cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oldřich Duras
Oldřich Duras, nado en Pchery (Hamlet Humny, Bohemia) o 30 de outubro de 1882 e finado en Praga o 5 de xaneiro de 1957, foi un gran mestre checo de xadrez de comezos do século XX. A FIDE outorgoulle o título de Gran Mestre Internacional en 1950, ao crearse o sistema de títulos oficiais.
Traxectoria
Entre as súas grandes vitorias (todas compartidas) están as de Bremen en 1905, Praga en 1908, Viena en 1908 e Breslau en 1912. Ten marca positiva contra Richard Teichmann (6 -2 =6), David Janowsky (3 -1 =0), Carl Schlechter (2 -1 =11) e Aron Nimzowitsch (3 -2 =3), e empates contra Siegbert Tarrasch e Geza Maroczy. Perdeu o único match que xogou contra Emanuel Lasker, tivo un empate e unha derrota con José Raúl Capablanca, e fortes puntuacións negativas contra Akiba Rubinstein, Ossip Bernstein e Milan Vidmar. Estivo un punto abaixo de Frank Marshall (7 -8 =5).
Duras foi tamén un notable compositor de xadrez.
Mártires de Sobredo
O 28 de novembro de 1922, Cándida Rodríguez González, embarazada e veciña de Pazos de Reis, Joaquín Besada, de Soutelo, e Venancio González Romero, de Budiño, máis coñecidos como os Mártires de Sobredo, foron asasinados a tiros por defender un veciño contra o pago dos foros segundo acordo do Congreso Agrario. miniatura|Monumento de Camilo Nogueira, os mártires de Sobredo. miniatura|Inscrición dos mártires de Sobredo
== Historia  == Nesta época era de obrigado cumprimento que o campesiñado realizase o pago dunha renda anual aos señoríos por cultivar as súas propias terras. As sociedades agrarias loitaban contra este réxime que estaba establecido, isto provocaba que vivisen nunha agricultura de subsistencia. Houbo varias revoltas, unha delas tivo gran repercusión na zona Occidental de Galicia, en Sobredo (lugar da parroquia de Guillarei, Tui).
Todo comezou o día 28, cando unha masa de persoas de todas as parroquias da contorna, preto de dúas mil persoas, tras escoitar que as campás das igrexas avisaban da chegada do xuíz e da Garda Civil, deixou de traballar no campo e foi cara a Sobredo facendo unha manifestación na defensa dun veciño da comarca de Tui, a quen por negarse a pagar os foros, un xuíz trataba de requisarlle todos os seus bens.
Tódolos veciños que estaban loitando contra esta inxuria e pola abolición dos foros quedaron reprimidos pola Garda Civil, quen mediante disparos disolveu a revolta provocando varias persoas feridas e deixando tres sen vida. Dende ese intre, as vítimas convertéronse nun símbolo dunha sociedade agraria duramente torturada e foron tamén símbolo da loita e da forza pública.
Dez anos máis tarde, en 1932, ergueuse a obra de Camilo Nogueira Martínez para conmemorar o décimo aniversario dos feitos. Poucos anos despois foi dinamitada tras o golpe de estado do 18 de xullo de 1936, ao mesmo tempo que o réxime disolveu as sociedades agrarias. En 1988 comezou a reconstrución do monumento de Camilo Nogueira. Dende entón celébrase cada ano o aniversario desta reconstrución que reinvindica, á súa vez os acontecementos daquel 28 de novembro.
Datos de interese
Cada ano os institutos de educación secundaria, IES Pedras Rubias, de Salceda de Caselas, IES San Paio, de Tui, e IES Pérez tizón de Tui van cara ó lugar dos feitos e organizan unha cerimonia na que recitan algúns poemas de autores e autoras galegos como Eduardo Pondal ou Rosalía de Castro, acompañados dunha banda sonora realizada polo propio alumnado.
Servio Tulio
Tras a morte de Prisco, o seu xenro Servio Tulio sucedeuno no trono, sendo o segundo rei de orixe etrusca que gobernaba Roma. Coma o seu sogro anteriormente, Servio librou varias guerras vitoriosas contra os etruscos. Utilizou o botín obtido nas súas campañas para erixir as primeiras murallas que cercaran os sete outeiros romanos sobre o pomerium, os chamados muros servianos. Tamén realizou cambios na organización do exército romano.
Acadou sona por desenvolver unha nova constitución para os romanos, con maior atención ás clases cidadás. Instituíu o primeiro censo da historia, dividindo as xentes de Roma en cinco clases económicas, creando ademais a Asemblea centuriada. Utilizou asemade o censo para dividir a cidade en catro tribos urbanas, baseadas na súa localización espacial dentro da cidade, establecendo a Asemblea tribal. O seu reinado tamén destacou pola edificación do templo de Diana no outeiro do Aventino.
As reformas de Servio supuxeron un gran cambio na vida romana: o dereito a voto foi establecido en base á riqueza económica, polo cal gran parte do poder político ficou reservado ás elites romanas. Así a todo, co tempo Servio favoreceu gradualmente ás clases máis desfavorecidas, para obter desta forma un maior apoio de entre os plebeos, polo que o seu mandato pode definirse como insatisfactoria para a clase patricia. O longo reinado de 44 anos de Servio Tulio finalizou co seu asasinato nunha conspiración urdida pola súa propia filla Tulia e o seu marido Tarquinio, o seu sucesor no trono.
Jaime González Chas
Jaime González Chas, nado na Coruña o 11 de agosto de 1933 e finado en Arteixo o 28 de novembro de 2011, foi un tirador galego, que participou en catro Xogos Olímpicos (Cidade de México 1968, Múnic 1972, Montreal 1976 e Moscova 1980).
Traxectoria
Participou posteriormente en dúas edicións olímpicas máis como tirador, Montreal 1976 (20º clasificado) e Moscova 1980 (22º clasificado ), e en dúas edicións como adestrador e seleccionador de España (Barcelona 1992 e Atlanta 1996). Despois da súa retirada da práctica do tiro en activo dedicouse á formación e ao adestramento da especialidade.
Foi socio fundador da Real Sociedade Deportiva Hípica da Coruña.
Ácido oleico
O ácido oleico é un ácido graxo de 18 carbonos monoinsaturado, que pola posición do único dobre enlace da súa cadea hidrocarbonada é un ácido graxo omega-9, que se encontra nas graxas de diversos animais e vexetais. Ten a fórmula CH3(CH2)7CH=CH(CH2)7COOH. O seu punto de fusión é de 13-14 °C. É un aceite incoloro e inodoro, aínda que as mostras comerciais poden ser algo amarelas. O seu dobre enlace é cis. O seu isómero co enlace trans denomínase ácido elaídico, e denomínase elaidinización á reacción que cambia os isómeros cis a trans.
Distribución
O triglicérido trioleína, que leva esterificado tres ácidos oleicos é o compoñente maioritario do aceite de oliva, aínda que no aceite de oliva virxe tamén hai pequenas cantidades (<2,0%) de ácido oleico libre, e se as concentracións fosen altas o aceite non sería comestible. Tamén supón o 59-75% do aceite de pacana (xénero Carya), o 36-67% do aceite de cacahuete, o 15-20% do aceite das sementes de uva, Hippophae, e sésamo, o 14% do aceite das sementes de durmideira (Papaver somniferum). Abunda tamén nas graxas animais, e chega a haber do 37 ao 56% nas graxas de polo e pavo, e do 44 ao 47% no lardo de porco.
O ácido oleico é o ácido graxo máis abundante no tecido adiposo humano.
Feromona de insectos
Os corpos mortos en descomposición de diversos insectos emiten ácido oleico, como ocorre nas abellas e nas formigas Pogonomyrmex, o que é un sinal que desencadea os instintos dos membros vivos da colonia para que se desfagan do corpo morto evacuándoo da colmea ou niño. Se unha abella viva ou unha formiga é enzoufada con ácido oleico, será arrastrada polas demais e evacuada como se estivese morta. A percepción do olor do ácido oleico tamén pode indicar perigo para os insectos vivos, provocando que eviten os lugares onde outros morreron por enfermidade ou onde axexan os depredadores.
Produción e propiedades químicas
A biosíntese do ácido oleico está catalizada polo encima estearoíl-CoA 9-desaturase, que actúa sobre o estearoíl-CoA. O ácido esteárico é deshidroxenado para dar o seu derivado monoinsaturado ácido oleico.
O ácido oleico sofre as reaccións típicas dos ácidos carboxílicos e os alquenos. É soluble en solucións acuosas de bases dando xabóns chamados oleatos. Pode engadirse ioduro no dobre enlace. A hidroxenación do dobre enlace rende o derivado saturado ácido esteárico. A oxidación no dobre enlace ten lugar lentamente no aire, e coñécese nos alimentos como enranciamento, que tamén se dá nos secantes de pinturas e vernices. A redución do grupo carboxilo orixina o alcohol oleílo. A ozonólise do ácido oleico é unha importante ruta para obter ácido azelaico; o coproduto é o ácido nonanoico: Os ésteres do ácido azelaico utilízanse en lubricantes e plastificantes.
Aplicacións
O ácido oleico utilízase principalmente en forma do seu sal sódico, que é o principal compoñente de moitos tipos de xabón. En produtos farmacéuticos utilízanse pequenas cantidades de ácido oleico como excipiente. Tamén se usa como axente emulsionante ou solubilizante en produtos en aerosol. O ácido oleico utilízase tamén para inducir un dano pulmonar en certos animais de experimentación, co propósito de probar novos fármacos e outros tratamentos en doenzas pulmonares. Nas ovellas a administración intravenosa de ácido oleico causa un dano pulmonar agudo con edema pulmonar. Este tipo de investigacións foron especialmente beneficiosas para os nenos prematuros, para os cales o tratamento dos seus pulmóns subdesenvolvidos (e as complicacións asociadas) é a miúdo unha cuestión de vida ou morte.
Efectos sobre a saúde
Documentáronse efectos positivos sobre a saúde do ácido oleico. O ácido oleico pode dificultar a progresión da adrenoleucodistrofia (ALD), unha enfermidade mortal que afecta ao cerebro e as glándulas adrenais. O ácido oleico pode ser responsable dos efectos hipotensivos (reduce a presión arterial) do aceite de oliva. Tamén se documentaron algúns efectos adversos, xa que os niveis tanto do ácido oleico coma das graxas monoinsaturadas nas membranas dos eritrocitos foron asociados cun aumento do risco de cancro de mama.
O Souto, Viladavil, Arzúa
O Souto é un lugar da parroquia de Viladavil no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 1 habitante no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 1 era home e 0 eran mulleres.
Alba Caride
miniatura|Alba Caride nos [[Xogos Olímpicos de Atlanta 1996.]] Alba Caride Costas, nada en Vigo o 24 de abril de 1980, é unha ex-ximnasta galega.
Úbeda Club de Fútbol
O Úbeda Club de Fútbol foi un club de fútbol español, da cidade de Úbeda, na provincia de Xaén. Foi fundado en 1947 como sucesor do antigo Úbeda FC e desapareceu en 2007.
Alba Caride
Traxectoria
Formou parte da selección española desde outubro de 1994 ata xullo de 2000, ano da súa retirada. As súas adestradoras foron, por orde cronolóxica, Sonia Conde, Silvia Yustos, Emilia Boneva, Mar Lozano, Ana Bautista e Dalia Kutkaite.
Os mellores resultados da súa carreira foron:
Falkenstein, Renania-Palatinado
miniatura|Castelo en Falkenstein
Falkenstein é un municipio alemán do distrito (Kreis ou Landkreis) de Donnersbergkreis, en Verbandsgemeinde Rockenhausen, no estado da Renania-Palatinado.
Este municipio conta con 226 habitantes (31-12-2006) e ten unha altitude de 404 metros sobre o nivel do mar.
Rebordondo, Rebordondo, Cualedro
Rebordondo é un lugar da parroquia de Rebordondo no concello ourensán de Cualedro na comarca de Verín. Tiña 132 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 53 eran homes e 55 mulleres.
Tiña 108 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 51 eran homes e 57 eran mulleres.
Aeroporto de Ajaccio-Napoleón Bonaparte
O aeroporto de Ajaccio-Napoleón Bonaparte ), anterormente coñecido como aeroporto Campo dell’Oro, é o principal aeroporto que serve a Ajaccio, na illa francesa de Córsega. Está situado en Ajaccio, unha comuna do departamento de Córsega do Sur, a 5 quilómetros do seu porto. O aeroporto é a principal base para a aeroliña rexional Air Corsica, que opera servizos á Francia metropolitana. Foi bautizado na honra de Napoleón Bonaparte, que naceu en Ajaccio.
Gran Premio de Abu Zabi de 2020
O Gran Premio de Abu Zabi de 2020 (oficialmente coñecido como 2020 Formula 1 Etihad Airways Abu Dhabi Grand Prix) foi unha carreira de Fórmula Un que se disputou o 13 de decembro de 2020 no Circuíto de Yas Marina na Illa Yas, unha illa nos arredores de Abu Zabi nos Emiratos Árabes Unidos. A carreira foi a última rolda da tempada, a décimo segunda edición do Gran Premio de Abu Zabi e a décimo segunda vez que a carreira se disputou como unha proba do Campionato Mundial desde a tempada inaugural en.
Cualificación
Max Verstappen de Red Bull acadou a pole position por primeira vez desde o Gran Premio do Brasil de 2019 é a terceira da súa andaina na F1. Este é a única pole da tempada que non a consegue un coche con motor Mercedes e a primeira vez na era do motor híbrido turbo Mercedes non leva a pole en Abu Zabi. Valtteri Bottas e Lewis Hamilton acadarona o 2º e 3º posto para Mercedes con Lando Norris de McLaren 4º, Alex Albon no outro Red Bull 5º e Carlos Sainz 6º acadando o 6º posto no seu último fin de semana pilotando para Mclaren. Sebastian Vettel comezará a súa última carreira en Ferrari desde o 13º posto. George Russell clasificouse no 18º posto ao regresar a Williams por diante de Pietro Fittipaldi de Haas F1 e do seu compañeiro de equipo Nicholas Latifi.
Notas
<references group= "lower-alpha"/>
Enrique Peinador (homónimos)
O nome de Enrique Peinador pode referirse a:
A Costeira, Carballeda, Carballeda de Avia
A Costeira é un lugar da parroquia de San Miguel de Carballeda, no concello de Carballeda de Avia, na comarca do Ribeiro. Tiña 56 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 30 eran homes e 26 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 59 habitantes (30 homes e 29 mulleres). Segundo o IGE en 2009 tiña 59 habitantes (31 homes e 28 mulleres), o que supón unha diminución respecto do ano 1999 canto tiña 60 habitantes.
Lőrinc Wathay
Lőrinc Wathay, finado en 1573, foi un nobre húngaro de Csesznek.
Traxectoria
Serviu como oficial militar en Kassa e Transilvania e despois de que Bálint Török fose capturado polos Otománs, o rei Fernando I designouno castelán de Csesznek. Wathay fortificou o castelo e consolidou a defensa, así puido resistir o sitio turco en 1561. Morreu nun accidente en 1573, cando un vello canón estoupou no castelo.
A súa esposa era Klára Csabi, e o seu fillo Ferenc Wathay foi tamén un comandante famoso, e autor do Libro de cantos de Ferenc Wathay.
Corvelle, Bande
A parroquia de Santa María de Corvelle é a segunda máis ampla en extensión dentro do termo municipal de Bande. Componse das poboacións de Pereira e Corvelle. En 2011 tiña 164 habitantes (87 homes e 77 mulleres).
Pereira atópase a 810 metros de altitude e Corvelle a 930 metros. Pereira acolle como patroa a Santa María Magdalena, que ten unha fermosa capela no centro da aldea. Pereira conserva o forno tradicional de cocer pan no centro da aldea, numerosas fontes e ruta de sendeirismo ata Castro Laboreiro, así como a pesca da troita do río Cadós que se estende dende a Ponte Pereira ata o encoro das Conchas.
Xeografía
O río Cadós nace no monte comunal da aldea de Corvelle, transcorre á beira de propiedades privadas de veciños de Pereira así como por parte de monte comunal (como testemuñan antigos escritos que se atopan en propiedade e poder da pedanía e comunidade de veciños da aldea xa citada); o río Cadós segue o seu transcurso pola ponte Pereira, chamada así a zona onde se sitúa o límite superior do coto de pesca do río Cadós, segue o río por Cadós e Buxán, ata morrer no encoro das Conchas.
Festas
Pereira celebra as súas festas a primeira semana de agosto ó pé da capela de Santa María Magdalena e da casa do pobo. Ademais Pereira ten san Antón e santa Bárbara como patróns (consérvase a festa de santa Bárbara na ponte da Constitución). Tamén é sede da Festa do pan da Baixa Lima que se celebra no seu forno comunal
Corvelle celebra as súas festas de Santa María (patroa da parroquia) os días 15 e 16 de agosto así como as de San Isidro (15 de maio) e Santo Antón (primeiros de febreiro).
Souto Loural, Viladavil, Arzúa
Souto Loural é un lugar da parroquia de Viladavil no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 4 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 3 eran homes e 1 era muller.
José Pardo Pardo-Montenegro
José María Pardo Pardo-Montenegro, finado en Lugo o 2 de marzo de 1941, foi un militar e político galego.
Lago Winnipeg
miniatura|250px|dereita|Mapa do Lago Winnipeg, [[Manitoba, Canadá]] miniatura|250px|dereita|Praia de Winnipeg, [[Manitoba, a beira do Lago Winnipeg]]
José Pardo Pardo-Montenegro
Traxectoria
Fillo de Manuel Pardo de la Vega. Tenente Coronel de Infantería. En 1929 foi nomeado representante da Deputación de Lugo na Asemblea Nacional. Durante o franquismo presidiu varios consellos de guerra en Lugo e foi presidente de Deputación de Lugo.
Lago Winnipeg
O Lago Winnipeg é un gran lago, de 24,400 km² na Norteamérica central, situado na provincia de Manitoba, Canadá, a uns 55 km ao norte da cidade de Winnipeg. É o maior lago do sur do Canadá, e a conca fluvial pertence á zona menos desenvolvida humanamente, mantendo gran pureza nas súas augas e un importante valor ecolóxico e turístico.
Características
É o quinto maior lago de auga doce do Canadá, superando ata aos lagos Ontario e Erie en tamaño, aínda que non é de gran profundidade (máximo 18,6 m). é o undécimo maior lago de auga doce do mundo. A súa zona leste é unha zona de bosques boreais e ríos e é candidata a ser nun futuro Reserva da Biosfera. É un lago alargado, de 416 km en distancia norte-sur, con praias areosas, grandes cantís, e en numerosas zonas existen covas. Hai varias illas no lago, a maioría sen desenvolver e virxes. O seu potencial ecoturístico é enorme, e é de gran valor ecolóxico.
A súa conca hidrográfica é de 984,200 km², e cobre gran parte de Alberta, Saskatchewan, Manitoba, noroeste de Ontario, Minnesota, e Dacota do Norte.
Ríos
Algúns dos seus ríos tributarios son:
O Lago Winnipeg desagua cara ao norte no Río Nelson cunha media de 2066 m3/s, e forma parte da conca fluvial da baía de Hudson, unha das maiores do mundo. Esta conca hidrográfica formou parte historicamente da coñecida como "Terra de Rupert" cando a Compañía da Baía de Hudson púxose en marcha a finais do Século XVII.
Os Lagos Winnipeg, Manitoba, e Winnipegosis atópanse na base do que era o prehistórico Lago Glacial Agassiz. A área entre os lagos Winnipeg, Winnipegosis e Manitoba é coñecida como a rexión Interlake, ou Interlagos, e a rexión ao completo é coñecida como as Terras Baixas de Manitoba.
miniatura|300px|dereita|Un posto da Compañía da Baía de Hudson no Lago Winnipeg, arredor de [[1884]]
Crese que o primeiro europeo que viu o lago foi Henry Kelsey in 1690. Adoptou para o lago o seu nome en lingua cree: wīnipēk (ᐐᓂᐯᐠ), que significa "augas embarradas". Máis tarde, a colonia do Río Vermello tomou o nome do lago e pasou a chamarse Winnipeg, a capital de Manitoba.
Por mor da súa forma alagada e estreita, o lago mostra unha variedade de interesantes efectos nos ventos e as ondas, como ondas de ata un metro na beira sur, proceso chamado marea de ventos. Ocorre cando sopran ventos predominantes do norte, que exercen unha "presión" sobre a superficie do lago, e movéndose as augas superficiais cara ao sur. Conxuntamente fórmanse tormentas que causan erosión nas beiras do lago e inundacións.
José Carlos González
José Carlos González Rodríguez, nado en Lisboa o 27 de maio de 1937 e finado no ano 2000, foi un poeta, escritor, tradutor e técnico da Biblioteca Nacional Portuguesa.
Lago Winnipeg
Ríos
Crecidas de máis de 1 metro sobre o nivel normal do lago foron rexistradas ao longo de moitas das praias recreativas do Lago Winnipeg, e as correspondentes ondas co seu efecto de elevación causaron danos considerables, inundacións e erosión na costa. As crecidas máis grandes ocorren no outono, cando os ventos do norte son máis fortes. Se o vento párase de súpeto, a auga sae disparada cara ao norte, entón axítase dun lado para outro causando un proceso chamado seiching.
José Carlos González
Traxectoria
Fillo de galegos emigrados, iniciou a súa carreira poética, sempre marcada polo surrealismo, aos vinte anos coa publicación de Poemas da noite nova. Estudou Dereito en Lisboa e Filoloxía Románica e Ciencias Políticas na Sorbona en París, onde tamén traballou de secretario dos herdeiros de Albert Camus.
Lago Winnipeg
Ríos
Existen varias comunidades as beiras do Lago, como son Grand Beach ou Riverton. Na punta sur do lago hai boas praias, adaptadas para o turismo.
O Lago Winnipeg abastece a importantes peixerías comerciais de grande peso económico en Manitoba. É unha importante ruta de pesca, e a zona sur é unha popular área turística.
José Carlos González
Traxectoria
Está representado en varias antoloxías, como Antologia da Novíssima Poesia Portuguesa (1979), O Inverno na Poesia Portuguesa (1979) e Cem Sonetos Portugueses (2002).
Harry Potter (filmes)
A serie de filmes de Harry Potter está baseada nas sete novelas de Harry Potter escritas pola británica J. K. Rowling. Unha vez finalizada, a saga estará formada por oito filmes de fantasía e aventuras. A franquía está distribuída por Warner Bros. Pictures, producida por David Heyman e protagonizada por Daniel Radcliffe, Rupert Grint e Emma Watson como os tres personaxes principais, Harry Potter, Ron Weasley e Hermione Granger respectivamente. As recadacións en salas internacionais converten á saga na que máis ingresos obtivo en todos os tempos, con cifras que acadan os 6 mil millóns de dólares.
Lanzamento
J. K. Rowling vendeu os dereitos das primeiras catro novelas da serie á Warner Bros. por 1 000 000 de libras esterlinas. Despois do lanzamento do cuarto libro en xullo de 2001, estreouse a primeira película, Harry Potter e a pedra filosofal, o 16 de novembro de 2001. O filme recadou 90 millóns de dólares só nos Estados Unidos. As seguintes tres adaptacións cinematográficas foron tamén un éxito financeiro, ademais de contar coas críticas positivas tanto de fans coma de críticos. O quinto filme, Harry Potter e a Orde do Fénix, estreouse o 11 de xullo de 2007 nos países de fala inglesa, agás no Reino Unido e Irlanda que o fixo o 12 de xullo. O sexto, Harry Potter e o misterio do príncipe, tivo a súa estrea o 15 de xullo de 2009 con aclamacións da crítica e rematou o seu paso polas salas como o segundo filme con maior recadación do ano 2009. A última novela, Harry Potter e as reliquias da morte, foi separada en dous filmes: a primeira parte estreouse o 19 de novembro de 2010 e a segunda parte, conclusión das películas e a saga, o 15 de xullo de 2011. Orixinalmente, a parte 1 ía lanzarse en formatos 3D e 2D, pero debido a un atraso no proceso de conversión ao 3D, Warner Bros. lanzou o filme só en cinemas 2D e IMAX. Non obstante, a parte 2 sairá tanto en 2D coma en 3D como estaba pensado orixinalmente.
Recepción
Todos os filmes acadaron un éxito financeiro e da crítica, facendo da franquía unha das máis rendibles de Hollywood con outras como James Bond, Star Wars, Indiana Jones e Pirates of the Caribbean. Porén, as opinións sobre os filmes dividen aos fans dos libros, entre os cales están algúns que prefiren o enfoque máis fiel das primeiras dúas películas e aqueloutros que quedan coa proposta de personaxes presentada nas outras. Outros tamén perciben cousas inconexas debido aos cambios de director, así como tamén a interpretación de Michael Gambon do personaxe de Albus Dumbledore diferente da concepción que tiña o finado Richard Harris. A autora J. K. Rowling apoiou en diversas ocasións os filmes , e avaliou as reliquias da morte como a súa favorita da serie. Escribiu na súa páxina web acerca dos cambios entre os libros e as películas que "é simplemente imposible incorporar absolutamente todas as liñas argumentais nun filme de menos de catro horas de duración. Obviamente os filmes teñen restricións; as novelas non teñen que preocuparse polo tempo e o orzamento [...]".
Recadación
Ata o ano 2011, a franquía de filmes de Harry Potter é a que máis recadou en toda a historia do cine, con beneficios de 7,7 mil millóns de dólares en todo o mundo ata decembro de 2011 con oito filmes estreados.
Juan Ajuriaguerra
Juan de Ajuriaguerra Ochandiano, nado en Bilbao o 6 de agosto de 1903 e finado en Aiegi o 25 de agosto de 1978, foi un político de ideoloxía nacionalista vasca e dirixente do Partido Nacionalista Vasco (PNV), o cal chegou a presidir no exilio. Restablecida a democracia, foi presidente da comisión mixta encargada da transferencia de competencias ao Goberno Vasco e deputado na Lexislatura constituínte (1977-1979).
Infancia e xuventude
En Bilbao, a súa cidade natal, realizou os seus primeiros estudos no colexio dos Agostiños. Na súa época estudantil, comezou a interesarse polo nacionalismo vasco, uníndose a un grupo de "mendigoizales", montañeiros que compartían a ideoloxía nacionalista, un dos ámbitos de sociabilidade e difusión máis populares do mundo nacionalista.
Aos 17 anos, trasladouse a Alemaña, onde empezou a carreira de enxeñeiro químico, que abandonou para volver de novo a Bilbao, onde finalizou os seus estudos como enxeñeiro industrial en xuño de 1927. Traballou na empresa Babcock & Wilcox até o inicio da Guerra Civil española.
En 1934 foi escolleito membro do Bizkai Buru Batzar (BBB), órgano executivo do PNV en Biscaia, onde permaneceu até o 28 de agosto de 1937, sendo substituído por Antón Ormaza.
A Guerra Civil (1936-1937)
Durante a Guerra civil, creado xa o Goberno Vasco presidido polo lehendakari peneuvista José Antonio Aguirre, foi responsable de organizar un aparato de propaganda para tratar de neutralizar o labor dos servizos franquistas en Francia.
Como dirixente do PNV, tras a toma de Bilbao, e expulsado o Exército Vasco de Euzkadi, en vez de seguir combatendo, Ajuriaguerra foi un dos negociadores do Pacto de Santoña (agosto de 1937), polo que o Exército Vasco se rendía ao exército italiano baixo unha serie de condicións, aínda que non hai constancia de que o lehendakari Aguirre dera o seu beneplácito. Franco non aceptou os termos do pacto e Ajuriaguerra, como outros dirixentes rendidos, ingresou no cárcere, sendo condenado a morte en 1937. A pena, non obstante, non chegou a executarse, sendo conmutada posteriormente por cadea perpetua.
Ante o incumprimento dos termos do pacto e o fusilamento o 15 de outubro de 1937 dun grupo de dirixentes (nacionalistas, socialistas, comunistas, cenetistas e soldados do exército vasco), decidiu manifestarse en folga de fame, actitude que só depuxo pola insistencia dos membros do seu partido, aínda que se negou a redimir penas por traballo.
Ao longo de seis anos seguiu preso percorrendo diversos cárceres e sufriu varias sancións, tras terse negado a dirixir como enxeñeiro as obras dun batallón de castigo. No cárcere continuou a súa actividade organizando a resistencia antifranquista e empezou a poñer as bases de Eusko Naia, o proxecto de organización paramilitar do PNV. Ao longo de 1942 tratou de crear desde a prisión de Burgos un denominado "Bloque Nacional Vasco". Foi excarcerado nas Canarias en 1943 e confinado en Pamplona.
O seu labor no exilio
Continuou a súa actividade tratando de coordinar as actividades do servizo de información do PNV, onde colaboraría con axentes británicos e estadounidenses. Ajuriaguerra estendeu a estrutura cara á formación doutros grupos en Madrid, encargando esta misión a Joseba Rezola e a Elósegui como intermediario.
En 1946, e a instancias do EBB, volveu a pasar á clandestinidade. Durante ese período mantivo contactos con outros membros do partido no interior, como Luis María Retolaza, Eusebio Zubillaga, Gerardo Bujanda, Jesús Insauti (Uzturre). Durante esta fase dedicouse a asegurar a pervivencia do seu partido, destacando como o home forte do mesmo. Foi un dos máximos responsables de diversas mobilizacións antifranquistas e dos Aberri Eguna (días da patria vasca) convocados durante esta época. A folga xeral de 1947 constituíu un dos capítulos máis importantes dos anos corenta, impulsada pola denominada "Xunta de Resistencia". Ese mesmo ano participou na formación, xunto co Lehendakari Aguirre, dos Novos Equipos Internacionais, precedentes da Unión Mundial Demócrata Cristiá.
A finais dos anos corenta, Ajuriaguerra mantivo diversos contactos como dirixente do PNV coa Alianza Nacional de Forzas Democráticas e con representantes civís e militares monárquicos. Todo isto desenvolveuse no medio dunha conxuntura marcada pola moderación, que levou ao EBB a aprobar a declaración política do 5 de marzo de 1949, unha das máis importantes da época. Nela déixase a porta aberta a posicións posibilistas que non contemplaban a inmediata reposición do Goberno no interior do País Vasco. Este pronunciamento, defendido polo Lehendakari Aguirre e polo propio Ajuriaguerra, produciuse no medio dun posible achegamento entre o goberno republicano e os monárquicos, pero provocou o rexeitamento dalgúns significativos dirixentes nacionalistas, como Manuel de Irujo.
En febreiro de 1952, tras a folga de 1951, viuse obrigado a refuxiarse provisionalmente en Francia, onde traballou como peón cerca de Lión, baixo o nome de "Juan Axpe". A represión e certos problemas creados pola organización dos servizos de información influíron neste afastamento. Pouco despois foi visitado por Aguirre, Landaburu e Mitxelena, quen lle solicitaron o seu regreso.
Desde Francia realizaría numerosas viaxes clandestinas cara ao interior tratando de reorganizar a loita do PNV no País Vasco, durante as cales utilizou outros nomes en clave, como "Arteche" e "Ochoa". O seu papel tras a morte de José Antonio Aguirre en 1960 foi decisivo, mostrando o seu apoio incondicional e reforzando a autoridade do novo Lehendakari Leizaola.
En 1965 tomou parte en Taormina na constitución do Equipo Demócrata Cristián do Estado Español, xunto coa Democracia Social Cristiana de Gil-Robles, Unió Democràtica de Catalunya e a Izquierda Democrática Cristiana de Giménez Fernández.
En 1969 o EBB tomou a decisión de renovar os cargos dirixentes do Partido para ser substituídos por xente máis nova, elixida a través das Xuntas Municipais. Mais tras dous anos de ausencia, Juan Ajuriaguerra volveu a reincorporarse á dirección nun momento no que entraban outros novos membros, como Xabier Arzalluz. A raíz das mobilizacións polo proceso de Burgos en decembro de 1970 e das súas mostras de solidariedade cos avogados defensores, foi confinado en Atienza (Guadalajara).
Juan de Ajuriaguerra representou a continuidade do PNV no exilio durante os anos escuros da ditadura franquista. Mantívose firme aos principios tradicionais do PNV, incluso cando xurdiu o nacionalismo radical, o que lle valeu non poucas críticas. Sempre se opuxo ao terrorismo de ETA e negouse a calquera contacto e pacto do partido coa banda.
A transición política (1975-1978)
Tras a morte de Franco en 1975, en marzo de 1977 celebrouse en Pamplona a primeira asemblea do PNV tras a ditadura, onde se produciu o relevo xeracional do Partido, elixíndose a Carlos Garaikoetxea como presidente do EBB e futuro candidato á presidencia do Goberno Vasco. Pola súa parte, Ajuriaguerra encabezaría a candidatura do PNV por Biscaia nas primeiras eleccións celebradas o 15 de xuño de 1977. A súa elección como deputado obrigouno a abandonar a presidencia do BBB. Como membro da Asemblea de Parlamentarios Vascos polo PNV, estivo presente no Consello Xeral Vasco e optou á súa presidencia, sendo finalmente elixido o 7 de febreiro de 1978, en oitava ronda, o socialista Ramón Rubial.
O 2 de marzo de 1978, nunha reunión mantida no Consello Xeral Vasco en Guipúscoa, foi nomeado presidente da comisión mixta Goberno-Consello Xeral Vasco, encargada da transferencia das competencias á institución preautonómica. O restablecemento dos Concertos Económicos, as Xuntas Xerais e o transvasamento de poderes constituirían nese momento as súas preocupacións máis importantes. Foi partidario dunha estrutura federal de España.
A mediados do mes de maio de 1978 foi ingresado no Hospital de Basurto onde se lle diagnosticou un tumor pulmonar. A súa morte o venres 25 de agosto en Lizarra provocou unha importante conmoción no seo do partido. A desaparición de quen fora considerado durante as últimas décadas como a verdadeira autoridade do PNV deu lugar a un relevo, que co transcurso do tempo se mostraría moi complicado, por estar condicionado por dúas personalidades políticas tan marcadas como Xabier Arzalluz, deputado por Guipúscoa, e Carlos Garaikoetxea, presidente do Euskadi Buru Batzar.
O escano de Juan Ajuriaguerra no Congreso foi ocupado polo nacionalista Josu Elorriaga.
O concello de Bilbao deu o seu nome a unha rúa da cidade, que daquela levara o nome de Espartero, o xeneral liberal que levantou o sitio da vila durante a Primeira Guerra Carlista.
Lucio Tarquinio o Soberbio
Tarquinio o Soberbio foi o sétimo e último rei de Roma. Fillo de Tarquinio Prisco e xenro de Servio Tulio, Tarquinio tamén era de orixe etrusca. Foi durante o seu reinado cando os etruscos atinxiron a cúspide do seu poder. Tarquinio usou a violencia, o asasinato e o terror para manter o control sobre Roma como ningún rei anterior os empregara, derrogando mesmo moitas reformas constitucionais que estableceran os seus predecesores. A súa mellor obra para Roma foi a finalización do templo a Xúpiter, iniciado polo seu pai Prisco.
Tarquinio aboliu e destruíu todos os santuarios e altares sabinos da Roca Tarpeia, enfurecendo desta forma ao pobo romano. O punto crucial do seu tiránico reinado sucedeu cando permitiu a violación de Lucrecia, unha romana patricia, por parte do seu propio fillo Sexto. Un parente de Lucrecia, Lucio Xunio Bruto (antepasado de Marco Xunio Bruto), convocou o Senado, que decidiu a expulsión de Tarquinio no ano 510 a.C..
Sociedad Española de Construcción Naval
A Sociedad Española de Construcción Naval (SECN) monopolizou a construción naval en España desde 1909 ata a guerra civil española. A SECN era propiedade na súa meirande parte das empresas británicas: John Brown e Vickers-Armstrong, e polo tanto todos os seus buques seguían o deseño doutros navíos da Royal Navy. Un dato salientable desta empresa é que durante a Guerra Civil, moitos conselleiros británicos seguiron traballando nos estaleiros españois tanto na zona sublevada como na republicana.
Tiña estaleiros en Ferrol, Cádiz, Cartagena, Bilbao e Xixón.
Carole Boyd
Carole Boyd, nada en 1947, é unha actriz británica, que traballou no teatro, televisión, radio e na gravación de audiolibro.
Traxectoria
Estudou na Birmingham School of Speech and Drama, onde gañou o principal premio nacional para actores de voces e premio Carleton Hobbs. Como actriz de televisión apareceu nas series Hetty Wainthrop Investigates, Virtual Murder, Bodger and Badger, como actriz de voz púxolle a voz a todos os caracteres femininos do carteiro Pat desde 1991. En 2006 interpretou a Esther Hartlieb no filme The Thief Lord. Na radio aparece regularmente en radiodramas da BBC, foi Shirley Edwards durante catro anos en Waggoner’s Walk e desde 1986 dálle voz a Lynda Snell no famoso radio drama The Archers que radia BBC Radio 4. Ademais gravou arredor de 300 audiolibros.
Enxameado
O topónimo galego Enxameado pódese referir a:
Doha
Doha (en árabe: الدوحة, transl. ad-Dawḥa ou ad-Doha, literalmente "a árbore grande") é a capital de Qatar. Está situada sobre a costa do golfo Pérsico, levantada nunha baía de 7 km de longo. Administrativamente pertence á subdivisión de Ad-Dawhah. É a sede das instalacións da cadea de televisión Al Jazeera.
Historia
A cidade foi fundada en 1850 co nome de Al-Bida'a. En 1916 cesou o protectorado británico e a cidade pasou a estar rexida polas autoridade de Qatar. En decembro de 2006, Doha acolleu os Xogos asiáticos e foi candidata para os Xogos Olímpicos de verán de 2016.
Poboación
Estimábase que Doha contaba cuns 400.000 habitantes en 2005. É a cidade meirande de Qatar, e concentra un 80% da poboación residente total.
Economía
Doha é o centro económico do país. Na cidade celébranse as conferencias ministeriais do Ciclo de Doha so a éxida da OMC. As industrias principais baséanse no gas, o petróleo e a pesca. O turismo é un sector económico en crecemento en Doha: no medio da baía está en construción un arquipélago artificial dedicado enteiramente ao turismo, bautizado como A Perla.
Transportes
Doha posúe un aeroporto internacional, un porto, hoteis e variadas infraestruturas deportivas. No que respecta ás comunicacións terrestres a principal compañía de transporte é a sociedade Karwa, creada en 2005, que puxo en marcha liñas de autobuses e que xestiona os taxis.
Ensino
Preto de Doha atópase «Education City», zona consagrada á investigación científica e á educación.
STS-119
STS-119 foi unha misión do transbordador espacial Discovery lanzada o 15 de marzo de 2009 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-119, con sete astronautas a bordo (seis americanos e un xaponés, foi unha misión de construción e aprovisionamento da Estación Espacial Internacional. A tripulación estaba formada polo comandante Lee Archambault, o piloto Tony Antonelli e os especialistas de misión Joseph Acaba, John Phillips, Steve Swanson, Richard Arnold e Koichi Wakata.
Durante a misión instalouse unha viga adicional (a S6) á estación e un xogo de paneis solares. En total fixéronse tres paseos espaciais. O transbordador volveu a terra en Cabo Cañaveral o 28 de marzo de 2009.
Jakab Cseszneky
O Barón Jakab Cseszneky era un aristócrata húngaro no século XIII.
Jakab era o fillo de Mihály, membro do clan Bána, e cabaleiro do rei André II de Hungría. Converteuse en portaespadas do rei Béla IV e tamén tiña o título Conde de Trencsén. Preto de 1263 el construíu o castelo gótico famoso de Csesznek nas montañas de Bakony e el e os seus descendentes chamaron por castelo: Cseszneky. A súa esposa era a filla de Márk Trencséni, membro do poderoso clan Csák. Os seus fillos, Miklós, Lőrinc, Szomor e Mihály eran partidarios importantes dos reis Ladislau IV de Hungría e Carlos I de Hungría e loitaron con bravura contra Máté Csák, gobernador de facto da Eslovaquia occidental actual.
Igrexa de San Nicolao da Coruña
A igrexa de San Nicolao é un templo relixioso de estilo barroco situado na Coruña. É unha das parroquias históricas da cidade da Coruña, con Santa María, Santiago e San Xurxo.
Cemiterio vello de Mondoñedo
miniatura|Cemiterio vello de Mondoñedo. O cemiterio vello de Mondoñedo é o vello camposanto municipal do concello de Mondoñedo. Nel repousan as tumbas de Manuel Leiras Pulpeiro, Álvaro Cunqueiro ou Pascual Veiga, entre outros.
Igrexa de San Nicolao da Coruña
Descrición
miniatura|esquerda|Interior da igrexa. O edificio ten planta de cruz latina e unha soa nave abovedada. A cada lado da nave hai seis capelas, a maioría funerarias. No interior destacan o presbiterio e as complexas decoracións barrocas. Dúas portas con balcóns permiten o acceso a outras áreas como a sancristía.
A fachada clasicista, de dous corpos, está rematada por dúas torres-campanario. No adro existe un cruceiro.
Cemiterio vello de Mondoñedo
Características
O recinto está cerrado por chacotaría de lousa e granito. Ten varios niveis, que no seu tempo servían como diferenciación para os diferentes estratos sociais da cidade. Nun dos lateriais facíanse os enterramentos civís, para os proclamados ateos.
Igrexa de San Nicolao da Coruña
Historia
O templo anterior, do que só se conserva a capela do Cristo, cunha inscrición de 1632 foi destruído no asedio de 1589. A partir desa data e especialmente dende 1688 tivo que ser consolidado e reformado.
A heteroxeneidade e antigüidade do edificio existente fixo necesaria a reconstrución, contra 1740, dun novo templo de estilo barroco. A fachada orixinal, posiblemente de estilo híbrido, foi substituída en 1861 pola actual, proxectada por Faustino Domínguez Domínguez.
Na capela das Dores está enterrada a fundadora do Hospital da Caridade, Teresa Herrera.
Cemiterio vello de Mondoñedo
Características
Hoxe está recuperado como espazo natural e xardín público con áreas para paseo, entretemento etc.
A Trapa, Viladavil, Arzúa
A Trapa é un lugar da parroquia de Viladavil no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 2 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 1 era home e 1 era muller.
No Fun at All
No Fun at All (ás veces abreviado como NFAA) é unha banda sueca de punk rock fundada no ano 1991 en Skinnskatteberg, co condado de Västmanland.
Desafiuzamento
200px|miniatura|Desafiuzamento en [[Nova York no ano 1910.]] Desafiuzamento, tamén coñecido como despexo , é o aviso da obriga de abandonar unha propiedade que tomou en arrendo ou hipotecou alguén, en particular por orde dun xuíz.
Desafiuzamento na Galiza
Segundo datos do Consello Xeral do Poder Xudicial (CGPJ) entre xullo e setembro de 2014 contabilizáronse en territorio galego 439 desaloxamentos, 1,4% máis que no mesmo período de 2013, ano desde o que se dispón de datos homoxéneos sobre esta problemática. O número de verán é, con todo, inferior ao do segundo trimestre. Daquela rexistráronse 722 desaloxamentos, cun incremento interanual do 8,9%. No primeiro trimestre o cómputo foi de 614, o que implicaba unha caída do 4,5% a respecto do mesmo trimestre do ano anterior.
Desafiuzamento en España
En España, o termo xurídico desafiuzamento utilízase cando se procede a privar o inquilino da posesión (uso do inmóbel) mediante unha resolución xudicial por un incumprimento do contrato de arrendamento (falta de pagamento da renda ou calquera outro incumprimento contractual).
En ocasións, desafiuzamento é utilizado como sinónimo de desaloxamento ou da indemnización por despedimento, dado que unha orde xudicial de desafiuzamento ten como finalidade o desaloxamento dos arrendatarios dunha vivenda. En España, o termo desafiuzamento utilízase para facer referencia en exclusiva ao desaloxamento dos inquilinos dunha vivenda ou local comercial por orde xudicial.
Desafiuzamento exprés
En novembro do 2009 entrou en vigor en España o desafiuzamento exprés, unha modificación da Lei de Arrendamentos Urbanos e a Lei de Procesamento Civil. A nova lei creouse co obxectivo de promover o alugamento nun contexto de crise inmobiliaria creando mecanismos máis rápidos e efectivos en caso de morosidade ou falla de pagamento do alugueiro do inmóbel. As modificacións do desafiuzamento exprés son:
Alternativas
As principais solucións ofrecidas para evitar o desaloxamento da vivenda son, entre outras, acordo de refinanciamento, acordo de carencia, dación en pagamento e suspensión do prazo procesal de desaloxamento.
Desafiuzamento en Portugal
Ao longo do ano 2011 en Portugal foron devoltas ao banco 6900 casas pola falla de pagamento dos seus propietarios, o que supuxo unha suba do 17,9% en comparación co ano anterior, segundo datos divulgados pola Associação dos Profissionais e Empresas de Mediação Imobiliária de Portugal (APEMIP). As áreas metropolitanas de Lisboa e o Porto concentran os 45,2% do número total de inmóbeis devoltos ao banco ao longo do ano pasado.
Viana do Bolo
Viana do Bolo é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca de Viana. Segundo o padrón municipal de habitantes a súa poboación en 2019 era de 2.886 persoas (3.368 en 2008, 3.743 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Algúns estudosos consideran que o nome de Viana lle foi dado nunha carta foral arredor de 1206 e faría referencia á cidade francesa de Vienne (en occitano Viana), localidade que aparece na Historia Turpini, do Códice Calixtino. Ese mesmo nome foille concedido despois ás localidades de Viana en 1219 e Viana do Castelo en 1262. O segundo elemento do nome: Bolo (do latín bullum 'outeiro' ou indicando a proximidade ao veciño concello do Bolo), consolídase na documentación escrita no século XVIII.
Xeografía
Limita ao norte cos concellos da Veiga e O Bolo, ao sur coa Gudiña e A Mezquita, ao leste coa provincia de Zamora e ao oeste con Vilariño de Conso. Ten 271,51 km², e é o segundo concello máis extenso da provincia tras A Veiga.
Historia e arte
Na vila de Viana do Bolo atopouse en 1728 unha prancha de bronce labrada, pertencente aos poboadores dun poboado castrexo. Destacan os castros do Castelo (en Covelo), O Forxancal (Edroso), O Buraco do Mouro (A Bouza), As Antas (Fradelo), O Castelo, (San Agustiño) e O Castelo dos Mouros (Fornelos de Cova).
Diversos estudos relacionan os seus habitantes coa tribo dos bibalos e coa antiga vila romana de Forum Bibalorum. A presenza romana na zona está presente en restos e edificacións atopadas en numerosos castros e minas. Quedan vestixios das antigas instalacións mineiras do Castrillón (en Pinza), As Antas (Fradelo), As Borreas (Caldesiños) e A Fraga (Pradocabalos). Tamén se conservan restos como a Ara de Viana do Bolo, o Camiño Real de Rubiais e o Relevo de Bembibre.
Na Idade Media construíuse o castelo de Viana do Bolo, que gozaba de foros e goberno propios. Del consérvase a torre da homenaxe, de base cadrada e 18 metros de altitude, levantada arredor do ano 800 para a defensa contra os árabes e destruída na defensa da vila. En 1180 o rei Fernando II chegou á vila, que estaba deshabitada, e ordenou a reconstrución da torre e a repoboación da vila. A Torre pertenceu en primeira instancia a Fernando Osorio de Castro, pasando despois a Pedro Enríquez. En 1372 a poboación foi tomada por Men Rodríguez de Sanabria (exiliado trala I guerra civil castelá en Portugal tentaban colocar no trono de castela aos descendentes de Pedro I de Castela).
Foi reconstruída no século XV tras sucesivos conflitos, na Idade Moderna perde o seu carácter de reguengo ao ser entregada por Filipe II a favor de Pedro Pimentel (fillo do conde de Benavente) ao convertelo en marqués e así a vila pasa a pagar mais impostos.
Na Revolución de 1830 os liberais da zona, liderados por Antonio Rodríguez Bordás, inician unha sublevación liberal contra Fernando VII, pero son derrotados e asasinados. Co cambio de réxime durante a rexencia a zona viuse afectada pola primeira guerra civil española debido ás guerrillas carlistas que aproveitaron o castelo como fortaleza. Foi declarada Monumento Histórico-Artístico o 22 de abril de 1949.
Todas as parroquias agás Vilarmeao formaban parte da xurisdición de Viana do Bolo, señorío do rei. Coa formación a principios do século XIX dos primeiros concellos creáronse catro: Grixoa, Rubiais, Solveira e Viana do Bolo, xuntándose en 1836. dereita|miniatura|Gravado da vila en 1879.
Até 1916 recibía simplemente o nome de Viana, pero nese ano pasou a ser chamado Viana do Bolo para distinguilo doutros concellos de España (Viana, en Navarra e Viana de Soria, que pasou a chamarse Viana de Duero). .