cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vera, Almería
200px|miniatura|Igrexa da Nosa Señora da Encarnación Vera é un concello español da provincia de Almería, en Andalucía. Atópase a 92 km de Almería, no leste da provincia. En 2014 tiña 15.018 habitantes.
Lei de Wien
Os dous díxitos entre paréntese denotan a indeterminación (o desvío estándar cunha confianza do 68.27%) nos dous díxitos menos significativos.
Vera, Almería
O termo municipal limita ao norte con Cuevas del Almanzora, ao sur con Garrucha, Mojácar, Turre e Los Gallardos, e ao oeste con Antas. O concello ten sete quilómetros de praia (a de Puerto Rey e a de El Playazo). Preto da costa atópase a lagoa de Puerto Rey, declarada recentemente reserva natural.
Entre os seus monumentos destacan a igrexa fortaleza da Nosa Señora da Encarnación, o Convento dos Pais Mínimos, a Capela de San Agustín, as ermidas da Nosa Señora das Angustias, San Ramón e a Virxe das Hortas, a praza de touros, a Fonte dos Catro Caños, o Cerro do Espírito Santo e a Glorieta. Ademais, en Vera hai un museo etnográfico e arqueolóxico.
Lei de Wien
Como exemplo, ás lonxitudes de onda de 28,9 Å, 19,3 Å, 14,5 Å e 362 Å correspóndenlles temperaturas de 106 K, 1,5·106 K, 2·106 K e 80 000 K.
Ley de Wien Loi de Wien Wiens forskyvningslov
Virus (filme de 1999)
Virus é un filme estadounidense dirixido por John Bruno que foi estreado en 1999.
Sinopse
Logo de perder a súa carga por mor dunha treboada, o remolcador "Sea Star" refúxiase no ollo do furacán para realizar reparacións. Nese intre avistan un navío científico ruso aparentemente abandonado. Tódolos problemas que aflixían á tripulación pola perda da súa carga parecen solucionarse cando o capitán lles informa dos cartos que poden conseguir polo rescate do navío. Pero cando restablecen a enerxía do barco, algúns tripulantes comezan a desaparecer misteriosamente.
Batalla do Pantano de Vargas
A batalla do Pantano de Vargas foi un enfrontamento armado que ocorreu no hoxe chamado Pantano de Vargas, no concello colombiano de Paipa, o 25 de xullo de 1819. Enfrontou as tropas patriotas e as tropas realistas na campaña libertadora pola independencia de Nova Granada, hoxe Colombia, Panamá, Venezuela e Ecuador.
Nela, o exército neogranadino-venezolano ó mando de Simón Bolívar pretendía pechar o paso ás forzas de apoio de José María Barreiro que se dirixía á cidade de Bogotá. Esta batalla resultou moi difícil para os homes ó mando de Bolívar, que estiveron preto da derrota xa que o exército atopábase esgotado e desorganizado tralo difícil ascenso ao páramo de Pisba.
Monumento
Para a celebración dos 150 anos da independencia, Rodrigo Arenas Betancourt esculpiu os cabalos e xinetes en bronce, mentres que a estrutura de concreto, aceiro e bronce foi deseñada polo enxeñeiro Guillermo González Zuleta. Mide 100 metros de longo, 30 metros de ancho e 33 metros de alto. Os 15 cabalos son de bronce e pesan cada un case 2 toneladas, sendo o monumento máis grande de Colombia.
Mácula
O termo mácula en xeral significa mancha. Pode aparecer cos seguintes significados específicos:
Carteire, Palas de Rei
Santa María de Carteire é unha parroquia do concello de Palas de Rei na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 78 habitantes, deles 40 eran homes e 38 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Festas
Amais das festas de Santa María que se celebran o 15 e 16 de agosto, o 16 de xuño celébrase a festa da Virxe do Carme.
Leirado, Armea, Láncara
Leirado é un lugar da parroquia de Armea, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2007 tiña 30 habitantes (16 homes e 14 mulleres), o que supón unha diminución de habitantes con respecto ao ano 1999 cando tiña 31 habitantes.
Ácido tartárico
O ácido tartárico é un ácido carboxílico. A súa fórmula é: HOOC-CHOH-CHOH-COOH, con fórmula molecular. O seu peso molecular é 150. C4H6O6. Contén, por tanto, dous grupos carboxílicos e dous grupos alcohol nunha cadea de hidrocarburo lineal de lonxitude catro. Pode considerarse un azucre ácido do grupo dos ácidos aldáricos.
Orixe e síntese
miniatura|dereita|230px|Molécula de ácido tartárico. Este ácido, que se atopa en moitas plantas, era xa coñecido polos gregos e os romanos e atópase na natureza en forma de tartarato ácido de potasio no zume da uva.
Foi illado por primeira vez o ano 1769 polo químico sueco Carl Wilhelm Scheele. Posúe un pKa de 3,036, e considerase un ácido débil.
Aplicacións
Emprégase a escala industrial, na preparación de bebidas efervescentes como gaseosas.
Tamén se amprega en fotografía e vernices e unha variante coñecida como sal de Rochelle constitúe un suave laxante.
Nalgunhas das súas formas, o ácido tartárico emprégase como condimento para a comida, onde se coñece como cremor tártaro. Emprégase en diversas receitas, especialmente en repostaría e confeitaría para aumentar o volume de masas e preparacións facéndoo reaccionar con bicarbonato para obter un sucedáneo de fermentación; emprégase tamén para estabilizar claras de ovo.
Catedral de Málaga
miniatura|dereita|225px|Catedral de Málaga. A Catedral da Encarnación de Málaga é unha das xoias renacentistas máis valiosas de España. Está dentro dos límites que marcaba a desaparecida muralla árabe, formando un gran conxunto arquitectónico xunto coa inmediata Alcazaba e mais o Castelo de Gibralfaro. Foi construída entre 1528 e 1782, seguendo trazas de Diego de Siloé.
Características
O interior é de estilo barroco. A basílica, de planta rectangular, está composta por tres naves, sendo a central de maior anchura que as laterais, mais son todas iguais en altura. O cadeirado do coro, obra de Pedro de Mena, é unha vistosa obra de arte.
A fachada, polo contrario, é de estilo renacentista e está dividida en dúas alturas. Na de abaixo hai tres arcos e dentro destes, portas separadas por columnas de mármore. Sobre as portas hai uns medallóns. Os das portas laterais representan os padroeiros de Málaga, San Ciriaco e Santa Paula, meentras o central representa unha escena bíblica.
A torre norte érguese até os 84 metros de altura, sendo a segunda catedral máis alta de Andalucía, só superada pola de Sevilla. A torre sur está sen rematar, porque o diñeiro se utilizara para axudar en América; de aí o sobrenome da Catedral: "La Manquita". Actualmente isto é motivo de polémica, xa que hai quen opina que debe ser terminada tal e como se proxectaba nos planos orixinais, mentres outros opinan que debe deixarse como está.
Leito ungueal
O leito ungueal é un compoñente da unlla. Atópase baixo a lámina ungueal, servindo de asentamento a esta, e está composta por tecido conectivo. Adoita adquirir unha cor rosada, que é a que lle proporciona coloración á propia unlla, xa que a lámina ungueal é translúcida.
Britania posromana
Os séculos V e VI da historia de Gran Bretaña foron denominados a "Idade Escura" porque é certamente moi pouco o que se sabe dese período histórico. O seu carácter escuro é, porén, verdadeiramente crucial na formación das nacións británicas, porque é o momento en que acontecen en poucos anos dous feitos radicais: o abandono romano da illa e a invasión dos anglos, xutos e saxóns. O período conclúe cunha supremacía absoluta do anglosaxón, un retroceso imparábel do celta e a desaparición do latín. A escaseza de fontes históricas serviu de acicate para deixar voar a imaxinación para estes séculos, escenario temporal do ciclo artúrico.
Material escrito
As fontes continentais, máis abundantes, son enormemente problemáticas. A máis famosa é o chamado Rescrito de Honorio, no que o emperador de Occidente Honorio comunicou ás civitates britonas que en diante deberían procurar a súa defensa por si mesmas. A primeira referencia a este rescrito aparece na obra do bizantino Zósimo, no século VI, no contexto dunha discusión acerca da situación do sur de Italia. Non hai máis mencións a Britania no texto de Zósimo, o que levou a pensar a algúns investigadores que o rescrito en realidade se refería a Bruttium, é dicir, a Calabria, e non a Britania. A Crónica Gala, outro texto de interpretación complicada, ofrécenos información acerca de san Xermano e da súa visita ou visitas a Britania. Na obra de Procopio, outro escritor bizantino do século VI, encóntranse certas referencias a Britania, cuxa exactitude está lonxe de parecer certa.
Numerosas fontes posteriores afirman poder ofrecer información fiábel acerca deste período. O primeiro en intentalo foi o monxe Beda o Venerábel, que escribiu a comezos do século VIII. O correspondente ao período posromano da súa Historia ecclesiastica gentis Anglorum está baseado maiormente en Xildas, aínda que co intento engadido de datar o que en De Excidio só está descrito. Fontes máis tardías, coma a historia atribuída a Nennio, a Crónica anglosaxoa e os Annales Cambriae, aparecen xa fortemente condicionadas polo mito e só poden ser usadas coa maior precaución.
Evidencias arqueolóxicas
A arqueoloxía ofrece evidencias algo maiores, pero aínda moi limitadas. O estudo dos enterramentos e cremacións e dos enxovais funerarios asociados a eles contribuíu a fortalecer o coñecemento das identidades culturais deste período. As escavacións realizadas en distintos asentamentos revelaron como puideron cambiar as estruturas sociais e ata que punto a vida en Gran Bretaña continuou inalterada en certos aspectos ata a Alta Idade Media. As escavacións en cidades foron particularmente importantes a este respecto. As investigacións sobre sistemas de cultivo e de arqueoloxía ambiental contribuíron a aclarar os elementos de permanencia e cambio no mundo agrícola durante este período. A arqueoloxía, porén, ten os seus límites, especialmente no relativo á datación. A datación por radiocarbono non pode ofrecer unha datación suficientemente precisa para un período tan breve en termos arqueolóxicos, pero tan intenso e decisivo desde unha perspectiva histórica xeral. O método apropiado para un período como este é a dendrocronoloxía, pero son moi poucas as pezas de madeira axeitadas que se encontraron. A numismática, tan útil noutros períodos, resulta frustrante para este momento, pois non entraron en circulación novas moedas desde os primeiros anos do século V.
Evidencias lingüísticas e toponímicas
O estudo do inglés antigo ou anglosaxón, do celta britónico, do celta goidélico e do latín permitiu encontrar evidencias do contacto entre os britanos e os anglosaxóns, así como entre os britanos das terras baixas e altas. A toponimia revela así mesmo a lingua da cultura dominante política e socialmente.
Xenética
As investigacións recentes sobre o cromosoma Y e o ADN mitocondrial das actuais poboacións británicas e continentais botaron algo de luz acerca de como puideron ocorrer os movementos de poboación durante o período posromano. En 2002, investigadores do University College de Londres sinalaron que puido haber realmente unha migración en grande escala de anglosaxóns na Inglaterra central e oriental. Un estudo máis completo do mesmo centro inclinouse máis ben cara a unha migración anglosaxoa substancialmente menor da que inicialmente se pensara, e tamén ofrece evidencia de que o compoñente xenético preanglosaxón está presente en todas as zonas das illas Británicas. Este estudo resulta aínda máis sorprendente por sinalar a posibilidade dunha presenza significativa de poboacións xeneticamente emparentadas cos anglosaxóns nunha área do Gales central, anterior ao século V.
O final da Britania romana
Un dos grandes retos da historiografía do final da Britania romana é a súa datación exacta. As datas propostas son varias: o final da cuñaxe de moeda en 402, a rebelión do usurpador Constantino III en 407, a rebelión mencionada por Zósimo en 409 ou o suposto rescrito de Honorio de 410. A pesar dos ríos de tinta que fixo correr o intento de encontrar a data na que Roma abandonou de forma efectiva Britania, non se debería considerar esta cuestión nos termos dunha moderna descolonización. A data da fin da Britania romana é unha cuestión complexa, e o proceso exacto probabelmente permaneza oculto.
Hai unha certa controversia acerca de por que terminou o dominio romano sobre Britania. Segundo a interpretación clásica, sostida entre outros por Mommsen, Roma abandonou Britania; a inestabilidade interna do Imperio e a necesidade de retirar tropas para frear o avance bárbaro foron as principais razóns argumentadas para este abandono. Deste xeito, foi o colapso do sistema imperial o que abocou ao final da Britania romana. Porén, outros historiadores como Michael Jones defenderon teses alternativas nas que en troques de que Roma abandonou Britania, habería que dicir que foi Britania a que abandonou Roma. Britania foi foco de numerosos intentos de usurpación imperial a finais do século IV e comezos do V, e o fluxo de diñeiro cara á illa parece que se secou a comezos do século V, significando isto que non se puido pagar de forma regular aos administradores e ás tropas. Todo isto leva a pensar que Britania entrou nun período de rebeldía xeneralizada contra o centro imperial. Ambos os dous argumentos son susceptíbeis de crítica, malia que aínda non existen outras investigacións que poidan achegar máis ao entendemento de por que acabou a Britania romana.
Recentemente estase considerando a posibilidade de que cara a finais do século V un rei ou "ducator" romano-británico –que algúns identifican con Aurelius Ambrosianus– puidese derrotar (arredor de 495 ou 503) momentaneamente o invasor anglosaxón na batalla de Mons Badon (preto de Bath) e dar orixe á lenda do rei Artur. Este período coincide co regreso do goberno romano nos tempos de Xustiniano e termina coa terríbel praga de Xustiniano, que despoboou o mundo mediterráneo arredor de 540. Neses anos os anglosaxóns lograron conquistar os poucos territorios que quedaban dos últimos británicos romanizados (enormemente golpeados pola praga e a conseguinte redución da natalidade) e a partir do ano 550 desaparecen todas as evidencias dunha continuación da civilización romana en Britannia.
A migración anglosaxoa
miniatura|esquerda|O famoso casco de Sutton Hoo.
A explicación tradicional
Tradicionalmente sostivérase que os anglosaxóns migraran a Britania en gran número durante os séculos V e VI, desprazando de maneira substancial a poboación britana. O anglosaxonista Frank Stenton, aínda que admitindo unha considerábel presenza reminiscente britana, asumiu esencialmente esta interpretación, argumentando que a maior parte do sur de Inglaterra foi invadida na primeira fase da guerra. Esta interpretación está baseada nas fontes escritas, particularmente en Xildas, pero tamén en fontes posteriores, que describiron a chegada dos anglosaxóns como un feito substancialmente violento. A toponimia e a lingüística prestan apoio a esta interpretación, pois a toponimia britana existente na parte oriental da illa é moi escasa e as palabras britanas que entraron no anglosaxón ou inglés antigo foron moi poucas. Esta interpretación foi acollida moi favorabelmente polos primeiros historiadores ingleses, que querían fortalecer a súa idea dunha Inglaterra que se desenvolveu de forma diferente á Europa continental, cunha monarquía limitada e un pobo amante da liberdade. De acordo con esta interpretación, a peculiaridade inglesa provén da masiva invasión anglosaxoa. A visión tradicional aínda é sostida por algúns historiadores; en 2002 Lawrence James escribiu que Inglaterra foi mergullada por unha corrente anglosaxoa que desprazou completamente os romano-británícos.
Interpretacións recentes
Esta interpretación tradicional foi criticada considerabelmente. No centro da argumentación está a revisión do número de anglosaxóns que chegaron a Britania durante este período. Pénsase que a invasión non foi tan masiva como tradicionalmente se pensou e que é altamente improbábel que a poboación britana fose desprazada substancialmente polos anglosaxóns. A toponimia e a lingüística poden ser explicadas porque os anglosaxóns eran política e socialmente dominantes no sur e o leste de Britania, de xeito que a súa lingua e cultura se converteron en dominantes. Hai algunhas evidencias arqueolóxicas de que os anglosaxóns e os britanos viviron nos mesmos lugares. Por exemplo, no cemiterio de Wasperton, en Warwickshire, é posíbel ver como unha familia foi adoptando a cultura anglosaxoa ao longo dun extenso período.
O destino dos britano-romanos
dereita|Tintagel|miniatura|300px Outra cuestión difícil de resolver é o destino da poboación britano-romana despois do dominio romano. É claro que algúns adoptaron a cultura anglosaxoa e acabaron identificándose a si mesmos como anglosaxóns. Outros puideron vivir en comunidades separadas baixo o dominio anglosaxón. As leis do rei Edelberto de Kent, probabelmente escritas nos comezos do século VII, fan referencia a unha infraclase legal coñecida como "laets", que poderiamos identificar con comunidades britano-romanas ou "latins". Máis clara é a referencia aos wealas, unha infraclase britana obxecto de lexislación no código de Ine de Wessex, composto a finais do século VII ou comezos do VIII.
Porén, a natureza violenta do período non debería ser obviada, e é bastante probábel que este período estivese dominado por tensións endémicas, ás que se fai alusión en todas as fontes escritas. Esta situación puido contribuír grandemente a unha mortalidade considerábel da poboación romana britano-romana. As epidemias, coñecidas tamén polas referencias escritas, contribuíron probabelmente a incrementos de mortalidade, aínda que non se coñece ata que punto puido chegar a afectar desigualmente a britanos e anglosaxóns.
Tamén está claro que algúns britanos emigraron ao continente, do que resultou que a Armórica gala fose coñecida como Bretaña. Hai tamén evidencia de migracións britanas á Gallaecia. A datación destas migracións é incerta, pero estudos recentes suxiren que as migracións desde o suroeste de Britania a Bretaña comezaron xa nos comezos do século IV e que concluíron maiormente cara ao ano 500. Estes poboadores non parece que fosen propiamente refuxiados, tendo en conta que empezaron a migrar antes das invasións xermanas, e fixeron sentir a súa presenza na toponimia das provincias atlánticas máis occidentais de Armórica, Cornualla e "Domnonea" (Devon). Porén hai claras evidencias lingüísticas de contactos estreitos entre o suroeste de Britania e Bretaña ao longo de todo o período posromano.
En Gallaecia, unha zona igualmente de forte substrato celta, houbo unha inmigración britana na zona de Mondoñedo. Precisamente a súa sede episcopal é a herdeira directa da coñecida coma Britonia ou Bretoña, que foi o bispado britano durante o reino suevo. Finalmente estas poboacións, coma as celtas galaicas, perderon o seu idioma propio e latinizáronse.
Durante o período posromano, non só se crearon os reinos anglosaxóns. No oeste da illa creáronse uns reinos celtas, de que hai noticias en Xildas. A organización destes reinos puido estar fundamentada nas estruturas romanas, aínda que é máis segura a influencia de Irlanda, que nunca fora parte do imperio romano. A arqueoloxía axudou a fortalecer o coñecemento destes reinos, especialmente en depósitos como o de Tintagel ou o do oppidum de South Cadbury. Ao norte dos reinos anglosaxóns desenvolvéronse os reinos britanos de Rheged, Strathclyde, Elmet e Gododdin. Rexístranse reparacións no muro de Hadrián durante os séculos V e VI. Achados casuais en cidades como Wroxeter e Caerwent contribuíron a documentar a ocupación continuada de cidades romanas. Este uso urbano continuado puido estar asociado á estrutura eclesiástica.
O oeste de Gran Bretaña neste período atraeu a aqueles que desexan caracterizar ao rei Artur como unha figura histórica. Aínda que hai pouca evidencia escrita dos contemporáneos para isto, os restos arqueolóxicos suxiren considerabelmente a posibilidade de que un rei britano-romano (se cadra Aurelius Ambrosianus) puido exercer un considerábel poder durante o período posromano, como demostran a creación de sitios coma Tintagel ou o terraplén de Wansdyke. É pouco probábel que se achen evidencias firmes para soster isto, aínda que este tipo de interpretacións poden continuar atraendo a imaxinación popular, tanto como o escepticismo académico xeneralizado.
Cambios ambientais
Hai evidencias de cambio climático no século V, cunhas condicións que se volveron máis frías e húmidas, que puideron facer desaxeitadas para o cultivo cerealeiro certas terras altas. A dendrocronoloxía revela un evento climático particular no ano 540. Michael Jones suxire que o declinar dunha produción agrícola que acadara altos niveis de explotación tivo que ter considerábeis consecuencias demográficas.
Mácula lútea
A mácula lútea (do latín "mancha amarela") ou mácula da retina ou, simplemente, mácula, é unha área pigmentada de forma oval que se encontra preto do centro da retina do ollo humano, que é a zona con maior agudeza visual do ollo. Ten un diámetro duns 5,5 mm. A mácula subdivídese en varias áreas, chamadas: umbo, foveola, zona avascular foveal, fóvea, parafóvea, e perifóvea. Despois da morte ou da extirpación do ollo a mácula ten cor amarela, unha cor que non é visible no ollo vivo a non ser que se observe con luz na que se filtrou a cor vermella. A mácula anatómica, de 5,5 mm de diámetro, é moito maior ca a mácula clínica, de só 1,5 mm, a cal se corresponde coa fóvea anatómica. A mácula clínica pode verse desde a pupila mediante unha oftalmoscopia ou fotografía da retina. A mácula anatómica defínese histolóxicamente por ter dúas ou máis capas de células ganglionares.
Preto do centro da mácula está a fóvea, que é unha pequena depresión que contén a maior concentración de células cono de toda a retina e é responsable da visión de máxima resolución central. O ollo intenta enfocar as imaxes na fóvea para ter unha maior resolución, por exemplo para ler. O umbo é o centro da foveola, a cal está localizada no centro da fóvea.
Estrutura
miniatura|Esquema da mácula lútea da retina, na que se mostra a perifóvea, parafóvea, fóvea, e mácula clínica. miniatura|Fotografía da retina do ollo humano, con diagramas superpostos mostrando as posicións e tamaños da mácula, fóvea e disco óptico.
Cor
Como a mácula ten pigmentación amarela absorbe o exceso de luz azul e ultravioleta que entra no ollo, e actúa como un protector solar natural (análogo a unhas lentes de sol) para esta área da retina. A súa cor amarela débese ao seu contido en luteína e zeaxantina, que son carotenoides coloreados do grupo das xantofilas, derivados da dieta. A zeaxantina predomina na mácula, mentres que a luteína predomina noutras partes da retina. Hai algunhas evidencias de que estes carotenoides protexen a rexión pigmentada dalgúns tipos de dexeneración macular.
Función
As estruturas da mácula están especializadas na visión de gran agudeza. Dentro da mácula está a fóvea e a foveola, que conteñen unha alta densidade de conos, que son os receptores para a alta agudeza visual.
Importancia clínica
Aínda que a perda de visión periférica pode pasar desapercibida durante algún tempo, os danos na mácula orixinan unha perda da visión central, o cal é inmediatamente obvio. A destrución progresiva da mácula é unha doenza denominada dexeneración macular e pode ás veces levar á formación dun burato macular. Estes buratos maculares raramente son causados por traumas, pero se se produce un golpe forte poden rebentar os vasos sanguíneos que van á mácula e destruíla.
No caso de isquemia occipitoparietal debido á oclusión de elementos da arteria cerebral posterior, os pacientes poden mostrar cegueira cortical que non afecta á mácula. Este efecto débese á circulación colateral ofrecida aos tractos maculares pola arteria cerebral media.
Vilela de Arriba, Armea, Láncara
Vilela de Arriba é un lugar da parroquia de Armea, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2007 tiña 14 habitantes (6 homes e 8 mulleres), o que supón unha diminución de habitantes con respecto ao ano 1999 cando tiña 15 habitantes.
Toma de Guam
A toma da Illa de Guam o 20 de xuño de 1898 foi o acto bélico menos sanguento entre os Estados Unidos e España durante a Guerra Hispano-Estadounidense. miniatura|Cruceiro USS Charleston|esquerda|200px Tras o estalido da guerra entre España e os Estados Unidos, o cruceiro USS Charleston, entrou precipitadamente en servizo o 5 de maio de 1898 quedando baixo o mando do capitán de navío, Henry Glass. Dezaseis días máis tarde, atopábase na base de Honolulu e recibiu a orde de acompañar un convoi de 3 buques de transporte : o City of PEQUÍN, o City of SIDNEY e o AUSTRALIA, con tropas de 2.500 homes, destinadas para desembarcar en Filipinas. dereita|300px Na súa viaxe a través do Pacífico, a pequena escuadrilla fixo escala en Hawaii, onde ao pouco tempo recibiu a orde de dirixirse co convoi para capturar, ocupar e izar a bandeira norteamericana sobre a illa de Guam, entón posesión española.
Ao amencer do 20 de xuño, o convoi chegou polo extremo norte de Guam, lanzando sen previo aviso algúns canonazos dirixidos cara ao Forte de Santa Cruz, estes foron interpretadas polo posto de mando na illa como unhas salvas de honra militar pois non causaron ningún dano. Logo o buque fixo unha inspección no porto de Agaña e procedeu no porto de Apra a desembarcar un pequeno continxente de tropas, para quedar logo ancorado na baía en condicións de completa seguridade.
A invasión non custo ningún esforzo aos ianquis posto que España aínda que non informara do estado de guerra, os medios de defensa para facer fronte a tal desembarco militar, eran humana e materialmente case nulos como seria a resposta ao capitán  Henry Glass do Gobernador español:
Ao día seguinte a illa foi oficialmente entregada polo gobernador español que estaba ao mando dunha gornición de 54 homes, os cales de inmediato foron feitos prisioneiros e enviados nun dos transportes.
O 30 de xuño de 1898 o Charleston chegou á baía de Manila, para unirse á frota USA baixo o mando do almirante George Dewey case aos 2 meses logo da batalla da baía de Manila.
En 1898, polo Tratado de París, Guam pasou de España aos Estados Unidos, xunto coas Filipinas, e continuou servindo de escala ata que foi invadida polos xaponeses en 1941, para logo ser retomada en 1944 e reconvertida en base militar.
Transformismo
Transformismo é un termo que ten dous significados diferentes:
Memphis Tigers
Os Memphis Tigers son o equipo da Universidade de Memphis. Os equipos dos Tigers participan nas competicións universitarias organizadas pola NCAA, e forma parte da Conference USA.
O equipo masculino de baloncesto foi subcampión do torneo da NCAA de 1973. Desta universidad saíron notables baloncestistas coma Anfernee Hardaway, Dajuan Wagner e Lorenzen Wright.
No referente ao fútbol americano, o programa comezou a destacar a principios de século, conseguindo tres bowl games consecutivos en 2004, 2005 e 2006.
A Ermida, A Ermida, Quiroga
A Ermida é un lugar da parroquia da Ermida, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga. Tiña 73 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE, dos cales 31 eran varóns e 42 eran mulleres.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
Chris Penn
Christopher Shannon "Chris" Penn, nado nos Ánxeles o 10 de outubro de 1965 e finado en Santa Monica (California) o 24 de xaneiro de 2006, foi un actor estadounidense. Normalmente tiña papeis de personaxes brutos, delincuentes, de clase traballadora ou cómicos. Dúas das súas actuacións máis memorables foron en Reservoir Dogs de Quentin Tarantino, no papel de Nice Guy Eddie, e en True Romance como Nicky Dimes. En 1996 gañou o premio ao mellor actor secundario no Festival Internacional de Cine de Venecia polo filme The Funeral.
Traxectoria
Foi o menor dos tres fillos do director de cine Leo Penn e a actriz Eileen Ryan, e irmán do tamén actor Sean Penn e o músico Michael Penn. Foi parella da modelo Steffiana de la Cruz entre 1993 e 1999.
Comezou a actuar aos 11 anos en Loft Studio e fixo o seu debut cinematográfico en 1979 na película Charlie and the Talking Buzzard. En 1983 participou en Rumble Fish, drama dirixido por Francis Ford Coppola, e en All the Right Moves, protagonizada por Tom Cruise, onde interpretaba o seu mellor amigo. Tamén tivo un papel no musical Footloose de 1984, no western dirixido por Clint Eastwood Pale Rider de 1985 e en All the Right Moves (1986), compartía película co seu irmán Sean Penn e súa nai.
En 1993 traballa en Short Cuts de Robert Altman, onde interpretou a un encargado da limpeza dunha piscina preocupado pola súa esposa, traballadora dunha liña erótica que atendía aos clientes desde a súa casa.
Falecemento
Chris Penn foi atopado morto na súa casa de Santa Monica o 24 de xaneiro de 2006, con 40 anos. A pesar do seu consumo pasado de drogas, a autopsia realizada pola forense do condado dos Ánxeles revelou que a causa principal da morte fora unha cardiomiopatía non específica, provocada por unha dilatación do corazón e unha serie de medicamentos. O seu irmán Sean Penn ten dito que a morte do seu irmán foi producida principalmente polo seu elevado peso.
Está soterrado do cemiterio de Holy Cross de Culver City (California).
Río Toxa
O río Toxa é un afluente do río Deza. Transcorre de sur a norte. Nace na fronteira dos concellos de Forcarei e Silleda (Pontevedra) e descorre pola parroquia silledense de Graba entre outras moitas.
Curso
Durante os primeiros quilómetros o río discorre encaixado entre altos montes que superan en moitas veces os 700 msnm polo leste e os 600 msnm, na parte occidental, para axiña baixar ás terras chás das parroquias Fiestras, Rellas ou Chapa entre outros lugares. Por estas terras o río discorre manso para logo salvar o desnivel das fervenza do Toxa en Pazos, de gran beleza e valor paisaxístico, e morrer metros abaixo no leito do río Deza. Neste río é posible a pesca deportiva sobre todo de troitas. O río dá lugar a un val denominado val do Toxa.
Coence, Palas de Rei
San Mamede de Coence é unha parroquia do concello de Palas de Rei na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 68 habitantes, deles 31 eran homes e 37 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Análise de Fourier
miniatura|400 px|Nota la (55 Hz) En matemáticas, a análise de Fourier é o estudo do xeito en que as funcións xerais poden representarse ou aproximarse mediante sumas de funcións trigonométricas máis sinxelas. A análise de Fourier partiu do estudo das series de Fourier, e recibe o seu nome de Jean-Baptiste Joseph Fourier, que demostrou que representar unha función como suma de funcións trigonométricas simplificaba enormemente o estudo da transferencia da calor.
Na actualidade, o obxecto da análise de Fourier inclúe un amplo espectro das matemáticas. Nas ciencias e na enxeñaría, o proceso de descompor unha función en compoñentes oscilatorios adoita chamarse análise de Fourier, mentres que a operación da reconstrución da función a partir destes elementos coñécese como síntese de Fourier. Por exemplo, determinar que frecuencias están presentes nunha nota musical incluiría calcular a transformada de Fourier desa nota. Poderíase entón volver sintetizar o mesmo son incluíndo as compoñentes da frecuencias reveladas na análise de Fourier. Nas matemáticas, o vocábulo análise de Fourier adoita empregarse para referirse ao estudo de ambas as operacións.
O proceso de descomposición chámase transformación de Fourier. A súa saída, a transformada de Fourier, adoita recibir un nome máis específico, que depende do dominio e doutras propiedades da función que se transforma. Ademais, o concepto orixinal da análise de Fourier foise estendendo co tempo para aplicalo a situacións cada vez máis abstractas e xerais, dando lugar á análise harmónica.
El Pensamiento de Galicia (Santiago de Compostela)
El Pensamiento de Galicia foi un periódico editado en Santiago de Compostela entre 1898 e 1900.
Historia e características
Subtitulado Diario católico-tradicionalista, apareceu en agosto de 1898. Substituíu a El Pensamiento Galaico e El Pensamiento Gallego. Estaba dirixido por Ramón Gallego García.
Malato
Na industria do viño, a fermentación maloláctica favorece a súa transformación en ácido láctico.
A transformación do fumarato en L-malato, pertencente ao ciclo de Krebs, está catalizada pola fumarasa.
Véxase tamén
Malate Malato
Pedro II de Portugal
Pedro II de Portugal, nado en Lisboa o 26 de abril de 1648 e finado na mesma cidade o 9 de decembro de 1706, foi un nobre portugués, rei de Portugal dende 1683 ata a súa morte.
Era fillo de Xoán IV de Portugal. Sucedeu ao seu irmán Afonso VI de Portugal, aínda que xa exercía as funcións de rexente do reino dende 1668, debido á inestabilidade mental do seu irmán.
Alcumado O Pacífico, porque durante a súa rexencia asinouse a paz con España (en 1668). A súa longa xestión foi de importantes realizacións. En 1671 concedeu liberdade de comercio para os ingleses residentes en Portugal e deu inicio ao establecemento de manufacturas téxtiles. Obtivo autorización papal para a elevación do Bispado da Baía á categoría de arcebispado, e a creación dos bispados en Olinda e no Río de Xaneiro no 1676. En 1677 foi creado o bispado do Maranhão, subordinado directamente ao arcebispado de Lisboa. En 1686, por decreto do Rexemento de Misións, foron restrinxidos os privilexios dos xesuítas no norte do Brasil.
Morreu con 58 anos na Quinta de Alcántara ou Palacio da Palhavã, catro días despois de enfermar de apoplexía.
Lesley Reddon
Lesley Joanne Reddon, nada en Toronto o 15 de novembro de 1970 é unha xogadora de hóckey sobre xeo que foi membro do equipo olímpico de hóckey sobre xeo do Canadá que competiu nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1998 nesa modalidade. Foi a suplente da porteira Manon Rheaume. Reddon pasou a súa infancia en Mississauga, Ontario.
Primeiros anos
Reddon comezou a xogar ao hóckey en 1976 na liga de hóckey para rapazas de Mississauga. Con 13 anos, Reddon participou no equipo All-Star de Mississauga Peewee que gañou o 1982-83 campionato para nenas de Ontario. Reddon foi á Universidade de Toronto, onde xogou no equipo Lady Blues entre 1989 e 1993. O Lady Blues gañou o campionato provincial de Ontario durante todos eses anos. En 1993, Reddon frecuentou a Universidade de New Brunswick para obter o mestrado. Foi parte do UNB Varsity Reds, equipo de hóckey sobre xeo masculino e converteuse na primeira porteira que participou no campionato da Atlantic University Sport (AUS).
Representando ao Canadá
Gañou unha medalla de ouro para o Canadá en 1994, no mundial feminino de hóckey sobre xeo. En 1995 e 1996, Reddon xogou no Maritime Sports Blades do Canadian National Women's Championships. Aínda que o equipo non gañou o trofeo Abby Hoffman, gañou a prata en 1995 e o bronce en 1996. O ano seguinte, compartiu a portería con Danielle Dube no campionato mundial feminino de hóckey sobre xeo de 1997. A súa última aparición co equipo nacional foi en 1998 durante os Xogos Olímpicos de Inverno. Esta foi a primeira vez que as mulleres participaron nas olimpíadas de inverno nesta modalidade, e o equipo obtivo a medalla de prata. No ano 2006, Reddon foi de novo membro da delegación canadense para os Xogos Olímpicos de Inverno. Reddon tamén foi membro delegación feminina no equipo nacional de hóckey sobre xeo do Canadá na tempada 2009-2010 que máis adiante representou ao país nas olimpíadas de inverno do ano 2010 celebrados en Vancouver.
Central River
Central River é a división máis grande das cinco divisións administrativas de Gambia. A capital é Janjanbureh (antes Georgetown), na MacCarthy Island.
Até 1995 a división era denominada MacCarthy Island, que se establecera como unha das cinco áreas administrativas do Protectorado de Gambia, a inicios do século XX. O seu territorio cobre ambas beiras do Río Gambia, e a súa poboación total era, no 2008, de 197.245 habitantes, dando unha densidade poboacional de 68 persoas por cada quilómetro cadrado.
Distritos
Central River divídese en dez distritos:
Dende o conflito
Dende o conflito é unha novela en lingua galega de María Reimóndez, editada por Edicións Xerais de Galicia en 2014 logo de gañar o Premio Xerais. Xunto coas obras A música dos seres vivos e En vías de extinción conforma o «Ciclo dos elementos».
Trama
Regresa a Galiza logo duns ataques de ansiedade, e retoma a relación coas súas irmás Ilduara e Saleta (nomeada así por Saleta Goi). Na primavera de 2005 vai a Adís Abeba para cubrir as eleccións en Etiopía, nas que resultou reelixido Meles Zenawi malia as protestas populares polas sospeitas de fraude electoral. Logo dunha etapa de estrés, pídelle permiso á súa xefa para pasar un ano na zona rural de Etiopía para escribir un libro. Pasa ese tempo sobrevivindo con mulleres rurais, e a experiencia dá pé ao libro En terras de altos cumios, publicado en 2008. Durante este tempo perde a relación coa súa amiga Aurora, xornalista que vive en Barcelona, e traballa en El País na sección de deportes, e que traballou tamén en L'Équipe. Doutra banda, na súa casa Saínza vive a separación da súa nai, farmacéutica en Vilalba, e o seu pai, médico en Santiago de Compostela.
Comeza unha relación con Max, un home de Berlín, e múdase alí para escribir ''A semente da guerra. Alemaña 50 anos despois da Segunda Guerra Mundial'' (2010). En 2009 vai a Sri Lanka, e despois en Afganistán sofre feridas de metralla por un atentado, que acaba coa vida da súa compañeira Jane, fotógrafa. Cando el, que traballa de enxeñeiro na industria aeronáutica, decide deixar a relación, Saínza vese moi afectada.
En 2010 vai a Léogâne e Porto Príncipe, e alóxase coas tropas brasileiras da misión das Nacións Unidas en Haití. Despois de que Max decidise deixar a relación de parella regresa a Santiago de Compostela, onde se establece. O libro remata en xaneiro de 2013 cun final aberto con Saínza marchando a Malí.
Narración
A obra está narrada en terceira persoa. A trama esténdese aproximadamente ao longo de catorce anos, con varias analepses á infancia e mocidade de Saínza.
Hai citas de Sofía Casanova, Marie Colvin, Jon Swain, Martha Gellhorn, Lara Logan e Bay Fang, e referencias a Emma Goldman e Margaret Mitchell.
A trama da novela entra en relación con outras obras da autora, xa sexa de forma explícita (indícase que un dos personaxes que aparece é a protagonista de En vías de extinción) como de forma implícita:
Boa parte das vivencias da protagonista foron vividas en primeira persoa pola propia autora.
Ponte de Boyacá
miniatura|250px|Campo de batalla no ano 2005. A Ponte de Boyacá é un monumento declarado Patrimonio Cultural da Nación e pertence ó Distrito Histórico e Cultural da cidade de Tunja, no centro de Colombia. Atópase sobre os Andes colombianos a carón da vía Panamericana (segmento viario Bogotá-Caracas) entre Bogotá e Tunja, a 110 km ó nordés de Bogotá e 14 km ó suroeste de Tunja, nun val atravesado polo río Teatinos
Numerosos monumentos erixíronse nos arredores para conmemorar a histórica vitoria dos independentistas o 7 de agosto de 1819, coñecida como batalla de Boyacá, a cal concedeu a independencia de Colombia. A pequena ponte foi construída a comezos do século XVIII e declarado como Monumento Nacional da independencia en 1920.
Max Bernhart
Max Bernhart, nado o 12 de outubro de 1883 en Krumbach, Suabia, e finado o 1 de outubro de 1952 en Türkheim, foi un numismático alemán.
Traxectoria
Max Bernhart cursou ós seus estudos superiores na Universidade de Múnic, onde se graduou e onde, en 1910, acadou o seu doutoramento cunha tese sobre os achados de moeda romana ao sur de Baviera.
Logo da súa graduación, en 1908 comezou a traballar na Colección Estatal de Moedas de Múnic (Staatliche Münzsammlung München), que naquel momento estaba dirixido por Georg Habich. Logo do falecemento de Habich en 1932, Bernhart sucedeuno a dirección dese gabinete numismático, ata a súa xubilación en 1949.
Aínda que algúns dos seus primeiros traballos versaron sobre numismática e medallística máis moderna, como o das medallas de arte contemporáneas (1917), o das medallas de retrato de Carlos V, de 1919, ou os corpus de moedas de Kaufbeuren e Kempten, de 1923 e 1926, os seus estudos máis salientables centráronse no estudo da moeda da Antiga Roma, con obras tan significativas como Münzkunde der römischen Kaiserzeit ("Moedas do Imperio Romano"), en 1922, e sobre todo Handbuch zur münzkunde der römischen kaiserzeit ("Manual sobre a moeda do período imperial romano"), de 1926, que compendiaba en dous volumes o coñecemento que naquel momento se tiña sobre a moeda imperial romana e que segue a ser o único manual escrito en lingua alemá sobre o tema. Este traballo publicouse nunha época de rápido avance no coñecemento da numismática romana, polo que axiña quedou desactualizado nalgúns aspectos; porén, Bernhart amosouse conservador con respecto a estes avances, postura que defendeu no congreso de invastigadores numismáticos celebrado en Múnic en 1950. Tamén fixo algunha incursión sobre a iconografía da moeda da antiga Grecia con senllos estudos sobre a presenza de Afrodita e de Dioniso e a súa familia na moeda grega, publicados na derradeira etapa da súa carreira. Neses últimos anos, Bernhart dedicouse principalmente a dar conferencias e a publicar artigos, moitos deles como comunicacións da Sociedade Numismática de Baviera, en tanto que preparaba un manual sobre a moeda grega, que non chegou a concluír.
Publicacións
Estes son os estudos monográficos máis salientables dos publicados por Max Bernhart ao longo da súa carreira:
Réplica (álbum)
Réplica é o primeiro álbum de estudio do grupo de rock galego ECO. O álbum publicouse en outubro de 2007, baixo o selo Santo Grial Records.
El Pensamiento de Galicia
El Pensamiento de Galicia foi o nome de dúas publicacións:
Riaño
Riaño é un concello da provincia de León na comunidade de Castela e León, situado ao nordeste da mesma, aos pés da Cordilleira Cantábrica preto dos Picos de Europa, a 1.133 metros de altitude. Atópase a 91 km da capital provincial e conta cunha poboación de 471 habitantes (INE 2021), coñecidos polo xentilicio de riañeses, cunha extensión de 97,63 km². Tamén forman parte do concello as vilas de Horcadas e Carande.
A historia recente de Riaño está marcada pola traumática construción do encoro que asolagou a vila orixinal, o antigo Riaño ou Viejo Riaño en 1987. Xunto con el, sete vilas máis do val foron tamén cubertas polas augas.
Demografía
Evolución da poboación de Riaño desde a década dos 30 ata agora:
Economía
Antes do traslado á súa situación actual, a súa economía estaba baseaba na gandería. Actualmente é predominante o sector de servizos, adicado fundamentalmente ao turismo, que acode á localidade para gozar da caza, as zonas de montaña e os espazos naturais.
Historia recente
miniatura|Viejo Riaño, en novembro de 1984 A historia recente de Riaño está marcada pola construción do encoro que anegou a vila orixinal, o antigo Riaño ou Viejo Riaño en 1987. Xunto con el, sete vilas máis do val foron tamén cubertas polas augas.
Tras varios intentos de construír un encoro ao longo do século XX, finalmente o val de Riaño, no que conflúen os ríos Esla, Yuso e Orza, foi sepultado polas augas en 1987, baixo o goberno de Felipe González sendo o ministro responsable Javier Sáenz de Cosculluela.
O proxecto de construción do pantano deu lugar a numerosas mobilizacións populares, enfrontamentos coas forzas da orde e incluso suicidios, sendo incluso necesario para a demolición das casas o desaloxo pola forza dos veciños que se negaban a abandonalas, aínda que o exministro Cosculluela afirmaba que nese ano non se botou a ninguén posto que as vivendas xa estaban expropiadas. O novo Riaño foi posteriormente reedificado na paraxe de Valcayo. As compensacións tan anunciadas entón en forma de novas terras de regadíos na provincia de León a conta da auga do pantano non foron até o momento cumpridas.
Groove Coverage
Groove Coverage é un grupo alemán de música Euro-trance. No proxecto Groove Coverage participan Axel Konrad, DJ Novus, Mell (cantante principal), e Verena (cantante ocasional). O grupo tivo grandes éxitos en todo o mundo, especialmente en Alemaña, e nos EE.UU tivo un grande éxito na radio o single Poison.
Riaño
Patrimonio artístico
A igrexa de Pedrosa del Rey, trasladada desde Pedrosa del Rey para que non desaparecese baixo as augas, posúe unha portada románica que podería proceder da igrexa de Siero de la Reina.
Groove Coverage
Groove Coverage publicou oficialmente 3 álbums en Alemaña, Covergirl (2002), 7 Years and 50 Days (2004) e 21st Century (2006).
Gas de envasado
Un gas de envasado é un gas empregado para envasar alimentos ou materiais e evitar ou atrasar así a súa deterioración. Xeralmente son gases inertes, ou dun tipo específico que protexa o produto envasado.
Riaño
Patrimonio artístico
A igrexa de Nuestra Señora del Rosario, traída da anegada vila de La Puerta, atópase á entrada de Riaño vindo pola estrada de León, N-621. Trátase dunha igrexa do século XIII e foi trasladada pedra a pedra. No seu interior alberga unhas pinturas románicas moi características, cuxo estilo só se pode atopar na montaña leonesa.
Groove Coverage
Remixes
2001
Riaño
Patrimonio artístico
Ademais, Riaño conta cun patrimonio etnográfico conservado celosamente no seu Museo Etnográfico. Todo o modo de vida ancestral da comarca está representado en diversas escenas costumistas que lle dan vida e personalidade propia. Destaca unha recreación a tamaño real da casa típica da comarca, a Casa de Humo, con teitumbre a dúas augas e cuberta de palla de centeo. Outros elementos interesantes do patrimonio etnográfico constitúeno os dous hórreos da localidade. Antigamente existiron 80 exemplares no Pueblo Viejo, anegado actualmente polo encoro.
Gas de envasado
Para envasar comida empréganse algúns gases aprobados (os seus números E indícanse entre parénteses):
Groove Coverage
Remixes
2002
Illa MacCarthy
miniatura|400px|Imaxe satélite da illa MacCarthy. A Illa MacCarthy, tamén coñecida como Illa Lemain ou Illa Janjanbureh, é unha insua localizada na zona leste da República de Gambia, na División Central River. É unha illa fluvial, que se encontra no río Gambia. A cidade de Janjanbureh, antes chamada de Georgetown, localizada nesta illa, é a segunda máis grande do país. Ademais de ser un destino turístico, a illa é lar do cárcere máis grande de Gambia.
Gas de envasado
Algúns tipos específicos de gas para envasado son os propelentes:
Groove Coverage
Remixes
2003