cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Baix Maestrat
Xeografía
Atópase no extremo nororiental da comunidade, na costa mediterránea. Limita ao norte coas comarcas do Matarranya (provincia de Teruel) e o Montsià (provincia de Tarragona), ao oeste co Alt Maestrat e Els Ports, ao sur coa Plana Alta e ao leste co mar Mediterráneo.
Economía
As actividades tradicionais son, entre outras, a agricultura (cítricos, oliveiras, alcachofas) e a pesca. A alcachofa de Benicarló ten denominación de orixe. Dende finais do século XX, o turismo converteuse nun motor económico importante para a comarca.
Lingua
A lingua predominante na comarca é o valenciano.
Juan Francisco Garrido
Juan Francisco Garrido Romera, coñecido como Juanfra Garrido, nado o 20 de maio de 1961 en Linares (Xaén) e finado o 20 de setembro de 1993 aos 33 anos, foi un xogador profesional de baloncesto español que xogou en diversas categorías do baloncesto estatal, entre elas catro tempadas na liga ACB, tres co Club Baloncesto Breogán de Lugo e unha co Caja San Fernando de Sevilla. Ten unha praza adicada a el na súa cidade natal.
Traxectoria
Juanfra Garrido xogou nos seguintes equipos durante a súa carreira profesional:
Bidueiral de Montederramo
O Bidueiral de Montederramo é un espazo natural galego catalogado como zona especial de conservación (ZEC) que abrangue a zona de nacemento dos ríos Arnoia, Limia e Támega nas abas da serra de San Mamede, que está na zona oeste do Macizo Central ourensán. Está nos concellos de Montederramo e Vilar de Barrio.
Xeografía
O ZEC está entre a terra de Caldelas e a Limia e ocupa principalmente as parroquias de Paredes e Gabín de Montederramo e unha área menor de Rebordechau en Vilar de Barrio. Dentro do espazo atópase o lugar do Teixedo e case dentro del A Ferrería, lugares de Gabín.
Ten os regos de Corgo Figueiro e Corogo de Valdemiotos ou Torneiros, que aflúen fóra do espazo no río de Queixa; e o rego de Corgo das Aguzadeiras, que aflúe no río Mao, e a cabeceira do río Mao.
Flora
Este espazo está formando principalmente por queirogais, como Erica ciliaris e Erica tetralix, e bosques autóctonos, cunha parte relativamente importante de bosque de bidueiro (Betula).
A maior área dos bosques son a das carballeiras de Quercus robur e Quercus pyrenaica. Ás carballeiras séguenas as acivreiras (Ilex aquifolium) en extensión, mesturadas entre os bidueiros. Nas ribeiras dominan os ameneiros (Alnus glutinosa) e os freixos (Fraxinus excelsio).
Nos prados destacan as formación de múltiples especies de Nardus. No bidueiral están tamén presentes zonas de turbeiras e covas.
As especies da flora que están presentes no catálogo galego de especies ameazadas son:
Fauna
As especies de maior interese do espazo en canto a súa conservación son a lagarta da serra (Iberolacerta monticola) e o lagarto das silvas (Lacerta  schreiberi), as aves gatafornela (Circus cyaneus) e a tartaraña cincenta (Circus pygargus) e os morcegos grande de ferradura (Rhinolophus ferrumequinum) e pequeno de ferradura (Rhinolophus hipposideros).
Outras aves de interese do espazo son os azores (Accipiter gentilis), gabiáns Accipiter nisus, a tartaraña cincenta (Circus pygargus), a aguia albela (Circaetus gallicus), os mouchos, ou o gabeador azul (Sitta europaea).
Entre os mamíferos de interese de conservación están o gato bravo (Felis silvestris), o lobo (Canis lupus) e varias especies de armiños, en particular a Mustela erminea.
As especies da fauna que están presentes no catálogo galego de especies ameazadas son:
Lendas
Esta fraga acocha unha lenda popular xa que, segundo esta, foi o escenario escollido por Romasanta, o home lobo, para acometer variedade de crimes. Manuel Blanco Romasanta, máis coñecido como “o do unto”, confesou a finais do século XIX que froito dunha maldición foi convertido nun home lobo que saía nas noites de lúa chea. Isto deu orixe á lenda que se desencadeou neste bosque, por ser o único caso de licantropía documentado en España.
Rutas accesíbeis
Dentro do Bidueiro de Montederramo pódese realizar un itinerario que consta dunha lonxitude de 22 km e na que a dificultade só existe nos dous últimos quilómetros, xa que nos atopamos un desnivel de 250 metros.
O percorrido comeza nunha pequena aldea de Gabín, Montederramo, que nos achega ata o Bidueiro mediante unha pista transitable por vehículos. No lugar do Campo do Casar comeza esa ruta PR-G 182, ou Ruta do Bidueiro de Gabín. Consta de 9 quilómetros polo interior da fraga, onde ao seu fin se encontra ó unha construción eclesiástica.
Wojciech Jaruzelski
Wojciech Witold Jaruzelski, nado o 6 de xullo de 1923 en Kurów e finado en Varsovia o 25 de maio de 2014, foi un político e militar polaco.
Traxectoria
Wojciech Jaruzelski naceu no seo dunha familia nobre que descende do cabaleiro Slepowron (de onde proceden as armas desta familia: o brasón «Slepowron») a quen en 1224 o príncipe Conrad de Mazovie outorga as terras de Jeruzale (máis tarde chamadas Jaruzele) en recompensa pola súa participación nas guerras contra as tribos pagás dos Sudaros. O avó do xeneral, igualmente chamado Wojciech (latinizado, Adalbert) tomou parte na Insurrección de Xaneiro (1863) sendo deportado a Siberia polos rusos pola súa participación nela. Condenado a doce anos, regresará tras oito, grazas a unha amnistía do Tsar. O pai do xeneral participa como voluntario na guerra polaco-bolxevique de 1920.
Tras a ocupación de Lituania por parte do exército vermello en 1940, e para evitar a deportación, o pai de Wojciech Jaruzelski solicita ás autoridades a cidadanía soviética. O 14 xuño de 1941 (unha semana antes do ataque alemán), os Jaruzelski son detidos pola NKVD, que confisca a estes "inimigos do pobo" 99 marcos alemáns, 3 rublos imperiais de ouro, un coitelo finlandés con vaina e un aparello Kodak. esquerda|240px|miniatura|Wojciech Jaruzelski con [[Fidel Castro en maio de 1972.]] Transportado nun camión a familia é pronto separada (os fillos quedan coa nai, mentres que o pai viaxa nun transporte diferente). En vagóns de gando, Wojciech Jaruzelski é enviado xunto á súa nai e á súa irmá ás Montañas de Altai, mentres o seu pai toma dirección ao gulag n°7 (territorio de Krasnoiarsk, no medio de Siberia). A viaxe dura preto dun mes. Tras pasar por Omsk e Novosibirsk, os Jaruzelski reencóntranse na aldea de Turatchak, nas montañas de Altai, a 180 km de Biisk. Para atender as necesidades da familia en ausencia do seu pai (a súa nai cae enferma rapidamente) o mozo Wojciech Jaruzelski traballa cortando árbores na taiga. Liberado pola amnistía dos polacos provocada pola firma en Londres dos acordos de Sikorski-Maiski, o pai de Wojciech chega a Biisk, onde Wojciech e a súa nai espéranlle, tras rexeitar fuxir de Turatchak en xaneiro 1942. O pai tenta alistar ao seu novo fillo no exército polaco formado na URSS polo xeneral Anders, pero tropézase co rexeitamento das autoridades. O 4 de xuño de 1942 o pai de Wojciech Jaruzelski morre de disentería en Biisk. Será enterrado no cemiterio local.
Foi nomeado Primeiro ministro de Polonia o 10 de febreiro de 1981 até 1985. Ante a popularidade crecente do sindicato Solidarność e do seu líder Lech Wałęsa, impón o 13 de decembro de 1981 o estado de sitio. Ocupou o cargo de presidente entre 1989 e 1990.
O 31 de marzo de 2006 o xeneral Jaruzelski foi acusado de crime comunista e condenado a 8 anos de prisión por implantar a lei marcial en 1981.
Deania
Deania é un xénero de tiburóns da orde dos escualiformes (Squaliformes) e familia dos centrofóridos (Centrophoridae) caracterizados por presentaren longos fociños. Comprende as 4 especies relacionadas a continuación.
Especies
Deania hystricosa, a zapata lixa, ten un fociño aínda máis longo que a especie anterior. O seu tamaño tamén é algo maior (até 109 cm), e a súa pel é piel moi áspera. Habita no Atlántico leste ao redor da illa da Madeira e no oeste do Pacífico, ao sur do Xapón, e só se ten visto en contadas ocasións. Vive profundidades de entre os 600 e os 1.000 m. Ovovivíparo, probabelmente con camadas de 12 crías.
Deania profundorum, a zapata seta, é a especie máis pequena do xénero (máximo, 76 cm), e ten o longo fociño moiu afiado, como unha frecha (de aí os seus nomes vulgares). Propia de augas profundas (vive entre os 300 e os 1.785 m de profundidade), encontrándose no océano Pacífico ao redor de Filipinas, no Atlántico oriental ao longo da costa de África e nas costas surafricanas do Índico. Como as outras especies do xénero aliméntase de paixes óseos e crustáceos, e é ovovivíparo, con de 5 a 7 crías por camada.
Deania quadrispinosa encóntrase no Atlántico (costas de Namibia), no Índico (costas de Mozambique) e no Pacífico sur, fonte Australia, a profundidades de entre 150 e 732 m. Algo maior que os seus conxéneres (até 114 cm), ten o fociño aínda máis longo que a zapata de bico, caracterizándose polo seu dorso de cor parda escura e pola presenza de espiñas pequenas e velenosas nas aletas dorsais.
En Galicia
Nos mares próximos ás costas galegas está citada a especie Deania calcea. Ningún destes autores dan un nome popular galego para esta especie, pero si o fan Lahuerta e Vázquez, que lle adxudican o de zapata de bico e, como sinónimo, zapata paxariño. Ademais, mestes autores tamén lles adxudican nome galego ás especies D. hystricosa (zapata lixa) e D. profundorum (zapata seta).
Gancho (diacrítico)
O gancho é un sinal diacrítico que pode aparecer situado en distintas partes da letra que modifica. Ten forma dun pequeno trazo curvo enganchado á letra.
Usos
O gancho colócase como un trazo curvo cara a esquerda ou cara a dereita, tanto na parte superior da letra coma na inferior. En ocasións tamén pode aparecer en horizontal. miniatura|centro|200px|Distintas colocacións do gancho
Alfabetos non latinos
O alfabeto cirílico emprega o gancho como diacrítico en letras como Ӄ, Ӈ, Ӽ ou Ԓ.
Alfabeto Fonético Internacional
O Alfabeto Fonético Internacional emprega letras minúsculas cun gancho. Estes símbolos son ɓ, ɗ, ɠ, ɦ, ɧ, ɱ, ɲ, ŋ, ɽ, ʈ, ѵ e ʋ. Ata 1993 tamén se empregaron ƈ, ƙ, ƥ, ʠ e ƭ que foron substituídas por ʄ̊, ɠ̊, ɓ̥, e ɗ̥. Moitas das linguas que empregan o gancho como diacrítico representan o mesmo fonema có do Alfabeto Fonético Internacional.
Antigamente, usábase tamén un sinal diacrítico chamado gancho palatal para representar consoantes palatalizadas. Consistía nun pequeno gancho unido á parte inferior dereita da letra e mirando cara á esquerda. Este sinal foi substituído en 1989 por un superíndice j, escribíndose no canto de.
Oromë
Oromë é un personaxe ficticio do legendarium de J. R. R. Tolkien, que aparece na súa obra O Silmarillion. É un dos Valar, os seres anxelicais que custodian e gobernan Arda (o mundo no universo de Tolkien).
Durante os Anos das Árbores, cando a maioría dos Valar marcharon da Terra Media para se ocultar en Aman, Oromë seguiu a cazar de cando en vez nas fragas da Terra Media. Así, atopou os Elfos logo destes espertaren en Cuiviénen (aínda que Melkor, o Vala maligno, descubríraos antes ca el), e foi o primeiro en darlles o nome de Eldar. Foi tamén quen levou consigo a tres deles para Valinor. Sendo un poderoso cazador, desempeñou un papel activo nas loitas contra Melkor.
A capela (música)
A capela (do italiano a cappella que significa "como na capela" ) é o xeito de crear música unicamente a través da voz humana xerando os sons, o ritmo, a melodía e a harmonía necesarias sen necesidade de ningún tipo de instrumento musical.
Oromë
Posuía un grande corno (o Valaróma) e un grande cabalo (Nahar ou Nækhærra). Era célebre pola súa carraxe, a máis terríbel entre os Valar. Oromë é un dos Aratar, Os Altos de Arda, os oito Valar máis poderosos, o que significa que o seu poder é moito maior có doutros espíritos anxelicais como os Maiar, e mesmo có da súa esposa e o da súa irmá.
A capela (música)
Orixe
A música a capela é música vocal sen acompañamento instrumental. Provén das restricións no uso de instrumentos musicais en igrexas cristiás desde a introdución do canto gregoriano ata ben entrado en medievo.
Oromë
Notas
Vala (Middle-earth) ヴァラ Ainur Valar Валар Valar (Tolkien)
A capela (música)
Orixe
A música a capela utilízase adoito en música sacra. O canto gregoriano é o exemplo máis claro de música a capela, do mesmo xeito que a maioría da música vocal sacra do Renacemento. O madrigal foi tamén unha forma de canto a capela, ata que a comezos do Barroco se lle engadiron diferentes instrumentos. Os Amish, as igrexas de Cristo, congregacións bautistas primitivas, a maioría das congregacións da igrexa católica e os cristiáns ortodoxos do Leste (principalmente rusos e outros grupos eslavos) son corpos relixiosos coñecidos por realizar os oficios sen acompañamento musical. A arpa sacra, un tipo de música "popular" relixiosa, é tamén un estilo de canto a capela. Durante os anos 80, tivo maior pulo entre os grupos relixiosos o uso de agrupacións vocais como entretemento.
Historia
Desde a descuberta dos primeiros aparellos para gravar son, as gravacións de música a capela son infinitas. A invención do magnetófono na década dos corenta chegou acompañada da época dourada dos grupos vocais estadounidenses cun grande número de estilos desenvolvidos desde os campos de algodón dos escravos, cos seus "gospel". Blues, scat, jazz, beeboop, rock and roll, doo wop, surf e un longo etcétera son estilos dos anos 40,50 e 60. Desde os anos 80, incitado polo éxito de cancións de artistas como Bobby McFerrin, Boyz II Men, Flying Pickets, Neri per Caso, Vocal Siete, Rockapella, etc., esta forma de música colleu un auxe importante.
Os arranxos da música popular para os pequenos conxuntos a capela inclúen xeralmente unha voz que canta a melodía principal, unha que canta sobre unha liña de baixo, e que marca o ritmo, e as voces restantes, que contribúen ao acompañamento en forma de harmonía acorde, que se chama coro. Con todo, moitos grupos a capela contemporáneos adoptaron outros métodos, incluíndo polifonía e o beatbox ou percusión vocal, que consiste nunha caixa de ritmos producida coa boca ou a imitación dunha batería, percusión menor, pratos, etc.
Tamén xurdiron bandas de música a capela en xéneros de música máis populares, como Van Canto, que combina os seus propios temas con versións a capela de clásicos do heavy metal.
En 2009 xurdiu o grupo The Voca People orixinario de Israel, que combina o canto a capela con beatboxing.
En 2015 o grupo a capela estadounidense Pentatonix gañou un Grammy ao mellor arranxo instrumental ou a capela polo seu tema 'Daft Punk'. Isto supuxo un grande avance no recoñecemento da música a capela no ámbito contemporáneo.
Coñecemento
miniatura|300px|Árbore do coñecemento, de [[Lucas Cranach, o Vello]]
O coñecemento adoita entenderse como:
Non existe, por tanto, unha única definición de coñecemento. Porén existen moitas perspectivas desde as que se pode considerar o coñecemento, sendo un problema histórico da reflexión filosófica e da ciencia a consideración da súa función e fundamento.
O coñecemento é, por unha banda, o estado de quen coñece ou sabe algo e, por outra banda, os contidos sabidos ou coñecidos como patrimonio global da humanidade. Por exemplo, un coñecemento amplamente compartido nas sociedades actuais é o feito de que a Terra é un xeoide.
Por extensión, adoita chamarse tamén coñecemento a todo o que un individuo ou unha sociedade dados considera sabido ou coñecido. Neste sentido, diríase por exemplo que a existencia de bruxas e trasgos era coñecida na Idade Media, mentres que, desde o punto de vista actual, estas crenzas son infundadas e non constitúen, xa que logo, coñecementos.
Sen dúbida, as ciencias constitúen un dos principais tipos de coñecemento.
O coñecemento, a súa natureza, a súa variedade, o xeito de como é adquirido, o proceso da súa adquisición, os seus valores e o seu papel nas sociedades humanas, estúdanse nunha variedade de disciplinas, incluíndo a filosofía, a epistemoloxía, a ciencia, a psicoloxía, as ciencias cognitivas, a antropoloxía e a socioloxía.
Algunhas definicións
O coñecemento é a consciencia e o entendemento dos feitos, verdades ou información gañadas na forma da experiencia ou da aprendizaxe. O coñecemento é unha apreciación da posesión dos detalles interconectados que, no illamento, son de menor valor.
O coñecemento é un termo con moitos significados segundo o contexto, pero polo xeral está relacionado con tales conceptos como o significado, a información, a instrución, a comunicación, a representación, o estudo e o estímulo mental.
O coñecemento é distinto da información simple. Tanto o coñecemento como a información consisten en declaracións verdadeiras, pero o coñecemento é a información que ten un obxectivo ou o emprego. Os filósofos describirían isto como a información asociada coa intencionalidade. Chaman o estudo do coñecemento epistemoloxía.
Unha definición común de coñecemento é que consiste na crenza xustificada verdadeira. Esta definición provén do Theaetetus de Platón
Que constitúe o coñecemento, a certeza e a verdade son cuestións polémicas. Estas cuestións son discutidas por filósofos, científicos sociais e historiadores. Ludwig Wittgenstein escribiu Sobre a certeza —aforismos acerca destes conceptos— explorando as relacións entre o coñecemento e a certeza.
Coñecer e saber
miniatura|Espiral do coñecemento, Diferenciamos, dun modo técnico e formalizado os conceptos de coñecer e saber, por máis de que, na linguaxe ordinaria, se usen ás veces como sinónimos, outras veces non.
Coñecer, e o seu produto, o coñecemento, está ligado a unha evidencia que consiste na crenza baseada na experiencia e na memoria e á algo común na evolución des seres naturais concibidos como sistemas, a partir dos animais superiores.
É dicir, que as cousas alleas á razón non poden ser obxecto de ciencia. E un pouco máis adiante recoñece que os elementos simples son por iso "irracionais", xa que non se pode dar razón deles. E despois, no "Sofista", intenta por iso "ir máis alá" do elemental como elemental, senón ao fundamento do mesmo, á "Idea" (Logos), a "racionalidade" que serve de fundamento ou, como di Xavier Zubiri, (Inteligencia y razón, páx. 258 e ss.), fai posíbel o "verdadear" das cousas e os feitos como realidade. O saber da verdade, así concibido, é un "feito aberto" como proceso intelectual e non un logro definitivo, (Hilary Putnam, Razón, verdade e historia, Madrid, Tecnos, 1988. Un conxunto de razóns e outros feitos independentes da miña experiencia que, por un lado, ofrecen un "saber qué" é o percibido e, por outro lado, orientan e definen a conduta, como un "saber facer" como resposta adecuada e unha valoración de todo iso respecto ao bo.
Catedral de Granada
A Catedral da Encarnación de Granada é un templo católico da cidade española de Granada, sé da diocese da cidade. O templo é unha das obras cimeiras do Renacemento español.
Historia
Co reinado de Carlos I de España levaranse a ramo numerosas construcións na cidade de Granada, dada a intención do monarca de converter a urbe no modelo de cidade do século XVI. Así a construción da catedral de Granada será coetánea das do palacio cristiano da Alhambra, da Universidad e da Chancelaría (tribunal supremo).
A obra é concibida en 1523 por Enrique Egas, tomando como modelo a Catedral de Toledo. Mais será Diego de Siloé quen, en 1529, se encargará das obras, que se concluirán en 1537. O autor traza con liñas renacentistas todo o edificio sobre os alicerces góticos, con deambulatorio e cinco naves, en vez das tres habituais. Combina ademais na súa estrutura elementos doutros estilos arquitectónicos.
Coa política centralista de Filipe II e, especialmente, no reinado de Filipe III, coa expulsión dos mouriscos en 1609, a rexión perderá gran parte da súa forza económica, quedando relegada fronte outros centros locais. Porén, si se continuarán a desenvolver proxectos artísticos de importancia. É o caso da reforma da fachada principal, en 1664, emprendida por Alonso Cano (1601 – 1667), pola que se introducen elementos barrocos.
A magnificencia do proxecto sería aínda maior de erguérense as dúas grandes torres de 81 metros de altura, previstas en plano. O proxecto non foi terminado por diversos problemas, entre eles a morte de Alonso Cano en 1667, ademais doutros económicos, polo que finalmente, en 1684, a Catedral quedou cunha torre única, formada só por tres corpos, en lugar dos seis previstos, e con 57 metros de altura.
En 1706, Francisco de Hurtado Izquierdo, e logo o seu colaborador José Beda, construíron o actual sagrario da catedral. Nel, rompendo a tendencia rococó e respectando a sobriedade de liñas, conservouse a estrutura clásica do resto do templo.
Características
A catedral de Granada presenta unha planta rectangular, debido a que as cinco naves cobren por completo o cruceiro, que non chega a destacar sobre a silueta desta. As cinco naves están escalonadas en altura, sendo maior a central. En ambos pés da catedral sitúanse as dúas torres.
A capela maior está composta por unha serie de columnas corintias, e sobre os capiteis, érguese o entaboamento, e sobre deste, a bóveda, que se encontra, ao igual que os espazos inferiores sobre as columnas, furada, albergando unha serie de vitrais.
A fachada presenta unha estrutura encadrada, en forma de arco de triunfo, con portadas e lenzos de parede, empotrados. Está formada por tres eixes, coroados cada un por arcos de medio punto, sostidos sobre pilastras, de forma similar a solución empregada en Santo André de Mantua de Domenico Fancelli. As pilastras carecen de capiteis, mostrando no seu lugar resaltes esculpidos, así como medallóns de escaiola acaroados.
Circe ou o pracer do azul
Circe ou o pracer azul é unha novela en lingua galega escrita por Begoña Caamaño e publicada por Editorial Galaxia en 2009. A obra fai unha revisión da mitoloxía grega desde un punto de vista feminista, non só centrándose nas mulleres como personaxes principais, senón enfocando a súa feminidade.
Catedral de Granada
Características
O sagrario, de 1706, mantén, como se dixo xa, as proporcións clásicas do templo, mantendo as columnas múltiples do cruceiro as formas da orde composta que ideara Siloé.
Circe ou o pracer do azul
Trama
miniatura|As amigas, de [[Gustav Klimt, imaxe usada na portada do libro.]]
Damon Hill
Damon Graham Devereux Hill, OBE, nado en Londres o 17 de setembro de 1960, é un expiloto de Fórmula 1 británico e o campión do mundo de. É fillo do dúas veces campión do mundo de Fórmula 1 Graham Hill.
Circe ou o pracer do azul
Trama
Trala marcha de Ulises á guerra de Troia, Penélope agarda en Ítaca o seu regreso. Ao cabo de once anos recibe unha carta de Circe onde a deusa lle explica que Ulises está na illa de Eea e que son amantes. Comeza así unha relación epistolar entre Penélope e Circe na que se sinceran e abren os seus corazóns.
Circe explícalle o modo en que se rexe a illa de Eea e os feitizos con que enmeiga os homes con comportamento rudo. Penélope explícalle pola súa banda o seu papel como raíña de Ítaca, o modo en que goberna a mesma na ausencia de Ulises e como ten que facer fronte a outros homes que desexan casar con ela. Cóntalle tamén a súa relación con Laertes (pai de Ulises) Euriclea (nai de Ulises) e Telémaco, fillo de Ulises e Penélope.
Damon Hill
Hill chegou ás competicións de motor profesionais relativamente tarde, comezou a competir con motocicletas en 1983 á idade de 23 anos. Ao ano seguinte gañou a copa de 350 cc en Brands Hatch. En 1985 pasouse aos monoprazas de 4 rodas competindo co equipo Van Diemen na Fórmula Ford, antes de cambiar de novo á Fórmula 3 británica en 1986. Logo de tres tempadas na Fórmula 3, onde gañou 4 carreiras, Hill volveu cambiarse, esta vez á Fórmula 3000 internacional, co equipo Mooncraft, onde, aínda que foi competitivo, nunca gañou unha carreira.
Circe ou o pracer do azul
Trama
Finalmente Ulises, que nada sabe da relación epistolar entre Circe e Penélope, marcha de regreso a Ítaca. Antes de marchar deixou preñada a Circe, aínda que el non sabe ren.
Damon Hill
Williams botou a Hill na tempada a pesar de conseguir 8 vitorias e o campionato do mundo na tempada anterior, e foi contratado por Arrows. Conseguiu ademais a primeira vitoria para o equipo Jordan no Gran Premio de Bélxica de 1998.
En 2006, Hill foi elixido presidente do British Racing Drivers Club, sucedendo así a Jackie Stewart.
Circe ou o pracer do azul
Narración
Hai un narrador omnisciente en terceira persoa, pero conta con numerosas epístolas cruzadas entre as protagonistas. Hai un emprego dun vocabulario moi rico, con fórmulas de cortesía.
Damon Hill
A súa primeira carreira foi o Gran Premio de España de 1992 e a última o Gran Premio do Xapón de 1999.
Vida persoal e comezos
Hill naceu en Londres o 17 de setembro de 1960, froito do matrimonio do campión do mundo de Fórmula 1 Graham Hill e a súa esposa Bette. Hill ten dúas irmás, Samantha e Brigitte. Brigitte era actriz. A súa primeira película foi Caravan to Vaccares en 1974, e comezou Hill Marketing en 1998 logo de traballar con Damon. En 2002, ela fíxose representante do piloto americano Derek Hill, fillo do campión do mundo de Fórmula 1 de, Phil Hill, aínda que non tiñan parentesco entre eles.
Mentres, na súa adolescencia, Damon asistiu ao prestixioso Haberdashers' Aske's Boys' School en Hertfordshire. A morte do seu pai nun accidente aéreo en 1975, cando Damon tiña só 15 anos, deixou á familia Hill nunhas circunstancias realmente malas. Hill empezou a traballar como peón e mensaxeiro en moto para pagarse os seus estudos.
Damon casou con Georgie (nada o 30 de abril de 1963), e tiveron catro fillos: Oliver (nado o 4 de maio de 1989), Joshua (nado o 9 de xaneiro de 1991), Tabitha (nada o 16 de xullo de 1995) e Rosie (nada o 1 de febreiro de 1998). Oliver naceu con síndrome de Down e Damon e Georgie financian institucións benéficas relacionadas.
Antes da Fórmula 1
Hill comezou a súa carreira dentro do mundo do motor en competicións de motocicletas en 1983, gañando o campionato de 350 cc en Brands Hatch, antes de competir nunha carreira de coches no Winfield Racing School en Francia. Hill non fixo o seu debut en monoprazas ata 1984, levando o casco branquiazul do London Rowing Club como xa fixo o seu pai. Aos poucos conseguiuse meter na Fórmula Ford, gañando seis carreiras para o equipo Van Diemen en 1985. Entón Hill entrou na Fórmula 3, onde correu para tres equipos diferentes en tres anos, cunha primeira tempada constante en Mooncraft en 1986 e varias vitorias nos seguintes anos con Middlebridge Racing e a entón Intersport. En 1989, Hill alcanzou a Fórmula 3000, correndo de novo para Mooncraft e a Middlebridge Racing durante os seguintes tres anos. Aínda que Hill correu cos desfavorecidos chasis Lola con Middlebridge en 1990 e 1991, conseguiu tres poles e liderou cinco carreiras en 1990, pero non conseguiu gañar ningunha carreira durante a súa estancia na Fórmula 3000.
: Brabham
Hill tiña 31 anos cando comezou a súa carreira na Fórmula 1 como piloto de probas de Williams. Fichou co equipo Brabham en. Brabham, que gañou o campionato de construtores en, atopábase en serias dificultades económicas. Hill empezou a tempada na terceira carreira, substituíndo a Giovanna Amati despois de que o seu patrocinio non fose adiante. Amati non fora capaz de conseguir cualificar, pero Hill igualou ao seu compañeiro de equipo, Eric van de Poele cualificando para dous Grandes Premios de metade de tempada: o GP do Reino Unido e o GP de Hungría. O circuíto de Hungría sería logo o escenario de dúas vitorias de Hill e este sempre puntuaría aquí. Hill continuou como o piloto de probas de Williams-Renault ese ano. Pois o equipo Brabham quebrou tras o Gran Premio de Hungría e non terminou a tempada.
1993-1996: Williams
miniatura|esquerda|O mítico [[Williams F1 Team|Williams número 0 de Damon Hill.]] Cando Nigel Mansell deixou Williams para ir á Indy Racing League en, Hill sentou no coche titular como compañeiro de Alain Prost, antes que o candidato con máis experiencia Martin Brundle. Na súa primeira tempada completa na Fórmula 1, Hill beneficiouse enormemente da experiencia do seu compañeiro francés. Logo de catro retiradas na primeira metade da tempada, ademais de problemas cos pneumáticos cando lideraba o Gran Premio de Alemaña, o piloto inglés gañou tres carreiras consecutiavas en Hungría, Bélxica (onde el e Michael Schumacher tiveron unha emocionante carreira) e en Italia. Con iso converteuse no primeiro fillo dun vencedor dun Gran Premio en gañar tamén un.
Tradicionalmente, o campión do campionato de pilotos leva o número 1 no seu coche na seguinte tempada, mentres que o seu compañeiro leva o número 2. Como o campión de, Nigel Mansell, non correu na Fórmula 1 en , déronllo ao equipo Williams os números 0 e 2. Hill colleu o número 0, sendo a segunda persoa na historia da Fórmula 1 en facelo, logo de Jody Scheckter en.
En, o tres veces campión do mundo Ayrton Senna entrou en Williams xunto a Hill. Como o entón campión, esta vez Prost, tampouco volveu correr, Hill mantivo o seu número '0'. A pretemporada apostaba por Senna como aspirante ao título, pero en Imola, o brasileiro perdeu a vida despois de que o seu coche saísese da pista. Co equipo baixo investigación das autoridades italianas por homicidio involuntario, Hill atopouse liderando o equipo Williams con apenas unha tempada de experiencia na máxima categoría. Aínda que Hill comentou á BBC Sport en 2004 que el cría que Senna simplemente tomou a curva demasiado rápido, foi cumpridamente anunciado no momento que a columna de dirección do coche fallara. Baixo unhas circunstancias difíciles, Hill obtivo unha emotiva vitoria na seguinte carreira en Barcelona, así como o seu pai tamén gañou 26 anos antes con Lotus logo da morte de Jim Clark. Schumacher loitou o segundo posto con fallos na caixa de cambios, liderando comodamente as voltas anteriores.
Aínda que Michael Schumacher dominou os comezos da tempada, Hill creou certa controversia na loita polo título logo da súa vitoria no Gran Premio do Reino Unido, unha carreira na que o seu pai xamais subiu todo o máis alto do podio. Schumacher foi descualificado de esa carreira por adiantar na volta de formación e en Bélxica, onde ademais lle prohibiron participar nas dúas carreiras posteriores, debido a irregularidades na prancha. Houbo catro vitorias máis para Hill, tres das cales foron en carreiras onde Schumacher foi descualificado ou non correu, entrando na batalla polo título na última carreira en Adelaida.
Pero nin Hill nin Schumacher terminaron a carreira logo dunha polémica colisión na que o piloto alemán conseguiu o título. Hill estaba alcanzando a Schumacher cando o alemán saíuse da pista mentres ía en primeira posición, danando gravemente o seu Benetton. Hill estaba pasando a quinta curva do circuíto cando ve a Schumacher volver á carreira. Chegando á sexta curva, Hill foi cara ao interior retardando o coche e ambos chocaron, rompendo a suspensión de dobre espoleta do Williams, e forzando a retirada de Hill. Michael Schumacher foi acusado polo público británico polo incidente. En 2003, a BBC buscaba The Most Unsporting Moment (O momento máis antideportivo) no que o incidente de Adelaida foi nomeado. O comentarista de Fórmula 1 da BBC Murray Walker, un gran fan e amigo de Damon, mantivo con todo que Schumacher non chocou intencionadamente. A tempada de Hill fíxolle ser o Deportista do Ano da BBC dese ano.
miniatura|300px|esquerda|Damon Hill conducindo un [[Williams F1 Team|Williams en Montreal en 1995.]]
A piques de comezar a tempada, Hill confiaba en gañar o título. O equipo Williams reinaba o campionato de construtores, logo de vencer a Benetton en, e co mozo David Coulthard como compañeiro de equipo, Hill era indubidablemente o piloto número un. A tempada non empezou demasiado ben cando fixo un trompo en Brasil debido a un problema mecánico, pero unha sucesión de vitorias fixéronlle liderar o campionato. Isto non durou moito. Schumacher obtivo uns bos resultados e conseguiu defender o seu título a falta de dúas carreiras para o fin da tempada. Aínda por riba, Williams non puido conseguir o campionato de construtores. Hill cometeu varios erros graves en e foi máis ou menos cando Frank Williams empezou a considerar a posibilidade decontratar a Heinz-Harald Frentzen nun futuro. Hill aínda tiña contrato ata, polo que a súa praza no equipo estaba asegurada polo menos por unha tempada máis, pero sería a súa última tempada coa escuadra británica.
En, os Williams eran claramente os máis rápidos na Fórmula 1 e Hill conseguiu gañar o título por diante do seu compañeiro Jacques Villeneuve (no seu primeiro ano na Fórmula 1), converténdose así no primeiro campión de Fórmula 1 fillo doutro campión. Conseguindo 8 vitorias e sen clasificar por detrás da primeira liña da grella de saída, Hill gozou coa súa mellor tempada. En Mónaco, o lendario circuíto onde o seu pai fora o dominante, ía primeiro en carreira cando os problemas técnicos permitiron ao piloto de Ligier, Olivier Panis conseguir a súa primeira e única vitoria. O título concedeu a Hill o seu segundo premio do Deportista do Ano da BBC, sendo así unha das tres únicas persoas en conseguir o premio dúas veces (os outros son o boxeador Henry Cooper e o piloto de Fórmula 1 Nigel Mansell). A pesar de gañar o título, Hill soubo antes de que acabase a tempada que ía deixar Williams en favor de Frentzen para a seguinte tempada, cousa que non gustou aos fans nin aos medios. Como anécdota, na última carreira, no Xapón, Damon Hill xogábase o campionato: gañou a carreira e o seu compañeiro Villeneuve, abandonou por unha porca da roda mal posta, estrelándose, na primeira curva ao saír de boxes logo dunha parada para repostar. Algúns medios de comunicación sacaron certas conclusións do feito.
: Arrows
miniatura|No [[Gran Premio do Reino Unido de 1997|GP do Reino Unido, Hill conseguiu o seu primeiro punto co equipo Arrows.]]
Como campión do mundo, Hill era enormemente demandado, pero para sorpresa de todos, fichou pola escuadra Arrows, un equipo que nunca gañara unha carreira nos seus 20 anos de historia e que unicamente conseguira un punto a tempada anterior. A súa defensa do título en foi claramente inútil, despois do peor comezo posible cando a duras penas conseguiu clasificar para o Gran Premio de Australia, e ter que retirarse na volta de arrequecemento. Os Arrows, usando pneumáticos da debutante Bridgestone e motores de Yamaha, eran pouco competitivos, e non conseguiu o seu primeiro punto ata o Gran Premio do Reino Unido en Silverstone en xullo. O mellor momento da tempada chegou no Gran Premio de Hungría. Nun día no que os pneumáticos Bridgestone foran mellores que os do seu rival Goodyear, Hill clasificouse terceiro nun coche que previamente non non acadara unha mellor posición que a novena na grella de saída. Durante a carreira adiantou a Michael Schumacher mentres este ía liderándoa, e bastante por diante do que sería o campión do mundo de 1997, Jacques Villeneuve, aínda que despois un problema hidráulico retardou aos Arrows drasticamente. Isto permitiu a Villeneuve gañar a carreira, aínda que Hill conservou a súa segunda praza e o primeiro podio para o británico desde o Gran Premio do Xapón de 1996.
1998-1999: Jordan
Había moitas esperanzas para a tempada, pero Hill non fixo unha boa tempada. Loitando cos novos pneumáticos estriados, que se introduciron ese ano, deixouno atrás o seu novo compañeiro de equipo (nada menos que o seu substituto en Williams, Heinz-Harald Frentzen), e perdeu toda motivación. Despois do accidente en Montreal, anunciou os seus plans para retirarse ao final da tempada, pero un desastroso Gran Premio de Francia, fíxolle reconsideralo para retirarse inmediatamente. A escuadra insistiulle para que estivese polo menos ata Silverstone, así que Hill propuxo deixalo logo da carreira. Jordan probara a Jos Verstappen para metelo no equipo logo da retirada de Hill a metade de tempada, pero logo de conseguir un quinto posto en casa, Hill decidiu acabar a tempada. Tan só conseguiu dous puntos máis nun sexto posto en Spa, escenario da súa última vitoria, que representou a súa puntuación final na Fórmula 1. Para empeorar máis as cousas, o seu rendemento contrastaba co do seu compañeiro Frentzen, que terminou terceiro no campionato e estivo na loita polo título na última carreira. Con tres carreiras de 1999 por diante, había rumores de que Prost deixaría libre a Jarno Trulli (que tiña contrato con Jordan para 2000) para que substituíse a Hill, pero o británico acabou a tempada. O Gran Premio do Xapón, como última carreira de Hill e para consternación do equipo, terminou cunha saída de pista do piloto británico.
Casco
miniatura|Casco de Hill Damon Hill usou o mesmo deseño de casco que o seu pai, un simple e identificable deseño de 8 remos brancos dispostos verticalmente ao redor da superficie superior do casco, que é azul escuro. Todo iso representa ao London Rowing Club (Club de remo de Londres), onde Graham e Bette Hill foran grandes membros e onde se coñeceron. A pesar de que el non é remeiro, dixo que levar o casco similar ao do seu pai facíao feliz por manter a tradición.
Os patrocinadores do casco de Damon foron AGV (fabricante de cascos), Cellnet, Ricoh, Arai (fabricante de cascos), Camel, Olympus, Elf, Renault, Canon, Sega, Rothmans, Danka, PlayStation, Remus, Delphi, Benson & Hedges e Hill Sport.
Encontróns entre Hill e Michael Schumacher
Hill e Michael Schumacher topáronse frecuentemente na pista a mediados da década de 1990:
Despois da Fórmula 1
Logo da retirada Hill seguiu participando nos deportes de motor. Fundou o "Prestige and Super Car Private Members Club P1 International" con Michael Breen no ano 2000. foi participe de varios concesionarios de automóbiles. En abril de 2006, Hill sucedeu a Jackie Stewart como Presidente do Club de Pilotos Británicos (BRDC).
Hill tamén apareceu regularmente nos medios británicos. Contribuíu numerosos artigos á revista F1 Racing. Hill tamén fixo un anuncio de televisión para Pizza Hut. Hill tamén apareceu en moitos programas da televisión británica, como Top Gear.
Carreira Musical
Hill estaba interesado na música desde unha idade temperá e formou a banda punk "Sex, Hitler and the Hormones" cuns amigos na escola. Logo de alcanzar o éxito na Fórmula Un, foi capaz de tocar a guitarra con varios músicos famosos, incluíndo ao seu amigo George Harrison, e apareceu en "Demolition Man", a canción de apertura do álbum Euphoria de Def Leppard. Logo da súa retirada ao final da tempada de, Hill dedicou máis tempo á música e tocaba con bandas de celebridades como a banda de Spike Edney's SAS band, e Pat Cash's Wild Colonial Boys. Hill tamén formou a súa propia banda, The Conrods (As bielas), que estivo activo entre 1999 e 2003 e tocou versións de cancións coñecidas dos Rolling Stones, The Beatles e The Kinks. Desde que asumiu a presidencia da BRDC en 2006, Hill di que abandonou a guitarra, por estar "demasiado ocupado facendo carreiras escolares e coidando as mascotas."
Golfo de Campeche
O golfo de Campeche (tamén chamado ás veces indebidamente Sonda de Campeche), é un amplo golfo interior que forma parte do golfo de México, situado dentro do mar territorial mexicano.
Xeografía
O golfo de Campeche atópase bordeando o litoral sur poñente da península do Iucatán e inclúe, desde o seu extremo occidental, unha parte do litoral do estado de Veracruz, todo o litoral dos estados de Tabasco e Campeche, e, no seu extremo oriental, unha pequena parte do litoral do estado do Iucatán. Hai certa confusión, por unha tradución indebida do termo en inglés, coa baía de Campeche, tal como no mapa errado que se mostra aquí á dereita, que nos mostra abaixo o golfo de Campeche, pero se rotula como baía, cando esta última é só unha enseada menor, en comparación coa conca denominada golfo de Campeche.
As costas baixas e areosas do golfo de Campeche non permiten a existencia de portos marítimos de gran calado nin grandes portos naturais. Con todo, as súas lagoas costeiras, entre as que sobresaen La Machona e Mecocán, en Tabasco, e a de Términos, en Campeche, son as que determinan o gran potencial camaroneiro deste golfo. Por isto, tamén deriva a abundante pesca que se desenvolve na rexión e pola cal son explotadas especies locais como o huachinango, mero, o boquinete, o esmedregal, o cangrexo mouro, o polbo e o cazón entre outros. Polas mesmas condicións favorables, a piscicultura é unha actividade en pleno desenvolvemento a nivel rexional.
Francisco Rodríguez Sánchez
Francisco Rodríguez Sánchez, nado en Serantes (Ferrol) o 22 de novembro de 1945, é un político e crítico literario galego.
Traxectoria
Cursou Historia e Filoloxía Románica (sección de Hispánicas) na Universidade de Madrid, doutorándose pola Universidade de Santiago de Compostela en 1988. En 1968 gañou as oposicións de agregado de Lingua e Literatura españolas de bacharelato, exercendo a docencia en Albacete (1969-1971) e Ourense (1971-1973). En 1973 gañou as oposicións a catedrático de instituto, desempeñando as súas funcións como profesor en Cangas (1974-1976), Puerto Real (provincia de Cádiz), Carballo (1976-1979), A Estrada (1985) e Ferrol (1995).
Alén de publicar diversos libros sobre literatura galega, é autor de obras coma Galiza, razón de ser, recompilación de artigos publicados na prensa diaria ao longo do período que abarca a VI Lexislatura do Congreso dos Deputados (1996-2000).
Política
Foi elixido deputado no Parlamento de Galiza en 1993 polo Bloque Nacionalista Galego, ata o 13 de marzo de 1996, que foi substituído por Xaime Bello. Foi tamén deputado no Congreso dos Deputados, dende 1996 ata 2008. Foi Secretario Xeral da Unión do Povo Galego ata xuño do 2012, ano no que foi sucedido por Néstor Rego, así como membro do Consello Nacional do BNG e da súa Executiva, sendo o Secretario de Formación do partido.
Obra
dereita|miniatura|250px|Francisco Rodríguez no XIII Congreso da UPG.
Obras colectivas
miniatura|Problemática das línguas sen normalizar. Situación do galego e alternativas, 1980.
Manuel Martínez Taranilla
Manuel Martínez Taranilla, nado en Puente Castro (León) o 10 de maio de 1979, é un futbolista español. Xoga de porteiro e o seu club actual é o Montañeros CF.
Roque Cameselle
A. Roque Cameselle Capón, nado en Vigo en 1981, é un escritor e director de cinema galego.
Traxectoria
Vive en Tui desde neno. Licenciado en Comunicación Audiovisual, foi profesor durante cinco anos de guión cinematográfico na Escola Superior de Cine de Galicia, e Crítico de cine de Faro de Vigo. Dirixiu as curtametraxes Memoria indesexable (1998), A moza do último (1998), Soldado sen fortuna (2001) e Amor a Mantis (2003).
No 2011 estreou no Festival Internacional do Novo Cinema Latinoamericano da Habana unha película de animación titulada The little Wizard. O mago Dubidoso, que significou o seu debut como director de longametraxes. A obra está baseada nos primeiros capítulos da súa novela Bieito Dubidoso.
Na actualidade, traballa como director e xefe de guionistas no desenvolvemento dunha serie de televisión de debuxos animados que se chama O diario de Berto.
Como narrador publicou o libro de relatos O Pausiñas (2001), e a novela Bieito Dubidoso (2003). Algúns dos seus relatos foron publicados en volumes colectivos. Dende 1997 obtivo varios premios literarios no eido da poesía, do relato e da novela curta.
Chamaeleo
Chamaeleo é un xénero de réptiles da orde dos escamosos, suborde dos lacertilios e infraorde dos iguanios, o tipo da familia dos camaleónidos e da subfamilia dos camaleoninos.
O xénero comprende numerosas especies, a maioría delas distrubídas na África subsahariana, pero algunhas tamén están presentes no norte de África, no sur de Europa e no sur de Asia oriental, até a India e Sri Lanka.
Descrición
O xénero foi descrito en 1768 polo médico​ e naturalista austríaco Josephus Nicolaus Laurenti, na súa obra Specimen Medicum, Exhibens Synopsin Reptilium Emendatam cum Experimentis circa Venena, sobre a función do veleno nos réptiles e anfibios. Neste importante libro sobre herpetoloxía definiu trinta xéneros de réptiles, mentres que na 10ª edición do Systema Naturae, de Linnaeus, publicada en 1758, definíanse só dez xéneros.
Etimoloxía
O nome científico Chamaeleo deriva do latín chămaelĕōn, tirado do grego antigo χαμαιλέων chamailéōn, voz formada polos elementos χαμαί chamaí, "en terra", "polo chan", e λέων léōv, "león". Literalmente: "león da terra".
Controversias taxonómicas
Chamaeleo é o xénero tipo da familia dos camaleónidos e da subfamilia dos camaleoninos. Moitos xéneros desta subfamilia (Bradypodion, Calumma, Furcifer, Kinyongia, Nadzikambia e Trioceros) estiveron no pasado incluídos en Chamaleo, pero agora considéranse xéneros distintos.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:
Clasificación
Na actualidade reoñécense no xénero as 14 especies seguintes:
Características
As especies do Chamaeleo son de movementos lentos, e poden mover os ollos de maneira independente. Poden cambiar de cor. Teñen unha ligua longa e unha cola prénsil. Os machos son xeralmente máis grandes e coloridos que as femias. Adoitan medir entre 15 e 40 cm (sen contar a cola).
Augustino de Iria
Augustino de Iria foi un bispo galego que presumiblemente asumiu a sede iriense nalgún momento entre os anos 757 e 768
Os Carrís
O topónimo galego Os Carrís pode referirse a:
Locomotive Music
Locomotive Music é un selo discográfico independente español, fundado en 1997.
Banco de Galicia (oceanografía)
O banco de Galicia é un monte submarino situado no océano Atlántico, que se encontra a uns 180 km ao oeste da costa galega de Fisterra e que varía na súa profundidade entre os 650 e 1500 metros. Ten puntos de caídas abruptas que chegan aos 5000 metros. Está declarado como Zona especial de conservación (ZEC) e zona de especial protección para as aves (ZEPA). O afundimento do Prestige fixo que se investigase esta rexión que case se descoñecía e se inciase a súa declaración como lugar de importancia comunitaria (LIC).
Xeografía
A zona menos profunda ten unha extensión duns 6 200 km², e un canal duns 2 500 m de profundidade separa o banco da plataforma continental. De forma irregular, na zona leste elévase un pico duns 600 m e ao norte-noroeste descende en suave pendente desde os 1 000 m até a zona abisal, a 5 000 m de profundidade.
Flora e fauna
O banco de Galicia conforma un ecosistema de alta riqueza en especies. A estrutura das comunidades ecolóxicas son significativamente distintas das da plataforma continental e dos fondos abisais.
Fauna bentónica
As correntes mariñas na plataforma favorecen a presenza de organismos bentónicos filtradores.