cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Linguaxe musical
A linguaxe musical como xénero ou estilo
Pódese falar dun estilo referido a unha época, unha cultura, un grupo de persoas (compositores, por exemplo) e, no caso máis específico, pódese referir ao estilo musical que se reflicte nas obras dunha soa persoa. Neste caso, ás veces, e como expresión equivalente, pódese facer referencia á linguaxe musical dun compositor en particular.
A linguaxe musical e a música como linguaxe
A linguaxe musical é o conxunto de signos sonoros e escritos que permiten a comunicación a través da música. A linguaxe musical é para a música o que a gramática e o vocabulario son para unha lingua. Aínda que xa no século XVII hai exemplos de como a forma musical ás veces se organiza a base de patróns prestados da retórica, a metáfora de tomar a música como linguaxe e analizala en base a elementos como a frase ou os efectos de "pregunta-resposta" toman forza especialmente a partir do século XVIII. Máis tarde, a expresión linguaxe musical enraizou especialmente en Francia (langage musical).
A metáfora da música como linguaxe inclúe elementos de comunicación - inherentes á linguaxe - como a fonte, o emisor, o receptor, a mensaxe, etc. pero faise máis problemático ao encaixar outros como a función, o referente ou o significado.
Entre os elementos que interveñen na articulación dun discurso musical que o receptor pode entender e que se considera parte da linguaxe musical están o ritmo, a métrica, a melodía, a tonalidade, a harmonía, o contrapunto e a forma musical. Por outra banda, normalmente non se inclúen elementos como a instrumentación.
Ás veces, o concepto de linguaxe musical, empregado neste segundo sentido, redúcese drasticamente e de xeito alarmante a elementos de notación musical, coma se o que fixo da música unha linguaxe fosen os elementos gráficos.
A materia de Linguaxe Musical
Despois de que algúns centros de educación musical comezasen a utilizar esta expresión, de xeito extraoficial, desde polo menos a década dos oitenta, o cambio no currículo do ensino conservatorio que representou a promulgación da LOGSE levou á supresión da materia de Solfexo e Teoría que se impartira até entón por unha materia nova que se estaba a implementar nesa altura. A LOE mantivo esta materia que segue a impartirse nos conservatorios. Desde entón tamén se impartiu unha materia co mesmo nome e contido similar en moitas escolas de música.
Os seus obxectivos pódense resumir na comprensión da música, o discurso musical, as súas regras e leis internas e o uso destas para a creación. Esta comprensión aplícase tanto á música que se le nunha partitura, unha competencia que se adquire a través da lectura musical e o solfexo, e das audicións.
Na medida en que este tema inclúe contidos básicos de formas musicais, harmonía, contrapunto e mesmo a historia da música, aínda que se pode obxectar que isto non forma parte estritamente da linguaxe musical, este asenta as bases doutras materias que tratan especificamente destes aspectos.
Esta materia impártese nos primeiros catro cursos do grao medio e nos cursos previos.
Máis tarde converteuse tamén nunha materia do bacharelato de artes, e é un dos bloques de contidos presentes na educación secundaria obrigatoria
Alén do que establecen os decretos, obsérvase que entre as persoas implicadas na definición deste campo do coñecemento musical entendido como "linguaxe musical" existe unha falta de unanimidade, tanto no concepto coma nos límites.
Oldřich Nejedlý
Oldřich Nejedlý, nado o 26 de decembro de 1909 en Žebrák (Austria-Hungría) e finado o 11 de xullo de 1990 en Rakovník (Checoslovaquia), foi un futbolista checo famoso por ser o máximo goleador do Mundial de Fútbol de 1934 en Italia, ao anotar 5 goles nun total de 4 partidos.
Scyllarus
Scyllarus é un xénero de crustáceos decápodos da familia Scyllaridae.
Especies
Recoñécense as seguintes especies:
Paulinho Paiakan
Paulinho Paiakan, finado o 16 de xuño de 2020, foi un líder do pobo caiapó, unha tribo indíxena do Brasil. Liderou aos caiapó nas súas protestas contra a destrución da selva amazónica.
Traxectoria
Paiakan foi contratado polo goberno brasileiro en 1971 para facilitar a construción do sistema de estradas trans-amazónicas polas terras do pobo caiapó. Unha vez que Paiakan viu a natureza do proxecto de primeira man, deixou o traballo e comezou a mobilizar ao seu pobo contra o proxecto. Xunto a un grupo de persoas da súa vila natal, estableceu unha nova aldea chamada Aukre, onde se propuxo gravar a destrución da selva e das tradicións caiapó.
Deuse a coñecer no escenario mundial percorrendo Europa e América do Norte con comparecencias públicas e discursos, coa colaboracin da Rede Amigos da Terra, o Fondo Mundial para a Vida Silvestre e o Grupo de Apoio aos Caiapó de Chicago nunha campaña contra o proxecto da presa de Altamira. N Universidade de Chicago declarou: O bosque é unha cousa grande; ten persoas, animais e plantas. De nada serve salvar os animais se se queima o bosque; non ten sentido salvar o bosque se as persoas e animais que viven nel son asasinadas ou expulsadas. Os grupos que intentan salvar as razas de animais non poden gañar se as persoas que intentan salvar o bosque perden; a xente que intenta salvar aos indíxenas non pode gañar se algún dos outros perde; os indíxenas non poden gañar sen o apoio destes grupos; pero os grupos non poden gañar tampouco sen o apoio dos indíxenas, que coñecen o bosque e os animais e poden contar o que lles está pasando. Ninguén de nós é o suficientemente forte como para gañar só; xuntos podemos ser o suficientemente fortes como para gañar. O Banco Mundial anunciou que non concedería a Brasil un préstamo para o proxecto despois desta campaña e da protesta en Altamira.
Acusación de violación e xuízo
En 1992, Paiakan foi acusado de violar a unha muller xove e branca á que contratara para dar titorías aos seus fillos. En 1994 foi absolto, pero nun novo xuízo en 1999 foi condenado a seis anos de prisión. O asunto estigmatizou non só a Paiakan, senón a todo o movemento de pobos indíxenas do que fora unha figura clave.
Morte
Paiakan faleceu o 16 de xuño de 2020 no Hospital Público Rexional do Araguaia en Redenção, Pará, pola COVID-19. Tiña ao redor de 65 anos no momento da súa morte.
Treitol
O treitol é un azucre-alcohol de catro carbonos coa fórmula molecular C4H10O4. Utilízano principalmente algúns invertebrados como intermediario na síntese química doutros compostos. É o diastereómero do eritritol, que se utiliza como edulcorante substituto do azucre.
Nos organismos vivos o treitol encóntrase no fungo comestible Armillaria mellea. Serve como crioprotector (axente anticonxelante) no escaravello de Alasca Upis ceramboides.
Cameron Johnson
Traxectoria profesional
O 20 de xuño de 2019, Johnson foi seleccionado polos Minnesota Timberwolves na 11ª posición do Draft da NBA de 2019, pero pouco despois foi traspasado ós Phoenix Suns xunto a Dario Šarić a cambio de Jarrett Culver. O 6 de xullo de 2019, Johnson asinou cos Suns. Debutou na NBA o 26 de outubro de 2019 na vitoria dos Suns por 130–122 contra os Los Angeles Clippers.
O 9 de febreiro de 2023, os Suns traspasaron a Johnson ós Brooklyn Nets xunto a Mikal Bridges, Jae Crowder e catro eleccións da primeira rolda do Draft, a cambio de Kevin Durant e T. J. Warren.
Kon Ichikawa
Kon Ichikawa (en 市川 崑, Ichikawa Kon), nado en Ise, Mie, o 20 de novembro de 1915 e finado en Toquio o 13 de febreiro de 2008, foi un director de cinema xaponés. A súa obra abrangue un amplo rango de estilos, dende filmes antibélicos a documentais.
Primeiros anos
Ichikawa naceu en Ise, na prefectura de Mie, como Giichi Ichikawa (市 川 儀 一). O seu pai morreu cando tiña catro anos e a tenda de kimonos da familia crebou, polo que foi vivir coa súa irmá. Un tío deulle o nome de "Kon" que pensaba que os caracteres do kanji 崑 significaban boa sorte, porque as dúas metades do carácter chinés teñen o mesmo aspecto cando se divide pola metade verticalmente. De neno encantáballe debuxar e a súa ambición era converterse en artista. Tamén lle gustaba o cinema e era fan do "chambara" ou cinema de samurais. Na adolescencia quedou fascinado polas "Silly Symphonies" de Walt Disney e decidiu converterse en animador. Asistiu a unha escola técnica en Osaka e ao graduarse, en 1933, atopou un traballo no departamento de animación dun estudio de cinema local, J.O Studio. Décadas despois, díxolle ao escritor estadounidense sobre cinema Xaponés Donald Richie: "Sigo sendo debuxante e creo que a maior influencia nos meus filmes (ademais de Chaplin, especialmente The Gold Rush) é probablemente Disney".
Trasladouse ao departamento de longametraxes como axudante de dirección cando a compañía pechou o seu departamento de animación, traballando baixo directores como Yutaka Abe e Nobuo Aoyagi.
A principios dos anos corenta, J.O Studio fusionouse con P.C.L. e Toho Film Distribution para formar a Toho Film Company. Ichikawa mudouse a Toquio. O seu primeiro filme foi unha curta de monicreques, Musume Dojoji (1946), que foi confiscada polas autoridades de ocupación dos Estados Unidos co pretexto de que era demasiado "feudal", aínda que algunhas fontes suxiren que o guión non fora aprobado polas autoridades ocupantes. Perdido durante moitos anos, consérvase na Cinémathèque Française.
Síndrome de Estocolmo
En xeral, estes procesos psíquicos inconscientes e a súa relación entre vítima/agresor pódense entender perfectamente nunha ampla gama de contextos onde se repite a situación do agresor e dos maltratados. Mesmo no caso das mulleres que sofren agresións por parte dos seus cónxuxes e, aínda que a miúdo teñen recursos legais e apoio familiar para abandonar ao agresor, persisten vivindo baixo un ambiente de medo.
Kon Ichikawa
Primeiros anos
Foi en Toho onde coñeceu a Natto Wada, nada como Yumiko Mogi en Himeji en 1920. Wada era tradutora en Toho. Acordaron casar algún tempo despois de que Ichikawa completase o seu primeiro filme como director. Ambos viñan de matrimonios fracasados. Ela licenciouse en literatura inglesa pola Tokyo Woman's Christian University. Casou con Kon Ichikawa o 10 de abril de 1948 e morreu o 18 de febreiro de 1983 dun cancro de mama.
Síndrome de Estocolmo
Cómpre sinalar que a síndrome de Estocolmo non está recoñecida nalgún dos manuais máis importantes da psiquiatría, como o Diagnostic and Statistical Manual, polo que esta síndrome entraría na categoría de efecto postraumático.
Kon Ichikawa
1950-1965
Obtivo o recoñecemento occidental durante a década de 1950 e 1960 con dous filmes contra a guerra, Biruma no tategoto e Nobi, e a formidable peza de época Yukinojo henge sobre un actor de kabuki.
Síndrome de Estocolmo
Explicación
A síndrome está relacionado coa captura da noiva e temas similares da antropoloxía cultural. Nun principio, as vítimas comezan a identificarse emocionalmente cos secuestradores a través de represalias e/ou violencia. Os pequenos xestos suaves dos secuestradores a miúdo amplifícanse porque o refén non pode ter unha visión clara da realidade e do perigo nestas circunstancias. Por esta razón, os intentos de liberación son vistos como unha ameaza. É importante ter en conta que os síntomas son o resultado dun estrés físico e emocional extremo. O complexo e dubidoso comportamento de afecto e odio simultáneo cara aos secuestradores considérase unha estratexia de supervivencia por parte das vítimas.
Cómpre considerar que o proceso de síndrome prodúcese sen que a vítima teña coñecemento diso. A mente fabrica unha estratexia ilusoria para protexer a psique da vítima. A identificación afectiva e emocional co secuestrador ten lugar para proporcionar unha retirada emocional da perigosa e violenta realidade á que está a ser sometida a persoa. Non obstante, a vítima non se esquece totalmente da súa propia situación, parte da súa mente permanece alerta ante o perigo e isto é o que fai que a maioría das vítimas intenten escapar do secuestrador nalgún momento, mesmo en casos de catividade prolongada.
Kon Ichikawa
1950-1965
Entre as súas moitas adaptacións literarias atopánse Kagi de Jun'ichirō Tanizaki, Kokoro e Wagahai wa neko de aru de Natsume Sōseki, e Enjo, de Yukio Mishima, en que un sacerdote queima o seu templo para salvalo da contaminación espiritual. Kagi participou no Festival de Cannes de 1960 e gañou o premio do xurado con L'Avventura de Antonioni.
Síndrome de Estocolmo
Explicación
Non todas as vítimas desenvolven un trauma despois de que a situación remate.
Kon Ichikawa
Dende 1965
Despois de Tōkyō Orinpikku, Wada retirouse como guionista, o que marcou un cambio significativo nos filmes de Ichikawa a partir dese momento. En canto á súa xubilación, dixo: "Non lle gusta a nova gramática cinematográfica, o método de presentación do material; di que xa non hai corazón, que a xente xa non se toma en serio o amor humano".
Síndrome de Estocolmo
Historia
miniatura|250px|right|[[Patty Hearst|Patricia Hearst durante o atraco protagonizado polo SLA no Banco Hibernia]] O 23 de agosto de 1973, Jan-Erik "Janne" Olsson intentou asaltar un Kreditbanke de Estocolmo. Tras verse acurralado tomou como reféns catro empregados do banco, tres mullleres e un home. Entre as súas esixencias estaba que lle levasen a Clark Olofsson, un criminal que nese momento cumpría unha condena. A pesar das ameazas contra a súa vida, mesmo cando foron obrigados a poñerse de pé con sogas arredor dos seus pescozos, os reféns acabaron protexendo o raptor para evitar que fose atacado pola policía. Durante o seu cativerio, unha das reféns afirmou: «Non me asusta Clark nin o seu compañeiro; asústame a policía». E trala súa liberación, Kristin Enmark, outra das refénse declarou: «Confío plenamente nel, viaxaría por todo o mundo con el». O psiquiatra Nils Bejerot, asesor da policía sueca durante o asalto, cuñou a expresión «síndrome de Estocolmo» para referirse á reacción dos reféns ante o seu cativerio.
Un ano despois, en febreiro de 1974, Patty Hearst, neta do magnate William Randolph Hearst, foi secuestrada polo Exército Simbionés de Liberación. Dous meses despois da súa liberación, ela uniuse aos seus captores, axudándoos a realizar o asalto a un banco. Este caso deulle popularidade á expresión «síndrome de Estocolmo», ao intentar ser usada pola defensa durante o xuízo; non foi aceptado polo tribunal e Hearst foi condenada polo atraco. A súa condena de sete anos de prisión foi conmutada posteriormente, e finalmente foi indultada polo presidente Bill Clinton, que indicou que ela non estaba a actuar pola súa propia vontade.
Kon Ichikawa
Dende 1965
O seu último filme, Inugami-ke no ichizoku (2006), un remake do seu propio filme de 1976, entrou no 29.º Festival Internacional de Cine de Moscova.
Tamén en 2006, Ichikawa foi obxecto dun documental de longa duración, Ichikawa Kon Monogatari, dirixido por Shunji Iwai.
Ichikawa morreu de pneumonía o 13 de febreiro de 2008 nun hospital de Tokio. Tiña 92 anos.
Everything Everywhere All at Once
Everything Everywhere All at Once é un filme de estadounidense de 2022 escrito e dirixido por Daniel Kwan e Daniel Scheinert (coñecidos colectivamente como "Daniels"), que a produciron xunto a Anthony e Joe Russo. The New York Times cualificou o filme como un "remuíño de anarquía de xéneros" con elementos de comedia surrealista, ficción científica, fantasía, filmes de artes marciais e animación.
Argumento
Nunha reunión conflitiva coa inspectora do IRS Deirdre Beaubeirdre, o corpo de Waymond é tomado por Alpha-Waymond, unha versión de Waymond do "Alphaverse". Alpha-Waymond explícalle a Evelyn que existen moitos universos paralelos porque cada opción de vida crea un novo universo alternativo. O Alphaverse, dirixido pola finada Alpha-Evelyn, desenvolveu a tecnoloxía de "saltoversos", que permite ás persoas acceder ás habilidades, memorias e corpos do seu universo paralelo realizando accións estrañas estatisticamente pouco probables. O multiverso agora está ameazado por Jobu Tupaki, a versión Alphaverse de Joy, cuxa mente quedou escindida despois de que Alpha-Evelyn a empurrase a realizar un saltoverso. Jobu agora experimenta todos os universos á vez e pode saltar e manipular a materia ao seu xeito; ela creou un buraco negro "todo bagel" que ameaza o multiverso.
Tyler Dorsey
Tyler Quincy Dorsey, nado o 18 de febreiro de 1996 en Pasadena, California, é un xogador grego-estadounidense de baloncesto profesional que xoga no Fenerbahçe Beko da Basketbol Süper Ligi e da Euroliga.
Traxectoria profesional
O 23 de xuño de 2017, Dorsey foi seleccionado na 41ª posición do Draft da NBA de 2017 polos Atlanta Hawks, asinando un contrato por dous anos.
O 7 de febreiro de 2019, Dorsey foi traspasado ós Memphis Grizzlies a cambio de Shelvin Mack.
O 17 de agosto de 2019, Dorsey fichou co Maccabi Tel Aviv BC israelí, asinando un contrato por un ano con opción a outro máis.
O 20 de agosto de 2021, Dorsey asinou por unha tempada co Olympiacos BC grego.
O 23 de xullo de 2022, Dorsey asinou cos Dallas Mavericks e co seu afiliado na NBA G League, os Texas Legends.
Sylvia Fedoruk
Sylvia Olga Fedoruk, (ucraíno: Федорук), nada en Canora, Saskatchewan (Canadá) o 5 de maio de 1927 e finada o 26 de setembro de 2012, foi unha física especialista en medicina, atleta e vicegobernadora de Saskatchewan.
Traxectoria
Sylvia Fedoruk era filla de inmigrantes ucraínos, Annie Romaniuk e Theodore Fedoruk. Asistiu a unha escola dunha soa habitación en Wroxton, ao nordés da cidade de  Yorkton. O seu pai era o seu profesor. Durante a segunda guerra mundial, a familia trasladouse a Ontario, onde os seus pais traballaron nunha fábrica de guerra. En 1946, terminou os seus estudos no Walkerville  Collegiate de  Windsor  Ontario, sendo a mellor da súa clase e recibindo a medalla Ernest  J. Crede Memorial e unha bolsa de acceso á universidade. Pero a familia optou por volver a Saskatchewan, onde Sylvia ingresou na Universidade de  Saskatchewan no outono de 1946.
Licenciouse en física na Universidade de Saskatchewan en 1949 e recibiu a Medalla de Ouro do Gobernador Xeral. Fedoruk completou a súa mestría en física en 1951.
Fedoruk foi contratada polo Dr. Harold E. Johns para traballar como radiofísica  na Clínica do Cancro de  Saskatoon. Chegou a ser a xefa de física médica da Clínica do Cancro de  Saskatoon e directora dos servizos de física da Clínica do Cancro de  Saskatchewan. Foi profesora de oncoloxía e membro asociado de física na Universidade de Saskatchewan. Participou no desenvolvemento da primeira unidade de cobalto-60 do mundo e dunha das primeiras máquinas de exploración de medicina nuclear. A unidade de terapia cobalto 60, ou a "bomba de cobalto", foi a primeira da súa clase en utilizar con éxito a radiación dirixida para tratar o cancro nun paciente. O feixe de radiación colimado da máquina podía axustarse ao tamaño do tumor para irradiar o crecemento. O traballo de mestría de Fedoruk sobre as medicións da dose para o tratamento con radiación foi esencial para o éxito da unidade de terapia de cobalto.
Recoñecementos
Foi a primeira muller membro da Xunta de Control da Enerxía Atómica do Canadá. De 1986 a 1989 foi reitora da Universidade de Saskatchewan. Foi a primeira muller que ocupou este cargo na Universidade de Saskatchewan.
Foi presidenta (de 1971 a 1972) da Asociación Canadense de Curling Feminino. En 1986, ingresou no Salón da Fama do Curling canadense, e recibiu a Orde do Mérito de  Saskatchewan. En 1961, xogou no primeiro Campionato Diamante "D" co equipo de Saskatchewan, que gañou o torneo. En 1986 ingresou no Salón da Fama do Curling canadense.
En 1987, foi nomeada Oficial da Orde do Canadá.
De 1988 a 1994, foi vicegobernadora de  Saskatchewan. Na década de 1990, a cidade de Saskatoon nomeou unha nova estrada,  Fedoruk  Drive, na súa honra. A estrada vai desde Central Avenue ata  McOrmond  Drive, ao norte das comunidades de  Silverspring e  Evergreen e ao sur da comunidade de  Aspen  Ridge e o  Northeast  Swale. Fedoruk Drive é unha vía arterial menor no sector nordés da cidade.
O 3 de outubro de 2012, o nome do Centro Canadense para a Innovación Nuclear ( CCNI) cambiouse polo de Centro Canadense para a Innovación Nuclear Sylvia Fedoruk, en honra ao traballo pioneiro que realizou no tratamento do cancro con radioterapia de cobalto-60 na década de 1950.
En 2009, foi incluída no Salón da Fama da Medicina Canadense.
Zoelas
miniatura|dereita|Mapa das tribos ástures. Os zoelas eran unha antiga tribo celta de Gallaecia, un pobo ástur que viviu no norte do actual Portugal, na rexión de Tras os Montes, e na fronteira con Zamora, configurando un dos populi de maior extensión territorial coñecidos da península Ibérica. O seu territorio sitúase entre as montañas de Serra da Nogueira e as montañas de Mogadouro. A súa principal cidade chamábase Curunda, nome que se repite na onomástica da provincia de Zamora, en Villalazán, Curundae Balaesi.
Os zoelas tamén son mencionados en altares atopares en Braganza, concretamente no castro de Avelãs. Este pobo deixou estelas funerarias decoradas con símbolos circulares, simbolizando o sol e con deseños animais como o porco e o cervo. Os zoelas son de orixe descoñecida. Moitos autores considéranos unha das etnias máis antigas da península Ibérica.
O liño cultivado polos zoelas, foi nomeado por Plinio e chegou a ter sona en Roma.
Táboa de Astorga
miniatura|270px|Táboa dos zoelas ou Táboa de Astorga é un texto xurídico realizado sobre unha placa de [[bronce (32x24 cm) de forma cuadrangular e coroada por un frontón triangular en cuxo interior aparece a data consular. Atópase no Staatliche Museen de Berlín.]]
Ademosynidae
Ademosynidae é unha familia extingjuida da orde dos coleópteros. Comprende uns 10 xéneros e máis de 40 especies descritas. Viviron desde o Capitaniano (Pérmico) ata inicios do Cretáceo.
Xéneros
Estes 10 xéneros pertencen á familia Ademosynidae:
Noga Levy-Rapoport
Noga Levy-Rapoport é unha activista ambiental británica, oradora e organizadora das folgas polo clima do Reino Unido da UK Student Climate Network (Rede estudantil do clima).
Traxectoria
O 15 de febreiro de 2019, Levy dirixiu a primeira marcha da folga climática de Londres, antes de unirse á UK Student Climate Network como voluntaria para a difusión escolar e a organización en torno ao Green New Deal con GND UK. Organizou folgas climáticas en Londres e o Reino Unido para as datas de folga mundial o 15 de marzo de 2019 e o 24 de maio de 2019, así como organizou e anunciou publicamente o apoio do UKSCN a un New Deal ecolóxico para o Reino Unido na folga climática de Londres o 12 de abril de 2019. Desde febreiro, Levy participou en numerosos paneis, eventos, folgas e protestas en todo o Reino Unido, e converteuse nunha das mozas británicas que máis destacaron nas protestas contra o cambio climático.
O 7 de maio de 2019, Levy falou na Organización Marítima Internacional (OMI) en Londres, xunto co grupo de activistas de Campaign Against Climate Change, para pedir que se limite a velocidade do transporte marítimo co fin de reducir as emisións. O discurso foi descrito como "tratamento Greta Thunberg" para a OMI, que, como organismo das Nacións Unidas, fora obxecto de críticas por non estar suficientemente comprometida coa redución das súas emisións.
En xullo de 2019, pronunciou a charla inaugural da Children's Media Conference (CMC), argumentando que o equilibrio político que os medios de comunicación trataran de introducir nos medios de comunicación infantís en relación aos contidos sobre o cambio climático era ineficaz e potencialmente paralizante para os mozos dispostos a actuar dalgunha forma. Descrito como un "discurso sobresaínte", Levy foi nomeada unha das 'Changemakers' do ano do CMC e sinalou que había un "chamamento global para que os nenos se convertan nos líderes de hoxe", e isto debería comezar cos seus medios de comunicación.
O 20 de setembro de 2019, Levy foi a anfitrioa da folga climática mundial de Londres, a maior mobilización climática na historia do Reino Unido, con 100.000 manifestantes na capital e 350.000 asistentes a folgas en todo o país. Ese mesmo mes, o seu deseño conxunto para unha pancarta de folga climática xunto coa axencia ILOVEYOU foi presentado ao concurso "Deseño do Ano" de Beazley no Museo do Deseño, que Levy e os seus compañeiros activistas decidiron non boicotear, unha decisión que logo explicou nun artigo para It's Nice That.
En outubro de 2019, foi seleccionada polo London Evening Standard como unha das persoas máis influentes de Londres en 2019 como parte da súa lista anual Progress 1000. No mesmo mes, discutiu sobre a crise climática e os políticos con Clive Lewis para a revista Huck Magazine. Levy asumiu un forte papel de portavoz do movemento xuvenil sobre o clima no Reino Unido e foi entrevistada por varios medios de comunicación, locais e nacionais, ademais de escribir para The Guardian, It's Nice That, e a Sociedade Fabiana. Tamén é portavoz do partido Laborista polo Green New Deal.
Michaela Coel
Michaela Ewuraba Boakye-Collinson, nada o 1 de outubro de 1987 en Londres, é unha actriz, guionista, directora, produtora e cantante británica máis coñecida profesionalmente como Michaela Coel.
Acadou recoñecemento por ser a creadora e a protagonista da serie de televisión da E4 Chewing Gum (2015–2017), coa que gañou o BAFTA á mellor actuación feminina en comedia; e tamén pola serie da BBC One/HBO I May Destroy You (2020), pola que gañou o British Academy Television Awards á mellor actriz en 2021 e acadou  catro candidaturas aos Premios Primetime Emmy.
Tamén é coñecida polo seu traballo noutras producións de Netflix, entre as que se inclúen Black Mirror (2016–2017), Black Earth Rising (2018) e o filme Been So Long (2018).
Discografía
EP LPs
Bloqueo (ferrocarril)
right|200px|thumb|[[Sinalización ferroviaria|Sinais luminosos dun bloqueo automático en Alemaña.]] O bloqueo é o sistema que permite organizar a circulación dos trens, de maneira que non choquen durante a súa marcha. Isto conséguese evitando que dous trens coincidan simultaneamente nun mesmo punto, xa sexa por choque frontal, alcance do tren precedente, ou no ángulo de converxencia de dúas vías.
Unha liña férrea está sempre dividida en tramos, denominados cantóns, cuxa lonxitude e tipo dependerán, entre outros factores, do sistema de bloqueo existente no devandito tramo. En condicións normais, en cada cantón, só pode haber un tren circulando. Para evitar que dous ou máis trens accedan ao mesmo cantón, utilízanse precisamente os sistemas de bloqueo.
A forma na que se realiza o bloqueo depende da tecnoloxía dispoñible, desde simples acordos verbais para evitar que dous trens accedan á mesma vía, ata complexos sistemas informatizados que comproban en todo momento a posición dos trens.
Du forsvinder
Du forsvinder é un filme dinamarqués de 2017 dirixido por Peter Schønau Fog. Está baseado na novela homónima de Christin Jungersen. O filme estreouse na sección de Presentacións Especiais do Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2017. Foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 90ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Chrysallida indistincta
Chrysallida indistincta é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Arthur Wilbur Henn e Brazier no ano 1894.
Ceca de Londinium
A ceca de Londinium foi un obradoiro monetario do Imperio Romano establecido na cidade de Londinium (a actual Londres).
Historia
A ceca foi fundada polo usurpador Carausio en torno ao ano 286, xunto coa ceca de Camulodunum. Carausio cuñou aí moedas de ouro, de prata e de cobre. Ata ese momento, a Britania romana non tivera activo ningún outro establecemento de cuñaxe de moeda. esquerda|miniatura|180x180px|[[Áureo da ceca de Londinium a nome de Carausio]]
Os áureos coñecidos a nome de Carausio son moi escasos, o que fai pensar que a provisión de ouro destinada á súa cuñaxe non debeu ser moi abundante, e ademais a lei do ouro era baixa en comparación coa establecida por Diocleciano para a cuñaxe dese metal.
Agás unhas poucas excepcións, as emisións de prata limítanse a denarios, nos que non se reproduce ningunha das marcas de ceca habituais, aínda que si as letras RSR no exergo dos reversos. En analoxía coa inscrición COM (itis) habitual nos sólidos do baixo imperio, esas letras representan a expresión R (ationalis) S (ummae R (ei).
A maior parte das moedas emitidas en Londinium a nome de Carausio son antoninianos, cuñados en cobre e cun baño de prata. miniatura|180x180px|[[Follis da ceca de Londinium a nome de Constantino I]] A ceca foi utilizada tamén polo seu sucesor Alecto (293-296), quen non cuñou en prata e utilizou para o ouro a mesma baixa lei que Carausio. Posteriormente, o obradoiro monetario sobreviviu á reconquista das illas por parte de Costancio Cloro e mantívose activa para as cuñaxes de toda a dinastía Constantiniana, ata que pechou cara ao ano 326.
Marcas de ceca
As marcas de ceca máis utilizadas polo obradoiro monetario de Londinium foron: AVG, AVGOB (Augustae obryzum), AVGPS, L, LD, LG, LI, LN, LON, LVG, LVGD, LVGPS, ML (Moneta Londinii), MLL, MLN, MSL, PL (percussa Londinii), PLN, PLON e SML (Sacra Moneta Londinii).
Lumia (cítrico)
A lumia (Citrus lumia Risso. & Poit., ou Citrus aurantiifolia (Christm. et Panz. ) Swingle var. lumia hort. ) tamén se chama limón pera (Citrus × lumia 'pyriformis'), xa que a súa forma aseméllase a unha pera. Tamén se lle chama limón francés e ás veces limón doce, aínda que non é necesariamente doce. miniatura| A lumia de Johann Christoph Volkamer descríbese como un limón doce. miniatura| Desenvolvemento das froitas En alemán, a lumia chámase Birnenlimone, Patriarch-Citrone, Süsse Limone ou Birnenlumie; en francés chámase Poire du commandeur. En chinés chámase Lu mi (露蜜), en vietnamita, Chanh Pháp e en xaponés Rumii ou Lumii (ル ミー) ou, de maneira errada, Zamboa, xa que ás veces é confundida coa zamboa (citrus maxima), unha das palabras xaponesas de orixe galego-portuguesa.
O froito ten forma de pera, ten unha casca grosa e non é moi suculento. É un dos cítricos que pode chegar a un maior tamaño.
Pomum Adami
Hai unha variedade de Lumia chamada Pomme D'Adammo ou mazá de Adán, e tamén se inclúe baixo o nome Citrus lumia, segundo Risso & Poit, o nome da variedade é pomum adami.
Orixe e xenética
A orixe máis probable da lumia é a conca mediterránea. O Lumia tamén se clasifica como ''Citrus limon var. lumia de Swingle que a sitúa baixo a taxonomía de limón e Citrus medica L. var. lumia'', que suxire que é semellante á cidra.
As lumias representan varios híbridos cítricos distintos. Normalmente, as lumias denomínanse híbridos de cidreira, polo seu tamaño, a casca espesa e a polpa seca. O Pomo d'Adamo tamén foi descrito por Johann Christoph Volkamer como un Cedrato que é italiano para un híbrido de cidreira, mentres que Cedro refírese a unha verdadeira cidreira (cidra). Unha análise xenómica recente de varias especies chamadas comunmente "limóns" ou "limas" revelou que as distintas lumias individuais teñen diferentes antecedentes xenéticos.
En The Citrus Industry, Hodgson escribiu sobre as lumias:
Medicina
Segundo un estudo xaponés de 1996, o extracto de albedo do Lumia demostrou que posúe a maior actividade inhibidora contra a ciclooxixenase (IC50 = 24 μg/mL), entre outros cítricos estudados. O extracto flavedo de Lumia madura inhibiu a ciclooxixenase no mesmo grao que o albedo, máis que o extracto de polpa.
Sarah Myhre
Sarah E. Myhre é unha científica climática, divulgadora e activista pola xustiza ambiental estadounidense. É coñecida polo seu enfoque feminista para a mitigación do cambio climático, e considera necesario que máis mulleres lideren a loita contra o cambio climático. É fundadora e directora executiva do Rowan Institute, unha organización sen ánimo de lucro con sede en Washington D. C. que se enfoca no liderado do cambio climático.
Traxectoria
Myhre obtivo o seu doutoramento en ecoloxía na Universidade de California en Davis, en 2014, estudando paleo-oceanografía. A súa mentora foi Tessa M. Hill. É investigadora principal no Project Drawdown, onde investiga a extracción de carbono no océano. Ademais da súa investigación en ciencias do clima, Myhre avoga por incluír as experiencias humanas e usar a empatía cando fala sobre o cambio climático, argumentando que as perspectivas humanistas son importantes para abordar o cambio climático. Tamén avoga por un enfoque feminista da ciencia do clima, chamando a un maior liderado de mulleres científicas e activistas. Myhre argumenta que a ciencia nunca foi apolítica, e non pode ser tratada como tal.
Controversia
No transcurso de varios anos, Myhre experimentou un forte acoso polo seu activismo climático. Tamén estivo publicamente en desacordo co científico climático Cliff Mass, o que lle implicou estar máis sometida ao acoso. Segundo un post en Grist, Myhre escribiu un artigo de opinión criticando o nomeamento de Scott Pruitt no xornal The Seattle Times, no que Mass escribiu un comentario cualificándoa de "idealista" e de "non ser unha verdadeira científica do clima". Outros colegas advertíronlle que o liderado público sobre o cambio climático é un "suicidio profesional". Tamén foi tachada de alarmista climática".
Recoñecementos
En 2017, a revista Seattle Magazine incluíuna dentro da listaxe das Seattleites máis influentes. Ao ano seguinte, en 2018, a Academia Nacional de Ciencias nomeouna Kavli Fellow.
Balastro
250px|thumb|Base de balastro sobre a que se asentan os [[raíl|raís dunha vía férrea.]] O balastro é un tipo de material formado pola mestura de grava grosa e pedra machucada sobre o que se asentan as travesas que suxeitan os raís das vías do ferrocarril.
Etimoloxía
Balastro deriva da palabra inglesa ballast, que significa "lastre", e fai referencia ao material empregado antigamente como lastre das embarcacións.
Obtención
Obtense triturando rochas sas e debe cumprir certas especificacións en canto a calidade da material nai e na súa granulometría. Transpórtase en camións ata onde pode ser cargado en trens especiais con moegas que permiten a súa descarga na vía.
Funcións
O balastro utilízase xeralmente como base de pavimentacións, tanto de pavimentos continuos como o aglomerado de pavimentos por pezas, tal como o empedrado.
De maneira similar, o balastro de vía cumpre a función de achegar estabilidade á vía férrea, facendo que permaneza coa xeometría dada durante a súa construción. Adicionalmente cumpre outras tres funcións importantes:
Phanerota fasciata
Phanerota fasciata é unha especie de escaravellos estafilínidos. Vive en Norteamérica.
Holstein
Holstein existíu anteriormente como o Condado de Holstein (en alemán: Grafschaft Holstein), o posterior Ducado de Holstein (en alemán: Herzogtum Holstein) e foi o extremo setentrional do Sacro Imperio Romano Xermánico.
A historia de Holstein está ligada estreitamente coa do Ducado danés de Schleswig.
Historia
miniatura|280px|Mapa do Ducado de Holstein miniatura|280px|[[Xutlandia e o extremo setentrional de Alemaña onde pode apreciarse Schleswig e Holstein no actual estado federado alemán de Schleswig-Holstein]]
Orixes
Despois do período de migración da Alta Idade Media, Holstein foi adxacente aos Obodritas na costa do mar Báltico e a terra dos daneses en Xutlandia.
Condado
Holstein, que en esencia era a parte da Antiga Saxonia situada alo norte do río Elba, foi conquistada por Carlomagno contra o ano 800.
Neorrhina punctata
Neorrhina punctata é unha especie de escaravello australiano da familia dos escarabeidos, subfamilia Cetoniinae, tribo Schizorhinini. Ten vivas cores, vive en zonas boscosas ou urbanas, come nectar de eucalipto ou Angophora e voa cos élitros pechados, o cal é moi peculiar entre os escaravellos. As larvas viven en troncos podres ou materia vexetal en descomposición.
Holstein
Condado
Entre 1111 e 1474 foi un condado; primeiro foi un feudo pertencente ao Ducado de Saxonia, logo ao Ducado de Saxonia-Lauenburgo e finalmente ao Bispado de Lübeck.
Neorrhina punctata
Este escaravello vive na Australia continental, desde Victoria, a Nova Gales do Sur e ata o norte de Queensland.
Holstein
Condado
O Condado de Holstein estaba gobernado pola Casa de Schauenburgo, e o seu primeiro conde foi Adolfo I de Holstein.
Neorrhina punctata
Tamén se coñece por outros nomes científicos sinónimos, pero que hoxe son obsoletos ou estaban mal escritos (lapsus):
Holstein
Condado
No século XIV os condes de Holstein adquiriron o Ducado de Schleswig, un feudo controlado polo Reino de Dinamarca.
Cando a liñaxe dos condes de Schauenburg se extinguiu en 1459, Holstein e Schleswig pasaron a ser posesións do rei de Dinamarca debido ao Tratado de Ribe (1460); unicamente o Señorío de Pinneberg permaneceu baixo o dominio dos condes de Schauenburgo.
Ducado
En 1474 Holstein ascendeu a ducado, e transformouse nun Estado do Sacro Imperio Romano Xermánico, situación que se mantivo até que o Imperio se disolveu en 1806.
En 1490 Holstein foi dividido en Holstein-Segeberg e Holstein-Gottorp. Holstein-Segeberg seguiu baixo o control do rei danés se coñeceuse tamén polo nome de Holstein Real, aínda que máis adiante pasou a denominarse Holstein-Glückstadt. Holstein-Gottorp, tamén coñecido como Holstein Ducal, foi entregado a unha rama da Casa de Oldemburgo, á cal pertencían os reis de Dinamarca.
O Duque de Holstein-Gottorp converteuse en 1762 en tsar do Imperio ruso, baixo o nome de Pedro III, que planeou un ataque contra Dinamarca para recuperar as terras perdidas de Holstein-Gottorp en Schleswig.
Confederacón Xermánica
O Ducado de Holstein non foi ocupado polos franceses durante a Época Napoleónica. Seguía estando unido a Dinamarca (o rei de Dinamarca era tamén o duque de Holstein).
Tras a morte do rei Federico VII de Dinamarca en 1863, houbo unha disputa en canto á herdanza de Schleswig e Holstein (Asunto de Schleswig-Holstein). O novo rei, Cristián IX, reclamaba estes territorios como herdanza por parte dunha liña de sucesión materna; mentres que o Duque de Augustenborg, un descendente doutra liña familiar menor, tamén exixía ambos os ducados.
Reino de Prusia
En 1865 Prusia e Austria chegaron a un acordo polo cal os austríacos ocuparían e gobernarían Holstein, en tanto que os prusianos farían o propio en Schleswig. Este pacto finalizou candou comezou a Guerra austro-prusiana ou Guerra das Sete Semanas de 1866, ao final da cal Schleswig e Holstein pasaron a conformar a Provincia de Schleswig-Holstein do Reino de Prusia.
Xeografía
A partir de 1864, Holstein limitaba con Dinamarca polo norte, co Bispado de Lübeck (Principado de Lübeck, anteriormente o Principado-Bispado de Lübeck, era un exclave do Gran Ducado de Oldemburgo), a Cidade Libre e Hanseática de Lübeck, e o Ducado de Saxonia-Lauenburgo polo leste, e co Reino de Hannover e a Cidade Libre e Hanseática de Hamburgo polo sur. Tamén limita co mar do Norte polo oeste e o mar Báltico polo leste. A súa única illa importante é a de Fehmarn, que orixinariamente era parte do Ducado de Schleswig (até 1867).
As cidades de Holstein son Kiel, Altona, Glückstadt, Rendsburg, Segeberg, Heiligenhafen, Oldenburgo e Plön.
Tiña unha superficie de 8 385 km 2.
SIMP J013656.5+093347
SIMP J013656.5 +093347 (de xeito abreviado SIMP0136) é unha anana marrón ou un obxecto de masa planetaria a unha distancia de 19,9 anos luz da Terra, na constelación Pisces. Pertence á clase espectral T2.5 e a súa posición cambia debido ó seu movemento propio, o cal é de aproximadamente 1,24 segundos de arco por ano, na ascensión recta.
Esta anana marrón proporcionou a primeira evidencia de variacións periódicas do fluxo de variabilidade entre as ananas tipo T. Isto interpretouse como unha sinatura de patróns meteorolóxicos que entran e saen da vista durante o período de rotación de 2,4 horas do obxecto. A forma desta curva de luz evoluciona ó longo dos días, o que foi interpretado como un sinal de evolución dos patróns das nubes na súa atmosfera.
En 2017, anunciouse que a masa do obxecto podería ser tan pequena coma 12,7 masas de Xúpiter e podería considerarse un planeta interestelar en lugar dunha anana marrón xa que parece ser un membro (dos relativamente novos) do grupo en movemento estelar preto de Carina, que ten unha idade duns 200 millóns de anos.
En 2018, os astrónomos sinalaron que "ó detectar SIMP J01365663 + 0933473 co VLA a través das emisións de radio das súas auroras, tamén significa que podemos ter un novo xeito de detectar exoplanetas, incluído aqueles que non orbitan arredor dunha estrela nai ... Este obxecto en particular é emocionante porque estudar os seus mecanismos de dinamo magnético pode darnos novas ideas sobre como o mesmo tipo de mecanismos poden operar noutros planetas extrasolares - planetas máis alá do noso Sistema Solar ... Pensamos que estes mecanismos poden funcionar non só en ananas marróns, senón tamén en planetas xigantes e terrestres." Durante a observación co VLA só se detectou un único pulso en SIMP0136. O fluxo magnético de SIMP0136 estimouse en 3,2 kG.
James Spader
James Todd Spader, nado en Boston, Massachusetts, o 7 de febreiro de 1960, é un actor estadounidense. Os seus papeis son recoñecidos polos particulares toques excéntricos e dramáticos nas súas películas, tales como Pretty in Pink, Sex, Lies, and Videotape, Crash, Stargate, Wolf ou Secretary. Os seus papeis máis famosos na televisión son do avogado Alan Shore na serie The Practice, a súa spin-off Boston Legal, polo que gañou tres premios Emmy e o seu máis recente papel, Raymond Reddington na serie The Blacklist, onde se aprecia a calidade de actor. Tamén participou coa voz e captura de movemento do robot Ultron na película de Marvel Studios, Avengers: Age of Ultron.
Carreira
Spader conseguiu debutar no cine con Team-Mates (1978), unha comedia que sería continuada por Endless Love (1981), drama romántico dirixido por Franco Zeffirelli. Aínda que o seu verdadeiro inicio nun papel principal foi en Pretty in Pink.
Por mor de chama-la atención pola súa boa aparencia e carisma e grazas tamén ás súas actuacións en Endless Love e Pretty in Pink, puido actuar en varias cintas posteriores con notable solidez, en papeis de corte moi psicolóxico e excéntrico, interpretando papeis de mozos de boa familia, educados, carismáticos e inquisitivos, que se ven envolvidos en situacións escuras e complexas.
Algunha das películas que máis representan o carisma de Spader son Bad Influence (1990), con Rob Lowe, no que encarna a un mozo avogado que é manipulado por un amigo e levado cara a escuras pasaxes de maldade. Outras películas, como Dream Lover (1993) xunto con Mädchen Amick e Secretary (2002), conteñen un estilo actoral máis desenvolvido.
En 2003 liderou a repartición da serie de David E. Kelley, The Practice (titulada Los Practicantes en Latinoamérica e El avogado en España), pola cal gañou un premio Emmy ao mellor actor en serie dramática. Protagonizou con William Shatner a serie Boston Legal, tamén de Kelly e spin-off de The Practice. Por esta tamén gañou o Emmy ao mellor actor principal en drama, o que o converteu no primeiro actor en gañar o mesmo premio interpretando ao mesmo personaxe en distintas series.
A pesar de que deixara os estudos en noveno grao, actualmente recoñéceselle como un dos mellores actores de culto da súa xeración, gañándose aclamacións por parte da crítica.
En 2011 incorporouse ao elenco de The Office para substituír a Steve Carell, que até entón e durante sete tempadas interpretara a Michael Scott, o xefe da oficina. Uniuse interpretando a un novo director, tras a participación de Will Ferrell en catro episodios como xefe substituto.
En 2013, interpretou a Raymond Reddington na serie The Blacklist, papel no que interpreta a un dos criminais máis buscados polo FBI que decide entregarse. Na serie, que se estreou en setembro de 2013 na NBC, Spader actúa xuntos coa actriz Megan Boone, quen interpreta a axente Elizabeth Keen. Tamén foi nomeado ao Globo de Ouro como mellor actor en drama.
Vida persoal
James Spader coñeceu a súa primeira esposa, Victoria Wheel, a comezos da década dos 80, pouco tempo despois de chegar a Nova York, cando traballaba nun estudo de ioga. Victoria adoitaba acompañalo nas gravacións e nas viaxes. Casaron en 1987 e tiveron dous fillos, Sebastian e Elijah, e Spader divorciouse dela en 2004. Posteriormente, tivo relacións con Leslie Stefanson, coa que tivo un fillo en agosto de 2008. Nunha entrevista en 2014, afirmou que tiña un trastorno obsesivo-compulsivo.
Gran Premio do Brasil de 2022
O Gran Premio do Brasil de 2022 (oficialmente coñecida como o Fórmula 1 Heineken Grande Prêmio de São Paulo 2022) foi unha carreira de Fórmula Un que se disputou o 13 de novembro de 2022 no Autódromo José Carlos Pace en São Paulo, Brasil. A carreira marcou o quincuaxésima edición do Gran Premio do Brasil, e o cuadraxésimo novena vez que a carreira disputouse como unha proba do Campionato Mundial desde a tempada inaugural en. É a segunda vez que o evento noméase como o Gran Premio de São Paulo, sendo as edicións anteriores o Gran Premio do Brasil.
Preocupacións de seguridade
Tras as eleccións xerais brasileiras de 2022 do 30 de outubro, levantouse a preocupación pola seguridade polos disturbios no país. Algúns brasileiros saíron ás rúas do Brasil para protestar polos resultados electorais que provocaron a interrupción das actividades no país. Houbo noticias de que os camións loxísticos do equipo da Ferrari que se dirixían ao Autódromo José Carlos Pace desde o Aeroporto de Viracopos foron bloqueados polos manifestantes. A inestabilidade política no Brasil suscita a dúbida de se a FIA decidirá cancelar a rolda ou a carreira seguirá como estaba previsto. Os informes indican que a FIA e o titular dos dereitos da Fórmula 1 Liberty Media están a supervisar a situación para decidir o destino da carreira.
Clasificación do campionato antes da carreira
De cara á fin de semana, os títulos de pilotos e de construtores xa se decidiron no Gran Premio do Xapón e nos Estados Unidos, respectivamente. Max Verstappen lidera o Campionato de Pilotos con 136 puntos por diante do seu compañeiro de equipo Sergio Pérez Mendoza, segundo, e 141 sobre Charles Leclerc, terceiro. Red Bull Racing lidera o Campionato de Construtores diante de Ferrari por 209 puntos e Mercedes por 249 puntos.
Carreira
A carreira retomouse e ocorreron dous incidentes máis en rápida sucesión, un no que participaron Verstappen e Hamilton, e outro de Norris e Leclerc. Hamilton caeu ata o oitavo lugar, Verstappen e Leclerc tiveron que entrar en boxes pora montar novas ás dianteiras, e Norris continuou na terceira posición, aínda que el e Verstappen recibiron penalizacións de 5 segundos.