cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Javier Lacalle
Cargos políticos
Primeiro tenente de alcalde, portavoz e concelleiro de Fomento no concello de Burgos (2003-2011). Un dos impulsores do Aeroporto de Burgos, responsable das peatonalizacións do centro e tamén do bulevar ferroviario.
Alfredo Bermúdez de Castro
Traxectoria
Foi concelleiro na Coruña dende 1883. Foi nomeado alcalde da Coruña en xullo de 1897, dimitiu en novembro dese ano. Tamén foi deputado provincial. Posteriormente integrouse no maurismo e foi vicepresidente do Centro maurista da Coruña e fundador do Patronato Católico de Obreros. Foi presidente da Comisión provincial da Cruz Vermella da Coruña.
Vida persoal
Casou con Isabel Plá.
Music (sinxelo)
Music é o duodécimo single do artista xaponés Cornelius, lanzado ao mercado no Xapón o 23 de agosto do ano 2006 producido por el mesmo.
Paolo Pezzi
Paolo Pezzi, nado o 8 de agosto de 1960 en Russi (Italia), é un eclesiástico católico latino italiano, dende 2007 arcebispo da Nai de Deus en Moscova.
Traxectoria
Paolo Pezzi naceu o 8 de agosto de 1960 en Russi, un concello da provincia de Rávena. (Italia). Entre 1985 e 1990 estudou Filosofía e Teoloxía na Pontificia Universidade de San Tomé Aquino, e posteriormente foi ordenado sacerdote da Fraternidade Sacerdotal dos Misioneiros de San Carlos Borromeo o 22 de decembro de 1990, polo vigairo xeral de Roma Ugo Poletti. Posteriormente doutorouse en Teoloxía pola Pontificia Universidade Lateranense.
Traballou en Rusia dende 1993, e chegou a ser reitor do seminario maior de San Petersburgo.
O 21 de setembro de 2007, o papa Bieito XVI nomeouno arcebispo metropolitano da Nai de Deus en Moscova. Recibiu a consagración episcopal o 27 de outubro, na catedral da Inmaculada Concepción de Moscova, de mans do seu predecesor Tadeusz Kondrusiewicz.
Televisión de alta definición
miniatura|250px|Pantalla mostrando unha imaxe de televisión de alta definición A Televisión de alta definición (HDTV) é un sistema de transmisión televisiva cunha significativa maior resolución cós formatos tradicionais (NTSC, SECAM, PAL). O HDTV asociase ás emisións dixitais, por mor da televisión dixital precisar moito menos ancho de banda, malia iso en Europa e no Xapón adoptáronse nun primeiro momento formatos HDTV analóxicos. A tecnoloxía HDTV introduciuse primeiro nos Estados Unidos durante os anos 1990 por un grupo de compañías electrónicas, (AT&T, General Instrument, MIT, Philips, Sarnoff, Thomson e Zenith) agrupadas na Digital HDTV Grand Alliance.
O formato HDTV utiliza exclusivamente unha relación de aspecto 16:9 a diferenza do formato convencional que pode utilizar 4:3 ou 16:9. A alta resoluxión das imaxes (1920 pixeis x 1080 liñas ou 1280 pixeis x 720 liñas) permite mostrar moito máis detalle comparado coa televisión analóxica de definición estándar (720 pixeis x 576 liñas co estándar PAL). Para a compresión pódense utilizar os códecs MPEG-2,H.264 ou o VC-1 (derivado do Windows Media Vídeo 9).
centro|500px|Comparanza da resolución dos diferentes estándares de televisión
Comparanza coa SDTV
O sistema de alta definición HDTV ten polo menos o dobre de resolución que o SDTV, razón pola cal se pode mostrar moito máis detalle en comparanza cun televisor analóxico ou un DVD normal. Ademais, os estándares técnicos para transmitir HDTV permiten que se proxecte utilizando unha relación de aspecto de 16:9 sen utilizar franxas negras e, por tanto, pódese incrementar a resolución do contido.
Bill Haley
miniatura|dereita
Bill Haley, nado en Highland Park (Míchigan) o 6 de xullo de 1925 e finado en Harlingen (Texas) o 9 de febreiro de 1981, foi un músico estadounidense.
Traxectoria
Foi un dos primeiros músicos de rock and roll, e o primeiro en popularizar esa forma de música na metade dos anos 50 co seu grupo Bill Haley & His Comets e a súa primeira canción "Rock Around the Clock". O seu é un rock con influencias do country que orixinará o que despois será o rockabilly.
Pazo (homónimos)
Pazo pode referirse a:
Día Mundial da Loita contra a SIDA
miniatura|dereita|250px|O Obelisco de [[Buenos Aires (Arxentina) vestido cun preservativo para conmemorar o Día mundial da loita contra a SIDA]] O Día Mundial da Loita contra a SIDA que se celebra o 1 de decembro de cada ano, dedícase a dar a coñecer a epidemia de SIDA global causada pola extensión da infección do VIH.
Elixiuse o día 1 de decembro debido a que o primeiro caso de SIDA foi diagnosticado neste día en 1981. Desde entón, a SIDA matou máis de 25 millóns de persoas en todo o mundo, e é unha das epidemias máis destrutivas da historia. A pesar de que se mellorou o tratamento antiretroviral e de que existe un maior acceso a el no mundo desenvolvido, a epidemia de SIDA levou entre 2,8 e 3,6 millóns de vidas en 2005, das que máis de medio millón (570.000) eran nenos.
A idea de dedicarlle un día á loita contra a SIDA no mundo orixinouse no Cume Mundial de Ministerios da Saúde de 1988, dentro dos programas para a prevención da SIDA. Desde entón, foi adoptado por gobernos, organizacións internacionais e caridades ao redor do mundo.
Desde 1988 até 2004, o Día Internacional da Loita contra a SIDA foi organizado por UNAIDS (a organización das Nacións Unidas para a loita contra a sida), organismo que escollía un tema para cada ano, despois de consultalo con outras organizacións. En 2005 a UNAIDS entregou a responsabilidade da conmemoración deste día á Campaña Mundial contra a SIDA (WAC, World AIDS Campaign), unha organización independente. Para o 2005, elixiron como tema da súa campaña: "Paren a sida: cumpran a promesa" (Stop AIDS: Keep the Promise), que estará vixente até o 2010. Este tema non é específico para o Día Mundial da Loita contra a SIDA, senón tamén para os labores que a WAC fai durante o ano.
Símbolo
esquerda|40px O lazo vermello é o símbolo mundial para a solidariedade coas persoas VIH-positivas e con aqueles que conviven coa SIDA e apoio mutuo.
Templo mormón de Atlanta
O templo mormón de Atlanta é un edificio relixioso situado na cidade estadounidense de Atlanta e que pertence á Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días. Foi o primeiro templo mormón construído no sueste dos Estados Unidos e o segundo templo ao leste do Mississippi desde 1846. Comezada a construír en 1980, o edificio rematouse e consagrouse en 1983. Na fachada do edificio di unha inscrición: "Holiness to the Lord The House of the Lord" (Santidade ao Señor, a casa do Señor).
Parque Nacional de Triglav
O Parque Nacional de Triglav atópase en Eslovenia.
Datos de interese
O Parque Nacional creouse no 1981 e corresponde a un parque de alta montaña, xa que a cota superior, o monte Triglav acada os 2.864 metros. Predominan as forestas caducifolias con hábitats da alta montaña propios dos Alpes. A zona protexida abrangue 84.800 hectáreas.
Flora e Fauna
Importante presenza de flores alpinas, faiais e grandes extensións de piñeiros. Pódense atopar íbices. rebezos e marmotas nas partes máis altas. Máis abaixo atópase o muflón. Entre as aves salientar a aguia real, a Lagopus muta e a perdiz grega.
Durham Bulls
Os Durham Bulls son un equipo de béisbol estadounidense das Ligas Menores (Minor League Baseball) con sede en Durham, Carolina do Norte. O club, de clase Triple-A, compite na Northeast Division da International League. Fundado en 1902, anteriormente formou parte de diferentes competicións como a North Carolina League (1902), a North Carolina State League (1913–1917), a Piedmont League (1920–1933, 1936–1943) e a Carolina League (1945–1971, 1980–1997). Desde 1998, a franquía está afiliada aos Tampa Bay Rays da Major League Baseball. O equipo xoga os seus xogos como local no Durham Bulls Athletic Park, un estadio con capacidade para 10.000 espectadores inaugurado o 6 de abril de 1995. O equipo é coñecio pola súa aparición no filme Os búfalos de Durham, nomeado ao mellor guión orixinal na 61ª edición dos Óscar e protagonizado por Kevin Costner, Tim Robbins e Susan Sarandon.
1145
Mortes
Historia ano a ano
Jesús Mariñas
Jesús Manuel Pérez Mariñas, coñecido como Jesús Mariñas, nado na Coruña o 3 de outubro de 1943 e finado en Madrid o 10 de maio de 2022, foi un xornalista galego, que traballou fundamentalmente no ámbito da prensa do corazón.
Traxectoria
De novo quería ser actor, pero a súa profesora do conservatorio animouno a ser xornalista. Comezou a súa carreira en El Ideal Gallego como mozo dos recados.
En 1959 traballaba coidando ao fillo de Carlos Larrañaga, polo que estivo presente na voda do actor con María Luisa Merlo. Así, con 16 anos, comezou a traballar na crónica de sociedade. Empezou a escribir para revistas como Semana ou Pronto. En 1967 traballou en Barcelona para Tele Expres, cubrindo a viaxe de Richard Nixon coa súa filla.
En 1972 iniciou a súa sección no programa Protagonistas, con Luis del Olmo en Barcelona, Marbella e Madrid. Viviu unha época dourada na radio, colaborando con Luis del Olmo durante 20 anos.
Na década de 1980 comezou a participar na revista Época na sección "La vida es rosa", que mantivo até o 2000. Máis tarde pasou a colaborar de forma estable no programa Tómbola de Canal Nou, con xente como Lydia Lozano. Foi substituído por Karmele Marchante, amiga e compañeira durante anos até que deixaron de falarse por mor das súas continuas pelexas no polémico programa.
Na década de 1990 comezou a colaborar con María Teresa Campos en Pasa la vida de TVE, facendo a súa sección propia e a tertulia do corazón xunto a Mayka Vergara, Rosa Villacastín, Enrique Miguel, Cuca García de Vinuesa, Josemi Rodríguez Sieiro, Carmen Rigalt, Amalia Enrique e Karmele Marchante entre outros.
Desde 1998 escribe en La Razón, e desde o na revista Tiempo.
Colaborou en programas como Tela Marinera ou Cafe de Ximo. Actualmente traballa en Matí, matí e Amb el cor en la mà, de Canal Nou. Tamén traballa en Antena 3 en En Antena (2006-2007), ¿Dónde estás corazón?, (setembro de 2007) A 3 bandas, (setembro de 2008) El método por dos, Tal cual lo contamos (outubro de 2008) e desde o verán de 2009 en Vaya par xunto a María Patiño.
O Piqueiro
Como topónimo, O Piqueiro pode referirse a:
Amadeu II de Savoia-Aosta
Amadeu Humberto de Savoia-Aosta, nado en Turín o 21 de outubro de 1898 e finado en Nairobi (Kenya) o 3 de marzo de 1942, foi un nobre italiano, o terceiro duque de Aosta.
Traxectoria
Era fillo de Manuel Filiberto de Savoia-Aosta, segundo duque de Aosta e da princesa Helena de Orleáns. Converteuse en Duque de Aosta á morte do seu pai en 1931. Era por tanto neto de Amadeu I, quen fora rei de España a finais do século XIX.
Durante a primeira guerra mundial alístase como voluntario no Exército italiano, coa gradación de cabo, tras recibir autorización do seu tío o rei, aínda que só contaba con apenas dezaseis anos. Durante a guerra logrou ascensos por méritos de guerra, alcanzando o grao de capitán. Entre 1925 e 1931 estivo destacado nas colonias italianas, participando en accións militares en Libia, até o punto de que acuñóuselle o sobrenome de Príncipe do Sahara.
A comezos da década de 1930 permaneceu preso en Castelo do Miramare, en Trieste. Foi vicerrei de Etiopía desde 1937 a 1941. Ao estalar a segunda guerra mundial, asumiu o mando das tropas do Regio Esercito italiano destacadas en Etiopía e as colonias italianas de Eritrea e a Somalia italiana.
Cando en xaneiro de 1941 o Exército Británico iniciou a Campaña do Leste de África, con apoio de tropas da Francia Libre, a situación das tropas ao mando do duque de Aosta comezou a empeorar progresivamente. O 15 de xaneiro de 1941 o emperador de Etiopía, Haile Selassie regresou ao país, co que ademais estalou unha sublevación no territorio, que en poucos días tomou o control da maior parte do país.
O 18 de febreiro de 1941, o duque de Aosta enviou a seguinte telegrama a Benito Mussolini:
Morreu nun campo de prisioneiros inglés en 1942 en Nairobi, por mor de complicacións sobrevidas pola malaria e a tuberculose que contraeu. Sucedeulle o seu irmán Aimone, que aceptara exercer como rei monicreque do estado de Croacia, co nome de Tomislav II de Croacia.
Matrimonio e fillos
Contraeu matrimonio en Nápoles o 5 de novembro de 1927 coa súa prima irmá, a princesa Ana Helena de Orleáns.
Do matrimonio naceron:
Devanceiros
Devanceiros de Amadeu II de Savoia-Aosta, III Duque de Aosta
O Ramo
O topónimo O Ramo pode referirse a varios lugares de Galicia:
1146
Mortes
Historia ano a ano
Breezin'
Breezin'  é o single nº 13 do artista xaponés Cornelius, lanzado ao mercado no Xapón o 27 de setembro do ano 2006 producido por el mesmo.
Rytíři Kladno
O Rytíři Kladno é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Kladno, República Checa. O club foi fundado en 1924 e actualmente compite na máxima categoría do hóckey sobre xeo checo, a Extraliga, competición da cal foi campión da liga regular na tempada inaugural. Xoga os seus partidos como local no Městský zimní stadion, un pavillón con capacidade para 8.600 espectadores. O seu propietario é o xogador dos Boston Bruins nado en Kladno Jaromír Jágr.
Historia
O Rytíři Kladno foi fundado en 1924 como HOSK Kladno. Kladno foi un equipo especialmente forte a finais da década dos '70, cando gañou catro títulos consecutivos da liga checoslovaca (1975–1978, e 1980). Kladno gañou tamén a Copa de Europa en 1977 tras derrotar na final ao Spartak de Moscova. A estrela do equipo, Milan Nový, foi MVP da liga en 1977, 1981 e 1982, e gañou seis veces o premio ao máximo goleador. František Pospíšil foi o MVP da liga en 1971 e 1972.
Na 1993-94, a tempada inaugural da Extraliga, o equipo finalizou na primeira posición a liga regular, mais perdeu en semifinais fronte ao futuro campión, o HC Olomouc.
O club non tivo moito éxito as seguintes tempadas, e mesmo descendeu en 2002 á segunda división, retornando unha tempada despois á elite.
Jaromír Jágr xogou na súa cidade natal en partes de catro tempadas, incluíndo durante os paros laborais da NHL en 1994, 2004, e 2012.
Denominacións
Os equipos de hockey da Extraliga adoitan ser coñecidos polo nome do seu patrocinador, que cambia periodicamente. Actualmente o equipo de Kladno é chamado Rytíři Kladno (Cabaleiros de Kladno).
Julia Sáez-Angulo
Julia Sáez-Angulo, nada en Uruñuela (A Rioxa) en 1946, é unha escritora, xornalista e crítica de arte española.
Traxectoria
Licenciada en Xornalismo e Dereito pola Universidade Complutense de Madrid e diplomada en Lingua e Civilización Francesa pola Sorbona e en Lingua Inglesa polo West London College. Traballou como periodista no ámbito da cultura para medios como ABC, Diario 16 e El Mundo, nos servizos especiais da axencia EFE, en revistas culturais como Antiqvaria, Nuevo Estilo ou Formas Plásticas e, entre 1980 e 2010, no gabinete de prensa da Dirección Xeral de Belas Artes do Ministerio de Cultura de España. Vicepresidenta da Asociación Madrileña de Críticos de Arte (AMCA), forma parte da Asociación Internacional de Críticos de Arte (AICA).
Treinta y Tres, Uruguai
Treinta y Tres é unha cidade uruguaia, capital do departamento homónimo, situada sobre a marxe esquerda do Río Olimar e localizada na zona leste do territorio. Antigamente neste lugar podíase vadear o río e era a ruta desde Montevideo a Río Branco.
Historia
Debe o seu nome ao Desembarco dos Trinta e tres orientais, campaña que trinta e tres orientais, liderados por Juan Antonio Lavalleja, emprenderon en 1825 desde o que hoxe é Arxentina para recuperar a independencia da Provincia Oriental, nese momento baixo dominio portugués.
Finalizada a Guerra Grande os veciños da campaña comezaron a asociarse e legalizar estes poboados que se levantaban. É así que no Paso Real do Olimar, onde conflúen o Río Olimar co rego Yerbal Grande érguese a vila dos Treinta y Tres en 1853, baixo a presidencia de Juan Francisco Giró.
Seis anos despois, en 1859, inaugurase a primeira escola para nenos e o seu primeiro mestre foi Anselmo Basaldúa. Tres anos máis tarde, en 1862, comeza a funcionar a primeira escola para nenas.
A primeira viaxe que une a Treinta y Tres con Montevideo se realiza en 1861 por un servizo de dilixencias, que se transformará en permanente en 1866, unindo tamén a cidade con Río Branco, Melo e Nico Pérez.
Premio Nacional de Investigación
Os Premios Nacionais de Investigación de España son unha serie de premios outorgados polo Ministerio de Ciencia, Innovación e Universidades cunha dotación de 30.000€ para cada categoría. Estes premios comezáronse a outorgar a partir do ano 1982 a investigadores de nacionalidade española en activo que «estean a realizar un labor destacado en campos científicos de relevancia internacional e que contribúan excepcionalmente ao avance da ciencia, ao mellor coñecemento do ser humano e a súa convivencia, á transferencia de tecnoloxía e ao progreso da Humanidade».
Orixinalmente e até 1999, os premios estaban nomeados en honra ao rei Juan Carlos I, e eran tres (Premio Nacional Rei don Juan Carlos I para os Novos Investigadores; Premio Nacional Rei don Juan Carlos I á Investigación Científico-Técnica e o Premio Nacional Rei don Juan Carlos I á Investigación Humanística e Científico-Social) e a partir de 2011, mudaron a denominación e quedaron establecidos nos 10 actuais; se ben, cada ano convócanse en só 5 das áreas establecidas.
Actuais
Na actualidade, existen 10 categorías distintas:
Fondevila, Borrifáns, Oza-Cesuras
Fondevila é un lugar da parroquia de Borrifáns no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (3 homes).
John R. Neill
miniatura|Tik-Tok, Little Wizard Stories of Oz, [[1914.]]
John Rea Neill, nado en Filadelfia (Pensilvania) o 12 de novembro de 1877 e finado en Flanders (Nova Jersey) o 13 de setembro de 1943, foi un ilustrador estadounidense.
Chuck Berry
thumbtime=1368|miniatura|Chuck Berry, You can't catch me, 1956. Chuck Berry, nado en Saint Louis (Missouri) o 18 de outubro de 1926 e finado na mesma cidade o 18 de marzo de 2017, foi un compositor, intérprete e guitarrista norteamericano, pioneiro da música rock and roll. Berry refinou e desenvolveu o rhythm and blues elaborando os principais elementos que fixeron distintivo ao rock and roll con cancións como "Maybellene" (1955), "Roll Over Beethoven" (1956), "Rock and Roll Music" (1957) e "Johnny B. Goode" (1958). Escribiu letras que se centraban na vida adolescente e no consumismo, e desenvolveu un estilo musical que incluía solos de guitarra e teatralidade, Berry foi unha grande influencia nas posterior música rock.
Nado nunha familia afroamericana de clase media, comezou a interesarse na música dende moi novo e realizou a súa primeira actuación en 1941 no Sumner High School. Mentres aínda estaba no instituto foi condenado por atraco a man armada e enviárono a un reformatorio, onde estivo de 1944 ata 1947. Tras a súa liberación Berry casou e traballou nunha fábrica de coches. A comezos de 1953, influenciado polos riffs de guitarra e as técnicas teatrais do músico de blues T-Bone Walker, Berry comezou a actuar co Johnnie Johnson Trio. A súa oportunidade chegou cando viaxou a Chicago en maio de 1955 e coñeceu a Muddy Waters, que lle suxeríu contactar con Leonard Chess, de Chess Records. Con Chess gravou "Maybellene", a adaptación de Berry da canción country "Ida Red", que vendeu máis dun millón de copias e foi número 1 da lista de rhythm and blues da revista Billboard.
A finais dos anos 50 Berry era unha estrela establecida, con varias gravacións exitosas, aparicións en películas e unha lucrativa carreira de concertos. Tamén fundou o seu propio club nocturno en St. Louis, Berry's Club Bandstand. Foi sentenciado a tres anos de prisión en xaneiro de 1962 por delitos contemplados na Lei Mann (transportara a unha rapaza de 14 anos dun estado a outro). Tras ser liberado en 1963, Berry creou bastantes máis éxitos como "No Particular Place to Go", "You Never Can Tell" e "Nadine". Porén, estes temas non acadaron a mesma repercusión que as súas cancións dos 50, e na década dos 70 era máis solicitado como artista nostálxico, tocando os seus vellos éxitos con bandas de apoio locais de calidade variable. En 1972 acadou un novo logro cando unha versión de "My Ding-a-Ling" converteuse na súa única gravación en chegar ao número 1 das listas. A súa insistencia en cobrar en metálico levouno catro meses á cadea e a realizar servizos sociais en 1979 por evasión de impostos.
Traxectoria
Peiteador de señoras, foi un dos pioneiros do rock and roll, na década de 1950 e 1960. Berry interpretou cancións como Roll Over Beethoven, Rock and Roll Music, Route 66 de Nat King Cole, Johnny B. Goode e Maybellene que falan de liberdade, coches, rapazas e de todo aquilo que soñaba un mozo da época e que se converten en clásicos que versionarán Elvis Presley, os Rolling Stone, The Beatles, Beach Boys e Linda Ronstadt.
En 1959 foi condenado por delito sexual a sete anos de prisión, despois volvería a ela por evasión de impostos.
Gañou un Grammy en 1984. En 1989 publicou a súa autobiografía e fixo popular o Duck Walk (paso do parrulo) durante as súas actuacións.
Ben Roethlisberger
Benjamin Todd Roethlisberger Sr., alcumado Big Ben, nado o 2 de marzo de 1982 en Lima, Ohio, é un xogador profesional estadounidense de fútbol americano. Tras xogar a nivel universitario en Miami (Ohio) foi seleccionado no décimo primeiro posto do Draft polos Pittsburgh Steelers, onde xoga desde 2004 na posición de quarterback. É o xogador máis novo en gañar a Super Bowl como quarterback ao liderar os Steelers con 23 anos, no seu segundo ano como profesional, na vitoria por 21-10 ante os Settle Seahawks na super Bowl XL. Roethlisberger guiaría ao seu equipo a un segundo título grazas á vitoria por 27-23 ante os Arizona Cardinals na Super Bowl XLIII.
Plaid Cymru
Plaid Cymru (que en galés quere dicir Partido de Gales) é un partido político galés de carácter nacionalista e socialista democrático. Ideoloxicamente, Plaid posiciónase na centro-esquerda do espectro político británico, e está a prol da independencia de Gales do Reino Unido.
Plaid Cymru foi creado en 1925 e conseguiu o seu primeiro escano no Parlamento do Reino Unido en 1966. O partido conta con tres dos 40 escanos galeses no Parlamento británico, 10 dos 60 escanos do Parlamento galés e 202 dos 1 264 concelleiros locais. É membro da Alianza Libre Europea e no 2018 tiña 11 500 militantes.
Paddy Driver
Paddy Driver nado en Xohanesburgo o 13 de maio de 1934, é un ex-piloto de motociclismo e de Fórmula 1 de Suráfrica.
Traxectoria
Competiu no Campionato do Mundo de Motociclismo desde a tempada de 1959 ata tempada de 1965. O seu mellor resultado foi en 1965 cando montou unha Matchless finalizando no terceiro lugar no campionato mundial de 500cc detrás de Mike Hailwood e Giacomo Agostini.
Participou en dous Grandes Premios de Fórmula Un, sen lograr puntos de campionato. O piloto foi un competidor habitual no campionato surafricano de Fórmula Un durante moitos anos, comezando no Gran Premio Rand de 1963, pero só participou a tempo completo en 1969, pilotando un Lola Fórmula 5000 para Doug Serrurier. A partir de 1971 participou no seu propio McLaren baixo o disfrace de Team Personality, terminando terceiro na clasificación final da serie. En 1974 foi contratado polo equipo Gunston, correndo cun Lotus 72, e repetindo o seu terceiro lugar.
O piloto é membro do pequeno grupo de persoas que correron no Campionato do Mundo de motociclismo e no Campionato do Mundo de Fórmula Un. O grupo inclúe a John Surtees, Mike Hailwood e Johnny Cecotto.
Resultados de carreiras de motos de Grand Prix
(clave) (Carreiras en cursiva indican volta rápida)
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Taivalkoski
Taivalkoski é un municipio de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 4 038 habitantes. A superficie do termo municipal é de 2 650,66 km2, dos cales 212,52 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 1,66 hab./km².
Limita cos concellos de Kuusamo e Pudasjärvi pertencentes á súa mesma rexión, Posio en Laponia, e Suomussalmi, na rexión veciña de Kainuu.
O concello é unilingüe en finés.
Lista de atentados terroristas en 2019
Isto é unha lista sobre os atentados terroristas que aconteceron no 2019
Atentados por países
Aquí recóllense o número total de vítimas (incluíndo os terroristas mortos), número total de terroristas mortos e por último o número total de feridos. O mínimo para aparecer nesta táboa son un total 30 vítimas mortais.
Na segunda táboa estará o resto dos países.
Xaneiro
1 de xaneiro
3 de xaneiro
4 de xaneiro
6 de xaneiro
7 de xaneiro
8 de xaneiro
14 de xaneiro
15 de xaneiro
16 de xaneiro
17 de xaneiro
22 de xaneiro
27 de xaneiro
Febreiro
2 de febreiro
13 de febreiro
15 de febreiro
16 de febreiro
18 de febreiro
19 de febreiro
21 de febreiro
Marzo
28 de febreiro- 1 de marzo
1 de marzo
3 de marzo
4 de marzo
15 de marzo
16 de marzo
17 de marzo
23 de marzo
Abril
5 de abril
10 de abril
15 de abril
18 de abril
21 de abril
Xuño
5 de xuño
17 de xuño
28 de xuño
Xullo
12-13 de xullo
19 de xullo
22 de xullo
24 de xullo
26 de xullo
27 de xullo
28 de xullo
30 de xullo
Agosto
3 de agosto
4 de agosto
6 de agosto
7 de agosto
10 de agosto
10-11 de agosto
14 de agosto
17 de agosto
18 de agosto
19 de agosto
24 de agosto
27 de agosto
28 de agosto
Setembro
1 de setembro
3 de setembro
Outubro
6 de outubro
Novembro
1 de novembro
Ploceidae
A dos ploceidos (Ploceidae) é unha familia de ave da orde dos paseriformes, suborde dos oscines, infraorde dos paséridos e superfamilia dos paseroideos.
Porén, nas clasificacións máis recentes, o dos ploceido é un clado no que se exclúe a algunhas aves que historicamente foron situadas na familia, como algúns dos pardais, pero que inclúe a subfamilia monotípica dos Amblyospizinae. Crese que a familia orixinouse a mediados do mioceno.
Todas as especies dos ploceidos son propias do Vello Mundo, e a maioría habitan na África subsahariana, aínda que algunhas viven en zonas da Asia tropical e en Australia. Unhas poucas foron introducidas fóra da súa área de distribución orixinaria.
Descrición
A familia dos ploceidos foi descrita en 1838 polo zoólogo sueco Carl Jakob Sundevall, na páxina 74 do seu traballo "Ornithologiskt system", publicado en Kongliga Svenska Vetenskapsakademiens Handlingar: 43–130, baixo o nome de Ploceïdes.
Etimoloxía
O nome científico do xénero, Ploceidae, está formado, como é o usual, coa raíz do nome do seu xénero tipo, Ploceus, e o sufixo do latín científico -idae, usado para construír os nomes das familias de animais (substituíndo ao incorrecto "Ploceïdes" que lle adxudicara Sundevall).
Nota taxonómica
As especies dos ploceidos, a pesar das súas semellanzas morfolóxicas, non están estreitamente relacionadas cos pardais (paséridos) nin cos emberícidos, segundo Luis Allende et al.
Nomes vulgares
Moitas das súas especies deben o seu nome vulgar en castelán, tejedores (tecedores), e o o inglés de weavers (tecedores), aos seus niños entretecidos (os máis elaborados que os de ningunha outra ave). Os autores de fala inglesa dividen os xéneros da familia nos grupos de buffalo weavers (tecedores dos búfalos), sparrow weavers (tecedores pardais), typical weavers (tecedores típicos) e widow weavers (tecedores viúvas).
Xéneros
A maioría dos autores recoñecen na actualidade os seguintes 11 xéneros: miniatura|250px|[[Dinemellia dinemelli no Parque Nacional de Serengeti.]]
Características
Adoitan mostrar un gran dimorfismo sexual. Os machos de moitas especies desta familia presentan unha plumaxe de cores vivas, normalmente vermella ou amarela e negra, mentres que as fembras son de coloracións máis apagadas. Porén, algunhas especies mostran variacións de cor só na época da reprodución.
Son paxaros comedores de sementes, que apañan cos seus robustos peteiros cónicos. Os niños varían en tamaño, forma, material usado e mas técnicas de construción dunha especie a outra. Os materiais usados para a súa construción inclúen fibras finas de follas, herba e ramiñas. Moitas especies tecen niños moi finos usando febras finas de follas, aínda que algunhas, como as dúas do xénero Bubalornis e a única do xénero Dinemellia, forman niños pegados desordenadamente de forma masiva nas súas colonias de cría, as cales teñen dentro varios niños esféricos tecidos.
Algunhas especies africanas, como Philetairus socius, constrúen niños de apartamentos, nos que de 100 a 300 parellas teñen a súa propia cámara en forma de frasco cunha entrada tubular ao fondo.
A maioría das especies tecen niños que teñen entradas estreitas, que se dirixen cara a abaixo. Os tecedores son paxaros gregarios que a miúdo crían en colonias. Constrúen os seus niños xuntos, moitas veces varios nunha rama. Usualmente son os machos os que tecen o niño, e o utilizan como unha forma de exhibición para seduciren ás femias. As colonias poden encontrarse cerca de corpos de auga.
Distribución e hábitat
As súas colonias pódense atopar frecuentemente preto de corpos de auga.
Comportamento e ecoloxía
Aínda que os tecedores noméase así polos seus niños elaboradamente tecidos, como vimos máis arriba, algúns son notábeis polos seus hábitos de nidificación parasitos selectivos.
Relacións cos humanos
Os ploceidos son aidoito causantes de danos á agricultura, notoriamente a especie Quelea quelea, que ten a fama de ser a ave máis numerosa do mundo.
Humberto I de Savoia
Traxectoria
Naceu ao redor do 980 nunha aldea da actual Maurienne, daquela parte do Reino de Borgoña e agora parte de Savoia. Era descendente da nobreza saxoa, italiana, borgoñona ou provenzal. Chamárono "o das mans brancas" pola súa gran xenerosidade ao longo da súa vida.
Morreu na aldea de Hermillon, agora no departamento francés de Savoia, o 1 de xullo de 1048.
Subida ao trono condal
Durante as guerras entre Rodolfo III de Borgoña e Henrique II do Sacro Imperio Romano Xermánico, Humberto apoiou a este cedendo provisións e soldados polos seus lazos familiares. Como resultado desta axuda, o emperador Henrique II nomeouno conde de Aosta, unha rexión montañosa do Reino de Borgoña e concedeulle o norte de Vienés. Pola súa situación nestas terras, Humberto protexeu o flanco do exército de Henrique durante a súa invasión da península italiana en 1004.
Matrimonio e descendentes
Casou con Ancilla de Lenzbourg, filla do mestre de cerimonias do Reino de Borgoña, con quen tivo catro fillos coñecidos:
Juan Hidalgo
Juan Hidalgo (de) Polanco, nado en Madrid o 28 de setembro de 1614 e finado na mesma cidade o 31 de marzo de 1685, foi un compositor e arpista español pertencente ao período Barroco, un dos autores de música teatral máis prolíficos da segunda metade do século XVII e considerado como o pai da ópera española e da Zarzuela.
Traxectoria
Nacido no seo dunha familia de músicos, os seus primeiros contactos coa música puideron estar relacionados co mundo da construción de instrumentos no taller do seu avó, Juan de Polanco, guitarreiro ou lutier, no que tamén traballaba o seu pai, Antonio Hidalgo, violeiro.
Ingresa na Capela Real de Filipe IV como arpista cara a 1630, e como claviarpista en 1633. Algúns considérano o inventor da claviarpa, instrumento do cal se teñen poucas referencias, pero o certo é que a praza de claviarpista dentro da Capela Real xa existía desde 1609. Desde 1645 traballou como compositor de música de teatro para a Corte, compoñendo tons humanos e cancións.
Boa parte da información que temos de Hidalgo obtívose da documentación conservada no Arquivo Xeral de Palacio, xa que toda a súa actividade musical desenvolveuse entre a Real Cámara, a Real Capela e as festas de Corte pola que foi percibindo ao longo dos anos unha importante remuneración. O seu servizo á Corte estendeuse até o reinado de Carlos II. O 19 de novembro de 1638 foille concedido, tras solicitalo, o cargo de Familiar do Santo Oficio, e o 23 de febreiro de 1640 converteuse en Notario da Santa Inquisición. Por un documento de 1671 sábese que fixo a música dos espectáculos teatrais da Corte polo menos desde 1645. En tal documento é descrito como «mestre de toda a Real Cámara, así en palacio e Bo Retiro, como en todas as xornadas». Certamente estivo moi ben considerado na Corte e obtivo altos emolumentos: en 1655 concedéuselle unha renda anual de 200 ducados sobre o arcebispado de Sevilla e en 1668 «200 ducados de aumento sobre as mesadas eclesiásticas»; é máis, en 1673 Juan Hidalgo solicitou «unha ración ordinaria» alegando que levaba 44 anos de servizo e que, como era casado, non podía obter renda eclesiástica. O duque do Infantado apoiou esta demanda «pola súa suficiencia e por ser único na facultade da música». Cando, en 1677, o Patriarca de Indias, Antonio Manrique, tentou reducir gastos na Real Capela, informou ó rei que Hidalgo recibía 400 ducados adicionais da Casa de Castela, pero que como era "de superior habilidade e mereceu as maiores honras de SS. MM. en todos os tempos (…) non parece se lle rebaixe nada de canto goza". Segundo Varey e Shergold, o salario total de Hidalgo alcanzaba un total de 15 123 reais anuais.
Hidalgo faleceu en Madrid o 2 de agosto de 1685 e legou todos os seus bens á súa esposa, Francisca Paula de Abaunza. A súa música era tan estimada que Carlos II esixiu a entrega a Palacio de todas as composicións do músico para que se gardasen e, posiblemente, se atopasen no arquivo de música da corte que albergaba o Real Alcázar de Madrid cando foi destruído por un incendio en 1734. Por tanto, a maior parte da súa obra perdeuse e a que chegou até nós áchase moi dispersa en diversos arquivos. O compositor está enterrado na capela da nosa Señora do Castelo da igrexa de San Xinés de Madrid.
Hidalgo personifica a orixe da ópera en España da man do ilustre dramaturgo Calderón de la Barca coa obra Celos aun del aire matan, baseada na historia de Céfalo e Procris narrada nas metamorfoses de Ovidio, estreada o 5 de decembro de 1660 para celebrar o terceiro aniversario do príncipe Felipe Próspero. É considerada a ópera máis antiga conservada en España.
Hidalgo empezara a colaborar con Calderón en 1657 con El laurel de Apolo, unha das primeiras obras musicais en ser denominada co nome de zarzuela até o falecemento do dramaturgo en 1680. O binomio formado por Calderón e Hidalgo consolidou o papel que a música teatral adquirira en España coa comedia nova de Lope de Vega en La selva sin amor. Con todo, tamén musicou en 1658 a obra de Antonio de Solís Triunfos de Amor y Fortuna que se estreou o 27 de febreiro dese mesmo ano e, aínda que volveu traballar con Calderón de la Barca en diversas ocasións, estendeu os seus traballos a outros dramaturgos da época como Juan Bautista Diamante, Francisco de Avellaneda ou Juan Vélez de Guevara.
Estilo
O máis destacable do seu estilo é a súa grande expresividade, a utilización de tons melancólicos e sinxelos, o desenvolvemento da acción dramática e a asociación de diferentes estilos musicais á condición dos personaxes, é dicir, «nobres e mitos cantan en recitativos e ariosos» e os personaxes cómicos «cantan en forma de coplas bailables con refrán».
Na súa obra obsérvanse influencias do estilo italiano que, por outra banda, invadía toda Europa durante o século XVII: estilo recitativo, seccións en forma da capo, coros homofónicos monteverdianos e reiteración de refráns. Con todo, non renuncia ao "aire" español utilizando letras e músicas populares (seguidillas sen refrán) e ritmos sincopados.
O seu estilo adáptase ao peso do libreto. Así, na obra vinculada a Calderón, de textos longos e temas mitolóxicos, céntrase máis no desenvolvemento dramático que na caracterización de personaxes; con todo as zarzuelas, froito da súa colaboración con outros dramaturgos, caracterízanse por cantos sinxelos, habitualmente solo ou tons humanos con acompañamento instrumental estilisticamente similares que se van encadeando.
Jack Sage destaca tres trazos xerais no estilo musical de Hidalgo:
Obras
Consérvase moi pouco da súa obra relixiosa (froito da súa vinculación á Real Capela) debido ao incendio que se produciu no Alcázar de Madrid en 1734. En canto á súa obra profana, compuxo música escénica (óperas, zarzuelas, comedias…), tons humanos, dúos, panxoliñas e autos sacramentais.
Las Vegas, Nevada
Las Vegas (en inglés pronunciado [lɑːs ˈveɪɡəs]) é a maior das cidades do estado de Nevada nos Estados Unidos de América, así como a maior cidade fundada no século XX. Converteuse nun dos principais destinos turísticos do país grazas ás súas zonas comerciais e de vacacións, pero sobre todo grazas ós seus casinos. De acordo co censo de 2000 a cidade tiña unha poboación de 478.434 habitantes. A oficina do censo estima unha poboación de 518.313 habitantes en 2003. Las Vegas foi a capital do condado de Clark desde o nacemento deste en 1909. Estudos recentes (ano 2005) cifran a poboación da área metropolitana en torno a 1 950 000 persoas. Calcúlase que é habitual que haxa en torno á mesma cifra de turistas durante a tempada de vacacións que de habitantes: xa sexa por viaxes de estadounidenses que van pasar unha fin de semana ou polo turismo mundial.
O nome de Las Vegas aplícase frecuentemente ás áreas do condado de Clark que rodean a cidade, especialmente as áreas residenciais situadas dentro ou preto de Las Vegas Strip. A maior parte dos 7,25 quilómetros de Las Vegas Boulevard están situados fóra dos límites da cidade de Las Vegas, concretamente na area do condado chamado Paradise. Las Vegas é coñecida en ocasións como a "Cidade do pecado" (en inglés: Sin City) debido á popularidade do xogo e apostas legais, a dispoñibilidade de bebidas alcohólicas a calquera hora do día (como en toda Nevada), ou a legalidade da prostitución nos condados veciños (as leis de Nevada prohiben a prostitución nos condados de máis de 400.000 habitantes). O goberno local e os promotores turísticos da cidade prefiren o alcume de "o que pasou en Las Vegas, quedou en Las Vegas". A imaxe glamurosa da cidade fíxoa escenario de diversas películas e series televisivas.
Historia
miniatura|esquerda|O Lloyd D. George Federal District Courthouse de Las Vegas foi o primeiro edificio federal construído de acordo coas normas aprobadas tras o atentado de [[Oklahoma City]] O nome de Las Vegas deullo o español Antonio Armijo quen chegou aí mentres seguía un vello camiño español desde Texas. Nesa época, nalgunhas áreas baixas do Val de Las Vegas, existían mananciais que creaban extensas áreas verdes que contrastaban co deserto que as rodeaba; de aí o nome de "Las Vegas".
O oficial e explorador do exército estadounidense John C. Frémont viaxou ao val de Las Vegas o 3 de maio de 1844, cando este territorio formaba parte aínda de México; lideraba un grupo de exploradores do corpo de enxeñeiros do exército estadounidense. O 10 de maio de 1855, despois da anexión de Las Vegas aos Estados Unidos, Brigham Young enviou un grupo de 30 misioneiros mormóns para converter a poboación indíxena. Os mormóns abandonaron a zona en 1857 xa que os nativos rexeitaron os seus ensinos. En 1864 o exército construíu o Forte Baker. En 1900, os mananciais foron canalizados cara á cidade que quedou así provista dunha fonte de auga corrente. Isto permitiu a Las Vegas converterse nunha parada na que encher auga para os trens que viaxaban entre Os Ánxeles (California) e Albuquerque (Novo México).
Legalizaron o xogo en 1931, Las Vegas iniciou a súa fama mundial. En 1941 empezáronse a construír grandes hoteis que incorporaban casinos de xogo. Moitos dos primeiros investidores da cidade foron acusados de traer a Las Vegas diñeiro procedente dos sindicatos do crime da costa Leste. De feito o primeiro hotel de características da cidade moderna (Flamingo) foi construído baixo a supervisión do gángster Benjamin "Bugsy" Siegel.
Desde os anos 50, esténdese a actividade musical na cidade, maiormente como complemento ás salas de xogo. Estrelas como Elvis Presley, Frank Sinatra, Tom Jones, gozan dunha actividade privilexiada, cobrando elevados cachés polos seus shows nun local estable, sen necesidade de facer fatigosas xiras. En tempos recentes, seguiron esta tradición outras estrelas como Cher, Céline Dion, e Sheena Easton.
Renacemento da cidade
miniatura|esquerda|225px|Las Vegas en [[1895.]] miniatura|dereita|225px|O extremo sur de Las Vegas Strip en [[2003.]] Cando o hotel The Mirage abriu as súas portas en 1989 iniciouse unha etapa de construción que se afastaba do centro da cidade cara á zona coñecida como Las Vegas Strip. Isto resultou nunha caída do turismo da cal a zona do downtown (zona centro) aínda se está recuperando.
Fixéronse moitos esforzos por parte dos dirixentes da cidade para diversificar a economía de Las Vegas, tentando atraer empresas de manufacturas, bancos e outras actividades comerciais. A ausencia de imposto sobre a renda tanto individual como corporativo e os sinxelos trámites burocráticos necesarios para crear unha corporación fomentaron o éxito dos esforzos realizados.
O desenvolver relativamente tarde un núcleo urbano ha feito que Las Vegas manteña un prezo bastante alcanzable dos inmobles en comparación cos núcleos urbanos próximos. Como consecuencia a cidade experimentou recentemente un boom tanto en poboación como en turismo. Deste xeito en 2001 a área metropolitana de Las Vegas foi o centro de poboación de maior crecemento en todos os Estados Unidos. A poboación incorporada a Las Vegas foi de 478.434 persoas. A área metropolitana de Las Vegas Valley é o fogar de 1 583 172 residentes segundo a estimación do condado en 2003. dereita|miniatura|225px|Interior dun casino. Como reflexo do rápido crecemento da poboación atópase a construción a principios dos 90 do novo Barrio Chinés (Chinatown en inglés) en Spring Mountain Road. Inicialmente consistía unicamente nun enorme complexo comercial, aínda que recentemente a área ampliouse con novos centros comerciais.
Coa expansión da zona de Las Vegas Strip nos 90, a zona de Las Vegas Downtown comezou a sufrir. O Fremont Street Experience construíuse nun esforzo de arrastrar turistas á zona do downtown. Aínda que freou o declive non detivo a caída de turismo e ingresos. O Neonopolis con restaurantes e teatros construíuse para ofrecer máis servizos á zona centro. Neonopolis sufriu diversos cambios na propiedade e a xestión de tal forma que non puido alugar todo o espazo dispoñible. En marzo de 2005 atopábase en venda.
A cidade comprou 247.000 m2 propiedade da compañía ferroviaria Union Pacific Railroad nos anos 90 co obxectivo de crear algo que atraese turistas cara ao centro da cidade. Despois de varias propostas, virtualmente toda esa parcela non ten ningún plan de desenvolvemento firme. O concello acordou realizar cambios na zona de Fremont Street permitindo que as barras estean máis xuntas duplicando as que existen noutras cidades. Estes cambios teñen aínda que mostrar o seu impacto.
Nos primeiros anos 2000 producíronse algúns signos prometedores; anunciáronse varios proxectos de condominio ou multipropiedade. A cidade convenceu á axencia tributaria estatal para que desprazase a súa sede desde as aforas da cidade a un novo e céntrico edificio aberto en abril de 2005. Espérase que os proxectos de multipropiedade acheguen poboación nova a esta zona da cidade. Espérase tamén que a axencia tributaria xere unha demanda adicional de negocios nesta zona, especialmente nas horas diúrnas.
Xeografía e demografía
miniatura|O [[Gran Canón.]] A cidade de Las Vegas ocupa unha área de 293,6 km2. A cidade está localizada nunha zona árida, rodeada de montañas con cores que van do rosa ao gris no Condado de Clark. Ao estar situada no deserto, a maior parte do terreo é rochoso e poeirento. A poboación é un crisol de cubanos, latinos, estadounidenses e turistas de tódalas nacionalidades.