cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sekai no owari to hādo-boirudo wandārando
Sekai no owari to hādo-boirudo wandārando (世界の終りとハードボイルド・ワンダーランド) é unha novela de 1985 do escritor xaponés Haruki Murakami. Unha novela estraña e onírica, os seus capítulos altérnanse entre dúas narrativas bizarras, "Hard-Boiled Wonderland" (un mundo de ciencia ficción cyberpunk) e "The End of the World" (unha fantasía virtual surreal).
Pedracerrada, A Illa de Arousa, A Illa de Arousa
Pedracerrada é un lugar na parroquia da A Illa de Arousa do concello do mesmo nome, na comarca do Salnés, provincia de Pontevedra. No ano 2007 tiña 213 habitantes, dos cales 110 eran homes e 103 mulleres. O que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano 2006.
Bridei VII
Bridei (en Brude) foi un rei dos pictos dende 843 até 845, competindo con Kenneth MacAlpin (Cináed III mac Ailpín/Ciniod III [fillo de] Elphin). Segundo a crónica picta, era fillo de Uuthoil (ou en gaélico Fochel, Fotel; Fodel).
Baranya
O topónimo Baranya ou Baranja pode referirse a:
Casimiro Torre Castro
Casimiro Torre Castro, nado en Montes (Campo Lameiro) o 2 de agosto de 1821 e finado en Santiago de Compostela o 6 de xuño de 1874, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Torre, casou con Ignacia Sánchez Somoza e foi pai de Lino Torre Sánchez-Somoza. Estudou medicina en Compostela, foi alumno interno do Real Hospital dende 1859, graduouse en 1862, foi nomeado profesor auxiliar de Medicina e en 1864 foi nomeado catedrático de Medicina Legal e Toxicoloxía. Fiel a Eugenio Montero Ríos, foi Reitor da Universidade de Santiago de Compostela (1870-1871 e 1872). Foi elixido senador pola provincia de Pontevedra na lexislatura 1872-1873.
David Ferrer
David Ferrer Ern, nado en Xàbia (Alacant) o 2 de abril de 1982, é un tenista español. Actualmente ocupa a oitava posición do ránking individual da ATP, sendo o número 3 a mellor posición da súa carreira, que abandonou por última vez aos 31 anos e 9 meses.
Conta cun título Masters 1000 (o Masters de París 2012), oito títulos en torneos ATP 500 e doce en torneos ATP 250. Ademais alcanzou a final de Roland Garros 2013 e do Torneo de Mestres de 2007, como tamén alcanzou en seis ocasións finais de torneos Masters 1000 (Masters de Roma 2010, Masters de Montecarlo 2011, Masters de Shangai 2011, Masters de Miami 2013, Masters de París 2013, Masters de Cincinnati 2014). É o terceiro tenista español con máis títulos (24) detrás de Rafael Nadal e Manuel Orantes. Tamén é o terceiro con máis vitorias no circuíto, e tras superar as 600 vitorias transfórmase no tenista número 22 na historia que supera a devandita barreira.
Ademais foi parte dunha exitosa xeración de tenistas españois gañadores tres veces da Copa Davis, en 2008, 2009, e 2011, xunto a Rafael Nadal, Juan Carlos Ferrero, Tommy Robredo, Fernando Verdasco, Nicolás Almagro, Feliciano López e Marcel Granollers.
Fernando Verdasco
Fernando Verdasco Carmona, nado en Madrid o 15 de novembro de 1983, é un tenista español.
Discurso do método
200 px|miniatura|dereita|Portada da primeira edición O Discurso do método é unha obra de René Descartes publicada en 1637. O título orixinal é Discurso do método para conducir ben a propia razón e buscar a verdade nas ciencias (Discour de la méthode pour bien conduire sa raison, et chercher la vérité dans les sciences) e é unha obra fundamental da filosofía occidental con implicacións para o desenvolvemento da filosofía e da ciencia.
Contido
O propio Descartes divide a súa obra en seis partes:
Terceira parte
Establece a dúbida metódica para poder chegar á verdade na segunda parte, pero nesta terceira explica que, mentres dubida de todo, ten que crear unha moral provisional que controle a súa vida.
Concluída a súa moral provisional, decide dedicar toda a vida á razón e avanzar no coñecemento mediante o uso do método. Para iso, decide viaxar e falar cos homes, e faino durante nove anos, mais, pese a avanzar no coñecemento da verdade, non consegue encontrar os fundamentos dunha filosofía <<máis certa que a vulgar>>. Decide viaxar aos Países Baixos para realizar esta nova filosofía e faino durante a Guerra dos Trinta Anos, tempo suficiente para adicarse a esta tarefa.
Cuarta parte
Este é o capítulo central do Discurso do método, no que crea un principio para a nova filosofía: <<Penso, logo existo>>, establecendo a partir del a existencia de Deus.
A existencia de Deus demóstranos, ao mesmo tempo, a existencia do mundo, xa que Deus é infinitamente bo e non pode deixar que nos enganemos ao pensar que o mundo existe e é así como Deus garante a existencia das nosas ideas.
Pero Descartes, pese a ter en conta o dito, afirma que <<é o noso deber e non o de Deus, librarnos das ilusións e evitar os erros>>.
Quinta parte
miniatura|[[René Descartes, autor da obra, no seu escritorio]] Aquí explica brevemente o contido do mundo. Explica a formación do mundo arredor da luz: o sol prodúcea, os ceos transmítena, a terra e os demais planetas reflíctena e o home actúa como espectador.
A continuación, establece as principais funcións do ser vivo. Sostén que o corazón se dilata e se contrae grazas á calor que expulsa e tamén a que os <<espíritos animais>> son transportados aos distintos órganos.
Por último, diferencia o home do resto dos animais xa que non teñen pensamento ou alma racional. Explícase que os animais si teñen alma, pero é inferior dado que os animais non fan uso da razón e que a alma do home é independente do corpo e inmortal.
Sexta parte
Neste último capítulo, establece unha serie de reflexións sobre o alcance da investigación científica, pensando, ademais, na publicación das súas sopesando as razóns favorables e en contra. Así, o progreso científico reporta moitos beneficios materiais e morais e necesita a comunicación das experiencias doutras persoas.
Pola contra, Descartes non se convence da publicación da súa investigación, xa que esta pode mesturarse co espírito relixioso dos teólogos da época, dando lugar a algunha que outra controversia e malgastando dese modo o seu tempo.
Todas estas razóns lévano a publicar só o Discurso do método e outros pequenos ensaios. No remate da obra, afirma que se consagrará á medicina, afirmando de novo que el non quere ser importante no mundo para poder adicarse ao estudo sen obstáculos nin distraccións.
A Granda Vella, Fraialde, Pol
A Granda Vella é un lugar da parroquia de Fraialde no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Oklahoma City Blue
Os Oklahoma City Blue son un equipo da NBA Development League con base en Oklahoma City, Oklahoma. Están afiliados aos Oklahoma City Thunder da National Basketball Association (NBA). Teñen dous campionatos da D-League, conseguidos nas tempadas 2003-04 e 2004-05.
Flámula
O termo flámula pódese referir a:
Embraer EMB 202 Ipanema
O Embraer EMB 202 Ipanema é un avión agrícola usado principalmente para a fumigación aérea. Está fabricado por Indústria Aeronáutica Neiva, unha subsidiaria de Embraer na cidade brasileira de Botucatu. A última versión deste modelo é o primeiro avión de á fixa propulsado por etanol, sendo máis económico que a versión de gasolina. O avión é amplamente empregado no Brasil, tendo unha cota de mercado dun 80%, e lévanse fabricadas ao redor de 1.300 unidades. Ademais dos avións, tamén se venden kits de conversión para os modelos propulsados por gasolina.
Desenvolvemento
Nos anos 60 o desenvolvemento dun avión agrícola brasileiro estivo motivado pola espansión do mercado de produtos agrícolas, especialmente da soia e da cana de azucre. Durante ese tempo, enxeñeiros do Instituto Tecnológico de Aeronáutica desenvolveron o avión na granxa Ipanema, situada en Sorocaba.
A primeira versión do avión, a EMB-200, realizou o seu primeiro voo en 1970 e foi certificada en decembro de 1971. O modelo estaba equipado cun motor de pistóns de 260 cabalos. Embraer iniciou a fabricación en serie en 1972, e en setembro de 1974 introducíuse o EMB-201, que incluía varias melloras como un motor de 300 cabalos, unha nova hélice, novas ás e maior capacidade.
En 1982 transferíuse a fabricación do Ipanema a Indústria Aeronáutica Neiva, recentemente adquirida por Embraer. En 1992 lanzouse un novo modelo, o EMB-202 ou Ipanemão. O novo avión tiña melloras na aerodinámica e un 40% máis de capacidade.
Nos anos seguintes Neiva fixo significativas melloras no avión. Engadíronselle winglets, un sistema de aire acondicionado na cabina, baixouse a posición das ás, disminuíuse a resistencia e reducíuse o peso do sistema de escape.
Dado que o etanol está dispoñible en grandes cantidades no Brasil, custando só un 25-30% do que custa a gasolina de aviación, moitos granxeiros brasileiros intentaron utilizar os motores dos Ipanemas con alcol, con distintos graos de éxito. O resultado disto foi o desenvolvemento dun Ipanema cun motor de alcol, que foi certificado polo Departamento de Ciência e Tecnologia Aeroespacial do país o 19 de outubro de 2004. O motor do Ipanema ten tamén un 20% menos de custos de operación e mantemento.
Laranxeira
A laranxeira (Citrus x sinensis) é a árbore que dá a laranxa. Pertence ao xénero Citrus, que forma parte da familia das Rutáceas. Trátase dunha árbore de porte mediano - mais en óptimas condicións de cultivo chega até os 13 m de altura -, perenne, de copa grande, redonda ou piramidal, con follas ovais de entre 7 a 10 cm, de marxe enteira e frecuentemente estipuladas, e ramas en ocasións con grandes espiñas (máis de 10 cm). As súas flores brancas, denominadas azar, nacen illadas ou en acios e son sumamente fragrantes.
É orixinario da China, traído a occidente polos árabes.
Dáse en climas temperados e cálidos, e en España cultívase sobre todo na zona do Levante, onde se acostuman regar por inundación unhas tres veces ao ano. Non soporta as xeadas prolongadas por debaixo de 0°.
A este mesmo xénero pertencen o limoeiro, o mandarineiro, o pomelo, a limeira, o cumt, a laranxeira amarga ou agre...
Produción
Segundo a FAOSTAT, en 2018, os principais produtores de laranxas foron: 250px|miniatura|Laranxeira en Teaño, [[Cuntis]]
Val do Tiétar
O Val do Tiétar, é unha bisbarra de montaña situada ao sur da Serra de Gredos (serra pertencente ao Sistema Central) e á cidade de Arenas de San Pedro, no sur da provincia de Ávila )é o maior núcleo de poboación. Outras localidades importantes desta bisbarra son Candeleda e Sotillo de la Adrada. Limita ao oeste con La Vera (Cáceres), ao norte co Alto Tormes e Alto Alberche (Ávila), ao sur co Campo Arañuelo (Cáceres) e a Terra de Talavera (Toledo) mediante a Serra de San Vicente, e ao oeste co Val do Alberche (Madrid e Toledo). e o Bajo Alberche (Toledo).
Xeografía
A bisbarra de Areas de San Pedro ten paisaxes de montaña, con pequenos regatos e abundante vexetación. Encádrase na serra de Gredos, con montañas superiores aos dous mil metros de altitude.
Concellos
Esta bisbarra contén algunhas localidades con arquitectura popular, como por exemplo, Candeleda. Algúns dos monumentos máis importantes desta bisbarra son o santuario de San Pedro de Alcántara, en Arenas de San Pedro; o palacio de la Mosquera en Arenas de San Pedro; o santuario da Noosa Señora de Chilla, en Candeleda; o castro celta de El Raso; o castelo de Don Álvaro de Luna, en Arenas de San Pedro; o castelo dos Condes de Alburqueque, en Mombeltrán, e o castelo de La Adrada.
miniatura|Mapa do Val do Tiétar
O Viso, A Faeira, As Pontes de García Rodríguez
O Viso é un lugar da parroquia da Faeira no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 1 habitante (1 home) no ano 2014 segundo datos do IGE.
Fiz
miniatura|dereita|San Fiz de Valois, cofundador dos trinitarios.
Fiz ou Fins é un nome propio masculino na súa variante en galego. Procede do latín: Felix (en grego: Φήλιξ) e significa «aquel que se considera feliz ou afortunado». Acepta as variantes Felicio, Feliciano e Félix; e os femininos: Felisa, Felicia e Feliciana.
Orixe
Fiz é o nome dun personaxe bíblico do Novo Testamento:
O nome en Galicia
30 parroquias teñen San Fiz coma padrón, e outras 10 coa variante do nome San Fins.
En xaneiro de 2016 existían 56 varóns en Galicia co nome Fiz, porén a variante Fins está polo de agora en desuso.
A Costa, Doso, Narón
A Costa é un lugar da parroquia de Doso no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 40 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 18 homes e 22 mulleres.
División de Honra de Rugby 2012-2013
A tempada 2012-2013 da División de Honra da liga española de rugby, chamada comercialmente Liga Renfe, foi a 46ª edición da principal competición entre clubs de rugby en España. A liga regular comezou oficialmente o 16 de setembro de 2012, e rematou o 28 de abril de 2013 despois de 22 xornadas, para darlle paso á fase de eliminatorias polo título, cuxa final tivo lugar o 13 de maio de 2013.
Formato
O torneo estivo composto por unha fase de liga regular e unha fase final. A liga regular constou de 22 xornadas. Na primeira volta cada equipo enfrontouse cos restantes 11, e na segunda volta repetiu os enfrontamente, recibindo como local ós equipos que visitou na primeira volta, e visitando ós equipos que recibiu como local na primeira volta. Ó remate da liga regular, os 6 primeiros equipos da táboa clasificatoria disputaron a fase final. A fase final constou de 5 encontros, 2 de cuartos de final, 2 de semifinais, e 1 da final. Nos cuartos de final enfrontáronse entre si os equipos clasificados entre a 3ª e a 6ª posición da táboa, mentres que os 2 primeiros equipos da táboa agardaban en semifinais polos seus rivais. A final dispútouse no estadio do equipo finalista mellor clasificado na liga regular.
O descenso de categoría foille imposto ó último equipo da táboa, mentres que o penúltimo equipo tivo a oportunidade de disputar unha eliminatoria fronte ó segundo clasificado da División de Honra B para acadar a permanencia.
Equipos
Despois de 13 anos cunha liga de 10 equipos, a edición 2012-2013 volveu novamente a contar cun formato de 12 participantes. O vixente campión, VRAC, foi o encargado de defender o título acadado na anterior tempada. Non obstante, o equipo castelán non aceptou ser o representante español convidado na segunda competición europea, a European Challenge Cup, e foi o Gernika RT o único club que aceptou esa honra, de xeito que o conxunto vasco tivo que compaxinar nesa tempada as competicións domésticas de liga e copa coa competición continental. De seguido amósanse uns datos básicos sobre cada un dos 9 equipos que xa competiron na División de Honra na anterior tempada (entre parénteses, a posición acadada):
Os 3 equipos acabados de ascender eran o CRC Madrid (denominado dende esa tempada "Rugby Atlético de Madrid" tras acadar un acordo co club roxibranco), o CR Cisneros e o Hernani CRE. Estes 3 equipos viñan a cubrir a ausencia do descendido Club Alcobendas Rugby e a encher a 2 prazas novas coas que contaba nesa tempada a División de Honra. De seguido amósanse uns datos básicos sobre os 3 equipos ascendidos o ano anterior:
Liga Regular
A liga regular comezou oficialmente o 16 de setembro de 2012, e rematou o 28 de abril de 2013 despois da disputa de 22 xornadas. Para entón xa se sabía calen eran os 6 primeiros equipos da táboa, que disputaron a fase final de eliminatorias polo título de liga. A seguinte táboa amosa a clasificación final da liga regular:
Estadio Libertadores de América
miniatura|esquerda| O Estadio Libertadores de América é un estadio de fútbol arxentino da cidade de Avellaneda. Foi inaugurado en 1928 e renovado no ano 2009 e ten capacidade para 55.000 espectadores. Serve de localía ao Club Atlético Independiente.
División de Honra de Rugby 2012-2013
Fase final
Foi a segunda tempada consecutiva na que o título de campión se decidiu nunha fase final de eliminatorias entre os 6 primeiros equipos da táboa clasificatoria. A final tivo lugar o 13 de maio de 2013 no campo do equipo VRAC por ser o finalista mellor situado ó remate da liga regular.
Óleo
O termo óleo pódese referir a:
Gentiana dinarica
Gentiana dinarica é unha especie de planta do xénero Gentiana da familia Gentianaceae. É nativa das zonas montañosas de Bosnia Montenegro, Albania e da zona central de Italia.
Características
É unha planta perenne, con follas elípticas, brillantes e longas presentándose nunha roseta basal. As flores de cor azul escura de ata 8 cm son solitarias e teñen forma de corola tubulusa.
Miro Casabella
Ramiro Cecilio Domingo Casabella López, máis coñecido como Miro Casabella, nado en Ferreira do Valadouro o 30 de agosto de 1946, é un músico galego vencellado nos seus inicios ao colectivo Voces Ceibes e máis adiante ao grupo de folk DOA.
Traxectoria
Tras cursar estudos en Ferreira do Valadouro e Lugo, Miro emigrou a Barcelona en 1964, cidade onde rematou o bacharelato e estudou na Escola de Arquitectos Técnicos. Aínda que o seu interese pola música é temperán, a experiencia catalá meteuno en contacto co movemento da Nova Cançó, que o marcou profundamente. O seu debut musical aconteceu no ano 1967 nesa cidade, acompañando a cantantes da Nova Cançó Catalá. Foi tamén en Cataluña onde gravou os seus primeiros discos, a finais da década dos sesenta: Miro canta as súas cancións e Miro canta Cantigas de Escarnho e Mal Dizer. Ambos os dous traballos son EP's de catro cancións. O seu contacto co grupo Voces Ceibes tivo lugar a mediados do ano 1968, cando Benedicto e Xerardo Moscoso acudiron á capital catalá co gallo de gravaren os seus primeiros traballos. Miro integrouse no colectivo e mesmo chegou a participar do seu concerto fundacional en Compostela, o 1 de decembro daquel mesmo ano. Porén, o feito de continuar vivindo en Barcelona afastouno da meirande parte das súas actividades, sendo a longo prazo un dos factores da disolución do mesmo. No ano 1969 coñeceu en Barcelona a Paco Ibáñez, con quen tivo unha longa amizade e ao que acompañou nos anos vindeiros en xiras polo Estado francés. En París coñeceu tamén ao cantor portugués exiliado Luís Cília con quen, nos seguintes anos, tocou en Galiza e no resto do Estado español.
No ano 1970 participou no I Festival da Canción Ibérica, xunto con Paco Ibáñez, Luís Cília, Xavier Ribalta, e José Afonso. Tamén nese mesmo ano tocou en París na Festa da Humanité, a festa do Partido Comunista de Francia, onde actuaron tamén figuras como Georges Moustaki, Paco Ibáñez ou Joan Baez.
A finais do ano 1974 o grupo Voces Ceibes decidiu finalizar o seu proxecto e dar comezo ao Movemento Popular da Canción Galega onde, cunha perspectiva ampla, tiveron cabida múltiples artistas de distintos estilos.
Nos anos seguintes, Miro participou en multitude de concertos e festivais, en Galiza e en toda a Península Ibérica, ademais de colaborar musicando pezas de teatro en galego e discos de historias para rapaces. A partir de 1976 a desaparición da censura franquista propiciou tamén a aparición dos seus primeiros traballos longos.
En 1977 veu a luz o disco Ti, Galiza, onde figura (con letra de Xoán Manuel Casado), O meu país, unha das súas cancións máis populares. Un ano máis tarde publicouse Treboada, con arranxos de José Mário Branco e a colaboración de Pi de la Serra. A composición que dá título a este segundo disco está inspirada no Cerimonial da Treboada de Tomiño. Ambos os dous traballos amosan unha peculiar mestura entre a canción de intervención social e a música tradicional, unha marca característica do autor, que ademais de inspirarse en formas populares e cantigas medievais, non desbota o emprego doutros instrumentos alén da guitarra, como a zanfona ou a arpa.
A finais dos anos 70, Miro entrou en contacto co grupo folk DOA, que lle propuxo colaborar no que ía ser o seu primeiro traballo. O cantor incorporouse ao grupo, co que xa colaborara facendo arranxos, en labores de produción, e tamén como cantante nalgúns dos temas, aínda que a orientación do grupo seguía a ser eminentemente instrumental. A súa colaboración non foi máis alá do primeiro traballo (O son da estrela escura, 1979) e rematou a principios dos anos 80.
Últimas achegas
O último traballo individual do cantor foio disco Orballo, do ano 2004, onde ademais de revisar algúns antigos temas, toca novamente a problemática social do pobo galego dende unha perspectiva contemporánea, cunha canción dedicada ao Prestige. Ese disco e o feito de seguir participando en concertos, convérteno no último representante de Voces Ceibes en activo, tras a morte de Suso Vaamonde e o abandono da carreira musical do resto dos seus formantes.
Igrexas ortodoxas orientais
As Igrexas ortodoxas orientais son aquelas Igrexas cristiás orientais que aceptan tan só os tres primeiros concilios ecuménicos (Primeiro Concilio de Nicea, Primeiro Concilio de Constantinopla e Primeiro Concilio de Éfeso). Rexeitaron as definicións dogmáticas do Concilio de Calcedonia do 451. Tamén son coñecidas como igrexas orientais antigas, miafisitas ou non calcedonianas; e descritas tanto polo cristianismo occidental como pola Igrexa Ortodoxa como igrexas monofisitas (aínda que elas mesmas rexeitan esta descrición como inexacta, por ter rexeitado as ensinanzas de Nestorio e Eutiques). Estas igrexas están en plena comuñón entre elas, aínda que son totalmente independentes.
Non se debe confundir ás igrexas ortodoxas orientais coas diferentes igrexas ortodoxas. A comuñón ortodoxa oriental abrangue seis igrexas:  a Igrexa Ortodoxa Copta, a Igrexa Ortodoxa Etíope, a Igrexa Ortodoxa Eritrea, a Igrexa Ortodoxa Siríaca, a Igrexa Ortodoxa Siria Malankara e a Igrexa Apostólica Armenia. Estas igrexas, malia estar en comuñón entre elas, son xerárquicamente independentes.
Historia
miniatura|right|Icona copta de santo [[Antón Abade.]] A ortodoxia oriental separouse do resto da Igrexa por diferenzas terminolóxicas cristolóxicas. O Primeiro Concilio de Nicea declarara que Xesús Cristo é Deus, é dicir, "consubstancial" co Pai; e o Primeiro Concilio de Éfeso que Xesús, malia seren verdadeiramente divino e humano, é un único ser persoal (unión hipostática). Vinte anos logo de Éfeso, o Concilio de Calcedonia declarou que Xesús é unha persoa en dúas naturezas completas, a humana e a divina. Aqueles que se opuxeron á declaración de Calcedonia sostiñan unha doutrina semellante ao nestorianismo, condenado en Éfeso, segundo a cal Cristo era dous seres distintos, un divino (o Logos) e outro humano (Xesús).
Distribución xeográfica
[[Ficheiro:Oriental Orthodoxy by country.png|dereita|miniatura|450px|Distribución dos cristiáns ortodoxos orientais no mundo:
]] A ortodoxia oriental é a relixión dominante en Armenia (94%), a República de Artsakh (95%) e, en Etiopía (43%), especialmente en dúas rexións: rexión de Amhara (82%) e rexión de Tigray (96%), así como na cidade de Adís Abeba (75%). É tamén unha das dúas relixións dominantes en Eritrea (50%).
McDonnell Douglas MD-90
O McDonnell Douglas MD-90 é un bimotor de pasaxeiros de curto a medio alcance. Foi desenvolvido a partir da serie MD-80. O MD-90 diferenciase do seu predecesor en que está equipado cos máis eficientes motores International Aero Engines V2500 e ten unha fuselaxe máis longa. O MD-90 ten unha capacidade de 172 pasaxeiros e foi introducido en servizo con Delta Air Lines en 1995.
O MD-90 e o posterior MD-95/Boeing 717 foron derivados do MD-80 que, á súa vez, era un modelo intrucido en 1980 desenvolvido a partir do DC-9.
Igrexas ortodoxas orientais
Distribución xeográfica
Constitúe unha minoría en Exipto (9%), Sudán (3–5% do 15% de cristiáns), Siria (2–3% do 10% de cristiáns), Líbano (10% do 40% de cristiáns) e Kerala, India (7% do 20% de cristiáns en Kerala). En termos do número total de membros, a Igrexa Etíope é a maior de todas elas.
Semoíño, A Illa de Arousa, A Illa de Arousa
Semoíño é un lugar na parroquia da Illa de Arousa do concello do mesmo nome, na comarca do Salnés, provincia de Pontevedra. No ano 2007 tiña 122 habitantes, dos cales 68 eran homes e 54 mulleres. O que supón un aumento de 3 habitantes en relación ao ano 2006.
Napoleón Eugène Louis Bonaparte
Napoléon Eugène Louis Jean Joseph Bonaparte, nado en 1856 e finado en 1879, foi un príncipe imperial, fillo único do emperador Napoleón III e de Eugenia de Montijo.
Traxectoria
Co colapso do Segundo Imperio Francés en 1870 o príncipe imperial refúxiase en Bélxica ata que se reúne co resto da familia imperial en Chislehurst, Kent (Inglaterra). Trala morte do seu pai en 1873 os bonapartistas proclamárono Napoleón IV.
Ingresou como cadete nunha escola militar británica, graduouse en 1875 e serviu na arma de artillaría e uniuse como voluntario á expedición británica contra Zululandia, aínda que coa prohibición de entrar en combate. O 30 de marzo de 1879 desembarcou en Durban, participou como voluntario en varias misións de recoñecemento, pero o 2 de xuño, nunha desas misións, foi sorprendido por un grupo de 40 zulús e morreu mentres defendía a súa vida nas proximidades do río iTyotyosi. Os seus restos leváronse a Inglaterra, onde se efectuou un funeral de estado, presidido pola raíña Vitoria de Inglaterra.
Jami
miniatura|Ilustración de Xardín de rosas dos píos, de Jami, datado en 1553. A imaxe xunta a poesía e as miniaturas persas, habitual en moitas obras da [[literatura persa.]] Nur ad-Dīn Abd ar-Rahmān Jāmī (en ), tamén coñecido como Mawlanā Nūr al-Dīn 'Abd al-Rahmān, Abd-Al-Rahmān Nur-Al-Din Muhammad Dashti, ou simplemente como Jami ou Djāmī e en Turquía como Molla Cami, nado en Jam o 7 de novembro de 1414 e finado o 9 de novembro de 1492, foi un poeta persa coñecido polos seus prolíficos estudos e como escritor da literatura mística sufí. Principalmente foi un poeta-teólogo da escola de Ibn Arabi e un Khwājagānī Sũfī, recoñecido pola súa elocuencia e a súa análise da metafísica da misericordia. As súas obras máis célebres son Haft Awrang, Tuhfat al-Ahrar, Layla wa -Majnun, Fatihat al-Shabab, Lawa'ih, Al-Durrah al-Fakhirah.
Segunda división española 1934/35
A tempada 1934–35 da Segunda División de España foi a 7ª edición deste torneo. Foi o primeiro ano no que se competiu segundo este formato de tres grupos e unha fase final que disputarían os dous primeiros clasificados de cada un deles. O Hércules CF declarouse campión e acadou o ascenso a Primeira División xunto ao CA Osasuna ao tempo que o último clasificado de cada grupo descendeu directamente ás categorías rexionais, neste caso serían o Racing de Ferrol, CD Logroño e Sport La Plana.
Jami
Traxectoria
Jami ncaeu en Jam, en Khorasan. O seu pai Nizām al-Dīn Ahmad b. Shams al-Dīn Muhammad chegara de Dasht, pequeno lugar do distrito de Isfahan. Uns poucos anos despois do seu nacemento, a súa familia emigrou a Herat, onde puido estudar peripateticismo, matemáticas, literatura persa, ciencias naturais, lingua árabe, lóxica, retórica e filosofía islámica na universidade de Nizamiyyah. O seu pai, tamén sufí, foi o seu primeiro mestre e mentor. Mentres estaba en Herat, Jami tivo unha importante posición na corte, involucrado na política, economía e filosofía do momento e na vida relixiosa.
Segunda división española 1934/35
Tendo en conta a ampliación de 10 a 24 equipos que sufriu a categoría ascenderon gran número de equipos, porén o ano anterior non se disputara a Terceira División polo que estes clubs foron designados directamente pola Federación Española de Fútbol, agás ao Gimnástico de Valencia, Sport La Plana, Malacitano e Recreativo de Granada que foron os campións e subcampións dos Campionatos Superrexionais Levante e Sur. Así mesmo o Elche CF substituír o Deportivo Alavés que renunciou á súa praza en Segunda División.
Jami
Traxectoria
Como o seu pai era de Dasht, o primeiro pseudónimo de Jami foi Dashti, pero máis tarde escolleu empregar Jami debido a dúas razóns:
Segunda división española 1934/35
Grupo 1
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Jami
Traxectoria
Jami foi mentor e amigo do célebre poeta túrquico Alisher Navoi, como apunta nun dos seus poemas:
Segunda división española 1934/35
Grupo 2
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
<FONT color="red">1</FONT> O CD Logroño retirouse da competición tras so 3 encontros e rematou desaparecendo por motivos económicos.
Jami
Traxectoria
miniatura|esquerda|Mozo buscando o consello do seu pai sobre amor de [[Haft Awrang de Jami, no relato "Un pai aconsella o seu fillo sobre amor".]] Ao final da súa vida vivía en Herat. O seu epitafio di "Cando a túa face está oculta de min, como a lúa se oculta nunha noita escura, perdo estrelas de bágoas e así a miña noite permanece escura a pesar de todas esas estrelas brillantes". Hai varias datas posibles da súa morte, pero a máis aceptada e novembro de 1492. A pesar de que a data real da súa morte é descoñecida, o ano do seu pasamento marca o final da súa contribución, ademais de coincidir cun ano clave, en que os árabes deixaron de habitar a península Ibérica logo de 781 anos. O seu funeral foi dirixido polo príncipe de Herat e asistiron gran número de persoas, demostrando o seu fondo impacto.
Segunda división española 1934/35
Grupo 3
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Jami
Ensinanza e sufismo
No seu papel como shaykh sufí, que comezou en 1453, Jami explicou numerosas ensinanzas sobre o seguimento do camiño sufí. Creou unha distinción entre dous tipos de sufismo, coñecidos como os espíritos "profético" e "místico". Jami é coñecido pola súa extrema piedade e misticismo. Mantívose como un suní devoto no seu camiño cara ao sufismo e desenvolveu imaxes de amor terreal xunto co seu afán de mostrar a paixón espiritual da procura de Deus. Comezou a interesarse no sufismo de moi novo cando recibiu unha beizón de Khwaja Mohammad Parsa que estaba a visitar a cidade. A partir deste momento, buscou a guía de Sa'd-alDin Kasgari baseándose nun soño en que lle dixeron que aceptase a Deus e se convertese no seu compañeiro. Jami seguiu a Kasagari e os dous quedaron ligados polo matrimonio de Jami coa neta de Kasgari. Foi coñecido polo seu compromiso con Deus e o seu desexo de separarse do mundo para achegarse a Deus, en ocasións causando que esquecese as normalidades sociais.
Segunda división española 1934/35
Fase Final
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Jami
Ensinanza e sufismo
miniatura|esquerda|[[Yusuf e Zulaikha (Xosé atrapado pola esposa de Putifar), miniatura de Behzād, 1488.]] Trala súa volta ao mundo social involucrouse nun amplo rangode actividades sociais, intelectuais e políticas no centro cultural de Herat. Comprometeuse coa escola de Ibn Arabi, enriquecendo, analizando e mesmo cambiando devandita escola. Jami continuou a aumentar o seu entendemento de Deus mediante visións e feitos milagreiros, esperando acadar un gran coñecemento de Deus na compaña do bendicido por el. Cría que había tres obxectivos para chegar á "presenza permanente con Deus " mediante a constancia e o silencio, afastándose do estado terreal, e o estado constante dun guía espiritual.
Segunda división española 1934/35
Véxase tamén
Táboa de resultados
Jami
Obras
A súa poesía foi inspirada polos ghazals de Hafiz, e o seu célebra Haft Awrang (“Sete tronos”) está influído segundo el mesmo dixo pola obra de Nizami. Esta obra é unha colección de sete poemas. Cada poema discute un relato diferente como o Salaman va Absal que conta a historia da atracción carnal dun príncipe pola súa nutriz. Jami emprega simbolismo alegórico xunto co relato que mostra as fases clave do camiño sufí como o arrepentimento e a exposición de aspectos filosóficos, relixiosos, relixiosos ou éticos. Cada un dos símbolos alegóricos ten un significativo coñecemento, particularmente de Deus. A historia reflicte a idea de Jami do rei sufí como ideal no gobernante islámico medieval.
Jami tamén é coñecido por tres coleccións de poemas líricos que abranguen dende a súa mocidade ata o final da súa vida, coñecidas como Fatihat al-shabab ("O comezo da mocidade"), Wasitat al-'ikd ("A perla central do colar") e Khatimat al-hayat ("A conclusión da vida"). Pola obra de Jami, as referencias ao sufismo e aos sufís emerxen como tópicos. Algunhas das súas ideas máis profundas foron as explicacións místicas e filosóficas da natureza da misericordia divina, resultado dos seus comentarios sobre obras alleas.
Arte
Jami tamén é coñecido pola influencia da súa poesía, que foi incluída en pinturas persas que mostran a historia de Persia a través de manuscritos ilustrados. A maioría das súas propias obras inclúen tamén ilustracións, algo non habitual nese tempo. A súa poesía profunda adoita ser acompañada por pinturas que reflicten a complexidade da obra e da cultura persa.
Impacto
Jami traballou na corte de Tīmūr en Herat servindo como intérprete e comunicador. A súa poesía reflicte a cultura persa e foi popular no oriente islámico, Asia central e o subcontinente indio. A súa poesía inclúe ideas populares que levaron intereses sufís e non sufís á súa obra. Foi coñecido non só pola súa poesía, senón pola súa obra teolóxica e os comentarios sobre a cultura. A súa obra empregouse en diferentes escolas dende Samarcanda a Istambul e Khayrābād en Persia así como no Imperio Mughal.
Lista de templos gregos antigos
thumb | 300px | O [[templo de Zeus olímpico, en Atenas (174 a.C.-132 d.C.), co Partenón (447-432 a.C.) ao fondo.]]
Esta lista dos antigos templos gregos abarca templos construídos polos helénicos desde o século VI a.C. ata o século II d.C. na Grecia continental e nas cidades helénicas das Illas do Exeo, Asia Menor, Sicilia e Italia, e onde queira que houbera colonias gregas, ou se establecera a cultura grega. A Arquitectura da Grecia antiga era de forma moi regular, sendo a construción "xamba e lintel". Hai tres estilos claramente definidos: a orde dórica, atopada en toda Grecia, Sicilia e Italia; a orde xónica, de Asia Menor, con exemplos en Grecia; e a orde corintia máis adornada, usada inicialmente só para interiores, empregándose cada vez máis durante o período helenístico desde o século I a.C. en diante e usada extensivamente por arquitectos romanos.
Cada templo grego antigo era dedicado a un deus específico dentro do panteón e usábase en parte como almacén para ofrendas votivas. A diferenza das igrexas, o espazo interior non se usaba como lugar de encontro, senón que mantiña trofeos e unha grande estatua de culto da deidade.
Terminoloxía
thumb | 600px | Plantas dos templos gregos antigos Arriba: 1. Dístilo in antis, 2. Anfidístilo in antis, 3. Tholos, 4. Próstilo tetrástilo, 5. Anfipróstilo tetrástilo, inferior: 6. Díptero octástilo, 7. Hexástilo períptero, 8. Hexástilo pseudoperíptero, 9. Octástilo pseudodíptero
A maioría dos templos gregos antigos eran rectangulares e tiñan aproximadamente o dobre do longo do que eran de ancho, con algunhas excepcións notables como o enorme templo de Zeus olímpico de Atenas cunha lonxitude de case 2 1/2 veces o seu ancho. Unha serie de estruturas semellantes aos templos que sobreviven son circulares e denomínanse "tholos".
Os templos máis pequenos teñen unha lonxitude inferior a 25 metros, ou no caso dos "tholos" circulares, de diámetro. A gran maioría dos templos teñen entre 30 e 60 metros de lonxitude. Un pequeno grupo de templos dóricos, incluído o Partenón, ten entre 60 e 80 metros de lonxitude. Os templos máis grandes, principalmente xónicos e corintios, pero incluíndo o templo dórico do Zeus olímpico de Atenas, tiveron entre 90 e 120 metros de lonxitude.
Baroncelle, Abadín
Santiago de Baroncelle é unha parroquia pertencente ao concello de Abadín. Tiña 158 habitantes en 2015 (87 homes e 71 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2014 cando vivían nas súas 12 entidades de poboación 165 veciños (92 homes e 73 mulleres).
Lista de templos gregos antigos
Terminoloxía
Os templos álzanse sobre unha plataforma ou crepidoma, que contén varios chanzos (estereóbata e estilóbata) e elevan a estrutura por riba do chan no que se atopa. Os primeiros exemplos, como o templo de Zeus de Olimpia, tiñan dous chanzos, pero a maioría, como o Partenón, teñen tres, co excepcional exemplo do templo de Apolo en Dídima, que ten seis.
Baroncelle, Abadín
Xeografía
Ten unha superficie de 6,67 km². Limita coas parroquias de Aldixe, As Goás, Abeledo, Corvite e Moncelos; tamén coas de Árbol e Carballido do concello de Vilalba. Pertence ao arciprestado de Terrachá da diocese de Mondoñedo-Ferrol.
Lista de templos gregos antigos
Terminoloxía
O núcleo do edificio é a "naos" construída en cachotaría, no que se atopa a cella, unha habitación sen fiestras que alberga a estatua da divindade. A cella xeralmente ten un pórtico ou "pronao" antes dela, e quizais unha segunda cámara ou "antenaos" ou opistódomo servindo como tesourería ou depósito de trofeos e agasallos. As cámaras estaban iluminadas por unha única gran porta, equipada cunha grella de ferro forxado. Algunhas salas parecen estar iluminadas por claraboias.
No perístilo, que moitas veces rodea completamente a naos, hai filas de columnas. Cada templo defínese como dun determinado tipo, con dous términos: un que describe o número de columnas do frontal de entrada e o outro que define a súa distribución.
Baroncelle, Abadín
Entidades e poboación
Dos 22 lugares recollidos na toponimia oficial 12 son entidades de poboación, sendo a densidade media de poboación no 2015, de 23,69 hab/km².
Lista de templos gregos antigos
Terminoloxía
Exemplos:
Baroncelle, Abadín
Entidades e poboación
As entidades co seu respectivo número de habitantes no 2006 son as seguintes: A Abelleira (12), O Asperón (27), Augalevada (26), A Casavella (15), O Castiñeiro (11), O Fondo (5), A Fonte do Mouro (9), Golpilleiras (4), A Uceira Grande (26), Vacaferreira (9), O Valado (3) e Vilatán (11).
Lista de templos gregos antigos
Terminoloxía
Nota:
A lista
Comportamento de clasificación (por columna #):
Baroncelle, Abadín
Entidades e poboación
Outros lugares (que xeralmente forman parte dalgunhas das entidades) son: Os Barreiros, Os Caseiros, Cornello, A Fraga, O Lodeiro, Piñeiro, Porto do Río, Ríos, Seminaus e A Uceira Pequena.
Patrimonio
Aparece documentado o arciprestado de Baroncelle nunha doazón de Afonso VII, do "Castrum Baroncelli" do ano 1132.
Parroquias de Abadín
miniatura|dereita|As dezanove parroquias que conforman o concello de Abadín.
The Smiths
The Smiths foi un grupo inglés de rock alternativo activo entre 1982 e 1987. Foi formado en Manchester por Morrissey e Johnny Marr, gravaron co selo independente Rough Trade Records. A súa música foi de grande influencia na música indie. Moi populares no Reino Unido viviron unha revitalización no resto de Europa nos anos 90.
Formación principal (1982–1987)
Formación principal (1982–1987)
Focke-Wulf Fw 200
O Focke-Wulf Fw 200 Condor, tamén coñecido como Kurier polos Aliados, foi un monoplano catrimotor alemán totalmente metálico, desenvolvido por Focke-Wulf como avión de pasaxeiros de longo alcance. Unha petición xaponesa para un avión de patrulla marítima de longo alcance levou ás versións militares, que entraron en servizo coa Luftwaffe como avión de recoñecemento e bombardero anti-buque e de patrulla marítima. A Luftwaffe tamén usou de xeito extensivo o Fw 200 como avión de transporte.
21 de maio
O 21 de maio é o 141º día do ano do calendario gregoriano e o 142º nos anos bisestos. Quedan (224) días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Albrecht Dürer. miniatura|100px|Mary Anning
Mortes
miniatura|100px|Henrique VI.
Notas
20 de maio - 22 de maio
Os 366 días do ano
Subdivisións de Ghana
dereita|Mapa das Rexións de Ghana As principais subdivisións de Ghana denomínanse rexións (regions en inglés). Conta con 10 rexións que se dividen en 138 distritos.
Magia y efectos especiales
Magia y efectos especiales é o primeiro disco de estudio da banda madrileña de indie pop IZAL, lanzado de forma independente o 12 de marzo do 2011. O álbum foi gravado e producido nos Estudios Reno de Madrid.
O Carballo Furado, Doso, Narón
O Carballo Furado é un lugar da parroquia de Doso no concello de Narón na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2010 tiña 25 habitantes (13 homes e 12 mulleres).
Gran Premio do Xapón de 2013
O Gran Premio do Xapón de 2013, foi a décimo quinta carreira da tempada de Fórmula Un de. Celebrouse o 13 de outubro de 2013 no circuíto de Suzuka, Xapón. foi o 40º Gran Premio do Xapón.
Informe
Houbo tres drive through, un a Nico Rosberg por unha saída insegura de boxes, outro a Felipe Massa por exceso de velocidade no pit lane e un terceiro a Daniel Ricciardo por gañar vantaxe saíndose da pista. Charles Pic tivo que cumprir un drive through na primeira volta por saír á pista co semáforo en vermello durante a clasificación.
Sebastian Vettel gañou a carreira por 8 segundos logo de remontar un mal comezo para gañar cunha estratexia a dúas paradas. O seu compañeiro de equipo e pole da carreira, Mark Webber caeu ao segundo lugar logo dunha estratexia infrutuosa a tres paradas. Este foi 14º dobrete de Red Bull na Fórmula Un. Román Grosjean rematou terceiro, Fernando Alonso e Kimi Raikkonen conseguiron pasar a Nico Hülkenberg no final da carreira para acadar o cuarto e quinto posto. Hülkenberg logrou o sexto lugar para Sauber, mentres que o seu compañeiro de equipo Esteban Gutiérrez logrou os seus primeiros puntos no sétimo lugar. Nico Rosberg terminou oitavo tras unha penalización, mentres que o McLaren de Jenson Button e o Ferrari de Felipe Massa lograron os puntos das últimas posicións.
Calvin Roberts
Calvin Leon Roberts, nado o 19 de maio de 1956 en Tarboro (Carolina do Norte), é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense. Formado na Universidade Estatal de California, Fullerton, Roberts xogou na Ligat ha'Al, Lega e ACB entre outras competicións. Foi elixido no Draft da NBA de 1980 por San Antonio Spurs no posto 83 (cuarta rolda), aínda que non chegou debutar. Cunha altura de 2,02 metros xogaba na posición de pivote.
Tras do Monte, Covas, Viveiro
Tras do Monte é un lugar da parroquia de Covas no concello lugués de Viveiro na comarca da Mariña Occidental. Tiña 4 habitantes, todos homes, no ano 2010 segundo datos do INE.
Janjanbureh (homónimos)
Janjanbureh pódese referir a varias cousas en Gambia:
Cenél nEógan
Cenél nEógain é o nome dos descendentes de Eógan mac Néill, fillo de Niall Noígiallach, que fundou o reino de Tir Eógan no século V. Comprende gran parte do actual condado de Tyrone, así como partes dos condados de Londonderry, Donegal, Fermanagh, Monaghan e Armagh.
Entre os descendentes de Eógan inclúense personaxes como Hugh O'Neill, Felim O'Neill de Kinard, Owen Roe O'Neill, Patrick O'Neill, Hugh Dubh O'Neill, Hugh McShane O'Neill ou Conn O'Neill.
STS-51
STS-51 foi unha misión do transbordador espacial Discovery lanzada o 12 de setembro de 1993 desde a rampla 39B do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Cenél nEógan
Árbore xenealóxica
Fergal mac Maele Duin |   |___________________    |                  |    |                  |     Áed Allán      Niall Frossach |                 |    |                  |    Mael Duin      Áed Oirdnide |                 |    |                  |____________________________________________     Murchad            |                                           | |                                          |                    Niall Caille                               Mael Duin |                                          |        __________________|_______________________                    |     |                                        |                    Murchad |                                       |                    |     Áed Findliath                        Flaithbertach            | |                                       |                    Flaithbertach |___________________                    |      |                 |                      Ualgarg |                |                      |      Domnall       Niall Glúndub? |                   (see below)         Aed Ua hUalgairg |    |__________________________________________________     |          |                 |                   |     |          |                 |                   |     Conchobar  Fergal        Flaithbertach         Flann |         |                 |       |          x                 | |         |                 Mael Ruanaid | Murchad Glun re Lar                | |                                    |     |                              Mael Sechnaill |________________________          |      |               |      |            |______________     |               |      |            |             |     Flaithbertach   Tadg   Conn         |             | Niall    Lochlainn |                    ____________________|____                     |            |         |                       |            |         |                   Domnall        Aed     Donnchad
STS-51
Características
STS-51, con cinco astronautas a bordo, foi lanzada para poñer en órbita o satélite ACTS e para lanzar e recuperar a plataforma de observación astronómica Orfeus-SPAS. Tamén levou o experimento LDCE na bodega de carga. A tripulación estaba formada polo comandante Frank L. Culbertson, o piloto William F. Readdy e os especialistas de misión James H. Newman, Daniel W. Bursch e Carl E. Walz.
Cenél nEógan
Árbore xenealóxica
Niall Glúndub |   |_________________________________________________    |                                                |    |                                                |     Muirchertach mac Néill                                 Conaig |                                               |    |______________________                          |    |                    |                           Domnall |                   |                           |    Flaithbertach    Domnall ua Néill                | |                          Fergal _____________________|_____________________   |                    |               |    |                    |               |    Muiredach            Aed        Muirchertach |                                   |    |                                    |    Lochlainn                        Flaithbertach Ua Néill |                                            |                                        Aed |                                        |                                        Aed In Macaem Toinlesc Ua Neill |                     ___________________|___________                      |                             |                      |                             |                      Aed Meith                Niall Ruad (issue)                    (issue)