cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tony Hackens
Ámbito arqueolóxico
Na década de 1980 dirixiu, baixo os auspicios da Dirección de Antigüidades de Corfú e en colaboración coa Brown University, unha serie de campañas de escavacións no antigo centro urbano da vila de Corcyre.
Outros ámbitos
Tony Hackens foi membro fundador, vicepresidente (1976-1995) e copresidente (1995-1997) da rede PACT (Rede europea de cooperación científica e tecnoloxía aplicada ao patrimonio cultural), no seo do Consello de Europa. Como tal, organizou numerosos encontros internacionais de carácter interdisciplinario. Coa finalidade de publicar as actas destes encontros, fundou a revista PACT, da que foi o editor responsable (saíron máis de 50 números entre 1977 e 1997).
Cayetano Martínez de Irujo
Tamén foi actor, interpretando ao Duque de Wellington na película Goya's Ghosts de Miloš Forman.
Benahavís
250px|thumb|Campo de golf Monte Mayor en Benahavís Benahavís é un concello español da provincia de Málaga, en Andalucía. Tiña unha poboación de 7.105 habitantes en 2015.
Tony Hackens
Outros ámbitos
Tamén fundou e dirixiu a serie de publicacións de historia da arte e de arqueoloxía da Universidade Católica de Lovaina (baixo a súa responsabilidade editorial apareceron 96 volumes e 30 documentos de traballo), e en 1968 a Revue des archéologues et historiens d’art de Louvain, ademais de participar, como secretario e tesoureiro, a partir de 1972, na dirección da revista l’Antiquité classique.
Outras áreas
Tony Hackens foi tamén autor de diversos traballos acerca da cerámica e da ourivaría antigas:
Benahavís
Atópase na comarca da Costa del Sol Occidental, entre Marbella, Estepona e Ronda. É unha vila de montaña, situada a 7 km da costa, na Serranía de Ronda.
Benahavís mestura o tipismo dos tradicionais pobos brancos da provincia de Málaga coa modernidade dunhas infraestruturas turísticas propias do século XXI. O municipio reúne unha decena de campos de golf, diversos recursos para a práctica de deportes de aventura nunha fermosa contorna natural e unha variada oferta gastronómica.
Manuel Díaz Rozas
Manuel Díaz Rozas, nado na Coruña en 1894 e finado na mesma cidade o 2 de marzo de 1984, foi un mestre e pedagogo galego.
Traxectoria
miniatura|300px|O [[Seminario de Estudos Galegos|SEG en 1936: Xesús Carro, Vicente Risco, Ramón Otero Pedrayo, Luís Iglesias Iglesias, Sebastián González García-Paz, Felipe Cordero Carrete, Salustiano Portela Pazos, Paulino Pedret, Jaime Vidal Rey, Antón Iglesias Vilarelle, Manuel Díaz Rozas, Alfonso Vázquez Martínez, Xosé Filgueira Valverde, Xulio Francisco Ogando, Ramón Sobrino Buhigas, Anxelo Ramos Colemán, Isidro Parga Pondal, Florentino López Cuevillas e Xoán López Durá]] Logo de realizar estudos normalistas na Coruña continuounos na Escuela Superior de Magisterio de Madrid. En 1920 foi profesor na Escola Normal de Zamora ao ano seguinte inspector-xefe de educación primaria na provincia da Coruña. Gozou dunha estancia de estudos pedagóxicos no Instituto Rousseau de Xenebra en 1920 e ao ano seguinte visitou de varios países europeos para coñecer as súas realidades escolares. Durante a ditadura de Primo de Rivera foi apartado do cargo e enviado a Huelva polas súas ideas republicanas. En 1930 volveu facer unha nova viaxe por varios países.
Durante a Segunda República regresou á Coruña. Foi membro da Agrupación al Servicio de la República e despois relacionouse coa ORGA e cos galeguistas. Foi promotor da Asociación de Vanguardia Pedagógica e do seu Boletín de Vanguardia Pedagógica e tamén do intento de crear en Galicia unha Sociedad Paidológica Gallega en 1932. Neste ano, na Asemblea Estatutaria Galega, defendeu a necesidade de realizar un tratamento político autonómico do ensino. Tamén foi un dos promotores das Misións Pedagóxicas (1933) na Coruña e Pontevedra. En 1934 pasou a dirixir a sección de Pedagoxía do Seminario de Estudos Galegos, ao amparo da cal funcionou un laboratorio de psicotecnia e se realizaron conferencias pedagóxicas en 1935 en Pontevedra (Díaz Rozas defendeu a necesidade da galeguización lingüística escolar e da práctica dunha escola activa no contexto dunha renovada escola rural).
O Val, Gomesende
Santa María do Val é unha parroquia do concello de Gomesende, na comarca da Terra de Celanova, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 82 habitantes (43 homes e 39 mulleres), 2 menos ca en 2006.
Marcus Walz
Traxectoria
Nacido en Oxford dun pai británico e dunha nai alemá, a familia estableceuse en Mallorca cando Walz tiña 3 meses. Gañou a súa primeira medalla internacional no Campionato Mundial de 2014 en Moscova, ao rematar terceiro en K1 500 metros. Dous anos despois logrou a prata mundial na mesma categoría, no mesmo ano en que se proclamou campión olímpico en Río 2016, esta vez nos 1.000 metros.
A partir do seguinte ano pasou a competir en K2 e K4. Proclamouse en 2017 campión de Europa en K4 1000m (xunto a Francisco Cubelos, Javier Cabañín e Iñigo Peña), campión do mundo en K2 500 (xunto ao galego Rodrigo Germade) e subcampión do mundo en K4 500 (xunto a Rodrigo Germade, Cristian Toro e Carlos Garrote). Xunto a Germade, Toro e esta vez con Saúl Craviotto, proclamouse campión de Europa en 2018 en Belgrado no K4 500, mentres que obtivo a medalla de prata no mesmo campionato en K2 500 formando parella con Germade. Tamén en 2018 gañou a prata mundial en K4 500, no campionato celebrado en Montemor-o-Velho. Repetiu resultado no Mundial de 2019 en Szeged, no equipo formado por el, Craviotto, Germade e Carlos Arévalo.
En marzo de 2021 logrou clasificarse para a proba de K4 500 m dos Xogos Olímpicos de Toquio 2020. Na capital xaponesa, clasificáronse para as semifinais como primeiros da súa serie e metéronse na final ao acabar as semifinais tamén na primeira posición. Xa na regata final, colocáronse na primeira posición dende a saída, pero foron adiantados nos metros finais pola piragua alemá, obtendo deste xeito a medalla de prata. Un mes e medio despois proclamouse xunto a Germade, campión do mundo de K2 500, no certame celebrado en Copenhague, superando por menos dun segundo á embarcación alemá de Martin Hiller e Tobias-Pascal Schultz.
El Desengaño
El Desengaño foi un periódico galego que se editou en Vigo entre 1872 e 1873.
Historia e características
La Caridad, Revista semanal de ciencias, arte, literatura, teatros y salones, cuyo producto se dedica al hospicio de Vigo, cambiou o seu título a partir do número 24 por El Desengaño. Dirixida por Luis A. Mestre Hernández e despois por Antonio Bacelar Besteiro, entre os seus colaboradores figuraron Valentín Lamas Carvajal, Xoán Manuel Pintos, Alberto Camino, Nicolás Taboada Leal, Juan Neira Cancela e Emilia Calé. Publicou artigos de carácter social, económico ou artístico, crítica de libros, xeroglíficos, contos, lendas, poemas e estudos históricos. Cesou o 29 de setembro de 1873.
Recareo, Foxado, Curtis
Recareo é un lugar da parroquia de Foxado no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 17 habitantes (8 homes e 9 mulleres).
Christoph Kramer
Christoph Kramer, nado en Solingen, Renania do Norte-Westfalia, o 19 de febreiro de 1991, é un futbolista alemán que xoga como medio defensivo para o Borussia Mönchengladbach da 1. Bundesliga alemá.
Persepolis (filme)
Persépolis é un filme francés de animación, estreado no ano 2007. Está baseada na novela gráfica Persépole de Marjane Satrapi.
A propia autora adaptou o guión e a dirixiu xunto a Vincent Paronnaud. A película, con música de Olivier Bernet, obtivo un nomeamento á Palma de Ouro ó mellor filme e outro ó Oscar ó mellor filme de animación. Conseguiu o Premio do xurado no Festival de Cannes no 2007. Tamén conseguiu o Premio Especial do xurado no Festival Internacional de Cine Cinemanila.
miniatura|esquerda|200px|Marjane Satrapi na estrea de Persépolis.
Argumento
Marjane é unha nena nacida no Irán dos anos 70, nunha familia occidentalizada e aburguesada. Logo da caída do réxime do Sah e a chegada da república islámica de Ruhollah Khomeini aumenta a represión. Co inicio da guerra contra Iraq, os pais deciden enviala ó liceo francés de Viena, onde pasa a adolescencia. Malia todo decide volver ó cabo duns anos, onde ve os resultados da guerra e as transformacións sufridas polo seu país e por Teherán.
Aldea Grande
O topónimo galego Aldea Grande pode referirse a:
La Juventud
La Juventud foi o nome de varias publicacións:
El Proletario (Lugo)
El Proletario foi un semanario editado en Lugo en 1905.
Historia e características
Subtitulado Órgano de las clases trabajadoras de Lugo, apareceu en febreiro de 1905.
José Antonio Abad
José Antonio Abad Varela, nado na Coruña en 1940, é un psicólogo infantil, divulgador da música clásica e escritor de literatura infantil en galego.
Traxectoria
Estudou psicoloxía na Universidade de Sevilla e pedagoxía en Italia. Traballou como psicólogo infantil en Andalucía e foi presidente da Asociación de Escolas Infantís de Andalucía, e logo de volver a Galicia desenvolveu o seu labor profesional nos servizos sociais do concello da Coruña, dirixindo o Departamento de Programas de Divulgación da Música entre 1992 e 2005 .É autor de libros infantís dedicados á divulgación da música clásica.
A Illa de Arousa, A Illa de Arousa
San Xulián da Illa de Arousa é a única parroquia do concello da Illa de Arousa, na comarca do Salnés, provincia de Pontevedra. No ano 2007 tiña 4 889 habitantes (2 427 homes e 2 462 mulleres).
Aletta Jacobs
Aletta Henriëtte Jacobs, nada o 9 de febreiro de 1854 en Sappemeer e finada o 10 de agosto de 1929, foi unha doutora neerlandesa e activista a prol do dereito das mulleres ao voto. Nacida na aldea de Sappemeer (Holanda), contribuíu a avances en diversos campos como a medicina, o sufraxio das mulleres e a loita polas clases máis desfavorecidas. Ademais dos logros acadados na súa traxectoria, está considerada a primeira muller que cursou estudos universitarios en Holanda, e a primeira muller en obter o título de doutora en medicina nos Países Baixos.
Primeiros anos e formación
Aletta Jacobs naceu o 9 de febreiro de1854, filla de Abraham Jacobs e Anna de Jongh, a oitava de doce irmáns. O seu pai, un médico rural xudeu, espertaría nela o interese polo eido da medicina. Xa dende nena, adoitaba acompañar ao seu pai nas súas visitas médicas, e velo exercer a práctica médica influiría na súa vocación de converterse en doutora.
Malia que o seu soño era converterse en médico coma o seu pai, o acceso á educación para as mulleres no século XIX nos Países Baixos non era tarefa doada. Jacobs finalizou os estudos primarios en 1867, mais naquela época non se permitía ás mulleres matricularse no instituto. Isto non foi obstáculo para Jacobs, que continuou coa súa formación e aprobou en 1870 o exame de axudante de farmacia. O recoñecemento que acadou animouna a escribir ao primeiro ministro dos Países Baixos, o liberal J.R. Thorbecke, solicitando autorización para acceder á universidade. O 28 de abril de 1871, Thorbecke respondeu cunha carta dirixida ao seu pai, Abraham Jacobs, onde comunicaba o permiso para que a Aletta se matriculara na Universidade de Groningen. O 8 de marzo de 1879, Jacobs graduouse na universidade, converténdose así na primeira muller en obter o título de medicina na historia dos Países Baixos.
Traxectoria profesional
Despois de se graduar, Jacobs mudouse a Londres, onde entraría en contacto con moitas feministas e activistas a prol do sufraxio universal e os dereitos reprodutivos. Na capital británica recibiría a influencia de novas ideas, entre as que cómpre destacar o uso de anticonceptivos para mulleres coa fin de previr embarazos non desexados. Posteriormente, trasladouse a Ámsterdam onde estableceu a súa propia clínica para atender ás clases desfavorecidas que non tiñan recursos para asistir a médicos convencionais. Moitas mulleres facíanlle consultas sobre métodos anticonceptivos, e Jacobs  comezaría a buscar solucións, traballando co profesor e xinecólogo neerlandés W.P.J. Mensinga, que fora profesor seu, para mellorar e perfeccionar o diafragma (tamén coñecido como "pesario oclusivo" ou de Hasse-Mensinga) que este deseñara había uns anos. Aínda que a invención do diafragma se atribúe tan só a  W.P.J. Mensinga, as contribucións e modificacións de Aletta Jacobs ao deseño orixinal foron fundamentais para facelo útil na práctica.
O sufraxio das mulleres, pacifismo e falecemento
miniatura|261x261px|Congreso de Paz das Mulleres na Haia, 1915: Mia Boissevain, Thora Daugaard, Fanny Fern Andrews, [[Jane Addams, Rosa Manus, Aletta Jacobs, Chrystal Macmillan, Kathleen Courtney, Emely Arensen e Anna Kleman.]] Despois de asistir á reunión do Consello Internacional das Mulleres en Londres en 1899, Jacobs decidiu deixar a práctica médica e adicarse en exclusiva ao traballo activista polo sufraxio das mulleres. En 1915, após o comezo da primeira guerra mundial, Jacobs organizou un Congreso Internacional de Mulleres na Haia. Durante a guerra continuou traballando a prol do dereito das mulleres ao voto e mesmo até a súa morte continuou participando en diversas conferencias. No seu país, os Países Baixos, as mulleres conquistaron o dereito ao voto o 9 de agosto de 1919. Aletta Jacobs faleceu en Baarn, Países Baixos, o 10 de agosto de 1929.
Legado
Está incluída no Canon de historia holandesa, elaborado por un comité encabezado por Frits van Oostrom e presentado ao Ministro de Educación, Cultura e Ciencia en 2006. O Canon consta de cincuenta artigos e ten como obxectivo proporcionar un resumo cronolóxico da historia holandesa para o ensino primario e os primeiros dous anos de secundaria nos Países Baixos. A versión revisada, que segue incluíndo a Aletta Jacobs, foi presentada ao goberno holandés o 3 de outubro de 2007.
O seu arquivo persoal foi entregado en doazón ao Atria Instituto de igualdade de xénero e historia das mulleres, unha biblioteca pública e instituto de investigación de Ámsterdam.
Museo de Arte Contemporánea Gas Natural Fenosa
O Museo de Arte Contemporáneo Gas Natural Fenosa (MAC), antes coñecido como Museo de Arte Contemporáneo Unión Fenosa (MACUF) foi o museo que acollía a colección de arte da compañía eléctrica Unión-Fenosa, reunida a partir das achegas das bienais de arte contemporánea que dende 1989 promove a devandita entidade. Cómpre destacar unha importante mostra do denominado "movemento renovador" de artistas galegos. Comparte edificio co Museo da Electricidade.
En outubro de 2018 a Fundación Naturgy anunciou o peche do museo para o 30 de decembro do mesmo ano.
Dirección
O museo foi dirixido por Luis Caruncho entre 1995 e 2005. A directora actual é Carmen Fernández Rivera.
Autores da colección
miniatura|Estatua na fachada do museo.
San Lourenzo de Fustáns, Gomesende
Demografía
A parroquia conta con dezasete núcleos territoriais que son: Agrufeixe, As Barreiras, Casaldrigo, A Casanova, Cimadevila, Dornelas, Fustáns, Garabelos, A Granxa, A Legumieira, A Ocella, Os Outeriños, Redondallo, As Regas, A Trigueira, A Veiga e Vilacova. Así a todo, as zonas nas que se concentra a meirande parte da poboación da parroquia son as aldeas de Fustáns (58 habitantes), Garabelos (35 habitantes), Dornelas (31 habitantes) e A Casanova (15 habitantes). Pola contra, Redondallo e a Legumieira son pequenos núcleos nos que non reside ninguén.
O declive demográfico debeuse á emigración cara ás cidades de Vigo e Ourense en busca de oportunidades laborais como consecuencia da pouca industria da zona. Ademais, hai que destacar a condición minifundista do sector agrario existente no lugar.
Situación xeográfica
Conecta coa capital da provincia, situada a 44 km, a través das estradas nacionais OU-540 e OU-531, que serve como enlace coa vila de Celanova, da que dista 24 km e coa pequena vila termal de Cortegada, situada a 7,7 km da parroquia. A autovía A-52 e as estradas PO-406 e OU-531 conectan con Vigo, a 71,7 km. A fronteira con Portugal encóntrase a 17 km da parroquia.
Patrimonio
miniatura|211x211px|Igrexa parroquial en honra a San Lourenzo. miniatura|173x173px|Souto dos arredores da capela de Santo Antonio. miniatura|233x233px|Santo Antonio, A Casanova.miniatura|237x237px|Capela da Nosa Señora da Magdalena. O 7 de abril de 1045, Rodrigo Gutiérrez doou a parroquia ás terras de Celanova. A capela de Santo Antonio sitúase na pequena aldea da Casanova, a carón da estrada OU-212. O couto conta cun espazo de mesas de pedra baixo unha carballeira, que durante a romaría do patrón (13 de xuño), adoita ser usada como punto de descanso. A igrexa parroquial de San Lourenzo está en Dornelas, e data do século XVIII, concretamente a súa construción comezou en 1717. A actividade foi patrocinada por señores feudais, laicos e relixiosos.
Asemade, na aldea de Garabelos encóntrase a pequena capela da Nosa Señora da Magdalena (1737), que garda un estreito parecido coa igrexa parroquial, xa que ambos os templos son barrocos e foron construídos pola mesma persoa.
Festas
Os dous festivos locais da parroquia son o 13 de xuño (Santo Antonio) e 10 de agosto (San Lourenzo).
Galería de imaxes da Illa de Arousa
Galería de imaxes do concello da Illa de Arousa na provincia de Pontevedra.
A Illa de Arousa
Vista completa|centro|700px centro|700px
Liga ACB 2008-09
Composta por 17 conxuntos, a liga tivo unha tempada regular con 32 xornadas, e máis adiante tivo as eliminatorias polo título, á que tiveron acceso os 8 primeiros equipos na táboa. Pola contra, os dous últimos da táboa descenderon.
Tempada regular
Así ficou a táboa clasificatoria ó remate da tempada regular:
Xog = Encontros xogados; G = Encontros gañados; P = Encontros perdidos; P+ = Puntos a prol; P- = Puntos en contra; Dif = Diferenza de puntos
Rolda final
O campión da edición 2008-2009 da Liga ACB foi o Regal FC Barcelona.
Cobres, Vilaboa
Santo Adrán de Cobres é unha parroquia do concello pontevedrés de Vilaboa. Segundo o INE no 2008 tiña 1.416 habitantes (721 mulleres e 695 homes), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1.405 habitantes.
O peirao de Santo Adrán de Cobres é a base dunha importante frota mexilloeira que opera nas bateas da Ría de Vigo.
Patrimonio
A igrexa parroquial é de planta rectangular, con engadidos laterais da sancristía e unha capela, polo que semella que é de cruz latina. Parece ter as súas orixes no século XVI, con engadidos posteriores.
Nunha parede da igrexa e no muro do adro hai dúas cruces, restos dun primitivo via crucis. Trátase de cruces monolíticas, latinas, grosas, lisas e sen figuras. Presentan sección cuadrangular coas arestas rebaixadas e nos extremos dous brazos e testeiros acabados en cadrados. A primeira delas está pendurada por garfos de ferro na parede exterior dereita, ó carón dunha porta lateral, amosando por debaixo unha mesa/altar moderna. A segunda, apoiada no lateral do muro do adro, pola banda esquerda da igrexa, está sustentada por unha base paralelepípeda coas arestas superiores rebaixadas. miniatura|275px|O [[entroido en Cobres é festa de interese turístico de Galicia]] O castelo de Uveiras foi construído nos séculos XIV e XV, e destruído durante a batalla de Rande. Consérvase o baseamento e o comezo dos muros, cunha altura máxima duns 5 m e un ancho de 1,5 m. Ten esquinas en ángulo e un pequeno bastión na cara nordés. Está situado nun outeiro a uns 100 metros de altitude, adaptándose á topografía do terreo, en pendente pronunciada cara ao leste e o sur, e máis suave cara ao oeste e norte. Na zona atopouse cerámica romana e restos de ánforas.
Inuyasha: A Feudal Fairy Tale
InuYasha: A Feudal Fairy Tale (犬夜叉 戦国お伽合戦) é un videoxogo de loita baseado no manga e anime Inuyasha. Consiste en batallas e minixogos nun esforzo de recuperar as xoias sagradas das catro almas, seguindo o argumento da serie.
O xogo recibiu un crítica "media" segundo Metacritic.
Solsonès
250px|miniatura|dereita|Localización do Solsonès en [[Cataluña]] 250px|miniatura|dereita|Port del Comte 250px|miniatura|dereita|Encoro da Llosa del Cavall O Solsonès é unha comarca da provincia de Lleida, en Cataluña. Limita coas comarcas de Alt Urgell, Berguedà, Bages, Segarra, Anoia e Noguera, e a súa capital é Solsona. En 2009 tiña 13.759 habitantes.
GaliciaSkills
GaliciaSkills é unha competición para alumnado de formación profesional, que se celebra cada 2 anos a nivel galego. Os gañadores de cada categoría representarán a Galicia no campionato a nivel nacional SpainSkills. A 5º edición desta competición celebrouse no recinto Feira Internacional de Galicia Abanca en Silleda os días 28, 29 e 30 de novembro de 2018 na que participaron máis de 130 estudantes e 52 centros.
Carcarriniformes
Entre elas encóntranse algunhas tan coñecidas como a quenlla, o melgacho, os cazóns, a zapata ou o peixe martelo.
Familias
A orde dos carcarriniformes comprende nove familias:
Korn
Korn (estilizado como KoЯn) é unha banda de nu metal de Bakersfield (California), Estados Unidos. Xunto con outros grupos da época, inspiraron a moitos dos grupos de nu metal e metal alternativo dos 90 e os comezos do 2000. O grupo conseguiu debutar nove veces consecutivas entre os dez primeiros da lista de éxitos Billboard.
Ata o día de hoxe o grupo vendeu máis de 30 millóns de álbums no mundo enteiro, sendo 16 millóns e medio os vendidos nos Estados Unidos, e foi nomeado 6 veces aos premios Grammy, gañando dous deles.
Formación (1993-1995)
KoЯn formouse trala disolución do grupo L.A.P.D. Reginald Arvizu, James Shaffer, e David Silveria decidiron continuar coma grupo, xuntándose co guitarrista Brian Welch e buscando un cantante. Jonathan Davis uniuse a eles en 1993 e púxeronlle o nome de KoЯn ao novo grupo.
Máis tarde en 1993, comezaron a traballar co produtor Ross Robinson, gravando o EP Neidermeyer's Mind ese mesmo ano. Contiña catro temas: "Predictable", "Blind", "Daddy", e "Alive". Paul Pontius de Immortal/Epic Records firmou un contrato con eles, e comezaron a traballar no seu primeiro LP KoЯn. "Blind" foi o primeiro sinxelo do álbum.
O disco foi lanzado o 11 de outubro de 1994, pero o grupo tivo moi pouco apoio das cadeas de radio e televisión, pero conseguiron un gran número de fans. Grazas ao apoio destes fans o grupo acadou o número 72 na lista de éxtios Billboard en 1996. O seu primeiro nomeamento aos Grammy foi polo tema "Shoots and Ladders".
Life Is Peachy (1996-1997)
O segundo disco do grupo, Life is Peachy, foi lanzado o 15 de outubro de 1996, tendo un son máis escuro que o seu disco anterior. Tamén gravaron dúas versións, Low Rider do grupo War, e Wicked de Ice Cube, esta última xunto ao vocalista Chino Moreno do grupo Deftones.
Life Is Peachy vendeu máis de 106.000 copias na primeira semana e acadou o número 3 na lista de éxitos Billboard. O primeiro sinxelo, "No Place to Hide" recibiu un nomeamento aos Grammy. "A.D.I.D.A.S." foi o segundo sinxelo. O título parece facer referencia á marca de roupa Adidas, pero realmente é un acrónimo do "All Day I Dream About Sex" (en inglés: "Soño todo o día có sexo").
A popularidade do grupo medrou ao encabezar o festival de música Lollapalooza de 1997 xunto ao grupo Tool, aínda que non puideron asistir xa que a Munky diagnosticóuselle unha meninxite.
Follow the Leader (1998-1999)
O disco tivo un grande éxito, debutando no número 1 da lista Billboard con 268.000 copias vendidas na súa primeira semana. . Os sinxelos deste álbum foron "Got the Life" e "Freak on a Leash". "Got the Life" foi o primeiro videoclip retirado na histria da MTV.
"Freak on a Leash" gañou un Grammy polo mellor vídeo musical e un nomeamento á mellor actuación de hard rock. O vídeo tamén recibiu nove nomeamentos aos premios da MTV, nas categorías de vídeo do ano, mellor vídeo de rock, mellor dirección e mellores efectos especiais entre outras, gañando dous dos premios.
No mesmo ano o grupo comezou unha xira anual chamada Family Values Tour. KoЯn encabezaba a xira xunto a Incubus, Orgy, Limp Bizkit, Ice Cube, e Rammstein. En 1999, Limp Bizkit encabezou a xira xunto a Primus, Staind, The Crystal Method, Method Man & Redman, e Filter. KoЯn non aparecían no cartel e só facían aparicións sorpresa nesta edición.
Issues (1999-2001)
O cuarto álbum do grupo Issues, producido por Brendan O'Brien, saíu ao mercado o 16 de novembro de 1999. O deseño da portada realizouno Alfredo Carlos tras gañar un concurso da MTV. O disco debutou no número 1 da lista Billboard con máis de 573.000 copias vendidas. Anteriormente Korn aparecera nun episodio de South Park, no que sonou o primeiro sinxelo de Issues, "Falling Away from Me".
Take a Look in the Mirror e Greatest Hits (2003-2005)
O sexto álbum do grupo, Take a Look in the Mirror saíu ao mercado o 21 de novembro do 2003,. Eles mesmos produciron o álbum, e lanzaron os sinxelos "Right Now", "Y'All Want a Single" e "Everything I've Known". O álbum foi número 9 na lista Billboard, vendendo unhas 179.000 copias na súa primeira semana.
O disco de grandes éxitos do grupo, Greatest Hits, Volume 1, saíu á venda o 5 de outubro do 2004, debutando no número 4 da lista Billboard e vendendo máis de 129.000 copias. Os dous sinxelos do disco foron o primeiro unha versión do tema "Word Up!" de Cameo, e o segundo unha versión da canción de Pink Floyd "Another Brick in the Wall".
Posteriormente Brian "Head" Welch anunciou que deixaba o grupo argumentando:
See You on the Other Side (2005-2006)
O álbum See You on the Other Side foi lanzado ao mercado o 6 de decembro de 2005, debutando no número 3 na lista Billboard, permanecendo entre os 100 primeiros da lista durante 34 semanas consecutivas. O primeiro sinxelo foi "Twisted Transistor", sendo Dave Meyers o director do vídeo musical. Neste, os rapeiros Xzibit, Lil' Jon, Snoop Dogg e David Banner facíanse pasar polos integrantes de KoЯn.
O anuncio da volta do Family Values Tour fíxose o 18 de abril do 2006, compartindo cartel con Deftones, Stone Sour, Flyleaf, e Dir en grey. KoЯn e Evanescence encabezaron o cartel na edición do 2007, xunto a Atreyu, Hellyeah, e Trivium.
A Aldea do Medio
O topónimo galego A Aldea do Medio pode referirse a:
José Antela
José Antela Conde, nado en Teis (no daquela concello de Lavadores) en 1900 e finado en Vigo o 27 de agosto de 1936, foi un camareiro e político socialista galego. Foi alcalde do concello de Lavadores durante a Segunda República, executado vítima da represión dos sublevados na Guerra Civil.
Traxectoria
Cando se produciu o golpe de estado de xullo de 1936 que deu lugar á Guerra Civil, o día 20 en Vigo, á vez que se lía o bando de guerra na Porta do Sol, foron asasinados quince veciños que increparon aos militares sublevados. A partir dese momento e até o día 23, en Vigo e outras localidades próximas, incluíndo Lavadores, mantívose certa resistencia aos golpistas por parte de membros das forzas integrantes do Fronte Popular e sindicalistas da UXT, CNT, así como da FAI. Fracasada a resistencia, moitos dirixentes obreiros, líderes políticos e veciños sen ningunha adscrición foron detidos. José Antela, no entanto, presentouse voluntario, acompañado do cura de Mos e un oficial do exército ante un xuíz de Vigo cando se decatou de que era reclamado pola xustiza. Foi xulgado nun consello de guerra o 22 de agosto, condenado á morte por traizón e á pena accesoria de multa dun millón de pesetas. Foi executado no Cemiterio de Pereiró cinco días despois, xunto ao alcalde de Vigo, Emilio Martínez Garrido, o presidente da agrupación socialista de Vigo, Apolinar Torres, Ramón González Brunet, Waldo Gil Santóstegui, Manuel Rey Gómez e os deputados e ex-deputados socialistas Ignacio Seoane, Enrique Heraclio Botana Pérez e Antonio Bilbatúa Zubeldía. O seu irmán, Luís Antela, tamén residente en Lavadores, foi asasinado nunha saca.
Recoñecemento
Unha rúa no Concello de Vigo leva o seu nome.
Club Polideportivo Mérida
O Club Polideportivo Mérida foi un club de fútbol español da cidade de Mérida, en Estremadura. Foi fundado en 1912 e desapareceu no ano 2000. O seu sucesor actualmente é o seu antigo filial, o Mérida Unión Deportiva.
Historia
O 28 de decembro de 1912 fundouse a Sportiva Emeritense, o embrión do CP Mérida. En 1920, pasou a chamarse Club Catalanes debido á orixe dos militares do acuartelamento emeritense, mentres paralelamente, en 1921, empregados de Renfe fundan o Club M.Z.A. (Madrid-Zaragoza-Alacant).
Pouco despois, ambos os clubs fusiónanse e xorde o Club Emérita, que tivo como presidente a Juan Bohoyo. O Emérita participou por primeira vez nun campionato rexional na tempada 28-29 e xa na 31-32 foi campión rexional.
Aldea Nova
O topónimo galego Aldea Nova pode referirse a:
Club Polideportivo Mérida
Historia
Durante a Guerra civil española, o fútbol en Mérida paralízase. Logo desta, en 1939, rexorde o club co nome Sociedad Deportiva Emeritense.
1940 ata 1970
No seu primeiro ano foi subcampión rexional e na tempada 1943-44 participou por primeira vez en categoría nacional, Terceira División.
Tras catro anos en Terceira, na 46-47, baixa a Rexional. Dous anos despois (48-49), o Emeritense volve a Terceira, onde estará ata a 60-61. Nas campañas 54-55, 55-56 e 56-57, o club marcou un fito ao xogar tres fases de ascenso a Segunda.
Tras un ano en Rexional (61-62), o Emeritense sobe invicto de novo á Terceira División. O club permanece en Terceira ata a 70-71. Antes, en 1966, pasou a ser Mérida Industrial C.F.
Décadas dos setenta e oitenta
Na 76-77, o Industrial volve a Terceira, ascendendo á recentemente creada Segunda División B na 79-80. O ascenso chegou o 11 de maio ao gañar 1-0 ao Vélez con gol de Paco, tendo o presidente José Fouto Carvajal só 26 anos.
A aventura durou un ano. Desde a 81-82 ata a 88-89, o Mérida seguiu en Terceira. Ao acabar a 84-85, pasou a ser Club Polideportivo Mérida. O 28 de maio de 1989 chega o segundo ascenso a Segunda B ao gañar 2-0 ao Coria con goles de Chovi e Edu Pla, con Fouto Carvajal na presidencia.
Desde 1990, a época dourada, ata a súa desaparición
Tras dous anos en Segunda B, o Mérida sobe a Segunda División o 22 de xuño de 1991 ao gañar 0-1 ó Osasuna Promesas con gol de Ricardo.
Desde a 91-92 ata a 99-00, o Mérida vive a súa etapa dourada: 2 anos en Primeira División e 7 en Segunda División. O primeiro ascenso á Primeira División chegou o 27 de maio de 1995 ao gañar 0-1 ao Eibar con gol de Cuéllar, converténdose no primeiro equipo estremeño en alcanzar a máxima categoría do fútbol español. O segundo chegou o 1 de xuño de 1997 ao gañar 2-0 ao Leganés con dobrete de Quique Martín.
Durante esta etapa o Mérida chegou en dúas ocasións ata os 1/4 de Final da Copa do Rei, a última no ano 2000, sendo eliminado polo Real Madrid na prórroga a 3 minutos do final do partido.
Os riscos ecónomicos provocados durante a xestión de José Fouto Carvajal abocaron na desaparición do Club Polideportivo Mérida o 31 de agosto de 2000, tomando a substitución a súa filial, o Mérida Promesas (3ª División), que pasou a chamarse Mérida Unión Deportiva.
Camille Corot
Jean-Baptiste Camille Corot, nado o 17 de xullo 1796 en París e morto o 22 de febreiro 1875 en Ville-d'Avray (Francia), foi un pintor francés da escola de Barbizon e tivo influencia nos impresionistas.
Biografía
Estudou pintura con Victor Bertin, un mestre da paisaxe clásica. De 1825 a 1828 completou a súa formación en Italia, deténdose especialmente en Roma. De volta a Francia percorreu varios lugares de Normandía e da Borgoña. Volveu a Italia dúas veces e visitou Suíza, Holanda e Inglaterra.
Na primeira estancia na Italia, Corot executou ao ar libre esbozos ao óleo, notábeis pola espontaneidade, polo colorido luminoso e pola composición despoxada do rigor neoclásico, como as teas "Vista do Fórum" e "O Coliseu". Eses dous traballos resumen a arte neoclásica de Corot, marcada polo coidado coa construción lóxica dos planos e co ritmo equilibrado dos volumes e dos espazos, e a luminosidade que para sobre as ruínas.
Na mesma época, as pinturas feitas no seu taller son convencionais e de tons sombríos. Mais, ao chegar a 1830, Corot abraza completamente as paisaxes máis claras, especialmente escenas da foresta de Fontainebleau. miniatura|Jean-Baptiste Camille Corot por [[Nadar.]] Na segunda fase italiana, pintou paisaxes de composición máis requintada e de colorido máis denso que as da fase inicial, fixando a rexión da Toscana en teas austeras, e Venecia e a rexión dos lagos en paisaxes cheas de bruma.
A partir de 1840 a reputación de Corot comezou a se afirmar, e pasou a recibir encargos oficiais, ata que súa obra foi aceptada e eloxiada pola crítica.
O método dun mestre
Durante a primavera e o verán Corot facía esbozos, verdadeiros rexistros de impresións paisaxísticas que perseguía incansabelmente. No inverno, transcribía eses esbozos en composicións coidadosas, incorporando figuras bíblicas ou mitolóxicas. Eses traballos granxeáronlle distincións oficiais nos salóns de 1833, 1846, 1848 e 1855, o que consagrou a súa arte.
A década de 1845-1855 marca unha transición na súa pintura. Desa época datan algúns dos seus máis belos traballos, como "Rochelle, entrada do porto" e "Lembranza de Mortefontaine", que marca o apoxeo desa fase, na cal a paisaxe parece cuberta dun veo diáfano, tendo os vexetais un brillo de perla que dá a impresión de humidade e transparencia.
A vogal temática e a conxugación
A vogal temática é un constituínte da flexión verbal que permite a clasificación dos verbos en conxugacións. Está situada entre a raíz verbal e o sufixo modo-temporal, se ben non tódalas formas do paradigma verbal teñen vogal temática, é o caso do presente de subxuntivo.
Camille Corot
O método dun mestre
Até a fin da vida, Corot produciu gran cantidade de paisaxes poéticas, para atender a crecente demanda do público. Ao mesmo tempo, pintaba paisaxes de composición máis clara e colorido máis rico, que lembraban a súa fase inicial, como o estudo "Catedral de Sens", pintado pouco antes da súa morte.
A vogal temática e a conxugación
A vogal temática e a conxugación na lingua galega
A lingua galega, tal cal outras linguas románicas, reduciu os catro grupos en que se dividía a conxugación latina a tres, ó confundírense os verbos en -ĒRE (2ª conxugación latina) e -ĚRE (3ª conxugación latina) ó desaparecer a cantidade.
Camille Corot
O método dun mestre
Nas paisaxes clásicas, Corot adoitaba usar laca amarela. Outro trazo particular da súa obra é o tratamento opaco da pintura, nunha mestura uniforme de branco. Nos esbozos, a pasta é abundante, con vigorosas pinceladas.
A vogal temática e a conxugación
A vogal temática e a conxugación na lingua galega
Os verbos da terceira conxugación latina (-ĚRE) pasaron a formar parte da segunda (-er) ou da terceira (-ir) romance recompoñéndose o sistema verbal en tres conxugacións:
Crash Bash
Crash Bash é un videoxogo desenvolvido por Eurocom e publicado por Sony Computer Entertainment para PlayStation. Foi o derradeiro título de Crash Bandicoot publicado por Sony Computer Entertainment.
Camille Corot
O método dun mestre
Subestimado no inicio do século XX, Corot é considerado, actualmente, un dos mestres do século XIX. A súa obra, impregnada de romanticismo, influíu nos impresionistas. Alén dos cadros ao óleo, produciu deseños a lapis e pluma.
Crash Bash
Crash Bash é o quinto título da franquía Crash Bandicoot. Foi o primeiro xogo de Crash Bandicoot que non foi desenvolvido por Naughty Dog (que abandonou a franquía para desenvolver Jak and Daxter), e o derradeiro para a consola PlayStation.
A vogal temática e a conxugación
A vogal temática e a conxugación na lingua galega
Ó describi-lo verbo galego Antón Santamarina (1974) salienta que a clasificación en conxugacións se basea na tan frecuente coincidencia dos verbos na desinencia de infinitivo (-ar, -er, -ir), pero o que realmente indica a conxugación á que pertence unha forma verbal ou todo o paradigma é a vogal temática, tónica no infinitivo: /a/ na primeira conxugación /e/ na segunda e /i/ na terceira; velaí o motivo polo que se toma a desinencia do infinitivo como indicador de clase mórfica, xa que, en posición átona, a vogal temática está suxeita a determinadas neutralizacións, que levan en certos casos á confluencia da segunda e da terceira conxugacións nun só grupo mórfico, por exemplo, coller > colles ante partir > partes. Así a todo, o verbo galego achega un gran conservadorismo nos seus constituíntes morfolóxicos ó non se rexistraren moitas das neutralizacións temáticas presentes noutras linguas próximas.
Meixón
Características
Os meixóns realizan longas migracións para reproducirse. Os lugares para a desova están situados no Mar dos Argazos, lugar elixido por esta especie desde hai 140 millóns de anos. Algúns exemplares realizan un percorrido de máis de 5.000 km ao longo de 2 ou 3 anos para chegar ata alí. No percorrido non necesitan alimentarse. Pode serpear por terra firme durante varios quilómetros respirando a través da pel.
A vogal temática e a conxugación
A vogal temática e a conxugación na lingua galega
Considerando a totalidade dos verbos, regulares e irregulares, pode falarse da existencia de catro conxugacións nas formas nominais e no tema de presente: (1ª - cantar, 2ª - deber, 3ª - vivir, e 4ª - ir, pór), con vogal temática /a, e, i, Ø/ respectivamente, fronte a cinco no tema de perfecto (1ª, cant-a-ra, 2ª deb-[e]-ra, 3ª viv-i-ra, 4ª fo—ra, 5ª coub-[ę]-ra), coas vogais temáticas /a, e, i, Ø, ę/, respectivamente.
Meixón
Características
Nas primeiras etapas do seu nacemento todas as larvas son femias, e co tempo algunhas cambian de sexo. Son incoloras (transparentes) e posúen un tamaño de 5 a 6 cm. Os meixóns que sobreviven nos ríos van cambiando de cor: a denominada "anguía amarela" ten o lombo de cor pardo, e ao pasar o tempo vira a verde (abdome amarelado) e finalmente a prateado.
A vogal temática e a conxugación
A vogal temática e a conxugación na lingua galega
centro|miniatura|666px|Clases mórficas do idioma galego
Meixón
Características
En España cóllese principalmente na desembocadura do río Miño. Adoita facerse pola tarde cando hai pouca luz (case ás escuras) e en preamar xa que o meixón emerxe á superficie. Tras a captura é transportada viva ata viveiros situados no norte para poder realizar desde alí a súa distribución e comercialización. Hoxe en día gran parte da produción emprégase no criado e engorde ata a fase adulta de anguía xa que a cociña asiática a demanda masivamente.
A vogal temática e a conxugación
A vogal temática nos verbos regulares
Hai tres conxugacións regulares atendendo á vogal temática: andar, coller e adquirir pois en posición tónica hai tres vogais temáticas: /a/ para a primeira conxugación, /e/ para a segunda, /i/ para a terceira. Non acontece o mesmo en posición átona, ou en certos contextos, xa que teñen lugar neutralizacións ou outras variacións de fipo fonolóxico. Débese tamén considerar que a tripla oposición entre /a/-/e/-/i/ desaparece na primeira, segunda e terceira persoas do singular do perfecto e mais en todo o imperfecto de indicativo.
centro|miniatura|555px|Estrutura dos verbos regulares
Meixón
Usos culinarios
Os meixóns adóitanse comprar xa precociñados, xeralmente envasados ao baleiro, neste caso teñen unha cor branca ou lixeiramente negra. Depende fundamentalmente do tempo que pasaron no río; os negros pasaron máis tempo e son xeralmente menos valorados. No caso de adquirírense vivos adóitanse matar con tabaco disolto en auga, logo lávanse (co obxecto principal de quitarlle a baba) e posteriormente cócense nunha salmoira onde adquiren a cor branca habitual.
A vogal temática e a conxugación
A vogal temática nos verbos regulares
Observacións ó gráfico
Meixón
Usos culinarios
Tamén pode atoparse elaboradas en ensaladas ou ben como acompañante de pratos de peixe ou marisco.
A vogal temática e a conxugación
A vogal temática nos verbos irregulares
Os verbos irregulares diferencian con claridade o tema de presente do tema de perfecto. No tema de presente a maior parte deles aseméllanse, aínda que con certas peculiaridades, ós verbos regulares da segunda conxugación, mentres que estar e dar seguen case sempre o modelo dos verbos da primeira conxugación e dicir e vir o da terceira conxugación. Así a todo, no tema de perfecto todos teñen unha vogal temática común /E/, agás ver, que se comporta, neste tema, igual cós verbos da terceira conxugación, a pesar de que no tema de presente segue os verbos da segunda conxugación do tipo de ler .
Meixón
Sucedáneo do meixón
Os elevados prezos do meixón nos mercados de peixe, unidos á escaseza do meixón nos ríos, fixeron que se faga moi popular un sucedáneo dela elaborado con surimi a base de abadexo procedente de Alasca. É popularmente coñecido como "gula", nome que realmente corresponde a unha marca comercial concreta de devandito produto. Para elaborar un quilo de surimi son necesarios cinco quilos de peixe. A industria alimentaria foi mellorando aos poucos as calidades e as similitudes, e desde hai tempo son maioritarios os sucedáneos que imitan as cores agrisadas e ollos do meixón orixinal.
Polígono industrial de Morás
O polígono industrial de Morás é unha zona industrial en construción situada na parroquia de Morás, concello de Arteixo, no cruzamento da AG-55 e a A-6. O polígono non ten actividade nin empresas.
Historia
En marzo de 2017 o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, anunciaba un investimento de 4.000.000 € para rematar as obras de urbanización da primeira fase e descontos no prezo das parcelas para lle dar un novo impulso á infraestrutura, así como a intención de mellorar a estrada de acceso, dependente da Deputación da Coruña.
A finais de 2018 Estrella Galicia anunciou a compra de 500 mil metros cadrados no polígono de Morás para construír unha fábrica de cervexa. Alumán mercou unha parcela de 100 mil metros cadrados.
Remourán, Foxado, Curtis
Remourán é un lugar da parroquia de Foxado no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres).
A Casiña, Arcos, Cuntis
A Casiña é un lugar da parroquia de Arcos no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas. Nos últimos anos a súa poboación segue unha tendencia descendente. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 92 habitantes, dos cales 45 eran homes e 47 eran mulleres.
Dentro da aldea hai varios barrios. A Casiña é o principal e máis céntrico, na ribeira dereita do río Gallo e á esquerda do regato Freixiño. A Esquiza atópase máis ó leste; A Fresca ó norte, na estrada que vai ó Piñeiro; A Sobreiriña ó oeste, na beira dereita do Freixiño, na pista que vai a Loureiro de Abaixo; Furco ou Furco Mau atópase ó suroeste, atravesado polo regato Freixiño; A Devesa sitúase ó sur, xa na ribeira esquerda do río Gallo; e máis ó sur aínda encóntrase A Gándara, onde tamén se sitúa a escola pero xa na parte do lugar de Cornado.
Patrimonio
Na Casiña hai seis muíños no río Gallo. Dous na Esquiza, a carón da pista asfaltada que vai cara ao lugar de Ducío; o muíño da Braña grande, xusto no río; o muíño da Veiga do Muíño, preto da ponte da Casiña; o muíño da Devesa, no barrio da Devesa e o muíño da Revoltiña, uns 300 metros máis abaixo da Devesa.
No Rego do Campo hai un lavadoiro cunha imaxe en pedra da virxe de Monserrat, padroa da Casiña. Antigamente poñíase unha mostra dos mellores froitos arredor da imaxe en sinal de agradecemento pola colleita.
Comunicacións
A estrada EP-8403 atravesa A Casiña de norte a sur: cara ao norte vaise ó lugar do Piñeiro (a 1 km) e finaliza na N-640 preto do lugar da Casa da Cruz (a 2 km); cara ó sur vaise en dirección a Cuntis pasando preto dos lugares de Piso e A Anllada, e Furco (a 2 km está o cruzamento), finalizando na paraxe do Candán (a 3 km), preto do lugar do Porto de Gómez, xa na parroquia de Santa María de Cuntis.
A Aldea Vella
O topónimo galego A Aldea Vella pode referirse a:
Theodore Kaczynski
Theodore John Kaczynski, nado en Chicago (Illinois) o 22 de maio de 1942, e finado o 10 de xuño de 2023, máis coñecido co alcume de Unabomber, foi un matemático, filósofo, neoludita e terrorista estadounidense, que se dedicou á fabricación e envío de cartas e paquetes bomba, motivado e influenciado por un pensamento crítico da sociedade actual.
Traxectoria
Ted Kaczynski amosou grandes capacidades intelectuais dende unha curta idade. Kaczynski graduouse na Universidade de Harvard, obtendo posteriormente un doutoramento en matemáticas pola Universidade de Míchigan. Ao rematar a súa formación académica, comezou a exercer como profesor asociado na Universidade de Berkeley á idade de 25 anos no ano 1967, ata a súa dimisión dous anos máis tarde.
Tras a súa dimisión en Berkeley, Kaczynski mudouse en 1971 a Lincoln, Montana para vivir nunha cabana artesá feita por el mesmo, a cal carecía de electricidade e auga corrente. En 1978 comezou a fabricar bombas, que enviou a distintos obxectivos empregando o Servizo Postal dos Estados Unidos. A súa actividade terrorista durou dende o 1978 ata a súa detención en 1995. Os obxectivos principais de Kaczynski eran universidades e aeroportos. Atentar contra un avión está contemplado como delito federal nos EUA, polo que o caso pasou a mans do FBI, que o nomeou baixo o acrónimo UNABOMB (do inglés University and Airline Bomber)
Manifesto Unabomber
miniatura|Theodore Kaczynski tras a súa detención|esquerdaEn 1995, Kaczynski escribiu un manifesto denotando os seus principios, titulado A sociedade industrial e o seu futuro. O manifesto foi enviado ao New York Times e o Washington Post baixo o pseudónimo de FC (Freedom Club). No ensaio, amosa o seu descontento coa sociedade tecnolóxica actual, produto da Revolución Industrial, argumentando que a tecnoloxía supón un obstáculo para a liberdade humana. Kaczynski solicitou a publicación íntegra do seu manifesto a cambio de poñer fin á súa actividade terrorista. Despois de deliberalo, ambos os dos xornais decidiron publicar o manifesto completo, que na cultura popular pasou a coñecerse baixo o alcume de Manifesto Unabomber. Ao mesmo tempo, as autoridades pediron a colaboración cidadá para a súa detención, esperando que algunha persoa recoñecese o xeito de escribir de Ted.
O seu irmán David Kaczynski recoñeceu no manifesto diversas expresión propias do seu irmán e púxose en contacto coas autoridades. Theodore Kaczynski foi detido na súa cabana en Montana o 3 de abril de 1996. No interior, o FBI atopou varios compoñentes para construír bombas así como unha bomba xa preparada, un xornal de 40.000 páxinas con experimentos detallados e descricións dos crimes de Unabomber e o que semellaba ser o manuscrito orixinal do Manifesto Unabomber.