botar terra por riba, pero por vergoña non fala. Mais á noite regresa ao cemiterio cun sacho, pero escoita uns pasos e retírase.
Super Audio CD
Cada capa é lida por un raio láser cunha diferente lonxitude de onda (a maior lonxitude de onda, maior profundidade, co que se poden ler as capas inferiores). A información de cada capa resulta invisible ao láser dun reprodutor doutro formato. Os SACD de tres capas que permiten a compatibilidade co CD, son os chamados SACD híbridos, que son máis complexos de producir que os SACD simples, máis son os máis habituais, pois teñen maior cota de mercado.
Dos arquivos do trasno
Contos
Ramires, un indiano que regresara da emigración logo de vinte anos traballando nas terras de Catamarca, está no seu leito de morte, acompañado da súa muller e os seus fillos. O párroco da aldea intenta convencelo para que morra como bo cristián, pero Ramires négase. O sancristán intenta convencelo meténdolle medo, e mesmo chega un frade que fora párroco da aldea anos atrás, pero nin así.
Super Audio CD
Sony e Philips, sendo os deseñadores do formato, son os principais fabricantes de reprodutores, tanto de forma convencional, como combinados con reprodutores de DVD. A consola de videoxogos PlayStation 3 (versión 60GB) permite tamén a reprodución de SACD multicanal.
Dos arquivos do trasno
Contos
Resenda ten un fillo, chamado Andrés, que emigrou a Mouramia, e non volveu ter noticias del, mais agárdao con ilusión. Ao cabo, o seu home morre e queda viúva. A veciñanza dicía dela que gardaba moedas de ouro que gardaba para o fillo. Moitos anos despois, oe ruídos na súa casa e sente medo de que lle vaian roubar, polo que chamou polo fillo como se estivese alí adormiñado. Colle afouteza e érguese para pechar a porta, e á luz da lareira ve o seu fillo. Ao día seguinte apareceu morta.
Super Audio CD
Para evitar a piratería, os SACD utilizan un sistema anticopia coñecido como PSP (Pit Signal Processing). Este sistema o que fai é gravar dúas marcas de auga, unha invisible e outra visible. A invisible grávase na propia trama de datos. A visible encóntrase sobre a superficie do disco e o que produce é un enmascaramento do tamaño real dos pits para formar unha imaxe que debería resultar imposible de copiar.
Dos arquivos do trasno
Contos
Un home que vive na cidade regresa á casa familiar da aldea para arranxar uns papeis por mor duns lindes. De noite, só na casa, comeza a sentirse intranquilo por se houbese un espírito. Prende tres mistos, e ao resplandor da luz vermella sente que non está só. Finalmente, cando entra na sala, descobre amargamente que está só.
Super Audio CD
Diferenzas respecto a CD-Son e DVD-Son
Foron publicados traballos experimentais rigorosos que conclúen que non existen diferenzas audibles entre o formato SACD e o tradicional soporte de son dixital CD-Son (PCM 16 bits; 44100 mostras/s). Estes ensaios refírense unicamente a material musical estéreo, xa que o CD-Son non permite rexistrar material sonoro multicanle.
Dos arquivos do trasno
Contos
Un mariñeiro entretén a súa estancia na goleta tallando en madeira unha miniatura dun barco, ao que chama Nosa Señora do Carmen, como a propia goleta. Ten a idea de chegar a terra e penduralo na casa que comparte coa muller, mais de socato chega unha tormenta. Xa na costa, un neno pequeno atopa a miniatura na praia, e a nai recoñéceo. Ao chegaren á casa pendúrano, e a muller comeza a vestir de loito polo seu home. miniatura|Monumento ao escritor na súa vila natal. Nunha taberna dunha vila portuaria están varios homes a falar de mulleres. O vello Moreno é un viaxante que comeza a contar a historia dunha muller que lle é infiel ao seu home emigrado. Cando sabe que o seu marido vai regresar axeita a casa, pero o home non dá chegado. Porén, a esposa recibe moitos cartos e un baúl grande con agasallos e roupa para os fillos, e ela rompe a chorar. O vello Moreno, ao cabo, móstrase partidario da monogamia e a fidelidade.
Super Audio CD
Diferenzas respecto a CD-Son e DVD-Son
Tamén se probou indistinguible do seu competidor PCM de alta resolución DVD-Son.
Dos arquivos do trasno
Contos
O narador fala do personaxe dos vagamundos, dos que di que hai un en cada vila, xeralmente orfos, que deixan de estudar sen se poñeren a traballar, peregrinando pola vila e os arredores á procura de comida, con roupas vellas. Conta o caso dun vagamundo que vai tras dunha muller para espiala mentres lava a roupa, mais é descuberto por outro home que o golpea.
Un home que vive na montaña non quere morrer sen mirar un tren, e coa axuda do seu neto convence a familia para iren en carro até un apeadoiro. Alí ven achegarse o fume da locomotora e despois o convoi, ao que soben dúas mulleres. Fican abraiados, e mentres que o neno expresa a súa emoción, o avó queda algo triste ao ser consciente de que existen moitos outros mundos que xamais coñecerá.
Un cativo suicídase dun disparo, e nunha taberna un home conta a súa historia. Seica tempo atrás, cara a 1830, un ancián apareceu espido nun camposanto. O vello acababa de nacer, e a súa vida iría ao revés, co consentimento de Deus, desde vello a bebé. Tivo unha vida vizosa, traballando de maior e desfrutando das rendas de novo. Mais xa de rapaz comezou a angustiarse ante a chegada do seu fin, quizais entrando no ventre dunha muller, polo que decidiu pór fin á súa vida.
Estreliña é unha meniña ben mandada e simpática, sempre alegre e disposta. Un día finou, e a súa nai e a súa irmá choraban por ela lembrándoa.
Un home marcha da súa vila cara a Buenos Aires co propósito de facerse rico, e xa no porto da cidade onde embarca sorpréndese do grande que é o mundo. Dez anos despois regresa, pobre, e asolágao un sentimento estraño.
Pampín é un mozo que vive nunha vila costeira, que sempre axuda os demais sen pedir nada a cambio, acompañado dunha pequena cana que leva sempre enriba.
Uns meniños están a xogar nun sobrado da casa nun día de treboada. De socato, no tellado aparece un ollo a os vixiar.
Un home comeza a falar con outro sobre dunha ponte do tren no golfo de México, iniciando a parolada in medias res. Fálalle da ausencia de traballo e de anteriores viaxes; o outro pregúntalle polas súas aspiracións, e respóndelle que montar un sinxelo quiosco de prensa. miniatura|Dos arquivos do trasno é o n.º 14 da [[Biblioteca Galega 120.]] Un neno está cos seus amigos a xogar preto do mar. Ese día regresa seu pai de traballar en Nova York e el quere falar do tema, mais os amigos non lle preguntan nada e el resístese a iniciar a conversa. Orgulloso, marcha dicindo a frase "Nova York é noso!"
Un home traballa limpando un dos tres fornos dun buque que se dirixe a Marsella. Un día, ao pouco de chegar, o maquinista dille que limpe os tres, e el négase. O capitán di que con que limpe un chega, pois xa lle é abondo, e o home, doído no orgullo, decídese a limpar os tres. Despois decide abandonar a singladura e pídelle ao capitán que lle pague o salaio, pero este négase. Á noite, nunha taberna, o capitán pídelle que regrese ao barco.
Un home esperta dentro dun nicho metálico. Asume que está morto, pero reflexiona e comeza a lembrar: un doutor logrou que durmise durante 10.000 anos, e espertou no ano 11.926. Nos seus petos leva un reloxo, un termómetro, unha caixa de mistos, unha petaca, unha pistola, unha lanterna eléctrica, unha carta lacrada e mais unha chave. Coa lanterna iluminou o nicho e atopou a pechadura. Antes de saír asume que é a testemuña viva dunha cultura antiquísima, e rompe a chorar. Despois mira o reloxo, que na esfera ten debuxado unha caveira con dúas tibias, e comprende que só lle quedan unhas horas de vida. No sobre había unha carta con consellos do doutor compostelán Roberto Nóvoa Santos, e outra dirixida aos médicos daquel momento. E ao saír do nicho, ve que Santiago de Compostela desaparecera. Diríxese camiñando cara ao mar, e atopa todo deserto, e entende que é o único supervivente na Terra. Despois descobre unha árbore, un home e un neno; nun principio pensa que son mestre e alumno, mais ao achegarse ve que están a comer dunha perna humana pendurada da árbore. Eles decátanse da súa presenza e comezan a berrar, pero el non os entende, e comeza a escapar. Ao cabo comeza a perseguilo un grupo de xente que lle guinda pedras, e coa pistola dispáralles. E de sócato... esperta.
Nun taboleiro de xadrez están dispostas todas as pezas agás o cabalo de rei branco, que chega tarde e protesta porque quere ter todos os movementos posibles, non só os seus propios. Iníciase un debate entre as pezas brancas, mentres o rei negro mete présa para que comece a partida. Iníciase, e un bispo e unha torre din que envexan mutuamente os movementos do outro. Pasa o tempo e a luz esvaécese, porque unha das torres, que porta un farol, quedou durmida. O cabalo que protestara morreu a mans da raíña negra, e vaise a luz outra vez.
Un xornalista ten que escribir para o periódico en que traballa un conto de Reis, e non sabe que facer. Vai á taberna e alí escoita falar un mariñeiro que di que traballara co rei Melchor, e que coñecera un tradutor-intérprete que sabía todas as linguas do mundo. De socato, un mozo descoñecido entra na taberna, toma un viño fino e marcha, e o home que falaba marcha detrás del, tras identificalo como o intérprete, para preguntarlle por Melchor. O xornalista perségueos pero non logra ir tras deles, e fica abraiado. De regreso á redacción non se atreve a contar esa historia para o periódico.
Unha balea aparece preto do porto de Rianxo, e os carabineiros comezan a disparar as súas escopetas contra ela. A balea vara e varias lanchas rodéana, sen saber que facer, pois non a daban amarrado con cabos. Un patrón pretende matala cunha machada. De súpeto, quizais ao subir a marea, a balea retírase, e foi morrer a Vilanova de Arousa, onde ficou o seu esqueleto.
Narración
O libro comeza cun limiar a modo de esbozo da teoría do conto, a través de seis aforismos. Este estilo utilizárono moitos escritores da época parar dar a coñece-las súas concepcións sobre a arte poética. Constitúe a primeira reflexión sobre o xénero na literatura galega.
Alterna os relatos en primeira persoa (1º, 4º, 6º, 14º, 16º, 17º 19º e 20º) coa terceira persoa (2º, 3º, 5º, 7º, 8º, 9º, 10º, 11º, 12º, 13º, 15º). A peza número dezaoito está escrita en forma de peza teatral.
Xa no propio título fican establecidos os dous planos en que se desenvolve a obra, realidade e fantasía. Así, nalgúns casos, os relatos do libro exploran vivencias que rozan o fantástico, e a atmosfera créase a través dos personaxes. Tódolos contos teñen un momento de tensión máxima, o que Dieste consegue cunha presenza mínima de personaxes, unha precisión máxima da linguaxe e un uso perfecto dos ritmos.
Os diferentes individuos e tipos -nenos, vellos, mariñeiros, vagabundos- que poboan as páxinas de Dos arquivos do trasno forman en conxunto un retrato moi vivo do variado carácter galego. Porén non se limita ao folclórico, senón que, ao contrario, transforma este substrato popular galego en realizacións estéticas de proxección universal.
O libro ten as súas raíces na estrutura do relato oral, que se manifesta nas fontes temáticas de onde obtén material e nos rexistros estilísticos que emprega. Nel abundan as testemuñas sobre a admiración do escritor para as expresións da cultura popular. Dos arquivos do trasno contén a temática máis característica da literatura galega: a morte, a morriña, a presenza dos mortos, o misterio, a dignidade, a emigración e o retorno á terra.
Budokan
Budokan (武道館) é un estilo de Karate que foi creado por Chew Choo Soot, despois de adestrar outros deportes de loita na xuventude mentres empezou o adestramento de karate cun oficial do exército xaponés, no período da ocupación xaponesa da Malaisia, a súa terra natal. O estilo pretende sintetizar un prototipo de arte marcial orixinal, que complementa os estilos de karate Shotokan e Kenshinkan con elementos doutras modalidades, como wushu e taekwondo.
A fiestra valdeira
A fiestra valdeira: comedia de remate ledo en tres lances, o derradeiro c'un respiro é unha peza teatral de ambiente mariñeiro escrita por Rafael Dieste. Foi publicada na tipografía de El Eco de Santiago o 16 de marzo de 1927, aínda que saíu á luz uns meses antes, o 21 de xaneiro de 1927, cando Dieste fixera unha lectura da obra para ingresar no Seminario de Estudos Galegos. Ese mesmo ano, a obra foi relida na Festa da Prosa Galega.
Narración
Consta de tres actos (tres lances). A acción desenvólvese nunha sala da casa dunha vila mariñeira. Don Miguel é un mariñeiro xa xubilado que fixo cartos na emigración no Brasil e que volta ao seu fogar. A parte máis importante da historia xira en torno a un retrato encargado por don Miguel a un pintor, no cal aparece a fiestra da habitación a través da cal se ve o peirao.
Representacións
A súa primeira representación tivo lugar en Rianxo no outono de 1935. Naquela ocasión foi dirixida por Castelao, coa axuda de Dieste. O propio Castelao interpretaba ó personaxe principal, don Miguel. Os outros actores daquela representación eran persoas de Rianxo e non actores profesionais.
Elenco: Balbina Rañó (Dona Balbina), Lola Romero (Adelaida), Ricardo Abuín (O señor Baldomero), Alfonso Arcos (Nogueira), Bieito Rial (Antonio), Sócrates Piñeiro (Matapitos), Bieito Ordóñez (Caramañolas), Roxelio Bravo (O Garreante), Andrés Galván (Dourado), Francisco Ramos (vello anónimo) e Vicente Torres (mozo anónimo).
Tras a reedición da obra en 1958 en Buenos Aires, o Grupo de Teatro Airiños representou o texto en Asados (Rianxo) e Catoira en 1960 e 1961. A propia compañía púxoa de novo en escena en 2006, no 25 cabodano da morte do autor. A peza representada tamén no Teatro Colón da Coruña nos anos 90 polo Centro Dramático Galego.
Lances
A obra divídese en tres partes:
Primeiro lance
Nesta primeira parte faise unha introdución das personaxes principais, sobre todo do protagonista, don Miguel, do que se fai unha descrición física exhaustiva. Tamén se describe o cadro, tema principal da historia, e as vistas que hai desde a fiestra.
A obra comeza cunha conversa sobre a súa xuventude e sobre o presente entre don Miguel e Baldomero, vello mariñeiro que foi con el á escola. Preséntase neste lance o conflito principal, orixinado polo retrato que lle encarga Don Miguel a Antonio. No cadro, don Miguel aparece diante dunha fiestra da súa casa desde a que se pode ver o peirao e o ambiente mariñeiro da vila. É entón cando o protagonista pide a opinión da súa muller Balbina e da súa filla Adelaida. Estas desprezan o cadro pois tras regresar da emigración no Brasil volven cun nivel económico e social superior e renegan da súa orixe mariñeira. É por isto que lle piden a don Miguel que cambie o peirao que se ve no cadro por unha paisaxe máis fidalga. Don Miguel non comprende que ten de malo o cadro nin a súa orixe humilde e non está de acordo con modificar a obra.
Segundo lance
Neste segundo lance desenvólvese o conflito. Don Miguel e dona Balbina discuten porque o pintor non quixo facer as modificacións que lle pediron, xa que consideraba o cambio como unha falsificación da verdade artística.
Acontecen entón unha serie de sucesos, como que unha personaxe rexeite entregarlle un traxe que lle fixera a Miguel porque se sente ofendido polo rexeitamento deste polas súas orixes. Esta é unha das múltiples persoas que amosan o seu descontento coa decisión de don Miguel. Despois, varios mariñeiros, entre eles Antonio, explícanlle a don Miguel que cambiar o cadro é coma cambialo a el mesmo e converterse nunha persoa diferente.
Por último, aparecen un grupo de mariñeiros que se identifican co retrato e o reclaman como seu. O Garreante, enfadado, quítalle ao cadro o anaco no que se ve o mar e así queda “valdeira” a fiestra.
Terceiro lance
Don Miguel, que xa se decatou do seu erro ao facer caso a súa muller e a súa filla, pretende recuperar o anaco do cadro, para iso ofrece unha lancha aos mariñeiros. Nogueira advírtelle que pode parecer que os querer comprar. En determinado momento, entra Adelaida e mira o estado no que se encontra o seu pai. Nese momento cae na conta do erro que cometera e contacta cos mariñeiros. Para rematar, os mariñeiros devólvenlle o anaco do cadro, mais non lle aceptan nada a cambio pois ven que o seu arrepentimento é sincero. Don Miguel tenta darlle uns cartos a Matapitos para que se faga capitán dun navío ben grande, pero este rexéitaos.
Lugar e tempo da acción
A obra ten lugar nunha pequena vila mariñeira, a cal pode ser perfectamente Rianxo (o autor foi nado alí). A totalidade da obra desenvólvese nun único espazo: no salón da casa de don Miguel.
En canto ao tempo, pode ser anterior a 1914 (vinte anos antes no momento en que se publicou a obra) e puido durar entre dúas e tres semanas. Para ser máis precisos, hai un tempo para cada lance:
Léxico mariñeiro
Reivindicación dunha cultura popular mariñeira que se respira ao longo de toda a obra con termos como por exemplo: ir ao mar, fondear, aparello, peirao, argola, baldear etc ou mesmo ata parece que somos quen de sentir como “rosma a treboada”.
Conflito de clases
Na obra se aprecian tres tipos de clases sociais, a pequena burguesía acomodada (a filla e a muller de don Miguel), a burguesía intelectual e a clase traballadora (os mariñeiros). Estas persoas diferéncianse polo tipo de vestimenta ou polo nome que o autor lles da. Por exemplo, hai unha vontade de desclasamento tanto da filla como da muller contra don Miguel, pois pretenden substituír o fondo do cadro por un máis acorde coa súa clase social actual, xa que non lle gustan as súas raíces obreiras.
Urco
Hai outros elementos moi importantes como o Urco a través dos cales o autor tenta revalorizar a cultura galega. O Urco posibilita unha sutil pero moi fermosa expresión do extremadamente oposto mundo vivencial e de intereses entre Baldomero e don Miguel (homes de mar) ou Nogueira e Antonio (xentes da cidade con estudos).
Manuel de Castro
O nome de Manuel de Castro pode referirse a:
A fiestra valdeira
Diferentes edicións
Reeditouse en Bos Aires en 1958 pola Editorial Atlántida e, posteriormente, Edicións do Castro reeditouna na Coruña en diversas ocasións.
O gran número de reedicións denota que a obra tivo unha boa acollida entre o público xeral.
Todas estas edicións teñen en común a grafía “valdeira”, que non é aceptada pola norma, xa que esta prefire o termo "baldeira" por referirse a balde e a baldeirar.
A diferenza máis notábel entre a primeira e segunda edición é que a primeira inclúe a maiores catro contos breves de argumento desacougante:
Dedicatorias
Con esta obra, Dieste tentou modernizar o sistema literario galego e afastalo do ruralismo.
Repercusión da obra na época
A obra de Dieste recibiu bastante atención por parte de moitos intelectuais galegos da literatura da época. Tiveron moitos puntos de interese tanto polo seu punto de vista temático de identidade como polas novas posibilidades formais no teatro galego. Cabe destacar tamén a nova estética simbolista que aparece na obra e, obviamente, a identificación de persoas contemporáneas ao autor como fonte inspiración xunto con outras figuras que aparecen na obra. Todo isto representa a realidade que vive a época e que se proxecta na obra cunhas tendencias sociais do seu tempo. Rafael Dieste apoia a mellora social pero tamén recorda que moitísimos galegos procedemos da emigración e do ámbito mariñeiro. Como último apuntamento, o autor facilita ao espectador ou lector á identificación cos personaxes e as súas accións grazas ao perfecto reflexo da realidade no seu teatro.
Condado de Västmanland
O Condado de Västmanland ou Västmanlands län, é un condado ou län situado no centro de Suecia, na rexión de Svealand. A súa capital é a cidade de Västerås. O condado fai fronteira cos condados de Södermanland, Örebro, Dalarna ie Uppsala. O condado fai fronteira co sur co lago Mälaren.
Concellos
O lago da dereita é o lago Mälaren; o da esquerda é o lago Hjälmaren.
María Amalia de Saxonia
María Amalia de Saxonia, nada en Dresde o 24 de novembro de 1724 e finada en Madrid o 27 de setembro de 1760, foi raíña consorte de Nápoles e Sicilia (1737-1759) e de España (1759-1760), esposa de Carlos III.
Traxectoria
Foi filla de Frederico Augusto II, príncipe-elector de Saxonia e despois rei de Polonia e gran duque de Lituania (como Augusto III), e da arquiduquesa María Xosefa de Austria, filla de Xosé I, emperador do Sacro Imperio.
Con apenas catorce anos contraeu matrimonio con Carlos, daquela rei de Nápoles e Sicilia, que era o fillo primoxénito de Filipe V e a súa segunda esposa, Isabel de Farnesio. A pesar de que se trataba dun matrimonio concertado, Amalia e Carlos mantivéronse moi unidos, e o rei, ao enviuvar, non volveu casar.
A voda celebrouse por poderes no Palacio de Dresde, en Saxonia, o 9 de maio de 1738, e a celebración foi en Nápoles o 9 de xuño dese ano. En 1759 faleceu o rei Fernando VI de España, irmán de Carlos, sen descendencia, e Amalia acompañou ao seu esposo a España para ocupar o trono. En setembro de 1760, apenas dous anos despois da súa chegada a España, María Amalia morreu causa dunha tuberculose (e despois de sobrevivir unha varíola. Carlos III expresou: "En 22 anos de matrimonio, este é o primeiro desgusto serio que me dá Amalia".
Á raíña María Amalia débeselle a introdución en España do costume de colocar nas casas, por Nadal, un belén ou nacemento, de orixe napolitana.
Celso Míguez
Celso Míguez Pereira, nado en Pontevedra o 1 de maio de 1982, é un piloto de carreiras. competiu en series como as Formula Renault 3.5 Series, World Series Lights e Euroseries 3000. Foi segundo por detrás de Bruno Méndez no European F3 Open de 2009 logrou cinco vitorias ao longo da súa carreira.
Traxectoria
Míguez comezou a súa carreira no automobilismo en 1990 no karting, no que estivo activo ata o ano 2000. En 2001 competiu co equipo Fórmula Campos no seu debut na Formula Sport. En 2002 trasladouse á Fórmula Nissan 2000 e logrou tres podios Sechter xeral. Ademais, incorporouse á metade da tempada no Campionato de España de fórmula 3 finalizando 13º na xeral. En 2003, quedou na Fórmula Nissan 2000, que mudou o nome a World Series Light, co equipo Meycom. Mentres que o seu compañeiro Juan Cruz Álvarez gañou o campionato, o español quedou quinto na xeral. En 2004 Míguez pilotou para Meycom na súa terceira tempada na World Series Light. Con tres vitorias, quedou detrás do piloto Milos Pavlovic. Tamén fixo dúas aparicións na fórmula 3 española.
en 2005 Míguez cambiou a Pons Racing nas World Series by Renault. Mentres que o seu compañeiro Adrián Vallés foi segundo, puntuou só en catro carreiras e terminou a tempada no posto 19º da xeral. En 2006 comezou a tempada con Pons Racing. Despois de non poder seguir o ritmo do seu compañeiro de equipo James Rossiter, foi substituído logo de seis fins de semana por Tristán Gommendy. Míguez disputou o resto da tempada con Comtec Racing. Malia que foi capaz de lograr un mellor rendemento no Comtec, o seu compañeiro Alx Danielsson, logrou o título, pero quedaron claramente distanciados. Ao final terminou no posto 24º da clasificación xeral. En 2007 foi por primeira vez nas World Series by Renault logrou un asento en Eurointernational. Logo das primeiras cinco carreiras foi substituído por Jaap van Lagen e ao final da tempada quedou no 23º posto da clasificación de pilotos. A continuación, o español participou con G-Tec nun fin de semana da Euro Series 3000 logrando un terceiro lugar do podio.
En 2008 regresou ao Campionato de España de Fórmula 3 de novo co equipo Meycom. Cun segundo lugar como mellor resultado, terminou ao final da tempada no posto 14º da xeral. Logo de cambiar o nome da serie a European F3 Open, Míguez trasladouse ao equipo Drivex. O español gañou cinco carreiras e foi o piloto con máis vitorias. Con todo, foi derrotado Bruno Méndez ao final da tempada por só dous puntos e foi subcampión.
En 2010 Míguez trasladouse ao equipo RP Motorsport para participar na Auto GP, na que xa competira en 2007, cando se chamaba Euroseries 3000. Despois do cuarto fin de semana foi substituído por Giacomo Ricci, rematou ao final da tempada cun segundo posto como mellor resultado, na 14ª posición da xeral. Tamén competiu dous fins de semana na tempada 2010 da Fórmula Superleague co equipo Drivex.
Resultados completos na Fórmula Renault 3.5 Series
(key) † O piloto non terminou a carreira, pero clasificouse ao completar máis do 90% da distancia da carreira.
Galería de imaxes da igrexa de San Martiño de Sobrán
A igrexa de San Martiño de Sobrán é un templo de feitura románica situado no concello de Vilagarcía de Arousa, provincia de Pontevedra, Galicia
Crema catalá
thumb|Crema catalá nun cacharro de barro. thumb|Presentación clásica da crema catalá.
Orixe
A crema catalá actual está amplamente documentada na literatura catalá. Xa aparece nos receitarios medievais cataláns Llibre de Sent Soví (século XIV) e Llibre del Coch (século XVI), e considérase unha das sobremesas máis antigas en Europa dentro da súa categoría, a pesar de ser unha evolución da crema clásica, que xa existían na República romana varios séculos antes de Cristo. É unha das sobremesas que aparecen moitas veces no Calaix de sastre (século XVIII) do barón de Maldà e, parece, que Casanova comeu en Barcelona.
Características
A crema catalá faise con xema de ovo, azucre, fariña de trigo ou fariña de millo e leite aromatizado con canela e tona de limón, ou, ás veces, tamén de laranxa. A crema cócese sen deixala ferver nun cazolo até que espese e déixase arrefriar na neveira.
Cando se serve como sobremesa, acostúmase distribuír a crema en pratos de sobremesa individuais ou tradicionalmente en cazolas de barro, e quéimase. Para queimala, como nos outros casos, espolvoréase de azucre branco e posteriormente pásaselle por riba unha pa de ferro moi quente, ou actualmente, normalmente quéimase cun pequeno soprete.
Variantes
En Cataluña existe unha versión xeada da receita, con xeado de crema catalá e cuberto de confeitura de xema de ovo queimada. A crème brûlée da cociña francesa pódese considerar unha variante ou versión da crema catalá. A variante francesa cócese ao baño maría, ás veces empréganse os ovos enteiros, utiliza nata en vez de leite e aromatízase con vainilla. Adóitase queimar con azucre moreno para compensar o branco.
Nos chamados países cataláns, a crema espésase tradicionalmente con amidón, non inclúe nata nin claras de ovo e aromatízase con canela e tona de limón, ou eventualmente de laranxa, nunca con vainilla.
O sabor da crema catalá inspira variantes e perfumes de todo tipo de produtos como: xeados, espumas, a variante do torró (turrón) catalán que posúe o mesmo nome etc. A crema emprégase na elaboración dalgunhas variedades dos tés "Earl Grey crema".
La Lucha (Vigo)
La Lucha foi un semanario publicado en Vigo entre 1898 e 1917.
Historia e características
Subtitulado Semanario federal, apareceu o 1 de abril de 1898. Defensor do ideario e dos intereses do federalismo, tratou de continuar o labor de La Vanguardia e La Federación. O seu director, propietario e editor foi Arturo Fariña ata 1903, cando foi substituído por Joaquín Novoa Barros. Caracterizado pola súa maquetación, que facía que se abrise de esquerda á dereita, e polo seu estilo irónico e ferinte, foi un periódico de esquerdas e anticlerical, que mantivo polémicas coa prensa católica e conservadora, especialmente con El Restaurador. Foron os seus redactores Luis Suárez Gutiérrez, Humberto Cuíñas e Nicolás Paz Pardo, e entre os colaboradores figurou Eusebio Alonso Vieites. Incluíu editorial, poesías, reproducións de artigos e moi poucas noticias. Aínda que algunhas fontes dan como data de cesamento 1914, parece que aínda se editaba en 1917, posto que o seu director Pascual Ruiz Enríquez, foi procesado e xulgado en novembro dese ano por inxurias á Garda Civil.
Bóla de lume
Bóla de lume (en The Fireball) é un filme estadounidense de 1950 dirixido por Tay Garnett. Está protagonizado por Mickey Rooney e Pat O'Brien. O elenco tamén inclúe a Beverly Tyler e a Marilyn Monroe, nunha das súas primeiras aparicións. O filme, estreado por 20th Century Fox, conta cun guión escrito por Horace McCoy baseado nunha historia de McCoy e Garnett.
Cancro facial do diaño de Tasmania
miniatura|250 px|O cancro facial do diaño de Tasmania causa tumores na boca e no rostro, dificultando a alimentación dos animais e levándoos a que morran de fame O cancro facial do diaño de Tasmania, tamén coñecido polas súas iniciais en inglés DFTD, é un cancro contaxioso que afecta os diaños de Tasmania.
Historia
O primeiro rexistro da enfermidade remóntase a 1995, cando un fotógrafo de animais retratou tres individuos de diaño de Tasmania con deformacións faciais. As fotografías foron tomadas na costa leste da illa de Tasmania.
Na década seguinte, comezaron a proliferar os avistamentos, concentrados ao comezo na costa oriental da illa, e progresando cara ao oeste conforme pasou o tempo. As primeiras investigacións, que non se iniciaron ata 1998. Dende 1995 ata 2005 a poboación da criatura na illa reduciuse entre un 20% e un 50% Nas poboacións máis compactas do leste as cifras achegáronse ao 100% de mortandades. .
As principais hipóteses de traballo para determinar as causas das malformacións cancerosas foron axentes químicos (como pesticidas e velenos), virus e bacterias. Porén, a distribución xeográfica dos primeiros casos (en parques nacionais onde era moi estraña a presenza de produtos químicos, así como os elevados niveis de inmunodeficiencia, mesmo nos individuos enfermos, levaron a descartar esas opcións . Non foi ata 2005 que un grupo de traballo liderado pola científica Anne-Maree Pearse propuxo a hipótese dun cancro contaxioso. Diversas análises posteriores confirmaron a hipótese ao identificar un patrón xenético no cancro distinto do dos animais portadores , é dicir, os animais recibían o cancro por contaxio doutro individuo, que tamén á súa vez o recibiría dun individuo anterior. A pregunta nese momento era por que un sistema inmunolóxico tan resistente coma o dos diaños de Tasmania non detectaba o cancro como un corpo estraño e o rexeitaba. A resposta atopárona os científicos na alta taxa de endogamia, nunha especie que estivo próxima da extinción nos anos corenta do século XX, e que se recuperou a partir de poucas cepas xenéticas.
Características
miniatura|[[Cariotipo]]
Os signos máis visíbeis desta enfermidade son tumores externos, protuberantes e a miúdo en carne viva, que se presentaban no interior da boca, no contorno da boca, faciana e cabeza (85% dos casos) e ademais polo resto do corpo (15% dos casos). O tumor dificulta a alimentación do animal e acaba por matalo coa fame.
O cancro é un tumor neuroendocrino, e as súas células comparten un mesmo patrón de cromosomas. A vía de transmisión principal é a trabada por parte doutro individuo, que inocula directamente as células cancerosas dende a súa boca na boca, cabeza ou corpo do outro individuo. Dado o comportamento agresivo destes animais, as feridas son frecuentes cando loitan pola comida ou no apareamento. Por esa razón o número de cancros era moito máis elevado en machos do que en femias, e practicamente non existía en individuos xuvenís.
Identificáronse cando menos nove cepas distintas deste cancro, que demostran que a enfermidade está a evolucionar e que se está a facer máis virulenta. A proliferación de cepas dificultou os intentos de atopar unha vacina, e podería dar lugar a que se transmitise a outras especies, coma o quoll. . O diaño de Tasmania ten 7 pares de cromosomas, mentres que as células tumorais só conteñen 13.
A enfermidade ten anomalías no cariotipo semellantes as do cancro canino de transmisión venérea ou CTVT, un tumor que afecta os cans e que se contaxia por contacto sexual.
Conservación da especie
En resposta á virulencia da enfermidade, 47 individuos foron levados a parques naturais na illa de Australia para preservar a diversidade xenética da especie. Tamén se están a levar prácticas de eliminación selectiva dos individuos infectados, con algúns resultados satisfactorios.
Ligazóns externas
Beutelteufel
Alethea Arnaquq-Baril
Alethea Arnaquq-Baril é unha directora, produtora, guionista e animadora de cinema inuk. É dona de Unikkaat Studios, unha compañía de produción con sede en Iqaluit, que produce filmes en lingua inuktitut. Foi galardoada coa Cruz do Servizo Meritorio Canadense en 2017 en recoñecemento polo seu traballo como activista e directora. Tamén colabora co Proxecto Qanak, un proxecto social que apoia iniciativas de apoderamento dos inuit. empowerment initiatives.
Lev Vigotski
Lev Semenovich Vigotski (en cirílico Лев Семенович Выготский) nado o 17 de novembro de 1896 en Orsha e finado o 11 de xuño de 1934, foi un psicólogo soviético estudoso da psicoloxía do desenvolvemento e fundador da psicoloxía histórico-cultural.
Contribucións
Unha das máis grandes contribucións de Lev Vigotski á psicoloxía é a concepción que tiña do ser humano. Vigotski consideraba que os homes e mulleres son seres eminentemente sociais, até o punto de afirmar que o seu desenvolvemento lévase a cabo primeiramente na esfera social que os rodea, e logo interiorízase.
O coñecemento, así como calquera outra dimensión psicolóxica da persoa (linguaxe, razoamento etc.) son produtos sociais que a persoa desenvolve en sociedade e que vai interiorizando a medida que crece.
Cuíña, Oza-Cesuras
Santa María de Cuíña é unha parroquia que se localiza no concello de Oza-Cesuras. Segundo o padrón municipal de 2017 tiña 242 habitantes (126 homes e 116 mulleres) distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 251 habitantes.
Topónimo
Cuíña podería ser un topónimo prerromano, e mesmo preindoeuropeo, que se refire a un "cun", ou unha rocha, unha altura ou algo que destaca no relevo do terreo. A súa orixe é anterior ao século III.
A abella Maia
A abella Maia (みつばちマーヤの冒険) é unha serie de televisión de anime producida por Zuiyo Enterprise (hoxe: Nippon Animation) no Xapón. A serie consta de 52 episodios e a súa estrea foi na canle xaponesa TV Asahi no 1975. Baseado no libro do escritor alemán Waldemar Bonsels, publicado en 1912, que acadou grande sona durante a Segunda Guerra mundial. A serie de anime volveuse sumamente popular en Europa e foi retransmitida numerosas veces en diversos países e linguas en todo o mundo dende a súa estrea.
Unha segunda serie d'A abella Maia, 新みつばちマーヤの冒険 Shin Mitsubachi Māya no Bōken (As novas aventuras da abella Maia), foi co-producida no 1979 por Wako Productions e mais Apollo Film Wien. Estreouse primeiro en Alemaña na canle ZDF, en setembro do 1979 ata setembro do 1980. Esta segunda serie doutros 52 episodios, non foi moi popular e non se estreu no Xapón ata outubro do 1982, na canle tv Osaka. Dez episodios desta serie foron engadidos ós 45 episodios da orixinal para a emisión dos EUA, transmitindo en total en Nickelodeon 55 episodios nos EUA.
En Galicia a súa estrea en galego chegou o 19 de setembro do 2011, emitida na tvG2 da man do Xabarín Club.
Sinopse
A historia céntrase nas aventuras de Maia, unha pequena abella inqueda, aventureira e preguntona, así como da forma que ten de se desenvolver nunha contorna infestada de todo tipo de insectos e demais bechos. Maia é enviada pola abella reina a buscar pole para súa colmea. Nesa tarefa, Maia, canda ó seu inseparable amigo Willi o abáboro, descobre un mundo novo ó seu redor e establece amizade con numerosas criaturas do bosque como o saltón Flip, araña Tecla, a mosca Puck, o escaravello Kurt ou o rato Alexandro.
Novos episodios
Co gaio do cen aniversario a cadea ZDF ten anunciada a estrea de 78 novos episodios rodados en 3D.
Frances Alda
Frances Alda, nada como Fanny Jane Davis, nada en Christchurch o 31 de maio de 1879 e finada en Venecia o 18 de setembro de 1952, foi unha soprano de Nova Zelandia.
Traxectoria
Comezou a cantar en Melbourne, cando tiña 22 anos marcha a Europa e en 1906 actúa en La Scala de Milán. Admirada por Caruso, estivo casada con Giulio Gatti-Casazza, director da Metropolitan Opera House de Nova York, retirouse en 1929 e escribiu o libro Men, Women and Tenors.
Fátima Fernández Cano
Fátima Fernández Cano, nada o 23 de outubro de 1995 en Santiago de Compostela, é unha golfista profesional galega.
Traxectoria
Como golfista júnior, gañou o Campionato de Galicia de 2005. Continuou xogando na Universidade de Troy, nos Estados Unidos. Durante a súa tempada júnior en 2016, acabou quinta na clasificación da NCAA. Ese mesmo ano, recibiu o título de Golfista do Ano pola Sun Belt Conference. En 2018 fíxose profesional e uniuse ao Symetra Tour. En agosto de 2020, gañou o seu primeiro evento profesional, o Campionato IOA.
Muralla Rugby Club
O Muralla Rugby Club é un equipo galego de rugby da cidade de Lugo, que compite na primeira división da Liga Galega de Rugby. O club naceu no ano 1986 co nome de E.U.I.T.A., e foi refundado en 2003 coa súa actual denominación. O nome do equipo fai referencia á Muralla de Lugo, o monumento máis representativo da cidade. Dende 1999 o Muralla R.C. xoga os seus encontros como local no Estadio de Atletismo Gregorio Pérez Rivera, de titularidade municipal, tamén chamado Estadio das Pedreiras pola súa localización.
Entre o palmarés do club salientan os títulos da liga galega das tempadas 1998-99, 2004-05 e 2005-06, así como a participación do primeiro equipo en categoría nacional durante tres tempadas.
As cores representativas do club son o negro, o verde e o amarelo.
2 Unlimited
miniatura|dereita|2 Unlimited 2 Unlimited foi un proxecto techno-house que existiu entre 1991 e 1996, e editado polo selo discográfico británico PWL.
Creado polo produtores belgas Jean-Paul De Coster e Phil Wilde, as cancións eran do rapeiro holandés Ray Slijngaard e da cantante Anita Doth. 2 Unlimited foi o primeiro cruzamento comercialmente exitoso entre o hardcore underground e o pop
La Felguera
miniatura|200px|Museo de Siderurxia de Asturias La Felguera é a parroquia máis grande do concello de Langreu e a quinta localidade asturiana tras Xixón, Oviedo, Avilés e Mieres, cunha poboación de 20.000 habitantes.
La Felguera era un núcleo rural ata a chegada, no século XIX, da industria siderúrxica, que aproveitaba as boas comunicacións (Ferrocarril de Langreu, terceiro ferrocarril español), a auga do río Nalón e o carbón das minas que se explotaban desde o século XVII. "La Felguera" converteuse no centro siderúrxico máis importantes de España, situación que acabou e empeorou coa crise industrial que sufriu Asturias, e máis particularmente as "Cuncas Mineiras" no século XX.
Actualmente acubilla o centro de novas tecnoloxías de Valnalón e o Museo da Siderurxia. As súas construcións máis importantes son os edificios da antiga fábrica, aproveitados hoxe para novas industrias ou como patrimonio industrial, a igrexa de San Pedro, a capela de Santa Lourdes, o Chalet de Enxeñeiros, o Chalet Bustelo, as vivendas na ruela Conde Sizzo, o Barrio Urquijo, a estatua de Pedro Duro, o Mercado, o edificio da Salle Vella, a Pinacoteca de Eduardo Úrculo e tres parques: Dores F Duro, García Lago e Sutu.
Quique Alvarado
Traxectoria
Comezou os seus estudos en Buenos Aires. Afincouse na Coruña en 1986, e desde ese momento foi un membro activo da escena jazzistica galega, ademais de tocar en Os Satélites, Los Tamara e outras bandas de diversos estilos. É líder do Anacaona Latin Jazz Quartet, e tamén toca no trío de Xavier Constenla.
Praza Roxa (Santiago de Compostela)
A praza Roxa é unha praza de Santiago de Compostela. Está considerada un dos puntos neurálxicos do Ensanche da cidade, en contraposición co casco antigo.
Orixe
O nome da praza Roxa ten a súa orixe no final da ditadura franquista e a transición, xa que nela foron frecuentes as manifestacións por parte de opositores ao réxime franquista, coloquialmente coñecidos coma "rojos".
Celestino Carbia Campaña
Celestino Carbia Campaña, nado en Valga cara a 1898 e finado en Pontevedra o 11 de maio de 1937, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Francisco Carbia Fariña, foi fundador do Sindicato Agrario de Cordeiro e impulsor do cooperativismo. Coa ditadura de Primo de Rivera foi concelleiro de Valga a partir do 9 de marzo de 1924 xunto ao seu pai Francisco Carbia. Porén ambos dimitiron do cargo un ano despois como “protesta ante a forma en que se efectuou a segregación da freguesía de San Xulián de Requeixo para constituír o Concello de Pontecesures”. Logo das elección de 1931 foi concelleiro de Valga e tenente de alcalde. Asumiu a alcaldía ao renunciar Maximino Mosquera por problemas de saúde. Foi alcalde de Valga até 1933. Militante de Izquierda Republicana, foi reposto como alcalde despois do triunfo da Fronte Popular en febreiro de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e estivo preso na Illa de San Simón. Xulgado en Pontevedra por rebelión militar foi condenado a pena de morte e fusilado en Pontevedra o 11 de maio de 1937. Soterrado no cemiterio de San Amaro de Pontevedra, a súa familia logrou traer os seus restos en 1977 ao cemiterio de Cordeiro.
Querela arxentina contra os crimes do franquismo
A súa familia sumouse á Querela arxentina contra os crimes do franquismo.
Now You See Me
Now You See Me é un filme estadounidense dirixido por Louis Leterrier que foi estreado no 2013. Está protagonizado por Jesse Eisenberg, Mark Ruffalo, Woody Harrelson, Mélanie Laurent, Isla Fisher, Dave Franco, Common, Michael Caine e Morgan Freeman.
Foi estreado o 31 de maio de 2013. Malia as críticas dispares, foi un éxito de recadación e está confirmado que terá unha secuela.
Cerco (artrópodos)
miniatura|300px|[[Cadela de frade (orde dos Dermaptera) mostrando os seus cercos en forma de pinza.]]
Os cercos son apéndices localizados na extremidade do abdome dalgúns artrópodos, sobre todo nos insectos (aínda que tamén os presentan algúns miriápodos).
Normalmente existe un par de cercos laterais, que ás veces van acompañados dun cerco central denominado paracerco.
Etimoloxía
o Termo cerco deriva da palabra do grego antigo κέρκος kérkos, 'cola'.
Porén, moitas veces na bibliografía internacional adoita usarse a súa adaptación ao latín, cercus (plural cerci).
Castelo de Verrès
O castelo de Verrès é un dos monumentos medievais máis famosos do Val de Aosta, lugar de paso entre Italia e o noroeste europeo. Foi construído no século XIV como unha fortaleza militar de Ibleto de Challant (1330 - Verrès, 1409), ilustre membro da liñaxe Challant, que ostentaba o cargo de capitán xeneral e gobernador do Piemonte entre 1379 e 1404, durante o reinado de tres condes Amedeos da Casa de Savoia: o VI, o VII e Amedeo VIII de Savoia|o VIII.
Cerco (artrópodos)
Formas e funcións
A súa morfoloxía é variada: poden seren longos, delgados e con función sensorial (Ephemeroptera), ou curtos, robustos e defensivos (Dermaptera). Nos Dermaptera e nos Japygidae están transformados en pinzas.
Castelo de Verrès
É un dos primeiros exemplos de castelo monobloque, é dicir, constrído nun único edificio, a diferenza dos castelos máis antigos formados por un conxunto de construcións protexidas por unha muralla. As obras duraron preto de vinte anos e en 1390 estaban rematadas. No século XVI, aproveitando a orografía, fíxose unha cinta murada rodeando a edificación para adaptala a novos usos militares. Presenta, ademais desta muralla, numerosos elementos que amosan o seu carácter defensivo: portas fortificadas, portelas a diferentes andares, galería exterior en beiril...
Cerco (artrópodos)
Formas e funcións
Os cercos frecuentemente serven como órganos sensoriais, pero tamén ás veces úsanse como armas, como axudas na copulación, ou simplemente son estruturas vestixiais.
Ordes de insectos que teñen cercos en estado adulto
miniatura|220px|Cercos dun [[saltón da suborde dos Caelifera.]]
A Gurita
O topónimo galego A Gurita pode referirse a:
Arribas, A Pobra do Brollón, A Pobra do Brollón
Arribas é unha aldea da parroquia da Pobra do Brollón, no concello lugués da Pobra do Brollón, moi preto da capital municipal. En 2008 tiña unha poboación de 9 habitantes (6 homes e 3 mulleres).
Río Esgueva
260px|miniatura|O Esgueva en [[Valladolid]] O Esgueva é un río que nace ao pé da Peña Cervera, no Sistema Ibérico, preto do Mosteiro de Santo Domingo de Silos, na provincia de Burgos.
É afluente do río Pisuerga, no que desemboca na cidade de Valladolid. Os seus últimos metros foron desviados ao seu paso por Valladolid para sacalo do centro da cidade e unilo nun só, xa que discorría polo centro histórico en varios ramais.
O seu principal afluente é o río Henar.
Rexión Etiópica
thumb|300px|Mapa da rexión Etiópica ou ecozona afrotropical.
A rexión Etiópica, tamén chamada rexión afrotropical e ecozona afrotropical, é unha das oito ecozonas ou rexións bioxeográficas terrestres.
Comprende a África subsahariana, Madagascar, as illas do océano Índico occidental, e se estende até o sur da península Arábiga.
Condado de Fenosa
O condado de Fenosa é un título nobiliario galego, creado en 1955 por Francisco Franco.