cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lontra
Na literatura
O naturalista escocés Gavin Maxwell escribiu un libro clásico sobre lontras, Ring of Bright Water, onde narra a convivencia de anos coa súa lontra Edal, ata que esta faleceu no incendio da casa de Maxwell.
Tourón, Melón, Melón
Tourón  é un lugar da parroquia de Melón no concello ourensán de Melón na comarca do Ribeiro. Tiña 14 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 8 mulleres.
Seoane, Melón, Melón
Seoane  é un lugar da parroquia de Melón no concello ourensán de Melón na comarca do Ribeiro. Tiña 9 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 4 mulleres.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, San Xoán.
O Bugallal, Brocos, Agolada
O Bugallal é un lugar da parroquia de Brocos, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres), o que supón unha diminución de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Guerra anglo-escocesa
Logo das Guerras da Independencia de Escocia, Inglaterra e Escocia loitaron varias veces durante os séculos XIV, XV e XVI. Na maioría dos casos, un país intentou aproveitar a debilidade ou inestabilidade do outro. Por exemplo, Xacobe II de Escocia intentou recuperar Berwick durante a Guerra das dúas rosas de Inglaterra.
Guerras de fronteira
A mediados do século XV, había moitos conflitos na fronteira entre Inglaterra e Escocia, sendo a máis notable a batalla de Sark.
Campaña de Flodden
A Inglaterra de Henrique VIII declaroulle a guerra a Francia en 1512 (como parte dun longo conflito coñecido como Guerra da Liga de Cambrai). Xacobe IV de Escocia invadiu Inglaterra en cumprimento da súa alianza con Francia.
En 1513, tras incursións preliminares na fronteira, o exército principal de Xacobe IV invadiu Inglaterra. A súa artillaría rapidamente subxugou castelos ingleses como Norham e Wark. Con todo, o desenvolvido sentido de honra de Xacobe levouno a lanzar un desafío formal contra o exército inglés comandado por Thomas Howard e agardar na súa posición. O exército inglés de Surrey manobrou arredor do exército escocés e atacouno polas costas. Nesa batalla, coñecida como Batalla de Flodden, Xacobe IV morreu, xunto con moitos dos seus nobres e fidalgos.
Tempada 2003-04 da NBA
A tempada 2003-04 da NBA foi a 58ª da historia da National Basketball Association. A tempada rematou cos Detroit Pistons coma campións tras gañar aos Los Angeles Lakers por 4-1.
Estatísticas
miniatura|[[Tracy McGrady.]]
Ricardo Maduro
Ricardo Rodolfo Maduro Joest, nado en Panamá o 20 de abril de 1946, é un político e empresario hondureño que foi Presidente da República entre 2002 e 2006. Anteriormente fora director do Banco de Honduras. Pertence ao Partido Nacional de Honduras.
Biografía
Fillo de pai panameño e nai hondureña, esta á súa vez nada en Guatemala, Ricardo Maduro se graduouse pola Lawrenceville School e despois pola Universidade Stanford. Do seu primeiro matrimonio, con Miriam Andréu, tivo tres fillos, un dos cales foi secuestrado o 23 de abril de 1997 e atopado morto dous días despois.
Despois da morte do seu fillo, decidiu saír candidato á presidencia, tendo como divisa a loita contra a criminalidade. Foi elixido o 2001, asumindo o 27 de xaneiro de 2002. O outubro de 2002 contraeu matrimonio con Ocaña Navarro.
Aínda durante o seu período presidencial, Maduro e a súa filla sufriron un accidente de avión, o 1 de maio de 2005. A pesar da gravidade do accidente, ambos se recobraron do mesmo.
Nas eleccións de 27 de novembro de 2005 o candidato do seu partido Porfirio "Pepe" Lobo, perdeu fronte a Manuel Zelaya do Partido Liberal de Honduras, quen o substituíu no cargo presidencial o 27 de xaneiro de 2006.
Escala timpánica
325px|miniatura|Localización da scala tympani dentro da cóclea humana A escala timpánica ou rampla timpánica (scala tympani) é unha cavidade da cóclea e xunto coa escala vestibular contén perilinfa. A membrana basilar sepáraa da terceira cavidade, a escala media.
O propósito da escala timpánica, e tamén da escala vestibular é transmitir o movemento do aire, que provocan o tímpano e a cadea osicular ao vibraren, ao líquido que causa que a membrana basilar atinxa un pico de amplitude nun lugar específico. Este movemento transmítese ao órgano de Corti, xa na escala media.
Game Boy Advance
miniatura|280px|Game Boy Advance.
Características
Conta cun procesador ARM propio de 32 bits a 16,7 MHz, baseado na arquitectura RISC, cunha potencia suficiente para permitir o desenvolvemento de xogos utilizando a Linguaxe de programación C. O microprocesador ARM é capaz de executar tanto un xogo de instrucións cun tamaño de instrución de 32 bits, como un xogo de instrucións chamado "Thumb" dun tamaño de 16 bit s (pero igualmente, de 32 bits). O sistema, ademais, leva un procesador Z80 a 2 MHz para dar soporte ó software de Game Boy clásica e Game Boy Color, pero os seus dous procesadores non poden estar funcionando á vez debido a diferenzas de voltaxe e utilización do bus.
A pantalla LCD é capaz de mostrar unha retícula de 240x160 píxeles en cor de 15 bits (32768 cores). Esta pantalla inclúe máis píxeles cá orixinal Game Boy (160x144). Cando se executan xogos anteriores, o usuario pode premer o botón L ou o R para conmutar a pantalla entre mostrar 160x144 cun bordo negro ou ben escalar a 240x144. Os primeiros xogos exhiben paletas de cor moi escuras porque a pantalla no kit de desenvolvemento era moito máis luminosa cá das unidades comercializadas. Os títulos máis recentes usan unha corrección gamma nas súas paletas.
O xerador de imaxes da GBA ten seis modos de visualización (tres baseados en bloques e tres baseados en mapas de bit) e 96 KB de RAM dedicada. Nos modos de visualización baseados en bloques, o sistema pode xestionar catro capas pixel-a-pixel, dúas capas pixel-a-pixel e unha capa afín, ou ben dúas capas afíns, e usa 64 KB de RAM para os datos de celas e mapas e 32 KB para os datos dos 'sprites'. Nos modos de mapa de bit, pode mostrar un mapa de bit grande de 16 bits, dous mapas de bits de 8 bit (en modo paxinado) ou ben un mapa de bit de 16 bit pequeno (con paxinación), usando 80 KB de RAM para os datos de mapa e 16 KB para os datos de 'sprite'. En todos os modos, pode mostrar ata 128 'sprites' (pequenos obxectos móbiles individuais) de 8x8 ata 64x64 pixels en cor indexada de 4 ou 8 bits. Cada 'sprite' pode ser debuxado mediante mapeado directo a píxel ou ben por mapeado afín.
A GBA tamén ten un porto serie para conectarse con outras unidades GBA nunha configuración similar á rede token ring sobre unha topoloxía física de bus. A GBA tamén pode recibir 256 KB en código de arranque a través do porto, incluso cando non ten un cartucho conectado (o que se coñece como multiboot ou netboot). Isto utilízase nas conexións multixogador, onde varias GBA poden funcionar cun único cartucho: a GBA que ten o cartucho envía o código inicial ás que non o ten. O porto serie pode (co cable adecuado) conectarse a un porto serie RS-232 para axudar na depuración e, hipoteticamente, xogar a través de Internet, se ben aínda non se implantou unha pila TCP/IP na GBA.
Game Boy Advance SP
miniatura|dereita|300px|Game Boy Advance SP
A primeiros do 2003 actualizouse pasándose a chamar Game Boy Advance SP (GBA SP), nome cuxa orixe nunca foi confirmada e que xera varias discusións entre os afeccionados. Nintendo implementou unha pantalla con retroiluminación e unha batería de ion litio (similar ás dos teléfonos móbiles), así como un tamaño de aproximadamente a metade da GBA e cun deseño máis portátil, ó reducir o seu tamaño ó pregarse. Substituíuse o conector de auriculares mini-jack que existira en todos os modelos previos de GB, engadindo un conector especial.
Nintendo sempre negou a posibilidade de implementar pantalla retroiluminada e batería recargable por motivos de custo. Pero debido ós avances técnicos desde que o modelo orixinal viu a luz, era posible adaptar a nova versión para ter pantalla retroiluminada e batería recargable polo mesmo prezo do orixinal en 2001 ($99,99).
A mediados do 2003 fíxose posible xogar ós xogos da GBA nun televisor. Nintendo tamén lanzou o Game Boy Player para a Game Cube, permitindo a esta executar xogos de Game Boy Advance, enchufando a unidade por debaixo da GameCube.
Inicialmente lanzouse en dúas cores, negro e prata, pero foron lanzadas distintas versións como a Classic NES (que imita a veterana consola NES), a Tribal Edition (con motivos tribais), distintas edicións relacionadas coa saga Pokémon e a GBA SP Pink (en cor rosa), cuxo propósito era atraer o mercado feminino.
A piratería
A principios do 2002 estivo dispoñible o hardware para levar código escrito polo usuario á GBA. Por exemplo, en decembro do 2001 podíase comprar un cartucho de memoria flash, así como o dispositivo gravador por menos de USD$200, e un dispositivo de USD$50 simula ser o cartucho mestre nun 'netboot'. En xuño do 2002 apareceu o primeiro cable libre para facer 'netboot' sobre a GBA (máis coñecido como cable multiboot). En abril do 2003, os prezos estaban por debaixo de USD$100 para o cartucho e a gravadora, e USD$30 para o arranque. Debido a iso, apareceu unha comunidade entusiasta de desenvolvemento de software. Nintendo, porén, ten unha longa tradición de contemplar estes dispositivos como "piratería", argumentan o seu posible uso en copiar cartuchos con programas baixo copyright. En febreiro do 2002, Nintendo comezou a enviar cartas ameazadoras a algúns vendedores estadounidenses destes periféricos. Os contenciosos anteriores levaran á prohibición de importar dispositivos similares para as Game Boy de 8 bits.
Catálogo de xogos
Game Boy Advance conta cun numeroso e prolífico catálogo de xogos que abrangue moitos xéneros, sendo quizais a mellor consola portátil nese aspecto ata a data, onde as grandes compañías como Konami, Capcom, Square, Namco e a propia Nintendo lanzaron para o sistema xogos, desde marzo do 2001 ata o 2007, sendo totalmente substituída por Nintendo DS.
Entre os xogos lanzados:
Confurco
O topónimo galego Confurco pode referirse a:
Soutogaioso, A Veiga de Valcarce
Soutogaioso (Sotogayoso en castelán e oficialmente) é unha localidade pertencente ao concello da Veiga de Valcarce na bisbarra leonesa do Bierzo. Encóntrase situada ao sueste da capital do concello a unha altura duns 875 metros. A súa poboación, en 2013, é de doce habitantes.
Topónimo
Hai dúas teorías acerca da orixe do topónimo Soutogaioso. Unha delas afirma que provén dun presunto Santo Gaioso mentres que a outra di que deriva do latín Saltum Gaudiosum.
Historia
En 1834, cando por primeira vez en España se dividiu o territorio nacional en partidos xudiciais, Soutogaioso quedou adscrito ao partido xudicial de Vilafranca do Bierzo. En 1966 suprimiuse o partido xudicial de Vilafranca do Bierzo quedando Soutogaioso adscrito ao partido xudicial de Ponferrada.
En 1858 contaba coa categoría de lugar e 114 habitantes. .
Comunicacións
A estrada LE-5125 comunica Soutogaioso coa Portela de Valcarce. Se trata dunha estrada que salva un importante desnivel nunha curta distancia polo que conta con pronunciadas pendentes.
Outros lugares de interese
O vértice xeodésico de Cruz de Souto atópase nun monte homónimo moi preto da zona antiga de Soutogaioso.
Universidade Camilo José Cela
A Universidade Camilo José Cela (UCJC) é unha universidade privada, propiedade da Institución Educativa SEK, localizada en Villanueva de la Cañada, Comunidade de Madrid.
Historia
Foi fundada ao amparo da Lei 18/1998 (BOE de 16 de abril de 1999) e trátase dunha das universidades máis novas e modernas de España, e a que máis crecemento experimentou no número proporcional de alumnos na última década, segundo o Instituto Nacional de Estadística. No 2009, recibiu o Premio Madrid Excelente da Comunidade de Madrid á Confianza dos Clientes en recoñecemento á excelencia na súa xestión e no seu sistema de calidade. A iso sumouse a certificación de calidade ISO 9001-2000 obtida en 2007. Así mesmo, en 2010, a UCJC foi galardoada co Premio Nacional do Deporte por ser a universidade española que máis destacou na promoción e fomento do deporte.
A Universidade conta con dúas sedes localizadas en Madrid: Sede Ferraz e Madrid-Villafranca.
Cátedras
As Cátedras da UCJC teñen como finalidade profundar e investigar en diferentes aspectos docentes, achegando novas perspectivas no currículo universitario:
Igrexa de Santa María de Vizbayo
A Igrexa de Santa María de Vizbayo é un edificio de estilo románico situado na faldra do Monte Paxariel, na aldea de Otero de Ponferrada, concello de Ponferrada, bisbarra do Bierzo (provincia de León, Comunidade Autónoma de Castela e León, España).
Descrición
Igrexa é dunha soa nave con cabeceira semicircular unida á nave por tramo recto. De estilo románico con influencias do mozárabe, é un dos edificios do Camiño de Santiago onde mellor se aprecia esa evolución do mozárabe ao prerománico e ao románico. Destacan os seus arcos de ferradura e o belo testeiro, no que se encontra unha ventá xeminada de gran beleza, rematada en arco de ferradura, a columna que a divide é curta, de base sogueada (característica do mozárabe) e capitel vexetal rudo dividido en dous corpos por unha moldura.
A nave esta cuberta con bóveda de canón que continua no tramo recto de acceso á cabeceira, cuberta esta, por un casquete esférico.
A construción, de reducidas dimensións é de cachotaría e perpiaño en partes nobres e contrafortes usándose como materiais a lousa e o granito.
A finais do século XVII constrúese a espadana, como noutras moitas igrexas nesa época. Posteriormente, no século XVIII realizáronse varias reformas, construíndose sancristía, pórtico, trasteira e coro. En 1916 produciuse unha lamentable derruba que afectou un tramo da bóveda próximo ao presbiterio levándose consigo a bóveda da ábsida e parte do muro norte. Dos anos máis tarde foron reparados nunha obra penosa, que segundo o historiador José María Luengo "se fixo sen sentido, e tan inhábiles foron os albaneis que o muro que fixeron non empalma co antigo, senón que se desvía cara a dentro, na parte superior, preto de 30 cm''.
A finais da década dos 70 do século XX, o cura párroco da igrexa mandou realizar outras penosas reformas, situando un muro de formigón pegado á igrexa e un peche en materiais modernos que a día de hoxe perduran afeando o conxunto.
Unha das tradicións máis antigas era a romaxe que se realizaba cada 15 de agosto, festividade da Asunción da Nosa Señora A Virxe María, á que acudían numerosos ponferradinos e bercianos bordeando a faldra do Monte Paxariel (monte no que se atopa Otero), sendo típica a merenda na que era protagonista a sandía e o melón. Esta tradición foi abandonándose e, aínda que nos anos 80 do século XX se intentou recuperar, rematou por abandonarse.
Gasalla
O topónimo galego Gasalla pode referirse a:
Bandeira de Somalilandia
A bandeira de Somalilandia foi adoptada o 14 de outubro de 1996. Está composta por tres franxas horizontais de igual tamaño en cores verde, branco e vermello. Sobre a franxa verde está escrito en árabe a shahada (Non hai máis Deus que Alá e Mahoma é o seu Profeta) e sobre a branca hai unha estrela negra.
Cada cor ten un significado: o verde significa prosperidade, o branco a paz e o vermello os heroes caídos pola liberdade do seu pobo, mentres que a shahada representa o islam. A estrela negra representa o desexo de unificar os cinco pobos somalís: Somalilandia, Somalia, a provincia de Ogaden en Etiopía, Djibuti e parte do norte de Kenya.
Previamente, outra bandeira foi usada ata 1996, consistente nun campo branco cun disco central de cor verde arredor do cal estaba escrita a shahada.
Atol Nukulaelae
Illas do Atol
O atol Nukulaelae está formado por 19 illas:
Bermudas nos Xogos Olímpicos
As Bermudas participaron por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1936, e dende entón competiron en cada edición dos Xogos Olímpicos de Verán, agás nos Xogos de 1980, cando se uniron ao boicot liderado polos Estados Unidos. As Bermudas tamén participaron nos Xogos Olímpicos de Inverno dende 1992.
Clarence Hill é o único deportista das Bermudas que conseguiu unha medalla olímpica, un bronce en boxeo. Isto converte ás Bermuda na nación menos poboada (53 500 habitantes en 1976) da historia olímpica en conseguir unha medalla nos Xogos de Verán.
O Comité Olímpico Nacional das Bermudas foi creado en 1935 e foi recoñecido polo Comité Olímpico Internacional en 1936.
Pibideira, Abellá, Frades
Pibideira é un lugar da parroquia de Abellá no concello coruñés de Frades da comarca de Ordes. Tiña 9 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 4 eran homes e 5 eran mulleres.
Escala vestibular
miniatura|325px|Localización da scala vestibuli A escala vestibular ou rampla vestibular (scala vestibuli) é unha cavidade da cóclea, xunto coa escala timpánica contén perilinfa. Está separada da escala media pola membrana de Reissner. A helicotrema é o punto no que a escala vestibular conecta con escala timpánica.
O Marquesado, Brocos, Agolada
O Marquesado é un lugar da parroquia de Brocos, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 17 habitantes (9 homes e 8 mulleres), o que supón unha diminución de 10 habitantes con respecto ao ano 2000.
Carroucha
O termo carroucha pode referirse a plantas, algas e un insecto:
Escudo de Viveiro
miniatura|200px|Escudo do concello de Viveiro.
No escudo da Moi Nobre e Moi Leal Cidade da vila de Viveiro trae por armas, en campo de goles, unha ponte de prata de cinco arcos, mazonado de sable, sostido de faxado-ondeado de prata e azul, e sumado de león de ouro coroado do mesmo, e acompañado de cinco custodias de ouro, coa sagrada forma de prata, postas tres en xefe e unha en cada flanco. Ao timbre, coroa real pechada.
A máis antiga representación destas armas (pero sen coroa) está esculpida no Castelo da Ponte, na Porta de Carlos V, monumento de arte plateresca cuxa construción rematou no ano 1554. Neste edificio, as armas do emperador Carlos V están acompañadas á dereita polas de Galicia, e á súa esquerda polas de Viveiro.
Véxase tamén
miniatura|200px|esquerda|Porta de Carlos V.
Valmourisco, Melón, Melón
Valmourisco  é un lugar da parroquia de Melón no concello ourensán de Melón na comarca do Ribeiro. Tiña 3 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 1 era home e 2 mulleres.
¡¡Opa iii!!
¡¡Opa iii!! é o primeiro álbum gravado en directo do grupo galego de folk Os Cempés, publicado o 8 de xullo de 1996.
A Faba, A Veiga de Valcarce
Situación
No Camiño de Santiago, final do Val do Valcarce entre A Lagúa e As Ferrarías subindo cara ao Cebreiro, penúltima aldea da provincia de León. As poboacións máis próximas á Faba son Barxelas, Santo Tirso e As Lamas. Está a 920 m de altitude.
Patrimonio
A igrexa está encomendada a San Andrés, dos séculos XVI e XVIII e cunha mestura de dúas épocas: Renacemento e Barroco. É un edificio dunha soa nave dividida en dous tramos, a cabeceira con bóveda de medio canón e arco perpiaño apoiado sobre pilastras pegadas dando acceso á nave, que se cobre con estrutura de madeira a dúas augas con tirantes, situándose despois, en elevado, o coro, de madeira recortada e cunha escaleira de acceso moi rudimentaria. O seu patrimonio está composto por un retablo de estilo barroco e dúas pías, unha bautismal con gallóns, e outra de auga bendita de ampla proporción e pé baixo, con igual decoración, realizadas en pedras enteirizas.
Subindo cara á Faba, partindo de Veiga de Valcarce, nun cavorco antes de chegar á aldea, consérvase, case agochado entre a vexetación, unha pequena ponte medieval composta por unha bóveda en arco de medio punto e unha embocadura formada por laxas de lousa, sen peitoril nin extradorso.
É a "Vila Oxa" xa mencionada no século XII.
Yaaba
Yaaba é un filme de 1989 escrito, producido e dirixido por Idrissa Ouedraogo. É unha coprodución entre Burkina Faso, Suíza e Francia. Gañou o Premio Sakura de Ouro no Festival de Cinema de Toquio de 1989. Foi escollido como candidato de Burkina Faso para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 62ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
O filme foi suxeito dunha curtametraxe, Parlons Grand-mère, que foi rodada durante a súa produción por Djibril Diop Mambéty.
Tijana Dapčević
miniatura|Tijana Dapčević 2014. Tijana Dapčević (en macedonio: Тијана Дапчевиќ), ou sinxelamente Tijana é unha cantante macedonia moi popular en Serbia e Macedonia do Norte. É filla de pai macedonio e nai bosníaca, é irmá, da tamén cantante Tamara Todevska. Está casada con Milan Dapčević, home de negocios serbio.
Gañou o festival de "Sunčane skale" en Herceg Novi no ano 2002 coa canción "Negativ" composta por Darko Dimitrov, incluída no seu segundo álbum, Negativ. Tamén gañou o primeiro posto no "Serbian Radio Festival-Feras" coa canción "Julijana" en 2006.
Vive en Belgrado.
Festival da Canción de Eurovisión 2006
No Evropesma 2006 (programa de Serbia e Montenegro que elixía ao seu representante no Festival de Eurovisión, Tijana quedou no posto número 8, con 27 puntos coa canción "Greh" ("Pecado"). "Greh" está no seu álbum Žuta minuta, que lanzou no verán de 2007.
Festival da Canción de Eurovisión 2014
Representou a Macedonia do Norte no Festival de Eurovisión 2014 en Dinamarca.
Piotr Iúlievich Schmidt
Piotr Iúlievich Schmidt, tamén coñecido na bibliografía como Peter Yulievich Schimdt, nado en 1872 e finado en 1949, foi un zoólogo ruso.
Abreviatura
A abreviatura Schmidt emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Gantz: O
Gantz: O (estilizado como GANTZ:O) é un filme xaponés de animación e ciencia ficción dirixido por Yasushi Kawamura, producido por Digital Frontier e escrito por Tsutomu Kuroiwa. Está baseado na serie de manga Gantz, que foi escrita e ilustrada por Hiroya Oku. Foi estreado no Xapón por Toho o 14 de outubro de 2016.
Gladys del Estal
Gladys del Estal Ferreño, nada en Caracas en 1956 e finada en Tudela o 3 de xuño de 1979, foi unha programadora informática e activista medioambiental española.
Traxectoria
Filla de pais refuxiados republicanos españois, faleceu nunha protesta antinuclear A protesta realizábase en Tudela, no conxunto de protestas antinucleares da época contra o establecemento de tres centrais nucleares na costa vasca (entre elas, a central nuclear de Lemoiz) e outra en Navarra. Morreu a causa dun disparo no pescozo da arma do garda civil José Martínez Salas.
Afonso Paz-Andrade
Afonso Paz-Andrade Rodríguez, nado en Vigo o 4 de outubro de 1940 e finado en Gondomar o 7 de xuño de 2021, foi un empresario galego.
Traxectoria
Fillo do intelectual, político e empresario Valentín Paz Andrade, licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, pero os seus camiños posteriores viraron ao redor do mundo da pesca e cursou estudos posteriores relacionados coa Economía e coa tecnoloxía pesqueira en Italia, Suecia, Islandia e Inglaterra.
Relación coa industria pesqueira
En 1970 funda en Vigo a empresa Ibercisa, de maquinaria naval, da que é conselleiro delegado ata que en 1976 se incorpora a Pescanova e en xuño de 1977 substitúe o seu pai como conselleiro delegado desa mesma empresa. Baixo a súa dirección e xunto co principal accionista Manuel Fernández de Sousa, Pescanova converteuse nunha empresa líder da pesca mundial. Paz-Andrade participou en numerosos consellos de administración de empresas mixtas de pesca, participadas por Pescanova (joint ventures).
Participou na fundación doutras empresas, como a reconversión dos estaleiros Ascón en Rodman Poliships, o Instituto Galego de Información ou a aseguradora La Naviera, que finalmente se fusionou con Mutua Gallega, empresa da que Paz-Andrade é vicepresidente.
En 2007 abandonou Pescanova por diferenzas co seu presidente.
Segundo o xornal El Mundo, en 2011 posuía, con 26 millóns de euros, unha das 100 meirandes fortunas da Bolsa española.
Ole Lund Kirkegaard
Ole Lund Kirkegaard, nado en Aarhus o 29 de xullo de 1940 e finado en Stenderup (Billund) o 24 de marzo de 1979, foi un escritor dinamarqués, principalmente de literatura infantil e xuvenil.
Traxectoria
Un dos principais temas que tratou na súa escrita foi o da interacción entre adultos e cativos. Adoito, os personaxes principais dos seus libros son antiheroes.
Morreu conxelado ao caer á neve de camiño á casa, tras saír dun bar no que estivera consumindo alcol.
Tomás Comesaña Alonso
Tomás Comesaña Alonso, nado en Vigo o 25 de xullo de 1984, é un xogador de fútbol galego.
Traxectoria
Xogou na Terceira división española de fútbol as tempadas 2004/2005 ata o 2007/2008 no Club Rápido de Bouzas, a temporada 2008/2009 no Alondras Club de Fútbol na que foi o máximo goleador do equipo e estiveron a piques de xogar a fase de ascenso a Segunda División B.
Ascenso que logrou a seguinte tempada 2009/2010 co Coruxo Fútbol Club na que anotou dous tantos na primeira eliminatoria da fase de ascenso. Foi a única e derradeira vez que o Coruxo pasaba a primeira eliminatoria así como a única da súa historia en lograr o ascenso.
Tras acadalo ascenso recalou na Unión Deportiva Atios da Preferente Sur na que xogou dende as tempadas 2010/2011 ata a novembro da 13/14 na que volveu de novo a Terceira da man de Juan Carlos Andrés ao Club Rápido de Bouzas en descenso directo co que anotou 8 tantos.
Na 16/17 con Patxi Salinas como adestrador lograrían xogar a fase de ascenso a Segunda División B por segunda vez na historia do club. Dous novos tantos na primeira eliminatoria e cunha importante participación nas seguintes eliminatorias volveu acadar o ascenso ós 33 anos.
Ó ano seguinte, na tempada 17/18 volveu conseguir un novo ascenso, esta vez a Preferente Grupo 2 co Xuvenil de Ponteareas.
Cecilia Bartoli
Cecilia Bartoli, nada en Roma o 4 de xuño de 1966, é unha mezzosoprano coloratura italiana cantante de óperas e recitais. Está especializada principalmente en óperas de Mozart e Rossini, se ben tamén cómpre salientar as súas interpretacións de compositores barrocos como Vivaldi ou Händel. O seu amplo rexistro permítelle interpretar papeis tanto de mezzo como de soprano, sendo considerada ás veces como unha soprano cunha tesitura baixa. Ao contrario do que ocorre coa meirande parte dos cantantes de ópera, Bartoli fíxose mundialmente coñecida moi nova, contando con menos de vinte anos. Entre os títulos, están o de Cavalieri de Italia e o de Chevalier des Arts et des Lettres, outorgado polo goberno de Francia. Cecilia Bartoli foi elixida Membro Honorario da Royal Academy of Music de Londres e Accademico Effetivo di Santa Cecilia en Roma.
Dolph Schayes
Adolph "Dolph" Schayes, nado o 19 de maio de 1928 no Bronx, Nova York, é un ex xogador e adestrador profesional de baloncesto estadounidense que desenvolveu a súa carreira na National Basketball Association (NBA). Foi seleccionado no cuarto posto da primeira rolda do Draft da NBA polos New York Knicks en 1948. Porén, non chegou debutar nunca co equipo neoiorquino, formando parte toda a súa carreira como xogador dos Philadelphia 76ers (que até 1963 se denominaran Syracuse Nationals). Co seu equipo conseguiu a destacábel marca de xogar os Play-offs en 15 das 16 temporadas das que estivo en activo.
O maior logro baloncestístico de Schayes foi a consecución do anel de campión da NBA en 1955. A nivel indidual, como xogador foi doce veces All-Star e cinco veces incluído no quinteto ideal da competicón. Logo de retirarse como xogador, consegue como técnico o premio ao Adestrador do Ano. En 1972 sería recoñecida a súa traxectoria ao ser incluído no Basketball Hall of Fame. Tamén sería recoñecido en 1996 como un dos "cincuenta mellores xogadores da historia da NBA".
Xogador
miniatura|left|165px|Schayes en 1950. Dolph Schayes realizou os seus estudos na Universidade de Nova York entre 1944 e 1948. Nese tempo conseguiu unha media de 10,2 puntos por partido (non se conservan máis estatísticas da época). Co se equipo consegue chegar ás finais da NCAA en 1947. O seu adestrador da NYU, Howard Cann, dixo del: "Estaba no ximnasio adestrando en cada momento libre. Tiñamos que botalo".
Xa en 1948 preséntase ao tanto ao draft da BAA (Basketball Association of America, posteriormente NBA), onde é elixido na cuarta posición da primeira rolda polos New York Knicks, como ao da NBL onde o escollen os Tri-Cities Blackhawks, cuxos dereitos venden aos Syracuse Nationals (actuais Philadelphia 76ers). Tras meditar a decisión, elixe aos de Syracuse. Na súa primeira temporada foi elixido "Rookie do Ano" da NBL, facendo unha media de 12,9 puntos por partido. Na seguinte tempada os "Nats" emigraron á NBA, onde, no seu primeiro ano, e xa contabilizándose os rebotes nas estatísticas, logrou unhas cifras de 17 puntos e 16,4 rebotes por partido.
Levou ao seu equipo aos Play-offs nas 15 tempadas que disputou con eles, gañando o anel de campión en 1955 contra os Fort Wayne Pistons, despois de perder senllas finais contra os imbatíbeis Minneapolis Lakers de George Mikan. Terminou a súa carreira aos 35 anos, xusto despois da tempada de estrea do equipo en Filadelfia.
Adestrador
Como adestrador dirixiu aos Sixers entre 1963 e 1966 e aos Buffalo Braves en 1970. Foi recoñecido co premio ao Adestrador do Ano da NBA en 1966.
Casquive, Carmoega, Agolada
Casquive é un lugar da parroquia de Carmoega, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 1 habitante (1 muller), o que supón unha diminución de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Oleg Bryjak
Oleg Bryzhak (en ucraíno Олег Брижак), nado o 27 de outubro de 1960 e finado o 24 de marzo de 2015, foi un baixo-barítono operístico casaco-alemán. Nado en Dzhezkazgan (República Socialista Soviética de Casaquistán) no seo dunha familia ucraína, trasladouse a Alemaña en 1991 para traballar no Badisches Staatstheater Karlsruhe. Dende 1996 ata a súa morte, foi solista na Deutsche Oper am Rhein de Düsseldorf.
Bryzhak foi protodiácono nunha igrexa ortodoxa ucraína en Krefeld.
Bryzhak morreu o 24 de marzo de 2015 xunto coa súa compañeira Maria Radner na catástrofe aérea do voo 9525 de Germanwings en Francia, durante o seu regreso a Düsseldorf logo de realizar varias representacións do Siegfried de Richard Wagner no Gran Teatre del Liceu de Barcelona.
Castilfalé
Castilfalé é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 84 habitantes (INE 2011).
Polophylax
Polophylax (en grego: gardián dos polos) é unha extinta constelación do sur situada entre Tucana e Grus. Foi inserida por Petrus Plancius nos seus pequenos planisferios celestiais dentro do seu gran mapa de parede do 1592. Foi substituída polas doce constelacións inseridas polo propio Petrus Plancius nos finais do 1597 e principios do 1598 en base ás observacións feitas no hemisferio sur por Pieter Dircksz Keyser e Frederik de Houtman.
Leito oceánico
300px|miniatura|dereita|Mapa que amosa a topografía subacuática do fondo oceánico. Considérase como leito oceánico ó manto de terra que se atopa no fondo dos océanos. Tamén pode ser chamado relevo do mar, relevo submarino ou relevo oceánico.
Estrutura oceánica
alt=Infografía que muestra divisiones oceánicas dependiendo de profundidad y distancia de la costa.|dereita|miniatura|300x300px|As principais divisións oceánicas. A maioría dos océanos posúen unha estrutura común, creada por varios fenómenos físicos, maioritariamente do movemento das placas tectónicas e sedimentos de varias fontes. A estrutura dos océanos, comezando a partir dos continentes, iníciase coa plataforma continental, o noiro continental, que é unha zona previa ó océano profundo, até chegar á chaira abisal. Existen diversos accidentes no fondo oceánico que proveñen na súa maioría de relevos residuais de orixe volcánica ou tectónica, como as illas volcánicas, atois, guyots e que foron erosionados na superficie e/ou afundidos pola subsidencia coa expansión das placas oceánicas.
Antón Capelán
Antón Capelán Rey, nado en Mesoiro (Elviña, A Coruña) en 1953, é un historiador, profesor e escritor galego.
Leito oceánico
Estrutura oceánica
As illas volcánicas son creadas pola actividade volcánica, entrando en erupción de xeito periódico, moitas veces preséntanse cando as placas tectónicas se moven sobre o punto eruptivo chamado punto quente formándose un rosario de illas nunha dirección determinada, sendo a máis recente a que se atopa sobre devandito punto quente e as máis antigas as que se atopan máis afastadas. En áreas con actividade volcánica e as fosas oceánicas, existen fontes hidrotermais, as cales liberan unha gran cantidade de presión, auga quente e químicos á auga fría da zona abisal o cal xera a existencia dunha fauna abisal con propiedades bioluminiscentes.
Antón Capelán
Traxectoria
Formouse no IES Monelos e estudou Filoloxía na Universidade de Santiago de Compostela. Foi profesor no propio IES de Monelos dende pouco despois de realizar a carreira universitaria ata a súa xubilación en marzo de 2018.
Leito oceánico
Estrutura oceánica
A auga do océano está dividida en diversas capas, cada unha posúe características particulares de salinidade, presión, temperatura e vida mariña, de acordo á súa profundidade son chamadas zona batial, peláxica e abisal.
Antón Capelán
Traxectoria
Ten publicado traballos sobre literatura galega en distintas publicacións periódicas de Galiza, como A Nosa Terra, Luzes de Galiza, A Trabe de Ouro, o Boletín Galego de Literatura ou Sarmiento (Anuario Galego de Historia da Educación).
Familia ensamblada
Unha familia reconstituída é unha familia na cal un ou ambos os membros da actual parella ten un ou varios fillos de unións anteriores. Dentro desta categoría entran tanto as segundas parellas de viúvos como de divorciados e de nais solteiras. Cando comezaron as investigacións sobre o tema, despois da segunda guerra mundial, a maior parte destes casos conformábanos os viúvos de guerra. Na actualidade o groso das familias reconstituídas do mundo occidental constitúeno os divorciados con fillos que volven formar parella.
As estatísticas sobre a cantidade destas familias son variables, xa que moitos cómputos toman en conta só unións legais daqueles que teñen dous ou máis matrimonios. Estes números non contemplan nin os fillos de nais solteiras nin as segundas unións de feito que non foron legalizadas, o cal é frecuente polo menos en Latinoamérica. Stepfathers of America, unha organización que agrupa nos EE. UU. segundas parellas con fillos, calcula que dentro de 10 anos esta será a forma máis común de organización familiar nos EE.UU.
En Europa a taxa media de divorcios é do 30% dos matrimonios (sendo máis alta nos países escandinavos e máis baixa en España e Francia) e nos Estados Unidos chega ao 50% do total deles. Tanto europeos como estadounidenses coinciden na porcentaxe de novas unións: o 75% das mulleres e o 80% dos homes téntano novamente.
O termo «familia ensamblada» foi creado na Arxentina tras a entrada en vigor da lei de divorcio (1987) xa que este grupo humano demograficamente, que é cada vez máis significativo, constituía con todo un caso concreto de cambio social non recoñecido no institucional en moitos países. Polo xeral, os sistemas legais mundiais non lograron ampliar o seu concepto de familia para incluír así as familias ensambladas, a pesar de que as investigacións poboacionais sinalan a continuidade do incremento deste tipo de familias. Con todo, os dereitos e obrigacións legais con respecto á familia do primeiro matrimonio, aínda que sexa breve, non se estenden polo xeral á familia do segundo matrimonio, aínda que perdure por máis tempo e sexa estable.
Pavel Bazhov
Pavel Petrovich Bazhov, en ruso Павел Петрович Бажов, nado en 1879 e finado en 1950, foi un escritor ruso.
Traxectoria
Naceu nunha familia de traballadores en Sisertski Zavod, nos Urais, en 1899 entrou no seminario, foi profesor en Ekaterinburgo. Fíxose xornalista logo da Revolución rusa e escribiu ensaios sobre os Urais como Sucesos nos Urais (1929), pero o que lle deu fama foron as súas coleccións de relatos como O cabalo verde e sobre todo O estoxo de Malaquita (1939). O seu relato A flor de pedra levouse ao cine en 1946 e inspirou un ballet de Alexander Prokofiev en 1954.
Universidade Antonio de Nebrija
A Universidade Antonio de Nebrija é unha universidade privada española, con sede na cidade de Madrid. O seu nome rende homenaxe a Antonio de Nebrija.
Historia
Obtivo o seu pleno recoñecemento oficial pola aprobación da Lei 23/95 de 17 de xullo (BOE de 18 de xullo de 1995).
Campus
miniatura|Campus da Berzosa, en Hoyo de Manzanares. A Universidade Antonio de Nebrija conta con dous campus. O da Dehesa de la Villa alberga o Centro de Estudos Hispánicos, a Nebrija Business School, a Escola Politécnica Superior Arquitectura, e varios programas da Escola de Posgrao. Atópase na cidade de Madrid.
No campus da Berzosa están situadas as facultades de Ciencias Sociais, de Ciencias da Comunicación e das Artes e as Letras. Sitúase en Hoyo de Manzanares, xunto a Torrelodones, lindando coa vía de servizo da estrada da Coruña (A-6). Este campus conta coa súa recreación virtual en 3D dentro da plataforma Google Earth.
No Centro Universitario San Rafael-Nebrija, situado no centro de Madrid na rúa Serrano, impártense as titulacións de Ciencias da Saúde.
Programas de intercambio de estudantes
Conta con programas internacionais, uns con dobre titulación e outros que facilitan aos estudantes españois a posibilidade de realizar cursos en universidades de Europa, Estados Unidos ou Canadá, así como a asistencia de alumnos estranxeiros recibidos nos seus campus.
Fundación Antonio de Nebrija
A Fundación Antonio de Nebrija, unha fundación privada de carácter cultural e docente promove a concesión de bolsas e premios de investigación, a convocatoria de foros, actos académicos, conferencias e congresos, así como ao desenvolvemento de actividades universitarias, culturais e sociais. A súa sede atópase na rúa Cea Bermúdez nº 59 de Madrid.
Xavier Costa Clavell
Traxectoria
Fillo do xornalista e escritor José Costa Figueiras. Colaborou na revista Inquietudes da Coruña nos seus anos mozos. Estudou xornalismo en Barcelona. Participou na fundación do grupo Brais Pinto en Madrid. En 1957 publicou nesa mesma cidade Literatura gallega actual e en 1963 deu ao prelo a súa primeira obra en galego, A rouca gorxa do meu ser, un poemario que foi editado en Buenos Aires e no que se pon de relevo a lingua galega e Galicia como patria dos galegos. En 1977 publicou Os anos do vougo e outros poemas, cun ton socialrealista e Las dos caras de Galicia bajo el franquismo.
Publicou dúas novelas en galego, O conde Villaoíde en 1985 e A Monchiña en 1987; Lume esmorecido publicado en 1999 é un libro de relatos. Traduciu Aires da Miña Terra de Manuel Curros Enríquez ao castelán en 1989. Foi articulista para diversos xornais galegos como La Voz de Galicia, Faro de Vigo, O Correo Galego e Galicia Hoxe e cataláns como La Vanguardia e El Periódico. En 1991 publicou a escolma de artigos xornalísticos Sempre Galicia no meu corazón.
Henrique VI de Inglaterra
miniatura|250px|Henrique VI de Inglaterra Henrique VI de Inglaterra, nado no Castelo de Windsor en Berkshire o 6 de decembro de 1421 e finado na Torre de Londres o 21 de maio de 1471, foi Rei de Inglaterra entre 1422 a 1461 (aínda que coma rexente até 1437). Era o único fillo de Henrique V e de Catarina de Francia.
Traxectoria
Ao morrer o seu pai o 31 de agosto de 1422, toma o trono con só oito meses de idade, polo que un consello privado, encabezado polos seus tíos, pero dependente do Parlamento, gobernou o país até a súa maioría de idade no 1442.
Foi rei do trono de Francia dende 1422, consonte ao estipulado no Tratado de Troyes, pero despois da intervención de Xoana de Arco, Inglaterra perdeu todas as posesións francesas, excepto Calais.
A súa impopularidade aumentou despois de casar o 23 de abril de 1445 con Margarida de Anjou, filla de Renato o Bo, duque de Anjou e de Lorena, a cal exerceu un desafortunado influxo no ánimo do seu home. Deste matrimonio naceu un único fillo:
Durante os anos que precederon a maioría de idade de Henrique VI, as grandes familias enfrontáronse entre si para conquistaren o poder, e en 1455 estalaron as chamadas guerras das Dúas Rosas, xustificándose nos ataques de tolemia que padecía o rei dende 1453 (posible herdanza do seu avó materno, o rei Carlos VI de Francia) e aos intentos da raíña Margarida de exercer a rexencia, que consideraban como unha intrusa no ámbito inglés.
Perseguido no noroeste do país, onde se refuxiara, Henrique VI foi destronado no 1461. Restaurado por Warwick e a raíña Margarida no 1470, foi vencido pouco despois e encarcerado na Torre de Londres, onde foi asasinado en maio de 1471, á vez que o seu fillo era aforcado polos partidarios dos York no campo de Tewkesbury, co cal se extinguía a dinastía dos Lancaster, gobernante en Inglaterra dende 1399.
Porto (comunicacións)
miniatura|dereita|Parte do porto de [[Vigo.]] miniatura|dereita|Porto pesqueiro de [[Cambados.]] dereita|miniatura|Porto deportivo de [[Pontevedra, visto desde a Ponte da Barca.]] Dentro da cadea do transporte, o porto é o elo que permite o intercambio comercial entre o mar e a terra.
En xeral, as funcións dun porto son: comercial, intercambio modal do transporte marítimo e terrestre, base do barco e fonte de desenvolvemento rexional. Entre as funcións de índole específica temos: actividade pesqueira, de recreo e de defensa.
Desde o punto de vista funcional, a obras e as instalacións dun porto pódense clasificar pola súa localización.
O conxunto de servizos que presta un porto pódense clasificar en función do ámbito ao que van destinados.
Verder dan de maan
Verder dan de maan é un filme belga-neerlandés de 2003 dirixido por Stijn Coninx. Está baseado nun guión de Jacqueline Epskamp. O filme foi exhibido no Festival de Cinema de Hong Kong e no Lucaskinder Film Festival de Frankfurt, Alemaña, onde obtivo tres premios.
Foi escollido como candidato de Bélxica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 76ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Miguel Barca Blasco
Miguel Barca Blasco, nado en Santiago de Compostela o 9 de maio de 1883 e finado na mesma cidade o 8 de marzo de 1945, foi un médico, xornalista e político galego.
Traxectoria
Descendente dos Duques de Frías e fillo do médico Miguel Barca Nogueira. Residiu durante a súa infancia na Casa de Barca, e trasladouse despois cos seus pais á Coruña. Obtivo o Grao de Bacharel en 1902 e regresou a Compostela para iniciar os estudos universitarios en 1903.
Actividade académica
Licenciado en Medicina e Cirurxía pola Universidade de Santiago de Compostela en 1909, foi compañeiro de promoción de Castelao. No seu penúltimo curso de carreira foi promovido para traballar como agregado na Sala de Infancia del Niño Jesús da Clínica de Pediatría do Hospital Clínico, e no último curso foi nomeado profesor clínico de Medicina e admitido como interno numerario da cátedra de Medicina Legal do mesmo hospital. Ao ano seguinte trasladouse a Madrid, onde completou os seus estudos especializándose en Odontoloxía na Universidade Complutense de Madrid.
Tuna Compostelá
Na súa época de estudante foi moi popular como membro da Tuna Compostelá, da que foi vicepresidente. A finais de 1906 foi tamén un dos fundadores da Filarmónica Universitaria de Santiago.
Actividade profesional
Comezou a súa carreira xornalística en 1908 como correspondente de Faro de Vigo en Compostela. Durante os anos seguintes foi un dos modernistas rexionalistas integrantes do Cenáculo de los Inmortales e formou parte do consello de redacción da revista Suevia. Colaborou como articulista e columnista na revista Blanco y Negro durante tres décadas, no semanario satírico madrileño Buen Humor e nos periódicos El Compostelano e La Renovación, utilizando diversos pseudónimos.
Como médico empezou a traballar despois de completar os seus estudos en 1910 na clínica familiar da Rúa Nova de Compostela, e despois dun ano inaugurou en Vigo o seu propio consultorio odontolóxico, equipado con aparatos de última xeración importados dos Estados Unidos e Alemaña. En 1915 se trasladouse a Compostela e estableceu un consultorio na Rúa do Vilar, e logo da apertura dun gabinete con sanatorio en Vilagarcía de Arousa dez anos despois, traballou nas dúas localidades ata 1930. En 1935 fixou a súa clínica de forma definitiva na Praza de Mazarelos.
Actividade social
Desenvolveu unha intensa actividade social en Santiago de Compostela, participando na vida cultural, relixiosa, política e deportiva da cidade a través das súas principais institucións. Porén, apenas hai constancia desa labor, polas súas reticencias ao recoñecemento público.
Formou parte da xunta directiva do Casino de Santiago e foi vicepresidente da Liga de Amigos e do Recreo Artístico,. Desde a súa posición nestas asociacións exerceu unha labor de mecenado cultural, promovendo a celebración de concertos, exposicións, certames e conferencias, impulsando a construción de monumentos na honra de personalidades locais e asumindo anualmente as tarefas de organización das festas patronais de Apóstolo Santiago.
Actividade relixiosa
Nos anos seguintes desempeñou un labor semellante como presidente da Xuventude Antoniana, asociación franciscana fundada no marco da Pía Unión de San Antonio de Padua, da que era numerario, coa fin de fomentar entre os mozos a relixiosidade, a educación e o exercicio da caridade a través de catequese, actos culturais, bibliotecas populares e servizos de asistencia social. Tamén foi secretario da Confraría dá Nosa Señora do Carme, que ofrecía sufraxios espirituais e prestaba auxilio material ás familias dos confrades defuntos urxidas pola necesidade, e membro da Adoración Nocturna, que promovía a fe no Santísimo Sacramento por medio da celebración de vixilias eucarísticas e administraba periodicamente o Viático aos pacientes do Hospital Real e outras persoas necesitadas.