cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Choi Yul
Yul Choi é un activista, ambientalista e organizador surcoreano. Presidiu o Movemento Anti-Polución Coreano en 1988 e liderou a Federación Coreana para o Movemento Ambiental en 1993. Recibiu o Global 500 Roll of Honor en 1994 e o Premio Ambiental Goldman en 1995.
En 2013 foi sentenciado a un ano de prisión polo seu traballo contra o proxecto Four Rivers, un proxecto defendido polo goberno. Foi liberado a comezos de 2014.
É o presidente de Korea Green Foundation.
Florence Parpart
Florence Parpart, nada en Hoboken (Nova Jersey), foi unha inventora estadounidense.
Traxectoria
Florence Parpart viviu a maior parte da súa vida en Nova York e Filadelfia, onde tivo unha vida discreta de ama de casa ata que en 1900, obtivo a súa primeira patente dunha máquina de varrer industrial que melloraba a de Eureka Frazer Brown patentada en 1879. A mellora permitiu un uso máis amplo e dous anos máis tarde, Parpart vendeu a innovación en varias cidades dos Estados Unidos entre elas, Nova York, Filadelfia e San Francisco.
Tras casar con Hiram D. Layman, en 1914 obtivo unha patente dun refrixerador eléctrico, mellorando modelos anteriores que deixaron obsoletas as caixas de xeo que se usaban até entón e que supuxo un cambio total non só na forma de conservar os alimentos, senón tamén de cociñalos.
As Covas, Moreira, Ponteareas
As Covas é un lugar da parroquia de Moreira, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Chan de Espiño, Moreira, Ponteareas
Chan de Espiño é un lugar da parroquia de Moreira, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 65 habitantes (33 homes e 32 mulleres).
A Feira, Moreira, Ponteareas
A Feira é un lugar da parroquia de Moreira, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
O Cotón, San Xiao do Camiño, Palas de Rei
O Cotón é un lugar da parroquia de San Xiao do Camiño no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 1 habitante, unha mullere.
Aurora Castillo
Aurora Castelo, nada en 1914 e finada en 1998, foi unha activista ambiental estadounidense de ascendencia mexicana. Foi cofundadora da organización Mothers of East Los Angeles (MELA) en 1984, encargada de velar pola protección ambiental no estado de California. Castelo foi galardoada co Premio Ambiental Goldman en 1995.
Traxectoria
A carreira de Aurora Castelo como activista comezou en 1984 cando un sacerdote dunha igrexa do leste dos Ánxeles pediulle ás súas freguesas que protestasen contra a construción dunha prisión estatal na veciñanza. Con este propósito inicial en mente, Castelo uniuse coas súas veciñas para formar a organización Mothers of East Los Angeles (MELA). Realizaron marchas pacíficas todos os luns e uníronse a outros grupos, formando a Coalición contra a Prisión no Leste dos Ánxeles.
O MELA continuou crecendo en tamaño e experiencia. En 1987 comezou unha exitosa loita contra o Proxecto Lancer (incinerador de residuos municipais). En 1988 a organización loitou contra outro incinerador de residuos tóxicos, e un ano despois uniuse con estudantes de secundaria de Huntington para deter o tratamento dunha planta química. Actualmente, o grupo participa no programa de conservación da auga, dirixe un programa de concienciación sobre o veleno do chumbo e patrocina programas de educación superior.
Castelo, coñecida popularmente como "la doña", faleceu en 1998, tres anos despois de recibir o prestixioso Premio Ambiental Goldman. Foi a primeira persoa dos Ánxeles, a primeira latina e a persoa de maior idade en gañar o premio.
Pobo wampanoag
O pobo wampanoag /ˈwɑːmpənɔːɡ/, tamén coñecido como wôpanâak, é un pobo indíxena do nordeste dos Estados Unidos, que habita no sueste de Massachusetts e leste de Rhode Island. O seu territorio orixinaal incluíu as illas de Martha's Vineyard e Nantucket. A súa lingua, a wampanoag era unha variedade da lingua massachusett, a cal pertence á familia de linguas algonquinas do sur de Nova Inglaterra. No momento do seu primeiro contacto cos ingleses no século XVII, eran unha gran confederación de polo menos 24 tribos rexistradas. A súa poboación era de miles; só en Martha's Vineyard vivían 3.000 wampanoag.
No presente existen dúas tribos wampanoags recoñecidas federalmente:
O Picón, Moredo, Palas de Rei
O Picón é un lugar da parroquia de Moredo no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 15 habitantes, dos cales 8 eran homes e 7 eran mulleres.
Moredo, Moredo, Palas de Rei
Moredo é un lugar da parroquia de Moredo no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 9 habitantes, dos cales 5 eran homes e 4 eran mulleres.
Aalborg Stadion
O Aalborg Stadion, coñecido tamén como Aalborg Portland Park por motivos de patrocinio, é un estadio de fútbol situado na cidade de Aalborg, Dinamarca. Conta con capacidade para 14.135 espectadores e nel disputa os seus partidos como local o AaB.
Historia
Albergou partidos da Eurocopa Feminina de 2001 e da Eurocopa sub-21 de 2011.
O Pontillón, Moreira, Ponteareas
O Pontillón é un lugar da parroquia de Moreira, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
O Souto, Moredo, Palas de Rei
O Souto é un lugar da parroquia de Moredo no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 8 habitantes, dos cales 2 eran homes e 6 eran mulleres.
San Fiz, Moredo, Palas de Rei
San Fiz é un lugar da parroquia de Moredo no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 5 habitantes, dos cales 3 eran homes e 2 eran mulleres.
A Peroxa, Moreira, Ponteareas
A Peroxa é un lugar da parroquia de Moreira, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 61 habitantes (33 homes e 28 mulleres).
Carlos Canal
Carlos Canal Blanco, nado en Xinzo de Limia o 28 de xuño de 2001, é un ciclista galego, que corre como profesional nas filas do Euskaltel-Euskadi.
Traxectoria
En 2019 proclamouse campión de España de ciclocrós e mountain bike cross-country, na categoría júnior (sub-19). En outubro, o equipo continental profesional Burgos-BH anunciou a súa fichaxe para as dúas seguintes tempadas.
En 2021 debutou na súa primeira Gran Volta ao entrar no equipo que o Burgos-BH presentou para a Volta a España, conseguindo completala. En 2022 fichou polo Euskaltel-Euskadi, equipo co que competiu na Volta a España dese verán.
O Tesoureiro, Moredo, Palas de Rei
O Tesoureiro é un lugar da parroquia de Moredo no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa.
Andrew Simmons (ambientalista)
Andrew Augustus Simmons é un ambientalista de San Vicente e as Granadinas. Recibiu o premio Global 500 do Programa das Nacións Unidas para o Medio Ambiente de 1989 e o Premio Ambiental Goldman de 1994.
Infancia e educación
Simmons é de Enhams, San Vicente e as Granadinas. Orixinalmente formouse en educación mais fixo un máster en desenvolvemento económico. En 2019, Simmons obtivo o seu doutoramento na De Montfort University. O seu doutoramento considerou o impacto do cambio climático sobre os mozos e como as comunidades poden construír mecanismos de resiliencia para mitigar os seus efectos.
Activismo e carreira
Simmons lanzou a JEMS Progressive Community Organization en 1978. Na época, el era profesor e o único adolescente empregado na súa comunidade. El formou o movemento ambientalista despois de que os residentes do Caribe comezaran a explotar a Reserva Forestal King's Hill debido ao aumento do desemprego. Antes de 1972, o 95% da illa tiña emprego, mais despois da crise do petróleo de 1973 e cos custos dos combustibles a aumentar, as propiedades agrícolas foron pechando. A Reserva Forestal King's Hill foi fundada en 1791 e é unha das reservas forestais máis antigas do hemisferio occidental. Este tema é de particular importancia para Simmons, xa que a economía caribeña depende moito da agricultura e do turismo. Para explicar a importancia da reserva á comunidade local, Simmons usou festivais, pezas de teatro e música. A JEMS iniciou un programa de alfabetización e ofreceu instrución para mulleres en cableado eléctrico e construción. En 1989, Simmons foi incluído no Cadro de Honra Global 500 do Programa Ambiental das Nacións Unidas.
Traballou co Programa das Nacións Unidas para o Medio Ambiente en iniciativas semellantes, incentivando ós mozos en todo o mundo a seren máis conscientes do punto de vista ambiental. Di que se concentra nos mozos porque “o futuro da propia terra está na man dos mozos”. En 2016, organizou un obradoiro para capacitar as comunidades locais para fortalecer a súa resiliencia ó cambio climático. Para este obradoiro, Simmons traballou con Otis Joslyn, director técnico do Caribbean Community Climate Change Center.
Simmons mudouse a Londres en 1997, onde traballou como Director Adxunto de Asuntos da Xuventude na Oficina da Commonwealth. Foi galardoado co Premio Ambiental Goldman.
Jesús Ares Vázquez
Jesús Ares Vázquez, nado Vilamor (Toques) o 26 de abril de 1933, é un político galego.
Traxectoria
Traballou como taxista e gandeiro. Concelleiro en Toques dende 1974. Membro de UCD, foi o número 2 da candidatura Independentes de Souto nas primeiras eleccións democráticas, sendo a única que se presentou, e foi elixido concelleiro. Trala dimisión de Victorino Sánchez Rodríguez en 1982 foi elixido novo alcalde. Revalidou a alcaldía con maioría absoluta nas sucesivas eleccións, por CP (1983), pola CPG (1987) e polo PPdeG (1991, 1995, 1999 e 2003).
Condena
En xaneiro de 2001 foi denunciado por abusos sexuais a unha rapaza de 15 anos, filla dun compañeiro de partido e membro das súas listas. Por estes feitos foi condenado en xaneiro de 2004, e negouse a dimitir tralo cal foi expulsado do PPdeG. Concorreu ás municipais de 2007 encabezando a formación Xuntos Cara o Progreso de Toques, a cal resultou ser a máis votada pero sen maioría absoluta, polo que se uniron PSdeG, PPdeG, con 2 concelleiros cada partido, e o BNG cun único concelleiro, para formar un goberno conxunto e apartalo da alcaldía, o cal levou á súa retirada da primeira liña política nese mandato.
Polémicas
Ademais da denuncia e condena xa nomeadas, en 1995 quixo instalar unha fábrica de explosivos no municipio, o cal levou a un levantamento veciñal que chegou a ocupar o consistorio e supuxo que desistise da idea.
Vida persoal
Casou e tivo 2 fillos.
Rañe de Abaixo, Moreira, Ponteareas
Rañe de Abaixo é un lugar da parroquia de Moreira, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 43 habitantes (19 homes e 24 mulleres).
Mosteiro de Devesa, Mosteiro de Devesa, Palas de Rei
Mosteiro de Devesa é un lugar da parroquia de Mosteiro de Devesa no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 16 habitantes, dos cales 9 eran homes e 7 eran mulleres.
Brachymystax savinovi
Descrición
A especie foi descrita en 1959 polo ictiólogo ruso V. P. Mitrofanov,  no seu traballo:
Etimoloxías
Para a do xénero, ver Brachymystax.
O epíteto específico, savinovi, non está identificado, pero suponse que unha homenaxe de Mitrofanov ao especialista en mamíferos E. F. Savinov, un dos colegas de Mitrofanov na Academia de Ciencias de Casaquistán, Instituto de Zooloxía.
Sinónimo
Ademais de polo seu nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polo sinónimo:
Características
Os machos poden alcanzar os 47 cm de lonxiitude total.
Distribución
Encóntrase desde Casaquistán até a conca do río Amur.
A Torre, Mosteiro de Devesa, Palas de Rei
A Torre é un lugar da parroquia de Mosteiro de Devesa no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa.
Anna Maurizio
Traxectoria
Anna Maurizio, filla do botánico e historiador cultural Adam Maurizio, proviña dunha vella xeración do cantón dos Grisones. Os seus antepasados viviran en Polonia como "suízos no estranxeiro" durante décadas. En 1900 naceu en Lemberg. Alí asistiu a varias escolas ata o exame de matriculación e estudou botánica e entomoloxía na Universidade Técnica de  Lviv. En 1923 obtivo o diploma en enxeñería agrícola. En 1924 foi a Suíza e continuou os seus estudos na Universidade de Berna. Alí recibiu o seu doutoramento en 1927 cunha disertación sobre os fungos do mofo do xénero Podosphaera.
En 1928, Anna Maurizio asumiu un posto voluntario no Instituto Suízo de Produtos Lácteos e Bacteriolóxicos en Liebefeld, preto de  Berna. Primeiro, traballou alí sobre o dano causado polo mofo ao queixo Emmental. Con todo, pronto se interesou nos problemas micolóxicos coa apicultura. Despois de 1930 traballou como asistente de investigación no Departamento de Abellas do Instituto Federal de Industria Láctea e Bacterioloxía en  Liebefeld ( Köniz, Suíza), e desde entón traballou nos problemas centrais en todo o campo da investigación da ciencia e o mel de abellas. En 1965 retirouse.
Carreira investigadora
No seu traballo micolóxico no campo da apicultura, Anna Maurizio examinou primeiro varios tipos de fungos nas colmeas e examinou as súas condicións de vida dependendo das condicións climáticas. Con todo, o foco da súa investigación adicional foi a análise de pole dos meles. Desenvolveu novos métodos de exame microscópico coa axuda da análise de pole para cuantificar a orixe xeográfica das variedades de mel. Durante décadas foi considerada a experta indiscutible no campo da análise de pole de mel. Esta rama do coñecemento da ciencia das abellas, a melisopalinoloxía, experimentou un salto cuántico co seu traballo de investigación.
Anna Maurizio acuñou o termo "flora apícola". Con isto entendeu as relacións entre as abellas e o ambiente da planta. Sobre todo, o coñecemento das plantas tradicionais, a fisioloxía nutricional das abellas, o envelenamento das abellas polas plantas e as medidas de protección das plantas, así como as relacións básicas entre a apicultura e a agricultura son áreas temáticas da botánica das abellas. Anna Maurizio investigou en todas estas áreas. Por iniciativa súa, en 1951, despois do Congreso de Apicultores en Leamington Spa (Inglaterra), fundouse unha Comisión Internacional de Botánica da Abella, que presidiu durante case dúas décadas.
Anna Maurizio pertence á serie de destacados investigadores de abellas internacionalmente coñecidos do século XX. Dorothea Brückner, Xefa do Centro de Investigación de Ciencia da Abella da Universidade de Bremen, presentou recentemente o traballo da súa vida científica e os obxectos de colección das súas actividades de investigación como parte da exposición das Irmás Darwin. Esta presentación científica, presentada como unha exposición itinerante, mostrouse no Haus der Wissenschaft en Bremen a principios de 2009. O seguinte lugar de exhibición foi o Museo Roemer e Pelizaeus en Hildesheim.
Shane Gould
Shane Elizabeth Gould, nada en Sydney o 23 de novembro de 1956, é unha nadadora australiana, gañadora de tres medallas de ouro, unha de prata e unha de bronce nos Xogos Olímpicos de 1972.
Primeiros anos
Gould naceu en Sydney o primeiro día de competición dos Xogos Olímpicos de 1956 de Melbourne. Mudouse a Fidxi coa súa familia aos dezaoito meses. Con seis anos xa era unha nadadora competente. Estudou a primaria no St. Peters Lutheran College de Brisbane, onde unha casa de deportes foi bautizada co seu nome, e a secundaria na Turramurra High School de Sydney, onde tamén se bautizou unha casa de deportes na súa honra e na da súa compañeira olímpica Gail Neall.
Foi adestrada polos recoñecidos Forbes e Ursula Carlile e o seu axudante Tom Green. Gañou todos os seus títulos mundiais de natación sendo unha adolescente, viaxando moito.
Carreira deportiva
Nos Xogos Olímpicos de 1972 de Múnic, Gould gañou tres medallas de ouro, establecendo un récord do mundo en cada proba. Gañou tamén unha prata e un bronce. Foi a primeira nadadora que gañou tres medallas de ouro con récord do mundo e a primeira (home ou muller) en gañar medallas olímpicas en cinco probas individuais nuns únicos xogos. Foi tamén a primeira persoa australiana que gañou tres medallas de ouro nuns únicos xogos. Foi a única persoa, home ou muller, que tivo simultaneamente todos os récords do mundo de estilo libre desde os 100 aos 1500 metros e os 200 metros estilos, o que logrou entre o 12 de decembro de 1971 e o 1 de setembro de 1972.
Aos dezaseis anos retirouse da natación competitiva por mor da presión que lle provocaron o seu éxito e o seu perfil nos medios. Máis de dúas décadas despois, Gould regresou á natación na categoría Masters. Estableceu récords de Australia nas categorías de 40-44 anos (100, 200 e 400 m estilo libre, e 100 m bolboreta) e 45–49 anos (50 m bolboreta, 100 e 200 m estilo libre). En 2003, superou o récord do mundo para 45-49 anos dos 200 metros estilos individual cunha marca 2:38.13 (batendo o récord do mundo para calquera idade de 1961).
Continuou a adestrar nadadores e a nadar en competicións Masters.
Carreira posterior
Gould volveu a estudar a finais da década de 2000. Estudou na Sydney Film School (2001) e recibiu un mestrado en xestión ambiental (2010, cunha tese sobre os usos públicos e as funcións das piscinas públicas), e un mestrado en arte contemporánea (2012). Ambos os graos foron pola Universidade de Tasmania. En 2019 recibiu un doutoramento en filosofía pola Universidade de Victoria. Gould é fotógrafa e ten obra amosada en Art of the Olympians.
A Ribeira do Río, Moreira, Ponteareas
A Ribeira do Río é un lugar da parroquia de Moreira, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Shane Gould
Carreira posterior
Nos Xogos Olímpicos de 2000 en Sydney, Gould levou o facho olímpico no estadio, como un dos corredores do segmento final antes do acendemento da chama olímpica.
En 1999 publicou a súa autobiografía, Tumble Turns: An Autobiography.
En agosto de 2018 revelouse que Gould ía participar en Australian Survivor: Champions vs. Contenders. O 9 de outubro de 2018, Gould foi coroada como gañadora de Australian Survivor: Champions vs. Contenders. Con esta vitoria, Gould converteuse na persoa de máis idade en gañar unha edición de calquera serie internacional de Survivor. Posteriormente volveu a Australian Survivor: All Stars, mais foi eliminada a primeira, acabando no posto 24.
Vida persoal
Gould pasou a maior parte dos anos despois de retirarse fóra do ollo público. Casou con Neil Innes aos dezaoito anos, fíxose cristiá e viviu nunha granxa preto de Margaret River no suroeste australiano. Traballou na granxa e deu clases de equitación e surf, facendo poucas aparicións públicas. Tivo catro fillos e tres netos.
O matrimonio de Gould con Innes acabou despois de vinte e dous anos, coincidindo coa volta dela á vida pública, e casou con Milton Nelms en 2007.
Graziano Bini
Graziano Bini, nado en San Daniele Po o 7 de xaneiro de 1955, é un exfutbolista italiano. Xogaba como defensa e desenvolveu case toda a súa carreira deportiva no Inter de Milán, no que militou durante 14 tempadas, 7 delas como capitán.
Traxectoria
Despois de pasar pola Cremonese entrou en 1968 na canteira do Inter de Milán, tras pasar unha proba dirixida por Helenio Herrera. O 7 de maio de 1972 debutou co primeiro equipo na Serie A, nun empate sen goles ante a Sampdoria no estadio Luigi Ferraris de Xénova. Empregado inicialmente como defensa central xunto a Giacinto Facchetti, converteuse nun habitual no once titular a partir da tempada 1977/78, por elección do novo adestrador Eugenio Bersellini. Militou durante 14 anos no club lombardo, exercendo como capitán a partir de 1978. Coa camiseta nerazzurra gañou un scudetto e dúas edicións da Copa Italia (marcando o gol decisivo na final ante o Napoli na tempada 1977/78). Alcanzou as semifinais da Copa de Europa na tempada 1980/81, e aínda que marcou o gol da vitoria no partido de volta, o seu equipo caeu eliminado contra o Real Madrid.
Nas súas últimas tempadas en Milán sufriu varias lesións, entre elas unha grave en 1984.
Para a tempada 1985/86 fichou polo Genoa, co que xogou dúas tempadas na Serie B antes de retirarse.
Selección italiana
Foi cinco veces internacional coa selección sub-23 de Italia e dúas coa sub-21. Coa selección absoluta non chegou a disputar ningún partido oficial, pero si un partido amigable non oficial contra Noruega en 1975.
Trala retirada
Despois dunha breve experiencia como adestrador do filial do Inter de Milán, foi observador e responsable do equipo xuvenil do Piacenza, entre 2000 e 2009. Durante esa época levou a Italia a Hugo Campagnaro e Radja Nainggolan, e subiu a xogadores da canteira como Tommaso Bianchi e Marco Calderoni.
Traballou tamén no Bellinzona e en 2012 adestrou os Free Players, xogadores da liga italiana sen equipo.
Roberto Leal
Roberto José Leal Guillén, nado en Alcalá de Guadaíra (Sevilla) o 28 de xuño de 1979, é un xornalista, reporteiro e presentador de televisión español.
Isi Gómez
Isaac Gómez Sánchez, coñecido como Isi, nado en Madrid o 28 de outubro de 1995, é un futbolista español, que xoga de centrocampista. Dende 2022 milita no Deportivo da Coruña, da Primeira División RFEF.
Traxectoria
Fillo do tamén futbolista Sito Gómez, formouse nas canteiras do Atlético de Madrid e do Rayo Vallecano. O 17 de marzo de 2013, aínda en idade xuvenil e sen ter xogado nin sequera co filial, debutou co primeiro equipo do Rayo na Primeira División, da man do adestrador Paco Jémez. Foi nun partido ante o FC Barcelona no Camp Nou, no que saltou ao campo no minuto 83 como substituto do Chori Domínguez. Converteuse así no xogador máis novo na historia do club en debutar en partido oficial, con 17 anos e 140 días, rebaixando en máis de 3 meses a anterior marca de Fernando Marqués.
Na tempada 2013/14 pasou a xogar co filial, o Rayo Vallecano B, na Terceira División, e logrou o ascenso á Segunda División B. Militou dous anos máis no equipo de Vallecas, ata 2016, cando abandonou o club despois de oito anos na súa disciplina.
San Martiño, Mosteiro de Devesa, Palas de Rei
San Martiño é un lugar da parroquia de Mosteiro de Devesa no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 12 habitantes, dos cales 5 eran homes e 7 eran mulleres.
Isi Gómez
Traxectoria
Fichou entón polo Fuenlabrada, de Segunda B, co que disputou 21 partidos, 11 deles como titular, e co que xogou a promoción de ascenso a Segunda División.
Roberto Leal
Traxectoria
Licenciado en xornalismo pola Universidade de Sevilla, deuse a coñecer en Informativos Telecinco (2001-2004) como redactor e coordinador das delegacións de Andalucía. Entre 2004 e 2005 traballou como reporteiro de actualidade en Siete lunas (Canal Sur). Entre marzo e xuño de 2005 exerceu como reporteiro en Cada día de Antena 3. De xuño do 2005 a marzo de 2010, foi reporteiro de España directo de TVE.
Isi Gómez
Traxectoria
En 2017 fichou polo Granada B, onde xogou durante tres tempadas, todas elas na Segunda B. Disputou co equipo un total de 72 partidos, 64 deles como titular, e marcou 3 goles. Na tempada 2020/21 fichou pola UD Melilla, tamén de Segunda B, co que disputou 17 partidos. En xuño de 2021 fichou polo Badajoz, da Primeira División RFEF, equipo no que permaneceu unha tempada, sendo titular na maioría de partidos.
Pena Mouril, Mosteiro de Devesa, Palas de Rei
Pena Mouril é un lugar da parroquia de Mosteiro de Devesa no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 estaba despoboado.
Roberto Leal
Traxectoria
En abril de 2010, anunciou que ficha por Antena 3. De maio do 2010 a xuño de 2011 foi copresentador de 3D xunto a Gloria Serra. Entre xuño de 2011 e agosto de 2014 foi colaborador e presentador substituto de Espejo público substituíndo a Susanna Griso (durante os días festivos ou as vésperas de Nadal, presentou o programa xunto a Eloísa de Dios, Alicia Senovilla, Romina Belluscio e Sandra Daviú). En 2012 copresentou Te lo mereces con Paula Vázquez e de 2012 a 2014 presentou El estirón (en Nova).
Isi Gómez
Traxectoria
O 27 de xuño de 2022 foi anunciado como novo xogador do Deportivo da Coruña, tamén da Primeira RFEF.
Rañe de Arriba, Moreira, Ponteareas
Rañe de Arriba é un lugar da parroquia de Moreira, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 94 habitantes (40 homes e 54 mulleres).
Roberto Leal
Traxectoria
En 2014, volve ser fichado por TVE. Desde o 15 de setembro dese ano ata o 2 de novembro de 2018 presentou España directo, primeiro con Sandra Daviú ata o 28 de maio de 2015 e despois en solitario. En 2015 presentou Los Vengadores en Acción en Disney Channel e tamén presentou Telepasión con Berta Collado; participando desde 2014 nas edicións presentadas por Ramón García (2014); a do ano seguinte, sen presentador (2015) e Anne Igartiburu e Santiago Segura (2017). En 2016 participou na gala dos 60 anos de TVE presentada por Raffaella Carrà. Entre 2014 e 2016 presentou o Sorteo de Lotaría de Nadal para RTVE con Sandra Daviú (2014 e 2016); Ana Belén Roy (2015) e Blanca Benlloch (2014-2016). Tamén, desde 2015 a 2017 presentou a Cabalgata de Reis con Sandra Daviú (2015); Marta Solano e Jacob Petrus (2016) e Marta Solano (2017). No verán de 2017 estivo á fronte de Hotel romántico e desde o 22 de outubro dese ano, é o novo presentador de Operación Triunfo tras a volta do formato a televisión durante 2017, 2018 e 2020. En 2018 presentou Bailando con las estrellas con Rocío Muñoz Morales e en 2019 presentou La mejor canción jamás cantada e o concurso Vaya crack. Ademais, tamén presentou o programa andaluz Escala Sur de Canal Sur.
Isi Gómez
Vida persoal
É curmán segundo de Adrián Embarba, futbolista do Espanyol, da Primeira División.
Roberto Leal
Traxectoria
En marzo de 2020, Atresmedia ofreceulle un contrato para presentar a nova tempada de Pasapalabra en Antena 3, así como tamén estará a cargo de El desafío de "7 y Acción", a produtora de Pablo Motos. O 14 de abril de 2020 anúnciase a súa fichaxe e volta a Antena 3, cun contrato exclusivo de cadea para presentar os programas Pasapalabra e El desafío, pero antes finalizou as emisións de Operación Triunfo para concluír o seu paso por TVE.
Vida persoal
O 19 de setembro de 2015, contraeu matrimonio coa súa parella, Sara Rubio, que coñeceu no programa Espejo público. O 11 de xullo de 2017 tivo a súa primeira filla chamada Lola, con Sara Rubio.
Estraperlo
O termo estraperlo é usado en España para se referir a un comercio ilegal de bens sometidos a algún tipo de imposto ou taxa polo Estado. Por extensión, é unha actividade irregular ou intriga dalgún tipo e úsase, de xeito coloquial, como sinónimo de mercado negro poidendo ser de pouca relevancia ou "menudeo" ou de gran tamaño. A partir do escándalo na década de 1930, a palabra estraperlo quedou como sinónimo de chanchullo, intriga ou negocio fraudulento. Así, por extensión, denominouse tamén estraperlo, durante a posguerra española, ao comercio ilegal (mercado negro) dos artigos intervidos polo Estado ou suxeitos a racionamento (decretado polo réxime de Franco desde 1936 até 1952), recibindo o apelativo de «estraperlistas» os que se dedicaban a tal comercio.
Corral de Abaixo, Orosa, Palas de Rei
Corral de Abaixo é un lugar da parroquia de Orosa no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa.
Estraperlo
A orixe da palabra reside no acrónimo dos nomes dos empresarios socios que tentaron introducir un xogo de ruleta eléctrica nun momento, na Segunda República española, no que o xogo estaba prohibido. Inicialmente, conseguiron unha primeira licenza a cambio duns pagamentos ilegais ou subornos a membros do Partido Radical, pero os problemas posteriores provocaron unha denuncia que fixo estourar un escándalo político que afundiu ao Partido Radical e levou a unha convocatoria de eleccións que gañaría a Fronte Popular.
O "escándalo do estraperlo"
O escándalo do estraperlo, foi un escándalo político sucedido na Segunda República Española, como consecuencia da introdución dun xogo de ruleta eléctrica de marca «Stra-Perlo», acrónimo derivado dos apelidos dos socios no negocio.
A orixe do nome
Non hai un acordo total sobre a orixe do nome pois mentres hai autores como Coromines que defende a teoría de que o nome de Estraperlo provén das letras dos apelidos dos socios dependendo da participación no capital da empresa e así estaría formado por Stra (de Strauss), per (de Perlowitz), lo (de Lowann, o apelido da muller de Strauss), e que Lowann era un terceiro socio; porén, hoxe en día, a opinión maioritaria está con Preston que defende que se formaría da suma dos apelidos dos dous primeiros socios exclusivamente, opinión apoiada por varios autores ao se referir a unha estafa con ruleta eléctrica con trampa, inventada polos socios Strauss e Perl, a «Stra-Perl»®. miniatura|Vista parcial do [[Palacio de Congresos e Auditorio Kursaal|Casino Gran Kursaal de Donostia, cara 1944, onde se permitira a introdución do "Stra-Perlo".]]
O escándalo
No entanto, en Madrid, o goberno estaba formado por unha alianza de partidos de centro-dereita, e varios membros do Partido Radical mostráronse moi receptivos co proxecto do straperlo. Ao longo do mes de xuño de 1934, os empresarios e os políticos chegaron a un acordo económico para explotalo no casino de San Sebastián (Guipúscoa). Varios personaxes na órbita do Partido Radical farían valer as súas influencias para consegui-la autorización, a cambio dunha porcentaxe no negocio. Segundo a versión de Strauss, Alejandro Lerroux (líder do Partido Radical) recibiría o 25 % dos beneficios; Joan Pich i Pon, un 10 %; Aurelio Lerroux (sobriño de Alejandro Lerroux), Miguel Galante e o xornalista Santiago Vinardell, un 5 %. Ademais, para se aseguraren a cooperación do ministro da Gobernación Rafael Salazar Alonso, Joan Pich i Pon comprometeuse a facerlle chegar un suborno de 100.000 pesetas, e outro suborno de 50.000 pesetas para o director xeral de Seguridade, José Valdivia e Garci-Borrón.
O xogo foi prohibido pola policía tras demostrarse que era fraudulento (pois a roda controlábase mediante un botón e, por tanto, a banca gañaba sempre que o desexaba), o que non impediu que funcionase tamén no Hotel Formentor (Mallorca), onde logo tamén foi clausurado.
O «escándalo do estraperlo» saíu á luz pública en outubro de 1935, por mor da denuncia que presentou Daniel Strauss ao presidente da República Niceto Alcalá Zamora na que esixía unha «indemnización» polos gastos de instalación do xogo coñecido popularmente como «estraperlo» nos casinos de San Sebastián e Formentor e polos subornos que dicía pagar a políticos do Partido Republicano Radical e a «familiares e amigos» do seu líder Alejandro Lerroux.
Alcalá Zamora recibiu o informe completo con toda a trama de corrupción que lle enviou Strauss a principios de setembro de 1935 e ensinoullo a Lerroux, que entón era o presidente do goberno, pero este non lle deu importancia e, ao parecer, díxolle que sería moi difícil probar os seus presuntos contactos con Strauss. Trala crise de goberno que se produciu a mediados de setembro en que Lerroux renunciou a seguir encabezándoo (segundo o historiador Gabriel Jackson porque Alcalá Zamora obrigouno a dimitir ao coñecer o informe de Strauss) o presidente da República a comezos de outubro trasladou a denuncia ao novo goberno radical-cedista presidido por Joaquín Chapaprieta, no que Lerroux era ministro, e obrigou a que o caso fose debatido nas Cortes, onde se formou unha comisión parlamentaria. O ditame da mesma sinalou que existiran actuacións «que non se axustaron á austeridade e á ética que na xestión dos negocios públicos suponse». O 28 de outubro de 1935 as Cortes votaron a culpabilidade dos acusados pola comisión (agás Salazar Alonso, exministro da Gobernación que foi quen asinou o permiso), todos eles destacados membros do Partido Radical: Emiliano Iglesias, Joan Pich i Pon, Sigfrido Blasco-Ibáñez, Aurelio Lerroux e Eduardo Benzo (subsecretario do Ministerio da Gobernación que xestionara o permiso).
Ao día seguinte, Alejandro Lerroux tivo que abandona-lo goberno porque aínda que, en palabras de Gil Pecharromán, "o escándalo (era) pouco importante en si mesmo, puxo de relevo a existencia dun certo grao de corrupción entre os cadros do Partido Republicano Radical". Porén, Townson, mantén que este caso de corrupción, xunto co que estalou pouco despois, o denominado escándalo Nombela (que el prefire chamar "escándalo Tayá"), supuxo a caída do Partido Radical e a convocatoria das eleccións xerais de febreiro de 1936, que puxeron fin ao denominado «bienio conservador» ao seren gañada pola Fronte Popular.
Xeralización do termo
A partir deste escándalo a palabra "estraperlo" quedou como sinónimo de extorsión, intriga ou negocio fraudulento. Así, por extensión, na posguerra española, o comercio ilegal (mercado negro) de artigos incautados polo Estado ou suxeitos a racionamento (decretado polo franquismo de 1936 a 1952) foi tamén denominado mercado negro, recibindo o nome de "estraperlistas" os que se dedicaban a ese comercio.
Vilachá, Mosteiro de Devesa, Palas de Rei
Vilachá é un lugar da parroquia de Mosteiro de Devesa no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 estaba despoboado.
Barbara Bodichon
Barbara Leigh Smith Bodichon nada o 8 de abril de 1827 e finada o 11 de xuño de 1891, foi unha pedagoga e artista británica, e unha das principais feministas e activistas polos dereitos das mulleres de mediados do século XIX.
Traxectoria
Bárbara naceu da relación extramatrimonial de Anne Longden, unha modista de Alfreton, e do político whig Benjamin (Ben) Leigh Smith (1783–1860), o único fillo do abolicionista radical William Smith. Benjamin tiña catro irmás: a maior, Frances (Fanny) Smith, casou con William Nightingale (apelido Shore ao nacer) coa que tivo unha filla, Florence, unha coñecida enfermeira e estatística; outra das súas irmás, Joanna Maria, casou con John Bonham-Carter (1788–1838) e fundou a familia Bonham Carter. esquerda|miniatura| Ventnor pintado por Barbara Bodichon Desde o principio, Bárbara mostrou un forte carácter e unha enorme simpatía que a levarían a gañar un lugar destacado entre os filántropos e os traballadores sociais. Ela e un grupo de amigos comezaron a reunirse regularmente ao redor de 1850 en Langham Place (Londres) para discutir os dereitos das mulleres, e foron coñecidas como " The Ladies of Langham Place ". Este converteuse nun dos primeiros movementos de mulleres organizados en Gran Bretaña. Perseguiron tenazmente moitas causas, incluíndo o seu Comité sobre a Propiedade das Mulleres Casadas. En 1854, Barbara publicou o seu Short Summary of England's Laws Relating to Women, que axudou a promover a aprobación da Married Women's Property Act de 1882. Durante este período fixo amizade íntima coa artista Anna Mary Howitt, para a que pousou en varias ocasións.
En 1857 casou cun eminente médico francés, o doutor Eugène Bodichon, e a pesar de pasar moito tempo en Alxer, continuou liderando os movementos que iniciara en favor das mulleres inglesas. miniatura| Barbara bodichon miniatura| O nome de Barbara Bodichon no Monumento da Reforma, cemiterio Kensal Green En 1858 fundou o English Women's Journal, unha publicación periódica para discutir cuestións de emprego e igualdade directamente relacionadas coas mulleres, especialmente o traballo industrial manual ou intelectual, o aumento das oportunidades de emprego e a reforma das leis relacionadas cos sexos.
En 1866, en cooperación con Emily Davies, deseñou un sistema para estender a educación universitaria ás mulleres. O primeiro pequeno experimento no sistema en Hitchin levou á creación en 1869 do primeiro colexio residencial para mulleres de Inglaterra, o Girton College da Universidade de Cambridge, ao que Madame Bodichon dedicou xenerosamente gran parte do seu tempo e diñeiro. A pesar de todo o seu traballo como benefactora, tamén atopou tempo para a vida social e para a súa arte favorita, a pintura. Estudou con William Holman Hunt. As súas acuarelas, expostas no Salón, na Real Academia e noutros lugares, mostraron unha gran orixinalidade e talento, e foron admiradas por Corot e Daubigny. O seu salón literario de Londres reuniu a moitas das celebridades literarias e artísticas da súa época. Era amiga íntima de George Eliot, e segundo ela, a primeira en recoñecer a autoría da súa novela Adam Bede. O seu aspecto persoal dise que se describe en Romola.
Dahmer – Monster: The Jeffrey Dahmer Story
Dahmer – Monster: The Jeffrey Dahmer Story é unha serie de televisión estadounidense creada por Ryan Murphy e Ian Brennan. A serie conta a historia do asasino en serie Jeffrey Dahmer, interpretado por Evan Peters,  e a narrativa baséase no punto de vista das vítimas.
Dahmer – Monster: The Jeffrey Dahmer Story estreouse en Netflix o 21 de setembro de 2021, onde conta con opción de subtitulado en galego.
Vilaseñor, Mosteiro de Devesa, Palas de Rei
Vilaseñor é un lugar da parroquia de Mosteiro de Devesa no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 24 habitantes, dos cales 14 eran homes e 10 eran mulleres.
A Costa, Orosa, Palas de Rei
A Costa é un lugar da parroquia de Orosa no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa.
Corral de Arriba, Orosa, Palas de Rei
Corral de Arriba é un lugar da parroquia de Orosa no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 36 habitantes, dos cales 19 eran homes e 17 eran mulleres.
Ilustración científica
thumb|Ilustración de Haeckel das [[Ascidia|Ascidiae.]]miniatura|Ilustración botánica dun Lilium superbum) por Georg Dionysius Ehret (1750-3), [[acuarela e gouache sobre pel, no Victoria and Albert Museum
(nº D.589-1886). ]] A ilustración científica é unha disciplina artístico-científica, un tipo de arte vinculado á ciencia que se enfoca en aproximar a través da ilustración un obxecto de estudo, comunicando información de carácter científico. Permite transmitir ao observador a análise do obxecto de interese, mostrando as súas características reais e fidedignas plasmadas en papel ou noutros formatos. Nalgúns casos está vinculada tamén á ilustración técnica, e ao debuxo técnico.
As ilustracións necesitan ser cientificamente precisas, pero a miúdo a súa compoñente artística fai que as usen para imprimilas en libros e outros medios como ornamento, ou ser consideradas obras de interese artístico, histórico ou comercial.
As súas funcións son favorecer a comunicación e divulgación, ordenando as informacións visuais que axudan a sintetizar ou conceptualizar determinada información científica.
Hoxe ademais das técnicas clásicas, os ilustradores e ilustradoras, alén do apoio fotográfico utilizan técnicas de infografía por ordenador e ilustracións e animacións en 3D.
Historia
A ilustración científica foi fundamental no desenvolvemento, difusión e divulgación da Ciencia en xeral, e en particular da Astronomía, da Anatomía e a Medicina, da Paleoloxía a través da Paleoarte, da Xeoloxía e Xeografía mediante a Cartografía, da Arqueoloxía, da Botánica, etc.
No tocante á Botánica, os primeiros herbarios e farmacopeas de moitas culturas incluíron a representación gráfica das plantas. Isto estaba destinado a axudar á identificación clara das especies, xeralmente con algún propósito medicinal. miniatura|"[[Hylobatidae|Xibóns xogando", pintura de Xuande (1427)]] O primeiro traballo botánico ilustrado que sobrevive é o Codex vindobonensis, unha copia do De Materia Medica de Dioscórides, sendo Nerón o emperador de Roma, e foi feita no ano 512 para Juliana Anicia, filla do antigo emperador romano occidental Olibrio, aínda que se poden considerar precursores da ilustración con intención naturalista as pinturas rupestres, ou as primeiras exploracións anatómicas; O historiador exipcio Manetón sinala ao emperador Djer como un anatomista, e tamén desa época eran os gregos Erasístrato, Herófilo e Galeno, que inspiraron ilustracións medievais baseadas nos seus traballos. Ademais, os debuxos naturalistas dos antigos exipcios eran tan precisos que permiten recoñecer especies de aves que hoxe non teñen o mesmo hábitat.
Durante a Idade Media, logo dun período de desconexión cos coñecementos do mundo antigo, os avances tecnolóxicos e a evolución do pensamento científico do mundo oriental, que recollera aquel saber clásico, do mundo bizantino herdeiro do saber latino, e mesmo do extremo Oriente, foron decisivos na construción da ciencia moderna. En Europa, o pensamento de Santo Agostiño foi fundamental ao orientar a visión do home medieval sobre a relación entre a fe cristiá e o estudo da natureza. Agostiño afirmaba que a interpretación das escrituras debería facerse de acordo cos coñecementos dispoñíbeis en cada época sobre o mundo natural. No século XII comezan unha serie de cambios culturais, ideolóxicos e sociais que levan a un gusto novo polas disciplinas científicas e desembocan no xurdimento da Ciencia medieval. Escolásticos como Robert Grosseteste, Roger Bacon e Alberte o Magno traerían novas tendencias para unha abordaxe empírica da natureza representando un preludio do pensamento moderno. Grosseteste ilustra os seus traballos de óptica e os códices ilustran os traballos de anatomía baseándose no contacto retomado cos textos clásicos, até que no Renacemento se recupera a disección de cadáveres, vetada no Medievo. Tamén nese tempo se desenvolve a perspectiva e é un tempo decisivo na historia do debuxo técnico miniatura|Estudo da refracción da luz por unha lente esférica, por Robert Grosseteste, ca. 1250 Coa chegada dos europeos a América e Australia e nas sucesivas viaxes de exploración, os traballos de ilustración científica proliferaron, documentando a flora e a fauna nos seus cadernos de campo ou de navegación, nos que empregaban diferentes técnicas de ilustración tradicional utilizadas na época, especialmente tintas, acuarelas e grafito.
O problema de describir con precisión as plantas entre rexións e idiomas, antes da introdución da taxonomía, era potencialmente perigoso para as preparacións medicinais. A baixa calidade de impresión dos traballos ás veces presentaba dificultades para identificar as especies representadas. miniatura|Estudos de embrións (1510–1513) nos que [[Leonardo da Vinci recolle as súas observacións anatómicas]] thumb|Ilustración do modelo platónico do [[Sistema Solar presentado por Kepler na súa obra Misterium Cosmographicum (1596).]] Cando os sistemas de nomenclatura botánica comezaron a publicarse, a necesidade dun debuxo ou pintura volveuse opcional. Con todo, foi neste momento que a profesión de ilustrador científico, en particular de ilustrador botánico, comezou a xurdir como tal.
O século XVIII viu moitos avances nos procesos de impresión, e as ilustracións fixéronse máis precisas nas súas cores e pormenores. O crecente interese de botánicos afeccionados, xardineiros e historiadores da natureza proporcionou un mercado para as publicacións botánicas; As ilustracións aumentaron o atractivo e a accesibilidade destas ao lector xeral. As guías de campo, Floras, catálogos e revistas producidas desde esta época seguiron incluíndo ilustracións.
Dúas das máis prestixiosas revistas científicas, Nature e Science, naceron como Illustrated Journal e incluían numerosas ilustracións nas súas páxinas e outras específicas como Botanical Magazine, antes chamada Curtis's Botanical Magazine, que segue a publicarse como revista ilustrada (tras intervalos de pausa) desde 1787. miniatura|Primeira portada da revista Nature.
Zhenotdel
miniatura|Ignati Nivinski - "Mulleres, formade cooperativas" (1918)
Ilustración científica
Historia
O desenvolvemento de placas fotográficas non deixou obsoletos os debuxos e gravuras, a pesar das melloras na reprodución de fotos en materiais impresos. A transmisión da información mediante ilustración científica sintetiza e clarifica os conceptos, eliminando e simplificando información adicional da fotografía, aínda que pode facer uso dela, de igual maneira que un plano de debuxo técnico, mecánico ou arquitectónico transmite información de maneira distinta á imaxe fotográfica.
Zhenotdel
O Zhenotdel (Женотдел), a sección feminina do Secretariado do Comité Central do Partido Comunista da Unión Soviética (PCUS), foi a área do partido centrada nas cuestións relativas ás mulleres na década de 1920. Deulles ás mulleres novas oportunidades para o progreso na Revolución Rusa até que foi disolto en 1930.
Historia
O Zhenotdel foi fundado en 1919 por dúas revolucionarias feministas, Alexandra Kollontai e Inessa Armand. O seu obxectivo era mellorar as condicións de vida das mulleres na Unión Soviética. Centrouse en combater o analfabetismo, educar as mulleres sobre o novo modelo de matrimonio, o ensino e as leis sobre o traballo aprobadas polo Partido Comunista da Unión Soviética. Na Asia Central soviética, o Zhenotdel tamén traballou para mellorar a vida das mulleres musulmás mediante a alfabetización e a educación en xeral, así como a través de campañas para fomentar o abandono do veo.
Ilustración científica
Historia
Un ilustrador botánico pode crear un compromiso de precisión, unha imaxe idealizada de varias mostras e a inclusión da cara e o reverso das características como as follas. Ademais, os detalles das seccións pódense dar a escala ampliada e incluír ao redor das marxes da imaxe. Porén, na idade media e en épocas máis recentes os ilustradores tamén debuxaron con pretensión científica obxectos que co tempo se demostraron lendas, como as árbores de percebes e gansos do Medievo (as Barnacle Trees) ou a hydra de Hamburgo, pormenorizadamente debuxada polo zoólogo Albertus Seba, incluída no seu Thesaurus, a partir dun exemplar momificado, que o tamén zoólogo e ilustrador Carl von Linné demostrou ser falsa. miniatura|[[Fauna de Australia e Nova Zelandia. Imaxe publicada na primeira edición (1876) da enciclopedia Nordisk familjebok.]] miniatura||[[Sepias, por Albertus Seba, publicadas no Thesaurus.]] miniatura|[[Amora|Silveira de amoras ilustrada no Dioscórides de Viena (século VI).]] A ilustración botánica é unha característica de moitos libros notables sobre plantas, dos que hai múltiples exemplos. Recentemente produciuse un auxe na arte e ilustración científica. Numerosas universidades ofertan cursos desta disciplina, por exemplo a UNAM, a UBU, a UPV/EHU, a UNB ou a Newcastle University. Hai tamén por todo o mundo asociacións de ilustradores científicos e de artistas botánicos. Ademais da necesidade dunha ilustración científica clara, as representacións botánicas continúan sendo unha forma popular de «arte mural».
Ao traballar con outros científicos, conservacionistas, horticultores e galerías locais e de todo o mundo, os ilustradores e artistas de hoxe están a ampliar os límites do que tradicionalmente se considerou parte do xénero, e unha parte importante do traballo involucra coñecementos en informática, levando a cabo proxectos de carácter interdisciplinar, multidisciplinar, pluridisciplinar ou transdisciplinar, segundo os casos. miniatura|[[Célula|Células de cortiza (arriba) de Micrographia (1665).]]