cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ciudad de Vigo Básquet
Historia
De volta na LEB Prata, o club decidiu prescindir dos servizos de Tito Díaz e ofreceulle o posto de adestrador a Miguel Ángel Ortega, principal valedor de Díaz e secretario técnico do club durante a tempada en LEB Bronce. Con todo, Ortega decidiu desvincularse por completo do club por motivos persoais, poñendo así fin a dous anos de relación co club vigués. Finalmente o substituto de Díaz foi Manolo Povea. Na liga o equipo conseguiu clasificarse para os play-offs de ascenso á Liga LEB Ouro, a segunda categoría por detrás da Liga ACB. Con todo, a pesar dos éxitos deportivos, o club encontrou problemas financeiros que levaron ao cadro de xogadores á folga logo de varios meses sen cobrar. Nese momento tanto os xogadores como o equipo técnico executaron o aval federativo, o que levou ao club a unha situación crítica.
A pesar de todo, no verán de 2009 e logo de numerosas xestións e aprazamentos, o club conseguiu unha praza na Liga LEB Ouro grazas a un aval. A situación da tempada anterior repetiuse e os xogadores tan só cobraron a primeira mensualidade, para finalmente descender a falta de cinco xornadas para a finalización da liga regular cun rexistro de 6 vitorias e 28 derrotas, nunha tempada na que a asistencia ás Travesas foi diminuíndo. Finalmente a directiva do Ciudad de Vigo disolveu o club.
Pavillón
miniatura|Vista do Pavillón de As Travesas. O Ciudad de Vigo Básquet xogaba os seus encontros como local no Pavillón de As Travesas, un Pavillón construído en 1968 e remodelado en 1999, con capacidade para 3 260 espectadores. Á parte do Ciudad de Vigo, tamén xogaba no recinto o Real Club Celta Baloncesto, equipo de baloncesto feminino da cidade, e a Sociedad Deportiva Octavio, equipo de balonmán masculino.
O Pavillón atópase situado na Avda. de Castrelos, na parroquia de Freixeiro. O complexo conta con pistas cubertas e exteriores, así como un campo de herba sintética.
Teixeiro, Vilamourel, Paderne
Teixeiro é un lugar da parroquia de Vilamourel no concello coruñés de Paderne, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Zafrela, Fisteus, Curtis
Zafrela é un lugar da parroquia de Fisteus no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos.
Lamas de Moreira
O topónimo galego Lamas de Moreira pode referirse a:
Vilasante de Abaixo, Facha, Antas de Ulla
Vilasante de Abaixo é un lugar da parroquia de Facha no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa.
Curtis na Lembranza, as feiras de 1900
dereita|miniatura|Festa Curtis na Lembranza en 2017.
Curtis na Lembranza, as feiras de 1900 é unha festa local de Curtis, ambientada a comezos do século XX. Celébrase o último sábado de xullo desde 2016.
A festa rememora as orixes da feira de Curtis, que en 1994 cumpriu cen anos de historia. Durante todo o día péchanse as rúas ao tráfico e fanse actividades culturais e históricas tentando lembrar como era o lugar a principios do século XX.
Juan Alberto Aguilar
Juan Alberto Aguilar García, nado en Sevilla o 6 de xaneiro de 1988, é un xogador profesional de baloncesto español. Cunha estatura de 1,89 metros xoga na posición de base.
A Regueira, Facha, Antas de Ulla
A Regueira é un lugar da parroquia de Facha no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 0 habitantes.
Soiuz T-5
Soiuz T-5 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 13 de maio de 1982 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz T-5, unha Soiuz modelo T cos cosmonautas Anatoli Berezovoi e Valentin Lebedev a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 7 e facer experimentos a bordo. A tripulación lanzou un pequeno satélite artificial de comunicacións de 28 kg para radioafeccionados desde a esclusa da Saliut 7.
Durante a súa estancia a estación recibiu a visita da Progress 13, a Soiuz T-6, a Soiuz T-7, a Progress 15 e a Progress 16. Berezovoi e Lebedev regresaron a terra na Soiuz T-7 o 10 de decembro de 1982 despois de 106 días en órbita, mentres que a Soiuz T-5 regresou o 27 de agosto de 1982 ás 15:04 GMT cos cosmonautas Leonid Popov, Savitskaya e Aleksandr Serebrov a bordo, aterrando a uns 118 km de Dzhezkazgan.
Yo La Tengo
A pesar de acadar un limitado éxito entre o grande público, Yo La Tengo ten sido chamada "a banda por excelencia dos críticos" e mantén unha forte base de seareiros que a consideran unha banda de culto. O grupo é coñecido polo seu repertorio enciclopédico de versións, tanto en directo como en estudio.
26KS20000
26KS20000 é a designación dun motor foguete de propelente sólido usado como etapa de distintas variantes do foguete sonda Black Brant.
Cheduba
Illa Cheduba (မာန်အောင်ကျွန်း; tamén coñecida como Illa Manaung) é unha သilla na Baía de Bengala preto de Illa Ramree e pertence a Myanmar, anteriormente Birmania. Ten unha lonxitude máxima de 33 km., cun área de aproximadamente 523 km².
Xeografía
A illa de Cheduba atópase a uns 10 km da costa suroccidental de Illa Ramree. O terreo da illa é bastante plano con elevacións moderadas dispersas. O punto máis alto 205 m está nunha crista na parte suroeste da illa.
Hai 5 aldeas conectadas por unha estrada que rodea a illa: Owa, Thitpon, Manaung, Budaunggwe, Sachet e Meinmangwe. Hai un aeródromo ao oeste de Manaung, o pobo principal de Cheduba, situado na costa nordés. Manaung está unida á aldea de Kyaukpyu na próxima Illa Ramree por barco de vapor.
A maior parte da vexetación é selva tropical. Hai conos de barro que emiten vapor e fumes de xofre na illa, que indican certa actividade volcánica. Tamén hai filtracións de petróleo e gas.
Historia
A illa Cheduba era unha parada na ruta comercial costeira desde Bengala pola cal a civilización India migrou a Myanmar.
Os rexistros históricos mostran que un terremoto dunha magnitude de 8´5 a 9´0 sacudiu a costa occidental de Myanmar en abril de 1762, e os informes especularon que un tsunami puido matar a máis dun millón de persoas en Myanmar e Bangladesh. En 1881, un terremoto de magnitude 7´9 na Baía de Bengala provocou a emisión de "grandes chamas masivas de lume" na illa. Na década de 1780, logo da conquista birmana da zona, Cheduba converteuse nunha provincia de Arakan. Cheduba foi capturado en 1824 polos británicos, cuxa posesión foi confirmada en 1826 polo Tratado de Yandabo concluíu cos birmanos. A illa, xunto con moitas outras illas no área, foi evacuada e ocupado polo Xapón durante a segunda guerra mundial
Torre da Candaira
350px|miniatura|Torre da Candaira. A Torre da Candaira esta situada na Candaira, parroquia de Rebordaos, no concello do Saviñao. A Torre sitúase sobre un terreo de pronunciada ladeira estruturado en estreitos socalcos. Esta localización dificultaría a súa defensa.
Historia
Descoñécese a data na que foi construída e quen foi o seu construtor. A primeira mención dos ocupantes da torre datase a finais do século XV, moi posterior á do levantamento da torre. Era por aquel entón a dona da torre Leonor de Candaira, que casou con Pedro Sarmiento, fillo de Diego Sarmiento e Constança de Soutomaior, filla esta á súa vez do afamado Pedro Madruga.
No século XVI sábese que pertencía a Diego Sarmiento de Soutomaior e Neira de Valladares.
Características
250px|miniatura|esquerda|Vista xeral. O estudo dos elementos conservados denota un estilo románico tardío, que se desenvolveu a partir da segunda metade do século XII, polo cal se pode afirmar que se trata dun dos exemplares mais antigos de arquitectura civil conservados en Galicia.
Construída con perpiaños de granito, na actualidade só se conserva unha torre de planta cadrada de 9,8 por 9,9 metros de lado e uns 12 metros de altura. Dividíase en 3 andares e accedíase ao seu interior por medio dunha porta aberta no muro leste, a tan só 0,8 metros de distancia do chan. No mesmo nivel que a porta, ábrese na fachada oeste unha pequena seteira románica.
Na cara sur ábrese outra porta, no segundo andar, a unha altura de cerca de 4 metros. A porta componse dun lintel cun tímpano dun só bloque apoiado sobre mísulas e rodeado dun arco de descarga lixeiramente apuntado.
No terceiro andar ábrense grandes vaos nos lados leste e oeste e unha nova porta no norte. Na fachada leste da torre consérvanse varios escudos de armas.
Na cima non conserva o antigo ameado presentando un actual froito dunha reforma recente.
Segundo a análise do monumento feita por Julio Fernández Pintos, o seu deseño e localización nun terreo de pronunciada ladeira fai que non sexa plausíbel que se tratase dunha torre defensiva illada, nin dunha torre da homenaxe dunha fortificación máis grande, como defenden outros autores. Dando por válida a súa antigüidade (século XII), o autor propón a hipótese de que se trata dunha torre defensiva que formaba parte dunha casa palaciana, constituíndo talvez o extremo Oeste dunha Casa Forte.
Biomasa (enerxía)
miniatura|A palla do arroz pode ser queimada para a obtención de enerxía.
A biomasa, entendida como unha fonte de enerxía, é o termo que acolle á masa vexetal, fitomasa, e masa animal, zoomasa, que se emprega para xerar outras formas de enerxía, en esencia por combustión. A fitomasa é masa vexetal producida polas comunidades vexetais, que relizan a fotosíntese para xerar a súa biomasa, e a zoomasa é son os restos animais ou excrecións. A fitomasa inclúe a leña e poda, a residuos forestais e agrícolas e subprodutos de industrias de transformación da madeira.
Impacto ecolóxico
A biomasa como unha fonte de enerxía é unha das fontes que recibiron máis atención desde o 2000. Arguméntase que é unha fonte de enerxía de fácil obtención en zonas onte as reservas de combustibles fósiles non existen ou non abundan. Algúns sectores refírense a este método de obtención de enerxía chamándolle enerxía renovable despois de argumentar que a liberación de carbono a atmosfera, por combustión, é menor que a enerxía consumida para o transporte da biomasa ás plantas de produción.
Porén, dentro do sector científico existen unha ampla crítica a este método e non o consideran como unha fonte de enerxía renovable. A queima de biomasa supón unha emisión neta de carbono á atmosfera, o que facilita o actual cambio climático. Ademais, a produción de biomasa implica un maior risco de degradación de áreas conservadas, unha maior necesidade de explotación de solo, a liberación de material contaminante ás augas e un incremento na polución agrícola. Pode supor ademais un risco global de competencia polo aproveitamento de solos xa que se necesitan extensións importantes para produción de alimentos e carnes en granxas. O aumento na extensión de monocultivos, tanto animais como vexetais, reduce a biodiversidade dos solos aproveitados. Pode supoñer un retroceso na conservación de áreas protexidas e a degradación de ecosistemas para especies en risco de extinción.
Considerándoa a escala global, estimase que o potencial de produción de enerxía con biomasa sería só arredor do 5% da enerxía total consumida no planeta no ano 2006. Por iso, inda que a produción neta de enerxía sexa positiva, non satisfai as necesidades en termos absolutos da poboación mundial como para substituír ningunha outra fonte de enerxía, como os recursos fósiles.
Mineral
miniatura|dereita|250px|[[Xofre, exemplo de mineral formado por un só elemento químico; (S)]] miniatura|dereita|250px|[[Cinabrio, exemplo de mineral formado por varios elementos químicos; (Hg e S)]] Un mineral é un corpo producido por procesos de natureza inorgánica, xeralmente cunha composición química definida e, se se forma en condicións favorables (espazo, tempo e repouso axeitados), unha estrutura atómica definida pola súa cela unidade que se expresa na súa forma cristalina e outras propiedades físicas características. Adoita presentarse en estado sólido á temperatura media da Terra, aínda que algúns, como a auga e o mercurio, preséntanse en estado líquido. A ciencia que os estuda chámase mineraloxía. Así pois, as tres características básicas dos minerais son:
Hai minerais formados por un só elemento, como o xofre, ou por varios, como o cinabrio.
Clasificación química e estrutural
A clasificación que utilizamos hoxe en día para estudar os diferentes tipos de minerais foi proposta en 1938 polo alemán H. Strunz. Esta séguese a usar nos nosos días, aínda que axustada lixeiramente. Baséase no estudo da composición química dos minerais para dividilos despois en diferentes clases. As clases son as seguintes:
A presenza dos minerais na codia terrestre
Así pois, non tódolos minerais son igual de abundantes na Terra. A táboa que segue móstranos cales son os máis importantes segundo o seu volume total que representan:
!width="150"|Mineral !width="150"|Volume
Aínda así, existen na Terra máis de 4.000 especies diferentes de minerais.
A xénese mineral
A formación dos minerais ven dada a través dos seguintes 5 tipos de mecanismos coñecidos:
Jordan Clarkson
Jordan Taylor Clarkson, nado o 7 de xuño de 1992 en Tampa, Florida, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga nos Utah Jazz da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 26 de xuño de 2014, Clarkson foi seleccionado na 46ª posición do Draft da NBA de 2014 polos Washington Wizards. Na mesma noite do Draft foi traspasado ós Los Angeles Lakers. O 25 de agosto de 2014, asinou un contrato de rookie cos Lakers. Ó remate da súa primeira tempada na NBA, foi incluído no mellor equipo de rookies da NBA.
O 8 de febreiro de 2018, Clarkson foi traspasado xunto a Larry Nance, Jr. ós Cleveland Cavaliers a cambio de Isaiah Thomas, Channing Frye e unha elección da primeira rolda do Draft de 2018.
O 24 de decembro de 2019, Clarkson foi traspasado ós Utah Jazz a cambio de Dante Exum e dúas futuras eleccións da segunda rolda do Draft.
Fiat
FIAT (acrónimo de Fabbrica Italiana Automobili Torino), é unha empresa italiana adicada á fabricación de automóbiles, pertencente ó grupo industrial Fiat S.p.A. Fundouse en 1899, por un feixe de industriais torineses liderados por Giovanni Agnelli. Desde 2021 é unha filial de Stellantis.
Historia
Na I Guerra Mundial Fiat fabricou o seu modelo Fiat 501 para o exército italiano, e unha vez rematada a guerra, sacou unha nova versión deste modelo para uso civil, da que se venderon mais de 40.000 unidades. Trala visita de Giovanni Agnelli ás fábricas de Ford en América, o fundador de Fiat decidiu construír unha nova factoría na que se traballase do mesmo xeito que nas factorías de Henry Ford.
En 1931 Fiat comprou a empresa española Hispano-Suiza, e na súa factoría de Guadalaxara comezou a producirse o Fiat 514. As instalacións foron desfeitas na guerra civil e nunca mais foron reconstruídas.
En 1932 saíu ó mercado o modelo Fiat 508 Balilla que vai vender 110.000 unidades, pero eses números foron superados polo novo modelo Fiat 500 Topolino que saíu en 1936, e que nas seguintes 2 décadas vendeu mais de 500.000 unidades.
Co comezo da segunda guerra mundial o proceso produtivo de Fiat cambiou totalmente, pasando a fabricarse tan só vehículos de transporte para o exército, nunhas instalacións que recibían moitos bombardeos.
Tralo remate da guerra morre o fundador da empresa, unha empresa que estaba parada e desfeita polas bombas. O Plan Marshall axudou a reconstruír as factorías, e comezou a fabricarse de novo o Topolino. Uns anos despois, en 1955, naceu o Fiat 600, un modelo histórico que acadou o seu obxectivo de motorizar en masa ós italianos.
Fiat acadou o recoñecemento Coche do Ano en Europa 9 veces (1967, 1970, 1972, 1984, 1989, 1995, 1996, 2004 e 2008), cos modelos 124, 128, 127, Uno, Tipo, Punto, Bravo, Panda e 500, sendo o fabricante que máis veces recolleu ese premio.
En 1966, foi a primeira marca automobilística en construír unha factoría na antiga URSS, na localidade de Togliattigrad, nas beiras do Volga, no oblast de Samara: tras un acordo comercial, creouse AutoVaz (Volzhski Avtomobilny Zavod: Fábrica de Automóbiles Volga).
Aviación e motocicletas
Fiat, como Fiat Aviazione, foi un importante construtor aeronáutico, centrado principalmente na aviación militar. Despois da primeira guerra mundial, Fiat consolidou a varios pequenos fabricantes de avións italianos, como Pomilio e Ansaldo. As aeronaves máis famosas de Fiat foron os cazas biplanos dos anos 30 Fiat CR.32 e Fiat CR.42. Outros deseños notables foron os cazas CR.20, G.50 e G.55, o hidroavión Fiat RS.14 e o bombardeiro Fiat BR.20. Nos anos 50 a compañía deseñou o avión de ataque a terra lixeiro G.91. En 1969 Fiat Aviazione fusionouse con Aerfer para formar Aeritalia.
A división de motociclestas, Vespa, prosperou ata 1992, cando Giovanni Alberto Agnelli converteuse en CEO (aínda que tiña un cancro e morreu en 1997). En 1999 Morgan Grenfell Private Equity mercaría Piaggio.
Castro de Moreira
miniatura|dereita|270px|Castro de Moreira, "A Coroa"
O Castro de Moreira, situado na aldea de Moreira (parroquia de Lamas de Moreira, A Fonsagrada) está localizado na parte sur do monte Entrecotos a unha altitude de 633 metros. Coñécese comunmente na vila como A Coroa.
Características
Está conformado por un recinto interior (ou croa) de 75 metros de diámetro, arrodeado dun conxunto de parapetos e fosos (conta con tres parapetos na parte occidental e dous na oriental). A faldra norte corresponde a unha pendente do terreo da zona, que se considera coma unha defensa natural da localización. Na parte sur está o acceso que utilizan os veciños para chegar ao castro, polo que se considera esta ruta coma a entrada orixinal ao mesmo.
Desde este alto pódense divisar outros castros da zona. Esta boa visibilidade fai pensar que no seu día a fortificación puido ser utilizada coma unha base de control sobre o territorio. Pola contra, non se atopou polo momento neste recinto ningún tipo de resto arqueolóxico.
Camp del Carrer Indústria
O Camp del Carrer Indústria (chamado popularmente L'Escopidora) foi o primeiro estadio de fútbol que tivo en propiedade o Futbol Club Barcelona na súa historia, anterior ao Camp de Les Corts e ao Camp Nou. O equipo xogou os seus encontros como local neste estadio entre 1909 e 1922.
Historia
Finalmente Joan Gamper, fundador e presidente do club, decidiu en 1909 que o FC Barcelona comprase un terreo no cal consolidarse construíndo un novo estadio. O Camp del Carrer Indústria (Campo da Rúa Industria) foi inaugurado o 14 de marzo de 1909 nun encontro do Campionato de Cataluña.
Soiuz T-7
Soiuz T-7 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 19 de agosto de 1982 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur.
Camp del Carrer Indústria
Historia
O recinto era revolucionario na cidade condal pola modernidade das súas instalacións. Foi o primeiro estadio de España con alumeado artificial. A súa única tribuna de dous pisos feita de madeira tiña capacidade para 1.500 persoas, que sumadas ás 4.500 persoas que collían de pe no resto do campo, facían que a capacidade total do recinto nun encontro de fútbol fose de 6.000 persoas. Nun inicio non había vestiarios nin duchas, de xeito que os xogadores tiñan que asearse a man con caldeiros de auga fría tralos encontros. Co tempo fóronlle instalados os vestiarios e as duchas.
As dimensións do terreo de xogo eran moi pequenas, 91 metros de longo por 52 de ancho, polo cal foi alcumado L'Escopidora.
Soiuz T-7
Características
Soiuz T-7, unha Soiuz modelo T cos cosmonautas Svetlana Savitskaya (a segunda muller en viaxar ao espazo), Leonid Popov e Aleksandr Serebrov a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 7 e facer experimentos a bordo. A tripulación regresou na Soiuz T-5 o 27 de agosto de 1982 ás 15:04 GMT para deixar a T-7, máis nova, na estación para o regreso da tripulación permanente (Berezovoi e Lebedev), que volveu a terra o 10 de decembro de 1982 ás 19:03 GMT.
Camp del Carrer Indústria
Historia
Neste estadio o FC Barcelona celebrou a vitoria en 8 Campionatos de Cataluña e 5 Copas do Rei, nun período de 13 anos. Os éxitos do club fixeron que o estadio quedase pequeno, de xeito que o presidente Gamper mandase construír un novo estadio, o futuro Camp de Les Corts, que foi inaugurado o 20 de maio de 1922, poñendo punto e final á historia do Camp del Carrer Indústria.
Provincia da Coruña
A Coruña é unha das catro provincias de Galicia creadas por Javier de Burgos en 1833, e está situada no noroeste do país e da península Ibérica. Limita ao norte e ao oeste co océano Atlántico, ao leste coa provincia de Lugo e ao sur coa provincia de Pontevedra. Toma o nome da súa capital, a cidade da Coruña.
Xeografía
miniatura|300px|A Coruña por [[Francisco Coello de Portugal y Quesada|Francisco Coello, 1865.]] miniatura|Cantís en [[Teixido, Cedeira|Teixido, no concello de Cedeira.]] A provincia ten unha superficie de 7.950 km².
Pódese acceder a ela por estrada pola autovía A-6, procedente de Lugo, Castela e León e Madrid, pola autoestrada AP-9, que une a capital da provincia con Ferrol e Santiago de Compostela, prolongándose ata as cidades de Pontevedra e Vigo, ambas na provincia de Pontevedra. Tamén se pode acceder á provincia coa autovía AG-64 procedente de Vilalba (na Terra Chá, Lugo), onde enlaza coa A-8 que se prolonga ata Asturias, Cantabria e o País Vasco.
Por ferrocarril, son catro as liñas que chegan. Tres delas son de RENFE: Dúas veñen de Castela e León. Unha vén de León e entra a Galiza por Monforte de Lemos, e de alí a Lugo e A Coruña, e outra que vén de Zamora, entra a Galiza por Ourense, continuando por Santiago e A Coruña (liña dobre AVE e mercadorías electrificada). A terceira liña de Renfe é o corredor atlántico, que une Vigo coa Coruña. Por outro lado, FEVE ten unha liña de vía estreita que entra en Galiza cruzando a ría de Ribadeo, desde Asturias, acabando en Ferrol estación á que tamén chega RENFE.
Por aire, son dúas as portas de entrada: o aeroporto da Lavacolla, preto de Santiago de Compostela, e o aeroporto de Alvedro, xunto á cidade da Coruña.
Por mar, os dous principais portos son o porto da Coruña e o porto de Ferrol; ambos reciben habitualmente buques de pasaxeiros.
Ríos
miniatura|Fervenza do Ézaro. miniatura|Fragas do Eume. Os principais ríos da provincia son:
Rías e praias
miniatura|Ría de Arousa As principais rías da provincia son:
A provincia da Coruña ten 49 praias con bandeira azul das 128 que hai en toda Galiza.
Clima
A provincia ten un clima oceánico, caracterizado por ser temperado e húmido. A choivas son abundantes, sobre todo no inverno. Ten estacións suaves, cunha temperatura media en inverno de 10 °C e de 20 °C en verán.
Poboación
Segundo o IGE, en 2020 vivían na provincia da Coruña 1 121 815 persoas, das que 411 012 o facían nalgunha das tres grandes urbes da provincia (A Coruña, Santiago de Compostela e Ferrol). {|style="background:Ivory; border: 1px solid gray; align=top;"
Durante todo o século XX a poboación da provincia non deixou de medrar manténdose dende finais do século XX e no prinicio do XXI superando o millón de habitantes.
Patrimonio
miniatura|Catedral de Santiago. As maiores atraccións culturais e turísticas da provincia son a Catedral de Santiago de Compostela e a Torre de Hércules ambos monumentos declarados patrimonio da humanidade pola Unesco.
Algúns dos museos da provincia da Coruña:
Universidades
Na provincia hai dúas universidades, a Universidade de Santiago de Compostela e a Universidade da Coruña, amais dos centros asociados da UNED.
Economía
centro|700px|miniatura|Obras, Porto Exterior da Coruña abril 2009.
Na provincia da Coruña teñen a súa sede as seguintes empresas:
Portos e aeroportos
A provincia ten dous aeroportos, o Aeroporto da Lavacolla e o de Alvedro. Entre os portos destacan o Porto da Coruña e o de Ferrol.
Soiuz T-8
Soiuz T-8 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 20 de abril de 1983 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz T-8, unha Soiuz modelo T cos cosmonautas  Aleksandr Serebrov,  Gennadi Strekalov e Vladimir Titov a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 7. Debido aos danos sufridos pola antena do sistema Igla da Soiuz durante o lanzamento, esta non puido acoplarse coa estación e a tripulación volveu a terra despois de dous días en órbita. A Soiuz T-8 regresou o 22 de abril de 1982 ás 13:29 GMT a uns 113 km ao sueste de Arkalyk (Casaquistán).
Wilco
Wilco é unha banda estadounidense de rock alternativo formada en Chicago, Illinois no ano 1994. O grupo formárono os membros da banda de country alternativo Uncle Tupelo, despois da saída do seu vocalista Jay Farrar. Os seus membros cambiaron frecuentemente, permanecendo só o vocalista Jeff Tweedy e o baixista John Stirratt da súa formación orixinal. Dende o ano 2004, os outros membros son o guitarrista Nels Cline, os multi-instrumentistas Pat Sansone e Mikael Jorgensen e o batería Glenn Kotche.
A música de Wilco foi inspirada por unha gran variedade de artistas e estilos, e converteuse en influencia dun bo número de grupos de rock alternativo actuais. No seu álbum de estrea Wilco continuou o son country alternativo de Uncle Tupelo, pero dende entón introduciron máis experimentación á súa música, incluíndo elementos do rock alternativo e do pop clásico.
Cronoloxía de reis de Asiria
Esta cronoloxía baséase nos rexistros do reinado de Asarhaddón de tres eclipses solares, que proporciona datas abondo exactas desde o -911 ata o -640.
Reis que vivían en tendas de campaña
Neste punto, a lista real menciona unha serie de reis de Assur en orde cronolóxica inversa (malia que aquí se ordenaron cronoloxicamente)., tendentes a enlazar ao pai de Shamshi-Adad I coa vella dinastía de Assur, para lexitimar o seu ascenso ó trono.
Nunca reinaron en Assur.
Reis efectivos de Assur.
Sulili non pode ser fillo de Aminum, polo que se supón que era fillo de Apiashal.
ERS 2
ERS 2 pode referirse a:
Jesús Folgar Calvo
Jesús Folgar Calvo, nado o 8 de decembro de 1903 e finado en Santiago de Compostela o 17 de xullo de 1980, foi un mestre e xornalista galego.
Traxectoria
Afiliado ao PSOE, foi vicesecretario da Federación de entidades socialistas agrarias y marineras da Comarca de Compostela e dirixiu o semanario Trabajo en xullo de 1931. Foi mestre no Carballal dende 1931. No franquismo continuou como mestre do Carballal. Finou en Santiago de Compostela con 76 anos.
Vida persoal
Casou con Pilar López Pose en 1930, e foi pai de Joaquín e Carlos Folgar López.
Ledoira, Frades
San Martiño de Ledoira é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Frades. Segundo o INE en 2022 tiña 142 habitantes (69 mulleres e 73 homes). Ten dez entidades de poboación.
Situación
Situada ao sueste do concello de Frades, linda ao suroeste co Pino e ao sur con Arzúa. Dentro do termo municipal fai o propio con Vitre ao norte, con Céltigos ao nordés, con Añá ao sueste e con Gafoi ao oeste.
A súa orografía vai condicionada polo río Tambre, que polo sur fai as funcións de límite municipal, sendo o principal curso fluvial, ao que verten as súas augas os regatos do Pío e do Porto. Na zona norte da parroquia está o Monte de Vara, con cotas que roldan os 385 m, e as cotas máis baixas están no sur, nas beiras do río Tambre, que apenas alcanzan os 300 m.
Patrimonio
A igrexa parroquial ten características construtivas similares ás da zona: planta rectangular con sancristía engadida nun lateral, e unha única nave; muros de carga de cachotería recebada e pintada de branco; vans escasos e de pequenas dimensións, cun esquema compositivo da fachada concentrando os elementos –porta, fiestra e espadana– nun mesmo eixo lonxitudinal central; cuberta de tella a dúas augas, e elementos ornamentais practicamente inexistentes. Estes últimos limítanse a unha serie de pezas de cantería rodeando a porta principal, unha moldura curva no cornixamento e unha espadana decorativa dun só corpo e dous arcos rematada en pináculos con bólas e cruz.
Turismo
A area recreativa da Presa conta cunha praia fluvial, aproveitando a presenza dunha represa no río Tambre. O espazo conta con fonte, varias mesas e unha grella.
Festas
As festas que se celebran son o Carme o primeiro domingo de agosto, o San Martiño a segunda fin de semana de novembro, o Santo Antón o 13 de xuño e a xuntanza parroquial a comezos do verán.
One Blood (álbum)
One Blood é o quinto álbum de estudio do grupo musical australiano Yothu Yindi. O disco é unha mestura de sons propios do rock con instrumentos e ritmos característicos da música aborixe australiana. Foi lanzado ó mercado no ano 1999.
Edwin Moses
Edwin Moses, nado en Dayton o 31 de agosto de 1955, é un ex-atleta estadounidense, bicampión olímpico dos 400 m con barreiras e o maior nome da historia desta proba olímpica, vencendo 122 delas (107 consecutivamente) nun período de dez anos e quebrando catro veces a marca mundial da distancia.
Inicio
Nacido do estado de Ohio, Moses recibiu unha bolsa de estudos para unha universidade en Atlanta, só para homes e tradicionalmente afroamericanos, e formouse en física e enxeñaría industrial mentres competía polo equipo de atletismo da universidade, onde era chamado "home biónico" pola severidade do seu adestramento.
Carreira
esquerda|miniatura|158x158px|Moses no Campionato Mundial de Atletismo de 1987, en [[Roma.]] Revelándose rapidamente nos 400 m con barreiras, tiña a característica de dar trece pasos entre as barreiras, ao contrario dos catorce dados por todos os atletas, o que lle permitía gañar tempo a partir da metade da proba, sen precisar cambiar de paso ao saltar. Cualificado para os Xogos Olímpicos de Montreal, en 1976, despois de vencer a selección estadounidense, na súa primeira competición internacional de vulto gañou a medalla de ouro olímpica e quebrou a marca mundial da proba, con 47s 63.
TRS 1
TRS 1 (Tetrahedron Research Satellite 1), tamén denominado ERS 2, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 17 de setembro de 1962 mediante un foguete Atlas-Agena B desde a Base Vandenberg da Forza Aérea.
Edwin Moses
Carreira
Tras quebrar a súa propia marca mundial o ano seguinte, Moses foi derrotado polo alemán occidental Harald Schmid nunha competición en agosto de 1977, en Berlín. A partir de aí, e cunha vitoria sobre Schmid a semana seguinte en Düsseldorf, Moses venceu todas as probas nas cales participou os seguinte nove anos, nove meses e nove días.
Cando finalmente foi derrotado, o 4 de xuño de 1987, en Madrid, polo seu compatriota Danny Harris, Moses xa se convertera nunha lenda da proba, vencendo 107 carreiras consecutivas, quebrando dúas veces máis a marca mundial (a última delas, 47s 02, en Koblenz, en agosto de 1983 ), vencendo tres veces a Copa do Mundo de Atletismo, dúas veces o Campionato Mundial e conseguindo o bicampionato olímpico nos Xogos Olímpicos de 1984, nos Ánxeles, onde foi escollido para facer o xuramento olímpico.
TRS 1
Características
TRS 1 foi o primeiro membro da familia de satélites ERS (Environmental Research Satellites), pequenos satélites lanzados como carga secundaria xunto satélites máis grandes para facer probas tecnolóxicas e estudos do contorno espacial. TRS 1 iba acoplado ó satélite de recoñecemento KH-4 12, e aínda que o lanzamento tivo éxito, TRS 1 non se desacoplou do satélite principal. A súa misión consistía na observación do cinto de radiación terrestre tras a proba nuclear espacial Starfish Prime que tivo lugar o 9 de xullo de 1962 sobre a illa Johnston, e o estudo da radiación nas células solares. Foi inxectado nunha órbita inicial de 616,6 km de apoxeo e 199 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 81,85 graos e un período de 92,8 minutos. Reentrou na atmosfera o 19 de novembro de 1962.
Edwin Moses
Reformas no COI
En 1979, para poder dedicarse con exclusividade ao atletismo, precisou tirar un período de licenza da empresa en que traballaba, a General Dynamics. Baseado na experiencia, en que a pesar de manter o status de empregado non recibía, durante os seguintes dous anos converteuse en voceiro dunha campaña entre os atletas pola mudanza nas regras, xunto ao Comité Olímpico Internacional, con relación ao amadorismo esixido aos atletas, que prexudicaba os estadounidenses, pois os atletas dos países do bloque do leste eran subliminarmente sustentados polos seus gobernos.
A súa dedicación á iso, levou á creación dun fondo de investimento atlético, que permitía a gobernos e empresas comerciais, patrocinaren o adestramento destes atletas, a través de pagamento a través dos comités olímpicos ou de vínculo comercial a produtos destas empresas. O proxecto foi levado ao presidente Juan Antonio Samaranch, tivo o visto e prace do comité directivo do COI e foi ratificado en 1981, permitindo a supervivencia de comités nacionais a través do patrocinio comercial, traendo a era do profesionalismo aos Xogos Olímpicos.
Vida privada
Moses é vexetariano, filántropo e avogado pola paz. Moses ten un fillo, Julian, nado o 29 de agosto e 1995 en California.
Casou con Michelle Moses en febreiro de 2007.
Illa da Vaca
Île-à-Vache, (en Francés, tamén chamada Île-à-Vaches, antes chamada en Español Isla Vaca) é unha illa caribeña, unha das illas satélites de Haití. Atópase na Baie de Cayes a uns 10´5 km. fronte á costa do suroeste peninsular do país, aproximadamente entre a cidade de Les Cayes e Pointe l'Abacou. Antigamente coñecíase co nome de Abacca. Administrativamente, converteuse nunha comuna en 1976 como parte do Arrondissement de Les Cayes no departamento Sud.
Les vêpres siciliennes
Les vêpres siciliennes (en francés) ou I vespri siciliani (en italiano) (traducido ao galego como As vésperas sicilianas), é unha ópera en cinco actos con música de Giuseppe Verdi e libreto orixinal en francés de Charles Duveyrier e Eugène Scribe, do seu propio drama Le Duc d'Albe, que foi escrito en 1838 e ofrecido a Halévy e Donizetti antes de que Verdi acordase poñerlle música en 1854. . Está baseada nuns acontecementos históricos que tiveron lugar en 1282 e que son coñecidos como as Vésperas sicilianas, empregando materiais retirados do baseado nun evento histórico, as Vésperas sicilianas de 1282, utilizando materiais tirados do tratado medieval siciliano Lu rebellamentu di Sichilia. A estrea tivo lugar na Ópera Garnier de París o 13 de xuño de 1855.
Ao igual que ocorreu con Don Carlos, que tamén foi estreada cun libreto en francés, foi traducida rapidamente ao italiano e estreada o 26 de decembro de 1855 no Teatro Regio de Parma. Para esta versión Verdi tivo que axustarse á censura trocando o libreto e o título polo de Giovanna di Guzman. O 4 de febreiro de 1856 estreouse no Teatro alla Scala de Milán unha terceira versión da ópera en italiano e completa que actualmente é a máis coñecida e gravada.
Illa da Vaca
Xeografía
A illa ten aproximadamente 13 km. de largo e 3´2 km. de ancho, cunha superficie de 51´7998 km². O extremo occidental da illa ten outeiros en altura con altitudes de 150 m. con varios pequenos pantanos nos vales, o lado leste da illa é pantanoso, e contén unha lagoa cun dos bosques de mangleiros máis grandes de Haití. A illa tamén está rodeada de varios bancos de area perigosos, arrecifes e rochas que foron a causa de moitos naufraxios ao longo da historia, incluída a da famosa goleta canadense de pesca e carreiras Bluenose, naufragada na illa en 1946.
Demografía
A poboación da illa en 2015 era de 14.004 habitantes adultos. Île-à-Vache é un dos sitios turísticos máis populares de Haití e ten algúns dos mellores paisaxes insulares do Caribe. Hai dúas estacións turísticas na illa, Port Morgan e Abaka Bay.
Henry Morgan
O capitán pirata Henry Morgan (c.1635-1616) usou frecuentemente a pequena illa como base para as súas operacións. Morgan planificou e organizou moitas das súas maiores incursións desde Illa Vaca e perdeu múltiples barcos nas augas da illa que foron descubertos e explorados recentemente por mergulladores de investigación. miniatura|Capitán [[Henry Morgan.]]
En xaneiro de 1669, Morgan trouxo dez barcos e 800 homes a Illa Vaca como punto de encontro antes de lanzar unha incursión na cidade española de Cartaxena. Debido a que el e os seus compañeiros bucaneiros acababan de capturar dous barcos de guerra franceses, decidiron celebralo na baía de Ferret facilmente accesible no lado noroeste da illa. Fixeron un lume para asar varios porcos e dispararon os canóns do seu buque insignia como era típico para unha celebración de bucaneiros. No medio da súa borracheira, apolvoreira do buque prendeuse accidentalmente, o que provocou unha explosión que provocou que o buque insignia de Morgan o HMS Oxford explotara. Na explosión Morgan, que estaba a bordo do barco, foi lanzado pola fiestra do seu camarote ao mar. Sobreviviu ao accidente, pero o Oxford afundiuse, arrastando consigo os dous buques de guerra franceses capturados (que estaban atados a el) e uns 200 dos seus homes.
O barco, que só estaba a 4 m. baixo a superficie da auga, foi atopado en 2004 por un equipo de investigadores. Estiveron acompañados dun equipo da canle de televisión galesa S4C, que realizou un documental do descubrimento. Se aínda hai un botín a bordo, aínda non se sabe.
En 1675-1676 sobreviviu de novo a un naufraxio nas beiras da illa. Morgan fora nomeado tenente gobernador de Xamaica e ía desde Inglaterra para ocupar o posto. Posiblemente dirixiuse a Illa Vaca para rescatar o que puidese dos barcos afundidos no incidente de 1669. Pero xurdiu unha tormenta que afundiu a súa nave a Jamaica Merchant, que estaba cargada cun cargamento completo de canóns que levaba para reforzar as defensas en Port Royal. Este barco atopárono investigadores, que recuperaron pratos, moedas de bronce e a áncora do barco.
De 1682-1684, o pirata francés Jean Hamlin usou a illa como escondedoiro mentres saqueaba barcos ingleses e holandeses.
Bernard Kock
miniatura|Bernard Kock 5 Haitian dollar note miniatura|Bernard Kock 2 Haitian dollar note
En 1862 o empresario Bernard Kock, propietario dunha plantación de algodón en Florida, visitou a Feira Mundial en Londres. Cando viu dúas balas de algodón procedentes de Haití, quedou impresionado pola calidade e inmediatamente viu unha oportunidade de negocio. Era un ardente abolicionista, pero cría que despois de que foran liberados, os antigos escravos tiñan que ter un traballo útil. Por iso, concibiu un plan para desenvolver Île-à-Vache enviando 5.000 escravos emancipados dos Estados Unidos para cultivar algodón alí.
Saíu a Haití o 17 de maio de 1862 e chegou a Jacmel o 3 de xuño. De alí foi a cabalo a Port-au-Prince, onde foi recibido cordialmente polo presidente do país, Fabre Geffrard. As negociacións foron difíciles, con todo. Por unha banda, o presidente apoiou a chegada de máis negros ao país, pero tamén se mostrou reticente a alugar un anaco de chan haitiano a un home branco.
Aínda así, Kock conseguiu asinar un contrato o 8 de agosto que lle concedeu un arrendamento de 10 anos en Île-à-Vache, con dereito a unha prórroga de 10 anos máis. O alugueiro ascendeu a 3´5 gourdes (aproximadamente 0´35 dólares) por hectárea. Tiña que comezar as operacións dentro de seis meses e varios supervisores dos empregados tiñan que ser negros. Inmediatamente serían naturalizados como haitianos á súa chegada. Kock proporcionaría unha porcentaxe de toda a madeira que picaba na illa, como unha especie de imposto. O contrato tamén garantía que protexería ao estado haitiano e que non tería que pagar dereitos de importación sobre as subministracións que importou.
Durante o mesmo período, Estados Unidos estaba atrapado na Guerra Civil estadounidense e o presidente Lincoln, que era partidario da abolición da escravitude, estaba a estudar plans para establecer "colonias" de escravos emancipados en países como Nova Granada e Liberia onde poderían vivir e traballar. Incluso ofreceu 50 dólares a calquera que levase unha persoa negra ao estranxeiro e lle dese un traballo alí.
Kock marchou o 14 de agosto cara a Nova York e chegou o 28 de agosto. Non obstante, o secretario de Estado estadounidense, William Seward, recibiu moitas queixas dos gobernos centroamericanos que non viron ningunha vantaxe na chegada de tantos negros á súa rexión. Á vista destas queixas, Seward paralizou o plan de Kock.
Entón, Kock dirixiuse directamente ao presidente Lincoln. Lincoln tivo as súas dúbidas sobre a sinceridade de Kock nun primeiro momento. Sospeitaba que Kock só acudiu despois de que se prometeran os 50 dólares por persoa. Kock conseguiu convencelo, con todo, e o 31 de decembro, o presidente prometeu que pensaría no seu plan. Pero xusto un día despois, o 1 de xaneiro de 1863, Lincoln asinou a Proclamación de emancipación, que non contiña nin unha soa palabra sobre este ou calquera outro plan colonial.
Decepcionado, Kock mudouse a Washington. Alí, conseguiu atopar a algúns negros que estaban interesados ​​en ir a Haití. De regreso a Nova York, atopou tres financeiros que comprometeron 70.000 dólares na súa empresa. Na base deste compromiso, Kock alugou o barco británico 'Ocean Ranger' e con este barco trouxo a 500 persoas a Île-à-Vache o 13 de abril de 1863. Algúns dos seus pasaxeiros enfermaron da varíola mentres estaban a bordo, obrigando a Kock a montar un pequeno hospital de urxencia á súa chegada.
Kock pechou cos traballadores un contrato de 4 anos por un salario de 0´16 $ por día, gastos incluídos. Imprimiu billetes especiais de Gourde sobre os que líase o texto Illa de A'Vache [sic] e o seu propio nome, Bernard Kock. Estes eran intercambiables polos gourdes normais de Haití
Tempos actuais
A personalidade máis coñecida da illa é a señora Flora, unha monxa franciscana franco-canadense que fundou un orfanato e unha escola que dirixiu durante décadas na aldea de Madame Bernard.
O goberno construíu unha pista de 2,6 quilómetros con plans para un aeroporto internacional.
En febreiro de 2014, o goberno haitiano comezou o proceso de expropiación e recolocación.
ERS 1
ERS 1 pode referirse a:
Sicherheitsdienst
miniatura|Insignia da SD levada na manga esquerda do uniforme. O Sicherheitsdienst ou SD (Servizo de Seguridade) era o servizo de intelixencia das SS. Foi a primeira organización de intelixencia en crearse dentro do partido nazi, e foi consideraba como unha "organización irmá" da Gestapo. Entre 1933 e 1939, o SD estivo baixo a autoridade da Sicherheitspolizei. A partir de 1939 foi transferida e posta baixo a autoridade da Reichssicherheitshauptamt.
Como todas as demais organizacións auspiciadas polo partido nazi, durante os Xuízos de Nuremberg, tras o final da segunda guerra mundial, foi condenada por crimes contra a humanidade e prohibida en Alemaña.
Historia
O SD creouse en 1932 e púxose baixo o mando de Reinhard Heydrich, coa misión de detectar, investigar e neutralizar posibles inimigos dos líderes do partido nazi, tanto dentro como fóra do mesmo. Nesta función entraba nunha certa competencia coa Sturmabteilung (SA), pero, despois de moitas discusións, o 9 de xuño de 1934 foi declarado como "servizo de información do partido" en exclusiva. En 1938 ampliáronse as súas atribucións, converténdoo no servizo de información oficial para todo o estado, apoiando á Gestapo e traballando en colaboración coas administracións Xeral e Interior.
Aiazo, Frades
San Pedro de Aiazo é unha parroquia civil do concello de Frades. Segundo o INE, en 2022 tiña 152 habitantes (86 homes e 66 mulleres) distribuídos en 3 entidades principais de poboación (Fontelo, Fonsá e A Devesa).
Situación
Aiazo sitúase no suroeste do concello de Frades (Comarca de Ordes), a 30 km de Santiago de Compostela, a 50 km da Coruña e a 72 km de Lugo. Ao sur está separado polo río Tambre das parroquias de Lardeiros e Pastor do Pino, xa na comarca de Arzúa, ao norte linda coas parroquias fradenses de Moar e Frades, polo leste coa parroquia de Gafoi e polo oeste coa parroquia de Pasarelos de Oroso.
Orografía
O relevo está condicionado polo paso dos ríos Maruzo (polo norte) e Tambre (polo sur). O seu territorio ten suaves outeiros cuxas alturas van dos 267 msnm, na zona da Hedra, no val do Tambre e ao suroeste de Aiazo; até os 356 msnm no Coto dos Cregos, no leste da parroquia ou os 355 msnm no Coto do Alto, no oeste de Aiazo.
Atópase na zona xeolóxica do complexo dos xistos de Ordes.
Clima
O clima de Aiazo é oceánico, con abundantes precipitacións e temperaturas suaves, en torno aos 12 °C de media anual. Os invernos son frescos e chuviosos, con frecuencia a temperatura está arredor do 0 °C polas noites, polo que hai abundantes xeadas e mesmo nevadas esporádicas de pouca importancia, mentres que os veráns son relativamente secos e cálidos, con temperaturas que superan con facilidade os 25 °C.
Demografía
miniatura|Carballeira de Aiazo. Aiazo ten unha poboación con tendencia ao avellentamento e reducida, arredor dos 150 habitantes. A tendencia ao despoboamento e avellentamento é algo menos acusada có resto do concello de Frades. Desde o ano 2000 até o 2019 Aiazo perdeu o 17% da súa poboación, mentres que o termo municipal no seu conxunto perdeu o 24% da súa poboación total. Existe unha emigración a centros urbanos, sen inmigración significativa e con baixa natalidade.
Nos primeiros anos do século amosara resultados demográficos mellores cós da súa contorna, rexistrando incluso retornados e inmigrantes de idade media. A crise de 2008, así como a mellora nos tempos de transporte por estrada a centros de traballo próximos, favorecera certa estabilidade demográfica pero continuou a perder habitantes, rexistrando en 2019 menos de 150 habitantes por primeira vez desde que hai rexistros.miniatura|Fonsá e o Pazo de Mariñas Existiu un proceso de migración ás cidades próximas (como A Coruña ou Vigo, en Galiza) ou estatais ou internacionais (Barcelona e especialmente o municipio de Santa Coloma de Gramenet, Bilbao, Madrid, Londres, Aller, Zúric, Hamburgo, ou cidades de Francia e Portugal) que aconteceu no século XX. Iso é o motivo de que durante o o verán a poboación de Aiazo incremente significativamente, chegando a ser o dobre có resto do ano: un fenómeno de retorno estival da poboación desprazada.
Nas primeiras décadas do século XXI a tendencia á emigración mantívose, especialmente entre os máis novos.
Distribución da poboación
A poboación de Aiazo está relativamente espallada dentro da zona habitada e repártese nas seguintes aldeas ou lugares: miniatura|Residencias na Praza da Igrexa. O lugar do Fontelo e a súa contorna é a zona máis poboada de Aiazo con 87 habitantes (INE, 2022), seguido de Fonsá e a súa contorna con 42 habitantes e por último A Devesa e a súa contorna con 23 habitantes.