cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estación do Oeste de Oslo
Historia
miniatura|A Estación do Oeste contra 1890. Obra do pintor noruegués Christian Christiansen (1825-1894) Inaugurouse o 7 de outubro de 1872 como estación de Christiania que cambiou en 1882 para Christiania Vestbanestasjonen e de novo o 1 de abril de 1905 para Kristiania Vestbanestasjonen para adaptala ao novo nome da cidade e xa o 1 de xaneiro de 1925 á súa forma definitiva co novo nome da cidade: Oslo Vestbanestasjonen. Oslo tiña dúas estacións, esta e a máis grande, a do Leste de Oslo, as dúas servían a liña de Drammen e non estaban conectadas directamente entre si para o tráfico de viaxeiros, só por unha liña, que tamén conectaba co porto, na que se comezou a traballar en 1899 e que se inaugurou en 1907 dun só rail que cruzaba as rúas da cidade e só era apta para o tráfico de carga.
Na segunda guerra mundial durante a ocupación alemá un grupo da resistencia comunista norueguesa, o Osvald-gruppen, colocou maletas con bombas tanto na Estación do Oeste como na do Leste con motivo da volta ás súas poboacións de centos de colaboracionistas que chegaran a Oslo con motivo das cerimonias que se desonvolveran na capital norueguesa tras a designación polos alemáns de Vidkun Quisling como primeiro ministro. O atentado non causou mortos e só pretendía asustar os colaboracionistas. Considérase a primeira acción significativa de sabotaxe na Noruega ocupada.
En 1938 comezaron a se elaborar formalmente plans para construír unha estación central e un túnel que conectase a liña de Drammen a Oslo, que non se aprobaron ata 1968. O túnel de Oslo abriu o 1 de xuño de 1980 e levou ao peche da Estación do Oeste en 1989. miniatura|Edificio da estación local da Estación do Oeste
Edificios
O edifico principal da estación deseñouno o arquitecto Georg Andreas Bull nun estilo italianizante e construído como un edificio en ladrillo con revocadura. A fachada que dá á praza do Concello está flanqueada por dúas torres baixas e as portas e as fiestras presentan unha forma arqueada. Dende 2005 o edificio alberga o Centro do Nobel da Paz, ademais de ter parte do inmoble usos comerciais.
Un segundo edificio, coñecido como estación local (Lokalstasjonen) e máis pequeno que o principal, data de 1918-1920 e é obra do arquitecto Ivar Næss.
O Pico do Vento, O Val, Narón
O Pico do Vento é un lugar da parroquia de Santa María a Maior do Val no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 13 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 7 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 14 habitantes.
Xallas de Santa Comba Club de Fútbol
O Xallas de Santa Comba Club de Fútbol é un equipo de fútbol galego do concello de Santa Comba, na provincia da Coruña. Foi fundado en 2012 por unión do Santa Comba Fútbol Club e o Xallas Club de Fútbol. Actualmente xoga na Preferente Autonómica de Galicia.
Elena Nevado del Campo
Elena Nevado del Campo, nada o 26 de xaneiro de 1967, é a actual alcaldesa de Cáceres, tras gañar as eleccións municipais do 22 de maio de 2011.
Biografía
Naceu o 26 de xaneiro de 1967 e é licenciada en Dereito e co mestrado en Asesoría Xurídica de Empresas. Avogada na actualidade, desenvolveu a súa experiencia laboral traballando como bibliotecaria e sendo colaboradora de distintas fundacións de persoas con distintas discapacidades, inmigrantes e de persoas en situación de exclusión social. É a Responsable de Formación e Vicedecana do Ilustre Colexio de Avogados de Cáceres.
Vida política
Na actualidade, é membro do Comité Executivo Rexional do Partido Popular de Estremadura, Vicesecretaria Xeral Provincial do Partido Popular da Provincia de Cáceres e Vicepresidenta da Xunta Local de Cáceres.
Na lexislatura de Carmen Heras como alcaldesa de Cáceres (2007 - 2011) foi a portavoz do Grupo Municipal Popular, sendo designada para ocupar a Candidatura á Alcaldía de Cáceres en 2011 pola coalición Partido Popular - Extremadura Unida. Tras unha campaña electoral marcada polas obras da Praza Maior de Cáceres e pola decepción de non pasar o primeiro chanzo do xurado para converterse en Cidade Europea da Cultura en 2016, os cacereños entregáronlle a súa confianza o 22 de marzo de 2011, cunha maioría absoluta histórica con 16 concelleiros. É, tamén, vocal da Federación Española de Municipios e Provincias.
Nas eleccións xerais de 2011 resultou elixida senadora nas Cortes Xerais por Cáceres.
Gran Premio da Arxentina de 1980
O Gran Premio da Arxentina de 1980 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 13 de xaneiro de 1980 no Autódromo Oscar Alfredo Gálvez de Buenos Aires. Foi a primeira carreira da tempada de.
Resumo da carreira
A carreira foi gañada polo piloto australiano Alan Jones pilotando un Williams FW07. Foi a sexta vitoria no Campionato Mundial de Jones. Jones gañou por 24 segundos sobre o piloto brasileiro Nelson Piquet pilotando un Brabham BT49. Era o preludio da tempada que disputarían Jones, a estrela ascendente de e Piquet, o talento emerxente do recentemente competitivo equipo Brabham, co que loitou ata o fin da tempada de 1980. Outro futuro campión mundial, o piloto finlandés Keke Rosberg terminou terceiro pilotando un Fittipaldi F7, un mellor final de carreira de Rosberg a ese momento. Foi o mellor resultado de Fittipaldi Automotive desde que Emerson Fittipaldi terminara segundo no Gran Premio do Brasil de 1978.
Esta carreira e lembrada, ademais, porque os pilotos ameazaron con boicotear o evento debido ao lamentable estado da pista, que estaba rompendo en moitos lugares da pista e pola batalla entre Gilles Villeneuve (Ferrari 312T5), Alan Jones, Jacques Laffite (Ligier JS11/15) e Nelson Piquet, que se fixo aínda máis emocionante debido á ruptura da superficie da pista. Piquet terminou segundo, Laffite retirouse co motor roto e Villeneuve estrelouse debido a un fallo na suspensión dianteira. Keke Rosberg logrou o seu primeiro podio, e un dos máis grandes pilotos da Fórmula Un, o francés Alain Prost (McLaren M29), anotou un punto no seu debut na Fórmula 1.
Blas Artime Llamar
Blas Artime Llamar, nado en Xixón o 29 de outubro de 1931 e finado o 11 de decembro de 2013, é un exfutbolista que xogaba na demarcación de centrocampista.
Traxectoria
Destacou xogando no Racing de Ferrol de onde pasa ao Celta de Vigo en 1954 xunto ao tamén racinguista Jesús Ares. Ares debutou esa mesma tempada pero Artime tivo que agardar ao ano seguinte, se ben converteuse nun dos fixos no once inicial, disputando 27 encontros e marcando dous goles.
Permaneceu no Celta ata o ano 1957, cando fichou polo Córdoba CF. En 1962 fichou polo CD Lugo, con quen disputou a liga de ascenso a Segunda División no ano 1963.
Vallclara
Vallclara é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Conca de Barberà.
Mowgli: Legend of the Jungle
Mowgli: Legend of the Jungle (tamén coñecido e estilizado sinxelamente como Mowgli) é un filme de aventuras dirixido por Andy Serkis cun guión de Callie Kloves, baseado nas historias All the Mowgli Stories de Rudyard Kipling. Está protagonizado por Rohan Chand, Matthew Rhys e Freida Pinto, e conta coas voces e a captura de movementos de Christian Bale, Cate Blanchett, Benedict Cumberbatch, Naomie Harris e Serkis.
Personaxes
Existe unha versión orixinal dobrada á lingua hindi, co obxectivo de atraer a audiencia india, onde as voces e a captura de movementos son achegados por Abhishek Bachchan como Bagheera, Jackie Shroff como Shere Khan, Kareena Kapoor como Kaa, Vicky Kaushal como Tabaqui, Anil Kapoor como Baloo, Shashank Arora como Akela, Madhuri Dixit como Nisha e Pavan Malhotra como Vihaan.
1278
Mortes
Historia ano a ano
As confesións de Carlota Doyle
As confesións de Carlota Doyle (The True Confessions of Charlotte Doyle) é unha novela escrita por Avi (Edward Irving Wortis).
Sinopse
Unha nena de trece anos, Carlota, ten que facer unha viaxe dende Liverpool ata Providence a bordo do Seahawk, un barco enigmático dirixido polo capitán Jaggery.
Uz
Botánica
Uz, tamén chamadas urce, carrouchas ou breixo, pode referirse en galego a varias plantas da familia Ericaceae:
West
miniatura|Logotipo de West West é unha empresa alemá de cigarros. É unha compañía de Imperial Tobacco.
Os seus cigarros véndense na maioría de países europeos agás no Reino Unido e Irlanda. A marca véndese en máis de 90 países do mundo.
Historia
West introduciuse ao mercado alemán en 1981 e só estaba dispoñible en tendas de tabaco. En 1987 empezáronse a vender en supermercados. West é a segunda marca máis popular en Alemaña. Tamén está dispoñible en España.
Produtos
Os seguintes produtos están dispoñibles:
Publicidade
West patrocinou a un pequeno equipo alemán de Fórmula 1 chamado Zakspeed de 1985 até 1990. Tamén patrocinou a McLaren de 1997 até 2005.
O Cruceiro, O Val, Narón
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Santa María a Maior do Val no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 137 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 62 homes e 75 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 145 habitantes.
Lingua hebrea
O hebreo ou hebraico (en עִבְרִית ʿIvrit) é unha lingua semítica da familia lingüística afroasiática. Historicamente, é a lingua dos israelitas e dos seus antergos, malia que a lingua non aparece co nome de hebreo no Tanakh. No Tanakh (Biblia xudía), a lingua é chamada "yehudit" (a lingua de Xudá) ou "səpaṯ kəna‘an" (a lingua de Canaan). Os exemplos máis antigos de paleohebreo datan do século -X, na forma de debuxos primitivos, mais "a cuestión da lingua usada na inscrición queda sen responder, facendo imposible probar que era hebreo e non outra lingua local".
Gemma Nierga
Gemma Nierga Barris, nada en Xirona en 1965, é unha xornalista catalá.
Lingua hebrea
O hebreo deixou de ser unha lingua falada nalgún momento entre os séculos I e IV e sobreviviu no período medieval só como lingua litúrxica e da literatura dos rabinos. Porén, no século XIX, foi revivida como lingua falada e da literatura, e segundo Ethnologue, hoxe é a lingua de 9 millóns de persoas en todo o mundo, dos cales 7 millóns son de Israel. Nos Estados Unidos está a segunda maior poboación hebreo falante, con 221.593 falantes fluídos, a maioría procedentes de Israel.
Gemma Nierga
Traxectoria
Licenciada en Ciencias da Información pola Universidade Autónoma de Barcelona. Deuse a coñecer en 1984 como presentadora dun programa de cine en Radio Vilassar de Dalt. En 1985 pasa á Cadena 13 de Barcelona, tralo cal se incorpora a TV3 para presentar o espazo Dit i fet entre 1987 e 1989.
Lingua hebrea
O hebreo moderno é unha das dúas linguas oficiais de Israel (a outra é o árabe), mentres que o hebreo bíblico é usado para a oración e estudo polas comunidades xudías de todo o mundo. O hebreo antigo é aínda hoxe a lingua litúrxica dos samaritanos, mentres que o hebreo ou árabe modernos é a lingua vernácula. Como lingua estranxeira, é estudada por estudantes de xudaísmo e por arqueólogos e lingüistas especializados no Oriente Medio e as súas civilizacións, así como por teólogos.
Gemma Nierga
Traxectoria
En 1987, ficha pola Cadena SER. Comezou como reporteira nun programa matinal, e máis tarde pasou ó horario nocturno onde se fixo cargo do coñecido programa Hablar por hablar, que nos seus comezos se emitía para as emisoras de Cataluña e, desde 1994 (e ata a actualidade con distintas presentadoras), para toda España. Tamén fixo na Cadena SER espazos culturais, de sucesos e de entrevistas, sobre todo dentro do programa informativo Hora 25.
Lingua hebrea
A Torah (os primeiros cinco libros da Biblia hebrea), está escrita en hebreo bíblico, lingua da cal deriva a moderna, e que os estudosos cren floreceu no século -VI, na era do exilio babilonio. Por este motivo, o hebreo é chamado polos xudeus Leshon HaKodesh (לְשׁוֹן הַקֹּדֶשׁ), "A lingua sagrada", dende tempos antigos.
Etimoloxía
A palabra moderna "hebreo" deriva da palabra "Ibri" (plural "Ibrim"), un dos moitos nomes do pobo xudeu. Tradicionalmente, enténdese como un adxectivo baseado no nome dun suposto antergo de Abraham, Eber ("Ebr" עבר en hebreo), mencionado no libro da Xénese 10:21. O nome está posiblemente baseado na raíz "ʕ-b-r" (עבר) que significa "cruzar". As interpretacións de "ʕibrim" están relacionadas con este verbo; xa que fai referencia ós hebreos como o pobo que cruzou o río Éufrates. A palabra habiru ou a asiria ebru teñen idéntico significado.
Premio Vidal Bolaño
O Certame de Textos Teatrais Roberto Vidal Bolaño é un premio convocado pola Editorial Galaxia e o Equipo de Dinamización Lingüística do IES Ribeira do Louro. A súa primeira edición foi en 2018.
Lingua hebrea
Etimoloxía
Na Biblia, a lingua hebrea é chamada Yәhudit (יהודית) porque Xudá (Yәhuda) foi o reino existente no momento da cita (finais do século -VII (Is 36, 2 Reis 18)). En Isaías 19:18, tamén é chamda "Lingua de Canaan" (שְׂפַת כְּנַעַן).
Gemma Nierga
Traxectoria
Naquela época, 1993, seguiu presentando en TV3 en diferentes programas, como Tres senyores i un senyor, Pares i fills e Tothom per tothom. Ademais, en 1995, presentou, en TVE, o programa El destino en tus manos e, en 1997, Hablando con Gemma en Telemadrid, Euskal Telebista e Canal Sur.
Premio Vidal Bolaño
O obxectivo do premio é animar á escrita de pezas teatrais dirixidas ao público mozo, ao alumnado da ESO e Bacharelato. O premio consiste na publicación da obra por parte de Galaxia na colección Costa Oeste.
Lingua hebrea
Historia
miniatura|esquerda|Cartel en hebreo coa súa [[transliteración en alfabeto latino nunha rúa de Tel Aviv.]] O hebreo pertence ao grupo de linguas cananeas. As linguas cananeas son unha rama da familia de linguas semíticas do noroeste.
Gemma Nierga
Traxectoria
Gañou o Premio Ondas 1997 polo programa Hablar por hablar. Ademais é autora do libro do mesmo título, no que recolle experiencias vividas ó longo do espazo co que Nierga conseguiu facerse co liderado de audiencia na franxa de madrugada.
En 1997, trala saída de Javier Sardà fíxose cargo do programa La Ventana da Cadena SER, líder de audiencia na súa franxa horaria. Con este programa conseguiu o Premio Ondas Internacional de radio 2000 pola tertulia de nenos.
Asasinato de Lluch
A raíz do asasinato do seu contertulio e amigo Ernest Lluch o 21 de novembro de 2000, pola banda terrorista ETA, foi obxecto dunha gran polémica cando na manifestación en repulsa polo crime fixo as seguintes declaracións:
Vida persoal
En xullo de 2004, casou con José Antonio Cabanillas, tenente de alcalde por Izquierda Unida (IU) na cidade de Córdoba, onde residen. É nai dun neno, Pau, que naceu o 28 de setembro de 2005.
Premio Vidal Bolaño
Recoñece a figura de Roberto Vidal Bolaño.
Lingua hebrea
Historia
Segundo Avraham Ben-Yosef, o hebreo floreceu como lingua falada no Reinos de Israel e Xudá durante o período de aproximadamente 1200 a 586 a.C. Os estudosos debaten o grao en que o hebreo era unha lingua vernácula falada na antigüidade despois do exilio babilónico cando a lingua internacional predominante na rexión era o arameo antigo.
Inscricións hebreas máis antigas
miniatura|A [[inscrición de Shebna, procedente da tumba dun mordomo real e atopada en Siloé, data do século VII a.C.]]
En xullo de 2008, o arqueólogo israelí Yossi Garfinkel descubriu un fragmento de cerámica en Khirbet Qeiyafa que, segundo el, podería ser a primeira escritura hebrea descuberta ata agora, datada de hai uns 3.000 anos. O arqueólogo da Universidade Hebrea Amihai Mazar dixo que a inscrición era "protocananea", mais advertiu que "a diferenciación entre as escrituras e as linguas propias dese período segue sen estar clara", polo que suxeriu que chamar ao texto hebreo podería considerarse como ir demasiado lonxe.
Na rexión atopáronse numerosas táboas máis antigas con escrituras semellantes escritas noutras linguas semíticas, por exemplo, a protosinaítica. Crese que as formas orixinais da escritura se remontan aos xeróglifos exipcios, aínda que os valores fonéticos están inspirados no principio acrófónico. O devanceiro común do hebreo e do fenicio chámase cananeo, e foi o primeiro en usar un alfabeto semítico distinto do exipcio. Un documento antigo é a famosa estela de Mesha, escrita no dialecto moabita; a inscrición de Siloé, atopada preto de Xerusalén, é un exemplo temperán do hebreo. As mostras menos antigas do hebreo arcaico inclúen o ostracon atopado preto de Laquis, que describe os acontecementos que precederon á captura final de Xerusalén por Nabucodonosor II e a catividade babilónica do 586 a.C.
Hebreo moderno
miniatura|dereita|Carteis multilingües en hebreo, [[Lingua árabe|árabe e inglés nunha estrada israelí.]] miniatura|dereita|[[Teclado hebreo|Teclado dual en inglés e hebreo.]]
O hebreo estándar, tal como foi desenvolvido por Eliezer Ben-Yehuda, baseouse na ortografía mishnaica e na pronuncia do hebreo sefardí. Porén, os primeiros falantes do hebreo moderno tiñan o yiddish como lingua materna e a miúdo introducían calcos procedentes do yiddish e correspondencias fonosemánticas de palabras internacionais.
Malia usar a pronuncia do hebreo sefardí como a súa base principal, o hebreo israelí moderno adaptouse á fonoloxía do hebreo asquenací nalgúns aspectos, principalmente os seguintes:
O vocabulario do hebreo israelí é moito máis amplo que o de períodos anteriores. Segundo Ghil'ad Zuckermann:
"O número de palabras hebreas bíblicas testemuñadas é de 8198, das cales unhas 2000 son hapax legomena (o número de raíces hebreas bíblicas, nas que se basean moitas destas palabras, é de 2099). O número de palabras hebreas rabínicas certificadas é inferior a 20.000, das cales (i) 7879 son rabínicas por excelencia, é dicir, non apareceron no Antigo Testamento (o número de novas raíces hebreas rabínicas é de 805); (ii) arredor de 6000 son un subconxunto do hebreo bíblico; e (iii) varios miles son palabras arameas que poden ter unha forma hebrea. O hebreo medieval engadiu 6421 palabras ao hebreo (moderno). O número aproximado de novos elementos léxicos en israelí é de 17.000 (cf. 14.762 en Even-Shoshan 1970 [...]). Coa inclusión de termos estranxeiros e técnicos [...], o número total de palabras israelís, incluídas palabras de orixe bíblica, rabínica e medieval, supera as 60.000."
Status actual
miniatura|250px|[[Academia da Lingua Hebrea.]] O hebreo moderno é a lingua oficial principal do Estado de Israel. No ano 2013, había uns 9 millóns de falantes de hebreo en todo o mundo, dos cales 7 millóns fálano con soltura.
No 2013, o 90% dos xudeus israelís eran competentes en hebreo e o 70% eran altamente competentes. Un 60% dos árabes israelís tamén eran competentes en hebreo, e o 30% afirmou ter un dominio máis alto do hebreo ca do árabe. En total, preto do 53% da poboación israelí fala o hebreo como lingua nativa, mentres que a maioría do resto fálao con soltura. En 2013, o hebreo era a lingua nativa do 49% dos israelís maiores de 20 anos, sendo o ruso, o árabe, o francés, o inglés, o yiddish e o xudeoespañol as linguas nativas da maioría do resto. Aproximadamente o 26% dos inmigrantes procedentes da antiga Unión Soviética dos anos 90 e o 12% dos árabes dixeron falar mal ou nada de hebreo.
Tomáronse medidas para manter o hebreo como lingua principal de uso e evitar a incorporación a grande escala de palabras inglesas ao vocabulario hebreo. A Academia da Lingua Hebrea e a Universidade Hebrea de Xerusalén inventan unhas 2.000 palabras hebreas novas cada ano para conceptos modernos ao atopar unha palabra hebrea orixinal que capte o significado, sendo a alternativa a incorporar máis palabras en inglés ao vocabulario hebreo. O cidade de Haifa prohibiu aos funcionarios o uso de palabras en inglés nos documentos oficiais e loita para que as empresas non utilicen só sinais en inglés para comercializar os seus servizos. En 2012, propúxose un proxecto de lei na Knesset para a preservación da lingua hebrea, que inclúe a estipulación de que toda a sinalización en Israel debe estar ante todo en hebreo, así como con todos os discursos de funcionarios israelís no estranxeiro. O autor do proxecto de lei, Akram Hasson, afirmou que o proxecto foi proposto como unha resposta á "perda de prestixio" do hebreo e a que as novas xeracións incorporan cada vez máis palabras en inglés no seu vocabulario.
O hebreo é unha das linguas que a constitución de Suráfrica chama a ser respectadas no seu uso con fins relixiosos. Ademais, o hebreo é unha lingua oficial da minoría nacional en Polonia, dende o 6 de xaneiro de 2005.
Igrexa de Hangvar
A igrexa de Hangvar (sueco: Hangvar kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Hangvar, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia e arquitectura
A igrexa de Hangvar data do século XIII. As súas partes máis antigas son o coro e a nave, construídas en 1218. A torre foi construída pouco despois, ao redor de 1250, ao igual que o portal sur actual cando a anterior entrada foi movida á torre. A igrexa ten un portal de entrada decorado con capiteis esculpidos e a escultura dunha cabeza na parte superior. Internamente, o teito do edificio está soportado por catro bóvedas que descansan sobre unha columna central. A robusta base da columna está decorada con catro cabezas grotescas esculpidas.
Entre o mobiliario destaca a pía bautismal medieval, que data de ao redor do ano 1250. Tamén se conservan partes dunha cruz triunfal do século XII. A igrexa estivo orixinalmente decorada con sei esculturas de madeira da Idade Media, pero no presente atópanse no Museo de Gotland en Visby. O retablo, feito de madeira, é do ano 1684, e o púlpito é de 1633.
1279
Mortes
Historia ano a ano
Susá
O topónimo galego Susá pode referirse a:
Shaman
Orixe
Orixinalmente Shaman era unha interface gráfica baseada en Qt4 para libalpm, a biblioteca de Pacman, que permite a instalación de paquetes de software en Arch Linux. Posteriormente, os seus desenvolvedores decidiron facer posible utilizalo xunta calquera sistema de paquetes.
Desenvolvemento
Shaman está escrito en C e C++ cunha interface en Qt.
Aínda que o desenvolvemento de Shaman semella estar detido, continúa. Nestes momentos estase a traballar na súa segunda versión, que estará baseada nun sistema de engadidos que permitirán o seu uso en calquera sistema de paquetes utilizando distintas infraestruturas.
Funcionalidades
Entre as súas características cabe salientar:
Funcionalidades planeadas
En versións futuras, Shaman incorporará funcionalidades coma:
-221
Outros
Historia ano a ano
Jean Gabriel Marchand
Jean Gabriel Marchand, nado en L’Albenc (Isère) o 11 de decembro de 1765 e finado en Saint-Ismier o 12 de novembro de 1851, foi un xeneral francés, que se distinguiu nas guerras da Revolución francesa e nas subseguintes da época napoleónica.
Comezos
Converteuse en avogado en Grenoble en 1789. Mandaba en 1791 unha compañía de exploradores do 46º batallón de l'Isère; distinguiuse na campaña de Savoia; asistíu ao asedio de Toulon, serviu como adxunto do estado maior do xeneral Cervoni e estivo tamén ligado con Joubért. En novembro de 1795, en Loàno, o coronel Lannes e, o entón capitán Marchand atacaron, con 200 granadeiros, un reduto dotado de seis pezas artilleiras e defendido por 1.200 granadeiros húngaros, que tomaron en pouco tempo. Ambos utilizaron os canóns contra o exército inimigo, favorecendo a vitoria francesa. Marchand foi felicitado por Scheref e nomeado xefe de batallón.
En xuño de 1796, o xa comandante Marchand, á cabeza de 300 carabineiros do 3º lixeiro, sorprendeu un campamento de austríacos aos que fixo depor as armas e conduciu os prisioneiros perante o xeneral Joubert. No 29 de xullo, nun ataque austríaco sobre un flanco de Joubert, Marchand recibiu un balazo no peito. Foi feito prisioneiro en xuño de 1797. En 1798 foi nomeado durante un certo tempo comandante en xefe da praza de Roma.
Consulado e Imperio
O primeiro Cónsul nomeouno xeneral de brigada, e confioulle , de primeiras, a xefatura de Isère; enviándoo, máis tarde, ao campamento de Boulogne onde mandou a división Dupont, que se distinguiría en 1805.
Nomeado xeneral de división o 24 de decembro de 1805, asistiu á batalla de Jena e á toma de Magdeburgo.
No 4 de xuño de 1807, ante 80.000 rusos que atacaban os 12.000 soldados mandados por Michel Ney, distinguiuse o xeneral Marchand, que actuaba ás súas ordes, ao protexer o paso da ponte de Deppen.
En Friedland, novamente se distinguiu a división de Marchand, que a pesar do intenso fogo artilleiro inimigo, foi capaz de ocupar a localidade de Friedland.
Na Guerra Peninsular
En 1807, Marchand foi condecorado coa Grande Aguia, e pasou para España onde se distinguiu en catro campañas.
A finais de 1808, a división de Marchand incorporouse ao 6º Corpo do exército, que mandaba o mariscal Ney, e que unido ao 2º Corpo, dirixido polo mariscal Soult, foi enviado en persecución das tropas británicas de John Moore, que seguidas polas españolas de marqués de la Romana, se dirixían cara Galiza. Marchand situado na retagarda, pasou polo Bierzo; a súa cabalaría saqueou e efectuou unha grave matanza en Salas de la Ribera; entrando a continuación no Valdeorras, en persecución de De la Romana, a que obrigou a moverse desde Trives para os Tras-os-Montes portugueses. Marchand entón desviouse cara Ourense, desde onde se trasladou a Lugo, para unirse ao groso das tropas francesas que perseguían a Moore.
Salientou, con posterioridade, principalmente no paso do Texo no 8 de agosto de 1809; no combate de Torres Vedras o 29 de novembro de 1809; e na batalla de Fuentes de Oñoro, o 3 de maio de 1811.
Campaña de Rusia e Restauración
Mandou unha división en Rusia, sendo citado con frecuencia nos boletíns oficiais do exército, sobre todo polas accións en Valentino e máis en Moscova.
En 1815, mandaba a 7ª división, tomándolle Chambéry aos austríacos.
Á volta do rei Luís XVI de Francia|Luís XVI foi confirmado no seu mando, pero máis tarde foi acusado de abandonar Grenoble sen defendelo ante o retorno de Napoleón. Destituído, foi conducido a Besançon perante un consello de guerra, sendo absolvido ao cabo de seis meses. En 1818 foi xubilado. Marchand poríase ao servizo da monarquía de xullo en 1830, retirándose do exército xa definitivamente en 1832.
Faleceu en Saint-Ismier (Isère), concello do que fora alcalde.
Condecoracións
Entre outras condecoracións, Marchand contaba coa gran cruz da lexión de Honor, a gran cruz ao Mérito militar de Wurtemberg, e máis a da orde de S. Luís de 1ª clase de Hesse-Darmstadt. Foi tamén par de Francia e conde de Marchand.
Man of Tai Chi
Man of Tai Chi é un filme chinés-americano dirixido por Keanu Reeves que foi estreado no 2013.
Sinopse
Historia de Tiger Chen (adestrador e amigo de Keanu na vida real), un mensaxeiro que practica a arte do Tai Chi como un sistema de combate, e que adestra tódolos días cun vello mestre nun templo que está a caer. El devece por gañar fama como loitador, mais o seu mestre trata de facerlle entender que o primeiro é a honra e a humildade. Cando as dificultades económicas o obriguen, Tiger entrará en contacto con Donaka Mark (Keanu Reeves), un home de negocios que organiza pelexas entre grandes loitadores para ofrecerlles espectáculo online a clientes adiñeirados. A partir dese intre, Tiger entrará nunha espiral de morte e combates da que só poderá saír dun xeito.
O Codesal, O Val, Narón
O Codesal é un lugar da parroquia de Santa María a Maior do Val no concello de Narón na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 só tiña un habitante (un home), 3 menos ca en 2003.
Jesús Ares Otero
Jesús Ares Otero, nado en Foz o 20 de novembro de 1933, é un exfutbolista galego que xogaba na demarcación de centrocampista.
Traxectoria
Comezou a xogar ao fútbol no equipo xuvenil do Foz, pasando logo ao primeiro equipo. Aos 16 anos foi estudar a Lugo e fichou pola Ximnástica Lucense, que lle pagaba os seus estudos. Con este club debutou na Segunda División, nun partido diante do Lleida, e a continuación disputou a promoción de permanencia, sen éxito.
Durante as tempadas 1952/53 e 1953/54 militou no Racing de Ferrol, tamén de Segunda, época na que aproveitou para realizar o servizo militar e estudar Comercio. A finais de marzo de 1954 fichou polo Celta de Vigo ao igual que Blas Artime, tamén procedente do Racing.
Debutou co Celta o 4 de abril de 1954 en Valencia, porén sería o único encontro que disputou esa tempada. Pese a que as primeiras tempadas non xogou demasiado na 1956/57 consagrouse no centro do campo do equipo xunto a Che Gutiérrez, dirixido por Alejandro Scopelli.
DIAMETER
DIAMETER é un protocolo de rede para a autenticación dos usuarios que se conectan remotamente á Internet a través da conexión por liña conmutada ou TLC, tamén prové servizos de autorización e auditoría para aplicacións tales como acceso de rede ou mobilidade IP. O concepto básico do protocolo DIAMETER, cuxo desenvolvemento basear no protocolo RADIUS, é de proporcionar un protocolo base que poida ser estendido para proporcionar servizos de autenticación, autorización e auditoría, (denominados polos expertos polas súas siglas AAA) a novas tecnoloxías de acceso. DIAMETER está deseñado para traballar tanto dun xeito local como nun estado de alerta, sondaxe e captura, que en inglés se lle denomina roaming de AAA, que lle permite ofrecer servizos sumamente móbiles, dinámicos, flexibles e versátiles.
Jesús Ares Otero
Traxectoria
Ao finalizar esa tempada foi traspasado ao Atlético de Madrid por un prezo de 1 250 000 pesetas, porén non tivo continuidade en Madrid, polo que fichou polo CD Málaga da Segunda División. A continuación xogou catro tempadas no Salamanca e tres no Langreo, ata a súa retirada dos campos en 1966.
Tras deixar o fútbol foi armador de pesca e dirixiu dous barcos, o Siempre Quintanero e o Eliseo Quintanero, con base no porto da Coruña e que traballaban principalmente no Gran Sol.
Vida persoal
Casou en 1961 coa ponferradina Rosario Pardo Prada, coa que tivo tres fillos: Ana, Jesús e Celia.
Yutyrannus
Yutyrannus (que quere dicir "tirano emplumado") é un xénero de dinosauros da familia Tyrannosauroidea que contén unha única especie coñecida, Yutyrannus huali. Esta especie viviu a comezos do período Cretáceo no que hoxe se coñece como o nordeste da China. Os tres fósiles de Yutyrannus huali, todos eles atopados en leitos rochosos da provincia de Liaoning, son no presente os meirandes dinosauros coñecidos que conservan evidencias directas de plumas.
DIAMETER
Mellora de RADIUS
O nome é un xogo de palabras respecto ao protocolo RADIUS, o seu predecesor (un diámetro é o dobre do raio). DIAMETER non é directamente compatible cara atrás, pero proporciona un método de actualización desde RADIUS. As principais diferenzas son:
Palau del Baró de Quadras
O Barón de Quadras encargoulle a Puig i Cadafalch no ano 1900 construír a súa nova residencia en Barcelona despois de ter rematado o seu palau en Massanes. O edificio atópase nun terreo estreito con fachada na avenida Diagonal e na rúa de Rosselló, coas dúas fachadas completamente diferentes. É froito da reforma dunha antiga casa de alugamento con fachada na rúa Rosselló, onde aínda son visibles algúns elementos da estrutura orixinal.
Os Canteiros, O Val, Narón
Os Canteiros é un lugar da parroquia de Santa María a Maior do Val no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 90 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 49 homes e 41 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 91 habitantes.
Exoterismo
O exoterismo refírese ás doutrinas e ensinanzas de tipo filosófico-relixioso que non se ven limitadas a un determinado grupo de membros e que, polo tanto, son susceptibles de ser divulgadas publicamente e sen segredo. Neste sentido é o concepto oposto a esoterismo.
Tamén pode referirse ás formas rituais ou externas dunha convicción ou crenza.
Dereito ambiental
O dereito ambiental é un termo colectivo que describe a rede de tratados, estatutos, regulamentos e leis comúns e habituais que abordan os efectos da actividade humana sobre o ambiente natural. No territorio da Unión Europea é unha materia regulado desde mediados da década de 1970. Estando recollido no Tratado de Funcionamento da Unión Europea.
Asuntos regulamentarios
A ampla categoría de "dereito do ambiente" pode ser dividido nunha serie de asuntos regulamentarios máis específicos. Aínda que non exista unha única taxonomía, os réximes do núcleo do dereito ambiental, é combater a contaminación ambiental. Un conxunto relacionado pero distinto dos réximes regulamentarias, agora fortemente influenciada por principios legais ambientais, concentrasen na xestión dos recursos naturais específicos, tales como bosques, minerais, ou pesca. Outras áreas: como a avaliación do impacto ambiental, non encaixa perfectamente na categoría de calquera, pero son compoñentes da lexislación ambiental.
Avaliación do impacto
Avaliación do impacto ambiental (EA) é o termo usado para a avaliación das consecuencias ambientais (positivos e negativos) dun plan, da política, dun programa ou proxecto antes da decisión de avanzar coa acción proposta. Neste contexto, avaliación ambiental estratéxica aplícase a políticas,plans e programas. Avaliacións ambientais poden ser rexidos por regras do procedemento administrativo en relación á participación do público e documentación de toma de decisións, e pode estar suxeito a unha revisión xudicial.
A calidade do aire
As leis de calidade do aire regulan a emisión de contaminantes do aire á atmosfera, un subconxunto especializado de leis de calidade do aire regular a calidade do aire no interior dos edificios. As leis de calidade do aire son frecuentemente deseñados especialmente para protexer a saúde humana, limitando ou eliminando concentracións de contaminantes no aire. Outras iniciativas están deseñadas para resolver os impactos humanos sobre os ecosistemas (como limitacións sobre as substancias químicas que afectan a capa de ozono, e programas de comercio de emisións para afrontar a choiva ácida ou o cambio climático actual) ou ou especies en risco de extinción. Os esforzos da regulación e incluír a identificación e categorización de contaminantes do aire, establecendo límites sobre os niveis de emisión, e ditando tecnoloxías de mitigación necesarias ou convenientes.
En España a súa regulación ven dada pola Lei de Calidade da Auga e Protección da Atmosfera do ano 2007.
A calidade da auga
As leis da calidade da auga regulan a liberación de contaminantes aos recursos hídricos, incluíndo augas da superficie, augas subterráneas, e auga potable almacenada. Algunhas leis de calidade da auga, como normativas de auga potable, pode ser concibida só con referencia á saúde humana. Moitos outros, incluíndo restricións sobre o cambio de química, física, radiolóxicos e características biolóxicas dos recursos hídricos, tamén poden reflectir os esforzos para protexer os ecosistemas acuáticos de forma máis ampla. Os esforzos de regulación poden incluír a identificación e categorización de contaminantes da auga, ditando concentracións de contaminantes aceptables en recursos hídricos, e limitar as descargas de contaminantes a partir de fontes de efluentes. As áreas reguladoras inclúen tratamento de sumidoiros e disposición, a xestión da auga industrial e agrícola dos residuos e control do escamento superficial a partir de sitios de construción e ambientes urbanos.
No territorio da Unión Europea as medidas para obter a calidade da auga veñen impostas pola Directiva Europea de Augas.
En España
En España o dereito ambiental é competencia do Ministerio de Agricultura, Alimentación e Medio Ambiente. Porén, as Comunidades Autónomas e as entidades locais, teñen competencia para coñecer de certos asuntos relacionados con esta materia. Así pois, existen ordenanzas municipais para o control de ruído, ou leis autonómicas para a defensa e control do ambiente.
Galicia
En Galicia, o organismo autonómico encargado do control ambiental é a Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas dependente da Xunta de Galicia.
Alemán superior
O alemán superior (en alemán Oberdeutsch) é un conxunto magno de dialectos xermánicos da lingua alemá que se falan no sur de Alemaña, en Austria, en Suíza, en Francia e no norte de Italia. Este conxunto diferénciase do alemán central pola segunda mutación consonántica que se lle aplicou, nese sentido pertencen o alemánico e bávaro a devandito grupo.
Os grupos de dialectos fráncicos o fráncico oriental e fráncico meridional fálanse na zona de transición entre alemán superior e alemán central, na liña de Main. Por iso dependendo do dialecto que se trate dentro destes grupos, inclúeselle tamén dentro do grupo alemán central, o que contrae moita discordia lingüística. Dentro do alemán superior está tamén o dialecto extinguido longobardo.
-210
Outros
Historia ano a ano
P80 (motor foguete)
P80 é a designación do motor foguete usado polo lanzador europeo Vega na súa primeira etapa.
Características
O motor P80 usa o propelente sólido HTPB 1912. Foi desenvolvido pola empresa Fiat-Avio para introducir tecnoloxías de baixo custo en foguetes de propelente sólido para ser reutilizadas en futuras evolucións do foguete Ariane 5. Entre as novas tecnoloxías usadas están o uso dunha carcasa de epoxy-grafito de 3 metros de diámetro, o uso de goma de baixa densidade para o illamento interno, unha baixa proporción de ligante e unha alta proporción de aluminio no propelente, unha tobeira simplificada que fai uso dun material lixeiro a base de carbono fenólico, un acendedor consumible e control vectorial da tobeira mediante un dispositivo electromecánico que fai uso de baterías de ión litio.
Vallfogona de Riucorb
Vallfogona de Riucorb é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Conca de Barberà.
Manuel Riobó
Traxectoria
Estudou Medicina e Cirurxía na Universidade de Santiago de Compostela, licenciándose en 1887. Doutorouse en Madrid en 1894 e coa tese Regulación del calor en la fiebre y sus relaciones con la temperatura hiper-pirética post mortem. Especializouse en epidemioloxía e marchou a Filipinas. En 1890 estivo en Romblon e alí fixo fronte a un gromo de varíola; de alí pasou a Cayagán de Misamis, na illa de Mindanao, onde enfermou de paludismo crónico e gastroenterite e tivo que regresar a Galicia. Volveu a Filipinas en 1894 e estivo na illa de Panay onde puxo en marcha algúns negocios e adquiriu terras. Fixo amizade con José Rizal, que foi fusilado por rebelión. A finais de século volveu a Galicia, foi concelleiro en Bueu (1902-1905) e estableceu a súa consulta de médico forense en Vigo.
Investiu a fortuna adquirida en Filipinas na compra de bens entre o que destacou a illa de Ons, que adquiriu en dúas fases: en 1919 a metade aos anteriores donos, a marquesa viúva de Mos y Valladares e o marqués de Alcedo. A outra metade adquiriuna en marzo de 1921 a un veciño da illa, Marcial Bernadal, que a tiña arrendada dende 1911. Intentou mellorar as condicións dos habitantes de Ons, creando unha escola en 1925. En 1930 creou a sociedade "Isla de Ons S.L", poñendo a administración en mans do seu fillo Didio Riobó Bustelo.
Melanoma maligno
O melanoma maligno é o tipo de cancro de pel con peor prognóstico. É un tumor altamente maligno nos seus estadios avanzados, debido á súa elevada probabilidade de diseminar metástases noutros órganos.
Etioloxía e xenética
O melanoma maligno orixínase dos melanocitos, as células que producen o pigmento melanina que dá cor á pel. É máis común na pel mais pode xurdir tamén raramente noutros epitelios, como no ollo, nas mucosas do esófago, vaxina e outros órganos.
Os xenes mutados son frecuentemente o CDK4 (unha cinase de ciclina) e o BRAF, un membro da familia dos oncoxenes RAS.
Epidemioloxía
Como exemplo da súa casuística, nos EUA hai máis de 50.000 casos cada ano, que provocan preto de 8.000 mortes.
Os principais factores de risco do melanoma son a pel clara e a exposición ao Sol, unha vez que os raios ultravioleta provocan alteracións ou mutacións no ADN (por exemplo dimerización de determinadas bases), e as persoas de pel escura teñen melanina que absorbe a maioría deses raios UV antes deles provocaren danos.
Porén o melanoma pode xurdir en áreas da pel non expostas ao sol e tamén en persoas de pel moi escura, porque a melanina non para todos os raios UV. Hai algúns raios UV mesmo cando hai nubes e no inverno, e porque hai outros factores que poden causar o melanoma, como factores xenéticos (susceptibilidade hereditaria, responsábel por 10% dos casos), e determinados químicos canceríxenos.
Estas consideracións explican a alta incidencia do melanoma maligno en países como a tropical Australia, cuxa poboación ten orixe na Europa do norte, cultura de praia e vive baixo o Buraco do Ozono, o que leva a maior incidencia de raios UV naquela rexión do Mundo; e tamén nalgúns grupos de Brasileiros de orixe nórdica. Aliás cóidase que foi a selección natural do melanoma maligno e outros tumores da pel -como os carcinomas basocelulares ou de células escamosas- o que levou as poboacións humanas que viven nos trópicos a desenvolveren a coloración escura que os protexe. No norte, inversamente, o pouco aceso ao Sol criou outro tipo de problemas médicos como a baixa absorción de vitamina D (unha vitamina formada na pel, en reacción química que precisa da luz solar, necesaria á absorción do calcio para os osos; a súa deficiencia tradúcese no raquitismo, con fracturas frecuentes). Os individuos escuros con altos niveis de melanina absorben pouca vitamina D comparativamente, porque a melanina absorbe a maior parte da luz solar incidente. Dese modo as presións, durante decenas de millares de anos, da necesidade de vitamina D por un lado, e de evitar o mortífero melanoma por outro, explican algunhas diferenzas étnicas existentes hoxe. Se as poboacións nórdicas nos países tropicais, ou as tropicais nos países do norte permanecesen illadas durante moitos millares de anos, tornaríanse de certo cada vez máis escuras ou máis claras de acordo coa exposición solar nas respectivas rexións.
Clínica
O melanoma xeralmente ten máis de 8 mm de diámetro horizontalmente. Pode ser negro, castaño, vermello, azul ou branco. Pode xurdir na pel sa ou de lesións pigmentadas preexistentes (as "pintas" ou "sinais" de nacenza).
O melanoma non ten síntomas na súa fase inicial, excepto a irritación cutánea (comechón ou dor) que xorde só nalgúns casos. É frecuente que apareza como unha área dun nevo ("sinal") xa existente que creceu, mudou de cor, gañou contornos irregulares; ou como un novo nevo que xorde na vida adulta. Todas esas manifestacións son altamente suxestivas de melanoma.
Patoloxía
As células do melanoma concéntranse inicialmente en niños ben ou mal formados. Son maiores que os melanocitos normais, e poden ou non producir melanina (se non producen son melanomas acrómicos).
As células teñen grandes núcleos irregulares, nucléolos prominentes. Un elevado número de mitoses suxire mal prognóstico. Pódese observar en estadios avanzados a invasión de nervios, vasos sanguíneos e linfáticos, indicando un mal prognóstico. A existencia de resposta inmunitaria vigorosa, como infiltración de linfocitos, suxire mellor prognóstico.
Progresión
Inicialmente o melanoma non ten posibilidade de metastización e crece só pola pel (crecemento radial ou horizontal). Co aumento do número de células, hai maior probabilidade de desenvolver as mutacións que lle permitan tornarse invasiva (por exemplo expresión de xenes de encimas degradadoras do coláxeno do tecido conxuntivo envolvente, unha barreira á proliferación). Esa célula entón multiplícase e inicia a fase de crecemento vertical, invadindo os tecidos adxacentes.
A metastización do melanoma é común no fígado e nódulos linfáticos.
Prognóstico e terapia
O tratamento é cirúrxico. A probabilidade de éxito na cirurxía depende do crecemento vertical do tumor. As persoas con tumores cuxa espesura vertical é menor de 0,76 mm sobreviven case todas a este cancro. Tamaños inferiores a 1,7 mm aínda indican prognóstico intermedio. Maiores os tamaños correlaciónanse con cada vez maiores taxas de mortalidade. O melanoma, non sendo extirpado no inicio, aínda pertence ao grupo dos cancros con alta taxa de mortalidade.
Día, Grecia
330px|right|Localización da illa
Día (en grego Δíα) é unha illa situada a algúns quilómetos ao norte de Candia, a capital de Creta. A illa, actualmente está deshabitada, e é unha reserva de cabras salvaxes. Administrativamente, Día forma parte da comunidade de Elaia dentro da unidade municipal de Gouves, unidade rexional de Heraklion, no municipio de Elias.
Xeografía
De forma vagamente cuadrangular, a illa ten unha lonxitude de 6 km e unha anchura de 4´5. Cunha superficie de 12 km², é a illa máis grande do litoral cretense.
O illote parécese a un lagarto xigante cando se ve desde a cidade de Heraklion. Tamén conta unha lenda que un lagarto xigante tratou de destruír a illa de Creta, pero Zeus converteuno en pedra cun raio, creando así a illa.
Historia
Segundo a mitoloxía grega, Teseo faría escala alí logo de matar ao Minotauro. Alí abandonou a Ariadna antes de partir cara a Atenas.
A illa era coñecida anteriormente como Standia, por perda conxuntura na frase στήν Δία.
Foi o principal porto de Creta durante séculos.
Hai importantes vestixios da época minoica, o que podería facer pensar que Día era un centro importante.
Proteción Ambiental
Día é parte da Rede Europea da Natureza (Rede Natura 2000) e é un coto de caza para investigación.
Porto antigo
En 1976, Jacques Cousteau levou a cabo a exploración submarina ao redor de Día e atopou restos dun antigo porto nas augas entre Heraklion e Día.
Malietoa Tanumafili II
Malietoa Tanumafili II, nado o 4 de xaneiro de 1913 e finado o 12 de maio de 2007 en Apia, foi monarca (O le Ao o le Malo) de Samoa. Compartiu a xefatura do estado entre 1962 e 1963 con Tupua Tmasese, sendo logo el o único xefe de estado, entre 1963 e 2007.
Traxectoria
Cursou estudos universitarios en Nova Zelandia. Foi membro do Consello de Goberno deste país e diplomático en Nacións Unidas, en 1962 accedeu á Xefatura do Estado compartida de Samoa Occidental. Desde 1963, tras a morte do outro membro da xefatura, foi Xefe de Estado de Samoa en solitario até o seu falecemento. Morreu ás 8:20 pm do 11 de maio de 2007 no Hospital Nacional Tupua Tamasese Meaole, con 94 anos. De acordo coa Constitución samoana, aínda que foi Xefe de Estado vitalicio, o seu sucesor, Tuiatua Tupua Tamasese Efi, foi escolleito polo Parlamento e o seu mandato pasou a estar limitado a cinco anos reelexibles.