cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vanuatu
Goberno e política
O Parlamento de Vanuatu é unicameral e ten 52 membros que son elixidos cada catro anos por voto popular. O líder do principal partido no parlamento é usualmente elixido Primeiro Ministro, e encabeza o goberno. Desde 2020 ocupa o cargo Bob Loughman. O xefe de Estado, o Presidente, é elixido cada cinco anos polo parlamento e os presidentes dos seis gobernos provinciais. Forman unha coalición, con todo, houbo problemas algunhas veces, especialmente coa competición entre Reino Unido e Francia en tratar de simpatizar aos seus líderes cos seus intereses.
Organización político-administrativa
Desde 1968 ata 1985, Vanuatu estivo dividido en catro áreas:
miniatura|240px|Provincias de Vanuatu Desde 1985 ata 1994, estivo dividido en once áreas: Desde 1994 ata a actualidade, Vanuatu ten seis provincias:
Xeografía
miniatura|dereita|200px|Vanuatu
Vanuatu consiste de 83 illas, das cales dúas - Matthew e Hunter - son tamén reclamados polo departamento francés de ultramar de Nova Caledonia. Moitas das illas son montañosas e de orixe volcánico, e teñen un clima tropical ou subtropical. A maior cidade do país é a capital, Port Vila, situado na illa de Efaté, e Luganville, en Espírito Santo. A máxima elevación do país é o Tabwemasana a 1.877 m de altura.
Vanuatu é famosa por unha ecorrexión terrestre, chamado as selvas de Vanuatu. É parte da ecozona de Australasia, que tamén inclúe as veciñas Nova Caledonia e as Illas Salomón, así tamén Australia, Papúa Nova Guinea e Nova Zelandia.
Economía
A economía está baseada principalmente na agricultura de subsistencia ou a pequena escala, que prové ao 65% da poboación. A pesca, servizos financeiros de banca estranxeira, o rexistro de naves de mariña mercante, a venda de licenzas internacionais de pesca (Vanuatu é membro de varios comités rexionais de pesca) e o turismo (con 50.000 visitantes en 1997), as licenzas bancarias off-shore e a formación de compañías internacionais son outras fontes de economía. En Porto Vila atópase o Banco da Reserva e o Rexistro da Propiedade. Non hai depósitos de mineralé e o país non posúe depósitos de petróleo. Un pequeno sector industrial abastece ao mercado local. Os impostos veñen principalmente das importacións de produtos e do IVE (VAT), posto que Vanuatu non posúe imposto á renda nin ás persoas, sendo considerado un de tantos paraísos fiscais.
O desenvolvemento económico depende relativamente das exportacións, a vulnerabilidade aos desastres naturais e as longas distancias entre os principais mercados e as illas. Un gran terremoto en novembro de 1999, seguido por un tsunami, causou moitos danos na illa norteña de Pentecoste, deixando a miles de persoas sen fogar. Outro poderoso terremoto en xaneiro de 2002 causou danos á capital Port Vila, e áreas adxacentes, seguido por un tsunami.
O PNB creceu a menos do 3% nos anos 1990. En vista disto o goberno prometeu suavizar as regulacións no seu centro financeiro de banca estranxeira. Australia e Nova Zelandia son os principais suplidores da axuda externa de Vanuatu.
A unidade monetaria de Vanuatu é o Vatu. No ano 2000 137,64 vatus equivalían a 1 dólar estadounidense. No ano 2007 (marzo) 107 vatus equivalían a 1 dólar estadounidense.
Demografía
A maioría dos habitantes de Vanuatu (95%) son nativos melanesios, ou nin-Vanuatu, o resto da poboación é de orixe europea, asiático e doutras illas do Pacífico. Existen tres idiomas oficiais: inglés, francés e bislama (un idioma crioulo que evolucionou do inglés). Ademais, ao redor de cen linguas locais son faladas nas illas.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Romário
Romário Da Souza Faria, nado en Río de Xaneiro o 29 de xaneiro de 1966, e un exfutbolista brasileiro que xogaba de dianteiro, e actual deputado na Cámara de Deputados do Brasil.
Gañou o Mundial de Fútbol de 1994. Alcumado O Baixinho pola súa pequena estatura, foi un dianteiro goleador e talentoso, que recibiu o premio FIFA World Player en 1994. Máximo goleador do Campionato Carioca en 7 ocasións, da Eredivisie noutras 3 ocasións, e da Liga española nunha ocasión mais, ó longo da súa carreira profesional anotou 902 goles entre clubs e selección.
Carreira profesional
(*) Goles e encontros de Segunda División
Coa selección brasileira disputou 70 encontros, anotando 55 goles, que o colocan na 3ª posición de goleadores coa canarinha por detrás de Pelé (77 goles) e Ronaldo (67 goles), e por diante de Zico (52 goles) e Bebeto (39 goles). Trala prata acadada nos Xogos Olímpicos de Seúl en 1988, conquistou a Copa América de 1989, o Mundial de 1994, de novo a Copa América en 1997, e a Copa Confederacións de 1997. En 1998 tivo unha lesión e non foi chamado para o mundial. O último encontro de Romário coa selección do Brasil tivo lugar o 27 de abril de 2005.
Bullitt
Bullitt é un filme estadounidense de 1968 dirixido por Peter Yates e producido por Philip D'Antoni. Está protagonizado por Steve McQueen, Robert Vaughn e Jacqueline Bisset. O guión é obra de Alan R. Trustman e Harry Kleiner e está baseado na novela de 1963, Mute Witness, de Robert L. Fish, escrita baixo o alcume Robert L. Pike. Lalo Schifrin compuxo a banda sonora orixinal baseada no jazz.
Alice Prin
Alice Ernestine Prin, coñecida como Kiki de Montparnasse ou a Raíña de Montparnasse, nada en Châtillon-sur-Seine o 2 de outubro de 1901 e finada en Sanary-sur-Mere o 29 de abril de 1953, foi unha modelo, actriz, cantante e pintora francesa, musa de moitos artistas internacionais de comezos do século XX. A súa fama comezou no París da década de 1920, á vez que ela axudou a definir a súa cultura liberada e bohemia. En 1996, os biógrafos Billy Klüver e Julie Martin, a nomearon "unha das primeiras mulleres realmente independentes do século".
Fonte da Vila
O topónimo galego Fonte da Vila pode referirse a:
Alice Prin
Primeiros anos
Alice Prin naceu en Châtillon-sur-Seine, Côte-d'Or, Borgoña. Como filla ilexítima, foi criada na pobreza pola súa avoa. Ós doce anos foise a vivir coa súa nai a París, para poder atopar traballo. Ó principio traballou en tendas e panaderías, até que ós catorce anos comezou a posar núa para escultores, o que lle creou un problema coa súa nai.
O comezo da súa fama
Kiki converteuse nunha imprescindíbel na escena social de Montparnasse e nunha popular modelo, posando para artistas do talle de Chaim Soutine, Tsuguhara Foujita, Francis Picabia, Jean Cocteau, Alexander Calder, Per Krohg, Hermine David, Pablo Gargallo, Mayo e Tono Salazar. Moise Kisling pintou un retrato de Kiki titulado Nu assis, un dos seus cadros máis coñecidos.
Éxito artístico e autobiografía prohibida
Sendo xa pintora por dereito propio, en 1927 expuxo a súa colección na Galerie au Sacre du Printemps, en París, acadando un grande éxito e chegando a vender todos os seus cadros.
Ernest Hemingway e Tsuguhara Foujita fixeron a introdución das memorias de Alice Prin en 1929. Titulado As memorias de Kiki, foi publicado en Nova York no ano seguinte. Inmediatamente foi prohibido polo goberno dos Estados Unidos e así continuou até finais da década de 1970, cando aínda pertencía á sección de libros prohibidos da Biblioteca Pública de Nova York. Finalmente, en 1996, a autobiografía de Kiki de Montparnasse foi traducida ó inglés e publicada.
Na década de 1930, Alice foi propietaria dun cabaré en Montparnasse, Chez Kiki, onde se ofrecían actuacións musicais agradábeis con bailarinas vestidas con corsés e ligueiros. Kiki foi un dos símbolos da vida bohemia e creativa de París, e á idade de vinte e oito foi nomeada Raíña de Montparnasse. Incluso en tempos difíciles, ela mantivo a súa actitude positiva, dicindo "o único que necesito é unha cebola, un pouco de pan e unha botella de viño; e sempre atoparei a alguén que mo ofreza".
Alice Prin deixou París durante a ocupación do exército alemán na segunda guerra mundial e nunca máis volveu.
Morte e legado
Kiki morreu en 1953 en Sanary-sur-Mer, á idade de cincuenta e dous, aparentemente por complicacións do seu alcoholismo e da súa adicción ás drogas.
Multitude de artistas e admiradores asistiron ó seu funeral en París,e a seguiron en procesión até a súa tumba no cemiterio de Montparnasse. A súa lápida reza Kiki, 1901-1953, cantante, actriz, pintora, "Raíña de Montparnasse". Tsuguharu Foujita dixo que con Kiki, morreron os días de gloria de Montparnasse.
Moito tempo despois da súa morte, a figura de Kiki aínda rememora a franqueza, audacia e creatividade que marcaron unha época en París. Na súa honra, un diario foi chamado Kiki de Montparnasse.
Aeroporto de Clark
O aeroporto internacional de Clark, anteriormente coñecido como aeroporto internacional Diosdado Macapagal, é un aeroporto que é unha porta de entrada internacional a Filipinas dentro da Zona do Porto libre de Clark, na cidade de Mabalacat, a 80 quilómetros ao noroeste de Manila. Clark serve ao centro e norte de Luzon. O seu nome deriva da antiga base estadounidense de Clarck, que foi a base de ultramar máis grande dos Estados Unidos ata o seu peche en 1991, pasando a mans do goberno filipino.
O aeroporto está operado pola Clark International Airport Corporation (CIAC), unha compañía propiedade do goberno filipino. A parte sur das súas instalacións son utilizadas pola Forza Aérea de Filipinas como a Base Aérea de Clark. En decembro de 2017 iniciouse a construción dunha nova terminal e agárdase que estea rematada no ano 2020.
People of the Sun
"People of the Sun" é un sinxelo da banda estadounidesnde Rage Against the Machine, editado o 22 de agosto de 1996 como parte do seu segundo álbum Evil Empire.
O Navallo, Silán, Muras
O Navallo é un lugar da parroquia de Silán no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
Markus Persson
Markus Alexej "Notch" Persson, nado o 1 de xuño de 1979, é un deseñador e programador de videoxogos sueco. Persson é coñecido por ser o dono de Mojang, a compañía de videoxogos que fundou xunto con Carl Manneh e Jakob Porser a finais de 2010. En setembro de 2014 anunciou publicamente que abandonaría Mojang despois de que esta fose mercada por Microsoft. A súa principal motivación para fundar Mojang foi Minecraft, un xogo de tipo "mundo aberto" en primeira persoa que gañou popularidade e apoio dende que apareceu a súa demo en 2009. Dende o lanzamento de Minecraft, Persson gañou unha significante notoriedade na industria do videoxogo, conseguindo varios premios e estableendo relacións coas principais figuras deste mundo. Persson retivo a súa posición como principal deseñador do Minecraft ata o lanzamento oficial do xogo en 2011, cando Jens Bergensten converteuse na principal autoridade creativa.
Halloween
Dereita|miniatura|280px|Calacú da Noite dos Calacús, en Galicia Halloween (AFI: /ֽhæləυ'i:n/, do ing. All Hallows' Evening ou Noite de tódolos Santos) é unha festa anual que se celebra principalmente nos Estados Unidos na noite do día 31 de outubro pero que desde finais do século XX tamén se observa en moitos outros países. A súa orixe é cristiá pero con raíces nas tradicións pagás celtas (véxase Samaín). Os adultos celébrana con festas de disfraces pero son as mascaradas dos nenos ás que lle dan máis énfase. Os rapaces disfrázanse para a ocasión e paséanse polas rúas pedindo doces de porta en porta. Despois de chamar ás portas os rapaces pronuncian a frase «Truco ou trato» ou «Doce ou trato» (que provén da expresión inglesa «Trick or treat»).
Orixe do nome
A verba «Halloween» [/ˌhæl.əʊˈiːn/] é usada como tal por vez primeira no século XVI, e provén dunha variación escocesa da expresión inglesa «All Hallows' Even» (tamén usada «All Hallows' Eve») que significa «véspera de Todos os Santos».
Orixe celta
thumbnail|300px|Noite de morder mazás, polo artista irlandés [[Daniel Maclise, 1833. Inspírase nunha festa de Halloween á que asistiu en Blarney, Irlanda, en 1832.]]
O Halloween ten a súa orixe na festividade céltica coñecida como Samaín (forma galega de Samhain, que deriva do irlandés antigo e significa fin do verán. Os antigos britanos tiñan unha festividade semellante coñecida como Calan Gaeaf. No Samaín celebrábase o final da tempada de colleitas na cultura celta e era considerada como o «Aninovo celta», que comezaba coa estación escura.
Os antigos celtas crían que a liña que liga este mundo co Outro Mundo estreitábase coa chegada do Samaín, permitindo aos espíritos (tanto bos como malos) pasar a través. Os antergos familiares eran convidados e homenaxeados mentres que os espíritos daniños eran afastados. Disque o uso de traxes e máscaras débese á necesidade de facer fuxir os malos espíritos. O seu propósito era adoptar a aparencia dun espírito maligno para evitar ser danado. En Escocia os espíritos foron suplantados por homes novos vestidos de branco con máscaras ou a cara pintada de negro.
O Samaín era un momento para facer balance das subministracións de alimentos e o gando para prepararse para o inverno. As cacharelas, como na noite meiga de San Xoán, tamén desempeñaron un papel importante nas festividades. Todos os outros lumes apagábanse e en cada fogar acendíase lume na lareira. Nalgúns lugares de Galicia, como en Tui, até hoxe en día perdura a tradición de acender un tizón o Día de Defuntos para que as ánimas dos devanceiros mortos puidesen quentarse, tradición que é máis común do Nadal galego. Os ósos dos animais sacrificados guindábanse á fogueira.
Outra práctica común era a adiviñación, que a miúdo implicaba o consumo de alimentos e bebidas, e incluso en Asturias celebrábanse banquetes nas tumbas dos devanceiros.
Institucionalización do Samaín pola Igrexa católica
Nunha época na que predominaban as festividades «pagás», os papas Gregorio III (731–741) e Gregorio IV (827–844) intentaron suplantala por unha festividade católica (Día de Todos os Santos) que foi trasladada do 13 de maio ao 1º de novembro; celebrándose o culto aos finados o 2º de novembro, Día dos Fieis Defuntos. Con todo as tradicións pagás continuaron trala romanización e o cristianismo nas zonas arredadas da Europa atlántica (Escocia, Irlanda, Galicia, Asturias...)
Expansión a América do Norte
thumbnail|upright|Cartel que anuncia a chegada do Halloween en [[1904.]] En 1840 esta festividade chega aos Estados Unidos e ao Canadá, onde fica fortemente arraigada. Os inmigrantes irlandeses transmitiron versións da tradición durante a Gran Fame irlandesa. Foron eles quen espallaron o costume de tallar os jack-o'-lantern (calacús ocos cunha candea dentro), inspirada na lenda de «Jack o Lambefoula». Xoán Xosé Pérez Labaca tamén defende a persistencia desta tradición en Galicia e outras zonas do norte e centro peninsular, e escribe que «aquí era hai uns anos, nalgúns sitios aínda é, moi habitual polas vésperas do Día de Defuntos coller cabazas ... e facer con elas caras aterradoras cuns ollos e unha nariz abertos e colocando uns pauciños, como dentes, na feroz boca aberta, ás que se lle poñía dentro acendido un cabo dunha candea.» Estas cabazas iluminadas colocábanse sobre os valados ou nas encrucilladas, para asustar os camiñantes. Nalgunhas localidades galegas empregábanse nabos no canto de cabazas, o refrán di:
Porén, a festa non comezou a se celebrar masivamente até 1921. Ese ano celebrouse o primeiro desfile de Halloween en Minnesota e despois seguíronlle outros estados. A festa adquiriu unha progresiva popularidade nas décadas a seguir.
A internacionalización do Halloween produciuse a finais dos anos 70 e principios dos 80 grazas ao cinema e ás series de televisión americanas emitidas. En 1978, era a estrea nos Estados Unidos e no mundo enteiro do filme Halloween, de John Carpenter; un filme ambientado na véspera de Todos os Santos que supuxo unha referencia para o cinema de terror de serie B; con innumerábeis secuelas e imitacións.
Actualidade
Hoxe en día, o Halloween é unha das datas máis importantes do calendario festivo estadounidense e canadense. Algúns países latinoamericanos, coñeciendo esta festividade, teñen as súas propias tradicións e celebracións ese mesmo día, aínda que coinciden en canto ao seu significado: a unión ou extrema proximidade do mundo dos vivos e o reino dos mortos. En Europa son moitas as vilas nas que os cativos e mozos decidiron importar o xeito de celebrar o Samaín coma nos Estados Unidos, con festas e disfraces. Aínda que nalgúns lugares, como Inglaterra ou Galicia, a festa orixinal está a arraigar de novo.
O feito de que esta festa ancestral teña chegado até os nosos días, o mesmo se teña recuperado, é, en certa medida, grazas ao enorme desenvolvemento comercial e a publicidade enxendrada no cinema estadounidense. A imaxe dos nenos norteamericanos a bulir polas escuras rúas disfrazados de trasnos, pantasmas e demos, na procura de lambetadas e doces cas dos moradores dun escuro e tranquilo lugar, quedou gravada na mente de moitas persoas. Disque nesa noite os espíritos visitaban os lares dos seus familiares, e para que os espíritos non os perturbases, os aldeáns tiñan que pór unha candea na fiestra da súa casa por cada defunto que houbese na familia. Se había unha candea en lembranza de cada defunto os malos espíritos non incomodaban aos seus familiares, se non era así os espíritos amolábanos á noite e facíanlles ter terríbeis pesadelos.
Comida
Dereita|miniatura|220px|Neno disfrazado pedindo lambetadas polas portas. Dado que Halloween coincide coa tempada da colleita das mazás, cada ano, as mazás de caramelo, e as mazás doces son comúns nas festas. Estas dábanselles aos cativos. Un costume que persiste hoxe en día en Irlanda é a preparación ou a compra dun pastel de froitas, no que se coloca un anel simple, unha moeda e outros encantos antes de enfornar, coma na Rosca de Reis. Disque os que atopan o anel atoparán o seu verdadeiro amor o ano a seguir. En Galicia, ademais das matanzas, o claro herdeiro das tradicións do Samaín é o magosto, tempo de comer castañas e facer queimadas para afastar os espíritos daniños.
Truco ou trato
Orixinalmente o truco ou trato (en inglés «Trick-or-treat») era unha lenda popular de orixe céltico segundo a que non só os espíritos dos finados eran ceibes de vagar pola Terra a noite de Halloween, senón toda clase de entes procedentes de todos os reinos espirituais. Entre eles había un terribelmente malévolo que deambulaba por vilas e aldeas, indo de casa en casa pedindo precisamente «truco ou trato». A lenda asegura que o mellor era facer trato, sen importar o custo que este tivese, pois de non pactar con este espírito (que recibiría o nome de jack-o'-lantern, co que se coñecen aos tradicionais calacús do Halloween) el usaría os seus poderes para facer «truco», que consistiría en botar un meigallo á casa e aos seus moradores, dándolles toda clase de infortunios e males de ollo, coma enfermar a familia, matar o gando con pestes o até queimar a propia vivenda. Como protección xurdiu a idea de crear nas cabazas e nabos formas horrendas, para así evitaren atoparse con dita estadea (e co tempo, por mor da asociación mental entre o espírito e as cabazas, o nome deste sería dado a elas, que é coma se coñecen hoxe en día.
O Halloween en Galiza
A celebración máis achegada en Galiza ao Halloween é o Samaín, do que case non se tiña constancia, mais que segundo algúns autores coma o profesor Rafael López Loureiro son os principais defensores da tese da galeguidade do samaín. Para el, o costume sobreviviu en Galiza até épocas relativamente recentes (polo menos ata hai uns 30 anos) en que esmoreceu para converterse, unicamente, nunha celebración do día de Defuntos. Xoán Xosé Pérez Labaca escribe: «aquí era hai uns anos, nalgúns sitios aínda é, moi habitual polas vésperas do Día de Defuntos coller cabazas ... e facer con elas caras aterradoras cuns ollos e un nariz abertos e colocando uns pauciños, como dentes, na feroz boca aberta, ás que se lle puña dentro acendido o cabo dunha candea.» Estas cabazas iluminadas colocábanse sobre os valados ou nas encrucilladas, para asustar os camiñantes. Nalgunhas localidades galegas empregábanse nabos no canto de cabazas. O refrán di:
Fausto Gado no seu Abecedario das mantenzas comenta respecto do Halloween:
Art Ross Trophy
miniatura|O Art Ross Trophy. O Art Ross Trophy é entregado ao xogador da National Hockey League (NHL) que liderou a liga en puntos anotados ao final da liga regular. Foi presentado á liga polo ex xogador, General Manager, e adestrador Art Ross. O trofeo foi entregado 65 veces a 27 xogadores distintos dende a súa introdución na tempada 1947-48. Ross é tamén coñecido polo seu deseño do puck oficial da NHL, cos bordos lixeiramente biselados para un mellor control.
Halloween
O Halloween en Galiza
A partir da década de 1990, comezou a se celebrar intensamente en Galiza o Samaín, especialmente nos colexios, mesturando tradicións galegas cos costumes norteamericanos do Halloween.
Con todo é o Magosto probablemente o herdeiro directo, vivo e ben documentado en Galiza destas festividades célticas.
Art Ross Trophy
Historia
Xogadores dos Pittsburgh Penguins gañaron o trofeo en 15 ocasións (todas nun lapso de 26 tempadas entre 1988-2014); os xogadores dos Montreal Canadiens gañárono en nove ocasión; e xogadores dos Chicago Blackhawks gañaron o premio oito veces. Aínda que Joe Thornton, gañador do premio na tempada 2005-06, comezou a tempada xogando nos Boston Bruins, finalizouna cos San Jose Sharks, e o premio conta para os Sharks. Polo tanto, os Boston Bruins seguen aos Blackhawks con sete xogadores galardoados.
Dende 1963 ata 2001, Marcel Dionne e Bryan Trottier foron os únicos xogadores que gañaron unha única vez o premio ao máximo puntuador, mentres que Stan Mikita, Phil Esposito, Bobby Orr, Guy Lafleur, Wayne Gretzky, Mario Lemieux, e Jaromír Jágr o gañaron en múltiples ocasións. Durante dúas décadas, dende 1981 ata 2001, só tres xogadores gañaron o Art Ross Trophy: Gretzky, Lemieux e Jágr. A racha rematou cando Jarome Iginla gañou o trofeo en 2002.
Gretzky gañou o trofeo 10 veces, incluíndo sete consecutivas, durante a súa carreira de 20 anos na NHL. Gordie Howe e Lemieux gañárono en seis ocasións, mentres que Esposito e Jágr o conseguiron cinco veces cada un. Jagr, da República Checa, é o xogador non canadense que máis veces gañou o trofe. Gretzky é o único xogador que gañou o treofeo con máis dun equipo, mentres que Thornton é o único xogador que o gañou xogando para dous equipos nunha mesma tempada. Stan Mikita é o único xogador na historia da NHL que gañou os trofeos Art Ross, Hart e Lady Byng nunha mesma tempada, o que fixo en dúas ocasións (1966-67 e 1967-68). Orr é o único defensa que gañou o título ao mellor puntuador, facéndoo en 1970 e 1975, e o único xogador que gañou catro premios individuais ao gañar tamén os trofeos Hart, Norris, e Conn Smythe en 1970.
En 2007, Sidney Crosby non só se converteu no xogador máis novo en gañar o Art Ross Trophy aos 19 anos, converteuse no xogador máis novo de todas as ligas profesionais americanas de calquera deporte en gañar o premio ao máximo anotador. Con case o dobre da idade de Crosby, Martin St. Louis converteuse no xogador máis vello en gañar o Art Ross Trophy con 37 anos, tendo tamén o maior lapso entre a consecución de dous títulos (nove anos).Henrik e Daniel Sedin son os dous únicos inrmáns que gañaron o premio, en 2010 e 2011, respectivamente. Dende 2001, só tres xogadores, Crosby, Evgeni Malkin, e St. Louis teñen gañado o premio en máis dunha ocasión: Crosby en 2007 e 2014, Malkin en 2009 e 2012, e St. Louis en 2004 e 2013.
As regras da NHL estipula tres criterios de desempate en caso de que dous ou máis xogadores estean empatados a puntos:
Os empates en anotación apareceron nas tempadas 1961–62, 1979–80, e 1994–95, todos eles foron decididos polo primeiro criterio de máis goles anotados. O premio da NHL que recoñece ao máximo goleador, o Maurice "Rocket" Richard Trophy, non ten criterios de desempate, permitindo que haxa varios xogadores recoñecidos nunha mesma tempada.
Gañadores
miniatura|200px|[[Wayne Gretzky, gañador en 10 ocasións.]] miniatura|200px|[[Gordie Howe, gañou o Art Ross Trophy seis veces.]] miniatura|200px|[[Mario Lemieux, conseguiu o galardón en seis ocasións, catro delas consecutivas entre 1951 e 1954. ]] miniatura|200px|[[Jaromír Jágr|Jaromir Jagr, posúe cinco Art Ross Trophy.]] miniatura|200px|[[Stan Mikita, gañador en catro ocasión]] miniatura|200px|[[Daniel Sedin (diante) e Henrik Sedin (detrás), teñen cada un un Art Ross Trophy.]]
Moments
Moments é o single nº 32 da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado o mercado baixo o selo avex trax o 31 de marzo do ano 2004.
Información
Este single foi lanzado o ano 2004. Foi o primeiro da artista en ser lanzado nos novos formatos que Avex comezou a probar cos seus artistas lanzando singles en dous formatos diferentes: o CD sinxelo común e ademais outra edición cun DVD extra que incluía o vídeo musical da canción, e nalgunhas ocasións outro material adicional. No caso de Ayumi, este primeiro single lanzado en formato CD+DVD, incluía unicamente o vídeo musical.
O single tamén foi un grande éxito, permanecendo por dúas semanas consecutivas no primeiro posto das listas de Oricon, e tamén sendo o décimo noveno single de Ayumi en conseguilo. Tamén lle valeu unha invitación para participar no popular programa de fin de ano Kōhaku Uta Gasen.
Esta foi a primeira canción que contou con composicións e arranxos de HIKARI, músico que despois tamén traballaría en varias cancións para a cantante do seu álbum MY STORY, onde esta canción tamén foi incluída. O tema caracterízase por ser un dos únicos singles orientados o Pop/Rock.
En entrevistas, Ayumi dixo que "Moments" realmente foi escrita arredor do ano 2000, no período de lanzamentos de "Vogue", "Far away" e "Seasons", e hai rexistro de versións anteriores á que foi gravada finalmente en 2004 e convertida en single. Unha versión absolutamente distinta pode apreciarse no comercial dos produtos VISÉE de KOSÉ Corporation. Cabe mencionar ademais que este comercial sería o último feito por Ayumi para dita empresa, xa que despois foi substituída pola cantante Beni Arashiro.
Tamén é a apertura do videoxogo (non oficial) de Fullmetal Alchemist Blue Bird Illusion.
Exército Popular de Liberación
miniatura
O Exército Popular de Liberación (chinés simplificado: 中国人民解放军, chinés tradicional: 中國人民解放軍, pinyin: Zhōnggúo Rénmín Jiěfàng Jūn) é o exército da República Popular Chinesa.
O Exército Popular de Liberación (EPL) foi, nos seus orixes, o exército do Partido Comunista da China, que levou a este partido á vitoria na Guerra Civil Chinesa contra o Kuomintang. Fundado o 1 de agosto de 1927 como "Exército Vermello", adoptou o nome actual en xuño de 1946. Dende a proclamación da República Popular, mantívose subordinado fundamentalmente ó partido máis que ó goberno do Estado. Inclúe a Exército, Forza Aérea e Mariña. A súa forza de 2,5 millóns de militares convérteno no maior exército do mundo, en termos de número de militares.
Ostariofisos
miniatura|300px|Un siluriforme (Pterygoplichthys multiradiatus) Os ostariofisos (Ostariophysi) son unha superorde de peixes teleósteos. Comprende un bo número de peixes de auga doce.
Características
Caracterízanse por presentar o aparato de Weber. Adoitan ter a vexiga natatoria diferenciada nunha rexión cefálica e outra caudal.
O aparato de Weber é unha cadea de pequenos ósos (as 4-5 vértebras anteriores modificadas), que conectan a vexiga natatoria co oído interno. Actúa a modo de caixa de resonancia e amplifica as vibracións e transmíteas ó oído interno, así como as variacións de presión. Déuselle este nome en honor do anatomista e fisiólogo alemán Ernst Heinrich Weber (1795–1878).
Clasificación
Divídense en cinco ordes:
Homonacionalismo
Homonacionalismo é un termo que describe a asociación favorable entre un tipo de ideoloxía nacionalista e as persoas LGTBI ou os seus dereitos.
O termo foi orixinalmente proposto pola investigadora en estudos de xénero Jasbir K. Puar para referirse aos procesos polos que certos poderes se aliñan coas reivindicacións do colectivo LGTBI co fin de xustificar posicións racistas, xenófobas e aporófobas, especialmente en contra do islam, apoiándoas sobre os prexuízos de que as persoas migrantes han de ser forzosamente homófobas e de que a sociedade occidental é completamente igualitaria. Desta forma, faise uso da diversidade sexual e os dereitos LGBT para soster posturas en contra da inmigración, sendo cada vez máis común entre partidos de ultradereita.
As principais críticas a este fenómeno céntranse no uso parcial e sectario que se fai do movemento LGTB para amparar fins baseados na intolerancia, obviando a propia homofobia e a falta dunha igualdade real na sociedade occidental no seu conxunto. Esta falsa idea de igualdade adóitase representar simbolicamente polo acceso ao matrimonio igualitario, heteronormalizando as relacións entre as persoas do colectivo LGTBI e favorecendo posicións chauvinistas cara ao propio país e receosas cara a persoas procedentes daqueles países que non regularon algún tipo de recoñecemento das parellas do mesmo sexo ou que criminalizan a homosexualidade, fundamentalmente cara aos musulmáns.
Pneumonía eosinofílica crónica
300px|miniaturadaimagem|[[Eosinófilo, célula sanguínea característica nos infiltrados das eosinofilias pulmonares.]] A pneumonía eosinofílica crónica (PEC ou NEC) é unha doenza do aparello respiratorio que forma parte do grupo de doenzas denominado eosinofilias pulmonares, caracterizadas pola infiltración de eosinófilos nas vías respiratorias, alvéolos e intersticio pulmonar. Os primeiros en identificaren a un doente de pneumonía eosinofílica foron Christoforidis e Molnar no ano 1960, mentres que Carrington e o seu equipo foi quen de establecer a primeira serie de pacientes en 1969. A PEC é unha doenza rara e de etioloxía descoñecida. Porén, estableceuse a asma como factor asociado, xa que case o 50% ou ben acompaña ou ben precede á eosinofilia. O tratamento baséase no uso de corticoides.
Clínica
Os síntomas máis comúns neste tipo de eosinofilia son, de maior a menor frecuencia, a tose (93% dos doentes), dispnea (92%) e febre (77%). Tamén poden acontecer outros síntomas inespecíficos, aínda que con menor frecuencia, como son a hemoptise (tose sanguinolenta), malestar xeral, sibilancias pulmonares, suores nocturnas, perda de peso, dor torácica, artralxias e estertores na auscultación respiratoria. Na maioría dos casos a doenza concorre cun curso insidioso, isto é, acontece unha evolución gradual, cunha media de 7 meses de evolución antes de establecer o diagnóstico e instaurar un tratamento axeitado. A remisión da doenza sen tratamento é rara, sendo de arredor do 10%.
A Pallaza, Silán, Muras
A Pallaza é un lugar da parroquia de Silán no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 1 habitante (1 home).
Marchena
Marchena é unha cidade da provincia de Sevilla, Andalucía, España. No ano 2008 contaba con 19.497 habitantes. A súa extensión superficial é de 379 km² e ten unha densidade de 51,55hab/km². Os seus coordenadas xeográficas son 37º 20' N, 5º 25' W. Atópase situada a unha altitude de 150 metros e a 60 quilómetros da capital de provincia, Sevilla.
Marchena foi declarada Conxunto Histórico-Artístico en 1966.
A Igrexa, Gondaísque, Vilalba
A Igrexa é un lugar da parroquia de Gondaísque, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Monte Wilhelm
miniatura|Monte Wilhelm O Monte Wilhelm é o punto máis alto da Papúa Nova Guinea. Ten 4.509 m de altitude. Pero non é o punto máis elevado da illa de Nova Guinea, sendo superado pola Pirámide Carstensz, con 4.884 m, e polo Puncak Trikora, con 4.750 m, ambos na provincia de Irian Jaya, Indonesia.
Forma parte da Cordilleira Bismarck e o seu pico é un punto de intersección de tres provincias, Simbu, Western Highlands e Madang.
O pico é coñecido polo nome de Enduwa Kombuglu na lingua local kuman, unha lingua papuana.
Algunhas fontes poñen ao Monte Wilhelm como o máis alto de Oceanía, incluíndo a Indonesia como parte de Asia (sueste asiático), incluíndose logo, na lista dos Sete Cumios.
El Centinela de Galicia
El Centinela de Galicia foi un periódico editado na Coruña entre 1843 e 1844.
Historia e características
Subtitulado Periódico político, literario e industrial, foi fundado por Vicente Manuel Cociña e Tiburcio Faraldo. Contiña crónicas de Galicia, correspondencia, poesías, extractos das Cortes e artigos políticos que apoiaban ao Partido Moderado. Entre os seus colaboradores destacan Benito Vicetto, José Domínguez Izquierdo, José María Posada Pereira e Domingo Díaz de Robles. Ocasionalmente, incluía cantigas populares e algúns poemas en galego. Desapareceu en abril de 1844.
Gran Premio Caesars Palace de 1982
O Gran Premio Caesars Palace de 1982 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 25 de setembro de 1982 na franxa de Las Vegas. Foi a última carreira da tempada de Fórmula Un de. Foi gañado por Michele Alboreto co Tyrrell.
Resumo
Por primeira vez desde que comezara o Campionato Mundial en 1950, un país foi sede de tres roldas na mesma tempada de 1982. A última carreira do ano, e o terceira nos EE.UU., unha vez máis, decidía o campionato. Keke Rosberg de Williams tiña 42 puntos, avantaxaba a John Watson de McLaren que tiña 33, e necesitaba terminar sexto ou mellor para asegurar o título. A carreira foi o último Gran Premio do ex campión do mundo Mario Andretti.
As pechadas curvas do circuíto e as curtas rectas permitiron que os coches non turbo foran máis competitivos do habitual, con Michele Alboreto no Tyrrell e Eddie Cheever no Talbot Ligier entre os máis rápidos. Os Renault turboalimentados de Alain Prost e René Arnoux lograron a primeira e segunda posicións na cualificación, con máis de oito décimas de vantaxe sobre Alboreto. Os dous aspirantes ao título, Rosberg e Watson, pola súa banda, estaban en sexta e novena posición respectivamente, separados polos Ferraris de Mario Andretti e Patrick Tambay.
O sábado, Prost liderou desde a pole, seguido polo seu compañeiro Arnoux. Cheever, desde a cuarta posición da grella, estaba decidido a pasar a Alboreto polo exterior na primeira curva a esquerdas. Tocáronse cas rodas, pero ambos continuaron con Alboreto aínda diante, pero o Ligier de Cheever cunha roda dianteira vibrando e o Tyrrell de Alboreto cunha marca de pneumático no pontón lateral dereito.
Nas dez primeiras voltas, os Renault distanciáronse de Alboreto, con Arnoux agora líder. O Tyrrell comezou a igualar os tempos de Arnoux, pero cando se acercaba, Prost tomou o liderado na volta 15. O coche de Arnoux parecía ter problemas que resultaron ser certos, xa que o Renault retirouse na volta 21.
Watson, pola súa banda, caera a duodécima posición nas primeiras voltas, pero pasou a Piquet na volta 12, e a continuación, a Rosberg, Andretti e Cheever nas voltas sucesivas, ata alcanzar o terceiro lugar, con trinta segundos diferenza cos dous líderes. Pero, cando Andretti esperaba axudar a lograr o título de construtores para Ferrari, tivo que retirarse na volta 27 coa suspensión traseira rota, Rosberg fíxose cargo do quinto lugar que buscaba.
Entre os líderes, Alboreto estaba cada vez máis preto de Prost, e Watson continuaba a pechar a diferenza con deles. O Mclaren de Niki Lauda retirouse na volta 54, mentres que Alboreto eliminara a brecha con Prost, e conseguira tomar por primeira vez o liderado nun Gran Premio. Os pneumáticos de Prost recolleran caucho e desenvolveran vibracións. catro voltas despois, Watson tamén o capturara e pasara, pero tiña o mesmo problema que Prost, e non puido acercarse a Alboreto.
Finlandia (homónimos)
Historicamente pode referirse ós seguintes países extintos:
Where Is My Mind?
"Where Is My Mind?" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Pixies aparecida no seu álbum de 1988 Surfer Rosa.
Tembot Kerashev
Tembot Magometovich Kerashev (en Тембот Магометович Керашев; en КӀэрэщэ Тембот), nado en Koshekhabl o 16 de agosto de 1902 e finado en Maikop o 8 de febreiro de 1988, foi un escritor en lingua adiguea.
Traxectoria
Naceu nunha pequena vila circasiana, agora na República Adiguesa, no seo dunha familia labrega. Formouse nunha escola privada tártara e, a continuación, estudou no Instituto Pedagóxico en Ufa (1913—1914), durante a guerra volveu á súa localidade natal e ao rematar foi ao Instituto Politécnico de Krasnodar (1918—1920). Traballou como arquiveiro no comité executivo de Adiguesia. Entre 1924 e 1929 ampliou a súa formación en Moscova, no Instituto Económico-Industrial e logo volveu ao Óblast Autónomo de Adiguesia. Foi editor do xornal rexional, e dirixiu a casa editorial local. Entre 1931 e 1934  presidiu o Instituto de Investigación Adigueo de Historia Local ao tempo que realizaba labores de investigación, foi profesor no instituto de Krasnodar (1934—1936), e a continuación, retornou como investigador ao Instituto de Investigación de Historia Local.
Actividade literaria
Tembot durante os seus anos como investigador do Instituto de Historia Local realizou unha gran labor de colleita de materiais do folclore e da literatura oral, en especial cancións e poesía popular, tamén preparou libros de texto, en particular en colaboración con Ahmed Chatkou creou os primeiros libros de texto de literatura adiguea para o ensino secundario. Comezou a publicar en 1925 co relato "Аркъ". Publicou numerosas novelas e coleccións de relatos, a súa primeira narrativa reflicte os cambios na vida e psicoloxía do campesiñado adigueo mentres que despois da guerra centrouse máis na novela social. . Autor popular, xa en 1964-1965 editouse en dous volumes unha selección das súas obras e en 1981-1983 publicáronse en Maikop tres volumes de obras seleccionadas en ruso, cunha segunda edición en 1987-1989. En 1997 publicouse un novo volume en ruso de obras seleccionadas, e en 2002 dous volumes en adigueo. Está considerado un dos fundadores da prosa moderna adiguea.
Mockup
miniatura|O servizo de transporte espacial de paseo do [[Ómnibus Espacial America é un exemplo de mockup.]]
Javier Mariscal
Javier Errando Mariscal, nado en Valencia o 9 de febreiro de 1950 é un deseñador gráfico, industrial, de banda deseñada e pintor valenciano que, desde 1970, vive e traballa en Barcelona.
Traxectoria
Comezou estudando deseño na escola Elisava de Barcelona, pero pronto deixouna para aprender directamente do medio e para seguir os seus propios impulsos creativos. Os seus primeiros pasos foron no mundo do cómic underground, traballo que axiña comparte coa ilustración, a escultura, o deseño gráfico e o deseño de interiores.
En 1979 deseña o logotipo Bar Cel Ona, un traballo que lle proporcionou popularidade. Ao ano seguinte, abre en Valencia o primeiro bar asinado por Mariscal, xunto a Fernando Salas, o Dúplex, para o que deseña unha das súas máis famosas pezas, o taburete Duplex, auténtica icona dos anos oitenta.
En 1981, o seu traballo como deseñador de mobiliario lévao a participar na exposición Memphis, an International Style, en Milán. En 1987 expón no Centro Georges Pompidou de París e participa na Documenta de Kassel (Alemaña). miniatura|Vista parcial do mural realizado por Javier Mariscal e os estudantes das escolas en valencià, na "Trobada d'escoles en valencià" do ano 1995. miniatura|180px|Cadeira de brazos Alexandra, para Moroso. miniatura|180px|La Gamba, no Paseo de Colón de [[Barcelona.]]
Ao longo da década dos oitenta deseña varias coleccións de téxtil para Marieta e Tráfico de Modas, e expón na sala Vinçon de Barcelona. En 1989 Cobi é elixido como mascota para os Xogos Olímpicos de Barcelona 1992. A mascota foi acollida con gran polémica pola súa imaxe de ruptura, aínda que o tempo lle deu a razón ao seu creador, e agora Cobi é recoñecida como a máis rendíbel da historia dos Xogos Olímpicos modernos. Máis adiante viría a serie de animación The Cobi Troupe.
En 1989 funda o Estudo Mariscal, e colabora en diversos proxectos con deseñadores e arquitectos como Arata Isozaki, Alfredo Arribas, Fernando Salas, Fernando Amat ou Pepe Cortés. Entre os seus traballos máis destacados nesta época están os logos para o partido socialista sueco, a emisora de radio Onda Cero, o Zoo de Barcelona, a Universidade de Valencia, o centro de deseño e arquitectura Lighthouse en Glasgow, o centro cultural GranShip (Xapón) ou a empresa de posprodución londiniense Framestore.
En 1995 Twipsy foi elixida mascota da Exposición Universal de Hanóver (Expo 2000). O éxito desta mascota daría lugar á serie Twipsy, na que o protagonista é un mensaxeiro do espazo virtual e a acción se sitúa en Internet. Twipsy vendeuse en máis de cen países. Tamén en 1995 deseña para a produtora italiana Moroso a colección Mobles Amorosos, que inclúe un dos seus móbeis de maior éxito, a butaca Alexandra, cuxas formas orgánicas e o uso que fai da cor comunican o estilo vitalista e extravertido que caracteriza os obxectos de Mariscal.
En 2002, a súa traxectoria multidisciplinar culmina co deseño integral do Gran Hotel Domine Bilbao (GHDB), asomado ao Museo Guggenheim Bilbao e á ría, cuxo concepto creativo baséase en reflectir a historia do deseño do século XX. Mariscal creou desde os uniformes á fachada, pasando pola imaxe gráfica e o seu site. O interiorismo do GHDB fíxoo xunto a Fernando Salas, con quen tamén colaboraría no club Calle 54, un proxecto no que tomou parte Fernando Trueba e que lle deu a Madrid un espazo onde actúan os máis prestixiosos músicos do jazz latino, como Bebo Valdés ou Paquito d’Rivera. Tamén en Madrid está situado o Hotel Porta América, do grupo Silken, un proxecto no que participaron os mellores estudos de arquitectura e deseño do momento. O Estudo Mariscal e Fernando Salas encargáronse do interiorismo da planta once.
O Campo do Medio, O Viveiró, Muras
O Campo do Medio é un lugar da parroquia do Viveiró no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 estaba deshabitado.
Javier Mariscal
Traxectoria
Outra mostra da súa vocación interdisciplinar foi o espectáculo audiovisual Colors, estreado en Barcelona en 1999 e protagonizado polo robpt Dimitri, outra das criaturas de Mariscal. O guión de Colors adaptouno para as frecuentes conferencias sobre deseño que realiza por todo o mundo, que máis que conferencias son divertidos espectáculos de humor e tenrura.
Cordilleira Bismarck
O seu punto máis alto é o Monte Wilhelm, de 4.509 m. A partir dos 3.400 metros, a paisaxe é alpina, con tundra, á contraria da tropical da contorna. O río Ramu ten a súa fonte nesta cordilleira.
Javier Mariscal
Traxectoria
En 2005 deseñou varios obxectos para a colección infantil Me Too, de Magis, unha frutuosa colaboración que continúa na actualidade. As imaxes da entidade financeira española Bancaja, da 32ª edición da America’s Cup, da nova marca de bolsos de Camper, Camper Forhands, así como o interiorismo do restaurante de Ikea de Vitoria son algúns dos seus últimos traballos, que segue compartindo coa súa tarefa artística. En 2006 participou en ARCO coa escultura Crash, unha homenaxe ao deseño optimista dos anos 1950.
Principais obras
miniatura|Garriris, 1987, [[Musée national d'art moderne, París.]]
441
Mortes
Historia ano a ano
Rúa do Orzán
A rúa do Orzán é unha rúa da Coruña que atravesa a zona homónima do barrio da Pescaría.
Tamén reciben o nome Orzán as rúas Travesía do Orzán e Pasadizo do Orzán.
Historia
A rúa xa aparece con ese nome nun plano de 1819. A partir do século XIX situáronse varias fábricas na zona.
Ao final da rúa existía unha explanada na que había un lavadoiro, e que en 1929 se bautizou como rúa do Comandante Fontanes.
Dende 2008 celébrase un mercado para rehabilitar a zona e en 2010 pechouse ao tráfico unha parte da vía.
Datos de interese
miniatura|Placa no lugar de nacemento de [[Salvador de Madariaga.]] No número 16 unha placa lembra o lugar de nacemento de Salvador de Madariaga.
No número 57 sitúase o Círculo de Artesáns, que ten entrada principal pola rúa de Santo André.
Peneoideos
A dos peneoideos (Penaeoidea) é unha das dúas superfamilias de crustáceos decápodos que conforman a suborde dos dendrobranquiados.
Teñen o rostro moi desenvolvido e os tres primeiros pares de pereiópodos acaban en pinza.
O rexistro fósil do grupo remóntase ao xénero Aciculopoda, descuberto nos sedimentos do fameniense (Devoniano superior) de Oklahoma.
Comprende dous dos tipos de crustáceos de máis interese comercial, como son as gambas e os lagostinos.
Taxonomía
A superfamilia foi descrita en 1815 por Rafinesque, en Analyse de la nature, ou tableau de l'univers et des corps organisés, e comprende na actualidade cinco familias, ademais doutras e tres fósiles.
Superfamilia Penaeoidea
Sofía de Grecia
Sofía de Grecia (Sofía Margarida Vitoria Federica de Schleswig-Holstein-Sönderborg-Glücksburg), nada en Atenas o 2 de novembro de 1938, é princesa de Grecia e Dinamarca e a raíña consorte de España polo seu matrimonio con Xoán Carlos I de España desde o 22 de novembro de 1975 ata o 19 de xuño de 2014, data da abdicación do Rei e do acceso á xefatura do Estado do seu fillo Filipe VI. Ostenta de forma vitalicia o título honorífico de Raíña.
Xenealoxía
Sofía é a filla primoxénita de Paulo I, rei dos Helenos, e da súa esposa Federica de Hannover. O rei Paulo era o fillo de Constantino I de Grecia e da súa muller Sofía, nada princesa de Prusia. Federica era a filla de Ernesto Augusto de Hannover e da súa muller, Luísa Vitoria de Prusia, sobriña da propia raíña de Grecia, polo que o rei Paulo era curmán da nai da súa propia muller.
Traxectoria
Durante a súa infancia, en 1941, tivo que abandonar Grecia xunto a toda a súa familia por mor da invasión alemá durante a segunda guerra mundial, permanecendo no Cairo, Exipto e Suráfrica ata a súa volta en 1946. Aos poucos meses, o 1 de abril de 1947, o rei Xurxo II morreu e ocupou o trono o seu irmán, Paulo I, pai de Sofía. A princesa cursou estudos de pediatría, música e arqueoloxía. Traballou de enfermeira nunha maternidade de Atenas. Formou parte como suplente da selección grega de vela durante os Xogos Olímpicos de 1960, celebrados en Roma.
O 8 de xuño de 1961 asistiu en Londres á voda dos duques de Kent, onde coincidiu co entón príncipe Xoán Carlos de Borbón y Borbón. Un ano máis tarde, o 14 de maio de 1962, contraeron matrimonio en Atenas polos ritos católico e ortodoxo.
O matrimonio tivo tres fillos:
O 19 de xullo de 1969, Francisco Franco designou ao príncipe Xoán Carlos como sucesor a título de Rei, polo cal, e ata o momento da súa ascensión ao trono, tanto Xoán Carlos como a súa esposa ostentarían a dignidade de Príncipes de España, evitando a tradicional de Príncipes de Asturias. Trala morte de Franco, Xoán Carlos de Borbón foi proclamado Rei de España, o 22 de novembro de 1975, sendo Sofía a raíña consorte.