cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rede Globo
Como a rede de televisión máis grande do país e unha das máis grandes do mundo, a rede ten unha capacidade inigualable para influír na cultura, na política e na opinión pública. Desde a súa fundación, a compañía ten unha longa historia de controversias nas súas relacións coa sociedade brasileira.
Ascanio
miniatura|Eneas e Ascanio. Ascanio, na mitoloxía grega, era o fillo de Eneas e Creúsa. Despois da Guerra de Troia, Ascanio fuxiu ao Lacio (Italia) co seu pai e loitou nas guerras itálicas. Segundo Virxilio foi o primeiro rei de Alba Longa, na que naceron Rómulo e Remo, os fundadores de Roma. Coñecido, na mitoloxía romana, como Iulus, do seu nome provén a Gens Iulia (a familia Iulia).
Body Language
Body Language é o cuarto sinxelo do cantante sueco Robin Stjernberg dun futuro álbum. A canción foi lanzada o 11 de xuño de 2014 nas plataformas dixitais iTunes, Amazon, Play Store, Spotify, Rdio, Deezer e WiMP.
Videoclip
A estrea do videoclip foi o 29 de agosto de 2014 no canle oficial de YouTube, superando as 100,000 visualizacións.
Marián Ferreiro Díaz
Marián Ferreiro Díaz, nada en Narón o 1 de outubro de 1977, é unha política galega de Terra Galega.
Traxectoria
Estudou o Bacharelato no Instituto das Telleiras. Foi dependenta de comercio e administrativa do Concello de Narón (2006-2015). Nas eleccións municipais de 2015 presentouse como número 2 na candidatura de Terra Galega que encabezaba Xosé Manuel Blanco e foi elixida concelleira. Foi concelleira de Cultura e primeira tenenta de alcalde. En setembro de 2017, logo da renuncia ao cargo de Xosé Manuel Blanco por idade, foi elixida alcaldesa de Narón o 23 de setembro.
Nas eleccións municipais de 2019 acadou de novo a alcaldía.
Gone Fishin'
Gone Fishin' é o segundo álbum da banda estadounidense de punk/noise rock Flipper, publicado en 1984 a través do selo Subterranean Records. A portada do disco é unha imaxe da furgoneta de xira de Flipper mostrada como un recortable para montar, e de forma semellante na contraportada aparecen os catro membros da banda. No tempo da edición do álbum, Subterranean Records ofreceu portadas extra por correo para aqueles seareiros de Flipper que querían recortar e montar a furgoneta. O traballo foi reeditado a través de Water Records o 8 de decembro de 2008 por vez primeira en CD, con textos escritos por Buzz Osborne dos Melvins.
Popstars
miniatura|Países que contaron coa súa propia versión de Popstars Popstars é unha franquía internacional de telerealidade precursora da serie Idol.
Desenvolvemento
A serie orixinouse en Nova Zelandia en 1999 cando o produtor Jonathan Dowling tivo a idea de formar un grupo de pop a partir dun concurso na televisión na que participaron rapazas de todo o país, o grupo resultante TrueBliss foi un éxito durante os dous anos nos que estivo activo. Dowling deulle a licenza do concepto a Screentime de Australia, quen llo vendeu a TresorTV de Alemaña antes de se converter nunha franquía internacional que serviu de inspiración a Pop Idol de Simon Fuller que dominou a telerealidade, xunto con Big Brother nos anos seguintes xa que aínda Popstars se emitiu con éxito en máis de trinta países, gradualmente os índices de audiencia comezaron a baixar na maioría deles a acabou desaparecendo da programación, tan só en Alemaña, onde continúa a ser un éxito masivo e no 2010 comezou a novena tempada, e nos Países Baixos onde no 2010 comezou a terceira tempada, segue a se emitir. Girls Aloud foi o dos grupos que saíron desta franquía o que máis vendeu.
Concepto
Aínda que hai variacións en cada país, polo xeral a emisión propón seguir a formación dun grupo de música pop, desde as primeiras audicións que acollen milleiros de candidatos, ata o primeiro disco e o primeiro concerto público, pasando polos estadios de canto e danza e a eliminación progresiva dos candidatos seleccionados. Nalgúns casos creábanse dous grupos, un de rapazas e outro de rapaces. Contrariamente a outros formatos o público non ten poder de decisión na marcha dos candidatos, actuando como simple espectador.
Herning Blue Fox
O Herning Blue Fox é un equipo de hóckey sobre xeo da localidade de Herning, Dinamarca. Foi fundado en 1947 e actualmente compite na Superisligaen, a máxima categoría do hóckey sobre xeo dinamarqués. O Herning Blue Fox é o equipo máis laureado da competición con 14 títulos de liga, seguido do KSF København, que conta con 10 títulos nas súas vitrinas.
Methanosarcinales
Methanosarcinales é unha orde de microorganismos arqueanos de metabolismo metanóxeno da clase Methanomicrobia. As características dos seus xenes de ARNr 16S fan que se considere que forman un clado propio. Viven en hábitats anaeróbicos de auga doce e salgada, sedimentos, rume de ungulados, lodos, augas residuais, esterco, dixestores anaeróbicos. Hai especies de Methanosarcinales en ambientes con todos os rangos de salinidade. Crecen utilizando o acetato, que converten en metano e dióxido de carbono, ou, na familia Methanosarcinaceae, catabolizan compostos metilo como metanol, metilaminas ou metilsulfuro (moitas Methanosarcinaceae poden usar o H2 para reducir o metilo). En ambientes anóxicos escuros e con CO2 como único aceptor de electróns as Methanosarcinales, como Methanosarcina e Methanosaeta, son os únicos organismos que poden degradar o acetato. Presentan unha parede celular proteica e algúns unha vaíña de heteropolisacárido (pero sen peptidoglicano nin pseudomureína). Teñen forma de cocos, pseudosarcinas ou bacilos envaiñados.
El ruido y la furia
El ruido y la furia é un pack composto dun disco en directo e un DVD do grupo de Rock español Héroes del Silencio, publicado no 2005.
O CD contén o concerto ofrecido o 16 de xuño de 1993 no Palacio dos Deportes da Comunidade de Madrid. O DVD contén as imaxes dese mesmo concerto e dez temas máis, pertencentes á súa actuación inédita até o momento na sala madrileña La Riviera, o 21 de novembro de 1995.
DVD
Directo en Pal. Dep. Madrid en 1993
Directo en La Riviera, Madrid en 1995
Kiekko-Vantaa
O Kiekko-Vantaa é un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Vantaa (Finlandia). Foi fundado en 1994 e compite na segunda categoría do hóckey sobre xeo finés, a Mestis, dende a súa creación no ano 2000; o seu mellor resultado na competición foi o segundo posto conseguido no 2003. Xoga os seus partidos como local no Trio Areena, un pavillón con capacidade para 3 700 espectadores.
Dende 2017 é o club afiliado a Jokerit de Helsinqui, representante de Finlandia na Kontinental Hockey League (KHL). Na tempada 2019-20 ambos equipos asinaron un novo acordo que estará vixente ata o final da tempada 2022-23.
Antecedentes e fundación
Antes da fundación do equipo había varios equipos na cidade de Vantaa: o Vantaan Kiekko (VaKi), fundado en 1974 e que competiu na 1-divisioona durante a tempada 1987-88; Tikkurilan Jää-Veikot (TJV), fundado en 1958 e que tamén xogou na 1-divisioona a tempada 1985-86; ou o Vantaa Hockey Team (VHT), que durante tres tempadas disputou a 1-divisioona (1990-1993).
En 1994 fundouse o Kiekko-Vantaa, cuxos estatutos asináronse o 28 de xuño dese mesmo ano. Os encargados de asinalos foron Harri Mäntynen (Tikkurilan Jää-Veikot Ry), Matti Saari (Etelä-Vantaan Urheilijat Ry), Pertti Ahlroos (Länsimäen Kiekko Ry), Raine Heinonen (Vantaan Kiekko Ry) e Matti Laaksonen (Team Vantaa Ry). Uns meses despois, o 15 de setembro, o club foi iniscrito no rexistro de asociacións.
Primeiros anos
O Kiekko-Vantaa comezou a súa andaina na 3-divisioona ocupando a praza que deixara o Vantaan Kiekko (VaKi). O equipo gañou a fase preliminar, así como o grupo superior, clasificándose deste xeito para as series clasificatorias para a 2-divisioona, que tamén gañaron, conseguindo deste xeito o ascenso no seu primeiro ano de existencia.
Pavillón
miniatura|200px|O Trio Areena en [[2013.]] O Kiekko-Vantaa xoga os seus partidos como local no Trio Areena, un pavillón situado na área deportiva de Tikkurilan Urheilupuisto, no barrio de Viertola, pertencente ao distrito de Tikkurila (Vantaa).
O pavillón foi inaugurado en 1974 e ten unhas medidas dee 60x30 A súa capacidade máxima para 3 700 persoas.
Números retirados
Ao longo da súa historia, Kiekkoo-Vantaa ten retirado os seguintes tres números:
Mohamed Ghannouchi
Mohamed Ghannouchi, grafado en árabe محمد الغنوشي, nado o 18 de agosto de 1941 en Sousse (daquela Tunisia Francesa), é un político tunisiano que foi primeiro ministro do seu país do 17 de novembro de 1999 ao 27 de febreiro de 2011 e presidente durante unhas horas o 14 de xaneiro de 2011, como consecuencia da revolta que depuxo o seu predecesor Zine El Abidine Ben Ali.
Traxectoria
Ghannouchi é un político longamente activo na historia de Tunisia. Afiliado ao Movemento Constitucional Democrático, foi elixido en repetidas ocasións como deputado do Parlamento de Tunisia, se ben as eleccións nunca foron completamente democráticas. De 1992 a 1999 foi ministro de Cooperación Internacional e Investimentos Estranxeiros no goberno de Hamed Karoui, e de 1999 a 2011 directamente primeiro ministro de Tunisia, elixido por Zine El Abidine Ben Ali.
En 2006, nun cable diplomático estadounidense filtrado en 2010 por Wikileaks, a Ghannouchi describíano como un político lixeiramente popular entre a poboación. De perfil tecnócrata, era coñecido como "Monsieur Oui Oui" (señor si si) pola súa fidelidade ao presidente Ben Ali.
O 14 de xaneiro de 2011, e como consecuencia dunha revolta popular, viuse forzado a destituír os seus ministros e formar un novo goberno, á espera da convocatoria de eleccións parlamentarias en seis meses. Porén, horas despois, sen tempo para nomear goberno, o presidente Ben Ali saíu do país e esa mesma noite Ghannouchi anunciou na televisión estatal que asumía o control temporal do país ata a convocatoria de novas eleccións no prazo de dous meses.
Pioneer 0
Pioneer 0, denominada tamén como Able 1 e Thor Able 1, foi a denominación informal do primeiro intento de lanzar unha sonda espacial á Lúa por parte dos Estados Unidos de América.
Características
Pioneer 0 foi lanzada o 17 de agosto de 1958 mediante un foguete Thor-Able desde a base espacial de Cabo Cañaveral cara a Lúa, pero a primeira fase do foguete (o Thor número 127) estoupou no aire aos 77 segundos da engalaxe, a 16 km de altura e 16 km de distancia da rampla de lanzamento.
A orixe da Pioneer 0, xunto coas súas irmás posteriores Pioneer 1 e Pioneer 2, está na aprobación en 1958 por parte dos Estados Unidos do primeiro plan para exploración lunar que deu lugar a cinco proxectos da Advanced Research Project Agency: tres xestionados pola USAF e dous polo Exército.
A misión orixinal de Pioneer 0 era facer unha viaxe de 2,6 días de duración ata a Lúa e unha vez alí frear e entrar en órbita para facer medicións científicas durante polo menos un par de semanas.
Nave espacial
A estrutura da nave, de fibra de vidro, tiña forma de dous conos truncados unidos pola base mediante un cilindro baixo, cun conxunto de oito pequenos foguetes e unha antena dipolo nun dos extremos e un foguete de 13,3 kN de pulo no outro extremo, baseado no mísil aire-aire Falcon. Este último foguete tiña como misión frear a sonda ao seu paso pola Lúa para entrar na súa órbita. A nave tiña pintado un patrón de bandas brancas e escuras para como control térmico pasivo e a alimentación eléctrica era proporcionada por un conxunto de baterías de níquel-cadmio para a ignición dos foguetes, de prata para a cámara e de mercurio para o resto de sistemas. As transmisións terían lugar na frecuencia de 108,06 MHz para telemetría e medicións Doppler e a recepción de ordes desde a Terra faríase na frecuencia de 115 MHz. A nave estabilizaríase mediante xiro a 1,8 revolucións por segundo. En total, a sonda tiña unha altura de 76 cm, un diámetro de 72,5 cm e un peso de 38,1 kg.
Instrumentos científicos
A nave contaba coa seguinte instrumentación científica, totalizando 11,3 kg de masa:
Causas do fallo do lanzamento
A investigación do estoupido do foguete Thor levou á conclusión de que a súa orixe estivo probablemente na ruptura dun cano de osíxeno ou de combustible do foguete ou á avaría nalgunha das partes da turbobomba. Ata despois de 123 segundos da explosión seguíronse recibindo sinais de telemetría do satélite e da etapa superior, mentres os restos caían cara o océano Atlántico.
The Replacements (filme)
The Replacements é un filme estadounidense dirixido por Howard Deutch que foi estreado no 2000. Está protagonizado por Keanu Reeves, Gene Hackman e Brooke Langton.
Sinopse
Unha folga na Liga Nacional de Fútbol americano, deixa no aire a celebraciópn dos play-off. Os Washington Sentinels tiñan ó alcance da man chegar á final, pero como non poden contar coas súas estrelas, deciden contratar temporalmente a un grupo de afeccionados para os que supón a grande oportunidade das súas vidas.
Eugénio de Andrade
José Fontinhas, nado en Póvoa de Atalaia (Beira Baixa) o 19 de xaneiro de 1923 e finado no Porto o 13 de xuño de 2005, foi un poeta, prosista e tradutor portugués, máis coñecido co pseudónimo de Eugénio Andrade. Premio Camões en 2001.
Traxectoria
Nado no seo dunha familia labrega, herdou o desprezo polo luxo e a degradación que producen sobre a persoa. Ex funcionario público, con influencias da cultura grega e oriental, dunha profunda cultura literaria e excelente coñecedor da poesía española, deuse a coñecer como escritor en 1942 co seu libro de versos Adolescente, e algúns anos despois alcanzou notoriedade con As māos e os frutos (1948), considerado un dos libros máis importantes da literatura portuguesa actual. Defendeu a exactitude da linguaxe e non lle interesaron nunca o diñeiro e a fama.
Contemporáneo dos movementos neorrealista e surrealista, non acusa a influencia de practicamente ningún movemento literario do seu tempo, propondo unha poesía elemental, cuxa musicalidade só atopa precedentes na lírica medieval galaico-portuguesa e no poeta Camilo Pessanha, a quen adopta como mestre. Segundo as súas propias palabras, a pureza do seu verso «é simplemente paixón polas cousas da terra, na súa forma máis ardente e aínda non consumada».
É un dos poetas portugueses máis traducido. É tamén un dos poetas portugueses máis recoñecidos do século XX.
En Galicia recibiu no 2000 o Premio Celso Emilio Ferreiro.
Camellia
miniatura|Camellia japonica Camellia é un xénero de plantas da familia Theaceae que producen as flores coñecidas como camelias. O xénero Camellia inclúe moitas plantas ornamentais e a planta do té. A Camellia japonica é moi cultivada como especie ornamental en Galicia e, moi particularmente nas Rías Baixas, onde a climatoloxía e acidez do solo favorecen o seu cultivo e inducen unha longa floración.
Características
Todas as especies son arbustos e pequenas árbores que poden acadar os 10 m de altura. A follaxe é perenne, con follas coriáceas, dun verde escuro brillante, enteiras, aguzadas e de bordos enteiros ou lixeiramente serrados.
As flores son xeralmente grandes, con cinco sépalos e cinco pétalos (téñense conseguido híbridos con dobre ou múltipla corola e gran cantidade de pétalos), as cores varían do branco ao vermello, pasando polo rosa, e ocasionalmente poden aparecer combinadas no mesmo pé e incluso manchadas nesas tonalidades.
A especie máis estendida en xardinería é C. japónica. Nativa do Xapón e Corea, dela deriva a variedade Adolphe Audusson, indicada para cultivo en interiores. Das follas de C. sinensis obtense o té.
O xénero foi descrito polo naturalista sueco Carl von Linné na súa obra magna Species Plantarum, e bautizado en homenaxe ao misioneiro xesuíta Georg Kamel. Algunhas especies deste xénero pertencían ao xénero Thea, mais este epíteto foi sinonimizado con Camellia cando se observou que Camellia e Thea non presentaban diferenzas significativas entre si.
Oriente
Todas as especies de Camellia son designadas, na China, pola palabra mandarina "chá" (茶), complementada por algún termo que, xeralmente, caracteriza o seu hábitat ou as súas peculiaridades morfolóxicas. As camelias cultivábanse nos xardíns da China e do Xapón dende hai séculos, moito antes da súa chegada a Europa. O botánico alemán Engelbert Kaempfer informou da "Rosa do Xapón", como el lle chamou, unha planta que medraba brava en fragas, pero da cal moitas variedades foran seleccionadas para os xardíns orientais. Dixo que a planta tiña 900 nomes no Xapón. As primeiras representacións que os occidentais ollaron das camelias foron as das frecuentes pinturas das porcelanas chinesas.
Occidente
Coa expansión do comercio do té a finais do século XVIII, novas variedades entraron en Inglaterra a través da British East India Company. Contra o 1819, vinte e cinco camelias floreceran en Inglaterra, cando apareceu o primeiro monográfico escrito por Samuel Curtis, A Monograph on the Genus Camellia, onde aparecían ilustracións a toda cora. Pola década de 1840, as camelias estaban moi de moda na Gran Bretaña. Isto inspirou a moitos artistas da época. Alexandre Dumas viuse influenciado pola morte moi temperá da cortesá parisiense Marie Duplessis en 1847, cando escribiu A dama das camelias. Verdi baseouse na obra de Dumas para compor La traviata.
Galicia
miniatura|210px|Flor de [[camellia japonica, común en Galicia.|right]] As camelias máis antigas que se coñecen en Galicia e que aínda sobreviven son as do parque de Castrelos (Quiñones de León) en Vigo. O xardín creouse en tempos do primeiro marqués de Alcedo, existindo constancia de que o marqués de Loureiro cultivara en 1860 as primeiras camelias provenientes do seu alcouve de Portugal. O cultivo continuou co noveno Marqués de Valladares, a cargo de persoal inglés. Desa época conservamos un impresionante exemplar de C. japonica no xardín de buxos inglés na parte traseira do pazo. Autores como Rosalía, Curros Enríquez, Pondal, Pardo-Bazán, Fernández Flórez ou Cunqueiro mencionan a camelia nas súas obras.
A camelia en Galicia hoxe
En Galicia abundan os exemplares de Camellia japonica e, en menor número, os de Camellia sasanqua e Camellia reticulata. Todas estas especies son arboriñas ou arbustos de follas persistentes, opostas, coriáceas e lustrosas. A Camellia saluenensis e maila Camellia oleifera, e outras especies que teñen importancia para a formación de híbridos, non son moi coñecidas en Galicia.
Algunhas especies
miniatura|dereita|200px|Imaxe dunha camelia
Vilanova, Cameixa, Boborás
Vilanova é un lugar da parroquia de Cameixa no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 10 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 5 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 14 habitantes (6 homes e 8 mulleres).
Copa Constitució
A Copa Constitució (en galego Copa Constitución) é un torneo futbolístico que se xoga no Principado de Andorra e que se disputa en roldas eliminatorias. Creouse en 1993 e organízaa a Federación Andorrana de Fútbol.
Finais
En 1991 disputouse unha competición de copa gañada polo FC Santa Coloma.
Manuel Resumil Aragunde
Manuel Resumil Aragunde, nado en Cornazo (Vilagarcía de Arousa) en 1905, foi un avogado, xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Emigrou á República Dominicana en 1922. Licenciouse en Dereito. Colaborou en Galicia Nueva. Secretario de Falange Española na República Dominicana durante a guerra civil española, colaborou no semanario Amanecer, editado polos falanxistas en Ciudad Trujillo en 1938. Nacionalizado dominicano, foi amigo e colaborador de Rafael Leónidas Trujillo, foi presidente da Cámara Oficial de Comercio, Agricultura e Industria do distrito de Ciudad Trujillo (1940-1954), representante da República Dominicana en distintos Comités da ONU e Secretario de Estado de Industria, Comercio e Banca (1955-1956).
Next In Fashion
Next In Fashion (NIF) é un programa de Netflix de telerrealidade sobre unha competición de deseño de moda que comezou a emitirse o 29 de xaneiro de 2020. Presentado polos deseñadores Tan France e Alexa Chung, o programa é unha competición entre deseñadores por un premio de 250 000 dólares e unha colección na páxina de moda de luxo "Net-a-Porter".
En xuño de 2020, Netflix anunciou a cancelación da serie logo dunha soa tempada. Porén, anunciouse no Instagram da serie que o programa tería unha segunda tempada que contaría con Tan France e Gigi Hadid. A segunda tempada estreouse o 3 de marzo de 2023.
O Bispo, Monterroso
Santa María do Bispo é unha parroquia do concello de Monterroso na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 47 habitantes (21 homes e 26 mulleres), o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 57 habitantes.
Carelle
O topónimo galego Carelle pode referirse a:
Vigairía apostólica católica latina de Arabia setentrional
A Vigairía apostólica de Arabia setentrional (en Vicariatus Apostolicus Arabiæ Settentrionale; en القاصد الرسولي في شمال المملكة العربية) é unha vigairía apostólica católica con sé en Kuwait, inmediatamente suxeita á Santa Sé. Actualmente a sé está vacante.
Historia
A prefectura apostólica de Kuwait foi erixida o 29 de xuño de 1953 coa bula Quemadmodum dispensator do papa Pío XII, en territorios da vigairía apostólica de Arabia. O 2 de decembro de 1954 a prefectura apostólica foi elevada a vigairía apostólica coa bula Quandoquidem Christi do mesmo papa Pío XII.
O 31 de maio de 2011 a vigairía apostólica estendeu a súa xurisdición sobre Arabia Saudita, Qatar e Bahrain, anteriormente baixo a vigairía de Arabia, e cambiou a súa denominación pola actual co decreto Bonum animarum da Congregación para a Evanxelización dos Pobos.
Territorio
Malia ser unha xurisdición latina, a vigairía ten xurisdición tamén sobre os fieis doutras igrexas particulares, coa excepción dos exarcados patriarcais para os greco-melquitas e os siríacos no territorio de Kuwait. Os fieis dependentes da vigairía constitúen arredor dun 20%. Porén, o bispo ten a obriga de que os fieis doutros ritos poidan practicar e observar as normas que lles son propias.
A sé da vigairía é a cidade de Kuwait, onde está a Catedral da Sagrada Familia no Deserto. O territorio está dividido en 7 parroquias: catro en Kuwait, dúas en Bahrain e unha en Qatar.
Liturxia
Nos catro países sobre os que a vigairía estende a súa xurisdición, a fin de semana é o venres e o sábado, polo que nela pódese cumprir o precepto dominical dende o venres pola tarde, aínda que recoméndase ir o domingo.
Como festa propia destaca a solemnidade da Nosa Señora de Arabia, patroa da vigairía, que celébrase o segundo domingo de tempo ordinario.
Rafael Fernández Lorenzo
Rafael Fernández Lorenzo, nado en Cangas o 13 de maio de 1962, é un escritor galego enfocado na literatura infantil/xuvenil.
Traxectoria
Dende cedo colabora en diversas publicacións de creación e crítica literaria. Estudou Educación Social. Colaborador habitual con artigos de crítica literaria en medios como Faro da Cultura, A Nosa Terra,Vieiros, Diario 16 de Galicia e Fadamorgana.
Bartoszyce
Bartoszyce (forma histórica en polaco Barsztyn e en alemán Bartenstein) é unha cidade do condado homónimo do voivodato Varmia-Masuria no norte de Polonia; é tamén sede do concello rural do mesmo nome que se localiza no curso inferior do río Łyna. Ata 1945 a lingua da cidade foi a variedade natangisch-bartisch do dialecto baixo prusiano do baixo alemán mentres o alemán estándar era a lingua oficial e dende 1945 o polaco é a lingua oficial e da maioría da poboación e existe unha minoría de lingua ucraína.
Localización
miniatura|Bartoszyce dende a torre de subministración de auga Bartoszyce está situada na zona norte de Varmia e Masuria, a ambos os dous lados do río Łyna, na mesorexión Nizina Sępopolska, que á súa vez forma parte da macrorexión da Nizina Staropruska, nas subprovincias de Pobrzeża Wschodniobałtyckie e Niżu Wschodniobałtycko-Białoruskiego. Bartoszyce atópase nunha chaira, que nos seus bordos se eleva ata acadar unha altura de entre 80 e 100 metros sobre o nivel do mar mentres baixa cara ao centro ata achegarse os 40 ou 50.
A cidade está situada a 71 km de Olsztyn, 256 de Varsovia, 177 de Gdańsk, 17 da fronteira con Rusia e a 58 de Kaliningrado.
Antorcha Social
Antorcha Social foi un periódico editado en Ferrol entre 1901 e 1904.
Historia e características
Subtitulado Semanario socialista, defensor de los trabajadores y del pueblo, apareceu en 1901. Editábao a imprenta do periódico La Marina. Suspendeu a súa publicación en agosto de 1902, aínda que volveu editarse novamente en 1903. Cesou a súa publicación en setembro de 1904, sendo substituído por La Antorcha.
Bartoszyce
Xeografía
A superficie de Bartoszyce é de 11 km² distribuído en, correspondéndolle as áreas urbanizadas o 27,9%, a terreos cultivables o 27,9% a bosques o 6,0% e a auga o 2,6%.
Xeoloxía e relevo
Bartoszyce está situado no cratón europeo oriental do escudo do Báltico, na parte baixa dunha planicie de morena, polo que o terreo da cidade é bastante plano. Non obstante, os arredores de Bartoszyce caracterízanse por zonas montañosas con numerosos pozos de auga nas depresións locais.
Clima
A temperatura media anual é de 6,9 °C. A tempada agrícola dura aproximadamente 200 días, durante os cales a temperatura media é de 12 °C. A humidade relativa na localidade é do 82%. O índice de nebulosidade media anual é dos máis baixos do voivodato e do país xa que o ceo está cuberto aproximadamente uns 100 días ao ano. A media de sol diaria é de aproximadamente 4 horas ao día. A cidade ten unha precipitación anual de 538 mm. O número de días con xeo ao ano é de 38-43, con xeadas 110–125 e días con neve 60–65. Na cidade prevalecen os ventos do suroeste (18,9%) e oeste (15,2%). A proporción dos ventos do suroeste aumenta especialmente no outono e mais no inverno.
Hidrografía
O val distínguese polos cambios dinámicos do terreo, que provocan subidas periódicas do nivel da auga e alagamento da ribeira do río dende o leito ata unha altura de 40 m sobre o nivel do mar. O meirande afluente do Łyna en Bartoszyce é o Suszyca, conectado hidroloxicamente co lago Kinkajmskie. Neste construíuse un aliviadoiro de formigón que acumula auga a unha altura de 1,4 m como resultado do que se recollen un máximo de 66,5 mil. m³. Esta auga forma un lago, o Mleczarskie, no que se atopa a praia que serve á cidade. Outra superficie de augas permanentes dentro da cidade é o lago Barbetowskie.
Natureza
A localidade atópase na rexión natural de Pomerania. Non obstante, a vexetación da cidade é de carácter antropoxénico.
En Kętrzyńska 18, no xardín hai o único monumento natural de Bartoszyce, un freixo cunha circunferencia de 355 cm e unha altura de 30 m. Anteriormente había tamén outro, un carballo que se cortou por seguridade tras da danalo un raio.
Demografía
Segundo datos da oficina de estatística polaca o 1 de xaneiro de 2007, Bartoszyce tiña 25.164 habitantes (9ª localidade de Varmia e Masuria e 176ª en Polonia ), e con 11 km² (494ª do país) a súa densidade de poboación era de 2288 h/km².
O número de fogares na cidade é de 9461
600x600px
Historia
miniatura|Estelas prusianas de Bartoszyceminiatura|Selo da cidade de Bartoszyce (1440) A rexión estaba habitada pola tribo báltica dos prusianos cando os cabaleiros teutónicos construíron, no límite entre o territorios habitado polos clans prusianos dos bartios e os notangi, en 1240 un dos primeiros castelos da Prusia inferior, xunto co castelo en Reszel e Wissenburg preto de Sępopol, na beira do Lyna e cos cabaleiros tamén se asentaron colonizadores alemáns, probablemente procedentes de Hessen ou Brandeburgo, aos que máis tarde se lles uniron moitos colonos de Mazovia. Primeiro levantouse unha torre de vixilancia de madeira protexido con estacadas e terrapléns. Durante a rebelión dos prusianos (1260-1272) as forzas prusianas cercaron o castelo entre 1260 e 1263 e á fin os cabaleiros teutónicos abandonárono e tras o sometemento dos prusianos volvérono reconstruír entre 1274 e 1280, xa en pedra. En 1326 apareceu por escrito por primeira volta co nome de Rosenthal e no ano de 1332 gran mestre Luther von Braunschweig deulle privilexios vilegos co novo nome de Bartenstein. A cidade desenvolveuse axiña, Henning Schindekopf ordenou a construción dunha muralla defensiva arredor do castelo en 1353, e xa existía unha casa mercante en 1356 e dúas igrexas en 1361 e mesmo en 1377 facíase mención a unha escola. No século XIV a cidade tiña tres portas: Królewiecka, Sąteczeńska (Młyńska) e Lidzbarska. O castelo nos séculos XIV e XV foi sede dun procurador da orde e pertencía á komtur de Balga. miniatura|Documento no que a Confederación Prusiana lle ofrecía a incorporación dos territorios de Prusia ao rei Kazimierz IV Jagiellończyk e á [[Coroa do Reino de Polonia, 1454. Arquivo Central de Documentos Antigos de Varsovia.]] En 1454 a cidade, que en 1432 contaba con 1500 habitantes, no comezo da Guerra dos trece anos púxose do lado da Confederación Prusiana e o Reino de Polonia e os cidadáns destruíron o castelo teutónico ; a petición do rei Kazimierz IV Jagiellończyk incorporouse ao Reino de Polonia. Despois de seis anos, os cabaleiros teutónicos reconquistaron a cidade e en 1525 converteuse ao protestantismo coa desaparición da Orde Teutónica e a aparición ducado de Prusia. Foi unha época de activación da economía, o comercio de grans, peles, madeira, lúpulo e ámbar intensificouse, dende o século XVI ata o XVII foi a época dourada na historia de Bartoszyce. A cidade desenvolveuse en todos os ámbitos da vida económica e social ata se converter na segunda cidade tras Königsberg do Ducado de Prusia e na primeira metade do século XV tiña uns 4000 habitantes.
En 1621 contaba cunha das primeiras escolas secundarias da rexión. En 1656 o rei sueco Gustavo Adolf e o príncipe prusiano Federico Guillerme visitaron a cidade e en 1661 o parlamento prusiano reuniuse en Bortoszyce. O século XVIII foi unha época de declive económico, ademais entre 1788 e 1850 a cidade viuse afectada por varios grandes incendios. miniatura|Bartoszyce, entón Bartenstein, antes de 1914 En 1807, durante as guerras napoleónicas, reuníronse en Bartoszyce o rei de Prusia Federico Guillerme III e mais o tsar ruso Alexandre I. O tsar quería manter a Prusia do seu lado na guerra contra Napoleón garantíndolle a retención das adquisicións territoriais polacas. A reunión resultou na sinatura do tratado de Bartoszyce o 26 de abril de 1807 que supuxo unha alianza contra o emperador francés.
Como resultado da reforma administrativa prusiana iniciada en 1815 Bartoszyce integrouse no distrito (landkreis) de Friedland.
A cidade pronto contou con conexións ferroviarias con outras localidades de Prusia Oriental. O 24 de setembro de 1866 abriuse a liña que a ligaba con Preußisch Eylau – Königsberg e o 1 de novembro de 1867 a que a unía con Korschen e Rastenburg o que favorecía a creación de empresas na localidade, creouse unha fundición de ferro e unha fábrica de locomotoras e vagóns. miniatura|Ao fondo a sede do distrito de Friedland construído en 1902 no lugar onde estivera o castelo da cidade. O edificio ardeu en 1945 ao final da Segunda Guerra Mundial. Entre finais do XIX e comezos do XX a cidade comezou a saír do seu declive, converteuse en sede xudicial e dotouse dunha gornición militar, e en 1880 tiña 7.132 habitantes. En 1881 desenvolveuse a conexión telegráfica e en 1899 a telefónica. En 1902 a capitalidade do distrito de Friedland pasou a Bartoszyce. A localidade comezou a mudar o seu carácter, dunha vila de predominio dos artesáns e do pequeno comercio a outra máis centrada nas oficinas e nos militares. En 1927 o distrito tomou o seu nome e en 1933 a cidade tiña unha poboación de 8.717 habitantes, e en 1939 11.268 e, coa inclusión da gornición militar, 12.912 habitantes.
Contra o final da segunda guerra mundial, nos últimos días de xaneiro e primeiros de febreiro de 1945 no decurso da ofensiva de Prusia Oriental, celebráronse intensos combates en Bartoszyce, e o 4 de febreiro o exército vermello entrou na cidade. Estímase que durante a guerra a cidade quedou destruída nun 50%. Despois da guerra a cidade incorporouse a Polonia, e a maioría da poboación, etnicamente alemá, fuxiu ou foi expulsada, substituída principalmente por polacos. En 1946 converteuse en sede de distrito (powiat).
Pío Abundancia Álvarez
Pío Abundancia Álvarez, nado cara a 1873 e finado en Tui o 29 de xuño de 1959, foi un avogado e político galego.
Bartoszyce
Política
miniatura|Casa do concello Bartoszyce conta co status de concello urbano (gmina miejska). Os habitantes elixen os 21 concelleiros municipais que conforma a Rada gminy. Os concelleiros elixen un presidente e cando menos un vicepresidente e traballan en seis comisións e adoptan resolucións en sesións da asemblea, que se reune cando menos unha vez por trimestre. O alcalde (burmistrzé) o órgano executivo. A casa do concello radica en Bohaterów Monte Cassino 1. Aínda que non forma parte, Bartoszyce é sede do concello rural do mesmo nome e tamén do distrito homónimo. Bartoszyce forma parte da Eurorexión báltica. Nas eleccións xerais os habitantes da cidade elixen os seus parlamentarios pola circunscrión de Elbląg.
Pío Abundancia Álvarez
Traxectoria
Foi elixido concelleiro de Tui en 1913, e nese mesmo ano nomeado presidente do Círculo Tradicionalista de Tui. Foi Tenente de Alcalde en 1914, volveu ser concelleiro e 1º Tenente de Alcalde en 1916 e 1923. Foi vicecónsul de Portugal en Tui. Na Segunda República militou no Partido Republicano Radical e foi nomeado alcalde de Tui o 16 de outubro de 1934, permanecendo no cargo até o 3 de abril de 1935. Finou en Tui o 29 de xuño de 1959 aos 85 anos.
Vida persoal
Casou en 1904 con Margarita Fortes Orozco, filla de Justo Salvador Fortes, e foi pai de Pío, Margarita, Dolores, Purificación, Ramón, Ricardo, Justo, José e Rita Abundancia Fortes.
Bartoszyce
Arquitectura
miniatura|220px|Vista da Cidade Vella.
Trazado urbano
A cidade de Bartoszyce é un dos centros urbanos históricos de Varmia, fundado durante a primeira fornada de asentamentos na rexión. Nun período de 90 anos dende a súa formación o poboado desenvolveuse espontaneamente ata chegar ao tamaño dunha poboación urbana. Na Idade Media estaba considerada unha cidade grande, por canto o asentamento fóra do muro medraba máis rápido que o das outras cidades da rexión. miniatura|Porta de Heilsberger O trazado urbano aínda hoxe presenta unha imaxe do planeamento urbanístico de principios do século XIX con numerosos elementos aínda máis antigos. Todo o complexo urbano da cidade vella de Bartoszyce está protexido no seu conxunto e algúns dos seus elementos máis salientables, como unha das portas da cidade, a Heilsberger Tor (ou Brama Lidzbarska) ou as vivendas burguesas están tamén protexidos de xeito individual.
Investigacións arqueolóxicas recentes amosan que a zona fóra da cidade vella tamén ten intereses histórico, descubriuse aquí, entre outros o único vestixio nesta parte de Prusia dunha barbacá.
O trazado urbano de Bartoszyce é o típico das cidades da rexión, cunha praza de mercado rectangular situada no centro, dominando o panorama da cidade unha igrexa parroquial. A cidade caracterízase tamén por unha rede regular de rúas, que historicamente estaban rodeadas polos muros da cidade. A perspectiva de Bartoszyce complementábaa a silueta do castelo teutónico ata a súa destrución.
Posteriormente, a traza da cidade quedou modificada pola construción da rede ferroviaria xunto coa infraestrutura técnica e a afluencia de industria, e unha importante expansión da gornición militar. A pesar da destrución dos edificios históricos da cidade causados ​​pola segunda guerra mundial, algúns dos edificios históricos sobreviviron na cidade. miniatura|Parque Elizabeth A principal zona recreativa da cidade é o parque Elizabeth que se localiza na aba do promontorio onde estaba o castelo, dispón de varias rutas de senderismo e ciclismo e nunha revolta do Łyna conta cun estanque. O parque reproduce o que había antes da guerra queestablecera en 1903 o landrat do distrito Heinrich von Gottberg para conmemorar a súa espola morta, de nome Elizabeth. Cobre un total de 2,78 ha.
Monumentos históricos
miniatura|Igrexa de San Xoán o Bautista miniatura|Torre de auga de Bartoszyce Bartoszyce conta con 76 monumentos inscritos no rexistro nacional de monumentos históricos e 3 no de arqueolóxicos. Entre outros:
Cultura
Hai varias bibliotecas na cidade, a meirande é a Biblioteca Pública Municipal (Miejska Biblioteka Publiczna w Bartoszycach) con 97 995 volumes, 1250 revistas e 1185 documentos electrónicos e audiovisuais e que se estableceu en 1947. Ademais da sede principal conta con dúas filiais e un departamento infantil e xuvenil. As outras dúas bibliotecas son a filial na cidade da Biblioteca Pedagóxica de Varmia e Masuria e a biblioteca do club militar.
Minorías nacionais
A minoría ucraína comezou a chegar á zona logo da fin da Segunda Guerra Mundial e agrúpase na sección local da Asociación de Ucraínos de Polonia e a Asociación de Graduados, Simpatizantes e Amigos das Escolas de Lingua Ucraína "Kałyna". Tras décadas de invisibilidade, a minoría alemá estableceu en 1991 a Asociación Social e Cultural da Minoría Alemá do distrito de Bartenstein que no ano 2000 contaba con 343 membros.
Educación
miniatura|Liceo Ogólnokształcące miniatura|Complexo de secundaria nº2 Bartoszyce conta con 4 centros preescolares públicos, 1 privado, 6 escolas primarias, 4 gymnasium, 3 escolas secundarias, 1 universidade da terceira idade e un centro universitario, filial da Universidade de Seguridade de Poznań. A escola primaria nº 8 e o gymnasium nº 3 forman un único complexo escolar en lingua ucraína.
Medios de comunicación
Dende 1997 publícase o semanario "Goniec Bartoszycki", primeiro de xeito independente e despois como un suplemento do xornal Gazeta Olsztyńska. Mensualmente dende 2004 publícase de balde Twoja Inicjatywa, de carácter económico, e o boletín informativo cuadrimestral Moje Bartoszyce publicado polo departamento de promoción e desenvolvemento local. En Alemaña dende 2007 a Heimatkreisgemeinschaft Bartenstein publica tres números ao ano da revista Unser Bartenstein.
En Bartoszyce operan dúas redes de televisión por cable. A primeira en entrar en servizo, en 1990, foi Bart-Sat que emite un programa local con gravación de acontecementos relevantes da cidade. A outra rede é a rama local do operador Vectra.
En 1997 comezou a emitir no 90,9 MHz da FM Radio Bartoszyce, unha emisora local privada, que se integrou en 2013 en Radio Eska para pasar a chamarse Radio Eska Bartoszyce retransmitindo o servizo da rede con algúns programas locais. En 2017 a emisora cesou as súas operacións.
Deporte
O club de fútbol da cidade é o Victoria Bartoszyce fundado en 1952 que xoga no grupo I de Varmia e Masuria da liga okręgowa. Na tempada 1967/1968 o equipo estaba no grupo III da III liga. Xoga no Estadio Municipal Kazimierz Górski, que ten 2500 asentos e unhas dimensións de 105m x 67m. O estadio serve tamén de base de prepración e adestramento doutros equipos. miniatura|Piscina municipal ao aire libre. En 2009 dependente da cidade de Bartoszyce estableceuse o Centro Deportivo e Recreativo que se ocupa das instalacións deportivas e recreativas públicas, entre outras o estadio municipal, os campos de adestramento e recreación de Wembley, piscina cuberta e ao aire libre e as canchas de baloncesto e balonvolea da praia lacustre. En 2009 construíuse unha pista de ciclismo competitivo nun dos parques do centro da cidade e dende 2007 celébrase a Copa Alcadía de Bartoszyce de ciclismo de montaña e a cidade conta con varios clubs dedicados a esa modalidade: MTB Peletonik, UKS Przyjaźń e Rant. Hai tamén unha pista de motocrós. A asociación Ożywić Łynę organiza competición de kayak e rafting. A cidade conta tamén con varios clubs de artes marciais, clubs deportivos estudantís, de xadrez ou de vela.
Economía
Logo do cambio político de 1989 e a crise comercial coas antigas repúblicas soviéticas pechouse o paso fronteirizo ferroviario próximo a Głomno o desenvolvemento económico da cidade pasou a depender da súa proximidade ao paso fronteirizo de Bezledy-Bagrationovsk coa que conecta pola estrada estatal 51, favorecida polas súas instalacións turísticas ben desenvolvidas. A cidade está incluída na Zona Económica Especial de Varmia e Masuria.
As principais industrias son empresas que se dedican á industria do moble, da madeira e máis do téxtil. Entre outras: MM International (produción de mobles), Mazur-Look International (produción de mobles), Przedsiębiorstwo Produkcyjne Infinity Group (produción téxtil), Stalmot (produción de accesorio para mobles), Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe Morena (produción téxtil).
Turismo
miniatura|Establecemento hoteleiro en Bartoszyce Bartoszyce dispón de 15 hoteis tanto na cidade como nas proximidades, na súa maioría son pequenos, o maior dispón de 50 prazas e está localizado nun complexo de casas e parques do século XIX. Ademais hai unha rede de casas rurais próximas ben desenvolvidas. En 2005 empregaron a base de aloxamentos local 4980 visitantes e en 2006 foron 3639.
Seguridade
A Inspección de Defensa Civil e Xestión de Crises de Bartoszyce é a encargada das emerxencias do goberno local, que reúne todos os servizos responsables da seguridade e as unidades do goberno local [85], tamén é responsable do equipo municipal resposta, que recolle e rexistra informacións sobre acontementos especiais inspector tamén dirixe o Equipo Municipal de Resposta, cuxa tarefa é recoller e rexistrar información sobre eventos especiais na cidade.
En Bartoszyce hai unha unidade de salvamento e loita contra o lume do Servizo Estatal de Bombeiros e na cidade está a sede do distrito da policía estatal que conta con 117 efectivos e 30 vehículos. Ademais a cidade conta coa súa propia garda municipal. Ao estar próxima á fronteira con Rusia a Garda de Fronteiras conta con competencias específicas na zona.
Sanidade
A cidade conta con hospital, o Hospital de Distrito Xoán Paulo II que conta cun servizo de emerxencias con tres ambulancias asistenciais e unha medicalizada. Na cidade hai 10 oficinas de farmacia, así como varias clínicas privadas e consultas médicas.
Relixión
Dende a súa fundación, arredor do castelo dos cabaleiros teutónicos, Bartoszyce foi unha cidade cristiá.
Protestantismo
miniatura|A igrexa católica de San Xoán Evanxelista e Nosa Señora de Częstochowa foi, con anterioridade, igrexa evanxélica co nome de Stadtpfarrkirche En 1525 coa secularización do Estado da Orde Teutónica e a conformación do Ducado de Prusia, o primeiro Estado protestante, Bartoszyce adoptou a fe evanxélica, as dúas igrexas, ata entón católicas, da cidade transformáronse en templos luteranos, inicialmente dependentes do distrito eclesiástico de Friedland. En 1742 creouse na cidade unha superintendencia da igrexa evanxélica coa función de supervisar as parroquias e as escolas da zona, e que se unificou a mediados do XIX coa de Friedland, xa co nome de Bartenstein. As dúas congregacións luteranas, Stadtpfarrkirche e Johanniskirche, eran o centro relixioso de dúas amplas parroquias e estaban integradas na provincia eclesiástica de Prusia Oriental da Igrexa Evanxélica da Unión Prusiana. En 1939 dos 11268 habitantes da localidade, 10.030 eran evanxélicos. Tras a guerra e a incorporación da rexión a Polonia, debido á marcha ou expulsión de case a todalidade da poboación xermana, a igrexa evanxélica quedou reducida ao mínimo e só nas décadas seguintes puido establecerse unha congregación arredor dunha pequena igrexa dependente da parroquia de Kętrzyn integrada na diocese de Masuria da Igrexa Evanxélica-Augustana en Polonia. miniatura|A Casa da Cultura de Bartoszyce é a antiga igrexa baptista
Baptismo
En 1896 estableceuse unha congregación baptista que en 1939 tiña 517 membros. Tras a guerra practicamente desapareceu e a súa igrexa pasou ao Estado. Co tempo formouse unha nova congregación asociada coa Unión Baptista de Polonia.
Outros
Na cidade hai tamén unha congregación da Igrexa Pentecostal de Polonia e unha comunidade das Testemuñas de Xehová composta por 140 persoas.
Catolicismo
Dende a reforma ata o século XIX non houbo catolicismo organizado na cidade. En 1872 celebrouse a primeira misa católica En 1889 edificouse a primeira igrexa católica, so a advocación de San Bruno de Querfurt, dependente da diocese de Warmia que en 1890 tiña 265 membros e en 1939 vivían 848 católicos na cidade pero logo da guerra e coa mudanza da base étnica da poboación, que pasou a ser polaca en case toda a totalidade, o catolicismo converteuse na relixión maioritaria. En 1946 os católicos comezaron a utilizar a antiga igrexa evanxélica de Johanniskirche, convertida en igrexa de San Xoán o Bautista, e en 1959 pasou aos católicos a Stadtpfarrkirche, agora San Xoán Evanxelista e Nosa Señora de Częstochowa. En 1973 e 1974 creáronse dúas novas parroquias e en 1990 outra nova, totalizando catro as parroquias católicas dependentes da arquidiocese de Warmia.
A partir de 1947 asentáronse na cidade e nas áreas veciñas ucraínos grecocatólicos e a partir da década de 1980 moitos dos que se instalaran nas zonas próximas aveciñáronse nos novos barrios da localidade. As autoridades non permitiron a celebración de misas grecocatólicas na cidade ata 1982, dende aquela celebráronse na parroquia de San Bruno de Querfurt. En 1996 negociouse co concello a merca dunha antiga estación e logo de dous anos de reformas consagrárona en 1998 como Igrexa de Santo André o Apóstolo da arquieparquía católica ucraína de Przemyśl-Varsovia.
Xudaísmo
En Bartoszyce existiu unha pequena comunidade xudía que se estableceu na cidade entre 1737 e 1753. Por volta de 1779 xa non había xudeus na cidade e non foi ata 1812 cando se volveu establecer unha familia xudía. Arredor de 1850 levantouse unha sinagoga. En 1890 a comunidade consitía en 65 persoas e en 1921 eran 61, reducíndose o seu número na década de 1930 ata só quedar 11 en 1939 para desaparecer pola persecución do réxime nazi. A sinagoga queimárona en 1938 durante a noite dos cristais rotos. Un cemiterio xudeu estivo activo dende 1820 ata 1939 cando se realizou o derradeiro soterramento.
Codesoso
O topónimo galego Codesoso é un fitónimo que indica a existencia de codesos. Pode referirse a:
Xoán IV de Portugal
Orixes familiares
Fillo de Teodosio de Bragança, duque de Bragança, e da súa esposa Ana de Velasco, naceu o 19 de marzo de 1604.
Ascenso ao trono
A súa ascensión comportou unha guerra contra a Coroa de Castela, que rematará en 1668, co recoñecemento da independencia de Portugal. As alianzas asinadas por Portugal con Francia e Suecia, en xuño e agosto de 1641, enmarcadas na Guerra dos Trinta Anos, realizaronse para poder facer fronte aos intereses casteláns en Portugal, así como fronte os holandeses nas colonias portuguesas, especialmente o Brasil.