cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dragon Ball
Especiais de TV
Son longametraxes realizadas inicialmente para a televisión. As dúas primeiras, ó contrario das películas, si entran na historia orixinal. O primeiro especial cóntanos a historia do pai de Son Goku, Barduck; o segundo, a historia do Toranks do futuro, antes de viaxar ó pasado; e o terceiro ambiéntase 100 anos máis tarde do remate de Dragon Ball GT, e está protagonizado por Son Goku Jr.. Disque hai un cuarto especial adicado a Vexeta, pero permanece inédito.
OVAs
Fixéronse dúas OVAs, unha delas baseada no videoxogo da consola Playdia, Dragon Ball Zetsu Metsu: Dragon Ball Z Gaiden: Saiyajin Zetsu Metsu (agosto de 1993). Non saíu do Xapón, xa que a súa produtora é distinta da do resto das películas da saga.
Na película en cuestión, titulada "O plan para destruír os saiyans", atopámonos co malvado Dr. Raichi que se quere vingar. En teoría trata do derradeiro tsufur, raza que habitaba o planeta Vexeta antes da chegada dos saiyans, e practicamente extinguida a mans destes últimos. O certo é que despois atoparemos a un novo tsufur, o Dr. Myu, en Dragon Ball GT.
A outra OVA fíxose para conmemorar o 40 aniversario da revista Shonen Jump. Para anunciar a OVA e outras animacións da publicación Shonen Jump fíxose unha xira chamada Jump Super Anime Tour 2008. Esta nova OVA foi titulada ''¡Ossu! Kaette kita Son Goku to nakama-tachi! que quere dicir algo como Oi oh! Volven Son Goku e os seus amigos!''.
Curtamentraxes educativas
Estes vídeos especiais son producións moi raras deseñados para seren curtametraxes educativas. Ámbolos dous foron completados en xuño de 1988.
Película chinesa non oficial de actores reais: Unha versión de actores reais (live-action) da popular serie de animación xapanesa, cun argumento parecido á película 1 de Dragon Ball.
Feita en Taiwán e estreada en 1989, co nome orixinal de Xin Qi long zhu Shen long de chuan shuo ou New Dragon Ball: The Legend of Shenlong, tamén coñecida coma Dragon Ball: The Magic Begins (Comeza a maxia). Aínda que esta película non segue exactamente o concepto de Toriyama, está moito máis preto a el ca calquera outra lenda tradicional chinesa.
Anime
O anime chegou a España no ano 1989 comezando a se emitir en galego na Televisión de Galicia, a canle autonómica galega, baixo o título As bólas máxicas con bastante éxito. A adquisición dos dereitos fíxose conxuntamente entre tódalas canles autonómicas espallándose axiña a súa fama. Así foi como comezou a se emitir noutras emisoras autonómicas coma Canal Sur en Andalucía ou Telemadrid co título de Bola de Dragón en lingua castelá; na Televisió de Catalunya, en Cataluña en catalán, co título de Bola de Drac en 1990 e no Canal 9 na Comunidade Valenciana (co mesmo título pero diferente dobraxe); e en Euskal Telebista en éuscaro, na Comunidade Autónoma Vasca, co título Dragoi Bola.
Anos despois, finalizada case a serie nas canles autonómicas, emitiuse no resto de España (coma Bola de Dragón) a través de Antena 3, cunha dobraxe de dubidosa precisión e certa censura. España foi o primeiro país de fala hispana onde apareceu o anime. Máis tarde saíu á venda unha edición en DVD do anime e foi reposta pola canle estatal Cuatro e varias canles autonómicas, entre as que se atopa a TVG que o 5 de febreiro do 2005 emitiu todo Dragón Ball alegando que sería a derradeira vez na canle. O 27 de marzo do 2012, por primeira vez, e tralo remate de Dragon Ball Kai o anime é emitido dende o principio pola segunda canle autonómica de Galiza, a tvG2. Cartoon Network, dentro do contedor Toonami, emitía asemade Dragon Ball GT, Dragon Ball Z e Dragon Ball.
Manga
Tralo éxito que tivo inicialmente a serie en Cataluña, se cadra o sitio onde tivo máis repercusión, Planeta DeAgostini editou o manga tanto en castelán (con varias reedicións) como en catalán.
A primeira edición dos tomos (tankōbon) foi lanzada no ano 1995. O primeiro tomo foi publicado o 15 de maio e os demais fóronse publicando mensualmente ata o 15 de outubro de 1998, cando se publicou o tomo 42. A edición española contén bastantes diferenzas respecto á xaponesa:
Todo isto fixo que os lectores perderan as ilustracións exclusivas que na 2ª edición, a de 2000, tampouco se incluíron.
Máis tarde, tralo lanzamento da edición de luxo (kanzenban) no Xapón, Planeta de Agostini comeza a publicar os kanzenban en España baixo o nome Ultimate Edition a partir do 9 de abril de 2006 a nivel quincenal, respectando o sentido de lectura xaponés, e incluíndo as novidades da edición xaponesa.
Portugal
En Portugal, Dragon Ball, Dragon Ball Z e Dragon Ball GT foron emitidos pola SIC entre 1995 e 1999. A serie foi despois repetida na SIC Gold (máis tarde SIC Sempre Gold) e despois na SIC Radical, onde continuou a ser un suceso. Infelizmente, para grande tristura dos seguidores, a serie desapareceu da programación da SIC Radical no inicio de 2006, mais no día 16 de xuño, aínda en 2006, volveu a ser emitida. Ademais lanzáronse en vídeo varias películas mentres que Dragon Ball foi lanzada en DVD.
O manga foi publicado pola editora Planeta deAgostini.
Brasil
Dragon Ball Z foi emitida por primeira vez a partir de mediados de 1999, pola canle de TV paga Cartoon Network, no horario das 18:30 e con retransmisión na medianoite. Aínda no final do mesmo ano, a Rede Bandeirantes tamén pasou a emitir a serie dentro do extinto programa Band Kids que chegou a récords de audiencia. En outubro de 2001, o Cartoon Network emitiu o último episodio, mentres que na TV aberta (Rede Bandeirantes) a serie foi emitida ata a saga de Célula, en 2002. A saga de Boo foi emitida pola Rede Globo en 2001.
En 2002, a Globo comprou e emitiu os 153 episodios de Dragon Ball, e en 2003 transmitiu Dragon Ball GT. A Cartoon Network tamén transmitiría en 2003 Dragon Ball Z e Dragon Ball GT. O Cartoon Network chegou a reemitir a serie en 2004, aínda que só a saga de Boo. Máis tarde, comprou a serie Dragon Ball (e as 4 películas da serie), que estreou no 30 de maio de 2006 no bloque Toonami, de luns a xoves con dous episodios por día no horario das 00:00. Mentres que o día 13 de decembro de 2006 comezou a emitir novamente Dragon Ball Z (agora emitindo tamén as 13 películas e os 2 especiais da serie), tamén con dous episodios por día e de luns a xoves.
En agosto de 2006 a Rede Globo comprou os dereitos de transmisión de tódalas sagas de Dragon Ball Z agás a de Boo (as que antes eran emitidas pola Rede Bandeirantes en 1999) e comezou a emitilas dentro da TV Xuxa a partir do 14 de agosto de 2006 ata rematar sobre abril de 2007. Porén, nalgunhas rexións do Brasil o anime parou de ser emitido despois das eleccións. Na Globo, por razón de pouquísimo tempo dedicado á emisión de Dragon Ball Z, o anime está a sufrir cortes, sendo que na maioría dos días foron emitidos preto de 15 minutos dun episodio e algunhas veces tan só 10 minutos.
Anime
En México comezou a se emitir en 1994 no Canal 5 da empresa Televisa, acadando en pouco tempo un enorme éxito, máis grande aínda que o de Os Cabaleiros do Zodíaco (Saint Seiya) e paralelo ó doutras series xaponesas máis modernas, e que chegaron case simultaneamente á televisión, coma Sailor Moon. O nome da serie non mudou entre a versión inglesa e mexicana, aínda que moita, senón toda, a musicalización e a banda sonora da serie foi traducida no país pola empresa Intertrack.
Debido ó seu grande éxito, é o único anime que se transmitiu case ininterrompidamente dende a súa estrea.
Manga
A edición mexicana (2000-2003) foi lanzada por Grupo Editorial Vide en formato de cómic americano en agosto de 2000, con só dous capítulos por número. Pero despois de 30 entregas, a editorial decidiu mudar o formato americano polo xaponés, de menor tamaño, 5 capítulos por número e con lectura ó estilo xaponés, isto é, lendo de dereita a esquerda, o que ó principio causou algo de confusión entre os lectores. Editouse a obra completa en 85 pequenos tomos que incluían tódalas portadas orixinais, separación de capítulos e ó final de cada tomo incluíanse lendas populares e reportaxes sobre o estilo de vida no Xapón. Esta edición tamén se vendeu en varios países de Centro e Suramérica.
Arxentina
A serie comezou a se emitir na Arxentina en televisión por ar na canle estatal ATC, actual Canal 7, onda Saint Seiya e outros animes e cartoons no seu segmento infantil Top Kids pero ó ter un índice de audiencia moi baixo a dirección de ATC decidiu levantar do ar o segmento en pouco tempo. Cómpre esclarecer que ATC é a única canle pública e unha das canles con menos índice de audiencia da Arxentina e nese momento a súa programación non estaba orientada ó público infantil, ademais o custo dos dereitos de Dragon Ball era un problema para a súa produción. Máis tarde a serie volveu ás pantallas arxentinas pero esta vez en televisión por cabo, o 1 de abril de 1996, pola canle Magic Kids. Emitiuse coa dobraxe mexicana e colleitou un tremendo éxito que durou aproximadamente tres anos. Foron notábeis as múltiplas repeticións que se fixeron de cada bloque de capítulos, motivo polo cal Dragon Ball Z estreouse en maio de 1998 e Dragon Ball GT en 2000. Case paralelamente emitiuse a serie en bloques de 4 episodios polo programa El club del animé, da mesma canle. O éxito era tan rotundo que se emitía 4 veces ó día, no horario de: 0:30, 7:30, 12:30 e 19:30.
O furor expandiuse tamén ó manga e ata ó cine, onde se proxectaron 3 películas: Superbatalla na Terra en maio de 1998 coma Dragon Ball Z: la película, Estala o duelo en xaneiro de 1999 coma Dragon Ball Z 2: El poder invencible e un combinado de Os guerreiros de prata e Fusión! en decembro de 1999 coma Dragon Ball Z 3: Guerra en los dos mundos (emitíronse unidas unha atrás da outra, cunha voz en off que comentaba unha relación inventada entre ambas). Estas e o resto das películas e especiais de televisión foron comercializadas en vídeo pola editorial Vértice, que tamén publicaba unha revista mensual. Tiveron tamén ampla circulación dous álbums de figuras de Dragon Ball e cinco de Dragon Ball Z, produto da empresa peruana Corporación Gráfica Navarrete. Ó cesar a transmisión da serie en Magic Kids en 2002 aproximadamente, a versión latinoamericana da canle Cartoon Network comezou a emitila regularmente, para despois axustala ó bloque de anime do sinal, Toonami, o cal se emite nas noites dende as 0:00 ata a 1.
Dende ese intre o horario ficou fixado ata xullo de 2007, (recibindo as traducións orixinais de México). A serie clasificada coma a mellor en moitas ocasións en Cartoon Network, na súa páxina de Internet na sección Votatoon; onde sempre Dragon Ball Z gañaba por maioría a clásicos da canle. Grazas á sona que recibiu nacionalmente en moitas canles coma Canal 13, Canal 9 e Magazine dan capítulos pasados, especiais e películas.
Chile
A Chile chegou sen previo aviso en 1997 pola canle privada Megavisión (agora Mega). A partir da exhibición de Dragon Ball, numerosos telespectadores fixéronse seguidores da serie e o aparente descoñecemento desta virou en 180º para se transformar en todo un fenómeno de masas nos anos seguintes (concretamente en 1998 e 1999) coas emisións das seguintes sagas. Tamén foi un dos animes para que a canle de cabo etc...tv tivese unha grande audiencia pasando totalmente sen censura tódalas sagas ata 2007. A sona que alcanzou o anime deu paso a que fosen transmitidas varias das súas películas en horario estelar (22:00), máis unha película amosada nos cines nacionais. Emitida a todo o país, a serie mantívose no ar arredor de cinco anos, ata que a última serie de anime, Dragon Ball GT, foi transmitida no verán do 2001. A súa dobraxe foi a mexicana, cun excelente desempeño, case non houbo ningún corte ou censura como si ocorreu noutros países. Déronse tódalas series completas (Dragon Ball, Dragon Ball Z e Dragon Ball GT). A serie foi reemitida en varias ocasións por Mega, aínda que actualmente se transmite pola canle de cabo Cartoon Network, que emite as primeiras sagas (aínda que tamén emitiu DB GT) de luns a domingo.
Colombia
Esta serie viu a luz nas pantallas colombianas da man de Canal 1 que a renomeou "El Dragón Mágico" no ano 1996, durou no ar varios capítulos ata que foi suspendida por aparente falta de audiencia. En 1998, cando RCN e Caracol TV fundaron as súas canles privadas Caracol volveu retomar a emisión, pero dende Dragon Ball Z (co seu nome orixinal) e emitiuse completa ata Dragon Ball GT de luns a venres logo de Pais e Fillos, entre as 2:00 e 4:00 p.m.
A empresa peruana Navarrete publicou varios álbums da serie entre os cales había dous de Dragon Ball, seis de Dragon Ball Z e un de Dragon Ball GT, estes álbums tiveron grande acollida entre afeccionados da serie e curiosos confirmando o grande éxito de Dragon Ball entre os colombianos. Isto tamén se viu entre a mercadoría, coma xoguetes, camisolas, estampados etc.
Paga a pena salientar que a maioría de seguidores colombianos viron Dragon Ball grazas a Canal 5 de México ou en America Televisión (Canal 4 do Perú) na TV por subscrición, onde se emitiu por primeira vez completa en Latinoamérica.
En 2007 sacaron as cartas «trilogia» as cales comprenden as tres series de anime, que tiveron boa acollida entre os afeccionados.
Perú
No Perú a serie colleitou un grande éxito dende a súa primeira emisión no Canal 5 (Panamericana Televisión) en 1996. Posteriormente foi transmitido polo Canal 4 (América Televisión) onde se emitiu a parte final de Dragon Ball en 1997, Dragon Ball Z en 1998 e Dragon Ball GT no 2000, cando tamén se estreou unha película nas salas de cine. Actualmente (2007) é transmitido dende a saga de Dragon Ball Z polo Canal 4 os sábados no horario das 17.30. É ata agora o anime con maior éxito no país xunto con Sailor Moon, Pokemon, Cabaleiros do Zodíaco e Capitán Tsubasa. Realizáronse 14 álbums da serie (2 de Dragon Ball e as súas 2 reactualizacións, 7 de Dragon Ball Z, 1 de Dragon Ball GT e 1 das 3 sagas) e un álbum das 20 películas da serie, produción da empresa peruana Navarrete. Ademais, dende mediados do 2006 comezouse a transmitir por Cartoon Network Dragon Ball e Dragon Ball Z de 22:00 a 22:45.
Venezuela
En Venezuela a serie tivo un grande éxito dende que se comezou a transmitir en 1997 pola canle de sinal aberto Televen, canda outras series moi populares coma Sailor Moon e Os Cabaleiros do Zodíaco. Despois de Dragon Ball, transmitíronse seguidamente Dragon Ball Z, sendo esta a que alcanzou maior popularidade, e finalmente Dragon Ball GT. As series transmitíronse completamente, sen cortes nin censura, e coa dobraxe mexicana. Na actualidade pódense ver estas series no bloque Toonami, por Cartoon Network, xa que Televen deixou de transmitilas aproximadamente no ano 2003.
República Dominicana
Na República Dominicana a serie comezou a se emitir no verán de 1998 en Telesistema Canal 11, emitindo Dragon Ball en 1998, Dragon Ball Z en novembro de 1999 e Dragon Ball GT en 2002. En pouco tempo, esta serie foi unha das máis exitosas neste país, ata se chamou «A hora dos Saiyans» ás 16:00 cando se transmitían.
Ata a data séguese a transmitir Dragon Ball Z e Dragon Ball GT respectivamente.
Polémicas
Dende a súa saída do Xapón, esta serie viuse rodeada de polémica por mor de diferentes aspectos:
Censura en Europa
A serie foi comprada nun principio por unha televisión francesa, que a distribuíu a toda Europa. Con todo, esta televisión censurou moitas escenas por mor do carácter presuntamente violento ou erótico dalgunhas delas. Estes son algúns dos exemplos:
Traducións e dobraxe en Galiza
Houbo bastantes erros nas traducións da serie, en boa medida causadas polas incongruencias da tradución francesa, segundo o capítulo do que se trataba:
Violencia e outras polémicas
Aínda que durante a súa emisión nas cadeas autonómicas españolas xa levantara certa polémica, foi trala súa chegada a Antena 3 cando levantou moitas protestas por parte de diversas asociacións de espectadores, que consideraban que esta serie exalta a violencia, a competitividade e o sexismo, polo que pediron reiteradamente a súa retirada.
En 2005, un estudo da Universidade de Valladolid comparou esta serie con David o Gnomo. Segundo a investigación, "mentres os participantes non tiveron ningunha dificultade para sinalar as motivacións das personaxes de David o gnomo, e onde e en que momento da historia se atopaban, eran incapaces de situar correctamente os seus homólogos de Dragon Ball e de explicar as súas accións e intencións"; e segundo dixo un dos responsábeis do estudo, Jesús Bermejo, isto pode contribuír a que o neno entenda a vida coma un collage. O estudo foi realizado con 500 nenos, descoñécese de que idades. Os seguidores da serie replican que Dragon Ball é unha serie xuvenil que non se pode comparar con series infantís coma David o Gnomo.
Publicacións
Son varios os especiais que lle foron dedicando as diversas revistas españolas ó longo da historia. Ademais o primeiro Daizenshu foi traducido ó castelán por Planeta DeAgostini.
Destaca o libro La Biblia de Dragon Ball, realizado por Vicente Ramírez no 2004 e publicado pola editorial Dolmen.
Gran Premio do Brasil de 2016
O Gran Premio do Brasil de 2016 (oficialmente coñecida como o Formula One Grande Prêmio do Brasil 2016) foi unha carreira de Fórmula Un que se disputou o 13 de novembro de 2016 no Autódromo José Carlos Pace en São Paulo, Brasil. A carreira marcará o cuadraxésima quinta edición do Gran Premio do Brasil, e o cuadraxésimo cuarta vez que a carreira disputouse como unha proba do Campionato Mundial desde a tempada inaugural en.
Rosberg proclamarase campión no Brasil se ...
Carreira
Romain Grosjean bateu o seu coche nas voltas previas á carreira contra as proteccións, foi a primeira baixa da carreira. A forte chuvia no inicio da carreira fixo que se atrasara 10 minutos a saída na espera de que escampara, os coches saíron con pneumáticos de chuvia estrema detrás do "safety car" que estivo en pista ata a oitava volta. Na décima volta algúns pilotos entran en boxes para montar pneumáticos intermedios, Vettel fai un trompo na volta 11. Accidente de Marcus Ericsson na volta 13, volve a pista o safety car,que estivo en pisto ata a volta 20, pero xusto despois da súa retirada Räikkönen sofre un accidente na recta de meta e volveu o safety car á pista. O piloto sae polo seu propio pe, sufriu acuaplaning, o diretor de carreira saca a bandeira vermella. Felipe Massa foi penalizado con cinco segundos por adiantar na liña de seguridade igual que Daniel Ricciardo por entrar no pit-lane pechado. Antes da reanudación da carreira, dirección de carreira obriga a reiniciar a todos os vehículos con pneumáticos de chuvia extrema.
Logo de 34 minutos reiniciouse a carreira detrás do coche de seguridade na volta 21, Esteban Ocon dcomentou que a visibilidade era aínda peor que antes. Jolyon palmer abandona na 25 coa suspensión rota. Na volta 29 volve a aparecer a bandeira vermella debido a forte choiva. Potestas de Lewis Hamilton que pregunta por que se detén a carreira. O británico ve como se lle escapa campieonato en favor de Rosberg. Segundo o regulamento o tempo total dunha carreira é de catro horas, con interrupcións incluídas. De dúas horas, se tomamos de referencia o tempo que os vehículos pasan rodando na pista. No momento da segunda bandeira vermella consumíranse un total de 51 minutos desas dúas horas.
Logo da reanudación da carreira na volta 29 todos saen con pneumáticos de chuvia extrema detrás do coche de seguridade, que se retira na volta 32. Verstappen pasa a Rosberg para colocarse segundo e ir a por Hamilton. Na volta 42 a situación é a seguinte 1º Hamilton, 2º Verstappen, 3º Rosberg, 4º Pérez e 5º Sainz. Na volta 48 Felipe Massa sofre un accidente e volve a saír o coche de seguridade que está en pista ata a volta 56. na volta 58 Sainz e cuarto e Fernando Alonso 16º logo de ser penalizado cun drive through, comenza a remontada e na volta 62 era 12º. Na volta 67 a clasificación é 1º Hamilton, 2º Rosberg, 3º Pérez, 4º Verstappen e 5º Sainz, a falta dunha volta Verstappen pasa a Pérez. Hamiton gaña a carreira seguido de Rosberg e Verstappen.
Reibó, Anzo, Lalín
Reibó é un lugar da parroquia de Anzo, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres), o que supón un aumento de 4 habitantes con respecto ao ano 2000.
Templo de Uppsala
miniatura|dereita|300px|Imaxe mostrando a cadea de ouro no templo, a fonte e a árbore, por [[Olaus Magnus Historia de Gentibus Septentrionalibus (1555)]] O templo de Uppsala era un lugar relixioso en Gamla Uppsala (Antiga Uppsala), próximo á moderna Uppsala, Suecia, que fora creado para venerar os deuses nórdicos dende tempos prehistóricos. O templo está escasamente documentado, mais téñense referencias del en sagas nórdicas e na Gesta Danorum de Saxo Grammaticus. Tamén foi descrito por Adán de Bremen.
Historia e controversia
As maiores controversias con respecto ao templo céntranse especificamente no lugar da Antiga Uppsala onde se localizaba e en se foi un edificio ou non. Algunhas correntes din que o templo foi confundido co salón dos reis suecos, situado a decenas de metros da igrexa actual, aínda que as igrexas acostumaban a se erguer sobre antigos templos pagáns ou sitios onde se realizaban actividades rituais.
Durante unha escavación na igrexa actual, os restos dun ou, posibelmente, varios edificios de madeira, foron encontrados baixo os cimentos. Snorri Sturluson escribiu que o templo construíuno o deus Freyr quen, supostamente, viviu en Uppsala. Snorri e Saxo Grammaticus afirmaban que foi Freyr quen comezou a tradición dos sacrificios humanos no templo. As sagas nórdicas, Saxo Grammaticus e Adán de Bremen describen os sacrificios en Uppsala como festas populares que atraían público de toda Suecia. Moitas destas fontes falan de sacrificios humanos para os deuses nórdicos.
O templo de Uppsala foi destruído, probabelmente polo rei Ingold I en 1087 durante a última batalla coñecida entre pagáns e cristiáns.
No ano 2000, realizouse un blót na Antiga Uppsala, e foi o primeiro evento deste tipo neste lugar en 900 anos. Foi realizado por membros da relixión Ásatrú.
Premier League (Irlanda)
A Premier League (antes Superleague) é a máxima categoría do baloncesto masculino de Irlanda. Participan na competición 10 equipos, sendo o equipo máis laureado o Neptune Cork, equipo que gañou o campionato en 11 ocasión.
Equipos
Os seguintes son os equipos que compiten na temporada 2015−16 da Premier League.
Formato
Desde a temporada 2003–04 até a 2011–12, a liga estivo dividida en dúas conferencias: a Conferencia Norte e a Conferencia Sur, sendo determinado o gañador da competición decidido nunha final entre os dous mellores conxuntos de cada unha. Antes de 2003-04, o campión da liga era o equipo que acababa de primeiro nunha liga de todos contra todos, sendo evidentemente o subcampión o equipo que remataba no segundo posto. A excepción a este método de competición foi a temporada 2001−02, onde o Waterford Crystal gañou a liga despois de vencer unha eliminatorias despois da fase regular. Na temporada 2012–13, a liga volveu ao modelo vello e eliminou as conferencias, estabelecendo de novo a consideración de campión da competición ao equipo que finaliza no primeiro lugar da liga.
Harrison Barnes
Harrison Bryce Jordan Barnes, nado o 30 de maio de 1992 en Ames, Iowa, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga nos Sacramento Kings da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria universitaria
Barnes anotou 21 puntos no seu debut con North Carolina nun partido de exhibición nas Bahamas contra os Commonwealth Bank Giants. UNC gañou o partido por 130-87. O 1 de novembro de 2010, Barnes foi incluído no equipo All-American da pretempada por Associated Press. Foi o primeiro xogador de primeiro ano en recibir esta honra. No seu debut oficial con North Carolina, anotou 14 puntos e capturou 4 rebotes contra Lipscomb. Conseguiu o seu primeiro dobre-dobre o 11 de decembro de 2010 na vitoria por 96-91 contra a Universidade de Long Beach State, ó conseguir 19 puntos e 10 rebotes.
Barnes conseguiu a maior anotación da súa carreira universitaria contra Clemson o 12 de marzo de 2011, ó anotar 40 puntos, ademais de capturar 8 rebotes. Ademais, os 40 puntos de Barnes foron o maior número de puntos anotados por un xogador de primeiro ano nun partido do Torneo da ACC. O 18 de abril de 2011, Barnes anunciou a súa intención de xogar de novo para North Carolina na súa tempada coma sophomore.
Traxectoria profesional
O 28 de xuño de 2012, Barnes foi elixido na 7ª posición do Draft da NBA de 2012 polos Golden State Warriors.
O 9 de xullo de 2016, Barnes asinou un contrato por catro anos e 94 millóns de dólares cos Dallas Mavericks.
O 6 de febreiro de 2019, Barnes foi traspasado ós Sacramento Kings a cambio de Zach Randolph e Justin Jackson.
Reibó
Co topónimo Reibó podémonos referir a:
Jon Foster
Jon Foster, nado o 3 de agosto de 1984, é un actor estadounidense. É coñecido polos seus traballos en filmes como Unha muller difícil no 2004, o filme de terror Stay Alive no 2006, e coprotagonizando xunto con Jenna Elfman a comedia Accidentally on Purpose.
Biografía
Foster naceu en Boston, Massachusetts, fillo dos propietarios dun restaurante Gillian e Steven Foster. Ten un irmán máis vello, Ben, quen tamén é actor e que adoitaba describir ós seus pais como uns "hippies de espírito ceibe en contra da Guerra de Vietnam". Foster medrou baixo a doutrina relixiosa do seu pai, o xudaísmo. A súa avoa paterna emigrou de Rusia para fuxir dos pogroms en 1923.
A súa familia mudouse a Fairfield, Iowa, logo de que lles roubaran na súa antiga casa de Boston mentres estaban presentes.
Philip Grierson
Philip Grierson, nado o 15 de novembro de 1910 en Dublín, Irlanda, e finado o 15 de xaneiro de 2006 en Cambridgeshire, Inglaterra, foi un historiador e numismático británico.
Grierson foi profesor emérito de numismática en Universidade de Cambridge e membro do Gonville and Caius College, da mesma cidade, ao longo de setenta anos. Durante a súa longa e prolífica carreira académica reuniu a colección de moeda medieval, publicou abundantemente sobre ese asunto e situouno no punto de atención da comunidade científica.
Á parte do exercicio da docencia en Cambridge tamén ocupou diversos postos docentes en Bruxelas e en Washington.
Primeiros anos
Os seus pais foron Philip Henry Grierson e Roberta Ellen Jane Grierson, e tivo dúas irmás, Janet e Aileen Grierson. O seu pai era agrimensor e membro da Comisión de Terras de Irlanda e, logo de perder o seu traballo en 1906, pasou a dirixir unha pequena granxa preto de Dublín. Alí gañou boa reputación como financeiro e foi nomeado xerente de diversas compañías. Ademais, co tempo foi formando unha importante colección de caracois de auga doce que posteriormente pasou a formar parte dos fondos do Museo do Ulster, en Belfast.
Grierson estudou no Marlborough College, onde se especializou en ciencias naturais. Como resultado, logrou ser admitido para cursar medicina no Gonville and Caius College de Cambridge, en 1929, e pouco despois cambiou o seu foco de interese cara á historia, disciplina que o ocupou o resto da súa vida. Porén, o seu interese e a súa dedicación ás ciencias deixou nel un fondo coñecemento dos métodos e os principios de materias tan diversas como a estatística, as matemáticas ou a metalurxia, que lle resultou moi valioso tempo despois.
Vida académica
O rendemento de Grierson na universidade foi excepcional. Graduouse con matrícula de honra, accedeu a prestixiosas bolsas universitarias e mereceu diversos premios ao rendemento académico. Comezou os seus estudos de posgrao en 1932 centrándose na historia carolinxia, e as súas primeiras publicacións ocupáronse da historia eclesiástica da alta Idade Media.
Logo da obtención dunha bolsa de investigación en 1934, non viu a necesidade de presentar a súa tese de doutoramento, polo que non chegou a recibir ese grao universitario máis que de xeito extraordinario, en 1971.
Grierson continuou ocupando diferentes postos salientables no ámbito universitario, como bibliotecario da universidade (1944-1969), director de estudos históricos ou reitor (1966-1976), ademais da súa actividade como profesor en diferentes graos profesionais, desde 1938 a 1978.
A vinculación docente de Grierson foi coa facultade de historia, que o nomeou profesor axudante en 1938 e titular en 1945. En 1959 pasou a ser profesor lector de numismática e en 1971 profesor titular desa disciplina, actividade que compartiu co ensino da introdución á historia de Europa entre os séculos V e XV.
En diversos momentos foi tamén director da Real Sociedade Histórica (1945-1955), presidente da Real Sociedade Numismática (1961-1966), profesor externo na Universidade de Oxford (1956-1957), e membro da Sociedade de Anticuarios (a partir de 1949), da Academia Británica (a partir de 1958) e da Academia Medieval de América, entre outras institucións. En 1968 foi nomeado membro de honra da Sociedade Numismática de Suecia.
Ribela, Reádigos, O Irixo
Ribela é un lugar da parroquia de Reádigos no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 5 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 2 mulleres.
Mikoyan-Gurevich MiG-15
O Mikoyan MiG-15 (designación OTAN: Fagot) foi un caza deseñado para os roles de superioridade aérea e cazabombardeiro na Unión Soviética por Artem Mikoyan e Mikhail Gurevich. O MiG-15 foi un dos primeiros cazas a reacción con á en frecha, e conseguiu fama nos ceos de Corea, onde superou de sobra a todos os cazas inimigos coa excepción do F-86 Sabre.
O MiG-15 tamén serviu como punto de partida para o desenvolvemento do máis avanzado MiG-17, que foi aínda unha ameaza efectiva para os cazas estadounidenses na Guerra do Vietnam. O MiG-15 foi un dos avións máis fabricados da historia, ao producirse ao redor dos 12.000 exemplares e uns 6.000 máis baixo licenza.
Pizzicato
miniatura|dereita|250px|Músico realizando un pizzicato nun [[contrabaixo.]]
Philip Grierson
Vida académica
Entre outros premios, en 1958 foi galardo coa medalla da Royal Numismatic Society, en 1962 coa medalla Huntington da Sociedade Numismática Americana, polo traballo The foremost medieval numismatist of our time, or indeed perhaps of any time; en 1987 co premio literario da Asociación Internacional de Numismáticos Profesionais, e en 1997 coa medalla de ouro Sanford Saltus, da British Numismatic Society, e o Premio de Honra da Sociedade de Historia Monetaria Internacional (GIG), de Frankfurt. En 2005 recibiu tamén o Premio Derek Allen, da Academia Británica.
Coleccionismo numismático
A vinculación coa numismática de Grierson produciuse dun xeito casual. Nunha visita á casa familiar no Nadal de 1944 atopou nun caixón do escritorio do seu pai unha moeda bizantina de bronce do emperador Focas, e este achado estimulouno a visitar a empresa de coleccionismo Spink, en Londres, onde adquiriu unhas poucas moedas a modo de material ilustrativo para utilizar nas súas conferencias. miniatura|[[Fachada do Museo Fitzwilliam, que alberga a colección de numismática medieval europea de Philip Grierson]]Porén, ese suceso espertou en Grierson o interese polo coleccionismo (quizais herdado do seu pai) de tal xeito que ao final do ano seguinte xa tiña 1.500 moedas e a finais de 1946 arredor de 3.500. Co tempo, a súa colección chegou a ter 20.000 pezas, cun valor estimado en varios millóns de libras, e foi a colección máis representativa da moeda medieval europea de todo o mundo. Aínda que a colección residiu no Museo Fitzwilliam durante moitos anos en vida de Grierson, onde se ía enriquecendo con novos exemplares, a súa titularidade non pasou a corresponderlle ao museo ata a súa morte. En 1982, Grierson procurou financiamento para o proxecto de publicación da súa colección numismática e de aí xurdiu a publicación de Medieval European Coinage, concibido inicialmente con doce volumes nos que se catalogasen definitiva e exhaustivamente as cuñaxes medievais europeas. El mesmo ocupouse da preparación do primeiro volume, aparecido en 1986, centrado nas emisións da Europa occidental entre os séculos V e X, que é o catálogo de referencia para ese período.
Pizzicato
Pizzicato é unha palabra italiana que designa unha técnica empregada nos instrumentos de corda fretada consistente en pulsar a corda co dedo para conseguir a vibración prescindindo do arco.
Philip Grierson
O museo Fitzwilliam
O crecente interese de Grierson pola numismática levouno a tomar contacto co departamento de moeda do Museo Fitzwilliam (o museo de arte e antigüidades da Universidade de Cambridge), do que chegou a ser nomeado conservador honorario de moedas e medallas en 1949, e síndico da institución ata 1958. Baixo a súa influencia, o departamento de moedas e medallas converteuse nun dos máis activos e cunha investigación máis produtiva do museo. Na súa honra, o museo ten unha sala no seu nome que acolle a que foi a súa colección numismática.
Bruxelas e os EEUU
A traxectoria académica de Grierson transcendeu a Universidade de Cambridge cando, en 1947, se lle ofreceu a cátedra de Numismática que deixara vacante Victor Tourneur na Universidade Libre de Bruxelas. Ocupou este posto ata a súa xubilación en 1981, para o que pasaba cada ano na capital Belga boa parte das súas vacacións de Nadal e Semana Santa, á parte doutras visitas ocasionais. De feito, durante moitos anos un dos seus intereses foi a moeda medieval dos Países Baixos, e mantivo estreitas colaboracións con outros estudosos numismáticos belgas.
O seu labor nos Estados Unidos empezou nos anos 1953 e 1954, cando Grierson foi chamado como un dos instrutores fundadores da escola anual de verán da Sociedade Americana de Numismática. miniatura|Sede da [[biblioteca Dumbarton Oaks e da colección de moeda bizantina reunida por Philip Grierson]] En 1955 foi convidado a ocupar o posto de asesor honorario e conservador da biblioteca de investigación e da colección Dumbarton Oaks en Washington, baixo a administración da Universidade Harvard, onde aproveitou os considerables recursos da institución para construír a mellor colección mundial de moeda bizantina e publicala. A súa obra Catalogue of Byzantine Coins in the Dumbarton Oaks Collection and in the Whittemore Collection segue a ser a referencia para o estudo da moeda do Imperio Romano de Oriente.
Grierson xubilouse en 1981 á idade de 70 anos.
Seoul E-Land FC
O Seoul E-Land FC (서울 이랜드 FC) é un club de fútbol coreano da cidade de Seúl. Fundouse en 2014 e compite na K League Challange.
Mikoyan-Gurevich MiG-15
Produción
dereita|240px|MiG-15 A Unión Soviética fabricou ao redor de 12.000 MiG-15 en todas as súas variantes. Tamén se produciron baixo licenza en Checoslovaquia (como S-102 e S-103) e Polonia (como Lim-1 e Lim-2, e os biprazas SB Lim-1 e SB Lim-2).
A principios dos anos 50 a Unión Soviética entregou centos de MiG-15s a China, onde recibiron a designación J-2. Os soviéticos tamén enviaron case un cento de enxeñeiros e especialistas do avión a China, onde axudaron á fabricación do adestrador MiG-15UTI (designado JJ-2) na factoría de avións de Shenyang. China nunca produciu unha versión monopraza do caza, só o bipraza JJ-2.
A designación "J-4" non é clara; algunhas fontes afirman que os observadores occidentais designaron erroneamente ao MiG-15bis chineses como "J-4", mentres que a Forza Aérea Chinesa asegura que nunca usou esta designación. Outras din que "J-4" é usado para o MiG-17F, mentres que "J-5" é usado para o MiG-17PF. Outra fonte afirma que a Forza Aérea Chinesa usou "J-4" para os MiG-17A de fabricación soviética, que foron rapidamente substituídos polos construídos baixo licenza MiG-17Fs (J-5). O que é seguro, é que as vidas de servizo dos J-2 e J-4 na China foron curtas, sendo substituídos polos máis capaces J-5 e J-6.
Bokmål
O bokmål (literalmente lingua de libro) é o estándar máis común da lingua norueguesa baseado orixinalmente no danés, a outra forma escrita oficial é o nynorsk. É utilizado, como forma escrita, por entre o 85 e 90% da poboación e é usado comunmente para os estudantes estranxeiros que aprenden noruegués.
Historia
Até ao redor do ano 1300, o idioma escrito de Noruega, o noruegués antigo, foi esencialmente idéntico ao nórdico antigo. Esta fala foi gradualmente diferenciándose en dialectos rexionais e locais. Mentres Noruega permaneceu como un reino independente a lingua escrita mantívose esencialmente constante.
En 1380, Noruega uniuse con Dinamarca e por moito tempo non tivo o seu propio rei. A comezos do século XVI, Noruega perdera as súas institucións políticas separadas e xunto a Dinamarca formou a unidade política chamada Dinamarca-Noruega até 1814, converténdose progresivamente no membro débil da unión. Durante este período o noruegués escrito foi substituído polo danés, o cal foi usado virtualmente en todos os documentos administrativos.
Os noruegueses utilizaron primeiramente o danés na escritura, pero este gradualmente pasou ser falado pola elite urbana en ocasións formais ou oficiais. Aínda que o danés non se converteu na lingua falada pola basta maioría da poboación, para a época de 1814 cando os lazos entre Noruega e Dinamarca eran fortes, un vernáculo dano-noruegués a miúdo chamado "fala educada diaria" converteuse en lingua materna de parte da elite urbana. Esta nova koiné dano-norueguesa como danés con pronuncia de noruegués do leste, algo de vocabulario noruegués e unha gramática simplificada. Ou como o expresou Kristoffersen:
En 1814, Noruega foi cedida por Dinamarca a Suecia. Nese entón Noruega desafiou a Suecia e os seus aliados, declarou a súa independencia e adoptou unha constitución democrática. Aínda que obrigada a someterse a unha unión dinástica con Suecia, este sentimento independentista continuou crecendo, influenciando a evolución da lingua en Noruega. Antigos idiomas tradicionais foron revividos polo poeta patriótico Henrik Wergeland (1808-1845), quen defendeu unha lingua escrita non danesa. Haugen indica que:
A máis conservadora das dúas transicións do idioma foi adiantada polo labor de escritores como Peter Asbjørnsen e Jørgen Moe, o mestre e axitador da reforma lingüística Knud Knudsen e o seu famoso discípulo Bjørnstjerne Bjørnson, así como unha máis prudente norueguización por Henrik Ibsen. En particular, o traballo de Knudsen na reforma lingüística a mediados do século XIX foi imporante para a ortografía de 1907 e a subsecuente reforma de 1917. Knudsen é a miúdo chamado "pai do bokmål".
Diferenzas co dialecto tradicional de Oslo
Coloquialmente, o estándar Østnorsk é a miúdo chamado o dialecto de Oslo. Con todo, o Østnorsk estándar non está confinado a Oslo e o dialecto tradicional de Oslo é diferente ao Østnorsk estándar. En realidade, moitos nativos de Oslo poden falar un sociolecto que vai nunha escala desde o dano-noruegués tradicional nun extremo até o dialecto de Oslo ao outro extremo.
A seguinte táboa mostra algúns importantes casos onde o bokmål e o Østnorsk estándar seguen ao danés máis que ao dialecto tradicional de Oslo. Noutros casos o bokmål segue ao dialecto de Oslo. As formas radicais que están permitidas pero non son moi usadas están entre paréntese.
Teófilo, emperador de Bizancio
Teófilo, nado no ano 813 e finado no 842, foi o emperador bizantino entre os anos 829 e 842. Foi o segundo da chamada dinastía frixia ou "amoriana".
A diferenza do seu pai, Miguel II, declarouse como un estrito iconoclasta. En 832 publicou un edicto polo cal se prohibiu o uso e adoración de iconas; pero as historias sobre a súa crueldade cara aos seus opositores resultan tan extremadas que moitos pensan que se trata de esaxeracións.
Traxectoria
Na época do seu ascenso ao trono, os sicilianos aínda loitaban contra os sarracenos, pero Teófilo non puido prestarlles axuda xa que se viu obrigado a dedicar todas as súas forzas á guerra contra os califas de Bagdad. Esta guerra foi iniciada por Teófilo, pois dera asilo a certos refuxiados persas, un dos cales, chamado Teófobo trala súa conversión ao cristianismo, desposou á irmá do emperador, Helena, e converteuse nun dos xenerais do Imperio.
O exército bizantino celebrou varios éxitos iniciais: en 837 foron tomadas e destruídas Samosata e Zapetra (Zibatra ou Sozopetra), lugar de nacemento do califa Al-Mu'tasim. Este, desexoso de vingar a ofensa, reuniu un grande exército, unha de cuxas divisións derrotou en Dasymon a Teófilo, que dirixía en persoa o exército bizantino, mentres que a outra avanzou ata Amorio, berce da dinastía frixia. Tras unha valorosa resistencia de cincuenta e cinco días, a cidade caeu en mans de Al-Mu'tasim por mor dunha traizón interna o 23 de setembro de 838. Trinta mil dos seus habitantes foron executados e o resto vendidos como escravos, e a cidade foi arrasada ata os seus cimentos.
Teófilo nunca puido recuperarse do golpe recibido, a súa saúde foise debilitando e morreu a comezos de 842. O seu carácter foi obxecto de moitos debates; pois mentres uns considérano como un dos emperadores bizantinos máis capaces, outros o ven como o clásico déspota oriental, un gobernante sobrevalorado pero insignificante. Non cabe dúbida de que fixo canto puido por eliminar a corrupción e opresión dos seus funcionarios, e que administrou xustiza con estrita imparcialidade, aínda que os seus castigos moitas veces non se correspondían co crime cometido.
Malia os gastos que supuxo a guerra en Asia e das grandes sumas dedicadas por Teófilo á construción, o comercio, a industria e as finanzas do Imperio viviron unha das súas mellores épocas, en gran medida grazas á moi eficiente administración do tesouro. Teófilo, que recibira unha excelente educación do gramático Xoán Hylilas, foi un grande afeccionado á música e amante da arte. Reforzou as murallas de Constantinopla e fixo construír un hospital que se mantivo ata os últimos tempos do Imperio bizantino.
Cardeñosa de Volpejera
Cardeñosa de Volpejera é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 50 habitantes (INE 2012).
Bandeira de Brunei
Descrición
A bandeira ten o Escudo de Armas de Brunei no centro sobre un campo amarelo. O campo está cortado por dúas raias diagonais, unha branca e outra negra. O escudo de armas é o seguinte unha media lúa (símbolo do islam) xunto cun paraugas (que simboliza a monarquía), e dúas luvas en ambos lados. Por baixo da media lúa hai unha cinta. Na media lúa e na cinta hai inscricións en árabe que din: "Estado de Brunei, Morada da paz" e o lema de Brunei "sempre en servizo coa guía de Deus".
No sueste asiático, o amarelo é tradicionalmente a cor da realeza, así os pavillóns reais de Malaisia e Tailandia, xunto coa bandeira presidencial de Indonesia conteñen un campo amarelo. As raias branca e Negra representan aos ministros principais de Brunei, representando o amarelo ao sultán. O escudo nacional foi colocado no centro en 1940. Unha versión semellante sen o escudo de armas, foi utilizado por primeira vez en 1900. O escudo leva unha media lúa simbólica da fe islámica, e o mastro central é un símbolo do estado. A bandeira e o paraugas son símbolos da realeza, e as mans voltas cara arriba significa a benevolencia do goberno.
Mikoyan-Gurevich MiG-17
A meirande parte das versións do MiG-17 non poden levar mísiles aire-aire, e usan os seus canóns para derrubar avións inimigos. Foi usado na Guerra de Vietnam e resultou ser unha ameaza efectiva contra os cazas supersónicos estadounidenses.
Variantes
Algúns exemplares retirados foron convertidos en brancos controlados remotamente.
Illa da Toxa Pequena
A Illa da Toxa Pequena é unha illa pertencente ó concello do Grove, situada a levante da Illa da Toxa, da que a separa unha canle de medio quilómetro de ancho.
Ten 10 hectáreas de superficie e é moi estreita e alongada (875 metros de norte a sur). Trátase dun illote baixo pero agreste, rochoso e cuberto de vexetación arbustiva. Importante banco marisqueiro e antigo lugar de pasto de gando. Aínda hoxe percórrena varios carreiros abertos polos mariscadores. Durante a Guerra Civil española foi lugar de refuxio dos perseguidos republicanos.
The Postman Always Rings Twice
The Postman Always Rings Twice é unha novela criminal de James Cain publicada en 1934. En base a ela, fixéronse cinco películas, unha obra de teatro e unha ópera:
Fran Beltrán
Francisco José Beltrán Peinado, nado en Madrid o 3 de febreiro de 1999, é un futbolista español. Xoga na posición de centrocampista e o seu equipo actual é o Celta de Vigo.
Candosa, O Regueiro, O Irixo
Candosa é un lugar da parroquia do Regueiro no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 19 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 9 eran homes e 10 mulleres.
Gran Premio dos Estados Unidos de 1960
O Gran Premio dos Estados Unidos de 1960 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 20 de novembro de 1960 no circuíto de Riverside. Foi a décima e última carreira da tempada de Fórmula Un de.
Gone Too Soon
"Gone Too Soon" é unha balada gravada e popularizada polo músico estadounidense Michael Jackson. Foi escrita e composta por Larry Grossman e Buz Kohan. Dionne Warwick interpretou a canción por primeira vez en 1983 como unha dedicatoria a Janis Joplin e Karen Carpenter. A vesión de Jackson de "Gone Too Soon" estivo dedicada á memoria de amigo de Jackson Ryan White, un adolescente de Kokomo, Indiana que chamou a atención nacional, despois de ser expulsado do seu colexio por ter a SIDA. A versión foi producida por Jackson e Bruce Swedien para o oitavo álbum de estudio, Dangerous (1991).
Gran Premio dos Estados Unidos de 1960
Sumario
Por algunha razón (falta de familiaridad dos afeccionados cos coches de rodas abertas e cos pilotos europeos, a falta de apoio dos medios de comunicación e dos promotores do Leste, ou a falta de batalla polo campionato en curso), o promotor Alec Ulmann non tivo éxito en conseguir máis apoio para o Gran Premio dos Estados Unidos de 1960 no circuíto de Riverside en California do que tivo un ano antes en Sebring (Florida).
Moss gañou a batalla da pole, moi por diante de Brabham e Gurney, que completaron a primeira fila. Phil Hill quedou sorprendido pola "incrible" diferenza no manexo entre o vello Cooper, verde e vermello con motor traseiro que recibiu para a carreira e o Ferrari Dino gañador de Monza que pilotara toda a tempada, pero se amañou para ser décimo terceiro na grella.
Un pequeno grupo de veteranos de Riverside estaban preparados para a carreira, pero víronse sorprendidos polo espectáculo dos coches de F1. Brabham tomou a dianteira na primeira curva, por diante de Gurney e Moss. Os Cooper de Phil Hill e Olivier Gendebien calaronse na grella, pero arrancaron e púxeronse en marcha. Na volta 4, Surtees trompeou o seu Lotus diante do seu compañeiro de equipo Jim Clark, quedando eliminado.