cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Diatónica
Chámase escala diatónica á escala musical formada por sete notas separadas por intervalos de ton e semitón, estando os semitóns afastados. Dado que unha oitava inclúe seis tons chégase á seguinte secuencia: T-T-S-T-T-T-S. Por tradición as notas teñen un nome: Do-Re-Mi-Fa-Sol-La-Si (nos países anglosaxóns comezan por La e usan letras: A-B-C-D-E-F-G). Con estes sete sons, comezando por cada un deles hai unha escala diferente ou modo, aínda que na música occidental utilízanse basicamente dous tipos de escalas diatónicas, a escala maior comezando en Do e a menor comezando en La.
Drogheda United
O Drogheda United Football Club (en irlandés Cumann Peile Dhroichead Átha Aontaithe) é un club de fútbol da localidade de Drogheda, Condado de Louth (Irlanda) que compite na League of Ireland Premier Division. Xoga os seus partidos como local en Hunky Dorys Park, estadio cunha capacidade para 2.000 espectadores.
Historia
Dende a fusión en 1975 que deu orixe ao club, o equipo obtivo os seus maiores logros nas competicións de copeiras do seu país. Apenas un ano despois da fusión, o equipo conseguiu chegar á final da FAI Cup, que logrou gañar no 2005. Entre os títulos máis importantes do club destacan a citada FAI Cup e a Setanta Cup. No 2007 acadou o ser primeiro título da Premier Division.
Na liga, destaca o subcampionato acadado na tempada 1982-83, que lles permitiu acceder á Copa da UEFA, onde perderon ante o equipo inglés do Tottenham Hotspur por 0-6 e 0-8.
Dende 1976 disputa os seus partidos como local no United Park (actualmente Hunky Dorys Park). Anteriormente xogara no Lourdes Stadium.
Rexistros europeos
Liga de Campións da UEFA:
Copa da UEFA:
Total:
Corvite, Santa Mariña de Lagostelle, Guitiriz
Corvite é un lugar da parroquia de Santa Mariña de Lagostelle no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 29 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 14 homes e 15 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 37 habitantes.
Mi vida sin mí
Mi vida sin mí é unha coprodución española e canadense dirixida por Isabel Coixet no ano 2003. Está baseada na novela Pretending the bed is a raft de Nanci Kincaid.
Sinopse
Ann (Sarah Polley) é unha moza de 23 anos que traballa como limpadora polas noites. Casou moi nova e é nai de dúas fillas Penny (Jessica Amlee) e Patsy (Kenya Jo Kennedy) co seu noivo de sempre, Don (Scott Speedman), que pasa máis tempo no paro que traballando. A parella vive nunha caravana no xardín da casa da nai de Ann, en Vancouver, mentres que o seu pai leva anos no cárcere.
A súa vida vai cambiar de xeito radical cando o nun recoñecemento médico descobre que está gravemente enferma e que lle queda pouco tempo de vida. A partir de aí Ann, sen contarlle a ninguén o que ocorre, fai unha lista das cousas que quere facer nos dous meses que lle quedan antes de morrer.
316
Outros
Historia ano a ano
Escala musical
miniatura|400px|[[Escala cromática ascendente e descendente ]] A escala musical é a sucesión finita de sons, constitutivos dun sistema tonal, de xeito que se sucedan regularmente en sentido ascendente ou descendente, e teñan todos eles relación cunha nota base (que dá nome á escala, denominada tónica) e teña como límite dita nota base pero nunha frecuencia inmediatamente maior ou menor. A partir de dita nota límite (denominada oitava, por ser o intervalo correspondente entre dita nota e a nota base), os intervalos entre as distintas notas repítense.
Características
Fisicamente, unha escala está limitada por dúas notas tales que a frecuencia de vibración dunha é a dobre da frecuencia da outra. As escalas agrúpanse formando sucesións infinitas: a unha escala determinada séguea outra escala igual pero tal que a frecuencia sexa o dobre, seguida doutra escala, e así ata o infinito (ou cando menos ata os límites de audibilidade). As leis do son fan que dita sucesión se repita ata o final.
Entre cada par de notas sucesivo existe un intervalo determinado, e que non ten porque ser o mesmo que para outro par de notas sucesivo considerado. Tomando coma exemplo o sistema de Do-re-mi-fa-sol-la-si (observar que a partir da nota si repítese outra vez a escala sucesivamente, polo que se debe considerar tamén o intervalo entre si e a nota do da nova escala), o intervalo entre mi e fa ou entre si e do é a metade do intervalo entre as restantes notas sucesivas (por exemplo, do-re).
Para definir os intervalos entre as notas (o que á súa vez determinará o número de notas que compoñen o sistema tonal a considerar) divídese a diferenza entre as frecuencias na nota base e a súa oitava (isto é, entre os límites maior e menor) e o número de partes mínimas a distinguir no sistema. Por exemplo, nos sistemas occidentais considéranse 12 partes iguais (que denomina semitóns).
Semella que as escalas máis antigas e comúns a un grande número de pobos son as escalas pentatónicas, aínda moi comúns e amplamente utilizadas en música celta, africana, chinesa, Blues e Jazz; pero as típicas na música occidental son as escalas diatónicas.
Unha escala maior ten a sucesión de intervalos: Ton-ton-semitón-ton-ton-ton-semitón.
No caso da escala de dó maior non se necesitan modificacións na escritura, xa que ese é o patrón de intervalos das notas no pentagrama sen modificar (as notas están separadas por un ton, excepto mi e fa, e logo si e dó, que o están por un semitón).
Galiza a José Afonso (disco)
Galiza a José Afonso é un duplo cd editado no ano 2000 por Edicións do Cumio, que recolle unha escolma dos temas que soaron na homenaxe Galiza a José Afonso, que tivo lugar no Parque de Castrelos de Vigo o 31 de agosto de 1985.
Ao concerto asistiron máis de 20.000 persoas, e prolongouse durante 12 horas. Os beneficios do concerto e do disco foron destinados á AJA (Associaçao José Afonso).
Reloeira, A Illa, Entrimo
A Reloeira foi unha aldea da parroquia da Illa no concello ourensán de Entrimo na comarca da Baixa Limia. Desapareceu asolagada polo encoro de Lindoso (Portugal) en xaneiro de 1992, xunto con Aceredo, Buscalque e O Vao, estas tres aldeas no concello de Lobios.
Lea, Santa Mariña de Lagostelle, Guitiriz
Lea é un lugar da parroquia de Santa Mariña de Lagostelle no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 7 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 4 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 9 habitantes.
Fondo de Vila
O topónimo galego Fondo de Vila pode referirse a:
Leoncio II
Leontios (Λεόντιος), en galego Leoncio, nado en 660 e finado en 705, foi un emperador bizantino que reinou durante uns poucos anos a finais do século VII. Durante o seu breve reinado (695-698) os bizantinos perderon a súa provincia do norte de África (Cartago), que caeu en mans dos árabes.
Traxectoria
O reinado de Leoncio durou escasamente tres anos e foi bastante impopular. O acontecemento máis importante do seu reinado foi a perda do Norte de África que foi conquistada polos árabes entre 697 e 698. Unha frota bizantina enviada a defender a provincia e que foi derrotada, proclamou como emperador ao seu comandante Apsimar. Ao seu regreso a frota depuxo a un Leoncio, que fora incapaz de asentar o seu poder e Apsimar, que tomou o nome de Tiberio III substituíuno como emperador.
Leoncio foi mutilado e encerrado nun convento polo seu sucesor, onde viviu ata 705, cando Xustiniano II recuperou o trono e como vinganza polos sucesos de 695 mandou executalo.
Manuel Álvarez Silva
Manuel Álvarez Silva, coñecido por Silva, nado en Ourense en 1905 e finado en Barbadás o 18 de novembro de 1946, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Spice Girls
Se ben os alcumes non foron unha idea do grupo, o público aceptounos amplamente.
Unha imaxe coidada e unhas letras feministas (lideraron o Girl Power quinceañeiro) puideron ser algunhas das causas que lles garantiron unha sólida base entre o público adolescente.
O éxito
Os seguintes sinxelos, dun corte máis lento en canto á melodía, foron de igual forma un éxito. A finais de ano, publicouse o seu primeiro álbum, Spice, que se mantivo quince semanas no máis alto das listas de venda. As Spice Girls convertéronse no primeiro grupo en conseguir situar os seus primeiros catro sinxelos no número un de listas de venda no Reino Unido. Wannabe é o sinxelo que ocupou o primeiro lugar durante varios anos nos países europeos.
Spiceworld
En outubro de 1997, as Spice Girls comezaron a promocionar os sinxelos do seu segundo álbum. Corríxese neste momento o desfase de tempo que tiñan entre os distintos mercados, como o europeo e o norteamericano, e nesta ocasión levan a cabo a promoción de forma mundial. A data de lanzamento foi estratexicamente retardada para substituír máis facilmente ó por entón número un, Candle in the Wind, de Elton John.
As novas cancións mostraban certa evolución no grupo, e as críticas recibidas eran mellores que as do primeiro álbum. Conseguiron vender 18 millóns de copias. No Nadal de 1997, as Spice Girls convertíanse no primeiro grupo en ter os seus seis primeiros sinxelos no número 1 de listas de vendas no Reino Unido. A revista TOTP púxolles ás Spice Girls os alcumes de Scary (Mel B), Baby (Emma Bunton), Ginger (Geri Halliwell), Posh (Victoria Beckham) e Sporty (Melanie C), sendo orixinalmente o de Geri 'Sexy Spice'.
Declive
Para entón, as "rapazas picantes" xa despediran ó seu representante, Simon Fuller, o que levou certa controversia á súa propia relación. Unido a isto, Stop, o seu sétimo sinxelo, quedou ás portas do xa típico nº 1, alcanzando o segundo.
Uns meses despois, o grupo comezou unha xira mundial que percorrería os principais países de Europa e América. A piques de embarcárense nos concertos ó outro lado do charco, en xaneiro do 98, David Beckham e Victoria anunciaron o seu compromiso.
Spice World, a película
Sendo Simon Fuller aínda o representante asinara un contrato para facer Spice World O Mundo das Spice Girls, coa participación especial de Elton John.
A principios de 1998, produciuse o lanzamento da película, Spiceworld: The Movie, na liña dalgunhas das de The Beatles, e dirixida por Bob Spiers. A película foi directa ó número 1 nos Estados Unidos e no Reino Unido. Non obstante, foi nomeada entre as Peores Películas no Reino Unido, e as Spice Girls entre as peores actrices. A película conta coa intervención de coñecidos actores ingleses como Roger Moore (007), Alan Cumming (Rondador Nocturno en X-Men 2), Richard O'Brien (Riff-Raff en The Rocky Horror Picture Show) ou o coñecido doutor House, Hugh Laurie.
Viva Forever
Viva forever, foi o último sinxelo das Spice Girls en compañía de Geri Halliwell. Na canción, Ginger Spice, non tivo un solo na canción, como as demais. Seica non houbo tempo para gravaren unha pista cada unha, por iso o vídeo trataba dunhas fadas de xoguete que facían delas e actuaban coma elas.
Geri
Xa a finais do 97 Geri Halliwell (Ginger Spice), de 25 anos, tinguiuse o pelo de cor laranxa, non cargando xa coa súa melena roxa e atrevida como antes. En maio de 1998 é o último concerto das Spice Girls con Geri (The Lady Is A Vamp, en Estocolmo). Tras moitas discusións coas súas compañeiras, Ginger Spice abandona o grupo polas súas diferenzas e para continuar a súa carreira en solitario. A súa mensaxe para os fans foi: "Tristemente, debo deixar o Grupo por causa das nosas diferenzas e o meu desexo de traballar en solitario. Espero que sigan facendo un bo traballo e que sexan as mellores. P.D. Volverei"
Goodbye, Geri
En 1998 as Spice Girls escribiron Goodbye en honor a Geri Ginger Spice. O sinxelo de Nadal non saíu á venda ata decembro, e a canción non foi incluída ata o primeiro álbum sen Geri, último das Spice Girls. En 1999, Victoria Adams casa co famoso xogador de fútbol inglés David Beckham. Durante 1998 e 1999 as Spice deron varios concertos, como os de "Back in Britain Live @ Wembley Stadium" e "Live @ Earls Court".
Forever
O resto do grupo, pola súa parte, seguía unido e preparaba o seu terceiro álbum, Forever, que tería un comportamento aceptable en todo o mundo, superando os 4 millóns de copias. Os dúos sinxelos extraídos deste álbum (Holler e Let love lead the way) foron nº 1 no Reino Unido e outros países como Brasil. Non obstante, as rapazas picantes decidiron cancelar a xira mundial que tiñan preparada. No 2000 disólvese o grupo, e cada unha delas continúa a súa carreira como solista.
Unha manchea de contos
Unha manchea de contos (Una mà de contes, título orixinal en catalán) é un programa da televisión pública catalá que conta tamén cunha versión radiofónica. Na Galiza foi emitido pola TVG dentro do contedor infantil/xuvenil Xabarín Club. O 2 de febreiro do 2009 comezou a se emitir na G2.
O programa
Nunha manchea de contos unha voz en "off" explica un conto namentres se ve como se ilustra con técnicas pictóricas diversas: acuarela, debuxo, colaxe... O proceso móstrase en plan curto, de maneira que só se ve a ilustración e as mans do artista plástico; de aquí o nome de "Unha man de contos" e das agrupacións de cinco en cinco, como dedos da man.
En principio faranse contos clásicos, e a intención, co tempo, é crear unha antoloxía de contos populares en catalán que sexa de referencia para as familias catalás. A duración de cada conto é, aproximadamente, de 7 minutos.
Este espazo non incorpora ningunha técnica de animación. Pretende fundamentar o seu interese na fascinación que pode provocar nos nenos o feito de veren o proceso de elaboración das ilustracións. Por outra banda, pode resultar especialmente estimulante para nenos e nenas con intereses dirixidos á expresión plástica e artística.
Autores
Tódolos debuxantes teñen experiencia no mundo da ilustración, inda que os seus nomes non son especialmente coñecidos. A banda sonora de cada un dos contos tamén está composta orixinalmente por un músico. As locucións en "off" van a cargo de voces con experiencia recoñecida no medio.
Kain (Legacy of Kain)
Kain é un personaxe de videoxogo creado por Silicon Knights, sendo un dos protagonistas principais da saga Legacy of Kain. Kain é un antiheroe vampiro que foi escollido polo destino como o Vástago do Equilibrio, ademais de ser o último membro do Círculo dos Nove, co rol de Gardián do Alicerce do Equilibrio. A súa frase insignia é "Vae Victus", unha mala pronunciación de "Vae Victis" (Dor dos Conquistados), frase atribuída ao histórico líder celta Brennus, quen a gravou na súa espada tras haber asediado Roma.
O nome de Kain como o de moitos outros personaxes da saga é tomado do dun personaxe bíblico, concretamente de Caín, o primeiro home que, segundo o libro do Xénese, foi enxendrado por procreación humana a partir de Adán e Eva.
Caín asasinou o seu irmán Abel por celos, cando Deus preferiu o sacrificio de sangue de Abel sobre o seu propio de froitas e grans. Por iso, Deus condenouno a vagar eternamente pola terra. O feito de que Deus ordenase expresamente que ninguén matase a Caín, creou a lenda da súa inmortalidade (polo que Caín seguiría vivo) e até alimentou a súa relación con criaturas mitolóxicas posteriores, coma os vampiros.
Blood Omen
Séculos antes do nacemento de Kain, a terra de Nosgoth era protexida polo Círculo dos Nove, un grupo de feiticeiros que protexían os Alicerces de Nosgoth, nove alicerces sagrados que mantiñan a harmonía e a vida no mundo. Con todo, pronto o Círculo seria infectado por forzas escuras, cuxa misión era destruír os alicerces.
Kain naceu humano no seo dunha familia da nobreza de Coorhagen no mesmo instante no que Ariel, a gardiá do Alicerce do Equilibrio era asasinada. Elixido polos Alicerces como novo gardián do Equilibrio, non puido librarse da corrupción difundida pola dor de Nuprator. Con todo, creceu ignorante do seu destino, vivindo unha vida frívola e rodeada de luxos ata os seus trinta anos. É neste momento, mentres estaba de viaxe, cando chega a unha pousada na aldea de Ziegsturhl, e é asasinado por un estraño grupo de bandidos.
No inframundo o Nigromante Mortanius, ofreceulle a Kain unha forma de cumprir o seu desexo, utilizando o corazón de Janos Audron (algo do que Kain non tivo constancia) resucitouno como vampiro. Logo de cumprir coa súa vinganza, Kain, decide ir aos Alicerces en busca da pantasma encantada de Ariel, para que lle axudase a atopar unha cura ao seu vampirismo. Ariel dille que a única cura posible é que aniquilé aos corruptos Gardiáns do Círculo. Así, Kain comeza a súa cruzada, que sera coñecida como a Segunda Masacre do Círculo.
Kain logra vencer facilmente a Nuprator, pero este foxe, polo que Kain vese obrigado a pedirlle axuda a Ariel. O espectro dirixe a Kain cara ao Oráculo de Nosgoth e este á súa vez cara ao vampiro Vorador, non sen antes revelarlle enigmáticas predicións sobre da súa implicación na batalla da Decisión Final entre os exércitos do Rei Ottmar e A Némese. O encontro con Vorador saldouse coa amizade deste. Este deulle unha sortella que permitiría invocar a Vorador cando Kain estivese en apuros. Neste encontro Vorador advertiulle a Kain sobre os problemas que carrexaría involucrarse en asuntos de humanos(referencia á futura relación entre Kain e Ottmar).
De regreso aos Alicerces, Kain recibe a tarefa de enfrontarse ao exército da Némese e para iso ten que pedir axuda ao rei de Willendorf: Ottmar. O monarca estaba sumido nunha gran depresión debido ao rapto da alma da súa filla por parte do creador de bonecas Elzevir. Kain vese obrigado a recuperar a alma da princesa para conseguir que Ottmar se puxese do seu lado. Tras levar a cabo a tarefa, Ottmar uniuse a Kain para loitar contra os exércitos invasores da Némese. Con todo, a superioridade da armada da Némese é aplastante e os exércitos invasores gañan a batalla. Kain máis remedio que utilizar o dispositivo de fluxo temporal para fuxir, o cal estaba sintonizado para viaxar cincuenta anos cara ao pasado. Kain apareceu na época na que A Némese aínda era coñecida como Guillerme o Xusto. Aproveitando esta viaxe inesperada, Kain decide asasinar a Guillerme antes de que o mal se apodere del e transfórmeo no terrible tirano que será no futuro. Con todo, para sorpresa de Kain, William posúe a versión desa época da Soul Reaver, e durante a batalla, ambas espadas crean un paradoxo temporal, cousa que Moebius aproveita para cambiar o futuro.
De volta ao futuro, Kain observa como Moebius aproveitou o asasinato de Guillerme como motivo para volver á poboación contra os vampiros e iniciar así a súa particular cruzada. Esta matanza foi levou á execución do vampiro Vorador que deixou a Kain como único vampiro supervivente de Nosgoth. Habendo descuberto así a verdadeira identidade do Oráculo, Kain enfróntase e mata a Moebius.
Tras iso, dirixiuse aos Alicerces por indicacións de Mortanius. Alí atopa envolvidos nunha discusión a Anarchrote e a Mortanius, un defendendo a supervivencia do Círculo e o outro a favor da súa eliminación. A disputa se saldase coa morte de Anarchrote. Kain entón enfróntase ao penúltimo dos gardiáns, descubrindo o ben deseñado plan do seu "redentor": foi Mortanius quen planeou a morte de Kain, para así resucitalo como vampiro e usalo para destruír ao Círculo. Derrotado o nigromante, a forza escura que posuía a Mortanius toma posesión total do corpo do seu hóspede, deformándoo e enfrontándose a Kain, aínda que de novo o vampiro consegue saír victorioso.
Ariel entón revélalle a Kain que é o sucesor da gardiá do Equilibrio, e como tal, tamén debía morrer. A Kain suscitóuselle un dilema: Se se sacrificaba, o mundo sería restablecido, aínda que a raza vampírica seria borrada da face da terra. Se non o facía, a raza vampírica non se extinguiría, pero o mundo estaría condenado a unha existencia estéril. Kain rexeita o sacrificio, destruíndo os Alicerces e condenando a Nosgoth á ruína.
Blood Omen 2
''Os acontecementos narrados en Blood Omen 2 ocorren na liña temporal alterada, a que Kain creou salvando a Raziel de ser absorbido pola Soul Reaver. Na liña temporal orixinal, estes sucesos xamais ocorreron.''
Varios anos despois, Kain lidera unha campaña para conquistar Nosgoth, aínda que a forza que posuíu a Mortanius tiña os seus plans análogos. Kain utiliza a axuda dun resucitado Vorador para crear un exército de vampiros, para enfrontarse á nova orde Sárafan revivida por Lord Hylden, que pasou a chamarse Lord Sárafan. A guerra acabou coa derrota de Kain, sumido nun profundo letargo. Como consecuencia disto, Kain perdeu a Soul Reaver e Nosgoth foi conquistado polos hylden.
Ao cabo de douscentos anos, Kain espertou do seu estado de inconsciencia na cidade de Meridian. Ata entón fora coidado por Umah. Kain foi posto ao día dos cambios acaecidos desde a súa derrota e do estado actual de Nosgoth. Neste novo mundo, Kain atopou a Vorador como líder dun reducido grupo de vampiros enfrontados aos Sárafan. Así, foille encomendada a tarefa de investigar o que os Sárafan ocultaban no barrio industrial, que resultou ser nin máis nin menos que a Pedra Nexo e ademais adquire información sobre unha arma hylden coñecida coma O Artefacto.
Para pescudar máis sobre este arma, Vorador insta a Kain a visitar a unha antiga hylden coñecida como a Vidente. Esta hylden axuda a Kain outorgándolle o poder da Telecinesia e transportándoo cara á entrada do Artefacto. Alí Kain volve atopar axuda nunha criatura de aspecto monstruoso. Esta ofrécelle información sobre do Artefacto e da criatura que o habitaba (coñecida como A Masa), así como a forma de acabar con ela. Seguindo estas indicacións, Kain parte cara á Prisión Eterna.
Alí Kain deu co Construtor, o hylden que construíu O Artefacto, quen lle dixo a forma de eliminar a Masa: envelenándoa co sangue do Construtor. Kain regresou ao Artefacto e destruíu á Masa. De volta á cámara onde se achaba a criatura observou como esta desaparecera e no seu lugar estaba o vello vampiro Janos Audron. Tras unha breve explicación sobre a orixe da inimizade entre hylden e vampiros e sobre os plans inmediatos de Lord Sárafan, Janos transportouse xunto con Kain ao santuario da Cábala para trazar un plan de ataque.
A misión de Kain consistía en desactivar as defensas da cidade Hylden para entrar con reforzos e máis tarde pechar a porta que servía aos hylden de acceso a este mundo utilizando a pedra Nexo. Con todo, nos peiraos, Umah traizoa a Kain, roubándolle a pedra Nexo, nun intento de evitar que el se convertera no mesmo contra o que loitaban. Máis adiante, Kain atopa a unha malferida Umah, quen non era o suficientemente forte para loitar soa contra os homes da Orde Sárafan. En lugar de axudala, Kain matouna pola súa traizón. Tras desactivar os escudos da cidade, Janos e Vorador acoden na axuda de Kain para enfrontarse a Lord Sárafan. Este último deixa inconsciente a Vorador e foxe. Janos quédase con Vorador, mentres Kain perseguiu a Lord Sárafan ata a mesma porta Hylden. Alí enfróntanse. Durante a pelexa, Kain lanza a pedra Nexo ao vórtice da porta e esta comezou a pecharse. Janos preséntase para axudar a Kain, pero é vencido e expulsado á dimensión demoníaca pola porta que se estaba pechando. Kain aproveita a oportunidade para recuperar a Soul Reaver e eliminar a Lord Sárafan.
O seguinte paso que dá Kain foi recuperar seis cadáveres dos sacerdotes-guerreiros Sárafan e resucitalos como vampiros para que lle servisen como novos lugartenentes na súa conquista de Nosgoth,dos que o seu primeiro comandante era Raziel.
Soul Reaver, Soul Reaver 2 e Defiance
Pasaron 1000 anos desde que Kain logrou dominar Nosgoth, reducindo drasticamente á raza humana case á extinción. Durante este tempo, Kain foi sufrindo etapas de cambio evolutivo, seguido dos seus lugartenentes. Con todo, un día, o seu primeiro lugartenente, Raziel presentouse ante Kain mostrándolle o resultado da súa adiantada evolución: un par de ás de murcego. Kain, habendo planeado ese momento dende fai moito, arríncalle as ás e ordena a execución de Raziel no lago dos mortos.
Os séculos pasaron e Kain continuou dirixindo o seu decadente imperio ata que Raziel rexurdiu do abismo convertido en devorador de almas. Este enfrontouse a Kain. Durante a pelexa, Kain asesta un golpe mortal a Raziel coa Soul Reaver, pero un novo paradoxo temporal fai que a espada se rompa, mentres Kain afástase do lugar, satisfeito co resultado. Logo dunha ardua procura, Raziel volve atopar ao seu Mestre, só para que este escápese a través dun aparello de fluxo temporal, situado na cámara do cronoplasto, na antiga caverna do Oraculo de Nosgoth. Raziel atravesa o portal, seguindo a Kain xusto á época do nacemento deste como humano.
Un pouco máis tarde, Kain atoparía de novo a Raziel na capela que rendía homenaxe ao caído rei Guillerme o Xusto. Nesta ocasión, Kain explica a forma na que o curso da Historia podía ser alterado: dúas Soul Reaver enfrontadas provocarían un paradoxo temporal. Noutros marcos temporais, ese lugar fora o escenario do asasinato de Kain a mans de Raziel e, como consecuencia, da curación de Nosgoth. Raziel decide no último momento non matar a Kain, o cal provoca un dos cambios na Historia que Kain acababa de explicar.
Tras iso, Kain viaxa cen anos ao futuro para atopar de novo a Raziel, esta vez fronte ao retiro derruído de Janos Audron e explícalle algunhas cousas sobre os inimigos aos que se enfrontaban. Finalmente, Kain trasládase seiscentos anos ao pasado para chegar no preciso momento no que Raziel asasinara aos Sárafan e a Soul Reaver intentaba atrapar a alma de Raziel.
O paradoxo producido ao evitar este suceso serviría aos plans de Kain. Así pois, Kain extraeu a espada e impediu que Raziel quedase atrapado dentro dela. Este cambio remodelou a Historia futura de xeito drástica, xa que logo, para Kain cambiou o seu pasado; un pasado no que se enfrontou a Lord Sárafan e comprendeu como a resurrección Janos Audron facilitara a ascensión deste inimigo. Nun intento desesperado por evitar todo isto, Kain trata de advertir a Raziel sobre as funestas repercusións que a volta á vida de Janos carrexaría, en balde.
O cambio na Historia fixo que Kain perdese a pista a Raziel. Tratando de atopalo, Kain busca a Moebius. Con el tivo unha conversa reveladora sobre o auténtico papel de Raziel. Ata ese instante, Kain pensaba que Raziel unicamente serviría aos seus plans, aínda que o libre albedrío que Raziel posuía tamén podería ocasionar a destrución de Kain. Para afondar neste asunto, Moebius indícalle a Kain que vaia ao oeste dos Alicerces, onde se erixía a anterior fortaleza dos vampiros.
Na antiga cidadela dos vampiros, Kain atopa ao antigo oráculo dos seus antepasados. Este oráculo informoulle da decisión de Raziel de partir cara á catedral do Averno en busca do Corazón da Escuridade para resucitar a Janos Audron. Axudado polo oráculo, Kain viaxa cincocentos anos no futuro para tratar de impedir que Raziel levase a cabo tal resurrección; ignorante de que con esta viaxe, Kain puxera ao alcance de Raziel o Corazón da Escuridade: o corazón que latexaba dentro de Kain e que Mortanius utilizou para facerlle resucitar como vampiro.
Kain enfróntase a un semiposuído Raziel. O combate acaba cando Raziel arrinca o corazón das entrañas de Kain e confina a este á dimensión demoníaca. Inexplicablemente (polo menos de momento), Kain non morreu e conseguiu regresar á cidadela vampírica, onde atopou a Moebius. Alí asasinouno por segunda vez. Simultaneamente no inframundo, Raziel devora a alma de Moebius e posúe o seu corpo para materializarse no reino físico. Aquí, Raziel déixase encerrar na Reaver, transformándoa nunha Soul Reaver purificada e de paso purificou a Kain da corrupción herdada pola tolemia de Nupraptor. Kain quedou curado e puido ver entón ao deus antigo, o antigo oráculo dos vampiros e inimigo absoluto tanto de vampiros como de hylden. Kain enfróntase a el e consegue saír vitorioso do combate.
O destino do Vástago
Descoñécese que futuro lle depara a Kain como Gardián do Equilibrio agora que esta purificado, e que significa realmente ese rol de Vástago do Equilibrio que agora sustenta. Mortanius estaba errado ao pensar que Kain era o Campión dos Vampiros, xa que era Raziel ese Campión e máis o dos hylden, ao deducir que Kain era o Vástago. Ademais, tampouco se revelou se Kain alcanzou o libre albedrío verdadeiro, xa que nos xogos eran as decisións de Raziel as que determinaron a vitoria do vampiro. Suponse que unha última entrega do xogo debería resolver estas incógnitas, pero ningún novo título de Legacy of Kain foi anunciado de momento.
Habilidades e armas
Sen dúbida, a súa aparición máis poderosa foi en Blood Omen, tendo unha gran cantidade de armas e feitizos, mentres que é moi limitado en Blood Omen 2 e Defiance. Isto débese, talvez, a que en Blood Omen 2 Kain perdeu gran parte dos seus poderes, conservando moi poucos e véndose forzado a roubarlle os poderes aos seus lugartenentes traidores.
As súas habilidades recorrentes nos xogos son:
Como arma, a arma por defecto de Kain é a Soul Reaver, aínda que tivo a oportunidade de usar varias armas e armaduras en cada un dos xogos nos que apareceu, salvo en Defiance.
Evolución
A o longo da saga, a forma física de Kain foi cambiando progresivamente. Como vampiro, en Blood Omen aparece como un humanido pálido (case branco) de cabeleira totalmente branca. A medida que evoluciona, o seu cabelo de fai máis branco e a súa pel vai tomando unha cor máis "cárnica". O seu corpo vaise facendo máis musculoso, do mesmo xeito que a súa pel ponse máis dura, como unha costra e as súas mans e pés evolucionan, reemplazando os dedos por tres garras moi duras.
Marco Ferreri
Marco Ferreri, nado en Milán o 11 de maio de 1928 e finado en París o 9 de maio de 1997 foi un director de cinema, guionista e actor italiano.
Traxectoria
De volta a Italia, Ferreri seguiu a súa carreira con L'ape regina (1962), sátira anticatólica que foi censurada mesmo no título, modificado debido á crítica que facía sobre a institución do matrimonio.
Cando acadou de novo o cume foi grazas á adaptación do conto de François Rabelais La grande abbuffata (1973), que anticipou a furia iconoclasta de Salò o le 120 giornate di Sodoma de Pier Paolo Pasolini. Desde entón pódense citar obras como L'ultima donna (1976) e La casa del sorriso (1988).
CP 500
CP 500 foi un ordenador brasileiro fabricado pola compañía Prológica, baseado e totalmente compatible en hardware e software co ordenador TRS-80 Modelo III, da Tandy Corporation. O modelo inicial foi producido en 1982, e axiña conseguiu grande éxito nas vendas, sendo obxecto de varios artigos en revistas especializadas en informática e electrónica da época, como a revista Micro Sistemas e Nova Eletrônica. O equipo era construído en monobloque, con todos os principais dispositivos de entrada e saída xuntos, e constaba de monitor, unidades de disco e teclado.
Cartografía dos apelidos de Galicia
A Cartografía dos apelidos de Galicia é un proxecto do Instituto da Lingua Galega da Universidade de Santiago de Compostela. Ofrece información da difusión territorial dos apelidos de Galicia combinando estatística e análise espacial. Toma como base os datos do Censo de poboación de 2001 proporcionados polo Instituto Nacional de Estadística.
Está coordinado por Ana Isabel Boullón Agrelo e Xulio Sousa Fernández.
A súa consulta pode facerse en aberto.
Pleomorfismo (citoloxía)
250px|dereita|miniatura|200px|Micrografía que mostra células cunha marcada variación no seu tamaño e forma do núcleo.
O termo pleomorfismo utilízase en histoloxía e citopatoloxía para describir a variabilidade en tamaño, forma e tinguidura das células dun tecido e dos seus núcleos.
O pleomorfismo é característico de neoplasmas malignos, e da metaplasia. Porén, certos tipos (benignos) de células poden presentar tamén pleomorfismo, por exemplo, células neuroendócrinas ou na reacción de Arias-Stella.
En tumores
As células anaplásticas de tumores mostran un marcado pleomorfismo. Os seus núcleos son caracteristicamente moi hipercromáticos, polo que se tinguen moi escuros, e son moi grandes. A relación núcleo-citoplasma pode aproximarse a 1:1 en vez das máis normais 1:4 ou 1:6. Poden orixinarse células xigantes, que son considerablemente maiores ca as súas veciñas e que posúen enormes núcleos ou varios núcleos (sincitios), os cales son variables e raros en forma e tamaño, con cromatina espesa e agrupada e grandísimos nucléolos.
Un exemplo de tumor no que se observan claramente estes cambios nas células é o carcinoma de célula xigante de pulmón.
En células non tumorais
Na reacción de Arias-Stella as células do endometrio uterino sofren unha serie de cambios, que aparentan ser cancerosos, pero que son benignos, e que se caracterizan polo agrandamento dos núcleos celulares e con frecuencia membranas nucleares irregulares, cromatina granular, vacuolización centronuclear, e inclusións pseudonucleares.
Cando se producen danos no epitelio da córnea con perda de células endoteliais, as células desprázanse en dirección á área lesionada para encher aquel espazo, aumentando o seu tamaño e tamén alterando a súa forma (pleomorfismo), o que ten como resultado a reparación da lesión.
Aeroporto de Viracopos
O aeroporto internacional de Viracopos/Campinas, ás veces tamén chamado aeroporto de São Paulo/Campinas, é un aeroporto brasileiro que serve a Campinas, no estado de São Paulo. O 6 de xaneiro de 1987 o nome do aeroporto foi normalizado oficialmente para a súa presente forma. Recibe a súa denominación da veciñanza na que se atopa.
Henri Becquerel
Antoine Henri Becquerel, nado o 15 de decembro de 1852 e finado o 25 de agosto de 1908, foi un físico francés. En 1896, un ano despois do descubrimento dos raios X por Röntgen, Becquerel descubriu accidentalmente a radioactividade mentres investigaba a fosforescencia cun cristal dun composto de uranio.
Biografía
O seu pai, Alexandre Edmond Becquerel, e o seu avó, Antoine Becquerel, eran eles mesmos físicos, profesores no Museo nacional de historia natural de París. Antoine naceu nestes edificios onde a familia vive e traballa, e onde tamén o seu pai nacera.
Obtivo o seu diploma de enxeñeiro en 1877.
Morreu prematuramente á idade de 55 anos sen parar de traballar sobre a radioactividade cos Curie. O seu fillo, Jean Becquerel, sucedeuno na cátedra do Museo.
Traxectoria
O experimento consistía en envolver unha placa fotográfica xunto cunha cruz feita de cobre cun papel negro, a mostra do sal de uranio púñase sobre a placa (Becquerel probou con varios sales, incluída a pechblenda, que producía un efecto máis potente) e todo iso expoñíase á luz solar. Ao revelar a placa parecía que os raios emitidos polo sal atravesaban o papel. Víase unha área exposta na que se distinguía o perfil branco da cruz. Días máis tarde do primeiro experimento, o tempo non era favorable. Como a luz solar era escasa, Becquerel gardou a placa nun caixón. Cando a revelou, observou unha imaxe intensa que non podía proceder da fosforescencia. Repetiu o experimento na escuridade total e obtivo os mesmos resultados, probando que o sal de uranio emitía raios que afectaban a emulsión fotográfica, sen necesidade de ser exposta á luz. Marie Curie tempo despois chamou a iso radioactividade. En 1903 Becquerel recibiu o Premio Nobel de Física xunto con Pierre Curie e Marie Curie por tal descuberta.
TRS-80
TRS-80 ou TRS-80 Micro Computer System é unha familia de ordenadores que foi fabricada pola compañía Tandy Corporation, sendo unha das pioneiras da computación persoal, polo lanzamento do TRS-80 Modelo I. A sigla TRS é orixinada do nome da compañía Tandy mailo da Radio Shack. A familia era composta de varios modelos de ordenadores, desde o Modelo I ata o Modelo II e, despois, polos modelos Color, e tivo moito éxito nas vendas, o que incentivou outras empresas a produciren varios clones noutros países e dentro dos Estados Unidos, como o Max-80 (EE.UU.), Aster CT-80 (Países Baixos) ou CP 500 (Brasil).
A arquitectura do sistema era baseada nunha UCP formada polo microprocesador Zilog Z-80, que era mencionado polo número 80, do nome TRS-80. A velocidade de procesamento de datos era de 1,77 MHz e a capacidade de memoria RAM era de 4Kb. Como dispositivos periféricos de entrada e saída había un teclado de 53 teclas, porto serie e porto paralelo, conexión para fita casete e monitor monocromático, funcionando en modo texto de 64 x 16 en simultáneo co modo gráfico, é dicir, semigráfico de 128 x 48.
Kannadasan
Kannadasan, nado como A. L. Muthiah en Sirukoodalpatti o 24 de xuño de 1927 e finado en Chicago o 17 de outubro de 1981 foi un letrista e escritor támil, un dos máis importantes en lingua támil, coñecido como Kaviarasu (rei dos poetas).
Pensamento relixioso e político
Muthiah foi seguidor do movemento ateo dravídico e militante do Dravida Munnetra Kazhagam (DMK), mais tras ler o Thiruppavai de Andal quedou marabillado pola da súa poesía mística que resultou nun fondo impacto na súa personalidade e logo de moita introspección volveu ao hinduísmo, adoptando o nome Kannadasan (o servo do señor Krishna), e tras a súa marcha en 1964 criticou duramente as posicións do DMK. e pasou a militar no Congreso Nacional Indio
Actividade literaria
Kannadasan foi un escritor prolífico, a súa produción componse de 5000 letras de cancións para filmes, 6000 poemas e 232 libros, que inclúen novelas, epopeas, teatro, ensaios. Gañou o premio Sahitya Akademi pola súa novela Cheraman Kadali no ano 1980. A súa obra máis popular é o ensaio en dez partes sobre o significado da relixión hinduísta, Arthamulla indumatham, caracterizada pola sinxeleza ao explicar os principios desa relixión. Nos últimos anos da súa vida escribiu varias obras espirituais, entre elas Yesu Kaviyam (1981) unha historia sobre Xesús contada en forma poética. Escribiu e publicou varios volumes de poesía. Grande admirador do poeta Kambar escribiu unha serie de poemas loando a súa arte. Pero sobre todo Kannadasan é famoso polas letras para cancións de filmes a miúdo con palabras simples pero cunha profunda mensaxe filosófica, converténdose no letrista máis demandado da industria musical támil e difundindo a tradición literaria clásica támil entre os espectadores contemporáneos. A primeira película na que traballou en Kanniyin Kadali en 1949 e a primeira na que tamén realizou o guión foi Illara Jothi en 1954. Foi o primeiro en recibir o premio nacional de cinematografía á mellor lírica en 1969 por Kuzhanthaikkaga
ISO 639
miniatura|Código da lingua galega segundo ISO 639-1. miniatura|Código da lingua inglesa segundo a ISO 639-1. A norma ISO 639 (Codes for the representation of names of languages) é unha norma técnica da ISO especificando códigos para o nome de idiomas. É aplicada en áreas como lingüística, lexicografía, terminoloxía e bibliografía. En internet, por exemplo, é usada para indicar a lingua en que se encontra un documento HTML ou parte do mesmo.
ISO 639-1:2002
A Parte 1: código alfa-2 está composta por códigos de dúas letras, e foi creada para codificar apenas as "linguas principais do mundo, para as cales teñan sido desenvolvidas terminoloxías especializadas ". En xeral, mais non necesariamente, constitúe unha abreviación do nome da lingua en inglés; todos os códigos representan linguas individuais, nunca colectivas.
O uso da ISO 639-1 foi proposto pola RFC 1766 e logo pola RFC 3066, segundo a cal o código de dúas letras debe ser usado cando sexa dispoñíbel. A RFC 3066 recomenda aínda que non sexan creados novos códigos para linguas xa contempladas pola ISO 639-2, de forma que as actualizacións son infrecuentes. A autoridade responsábel pola actualización dos códigos ISO 639-1 é o International Centre of Terminology ("Infoterm"), mais a divulgación está feita en conxunto coa ISO 639-2.
ISO 639-2:1998
A Parte 2: código alfa-3 está composta de códigos de tres letras, e foi desenvolvida non só para uso en terminoloxía canto tamén na documentación bibliográfica. Designa códigos para todas as linguas codificadas na ISO 639-1 e "moitas outras linguas que contan con corpos de literatura significativos"; tamén especifica códigos para grupos lingüísticos, "cubrindo indirectamente todas, ou case, as linguas do mundo"; por fin, existen códigos para lingua indeterminada (und), para múltiplas linguas (mul), e reservados para uso local (qaa-qtz). Só discrimina variacións lingüísticas que poidan ser caracterizadas pola forma escrita, de forma que o cantonés e o mandarín, por exemplo, son ambos codificados baixo zho/chi (chinés).
Existen 22 linguas, incluíndo o chinés, para as cales existen un par de códigos de tres letras. O primeiro código, denominado ISO 639-2/B, foi derivado dos códigos de lingua usados no MARC 21, un proxecto de informatización de catálogos bibliográficos. No caso desas dúas 22 linguas, o código difería significativamente daquel especificado na ISO 639-1, sendo entón creados códigos ISO 639-2/T (de terminoloxía). Para evitar confusións, un código "B" non pode ser reaproveitado como "T" ou viceversa. Todas as linguas con máis dun código ISO 639-2 teñen, necesariamente, un código ISO 639-1.
A ISO 639-2 tamén é recomendada na RFC 3066, para cando non houber código ISO 639-1 dispoñíbel. A actualización do código é responsabilidade da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América.
Outras partes
As seguintes partes aínda están en fase de bosquexo:
Partido Republicano Progresista (1880)
O Partido Republicano Progresista foi un partido político español da época da Restauración.
Historia e características
O Partido Republicano Progresista estivo moi vinculado á figura de Manuel Ruiz Zorrilla, que dirixiu o partido case sempre desde o exilio. Logo da Restauración da monarquía en 1874, Ruiz Zorrilla uniuse a Nicolás Salmerón para fundar o Partido Reformista Republicano en 1876. Emporiso, as diferenzas en canto á táctica política levaron a Ruiz Zorrilla a fundar en 1880 o seu propio partido, o Partido Republicano Progresista.
Durante o resto da vida de Ruiz Zorrilla, o partido insistiu na táctica do insurrecionalismo, apoiando diversas tentativas civís e militares para derribar o réxime da Restauración. Todas fracasaron, e o partido foi abandonado sucesivamente polo resto de personalidades que o formaron, como Cristino Martos, Montero Ríos e José Canalejas. Á morte de Ruiz Zorrilla en 1895, o partido era practicamente inoperante, pero sobreviviu ata 1903, cando se integrou na Unión Republicana, xunto co Partido Republicano Centralista de Salmerón e o Partido Republicano Federal de Pi i Margall.
O Partido Republicano Progresista en Galicia
A noite do 11 de decembro de 1881, refundouse o partido dos demócratas-republicanos en Santiago baixo o nome de Partido Republicano-Progresista. Ao inicio da sesión constituínte, presidiu provisoriamente José Cardalda e, tralas votacións, resultaron elixidos José Sánchez Villamarín (presidente), Acacio Fráiz (vicepresidente), Pablo Pérez Ballesteros, Francisco Álvarez, Salvador García, José Cardalda, Ramón Albán (vogais), Alfredo Vilas (secretario) e Cándido Pereira (vicesecretario), declarando presidentes honorarios a Zorrilla (a quen lle enviaron un telegráma a París para notificarlle a nova) e Salmerón (quen visitou a cidade o 15 de setembro de 1886 ).
En 1892 fundouse o Centro de Unión Republicana de Santiago, que pretendía ser o "punto de reunión donde la familia republicana de esta ciudad se cambia impresiones" e a unión política de todos os republicanos, xa que en 1886 tamén se refundou na cidade o Partido Republicano Federal. Os seus órganos de expresión foron o semanario El Republicano e El Amigo del Pueblo. Foron membros do Centro José Peña, Constantino Nogueira, Manuel Vila Nadal, José Cardalda e Ramón García Suárez.
Bandeira de Croacia
A bandeira de Croacia (en Zastava Republike Hrvatske) consiste en tres bandas horizontais de igual tamaño de cor vermella, branca e azul. No medio atópase o escudo de Croacia. A bandeira está en vixencia desde o 21 de decembro de 1991, dez meses antes da súa independencia. Mentres Croacia era parte da República Federal Socialista de Iugoslavia, a bandeira era semellante, agás pola estrela vermella de cinco puntas con bordo amarelo que se atopaa no lugar do actual escudo de armas.
Santa Mariña, Santa Mariña de Lagostelle, Guitiriz
Santa Mariña é un lugar da parroquia de Santa Mariña de Lagostelle no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 40 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 21 homes e 19 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 41 habitantes.
Voo 655 de Iran Air
O voo 655 de Iran Air era un voo de pasaxeiros de Iran Air entre Teherán e Dubai. O 3 de xullo de 1988 o avión que operaba a ruta foi derrubado polo cruceiro da armada dos Estados Unidos USS Vincennes comandado por William C. Rogers III. O incidente tivo lugar no espazo aéreo iraniano, sobre augas territoriais dese país no golfo Pérsico, e na ruta habitual do voo. O avión, un Airbus A300 B2-203, foi destruído por mísiles terra-aire SM-2MR disparados dende o Vincennes. As 290 persoas a bordo morreron. O cruceiro Vincennes entrara en augas territoriais iranianas despois de que un dos seus helicópteros recibira disparos de advertencia de lanchas iranianas que operaban dentro dos límites territoriais do país.
Segundo o goberno dos Estados Unidos a tripulación identificou incorrectamente o Airbus A300 iraniano como un caza F-14A Tomcat atacante, un avión fabricado nos Estados Unidos e operado nese momento por só dúas forzas en todo o mundo, a armada estadounidense, e a forza aérea iraniana. Aínda que o fabricante Grumman só subministrara o F-14 a Irán cunha configuración aire-aire nos anos 70, a tripulación do Vincennes fora informada cando chegaron á zona de que os F-14 iranianos levaban bombas non guiadas ademais de mísiles Maverick e foguetes. A tripulación do cruceiro realizou dez intentos para comunicarse coa tripulación do avión usando frecuencias de radio civís e militares, pero sen recibir resposta. A Organización de Aviación Civil Internacional dixo que a tripulación do voo debería ter estado atenta á frecuencia civil.