cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Willis Lamb
Vida privada
En 1939 Lamb casou coa súa primeira esposa, Ursula Schaefer, estudante alemá que se converteu nunha destacada historiadora de Latinoamérica. Trala morte dela en 1996, casou coa física Bruria Kaufman, da que logo se divorciou. En 2008 casou con Elsie Wattson.
Scutum
Scutum, ou Escudo, é unha pequena constelación do hemisferio sur celeste. É unha das 88 constelacións aceptadas pola Unión Astronómica Internacional. Foi creada por Johannes Hevelius no 1690 baixo o nome de Scutum Sobiescii ou Scutum Sobiescianum (o "escudo de Sobieski"), para honrar o rei e heroe polaco Xoán III Sobieski. É a única constelación moderna que se asocia a unha figura histórica.
Cunha área de 109 graos cadrados, Scutum é a quinta constelación de menor tamaño. A máis brillante das súas estrelas é Alfa (α) Scuti (mag. 3.85). Porén, a Vía Láctea atravésaa, e unha das súas rexións máis brillantes localízase no extremo nordeste desta constelación. Esta área comunmente recibe o nome de Nube Estelar de Scutum.
Mitoloxía
dereita|300px|miniatura|Scutum e constelacións circundantes.
Scutum é unha constelación moderna, foi inventada a finais do século XVII. Por isto, non ten ningún elemento mitolóxico asociado a ela. Con Coma Berenices é unha das poucas constelacións que fan referencia a unha figura histórica no canto de facer referencia a unha figura mitolóxica ou a un obxecto.
Estrelas principais
Mag. = Magnitude aparente | α = ascensión recta | δ = declinación Fonte: The Bright Star Catalogue, 5ª ed. revisada. , Catálogo de Hiparco, ESA SP-1200
Obxectos Notables do espazo profundo
Scutum posúe varios cúmulos abertos e globulares, así coma algunhas nebulosas planetarias. Entre os cúmulos galácticos máis notables atópanse M11 (NGC 6705), o "Cúmulo dos Patos Salvaxes", e M26 (NGC 6694). O cúmulo globular NGC 6712 e a nebulosa planetaria IC 1295 atópanse na parte leste desta constelación, a tan só 24 minutos de arco de separación.
Roman Empire (serie de televisión)
Roman Empire é un programa documental de televisión baseado nos eventos históricos do Imperio Romano. O programa ten un formato de antoloxía onde cada tempada conta unha historia independente. A tempada 1, "Reign of Blood", céntrase no emperador Cómodo. Jeremiah Murphy e Peter Sherman colaboraron na escritura da primeira tempada, con Richard Lopez como director. Estreouse en Netflix o 11 de novembro de 2016. A tempada 2, "Master of Rome", conta a historia de Xulio César e a caída da República Romana. A tempada 2 estreouse o 27 de xullo de 2018. A tempada 3, "The Mad Emperor", estreouse en Netflix o 5 de abril de 2019 e conta a historia do emperador Calígula.
César Vaamonde Lores
César Vaamonde Lores, nado en Ouces (Bergondo) o 30 de xuño de 1867 e finado na Coruña o 1 de xuño de 1942, foi un mariño mercante e historiador galego.
Traxectoria
Tiña dúas irmás, Luísa e Emilia, e un irmán, Florencio, autor de varias obras en prosa e, principalmente, en verso; amais de traducir ao galego as Odas de Anacreonte.
César Vaamonde era mariño mercante de formación, mais a súa paixón foi a historia, sendo inmensa a súa obra neste eido. O seu traballo levouno a ser nomeado o 2 de xullo de 1907 arquiveiro-bibliotecario da Real Academia Gallega, sucedendo á primeira persoa que ocupou ese cargo, Galo Salinas, e en 1933, terceiro cronista oficial da Coruña, sucedendo a Uxío Carré Aldao. Así mesmo era membro da Real Academia da Historia, da Real Sociedade Xeográfica, do Museo do Pobo Español, do Centro de Estudos Históricos da JAE, do Instituto de Minho e da Associação dos Arqueólogos Portugueses de Lisboa, e socio fundador da sociedade Folk-lore Gallego.
O seu arquivo persoal foi adquirido polo Arquivo do Reino de Galicia en 1990. Está composto, case na súa totalidade, de documentos procedentes de mosteiros e conventos desamortizados na Provincia da Coruña.
A maior parte da produción escrita de César Vaamonde Lores publicouse no Boletín de la Real Academia Gallega.
Unha rúa do concello da Coruña leva o seu nome. miniatura|300px|Reunión da Academia de Belas Artes "Nosa Señora do Rosario" en 1941. Vaamonde é o cuarto da fila superior.
Listaxe das obras
miniatura|page=7|[[Diccionario gallego-castellano (1913)|Diccionario gallego-castellano, 1913.]]
Co pseudónimo de Martín de Sésamo publicou unha serie de artigos históricos en La Voz de Galicia entre xaneiro e setembro de 1940.
Hai ata un total de once obras que non chegaron a publicarse e que están desaparecidas.
Arturo Romano Pacheco
Arturo Romano Pacheco, nado na Cidade de México o 29 de setembro de 1921 e finado o 16 de marzo de 2015, foi un antropólogo, catedrático, académico e investigador mexicano. Especializouse na antropoloxía física. Entre os seus traballos máis importantes salientan os estudos realizados ás osamentas de Pakal “o Grande”, a Raíña Vermella de Palenque, Eusebio Francisco Kino e especialmente o achado e identificación dos restos de Juana Inés de la Cruz.
Traxectoria
Realizou os seus estudos de bacharelato na Escola Vocacional do Instituto Politécnico Nacional. En 1942 ingresou á Escola Nacional de Antropoloxía e Historia. De 1946 a 1948 foi bolseiro do Instituto Carnegie. En 1949 foi bolseiro pola Universidade Nacional Autónoma de México (UNAM) para cursar un posgrao en paleomastozooloxía. En 1956 obtivo unha mestría cum laude en antropoloxía física coa tese Los restos óseos de la Cueva de la Candelaria, Coahuila.
Primeiras investigacións
Colaborou co profesor Javier Romero Molina nalgunhas escavacións arqueolóxicas en Cholula, Puebla. En 1947 foi comisionado polo Instituto Nacional de Antropoloxía e Historia para realizar estudos e escavacións en Tlatilco, continuou traballando neste sitio anos máis tarde, en 1962 e 1969. Durante este lapso de tempo tamén realizou exploracións nos enterros de Azcapotzalco, así como en Tamuín, lugar onde colaborou co arqueólogo Wilfrido du Solier.
Nos primeiros anos da década de 1950 participou en exploracións en diversos estados da república mexicana para atopar restos de mamuts. Estabeleceu amizade cos doutores Pablo Martínez del Río e Manuel Maldonado-Koerdell, quen o influíron para participar nos estudos e investigacións sobre o poboamento de América.
Palenque e outras zonas arqueolóxicas
En 1951 e 1952 participou con Alberto Ruz Lhuillier e Eusebio Dávalos Hurtado na exploración do Templo das Inscricións coordinando a loxística do campamento. Cando se descubriu o sarcófago de Pakal “o Grande” regresou ó sitio para efectuar a fotografía antropolóxica da osamenta. Case corenta e un anos máis tarde, en 1994, colaborou no mesmo sitio con Fanny López Jiménez e Arnoldo González Cruz na fotografía e análise antropolóxica da Raíña Vermella achada no Templo XIII.
Nas décadas de 1960 e 1970 participou en varias escavacións arqueolóxicas nos sitios de Yagul, San Juan del Río, Yólox, Zaachila, Isla Mata del Muerto e Isla de Jaina entre outras.
Veiga, Labacengos, Moeche
Veiga é un lugar da parroquia de Labacengos no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 7 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 4 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 6 habitantes.
Giovanni Verga
Giovanni Carmelo Verga, nado en Catania o 2 de setembro de 1840 e finado na mesma cidade o 27 de xaneiro de 1922, foi un escritor italiano, considerado o maior expoñente do verismo.
Traxectoria
O seu pai, Giovanni Battista Catalano, era de Vizzini, onde a súa familia tiña propiedades, e descendía dunha rama menor dunha familia á que pertencían os baróns de Fontanabianca. A nai, Caterina Di Mauro, pertnecía a unha familia burguesa de Catania. O avó de Giovanni fora carbonario, e en 1812 fora elixido deputado por Vizzini ao primeiro Parlamento Siciliano. .
dereita|miniatura|200px|Retrato de [[Antonino Gandolfo, colección Francesco Paolo Frontini.]] Existe debate arredor do lugar e a data de nacemento do escritor. Malia que na acta de nacemento aparece que tivo lugar en Catania, diversos estudosos defenden que foi preto de Vizzini, como o profesor Emilio Interlandi e o avogado e autor teatral Alfredo Mazzone. Defenden que a familia marcharía a unha zona agrícola no verán de 1840 por mor da epidemia de cólera que sufría Catania, e o escritor nacería en Calatino, quizais o 29 de agosto, día en que se celebra San Giovanni en Vizzini.
dereita|miniatura|270px|A [[casa museo de Verga en Catania.]] Fixo os estudos primarios na escola de Francesco Carrara e os secundarios con Antonio Abate, escritor, fervente patriota e republicano, do que absorbeu o gusto literario romántico e o Patriotismo. Abate facía ler aos seus alumnos as obras de Dante Alighieri, Francesco Petrarca, Ludovico Ariosto, Torcuato Tasso, Vincenzo Monti, Alessandro Manzoni e páxinas da Estética de Hegel. Amais propuña tamén a novela histórica-patriótica I tre dell'assedio di Torino, publicada en 1847 por Domenico Castorina, parente afastado de Verga e que nesa época era considerado polos contemporáneos o mellor poeta e escritor catanio da primeira metade do século XIX".
En 1854, por mor dunha epidemia de cólera, a familia refuxiouse no campo de Tèbidi, onde regresou en 1855 polo mesmo motivo. Os recordos deste período, ligados ás primeiras experiencias de adolescente e ao campo, inspiraron moitas das súas novelas curtas como Cavalleria rusticana ou Jeli il pastore, amais da novela Mastro-don Gesualdo.
Entre 1856 e 1857 escribiu a súa primeira novela na defensa da Unificación de Italia Amore e patria, que quedou inédita. A novela obtivo unha crítica positiva por parte de Abate, pero foi considerada inmatura polo profesor de latín, Mario Torrisi, que o convenceu para non publicala.
En 1858 comezou a estudar Dereito na Universidade de Catania, pero abandonou en 1861, adicándose á actividade literaria e o periodismo político. Cos cartos que lle dera o pai para concluír os estudos publicou a súa novela I carbonari della montagna (1861-1862), unha novela histórica que se inspira nas empresas da carbonería calabresa contra o despotismo napoleónico de Murat.
Fundou canda a Nicolò Niceforo o semanario Roma degli Italiani e colaborou coa revista L'Italia contemporanea. En 1862 fundou o xornal Indipendente, que logo de dez números pasou a dirixir Abate.
En 1865 marchou a Florencia, daquela a capital do reino. Alí estivo catro meses e escribiu a comedia I nuovi tartufi, publicada en 1980, e a novela Una peccatrice. Alí coñeceu ao crítico de arte Luigi Capuana, os pintores Michele Rapisardi e Antonio Gandolfo, o mestre Giuseppe Perrotta e o poeta Mario Rapisardi.
Logo de refuxiarse doutra epidemia de cólera en 1867 en Sant'Agata li Battiati e Trecastagni, estivo en Florencia entre abril de 1869 e 1871. Entre 1872 e 1893 estivo en Milán, onde experimentou coa súa poética. Na primavera de 1882 coñeceu en París ao escritor suízo Louis Edouard Rod. Debido os problemas económicos regresou a Catania.
Rexurdimento de Harlem
O Rexurdimento de Harlem ou Renacemento de Harlem foi o reavivamento da arte dos Estados Unidos durante a década de 1920 e comezos dos 30 liderado pola comunidade de afroamericanos residentes en Harlem, Nova York. A música Jazz, a literatura e a pintura adquiriron especial relevancia entre as formas de creación artística dos principais compoñentes deste movemento artístico.
José Santiago Crespo Pozo
José Santiago Crespo Pozo, nado en Redondela o 8 de xullo de 1909 e finado en Xunqueira de Ambía o 10 de novembro de 1978, foi un frade mercedario e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Maximino Crespo Rivas. Fixo os seus primeiros estudos en Vigo en colexios dos xesuítas e salesianos. Ingresou despois no convento da Mercé de Sarria, no que emitiu os votos en 1926. Pasou de aí ao mosteiro de San Xoán de Poio, para completar estudos de Filosofía e Teoloxía. Profesou a orde sacerdotal en 1931. Dentro da orde mercedaria ostentou postos directivos diversos, tanto en España como en América Latina. Durante a guerra civil foi voluntario nas tropas dos sublevados.
Foi membro correspondente de diversas institucións culturais, como a Real Academia Galega e a Real Academia da Historia. Da súa obra escrita cabería destacar os seus estudos de Heráldica, Xenealoxía e Lexicografía.
Departamento de El Paraíso
250px|dereita El Paraíso é un dos 18 departamentos nos que se divide a República de Honduras. A capital departamental é Yuscarán. Ten unha superficie de 7.218 km² e, no 2005, tiña unha poboación estimada de 383.565 habitantes.
Closer to the Edge
"Closer to the Edge" é un sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo 30 Seconds to Mars, editado o 31 de maio do 2010. Está sacado do seu álbum This Is War e foi producido pola banda, con coprodución de Flood.
Cazón
thumb|235px|Cazón en adobo en cama de [[leituga.]]
Lista de plusmarcas de Venezuela de Natación
A seguinte é unha lista das mellores marcas de nadadores de Venezuela. Son os mellores tempos rexistrados por nadadores venezolanos nunha piscina olímpica por cada evento. As marcas venezolanas son rexistradas pola Federación Venezolana de Deportes Acuáticos.
Cazón
O cazón ou tollo (Galeorhinus galeus) é unha especie de elasmobranquio carcarriniforme da familia dos triáquidos (Triakidae) amplamente distribuída nas augas temperadas de todos os mares e océanos.
Sen espiñas diante das aletas dorsais, pode chegar a medir até 2 m e pesar até 45 kg. É unha especie demersal (é dicir, nadadora), pero de vida ligada ao fondo, habitando en fondos de entre os 40 e os 100 m.
Distribución
Amplamente distribuído en augas temperadas. Encóntrase no Atlántico en Venezuela, o sur do Brasil, Uruguai, Arxentina; e de Islandia a Suráfrica, incluíndo o Mediterráneo; no Pacífico, en Australia e Nova Zelandia, Hawai e da Columbia Británica até Chile, pasando por California, golfo de California, o sur de Baixa California e o Perú.
Usos
Na cociña das provincias de Cádiz, Sevilla, Málaga e Huelva adoita cociñarse en adobo. Nas Canarias tamén se cociña, recibindo alí o nome de "tollo".
Na Arxentina adoita secarse até adquirir o aspecto do bacallau seco, e prepáranse guisos e outros pratos que son principalmente consumidos durante a Semana Santa, aínda por quen non son cristiáns, debido ao tradicional, nutritivo e apetecíbel.
Tamén se consome na zona do golfo de México, moi particularmente na baía de Campeche. A gastronomía campechana é famosa en México por un prato denominado "pan de cazón", consistente en capas sucesivas de tortillas (de millo) untadas de feixóns refritos, e recheas de cazón desmiuzado e cuberto todo cunha salsa de tomate, e acompañado de rebandas de aguacate.
En Venezuela, o cazón utilízase para moitos pratos de comida, sendo o máis típico a empanada de cazón e/ou arepas, con cazón fervido e aliñado con cebola, pemento moído, pemento picante etc; faise un guiso e con isto prepárase un moitas comidas. Consómese maiormente na illa de Margarita e en todo o oriente do país. Con el prepárase unha torta chamada nesa rexión torta de cazón, que se acompaña con rebandas de plátano frito. Tamén é moi coñecido o chamado pabellón margariteño, no que se substitúe a carne mechada do tradicional pabellón criollo polo mencionado guiso.
Consumo sustentábel
En 2010, Greenpeace España engadiu o cazón á súa lista vermella de peixes. Esta lista vermella de especies pesqueiras inclúe quince especies vendidas nos supermercados españois que poden proceder dunha pesca ou acuicultura non sustantábeis.
Tyler Hoechlin
Tyler Lee Hoechlin nado en Corona (California) o 11 de setembro de 1987, é un actor estadounidense que conseguiu o papel protagonista xunto con Tom Hanks no filme Road to Perdition (2002) como Michael Sullivan Jr. Na televisión é recoñecido polo seu papel como Martin Brewer en 7th Heaven.
Traxectoria
Hoechlin é fillo de Lori e Don Hoechlin. Comezou a actuar con nove anos de idade. A súa actuación en Road to Perdition levouno a conseguir o papel de Martin Brewer na exitosa serie 7th Heaven no 2003
Hoechlin foi nomeado para un premio como nova estrela masculina no ano 2004. No 2008 interpretou a Nick no filme Solstice. Tamén será o protagonista da serie da MTV Teen Wolf e actuou nun episodio de Castle na súa segunda tempada. Recentemente protagonizou xunto a Owen Wilson e Christina Applegate o filme Carta branca (2011))
Hoechlin é, asemade, xogador de béisbol. Comezou a xogar con sete anos de idade e anteriormente estivo no cadro de Arizona State University e o Battle Creek Bombarderos da Liga Northwoods. No 2008 xogou dentro do cadro do UC Irvine Anteaters.
Pobo croata
Os croatas (en hrvati) son unha nación e pobo eslavo que viven principalmente en Croacia e Bosnia e Hercegovina, pero tamén son unha minoría oficialmente recoñecida en Austria, República Checa, Hungría, Polonia, Italia, Montenegro, Romanía, Serbia, Eslovenia e Eslovaquia. Por mor de situacións políticas, sociais e económicas, moitos croatas migraron a outros lugares de Europa (especialmente Alemaña, Austria, Suíza, Francia e Italia) e América (particularmente os Estados Unidos de América, o Canadá, a Arxentina e Chile).
Os croatas son principalmente católicos. A lingua croata é oficial en Croacia e Bosnia e Hercegovina, así como na Unión Europea, e está recoñecida como lingua minoritaria nas comunidades croatas de Montenegro, Austria (Burgenland), Italia (Molise), Romanía (Carașova, Lupac) e Serbia (Voivodina).
Cristina Cid
María Cristina Cid Fernández, nada en Allariz o 2 de setembro de 1970, é unha política galega do BNG, alcaldesa de Allariz.
Head Automatica
Head Automatica é unha banda de electropunk estadounidense procedente de Nova York, formada polo líder de Glassjaw Daryl Palumbo no ano 2004.
Historia
A banda xurdiu do interese que tiña o cantante Daryl Palumbo polo hip hop e polo britpop. Palumbo sentía que o material que lle inspiraban eses xéneros non tiñan cabida en Glassjaw polo que creou Head Automatica para amosalo.
O álbum de estrea da banda, Decadence, foi editado o 17 de agosto do 2004. O disco entrou nas listas Billboard 200 e Top Heatseekers, e saíu da cabeza de Palumbo, que era coñecido polo seu traballo na música hardcore punk, e por Dan 'The Automator' Nakamura, famoso polo seu traballo de produción con grupos como Gorillaz e Handsome Boy Modeling School. Os dous supostamente coñecéronse unha festa e traballaron no que se convertería posteriormente no álbum. Palumbo entón recrutou aos restantes membros para a banda de xira, e saíron polos Estados Unidos, tocando con grupos como Interpol, The Rapture, Mogwai e The Used.
O EP Pop Rocks publicouse o 6 de abril do 2006, e conta con catro temas do seguinte álbum: "Graduation Day", "God", "Nowhere Fast" e "Laughing At You".
No 2006 a banda xirou con Avenged Sevenfold e Coheed and Cambria, e uniríase durante un mes a Taking Back Sunday, Angels & Airwaves e The Subways. O grupo tamén programou unha xira en outono con Rock Kills Kid de abreconcertos, pero decidiu cancelala despois de realizar uns pouco concertos. Na súa vez foron abreconcertos de 30 Seconds to Mars xunto con The Receiving End of Sirens, Cobra Starship e Rock Kills Kid. A principios do 2007 Head Automatica tocou con Jack's Mannequin, We Are The Fury e theAudition.
O 18 de decembro do 2008 a banda apareceu nun sketch do programa de televisión The Tonight Show with Jay Leno. En maio do 2009 Palumbo confirmou que Head Automatica rematara de traballar no seu terceiro álbum de estudio, titulado Swan Damage, e que neses intrers estaban mesturándoo.
Criminal (serie de televisión)
Criminal é unha serie de televisión antolóxica de Netflix, composta de catro series ambientadas en catro países diferentes. As catro series son Criminal: France, Criminal: Germany, Criminal: Spain e Criminal: UK. A serie foi ideada por George Kay e Jim Field Smith, e foi producida pola súa empresa Idiotlamp Productions. Malia que a produción é británica, cada unha das series foi escrita e interpretada na lingua do país e con actores do país, aínda que todas as series foron rodadas na mesma localización en Madrid, España. As catro series foron estreadas simultaneamente en setembro de 2019. Unha segunda tempada de Criminal: UK, composta de catro episodios, foi estreada o 16 de setembro de 2020.
Castrelo do Val
Castrelo do Val é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca de Verín. Segundo o IGE en 2015 tiña 1079 habitantes (1263 en 2003) .|O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é.
Criminal (serie de televisión)
Cada episodio é un drama psicolóxico que consiste nun interrogatorio por parte dun equipo de investigadores de policía. Cada episodio conta con só tres áreas diferentes nunha única localización: a sala de interrogatorio, a sala escura de observación e o corredor fóra das salas.
Castrelo do Val
Localización
O camiño de ferro de Ourense a Zamora atravesa o concello.
Patrimonio
No lugar de Pedra Alta atopouse unha estela da Idade de Bronce, ata agora único en Galiza. Está tallada con forma antropomorfa (con catro rebaixes que queren expresar brazos e pernas) e representa un guerreiro con escudo con escotadura en V, unha espada e unha posible lanza, así como un carro tirado por animais. Clasifícase dentro das chamadas "estelas do suroeste" por abundar no suroeste da península.
Hai restos dun castro en Cabanca, Casteliños. Destacan as igrexas parroquiais de Servoi e Campobecerros, xunto a varios cruceiros (dos que o máis destacábel é o de Pepín) e a fonte e o casco antigo de Nocedo.
Entre o patrimonio natural destaca o Parque do Invernadeiro, que comparte con outros concellos veciños. Hai viñedos que producen para a Denominación de Orixe Monterrei.
Lugares de Castrelo do Val
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Castrelo do Val vexa: Lugares de Castrelo do Val.
Fridtjof Nansen (F-300)
Fridtjof Nansen (F-300) é unha serie de cinco buques construídos por Izar (actual Navantia) en Ferrol para a Armada Real de Noruega con denominación F-300. Deseño baseado na Álvaro de Bazán (F-101) da Armada Española.
Oeiras
miniatura|200px|Situación do concello de Oeiras en Portugal. Oeiras é unha vila situada na freguesía de Oeiras e São Julião da Barra, Distrito de Lisboa, en Portugal.
Fridtjof Nansen (F-300)
Proxecto
miniatura|esquerda|Maqueta F100 EXPONAV. En 1999 o goberno de Noruega iniciou un programa para modernizar as forzas navais do país. Nun concurso internacional aberto presentáronse doce proxectos dos cales foron quedando tres: Alemaña, Países Baixos (Damen) e España (Izar). Estes tres países estaban a definir un proxecto común de fragata, un buque centrado na loita aérea. O proxecto europeo foi abandonado por España ao non estar operativo o sistema defensivo optando polo sistema Aegis norteamericano, xa operativo. O proxecto final presentado á Real Armada de Noruega incluía o sistema Aegis montado nun buque de menor desprazamento que as F-100 da Armada Española. O 29 de febreiro de 2000 foi asinado o contrato por 2375 millóns de euros. O acordo incluía a compra de material militar noruegués por 1325 millóns de euros.
Oeiras
É sede dun pequeno municipio con 45,84 km² de área e 162.128 habitantes (2001), subdividido en 10 freguesías. O concello limita polo Norte cos municipios de Sintra e Amadora, ao Leste con Lisboa, a Oeste con Cascais e ao para o Sur ten costa na zona da foz do río Texo, onde o estuario termina e comeza o Océano Atlántico, situándose fronte a Almada.
San Xiao de Arriba, Labacengos, Moeche
San Xiao de Arriba é un lugar da parroquia de Labacengos no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 41 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 23 homes e 18 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 37 habitantes.
Oeiras
Freguesías
Oeiras ten 10 freguesías
Fridtjof Nansen (F-300)
Proxecto
O acordo tamén incluía a construción de dous dos buques en Noruega con asesoramento de Izar. O acordo previo con dous estaleiros noruegueses non chegaría a iniciarse. As peticións dun deles fixeron inviable a fabricación e a creba doutro fixo que todos os buques foran finalmente construídos en Ferrol simultaneando a súa construción coa serie F-100 da Armada Española.
En maio de 2005 morreron catro traballadores do estaleiro nun accidente na construción do Roald Amundsen.
En 2006 a KNM Fridtjof Nansen chegou a Noruega con manchas de óxido no seu casco. Foi acusado o estaleiro de ter pintado de xeito deficiente o buque. Segundo Navantia o erro estaba na selección da pintura norueguesa ao non aceptar a empregada pola Armada Española.
Love Never Felt So Good
"Love Never Felt So Good" é un sinxelo escrito e interpretado polo artista estadounidense Michael Jackson, que foi lanzado postumamente o 2 de maio de 2014. Dúas versións editadas da canción composta en 1983 por Jackson e o cantante canadense Paul Anka forman o primeiro sinxelo lanzado do segundo álbum póstumo de Jackson, Xscape. A primeira versión é unha canción en solitario producida por John McClain e Giorgio Tuinfort. A segunda versión é un dúo co artista Justin Timberlake, producido por Timbaland e Jerome "J-Roc" Harmon. É a segunda colaboración entre Jackson e Anka que foi lanzada dende a morte de Jackson en 2009 (a primeira foi "This Is It"). O sinxelo acadou o número 9 nas listas dos Estados Unidos e o 8 no Reino Unido.
Space Electric Propulsion Test
miniatura|250px|SERT 1 antes do lanzamento. Space Electric Propulsion Test ou SERT foi unha serie de dous satélites artificiais dos Estados Unidos lanzados en 1964 e 1970.
Características
Os satélites SERT foron satélites para probar a tecnoloxía de propulsión iónica. Foron construídos pola NASA e lanzados en 1964 e 1970.
SERT 1
SERT 1 foi unha proba suborbital dos motores iónicos construídos polo Centro de Investigación Lewis da NASA. Foi lanzado mediante un foguete Scout X3 desde Wallops Island. O satélite levaba a bordo dous motores iónicos: un motor iónico de contacto de cesio de 8 cm de diámetro e outro de bombardeo de mercurio por electróns cun diámetro de 10 cm. O motor de cesio non chegou a acenderse por culpa dun curtocircuíto, mentres que as probas co motor de mercurio foron un éxito.
SERT 2
SERT 2, con 1400 kg de masa, foi lanzado o 4 de febreiro de 1970 mediante un foguete Thor Agena D desde a base Vandenberg da Forza Aérea a unha órbita duns 1048 km de altura e 99,3º de inclinación orbital. SERT 2 levaba a bordo dous motores iónicos. Un deles funcionou durante máis de cinco meses, mentres que o outro funcionou durante tres. Fixéronse probas intermitentes posteriormente entre 1973 e 1981.
Marmota
Marmota é un xénero de roedores esciuromorfos da familia Sciuridae, coñecidos vulgarmente como marmotas, de onde toman o nome científico. Aínda que están estreitamente emparentadas cos esquíos, as marmotas supéranos amplamente en tamaño e son de hábitos terrestres. A maioría viven en zonas montañosas de Eurasia e Norteamérica e están ben adaptadas ao frío grazas aos seus corpos repoludos, densa pelaxe, pequenas orellas e gran cola.
As marmotas son animais moi sociables que usan unha gran variedade de sons para comunicarse entre elas, sobre todo cando tratan de advertirse dun perigo. Almacenan comida e hibernan nos seus tobos durante o inverno.
Especies
O xénero Marmota inclúe catorce especies repartidas en dous subxéneros.
Subxénero Marmota
Subxénero Petromarmota
Véxase tamén
旱獺
Monte Binga
O Monte Binga é o punto de maior altitude de Mozambique, con 2.436 m.s.n.m.
Situación
Está situado na provincia de Manica, no oeste do país, moi preto da fronteira con Cimbabue, e á latitude aproximada da cidade de Chimoio, da que dista uns 100 km. Forma parte das elevacións meridionais do Great Rift Valley, a enorme falla que percorre a África Oriental de norte a sur. O Binga pode considerarse como unha continuación das cadeas montañosas de Cimbabue, que se prolongan cara a Mozambique.
Escalada
As guías turísticas recomendan tentar a ascensión do Monte Binga durante a estación seca e tomar previsións sanitarias, pois o hospital máis próximo fica en Chimoio, con condicións dificultosas de comunicación.
Bicicleta estática
Unha bicicleta estática é un aparello de ximnasio que simula o movemento dunha bicicleta.
Tipos
Hai varios tipos:
Utilízase un freo que emprega o rozamento mecánico ou magnético para opoñerse á forza exercida sobre a bicicleta. Ademais ten unha roda cunha masa considerable que fai as funcións dun volante de inercia, e que serve para suavizar o pedaleo.
Dioxina
Antecedentes históricos
Máis tarde, grazas á existencia dunha rede de control de PCDFs no leite, observouse que os niveis destes incrementáronse entre os anos 1977 e 1978. Na investigación atopouse que o penso do que se alimentaban os animais contiña un 25% en peso de polpa de cítrico importado dende o Brasil. Esta polpa de cítrico contiña cal contaminado cun material empregado na síntese de acetileno para a produción de PVC.
En 1999 en Bélxica, certas aves de consumo humano, que se alimentaban cun determinado tipo de penso, viron diminuída a súa capacidade reprodutora. A análise posterior confirmou a presenza de dioxinas no dito penso; durante o proceso de fabricación do mesmo empregábase aceites de transformador contaminados con PCDD, entre outros. Isto foi coñecido como a “crise do polo belga”. Como consecuencia desta crise incrementáronse os controis sobre este tipo de compostos nos pensos.
En 1999 tamén, en Alemaña, detectáronse valores elevados de PCDD en arxilas caoliníticas, as cales eran empregadas como aditivos nos pensos polas súas propiedades ligantes e coagulantes.
Máis recentemente, no ano 2000, en España atopáronse valores elevados de PCDD en pensos para a alimentación do gando porcino. Na fabricación do penso empregábase cloruro de colina importado dende Bélxica que se mesturaba con excipientes vexetais en distintas proporcións: corazón da mazaroca do millo, casca de améndoa ou de arroz e serraduras de piñeiro; estas últimas eran as que contiñan o PCDD.
Estrutura química e síntese
Mertz e Weith foron os primeiros en sintetizar unha dioxina. Isto tivo lugar no 1872, pero a súa estrutura non foi coñecida ata 1957. Nese mesmo ano sintetizouse tamén a 2,3,7,8-tetraclorodibenzodioxina.
A síntese da 2,3,7,8-tetraclorodibenzodioxina produciuse de xeito accidental xa que se trataba dun subproduto xerado na síntese dun herbicida (ácido 2,4,5-triclorofenoxiacético). Para a síntese deste último empregouse como composto de partida o 2,4,5-triclorofenol, o cal se preparou tratando o 1,2,4,5-tetraclorobenceno cunha base (NaOH) en medio acuoso. Mediante un mecanismo de adición-eliminación ocorre a substitución nucleofílica aromática, formándose así o 2,4,5-triclorofenol.
Toxicidade
Os efectos tóxicos das dioxinas sobre os humanos poden clasificarse en canceríxenos e non canceríxenos.
Procedencia das dioxinas e exposición
miniatura|250px|Incinerar o lixo produce dioxinas, as cales pasan á cadea alimentaria humana Para a produción de dioxinas deben coexistir de forma simultánea tres elementos: Segundo a procedencia das dioxinas, estas poden clasificarse en naturais ou antropoxénicas. As dioxinas de orixe natural proveñen de fermentacións bacterianas, volcáns e incendios forestais. Pola contra, as de orixe humana derivan da incineración de residuos urbanos ou hospitalarios, da fabricación de diversos produtos relacionados coa industria do papel (celulosa), cemento, herbicidas e na fabricación de PVC e metais a elevadas temperaturas. Tamén se producen dioxinas en procesos de combustión ou durante o cociñado de alimentos con aceite reutilizado. Outra fonte importante de dioxinas é o fume do tabaco.
As dioxinas xeradas a partir destas fontes deposítanse no solo e na auga, contaminado así peixes e gando que posteriormente serán integrados na cadea alimentaria humana. Por este motivo, a maior parte da exposición humana ás dioxinas débese á dieta. Os produtos con elevadas proporcións de lípidos, coma carne, peixe, ovos e lácteos son os que conteñen unha maior cantidade de dioxinas.
Un estudo da Axencia Europea de Seguridade Alimentaria publicado en xullo de 2012 sobre mostras de alimentos e pensos consumidos en Europa entre 1995 e 2010, puxo de manifesto que case a totalidade das mostras contiñan algún tipo de dioxinas (ou PCB similares a dioxinas) e que no 10% das mostras se superaban os límites legais.
A Organización Mundial da Saúde (OMS) estableceu os límites máximos de inxesta de dioxinas ó redor de 70 picogramos/quilogramos peso/mes.
A Unión Europea fixou o límite máximo de dioxinas e PCB similares a dioxinas no Regulamento 1881/2006, modificado en diferentes ocasións. Na última modificación, de 2012, estes límites máximos están establecidos en 1,25 picogramos/g graxa para a carne de porco, 3 no caso da carne das aves e 4 na de bovinos e ovinos (cifras que se elevan a 10 picogramos no caso do fígado destes animais); 6,5 picogramos na carne de peixe e produtos da pesca (con excepcións como a anguía, na que se permiten 10 picogramos) e 20 no fígado de peixe; 5,5 picogramos no leite e 5 nos ovos; e 1.25 no caso do aceite e graxas vexetais.
Segundo datos recentes España atópase situado entre os países europeos cunha maior exposición a estas substancias.
Metabolismo e mecanismo de actuación
As dioxinas interaccionan cun receptor de tipo intracelular, situado na fracción soluble do citosol, denominado Ah, que se atopa fundamentalmente no fígado, pulmón e testículos. A unión a este receptor é saturable, reversible e cunha alta afinidade por ligandos planos e clorados. Isto baséase nun estudo realizado en ratos modificados xeneticamente, os cales carecían do xene que codificaba para o dito receptor. Observouse que ante a exposición destes animais a substancias coma o TCDD non se producían manifestacións coma hepatotoxicidade, cancro e malformacións.
Protección fronte ás dioxinas
A maior achega de dioxinas procede da dieta. Debido á súa elevada liposolubilidade, as dioxinas tenden a acumularse no tecido graxo dos animais, razón pola cal unha baixa inxesta deste tipo de produtos prevén a exposición ás dioxinas. Non obstante, o risco de padecer cancro polo consumo deste tipo de alimentos é moi inferior ó provocado polo tabaco nunha persoa fumadora.
Polykarp Kusch
Polykarp Kusch, nado en Blankenburg o 26 de xaneiro de 1911 e finado en Dallas (Texas) o 20 de marzo de 1993, foi un físico e profesor universitario estadounidense de orixe alemá, galardoado no ano 1955 co Premio Nobel de Física.
Traxectoria
Naceu na cidade alemá de Blankenburg, trasladándose o ano seguinte con toda a súa familia aos Estados Unidos. En 1931 licenciouse en física no Case Institute of Technology de Cleveland, conseguindo o seu doutoramento en 1936 pola Universidade de Illinois.
Investigacións científicas
Profesor da Universidade de Columbia na cidade de Nova York no ano 1949, xunto con Isidor Isaac Rabi estudou os efectos dos campos magnéticos en átomos, e traballou varios anos como cabeza académica antes de partir cara á Universidade de Texas, na cidade de Dallas onde se retirou en 1982.
En 1955 foi galardoado co Premio Nobel de Física xunto con Willis Eugene Lamb por demostrar que o momento magnético do electrón era maior que o seu valor teórico, provocando a reconsideración e a innovación na electrodinámica cuántica.
Brandon Edwards
Brandon "Megatron" Edwards, nado o 13 de setembro de 1991 en Fort Worth, Texas, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que xoga para o Club Baloncesto Breogán de Lugo na Liga LEB. Formado na Universidade de Texas en Arlington, xoga na posición de ala-pivote cunha altura de 1,98 metros.
Homo floresiensis
Homo floresiensis, ou home de Flores (alcumado como Hobbit e Flo), é unha especie extinta do xénero Homo. Os restos dun individuo que podería ter 0,91 m de altura descubríronse en setembro de 2003 nunha gruta da illa indonesia de Flores. Atopáronse esqueletos parciais de nove individuos, entre os cales hai un cranio humano completo.
O achado destes restos abriu un intenso debate para determinar se pertencían a unha especie diferente dos humanos anatomicamente modernos. Este homínido destaca pola súa baixa estatura, corpo miúdo, cerebro pequeno e por ter sobrevivido ata hai moi pouco tempo, xa que se estima que a súa extinción dataría tan só hai 12.000 anos. Recollidos canda os restos de esquelos encontráronse ferramentas de pedra do horizonte arqueolóxico de entre 94 000 a 13 000 anos atrás. Pénsase que este homínido tería sido a orixe das crenzas de Ebu gogo na Illa de Flores.
Os arqueólogos que realizaron a descuberta, Mike Morwood et al., propuxeron unha variedade de características, tanto primitivas como derivadas, que determinan a clasificación como unha nova especie, H. florensiensis, dentro dos homínidos, da que a única especie existente hoxe en día é o H. sapiens sapiens, o bonobo (xénero Pan) e o chimpancé (xénero Pan). Incluso Morwood et al. propoñen que a especie viviu contemporaneamente na illa de Flores.
O sitio arqueolóxico espertou axiña as teorías de que os restos eran parte dunha nova especie, e antropólogos como Teku Jacobo, suxeriron que forman parte dos humanos modernos. Estudos paleoneurolóxicos desbotaron esa posibilidade. Investigacións ortopédicas do 2007 do H. florensiensis asentan a clasificación da nova especie. Un estudo de tres partes dos ósos carpianos conclúen que hai similitudes cos ósos carpianos dos chimpancés e cos dos primeiros homínidos, como Australopithecus, pero diferenzas cos ósos de humanos modernos.
Hitachi
Hitachi, Ltd. (株式会社日立製作所, Kabushiki-gaisha Hitachi Seisakusho) é unha empresa xaponesa especializada en enxeñaría, electrónica e industria mecánica.
Historia
miniatura|Antigo logo de Hitachi.
Hitachi foi fundada en 1910 polo enxeñeiro eléctrico Namihei Odaira. O seu primeiro produto foi un motor eléctrico de indución de cinco cabalos, inicialmente desenvolvido para o uso na minería do cobre. A empresa de Odaira converteuse pronto en líder nacional en motores eléctricos e na industria das infraestruturas de enerxía eléctrica.
Odaira trasladou a sede a Toquio en 1918. O nome da compañía está baseado na toponimia coa superposición de dúas caracteres kanji: hi que significa "sol" e tachi que significa "lugar". A compañía amosaba as súas aspiracións nacionais transmitindo coa súa marca que simboliza o Xapón imperial e a bandeira do sol nacente.
Hitachi America, Ltd. foi fundada en 1959. Hitachi Europe, Ltd. foi fundada en 1982.
En marzo de 2011 Hitachi acordou a venda da súa filial de discos duros, Hitachi Global Storage Technologies, de Western Digital por unha combinación de efectivo e accións por valor de 4.300 millóns de dólares. A venda completouse en marzo de 2012.
Hitachi mantivo conversacións con Mitsubishi Heavy Industries en agosto de 2011 sobre unha posible fusión das dúas compañías, no que sería a maior fusión de dúas empresas xaponesas na historia. As conversas rompéronse e posteriormente foron suspendidas.
En outubro de 2012 Hitachi acordou adquirir a empresa de enerxía nuclear Horizon do Reino Unido, que planea construír ata seis plantas de enerxía nuclear nese país, con E.ON e RWE por 700 millóns de libras.
En novembro de 2012 Hitachi e Mitsubishi Heavy Industries acordaron fusionar os seus negocios de xeración térmica de enerxía nunha empresa conxunta, o 65% para Mitsubishi Heavy Industries e o 35% por Hitachi. A empresa conxunta planea comezar a operar en 2014.
Produtos
miniatura|Maquinaria pesada Hitachi.
Hitachi opera en 11 sectores industriais e comerciais:
Homo floresiensis
Hipótese de cretinismo endémico
Suxeriuse que os restos de LB1 e LB6, clasificados como individuos da especie Homo floresiensis, eran en realidade Homo sapiens que sufrían dun cretinismo endémico miaxodermatoso froito de hipotiroidismo conxénito. Esas características, causadas por varios factores ambientais como a deficiencia en iodina, son unha forma de ananismo que está aínda presente nas poboacións humanas indonésicas.
Hipótese da síndrome de Down
Outra hipótese que descarta que H. floresiensis sexa unha especie distinta propón que o individuo LB1 padecía síndrome de Down, e que os restos doutros individuos eran de humanos normais de tipo austromelanésico M. Henneberg et al. (2014) escriben que "A nosa hipótese é coherente con ver a LB1 como membro anormal da moderna poboación de H. sapiens austromelanesia: as súas características reflicten múltiplas causas compatibles". Colin Groves, antropólogo da Universidade Nacional Australiana contestou que esa teoría non é "plausible" por varias razóns, incluíndo o feito de que as características anormais na mandíbula de LB1 son compartidas por outro espécime, LB6. Robert B. Eckhardt, da Universidade do Estado de Pensilvania, un dos autores do novo estudo, rexeitou as críticas, argüíndo que o estudo identifica diferenzas significativas entre a mandíbula de LB1 e a de LB6.
Hipótese da última especie supervivente dos primeiros Homo
Varias probas apoian a hipótese de que os Homo floresiensis son unha das últimas especies superviventes dos primeiros Homo e con trazos morfolóxicos en común cos primeiros homínidos pre-erectus/ergaster. Esta hipótese explicaría a ampla relación con trazas morfolóxicas observadas nos primeiros homínidos e que están presentes en Homo floresiensis sen precisar de recorrer a xustificacións de mutación xénicas, enfermidades ou defectos no crecemento.
Kapišová
Kapišová (Kapisó en húngaro) é unha municipalidade de Svidník, Eslovaquia. Ten 381 habitantes: 320 eslovacos, 38 cíngaros, 16 rutenos e 7 outros. O 86.88% son gregocatólicos, 7.87% católicoromanos, 3.41% ortodoxos, 0.79% sen confesión.
Ecocrítica
A ecocrítica ou ecocriticismo refírese ao estudo das relacións entre a literatura e o ambiente, partindo dun punto de vista interdisciplinario onde todas as ciencias se arrexuntar a fin de analizar as circunstancias actuais relacionadas co impacto humano no ambiente e así procurar achegar posíbeis solucións para a corrección da situación ambiental contemporánea.
Características
A ecocrítica céntrase en cuestións tales como os valores ecolóxicos subxacentes, a percepción humana dos distintos tipos de natureza do planeta, ou as mudanzas experimentadas por esta ao longo da historia, sempre vinculándoas coa representación que de todo isto se fixo na cultura popular e no que se denomina literatura moderna. Outras disciplinas como filosofía, ética ou psicoloxía son tamén tidas en conta pola ecocrítica.
Cascais
Cascais é unha vila portuguesa no Distrito de Lisboa, na rexión de Lisboa e subrexión da Grande Lisboa, con cerca de 33.300 habitantes.
Freguesías
As freguesías de Cascais son:
Graña
Unha graña é un terreo monte baixo sen cultivar ; Como topónimo galego, o orónimo Graña pode referirse a:
Coído
O topónimo galego Coído pode referirse a:
Lautoka
dereita Lautoka é a segunda maior cidade das Fidxi e o segundo porto de entrada do país, tras Suva. Está situada no oeste da illa de Viti Levu, 24 km ao norte de Nadi, no medio da rexión de plantación de cana de azucre do país, polo que é coñecida como a cidade azucre. Segundo o censo de 1996, a cidade posuía 42.917 habitantes.
Lautoka é a capital da Divisón do Oeste.
Alfonso Villares Bermúdez
Alfonso Villares Bermúdez, nado en Cervo o 2 de maio de 1970, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Veterinario de profesión. Foi concelleiro do PPdeG en Cervo dende 1995. Dende 1999 formou parte do equipo de goberno de Cervo. Nas eleccións municipais de 2007 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Cervo e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 2011 volveu ser elixido alcalde, tamén con maioría absoluta. En 2011 foi elixido vicepresidente da Federación Galega de Municipios e Provincias.
Revalidou a alcaldía co maioría absoluta nas elección municipais de 2015 e tamén nas de 2019. En xuño de 2023 foi nomeado conselleiro do Mar.
Esteroide sexual
miniatura|dereita|Testosterona, principal [[esteroide sexual masculino.]] miniatura|dereita|Estradiol, principal [[esteroide sexual feminino.]] Os esteroides sexuais, tamén chamados esteroides gonadais ou hormonas esteroides sexuais, son hormonas esteroides que interaccionan cos receptores para os andróxenos e estróxenos dos vertebrados. Os seus efectos están mediados por mecanismos xenómicos lentos por medio de receptores nucleares e por mecanismos non xenómicos rápidos por receptores asociados a membranas e cascadas de activación. O termo hormona sexual é practicamente sinónimo de esteroide sexual, porque outras hormonas non esteroides que interveñen tamén de forma importante en procesos relacionados coa función sexual, como a hormona luteinizante, hormona estimulante dos folículos e hormona liberadora da gonadotropina, non se consideran xeralmente hormonas sexuais.
Produción
Os esteroides sexuais naturais prodúcense nas gónadas (ovarios e testículos), principalmente, e tamén polas glándulas adrenais, ou orixínanse por conversión doutros esteroides sexuais noutros tecidos como o fígado e o tecido adiposo.
Esteroides sexuais sintéticos
Existen ademais moitos esteroides sexuais sintéticos. Os andróxenos sintéticos denomínanse con frecuencia esteroides anabólicos. Os estróxenos sintéticos e proxestinas utilízanse nos métodos anticonceptivos hormonais. O etinilestradiol é un estróxeno semisintético. Existen compostos específicos que teñen unha actividade de agonistas parciais para os receptores de esteroides, e, por tanto, actúan en parte como hormonas esteroides naturais, que se utilizan en determinados tratamentos nos que se require que o esteroide afecte a un só tipo celular, intentando minimizar os efectos sistémicos sobre o organismo enteiro.
Tipos
En moitos contextos, as dúas principais clases de esteroides que se consideran esteroides sexuais son os andróxenos e estróxenos, dos cales os máis importantes son a testosterona e o estradiol, respectivamente. Noutros contextos inclúense tamén entre eles os proxestáxenos como unha terceira clase de esteroides sexuais, dos cales o principal e o único que aparece de forma natural no home é a proxesterona. En xeral, os andróxenos considéranse "hormonas do sexo masculino", xa que teñen efectos masculinizantes, e os estróxenos e proxestáxenos considéranse "hormonas do sexo feminino", pero ambos os tipos están presentes nos dous sexos, aínda que en niveis moi diferentes.
Os esteroides sexuais son:
Departamento de Cortés
250px|dereita