cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Iván Nespereira
Traxectoria
En 2018 gañou o galardón Photoespaña ao mellor libro do ano na categoría autoedición co volume Nueva Galicia, unha investigación realizada no Perú. O proxecto creativo está formado por libro, unha exposición e mais unha curtametraxe e xorde nunha primeira viaxe ao Perú que lle permitiu navegar, en xeiras sucesivas, e ao longo de oito anos, os ríos Amazonas, Ucayali e Abujao. Nestas viaxes en solitario coñece os lugares relacionados coa economía do caucho e, de xeito imprevisto, bate coa memoria dunha colonia de descendentes de galegos que chegaron a Iquitos atraídos polo látex. Instaláronse nesa cidade e crearon aldeas como Nueva Galicia, que dá título ao libro. O fotógrafo explica o primeiro contacto coa historia desa colonia: "O capitán [do barco] levoume primeiro a coñecer as súas tías, as irmás Iglesias Graña, fillas de galegos de Amiudal, en Avión, e emparentados con Alfonso Graña, o que había ser rei dos xívaros na selva amazónica. Pedíanme que lles falase en galego, que lles gustaba oílo". Nespereira coñece e documenta a memoria destas aproximadamente quince familias de ascendencia galega, moi influentes e moi afastadas dos tópicos da migración galega a Latinoamérica, xa que nela non hai lugar para a morriña nin ao desexo de regreso. Entre outras, recolle as historias do libreiro Cesáreo Mosquera Chousal, que vendía libros europeos e cómics de Marvel na selva ou os irmáns Barcia Boente, que contrataron topógrafos para perimetrar na selva un territorio co feitío de Galicia.
O documental transmedial
Este fotolibro a cor non é só un documento antropolóxico senón un proxecto creativo sobre o colonialismo e a economía do caucho porque Díaz Nespereira concibe o documental como un dispositivo de narración expandida e transmedial que reúne diferentes prácticas (como a fotografía, o vídeo, a documentación e recompilación de obxectos), por iso a publicación en libro de autor vai complementado cun filme, unha exposición e un repositorio. O relato parte dos desprazamentos en sentidos opostos entre Europa e América no século XIX, marcando o comezo e o remate da fervenza da explotación do látex na Amazonia: por unha banda, as migracións de europeos levados pola febre da extracción, e por outra a viaxe do explorador inglés Henry Alexander Wickham en 1876, que leva con el unhas sementes da Hevea brasiliensis, o que permitiu a súa expansión global.
Kapelle
Kapelle é un concello e unha cidade ao suroeste dos Países Baixos, na provincia de Zelandia.
Transporte
Kapelle ten unha estación de ferrocarrís: Kapelle-Biezelinge.
Carlos Vila Sexto
Carlos Vila Sexto, nado na Coruña o 13 de setembro de 1977, é un escritor e guionista galego.
Jonathan Rodríguez
Jonathan Javier Rodríguez Portillo, nado en Florida o 6 de xullo de 1993, é un futbolista uruguaio. Xoga de dianteiro e o seu equipo actual é o Cruz Azul mexicano.
Carlos Vila Sexto
Traxectoria
Comezou a escribir de rapaz, con catorce anos gañou o V Premio de Narracións Infantís Rúa Nova co relato de aventuras "Alén da aventura" (1992), con ilustracións orixinais de seu pai, o pintor e médico Roberto Vila Rodríguez. Repetiu premio ó ano seguinte coa novela de terror Gárgola (1993). Dous anos máis tarde apareceu Cara á fin da luz (1995), unha novela de misterio, aventuras e terror ambientada nunha aldea. Un relato seu, "O baúl", foi incluído na Antoloxía do conto de medo galego, unha selección de relatos de terror recompilados por Silvia Gaspar para a Editorial Galaxia.
Jonathan Rodríguez
Traxectoria
O 24 de agosto de 2015 anunciouse a súa contratación polo Deportivo da Coruña, cedido por unha tempada polo SL Benfica.
Carlos Vila Sexto
Traxectoria
Carlos Vila tamén foi creador e guionista das series de televisión Un lugar en el mundo, Motivos personales, Círculo Rojo e Los misterios de Laura, posteriormente adaptada nos Estados Unidos como The Mysteries of Laura, protagonizada por Debra Messing.
En marzo de 2009 publicou, dentro da colección Costa Oeste da Editorial Galaxia, o seu cuarto libro, As Sete Mortes, unha aventura con tinturas de misterio ambientada en Galicia. Esta obra recibiu o premio Frei Martín Sarmiento en 2011, na categoría de 3º e 4º da ESO, como mellor libro do ano para os escolares galegos. En setembro de 2014 foi traducida ao catalán e publicada por Fanbooks.
Foi profesor no Mestrado de Produción e Xestión Audiovisual da Universidade da Coruña.
Faíl, San Mamede de Lousada, Carballedo
Faíl é un lugar da parroquia de San Mamede de Lousada, no concello de Carballedo na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 estaba deshabitado.
Toponimia
O topónimo fai referencia ao antropónimo gótico. Ningún outro lugar galego se chama así (aínda que si hai Faílde).
Galería de imaxes do pazo de Fefiñáns
Pazo de Fefiñáns, Cambados.
Departamento de Doubs
Doubs (25) é un departamento francés situado no leste de Francia, que pertence á rexión do Borgoña-Franco Condado. Debe o seu nome ao río Doubs.
Historia
O departamento do Doubs é un dos oitenta e tres departamentos creados en 1790, durante a Revolución Francesa. Foi formado a partir dunha parte da antiga provincia do Franco Condado.
En 1793, incorporouse a república de Mandeure, anexionada pola forza por Francia. Posteriormente, o 1816, tamén se incorporou o principado de Montbéliard, que anteriormente formara parte do departamento da Alto Rin.
Vilanova, Monterroso
San Pedro de Vilanova é unha parroquia do concello de Monterroso na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 39 habitantes, deles 19 eran homes e 20 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Bellaria-Igea Marina
Bellaria-Igea Marina é un concello italiano da provincia de Rímini, na rexión de Emilia-Romaña. 18 km² e 15 199 habitantes. Formouse en 1956 cando tres fraccións da comuna de Rímini pasaron a formar unha comuna propia. É un importante centro turístico no Adriático que conta con Bellaria e Igea Marina como principais poboacións, ademais de Bordonchio e Cagnona.
Delain
Delain é un grupo musical de metal sinfónico con orixe en Zwolle, Países Baixos, formado no ano 2002 polo antigo teclista de Within Temptation Martijn Westerholt e a vocalista Charlotte Wessels. O nome do grupo procede do "Reino de Delain" da novela The Eyes of the Dragon escrita por Stephen King.
Amañecida, Luaña, Brión
Amañecida é un lugar da parroquia de Luaña no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 15 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 10 eran homes e 5 eran mulleres.
Peso máximo de engalaxe
miniatura|259x259px|Compoñentes do peso máximo de engalaxe. O peso máximo de engalaxe (MTOW polas súas siglas en inglés) é o peso máximo permitido para que un avión poida engalar con seguridade, debido a límites estruturais ou doutros tipos.
O MTOW é o peso máximo ao cal a aeronave demostrou cumpir todos os requisitos de aeronavegabilidade que lle son aplicables. O MTOW dun aparello é fixo e non varía coa altitude, temperatura do aire ou lonxitude da pista de aterraxe usada. Un peso distinto, o "peso máximo admisible de engalaxe" ou "peso de engalaxe regulado", varía segundo a configuración de flaps, altitude, temperatura do aire, lonxitude da pista ou outros factores.
O peso máximo de engalaxe está formado polo peso en baleiro do avión, o peso da carga útil (pasaxe, equipaxe e carga) e o peso do combustible. O MTOW adoita a expresarse en quilogramos ou libras.
Longobardia Maior
Longobardia Maior era o nome que, en época altomedieval, recibían os dominios longobardos da Italia setentrional e da actual Toscana (Ducado de Tuscia). Estaba dividida en numerosos ducados e incluía a capital do reino dos longobardos, Pavía. No 774 entrou a formar parte do Sacro Imperio Romano de Carlomagno.
Territorio
Entrados en Italia a través do Friúl no 568, os longobardos tiráronlles aos bizantinos unha gran parte do territorio continental ao sur dos Alpes, sen poderes constituír, cando menos inicialmente, un dominio homoxéneo e contiguo. As terras sometidas reagrupáronse, na terminoloxía da época, en dúas grandes áreas: a Longobardia Maior, dos Alpes á actual Toscana, e a Longobardia Minor que incluía os i territorios ao sur das posesións bizantinas (que no último tramo do século VI se estendían desde Roma a Rávena a través das actuais Umbría e As Marcas).
O control dos longobardos sobre o territorio non foi, canda menos inicialmente, homoxéneo; minoría militar, concentráronse, repartidos nas tradicionais faras, nas sedes ducais ou nos puntos estratéxicos (ao longo das vías de comunicación ou preto dos seus confíns). Só co tempo, e en modo decisivo baixo o reinado de Liutprando (712-744), se desenvolveu un pleno control do territorio. Resulta así arduo indicar con precisión os confíns da Longobardia Maior, cando menos nas primeiras fases. No momento da irrupción desde a Pannonia, no 568, os longobardos ocuparon máis ou menos homoxeneamente gran parte da Val do Po - a porción nororiental completa (os actuais Véneto e Friúl, salvo Padua, Oderzo e unha estreita faixa costeira); a porción central ao norte do Po, con Brescia, Bérgamo, Milán, Pavía e o val completo de Ticino (ficaron inicialmente excluídas Cremona e a Illa Comacina); l'intera porción noroccidental completa, isto é a actual Piemonte (pero non a Liguria) - e da actual Toscana.
Fica difícil establecer, para toda a duración do reino longobardo, o efectivo confín setentrional da Longobardia Maior, só aproximadamente correspondente coa liña divisoria dos Alpes. Se no Val de Adige o confín co Ducado de Baviera estaba fixado case que estabelmente en Salorno, máis incerto resulta a real penetración nos altos vales de Dora Baltea (hoxe Val de Aosta) e de Dora Riparia (o Val de Susa, defendida polas "Esclusas longobardas", máis veces asignada aos pontífices romanos como "Patrimonio dos Alpes Cotios").
As varias campañas militares, levadas a cabo durante o reino longobardo polos soberanos ou polos duques sos, expandiron progresivamente o territorio da Longobardia Maior. Cleph completou a conquista da Tuscia, mentres o seu fillo Autario conquistou o último bastión bizantino nos Alpes, a Illa Comacina no lago de Como. Entre o 598 e o 602 Axilulfo reocupou Parma e Piacenza (que volveran ser bizantinas durante a anarquía do Período dos duques) e sucesivamente conquistou Padua, Este, Abano, Monselice, Cremona e Mantua. Finalmente Rotario, no 643, anexionou a Liguria, incluída a capital Xénova e Luni, e Oderzo.
miniatura|200px|esquerda|Os dominios longobardos tras as conquistas de [[Rotario (643)]] O Exarcado de Italia, con sede en Rávena, resistiu por longo tempo (malia os repetidos ataques) a presión dos longobardos, tanto como para desenvolver unha identidade propia autónoma que xa se percibía na época. Xa non estaba considerado parte da Longobardia Maior, senón que se indicaba como Romania (de onde o actual "Romaña"). Mesmo cando cae baixo o dominio longobardo, co reinicio da expansión tras a longa política de paz cos bizantinos seguida polos soberanos da dinastía bávara (653-712), esta área non se integra no sistema dos Ducados longobardos, senón que conservou a propia especificidade. Gran parte do Exarcado, incluída Boloña, foi sometido por Liutprando no 728, mentres Rávena capitulou definitivamente a Aistolfo, no 751. O mesmo soberano anexiona tamén Istria, aínda só fugazmente ligada á Longobardia Maior; aquí o dominio longobardo, extremadamente superficial, foi apenas unha paréntese.
Historia: Austria e Neustria
Dentro da Longobardia Maior delineáronse, no curso do século VII, dúas áreas distintas: Neustria e Austria. Tratábase de dúas rexións xeográficas (a Neustria era a parte occidental, desde a fronteira cos francos ata o río Adda; a Austria a oriental, desde o Adda ao Friúl), pero ás cales correspondíanse tamén relevantes diferenzas políticas e culturais. Os ducados occidentais foron á longa os máis fieis á dinastía bávara, aceptando tanto a inspiración filo-católica canto a conseguinte política de pacificación de Italia, sen ulteriores tentativas de expansión a expensas dos bizantinos e do papa. Os ducados orientais, ao contrario, presentábanse como os depositarios do espírito guerreiro e conquistador dos longobardos. Aquí sobreviviron por máis tempo os antigos cultos pagáns e, entre os conversos ao cristianismo, eran numerosos os adeptos ao arianismo ou ao Cisma tricapitolino. Os duques de Austria meteron presión máis veces ao rei para que retomase a iniciativa, chegando mesmo en diversas ocasións a urdiren conxuras para depoñeren o lexítimo soberano. Foi o caso de:
No século VIII, aínda, a conversión xeneralizada dos longobardos ao catolicismo eliminou os puntos de oposición entre Austria e Neustria, tamén grazas a un reemprendemento do expansionismo a costa dos bizantinos co católico e neustriano Liutprando (rei desde 712).
Tras a caída do reino longobardo, no 774, a Longobardia Maior cae enteiramente baixo o dominio dos francos. A súa estrutura político-administrativa porén non se descompón; no sitio dos duques foron entronizados condes, francos pero tamén longobardos. Co tempo as tendencias centrífugas tornaron a tomar a dianteira.
Real Madrid Baloncesto
O Real Madrid Baloncesto, coñecido comunmente como Real Madrid, é un equipo profesional de baloncesto con sede na cidade de Madrid (España). É a sección de baloncesto do Real Madrid Club de Fútbol, creada en 1932 da man de Angel Cabrera. É o club máis laureado de España e do baloncesto FIBA, e o único, xunto ao Club Joventut de Badalona que, unha vez nela, nunca baixou da máxima categoría do baloncesto español.
Fundación
Co fútbol xa consolidado, o entón presidente do Real Madrid, Luis Usera Bugallal, quixo potenciar outros deportes que engrandecesen ao club. Ángel Cabrera, pioneiro e un dos impulsores do baloncesto en España, publica o 8 de marzo de 1931 un anuncio no diario ABC para localizar xogadores voluntarios para a creación desta sección.
Os primeiros xogadores do proxecto foron Eric Hermes, Luís Hoyos, Emilio Gutiérrez Bringas, Juan Castellví, Jenaro Olives, Máximo Arnáiz, Juan Negrín, Midel, Delgado, Chairo e o alemán Midelman, que xunto a Cabrera formaron o primeiro elenco que se oficializou o día 22 do mesmo mes baixo o nome de Real Madrid Basket-Ball. O mesmo ano da súa fundación o club gañou o seu primeiro trofeo, a Copa Chapultepec, despois de disputar a súa primeira competición nacional oficial, o Campionato de Castela, no que finalizou en terceira posición por detrás do Rayo Club, o maior rival do club até o estoupido da Guerra Civil Española.
En 1933 o club disputa a primeira edición do Campionato de España de baloncesto. Debutou caendo derrotado por 21−17 fronte ao Iluro Bastek-Ball Club en Mataró. Após remontar no partido de volta en Madrid, terminou como subcampión ao caer derrotado na final por 21−11 fronte a un Rayo formado por varios exxogadores madridistas. Foi o primeiro de catro subcampionatos antes de que, finalmente, puidese proclamarse campión de España grazas ao continuo crecemento da sección coas primeiras incorporacións internacionais e que lle serviron para converterse no dominador español. Das antigas colonias españolas de Cuba, Porto Rico e Filipinas chegaron ao club grandes xogadores como Freddy Borrás, Rafael Deliz, Willo Galíndez, Toñín Casillas ou Johnny Báez. Con eles o club conseguiu tres títulos do Campionato de España. En 1952 chegou un dos momentos chave da historia do club cando, coincidindo coas vodas de ouro da entidade, Santiago Bernabéu, decidiu solicitar axuda á Federación Española de Baloncesto para organizar un campionato de baloncesto e que derivou na chegada ao club dunha das súas máximas figuras: Raimundo Saporta.
A época de Raimundo Saporta
thumb|O equipo en [[1965.]] Raimundo Saporta converteuse rapidamente na man dereita de Santiago Bernabéu. Naceu así unha dupla que levou ao club todo o máis alto de Europa e que converteu a Saporta nunha das máximas figuras do baloncesto en Europa. Os éxitos comezaron na temporada 1952−53 tras alzarse coa Copa Latina, competición de recente creación e que foi a precursora da Copa de Europa, actual Euroliga, sendo o primeiro título internacional do club. Baixo a súa dirección, o club continuou co crecemento da sección e foi un dos creadores das diversas competicións que darían proxección ao baloncesto, como a Liga Nacional de Baloncesto que o club disputou na súa nova cancha do Frontón Jai Alai, coñecido como Fiesta Alegre. Tras a honra de ser o primeiro líder na súa clasificación tras vencer na primeira xornada ao seu veciño e máximo rival, o Club Baloncesto Estudiantes por 76−61, terminou por conquistar o título ás ordes de Ignacio Pinedo. No equipo destacaban xogadores como Joaquín Hernández, Luís Trujillano, William Brindle ou o pivote Alfonso Martínez, sendo o máximo anotador da liga con 180 puntos.
Desde entón o club nunca descendeu de categoría sendo o único en disputar todas as súas edicións xunto ao Club Joventut de Badalona. O éxito na competición valeulle para representar a España na primeira edición da Copa de Europa, competición creada da man de Raimundo Saporta a semellanza da Copa de Europa de Fútbol que vira a luz tres anos antes. Así, ambas as competicións foron creadas e impulsadas polo club. O seu primeiro partido nesta competición foi fronte o Barreirense Basket. O encontro, de oitavos de final, acabou con vitoria para o equipo castelán por 51−68. Os máximos anotadores do equipo foron Alfonso Martínez e Johnny Báez con 16 puntos. Tras superar a eliminatoria por un 154−91 global, e a seguinte fronte ao Royal Brussels, o club foi descualificado en semifinais tras o impedimento do réxime político de España liderado por Francisco Franco de competir fronte ao ASK Riga da soviético debido ás discrepancias políticas da época entre ambos os países. Ante o contratempo, Raimundo Saporta propuxo xogar a eliminatoria a un único partido en París, circunstancia que non foi aceptada pola FIBA polo que o equipo español foi eliminado sen poder disputar a súa eliminatoria fronte ao posteriormente campión do tres primeiras edicións do torneo.
De Ferrandiz a Sáinz
thumb|Pedro Ferrandiz, adestrador do club nas etapas de 1959–1962, 1964–1965 e 1966–1975. Antes da retirada de Ferrándiz e Saporta da sección, lograron sumar cinco títulos de dobrete de Liga e Copa de maneira consecutiva, asinando unha xeira de oitenta e oito partidos seguidos sen perder en Liga. Como sucesor no banco escolleron a Lolo Sáinz, un dos integrantes da exitosa época anterior. A elección pronto se viu reflectida como un acerto. Sen chegar a igualar ao seu antecesor, cultivou un gran número de títulos nacionais e europeos nas dúas décadas nas que dirixiu ao primeiro equipo. O seu substituto na cancha foi Juan Antonio Corbalán, que capitaneou ao equipo noutra grande época xunto a Wayne Brabender, Rafael Rullán, Carmelo Cabrera, Juanma López Iturriaga, Fernando Romay,Chechu Biriukov e Fernando Martín. Todos contribuíron a que non se detivesen os éxitos do club. O citado Martín foi considerado como un dos mellores xogadores que deu o club e o baloncesto español, xa que entre outros méritos foi o primeiro xogador do territorio e o segundo europeo en participar na National Basketball Association (NBA) con Portland Trail Blazers.
Con Sáinz como adestrador, o club chega até as dez ligas consecutivas, sendo até a actualidade a mellor serie asinada por un equipo español. Porén, a hexemonía na Copa viuse freada polo Barcelona, deixando para a historia unhas das máis igualadas contendas do panorama baloncestístico xunto coa producidos fronte ao Pallacanestro Varese. Fronte aos italianos o Real Madrid disputouse a hexemonía en Europa, chegando a enfrontarse en catro finais da máxima competición europea de clubs, cun balance de dúas vitorias para cada equipo. Nesta époc destaca Walter Szczerbiak, que consegue anotar 65 puntos antes o Club Baloncesto Breogán en 1976. O gran crecemento que experimentaba o baloncesto viuse particularmente reflectido na creación da Asociación de Clubs de Baloncesto e a Liga ACB.
Tras vencer en 22 das 27 edicións da Liga Nacional, o Real Madrid anotouse as tres primeiras edición da ACB. Tras a volta de Fernando Martín dos Estados Unidos, onde permaneceu unha única temporada, o club reforzouse con Dražen Petrović, a grande estrela dun dos seus grandes rivais europeos, a Cibona Zagreb. Co croata o equipo consegue unha Copa do Rei e a Recopa de Europa, sendo Lolo Sáinz o primeiro adestrador que gañaba o tres títulos continentais (Copa de Europa, Recopa e Korać). Na temporada 1989−90, após quince anos como adestrador branco, Lolo Sáinz deixa o banco para ocupar a secretaría técnica. No seu lugar colocou a un adestrador NBA, George Karl á vez que Petrović facía o camiño inverso, recaendo de novo o peso do equipo en Fernando Martín. Con todo o destino cruzouse no seu camiño o 3 de decembro de 1989, cando o pivote madrileño sufriu un accidente de tráfico mortal. Tráxicamente e en circunstancias similares, o xogador croata falecía o 7 de xuño de 1993.
Tras a desgraza sufrida por Fernando Martín tendo un tremendo impacto na sociedade española e en particular e no club., que se viu moi afectado animicamente e cedeu a testemuña como club dominador en favor do Barcelona. Isto non privou á sección de seguir conquistando trofeos, pero xa sen a autoridade de épocas anteriores. Na temporada seguinte, soportando aínda o tráxico suceso, repetíronse os acontecementos unha terceira vez. Na final da Copa Korać o entón adestrador Ignacio Pinedo, faleceu dun infarto cando apenas levaban 16 minutos da final do partido de ida. Aquela imaxe impactou tanto nos xogadores que non puideron sobreporse na prórroga do partido de volta daquela final. Con todo, na seguinte tempada puideron dedicarlle un triunfo coa conquista dunha emotiva final da Recopa de Europa en Nantes grazas á canastra de Ricky Brown e con Clifford Luyk no banco.
Etapa de transición
A pesar dos seus éxitos deportivos, a sección atravesaba graves problemas económicos acrecentados por unha reestruturación económica a nivel global na entidade. Isto, unido á saída dalgúns dos seus referentes como Sabonis ou Pep Cargol ou as retiradas de Biriukov e Antonio Martín, fixeron que se interrompese o proxecto e houbese de empezar case de cero. Con todo, coa chegada ao equipo de Alberto Herreros e Dejan Bodiroga, xunto a un grupo de xogadores experimentados como Pablo Laso, Alberto Angulo ou Juan Antonio Orenga, o equipo conseguiu a Recopa de Europa de 1997. En 1998, debido ás grandes perdas financeiras que xeraba, especulouse coa posibilidade de disolver a sección, algo que finalmente non ocorreu.
Apó gañar a ACB en 1999, na temporada 2002−03, con Javier Imbroda de técnico, o club queda fóra dos playoff por primeira vez na historia. Isto siginificaba ficar fóra de competicións europeas. Porén, a ULEB decidiu invitar ao club a participar na EuroCup en lugar do equipo ao que lle correspondería por clasificación, o Breogán de Lugo. Así, na tempada seguinte o club acada a final desta competición continental caendo na final fronte o Hapoel Jerusalem B.C. (72−83).
Tras unha serie de malos anos, coa chegada do técnico Božidar Maljković, o Real Madrid consegue un novo títulos de liga, a 2004−05. Cómpre destacar a conclusión desta temporada, xa que deu lugar a un dos finais de Liga máis destacábeis da historia. No quinto e definitivo xogo da final, o club madrileño perdía por 8 puntos a falta de 42 segundos para a conclusión contra do Baskonia en Vitoria. Após unha serie de ataques rápidos, o Real Madrid conseguiu remontar cunha canatra tripla desde o recuncho de Alberto Herreros nos intres finais do encontro, facendo subir o definitivo 69-70 ao marcador e outorgando aos madrileños o título.
Coa chegada á presidencia de Ramón Calderón, contrátase a Joan Praza que consegue gañar na su primeira temporada, a 2006−07, a liga e a EuroCup. Nesta temporada destacou a incorporación do base Sergio Llull. Porén, entre 2007–08 e 2011–12 o club non consegue volver gañar un título de Liga. Coa chegada de Florentino Pérez á presidencia en 2009, no que sería o seu segundo mandato, iniciase un novo proxecto que toma forma coa chegada ao banco dun ex-xogador do club, Pablo Laso.
A época de Pablo Laso
thumb|[[Rudy Fernández.]] Coa chegada de Laso, a tónica do equipo fixo que desde o club realizase un esforzo económico pola sección. O seu estilo ofensivo reforzouse con fichaxes contrastadas ou de proxección como Sergio Rodríguez, Jaycee Carroll, a chegada do NBA Rudy Fernández ou a do canteirán Nikola Mirotić. Na temporada 2011−12, tras a volta ao Pazo de Deportes, o club consegue despois de dezanove anos unha nova Copa do Rei, ademais de conquistar o seu trixésimo primeiro título de Liga cun rexistro de 38 vitorias en 44 partidos. En Europa, conseguiu tras 18 anos chegar á Final Four da Euroliga, perdendo o título fronte ao Olympiacos de Vassilis Spanoulis por 100−88. As temporadas seguintes o club seguiu aumentando o seu palmarés nacional.
Na temporada 2014−15 o club reforzouse con K. C. Rivers, Jonas Mačiulis, Andrés Nocioni e Gustavo Ayón ante a baixa de Nikola Mirotić, quen puxera rumbo á NBA. Co novo elenco, o club chegou por terceiro ano consecutivo á Final Four, esta vez celebrado en Madrid. En semifinais derrotaron ao Fenerbahçe Ulker, volvéndose encontrar na final Olympiacos do Pireo. Porén, esta vez, con Nocioni como MVP da final, o Real Madrid conseguiu proclamáronse campión por novena vez, sendo o seu vixesimoterceiro título internacional. Ao título sumouselle a Liga e a Copa do Rei, conseguindo o club a súa terceira tripla coroa. Ademais, conseguiron gañar a Copa Intercontinental, pechando así un ano con catro títulos nunca logrado no europeo. Este éxito tamén se extendía polo deporte base, onde despuntaba un mozo Luka Dončić, o cal xa debutara co primeiro equipo.
Condado de Nantes
O condado de Nantes foi unha xurisdición feudal que formaba ao principio unha marca fronteiriza de Francia con Bretaña, ata a incorporación do condado á Bretaña.
Real Madrid Baloncesto
Pavillóns
thumb|O [[Pazo de Deportes da Comunidade de Madrid|Pazo de Deportes da CAM.]] O club utilizou ao longo da súa historias os seguintes pavillóns como local.
Condado de Nantes
Historia
En 799 o prefecto e conde Guido de Nantes conquistou Bretaña. Entre 814 e 818, Lamberto I de Nantes sucedeu ao seu pai Guido como prefecto da marca da Bretaña e conde de Nantes. Debido ás revoltas de 811 e 818, Luís I o Piadoso nomeou a Nominoe, o xefe bretón, como conde de Vannes no 819 e máis tarde duque (ducatus ipsius gentis) dos bretóns no 831. A revolta do 824, dirixida por Wiomarc'h, foi de tal magnitude que Luís I o Piadoso tivo que intervir persoalmente acompañado dos seus fillos Pipino I de Aquitania e Luís o Xermánico. En 831, estableceuse o ducado da Bretaña e Lamberto I de Nantes, partidario de Lotario I, foi enviado ao exilio a Italia pouco despois. En 841 o condado foi dado a Renaldo de Herbauges. En 843 Nantes foi saqueada polos normandos e Lamberto II, un nobre aliado de Nominoe, fillo de Lamberto I, tomou posesión da cidade á súa saída. A batalla de Ballon foi unha nova vitoria para Nominoe sobre Carlos o Calvo e marcou a independencia da Bretaña no 845, plasmada nun tratado no 846. No mesmo ano, Carlos o Calvo conseguiu impoñer a un tal Amalarico como conde de Nantes e prefecto da marca. Tres anos despois Lamberto II recuperou o control do condado.
Real Madrid Baloncesto
Membros do Salón da Fama
Os seguintes antigos xogadores e adestradores do Real Madrid son membros do Salón da Fama do baloncesto:
Galardóns individuais
MVP da ACB
Condado de Nantes
Historia
O condado foi conquistado por Nominoe (o primeiro gran soberano da Bretaña) e o seu fillo Erispoe no 851, sendo recoñecido aos bretóns polo Tratado de Angers. Salomón da Bretaña estendeu as conquistas bretoas, pero debido aos ataques normandos os bretóns tiveron que retirarse ás áreas de poboación bretoa. A principios do século X o condado de Nantes estaba baixo a protección do conde de Anjou; os normandos ocuparon a cidade e a rexión de 919 a 937 ata que Alan II da Bretaña a conquistou de novo polos bretóns e formou un feudo da Bretaña cuxos titulares disputaron o título de duque cos condes de Rennes. Nantes recibiu o apoio de Anjou mentres que Rennes recibiu o apoio de Blois. Por matrimonio pasou da familia condal de Cornualla aos Plantagenets, ata que foi incorporado aos dominios ducais baixo Artur I da Bretaña.
Real Madrid Baloncesto
Galardóns individuais
MVP das Finais da ACB
Mellor Equipo da ACB
Segundo Mellor Equipo da ACB
Buccaneers RFC
O Buccaneers Rugby Football Club é un club de rugby da localidade de Athlone, na provincia de Connacht (Irlanda). As cores do equipo son o negro e o dourado. Actualmente compite na División 1B da AIB League.
Acklins
Acklins é unha illa e distrito das Bahamas. É parte dun grupo de illas situadas na chamada conca mariña de Acklins, das cales a máis grande son Crooked 197 km² no norte e Acklins no sueste, e as máis pequenas son Caio Longo (antno coñecida como illa Fortune 21 km²) no noroeste, e a illa do Castelo no sur.
Buccaneers RFC
Historia
O nome do equipo provén dos Shannon Buccaneers, un club fundado por Diarmuid Murtagh en Athlone a principios dos anos '30. Algúns dos seus xogadores foron seleccionados para xogar con Irlanda e cos British and Irish Lions coma Sammy Walker, posteriormente o club disolveríase debido á segunda guerra mundial.
Real Madrid Baloncesto
Galardóns individuais
Campión do Concurso de Triplas da ACB
Campión do Concurso de Mates da ACB
Acklins
Historia
As illas foron colonizadas por unionistas leais expulsados por América nos anos 1780 que se estableceron para cultivar algodón empregando a máis de 1000 escravos. Logo da abolición da escravitude no Imperio Británico, os habitantes desenvolveron a actividade pesqueira, a agricultura e fixeron comercio con esponxas a pequena escala. A cidade principal no grupo é Coronel Hill na illa Crooked. Albert Town, en Caio Longo, agora escasamente poboada, unha vez foi unha próspera pequena cidade. Tamén serviu como porto para a transferencia de estibadores en busca de traballo nos buques en tránsito.
Real Madrid Baloncesto
Galardóns individuais
Xogador máis espectacular da ACB
MVP da Copa do Rei
MVP da Supercopa de España
Acklins
Historia
A poboación diminuíu significativamente, pasando de 1.561 habitantes en 1901 a 565 en Acklins, no censo de 2010, coa maioría das persoas vivindo en Lovely Bay no extremo noroeste da illa e en Salina Point no área máis ao sur da illa. En 2000 así mesmo, Illa Crooked contaba con 350 habitantes. miniatura|right | 200px | Mapa topográfico da illa Acklins Island e illa Crooked. Crese que a primeira oficina de correos das Bahamas estaba situadas en Pitt's Town na illa Crooked.
Real Madrid Baloncesto
Galardóns individuais
MVP da Euroliga
MVP da Final Four da Euroliga
Acklins
Historia
Aínda que Acklins Island ten relativamente poucos fitos históricos, hai algúns lugares dignos de mención. Acklins é o fogar de numerosos sitios dos Lucayan. Un antigo sitio indio Lucayan, que se cre que é un dos asentamentos indios máis grandes dos Lucayan nas Bahamas, atópase ao longo de Pompey Bay Beach, xusto ao sur de Spring Point. Dez sitios antigos dos Lucayan foron desenterrados por arqueologos da National Geographic Society só en Caio Samana, que se atopa ao nordés de Spring Point en Acklins.
Real Madrid Baloncesto
Galardóns individuais
Primeiro Equipo All-Euroleague
Acklins
Historia
Plana Cays, tamén ao nordés de Spring Point, é unha reserva protexida para grandes iguanas en perigo de extinción e as moi raras hutias das Bahamas (roedores de tipo cobaia), o único mamífero nativo das Bahamas. Outro sitio de interese é o remoto Faro da illa Castle no punto máis ao sur da illa Acklins.
Real Madrid Baloncesto
Galardóns individuais
Segundo Equipo All-Euroleague
Britania
Britania (Britannia en latín) é o nome dado polos romanos á provincia que ocupaba o sur da actual illa de Gran Bretaña. Como provincia romana, existiu entre os séculos I e V.
Real Madrid Baloncesto
Adestradores
A seguinte relación detalla cronoloxicamente a todos os adestradores que tivo o Real Madrid.
Britania
O xentilicio é britano/a
Real Madrid Baloncesto
Nacional
Liga Copa do Rei Supercopa
Terrel Harris
Terrel Harris, nado o 10 de agosto de 1987 en Dallas, Texas, é un xogador americano de baloncesto profesional que actualmente é axente libre.
Traxectoria profesional
Tras non ser elixido no Draft da NBA de 2009, Harris xogou na NBA Development League, nos Maine Red Claws e nos Rio Grande Valley Vipers, e na Basketball Bundesliga alemá.
Britania
A conquista romana de Gran Bretaña continuou baixo o mando de Cneo Xulio Agrícola (77–84), que expandiu o Imperio Romano ata Caledonia. No verán do 84, Agrícola enfrontouse aos exércitos dos Caledonianos, liderados por Calgaco, na Batalla do monte Graupius. Tácito estimou que as vítimas de batalla estaban en torno aos 10.000 homes no lado caledonio e ao redor de 360 homes do lado romano. O baño de sangue de Monte Graupius concluíu a conquista durante corenta anos de Gran Bretaña, un período que causou a morte de entre 100.000 e 250.000 británicos. No contexto da guerra preindustrial e dunha poboación total de cerca de 2 millóns de británicos, estas son cifras moi elevadas.
Real Madrid Baloncesto
Internacional
Euroliga Copa Saporta Copa Korać EuroCup Copa Intercontinental '''Tripla Coroa
Historial
thumb|[[Sergio Llull.]]
Terrel Harris
Traxectoria profesional
Comezou a tempada 2011-12 cos Rio Grande Valley Vipers da D-League, foi invitado aos adestramentos dos Miami Heat o 12 de decembro de 2011. O 24 de decembro de 2011, anunciouse oficialmente que Harris formaría parte do equipo dos Heat.
O 4 de xullo de 2012, os Heat fixeron a Harris axente libre non restrinxido. Asinou de novo polos Heat o 11 de setembro de 2012. Foi cortado polos Heat o 5 de xaneiro de 2013. Tras ser cortado, asinou cos Rio Grande Valley Vipers.
Britania
Baixo os emperadores do século II, Adriano e Antonino Pío, construíronse dous muros para defender a provincia romana dos caledonianos, cuxos reinos nas Highlands escocesas nunca foron controlados. Ao redor do 197, as reformas de Septimio Severo dividiron a Gran Bretaña en dúas provincias: Britannia Superior e Britannia Inferior. Durante as reformas de Diocleciano, a finais do século III, Britannia foi dividida en catro provincias baixo a dirección dun vicario, que administrou a Diocese dos Británicos. Unha quinta provincia, Valentia, é testemuñada no século IV. Durante gran parte do período posterior da ocupación romana, Britania estivo suxeita a invasións bárbaras e a miúdo estivo baixo o control de usurpadores romanos imperiais e pretendentes imperiais. O fin do dominio romano en Britania ocorreu ao redor do 410. Considérase que os reinos nativos da Britania posromana se formaron entón.
Trala conquista dos británicos, xurdiu unha cultura romano-británica distintiva cando os romanos introduciron melloras na agricultura, planificación urbana, produción industrial, e  arquitectura. A deusa romana Britannia converteuse na personificación feminina de Gran Bretaña. Despois das invasións iniciais, os historiadores romanos xeralmente mencionan a Gran Bretaña de pasada. Deste xeito, a maioría dos coñecementos actuais derivan de investigacións arqueolóxicas e evidencias  epigrafcas ocasionaisalabando os logros en Britania dun emperador romano. Roman citizens settled in Britain from many parts of the Empire.
Selección de fútbol de Abkhazia
A selección de fútbol de Abkhazia é o equipo de fútbol que representa a Abkhazia. Como estado con recoñecemento parcial, non está afiliado coa UEFA e a FIFA, pero forma parte da ConIFA.
Participou nas dúas copas do mundo da ConIFA que houbo até agora acadando un oitavo posto na de 2014 e a vitoria no 2016. Tamén era un país participante na Eurocopa de Fútbol ConIFA 2015, aínda que tivo que abandonar por mor de problemas co visado.
Na actualidade está a formar parte da Eurocopa de Fútbol ConIFA 2017.
Glicóxeno sintase
A glicóxeno sintase (ou UDP-glicosa-glicóxeno glicosiltransferase) é un encima que cataliza a unión de unidades de glicosa a unha cadea de glicóxeno en crecemento. O encima toma curtos polímeros de glicosa e convérteos en polímeros longos engadindo unha a unha unidades de glicosa que chegan en forma de UDP-glicosa (en humanos).
É un encima glicosiltransferase (EC 2.4.1.11) que cataliza a reacción:
O ΔG0 ' da reacción é de 13,4kJmol−1. O encima establece enlaces glicosídicos α-1,4 no extremo redutor das cadeas en crecemento de glicóxeno ramificado. Tamén corta o enlace éster entre a posición C1 da glicosa e o pirofosfato da UDP-glicosa. A glicóxeno sintetase non cataliza a formación dos puntos de ramificación do glicóxeno (con enlace glicosídico α-1,6), do cal se encarga o encima ramificador do glicóxeno, que é unha glicosil transferase especial, pero unha vez que este encima fai o inicio dunha nova rama, a glicóxeno sintase pode agrandar esa rama.
O encima converte o exceso de residuos de glicosa nunha cadea polimérica de glicóxeno para o seu almacenamento. A súa presenza é máxima 30-60 minutos despois do exercicio intenso para recuperar as reservas de glicóxeno gastadas. É un encima chave na glicoxenoxénese.
Estrutura
Aínda que se fixeron moitos estudos sobre o encima que degrada o glicóxeno, a glicóxeno fosforilase téñense feito moitos menos sobre o encima que o sintetiza, a glicóxeno sintase. Porén, a estrutura cristalina da glicóxeno sintase de Agrobacterium tumefaciens, foi determinada a unha resolución de 2,3 Å. Na súa forma asimétrica, a glicóxeno sintase atópase en forma de dímero, con monómeros compostos por dous dominios con pregamento rossman. Esta propiedade estrutural, entre outras, é compartida con encimas relacionados, como a glicóxeno fosforilase e outras glicosiltransferases da superfamilia GT-B.
Os encimas do tipo da glicóxeno sintases poden clasificarse en dúas grandes familias proteicas segundo a especie de que procedan. A primeira familia (GT3), que é propia de mamíferos e lévedos, ten un peso de aproximadamente 80 kDa, utiliza a UDP-glicosa como doante de azucre, e é regulada por fosforilación e unión de ligandos. A segunda familia (GT5), que é propia de bacterias e plantas, é de aproximdamente 50 kDA, e utiliza a ADP-glicosa como doante de azucre, e non está regulada ; nas bacterias produce glicóxeno e amidón (chámase glicóxeno (amidón) sintase ou amidón sintase EC 2.4.1.21) e nas plantas amidón (amidón sintase).
Función
Sintetiza o glicóxeno e xoga un importante papel biolóxico na regulación dos niveis de glicóxeno/glicosa. Nun recente estudo con ratos modificados xeneticamente, o sobreexpresión da glicóxeno sintase e a sobreexpresión da fosfatase orixinaban uns niveis excesivos de almacenemento de glicóxeno.
Isoencimas
O isoencima hepático só se expresa no fígado, pero o isoencima muscular está amplamente distribuído. O glicóxeno do fígado serve como un reservorio para manter os niveis de glicosa sanguíneos durante o xaxún, mentres que para a síntese de glicóxeno muscular utilízase ata o 90% da glicosa inxerida, e funciona como unha reserva que proporciona enerxía durante a actividade intensa.
Regulación
A actividade deste encima está moi regulada por efectores alostéricos como a glicosa 6-fosfato, por reaccións de fosforilación, e desencadeada indirectamente pola hormona insulina, que segrega o páncreas. A fosforilación da glicóxeno sintase fai decrecer a súa actividade.
Durmideira
A durmideira (Papaver somniferum) é unha planta herbácea da familia das papaveráceas (a mesma familia das papoulas) que chega a unha altura superior ao metro. Ten propiedades sedativas e narcóticas, dela extráese o opio. A súa distribución abrangue Asia e Europa, atópase en terreos calcáreos, a cápsula contén numerosas sementes, utilizadas en especial na Europa do leste para aromatizar o pan e outros produtos. Tradicionalmente tamén se utilizou a durmideira para obter infusións relaxantes e como somnífero. As variedadea asiáticas teñen uns principios activos máis fortes cós das europeas.
Glicóxeno sintase
Regulación
O control da glicóxeno sintase é un paso chave na regulación do metabolismo do glicóxeno e o almacenamento da glicosa. A glicóxeno sintase está regulada indirectamente pola glicóxeno sintase quinase 3 (GSK-3), a proteína quinase activada por AMP (AMPK) e a proteína quinase A (PKA). Cada unha destas proteína quinases fan que a glicóxeno sintase se fosforile e quede inactiva cataliticamente. Os sitios de fosforilación da glicóxeno sintase son os que se resumen abaixo:
Estas quinases regulatorias inactivan a glicóxeno sintase fosforilándoa no residuo 25 N-terminal e no 120 C-terminal. A glicóxeno sintase é tamén regulada pola proteína fosfatase 1 (PP1), que a activa por desfosforilación. A proteína fosfatase 1 (PP1) é dirixida ao gránulo de glicóxeno por catro subunidades seguintes: GM, GL, PTG e R6. Estes encimas regulatorios están regulados polas vías de sinalización da insulina e o glicagón.
Patoloxía
As mutacións no xene GYS2 están asociadas coa enfermidade de almacenamento de glicóxeno de tipo 0. Nos humanos, os defectos no control estrito da captación e consumo de glicosa están tamén asociados coa diabetes e hiperglicemia. Os pacientes con diabetes tipo 2 normalmente mostran baixos niveis de almacenamento de glicóxeno debido a impedimentos na síntese de glicóxeno estimulado pola insulina e a supresión da glicoxenólise. A insulina estimula a glicóxeno sintase inhibindo as glicóxeno sintase qiinases ou/e activando a proteína fosfatase 1 (PP1) ente outros mecanismos.
Organismos modelo
Para o estudo da función do xene GYS2 utilizáronse organismos modelo. Creouse unha liña de ratos knockout condicional, chamada Gys2tm1a(KOMP)Wtsi como parte do programa Consorcio dos Ratos Knockout Internacional, un proxecto para utilizar a mutaxénese de alto rendemento para xerar e distribuír animais modelo de doenzas aos científicos interesados. Os animais machos e femias foron sometidos a un exame fenotípico estandarizado para determinar os efectos das delecións. Realizáronse 26 probas e atopáronse dous fenotipos interesantes. Ratos macho adultos mutantes homocigóticos mostraban unha tolerancia á glicosa alterada, e as femias presentaban unha diminución significativa da glicosa circulante determinada na química clínica (despregar cadro).
Galería de imaxes da igrexa de San Bieito de Fefiñáns
Igrexa de San Bieito de Fefiñáns, Cambados
Velimir Perasović
Velimir Perasović, nado o 9 de febreiro de 1965 en Split, Croacia (Iugoslavia), é un ex xogador e adestrador profesional de baloncesto. Actualmente é o adestrador do UNICS Kazan.
Como xogador
Nado na cidade de Split comezou a xogar ao baloncesto aos catorce anos. En 1981 foi recrutado polo KK Split por aquel entón coñecido como Jugoplastika. Durante a súa etapa júnior proclamouse subcampión do Europeo Júnior de seleccións celebrado en Bulgaria en 1982 e dous anos máis tarde conseguiu xunto aos seus compañeiros a medalla de bronce do Europeo Júnior de Suecia.
Coa Jugoplastika conseguiu gañar a Copa de Europa de clubs en 1989 e 1990, e fixo o propio en 1991 cando a denominación do equipo xa cambiara a "Pop 84". Ademais nos anos 1988, 1989, 1990 e 1991 o seu equipo tamén logrou gañar a liga de Iugoslavia. Coa selección absoluta de Iugoslavia Perasović gañou a medalla de ouro no Campionato do Mundo da Arxentina en 1990 e no Europeo de Italia de 1991. Xa formando parte da selección de Croacia, foi subcampión olímpico en Barcelona 1992 e ademais conseguiu a medalla de bronce nos Europeos de Alemaña 93 e Grecia 1995.
En 1992 Perasovic ficha polo club español Breogán de Lugo da liga ACB onde xoga unha tempada, converténdose no máximo anotador da competición. Despois ficha polo TAU Baskonia da mesma competición co cal se proclama campión da Copa do Rei de 1995. En 1997 ficha polo Baloncesto Fuenlabrada onde xoga até o 2002 ano en que se marcha a xogar ao Lucentum Alicante equipo no que poría fin á súa traxectoria como xogador no 2003. Na súa carreira en España gañou cinco veces o premio ao máximo anotador da ACB e participou noutros tantos All Stars. Ademais foi unha vez máximo anotador da Copa Korać.
Etapa como adestrador
Tras retirarse como xogador converteuse en director técnico do KK Split antes de volver a España para facerse cargo do banco do Caja San Fernando, onde foi cesado pouco despois. Meses máis tarde, coa tempada 2005-06 xa empezada faise cargo do TAU Cerámica en substitución de Pedro Martínez e fai historia ao converterse no primeiro adestrador, dende que existe a liga ACB, en conseguir gañar unha Copa do Rei tras conquistala previamente como xogador.
Na tempada 2006-07, na que xa lograra gañar a Supercopa sufriu unha anxina de peito mentres dirixía ao seu equipo, o TAU Baskonia nun partido fronte ao Akasvayu Girona polo que se viu forzado a deixar os bancos para recuperarse. A inicios da tempada 2007-08, ficha como adestrador do MMT Estudiantes para facerse cargo dun equipo cuxo rexistro de vitorias até a data era de 1-9. Finalmente tras loitar durante toda a tempada por evitar o descenso, Perasović finaliza a tempada co obxectivo cumprido de salvar ao equipo colexial. Na tempada 2008-09 volve ao seu país natal para fichar por un equipo histórico que atravesaba unha dura crise económica e deportiva: a Cibona de Zagreb co obxectivo de tentar reconducir a mesma desde o posto de primeiro adestrador. Tras dous anos no club, adestra durante unha temporada ao Efes Pilsen, para posteriormente regresar á Liga ACB con Valencia Basket e Saski Baskonia. Desde 2021 adestra ao UNICS Kazan ruso.
Jaksland
Jaksland é un casal noruegués do concello de Røyken, a 47 km ao suroeste da capital norueguesa. Aparece por vez primeira documentado no Den røde bok, manuscrito escrito por volta do 1400 no cal se detallan as posesións do bispado de Oslo, co nome de Iacobsland e é que a súa orixe remóntase a un natural do lugar que peregrinou a Santiago de Compostela e a súa volta as súas posesións recibiron o nome do país ao cal peregrinara. Hai outro topónimo de orixe semellante en Noruega, Gallis no concello de Andebu.
En xaneiro de 2007 había 57 persoas en Noruega co apelido Jaksland.
Gallis
Gallis é un casal noruegués do concello de Andebu, a 85 km ao suroeste da capital norueguesa. Aparece por vez primeira documentado no Den røde bok, manuscrito escrito por volta do 1400 no cal se detallan as posesións do bispado de Oslo, co nome de Galiza e é que a súa orixe remóntase a un natural do lugar que peregrinou a Santiago de Compostela e a súa volta as súas posesións recibiron o nome do país ao cal peregrinara. Hai outro topónimo de orixe semellante en Noruega, Jaksland no concello de Røyken.