cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vincent Gallo
Cine
Gallo actúa en Arizona Dream con Johnny Depp, na comedia de culto Palookaville, e en The Funeral, e ten un papel principal en Truth or Consequences, N.M.. En 1998, a súa película Buffalo '66 foi nomeada para o premio á Mellor Ópera Prima nos Independent Spirit Awards. Gallo fixo esta comedia-drama cun presuposto dun millón e medio de dólares, facendo el mesmo o guión, a dirección, o papel principal e a banda sonora. O lanzamento de Buffalo '66 ...gained him a solid fan base (proporcionoulle unha sólida base de admiradores). As seguintes aparicións fainas no drama criminal Freeway 2: Confessions of a Trickbaby, o drama Stranded: Náufragos, o suspense Hide and Seek, e a comedia romántica Get Well Soon. Gallo aparece noutra película de Claire Denis, unha película bizarra de horror e erotismo chamada Trouble Every Day.
En 2003 Gallo repite a actitude multicreativa que xa tivera en Buffalo '66 ó actuar e dirixir The Brown Bunny. Unha película sobre a viaxe polos Estados Unidos dun piloto de motociclismo, coprotagonizada por Chloë Sevigny. Debido ó seu contido sexual explícito, e mesmo ó uso dunha escena sexual nun anuncio publicitario, converteuse nun escándalo nos medios que conferiu á película unha boa cantidade de publicidade gratuíta. Como dixo Andrea LeVasseur en All Movie Guide, The Brown Bunny premiered to much derision at the Cannes Film Festival (estreouse con moita mofa no Festival de Cannes).
Unha batalla dialéctica xurdiu entre Gallo e o popular crítico Roger Ebert en 2003 ó considerar Ebert que The Brown Bunny era a peor película da historia de Cannes. Gallo respondeu chamando a Ebert "fat pig with the physique of a slave trader" ("porco gordo coa mentalidade dun traficante de escravos"). Ebert respondeu, parafraseando a Winston Churchill, que "although I am fat, one day I will be thin, but Mr. Gallo will still have been the director of The Brown Bunny" (malia que son gordo, algún día serei delgado, mentres que o señor Gallo será sempre o director de The Brown Bunny).
Unha reedición máis curta da película (aínda que mantiña a controvertida escena sexual) foi mostrada no 2004 no Festival Internacional de Cinema de Toronto. Aínda que non recibiu os maiores eloxios, tampouco foi motivo de mofa como fora a versión de Cannes, e o 28 de agosto de 2004 no episodio do espectáculo Ebert & Roeper, Ebert fixo unha crítica construtiva da nova versión. Nunha columna publicada na mesma época, Ebert declarou que Vincent e el fixeran as paces.
Ironicamente a indignación e histeria arredor de The Brown Bunny contribuíron a que fose a película máis comentada do festival. A película, rodada cun presuposto de 10 millóns de dólares, acadou a segunda posición en número de proxeccións na fin de semana da estrea, só por detrás dunha película da IMAX. A película logrou a aprobación de Sony Pictures Entertainment, que adquiriu os dereitos de distribución multiterritorial en febreiro de 2005. A mesma compañía distribuíu a película en DVD en Norteamérica en agosto de 2005.
A personaxe do director e escritor ficticio Billy Walsh na película Entourage, que se cría baseado no escritor de series Rob Weiss, ten grandes semellanzas con Gallo. Ademais das semellanzas psicolóxicas, o ficticio Billy Walsh foi imaxinado como guionista, director e editor que controla tódolos ámbitos da súa obra.
Música
A mediados dos 70 Gallo tocou o baixo eléctrico e cantou en varios grupos modestos formados por adolescentes, como Blue Mood, unha banda de rock progresivo chamada Zephyr (non a homónima de finais dos 60) coa que deu un concerto no estado de Nova York, e os Plastics Con 16 anos mudouse á cidade de Nova York e formou a banda Gray, co aritsta visual Jean-Michel Basquiat cando aínda non eran famosos. Gray tocaba en clubs como Max's Kansas City, CBGB's, Hurrahs, ou o Mudd Club. Algunhas cancións de Gray aparecen na banda sonora da película Downtown 81. . A comezos dos 80 Gallou actuaba el só como o Nonsexuals, rapeando nun dúo chamado Trouble Deuce baixo o nome de Prince Vince, con Nick Nice, que actuaba co pseudónimo de DJ High Priest.
Gallo tocou tamén na banda Bohack, coa que gravou o álbum "It Took Several Wives". Ó desfacerse Bohack Gallo adicouse a actuar, dirixir e compoñer bandas sonoras de películas. Tamén estivo na banda de rock Bunny, con Lukas Haas, e puxo á venda o seu propio cd When. . Bunny fixo unha xira polo Xapón e gravou un cd co produtor Eddie Offord. No 2001 volvería de xira polo Xapón, co apoio dos músicos Josh Klinghoffer e Carla Azar do grupo Autolux.
No 2002 lanzou "Recordings of Music for a Film", unha versión remasterizada de antigas composicións. Tamén actuou con Jim O'Rourke tocando o baixo, e actuou con Sean Lennon, colaborando ademais no disco que este lanzou en 2004. Nikolai Haas, o irmán máis novo de Lukas Haas, foi batería nalgúns concertos de Gallo. Gallo tamén co-organizou unha fin de semana do festival británico All Tomorrow's Parties en abril de 2005, onde tocou entre outra xente o seu amigo John Frusciante. Gallo seleccionou a Yoko Ono como cabeza de cartel, tocando el mesmo con ela e co seu fillo Sean Lennon.
No 2006 contribuíu na produción do terceiro álbum da banda Zoozersadd, The Gates of Hell, producido polo compañeiro director independente Joel Potrykus.
Páxina web
A comezos de 2005 Gallo deixou un texto na súa páxina web ofrecendo o seu esperma san por un millón de dólares, engadindo que mantería o dereito de rexeitar ofertas polo seu esperma de persoas de cor escura. Malia ser seguidor de Franco Harris, Derek Jeter, Lenny Kravitz ou Lena Horne, Gallo non quere contribuír a ese tipo de integración.
Ademais ofreceu un desconto de 50.000 dólares ás mulleres que puidesen probar ser loiras naturais e de ollos azuis e a calquera que probase ter como antepasados directos a soldados alemáns de metade do século XX Gallo tamén expresou o seu desexo de fecundar a unha muller xudía, porque esa conexión garantiría á súa prole unha mellor oportunidade de obter boas críticas e mesmo acadar un premio no festival de Sundance ou nos Oscar. A comezos de 2006 Gallo fixo outra proposta a través da rede, ofrecendo os seus servizos, como unha tarde ou noite de acompañante sexual, estando dispoñible para calquera muller que pagase 50.000 dólares por unha noite ou 100.000 por unha fin de semana.
Vilarín, Montecubeiro, Castroverde
Vilarín é un lugar da parroquia de Montecubeiro no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 20 habitantes (11 homes e 9 mulleres).
La Redención del Obrero
La Redención del Obrero foi o nome de varios periódicos:
Morás
O topónimo galego Morás pode referirse a:
Bilateral (zooloxía)
Os bilaterais (Bilateria) son os animais con simetría bilateral, na cal o organismo é simétrico respecto a un plano (plano saxital) que divide o corpo en dúas metades idénticas en espello. Polo tanto, estes seres teñen unha parte dianteira e unha traseira (eixe anterior-posterior), así como unha dorsal e outra ventral (eixe dorsal-ventral). Este tipo de simetría é o máis estendido no reino animal.
Os animais evolutivamente máis primitivos e que teñen un tipo de vida sedentario posúen unha simetría radial en cambio os animais que teñen unha vida activa precisan da simetría bilateral para poder desenvolver as súas actividades. Para os animais radiados un lado do animal é tan importante como calquera outro pero se o individuo é activo precisa estar en busca de alimento, refuxio, lugares de repouso, e compañeiros de reprodución, todo isto require un conxunto de estratexias e dunha organización nova do corpo cunha forma alongada, con cabeza (anterior) e rematando nunha cola (posterior), en definitiva, unha estrutura bilateral do corpo. Todos os filos triblásticos presentan simetría bilateral, aínda que secundariamente poidan perdela en estado adulto, como sucede nos equinodermos.
Filoxenia
Hai cando menos dous superfilos de Bilaterais. Os deuteróstomos que inclúen os equinodermos, Hemicordados, Cordados e posiblemente algúns filos menores, e os protóstomos que inclúen o resto dos bilaterais, como artrópodos, anélidos, moluscos, e outros seres vivos. Hai unha serie de diferenzas, principalmente na forma como o embrión se desenvolve. Unha das máis importantes consiste na apertura do embrión que tórnase en boca en protóstomos e ano en deuteróstomos.
Moitos taxonomistas recoñecen agora polo menos dous superfilos entre os protóstomos: Ecdysozoa e Lophotrochozoa. Outros taxonomistas recoñecen tamén outro Superfilo dentro dos protóstomos chamado Platyzoa, mentres que outros dicen que os Platyzoa están dentro dos Lophotrochozoa e outros non os inclúen en ningún Superfilo.
A filoxenia dos bilaterais proposta por Nielsen (2001) é a seguinte (hai que ter en conta que isto non concorda coa caixa taxonómica que está neste artigo xa que nesta árbore clasifícase, por exemplo, a Phoronida e Brachiopoda como Deuteróstomos en vez Protóstomos) Unha filoxenia alternativa suxire un grupo basal chamada Ecdysozoa.
Little Senegal (filme)
Little Senegal é un filme de 2001 dirixido por Rachid Bouchareb. O filme foi escollido como candidato de Alxeria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 73ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Os Barreiros, Baroncelle, Abadín
Os Barreiros é un lugar da parroquia de Baroncelle, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá.
Reunificación alemá
miniatura|Alemaña actual, máis arriba as rexións que foron separadas despois de 1948: • República Democrática Alemá, • Berlín (Occidental), • República Democrática Alemá (adhesión 1990) e • Sarre (adhesión 1957).
Castro de Barallobre
Castro de Barallobre ou Pena do Castro, é un castro de cumio forticado situado en Fene.
Está situado nunha peque na elevación. Ten forma irregular duns 50 metros de diámetro. Está moi alterado pola construción de edificios, traballos agrícolas e sobre el pasa unha liña eléctrica.
Reunificación alemá
A reunificación alemá (alemán: Deutsche Wiedervereinigung) tivo lugar o 3 de outubro de 1990, cando as áreas da antiga República Democrática Alemá (Alemaña Oriental) foron unificadas coas da República Federal de Alemaña (Alemaña Occidental). Despois das eleccións multipartidarias da Alemaña Oriental o 18 de marzo de 1990, as negociacións entre a Alemaña Oriental e maila Alemaña Occidental culminaron nun Tratado de Unificación, as negociacións entre ambas as dúas nacións alemás e os catro poderes de ocupación produciron o chamado "Tratado Dous Máis Catro" que pretendía garantir a independencia total a un estado alemán reunificado. A Alemaña reunificada converteuse nun membro da Comunidade Europea (despois Unión Europea) e a OTAN. O termo "reunificación" emprégase en contraste coa primeira unificación de Alemaña (Imperio Alemán) en 1871.
Orixes
Logo da segunda guerra mundial, Alemaña foi dividida en catro zonas de ocupación. A antiga capital, Berlín, tamén foi dividida en catro para que cada un dos países Aliados puidese ter unha zona baixo o seu control. Aínda que inicialmente o propósito foi que as catro nacións aliadas cooperasen e unificaran as súas partes, xa para 1947 as tensións causadas pola guerra fría íanse quentando e finalmente en 1949 as zonas de ocupación estadounidense, francesa e británica uníronse e convertéronse na República Federal de Alemaña, mentres que a zona controlada polos soviéticos (excluíndo á parte occidental de Berlín) converteuse na República Democrática Alemá. Ademais desta división política, a RDA cedeu as rexións de Pomerania e Silesia a Polonia mentres que a Unión Soviética anexou gran parte de Prusia do Leste como parte dos acordos da Conferencia de Ialta. 200px|esquerda|miniatura|Alemaña dividida en 1945 A República Federal e a República Democrática inicialmente competiron por ver cal era a verdadeira sucesora da antiga Alemaña. Ao curto tempo a República Democrática cambiou o seu xeito de pensar e anunciou que Alemaña cesara de existir en 1945 e que ambas as dús nacións eran estados novos.
En 1952 Iosif Stalin propuxo un plan de reunificación das nacións alemás baixo térmos moi semellantes aos que se adoptaron ao pouco tempo en Austria. A "Nota de Stalin" requería que se crease unha Alemaña neutral, a cal tería a súa fronteira oriental na liña de Oder-Neisse. Stalin tamén fixo un chamamento a que todas as tropas aliadas se retirasen da zona no prazo dun ano. O chanceler da Alemaña do Oeste, Konrad Adenauer, anunciou que preferiría que Alemaña se integrase ao resto da Europa Occidental e ademais pediu que en caso dunha reunificación debesen de haber eleccións supervisadas por observadores da comunidade internacional. Os Soviéticos rexeitaron a proposta de Adenauer pero Stalin anunciou unha nova proposta na cal Alemaña tería o territorio que ocupara o 31 de decembro de 1937 pero debía de afiliarse ao Pacto de Varsovia (ou sexa unirse ao Bloque do Leste).
El Mandeo
El Mandeo foi un semanario editado en Betanzos en 1902.
Reunificación alemá
Orixes
A partir de 1949 a República Federal de Alemaña se converteuse nun país cun goberno parlamentario democrático e puxo en funcionamento un sistema capitalista inspirado nunha "economía social de mercado". Na década de 1950, Alemaña do Oeste viviu un chamado "Milagre Económico" (Wirtschaftswunder), e a súa economía medrou fortemente. Na República Democrática, o goberno tomou unha postura económica que emulaba á soviética, ou sexa, centralmente planificada. A RDA converteuse na nación máis rica do bloque oriental, aínda que o seu crecemento foi menor ao da RFA. En 1961 o goberno de Alemaña do Leste construíu o muro de Berlín, que dividiu as seccións da Alemaña Democrática e da Federal.
El Mandeo
Traxectoria
Subtitulado Semanario independiente, noticiero y de intereses locales, apareceu o 17 de abril de 1902 como continuación de Otro Pueblo. Periódico completamente anónimo. O último número coñecido é o 12, correspondente ao 5 de xullo de 1902, cando cesou a súa publicación.
Reunificación alemá
Orixes
Inicialmente a República Federal de Alemaña e os seus aliados da OTAN non recoñeceron os gobernos da República Democrática nin os o da República Popular de Polonia baixo a Doutrina Hallstein. As relacións entre as dúas nacións alemás permaneceron case inexistentes ata que o chanceler Willy Brandt, da República Federal, lanzou un programa de achegamento co leste (a esta política chamóuselle Ostpolitik) na década de 1970.
O fin da división (Wende)
A mediados da década de 1980, a perspectiva dunha reunificación alemá foi vista, tanto pola Alemaña Oriental como pola Occidental, como unha esperanza afastada. Con todo, a esperanza da reunificación púxose súbitamente ao alcance de realizarse debido aos cambios políticos dentro da Unión Soviética. A chegada do dirixente soviético Mikhaíl Gorbachov en 1985 provocou ondas de reforma que se espallaron por todo o Bloque do Leste, tendo o seu correlato na República Democrática Alemá.
miniatura|250px|A caída do muro de Berlín foi un dos feitos máis transcendentes da segunda metade do [[século XX]]
En agosto de 1989, Hungría eliminou as súas restricións fronteirizas con Austria e en setembro máis de 13.000 alemáns do Leste cruzaron a nova fronteira aberta na pano de aceiro. Manifestacións de masas contra o goberno da Alemaña Oriental comezaron a finais de 1989, fomentadas segundo fontes oficiais por forzas externas. Enfrontado ao malestar civil dalgúns sectores, o dirixente de Alemaña Oriental Erich Honecker dimitiu o 18 de outubro de 1989. Seguiron máis dimisións ata renunciar a totalidade do gabinete da Alemaña Oriental o 7 de novembro. As restricciones a viaxar para os alemáns do Leste foron a continuación abolidas polo novo goberno o 9 de novembro de 1989, e moita xente dirixiuse inmediatamente ao Muro onde os policías de fronteiras abriron os puntos de acceso e permitíronlles atravesalos. Envalentonados, moitos alemáns de ambos os dous lados comezaron a derrubar as propias seccións do Muro, encabezando un dos feitos máis significativos do século XX. Alemáns celebrando a caída do muro|miniatura|esquerda O 18 de marzo de 1990, tiveron lugar as primeiras eleccións multipartidistas na RDA -ata entón gobernaba un Fronte Popular, dando lugar a un goberno cuxo maior mandato foi negociar o final do mesmo e do seu estado. Como un dos ideólogos da Alemaña Oriental dicía en 1989, "Polonia seguirá sendo Polonia, ata se cae o comunismo, pero sen comunismo Alemaña Oriental non ten razón para existir".
Baixo o Primeiro Ministro Lothar de Maizière, Alemaña Oriental negociou con Alemaña Occidental, o Reino Unido, Francia, Estados Unidos e a Unión Soviética as precondicións para unha reunificación alemá. A Unión Soviética, malia retractarse da súa oposición inicial á reunificación, suscitou obxeccións a que Alemaña Oriental fose incorporada á alianza da OTAN. Con todo, alcanzouse un acordo polo que se permitía á Alemaña reunificada a seguir formando parte da OTAN coa condición de que as tropas de OTAN non poderían estacionarse no territorio da ex RDA.
miniatura|250px|O Tratado de Unificación (Einigungsvertrag)
En paralelo a negociacións multilaterais, as negociacións bilaterais entre os gobernos de ambas as dúas Alemañas conduciron á firma o 18 de maio dun acordo para unha etapa intermedia, unha Unión Económica, Social e Monetaria, que entrou en vigor o 1 de xullo. O 23 de agosto, o Parlamento da Alemaña Oriental (Volkskammer) aprobou o acceso proposto o 3 de outubro á República Federal de Alemaña. O Tratado de Unificación (Einigungsvertrag) asinouse o 31 de agosto de 1990 por representantes da RFA e da RDA. O 12 de setembro de 1990, o Tratado de Liquidación Final con relación a Alemá (Tratado do Dous máis Catro), foi asinado e se restableceu oficialmente a soberanía de ambos os dous estados alemáns.
Reunificación
Alemaña foi reunificada oficialmente o 3 de outubro de 1990, cando os cinco estados federales (Bundesländer) restablecidos de Alemaña Oriental -Brandeburgo, Mecklemburgo-Pomerania Occidental, Saxonia, Saxonia-Anhalt e Turinxia- foron engadido formalmente á República Federal Alemá (Alemaña Occidental), elixindo unha das dúas opcións implementadas na Constitución da Alemaña Occidental (Grundgesetz). Como estes cinco estados alemáns novamente fundados incorporáronse formalmente á República Federal de acordo co (entón existente) artigo 23, a área na cal a Grundgesetz (lei fundamental) servía como a súa Constitución foi simplemente ampliada para incluílos. A alternativa foi que Alemaña Oriental se incorporase como un todo baixo as directrices dunha unión formal entre dous estados alemáns, o que suporía, entre outras cousas, crear unha nova Constitución para o país novamente establecido. Malia que a opción elixida foi claramente a máis sinxela, eu lugar a sentimentos no Leste de ser -ocupados- ou -anexionados- pola vella República Federal.
Para facilitar este proceso e para dar seguridades a outros países a RFA realizou algúns cambios na -Lei Fundamental- (Constitución). O artigo 146 foi modificado a fin de que o artigo 23 da constitución vixente puidese ser utilizado para a reunificación. Despois, unha vez incorporados os cinco -estados federais restablecidos- da Alemaña Oriental, a Lei Fundamental foi modificada de novo para indicar que non había ningunha outra parte de Alemaña, que existise fóra do territorio unificado. Con todo, a Constitución pode ser modificada de novo no futuro e aínda permitiría a adopción polo pobo alemán doutra Constitución nalgún momento no futuro.
O 14 de novembro de 1990, o Goberno alemán asinou un tratado con Polonia, definindo as fronteiras de Alemaña como permanentes ao longo da liña Oder-Neisse, e deste xeito, renunciando a calquera reclamación sobre Silesia, Pomerania Oriental, Danzig (Gdansk), e Prusia Oriental. Ao mes seguinte, tiveron lugar as primeiras eleccións libres e xustas para o conxunto de Alemaña, dende 1933, cun resultado dun incremento da maioría da coalición gobernamental do chanceler Helmut Kohl.
Efectos da reunificación
Cada ano, o 3 de outubro, Alemaña celebra o seu aniversario con festas ao longo de todo o país e unha cerimonia solemne a cargo do estado federado que exerce a presidencia de quenda do Bundesrat.
O custo da reunificación foi unha pesada carga para a economía alemá e contribuíu á ralentización do seu crecemento económico nos anos recentes. Os custos da reunificación estimáronse nun importe que excede 1,5 billóns de euros (segundo a Universidade Libre de Berlín). Isto é máis que a débeda nacional do Estado Alemán. Algúns economistas cren que a causa fundamental foi a grave debilidade da economía da Alemaña Oriental ao comparala coa da Alemaña Occidental, combinada cos tipos de conversión (motivados politicamente) do Marco da RDA ao Marco alemán, que non reflectía esta realidade económica, dando como consecuencia unha repentina (a miúdo fatal) perda de competitividade das industrias da Alemaña Oriental, provocando a súa creba en moi pouco tempo. Debido a este efecto, varias empresas tiveron que privatizarse.
O "suplemento de solidariedade" é un imposto que o Goberno recada e co cal, dende 1991, financiou a "reconstrución do Leste". Calcúlase ata 2007, 10 mil millóns de euros sumou esta achega.
Alemaña continúa tendo dúas capitais. Berlín ostenta o título e alí teñen as súas sedes o Goberno Federal e o Parlamento sumando 8.000 funcionarios aproximadamente. En Bonn quedaron seis ministerios, que representan 11.000 funcionarios.
Ignacio Codesido
Ignacio Codesido Barreiro, nado en Touro o 20 de outubro de 1956, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Empregado de Caixa Galicia en excedencia. Entrou en política como concelleiro de Touro en 1987 como cabeza de lista do CDS. En xaneiro de 1990 fíxose coa alcaldía a través dunha moción de censura. Presentouse ás eleccións de 1991 como independente resultando ser a forza máis votada, porén non conseguiu a alcaldía por un pacto entre PPdeG e PSdeG-PSOE. Volveu ser alcalde en maio de 1994, tras unha moción de censura apoiada polos socialistas. Nas municipais de 1995 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE, obtivo a maioría absoluta e continuou de alcalde. En decembro de 1998 abandonou a disciplina socialista para encabezala candidatura do PPdeG nas municipais de 1999, porén tras diferentes desencontros coa formación conservadora foi cabeza de lista de Democracia Galega e revalidou a alcaldía con maioría absoluta.
En xuño de 2002 anunciouse a integración do seu grupo de goberno no PPdeG, co cal viña gobernando en coalición trala marcha dun edil do seu grupo que o deixou en minoría, Nas eleccións municipais de 2003 volveu ser elixido alcalde con maioría absoluta como cabeza de lista do PPdeG. Volveu ser elixido polo PPdeG nas sucesivas convocatorias electorais, sempre con maioría absoluta. Nas eleccións municipais de 2023 retirouse como candidato e foi substituído á fronte do PPdeG por Jesús Reboredo González.
Martín Sarmiento
Pedro Xosé García Balboa, máis coñecido como frei Martín Sarmiento, nado en Vilafranca do Bierzo o 9 de marzo de 1695 e finado en Madrid o 7 de decembro de 1772, foi un relixioso beneditino e escritor galego. É un dos pais da filoloxía románica en xeral e da galega en particular. Dedicóuselle o Día das Letras Galegas en 2002.
Traxectoria
Sarmiento naceu na vila leonesa de Vilafranca do Bierzo , aínda que o propio Sarmiento repetiu en diversas ocasións que era "natural de Pontevedra". De feito, existe a tese de que naceu en San Xoán de Cerdedo, tal e como se afirma nun artigo de José Santos.
miniatura|300px|esquerda|Rexistro manuscrito de Martín Sarmiento na súa toma de hábito. Archivo Clero Secular Regular (L.8520), folio 464v. Archivo Histórico Nacional, Madrid.
Xesús Ferro explica a aparente contradición entre declararse "natural de Pontevedra" e a afirmación, do seu puño e letra, de nacer en "Villafranca Dioecesis Astorga". Segundo o anónimo autor da biografía de Sarmiento escrita en 1785 (ós trece anos da morte de Sarmiento), os meniños eran "legalmente naturais do lugar de residencia habitual dos pais, aínda que ocasionalmente estes estivesen fóra do Reino e os fillos nacesen fóra del". É evidente que o lugar de residencia habitual dos pais e irmáns de Sarmiento era Pontevedra, polo que non cabe estrañar que el afirmase ser natural de Pontevedra.
Ordenado presbítero no 1720, estivo en Asturias ata 1725 como profesor en Celorio e Oviedo. Tras esta etapa e despois de se despedir da súa nai en Pontevedra (desta viaxe de verán queda constancia nos seus escritos), asentouse definitivamente en Madrid, estancia só interrompida entre febreiro de 1726 e maio de 1727 para se trasladar a Toledo, e polas visitas que con certa frecuencia fixo a Galicia. miniatura|Pazo de [[Santa Margarida, Mourente, Pontevedra|Santa Margarida, onde viviu Sarmiento.]] Dende 1723 coidou a súa amizade con frei Benito Xerónimo Feijoo, o padre Feixóo, co que mantivo correspondencia ata a súa morte.
A instancias de Sarmiento creouse o Real Xardín Botánico de Madrid e dende 1743 reclamou a creación de bibliotecas públicas e xardíns botánicos en diversas cidades a imaxe dos que xorden na Europa da época, así como a constitución da Academia da Agricultura e a dotación de cátedras universitarias de Historia natural, agricultura e botánica.
No ano 1748 foi elixido abade do seu mosteiro de San Martín de Madrid.
Foi un home adiantado ao seu tempo e loitador pola súa terra. Realizou análises da lingua galega, idea que foi seguida posteriormente polo padre Sobreira, nunha época en que a lingua estaba desprestixiada polo centralismo que afogaba as manifestacións populares localistas. De grande importancia foron as súas viaxes a Galicia, a de 1745 (que durou 8 meses) e a de 1754. Foron verdadeiras expedicións científicas programadas e pensadas polo miúdo, nas cales descobre unha Galicia e un pobo cunha gran riqueza natural, cultural e patrimonial.
As súas ideas
En 1944 fundouse o Instituto Padre Sarmiento de Estudios Gallegos, que pretende ser unha continuación do Seminario de Estudos Galegos. Neste instituto realízanse exposicións, publicacións e labores de investigación nas ramas de Humanidades e Ciencias Sociais.
Obra
miniatura|Coloquio en mil duascentas coplas galegas, obra coñecida tamén baixo outros títulos, como Colección de voces y frases gallegas ou Coloquio de veinticuatro gallegos rústicos.
Publicada
miniatura|[[Instituto Padre Sarmiento de Estudos Galegos, en Santiago de Compostela.]] miniatura|Catálogo de voces vulgares y en especial de voces gallegas de diferentes vegetales, 1996.
Na cultura contemporánea
Na curtametraxe de animación A escola das areas aparece representado coma o mestre que guía ao neno Alfonso.
Aaron Rodgers
Aaron Charles Rodgers, nado o 2 de decembro de 1983 en Chico (California), é un xogador estadounidense de fútbol americano profesional que actualmente xoga como quarterback para os Green Bay Packers da National Football League (NFL). Rodgers xogou fútbol colexial para a Universidade de California, onde bateu varios récords como pasador, incluíndo as taxas máis baixas nunha temporada e en global de intercepcións. Tras acabar o seu periplo universitario, foi seleccionado polos Packers na primeira rolda (posto 24) do Draft de 2005.
Despois de ser o suplente de Brett Favre durante os seus primeiros tres anos de carreira na NFL, Rodgers converteuse no quarterback titular dos Packers en 2008, liderando ao equipo na temporada 2010 á vitoria na Super Bowl XLV. Entre os recoñecementos á súa lavor recibiu o premio ao mellor xogador da Super Bowl XLV, Atleta do Ano de Associated Press en 2011, así como mellor xogador da NFL en 2011 e 2014. A nivel estatístico, Rodgers liderou a NFL tres veces en taxa de touchdown por intercepción (2011, 2012, 2014), dúas veces en eficiencia de pase (2011, 2012), porcentaxe de pases de touchdown (2011, 2012) e menor taxa de intercepción de pase (2009, 2014) e unha vez en iardas por intento (2011).
A nivel global, Rodgers é o líder de todos os tempos da NFL en eficiencia de pase en temporada regular cun índice do 103,8 e o quinto de toda a historia nas playoffs cun índice do 98,2 (dentro dos pasadores con, como mínimo, 1.500 e 150 tentativas de pase respectivamente). De feito, é un dos únicos quarterbacks que teñen unha eficiencia de pase superior ao 100,0 en liga regular (xunto con Russell Wilson) así como en ter unha taxa de 4,01 touchdowns por intercepción. Tamén posúe o récord de menor porcentaxe de intercepcións por pase para un quarterback en liga regular cun 1,6% e o récord absoluto de mellor eficiencia de pase nunha temporada con 122,5.
Primeiros anos
Nado en Chico (California) Aaron Rodgers é fillo de Darla Leigh (nada Pittman) e Edward Wesley Rodgers. O pai de Aaron, quiropráctico de profesión, foi xogador de fútbol americano universitario, na posición de liña ofensiva, nos Chico State Wildcats de 1973 a 1976. A súa ascendencia é, entre outras, de orixe británica, irlandesa e alemá. Tras a mudanza da familia a Ukiah (California), Aaron acudiu á escola primaria de Oak Manor. Nesa altura, Edward Rodgers lazou un balón aos pés dos seus fillos Luke, Aaron e Jordan, e pediulles que non bebesen nin fosen a festas universitarias ou verían truncada a súa carreira deportiva como lle pasara a el. Aaron tomou moi en conta o consello. A idade de dez apareceu na portada do Ukiah Daily Journal pola súa actuación nunha competición local de tiros libres de baloncesto.
Posteriormente, a familia mudouse a Beaverton, Oregon, onde Rodgers acudiu ás escolas primarias de Vose e Whitford, xogando ademais ao béisbol na liga local de Raleigh Hills nas posicións de shortstop, center field e pitcher. A familia Rodgers regresou a Chico en 1997, e Aaron acudiu ao Instituto de Pleasant Valley, onde xa xogou ao fútbol americano. Titular como quarterback durante dúas temporadas no equipo do centro, conseguiu facer 4.421 iardas de pase. Bateu ademais récords do instituto, como os seis touchdowns e 440 iardas nun só partido, así como o iardas totais nunha temporada con 2.466 en 2001. Finalmente, gradúase na primavera de 2002.
Universidade
A pesar das súas temporadas de récords estatísticos, Rodgers non atraera moito interese por parte das universidades con equipos na primeira división da NCAA. Nunha entrevista no ano 2011 con E:60, atribuíu esta falta de atención no proceso de recrutamento debido ao seu físico naquela altura (1,78 m e 75 kg). O desexo de Rodgers era ir á Universidade de Florida State e xogar baixo o mando de Bobby Bowden, porén, foi rexeitado. De feito, só recibiu unha oferta para competir por unha bolsa non deportiva na Universidade de Illinois. Tras declinar a invitación, considerou deixou o fútbol e adicarse ao dereito.
Xa cos Golden Bears, Rodgers foi nomeado quarterback titular no quinto partida da temporada 2003, precisamente nun encontro que o enfrontaba á única universidade que lle ofrecera a oportunidade de xogar na primeira división do fútbol universitario: Illinois. Como estudante de segundo ano, axudou ao equipo a ter un récord de 7-3 sendo titular. No seu segundo partido como titular, levou ao seu equipo a ir gañanado á USC (nese momento terceira na clasificación) por 21-7 no descanso, xusto antes de ser substituído por Reggie Robertson debido a unha lesión. Finalmente o seu equipo gañou despois de tres prórrogas por 34-31. Posteriormente, foi nomeado mellor xogador da Insight Bowl ante Virginia Tech tras de conseguir 394 iardas de pase. Ese ano conseguiu igualar o récord da universidade de partidos con máis de 300 iardas (5) e estabeleceu o récord de menor porcentaxe de pases interceptados co 1,43%.
Como xogador de terceiro ano liderou ao equipo a un récord de 10-1, colocando aos Golden Bears entre os cinco mellores equipo da clasificación universitaria. De feito, o único partido perdido foi unha derrota por 23-17 ante a USC, a cal ocupaba o primeiro posto. Precisamente nese encontro, Rodgers bateu o récord de pases completos consetivos con 26, igualando o récord da NCAA nun só partido con 23. Estabeleceu ademais o récord de mellor porcenxe de pases completados nun encontro da súa universidade co 85,3%. Compre destacar a falta de 1:47 para finalizar o encontro, o seu equipo estaba en posición de primeira e goal, o que lles daría o partido de conseguir o touchdown, aínda que finalmente non terían éxito.
Profesional
Despois da súa carreira universitaria os analistas agardaban que fose seleccionado entre os primeiros postos do Draft da National Football League (NFL) de 2005, xa que conseguira uns destacábis números na súa etapa universitaria con 2.566 iardas de pase e unha porcentaxe de acerto do 66,1. De feito, igualara o récord da NCAA de pases consecutivos completados con 23, fixera 24 pases de touchdown e tan só oito dos seus pases foran interceptados. Isto impresionou a moitos recrutadores da NFL, que comentaban del que era un "talentoso júnior cun forte brazo" que "combina esta forza, con mecánica e precisión para conseguir todos os pases". Con todo, debido a que xogou nun equipo sistema que beneficiaba ao quarterback, moitos consideraron que os números que acadou estaban inflados, polo que tería problemas para adapatarse a algúns sistemas da NFL.
Boletín de la Federación Agropecuaria del Norte Galaico
Boletín de la Federación Agropecuaria del Norte Galaico foi un periódico editado en Meira en 1909.
Historia e características
Órgano da Federación Agropecuaria del Norte Galaico, formada polas asociacións Unión Agrícola y Pecuaria de Vilaodriz e Vilameá, Sociedad de Labradores y Agricultores de Riotorto, La Prosperidad da Pastoriza e Sociedad de Labradores de Meira. Estaba dirixido por Antonio Suárez Couto.
O Vitureiro, Montecubeiro, Castroverde
O Vitureiro é un lugar da parroquia de Montecubeiro no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Boletín de la Sociedad Agrícola del Distrito de Meira
Boletín de la Sociedad Agrícola del Distrito de Meira foi un periódico editado en Meira.
Historia e características
Foi continuador do Boletín de la Federación Agropecuaria del Norte Galaico.
San Cristovo das Viñas, San Cristovo das Viñas, A Coruña
miniatura|Situación de San Cristovo das Viñas no concello da Coruña. San Cristovo das Viñas é un lugar da parroquia de San Cristovo das Viñas, no concello da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2014) ten 98 habitantes (50 homes e 48 mulleres), o que supón un aumento nun habitante en relación ao ano anterior.
Patrimonio
A igrexa de San Cristovo das Viñas é de 1475, ampliada no século XVIII.
O Campo de Abaixo, Dorneda, Oleiros
O Campo de Abaixo é un lugar da parroquia de Dorneda no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Voo 191 de American Airlines
O voo 191 de American Airlines era un voo regular de pasaxeiros operado por American Airlines dende o Aeroporto Internacional O'Hare de Chicago ata o Aeroporto Internacional dos Ánxeles. O McDonnell Douglas DC-10-10 usado para esa ruta o día 25 de maio de 1979 esnafrouse momentos despois de engalar en Chicago. Os seus 258 pasaxeiros e 13 tripulantes morreron, xunto con dúas persoas en terra. É o peor accidente aéreo ocorrido nos Estados Unidos.
Os investigadores descubriron que cando o avión iniciaba a rotación na engalaxe o motor número un, o da á esquerda, separouse e volteouse sobre a parte superior da á. Cando o motor se separou danou as liñas hidráulicas e bloqueáronse os slats da á esquerda. As forzas aerodinámicas fixeron que estes se retraesen. Cando o avión comezou a elevarse, a á esquerda danada, sen motor, produciu moita menos sustentación que a dereita, que tiña os slats despregados e o motor a plena potencia de engalaxe. O extremo desequilibrio do avión causou que virase abruptamente cara a esquerda ata que se inverteu parcialmente, chegando a un ángulo de inclinación de 112 graos, antes de esnafrarse nun campo onde había un aparcadoiro de camións ao final da pista. A separación do motor foi atribuída a danos na estrutura do pío que unía o motor á á, causados por procedementos de mantemento erróneos por parte de American Airlines.
Aínda que as tarefas de mantemento e non o deseño do avión foron finalmente as causas do desastre, o accidente e a posterior posta en terra de todos os DC-10 por parte da Federal Aviation Administration aumentaron a xa desfavorable reputación do modelo aos ollos do público, causada por outros incidentes e accidentes do avión. A investigación tamén revelou que había outros DC-10 con danos causados polos mesmos procedementos de mantemento. Eses erros subsanáronse e o modelo pasaría a ter unha longa carreira como avión de pasaxeiros e carga.
Avión e tripulación
O capitán Walter Lux, de 53 anos, voara o DC-10 dende a súa introdución oito anos antes. Tiña unhas 22 000 horas de voo de experiencia, con 3 000 delas en DC-10. Tamén estaba cualificado para voar outros 17 avións, incluídos o DC-6, DC-7, e Boeing 727. O primeiro oficial James Dillard, de 49 anos, e o enxeñeiro de voo Alfred Udovich, de 56, tamén tiñan moita experiencia: 9 275 e 15 000 horas respectivamente, e entre eles tiñan 1 830 horas de experiencia voando no DC-10.
Accidente
O tempo estaba despexado, cun vento do nordés de 22 nós (41 km/h). Ás 2:50 CDT, o voo 191 foi remolcado dende a porta K5 e autorizóuselle a rodar ata a pista 32R. Os traballadores de mantemento presentes na porta non notaron nada estraño durante o remolque, o acendido de motores ou a rodadura. Todo semellaba normal cando o avión comezou a súa carreira de engalaxe ás 3:02. miniatura|250px|Lugar do accidente Xusto cando o aparello chegou á súa velocidade de engalaxe, o motor número 1 e o seu soporte separáronse da á esquerda, rasgando unha sección de 3 pés do bordo da á con eles. A unidade combinada volteou sobre a parte superior da á e caeu á pista. Robert Graham, supervisor de mantemento de American Airlines, declarou: "A medida que o avión se achegaba, decateime do que semellaba vapor ou fume dalgún tipo saír do bordo da á e do soporte do motor número 1. Decateime de que o motor número 1 estaba balanceándose cara arriba e abaixo un pouco e xusto no momento no que o avión pasaba en fronte da miña posición e empezaba a rotar, o motor apagouse, pasou por riba da á, e rodou cara a pista... Antes de pasar por riba da á, o motor avanzou e subiu como se tivese un ascensor e en realidade estivese subindo. Non golpeou a parte superior da á no seu camiño, senón que seguiu o camiño despexado do fluxo do aire sobre a á, por riba dela, entón caeu debaixo da cola. O avión continuou subindo dun xeito bastante normal ata que comezou a virar cara á esquerda. E nese momento, pensei que ía regresar ao aeroporto".
Non se sabe o que se dixo na cabina nos 50 segundos que pasaron ata o impacto final, xa que a gravadora de voces de cabina perdeu enerxía cando o motor se separou. O único son relacionado co choque recollido pola gravadora é un ruído de golpe (probablemente o son do motor ao separarse), seguido polo primeiro oficial Dillard exclamando "Damn!" (maldición!), no momento no que remata a gravación. Isto tamén pode explicar por qué o control de tráfico aéreo non tivo éxito nos seus intentos de comunicarse coa tripulación e informalos de que perderan un motor. Esta perda de potencia, porén, resultou útil na investigación posterior, servindo como marcador de que circuíto exacto do labirinto do sistema eléctrico do DC-10 fallara.
Ademais do motor, varios sistemas relacionados fallaron. O sistema hidráulico número 1, alimentado polo motor 1, fallou pero continuou operando a través de bombas que o conectaban ao sistema hidráulico 3. O sistema hidráulico 3 tamén estaba danado e comezou a perder fluído pero mantendo a presión e o funcionamento ata o impacto. O sistema hidráulico número 2 estaba intacto. O bus eléctrico 1, que tiña o seu xerador ligado ao motor 1, fallou, causando que varios sistemas eléctricos se desconectasen, destacando os instrumentos do capitán, o axitador do seu mando, e sensores dos slats. Aínda que un interruptor no panel superior permitía ao capitán restaurar a potencia dos seus instrumentos, este non foi usado. Podería ter sido posible que o enxeñeiro de voo alcanzase o interruptor para restaurar a potencia (como parte dunha lista de tarefas dunha situación anormal, non como parte do procedemento dunha engalaxe de emerxencia) nun esforzo para recuperar a potencia eléctrica ao bus eléctrico 1. Iso tería funcionado só se non estivesen presentes fallos eléctricos no sistema eléctrico número 1. Ademais, para alcanzar o interruptor o enxeñeiro de voo debería xirar o seu asento, quitar o cinto de seguridade, e erguerse. Como o avión nunca estivo por riba dos 350 pés (110 m) sobre o chan e estivo no aire só durante 50 segundos entre a separación do motor e o impacto, non houbo tempo suficiente para realizar a acción. En calquera caso, o primeiro oficial estaba voando o avión e os seus instrumentos continuaban funcionando normalmente. Como as ás e os motores non eran visibles dende a cabina, a tripulación probablemente non sabía que un motor caera, pensando que só fallara.
Como xa non era posible abortar a engalaxe nese momento, a tripulación continuou o procedemento de operación estándar para unha subida sen motor. Este procedemento consiste en subir a velocidade segura de engalaxe (V2) e coa inclinación axeitada, segundo as directrices de American Airlines. O fallo eléctrico parcial (producido pola separación do motor) fixo que nin o indicador de aviso de perda nin o de retracción dos slats estaban operativos. A tripulación polo tanto non sabía que os slats da á esquerda estaban retraéndose. Esta retracción aumentou significativamente a velocidade de perda da á esquerda. Seguindo a velocidade de seguridade á engalaxe, a á esquerda entrou en perda mentres que a dereita aínda producía sustentación, polo que o avión se inclinou de forma brusca e incontrolable cara á esquerda. Posteriormente, en recreacións do accidente no simulador, determinouse que de subir a unha velocidade maior o accidente podería terse evitado.
Un dos bombeiros testemuña da escena do accidente posteriormente declarou, "Non puidemos ver ningún corpo intacto, só troncos, mans, brazos, cabezas e partes de pernas. E non podíamos dicir se eran homes ou mulleres, ou se eran adultos ou nenos, porque estaban todos carbonizados". Outro dos primeiros en chegar ao lugar dixo, "Estaba demasiado quente como para tocar a alguén e realmente non podo dicir se eran homes ou mulleres. Os corpos estaban espallados por todo o campo".
Investigación
A Xunta Nacional de Seguridade no Transporte estadounidense (NTSB) investigou o accidente.
A NTSB determinou que a perda do motor 1 e o arrastre asimétrico causado polos danos no bordo de ataque da á non debería ter sido suficiente para causar que os pilotos perdesen o control do avión; o aparello debería ser capaz de regresar ao aeroporto usando os dous motores restantes. A NTSB polo tanto examinou os efectos que a separación do motor poderían ter nos sistemas de control, hidráulicos, eléctricos e de instrumentación do avión. A diferenza doutros deseños, o DC-10 non incluía un mecanismo separado para bloquear os slats do bordo de ataque estendidos no seu lugar, confiando unicamente na presión hidráulica do sistema. A NTSB determinou que o motor rompeu múltiples liñas hidráulicas ao separarse da á, causando unha perda de presión hidráulica; o fluxo de aire sobre as ás forzaron aos slats da á esquerda a retraerse, o que causou unha perda nesa á. En resposta ao accidente, obrigouse a usar válvulas de alivio dos slats para prever a súa retracción en caso de dano nas liñas hidráulicas.
Os restos quedaron seriamente fragmentados como para determinar a posición exacta dos temóns, elevadores, flaps e slats antes do impacto e o exame das fotografías das testemuñas amosou só que os flaps da á dereita estaban totalmente estendidos ao intentar a tripulación corrixir sen éxito o balanceo. A posición dos flaps da á esquerda non se puido determinar debido ás borrosas fotografías de cor, polo que foron enviadas a un laboratorio en Palo Alto, California para realizarlles unha análise dixital, un proceso que estaba aos límites da tecnoloxía dos anos 70 e que necesitaba un equipo grande, complicado e caro. As fotografías pasáronse a branco e negro, o que fixo posible distinguir os flaps da á esquerda e demostrou así que estaban retraídos. Ademais, tamén se verificou que a sección de cola do avión estaba intacta e que o tren de aterraxe estaba baixado.
Leváronse a cabo probas no túnel de vento e no simulador para axudar a entender a traxectoria do avión despois de que o motor se separase e de que os slats da á esquerda se retraesen. Esas probas estableceron que o dano no bordo de ataque e o retraemento dos slats incrementou a velocidade de perda desa á de 124 a 159 nós.
O DC-10 incorpora dous dispositivos de aviso que deberían ter alertado os pilotos da perda inminente: a luz de aviso de disensión do slat, que debería terse iluminado despois da retracción incontrolada dos slats, e o axitador da columna de mando do capitán, que se activaba preto da velocidade de perda. Ámbolos dous dispositivos eran alimentados por un xerador eléctrico que á súa vez estaba alimentado polo motor 1 e quedaron inoperativos tras a perda deste. A columna de control do primeiro oficial non estaba equipada co axitador do mando; o dispositivo era ofrecido por McDonnell Douglas como unha opción para o primeiro oficial, pero American Airlines elixiu non telo instalado na súa frota de DC-10. Os axitadores dos mandos foron obrigatorios para os dous pilotos en resposta a este accidente.
Separación do motor
miniatura|250px|Diagrama do soporte do motor do DC-10 As testemuñas do accidente coincidiron en que o avión non golpeara ningún obxecto estraño na pista. Ademais non se atoparon pezas da á ou compoñentes doutro avión co motor separado, á parte do seu soporte, levando os investigadores a concluíren que nada máis se liberara da fuselaxe e golpeara o motor. Polo tanto, a separación da estrutura do motor e o soporte só podería ser debido a un fallo estrutural.
Durante a investigación, un exame dos puntos de ancoraxe revelaron danos na suxeición que coincidían coa forma da abrazadeira traseira do soporte. Isto significaba que a abrazadeira do soporte golpeara á suxeición nalgún momento. Esta foi unha unha proba moi importante, xa que a única forma na que a abrazadeira podería golpear a suxeición do soporte á á do xeito observado era que os parafusos que unían o soporte coa á estivesen desmontados e a unidade que formaba o motor e o soporte estivesen apoiados por outra cousa que non fose o propio avión. Polo tanto os investigadores foron capaces de concluír que o dano observado na parte traseira do soporte estaba presente antes do accidente, en vez de ser causado por el.