cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Grandes Lagos, América do Norte
Conexión co océano
O Canle de San Lourenzo e a Great Lakes Waterway (Ruta Fluvial dos Grandes Lagos) conectan os Grandes Lagos mediante buques o mar aberto. Porén o paso de amplos buques portacontedores oceánicos, que non se axustan o ancho das esclusas nestas rutas, limita o transporte de contedores nos lagos. A maioría do comercio dos Grandes Lagos é de material a granel, os barcos cargueiros de tamaño Seawaymax ou de menos tamaño pódense mover ao longo da totalidade dos lagos ata o Atlántico. Os buques máis grandes limítanse a navegar polos lagos por si mesmos, e só as barcazas poden acceder ao sistema Illinois Waterway que proporciona acceso ao Golfo de México. Malia o seu gran tamaño, grandes sectores dos Grandes Lagos conxélanse no inverno, interrompendo máis dun envío entre xaneiro e marzo. Algúns crebaxeos surcan os lagos, mantendo as vías de navegación abertas durante a maior parte do inverno.
Os Grandes Lagos tamén están conectados pola canle ata o Golfo de México a través do río Illinois (desde o río Chicago) e o río Mississippi. Unha pista alternativa é a través do río de Illinois (desde Chicago), do Mississippi, do Ohio, e logo a través do Tennessee-Tombigbee (combinación dunha serie de ríos, lagos e canles), á baía de Mobile e o Golfo. O tráfico de remolcadores comerciais e barcazas é intenso nestes cursos de auga.
Os barcos dedicados o turismo tamén poden entrar ou saír dos Grandes Lagos a través do canle de Erie e o río Hudson ata Nova York. A canle de Erie conéctase aos Grandes Lagos no extremo leste do lago Erie (en Buffalo, Nova York) e no lado sur do lago Ontario (en Oswego, Nova York).
Niveis de auga
Os lagos conteñen o 84 % da auga doce superficial de América do Norte; se a auga se distribuíse uniformemente sobre a superficie terrestre de todo o continente ían alcanzar unha profundidade de 1,5 metros. A fonte dos niveis de auga nos lagos está ligada ao que quedaba por glaciares que se derritieron cando os lagos tomaron a súa forma actual. Anualmente, só o 1% é auga "nova" procedente de ríos, precipitacións e fontes de augas subterráneas que desembocan nos lagos. Isto equilíbrase coa evaporación e a drenaxe, polo que o nivel dos lagos é historicamente constante. Aínda que historicamente os niveis do lago foron preservados, o intensivo crecemento da poboación humana só comezou na rexión no século XX e continúa na actualidade. Polo menos dúas actividades de uso da auga por humanos identificáronse como que teñen o potencial de afectar aos niveis dos lagos: o desvío (a transferencia de auga a outras cuncas) e o consumo (feito substancialmente hoxe polo uso de auga do lago a forza de plantas de xeración eléctrica, o que da como resultado máis evaporación de auga).
Alex Trochut
Alex Trochut, nado en Barcelona en 1981, é un deseñador gráfico, ilustrador e tipógrafo catalán. É neto do tipógrafo Joan Trochut.
Traxectoria
Alex Trochut graduouse en Deseño Gráfico na escola ELISAVA de Barcelona, comezando a súa actividade profesional en Berlín, traballando nos estudos Moniteurs e Xplicit, para posteriormente regresar a Barcelona e traballar no estudo de deseño Toormix á súa chegada, e máis tarde no de Vasava, establecéndose pola súa propia conta en 2007.
A súa obra caracterízase pola importancia que outorga á tipografía, converténdoa nun elemento de expresión gráfica, así como a variedade e cambios de técnica en cada proxecto, mantendo en todos eles como trazos comúns a fusión entre xeometría e formas fluídas. A súa obra vese influída por artistas mediterráneos como Pablo Picasso, Salvador Dalí ou Joan Miró, así como pola arte xeométrica do húngaro Victor Vasarely.
Realizou proxectos para Apple, Arctic Monkeys, Nike, The Rolling Stones, Adidas, Coca-Cola, British Airways, Pepsi, Starbucks ou The Guardian.
En 2011 publicou o libro titulado More is More no que se recollen todos os proxectos que realizou dende 2006 até ese momento.
Principio de precaución
O principio de precaución é un proceso que prevé como se debe protexer o ambiente ou a saúde pública ante posibles perigos do cal non están determinados ditos perigos. Esta medida non pode ser tomada como un medio de proteccionismo.
Resolución de Nisa
No convenio de Nisa xuntáronse os países membros da Unión Europea e determinaron o principio de precaución, que se debe adoptar cando unha avaliación pluridisciplinaria, independente e transparente realizada sobre a base de datos existentes, non permita saber o risco que pode causar. As medidas adoptadas teñen que procurar alterar o menos posible as relacións comerciais entre países, tendo en conta o principio de proporcionalidade xa como riscos a curto e longo prazo, e por último reexaminar frecuentemente os avances científicos. Por último, o Consello Europeo acentuou a importancia da consulta e información á sociedade civil.
Ferrari SF90
O Ferrari SF90 foi un monopraza de Fórmula 1 deseñado pola Scuderia Ferrari para competir na tempada. A unidade de potencia, o sistema de transmisión de oito velocidades e o sistema de recuperación de enerxía son de Ferrari. O coche será pilotado polo alemán Sebastian Vettel e polo monegasco Charles Leclerc, que fará a súa debut na escudería italiana.
O coche nomeouse SF90 para conmemorar o 90 aniversario da Scuderia Ferrari.
Deseño e desenvolvemento
As novas regulacións para a tempada significan que os equipos deben adoptar un novo deseño de á frontal máis sinxelo e unha á traseira máis alta e máis ampla. A nova cuberta do motor no SF90 é moito menor en comparación co seu predecesor o SF71H para aforrar peso e con fins aerodinámicos e adopta unha entrada triangular moito máis pequena. Ferrari adoptou un acabado mate para a librea do automóbil no canto do brillo para aforrar peso.
Resultados
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Ligazóns externas
Páxina Web oficial da Scuderia Ferrari
Rubieiro, Herbogo, Rois
Rubieiro é un lugar da parroquia de Herbogo no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 24 habitantes (15 homes e 9 mulleres).
Fifty Foot Hose
Fifty Foot Hose é unha banda de rock psicodélico formada en San Francisco a finais da década de 1960 e reformada a mediados da década de 1990. Foi un dos primeiros grupos en fusionar o rock e a música experimental. Como outras poucas bandas da época (sobre todo nos Estados Unidos), trataron de combinar os sons contemporáneos do rock con instrumentos electrónicos e ideas compositivas de vangarda.
Grupo orixinal
A banda orixinal estaba formada por tres membros nucleares; o fundador e baixista Louis "Cork" Marcheschi, o guitarrista David Blossom, e a súa muller, a vocalista Nancy Blossom, xunto con Kim Kimsey (batería) e Larry Evans (guitarra).
David e Nancy Blossom trouxeron influencias da psicodelia e do jazz á banda. Xuntos gravaron unha demo que lles conseguiu un contrato con Limelight Records, unha filial de Mercury Records. No mes de decembro de 1967 a banda editou o álbum Cauldron. O disco estaba formado por once cancións, incluídas "Fantasy", "Red the Sign Post" e "God Bless the Child", unha versión de Billie Holiday. Trátase dunha intrigante mestura de temas de rock psicodélico en clave de jazz con feroces e avanzados efectos de son electrónicos.
O disco vendeu poucas copias no seu tempo, aínda que a banda contaba cun pequeno pero intenso grupo de seguidores en San Francisco e xirou con outros artistas como Blue Cheer, Chuck Berry e Fairport Convention, tras a incorporación do baixista Robert Goldbeck. Fifty Foot Hose separouse a finais de 1969, cando a meirande parte dos seus membros uníronse ao musical Hair, converténdose Nancy Blossom na directora da produción en San Francisco e despois cantando en Godspell. Larry Evans regresou á súa cidade natal de Muncie, Indiana, onde liderou varias bandas ata a súa morte en 2008.
Reforma
O interese en Fifty Foot Hose renaceu nos anos 90 cando a banda foi recoñecida como unha das precursoras dos sons do rock electrónico de artistas como Pere Ubu, Chrome e Throbbing Gristle, e Cauldron foi reeditado en CD. Nese tempo Marcheschi convertérase nun respectado escultor, especializado en obra pública usando neons, plástico e características cinéticas.
En 1994 Marcheschi reformou o grupo para realizar concertos en San Francisco cun novo conxunto de músicos. Esas actuacións levaron ao lanzamento do disco Live & Unreleased, seguido en 1998 por un novo álbum de estudio, Sing Like Scaffold. Neste traballo a banda está composta por Marcheschi (instrumentos electrónicos, xeradores de son e theremin), Walter Funk III (instrumentos electrónicos e vocoder), Reid Johnston (guitarra, efectos, instrumentos de vento e harmonio), Lenny Bove (baixo, instrumentos electrónicos e voces), Elizabeth Perry (voces), e Dean Cook (batería).
Nove dragóns
Nove dragóns (en 九龍圖卷) é un rolo manuscrito pintado polo artista chinés Chen Rong no ano 1244. É unha representación das aparicións dos dragóns que acompañan as nubes, os neboeiros, os remuíños, o lume e as montañas rochosas, unha pintura que reflicte as forzas dinámicas da natureza segundo o taoísmo. Os dragóns descritos son asociados cos nove fillos do Rei Dragón, xa que o número nove é considerado benéfico na astroloxía e crenzas populares chinesas.
A pintura contén múltiple inscricións e selos, e comeza polo lado dereito e remata polo esquerdo. O lado esquerdo presenta varios colofóns, incluíndo os de Zhang Sicheng e Dong Sixue, un oficial da dinastía Song. Dúas das inscricións da pintura foron feitas pola propia man do artista. A datación da obra está baseada nunha delas. Segundo a inscrición do final da pintura, o traballo foi inspirado por dúas outras pinturas, Nove cabalos de Cao Ba, e Nove cervos, atribuído a Huichong. Unha inscrición máis tardía do Emperador Qianlong di que ademais de eloxiar a pintura de Chen Rong, Qianlong ordenou a un pintor da corte que lle fixera unha copia.
Gerald Henderson, Jr.
Jerome McKinley "Gerald" Henderson, Jr., nado o 9 de decembro de 1987 en Caldwell, Nova Jersey, é un xogador profesional norteamericano de baloncesto que actualmente é axente libre.
Traxectoria profesional
O 29 de outubro de 2010, os Bobcats exercieron a opción dun terceiro ano no contrato de Henderson.
Petra Kelly
Petra Karin Kelly, nada en Günzburg o 29 de novembro de 1947 e finada en Bonn o 1 de outubro de 1992, foi unha política e activista pola paz alemá e unha das principais fundadoras da partido Alianza 90/Os Verdes.
Traxectoria
esquerda|miniatura|Kelly e Otto Schily despois das eleccións de 1983 na RFA Petra Karin Lehmann naceu en Günzburg, Baviera, en 1947, e cambiou o seu apelido por Kelly tras casar a súa nai co que foi o seu padrasto, un oficial da armada estadounidense. Foi educada de moi nova na relixión católica nun convento de Günzburg e despois asistiu ao colexio en Xeorxia, ao radicarse a súa familia nos Estados Unidos. Viviu e estudou nos Estados Unidos entre 1959 e 1970.
Kelly foi admiradora de Martin Luther King, Jr. e fixo campaña a favor de Robert F. Kennedy e Hubert H. Humphrey nas eleccións presidenciais dos Estados Unidos de 1968. Estudou ciencias políticas na School of International Service na denominada American University en Washington, D.C. dende 1966 e graduouse polo European Institute na Universidade de Amsterdam en 1971. Mentres traballaba na Comisión Europea (1971-1983), participou en numerosas campañas a favor da paz e o medio natural en Alemaña e noutros países.
Kelly foi unha das fundadoras en 1979 do Partido dos Verdes (Die Grünen), o Bündnis 90 / Die Grünen. Entre os anos 1983 e 1990, foi membro do Bundestag polos Verdes. En maio de 1983 viaxou a Tenerife, onde apoiou coa súa firma o Manifesto de Tenerife, documento precursor do partido político dos Verdes españois. A súa publicación coincidiu coa polémica sobre a pertenza de España na OTAN e o florecimiento dos diversos partidos verdes no resto de países europeos.
Despois de traballar para a Comisión Europea, cambiou o traballo por unha praza de administración no Comité Económico e Social Europeo, onde loitou polos dereitos das mulleres.
En 1992 Petra Kelly faleceu asasinada en Bonn mentres durmía por un disparo aparentemente pola súa parella, o antigo xeneral da OTAN e político do partido verde Gert Bastian (nacido en 1923), que despois se suicidou. Ela tiña 44 e el 69. O seu corpo foi descuberto o 19 de outubro, mais determinouse que a data da morte foi arredor do día 1. Kelly foi enterrada en Waldfriedhof en Würzburg.
Legado
A cidade de Bonn dedicoulle en abril de 2006 un recordatorio dunha vida dedicada á paz, cambiando o nome dunha parte da rúa Franz-Josef-Strauß-Allee por Petra-Kelly-Allee.
Co obxectivo de permitir que as ideas políticas de Petra Kelly e a súa mensaxe continuasen vivos, creouse en 1997 a fundación Petra Kelly como parte da fundación Heinrich Böll. A fundación Heinrich Böll mantén os arquivos de Petra Kelly e presenta, dende o ano 1998, o premio internacional Petra Kelly para os dereitos humanos, a ecoloxía e a política pola non violencia.
En palabras do seu amigo, o Dalai Lama: “Petra Kelly foi designada para dedicar a súa vida e persoa na loita polos oprimidos, os débiles e os perseguidos da época en que vivimos. O seu espírito e legado de solidariedade humana e inquietude continúan a inspirarnos e animarnos a todos”.
Cantarela
A cantarela ou pan de cabra (Cantharellus cibarius, do latín cantharellus, diminutivo de cantharus –i ‘vasilla’) é un fungo basidiomiceto da familia Cantharellaceae. É un cogomelo moi apreciado polas súas calidades culinarias. Os cataláns denomínano rossinyol. Atópase entre as coníferas e árbores planifolias, na maior parte dos casos á sombra de aciñeiras, corticeiras e carballos. É un ingrediente moi empregado na gastronomía europea. Tamén se lle chama cantarelo ou cacafina.
Características
200px|esquerda|miniatura|Cantarela ou pan de cabra A súa cor non é característica, pois depende moito do terreo onde naza, podendo ser entre alaranxada e amarel esbrancuxada. O sombreiro é moi variábel e irregular e pode chegar a 10 cm.
Usos gastronómicos
Pódese comer incluso cru, mais adóitase guisar e son aptas para secar ou salgar, consevándose perfectamente. A cantarela ten pequenas trazas de amanitinas, pero en cantidades que non son prexudiciais para o noso organismo.
Cogomelos parecidos
Pode confundirse co Hygrophoropsis aurantiaca, que é un cogomelo comestíbel, mais hai outro cogomelo similar que é velenoso, o Omphalotus olearius.
Vilaxurxo, Barredo (Santo André), Castroverde
Vilaxurxo é un lugar da parroquia de Santo André de Barredo no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 12 habitantes (6 homes e 6 mulleres).
Pitasa
Pitasa ou Pitassa foi un reino da parte occidental de Anatolia, ao norte da clásica Pisidia e próxima aos territorios hititas. Non se sabe case nada deste territorio, pero os eruditos están de acordo en que é preciso situalo ao oeste ou noroeste do lago salgado e ao norte da chaira de Konya e os turcos consideran o nome un antecedente de Pisidia.
Foi conquistado por Madduwattas de Arzawa na primeira metade do século –XIV, pero sobre o -1330 xa volvía a estar dominado polos hititas. Despois da conquista hitita de Arzawa, uniuse á revolta do reino de Masa e o reino de Mira e Kuwaliya, pero foi sometido polos hititas antes do final do século aínda baixo Mursilis II.
Baixo Hattusilis III é mencionada como terra de fronteira co reino de Tarhuntasa.
Casa de Estuardo
O primeiro Estuardo en subir ao trono de Escocia foi Roberto II Estuardo, sobriño do rei precedente, David II Bruce (1329-1371), en 1371, fundando así a dinastía dos Estuardo.
Electronic Body Music
Electronic Body Music (EBM) é un estilo de música electrónica aparecido a principios dos anos 80 que combina elementos da música industrial e a música electrónica de baile. O seu son aséntase nas bases da música industrial de conxuntos pioneiros como Throbbing Gristle, Psychic TV, Can ou Neu!, e outros pioneiros da electrónica como Kraftwerk, Cabaret Voltaire ou DAF.
A denominación "Electronic Body Music" foi concibida polo grupo belga Front 242 a principios dos 80 para describi-la súa música, polo que dende entón se lles atribúe a paternidade do xénero.
O son da EBM
Unha das características principais é a frialdade e contundencia das bases rítmicas, que a pesar de seren bailábeis apóianse no son industrial. A súa estrutura foxe sensiblemente do concepto pop, desenvolvéndose nunha certa monotonía calculada sen deixar de banda figuras musicais concretas, como as polirritmias ou os clásicos fill-in que poden entrar ou saír do núcleo do ritmo dun xeito máis ben ecléctico.
As liñas de baixo tenden a ser profundas e cunha clara intención hipnótica, prescindindo de figuras como a síncopa e que adoitan seguir unha estrutura a corcheas ou semicorcheas. Este tipo de liñas de baixo son tamén coñecidas como sequenced-bass.
Para os efectos de harmonía e melodía son destacábeis os riffs de sintetizador, concibidos de xeito máis repetitivo e minimalista que as bases rítmicas. Os acompañamentos adoitan ser pads ou "colchóns sintéticos" que envolven os temas con atmosferas escuras.
No desenvolvemento vocal son características as voces masculinas, por acadaren tons máis baixos e dar unha sensación máis lánguida e sinistra. As letras fan referencia polo xeral a temática social, filosófica e política nunha tesitura escura e moitas veces case apocalíptica.
Avenida de Beiramar (Vigo)
A avenida de Beiramar é unha das principais vías urbanas da cidade de Vigo. Comunica a franxa costeira da cidade desde a saída da autoestrada AP-9 en Guixar até a súa confluencia coa rúa Eduardo Cabello, no distrito de Bouzas. Ten unha lonxitude de 5 km.
No seu traxecto atravesa tres tramos subterráneos, entre os que destaca o túnel de Beiramar, inaugurado no ano 1996 e por aquel entón convertido no túnel urbano de maior lonxitude de España.
Historia
A vía planificouse e construíse na década dos 50 co obxectivo de conectar os núcleos mariñeiros de Bouzas e O Berbés e vertebrar así as industrias pesqueiras, conserveiras e de estaleiros que daquela seguían unha distribución anárquica arredor da beira marítima da cidade. Precisamente por seguir un traxecto que percorría a beira do mar, tomou o nome de "Beira-Mar", e finalmente derivou en Beiramar. O proxecto foi encargado pola Xunta de Obras do Porto de Vigo e orzamentado en máis de sesenta millóns de pesetas.
Estrutura
Arquitectonicamente pódese dividir a avenida en tres tramos principais:
Arquitectura
miniatura|Fachada do estaleiro Hijos de Barreras S.L. Na avenida de Beiramar consérvanse algúns edificios destacados, sobre todo construción de carácter naval e industrial.
A Amarela, Redonda, Corcubión
A Amarela é un lugar da parroquia de Redonda no concello coruñés de Corcubión na comarca de Fisterra. Tiña 47 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 17 homes e 30 mulleres.
Norma de calidade
As normas de calidade son unhas especificacións técnicas, ou calquera outro documento accesíbel ao público, que teñen como obxectivo o grao de cumprimento das expectativas dun cliente ou usuario.
Normas ISO de calidade
As normas ISO da Organización Internacional para a Estandarización de calidade son un grupo de normas internacionais pensadas para a implantación e aseguramento dun sistema de calidade nunha empresa. Isto comporta a capacidade do sistema de someterse a auditorías externas do cliente ou dun organismo terceiro contratado por este. No Estado español desígnanse: UNE-EN-ISO 9000 / 1 / 2 / 3.
As normas internacionais ISO especifican os requisitos que debe cumprir un sistema de calidade cando un contrato entre dúas partes esixe que se demostre a capacidade para deseñar e subministrar un servizo ou produto.
Os protocolos de ISO, requiren que todas as normas sexan revisadas como mínimo cada cinco anos para determinar se deben ser confirmadas, modificadas ou retiradas.
Saint-Étienne-sur-Chalaronne
Saint-Étienne-sur-Chalaronne é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Retículo endoplasmático
miniatura|250px|Esquema dun [[Núcleo celular|núcleo, un retículo endoplasmático e un aparato de Golgi.
(1) Núcleo.
(2) Poro nuclear.
(4) Retículo endoplasmático liso (REl).
(5) Ribosoma no RE rugoso.
(6) Proteínas sendo transportadas.
(7) Vesícula (transporte).
(9) Lado cis do aparato de Golgi.
(10) Lado trans do aparato de Golgi.
(11) Cisternas do aparato de Golgi.]]
O retículo endoplasmático ou endoplásmico (RE) é un orgánulo celular que forma unha rede de membranas interconectadas que semellan cisternas, tubos aplanados e sáculos comunicados entre si. Estes interveñen en funcións relacionadas coa síntese proteica, o metabolismo de lípidos e algúns esteroides, así como o transporte intracelular. Atópase na célula eucariota pero non na procariótica.
Divídese en dúas porcións: retículo endoplasmático rugoso e retículo endoplasmático liso. O retículo endoplasmático rugoso ten esa aparencia debido ós numerosos ribosomas que ten pegados á súa membrana mediante unhas proteínas nomeadas riboforinas. Posúe uns sáculos máis redondeados cuxo interior se coñece como luz do retículo ou lume onde caen as proteínas sintetizadas nel. Está moi desenvolvido nas células que pola súa función deban realizar un activo labor de síntese, como as células hepáticas ou as do páncreas. O retículo endoplásmico liso non ten ribosomas e participa no metabolismo de lípidos. As células musculares teñen un retículo endoplasmático especial chamado retículo sarcoplásmico. Nas neuronas os chamados corpos de Nissl do seu citoplasma conteñen cisternas do retículo endoplasmático e moitos ribosomas. Durante o fraccionamento celular (separación das partes da célula no laboratorio) feito por ultracentrifugación diferencial, os fragmentos rotos do retículo endoplasmático forman unha especie de vesículas chamadas microsomas, que sedimentan no tubo de ultracentrifugación.
Tipos
O retículo endoplasmatico rugoso encóntrase unido á membrana nuclear externa mentres que o retículo endoplasmatico liso é unha prolongación do retículo endoplasmatico rugoso.
O retículo endoplasmático ten variedade de formas: tubúlos, vesículas, cisternas. Nalgúns casos nunha mesma célula pódense observar os tres tipos.
Retículo endoplasmático rugoso
miniatura|315px|Micrografía do RER arredor do [[núcleo celular|núcleo dunha célula. Os círculos pequenos escuros son mitocondrias.]] O retículo endoplasmático rugoso (RER) ten esa aparencia debido aos numerosos ribosomas adheridos á súa membrana mediante unhas proteínas denominadas "riboforinas". Ten uns sáculos máis arredondados cuxo interior se coñece como "luz do retículo" ou "lume" onde caen as proteínas sintetizadas nel. Está moi desenvolvido nas células que pola súa función deben realizar un activo labor de síntese, como as células hepáticas ou as células do páncreas. Non obstante, os ribosomas unidos ao retículo non son unha parte estable do mesmo, xa que se están unindo e liberando das súas membranas continuamente. Un ribosoma citosólico só se une ao ribosoma se empezou a sintetizar unha proteína destinada á vía secretora (para a exportación), a cal ten unha secuencia de 5-15 aminoácidos hidrofóbicos precedida por un aminoácido cargado positivamente (péptido sinal), que é recoñecida por unha partícula de recoñecemento do sinal, que une o ribosoma ao retículo. A partir de entón o ribosoma continúa a síntese proteica introducindo a proteína dentro do retículo endoplasmático, onde a secuencia hidrofóbica sinaladora é eliminada. Cando acaba a súa misión o ribosoma libérase outra vez do retículo.
O retículo endoplasmático está próximo ao aparato de Golgi sen que haxa unha continuidade de membrana entre ambos, pero si hai un intercambio de vesículas entre os dous orgánulos. Estas vesículas están cubertas por proteínas e chámanse COPI e COPII. As COPII están destinadas a ir ao aparato de Golgi, e as COPI van en sentido contrario, regresando do Golgi ao retículo. O RER traballa concertadamente co aparato de Golgi para marcar o destino das novas proteínas, garantindo que estas cheguen aos lugares adecuados da célula. Un segundo método de transporte implica áreas do retículo chamadas sitios de contacto entre membranas, onde as membranas do retículo están en contacto coas membranas doutros orgánulos, o que permite a transferencia de lípidos e outras pequenas moléculas. Nalgunhas zonas hai áreas de contacto entre as membranas do retículo e da mitocondria, que son importantes na función mitocondrial (ver o capítulo "Membranas do RE asociadas ás mitocondrias" na páxina "mitocondria").
As funcións específicas do retículo endoplasmático rugoso son: sintetizar porteínas para a exportación e proteínas de membrana (transportadas na membrana de vesículas), fabricación dos encimas lisosómicos, e modificación de proteínas por N-glicosilación.
Retículo sarcoplásmico
Nas células musculares atopamos un retículo endoplasmático liso especial chamado retículo sarcoplásmico, que almacena moito calcio e é fundamental para a contracción muscular.
miniatura|esquerda|250px|Fibra de músculo esquelético, co seu retículo sarcoplásmico coloreado de azul. A única diferenza estrutural entre o retículo sarcoplásmico (RS) e o retículo endoplasmático liso doutras células é o conxunto de proteínas que ten, tanto as unidas ás membranas coma as do seu lume. Entre elas hai abundantes bombas de calcio. Esta diferenza é indicativa das súas funcións: O retículo endoplasmático doutras células sintetiza moléculas, mentres que o retículo sarcoplásmico almacena e bombea ións calcio. O retículo sarcoplásmico contén grandes cantidades de calcio almacenadas, onde está secuestrado, pero despois é liberado cando a célula muscular é estimulada. Exerce unha función fundamental para o acoplamento excitación-contracción na fibra muscular.
O transporte de proteínas desde o RE
O RE é un centro de clasificación de moléculas proteicas. A maior parte das proteínas do retículo endoplasmático retéñense no orgánulo porque teñen unha secuencia de retención. Esta secuencia está formada por catro aminoácidos situados no extremo da proteína. A secuencia de retención máis común é lys-asp-glu-leu (ou KDEL). Porén, esta secuencia pode variar, polo que outras secuencias poden facer a mesma función. Non se sabe se estas variacións poden destinar a proteína a determinadas localizacións dentro do RE. Hai tres receptores para esta secuencia nas células de mamíferos, e teñen unha alto grao de homoloxía na súa secuencia.
As proteínas secretoras, principalmente glicoproteínas, móvense a través da membrana do retículo e son transportadas desde alí por toda a célula formando parte de vesículas, e están marcadas cunha etiqueta que indica o seu destino, que é unha secuencia sinal (ou péptido sinal) de aminoácidos situada no extremo N-terminal do polipéptido. Esta secuencia sinal será eliminada cando a proteína chegue ao seu destino. Xeralmente, as vesículas dirixense ao aparato de Golgi. O retículo endoplasmático facilita o pregamento das proteínas. O correcto pregamento das proteínas faise posible grazas a diversas proteínas do retículo como chaperonas, entre as que están a proteín disulfuro isomerase (PDI), ERp29, o membro da familia das Hsp70 Grp78, calnexina, calreticulina, e a familia das peptidilpropil isomerases. Só as proteínas que teñen un pregamento correcto serán transportadas do RER ao aparato de Golgi. Algunhas proteínas quedan inseridas na membrana do orgánulo xa durante a súa tradución, para o cal teñen unha secuencia sinaladora.
Dino Risi
Dino Risi, nado en Milán o 23 de decembro de 1916 e finado en Roma o 7 de xuño de 2008, foi un director de cine italiano, considerado un dos "mestres" da Commedia all'italiana xunto con Mario Monicelli, Luigi Comencini, Nanni Loy e Ettore Scola.
Traxectoria
Risi ficou orfo con doce anos, quedando ó coidado de parentes e amigos da súa familia. Estudou medicina e converteuse máis tarde en psiquiatra.
Comezou a súa carreira no cinema como asistente de dirección de cineastas como Mario Soldati e Alberto Lattuada. Máis tarde comezou a dirixir os seus propios filmes nos que deu oportunidades a futuras estrelas de cine como Sophia Loren e Vittorio Gassman.
Os seus maiores logros foron Poveri ma belli, seguida por dúas secuelas tamén dirixidas por el; Una vita difficile; Il sorpasso; I Mostri ou, en curtametraxe, I Mostri; e Perfume de muller, da que se realizou un remake protagonizado por Al Pacino en 1992.
No 2002, foi premiado co "León de Ouro pola súa traxectoria" (Leone d'oro alla carriera) e no Festival de Cine de Venecia polo seu traballo. Dous dos seus filmes, Il giovedì e Il commissario Lo Gatto, foron mostradas nunha sección retrospectiva na comedia italiana no "67 Festival de Cine Internacional de Venecia".
Deixou dous fillos, Claudio e Marco.
Cousín, Sevane, Becerreá
Cousín é un lugar da parroquia de Sevane no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Shūnan
Shūnan (周南市, しゅうなんし, Shūnan-shi) é un concello xaponés da prefectura de Yamaguchi. Está situado na parte centro-leste da prefecura, e na area da provincia histórica de Suō e ó suroeste da rexión de Chūgoku, ó extremo oeste da illa de Honshu. Ten 656,32 km² de superficie, unha poboación de 149.739 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 228 hab./km².
Vilar dos Naraos, Barredo (Santo André), Castroverde
Vilar dos Naraos é un lugar da parroquia de Santo André de Barredo no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Shūnan
Historia
O concello de Shūnan naceu o 21 de abril de 2003 pola fusión dos concellos de cidade de Tokuyama e de Shinnan'yō e mais da vila de Kano, do distrito de Tsuno, e de Kumage, do distrito de Kumage.
Economía
A zona costeira fórmase a Zona Industrial de Shūnan coas cidades veciños de Kudamatsu-shi e de Hikari-shi.
Windows Live Messenger
Windows Live Messenger (antes coñecido como MSN Messenger) é un programa de mensaxería instantánea para Windows XP, Windows Vista, Windows 7, Windows Mobile e Mac OS X desenvolvido por Microsoft. É un dos servizos que ofrece Windows Live. A versión actual é a versión coñecida como Windows Live Messenger 2009 (Build 14.0.8050.1202) e foi lanzada ao público o 7 de xaneiro de 2009 (o mesmo día que a versión beta de Windows7 estivo dispoñíbel para os suscriptores de MSDN, TechNet e Connect).
Aeroporto de San Carlos de Bariloche
O aeroporto de San Carlos de Bariloche, tamén coñecido como aeroporto Tenente Luis Candelaria, é un aeroporto internacional arxentino que serve a San Carlos de Bariloche, na provincia de Río Negro. Está situado a 13 quilómetros ao leste da cidade. No ano 2016 foi usado por 1 187 147 pasaxeiros.
Cachotaría
miniatura|dereita|260px|Escada e muralla feitas con cachotería no [[castro de San Cibrao de Las.]]
A cachotaría ou cachotería é unha fábrica de pedra sen labrar ou con labra ruda, que se aparella de modo irregular. Cada unha das pedras que a forman recibe o nome de cachote; para que asenten ben, colócanse a miúdo unhas pedras máis pequenas como calzos chamadas ripios.
Se non ten ripios, a cachotería denomínase concertada; se o enripiado non é visíbel, careada, e, se cada fileira ten a mesma altura en todo o seu percorrido (aínda que as fileiras non sexan iguais entre si), aparellada.
O uso da cachotería non se restrinxe soamente a finalidades construtivas: en xardinería utilízase tamén para crear muretes ou muros vexetais, debido á tendencia das plantas vivaces a botar raíces nas fendas e nos ripios máis pequenos.
260px|dereita|miniatura|Aínda que irregular, a disposición das pedras na cachotaría non é completamente arbitraria: véxase se non a impresión de estabilidade que causa a imaxe dun muro rotada 90º
Bandeira de Porto Rico
A bandeira de Porto Rico consiste en cinco franxas horizontais, tres vermellas e dúas brancas alternadas, e superposto sobre as franxas un triángulo equilátero azul, un de cuxos lados forma o extremo da bandeira a carón do mastro. A cor do triángulo é azul. Sobre o triángulo vai superposta unha estrela branca de cinco puntas, colocada de tal xeito que unha das súas puntas sinala cara a arriba.
A bandeira deseñouse durante a última década do século XIX como insignia dos separatistas portorriqueños residentes na cidade de Nova York. A identidade do autor do deseño foi motivo de debate, mencionándose entre os seus posibles autores ós patriotas portorriqueños José de la Matta Terreforte, Antonio Vélez Alvarado, Manuel Besosa e o poeta guerrilleiro Francisco Gonzalo (Pachín) Marín. Porén, unha carta do 20 de maio de 1923, escrita por Terreforte establece que foi Pachín Marín quen lle propuxo a Terreforte dende Xamaica o deseño da bandeira.
A Oliveira, Redonda, Corcubión
A Oliveira é un lugar da parroquia de Redonda no concello coruñés de Corcubión na comarca de Fisterra. Tiña 76 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 36 homes e 40 mulleres.
Ivo Andrić
Ivo Andrić, nado en Dolac o 9 de outubro de 1892 e finado en Belgrado o 13 de marzo de 1975, foi un escritor iugoslavo en serbocroata. Gañou o Premio Nobel de Literatura en 1961.
Traxectoria
Ivan Andrić naceu preto de Travnik (Bosnia e Hercegovina, entón parte de Austria-Hungría) nunha familia católica de bosníacos croatas de Saraxevo. Comezou a súa educación no instituto desa cidade, continuando os seus estudos en Zagreb, Viena e Cracovia. Debido ás súas actividades políticas as autoridades austríacas detivérono durante a primeira guerra mundial.
Cando se formou o Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos ( despois denominado Reino de Iugoslavia), Andrić ocupou diversos postos diplomáticos, incluído o de embaixador en Alemaña (1939-1941), onde tentou impedir o encarceramento de moitos intelectuais polacos, atopando obstáculos do seu propio goberno, polo que presenta a súa dimisión, retirouse a vivir en Belgrado.
Andrić publicou o seu primeiro poema en 1911. O material da súa literatura tómao da historia, folclore e cultura da súa Bosnia natal. Andrić escribiu as súas primeiras obras en lingua croata (30 % da súa obra), pasando despois a escribir en lingua serbia (70 % da súa obra), mentres apoiaba a noción dunha lingua serbocroata, como a maioría dos serbios e croatas contemporáneos.
Moratalla
250px|miniatura|Castelo de Moratalla. Moratalla é un concello español da Rexión de Murcia, situado na comarca do Noroeste. Tiña unha poboación de 8.219 habitantes en 2014.
Limita ao norte coa provincia de Albacete, ao leste con Calasparra, ao sueste con Cehegín, ao sur con Caravaca de la Cruz e ao oeste con Andalucía.
O seu nome é orixinario, segundo indican diversos autores, da época romana, concretamente do topónimo Murata tallea, "a que está amurallada con paus".
Serra de Atapuerca
A Serra de Atapuerca é un pequeno conxunto montañoso da provincia de Burgos, en Castela e León, situado entre a Cordilleira Cantábrica e o Sistema Ibérico, e que recibe o seu nome da pequena localidade e concello de Atapuerca. Cunha anchura de 5.000 metros e unha lonxitude de 1.300 metros, o seu punto de maior altitude está a 1.085 metros sobre o nivel do mar.
En 2004 descubríronse diversos instrumentos líticos datados no Plistoceno Superior, que constituíron a primeira proba da presenza dos Neandertais en España. Nunha serie de escavacións aínda en curso, descubríronse ricos depósitos fósiles e ferramentas de pedra que se atribúen aos primeiros residentes hominina coñecidos en Europa Occidental. Esta reserva excepcional de datos depositáronse durante a extensa presenza no paleolítico inferior, xa que as montañas Atapuerca serviron como a residencia preferida do Homo erectus, Homo antecessor (ou Homo erectus antecessor), Homo heidelbergensis e Homo neanderthalensis. O exemplar máis antigo desenterrado e datado ata o momento con confianza confirma unha idade entre 1´2 millóns e 630.000 anos. Algúns achados expóñense no próximo Museo da Evolución Humana, en Burgos. O sitio foi designado pola UNESCO como Patrimonio da Humanidade, baixo o nome de "Sitio Arqueolóxico de Atapuerca".
Death Note (filme de 2017)
Death Note é un filme estadounidense de suspense de fantasía negra baseado no manga xaponés homónimo creado por Tsugumi Ohba e Takeshi Obata. Foi dirixido por Adam Wingard, producido por Roy Lee, Dan Lin e Masi Oka e escrito por Charles Parlapanides, Vlas Parlapanides e Jeremy Slater. Está protagonizado por Nat Wolff, Lakeith Stanfield, Margaret Qualley, Shea Whigham, Paul Nakauchi, Jason Liles e Willem Dafoe. O filme conta a historia dun mozo de instituto de Seattle chamado Light Turner, que atopa un misterioso caderno co nome "Death Note". Con el, descobre a existencia dun terrorífico deus da morte chamado Ryuk que lle ensina como empregar o caderno, xa que é quen de causar a morte de calquera cuxo nome estea escrito nel. Light decide usar o caderno con boas intencións, pero é perseguido por un espelido detective simplemente coñecido como L, que quere capturar a Light polas súas accións.
Foi estreado en Netflix o 25 de agosto de 2017. Recibiu críticas dispares e unha acollida negativa por parte da audiencia. Foi eloxiado pola escolla dos actores, particularmente pola interpretación de Dafoe, alén do seu director, estilo visual e atmosfera. Porén, o guión do filme foi especialmente criticado así como a escolla de actores brancos en papeis xaponeses.
Donín, Sevane, Becerreá
Donín é un lugar da parroquia de Sevane no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Diocese católica latina de Rarotonga
A diocese de Rarotonga é unha diocese católica nas Illas Cook, sufraxánea da arquidiocese de Suva. No ano 2004 contaba con 2.519 católicos distribuídos en 15 parroquias e servidos por 6 sacerdotes regulares.
Historia
A primeira igrexa católica nas Cook consagrouse en 1896. Eclesiasticamente erixiuse como a prefectura apostólica de Cook e Mnihiki en 1922 cambiando de nome en 1926 a prefectura apostólica das Illas Cook, en 1948 transformouse en vicariato apostólico e elevada definitivamente a diocese en 1966.
Educación
A diocese mantén dous colexios de primaria: Saint Josephs en Rarotonga e Saint Marys en Mauke e un instituto de secundaria, o Nukutere College en Rarotonga
Pecílidos
miniatura|300px|Poecilia latipinna Os Pecílidos (Poeciliidae, Garman 1895) son unha familia de peixes de auga doce, incluídos na orde dos [[Ciprinodontiformes (Cyprinodontiformes). Propios da zona oriental de Estados Unidos ata o nordeste da Arxentina.
Características
Corpo alargado, boca súpera e ollos grandes. Unha única aleta dorsal. Aletas pelvianas pequenas e dispostas algo por detrás das pectorais. Pedúnculo caudal algo comprimido e ben diferenciado. Aleta caudal redondeada.
Os machos posúen gonopodio e a fecundación é interna. Son ovovivíparos.
Clasificación
Divídense en tres subfamilias e 30 xéneros, con 293 especies (FishBase):
Ahmed H. Zewail
Ahmed Hassan Zewail (en árabe: أحمد زويل), nado o 26 de febreiro de 1946 en Damanhur (Exipto), é un químico e profesor universitario estadounidense, de orixe exipcia, galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1999.
Traxectoria
Licenciouse en química pola Universidade de Alexandría e posteriormente trasladouse aos Estados Unidos para facer o doutoramento pola Universidade de Pensilvania en 1974 na mesma disciplina. Tras traballar dous anos na Universidade de Berkeley, trasladouse ao Instituto Tecnolóxico de California, onde ocupa a cátedra Linus Pauling de Física Química desde 1990.
Investigacións científicas
O interese de Zewail por coñecer a dinámica das reaccións químicas en tempo real, por saber que pasa exactamente e a que velocidade entre reactivos e produtos, levoulle a proxectar pulsos de láser de moi curta duración sobre as partículas que interveñen nas reaccións.
Baseándose na capacidade de átomos e moléculas de absorber ou reirradiar a luz incidente distintamente, modificando o espectro de forma característica para cada un deles. Zewail pretendía identificar os elementos que aparecían nos estadios intermedios dunha reacción (investigacións que iniciou a fins dos sesenta). Pero estes estados son extremadamente curtos: da orde de 10 a 100 femtosegundos. Non foi ata mediados da década dos oitenta, cando se desenvolveron láseres capaces de lanzar pulsos tan curtos, que Zewail puido observar (por primeira vez usando cianuro de iodo) a partición dunha molécula e o posterior afastamento dos fragmentos restantes.
A partir de aquí, el e o seu equipo proxectaron numerosos pulsos de láser sobre distintas reaccións, estudando en cada caso os enlaces químicos, os estados de excitación e o movemento dos diferentes átomos e moléculas que aparecen nos sucesivos intermedios. A "filmación" das reaccións químicas permitiulles descubrir que entre reactivos e produtos dunha reacción adoitan aparecer numerosas moléculas altamente inestables e cun tempo de vida extremadamente curto. Esta técnica constitúe a base dunha nova rama da química, a chamada femtoquímica, cuxo desenvolvemento permite entender mellor as reaccións do metabolismo dos seres vivos (como a fotosíntese ou o efecto que produce a luz sobre os bastonciños da retina). Por estas investigacións foille concedido o Premio Nobel de Química en 1999.
Patriarcado
O patriarcado é un concepto da antropoloxía que describe unha organización sociopolítica e cultural en que a totalidade das relacións sociais estrutúrase polo dominio do home. Nesta ideoloxía inclúese unha valoración desigual entre homes e mulleres, establecendo que eles son superiores e elas inferiores. A teoría do patriarcado foi unha das primeiras teorías feministas.
O patriarcado é o poder, público ou privado, do home sobre a muller. É unha división do poder, que define valores diferentes para persoas diferentes e que uns están por riba de todo o resto. Nun sistema patriarcal, o machismo, indica que ten que ser, sentir, pensar e facer para non ir para abaixo na pirámide de poder. A palabra machismo foi creada para nomear calquera tipo de opinión, disposición ou práctica que diferenza de forma negativa o feito de ser muller. Non arremete unicamente sobre as mulleres, senón tamén sobre os homes que polos seus gustos, forma de ser ou por non cumprir as normas e comportamento supostamente asignadas a homes ou á masculinidade estándar dunha comunidade ou sociedade.
O termo patriarcado tamén é usado en sistemas xerárquicos dalgunhas igrexas, tal como a ortodoxa grega e a ortodoxa rusa, e en sistemas sociais de familia en que os pais teñen autoridade suprema nas súas familias, en que os membros masculinos da sociedade predominan en posicións de poder, e en que a posición de máis poder vai ser propiedade dun varón.
Los Alcázares
250px|miniatura|Praia de Las Palmeras, en Los Alcázares. Los Alcázares é un concello español da Rexión de Murcia, situado na comarca do Mar Menor. Tiña unha poboación de 15.735 habitantes en 2014.
Encóntrase situado na costa do Mar Menor ocupando 9 km, dos que cinco están fraqueados por un paseo marítimo. Limita ao norte con San Javier, ao leste co Mar Menor, ao sur con Cartaxena e ao oeste con Torre-Pacheco.
Ata 1983 estaba dividido en dúas metades que pertencían aos municipios de Torre-Pacheco e San Javier. A partir dese ano segrégase e unifícase.
Símbolos de Christoffel
En matemáticas e física, os símbolos de Christoffel, así nomeados por Elwin Bruno Christoffel (1829 - 1900), son expresións en coordenadas espaciais empregadas para describir unha conexión sobre unha variedade. Principalmente son usadas para describir a conexión de Levi-Civita derivada do tensor métrico dunha variedade riemanniana ou pseudo-riemanniana. É moi habitual empregar os símbolos de Christoffel cando se fan cálculos teóricos que implican xeometría. Ademais, a notación formal (sen índices) para a conexión de Levi-Civita, é elegante e permite que os teoremas sexan establecidos dun modo breve, pero resultan pouco prácticos, en xeral, para realizar cálculos.
Os símbolos de Christoffel úsanse para realizar cálculos en coordenadas. Por exemplo, para derivación (covariante) de vectores ou tensores en xeral. En particular, o tensor de curvatura (riemanniano) pode expresarse en termos dos símbolos de Christoffel e das súas primeiras derivadas parciais.
En relatividade xeral, as conexións xogan un papel nos campos de forzas gravitacionais onde o potencial gravitacional actúa como tensor métrico.
Definición
Sexa (M,\nabla) unha variedade diferenciable cunha conexión \nabla e sexan   coordenadas locais en M. Se denotamos a derivada parcial na dirección de x^i por, definimos os símbolos de Christoffel da conexión \nabla como as funcións  tales que . Ademais esta definición é independente do criterio de singo que se elixa para a curvatura.
Xeometría riemanniana (e pseudo-riemanniana)
Sexa (M,g) unha variedade (pseudo-)riemanniana e sexan unhas coordenadas locais de M. Así, o tensor métrico g exprésase en coordenadas como.
Definimos os símbolos de Christoffel de primeira especie en p por:
A partir dos anteriores, definimos os símbolos de Christoffel de segunda especie por: Deste xeito, verifícase que, onde \nabla denota a conexión de Levi-Civita de (M,g).
Dieste
Dieste pode referirse a:
Manolito Catrollos
Manolito Catrollos (o nome orixinal en español é Manolito Gafotas) é o nome dun libro de Elvira Lindo escrito en 1994, mais converteuse nunha serie de novelas nas que se narra a historia dun cativo e a súa familia, no madrileño barrio de Carabanchel Alto, coa caracterización peculiar dos personaxes españois nun lugar urbano sen moitos luxos.
O certo é que Manolito xa é un personaxe histórico, pois foi levalo a pequenas e grandes pantallas, en versións para todos os públicos.
A tradución ao galego correu por conta de Xosé Antón Palacio Sánchez.
Lingua de sinais francesa
A lingua de sinais francesa (en Langue des signes française) é unha lingua de sinais pertencente ao grupo da comunidade xorda, da familia das linguas de sinais. Existe un gran número de dialectos de sinais. A LSF é utilizada en Francia (3 506 800 ) e Suíza (426.800 ).