cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Song of Ice and Fire
Sinopse
miniatura|[[Enrique Jiménez Corominas|Corominas con Cristina Macía, ilustrador das portadas e tradutora ao castelán, respectivamente, de A Song of Ice and Fire, en Avilés, durante o festival Celsius 232.]] A historia de A Song of Ice and Fire ten lugar nun mundo ficticio no que as estacións poden durar varios anos. Centos de anos antes dos eventos da primeira novela, os sete reinos do continente de Westeros foron unificados por varias xeracións da dinastía Targaryen, que empregaron o poder dos dragóns ata a súa extinción aparente. O derradeiro rei Targaryen foi asasinado nunha rebelión dos señores feudais liderados polo xove Robert Baratheon, feitos que ocorreron catorce anos anos dos eventos da primeira novela.
A historia principal conta a loita de poder de varios personaxes por conquistar o Trono de Ferro despois da morte do Rei Robert, o cal ocorreu no primeiro libro, A Game of Thrones. O fillo de Robert, Joffrey, reclama inmediatamente o Trono mediante o apoio do poder da familia da súa nai, a inmensamente rica Casa Lannister. Cando Lord Eddard Stark, a "Man" do Rei Robert, é executado despois de descubrir que Joffrey e os seus irmáns non eran fillos de Robert, os irmáns de Robert, Stannis e Renly, reclaman cada un o trono para si mesmos. Mentres tanto, varias rexións de Westeros buscan recuperar a autonomía política: o fillo máis vello de Eddard Stark, Robb, é proclamado Rei do Norte, e Balon Greyjoy re-establece un reino independente na súa rexión, as Illas de Ferro.
A terceira historia está ambientada no gran continente do leste, chamado Essos e segue as aventuras de Daenerys Targaryen, a derradeira descendente coñecida da casa Targaryen. A súa historia está illada das demais ata que se atopa con outros personaxes en A Dance with Dragons. Vivindo no exilio en Essos, as aventuras de Daenerys amosan a súa capacidade de medrar e superar as dificultades, xa dende que foi vendida a un bárbaro señor da guerra, por un matrimonio de conveniencia. O seu ascenso é axudado polo nacemento de tres dragóns dos ovos de dragón fosilizados que lle agasallaron na súa voda. O escudo de armas da súa é un dragón de tres cabezas, e por iso estas criaturas teñen un gran valor simbólico para ela antes de que crezan o suficientemente como para ser de empregados tacticamente para cumprir o seu obxectivo de recuperar o Trono de Ferro.
Novelas e novelas curtas
Tamén hai tres novelas curtas con extractos de capítulos das novelas:
Tamén hai tres novelas curtas baseadas no mesmo mundo fantástico. Os acontecementos teñen lugar uns noventa anos antes das novelas e non teñen conexión directa co argumento de Song of Ice and Fire.
Tono Carbajo
Tono Carbajo, nado en Vigo no 1960, é un pintor galego
Traxectoria
Pintor que gusta da narración nas súas obras plásticas e dos exercicios. O seu comportamento entra de cheo nos canons do Expresionismo abstracto e da pintura de acción, con verdadeira implicación do corpo. A Mediados dos anos 80, unha serie de pinturas nas que se mesturan o primitivismo e as formas infantís teñen unha boa acollida.
John Belushi
John Adam Belushi, nado en Chicago (Illinois) o 24 de xaneiro de 1949 e finado nos Ánxeles (California) o 5 de marzo de 1982, foi un actor, comediante e músico estadounidense, coñecido polas súas actuacións no dúo musical The Blues Brothers, xunto a Dan Aykroyd, e pola súa famosa parodia da película na que el participara titulada Animal House no programa televisivo estadounidense Saturday Night Live. Era irmán do tamén actor Jim Belushi.
Pobo flamengo
Os flamengos (en vlamingen) son un grupo étnico xermánico nativo de Flandres, no norte de Bélxica, que falan neerlandés, especialmente o dialecto histórico falado en Flandres, coñecido como neerlandés flamengo. É un dos dous principais grupos étnicos de Bélxica, sendo o outro o valón. Os flamengos representan a maioría da poboación de Bélxica (arredor dun 60%). Historicamente, tódolos habitantes do Condado de Flandres medieval eran chamados "flamengos", independentemente da lingua falada. A rexión contemporánea de Flandres abrangue unha parte do condado histórico, así como o Ducado de Brabante e o condado de Loon medievais.
Kerim Gurbannepesow
Traxectoria
Quedou orfo de pai en 1942 e traballou no campo, como bibliotecario e serviu no exército. Comezou a escribir de novo, aparecendo os seus poemas en periódicos locais e a partir de 1940 no xornal satírico e xuvenil Tokmak. En 1951 publicou o seu primeiro libro, unha colección de poesías, ao que lle outros 20 libros do xénero lírico. Moitos dos seus poemas convertéronse en cancións populares en Turkmenistán. Tamén escribiu obras para nenos. Traduciu ao turcomán obras de Alexander Pushkin, N. A. Nekrasov, Gianni Rodari, Walt Whitman, Rabindranath Tagore, Nâzım Hikmet, Ali-Shir Nava'ii e varios outros autores. Foi deputado do Soviet Supremo da RSS de Turkmenistán.
Steven Spielberg
Steven Allan Spielberg, nado en Cincinnati (Ohio) o 18 de decembro de 1946, é un director de cine estadounidense. Foi sete veces candidato ao Óscar ó mellor director, obténdoo en dúas ocasións, cos filmes A lista de Schindler (1993) e Saving Private Ryan (1998). Tres das súas películas lograron converterse no filme de maior recadación no seu momento: Tiburón (1975), E.T. the Extra-Terrestrial (1982) e Parque Xurásico (1993). Foi condecorado coa Orde do Imperio Británico e a National Humanities Medal.
Traxectoria
Criouse nos suburbios de Haddonfield (Nova Jersey) e Scottsdale (Arizona). Spielberg estivo sempre abraiado coa industria do cine. De neno, cobraba entradas para as súas películas caseiras (que incluían accidentes de trens que el representaba co seu xogo de trens Lionel). Con 12 anos xa tiña rematada a súa primeira produción con guión e actores incluídos. Un ano despois, Spielberg gañou un premio por unha película de guerra de 40 minutos de duración titulada Escape to Nowhere. En 1963, con 16 anos, a súa produción de 140 minutos Firelight, que tempo despois lle inspiraría para realizar Encontros na terceira fase, foi presentada no teatro local e deulle 100$ de ganancias.
Inicios da carreira profesional
Co tempo, Spielberg comezou a producir Amblin'. Esta película de só 24 minutos converteuno no director máis novo en obter un contrato co estudio de Hollywood máis grande (Universal). A película tivo un orzamento de 15.000$ postos por un amigo. Amblin gañou varios premios en diferentes festivais e incluso foi presentada no Festival de cine de Atlanta en 1969. Daquela Spielberg xa tiña firmado un contrato de 7 anos para a división de televisión. Despois de catro anos e varios programas de televisión, dirixiu unha película para televisión chea de suspense chamada O demo sobre rodas, que foi aclamada tanto por críticos como pola audiencia. Finalmente, a película estreouse nos cines.
Malia os seus primeiros éxitos, Spielberg fracasa ó dirixir 1941, unha comedia sobre a segunda guerra mundial. Despois disto, únese co seu amigo George Lucas para rodar Na busca da arca perdida, coa personaxe de Indiana Jones encarnada por Harrison Ford. A película deulle outro nomeamento ó Óscar como mellor director.
Volvendo a ciencia ficción e a exploración de vida extraterrestre, Spielberg dirixe en 1982 E.T. the Extra-Terrestrial, converténdose na película máis exitosa do momento e nun clásico do cine. Por esta película recibiu premios coma o da Sociedade Nacional de Críticos de Cine (National Society of Film Critics) como mellor director e tamén por parte da Asociación de Críticos de Cine dos Ánxeles.
Drama
Despois de dirixir as continuacións de Indiana Jones, Indiana Jones e o templo maldito e Indiana Jones e a última cruzada, Spielberg dirixiu A cor púrpura (The Color Purple) en 1985, en resposta a aqueles que pensaban que non podería dirixir un drama. A pesar de non ser unha película de éxito na billeteira, recibiu 11 nomeamentos ós premios Óscar.
En 1987 rodou O imperio do sol, mentres que Always, para sempre foi lanzada en 1989, seguíndolle dous anos máis tarde Hook, o capitán Garfo, todas elas películas de pouco éxito.
Producións
dereita|miniatura|Steven Allan Spielberg.
Spielberg produciu Poltergeist, Back to the Future, Os Picapedra, Casper, Men in Black (Homes de negro), Deep Impact e A máscara do Zorro, entre outras.
Tamén durante a década dos noventa produciu debuxos animados coma As aventuras dos Tiny Toons e Animaníacos.
Ademais de fundar a súa propia produtora (Amblin Entertainment), Spielberg fundou DreamWorks SKG con Jeffrey Katzenberg e David Geffen en 1994. Este estudio é responsable de películas como American Beauty, Gladiator, Cast Away e a de animación por ordenador Shrek, entre outras.
Entre a lista de premios que Spielberg recibiu están: o Distinguished Public Service Award da Mariña dos Estados Unidos por Saving Private Ryan e o Premio ós logros dunha vida do American Film Institute.
Spielberg non é soamente recoñecido polo seu traballo como director, senón tamén polas súas accións de caridade para organizacións da segunda guerra mundial e a Righteous Persons Foundation (a cal concede diñeiro a varios proxectos xudeus, especialmente organizacións en memoria do Holocausto. Tamén forma parte da Xunta de Conselleiros da Escola de Cine-Televisión da Universidade do Estado de California.
Steven Spielberg está casado coa actriz Cate Capshaw, a quen coñeceu durante as audicións para a película Indiana Jones e o templo maldito.
Filmografía sen acreditar
Spielberg ten traballado como produtor ou como produtor executivo en sete producións cinematográficas nas que non saíu nos créditos.
Filmes máis rendíbeis
Esta é unha listaxe dos dez filmes máis rendíbeis dirixidos por Spielberg. Os filmes de Spielberg teñen acumulado máis de $8,5 billóns cunha media de $236 millóns por filme.
Manuel Moldes
Manuel Rodríguez Moldes (Manolo Moldes), nado en Pontevedra o 12 de novembro de 1949, e finado na mesma cidade o 3 de decembro de 2017, foi un pintor e profesor da Facultade de Belas Artes de Pontevedra.
Traxectoria
Foi unha referencia inescusable e das máis solitarias. A súa obra comezou na década de 1970, en Madrid, participando na renovación impulsada dende Galicia. Nos anos oitenta as súas obras mostraban unha práctica desgarradora e visións atormentadas que xiran ó redor dunha estabilidade onde se percebe as influencias de Pablo Picasso e Ingres.
En 1995 pasou a ser mestre de debuxo na Facultade de Belas Artes de Pontevedra. En 2005 ingresou como membro numerario na Real Academia Galega de Belas Artes.
Teñen obra súa, entre outras institucións, o Centro Galego de Arte Contemporánea, o Museo Municipal Quiñones de León , o Museo de Arte Contemporánea Gas Natural Fenosa, a Colección Afundación e a Fundación María José Jove.
Opinións sobre a súa figura artística
O artista Guillermo Aymerich cualificou a Manolo Moldes como "Un mago da forma, da luz, un alquimista da cor e da materia". O seu papel como docente na facultade de Belas Artes de Pontevedra deixa unha gran pegada no humano e o artístico en moitos dos seus alumnos entre os que se contan, Jorge Perianes, Suso Fandiño, Tamara Feijoo ou Rubén Ramos Balsa.
Vida persoal
Casou con Carmen Díaz Cacheda e foi pai de Manoel e Iria Rodríguez Díaz.
Erromintxela
Erromintxela é o nome que recibe a fala dos xitanos de Euskadi. É unha variante da lingua romaní, con grandes influencias do éuscaro. Ademais, o grupo humano que o fala tamén é denominado erromintxela. Este grupo étnico, parte do pobo xitano, vive nas provincias de Biscaia, Guipúscoa, Navarra, en Labort e nas zonas montañosas de Soa.
O estudo deste dialecto do romaní comezou no ano 1885. E en 1921 estudárono Berraondo e Oyarbide.
Real Burgos Club de Fútbol
O Real Burgos Club de Fútbol é un club de fútbol da cidade de Burgos, Castela e León, España, que compite na Primeira División Rexional de Castela e León.
A súa fundación levouse a cabo no ano 1983 trala desaparición do Burgos Club de Fútbol, e partindo do seu filial, o Burgos Promesas. Chegou a militar tres tempadas na Primeira División, entre 1990 e 1993. Deixou de competir en 1996, regresando á actividade en 2011.
Historia
O club nace o 4 de agosto de 1983 como consecuencia da desaparición do Burgos Club de Fútbol e partindo da súa filial, o Burgos Promesas.
As dúas primeiras tempadas da súa curta historia, logra competir desde a Terceira División quedando campión en ambas as edicións. Na primeira cae no play-off de ascenso ante o filial do FC Barcelona, o Barcelona Atlètic; pero na segunda, consegue o ascenso á Segunda División B a costa do Huesca, tras unha destacada actuación do porteiro galego Bastón, que sería titular indiscutible na portería do club durante a seguinte década.
Na Segunda División B compite outros dous anos conseguindo o ascenso a Segunda División ante a UD Salamanca.
As dúas primeiras tempadas en Segunda División son complicadas, salvándose o equipo do descenso e sentando as bases do que sería a terceira tempada consecutiva en Segunda División. Esta tempada, a 1989/90, fixo unha grande actuación, co galego Naya no banco. O club dominou a competición de principio a fin e consumou o ascenso á elite do fútbol español en San Mamés, ante o filial do Athletic de Bilbao, o Bilbao Athletic. O equipo acabou cantando o alirón e a cidade recuperou a ilusión perdida sete anos atrás.
Os dous primeiros anos en Primeira División foron os máis gloriosos do club. O club debutou na tempada 1990-91 nun partido en El Plantío ante o Cádiz CF, ao cal gañou por 1-0 con gol de Ivica Barbarić. Ese mesmo ano foi alcumado como o "mataxigantes" debido aos bos resultados cultivados ante os equipos máis importantes de España como a dobre vitoria cultivada ante o Real Madrid tanto en El Plantío (2-1) como no Santiago Bernabéu (0-1). Cabe destacar nesta primeira tempada na máxima categoría a solidez defensiva do equipo, conseguindo ser o equipo menos goleado da Primeira División con tan só 27 goles encaixados en 38 partidos.
A segunda tempada do club na máxima categoría, a 1991-92, saldouse cun espléndido 9º posto, salvándose o equipo do descenso varias xornadas antes de acabar o campionato e quedándose ás portas da extinta Copa da UEFA.
A tempada 1992/93, a última do club na elite do fútbol español, arrincou cun espectacular (4-0) ante a Real Sociedad, póndose líder na primeira xornada da Primeira División. A partir de aquí o equipo dirixido baixo a batuta de Theo Vonk, comezou a encadear unha serie de resultados que acabaron co equipo nas últimas posicións das cales non puido saír, a pesar do baile de adestradores que sufriu o club ata o final de tempada. O equipo despediuse da máxima categoría cun triunfo (1-0) sobre o Club Atlético Osasuna con gol de Loren.
O equipo descendeu a Segunda División, quedando inmerso nunha grave crise económica agudizada pola obrigatoriedade de ter que converterse o club en Sociedade Anónima Deportiva o que fixo que descendese, ao ano seguinte, directamente ata a Terceira División. Tras un ano sen competir e tras pasar un verán problemático, no cal pensábase que o equipo ía desaparecer, o club conseguiu finalmente competir na Terceira División, manténdose na categoría. Sería esta a última tempada na que competiu o club.
O club deixou de competir trala tempada 1995/96, regresando á actividade en 2011, cando Juan Antonio Gallego, presidente da entidade, inscribiu o equipo na división máis baixa, a Primeira División Provincial Afeccionados.
Os Tarraxís, Moncelos, Abadín
Os Tarraxís é un lugar da parroquia de Moncelos no concello de Abadín na provincia de Lugo. Tiña 40 habitantes en 2015 (19 homes e 21 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2013 cando tiña 39 habitantes (17 homes e 22 mulleres) e 15 habitantes menos que en 2003.
Cuarta cruzada
Antecedentes
A terceira cruzada non lograra o seu obxectivo de recuperar Xerusalén, que continuaba baixo dominio musulmán. O tratado que Ricardo «Corazón de León» e Saladino asinaran en 1192 deixaba en poder dos cristiáns tan só unha estreita franxa costeira desde Tiro até Jaffa, aínda que garantía a seguridade dos peregrinos cristiáns que viaxasen a Xerusalén.
O papa Inocencio III, desexoso de establecer a autoridade da Santa Sé en todo o orbe cristián, tiña un grande interese polos asuntos dos Estados cristiáns de Oriente.
Doutra banda, na última década do século XII fora intensificándose a rivalidade entre Henrique VI de Alemaña e o emperador bizantino Isaac II Anxo. A anterior expedición alemá, guiada por Frederico I Barbarroxa, desfíxose por mor da morte do emperador. Henrique, o seu fillo e sucesor, esixía de Bizancio a entrega da rexión dos Balcáns e o pago dos danos sufridos pola expedición de Barbarroxa. A súa política en Oriente, aceptando os xuramentos de vasalaxe dos reis de Armenia e de Chipre, era de deliberada hostilidade contra Bizancio. É posíbel que Henrique tivese xa en mente a posibilidade de dirixir unha nova cruzada contra Constantinopla. Con todo, faleceu en 1197 en Mesina, á idade de 32 anos. O seu sucesor no trono alemán, Filipe de Suabia, tiña ademais intereses persoais en Bizancio, xa que estaba casado con Irene Anxelina, filla do emperador Isaac II Anxo, que fora deposto en 1195 polo seu irmán.
A cidade-estado de Venecia, principal potencia marítima no Mediterráneo oriental, tiña fortes intereses comerciais nos territorios bizantinos, e moi especialmente na capital, Constantinopla. Desde finais do século XII gozaban de privilexios especiais para comerciar no Imperio bizantino, pero en 1171 o emperador Manuel I Comneno ordenou a detención dos comerciantes venecianos e a confiscación dos seus bens, o cal provocou unha suspensión da actividade comercial entre Venecia e Bizancio que se prolongou por espazo de quince anos. En 1185, Venecia acordou renovar as relacións comerciais co emperador Andrónico I Comneno, así como aboar unha cantidade en concepto de compensación polas propiedades confiscadas en 1171, que nunca chegou a facerse efectiva. Bizancio, ademais, explotaba en beneficio propio a rivalidade comercial de Venecia con outras cidades-estado italianas, como Xénova e Pisa. O obxectivo de Venecia, por tanto, era asegurarse a supremacía comercial en Oriente, desprazando definitivamente aos seus rivais.
Preparativos
miniatura|300px|Mapa da cruzada En 1198, o novo papa Inocencio III comezou a predicar unha nova cruzada. O seu chamamento, con todo, tivo pouco éxito entre os monarcas europeos. Os alemáns estaban enfrontados ao poder papal, en tanto que Francia e Inglaterra atopábanse combatendo unha contra a outra. Con todo, grazas ás acesas prédicas de Fulco de Neuilly, organizouse finalmente un exército cruzado nun torneo organizado en Ecry polo conde Teobaldo de Champaña en novembro de 1199. Teobaldo foi nomeado xefe deste exército, do que tamén formaban parte Balduno VI de Hainaut, conde de Flandres, e seu irmán Henrique; Luís, conde de Blois, Godofredo III de la Perche, Simón IV de Montfort, Enguerrando de Boves, Reinaldo de Dampierre e Godofredo de Villehardouin, entre outros moitos señores do norte de Francia e dos Países Baixos. Máis tarde engadíronse á empresa algúns cabaleiros alemáns e varios nobres do norte de Italia, como Bonifacio, marqués de Monferrato.
Quake II
Quake II é un videoxogo de disparos en primeira persoa desenvolvido por id Software e publicado por Activision en 1997. Non é unha secuela directa de Quake; id decidiu empregar un nome existente xa que non eran quen de poñerse de acordo nun novo nome que non violase os dereitos doutra compañía.
A banda sonora de Quake II foi proporcionada principalmente por Sonic Mayhem, con algunhas pistas adicionais de Bill Brown; o tema principal foi composto por Bill Brown e Rob Zombie, e unha pista por Jer Sypult.
Cuarta cruzada
Preparativos
A expedición atopouse co problema de transporte, pois carecía dunha frota para trasladarse a Oriente, e a ruta terrestre era pouco menos que imposíbel por mor da decadencia do poder bizantino nos Balcáns. Decidiuse que se faría un desembarco en Exipto, desde onde se avanzaría por terra até Xerusalén. En 1201 morreu Teobaldo de Champaña, e os cruzados elixiron como novo xefe da expedición a Bonifacio de Monferrato. Este, firme partidario dos Hohenstaufen, coñeceu na corte de Filipe de Suabia a Aleixo, fillo do deposto emperador Isaac II Anxo, quen desexaba contar coa axuda dos cruzados para recuperar o trono imperial que lle correspondía por herdanza.
Toma de Zara
Os venecianos estaban postos a mal co rei Emerico de Hungría pola posesión de Dalmacia. O reino húngaro herdara en 1091 os territorios de Croacia e Dalmacia tras a morte do rei Dmitar Zvonimir de Croacia, xa que a raíña viúva Helena de Hungría chamou ao seu irmán o rei Ladislau I de Hungría, a quen lle outorgou ditas rexións. Considerándoo un punto estratéxico, a República de Venecia sempre tentou estender a súa influencia sobre esa rexión. Zara era unha cidade debatida que pasara dunhas mans a outras nun período relativamente curto. No curso desta guerra, Venecia perdéraa recentemente a mans húngaras. A súa proposta foi permitir o adiamento do pago da cantidade que se lles debía a cambio de que os cruzados os axudasen a conquistar esta cidade. Bonifacio de Monferrato e o dux Enrico Dandolo puxéronse de acordo. A pesar do desagrado do papa, que desautorizou esta expedición, a frota partiu de Venecia o 8 de novembro de 1202, e dous días despois os cruzados atacaban Zara, que foi conquistada o día 15 do mesmo mes. O papa optou por excomungar a todos os expedicionarios, aínda que máis adiante rectificou e perdoou aos cruzados, mantendo a excomuñón só para os venecianos.
Mentres o exército cruzado invernaba en Zara, chegou un mensaxeiro de Filipe de Suabia portando unha oferta do pretendente ao trono bizantino, Aleixo. Se o exército cruzado se desviaba até Constantinopla e o axudaba a reconquistar o seu trono, Aleixo non só estaba disposto a garantir o pago da débeda que os cruzados contraeran con Venecia, senón que ademais comprometíase a achegar á cruzada un continxente de 10 000 soldados, así como fondos e provisións para emprender a conquista de Exipto.
Tanto Monferrato como Dandolo aceptaron o cambio de plans. Algúns cruzados opuxéronse, argüíndo que se emprenderan a cruzada era para loitar contra os musulmáns; abandonaron o exército e embarcáronse cara a Siria. A maioría, con todo, optou por continuar.
Darío Álvarez Basso
Traxectoria
Fillo de Darío Álvarez Gándara, deuse a coñecer na metade dos anos 80. A diferenza das xeracións anteriores á súa, non aspiraba á actualización das linguaxes plásticos coma pretendía o Grupo Atlántica, se non que quixo inscribirse en ambientes máis internacionais e rupturistas. É un pintor intuitivo e autodidacta. Recibiu formación tamén nos Talleres de arte no Círculo de Bellas Artes de Madrid.
Cuarta cruzada
Toma de Zara
En abril chegou Aleixo a Zara e poucos días despois a frota partiu de novo. O 24 de xuño de 1203, o exército cruzado atopábase ante Constantinopla.
Os cruzados en Constantinopla
Tras atacar sen éxito as cidades de Calcedonia e Crisópole, na costa asiática do Bósforo, o exército cruzado desembarcou en Gálata, alén do Corno de Ouro. Os seus primeiros intentos de conquistar Constantinopla non tiveron froito, pero o 17 de xullo os venecianos lograron abrir unha brecha nas murallas. Crendo inminente a caída da cidade, o emperador Aleixo III decidiu fuxir, levándose consigo á súa filla favorita e unha bolsa chea de pedras preciosas, e refuxiouse na cidade tracia de Mosinópole. Os dignitarios imperiais, para resolver a situación, sacaron do cárcere ao deposto emperador Isaac II Anxo, pai de Aleixo, e restaurárono no trono. Tras uns días de negociacións, chegaron a un acordo cos cruzados polo cal Isaac e Aleixo serían nomeados coemperadores. Aleixo IV foi coroado o 1 de agosto de 1203 na igrexa de Santa Sofía.
Para tentar cumprir as promesas que fixera a venecianos e cruzados, Aleixo viuse obrigado a recadar novos impostos. Comprometeuse tamén a conseguir que o clero ortodoxo aceptase a supremacía de Roma e adoptase o rito latino, pero se atopou cunha forte resistencia. Confiscou algúns obxectos eclesiásticos de prata para pagar aos venecianos, pero non era suficiente. Durante o resto do ano 1203, a situación foi volvéndose máis e máis tensa: por unha banda, os cruzados estaban impacientes por ver cumpridas as promesas de Aleixo; por outro, os seus súbditos estaban cada vez máis descontentos co novo emperador. A isto uníanse os frecuentes enfrontamentos na rúa entre cruzados e bizantinos.
Conquista da cidade
miniatura|300px|Os cruzados entran en Constantinopla, por [[Eugène Delacroix|Delacroix]] En marzo, os cruzados deliberaron sobre o que conviña facer. Decididos a recuperar a cidade pola forza e a colocar no trono a un emperador latino, non lograban, con todo, pórse de acordo acerca de quen sería o mellor candidato de entre eles a ocupar o trono imperial. Bonifacio, o xefe da expedición, non estaba ben visto polos venecianos. Finalmente decidiuse que se formaría un comité electoral, composto de seis delegados francos e seis venecianos, que elixiría ao emperador.
Atacaron por primeira vez a cidade o 6 de abril de 1204, pero foron rexeitados cun gran número de baixas. Seis días despois renovaron o ataque. Os cruzados lograron abrir unha brecha na muralla no barrio de Blanquerna. Ao mesmo tempo, produciuse un incendio na cidade, e a defensa bizantina esborrallouse. Os cruzados e os venecianos entraron na cidade. Aleixo V fuxiu a Mosinópole, onde un ano antes se refuxiara o seu sogro, Aleixo III. Os nobres ofreceron a coroa a Teodoro Láscaris, xenro tamén de Aleixo III, pero este rexeitouna e fuxiu a Asia coa súa familia, o patriarca de Constantinopla e varios membros da nobreza bizantina. Estableceuse en Nicea, onde fundou o Imperio de Nicea, depositario da lexitimidade bizantina.
A cidade foi saqueada durante varios días. Os cronistas fanse eco das atrocidades perpetradas polos conquistadores. Do saqueo non se libraron as igrexas nin os mosteiros, e na mesma Santa Sofía foron destruídos o iconostasio de prata e varios libros e obxectos de culto. Segundo relata Nicetas Coniates:Finalmente, restableceuse a orde e procedeuse a unha repartición ordenada do botín segundo o que se pactou previamente: tres oitavas partes para os cruzados, outro tres oitavas para os venecianos e un cuarto para o futuro emperador. A pesar das pretensións de Bonifacio de Montferrato, o comité elixiu emperador a Balduíno IX de Flandres, primeiro monarca do Imperio latino. Os cruzados chamaron a este acontecemento Partitio terrarum imperii Romaniae (partición do Imperio romano de Oriente).
Vilamourel, Paderne
San Xoán de Vilamourel é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Paderne. Segundo o IGE en 2013 tiña 127 habitantes (68 mulleres e 59 homes) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 139 habitantes.
Topónimo
Vilamourel é posiblemente un antropónimo de orixe latina e ligado á cristianización. Componese de "vila" e "mourelo", do nome latino Maurellus. Ese nome conta á súa vez cunha raíz prerromana, "mor", que se refire ás rochas ou pedras. Algún autor considerou que o antropónimo é Morille e de orixe totalmente latina. O topónimo xorde entre os séculos VII e X.
Maeve Binchy
Maeve Binchy, nada o 28 de maio de 1939 en Dalkey, Dublín e finada o 30 de xullo de 2012 en Dublín, era unha escritora irlandesa.
Traxectoria
Logo de estudar na Universidade de Dublín, traballou como mestra e logo como columnista no The Irish Times. Máis tarde comezou a escribir relatos curtos e novelas. A maioría das súa novelas están ambientadas en Irlanda nos tempos que lle tocou e toca vivir, o final da Segunda Guerra, o contraste entre Inglaterra e Irlanda, as diferenzas entre a vida rural e urbana.
A súa novela Circle of Friends foi levada ao cinema en 1995 por Hollywood, aínda que o final é moi distinto.
Illa do Príncipe
A illa do Príncipe é a máis pequena das dúas illas principais de San Tomé e Príncipe. Ten unha área de 136 km² e unha poboación estimada en 2006 de 6.737 persoas. A súa altura máxima é o Pico do Príncipe (948 m), localizado ao sur da illa e que forma parte da área forestal do Parque Nacional Obo. O norte e centro da illa foron antigas plantacións que agora están sendo reforestadas. Administrativamente, esta illa constitúe, desde 29 de abril de 1995, unha rexión autónoma, formada polo distrito de Pagué.
Os idiomas que se falan na illa son o portugués, o principense ou Lunguyê e o forro.
A illa ten un pobo Santo António e un aeroporto, así como algunhas pequenas vilas incluíndo Bela Vista, Bombom, Futuro, Neves Ferreira, Paciencia, Ponta Fonte, Ribeira Ize, San Antonio de Ureca, Vila Rosa e outras máis, conectadas por unha pequena rede de camiños.
Historia
A illa foi descuberta polos exploradores portugueses o 17 de xaneiro de 1471, que a denominaron como "Illa de Santo António".
Co obxectivo de favorecer o seu poboamento, en 1502 converteuse nunha donataria, nomeada como "Illa do Príncipe" introdúcese á cultura cana de azucre. Fóra nomeada illa do Príncipe por Xoán II de Portugal. O rei adoraba ao seu único fillo e herdeiro Afonso, Príncipe de Portugal que, na súa honra, bautizou como "Principe" a illa máis pequena do arquipélago de Santo Tomé e Príncipe.
En 1573 a donataria (concesión) volveu á posesión da Coroa Portuguesa.
No contexto da Dinastía Filipina foi invadida e ocupada por corsarios holandeses de agosto a outubro de 1598, e novamente en 1600. Ese ano, co obxectivo de fomentar o seu asentamento e defensa, a illa do Príncipe recibe a Carta Foral.
Nese período, chegan ao arquipélago diversos gobernadores e capitáns:
Posteriormente, tras a conquista da Fortaleza de São Jorge da Mina polos holandeses (1637), no contexto da Restauración Portuguesa (1640), estes conquistan o arquipélago de San Tomé e Príncipe de 1641 a 1644, pasando a controlar o seu comercio de escravos até seren expulsados polos portugueses en 1648.
Co establecemento dunha alfándega na Illa do Príncipe, en 1695, dáse inicio á construción da Fortaleza de Santo António da Punta da Mina.
En 1719 a cidade de Santo António e a fortaleza foron atacadas e incendiadas polo pirata inglés Bartholomew Roberts, tamén coñecido como "John Roberts" e "Black Bart", en represalia pola morte do seu capitán, Howell Davis.
En 1753 a Illa do Príncipe e a de San Tomé son unidas administrativamente, pasando a constituír a colonia de San Tomé e Príncipe.
No inicio do século XX o arquipélago converteuse nun importante produtor de café e de cacao. Tras a independencia do arquipélago en (1975), o 29 de abril de 1995 a illa pasou a constituír unha rexión autónoma, formada polo distrito de Pagué.
Xeografía
A illa do Príncipe sitúase a nordeste da Illa de San Tomé a cerca de 140 km de distancia, no Golfo da Guinea.
Rodéan á illa outros illotes como Illote Bombón, Illote Carozo, Tinhosa Grande e Tinhosa Pequena.
De orixe volcánico, con densa vexetación e o clima ecuatorial, a illa é moi accidentada, alcanzando 948 metros no Pico do Príncipe, localizado no sur da illa e que forma parte do Parque Natural Ôbo.
Ecoloxicamente, a illa forma parte da ecorrexión denominada selva de terras baixas de San Tomé, Príncipe e Annobón. dereita
Cortaventos
300px|thumbnail|Vista aérea dun cortaventos en Dakota. 1997. USDA Natural Resources Conservation Service
En edificios, se se deseña correctamente unha cortina, pode reducirse o custo de quecer e arrefriar, aforrando, logo, enerxía.
Nas estradas, os cortaventos actúan contra os refachos, axudan a manter libre de neve a fita asfáltica, e poden servir de hábitat para a fauna. Tamén serven para abeirar do tránsito ás poboacións achegadas e á fauna silvestre de ruídos e polución.
Outro uso das cortinas forestais é o de agochar impactos visuais, desde as esptradas por exemplo; tamén reducen ruídos, e melloran a separación entre animais de granxa e estradas.
Talosa
200px|miniatura|dereita|Fórmula cíclica da β-D-talopiranosa. 200px|miniatura|dereita|Fórmula liñal da talosa. A talosa é un monosacárido de seis átomos de carbono (hexosa) cun grupo aldehido (aldosa), polo que pertence ao grupo das aldohexosas.
A D-talosa encóntrase en pequenas cantidades na natureza como un compoñente do antibiótico higromicina B, producido pola bacteria Streptomyces hygroscopicus.
É un monosacárido soluble en auga e lixeiramente soluble en metanol.
O ácido N-acetiltalosaminurónico é un derivado da talosa que forma parte do pseudopeptidoglicano da parede celular dalgunhas arqueas.
Isómeros
A talosa é un epímero no carbono 2 da galactosa. En disolución acuosa a forma tautómera predominante é a α-D-talopiranosa (40%)
Propaganda nazi
miniatura|225px|[[Joseph Goebbels, ministro de propaganda nazi]] A propaganda foi usada polo NSDAP nos anos previos e durante o liderado de Adolf Hitler en Alemaña (1933–1945). A propaganda nacionalsocialista proporcionou un instrumento crucial para adquirir e manter o poder, e para a posta en funcionamento das súas políticas, incluída a persecución da guerra total e o exterminio de millóns de persoas no Holocausto.
O uso xeneralizado da propaganda polos nazis é en gran parte responsable de que que a palabra "propaganda" adquirise as súas actuais connotacións negativas.
Na oposición (1919-1933)
O líder nazi Adolf Hitler dedicou tres capítulos do seu libro Mein Kampf, xa de por si un instrumento propagandístico, ao estudo e a práctica da propaganda. Nel afirmaba ter aprendido o su valor como soldado de infantería na primeira guerra mundial exposto a unha propaganda británica moi eficaz e a outra alemá ineficiente. O argumento de que Alemaña perdeu a guerra en gran parte debido á propaganda británica, exposto en detalle no libro, reflicte as reivindicacións nacionalistas alemás comúns naquel momento. Aínda que non foi certo (a propaganda alemá durante a guerra era maiormente máis avanzada que a británica) converteuse na verdade oficial da Alemaña nazi grazas a Hitler.
Mein Kampf contén as bases dos posteriores esforzos en propaganda dos nazis. Avaliando o seu público, Hitler escribe no capítulo VI:
En canto aos métodos que deben empregarse, explica:
Hitler puxo estas ideas na práctica co restablecemento do Völkischer Beobachter, un xornal diario publicado polo Partido Nazi (NSDAP) dende febreiro de 1925 e que chegou a unha tirada de 26.175 exemplares en 1929. A este uníuselle en 1926 o Der Angriff de Joseph Goebbels, outro xornal descaradamente propagandístico.
Durante a meirande parte do tempo dos nazis na oposición os seus medios de propaganda foron limitados. Con pouco acceso aos mass media, o partido continuou dependendo fortemente de Hitler e outros membros falando en reunións ata 1929. En abril de 1930 Hitler nomeou a Goebbels xefe da ropaganda do partido. Goebbels, antigo xornalista e un dos dirixentes do partido en Berlín, ao pouco tempo demostrou as súas habilidades. Entre os seus primeiros éxitos estivo a organización de manifestacións con tumultos que lograron que a película antibélica estadounidense All Quiet on the Western Front fose prohibida en Alemaña.
No poder (1933-1939)
Antes da segunda guerra mundial, a estratexia propagandística nazi, oficialmente promulgada polo Ministerio de Instrución Pública e Propaganda, destacou en varios temas. Os seus obxectivos eran establecer inimigos externos (países que terían inflinxido o Tratado de Versalles a Alemaña) e inimigos internos, como xudeus, romaneses, homosexuais, bolxeviques e temas como a arte dexenerada. Hitler e os propagandistas nazis xogaron co antisemitismo e o resentimento presentes no país. Os xudeus foron acusados de cousas como roubarlles aos alemáns os froitos do seu traballo duro mentres que eles evitaban os esforzos físicos. Der Stürmer, un xormal propagandístico nazi, díxolles aos alemáns que os xudeus secuestraban nenos antes da Pascua porque "os xudeus precisaban o sangue de nenos cristiáns, quizais, para mesturalo co seu matzá". Carteis, películas, ilustracións e folletos foron vistos por toda Alemaña atacando a comunidade xudía, como o filme de 1940 Der ewige Jude.
Pouco despois de facerse co poder en 1933 establecéronse campos de concentración para opoñentes políticos. As primeiras persoas enviadas alí foron comunistas. Mandáronos debido aos seus lazos coa Unión Soviética e porque o nazismo se opuxo en gran medida ao comunismo. En 1935 introducíronse as leis antisemitas en Alemaña coñecidas como as Leis de Nuremberg, que prohibían aos non arios e aos opoñentes políticos dos nazis exercer cargos públicos e ter relacións sexuais e casar con persoas consideradas arias. As Leis de Nuremberg estaban baseadas na pureza racial, e buscaban preservar a raza aria que estaba á cabeza da xerarquía racial nazi, e que se dicía era a "herrenvolk" (raza superior), e ensinar ao pobo alemán que visen os xudeus como subhumanos.
Un importante piar político e ideolóxico era a unificación de todas as persoas de etnia alemá que vivían fóra das fronteiras do Reich baixo a Grande Alemaña. En Mein Kampf, Hitler fixo unha referencia directa a aqueles que estaban fóra de Alemaña. Falaba da dor e a miseria aos que se vían forzados os que estaban fóra do país, e que soñaba cunha patria común. Rematou afirmando que necesitaban loitar por unha única nacionalidade. Ao longo de Mein Kampf, empurrou os alemáns de todo o mundo a que tivesen como principal obxectivo loitar polo poder político e a independencia. A propaganda nazi usou a política Heim ins Reich para lograr isto, a cal comezou en 1938.
Os esforzos da propaganda nazi centráronse entón en crear inimigos externos. Os propagandistas fortaleceron a actitude negariva de Alemaña cara ao Tratado de Versalles por reclamacións territoriais e etnocentrismo. Cando o tratado foi asinado en 1919 os titulares dos xornais non propagandistas de todo o país falaron dos sentimentos dos alemáns. "INACCEPTABLE", titulou o Frankfurter Zeitung. O Berliner Tageblatt escribiu "Se aceptamos as condicións, un furor militar de vinganza soará en Alemaña dentro duns poucos anos, un nacionalismo militante engulirao todo". Hitler, coñecedor do malestar da súa nación co tratado, usou este feito para influír no seu público. Referíuse repetidamente aos termos do tratado como un ataque directo a Alemaña e á súa xente. Nun discurso realizado o 30 de xaneiro de 1937 declarou directamente que retirara a sinatura alemá do documento para protestar polas indignantes proporcións dos termos. Afirmou que o tratado facía de Alemaña un país inferior aos outros só porque a culparon da guerra na que a puxeron. O éxito dos propagandistas nazis e o control que Hitler gañou co partido en Alemaña finalmente levaría cara á segunda guerra mundial.
Durante meses antes do estoupido do conflito en 1939, os xornais e os líderes alemáns levaron a cabo unha campaña propagandística nacional e internacional acusando as autoridades de Polonia de organizar ou tolerar violentas limpezas étnicas contra os alemáns que vivían no país. O 22 de agosto Adolf Hitler díxolle aos seus xenerais:
A parte principal desta campaña foi o proxecto de bandeira falsa Operación Himmler, que foi deseñado para crear a aparencia dunha agresión polaca a Alemaña, e que sería posteriormente usada para xustificar a invasión de Polonia.
Durante a guerra (1939-1945)
Ata o remate da Batalla de Stalingrado o 4 de febreiro de 1943, a propaganda nazi enfatizou a destreza das armas alemás e a humanidade que os seus soldados amosaran coas xentes dos territorios ocupados. Os pilotos das frotas de bombardeo aliadas eran representados como asasinos covardes, e os estadounidense en particular como gánsters ao estilo de Al Capone. Ao mesmo tempo, a propaganda alemá intentou que os estadounidenses e británicos se afastasen entre si, e estas dos soviéticos. Unha das principais fontes de propaganda foi o Wehrmachtbericht, unha emisión de radio diaria que describía a situación militar de todas as frontes. As vitorias nazis permitían doadamente estas emisións propagandísticas e nese momento era difícil que se puidesen utilizar mal. Sátiras dos derrotados, relatos de ataques, e gabanzas polos caídos eran todos recursos útiles para os nazis. Porén, as derrotas non foron facilmente amañadas incluso nesta etapa; cando o Ark Royal demostrou que sobrevivira a un ataque alemán que a propaganda publicitara, o resultado foi considerablemente vergonzoso.
Tras Stalingrado, o tema principal cambiou a Alemaña como única defensora do que eles chamaban "cultura europea occidental" contra as "hordas bolxeviques". A aparición das "armas da vinganza" V-1 e V-2 foi enfatizada para convencer os británicos da falta de esperanza para derrotar a Alemaña.
Xornais
A diferenza doutros países, como Reino Unido ou Francia, en Alemaña non había unha gran prensa de difusión nacional, senón que tiña unha estrutura rexional ou como moito interrexional. Cando o partido nazi chegou ao poder publicábanse no país 4.700 diarios, e este só controlaba 121 publicacións. En algo menos de dous anos o partido publicaba directamente 436 diarios e controlaba toda a prensa alemá.
O Völkischer Beobachter ("Observador do pobo") foi o diario oficial do NSDAP dende decembro de 1920. Difundía a ideoloxía nazi en forma de breves hipérboles dirixidas contra a debilidade do parlamentarismo, os males do xudaísmo e bolxevismo, a humillación nacional do Tratado de Versalles e outros temas do estilo. A este uníuselle en 1926 Der Angriff ("O ataque"), un xornal semanal e posteriormente diario fundado por Joseph Goebbels. Estaba principalmente dedicado a atacar os opoñentes políticos e os xudeus (unha das súas características máis rechamantes eran as caricaturas antisemitas de Hans Schweitzer), pero tamén glorificaba os heroes nazis como Horst Wessel. O Illustrierter Beobachter foi o seu xornal semanal ilustrado.
Outras publicacións nazis eran:
Despois da chegada de Hitler ao poder en 1933, toda a prensa regular quedou totalmente baixo o control editorial nazi a través da política do Gleichschaltung, e tamén se estableceron xornais propagandísticos de curta vida nos territorios conquistados durante a segunda guerra mundial. Alfred Rosenberg foi un membro clave do partido nazi que tomou control dos seus xornais o cal foi abertamente eloxiado por Hitler. Porén, Hitler non estaba satisfeito co seu traballo e calumniouno ás súas costas desacreditándoo.
Xornais nos países ocupados
En Ucraína, despois de que os nazis reprimiran os xornais, a meirande parte deles só escribían artigos de axencias alemás, producindo o estraño efecto de que había máis noticias antiestadounidense e antibritánicas que anticomunistas. Tamén imprimiron artigos sobre os antecedentes do dominio dos alemáns sobre Ucraína, como Catarina a Grande e os godos.
Discursos
O partido nazi baseábase en gran parte nos oradores que facían as súas presentacións propagandísticas, máis intensamente antes de que chegase ao poder, pero tamén despois.
A Igrexa, Dodro, Dodro
A Igrexa é un lugar da parroquia de Dodro no concello coruñés de Dodro, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 121 habitantes (61 homes e 60 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Inma Chacón
Inmaculada Chacón Gutiérrez, nada en Zafra (provincia de Badaxoz) o 3 de xuño de 1954, é unha narradora e poeta española, máis coñecida como Inma Chacón. É irmá xemelga de Dulce Chacón.
Traxectoria
Naceu en Estremadura nunha familia conservadora, aristócrata, de dereitas e do bando nacional, segundo palabras da súa irmá. O seu pai, Antonio Chacón —alcalde de Zafra durante o franquismo— tiña inquietudes literarias: escribía poemas co pseudónimo de Hache e lía poesía á súa familia. Faleceu cando Inma e Dulce tiñan 11 anos. María Gutiérrez, a nai, tamén afeccionada á literatura, partiu coas nenas ao ano seguinte a Madrid, onde se instalaron.
A súa primeira novela, La princesa india, é unha homenaxe á súa irmá, pois era unha historia que ela quería escribir cando enfermou de cancro. Dulce pediulle a Inma que realizase ese proxecto, e ela decidiuse logo de atopar un colgante.
A Game of Thrones
A Game of Thrones ("Un xogo de Tronos") é o primeiro libro de A Song of Ice and Fire ("Unha canción de xeo e lume"), unha serie de novelas de fantasía escritas polo autor norteamericano George R. R. Martin. Foi publicado por primeira vez o 6 de agosto de 1996.
Na novela, preséntanse varios puntos de vista e liñas argumentais, sendo as tres máis importantes: a loita das casas nobres polo control dos Sete Reinos principalmente a Casa Stark, a Casa Lannister e a Casa Baratheon, a actual dinastía gobernante; o tema do Muro e a loita co descoñecido alén dos reinos, e a historia de Daenerys Targaryen, derradeiro membro da Casa Targaryen, que gobernara os Sete Reinos ata quince anos antes do comezo do libro. A novela cedeu o seu nome a numerosos traballos baseados nas novelas de Martin, incluíndo o xogo de cartas, a banda deseñada, o xogo de rol, e o videoxogo.
A serie da HBO Game of Thrones levou ás pantallas de televisión este primeiro libro da serie, cuxo primeiro capítulo foi estreado o 17 de abril de 2011.
Queer as Folk (Estados Unidos)
Queer as Folk é unha coprodución televisiva dos Estados Unidos e o Canadá, producida por Showtime e Temple Street Productions e baseada na serie británica do mesmo nome creada por Russell T. Davies. Os guionistas principais son Ron Cowen e Daniel Lipman, que tamén a produciron xunto co presidente de Warner Bros. Televisión, Tony Jonas.
Dela rodáronse cinco tempadas, que foron emitidas orixinalmente entre os anos 2000 e 2006.
Descrición técnica
A serie narra a historia común de cinco homes gais que viven en Pittsburgh, Pensilvania: Brian, Justin, Michael, Emmett e Ted; dunha parella de lesbianas, Lindsay e Melanie; e da nai de Michael, Debbie. Outro personaxe principal, Ben, introduciuse na segunda tempada. A serie relata o estilo de vida dos homosexuais na Norteamérica actual e combina drama, humor e sexo.
O título da serie vén dunha expresión dialectal dalgunhas partes do norte de Inglaterra "there's nought [pronunciado coloquialmente con 'nowt'] so queer as folk", que significa "nada é tan estraño como a xente". É, ademais, un xogo de palabras, xa que "queer" significa "marica" ademais de "estraño".