cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Norður-Þingeyjarsýsla
Municipios
Norður-Þingeyjarsýsla comprende os seguintes municipios (entre paréntese os municipios anteriores):
Localidades
Norður-Þingeyjarsýsla comprende as seguintes localidades:
HC Dynamo Moscova
Historia
O club foi creado o 30 de abril do 2010 logo de que Aleksandr Medvedev, presidente da Kontinental Hockey League (KHL) anunciara a fusión entre o HC Dynamo Moscova, sumido en dificultades financeiras, e o HC MVD, finalista esa tempada da Gagarin Cup. O equipo debutou na KHL na tempada seguinte. O seu adestrador é Oļegs Znaroks que estivo ao mando do HC MVD.
Ligazóns externas
OHK Dynamo UHC Dynamo OHK Dinamo Moskova OHK Dinamo Ob"edinënnyj Hokkejnyj Klub Dinamo OHK Dinamo UHC Dynamo OHK Dinamo Динамо (объединённый хоккейный клуб) OHK Dynamo Moskva
Amenofis III
miniatura|200px|Busto de Amenhotep III no museo exipcio de [[Berlín]] Nebmaatra Amenhotep, Amenhotep III ou Amenofis III foi un importante faraón da dinastía XVIII de Exipto que gobernou de c. 1390 a 1353 a.C.
Procesionaria do piñeiro
A procesonaria do piñeiro ou procesionaria (Thaumetopoea pityocampa) é o nome común dunha especie de Lepidóptero
Amenofis III
Tamén é coñecido como Imenhotep III, Amenophis III, Memnon e outros nomes helenizados. A transcrición dos xeroglíficos dos seus títulos é Neb-Maat-Ra Amen-Hotep, o seu nome de Trono e o de nacemento.
Procesionaria do piñeiro
Características
A procesionaria é o parasito máis importante dos piñeiros e cedros. Porén trátase dunha especie fundamental no ecosistema, debido a que está na base da pirámide trófica. Así moitas especies aliméntanse dela sexa no seu estado de larvas, crisálidas ou adultos. E incluso os seus ovos son alimento doutros insectos. O macho ten unha envergadura entre 30–35 mm e a femia entre 35–45 mm. As ás anteriores son de cor agrisada con tres liñas negras en zig-zag. As ás posteriores son máis claras cunha pequena mancha escura na parte inferior. As antenas do macho teñen feitura de forma e as da femia son filamentosas.
Amenofis III
Traxectoria
Amenofis III sucedeu ao seu pai, Thutmose IV. Xunto coa raíña Tiy tivo ao seu fillo, Akhenatón, que lle sucedeu no trono. Parece ser que Amenofis foi coroado sendo aínda un neno, probablemente a unha idade entre os seis e os doce anos. Foi debidamente rexido na súa infancia pola súa nai, a raíña Mutemuia, e por un consello de rexencia.
Procesionaria do piñeiro
Ciclo biolóxico
No verán, os adultos deixan os ovos nas acículas das árbores, agrupadas en forma de cilindro. Posteriormente as larvas nacen dende agosto ata outubro e pasan por cinco estados diferentes. A partir do terceiro estado, a larva posúe uns filamentos urticantes moi característicos. Durante o inverno forman as típicas bolsas brancas e agrisadas nas ponlas da árbore parasitada. Producindo defoliacións que nalgúns casos adoitan ser moi acusadas. Entre febreiro e marzo baixan á terra formando as típicas procesións en ringleiras de un. Cando atopan un lugar axeitado entérranse e transfórmanse en crisálidas. Poden entrar en diapausa e manterse nesta fase durante un ano ou máis.
Amenofis III
Reinado
O reinado de Amenofis III pode cualificarse como o máis próspero de toda a historia de Exipto, pois foi inmediatamente logo das gloriosas campañas asiáticas de Thutmose III e de Amenofis II e xusto antes da crise de Amarna, que tivo como protagonista ao seu fillo Amenofis IV, o futuro Akhenatón.
Procesionaria do piñeiro
Praga
As eirugas succionan a resina da árbore, producindo unha caída de agullas masiva, que pode diminuír o crecemento da árbore e o seu estado sanitario. Os danos máis importantes afectan as repoboacións por parte do humano e afectan a todas as especies de piñeiros e cedros. Canto máis pequena é unha superfie forestal, máis se ven afectados os individuos.
Amenofis III
Reinado
Amenofis morreu o ano 39º do seu reinado e foi enterrado na tumba KV22 do Val dos Reis. A súa momia atopouse en pésimo estado de conservación preto da tumba do seu avó Amenofis II, xa que os sacerdotes da dinastía XX a trasladaron alí para protexela de saqueos e actos de vandalismo. Xunto a el había outros grandes reis e ata suponse que a momia de Tiy.
Sempre se falou da posibilidade dunha correxencia entre Amenofis III e Amenofis IV, e déronse prazos duns dous, nove ou ata doce anos, se é que tal situación chegou a existir. Grazas ás cartas de Amarna, en especial a unha recibida por Suppiluliuma, o rei hitita, que felicita cortesmente a Akhenatón pola súa subida ao trono, parece ser que a correxencia entre pai e fillo tivo que ser de dous anos como máximo.
Política exterior
A estabilidade lograda polas conquistas dos seus predecesores trouxo unha época de prosperidade, debido aos tributos pagados polos pobos vencidos. Exipto era, indiscutiblemente, a gran potencia da zona. A paz favorecía o comercio, fonte adicional de riqueza.
Política interior
Apoiouse en dous conselleiros: o visir do Alto Exipto, Ramose e o arquitecto Amenofis, fillo de Hapu, coa poderosa influencia da primeira Grande Esposa Real, Tiy. O problema interno creábano os sacerdotes de Amón, que debido ás doazóns de Tutmosis III volvéronse tan poderosos que ameazaban ao propio faraón. Tutmosis IV intentara frear ao clero potenciando o culto ao disco solar, Atón, que figura na súa tumba. Amenofis III continuou con esta fuxida diplomática, afastouse de Tebas construíndo un palacio en Malkata, na ribeira occidental, e outro en O-Fayum. Mortos os seus conselleiros e ao subir como correxente o seu fillo, este empezou a verdadeira guerra política contra os amonianos, apoiado pola raíña Tiy.
Descendencia
miniatura|dereita|200px|Estatua de Amenhotep III e o deus [[Sobek, procedente do templo de Sobek, en Dahamshaen. Museo de Luxor]]
Da infinidade de mulleres que tivo o faraón, só tres ascenderon ao rango de esposa real: a súa posible curmá Tiy, unha muller con grande enerxía e unha auténtica gobernante na sombra; a princesa real Giluhepa de Mitanni, que foi o símbolo da alianza entre ambos os países; e a primoxénita de Amenofis III e Tiy, a dama Sitamón, coa que cometeu incesto nos últimos anos de reinado. Este caso é puntual, pero non é o único na historia de Exipto. O vello faraón casaría con outras dúas fillas súas, ás que non ascendeu ao rango de grande esposa real. Outra esposa ben coñecida, e que tampouco foi grande esposa real, sería outra princesa mitannia, Taduhepa, sobriña de Giluhepa e identificada por algúns como a propia Nefertiti.
Construcións máis importantes
miniatura|esquerda|270px|Coloso de Memnón
O período do seu reinado coincidiu cunha época de paz, prosperidade e esplendor artístico. Realizou numerosas construcións no templo de Amón en Karnak, incluíndo polo menos un pilono, unha columnata a continuación da nova entrada e un templo dedicado á deusa Maat. Tamén supervisou a construción dun novo templo en Tebas, unha monumental e belísima edificación que aínda pode admirarse. Crese que no undécimo ano do seu reinado empezou un xigantesco palacio no lugar coñecido hoxe en día como Malkata, na ribeira occidental, como agasallo á súa esposa Tiy.
O seu templo funerario, situado na beira occidental do río Nilo, foi no seu tempo o maior complexo relixioso de Tebas. Desgraciadamente construíuno nunha zona que sofre continuas inundacións; por iso, douscentos anos máis tarde, o templo xa estaba en ruínas. Os Colosos de Memnón, dúas estatuas de 18 metros de altura, que estaban situadas á entrada do complexo, son o único resto que aínda segue en pé daquel fabuloso complexo.
Non só se contentou con adornar Tebas, senón que fixo ampliacións noutras cidades sacras como Menfis e Heliópolis. Chegou a construír templos en Nubia, como o de Soleb, cousa ata entón inaudita e que despois repetiría en varias ocasións Ramsés II, o único rei que superaría a Amenofis III en actividade construtora. A grande actividade construtora do seu reinado foi tamén grazas ao incesante labor do home forte do seu reinado, Amenofis, fillo de Hapu, un ancián devoto de Amón que foi a gran presenza ata aproximadamente o ano 30º. Foi tal valía a deste home que chegou a ser recompensado cun pequeno templo funerario próximo ao de Amenofis III, un privilexio só digno dos reis.
Titulatura
(Kanajt jaemmaat) Touro potente, de quen xorde a Xustiza (Maat)
Robert Kovač
Robert Kovač, nado en Berlín (Alemaña) o 6 de abril de 1974, é un exfutbolista croata. Xogaba de defensa central, sendo considerado como un dos mellores na súa posición na súa época.
Amenofis III
Titulatura
(Semenhepu segerhtauy) Quen sustenta a lei e dá tranquilidade ás Dúas Terras (Exipto)
Robert Kovač
Traxectoria
Fillo de pais bosníaco-croatas, Kovač iniciouse no Rapid Wedding. Tras pasar polo Hertha Zehlendorf (1994-95), fichou polo 1. FC Nürnberg (1995-96), club co que debutou na Fußball-Bundesliga. En 1996 marcha cara o Bayer Leverkusen. Tras un excelente rendemento o Bayern Múnic faise cos seus servizos no ano 2001. Case dende o comezo farase cun posto no once titular do club bávaro, facendo unha gran contribución aos triunfos do Bayern tanto na liga coma na copa de Alemaña.
Dotado dun gran poderío físico a pesar da súa relativamente baixa estatura para a demarcación que ocupaba, tamén tiña unha magnífica colocación e unha boa técnica.
Amenofis III
Titulatura
(Aajepeshjusedyu) Quen vence aos asiáticos co seu gran poder
Robert Kovač
Selección
Nado en Berlin, coma o seu irmán máis vello, Niko. Formaron parte dunha serie de xogadores da selección croata cun lugar de nacemento distinto ó país que representan.
Amenofis III
Titulatura
(Nebmaatra) Ra, Señor da Xustiza (Maat)
Luis Piedrahita
miniatura|Luis Piedrahita en [[2008]] Luis Piedrahita Costa, nado na Coruña o 19 de febreiro de 1977, é un humorista, mago, guionista, director de cine e presentador de televisión galego,
Robert Kovač
Selección
Participou nos mundiais de Corea e o Xapón do 2002 e Alemaña no 2006. Tamén estivo nas Eurocopas do 2004 e 2008.
Amenofis III
Titulatura
(Amenhotep heqauaset) Amón está satisfeito, Gobernante de Uaset (Tebas)
Robert Kovač
Selección
Tanto con Croacia coma co Bayer Leverkusen e Bayern Múnic foi compañeiro de equipo do seu irmán máis vello,Niko.
Luis Piedrahita
Fíxose famoso polas súas aparicións en televisión e radio, sendo especialmente apreciado polos seus monólogos. É coñecido como "O rei das cousas pequenas", xa que en moitos dos seus monólogos critica o pouco respecto que os humanos mostran aos obxectos do día a día (retretes, vasoiras, ambientadores etc.).
Traxectoria
Foi ao colexio concertado xesuíta Santa María do Mar. Desde novo afeccionouse á maxia e gañou dous premios: o segundo premio de Micromaxia no congreso de Valongo (Portugal, 1998) e o Campionato de España en Micromaxia en 1999. Coñecido como "O rei das cousas pequenas", Luis Piedrahita gañou o I Certame de Monólogos de El club de la comedia, tras o cal fíxose guionista e actor fixo no devandito programa.
Estudou Comunicación Audiovisual na Universidade de Navarra e especializouse en escritura de guión. Tras isto contratárono en Telecinco.
Radio e televisión
En televisión colaborou como guionista con Cruz y Raya, La Noche de Fuentes y Cía, Con dos tacones e 1, 2, 3, A leer esta vez. Deuse a coñecer para o público polas súas intervencións no programa de monólogos El club de la comedia emitido en varias cadeas de televisión españolas.
Tamén participou no programa de Buenafuente ou no Estival de Santa Cruz (Valladolid) onde fixo La Comedia del Gato xunto a outros humoristas como Agustín Jiménez e Pedro Reyes.
En televisión presenta o programa de maxia Nada x aquí do que foi guionista e director durante dúas tempadas; participou tamén nun programa emitido por Cuatro en prime time El Hormiguero e no seu homólogo radiofónico, No somos nadie, presentado igualmente por Pablo Motos.
Cine e teatro
Na súa faceta como guionista colaborou en cine: Cosas que hacen que la vida valga la pena (2004), e en teatro: Cinco hombres.com e Cinco mujeres.com, La vida según San Francisco, Entre fuerte y flojo. En abril de 2007 dirixiu xunto con Rodrigo Sopeña unha película de suspense titulada La habitación de Fermat, presentada no festival Internacional de cine de Cataluña, Sitges.
Cefalaspidomorfos
thumb|220px|Fósil de Cephalaspis lyelli. Os cefalaspidomorfos (Cephalaspidomorphi) son un grupo de peixes sen mandíbulas (ágnatos). A maioría dos seus membros están extintos; porén, as lampreas actuais son ás veces consideradas cefalaspidomorfos, co que o seu rango cronolóxico se estendería desde o Silúrico e o Devoniano até os nosos días.
Clasificación
En 1927, Stensiö recoñeceu por primeira vez aos cefalaspidomorfos, nos que incluíu os osteostráceos, os anáspidos e as lampreas, xa que todos estes grupos compartían a presenza dun só orificio nasal dorsal, coñecido como abertura nasohipofisaria.
Os ágnatos son probabelmente un grupo parafilético do cal xurdiron os gnatóstomos (peixes con mandíbulas) cuxa orixe podería estar entre os cefalaspidomorfos polo feito de compartiren a presenza de aletas pares.
Algúns zoólogos non usan o nome Cephalaspidomorphi, xa que as relacións entre osteostráceos e anáspidos non están claras, e as afinidades das lampreas tamén son dubidosas.
Outros restrinxiron o grupo dos cefalaspidomorfos para incluír nel só os grupos claramente relacionados cos osteostráceos, como Galeaspida e Pituriaspida, que eran practicamente descoñecidos nos anos 1920.
Situación sistemática das lampreas
Pero as evidencias suxiren que as lampreas adquiriron os caracteres que comparten cos cefaláspidos por evolución converxente.
Por iso, moitas obras máis recentes sobre os peixes clasifican as lampreas nun grupo separado, os Petromyzontida ou Hiperoartios.
Thomas Hart Benton
Thomas Hart Benton (15 de abril de 1889 - 19 de xaneiro de 1975), foi un pintor e muralista estadounidense, un dos máximos expoñentes do movemento artístico rexionalismo xunto a Grant Wood e John Steuart Curry.
Primeiros anos
Benton naceu en Neosho, Missouri, nunha das familias máis poderosas de Missouri, seu pai Maecenas Eason Benton foi un avogado e congresista e o seu tío avó Thomas Hart Benton fora senador. Benton pasou a súa infancia entre Washington, D.C. e Missouri, no canto de seguir unha carreira política como pretendía seu pai, desenvolveu interese pola arte e traballou como caricaturista para o xornal Joplin American de Joplin, Missouri.
Aprendizaxe
En 1907 Benton matriculouse no Art Institute of Chicago e en 1909 transladouse a París para estudar na Académie Julian. Alí tratou a artistas como Diego Rivera e especialmente Stanton Macdonald-Wright, partidario do sincromismo, que influíu fortemente na obra de Benton. En 1923 Bento estableceuse en Nova York, o seu traballo como debuxante artístico da Armada dos Estados Unidos desde 1919 mudou o seu estilo significamente, concentrouse en escenas e debuxos realísticos da vida e traballo nos estaleiros.
Rexionalismo
De volta a Nova York a comezos dos anos vinte, Benton declarouse inimigo do modernismo e comezou a realizar unha obra naturalista e representacionista hoxe coñecida como rexionalismo e que tivo o seu cumio nos murais America Today da New School for Social Research pintados en 1930-1931, fortemente influídos por El Greco.
En 1932 a Benton, relativamente pouco coñecido, elixírono pra realizar os murais que debían representar a Indiana na Exposición Internacional de Chicago de 1933, os Murais de Indiana xeraron controversia, Benton pintou xente común sen suavizar a historia do estado, pintando mesmo membros do Ku Klux Klan.
O 24 de decembro de 1934 Benton apareceu na primeira portada en cor de Time, no interior nun artigo titulado “The U.S. Scene” presentaba a Benton, Wood e Curry como os novos heroes da arte estadounidense, o que deu visibilidade ó rexionalismo como movemento artístico.
En 1935 Benton traballou nun mural para o Capitolio do Estado de Missouri en Jefferson City, titulado Social History of Missouri é quizabes a mellor obra de Benton, pero causou controversia, a aparición de Jesse James, a escravitude e slavery e Tom Pendergast. Benton estableceuse en Kansas City, Missouri e aceptou un posto como profesor no Kansas City Art Institute. As súas obras desta época xeralmente amosa a melancolía, desesperación e beleza da vida dunha pequena cidade. En 1937 publicou a súa autobiografía, An Artist in America. Neste período, Benton comezou a producir litografías en edicións limitadas asinadas e con edicións reducidas.
Últimos anos
miniatura|The Sowers, da II GM Durante a segunda guerra mundial, Benton creou unha serie, amplamente distribuída The Year of Peril, que pretendía poñer de relevo os ideais americanos fronte a amezada do fascismo e o nazismo. Despois da guerra o rexionalismo viuse eclipsado polo Expresionismo abstracto. Benton permaneceu activo outros trinta anos, pero a súa obra centrouse menos no comentario social e máis en crear estilizadas imaxes bucólicas das granxas preindustriais. Tamén pintou murais en diversas cidades, o mural Independence and the Opening of The West para a Biblioteca e Museo Harry S. Truman en Independence, Missouri deu lugar a unha amizade duradiera co expresidente Harry Truman. Benton morreu en 1975 no seu estudio, traballando no seu mural, The Sources of Country Music para a Country Music Hall of Fame in Nashville.
Ann Sophie
Ann Sophie Dürmeyer (nada o 1 de setembro de 1990 na cidade de Londres) tamén coñecida como Ann Sophie é unha cantante e compositora alemá. É coñecida por representar a Alemaña no Festival de Eurovisión 2015 coa canción "Black Smoke".
Vida e carreira
Ann Sophie naceu o 1 de setembro de 1990 en Londres, Reino Unido, de pais alemáns. A unha idade xove, a familia volveu a Hamburgo. Dende que ela tiña catro anos estudou ballet. En 2010 mudouse a Nova York para estudar no Lee Strasberg Theatre and Film Institute. En 2012, ela lanza o seu primeiro sinxelo "Get Over Yourself".
Cruceiro da Burata
O cruceiro da Burata é un cruceiro localizado na aldea da Burata, na parroquia de Taragoña (Rianxo).
Descrición
Atópase sobre unha plataforma cuadrangular de dous graos e pedestal cúbico rematado en chafráns e con paramentos recadrados. O seu fuste é de sección cadrada con chafráns, e paramentos recadrados na base; representado con símbolos da Paixón: Martelo, Tenaces, Escada. O seu capitel é cuadrangular decorado con volutas, follas e querubíns; a súa cruz de sección octogonal con remates florenzados. O Cristo Crucificado coas mans abertas e coroa de espiñas. No reverso, atópase a Virxe Dolorosa sobre peaña de querubín, leva as mans con dedos entrelazados, nimbo de raios arredor da cabeza e espada cravada.
A carón do cruceiro hai un peto de ánimas con representacións do purgatorio.
Cova de Valporquero
A cova de Valporquero é unha cavidade subterránea que está situada en Valporquero de Torío, no concello de Vegacervera, ao norte da provincia de León. A caverna abriuse ao público en 1966.
Descrición
A entrada á cova atópase a unha altitude de 1.309 metros sobre o nivel do mar. Ten un nivel superior de 1300 metros de lonxitude, habilitado para a visita turística. Un nivel inferior ocupado por un río, con 3.150 metros de lonxitude visitable por espeleólogos e expertos. A temperatura interior é duns 7 graos centígrados, que se mantén constante durante todo o ano. A humidade é do 99%.
Crass
Crass foi unha banda de punk-rock anarquista, fundada no condado de Essex (Inglaterra) en 1977 e disolta en 1984. Está considerada como a creadora do anarcopunk.
Cova de Valporquero
Salas
O percorrido turístico é guiado, a través das 7 salas:
Poden contemplarse formacións de estalactitas e estalagmitas.
Crass
Historia
Os membros orixinais foron Penny Rimbaud e Steve Ignorant, membros da comuna Dial House de Epping. Máis tarde axuntouse outra xente da mesma comuna (músicos, técnicos e artistas doutros ámbitos). Pasou a ter dous guitarristas (Phil Free e N.A. Palmer, tamén coñecido como B.A. Nana), tres cantantes (Steve Ignorant, Eve Libertine e Joy De Vivre), un baixista (Pete Wright) un batería (Penny Rimbaud, o maior do grupo), unha deseñadora gráfica (Gee Vaucher, coñecida como G ou G.Sus) e Mick Duffield, encargado das luces e a proxección de películas como fondo nos concertos do grupo.
O seu primeiro concerto tivo lugar nun festival okupa en Huntley Street, no norte de Londres, e pouco despois tocaron no club punk The Roxy en Covent Garden. Tamén fixeron concertos con UK subs, pero non moita xente foi mirar estes concertos.
Crass foi a primeira banda denominada anarcopunk. Proclamaban manifestos contra a política nacional, a guerra, a explotación feminina, a explotación animal e da Terra, e a prol da igualdade e outras loitas sociais. Boicotearon o ataque do exército inglés prohibido pola ONU na guerra das Malvinas. En 1978 crearon polémica coa canción "Punk is dead", do disco The Feeding of the 5000, na que criticaban a comercialización das bandas punk (especialmente The Clash e Sex Pistols) mediante a sinatura de contratos con discográficas multinacionais.
O seu primeiro disco ía ter 18 cancións, pero o estudio onde ían gravar censuroulles un dos temas, polo que decidiron crear o seu propio selo, C.R.A.S.S. Records. Editaron en vinilo discos de numerosas bandas, incluídos eles mesmos, vendendo os discos a prezo de custo. Crass Records foi o selo paradigmático do movemento anarcopunk británico, dando a coñecer a grupos que posteriormente acadarían a fama en círculos independientes. En parte isto logrouse coa edición dos recompilatorios Bullshit Detector («detector de merda», expresión tomada da canción «Garageland» de The Clash), nos que aparecen as primeiras cancións de grupos como Amebix, Omega Tribe, Chumbawamba ou Napalm Death. Outros dos artistas editados son Zoundz, The Mob, Flux of Pink Indians, Poison Girls, Conflict ou Rudimentary Peni.
Tierra Amarilla
miniatura|190px|O escudo da comuna. Tierra Amarilla é unha comuna e cidade da provincia de Copiapó, na rexión de Atacama. A cidade atópase a uns 15 quilómetros da capital rexional Copiapó. A súa área comunal é duns 11.190,6 km2, e en 2012 a comuna tiña unha poboación dun total de 12.898 habitantes (INE 2012).
Along Came Polly
Sinopse
Reuben Feffer (Ben Stiller) ten aversión ó risco, pero a súa ordenada e planificada vida complícase cando, durante a súa lúa de mel, a súa muller (Debra Messing) interésase por un musculoso instrutor cubano de submarinismo (Hank Azaria). Ó mesmo tempo, entra en escena Polly (Jennifer Aniston), unha amiga súa da infancia, que o introduce nos deportes de risco, a comida picante e o baile de salsa.
Andre Agassi
Andre Kirk Agassi, nado en Las Vegas (Nevada) o 29 de abril de 1970, é un xogador de tenis estadounidense xa retirado que gañou máis de 25 millóns de dólares en premios e foi número 1 na clasificación mundial.
Os comezos
Agassi é descendente de armenios, aínda que naceu e creceu nas Vegas, Estados Unidos, onde vive. Seu pai, Emmanuel "Mike" Agassi, participou nos Xogos Olímpicos de 1948 e 1952 representando a Irán en boxeo. Tras emigrar aos Estados Unidos, acurtou o seu apelido armenio de Agassian a Agassi. O seu máximo ídolo é Nicolas Almiron.
Fanático do tenis, Mike Agassi estaba determinado a facer todo o posible para que algún dos seus catro fillos fose un xogador de sona, e agasalloulle a súa primeiro raqueta a Andre cando este fixo os dous anos. Na nenez, Andre petaba en preto de 3000 bólas ao día, os 7 días da semana. Cando fixo os 14, enviárono á academia de Nick Bolletieri en Florida, e converteuse en xogador profesional aos 16. Foi o xogador máis novo en superar a marca dun millón de dólares en premios, en decembro de 1988, tras só 43 torneos.
Cando mozo, Andre lucía unha imaxe rebelde, que desafiaba os aspectos máis conservadores do tenis: pelo longo, un aro, roupas de cores... O eslogan dunha campaña de publicidade que o tiña como protagonista, "a imaxe éo todo", converteuse tamén no lema de Agassi.
O 19 de abril de 1997, Andre casou con Brooke Shields tras catro anos de noivado. En febreiro dese ano, demandaran o National Enquirer por publicar ruxerruxes falsos sobre Shields. Cando Brooke e a súa nai solicitaron a Agassi a firma dun acordo prenupcial, o tenista rexeitouno, pero o que apareceu nos titulares foi un indicio do que viría despois. Agassi pediu o divorcio, que lle foi concedido o 9 de abril de 1999.
O apoxeo: crise e recuperación
En novembro de 1997, descendera ao lugar 141 do ránquin mundial, e o seu matrimonio estaba en crise. Logo da separación, volveuse a dedicar ao tenis con todas as enerxías: rapou a cabeza, comezou un rigoroso programa de adestramento co que recuperou o nivel de xogo e incorporouse rapidamente ao grupo dos mellores tenistas.
Cando lle recoñeceron o divorcio, Agassi xa estaba a saír con Steffi Graf. Casaron o 22 de outubro de 2001 no seu fogar, sendo as súas nais as únicas testemuñas da unión. O seu primeiro fillo, Jaden Gil, naceu 6 semanas prematuro o 26 de outubro. Jaz Elle, a filla, naceu o 3 de outubro de 2003.
O 24 de xuño de 2006, logo de vinte anos de actividade profesional, anunciou o seu retiro. O 28 de agosto de 2006 comezou o que sería o seu último torneo, o Aberto dos Estados Unidos.
Espiña (botánica)
thumbnail|Esquema da sección lonxitudinal dun talo que amosa a diferenza anatómica entre unha espiña (A) e un aguillón (B). Na espiña, os [[tecido vascular|tecidos vasculares, esquematizados en vermello, continúan aos do talo. O aguillón, en troques, está formado só por tecidos corticais, sen participación dos tecidos vasculares, por iso pode arrincarse de xeito doado. ]] thumbnail|Espiñas do cacto ([[Trichocereus spachianus.]]
A presenza de espiñas é un carácter que se acha espallado especialmente en plantas típicas das rexións áridas, coma desertos, estepas, bosques secos e espiñeirais. Nestes casos as espiñas son polo xeral o resultado da transformación da follas e permiten reducir a transpiración da planta e auxiliar a economía de auga por mor a que non presentan estomas; é o caso dos toxos. Noutras rexións climáticas e en plantas non xerófitas tamén aparecen espiñas xa que estas estruturas duras e afiadas con ápices agudos, algunhas con puntas a xeito de lanza, anzol ou gancho, son unha excelente defensa contra os animais herbívoros.
Aguillón
thumbnail|Aguillóns nunha [[roseira.]] En botánica denomínase aguillón ou acúleo á excrecencia ríxida e aguzada que nace do tecido epidérmico dalgunhas plantas e pode ser desprendida facilmente. A diferenza das espiñas, os acúleos carecen de tecido vascular, por iso son fáciles de arrincar. O exemplo típico de aguillón é o da roseira; así mesmo, os acúleos de Ceiba speciosa, as paineiras (xéneros Chorisia e Ceiba), e de Fagara rhoifolia son emerxencias formadas por tecidos corticais do talo.
Galicia
Algunhas especies espiñentas que atopamos en Galicia son:
Espiñas na cultura
Sábese que os homes primitivos utilizaban espiñas coma ferramentas. A historia humana rexistra gran variedade de referencias culturais a eses agudos mecanismos de defensa vexetais. O Libro do Xénese conta a creación das espiñas como un dos castigos impostos a Adán e Eva polo seu pecado. Unha das imaxes culturais máis perdurábeis é a coroa de espiñas que, segundo a Biblia, foi colocada sobre a cabeza de Xesús antes da súa crucifixión.
Un mito popular no que está tamén implicada unha espiña é o de Androcles, un escravo fuxitivo da antiga Grecia de quen se conta que amigou cun león ao lle tirar unha espiña do pezuño.
Caño
O topónimo Caño pode referirse a:
Palmeiral de Elx
O Palmeiral de Elx (Palmerar d'Elx en valenciano), situado en Elx (Alacant), é unha grande extensión de palmeiras dentro do centro urbano da cidade. É o palmeiral máis grande de Europa, e no mundo só lle superan algúns palmeirais árabes. O principal tipo de palmeira que se atopa é a chamada Phoenix dactylifera que foi levado alí polos musulmáns cando ocuparon a península Ibérica. A palmeira ou palma cotízase moi ben no mercado español e tamén nas exportacións clandestinas; é moi importante a industria datilera e a confección de palmas, que son as súas ramas levadas a un proceso especial de secado.
En 2005 detectouse que había exemplares de palmeiras infectados por larvas de escaravello vermello (Rhynchophorus ferrugineus). Este insecto, é un escaravello, pon os seus ovos no interior da palmeira, e cando eclosionan os ovos, as larvas aliméntanse do talo da palmeira.
Orixe
200px|miniatura|esquerda|Mapa das hortas de palmeiras declaradas [[Patrimonio da Humanidade.]] O Palmeiral de Elx sería creado polos primeiros habitantes musulmáns que fundaron Elx. Os árabes seguiron a mesma táctica de protección e aumentaron a plantación; con Abd-al-Rahman fíxose a gran rede de canles de rega. Máis tarde, na Idade Media fóronse ditando unha serie de leis para protexelo e desde entón non se deixou de vixiar e coidar nunca.
O primeiro precedente de interese das autoridades pola protección do Palmeral prodúcese xa en 1265 coa conquista de Xaime I, que ao parecer evitou que fosen arrasadas ao ser asociadas como elemento identificativo da cultura islámica.
A Palmeira Imperial
No conxunto sobresae a chamada Palmeira Imperial que recibiu ese nome en homenaxe á emperatriz Isabel de Austria-Hungría, que visitou o Horto en 1894. Ten esta palmeira 7 vástagos enormes en forma de candelabro e dela dixo Sissi que era digna dun Imperio.
Federico Ribas
Federico Ribas Montenegro, nado en Bouzas (Vigo) o 26 de outubro de 1890 e finado en Madrid o 11 de setembro de 1952, foi un debuxante, ilustrador, publicista e pintor galego.
Traxectoria
De pais cataláns, naceu no daquela concello de Bouzas. De mozo opositou a Correos, sen éxito, e emigrou á Arxentina en 1908, onde traballou para Última Hora, Papel y Tinta, El Diario, PBT, Caras y Caretas, Crónicas de Oro e España Republicana. En 1912 marchou a París e traballou en Elégances, Mundial (que dirixía Rubén Darío) e Le Rire. Volveu a España e instalouse en Madrid en 1916 onde traballou para Blanco y Negro e ABC e facendo portadas para libros. Asinou, en ocasións co pseudónimo de Mirko. Dirixiu unha empresa de publicidade e, para pasar os veráns, mercou unha casa en Beluso. Foi o publicista de Conservas Massó e da empresa francesa Gal de perfumería. O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 colléuno en Beluso, e pasou a Portugal no maleteiro do coche de Gaspar Massó.
Exiliouse, chegando a Buenos Aires o 7 de novembro de 1936. Alí dirixiu a revista Atlántida e casou coa actriz española Mercedes Sicilia. Na Arxentina coincidiu con Castelao e Luís Seoane. Fixo as personaxes para o filme de animación arxentino en branco en negro El mono relojero, de 1938, e adaptacións gráficas do Quijote (1946) e da Illa do tesouro (1947). En 1949 volveu a Madrid para seguir nos antigos traballos publicitarios. Colaborou con Blanco y Negro, Crónica, Buen Humor, Flirt, Nuevo Mundo, Faro de Vigo, Vida Gallega, El Pueblo Gallego, La Esfera, ....
Obra
Hai obra de Federico Ribas, entre outras coleccións, na Afundación, no Museo Municipal Quiñones de León, no Museo de Belas Artes da Coruña, no Museo Provincial de Pontevedra, no Museo Galego de Arte Contemporánea Carlos Maside, no Museo Massó e no Museo Anfaco da Industria Conserveira.
La Flèche Wallonne
miniatura|dereita|220px|Logo. A Frecha Valoa (oficialmente e en francés: La Flèche Wallonne) é unha clásica ciclista de primavera que se disputa en Bélxica cada cuarto domingo de abril. Xunto coa Amstel Gold Race e a Liexa-Bastogne-Liexa compón as tres Clásicas das Ardenas. Tamén forma parte do UCI WorldTour, aínda que non está considerada un dos monumentos do ciclismo.
O percorrido non é fixo. En diferentes épocas, ten saído de moitos lugares da zona, porén, dende a edición do ano 1983 a chegada da carreira está fixada no Muro de Huy, unha subida de 204 metros de lonxitude cunhas pendentes que chegan ao 26% e que se pasa varias veces durante a proba.
O español Alejandro Valverde é o home con máis vitorias con cinco, das cales catro son consecutivas.
Frecha Valoa feminina
As únicas persoas que igualan a Alejandro Valverde en número de vitorias na Flèche son Marianne Vos e Anna van der Breggen que tamén acadaron cinco, no caso de Anna van der Breggen xeito consecutivo.
Palmarés por países
{| width="100%"
Lipotropina
β-Lipotropina
A β-lipotropina (LPH) é un polipéptido de 90 aminoácidos, que é o fragmento C-terminal da proopiomelanocortina.
γ-Lipotropina
A γ-lipotropina é o fragmento N-terminal da cadea peptídica da β-lipotropina. Nos humanos ten 56 aminácidos.
Camp de Tarragona
dereita|miniatura|200px| O Camp de Tarragona é unha rexión natural e histórica do sur de Cataluña e tamén un dos oito ámbitos funcionais territoriais (AFT) definidos no Plan territorial xeral de Cataluña, para un hipotético desenvolvemento da Comunidade Autónoma en vigairías.
É a área da provincia de Tarragona que engloba as comarcas catalás do Alt Camp, Baix Camp, Baix Penedès, Conca de Barberà, Priorat e Tarragonès. En 2010 contaba con 616.852 habitantes. Historicamente coñecíase como Camp de Tarragona á rexión formada polo Alt Camp, o Baix Camp e o Tarragonès.
Tamén é o nome da estación ferroviaria de alta velocidade que desde o 26 de decembro de 2006 serve a esas comarcas, a estación de Camp de Tarragona.
Pola Negri
Negri asinou coa Paramount en 1922, convértendoa no primeiro intérprete europeo da historia que foi contratada en Hollywood.
Primeiros anos
O seu pai Jerzy Mathias Chalupiec, de orixe eslovaca, foi detido polo exército ruso por actitudes antitsaristas e enviado a Siberia, o que fixo que a familia Chalupiec (Barbara e a súa nai Eleonora) pasase por momentos difíciles economicamente, vivindo nun suburbio de Varsovia.
Con todo, Negri foi admitida no Ballet Imperial, para o que traballou ata que por mor da tuberculose (segundo outras fontes, unha lesión), tivo que abandonar a compañía; así, Negri centrou a súa atención no teatro, e estudou interpretación na Escola de Arte Dramática de Varsovia.
Carreira no cinema
miniatura|Pola Negri en 1921. Aínda en Polonia, Negri (rebautizada así pola poeta italiana Ada Negri) chegou a actuar en filmes como Żona, Bestia ou Studenci. Pouco despois viaxou a Berlín, onde traballou na compañía de teatro de Max Reinhardt e máis tarde con Ernst Lubitsch.
O filme deste último, Die Augen der Mumie, foi un éxito que fixo que Negri conseguise unha oportunidade en Hollywood.
Algúns dos seus filmes de Hollywood máis recoñecidos son Forbidden Paradise, dirixido polo tamén exiliado Lubitsch, The Spanish Dancer ou Shadows of Paris. En 1927 rodou ás ordes de Mauritz Stiller Hotel Imperial e The Woman on Trial.
Nesta época, Negri deu moito que falar non só polo seu romance co cómico británico Charles Chaplin senón, sobre todo, polos seus supostos plans de voda con Rodolfo Valentino, que Negri se encargou de airear á prensa trala morte del. Mesmo durante o funeral de Valentino, Negri seguiu o féretro dende Os Anxeles a Nova York, posando para a prensa coma se fose a súa viúva. Moitos actores, como Tallulah Bankhead, Mary Pickford ou Alberto Valentino, irmán de Rodolfo, criticaron isto e acusárona de mentir á prensa.
Últimos anos
Os últimos anos da súa vida son un misterio, polo que adoita ser comparada coa personaxe de Norma Desmond que interpretou Gloria Swanson en Sunset Boulevard. Negri foi, de feito, a principal candidata de Billy Wilder para o papel, mais rexeitouno, considerándoo unha ofensa.
Morreu dun tumor cerebral (ou pneumonía) en 1987, aos 90 anos, e legou case todos os seus bens á St. Mary’s University. Está enterrada no cemiterio de Calvary, nos Estados Unidos.
Ten unha estrela no 6933 do Paseo da Fama de Hollywood.
Lamprea
miniatura|250px|Boca de lamprea no [[Aquarium Finisterrae, A Coruña.]] A lamprea ou chupona (Petromyzon marinus) é un peixe ágnato (sen mandíbula), de forma alongada, serpentiforme e cilíndrica. Pertence a un grupo evolutivamente moi primitivo e caracterízase pola forma da súa boca en forma de ventosa. Distínguese tamén polos sete buratos branquiais a ámbolos lados do corpo e pola pel moi viscosa, sen escamas.
Taxonomía
Dentro dos peixes, as lampreas clasifícanse dentro da superclase –ou infrafilo- Agnatha (sen mandíbulas), en oposición ós Gnathostomata (mandibulados). Tódalas especies coñecidas pertencen á clase Petromyzontida ou Cephalaspidomorphi, orde Petromyzontiformes e familia Petromyzontidae.
Descrición
miniatura|500px|dereita|Debuxo esquemático dunha lamprea: 1.- Narina. 2.- Boca. 3.- Ollo. 4.- Aberturas branquiais. 5.- Tronco, corpo. 6.- Cloaca. 7.- Rabo. 8.- Aleta caudal. 9.- Aleta dorsal posterior. 10.- Aleta dorsal anterior.
A lamprea ten un corpo longo de sección circular, serpentiforme, que lembra a unha anguía. Pode alcanzar unha lonxitude de 100–120 cm aínda que o normal é que sexa de 50–60 cm. O peso non adoita supera-los 2–3 kg. A cor é variable aínda que o habitual é que teña o dorso amarelento a pardo verdoso, con manchas claras e escuras irregularmente repartidas. O ventre é de cor clara pero na época de madurez sexual, nos machos presenta cor morada. Carece de escamas.
Posúe dúas aletas dorsais, longas e separadas. A anterior é maior cá posterior e esta contacta coa aleta caudal que é enteira e non lobulada, como é a habitual nos outros peixes.
A boca é ínfera e en forma de ventosa ou funil. Aberta, mostra un elevado número de pequenos dentes córneos dobrados cara dentro. Sérvelles para fixarse a outros peixes e zugárlle-lo sangue, do que se alimenta.
Anatomía
As lampreas posúen un esqueleto cartilaxinoso, pero con algunhas rexións calcificadas. O crnio, de placas cartilaxinosas, forma unha verdadeira caixa cranial na que se aloxa o cerebro. A columna vertebral está basicamente formada polo notocordio, con pequenos reforzos cartilaxinosos representados polos arcos dorsais.
Na zona frontal, as lampreas posúen unha única narina ou abertura naso-hipofisaria que cumpre as funcións de órgano do olfacto e á que accede un tubo cego que inclúe a hipófise ou glándula pituitaria. No resto dos vertebrados superiores, a narina é sempre dobre.
A ventosa que forma a boca funciona como tal grazas a un complexo mecanismo a modo dunha bomba de succión, que inclúe un pistón, o velum, e unha depresión na cavidade bucal, o hydrosinus. Serve tanto para alimentarse como de elemento de suxeición.
Alimentación
miniatura|250px|esquerda|Dous exemplares parasitando unha troita de cultivo. Unha delas está fixada no interior das galadas. Como xa dixemos, as lampreas son parasitas doutros peixes e, esporadicamente, de mamíferos mariños. A súa alimentación é hematófaga, sobre peixes enfermos ou sans, nos que se fixa e fai unha erosión na pel cos seus dentes, para comezar a zugarlle o sangue, outros líquidos biolóxicos e mesmo a carne. Verte sobre a ferida unha substancia anticoagulante que impide que calle o sangue da súa presa. Ocasionalmente tamén se alimenta de prea. O período de alimentación hematófaga pode durar entre un e dous anos e pode iniciarse no río antes da migración ao mar.
Hábitat e distribución
As lampreas, tanto a lamprea de mar como a de río, son peixes anadromos: nacen no río, maduran no mar e volven ó río a reproducirse e morrer.
A desova prodúcese na primavera, nos cursos medios e altos dos ríos, con augas correntes e ben osixenadas, sobre fondos duros e lisos, onde a lamprea escava un gran foxo, deposita os ovos e cóbreos con pedriñas que transporta coa ventosa da boca. Ó cabo de 10-20 días nacen as larvas, que se denominan ammocoetes, e que carecen de ventosa bucal, alimentándose de detritos e pequenas partículas orgánicas en suspensión que aspira cara a cámara branquial e quedan pegados ó mucus da farinxe. Ó cabo dunha fase larval de 4-5 anos (ata sete anos), xa cuns 10–20 cm de lonxitude, sofren unha metamorfose e convértense en adultos. Os adultos descenden cara o mar ata o momento en que alcanzan a madurez sexual, ó cabo de 1-2 anos. No mar viven a profundidades de 200 a 500 m e medran ata un tamaño de 80–100 cm de lonxitude (con máximos de 120 cm), comezando entón, entre decembro e abril, a viaxe migratoria cara os ríos, para reproducirse e desovar. Para fecundala, o macho fíxase á femia coa ventosa e enlíase ó redor dela, á vez que a femia se suxeita a unha pedra do fondo. Trala reprodución, morren.
As lampreas están presentes en augas temperadas dos dous hemisferios. Habitan ríos da maior parte de Europa (Alemaña, Bélxica, Dinamarca, Francia, Italia, Portugal, Gran Bretaña). En España tamén era frecuente pero só se mantén en certa abundancia en Galicia, e é moi escasa nos ríos do País Vasco e Cantabria, así como no Guadalquivir, Guadiana e no Ebro. En Galicia seguen estando presentes no Miño e no Ulla.
Outras lampreas moi cotizadas son as do río Tea, afluente do Miño, as cales se pescan con artes moi antigas que consisten en montar unha estacada no rio e acudir de noite a elas e cravalas coa chamada filga, sempre coa axuda de luces.
Outras especies
Ademais da lamprea de mar común, hai outras 40 especies de lampreas no mundo. Interésanos especialmente a lamprea de río (Lampetra fluviatilis), moi parecida á de mar pero dun tamaño de ata 50 cm. Esta especie, xa non presente en España, posúe un mucus tóxico sobre a pel, polo que había que esfolala antes de cociñala.
Tamén existe unha segunda especie de lamprea de río, coñecida como lamprea pequena ou de regato (Lampetra planeri), de menos de 20 cm de lonxitude, e que en España só se atopa no río Olavidea, nos Pireneos navarros.
miniatura|222px|Boca de lamprea A árbore completa de especies da familia Petromyzontidae é a seguinte:
A esta relación cómpre engadi-las seguintes especies extinguidas:
Pesca
miniatura|250px|esquerda|Pesca da lamprea na Idade Media (Ilustración do Tacuinum Sanitatis, século XV).
A pesca da lamprea é pesca de río porque é aí onde se captura. Para facelo constrúense as chamadas pesqueiras ou pescos, típicas do río Miño, formadas por uns muros que canalizan a corrente cara un punto estreito onde se colocan as nasas lampreeiras, arte de pesca que tamén se emprega para pescar anguías, sábalos, salmóns e outros peixes de río. Outros nomes desta nasa lampreeira son: abarga, biturón, boitirón, boitrón, buitrón, lampreeira, litrón, nasoura, pesqueira e varga. Tamén se chama lampreeira e pesqueira ó lugar ou sitial onde abundan as lampreas, normalmente construídas nas proximidades de muíños e aceas.
Estas nasas estaban feitas cunha manga externa, máis ou menos longa, que se mantén aberta mediante varios aros de madeira, e outra manga interna, de forma cónica, pechada. O conxunto fíxase ó fondo do río cuns paus que manteñen en pé a arte. Cébase con miñocas ou pan, e hai quen aconsella poñer tamén cascas de ovos, porque disque atraen mellor os peixes.
A pesca está permitida entre os meses de xaneiro e abril.
Nalgúns países, as larvas ammocoetes utilizáronse como isco para a pesca.
Estado
A especie está en claro declive en Galicia, en España e no resto do mundo, porque os factores que comprometen a súa supervivencia (construción de encoros, extracción de áridos, contaminación fluvial e sobrepesca) son comúns. A nivel nacional, está catalogada como vulnerable; en perigo de extinción en Estremadura, vulnerable en Asturias e de interese especial en Navarra. En Galicia non dispón de ningunha catalogación especial. A nivel europeo, está incluída no anexo II da Directiva 92/43/CE de Hábitats e no anexo III da Convención de Berna 82/72. Consta como non avaliado na Lista Vermella da UICN.
Gastronomía
miniatura|300px|Arroz de lamprea, prato típico de Portugal.
O consumo da lamprea vén de vello e xa se cita na gastronomía da antiga Roma. Moi apreciada en Galicia, cómese normalmente á bordolesa, é dicir, cocida no seu propio sangue (con adición de diversos ingredientes), pero tamén en empanada, salgada ou afumada, con leña de carballo (con esta lamprea afumada pode elaborarse un friame moi cotizado). Tamén é moi apreciada en Portugal, onde a forma típica de comela é cocida con arroz ou asada ó espeto.
A mellor época para comela é entre xaneiro e abril. Chegado este mes xa se reproduciron e están fracas e debilitadas. Como coincide coa chegada do cuco a Galicia, dise neste momento que está cucada.
A lamprea é peixe azul, rico en graxa. A porcentaxe en proteínas é moderada, pero son de alto valor biolóxico. É relativamente rica en vitaminas A e D, como outros peixes graxos, así como en B1 e B2.
É coñecida a lenda de que os romanos, que apreciaban moito este peixe, criaban as lampreas en foxos nos que as alimentaban cos escravos que lles botaban para que lles zugasen o sangue. Cómpre dicir que isto só é un mito gastronómico máis e que sería imposible tal cousa.
Festas gastronómicas
miniatura|200px|A sona da lamprea de Arbo faina merecente de figurar no escudo da vila.
Sinonimia
Xa dixemos que a lamprea se suxeita ás pedras coa súa ventosa bucal. Este feito explica determinados nomes comúns como os de lambepedras (en Galicia), o de suga-pedras (en Portugal) ou o de stone-sucker (en Inglaterra).
Vocabulario derivado
Lamprea é tamén nome que designa unha vara ou verga, así como un atado de palla mesturada con barro co que se facían as paredes de pallabarro. Derivadas da primeira acepción, existen as palabras lampreada, lampreazo e lampriazo, que designan o golpe dado cunha vara ou directamente coa man; en Asturias: llampriazo. Aníbal Otero recolleu en Piquín lampramazo, lamprameazo e lampriazo co significado de corte nunha man ou na cara como consecuencia dunha caída.
Lamprea é tamén un dos nomes que recolleu Sarmiento das cunchas de orella de mar ou peneira (Halliotis tuberculata), por similitude cos buratos lineais que posúe este molusco.
Finalmente, lampreeiro é voz que designa a quen pesca e vende lampreas, como era de esperar, pero tamén se aplica ó tunante, mentireiro (Pintos).
Arbaz
Arbaz é un concello suízo do distrito de Sion, no cantón de Valais. A súa poboación é de 1.090 habitantes (2011).
Chuecatown
Chuecatown é un filme cómico español dirixido por Juan Flahn.
Argumento
Víctor crúzase na vida da parella protagonista ao matar á súa veciña, da que resulta que Rey é o seu herdeiro. Intenta mercarllo piso, pero Rey quere destinalo para que o ocupe súa nai, Antonia (Concha Velasco), que odia a Leo e que ao ocupar a vivenda intentará separar por todos os medios a parella. Víctor aproveita este distanciamento para acercarse a Leo e deste xeito conseguir acceder libremente ao inmoble intentando infrutuosamente matar a Antonia.