cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Clarice Lispector
Adolescencia
No Río de Xaneiro, os negocios de Pedro non obtiveran grande avance, a pesar de ter conseguido con dificultade un emprego de representante comercial. O seu desexo de casar as fillas, entre tanto, logrouse a través de Tania, que casou no inicio de 1938 con William Kaufmann, un xudeu comerciante de móbeis e decorador.
Por esa época deuse o Estado Novo, por Getúlio Vargas, ben como o avance da segunda guerra mundial e a intensificación informal das relacións do Brasil con Alemaña nazi e outros réximes ditatoriais, que fixeron que o antisemitismo penetrase no Brasil e novamente interferise na vida da familia Lispector, cuxo pai, sionista, inclusive arrecadaba fondos para os xudeus en Palestina, a pesar dos riscos.
Dereito
miniatura|esquerda|[[Faculdade de Direito da Universidade Federal do Río de Xaneiro actualmente, onde se formou.]]
En 1939, morando na rúa Lúcio de Mendonça, no barrio Maracanã, ela ingresou no curso superior na Facultade de Dereito da Universidade Federal do Río de Xaneiro ao mesmo tempo en que traballa como secretaria nunha oficina de avogacía e nun laboratorio, alén de xa estar facendo traducións de textos científicos para revistas.
En 1940, aos dezanove anos, o seu interese polo dereito diminuíra, ao mesmo tempo que por literatura aumentado, e publicou, o 25 de maio, o seu primeiro conto coñecido, Triunfo, na revista Pan, en que expresa os pensamentos dunha muller abandonada polo seu compañeiro. A posición política da revista de apoio aos réximes ditatoriais, que era semellante as doutras revistas dese período, todas censuradas, non foi tida en conta por Clarice ao publicar o conto.
Tania, por xa estar casada e ter unha residencia, foi quen a partir de entón tomou conta das dúas irmás, insistindo para que elas fosen morar con ela e o seu marido no apartamento nos xardíns do Palacio do Catete, onde, debido ao tamaño, Elisa tivo que durmir na sala e Clarice no cuarto de empregada, no cal pasaba o tempo estudando e escribindo.
Nesa época, insatisfeita co traballo de oficina, buscou entrar na área do xornalismo, a pesar das dificultades levantadas ás mulleres. De acordo co que diría anos máis tarde nunha entrevista, pasou a andar polas redaccións de revistas ofrecendo os seus contos, até que probabelmente un día chegou á redacción da revista Vamos Ler!, dirixida ao público masculino de clase alta.
A prensa na época era estritamente censurada polo goberno de Getúlio Vargas e estaba so o xugo do órgano recentemente creado do Departamento de Imprensa e Propaganda, que permitía a circulación de determinados periódicos, como o Vamos Ler!, onde Clarice mostrou os seus textos ao xornalista Raimundo Magalhães Júnior, secretario do ministro de propaganda, Lourival Fontes.
"Eu son tímida e ousada ao mesmo tempo. Chegaba alá nas revistas e dicía: “Eu teño un conto, vostede non o quere publicar?”. Aí me lembro que unha vez foi o Raymundo Magalhães Jr. que ollou, leu un pedazo, ollou para min e dixo: “Vostede copiou isto de quen?”. Eu dixen: “De ninguén, é meu”. El dixo: “Entón vou publicar”."
Xornalismo
miniaturadaimagem|[[Museu Imperial, en Petrópolis, en cuxa inauguración coñeceu o presidente Getúlio Vargas.|250px]] O primeiro texto publicado na revista foi probabelmente Eu e Jimmy, o 10 de outubro de 1940, un conto con temática feminista centrado na relación amorosa entre un home e unha muller. Despois diso, de acordo con Tania, Clarice buscou entrar en contacto con Fontes para conseguir entrar definitivamente na prensa.
A pesar das dificultades para entrar na área, na cal, de acordo con Tania, “non se facía nada se non se tiñan relacións”, Clarice buscou entrar en contacto con Fontes, o cal “gustou dela e contratouna” para traballar como tradutora na Agência Nacional, unha axencia de noticias do goberno. Como non había praza para tradutor, foi designada como editora e reporteira, a única muller alí que ocupaba tal cargo.
No equipo da Agência Nacional, coñeceu Lúcio Cardoso, un escritor e xornalista mineiro entón con 26 anos, xa respectado no medio literario. Desenvolveu unha forte amizade por el, que compartía os mesmos gustos literarios que ela, e chegou a desenvolver unha paixón non correspondida, pois Cardoso era homosexual. A amizade con Cardoso e co restante do equipo ábrelle novas posibilidades profesionais e literarias, que fan que ela pase entón a escribir e publicar prolificamente.
En 1941, o traballo como reporteira fai que sexa enviada a diversas localidades, como, por exemplo, á inauguración privada do Museu Imperial en Petrópolis, o 1º de maio, onde coñeceu Getúlio Vargas; e a Belo Horizonte, en xullo. Durante as viaxes, publicou textos en periódicos de diversos lugares.
O 19 de xaneiro, publicou o artigo Onde se ensinará a ser feliz no periódico paulista Diário do Povo, sobre un evento presidido pola primeira-dama Darcy Vargas. O 9 de agosto, o conto Trecho sae en Vamos Ler!, sobre a espera dunha muller polo seu compañeiro nun bar; o día 30, Cartas a Hermengardo, triloxía de textos, no semanario Dom Casmurro, destinado á mocidade da clase alta, en que unha muller aconsella un home ouvir os seus instintos.
No mesmo ano tamén escribe outros contos que serán publicados só na colectánea póstuma A bela e a fera (1979): en setembro, Gertrudes pede um conselho; en outubro, o seu conto de xuventude máis longo, Obsessão, cuxo protagonista, Daniel, reaparecerá na súa segunda novela, O lustre (1946), anos máis tarde, e que estaba baseado en Cardoso, un home polo que a narradora se apaixona e que a guía; e en decembro, Mais dois bêbados.
Tamén dá partida a novos proxectos na universidade, aínda obxectivando o sistema penitenciario, a través da colaboración coa revista universitaria A Época, onde publicou os ensaios Observações sobre o fundamento do direito de punir, en agosto, e Deve a mulher trabalhar?, en setembro.
O primeiro ensaio chamou a atención de estudosos posteriores por dicir que “O home é punido polo seu crime porque o Estado é mais forte que el, a Guerra ... non é punida porque se encima dun home están os homes encima dos homes nada mais hai”, o que foi interpretado tanto como unha xustificación filosófica e maquiavélica para a ditadura e o nazismo canto un eco dun ateísmo incipiente de Clarice. Despois dese afastamento, no entanto, na mesma ela época pasou a aproximarse novamente á relixión a través de lecturas de Franz Kafka, tamén xudeu, e do filósofo Baruch de Espinoza, de quen foi encontrada unha antoloxía francesa na biblioteca de Clarice datada en 14 de febreiro de 1941 e que inspirou a escrita da súa primeira novela, Perto do coração selvagem (1942).
Perto do coração selvagem
miniatura|esquerda|[[Manchete do xornal A Noite, en cuxa redacción traballou como redactora.|210px]] Por intermedio de Cardoso, pasou a frecuentar o grupo de amigos que se encontraba no bar Recreio, na Cinelândia, e era composto por literatos como Vinicius de Moraes, Cornélio Pena, Rachel de Queiroz e Otávio de Faria. A través da Agência Nacional tamén coñeceu o poeta Augusto Frederico Schmidt, que foi entrevistado por ela a propósito de fibras industriais, máis que, fronte á admiración que Clarice expresou pola súa poesía, deu inicio a unha amizade con ela que duraría o resto da súa vida.
Os textos escritos para a Agência Nacional nesa época seguen a liña editorial feita para agradar a censura do réxime de Vargas, resumíndose en entrevistas con coroneis e xenerais estranxeiros de paso polo Brasil e de coberturas de inauguracións de locais ligados ao goberno.
Co primeiro salario de xornalista comprou o libro Felicidade, de Katherine Mansfield, que a influenciaría ao longo da vida e sobre o cal comentara que “Este libro son eu!” na súa primeira lectura.
Ao final do ano, coa paixón por Cardoso superada, iniciou unha relación amorosa con Maury Gurgel Valente, futuro marido e entón compañeiro universitario de dereito. Maury, nacido en 1921 no Río de Xaneiro, iniciou o curso en 1938, un ano antes dela, e mudouse de países case tanto canto Clarice na infancia.
En 1942, pasou as dúas semanas das vacacións de xaneiro na facenda Vila Rica, en Avelar, no Río de Xaneiro, onde mantivo correspondencia con Maury. Os dous ansiaban casar, mais el fora aprobado en agosto de 1940 no exame para o servizo estranxeiro e transformándose en diplomático brasileiro, prohibido por tanto, pola lexislación da época, casar cunha estranxeira, no caso Clarice, aínda non naturalizada brasileira.
A naturalización só podería ser requirida tras o aniversario de 21 anos, en 10 de decembro de 1941, e a petición foi organizada despois por Samuel Malamud, avogado da Podolia e amigo da familia. Nas súas tentativas de apresurar o proceso, chegou a escribir a Getúlio Vargas, pois el preguntara o motivo de aínda non estar naturalizada, mais o proceso seguiu o tempo normal.
En febreiro, trasladouse para a redacción do xornal A Noite, cuxa redacción estaba dividida con Vamos Ler! e, así como esta, unha extensión do órgano gobernamental para o cal a Agência Nacional tamén traballaba. O 2 de marzo, gañou o seu primeiro rexistro profesional, traballando oficialmente como redactora cun salario de 600 mil reis.
Tivo o primeiro contacto con textos de escritores modernistas como Fernando Persoa, Cecília Meireles, Manuel Bandeira e Carlos Drummond de Andrade, a través de lecturas feitas co amigo Francisco de Assis Barbosa. Este último aconsellouna no proceso de escrita da súa primeira novela.
Casamento e diplomacia
miniatura|Calçada do Largo da Pólvora, para onde se mudou en misión diplomática do seu marido. O 12 de xaneiro de 1943, obtivo a naturalización, e, o 23 de xaneiro, en cerimonia civil, casou con Maury Gurgel Valente. Os dous múdanse temporalmente para a casa dos sogros, Mozart e Maria José Gurgel Valente, no barrio da Glória, e despois para a rúa São Clemente, en Botafogo.
Perto do coração selvagem foi encamiñado para os dirixentes do xornal A Noite, que tamén contaba cunha editora, na cal foi publicado en decembro de 1943, con impresión de mil exemplares. A presión dos xornalistas fixo que o libro fose publicado, dando á autora cen exemplares en troco dos dereitos de venda e lucros posteriores, os cales foron enviados por ela a críticos.
A publicación foi recibida con entusiasmo no medio literario, causando principalmente eloxios da crítica especializada e comparacións con escritores europeos como Virginia Woolf, James Joyce e Marcel Proust, o que irritou Clarice, que anos máis tarde negaría a influencia e afirmaría na época non ler ningún libro deses autores. Tamén entón comezouse un proceso de mitificación da autora a través do inicio dos rumores de que Lispector era un pseudónimo dun escritor famoso. A principal crítica negativa, de Álvaro Lins, suxería que “temperamentos femininos” enfraquecían a obra.
O 11 de xaneiro de 1944, adoptou o nome de casada na carteira de traballo, Clarice Gurgel Valente. O día 19, mudouse, so licenza do A Noite, co marido para Belém debido as súas funcións como vicecónsul. Por esa época, sen ocupacións profesionais, dedicouse á lectura de escritores que descoñecía, como Jean-Paul Sartre, Rainer Maria Rilke, Marcel Proust, Rosamond Lehmann e Virginia Woolf.
En maio, mostroulle algunhas partes do seu segundo libro, O lustre, a Cardoso. O 5 de xullo, un mes tras o fin da Segunda Guerra Mundial, recibiu a noticia de que o seu marido sería trasladado para o consulado brasileiro na comuna italiana de Nápoles.
Essex
Essex é un condado situado ao leste de Londres, formando parte da rexión oriental de Inglaterra. Ocupa unha área de 3.670 km², cunha poboación estimada en 2010 de 1 737 900 habitantes.
Clarice Lispector
Casamento e diplomacia
O 19 de xullo, o matrimonio, tras algúns días no Río de Xaneiro, comezou a viaxe, parando nunha base norteamericana en Parnamirim, Natal (Río Grande do Norte), onde esperarían transporte, que chegaría primeiro a Maury e máis tarde aos seus dependentes, no caso de Clarice, seguindo as ordes enviadas polo goberno.
O 30 de xullo, embarcou, e o día seguinte chegou a Liberia, nunha base da forza aérea dos Estados Unidos en Fisherman’s Lake. O 1 de agosto, parou en Bolama, na Guinea portuguesa, e foi para Dakar, no Senegal, onde ingresou nun avión particular que a levou a Lisboa, Portugal.
Essex
A capital do condado é a cidade de Chelmsford, sendo a súa cidade máis importante. Outras cidades salientables de Essex son Colchester (a cidade máis vella da Inglaterra), e Southend, un dos maiores balnearios do Reino Unido. Limita co Gran Londres e con Hertfordshire, Cambridgeshire e Suffolk. A súa fronteira con Kent é o río Támese.
Clarice Lispector
Casamento e diplomacia
En Lisboa, atendeu a unha cea dada polo poeta e diplomático brasileiro Ribeiro Couto, na cal compareceron o biógrafo João Gaspar Simões, a novelista Maria Archer e a poeta Natércia Freire, coa cal estabelecería unha longa amizade.
Despois dunha semana e media, seguiu para Casablanca, Marrocos, e despois para Alxer, Alxeria, onde se hospedou na casa do seu sogro, Mozart Gurgel Valente. O 24 de agosto, chegou a Italia, acompañada de Mozart e do amigo da familia Vasco Leitão da Cunha, onde morou na rúa Gianbattista Pergoless.
Solicitoulles permiso ás autoridades militares para poder facer traballo comunitario de axuda ás enfermeiras nun hospital norteamericano en Nápoles, para onde eran enviados os casos de guerra máis graves. Visitou diariamente o hospital, escribindo e lendo cartas para os soldados e facendo o que eles necesitasen.
Essex
A orixe do nome "Essex" está no antigo reino de Essex, fundado polos anglosaxóns cara o ano 600. Os saxóns chegaron a Gran Bretaña, primeiro como foederati do Imperio Romano e despois como colonos, cara finais do século IV. Os que se asentaron no leste, ó longo da vía que comunicaba Londinium e Camulodunum foron chamados estseaxni (saxóns orientais), nome que, co paso dos séculos, derivou no actual Essex.
Clarice Lispector
O lustre
miniaturadaimagem|esquerda|[[Grande Esfinxe de Gizeh|Esfinxe de Gizeh, que coñeceu na viaxe de volta do Río de Xaneiro a Nápoles, en 1946.|260px]] En outubro, Perto do coração selvagem gañou o Prêmio Graça Aranha de mellor novela do ano. En novembro, O lustre foi concluído, escrito de forma linear, ao contrario do anterior. Esperou que, co éxito do seu primeiro libro, puidese escoller entre editoras e publicar na José Olympio, mais enganouse e tivo que publicalo na editora católica Agir, con axuda de Cardoso.
En 1945 intensificou a correspondencia cos amigos brasileiros, recibindo cartas e libros de, entre outros, Manuel Bandeira, de quen recibiu Poesias completas e Poemas traducidos. Tamén pasou a reler escritores como Proust, Kafka e a poesía de Emily Brontë, traducida por Cardoso.
En 8 de maio, no fin da Segunda Guerra Mundial, en Roma, por suxestión dun amigo en común, coñeceu o pintor surrealista Giorgio de Chirico, que pintou o seu retrato, o cal, tanto canto o artista, non a agradaron moito.
Essex
Distritos
300px|miniatura|esquerda|Distritos de Essex.
Clarice Lispector
O lustre
Fixo viaxes pola Italia por Florencia, Venecia e novamente Roma, visitando tamén Córdoba, en España. Coñeceu tamén o poeta e profesor italiano Giuseppe Ungaretti. Adoptou un can de palleiro que encontrou en Nápoles, chamado de Dilermando e que inspiraría algúns textos.
No inicio de 1946, O lustre é publicado. Clarice é enviada como correo diplomático do Ministerio das Relacións Exteriores ao Río de Xaneiro entre xaneiro e marzo, nunha rápida visita, durante a cal coñeceu novos amigos que marcarían a súa vida. Entre outras persoas, coñeceu Bluma Chafir Wainer, esposa do xornalista Samuel Wainer, Rubem Braga, Fernando Sabino, Otto Lara Resende, Hélio Pellegrino e Paulo Mendes Campos, con quen Clarice tería un romance, tras separarse do marido.
O 8 de marzo, é comunicada a transferencia de Maury para Berna, Suíza. O día 21, Clarice volve a Italia a través de Exipto, onde coñeceu a esfinxe de Gizeh. Ao chegar a Napóles, a mudanza xa estaba preparada e, debido a un rumor falso de que os hoteis suízos non aceptaban cans, tivo que abandonar Dilermando.
En Berna, mudouse primeiro para o hotel Bellevue-Palace e despois para a rúa Ostring. Afronta novas dificultades de adaptación e pasa a frecuentar os cinemas case diariamente. Tamén comeza novas lecturas de autores como Henrik Ibsen, Theodore Dreiser, Jean Cocteau e Simone de Beauvoir.
Continúa escribindo e publica algúns contos no xornal carioca A manhã, no suplemento Letras e Artes: O crime, o 25 de agosto, inspirado no abandono do seu can e que máis tarde sería reescrito como O crime do professor de matemática, sería o primeiro conto do libro Laços de família. O jantar é publicado o 13 de outubro.
No fin do ano, frecuenta o terapeuta Ulysses Girsoler. Ela e Maury pasan o Aninovo en Francia, coa parella Wainer, a convite de Bluma.
Madurez e morte
miniatura|250px|Estatua da escritora e o seu can Ulisses, no [[Leme, Río de Xaneiro|Leme, inaugurada en 2016 (Fernando Frazão/Agência Brasil)]]O 10 de agosto de 1948, nace en Berna, Suíza, o seu primeiro fillo, Pedro Lispector Valente. O 10 de febreiro de 1953, nace Paulo Lispector Valente, o segundo fillo de Clarice e Maury, en Washington, D.C., nos Estados Unidos.
Cando neno, o seu fillo máis vello, Pedro, destacaba pola súa facilidade de aprendizaxe e bo comportamento, porén, na adolescencia, a súa falta de atención nos estudos e extrema ansiedade acompañada de axitación consigo mesmo e coa familia, foron diagnosticadas como esquizofrenia. Clarice sentíase culpábel, sen saber o porqué, pola doenza mental do fillo, e tivo dificultades para lidar coa situación, recorrendo a psicólogos, psiquiatras e internamentos, pois o meniño era moi agresivo.
En 1959, Clarice sepárase do marido, debido ao feito del estar sempre viaxando polo traballo, exixindo que ela o acompañase todo o tempo. Non querendo renunciar á súa carreira e querendo coidar do fillo esquizofrénico nun local fixo, sen as constantes viaxes, que deixaban o meniño máis nervioso, sen as constantes mudanzas de escola do outro fillo, que non estaba facendo amizades, e cansada das desconfianzas e celos do marido, Clarice deu fin á relación. O exmarido fica na Europa, e ela volve a vivir permanentemente no Río de Xaneiro cos seus fillos, indo morar con eles nun apartamento no Leme. No mesmo ano asina a columna "Correio feminino - Feira de Utilidades", no xornal carioca Correio da Manhã, so o pseudónimo de Helen Palmer. No ano seguinte, asume a columna "Só para mulheres", do Diário da Noite, como ghostwriter da actriz Ilka Soares.
O 14 de setembro de 1966, provoca, involuntariamente, un incendio ao durmir deixando o seu cigarro aceso. O carto fica destruído, e a escritora é hospitalizada, ficando entre a vida e a morte por tres días. A súa man dereita é case amputada debido ás feridas. Mesmo despois de pasado o risco de morte, fica hospitalizada por dous meses. Clarice comezara a fumar e beber aínda na adolescencia, en canto compuña os seus poemas.
En 1975, é convidada a participar do Primeiro Congreso Mundial de Bruxaría, en Cali, en Colombia. Fai unha pequena presentación na conferencia, e fala do seu conto "O ovo e a Galinha", que, traducido para o español, tivo éxito entre os participantes. Ao volver ao Brasil, a viaxe de Clarice gaña ares mitolóxicos, con xornalistas describindo (falsas) aparicións da autora vestida de negro e cuberta de amuletos. Esa imaxe consolídase, e Clarice é referida como "a grande bruxa da literatura brasileira". Sobre a súa obra, o amigo Otto Lara Resende declara: "non se trata de literatura, mais de bruxaría."
Pouco tempo despois da publicación da novela A Hora da Estrela, Clarice é hospitalizada, cun cancro de ovario detectado tarde demais e inoperábel. A doenza espallarase por todo o seu organismo. Clarice faleceu o 9 de decembro de 1977, un día antes do seu 57° aniversario. O seu corpo foi sepultado no Cemiterio Israelita do Caju, no Río de Xaneiro, o día 11 de decembro. Até a mañá do seu falecemento, mesmo so sedativos, Clarice aínda ditaba frases para a súa mellor amiga, Olga Borelli, que sempre estivera ao lado da amiga, desde a xuventude.
Durante toda a súa vida, Clarice foi amiga de grandes escritores, como Fernando Sabino, Lúcio Cardoso, Rubem Braga, San Tiago Dantas entre outros.
Como tradutora
Alén de contos e artigos, traduciu en total 35 libros de diversos xéneros e escritores: 13 do inglés; 10 do francés; e 2 probabelmente do inglés ou do francés e talvez do español ou do grego. Contándose contos, foron máis de 40 traducións.
En 1941, antes de dar inicio á súa carreira literaria, cando comezou a traballar na revista Vamos Ler como reporteira, tamén contribuía con traducións, sendo a súa primeira o conto Le missionaire, de Claude Farrère.
En 1963, tras un hiato de máis de vinte anos, volveu a esta actividade coa tradución do inglés da novela The winthrop Woman, de Anya Selton, pola editora Ypiranga . Nos seguintes seis anos, lanzou outras dúas traducións do inglés por Ypiranga, unha de Agatha Christie e outra de Alistair MacLean.
Publicou, en 1968, na Revista Jóia, a crónica Traduzir procurando não trair, en que comentou as súas preocupacións no proceso de tradución para manter a fidelidade e outras reflexións sobre o oficio.
En 1969, publicou a súa primeira e única tradución do español, do conto Historia de los dos que soñaron, de Jorge Luis Borges, no Jornal do Brasil. En 1973, a súa primeira tradución do francés, Lumière allumées, de Bella Chagal, pola editora Nova Fronteira.
No resto da súa vida, publicou diversas traducións, tanto en periódicos como en editoras. A última tradución publicada en vida foi a do francés da novela Le bluff du futur, de Georges Elgozy, en 1976, pola editora Artenova. Dúas traducións, mentres, aínda serían publicadas postumamente, do francés: L’homme au magnétophone, de Jean-Jaques Abrahams, en 1978, pola Imago; e da tradución francesa Curtain, de Agatha Christie, en 1987, pola Editora Record.
As editoras en que máis publicou foron a Artenova, nun total de 11, a Nova Fronteira, 6, e a Ypiranga, 4. Os anos máis prolíficos foron 1975, con 8, 1976, con 4, e 1974, con 4.
Na súa última década da súa vida, en 1970, pouco despois de cando comezou a escribir textos infantís, tamén fixo tres traducións adaptadas dirixidas para o público infantil e xuvenil, todas pola editora Abril Cultural: publicada en 1973, do inglés, Gulliver’s travels, de Jonathan Swift; The history of Tom Jones, a foundling, de Henry Filding; e postumamente en 1980, do francés, L’Ïle Mystérieuse, de Jules Verne.
En 1970, publicou unha tradución baseada en O talismã, de Walter Scott, por Ediouro. Tamén publicou contos reescritos a partir de traducións de Edgar Allan Poe en 1974 e 1975, que aparentemente foron escritos nun mesmo período e posteriormente reunidos en Histórias Extraordinárias de Allan Poe, por Ediouro, de data non informada.
Traducións da súa obra
miniaturadaimagem|[[A Paixão Segundo G.H.|A paixão segundo G.H. (1964), traducido para 22 linguas.|190px]] No total, a obra de Clarice Lispector recibiu máis de 200 traducións para máis de 10 idiomas, do checo ao xaponés, sendo máis de 179 traducións integrais de libros e 25 de contos publicados en xornais. Os seus libros máis traducidos son principalmente novelas:A hora da estrela, con 22 traducións; A paixão segundo G. H., tamén con 22; Perto do coração selvagem, con 18; Laços de família, con 16; e Uma aprendizagem ou O livro dos prazeres, con 15.
As traducións foron iniciadas pronto despois do inicio da súa carreira literaria e recibiron unha boa acollida da crítica especializada, sendo os idiomas con máis tradución o español, o inglés e o francés.
En 1954, o seu primeiro libro a ser traducido foi lanzado en Francia: Perto do coração selvagem, en tradución de Denise-Teresa Moutonnier pola editora Plon. A tradución desagradou Clarice, que enviou reclamacións sobre erros ao editor, Pierre de Lescure, mais acabou por preferir finxir que a tradución nunca existiu. En 1955, veu a primeira tradución para o español: Água viva, por Haydeé Yofre para a Sudamericana. En 1961, a primeira para o inglés: A maçã no escuro, por Gregory Rabassa para a editora da Universidade de Texas.
En 1963, tivo a súa primeira tradución para o alemán como a primeira tradución dun dos seus libros de contos: Laços de família, por Marianne Eyre, Margareta Ahlberg e Arne Lundgren, para a Norstedts. En 1964, tamén para o alemán: A maçã no escuro, por Curt Meyer-Clason para a Classen. En 1966, dúas das súas obras son traducidas para o alemán: Onde estivestes de noite? por Sarita Brandt para a Suhrkamp; e o conto A imitação da rosa por Curt Meyer-Clason para a Claassen.
En 1969, A paixão segundo G. H., para o español, por Juan García Gayo para a Monte Avila. En 1973, a primeira para o checo: Perto do coração selvagem, por Přeložila Pavla Lidmilová para a Odeon; e tamén o primeiro libro de contos traducido para o español, Laços de família, por Haydeé Yofre Barroso para a Sudamericana.
En 1974, dúas traducións para o español: A maçã no escuro, por Juan García Gayo para a Sudamericana; e o conto infantil O mistério do coelho pensante, por Mario Trejo para a De La Flor.
En 1975, outras dúas para o español: Uma aprendizagem ou o livro dos prazeres, por Juan García Gayo para a Sudamericana; e A via crucis do corpo, por Haydeé Yofre Barroso para a Santiago Rueda.
En 1977, ano da súa morte, ten tres obras traducidas: A paixão segundo G. H. para o inglés, por Jack H. Tomlins para a Knopf; Perto do coração selvagem para español, por Basilio Losada para a Alfaguara; e o conto Uma esperança, de Felicidade clandestina, para o español, baixo o título de La araña, por Haydeé Yofre Barroso para a Corregidor.
Despois da súa morte, a súa obra popularizouse cada vez máis, alcanzando un ápice na década de 1980, con case dúas traducións por ano, despois do cal recibiu unha nova tradución practicamente todos os anos.
Despois de traducións por diversos tradutores para diversas tradutoras, editoras específicas comezaron un proceso de edición con criterio das súas obras, con tradución e proxecto gráficos padronizados, dando un novo ápice de tradución da obra de Clarice Lispector, iniciado na década de 2000 e que aínda continúa.
Das novas traducións destácase a serie liderada por Bejamin Moser para a editora británica Penguin Books na década de 2010, que foi iniciada coa publicación da biografía Why this world, en 2011, e tiña como intención traducións máis fieis que as anteriores. O obxectivo da serie, de acordo con Moser, que convidou outros catro tradutores para a tarefa, é facilitar ao público anglófono traducións máis fieis que as anteriores, que tentarían corrixir certas características da escrita da autora.
Traducións ao galego
Estíbaliz Espinosa traduciu Felicidade clandestina.
Libros
Entrevistas
Adriaan van Maanen
Adriaan van Maanen, nado o 31 de marzo de 1884 en Snits e finado o 26 de xaneiro de 1946 en Pasadena foi un astrónomo neerlandés-estadounidense.
Traxectoria
Van Maanen naceu nunha familia acomodada de Frisia, estudou astronomía na Universidade de Utrecht e logo traballou brevemente na Universidade de Groninga. En 1911 marchou aos Estados Unidos onde traballou como voluntario no Obsrevatorio Yerkes, ao ano seguinte foi traballar ao Observatorio Mount Wilson e alí permaneceu activo ata a súa morte en 1946. Especializouse na medición do movemento estelar e a determinación das paralaxes co gran reflector de 60 polgadas. Mediu os movementos astrométicos internos en varias galaxias espirais, que supoñían que tales obxectos eran sistemas constituídos por gas e estrelas no interior da Vía Láctea, pero as súas medicións entraron en contradición coas realizadas por Edwin Hubble para a Gran Nebulosa de Andromeda. . En 1935 determinouse que a medición de Hubble era correcta e a de van Maanen incorrecta. A van Maanen tamén se debe o descubrimento da Estrela de Van Maanen.
Sebastián Dubarbier
Traxectoria profesional
O 15 de xuño de 2018 anunciouse a súa fichaxe por unha tempada polo Deportivo da Coruña.
Gisele Bündchen
Traxectoria
Ós trece anos de idade, Gisele foi descuberta por un axente de modelos de Dilson Stein cando estaba comendo nun restaurante de McDonalds. Cando a entrevistaron, ela aclarou que non sabía nada do mundo das modelos e que non lle gustaba.
Sendo unha adolescente, Gisele mudouse a Nova York para debutar na Fashion Week, onde tivo moito éxito e foi aceptada inmediatamente no mundo das modelos.
miniatura|esquerda|Fashion Rio Verão 2007.
A pesar de estar por debaixo do seu peso normal, a figura de Gisele considérase voluptuosa para o mundo da moda. O seu busto foi cualificado pola Us Weekly como "perfecto", superando a modelos como Heidi Klum ou Adriana Lima.
No ano 2000, os seus ingresos anuais foron de oito millóns de dólares, gañando entre 7 e 15 mil por hora de traballo. Foi declarada a modelo máis ben pagada do mundo, gañando trinta millóns de dólares entre xuño de 2005 e xuño de 2006. A súa fortuna persoal está avaliada en 150 millóns de dólares, aparecendo no Libro Guinness dos Récords como a modelo máis rica do mundo".
Departamento de Arequipa
Arequipa é unha das 25 rexións do Perú. A súa capital é a cidade de Arequipa.
Provincias (capital)
300px
Kaspars Cipruss
Kaspars Cipruss, nado o 18 de febreiro de 1982 en Rēzekne, é un xogador profesional de baloncesto internacional letón. Cunha altura de 2,10 metros xoga na posición de pivote.
José Fernández Formoso
José Fernández Formoso, nado en Ortigueira cara a 1908 e finado en Chavín o 8 de febreiro de 1943, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Kaspars Cipruss
Traxectoria
20px|border|LVA ASK Broceni Riga (1997-2000) 20px|border|LEGA Telit Trieste (2000–2001) 20px|border Union Olimpija (2001–2002) 20px|border KD Slovan (2001–2002) 20px|border|LVA BK Skonto Riga (2002–2003) 20px|border|PLK Unia Tarnów (2003) 20px|border|LEB Ciudad de Huelva (2003–2004) 20px|border|ACB Sevilla (2004–2006) 20px|border|ACB Leite Río Breogán (2006) 20px|border|LVA Ventspils (2006-2008) 20px|border|LVA Liepājas lauvas (2008-2009) 20px|border|LVA Valmiera (dende 2009)
José Fernández Formoso
Traxectoria
Labrego aveciñado no Couce Mosquento (Devesos). Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte e uniuse ao Grupo Neira. O 8 de febreiro de 1943, cando participaba no asalto ao veciño de Rúa (Cervo) Manuel Otero Mon con outros tres guerrilleiros, foron denunciados á Garda Civil de Cervo por outro veciño. Perseguidos pola benemérita, refuxiáronse nunha casa de Castro en Chavín. Descubertos, iniciouse un tiroteo e José Fernández resultou morto. O resto dos compoñentes do grupo lograron fuxir. Na acción tamén morreu o garda civil Amando Díaz Montero.
Corrupción
miniatura|300px|Caricatura de 1902 que mostra un oficial de policía cos ollos cubertos por un pano coa palabra "subornos".
Corrupción é o mal uso por parte dun funcionario da súa autoridade e dos dereitos que se lle confían, así como a autoridade relacionada con ese estado oficial, oportunidades, conexións para beneficio persoal, contrario á lei e os principios morais. En moitos países, a corrupción é punible por lei.
Etimoloxía
"Corrupción" procede do vocábulo latino corruptione, composto polas palabras cor (corazón) e rupta (quebra).
Escalas de corrupción
miniatura|300px|Cartel en [[Zambia que pide ao público que "diga non á corrupción".]] Stephen D. Morris, profesor de política, di que a corrupción política é o uso ilexítimo do poder público para beneficiar un interese privado. O economista Ian Senior define a corrupción como unha acción para fornecer secretamente un ben ou un servizo a un terceiro para que el ou ela poida influenciar determinadas accións que beneficien o corrupto, un terceiro ou ambos en que o axente corrupto ten autoridade. Daniel Kaufmann, economista do Banco Mundial, estende o concepto para incluír a "corrupción legal", en que o poder é abusado dentro dos límites da lei: aqueles con poder xeralmente teñen a capacidade de facer leis para súa protección. O efecto da corrupción na infraestrutura é aumentar os custos e o tempo de construción, diminuír a calidade e diminuír o beneficio.
A corrupción pode ocorrer en diferentes escalas. A corrupción varía de pequenos favores entre un pequeno número de persoas (pequena corrupción), á corrupción que afecta o goberno en grande escala (gran corrupción) e á corrupción que é tan prevalente que forma parte da estrutura cotiá da sociedade, incluíndo a corrupción como un dos síntomas do crime organizado.
Pequena corrupción
A pequena corrupción ocorre nunha escala menor e ocorre no final da implementación dos servizos públicos cando os funcionarios públicos se encontran co público. Por exemplo, en moitos lugares pequenos, como oficinas de rexistro, comisarías de policía e moitos outros sectores privados e gobernamentais.
Gran corrupción
A gran corrupción defínese como a corrupción que ocorre nos niveis máis altos do goberno dunha maneira que require unha subversión significativa dos sistemas políticos, legais e económicos. Tal corrupción encóntrase comunmente en países con gobernos autoritarios ou ditatoriais, mais tamén naqueles que non posúen unha investigación axeitada da corrupción.
O sistema gobernamental en moitos países está dividido en pólas (poder lexislativo, executivo e xudicial) na tentativa de fornecer servizos independentes menos suxeitos á gran corrupción debido á súa independencia un do outro.
Corrupción sistémica
Corrupción sistémica ou corrupción endémica é a corrupción debida principalmente ás fraquezas dunha organización ou proceso. Pode manifestarse con funcionarios ou axentes individuais que actúan de forma corrupta dentro do sistema.
Factores que incentivan a corrupción sistémica inclúen o conflito de intereses, os poderes discrecionais (isto é, sen límites), os poderes monopolísticos, a falta de transparencia, os baixos salarios e unha cultura da impunidade. Os actos específicos de corrupción inclúen o suborno, a extorsión e o desfalco nun sistema en que "a corrupción se torna a regra e non a excepción". Os estudosos distinguen entre corrupción sistémica centralizada e descentralizada, dependendo de que nivel de corrupción estatal ou gobernamental ocorre; en países como os estados pos-soviéticos ocorren ambos os tipos.
Tipos de corrupción
Unha das formas máis comúns en que se poden clasificar as corrupcións é a división entre corrupción activa e pasiva. A corrupción activa ocorre cando se ofrece unha vantaxe indebida a un funcionario público en troques dalgún beneficio. Por outra banda, a corrupción pasiva só pode ser practicada polo funcionariado público. O simple feito de ofrecer unha proposta ilícita é o suficiente para caracterizar o crime, non sendo necesario que o outro acepte.
A expresión "corrupción sistémica" emprégase cando a práctica da corrupción se torna xeneralizada e abrangue diversos sectores da sociedade, principalmente o goberno e as grandes empresas, de forma que a práctica se torne rutineira ou normal. Noutras palabras, é cando a corrupción se converte en parte do sistema.
San Millao, San Millao, Cualedro
San Millao é un lugar da parroquia de San Millao no concello ourensán de Cualedro na comarca de Verín. Segundo o IGE en 2019 tiña 86 habitantes (47 homes e 39 mulleres), 17 menos ca en 2011 (51 homes e 52 mulleres).
Castelo de Rei, Outeiro de Rei
Patrimonio
A Casa Grande dos Andrade, do século XVIII, con escudo de armas e capela.
Festas
San Salvador, o último domingo de agosto.
Francisco Ibáñez
Francisco Ibáñez Talavera, nado en Barcelona o 15 de marzo de 1936 e finado na mesma cidade o 15 de xullo de 2023, foi un autor de cómics catalán, un dos máis coñecidos en lingua castelá.
Traxectoria
Comezou a súa vida profesional traballando no Banco Español de Crédito, pasando a dedicarse xa plenamente ó cómic no ano 1957, cando entrou na Editorial Bruguera, na que estivo ata 1985, en que marchou por desacordos.
Os seus personaxes máis populares son, sen dúbida, Mortadelo e Filemón, dos que leva máis de corenta anos escribindo historietas. Outros tamén moi coñecidos son O Botóns Sacarino, Pepe Gotera e Otilio, Rompetechos ou 13, Rue del Percebe.
As súas obras son coñecidas en todo o mundo, xa que sobre todo Mortadelo e Filemón está traducidos a numerosas linguas.
Hayao Miyazaki
Hayao Miyazaki (宮崎 駿), nado o 5 de xaneiro de 1941 é un debuxante de manga (mangaka) e director de cine xaponés creador de numerosos traballos de animación para o cine como Mononoke Hime (1997), A viaxe de Chihiro (2001), Hauru no Ugoku Shiro (2004) e Gake no ue no Ponyo (2008).
Traxectoria
A súa infancia estivo marcada pola Segunda guerra mundial. Así toda a familia viuse obrigada a trasladarse á prefectura de Tochigi. Alí, na cidade de Kanuma, o seu tío era dono dunha fábrica de pezas para avións. Este feito espertou o seu interese polo mundo da aviación, que logo veriase reflectido na súa filmografía. Outra circunstancia que marcou a súa infancia (e obra posterior) foi a enfermidade da súa nai. Obrigada a gardar leito debido a unha tuberculose espiñal. Posteriormente na súa adolescencia interesouse polo manga, especialmente tralo visionado de Takuja den, de Taiji Yabushita. Dende que era novo soubo que se adicaría ó negocio do seu pai. Estudou ciencias económicas, pero na década dos sesenta comenzou a traballar en Toei co cargo de intercalador (encargado dos debuxos entre movementos). Co tempo converteuse no secretario en xefe do sindicato, onde coñeceu a Isao Takahata, grande amigo que logo sería colega en Studio Ghibli.
Miyazaki foi gañando máis responsabilidades nos seus primeiros anos de traballo, o que o leva a colaborar con Isao Takahata nos anime Heidi, e Marco para o estudio Zuiyô Enterprise. En 1978 dirixe a súa primeira serie Mirai Shōnen Konan e en 1979 o seu primeiro filme Rupan Sansei: Kariosutoro no Shiro, única non considerada do Studio Ghibli.
Despois de crear a película de Lupin, Miyazaki foi desenvolvendo un anime no seu propio estudio. En 1982 o manga Kaze no Tani no Naushika (Nausicaä do Val do Vento) apareceu por primeira vez na revista Animage como froito dunha desas ideas. Este traballo deu un forte pulo á súa carreira, ó mostrar un estilo diferente, pasando do cómic infantil ó imperante na época.
Grecorromano
Grecorromano ou grecolatino é un concepto que expresa a forte identidade entre as manifestacións do grego e do romano na época clásica e na súa pervivencia en todo os aspectos da Civilización occidental, sobre todo desde o Renacemento, que o toma expresamente como modelo clásico a imitar.
Hayao Miyazaki
Filmografía
Como director:
Grecorromano
Pode referirse a:
Hayao Miyazaki
Filmografía
Como guionista ou produtor:
Grecorromano
Greco-Roman Greco-romano
Mindanao
Mindanao é a segunda illa e a máis oriental de entre as illas Filipinas. É un dos tres grupos de illas do país, xunto con Luzón e Visayas. Historicamente, a illa foi coñecida como Gran Molucas.
Historia
A rexión orixinalmente foi lugar de sultanatos como os de Sulu e o de Maguindanao. Desde finais do século XVI ata os inicios do XVII tiveron lugar os primeiros contactos con España, cos intentos de colonización polos españois.
Actualmente a rexión está habitada principalmente por musulmáns e por seguidores da relixión Manobo. Particularmente nas poboacións de San Guinto e de Pangantucan Bukidnon, están compostas por multitude de grupos étnicos como os maranao e os tausug, os banguingui e o colectivo de grupos de tribos coñecidos como Lumad.
Mindanao é a segunda illa máis grande do país con 94.630 quilómetros cadrados. A illa é montañosa e nela atópase o Monte Apo, a maior montaña do país. Mindanao esta rodeada polo mar de Sulu ao oeste, o mar de Filipinas ao leste e o mar de Célebes ao sur.
O grupo de illas de Mindanao abarca a propia illa de Mindanao e o arquipélago de Sulú ao suroeste. O grupo de illas está dividida en seis rexións que á súa vez están divididas en 25 provincias.
División administrativa
As seis rexións que comprenden Mindanao son:
Patrimonio musical
miniatura|esquerda|180 px|[[Basilan en RAMM]] A cultura dos nativos Maguindanaon e outros grupos nativos tanto non musulmáns como musulmáns de Mindanao xira ao redor da música kulintang, un tipo específico de música gong, creada por devanditos grupos do sur de Filipinas.
Figo (homónimos)
O termo figo pode designar:
Persoeiros
Luís Figo (1972-), futbolista portugués.
Bobby Martin
Robert Marvin Martin, coñecido como Bobby Martin, nado o 18 de agosto de 1969 en Atalntic City, Nova Jersey, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense, que desenvolveu a súa carreira principalmente entre a CBA e a ACB. Cunha altura de 2,05 metros xogaba de pivote.
Freak Scene
"Freak Scene" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Dinosaur Jr., editado como sinxelo do seu terceiro álbum, Bug, en setembro de 1988. Foi composta e producida polo líder do grupo J Mascis, e gravárona nos Fort Apache Studios Paul Q. Kolderie e Sean Slade. A banda realizou un vídeo musical do tema para promocionar o sinxelo.
"Freak Scene" está considerada unha das mellores cancións de Dinosaur Jr. Na súa recensión de Bug, Stephen Thomas Erlewine de Allmusic dixo que a canción era "a peza mestra do disco, ...unha sorprendente canción pegadiza que encapsula o atractivo e as dificultades do indie rock en tres minutos". Jess Harvell de Pitchfork Media cre que "Freak Scene é probablemente a mellor interpretación de guitarra do indie rock e a mellor canción pop da banda". O sinxelo acadou o número 7 na lista Indie Chart británica, onde pasou 12 semanas.
Listaxe de cancións
Os dous temas foron compostos por J Mascis.
CIFP Universidade Laboral
O CIFP Universidade Laboral é un centro de ensino secundario non obrigatorio do concello de Culleredo, situado en Acea de Ama.
Historia
Ten a súa orixe na construción en xullo de 1962 da Universidade Laboral para as profesións marítimo-pesqueiras, dentro do I Plan de Desenvolvemento Económico e Social 1964-1967. Unha gran praza de acceso dá entrada ás instalacións da Universidade Laboral, de 3500 m², nun extremo da cal se ergue un mastro de navío de 38 metros de altura.
O conxunto harmonízase dende unha idea de funcionalidade do espazo, o que se concreta nunha serie de edificacións intercomunicadas a través de galerías cubertas dando lugar a un Centro singular nunha contorna única. Foi proxectada polos arquitectos José López Zanón e Luís Laorga Gutiérrez e foi elixida polo Colexio de Arquitectos da Coruña, no día Mundial da Arquitectura (edición 2001) como exemplo da “recuperación da modernidade arquitectónica no noso país nos anos 60".
Cos anos seguintes viñeron sucesivas mudanzas que irán configurando a súa identidade: primeiro foi adscrito como Instituto Nacional de Ensinanzas Integradas (INEI) ao Ministerio de Sanidade; posteriormente como Centro de Ensinanzas Integradas (CEI) ó Ministerio de Educación e Ciencia, pasando a denominarse Instituto de Educación Secundaria e Profesional (IESP). Despois foi transferido á Consellería de Educación e Ordenación Universitaria da Xunta de Galicia coa denominación de IES Universidade Laboral. No curso 2021/22 foi incluído na categoría de Centros Integrados de Formación Profesional, pasando a ter o nome CIFP Universidade Laboral.
A superficie total reduciuse pola expropiación perimétrica por mor da construción da AP-9 e posteriormente pola subdivisión do recinto en cinco entidades de funcionamento autónomo: o Complexo Deportivo (dependente da Secretaría Xeral de Deportes e Xuventude), o CPI Sofía Casanova, o Centro Residencial Docente, o IES Eduardo Blanco Amor e o propio CIFP Universidade Laboral.
Oferta educativa
A orientación profesional de Marítimo-Pesqueira ampliouse a outras familias profesionais (Electricidade, Frío e Climatización, Electrónica de Comunicacións e Caldeirería), BUP, COU, estudos da UNED e ensinanza profesional de adultos. Andando os anos incorporouse ós novos proxectos educativos deseñados polo MEC (Bacharelatos, FP específica, Educación permanente de adultos (EPA) e Programas de Garantía Social). Despois, ao pasar a ser Centro Integrado de Formación Profesional, deixou de impartir o Bacharelato.
Departamento de Pikine
Pikine é un departamento da rexión de Dakar. Atópase no oeste do país, na Península de Cabo Verde. No ano 2005 tiña unha poboación estimada de 834.246 habitantes.
O 21 de febreiro de 2002, o departamento foi desmembrado para crear o novo departamento de Guédiawaye.
Mieres
Mieres pode referirse a:
Cálculo de variacións
O cálculo de variacións é un problema matemático consistente en buscar máximos e mínimos (ou máis xeralmente extremos relativos) de funcionais continuos definidos sobre algún espazo funcional.
Constitúen unha xeneralización do cálculo elemental de máximos e mínimos de funcións reais dunha variable
Historia
O cálculo de variacións desenvolveuse a partir do problema da curva braquistócrona, exposto inicialmente por Johann Bernoulli (1696). Inmediatamente este problema captou a atención de Jakob Bernoulli e o marqués de L'Hôpital, aínda que foi Leonhard Euler o primeiro que elaborou unha teoría do cálculo variacional. As contribucións de Euler iniciáronse en 1733 coa súa Elementa Calculi Variationum ("Elementos do cálculo de variacións") que deu nome á disciplina.