cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gaita galega
Partes
O roncón, o ronquete e o ronquillo afínanse á nota do punteiro escorregando telescopicamente as súas partes compoñentes, de tal maneira que o tubo resultante é máis longo ou máis curto, adecuándose así á altura da nota emitida.
Cunca (homónimos)
O termo cunca pode referirse a:
Heracles
Iconografía
O modelo da apoteose tivo especial éxito no Renacemento e na Idade Moderna ó converterse nunha alegoría de forza, heroísmo e virtuosismo, axeitado como o ideal de calquera persoa e un recurso moi útil co obxectivo de ensalzar á realeza europea dos séculos XVI a XVIII. Así, os Medici encargan en 1460 a Antonio Pollaiolo varios cadros con distintas fazañas de Heracles, e Cosme I de Medici encarga en 1556 a Vasari a decoración da Sala de Hércules no Palazzo Vecchio (Venecia).
Hlib Lonchyna
Traxectoria
O 2 de xuño de 2009 foi nomeado administrador apostólico do exarcado apostólico de Gran Bretaña, e o 14 de xuño de 2011 exarca apostólico. Coa elevación da sé ao rango de eparquía, pasou a ter o título de bispo da Sagrada Familia de Londres.
Heracles
Iconografía
A mesma intención reflicten os frescos do teito do camarín grande da Casa de Pilatos (Sevilla), pintados por Francisco Pacheco en 1604, ou no conxunto que pintou Zurbarán para o Palacio del Buen Retiro (Madrid), en 1634.
Hlib Lonchyna
Traxectoria
Logo do pasamento de Aliaksandr Nadsan o 15 de abril de 2015 os fieis greco-católicos bielorrusos no Reino Unido pasaron a depender da eparquía da Sagrada Familia de Londres.
Heracles
Iconografía
Xa nos séculos XIX e XX pintan ou esculpen as súas fazañas artistas como Delacroix (1854), Bourdelle (1909), William Blake (1920) ou John Singer Sargent (1921).
Gaita galega
Partes
As gaitas adórnanse con gravuras sobre a madeira, deseños sobre o fol, farrapos e borlas. As cores máis empregadas son o negro con verde e vermello. A gaita galega adoita ser construída con madeira de buxo, pau santo e granadillo. As buxas (os tubos que conectan as pezas) fixéronse tradicionalmente de corno ou madeira de buxo, mais os modelos en metal ou marfil (ou de imitación) son cada vez máis frecuentes. Na actualidade utilízanse foles de gore-tex, pallóns sintéticos, válvulas máis incrementadas, estabilizadores de bordóns e controladores de humidade interna da bolsa.
Evolución
miniatura|dereita|Representación dunha gaita galega nas [[Cantigas de Santa María (século XIII)]]
As primeiras representacións gráficas da gaita son de mediados do século XIII. Constaba entón de fol, punteiro e soprete, sen roncón. Coincidindo co desenvolvemento da polifonía, engadíronselle os bordóns e na segunda metade do XIII e no XIV aparece xa cun roncón, con dous ou mesmo sen ningún. Nun principio, este tiña forma abucinada e posteriormente tomou a forma de copa.
Na segunda metade do século XIX introduciuse o ronquillo (tamén chamado chión) como apoio ao punteiro, colocado a carón deste. Ben entrado o século XX apareceu unha ronqueta, máis pequena que o segundo bordón dos séculos anteriores.
Na segunda década do século XIX, o musicólogo Pablo Carpintero, achou en Pontevedra a gaita máis antiga conservada no mundo. Un instrumento que pertenceu a Xan Tilve, o gaiteiro de Campaño, e que pode datarse entre 1420 e 1450, como demostran probas realizadas con carbono-14.
Tipos de gaitas empregadas en Galicia
Gaita tradicional: consta de fol, punteiro, roncón e soprete.
Gaita con ronquete: engádeselle un ronquete pequeno frontal.
Gaita con ronquete e chión: engádeselle un chión frontal.
Gaita de banda, marcial ou marciana: adaptación estética da gaita escocesa na que o ronquete e o chión colócanse á par do roncón. Adoita estar afinada en Si bemol.
A existencia deste último tipo, introducida pola Real Banda de Gaitas da Deputación de Ourense a finais do século XX, provocou unha forte controversia cos gaiteiros "tradicionais".
Execución
Para a gaita existen dous modos de dixitación:
Dado que o sopro de ar é continuo, para separar as notas do mesmo ton recórrese a dúas técnicas:
Non é habitual que un gaiteiro toque só. Normalmente reúnense dous ou tres, que se acompañan de percusión: bombo e redobrante, pandeiro, pandeiretas, cunchas etc. Ademais destes grupos de gaitas, nos anos noventa do século XX apareceron numerosas bandas de gaitas baseadas no modelo escocés.
Baixo Vinalopó
O Baixo Vinalopó (Baix Vinalopó en valenciano, Bajo Vinalopó en castelán) é unha comarca da Comunidade Valenciana, situada na costa sur da provincia de Alacant. A súa capital tradicional e a súa localidade máis importante é a cidade de Elx.
Gaita galega
O mito celta
Entre as hipóteses menos consideradas por historiadores serios está o famoso mito celta. Para moitas persoas, a gaita estaría asociada aos "pobos celtas", os cales terían creado e desenvolvido o instrumento. Moitas influencias modernas terían contribuído para esa crenza, como o movemento New Age e a ignorancia doutros modelos alén da gaita das Highlands.
Baixo Vinalopó
Xeografía
O Baix Vinalopó comprende as terras, como o seu nome indica, do curso baixo do río Vinalopó. A maior parte da comarca está formada por unha gran chaira, que só se ve accidentada pola serra de Crevillent e polo cabo de Santa Pola. A pesar de ser unha ampla comarca, o seu territorio está só dividido en tres concellos:
O interior está formado por unha gran chaira formada polo val do Vinalopó, que está rodeada polas serras ao norte e noroeste. Ao leste, a liña de costa é baixa e areosa, con praias de areas finas, e formacións de dunas. Hai excepcións, como é o caso do Cabo de Santa Pola, onde hai un abrupto promontorio onde se sitúa un faro. A franxa costeira ten uns 30 km de lonxitude, comprendidos entre Aigua Amarga e a desembocadura do Segura. Nesta comarca tamén se atopan unhas marismas, declaradas Parques Naturais, como as Salines de Santa Pola, ou El Hondo de Elx - Crevillent, así coma o Clot de Galvany.
A temperatura media anual é 17 °C e a precipitación media anual é 330 mm.
Historia
A comarca do Baix Vinalopó é creación moderna, no ano 1989, e antes formaba parte da histórica Horta d'Alacant, xunto con Guardamar del Segura (Baix Segura). Esta comarca antiga aparece no mapa de comarcas de Emili Beüt i Belenguer: Comarques naturals del Regne de València, publicado no ano 1934.
O Baix Vinalopó é unha comarca dinámica, a cal se dedica a diferentes ámbitos económicos. No sector primario, a agricultura sempre tivo unha grande importancia, xa que o campo de Elx - Crevillent foi amplamente traballado en hortas e cultivos. Polo seu lado, Santa Pola segue sendo a día de hoxe un dos máis importantes portos peninsulares. A industria é tamén moi importante, en Crevillent desenvolveuse moito a industria da alfombra, chegando a outorgárselle unha denominación de orixe. Elx pola súa banda, comparte con outras cidades do Vinalopó importantes industrias do calzado.
O turismo vén ocupando un amplo sector económico desde hai décadas. O desenvolvemento desta actividade principalmente a Santa Pola foi atraendo numerosos visitantes e residentes á zona. Así como foron experimentando crecemento os núcleos costeiros ilicitanos de Arenals del Sol e La Marina. Elx como tal, debido ao seu carácter comercial e cultural (Dama de Elx, Palmeiral, Misterio etc.) converteuse tamén nun crecente destino turístico á parte da costa.
O aeroporto de l'Altet, no termo municipal de Elx, atópase ademais nesta comarca, sendo o quinto aeroporto español en volume de pasaxeiros por ano.
Lingua
A comarca atópase dentro da zona de predominio lingüístico oficial valenciano. Aínda que por mor da inmigración e da presión dos medios de comunicación tamén se fala castelán.
Venus Williams
miniatura|dereita|240px|Venus en agosto de 2016.
Venus Williams, nada en Lynwood (California) o 17 de xuño de 1980, é unha tenista profesional estadounidense.
Traxectoria
Gañou 49 títulos da WTA entre os que destacan sete Grand Slam; cinco Wimbledon (2000, 2001, 2005, 2007, 2008) e dous US Open (2000, 2001), tamén acadou a medalla de ouro individual nos xogos de Sydney e a de dobres xunto a súa irmá Serena Williams en Sydney, Pequín e Londres.
En xuño de 2017 ocupaba o posto número 11, na clasificación da WTA. Foi número un mundial durante once semanas en tres ocasións descontinuas.
Parque Natural de Urdaibai
Zonas húmidas, costas e bosques combínanse en Urdaibai e dan lugar a un dos espazos naturais de maior valor ecolóxioco do País Vasco. O esteiro fórmase pola confluencia do río Oka e o Mar Cantábrico, e coñécese polo nome de Esteiro ou Ría de Urdaibai.
A desembocadura do río anégase cada doce horas pola preamar, axudando ó deposito de sedimentos no fondo e nas beiras costeiras (especialmente na marxe dereita do estuario, xa que o mar golpea dende o noroeste).
Debido a todo isto a zona presenta unha gran variedade de hábitats, dende praias ata marismas, pasando por terreos lamacentos.
Flora
A especie arbórea máis estendida é a aciñeira cantábrica (Quercus ilex ssp. ilex) cun sotobosco formado por érbedo, alaterno e os máis escasos lentiscos verdadeiros (pistacia lentiscus). Nas áreas da marisma viven diversas especies halófilas coma o verdello (Salicornia ramosissima), suaeda marítima e spartina. Nos areais costeiros atópamos as especies coma as leiterenas. O Tamarix canariensis é común na zona.
Fauna
Entre os mamíferos salientar a presenza do visón europeo, especie ameazada que incrementa a importancia desta reserva da biosfera. Nas costas rochosas cría a gaivota patiamarela e o corvo mariño cristado, namentres que nos areais atopamos a píllara das dunas. Unha gran variedade de aves visitan o parque no pasos migratorios, nas que se poden observar, a Gabita, as aguias pescadoras, os Cullereiros ou o Mazarico real (a limícola de maior tamaño). Tamén están presentes diversos tipos de Ánsares: en dirección norte na primavera, e cara o sur no outono. No verán de 2015, confirmouse a observación dunha aguia pescadora. Varios exemplares, orixinarias de Escocia, desta especie liberáranse no parque natural para a súa reintrodución. Este programa fóra dirixido pola Sociedade de Ciencias Aranzadi.
Entre os anfibios e os réptiles citar a ra patilonga ou a serpe de esculapio.
Entre os peixes atopamos especies adaptadas ós diferendes graos de salindade. A anguía, o sargo, ou crustáceos coma a esquía son exemplos destas especies.
Ford Trimotor
O Ford Trimotor (tamén chamado "Tri-Motor" e alcumado "Tin Goose") é un avión de transporte trimotor estadounidense. A súa fabricación comezou en 1925 polas compañías de Henry Ford e rematou o 7 de xuño de 1933. Producíronse un total de 199 Ford Trimotor. Foi deseñado para o mercado da aviación civil, pero tamén operou con unidades militares.
Deseño e desenvolvemento
miniatura|Cabina de pasaxeiros do Ford Trimotor O Ford Trimotor foi o desenvolvemento de varios deseños anteriores de William Bushnell Stout, usando principios estruturais copiados do traballo do profesor Hugo Junkers, o destacado poneiro alemán da construción totalmente metálica, e adaptándoos a unha estrutura moi semellante á do Fokker F.VII, incluso empregando a mesma sección transversal na raíz das ás.
En 1925 Ford mercou Stout e os seus deseños de avións. O monoplano Stout dun único motor foi convertido nun trimotor, o Stout 3-AT, con tres motores radiais Curtiss-Wright refrixerados por auga. Despois de construír un prototipo e de realizar probas con pobres resultados, e de que un incendio destruíse os seus anteriores deseños, curdiron os 4-AT e 5-AT.
O Ford Trimotor de construción totalmente metálica non foi un concepto revolucionario, pero era máis avanzado que os vións constuídos con técnicas estándar dos anos 20. O avión parecíase ao Fokker F.VII Trimotor agás pola súa construción metálica, da que Henry Ford dixo que o facía "o avión de pasaxeiros máis seguro". A súa fuselaxe e ás seguían un deseño iniciado por Junkers durante a primeira guerra mundial co Junkers J.I e usado tras o conflito nunha serie de avións comerciais empezando polo Junkers K 16 de 1921 e o Junkers G 24 trimotor de 1924. Todos estes aparellos estaban contruídos de aliaxe de aluminio, que estaba ondulado para conferirlle máis rixidez, aínda que a resistencia resultante reducía o seu rendemento xeral. Os deseños eran tan semellantes que Junkers demandou, e gañou, a Ford canto este intentou exportar un avión a Europa. En 1930 Ford contrapuxo unha demanda en Praga e, a pesar da posibilidade do sentimento anti-xermano, foi derrotado por segunda vez, e o tribunal determinou que Ford infrinxira as patentes de Junkers.
Aínda que deseñado principalmente para transportar pasaxeiros, o Trimotor podía adaptarse doadamente para levar carga, xa que os seus asentos podían retirarse. Para incrementar a capacidade de carga unha carácterística pouco común que tiña era a provisión de bodegas de carga "despregables" debaixo das seccións interiores das ás da versión 5-AT.
Un 4-AT con motores Wright J-4 de 200-hp fabricouse para o Corpo Aéreo do Exército dos Estados Unidos como o C-3, e sete con motores Wright R-790-3 de 235 hp como o C-3As. Este último foi mellorado con motores radiais Wright R-975-1 (J6-9) de 300 hp e foi redesignado como C-9. Cinco 5-AT fabricáronse como C-4 ou C-4A.
O 4-AT orixinal de produción comercial estaba equipado con tres motores radiais Wright refrixerados por aire. Tiña unha tripulación de tres (piloto, copiloto e asistente de voo) e podía transportar a oito ou nove pasaxeiros. O posterior 5-AT tiña motores Pratt & Whitney máis potentes. Todos os modelos tiñan un corpo e ás de chapa de aluminio ondulada. A diferenza de moitos avións da súa época, chegando ata a segunda guerra mundial, as súas superficies de control (aleróns, elevadores e temóns) non estaban cubertas de tea, senón que tamén estaban feitas de metal ondulado. Como era común neses tempos, o temóns e os elevadores actuaban grazas a cables de metal tendidos ao longo da superficie externa do aparello. Os indicadores tamén estaban montados externamente, nos propios motores, para que fosen lidos polo piloto mirando a través do parabrisas do avión.
O rápido desenvolvemento dos avións nesa época (o moi superior Boeing 247 voou a principios de 1933), xunto coa morte do seu piloto persoal, Harry J. Brooks, nun voo de probas, fixo que Henry Ford perdese interese na aviación. Aínda que Ford non obtivo baneficios co seu negocio dos avións, a súa reputación deulle credibilidade ás aínda inmaturas industrias da aviación e das aeroliñas e axudou a introducir moitos aspectos da infraestrutura da aviación moderna, como pistas pavimentadas, terminais de pasaxeiros, hangares, correo aéreo e navegación por radio.
A finais dos anos 20 a Ford Aircraft Division tiña fama de ser "o maior fabricante de avións comerciais do mundo". Xunto co Ford Trimotor, a compañía deseñara o avión monopraza Ford Flivver (tamén coñecido como "Sky Flivver"), que só voou como prototipo e nunca chegou a producirse en serie. O Trimotor non sería o último traballo de Ford na produción de avións. Durante a segunda guerra mundial a fábrica de aeronaves máis grande do mundo construíuse na planta de Willow Run, Míchigan, onde Ford fabricou milleiros de bombardeiros B-24 Liberator baixo licenza de Consolidated Aircraft.
William Stout deixou a división Metal Airplane da Ford Motor Company en 1930 e continuou operando o Stout Engineering Laboratory, producindo varios avións. En 1954 Stout mercou os dereitos polo Ford Trimotor nun intento de fabricar novas unidades. Creou unha nova compañía para fabricar dous exemplares modernos do avión, bautizado como Stout Bushmaster 2000, pero incluso coas mellora incorporadas o seu rendemento era inferior aos deseños contemporáneos.
Historial operacional
Fabricáronse un total de 199 Ford Trimotor entre 1926 e 1933, incluídos 79 da variante 4-AT e 117 da 5-AT, ademais dalgúns avións experimentais. Máis de 100 aeroliñas operaron o avión. Dende mediados de 1927 o modelo tamén foi usado para tarefas transporte por varios operadores que non eran aeroliñas, como compañías petroleiras ou fabricantes.
O impacto do Ford Trimotor na aviación comercial foi inmediato, xa que o deseño representaba un "salo cuántico sobre outros avións de pasaxeiros". Aos poucos meses da súa entrada en servizo creouse Transcontinental Air Transport para proporcionar operacións de costa a costa, aproveitandos as capacidades do Trimotor para proporcionar un servizo de pasaxeiros fiable e, para a súa época, confortable. Aínda que se publicitaba como un servizo transcontinental, a aeroliña dependía de conexións ferroviarias cun luxoso tren Pullman baseado en Nova York que facía a primeira parte da viaxe. Despois os pasaxeiros embarcaban no Trimotor en Port Columbus, Ohio e voaban ata Waynoka, Oklahoma, onde outro tren os levaba ata Clovis, Novo México, collendo outro Trimotor para o último tramo da travesía que remataba na Grand Central Air Terminal de Glendale, ao nordés dos Ánxeles. Esta demandada viaxe só estivo dispoñible durante un ano antes de que Transcontinental se fusionase con Western Air Service.
Pan American Airways tamén usou amplamente o Ford Trimotor nos seus primeiros voos internacionais regulares entre Key West e A Habana en 1927. Finalmente Pan American ampliou ese servizo cara destinos en América Central e América do Sur a finais dos anos 20 e principios dos 30. Unha das primeiras aeroliñas latinoamericanas, Cubana de Aviación, foi a primeira en usar o Ford Trimotor en América Latina, comezando a empregalo en 1930 para servizos domésticos.
Universo Marvel
miniatura|Spider-Man e Captain America O Universo Marvel é o universo ficticio onde se desenvolven a maioría dos cómics publicados por Marvel Comics incluídos os máis coñecidos como Spider-Man, Hulk, X-Men e Captain America.
Desenvolvemento
O Universo Marvel englóbase dentro dun "multiverso" consistente en milleiros de realidades alternativas aínda que a liña temporal principal é a que acontece en Earth-616 e que é o Universo Marvel por antonomasia. A orixe do universo sitúase en 1961 cando o guionista e editor Stan Lee, xunto cun elenco de debuxantes nos que estaban Jack Kirby e Steve Ditko, creou unha serie de títulos nos que os acontecementos ocorridos nun deles repercutían noutros, de tal xeito que o conxunto das historias amosaban o desenvolvemento dos personaxes, unha característica do Universo Marvel é situar a acción principalmente na cidade de Nova York, procurando retratala de xeito realista, agás pola presenza de seres superhumanos.
Fotodíodo
miniatura|Fotodíodos. Un fotodíodo é un semicondutor construído cunha unión PN, sensible á incidencia da luz visible ou infravermella. Para que o seu funcionamento sexa correcto se polariza inversamente, co que se producirá unha certa circulación de corrente cando sexa excitado pola luz. Debido á súa construción, os fotodíodos compórtanse como células fotovoltaicas, é dicir, iluminados en ausencia dunha fonte exterior de enerxía xeran unha corrente moi pequena co positivo no ánodo e o negativo no cátodo.
Principio de operación
Os díodos teñen un sentido normal de circulación de corrente, que se chama polarización directa. Nese sentido o díodo deixa pasar a corrente eléctrica e practicamente non o permite no inverso. No fotodíodo a corrente (que varía cos cambios da luz) é a que circula en sentido inverso ao permitido pola xuntura do díodo. É dicir, para o seu funcionamento o fotodíodo é polarizado de maneira inversa. Producirase un aumento da circulación de corrente cando o díodo é excitado pola luz. En ausencia de luz a corrente presente é moi pequena e recibe o nome de corrente de escuridade.
Os fotodíodos de avalancha teñen unha estrutura similar, pero traballan con voltaxes inversas maiores. Isto permite aos portadores de carga fotoxenerados ser multiplicados na zona de avalancha do díodo, resultando nunha ganancia interna, que incrementa a resposta do dispositivo. Todo isto baséase no manual do fabricante.
Composición
O material empregado na composición dun fotodíodo é un factor crítico para definir as súas propiedades. Adoitan estar compostos de silicio, sensible á luz visible (lonxitude de onda de até 1 µm); xermanio para luz infravermella (lonxitude de onda até aprox. 1,8 µm ); ou de calquera outro material semicondutor. Tamén é posible a fabricación de fotodíodos para o seu uso no campo dos infravermellos medios (lonxitude de onda entre 5 e 20 µm), pero estes requiren refrixeración por nitróxeno líquido.
Antigamente fabricábanse exposímetros cun fotodíodo de selenio dunha superficie ampla.
Investigación
A investigación a nivel mundial neste campo céntrase (ao redor de 2005) especialmente no desenvolvemento de células solares económicas, miniaturización e mellora dos sensores CCD e CMOS, así como de fotodíodos máis rápidos e sensibles para o seu uso en telecomunicacións con fibra óptica.
Desde 2005 existen tamén semicondutores orgánicos. A empresa NANOIDENT Technologies foi a primeira no mundo en desenvolver un fotodetector orgánico, baseado en fotodíodos orgánicos.
Valiña
Co topónimo Valiña podemos referirnos a varios lugares de Galicia:
Na provincia da Coruña
Na provincia de Lugo
Amergin Glúingel
Amergin Glúingel ("xeonllos brancos"), en irlandés moderno Amhairghin Glúngheal ou tamén coñecido como Glúnmar ("xeonllo grande") é un bardo, druída, xuíz dos milesianos e bisneto de Breogán segundo o ciclo mitolóxico irlandés. É un dos sete fillos de Míl Espáine, e tomou parte na conquista milesiana de Irlanda e na derrota dos Tuatha Dé Danann en vinganza polo seu parente Ite, quen foi asasinado polos tres reis dos Tuatha Dé Danann, Mac Cuill, Mac Cecht e Mac Gréine. Desembarcaron no estuario de Inber Scéne, chamado así pola muller de Amergin, Scéne, quen morreu no mar. As tres raíñas dos Tuatha Dé Danann, (Banba, Ériu e Fódla), dérolles permiso a Amergin e ó seu pobo a asentarse en Irlanda. Cada unha das irmás pediulle a Amergin que chamase á illa polo seu nome, o cal fixo: Ériu é a forma orixinal do actual Éire, mentres que Banba e Fódla son empregados como nomes poéticos para Irlanda, como Albion para a illa de Gran Bretaña.
Lenda
Os milesianos conquistaron a illa participando nunha batalla contra os tres reis, os seus druídas e os seus guerreiros. Amergin actuou como xuíz imparcial nas contendas, establecendo as regras dos acordos. Os milesianos acordaron abandonar a illa e retirarse unha curta distancia de regreso ó océano, máis aló da novena onda, un límite máxico. Despois dun sinal, movéronse cara a praia, mais os druídas dos Tuatha Dé Danann invocaron unha treboada máxica para evitar que chegasen a terra. Porén, Amergin cantou unha canción invocando o espírito de Irlanda que se coñece como A Canción de Amergin, podendo levar o barco a terra con seguridade. Houbo grandes perdas en ámbolos dous bandos, con máis dunha batalla importante, mais os milesianos acadaron a vitoria. Os tres reis dos Tuatha Dé Danann foron asasinados en combate singular polos tres fillos de Míl que sobreviviron a treboada, Éber Finn, Érimón e Amergin.
Amergin dividiu a illa entre os seus dous irmáns, tomando Éber Finn a parte sur de Irlanda e Érimón a norte. Ese mesmo ano Érimón derrotou a Éber nunha batalla e conseguiu o reinado de toda a illa, e dous anos despois asasinou a Amergin noutra batalla. A tradición local de Drogheda localiza o seu lugar de enterramento baixo Millmount.
Algún poemas galeses de temática mitolóxica atribúenlle ó poeta galés Taliesin no Libro de Taliesin atributos compartidos con Amergin.
A canción de Amergin (Amhrán Amhairghin)
O grupo de folk galego Luar na Lubre publicou o 5 de xuño de 2012 o álbum Mar Maior, cuxo primeiro tema "A invocación de Amergín", interpretado por Bieito Romero e Carme R. Alonso, está baseado no relato mítico do Lebor Gabála Érenn. A canción é unha tradución ó galego da canción de Amergin.
O poema foi traducido ao inglés por Robert Graves, quen dicía que a educación poética inglesa non deberá comezar polos Contos de Canterbury, nin pola Odisea, nin polo Xénese, senón coa Canción de Amergin.
James Redfield
James Redfield, nado en Birmingham (Alabama) o 19 de marzo de 1950, é un escritor estadounidense de novelas esotéricas.
Traxectoria
Estudou psicoloxía na Universidade de Auburn (que se acha en Auburn, outra das cidades de Alabama). Durante quince anos, traballou como terapeuta para nenos con abusos sexuais. O autor vive en Arizona coa súa muller Salle e a súa gata Meredith.
Ao publicar o best-séller The Celestine Prophecy en 1993, Redfield gañou unha lexión de seguidores no mundo enteiro e viuse alzado á condición de guía espiritual para os seus lectores. No ano 2006 esta novela foi levada ao cinema.
Metallica
Metallica é unha banda estadounidense de thrash metal fundada nos Ánxeles en 1981 por Lars Ulrich e James Hetfield.
Comezos
Coa edición de Metal Massacre no mes de xuño, o grupo, tras renegar da versión de Hit the Lights aparecida no mesmo, por se atopar completamente desfasada do que constituía o seu novo son, decide grava-la súa primeira demo, titulada Non Life 'till Leather probablemente nunha alusión ó disco de Motörhead Non Life 'till Hammersmith. Sete temas formarían parte desta demo, entre as que se atopaba unha versión moito máis potente e acelerada de Hit the Lights, conseguindo en xeral grandes críticas por parte da prensa especializada. Cunha axenda de concertos cada vez máis poboada, Hetfield e Ulrich comezan a se suxeri-la substitución de Ron debido á súa falta de interese no grupo, á vez que empezan a aparece-los problemas con Dave Mustaine derivados dun carácter extremadamente violento unido ó consumo extremo de alcol e drogas de toda clase. Coñecedor da necesidade de Metallica de recrutar un novo baxista, Brian Slagel recomenda a Lars e James que vexan en directo á banda Trauma, que remataba de editar un das súas temas na segunda entrega de Metal Massacre. Hetfield e Ulrich quedarían totalmente impresionados coa destreza e presenza no escenario do seu baxista, Cliff Burton, ofrecéndolle inmediatamente o entrar a formar parte de Metallica, o cal sería inicialmente rexeitado por Burton.
Aínda con McGovney nas súas fías, a banda gravaría o 29 de novembro do mesmo ano unha demo en directo no The Waldorf de San Francisco, que recibiría o nome de Live Metal Up Your Ass e na que estrearían o tema Whiplash, inédito ata entón. O concerto tería como abreconcertos a Exodus, cuxo guitarra solista, un xove Kirk Hammett, causaría unha grande impresión no tándem Hetfield-Ulrich, que ante os crecentes problemas con Mustaine, comeza a consideralo como un substitúo perfecto. Pouco tempo despois tería lugar a expulsión efectiva de Ron McGovney ante a aceptación de Burton da proposta de se unir a Metallica. A única condición non negociable que pon o baxista é que a banda trasládese a San Francisco, onde os novos sons thrasheros comezaban a ter unha lexión de seguidores que recibiron o nome de Bay Area Bangers.
Kill 'em All
A principios de 1983 o representante e promotor de concertos Johnny Zazula ponse en contacto co grupo para lles ofrecer un traslado a Nova, coa idea de organizar varios concertos na Costa Oeste, e se todo marchaba ben, gravar un álbum. Tras acepta-la oferta, Metallica inicia a viaxe o 1 de abril, e tras atravesar todo o país, fixan o seu novo lugar de residencia no The Music Building de Yonkers, un edificio no que cohabitaban con varias bandas de rock, entre as que se atopaba Anthrax, o que supuxo o inicio dunha gran relación de amizade e camaradería. Ós dez días da súa chegada a Nova, a situación con Dave Mustaine faise completamente insostible, co que Hetfield e Ulrich sorprenden a un Mustaine recentemente esperto lle anunciando que estaba fóra do grupo e que nun breve prazo saía o autobús que reservaran para a súa voltada a casa. Para algúns, o factor que foi finalmente decisivo para a expulsión de Mustaine foi o accidente de furgoneta que este provocou ó conducir borracho no traxecto que levou ó grupo de San Francisco a Nova. De forma simultánea á expulsión, Kirk Hammett deixaba Exodus e dispúñase a saír cara Nova, chegando esa mesma noite a altas horas da madrugada. Alumno de Joe Satriani, Hammett introduciría un son máis melódico, técnico e estilizado en Metallica, que se faría patente a partir do segundo álbum do grupo, posto que o primeiro estaba composto na súa totalidade no momento da súa entrada. O debut do novo guitarrista tería lugar no neoyorquino Showplace abrindo para The Rods.
Como forma de promoción, Johnny Zazula organizaría un tour conxunto con Raven por toda a xeografía estadounidense, constando de 35 datas e bautizado como Kill'em All For One Tour. Posteriormente, e tras varios concertos en San Francisco, Nova e Boston, e practicamente coincidindo coa edición en Europa do singel Jump in the Fire por parte de Music for Nations, o 3 de febreiro de 1984 se inicia a xira europea Seven Dates of Hell, na que se encargan de abrir para os inglesas Venom, tendo como momento cumio a participación no Aardshock Festival en Holanda, tocando ante máis de 5000 persoas, a audiencia máis grande que tiveran ata o momento.
Ride The Lightning
Rematada a súa primeira xira europea, Metallica entraría o 20 de febreiro nos Sweet Silence Studios de Copenhaguen para a gravación do seu segundo álbum, recaendo todo o peso da produción no Enxeñeiro residente Fleming Rasmussen, quen xa traballara anteriormente con pesos pesados como Mercyful Fate e Rainbow. O axustado orzamento do que Zazula dispuña converteuse no principal problema durante a gravación do álbum, que transcorreu a un ritmo frenético durante menos dun mes, quedando finalizada o 14 de marzo, e se vendo só interrompida polo errado tour Hell On Earth xunto a The Rods e Exciter, finalmente cancelado pola escasa venda de entradas. Con este novo traballo, Metallica tería que afrontar por primeira vez críticas provenientes dos seus propios fans debido á filtración de catro temas do álbum en forma de demo de traballo, concretamente Fight Fire With Fire, Creeping Death, Ride the Lightning e a experimental e instrumental When Hell Freezes Over, primeiro nome da despois coñecida como The Call of Ktulu. Á considerable evolución amosada nestes temas uníase o rumor latente de que o grupo estaba traballando nunha balada, o que provocou certo lea dentro do sector máis hardcore dos fans do grupo.
Ride the Lightning, nome que recibiría finalmente o segundo álbum de Metallica, suporía todo un cambio no son da banda, que se internaba en terreos moito máis melódicos e sinfónicos. Os labores de composición contaron coa colaboración de Burton e Hammett, incluíndo este último certos riffs da súa época en Exodus, como no caso de Creeping Death, que no seu interludio tomaba o riff e a liña vogal do tema Die By His Hand. O tema máis controvertido do álbum sería a balada de tinturas suicidas Fade to Black, escrito por Hetfield inspirándose no roubo de equipo que a banda sufriu o 14 de xaneiro daquel mesmo ano, e visto por certa parte dos primeiros seguidores como unha traizón por parte da banda, á que atilaron abertamente como "vendidos".
O primeiro movemento de Elektra tras recrutar a Metallica sería reeditar Ride the Lightning baixo o seu selo o 19 de novembro, á vez que Music For Nations, coa que Zazula tiña un acordo aínda vixente trala fichaxe por Elektra, edita en Europa o single Creeping Death, que contería a suite The Garage Days Revisited, formada polas versións Am I Evil? de Diamond Head e Blitzkrieg do grupo do mesmo nome. A súa vez, iníciase un novo tour europeo, esta vez coordinado por Q Prime con Robert Allen como director da xira, que dá comezo na francesa cidade de Rusen o 16 de novembro e finaliza no London Lyceum de Londres o 20 de decembro tras visitar Francia, Alemaña, Dinamarca, Suecia, Suíza, Italia, Finlandia e Inglaterra cun enorme éxito de publico.
Finalizada a xira europea, e tras un descanso durante o Nadal, Metallica inicia o 11 de xaneiro de 1985 un tour polos Estados Unidos e o Canadá xunto ós seus colegas de Armored Saint, a cuxo cantante, John Bush, xa tentaran fichar en varias ocasións con anterioridade, e os WASP de Blackie Lawless, con quen a banda tivo varios roces debido ó suposto ego dese artista. Sería durante esta xira cando a banda comeza a ser coñecida como Alcólica polos seus excesos co alcol. A isto uniríase o cartel que colocaron no autobús, ''Non se ría, señor. A súa filla está probablemente dentro'', que daba unha idea da actitude desenfadada do grupo. Tras máis de tres meses na estrada, a xira tería o seu final no Starry Night Club de Portland.
Master of Puppets e a morte de Burton
Pasados 2 anos de xira, volveron a Copenhaguen, ó mesmo estudo onde se gravou Ride The Lightning (Sweet Silence). De aquí xurdiu Master Of Puppets, que é considerado por algúns como a obra mestra do thrash, e cuxa canción principal titulada igual có álbum está valorada por moitos fans como a mellor canción da banda. Na xira do Master of Puppets, cando o autobús circulaba polas xeadas estradas suecas e Cliff Burton se atopaba durmindo na liteira asignada a Kirk Hammett, repentinamente o autobús envorcou e caeu sobre o corpo do baxista Cliff Burton, tras saír despedido pola xanela, causando a morte instantánea o 27 de setembro de 1986. No seu funeral, escoitouse o tema Orion.
A súa morte provocou a suspensión da xira da banda, e a retirada dos tres membros restantes para pensa-lo seu futuro. Finalmente decidiron continuar coa carreira musical da banda, e recrutaron ó baxista Jason Newsted no posto do desaparecido Cliff Burton. Ó ano seguinte a banda volvería a Europa para completa-la xira co seu novo baxista.
... And Justice For All
En 1987 lanzaron un pequeno álbum de versións dos grupos que os influíron titulado "Garage Days Re-Visited" para introducir a Newsted ós fans, e en 1988 lanzaron novo disco titulado "...And Justice for All". Este é o seu álbum máis escuro, cun son dominado por ritmos de batería densos e moi acelerados, de gran complexidade, e cun ritmo de baixo igual de contundente. Pese ó que podería asemellar é un traballo máis melódico cós seus predecesores, cun ambiente absolutamente negativo, e unhas letras máis próximas á crítica social, política e incluso ecolóxica ("Blackened"). Destacan os temas "One" (foi o primeiro videoclip gravado pola banda, recollendo escenas da película Johnny colleu o seu fusil), "To Live Is to Die" (dedicado a Cliff Burton baseándose nos bosquexos dunha canción que se atopaba compoñendo e aínda que é un tema instrumental, óese un poema que foi composto polo finado baxista), "...And Justice for All" e "Blackened".
Black Álbum
O seu seguinte traballo faríase agardar ata o ano 1991. Aínda que o álbum non ten nome, e é frecuentemente e oficialmente chamado "Metallica," é mellor coñecido como "The Black Álbum" (O Álbum Negro). Foi producido por Bob Rock. Con cancións como "Enter Sandman", "Holier than Thou", "Sad but True", "The Unforgiven" e "Nothing Else Matters", vendeu máis de 500.000 copias na súa primeira semana nos Estados Unidos, sendo por tanto un dos máis vendidos de todo o heavy metal. Só en EEUU, a RIAA certifica 14 millóns de copias vendidas dende a súa saída á rúa. Logo disto, a banda realizou a xira Wherever I may roam, que durou 2 anos. Despois desta xira, iniciouse un novo tour xunto a Guns n' Roses, o outro grupo rock que por entón era un éxito. Durante a xira, en Montreal, Canadá, a actuación de Guns & Roses foi suspendida e a posterior actuación de Metallica rematou abruptamente cando durante a canción Fade To Black un lume artificial explotou debaixo de James Hetfield, deixándoo con graves queimaduras. Estes dous feitos provocaron a ira dos fans que causaron violentos escachizamentos.
Load/Reload
O Black Álbum marcaría un punto de inflexión na carreira musical de Metallica, e os seus dous discos consecutivos titulados "Load" (1996) e "Reload" (1997), de estilos idénticos entre si, están totalmente dominados por un son que moitos antigos seguidores consideraron como comercial e moi domesticado con letras máis suaves, nun estilo máis próximo ó rock alternativo que triunfaba naquela época. Quizais o cambio máis chocante para os seus fans foi o cambio de Ficheiro: cortaron as melenas e cambiaron o facilmente recoñecible logotipo que identificaba a Metallica. O éxito de ámbolos dous álbums foi case tan contundente como o do Black Álbum, convertendo en fans da banda a toda unha nova xeración de adolescentes, ó mesmo tempo que moitos dos seus antigos fans víanse en gran medida "traizoados" pola nova dirección tomada polo grupo, o que dende entón leva alimentando unha gran polémica. Nos Grammys entraron por primeira vez na categoría Heavy Rock en vez de Heavy Metal, como ocorría antes do mencionado "Load". Ese mesmo ano a banda Finlandesa Apocalyptica debutou co seu tributo a Metallica "Plays Metallica by Four Cellos", que era basicamente un álbum con covers de Metallica interpretados unicamente con Cellos.
En 1998 realizarían un novo traballo similar ó "Garage Days Re-Visited" titulado "Garage Inc.", aínda que esta vez sería un álbum dobre cargado de versións de temas de estilos bastante diversos que influíron na banda na súa xa dilatada carreira. Mentres que o disco 1 tiña covers gravados para o lanzamento do álbum, o disco 2 contiña íntegros o Garage Days Revisited proveniente do singre de Creeping Death, e o Garage Days Re-revisited, ademais de varias versións provenientes de caras B e un extracto do concerto de versións de Motörhead que Metallica deu no 50 aniversario de Lemmy o 4 de decembro de 1995 no Whiskey-A-Go-Go.
Ó ano seguinte gravarían nun concerto en directo o "Symphony and Metallica" en colaboración coa Orquestra Sinfónica de San Francisco, dirixida por Michael Kamen, quen tamén dirixiu as orquestras do concerto "The Wall" en Berlín e "A concert for George". Neste álbum dobre experiméntase a mestura entre música de cancións de Metallica con arranxos orquestrais. Ademais, presentaríanse dous novos temas especialmente compostos para a ocasión, Non Leaf Clover e - Fumean, se extraendo o primeiro deles como segundo singre do disco.
O episodio de Napster
En abril de 2000, Metallica demandou a Napster, a compañía que lanzou o programa homónimo que permitía o intercambio de música en formato MP3, por violación dos dereitos de autor e crime organizado, pois unha versión da canción, aínda en proceso para a película Misión Imposible II escoitábase na radio dos Estados Unidos. Dúas semanas despois, Ir. Dre tamén demandaba a Napster. En 1999, Napster xa fora acusada pola RIAA de violar leis de propiedade intelectual e servir de asilo para a piratería musical en internet, ademais de que algunhas universidades chamaran a prohibir a Napster, pois diminuía a velocidade das súas redes.
Newsted, Trujillo, Anger e Monster
En 2001 o baxista Jason Newsted, quen anteriormente (período Loade-Reload) tivera serias discusións cos demais integrantes sobre os seus proxectos fóra do grupo, abandonaría Metallica alegando desgaste físico e motivos persoais. Pouco tempo despois, na controvertida entrevista realizada por Playboy a tódolos membros da banda por separado varios meses antes a marcha de Jason, descubriríase que unha gran parte a marcha do baxista viña fundamentada pola rotunda negativa de Hetfield á publicación do disco de Echobrain, a banda alternativa de Newsted. Tras un longo casting en busca de substituto, sería substituído por Robert Trujillo, quen foi baxista de Suicidal Tendencies (banda hardcore de Venice) e baxista de Ozzy Osbourne. Cabe resaltar que Jason Newsted, tras deixar Metallica, pertenceu durante un tempo á banda de Ozzy. Este mesmo ano se crea a banda tributo satírica, Beatallica, a cal fusiona a música de The Beatles e Metallica. Eles tiveron un problema legal con Sony, que ten os dereitos sobre o material dos Beatles, pero foron axudados por Lars Ulrich.
A banda volvería ó panorama musical internacional en 2003, con novo traballo de estudo titulado "St. Anger" e repetindo no posto de produtor Bob Rock, quen ademais toca o baixo no álbum. Fieis á súa pauta de evolucionar con cada novo álbum, en "St. Anger" mestúranse os ritmos puramente thrash con melodías moi características do denominado Nu-Metal, sen abandona-lo factor comercial que tanta polémica xerou en torno á súa figura nos últimos 10 anos e que novamente lle reportou grandes éxitos de vendas. Como peculiaridades do disco destaca a ausencia absoluta de sos de guitarra, e un son da caixa da batería totalmente novedoso e igualmente polémico que podería se comparar cun tambor metálico.
No 2004 lanzaríase o documental "Some kind of monster", que narra a produción do "St. Anger" en medio de discusións e problemas logo da saída de Jason e da rehabilitación de James Hetfield, de quen xa se coñecía a súa paixón polo alcol. Hetfield entrara ó alcolismo despois dun viaxe a Siberia, onde segundo el a súa única bebida era o vodka. No documental fan aparición Jason Newsted e a súa banda Echobrain (Lars e Kirk acoden a unha das súas presentacións) e o guitarrista dos primeiros días, Dave Mustaine, quen ten unha emotiva conversa con Lars sobre o seu despido e a súa carreira con Megadeth opacada por Metallica.
Dende febreiro de 2006 Metallica conta con Rick Rubin, como produtor do novo disco, substituíndo a Bob Rock.
Metallica vendeu mais de 160 millóns de discos en todo o planeta e pertence ó paseo da fama en Hollywood. Tamén este ano Kirk e James aparecerán no programa Metalocalypse e a banda enteira nos Simpsons.
Premios
Premios Grammy:
MTV Vídeo Music Awards:
American Music Awards:
Bammies:
BillBoard Music Awards:
Premios Governor's:
Premios Kerrang!:
Trazo (homónimos)
Trazo pode referirse a:
Durango (concello)
Durango é un municipio do Estado de Durango, en México. A súa área é de 9306.432 km², e a súa poboación é de 582 267 habitantes en 2010. A cabeceira municipal é Victoria de Durango.
Fermín Galán (homónimos)
Co nome de Fermín Galán podemos referirnos a :
Aparicio Méndez
Aparicio Méndez Manfredini, nado en Rivera o 24 de agosto de 1904 e finado en Montevideo o 27 de xuño de 1988, foi un avogado e profesor de Dereito uruguaio, presidente do seu país entre 1976 e 1981.
Ford M151
O Ford M151 Military Utility Tactical Truck (MUTT) é un vehículo militar de 1/4 ton desenvolvido pola Ford Motor Company para substituír o Willys MB, en servizo dende a segunda guerra mundial. Ten capacidade para catro pasaxeiros e unha autonomía de 482 km. Participou por vez primeira na guerra de Vietnam e estivo activo nos Marines até 1990. Aínda é empregado polo Exército dos Estados Unidos como vehículo de asalto rápido. Foi gradualmente substituído polo vehículos de tipo Humvee.
Premio Otero Pedrayo
dereita|miniatura|Entrega do Premio Otero Pedrayo 2018 a Antía Cal e María Xosé Queizán.
O Premio Otero Pedrayo é un premio honorífico con dotación económica (á altura de 2018, 16000 euros ) que conceden dende 1977 as deputacións provinciais de Galicia, co apoio da Xunta de Galicia. Leva o nome de Ramón Otero Pedrayo e recoñece a traxectoria de personalidades que contribuísen a fomentar a cultura galega.
Estrutura
O premio escólleo un xurado onde na actualidade están o presidente da Xunta de Galicia, os presidentes das catro deputacións, o presidente da Comisión de Cultura da Deputación que o convoca (de forma rotatoria, é unha das catro deputacións o que o convoca), o Conselleiro de Cultura da Xunta de Galicia, un representante de cada unha das tres universidades galegas, un representante da RAG, outro do Instituto Padre Sarmiento, ademais de cinco persoas independentes designadas pola Xunta, de solvencia científica e literaria.
Linguas célticas continentais
As linguas célticas continentais son as linguas célticas, todas extintas hoxe, que se orixinaron e se falaron no continente europeo, en oposición ás linguas célticas insulares, con orixe nas illas británicas (das que aínda hoxe se falan seis). Trátase dun agrupamento de linguas celtas en termos xeográficos e non puramente lingüísticos. Eran faladas por pobos que os cronistas romanos e gregos chamaron Keltoi, Celtae, Galli e Galatae. A súa extensión facía un arco que abranguía dende a península Ibérica no oeste até os Balcáns e Anatolia no leste.
Aínda que a lingua bretoa se fala na Europa continental dende aproximadamente o século VI, non está considerada unha lingua céltica continental. Trátase dunha lingua britónica estreitamente relacionada co córnico e o galés.
Linguas célticas continentais testemuñadas
Aínda que é probábel que os pobos celtas falasen ducias de linguas e dialectos diferentes por toda Europa en época prerromana, só un pequeno número delas están suficientemente testemuñadas:
Uso do termo
A expresión celta continental úsase en contraste con céltico insular. Mentres a maioría dos investigadores concordan en que o celta insular é unha rama distinta do celta, que sufriu innovacións lingüísticas comúns, non hai evidencia de que as linguas célticas continentais poidan ser clasificadas deste xeito. De feito, o termo celta continental só se refire ás linguas célticas non insulares: é, xa que logo, unha definición negativa. Como conservamos pouco material desta slinguas celtas continentais a análise da lingüística histórica baseada no método comparativo é difícil de realizar.
Frank Lloyd Wright
miniatura|280px|dereita|Primeira casa-estudo de Frank Lloyd Wright. miniatura|280px|dereita|A [[casa da fervenza.]] miniatura|280px|dereita|A [[casa da fervenza.]] miniatura|280px|dereita|Taliesin Oeste miniatura|280px|dereita|Edificio Johnson miniatura|280px|dereita|Museo Guggenheim de Nova York miniatura|280px|dereita|Museo Guggenheim de Nova York
Frank Lloyd Wright, nado en Richland Center (Wisconsin) o 8 de xuño de 1867 e finado en Phoenix (Arizona) o 9 de abril de 1959, foi un arquitecto estadounidense, un dos principais mestres da arquitectura do século XX e grande influente en tódolos demais arquitectos mundiais.