cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Juan Antonio Correa Calderón
Traxectoria
Fillo do médico e escritor Antonio Correa Fernández. Estudou o bacharelato no instituto de Lugo, onde dirixiu o semanario infantil El Ideal en 1917 e publicou en 1918, con outros compañeiros, a revista Juvenilia. Licenciouse en Dereito na Universidade de Oviedo. En 1931 fundou en Lugo co seu irmán Evaristo o periódico Vanguardia Gallega, do que foi director. Despois colaborou no xornal conservador Alborada.
Afiliouse á Falange luguesa en 1935 e despois do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado Xefe local da Falange de Lugo.
Bandeira de Samoa
A bandeira de Samoa foi adoptada o 24 de febreiro de 1949. É un pano de cor vermella cun rectángulo azul no cantón, no cal figuran cinco estrelas que representan a Cruz do Sur.
Oso pardo
Distribución
O oso pardo é un habitante característico dos bosques de montaña, praderías e matogueiras de Europa, Asia temperada e Norteamérica.
Neste vasto territorio aparece baixo certo número de subespecies, que se diferencian unhas doutras pola coloración do pelo e o tamaño do animal, e que poden ser moi diferentes, até o punto de que antigamente consideráronse como especies distintas.
Descrición
De gran tamaño, ten unha lonxitude corporal que varía desde 1,50 a 2,95 m, dependendo da subespecie, e unha altura na cruz de até 1,30 m. O seu peso loxicamente tamén varía, desde os 100 até os 675 kg.
A súa estrutura corporal está conformada por ósos curtos e compactos, destacando o úmero, onde se insiren nos poderosos músculos das extremidades anteriores, que fan posíbel que o animal poida voltear pedras de gran tamaño, deitar pólas de árbores e escavar buratos.
A cor é moi variábel dun individuo a outro. Pode oscilar entre a parda moi escura e a dourada clara, pasando por diversas gamas de grises. As crías adoitan presentaren un colar abrancazado máis ou menos amplo ao rededor do pescozo, marca que habitualmente desaparece a partir da primeira muda ao ano de idade, pero pode quedar algún resto nos adultos. A pelaxe renóvase unha vez ao ano, na época estival.
Pel e órganos dos sentidos
miniatura|esquerda|200px|Oso pardo ergueito.
Non teñen unha visión moi desenvolvida, comparada con outros sentidos, aínda que si poden ver as cores durante a noite. A longa distancia recoñecen formas, pero non detalles, e detectan moito mellor animais ou obxectos en movemento que inmóbiles.
Son plantígrados, con cinco dedos en cada pé armados de fortes gadoupas, sendo as anteriores especialmente longas, coas que poden dar fortes gadoupadas mortais, pero tamén amosar actitudes delicadas e habilidosas.
Nalgunhas situacións, como cando se senten ameazados, ou cando queren aumentar o seu campo de visión, poden erguerse sobre as patas traseiras.
O seu oído é extremadamente agudo e desenvolvido, ao igual que o olfacto, que é excelente, finísimo e, sen dúbida, o seu sentido máis desenvolvido e o que máis lle axuda na súa vida cotiá. Grazas a el pode detectar a longa distancia moitas das súas fontes de alimento e tamén o estado sexual doutros exemplares durante a época de celo.
Noroeste de Inglaterra
miniatura|300px|Localización de North West England O Noroeste de Inglaterra (en inglés, North West England) é unha das nove rexións de Inglaterra. Comprende os condados de Cumbria, Lancashire, Greater Manchester, Merseyside e Cheshire. Segundo estimacións do 2006 conta cunha poboación de 6.853.200 habitantes distribuídos nunha área de 14.165 quilómetros cadrados, sendo as principais cidades da rexión Manchester e Liverpool. Outras cidades de importancia son Warrington, Blackpool, Bolton, Stockport, Preston, Blackburn, Oldham e Saint Helens.
Oso pardo
Alimentación
miniatura|220px|Nadando. miniatura|220px|Femia coas súas crías. miniatura|220px|Engaiolado en catividade.
As mandíbulas teñen 4 dentes caninos puntiagudos e robustos, como os doutros carnívoros. Porén, non presenta moas carniceiras, e a presenza de incisivos aptos para cortar herba e caules, e de moas amplas e aplanadas capaces de triturar alimentos de orixe vegetal, fan que a dentadura deste carnívoro estea perfectamente adaptada a un réxime omnívoro. Aliméntase de diversas herbas, tubérculos, rizomas, castañas, landras, mel, roedores, anfibios e mesmo preas, podendo deprazarse moitos quilómetros en busca de alimento. A súa actividade comeza e remata cos crepúsculos.
Reprodución
Os osos pardos non parecen seren territoriais, sendo porén frecuente ver que varios individuos marcan unha mesma árbore, trabándoa, rabuñándoa ou fregando o lombo contrta ela; esta actividade pode, por tanto, interpretarse como un xeito de comunicación intraespecífica. Presentan dimorfismo sexual bastante acentuado, sendo os machos claramente máis grandes e corpulentos que as femias (estas son dun 20 a un 25% máis pequenas, e teñen a cabeza algo máis afiada). Alcanzan a madurez sexual entre os 3,5 e os 5,5 anos de idade. A época de celo acontece na primavera e pode estenderse até principios do verán. As femias, que paren cada dous ou tres anos, son detectadas polos machos, cando son receptivas, a moitos quilómetros de distancia. Poden congregarse varios machos para conquistar unha femia e, nese momento, é normal que se produzan enfrontamentos entre os rivais; o vencedor cortexa á parella durante varios días e, se a femia deixa de estar receptiva, o macho desiste do cortexo, abadoándoa. Os osos son promiscuos, para conseguir o maior número de cópulas posíbel e así asegurar a descencencia.
A implantación do óvulo fecundado aprázase até outubro ou novembro, facéndoo coincidir co repouso invernal (implantación diferida). Na cova ou burato que a femia escolle para invernar (a oseira), nun lugar pouco accesíbel a agochado tras unha maraña de xestas ou piornos, e agrandado até facelo confortábel, pare entre unha e tres crías, moi pequenas e pouco desenvolvidas, cas sen pelo e cos ollos mpechados. En abril ou maio, nai e fillos abandonan a oseira e mantéñense xuntos durante uns 18 meses, momento en que a osa entra de novo en celo.
A súa esperanza de vida é de 25 a 30 anos (máximoa coñecidos: 34 anos en estado silvestre e 47 en catividade).
Subespecies
A especie Ursus arctos comprende numerosas subespecies, en número variábel segundo os autores. De acordo co SIIT serían as seguintes: miniatura|200px|"Grizzly" (Ursus arctos horribilis).
Estado de conservación
miniatura|200px|Ursus arctos syriacus.
Segundo a UICN a área de dispersión do oso pardo reduciuse progresivamente nos últimos tempos en Norteamérica (en México a especie extinguiuse en época histórica), Europa (extinguido en Alemaña, Suíza, Liechtenstein, Hungría, Moldavia e Portugal), e desaparecida xa en todo o norte de África e Oriente Medio (Marrocos, Alxeria, Exipto, Palestina, Israel, Líbano e Siria).
En Galicia
miniatura|200px|Distribución do oso pardo no Cantábrico. Aínda que na antigüidade o oso pardo se estendía por boa parte de Galicia, e de que no século XIX era relativamente frecuente na serra dos Ancares e no Courel (como o testemuñan as numerosas alvarizas abandonadas, e topónimos como "Oseira") a súa presenza hoxe en Galicia é esporádica nesas rexións montañosas orientais, a onde pasan individuos procedentes de Asturias e León. Cada vez a súa presenza é máis frecuente, con avistamentos e probas de presenza permante no Parque Natural do Invernadeiro, Serra do Courel   ou na comarca da Fonsagrada.
Pero estas visitas son cada vez máis frecuentes como consecuencia das accións proteccionistas. A Fundación Oso Pardo (FOP) informa que, desde o 2007, o límite xeográfico entre Lugo e León considérase xa un espazo reprodutor para a especie, e están rexistradas xa dúas femias paridas nun mesmo ano, o que constata o importante crecemento que está experimentando a poboación de osos no alto Sil e no alto Narcea. Non se descarta que, de seguir coa política de restauración dos seus hábitas naturais, cheguen a reproducirse outra vez en Galicia. No censo de 2023, constatouse a existencia de 11 exemplares de oso en Galicia.
Día da Clase Obreira Galega
miniatura|Escultura conmemorativa do Dez de marzo en Ferrol, no lugar onde ocorreron os feitos en Recimil.
O día da Clase Obreira Galega é unha conmemoración anual non festiva celebrada cada 10 de marzo para lembrar a morte de dous traballadores galegos nun enfrontamento coa policía en Ferrol.
A súa orixe está no 10 de marzo de 1972, cando a policía franquista disparou contra unha protesta sindical nos estaleiros de Bazán, en Ferrol, e onde morreron dous traballadores, Amador Rey e Daniel Niebla, e onde resultaron feridos ao redor de medio cento de manifestantes máis. Dende aquel ano, a data é homenaxeada polas diferentes organizacións sindicais de Galiza, reclamando melloras sociais e laborais.
Historia
No final do franquismo había unha situación de efervescencia social no que apareceron numerosos conflitos. Na comarca de Ferrol houbera numerosas mobilizacións e o final de 1971 fora moi activo na negociación do novo convenio da Bazán. En Astano tamén había unha situación conflitiva.
O día 7 de marzo o Sindicato Vertical asinara en Madrid un convenio interprovincial que non recoñecía as reclamacións dos traballadores de Bazán Ferrol de ter convenio propio. As factorías de Cartagena e Cádiz estaban controladas polo Sindicato Vertical e a de Ferrol por CC.OO. O 8 de marzo en asemblea os traballadores de Bazan Ferrol rexeitan o acordo. Acordouse unha nova asemblea de traballadores para o día 9. A empresa respondeu despedindo a José María Riobó, Manuel Amor Deus, José Díaz Montero, Ramiro Romero, José Miguel Rey e Alfonso Couce, todos eles de Comisións Obreiras e prohibíndolles o acceso á factoría. Ramiro Romero foi agredido polos gardas de seguridade na entrada do estaleiro ao negarse a asinar a notificación da sanción. Situación que xera enfrontamentos entre traballadores e os gardas. Ao saberse o acontecido o paro foi total. Ás nove e media da mañá, uns cinco mil traballadores concentráronse para exixir a anulación dos despedimentos e sancións aos gardas. O director falou cos traballadores sen achegar solucións. Os traballadores acordaron manterse concentrados ata que se atendan as súas peticións. Ás tres da tarde a dirección da empresa ameazou co desaloxo policial. Diante da negativa dos traballadores ás cinco da tarde cargou a policía pechándose a factoría. Os enfrontamentos continuaron xa na cidade e escoitáronse os primeiros disparos da policía.
O día 10 a prensa informou do acontecido. Do peche da empresa, as cargas policiais e os disparos contra os traballadores. Ás sete e media da mañá xuntáronse uns catro mil traballadores nas portas de Bazán pechadas. Decidiron ir en manifestación ata o polígono de Caranza, entón un barrio novo en construción, e alí xuntarse cos traballadores de Astano. Ao paso dos traballadores na Estrada de Castela coa Avenida das Pías a policía cargou contra os traballadores que responderon con pedras. A policía disparou contra eles. Dous traballadores morreron e medio cento quedaron feridos. A policía tivo que se retirar ao cuartel.
Os feridos non foron ao hospital por medo a ser detidos. Ao saberse o que estaba a acontecer as empresas da zona comezaron a pechar en folga solidaria. O goberno cortou as comunicacións por terra e telefónicas da cidade e un buque da Armada Española situouse fronte á ponte das Pías. Representantes dos traballadores entrevistáronse co capitán da Zona Marítima do Cantábrico para evitar a intervención militar. O exército permanece acuartelado e Ferrol é tomado pola Garda Civil e a Policía Armada con efectivos de León e Valladolid. O paro foi total ata o 20 de marzo en que volveu abrir Bazán e houbo manifestacións contra a ditadura en varias cidades galegas, sobre todo en Vigo. A nova tivo alcance mundial e apareceu nas portadas de The Guardian, Le Monde ou The New York Times. Houbo dous traballadores mortos, 16 feridos de bala e ducias por outras lesións, 160 despedidos, 101 detidos, 60 encarcerados e 54 multados con entre 50.000 e 250.000 pesetas. Só se coñece unha imaxe do acontecido: unha foto onde se ve aos traballadores camiñando pola Estrada de Castela á altura do barrio de Recimil, uns minutos antes dos feitos. O acontecido o 10 de marzo de 1972 nunca foi levado aos xulgados e ninguén respondeu pola morte dos dous traballadores nin polos feridos.
Legado
miniatura|Rúa Dez do Marzal, Ferrol. A rúa en Recimil fronte á Avenida das Pías, onde aconteceron os feitos, é chamada Dez do Marzal dende 1981. Ata a construción do monumento aos mortos e feridos tódolos anos facíase unha ofrenda floral no pequeno campo que había entre Recimil e a Avenida das Pías, no lugar onde caeron mortos os traballadores.
No ano 1997, o Parlamento de Galiza aprobou por unanimidade unha declaración institucional onde facía constar o especial significado do 10 de marzo, celebrado polas principais organizacións sindicais do país como Día da Clase Obreira Galega, especialmente por Comisións Obreiras, pois foi o sindicato que pediu a declaración. A efeméride acadou rango oficial en 2006.
En abril de 2014 o pleno de Parlamento de Galicia debateu a proposta presentada pola deputada Consuelo Martínez do grupo Alternativa Galega de Esquerda (AGE) na que instaba á Xunta a concesión a título póstumo da Medalla de Ouro da Comunidade aos ferroláns Amador Rey e Daniel Niebla. Porén, aínda que contaba co apoio do resto da oposición non foi aprobado polo voto en contra do PPdeG.
No ano 2018, o videógrafo Ángel García e a periodista Marta Corral presentaron o documental titulado ¡Esto se cae!, facendo alusión ao berro de guerra que se escoitaba naqueles anos 70 nas rúas de Ferrol. O filme recolle a testemuña das mulleres do 72, loitadoras do movemento obreiro na procura da democracia, facendo un recoñecemento cos nomes e apelidos máis un exercicio de recuperación da memoria e da xustiza histórica. Tamén a escritora Ánxela Loureiro Fernández co seu libro Voces da memoria con ollos de muller (2019) fai unha homenaxe e da visibilidade ás mulleres loitadoras no período 1970-1977 e a súa achega para conquistar as liberdades democráticas.
Rexión Metropolitana de Santiago
A Rexión Metropolitana de Santiago é unha das rexións do Chile. A súa capital é a mesma cidade de Santiago. Limita ao norte e ao oeste coa Rexión de Valparaíso, ao sur coa Rexión do Libertador General Bernardo O'Higgins e ao leste coa República Arxentina.
317
Outros
Historia ano a ano
Rexión Metropolitana de Santiago
División administrativa da Rexión Metropolitana
A Rexión de Santiago, para os efectos de goberno e administración interior, divídese en seis provincias:
Para fins de administración local, as provincias subdivídense en 52 comunas.
Corvo pequeno
Aínda que poden hibridar con Corvus cornix producindo descendencia fértil, últimos estudos (de 2003) levaron a consideralas especies diferentes, debido á notable diferenza de cor na plumaxe, así como á escasa viabilidade xenética dos híbridos.
A súa voz é forte, áspera, con fondo metálico.
O seu niño está composto de paus, máis livián có da gralla cereixeira, faino en árbores ou arbustos. Pon de catro a seis ovos nunha niñada, de marzo a xullo.
Aliméntase de invertebrados, ovos e grans do chan; con frecuencia, agrúpase en bandadas en praderías con esterco.
Mitoloxía
Para evitar que Cronos devorase ó seu sexto fillo, Zeus, tal como xa fixera cos anteriores, Rea pariuno agochada nunha cova da illa de Creta. Alí deixouno a criar baixo o coidado das ninfas e os Curetes e foi alimentado con mel e ambrosía. Houbo un home, Céleo, que quixo roubar o mel sagrado, e Zeus castigouno transformándoo nun corvo pequeno.
Sueste de Inglaterra
miniatura|300px|Localización de South East England O Sueste de Inglaterra (en inglés, South East England) é unha das nove rexións de Inglaterra. Comprende os condados de Berkshire, Buckinghamshire, East Sussex, Hampshire, Illa de Wight, Kent, Oxfordshire, Surrey e West Sussex. Segundo o censo do 2001 conta cunha poboación de 8.000.550 habitantes distribuídos nunha área de 19.096 quilómetros cadrados, sendo a principal cidade da rexión Portsmouth. Outras cidades de importancia son Reading, Southampton, Brighton, Worthing e Littlehampton.
Patricia Vilán
miniatura|175px|Vilán foi segunda na lista por Pontevedra para as [[Eleccións ao Parlamento de Galicia 2016|autonómicas de 2016.]] Patricia Vilán Lorenzo, nada en Pontevedra en 1970, é unha avogada e política galega do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Licenciada en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, foi profesora do programa de maiores da Universidade de Vigo dende 2006. Foi membro do Consello Social da Universidade de Vigo (2008-2012). Foi elixida deputada do Parlamento de Galicia nas autonómicas de 2012. Voceira de Medio Ambiente no Grupo Socialista. Foi nomeada voceira do grupo socialista en xuño de 2016, logo da dimisión de José Luis Méndez Romeu.
Artabasdo
miniatura|[[Sólido (moeda)|Solidus de Artabasdo.]] Artabasdo foi o chambelán e xenro do emperador bizantino León III o Isaurio, e fíxose brevemente co poder en Constantinopla, pouco despois do ascenso ao trono do fillo de León Constantino V en 741. Contou co apoio da poderosa facción iconódula (partidarios da veneración das imaxes) no clero e o pobo. Constantino, mentres tanto, refuxiouse nas montañas de Isauria, de onde procedía a súa dinastía, e co apoio da sección asiática do exército bizantino, que era claramente iconoclasta, conseguiu derrotar e executar a Artabasdo en 743.
1682
Outros
Historia ano a ano
Tratado de París (1898)
miniatura|John Hay, Secretario de Estado estadounidense, firmando a ratificación do tratado en representación dos Estados Unidos.
O Tratado de París do 10 de decembro de 1898 marcou o fin da Guerra hispano-estadounidense. España perdeu as últimas colonias de América, así como as illas Filipinas e outras posesións no Pacífico. Filipinas, xunto con Guam e Porto Rico, foron oficialmente cedidas aos EUA por 20 millóns de dólares.
Durante as negociacións, España tentou incluír numerosas emendas. Porén, ao final tivo que aceptar todas as imposicións estadounidenses, xa que perdera a guerra. Amais, era consciente de que o poderío armamentístico estadounidense podería ameazar outras posesións españolas en Europa e África.
Negociadores
Os membros da delegación estadounidense eran William R. Day, William P. Frye, Cushman Kellogg Davis, George Gray e Whitelaw Reid. Tres deles eran senadores. A delegación española estaba formada por Eugenio Montero Ríos, Buenaventura de Abarzuza, José de Garnica, Wenceslao Ramírez de Villa-Urrutia e Rafael Cerero. Nas negociacións participou tamén o diplomático francés Jules Cambon.
Artigo I
España renuncia todo dereito de soberanía e propiedade sobre Cuba. En atención a que dita illa, cando sexa evacuada por España, vai ser ocupada polos Estados Unidos, os Estados Unidos mentres dure a súa ocupación, tomarán sobre si e cumprirán as obrigacións que polo feito de ocupala, imponlles o Dereito Internacional, para a protección de vidas e facendas.
Artigo II
España cede aos Estados Unidos a Illa de Porto Rico e as demais que están agora baixo a súa soberanía nas Indias Occidentais, e a Illa de Guam no Arquipélago das Marianas ou Ladróns.
Artigo III
España cede aos Estados Unidos o arquipélago coñecido polas Illas Filipinas, que comprende as illas situadas dentro das liñas seguintes: (segue definición de coordenadas do territorio filipino).
Consecuencias
Os EUA asentáronse en Porto Rico, en Filipinas e na illa de Guam a cambio dunha indemnización de 20 millóns de dólares a España. Tamén anexaron o paso as illas Hawai. Cuba obtivo unha independencia artificial, baixo alta vixilancia estadounidense, e cédelles aosEstados Unidos de América o dereito a instalar bases sobre esta illa ao sur de Florida.
O 20 de maio de 1902, o xeneral estadounidense Wood entregou a administración da illa ao seu primeiro Presidente, Estrada Calibrador. Pero Washington conservou un dereito de fiscalización e intervención sobre os asuntos cubanos en virtude da denominada "emenda Platt". Esta illa volveuse independente baixo o protectorado americano. Ata 1934, a emenda obrigaba a Cuba a obter a autorización dos EUA para asinar calquera acordo diplomático.
Desde 1961, as relacións entre Cuba e os EUA deterioráronse por consecuencia da Revolución Cubana, de signo marxista-leninista, afín á URSS e liderada por Fidel Castro. Dende 1964, este estado non forma xa parte da Organización dos Estados Americanos, creada en 1890. En 1973, algúns países reclaman o restabelecemento das relacións diplomáticas con Cuba.
Filipinas converteuse nunha República independente en 1946. Porto Rico obtivo en 1952 por parte dos Estados Unidos de América un estatuto de Estado libre.
Vicent Salvador
Vicent Salvador i Liern, nado en Paterna en 1951 e finado en Valencia o 24 de xaneiro de 2023, foi un escritor valenciano, catedrático de filoloxía catalá na Universidade Xaime I de Castelló de la Plana e membro da Xunta directiva do Institut Interuniversitari de Filologia Valenciana.
Traxectoria
En 1980 apareceu o seu primeiro poemario, Argiles, ao que seguen Ritual de cendra (1981), Calabruix (1985) e El mercat de la sal (1992). A súa era unha poesía intimista e existencialista, con temas como o paso do tempo, o amor ou a morte, ademais dunha forte identificación do home coa natureza.
Entre as súas obras de investigación e ensaio destacan El gest poètic : cap a una teoria del poema (1984), Invitació a la literatura catalana (1987), La frontera literària (1988) ou Els arxius del discurs (2000).
Anastasio II
O nome de Anastasio II pode referirse ás seguintes persoas:
Women's Tennis Association
A Women's Tennis Association (WTA) é unha organización deportiva internacional, o equivalente no tenis feminino á ATP que organiza competicións tenísticas femininas internacionais coñecidas como WTA Tour. En 2005 cambiou o seu nome a The Sony Ericsson WTA Tour. O principais torneos son os do Gran Slam: Open de Australia, Torneo de Roland Garros, Wimbledon e US Open, o WTA Tour Championships e os torneos Tier, divididos en cinco categorías.
O primeiro torneo da WTA realizouse en Houston o 23 de setembro de 1970.
Lámina (construción)
Unha lámina é un elemento estrutural bidimensional, isto é, que ten unha dimensión, o espesor, pequeno en relación ás outras dúas. Unha lámina pode ser horizontal, como unha laxe ou vertical como un muro.
1681
Outros
Historia ano a ano
Muroran
Muroran (室蘭市, むろらんし, Muroran-shi) é un concello da subprefectura de Iburi da prefectura de Hokkaidō no Xapón e a capital da súa subprefectura. Está situada ao suroeste da illa de Hokkaidō, no norte do Xapón. A súa superficie é de 80,65 km² e a poboación de 96.050 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.190 h/km².
O concello de Muroran limita cos concellos de Date e de Noboribetsu.
Indochina
Conta con máis dun millón e medio de km² de territorio e unha poboación que supera os 200 millóns de habitantes. miniatura|300px|Verde escuro: países sempre considerados da Indochina, verde claro: normalmente considerados da Indochina, Vermello: ás veces incluídos na Indochina.
A Eirexe, San Breixo de Parga, Guitiriz
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Indochina
Xeografía
Limita ó norte cos montes de Assam, a meseta de Yun-yaya e os montes de Kwang-si; ó leste, pola provincia de Kwang-si (Cantón), o golfo de Tong-king, o mar da China Meridional, o golfo de Siam e o estreito de Malaca; e ó oeste co golfo de Martaban e o golfo de Bengala.
Indochina pre-colonial
En tempos remotos esta zona foi poboada por dúas correntes inmigratorias, unha que veu do norte da India a través de Siam (Tailandia), tribos de indios que ocuparon as zonas coñecidas hoxe como Laos, Camboxa, Siam, Cochinchina e o centro e o sur da rexión de Annam. A segunda destas correntes corresponde ós mongois, que, dende o sur da China, trasladáronse ó norte de Annam, fundando o Imperio Annamita. Estes annamitas foron mesturándose cos habitantes anteriores ata que os absorberon por completo.
A dinastía chinesa gobernou Annam coma vasalos do Imperio Celestial ata 257 a. C. De 257-110 a. C., o Imperio Annamita estivo gobernado por dúas dinastías nativas, ambas feudais a China. Pero dende 110 a. C. ata 930 China ocupou Annam e foi xestionada e administrada por gobernadores chineses, excepto pola dominación de dúas efémeras dinastías locais.
Estes territorios tamén estiveron gobernados pola dinastía dos Khmer, pero, segundo arquivos chineses, foron os seus vasalos ata 1296. Unha segunda indicación da decadencia Khmer foi o establecemento do Reino dos Ciampas no sur e centro de Annam. Neste período, a influencia annamita foi fortemente resistida por Khmer e Ciampas, pero despois uniron forzas para loitar contra o rei de Camboxa derrotado pola devandita unión e convertido en vasalo, en 1658. Isto levou a unha guerra civil no territorio de Camboxa, que provocou a intervención de Annam en 1675, establecendo un rei vasalo en Odong e outro en Saigón.
Unha nova revolta na zona en 1689 permitiu que Annam establecera gobernantes propios en novas rexións, pertencentes á familia Nguyen. Nas derradeiras décadas do século XVIII houbo unha grande insurrección provocada por Tay Shon Thong Tac (a Guerra das Grandes Montañas do Oeste). Esta rebelión obrigou a refuxiarse na China ó último dos membros da familia Nguyen; pero posteriormente, o herdeiro, Nguyen-an, logrou axuda francesa e tomou as cidades de Saigón (1789) e Hue (1801). En 1802 entrou en Ke-so (Hanoi), a capital de Tonkín, e se declarou a si mesmo Emperador baixo o nome de Gia-long.
Con tódolos territorios de Indochina, agás Laos, Gia-long dedicou toda a súa enerxía a ordena-lo país. A el débese que a península tivera unha cantidade importante de canles e camiños, especialmente un gran camiño que comeza en Saigón, atravesa Annam e Tonkín, pasando a través de Hue e Hanoi, rematando en Lang-song, na fronteira coa China. En 1820 Minh-mang sucedeu ó seu pai Gia-long, pero este odiaba notablemente ós europeos. Durante o seu reinado (1820-1841), Siam arrebatou Camboxa a Annam, o que provocou a intervención francesa.
Chegada dos europeos
Os portugueses foron os primeiros que desembarcaron nas costas de Indochina en 1511, e pouco despois chegaron os españois, que mantiveron un trato cos nativos da rexión por bastante tempo. Máis tarde os holandeses construíron unha factoría en Hanoi, a capital de Tonkín. Os primeiros misioneiros católicos desembarcaron na Cochinchina no ano 1615, e en Tonkín en 1626. Os comerciantes da Compañía Holandesa das Indias Orientais establecéronse en Tonkín en 1636, os ingleses en 1672 e os franceses en 1684.
En canto a España, o seu primeiro contacto co rey de Annam foi a través dos seus misioneiros. A embaixada española foi fundada en 1645 por varios relixiosos e soldados. Os embaixadores foron recibidos polo rei de Annam, e 4.000 homes das tropas annamitas renderon honores a este primeiro comité. O 7 de xullo de 1676 varios dominicos españois de Filipinas encargáronse da misión de Tonkín central. Pero a partir do século XVIII foron perseguidos, resultando asasinados moitos misioneiros: Leziniana (1745), Castañeda (1745), Odorico (1834), o vispo Ignacio Delgado (1839), Henarez Fernández y Jiménez (1839). En 1787 o rei Nguyen Anh foi expulsado da Cochinchina a causa dunha sublevación, concluíndo unha alianza con Luís XVI pola cal cedía a Francia a península de Turana e dúas pequenas illas a cambio de axuda militar. En 1789 chegou á Cochinchina procedente de Siam o bispo francés Pigneau de Behaine, en calidade de plenipotenciario de Luis XVI, quen axudou ó seu protexido a obte-la vitoria. Unha vez lograda, Nguyen Anh proclamouse emperador co nome de Gia Long, levando a cabo unión de Tonkin e Cochinchina con Annam (1802). Baixo o reinado dos seus sucesores foron perseguidos os cristiáns, cuxas comunidades españolas e francesas estendéranse considerablemente. Estas persecucións aumentaron baixo o reinado de Tu-Duc, o que obrigou a Francia a enviar unha escuadra baixo as ordes de Lilieux Villeneuve.
Uns vinte anos máis tarde, e como consecuencia do asasinato de 10.000 cristiáns e do bispo español José María Díaz, unha expedición franco-española foi organizada ó mando de Rigault de Genouilly, xefe das forzas navais de Francia na China. O conde Waleswki, ministro francés de negocios estranxeiros, solicitou á raíña Isabel II a cooperación de España a través do envío de tropas dende Filipinas. O goberno español aceptou, enviando 1.500 homes baixo as ordes do coronel Ruiz de Lanzarote, que desembarcou o 31 de agosto de 1858 na baía de Turana, conquistando as fortificacións annamitas. O 16 de febreiro de 1859 a cidade de Saigón tamén foi conquistada polas tropas do coronel. No mes de abril do mesmo ano, a pesar da diminución das forzas expedicionarias provocadas polo envío de parte do continxente francés a China, vólvese a producir unha nova vitoria contra os annamitas, pero a escaseza de tropas obrigou ó mando francés a evacuar Saigón o 23 de maio de 1860. Na zona quedaron só 1.000 homes entre franceses e españois, que se defenderon como puideron das forzas annamitas, moi superiores en número. O 5 de xuño de 1869 asinouse en Saigón un tratado de paz que poñía fin a catro anos de hostilidades. Nel definíanse:
1º A cesión a Francia das provincias de Bieng-Hoa, Gia-Dinh e Finh-Toung, e a illa de Poula-Condare. 2º Franceses e españois podían comerciar nos portos de Turana, Balal e Luang-an. 3º O reino Annamita debía pagar unha indemnización de 4 millóns de pesos, suma que beneficiou principalmente ós franceses.
Finalmente, polo convenio de Hué en 1867, o emperador de Annam cedeu a Francia a provincia de Saigón, Vien-Hoa e My-tho. Este territorio foi organizado baixo o nome de Cochinchina Francesa. En 1870, o explorador Dupuis remontou o Songka ata Yun-nan, pero a guerra franco-alemá paralizou a misión. Dupuis retomou as súas exploracións en 1873, e se apoderou dos fortes de Hanoi en Tonkín. En 1874 asinouse un convenio en virtude do cal se abrían tres novos portos ó comercio francés, e no mesmo ano cedeuse a Francia a zona da desembocadura de Songka. A todo isto, o reino de Annam continuaba sen cumprir o tratado asinado en 1869. Foi daquela cando o almirante francés Courbet destruíu os fortes de Hué e obrigou ó emperador Tu-Duc a recoñecer o protectorado de Francia sobre Annam e Tonkin (a 25 de agosto de 1884). Meses máis tarde, morreu o emperador Tu-Duc, e despois dos efémeros reinados de Kien-Phuc e Ham-Nghi, un sobriño de Tu-Duc chamado Dong Khanh subiu ó trono (1885 – 1889). Despois del reinaron Thanh Tai (1889 – 1907), Duy Tan (1907 – 1916) e Khai Dinh (1916 – 1925), ó que sucedeu seu fillo Bao Day.
A Fonte, San Breixo de Parga, Guitiriz
A Fonte é un lugar da parroquia de San Breixo de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 2 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 3 habitantes.
Indochina
Colonia francesa
Os franceses tomaron Saigón e arredores en 1859, Camboxa en 1863, a Cochinchina en 1867, Annam e Tonkín en 1883 e finalmente Laos, establecendo unha das colonias do imperio colonial francés. A Indochina Francesa formouse en outubro de 1887 con Annam, Tonkín, Cochinchina, e a República Khmer ; Laos agregouse en 1893. A federación durou ata 1954. A capital de Indochina foi Hanói. Cada territorio mantivo nominalmente certa autonomía ó ter á súa fronte a distintos monarcas, aínda que o poder real estivera en mans das autoridades francesas.
En setembro de 1940, durante a segunda guerra mundial, Francia, derrotada polo III Reich cedeu o territorio ao Xapón tras unha breve resistencia das tropas francesas alí presentes. Isto permitiu ao Xapón un mellor acceso a China durante a segunda guerra sino-xaponesa, contra as forzas de Chiang Kai-shek. Pero isto tamén era parte da estratexia do Xapón para a dominación do océano Pacífico. Os xaponeses mantiveron a burocracia francesa en Indochina.
Despois da guerra, Francia procurou reafirmarse no país, pero chegou o conflito con Viet Minh, unha organización de nacionalistas comunistas vietnamita baixo o mando de Ho Chi Minh, quen fora educado en Francia. Durante a segunda guerra mundial, os Estados Unidos apoiaran ó Viet Minh na súa resistencia contra os xaponeses; o grupo controlaba o país, posto que os franceses marcharan en 1945. Despois de persuadir ó Emperador Bao Dai para que abdicara no seu favor, o 2 de setembro de 1945, Ho Chi Minh —como presidente— declara a independencia para a República Democrática de Vietnam. Pero antes de finais de setembro, unha unión de forzas británicas, francesas e indias, restauraron o control francés. Comezaron entón amargas loitas. En 1950, Ho Chi Minh declara outra vez a independencia da República Democrática de Vietnam, que foi recoñecida polos gobernos comunistas da China e da Unión Soviética.
Linguas na península
As tres nacións da Indochina (Vietnam, Laos, Camboxa, Myanmar e Tailandia) teñen principalmente dous idiomas: o propio de cada nación (o vietnamita, a lingua laosiana, o camboxano, o birmano e o tailandés, respectivamente) e mailo idioma comercial, que é o francés, debido ós tantos anos que pertenceu Indochina a Francia: dende 1884 a 1954.
Relixións
O 90% da poboación da Indochina practican o budismo, sendo as principais ramas as de Theravāda, Animismo e Mahāyāna. Malia isto, hai entre un 3-4% da poboación que se declara cristiá católica pola influencia colonial de Francia.
Demografía
As seguintes cifras de evolución de poboación son aproximadas e non definitivas, baseadas en cálculos de historiadores sobre a poboación na Indochina, pero ofertan unha visión xeral do crecemento demográfico na península:
Península de Santa Marta
miniatura|500px|. A península de Santa Marta atópase na parroquia de Baíña, no concello pontevedrés de Baiona.
Historia
miniatura|Capela de Santa Marta. Consérvanse petróglifos do neolítico e restos dun poboado castrexo da idade de ferro. No século XV construíuse unha ermida de estilo románico, que foi posteriormente reformada. No ano 1585 desembarcou na península o pirata Francis Drake coa intención de conquistar Monterreal, e incendiou a capela.
Xeografía
miniatura|Praia de Santa Marta. A península atópase entre o porto de Baiona e a frecha litoral da Ladeira. Comprende unha praia con Bandeira Azul chamada Areal de San Estevo, aínda que comunmente se lle chama Praia de Santa Marta.
Festas na honra de Santa Marta
Todos os anos se festexa a romaría de Santa Marta o día 15 de agosto. Conta cunha novena e cunha procesión con moitos devotos na zona polos seus milagres.
Castro de Ons
O castro de Ons é un castro situado na parroquia de Ons, no concello coruñés de Brión.
Morfoloxía
Consta dun recinto fortificado situado nunha lixeira elevación que apenas se eleva sobre o seu contorno. É posible identificar estruturas que poden ser algúns dos restos da antiga muralla defensiva.
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas.
A matanza caníbal dos garrulos lisérxicos
A matanza caníbal dos garrulos lisérxicos (en La matanza caníbal de los garrulos lisérgicos) é unha longametraxe galega dirixida por Toñito Blanco e Ricardo Llovo. Autodenomínase como “posibelmente a película máis noxenta, cutre e divertida de tódolos tempos”. O filme conta coa participación de músicos como Julián Hernández (Siniestro Total), César Strawberry (Def con Dos, Strawberry Hardcore) ou Silvia Superstar (Killer Barbies).
Sinopse
Un grupo de mozos regresa dun concerto durante a madrugada. No camiño, uns cristais rotos na estrada picaron a roda do coche no que viaxan facendo que choque cunha árbore. Tralo accidente, vense obrigados a pedir axuda na casa máis achegada onde, por desgraza para eles, viven os Machado: a familia máis psicópata da Coruña.
Os Machado teñen soportado épocas de fame, das cales puideron saír empregando como materia prima os seus embutidos de carne humana (“falta comida...sobra xente”). Os mozos aceptan inocentemente a hospitalidade que lles brinda o patriarca da familia descoñecendo por completo o sanguento e perverso destino que ten preparado para eles.
Dobraxe
Debido á mala calidade do son directo rexistrado durante a rodaxe, foi necesario recorrer á dobraxe de tódolos actores da película. A rodaxe realizouse nos estudios Dobleson, exercendo o propio Manuel Manquiña como director de dobraxe. Os nomes dos actores de dobraxe que participaron no filme figuran nos créditos finais, aínda que non se especifica o personaxe ou actor/actriz ós que poñen voz:
Copiapó
miniatura|190px|O escudo de Copiapó.
Copiapó é unha cidade, municipio, e comuna de Chile, capital da provincia homónima e da III Rexión de Atacama.
A superficie da comuna é de 16.681,3 km² e segundo o censo do INE de 2002 tiña 124.979 habitantes. , estímase que en 2012 xa tiña 158.261.
Encóntrase a uns 806 quilómetros ao norte da capital Santiago de Chile.
A matanza caníbal dos garrulos lisérxicos
Realización da película
A rodaxe levouse a cabo nunha única semana, durante a Semana Santa de 1993. Empregouse como localización unha explotación agraria rural en Galicia, propiedade da familia do director. Fixéronse dúas montaxes da película: a primeira delas realizouse como montaxe previa, descartada debido á utilización excesiva de planos xerais e da ausencia case total de planos medios e curtos. Esta montaxe, a diferenza da definitiva, contiña unha menor cantidade de sangue e vísceras. Para a segunda e última montaxe rodáronse de novo escenas con máis sangue, ademais de incluír planos curtos e insertos como amputacións, cortes e demais detalles gore nas escenas máis explícitas.
Entre a finalización da montaxe e a dobraxe da película, o vídeo non estivo rematado ata finais do 93. Ademais, as copias tardaron en fabricarse polo que o filme non se comercializou ata entrada a primavera de 1994.
Música
A música da película corre a cargo de Miguel López Cubas. Julián Hernández (de Siniestro Total) e Xurxo Souto (do grupo Os Diplomáticos de Monte-Alto) contribuíron á música do filme, mediante a composición da banda sonora.
Banda sonora
A banda sonora da película consta de dúas cancións:
Referencias e homenaxes
A matanza caníbal dos garrulos lisérxicos contén múltiples referencias a outras películas clásicas do xénero de terror e gore:
Eduardo Giannetti
Eduardo Giannetti da Fonseca, nado en Belo Horizonte o 23 de febreiro de 1957, é un economista brasileiro, formado na Facultade de Economía, Administración e Contabilidade (FEA) e en ciencias sociais pola Facultade de Filosofía, Letras e Ciencias Humanas (FFLCH), ambas da Universidade de São Paulo.
Rexión de Magallanes e da Antártica Chilena
Magallanes e Antártica Chilena é unha das dezaseis rexións do Chile. A súa capital é a cidade de Punta Arenas.
A rexión está composta por dúas zonas: a zona continental e a zona antártica. A zona continental está mollada polo oeste polo Océano Pacífico e ten lindes polo leste coa Arxentina, polo norte coa Rexión de Aisén e polo sur co Estreito de Drake.
Eduardo Giannetti
Doutoramento en economía pola Universidade de Cambridge, onde foi profesor entre 1984 e 1987 e de 1988 a 2001. Leccionou na FEA/USP. Actualmente é profesor integral no Ibmec São Paulo.
Rexión de Magallanes e da Antártica Chilena
División administrativa da Rexión
A Rexión divídese en catro provincias:
1680
Outros
Historia ano a ano
Rexión de Magallanes e da Antártica Chilena
División administrativa da Rexión
A fins de administración local, as provincias debúllanse en once comunas.
Eduardo Giannetti
Obras
É autor de diversos libros e artigos, e gañador de dous premios Jabuti, en 1994, co libro Vícios privados, benefícios públicos? (Cia. das Letras, 1993) e en 1995 con As partes & o todo (Siciliano, 1995).
Outros libros escritos por Giannetti son:
Jean-Baptiste Dubos
Jean-Baptiste Dubos, nado en Beauvais en 1670 e finado en París o 23 de marzo de 1742, foi un sacerdote, diplomático, historiador e filósofo francés.
Praia de Camburi
miniatura|300px|Praia de Camburi. A praia de Camburi está localizada na cidade de Vitória, capital do Estado do Espírito Santo, Brasil.
Jean-Baptiste Dubos
Traxectoria
Estudou teoloxía, recibindo o título de diácono en 1724. Ocupou diversos cargos diplomáticos en Hamburgo, Londres, A Haia, Bruxelas e Neuchâtel, participando en 1710 nas negociacións do tratado de Utrecht. Realizou diversas investigacións no terreo da Historia, sobre todo da Idade Media, sendo membro desde 1720 da Académie Française.
Autor dun importante tratado sobre estética, Reflexións críticas sobre a poesía e a pintura (Réflexions critiques sur la poésie et a peinture, 1719), onde abre o camiño cara á relatividade do gusto, razoando que a estética non vén dada pola razón, senón polos sentimentos. A arte conmove, chega ao espírito dunha forma máis directa e inmediata que o coñecemento racional. Fai unha democratización do gusto, opóndose á regulamentación académica. Dubos introduciu a figura do "xenio" como atributo dado pola natureza, que está máis aló das regras.
Praia de Camburi
Camburi é a única praia de Vitória localizada na parte continental da cidade, é tamén a maior praia da capital, con 6 km de extensión. Nesta praia encóntranse catro barrios: Camburi, Jardim da Penha, Mata da Praia e Jardim Camburi. É bastante frecuentada e ten unha óptima estrutura hoteleira.
A praia de Camburi sedia grandes eventos deportivos, como torneos nacionais e mundiais de volei praia, fútbol praia, campionatos de vela, entre outros.
Partido Socialista (Francia)
O Partido Socialista (PS) é un partido político francés de esquerda e centro esquerda. É o partido do presidente entre 2012 e 2017 François Hollande.
O PS ten a súa orixe no pensamento socialista, fíxose cargo da Sección Francesa da Internacional Obreira, fundada en 1905 por Jean Jaurès. O congrès d'Alfortville creou un Novo Partido Socialista en 1969, a SFIO renomeouse como Partido socialista, no congrès de Issy-les-Moulineaux. En 1971, no congreso de Épinay, chamado « congreso de unificación dos socialistas », o PS ampliouse coa integración doutros partidos políticos socialistas. Baseou a súa acción política na unión da esquerda e a elaboración dun programa común de goberno co Partido comunista. Designaron como secretario xeral a François Mitterrand, representando á oposición dende 1971 ata 1981 e ao goberno durante os seus dous mandatos de sete anos, dende 1981 ata 1995. Volveu outra vez ao goberno dende 1997 a 2002 (goberno de Jospin) e a partir de 2012, coa vitoria electoral de François Hollande.
Os seus aliados tradicionais son o Partido radical de esquerda, o Partido Comunista Francés, e máis recentemente o Movemento republicano e cidadán e Europa Ecolóxica - Os Verdes. Foi en 2012 o primeiro partido político de Francia en número de votos e o segundo en número de afiliados.
Gralla cereixeira
miniatura|240px|Distribución da especie en Galicia. miniatura|Exemplar xuvenil. A gralla cereixeira, ou gralla pequena,, Coloeus monedula, é unha especie de ave paseriforme da familia dos córvidos, unha das dúas que integran o xénero Coloeus.
Desde que a describiu Linneo en 1758, até hai moi poucos anos, coñeceuse cientificamente como Corvus monedula.
Descrición
A especie foi descrita en 1758 por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae, baixo o nome de Corvus monedula, nome que se mantivo vixente durante moito tempo.
Nota taxonómica
Durante moitos anos Coloeus considerouse como un subxénero de Corvus, pero na actualidade clasifícase como un xénero separado na familia dos córvidos.
Etimoloxía
Para a o xénero, ver Coloeus
Debido á súa suposta afección a coleccionar moedas, Linneo deulle o nome específico de monedula, elixindo o termo do latín clásico mŏnēdŭla, que era o nome que os romanos lle daban a esta ave (e de cuxa raíz deriva a palabra «moeda»).
Características
Mide 33 cm, e os dous sexos son iguais. A maior parte da súa plumaxe é negra ou negra agrisada agás polas fazulas, caluga e pescozo, que son de cor gris clara ou prateada. O iris dos adultos é branco agrisado ou branco prateado,. O iris das grallas inmaturas é celeste.
A ave é sociable, movéndose en pares (macho e femia) ou en grandes grupos, aínda que as parellas mantéñense xuntas entre as bandadas.
Distribución e hábitat
As grallas atópanse sobre un ampla área espallándose dende o noroeste de África a través de virtualmente toda Europa, Irán, o noroeste da India e Siberia, onde habitan estepas, bosques, terras de cultivo, praderías, cantís costeiros e vilas.
Dieta
A gralla cereixeira comunmente toma comida do chan pero consegue algunha das árbores. Come insectos e outros invertebrados, sementes da herba e grans, o lixo que aproveitan dos vertedoiros, restos de alimento que atopan nas praias, e comida de casas para paxaros.
Aniñamento
A gralla adoita aniñar en colonias nas cavidades das árbores, cantís ou en ruínas de edificios, ás veces tamén en densas coníferas. Os ovos, normalmente 4-5, son chocados durante 17 ou 18 días e os pitos están completamente desenvolvidos logo de 30-35 días.
Comportamento social
200px|miniatura|esquerda|Gralla comendo no inverno [[Polonia|polaco.]] thumb|left|Coloeus monedula Konrad Lorenz estudou as complexas interaccións sociais que acontecían en grupos de grallas e publicou as súas observacións detalladas do seu comportamento social no seu libro King Solomon's Ring (O Anel do Rei Salomón). A razón de estudar a gralla, Lorenz colocou aneis de cores nas patas das grallas que vivían ao redor da súa casa en Altenberg, Austria, para identificalas, e os engaiolou no inverno pola súa migración anual fóra de Austria. O seu libro describe as súas observacións nas estruturas de grupos xerárquicos, as aves en maior xerarquía dominantes das de menor xerarquía. O libro tamén grava as súas observacións nos fortes enlaces macho-femia; el notou que nun par cada ave ten o mesmo rango na xerarquía, e que unha femia de gralla con rango baixo subiu na escaleira social cando se converteu na compañeira dun macho de alto rango.