cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Materiais refractarios
miniatura|251x251px| Restauración do forro interior dun forno de ladrillo refractario miniatura|251x251px|Ladrillos refractarios do interior dun forno rotativo Un material refractario é un material que ten unha forte resistencia a un factor (físico, químico, biolóxico) susceptíbel de degradalo, sendo este a maioría das veces a calor. Non hai unha fronteira clara entre os materiais refractarios e os que non o son, pero unha das características habituais dun material para consideralo refractario é que soporte temperaturas de máis de 1600 °C mantendo a súa resistencia e estrutura. Por exemplo, un forno de leña pode estar feito de ladrillos refractarios. Dependendo da operación, estes materiales deben resistir os choques térmicos, seren quimicamente inertes, presentar unha baixa conductividade térmica e un baixo coeficiente de dilatación. Adoitan utilizarse para facer crisois e recobrementos de fornos e incineradoras.
Terminoloxía
Refractario é un termo francés recollido en 1539 por Robert Estienne, no seu dicionario latino-gallicum. Provén do latín culto refractarius, que significa rifante, rebelde. A raíz latina leva o verbo refringere, cuxo primeiro significado é derrubar, abater unha partición; o segundo significado é relativo á desviación dos raios de luz que entran na auga ou nunha substancia vítrea. En galego aparece recollido con ese significado no dicionario Galaxia de Eladio Rodríguez e no DRAG tamén co significado referido ás propiedades dos materiais.
A refracción ou refrencia de luz é un bo exemplo. A desviación do feixe de luz segundo as leis de Snell-Descartes obedece a unha restrición dos medios físicos ou das fases cruzadas. O medio ou fase caracterízase por un índice de refracción n, cuxo valor está correlacionado coa velocidade de propagación da luz no medio. Ao pasar a interface, unha lei substitúese por outra, revelando unha ruptura ou unha separación de fases para a propiedade física. Parte da radiación reflíctese. Esta reflexión, no sentido latino de reflexio, retrocede, segue tamén unha lei xeométrica precisa: o feixe permanece no plano e as medidas do ángulo de incidencia e de distancia coa superficie normal á superficie afectada son idénticas.Este modelo da ciencia emerxente no século XVIII parece que se adaptou a todo tipo de fluxo (radiación, son, calor ...) atravesado ou repelido por corpos. En 1762, o termo refractario aplicouse a materiais resistentes á penetración do fluxo de calor, é dicir, a altas temperaturas. Como a vella teoría das calorías se conservou durante moito tempo, o vello vocabulario asociado mantívose e ás veces perdurou nas técnicas modernas. Así, en 1804, apareceu o reflector de cerámica branca, colocado no interior das novas chemineas inglesas, mellorando a eficiencia por radiación.
A renovación das concepcións sobre calor, en particular a equivalencia coa enerxía demostrada por Mayer e Joule, ao redor de 1845, non modificou as terminoloxías técnicas, ademais dos termos no uso de calorimetría como a capacidade calorífica, especialmente desde a noción da temperatura só foi entendida por enfoques estatísticos chamados estatística de Maxwell-Boltzmann. A refracción térmica supón que o gradiente de temperatura ou a axitación molecular obedecen diferentes leis no corazón do material dependendo da natureza do corpo, necesariamente sólidas se o quecemento é significativo na superficie.
A Sobreira, Loimil, A Estrada
A Sobreira é un lugar da parroquia de Loimil no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Materiais refractarios
Definicións
A característica fundamental dun bloque ou ensamblado é a posibilidade de manter un recinto ou preservar a expansión dun ambiente confinado, formado por corpos e substancias a altas temperaturas. A modelaxe local descríbeo de xeito máis eficaz en forma de parede illante fronte a un medio externo, no caso dun forno.
Os materiais refractarios elixidos deben soportar tensións térmicas e fenómenos físicos inducidos por intercambios de calor e variacións locais de temperatura, xa que necesariamente deben manter a resistencia física, a cohesión mecánica e non ser facilmente alterados pola corrosión por axentes químicos.
Por iso, para usos específicos constantemente os materiais refractarios están feitos con ingredientes sintéticos ou naturais. Mencionando produtos minerais: aluminas, arxilas refractarias, mullitas, bauxitas, cromitas, dolomita, magnesia, carburo de silicio en ausencia de osíxeno e circonia resistentes a altas temperaturas etc.
O inventario americano de produción de materiais refractarios enumera máis de 5000 nomes xenéricos. Corresponden a unha inmensa variedade de tipos de fabricación industrial, xeometrías, formas, conxuntos, accesorios e utensilios para adaptarse a un gran número de aplicacións técnicas.
Os manuais anglosaxóns adoitan manter dúas categorías :
No primeiro caso, a referencia refírese á construción dun forno de ladrillo, pero a variedade de elementos que forman o conxunto é moi grande; a súa masa pode ser minúscula ou superior a varias toneladas, como a fusión de bloques de fundición. A construción da estrutura, con paredes máis ou menos axustadas, suxeita a exposición a altas temperaturas, pode ser sinxela ou sofisticada, case gratuíta ou moi cara. Así, o deseño do escudo de ladrillo refractario do transbordador espacial durante moito tempo foi un importante peso nas finanzas da NASA, antes de terminar todo o programa dos transbordadores tras os seus reiterados fallos.
Na industria máis común atopamos a fabricación de dispositivos e a construción de instalacións sometidas a altas tensións térmicas: caldeiras, fornos, calefacción central ou incineradoras, pero tamén réplicas e alambiques, crisois, fornos de cerámica ou cemento, culleróns en fundicións, evaporadores, instalacións de purificación de metais non férreos etc.
E dependendo dos casos específicos enumerados, os materiais refractarios deben, ademais de soportar os choques térmicos e os seus impactos físicos, manter varias resistencias:
A Seara, Poio (San Xoán), Poio
A Seara é un lugar da parroquia de Poio (San Xoán) no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 202 habitantes (98 homes e 104 mulleres).
Materiais refractarios
Definicións
O universo técnico é multidisciplinar, esencialmente composto, agrupado por especialidades e disciplinas que parcialmente se ignoran unhas ás outras, excepto por unha canle tecnolóxica a miúdo imposta polas necesidades de instrución e educación. Por iso hai que tomar a definición en cada ámbito con cautela. Tomemos o exemplo da cerámica :Un material refractario resiste, sen suavizar, a exposición ao calor, nun ambiente de alta temperatura, necesario para a metalurxia e a cristalería. Os refractarios poden ser arxilosos, silíceos, aluminosos ou básicos, en forma de ladrillos, crisois, macetas, réplicas.
Se a segunda definición, sinxela e especializada, ten o mérito de referirse á definición de altas temperaturas á vez que identifica un mínimo de aplicacións, o mundo académico ofrece actualmente unha definición xeral centrada nun corpo sólido: pode soportar temperaturas moi altas sen sufrir transformacións significativas. Estas últimas transformacións poden caracterizarse por medicións: o punto de fusión do sólido maior 1580 °C, deformación limitada para non causar desestruturación, polo tanto faise fincapé no moi baixo coeficiente de expansión térmica, alteración o suficientemente baixa como para garantir unha duración de uso adecuada, o que implica resistencia mecánica a altas temperaturas e ambientes corrosivos etc. A uniformidade cualitativa do refractario está determinada por medidas mecánicas, desde a resistencia á compresión aos índices de porosidade.
A industria aeronáutica e a tecnoloxía de foguetes espaciais ou de mísiles dirixiron, alén da capacidade de soportar tensións a altas temperaturas, a fabricación de materiais refractarios cara a un aumento da dureza e lixeireza, así como a mecánica de resistencia e a duración das estruturas montadas. O avance das aplicacións afecta á industria de avións e de drons.
Efecto dunha fonte de calor
Colocada en contacto cunha chama ou un plasma, unha placa refractaria permite ás paredes dos fornos conter a fonte de calor, en particular restrinxindo a expansión de zonas a temperaturas moi altas que poderían alterar a totalidade ou parte das paredes do forno. forno. Como estes materiais adoitan ser malos condutores de calor, reducen a perda de calor dun sistema de calefacción ou proporcionan un illamento térmico importante.
Con : Q = calor disipada en xulios
m = masa corporal en kg
C_{p} = capacidade térmica específica a presión corporal constante, en J / (kg⋅K)
\Delta T = diferenza de temperatura entre o corpo e o fluído, en Kelvin.
Capacidade dun corpo e unha fase sólida de liberar o exceso de calor
- Por condución térmica : transferencia de calor polo corpo.
- Por convección: intercambio de calor debido a movementos de fluído na superficie do corpo. Unha das principais características internas dos corpos refractarios é a súa microporosidade, polo menos preto da superficie.
Coeficiente global de intercambio superficial :
- Por radiación en particular de ondas electromagnéticas, infravermellos a baixa temperatura, logo do espectro visible do corpo negro. A cota de radiación faise predominante máis alá de 2000 ° C
Inalteración dunha fase dun sólido refractario en presenza dun intenso fluxo de calor
En realidade, a organización inicial a baixa temperatura non se recupera completamente: a maioría das superficies de exposición refractarias deterióranse irreversibelmente e fanse hipersensíbeis a pequenos efectos mecánicos.
Materiais refractarios neutros
Son os máis comúns e úsanse en todo tipo de industrias. Son quimicamente estábeis fronte a ácidos e bases. Prodúcense a base de bauxita ou chamote. Teñen SiO 2 e Al 2O 3; son igual de duros.
Materiais refractarios básicos
Os seus compoñentes principais son o óxido de magnesio e o óxido de calcio; o ladrillo máis común é a magnesita, que ten unha boa resistencia á compresión e unha alta refractariedade. Utilízase principalmente en fornos abertos, convertidores de osíxeno, fornos eléctricos e outros equipos operados a altas temperaturas.
thumb|left|Punto de fusión de materiais refractarios thumb|left|Diagrama de fase dos aluminatos
Baseada na temperatura de fusión
Os materiais refractarios clasifícanse en tres tipos en función da temperatura de fusión (punto de fusión).
Segundo as enerxías de cohesión e as ligazóns tamén se clasifican en
Con todo, quedan fóra desta terceira categoría os óxidos. A singularidade dos estados enerxéticos dos óxidos de metais alcalinos terrosos convérteos en compostos iono-covalentes a alta temperatura.
Materiais a base de sílice, en forma de fibras ou calquera outro material poroso (que conteña aire atrapado).
A magnesia (MgO) úsase como material refractario en fornos como a cal e a alúmina. O circón  a cromita    ou a olivina   úsanse ás veces como membros refractarios na fabricación de moldes.
Tamén pode ser combinacións de óxidos : caolín (sílice-alúmina), arxilas (sílice-alúmina-cal) e andalusita atopan na cerámica, comezando por ladrillos sinxelos ata barro e porcelana. Outras combinacións de óxidos tamén son refractarias como a cromita (óxido crómico-óxido de ferro) : FeCr2O4 )
Outros elementos refractarios
Os metais refractarios son, por exemplo, o tántalo, o niobio, o volframio, o platino e outros platinoides.
Materiais carbonosos estábeis a alta temperatura
Unha serie de corpos carbonosos cumpren estes requisitos: grafito, carburo e carborundo (SiC) preparado nun forno eléctrico. O grafeno é un nanomaterial de carbono que se demostrou en laboratorio que incrementa as propiedades de materiais refractarios cando se aplica sobre eles.
Outras definicións comúns
Dise que un aceiro é refractario se se trata dun aceiro inoxidable cun alto contido en cromo e molibdeno, con trazas de níquel e volframio. Conserva así unha boa resistencia á temperatura.
Joaquín Romero Míguez
Joaquín Romero Míguez, nado en Currás (Tomiño) o 6 de outubro de 1898 e finado en Vigo en 1987, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro de Tomiño pola parroquia de Currás e elixido primeiro tenente alcalde en abril de 1925. Logo da destitución do alcalde Agustín Álvarez Paredes, foi elixido alcalde de Tomiño en xuño de 1925. Permaneceu no cargo até o ano seguinte. Foi mestre interino de Lebozán e Ribadelouro e mestre titular no Ribeiro (Celanova) dende 1934. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi depurado; sancionado en 1940 co traslado fóra da provincia, foi destinado a Valdemaluque (provincia de Soria). En 1946 conseguiu o traslado para a escola unitaria número 2 de Goián. En 1965 trasladouse a Vigo.
Vida persoal
Casou en Vigo con Teresa Rodelgo de Haz en xaneiro de 1936.
A Seca, Poio (San Xoán), Poio
A Seca é un lugar da parroquia de Poio (San Xoán) no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 144 habitantes (77 homes e 67 mulleres).
Gari fervensis
Gari fervensis é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Johann Friedrich Gmelin en 1791.
Vilanova, Poio (San Xoán), Poio
Vilanova é un lugar da parroquia de Poio (San Xoán) no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 53 habitantes (24 homes e 29 mulleres).
Voo 203 de Avianca
O voo 203 de Avianca era un voo domésico de pasaxeiros entre o aeroporto Internacional El Dorado en Bogotá e o aeroporto internacional Alfonso Bonilla Aragón en Cali, Colombia. O día 27 de novembro de 1989 o Boeing 727-21 que operaba a ruta foi esnaquizado por unha bomba sobre o municipio de Soacha. As 107 persoas a bordo, ademais de tres persoas en terra, morreron tralo estoupido. O atentado fora ordenado polo cártel de Medellín coa intención de acabar coa vida do candidato presidencial César Gaviria Trujillo, pero este non se atopaba no avión.
Avión e tripulación
O aparello era un Boeing 727-21 con rexistro HK-1803, número de serie 19035, e número de serie de fabricación 272. O avión fabricárase en 1966 e realizou o seu voo de estrea o día 19 de maio dese ano. O 727 estaba equipado con tre motores turboventilador Pratt & Whitney JT8D-7 capaces de desenvolver 5 400 kg de pulo. O aparello entregouse a Pan Am o 28 de maio e foi rexistrado como N326PA. Avianca mercou o avión o 15 de novembro de 1975, cando foi rexistrado como HK-1803.
Voo
O voo 203 engalou de Bogotá ás 7:13 am. Aos cinco minutos, a unha velocidade de 794 km/h e a unha altitude de 4 000 m, estoupou unha carga exlosiva causando que os vapores de combustible no tanque central, que estaba baleiro, prendesen lume. Testemuñas en terra dixeron ver aparecer lume no lado dereito da fuselaxe do avión. Un segundo estoupido esnaquizou o avión; a sección dianteira separouse da cola que caiu en chamas. Os restos esparexéronse nun radio de tres millas ao redor da cidade de Soacha. As 107 persoas a bordo morreron, así como tres persoas en terra que foron impactadas por restos do avión cando caían.
Consecuencias
Unha investigación determinou que se usaron explosivos plásticos para derrubar o avión. O capo da droga Pablo Escobar, do cártel de Medellín, planeou o atentado no período previo ás eleccións colombianas de 1990, coa intención de matar ao candidato César Gaviria Trujillo.
A pesar do que pensaba Escobar, Gaviria non estaba no avión e chegaría a converterse no presidente de Colombia. Dous cidadáns estadounidenses estaban entre os pasaxeiros, levando á administración Bush a iniciar operacións de intelixencia para atopar a Escobar.
Euonymus
Euonymus é un xénero de plantas anxiospermas da familia Celastraceae. Ten diversos nomes comúns, tipicamente aplicados á especie Euonymus europaeus, como fuseira, pauguirgoriño, bonete de preste, bonete de crego, árbore da serpe ou, simplemente, evónimo. Comprende sobre 130 especies de arbustos caducifolios e perennifolios, árbores pequenas e lianas. Son maioritariamente nativas da Asia oriental, até o Himalaia, mais tamén están distribuídas por Europa, Australasia, América do Norte e Madagascar. Cincuenta especies son endémicas da China.
Descrición
As aves fruxívoras comen estas sementes e dixiren a súa cuberta carnosa, de maneira que as dispersan ao defecaren. Moitas especies de evónimos teñen uso medicinal e certas partes das plantas poden ser velenosas para os humanos.
Cultivo e usos
A madeira dalgunhas especies era usada tradicionalmente para facer carbón vexetal (como compoñente da pólvora ou para o debuxo artístico), así como na elaboración de fusos para fiar a la; este uso pode ser a orixe do nome común fuseira.
Os evónimos son arbustos frecuentes nos xardíns a causa do carácter decorativo das súas bagas e da súa follaxe, dado que as especias caducifolias adoitan presentar coloracións outonais dun vermello brillante. Con todo, certas especies poden ser invasoras, como acontece co Euonymus alatus nos bosques do nordeste dos Estados Unidos, ou chegar a naturalizarse, como o evónimo xaponés nas fragas do Mandeo.
Diversidade
dereita|miniatura|Un cultivar variegado de Euonymus fortunei. dereita|miniatura|Un cultivar variegado de Euonymus japonicus. Esta lista contén algunhas das súas especies:
O Outeiro, Lagartóns, A Estrada
O Outeiro é un lugar da parroquia de Lagartóns no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
O Outeiro, Moreira, A Estrada
O Outeiro é un lugar da parroquia de Moreira no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Vilariño, Poio (San Xoán), Poio
Vilariño é un lugar da parroquia de Poio (San Xoán) no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 158 habitantes (81 homes e 77 mulleres).
Vilar, Poio (San Xoán), Poio
Vilar é un lugar da parroquia de Poio (San Xoán) no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 28 habitantes (14 homes e 14 mulleres).
A Zapata, Poio (San Xoán), Poio
A Zapata é un lugar da parroquia de Poio (San Xoán) no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 29 habitantes (14 homes e 15 mulleres).
Anafáns, Poio (San Salvador), Poio
Anafáns é un lugar da parroquia de Poio (San Salvador) no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 233 habitantes (123 homes e 110 mulleres).
O Outeiro, Oca, A Estrada
O Outeiro é un lugar da parroquia de Oca no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Dream Weavers: Beijing 2008
Dream Weavers: Beijing 2008 (en 筑梦2008) é un filme documental chinés de 2008 dirixido por Jun Gu que reflicte as expectativas do pobo chinés para os Xogos Olímpicos e o proceso de preparación para o evento. Os seus produtores foron Qiu Jibao, Lin Qing e Zeng Weifan. Foi filmado pouco despois da exitosa candidatura de Pequín para os Xogos Olímpicos en xullo de 2001. A rodaxe durou 7 anos e completouse en maio de 2008. O filme foi escollido como candidato da China para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 81ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Ferrocarril Rético
O Ferrocarril rético (Rhätische Bahn, Ferrovia Retica, Viafier Retica), abreviado como RhB, é unha empresa de transporte suíza que posúe a maior rede de todos os operadores ferroviarios privados en Suíza. O RhB opera todas as liñas de ferrocarril do cantón suízo de Grisóns, excepto a liña de Sargans ata a capital cantonal, Chur, que é operadas polos Swiss Federal Railways (SBB CFF FFS), así como a liña de Disentis/Mustér ata o Paso de Oberalp e máis adiante ata Andermatt, Uri, que é operado polo Matterhorn Gotthard Bahn (MGB). Inaugurada en 1888 e ampliada a partir de 1896 en varias seccións, a rede RhB está situada case na súa totalidade dentro dos Grisóns, cunha estación ao outro lado da fronteira con Italia en Tirano.
En 2008, o tramo RhB da área de Albula/Bernina (a parte de Thusis a Tirano, incluíndo Sankt Moritz) engadiuse á lista da UNESCO do Patrimonio da Humanidade. A liña Albula-Bernina é a primeira liña ferroviaria do mundo fotografiada e posta en Google Street View. A compañía tamén opera varios trens históricos na rede.
Historia
O establecemento do Ferrocarril Rético remóntase ao Holandés Willem Jan Holsboer, quen propuxo unha liña de ferrocarril desde Landquart ata Davos en 1888. Holsboer fundou o Lanquart- Davos AG para comezar a construción dunha liña de ancho estándar, pero o terreo montañoso carecía de espazo suficiente. O 29 de xuño de 1888 tivo lugar a cerimonia de inauguración dun ferrocarril de vía estreita.
En 1895, Holsboer cambiou o nome da súa empresa a Rhaetian Railway (Rhätische Bahn) para reflectir os seus plans de expansión da rede. En 1897, celebrouse un referendo para o Ferrocarril Rético para ofertar as operacións dos Ferrocarrís Estatal de Grisóns/Grisóns.
Durante os anos 1907 a 1910, o Ferrocarril Rético, en colaboración cos gobernos federal e cantonal, acometeu unha ampliación a grande escala da súa rede. En 1896, abriuse a liña Chur-Thusis, a esta seguiu a liña Albula en 1903 e a serie de proxectos de ampliación que se desenvolveron ata 1922.
Todas as liñas RhB teñen de ancho e están electrificadas:
thumb|Trazado do ferrocarril rético
José Antonio Barrios
José Antonio Barrios Olivero, nado en Santa Cruz de Tenerife o 21 de marzo de 1949, é un exfutbolista e exadestrador español.
Como futbolista
Formouse na canteira do Tenerife, debutando co primeiro equipo na Segunda División con 17 anos, nun partido contra o Burgos no Plantío, correspondente á tempada 1966/67. Habitual no once titular, disputou un total de 24 partidos de liga e un de Copa na súa primeira campaña, marcando un total de 11 goles. Foi o máximo goleador do equipo na seguinte tempada, con 15 goles, pero o Tenerife acabou descendendo á Terceira División.
A continuación fichou polo Granada CF, adestrado por Marcel Domingo, co que debutou na Primeira División nun encontro fronte ao Málaga. Marcou os seus primeiros tres tantos nunha goleada por 4-6 contra o Mallorca no estadio Lluís Sitjar. Xogou un total de 103 partidos co Granada, marcando 24 goles e acadando un sexto posto en liga na tempada 1971/72, con Joseíto no banco.
O Outeiro, Santa Cristina de Vea, A Estrada
O Outeiro é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
José Antonio Barrios
Como futbolista
Na tempada 1974/75 fichou polo Hércules, que se reforzou ese ano con outros xogadores como Santoro, Giuliano, Quique, Juan Carlos ou Arieta II. Na súa primeira tempada, ás ordes de Arsenio Iglesias, o conxunto alacantino logrou a mellor clasificación da súa historia en Primeira División, un quinto posto, sendo Barrios o máximo goleador do equipo, con 13 tantos. Xogou catro campañas no Hércules, disputando un total de 137 partidos oficiais, e marcando 48 goles. A continuación pasou polo Levante, co que logrou o ascenso a Segunda División, e pechou a súa carreira no mesmo club no que a comezara, o Tenerife.
O Outeiro, Santa Cristina de Vea, A Estrada
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
José Antonio Barrios
Xogos Olímpicos
Foi internacional con España nos Xogos Olímpicos de 1968 en Cidade de México, onde foi titular no partido contra o Xapón.
A Lagoa, Poio (San Salvador), Poio
A Lagoa é un lugar da parroquia de Poio (San Salvador) no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 13 habitantes (5 homes e 8 mulleres).
José Antonio Barrios
Como adestrador
Trala súa retirada continuou traballando no Tenerife, e foi o director deportivo durante os ascensos de 1987 e 1989, dende Segunda B ata Primeira. Nos seguintes anos foi adestrador de varios equipos, entre eles o Granada e o Vitória de Setúbal, este último na Primeira Liga portuguesa.
Despois de anos afastado do Tenerife, volveu para traballar como axudante do adestrador Martín Marrero primeiro e de Pepe Moré despois. Pasou a dirixir o primeiro equipo a metade da campaña 2004/05, facendo unha boa segunda volta, e continuou como adestrador na tempada seguinte. Tras un bo comezo, acadando o liderado despois de catro vitorias nos cinco primeiros partidos, os resultados deixaron de acompañar e despois de 11 xornadas foi apartado do cargo, aínda que continuou un tempo máis no club. O seu posto foi ocupado provisionalmente por Quique Medina, que tras un partido deu paso a Antonio López Habas.
José Manuel Poga
José Manuel Rivera, nado en Xerez da Fronteira o 1 de xaneiro de 1980,, máis coñecido como José Manuel Poga, é un actor andaluz. É coñecido por protagonizar varias obras, incluíndo a serie Netflix La casa de papel, este gañoulle o apelido de "pallaso" da serie, e actualmente coñécese como Gandía.
Traxectoria
Estudou no instituto Asta Regia e desde moi cedo inclinouse cara ás artes, especialmente á comedia e á interpretación. Despois comezou os estudos universitarios de Xestión e administración pública.
Un ano despois, Poga sería vista como a nova promesa do cine español grazas ao seu traballo no Grupo 7 (2012) de Alberto Rodríguez e Miel de naranjas (2012), de Imanol Uribe. Estes dous proxectos a grande escala catapultaron a súa carreira. Despois compartiu créditos con Inma Cuesta, Mario Casas, Julián Villagrán, Blanca Suárez e Karra Elejalde, entre outros.
O Outeiro, Remesar, A Estrada
O Outeiro é un lugar da parroquia de Remesar no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Gastrana fragilis
Gastrana fragilis é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Carl von Linné en 1758.
Gran Premio de Bahrain de 2022
O Gran Premio de Bahrain de 2022 (coñecido oficialmente como Formula 1 Gulf Air Bahrain Grand Prix 2022) foi unha carreira de Fórmula 1 que celebrouse o 20 de marzo de 2022. Disputouse no Circuíto Internacional de Bahrain en Sakhir, Bahrain. A carreira foi a primeira rolda da tempada de Fórmula Un e marca a décimo oitava vez que se celebra o Gran Premio de Bahrain como parte do Campionato Mundial de Fórmula Un.
Equipos
Os pilotos e os equipos foron os mesmos que a lista de inscritos na tempada coa única excepción de Sebastian Vettel, que foi substituído por Nico Hülkenberg xa que o primeiro deu positivo por coronavirus. A carreira foi o debut nun Gran Premio Debut de Guanyu Zhou.
Pneus dispoñibles
O provedor de pneumáticos Pirelli levou os compostos de pneumáticos C1, C2 e C3 (designados como duro, medio e brando respectivamente) para que os equipos os usaran na carrreira.
Clasificación
A cualificación durou unha hora e comezou ás 18:00 hora local do 19 de marzo. Kevin Magnussen de Haas logrou a primeira aparición do equipo na Q3 desde o Gran Premio do Brasil de 2019. Charles Leclerc de Ferrari marcou o mellor tempo, logrando a pole position, por diante de Verstappen e do seu compañeiro de equipo Carlos Sainz Vázquez de Castro
Carreira
A carreira comezou ás 18:00 hora local do 20 de marzo, correu baixo luz artificial e durou 57 voltas.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Siebmachers Wappenbuch
O Siebmachers Wappenbuch (en alemán: literalmente armorial de Siebmacher) é un armorial publicado en 1605 e 1609 como dous libros heráldicos, parte dunha serie de varios volumes posteriores, que contén os escudos de armas da nobreza do Sacro Imperio Romano-Xermánico, así como os escudos de cidades-estado e dalgunhas familias burguesas. Foi creado e compilado polo alemán Johann Ambrosius Siebmacher (1561-1611), artista heráldico, gravador e editor de Nürnberg. A obra tornouse nunha importante fonte heráldica para as rexións xermanófonas.
O Vello Siebmacher
miniatura|«Reinos» (Königreiche) na folla n.º 2 coas [[armas de Galiza no escudo de Hispania, 1605.]] O Alter Siebmacher foi compilado entre 1605 e 1806 e representa a heráldica contemporánea durante os dous séculos finais do Sacro Imperio Romano-Xermánico. Os dous primeiros volumes foron completados por Johann Sibmacher en 1605 e 1609. Compóñense de 3220 e 2400 armas respectivamente. A obra está impresa sen cor, mais existe un exemplar corado á man en Nürnberg. O traballo foi continuado con seis volumes con suplementos adicionais realizados por Paul Fürst, Wolfgang Gottlieb Fürst, Rudolf Johann Helmers, Christoph Weigel o Vello e Gabriel Nikolaus Raspe. Estas obras foron tamén publicadas baixo os títulos dos seus respectivos editores, como: Fürstsches Wappenbuch, Helmersches Wappenbuch, Weigelsches Wappenbuch ou Raspes Wappenbuch.
O Novo Siebmacher
O Neuer Siebmacher, Siebmachers großes und allgemeines Wappenbuch foi compilado entre 1854 e 1967 por Adolf Matthias Hildebrandt, Maximilian Gritzner e Gustav A. Seyler. O índice xeral da obra enteira foi editado por Hanns Jäger-Sunstenau. Posteriormente, Ottfried Neubecker publicou tódalas armas burguesas do Novo Siebmacher sen o texto como unha especie de glosario ilustrado organizado por cargos heráldicos.
O Coto, Codeseda, A Estrada
O Coto é un lugar da parroquia de Codeseda no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Eduardo Palaio
Eduardo Palaio, nado en Sintra (Portugal) o 10 de xaneiro de 1942, é un muralista, cartoonista, pintor e escritor portugués.
Traxectoria
Nado en Sintra sentiuse do concello de Siexas por opción e adopcion. Pasou a infancia en Figueira da Foz. Fixo catro anos de servizo militar obrigatorio sendo comandante de combate en Angola. Exerceu diversas profesións e moita actividade política e asociativa. Foi convidado pola ONU para traballar na OIT en Xenebra.
Participou nos Salões Nacionais de Caricatura e Desenho de Humor e como convidado en 3 exposicións internacionais en Cuba (1986/93/98) e en México (1994 e 1998).
Transformou a tipografía familiar nun espazo museolóxico, en parcería coa Câmara Municipal do Seixal.
Caixa Baixa, mereceu, segundo o xurado, o Prémio Manuel da Fonseca pola súa consistencia ficcional, orixinalidade dos temas e a súa erudición, ben como pola elevada calidade literaria da narrativa. Alén diso, o autor revela un dominio da xeografia europea, que usa como territorio ficcional para as súas historias e ten unha capacidade de efabulación fóra do común.
Os Dez de Tânger céntrase nos camiños tortuosos dunha expedición feita por soldados descoñecidos, nos segredos do pobo miúdo arrebañado para a guerra. Trátase dunha historia épica de dez homes con vidas reais que partiran á aventura de novos horizontes nunha expedición ao Norte de África.
Gouldia minima
Gouldia minima é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Montagu en 1803.
O Outeiro, Tabeirós, A Estrada
O Outeiro é un lugar da parroquia de Tabeirós no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Gregariella petagnae
Gregariella petagnae é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Scacchi en 1832.
Glossus humanus
Glossus humanus é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Carl von Linné en 1758.
A Agrela, Codeseda, A Estrada
A Agrela é un lugar da parroquia de Codeseda no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Toponimia
O termo Agrela procede do latín agrĕlla, diminutivo de agra, ou peza de terra.
María José Viz Blanco
María José Viz Blanco, nada en Piloño (Vila de Cruces) o 2 de abril de 1963, é unha bibliotecaria e escritora galega.
Andurique, Poio (San Salvador), Poio
Andurique é un lugar da parroquia de Poio (San Salvador) no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 701 habitantes (344 homes e 357 mulleres).
Santa Mariña, Barcala, A Estrada
Santa Mariña é un lugar da parroquia de Santa Mariña de Barcala no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Outeiro, San Xurxo de Vea, A Estrada
Outeiro é un lugar da parroquia de San Xurxo de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Inna Afinogenova
Inna Afinogenova (en Инна Афиногенова), nada no Daguestán, (daquela na Unión Soviética), o 14 de xaneiro de 1989, é unha xornalista rusa. Até o mes de maio de 2022 traballou como subdirectora da páxina web de RT en Español e para a canle en YouTube Ahí les va.   Dende xuño de 2022 colabora no programa La Base, do xornal dixital español Público e dende o 30 de xuño tamén colabora co programa Macondo, da revista uruguaia Caras y Caretas con Leonardo Grille e o arxentino Marco Teruggi.
Traxectoria
Afinogenova naceu o 14 de xaneiro de 1989, na daquela RASS do Daguestán, parte da RSFS de Rusia (Unión Soviética). Graduouse en xornalismo pola Universidade Estatal M.V. Lomonósov de Moscova. O xornalismo e a lingua castelá son os seus meirandes intereses. Aprendeu castelán dende moi nova e recibiu clases dunha mestra arxentina dende os 12 até os 18 anos. Nunha entrevista co presentador arxentino Beto Casella dixo sobre a súa mestra arxentina «Ela inculcoume o amor a ese país. E logo tiven a oportunidade de ir á Arxentina en 2008. Fun varias veces, e pasei longo tempo en Bos Aires».
Afinogenova traballou en varios medios de comunicación (dende a radio na Arxentina, até a televisión) e traballou na canle de televisión rusa RT en Español, ocupando varios postos en devandita canle até converterse na subdirectora da páxina web. Traballou no espazo informativo de contido audiovisual en castelán chamado Ahí les va, na plataforma de vídeos YouTube.
O 1 de marzo de 2022, Google bloqueou o acceso ás canles de YouTube das axencias de novas rusas Russia Today e Sputnik en toda a Unión Europea, incluído o espazo informativo Ahí les va, de Afinogenova, en cumprimento das sancións impostas pola Unión Europea a Rusia por mor da invasión de Ucraína. A argumentación da Unión Europea e dos Estados Unidos para pechar a canle de YouTube, que nese momento contaba con máis dun millón de suscriptores e dous anos de traxectoria, era que «consideran que a súa mensaxe a prol das teses rusas é inasumible en tempos de guerra».
Tamén criticou a guerra, considerándoa un grave erro estratéxico, porque supuxo un gran fortalecemento da OTAN: «Ninguén que estea en contra da OTAN apoia esta guerra, porque nada reforzou esa organización tanto como a decisión tomada polo goberno ruso, unha organización que estaba en pleno declive, parecía totalmente anacrónica".
O 24 de xuño de 2022, o programa La Base do xornal español Público presentado por Pablo Iglesias anunciou que fichara a Inna Afinogenova para o seu programa onde, de luns a xoves, se encargará de realizar análises especialmente sobre a coxuntura internacional e xeopolítica, sobre todo no tocante a Latinoamérica, onde ten moitos seguidores. Ademais, cada venres emite un vídeo en YouTube, onde analiza acontecementos internacionais principalmente sobre Latinoamérica. Afinogenova reside en Madrid, España.
Plan Estratéxico de Galicia
O Plan Estratéxico de Galicia é un documento plurianual que recolle os principais retos, obxectivos e medidas de cara á mellora do desenvolvemento económico e social do país. A súa elaboración ten un proceso participativo dos axentes sociais e de expertos, sendo finalmente aprobado pola Xunta de Galicia. Inclúe tamén un panel de indicadores de seguimento dos obxectivos aprobados.
Plan Estratéxico de Galicia 2015-2020
Este Plan Estratéxico centrábase en impulsar o crecemento económico de Galicia partindo dun modelo baseado na innovación e o capital humano, que colabore a acadar unha Galicia moderna e cohesionada social e territorialmente e que permita diminuír o desemprego, aumentar a produtividade e a renda dos galegos e das galegas colaborando a retomar a senda do crecemento demográfico.
Dos once indicadores só en dous deles o balanzo é lixeiramente positivo ao situarse por riba do cen por cen do obxectivo previsto (taxa de emprego e risco de pobreza). Na inmensa maioría dos indicadores non se acadou o obxectivo previsto polos propios planificadores.
Sendo especialmente negativa a avaliación do esforzo innovador e da mellora das exportacións, o crecemento do PIB e o crecemento do emprego.
Chama a atención que sobre o obxectivo final global de acadar o crecemento demográfico o informe de seguimento non concrete o obxectivo e a súa avaliación. Con datos do Instituto Nacional de Estadística para o período do Plan, se tomamos como base 100 a situación do ano 2015, o conxunto de España chega a 2020 cunha poboación maior (102) mentres que Galicia segue a perder poboación (99).
Plan Estratéxico de Galicia 2022-2030
Previo ao seu proceso de elaboración participativa foi aprobado o 10 de marzo de 2022 polo Consello da Xunta de Galicia. As metas que se fixan son a plena converxencia con España en termos de renda bruta dispoñible per cápita dos fogares, baixar a taxa de paro en catro puntos, reforzar a saúde e a calidade de vida, consolidar o sistema educativo entre os mellores de España, avanzar cara ao clima de neutralidade, aumentar o peso das enerxías renovables, potenciar o peso do sector industrial e mellorar a competitividade, favorecendo unha Galicia dixital e innovadora, seguindo a reducir a taxa de exclusión social e garantindo unha Galicia sen fendas de xénero.
Pazo de Ron
O pazo de Ron, coñecido tamén como pazo de Monteserín, é un pazo edificado no centro do concello de Pezós pola familia Ron, que chegou a ter gran poder e relevancia no occidente de Asturias. É un grande edificio formado por catro ás ao redor dun patio central. Unha das fachadas, coñecida como a traseira, está flanqueada por torres cadradas.
Historia
A casa señorial data dos séculos XVII e XVIII e foi propiedade de Álvaro Díaz, gobernador de Asturias baixo o reinado de Fernando VII. En 1900 pasou a Manuel Monteserín, un indiano que volvera de Cuba e entre outros cambios en 1909 procedeuse á reforma e alteración da fachada orixinal, estruturada en dous andares separados por imposta, con fiestras no baixo e balcóns voados, con peitoril forxado, no andar superior. A porta, no centro, é de arco escarzano.
Merlí: Sapere aude
Merlí: Sapere aude é unha serie de televisión española coproducida por Movistar+ e a CCMA. A serie é unha obra derivada e unha continuación da serie Merlí de TV3. Estrenada enteira o 5 de decembro de 2019 en Movistar+, a Corporació Catalana poderá emitila ao longo do 2020. En decembro de 2019 anunciouse que a serie renovaría por unha segunda tempada.
Pazo de Ron
Características
Na leira do pazo localízase unha torre cadrada medieval (Torre de Pezós, do século XII), que tiña unha finalidade defensiva, de 9 m de altura e 1,60 m de groso. A localidade de Ron sitúase a poucos quilómetros, pero xa no concello de San Martín de Oscos.
O Cerdeiral, Baloira, A Estrada
O Cerdeiral é un lugar da parroquia de Baloira no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Terceira División RFEF 2022/23
dereita|miniatura|Saúdo entre os xogadores do [[CD Choco e a UD Ourense.]] dereita|miniatura|[[Gran Peña - Rápido de Bouzas.]] dereita|miniatura|[[CSD Arzúa - UD Paiosaco.]] A tempada 2022–23 da Terceira División RFEF foi a segunda edición deste torneo, que ocupa o quinto nivel no sistema de ligas de fútbol de España. Comezou o 10 de setembro de 2022 e finalizará o 4 de xuño de 2023. Posteriormente, disputarase a promoción de ascenso a Segunda División RFEF.
A. B. Yehoshua
Abraham Gabriel Yehoshua, nado en Xerusalén o 9 de decembro de 1936 e finado en Tel Aviv o 14 de xuño de 2022, foi un novelista, ensaísta, e dramaturgo israelí. The New York Times denominouno como o "Faulkner israelí". Asinou a súa obra como A. B. Yehoshua.
Biografía
Avraham ("Boolie") Yehoshua naceu no seo dunha familia sefardí que levaba cinco xeracións instalada en Xerusalén. O seu pai, Yaakov Yehoshua, era un erudito especializado na historia de Xerusalén. A súa nai, Malka Rosilio, inmigrou desde Marrocos en 1932. Medrou no barrio xerosolimitano de Kerem Avraham.
Yehoshua foi paracaidista das Forzas de Defensa de Israel de 1954 a 1957 e cursou estudos no Gymnasia Rehavia, un instituto municipal de Xerusalén. Logo de estudar Literatura e Filosofía na Universidade Hebrea de Xerusalén, empezou a traballar como docente.
Entre 1963 e 1967, Yehoshua morou en París e foi Secretario Xeral da Unión Mundial de Estudantes Xudeus. En 1972, incorporouse á Universidade de Haifa para ensinar Literatura Comparada e Hebrea, pasando a ser profesor titular. En 1975 obtivo unha residencia literaria no Saint Cross College da Universidade de Oxford. Posteriormente, tamén foi un profesor visitante en Harvard (1977), Chicago (1988, 1997, 2000) e Princeton (1992).
Estivo casado con Rivka, psicóloga clínica, ata a súa morte en 2016. Yehoshua morreu de cancro, o 14 de xuño de 2022, deixando unha filla, dous fillos, e seis netos.
Carreira literaria
miniatura|286x286px|Yehoshua coa súa muller, Rivka na década de 1990. Tras rematar o seu servizo militar, Yehoshua empezou a publicar ficción. Foi unha figura senlleira entre a "nova xeración" de escritores israelís. Estes diferían dos seus predecesores por centrarse máis no individuo e no interpersonal que no grupal. Yehoshua sinalou a Franz Kafka, Shmuel Yosef Agnon, e William Faulkner como influencias. O seu primeiro libro, Mot Hazaken, foi editado en 1962.
Autor de once novelas, tres libros de relatos, catro obras de teatro, e catro coleccións de ensaios, incluíndo Ahizat Moledet, un libro de reflexións sobre identidade e literatura. A súa novela máis aclamada, Mar Mani, é unha ollada a Israel e á identidade xudía construída a partir de cinco conversacións que cobren douscentos anos de vida xudía en Xerusalén e na cunca mediterránea. Este texto foi adaptado para televisión como serie polo director Ram Loevy.
En 2007, visitou Galicia para recibir o Premio San Clemente pola súa novela Hakalá hameshajreret ("A noiva liberada"). Santiago de Compostela inspirouno e empregouna como escenario da súa obra חסד ספרדי, traducida ao inglés como The Retrospective, publicada no ano 2013.
Ademais, os seus libros foron traducidos a 28 linguas, sendo algúns deles adaptados ao cinema, televisión, teatro ou á ópera.
Opinións
Yehoshua foi activista do Movemento pola Paz israelí. Expresou as súas posicións críticas coa ocupación israelí de territorios pero tamén cos políticos palestinos. En 2003 asistiu á presentación da Iniciativa de Xénova, que defende a solución dos dous estados. Nas eleccións de 2009 apoiou, canda a outros intelectuais, o partido de esquerda Meretz.
Con todo, durante as operacións militares de Israel en Gaza, tanto na chamada "Chumbo Fundido" de 2008 e 2009, como en 2012, insistiu aos habitantes da Franxa a rematar coa violencia, xustificando a intervención niso.
Yehoshua foi criticado pola comunidade xudía americana pola súa afirmación de que unha "vida xudía plena só podería ser nun estado xudeu". Tamén foron polémicos os seus ditos sobre que os xudeus que vivían fóra de Israel "xogaban co xudaísmo" ou que o "Xudaísmo da diáspora é masturbación".
Recoñecementos e premios
miniatura|Manuscrito de Mar Mani, Biblioteca Nacional de IsraelAo longo da súa dilatada traxectoria literaria, A. B. Yehoshua foi merecente de diversos premios, por exemplo: Ademais, foi nomeado doutor honoris causa pola Hebrew Union College (1990), a Universidade de Tel Aviv (1998), a Universidade de Turín (1999), Universidade Bar-Ilan (2000), e a Escola Normal Superior de Pisa (2012).
Tempada 2023 do Campionato de Galicia de Rallymix
A tempada 2023 é a novena edición do Campionato de Galicia de Rallymix. Comezou o 6 de maio no Rallymix de Touro e rematará o 29 de outubro no Rallymix Concello de Barbadás. En cada proba publícanse dúas clasificacións xerais, clase A para kartcross e clase B para turismos.
Clase B
miniatura|Manuel Osorio líder do campionato na categoría de turismos.
Cruces, Baloira, A Estrada
Cruces é un lugar da parroquia de Baloira no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
O Agriño, Baloira, A Estrada
O Agriño é un lugar da parroquia de Baloira no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Luis Alberto Urrea
Luis Alberto Urrea, nado o 20 de agosto de 1955 en Tijuana (México), é un poeta, novelista, e ensaísta estadounidense-mexicano.