cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arilo
Un arilo (ou arillus) é unha cobertura carnosa dalgunhas sementes formado do funículo (punto de unión da semente ao ovario).
Stone Sour (álbum)
Stone Sour é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de metal alternativo Stone Sour, publicado o 27 de agosto de 2002 a través do selo Roadrunner Records. Foi gravado e producido pola banda e Tom Tatman nos Catamount Studios en Cedar Falls, Iowa. A composición do disco comezou no ano 2000 mentres o vocalista Corey Taylor e o guitarrista Jim Root aínda estaban activos con Slipknot. O traballo do álbum comezou despois de que Slipknot entrase en hiato tras a xira de promoción do seu segundo álbum, Iowa.
Arilo
O arilo pode crearse dunha estrutura frutal (coñecida como falso froito) producida en poucas especies de ximnospermas, en especial coníferas da familias das Taxaceae e das Cephalotaxaceae. En vez de ter un cono leñoso de conífera como as típicas ximnospermas, a estrutura reprodutiva destas especies consiste nunha única sementa que se recobre dunha carnosidade. Esta cuberta derívase dun cono profundamente modificado.
Stone Sour (álbum)
Tras o lanzamento do álbum Stone Sour promocionouno durante case un ano. A banda publicou tres xinxelos e xirou polos Estados Unidos e por Europa. O álbum conseguiu recensións en xeral positivas. Foi eloxiado por amosar a diversidade vocal de Taylor, que non se vía representada nos anteriores discos de Slipknot. O traballo foi certificado ouro nos Estados Unidos, e dous dos seus sinxelos foron nomeados aos premios Grammy na categoría de mellor interpretación de metal dous anos consecutivos.
Arilo
No teixo (Taxus baccata), os arilos comenzan como unha banda verde na base da semente, madura a pardo e a vermello mentres se alonga e segue envolvéndoa, pasando a moi carnosa e escarlata en cor a madurez. O arilo é atractivo para as aves e non é tóxico (todas as outras partes do teixo o son), servindo á dispersión da especie, que dixiren o arilo carnoso como alimentación, e os excretan despois.
esquerda|300px|miniatura|Arilos dun teixo.
O termo botánico arilo non se limita aos teixos. Significa calquera crecemento especializado do funículo que cobre ou se agrega á semente.
José Manuel Rey de Viana
José Manuel Rey de Viana, nado en Ourense en 1923 e finado na Coruña en 1995, foi un bailarín e coreógrafo galego. Foi o fundador xunto coa súa muller, Victoria Canedo, do ballet galego que leva o seu nome.
Traxectoria
Iniciouse con oito anos no baile. Percorreu diversas escolas de danza europeas. En 1949, xunto coa súa muller, tamén bailarina, fundou o Ballet Galego Rey de Viana co obxectivo de dar a coñecer o folclore galego. A súa primeira actuación foi na Coruña en 1955.
En 1964 actuou no pavillón español da Feira Mundial de Nova York. En 1971 a dirección do Ballet foi cedida á Deputación da Coruña. Aos 65 anos tivo que xubilarse por esixencia da Deputación facendo unha folga de fame e unha manifestación artística nos xardíns de Méndez Núñez. O Ballet pasou a estar baixo dirección da Xunta.
Moreira, Lamas de Moreira, A Fonsagrada
Moreira é un lugar da parroquia de Lamas de Moreira, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 20 habitantes (11 homes e 9 mulleres).
Aceites Abril
Aceites Abril é unha empresa galega adicada ao envasado e venda de aceite.
Historia
A empresa foi fundada en 1962 polo comerciante de viño José Pérez Delgado. Nese ano mercou en Mora (provincia de Toledo) unha adega cun muíño e prensa de aceite de oliva. O aceite era levado en camións cisterna ao barrio industrial da Ponte, en Ourense, onde se embotellaba e comercializaba. En 1997 trasladaron a empresa ao Polígono Industrial de San Cibrao das Viñas.
Kaizen
miniatura|Kaizen escritura xaponesa. Kaizen (改善, palabra xaponesa que significa "cambiar para mellor" ou "melloría", tradúcese habitualmente por "melloría continua") é unha aproximación á melloría da produtividade. Ten a súa orixe no traballo de expertos americanos tales como Frederick Winslow Taylor, Frank Bunker Gilbreth, Walter Shewhart, e o Departamento de Defensa dos EEUU, e o programa xaponés de progreso na industria trala segunda guerra mundial. O desenvolvemento de Kaizen veu da man dos círculos de control da calidade, pero Kaizen non está limitado ao aseguramento da calidade.
Os obxectivos de Kaizen inclúen a eliminación de lixo (definido como as actividades que engaden custo pero non engaden valor), entregas Just In Time, distribución da cantidade e tipo da carga de produción, traballo estandarizado, equipamento ben dimensionado etc. Unha definición máis próxima do uso de Kaizen é "apartalo, e devolvelo mellor do que estaba". O que se aparta pode ser un proceso, sistema, produto ou servizo.
Introdución
Kaizen é unha actividade diaria cun propósito que vai máis alá da melloría. Tamén é un proceso que, cando se fai correctamente, humaniza o posto de traballo, elimina o traballo duro (tanto mental como físico), e ensina á xente como pode usar o método científico para aprender a ver i eliminar o "lixo" no proceso de negocio.
Kaizen debe ser implantado tendo en conta tres principios básicos: procesos e resultados (e non só resultados); pensamento sistemático (isto é, ter unha visión conxunta do sistema); e evitar á crítica negativa (porque os reproches son unha perda de tempo).
Todo o mundo participa en kaizen; empregados en tódolos niveis da organización, dende o xerente cara abaixo, así como actores externos se fose necesario.
O único xeito de entender completamente o obxectivo, significado e poder de kaizen é a través da participación directa en repetidas ocasións.
Tradución
En xaponés pronunciase 'kaizen':
改 ('kai') significa 'cambio', e
En chinés pronunciase 'gai shan':
改善 ('gai shan') significa 'cambio para mellor'.
改 ('gai') significa 'cambio' ou 'a acción de corrixir'.
善 ('shan') significa 'bo' ou 'beneficio'. 'Beneficio' está máis relacionado coa filosofía Budista ou Taoista, que define 'shan' como a acción que beneficia á sociedade máis que a un individuo particular. En outras palabras, non podería ser un beneficio obtido á custa doutros.
Aplicacións
Kaizen normalmente ten lugar dando pequenos e continuos pasos, de aí a tradución máis habitual: "mellora continúa". Con todo, os cambios radicais nos obxectivos, tales como o Just In Time ou ás liñas móbiles, tamén precisan do apoio da alta dirección.
O ciclo dunha actividade kaizen pode ser definido do seguinte xeito: estandarizar unha operación -> medir a operación estandarizada (rexistrando o tempo de cada ciclo, e a cantidade do inventario durante o proceso) -> comparar as medidas cos requisitos -> innovar para cumprir os requisitos incrementando a produtividade -> estandarizar a nova operación mellorada -> continuar o ciclo até o infinito. Isto tamén é coñecido como o ciclo de Shewhart, ciclo Deming, ou PDCA (Plan->Do->Check->Act).
O "zen" en kaizen pon ó énfase en "aprender facendo", durante a melloría da produción. Esta filosofía está enfocada nunha dirección diferente dos programas de melloría "command-and-control", de mediados do século XX. A metodoloxía kaizen basease en facer cambios e analizar os resultados, e logo axustar. Plans a grande escala, e extensivos proxectos de planificación son substituídos por experimentos de melloría máis pequenos, que poden ser implantados rapidamente segundo as mellorías van sendo suxeridas.
Masaaki Imai fixo famoso o termo no seu libro Kaizen: A chave do éxito competitivo xaponés. Un apéndice dese libro inclúe unha referencia á estratexia de orde e limpeza das 5S.
Azolla caroliniana
Azolla caroliniana é unha especie de pteridófita (fentos ou fieitos) da clase das polipodiópsidas e orde das salviniales, e familia das salviniáceas, unha das sete comprendidas no xénero Azolla.
É un pequeno fieito acuático flotante orixinario do Canadá e os Estados Unidos, que posúe, como as demais especies do xénero, unha alga simbionte (unha cianobacteria do xénero Anabaena,  A. azollae) que fixa o nitróxeno. Reprodúcese rapidamente por fragmentación.
Como outras salviniáceas é unha planta invasora.
Descrición
A especie foi descrita en 1810 polo farmacéutico e botánico alemám Carl Ludwig Willdenow nas páxinas 541 e 542 da obra de Linneo Species  Plantarum, [https://www.biodiversitylibrary.org/item/14570#page/1/mode/1up ''Editio quarta, post Reichardianam quinta, adjectis vegetabilibus hucusque cognitis olim curante Carolo Ludovico Willdenow. Tomvs V. Berolini. Impensis G. C. Nauk, 1810].
Etimoloxía
Para a do xénero, véxase Azolla.
O epíteto específico, caroliniana é un termo do latín científico que se significa "das Carolinas" (colonias de Nova Inglaterra, hoxe nos EE. UU.), en referencia á súa área de distribución.
Nota taxonómica
Anteriormente, ou ás veces aínda hoxe en día, algúns autores consideran o xénero como o único da familia das azoláceas (Azollaceae). Pero esta familia non é admitida polo WoRMS, e outras bases de datos e, a maioría dos autores, inclúen o seu único xénero na familia das salviniáceas.
Sinónimos
Ademais de polo protónimo cuñado por Willdenow, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Variedades
Na especie recoñécense dúas variedades:
Características
Son pequenas plantas de 0,5 a 1 cm de lonxirude, dicotomicamente ramificadas, con frondes duns 0,5 mm, case lisas, non cercanamente imbricadas. Teñen de 8 a 400 microsporangios reunidos nun indusio, con gloquidios sen septos ou, raramente, con un ou dous. Descoñécese se teñen macrósporas.
Hábitat e distribución
Viven en augas estancadas, charcas, pantanos, brañas e lamazais, en zonas entre 0 e os 700 m de altitude. A súa área de distribución orixinaria é o Canadá, o leste dos Estados Unidos, Mesoamérica, Colombia, Venezuela, as Güianas, o Perú, o sur do Brasil, o Uruguai, o norte da Arxentina, e nas illas de Cuba, Porto Rico e Xamaica.
Usos
Azolla caroliniana ten diveros usos:
Presidente da Unión Soviética
Lista de xefes de Estado da Unión Soviética
miniatura|150px|Lev Kámenev en 1918
Presidente do Comité Executivo Central do Congreso dos Soviets de toda Rusia
O primeiro Comité Executivo Central do Congreso dos Soviets de toda Rusia elixiuse en xuño de 1917, pero non era un órgano de goberno e o seu presidente non era o xefe do Estado. Esta situación mudou no II Congreso dos Soviets de toda Rusia durante a Revolución de Outubro.
Presidente da Unión Soviética
O 15 de marzo de 1990 a maioría das atribucións do Presidente do Soviet Supremo transferíronse a un novo cargo, o de Presidente da Unión Soviética, Anatoli Lukianov foi elixido Presidente do Soviet Supremo para substituíra Gorbachev, pero o cargo agora correspondía ao dun secretario parlamentar. A xefatura do Estado continuou entón a cargo de Gorbachov.
Lugares de Negreira
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Negreira.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Negreira
Niko Kranjčar
Niko Kranjčar, nado o 13 de agosto de 1984 en Zagreb, é un futbolista croata. Xoga de centrocampista e o seu actual club é o Queens Park Rangers.
Kimitoön
Kimitoön (en finés Kemiönsaari) é un municipio de Finlandia situado na rexión de Finlandia Propia. O concello está situado no mar do Arquipélago e foi fundado en 2009 logo da fusión dos concellos de Dragsfjärd, Kimito e Västanfjärd. En 2018 a súa poboación era de 6 758 habitantes. A superficie do termo municipal é de 2 800,99 km2, dos cales 2 114,04nbsp;km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 9,84 hab./km².
Limita cos municipios de Salo, Sauvo, Pargas, Hanko e Raseborg estes dous últimos na rexión de Uusimaa.
O concello é bilingüe con maioría de fala sueca e minoría finesa.
Onda sonora
dereita|miniatura|Animación dunha onda de compresión. Unha onda sonora é unha onda lonxitudinal que transmite o que coñecemos como son. Se se propaga nun medio elástico e continuo xera unha variación local de presión ou densidade, que se transmite en forma de onda esférica periódica ou cuasiperiódica. Mecanicamente as ondas sonoras son un tipo de onda elástica.
As variacións de presión, humidade ou temperatura do medio producen o desprazamento das moléculas que o forman. Cada molécula transmite a vibración ás que se encontren na súa contorna, provocando un movemento en cadea. Esta propagación do movemento das moléculas do medio é o que produce no oído humano a sensación descrita como son.
Victoria Nuland
Foi conselleira sénior no Grupo Albright Sonebridge, unha asesoría sobre estratexia e diplomacia comercial con sede en Washington. Foi directora executiva do Center for a New American Security dende xaneiro de 2018 a febreiro de 2019.
Onda sonora
Características
As características dunha onda sonora son a amplitude, a frecuencia, o período, a lonxitude de onda, a fase e a velocidade.
Victoria Nuland
O 5 de xaneiro de 2021 anunciouse que o presidente electo Joe Biden nomearía a Nuland para servir como Subsecretaria de Estado para Asuntos Políticos no equipo de Antony Blinken.
Onda sonora
Amplitude
Exprésase como (A), é a distancia de presión entre o punto máximo da onda e o punto mínimo. Unha maior amplitude ofrece un maior volume.
Victoria Nuland
Traxectoria
Nuland é filla de Sherwin B. Nuland, profesor de medicina e de bioética na Universidade Yale. Graduouse na escola preparatoria Choate Rosemary Hall no ano 1979 e ten un B.A. pola Universidade Brown.
Onda sonora
Frecuencia
Exprésase como (f), é a cantidade de ciclos por segundo, a unidade de medida e o Hz. Non todos os sons son iguales, xa que non todas as frecuencias o son. A frecuencia inflúe no ton. Moita variación produce un son agudo, e pouca, un son grave.
Victoria Nuland
Traxectoria
Foi representante permanente dos Estados Unidos ante a OTAN desde 2005 até 2008. No verán de 2011, Nuland foi nomeada portavoz do Departamento de Estado. Foi considerada "unha profesional consumada que demostrou que se pode confiar no profesionalismo dos oficiais de Servizo estranxeiro respecto de temas de política".
Onda sonora
Frecuencia
O son humano non é perfecto, é imposible oír todas as frecuencias. Hai unha zona na que se pode oír o son, e outras nas que non. No home, esta zona vai dende os 20 Hz ata os 20000 Hz.
Victoria Nuland
Vida persoal
Está casada co historiador Robert Kagan, con quen ten dous fillos. Fala ruso e francés.
Onda sonora
Frecuencia
Tampouco a sensibilidade auditiva é igual a todas as frecuencias, entre 3 e 5 kHz prodúcese a maior sensibilidade do ser humano.
Lonxitude de onda
E a distancia que percorre o son durante un ciclo completo. Esta característica depende da frecuencia e da velocidade. Noméase e represéntase coa letra grega lambda e mídese en metros.
Período
Exprésase como (P), é o tempo que tarda unha onda sonora en completar un ciclo.
A velocidade do son
Exprésase como (c), é a distancia que percorre o son nun tempo determinado. A velocidade varía segundo a temperatura do aire.
Na seguinte táboa podemos comprobar a velocidade do son en diferentes medios.
Fase
É a diferenza en graos entre un punto dentro do círculo dunha onda e o seu comezo. É unha medida expresada en graos. 1 ciclo son 360º, mentres que 1/2 ciclo son 180º.
Desfase
É a diferenza en graos entre unha onda e outra nun tempo determinado.
Modo de propagación
O son (as ondas sonoras) son ondas mecánicas elásticas lonxitudinais ou ondas de compresión. Iso significa que:
Propagación en medios
As ondas sonoras desprázanse tamén en tres dimensións e as súas frontes de onda en medios isótropos son esferas concéntricas que saen desde o foco da perturbación en todas as direccións. Por isto tamén falamos do son como ondas esféricas. Os cambios de presión p que teñen lugar no paso dunha onda sonora tridimensional de frecuencia ν e lonxitude de onda λ nun medio isótropo e en repouso veñen dados pola ecuación diferencial:
miniatura|260px|Ondas sonoras xeradas por un avión que posúe unha velocidade cando é menor e cando é igual á do son.
onde r é a distancia ao centro emisor da onda, e c=ν•λ é a velocidade de propagación da onda. A solución da ecuación, a grandes distancias da fonte emisora, pódese escribir como:
onde p_0\, e \Delta p\, son respectivamente a presión inicial do fluído e a sobrepresión máxima que ocasiona o paso da onda.
As ondas sonoras ordinarias son case sempre a superposición de ondas de diferentes frecuencias e lonxitudes de onda, e forman pulsos de duración finita. Para estas ondas sonoras a velocidade de fase non coincide coa velocidade de grupo ou velocidade de propagación do pulso. A velocidade de fase é diferente para cada frecuencia e depende, igual que antes, da relación c=ν•λ. O feito de que a velocidade de fase sexa diferente para cada frecuencia, é o responsable da distorsión do son a grandes distancias.
Percepción humana das ondas sonoras
O hertz (Hz) é a unidade que expresa a cantidade de vibracións que emite unha fonte sonora por unidade de tempo (frecuencia). Considerase que o oído humano pode percibir ondas sonoras de frecuencias entre os 20 e os 20.000 Hz (máis ou menos). As ondas que posúen unha frecuencia inferior á audible denomínanse infrasónicas e as superiores ultrasónicas.
Elena Filatova
Elena Vladimirovna Filatova (en ruso, Елена Владимировна Филатова, e en ucraíno, Елена Володимирівна Філатова), nada en Pripyat, Kíiv en 1974, é unha fotógrafa e motera coñecida polas súas viaxes á chamada zona morta de Chernóbil.
Fotografías e viaxes en moto
Filatova é coñecida co pseudónimo KiddOfSpeed. Na súa páxina web hai varias fotos realizadas nas súas viaxes a Chernóbil xunto á Central nuclear de Chernóbil, Pripyat e outras localidades deshabitadas logo da catástrofe de 1986.
Entre os seus traballos fotográficos inclúense vivendas, casas do pobo, escolas e un parque de atraccións cunha noria, cuxa apertura estaba prevista para o 1 de maio de 1986 e que na actualidade está oxidado. Sempre que viaxa, faino cunha moto e cun permiso especial que a acredita para entrar na zona de exclusión ela soa.
Con todo, guías turísticos e outros turistas afirman que a viron nunha viaxe organizada. Un dos guías, Yuriy Tatarchuk, lembrou que Filatova realizou a viaxe cunha chaqueta de coiro. Tempo despois creou o sitio web.
Outros traballos
Ademais das fotos de Chernóbil, entre os seus proxectos máis recentes está a foto-reportaxe sobre o Muro da Serpe, preto de Kíiv. Na reportaxe, Filatova explora unha zona rodeada por unha antiga muralla con modernas fortificacións construídas durante a segunda guerra mundial; tamén fala sobre a historia da Revolución de Outubro de 1917 e a invasión nazi a Ucraína.
Outras ligazóns da súa web mostran o fotodiario realizado por ela do día da Revolución Laranxa de Ucraína. En marzo de 2007, publicou novas fotos dos arredores da área de Chernóbil que foron tomadas máis recentemente.
Na súa páxina web aparecen outras imaxes sobre gulags construídos durante a era de Iosif Stalin. Nas súas últimas reportaxes falou tamén sobre as protestas durante as eleccións xerais de 2004 no país cando o Presidente Yanukovych gañou de xeito irregular fronte a Yushenko.
En 2011, cando se produciu a catástrofe da Central Nuclear do Fukushima, escribiu outra fotorreportaxe sobre o accidente baixo o titulo Chernobyl Journal (Volume 5).
Covas, O Pereiro de Aguiar
San Cibrao de Covas é unha parroquia do concello do Pereiro de Aguiar na comarca de Ourense, na provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2011 tiña 931 habitantes, deles 461 eran homes e 470 eran mulleres, o que supón un incremento en relación ao ano 1999 cando tiña 493 habitantes.
Marisqueo
Marisqueo artesanal
A forma máis sinxela e artesanal de mariscar, é a que se centra en capturar moluscos na costa areosa, e faise a pé, sen utilizar embarcación. As especies principais que capturan os mariscadores a pé son a ameixa fina, a ameixa babosa e o berberecho.
O outro método tradicional de marisqueo é desde unha embarcación.
O marisqueo en Galicia
O mar é a segunda fonte de ingresos na costa de Galicia, despois do turismo.
A Costa, Guimarei, A Estrada
A Costa é un lugar da parroquia de Guimarei no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 28 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 13 eran homes e 15 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 31 habitantes (15 homes e 16 mulleres).
Carballo, Carballo
San Xoán de Carballo é unha parroquia que se localiza no centro do concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE, no 2019 a súa poboación medrara ata os 19.909 habitantes, sendo 9.730 homes e 10.179 mulleres. Segundo o IGE en 2013 tiña 19.140 habitantes (9.755 mulleres e 9.385 homes), distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 14.390 habitantes.
Carlos Vázquez González (sindicalista)
Carlos Vázquez González, nado na Coruña o 18 de febreiro de 1942, é un sindicalista e guionista galego.
Traxectoria
Foi xefe de prensa e secretario de comunicación de Comisións Obreiras de Galicia. En 2006 presentou a dimisión para ser guionista de documentais.
Ramiro Carbón Fornos
Ramiro Carbón Fornos, Lagoa, nado na Lagoa (Soaserra, Cabanas) e finado na Capela o 23 de febreiro de 1946, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Fuxido desde 1937, para evitar ir á guerra. Na primavera de 1944 organizou con Manuel Eive Villar, o seu irmán Evaristo Eive Villar e José Vázquez Mauriz un grupo guerrilleiro na comarca do Eume no que moitos dos membros eran desertores da base naval de Ferrol. En 1944 dirixiu unha partida na Capela. O 23 de febreiro de 1945 matou ao miliciano José Rodríguez. Foi asasinado nunha emboscada da Garda civil en Vilar de Mouros o 23 de febreiro de 1946.
Trala súa morte puxeron o seu nome a un destacamento do Exército Guerrilleiro de Galicia.
Lugares de Noia
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Noia.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Noia
Ácido pentadecanoico
O ácido pentadecanoico ou ácido pentadecílico é un ácido graxo saturado con 15 átomos de carbono. A súa fórmula molecular é CH3(CH2)13COOH, e simbolízase como C15:0. É raro na natureza, e supón o 1,2% das graxas do leite de vaca. A graxa do leite de vaca é a súa principal fonte dietaria e utilízase como marcador do consumo de graxas do leite. O ácido pentadecanoico tmén parece en graxa de cordeiro hidroxenada. Tamén supón o 3,61% das graxas do froito do durián (Durio graveolens). Ademais de aparecer en pequenas cantidades en produtos lácteos, aparece nun 0,43 % das graxas da carne dos ruminantes. Identificouse no café, tanto verde coma torrado, en concentracións de 0,38 ppm e 2,7 ppm, respectivamente.
Nun estudo feito en Tanzania o contido nos ácidos pentanoico e láurico no leite materno estaba correlacionado cun incremento de transmisión do VIH por lactación materna, mentres que o contido en ácidos n-6 poliinsaturados estaba correlacionado cunha diminución da transmisión por esa vía.
Lingua caijia
O caijia é unha lingua sino-tibetana falada na provincia de Guizhou na República Popular da China.
David Pajo
David Pajo, nado o 25 de xuño de 1968 en Texas, é un músico estadounidense de rock alternativo. Pajo tocou unha ampla variedade de música, principalmente de xéneros como hardcore punk, math rock, post-rock, electrónica, folk rock e indie pop. Aínda que é multiinstrumentista (toca a guitarra, o baixo, o banjo e a batería), é coñecido principalmente polo seu traballo como guitarrista.
Ao longo da súa carreira usou os pseudónimos de Aerial M, M, e, sobre todo, Papa M. Pajo foi un dos fundadores da banda de post-rock Slint, e colaborou cun grande número de proxectos musicais como Zwan, Tortoise ou The For Carnation, entre outros.
A Camposa, Igrexafeita, San Sadurniño
A Camposa é un lugar da parroquia de Igrexafeita no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Josiah Willard Gibbs
Josiah Willard Gibbs, nado en New Haven o 11 de febreiro de 1839 e finado na mesma cidade o 28 de abril de 1903, foi un científico estadounidense que fixo importantes contribucións teóricas na física, a química e as matemáticas. A súa aplicación da termodinámica foi decisiva na transformación da físicoquímica nunha ciencia indutiva rigorosa. Xunto con James Clerk Maxwell e Ludwig Boltzmann, creou a mecánica estatística (expresión que el cuñou), explicando as leis da termodinámica como consecuencia das propiedades estatísticas dos conxuntos de estados posibles dun sistema físico composto por moitas partículas. Gibbs tamén traballou na aplicación das ecuacións de Maxwell aos problemas da óptica física. Como matemático, inventou o moderno cálculo vectorial, de forma independente do científico británico Oliver Heaviside.
En 1863, a Universidade Yale outorgoulle a Gibbs o primeiro título de doutoramento estadounidense en enxeñaría. Tras unha estadía de tres anos en Europa, Gibbs pasou o resto da súa carreira en Yale, onde foi profesor de física matemática dende 1871 ata a súa morte. Traballando en relativo illamento, converteuse no primeiro científico teórico dos Estados Unidos que gañou reputación internacional e foi eloxiado por Albert Einstein como "a mente máis grande na historia dos Estados Unidos". En 1901, Gibbs recibiu o que nese tempo se consideraba o maior honor da comunidade científica internacional, a medalla Copley da Royal Society de Londres, "polas súas contribucións á física matemática".
Comentaristas e biógrafos remarcaron o contraste entre a vida tranquila e solitaria de Gibbs e o grande impacto internacional das súas ideas. Aínda que o seu traballo foi completamente teórico, o valor práctico das contribucións de Gibbs foron evidentes co desenvolvemento da química industrial durante a primeira metade do século XX. Segundo Robert A. Millikan, na ciencia pura, Gibbs "fixo pola mecánica estatística e a termodinámica o que Laplace fixo pola mecánica celeste e Maxwell pola electrodinámica, concretamente, converteu o seu campo nunha estrutura teórica case finalizada".
Chaiyaphum
Chaiyaphum (en ชัยภูมิ) é unha cidade (thesaban mueang) de Tailandia, capital da provincia homónima. No 2006 tiña unha poboación de 37.490 habitantes, e unha extensión que ocupaba a totalidade do tambon de Nai Mueang, no propio distrito de Chaiyaphum.
Tibor Pleiß
Tibor Pleiß, nado en Bergisch Gladbach (Colonia, Renania do Norte-Westfalia) o 2 de novembro de 1989, é un xogador de baloncesto profesional alemán que xoga no Anadolu Efes da Basketbol Süper Ligi turca. Mide 2,18 metros e xoga na posición de pivote.
Traxectoria
Pleiß uniuse ós Köln 99ers da Basketball Bundesliga con 17 anos en 2006. Xogou durante tres anos co club, chegando a xogar a ULEB Eurocup no ano 2008. Antes da tempada 2009-10, fichou polo Brose Baskets.
Pleiß declarouse elixible para o Draft da NBA de 2010. Foi elixido polos New Jersey Nets na 31ª posición, e foi traspasado posteriormente ós Atlanta Hawks. Máis tarde, os Hawks venderon os seus dereitos ós Oklahoma City Thunder.
No ano 2012, Pleiß deixou Alemaña para xogar no Saski Baskonia da Liga ACB.
En agosto de 2014, asinou un acordo de dous anos co FC Barcelona.
A Lamela, O Pereiro de Aguiar
Santa María da Lamela é unha parroquia do concello do Pereiro de Aguiar na comarca de Ourense, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 497 habitantes (253 homes e 244 mulleres), 85 máis ca en 2006.
Toponimia
O orónimo Lamela é un topónimo que provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Conquiolina
A conquiolina, ás veces denominada tamén conchina ou perlucina, é un compleo de macromoléculas orgánicas, proteínas fibrosas quitinidais e polisacáridos, que son segregadas polo manto dos moluscos.
Estes complexos asócianse con cristais de aragonita para formaren unha estrutura ríxida que permite a construción da cuncha do molusco. As moléculas que forman a conquiolina e o carbonato de calcio que formará a aragonita son segregados polo manto. É a matriz orgánica que permite aos moluscos crear a aragonita, mellor que a calcita, da mesma forma que a interacción dos cristais hidroxiapatíticos e o coláxeno nos vertebrados. Estas moléculas danlle ao nácar unha enorme resistencia á ruptura, 3 000 veces superiore á da aragonita.
Sirio (satélites artificiais)
miniatura|Maqueta cortada en sección do satélite Sirio 1. Sirio, acrónimo de Satellite Italiano ricerca industriale orientato, foi unha serie de dous satélites artificiais italianos lanzados entre 197 e 1982.
Características
Os satélites Sirio eran principalmente satélites de comunicacións en órbita xeoestacionaria que levaban a bordo tamén experimentos para facer medicións de plasma e raios cósmicos. Sirio 1 foi lanzado o 25 de agosto de 1977 mediante un foguete Delta 2313 mentres que Sirio 2 o foi o 9 de setembro de 1982, non chegando ao espazo ao fallar o seu foguete lanzador, un Ariane 1. Cada satélite tiña forma cilíndrica con 144 cm de diámetro e 240 cm de altura, incluíndo o motor de apoxeo, alimentado por hidracina. Estabilizábanse mediante xiro a 90 r.p.m. e alimentábanse mediante células solares.
Cances, Carballo
San Martiño de Cances é unha parroquia que se localiza no oeste do concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE, no 2019 a súa poboación descendera ata os 530 habitantes, sendo 256 homes e 274 mulleres. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 645 habitantes (334 mulleres e 311 homes), distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 658 habitantes.
Xeografía
Na paisaxe destaca o monte Neme. No lugar houbo unha mina de volframio que foi explotada durante a segunda guerra mundial. No cume do monte hai un círculo lítico coñecido como a Eira das Meigas.
Historia
Existen varios restos prehistóricos, como a mámoa da Agra da Moa, a do Rego da Bandeira e o recinto castrexo do Bico do Castro. Hai varias casas nobres en Cances Grande. En Cances da Vila está a igrexa parroquial cun cruceiro e un peto de ánimas.
En Cances da Vila houbo unha importante feira, xa citada no Catastro de Ensenada, que se celebraba o terceiro sábado de mes. Lucas Labrada tamén a cita, igual que Carré Aldao, que di que vén de moi antigo, e que nela se vende gando vacún e porcino. O campo da feira pertencía á familia dos Montáns de Cances Grande. Descendentes desta familia establecéronse nas inmediacións do campo e fundaron o lugar da feira. A feira máis importante celebrábase nos meses de marzo e abril, a denominada Feira dos Bois Gordos.
Tarragonès
250px|dereita|miniatura|Localización da comarca en CataluñaO Tarragonès é unha comarca da provincia de Tarragona, en [[Cataluña]]. É unha das tres comarcas en que quedou dividido o Camp de Tarragona na división comarcal de 1936. Está na costa, na zona meridional, entre o Baix Penedès, ao nordés, o Alt Camp, ao oeste, e o Baix Camp ao sur. A súa capital é Tarragona e en 2009 tiña unha poboación de 247.827 habitantes.
Concellos
Actualmente a comarca está formada por 22 concellos.
Club Deportivo Leganés
miniatura|300px|Xogadores celebrando un gol. O Club Deportivo Leganés é un club de fútbol español da cidade de Leganés, na Comunidade de Madrid. Foi fundado en 1928 e actualmente xoga na Segunda División.
Uniforme
O primeiro uniforme do Leganés foi azulgrana, e anos máis tarde optouse por unha camiseta tricolor (verde, branca e vermella), para pasar finalmente ás cores actuais, branco e azul, que foron os tradicionais do equipo.
Estadio
O Leganés xoga no Estadio Municipal de Butarque, inaugurado o 14 de febreiro de 1998, con capacidade para 10958 persoas e dimensións de 105 x 70 metros. O primeiro partido que albergou o terreo de xogo foi fronte ao Xerez.
Paradiñas
O topónimo Paradiñas pode referirse a:
Club Deportivo Leganés
Cadro actual
Actualizado a 5 de outubro de 2020.
Mónica de Nut
Mónica Iglesias Rodríguez, nada na Matoca (Oia, Vigo) en 1976, é unha cantante galega, coñecida como Mónica de Nut. O nome artístico procede do seu primeiro grupo, Arte Nut, que fai referencia á deusa exipcia que está entre o ceo e a terra.
O seu estilo ecléctico combina ópera, jazz, rock, canto tradicional galego, música experimental, world music e improvisación en interpretacións innovadoras nas que teñen moita importancia a performance, a sorpresa, o humor, o vestiario e os complementos (desde adornos de artesanía a pezas da ourive Susi Gesto). Formou parte ou colaborou, entre outros, con A Buxaina (o grupo de pandeireteiras da asociación de veciños de Coruxo en Vigo), Sonámbulos, ISGA Collective, MonalisaRarajazz, Black Light Gospel Choir, Miñor Swing, Cuarteto Caramuxo e Mercedes Peón. Simultanea os proxectos musicais coa interpretación e a pedagoxía musical.
Traxectoria
Licenciouse en canto pola Escuela Superior de Canto de Madrid e é diplomada en Maxisterio musical pola Universidade de Vigo. Formouse en canto tradicional na Escola Estudio de Compostela, na Universidade Popular de Vigo e con Mercedes Peón, e en jazz na Seminario Permanente de Jazz de Pontevedra. Comeza a experimentar a fusión musical no Dúo Litanel, do que formaba parte con Paco Dicenta, baixo. Virxilio da Silva sumouse a eles e xuntos gravan Mónica de Nut Trío, no que os estándares de jazz se mesturan con composicións tradicionais e a música clásica. A crítica valorou a singularidade da proposta, particularmente as calidades vocais da cantante, que a achegan a Maria João e Lila Downs.
Ten unha intensa actividade como actriz e cantante, tanto para público adulto como infantil. En 2011 interpreta o papel de Jenny na Ópera de tres reais, producida polo Centro Dramático Galego e en 2013 interpreta a Judith en ''Barbazul. Ópera para Clown'' e Soprano. Nese mesmo ano protagoniza na Agra de Orzán a performance operística Non te cortes coa ópera, unha intervención na rúa marcada pola parodia e a sorpresa, que consta de catro movementos ou intervencións: ocupación dunha praza de aparcadoiro, chamada polos interfonos para que acuda a veciñanza, sesión de peiteado e intervención coral da veciñanza do barrio co título Microópera da formiga e do formigón. Así explicaba o proxecto nos textos promocionais:"Soprano lixeira ofrécese como peiteadora en plena rúa coa promoción dous por unha: aria de pelo + aria de ópera. Non é o barbeiro de Sevilla nin canta a Rossini pero para un corte de puntas pódeche cantar un Caccini."Nesa mesma época concibe a intervención popular Alborada, un proxecto para recuperar o que Nut denomina "canto alborado" co que dar a benvida á festa, ao tempo que, con Ars Atlántica, canta composicións das monxas de clausura de España e América Latina.
Paradiñas, Lamas de Moreira, A Fonsagrada
Paradiñas é un lugar da parroquia de Lamas de Moreira, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Mónica de Nut
Traxectoria
O álbum Raíces aéreas, de 2016, recolle a forza e vitalidade das cantigas tradicionais das mulleres tomadas das gravacións do musicólogo norteamericano Alan Lomax, mesturándoas cun son electrónico."De Galicia [Alan Lomax] recolleu moito: cantos de mulleres a capella ou con percusión… E a verdade é que é abraiante: o xeito de cantar, as melodías… Se non tiveramos as gravacións, a referencia auditiva, perderiamos moito. E para min foi moi interesante: afondar nos xeitos de cantar, buscar timbres diferentes na voz… O difícil foi non deixarme levar pola imitación. O que quería era coller a esencia da música e cantala ao meu xeito. Non sei se captei esa esencia, que para min é algo intuitivo, enerxético…"En 2016 participa no proxecto colaborativo Tosta, que pretende pór en contacto axentes culturais de linguas minoritarias da costa atlántica (galés, éuscaro, frisón, escocés, irlandés, córnico, galego), e entra a formar parte da Tosta Banda, que cataliza na música a diversidade lingüística do proxecto. En 2017 dirixe en Vigo un taller musical que remata cun concerto de berros. Con el pretendía explorar o potencial liberador da voz, continuando na liña de reivindicación do aturuxo que fixo nos seus inicios como vocalista. "Aturuxar é unha expresión pura, unha manifestación de forza, de ánimo, de gallardía, de exhibición. Se alguén sae a cantar, o aturuxo sirve para pular, para darlle ánimos, quitar as vergoñas, os obstáculos que non te deixan expresarte. O aturuxo é totalmente espontáneo, aínda que non é o mesmo un aturuxo no mundo tradicional que manifestar un aturuxo contemporáneo."Colabora no libro multimedia de Eduardo Estévez, de baleas (Caldeirón, 2017), con quen compartiu unha sesión dos Picaversos no Modus Vivendi en 2011.
Intervén, con Ana Fernández, no disco de Mercedes Peón, Déixaas, de 2018, onde se expande a experimentación combinando os sons tradicionais co son industrial da grande maquinaria naval. O vídeo gravouse en Navantia de Ferrol.
Bioconductor
Bioconductor é un proxecto de software de código aberto e libre para o procesamento e análise de datos de secuenciación masiva en xenómica e bioloxía molecular; e así mesmo o grupo que o desenvolve. Bioconductor baséase na linguaxe de programación R, aínda que ten algunhas contribucións noutras linguaxes. Está pensado para ser modular e facilitar a colaboración interdisciplinar e software de rápido desenvolvemento.
Bioconductor sincroniza os seus lanzamentos con R. Conta con case 1 400 paquetes de software de R, ademais de conxuntos de datos, que cobren análises como as de microarrays e anotación de xenomas, SNPs, proteómica ou citometría de fluxo.
O proxecto comezárono en 2001 científicos norteamericanos, na súa meirande parte do Centro de investigación do cancro Fred Hutchinson de Seattle, Washington, e europeos. O desenvolvemento de Bioconductor xestiónao un grupo principal de desenvolvedores homónimo.
Paquetes
miniatura|250px|dereita|Gráfico obtido co paquete flowFP de Bioconductor. A meirande parte dos paquetes de Bioconductor créanse no formato de paquetes de R, que son módulos engadidos á base de R.
Os primeiros paquetes creados no proxecto de Bioconductor centráronse na análise de datos dunha canle de Affymetrix e unha ou dúas canles de microarrays de ADN complementario ou oligo. Arestora, Bioconductor fornece as estruturas base e a metodoloxía necesaria para as análises a escala global de xenomas e de secuenciación de nova xeración nun contorno de R. Permite a anotación e ten ferramentas para a análise de microarrays. Agora conta con librarías para o procesamento de datos de secuenciación masiva de ADN, ARN, inmunoprecipitación de cromatina, Hi-C, metilomas ou perfís ribosomais.
Segundo o proxecto foi avanzando, en especial no 2008, fóronse creando outros paquetes para Bioconductor que aumentaron os seus campos de aplicación tanto ás novas técnicas de secuenciación masiva como á análise de datos xenómicos obtidos con SAGE, de secuencias, ou de SNPs, proteómica e espectrometría de masas.
Os paquetes desenvólvense na comunidade e deposítanse no repositorio central de Bioconductor. Estes pasan por unha fase inicial de revisión e probas automáticas continuas. Cada paquetes de Bioconductor contén o código cas funcións e cando menos unha viñeta, unha documentación estruturada con todos os seus detalles de uso e función creados con Sweave e R. Moitos paquetes son conxuntos de datos, como poden ser rexións xenómicas ou exemplos de resultados prácticos. Bioconductor ten un ciclo de lanzamentos con dous lanzamentos ao ano sincronizados cos lanzamentos de R. En cada momento están dispoñibles versións estables de Bioconductor así como unha versión en desenvolvemento, baseada na versión en desenvolvemento de R.
Lanzamentos
O primeiro lanzamento de Bioconductor foi o 2 de maio de 2002 e contou con 15 paquetes, que cubrían as necesidades de análise de xenomas e de datos de expresión xénica, como datos de SNPs.
Yzeures-sur-Creuse
Yzeures-sur-Creuse é un concello de Francia situada no departamento do Indre e Loira, na rexión Centro. No ano 2006 tiña 1 467 habitantes. Está cruzada polo río Creuse e río Gartempe.
Xentilicio
O xentilicio dos habitantes de Yzeures sur Creuse é Yzeurois ou Yzeuroises.
Lugares de Oleiros
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Oleiros.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Oleiros
Manuel Eive Villar
Manuel Eive Villar, nado en Regoela (Cabanas) en 1913 e finado na mesma parroquia o 2 de agosto de 1946, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Irmán de Evaristo e José Eive Villar. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e botouse ao monte. Foi xulgado na Coruña por deserción e declarado fuxido e en rebeldía. Integouse no grupo liderado por José Vázquez Mauriz e Ramiro Martínez López que loitaba na bisbarra do Eume. Na primavera de 1944 organizou co seu irmán Evaristo, Ramiro Carbón Fornos e José Vázquez Mauriz, un grupo guerrilleiro no que moitos dos membros eran desertores da base naval de Ferrol. Foi asasinado nunha emboscada da Garda civil en Regoela o 2 de agosto de 1946.
Lingua longjia
O longjia foi unha lingua sino-tibetana extinta falada na provincia de Guizhou na República Popular da China.
Entrecruces, Carballo
San Xens de Entrecruces é unha parroquia situada ao sur do concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2019 tiña 768 habitantes (371 mulleres e 397 homes), distribuídos en 18 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 968 habitantes.
Rodaballo
O rodaballo (Psetta maxima ou Scophthalmus maximus (Linné, 1758) ) é un peixe mariño da familia dos pleuronectiformes que vive en augas pouco profundas e raramente por debaixo dos 150 m, repousando sobre fondos areosos ou de cunchas.
Bruno Schweizer
Bruno Schweizer, nado o 3 de maio de 1897 en Dießen am Ammersee e finado o 11 de novembro de novembro de 1958, foi un lingüista alemán. Membro da Ahnenerbe durante a época nazi mais recoñecido polos seus traballos sobre o cimbro, e en especial pola súa gramática da lingua cimbra, publicada en 2008.
Rodaballo
Ríos Panisse recolle de Corominas a orixe do nome a partir dunha forma celta *ROTOBALLIOS, o do corpo redondo (de ROTA 'roda' + BALLOS 'membro').
Bruno Schweizer
Traxectoria
Procedente dunha familia de artesáns e comerciantes, mudouse a Landshut para realizar estudos secundarios. En 1917 matriculouse na Universidade de Múnic, mais chamado a filas serviu durante a Primeira guerra mundial como radiotelegrafista na fronte occidental e en Palestina. Logo da desmobilización estudou filoloxía nas universidades de Múnic, Friburgo e Innsbruck, nesta última coñeceu o dialectólogo Josef Schatz, co que mantivo correspondencia ao longo de toda a súa vida. En 1924 fundou a asociación cultural local Heimatvereinigung Ammersee e doutorouse en xermanística en 1925 en Friburgo co traballo "Dialekte des Lech-Isar-Landes". En 1928 Ferndinand Wrede convidouno para traballar como axudante no Atlas lingüístico do Imperio alemán na Universidade de Marburg.Viaxou varias veces a Islandia, e alí aprendeu islandés. En 1931 transladouse a Múnic, onde en 1933 traballou con Karl Alexander von Müller no Institut zur Erforschung des deutschen Volkstums im Süden und Südosten da Universidade de Múnic. En 1935 deixou o instituto por motivos políticos, e logo realizou unha viaxe de estudo ao norte de Italia para investigar as illas lingüísticas dos cimbros no marco dunha investigación sobre os dialectos bávaros. O seu traballo Zimbriche Sprachreste, que se publicou en 1939, supuxo a súa rehabilitación e o seu ingreso na Ahnenerbe Forschungs und Lehrgemeinschaft (1937) co grao de Unabkömmlich, mais a diferenza da maioría dos membros da sociedade nunca foi membro das SS.
Rodaballo
Ós rodaballos pequenos denomínaselles en Cedeira rodos, nome que, segundo Ríos Panisse, sería unha forma regresiva de rodaballo.
Bruno Schweizer
Traxectoria
Ao comezo da Segunda guerra mundial serviu como radiotelegrafista ata setembro de 1940. Logo a Ahnernerbe enviouno ao Tirol do Sur coa encarga un estudo xeográfico os dialectos tiroleses, mais diverxencias cos seus colegas levárono a centrarse exclusivamente no cimbro, escribindo en 1941 o informe "Bericht über Ergebnisse der Zimbernforschung". Neste contexto, publicou en 1948 no Jahrbuch für vergleichende Volkskunde o traballo "Die Herkunft der Zimbern" no que propugnaba a teoría da orixe lombarda dos cimbros. Bruno Schweizer é o investigador que máis escribiu, documentou, recolleu e analizou o ámbito cimbro, a meirande parte dos seus traballos permenecen inéditos, conservados no arquivo do Forschungsinstitut für deutsche sprache de Marburg. Entre os numerosos manuscritos hai un dicionario, Zimbriches Wörterbuch, en varios volumes; unha gramática do cimbro de 845 páxinas,Gesamtgrammatik des Zimbrichen, subdividida en cinco volumes, cada un dedicado a un aspecto diferente da lingua cimbra: Volume I – As vogais; Volume II – As consoantes; Volume III – A morfoloxía; Volume IV – A formación das palabras; Volume V – A sintaxe. Unha recolleita de contos e cancións, Zimbriche Volkskunde, en máis de mil páxinas.
Rodaballo
Descrición
É plano, romboide case circular e a súa pel, sen escamas, presenta numerosos tubérculos cónicos na parte superior do corpo. Como tódolos peluronectiformes, ten un lado pigmentado ou superior (neste caso, o esquerdo) e outro non pigmentado, cego, que repousa no fondo. A súa cor, gris pardo veteado, cambia en función da cor do seu contorno (mimetismo). A aleta dorsal é continua e nace entre a boca e os ollos; a anal tamén é longa e continua. A liña lateral, pouco apreciable, cúrvase sobre a aleta pectoral. Alcanza tamaños medios de 50–70 cm, con máximos de ata 100 cm de lonxitude, e pesos de 13–15 kg, con máximos de ata 27 kg. É un depredador diúrno e de adulto aliméntase exclusivamente de peixes pequenos.
Bruno Schweizer
Traxectoria
Tamén realizou traballos sobre a historia local da súa comarca natal, que publicou na revista Lech-Isar-Land e comezou a obra Dießener Häuserbuch que completaron Wilhelm e Juliane Wörlein.
Rodaballo
Localización
Esta especie localízase en Noruega, Islandia, por todo o Mediterráneo, chegando ata Marrocos, e o Mar Negro. Tamén foi introducido con certo éxito nas costas de Nova Zelandia. Dende a década de 1980 prodúcese rodaballo de piscifactoría en Galicia.
Vida libre
A súa etapa reprodutiva comeza aos 4 ou 5 anos. A posta acostuma ser na primavera, aproximándose os peixes maduros á costa para desovar en fondos de 10–40 m. Unha femia pode chegar a poñer até 500.000 ovos por kg de peso.
As larvas son peláxicas (viven na columna de auga) e presentan unha morfoloxía estándar, cos dous ollos a ámbolos lados do corpo. Nos primeiros trinta días sofre a metamorfose: migración do ollo dereito e da boca cara o lado esquerdo (ou superior), compresión do corpo e reabsorción da vexiga natatoria, e adoptan un comportamento bentónico (adaptado á vida no fondo do mar).
Aproveitamento pesqueiro
En Galicia as capturas de rodaballo oscilaron nos últimos anos entre as 45 e as 70 toneladas anuais, cunhas cifras en 2012 de 69.988,78 kg e un importe en lonxa de 1.034.023 euros, segundo datos de Pescadegalicia.com.
En 2013 o talle mínimo de pesca é de 30 cm