cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Batalla de Xutlandia
Artillería
Os sistemas de control de artillería británicos, baseados en táboas Dreyer, eran mellores que os alemáns, como se demostra na proporción de impactos de gran calibre realizados sobre a frota alemá. Debido ás súas vantaxes demostradas, estes sistemas foron instalándose nos barcos a medida que avanzaba a guerra, estando equipados os principais canóns na meirande parte dos buques capitais británicos en maio de 1916. A Royal Navy usaba sistemas de control de fogo centralizados nos seus buques capitais, dirixidos dende un punto alto do barco onde se podían ver mellor as caídas dos proxectís, utilizando un director de observación que orientaba as armas e indicaba a súa elevación. A diferenza dos británicos, os cruceiros de batalla alemáns controlaban o fogo das torretas usando un observador que só orientaba os canóns, que ademais non disparaban todos ao mesmo tempo. O resto dos buques capitais alemáns nin sequera tiñan esa innovación. Os telémetros alemáns eran xeralmente superiores ao británico FT24, xa que os seus operadores estaban mellor adestrados debido á complexidade dos telémetros Zeiss. O seu deseño estereoscópico permitíalle que en certas condicións podían saber a distancia dun obxectivo cuberto polo fume. O equipo alemáns non era superior en alcance ao telémetro británico Barr & Stroud 15 ft que se atopaba nos buques capitais máis novos, e, a diferenza dos telémetros británicos, os alemáns tiveron que ser substituídos cada 30 minutos, afectando ás medicións proporcionadas aos artilleiros. miniatura|250px|HMS [[HMS Black Prince (1904)|Black Prince, afundido durante a batalla]] Os resultados da batalla conformaron o valor de disparar os canóns a través dun director centralizado. A batalla impulsou á Royal Navy a instalar sistemas de fogo nos cruceiros e destrutores, onde ata ese momento non se utilizaran, e no armamento secundario dos acoirazados.
Os barcos alemáns decatáronse de deberían ser máis rápidos calculando a distancia correcta dos obxectivos, para obter así unha vantaxe temperá. Os británicos usaban un "sistema de corchete" no que se disparaba unha salva se disparaba á distancia onde se supoñía o obxectivo, e dependendo de onde caese, a distancia era progresivamente corrixida cara arriba ou cara abaixo dependendo se os seguintes disparos impactaban diante ou detrás do inimigo. Os alemáns usaban un "sistema de escaleira" no que se lanzaba unha salva inicial de tres disparos a diferentes distancias, sendo o central o máis aproximado. O sistema de escaleira permitía aos artilleiros conseguir información da distancia dos tres disparos máis rapidamente que no sistema de corchetes, que requiría agardar entre disparos para ver onde impactaba o derradeiro. Os buques británicos adoptarían o sistema alemán.
Determinouse que os telémetros que equipaban á meirande parte dos buques británicos non eran axeitados a longa distancia e non actuaban tan ben como os que levaban os barcos máis modernos. En 1917 itroducíronse novos telémetros para aumentar a precisión dos disparos.
Sinalización
Ao longo da batalla, os buques británicos experimentaron dificultades coas comunicacións, mentres que os alemáns non sufriron este tipo de problemas. Os británicos preferían a sinalización entre barcos con bandeiras e luces, evitando sistemas sen fíos, mentres que os alemáns usaban estes sistemas con éxito. Unha conclusión extraída foi que os sinais de bandeiras non eran un xeito satisfactorio de controlar a frota. A experiencia usando luces, particularmente pola noite era unha forma excelente para amosarlle ao inimigo a localización precisa dos buques, invitándoo a responder con disparos. Os sinais de recoñecemento das luces, unha vez vistas, poderían ser tamén doadamente copiadas polo inimigo en futuros enfrontamentos.
Os buques británicos fallaron informando de enfrontamentos cos inimigos e tamén, no caso dos cruceiros e destrutres, buscando activamente aos alemáns. Na frota xurdira a costume de non actuar ser ordes, e este feito demostrou ser fatal cando as circunstancias impediron que as ordes fosen enviadas ou recibidas. Os comandantes fallaron ao enfrontarse aos inimigos porque crían que outros oficiais de máis rango tamén eran conscientes da presenza destes nas proximidades e agardaban a recibir ordes ao respecto. A radio, o xeito máis directo para pasar mensaxes a través da frota (aínda a que interferida polos alemáns), foi evitada para non revelar a presenza dos barcos ou por medo a saturar as canles con informes innecesarios.
Ordes permanentes da frota
As operacións navais estaban gobernadas por ordes permanentes enviadas a todos os barcos. Estas trataban de establecer o que os barcos deberían facer en todas as circunstancias, particularmente en situacións onde os buques tiñan que reaccionar sen ter de referencia a unha autoridade superior, ou cando as comunicacións fallaban. Distintos cambios foron introducidos como resultado da experiencia gañada na batalla.
Unha nova indicación foi introducida para instruír aos comandantes de escuadrón de actuar independentemente no caso de pensar que se trata do mellor xeito de axudar á frota principal, particularmente para usar cando as circunstancias puidesen ser difíciles para enviar ordes detalladas. Do mesmo xeito, modificáronse instrucións sobre que facer se a frota precisaba realizar unha acción evasiva polo ataque de torpedos. Aos comandantes déuselles a opción de que se a súa parte da frota non estaba baixo ataque inmediato poderían continuar atraendo ao inimigo en vez de virar cara o resto da frota. Nesta batalla, cando a frota se afastou do ataque de destrutores de Scheer cubrindo a súa retirada, non todos os buques británicos resultaron afectados, e puideron continuar enfrontándose ao inimigo nun combate máis próximo.
varias oportunidades de atacar aos buques inimigos con torpedos presentáronse pero perdéronse. A todos os barcos, non só aos destrutores armados principalmente con torpedos senón tamén aos acoirazados, recordóuselle que levaban estas armas para utilizar no caso de que xurdise a oportunidade de facelo. Os destrutores foron instruídos para achegarse á frota inimiga e disparar os torpedos tan pronto como o enfrontamento entre os buques principais puidesen manter aos canóns inimigos ocupados en barcos máis grandes. Os destrutores tamén deberían estar para interceptar aos destrutores inimigos se estes lanzaban un ataque, tratando de evitar que lanzasen os seus torpedos e manténdoos afastados da frota principal.
Para engadir un grao de flexibilidade ao despregarse para o ataque, unha nova indicación foi proporcionada para desgregar a frota dende o centro en vez de facelo como anteriormente dende a dereita ou a esquerda da formación. O rápido e potente 5º escuadrón de batalla foi movido á fronte da formación de cruceiros para que tivese a opción de despregarse cara a dereita ou a esquerda dependendo da posición do inimigo. No caso de enfrontamentos nocturnos, aínda que a frota principal prefería evitar o combate de noite, especificábase que un escuadrón de destrutores e cruceiros buscaría ao inimigo e lanzaría ataques.
Controversia
Na época, Jellicoe foi criticado pola súa cautela e por permitir que Scheer escapase. Beatty, particularmente, estaba convencido de que Jellicoe perdera unha grande oportunidade para aniquilar a Hochseeflotte e gañar o que equivaldría a outro Trafalgar. Jellicoe foi promocionado fóra do mando activo para converterse no Primeiro Lord do Mar, a cabeza profesional da Royal Navy, mentres que Beatty substituíuno como comandante da Grand Fleet.
A controversia permaneceu entre a mariña e entre o público durante unha década tras a guerra. As críticas centráronse na decisión de Jellicoe ás 19:15. Scheer ordenara aos seus cruceiros e destrutores avanzar e lanzar un ataque de torpedos para cubrir a retirada dos seus acoirazados. Jellicoe elixiu virar cara o sueste, e así manterse fóra do alcance dos torpedos. Se, pola contra, virase cara o oeste, poderían os seus buques esquivar os torpedos e destruír á frota alemá? Os defensores de Jellicoe, incluído o historiador Cyril Falls, sinalaron a loucura de correr o risco de ser derrotados na batalla cando xa case tes o dominio do mar. O propio Jellicoe, nunha carta ao almirantado meses antes da batalla, afirmou que tiña a intención de afastar a súa frota de calquera ataque masivo de torpedos (o que viña sendo a resposta táctica universalmente máis aceptada para ese tipo de ataques, practicada por todas as grandes mariñas do mundo), e que no caso dun enfrontamento das frotas na cal o inimigo se dera a volta el podería asumir que a intención era a de conducilos cara minas ou submarinos e declinaría a ser conducido a iso. O almirantado aprobou ese plan e expresou a súa total confianza en Jellicoe no seu tempo (outubro de 1914).
Perdas
As perdas británicas foron de 6784 homes, e as alemás de 3039, facendo un total de 9823 perdas humanas.
Uusimaa Oriental
Uusimaa Oriental limitaba ao norte coa rexión de Päijänne Tavastia, ao leste con Kymenlaakso, ao oeste con Uusimaa, e ao sur co Golfo de Finlandia.
Concellos
A rexión de Uusimaa Oriental estaba formada por sete concellos, dos cales dous tiñan o estato de cidade (en negra):
Eleccións ao Parlamento escocés
As eleccións ao Parlamento escocés celébranse cada catro anos dende 1999.
Sistema electoral
O sistema de eleccións ao Parlamento escocés está baseado nunha dobre votación por circunscricións e rexións electorais.
O voto por circunscricións
As papeletas electorais para os votos ás circunscricións son de cor crema. Existen 73 circunscricións electorais en Escocia, e cada unha delas elixe o seu representante. A diferenza poboacional é moi pequena entre unha e outra circunscrición, e sitúanse ao redor dos 80.000 habitantes. Só as illas Shetland e Órcadas están sobrerrepresentadas pola súa escasa poboación.
É elixido deputado no parlamento escocés aquel ou aquela candidata que consiga un voto máis có resto. É o que se coñece como first-past-the-post, ou sexa, o primeiro que chega, gaña.
O voto por rexións
As papeletas electorais para os votos ás rexións electorais son de cor violeta. Existen oito rexións electorais, e cada unha delas escolle sete deputados. As rexións teñen ao redor de 600.000 electores.
Aínda que se produce unha nova votación para este sistema, o voto por rexións é considerado complementario do de circunscricións, e procura compensar a proporcionalidade que se perde co sistema de elección directa. Para achar o número de deputados que se lles outorga a cada unha das candidaturas, divídese o número de votos recibidos na urna rexional polo número, máis un, das circunscricións en que obtiveron a vitoria. Así, se unha formación gaña en cinco circunscricións, divídese o seu voto rexional por seis. Despois realízase unha asignación semellante á Lei d'Hont, escollendo os mellores cocientes, e facendo subdivisións por divisores maiores ata completar os sete deputados rexionais.
Colapso da función de onda
En certas interpretacións da mecánica cuántica, o colapso da onda é un dos dous procesos polo cal un sistema cuántico evolúe aparentemente de acordo coas leis da mecánica cuántica. Isto é tamén coñecido como colapso do vector de estado.
Estadio Ramón Sánchez Pizjuán
O Estadio Ramón Sánchez Pizjuán é o estadio do Sevilla Fútbol Club, situado no barrio de Nervión da cidade de Sevilla, en Andalucía.
Colapso da función de onda
Características
A existencia do colapso da función de onda e necesario:
Por outra banda, o colapso non ocorre en:
No xeral, sistemas cuánticos existen como a superposición de estados fundamentais, e evolúen no tempo segundo a ecuación de Schrödinger, a cal é un dos dous procesos mencionados no comezo deste artigo – un proceso incluído en todas as interpretacións. A contribución de cada estado fundamental para toda función de onda chámase amplitude. Con todo, cando colapsa a función de onda, o cal é outro proceso, na perspectiva dun observador o estado parece "pular" para un dos estados fundamentais e unicamente adquirir o valor das propiedades medidas que son asociadas con aquel estado fundamental en particular.
Tendo realizado a medición de nun sistema observábel A, a probabilidade de colapsar para un autoestado particular de A é  directamente proporcional a  raíz cadrada do modulo da amplitude (xeralmente complexa) asociada coa el. Por consecuente, en experimentos tales como dupla fenda cada fotón individual chega a un punto discreto da tea, mais como máis e máis fotóns son acumulados, eles forman un padrón de interferencia xeral. Após o colapso, o sistema evoluirá de acordo coa ecuación de Schrödinger.
Estadio Ramón Sánchez Pizjuán
Historia
O entón presidente do Sevilla FC, Ramón Sánchez-Pizjuán, comprou en 1937 os terreos sobre os que se edificaría o novo estadio, aínda que habería que esperar ata 1954 para que se empezasen a dar os primeiros pasos. Realizouse un concurso de deseños, o cal foi gañado por Manuel Muñoz Monasterio, o mesmo arquitecto que pouco antes colaborara con Luis Alemany Soler no deseño do Estadio Santiago Bernabéu.
Colapso da función de onda
Características
O grupo de fenómenos descrito pola expresión colapso da función de onda é un problema fundamental na interpretación da mecánica cuántica como problema da medición. O problema non foi realmente confrontado pola interpretación de Copenhaguen a cal simplemente postula que esta é unha característica especial do proceso de "medición". A interpretación de moitos mundos de Everett  contornou o problema descartando o proceso de colapso, pola reformulación da relación entre o aparato de medición e o sistema.
Estadio Ramón Sánchez Pizjuán
Historia
Tras a morte de Ramón Sánchez-Pizjuán, foi o seu sucesor, Ramón de Carranza, quen se ocupou do equipo e do estadio, pondo a primeira pedra do mesmo o 2 de decembro de 1956.
Foi inaugurado o 7 de setembro de 1958 cun partido amigable entre o Sevilla FC e o Real Jaén, que acabou con empate a 3 goles. No entanto o estadio aínda se atopaba inacabado. Houbo que esperar ata 1974, sendo presidente Eugenio Montes Cabeza, para o fin das obras, alcanzando naquela época a súa máxima capacidade con máis de 77.000 espectadores.
Eventos importantes
En 1982 foi sede da Copa Mundial de Fútbol de 1982, acollendo o partido de primeira rolda que enfrontou ás seleccións do Brasil e a URSS, e tamén o partido de semifinais que enfrontou á República Federal de Alemaña e a Francia.
Tamén se disputou unha final de Copa de Europa en 1986, gañada polo Steaua de Bucarest ao FC Barcelona na quenda de penaltis.
miniatura|Mosaico comemorativo do [[Mundial de Fútbol de 1982 situado na fachada principal do Estadio Ramón Sánchez Pizjuán]]
A selección de fútbol de España fixo do Sánchez Pizjuán unha das súas habituais sedes, non coñecendo a derrota nos 22 partidos disputados, cun saldo de 19 vitorias e 3 empates.
Un feito luctuoso sucedido no estadio foi o ataque repentino e mortal que sufriu o futbolista do club Antonio Puerta nun partido oficial que se celebraba o día 25 de agosto de 2007 entre o Sevilla FC e o Getafe CF.
As conmemoracións máis significativas que se realizaron no estadio foron con motivo da consecución de dúas Copas da UEFA consecutivas por parte do club nas tempadas 2005-06 e 2006-07 e os actos de celebración do centenario do club realizados durante a tempada 2005-06.
Valkyrie
Valkyrie é un filme estadounidense de 2008 ambientado na Alemaña nazi durante a segunda guerra mundial, dirixido por Bryan Singer, o protagonista principal é Tom Cruise como o coronel Claus von Stauffenberg, conta tamén coa actuación de Kenneth Branagh, Bill Nighy, Eddie Izzard, Terence Stamp e Tom Wilkinson. A súa estrea foi o 25 de decembro de 2008 nos Estados Unidos. O custo de produción foi de 75 millóns de dólares e a recadación de 200.276.784 $ en todo o mundo.
Produción
A elección de Cruise causou controversia entre os políticos alemáns e os familiares de von Stauffenberg por ser Cruise membro da Igrexa da Ciencioloxía, organización que o goberno alemán non considera de natureza relixiosa e que intentou ilegalizar, arquivando finalmente a medida por non atopar actividades ilegais ou anticonstitucionais.
Sinopse
O argumento de Valkyrie é un trasunto atentado do 20 de xullo dun grupo de oficiais alemáns contra Hitler e a utilización da Operación Valquiria, un plan de emerxencia ideado pola reserva territorial do exército, para facerse co control de Alemaña.
Elena Soriano
Elena Soriano, nada en Fuentidueña de Tajo (Comunidade de Madrid) o 4 de febreiro de 1917 e finada en Madrid o 2 de decembro de 1996, foi unha escritora española. En 1969 creou, financiou e dirixiu a revista de literatura El Urogallo, que dirixiu até 1976. A súa obra máis coñecida é o relato biográfico Testimonio materno.
Traxectoria
Elena Soriano Jara, viviu a súa nenez entre Andalucía, a terra dos seus pais, e Castela. Está documentado que a partir dos 14 anos publicou en revistas. Filla dun mestre, por desexo do seu pai fixo estudos de Maxisterio, que acabou en 1935, comezando case de inmediato os seus estudos en Filosofía e Letras, sen concluílos a causa do estalido da guerra civil española, período bélico que a familia pasou en Valencia.
Ao remate da guerra casou con Juan José Arnedo Sánchez. Vetada no concurso público de oposición (expulsada coa maior cualificación das oposicións de auxiliar de biblioteca por ser clasificada de “roxa”), dentro das medidas de represión franquista, vive o seu exilio interior na vida familiar, e dá a luz dous fillos, Juanjo e Elena.
Como articulista e ensaísta ao longo de trinta anos publicou traballos como La emoción en el teatro de Sartre, La juventud como problema, La obra de Baroja durante la República, moitos deles recolleitos por Carlos Gurméndez nos tres volumes de Literatura y vida (1992-1994).
Continuou vivindo en Madrid nos seus últimos anos, traballando no libro ''Defensa de la literatura. Apuntes para un ensayo interminable e sen poder terminar o ensaio El donjuanismo femenino'', que tras a súa morte en 1996 foi concluído pola súa filla, a xinecóloga e política socialista Elena Arnedo. Pouco antes de morrer, cedeu á Cruz Vermella Española os dereitos, en lingua castelá, da súa obra Testimonio materno, legado que promoveu a creación da fundación CREFAT, da que foi vicepresidenta. Morreu na capital de España, o 2 de decembro de 1996.
Recoñecementos
No ano de 1991 recibiu o premio Rosa Manzano polo seu labor de escritora progresista, e tres anos antes da súa morte, en 1993, concedéuselle a Medalla de Ouro Individual da Comunidade de Madrid pola súa creación literaria en prol da liberdade de pensamento e dos dereitos humanos. Xa a título póstumo, en Fuentidueña de Tajo, a súa vila natal, púxoselle o seu nome á rúa principal; e en Suances localidade cántabra que inspirou a súa libro La playa de los locos, onde veraneaba a familia, erixíuselle unha estela de pedra fronte ao mar en 1997. Así mesmo, no décimo aniversario da súa morte creouse nesa localidade de Suances un concurso internacional de relato curto co seu nome, que tamén se lle deu á biblioteca municipal e a unha rúa do seu casco antigo.
Novelas
Madrid: La Nave, 1951. Novela. 1.ª edición. Madrid, Saturnino Calleja, 1951. 2.ª edición. Madrid, Prensa Española, 1976. (Adaptada e proxectada na pequena pantalla. Madrid, TVE, 1976).
José Germán Fernández
José Germán Fernández, nado en Ribadavia o 5 de febreiro de 1886 e finado en Santiago de Compostela o 3 de decembro de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Suboficial de Infantería retirado do Exército pola Lei Azaña. Dirixente do Centro Republicano Federal de Izquierda Republicana do que foi nomeado secretario xeral en xaneiro de 1936. Logo do triunfo do Fronte Popular foi xestor do concello de Santiago de Compostela. Elixido primeiro tenente de alcalde, logo da dimisión de Ánxel Casal foi nomeado alcalde da cidade, cargo que ocupou ata o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 e formou parte do Comité Executivo de Defensa da República presidido por Fernando Barcia Veiras. Foi detido pola Garda civil aos poucos días e encarcerado no Pazo de Raxoi. Xulgado en consello de guerra e acusado de traizón, foi condenado a morte. Foi executado no cemiterio de Boisaca o 3 de decembro de 1936.
Vida persoal
Casou con Teresa Sánchez.
Galicia Ilustrada (Ourense)
Traxectoria
Revista semanal que tiña previsto aparecer en abril de 1911. Dirixida por Gerardo Álvarez Limeses, Juan Fernández Pérez era o director artístico e Luís Madriñán Megid o administrador. Só se publicou o número programa o 22 de xaneiro de 1911.
Cerreda
O topónimo galego Cerreda pode referirse a:
=Véxase tamén==
Juan Copa
Juan Carlos Copa Quiroga, nado na Coruña en 1970, é un ex xogador e adestrador de hóckey a patíns galego.
É considerado un dos mellores xogadores que deu a canteira coruñesa, debutando aos 15 anos na División de Honra (actual OK Liga) e converténdose con 17 no primeiro capitán non catalán dunha selección española. Dende 2017 adestra o Deportivo Liceo.
Traxectoria
Seus pais, José María e Basilisa, naturais da parroquia de Laiosa, O Incio, emigraron a Cuba despois de casaren, regresando logo a Galicia e instalándose na Coruña, onde naceu o seu fillo Juan.
Xogador
Juan Copa formouse na canteira do A.A. Dominicos da súa cidade natal. Co club aurinegro debutou con 15 anos da man de Diego Lazo "Picolo" e proclamouse campión de Europa júnior coa selección española que capitaneaba. Co Dominicos gañou a histórica Copa do Rei de 1990, o único título nacional do equipo coruñés.
Posteriormente foi a Asturias para xogar cinco ano máis como profesional antes de volver ao Dominicos, que daquela trataba de rexurdir e volver á División de Honra (algo quen o equipo colexial non chegaría a materializar). Tras un ano no Club Patín Ordes abríuselle a porta do Liceo, xogando no filial verdibranco e mesmo no primeiro equipo no partido de volta da final da Copa CERS que os coruñeses gañaron ao Barcelos no 99.
Foi durante esta etapa no Liceo cando coñeceu ao seu admirado Fernando Marcos, o impulsor da súa carreira como técnico.
Adestrador
No 2001 fíxose cargo do filial liceísta, facendo unha boa tempada, trala cal marchou a Cee para dirixir un proxecto entre o club ceense e o verdibranco, porén Copa foi cesado e volveu á canteira do colexio.
Ao pouco fixo méritos para volver ao filial, mais a súa grande oportunidade chegou na tempada 2005-06 cando, da man de Paco González, o primeiro equipo verdibranco camiñaba cara ao descenso. Mediada a tempada, o adestrador foi destituído e Copa colleu un equipo que con el realizou un bo final de tempada, conseguindo salvar aos liceístas do descenso. Durante as seguintes tres tempadas foi o segundo adestrador do Liceo, como axudante do portugués José Querido, ademais de dirixir ao filial.
Co Liceo B conseguiu un histórico ascenso á máxima categoría na tempada 2008/09. Ante a imposibilidade de que dous equipos do mesmo club xogasen na mesma liga, creouse o Club Patín Cerceda, que pasou a ocupar a praza lograda polo filial do Liceo na OK Liga. Juan Copa foi o único adestrador durante os sete anos de existencia do club, que tras descender á Primeira División no seu primeiro ano, volveu á OK Liga na tempada 2012/13 ao resultar campión da segunda categoría. Co club cercedense estivo tres anos na máxima categoría, conseguindo como mellor resultado o 6º posto da tempada 2014/15, e xogando en dúas ocasións a segunda competición europea, a Copa CERS.
Tras a desaparición do Cerceda en 2016, continuou adestrando ás categorías inferiores da selección galega ata que no verán de 2017 foi anunciado como novo adestrador do Liceo en substitución de Carlos Gil. Co club liceísta proclamouse subcampión de liga nas catro tempadas seguintes (2017/18, 2018/19, 2019/20 e 2020/21) e dúas veces subcampión da Copa do Rei (2018 e 2019), en todas as ocasións por detrás do FC Barcelona. Ademais gañou a Supercopa de España na edición 2018/19, despois de derrotar na final ao Barcelona por 3-2.
En xuño de 2021 gañou a súa primeira Copa do Rei como técnico, ao vencer na final ao Barcelona. Comezou a tempada seguinte gañando unha nova Supercopa contra o Barça, e rematouna conquistando o seu primeiro título de liga, despois de derrotar ao Reus na final dos play-offs. Ademais foi elixido mellor adestrador do ano na OK Liga.
Fruko y sus Tesos
Fruko y sus Tesos é un grupo musical de salsa de Colombia, encabezado e dirixido polo mestre Julio Ernesto Estrada Rincón, coñecido como Fruko. Comezando con Tesura en 1969, o grupo gravou 42 álbums até o presente. O grupo acadou sona despois de que Joe Arroyo fose recrutado como cantante principal en 1973.
Condución de calor
A condución de calor é un mecanismo de transferencia de enerxía térmica entre dous sistemas baseado no contacto directo das súas partículas sen fluxo neto de materia e que tende a igualar a temperatura dentro dun corpo e entre diferentes corpos en contacto por medio de ondas. Está presente en todos os estados da materia e cada substancia ten unha condutividade térmica característica.
A condución da calor é moi reducida no espazo ultra alto baleiro e é nula no espazo baleiro ideal, espazo sen enerxía.
O principal parámetro dependente do material que regula a condución de calor nos materiais é a condutividade térmica, unha propiedade física que mide a capacidade de condución de calor ou capacidade dunha substancia de transferir o movemento cinético das súas moléculas ás súas propias moléculas adxacentes ou a outras substancias coas que está en contacto. A inversa da condutividade térmica é a resistividade térmica, que é a capacidade dos materiais para opoñerse ao paso da calor.
Lei de Fourier
A transferencia de enerxía ou calor entre dous corpos diferentes por condución ou convección require o contacto directo das moléculas de diferentes corpos, e se diferencian en que na primeira non hai movemento macroscópico de materia mentres que na segunda si o hai. Para a materia ordinaria a condución e a convección son os mecanismos principais na "materia fría", xa que a transferencia de enerxía térmica por radiación só representa unha parte minúscula da enerxía transferida. A transferencia de enerxía por radiación aumenta coa cuarta potencia da temperatura (T4), sendo só unha parte importante a partir de temperaturas superiores a varios miles de kelvin.
A condución térmica está determinada pola lei de Fourier. Establece que a taxa de transferencia de calor por condución nunha dirección dada, é proporcional ao área normal á dirección do fluxo de calor e ao gradiente de temperatura nese enderezo.
onde Q_x é a taxa de fluxo de calor que atravesa a área A na dirección x, a constante de proporcionalidade λ chámase condutividade térmica, T é a temperatura e t o tempo.
Condutividade térmica
A condutividade térmica é unha propiedade intrínseca dos materiais que valora a capacidade de conducir a calor a través de eles. O valor da condutividade varía en función da temperatura á que se atopa a substancia, polo que adoitan facerse as medicións a 300 K co obxecto de poder comparar uns elementos con outros.
É elevada en metais e en xeral en corpos continuos, e é baixa nos gases (a pesar de que neles a transferencia pode facerse a través de electróns libres) e en materiais iónicos e covalentes, sendo moi baixa nalgúns materiais especiais como a fibra de vidro, que se denominan por iso illantes térmicos. Para que exista condución térmica fai falta unha substancia, de aí que é nula no baleiro ideal, e moi baixa en ambientes onde se practicou un baleiro elevado.
Nalgúns procesos industriais trabállase para incrementar a condución de calor, ben utilizando materiais de alta condutividade ou configuracións cun elevado área de contacto. Noutros, o efecto buscado é xusto o contrario, e deséxase minimizar o efecto da condución, para o que se empregan materiais de baixa condutividade térmica, baleiros intermedios, e dispóñense en configuracións con pouca área de contacto.
Цеплаправоднасьць
Warmtegeleiding Цеплаправоднасць Топлопроводимост Soojusjuhtivus Kondiksyon Termala kondukto Жылу өткізгіштік Šiluminis laidumas Siltumvadītspēja താപചാലകം การนำความร้อน
Ética a Nicómaco
Ética a Nicómaco ou Ética nicomaquea é unha obra filosófica de Aristóteles escrita no século IV a. C.. Trátase dunha das obras máis importantes e completas da ética aristotélica, e consta de dez libros. Nela fai unha análise sobre as concepcións morais do ser humano.
Contido
Segundo Aristóteles, o único fin que o home persegue é o ben. Incluso, aínda que pareza orientarse cara fins imperfectos, o que busca en última estancia é o ben supremo, o fin absoluto, apetecido por si mesmo. Os homes en xeral pensan que o ben supremo é a felicidade, esta difire segundo os gustos e as inclinacións de cada un; a felicidade é a realización das satisfaccións espirituais e eudemonistas. Analizada e dividida así, a felicidade depende da ética colectiva, dunha política. Aristóteles introduce o concepto de virtude, do que diferencia dous tipos: as chamadas virtudes éticas que nacen do hábito, e as virtudes dianoéticas, que derivan da intelixencia e poden ser desenvolvidas por ensinanza.
Libro I: Obxectivo da ética. O ben do home ou a felicidade
Toda actividade apunta cara a un ben, polo que a felicidade debe ser tamén un ben. Pero non só debe ser un ben, senón o ben ao cal todos os demais bens se dirixen. Pódese buscar este ben en diferentes cousas, pero ao final é o único ben diante do cal os demais bens parecen incompletos. Se non hai un ben final e alcanzable, a natureza do home é irracional, xa que por natureza busca un ben. O non ter un ben final que se chama felicidade negaría a natureza, levando ao absurdo. Esta felicidade componse da vivencia das virtudes e dunha vida completa. O autor finaliza o primeiro libro falando da virtude a partir das partes da alma, preparando así o segundo libro.
Libro II: A virtude moral
O filósofo aborda a definición da virtude. Aristóteles afirma que a virtude non nace da natureza do individuo, aínda que é natural a capacidade de entender estas virtudes e perfeccionalas co costume. A virtude é o hábito polo que o home faise bo e realiza ben a obra que lle é confiada. Aventura tres posibilidades ao respecto: “actuar en sometemento a razón”, “calidade de obrar da mellor maneira en relación co pracer e a dor” e, finalmente, “ a disposición o hábito de elixir o medio relativo a nós en acción e emocións, determinado pola razón e tal como o determinaría un home prudente”.
Aristóteles distingue entre a virtude moral, ou de carácter, e a virtude intelectual. En tanto que busca un medio entre vicios e unha clase de estado para realizar as mellores accións que manteñan a relación co pracer e a dor, a virtude moral facía o ser humano. A virtude require elección racional e exercicio constante da mesma. É difícil ser bo porque é difícil encontrar o medio, e a función da educación é axudar a alcanzalo. Entre o exceso e o defecto o punto medio é a virtude e Aristóteles denomina aos dous extremos máis distantes como contrarios.
Libro III: O voluntario e o involuntario. Principais virtudes morais.
Divídese en tres partes, a primeira (capítulos 1-5) trata da voluntariedade, a segunda (capítulos 6-9) sobre a fortaleza e a terceira (capítulos 10-12) sobre a temperanza.
A voluntariedade
Aristóteles clasifica os actos do home en voluntarios e involuntarios. O acto involuntario débese a un primeiro principio extrínseco ao home, como a forza ou a ignorancia. O acto non voluntario é un acto involuntario que non se lamenta, e urxe cando o individuo obra en estado de ignorancia e nestes casos pódese facer unha excepción para recorrer a compaixón e indulxencia sobre as consecuencias destes actos. O acto voluntario faise por desexo. Pero, a elección racional é máis restrinxida ca o acto voluntario, no sentido de que o acto está dentro do noso poder, é froito dunha deliberación. Delibérase algo que se pode facer, non sobre verdades nin sobre acción doutros; ademais delibéranse os medios e non o fin, pois o fin non se escolle como fin senón que é natural e é ben desexado segundo o que se coñeza.
A fortaleza
A fortaleza é o medio entre o temor e a confianza respecto á morte. A persoa valente actúa a pesar do temor, pero non sen temor. O exceso de temor chámase covardía e se se actúa con confianza pero sen exceso de confianza chámaselle precipitación. Pero, a fortaleza aplícase máis ao temor ca a confianza, por ser máis difícil de controlar. A verdadeira fortaleza baséase no carácter e non no cálculo o unha preparación.
Libro IV
Este libro está composto por nove capítulos. Nel afróntase outras virtudes como a xenerosidade e a magnanimidade. A xenerosidade é o termo medio relativo de dar e tomar riquezas. O xeneroso dará e gastará no que se debe e canto se debe, tanto nas cousas grandes como nas pequenas e farao sempre con agrado, e do mesmo modo, tomará de onde debe e canto debe. A magnanimidade, ten por obxecto grandes cousas, o magnánimo é aquel que ten grandes pretensións e é acredor delas.
Libro V
Este libro está formado por once capítulos. Analiza a virtude da xustiza, a máis necesaria de todas para a conservación do mundo.
Hai xustiza legal e xustiza particular. A particular divídese en distributiva, que aplica unha proporción xeométrica entre varias cousas ou persoas; e conmutativa que aplica unha proporción aritmética. Aplica esta distinción na economía e di que a xustiza é o medio entre cometer inxustiza e sufrila.
Logo trata a relación entre xustiza e lei, relación necesaria para que o ben do outro se consiga, pois o home sempre busca o seu propio ben. A xustiza legal débese seguir unha vez aprobadas as leis. Esta xustiza legal é variable porque todos os casos particulares relaciónanse coas normas universais de maneira diferente cada ocasión. Aristóteles afirma que quen sofre algunha inxustiza non o pode facer de modo voluntario.
Libro VI
Neste libro analiza as virtudes dianoéticas, das cales existen cinco: a ciencia, que demostra os feitos e conduce ao coñecemento do universal; a arte, cuxa fin é a creación; a prudencia, que, baseada no bo sentido e a razón, conduce pola vía do ben; a intelixencia, detentadora dos coñecementos; e finalmente a sabedoría, que reúne ciencia e intelixencia e que é necesaria para as máis elevadas accións ou reflexións.
Habendo na alma dúas partes racionais, a prudencia será a virtude dunha delas, en concreto a que forma as opinións.
Libro VII
Aristóteles condena aos homes que utilizan o seu saber para fins nefastos, estes non son homes que coñezan a ciencia. Trata tres clases de condicións morais: o vicio, a incontinencia e a brutalidade. Entre o conxunto dos apetitos e praceres, algúns o son por natureza, outros o son das cousas opostas a estas e outros son apetitos e praceres de cousas intermedias. Tamén un home é continente ou incontinente dependendo de se a súa intelixencia prevalece ou non na súa conduta.
Libro VIII
Este libro está dedicado a amizade, unha virtude esencial; sobre ela apoiase a salvación do home ou polo menos a súa felicidade: a amizade borra as faltas, empuxa cara as boas accións e é a forza que sostén aos amigos. Diferéncianse tres tipos, nas que existe a reciprocidade:
Libro IX
Aristóteles continua tratando o tema da amizade. Se alguén se ama a si mesmo poderá empezar unha amizade. Este amor a si mesmo ten que ser verdadeiro, o falso amor chámase egoísmo. O verdadeiro amor encóntrase ao buscar o fin verdadeiro para o home.
Os amigos virtuosos son necesarios para a felicidade pois o home está necesitado doutros seres humanos, de quen depende e cos que pode compartir.
Libro X: O pracer e a felicidade. A práctica da virtude e a política
Neste último libro Aristóteles expón a teoría da felicidade: o exercicio da virtude pode ser realizado no pracer, todas as funcións da alma, incluso as máis altas, poden encontrarse ligadas ao pracer: a contemplación pura da verdade eterna é a posibilidade de participar na beatitude divina. Deste modo, o home liberado dos seus males terrestres alcanza a felicidade suprema. Pero a felicidade non pode ser continua, sen que estea dirixida cara Deus ou que o estea cara aos homes; é preciso ser virtuoso e respectar os valores morais nos que un foi formado.
Linotipo
miniatura|dereita O linotipo é unha máquina inventada por Ottmar Mergenthaler en 1886 que mecaniza o proceso de composición dun texto para ser impreso. O operador, ao premer unha tecla dun aparello similar a unha máquina de escribir seleccionaba un carácter tipográfico determinado, e automaticamente a matriz ou molde da letra particular quedaba libre e saía dun depósito que se situaba no alto da máquina. O devandito molde descendía a un centro común, onde a letra, seguida doutras, formaba palabras e espazados no texto.
Economía da Guinea
A economía da Guinea é a dun dos países máis pobres do mundo, dependente da axuda internacional, malia ter importantes reservas minerais, de enerxía hidroeléctrica e agrícolas. De feito, o Produto nacional bruto diminuíu un 16% durante a década de 1990.
Hörgr
Un hörgr (antigo nórdico, plural hörgar) ou hearg (inglés antigo) era un tipo de construción relixiosa ou altar. Posiblemente consistía nunha morea de pedras, usadas no paganismo nórdico. Os Hörgar están atestados na Edda poética, unha compilación do século XIII a partir de fontes tradicionais; na Edda prosaica, escrita no século XIII por Snorri Sturluson, sagas, na poesía de skalds, no poema anglosaxón Beowulf, e en varios nomes de lugares, a miúdo conectados cos deuses xermánicos.
Etimoloxía
Rudolf Simek di que un hörgr pode significar orixinal e exclusivamente "lugar sagrado", mentres que a palabra en inglés antigo hearg podería significar "fraga sagrada" e/ou "templo, ídolo".
Magical Mystery Tour
Magical Mystery Tour é un álbum da banda de rock británica The Beatles, lanzado nos Estados Unidos o 27 de novembro de 1967. As cancións deste álbum foron grabadas polos Beatles durante un período de 11 meses, que incluía o Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band.
Tamén é o nome dunha película para televisión que se publicou orixinalmente no Reino Unido. Despois dunha acollida negativa, tanto da crítica como do público, canceláronse os plans de emisión da película por parte da cadea de televisión norteamericana ABC, e a película Magical Mystery Tour non apareceu nos Estados Unidos ata a súa estrea en 1976 nos cines de medianoite e nos circuítos universitarios.
Club Waterpolo Pabellón Ourense
O Club Waterpolo Pabellón Ourense, tamén coñecido como CWPO, é un equipo de wáter-polo da cidade de Ourense, que actualmente milita na Liga Galega de Waterpolo. Ten o título de campión de liga 2013. Trátase dun club con certa tradición no wáter-polo galego.
Interpretación de Copenhaguen
A Interpretación de Copenhaguen é a interpretación máis común da mecánica cuántica e foi desenvolvida por Niels Bohr e Werner Heisenberg que traballaban xuntos en Copenhague en 1927.
Teses
Pode ser condensada en tres teses:
A complexidade da mecánica cuántica (tese 1) foi atacada pola experiencia (imaxinaria) de Einstein-Podolsky-Rosen, que pretendía mostrar que teñen que existir variábeis escondidas para evitar "efectos non locais e instantáneos á distancia". A desigualdade de Bell sobre os resultados dunha experiencia deste xeito foi derivada do presuposto de que existen variábeis escondidas e non existen "efectos non locais". En 1982, Aspect levou a cabo a experiencia e descubriu que a desigualdade de Bell era violada, rexeitando as interpretacións que postulaban variábeis escondidas e efectos locais. Esta experiencia foi albo de varias críticas; novas experiencias, realizadas por Weihs e Rowe, confirmaron os resultados de Aspect.
Moitos físicos e filósofos notábeis teñen criticado a Interpretación de Copenhaguen, con base tanto no feito de non ser determinista como no feito de propor que a realidade é criada por un proceso de observación non físico. As frase de Einstein "Deus non xoga aos dados" e "Pensas mesmo que a Lúa non está aló cando non estás a ollar para ela?" ilustran a posición dos críticos. A experiencia do Gato de Schrödinger foi proposta para mostrar que a Interpretación de Copenhague é absurda. A alternativa principal á Interpretación de Copenhague é a Interpretación de Everett dos mundos paralelos.
Xoloitzcuintle
miniatura|250px|Xoloitzcuintle. O xoloitzcuintle é unha raza de can practicamente sen pelo con media de vida entre 12-14 anos. É orixinario de México; é presentado en tamaño toy, estandár e mediano. Coñéceselle polo seu endemismo nese país e a súa estreita relación coa cultura mexica.
Existe outra variedade con pelo. Os cans que nacen con pelo seguen sendo xoloitzcuintles puros, e ao cruzar a estes cun sen pelo, tamén teñen crías sen pelo. Nunha camada poden nacer cachorros das dúas variedades. As dúas clasificacións maiores salientan como cans gardiáns, a versión miniatura como can de compañía.
O 12 de agosto de 2016, o xefe de goberno Miguel Ángel Mancera declarou ao can xoloitzcuintle como «patrimonio cultural e símbolo» da Cidade de México.
Etimoloxía
A palabra xoloitzcuintle leva varios significados, un deles é que  provén do náhuatl: Xólotl = deus do ocaso e xemelgo de Quetzalcóatl, e itzcuintli = can, "Can de Xólotl". Outros autores descifran que Xólotl é o deus mexica da vida e a morte, que comunmente era asociado con figuras monstrosas. O xoloitzcuintle tamén se coñece co nome can pelón mexicano ou can azteca.
OpenID
OpenID é un sistema de identificación dixital descentralizado, co cal un usuario pode identificarse nunha páxina web a través dunha URL ou dun XRI na versión actual, e pode ser verificado por calquera servidor que soporte o protocolo.
Características
Nos sitios web que admiten OpenID, os usuarios non teñen que crear unha nova conta de usuario para obter o acceso. No seu lugar, só precisan dispoñer dun identificador creado nun servidor que verifique OpenID, chamado provedor de identidade ou IdP. O provedor de identidade pode confirmar a identificación OpenID do usuario a un sitio que soporte este sistema.
A diferenza das arquitecturas Single Sign-On, OpenId non especifica o mecanismo de autenticación. Polo tanto, a seguridade dunha conexión OpenId depende da confianza que teña o cliente OpenID no provedor de identidade. Se non existe confianza no provedor, a autenticación non será adecuada para servizos bancarios ou transaccións de comercio electrónico, aínda que o provedor de identidade poida usar un sistema de autenticación forte que o habilite para tales fins.
OpenID está gañando forza debido ao anuncio dalgúns sitios grandes, como Technorati de adoptaren este sistema. O software MediaWiki conta cunha extensión para permitir acceso por OpenID, pero polo momento non se usa nos servidores de Wikipedia.
Desenvolvemento
O sistema OpenID desenvolveuno orixinalmente Brad Fitzpatrick de LiveJournal, aínda que David Recordon de VeriSign, Josh Hoyt de JanRain e Dick Hardt de Sxip foron posteriores coautores. As novas especificacións de OpenID desenvólveas unha meritocracia fundamentada na lista de distribución do proxecto. Para apoiar a implantación de OpenID, un grupo de empresas anunciou en agosto de 2006 un programa de contribucións de desenvolvemento que lles ofrecía 5.000 dólares aos primeiros dez proxectos de software libre que implementasen total compatibilidade con OpenID.
A partir da versión 1.1, OpenID utiliza o protocolo de busca de servizos Yadis. En decembro de 2007 viu a luz a versión 2.0 da Autenticación OpenID.
Proxy (padrón de deseño)
O padrón de deseño Proxy é un padrón estrutural que ten como propósito proporcionar un subrogado ou intermediario dun obxecto para controlar o seu acceso.
OpenID
Terminoloxía
Un glosario básico dos termos usados con OpenID:
Base Naval da Graña
A Base Naval da Graña é unha instalación militar da Armada Española situada na ría de Ferrol na Graña, Ferrol.
OpenID
Como funciona OpenID
Un sitio web, como, que quere ofrecer acceso aos seus visitantes a través de OpenID, coloca un formulario de identificación nalgunha das súas páxinas. Ao contrario que os típicos formularios de identificación que preguntan ao usuario polo seu nome e contrasinal, neste caso só existe un campo para o identificador OpenID. O sitio web pode optar por mostrar un pequeno logo OpenID xunto ao campo. Este formulario estará conectado a unha implementación da biblioteca cliente OpenID.
Proxy (padrón de deseño)
Motivación
Para explicar a motivación do uso deste padrón vexamos un exemplo onde a súa aplicación sería a solución máis axeitada ao problema requirido.
Base Naval da Graña
Historia
A base naval ten varias portas de acceso aínda que a máis empregada é o túnel de uso militar baixo o monte que vai dende A Cabana ata o interior da base. O túnel ten unha lonxitude de case un quilómetro e evita o paso polas estreitas e empinadas rúas urbanas da Graña. As instalacións están rodeadas dunha muralla na parte máis preto da cidade da Graña, o resto do perímetro é un valado de arame.
Dende o 2005 a Estación Naval da Graña ten certificación do sistema de xestión medioambiental ISO 14001:2004.
Proxy (padrón de deseño)
Motivación
centro|Exemplo proxy
OpenID
Exemplos
Se, por exemplo, Antía quere acceder a  usando o identificador OpenID que ela previamente rexistrou no proxecto de identidade, simplemente vai a   e teclea   na caixa de identificación de OpenID. A partir da versión 2.0 da autenticación OpenID (e nalgunhas das implementacións de OpenID 1.1) Antía tamén pode identificarse tecleando un i-nome como  ou.
Rui Costa
Rui Manuel César Costa, nado o 29 de marzo de 1972 en Amadora, é un exfutbolista portugués. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección portuguesa. Na actualidade é o director deportivo do SL Benfica.
Proxy (padrón de deseño)
Estrutura
centro|Estrutura proxy.
OpenID
Exemplos
Se o identificador é unha URL, a primeira cousa que debe realizar a parte é transformala a unha forma canónica, del tipo. Con OpenID 1.0, a parte confidente solicita entón a páxina web situada en dita URL e, vía unha etiqueta HTML de ligazón, descobre que o servidor de provedor é, poñamos,. Tamén descobre se debe ou non usar unha identidade delegada (ver máis abaixo). A partir de OpenID 1.1, o cliente realiza o descubrimento destes datos solicitando o 'documento XRDS (tamén chamado documento Yadis) co tipo de contido, que pode estar dispoñible en dita URL e que sempre estará dispoñible a través dunha XRI.
Modos de comunicación
Hai dous modos mediante os cales a parte confidente pode comunicarse co provedor de identidade: