cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bieito XII, papa
Foi elixido Papa o 4 de decembro de 1334. Dise que ó coñecer o resultado gritou ós cardeais "Elixiron un asno". Foi consagrado o 8 de xaneiro de 1335.
Nun principio quixo volver a fixar a sé pontificia en Roma, pero ante a conflitiva situación da península itálica, mantivo a sé en Avignon, onde comezou a construción do pazo dos Papas.
Promulgou en 1336 a bula Benedictus Deus, na que fixou oficialmente a doutrina católica sobre a visión beatífica, segundo a cal os falecidos en graza de Deus gozan da súa visión ata o xuízo Final.
Durante o seu pontificado combateu a simonía e o nepotismo, e tratou de reverter o Cisma de Oriente e Occidente.
As profecías de San Malaquías refírense a el como Abbas frigidus (O abade frío), facendo referencia a que antes de ser elixido pontífice foi sacerdote do Mosteiro de Fontfride (Fonte Fría).
Peig Sayers
Peig Sayers, nada no ano 1873 en Dún Chaoin (Condado de Kerry) e finada no ano 1958 en An Daingean, foi unha escritora e seanchaí (contacontos) irlandesa.
Obra
Sayers é principalmente coñecida pola súa autobiografía, Peig, ISBN 0-8156-0258-8, aínda que tamén son importantes os contos e historias tradicionais que recompilou na súa publicación Machnamh Seanmhná/An Old Woman's Reflections, ISBN 978-0-19-281239-1.
Grava
miniatura|300px|Grava En xeoloxía e na construción denomínase grava, grixo, cascallo, pedregullo ou pedrullo ás partículas rochosas de tamaño comprendido entre 2 e 64mm, aínda que non existe unidade de criterio para o límite superior. Poden ser producidas polo ser humano, nese caso denomínase "pedra partida". Neste caso, ademais, adoita suceder que o desgaste natural producido polo movemento nos leitos de ríos xera formas redondeadas e denomínanse seixos ou croios. Porén, existen tamén casos de grixos naturais que non son croios.
Estes áridos son partículas granulares de material pétreo de talle variable. Este material orixínase por fragmentación das distintas rochas da cortiza terrestre, xa sexa de xeito natural ou artificial. Neste último caso actúan os procesos de chancado e esnaquizado empregados nas respectivas plantas dolomita, basalto, pedra de gra, cuarzo e cuarcita.
Vilamaior de Caldelas, Castro Caldelas
Vilamaior de Caldelas é unha das parroquias do concello de Castro Caldelas, pertencente á provincia de Ourense. Segundo o IGE, en 2014 tiña 42 habitantes, dos cales 24 eran homes e 18 mulleres, o que supón unha diminución constante respecto do ano 2009, cando tiña 50 habitantes.
Xeografía
Vilamaior de Caldelas, antigamente coñecida por Vilamaior, sen máis, consta de catro aldeas: a propia Vilamaior (con 25 habitantes), Casfiel (con sete), Os Casares (seis) e Vilar de Oleiros (con catro); antigamente tiña outra aldea, O Carballo, despoboada desde hai xa anos. As parroquias lindeiras son O Burgo, Sas de Penelas e Castrelo (xa pertencente ao concello de San Xoán de Río).
Dista uns 5 km da capital do Concello (O Castro de Caldelas) e 52 km de Ourense.
Xeografía física
Vilamaior está situada na aba da Serra do Burgo. Atópase a uns 750 m de altitude e a parte montañosa correspondente que a protexe polo sur ten un máximo desnivel duns 1.050 m (aínda que a Serra do Burgo, noutra parte, alcanza os 1.250 m aprox.). Esta protección natural polo sur, e algo menos polo leste pero non polo norte (ou moito menos pronunciada polo norte), atenúa as temperaturas máis altas, mais non tanto as baixas; por esta circunstancia natural, á parte de pola altura á que se atopa e tamén por ser unha zona interior, as xeadas son moito máis frecuentes, duradeiras e daniñas que noutros pobos ou parroquias con distinta protección orográfica.
Non hai ríos importantes que atravesen a parroquia; o que hai son regatos, moi torrenciais (con moito desnivel) ao seu paso pola montaña, cheos de auga no inverno e que van secando a medida que o verán avanza.
Demografía
A principio do século XX estaba moito máis poboada a parroquia, cuns 400 veciños aproximadamente, mais agora a redución poboacional debida á emigración a diferentes destinos é constante. No ano 2000 a parroquia tiña 74 habitantes (44 homes e 30 mulleres), mentres que no 2014 son só 42 habitantes.
Economía
A xente sempre viviu da agricultura e da gandaría, e en menor medida da silvicultura (explotación da madeira). Basicamente sempre se tratou de economía de subsistencia baseadas no cultivo da terra en réxime de minifundio. A gandaría proporcionaba un extra ou plus de ingresos, os cales permitían mercar produtos, utensilios etc. Canto aos cultivos, o que máis se sementa son as patacas e o centeo (que hoxe case non se cultiva), millo, remolacha, garavanzos, fabas, leitugas e tomates; dánse as mazás, cereixas, peras e pavías.
Clemente VI, papa
Clemente VI, nado en Rosiers-d'Égletons (Lemosín) en 1291 e finado en Aviñón o 6 de decembro de 1352, foi papa da Igrexa católica entre 1342 e 1352.
Traxectoria
O seu nome de nacemento era Pierre Roger du Beaufort. O seu papado estivo moi influído polos intereses franceses. Nomeou como cardenais case exclusivamente a franceses e mercoulle a cidade de Aviñón a Xoana de Nápoles en 1348. Protector das artes e as letras, foi mecenas do famoso poeta italiano Francisco Petrarca.
Durante o período do seu papado tivo lugar a pandemia que en Europa coñecéuse como peste negra, entre 1347 e 1351.
La Oliva
La Oliva é un municipio español pertencente á provincia das Palmas, nas Canarias. Está situado no norte da illa de Fuerteventura. La Oliva foi a capital da illa ata 1880.
Xeografía
miniatura|250px|esquerda|Montaña de Tindaya. Neste municipio atópanse dous parques naturais, o Parque Natural de Corralejo, que inclúe as súas singulares dunas, e o Parque Natural do Illote de Lobos, que comprende a illa de Lobos en toda a súa extensión, que lle pertence administrativamente.
A Montaña de Tindaya, un dos principais xacementos de manifestacións rupestres da illa, era considerada máxica polos guanches.
A vexetación do municipio está caracterizada pola matogueira espinos (como a aulaga ou a matamoros).
Destacan as praias do Cotillo e Corralejo o que permitiu o desenvolvemento turístico do municipio. Nas súas costas danse as condicións necesarias para a práctica de deportes como o surf, o windsurf, submarinismo etc.
Demografía
Os principais núcleos poboacionais son Corralejo (13.618 habitantes), Villaverde (1.525 habitantes) e La Oliva (1.295 habitantes) (INE 2008).
Johann Fischer von Waldheim
Johann Gotthelf Fischer von Waldheim (en ruso Григорий Иванович Фишер фон Вальдгейм Grigorii Ivánovich Fischer von Waldheim), nado o 13 de outubro de 1771 en Waldheim, Electorado de Saxonia (Sacro Imperio Romano Xermánico) e finado o 18 de outubro de 1853 en Moscova (Imperio ruso), foi un anatomista, entomólogo e paleontólogo alemán, nacionalizado ruso.
Traxectoria
Nacido como Gotthelf Fischer, era fillo do propietario dunha teceduría de liño en Waldheim, Saxonia.
Fischer fixo os seus primeiros estudos en Maguncia, e estudou medicina en Leipzig, graduándose como doutor en 1798. Regresou a Maguncia, onde foi profesor de Historia natural e bibliotecario na Escola Central.
Posteriormente continuou os seus estudos en Viena e en París, co seu amigo Alexander von Humboldt. En París tiveron como profesor ao paleontólogo Georges Cuvier.
O seu principal interese científico nos anos finais do século XVIII foi a zooloxía, publicando varios traballos sobre moi diversos temas, desde a vexiga natatoria dos peixes até a anatomía dos lémures.
Foi chamado a Moscova e, en 1804, ocupou a cátedra Demídov de Historia natural, e foi nomeado director do Museo de Historia Natural da Universidade Estatal de Moscova.
En agosto de 1805 fundou a Sociedade Imperial de Naturalistas de Moscova, da que foi vicepresidente durante longo tempo.
Fischer estivo principalmente comprometido coa clasificación dos invertebrados, traballo cuxo resultado foi a súa obra Entomographia Imperii Rossici (1820–1851). Tamén dedicou moito tempo ao estudo dos fósiles.
Ademais, debido ao seu traballo no estudo dos insectos de Rusia, o goberno ruso elevouno á nobreza, autorizando a poñer "von Waldheim" despois do seu nome.
Temén foi galardoado coa cruz de comendador da Orde de Ssn Vladimiro.
En 1815 foi elixido meembro da Leopoldina (Deutsche Akademie der Naturforscher Leopoldina), e en 1852 foi nomeado membro honorario da Nassauischer Verein für Naturkunde.
Morreu en Moscova o 18 de outubro de 1853, e está soterrado no cemeterio da Presencación da Virxe de Moscova, tamén chamado cemiretio alemán.
Muradelo, Codesoso, Sobrado
Muradelo é un lugar da parroquia de Codesoso, no concello coruñés de Sobrado, na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2014 tiña 23 habitantes (12 homes e 11 mulleres).
Ramón Díaz del Río
Ramón Díaz del Río Jáudenes, nado en Vigo o 11 de decembro de 1940, é un enxeñeiro naval e político galego.
Traxectoria
Licenciado na Escola Técnica Superior de Enxeñeiros Navais de Madrid (1968), traballou en diversas empresas do sector naval.
Militante de Alianza Popular foi conselleiro de Pesca (1982-1983) e de Industria, Enerxía e Comercio (1984-1985) da Xunta de Galicia. Foi elixido deputado nas eleccións ao Parlamento de Galicia 1985, pero deixou o seu escano en 1987 cando foi elixido deputado nas eleccións ao Parlamento Europeo de 1987. De 1988 a 1989 foi vicepresidente da delegación para as relacións cos países do Magreb do Parlamento Europeo. En 1996 foi nomeado director xerente da Fundación Provigo.
Estado falido
A expresión estado falido cualifica un estado débil, onde o goberno central ten pouco control práctico sobre o seu territorio.
Definición
O termo é moi ambiguo e impreciso: tomando de forma literal a definición, un estado infrutuoso sería aquel onde non existe un goberno efectivo, ao contrario dun goberno ditatorial que posúe todo o poder.
Con isto quérese dicir que un país "ten éxito" se mantén un monopolio no uso lexítimo da forza física dentro das súas fronteiras. Cando este está crebado (exemplo, pola presenza dominante de señores da guerra, de milicias, ou do terrorismo), a mesma existencia do estado chega a ser dubidosa, e o estado convértese nun estado que non chegou a ser ou Estado infrutuoso. A dificultade de determinar se un goberno mantén "un monopolio no uso lexítimo dos medios da forza" (que inclúe os problemas da definición de "lexítimo") leva a que non sexa claro cando un estado se pode determinar infrutuoso.
A controversia deriva das implicacións políticas e militares de etiquetar un país como "falido". As decisións e as leis do seu goberno poden non tomarse en conta, e nalgúns casos a acción violenta pódena emprender dentro das fronteiras do "estado falido" axentes doutros países; tal acción ten naturalmente unha legalidade altamente dubidosa.
En anos recentes varios analistas políticos cualificaron moitos países como estados infrutuosos, incluíndo Afganistán, Haití, Somalia, Iemen, Timor Leste ou as Illas Salomón.
O termo tamén se utiliza no senso dun estado que se fixo ineficaz (é dicir, ten control nominal militar e policial sobre o territorio, pero só no que respecta a que non existen grupos armados desafiando directamente a autoridade do estado; en resumo: a visión: "que non haxa noticias, é unha boa noticia"); porén non pode facer cumprir as leis uniformemente debido ás altas taxas de criminalidade, corrupción extrema, extenso mercado informal, burocracia impenetrable, ineficacia xudicial, interferencia militar na política... Tamén estarían neste grupo as situacións culturais onde os líderes tradicionais gastan máis enerxía có estado sobre certas áreas de goberno aínda que non compitan co estado. Camerún, Liberia, Nixeria e Papúa Nova Guinea menciónanse a miúdo nesta categoría.
Centro de Investigación das Crises dos Estados
O Centro de Investigación das Crises dos Estados, (Crisis States Research Centre) define un estado infrutuoso como unha condición de estado colapsado, isto ém un estado que non pode manter a súa seguridade básica nin as súas funcións de desenvolvemento, e que non ten un control efectivo sobre o seu territorio e as súas fronteiras. Un estado infrutuoso é aquel que non pode reproducir xa as condicións da súa propia existencia. O termo oposto a estado infrutuoso sería estado perdurábel, se ben resultaría complexo indicar por onde pasa a liña que divide estas súas definicións, posto que mesmo nun estado infrutuoso hai algunhas institucións características dos estados que aínda existen ou funcionan, como algunhas divisións territoriais.
A listaxe de Foreign Policy
A revista estadounidense Foreign Policy publica todos os anos unha listaxe de estados infrutuosos onde se ordenan aqueles estados máis falidos conforme unha ducia de factores. Estes son: as presións demográficas, os movementos masivos de refuxiados e a cantidade de desprazados internos, as reivindicacións de grupos vingativos, as bandas crónicas e organizadas, desiguais niveis de desenvolvemento entre grupos, crises económicas fondas e/ou agudas, criminalización e deslexitimación do estado, deterioración progresiva dos servizos públicos, violación xeneralizada dos dereitos humanos, o funcionamento do aparato de seguridade como un estado dentro do estado, o crecemento de elites de tipo facción, e a intervención doutros estados ou doutros axentes externos.
Estes son os dez primeiros estados da lista de 2006 de Foreign Policy:
A prol do termo
A Cruz Vermella utilizou o vocábulo en termos neutrais nunha análise sobre Lei Internacional en decembro de 1999.
O secretario xeral das Nacións Unidas, Kofi Annan tamén empregou o termo nunha conversa con Hu Jintao na China: We can't afford another failed State like Afghanistan, dixo, en referencia ao período durante o que a comunidade internacional ignorou que o país se convertera nun bastión do terror organizado — outubro de 2002.
Contra o termo
Moitos dos críticos desta definición alegan que é unha manobra imperialista dos Estados Unidos, un xeito máis de erixirse como policía do mundo, unha violación da soberanía dos países e unha legalización de posibles invasións e ocupacións estadounidenses en países pequenos e débiles, que poidan estar en contra dos seus intereses.
Aappilattoq, Kujalleq
A área de Aappilattoq estivo habitada desde o século XIX, mais o asentamento actual fundouse en 1922.
Skinny Little Bitch
"Skinny Little Bitch" é o decimocoarto sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo Hole, editado o 16 de marzo do 2010 como parte do seu álbum Nobody's Daughter. Trátase do seu primeiro sinxelo en dez anos, debido á súa separación no ano 2002.
Aappilattoq, Kujalleq
As principais ocupacións da xente son a caza e a pesca.
Posúe unha escola, Jaajap atuarfia, con 22 alumnos no 2006, como tamén unha igrexa.
Até o 31 de decembro de 2008, pertencía a Nanortalik e a partir do 1 de xaneiro de 2009, forma parte de Kujalleq, cando os antigos municipios de Qaqortoq, Narsaq e Nanortalik deixaron de existir como entidades administrativas.
Xeografía
Aappilattoq atópase ao leste de Nanortalik, a uns 50 km ao norte de Cabo Farewell, o cabo máis meridional de Groenlandia, entre fiordes.
Poboación
Ficheiro:Aappilattoq-kujalleq-population-dynamics.png
Negreira
Negreira é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca da Barcala. Segundo o IGE, en 2014 tiña 7.009 habitantes (7.079 no 2012, 7.077 no 2011, 7.029 no 2010). O seu xentilicio é ou.
Situación
Linda ó norte cos concellos da Baña e Santa Comba, ó sur con Brión, Noia e Outes, ó leste con Ames e ó oeste con Outes e Mazaricos. Está comunicado con Santiago de Compostela a través da estrada AC-543 (Santiago-Bertamiráns) e a AC-544, que chega á vila de Negreira e segue até Muxía pola Pereira.
A vila de Negreira está situada á beira do río Tambre.
Demografía
Fonte: Instituto Nacional de Estadística, INE 1857-2011
Historia
No monte Corzán consérvanse megálitos. En Espiñaredo hai un conxunto de mámoas, con 32 pedras cunhas medidas de 32 metros de diámetro e 5 de altura. En Logrosa atopáronse dúas esculturas antropomorfas en posición hierática, con brazos e mans ben definidos, do ano 1|1 d.C.. Consérvanse no Museo do Pobo Galego, nunha das salas de Historia de Galicia. Hai restos de poboados castrexos en Broño, Logrosa, Vilachán e Xallas.
O asentamento de Nicraria Tamara (por estar situada á beira do Tambre) ten a súa orixe na idade antiga, vinculado a unha explotación de minas de prata. En 876 o rei Afonso III o Magno concedeu o feudo de Negreira ó bispo compostelán Sisando. En 979 houbo unha incursión normanda que arrasou a vila, reconstruída en 1113.
Patrimonio
O Pazo do Cotón, situado ó pé do Camiño Real, é unha construción dos séculos XVII-XVIII, malia estar documentado xa desde moito tempo antes. Ten claustro e tripla arcada na porta da capela, balaustrada barroca e piso superior cunha galería de grandes piares.
Economía
A economía está asentada no sector primario: agricultura e gandería. Cultívanse principalmente millo, pataca e cultivos forraxeiros. Unha importante superficie fértil reservase á herba campía para o gando, maioritariamente vacún. A gandería céntrase no bovino, con predominio das frisoas leiteiras. As cooperativas leiteiras da bisbarra fundaron Feiraco, que hoxe é unha das maiores empresas leiteiras de capital galego.
Durante a Guerra civil española e a segunda guerra mundial houbo, amais, unha explotación mineira de tungsteno.
Lugares de Negreira
Para unha lista completa de tódolos lugares do concello de Negreira vexa: Lugares de Negreira.
Partidos políticos de España inscritos de 1996 a 2000
Esta é unha lista de partidos inscritos no Rexistro de Partidos Políticos do Ministerio do Interior de España de 1996 a 2000.
El Cuarto Estado
El Cuarto Estado foi unha revista editada en Ourense entre 1886 e 1887.
Historia e características
Revista anarquista que apareceu en xullo de 1886. Publicación quincenal, estaba dirixida por Antonio Díaz. Os seus redactores foron detidos en setembro, pero postos inmediaramente en liberdade. Aínda se publicaba en 1887.
As crónicas do sochantre
Trama
Charles Anne de Crozón é un home bretón, de finais do século XVIII. Logo de aprender a tocar o bombardino, pasou a ser o sochantre de Pontivy, e como tal, adoita tocar nos servizos relixiosos. Un día de 1793 é chamado para ir tocar no enterro dun veciño de Quelven. Ao saír de mañanciña da súa vila, dinlle que debe subir a unha carroza con outras persoas que tamén van ao enterro.
Ao pouco de partiren, descobre que os cinco acompañantes son cadáveres de persoas falecidas: Coulaincourt de Bayeux (un coronel aforcado), Guy Parbleu (queimado na fogueira), Jean Pleven (un escribán aforcado), Clarina de Saint-Vaast (unha muller envelenada) e monsieur de Nancy. A carroza está tirada por tres cabalos mortos.
Logo do susto inicial, vai collendo confianza con eles. Ao chegar a noite, os corpos perderon as súas carnes, quedando só os esqueletos. E nunha parada da carruaxe, os mortos comezan a contar as súas historias. Ao proseguir a viaxe, que se ve delongada, vense envoltos nunha batalla da Revolución Francesa, e fan unha particular representación de Romeo e Xulieta.
O sochantre, á fin, toca para o fidalgo de Quelven, pero vese envolto nunha lea amorosa co seu esqueleto, e remata correndo escapando del. Finalmente, chega de regreso á súa casa, logo de tres anos de viaxe.
Estrutura
Comeza cunha introdución sobre a terra da Bretaña e outra sobre o personaxe do sochantre. A acción está dividida en catro partes: "A carroza" (4 capítulos), "As historias" (7), "Os viaxes" (4 capítulos, incluíndo a representación da obra de teatro, e unha parte final.) A seguir, hai dous apéndices: o Dramatis personae e unha noticia sobor dun personaxe secundario.
Edicións
Foi editado por vez primeira en agosto de 1956 por Editorial Galaxia, coa portada deseñada por Ignacio Suárez Llanos e ilustracións de Xohán Ledo, adicado a Francisco Fernández del Riego. A editorial publicouno posteriormente na colección Narrativa. En 2002 fíxose unha edición para a Biblioteca Galega 120 de La Voz de Galicia, e en 2004 apareceu na Biblioteca Álvaro Cunqueiro.
Operation Dumbo Drop
Operation Dumbo Drop é un filme estadounidense de comedia dirixido por Simon Wincer que foi estreado en 1995.
Sinopse
Durante a Guerra de Vietnam, o capitán Doyle chega a unha estratéxica aldea para substituír o capitán Sam Cahill. Ambos teñen unha importante misión: conseguir un elefante e levalo á aldea para substituír o que un grupo do Vietcong matara.
Lyra
Lyra ou Lira é unha constelación pequena pero facilmente identificable pola súa estrela Vega que é o vértice do denominado "triángulo de verán" (as outras dúas estrelas son Deneb, na constelación Cisne e Altair, na Aguia).
Mitoloxía
dereita|300px|miniatura|Cygnus e Lyra.
Segundo a mitoloxía grega, tratase da lira das Musas, que foi inventada por Hermes, este deulla a Apolo, quen lla cedeu ó músico Orfeo, fillo da musa Calíope, para que deleitase á humanidade coa súa música. Cando Orfeo morreu a mans das bacantes de Tracia, a súa lira foi colocada por Zeus entre as constelacións.
Obxectos Notables do espazo profundo
Cabe destacar M57, unha das nebulosas planetarias mellor estudadas cunha magnitude total de 8.8, chamada tamén nebulosa do anel de Lyra estimase que ten entre 6.000 e 8.000 anos de idade; o cúmulo globular M56 a unha distancia de 32.900 anos luz e un diámetro de 85 anos luz; así coma NGC 6791, un cúmulo aberto rico que conta con aproximadamente 300 estrelas. Tamén menciona-los casos das estrelas variables RR Lyrae e Beta Lyrae, que teñen dado nome a dous tipos de variables distintas: a primeira de período curto e a segunda de tipo 'eclípsante'.
Unión Popular de Langreo
A Unión Popular de Langreo é un club de fútbol español do concello de Langreo, en Asturias. Foi fundado en 1961 pola fusión do Racing Club de Sama e o Círculo Popular de La Felguera, ambos os fundados ao redor de 1915. Actualmente xoga no grupo I da Segunda División B Española.
Estadio
O estadio de Ganzábal (reinaugurado no verán de 2006) ten capacidade para 4.024 espectadores sentados e é propiedade do Concello de Langreo. O terreo de xogo é de herba artificial, ten un deseño singular con visera e trincheiras de aceiro, cuns castilletes mineiros sostendo a iluminación da tribuna principal. Atópase no distrito langreano de La Felguera.
A historia do Ganzábal remóntase a principios dos anos 20 do pasado século cando o añejo estadio, por aquel entón baixo o nome da Barraca, comezou a albergar os partidos do Círculo Popular de La Felguera, conxunto que se fusionou en 1961 co Racing Club de Sama. A denominación de estadio Ganzábal fíxose en honra dun dos presidentes máis importantes que tivo o Círculo Popular na súa historia e que foi fundamental para culminar as obras de La Barraca: o enxeñeiro Francisco Fernández Ganzábal, quen despois colaborou co UPL e axudou a construír o campo.
Exclusión social
En ciencias sociais, denomínase marxinación, marxinalidade ou exclusión social a unha situación social de desvantaxe económica, profesional, política ou de status social, producida pola dificultade dunha persoa ou grupo para se integrar nalgúns dos sistemas de funcionamento social (integración social). A marxinación pode ser o efecto de prácticas explícitas de discriminación, que deixan ao grupo social segregado á marxe do funcionamento habitual da sociedade á que pertence.
Río Camba
260px|miniatura O río Camba é un río da provincia de Ourense, en Galiza, afluente do Bibei pola súa marxe esquerda, que a súa vez é tributario do Sil. Ten unha lonxitude de 56 km. A súa cunca abrangue unha superficie de 166 km².
Descrición
O río Camba ten o seu nacemento na serra de San Mamede, no concello de Laza, a 1.480 m de altura. Verte as súas augas ao Bibei á altura da vila de Viana do Bolo. Durante o seu camiño atravesa os concellos de Laza, Castrelo do Val e Vilariño de Conso.
A cunca do Camba forma parte da área protexida do Macizo Central ourensán, dentro da Rede Natura 2000. O percurso do río, enmarcado entre as altas serras de San Mamede, Queixa e O Invernadeiro polo Norte, e a serra de Peña Nofre polo sur, é claramente encaixado.
Os seus afluentes principais son regos de montaña, de curto curso, como o rego da Ribeira Grande e da Ribeira Pequena, provenientes da serra de Queixa, en cuxos vales quedan restos de antigas glaciacións. miniatura|250px|Encoro das Portas.
É de tipo pluvio-nival, con máximos de caudal en inverno, pero que se prolongan na primavera, polo desxeo.
Como no caso doutros ríos da cunca do Sil, construíronse encoros, que reteñen as súas augas. Dentro do concello de Vilariño de Conso, está o encoro das Portas, dado en concesión a Iberdrola, e que é o de maior capacidade de toda a provincia ourensá, con 536 hm³.
Cultura moche
miniatura|250px|Cultura moche. A cultura moche é unha cultura arqueolóxica do Antigo Perú que se desenvolveu entre os séculos II e VII no val do río Moche (actual provincia de Trujillo, no departamento da Libertad). Esta cultura estendeuse cara ós vales da costa norte do actual Perú.
As sociedades moches fixeron grandes obras de enxeñaría hidráulica: canles de regadía e represas, o que lles permitiu ampliar a súa fronteira agrícola a grande escala.
Foron grandes arquitectos; a súa materia prima foi o adobe. Construíron complexos relixiosos-administrativos de carácter monumental, conformados por palacios e templos ou huacas (en forma de pirámide trunca), as cales recubrían de grandes murais no alto e baixorrelevo, pintados con cores extraídas da natureza, onde plasmaron os seus deuses, mitos, lendas e toda a súa cosmovisión cultural. As máis notables destas construcións son as chamadas Huacas do Sol e da Lúa, no val de Moche.
Foron os mellores metalurxistas da súa época; douraron o cobre moito antes que en Europa; e coñeceron unha variedade de técnicas (laminado, martelado, soldadura, etc.), fabricando ferramentas, armas, vestimentas, emblemas, ornamentos e toda a súa variada e rico aparato ritual.
Foron grandes navegantes: construíron caballitos de totora, os máis pequenos para a pesca e os meirandes para as súas viaxes até as costas ecuatoriais, dende onde traían a cuncha Spondyllus, sacra para os moches, e en xeral, para o resto das culturas costeñas do Antigo Perú.
Museo do Petit Palais
miniatura|300px|Fachada do Petit Palais É o Museo de Belas Artes da Vila de París (Musée des Beaux-Arts de la Ville de Paris).
Edificio
O Petit Palais construíuse para a Exposición Universal celebrada en 1900 polo arquitecto Charles Girault.
Situado en torno a un fermoso patio semicircular, con xardín, o palacio é semellante ao Grand Palais. As súas columnas xónicas, o pórtico monumental e cúpula replican ás dos Inválidos da outra beira do río.
Colección
A colección que se exhibe neste museo divídese en seccións:
Serviu de modelo principalmente para o Musée royal de l’Afrique centrale, preto de Bruxelas.
Constitución española
Constitución española pode referirse ás seguintes Constitucións:
Arnett Moultrie
Arnett Nathaniel Moultrie, nado o 18 de novembro de 1990 en Queens, Nova York, é un xogador americano de baloncesto profesional.
Instituto
Na tempada coma júnior no Raleigh-Egypt High School, Moultrie fixo 15 puntos, 8 rebotes e 2 tapóns por partido. Na súa tempada sénior, acadou 15 puntos, 8 rebotes e 4 tapóns por encontro.
Freshman
Na súa primeira tempada en UTEP, Moultrie fixo 8.8 puntos e 8.2 rebotes por partido, e foi incluído no All-Freshman Team da conferencia USA. No College Basketball Invitational, Moultrie aumentou os seus números ata 13.2 puntos e 8.7 rebotes por partido, pero non puido evitar a derrota de UTEP na rolda final contra Oregon State.
Sophomore
Na súa tempada sophomore en UTEP, acadou 9.8 puntos e 6.7 rebotes por partido. No Torneo Conference-USA, fixo 12.0 puntos por encontro e gañouse un posto no mellor quinteto do torneo.
Júnior
Moultrie foi forzado a non xogar durante unha tempada tras trasladarse á Universidade de Mississippi State. Na súa primeira tempada xogando para Mississippi State, Moultrie acadou 16.4 puntos e 10.5 rebotes por partido. Foi ademais incluído no equipo All-SEC. O 28 de marzo de 2012, Moultrie decidiu declararse elixible para o Draft da NBA de 2012.
Traxectoria profesional
O 27 de outubro de 2014, foi traspasado ós New York Knicks a cambio de Travis Outlaw e unha futura elección do Draft. Tras a súa adquisición, Moultrie foi cortado polos Knicks.
Gran Premio de San Marino de 1986
O Gran Premio de San Marino de 1986 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 27 de abril de 1986 no Autódromo Enzo e Dino Ferrari en Imola, Italia. Foi a terceira carreira do Campionato do Mundo de pilotos de e o sexto Gran Premio de San Marino. Do mesmo xeito que na carreira do ano anterior, o consumo de combustible foi un gran problema, provocando o cambio na clasificación nas últimas voltas.
O Autódromo Dino Ferrari melloraraas condicións de seguridade respecto ao ano anterior, incluíndo leves modificacións da pista logo da chicane Variante Alta e a ampliación das zonas de escape no complexo Rivazza. Alain Prost (McLaren - TAG) dominou a carreira logo de que Ayrton Senna (Lotus - Renault) e Nigel Mansell (Williams - Honda) se retiraran cedo, antes de case quedar sen combustible, a tres curvas da bandeira a cadros. Facendo eses freneticamente co coche para aproveitar as últimas pingas de combustible, arranxouse para que seguira funcionando o tempo suficiente para deslizarse sobre a liña e gañar a carreira (o seu compañeiro en McLaren Keke Rosberg clasificouse quinto malia correr en seco 2 voltas do final, un problema atribuído a que Rosberg usou demasiado impulso). Nelson Piquet levou a meta o seu Williams en segundo lugar só 7,645 segundos detrás de Prost, mentres que o austríaco Gerhard Berger terminou terceiro para anotar o seu primeiro podio e o do equipo Benetton na Fórmula Un.
Líderes por volta
Nelson Piquet 28 (1-28), Keke Rosberg 4 (29-32), Alain Prost 28 (33-60)
Referencias
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Intestino groso
dereita|miniatura|Localización do intestino groso no abdome O intestino groso é a última porción do tubo dixestivo dos vertebrados. Nel absórbese a auga e o resto dos materiais almacénanse como feces antes de ser eliminadas mediante a defecación. O intestino groso está formado polo cego, o colon e o recto. Algunhas fontes inclúen tamén o canal anal. O intestino delgado únese ó intestino groso no abdome inferior dereito a través da válvula ileocecal.
O intestino groso procede embrioloxicamente da parte da asa intestinal primitiva que sofre menor número de flexuras. Ó completar o intestino un xiro positivo de 270° (contrario ás agullas do reloxo) en torno ó eixo da arteria mesentérica superior, o comezo do intestino groso atópase na fosa ilíaca dereita. Tendo en conta que existe un punto fixo (a cloaca primitiva que posteriormente orixinará o ano), o percorrido que fai o intestino primitivo debuxa perfectamente o futuro marco cólico do adulto. O marco cólico encadra as asas xexunais e ileais, que teñen situación inframesocólica.
Función
Tras unhas dúas horas dende a inxestión, o quimo chega ao intestino groso onde xa non é procesado. Nesta última etapa da dixestión, o intestino groso limítase a absorber os minerais, a auga e as vitaminas (K e B12) que son liberadas polas bacterias que habitan no colon. Aquí libérase metano en forma gasosa cando converte o amidón e os seus derivados en glicosa para ser absorbida. Gran parte do metano gasoso é absorbido en forma de cadeas de ácidos graxos ou expulsado.
O intestino groso tamén compacta as feces e almacena a materia fecal no recto ata que é expulsada a través do ano.
Topografía do intestino groso
Topograficamente o intestino groso comeza na válvula ileocecal, no cego, que é o apéndice primitivo. O cego é intraperitoneal, así como o apéndice. O colon ascendente encóstase á parede posterior e faise secundariamente retroperitoneal. Na base do fígado, o colon cambia de dirección no ángulo hepático do colon e faise colon transverso, que pende cunha lonxitude variable, unido á parede abdominal posterior polo mesocolon transverso. Volve cambiar de dirección no ángulo esplénico do colon, e pasa a colon descendente, que tamén está adherido á parede abdominal posterior.
Porcións do intestino groso
miniatura|200px|Vista en 3D do intestino groso xerada mediante [[tomografía computadorizada.]]
En termos de diámetro, o cego é o máis largo, cunha media de algo menos de 9 cm en individuos sans e o colon transverso ten menos de 6 cm de diámetro. O colons descendente e sigmoide son lixeiramente máis pequenos, cun diámetro medio de 4-5 cm de diámetro. Os diámetros maiores que certos limiares para cada sección de colons poden ser diagnosticados como megacolon.
Irrigación
A parte dereita do intestino groso recibe ramas da arteria mesentérica superior. A partir da metade do colon transversal, a parte esquerda recibe ramas da arteria mesentérica inferior, arteria cólica esquerda, arterias sigmoideas e a rama terminal é a arteria rectal superior. As ramas da mesentérica superior e inferior anastomosan no colon transversal. As veas levan un curso análogo ao das arterias e van confluír na vea mesentérica inferior, que se une á esplénica e mesentérica superior para formar a vea porta hepática.
Innervación
A innervación é dobre, cun sistema intrínseco e outro extrínseco. O sistema nervioso intrínseco contén as porcións correspondentes do plexo entérico, que forman parte do sistema nervioso entérico, constituído polo plexo submucoso (de Meissner) que está localizado na capa submucosa (sensitivo), o plexo mientérico (de Auerbach), que dirixe o peritaltismo intestinal e que se atopa entre a capa muscular lonxitudinal e a capa muscular circular (motor) e o plexo subseroso.
Histoloxía
miniatura|Corte histolóxico O intestino groso presenta glándulas de Lieberkhun e invaxinacións e non ten vilosidades nin pregamentos circulares. Presenta, na túnica serosa, evaxinacións e unha evaxinación chea de tecido adiposo constitúe un apéndice omental.
No intestino groso hai unha gran cantidade de exocrinocitos caliciformes. As poboacións celulares epiteliares son as mesmas cás do intestino delgado. Existen nNeuronas estreladas eferentes multipolares heterópodas que forman parte dos ganglios intraparietais parasimpáticos.
Exploración
O intestino groso pódese explorar mediante:
Enfermidades do intestino groso
Entre as máis frecuentes pódense citar:
Outros animais
O intestino groso só é verdadeiramente distinguible nos tetrápodos, nos que case sempre está separado do intestino delgado por unha válvula ileocaecal. Non obstante, na maioría dos vertebrados é unha estrutura relativamente curta que vai directamente ao ano, aínda que sensiblemente máis larga có intestino delgado. Aínda que o cego está presente na maioría dos amniotas, só nos mamíferos o resto do intestino groso se converte nun verdadeiro colon.
Nalgúns pequenos mamíferos, o colon é recto, como noutros tetrápodos, mais na maioría das especies de mamíferos, divídese en porcións ascendentes e descendentes; un colon transverso distinto normalmente só está presente nos primates. O recto dos mamíferos que non son monotremas deriva da cloaca doutros vertebrados e, polo tanto, non é verdadeiramente homólogo do "recto" atopado nestas especies.
Pacific Coast Highway
"Pacific Coast Highway" é o décimo quinto sinxelo da banda de rock alternativo estadounidense Hole, editado como descarga dixital o 6 de abril do 2010 como parte do seu álbum Nobody's Daughter.
Breteil
Breteil (Brezhiel) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
André Roberson
André Lee Roberson, nado o 4 de decembro de 1991 en Las Cruces, Novo México, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga nos Brooklyn Nets da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
Roberson foi seleccionado na 26ª posición do Draft da NBA de 2013 polos Minnesota Timberwolves, pero foi traspasado despois ós Oklahoma City Thunder. O 12 de xullo de 2013, asinou o seu primeiro contrato profesional cos Thunder. Durante a súa tempada coma rookie, foi asignado en varias ocasións ós Tulsa 66ers da NBA D-League.
O 16 de febreiro de 2021, Roberson asinou cos Brooklyn Nets, onde xogou dous partidos cos Nets antes de ser cortado. Asinou de novo con Brooklyn o 26 de febreiro, cun contrato de dez días.
Porfirio González Gradín
Vida persoal
Casou con Silvestra María del Carmen de Francisco Vidal e foi pai de María del Pilar, María del Carmen e Porfirio González de Francisco.
Death 'n' roll
Death 'n' roll e o termo aplicado para cualificar a aqueles grupos de death metal que incorporan elementos típicos do rock and roll no seu son. O resultado desta combinación é unha mestura das características típicas do death metal, como as voces guturais e a distorsión nas guitarras, con elementos reminiscentes do hard rock e o heavy metal tradicional dos anos 1970. Entre os grupos incluídos nesta clasificación atópanse bandas como Entombed, Deuteronomium e Gorefest.
Juan Manuel Páramo Neyra
Juan Manuel Páramo Neyra, nado en Lugo o 15 de marzo de 1939, é un enxeñeiro e político español.
Traxectoria
Foi presidente da Autoridade Portuaria da Coruña (1982-1983 e 1996-1999) e decano do colexio de Enxeñeiros de Camiños, Canais e Portos (1988-1996 e desde 2000). Presidiu o Partido Liberal en Galicia e despois o Partido Demócrata Liberal e foi membro do seu comité executivo nacional (1982-1989). Foi deputado no Parlamento de Galicia por Coalición Popular (1985-1989) e conselleiro de Pesca, Marisqueo e Cultivos Mariños (1986-1987). Foi tenente de alcalde de Santiago de Compostela e Director xeral da COTOP. Foi profesor da Universidade da Coruña.
Loveninjas
Loveninjas é un grupo de Indie Pop de Estocolmo, Suecia.
Discoverer Enterprise
A Discoverer Enterprise é unha plataforma petrolífera móbil, tipo FPSO (Floating Production Storage and Offloading vessel), con dobre casco e dinamicamente situada, construída no estaleiro ASTANO, na ría de Ferrol. Foi botada o 12 de decembro de 1997 e entregada o 6 de agosto de 1998. Na data da súa botadura era a maior plataforma petrolífera do mundo.
Características
O Discoverer Enterprise foi o primeiro dunha serie de tres construídos en Astano:
Acontecemento
miniatura|esquerda|A Discoverer Enterprise encaixada na ponte das Pías. Na noite do 13 de xaneiro de 1998 a Discoverer Enterprise estaba atracada no peirao nº 10 de ASTANO, no concello de Fene, estando a traballar a quenda de noite. Durante a madrugada, o temporal rachou coas estachas que a mantiñan amarrada ó peirao do estaleiro, logo de padecer ventos que acadan os 140 km/h. Aínda non ben pasara un cuarto de hora, cando a plataforma bateu lateralmente coa ponte das Pías, destruíndo uns 100 m do taboleiro, varios piares e a traída de augas dos concellos de Ares, Fene e Mugardos e sen producirse danos persoais. Na tarde dese mesmo día, aproveitando a preamar, retirouse coa axuda de varios remolcadores.
Os efectos do accidente supuxeron que, durante os seis meses seguintes, colapsase a antiga vía de entrada a Ferrol, atravesando os concellos de Neda e Narón, cun percorrido superior ós oito quilómetros, chegando as retencións ata Pontedeume nalgunha ocasión. A reconstrución da ponte foi inmediata e o acceso restableceuse oficialmente o 10 de marzo, agora con catro carriles en lugar dos dous que tiña orixinalmente.
Isabel Pantoja
María Isabel Pantoja Martín, nada en Sevilla o 2 de agosto de 1956, é unha cantante española, destacada no xénero musical da copla. Traballou esporadicamente como actriz, nun par de películas.
En 2007, a discográfica Sony Music entregou á cantante 40 discos de platino por máis de 4 millóns de álbums. Devanditas vendas contabilízanse a partir de 1990, ano en que asinou con Sony.
É irmá do tamén cantante Agustín Pantoja e nai de dous fillos, o popular Kiko Rivera, froito do seu matrimonio con Francisco Rivera, e María Isabel, unha nena peruana que adoptou en 1996. Tivo unha relación co exalcalde de Marbella Julián Muñoz. Estivo dous anos no cárcere polo caso Malaya.
Caballito de totora
dereita|miniatura|250x250px|Caballitos de totora en [[Huanchaco.]] miniatura|250x250px|Caballitos de totora en [[Huanchaco.]] esquerda|miniatura|190x190px|Caballito de totora en cerámica Mochica. Museo Larco. Lima, Perú. Un caballito de totora é un tipo de embarcación construída dende mil a tres mil anos a. C. con talos e follas de totora (Scirpus californicus). Está deseñado para transportar a un navegante cos seus aparellos, durante as faenas de pesca mariña no Perú e lacustre en Bolivia e o Perú.
Dende hai tres mil anos non variou o seu deseño. Xa o utilizaban na cultura moche, contra o ano 200, e aínda é usado por bolivianos e peruanos.
Hibernia
Hibernia é o nome en latín da illa da Irlanda.
Etimoloxía do nome
Tamén se di que o nome pode deberse a unha latinización do nome Ivernii, unha das tribos celtas que habitaba Irlanda no tempo dos romanos.
Hibernia e Roma
Hibernia nunca foi incorporada formalmente ao Imperio Romano.
A crenza popular é que os romanos nin invadiron nin influíron de xeito notable Irlanda, aínda que se sabe que expedicións de tribos irlandesas chegaron ás provincias romanas de Britania (Gran Bretaña) e Galia (Francia).
Os testemuños escritos son escasos, aínda que suxestivos. Non se atoparon calzadas romanas, nin probas de ningunha invasión. Aínda así, no sueste de Irlanda apareceron cemiterios de estilo romano e grandes cantidades de achados romanos.
Está xeralmente aceptado que Cesar "invadiu" Gran Bretaña. Aínda que o seu exército deixou poucas probas que descubrir, permaneceu alí só un par de anos e fracasou no seu intento de incorporar Hibernia ao Imperio Romano. A única proba que se ten da invasión romana de Hibernia é o libro de César, A Guerra das Galias, do ano 54 a. dC.
Os outros poucos textos do período que se conservan xunto coa arqueoloxía, suxiren certa interacción entre a Britania romanizada e Irlanda. Sen un novo achado arqueolóxico ou a aparición dalgún texto perdido, os detalles de devandita interacción permanecen aínda suxeitos a debate.
Document
Document é o quinto álbum de estudio de R.E.M., editado o 1 de setembro de 1987. Foi lanzado poucos meses despois da aparición da colección de rarezas Dead Letter Office e o derradeiro traballo con material novo que a banda editou coa I.R.S. Records. Document é o primeiro álbum no que R.E.M. traballou co produtor Scott Litt.
Parlamento de Budapest
miniatura|dereita|250px|Imaxe do parlamento húngaro xunto ó Danubio. O Parlamento húngaro (en húngaro: Országház) é probablemente o máis coñecido edificio de Budapest. O edificio é o centro da lexislatura húngara e doutras institucións, como a biblioteca do Parlamento. O Parlamento atópase no distrito V da cidade, xunto á beira do Danubio, coa entrada principal atopada na Praza Kossuth.
O interior
O interior está decorado con mármore e ouro. O edificio coa súa estrutura simétrica serve para albergar un parlamento bicameral. Na ala norte alberga as oficinas do Primeiro Ministro, mentres que na ala sur as do Presidente da República.
En ámbolos dous lados da escaleira exterior atópanse dúas estatuas de leóns, as columnas feitas de granito vermello con 6 metros de altura, pesan 4 toneladas cada unha. No teito pódense observar as pinturas alegóricas de Károly Lotz como a "Apoteose da lexislación" e a "Glorificación de Hungría".
Eej Khad
Historia
Esta deusa encarna a fertilidade, debido a que é antropomorfolito (rocha con forma humana). Está situada en plena estepa mongol, dentro dun modesto santuario de madeira. Mide 2 metros de alto por 4 de ancho e o aspecto antropomorfo fai que sexa adorada pola xente tódolos días do ano, ofrecéndolle galletas, caramelos e vodka da marca "Chinghis Khan"(nome en mongol de Xenxis Kan).
Está vestida como unha muller nativa cun amplo saial de cor crema e panos votivos(khatags de seda ó estilo mongol), algúns poñen billetes no cinto da deusa e logo a tocan coas mans ou coa fronte e piden desexos concretos. O santuario de Eej Khald foi construído a principios do século XX para distinguila dos ovó(montículos de pedras como os milladoiros en Galicia). Os soviéticos tentaron destruír o seu santuario e á mesma rocha sen ningún éxito.
Tareixa Campo
María Teresa Campo Domínguez, coñecida como Tareixa Campo, nada o 24 de agosto de 1946 no Incio, é unha actriz e directora de teatro galega.
Traxectoria
É diplomada en maxisterio e exerceu a docencia na cidade de Lugo. Foi a cofundadora da asociación de Profesores de Teatro "Barriga Verde" e é membro fundador do grupo teatral "Achádego".
Eej Khad
Historia
O culto asóciase a outras litolatrías polo mundo adiante e outras épocas, como as pedras Bal-Bal de Kirguizistán, o betilo de Cibeles, as pedras "tiki" de Polinesia, as inukshuk dos inuit no Ártico,a Pedra Negra da Kaaba, o Irminsul dos saxóns, as pedras casadas (Meoto Iwa) dos xaponeses e moitos penedos de Galicia relacionados aínda hoxe con santuarios (Torre da Moa en Corme, a pedra das serpes en Gondomil, a barca da Virxe en Muxía, a cama de pedra de San Xiao no Monte Aloia ou Pena dos Namorados en Ponteareas).
Inocencio VI, papa
miniatura|200px miniatura|120px Inocencio VI, nado en Les Monts cara a 1282 ou 1295 e finado en Avignon o 12 de setembro de 1362, foi o Papa nº 199 da Igrexa católica.
Traxectoria
De nome Étienne Aubert, naceu na aldea de Les Monts, diocese de Limoges (hoxe parte da comunidade de Beyssac, departamento de Corrèze). Despois de exercer como profesor de dereito civil en Tolosa foi nomeado bispo de Noyon e posteriormente de Clermont, dignidade que ocupou ata ser nomeado cardeal bispo de Ostia en 1342.
Foi elixido Papa o 18 de decembro de 1352, tras pactar cos cardeais electores sobre a liña política que ía seguir o seu pontificado. Ó serlle imposta a tiara papal declarou nulo o acordo, alegando a súa ilegalidade por limitar o poder divino do Papa.