cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joy (filme de 2018)
Foi escollido como candidato de Austria para o Óscar ó mellor filme internacional na 92ª edición dos premios. Porén, o filme foi descualificado en novembro de 2019, xa que a Academia declarou que o filme contiña demasiado diálogo en inglés. A descualificación foi rebatida polos cineastas, argumentando que cando o diálogo en pidgin nixeriano, que é inintelixible para falantes de inglés, é contado de xeito separado do diálogo en inglés, este constitúe menos do 50% do total, sendo polo tanto elixible, mais a Academia mantivo a súa decisión inicial.
Sinopse
Conta a historia de Joy (Anwulika Alphonsus), unha muller nixeriana que traballa como prostituta para pagar as súas débedas, ó tempo que mantén á súa familia en Nixeria e á súa filla en Viena.
Belemnitida
miniatura|dereita|215px|Reconstrución artística dun grupo de belemnitas. Belemnitida é unha orde de cefalópodos extintos da era Mesozoica.
Ramón Vilar Landeira
Ramón Vilar Landeira, nado en Rodís (Cerceda) en 1973, é un xornalista e escritor galego.
Belemnitida
O seu nome común é belemnítidos ou belemnitas (e ás veces úsase belemnites, aínda que tamén existe un xénero concreto denominado Belemnites).
Manuel Montes Don
Traxectoria
Fogueiro, foi un dos organizadores de El Despertar Marítimo na Coruña. Pertenceu a directiva do Centro de Estudios Sociales Germinal. Despois do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 organizou xunto co seu fillo Carlos Montes Babío a fuga de militantes da CNT desde a súa casa no barrio da Falperra, entre elas a de La Libertaria, primeiro cara Asturias e despois cara Francia. Chegaron a axudar a unhas 900 persoas de todas as ideoloxías a escapar da represión. Foi detido en febreiro de 1938 xunto co seu fillo Carlos, e ambos foron asasinados.
Belemnitida
Viviron na era Mesozoica desde a idade/piso Hettangiano do Xurásico inferior á idade/piso Maastrichiano do Cretáceo superior.
Etimoloxía
A raíz do seu nome procede do grego antigo βέλεμνον blélemnon, que significaba "dardo" ou "frecha", facendo referencia á punta do seu esqueleto calcario interno (rostro).
Descrición
miniatura|esquerda|Rostros fósiles de belemnitas do [[Xurásico de Wyoming.]] As belemnitas superficialmente teñen aspecto de luras. Posúen dez brazos de igual lonxitude inzados de pequenos ganchos retortos cara a atrás para agarrar as presas. Porén, crecían do par de tentáculos especializados presentes nas modernas luras.
As belemnitas (e outros Belemnoidea) son distintas das modernas luras porque posúen un esqueleto interno duro, que está composto por un rostro (rostrum), que é unha estrutura sólida situada na parte posterior do animal. O rostro tiña xeralmente forma de bala e proxectábase prominentemente cara a atrás, pero na suborde dos Belemnotheutina estaba presente só en forma dunha fina capa que cubría o fragmocono. Aínda que a porción dividida en cámaras herdada dos seus antepasados do seu esqueleto interno (ver máis abaixo) estaba feita de aragonita, este rostro evolutivamente novo estaba composto de calcita. Debido á súa constitución de calcita, que é máis estable xeoloxicamente, o rostro é xeralmente o único resto que queda conservado do animal, e a miúdo aparece en grandes cantidades nunha área determinada.
Os fósiles que conservan as partes brandas dos belemnites son escasos, pero indican que igual que os modernos Coleoidea, estes animais posuían un saco da tinta, peteiros duros, aletas que podían ser apicais ou laterais, e grandes ollos. Ademais, tiñan un pro-ostraco, que é unha proxección con forma de lingua que saía do corpo principal da cuncha. Os espécimes ben conservados presentan probas de ter fortes fibras musculares no manto, o que indica que eran potentes nadadores igual que as modernas luras e a diferenza doutros cefalópodos do seu tempo, como os ammonoideos e os nautiloides cimatocerátidos.
Luís II de Mónaco
Luís II de Mónaco, nado en Baden-Baden o 12 de xullo de 1870 e finado en Mónaco o 9 de maio de 1949, foi o príncipe soberano de Mónaco desde 1922 até 1949.
Traxectoria
Fillo de Alberte I de Mónaco e da súa primeira muller, Lady Mary Victoria Douglas-Hamilton (filla do 11º duque de Hamilton), naceu en Baden-Baden o 12 de xullo de 1870. Casou en Mónaco o 24 de xullo de 1946 con Ghislaine Marie Françoise Dommanget. Como non tivo fillos no matrimonio, tivo que recoñecer a Charlotte, filla ilexítima, para garantir a sucesión e por tanto a independencia de Mónaco.
Ramón Vilar Landeira
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Galega pola Universidade de Santiago de Compostela. Traballou na edición de Carballo do xornal La Voz de Galicia, onde mantivo ao longo de máis de dous anos unha columna de opinión diaria titulada Radiografías, logo pasaría a encargarse de cubrir as noticias da bisbarra de Ordes para a edición de Santiago de Compostela. Dende finais de 2004 ata outubro de 2006 formou parte da redacción do xornal Faro de Vigo en Deza-Tabeirós-Terra de Montes. Foi o último director de Vieiros, dende finais de outubro de 2006 ata o 24 de xullo de 2010.
Premios
Como xornalista conseguiu en 2006 o segundo premio na segunda edición do Premio a artigos xornalísticos normalizadores do concello de Carballo polo artigo Un idioma na cetaria, que analiza o problema da diglosia.
Como escritor obtivo o Premio de Poesía Rosalía de Castro de Cornellà e o Premio Valle-Inclán de Relato Curto en 2006, na súa quinta edición, coa obra Arrítmicos eran os corazóns, do que salienta o seu retrato do ambiente dos suburbios na cidade da Coruña, así como a figuración duns personaxes ben reflectidos e unha interesante carga erótica. En 2015 obtivo o Premio xornalístico Manuel Reimóndez Portela do concello da Estrada.
Death Note: The Last Name
A primeira parte do filme tamén se estreou no 2006 baixo o nome de Death Note. Un spin-off dirixido por Hideo Nakata, titulado L: Change the World, foi estreado o 9 de febreiro de 2008.
Clasificación dos dinosauros
miniatura|450px|Clasificación dos dinosauros
A clasificación dos dinosauros empezou en 1842 cando Sir Richard Owen situou Iguanodon, Megalosaurus e Hylaeosaurus nunha "tribo distinta ou suborde dos Réptiles Saurios, para a cal propoño o nome de Dinosauria." En 1887 e 1888 Harry Seeley dividiu os dinosauros en dúas ordes Saurischia e Ornithischia, baseándose na súa estrutura pélvica. Estas divisións demostraron ser moi perdurables, a pesar dos varios cambios de grande importancia que se teñen producido na taxonomía dos dinosauros.
O cambio máis grande foi proposto nas obras do entomólogo Willi Hennig da década de 1950, que evolucionaron orixinando a moderna cladística. Para espécimes coñecidos só por fósiles, a análise rigorosa de caracteres para determinar as relacións evolutivas entre diferentes grupos de animais (clados) demostrou ser tremendamente útil. Cando apareceron as análises baseadas na computación feitas usando a cladística na década de 1990, os paleontólogos convertéronse nos primeiros zoólogos en adoptar estre sistema case incondicionalmente. O escrutinio progresivo e o traballo sobre as interelacións entre os dinosauros, coa axuda de novos descubrimentos que botaron nova luz sobre as previamente incertas relacións entre taxons, empezaron a producir unha clasificación estable desde a metade da década de 2000. Aínda que a cladística é o sistema de clasificación predominante entre os profesionais da paleontoloxía, o sistema linneano está aínda en uso, especialmente en traballos pensados para a súa distribución popular.
Clasificación de Benton
Como a maioría dos paleontólogos de dinasauros son partidarios dun cambio desde as clasificacións tradicionais, que eran clasificacións por categorías da taxonomía linneana, a outros sistemas filoxenéticos sen categorías, publicáronse poucas taxonomías de dinosauros con categorías desde a década de 1980. O seguinte esquema é un dos máis recentes, e procede da terceira edición da obra Vertebrate Palaeontology de Benton, un respectado libro de texto universitario. Aínda que está estruturado para reflectir as relacións evolutivas (similares a cladogramas), tamén conserva a división en categorías tradicional usada na taxonomía linneana. A clasificación foi posta ao día na segunda edición de 2000 para reflectir os novos descubrimentos, pero é fundamentalmente conservadora.
Michael Benton clasifica todos os dinosauros dentro da Serie Amniota, Clase Sauropsida, Subclase Diapsida, Infraclase Archosauromorpha, División Archosauria, Subdivisión Avemetatarsalia, Infradivisión Ornithodira e Superorde Dinosauria. Dinosauria é dividido despois nas dúas ordes tradicionais: Saurischia e Ornithischia. O símbolo "†" utilízase par indicar os taxons que están extinguidos.
Clasificación de Weishampel/Dodson/Osmólska
A seguinte clasificación está baseada na segunda edición de The Dinosauria, unha compilación de artigos de expertos neste campo que proporcionaba o tratamento máis completo dos Dinosauria dispoñible cando foi publicado primeiramente en 1990. A segunda edición actualiza e revisa ese traballo.
O cladograma e as definicións filoxenéticas de máis abaixo reflicten os coñecementos actuais das súas relacións evolutivas. Os taxons e símbolos entre parénteses despois dun determinado taxon definen estas relacións. O símbolo "+" entre taxóns indica que dito taxon é un clado baseado nun nodo (ver cladística), definido como clado que comprende todos os descendentes do último antepasado común dos taxons "engadidos". O símbolo ">" indica que o taxon é un taxon baseado nun tronco, que comprende todos os organismos que comparten un antepasado común que non é tamén un antepasado do taxon "menor".
Saurischia frameless|40x40px
(Tyrannosaurus/Allosaurus > Triceratops/Stegosaurus)
Ornithischia frameless|40x40px
(Iguanodon/Triceratops > Cetiosaurus/Tyrannosaurus)
Clasificación de Baron/Norman/Barrett
En 2017 Matthew G. Baron e os seus colegas publicaron unha nova análise na que propoñen colocar Theropoda (excepto Herrerasauridae) e Ornithischia dentro dun grupo chamado Ornithoscelida (un nome acuñado orixinalmente por Thomas Henry Huxley en 1870), redefinindo Saurischia para comprender Sauropodomorpha e Herrerasauridae. Entre outras cousas isto requiriría que o hipercarnivorismo evolucionou independentemente en Theropoda e Herrerasauridae. Este esquema é actualmente debatido entre os paleontólogos, e estudos recentes atoparon poucas diferenzas entre a tradicional e novos modelos propostos.
Cau 2018
Cau (2018), no seu artigo sobre a evolución paso a paso do plan corporal aviario, atopou na análise de parsimonia politomía entre os taxons de grao herrerasauro, Sauropodomorpha e os controvertidos Ornithoscelida. Porén, a análise bayesiana atopou un feble apoio a facer un agrupamento irmán dun Dinosauria e Herrerasauria, pero mostraba un forte apoio á dicotomía entre Sauropodomorpha e Ornithoscelida como se mostra abaixo:
Interplanetary Monitoring Platform
miniatura|Representación artística de Explorer 50 (IMP 8). Interplanetary Monitoring Platform, ou abreviadamente IMP, foi o nome dun modelo de satélites artificiais estadounidense pertencente ó programa Explorer e operado polo Centro Goddard de Voos Espaciais. Os satélites IMP estaban adicados ó estudo do medio interplanetario, incluíndo o plasma e o campo magnético, e foron insertados en diferentes órbitas arredor do Sol, permitindo o estudo das relacións temporais e espaciais de distintos fenómenos interplanetarios. Os IMP formaron unha rede de alerta temperá ante fenómenos soares durante as misións do proxecto Apollo.
En total lanzáronse dez satélites da serie IMP, todos exitosos.
El palacio de la medianoche
El palacio de la medianoche é unha novela de aventuras e fantasía, escrita polo autor barcelonés Carlos Ruiz Zafón, posteriormente recopilado na Trilogía de la Niebla, xunto a O príncipe da brétema e Las luces de septiembre.
Argumento
Ben e Sheere son dous irmáns xemelgos cuxas vidas tomaron camiños distintos tralo seu nacemento: ela seguiu unha vida errante xunto coa súa avoa, Aryami Bosé, e el pasou a súa infancia nun orfanato. Ambos reencóntranse cando están a piques de cumprir os dezaseis anos: xuntos teñen que evitar caer en mans de Jawahal, un diabólico espectro. Para iso, os mozos contarán coa axuda da Chowbar Society, entidade formada por Ben e outros seis orfos que se reúnen no "Palacio de la Medianoche" e que se prometeron axuda e protección en toda circunstancia.
Gigi Hadid
Jelena Noura "Gigi" Hadid, nada nos Ánxeles (Estados Unidos) o 23 de abril de 1995, é unha modelo e personalidade televisiva estadounidense. É irmá da tamén modelo Bella Hadid. Segundo Forbes, é unha das modelos máis cotizadas do mundo.
Doosan Bears
Os Doosan Bears (KIA 두산 베어스) son un equipo profesional coreano de béisbol con sede en Seúl, capital do país. O club compite na KBO League. Os Bears son propiedade do Grupo Doosan. Os Bears posúen no seu palmarés seis títulos das Series de Corea (1982, 1995, 2001, 2015, 2016 e 2019). O seu estadio como local é o Jamsil Yagujang, o cal comparten cos seus rivais LG Twins.
Soiuz 32
Soiuz 32 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 25 de febreiro de 1979 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur e que marcou un récord de permanencia no espazo cos seus 175 días de misión.
Características
Soyuz 32, unha Soiuz modelo 7K-T cos cosmonautas Vladimir Liakhov e Valeri Riumin a bordo, foi lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 6 nunha misión de longa duración. A tripulación adicouse a facer experimentos e reparacións na estación. Un dos tanques do sistema de propulsión principal da Saliut 6 comezou a sufrir fugas de propelente (UDMH) que a tripulación solucionou baleirandoo e pasando o propelente a tanques intactos despois de facer xirar a estación sobre si mesma nunha complicada manobra para separar o propelente do nitróxeno usado como presurizante e que debido á fuga se atopaban mesturados. O tanque danado foi selado e illado do resto do sistema de propulsión.
A Saliut 6 debía recibir a unha tripulación visitante do programa Interkosmos o 11 de abril viaxando na Soiuz 33, pero un problema no motor principal desta nave impediu que a nave chegara á estación e que a tripulación tivera que volver urxentemente a terra. O problema co motor xerou dúbidas sobre se o motor da Soiuz 32 sufriría da mesma casuística, o que comprometería a misión de Lyakhov e Ryumin, sobre tendo en conta que a súa Soiuz  se atopaba cerca do fin dos 90 días que unha nave Soiuz  podía permanecer con seguridade no espazo. O control de terra decidiu enviar a Soiuz 34, non tripulada e con melloras e probas adicionais do motor, para substituír a Soiuz 32. Mentres, o cargueiro Progress 6 chegou á estación o 15 de maio con subministracións e propelente para deixala o 8 de xuño e deixar o porto libre para a Soiuz 34. A Progress 7 chegou o 30 de xuño co radiotelescopio KRT-10 a bordo, desmontado en pezas, e que os cosmonautas ensamblaron ao longo de dúas semanas. A antena do radiotelescopio estaba formada por varios pétalos que debían despregarse ao final da montaxe. No momento do despregue a antena descolocouse, perforando o illante do exterior da estación, quedando atascada no porto e sendo incapaz de desacoplarse da estación, bloqueando o porto desde o que se estaba despregando e interferindo no funcionamento dos motores da estación. Decidiuse intentar desatascala a man mediante un paseo espacial de ambos cosmonautas. Con dificultade conseguiron desatascala e separala da estación, pero os danos á estación xa estaban feitos.
Ryumin e Lyakhov volveron á Terra o 19 de agosto de 1979 ás 12:30 GMT na nave Soiuz 34 e despois de bater o récord de permanencia no espazo.
Galería de imaxes de Ence, Galicia
ENCE S.A. (Empresa Nacional de Celulosas de España) é un grupo empresarial forestal español que posúe tres plantas en Galicia, a máis antiga en Lourizán, Pontevedra.
Maximiliano Kolbe
Traxectoria
Estaba interesado na lingua internacional esperanto. Hoxe é recoñecido como o patrón dos Esperantistas católicos, xunto con Titus Brandsma.
Deu a súa vida en lugar da dun descoñecido no campo de concentración nazi de Auschwitz. Foi canonizado o 10 de outubro de 1982 por Xoán Paulo II, e declarado mártir da caridade.
Rexión de Stuttgart
Subdivídese en tres subrexións ou asociacións rexionais (Regionalverband): Heilbronn-Franken, Ostwürttemberg e Stuttgart. Ten unha área de 10.558 km² e unha poboación de 4.008.583 habitantes (2008).
Xeografía
A rexión de Friburgo atópase ao noroeste do estado de Baden-Württemberg e foi chamada até o 31 de decembro de 1972 rexión de Nordwürttemberg. Limita ao sur coa Rexión de Tubinga, ao oeste con Rexión de Karlsruhe, e ao norte e ao leste con Baviera. A súa extensión e límites actuais foron definidos na reforma territorial e administrativa do 1 de xaneiro de 1973.
Política
Os presidentes da rexión de Stuttgart, dende 1967, foron:
Xende, A Lama
San Paulo de Xende é unha parroquia do concello pontevedrés da Lama, no arciprestado de Oitavén e diocese de Tui-Vigo. Segundo o padrón municipal en 2013 tiña 95 habitantes (55 mulleres e 40 homes), 23 menos ca en 2004. Ten sete entidades de poboación.
Xeografía
Dista 3,5 km da capital municipal, coa que se comunica por unha estrada comarcal. Xende limita ó norte coa parroquia de Antas, ó sur con Gaxate e Verducido, ó leste con Xesta e ó oeste coa Lama e Gaxate. Os seus principais accidentes xeográficos son o río Xesta, o regato das Fontiñas e os montes Alto das Fontiñas (672 m), Couto do Carro (649 m) e Casavella (725 m).
Wincenty Witos
Wincenty Witos, nado en Wierzchosławice o 22 de xaneiro de 1874 e finado en Cracovia o 31 de outubro de 1946, foi o primeiro ministro de Polonia en catro ocasións: xuño de 1920, xullo de 1920 a setembro de 1921, maio a decembro de 1923, e en maio de 1926.
Camera Café
En España, emitiuse en Telecinco desde o 18 de setembro de 2005 ata o 1 de setembro de 2009, tras catro tempadas en emisión e 530 capítulos emitidos.
Trátase de episodios de curta duración (de 4 a 6 minutos) compostos por un prólogo, varios sketchs e un epílogo.
O domingo, 13 de setembro de 2009 deu lugar ao seu "spin-in", Fibrilando, que narra as peripecias dun equipo médico idéntico ao persoal de Camera Café que traballa nunha clínica situada nunha planta inferior do mesmo edificio.
España
miniatura|esquerda|200px|Jesús ([[Arturo Valls) e Julián (Carlos Chamarro).]]
En España agrúpanse varios episodios formando un bloque. Neles ven, a modo de cámara oculta na propia máquina distintas situacións de empregados que acoden a librarse do traballo. Cada personaxe dos 17 que compón o elenco de actores cumpre un rol distinto: a secretaria atractiva, os traballadores «ninguén de ningures», o «cerebro» de contabilidade, e por suposto, o xefe autoritario que tamén agacha a cabeza se é a directora de mercadotecnia a que grita.
O director do programa é Luís Guridi. A súa pretensión respecto de Cámera Café era ofrecer unha visión humorística, máis ou menos realista, da contorna laboral. Todos os estilos de humor, desde o surrealismo á escatoloxía simple, danse a man nesta micro-serie de corte costumista.
Premios
2006
2007
2008
2009
O Aaiún
miniatura|dereita|250px|Rúa céntrica do Aaiún. O Aaiún ou O Aiún (en castelán: El Aaiún, en francés: Laâyoune, en árabe: العيون [Al-Ayun]) é unha cidade do Sáhara Occidental, considerada a súa capital pola autoproclamada República Árabe Saharauí Democrática, pero na práctica atópase ocupada e administrada por Marrocos,​ como a maior parte do Sáhara Occidental. Está situada no interior do territorio, a 28 km da costa norte, xunto ao leito seco do río Saguia el Hamra, na rexión homónima.
A cidade contaba no ano 2014 cunha poboación dunhas 217.732 persoas, sendo a maior de todo o Sáhara Occidental.
Historia
Foi fundada en 1938 e foi a capital do territorio de Saguia el Hamra. En 1967 tiña unha poboación de 16.300 habitantes (9.700 saharauís e 6.600 españois), e 42.500 en 1974 (24.000 saharauís e 17.500 españois).
En 2005, a cidade foi escenario de graves protestas en contra da ocupación marroquí e en apoio á independencia e da Fronte Polisario. Estas protestas tamén se produciron noutros núcleos urbanos do Sáhara Occidental, e nalgúns centros universitarios de todo Marrocos. A cidade foi recoñecida como a capital da República Árabe Saharauí Democrática por 82 estados.
Warcraft II: Tides of Darkness
Warcraft II: Tides of Darkness é un videoxogo de estratexia creado por Blizzard Entertainment, secuela de Warcraft: Orcs & Humans Warcraft II mantén a mesma esencia de Warcraft: Orcs & Humans, nesta entrega os xogadores escollen entre algúndos dous bandos enemistados: os humanos ou os orcos. Esta vez, con todo, o número de criaturas involucradas é maior, os humanos posúen a axuda de elfos, ananos e gnomos; mentres que os orcos reúnen aos trols, ogros e goblins. O xogo mellora notablemente o control e as gráficas do xogo, así como a intelixencia artificial. A historia apenas revelada do universo fantástico de Warcraft sitúa o comezo da Segunda Gran Guerra seis anos logo da Primeira Guerra. Azeroth atópase en ruínas, e a nación de Stormwind buscou refuxio nos continentes do norte. A humanidade formou a Alianza de Lordaeron para poder deter o avance dos orcos e os seus aliados, que se achegan polo Mar do Sur facendo verdadeiras "mareas da escuridade".
Xesta, A Lama
San Bartolomeu de Xesta é unha parroquia que se localiza no concello da Lama. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 349 habitantes (188 mulleres e 161 homes), distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 2004 cando tiña 300 habitantes.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1955
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1955 é o sexto campionato anual de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Con 7 Grandes Premios no calendario, deu comezo o 16 de xaneiro, e finalizou o 11 de setembro. Foi gañado por Juan Manuel Fangio, que revalidou o título do ano anterior nunha tempada reducida a causa das traxedias.
Resumo
Os pilotos de Mercedes dominaron de novo o campionato, con Fangio gañando catro carreiras, e o seu novo compañeiro de equipo Stirling Moss gañando o Gran Premio do Reino Unido. Ferrari gañou en Mónaco despois de que todos os coches de Mercedes romperan e o piloto de Lancia Alberto Ascari estrelárase no porto. Aínda que Ascari saíu aparentemente ileso, o dobre campión do mundo morreu catro días máis tarde ao estrelarse en Monza durante as probas anteriores á carreira.
O desastre nas 24 Horas de Le Mans o 11 de xuño onde morreron Pierre Levegh e máis de 80 espectadores levou á cancelación dos grandes premios de Francia, Alemaña, España e Suíza. A carreira francesa, que se ía celebrar en Reims entre as carreiras holandesa e británica, foi cancelado primeiro. A continuación, o evento alemán en Nürburgring, a carreira suíza en Bremgarten e carreira española en Pedralbes fixeron o mesmo. Pedralbes e Bremgarten foron abandonados e nunca volvéronse a utilizar para as carreiras, o automobilismo foi prohibido por completo en Suíza e desde entón, mantense a prohibición. Estas cancelacións entregaron efectivamente o título de pilotos a Fangio logo de terminar segundo detrás de Moss no Gran Premio de Gran Bretaña, aínda que en realidade non se coroou campión ata ben despois do Gran Premio do Reino Unido, xa que as carreiras alemá, suíza e española foron canceladas despois de disputarse o Gran Premio do Reino Unido.
A bóla azul
miniatura|dereita|A bóla azul. A bóla azul é unha famosa fotografía da Terra tomada o 7 de decembro de 1972 pola tripulación da nave espacial Apollo 17 a unha distancia duns 45 000 quilómetros. A imaxe é unha das poucas que mostran a Terra completamente iluminada, xa que os astronautas tiñan o Sol detrás deles no momento de tomaren a imaxe. Para os astronautas, que estaban a 45 000 quilómetros de distancia, a Terra tiña o tamaño e a aparencia dunha típica bóla de vidro, de aí o nome. Esta imaxe utilízase na bandeira da Terra, malia que esta non sexa oficial.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1955
Resumo
1955 sería a última tempada de Mercedes Benz como construtor ata o renacemento do equipo na tempada de Fórmula Un de. Tamén marcaría a última vitoria para Mercedes ata o Gran Premio da China de 2012.
Ademais da morte de Ascari este ano, o italiano Mario Alborghetti morreu na carreira fóra de campionato do Gran Premio de Pau en Francia pilotando un Maserati; e durante as 500 Millas de Indianápolis, dous pilotos perderon a vida durante o evento dun mes de duración, os estadounidenses Manny Ayulo na práctica e o gañador da carreira anterior Bill Vukovich durante a carreira 2 semanas máis tarde.
Equipos e pilotos
Os seguintes equipos e pilotos competiron no Campionato Mundial de Pilotos de. A lista non inclúe aqueles equipos que só participaron nas 500 Millas de Indianápolis.
Chintila
miniatura|dereita|Estatua de Chintila Chintila (?-639), rei dos visigodos entre os anos 636 e 639.
Foi elixido rei pola nobreza e polos bispos en 636, xa segundo as normas codificadas no canone 75 do IV Concilio de Toledo. Chintila non conseguiu relosver satisfactoriamente os problemas que aflixían o reino visigodo xa desde o tempo do seu antecesor inmediato Sisenando, polo que o seu reinado pasou á Historia como unha época de inseguridade e de inestabilidade.
Tivo que afrontar revoltas na Septimania e na Gallaecia, e, véndose incapaz de afrontalas, deixou o goberno nas mans de eclesiásticos, situación que perdurou até ao final do seu reinado.
Chintila morreu en 639, de morte natural, sucedendolle Tulga.
Mary Quant
miniatura|dereita|Muller con minisaia Mary Quant, nada o 11 de febreiro de 1930 en Blackheath (Londres), e finada o 13 de abril de 2023 en Farley Green, unha aldea de Albury (Surrey), foi unha deseñadora de moda británica, coñecida pola creación da minisaia.
Biografía
Foi unha das participantes na creación da minisaia. Nacida en Londres, Quant estudou ilustración na Universidade de Goldsmith, antes de obter un posto cun modisto. En outubro de 1955, asociada con seu marido Alexander Plunket Greene, e o seu contábel Archie McNair, abriu unha boutique de vestidos en Kings Road, Londres: o "Bazaar". Logo de ter boas vendas mercé un modelo innovador de pixamas, e estando insatisfeita coa variedade de vestidos que se lle presentaban, Mary Quant decidiu crear a súa propia liña de roupa. Traballando ao comezo soa, logo empregou un puñado de maquinistas; en 1956 traballaba xa con dezaoito fabricantes diferentes en concorrencia.
Creación da minisaia
As súas saias fóronse volvendo de cada vez máis curtas desde 1958 — un desenvolvemento que consideraba práctico e liberador, que permitía ás mulleres correr tras un autobús... A minisaia, que a fixo célebre, converteuse na referencia da moda dos anos 1960. A minisaia foi tamén desenvolvida por André Courrèges, existindo certas faltas de acordo que impiden dicir quen tivo a idea primeiro. Mary Quant deulle nome á minisaia polo do seu coche preferido: o Mini.
En 1961, Quant abriu un segundo "Bazaar" en Knightsbridge e cara 1965 exportaba para os Estados Unidos de América. Para facer fronte á demanda, Quant pasou á produción en masa, pondo en marcha o grupo Ginger. A popularidade de Mary Quant estaba no cénit nos anos 1960, época na que produciu a aínda máis curta micro-minisaia, a maquillaxe tipo "bote de pintura", e as gabardinas impermeábeis de plástico. Foi sinalada como líder da moda extra-parisiense.
A fins dos anos 1960, Quant lanzou o mini-pantalón (short ou « hot pants »), a súa última innovación importante na moda. Durante os 70 e 80, interesouse polos accesorios domésticos e a maquillaxe.
Interiorismo de automóbiles
En 1988, Mary Quant deseñou o interior do novo Mini 1000 Designer (Orixinariamente chamado Mini Quant, mais mudóuselle o nome, cando se comprobou que ía contra a súa popularidade o feito de que seu nome o ostentara un automóbil). Tiña asentos raiados en branco e negro cun taboleiro de bordo vermello. Os cintos de seguranza eran vermellos; os asentos ían asinados na esquerda da parte alta; tamén o volante levaba a sinatura de Mary Quant. Os faros, os garda-lamas, os tiradores das portas e os para-choques ían en gris-mate, en vez dos clásicos acabados negros ou cromados. 2000 vehículos estiveron dispoñíbeis á venda en Gran Bretaña desde o 15 de xuño de 1988 ; un certo número de minis suplementarios foron fabricados para os mercados estranxeiros. A serie especial do mini foi presentada en dúas cores, negro e branco-leite.
Quant é membro da Chartered Society of Designers, e galardoada coa Minerva Medal (Medalla Minerva), a recompensa máis valiosa desa sociedade.
No 2000, renunciou como directora de Mary Quant Ltd., a súa compañía de cosméticos, logo da compra da mesma por xaponeses. Hai hoxe 200 boutiques coas cores de Mary Quant no Xapón, onde a moda Quant mantén certa popularidade.
Soiuz 33
Soiuz 33 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 10 de abril de 1979 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soyuz 33, unha Soiuz modelo 7K-T cos cosmonautas Nikolai Rukavishnikov e Georgi Ivanov (primeiro cosmonauta búlgaro) a bordo, foi lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 6 nunha misión do programa Interkosmos. O acoplamento fallou debido a un problema co motor principal da nave Soiuz : a 4 km de distancia da estación a nave acendeu o seu motor no que deberían ser 6 segundos de ignición, pero apagouse aos 3. O sistema Igla de acoplamento automático tamén fallou. Os tripulantes da estación, observando a manobra, informaron de lapas saíndo dos laterais do motor, polo que o control de terra decidiu abortar o achegamento e que a Soiuz 33 regresara a terra canto antes. A nave usou o motor de reserva, para o cal tiña que ter funcionado durante 188 segundos, período ao final do cal non se apagou automaticamente. Rukavishnikov e Ivanov, inseguros sobre se o motor funciora co pulo adecuado, o deixaron funcionar durante 25 segundos máis antes de detelo manualmente. Como consecuencia, a cápsula tripulada reentrou nun ángulo máis acusado do habitual, no que se denomina reentrada balística, sometendo aos cosmonautas a unha forza de ata 10 G. A cápsula tocou terra ás 16:35 GMT. O motor avariado non puido ser analizado debido a que a sección que o contiña foi exectada como parte normal do procedemento de reentrada atmosférica, polo que os enxeñeiros non conseguiron aclarar a orixe do problema e, temendo que fose un problema que tamén afectara á nave Soiuz 32 da tripulación en órbita na Saliut 6, decidiron enviar a nave Soiuz 34, non tripulada, como nave de substitución para os cosmonautas da estación.
.de
.de é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) propio de Alemaña e do alemán.
.dd
O dominio .dd nunca chegou a utilizarse, estaba destinado á República Democrática Alemá.
Toppdomän
Bar, Branzá, Arzúa
Bar é un lugar da parroquia de Branzá no concello coruñés de Arzúa na Comarca de Arzúa. Non tiña habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
Festival Casals de Porto Rico
O Festival Casals de Puerto Rico é un festival de música que se celebra anualmente na cidade de San Xoán (Porto Rico). Foi fundado polo violonchelista catalán Pau Casals. Leva anualmente a San Xoán o talento musical máis sobresaínte do mundo. No 2006 celebrou a súa edición número 50.
Historia
Pau Casals visitou Porto Rico en 1955 e 1956. En 1957 mudouse á Illa e fundou o prestixioso festival de música que leva o seu nome. O concerto inaugural do Festival tivo lugar o 22 de abril de 1957 no teatro da Universidade de Porto Rico. O programa comezou sen que Casals puidera interpretar a Suite Nº 3 en do maio para violonchelo só de Johan Sebastian Bach, xa que sufriu un ataque ao corazón mentres ensaiaba coa orquestra para o concerto de apertura. Unha cadeira baleira no posto do director presidiu a orquestra durante o resto do Festival.
Durante dezaoito anos, Casals estivo á cabeza do Festival compartindo a súa música co mundo ata a súa morte en 1973. Nos anos que leva o Festival foron a Porto Rico numerosos artistas internacionais, orixinalmente atraídos polo carisma de Casals, e posteriormente polo prestixio e a reputación internacional que o Festival adquiriu rapidamente. Comezando co pianista Rudolf Serkin naquela primeira noite de 1957, a lista de artistas convidados que lle seguiu inclúe aos mellores intérpretes a nivel mundial.
Coa morte de Casals en 1973, a responsabilidade do programa recaeu sobre a súa viúva, Marta Casals, como presidenta dun comité asesor musical. Algúns dos grandes directores de orquestra que participaron no Festival foron: Mstislav Rostropovich, Leonard Bernstein, Zubin Mehta, Eugene Ormandy, Sir John Barbirolli, Yehudi Menuhin e Krzysztof Penderecki, entre outros.
Nos seus inicios, a Orquestra do Festival estaba composta por músicos contratados especialmente para o evento -principalmente dos Estados Unidos- con moi pouca participación de músicos locais. Entre estes, o pianista Jesús María Sanromá, o violinista Henry Hutchinson, pai, o clavecinista Fernando Valenti e os irmáns Figueroa, violinistas membros dunha moi coñecida familia musical de Porto Rico. Na década de 1970 xa a meirande parte dos músicos eran portorriqueños. O mesmo proceso repetiuse coa Orquesta Sinfónica de Puerto Rico, fundada por Casals en 1958.
Actualmente, o Festival é administrado pola Corporación de las Artes Musicales, dependente do Goberno de Porto Rico.
A Ribeira de Cañás, Cañás, Carral
A Ribeira de Cañás é un lugar da parroquia de Cañás no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 17 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 7 eran homes e 10 eran mulleres.
Linfocito
miniatura|dereita|Linfocito humano visto cun [[microscopio electrónico de varrido.]]
Os linfocitos son un tipo de glóbulo branco do sangue que forma parte do sistema inmunitario dos vertebrados. Encárganse de producir anticorpos, ou secretar substancias citotóxicas ou regulatorias, segundo os casos.
Vistos co microscopio óptico, os linfocitos poden dividirse en linfocitos grandes e pequenos. Os linfocitos pequenos inclúen os linfocitos B e os T. Os linfocitos grandes granulares inclúen as células asasinas naturais ou NK.
Marta López Luaces
Marta López Luaces, nada na Coruña en 1964, é unha profesora e escritora galega.
Linfocito
Tipos
miniatura|dereita|200px|Un linfocito tinguido rodeado dun glóbulo vermello vistos utilizando un [[microscopio óptico.]]
Os principais tipos de linfocitos son:
Marta López Luaces
Traxectoria
Doutora pola New York University (1999). É profesora de estudos de xénero e literatura española e latinoamericana na Montclair State University (New Jersey). En 2012 publicou New Poetry from Spain, unha antoloxía bilingüe de poesía española contemporánea.
Linfocito
Linfocitos B
Orixínanse na medula ósea e maduran alí nos mamíferos, pero nas aves maduran na bolsa de Fabricio, de onde procede a súa denominación B (bolsa). Interveñen na inmunidade humoral. A súa función é a produción de anticorpos que se unirán aos antíxenos estraños que invadan o organismo, xeralmente situados na superficie dos patóxenos. Os anticorpos facilitan a destrución do patóxeno polos macrófagos e o sistema do complemento. Os linfocitos B para ser activados xeralmente deben tomar contacto co antíxeno estraño e cunha célula T (á que lle presentan fragmentos do antíxeno unidos ás súas moléculas de membrana MHC-II), que os activa por medio da secreción de citocinas. Algúns antíxenos bacterianos poden activar directamente aos linfocitos B. Cando se activan, transfórmanse en plasmocitos cun extenso retículo endoplasmático rugoso produtor de anticorpos. Algunhas células B dan lugar a células de memoria ou con memoria, que lembran o antíxeno e actívanse con maior rapidez se volven a entrar en contacto con el. Levan os antíxenos de superficie CD21, CD19 e antíxenos MHC-II, e unha inmunoglobulina de membrana que funciona como receptor do antíxeno, chamada receptor da célula B (BCR).
Linfocitos T
Os linfocitos T orixínanse na medula ósea e maduran no timo, de onde procede a súa denominación T (timo). Tamén se chaman timocitos. Interveñen na inmunidade mediada por células secretando substancias regulatorias (citocinas) ou citotóxicas. A súa misión é activar e regular o funcionamento do sistema inmunitario e matar células con antíxenos estraños. Distínguense doutros linfocitos pola presenza dun receptor de membrana para o antíxeno chamado receptor de células T (TCR). O seu CD característico é o CD3. Tamén forman células de memoria. Hai varias poboacións distintas de células T:
Células NK
As células NK (Natural Killer) ou células asasinas naturais ou células extrerminadoras naturais forman parte do sistema inmunitario innato e atacan a células infectdas por virus ou tumorais, liberando substancias citotóxicas. Recoñecen as células que deben destruír cando detectan cambios nos antíxenos MHC-I de ditas células. Actívanse en resposta a citocinas chamadas interferóns.
Primeira División de Paraguai
O Primeira División de Paraguai é a competición de máximo nivel da liga profesional de fútbol que se disputa en Paraguai, organizada pola Asociación Paraguaia de Fútbol.
Linfocito
Orixe e desenvolvemento
miniatura|esquerda|300px|Orixe das células sanguíneas.
As células nai de mamífero diferéncianse en varias clases de células sanguíneas na medula ósea. Este proceso denomínase hematopoese. Todos os linfocitos se orixinan, durante este proceso, a partir de células linfoides proxenitoras comúns e despois diferéncianse nos distintos tipos. A formación de linfocitos coñécese como linfopoese. As células B maduran a linfocitos B na propia medula ósea, pero as células T migran e maduran no timo. Despois da maduración, os linfocitos entran na circulación e nos órganos linfoides periféricos, como o bazo e nódulos linfáticos, onde vixían a presenza de patóxenos ou células tumorais.
Os linfocitos implicados na inmunidade adaptativa ou específica (como as células B e T) sofren unha nova fase de diferenciación despois de estaren expostos a un antíxeno; e forman linfocitos efectores e linfocitos de memoria. Os linfocitos efectores funcionan eliminando o antíxeno, ou liberando anticorpos (no caso das células B activadas ou células plasmáticas), gránulos citotóxicos (no caso das células T citotóxicas) ou factores regulatorios para outras células do sistema inmunitario (no caso das células T colaboradoras). As células de memoria permanecen nos tecidos periféricos e na circulación durante bastante tempo preparadas para responderen ao mesmo antíxeno en novas exposicións ao mesmo.
Características
miniatura|dereita|180px|Imaxe de microscopio electrónico de varrido de sangue humano.
Microscopicamente, nun frotis de sangue periférico coa tinguidura de Wright, un linfocito normal ten un gran núcleo moi tinguido, cun citoplasma pequeno moi pouco eosinófilo. Normalmente, o núcleo grande e denso do linfocito é de aproximadamente 7 microns de diámetro (o tamaño dun glóbulo vermello). Algúns linfocitos mostran un pequeno citoplasma formando unha zona clara perinuclear (ou halo) arredor do núcleo ou unha pequena zona clara a un lado do núcleo. A presenza de polirribosomas é moi evidente vistos con microscopio electrónico. A abundancia de ribosomas permítelles sintetizar grandes cantidades de proteínas, como citocinas ou inmunoglobulinas, segundo os casos.
Nun frotis é imposible distinguir as células B das T. Normalmente, utilízase unha proba de citometría de fluxo para contar as poboacións específicas de linfocitos, que pode determinar a porcentaxe de linfocitos que contén unha determinada combinación de proteínas de superficie, como certas inmunoglobulinas de membrana ou os marcadores chamados clusters de diferenciación (CD), que son agrupacións de proteínas de membrana, ou que producen determinadas proteínas internas (por exemplo, citocinas utilizando a marcaxe de citocinas intracelulares ou ICCS). Para estudar a función dos linfocitos por medio da detección das proteínas que xeran, poden utilizarse outras técnicas como ELISPOT ou ensaios de secreción.
No sistema circulatorio móvense dun ganglio linfático a outro. Isto contrasta cos macrófagos, que son bastante estacionarios unha vez que chegan aos nódulos.
Enfermidades
Os recontos de linfocitos fanse xeralmente como parte dun reconto completo de sangue periférico e exprésanse como porcentaxe de linfocitos no total de glóbulos brancos.
O incremento xeral no número de linfocitos coñécese como linfocitose e unha diminución como linfocitopenia.
Recontos altos
Un incremento na concentración de linfocitos é normalmente signo de infección viral. Tamén aumentan os linfocitos na leucemia linfocítica.
Recontos baixos
Unha concentración de linfocitos baixa está asociada cun incremento das taxas de infección despois dunha operación de cirurxía ou trauma.
Outra razón dos recontos baixos é a infección polo virus da inmunodeficiencia humana (VIH), o cal infecta e destrúe as células T CD4+. A perda destas células T fai que o corpo sexa susceptible a moitas infeccións oportunistas que doutro modo non afectarían ás persoas sás. A progresión do VIH determínase tipicamente medindo a porcentaxe de células T CD4+ no sangue do paciente.
Infiltración de linfocitos en tumores
Nalgúns cánceres, como o melanoma e o cáncer colorrectal, os linfocitos poden migrar ao tumor e atacalo. Isto pode ás veces conseguir a regresión dun tumor primario.
miniatura|500px|centro|Valores de referencia para as análises de sangue de [[leucocitos, no que se compara a cantidade de linfocitos (mostrados en azul claro) con outras células.]]
Ligazóns externas
白血球
Cromosoma 4
125px|dereita O cromosoma 4 humano é un cromosoma pertencente a un dos 23 pares de cromosomas humanos. Igual que ocorre cos demais cromosomas (agás o X e Y nos homes), nas nosas células haploides (espermatozoides, óvulos) temos unha soa copia deste cromosoma, e nas diploides temos dúas (un par). Pola posición do seu centrómero clasifícase como un cromosoma submetacéntrico. O cromosoma ten gran tamaño, xa que comprende uns 186 millóns de pares de bases e representa entre o 6 e o 6,5 % do total de ADN da célula.
Xenes
Algúns dos xenes do cromosoma 4 son os seguintes:
Enfermidades asociadas
As seguintes enfermidades e trastornos foron asociadas con xenes localizados no cromosoma 4:
Primeira División de Paraguai
A competición foi inaugurada en 1906 cos 5 equipos que existían daquela no país, por iniciativa do xornalista Adolfo Riquelme. Dende a tempada 1996 divídese en dous torneos, Apertura e Clausura, aínda que ó remate da tempada había unha final para definir cal era o único campión. Dende 2008 iso xa non é así, e cada torneo está considerado un título por si mesmo.
A liga paraguaia non é das mais poderosas dentro da Conmebol, pero algúns dos seus clubs teñen amosado un gran nivel en certas ocasións, facendo que os equipos da liga sexan respectados nas competicións continentais, chegando con frecuencia ás roldas finais eliminatorias en torneos como a Copa Libertadores e a Copa Suramericana. O club máis laureado na historia do campionato é o Club Olimpia (39 títulos), seguido do Club Cerro Porteño (28 títulos), ámbolos dous da cidade de Asunción.
Na actualidade 12 equipos disputan 2 torneos cada tempada, Apertura e Clausura. O torneo Apertura dispútase na segunda metade do ano, mentres que o torneo Clausura dispútase na primeira metade do seguinte ano. Cada torneo componse de 22 xornadas, é dicir, de dúas voltas nas que cada equipo xoga fronte ós restantes 11 equipos da liga.
Equipos 2012
200px|miniatura|dereita|Estadio General Pablo Rojas. O formato do campionato divide a tempada en dous torneos, Apertura e Clausura, cada ún composto de 22 xornadas. Tanto o gañador do torneo Apertura como o gañador do torneo Clausura son considerados campións.
Os seguintes 12 equipos disputarán o torneo Apertura 2012: O Estadio Defensores del Chaco, fogar da selección de Paraguai, acolle regularmente os encontros de máxima rivalidade, como son os que enfrontan a Club Olimpia e a Club Cerro Porteño, e nos últimos anos tamén Club Libertad e Club Guaraní.
Palmarés
O palmarés da liga está claramente dominado polos equipos da capital do país, Asunción. Só dous equipos teñen interrompido ese dominio en 4 ocasións. O Club Olimpia lidera o palmarés con 39 títulos, sendo ademais o equipo paraguaio con mellor palmarés nas competicións continentais, con 3 Copas Libertadores gañadas. O Club Cerro Porteño e o outro gran dominador desta competición, con 28 títulos.
Verducido, A Lama
Limita ao leste coa freguesía de Abelenda (Avión), ao sur coa de Barcia de Mera (Covelo), ao oeste coa de Fornelos de Montes e ao norte coa de Antas.
Historia
San Martiño de Verducido aparece citada con 63 parroquianos nas Relaciones de vecindario mandadas por los corregidores, gobernadores, alcaldes y otras justicias, a petición de S.M., para el mejor repartimiento de los moriscos de Granada (decembro de 1570 - xullo de 1571). No Catastro de Ensenada aparece como pertencente ao señorío da Casa de Soutomaior, anexa á xurisdición de Soutomaior e suxeita á xustiza que o citado duque nomeaba.
Despois dun longo proceso iniciado en 1739 na Laxe, en 1785 o bispo da diocese de Tui Domingo Fernández Angulo creou as parroquias de San Bartolomeu de Xesta, Santa María das Estacas e San Xosé da Laxe, separándoas da matriz de Verducido.