cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mirounga angustirostris
Descrición
miniatura|esquerda|Cranio de M. angustirostris exhibido no [[Museo of Osteoloxía, Oklahoma City, Oklahoma]] O enorme macho desta especie pesa normalment de 1 500 a 2 300 kg e mide de 4 a 5 m, aínda que algúns machos poden pesar ata 3 700 kg. As femias son moito menores e pesan de 400 a 900 kg ou un terzo ou menos da masa do macho, e miden de 2,5 a 3,6 m. Os machos da especie de elefantes mariños do sur son aínda máis grandes de media. Os elefantes mariños do norte viven uns 9 anos. Despois da muda, xeralmente teñen unha pelame de prateada a gris escura que se difumina ata ter cor amarela acastañada ou parda. Os machos adultos non teñen pelo no pescozo e o peito ten manchas rosas, brancas e marróns claras. As crías son principalmente negras ao nacer.
Igual que noutras focas, a circulación do sangue dos elefantes mariños está adaptada ao frío por medio dun sistema de intercambio de calor contracorrente, e unha mestura de pequenas veas con sangue frío rodea as arterias con sangue quente capturando a calor nas extremidades posteriores.
Unha característica única da especie é que desenvolveu a capacidade de almacenar eritrocitos no bazo. Nun estudo de 2004 no que se usou imaxes por resonancia magnética para observar os cambios fisiolóxicos nos bazos de cinco crías desta foca durante mergullos simulados. En 3 minutos, os bazos contraíanse como media a unha quinta parte do seu tamaño orixinal, o que indica unha contracción simpática do bazo relacionada co mergullo. Ademais, observouse un retardo entre a contracción do bazo e o incremento do hematócrito no sangue circulante atribuído ao seo hepático. Esta estrutura chea de fluído expándese inicialmente debido á rápida chegada de eritrocitos desde o bazo e lentamente libera os eritrocitos ao sistema circulatorio por medio dun esfínter muscular da vea cava na parte cranial do diafragma. Esta capacidade de introducir lentamente eritrocitos no torrente sanguíneo é probable que impida efectos daniños causados por un rápido incremento do hematócrito.
Área de distribución e ecoloxía
miniatura|350px|Nai e cría, [[Piedras Blancas State Marine Reserve and Marine Conservation Area|Piedras Blancas ]] Este elefante mariño vive na parte leste do Océano Pacífico desde Baixa California cara ao norte. Pasa a maior parte do seu tempo no mar e normalmente só volve a terra para dar a luz, reproducirse e mudar a pel. Estas actividades ocorren en colonias reprodutoas que están localizadas en illas oceánicas ou praias continentais remotas. A maioría destas colonias están en California e norte de Baixa California, desde Point Reyes National Seashore, California a Illa Natividad, México. Existen colonias reprodutoras significativas nas Illas do Canal de California, Reserva do Estado de Año Nuevo, Faro de Piedras Blancas, Parque estatal de Morro Bay e as illas Farallón nos Estados Unidos, e Illa Guadalupe, Illa Benito do Leste e Illa Cedros en México. Nas últimas décadas a área de reprodución estendeuse cara ao norte. En 1976 atopouse a primeira cría en Point Reyes e estableceuse unha colonia reprodutora alí en 1981. Desde mediados da década de 1990 observouse certa actividade reprodutora en Castle Rock no norte de California e na illa Shell na costa de Oregón, e en xaneiro de 2009 rexistráronse os primeiros nacementos na Columbia Británica en Race Rocks. A poboación reprodutora en California está agora illada demograficamente da de Baixa California.
O elefante mariño do hemisferio norte mostra un extremo dimorfismo sexual no seu comportamento alimenticio. Cando os machos abandonan as colonias, migran ao norte aos seus terreos de alimentación ao longo da plataforma continental desde o estado de Washington ao oeste das Aleutianas en Alasca. O macho aliméntase maiormente de organismos bentónicos do fondo oceánico. Cando as femias abandonan as colonias, diríxense cara ao norte ou oeste ao mar aberto, e aliméntanse nunha grande área do noroeste do Pacífico. Rexistráronse exemplares mesmo en Hawai. As femias comen principalmente organismos mariños na columna de auga.
É posible que aparezan elefantes mariños errantes en zonas tropicais como as illas Marianas. Descoñécense datos históricos da presenza residencial ou ocasional no norte do Pacífico. Houbo dous rexistros de exemplares errantes que visitaron as costas do Xapón; un macho en Niijima en 1989 e unha foca nova nas praias de Hasama, Tateyama en 2001 Unha femia de 2,5 metros atopouse na praia Sanze, Tsuruoka, Yamagata en outubro de 2017, o que é o primeiro rexistro no mar do Xapón. Observáronse algúns individuos nas costas do nodeste de Asia. Certos exemplares estableceron sitios de descanso nas illas do Comandante a inicios da década de 2000; pero, debido ás interaccións agresivas cos leóns mariños Eumetopias jubatus, non se espera que se produza unha colonización a longo prazo.
miniatura|esquerda|Macho adulto de M. angustirostris en Point Reyes National Seashore, California
O comportamento de mergullo está relacionado co modo de alimentación e é distinto nos dosu sexos. As femias aliméntanse no mar aberto, mentres que os machos o fan na plataforma continental. Os machos adoitan mergullarse directamente ata o leito do océano e permanecen no fondo alimentándose de presas bentónicas. As femias cazan presas peláxicas en mar aberto, e mergúllanse máis profundamente (ata os 1 700 m, pero como media a uns 500 m) e permanecen baixo a auga durante máis tempo que os machos, pero teñen rutas de mergullo máis abruptas (con subidas e baixadas). Os elefantes mariños do norte comen unha gran variedade de presas, incluíndo peixes mesopeláxicos como mictófidos, luras de augas profundas, pescadas do Pacífico da especie Merluccius productus, crustáceos peláxicos, tiburóns, raias e peixes rato. Unha presa común é a lura Octopoteuthis deletron, e un estudo atopou esta especie nos estómagos do 58% dos individuos mostreados na costa de California. En 2013 documentouse o caso dunha femia á que se lle colocou unha cámara, que chegou a 894 m de profundidade, onde comía os mixíns do Pacífico da especie Eptatretus stoutii, sorbéndoos do fondo do océano. Os elefantes mariños non beben, xa que obteñen auga dos alimentos e do metabolismo das graxas.
Cando cazan nas escuras profundidades do mar, parecen localizar as presas polo menos en parte pola vista, xa que a bioluminescencia dalgúnhas das súas presas facilitan a súa captura. Os elefantes mariños non teñen un sistema de ecolocalización como o dos cetáceos, pero crese que as súas vibrisas sensibles ás vibracións xogan un importante papel na súa busca de comida.
Os elefantes mariños do norte son presas das candorcas e o tiburón branco. Ambos os dous comen máis probablemente crías e raramente machos grandes, pero poden cazar focas de todas as idades. O tiburón, cando caza adultos, normalmente fai unha emboscada á foca, dálle unha trabada e agarda a que perda sangue e se debilite para acabar de matala.
Comportamento social e reprodución
miniatura|Machos de M. angustirostris loitando para conseguiren aparearse Os elefants mariños do hemisferio norte volven os seus lugares de reprodución terrestres en decembro e xaneiro, e os primeiros en chegar son os machos. Os machos arrástranse a praias illadas ou protexidas, xeralmente en illas ou sitios do continente moi arredados da presenza humana. É moi importante que estas áreas de praia lles ofrezan protección das tormentas invernais e da intensa acción dos grandes vagallóns. Os machos loitan entre eles pola supremacía para determinar cales serán os poucos afortunados que consigan ter un harén.
Despois de que os machos chegan a unha praia, arriban as femias para dar a luz os fillos concibidos o ano anterior. As femias fan xaxún durante cinco semanas e aleitan a súa única cría durante catro semanas; nos últimos días da lactación, as femias chegan ao estro e volven aparearse. Nesta sociedade políxina, un macho de alto rango pode ter na zona de praia que domina un harén de 30 a 100 femias, dependendo do tamaño e forza do animal. Os machos que non poden establecer haréns esperan na periferia, e intentan montar as femias próximas a esa zona. Os machos dominantes interrompen violentamente as copulacións dos machos de menor rango sempre que as observan. Os machos dominantes poden montar as femias sen interferencia, mais é frecuente que suspendan esa actividade para perseguir e acosar un rival. Aínda que as loitas non son normalmente a morte, son brutais e a miúdo con abundante derramamento de sangue e feridas; porén, en moitos casos, cando os dous rivais son moi desiguais, os machos máis novos e débiles son simplemente expulsados e deben retirarse, a miúdo ás dunas da parte alta da praia. Durante toda a súa vida, un macho con éxito neste mester pode doadamente enxendrar unhas 500 crías. A maioría das copulacións nunha colonia reprodutora fanas só un pequeno número de machos e o resto pode ser que nunca chegue a aparearse cunha femia. Durante as liortas entre machos ás veces as crías son esmagadas por estes na confusión do combate.
Arantza Villar
Arantza Villar é unha actriz, cantante e música galega. Desde 2007 forma parte da compañía teatral Chévere e anteriormente formou parte de Pistacatro Produtora de Soños e Nut Teatro.
Mirounga angustirostris
Comportamento social e reprodución
Os elefantes mariños comunícanse de varias maneiras. Os machos ameázanse con bufidos, uns sons causados ao expulsaren o aire polas súas probóscides, e cun son alto comparable ao que fai un motor diésel. As crías vocalizan cando están estresadas ou incitan as súas nais para que lles deixen aleitarse. As femias fan unha chamada de atracción non vibrante para responder ás crías, e unha chamada vibrante áspera cando están ameazadas por outras femias, machos ou crías alleas. Os elefantes mariños producen tamén sons de baixa frecuencia, transmitidos polo airte ou polo substrato. Estes sons axudan a manter a xerarquía social en ambientes ruidosos ou ateigados e reducen o consumo de enerxía cando están de xaxún.
Historia e status
miniatura|esquerda|A poboación de M. angustirostris foi estimada en 171 000 exemplares en 2005. A caza do elefante mariño do norte empezou no século XIX e foi moi intensa, case ata levalo á súa extinción a finais dese século, por ser un animal moi aprezado pola súa graxa, e a súa poboación chegou a ser de só 20-40 individuos. En 1874, Charles Melville Scammon escribiu na súa obra Marine Mammals of the Northwestern Coast of America (Mamíferos mariños da costa noroeste de América) que un macho de 5,5 m de longo cazado na illa Santa Bárbara produciu 795 L de aceite. Pensábase que a especie estaba xa extinguida en 1884 ata que unha expedición do Smithsonian descubriu unha poboación restante de oito individuos na illa Guadalupe en 1892, e inmediatamente matou seis dos oito para prover as súas coleccións. Malia todo, os elefantes mariños conseguiron sobrevivir na illa Guadalupe de México, e foron finalmente protexidos polo goberno mexicano en 1922. Desde comezos do século XX están protexidos tamén polas leis estadounidenses. Seguidamente a protección nos Estados Unidos foi reforzada coa aprobación da Lei de Protección de Mamíferos Mariños de 1972 e polas leis de California e a cantidade de animais aumentou ata máis de 100 000.
Non obstante, as matanzas do século XIX orixinaron na especie un pescozo de botella xenético, que a fai máis susceptible ás doenzas, cambios ambientais e contaminación. Este pescozo de botella causou unha forte perda de diversidade xenética e un incremento da homocigose na poboación sobrevivente e tamén unha diminución da cantidade de haplogrupos.
Chao, Ferreira, San Sadurniño
Chao é un lugar da parroquia de Ferreira no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 6 habitantes (1 home e 5 mulleres).
Monte de Casa, Nogueira, Meis
Monte de Casa é un lugar da parroquia de Nogueira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 70 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 34 eran mulleres e 36 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 74 veciños, e 2005, cando eran 73.
Órbita alta terrestre
miniatura|Esquema de escala de órbitas terrestres baixa, media e alta Unha órbita alta terrestre é unha órbita xeocéntrica cunha altitude enteiramente por riba da órbita xeoestacionaria (ou xeosincrónica, isto é, cunha altura de 35 786 quilómetros). O período orbital de tales órbitas é maior que 24 horas, polo que os satélites en tales órbitas teñen un movemento aparente retrógrado. Ou sexa, mesmo se teñen unha órbita progrado (90° > inclinación ≥ 0°), a súa velocidade angular orbital é menor que a velocidade de rotación da Terra, o que causa que o seu movemento sexa visto dende a superficie terrestre como indo cara ó oeste. alt=Diagrama das diferentes órbitas segundo a altura: 1. Terra. 2. Zona de órbitas baixas. 3. Zona de órbitas medias. 4. Órbita xeoestacionaria. A zona exterior a esta sería a que marca as órbitas altas, limitado só o seu tamaño pola necesidade de ser cerrada.|miniatura|Diagrama das diferentes órbitas segundo a altura: 1. Terra. 2. Zona de órbitas baixas. 3. Zona de órbitas medias. 4. Órbita xeoestacionaria. A zona exterior a esta sería a que marca as órbitas altas, limitado só o seu tamaño pola necesidade de ser cerrada.
Cartín, Tardade, Vilalba
Cartín é un lugar da parroquia de Tardade, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2015 tiña 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres).
A Poxa, Chouzán, Carballedo
A Poxa é un lugar da parroquia de Chouzán, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. No INE en 2016 non aparece esta entidade de poboación, tampouco no SIXPAC, pero si no Nomenclátor de Galicia.
Hugin
Hugin é un programa de software libre e gratuíto para a edición de imaxes, creación de imaxes cosendo outras ou recortalas.
A Poxa, Chouzán, Carballedo
Toponimia
O topónimo deriva do latín, outeiro.
Hugin
Características
Hugin e as súas ferramentas asociadas poden usarse para:
Canda a versión 2010.4.0, a cal incluía a función de control de xerador puntos, os deseñadores consideran que Hugin acadou as funcións completadas
Miguel Martínez de la Riva
Miguel Martínez de la Riva Quintas, nado en Santiago de Compostela, foi un avogado, xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Foi redactor de El Alcance, onde dirixiu o suplemento "Los Jueves de El Alcance" e colaborou en Batallón de los literarios. Trasladouse a Madrid. Funcionario do Ministerio de Instrución Pública, foi redactor de La Mañana e dirixiu o periódico El Popular (1912).
Vida persoal
Casou en primeiras nupcias con Natalia Valverde (finada en 1910) e en segundas nupcias con Josefa Martínez Gómez.
Yahvé Prieto Rodríguez
Yahvé Prieto Rodríguez, nado en Vigo o 11 de febreiro de 1983, é un futbolista galego. Xoga de centrocampista e o seu club actual é a SD Compostela.
Hecto-
Hecto (símbolo h) é un prefixo do Sistema Internacional de Unidades que denota un factor de 102, ou 100.
Adoptado en 1795, o prefixo ven do grego ἑκατόν, significando centena.
Por exemplo: 1 hectárea = 100 áreas = 1 hm2 = 10 000 m2
Justin Trudeau
Justin Pierre James Trudeau, nado en Ottawa o 25 de decembro de 1971, é un político canadense, líder do Partido Liberal do Canadá.
Traxectoria
Trudeau é o fillo máis vello de Pierre Trudeau, antigo primeiro ministro, e de Margaret Trudeau. Estudou bacharelato de artes, especialidade literatura na Universidade McGill e bacharelato de educación na Universidade da Columbia Británica. Traballou como profesor de francés na West Point Grey Academy e na escola secundaria Sir Winston Churchill en Vancouver. En 2008 entrou na Cámara dos Comúns pola circunscrición de Papineau, e reelixido en 2011. Converteuse en xefe do seu partido o 14 de abril de 2013.
Caramelo (homónimos)
O termo caramelo pódese referir a:
Hope Never Dies
"Hope Never Dies" é unha canción dos cantantes checos Marta Jandová e Václav Noid Bárta. A canción representará á República Checa no Festival de Eurovisión 2015, sendo esta a cuarta vez que o país europeo participa no certame.
A selección de "Hope Never Dies" como representante da República Checa foi anunciada o 31 de xaneiro de 2015.
LU-644
A LU-644 é unha estrada da rede secundaria que une Rubián (LU-546) e A Cruz do Incio (LU-642).
Cunningham
O apelido Cunningham pode estar referido a:
O Cruceiro, Nogueira, Meis
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Nogueira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Marcha eslava
A Marcha eslava en Si bemol menor, Op. 31 (tamén comunmente coñecida polo seu nome en francés Marche slave) ou Marcha serbo-rusa é unha composición orquestral de Petr Ilich Chaikovskii.
Antecedentes
En xuño de 1876, Serbia e o Imperio Otomán estaban enfrontados na guerra serbo-turca, na que o Imperio Ruso apoiou abertamente a Serbia. A Sociedade Musical Rusa encargou unha peza orquestral a Chaikovski para un concerto benéfico en favor da Cruz Vermella e como apoio aos veteranos de Serbia. Moitos rusos simpatizaban cos seus irmáns eslavos e ortodoxos e marcharon como voluntarios para axudar a Serbia durante os combates.
Alto do Couso, Zorelle, Maceda
Alto do Couso é un lugar da parroquia de Zorelle no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 19 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 12 eran homes e 7 mulleres.
Marcha eslava
Antecedentes
Chaikovski referiuse a esta peza como a Marcha Serbo-Rusa mentres a escribía. Foi estreada en Moscova o, dirixida por Nikolai Rubinstein.
Descrición
A marcha é moi programática na súa forma e organización. Na primeira sección descríbese a opresión dos serbios polos turcos. Utiliza dúas cancións populares serbias. A primeira, Sol brillante, xa non brillas igual (en serbio: "Sunce jarko, ne sijaš jednako"), é interpretada desde o principio, segundo a indicación de Chaikovskii, "á velocidade dunha marcha fúnebre". A segunda canción popular "Con alegría o serbio convértese en soldado" (en serbio: "Rado ide Srbin u vojnike") é máis optimista no seu carácter.
No episodio seguinte, que describe as atrocidades nos Balcáns e no que Chaikovskii utiliza o seu dominio da orquestra para crear un tremendo clímax no momento no que reaparece a primeira canción popular, as trompetas tocan moi forte como un grito de auxilio. O tempestuoso ánimo amaina dando paso á segunda sección en clave relativamente máis severa, que describe a reunión rusa para axudar aos serbios. Isto baséase nunha simple melodía de carácter rústico dunha danza que desfila pola orquestra ata que finalmente dá paso a unha pasaxe solemne co himno nacional ruso "Deus salve o Tsar".
A terceira sección da peza é unha repetición do furioso clímax orquestral de Chaikovskii, no que se reitera a chamada de auxilio serbia. A última sección describe a marcha dos voluntarios rusos para axudar aos serbios. Utiliza un ton ruso, esta vez nunha clave maior tónica e inclúe outra ardente versión de "Deus salve o Tsar" profetizando o triunfo da poboación eslava sobre a tiranía. A abertura complétase cunha virtuosa coda da orquestra completa.
Instrumentación
A marcha é tocada por dúas frautas, dous frautíns, dous óboes, dous clarinetes en Si bemol, dous fagots, catro trompas en Fa, dúas cornetas en Si bemol, 2 trompetas en Si bemol, tres trombóns (dous tenores e un baixo), unha tuba, tres timbais, caixas orquestrais, címbalos, bombos, gongs e instrumentos de cordas.
Yuri Shevchuk
Yuri Yulianovich Shevchuk ou Ю́рий Юлиа́нович Шевчу́к en cirílico ruso, nado o 16 de maio de 1957 en Yagodnoye, é un cantante e compositor soviético que lidera a banda de música rock DDT, fundada por el canda Vladimir Sigachev.
Candea (homónimos)
O termo candea pódese referir a:
Bandeira de Mongolia
A bandeira de Mongolia actual foi adoptada o 12 de febreiro de 1992. É semellante á bandeira de 1949, a excepción da eliminación da estrela socialista.
Deseño
Está composta por tres franxas verticais do mesmo tamaño. A banda do centro é de cor azul celeste e as dúas bandas laterais de cor vermella. Centrado na banda vermella do lado do mastro e en amarelo atópase o símbolo nacional, o Soyombo, un conxunto de representacións abstractas cunha disposición en columna que inclúe a representación do lume, o sol, a lúa, a terra, a auga e o símbolo do yin e yang. A proporción da bandeira en relación ao seu alto e lonxitude é de 1:2.
Supermarine Spitfire
miniatura|250px|Colt-Browning M2 cal 50 (12,7 mm) O Supermarine Spitfire é un avión de caza monopraza usado pola RAF e outros países aliados antes, durante e despois da segunda guerra mundial. Construíronse moitas variantes do Spitfire, usando distintas configuracións de ás. Foi producido en maior número que outros avións británicos e foi o único caza aliado en produción durante toda a guerra. O Spitfire continua sendo popular entre os entuasiastas da aviación, quedando uns 70 en condicións de voo, e moitos máis en museos de todo o mundo. O avión continuou sendo usado en roles secundarios durante os anos 50.
O Spitfire foi deseñado como un interceptor de alto rendemento de curto alcance por R. J. Mitchell, deseñador xefe de Supermarine Aviation Works, que operaba como unha filial de Vickers-Armstrong dende 1928. Mitchell mellorou a distintiva á elíptica do Spitfire con innovadores remaches afundidos (deseñados por Beverley Shenstone) para ter unha sección transversal o máis delgada posible, axundando a que o avión unha maior velocidade máxima que moitos cazas contemporáneos, incluído o Hawker Hurricane.
Tras a batalla de Inglaterra o Spitfire substituíu ao Hurricane para converterse na espiña dorsal do Mando de Caza da RAF, e combateu nos teatros de Europa, do Mediterráneo, do Pacífico e do Sueste de Asia. Moi querido polos seus pilotos, o Spitfire serviu en varios roles, como interceptor, recoñecemento fotográfico, cazabombardeiro e adestrador, e continuou realizándoos ata os anos 50. O Seafire foi unha adaptación embarcada do Spitfire que operou coa Fleet Air Arm dende 1942 ata mediados dos 50. Aínda que a célula orixinal deseñouse para equipar un motor Rolls-Royce Merlin que producía 1 030 cabalos, era o suficientemente forte e adptable como para usar Merlins máis potentes e, en desenvolvementos posteriores, motores Rolls-Royce Griffon de ata 2 340 cabalos. Como resultado, o rendemento e capacidades do Spitfire foron mellorando durante toda a súa vida de servizo.
Características
Producido por Supermarine, o Spitfire foi deseñado por R.J. Mitchell, que continuou mellorándoo ata a súa morte en 1937. O Spitfire prestou servizo durante a totalidade da II GM en todos os teatros de guerra, e en diferentes variantes. Durante a batalla de Inglaterra (1940), demostrou a súa efectividade en combate, derrubando a maioría de cazas alemáns, mentres o Hawker Hurricane, ó ser máis pesado e resistente, derrubaba bombardeiros. O seu primeiro voo foi o 5 de marzo de 1936, fabricáronse 20.000 avións en máis de 40 versións entre 1938 e 1948 e retirouse da RAF en 1952.
Desenvolvemento
En 1931 o Ministerio do Aire británico publicou a especificación F7/30 solicitando un caza moderno capaz de voar a unha velocidade de 400 km/h. R. J. Mitchell deseñou o Supermarine Type 224 para cumprir ese papel. O 224 era un monoplano con cabina aberta, con voluminosas ás de gaivota, e un gran tren de aterraxe fixo. Estaba impulsado por un motor de 600 cabalos Rolls-Royce Goshawk refrixerado por evaporación. O avión realizou o seu primeiro voo en febreiro de 1934. Dos sete deseños que responderon á F7/30, o biplano Gloster Gladiator foi aceptado para o servizo.
O Type 224 foi unha gran decepción para Mitchell e o seu equipo de deseño, que inmediatamente comezou a realizar unha serie de deseños novos usando a súa experiencia cos hidroavións do Trofeo Schneider como punto de partida. Isto levou ao Type 300, con tren de aterraxe retráctil e unha envergadura reducida en 1,8 metros. Este deseño enviouse ao Ministerio do Aire en xullo de 1934, pero non foi aceptado. Posteriormente pasou por unha serie de cambios, incluída a incorporación dunha cabina pechada, aparato de respiración de osíxeno, ás máis pequenas e delgadas, e o novo e máis potente motor Rolls-Royce PV-XII V-12, despois chamado "Merlin". En novembro de 1934 Mitchell, co respaldo de Vickers-Armstrong, dona de Supermarine, comezou o traballo de deseño detallado da súa versión refinada do Type 300.
O 1 de decembro de 1934 o Ministerio do Aire publicou o contrato AM 361140/34, proporcionando 10 000 libras para a construción do deseño mellorado do Type 300 de Mitchell. O 3 de xaneiro de 1935 formalizouse o contrato cunha nova especificación, a F10/35. En abril de 1935 cambiouse o armamento de dúas metralladoras Vickers de 7,7 mm en cada á a catro Browning de 7,7 mm, tras unha recomendación do líder de escuadrón Ralph Sorley da sección de Requerimentos Operativos do Ministerio do Aire.
O prototipo do Spitfire, o K5054, voou por primeira vez o 5 de marzo de 1936 na fábrica de Eastleigh, preto de Southampton. Aos controis estaba o capitán Joseph "Mutt" Summers, xefe de pilotos de proba de Vickers, que dixo ao aterra "Non toquedes nada". Este voo de oito minutos chegou catro meses despois do primeiro voo do contemporáneo Hurricane. A finais dese ano instalóuselle un armamento de oito metralladoras e comezaron as probas operacionais. Antes diso, en xuño, o Ministerio do Aire británico xa asinara un contrato con Supermarine Aviation para mercar 310 avións.
O 12 de xullo de 1938 comezouse a construír preto de Birmingham a fábrica onde se producirían os Spitfire. En agosto chegarían os primeiros avións a unidades operativas, concretamente aos Escuadróns 19 e 66 da RAF baseados no aeródromo de Duxford. Eses dous escuadróns terían todos os seus aparatos a finais dese ano.
Durante eses primeiros meses de servizo faríanse modificacións no Spitfire Mk I. Primeiro cambiouse a hélice bipala de madeira de paso fixo por outra tripala de dobre paso; pasouse de usar gasolina de 87 octanos a usar a de 100, que incrementaba a potencia do motor Merlín case 300 cabalos, chegando ata os 1.310, usando un sobrecompresor; e todos os avións foron equipados con radio e con blindaxe diante e detrás do piloto.
Segunda Guerra Mundial
O Spitfire entrou en combate xa ao principio da guerra, aínda que as incursións da Luftwaffe en Gran Bretaña foron escasas ata o inicio da batalla de Inglaterra, a mediados de 1940. Comprobouse entón que era preciso revisar o armamento que equipaba o avión. As oito metralladoras do Mk I eran demasiado lixeiras, e moitos bombardeiros alemáns conseguían regresar ás súas bases con decenas de buratos de bala. Os Bf 109 alemáns so equipaban tres armas, pero eran máis pesadas e concentraban máis os disparos que as do Spitfire, que as levaba distribuídas ao longo das ás.
O feito de que as armas estivesen distribuídas dese xeito tamén afectaba ao comportamento do avión. Cando a súa munición se consumía a distribución do peso do Spitfire cambiaba, modificando o comportamento en voo do avión. Facíase entón preciso pasar aos canóns, pero os intentos de instalalos nas ás fallaron, e estas tiveron que redeseñarse. O novo armamento probouse por primeira vez en xullo de 1939.
Seis meses despois entraría en combate o primeiro Spitfire equipado con canóns atacando a un bombardeiro Heinkel He 111. A súa arma de estribor atascouse despois do primeiro disparo, pero a de babor funcionou normalmente e alcanzou ao avión alemán, que sería rematado polas metralladoras dun Hurricane.
Características técnicas
Características da primeira versión: Mk I
Caza monopraza, o spitfire tiña unha lonxitude de 9.12 metros e unha altura de 3.48 cun peso en baleiro de 2.313 kg. O motor era un Rolls-Royce Merlin 45 de 1.470 CV de potencia. Chegaba a alcanzar os 605 km/h e tiña unha autonomía de voo de 760 km, podía chegar a unha altura de 11.300 m.
Couso de Salas, Couso de Salas, Muíños
Couso de Salas é un lugar da parroquia de Cados no concello ourensán de Muíños na comarca da Baixa Limia. Tiña 23 habitantes no ano 2020 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 12 eran homes e 11 eran mulleres.
Fuleco
Fuleco é a mascota do Mundial de Fútbol 2014 que se celebrou no Brasil. É un armadillo da especie Tolypeutes tricinctus nativa do nordés do Brasil e clasificada como especie vulnerable.
Adopción
A FIFA elixiu, entre 47 proxectos presentados por seis axencias de publicidade, a mascota en setembro de 2012. O nome escolleuse por votación en internet, divulgándose os resultados no programa "Fantástico" da TV Globo o 26 de novembro de 2012. Votaron 1 700 000 persoas tanto no Brasil coma fóra e o nome gañador co 48% dos votos foi Fuleco (anagrama de fútbol e ecoloxía) fronte a Zuzeco (31%) e Amijubi (21%).
Personaxe
Nado o 1 de xaneiro de 2000, Fuleco ten unha personalidade extravertida e alegre, cun carácter curioso que fai que lle guste a aventura, tamén é bromista e ás veces confunde aos seus amigos pechándose na súa propia coiraza asemellándose a unha pelota. Orgulloso de ser brasileiro apoia a conservación do medio ambiente e fomenta a cultura do deporte.
Lingua picarda
Outras denominacións
O picardo ten outras denominacións como picart, patois du nord (patués do norte), tchtimi, chti ou rouchi, aínda que este último é un dialecto do picardo, considerado a miúdo como unha "fala de oïl" diferente, falada no Hainut Occidental, entre Mons e a liña Torunai-Soignes-Ath-Mouscron.
Localización
Fálase nas rexións francesas da Picardía (desde o sur do Oise e do Aisne) e Norte-Paso de Calais (até a zona de Dunkerque, de fala neerlandesa flamenga e Bélxica na maior parte da provincia de Hainaut, até La Louvière ao leste (entre Mons e Charleroi).
Falantes
Sen estatísticas globais nin fiables. Tan só unha enquisa feita en Amiens (1980-1981), mostraba que o 46% dos homes e o 29% das mulleres nacidas en 1942 declaraban falar picardo.
Normativización
Sen ningunha normativa aceptada. Aínda así, desde un punto de vista ortográfico, unha parte importante dos autores están de acordo nunha serie de principios que poden tender a unha certa normativización:
Status legal
Recoñecida como lingua rexional endóxena en Bélxica, segundo o decreto do executivo da Comunidade francesa adoptado o 1990. Benefíciase, sobre todo polo que fai a súa presenza nos medios de comunicación, das accións da Oficina das Linguas Rexionais Endóxenas.
En Francia non se beneficia de ningunha lexislación a nivel xeral e a ratificación da Carta Europa das Linguas Rexionais ou Minoritarias está bloqueada.
Formación
En Francia é recoñecido de facto polo Ministerio de Educación Nacional e ensínase nas escolas da rexión e pode estudarse de maneira facultativa.
A Corredoira, Tardade, Vilalba
A Corredoira é un lugar da parroquia de Tardade, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2015 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Topónimo
O topónimo Corredoira fai referencia a un camiño para carros.
A Pousa, Couso de Salas, Muíños
A Pousa é un lugar da parroquia de Cados no concello ourensán de Muíños na comarca da Baixa Limia. Tiña 26 habitantes no ano 2020 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 11 eran homes e 15 eran mulleres.
Califato
miniatura|
Un califato (en árabe: خلافة) era un territorio gobernado por un califa, sucesor do profeta Mahoma no exercio político do poder. Este era a máxima autoridade do mundo islámico. Controlaba a administración, tanto central como territorial, a xustiza e a relixión. Tamén era o imán ou xefe relixioso e se lle recoñecía como príncipe dos crentes. O cargo de califa pasou a ser hereditario dende o goberno da familia Omeia.
Califatos do islam
Xurdiron ou foron creados os seguintes califatos até a súa abolición en 1924:
Época moderna e contemporánea
Hussayn ibn Alí, xerife da Meca, trala caída do Imperio Otomán e en medio dos debates que se produciran non mundo islámico sobre a recuperación do recentemente abolido califato, utilizou durante algúns anos, até a súa morte, o título de "califa".
O islamismo político contemporáneo pretende restablecer esta institución, considerando que é o único marco lexítimo para dirixir "correctamente" a umma ou comunidade dos crentes. Un exemplo diso sería a instauración do autoproclamado "califato" do Estado Islámico na zona de Siria e Iraq.
Xenartros
A dos xenartros (Xenarthra) é unha superorde de mamíferos placentarios, presentes no día de hoxe unicamente en América.
A orixe da superorde remóntanse ao inicio do terciario, hai aproximadamente 60 millóns de anos, pouco despois do mesozoico, en continente suramericano. A presenza destes animais en América do Norte explícase polo grande intercambio americano que ocorreu ao final do terciario.
A superorde dos xenartros comprende os osos formigueiros (familias dos Cyclopedidae e os Myrmecophagidae), os preguiceiros (familias dos Bradypodidae e os Megalonychidae) e os armadillos (familia dos Dasypodidae).
Controversia taxonómica
No século XIX as familias anteriormente mencionadas formaban, xunto cos pangolíns (familia dos Manidae) e o porco formigueiro (familia dos Orycteropodidae), a orde dos desdentados (que non é que non tiveran dentes, senón que non tiñan incisivos superiores nin molares, ou tiñan estes últimos moi pouco desenvolvidos).
A homoxeneidade deste grupo suscitou un debate xa na segunda metade do século XIX e, en 1872, Thomas Huxley desprazou aos pangolíns e os oricteropos a unha orde separada. Pouco despois, en 1889, Edward Cope propuxo o termo Xenarthra para reagrupar os desdentados suramericanos.
Este clado foi confirmado por análises moleculares como polifilético e, en consecuencia, os desdentados foron divididos, para reflectir a súa verdadeira filoxenia, nas ordes dos Pilosa (pilosos), que engloba aos osos formigueiros e os preguiceiros, e o dos Cingulata (cingulados), que comprende os armadillos.
Etimoloxía
O nome científico Xenarthra está formado polos elementos do latín científico xen(o)-, calco do grego antigo ξενο-, derivado de ξένος ‎xénos, "estranxeiro", "estraño", e -arthra, forma plural neutra derivada do grego antigo ἄρθρον ‎árthron, "articulación". Literalmente, "os de estrañas articulacións", aludindo ás súas articulacións intervertabrais, que son diferentes das dos outros mamíferos euterios.
Clasificación
A superode dos xenartros divídese, como quedou dito, en dúas ordes: a dos cingulados (Cingulata), que inclúe os armadillos, e a dos pilosos (Pilosa), que comprende aos vermilingües (Vermilingua) e os folívoros (Folivora).
Ordes, familias, subfamilias e xéneros actuais
miniatura|250px|[[Dasypus novemcinctus.]] miniatura|250px|[[Euphractus sexcinctus.]] miniatura|250px|[[Myrmecophaga tridactyla.]]
Superorde Xenarthra Cope, 1889, segundo o NCBI:
Filoxenia
Segundo Tree of Life, as relacións filoxenéticas dos grupos actuais de xenartros son as seguintes:
Tera-
Tera (símbolo T) é un prefixo do Sistema Internacional de Unidades que denota un factor de 1012, ou 1 000 000 000 000.
Confirmado en 1960, ven do grego τέρας, significando monstro. Tamén pode ser ligado ao prefixo grego τετρα- significando catro; a coincidencia disto co feito do prefixo ser a cuarta potencia de 1000 serviu como modelo para os prefixos de ordes superiores, tales como peta, exa, zetta e yotta, todos os cales son formas distorsionadas do latín ou grego para as correspondentes potencias (de cinco a oito respectivamente) de 1000.
En informática tera- pode moitas veces significar 1 099 511 627 776 (240) en lugar de 1 000 000 000 000, especialmente no termo terabyte. Para evitar esta ambigüidade, o prefixo binario tebi- foi introducido de modo a representar 240, porén este, así como os outros prefixos binarios, aínda non é de uso xeral.
Fontao, Tardade, Vilalba
Fontao é un lugar da parroquia de Tardade, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2015 tiña 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
Feirobal, Santa Olaia de Esgos, Esgos
Feirobal é un lugar da parroquia de Santa Olaia de Esgos no concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. Tiña 10 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 6 mulleres.
Paiendes, Nogueira, Meis
Paiendes é un lugar da parroquia de Nogueira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 13 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 7 eran mulleres e 6 homes, o que representa un forte descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 17 veciños, e 2005, cando eran 29.
Emilio Ruiz del Río
Emilio Ruiz del Río, nado en Madrid o 11 de abril de 1923 e finado o 14 de setembro de 2007, foi un pintor, decorador, maquetista, experto en efectos especiais e visuais e director artístico español, considerado entre os mellores do mundo na especialidade de pintura sobre cristal e un dos grandes xenios da utilización de miniaturas e maquetas.
Traxectoria
Nado en Madrid, dende neno descubriu a súa vocación facendo espectáculos de marionetas; estudou na Escola de Belas Artes de San Fernando.Comezou nos estudos Chamartin como debuxante e pintor de decorados e forillos. Nos sesenta comezou a traballar en Italia e a partir do oitenta con Dino de Laurentiis en superproducións estadounidenses. Foi dez veces nomeado ós premios Goya, sete delas de forma consecutiva, e conquistou tres. Faleceu ós 84 anos, no hospital San Rafael de Madrid a consecuencia dunha insuficiencia respiratoria o 14 de setembro de 2007.
Premios
Conseguiu 3 goyas:
Manuel Ferraz de Campos Sales
Traxectoria
Elixiuse senador en 1890, pero renunciou ó cargo catro anos despois para concorrer ao goberno do estado de São Paulo. En 1898 elixiuse presidente da República. Naquel ano, a economía brasileira, baseada na produción e exportación de café e caucho non ía ben. Sales xulgou que todos os problemas económicos se debían á desvalorización da moeda. Entón actuou en dúas frontes:
- desenvolveu a chamada politica dos gobernadores. A través desta, concedia favores ós estados, dende que os políticos daquel estado apoiasen no Congreso as accións do goberno central. A politica dos gobernadores tamén ficou coñecida no Brasil na época como politica café con leite, pois os principais estados envolvidos foron Sao Paulo e Minas Xerais (Nota: no Brasil actual, ese tipo de troco de favores entre políticos é coñecido como clientelismo politico). E,
- no plano exterior, estableceu un acordo con banqueiros ingleses, chamado funding loan. Con este acordo, suspendeu por 3 anos o pagamento dos intereses da débeda externa, e por 13 anos o pagamento da propia débeda. Os intereses uomaronse á débeda principal, e os pagamentos comezarian en 1911, co prazo de 63 anos para concluír o pagamento, e intereses de 5% ao ano. Os impostos das aduanas do Rio de Janeiro e de Santos ficarían hipotecados ós banqueiros ingleses, como garantía da débeda. Entón, libre do pagamento da débeda, pode fazer a súa política económica. Retirou unha parte do diñeiro en circulación e valorizou a moeda da época, o mil-réis de 48 mil-réis por libra esterlina para 14 mil-réis por libra-esterlina.
O Reguego, Couso de Salas, Muíños
O Reguengo é un lugar da parroquia de Cados no concello ourensán de Muíños na comarca da Baixa Limia. Non amosa datos segundo o Instituto Nacional de Estadística.
As Filgueiras, Ferreira, San Sadurniño
As Filgueiras é un lugar da parroquia de Ferreira no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Toponimia
O fitónimo galego Filgueiras provén do latín filicariam, derivado de filicem, e refírese a un lugar abondoso en fentos.
Kira Cochrane
Kira Cochrane, nada en Essex en 1977, é unha xornalista e novelista británica. No presente, traballa para The Guardian, e anteriormente foi líder de opinión. Cochrane é defensora dos dereitos das mulleres, así como unha activa figura da cuarta onda do feminismo.
Sergio Castaño Ortega
Sergio Castaño Ortega, nado en Dos Hermanas (Sevilla) o 2 de febreiro de 1982, é un futbolista español. Xoga de defensa e o seu club actual é o Pontevedra CF.
Deca-
Deca (símbolo da) é un prefixo do Sistema Internacional de Unidades que denota un factor de 101, ou 10. É un prefixo numérico derivado do grego δέκα, dez.
Lameirós, Tardade, Vilalba
Lameirós é un lugar da parroquia de Tardade, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2015 tiña 9 habitantes (6 homes e 3 mulleres).
LU-109
A LU-109 é unha estrada da rede secundaria, ramal da LU-546, correspondente á antiga C-546 ao seu paso por Ribas Altas (Lugo) antes da construción da actual circunvalación.
Ruído de patrón fixo
O ruído de patrón fixo, ou no seu acrónimo en inglés FPN (Fixed-Patern Noise) é a falta de uniformidade nos valores de saída dos píxeles nun sensor de imaxe dixital baixo unha iluminación uniforme. Os fotodiodos presentan variacións de sensibilidade e rendemento que teñen como consecuencia unha ausencia de consistencia na saída do sinal. Estas variacións increméntanse cando non contamos con iluminación externa.
Nos sensores CMOS (PPS e APS) apréciase un maior FPN que en sensores de tipo CCD, que só sofren de ruído de patrón fixo por corrente escura e pola variación de sensibilidade do fotodetector, pero reciben un tipo de FPN por columnas, que aparece representado na imaxe final en forma de “raias” resultando nunha significativa degradación da imaxe.
Cuantificación do FPN
O ruído de patrón fixo é medíbel pola desviación estándar da uniformidade dos píxeles de saída baixo unha iluminación uniforme. Tipicamente representada polas variacións de voltaxe en %.
Experimentalmente, o FPN avalíase:
Omar Sívori
Enrique Omar Sívori, nado en San Nicolás de los Arroyos, Provincia de Buenos Aires, o 2 de outubro de 1935 e finado na mesma cidade o 17 de febreiro de 2005), foi un futbolista e adestrador ítalo-arxentino.
Biografía
Debutou en River Plate no 1954, ós 17 anos de idade, onde gañou a Liga arxentina en 1955 e 1956. Xogou 63 encontros e anotou 28 goles.
En 1957 fichou pola Juventus da Serie A italiana pola cifra récord de 10 millóns de pesos arxentinos. Alí gañou tres títulos de Liga (1958, 1960 e 1961), dúas Copas de Italia (1959 e 1960) e foi o máximo anotador da Liga italiana (1960). Xogou 215 partidos e anotou 135 goles.
Ao obte-la dobre nacionalidade ítalo-arxentina puido gaña-lo Balón de Ouro coma mellor xogador europeo en 1961.
En 1965 foise ao SSC Napoli, no que ficou catro tempadas. Despois de retirarse dirixiu, entre outros, a Rosario Central, River Plate e á Selección arxentina.
Ácido nonanoico
O ácido nonanoico, tamén chamado ácido pelargónico, é un ácido carboxílico composto por nove carbonos coa fórmula estrutural CH3(CH2)7COOH. Os ésteres e sales do ácido nonanoico denomínanse nonanoatos. O ácido nonanoicos é un líquido oleoso claro de cheiro desgradable. É case insoluble en auga, pero moi soluble en cloroformo, éter e hexano. Úsase frecuentemente xunto co herbicida non selectivo glifosato para que este teña un efecto máis rápido no control das malas herbas en céspedes.
O nome de ácido pelargónico vén de que abunda no aceite de Pelargonium roseum, unha planta da familia dos xeranios.
Distribución e uso
O ácido nonanoico é un ácido graxo pequeno que aparece na natureza en forma de ésteres no aceite de pelargonio. Os ésteres sintéticos, como o metil nonanoato, son utilizados como saborizantes.
Tamén se usa na preparación de plastificantes e lacas.
O sal amónico do ácido nonanoico, o nanoato amónico, é un herbicida.
Efectos farmacolóxicos potenciais
O ácido nonanoico pode ser máis potente que o ácido valpórico para tratar a epilepsia. Ademais, a diferenza do ácido valpórico, o ácido nonanoico non ten efecto sobre a inhibición de HDAC (histona desacetilase), o que suxire que é improbable que mostre teratoxenicidade asociada coa inhibición de HDAC.
Órgano Hammond
miniatura|300px|Órgano Hammond. Un órgano Hammond é un instrumento musical baseado nos principios do electromagnetismo e da amplificación a través de altofalantes individuais, creado polo inventor estadounidense Laurens Hammond (1895-1973) e a súa produción vai desde 1935 ata 1978. A empresa do inventor deste instrumento non só estivo vinculada á música, senón que tamén desenvolveu e comercializou outras invencións, tales como dispositivos de cambio automático para automóbiles, reloxos de parede etc.
Como características principais, este órgano presenta un moble de madeira, pechado ou con catro patas (modelo B3), de aspecto sobrio cun sistema de 25 (modelo B3) ou 32 (modelo RT3) pedais para os sons do baixo. Na consola, hai dous teclados de cinco oitavas e, enriba destes, hai catro xogos de nove drawbars ou barras deslizantes que permiten engadir harmónicos (xerados mediante rodas fónicas -Tone Wheels, polo seu nome en inglés-) aos sons fundamentais do instrumento. Conta cun altofalante xiratorio acabado en dúas trompetas (unha delas muda) instalado sobre un motor que vira a dúas diferentes velocidades: Slow-Fast (Lento-Rápido)/Tremolo-Chorale. Este sistema de amplificación, chamado Leslie, é en gran parte responsable do seu característico timbre, pero non foi nunca vendido por Hammond, xa que Leslie e Hammond foron (durante o período dourado da marca) empresas totalmente separadas, e rivais posto que Laurens Hammond nunca foi partidario da utilización deste tipo de altofalante.
O apoxeo do Órgano Hammond tivo lugar nos anos 60 e 70, destacando en diversos xéneros musicais, tanto no jazz, no rock, como tamén no soul, no gospel e a música lixeira.
No ano 2002, a empresa xaponesa Suzuki adquiriu o nome e desde entón chámase Hammond-Suzuki. Baixo esta marca, fabrica recreacións do instrumento orixinal usando sons mostreados do órgano modelo B3 orixinal. De todas as maneiras, estes produtos son obxecto de competencia polos outros fabricantes de sintetizadores e teclados como Casio, Roland (serie VK), Korg (series CX e BX), Clavia (series Nord Electro e Nord Stage) e Yamaha. Con todo, na actualidade aínda é posible adquirir novas versións dixitais do modelo B3; ata existe a versión de luxo, e a versión portátil.
Actualmente poden atoparse, debido ao seu enorme custo, sobre todo, nos Estados Unidos, Francia e Alemaña.