cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guerra das correntes
Asociando a AC e a Westinghouse coa cadeira eléctrica
En maio de 1889, cando Nova York sentenciou ao seu primeiro criminal a ser executado nunha cadeira eléctrica, un comerciante de rúa chamado William Kemmler, houbo moita discusión na columna editorial do New York Times sobre como chamar a entón nova forma de execución. Introducíronse os termos "Westinghousizado" e "Gerry-cidio" (referíndose ao xefe da comisión de pena de morte, Elbridge Gerry) e "Brown-ado". O Times odiaba a palabra que finalmente se adoptou, electrocución, describíndoa como impulsada por "ignorantes pretenciosos". Un dos avogados de Edison escribiu a un seu colega expresando a súa opinión de que a preferencia de Edison por "dinamomorte", "amper-morte" ou "electromorte" non eran bos termos pois pensaban que Westinghousizado era a mellor opción.
O primeiro condenado á cadeira eléctrica: William Kemmler
miniatura|Retrato de William Kemmler. Despois de que fose condenado a morte na cadeira eléctrica, a súa apelación foi financiada por Westinghouse, nun intento de evitar que os xeradores eléctricos de AC de Westinghouse se utilizasen nunha execución, intentando derrogar a lei de electrocución. William Kemmler foi condenado a morrer na cadeira eléctrica o 24 de xuño de 1889, pero antes de poder executar a sentenza presentouse un recurso porque constituía un castigo cruel e infrecuente segundo a Constitución dos Estados Unidos. Fíxose evidente para a prensa e para tódolos implicados que o caro avogado que presentou a apelación, William Bourke Cockran, non tiña ningunha conexión co caso mais si estaba vencellado coa empresa Westinghouse que pagaba os seus honorarios.
Durante as audiencias de investigación realizadas por todo o estado, e que comezaron o 9 de xullo na cidade de Nova York, Cockran utilizou as súas considerables habilidades como interrogador e orador para atacar a Brown, Edison e os seus seguidores. A súa estratexia consistía en demostrar que Brown falsificara a súa proba sobre o poder letal da AC, argumentando, ao contrario, que a electricidade non causaría a morte segura e que simplemente conduciría á tortura dos condenados. Ao interrogalo, cuestionou a falta de credenciais de Brown no campo eléctrico e formulou unha posible connivencia entre Brown e Edison, cousa que Brown volveu negar. Moitas testemuñas foron convocadas por ámbalas dúas partes para dar testemuños de primeira man sobre encontros con electricidade, recibindo probas de profesionais médicos sobre o sistema nervioso do corpo humano e a condutividade eléctrica da pel. Brown foi acusado de falsificar as súas probas en animais, ocultando o feito de que estaba a usar unha corrente continua inferior á AC. Cando a audiencia se reuniu un día no laboratorio de Orange de Edison para presenciar demostracións de resistencia á pel á electricidade, Brown case se pelexou cun representante de Westinghouse, acusándoo de estar no laboratorio de Edison para realizar espionaxe. industrial. Os xornais sinalaron que os testemuños, a miúdo contraditorios, provocaban dúbidas no público sobre a lei de electrocución, pero despois de que Edison subise ao estrado, moitos aceptaron as teses do "mago de Menlo Park" asegurando que 1.000 voltios de AC matarían doadamente a calquera persoa.
Despois de que se presentasen os testemuños recollidos e as dúas partes argumentasen o caso, o xuíz Edwin Day pronunciouse contra a apelación de Kemmler o 9 de outubro, e o Tribunal Supremo dos Estados Unidos denegou a apelación de Kemmler o 23 de maio de 1890.
Cando se utilizou por primeira vez a cadeira, o 6 de agosto de 1890, os técnicos calcularon mal a tensión necesaria para matar a William Kemmler. Despois da primeira sacudida de electricidade, Kemmler seguía a respirar. Houbo que repetir o procedemento e un xornalista que estivo presente describiuno como "unha visión horrible, moito peor que un aforcamento". George Westinghouse comentou: "Faríano mellor usando un machado".
Probas da connivencia de Brown
O 25 de agosto de 1889, o New York Sun publicou unha historia titulada: "¡Brown, un canalla! - Feitos vergoñosos sobre a execución por electrocución. Traballo sospeitoso para un experto estatal. Pagado por unha empresa eléctrica para prexudicar a outra". A historia baseouse en 45 cartas roubadas na oficina de Brown que detallaban a connivencia de Brown con Thomson-Houston e Edison Electric. A maioría das cartas eran correspondencia entre Brown e Thomson-Houston sobre o tema da compra dos tres xeradores de Westinghouse para o estado de Nova York, así como o uso dun deles nunha proba de eficiencia. Tamén demostraron que Brown recibira 5.000 dólares de Edison Electric para mercar excedentes de xeradores Westinghouse de Thomson-Houston. A participación adicional de Edison estaba recollida en cartas do tesoureiro de Edison, Hastings, que lle pedía a Brown que enviara panfletos contra a AC a tódolos lexisladores do estado de Missouri (a costa da compañía); Brown solicitando que se enviase unha carta por recomendación de Thomas Edison a Scranton, PA; así como outras, nas que Edison e Arthur Kennelly, instruían a Brown para o seu seguinte testemuño sobre a apelación de Kemmler.
Brown non se freou por estas revelacións, e describiu os seus esforzos para desenmascarar a Westinghouse como algo equivalente a ir tras un tendeiro que vende veleno e o chama azucre.
O "pánico aos tendidos eléctricos"
miniatura|Unha ilustración da morte do instaldor de Western Union John Feeks. Debuxada por D. Dumon, na páxina 549 do libro de 1891 Physique Populaire de Emile Desbeaux. En 1889, produciuse outra rolda de mortes atribuída á corrente alterna, incluído un instalador en Buffalo, Nova York; outros catro na cidade de Nova York; e un comerciante de froitas tamén de Nova York que morreu cando a pantalla que empregaba entrou en contacto cun cable aéreo. O alcalde de Nova York, Hugh J. Grant, nunha reunión coa Electric Control Board (en galego, a Xunta de Control Eléctrico) e as compañías eléctricas de AC, rexeitou as afirmacións de que as liñas de AC estaban perfectamente seguras e dixo que "escoitamos de todos quen as xogan na oficina forense". O 11 de outubro de 1889, John Feeks, un instalador de liñas de Western Union, atopábase alto no enredo das liñas eléctricas aéreas, nun concorrido distrito de Manhattan, sobre o que se supoñía que eran liñas de telégrafo de baixa tensión. Mentres a multitude marchaba pola rúa á hora do xantar, Feeks colleu unha liña próxima que, descoñecida para el, entrara en contacto a moitas cuadras cunha liña de AC de alta tensión. A sacudida entrou pola súa man dereita espida e saíu polo pé esquerdo por unha das botas con base de aceiro. Faleceu case ao instante. O seu corpo estivo enredado no morea de cables, chispeando, queimándose, e fumeando durante case unha hora, mentres unha multitude horrorizada de milleiros de persoas xuntábase debaixo. Non se puido determinar a orixe da descarga que matou a Feeks, aínda que as liñas da United States Illuminating Company estaban preto.
A morte pública de Feek causou un novo incremento no número de persoas que temían as liñas eléctricas no aire, no que se chamou o "Pánico ao tendido eléctrico". A culpa parecía estar centrada en Westinghouse, xa que mercara moitas das empresas de iluminación implicadas e a xente asumiu que a morte do operador era culpa dunha dalgunha das súas empresas filiais. Os xornais uníronse ao clamor público trala morte de Feeks, sinalando que a vida dos homes "era máis barata que o illamento de arame" e pedindo aos executivos da compañía de AC que fosen acusados de homicidio involuntarios. O 13 de outubro de 1889, o Times-Picayune de Nova Orleáns sinalou: "A morte non se detén na porta, senón que chega directamente á casa e quizais cando pecha unha porta ou acende o gas tamén matan". A reputación de Harold Brown foi rehabilitada case dun día para outro. Xornais e revistas buscaron a súa opinión e os xornalistas seguírono pola cidade de Nova York, onde medía a cantidade de corrente que fuxía das liñas eléctricas de AC. esquerda|miniatura|Retrato de Thomas A. Edison No auxe da guerra de correntes, o propio Edison uniuse ao debate público por primeira vez, mostrándose contra a corrente alterna nun artigo de novembro de 1889 na "North American Review" titulado: "Os perigos da iluminación eléctrica". Edison propuña a idea de que soterrar as liñas eléctricas non era unha solución, e simplemente levaría a morte á clandestinidade e sería unha "ameaza constante", que podería rematar coa instalación doutras liñas que ameazasen os fogares e a vida das persoas. Afirmou que o único xeito de facer a AC segura sería limitar a súa tensión e prometeu que Edison Electric nunca adoptaría AC mentres el estivese á fronte da compañía.
O artigo, colocou a George Westinghouse, de súpeto, no rol dun "vilán" que intentaba defender instalacións de AC montadas sobre postes sabendo que eran inseguras e intentou evitar as preguntas dos xornalistas tratando de sinalar todas as outras cousas dunha gran cidade que consideraba, que eran aínda, máis perigosas. Fíxoo mellor, ao mes seguinte, cando nunha resposta publicada na North American Review, sinalou que o seu sistema de transformador de corrente alterna usaba tensións domésticas máis baixas que o sistema de corrente continua de Edison. Mencionou, tamén, as 87 mortes nun ano causadas polos coches nas rúas e a iluminación de gas en comparación con só 5 electrocucións accidentais e sen mortes en vivendas atribuídas á corrente alterna.
Entre a multitude que viu a Feeks había moita xente influínte de Nova York, porque o lugar do accidente estaba preto das oficinas do goberno municipal e o luctuoso asunto levounos a aprobar a lei sobre a instalación de servizos subterráneos. As compañías eléctricas implicadas obtiveron unha orde xudicial que impedía cortar inmediatamente as súas liñas, pero tiveron que apagar a maior parte da súa iluminación ata que se resolvese a situación, sumindo moitas rúas de Nova York na escuridade. A lexislación que ordenaba a retirada de tódalas liñas aéreas das compañías eléctricas foi finalmente confirmada polo Tribunal Supremo de Nova York en decembro. As liñas AC foron cortadas mantendo moitas rúas da cidade de Nova York ás escuras durante o resto do inverno, xa que os supervisores dos consellos municipais, que debían supervisar a construción das liñas subterráneas, fixeran pouco a este respecto.
Fin da guerra das correntes
Mesmo con Westinghouse perdendo o enfrontamento propagandístico, a guerra das correntes foi esmorecendo, coa corrente continua no bando perdedor. Isto foi en gran parte debido a que Thomas Edison abandonou o negocio da enerxía eléctrica. O inventor estaba á marxe da súa propia empresa ao perder o control maioritario na fusión de 1889 que levou á creación da Edison General Electric. En 1890 díxolle ao presidente Henry Villard que pensaba que era hora de se retirar do negocio da iluminación e pasar a un proxecto de refino de mineral de ferro que o tiña ocupado naquel momento. Os valores dogmáticos anti-AC de Edison xa non predominaban na compañía. En 1889, as propias filiais de Edison Electric presionaban para engadir a transmisión de enerxía AC aos seus sistemas e, en outubro de 1890, Edison Machine Works comezou a desenvolver equipos baseados en AC.
Con Thomas Edison afastado da Edison General Electric, a Guerra das Correntes rematou cunha fusión financeira. O presidente de Edison, Henry Villard, que deseñara a fusión que levou á formación de Edison General Electric, traballaba continuamente na idea de fusionar a compañía con Thomson, Houston ou Westinghouse e viu unha oportunidade real en 1891. O mercado estaba nunha recesión xeral que provocaba unha grande escaseza de efectivo para todas as empresas involucradas e Villard estaba en conversacións con Thomson-Houston que, nese momento, era o maior competidor de Edison General Electric. Thomson-Houston tiña o costume de aforrar cartos para o desenvolvemento e compraba ou, ás veces, apropiábase indebidamente de certas patentes. As disputas sobre patentes dificultaron o crecemento de ámbalas dúas compañías e a idea dunha posible fusión foi medrando entre os círculos financeiros do sector coa idea de aforrar nunhas 60 demandas en curso, así como evitar perdas ao tratar de socavarse mutuamente vendendo centrais eléctricas por baixo do custo. Edison odiaba a idea e intentou frustrala, mais Villard pensou que a súa empresa, que agora gañaba os seus procesos xudiciais por patentes de luz incandescente, estaba en condicións de impor as condicións de calquera fusión. Como parte do comité de finanzas, que incluía a JP Morgan, traballou no acordo, aínda que a principios de 1892 os acontecementos volvéronse contra el.
A xuízo de Morgan, Thomson-Houston era a máis forte das dúas compañías e elaborou un acordo, entre bastidores, anunciado o 15 de abril de 1892 que supuxo que os xerentes da Thomson-Houston controlasen a nova compañía, agora chamada General Electric (desaparecendo o nome de Edison). Thomas Edison non coñeceu o acordo ata o día anterior á súa sinatura. Como consecuencia do acordo, das quince compañías eléctricas que existían cinco anos antes as fusión levaron a unha concentración en só dúas; General Electric e Westinghouse. A guerra das correntes chegou ao seu fin e esta fusión da empresa Edison, xunto coas súas patentes de iluminación, e Thomson-Houston, coas súas patentes de AC, crearon unha empresa que controlaba as tres cuartas partes do negocio eléctrico estadounidense. A partir deste momento, tanto General Electric como Westinghouse comercializaron sistemas de corrente alterna. Edison tratou de pór boa cara en público e declarou que as súas accións gañaran valor co acordo mais, en privado, laiábase de que a súa empresa e tódalas súas patentes fosen entregado á competencia.
Consecuencias
Aínda que a guerra institucional das correntes rematou nunha fusión empresarial, a diferenza técnica entre os sistemas de corrente alterna e continua levou a unha controversia moito máis prolongada. Debido á innovación nos Estados Unidos e Europa, as economías de escala de corrente alterna con plantas xeradoras moi grandes, ligadas a cargas mediante transmisión a longa distancia, foron combinándose lentamente coa capacidade de ligalas a tódolos sistemas existentes que necesitaban ser subministrados. Estes incluían sistemas de AC monofásicos, sistemas de AC polifásicos, iluminación incandescente de baixa tensión, iluminación de arco de alta tensión e motores de corrente continua existentes en fábricas e tranvías. No sistema universal de enxeñaría deseñado, estas diferenzas tecnolóxicas resolvéronse temporalmente a través do desenvolvemento de convertedores rotatorios (ou conmutratrices) e grupos convertedores que permitiron conectar a gran cantidade de sistemas herdados á rede AC. Estes dispositivos foron substituíndose lentamente a medida que se retiraron ou actualizaron os sistemas máis antigos.
En maio de 1892, Westinghouse Electric conseguiu superar a General Electric no contrato para electrificar a Exposición Mundial Colombina en Chicago e, aínda que non obtiveron beneficios, demostraron a presenza dun sistema de corrente alterna universal altamente flexible, seguro e eficaz capaz de alimentar a tódolos diferentes sistemas eléctricos existentes na Exposición o que levou á empresa a gañar a licitación a finais dese ano para construír unha central eléctrica de corrente alterna nas cataratas do Niágara. Pola súa banda, General Electric recibiu contratos para construír liñas de transmisión de corrente alterna e transformadores nese proxecto e outras ofertas en Niagara dado que se estaba a achegar, rapidamente, ao campo da corrente alterna debido en parte a Charles Proteus Steinmetz, un matemático prusiano, quen foi a primeira persoa en entender completamente o potencial da AC dende un sólido punto de vista matemático. General Electric contratou a moitos novos enxeñeiros con talento para mellorar o seu deseño de transformadores, xeradores, motores e outros dispositivos.
As demandas por patentes continuaron dificultando ás dúas empresas e drenando os seus tesouros, polo que en 1896, J. P. Morgan deseñou un acordo de intercambio de patentes entre as dúas empresas que permaneceu vixente durante 11 anos. En 1897, Edison vendeu as súas accións restantes na Edison Electric Illuminating de Nova York para financiar o seu prototipo de planta de refino de mineral de ferro. En 1908, díxolle a George Stanley, fillo do inventor do transformador de corrente alterna William Stanley, Jr.: "Dille a teu pai que se equivocou", admitindo probablemente que subestimou o potencial de desenvolvemento da corrente alterna.
Exposición Electrotécnica Internacional
A Exposición Electrotécnica Internacional de 1891, celebrada en Frankfurt am Main, Alemaña, presentou publicamente a transmisión a longa distancia de corrente eléctrica trifásica de alta potencia. Celebrouse do 16 de maio ao 19 de outubro nos locais en desuso das tres antigas "Westbahnhöfe" (estacións de tren occidentais) da cidade. A exposición contou coa primeira transmisión a longa distancia de corrente eléctrica trifásica de alta potencia, que se xerou a 280 km en Lauffen am Neckar. Motores e luces alimentados con éxito na feira. Cando se pechou a exposición, a planta de Lauffen continuou en funcionamento, proporcionando electricidade á capital administrativa, Heilbronn, o que o converte no primeiro lugar equipado con corrente alterna trifásica. Moitos representantes técnicos corporativos (incluído E.W. Rice de Thomson-Houston Electric Company, máis tarde absorbida por General Electric) asistiron a este evento. Os asesores e representantes técnicos quedaron impresionados. Como resultado da exitosa proba, a corrente trifásica, no que a Alemaña se refire, converteuse no medio máis económico de transmisión de enerxía eléctrica.
As redes de transmisión de enerxía eléctrica de corrente alterna proporcionan actualmente sistemas e liñas redundantes para o envío de enerxía desde calquera central a calquera centro de carga, dependendo da economía da ruta de transmisión, do custo da enerxía e da importancia de manter un centro de carga particular alimentado en todo momento. A transmisión de enerxía de alta tensión permite situar os xeradores (como as centrais hidroeléctricas) lonxe dos puntos de consumo.
De Willamette Falls a Niagara Falls
En 1882, Miesbach–Munich Power Transmission realizou unha proba para transportar corrente continua a 2kV, alcanzando unha distancia de 57 km. En 1889 púxose en funcionamento a primeira transmisión de longa distancia de electricidade de corrente continua nos Estados Unidos na estación de Willamette Falls, en Oregon City, mais no ano seguinte, unha inundación destruíu a central eléctrica. Este desafortunado acontecemento abriu o camiño á primeira transmisión de electricidade de AC a longa distancia do mundo, cando Willamette Falls Electric instalou xeradores de AC experimentais de Westinghouse en 1890.
Ese mesmo ano, formáronse a Niagara Falls Power Company (NFPC) e a súa filial, a Cataract Company, creándose tamén a Comisión Internacional do Niágara, composta por expertos para analizar as propostas co fin de aproveitar as Cataratas do Niágara para xerar electricidade. A comisión estivo dirixida por William Thomson (máis tarde Lord Kelvin) e incluíu a Éleuthère Mascart de Francia, William Unwin de Inglaterra, Coleman Sellers dos Estados Unidos e Théodore Turrettini de Suíza. A iniciativa foi avalada por empresarios como J. P. Morgan, a familia Vanderbilt e John Jacob Astor IV. Entre as 19 propostas, mesmo se chegou a considerar o aire comprimido como un medio de transmisión de enerxía, mais preferiron a electricidade, aínda que non puideron decidir que método concreto sería mellor en xeral.
Despregamento da AC en Niágara
En 1893, a NFPC rexeitou as propostas restantes de media ducia de empresas e adxudicou o contrato de xeración a Westinghouse, con outras liñas de transmisión e contratos de transformadores adxudicados a General Electric. Os traballos comezaron en 1893 no proxecto de xeración das Cataratas do Niágara: 5.000 cabalos de potencia (3.700 kW) tiveron que xerarse e transmitirse como corrente alterna, a unha frecuencia de 25 Hz para minimizar as perdas de impedancia de transmisión (modificada a 60 Hz na década de 1950).
Aínda que algúns dubidaron de que o sistema xerase electricidade suficiente para a industria eléctrica en Buffalo, Nova York, o inventor Nikola Tesla estaba seguro de que funcionaría, afirmando que as cataratas do Niágara poderían alimentar todo o leste dos Estados Unidos. Tampouco, ata ese momento, ningún dos anteriores proxectos de demostración de transmisión de corrente alterna polifásica achegárase á escala de potencia dispoñible en Niágara:
Westinghouse tamén tivo que desenvolver un sistema que puidese converterse a todos os estándares de potencia necesarios, incluíndo AC e DC monofásicos e multifásicos para vehículos de tracción eléctrica e motores de fábrica. En 1895, o cliente inicial de Westinghouse para a enerxía subministrada polos xeradores na planta hidroeléctrica Edward Dean Adams en Niágara eran as plantas de Alcoa, que requirían grandes cantidades de electricidade barata para producir aluminio. O 16 de novembro de 1896, a enerxía eléctrica transmitida a Buffalo comezou a alimentar os seus tranvías. Os xeradores foron construídos por Westinghouse Electric, con alternadores que levaban o nome de Tesla. A envergadura do proxecto pronto fixo que General Electric contribuíse igualmente, construíndo equipos de transmisión, plantas e xeradores.
Sistemas de competidores
O sistema de distribución de DC de Edison consistía na xeración en plantas, que alimentaban os pesados ​​cables de distribución primarios, a partir dos cales derivábase directamente aos clientes a corrente necesaria para alimentar os seus sistemas de iluminación e motores. O sistema funcionaba co mesmo nivel de tensión en todas partes; por exemplo, as lámpadas de 100 voltios no lugar do cliente conectáronse a un xerador que subministra 110 voltios, para permitir algunha caída de tensión nos fíos entre o xerador e a carga. O nivel de tensión foi escollido por comodidade na fabricación de lámpadas de filamento de carbono de alta resistencia, que poderían fabricarse para soportar 100 voltios e proporcionar un rendemento de iluminación que fose economicamente competitivo coa iluminación de gas. Naquel momento, considerouse que non era probable que 100 voltios presentasen un grave risco de descarga eléctrica fatal.
Para aforrar no custo dos condutores de cobre, utilizouse un sistema de distribución de tres fíos, de xeito que un funcionaba a +110 voltios, outro a 0 voltios e o terceiro a -110 voltios de potencial relativo. As lámpadas de 100 voltios poderían funcionar a +110 e -110 voltios entre o fío e o fío de terra neutro de 0 voltios, que só transportaba a corrente desequilibrada entre os outros dous fíos. O sistema resultante de tres fíos utilizaba menos fío de cobre para unha cantidade determinada de enerxía eléctrica transmitida, mantendo as tensións (relativamente) baixas. Mesmo con esta innovación, a caída de tensión debida á resistencia dos condutores do sistema foi tan elevada que as centrais xeradoras tiveron que situarse a distancias de máis ou menos 1 ou 2 km como máximo da carga. Non se puideron usar tensións máis altas co sistema de corrente continua porque non había unha tecnoloxía eficiente de baixo custo para reducir unha alta tensión de transmisión a unha baixa tensión de funcionamento. miniatura|Esquema do primitivo sistema Westinghouse de corrente alterna (1887) (Patente USPTO n.º 373035). No sistema de corrente alterna empregáronse transformadores entre a liña de distribución dunha, relativamente, alta tensión e as cargas do cliente. As lámpadas e os pequenos motores poderían funcionar coa baixa tensión requirida, pero os transformadores permitiron transmitir enerxía a tensións moito máis altas, por exemplo, dez veces máis que as cargas. Para unha determinada cantidade de potencia eléctrica transmitida, a área de sección transversal do fío foi inversamente proporcional á tensión empregada. Alternativamente, a lonxitude permitida dun circuíto, dado o tamaño do fío e a caída de tensión permitida, aumentou aproximadamente como o cadrado da tensión de distribución. Isto significou que menos plantas xeradoras máis grandes poderían servir a carga nunha determinada área. Cargas grandes, como motores industriais ou convertedores de enerxía eléctrica ferroviaria, poderían ser atendidas pola mesma rede de distribución que alimentou a iluminación, mediante o uso dun transformador cunha tensión secundaria adecuada.
A resposta de Edison ás limitacións da corrente continua foi xerar enerxía preto de onde se consumía (hoxe chamada xeración distribuída) e instalar grandes condutores para xestionar a crecente demanda de electricidade, pero esta solución resultou custosa (especialmente para as zonas rurais que non poderían permitirse construír unha estación local ou pagar grandes cantidades de fío de cobre moi groso), pouco práctico (incluída a conversión de tensión ineficiente) e inmanexable.
A corrente continua non se podía converter facilmente a tensións superiores ou inferiores e, isto significou que, se tiñan que instalar liñas eléctricas separadas para subministrar enerxía a dispositivos que utilizan diferentes tensións, por exemplo, iluminación e motores eléctricos. Isto requiriu máis cables para colocar e manter, malgastando cartos e introducindo riscos innecesarios.
Perdas por transmisión
miniatura|Patente US390721 dunha "Máquina Dinamo Eléctrica" de Tesla. A vantaxe de AC para distribuír enerxía a longas distancias débese á facilidade de cambio de tensión mediante un transformador. A potencia dispoñible é o produto da intensidade pola tensión do sistema. Para unha cantidade determinada de potencia, unha baixa tensión require unha corrente máis forte e, pola contra, unha tensión máis alta require unha corrente inferior. Dado que os fíos metálicos de chumbo teñen unha resistencia eléctrica case fixa, perderase algo de enerxía en forma de calor nos fíos. Esta perda de potencia vén dada polas leis de Joule e é proporcional ao cadrado da intensidade. Polo tanto, se a potencia total transmitida é a mesma e dadas as limitacións dos tamaños de condutores prácticos, as transmisións de alta intensidade e baixa tensión sufrirán unha perda de enerxía moito maior que as transmisións de baixa e alta tensión. Isto mantense se se usa DC ou AC.
A conversión de corrente continua dunha tensión a outra requiría un gran dispositivo de conmutación ou un conxunto motor-xerador, que era difícil, custoso, ineficiente e intensivo en mantemento, mentres que con AC a tensión pódese cambiar con transformadores sinxelos e eficientes que non teñan partes móbiles e requiren moi pouco mantemento. Esta foi a clave do éxito do sistema AC. As modernas redes de transmisión usan regularmente tensións de AC de ata 765.000 voltios. Os dispositivos electrónicos de potencia46, como as válvulas de arco de mercurio e os tiristores, fixeron da transmisión de corrente continua de alta tensión un procedemento práctico, mellorando a fiabilidade e eficiencia da conversión entre corrente alterna e corrente continua, pero esta tecnoloxía só foi posible a escala industrial ata os primeiros anos sesenta. Non obstante, as liñas de transmisión de corrente alterna teñen perdas que non se producen coa corrente continua. Por exemplo, debido ao efecto de pel, un condutor terá unha maior resistencia á corrente alterna que á corrente continua; o efecto é medible e de importancia práctica para grandes condutores que levan miles de amplificadores. A maior resistencia debido a este efecto pódese compensar cambiando a forma dos condutores, adoptando un trenzado de moitos cables pequenos (illados) en lugar dun núcleo único e de gran diámetro. Pero as perdas totais nos sistemas que utilizan transmisión de alta tensión e transformadores para reducir (ou aumentar) a tensión son moito menores que as da transmisión de corrente continua á tensión de traballo.
Sistemas de DC restantes e existentes
Algunhas cidades continuaron empregando DC ata ben entrado o século XX. Por exemplo, o centro de Helsinqui tivo unha rede de corrente continua ata finais dos anos corenta, e Estocolmo non perdeu completamente a súa rede de corrente continua ata a década dos 70. Unha estación rectificadora de válvulas de arco de mercurio podería converter a AC a DC onde aínda se empregaban estas redes. Así, zonas da cidade de Boston (Massachusetts), en Beacon Street e Commonwealth Avenue, aínda usaban 110 voltios de corrente continua nos anos 60, provocando a destrución de moitos pequenos electrodomésticos (normalmente secadores de pelo e fonógrafos) empregados por estudantes da Universidade de Boston que ignoraban as advertencias sobre a subministración de electricidade. A compañía eléctrica de Nova York, Consolidated Edison, continuou subministrando corrente continua aos clientes que a adoptaran a principios do 1900, principalmente para ascensores. O Wyndham New Yorker Hotel, construído en 1929, tiña unha gran central eléctrica de corrente continua e non se converteu completamente en servizo de corrente alterna ata ben entrados os anos 60. Este foi o edificio no que pasou os seus últimos anos o pioneiro en AC, Nikola Tesla, quen morreu en 1943.
Os teatros de Broadway da cidade de Nova York continuaron empregando servizos de corrente continua ata 1975, requirindo o uso de placas de resistencias obsoletas para diminuír a luz, operadas manualmente por varios axudantes de escena. Esta práctica rematou cando o musical A Chorus Line introduciu reguladores de control de iluminación e tiristores computarizados (SCR) nos teatros en Broadway, e os teatros de Nova York, finalmente comezaron a empregar a AC. En xaneiro de 1998, Consolidated Edison comezou a eliminar o servizo DC, que nese momento aínda tiña 4.600 clientes. En 2006, só había 60 clientes que utilizasen o servizo de corrente continua e o 14 de novembro de 2007 pechouse a última distribución de corrente continua da compañía. Os clientes que seguían usando DC cambiaron a AC, adaptados cun rectificador. The Pacific Gas and Electric Company aínda ofreceu enerxía continua a algúns lugares de San Francisco, California, ata polo menos 2012, principalmente para ascensores, subministrado por uns 200 rectificadores que fornecían entre 7 e 10 clientes cada un.
O último sistema comercial de distribución de enerxía continua nos Estados Unidos foi desmantelado en 2007. O Consello Xerador de Electricidade Central no Reino Unido continuou mantendo unha estación de xeración de corrente continua de 200 voltios na central de enerxía de Bankside, ao longo do río Támese, en Londres. En 1981, a maquinaria para imprimir instalada en Fleet Street, entón o corazón da industria xornalística do Reino Unido, foi desmantelada cando a industria xornalística mudouse á zona dos peiraos en desenvolvemento máis abaixo do río (usando modernos equipos alimentados por AC). O edificio converteuse nunha galería de arte, a Tate Modern.
Os ferrocarrís eléctricos que utilizan un sistema de alimentación por terceiro riel, empregan exclusivamente enerxía continua entre 110 e 1.500 voltios. Os ferrocarrís con tendido aéreo (catenaria) usan varios esquemas de enerxía, incluíndo AC de alta tensión e DC de baixa tensión. A baixa tensión neste contexto é de 5 kV ou menos.
Os sistemas de corrente continua de alta tensión úsanse para a transmisión masiva de enerxía desde estacións de xeración distantes ou para a interconexión de sistemas de corrente alterna separados. Estes sistemas utilizan dispositivos electrónicos de potencia como válvulas de arco de mercurio, tiristores ou transistores IGBT que non estaban dispoñibles durante a guerra das correntes. A enerxía continúa converténdose a corrente alterna a partir de ambos os lados do moderno enlace de alta tensión de corrente continua. As súas vantaxes sobre os sistemas de AC para a transmisión de masas inclúen maiores clasificadores de potencia para unha liña determinada (factor importante, xa que a instalación de novas liñas e incluso actualizar outras antigas é extremadamente caro) e un mellor control dos fluxos de enerxía, especialmente en condicións transitorias e de emerxencia que a miúdo poden levar aos apagóns. Moitas plantas modernas empregan, agora, corrente continua de alta tensión como alternativa aos sistemas de AC para transmisión de longa distancia e alta carga, especialmente en países en desenvolvemento como Rusia, a China, a India e o Brasil. Unha das principais vantaxes é a capacidade de transferir enerxía entre dous sistemas de AC que non están sincronizados en fase.
Nestas aplicacións, a corrente continua pode usarse directamente ou converterse en corrente alterna mediante inversores electrónicos. No futuro, isto pode proporcionar un xeito de subministrar enerxía a unha rede a partir de fontes distribuídas. Por exemplo, os propietarios de vehículos híbridos poderían alugar a capacidade das baterías dos seus vehículos para compensar a carga da rede eléctrica local.
Película
En 2017, Alfonso Gómez-Rejón dirixiu unha película sobre a guerra das correntes titulada The current war, onde Benedict Cumberbatch representa a Edison, Nicholas Hoult interpreta a Tesla e Michael Shannon a George Westinghouse. A película conta a historia do conflito entre Edison e Westinghouse para electrificar os Estados Unidos de América.
A película estaba producida por The Weinstein Company e Harvey Weinstein, un dos socios, estivo moi presente no proceso creativo. A película proxectouse en 2017 no Festival de Toronto pero recibiu unha acollida crítica moi negativa. Cando estourou o escándalo de Weinstein, moitos dos actores principais criticaron ao produtor. Estas críticas, xunto co desexo da produtora de afastarse de Harvey Weinstein, deixaron no aire o futuro da película.
Coa disolución da produtora, e a aparición doutra produtora que se fixo cargo do material, o director tivo que facer a súa propia versión (que xa tiña prevista), introducindo importantes modificacións na montaxe presentada en Toronto. Esta nova montaxe estreouse en España durante 2019-2020.
Susana Pedreira
Susana Pedreira Buján, nada en Vitoria-Gasteiz en 1983, é unha xornalista galega.
Traxectoria
miniatura|Con [[Arantza Portabales, na presentación de Beleza vermella na Libraría Cronopios de Pontevedra (12/06/2019)]] Licenciada en Xornalismo na Universidade de Santiago de Compostela, traballou en comunicación empresarial e institucional.
En 2010 incorporouse a Onda Cero en Galicia. Dirixiu e presentou o programa local diario Pontevedra en la onda. Desde 2015 coordinou o programa Gente viajera de Galicia, semanal centrado no turismo, o lecer, a cultura e a gastronomía. En 2016 empezou a colaborar na programación nacional de Onda Cero con Un alto en el camino, programa en directo desde Pontevedra para España nas mañás de fin de semana no verán.
Fina Casalderrey, Agustín Fernández Paz , Alfredo Conde , Xosé Neira Vilas , Arantza Portabales , Manuel Núñez Singala , Marcos Calveiro , Manuel Rivas , Pedro Feijoo , Suso de Toro , Antón Reixa , Miguel Anxo Murado , Luís Rei Núñez , Ledicia Costas , Dolores Redondo , Marina Mayoral , son algúns dos escritores entrevistados por Susana Pedreira. miniatura|Entrevistando a [[Pedro Feijoo (Un lume azul) na Libraría Cronopios de Pontevedra o 12/12/2019]] Participou na fundación do encontro As Mulleres que Opinan Son Perigosas, 2018 e 2019.
Murrayfield Stadium
É a sede da Federación Escocesa e un símbolo dentro do mundo do rugby. A selección de rugby xoga neste estadio dende a súa inauguración en 1925, disputando un partido contra a selección de Inglaterra. Ese mesmo ano foi o que obtiveron, por primeira vez na súa historia, o Grand Slam do Cinco Nacións. Este recinto ostentou o maior número de asistentes a un partido de rugby entre 1975 e 1999: 105.000 espectadores nun encontro entre Escocia e Gales.
miniatura|centro|330px|Estadio de Murrayfield durante un partido da [[Selección de rugby de Escocia]]
O Murrayfield albergou ademais partidos de fútbol. O Heart of Midlothian, un dos dous clubs da capital, decidiu facer do Murrayfield a súa sede para os partidos de competición europea da tempada 2006/07 xa que o seu estadio, o vello Tynecastle Stadium, non cumpría os requisitos mínimos da UEFA. Tamén se teñen disputado partidos de fútbol americano ou recitais de importantes grupos musicais, coma por exemplo U2 ou os Red Hot Chili Peppers. Durante o 2005 foi sede dun dos concertos do Live 8 con The Corrs, Travis e Texas entre outros.
950
Véxase tamén
Historia ano a ano
CD40
miniatura|dereita|Molécula CD40, membro 5 da superfamilia do receptor TNF. O CD40 (cluster de diferenciación 40) é unha proteína coestimulatoria que se encontra fundamentalmente na superficie das células presentadoras de antíxenos e que é necesaria para a súa activación. A unión de CD154 (CD40L) das células TH ao CD40 activa as células presentadoras de antíxenos e induce diversos efectos. O xene que o codifica encóntrase no cromosoma 20 humano.
A súa deficiencia causa a síndrome hiper-IgM tipo 3.
Función
Este receptor proteico é membro da superfamilia do receptor TNF. É un receptor esencial para mediar unha ampla variedade de respostas inmunes e inflamatorias como o cambio de clase das inmunoglobulinas dependente de células T, o desenvolvemento das células B de memoria, e a formación de centros xerminais. O factor de transcrición de gancho AT AKNA regula coordinadamente a expresión deste receptor e do seu ligando, o cal pode ser importante en interaccións celulares homotípicas. As proteínas factores adaptadores asociadas ao receptor TNFR denominadas TRAF1, TRAF2, TRAF6 e posiblemente TRAF5 interaccionan con este receptor e serven como mediadoras da transdución de sinais. A interacción deste receptor e do seu ligando é necesaria para a actrivación microglial inducida polo beta-amiloide, e pénsase que é un dos eventos iniciais que ocorren na patoxénese da enfermidade de Alzheimer. Informouse da existencia de dous transcritos que son variantes de splicing alternativo do xene deste receptor que codifican distintas isoformas.
Efectos nas células e expresión
Nos macrófagos, o principal sinal para a activación é o IFN-γ das células T CD4 de tipo Th1. O sinal secundario é o CD40L (CD154) da célula T, que se une ao CD40 na superficie celular do macrófago. Como resultado, o macrófago expresa máis CD40 e receptores TNF na súa superficie, o que axuda a incrementar o nivel de activación. O incremento na activación dá lugar á indución de potentes substancias microbicidas no macrófago, como especies reactivas do oxíxeno e óxido nítrico, o que leva á destrución do microbio inxerido.
A célula B pode presentar antíxenos ás células T axudantes. Se unha célula T activada recoñece o péptido presentado pola célula B, o CD40L da célula T únese ao receptor CD40 da célula B, causando a activación das células B que estaban en repouso. A célula T tamén produce IL-4, que inflúe directamente na célula B. Como resultado desta estimulación neta, a célula B pode dividirse, facer un cambio de isotipo do anticorpo que produce, e diferenciarse en célula plasmática (o linfocito B activo secretor de anticorpos). O resultado final é que a célula B vai poder producir masivamente anticorpos específicos contra o antíxeno diana. As primeiras evidencias destes efectos foron que nos ratos deficientes en CD40 ou CD154, observouse que había pouco cambio de clase das inmunoglobulinas ou formación de centros xerminais, e as respostas inmunes estaban gravemente inhibidas.
Interaccións
A proteína CD40 presenta interaccións con TRAF2,  TRAF3,   TRAF6,  TRAF5 e TTRAP.
Ciclo de Born-Haber
O ciclo de Born-Haber é un ciclo de reaccións químicas desenvolvido nun principio por Max Born e o químico alemán Fritz Haber en 1917.
O ciclo de Born-Haber comprende a formación dun composto iónico dende a reacción dun metal (normalmente un elemento do grupo 1 ou 2) cun non metal (como halóxenos, osíxeno etc.). Os ciclos de Born-Haber empréganse principalmente como medio para calcular a enerxía de rede ou enerxía reticular, que non pode ser calculada directamente.
A enerxía reticular está directamente involucrada na formación de compostos iónicos a partir de ións gasosos. Algúns químicos defínena como a enerxía que se desprende cando se forma un mol dunha substancia iónica a partir dos ións constituíntes inicialmente separados (estado gasoso), outros como a enerxía necesaria para romper un mol dunha substancia iónica e obter os ións constituíntes separados. A primeira definición implica unha reacción exotérmica e a segunda unha reacción endotérmica.
Un ciclo de Born-Haber calcula a enerxía reticular comparando a entalpía estándar de formación do composto iónico coas entalpías correspondentes ós pasos necesarios para facer ións gasosos a partir dos elementos. Esta é unha aplicación da Lei de Hess.
Para facer ións gasosos de elementos é necesario convertelos en gas, disocialos se é preciso e ionizalos. Se o elemento é unha molécula haberá que ter en conta a súa entalpía de disociación. A enerxía necesaria para arrancar un electrón e formar un catión é a enerxía de ionización, mentres que a necesaria para engadilo e formar un anión é a afinidade electrónica.
Martin Scorsese
Martin Marcantonio Luciano Scorsese, nado en Nova York o 17 de novembro de 1942, é un director, guionista e produtor de cine estadounidense, gañador dun Premio da Academia, tres Globos de Ouro, dous BAFTA, e do Directors Guild of America, ademais de ser un dos fundadores de World Cinema Foundation.
Ciclo de Born-Haber
Exemplo
Estes procesos, poden ser esquematizados mediante as correspondentes reaccións químicas :
Martin Scorsese
As obras de Scorsese abordan principalmente os temas da vida ítalo-estadounidense, e os conceptos de culpa e redención católicos romanos, o machismo, e a violencia da sociedade estadounidense. Scorsese é amplamente considerado como un dos directores máis influentes da súa xeración. Gañou un MFA pola súa obra como director de cine outorgado pola prestixiosa Escola de Cine de NYU, así coma o Premio da Academia como mellor director pola súa película Infiltrados, a cal tamén gañou o de mellor película na edición 79ª edición dos Premios da Academia celebrados en 2007.
Ciclo de Born-Haber
Exemplo
1- Na (s) → Na (g) ; ΔHsublimación
2- Na(g) → Na+ (g) ; ΔH ionización
Martin Scorsese
Décadas de 1960 e 1970
Martin Scorsese pertencía a unha familia da clase traballadora; o seu pai era pasador de pantalóns. Os seus pais foron o tema do seu documental Italianamerican, e tiveron numerosas aparicións nas películas do seu fillo como actores secundarios.
Ciclo de Born-Haber
Exemplo
3- ½ Cl2 (g) → 1 Cl (g) ; ½ ΔH disociación
Martin Scorsese
Décadas de 1960 e 1970
Durante varios anos, a súa nai traballou como a provedora oficial de comida en todas as producións de Scorsese, mentres o seu pai traballaba no departamento de vestiario. Na película Un dos nosos (Goodfellas), Scorsese dixo que ninguén pasaba o ferro como o seu pai.
Ciclo de Born-Haber
Exemplo
4- Cl (g) → Cl- (g) ; ΔH afinidade electrónica
Martin Scorsese
Décadas de 1960 e 1970
Scorsese asistiu á Universidade de Nova York, obtendo unha licenciatura na escola de cine en 1964, e unha mestría na mesma disciplina en 1966. Realizou a súa primeira longametraxe (Who´s knocking at my door?, 1969) co seu compañeiro de estudos Harvey Keitel, e a partir de entón formou parte da "banda" de cineastas da década de 1970: Francis Ford Coppola, Brian De Palma, George Lucas e Steven Spielberg. De Palma foi quen lle presentou a Robert De Niro, o cal resultou nunha próxima amizade que os levou a compartir moitos proxectos. Neste período, Scorsese tamén traballou como editor da película Woodstock.
En 1972, Scorsese dirixiu Boxcar Bertha por encargo do produtor de películas de serie B Roger Corman, quen axudara a moitos directores a comezar as súas carreiras, entre outros Francis Ford Coppola, James Cameron e John Sayles. Con Bertha, Scorsese aprendeu a facer filmes rapidamente e de forma económica, o cal preparouno para a súa primeira película con De Niro, Quérote, Nova Iorque. A película resultou un éxito que lanzou a Scorsese e De Niro á fama. Entón, a actriz Ellen Burstyn escolleu a Scorsese para dirixila na película Alicia xa non vive aquí, de 1974. Burstyn gañou o Óscar á mellor actriz por esta película. A continuación, Scorsese exploraría as súas raíces étnicas no documental Italianamerican, sobre os seus pais Charles e Catherine Scorsese.
Ciclo de Born-Haber
Exemplo
5- Na+ (g) + Cl- (g) → NaCl (s) ; ΔH reticular
Martin Scorsese
Décadas de 1960 e 1970
Dous anos despois, Scorsese asombrou o mundo con Taxi Driver. A película tiña interpretacións brillantes de De Niro e Jodie Foster, nun dos máis violentos e sombríos retratos da vida neoiorquina plasmado en cine. Taxi Driver gañou a Palma de Ouro no Festival de Cannes, e recibiu catro candidaturas ó Óscar, incluíndo a correspondente a mellor película. Algo que facía única á película, era o uso de tomas "punto de vista", que se converteron nunha constante nas películas de Scorsese.
Ciclo de Born-Haber
Exemplo
Dado que a formación do cloruro de sodio:
Ronsel Pan
Ronsel Pan, nada na Coruña na primavera de 1980, é unha escritora e artista visual galega.
Ciclo de Born-Haber
Exemplo
Na (s) + ½ Cl2 (g) → NaCl (s) ; ΔH formación
Ronsel Pan
Traxectoria
Estudou no IES Manuel Murguía e licenciouse en Relacións Internacionais, cunha estancia Erasmus en París. Despois cursou o DEA Temps et Territoires na Académie de Nantes, e traballou cunha bolsa Leonardo da Vinci no Cinema de Art e Essai Les Cineastes. En 2005 comezou a carreira de Comunicación Audiovisual na Universidade de Santiago de Compostela, e despois estudar na Escuela de Artes Plásticas de Cidade de México cun intercambio da USC. En 2014 comezou un mestrado en Literatura na Universidade da Coruña, e en 2015 comezou os estudos de Medicina na USC.
Martin Scorsese
Décadas de 1960 e 1970
O éxito de Taxi Driver, animou a Scorsese a proseguir coa súa primeira película de alto orzamento: Nova York, Nova York. Este tributo musical á cidade natal de Scorsese, foi un rotundo fracaso de público. Para entón, Scorsese xa desenvolvera unha grave adicción á cocaína. Entre a súa adicción e a depresión provocada polo último filme, Scorsese aínda atopou a creatividade suficiente para facer The Last Waltz (1978), un documental belamente fotografado sobre un concerto de The Band. Ese mesmo ano, apareceu outro documental dirixido por Scorsese, titulado American Boy.