cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tioéter
Tiofenos
Os tiofenos son un tipo especial de compostos heterocíclicos que conteñen tioéteres. A causa do seu carácter aromático, non son nucleófílicos. Os electróns non enlazados do xofre están deslocalizados e son de tipo π. Como consecuencia, os tiofenos mostran poucas das propiedades esperadas nun tioéter, e non son nucleofílicos no xofre e teñen un cheiro doce. Sometidos a hidroxenación, os tiofenos orixinan tetrahidrotiofenos, C4H8S, que se comportan como os tioéteres típicos.
Distribución e aplicacións
Os tioéteres son importantes en bioloxía, principalmente o aminoácido metionina e o cofactor biotina, ou na cistationina, que intervén no metabolismo da cisteína. O petróleo contén moitos compostos organosulfurados, incluíndo tioéteres. O sulfuro de polifenileno é un útil plástico de alta temperatura. O coencima M, CH3SCH2CH2SO3-, intervén na produción de metano (gas natural) no proceso da metanoxénese procariótica. miniatura|center|750 px|Algúns tioéteres, de esquerda a dereita, [[dimetilsulfuro, coencima M, metionina, biotina, e o plástico sulfuro de polifenileno.]]
Preparación
Os tioéteres prepáranse normalmente por alquilación de tioles: Estas reaccións realízanse en presenza de bases, que converten o tiol nun tiolato máis nucleofílico. Analogamente, a reacción dos disulfuros con reactivos organolitio produce tioéteres: Reaccións análogas empézanse con reactivo de Grignard.
Alternativamente, os tioéteres poden sintetizarse por adición dun tiol a un alqueno: Esta reacción catalízase a miúdo con radicais libres.
Os tioéteres poden tamén prepararse por moitos outros métodos, como o rearranxo de Pummerer. Os sales de trialquisulfonio reacionan con nucleófilos cun grupo dialquil sulfuro: Esta reacción é aproveitada en sistemas biolóxicos como un medio de transferir un grupo alquilo. Por exemplo, a S-adenosil metionina actúa como un axente metilante en reaccións biolóxicas SN2.
Oxidación
En xeral os éteres non son oxidables, pero os tioéteres poden ser oxidados doadamente a sulfóxidos (R-S(=O)-R), que poden á súa vez oxidarse a sulfonas (R-S(=O)2-R). O peróxido de hidróxeno é un oxidante típico. Por exemplo, o dimetil sulfuro pode ser oxidado como segue:
Alquilación
Os éteres poden ser alquilados no osíxeno con bastante dificultade, pero os tioéteres son doadamente alquilados dando sales de sulfonio estables, como o ioduro de trimetilsulfonio:
Pedro de Monteagudo
miniatura|dereita|250px|Mosteiro de Poio Pedro de Monteagudo e Piñeiro e Taboada, nado en Santa Baia de Castro, Cerdedo-Cotobade, contra o ano 1640 e finado en 1700, foi un arquitecto galego, e figura do esplendor barroco. Era fillo do mestre canteiro Pedro de Monteagudo e de Dominga de Piñeiro.
Tioéter
Unión a metais de transición
En analoxía coa súa fácil alquilación, os tioéteres únense a metais para formar complexos de coordinación. Clasifícanse como ligandos "brandos", pero a súa afinidade polos metais é menor ca a das fosfinas típicas. Coñécense tioéteres quelantes como o 1,4,7-tritiaciclononano.
Economía de Kirguizistán
A agricultura e a gandaría foron predominantes na economía do Kirguizistán ata que a industrialización promovida por sucesivos gobernos modificou a estrutura económica en case todos os antigos territorios da Unión Soviética. Malia todo, a agricultura e a gandaría constitúen máis da metade do emprego da poboación activa, e ao redor dun 40 por cento do Produto interno bruto. En todo o país, especialmente nas zonas accidentadas, dáse especialmente a gandaría (ovellas, cabalos e bovinos). Nas zonas máis baixas e planas, existe un forte sector agrícola do algodón, e froitas, resultado dunha irrigación extensiva. Tamén se cultivan tabaco, seda e flor de opio.
Sociedade Arqueolóxica de Pontevedra
miniatura|300px|Momento da visita da Infanta [[Isabel de Borbón y Borbón|Isabel de Borbón, La Chata, ás ruínas de San Domingos, Pontevedra, en 1906.]] A Sociedade Arqueolóxica de Pontevedra foi unha asociación de distintas personalidades da arte e cultura pontevedresa fundada o 15 de agosto de 1894 cos obxectivos de estudar as ciencias arqueolóxicas e adquirir e conservar tódolos obxectos de mérito no relativo á arte e historia da cidade de Pontevedra.
Pedro de Monteagudo
Traxectoria
Monteagudo construiría algunhas das obras máis relevantes do Barroco galego como son as fachadas dos templos dos mosteiros de San Xoán de Poio, provincia de Pontevedra, e Sobrado dos Monxes, provincia da Coruña. Da súa valía é mostra que fose nomeado "Maestro Mayor de todas las Obras, Castillos y Fortalezas de puertos marítimos" do Reino de Galiza.
Economía de Kirguizistán
Actualmente, máis do 20 por cento do PIB do Kirguizistán provén do sector industrial, especialmente relacionado co gran potencial mineiro das súas terras. A extracción mineira de ouro, carbón, antimonio e uranio, entre outros, supuxo un importante acicate para a rápida industrialización. Existen ademais, depósitos de petróleo e gas natural, descubertos recentemente no val de Fergana, pero non conseguen satisfacer a demanda interna. A industria transformadora do coiro, la e carne é relativamente importante.
Tioéter
Hidroxenólise
Os tioéteres sofren hidroxenólise en presenza de certos metais: O níquel de Raney é útil para reaccións estequiométricas en síntese orgánica, e a catálise baseada no molibdeno utilízase para tratar as fraccións do petróleo, no proceso chamado hidrodesulfuración.
Sociedade Arqueolóxica de Pontevedra
Precedente inmediato da constitución da Sociedade Arqueolóxica foi a xuntanza que se celebrou nas propias ruínas de San Domingos o 16 de setembro de 1889, baixo a convocatoria do poeta Roxelio Lois Estévez, daquela director de O Galiciano, Manuel de la Fuente e o médico Xosé Casal Lois, estes dous delegados da Comisión Provincial de Monumentos. Esta xuntanza converteuse nunha especie de ocupación das ruínas como sede da Sociedade.
Compoñentes destacados
miniatura|300px|Placa na honra de Casto Sampedro, nas Ruínas de San Domingos A constitución da Arqueolóxica foi obra de Casto Sampedro, folclorista e investigador pontevedrés, que soubo agrupar e orientar a artistas e investigadores de sona, preocupados pola conservación da historia de Pontevedra. Presidida polo propio Sampedro, contou con colaboradores importantes como Carmelo Castiñeira Antelo (membro do movemento rexionalista La Patria Gallega) e Xosé Casal Lois (morto en 1912) (médico, etnógrafo e bibliófilo, que colectou un amplo cancioneiro).
Economía de Kirguizistán
O goberno fixo un grande esforzo para reducir o déficit fiscal, que case chegou a cero o 2006, antes dun forte aumento das despesas entre 2007-2008.
Sociedade Arqueolóxica de Pontevedra
Compoñentes destacados
Outro dos membros fundadores foi o médico Luís Sobrino Rivas (morto en 1907), pai de Carlos Sobrino. Foi el quen propiciou a colaboración coa Arqueolóxica do propio Carlos Sobrino e mais dos irmáns Enrique e Fernando Campo.
Tamén debe citarse a Enrique López de la Ballina e Heliodoro Fernández Gastañaduy, poeta e autor teatral, así como a José Millán, Juan Novás Guillán e Víctor Said Armesto (morto en 1914) (que destacou na recollida de textos literarios e musicais).
A Sociedade Arqueolóxica mantivo unha nutrida rede de correspondentes e informadores noutras localidades galegas, especialmente na provincia de Pontevedra pero tamén en Santiago, entre os que se encontraba o mesmo Antonio López Ferreiro, e mesmo fóra de Galicia.
A partir de 1921, cando xa a Sociedade entrara en franco declive, Filgueira e Castelao, representando ó Centro de Estudios Históricos e o Club Karepas (de Sánchez Cantón, Losada Diéguez, Iglesias Vilarelle, Pintos Villar etc.) ofrécense a Sampedro para revitalizar a Sociedade. Aínda con reticencias, Sampedro aceptou esta colaboración, que tivo como froito a participación de Castelao como debuxante da Sociedade, a compilación do Corpus Petroglyphorum Gallaeciae de Ramón Sobrino (publicado en 1935) e, sobre todo, a constitución do Museo de Pontevedra en 1927.
Obras da Sociedade Arqueolóxica
A Sociedade publicou distintos traballos, entre os que destacaron os dedicados á música popular e ó léxico. A seguir, unha relación non exhaustiva de publicacións: miniatura|O [[verbo dos arxinas é a xerga gremial dos canteiros de Pontevedra]]
A que sería a obra senlleira da Sociedade (Obra cume da erudición pontevedresa, segundo a cualificou Filgueira) foi a Colección de Documentos para a Historia de Pontevedra. Publicouse en tres volumes, o primeiro en forma de separata do xornal La Opinión a partir de marzo de 1896. Os outros dous tomos, escritos persoalmente por Casto Campedro, publicáronse baixo o título de Documentos, inscripciones, monumentos, extractos de manuscritos, tradiciones, noticias etc. para la historia de Pontevedra, o segundo en 1899 e o terceiro en 1904. Este terceiro volume, co subtítulo de Volume II relativo a la Cofradía del Corpo Santo y Gremio de Mareantes, é un denso estudo de Casto Sampedro sobre as Ordenanzas e 1577 e a historia do gremio de mareantes de Pontevedra. Houbo un cuarto tomo, constituído por un vocabulario das devanditas Ordenanzas, que estaba rematado para remitir ó prelo en 1930 pero que desapareceu.
A maiores, a Sociedade organizou excursións sistemáticas, chamadas Xeiras, para coñecer e investigar lugares e monumentos sobre os que os membros da Sociedade recolleron abundante información, datos, debuxos e fotografías. A modo de exemplo: miniatura|Mosteiro de Carboeiro
Outras tarefas da Sociedade foron a organización de escavacións en Mourente, Tomeza, Salcedo (tres parroquias do concello de Pontevedra), Vistalegre (Vilagarcía) e Toiriz (Vila de Cruces), entre 1895 e 1898.
Igualmente, organizou unha exposición arqueolóxica en 1895, nos salóns da nova Casa do Concello; outra en 1896 na Deputación provincial, e unha terceira, en 1910, no Liceo Gimnasio. Como xa se mencionou, colaborou con abundante material á Exposición Rexional de 1909.
Desaparición
miniatura|250px|O Museo de Pontevedra, herdeiro da Sociedade Arqueolóxica A morte dos membros fundadores e doutros colaboradores da Sociedade foi reducindo a súa actividade ata o punto de quedar case só o presidente Sampedro. Filgueira exprésao así: "a entidade chegou a converterse nunha sorte de pseudónimo seu", e conta como Sampedro libraba de libros as cadeiras do seu despacho para celebrar xuntanzas da Sociedade ás que non asistía ninguén. Os fondos que reunira ó longo dos anos foron cedidos ó Museo de Pontevedra en 1927 e disolveuse formalmente en 1938.
Pedro de Monteagudo
Traxectoria
Iniciado no oficio seguramente polo seu propio pai, comezou traballando no mosteiro de Oseira, no que xa será citado como mestre arquitecto, lugar no que mesmo se aveciñou coa súa esposa, dada a duración das obras, como parece demostrar o feito de que entrase na confraría de Nosa Señora da Ventela, radicada alí. Aínda que se lle chegou a adxudicar a autoría da fachada occidental da igrexa monacal, actualmente sábese que foi trazada por Francisco de Castro Canseco.
Arredor de 1665, Monteagudo debeu ser contratado para as obras que se viñan realizando no mosteiro de Santa María de Sobrado, a súa obra cimeira. En 1676 rematou a portada occidental do seu templo, e en 1679 as torres que a flanquean. Entre 1689 e 1692 constrúe a capela da Virxe do Rosario, na ala setentrional do cruceiro, que está considerada a súa obra mestra. Cara 1695 parece que debeu deixar Sobrado.
Na fachada da igrexa o autor asina a súa obra (sitúase no frontón por enriba da imaxe da Virxe). Este dato é de grande importancia xa que por primeira vez na idade moderna en Galicia un arquitecto asina a súa obra. Ninguén desde que o fixera o Mestre Mateo na Catedral de Santiago reivindicara de tal xeito a súa obra.
Foi pioneiro de facturas e formas que caracterizarían ao barroco galego cun sentido de solidez e elevación incomparables, tal como se pode admirar na fachada da igrexa.
Porén algúns anos antes, en xaneiro de 1691, Monteagudo, logo da poxa aberta correspondente que gaña, pecha o contrato para erguer no prazo dun ano, consonte planos que o Abade lle presenta, a fachada principal da igrexa do mosteiro de San Xoán de Poio, moi preto de "A Boa Vila". O Abade de Poio Pedro Otero encargoulle polo tanto a fachada do templo do mosteiro e pese a que seguiu unha traza discreta Monteagudo non deixou de mudar detalles. Isto xunto outros detalles contractuais que non cumpriu, conduciron a apertura dun preito contra el desde 1695.
No outro ano de 1696, Monteagudo debeu coller as obras da igrexa de Santa Baia de Arealonga, en Vilagarcía de Arousa, Pontevedra, que non chegaría a concluír por falecemento a principios de marzo do ano 1700. Foi pai dos tamén arquitectos Pedro, Antonio e Francisco.
Unwound
Unwound foi unha banda de post-hardcore estadounidense baseada en Tumwater/Olympia, Washington. Formada en 1991, o grupo estaba composto por Justin Trosper (voces, guitarra), Vern Rumsey (baixo) e Brandt Sandeno (batería), os cales tocaran anteriormente nun grupo chamado Giant Henry. Brandt Sandeno deixou Unwound en 1992 e foi substituído por Sara Lund. Esta formación non cambiaría ata a disolución da banda no ano 2002. O grupo estivo fortemente asociado ao selo Kill Rock Stars ao longo dos anos 90. Unwound era fortemente disonante e angular, acotío recorrendo a tons de guitarra infrecuentes, e asociado co post-hardcore e o noise rock. A banda realizou xiras frecuentemente, preferindo clubs para todas as idades e destacou pola súa forte ética DIY. O grupo deu lugar a numerosos proxectos paralelos.
Lingua lezguia
O lezguio é unha lingua caucásica que pertence á familia de linguas lezguias. É falada polo pobo lezguio, que vive no sur de Daguestán e no norte de Acerbaixán. O lezguio é unha lingua literaria e unha lingua oficial da república rusa de Daguestán. Está clasificada como "vulnerable" polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.
Metrópole ortodoxa grega de Chicago
A Metrópole de Chicago é unha xurisdición ortodoxa nos Estados Unidos, parte da arquidiocese ortodoxa grega de América e baixo xurisdición do Patriarcado Ecuménico de Constantinopla. A súa igrexa nai é a Catedral da Anunciación, en Chicago. O seu metropolita actual é o bispo Iakovos Garmatis, que tomou posesión da sé o 1 de maio de 1979, logo da súa elección polo Santo Sínodo do Patriarcado Ecuménico.
Historia
A orixe da Metrópole está na organización das parroquias do Patriarcado nas Américas, a a comezos do século XX. A arquidiocese ortodoxa grega de América do Norte e do Sur foi estabelecida en 1921. O primeiro bispo de Chicago, Philaret Ioannides, foi nomeado en 1923.
En 1996 a arquidiocese foi dividida en 4 arquidioceses separadas, e a Diocese de Chicago pasou a pertencer á arquidiocese ortodoxa grega de América, cambiando o seu nome polo de "Metrópole".
Mecano
Mecano foi un grupo español de música pop dos anos 80 e 90. Estaba composto por: Ana Torroja (voz), Nacho Cano (programación, guitarras, teclados e coros) e José María Cano (guitarras, teclados e coros).
Mecano vendeu uns 25 millóns de discos en países como España, México, Venezuela, Arxentina ou Chile e acadaron o número un en varias ocasións en Francia e Italia, grazas ós seus traballos nos respectivos idiomas. Mecano é un dos grupos de pop rock máis importante da historia da música e o máis influente da música pop española.
Traxectoria
Inicialmente Ana Torroja e José María Cano comezaron tocando canción de autor. Posteriormente, coa incorporación en 1979 do irmán de José María, Nacho Cano, o grupo apareceu no concurso de Gente Joven baixo o nome de "José María Cano y amigos", e o grupo cambiou o seu estilo cara a un pop xuvenil, con letras sinxelas e tendentes ó comercial. Comezaron presentándose en pequenos locais onde se reunían os mozos para escoitar música, foi aí onde foron descubertos por un promotor de talentos que lles conseguiu un contrato con CBS que romperían en 1985.
Coa aparición de varias maquetas no ano 1981 apareceu o seu primeiro álbum chamado simplemente "Mecano". En canto ó nome, en 1991 a vocalista desvelou á revista francesa "Elle" o seguinte: "Eliximos o título de Mecano para demostrar que se pode construír o que un queira mesturando elementos de rock, flamenco, pop e soul", o certo é que o nome viña motivado pola admiración dos irmáns Cano (en especial Nacho) cara ó synth-pop inglés, e propoñen chamarse "Mecano Humano" en homenaxe ó grupo The Human League, aínda que pouco despois deciden que se trata dun nome bastante pouco comercial e acúrtano en "Mecano".
Pintura ó óleo
dereita|miniatura|250px|[[Giuseppe Arcimboldo. Outono. 1573. Óleo sobre lenzo. Louvre, París.]] A pintura ó óleo é a técnica pictórica con cores disoltas en aceite.
En arte coñécese como óleo ós aceites que se usaban para combinar con outras substancias e obter así un produto idóneo para a pintura e como extensión, deuse en chamar óleo á mesma pintura en si.
O uso do óleo coñécese dende a antigüidade e estaba xa estendido entre os artistas da Idade Media, sobre todo combinándoo coa pintura ó temple ou ó fresco. Con esta mestura retocaban as obras realizadas en xeso e conseguían así un secado máis rápido. Co avance e as investigacións da alquimia fóronse inventando mesturas favorables para os resultados da pintura. O aceite que máis se empregaba era o de liñaza que acostumaba a mesturarse cos pigmentos de minerais que son os que proporcionan a cor, pero cada artista no seu obradoiro tiña a súa propia fórmula que gardaba moi en segredo. Moitos seguiron os consellos e experiencias escritos no Tratado do monxe Teófilo que xa se coñece e se menciona no ano 1100.
As bases sobre as que se aplica o óleo son diversas, sen que por iso varíe o seu aspecto. O que si varía é a técnica de preparación destas bases pois é moi distinto pintar sobre lenzo, táboa, fresco ou cobre. A partir do século XVII coa arte barroca os pintores elixiron como soporte favorito das súas pinturas o óleo ou lenzo. De tal forma tomou importancia o material empregado polos artistas que se empezou a empregar a palabra lenzo ou óleo en lugar de cadro para designar as obras pictóricas. Os primeiros grandes artistas de pintura ó óleo foron os flamengos.
Van Eyck utilizaba o óleo con gran precisión e os venecianos (Tiziano) aproveitarán as posibilidades de textura da pintura con base de aceite. A perspectiva aérea desenvólvea Leonardo da Vinci (a Gioconda) O flamengo Rubens, pintor barroco parte dunha base escura. Estes pintores caracterizábanse por ser directos en grao extremo (capas con gran vitalidade e mínimas correccións). Rembrandt creará o "grisaille"; este converteuse no método académico no século XVIII. No Romanticismo hai maior liberdade técnica. No impresionismo os pintores usan unha técnica máis directa. No impresionismo abstracto hai un intento de primar a expresión en lugar da corrección técnica, igual ca nos neoexpresionistas.
Óleo sobre un muro
En primeiro lugar, o artista dispúñase a preparar a parede para recibir a pintura. A técnica está descrita por Giorgio Vasari (1511-1574), arquitecto e pintor teórico da arte italiana:
Primeiro satúrase a superficie do enlucido con varias capas de aceite cocido, ata chegar ó punto en que a parede xa non absorba máis. Cando está a superficie seca aplícase unha capa de branco de chumbo, de aceite, de amarelo de chumbo e de arxila refractaria. Danse as últimas capas con po de mármore moi fino e cal, máis unha aplicación de aceite de liño. Para rematar, esténdese unha man de pez grego.
Óleo sobre lenzo
Os artistas preparan a tea ou lenzo antes de comezar a pintura. Prepárana cunha man de cola de amidón, cola de coello ou de azucre e, cando esta preparación está seca, engádenlle unha capa de xeso, e outra capa de cola en sentido ortogonal á anterior. Finalmente rascan a tea para que quede ben lisa. Actualmente, prepárase a tea de liño cunha capa de cola de carpinteiro e cando está seca se lle engade unha capa de xeso, líxase e vólvese dar outra capa de xeso.
Óleo sobre táboa
Esta técnica deuse sobre todo entre os artistas da pintura flamenga. Preparaban a táboa cunha capa de carbonato de cal terroso (creta) branco e cola animal. Desa maneira a madeira resultaba compacta e lisa, á espera da pintura.
Eindhoven
Eindhoven é un municipio e unha cidade situada na provincia do Brabante do Norte, no sur dos Países Baixos. Emprazada orixinariamente na confluencia das canles Dommel e Gender, este último foi desecado despois da segunda guerra mundial. O Dommel aínda discorre pola cidade.
Eindhoven é, con 212.324 habitantes (31 de decembro de 2008), a quinta cidade dos Países Baixos por poboación e a maior do Brabante do Norte, seguida de cerca por Tilburg.
Historia
Cara a 1388, as murallas da cidade foron ampliadas, e entre 1413 e 1420 foi construído un novo castelo, esta vez no interior do recinto amurallado. En 1486, Eindhoven foi saqueada e queimada por tropas de Gueldria. A reconstrución terminouse en 1502, cunha muralla máis forte e un novo castelo. Con todo, en 1543, Eindhoven cae outra vez: as súas obras de defensa abandonáronse debido á escaseza de recursos.
Un grande incendio en 1554 destruíu o 75% das casas. Cara a 1560 foron reconstruídas grazas á axuda de Guillerme I de Orange. Durante a Revolta Holandesa, Eindhoven cambiou de mans varias veces entre os neerlandeses e os españois, ata que finalmente en 1583 foi capturada polas tropas españolas e as murallas foron destruídas. Eindhoven non volveu formar parte dos Países Baixos até 1629.
A revolución industrial do século XIX supuxo un gran pulo para a cidade. Construíronse canles, estradas e vías férreas. Eindhoven conectouse fluvialmente á canle Zuid-Willemsvaart a través do ramal Eindhovens Kanaal en 1843, e mediante vía férrea a Tilburg, 's-Hertogenbosch, Venlo e Bélxica entre 1866 e 1870. A actividade industrial centrouse nun principio en manufacturas de tabaco e téxtiles. Posteriormente, a industria creceu espectacularmente grazas ao xigante da iluminación e a electrónica Philips. Esta compañía foi fundada na cidade en 1891, e comezou a súa actividade fabricando lámpadas incandescentes.
O rápido crecemento da industria na rexión e a posterior necesidade de vivenda dos traballadores provocaron cambios radicais na administración, xa que Eindhoven aínda conservaba os límites da época medieval, debido á existencia dunha canle que rodeaba a cidade. En 1920, os cinco municipios suburbiais de Woensel (ao norte), Tongelre (leste e nordés), Stratum (sueste), Gestel en Blaarthem (suroeste) e Strijp (oeste), os cales sufriron cambios drásticos debido á falta de vivendas, foron incorporados na nova municipalidade de Groot-Eindhoven ("Gran Eindhoven"). Posteriormente, o prefixo "Groot-" foi retirado.
A comezos do século XX, a industria técnica creceu coa chegada da fabricación de automóbiles e camións pola compañía Van Doorne's Automobiel Fabriek, máis coñecida coma DAF; co subseguinte troco cara á electrónica e a enxeñaría; as tradicionais industrias de tabaco e téxtiles entraron en decadencia e finalmente desapareceron nos anos setenta.
Os ataques aéreos a grande escala durante a segunda guerra mundial (incluíndo o bombardeo aliado durante a Operación Market Garden para auxiliar aos paracaidistas a asegurar as pontes dentro e ao redor do pobo) destruíron grandes zonas da cidade. A reconstrución deixou moi poucos elementos históricos; e no período de posguerra estudáronse plans drásticos de renovación a base de rañaceos, algúns dos cales foron implementados. No momento, había pouco aprecio cara ao patrimonio histórico. Nos anos sesenta, construíuse unha nova casa do concello e o edificio precedente neogótico (construído en 1867) foi demolido para dar paso a unha estrada de gran capacidade que finalmente non se construíu.
Xeografía
miniatura|220px|Edificio do Admirant, antigas oficinas de Philips As vilas e a cidade que forman a moderna Eindhoven foron orixinalmente construídos en elevacións areosas entre as canles de Dommel, Gender e Tongelreep. A partir do século XIX, as concas das canles foron utilizados como bases sustentables de vivendas, producindo inundacións ocasionais no centro da cidade. Para reducir os efectos de devanditas inundacións, o arroio Gender, que discorría polo centro da cidade, foi contido por medio dun dique, e enchido despois da Guerra; e o curso do Dommel regulouse. Novos coñecementos ecolóxicos e socio-históricos fixeron que partes do curso do Dommel fosen restauradas aos seus estados orixinais, e que se estudase a posibilidade de que o Gender fluíse polo centro da cidade outra vez. Os desenvolvementos a grande escala do século XX provocaron a construción de áreas residenciais sobre bosques e campos, os cales foran transformados en terras cultivables no século XIX.
Economía
Eindhoven pasou de ser unha pequena poboación en 1232 a unha das máis grandes cidades dos Países Baixos. Na actualidade conta con 212.324 habitantes en 2005. Gran parte deste crecemento é debido a Philips e a DAF Trucks.
En 1891, os irmáns Gerard e Anton Philips fundaron unha pequena fabrica de lámpadas, que crecería até converterse nunha das grandes firmas da industria electrónica do mundo. A presenza de Philips é probabelmente a causa do gran crecemento de Eindhoven durante o século XX. A presenza da firma holandesa atraeu a moitas compañías especializadas en altas tecnoloxías, convertendo a cidade nun lugar de referencia neste ámbito. En 2005, máis da terceira parte do investimento total en investigación de Holanda realizouse na zona. Unha cuarta parte dos postos de traballo da rexión están relacionados coa tecnoloxía e infraestruturas de telecomunicacións, con compañías como NXP Semiconductores, ASML, Toolex, Simac, Neways, Atos Origin e as anteriormente mencionadas Philips e DAF. Recentemente coa construción do High-Tech Campus de Eindhoven, onde se sitúan instalacións de I+D empregadas por NXP, Philips, IBM, Praza,...etc. converten a esta cidade nun dos referentes mundiais en investigación e desenvolvemento de novas tecnoloxías.
Algúns exemplos da herdanza industrial en Eindhoven son o renovado complexo de Witte Dáme ("A dama Branca"), unha antiga fábrica de lámpadas de Philips, e o edificio do Admirant (informalmente coñecido como Bruine Heer ou "Cabaleiro Marrón" en referencia á Witte Dáme á outra beira rúa) antigas oficinas de Philips. A Witte Dáme alberga a biblioteca municipal, a Design Academy Eindhoven (academia de deseño), e varias tendas. O Almirante foi reconvertido nun edificio de oficinas para pequenas empresas. Cruzando a rúa dende a Witte Dáme e xunto ao Admirant esta a primeira fabrica de lámpadas de Philips. O pequeno edificio é agora sede do museo da compañía.
Demografía
En 2006, a poboación de Eindhoven era de 209.179 habitantes. Deles, o 26,5%, arredor de 55.400 persoas eran de descendencia. As persoas son clasificadas como descendencia foránea se eles ou polo menos un dos seus país naceron fora dos Países Baixos.
As maiores minorías da cidade son:
Outros grupos minoritarios destacados son os alemáns e os indonesios.
centro|600px|miniatura|Vista panorámica da cidade
Administración e poboación
miniatura|dereita|Estatua a Frits Philips, fundador da empresa Philips En 1920 cinco concellos convertéronse en distritos da municipalidade de Eindhoven: Gestel, Stratum, Strijp, Tongelre e Woensel, sendo o propio centro de Eindhoven o sexto distrito. Dende entón, un sétimo distrito foi creado dividindo o distrito de Woensel (o maior dos seis) en dous: Woensel-Zuid e Woensel-Noord.
Coincidindo coa entrada do século XX, comezouse a urbanizar en terreos do antigo aeroporto de Welschap, ao oeste da cidade. O aeroporto, agora chamado Aeroporto de Eindhoven, foi anteriormente trasladado a outra localización, permitindo a construción do novo e necesitado barrio de Meerhoven. Agora forma parte do distrito de Strijp.
De tódolos distritos de Eindhoven, o centro histórico é o menor en tamaño e poboación, contando con 5.419 habitantes en 2006. De acordo co concello de Eindhoven, a cidade alcanzará a súa máxima poboación no ano 2025, cando contará con ao redor de 230.000 habitantes. A poboación en cada distrito, ordenados por tamaño segundo datos de 1 de xaneiro de 2006 é:
Paulino Costas
Paulino Costas Otero, nado en Vigo en 1937, é un antigo xogador de fútbol galego.
Traxectoria
Fillo dun mariñeiro, comezou xogando de dianteiro no FC Peñasco de Vigo e despois fichou polo Coruxo e polo Zeltia En 1957 pasou ao Turista, e de aí ao Arousa. Retirouse aos 22 anos, por unha lesión no pulmón, pero volveu posteriormente para xogar no Sporting Sada. Despois da súa retirada definitiva do fútbol traballou de transportista e de camareiro.
Lugares de Arbo
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Arbo.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Arbo
Luís Díaz Gallego
Traxectoria
Director do Balneario do Incio. En 1936 publicou o libro Cartilla sanitaria que foi declarado de utilidade pública. Estaba afiliado a Izquierda Republicana. Médico en Vilar de Barrio, coa sublevación do 18 de xullo de 1936 fuxiu, pero foi detido en Tui en agosto. Pasou polo Depósito de Sarria e despois estivo no Cárcere de Lugo. Saíu en liberdade provisional o 16 de decembro de 1937. O 28 de xuño de 1938 pasou á zona republicana.
New Deal
Axuda, recuperación e reforma
O New Deal ten tres compoñentes: axuda directa, recuperación económica e reforma financeira.
A Axuda foi o esforzo inmediato para socorrer a un terzo da poboación que fora alcanzada de cheo pola depresión. Roosevelt expandiu o programa de socorro da Federal Emergency Relief Administration (FERA) de Hoover, e engadiu o Civilian Conservation Corps (CCC), Public Works Administration (PWA), e o Works Progress Administration (WPA) que comezou en 1935. Ese mesmo ano foron engadidos a seguridade social e os programas e axudas de desemprego. Igualmente se estableceron programas diferentes de axuda á América rural, tales como o Resettlement Administration (RA) e a Farm Security Administration (FSA).
A Recuperación tiña como obxectivo restaurar a economía ós niveis dos anos anteriores á depresión. Isto non significaba necesariamente o ano 1929, que moitos economistas consideraban unha burbulla inchada artificialmente senón que implicaba "pump priming" (déficit spending), caída do gold standard, esforzos para reflotar os prezos agrícolas que estaban baixos de máis e esforzos para acrecentar o comercio exterior. Os máis dos esforzos do New Deal para axudar a América das corporacións foron canalizados a través do programa Hoover, a Reconstruction Finance Corporation (RFC).
A Reforma estaba baseada na idea de que a depresión fora causada pola inestabilidade inherente do mercado e na de que a intervención do goberno era necesaria para racionalizar e estabilizar a economía, e para equilibrar os intereses dos agricultores, comerciantes e traballadores. Isto incluía a National Recovery Administration (1933), a regulación de Wall Street (SEC, 1933), a Agricultural Adjustment Act, programas agrícolas (1933 e posteriores), seguros de depósitos bancarios (Federal Deposit Insurance Corporation 1933) e a Wagner Act animando os sindicatos de traballadores (1935). Non houbo grandes programas anti-trust. Roosevelt dixo que el se opoñía ó socialismo (no senso de propiedade estatal dos medios de produción), e só un programa importante, o Tennessee Valley Authority (1933), implicaba a propiedade estatal dos medios de produción.
Se o New Deal tivo éxito en acadar os tres Rs, e en particular se o programa debería servir de modelo para a acción gobernamental segue sendo un tema de debate polémico. O New Deal tamén se usa para describir a New Deal Coalition que Roosevelt creou para apoiar os seus programas de acción, incluído o Partido Demócrata, sindicatos de traballadores, minorías ou etnias europeas e afroamericanas, e grupos de agricultores. En 1934, a Corte Suprema comezou a declarar inconstitucionais partes importantes do New Deal. Isto decidiu a Roosevelt a propoñer a Court-packing Bill en 1937. Aínda que a lei fracasou, a era Lochner acabaría en breve cando a Supreme Court Justice Owen Roberts cambiase o seu voto en varios casos críticos do New Deal, e Roosevelt tivo a oportunidade de nomear novos xuíces ó se retiraren os xuíces da old Lochner court. En 1942, a Corte Suprema abandona case completamente o seu "activismo xudicial" de tirar abaixo leis do congreso, tal e como denunciaban os apoios do New Deal. A Corte Suprema sentenciou en Wickard v. Filburn que a Cláusula de Comercio cubría case toda a regulación que permitía a necesaria expansión do poder federal para tornar o New Deal "constitucional".
As orixes do New Deal
No 29 de outubro de 1929, o estalido do NYSE, máis coñecido como o "Martes Negro", reflectiu un cambio cara a unha tendencia mundial de crise. No 1929-1933, o desemprego dos Estados Unidos estoupou dende o 3 por cento ata o 25 por cento, mentres que a actividade manufactureira descendeu ata chegar a representar nada máis que un terzo da actividade anterior.
Despois de aceptar o nomeamento do Partido Demócrata dos Estados Unidos para a presidencia, o 2 de xullo de 1932, Franklin D. Roosevelt prometeu un "novo pacto para a xente americana" ("a new deal for the American people"), unha frase que representa o lema para a súa administración e a multitude de asuntos de carácter doméstico nos que se ten que traballar. Mentres, as demais economías do mundo incrementan a recuperación da posguerra, continuando políticas de proteccionismo; como o Reino Unido, que adopta medidas de intervención na economía planificada. A recuperación da economía co nazismo de Alemaña conséguese a través de investimentos na defensa, e programas de obras públicas. Na Italia de Mussolini, os controis económicos do seu estado foron moi fortes. Os observadores internacionais comezan a mirar os programas masivos de planificación da economía como os da Unión Soviética como un sistema "a proba de depresións" e unha solución á crise.
A diferenza doutros moitos líderes nos anos trinta, Roosevelt non comeza un plan ideolóxico único. O seu "New Deal" será moitas veces contraditorio, pragmático e ademais experimental. O que moitos consideran incoherencia no New Deal será unha mestura de varias ideoloxías que nese tempo competían xuntas.
O New Deal vaise así debuxando seguindo as experiencias dos seus líderes, e reflectindo as súas ideas. As influencias nos programas de Roosevelt teñen a súa orixe no ambiente que el respira nos primeiros tempos da súa xuventude política, mentres servía na administración Wilson, e outras responsabilidades nos anos vinte. O New Deal toma prestada a oposición ó monopolio e acada a dirección da regulación da economía polo Estado dende as ideas desa era progresista. Tamén inflúe a desaparición das vellas nocións de que a pobreza é un fallo das opcións morais do individuo, xa que se considera máis un produto das impersoais forzas económicas. As súas ideas acerca do gasto do goberno collen forma nos esforzos da administración Wilson de aumentar o gasto da primeira guerra mundial. Ademais os New Dealers teñen en conta os experimentos políticos dos anos vinte e os seus esforzos en harmonizar a economía creando relacións cooperativas sumando os seus elementos constituíntes.
Os primeiros cen días
miniatura|222px|A exuberante personalidade pública de Roosevelt, transmitida pola súa declaración de que "a única cousa á que lle temos que ter medo é o medo", e as súas "[[charlas domésticas" na radio fixeron moito para axudar a restaurar a confianza da nación.]]
Bancos e reforma monetaria
No comezo do mandato da administración tomáronse unha serie de medidas sinxelas de apoio ó sistema das inestables actividades bancarias. Cunha crise bancaria asomando, algúns observadores preguntábanse se a administración tomaría medidas radicais, tales como a nacionalización do sistema bancario (unha resposta á Gran Depresión en gran parte do mundo).
No seu lugar, o 6 de marzo, dous días despois de comezar o seu mandato, o presidente publicou unha orde que cerraba tódolos bancos dos Estados Unidos por catro días ata que o Congreso puidese reunirse nunha sesión especial. Demostrando que o goberno federal camiñaba no centro do problema para parar o patrón alarmante das catástrofes bancarias, a acción creou un sentido xeral de reconstrución (anteriormente, moitos estados xa cerraran os seus bancos antes do 6 de marzo).
Tres días despois, Roosevelt envía ó Congreso a Lei de Emerxencia Bancaria, redactada en gran parte polos funcionarios designados por Hoover. O pago achegou ó Departamento de Facenda os requisitos de reservas iniciados, e un urxente desaloxo de fondos das institucións federais con grandes fallas. O Congreso aprobou o pago no prazo de catro horas da súa introdución. Tres cuartas partes dos bancos no Sistema de Reserva Federal abriron de novo nos tres días seguintes, e miles de millóns de dólares en moeda amortizada e o ouro fluíu novamente nun mes, estabilizando así o sistema de actividades bancarias.
A Lei de economía (The Economy Act)
Na mesmísima mañá seguinte, e despois da Lei de Emerxencia Bancaria, Roosevelt envía ó Congreso a Lei de Economía. Sen unha medida decisiva, a nación acumularía un déficit dun billón de dólares americanos. A lei propuxo equilibrar o orzamento federal, reducindo os salarios dos empregados do goberno, e cortando as pensións dos veteranos ata nun 15 por cento. Esta medida estivo orientada a sosegar os falcóns do déficit que proclamaban que o novo presidente era un conservador fiscalmente falando. Seguindo o que xa fixera a proposta dos bancos, aceptouse no Congreso case de súpeto, a pesar das acaloradas protestas dos membros de esquerdas nesta cámara.
Durante os primeiros cen días, os New Dealers non aceptaron o gasto público como un vehículo para a expansión económica. A maioría dos economistas rexeitaron o gasto deficitario, e favoreceron os orzamentos equilibrados. De feito, durante a campaña contra o presidente Hoover, Roosevelt atacou o presidente por entrar en déficit, e prometeu equilibrar o orzamento se resultaba elixido.
Lei de axuste agrícola (The Agricultural Adjustment Act)
Os primeiros cen días produciron un programa federal para protexer os labregos das incertezas da depresión, coa axuda dos subsidios e controis da produción. O programa comezou coa Lei de axuste agrícola, creando a Administración do Axuste Agrícola (AAA), aprobada no congreso en maio de 1993.
As distintas actuacións reflicten os desexos dos líderes de varias organizacións agrícolas, e do secretario de agricultura de Roosevelt, Henry A. Wallace. A AAA puxo en funcionamento unha provisión para a redución dos cultivos coñecidos como o sistema de "asignación doméstica". Durante esta medida, os produtores de millo, algodón, cortes, produtos, porcos, arroz, tabaco, e trigo teñen marcados uns límites na colleita. A AAA vai pagar subsidios por deixar as terras sen cultivar, con fondos procedentes dun novo imposto no procesado de alimentos. Os prezos agrícolas debían ser subvencionados ata o punto da paridade.
O aspecto máis polémico contra-deflacionista das reducións da colleita era a destrución masiva da produción e do gando que ó mesmo tempo impide a moitas familias acadar o alimento. A medida inclúe a matanza de aproximadamente seis millóns de porcos. O goberno induciu a escaseza, traendo unha demanda máis alta, e aumentando as rendas agrícolas dunha forma perceptible nos primeiros 3 anos de goberno coa nova repartición. A AAA estableceu un papel federal importante e duradeiro na proposta no sector económico agrícola.
Outras iniciativas
Xa cedo no primeiro mandato de Roosevelt, a administración lanzou unha nova axencia reguladora federal para supervisar o mercado de valores, a SEC. Outra axencia foi a Corporación Federal de Seguros para os Depósitos, creada para reformar o sistema bancario, provendo un novo seguro para os depósitos bancarios.
A administración tamén lanzou unha serie de medidas de reconstrución e axencias de benestar para transferirlles cartos ós parados. Entre estes plans financiados polo goberno están o Corpo Civil de Conservación (CCC), a Administración Civil de Traballos (CWA), e a Administración Federal de Reconstrución (FERA)
Nunha medida que acadou un apoio popular substancial, Roosevelt nos seus primeiros días apoiou a iniciativa para legalizar a manufactura e venda de cervexa, unha medida intermedia ata a cancelación da Lei seca, para a cal, unha emenda constitucional (a vixésima primeira) estaba xa en proceso.
Negocios, Emprego e Cooperación do Goberno
As accións e medidas dos "primeiros cen días" eran en gran parte substitutos. Houbo programas máis comprensivos do goberno máis adiante na administración Roosevelt, deseñada en gran parte para ocuparse da deflación.
Nos ásperos tres anos entre a caída do mercado de accións no 1929, e os primeiros cen días de goberno, a economía sufriu un ciclo de deflación. Como resposta, a Cámara de Comercio, antes e agora a principal voz dos negocios organizados, impulsou as administracións Hoover e Roosevelt a adoptaren un esquema contra-deflacionista que permitiría que as asociacións comerciais cooperasen en prezos estables dentro das súas industrias. As administracións eran receptivas a algunha destas ofertas, a pesar das lexislacións relativas da competencia existentes, que prohibían tales prácticas.
A administración de Roosevelt, constituída por reformadores que aspiraban a forxar os elementos da sociedade nunha unidade cooperativa (unha reacción ó espectro mundial de "loita de clases"), foi bastante favorable á idea da cooperación entre produtores. Desesperadas pola salvación, moitas industrias incluso expresaron un interese por facer que o goberno acadase e fixese cumprir tales acordos comerciais dos asociados no campo dos prezos e a produción. Pero a administración insistiu nas disposicións complementarias que se ían ocupar tamén doutros problemas económicos. Moitas, despois de todo, recordando que nos anos 20 os salarios medraron nunha cantidade que representaba unha fracción do incremento da produtividade, recordando que os custos de produción caían mentres os salarios medraban lentamente e os prezos se mantiñan constantes.
Garantiuse ós traballadores o dereito de estipular convenios colectivos, e axudou a unha maior unión dirixindo iniciativas coas máis importantes industrias do país. E respondendo ó clamor do mundo empresarial para os acordos comerciais anti-inflacionistas, a NIRA establece a máis importante, pero en última instancia menos acertada, a nova axencia federal coñecida como Administración Nacional da Recuperación (NRA), que procurou estabilizar os prezos e salarios coa cooperación de "autoridades de códigos", implicando o goberno, negocios e emprego.
No caso de que minguase o poder adquisitivo do consumidor, e por tanto derrotando as iniciativas da NIRA, a administración creou a Administración de Obras Públicas (PWA), un importante programa de gasto público deseñado para aliviar o desemprego, e transferir fondos a certos beneficiarios.
O novo programa foi declarado nos seus inicios coma milagre. De feito, tiña algo para cada un. Mentres os líderes dos negocios o declaraban coma o principio dunha nova era na cooperación entre goberno e industria, os líderes sindicais declarárona coma a súa Carta Magna.
The NRA "Blue Eagle" campaign
No centro da NIRA estaba a Administración Nacional da Recuperación (National Recovery Administration, NRA), dirixida polo antigo xeneral Hugh Johnson. Johnson invitou a cada establecemento comercial da nación a acollerse a un plan de choque denominado "código de cobertura" (blanket code): un salario mínimo de entre 20 e 40 centavos por hora, unha xornada semanal máxima de 35 a 40 horas, e a abolición do traballo infantil. Johnson e Roosevelt afirmaron que o "código de cobertura" levantaría o poder de compra polo miúdo e aumentaría o emprego.
Para mobilizar a axuda política para o NRA e as administracións do "código de cobertura", Johnson lanzou unha campaña publicitaria coñecida como a "aguia azul do NRA"; estas "aguias azuis" exporíanse nos establecementos comerciais que aceptasen as provisións do código de cobertura. As bandeiras azuis da aguia, os carteis e os adhesivos, co lema "facemos a nosa parte" axiña foron visibles nas tendas e lugares de traballo de todo o país.
Mentres tanto, Johnson necesitaba un apoio público extraordinario e a axuda corporativa que lle aportase forza dabondo ó negociar os tratados coa patronal e os sindicatos. A cooperación demostrou ser unha gran carga; unha firma podía, despois de todo, non facer caso de tales códigos na procura de vantaxes competitivas. No curto prazo, xerouse bastante axuda entre os sectores dominantes da sociedade. Incluso así pois, Johnson gañou acordos en case cada industria importante do país.
Estas, e outras primeiras iniciativas, crearon un apoio popular total para a administración Roosevelt e pararon o rápido desmembramento do sistema financeiro. Pero non pararon, e nin sequera repercutiron na Gran Depresión.
Logros e fallas lexislativas
Na primavera do 1935, en resposta ós reveses da Corte de Xustiza, un novo escepticismo no Congreso e o clamor popular cada vez maior para unha acción máis dramática, a administración propuxo o endoso de varias iniciativas importantes. A Lei Nacional das Relacións Laborais (National Labor Relations Act) do 5 de xullo, tamén coñecida como a Lei Wagner, restablece e consolida as proteccións para a colectividade na NIRA orixinal (agora mesmo declarada inconstitucional). Os novos programas de reconstrución, dos cales o máis prominente era a Administración para o Progreso do Traballo (Works Progress Administration, WPA), crearon centenares de miles de traballos para os parados, que non crearon riqueza para o país no seu conxunto, pero axudou ó movemento da riqueza. Pero o logro máis importante de 1935, e quizais o máis importante de todo o New Deal foi a Lei da Seguridade Social (Social Security Act) do 14 de agosto, que estableceu un sistema de protección para a terceira idade, un seguro de desemprego, e as vantaxes do benestar para os grupos protexidos como os rapaces e os discapacitados dependentes, establecendo un marco para o actual sistema de benestar nos EUA.