cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Florence Henri
Carreira
A obra de Florence Henri ocupou un lugar central no mundo da fotografía de vangarda a finais dos anos vinte. Fíxose membro do grupo Círculo e Cadrado en 1929. Na Bauhaus, Henri coñeceu a László Moholy-Nagy e acudiu ao seu curso de fotografía de verán. Trasladouse á casa de Moholy-Nagy e fíxose amiga íntima da súa esposa Lucia Moholy que a animou a centrarse na fotografía.
Contra 1928 abandonara a pintura e instalou o seu propio estudo como fotógrafa freelance profesional.
Un dos seus autorretratos publicouse por Moholy-Nagy en i10 Internationale Revue. A crítica de Moholy-Nagy recoñece que as súas fotografías cumpren o principio de "estrañar" onde as "reflexións e as relacións espaciais, as superposicións e as penetracións examínanse dende un novo ángulo de perspectiva". Moitas das súas fotografías incorporan espellos; Henri usou espellos para as súas propias dramatizaciones, en fotografía comercial e para facer retratos de amigos como Jean Arp, Petra Van Doesburg, Sonia Delaunay, Vasili Kandinski, Fernand Léger e Margarete Schall.
En 1930, participou na Exposición Internacional Das Lichtbild en Múnic. Ao ano seguinte, incluíronse fotografías súas nunha exposición de fotografía publicitaria estranxeira en Nova York. A súa obra comparouse á dos fotógrafos Man Ray, László Moholy-Nagy e Adolphe Baron de Mayer, así como co gañador do primeiro premio na exposición, e director da Bauhaus, Herbert Bayer. Con isto uniuse ás filas das iconas da vangarda daquela época. A importancia da súa obra foi recoñecida por exposicións en solitario e a publicación en varios xornais, incluíndo N-Z Wochenschau. Produciu unha serie de imaxes da bailarina Rosella Hightower.
Situando o seu estudio de retratos en París en 1928, en 1930 deu clases que incluíron futuras celebridades como Gisèle Freund e Lisette Model.
Segundo se aproximaba a segunda guerra mundial trala toma do poder polos nazis, houbo un declive marcado na súa obra fotográfica que foi considerada arte dexenerada. Os materiais fotográficos foron progresivamente máis difíciles de obter e Henri regresou á pintura abstracta ata a súa morte en 1982.
Gondar, Amarante
Gondar é unha freguesía portuguesa do concello de Amarante, cunha superficie de 9,63 km² e 1.693 habitantes (2001). Densidade: 175,8 hab/km².
Historia
thumb |esquerda|Mosteiro de Gondar Señor desta vila foi don Mendo de Gundar, cabaleiro de Oviedo, que chegou a Portugal co conde Henrique de Borgoña, conde de Portugal no século XII, ao servizo da súa muller Teresa. Ademais de Señor de Gondar, tamén foi Señor de São Salvador de Lafões. Tamén foi alcalde de Celorico de Basto e fundador do mosteiro de Gondar. Faleceu no concello de Guestaço. Don Mendo de Gundar casou no reino de Galiza con Dona Goda, coa que tivo seis fillos: Fernão Mendes de Gundar, Lourenço Mendes de Gundar, Egas Mendes de Gundar, Estevainha Mendes de Gundar, Loba Mendes e Urraca Mendes.
Clara Immerwahr
Clara Immerwahr nada en Polkendorf (daquela pertencente ao Reino de Prusia) o 21 de xuño de 1870 e finada en Dahlem, Berlín o 2 de maio de 1915, foi unha química alemá de orixe xudía, sendo a primeira muller en doutorarse pola Universidade de Wroclaw. Ademais, era a esposa do químico alemán Fritz Haber, coñecido principalmente polo desenvolvemento do proceso Haber-Bosch, un método eficaz para a síntese de amoníaco.
Traxectoria
Immerwahr era a filla máis nova de pais xudeus, o químico Philipp Immerwahr e a súa esposa Anna (de solteira Krohn). Creceu na granxa cos seus tres irmáns máis vellos, Elli, Rose e Paul. En 1890, a súa nai morreu de cancro; mentres Elli e o seu marido Siegfried quedaban na granxa, Clara trasladouse co seu pai a Wroclaw.
Estudou na Universidade de Wroclaw, graduándose e doutorándose en química en 1900. Foi a primeira muller en doutorarse nesta universidade. Casou co seu compañeiro químico xudeu Fritz Haber en 1901. O 1 de xuño de 1902 deu a luz ao seu único fillo, Hermann. Os estereotipos femininos da época dificultaron moito a súa investigación científica. Ela contribuíu ao traballo do seu marido sen ningún recoñecemento e traduciu as súas obras ao inglés.
Durante a primeira guerra mundial, Fritz Haber converteuse nun fervente defensor do esforzo militar alemán e xogou un papel importante no desenvolvemento de armas químicas (especialmente gases velenosos). Os seus esforzos culminaron no primeiro ataque con gas na historia militar en Flandres, Bélxica, o 22 de abril de 1915.
Despois do regreso de Fritz Haber a Berlín, Clara disparouse no peito coa pistola do seu marido. As circunstancias do suicidio de Clara permaneceron sempre na escuridade. Non apareceu en case ningún xornal e non hai constancia de que se fixera unha autopsia. O carácter indocumentado da súa morte xerou moita polémica, así como os motivos que a impulsaron a cometer tal acto. Pénsase que estaba descontenta coa súa vida e que odiaba o traballo do seu marido sobre armas químicas.
Recoñecementos
O Premio Clara Immerwahr, creado por UniCat, Berlín, Alemaña, concédese anualmente a unha moza científica, e a Sección Alemá de Médicos Internacionais para a Prevención da Guerra Nuclear nomeou o seu premio máis prestixioso como Premio Clara  Immerwahr.
Blanca, Poulo, Ordes
Blanca é un lugar da parroquia de Poulo no concello coruñés de Ordes, na comarca de Ordes. Segundo o padrón municipal (INE, 2022) ten 7 habitantes (5 homes e 2 mulleres).
Ariarico
Ariarico (latín: Ariaricus) ou Ariaco (latín: Ariacus) foi o primeiro xefe (xuíz) tervingo cuxa existencia está historicamente confirmada e que aparece noutras fontes independentes dos Getica de Xordanes, sendo ás veces considerado o primeiro xefe coñecido.
Traxectoria
Segundo informan as fontes, na década de 320 os tervingos dominaban o Baixo Danubio. Como resultado do seu apoio militar a Licinio (reinado 308–324) durante as guerras civís da Tetrarquía, en 328 o emperador Constantino o Grande (reinado 306–337) ordenou a construción dunha ponte sobre o río e fortes ao longo do seu curso, especialmente nas rexións de Oltenia e Valaquia. Esta presión romana obrigou á migración dos tervingos e taifales ao Tisza, entón unha zona controlada polos sármatas. Estes últimos solicitaron, á súa vez, axuda ao imperio e o César Constantino II (reinado 317–340) foi enviado a unha campaña no inverno de 332 que conseguiu expulsalos de volta ao Baixo Danubio. Segundo se informa, esta campaña provocou a morte de aproximadamente 100.000 persoas debido ao clima e á falta de alimentos.
Ese mesmo ano, 332, Constantino e Ariarico acordaron un pacto (foedus) polo cal os tervingos debían pagar un tributo ao imperio e proporcionar recrutas ao exército imperial; moitos destes recrutas foron dirixidos a Oriente para loitar contra o Imperio Sasánida. O fillo de Ariarico, Aorico,pata garanti-lo acordo de paz, foi entregado como refén e educado en Constantinopla.. Ariarico, segundo Getica, foi substituído por Xeberico.
A Calle, Poulo, Ordes
A Calle é un lugar da parroquia de Poulo no concello coruñés de Ordes, na comarca de Ordes. Segundo o padrón municipal (INE, 2022) ten 157 habitantes (73 homes e 84 mulleres).
Ronfe
Ronfe é unha aldea e parroquia portuguesa do concello de Guimarães, sede da fregresía de Ronfe que ten 5,02 km² de superficie e 4462 habitantes (2011), tendo así unha densidade de poboación de 888,8 h/km².
Na cultura popular
Camilo Castelo Branco menciona varias veces a Ronfe nos seus contos e novelas.
Como se pode ler no Discurso sobre a conquista de Pegu (cap. III) de Manuel de Abreu Mousinho, o capitán e aventureiro portugués Salvador Ribeiro de Sousa (ou Salvador Dias Ribeiro), ás veces chamado "Massinga", activo en Birmania a principios do século XVII, naceu no Couto de Ronfe, para a quen, segundo o citado autor "os nativos de Pegu elixiron para o seu rei no ano 1600 "e polo tanto coñecido xeralmente como "rei de Pegu".
En Ronfe naceu e adestraba Aurora Cunha, atleta tricampeoa mundial nos anos 80 e 90 e gañadora de varios maratóns internacionais como os de París, Toquio, Chicago, etc., a pesar de que aos seus pais "non lles parecía ben que andase a ensinar as pernas pola vila".
A Costa, Poulo, Ordes
A Costa é un lugar da parroquia de Poulo no concello coruñés de Ordes, na comarca de Ordes. Segundo o padrón municipal (INE, 2022) ten 34 habitantes (16 homes e 18 mulleres).
Beniamino Di Giacomo
Traxectoria
Entre 1957 a 1961 defendeu as cores do Napoli, marcando 32 goles en 120 partidos. Despois do descenso do equipo de Campania á serie B, pasou ao Lecco, sumando un novo descenso.
En 1962 pasou brevemente polo Torino antes de ser traspasado ao Inter de Milán a cambio de Hitchens. Marcou un gol no seu debut co equipo milanés, e foi un dos protagonistas do primeiro título da Serie A conquistado durante a era de Helenio Herrera. A pesar de chegar coa competición xa iniciada, acabou como o máximo goleador do seu equipo, con 11 tantos, incluído un triplete contra o seu exequipo, o Napoli, no estadio San Paolo.
Ao ano seguinte sufriu problemas físicos, o que sumado á chegada de Aurelio Milani, fixo que só disputase 10 partidos, marcando un gol. O equipo conquistou a súa primeira Copa de Europa, pero non puido repetir o título de liga, perdendo o partido de desempate contra o Bolonia.
Selección italiana
Foi internacional nun partido coa selección italiana, saíndo de titular nun partido amigable contra Dinamarca o 5 de decembro de 1964.
Gran Premio do Reino Unido de 2022
O Gran Premio do Reino Unido de 2022 (oficialmente como o Formula 1 Lenovo British Grand Prix 2022) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 3 de xullo de 2022, no Circuíto de Silverstone, Northamptonshire e Buckinghamshire, Inglaterra, Reino Unido. A carreira foi a décima rolda da tempada de Fórmula 1, a septuaxésima sétima (77ª) edición do Gran Premio do Reino Unido, e a quincuaxésimo oitava (58ª) vez que a carreira disputouse no Circuíto de Silverstone.
Práctica
A fin de semana tivo tres sesións de práctica, cunha hora de duración cada unha delas. A primeira sesión tivo lugar o 1 de xullo e comezou ás 13:00 hora local (UTC+01:00). Houbo choiva antes e durante a sesión,, os equipos decidiron non saír á pista tanto como o farían normalmente, debido ás previsións de tempo seco para o resto da fin de semana. Cara ao final da sesión o tempo despexouse e a pista comezou a secar. Varios pilotos intentaron conducir na pista con pneumáticos lisos, incluído Lance Stroll, que trompeou na curva 9, quedando atrapado na grava. A sesión foi marcada en vermello e non se retomou. Valtteri Bottas foi o máis rápido, con Lewis Hamilton e Carlos Sainz en segundo e terceiro lugar respectivamente.
A segunda sesión tivo lugar o 1 de xullo e comezou ás 16:00 hora local. A choiva aclarou e a sesión desenvolveuse en condicións secas. Ningún incidente importante significou que toda a sesión estivese en condicións de bandeira verde. O Aston Martin de Sebastian Vettel sufriu algúns danos no chan na sesión, pero volveu aos boxes. Sainz foi o máis rápido, con Hamilton e Lando Norris en segundo e terceiro lugar respectivamente.
A terceira sesión de adestramentos comezou ás 12:00 hora local o 2 de xullo. Non houbo incidentes importantes polo que toda a sesión foi en condicións de bandeira verde. Max Verstappen foi o máis rápido, con Sergio Pérez Mendoza e Charles Leclerc en segundo e terceiro lugar respectivamente.
Cualificación
A cualificación comezou ás 15:00 hora local o 2 de xullo e durou unha hora.
Carreira
A carreira comezou ás 15:00 hora local do 3 de xullo e tivo unha duración de 52 voltas. Verstappen tomou o liderado desde o inicio. A carreira viu a bandeira vermella tras un accidente no que participaron Zhou, Albon, Russell, Ocon e Tsunoda na primeira curva. Durante a bandeira vermella, os manifestantes de Just Stop Oil entraron na pista; foron retirados e detidos pola policía local. restableceuse a orde da grella para o reinicio, xa que non todos os coches pasaran a primeira liña de cronometraxe antes de que a carreira marcárase con bandeira vermella. A carreira comezou ás 15:56 hora local. Sainz mantivo o liderado na reanudación, antes de ser superado por Verstappen. Verstappen máis tarde pasou sobre uns restos, o que provocou importantes danos no chan e perda de ritmo. Os dous coches AlphaTauri chocaron na volta 14, contribuíndo máis tarde á causa da retirada de Pierre Gasly.
A metade da carreira, Valtteri Bottas retirouse da carreira e Esteban Ocon detívose ao lado da pista resultando un coche de seguridade, que foi retirado na volta 42. Durante as últimas voltas do Gran Premio, Pérez e Hamilton ambos superaron a Leclerc e remataron segundo, terceiro e cuarto respectivamente, coa vitoria de Sainz. Unha pelexa no mediocampo viu o piloto de Haas Mick Schumacher conseguir os seus primeiros puntos, na oitava posición.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Nee Barros
dereita|miniatura|Nee Barros e Diana Kurich na Festa dos Libros de Pontevedra. Nee Barros Fernández naceu en Ourense o 19 de decembro de 2002, é activista polos dereitos trans e dedícase tamén á divulgación cultural e á literatura. Emprega o pronome neutro "Elu" e o pronome masculino "El".
Traxectoria
Nee Barros naceu en Ourense, mais creceu na vila de Marín (Pontevedra) e estudou o bacharelato no IES Frei Martín Sarmiento de Pontevedra desde o 2018 ata o 2020. Á parte da súa produción literaria, desenvolve un labor de divulgación literaria na rede, especialmente a través da súa canle de Youtube Neeumatiko. A dita canle mestura recomendacións literarias, análises de obras e activismo LGBTIQA+, e chegou a ser recoñecide co premio á Calidade Lingüística do certame Youtubeir@s en 2021. Tamén canta e toca o baixo no grupo de música pop rock Froalla.
Na súa faceta literaria, recibiu recoñecementos desde moi cedo en certames como Lingua de Namorar (2018 e 2020), Prensa-Escuela (2018) ou o certame de narración curta Concello de Curtis (2019), entre outros. En 2022, recibiu o Premio María Victoria Moreno de Literatura Xuvenil, grazas ao cal publicarían a súa obra Nom estamos quebrades.
Reserva de fauna de ocapis
A reserva de fauna de ocapis é unha reserva de vida salvaxe no bosque de Ituri, no nordeste da República Democrática do Congo, preto das fronteiras co Sudán do Sur e Uganda. Cunha área de 14 000 km2, abrangue aproximadamente a quinta parte da superficie do bosque. En 1996, a reserva de fauna de ocapis foi declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO, debido á súa gran poboación de ocapis en perigo de extinción e á súa elevada biodiversidade.
Muslim ibn al-Hajjaj
Abū al-Ḥusayn ‘Asākir ad-Dīn Muslim ibn al-Ḥajjāj ibn Muslim ibn Ward ibn Kawshādh al-Qushayrī an-Naysābūrī (أبو الحسين عساكر الدين مسلم بن الحجاج بن مسلم بن وَرْد بن كوشاذ القشيري النيسابوري) ou Muslim Nayshāpūrī (,مسلم نیشاپوری), coñecido habitualmente como Imam Muslim, nado en Nishapu despois de 815 e finado en maio de 875, foi un estudoso do islam, célebre particularmente como muhaddith (estudoso do hadith). A súa colección de hadith, coñecida como Sahih Muslim, é unha das seis maiores coleccións de hadith no sunnismo e está considerada como unha das dúas máis auténticas (sahih) xunto con Sahih al-Bukhari.
Traxectoria
Muslim ibn al-Hajjaj naceu en Nishapur na provincia abásida de Khorasan. Os historiadores discuten sobre a súa data de nacemento, dada como 202 da héxira (817/818), 204 (819/820) ou 206 AH (821/822).
Adh-Dhahabi dixo, "cóntase que naceu no ano 204 da héxira", aínda que tamén di, "pero penso que naceu antes diso".
Ibn Khallikan non puido atopar información sobre a data de nacemento de Muslim ou sobre a súa idade ao falecer, fóra do ḥuffāẓ (mestres do hadith), agás o seu acordo con que nacera despois do 200 AH (815/816). Ibn Khallikan cita a Ibn al-Salah, que cita a obra Kitab ʿUlama al-Amsar de Ibn al-Bayyiʿ, na súa afirmación de que Muslim tiña 55 anos cando morreu o 25 Rajab, 261 AH (maio de 875) e polo tanto o seu ano de nacemento sería 206 AH (821/822).
Ibn al-Bayyiʿ indica que foi soterrado en Nasarabad, suburbio de Nishapur.
Segundo os estudosos, Muslim era de orixe árabe ou persa O nisbah de "al-Qushayri" significa que Muslim pertencía á tribo árabe dos Banu Qushayr, da que algúns membros emigraron ao territorio persa conquistado durante a expansión do [Califato Rashidun]]. Un estudoso de nome Shams al-Dīn al-Dhahabī introduciu a idea que puido ser un mawla de ascendencia persa, atribuído aos Qushayr por medio da wala' (alianza). Un devanceiro de Muslim puido ser un escravo liberado dos Qushayri, ou talvez aceptou o islma de mans dos Qushayri. Segundo outros dous estudosos, Ibn al-Athīr e Ibn al-Salāh, realmente era un membro árabe desa tribo e a súa familia emigrara a Persia dous séculos despois da conquista.
As estimacións sobre o número de hadith nos seus libros están entre 3033 e 12 000, dependendo de se se inclúen os duplicados ou só o texto (isnad). Dise que o seu Sahih ("auténtico") comparte arredor de 2000 hadiths co Sahih de Bukhari.
Os mestres do autor inclúen a Harmala ibn Yahya, Sa'id ibn Mansur, Abd-Allah ibn Maslamah al-Qa'nabi, al-Dhuhali, al-Bukhari, Ibn Ma'in e Yahya ibn Yahya al-Nishaburi al-Tamimi entre outros. Entre os seus alumnos estiveron al-Tirmidhi, Ibn Abi Hatim al-Razi e Ibn Khuzaymah, cada un dos cales escribiu tamén obras sobre o hadith. Despois dos seus estudos pola península Arábiga, Exipto, Iraq e Siria, estableceuse na súa patria de Nishapur, onde coñeceu e foi amigo de Bukhari.
Legado
O estudoso sunnita Ishaq Ibn Rahwayh foi o primeiro que recomendou a obra de Muslim. Os contemporáneos de Ishaq ao principio non o aceptaron. Abu Zur‘a al-Razi obxectaba que Muslim omitira demasiado material que Muslim recoñecía como auténtico e incluíra transmisores que eran febles.
Ibn Abi Hatim posteriormente aceptou a Muslim como "confiábel, un dos mestres do hadith con coñecemento no hadith", mais isto contrasta co maior eloxio de Abu Zur‘a e tamén do seu pai Abu Hatim. É semellante con Ibn al-Nadim.
O libro de Muslim incrementou gradualmente o seu prestixio ata chegar a ser considerado polos musulmáns sunnitas como a colección máis auténtica de hadith só despois do Sahih Bukhari.
Crazy Cat Lady
Eleanor Jazzmine Albernathy, máis coñecida coma Crazy Cat Lady (en galego, señora tola dos gatos), é un misterioso personaxe da serie The Simpsons.
Características
De pequena, Eleanor Abernathy quería ser avogada e doutora. Aos seus 24 anos, formouse na Harvard Medical School e na Yale Law School, en medicina e dereito, respectivamente. Máis tarde, aos 32 anos, xa amosaba signos de alcoholismo e comezou a engancharse ao seu gato mascota. Aos 40 anos, asumiu o seu comportamento tolo actual, converténdose tamén nun acumulador.
A Vella Madwoman dos Gatos é unha muller con aparencia e comportamento dunha persoa estereotipada enferma mental. Sempre está rodeada de gatos, agredindo á xente, arroxándolles os animais. Nunca di unha frase que poida ser comprendida ou que sexa coherente. Ela evita os contactos sociais e vístese dunha forma que parece unha mendiga, característica destacada polo mal estado do seu pelo. Aínda que non se coñece a súa idade real, non é tan vella como moitos pensan [citación necesaria], de feito, ten a mesma idade que Homer e Marge, xa que aparece como un neno na Ep na que Springfield é visto por un documental.
Deulle o gato Snowball V (Bola de neve V) a Lisa Simpson, que é semellante a Snowball II.
Lavandeira de Baixo, Poulo, Ordes
Lavandeira de Baixo é un lugar da parroquia de Poulo no concello coruñés de Ordes, na comarca de Ordes. Segundo o padrón municipal (INE, 2022) ten 55 habitantes (26 homes e 29 mulleres).
Lavandeira de Riba, Poulo, Ordes
Lavandeira de Riba é un lugar da parroquia de Poulo no concello coruñés de Ordes, na comarca de Ordes. Segundo o padrón municipal (INE, 2022) ten 12 habitantes (7 homes e 5 mulleres).
Deadly Illusions
Deadly Illusions é un filme estadounidense de 2021 escrito e dirixido por Anna Elizabeth James e está protagonizado por Kristin Davis, Dermot Mulroney, Greer Grammer e Shanola Hampton.
O Outeiro, Poulo, Ordes
O Outeiro é un lugar da parroquia de Poulo no concello coruñés de Ordes, na comarca de Ordes. Segundo o padrón municipal (INE, 2022) ten 21 habitantes (10 homes e 11 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Queixo Harzer
miniatura|350px|Queixo Harzer (Harzer Käse)
O queixo Harzer (en Harzer Käse) é un queixo elaborado con leite agre, semidesnatado, que só contén unha pequena porcentaxe de graxa (similar ao queixo quark) fabricado segundo métodos tradicionais, de acordo coa regulamentación alemá relativa aos procesos de fabricación de queixo.
É moi celebrado nalgunhas partes de Alemaña. Orixinariamente provén dos arrededores do Parque Nacional do Alto Harz, ao sur de Braunschweig.
É característico polo seu forte olor e o seu aroma picante.
Aparencia e características
miniatura|350px|Varios tipos de queixos Hazer Este queixo adoita ofrecerse en pezas cilíndricas planas, duns 5 cm de diámetro. Estas pezas adoitan envasarse aliñadas formando un rolo, polo que ás veces chámase Harzer Roller.
Un condimento moi típico neste queixo é o comiño, aínda que existen diferentes variantes:
Ambas as formas teñen un olor moi forte, sendo a segunda de sabor máis forte que a primeira.
O tempo de maduración deste queixo vai desde uns días até unhas semanas. Se non alcanzara a maduración, notaríase en que tería un centro cru.
Usos gastronómicos
Cómese habitualmente con pan ou con mostaza, así como con cogombros en vinagre.
Produción
En 2001 a produción de queixos de leite acidificado na Alemaña ascendeu ás 30 000 toneladas anuais.
Mad Men
Mad Men é unha serie de televisión estadounidense creada por Matthew Weiner e producida por Lionsgate Television. A serie emitiuse orixinalmente na canle de televisión por cable AMC dende 2007 até 2015, durando sete tempadas e 92 episodios. Está ambientado entre marzo de 1960 até novembro de 1970.
Mad Men está ambientado inicialmente na axencia de publicidade ficticia Sterling Cooper, que se atopa en Madison Avenue en Manhattan, na cidade de Nova York, e posteriormente na firma Sterling Cooper Draper Pryce (despois renomeada Sterling Cooper & Partners), que se atopa preto de Time-Life Building no número 1271 da Sexta Avenida. Segundo o episodio piloto, a expresión "Mad men" era un termo coloquial acuñado na década de 1950 para referirse ós publicistas de Madison Avenue, sendo "Mad" unha abreviación de "Madison". (En realidade, o único uso documentado da expresión antes da estrea da serie foi nos escritos de mediados dos 50 de James Kelly, un executivo e redactor de publicidade.)
O personaxe principal da serie é o mullereiro executivo de publicidade Don Draper (interpretado por Jon Hamm), que nun principio é o talentoso director creativo de Sterling Cooper, e posteriormente convértese en socio fundador de Sterling Cooper Draper Pryce. A trama rastrexa ás persoas na súa vida persoal e profesional. Segundo progresa o argumento, tamén se amosa o cambio da moral e da sociedade nos Estados Unidos ó longo da década de 1960.
Mad Men recibiu unha ampla aclamación por parte da crítica polo seu guión, actuación, dirección, estilo visual e autenticidade histórica; gañou numerosos premios, incluíndo 16 Emmys e 5 Globos de Ouro. A serie tamén foi a primeira produción da televisión por cable en recibir o Emmy á mellor serie dramática, gañando o premio cada ano das primeiras catro tempadas (2008–2011). Está amplamente considerada como unha das mellores series de televisión de tódolos tempos, e como parte da Idade Dourada da Televisión de comezos do século XXI.
Manuel Bergés
Pedro Manuel Bergés Naval, nado en Vigo o 6 de xuño de 1906 e finado en 1978, foi un futbolista galego. Internacional coa selección de Cuba, disputou con esta o Mundial de 1938 en Francia.
Traxectoria
Nado en Vigo emigrou a Cuba, onde desenvolveu a súa carreira futbolística. Xogou varias tempadas no Real Iberia da Habana, compartindo equipo con numerosos futbolistas galegos como Maneiro, Begoña, Pepe Torres ou os irmáns Edelmiro e Gonzalo Lorenzo. Alí conquistou a liga cubana en 1926, 1928 e 1929. En 1932 fichou polo Juventud Asturiana, co que gañou un novo título en 1933.
En 1934 volveu ao Iberia, gañando ese mesmo ano un novo campionato. Xogou no club "ibérico" ata 1940.
Selección cubana
Foi internacional coa selección de Cuba e participou con esta no Mundial de 1938 en Francia, a primeira e única participación cubana nunha Copa do Mundo. O equipo, adestrado polo galego José Tapia e capitaneado polo tamén galego Manuel Chorens, enfrontouse a Romanía nos oitavos de final, empatando 2-2 e xogando logo un partido de desempate no que os cubanos conseguiron eliminar ao equipo europeo (2-1). En cuartos de final caeron fronte a Suecia por unha goleada de 8-0. Bergés xogou os tres partidos de Cuba naquel Mundial.
Palmarés
Real Iberia
Juventud Asturiana
Viv Albertine
Viviane Katrina Louise "Viv" Albertine, nada o 1 de decembro de 1954, é unha música, cantante, compositora e escritora británica nada en Australia. É coñecida por ser a guitarrista da banda de punk The Slits desde 1977 a 1982, coas que gravou dous álbums. Antes de entrar en The Slits, formou parte de The Flowers of Romance.
Despois da separación de The Slits estudou produción audiovisual e traballou como directora de televisión freelance para a BBC e o British Film Institute.
En 2012 publicou o seu único álbum en solitario The Vermillion Border.
Escribiu dúas autobiografías, a primeira publicada en 2014 ''Clothes, Clothes, Clothes. Music, Music, Music. Boys, Boys, Boys con aclamación da crítica e unha segunda en 2018 To Throw Away Unopened'' centrada na súa familia.
As Pardiñas, Poulo, Ordes
As Pardiñas é un lugar da parroquia de Poulo no concello coruñés de Ordes, na comarca de Ordes. Segundo o padrón municipal (INE, 2022) ten 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Xardín chinés
miniatura|250px|[[Xardín Yu, en Shanghai.]] O xardín chinés é un estilo de xardín paisaxístico que evolucionou ao longo de tres mil anos. Inclúe tanto os vastos xardíns dos emperadores chineses e membros da familia imperial, construídos para o pracer e para impresionar, como os xardíns máis íntimos creados por estudosos, poetas, ex-funcionarios do goberno, soldados e mercadores, feitos para reflexión e a fuga do mundo exterior. A finalidade é crear unha paisaxe idealizada en miniatura, que pretende exprear a harmonía que debe existir entre o ser humano e a natureza.
Características
Un xardín chinés típico está pechado por muros e acolle un ou máis estanques, esculturas, árbores e flores, así como varias estancias e pavillóns dentro do xardín, conectados por camiños sinuosos e galerías en zigzag. Ao movérense de estrutura en estrutura, os visitantes poden ver unha serie de escenas compostas coidadosamente, como desenrolando un rolo de pinturas de paisaxes.
Madame Claude (filme)
Madame Claude é un filme francés de 2021 dirixido por Sylvie Verheyde. Foi creado e distribuído por Netflix, e conta a historia real do famoso bordel parisiense de Madame Claude.
Sinopse
Madame Claude é a dona dun popular bordel a finais da década de 1960 en París e o coñecemento da súa profesión dálle un incrible poder e influencia sobre políticos franceses e recoñecidas personalidades.
Regulador do crecemento dos insectos
Un regulador do crecemento dos insectos (RCI) é unha substancia química que inhibe o ciclo vital dun insecto. Utilízanse como insecticidas para controlar poboacións de insectos daniños, como cascudas e pulgas.
Vantaxes
Moitos destes reguladores están etiquetados como que teñen un "risco reducido" por algunhas axencias gobernamentais, como a Axencia de Protección Ambiental (EPA) dos EUA, o que significa que afectan a poboacións de insectos xuvenís daniños, mentres que causan menos efectos prexudiciais aos insectos beneficiosos. Moitos apicultores informaron que os reguladores do crecemento de insectos afectan negativamente ás larvas das abellas. A diferenza dos insecticidas clásicos, os RCI non afectan o sistema nervioso do insecto e son así máis inocuos cos "insectos traballadores" dentro de ambientes pechados. Os RCIs son tamén máis compatibles cos sistemas de xestión de pragas que usan controis biolóxicos. Ademais, aínda que os insectos se fan resistentes a moitos insecticidas, é menos probable que adquiran resistencia a RCIs.
RCIs hormonais
Os RCIs hormonais funcionan tipicamente imitando ou inhibindo a hormona xuvenil, unha das dúas maiores hormonas que afectan a muda. Os RCIs poden tamén inhibir outra hormona, a ecdisona, cuxos niveis elevados desencadean a muda do insecto. Se está presente a hormona xuvenil no momento da muda, o insecto muda orixinando unha forma larval grande; se está ausente, muda nunha pupa ou adulto. Os RCIs que imitan a hormona xuvenil poden producir unha muda prematura en estadios xoves inmaturos, alterando o desenvolvemento larval. Poden tamén actuar sobre os ovos, causando esterilidade, alterando o comportamento ou interferindo na diapausa, o proceso que causa que o insecto quede dormente antes do inverno. Os RCIs que inhiben a produción de hormona xuvenil poden causar que o insecto mude prematuramente dando un adulto non funcional. Os RCIs que inhiben a ecdisona poden causar unha mortalidade pupal ao interromperen a transformación de tecidos larvais en tecidos adultos durante o estadio pupal.
Inhibidores da síntese de quitina
Os inhibidores da síntese de quitina funcionan impedindo a formación de quitina, un carbohidrato necesario pra formar o exoesqueleto do insecto. Con estes inhibidores un insecto medra normalmente ata que muda. Os inhibidores impiden que se forme o novo exosesqueleto axeitadamente, causando que o insecto morra. A morte pode ser rápida, ou tardar varios días dependendo do insecto. Os inhibidores da síntese de quitina poden tamén matar os ovos ao alterar o desenvolvemento embrionario normal. Os inhibidores da síntese de quitina afectan os insectos por períodos de tempo máis longos que os RCIs hormonais. Estes son tamén máis rápidos á hora de actuar pero poden afectar a insectos predadores, outros artrópodos e mesmo peixes. Entre estes compostos están os pesticidas de benzoilurea.
Xuvenoides
Os xuvenoides imitan a hormona xuvenil e tamén se chaman análogos da hormona xuvenil:
O Piñeiro, Poulo, Ordes
O Piñeiro é un lugar da parroquia de Poulo no concello coruñés de Ordes, na comarca de Ordes. Segundo o padrón municipal (INE, 2022) ten 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Moedas conmemorativas de Ulysses S. Grant
As moedas conmemorativas de Ulysses S. Grant son unha serie numismática formada por unha moeda dun dólar de ouro e outra de medio dólar de prata emitidas pola Casa da Moeda dos Estados Unidos e cuñadas na Ceca de Filadelfia en 1922, para conmemorar o centenario do nacemento de Ulysses S. Grant, un destacado xeneral da Unión durante a guerra civil estadounidense e que posteriormente foi o 18º presidente dos Estados Unidos.
Ambas as moedas teñen un deseño idéntico, aínda que con diferente tamaño, e foron deseñadas pola escultora Laura Gardin Fraser.
A Asociación da Conmemoración do Aniversario de Ulysses S. Grant —coñecida máis comunmente como Comisión Grant— propúxose vender 200.000 moedas dun dólar de ouro para poder financiar así diversos proxectos no lugar de nacemento de Grant en Point Pleasant e na casa da súa infancia en Georgetown. O Congreso só autorizou 10.000 moedas de ouro, mais tamén deu autorización para un máximo de 250.000 moedas de medio dólar de prata. Coa esperanza de impulsar as vendas, a Comisión Grant pediu que 5.000 das moedas dun dólar de ouro portasen unha marca especial, unha estrela en relevo, e a casa da moeda non só aceptou senón que tamén o fixo nalgunhas moedas de medio dólar de prata, sen que ninguén o solicitase.
Finalmente vendéronse todos os dólares de ouro e a maioría dos medios dólares de prata, aínda que algúns destes últimos foron devoltos á casa da moeda para a súa refundición.
A moeda de medio dólar coa estrela tivo durante moito tempo un prezo máis elevado que a maioría das moedas conmemorativas, e esta rareza tamén foi motivo de falsificacións. O beneficio acadado pola Comisión pola venda destas moedas utilizouse para a conservación do lugar de nacemento de Grant, aínda que non se puideron completar outros proxectos que estaban tamén previstos.
Antecedentes
miniatura|244x244px|[[Fotografía de Grant como xeneral en xefe do exército da Unión (1865). ]] Hiram Ulysses Grant naceu en Point Pleasant, Ohio, o 27 de abril de 1822, e a súa familia trasladouse a Georgetown, no mesmo Estado, o ano seguinte. O seu pai conseguiu que o aceptasen na Academia Militar dos Estados Unidos en West Point, Nova York, en 1839, onde foi inscrito por un erro como Ulysses S. Grant, e el decidiu manter ese nome de por vida. Grant loitou na guerra mexicano-estadounidense. Renunciou ao exército en 1854 e logo intentou exercer diversos oficios civís con éxito desigual. Cando comezou a guerra civil estadounidense reincorporouse ao exército e, logo dunha serie de vitorias, o presidente Abraham Lincoln nomeouno xeneral en xefe dos exércitos da Unión a finais de 1863. En abril de 1865, Grant puxo fin á guerra ao capturar Richmond, en Virxinia, e pouco despois forzar a rendición do xeneral do exército confederado Robert E. Lee. En 1868, Grant foi elixido como o 18º presidente dos Estados Unidos, cargo que ocupou durante dúas lexislaturas.
A Asociación da Conmemoración do Aniversario de Ulysses S. Grant constituíuse en 1921 para levar a cabo as celebracións no condado de Clermont, Ohio, onde se encontra Point Pleasant. A asociación propuxo a emisión dunha moeda conmemorativa para colaborar no financiamento destes actos. Naquela época, as moedas conmemorativas non eran comercializadas polo Goberno, senón que o Congreso, na lei que autorizaba esas emisións, designaba tamén unha organización ou entidade á que se lle atribuía o dereito exclusivo de adquirilas ao seu valor nominal para despois vendelas cunha prima, e poder financiar así a celebración de exposicións e outros eventos de interese público. No caso das moedas conmemorativas do centenario do nacemento de Ulysses S. Grant, a entidade responsable da súa comercialización era a Comisión Grant, que estaba presidida por Hugh L. Nichols.
Lexislación
miniatura|250x250px|O [[Cámara de Representantes dos Estados Unidos de América|representante de Ohio Charles C. Kearns, impulsor da lei pola que se autorizaron as moedas conmemorativas de Ulysses S. Grant. ]] O 11 de maio de 1921, Charles C. Kearns, de Ohio, presentou na Cámara de Representantes un proxecto de lei para a creación dunha moeda dun dólar de ouro en memoria de Ulysses S. Grant, ao aproximarse a celebración do centenario do seu nacemento. Neste proxecto de lei solicitábase a cuñaxe de 200.000 destas moedas para axudar a financiar os edificios públicos na memoria de Grant en Georgetown e en Bethel, Ohio, así como a construción dunha estrada de oito quilómetros de lonxitude que se denominaría General Grant Memorial Highway e que uniría New Richmond con Point Pleasant. O proxecto de lei foi remitido á Comisión de Moeda, Pesos e Medidas.
O 13 de agosto de 1921, o presidente desta comisión, Albert Vestal, de Indiana, presentou un informe á cámara no que recomendaba que se aprobase o proxecto de lei, aínda que incluíndo unha serie de emendas, entre elas que a Comisión Grant se encargase dos custos dos preparativos da emisión. Sinalábase que Grant vivira tanto en Bethel como en Georgetown, e que daquela só existía unha estrada case intransitable entre New Richmond e Point Pleasant. O informe tamén dicía que a Comisión Grant se establecera en maio de 1921 e que estaba preparada para a adquisición de todas as moedas e para as revender a través dos centos de bancos de Ohio desexosos de colaborar no negocio. Os beneficios destinaríanse a pagar o custo das celebracións do centenario e á construción da estrada e, se fose posible, tamén á construción de edificios comunitarios.
O proxecto de lei incluíuse no calendario de consentimento unánime da cámara o 17 de outubro de 1921. Logo de aprobarse as emendas da comisión, Richard W. Parker, de Nova Jersey, formulou unha serie de cuestións acerca de se o texto de lei implicaba que a Comisión Grant recibiría as moedas gratuitamente. Kearns respondeulle que se lle pagaría ao Goberno o valor nominal das moedas, e Thomas L. Blanton, de Texas, engadiu que o Goberno non cobraría prima ningunha, mais que a Comisión Grant si que podería facelo. Otis Wingo, de Arcansas, formulou tamén varias preguntas nun coloquio con Kearns, o que deu lugar a que a cámara fose informada de que, dado que as moedas de ouro se cuñarían a partir de metal xa dispoñible, e tendo en conta que o proxecto de lei obrigaba a Comisión Grant a pagar polos cuños utilizados na cuñaxe, non habería gastos ocasionados ao Goberno. Logo deste intercambio de intervencións, o proxecto de lei foi aprobado sen oposición.
Á súa chegada posterior ao Senado, o proxecto de lei foi remitido á Comisión de Banca e Finanzas. Este órgano informou a través de George P. McLean o 23 de xaneiro 1922, propondo unha redución da cantidade de moedas dun dólar de ouro a 10.000 exemplares e autorizando tamén a cuñaxe de 250.000 moedas de medio dólar de prata. O mesmo día, McLean presentou o proxecto de lei ante o Senado. Frank Willis, senador por Ohio, pronunciouse a favor; explicou que as moedas se utilizarían para recadar fondos por parte da Comisión Grant e significou a ausencia de gastos para o Goberno. Reed Smoot, de Utah, observou no informe que todo o proxecto —agás a fórmula de promulgación—, fora redactado de novo con respecto ao da Cámara de representantes, e cuestionou este feito. En resposta, Willis pediu que o presidente da Comisión Bancaria, McLean, o explicase. McLean dixo que o proxecto de lei previamente aprobado pola outra cámara esixía 200.000 moedas dun dólar de ouro e que a comisión consideraba improcedente mobilizar tal cantidade de ouro para unha moeda que non entraría en circulación. Esta explicación satisfixo a Smoot, logo do cal o presidente da sesión, o vicepresidente Calvin Coolidge, preguntou se había algunha obxección á toma en consideración do proxecto de lei. William H. King, de Utah, preguntou acerca de se a moeda podería sentar un mal precedente e se non suporía realmente ningún gasto, e Willis aseguroulle que a Comisión Grant correría con todos os gastos e que a proposta era similar a outros proxectos anteriores de emisión de moedas conmemorativas. Willis advertiu de que se King se opuxese ao proxecto de lei este se posporía ata o punto de frustrar o seu propósito. Atlee Pomerene, de Ohio, tomou a palabra para lle asegurar a King a importancia do proxecto de lei para Ohio e sinalou que a Comisión Grant estaba presidida por un antigo presidente do tribunal estatal, Nichols. Coolidge preguntou novamente se existía algunha obxección á toma en consideración do proxecto de lei e, ao non haber ningunha, o Senado modificou o proxecto de lei tal e como recomendara a comisión, e aprobouno sen obxeccións.
Preparación
miniatura|276x276px|Hugh L. Nichols, presidente da Asociación da Conmemoración do Aniversario de Ulysses S. Grant. Unha orde executiva de 1921 do presidente Harding encomendoulle á Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos a emisión de ditames consultivoas sobre as obras de arte públicas, incluídas as moedas. A aprobación da lei das moedas conmemorativas de Grant atopou a maior parte dos membros da Comisión de Belas Artes ocupados noutros proxectos e, segundo o historiador numismático Don Taxay, a elección dun artista que se encargase do deseño das moedas encargóuselle ao escultor membro da comisión James Earle Fraser, autor da moeda de cinco centavos tipo Buffalo, e este seleccionou como deseñadora a súa esposa, Laura Gardin Fraser, que en 1921 se encargara xa do deseño do medio dólar do Centenario de Alabama.
O 12 de febreiro de 1922, Laura Fraser escribiulle ao director da Casa da Moeda dos Estados Unidos, Raymond T. Baker, para lle expresar a súa gratitude por ser a seleccionada, e afirmou que xa estaba a traballar e que esperaba ter os modelos en xeso das novas moedas a tempo para a seguinte reunión da Comisión de Belas Artes. Así mesmo, pediu tamén axuda para dispor dunha carta de nomeamento oficial como deseñadora das pezas, xa que tivera algunhas dificultades para cobrar polo seu traballo na moeda do centenario de Alabama.
Na reunión da Comisión de Belas artes do 24 de febreiro de 1922, os membros examinaron o modelo en xeso do anverso do dólar de ouro e aprobárono. Laura Fraser concluíu o seu traballo pouco despois. O 3 de marzo, James Fraser escribiulle ao presidente da Comisión de Belas Artes, Charles S. Moore, para lle dicir que examinara todos os modelos e que daba a súa aprobación. Finalmente, o pleno desta comisión ratificou a decisión a tempo para que a produción de moedas de ouro tivese lugar durante o mes de marzo.
Deseño
miniatura|265x265px|[[Retrato de Ulysses S. Grant no estudio de Mathew Brady, no que se basea anverso das moedas. ]] Os deseños de ambas as moedas son idénticos, e só cambia o seu tamaño e a expresión do seu valor facial.
Anversos
Laura Fraser traballou no deseño do anverso a partir dunha fotografía de Grant realizada polo estudio fotográfico de Mathew Brady. Don Taxay describiu a versión do busto creada por Fraser como "salientable pola súa forza e polo seu carácter". Na moeda, Grant leva posto un abrigo de militar, como fixo durante a guerra civil estadounidense, mais a barba ben recortada suxire que o seu aspecto é o que tiña nos anos anteriores ao conflito. Debaixo do busto de Grant, ollando cara á dereita, aparece a inicial "G" de Fraser, polo seu apelido de solteira, Gardin. O escritor numismático Arlie R. Slabaugh, no seu traballo acerca das moedas conmemorativas estadounidenses, sinalou que Fraser asinara a moeda do centenario de Alabama coas iniciais LGF e suxeriu que a escolla dunha inicial única nesta ocasión era para facer menos obvia a identificación do deseñador, para que non houbese acusacións de nepotismo pola condición de esposa dun membro da Comisión de Belas Artes. Ademais do busto de Grant, no anverso figura o seu nome, as datas do centenario, a denominación do país emisor e a expresión en letra do seu valor facial.
Reversos
O reverso complétase cos lemas nacionais IN GOD WE TRUST e E PLURIBUS UNUM, mais non hai ningunha lenda alusiva ao motivo representado, que o identifique como a casa de nacemento de Grant. Como dixo o experto en moedas conmemorativas Anthony Swiatek, "o propio deseño conta a historia".
Valoracións do deseño
No momento da emisión destas moedas, Frank Duffield, editor de The Numismatist —a revista da American Numismatic Association—, declarou que, na moeda, a casa e os seus arredores poden ter o mesmo aspecto que cando naceu Grant; o edificio amósase empequenecido polas árbores e " na procura dun mellor efecto poderíase ter sacrificado un pouco o realismo sen lle restar interese histórico". No entanto, Duffield opinou que "en deseño e execución son iguais a calquera das nosas emisións conmemorativas recentes, todas as cales demostraron ser moi populares entre os coleccionistas". Slabaugh declarou acerca do deseño de Laura Fraser que "non hai dúbida da calidade do seu traballo".
O historiador da arte Cornelius Vermeule, no seu traballo sobre as moedas e as medallas producidas pola Casa da Moeda dos Estados Unidos, admirou o deseño de Laura Frase para estas moedas: "A única crítica posible, que é que as letras son demasiado grandes, esváese cando se estudan as curvaturas dos discos utilizados para a cuñaxe. O que semella potencialmente grande e plano nas fotografías convértese nunha beleza harmoniosa na realidade". En relación co anverso afirmou: "Grant é unha persoa ruda e, en resumo, pódese dicir que se lle deu un comezo superlativo á iconografía da guerra civil nas moedas conmemorativas dos Estados Unidos". Sobre o reverso considerou que "as súas árbores, a casiña de madeira e o seu valado están modelados e tallados coa precisión dun tallador de xemas. A textura das follas é unha das experiencias máis sutís e á vez máis vivas en calquera superficie dunha moeda estadounidense".
Ana Colovic Lesoska
Ana Colovic Lesoska, nada c. 1979, é unha bióloga macedonia.
Moedas conmemorativas de Ulysses S. Grant
Distribución e coleccionismo
Esta pequena estrela estaba pensada unicamente para a moeda dun dólar de ouro, e a extensión a algúns exemplares do medio dólar de prata foi un extra que sorprendeu á propia Comisión". Unha carta do superintendente da Casa da Moeda de Filadelfia, Freas Styer, ao director da US Mint datada o 14 de marzo de 1922 confirma a conversa telefónica que mantiveran, na que se dicía que cumpría cuñar 5.000 exemplares de cada valor facial co engadido da estrela. No entanto, en maio de 1922 The Numismatist publicou que só existía unha variedade do medio dólar. En xullo de 1922, Duffield escribiu que, efectivamente, existían tamén as dúas variedades do medio dólar, e declarou: "dise que a Comisión recibiu inesperadamente 5.000 exemplares desta variedade, e que se están a vender a un prezo superior ao da variedade sen estrela". miniatura|332x332px|[[Publicidade|Anuncio da venda das moedas conmemorativas de Ulysses S. Grant (abril de 1922). ]] Na Ceca de Filadelfia cuñáronse 5.006 moedas de medio dólar coa estrela e 95.055 sen ela. Tamén se cuñaron 5.016 dólares de ouro coa estrela e 5.000 sen ela. Todas estas moedas foron cuñadas en marzo de 1922, e o exceso de exemplares sobre as cantidades redondas foron reservados para a súa análise na reunión anual de 1923 da Comisión de Ensaios dos Estados Unidos. As moedas con estrela cuñáronse primeiro, e logo este símbolo foi retirado dos cuños, que se seguiron utilizando. O 15 de abril, Nichols, o presidente da Comisión Grant, escribiulle ao novo director da US Mint, Frank E. Scobey, para lle comunicar que a súa entidade puxera á venda as moedas, ao prezo de 3,5 dólares o dólar de ouro con estrela e 3 dólares sen ela, e a 1,5 dólares a de medio dólar con estrela e un dólar sen ela. Como a tiraxe de moedas de prata era moi superior á das de ouro, a Comisión decidira esixir aos bancos e aos comerciantes de moedas que adquirisen 15 moedas de prata por cada unha de ouro, unha proporción que se reducía a 5:1 para os compradores particulares..