cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Winnipeg (barco)
Historia
Para a viaxe contratouse o antigo cargueiro francés Winnipeg, que habitualmente facía percorridos con non máis de 20 pasaxeiros. Instaláronse liteiras de madeira nas súas bodegas e finalmente alcanzou unha capacidade para transportar á 2.500 persoas seleccionadas. É o mesmo Neruda, quen xunto á súa esposa arxentina Delia del Carril, os que revisan unha a unha as miles de solicitudes de españois para viaxar a Chile. Coa axuda do ex Goberno Republicano español seleccionan os inmigrantes, non só artistas, intelectuais ou políticos, senón tamén obreiros, pescadores, comerciantes, homes e mulleres capacitados e de esforzo que podían achegar á sociedade chilena.
No porto francés de Trompeloup-Pauillac, reúnense centos de familias que foran separadas pola traxedia. Un mes máis tarde, o 3 de setembro de 1939, o Winnipeg atraca no porto chileno de Valparaíso. Ao día seguinte finalmente desembarcan e son recibidos polas autoridades chilenas. A maioría dos españois permaneceron en Chile, onde comezaron unha nova vida, moitos outros familiares seguiríanos anos máis tarde ao novo fogar en América.
O poeta Pablo Neruda dedicoulle ao Winnipeg un dos seus poemas, titulado Misión de amor e del dixo:
Galegos no Winnipeg
Grazas ao testemuño de Pancho de Pita, un dos fillos dos embarcados no Winnipeg, sábese que tiñan ao redor de 20 galegos entre os españois refuxiados. Entre eles o pai de Pita e dous dos seus irmáns, todos eles sindicalistas de Cariño, na provincia da Coruña, que alcanzaron a fuxir a tempo das tropas franquistas. Foi nun campo de concentración en Francia onde se decataron da travesía a Chile, e con diñeiro mandado dende Galicia puideron comprar as súas pasaxes que os levou a terras chilenas. Varios dos galegos comezaron a traballar na industria de fariña de peixe en Chile, pero a maioría seguiu camiño ata a Arxentina ou o Uruguai, onde tiñan parentes, emigrantes de anos anteriores.
Literatura galesa
Séculos XVI e XVII
Coa chegada do puritanismo, paradoxalmente, chegou tamén un importante estalido da literatura en lingua galesa do século XVII. Os principais autores do período serían:
Século XVIII: restablecemento da Eisteddfod
miniatura|160px|dereita|Retrato de Edward Williams, que escribiu co pseudónimo de Iolo Morganwg O século XVIII comezou con poetas que seguían os metros e temática do anterior período, como William Phylip (morto o 1669), Huw Morys (Pontymeibion) (1622-1709), quen deixou de utilizar o verso libre e se decantou polo verso con cadencia silábica, e Lewis Morris (Llywelyn Ddu o Fôn) (1701-1765) autor de numerosas composicións para arpa, Penillion telyn.
Polo setembro do 1789 reuniuse en Bala unha renovada Eisteddfod, patrocinado por Thomas Jones de Corwen, quen apelou ao patrocinio da Gwyneddigion para que saíse adiante. Así, o seguinte celebraríase o 1790 en Saint Asaph, e decidiuse que se celebrase a primeira semana de agosto seguindo un cerimonial druídico inventado por Edward Williams - Iolo Morgannwg (1747-1826), poeta romántico que tomou como modelo de lingua a Welsh grammar (1728) composta por Siôn Rhydderch. A Eisteddfod reuníase baixo os auspicios da Gorsedd Beirdd Ynys Prydain (Trono dos Bardos da Illa de Britania), organización que se encargaba do patrocinio e respondía ao lema Y gwir yn eryn y byd (A verdade por riba de todo). Despois de que se reuniren en Llanrwst (1791) e Dinbych (1792), decídese definitivamente que se reúnen unha vez ao ano, así como un festival de danza folclórica en Llangollen, no val de Dyfrdwy.
Despois do éxito do que se celebrou en Caerfyrddin o 1819, tornarase a maior exhibición de folclore galés, mestura de festival, acontecemento patriótico e recital de cancións e de poesía (recitar e compoñer) con acompañamento de arpa, cantos, bailes e cerimonias druídicas. Foi a primeira mostra de mantemento da independencia nacional, pero asemade desenvolveu algúns novos xéneros como a awdl (oda) grazas a poetas como Twm o’r Nant, Dafydd Ddu Eryri e Gwallter Mechain. E o seu exemplo esporeará a celebración de festivais similares non só no resto do mundo celta (a Bretaña, Cornualla), senón tamén no mundo latino (Occitania, Cataluña e Galicia, e o País Vasco vinculado a el).
Grazas a estas celebracións, creouse unha nova escola literaria, con autores como Dewi Wyn o Eifion (1784-1841), Dafydd Ddu Eryri (1759 -1822), mestre e gramático autor de awdlau, e Ebenezer Thomas (Eben Fardd) (1802-1863). Pero con eles a poesía clásica decaeu definitivamente. Formouse unha nova xeración de versificadores libres influídos polo metodismo, así como a idea da cynghanedd ou solicitude de preservación da cultura galesa, que aos poucos será levada á práctica no terreo político. Os principais autores serían: os poetas metodistas:
Século XIX
miniatura|dereita|200px|John Blackwell. Durante a primeira metade do século XIX produciuse un forte desenvolvemento cultural en lingua galesa. O 1814 editaríase en Abertawe a revista semanal en galés Seren Gomer (Estrela de Gomer, baixo os auspicios da igrexa non conformista por Joseph Harris (Gomer), e manterase como mensual ata o 1920. Sobre o 1866 editábanse en galés uns 120.000 exemplares en diversos semanais e mensuais, a pesar de que os burgueses promovían cada vez máis o uso unicamente do inglés na vida pública.
Dúas figuras bastantes importantes do período serían Thomas Price (Carnhuanawc) (1787-1848), capelán de Cwm Du, quen colaborou co bretón Jean-François-Marie Le Gonidec na elaboración do seu dicionario, o 1820 fundou unha escola totalmente en galés e o 1838 organizou unha recepción aos poetas bretóns na Eisteddfod galesa; tamén foi autor do tratado histórico Hanes Cymru a chenedl y Cymry (Historia de Gales e da nación galesa, 1836-1842), de cariz bastante nacionalista. E William Owen Pughe (Idrison) (1759-1835), fundador do diario pola lingua Y Greal e autor dun importante Geriadur cenhedlaethol Cymraeg ac Saesnog (Dicionario inglés galés-inglés, 1803, reeditado o 1832), e doutros como a Cadwediogaeth yr iaith gymraeg (Gramática da lingua galesa, 1808). Tamén destacaron John Robert Pryse (Golydddan) (1840-1862), fillo de Robert John Pryse (1807-1889), autor dunha Hanes Llenyddiaeth Gymreig (Historia da literatura galesa).
O movemento galés recibiu un forte impulso cando o 1843 o metodista Thomas Gee (1815-1898) fundou á revista Y Faner (A bandeira), a máis antiga que aínda se publica en galés, desde onde comezaron as reivindicacións de autogoberno a un tempo que facía novas edicións dos Mabinogion e das Henchwedlau (Vellas historias). Desde o 1854, ademais, Gee promoveu Y Gwyddoniadur Cymreig (A Enciclopedia Galesa), que non só foi unha publicación, senón tamén un movemento no que se ampararon a maior parte de autores en lingua galesa daquel momento. O 1876 patrocinaría a fundación da Eisteddfod Genedlaethol para organizar os concursos poéticos, e o 1879 publicaron por encargo da Enciclopedia Galesa a Hanes y Brytaniaid a'r Cymry (Historia dos Británicos e dos Galeses). miniatura|dereita|John Jones, cuxo nome bárdico era Talhaiarn. Entre eles destacarían autores como:
Tamén serían importantes William Thomas (Islwyn) (1832-1878), autor do poema Y storm (A tormenta).
Tamén serían importantes as revistas e os críticos literarios. Durante estes anos destacaron a culta Y Traethodydd (O Ensaísta) e a popular Geiniogweth, ámbalas dúas fundadas polos críticos literarios William Rees (Gwilym Hiraethog) (1802-1883), autor de Aelwyd F'ewythr Robert (O fogar do tío Robert, 1852); Samuel Roberts (1800-1885), tamén ensaísta e Lewis Edwards (1809-1887).
Século XX
Entre finais do século XIX e comezos do século XX destacaron algúns autores bastantes ligados ao desenvolvemento da nova Universidade de Gales. Trátase de:
Do 1922 ao 1951 editouse a revista literaria Y Llenor (O literato), completada co diario Barddas (Bardismo) e con Ysgrifau Beirniadol (Ensaios críticos). Destacarían como autores:
Outros autores destacados foron:
Das etapas posteriores tamén haberá que destacar autores como:
Locai
O topónimo galego Locai pode referirse a:
Manuel Buhigas Novo
Manuel Buhigas Novo, nado en Vilagarcía de Arousa e finado no Mesón do Vento (Ordes) en 1936, foi un político galego.
Vida persoal
Casou en Pontedeume con María Manuela Rodríguez Anca en xaneiro de 1931.
Choloepus didactylus
Choloepus didactylus é unha especie de mamífero placentario da orde dos pilosos e suborde dos folívoros e familia dos megaloníquidos, unha das dúas do xénero Choloepus que, á súa vez, é o único da familia.
É solitario, diúrno e arbóreo e habita principalmente na selva amazónica. É capaz de nadar e vadear ríos. Os seus inimigos principais son os humanos, aves de presa grandes como a harpía (Harpia harpyja) e a harpía cristada (Morphnus guianensis), e felinos como o ocelote (Leopardus pardalis).
Descrición
A especie foi descrita en 1758 por Linneo, na décima edición do seu Systema Naturae, baixo o nome de Bradypus didactylus. Tempo despois, cando en 1811 Illiger creou o xénero Choloepus, foi transferida a este.
Sinónimos
Ademais de polo nome primixenio que lle adxudicou Linneo, Bradypus didactylus, ao longo do tempo, a especie foi coñecida tamén polos sinónimos seguintes:
A Pena do Millo, Goente, As Pontes de García Rodríguez
A Pena do Millo é un lugar da parroquia de Goente no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 6 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 3 eran homes e 3 eran mulleres.
O Burgo, Quintela, Castro de Rei
O Burgo é un lugar da parroquia de Quintela no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 1 habitante (unha muller).
Vulnerable (sinxelo de Roxette)
"Vulnerable" é unha canción do dúo sueco Roxette, lanzado como o quinto single do seu álbum Crash! Boom! Bang! A canción tamén foi incluída no álbum do dúo, Don't Bore Us, Get to the Chorus! O single alcanzou a posición duodécima en Suecia e tivo un pouco de éxito nun ou dous países europeos. No Reino Unido alcanzou a posición 44.
Asociación para a Recuperación da Memoria Histórica
miniatura| A Asociación para a Recuperación da Memoria Histórica, tamén coñecida co acrónimo ARMH, é unha asociación española constituída en decembro de 2000. Ten por boxecto a localización das vítimas da represión durante a guerra civil española na zona controlada polo bando nacional en contra do réxime legalmente constituído. Entre esas vítimas figuras persoas asasinadas, xeralmente por falanxistas, e cuxos corpos, decote enterrados en fosas comúns, non puideron ser recuperados polas súas familias.
Confederación Xeral de Traballadores Gregos
A Confederación Xeral de Traballadores Gregos (en grego Γενική Συνομοσπονδία Εργατων Ελλάδος) é unha central sindical de Grecia, fundada en 1918 está afiliada á Confederación Europea de Sindicatos e á Confederación Sindical Internacional. Conta con 450.000 membros, o seu presidente é Giannis Panagopoulos.
Valacloche
Valacloche (Balacroch en aragonés) é un concello da provincia de Teruel, situado na comarca de Comunidade de Teruel. Atópase a 986 metros de altitude nun val xunto ao río Camarena, nas abas da serra de Xavalambre. Ten unha extensión de 14,9 km² e conta con 24 habitantes (INE 2005). Está a 21 km de Teruel.
Demografía
Evolución demográfica dende 1991 até 2005:
Factor de necrose tumoral (familia)
A familia do factor de necrose tumoral (ou familia TNF) é un grupo de citocinas que pode causar a morte celular (apoptose). Os primeiros dous membros desta familia que se identificaron foron:
Membros da familia
miniatura|Modelo de [[enlace de hidróxeno|enlaces de hidróxeno entre a Asn34 da subunidade A e a Arg82 da subuinidade C, producidas por Mus musculus, baseada en . Os residuos que participan no enlace de hidróxeno móstranse como paus. A lonxitude de enlace curta, de 2,84Å, suxire claramente un forte enlace de hidróxeno que mantén a estrutura terciaria. Baeyens, KJ et al. (1999). Xerado en Chimera.]] Todas estas citocinas parecen formar complexos homotriméricos (ou heterotriméricos no caso das LT-alfa/beta), que son recoñecidos polos seus respectivos receptores. Establécense fortes enlaces de hidróxeno entre os monómeros que estabilizan a estrutura terciaria. Un deses exemplos é o enlace de hidróxeno Asn34-Arg82 no TNF alfa de Mus musculus. O patrón PROSITE desta familia está localizado nunha cadea beta na sección central da proteína, que está conservada en todos os membros da familia.
Todos os membros da familia TNF, coa excepción da linfotoxina segregada e do ligando indutor da proliferación (APRIL), son proteínas transmembrana de tipo II que sobresaen da superficie das células inmunitarias. Estes ligandos TNF unidos a membranas sinalizan con frecuencia ás propias células inmunitarias cando estas fan contacto e se unen aos seus receptores cognados situados noutras células.
Exemplos
Proteínas humanas que conteñen este dominio son:
Desenvolvemento humano (bioloxía)
O desenvolvemento humano é o proceso de medrar até a madurez. En prazos biolóxicos, isto implica crecemento dende un cigoto unicelular até un ser humano adulto.
Aspectos xerais
dereita|miniatura|Espermatozoide fertilizando un óvulo A fertilización ocorre cando o espermatozoide se introduce con éxito na membrana do óvulo. O material xenético do esperma e o óvulo combínanse para formar unha soa célula, chamada cigoto, comenzando a etapa prenatal de desenvolvemento. A etapa xerminal refírese ó tempo dende a fecundación, pasando polo desenvolvemento temperán do embrión, e chegando á implantación. A etapa xerminal ten unha duración de 10 días de xestación.
O cigoto contén un complemento completo de material xenético e desenvólvese no embrión. Pouco despois, os desenvolvementos embrionarios teñen catro etapas: morula, bastula, gastrula etapa e neurula. Antes da implantación, o embrión mantense dentro dunha protección de proteínas, a zona pelúcida, e experimenta unha serie de divisións de célula, chamado mitose. Unha semana despois da fecundación o embrión aínda non medrou en tamaño, mais sepárase da zona pelúcida e adhirese á superficie do útero da nai. Isto induce unha reacción na cal as células uterinas proliferan e rodean o embrión. O embrión prolifera e desenvolve as membranas fetais e a placenta. Nos humanos, o embrión é chamado feto nas etapas máis tardías do desenvolvemento prenatal. A transición dende o embrión a feto é ocorre 8 semanas despois da fertilización. En comparación ó embrión, o feto ten características externas máis recoñecibles e progresivamente vai desenvovendo un conxunto de órganos internos. Un proceso case idéntico ocorre noutras especies.
Etapas físicas
O seguinte é algúns gamas de idade para etapas de desenvolvemento físico: centro|miniatura|600px|Etapas do desenvolvemento prenatal. centro|miniatura|800x800px|Esquema dos períodos de desenvolvemento do neno. dereita|miniatura|260x260px|Altura da muller vs idade (CDC dos Estados Unidos) dereita|miniatura|260x260px|Altura do home vs idade (CDC dos Estados Unidos)
Juan Marsé
Juan Marsé Carbó, nado en Barcelona o 8 de xaneiro de 1933 e finado na mesma cidade o 19 de xullo de 2020, foi un destacado novelista catalán en lingua castelá da denominada Xeración dos 50.
Traxectoria
Adoita enmarcarse dentro da chamada Xeración de 1950 de Literatura española, concretamente da denominada Escola de Barcelona, da que tamén formaron parte os seus amigos Jaime Gil de Biedma, Carlos Barral, Juan García Hortelano, Manuel Vázquez Montalbán, Juan Goytisolo, Terenci Moix e Eduardo Mendoza.
Recibiu o Premio Cervantes en 2008.
Saprotrofia
miniatura|[[Rizomorfo formado por un conxunto de hifas que se utilizan no proceso da nutrición saprótrofa para a captación de materia orgánica a través das súas paredes celulares. A rede de hifas denomínase micelio, que é fundamental para a nutrición dos fungos.]] A saprotrofia, nutrición saprótrofa ou nutrición lisótrofa é un proceso de dixestión extracelular quimioheterótrofo implicado no procesamento de materia orgánica en descomposición (morta ou residual). Ocorre nos organismos saprótrofos e está maiormente asociado aos fungos (por exemplo Mucor) e ás bacterias do solo. Os fungos microscópicos saprótrofos denomínanse ás veces saprobios, e as plantas ou a flora bacteriana denomínanse saprófitos (ou saprófitas), aínda que agora se cre que todas as plantas que antes se pensaba que eran saprófitas son, en realidade, parasitos de fungos microscópicos ou doutras plantas. O proceso é xeralmente facilitado polo transporte activo de ditos materiais e endocitose no micelio interno e as súas hifas constituíntes.
Diversas raíces léxicas relacionadas coa materia en descomposición (detrito, sapro-), comer e nutrirse (-voro, -fago), e planta e forma de vida (fito, -obio) producen varios termos, como detritívoro, detritófago, saprótrofo, saprófito, saprófago e saprobio, cuxos significados se solapan, aínda que se poden facer distincións baseándose nos mecanismos fisiolóxicos utilizados que restrinxen o significado. Por exemplo, poden facerse distincións de uso se se consome a materia en descomposición tragando fragmentos macroscópicos (como fai unha miñoca detritívora) ou facendo unha lise microscopica de detritos (como fan os cogomelos).
Proceso
Estes produtos son reabsorbidos ao interior das hifas a través da parede celular por endocitose e levados a través do complexo do micelio, e son utilizados para o crecemento e reparación do organismo.
Condicións
Para facilitar que un organismo saprotrófico creza e se repare, debe haber condiciósn favorables e nutrientes. Estas condicións óptimas son:
A maioría dos nutrientes captados por ditos organismos deben proporcionarlles o carbono, as proteínas, vitaminas e nalgúns casos ións que necesitan. Fontes ricas en carbono frecuentes na materia en descomposición son disacáridos, como a maltosa, e polisacáridos como o amidón, ou monosacáridos, como a glicosa.
En canto ás fontes ricas en nitróxeno, os saprótrofos precisan proteínas combinadas para a creación das súas propias proteínas, o cal se facilita pola absorción de aminoácidos, xeralmente tomados do solo. Aínda que os ions e as vitaminas son raros, a tiamina ou ións como os de potasio, fósforo e magnesio, axudan ao crecemento do micelio.
Vampire: The Masquerade (homónimos)
Vampire: The Masquerade pode referirse a:
José Manuel Pérez Afonso
José Manuel Pérez Afonso, nado en Lugo en 1979, é un músico e político galego.
Lobán
O topónimo galego Lobán pode referirse a:
Aeroporto de Pokhara
O Aeroporto de Pokhara, é un aeroporto rexional que presta servizo á cidade de Pokhara no Nepal. Foi inaugurado o 4 de xullo de 1958, e é operado polo Goberno (Autoridade de Aviación Civil do Nepal). Ofrece conexións regulares con Kathmandú e Jomsom, e temporais a Manang.
Sitúase a tan só 2 km do centro da cidade, polo que é posible acceder a pé desde moitas zonas da mesma. A maioría de turistas estranxeiros que chegan a Pokhara fano a través deste aeroporto, en conexión desde o Aeroporto Internacional de Kathmandú.
Palomares, Salamanca
Palomares de Béjar é un barrio pertencente ao municipio salmantino de Béjar, na comunidade autónoma de Castela e León, aínda que Palomares foi independente ata os anos 70 do século pasado.
Cardexo, As Enchousas, As Somozas
Cardexo é un lugar da parroquia das Enchousas no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Illa Kangaroo
Kangaroo Island (Illa Canguro) é a terceira illa máis grande de Australia logo de Tasmania e da Illa de Melville. Está a 112 km ao suroeste de Adelaida na entrada do Golfo de San Vicente. No seu punto máis próximo ao continente, está a 13 km do Cabo Jervis, na punta da Península Fleurieu no estado de Australia Meridional. A illa ten 150 km de longo e entre 900 m e 57 km de ancho, a súa superficie cobre 4.405 km² A súa costa ten 540 km de longo e a maior altitude é de 307 m. Está separada da Península Yorke ao noroeste polo Estreito de Investigator e de Cabo Jervis ao nordés polo Paso Backstairs.
Historia
Illa Canguro separouse do continente de Australia polo aumento do nivel do mar hai case 9.000 anos. Ferramentas de pedra atopadas suxiren que os aborixes ocuparon esta terra polo menos hai 11.000 anos, suponse que desapareceron no ano 200 a.C. Teorías acerca da causa son as enfermidades e a endogamia, a guerra, o cambio climático ou o éxodo.
En 1802, o explorador británico Matthew Flinders chamouna "Kanguroo Island" logo do desembarco preto de Kangaroo Head na costa norte da Península de Dudley. Reuniuse co explorador francés Nicolas Baudin, que mentres tanto chamarana Decres en homenaxe a Denis Decrés. A pesar do estado de guerra entre Francia e Inglaterra, a reunión foi amigable. Nicolas Baudin cartografía completamente a illa Canguro, o que explica algúns nomes franceses como Cabo Couedic ou Barranco de Casoars.
A cidade máis grande da Illa Canguro é Kingscote, estableceuse no seu punto orixinal Reeves o 27 de xullo de 1836, foi o primeiro asentamento europeo en Australia do Sur. Máis tarde suxeriuse que Kingscote podería servir como a capital de Australia Meridional, pero os recursos da illa non eran suficientes para dar cabida a esta gran comunidade, polo que a solución foi elixir Adelaida.
Penneshaw, a segunda cidade máis grande da Illa Canguro, ten unha poboación de ao redor de 300 habitantes, e está situada no extremo nordés da Península de Dudley, no extremo oriental da illa. É o fogar da terminal do transbordador que trae a maioría dos visitantes á illa, xunto con toda a carga necesaria para manter a poboación local. Parndana é a terceira cidade máis grande da Illa Canguro, e é o fogar dunha poboación de ao redor de 150 habitantes, con todo a maioría desta poboación non vive na cidade, estendese a poucos quilómetros. A zona histórica no sueste da localidade, coñecida como o "Centro de Investigación" para a poboación local, foi o fogar da estación de investigación que se creou nos anos 1940 e 1950 para investigar a viabilidade da agricultura na zona, e aínda é o fogar dun pequeno asentamento dunhas 20 persoas. American River é a cuarta cidade máis grande da illa e é o fogar de preto de 120 residentes. Penneshaw, Parndana e American River, teñen os servizos básicos, incluíndo un almacén xeral, gasolineira e todos os fogares serven de hoteis. Instalacións bancarias e os grandes supermercados están dispoñibles só en Kingscote.
Poboación e economía
Segundo o Censo de 2006, a illa ten unha poboación de 4.259 habitantes. O crecemento demográfico retardouse nos últimos anos, a atracción da Australia continental para os adultos máis novos é o factor clave nisto.
A economía é principalmente agrícola (viño, mel, la, carne e grans). Tradicionalmente, o pastoreo de ovellas foi o elemento clave na agricultura na illa, con todo nos últimos tempos, introducíronse os cultivos máis diversos, como as patacas e a colza. A gandería tamén creceu, con gando de carne de boa calidade, cultívase nas zonas de maior precipitación. O turismo e a pesca tamén xogan un papel importante, a illa recibe máis de 186.000 visitantes por ano (www.tomm.info), e algunhas das mellores lagostas se obteñen na escarpada costa sur da illa.
A illa tamén conta con 28 produtores de viño. O primeiro viñedo foi plantado en Eastern Cove en 1976 e o primeiro viño fíxose en 1982.
Kangaroo Island é famosa polo seu mel e por ser o santuario máis antigo de abellas no mundo. As abellas da Liguria foron importadas da provincia italiana da Liguria en 1881, e a Illa Canguro ten agora a única cepa pura no mundo. Como consecuencia, á importación de abellas de mel da illa de Kangaroo ou calquera produto está prohibido.
Vida silvestre e a súa protección
miniatura|Baía Seal, [[Leons mariños.]]
Un terzo da illa está declarado parque nacional ou zona protexida. As principais áreas protexidas son:
Debido ao seu illamento de Australia continental, os raposos e coellos están ausentes e prohibíuselles entrar na illa. É obrigatorio o rexistro e microchip para os gatos.
Igrexa ortodoxa autocéfala belarusa
A Igrexa ortodoxa autocéfala belarusa (en Беларуская аўтакефальная праваслаўная царква, Bielaruskaja aǔtakefaĺnaja pravaslaǔnaja carkva) é unha igrexa ortodoxa non canónica que aspira a ser a igrexa ortodoxa autocéfala nacional de Belarús, en contraposición co exarcado belaruso da Igrexa ortodoxa rusa.
Ten a súa orixe nun grupo de crentes pertencentes á Igrexa ortodoxa polaca, á que logo da primeira guerra mundial Constantinopla concedeu a autocefalia. No sínodo en Minsk, o 23 de xuño de 1922, foi creada a metrópole autocéfala belarusa. A igrexa operou con liberdade até 1938, cando foi suprimida polos bolxeviques. A finais da década de 1940 foi restaurada, e dende entón ten tentado restabelecerse en Belarús. Hoxe a súa actividade limítase case totalmente á diáspora, xa que tivo a oposición dos sucesivos gobernos belarusos e das principais igrexas ortodoxas canónicas.
O seu máximo dirixente é o arcebispo de Navahrudak e América do Norte Sviataslaŭ Lohin.
Galería de imaxes de Camelle, Camariñas
O Espírito Santo de Camelle é unha parroquia do concello de Camariñas
A Xesteira, Caaveiro, A Capela
A Xesteira é un lugar da parroquia de Caaveiro no concello coruñés da Capela na comarca do Eume. Tiña 2 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 1 home e 1 muller.
A Pena do Tizón, Goente, As Pontes de García Rodríguez
A Pena do Tizón é un lugar da parroquia de Goente no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 16 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 5 eran homes e 11 eran mulleres.
Passengers (filme de 2016)
Passengers é un filme estadounidense do xénero ciencia ficción e romance, dirixido por Morten Tyldum e escrito por Jon Spaihts. O filme é protagonizado por Chris Pratt e Jennifer Lawrence, con Michael Sheen e Laurence Fishburne nos papeis secundarios. Conta a historia de dúas persoas que espertan noventa anos antes dunha hibernación inducida nunha nave espacial que os transporta, xunto con outros milleiros de pasaxeiros, cara a un arredado planeta colonial.
Argumento
esquerda|200px|miniatura|[[Chris Pratt interpreta a Jim Preston no filme.]] A Avalon, unha nave espacial xigante que viaxa a Homestead II, un planeta-colonia afastado, e transporta 5.000 persoas e 258 tripulantes no seu interior en hibernación, entra nun campo de asteroides. O seu escudo frea a meirande parte dos impactos, mais un asteroide de grandes dimensións impacta co seu escudo. Ao iniciar as reparacións, o computador de a bordo esperta accidentalmente a Jim Preston (Chris Pratt), un enxeñeiro pasaxeiro do Avalon, 90 anos antes de chegar (a viaxe duraría uns 120 anos). Ao prinicipio non se decata de que poida ser un erro, porén conforme pasan as horas e nota que está só, decide tentar acceder á ponte de mando, que está pechada e que só pode abrir o persoal de control (nese intre en hibernación). Mentres percorre a nave a procurar axuda, atopa a Arthur (Michael Sheen) un barman robótico o cal se sorprende por velo esperto.
Tras un ano de illamento coa única compaña de Arthur, Jim tenta suicidarse para acabar coa súa soidade. Antes de se arrebolar ao espazo, atopa a cricabina de Aurora Lane (Jennifer Lawrence). Ao ollar o seu perfil na lista de pasaxeiros, dáse de conta de que é escritora e loita contra a moralidade de a espertar para que lle faga compaña. Desesperado por morrer e envellecer só, Jim acorda manualmente a Aurora. Inicialmente méntelle dicíndolle que acordara por un erro na súa criocabina. Aurora, desesperada pola idea de envellecer e morrer na nave, tenta volver meterse en hibernación (tal e como o tentara Jim nun principio) sen éxito. Ao final acepta a súa situación e comeza a escribir un libro sobre as súas experiencias. Jim e Aurora teñen unha cita e rematan namorando.
A historia continúa co intento de reparación da nave, e a loita por sobreviviren.
Produción
O guión orixinal de Passengers escrito por Jon Spaihts estivo flotando ao redor de Hollywood durante anos. Brian Kirk foi orixinalmente programado para facer o seu debut como director coa película con Keanu Reeves no personaxe principal, e o financiamento de Wayfare Entertainment e a produción da película. O 5 de decembro de 2014, anunciouse que a Sony Pictures Entertainment gañara a poxa para adquirir os dereitos do filme. O 27 de xaneiro de 2015, anunciouse que a Sony estaba en conversacións iniciais co director de The Imitation Game Morten Tyldum para dirixir a película. O 6 de febreiro, Variety informou que Jennifer Lawrence estivo en conversacións para unirse á película, e máis tarde o mesmo día, The Wrap tamén informou de que Chris Pratt estaba en conversacións tamén, para protagonizar a película.
O 17 de xullo de 2015, Michael Sheen uniuse ao elenco da película para interpretar o robot que viaxa xunto a Pratt e Lawrence. O 5 de agosto de 2015, Laurence Fishburne estaba en conversacións para unirse á película. Os produtores da película serían Company Films de Stephen Hamel, Start Media de Michael Maher e Orixinal Filme de Ori Marmur e Neal H. Moritz.
Estrea
En agosto de 2015, Sony Pictures Entertainment establece á película para estrearse o 21 de decembro do ano 2016.
Crítica
Passengers ten unha cualificación de 30% por parte da crítica no sitio web Rotten Tomatoes, o que daría unha cualificación negativa. Por parte do público ten un 69%, quedaría cunha nota positiva.
Clasificación de venda de billetes
Passengers debutou no posto 3 da clasificación de venda de entradas, só por baixo de Rogue One e Sing. Até agora recadou 45.300.201 dos 120.000.000 que custou.
Tijuana (concello)
Tijuana é un dos cinco concellos do Estado de Baixa California, o máis afastado da cidade de México. Limita coas municipalidades mexicanas de Tecate, Ensenada e co Océano Pacífico ao oeste e cos Estados Unidos de América ao norte. En 2015 tiña unha poboación de 1.559.683 habitantes. A cabeceira municipal é Tijuana.
Xeografía
miniatura|left|250px|Illas Coronado.
O concello sitúase ao noroeste do estado de Baixa California. Limita ao norte coa fronteira dos Estados Unidos. As súas coordenadas xeográficas extremas do meridiano de Greenwich son latitude norte 32º 11’ 23” mínima, 32º 35’ 28” máxima, lonxitude oeste 116º 31’ 30” mínima, 117º 07’ 35” máxima. O territorio do concello é grande; ten 1.239,49 km2 de superficie e tamén ten illas na beira do Oceáno Pácífico chamadas Illas Coronado.
Clima
O clima é mediterráneo. Case todo o territorio ten abundante humidade no ambiente polo mar.
Os Currás, Quintela, Castro de Rei
Os Currás é un lugar da parroquia de Quintela no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 5 habitantes (dous homes e tres mulleres).
Ribeiro en Común
Ribeiro en Común é un colectivo cidadán e veciñal que xorde do manifesto homónimo para presentarse nas eleccións municipais de 2015 no concello de Ribadavia, con Brais Fidalgo Martínez como cabeza de lista. En ditas eleccións conseguiu entrar na corporación municipal cun concelleiro e o 11,37% dos votos. Nas eleccións do 26 de maio de 2019 soben a 3 escanos obtendo o 21,77% dos votos.
The Master (filme de 1989)
The Master (en chinés: 龍行天下) é un filme de Hong Kong dirixido, producido e escrito por Tsui Hark que foi estreado en 1992. Está protagonizado por Jet Li, Yuen Wah e Jerry Trimble. O filme foi estreado en Hong Kong en 1989, pero non foi estreado en occidente ata o éxito de Once Upon a Time in China en 1992.
Sinopse
Coa intención de reunirse co seu mestre, Jet viaxa ata Os Ánxeles. Ó chegar á tenda que rexenta atopa que foi esnaquizada e que hai un mes que ninguén sabe nada del. Coa axuda dos membros dunha banda e da moza encargada do alugueiro da tenda, Jet comezará a busca do seu mestre.
Adriano Correia
Adriano Correia Claro, nado en Curitiba (Paraná) o 26 de outubro de 1984, é un futbolista brasileiro nacionalizado español. Xoga de lateral e o seu actual equipo é o Futbol Club Barcelona.
Traxectoria
Naceu na cidade brasileira de Curitiba, onde empezou a xogar desde moi novo. Con 8 anos o seu pai, Athaide, animoulle a intentar xogar coa súa perna esquerda tras sufrir unha lesión na súa perna dereita. Adriano Correia é destro, pero adoita xogar pola banda esquerda.
En xaneiro de 2005 chegou ao Sevilla FC, club da Primeira División de España, a metade de tempada no mercado invernal. Co club hispalense disputou máis de 200 partidos nos que marcou 19 goles.
Tras a súa estancia de case 6 anos no club de Nervión, o venres 16 de xullo de 2010 fíxose oficial a súa fichaxe polo FC Barcelona por 9,5 millóns de euros, uníndose así aos seus compatriotas Daniel Alves e Maxwell. Adriano, que utilizaba o dorsal número 6 no Sevilla FC, ocupa o 21 que deixou Dmytro Chygrynskiy tras o seu regreso ao FC Shakhtar Donetsk ucraíno.
O 2 de febreiro de 2011, Adriano marca o seu primeiro gol co FC Barcelona, nas semifinais de volta da Copa do Rei contra o UD Almería, partido que terminaría por 3 a 0 a favor do conxunto catalán.
Selección nacional
Participou na Copa Mundial de Fútbol Xuvenil de 2003 coa Selección brasileira, conseguindo finalmente o título tras vencer a España na final por 1 a 0.
En 2004 formou parte da Selección brasileira absoluta que gañou a Copa América 2004, celebrada ese ano no Perú.
Álvaro de Bazán (F-101)
Álvaro de Bazán (F-101) é unha fragata da Armada Española, primeira da serie F-100 á que dá nome. A Armada Española ten cinco fragatas da serie F-100 operativas, cada unha cun custo dus 600 millóns de euros. O deseño está baseado no destrutor norteamericano da Clase Arleigh Burke deseño de Bath Iron Works e o Sistema de combate Aegis. Navantia fabricou en Ferrol cinco fragatas baseadas no deseño das F-100 para a Mariña norueguesa, Clase Fridtjof Nansen. Outros tres destrutores deseñados co asesoramento de Navantia estanse a construír en Australia, Clase Hobart.
Adriano Correia
Selección nacional
En total, xogou 9 partidos internacionais, nos que non marcou ningún gol.
Álvaro de Bazán (F-101)
A seguinte xeración de buques denominada Clase F-110 está a ser definida pola Armada Española para o ano 2022.
Deseño
miniatura|center|500px|Costado de estribor e cuberta principal F101. miniatura|center|500px|Deseño Clase Arleigh Burke
Estrutura
O casco do buque foi desenvolvido pola oficina técnica de Bazán en colaboración coa Armada Española empregando tecnoloxía e programas de seu.
Electrónica
Nos buques producen electricidade de 400 voltios trifásicos, 230 voltios monofásicos e 120 voltios para algúns equipamentos norteamericanos. Tódolos sistemas están sobredimensionados e permiten manter o funcionamento en caso de avaría ou fallo.
Internacional
miniatura|dereita|KNM «Fridtjof Nansen» (F 310), en Oslo. Ao deseño da serie F-100 fixéronse variantes para ser vendidas a Noruega e Australia. Para a Mariña norueguesa Navantia fabricou cinco fragatas en Ferrol, designación F-300:
miniatura|dereita|HMAS Hobart en construción en abril de 2015. A Mariña australiana fabricou en Australia tres destrutores con asesoramento de Navantia segundo o deseño das F-100:
Honras
miniatura|dereita|Helicóptero SH-60 Seahawk achegándose á F101 no golfo Pérsico, en 2005. A fragata leva o nome en honra e recoñecemento do que fora almirante da Armada Española Álvaro de Bazán. Foi botada en Ferrol o 27 de outubro de 2000, sendo Madriña Casilda Silva Fernández de la Henestrona, Marquesa de Santa Cruz, descendente do Almirante Álvaro de Bazán.
Recibiu a súa Bandeira de Combate da Princesa de Asturias o 19 de setembro de 2003 en Motril (Granada), cidade natal de Álvaro de Bazán.
K'inich K'uk' Bahlam II
K'inich K'uk' B'ahlam II ou K'inich K'uk Balam II foi un ahau ou gobernante maia do ajawlal ou señorío de B'aakal, cuxa sede era Lakam Ha', no presente coñecida como a zona arqueolóxica de Palenque, no actual estado mexicano de Chiapas. Tamén é referido como Bahlum K'uk' II ou Mahk'ina Kuk. O seu nome pode ser traducido como Gran Sol Quetzal Xaguar ou Radiante Quetzal Xaguar. Gobernou do ano 764 ó 783.
Traxectoria
Foi fillo de K'inich Ahkal Mo' Naab III e Ix Men Nik, tamén coñecida como Ix Sajal Juj. De acordo ás inscricións atopadas en Palenque, o seu antecesor puido ser Upakal K'inich Janaab' Pakal de quen se descoñece a data final do seu goberno; porén, en Pomoná atopouse unha inscrición datada no ano 751 que se refire a un gobernante palencano a quen se chamou co nome de K'inich Kan Bahlam III.
CityJet
CityJet é unha aeroliña rexional irlandesa con sede en Swords, Dublín. Dende o ano 2007 CityJet deixou en segundo plano os voos regulares centrándose nos voos chárter e wet leasing. A aeroliña opera servizos wet lease en nome de Brussels Airlines e Scandinavian Airlines. Tamén opera servizos regulares dende o aeroporto da Cidade de Londres cara o aeroporto de Dublín baixo a súa propia marca. Air France vendeu CityJet a Intro Aviation en maio de 2014 e a compañía operou servizos wet lease para a aeroliña francesa ata marzo de 2018. En marzo de 2016 a aeroliña foi mercada polo seu fundador Pat Byrne e outros investidores.
Frota
thumb|[[Avro RJ85 de CityJet]] En decembro de 2020 a frota de CityJet estaba formada polos seguintes avións:
Ligue 2 2011/12
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Slayers
Slayers (スレイヤーズ) é unha serie manga e anime xaponesa escrita por Hajime Kanzaka e ilustrada por Rui Araizumi. As novelas orixinais foron serializado por Dragon Magazine, e despois foron adaptadas nunha serie manga, nunha serie de televisión anime, en filmes, OVAs, videoxogos e outros formatos. Slayers conta as aventuras dunha feiticeira adolescente, Lina Inverse e os compañeiros que se unen a ela durante a súa viaxe polo mundo. Usando os seus poderes máxicos e as súas habilidades coa espada, loitan contra meigos, demos que queren destruír o mundo e de xeito ocasional contra bandas de bandidos. A serie anime é considerada unha das máis populares durante a década de 1990.
O Pico Vello, Goente, As Pontes de García Rodríguez
O Pico Vello é un lugar da parroquia de Goente no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 7 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 4 eran homes e 3 eran mulleres.
Luthier
miniatura|250px|Obradoiro de luthiers en [[Cremona.]] miniatura|250px|Aplicación do berniz. Un luthier ou lutier é unha persoa que constrúe, axusta ou arranxa instrumentos de corda fretada e pulsada. Isto inclúe a violíns, violas, violoncellos, contrabaixos e violas da gamba, alén de todo tipo de guitarras (acústica, eléctrica, electroacústica ou clásica).
Rasamonde, Cambeda, Vimianzo
Rasamode é un lugar da parroquia do Cambeda no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Tiña 58 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 34 homes e 24 mulleres.
Luthier
Lexicografía
A verba francesa lutherie, empregada nunha gran variedade de linguas, fai referencia á arte de construír instrumentos de corda. O nome luthier relaciónase cos primeiros luthiers, e provén da palabra francesa luth, á súa vez procedente do árabe al-`ūd ('laúde'). Xenericamente al-`ūd significa 'madeira'; a variante alemá de luthier es Luther, termo que debeu en apelido (Martiño Lutero) e en nome (Martin Luther King).
Imbolc
Imbolc é unha das catro principais festas do calendario celta, asociado co ritual da fertilidade, que foi modificado, ocupado e convertido polo cristianismo no día de Santa Bríxida. Historicamente a festa é tamén se coñecida en Escocia coma Latha Fhèill Brìghde, en Irlanda coma Lá Fhéile Bríde e en Gales coma Gwyl Ffraed. O Imbolc asóciase co 1 de febreiro aínda que o festival celta comeza o 31 de xaneiro.
Imbolc e o neopaganismo
En tempos máis recentes foi celebrado como a festa do lume, un dos oito días festivos (catro solares e catro lunares) ou sabbats da roda do ano neopagano.
Nos últimos tempos esta festa foi xeralmente celebrada polos pagáns modernos o 1 ou o 2 de febreiro. Algúns neopagáns relacionan esta celebración co punto medio entre o solsticio de inverno e o equinoccio de primavera que actualmente se celebra o 4 e o 5 de febreiro.
Abelaído, Antas, A Lama
Abelaído é un lugar da parroquia de Antas no concello pontevedrés da Lama na comarca de Pontevedra. Segundo o INE en 2010 tiña 9 habitantes (3 homes e 6 mulleres). Este lugar está a 4,5 quilómetros da capital do concello.
O fitónimo Abelaído fai referencia á abundancia de abeleiras.
Envellecemento humano
miniatura|dereita|Un home vello. O envellecemento humano ou senescencia humana é o conxunto de modificacións morfolóxicas e fisiolóxicas que aparecen como consecuencia da acción do tempo sobre os seres humanos (e tamén noutros seres vivos), que supón unha diminución da capacidade de adaptación en cada un dos órganos, aparatos e sistemas, e da capacidade de resposta aos axentes lesivos (noxas) que inciden no individuo. O envellecemento dos organismos e particularmente o da especie humana foi motivo de preocupación desde hai moito tempo por diversas razóns de saúde e demográficas.
A esperanza de vida humana aumentou significativamente nos últimos anos. O envellecemento da poboación pode considerarse un éxito das políticas de saúde pública e do desenvolvemento socioeconómico, aínda que tamén é un reto para toda a sociedade, xa que debe adaptarse a esta nova realidade. Co envellecemento, comezan unha serie de procesos de deterioración paulatina de órganos e as súas funcións asociadas. Moitas doenzas, como certos tipos de demencia, doenzas articulares, cardíacas e algúns tipos de cancro foron asociadas ao proceso de envellecemento.
Por este motivo a investigación a nivel celular deste proceso recibiu especial atención. Un dos achados relevantes é que as células normais están programadas para un número determinado de roldas de división (ver límite de Hayflick). Cada cromosoma posúe nos seus extremos unha serie de secuencias altamente repetitivas e non codificantes denominadas telómeros. Debido ao mecanismo de replicación do ADN nas células, os telómeros vanse acurtando coas sucesivas divisións. Isto vese atenuado pola existencia dun encima chamado telomerase que realiza a replicación telómerica. Porén, a actividade telomerase funciona en células embrionarias, pero está inactiva en células somáticas adultas, o que supón o acurtamento progresivo dos telómeros cromosómicos. Cando o tamaño dos telómeros chega a un certo nivel mínimo, desencadéanse mecanismos que levan á morte celular. Por esta razón, o acurtamento telómerico asociouse co proceso de envellecemento celular. Desta forma, a lonxitude dos telómeros representaría unha especie de reloxo xenético que determinaría o tempo de vida das células.
Internacionalmente, en 1984 admitiuse por convenio, que ancián é toda persoa maior de 65 anos, idade coincidente en moitos países coa xubilación.
Datos estatísticos do envellecemento
Segundo a OMS, no século XX produciuse unha revolución da lonxevidade. A esperanza media de vida ao nacer aumentou 20 anos desde 1950 e chega agora a 66 anos, e prevese que en 2050 aumentará 10 anos máis. Este éxito demográfico e o rápido crecemento da poboación na primeira metade do século XXI significan que o número de persoas de máis de 60 anos, que era no mundo de arredor de 600 millóns no ano 2000, chegará a case 2.000 millóns no 2050, mentres que se proxecta un incremento mundial da proporción do grupo de poboación definido como persoas de idade avanzada do 10% en 1998 ao 15% en 2025.
Ese aumento será máis notable e rápido nos países en desenvolvemento, nos que se prevé que a poboación de idade avanzada se cuadruplicará nos próximos 50 anos. En Asia e América latina, a proporción do grupo clasificado como persoas anciás aumentará do 8% ao 15% entre 1998 e 2025, mentres que en África se prevé que esa proporción aumente só do 5% ao 6% durante ese período, e que despois se duplique para o ano 2050.
Unha transformación demográfica mundial deste tipo ten profundas consecuencias para todos os aspectos da vida individual, comunitaria, nacional e internacional. Todas as facetas da humanidade (sociais, económicas, políticas, culturais, psicolóxicas e espirituais) experimentarán unha transformación.
Características xerais do envellecemento humano
Aínda que os caracteres externos do envellecemento varían dependiendo dos xenes e dunha persoa a outra, pódense citar algunhas características xerais do envellecemento humano:
Teorías do envellecemento
As observacións rexistradas sobre o cambio que experimentan os seres vivos coa idade son tan numerosas que deron orixe a ducias de teorías para explicar o envellecemento. Como resumo, podemos salientar as seguintes:
Fisioloxía do envellecemento: a síntese actual
Envellecemos porque as macromoléculas que compoñen o noso organismo (ácidos nucleicos, proteínas e lípidos) van acumulando danos que van provocando a súa perda de función. Debido a estas alteracións, modifícase o funcionamento normal das células, o cal vai alterar á súa vez o funcionamento dos diferentes órganos. O noso organismo é un sistema dinámico, en estado de degradación e reparación permanente. O envellecemento corresponde a unha rotura dese equilibrio, cando a acumulación de danos supera a capacidade de reparación. Na rotura do equilibrio dinámico, interveñen factores moi variados: influencias xenéticas, comportamentais e ambientais poden afectar de maneira positiva ou negativa en cada prato da balanza.
A acumulación de danos nas moléculas endóxenas durante o envellecemento débese a varios tipos de fenómenos:
Radicais libres
Un radical libre créase a partir dun enlace feble onde un electrón queda sen parella. Estes radicais libres son moi inestables, polo que reaccionan con facilidade para encontrar o electrón necesario para conseguir a súa estabilidade. Unha vez que rouban un electrón a outra molécula esta convértese nun radical libre.