cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Solid Snake
En Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots
Logo diríxese á illa de Shadow Moses para evitar que Liquid Snake roube a Rail Gun do Metal Gear REX, misión que termina fallando e a Rail Gun é roubada. Despois Solid Snake inxéctalle unha xeringa a Vamp e inutiliza as nanomáquinas que recuperaban as súas feridas rapidamente, cousa que lle facía inmortal. Naomi acaba por fin co seu sufrimento e lle inxecta unha xeringa que mata a Vamp, acto seguido Naomi suicídase.
Mentres, Otacon co seu Metal Gear Mk. III repara o Metal Gear REX e escapan nel. Ao saír, Solid Snake montado en REX e Liquid Ocelot montado en RAY loitan nunha pelexa épica, REX sae vitorioso, pero Liquid mostra seu nova creación, un novo Outer Heaven xuntando as 5 PMC's máis grandes para combater aos Patriots. Este Outer Heaven contaba coa Rail Gun e o sistema GW no seu interior. Liquid Snake con Outer Heaven intenta matar a Snake pero nese intre aparece Raiden, que estaba atrapado nas rochas, curta o seu brazo e pon a súa vida en serio perigo para salvar a Snake.
Máis tarde, Snake se infiltra en Outer Heaven para eliminar a Rail gun, o sistema GW e a Liquid Ocelot. Termina vencendo a Liquid Ocelot nun combate corpo a corpo histórico coa axuda do virus Foxdie que termínao matando (Neste combate o verdadeiro Revolver Ocelot aparece, e fai os xestos que empregara en MGS3).
No epílogo Snake esta a piques de suicidarse no cemiterio ao lado da tumba de The Boss e Big Boss, cando de repente aparece Big Boss co fusil Patriot de The Boss. Big Boss abraza a Solid Snake e comeza a explicación de por que el seguía vivo. Big Boss explícalle que o corpo queimado no río Volta era o de Solidus (xa que os dous son idénticos) e que despois de Zanzibar o seu corpo foi mantido en estado morte-vida e era reconstruído con partes de Liquid e Solidus
Tamén o pon ao tanto da creación dos Patriots, o por que se retirou da institución e os seus motivos para crear Outer Heaven e Zanzibar Land. Logo Big Boss mostra ao Major Zero (fundador dos Patriots) en estado vexetal, e pouco despois, acaba con el. Xusto despois empeza a morrer a causa do Foxdie que mataría a todos os ex-Patriots (explicado por Big Boss, este novo virus non mataría á humanidade, só aos ex-Patriots), fuma o seu último puro e saúda por última vez á lápida de The Boss.
As últimas palabras de Big Boss foron: "This is good, isn't it?" ( Isto este ben, non cres?), e morre nos brazos do seu fillo, a causa do Foxdie que leva no seu corpo Solid Snake.
Máis tarde nunha conversa telefónica escoitase a Solid Snake falando con Otacon, dicíndolle que vivirá o que lle queda de vida, sen armas. Otacon apóialle e acompáñalle ata o último dos seus días.
Aparicións especiais
Solid Snake fai a súa aparición no xogo Super Smash Bros. Brawl, como personaxe xogable desbloqueable. Este personaxe foi feito cunha combinación de Naked Snake (Big Boss) e Solid Snake.
Anton Corbijn
Anton Corbijn, nado como Anton Johannes Gerrit Corbijn van Willenswaard o 20 de maio de 1955 en Strijen, Holanda Meridional, é un fotógrafo, director de vídeos musicais e director de cine neerlandés.
Wilhelm von Gloeden
Wilhelm von Gloeden, nado en Wismar o 16 de setembro de 1856 e finado en Taormina (Sicilia) o 16 de febreiro de 1931, foi un aristócrata e fotógrafo alemán.
En Taormina, cidade siciliana na que residiu, produciu unha gran cantidade de fotografías que son estudadas como un importante fito dentro da arte homoerótica. Ademais, converteríase nun dos pioneiros da fotografía ao aire libre.
Futurama: Bender's Game
Futurama: Bender's Game é un filme de animación baseado na serie de televisión Futurama que foi estreado no 2008.
Sinopse
Debido ó aumento do prezo dos combustibles, a tripulación do Planet Express embárcase nunha misión perigosa: infiltrarse na única mina de materia escura, a orixe do combustible de tódalas naves espaciais. Pero o que descobren é un lugar moito máis especial... un mundo medieval onde dragóns, maxia e cabaleiros bébedos rodean e fíxanse en Bender sospeitosamente.
Pino del Río
Pino del Río é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 209 habitantes (INE 2012).
Idade antiga
Na localidade atopáronse restos de épocas romana e visigoda.
Fundación
A fundación da propia localidade situaríase nos mediados do século IX ou os comezos do seguinte, xa que foi nese tempo cando se repobou a zona das ribeiras do río Carrión.
Toponimia
No Becerro de las Presentaciones de León, que data dos séculos XIII-XVI, aparece Pinno (do latín pinnus), que designaría aos piñeiros, que noutrora puideron abundar na zona. A segunda parte do topónimo ven claramente do río Carrión.
Xeografía
O concello sitúase na comarca de Vega-Valdavia, sita ao oeste da provincia de Palencia. Está atravesado de norte a sur polo río Carrión. A capital do concello está a 990 msnm. A principal estrada é a CL-615, que a comunica as localidades de Palencia e Riaño.
Distancias ás principais localidades:
Demografía
Hoxe no municipio viven 211 persoas (INE 2011) pero en 1950 eran 669 e en 1900 eran 592; polo que a poboación descendeu moito.
Goberno
O alcalde de Pino del Río é José Miguel Martín Novoa, do PP. Nas eleccións municipais de 2011, o resultado foi o seguinte:
Pobo iézidi
Os iézidis (ou tamén en Yezidi, Êzidî, Êzdîtî, Եզդի Yezdi, Езиды Ezidy, Yezidi) é un grupo etnorelixioso kurdo. Segundo algunhas fontes, a súa relixión está conectada co antigo zoroastrismo e sufismo, mentres que outras fontes coidan que é unha combinación de xiísmo e islam sufí xunto con tradicións folclóricas locais. Viven principalmente na provincia de Nínive do norte de Iraq, unha rexión outrora parte da antiga Asiria e capital do Imperio Neoasirio. Tamén existen comunidades en Armenia, Xeorxia e Siria que están a declinar dende a década de 1990 como resultado dunha significativa migración a Europa, especialmente a Alemaña. Os iézidis cren en Deus como creador do mundo, que foi posto baixo a protección de sete "seres sagrados" ou anxos, sendo o seu "xefe" (arcanxo) Melek Taus, o "Anxo pavón".
Iğdır
Iğdır, (en İğdır, en Իգդիր) é unha cidade do leste de Turquía, a carón do Monte Ararat, na provincia de Iğdır. Ten preto de 181.866 habitantes.
Cidades irmandadas
Iğdır está irmandada con 2 cidades:
Aleksandr Kazantsev
Alexander Petrovitch Kazantsev (en Алекса́ндр Петро́вич Каза́нцев), nado o 2 de setembro de 1906 e finado o 13 de setembro de 2002, foi un escritor soviético de ciencia ficción, ufólogo e compositor de xadrez.
Traxectoria
Como escritor foi un visionario, ó igual que Isaac Asimov e Jules Verne. Preveu a existencia de varias decubertas científicas (moitas veces inspirando os científicos). Na súa obra A ponte ártica (Северный мост), de 1941, Kazantsev describe un túnel que ligaba dous continentes, semellante ó Eurotúnel. En A illa en chamas (Пылающий остров), preveu o uso da supercondutividade.
A súa obra máis famosa é A destrución de Faena (Фаэты), na que fala sobre as consecuencias que unha eventual guerra nuclear tería sobre o ser humano. Kazantsev tamén escribiu o guión do filme Planeta Bur, filmado na Unión Soviética en 1962.
Castelo de Vernet
O Señorío de Vernet estivo en mans da Abadía de San Martín del Canigó até a Revolución Francesa. En 1654 foi desmantelado polas tropas francesas do príncipe de Conti.
Reconstruído no século XIX, incluíndo pezas da abadía de San Martín del Canigó, e reformado o século XX, só se conserva, do antigo castelo (séculos XII-XIII), unha torre rectangular moi reconstruída.
Ourém
Ourem é unha cidade portuguesa pertencente ó Distrito de Santarém, na rexión Centro e na subrexión de Médio Tejo, con preto de 46 196 habitantes.
Karate (grupo musical)
Karate foi unha banda estadounidense formada en Boston, Massachusetts en 1993 por Geoff Farina, Eamonn Vitt e Gavin McCarthy. En 1995 Jeff Goddard uniuse ao grupo como baixista, e Vitt pasou a ser o segundo guitarrista. Vitt deixou Karate para seguir unha carreira na medicina en 1997.
A banda caracterizouse polo seu amor á música improvisada e ao rock clásico e a súa adhesión á ética DIY do punk, o que fixo difícil clasificala, sendo unha estraña fusión de indie rock, punk, blues, jazz e post-rock.
Naraído, Vilaformán, Trabada
Naraído é un lugar da parroquia de Vilaformán, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental. Está situado no límite da provincia de Lugo con Asturias, e de feito parte do lugar é do concello de Santiso de Abres.
miniatura|A parte galega, a zona próxima. A parte asturiana, máis lonxe.
Achtung Baby
Achtung Baby é o sétimo álbum de estudio da banda irlandesa U2, editado o 19 de novembro de 1991. O álbum marca un cambio drástico no son da banda, collendo moitas influencias electrónicas nos ritmos, tendo unha produción máis detallada e máis efectos de guitarra, así como un contido nas letras máis escuro e persoal.
Achtung Baby foi colocado no número 63 da lista da Rolling Stone dos "500 mellores álbums de todos os tempos". No mes de febreiro do 2011 foi elixido polos lectores da revista Rolling Stone o cuarto mellor álbum dos anos 90.
Listaxe de cancións
A música está composta por U2, e as letras escritas por Bono e The Edge.
Won surcoreano
O won surcoreano (en coreano: 대한민국 원, Daehan Minguk weon), ou simplemente won (원), é a moeda oficial de Corea do Sur. Divídese en 100 jeon, aínda que non existen moedas con esta denominación. O seu código ISO 4217 é KRW e o seu símbolo ₩.
Historia
En 1945, despois da segunda guerra mundial, Corea dividiuse en dous estados, resultando en dúas moedas diferentes, ambas chamadas won. O surcoreano fixouse inicialmente ao dólar estadounidense a unha taxa de cambio de 1 USD = 15 won. Posteriormente houbo unha serie de devaluacións seguidas, en parte a causa da guerra de Corea.
A causa da rápida desvalorización do won, o 15 de febreiro de 1953 foi substituído polo hwan, cunha taxa de 1 hwan = 100 won.
O won sería novamente reintroducido o 10 de xuño de 1962, cunha taxa de 1 won = 10 hwan. O 4 de decembro de 1997 firmouse un acordo co Fondo Monetario Internacional para permitir a súa libre flutuación no mercado. Pouco tempo despois, debido á crise financeira asiática, foise devaluando ata case a metade do seu valor, ao igual que outras divisas do continente.
Deux-Sèvres
Deux-Sèvres (79) é un departamento francés que pertence á rexión Nova Aquitania. O seu nome procede de dous ríos que levan o mesmo nome: o Sèvre nantés, afluente do Loira, e o Sèvre niortés, río costeiro que desemboca no Atlántico.
Eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias de 2015
As eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias de 2015 celebráronse o 24 de maio de 2015 para elixir os 45 deputados da X lexislatura asturiana. As eleccións celebráronse coincidindo coas doutras 12 comunidades autónomas, así como coas eleccións municipais de España de 2015.
Campaña electoral
A campaña electoral tivo unha duración de quince días, comezando ás cero horas do día 8 de maio de 2015 e rematando ás cero horas do día 23 de maio do mesmo ano.
Resultados
Os resultados das eleccións deron como gañador ás candidaturas presentadas polo PSOE-FSA, obtendo 14 escanos. O segundo partido máis votado foi o PP, que quedou con 11 escanos, mellorando un escano respecto das eleccións de 2012. O peor parado foi Foro, que perdeu 9 escanos, quedando con 3. Izquierda Unida mantivo os seus 5 escanos. Ademais, dúas novas formacións, Podemos e Ciudadanos, entraron no parlamento con 9 e 3 escanos respectivamente.
Carlos Filipe de Suecia
miniatura|Escudo de armas do príncipe Carlos Filipe Carlos Filipe Edmundo Bertil, nado en Estocolmo o 13 de maio de 1979, é príncipe de Suecia e duque de Värmland. Fillo do rei Carlos XVI Gustavo e a raíña Silvia. Desde 13 de xuño de 2015 está casado coa princesa Sofía. A parella ten dous fillos, o príncipe Alexandre, duque de Södermanland, nado en 2016 e o príncipe Gabriel, duque de Dalarna, nado en 2017.
Traxectoria
O príncipe Carlos Filipe naceu príncipe herdeiro, pero por mor dunha emenda constitucional, que entrou en vigor o 1 de xaneiro de 1980, perdeu o primeiro lugar na liña de sucesión á coroa. En 2017 era o cuarto na liña de sucesión, despois da súa irmá máis vella, a princesa herdeira Vitoria e os seus fillos, a princesa Estela e o príncipe Óscar.
Naceu no palacio real e recibiu o bautizo na Igrexa do palacio o 31 de agosto de 1979. Os padriños foron o irmán do seu avó, o príncipe Bertil, a prima do seu pai, a raíña Margarida II de Dinamarca, a súa tía a princesa Birgitta e príncipe Leopoldo de Baviera.
O nome Carlos Filipe vénlle polo príncipe Carlos Filipe, o fillo máis novo de Carlos IX. Edmundo era o nome familiar do príncipe Gustavo Adolfo, e Bertil dun dos seus padriños.
Educación
No curso escolar 1984–1986 realizou o preescolar na parroquia de Västerled. A partir do outono de 1986 cursou primaria na Smedslättsskolan en Bromma e o nivel intermedio na Ålstensskolan tamén en Bromma, en outono de 1992 empezou secundaria no Enskilda Gymnasiet de Estocolmo, e en 1994 matriculouse nunha escola privada en Connecticut durante dous anos, e posteriormente foi por ciencias na Lundbergskola en Värmland ata 1999.
Carl Philip rematou 2006 con dous anos de formación nunha escola de deseño gráfico e publicidade. Na primavera de 2009 comezou a estudar agronomía, tecnoloxía e ciencia forestal na Universidade Sueca de Ciencias Agrícolas en Alnarp logrando o título de grao en 2011.
Carreira militar
Carlos Filipe é oficial na reserva no Corpo Anfibio. Realizou o o servizo militar no rexemento anfibio de Vaxholm (Amf 1) seguido de dous anos de formación para oficial. Graduouse como subtenente (fänrik) en 2002 e ascendeu a tenente (löjtnant) en 2004. En decembro de 2007 promoveu a capitán, despois dunha formación personalizada. Durante 2012 serviu no continxente sueco en Afganistán. O 1 de outubro de 2014 ascendeu a maior.
Actividades deportivas
Carlos Filipe participou no scoutismo e sentiu interese polas actividades deportivas, en 2003 completou a Vasaloppet, unha longa carreira de esquí de fondo. Competiu no Campionato de Escandinavia de Turismos de 2013 en STCC co equipo Volvo Polestar Racing E foi o campión do Porsche GT3 Endurance Scandinavia en 2010.
Teresa Portela
María Teresa Portela Rivas, nada en Aldán (Cangas) o 5 de maio de 1982, é unha piragüista galega, que compite na modalidade de augas tranquilas.
Coas súas 15 medallas no Campionato Mundial, 17 no Europeo e seis participacións olímpicas, cunha medalla de prata nos Xogos Olímpicos de Toquio 2020, é unha das figuras máis importantes deste deporte a nivel internacional.
Guillerme VI de Aquitania
miniatura| Francia contra 1030 Guillerme IV de Poitiers e VI de Aquitania o Gordo, nado en 1005 e finado en 1038, foi conde de Poitou (1030-1038) fillo de Guillerme V de Aquitania (III de Poitiers) e de Adalmodis de Gavaldán.
Teresa Portela
Inicios
Empezou como piragüista aos nove anos no club Ría de Aldán. Aos 14 anos ingresou cunha bolsa no Centro Galego de Tecnificación Deportiva. En 1999 debutou no Mundial sub-23, logrando un cuarto posto no K1 500 metros. Conseguiu clasificarse para os Xogos Olímpicos de Sydney, onde quedou eliminada en semifinais.
Guillerme VI de Aquitania
Traxectoria
Sucedeu a seu pai cando este morreu o 31 de xaneiro de 1030. Casou con Eustaquia, da pequena nobreza aquitana, que indispuxo ao conde e duque coa nobreza principal que desaparece nas referencias dos placitum celebrados polo conde, case ao mesmo tempo. Simultaneamente Inés de Borgoña viúva de Guillerme o Grande deixou a corte e o 1 de xaneiro de 1032 casou cun home moito máis novo, Godofredo I Martel, conde de Vendôme, e fillo do conde de Anjou Folque III Nerra (ao que sucedeu en 1040 como Godofredo II de Anjou); este non aprobou o matrimonio e tivo relacións difíciles co seu fillo.
Inés organizou unha liga de señores aquitanos contra Guillerme o Gordo para a que obtivo o apoio do vizconde Godofredo II de Thouars e dos seus vasalos. En 1033, Godofredo Martel abandonou Saumur á cabeza dun exército e entrou en Poitou, dirixíndose ao territorio do seu aliado o vizconde de Thouars. Ao mesmo tempo, o exército do duque Guillerme atopábase en Moncontour, a uns 15 km ao sueste. Os dous exércitos atopáronse preto da altura de Mont-Couer en Taizé. Godofredo Martel obtivo a vitoria na batalla que seguiu e fixo prisioneiro a Guillerme (20 de setembro de 1033) preto de Saint-Jouin-de-Marnes. O bispo de Poitiers, Isemberto, e a esposa de Guillerme, Eustaquia, lograron manter a unidade do ducado e dirixir o condado. Guillerme non recuperou a liberdade ata 1037, pagando un rescate. Retomou a loita pero foi derrotado e tivo que renunciar na illa de Oléron. Guillerme e Eustaquia non tiveron fillos.
Morreu o 15 de decembro de 1038 e foi enterrado en Maillezais. O lexítimo sucesor foi o duque Odón ou Eudes de Gascuña (tamén coñecido como Odón de Poitiers), pola súa nai, Brisca, a segunda esposa de Guillerme o Grande, irmá de Sancho V Guillerme de Gascuña.
Teresa Portela
Primeiras medallas
Ao ano ano seguinte participou no seu Campionato Mundial absoluto, en Poznan. Alí obtivo un cuarto posto no K1 500 metros e dúas medallas no K4 (prata en 200 e bronce en 500), formando equipo con María Isabel García, Belén Sánchez e Ana María Penas. Tamén ese ano co mesmo equipo gañou as súas primeiras medallas no Campionato Europeo de Piragüismo en Augas Tranquilas, en Milán, unha prata e un bronce en K4 200 e K4 500 respectivamente. En 2002 en Szeged proclamouse por primeira vez campioa de Europa, ademais por partida dobre, ao lograr o ouro en K1 200 e en K4 200 (esta vez con María Isabel García, Sonia Molanes e Beatriz Manchón como compañeiras). Tamén logrou unha prata no K4 500.
Campioa do mundo
No Mundial de 2002 en Sevilla, proclamouse por primeira vez campioa do mundo, ao chegar primeira na final de K1 200, mentres que levou unha prata e un bronce no K4. No seguinte Mundial, en Gainesville, Estados Unidos, competiu en K1, K2 (con Beatriz Manchón) e K4 (con Manchón, María Isabel García e Jana Smidakova). Volveu á casa con catro medallas: tres pratas en K1 200, K2 200 e K4 200 e un bronce en K4 500. Ademais quedou cuarta no K2 500. miniatura|Monumento en [[Aldán, Cangas|Aldán nos días en que gañou a medalla de bronce nos Xogos Olímpicos de 2020: agosto 2021.]] No Europeo de 2004, en Poznan, subiu ao podio en cinco ocasións, tres delas ao máis alto: K1 200, K2 200 e K4 200. Ademais logrou dous bronces en K2 500 e K4 500. Participou ese ano nos Xogos Olímpicos de Atenas, en K2 500 e K4 500, obtendo o quinto posto en ambas categorías.
En 2005 non conseguiu subir ao podio no Europeo pero proclamouse por segunda vez campioa do mundo en K1 200, no Mundial celebrado en Zagreb. Nese mesmo campionato conseguiu a medalla de prata en K2 200 (xunto a Jana Smidakova) e o bronce en K4 200 (xunto a Smidakova, Ana Varela e María Isabel García). Ao ano seguinte gañou o ouro europeo en K1 200 pero non conseguiu revalidar ningunha das medallas no Mundial. Tampouco logrou subir ao podio en 2007, nin no Europeo de Pontevedra nin no Mundial de Duisburgo.
Volveu ao podio no ano 2008, no Europeo de Milán, ao chegar terceira á meta no K4 500m. Competiu nesa categoría nos Xogos Olímpicos de Pequín obtendo o seu terceiro diploma olímpico ao rematar o equipo quinto. Tamén participou en K1 500 mais non logrou pasar de semifinais. No seguinte Europeo, en Brandeburgo, conquistou de novo tres anos despois o ouro en K1 200, mentres que no Mundial en Dartmouth (Canadá) obtivo un bronce en K4 500m.
Década de 2010
A década de 2010 comezou con dúas medallas de bronce no Europeo celebrado en Tresona, parroquia do concello asturiano de Corvera, en K1 200 e K4 500. No Mundial só puido conseguir un cuarto e un quinto posto. A partir deste momento pasou a competir só en K1 200 metros. O Europeo de 2011 celebrouse en Belgrado e alí conseguiu a medalla de prata, acompañada no podio pola portuguesa de mesmo nome, Teresa Portela (3ª), e a rusa Natalia Lobova (1ª).
En 2012 participou nos Xogos Olímpicos de Londres, quedando ás portas da súa primeira medalla olímpica, ao rematar cuarta, a 198 milésimas da terceira, a húngara, Natasa Douchev-Janics. En 2013 gañou a prata no Europeo celebrado en Montemor-o-Velho e quedou cuarta no Mundial, en Duisburgo. En 2015 quedou quinta no Europeo da República Checa e subiu ao terceiro caixón do podio no Mundial de Milán. miniatura|Monumento homenaxe aos padexeiros olímpicos de [[Aldán, Cangas|Aldán]] En 2016 competiu nos Xogos Olímpicos de Río, os seus quintos Xogos, rematando sexta na final de K1 200 metros e sumando o seu quinto diploma. En 2018 quedou cuarta no Europeo de Belgrado e oitava no Mundial de Montemor. En 2019, aos 37 anos, obtivo o bronce no Mundial celebrado en Szeged, e conseguiu deste xeito o pase aos seus sextos Xogos Olímpicos, converténdose na primeira muller española en lograr tal fito. Nesa proba repartíronse dous bronces, pois Teresa Portela e a danesa Emma Jørgensen obtiveron o mesmo tempo.
Os Xogos de Toquio foron adiados por mor da pandemia de COVID-19 e as prazas olímpicas volveron poñerse en xogo, conseguindo de novo Teresa Portela a clasificación para a cita olímpica ao gañar a proba celebrada en Verducido. Xa na capital xaponesa, na categoría de K1 200, obtivo o primeiro posto na primeira serie e o cuarto nas semifinais, meténdose na súa sexta final olímpica. Na manga final fixo historia, logrando unha medalla de prata 21 anos despois do seu debut nos Xogos, así como a primeira medalla para unha muller galega en piragüismo. Chegou á meta cun tempo de 38,883 s, por detrás da neozelandesa Lisa Carrington e por diante da danesa Emma Jørgensen.
Vida persoal
É diplomada en Maxisterio (especialidade de Educación Física) e graduada en Fisioterapia pola Universidade de Vigo. Está casada co piragüista olímpico David Mascato, con quen ten unha clínica de fisioterapia no Grove. Teñen unha filla, Naira, nada en 2014.
Voo 213 de Bhoja Air
Foi o segundo accidente de aviación con máis vítimas mortais en Paquistán, superado polo accidente do voo 202 de Airblue en 2010 onde morreron as 152 persoas a bordo, e é o cuarto peor dun Boeing 737-200.
Avión
O aparello era un Boeing 737-236, con rexistro AP-BKC e número de serie 23167, que voara por vez primeira o 13 de decembro de 1984 e fora entregado a British Airways o 7 de xaneiro de 1985 (co rexistro G-BKYI). Posteriormente foi adquirido para operacións con código compartido por Comair (con rexistro ZS-OLB) en xuño de 1999. O avión operou rutas domésticas en Suráfrica ata finais de 2010, cando Comair retirou a súa frota de 737-200, e foi vendido a Bhoja Air en xaneiro de 2012.
Accidente
O avión estaba operando un servizo regular doméstico entre o aeroporto Jinnah de Karachi e o aeroporto Benazir Bhutto de Islamabad, que era o primeiro voo da noitiña da aeroliña en case 12 anos (Bhoja Air pechara anteriormente entre dificultades financeiras no ano 2000, pero reiniciara as súas operacións en marzo de 2012). Había 6 tripulantes e 121 pasaxeiros a bordo. O voo engalou de Karachi ás 17:00 PST (12:00 UTC) e tiña que aterrar en Islamabad ás 18:50 (13:50 UTC). Ás 18:40 PKT o avión esnafrouse a 5,6 km da pista, preto da vila de Hussainabad, Rawalpindi. As 127 persoas a bordo morreron. A aterraxe intentouse no medio dunha forte chuvia e unha tormenta. Os informes iniciais suxerían que os pilotos intentaron aterrar no medio de fortes ventos e chuvia, o avión puido voar cara a unha cizalladura inesperada que o mandou contra o chan debaixo súa. Porén, testemuñas dixeron que o avión puidera ser golpeado por un lóstrego antes do accidente, describíndoo como unha "bóla de lume". Un voo Airblue aterrou sen problemas despois do accidente.
O aeroporto pechouse durante tres horas despois do accidente debido á falta de bombeiros. Os servizos de emerxencia baseados no aeroporto foron ao lugar do accidente para axudar os bombeiros que traballaban alí. Os voos afectados polo peche foron desviados ao aeroporto Allama Iqbal, en Lahore. A pesar de que o accidente ocorreu nunha área residencial, non houbo vítimas en terra.
Marshall McLuhan
Herbert Marshall McLuhan, nado en Edmonton o 21 de xullo de 1911 e finado en Toronto o 31 de decembro de 1980, foi un filósofo, erudito e profesor canadense.
Profesor de literatura inglesa, crítica literaria e teoría da comunicación, McLuhan é recoñecido como un dos fundadores dos estudos sobre os medios, e pasou á posteridade como un dos grandes visionarios da presente e futura sociedade da información. Cara a finais da década de 1960 e principios dos anos 1970, McLuhan acuñou a expresión «aldea global» para describir a interconexión humana a escala global xerada polos medios electrónicos de comunicación. É famosa a súa frase «o medio é a mensaxe».
Traxectoria
Herbert Marshall McLuhan naceu en 1911 en Edmonton, Alberta, Canadá, fillo de Herbert Marshall e Elsie Hall, un axente inmobiliario e unha ex-actriz. A familia McLuhan trasladouse a Winnipeg, Manitoba, mentres Marshall era aínda un neno.
Estando en Winnipeg, McLuhan logrou un "BA" (Licenciatura en letras) e un "MA" (mestrado) en lingua inglesa, na Universidade de Manitoba. McLuhan matriculouse despois na Universidade de Cambridge. Doutorouse aos 31 anos de idade na Universidade de Cambridge, e na súa tese de doutoramento, chamada The place of Thomas Nashe in the learning of his estafe, analizou a obra do dramaturgo inglés Thomas Nashe. Alí ensinou a I. A. Richards e F. R. Leavis, e foi influído polo New Criticism. Destacouse pola súa destreza física para a bésta, gañando varios torneos internacionais entre 1935 e 1936. Entre 1936 e 1937, McLuhan deu clases como profesor adxunto na Universidade de Wisconsin.
O 30 de marzo de 1937, McLuhan culminou a súa conversión á fe católica, tras un longo proceso. A continuación impartiu clases en institutos superiores católicos. Dende 1937 até 1944 ensinou inglés na Universidade de Saint Louis, onde se fixo amigo de Walter J. Ong (1912-2003), quen logo realizou un doutoramento sobre un tema respecto do cal McLuhan lle chamara a atención, e quen logo sería coñecido á súa vez como unha autoridade das comunicacións e a tecnoloxía.
Un total de nove universidades concedéronlle doutoramentos honoris causa: University of Windsor (1965), Assumption University (1966), University of Manitoba (1967), Simon Fraser University (1967), Grinnell University (1967), St. John Fisher College (1969), University of Alberta (1971), University of Western Ontario (1972), Universidade de Toronto (1977).
Pensamento
Durante os anos na Universidade de Saint Louis (1937-1944), McLuhan traballou evidentemente en dous ambiciosos proxectos: a súa disertación de doutoramento e o seu manuscrito que foi publicado en 1951 como o libro de The Mechanical Bride, que incluía só unha selección representativa dos materiais que McLuhan preparara para el.
O doutoramento da Universidade de Cambridge, logrado en 1943, revisa a súa disertación sobre a historia das artes verbais (gramática, dialéctica, lóxica e retórica). McLuhan algunhas veces utiliza o concepto en latín de trivium para destacar unha orde sistemática da visión de certos períodos da historia cultural de Occidente. Suxire que a Idade Media, por exemplo, se caracterizou en gran medida pola énfase no estudo da lóxica. A clave que levou ao Renacemento non foi o redescubrimento dos textos antigos, senón máis ben a renovada importancia que se lle deu á retórica e á linguaxe por riba do estudo da lóxica. Este cambio realizado no Renacemento humanista foi un cambio na énfase dada non totalmente á eliminación da arte verbal. A Idade Moderna caracterízase polo rexurdimento da gramática como o seu tema máis sobresaliente.
Creou a revista académica Explorations co antropólogo Edmund "Ted" Carpenter. Nunha carta a Walter Ong con data do 31 de maio de 1953, McLuhan informou de que recibira unha bolsa de dous anos por 43000 dólares da Ford Foundation para levar a cabo a comunicación dun proxecto na Universidade de Toronto involucrando profesores de diferentes disciplinas, o que levou á creación da revista.
McLuhan saltou á fama en 1964, cando publicou Understanding Media. O libro, sen recursos publicitarios, transformouse nun best-séller en Harvard e outras universidades.
Legado
miniatura|300x300px|Colexio San Miguel da Universidade de Toronto McLuhan influenciou grandes pensadores, críticos culturuales, e teóricos como Neil Postman, Jean Baudrillard, Timothy Leary, Terence McKenna, William Irwin Thompson, Paul Levinson, Douglas Rushkoff, Jaron Lanier, Hugh Kenner e John David Ebert. Tamén foi influencia de líderes políticos como Pierre Elliott Trudeau e Jerry Brown. Crese que o famoso pintor e creador do movemento Pop Art, Andy Warhol adaptou e parafraseou a teoría da Aldea Global de McLuhan coa súa frase "Todos temos dereito a ter os nosos 15 minutos de fama". A personaxe Brian Ou'Blivion no filme de David Cronenberg de 1983 Videodrome é un "oráculo dos medios" baseado en McLuhan. En 1991, McLuhan foi nomeado o "santo patrón" da revista Wired. Á súa vez, a banda de rock Genesis noméao nunha canción chamada "Broadway Melody of 1974", que aparece no álbum The Lamb Lies Down on Broadway. No episodio de The Sopranos chamado "House Arrest", tamén nomean a McLuhan.
Un novo centro en Toronto chamado McLuhan Program in Culture and Technology (Cultura e Tecnoloxía: Programa McLuhan), foi creado en 1980, logo da súa morte. Dende 1994, é parte da Facultade de Estudos de Información da Universidade de Tornonto e no 2008, o programa de Cultura e Tecnoloxía McLuhan asociouse co instituto Coach House.
Dende o 2008 ao 2015, o profesor Dominique Scheffel-Dunand da Universidade de York, desempeño como director do programa. En 2011, no momento do seu centenario, o Instituto Coach House estableceu un programa de Bolsas Centenarias Marshall McLuhan na súa honra, e cada ano designa ata catro bolseiros por un máximo de dous anos. En maio do 2016, o Instituto Coach House pasou a chamarse Centro McLuhan de Cultura e Tecnoloxía.
En Toronto, a escola secundaria católica Marshall McLuhan leva o seu nome.
Takarazuka
Takarazuka (宝塚市, たからづかし, Takarazuka-shi) é un concello da prefectura de Hyōgo no Xapón. Está situado no centro da rexión de Kinki e ó leste da prefectura, na zona oeste da provincia histórica de Settsu. Ten 101,80 km² de superficie, unha poboación de 223.473 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 2.200 h/km².
O concello de Takarazuka limita cos concellos de Sanda, de Kōbe, de Nishinomiya, de Itami, de Kawanishi e de Inagawa.
Subrexión de Jakobstad
miniatura|200px|Localización da subrexión de Jakobstad. A subregión de Jakobstad (en finés Pietarsaaren seutukunta) é unha das catro subrexións da rexión de Ostrobotnia. En 2017 tiña unha poboación de 49 891 habitantes.
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Madeleine Albright
Madeleine Jana Korbel Albright, nada como Marie Jana Korbelová en Praga o 15 de maio de 1937 e finada en Washington o 23 de marzo de 2022 foi unha política e diplomática estadounidense. Foi a primeira muller secretaria de estado da historia do país, servindo entre 1997 e 2001 baixo a presidencia de Bill Clinton.
Albright emigrou xunto coa súa familia aos Estados Unidos en 1948 dende Checoslovaquia. O seu pai, o diplomático Josef Korbel, estableceu a familia en Denver, e converteuse en cidadán estadounidense en 1957. Albright graduouse no Wellesley College en 1959 e logrou o seu doutoramento na Universidade de Columbia en 1975, escribindo a súa tese sobre a primavera de Praga. Traballou como axudante do senador Edmund Muskie antes de obter un posto con Zbigniew Brzezinski no Consello de Seguridade Nacional. Serviu no posto ata o final da presidencia de Jimmy Carter en 1981.
Tras deixar o Consello de Seguridade Nacional, Albright uniuse ao claustro de profesores da Universidade de Georgetown e foi conselleira dos candidatos do Partido Demócrata en política exterior. Trala vitoria de Clinton en 1992 axudou a crear o Consello de Seguridade Nacional. En 1993, Clinton nomeouna embaixadora ante as Nacións Unidas, e mantívose no cargo ata 1997, cando sucedeu a Warren Christopher como Secretaria de Estado, continuando ata que Clinton deixou o cargo en 2001.
Albright serviu como xefa do Albright Stonebridge Group dende 2009, e é profesora de Diplomacia na Universidade de Georgetown. En maio de 2012, recibiu a Medalla Presidencial da Liberdade do presidente Barack Obama. Albright tamén foi directora da xunta do Consello de Relacións Exteriores.
Vida persoal
Albright casou con Joseph Medill Patterson Albright en 1959. A parella tivo tres fillos antes de divorciarse en 1982.
Albright foi criada como católica, pero converteuse ao episcopalianismo no tempo do seu matrimonio en 1959. Os seus pais convertéranse ao catolicismo en 1941, durante os primeiros anos de Albright. Cando The Washington Post informou sobre a súa herdanza xudía pouco despois de converterse en secretaria de estado en 1997, Albright considerou a información unha "gran sorpresa". Albright afirmou que non descurbriu ata que tiña 59 anos que os seus pais eran orixinalmente xudeus e unha ducia dos seus familiares xudeus en Checoslovaquia, incluíndo tres dos seus avós, morreran no Holocausto.
Albright foi listada como unha das cincuenta mulleres de máis de cincuenta anos mellor vestidas por The Guardian en marzo de 2013.
E-Trad
A Escola Municipal de Música Folk e Tradicional (E-trad) é unha escola musical da cidade de Vigo. Está dirixida por Rodrigo Romaní. A escola ademais é a responsable da orquestra folk SonDeSeu, que forma parte da Rede Europea de Orquestras Folk (ENFO).
Historia
O centro desvinculouse da Escola de Artes e Oficios de Vigo por motivos de políticas laborais, aínda que seguen a compartir o edificio da rúa de García Barbón.
A escola céntrase na ensinanza das músicas galegas e a súa execución cos instrumentos tradicionais na nosa cultura. Os cursos están organizados en dous itinerarios distintos: o básico e o medio-avanzado. Ao mesmo tempo as ensinanzas impártense segundo instrumento podendo asistir a aulas grupais (entre distintos instrumentos). A escola tamén imparte cursos monográficos e aulas abertas.
Castelo de Tomar
O Castelo de Tomar é un castelo templario que se atopa na cidade de Tomar, na beira dereita do río Nabão, freguesía de São João Baptista, Distrito de Santarém, Portugal.
O castelo formaba parte durante a Reconquista da chamada Liña do Teixo, xunto con outros castelos da rexión, todos da mesma época e estilo: Almourol, Idanha, Monsanto, Pombal e Zêzere. Contén no seu interior o Convento de Cristo, ó cal servía de protección.
Está clasificado como Monumento Nacional dende o 23 de xuño de 1918 e, xunto co Convento de Cristo, Patrimonio da Humanidade pola Unesco dende o 30 de xuño de 1983.
O Carballeiro
O topónimo galego O Carballeiro pode referirse a:
Filariose
A filariose constitúe un grupo de enfermidades parasitarias nos humanos e en animais, polo xeral tropicais, causada pola infestación de filarias, nematodos da orde dos espirúridos, superfamilia dos filarioideos, que son transmitidos en forma de larvas ou microfilaria aos vertebrados por un artrópodo, xeralmente mosquitos das familias dos culícidos ou dos flebotómidos, ou por moscas da familia dos tabánidos, despois do cal as larvas localízanse en lugares  adecuados para convertérense en adultos.
Historia
Pénsase que a filariose linfática fixo sufrir aos humanos desde hai 1 500 a 4 000 anos, pero a data precisa da súa orixe é descoñecida. A primeira referencia clara da enfermidade aparece na literatura da Grecia antiga, cando os especialistas daquela discutían o diagnóstico da filariose linfática en comparación co diagnóstico de síntomas similares que presentaba a lepra.
En 1866 Timothy Lewis, traballando sobre a obra de Jean-Nicolas Demarquay e Otto Henry Wucherer, fixo a conexión entre as microfilarias e a elefantíase, comezando unha investigación quepor último, levou á explicación da parasitose. Pouco despois, en 1876, Joseph Bancroft descubriu a forma adulta do verme e, finalmente, en 1877, o seu ciclo de vida, incluíndo o artrópodo vector, que xa fora teorizado por Patrick Manson, quen procedeu a demostrar a presenza do verme nos mosquitos. Manson, incorrectamente, fixo a hipótese de que a enfermidade transmitíase por contacto coa pel e a auga onde os mosquitos depositaban seus ovos. No ano 1900 George Carmichael Low determinou o método de transmisión real ao descubrir a presenza do verme na probóscide do mosquito vector.
Futurama: Into the Wild Green Yonder
Futurama: Into the Wild Green Yonder é un filme de animación baseado na serie de televisión Futurama e que foi estreado no 2009.
Sinopse
Nesta nova aventura de Futurama, a humanidade está a punto de ver unha nova e marabillosa Era Verde. Pero as antigas forzas da escuridade, tres anos máis vellas que o tempo mesmo, volveron para sementalo caos e a destrución. E o que é aínda máis impactante: Bender namórase dunha muller-bot casada que é a esposa de Don-Bot e Leela foxe da lei.
Futurama: Bender's Big Score
Futurama: Bender's Big Score é un filme de animación baseado na serie de televisión Futurama. Foi realizada nos Estados Unidos e estreada no 2007. É o primeiro dos catro filmes de Futurama que se estrearon no 2008 cos nomes de Futurama: The Beast with a Billion Backs, Futurama: Bender's Game e Futurama: Into the Wild Green Yonder.
Primeira parte
O filme comeza cunha explicación baseada en xogos de palabras, contando que Planet Express (a serie) tiña cancelado o seu permiso polos "descerebrados" da Box Network (FOX) durante os dous últimos anos. O Profesor Farnsworth recibe unha chamada dicindo que os mesmos estúpidos imbéciles que cancelaron a empresa foron despedidos por incompetentes.
Despois da renovación, a tripulación de Planet Express celebra unha festa, durante a cal Hermes é decapitado por unha espada mal pendurada e o seu corpo é esmagado pola nave de Planet Express. É levado a urxencias, onde a súa cabeza é colocada nun tarro mentres o seu corpo é reparado. O home que coloca a cabeza no tarro, Lars Fillmore, simpatiza inmediatamente con Leela, para desgusto de Fry. Hermes é esquecido cando o Profesor Farnsworth anuncia unha misión ó planeta da praia nudista.
Segunda parte
Durante a entrega, cada un decide tomar un descanso. Como Fry xa entregou o paquete, Leela atopa unha tatuaxe de Bender sobre o seu traseiro, que Fry non coñecía. Máis tarde, un trío de cyber-estafadores nudistas percorre a praia pedindo direccións de correo electrónico, empregando pretextos sen sentido para que o equipo de Planet Express lles asine.
Ó volver á Terra, a tripulación atopa o seu correo cheo de spam, e todos caen en diversas fraudes, sendo Bender infectado por un virus. O Profesor fai un seminario contra o spam. Os cyber-estafadores enganan tamén ó Profesor a través dunha notificación, segundo a cal Fansworth é o gañador da Lotería Nacional Española. Porén, traspasou Planet Express ós estafadores, os cales reclaman o que é seu. O virus de Bender funciona facéndoo obedecer ós estafadores sen dubidar. Os estafadores converten a compañía no seu cuartel xeral e comezan a estafar ó planeta enteiro.
Terceira parte
Os cyber-estafadores nudistas seguen buscando información empregando uns órganos que se enchen cando hai información cerca. Despois de romper a caixa forte do Profesor, céntranse no traseiro de Fry, que contén unha información de Nivel 87. No tatuaxe do cu de Fry descobren o segredo dos viaxes no tempo sen paradoxo en forma de código binario. Bender le o código e aparece a entidade que pode o non pode ser Deus enviando unha esfera verde á súa posición. Nibbler decide que ese é o momento para revelarse, explicando que empregar o código pode destruír o universo. Cando os estafadores rexeitan facerlle caso, unha escuadrilla de naves niblonianas atacan ós cyber-estafadores, os cales deféndense con cadeiras, derrotando ás naves.
Da felicidade
miniatura|upright|Séneca. Da felicidade (De vita beata) é un diálogo escrito por Lucio Anneo Séneca cara o ano 58. Está destinado ao seu irmán máis vello Galión, antes chamado Novato, ó que tamén adicou o seu primeiro diálogo, titulado Da ira.
Resumo
Nesta obra Séneca fala, con respecto á felicidade, de que a pesar de que toda a humanidade desexa ser feliz, as persoas son cegas para saber que é o que as fai felices e que canto máis a buscan, máis a afastan. Por iso faise imprescindíbel saber que é o que queremos, parar poder tomar o camiño correcto e chegar a alcanzala, sen deixarnos levar polas influencias externas que nos levan cara distintas direccións.
Futurama: Bender's Big Score
Cuarta parte
Empregando o código de viaxe no tempo, os cyber-estafadores fan que Bender roube cada obxecto valioso da historia. Tamén fan que Bender roube o dispositivo da fin do mundo preferido do Profesor. Hermes, pídelle a Bender que viaxe no tempo e mate unha versión máis anterior del para conseguir un corpo de substitución. O Dr. Zoidberg cose a cabeza de Hermes ó seu novo corpo, pero faino coa cabeza cara atrás. O Profesor, que analizou o código de viaxe no tempo, descobre que «o campo da sorte» é o que corrixe as paradoxos, asegurando que calquera ser duplicado como consecuencia dunha viaxe no tempo atopa o seu final tarde ou cedo.
Da felicidade
Resumo
Para Séneca, a senda máis transitada é a menos confiábel. Nada é menos aconsellable que seguir ó rabaño, é dicir, a opinión da maioría crendo que é o mellor para nós. Iso sería acomodarse e non actuar racionalmente, porque resulta enganoso seguir ós que van adiante, xa que nos poden dirixir ó precipicio. O mesmo pasa nas eleccións de gobernantes, conta Séneca, extránalles ós mesmos que votaron ó partido maior, que por iso é o peor, que gañaran os seus candidatos e aproban o mesmo que critican.
Hai que buscar o mellor, non o máis común e frecuente, para chegar a ser un pobo feliz e non o que aproba a maioría ou o vulgo, que non é fiel intérprete da verdade. Por que o home non busca o bo porque é bo e non para que o vexan? Unha vida feliz é só aquela que segue a súa propia natureza que se pode alcanzar coa alma sa e o corpo saudábel. Ten que ser unha vida sen angustias, que se adapte á época, atenta ás cousas pero sen deixarse levar por ningunha e disposta a gozar da fortuna sen ser o seu escravo, afastando as cousas que perturban. Sentiremos pracer continuado, paz e harmonía espiritual no canto de pequenos deleites.
Futurama: Bender's Big Score
Cuarta parte
Unha vez que os cyber-estafadores rouban todo o de valor da historia, deciden destruír o código de viaxe no tempo matando a Fry e borrando a memoria de Bender. Fry se fuga empregando o código de viaxes no tempo para ir ó día no que se conxelou. Bender é enviado ó pasado para matalo. Bender, mentres agarda a Fry, crea un duplicado del para ir ó baño. Outro Bender aparece para colocar o código de viaxe no tempo no traseiro de Fry. Finalmente, o duplicado de Bender atrapa a Fry xa que apareceu no pasado e tenta matalo, só que os seus sentimentos por Fry cáusanlle unha sobrecarga. Fry empúrrao a un crio-tubo antes de que estoure. Como o Bender orixinal estaba no baño, ve a Fry aínda vivo e trata de matalo, pero non é suficientemente rápido. Entón pasa 12 anos no século XXI perseguindo a Fry, e finalmente fai estourar a Pizzería Panucci cando Fry entra alí e considera o seu traballo feito.
Cando Bender volve cos cyber-estafadores para informar do éxito da misión, bórranlle as súas lembranzas, liberándoo do seu control. A tripulación do Planet Express fai un funeral en memoria de Fry, aparecendo el nese intre. Fry explica que tamén fixo un duplicado de si mesmo mentres o orixinal, se ocultou nun crio-tubo e volveu ó futuro. Nibbler, empregando un láser, destrúe a tatuaxe para impedir que os cyber-estafadores o volvan empregar.
Da felicidade
Resumo
Aquel que é honesto e virtuoso, que non se derruba polos cambios desfavorables, que ten unha alma libre, recta, audaz e estable, que non sente nin ambición nin medo, chegará a ser feliz. Todo o demais, que vén e se vai, non aumenta nin diminúe a felicidade, porque non ten ningún valor e son praceres que producen dor.
Ninguén pode ser feliz se non transita o camiño da verdade e está contento co que ten, porque vivir en plenitude lógrase co xuízo recto e seguro da razón. Moitos son infelices debido á mala vida, por causa dos praceres mesmos que son os que se encontran xeralmente en lugares tenebrosos.
Futurama: Bender's Big Score
Cuarta parte
Finalmente, os cyber-estafadores logran enganar ó Presidente da Terra Richard Nixon para que lles venda a Terra, forzando a todos a evacuar a outros planetas. Para volver tomar o planeta, Leela monta unha frota coa axuda de Nixon e Santa Robot. A frota de Leela sae vitoriosa grazas ó cerebro burocrático de Hermes para organiza o ataque. Pero os cyber-estafadores teñen un derradeiro truco: o dispositivo da fin do mundo que Bender roubou. O que non saben é que Bender o ten no seu poder, xa que o roubara despois de que lle quitaran o virus. A tripulación de Planet Express dispara o dispositivo á nave dos cyber-estafadores, destruíndoa completamente.
Da felicidade
Resumo
A natureza é a que nos guía e a razón é a que observa. O home debe confiar na forza do seu espírito e ser o artífice da súa propia vida. Deberá manter as súas conviccións e non cambialas á hora de tomar decisións, obrando de forma xenerosa e afábel.
Futurama: Bender's Big Score
Cuarta parte
De regreso na Terra, Fry tenta facer que Leela volva con Lars, xa que comprende que o que fai feliz a Leela e a el non é o mesmo. O líder dos cyber-estafadores nudistas alieníxenas reaparece explicando que sobreviviu debido a que levaba posta unha armadura do fin do mundo. Intenta matar a Fry, pero Lars sacrifícase para salvalo, e antes de morrer revela que el é a copia de Fry que sobreviviu ó ataque de Bender na Pizzería Panucci e que o lume da explosión queimou o seu cabelo e a súa larinxe o que deu orixe á voz grave e a que Lars sexa careco. Lars tamén explica que ó ser unha copia condenada suspendeu a voda.
Da felicidade
Estrutura
O diálogo está dividido en 28 capítulos que representan o pensamento moral de Séneca en plena madurez.
Leisure
Leisure é o álbum de estrea da banda inglesa de rock alternativo Blur. Foi editado o 26 de agosto de 1991 no Reino Unido a través do selo Food Records e chegou ata o número 7 da lista inglesa de álbums. Nos Estados Unidos publicouse un mes máis tarde cunha listaxe de cancións distinta.