cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hileo
Hileo, centauro
Segundo outra tradición non morreu nesta ocasión, senón que sería un dos atacantes na batalla entre centauros e lapitas, co gallo da voda de Pirítoo con Hipodamía, onde morreu a mans de Teseo; ou dos que atacaron a casa de Folo, cando este acollía ó seu amigo Heracles, e neste caso morrería asetado por este.
miniatura|300px|esquerda|Acteón devorado polos seus cans (urna funeraria etrusca)
Hileo, can de Acteón
Acteón, fillo de Aristeo, cometeu a imprudencia de ver espida a Artemisa mentres andaba de caza cos seus cans. A deusa, indignada, converteuno en cervo e acirrou os cans contra el. Foi devorado sen ser recoñecido, e logo os cans buscárono por todo o bosque laiando por el.
Un destes cans chamábase Hileo.
Akimasa Nakamura
Akimasa Nakamura (中村 彰正, Nakamura Akimasa), nado en 1961 é un astrónomo xaponés.
Traxectoria
É un prolífico descubridor de asteroides, traballou no observatorio astronómico de Kuma Kogen nas proximidades da localidade de Kuma, na prefectura de Ehime.
O asteroide 10633 Akimasa (1998 DP1), que orbita entre Marte e Xúpiter, leva o seu nome desde 1999 para coincidir co nacemento de eu fillo.
Sande de Abaixo, Outes, Outes
Sande de Abaixo é un lugar da parroquia de Outes no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 15 habitantes (8 homes e 7 mulleres).
Efrén I, metropolita de Kíiv
Efrén foi un eclesiástico grego, que exerceu como metropolita de Kíiv, Galicia e toda a Rus no século XI, baixo a autoridade do patriarcado de Constantinopla.
Traxectoria
Se ten mención del en 1055, e no obituario da catedral de Santa Sofía de Kíiv aparece como sucesor do metropolita Hilarión. Nese ano condenou ao bispo de Novgorod Luka Zhidiata a prisión ante a acusación dun servidor.
Descoñécese cando foi nomeado e cando finou, mais sábese que bendeciu a igrexa de Santa Sofía de Kíiv nun 4 de novembro. Se a bendición foi en domingo, como era habitual, tería que ter sido en 1061 ou 1067. En 1072 sábese que foi nomeado un novo metropolita, Xurxo.
Radio Redondela
Radio Redondela e unha emisora de radio da frecuencia modulada, de titularidade pública (municipal).
Descrición
Comezou a emitir en 2002 e ten a súa sede na segunda planta da Casa da Cultura de Redondela, Pontevedra. Recíbese a través da frecuencia dos 94.9 MHz, ou de Internet. A fala empregada neste medio é o galego. O concelleiro responsable é Xosé Carlos Pazos Docampo, e Susana Queimaliños a directora.
Programación
Na súa programación hai música, con cancións, entre outras linguas, en galego, castelán, portugués, inglés e francés, informativos locais e outros tipos de contidos. Emite programas da rede EMUGA coma 18 Rodas, A música da túa vida, Arredor de Nos, Informativo Galicia, Rockfusión ou Stars. E entre a lista de programas de produción propia están A Estación, Brasil moito alén, Cancións para xordos, Informativo, Living House ou Tempo de Jazz.
International Airlines Group
International Consolidated Airlines Group, S.A., normalmente abreviado como IAG, é unha compañía multinacional de aeroliñas británico-española coa súa sede operacional en Londres e rexistrada en Madrid. Creouse en xaneiro de 2011 pola fusión de British Airways e Iberia, as aeroliñas nacionais do Reino Unido e España respectivamente, mantendo British Airways o 55% da nova compañía. É a sexta compañía de aeroliñas máis grande do mundo, producindo uns ingresos de 18,27 mil millóns de libras no ano 2015. A compañía está listada nas bolsas de Londres e Madrid. Forma parte do índice FTSE 100 e do IBEX 35.
Historia
British Airways e Iberia asinaron un acordo preliminar de fusión en novembro de 2009. En abril de 2010 ámbalas dúas aeroliñas asinaron o acordo completo para fusionarse, coa intención de completar o proceso a finais dese mesmo ano, dependendo de asegurar as aprobacións regulamentarias precisas. A fusión rematouse o 21 de xaneiro de 2011, e as accións da nova compañía comezaron a operar nas bolsas de Londres e Madrid o 24 de xaneiro.
En marzo de 2011 IAG acordou mercar oito Airbus A330-300 e a coller opcións para oito máis para ser usados na frota de longo alcance de Iberia. O 6 de outubro dese ano a compañía creou Iberia Express, unha nova aeroliña de baixo custo para operar rutas curtas e medias dende o centro de conexións de Madrid e nutrir a rede de longo alcance de Iberia. Iberia Express comezou as súas operacións o 25 de marzo de 2012. miniatura|250px|Derivas de Iberia e British Airways O 4 de novembro de 2011 IAG acordou en principio mercarlle British Midland International (BMI) a Lufthansa por unha cantidade non revelada, nun contrato que incrementaría a porcentaxe de slots de IAG en Heathrow do 45% ao 54%. O 22 de decembro IAG acordou con Lufthansa mercar BMI por 172,5 millóns de libras. O 30 de marzo de 2012 aprobouse a compra de BMI, coa condición de que o grupo combinado se desfixese de 12 slots dirios e alugase 2 diarios en Heathrow. A adquisición foi completada o 20 de abril, e a frota e rutas de BMI integráronse no calendario de British Airways ao longo dese ano.
O 8 de novembro de 2012 IAG realizou unha oferta en efectivo para mercar Vueling, a aeroliña de baixo custo baseada en Barcelona. A oferta foi de 7 euros por acción ordinaria, prevéndose un custo total de adquisición duns 113 millóns de euros. Foi financiada con recursos internos de IAG. Os activos totais de Vueling a 30 de setembro dese ano eran de 805 millóns de euros, e nos nove meses antes desa data xerara eneficios de 59 millóns antes de impostos. A xunta de Vueling aceptou o 9 de abril de 2013 unha mellor oferta de 9,25 euros, e recibiu a aprobación da maioría do accionariado o 23 de abril. IAG fíxose co control de Vueling o 26 de abril En decembro de 2012 IAG completou a fusión das operacións de carga de British Airways, BMI e Iberia nunha única unidade de negocios, IAG Cargo.
En abril de 2013 IAG confirmou a conversión das súas opcións para mercar 18 Boeing 787 Dreamliner en pedidos en firme, nun contrato por valor duns 4,8 mil millóns de dólares. O avión substituiría a algúns dos Boeing 747 de British Airway entre 2017 e 2021. O 16 de outubro Iberia revelou unha nova librea que comezaría a usar dende finais do mes de novembro dese ano.
No Farnborough Airshow de 2014 IAG converteu as opcións para 20 Airbus A320neo en pedidos en firme que substituirán a 21 avións de rutas curtas de British Airways.
En xaneiro de 2015 IAG fixo unha oferta de 1 000 millóns de libras por Aer Lingus. Agardábase que se aceptase, despois de rexeitar dúas ofertas anteriores. No mes de maio o goberno irlandés accedeu a vender as súas accións en Aer Lingus a IAG, como xa fixera a xunta de administración  finais de xaneiro. A toma de posesión fíxose irreversible o 18 de agosto.
O 1 de marzo de 2015 Stephen Kavanagh foi nomeado CEO de Aer Lingus e director executivo do seu consello de administraión. No mes de outubro Rachel Izzard foi nomeada directora financeira e tamén entrou no seu consello de administración (antes de unirse a Aer Lingus, Rachel Izzard era directora financeira de IAG Cargo). En novembro Alex Cruz foi nomeado CEO de British Airways. Steve Gunning foi nomeado director financeiro de British Airways.
En abril de 2016 anunciouse que Qatar Airways incrementara o seu accionariado en IAG do 9.99% ata case o 12%. No mes de maio Qatar Airways volveu a aumentar o seu accionariado ata o 15.01%.
Divisións, subsidiarias e franquías
miniatura|225px|A320 de Aer Lingusminiatura|225px|A319 de British Airwaysminiatura|225px|A321 de Iberiaminiatura|225px|A320 de Vueling A estrutura das principais compañías é a seguinte:
Glen Hansard
Glen Hansard, nado o 21 de abril de 1970 en Dublín, é un cantante e compositor do grupo irlandés de rock The Frames. Tamén ten traballado como presentador de televisión e actor, destacando a súa actuación no filme Once.
Traxectoria
Hansard deixou a escola á idade de 13 anos para gaña-la vida tocando polas rúas de Dublín. A primeira vez que se deu a coñecer ó gran público foi como o guitarrista Outspan Foster no filme The Commitments. No 2003 presentou o programa de televisión da RTÉ, Other Voices: Songs from a Room. En abril do 2006 publicou o seu primeiro álbum musical en solitario The Swell Season, coa colaboración da cantante e instrumentista checa Markéta Irglová, a finesa Marja Tuhkanen ó violín e o francés Bertrand Galen ó violoncello. Tamén colaborou con Eddie Vedder no seu último traballo Ukelele Song. Tamén no 2006, actuou no filme Once, onde interpreta a un músico da rúa xunto con Markéta Irglová, que fai dunha inmigrante checa que vende flores pola rúa. O filme tivo moi boa acollida no Festival de Cinema de Sundance e foi gañadora dun Óscar á mellor canción orixinal.
miniatura|dereita|210px|Glen Hansard, en directo en [[Dublín o 31 de decembro do 2006.]] miniatura|210px|dereita|Hansard e [[Markéta Irglová tocando na tenda de discos Cool Discs en Derry, Irlanda do Norte en abril do 2006.]]
A Calzada, Visantoña, Mesía
A Calzada é un lugar da parroquia de Visantoña no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes. Tiña 58 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 31 eran homes e 27 eran mulleres.
Belorado
Belorado é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 2082 habitantes (INE 2012).
Anna Akhmatova
Anna Andreevna Gorenko (en ruso Анна Андреевна Горенко, pronuncia [ˈanə ɐnˈdrʲejɪvnə gɐˈrʲenkə] (AFI) ), máis coñecida polo seu pseudónimo Anna Akhmatova, nada en Odesa o 23 de xuño de 1889 e finada o 5 de marzo de 1966, foi xunto con Osip Mandelshtam unha das figuras máis representativas da poesía acmeista rusa.
Traxectoria
Anna Andréievna Gorenko era filla dunha nobre familia de orixe tártaro, Ajmat, da que tomou o apelido polo que a coñecemos. Estudou latín, historia e literatura en Kíiv e San Petersburgo. Alí casou con Nikolai Gumiliov en 1910, promotor do acmeísmo, corrente poética que se sumaba ao renacemento intelectual de Rusia a principios do século XX. Os acmeístas rompían co simbolismo, de carácter metafórico, e restablecían o valor semántico das palabras. Nesta liña Anna publicou en 1912 o seu primeiro libro de poemas titulado A tarde. Nese mesmo ano naceu o seu único fillo, Lev.
Anna Akhmátova forma parte da brillante pléiade de poetas rusos que conforman o chamado “Século de Prata”, entre os que se atopan autores como Alexander Blok, Innokenti Annenski e Nikolai Gumiliov, entre outros. Foi este último, primeiro marido da autora, o que impulsou o movemento acmeísta, vangarda coa que Akhmátova estivo vinculada no seus comezos, e que tiña como un dos seus principios básicos “escribir con palabras claras sobre asuntos reais”.
En 1917, coincidindo coa primeira guerra mundial e co inminente estalido da Revolución, Akhmátova, poeta xa recoñecida, decantouse cara a un maior compromiso civil. Mentres moitos dos seus contemporáneos optaron pola emigración, ela decidiu ficar na súa terra e contar o que acontecía, erixíndose así na “voz do pobo ruso”. Tras anos de silencio creativo escribiu o seu Réquiem, extenso poema de extraordinaria forza, dedicado ás mulleres que nos anos de represión estalinista facían cola a carón do cárcere de Leningrado, para pasarlles paquetes aos familiares recluídos. Neses anos do terror estalinista e de censura feroz, Akhmátova queimou o manuscrito por medo ás represalias, e o poemario, que se conservou na memoria dunha ducia de amigos, non viu a luz en Rusia ata a segunda metade da década de 1980, en plena perestroika.
Nos anos 40 Leningrado sufriu o asedio alemán e Akhmátova foi evacuada á cidade de Tashkent, onde redactou o seu longo Poema sen heroe, no que traballou máis de vinte anos, creando varias versións desta enigmática obra na que reconstrúe os anos da modernidade literaria de San Petersburgo. O dramático destino persoal de Anna Akhmátova viuse marcado polos grandes acontecementos históricos da época. O seu marido, Nikolai Gumiliov, foi acusado de participar nun complot antisoviético e fusilado. O seu único fillo, Lev, foi detido ata tres veces e pasará máis de 10 anos no gulag. A propia poeta foi expulsada dúas veces da Unión de Escritores Soviéticos.
Estes primeiros escritos parecen intuír a grande soidade na que se verá somerxida nos anos seguintes, despois das tráxicas consecuencias da revolución rusa de 1917. Logo da Revolución Anna e a súa familia víronse afectados xa que en 1921 o seu marido foi acusado de conspiración e fusilado. Máis tarde, o seu fillo foi tamén arrestado e deportado a Siberia. E por último, o seu amigo e historiador da arte, Nikolai Punin, morreu de esgotamento nun campo de concentración en 1938. Os poemas de Anna foron prohibidos, foi acusada de traizón e deportada. Por temor a que fusilaran ao seu fillo queimou todos os seus papeis persoais. En 1944 puido regresar a Leningrado co seu fillo, cidade devastada despois do asedio nazi.
En 1945 o intelectual británico Isaiah Berlin quixo visitala antes de regresar a Londres. Nese encontro, que se prolongou vinte horas, Anna leulle os seus poemas e sincerouse con el, pero isto tivo tráxicas consecuencias xa que o seu fillo volveu ser encarcerado durante dez anos. Esta vez a escritora negouse a silenciar a súa voz e seguiu adiante co seu poemario máis importante, Réquiem, onde explica que naquela Unión Soviética os únicos que estaban en paz eran os defuntos e que os vivos pasaban a súa vida indo dun campo de concentración a outro. O libro foi publicado sen o seu consentimento e coñecemento en 1963 en Múnic. Ao ano seguinte viaxou a Taormina (Italia), onde recibiu o Premio Internacional de Poesía e en 1965 foi nomeada doctor honoris causa pola Universidade de Oxford. Viaxou a Gran Bretaña con escala en París e publícouse en Moscova O correr do tempo (1909-1965), un balance incompleto (e censurado) da súa obra.
Morreu dun infarto nun sanatorio preto de Moscova. Foi soterrada en Komarovo. A súa obra, traducida a moitas linguas, só aparecerá íntegra en Rusia en 1990.
Obra poética
Na evolución poética de Akhmátova podemos distinguir tres épocas:
1. Ciclo poético que vai de 1912 a 1922: A tarde (Vécher) (1912), O rosario (Chyotki) (1914), A bandada branca (Bélaya staya) (1917), O llantén (Podorózhnik) (1921) e Anno Domini MLMXXI (1922).
2. Época de 1922 a 1940 marcada polo silencio creativo e a ruptura do silencio mediante a creación do Réquiem. Unha das súas obras máis coñecidas, nela reflicte a dor e o amor dunha nai. Durante as longas colas de espera para poder ver ao seu fillo na cadea oe as historias das outras mulleres.
3. Ciclo poético de 1940 a 1965 que ten dúas partes diferenciadas: por un lado, encontramos unha serie de poemas épicos e por outro, os seus poemas de madurez que culminan en Poema sen heroe.
Existe unha antoloxía da súa obra traducida ao galego baixo o título Só o silencio me responde publicada en 2007, traducida por Ekaterina Guerbek e Penélope Pedreira Rodríguez.
Oliveira, Ponteareas
Santiago de Oliveira é unha parroquia que se localiza no concello de Ponteareas. Ten doce entidades de poboación: A Áspera, A Bouza da Igrexa, O Casal, A Duca, Entrecotos, A Fraga do Rei, A Pedreira, A Portela, A Porteliña, Rabuñade, A Sobreira e Valverde.
Demografía
Segundo o IGE, en 2022 tiña 302 habitantes (160 homes e 142 mulleres), o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 295 habitantes.
Situación
Parroquia do municipio de Ponteareas, a capital municipal dista 4 km, está situada nos somontes da serra de A Paradanta que determina o límite oriental da depresión do río Tea.
Etimoloxía
O orixen do topónimo podería proceder dos cultivos de oliveira, que deberon de caracterizar esta zoa durante gran parte da Idade Media.
Igrexa parroquial de Santiago de Oliveira
Igrexa parroquial data do século XVII, está situada ao pé do camiño antigo norte que pasa por Castromao, no lugar da A Bouza da Igrexa. É unha edificación dunha soa nave de planta rectangular e cuberta a dúas augas. O Ábsida é de planta cadrada cunha cuberta a catro augas, lixeiramente máis alto cá nave. Na fachada sur do ábsida, agrégase un volume de menores dimensións de planta rectangular e unha cuberta a dúas augas. No ano de 1870 fíxose unha ampliación e no ano de 1920 foi reconstruída parcialmente. Ten unha portada con espadana cun oco para dúas campás.
Víacrucis
Camiño de cruces que se sitúa no adro da igrexa, do que quedan só dúas cruces de sección rectangula, atópanse diante da portada da Igrexa.
Capela do Socorro
Está situada ao pé do camiño coñecido coma A Verea Vella que rodea polo norte o castro de Castromao. A capela é do ano de 1777, está conformada por unha soa nave de planta rectangular e cuberta a dúas augas cunha cubrición de tella cerámica. A Portada cunha porta con arco e unha inscrición. Ten unha espadana cun oco para unha campá e está adicada a Virxen do Socorro.
Cruceiro da capela do Socorro
Está situado no espazo libre no contorno da capela da Virxe do Socorro, está situada ao pé do camiño coñecido como A Verea Vella o nordeste da ladeira do castro de Castromao. Ten unha plataforma rectangular dunha altura de formigón cun pedestal ou base cúbico coas caras lisas e arestas superiores rebaixadas, sen ornamentos, Ten un caixón para esmolas e posúe un varal cuadrangular cun capitel moi erosionado. A cruz é de sección cuadrangular e non ten imaxes.
Casa do cura
Está situada no noroeste do conxunto da igrexa parroquial, preto do camiño antigo. A casa accédese a través dun portalón cun lintel recto, a edificación principal ten planta rectangular de dúas alturas, cunhas escaleiras de acceso ao primeiro andar. Ten unha cuberta a tres augas rematada en pedra. A planta baixa está semi- soterrada onde antigamente situábanse a bodega e as cortes e no primeiro andar os usos relacionados coa vivenda.
Peto de ánimas
Está situado nunha encrucillada no lugar da Sobreira. Trátese dun peto aberto, colocado sobre tres pedras formando un pedestal. Ten un caixón para as esmolas nun lateral do retablo. Posiblemente estivera coroado por unha cruz, hoxe desaparecida e susbtituída por unha nova recentemente. É un retablo de pedra, con policromía perdida. Preside o retablo San Antonio, con cinco ánimas entre lapas, tres en vertical e dúas debaixo deitadas. A central parece un bispo. Existe unha inscrición, datándo o peto no ano de 1810.
Cruceiro de Rabuñade
Está situado nunha encrucillada no lugar de Espallás en Rabuñade. Ten unha plataforma dun chanzo soterrado cunha base cúbica coas arestas rebaixadas. Posúe unha vara de sección cadrada cun capitel sinxelo. A cruz do cruceiro non ten figuras.
Sober (canción)
"Sober" é un sinxelo da banda estadounidense de metal progresivo Tool, editado no ano 1993 como parte do seu álbum Undertow.
Austin Rivers
Austin James Rivers, nado o 1 de agosto de 1992 en Santa Monica (California), é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga nos Minnesota Timberwolves da National Basketball Association (NBA). É fillo de Doc Rivers, ex xogador e actual adestrador da NBA.
Traxectoria profesional
Rivers foi seleccionado na 10ª posición do Draft da NBA de 2012 polos New Orleans Hornets. Escolleu o número 25, o mesmo que levou o seu pai cando xogaba na NBA. O 24 de xullo de 2012, Rivers asinou un contrato de 3 anos cos Hornets.
O 12 de xaneiro de 2015, Rivers foi traspasado ós Boston Celtics nun traspaso entre os Celtics, os Pelicans e os Memphis Grizzlies. Tres días máis tarde, foi traspasado ós Los Angeles Clippers, equipo adestrado polo seu pai Doc Rivers, nun traspaso entre Celtics, Clippers e Phoenix Suns. O 16 de xaneiro de 2015, Rivers fixo o seu debut cos Clippers, e converteuse no primeiro xogador na historia da NBA en xogar para o seu pai.
O 26 de xuño de 2018, Rivers foi traspasado ós Washington Wizards a cambio de Marcin Gortat. O 17 de decembro de 2018, os Wizards traspasaron a Rivers xunto a Kelly Oubre Jr. ós Phoenix Suns a cambio de Trevor Ariza. Ó día seguinte, Rivers foi cortado polos Suns.
O 24 de decembro de 2018, Rivers asinou cos Houston Rockets.
O 27 de novembro de 2020, Rivers asinou cos New York Knicks.
O 25 de marzo de 2021, Rivers foi traspasado ós Oklahoma City Thunder nun traspaso entre tres equipos no que tamén participaron os Philadelphia 76ers, e foi cortado tres días máis tarde.
O 20 de abril de 2021, Rivers asinou cos Denver Nuggets un contrato de dez días. Dez días máis tarde, asinou cos Nuggets para o resto da tempada. O 1 de setembro de 2021, Rivers renovou o seu contrato cos Nuggets.
O 14 de xullo de 2022, Rivers asinou un contrato dun ano cos Minnesota Timberwolves.
Curuxa común
A curuxa común ou curuxa albar (Tyto alba) é unha ave de rapina nocturna da familia Tytonidae.
Descrición
A cara característica da especie ten forma de corazón e cores moi claras, que van, dependendo das subespecies, do branco ó gris claro ou lixeiramente avermellado. A parte superior do corpo e case toda castaña dourada con manchiñas finas grises. A plumaxe da parte inferior varía entre o branco puro e o castaño claro, con debuxos e manchas diferentes en cada raza. O bico é amarelo mate e as gadoupas da cor do corno. A cor do iris ocular varía entre o castaño escuro e o negro.
Distribución xeográfica
Viven nas áreas de clima temperado, subtropical e tropical de África, Europa, suroeste e sur de Asia, Australia, Suramérica e Norteamérica. É unha das aves de distribución máis ampla, faltando só en boa parte de Asia, Nova Zelandia e o Sáhara. No continente europeo chegan polo norte ata Escocia e Dinamarca e polo leste ata Ucraína. O seu límite norte son os territorios cunha temperatura media invernal de entre 6 e 8 graos.
Hábitat
O estaren tan espalladas fai que estean presentes en paisaxes moi variadas, excluíndo a selva tropical pecha, as partes interiores dos desertos e areas montañosas. Con todo, prefiren paisaxes semiabertas como as sabanas, semidesertos e estepas arboradas. En moitas partes de Europa son aves típicas do agro cultivado preto de pequenos asentamentos humanos. Nestas areas escollen para facer os niños torres e espadanas de igrexas, palleiras e cabazos, menos comunmente árbores. As ás longas e o voo deslizante son adaptacións á caza en campo aberto. Para descansar escollen sitios agachados en ruínas, palleiras, furados das árbores ou fendas nas penas ou acantilados. Son moi fieis ó seu territorio e permanecen nel mesmo en invernos moi fríos o que provoca, xunto coa falta de alimentos que se produce nesas situacións, a morte de moitos exemplares e fortes baixas das poboacións en anos de frío extremo.
Conduta
miniatura|esquerda
Alimentación e técnicas de caza
Cazan, ó lusco fusco e pola noite, sobre todo mamíferos pequenos. En épocas de escaseza de presas ou cando están criando os polos poden cazar polo día. En 47 dos 52 estudos feitos en diferentes localizacións xeográficas amosábase que os roedores constituían polo menos o 50% das súas presas. Mesmo en Australia central os ratos, introducidos involuntariamente polos europeos, constitúen o 97% das capturas totais. Ratas, coellos pequenos, morcegos, paxaros, réptiles, ras e insectos poden xogar local ou rexionalmente un papel importante na súa subsistencia. Localizan as presas polo oído e pola vista. A forma da cara mellora a capacidade de recoller sons do oído e elimina outros ruídos molestos para a localización da presa. Comparada con outras rapaces nocturnas de tamaño semellante, a curuxa común ten un metabolismo moito máis rápido, o que fai que precisen máis comida con relación ó seu peso ca outras especies. O consumo de roedores en relación co seu peso é, se cadra, meirande có de calquera outro carnívoro.
Durante a caza desprázanse adoito en voo deslizante a poucos metros do chan, sen facer practicamente ruído. Adoitan seguir rutas de voo regulares, situadas especialmente ó longo de sebes, gabias e valados, onde atopan máis caza ca en campo aberto. Cando descobren unha posible presa déixanse caer de socato e tentan atrapala coas unllas. É menos común que cacen espreitando, para deixárense caer dende o lugar onde están pousadas cando localizan unha posible presa.
Descanso
Antes de comeza-la actividade no crepúsculo, estrícanse e sacódense. Despois limpan as plumas coa axuda do dedo medio dos pés, que ten unha forma axeitada para este traballo, e co bico. Durante esta operación untan a plumaxe coa secreción producida por unha glándula situada cabo do peteiro. Na época de cortexo os membros da parella coidan un ó outro as plumas. O coidado corporal é completado con baños de auga ou duchas de choiva regulares, que poden tomar en ocasións xa coa luz da mañá.
Conduta social e fronte ós inimigos
As curuxas adultas son solitarias, agás no tempo da reprodución. A súa conduta territorial non é, porén, moi marcada, polo que moitas veces varias aves ou parellas poden vivir a distancias relativamente pequenas. Durante o inverno os machos mesmo chegan a tolerar a presenza doutros conxéneres nos seus lugares de descanso. Noutros casos, especialmente durante a cría, a conduta defensiva fronte a intrusos da propia especie aumenta, con persecucións e mesmo agresións físicas. Malia isto, os territorios de caza das parellas que están a criar solápanse moi adoito.
miniatura|200px|Curuxa común Mentres as femias chocan, os machos buscan moitas veces unha nova parella coa que reproducirse (polixinia). Isto provoca que en ocasións dúas ou máis femias incuben a un tempo nun só niño ou en máis dun dentro do territorio do macho. O aparellamento dunha femia con varios machos (poliandria) é menos habitual. A táctica fronte ós inimigos consiste en evitalos. As curuxas adoitan seren malas de localizar cando están pousadas e ben agachadas ó que axudan a plumaxe mimética e a capacidade de estaren sen se mover. Cando son molestadas agáchanse ou apértanse ben contra a estrutura do seu punto de repouso. En casos extremos foxen zarriscando o inimigo cos seus excrementos. Os exemplares que non poden fuxir adoptan posturas de ameaza abrindo as ás e proxectando o corpo cara adiante. A isto xuntan berros e simulacros de ataque. Os polos que aínda non voan e os exemplares acurralados deféndense con golpes das gadoupas, máis que co bico.
Subespecies
Polo de agora foron descritas ó redor de 30 subespecies de curuxas comúns que se diferencian pola cor e o comportamento. Os números varían segundo os estudosos. Así Schneider e Eck (1995) citan 34, Mebs e Scherzinger supoñen que hai máis de 30.
A lista a seguir baséase na clasificación de Schneider e Eck (1995): miniatura|120px|Curuxa común
Reprodución
miniatura|200px|Cría femia de curuxa de 30 días de idade thumb|Tyto alba guttata Os niños en localizacións naturais non son habituais en moitas partes de Europa, onde as curuxas crían en edificios, graneiros ou ruínas. Poñen, separados por uns dous día de distancia, entre tres e doce ovos. Chocan as femias soas durante uns 30 días. A incubación comeza cando poñen o primeiro ovo, o que provoca que os polos saian do ovo con días de separación. Ata que os polos teñen unhas tres semanas o macho ocúpase en solitario de traer comida ó niño. Os polos poden comezar a voar ós dous meses, cambiando a penuxe directamente nas plumas propias do adulto. A dependencia que a reprodución ten da abundancia de alimento fai que nalgunhas rexións poidan pasar anos con taxas de reprodución baixas, pero tamén que na mesma estación unha femia faga ata tres niñadas.
As curuxas novas comezan a aprende-las técnicas de caza cando teñen un mes. Durante as horas de actividade camiñan polos arredores do niño, se este ten espazo dabondo, e ensaian o salto de caza. En lugares de cría xeitosos, coma as torres das igrexas, poden pasar horas investigando os arredores do niño.
Dispersión das curuxas inmaturas
No outono as curuxas novas afástanse do niño. Os estudos feitos con aves aneladas e posteriormente recuperadas, amosan que uns dous terzos de tódolos desprazamentos se fan nun radio duns 50 km do niño, aínda que poden viaxar sensiblemente máis lonxe. Aves ás que lles foi posto o anel en Baden-Württemberg (Alemaña) foron detectadas no primeiro ano de vida na costa dos Países Baixos, en Francia e en España. A coincidencia entre poboacións altas de curuxa e a caída do número de ratos provoca que os xoves recorran distancias máis longas.
Ameazas en Europa occidental
miniatura|250px|Curuxas Se a curuxa puido aproveitar as actividades agrícolas do home para se espallar por moitas zonas de Europa, os cambios nos cultivos, singularmente a agricultura intensiva, están a provocar a redución constante do seu número, por exemplo, en Centroeuropa. Estes métodos inciden tamén nas poboacións de ratos de campo, o que priva as curuxas de alimento.
A urbanización de moitas áreas periurbanas e os accidentes provocados polos vehículos son causa tamén da diminución das súas poboacións. Outro factor na súa contra é a perda de sitios axeitados para facer os niños. En España é unha especie protexida.
Status
Segundo a IUCN o número de exemplares a escala mundial calcúlase en 4,9 millóns, polo que a especie é catalogada coma "non ameazada".
O home e a curuxa
A Sociedade Española de Ornitoloxía (SEO/BirdLife) declarou a curuxa común como Ave do ano 2018.
A curuxa na cultura popular galega
Coma outras aves de rapina nocturnas, pero especialmente no seu caso por ser unha seguidora da agricultura a curuxa está asociada con moitas supersticións. En moitas rexións o seu berro considérase desavegoso e anuncio dunha morte próxima.
Cravábanse curuxas enriba das portas para protexer as casas do lóstrego e as desgrazas. Pola contra, noutras zonas o seu papel coma cazadora de ratos fixo que se lle facilitaran furados axeitados en edificios para que puideran criar.
Dise que Xa viu os ollos á curuxa a unha persoa que está afeita superar moitas adversidades.
Eleccións municipais en Lobios
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Lobios dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Lobios]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Lobios desde a aprobación da Constitución de 1978.
Río Geau
O río Geau é un curso fluvial dos Países Baixos. Discorre pola provincia de Frisia, entre as cidades de Drylts e Snits. É unha parte da conexión entre o Snits Mar e o Hegemer Mar que soporta moito tráfico marítimo-turístico no verán. Sobre o río pasan cinco pontes, a máis grande é a Ponte de Geau (Geaubrêge), preto do centro da cidade de Snits, que está a unha altura de 3.16 metros e ten 9 metros de largo.
Vacina
miniatura|Vacina da [[varíola.]]
A vacina (do latín vaccinus, 'vacún'; de vacca, 'vaca') é un preparado de antíxenos que unha vez dentro do organismo provoca unha resposta de ataque, denominada anticorpo. Esta resposta xera memoria inmunolóxica producindo, na maioría dos casos, inmunidade permanente fronte á enfermidade. A primeira vacina descuberta foi a usada para combater as vexigas por Edward Jenner en 1796.
As vacinas clasifícanse en dous grandes grupos
Jorge Amado
Jorge Leal Amado de Faria, coñecido como Jorge Amado, nado en Itabuna (Baía) o 10 de agosto de 1912 e finado en Salvador o 6 de agosto de 2001, foi un escritor brasileiro.
Vacina
Existen varios métodos de obtención:
Jorge Amado
Traxectoria
Naceu na Facenda Auricídia, na cidade de Itabuna, situada ao sur do estado de Baía. Fillo do dono da facenda, cando tiña 1 ano de idade, a súa familia estableceuse na cidade de Ilhéus, litoral de Bahia, onde Jorge pasou a súa infancia. Fixo os estudos secundarios na cidade de Salvador, capital do Estado. Neste período, comezou a traballar en xornais e a participar da vida literaria, sendo un dos fundadores da chamada Academia dos Rebeldes.
Vacina
As vacinas adminístranse por medio dunha inxección, ou por vía oral (tanto con líquidos como con pastillas).
Jorge Amado
Traxectoria
Jorge publicou a súa primeira novela, chamada O País do Carnaval en 1931, cando tiña 18 anos. Casou con Matilde Garcia Rosa dous anos despois, e con ela tivo unha filla, Lila, que naceu en 1933. Neste ano, publicou a súa segunda novela, Cacau.
Vacina
Historia
O descubrimento das vacinas foi un adianto moi importante para a procura biomédica e unha das principais causas da mellora da saúde e da calidade de vida, especialmente no ser humano.
miniatura|Lady [[Mary Wortley Montagu co seu fillo.]]
Jorge Amado
Traxectoria
Graduouse na Facultade Nacional de Dereito (en portugués, Faculdade Nacional de Direito) na cidade do Río de Xaneiro en 1935. Militante comunista, foi obrigado a exiliarse na Arxentina e o Uruguai entre os anos 1941 e 1942, período en que fixo unha viaxe por América Latina. Ao regresar a Brasil, separouse de Matilde Garcia Rosa.
No ano 1945, foi elixido membro da Asemblea Nacional Constituínte, polo Partido Comunista Brasileiro (PCB), sendo o deputado máis votado do estado de São Paulo. Como deputado, foi o autor da lei que asegura a liberdade de culto relixioso. Neste mesmo ano, casa coa tamén escritora Zélia Gattai.
Vacina
Historia
O médico británico Edward Jenner inventou a primeira vacina contra as vexigas, inspirado na técnica da vacinación, introducida por Lady Mary. En 1796 levou a cabo o seu famoso experimento de inmunización con linfa de vexigas vacúas, e naquel momento inaugurouse a era da vacinación. Jenner descubriuno escoitando a unha pastora leiteira do seu pobo que dicía que non collería as vexigas porque xa collera as vexigas das vacas. As vexigas das vacas era unha enfermidade que provocaba unha erupción ao muxir estes animais. Os pastores observaron que, se se contaxiaban das vexigas das vacas e chegaba unha epidemia de vexigas, raramente enfermaban.
Jorge Amado
Traxectoria
En 1947, ano en que naceu João Jorge, primeiro fillo con Zélia, o seu partido PCB foi declarado ilegal, e os seus membros foron perseguidos e arrestados. Jorge tivo que exiliarse en Francia, onde quedou ata o ano 1950, cando foi expulsado. A súa primeira filla, Lila, morreu en 1949. Desde 1950 ata 1952, Amado residiu en Checoslovaquia, onde naceu a súa filla Paloma.
Vacina
Historia
O experimento de Jenner consistiu na introdución das vexigas vacúas, procedente dunha pústula dunha campesiña que traballaba con vacas, a un neno de oito anos. A descrición de tal acontecemento atopámola ao seu ensaio Investigación sobre as causas e os efectos da vacina das vexigas. Case dous séculos despois, en 1979, a Organización Mundial da Saúde proclamou oficialmente erradicada as vexigas en todo o mundo.
miniatura|[[Edward Jenner|164x164px]]
Jorge Amado
Traxectoria
A súa obra foi adaptada ao cine, ao teatro e á televisión, e tamén foi tema de varios traballos de escolas de samba no Carnaval brasileiro. Os seus libros están traducidos a 49 idiomas e publicados en 55 países. Existen tamén publicacións en braille, e cintas de son gravadas para cegos.
Vacina
Historia
O 1874 entra en vigor en Alemaña a Lei da Vacinación, que introduciu a obrigatoriedade da vacinación contra as vexigas a todos os nenos no seu primeiro ano de vida, sempre que non contraesen a enfermidade. E aos menores de doce anos, que non sufrisen as vexigas nos cinco anos anteriores. En España a introdución das vacinas foi a cargo de F. Pigillem (1770-1826). A finais do século XVIII vacinou a cinco nenos en Puigcerdá. F. Salvá y Campillo destacaron tamén no campo da vacinación. O labor dos dous médicos conduciu á vacinación de 3.000 persoas en maio de 1801. I. de Jauregui e J.M. Ruiz de Luzuriaga introduciron a vacinación en Aranxuez e en Madrid, respectivamente. O primeiro libro español sobre vacinacións, Tratado Histórico y Práctico de Vacuna, foi escrito por J.L. Moreau e editado en Madrid en 1803. Moreau era profesor de Medicina e Catedrático de Hixiene do Liceo Republicano. Neste libro descríbese a vacina contra as vexigas e os resultados máis importantes que se obtiveron até entón.
Jorge Amado
Traxectoria
En 1987, foi inaugurada no Largo do Pelourinho, situado na cidade de Salvador, Baía, a Fundación Casa de Jorge Amado, que abriga e preserva o seu acervo para investigadores. A fundación tamén axuda o desenvolvemento de actividades culturais no estado de Baía.
Vacina
Historia
En 1881, Louis Pasteur, seguindo os pasos de Jenner, realizou un experimento. Inoculou cultivos atenuados da bacteria do ántrax a diferentes grupos de animais, aos cales repetiu a dose con cultivos cada vez máis virulentos. Finalmente, tamén inoculou a un grupo de animais de control que non estiveran previamente en contacto con este bacilo. Como resultado, observou que morreron case todos os animais do grupo de control; en cambio, os inoculados previamente non presentaron síntomas da enfermidade. Pasteur, así, introduciu os conceptos de vacina e vacinación en homenaxe a quen foi o pioneiro neste campo.
Jorge Amado
Traxectoria
Jorge Amado morreu na cidade de Salvador o 6 de agosto de 2001. Foi cremado e as súas cinzas foron enterradas no xardín da súa casa o día 10 de agosto, cando cumpriría 89 anos.
Vacina
Cronoloxía das vacinas
Só a varíola foi eliminada no mundo. A poliomielite e o xarampón atópanse en campañas de erradicación.
Jorge Amado
Traxectoria
O 4 de decembro de 2014, recibiu (post mortem) da Asemblea Lexislativa de Bahia a dignidade de Cidadán Benemérito da Liberdade e da Xustiza Social João Mangabeira, debido á súa traxectoria en defensa dos intereses sociais, o máis alto honor do Estado.
Vacina
Vacinas convencionais
As vacinas poden estar compostas de bacterias ou virus, xa sexan vivos ou debilitados, que foron criados con tal fin. As vacinas tamén poden conter organismos inactivos ou produtos purificados provenientes daqueles primeiros. Hai catro tipos tradicionais de vacinas:
Jorge Amado
Crenzas e estilo literario
Mesmo dicíndose materialista, Amado era un practicante da Umbanda e do Candomblé relixión esta última na cal exercía o posto de honra de Obá de Xangô no Ilê Opó Afonjá, do cal moito se compracía. Amigos que Amado aprezaba no Candomblé eran mães-de-santo Mãe Aninha, Mãe Senhora, Mãe Menininha do Gantois, Mãe Stella de Oxóssi, Olga de Alaketu, Mãe Mirinha do Portão, Mãe Cleusa Millet, Mãe Carmem e o pai-de-santo Luís da Muriçoca.
Vacina
Vacinas convencionais
A vacina viva da tuberculose non é a versión contaxiosa desta enfermidade, pero unha variante chamada BCG (Bacilo de Calmette e Guerin, os seus descubridores) é usada raramente nos Estados Unidos.
Jorge Amado
Crenzas e estilo literario
Como Érico Veríssimo, Rachel de Queiroz, José Américo de Almeida, José Lins do Rego e Graciliano Ramos, Amado representaba o modernismo rexionalista brasileiro (segunda xeración do modernismo).
Vacina
Vacinas de nova xeración
Hoxe día están a desenvolverse e probando novos tipos de vacinas:
É importante aclarar que, mentres a maioría das vacinas son creadas usando compoñentes inactivados ou atenuados de microorganismos, as vacinas sintéticas están compostas en parte ou completamente de péptidos, carbohidratos ou antíxenos. Estas vacinas sintéticas adoitan ser consideradas máis seguras que as primeiras.
Jorge Amado
Breve análise da súa obra
Jorge Amado adoptou un compromiso social cos pobres, os desposuídos, os marxinados da sociedade: obreiros, campesiños, prostitutas e vagabundos poboan as súas novelas, convértense en protagonistas e heroes.
Co paso dos anos, Amado foi cambiando a súa concepción do ben e o mal, da pobreza e a riqueza: nos momentos de militancia comunista aceptaba o ben identificado coa pobreza e o mal coa riqueza, aos poucos comprendeu que o ben e o mal non son froitos da pobreza ou a riqueza, senón que nacen da vontade e o carácter de cada persoa.
Vacina
Desenvolvemento da inmunidade
As vacinas contribuíron á erradicación da varíola, unha das enfermidades máis contaxiosas e mortíferas que coñeceu a humanidade. Outras como a rubéola, a polio, o xarampón, as papeiras, a varicela-zoster (virus que pode producir a varicela común e o herpes zoster) e a febre tifoide son tan comúns como hai un século. Dado que a gran maioría da xente está vacinada, é moi difícil que xurda un gromo e se estenda con facilidade. Este fenómeno é coñecido como "inmunidade colectiva". A polio, que se transmite só entre humanos, foi o obxectivo dunha extensa campaña de erradicación que viu restrinxida a polio endémica, quedando reducida a certas partes de catro países (India, Nixeria, Paquistán e Afganistán). A dificultade de facer chegar a vacina aos nenos provocou que a data da erradicación prolongouse até a actualidade.
Jorge Amado
Breve análise da súa obra
O éxito da literatura latinoamericana da década dos anos 60 tivo un precursor na obra de Jorge Amado, en cuxas obras mestura o realismo social cunhas acertadas doses de humor, erotismo e sensualidade, co heroísmo da tradición romántica do século XIX, e coas paixóns, os amores e os odios propios do melodrama.
Padróns, Ponteareas
San Salvador de Padróns é unha parroquia que se localiza no concello de Ponteareas. Segundo o IGE, en 2022 tiña 596 habitantes (294 homes e 302 mulleres), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 716 habitantes.
Vacina
Vacinas e vías de administración
A vacinación é unha técnica que se aplica a unha poboación san susceptible de enfermar, sexa humana ou animal, co obxectivo de previr unha posible infección e eliminar o carácter susceptible dun individuo a unha certa enfermidade. É un método de inmunización activa. Á cadea epidemiolóxica a vacinación dá lugar a unha inmunidade xeral nunha certa poboación, se se consegue unha cobertura adecuada, se isto non pasa, a vacina só achega un beneficio individual e permanecen grupos susceptibles que son os responsables de manter a transmisión da enfermidade na comunidade e da aparición de novos gromos, isto dependerá da capacidade de transmisión do microorganismo. Con altos niveis de cobertura pódese chegar á erradicación dunha enfermidade, como é o caso das vexigas. Actualmente a vacinación, en xeral, non é cuestionada, e é aceptada de forma universal, cun alto nivel de confianza nas vacinas por parte da poboación e os profesionais que as administran. Os gobernos adoptan calendarios de vacinación, incluíndo as doses de vacinas recomendadas de maneira sistemática (e en xeral proporcionadas polos servizos públicos de maneira gratuíta), co obxectivo de controlar varias enfermidades.
Jorge Amado
Breve análise da súa obra
Esta denominación, dada polo propio escritor, refírese ás novelas que teñen a Salvador de Baía como escenario. Jorge Amado denuncia as inxustizas sociais e a opresión nun mundo dividido entre bos e malos, negros e brancos, oprimidos e opresores, pobres e ricos: O país do Carnaval, Suor e Capitães da areia.
Whose Vote Counts, Explained
Whose Vote Counts, Explained é unha serie documental de 2020 estadounidense producida por Vox Media. A serie, xunto con The Mind, Explained, Sex, Explained e Coronavirus, Explained, é un spin-off da serie de televisión Explained.
Whose Vote Counts, Explained estreouse o 28 de setembro de 2020 a través de Netflix.
Vacina
Vías e lugares de administración das vacinas
Na administración das vacinas, ademais de seguir as pautas e as doses recomendadas, hai que facelo mediante as vías e os lugares anatómicos adecuados. Se non se cumpren estas recomendacións, pódese comprometer a efectividade da vacina e poden incrementarse as reaccións adversas. A maioría das vacinas que se usan habitualmente teñen que administrarse por vía intramuscular ou por vía subcutánea. Hai vacinas que se administran por vía oral, por exemplo contra a febre tifoide e o cólera.
Por vía intradérmica adminístrase a BCG (vacina contra a tuberculose) e tamén a vacina contra a rabia pero é unha vía pouco utilizada. Tamén hai vacinas de uso intranasal, como a antigripal atenuada.
Padróns, Ponteareas
Patrimonio
Na igrexa de San Salvador de Padróns consérvanse algunhas seteiras dunha edificación antiga nos muros sur e norte da ábsida e abrigo a fachada occidental cunha monumental portada do século XIII. A porta, das máis monumentais de gardapós axadrezado tres amplas arquivoltas apuntadas, as dúas exteriores de finas mediacanas e a inferior de dúas filas de floróns. O tímpano é liso e o lintel en que se apoia é soportado por mochetas con esculturas de anxos. Ten tres pares de columnas de fuste esvelto e monolítico con capiteis de finas follas rematadas en volutas.
Jorge Amado
Breve análise da súa obra
Novelas ligadas ao ciclo do cacao
En Cacau, São Jorge dous Ilhéus e Terras do sem-fim denuncia a explotación dos traballadores rurais polos exportadores de cacao nas facendas do sur de Baía; Amado narra historias líricas de malandros e vagabundos elevados á categoría de heroes románticos e folletinescos: Mar morto, Gabriela, cravo e canela, esta de 1958, converteuse nun dos maiores éxitos editoriais da literatura brasileira. Nesta tendencia encádrase tamén a novela A morte e A morte de Quincas Berro d'Água, na que Jorge Amado crea un dos seus mellores personaxes, o marinero Quincas Berro d'Água. Nestas novelas as protagonistas son grandes heroínas, moi coñecidas polo público brasileiro: Gabriela, Tieta do agreste e Dona Flor.
En 1992, Amado publicou Navegaçãou de cabotagem, cuxo subtítulo é "apuntes para un libro de memorias que xamais escribirei", un libro de escritos fechados pero non ordenados cronoloxicamente, nos que o autor relata pasaxes da súa vida persoal e da súa carreira literaria.
Traducións das obras
A obra de Jorge Amado xa foi editada en 55 países, e vertida para 49 idiomas: albanés, alemán, árabe, armenio, azarí, búlgaro, catalán, chinés, coreano, croata, danés, eslovaco, esloveno, español, esperanto, estoniano, finés, francés, galego, xeorgiano, grego, guaraní, hebraico, holandés, húngaro, iídiche, inglés, islandés, italiano, xaponés, letón, lituano, macedonio, moldovo, mongol, noruegués, persa, polaco, romanés, ruso (tamén tres en braille), serbio, sueco, tailandés, checo, turco, turcomán, ucraíno e vietnamita.
Cartas
Son máis de 100 mil páxinas en proceso de catalogación as cartas trocadas con xente do mundo enteiro, gardadas nun acervo illado da súa fundación. A doazón foi entregada cunha reserva, por escrito: "Jorge escribiu que soamente cincuenta anos tras súa morte ese material debía ser aberto ao público", segundo a poeta Myriam Fraga, que dirixe a Casa desde súa creación hai vinte anos.
De relatos sobre libros e obras de arte a traxes do cotián, escribiuse con grandes escritores, poetas e intelectuais de seu tempo: Graciliano Ramos, Érico Veríssimo, Mário de Andrade, Carlos Drummond de Andrade, Monteiro Lobato e Gilberto Freyre, entre tantos outros brasileiros; Pablo Neruda, Gabriel García Márquez e José Saramago, entre tantos outros estranxeiros. No campo da política, a correspondencia estabeleceuse con nomes dos máis variados como: Juscelino Kubitschek, François Mitterrand e Antônio Carlos Magalhães.