cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Disonancia
Usualmente considéranse como disonancias os intervalos de segunda menor, segunda maior, sétima menor e sétima maior e todos os intervalos aumentados e diminuídos. Isto inclúe o trítono —aceptado actualmente tanto como cuarta aumentada como quinta diminuída— no extremo da táboa, aínda que sempre se considerou unha disonancia moi particular. Tamén se consideran disonantes os intervalos compostos que derivan deles e os intervalos aumentados e diminuídos que resultan de intervalos consonantes enharmónicos.
Tempada 2018/19 do Deportivo da Coruña
Abril
O 7 de abril foi destituído o adestrador Natxo González, logo dunha derrota en Riazor fronte o Rayo Majadahonda (0–2). A súa bagaxe foi de 13 vitorias, 15 empates e 5 derrotas. Un día máis tarde anunciouse a contratación de José Luis Martí, firmando polo que resta da tempada e unha máis en caso de ascenso.
O 14 de abril o Deportivo Fabril descendeu matematicamente a Terceira División, tras perder contra o Atlético de Madrid B (0–2) en Abegondo, a falta de 6 xornadas para rematar o campionato.
O 15 de abril o defensa pontés Quique Fornos desvinculouse do Deportivo Fabril para firmar polo Racing de Ferrol.
O 22 de abril, tras a derrota en Riazor fronte o Extremadura UD (1–2) no día anterior, o Consello de Administración anunciou a súa dimisión. Días máis tarde anunciouse convocatoria para Xunta Xeral Extraordinaria de Accionistas para o 27 e 28 de maio (en primeira e segunda convocatoria), onde sairá elixido o novo Consello de Administración.
Maio
O 28 de maio, en segunda convocatoria da Xunta Extraordinaria de Accionistas, saíu elixida a candidatura de Paco Zas para presidir o club, acompañado polos conselleiros Juan Manuel Sánchez Padrós, Jorge Borrajo Dios, Alberto Méndez Rodríguez, Jesús Chapela Rey e Pablo Ruiz Cuadrado. Convértese así no 43.º presidente do Deportivo da Coruña.
O 31 de maio o canteirán coruñés do equipo filial Jorge Valín renovou o seu contrato por dúas temporadas con opción de ampliación, sendo este o primeiro movemento da nova directiva branquiazul.
Xuño
O 1 de xuño a Liga de Fútbol Profesional anunciou o adiamento dos encontros da 41.ª xornada debido ao falecemento de José Antonio Reyes, xogador do Extremadura UD, para o martes 4 de xuño.
O 21 de xuño o club anunciou a continuidade por unha campaña máis do técnico do filial, o teense Luisito, de cara a seguinte campaña do Deportivo Fabril tras o descenso a Terceira División.
Dastarkhān
miniatura|Dastorqon (дасторкон) en [[Kirguizistán.]] Dastarkhān (en casaco: дастарқан, en persa دسترخوان e en Urdu دسترخوان), dastorqon (en kirguiz: дасторкон) ou dasturxon (en uzbeko: dasturxon) é o nome que se emprega en Asia Central para designar ao espazo onde se xanta. O termo pódese referir ao mantel estendido no chan, piso ou táboa empregado para manter a comida limpa, aínda que tamén se pode referir a todo o conxunto da comida.
Tempada 2018/19 do Deportivo da Coruña
Material deportivo
O equipamento do Deportivo é proporcionado por Macron e os patrocinadores son Estrella Galicia, Abanca e Luckia.
Dastarkhān
O dastarkhan posúe un importante significado cultural segundo os diferentes grupos étnicos, tanto que existen numerosas tradicións, costumes e normas acerca do uso do dastarkhan. Entre elas, a de que sempre haxa nel un dispensador de bebida (normalmente té) ou a de que ninguén debe pisar as esquinas do dastarkahn.
Rincón de Ademuz
O Rincón de Ademuz (en valenciano, Racó d'Ademús; ás veces chamado simplemente El Racó) é un exclave da provincia de Valencia, situado entre as provincias de Teruel e Cuenca, ao norte e sur, respectivamente. Está menos densamente poboado que o resto da provincia. Ten unha superficie de 370, 10 km2 e a súa poboación distribúese entre sete concellos, dos cales só Ademuz supera os 1.000 habitantes. A capital da comarca é Ademuz. Segundo a Lei de uso e ensinanza do valenciano é unha zona de predominio lingüístico castelán.
Demografía
O Rincón de Ademuz está menos densamente poboado que o resto da provincia. Ten unha superficie de 370, 10 km2 e a súa poboación distribúese entre sete concellos, dos cales só Ademús supera os 1.000 habitantes:
Historia
O territorio foi conquistado polos cristiáns en 1210, sendo recuperado polo islam, até que foi definitivamente reconquistado polo rei Jaume I en 1259, que o incluíu entre as terras do Reino de Valencia.
Tivo importancia estratéxica durante a Idade Media, pois o val do río Turia que serve de paso a Aragón, baña Ademús. Unha das máis antigas liñaxes da zona foi o dos Blasco.
Les Particules élémentaires
Les Particules élémentaires é unha novela en lingua francesa de Michel Houellebecq, publicada en 1998 por Éditions Flammarion. É a súa segunda novela, e recibiu o Premio Literario Internacional IMPAC de Dublín en 2002.
Trama
A obra desenvólvese en tres partes, entre o 1 de xullo de 1998 e o 27 de marzo de 2009, e conta a historia de dous medio irmáns, Bruno e Michel, nacidos a finais da década de 1950, que por azares da vida -coinciden no instituto- acaban por relacionarse.
Michel pide unha excedencia logo de quince anos, dicindo que ten necesidade de tempo para pensar. Témelle á vida e encontra refuxio no positivismo e a relectura da autobiografía de Werner Heisenberg. Solteiro e independente, Michel (que perdeu a virxindade aos trinta anos) séntese incapaz de amar e ten pouco desexo sexual, a diferenza de Bruno, que está obsesionado co sexo.
Na infancia, Bruno foi vítima de abusos e humillacións nun internado. O sufrimento de Bruno na escola viuse agravado pola relaxación deliberada da autoridade escolar tras as protestas de maio do 68, con énfase na autodisciplina. Cando era adolescente, Bruno ten o hábito de masturbarse en segredo no tren de regreso a casa observando unha rapaza fermosa. Inmerso no apartamento bohemio da súa nai durante as vacacións de verán, sente vergoña pola presenza dos amantes hippies e bronceados, a afronta a insistencia impaciente dela por discutir as súas inhibicións sexuais. O odio de Bruno por Janine encontra a súa expresión anos despois cando cuspe insultos no seu rostro no seu leito de morte. Bruno convértese en profesor de literatura nun instituto de Dijon, e aspira a converterse en escritor. Aos ollos de Michel, Bruno achégase á crise da metade da vida.
Ao bordo do divorcio e cun bebé, nunha procura sexual desesperada, sae a clubs nocturnos cando se supón que debe coidar do seu fillo. Atraído polas súas alumnas adolescentes, cae en sentimentos racistas e envía un texto á revista L'Infini, dirixida por Philippe Sollers. Bruno coñece a Christiane nunha estancia no Lieu du Changement, un cámping de tendencia post-68 e New Age. Ao igual ca Christiane, duns corenta anos e nai divorciada dun neno de dez, foi alí para ter relacións sexuais. Para ela, as devastacións da xeración do 68 son evidentes nas mulleres que participan nos obradoiros. Con Christiane, Bruno encontra un certo equilibrio sentimental. Christiane leva a Bruno a unha viaxe de sexo grupal con turistas alemáns e orxías nun club nocturno de París, pero a enfermidade de Christiane agrávase, e tras perder a sensibilidade das pernas suicídase para non ser dependente.
Annabelle pídelle a Michel ter un fillo del, pero vese obrigada a abortar por mor dun cancro de útero que non logra superar. Michael involúcrase nunha reflexión solitaria que dá pé a unha revolución científica comparable á de Albert Einstein ao descubrir a teoría da relatividade: ao separar radicalmente a reprodución do pracer permitirá á humanidade coñecer por fin a paz. Michel vai a un Centro de Investigación Xenética en Galway. Convencido de que a raza humana está condenada pola súa loita sen sentido contra o medo á morte, e a contradición entre a vida moderna e a vida emocional inherente á reprodución, traballa nun proxecto dunha especie xeneticamente modificada, inmortal e estéril, aínda que non carente de personalidade ou pracer sexual. O seu traballo, que continúa despois da súa morte en 2009, leva á creación, en 2029, dunha especie xeneticamente controlada e, en última instancia, á extinción da especie humana.
A obra remata cun epílogo escrito case cincuenta anos despois de 2029.
Película
En 2006 estreouse a adaptación cinematográfica, dirixida polo alemán Oskar Roehler nunha versión libre. Foi gañadora dun Oso de Prata ao mellor actor no Festival Internacional de Cine de Berlín.
Pedanías de Murcia
right|thumb|O concello de Murcia coas súas pedanías. O núcleo urbano en azul. O concello de Murcia organízase administrativamente en 55 pedanías ademais do núcleo urbano de Murcia. A maioría destas pedanías están formadas por varios núcleos de poboación ata acadar un total amplamente superior aos 100 núcleos no conxunto do concello.
Uwajima
Uwajima (宇和島市, うわじまし, Uwajima-shi) é un concello xaponés da prefectura de Ehime. Está situada ao sur da prefectura e ao oeste da rexión de Shikoku, na illa do mesmo nome. Ten 469,53 km² de superficie e unha poboación de 85.435 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 182 hab./km².
O concello de Uwajima limita cos concellos de Seiyo, Kihoku, Matsuno, Ainan (da prefectura de Ehime); de Shimanto e Sukumo (da prefectura de Kochi).
Turismo
esquerda|300px|miniatura|O castelo de Uwajima
Pan do Tandoor
250px|miniatura|dereita
Pan do Tandoor (Acerbaixano: Təndir çörəyi, Turco: Tandır ekmeği, Persa: نان تنوری‎ naan-e-tanuri, Taxiquistano: нони танурй noni tanuri, Kirguís: тандыр нан tandyr nan, uzbeko: tandir non, Casaco: тандыр нан tandyr nan‎) é un tipo de pan cociñado nun forno de arxila chamado tandoor.
En Paquistán, os pans de tandoor son populares especialmente no Khyber Pakhtunkhwa e a rexión Punjab.
Citoquina
A citoquina ou citocina é un termo xenérico empregado para designar a un extenso grupo de moléculas implicadas na emisión de sinais intercelulares durante o desencadeamento das respostas inmunes. Constitúen un grupo de factores extracelulares que poden ser producidos por diversas células, coma monócitos, macrófagos, linfócitos e outras células non linfocíticas. Todas as citoquinas son pequenas proteínas ou péptidos, algunhas delas contendo moléculas de azucre ligadas (glicoproteínas). As diferentes citoquinas poden ser encadradas en diversas categorías: interferóns (IFN), interleucinas (IL), factores estimuladores de colonias (CSF), factor de necrose tumoral (TNF-alfa e TNF-beta), e factor de crecemento transformante beta (TGF-beta).
A nivel estrutural
Segundo a súa estrutura molecular, podemos subdividir as citoquinas en dous tipos:
Mediadores e reguladores da inmunidade innata
Son producidos polos macrófagos e estimulados polos microorganismos alleos ao noso corpo. Son os encargados de preparar o organismo para defendelo de axentes patóxenos ou estraños. Ademais, estimulan ou inhiben as reaccións de tipo inflamatorio. Neste grupo atópanse as IL-1, IL-6, IL-12, IL-16, TNF-alfa, IFN-alfa e o INF-ß.
Quimiocinas
Son citoquinas quimiotáticas que atraen leucócitos ás zonas de infección.
Mediadores de regulación da inmunidade específica
Prodúcense como resposta á activación dos linfócitos T. Potencian ademais as reaccións inmunitarias. Son a IL-2, IL-4, TGF-ß, INF-y.
Estimuladores da proliferación e diferenciación dos percursores hematopiéticos
Deste subgrupo forman parte o SCF, IL-3, IL-7, G-CSF, GM-CSF, M-CSF.
Efectos
Cada citocina únese a un receptor da superficie celular específico xerando cascadas de sinalización celular que alteran a función celular. Isto inclúe a regulación positiva ou negativa de diversos xenes e os seus factores de transcrición que resultan na produción doutras citocinas, ou un aumento no número de receptores de superficie para outras moléculas, ou a supresión do seu propio efecto mediante retroregulación.
A sobreestimulación das citoquinas pode disparar unha síndrome perigosa chamada tormenta de citoquinas.
As citocinas caracterízanse pola súa redundancia: moitas citocinas distintas comparten funcións similares. Ademais, as citocinas son pleiotrópicas: actúan sobre moitos tipos celulares diferentes e unha célula pode expresar receptores para máis dunha citoquina.
Facer unha xeneralización dos seus efectos é practicamente imposíbel. De acordo coas súas funcións clasifícanse en:
Revista Galaica (Buenos Aires)
Historia e características
Revista decenal, apareceu o 10 de outubro de 1879, editada polo Centro Gallego de Buenos Aires, e funcionou como voceiro desta sociedade. Foi unha das primeiras publicacións creadas por galegos en América. O seu fundador foi Manuel Vázquez Castro e estaba dirixida por Eduardo Caamaño. Entre os seus colaboradores figuraron Manuel Barros (pseudónimo de Manuel Vázquez Castro), Joaquín Castro Arias, Francisco González e T. A. Puig. Mantivo fortes polémicas con El Gallego. Deixou de editarse o 10 de xuño de 1880.
Provincia de Valencia
A provincia de Valencia (en valenciano: València) é unha provincia da Comunidade Valenciana. A capital provincial é a cidade homónima de València. Ocupa unha superficie de 10.563 km², na que habitaban 2.463.592 persoas (INE 2006).
No 2005, o 70,14 % dos habitantes da provincia (1.694.970) vivían na área metropolitana da capital. Outros municipios destacados son Xiva, Cheste, Gandia, Paterna, Sagunt, Alzira, Xàtiva, Requena e Utiel.
Situada no Oriente da Península Ibérica, ocupa a posición central da súa comunidade, e limita co mar Mediterráneo polo leste; coas provincias de Castelló e Teruel polo norte; Cuenca e Albacete polo oeste e Alacant polo sur.
A provincia conta cun enclave separado, entre as provincias de Cuenca e Teruel, o Rincón de Ademuz.
Correspóndenlle 16 escanos no Congreso dos Deputados e 36 nas Cortes Valencianas.
Riscos físicos
De interior montañoso, a provincia de Valencia presenta unha relativamente extensa chaira litoral, formada por terreos de aluvión, que serve de asento á fértil horta valenciana. O litoral é baixo, areoso e de augas pouco profundas, sen outro accidente salientábel que o do cabo de Cullera, englobando na súa totalidade o Golfo de Valencia, que se estende desde o cabo da Nao ao de Oropesa.
Comarcas
Está dividida nas seguintes comarcas:
Giro de Italia 2011
O 94.º Giro de Italia disputouse entre o 7 e o 29 de maio de 2011 sobre 3.433 kms, dende Venaria Reale ata Milán.
Na 3.ª etapa faleceu o ciclista belga Wouter Weylandt despois de ter unha forte caída no descenso do Passo del Bocco, preto da localidade de Mezzanego.
Alberto Contador fíxose co primeiro posto na clasificación final, cunha diferenza de máis de 6 minutos sobre os seus rivais. O ciclista español estivo acompañado no podio de Milán polos italianos Michele Scarponi e Vincenzo Nibali. Non obstante, en 2012 a sentenza do Caso Contador condenou ó ciclista madrileño a 2 anos de suspensión por dar positivo nun control antidopaxe no Tour de Francia 2010, de xeito que foi desposuído da vitoria, que pasou ás mans de Michelle Scarponi.
Equipos participantes
Nesta edición do Giro de Italia participaron 23 equipos e un total de 207 ciclistas (9 por cada equipo). Estes foron os equipos participantes:
Clasificación xeral
O primeiro posto do Giro de Italia 2011 foi para Alberto Contador, pero un ano despois foi desposuído da vitoria por mor da sentenza do Caso Contador, que condenaba ó ciclista a 2 anos de suspensión por dar positivo nun control antidopaxe durante o Tour de Francia 2010. Deste xeito foi o italiano Michelle Scarponi o que foi declarado en 2012 gañador da carreira, seguido de Vincenzo Nibali e John Gadret.
El Magisterio Gallego
El Magisterio Gallego foi un periódico editado en Santiago de Compostela entre 1882 e 1922.
Historia e características
Subtitulada ''Revista de Instrucción Primaria. Destinada á defender los intereses y derechos de los maestros del distrito universitario de Galicia'', apareceu o 10 de xullo de 1882. Xurdiu para substituír a El Eco del Magisterio. Publicábase os días 10, 20 e 30 de cada mes e despois os días 5, 15 e 25. Foro os seus directores Joaquín Reinoso, Augusto Milón e Celestino Buján Suárez. Entre as súas seccións incluía unha de carácter oficial, outra doutrinal e un folletín no que se inserían as disposicións oficiais. En 1913 publicábase cunha tirada de 1.000 exemplares. Aínda se publicaba en 1922.
Miguel I de Rusia
Miguel I de Rusia ou Miguel III de Rusia (en ruso:Михаи́л Фёдорович Рома́нов, Mikhail Fiodorovich Romanov), nado en Moscova o 21 de xullo de 1596 e finado na mesma cidade o 13 de xullo de 1645, foi un nobre ruso, o primeiro tsar de Rusia da dinastía Romanov. O seu reinado marcou o final do Período Tumultoso.
Vida e reinado
Miguel foi elixido tsar de Rusia de xeito unánime por unha asemblea nacional o 21 de febreiro de 1613, pero os delegados desta non atoparon ó novo tsar e a súa nai ata o 24 de marzo no Mosteiro Ipatiev preto de Kostroma. A nai do novo tsar protestou, argumentando que o seu fillo era demasiado novo para ostentar ese cargo en tempos tan problemáticos. Os boiardos declararon que se continuaba rechazando o posto, acusarano ante Deus de ser o responsable da destrución de Rusia. Finalmente, Miguel aceptou o trono.
A situación na capital era tan estrepitosa naqueles momentos que Miguel tivo que esperar varias semanas no mosteiro de Troitsa, a 121 km, antes de que lle puideran proporcionar unha boa acomodación en Moscova. Foi coroado o 22 de xullo de 1613. Comezou o seu reinado nun país devastado polas invasións suecas e polacas, ás que puxo fin mediante a 'Paz de Stolbovo con Suecia e a Tregua de Deulino con Polonia. O resultado máis importante da Tregua de Deulino foi o retorno do exilio do seu pai, quen asume o control do goberno ata a súa morte en outubro de 1633, quedando Miguel relegado a unha posición totalmente subordinada.
Casou dúas veces, a primeira delas con María Vladimirovna Dolgorukova (1624), quen finou catro meses despois da voda. O seu segundo matrimonio foi con Eudoxia Streshneva (1608-1645), coa que tivo dez fillos. Miguel non puido casar a súa filla Irene co príncipe Waldemar de Dinamarca, pois este negouse a aceptar a ortodoxia. Tal evento aflixíuno e contribuíu á súa morte o 12 de xullo de 1645.
Descendencia
Miguel foi pai de dez nenos no seu matrimonio con Eudoxia Streshneva:
Haapavesi
Haapavesi é unha cidade de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 6 944 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1 086,11 km2, dos cales 36,33 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 6,61 hab./km².
Limita cos concellos de Haapajärvi, Kärsämäki, Nivala, Oulainen, Raahe, Siikalatva e Ylivieska, todos eles na súa mesma rexión.
O concello é unilingüe en finés.
Eugenio Fernández Quintanilla
Eugenio Fernández Quintanilla, nado en Arnuero, Cantabria en 1887 e finado en Madrid o 30 de maio de 1932, foi un arquitecto español que desenvolveu a súa obra en Santander e Madrid. Tamén foi arquitecto do Corpo Municipal de Bombeiros de Madrid, xefe da Sección de Urbanismo do Concello de Madrid e presidente da Asociación de Arquitectos de España. En 1932 concedéuselle a Medalla ao Mérito no Traballo.
Xunto á maioría dos arquitectos cántabros da época foi seguidor da arquitectura rexionalista ideada por Leonardo Rucabado, como se pode apreciar na súa maior obra arquitectónica, a Casa de Correos de Santander. Esta obra foi ideada xunto a Secundino Zuazo, con todo, foi Fernández Quintanilla quen se encargou de dirixir as obras. Con Zuazo colaborou no polémico concurso para a construción da sede do Círculo de Bellas Artes de Madrid, sendo un dos proxectos con mellor valoración, aínda que finalmente non foi elixido. Tamén deseñaron xuntos varios edificios da Gran Vía de Madrid, que fora creada había pouco tempo.
Traxectoria
En 1915 obtivo o primeiro premio do Concurso da Casa de Correos de Santander, realizando o proxecto xunto a Secundino Zuazo, aínda que foi Fernández Quintanilla quen se fixo cargo das obras. Nesta obra apréciase a influencia de Rucabado, xa que presenta un estilo propio do rexionalismo montañés cunha tendencia cara á arquitectura ornamental. Inaugurado en setembro de 1927,é un edificio exento e de planta rectangular con muros de perpiaños e armazón de madeira. Na parte traseira hai unha balconada pechada e corrida, mentres que a súa fachada principal está flanqueada por dúas torres poligonais. En 1919, tamén colaborou con Zuazo no concurso para a Casa Correos de Bilbao.
A mediados de marzo de 1919, o consello do Círculo de Blelas Artes de Madrid, convocou un concurso nacional para construír a casa social da entidade cultural, o primeiro premio consistiu na dirección da obra e outros cinco tiveron unha recompensa de entre tres e quince mil pesetas. A este proxecto presentáronse un total de quince traballos, Fernández Quintanilla presentouse xunto a Zuazo e propuxeron a unión entre a arquitectura tradicional propia de España e o clasicismo con novas formas que se daba nas cidades europeas, tendo influencia de Peter Behrens e Paul Bonatz. O xurado tras descartar varios anteproxectos nas primeiras sesións pola súa calidade ou por non cumprir coas bases do concurso, o de Fernández Quintanilla e Secundino Zuazo obtivo o primeiro premio na cuarta sesión e unha recompensa económica de 7500 pesetas, con todo, esta decisión causou o enfado de Antonio Palacios Ramilo e doutros douscentos arquitectos que propuxeron debates en asembleas e que produciu numerosas dimisións no seo da entidade. A fase final do concurso quedou deserta ao non conseguir ningún dos tres finalistas a maioría absoluta, o seu proxecto quedou en segunda posición con dous dos seis votos. Finalmente, a xunta do Círculo de Belas Artes aprobou o proxecto de Antonio Palacios, tras ofrecerse el mesmo a dirixir o proxecto a cambio de renunciar aos seus honorarios, isto supuxo queixas entre os arquitectos e máis dimisións dentro da entidade, ademais de inflar o orzamento inicial (catro millóns) en case dous millóns de pesetas.
En 1929 colaborou co político e arquitecto Bernardo Giner de los Ríos na redacción de Madrid: información sobre la ciudad, obra de investigación que foi presentada no I Congreso de Urbanismo en España. Tamén organizou con Giner de los Ríos e nese mesmo ano, a Oficina de Información sobre la Ciudad de Madrid.
Xunto a outros arquitectos nacionais, Fernández Quintanilla é un dos artífices da Gran Vía de Madrid, sendo colaborador de Secundino Zuazo xunto a Fernando de Escondrillas e a José Miguel da Quadra-Salcedo. En 1929 foi elixido xurado dos premios outorgados polo Goberno español dentro do Concurso Internacional do Faro de Colón, obtendo o terceiro maior número de votos. Neste concurso participaron máis de dous mil arquitectos, procedentes de corenta e oito países, que presentaron un total de 456 anteproxectos para esta homenaxe a Cristovo Colón en Santo Domingo.
Faleceu o 30 de maio de 1932 en Madrid, o mesmo ano que se lle concedeu a Medalla ao Mérito no Traballo e foi nomeado xefe da Sección de Urbanismo do Concello de Madrid.
Estilo
Ao comezo das súas obras, seguía os preceptos rexionalistas de Leonardo Rucabado, corrente estendida entre os arquitectos cántabros da época en busca dun trazo identificativo propio; con todo, transformou estas ideas cara ao racionalismo arquitectónico,que perseguía equilibrar a arquitectura tradicional, conservando o estilo típico, coa modernidade, aceptando os procesos industriais, o proceso tecnolóxico e o invento, que imperaba nas grandes cidades europeas. Ao final da súa obra, apréciase a sinxeleza e a eliminación de todo o superfluo dentro do eclecticismo e con influencia do Art déco, como se aprecia no Cine Coliseum.
Obra
Eugenio Fernández Quintanilla deseñou as seguintes obras:
Nas
miniatura|191x191px|Entrada da aldea. Nas é unha pequena aldea que pertence ao concello de Bellver de Cerdanya (Cerdanya). A aldea atópase na vegueria de l'Alt Pirineu i Aran (Cataluña).
As aldeas de Olià, Nas e Santa Eugènia de Nerellà son vilas irmás. No ano 2018, Nas, tiña 6 habitantes.
Situación
Na entrada da aldea de Nas, hai un miradoiro, dende onde se pode gozar dunha vista incrible dunha gran parte da Cerdanya.
Holoencima ADN polimerase III
miniatura|Esquema da ADN polimerase III* coas súas subuinidades e sen as subunidades beta (coas que se formaría o holoencima completo).
O holoencima ADN polimerase III ou holoenzima DNA polimerase III é o principal complexo encimático que intervén na replicación do ADN procariótica. O complexo está formado pola ADN polimerase III e outras varias proteínas, que se denominan subunidades. Foi descuberto por Thomas Kornberg (fillo de Arthur Kornberg) e Malcolm Gefter en 1970 na bacteria E.coli. O complexo ten unha alta procesividade (é dicir, o número de nucleótidos engadidos cada vez que se une o encima ao ADN é alto) e, funciona en conxunción con outras ADN polimerases (ADN pol I, ADN pol II, ADN pol IV, e ADN pol V). Ademais da súa capacidade de polimerizar o ADN, que o fai o principal holoencima implicado na replicación do ADN, este holoencima ten tamén actividade de corrección de probas para corrixir erros de replicación por medio dunha actividade de exonuclease 3'→5'. A ADN pol III é un compoñente do replisoma, que está localizado na forquita de replicación.
Compoñentes
O replisoma está composto polos seguintes elementos:
Todas estas subunidades agrúpanse ou subensámblanse da seguinte maneira: hai un núcleo ou core do complexo (formado polas subunidades alfa, epsilon, theta), unha subunidade tau, un complexo gamma ou cargador de grampas (formado polas subunidades gamma, delta, delta prima, khi e psi), e unha grampa escorregante (formada pola subunidade beta).
Actividade
("!" significa ARN, '"$" significa ADN, "*" significa polimerase)
>          * * * * ! ! ! !  _ _ _ _     _ _ _ _ | ARN   |   <--esqueleto ribosa-fosfato da molécula G U A U | pol  |   <--cebador de ARN * * * * |_ _ _ _|  <--pontes de hidróxeno C A T A G C A T C C <--molde de ADN monocatenario (ssDNA) _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ <--esqueleto desoxirribosa-fosfato $ $ $ $ $ $ $ $ $ $
Adición no 3'OH
* * * * ! ! ! ! _ _ _ _ _ _ _ _ | ADN   |   <--esqueleto ribosa-fosfato da molécula G U A U | Pol  |   <--cebador de ARN * * * * |_III_ _|  <--pontes de hidróxeno C A T A G C A T C C <--molde de ADN monocatenario (ssDNA) _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ <--esqueleto desoxirribosa-fosfato $ $ $ $ $ $ $ $ $ $
Síntese do ADN
A ADN polimerase III sintetiza despois as fibras continua e descontinua do ADN, dependendo de sobre que cadea do ADN está (a descontinua ou retardada está formada polos fragmentos de Okazaki). A ADN polimerase III ten unha alta procesividade e, por tanto, sintetiza o ADN moi rapidamente. Esta alta procesividade débese en parte ás abrazadeiras β que "agarran" as dúas cadeas do ADN.
--->                    * * * * ! ! ! ! $ $ $ $ $ $ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _| ADN   |   <--esqueleto desoxirribosa-fosfato (parte dereita) G U A U C G T A G G| pol  |   <--cebador de ARN + ADN * * * * * * * * * *|_III_ _|  <--pontes de hidróxeno C A T A G C A T C C <--molde de ADN monocatenario (ssDNA) _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ <--esqueleto desoxirribosa-fosfato $ $ $ $ $ $ $ $ $ $
Eliminación de cebadores
Despos da replicación da rexión desexada, o cebador de ARN é eliminado pola ADN polimerase I por un proceso chamado nick translation (traslación de amosega). Ao eliminar o cebador de ARN a propia ADN pol I enche o oco con desoxirribonucleótidos, e despois a ADN ligase liga a amosega ADN-ADN entre o novo fragmento de Okazaki e a cadea anterior. Son necesarios as ADN polimerases I e III, e moitos outros encimas para que se produza a replicación do ADN con alta fidelidade e procesividade.
Walter Hävernick
Walter Hävernick, nado o 23 de xaneiro de 1905 en Hamburgo e finado o 23 de xaneiro de 1983 na mesma cidade, foi un numismático e folclorista alemán, director do Museo de Historia de Hamburgo entre 1946 e 1973.
Traxectoria
Logo de iniciar en 1924 os seus estudos universitarios de Historia, Antigüidade Alemá, Folclore e Historia da Arte nas universidades de Frankfurt, de Múnic e de Hamburgo, en 1929 graduouse nesta última cunha tese dirixida por Friedrich Keutgen titulada "O pffennig de Colonia nos séculos XII e XIII").
Os catro anos seguintes pasounos como colaborador en prácticas no Museo de Historia de Hamburgo e en 1935 ingresou como conservador do gabinete numismático ducal de Gotha, onde se dedicou á catalogación dos tesouros de moeda medieval achados en Turinxia.
En 1937, Hävernick acadou a súa habilitación como profesor universitario de Antigüidade e Folclore Alemán, baixo a dirección de Otto Lauffer, daquela director do Museo de Historia de Hamburgo e ao mesmo tempo profesor desa mesma especialidade na Universidade de Hamburgo. En 1943 acadou a habilitación como profesor de Numismática e Historia Monetaria das Idades Media e Moderna na Universidade de Jena, onde tamén exerceu como profesor.
En 1945 regresou a Hamburgo e comezou a ensinar na universidade desa cidade de xeito independente. O ano seguinte encomendóuselle provisionalmente a xestión do Museo de Historia de Hamburgo e a partir do 1 de abril de 1947 tomou o relevo de Lauffer como director do museo e profesor de Folclore na universidade, postos que ocupou ata a súa xubilación en 1973.
Nesa mesma época, fundou a revista Hamburger Beiträge zur Numismatik ("Contribucións de Hamburgo á numismática"), que se converteu na principal revista científica desta materia en Alemaña durante varias décadas.
Logo da constitución da República Federal de Alemaña en 1950, xunto con Hans Gebhart e co apoio da Conferencia Permanente de Ministros de Educación, fundou a Comisión Numismática dos Estados da República Federal de Alemaña, cuxo labor principal era a coordinación das actuacións dos gabinetes numismáticos existentes nos diversos estados federais. Hävernick foi o presidente da Comisión ata 1974. miniatura|211x211px|[[Tumba de Walter Hävernick no cemiterio de Ohlsdorf]] Coa creación da Comisión Numismática, Hävernick logrou restituír os contactos científicos cos países veciños (sinaladamente con Suecia) que se viran interrompidos na etapa nacional socialista, e mesmo, entre 1953 e 1973, o propio Hävernick chegou a ser membro da xunta directiva da Comisión Internacional de Numismática.
Nas décadas de 1960 e 1970, Hävernick foi abandonando progresivamente o mundo numismático nas súas investigacións en favor do folclore e a cultura cotiá, ata a súa xubilación en 1973. O seu libro Schläge als Strafe ("Malleiras como castigo"), de 1970, foi visto como unha defensa do abuso educativo, o que o fixo obxecto de duras críticas en revistas de educación, de psicoloxía e de lexislación.
Hävernick finou en Hamburgo en 1983 o día do seu aniversario e foi soterrado xunto coa súa familia no cemiterio de Ohlsdorf, na mesma cidade.
Publicacións
Esta é unha escolma das monografías máis representativas da traxectoria académica de Walter Hävernick:
Premio Walter-Hävernick
Estes son os gañadores desde a súa creación:
Clark Terry
miniatura|300px|dereita|Clark Terry durante un concerto co seu fliscorno de pistóns. Clark Terry, nado o 14 de decembro de 1920 en Saint Louis e finado o 21 de febreiro de 2015, foi un trompetista de jazz estadounidense.
Durante a súa época de militar, estivo nas orquestras de Charlie Barnet, de Quincy Jones, e doutros grandes mestres. Despois foi protagonista de pequenas orquestras de jazz, destacando no seu instrumento, para logo, ao final, na década dos anos 40, ter a súa propia orquestra de jazz. Tamén posuía habilidade musical co fliscorno (un instrumento musical parecido ao bugle). Tamén escribiu libros sobre a súa vida, de historia da música e de como tocar a trompeta.
Discografía
Gravacións como líder: miniatura|300px|En [[Nova York, en 1976.]]
Adhesina autotransportadora trimérica
miniatura|Esquema da estrutura dunha adhesina autotransportadora trimérica. miniatura|dereita|O dominio áncora de membrana C-terminal pode verse claramente á dereita en azul. O dominio talo está debuxado en vermello. miniatura|dereita|Comparación dos dominio de cabeza de diversas TAAs. En bioloxía molecular, as adhesinas autotransportadoras triméricas ou TAAs (polas súas siglas en inglés de trimeric autotransporter adhesin), son proteínas que se encontran na membrana externa das bacterias gramnegativas. As bacterias usan as TAAs para infectar as células dos seus hóspedes por medio dun proceso chamado adhesión celular. As TAAs reciben tamén o nome de adhesinas superenroladas oligoméricas (OCAs, do inglés oligomeric coiled-coil adhesins). Esencialmente, son factores de virulencia, é dicir, factores que fan que as bacterias sexan máis daniñas e infectivas para o organismo hóspede.
As TAAs son só un dos moitos métodos que teñen as bacterias para conseguir infectar aos seus hóspedes, e orixinar infeccións que dan lugar a doenzas como a pneumonía, sepse e meninxite. A maioría das bacterias infectan os seus hóspedes por un método que utiliza algunha vía de secreción. As TAAs forman parte destas vías de secreción, concretamente do sistema de secreción de tipo Vc.
As TAAs teñen unha estrutura peculiar. Dita estrutura é esencial para a súa función. Todas parecen ter unha estrutura de tipo cabeza-talo-áncora. Cada TAA está feita de tres proteínas idénticas, e de aí vén que se denominen triméricas. Unha vez que a áncora de membrana está inserida na membrana externa bacteriana, o chamado dominio pasaxeiro pasa a través dela ata a contorna extracelular do hóspede de forma autónoma, de onde vén que se denominen autotransportadoras. O dominio da cabeza, unha vez ensamblado, adhirese seguidamente a un elemento do hóspede da matriz extracelular, por exemplo, o coláxeno, a fibronectina etc.
Estrutura molecular
A maioría das TAAs teñen unha estrutura proteica similar. A súa estrutura ollada usando o microscopio electrónico describiuse como con forma dunha piruleta que consta dun dominio cabeza N-terminal, un dominio talo e un dominio áncora de membrana C-terminal. A miúdo, na literatura distínguense só dúas partes e denomínanse estes dominios como dominio pasaxeiro (que contén o N-terminal, a cabeza, o pescozo e o talo superenrolado), e dominio de translocación (que comprende a áncora de membrana C-terminal). Aínda que todas as TAAs teñen en común a áncora de membrana, non todas conteñen un talo e unha cabeza. Ademais, todos o dominios áncora de membrana son do tipo rolo beta ou carrete beta (beta roll) paralelo levoxiro. centre|miniatura|600px|Disposición do dominio proteico dunha TAAs, BadA Esta figura mostra os dominios cabeza, talo e áncora. mostra a cabeza de tipo YadA en gris. O talo contén repeticións coloreadas de gris e a áncora de membrana en vermello. A secuencia de abaixo mostra as cores segundo a disposición dos dominios e os sitios de clivaxe da [[protease vermellos (para os de tripsina) e azuis (de quimotripsina). (Figura utilizada nunha revista de libre acceso en dominio público da Public Library of Science (PLoS) Pathogen).]]
Proteínas modelo
Todas as TAAs son factrores de virulencia esenciais de patóxenos que causan serias enfermidades en humanos. As máis estudadas e mellor coñecidas delas son as da lista seguinte:
Proceso de infección
O proceso de infección bacteriana é complicado. As bacterias invasivas deben superar moitas barreiras para infectar ao seu hóspede, entre as cales están barreiras ambientais, físicas e inmunitarias. A bacteria debe entrar no corpo do hóspede e, no caso de, por exemplo, Yersinia sp., invadir a mucosa intestinal do hóspede. Entón as adhesinas autotransportadoras triméricas deben adherirse á capa de células epiteliais da superficie interna intestinal, usando a súa cabeza para unirse a proteínas que se encontran na matriz extracelular, como o coláxeno, laminina e fibronectina. É importante que estas adhesinas da membrana externa fagan contacto físico cos receptores que se atopan na matriz extracelular que rodea a célula hóspede. Isto significa que as adhesinas deben se longas dabondo como para estenderse alén da capa de lipopolisacárido na membrana externa da bacteria e interaccionar coa capa de glicano da célula hóspede. unha vez que fixeron isto, poden unirse á matriz extracelular da célula hóspede. As TAAs son un tipo de MSCRAMMs (microbial surface components recognizing adhesive matrix molecules, ou compoñentes da superficie celular que recoñecen moléculas da matriz adhesiva). Noutras palabras, son un complexo que axuda á adhesión á matriz extracelular.
Sistema de secreción de tipo V (T5SS)
miniatura|esquerda|alt=Sistema de secreción de tipo V|Esquema que ilustra as TAAs no sistema de secreción de tipo V. OM= membrana externa, IM= membrana interna. A secreción nas bacterias gramnegativas é un método de transferir substancias a través da membrana bacteriana externa. As bacterias gramnegativas teñen unha estrutura da parede moi distinta á das grampositivas. As gramnegativas teñen tres capas: a capa máis interna é a membrana interna, a capa media é o espazo periplásmico (un espazo que contén unha fina capa de peptidoglicano) e a terceira capa é a membrana externa, que contén lipopolisacáridos.
Nas bacterias gramnegativas, a vía secretora é moi diferente da dos eucariotas ou das bacterias grampositivas, principalmente polas diferenzas na parede celular. As TAAs usan unha vía de secreción especial, chamada sistema de secreción de tipo V (T5SS). As bacterias gramnegativas deben segregar adhesinas, xa que teñen unha membrana externa que lles fai difícil adherirse ás células hóspede infectadas. A membrana externa é útil, xa que permite que as bacterias colonicen novos lugares, e engade outra capa protectora. Porén, esta membrana é unha barreira para a secreción de proteínas, e, en principio, cómpre gastar enerxía para que se transporten as proteínas a través dela. Pero a vía T5SS supera este problema.
O sistema dependente de Sec está dividido en tres vías. As TAAs constitúen unha desas vías e tamén se chama vía secretora de tipo Vc. O mecanismo divídese en dous. Primeiro, a proteína debe moverse atravesando a membrana interna (translocándose), de maneira dependente de Sec a través do periplasma. O péptido sinal situado no extremo N-terminal actúa como un amarre temporal que a mantén no seu lugar. Despois, debe desprazarse á membrana externa. A trimerización axuda á translocación, e non haberá translocación sen a súa áncora de membrana de barril beta. O sistema de secreción de tipo V descríbese como non fimbrial, o que significa que a bacteria non utiliza os longos apéndices físicos da superficie celular chamados pili para unirse a outra célula.
Evasión do sistema inmunitario do hóspede
As TAAs poden axudar a impedir que a bacteria sexa destruída polo sistema inmunitario do hóspede. En particular no caso de certas Yersinia spp., a TAA YadA exerce un papel na autoaglutinación, resistencia sérica, inactivación do complemento e resistencia á fagocitose. Todos estes métodos impiden que a bacteria sexa eliminada polo hóspede e aseguran a súa supervivencia.
Il ladro di merendine
Il ladro di merendine é unha novela policíaca en lingua italiana de Andrea Camilleri, publicada en 1996, pola editorial Sellerio. É a terceira entrega da saga protagonizada polo Comisario Montalbano.
Trama
O barco pesqueiro Santopadre, de Mazara del Vallo, na costa de Sicilia, é interceptado e ametrallado en augas internacionais por unha patrulla tunisiana, causando a morte dun mariñeiro tunisiano. No mesmo día, na vila imaxinaria de Vigata o comerciante Aurelio Lapecora aparece acoitelado no ascensor do seu edificio, e desaparece Karima Moussa, unha muller tunisiana.
Montalbano descobre que a muller traballa limpando a oficina do comerciante morto e que eran amantes. Amais, o fillo dela, François, tamén desaparece. Aisha, a nai de Karima, dálle a Montalbano a cartilla de aforros da filla, que ten depositatas cincocentos millóns de liras, unha suma demasiado alta para unha moza inmigrante que traballa na limpeza.
Ao regresar á comisaría logo de visitar a casa de Karima, Montalbano ve diante dunha escola un grupo de nais que protestan por un rapaz estranxeiro ao que acusan de ser un ladrón de merendas. Montalbano sospeita que pode ser François, e coa axuda da súa parella, Livia, e dos seus policías, recollen o rapaz, que se refuxiaba nunha casa abandonada.
Livia tranquiliza o rapaz levándoo a casa de Montalbano, aparecendo nela o istinto maternal e o desexo de formar unha familia con Salvo adoptando o neno. Ao tempo, Montalbano é informado da man dun socio do seu pai de que este está a morrer por mor dun cancro de pulmón.
O comisario descobre que o mariñeiro morto é Ahmed, un terrorista tunisiano, irmán de Karima, ao que mataron os servizos seretos italianos.
Adaptacións
A novela foi adaptada a un filme para televisión en 1999, con Luca Zingaretti interpretando a Montalbano.
Conditions of My Parole
Conditions of My Parole é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Puscifer, editado o 18 de outubro do 2011 a través do selo Puscifer Entertainment. O disco foi producido por Maynard James Keenan, Mat Mitchell e Josh Eustis. Entre os músicos que gravaron o disco están os mencionados Keenan, Mitchell e Eustis ademais de Carina Round, Juliette Commagere, Matt McJunkins, Jeff Freidl, Gil Sharone e Rani Sharone, Jonny Polonsky, Tim Alexander, Devo Keenan, Alessandro Cortini, Tanya O'Callaghan, Sarah Jones e Jon Theodore.
Penny Marshall
Carole Penny Marshall, nada o 15 de novembro de 1943 e finado o 17 de decembro de 2018 foi unha actriz, directora e produtora estadounidense. Acadou a fama na década de 1970 polo seu papel de Laverne DeFazio na serie de televisión Laverne & Shirley (1976–1983), recibindo tres nomeamentos ós Globos de Ouro á mellor actriz de serie cómica ou musical pola súa interpretación.
Marshall comezou a dirixir filmes na década de 1980, facendo o seu debut con Jumpin' Jack Flash (1986) antes de dirixir Big (1988), que se converteu no primeiro filme dirixido por unha muller en recadar máis de 100 millóns de dólares nos Estados Unidos. Posteriormente dirixiu filmes como Espertares (1990), que foi nomeado ó Óscar ó mellor filme, A League of Their Own (1992), Un poeta entre reclutas (1994), The Preacher's Wife (1996), e Os mozos da miña vida (2001). Foi produtora de filmes como Cinderella Man (2005) e Bewitched (2005) e dirixiu algúns episodios das series de televisión According to Jim e United States of Tara.
Director de orquestra
miniatura|[[Leonard Bernstein durante un concerto.]] Un director de orquestra, ou unha directora de orquestra, é a persoa encargada de conducir a música que interpreta unha orquestra. O seu labor é moi arduo. A partir do estudo profundo e intensivo dunha partitura, deberá encargarse de unificar a interpretación dunha obra que interpretará un grupo amplo de músicos. Mentres conduce a música, debe estar atento a que a versión que construíu na súa cabeza de determinada obra (produto da análise) estea a soar no momento do ensaio e/ou concerto. Ao mesmo tempo, debe potenciar a cada músico para lograr o maior rendemento da agrupación musical.
Durante os ensaios, debe dar as indicacións que considere importantes aos músicos que integran unha agrupación orquestral. As súas indicacións poden abarcar desde un matiz, unha maneira de vibrar os sons ou sobre a maneira de unificar a interpretación de determinada sección dunha obra. Tamén está atento á afinación, ao empaste, ao ensamble e ao balance que a orquestra desenvolve.
Aínda que a figura do director é relativamente nova en termos históricos, nalgún punto a súa función estivo sempre presente. Existen agrupacións que non teñen director fixo pero que contan cun director musical que, basicamente, decide varios puntos esenciais para a interpretación correcta da obra.
Historia
A dirección orquestral ten orixe na tarefa de condución vocal que se realizaba durante a Idade Media. Coa incorporación dos instrumentos e a utilización de diversos elementos compositivos máis complexos, a posición do mestre de capela adquire maior protagonismo. Para lidar con estas novas dificultades estendeuse o uso dun bastón, co que se moitas veces se marcaba o tempo golpeando o chan. É coñecida a historia do compositor da corte de Francia Jean-Baptiste Lully, quen esmagou o seu pé co bastón mentres dirixía unha agrupación. A ferida infectouse debido a que naqueles tempos non había tanta hixiene. Debido a isto o director terminou falecendo. Estes foron os primeiros intentos e as primeiras experiencias de dirección, que denotaron a necesidade dunha figura que poida conducir a música nun grupo.
Nos séculos XVII e XVIII era moi común que os compositores fosen os encargados de dirixir a música que escribían. Cando isto non era posible, recorríase a un músico da orquestra, que case sempre era o concertino ou o realizador do baixo continuo. Co transcurso do tempo, a dirección de orquestra foi desenvolvéndose tecnicamente e volvéndose máis precisa, de maneira que no século XIX atopamos xa a músicos que unicamente se dedican a dirixir orquestras e agrupacións musicais. É así que, no século XIX, considérase imprescindible a formación específica na dirección orquestral da persoa que exercese ese rol.
Con todo, grandes compositores subsistiron principalmente do seu labor como directores de orquestra. As súas figuras eran respectadas polas orquestras pola autoridade que lles daba ser os compositores das obras que se interpretaban. Algúns deles foron: Hector Berlioz, Felix Mendelssohn, Ludwig Spohr, Carl Maria von Weber, Richard Wagner, Gustav Mahler e Richard Strauss.
Funcións
Entre os deberes do director de orquestra están: levar o tempo, indicar a entrada de grupos instrumentais individuais, marcar os cambios de dinámicas e fixar calquera outra instrución relevante deixada na partitura polo compositor. Tamén son deberes do director coordinar os ensaios e resolver disputas e desacordos de índole interpretativa entre os músicos. Moitos directores tamén son os encargados de definir as programacións que a orquestra leva adiante en cada actuación.
Cabe notar que, aínda que as funcións de cada director son as mesmas, a forma nas que as executan é o que os distingue. Normalmente, cada partitura usa termos que se prestan a distintos graos de ambigüidade, e por onde están suxeitas á interpretación do director. Algúns exemplos son o rubato, allegro ou forte.