cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Constantino Lecapeno
En decembro de 944, conxuntamente co seu irmán máis vello Estevo Lecapeno, depuxo ao seu pai Romano I, só para ser ambos os derrocados e exiliados polo emperador lexítimo Constantino VII (r. 913-959) unhas semanas máis tarde. Constantino foi desterrado á illa de Samotracia, onde foi asasinado mentres tentaba escapar, entre 946 e 948.
Familia
Constantino Lecapeno foi un dos fillos máis novos do emperador Romano I e a súa esposa Teodora. Teófanes Continuatus menciónao como o fillo máis novo da parella imperial, mentres que o cronista do século XI, Jorge Cedreno cítao como o terceiro de catro fillos coñecidos. Os seus irmáns máis vellos eran Cristovo Lecapeno (coemperador 921-931) e Estevo Lecapeno (coemperador 924-945). Non está claro se Teofilacto (Patriarca de Constantinopla en 933-956) era o seu irmán máis novo ou se era un pouco maior que el. As súas irmás foron Helena, que casou con Constantino VII (r. 913-959), e Ágata, casada con Romano Argiro. Probablemente tivo polo menos outras dúas irmás non identificadas, coñecidas só polos seus matrimonios cos magister Romano Mosele e Romano Saronita.
Reinado
miniatura|[[Sólido (moeda)|Sólido de ouro de Constantino VII.]] Romano I Lecapeno ascendeu ao poder en 919, cando conseguiu nomearse emperador en lugar de Constantino VII, ademais de casalo coa súa propia filla Helena. No transcurso dun ano, ascendeu rapidamente de basileopator a César, e finalmente foi coroado emperador o 17 de decembro de 920. Para consolidar a súa posición no poder e co fin de suplantar á dinastía macedónica gobernante coa súa propia familia, nomeou o seu fillo máis vello Cristovo como coemperador en maio de 921, mentres que Estevo e Constantino foron proclamados coemperadores o 25 de decembro de 924.
Con Romano I achegándose ao fin da súa existencia, o asunto da sucesión fíxose imperioso. En 943, Romano redactou un testamento que deixaría a Constantino VII como emperador principal despois da súa morte. Isto molestou moito aos dous coemperadores, quen posiblemente temían que o seu cuñado lles retire os privilexios e obrígueos a tomar os votos monásticos. Segundo Steven Runciman, os irmáns Lecapenos estaban motivados en parte polo seu instinto de conservación, e por outra banda, pola súa ambición. Deste xeito, empezaron a planear a toma do poder mediante un golpe de estado, con Estevo aparentemente como o xefe e Constantino como copartícipe, aínda que bastante remiso. miniatura|Gran Palacio de Constantinopla. Os seus compañeiros de conspiración foron Mariano Argiro, o protospatario Basilio Petino, Manuel Curcita, o strategos Diógenes, Clado, e Felipe. Á mantenta, Jorge Cedreno considera que Petino puido ser un axente de Constantino VII, infiltrado entre os conspiradores. O 20 de decembro de 944, os conspiradores puxeron o seu plan en marcha. Os dous irmáns fixeron entrar subrepticiamente aos seus partidarios no Gran Palacio de Constantinopla, durante un descanso das actividades do mediodía. Acto seguido, foron conducidos á sala de Romano I, onde puideron capturalo facilmente, pois se trataba dun «home vello enfermo». Sen perder tempo, transportárono ao porto máis próximo e de alí a Prote, unha das Illas Príncipe e lugar popular de exilio. Aquí, Romano acordou tomar os votos monásticos e renunciar ao trono.
Conseguindo destituír ao seu pai sen maiores inconvenientes, os dous irmáns debían agora facer fronte a Constantino VII. Desafortunadamente para eles, os rumores pronto se estenderon en Constantinopla. En devanditos rumores afirmábase que, tras a deposición de Romano I, a vida de Constantino VII estaba en perigo. En pouco tempo, as multitudes reuníronse fronte ao palacio, esixindo ver ao seu emperador en persoa. O historiador contemporáneo lombardo Liutprando de Cremona anotou que os embaixadores e enviados de Amalfi, Gaeta, Roma e Provenza, que se achaban presentes na capital, tamén apoiaron a Constantino VII. Estevo e Constantino tiveron que claudicar ante o inevitable, recoñecendo ao seu cuñado como o emperador principal.
O 26 de xaneiro de 945, ante a insistencia da súa irmá, a Augusta Helena, outro golpe depuxo aos dous Lecapenos do poder, baixo a acusación de intento de envelenamento contra Constantino VII, restaurándose a autoridade imperial unitaria, a favor deste último.
Exilio e morte
Inicialmente, os dous irmáns foron enviados a Prote. Os cronistas bizantinos sosteñen que o seu pai lles deu a benvida citando un extracto do libro de Isaías, especificamente o capítulo primeiro: «Ouvide, ceos, escoita, terra, que fala Yahveh; «Fillos criei e saquei adiante, e eles rebeláronse contra min».Runciman, 1988, p. 234 Liutprando de Cremona, fai un relato lixeiramente diferente: Romano recibiu aos seus fillos con amargo sarcasmo, dándolles as grazas por non habelo descoidado, e rogándolles que desculpen aos monxes pola súa ignorancia de non saber como recibir correctamente a uns emperadores.
Tango, no me dejes nunca
Tango, no me dejes nunca é un filme hispano-arxentino de 1998 escrito e dirixido por Carlos Saura. Está protagonizado por Miguel Ángel Solá e Mía Maestro. A fotografía é obra de Vittorio Storaro.
Foi nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 71ª edición dos premios.
Flaxelina
miniatura|[[Micrografía electrónica de Helicobacter pylori mostrando moitos flaxelos na superficie celular. Os flaxelos están formados por flaxelina.]] A flaxelina é unha proteína globular procariótica que forma parte dos flaxelos bacterianos e ten propiedades inmunoxénicas. Moitas unidades desta proteína dispóñense formando un cilindro oco que constitúe o filamento do flaxelo bacteriano. Ten unha masa de 30.000 a 60.000 daltons. A flaxelina está presente en grandes cantidades en practicamente todas as bacterias flaxeladas ao ser o principal compoñente do flaxelo. Os flaxelos bacterianos están formados por un só tubo (non teñen a estrutura 9 + 2 de microtúbulos típica dos flaxelos eucarióticos).
Estrutura
A estrutura da flaxelina é responsable da forma helicoidal do filamento flaxelar bacteriano, a cal é importante para o seu correcto funcionamento.
Os extremos amino terminal e carboxilo terminal da flaxelina forman o núcleo interno da proteína, e son responsables da capacidade da flaxelina de polimerizarse formando un filamento. A porción central da cadea proteica constitúe a superficie externa do filamento flaxelar. Aínda que os extremos da proteína son bastante similares en todas as flaxelinas bacterianas, a porción central é moito máis variable.
Resposta inmune
A flaxelina estimula a resposta inmune do hóspede.
En mamíferos
Os mamíferos teñen respostas inmunes adquiridas (respostas de células T e anticorpos) contra as bacterias flaxeladas, que se producen frecuentemente contra os antíxenos flaxelares. Algunhas bacterias poden alternar no uso de varios xenes para as flaxelinas para así evadirse da resposta inmunitaria. Os cambios que afectan aos aminoácidos 89-96 do dominio N-terminal D1 foron identificados como fundamentais para a evasión do recoñecemento polo receptor TLR5 do hóspede.
A propensión da resposta inmune de actuar contra a flaxelina pode explicarse por dous feitos:
En plantas
Ademais, nas plantas unha secuencia de 22 aminoácidos (flg22) da parte N-terminal conservada da flaxelina activa os mecanismos de defensa do vexetal. A percepción da presenza de flaxelina na planta Arabidopsis thaliana funciona a través da quinase de tipo receptor FLS2 (flagellin-sensitive-2, sensible á flaxelina-2)). As proteínas quinases activadas por mitóxeno (MAPK) actúan como compostos sinalizadores, e o tratamento con flg22 afecta a máis de 900 xenes.
A preestimulación cun flg22-péptido sintético fai aumentar a resistencia contra os invasores bacterianos.
Donicelas
Donicelas é un grupo de seis pandeireteiras de Salceda de Caselas.
Traxectoria
Para as Donicelas a pandeireta e os cantos tradicionais comezaron sendo un xogo desde nenas, xa que no colexio coincidiron cun mestre, Toniño -do grupo Treixadura- que soubo facer da música unha materia atractiva, xa que conseguiu que este obradoiro fose o máis solicitado polas pequenas artistas. A música das Donicelas enfeitizou primeiro un colexio, logo a toda unha vila e así apareceron as primeiras actuacións, comezaron a soar na radio, na TVG e TVE en Galiza e gravaron o disco Que nunca foi abalada, ademais de colaboraren noutros.
Neste primeiro disco recollen algunhas das pezas tradicionais e de autor que veñen formando parte do seu repertorio, e outras de nova colleita, coma as aprendidas dos veciños e veciñas de Barro e Arén (Cerdedo): "O balón", "Muiñeira de Barro de Arén" e "Xota da Bouzana".
Linguas charrúas
As linguas charrúas ou charruanas son un conxunto de polo menos catro linguas indíxenas de América extintas que se falaron no nordés da Arxentina, gran parte do Uruguai, e posiblemente Paraguai, polos charrúas, os chanás e outras etnias da conca da Prata. Aínda que as linguas charrúas críanse extintas dende había un par de séculos, en 2005 apareceu un semifalante de lingua chaná.
Distribución
As linguas charrúas ocupaban parte do sector sur da conca da Prata. Estímase que as linguas deberon desaparecer do uso público cara ó século XVIII ou século XIX nos lugares máis illados.
Clasificación
As linguas charrúas están mal documentadas, existen algunhas listas léxicas nalgunhas linguas charrúas pero non existen descricións gramaticais importantes. Recentemene Viegas Barros traballou co que podería ser o último semifalante de chaná, que achegou algunhas formas léxicas e algunhas frases curtas.
Linguas da familia
Os datos permiten afirmar que existen rexistros de polo menos catro linguas charrúas diferentes:
Cuiavia-Pomerania
dereita|250px O voivodato de Cuiavia-Pomerania (en polaco: województwo kujawsko-pomorskie) é un dos 16 voivodatos (provincias) da actual división administrativa de Polonia. Está situada no centro-norte do país, na fronteira entre as dúas rexións históricas que compoñen o seu nome: Cuiavia (en polaco: Kujawy) e Pomerania (en polaco: Pomorze). Por ela pasa o río máis longo de Polonia, o Vístula.
A voivodia ten unha superficie aproximada de 18.000 quilómetros cadrados e conta con pouco máis de dois millóns de habitantes (en 2007). Posúe dúas capitais - Bydgoszcz (sede do gabinete do gobernador) e Toruń (sede da administración local). As principais cidades da rexión son Bydgoszcz (361.222 habitantes), Toruń (206.619), Włocławek (118.432), Grudziądz (99.090) e Inowrocław (77.095). O 61,4% da poboación vive en zonas urbanas.
A voivodia ten un alto nivel industrial, de agricultura e unha desenvolvida rede de comunicación terrestre, ferroviaria e de navegación.
Historia e administración
O voivodato de Cuiavia-Pomerania foi creado o 1 de xaneiro de 1999, a partir dos ex-voivodatos de Bydgoszcz, Toruń e Włocławek, nos termos da Lei de Reorganización do Goberno Local de 1998.
Xeografía
Rexións xeográficas: Chelminskie, Dobrzynskie, Gnieznienskie, Krajenskie
Ríos principais: Vístula e os seus afluentes: Drwęca, Brda, Wda, Río Varta e Noteć
Lagos: Włocławek, Koronowo e Gopło
Localización
O voivodato de Cuiavia-Pomerania fai fronteira con outros cinco voivodatos. Pomerania ao norte, Varmia-Masuria ao nordeste, Masovia ao leste, Łódź a través dunha curta fronteira ao sur, e Gran Polonia ao sur e oeste.
Cidades e concellos
O voivodato contén 52 cidades e concellos. Eles están listados abaixo en orde decrecente de número poboacional (segundo datos oficiais para 2006 ):
1. Bydgoszcz (364,953)
2. Toruń (207,381)
4. Grudziądz (99,299)
5. Inowrocław (77,095)
6. Brodnica (27,624)
7. Świecie (25,614)
8. Chełmno (20,388)
9. Nakło nad Notecią (19,409)
10. Rypin (16,565)
11. Chełmża (15,273)
12. Solec Kujawski (15,060)
13. Lipno (14,834)
14. Żnin (14,052)
15. Tuchola (13,935)
16. Wąbrzeźno (13,796)
17. Golub-Dobrzyń (13,006)
18. Mogilno (12,359)
20. Ciechocinek (10,855)
A Capela, Cabanas, Abegondo
A Capela é un lugar da parroquia de Cabanas no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Cuiavia-Pomerania
Cidades e concellos
21. Koronowo (10,784)
22. Kruszwica (9,373)
23. Szubin (9,326)
25. Janikowo (9,111)
26. Barcin (7,810)
27. Gniewkowo (7,254)
28. Nowe (6,252)
29. Strzelno (6,054)
30. Pakość (5,789)
31. Więcbork (5,788)
32. Radziejów (5,756)
Mahzarin Banaji
Traxectoria
Mahzarim Banaji realizou os seus estudos de grao no Nizam College e obtivo o  máster en psicoloxía pola Universidade de Osmania en Hyderabad. Recibiu o seu doutoramento pola Universidade do estado de Ohio en 1986 baixo a tutela de Anthony Greenwald e o seu traballo posdoutoral levouno a cabo na Universidade de Washington. Ensinou na Universidade de Yale desde 1986 até o 2001 onde foi Reuben Post Halleck Professor of Psychology. En 2002 foise á Universidade de Harvard como Richard Clarke Cabot Professor of Social Ethics no Departamento de psicoloxía e Carol K. Pforzheimer Professor no Radcliffe Institute for Advanced Study.
Cuiavia-Pomerania
Cidades e concellos
34. Brześć Kujawski (4,522)
Mahzarin Banaji
Traxectoria
Banaji estuda o pensamento e os sentimentos humanos como extensións do contexto social. En particular, está interesada na natureza inconsciente de valoracións propias e doutros humanos que reflicten sentimentos e coñecemento (frecuentemente imprevisibles) sobre os membros do seu grupo social (p.ex., idade, raza/etnia, xénero, clase). O seu traballo depende das medidas de comportamento cognitivo/afectivo e das imaxes neuronais (fMRI) coas que explora as implicacións do seu traballo para teorías de responsabilidade individual e xustiza social.
Cuiavia-Pomerania
Cidades e concellos
35. Piotrków Kujawski (4,509)
Mahzarin Banaji
Traxectoria
O que fixo famosa a Banaji foi unha serie de estudos sobre a exploración de prexuízos de xénero e raciais utilizando "Implicit Association Test". Unha web de Harvard con algúns dos tests que foi extremadamente popular. A investigación de Banaji sobre actitudes de xénero e raciais foi cuberta por medios de comunicación como PBS, NY Times e Washington Post,
Lingua xârâcùù
A lingua xârâcùù, ou kanala, é unha lingua austronesia falada maioritariamente na área tradicional de Xaracuu, nos concellos de Canala, La Foa e Boulouparis, na Provincia do Sur, Nova Caledonia. Ten 5 700 falantes nativos e o estatuto de lingua rexional de Francia]]. Este estatuto implica que os alumnos poden facer unha proba opcional en bacharelato en Nova Caledonia mesmo ou na Francia metropolitana. Como as outras linguas kanakas é regulado pola "Académie des langues kanak", fundada oficialmente en 2007.
San Pantaión, Golmar, A Laracha
San Pantaión é un lugar da parroquia de Golmar no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 35 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 18 homes e 17 mulleres.
Cuiavia-Pomerania
Cidades e concellos
36. Łabiszyn (4,473)
37. Mrocza (4,203)
41. Kowal (3,484)
42. Skępe (3,442)
43. Łasin (3,276)
Juanito Clemente
Juan Clemente, máis coñecido como Juanito, nado en Vedra, foi un futbolista galego que xogaba na demarcación de defensa.
Cuiavia-Pomerania
Cidades e concellos
44. Lubraniec (3,207)
Juanito Clemente
Traxectoria
Xogaba no Fortuna en 1923, no momento da fusión co Vigo Sporting para dar lugar ao Celta de Vigo, converténdose nun dos capitáns do novo equipo, xunto con Luís Otero, Pasarín e Córdoba.
Cuiavia-Pomerania
Cidades e concellos
45. Izbica Kujawska (2,783)
Juanito Clemente
Traxectoria
O 16 de setembro de 1923 no campo de Coia produciuse a presentación do Real Club Celta de Vigo cun encontro entre dous equipos confeccionados co seu cadro de xogadores que naquel momento era de 62. Un deles foi capitaneado por Juanito.
Cuiavia-Pomerania
Cidades e concellos
46. Dobrzyń nad Wisłą (2,269)
Juanito Clemente
Traxectoria
O Celta debutou en competición oficial ese mesmo ano no Campionato de Galicia, trofeo que gañou esa tempada e mais as dúas seguintes. Neses anos Juanito Clemente formou parella na defensa con Pasarín e con Otero antes de que este fichase polo Deportivo da Coruña.
San Cristovo, Golmar, A Laracha
San Cristovo é un lugar da parroquia de Golmar no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 83 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 39 homes e 44 mulleres.
Juanito Clemente
Traxectoria
Pese a actuar como defensa acadou boas cifras goleadoras, sobre todo transformando penaltis. Lémbranse especialmente algúns dos goles de Juanito, como por exemplo o que marcou no último encontro do primeiro Campionato de Galicia que conseguiu o Celta fronte ao Eiriña CF, ou os dous que marcou ante o Boca Juniors nun dos dous amigábeis que xogou o club xeneize na súa xira europea de 1925 en Vigo.
Cuiavia-Pomerania
Cidades e concellos
47. Kamień Krajeński (2,251)
Juanito Clemente
Traxectoria
Tamén xogou na defensa xunto a Pasarín o primeiro encontro que disputou o Celta no Campionato de España, contra o Athletic de Bilbao.
Cuiavia-Pomerania
Cidades e concellos
48. Nieszawa (2,012)
Juanito Clemente
Traxectoria
Na tempada 1925-26 comezou a ser suplente pola chegada de xogadores máis xoves como Cabezo. Na seguinte tempada disputaría os seus últimos encontros co equipo vigués.
Cuiavia-Pomerania
Cidades e concellos
49. Chodecz (1,936)
50. Radzyń Chełmiński (1,915)
Juanito Clemente
Traxectoria
En agosto de 1931 disputouse en Vigo dous encontro na súa honra, un entre o Español FC e o Alondras CF, con vitoria dos primeiros por 5-2, e outro entre antigos xogadores do Vigo Sporting e o Fortuna cun 3-4 como resultado final.
Cuiavia-Pomerania
Cidades e concellos
51. Górzno (1,362)
Juanito Clemente
Traxectoria
Formou parte da Selección de fútbol de Galicia en varias ocasións, destacando os encontros contra un combinado dunha escuadra da armada británica e contra a selección de Lisboa.
Cuiavia-Pomerania
Cidades e concellos
52. Lubień Kujawski (1,299)
División administrativa
O voivodato de Cuiavia-Pomerania está dividido en 23 condados (powiaty): 4 condados urbanos e 19 condados rurais. Estes, á vez, están divididos en 144 gminy.
Os condados están listados na táboa seguinte (ordenados dentro das categorías por número de poboación decrecente).
Illa del Forcón
A Illa del Forcón é unha illa española, abrupta pero bastante chaira preto da costa de El Franco, en Asturias occidental. En baixamar queda parcialmente unida a terra por arrecifes e area. Mide 2,8 hectáreas. Forma parte dun pequeno arquipélago de farallóns e illotes desprendidos de terra firme coñecidos como El Castelo, dos cales é, con diferenza, a maior e máis destacada illa.
Efecto Streisand
miniatura|Foto realizada polo California Coastal Records Project da liña de costa na que está o Streisand Estate.
O efecto Streisand é un fenómeno de Internet no que unha tentativa de censura ou agocho de certa información fracasa ou é ata contraproducente para o censor, posto que esta acaba sendo amplamente divulgada, recibindo maior publicidade da que tería se non se pretendese agochar.
Normalmente, estes intentos de censura diríxense cara a fotos, ficheiros ou páxinas web, especialmente mediante cartas que ameazan con emprender accións legais por parte do censor. Lonxe de ser eliminada, a dita información recibe moita publicidade, e acaba sendo rapidamente distribuída a través de blogs, sitios de novas ou sistemas P2P.
Este efecto ocorre, segundo o experto en Internet John Gilmore, porque a rede interpreta a censura coma un dano ou ataque cara a ela.
Orixe
O termo ten a súa orixe nun incidente ocorrido en 2003 cando a actriz Barbra Streisand denunciou por 50 millóns de dólares ao fotógrafo Kenneth Adelman e á páxina pictopia.com por unhas fotografías aéreas da costa de California na que se vía a súa casa, esixindo que se retirase a foto xa que violaba a súa privacidade. A polémica co tempo fixo que a foto se fixese coñecida e o caso moi comentado.
Casos
En 2013 a estación de radio militar de Pierre-sur-Haute atraeu o interese dos medios despois de coñecerse que a Dirección Central da Información Interior (máis coñecida polas súas siglas en francés DCRI, Direction Centrale du Renseignement Intérieur), a axencia de intelixencia francesa, tentou suprimir o artigo da Wikipedia en francés que falaba sobre o complexo.
Efecto Streisand en Galiza
En 2010 o Conselleiro de Cultura, Roberto Varela, en FITUR referiuse ao concello de Sobrado como Desván de los Monjes. O feito foi comentado pola prensa e negado polo conselleiro o que xunto co vídeo lle deu gran sona.
En marzo de 2013 a CRTVG ameazou a unha páxina web de seareiros do Xabarín Club de emprender accións legais se esta non pechaba en sete días. A CRTVG alegaba uso ilícito das súas marcas rexistradas "Xabarín Club", "Xeración Xabarín" e "Xabarín News". A información do peche da páxina web chegou a diversas redes sociais e medios de comunicación de ámbito galego.
En febreiro de 2018 o libro Fariña, do xornalista coruñés Nacho Carretero, multiplicou as súas vendas despois de que o xulgado de Instrución número 7 de Collado Villalba (Madrid) ordenase o seu secuestro o estimar a denuncia realizada por Alfredo Bea Gondar, que foi alcalde do Grove nos anos 80.
Illa de Borizu
miniatura|dereita|250px|Vista parcial da illa de Borizu (esquerda). A [[praia de Borizu atópase á dereita.]] A illa de Borizu, tamén coñecida como illa de Amielles, é unha illa española que se sitúa na costa de Celoriu (no concello asturiano de Llanes) e conta con 2,8 hectáreas. Trátase dunha illa moi recortada e fragosa na que o mar cava fondas enseadas e grutas. Só ten vexetación herbácea e carece de construcións.
Illa do Carme
miniatura|275px|Illa do Carme, Luanco. A Illa do Carme (en asturiano Islla del Carme) é unha illa asturiana do mar Cantábrico, pertencente á parroquia de Luanco (concello de Gozón).
De forma alongada, ten unha superficie de 2,2 hectáreas. Está bordeada de arrecife e moi preto do litoral. Posúe unha antiga ermida na parte sur, adicada á Virxe do Carme, á que se pode acceder a través do arrecife e a area se as mareas son baixas.
Tympanuchus pallidicinctus
Endémica dos Estados Unidos, como a súa estreitamente relaciona especie, de maior tamaño, Tympanuchus cupido, en tempos foi unha vez abundante, pero hoxe en día volveuse extremadamente rara ou extinta na maior parte da súa área de distribución orixinaria debido á perda do seu hábitat.
Descrición
A especie foi descrita en 1973 polo naturalista e ornitólogo estadounidense Robert Ridgway.
Etimoloxía
Para a do xénero, véxase Tympanuchus.
O epíteto específico, pallidicinctus, está formado polos elementos do latín científico pallidi- e -cinctus. O primeiro é a raíz do xenitivo do adxectivo latino pallidus, -a, -um, 'palido', e o segundo o nominativo singular do substantivo cinctus, -us, 'cinto'. Literalmente, 'o de cinto pálido'.
Subespecies
Non se recoñecen subespecies.
Hábitat e distribución
Esta ave orixinariamente habitaba nas praderías de herbas de mediana altura con, ou sen, o carballo Quercus havardii, alternando con Artemisia filifolia (artemisia de area). Hoxe é máis común en zonas con vexetación de gramíneas ananas e arbustos así mesmo ananos, ás veces intercalada con pastos curtos.
Ao redor da metade da súa poboación actual vive no oeste de Kansas, coa outra metade nas dunas e praderías do oeste de Oklahoma, o norte de Texas, o leste de Novo México e o sueste de Colorado.
Costumes
Un dos aspectos máis famosos dos costumes destas aves é o ritual de apareamento de tipo lek, agrupación de macho adultos que se xuntan para faceren exibicións competitivas con vistas a convenceren ás femias visitantes que están á procura de posíbeis compañeiros para a copulación.
Cenizas del paraíso
Cenizas del paraíso é un filme arxentino de 1997 dirixido por Marcelo Piñeyro. Foi escollido como candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 70ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
La Islona
La Islona ou Illa Grande (ou Islla, en asturiano) está situada na costa oriental de Llanes (Asturias), é unha hectárea máis grande que a illa que a precede e ten trazos de meseta, cuberta toda ela de herba. Nas grandes baixamares un tómbolo de area únea con terra firme. Na beira oriental despréndense dous illotes semellantes á Illa Grande pero de moito menor tamaño (non chegan á media hectárea).
Distrito Mpigi
Limita co Distrito Wakiso polo norte e polo leste, co Distrito Kalangala polo sur, co Distrito Kalungu polo suroeste, co Distrito Butambala polo oeste e co Distrito Mityana polo noroeste.
Nos 1970 o distrito Mpigi abarcaba os condados do Reino de Buganda de Kyaddondo, Busiro, Mawokota, Butambala e Gomba. Durante os 1990s, Kyaddondo e Busiro pasaron a formar o Distrito Wakiso. En 2010, Gomba separouse para formar Distrito Gomba e Butambala converteuse no Distrito Butambala. Ao final ficou Mawokota como único constituínte do Distrito Mpigi.
A poboación de Mpigi, no 2002, estimouse en 187.800 habitantes. O distrito é primordialmente rural, coa agricultura como base económica.
Carlos Reino Caamaño
Carlos Reino Caamaño, nado na Coruña en 1889 e finado en Ourense o 17 de xuño de 1937, foi un médico e político galego. miniatura|300px|[[Verín, en lembranza dos fusilados o 17/6/1937]]
Traxectoria
Irmán de José Reino Caamaño. Obtivo a licenciatura en Medicina na Universidade de Santiago de Compostela en 1923. Foi médico titular e Inspector Municipal de Sanidade en Cartelle, Celanova e Poio. Despois exerceu na comarca de Verín, primeiro en Oímbra e dende 1934 en Verín, onde foi nomeado médico da Beneficencia municipal. Foi nomeado alcalde Verín por Izquierda Republicana en marzo de 1936. . Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Ourense por rebelión militar o 22 de maio de 1937, foi sentenciado a pena de morte. Foi executado no Campo de Aragón o 17 de xuño de 1937 con outras cinco persoas. Todos os seus bens foron requisados en xaneiro de 1937 por orde do Xulgado Militar de Ourense.
O Igrexario, Cabanas, Abegondo
O Igrexario é un lugar da parroquia de Cabanas no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña. Agás o Torrente, o INE de 2016 indicou que todos os lugares de Cabanas, e que se concentran arredor do Igrexario, suman unha poboación de 116 persoas (59 homes e 57 mulleres).
Banda Artística de Merza
A Banda de Música Artística de Merza é a agrupación musical con sede na parroquia de Merza, no concello pontevedrés de Vila de Cruces. Fundada en 1828, é considerada a máis antiga e laureada de Galiza.
Historia
O primeiro director do que se ten constancia foi Anselmo González ó que sucedería o seu neto Roxelio Otero. Baixo a batuta deste director, no ano 1930, a banda dividiuse en dúas agrupacións, orixinando así a Banda Vella dirixida polo citado mestre e por Mariano Rodríguez; e a Banda Nova dirixida por Ramón Sueiro e Manuel Blanco. O 13 de xullo de 1939 e coa dirección de Xesús Cao González vólvense a xuntar ámbalas dúas formacións.
Ó longo da súa dilatada traxectoria foron moitos os directores que pasaron pola Artística, entre os máis destacados figuran: Xosé Fiuza, Francisco Beristain, Enrique González, Rafael Aladrén, Feliciano Cagide, Francisco Ortega, Enrique García Rey, Antonio Castro, Amadeo Valero (subdirector da Banda del Generalísimo), Antonio Amigo, Alejandro del Río, Miguel de Santiago, Vicente Paniagua, Xurxo Guzmán, Serge Fortin, José Rodríguez Ramos, José Luis Quintás Carreira e Mateo Gómez Naval, actual director.
Do mesmo xeito interveñen importantes directores convidados coma José Casal, José Manuel Collazo, Xosé Carlos Seráns, Marcel Van Bree, Ángel Crespo ou Jan Cober.
A Banda Artística de Merza ten actuado por toda a xeografía galega, e tamén en Asturias, Valencia, Cantabria, Cataluña, Portugal, os Países Baixos e Italia, sen esquecer as xiras realizadas por Venezuela nos anos 1982 e 1992, e pola Arxentina no ano 2000.
Participa asiduamente en festivais e certames de recoñecido prestixio coma son os de Vigo, Cangas, Santiago de Compostela, Santiso, Ourense, Lalín, Vila de Cruces, Catoira, Castrelo, Gres, Ordes, Meaño, Boqueixón, O Rosal, Valadares e Pontevedra en Galiza, Altea e Valencia na Comunidade Valenciana, Monçao e Trofa en Portugal, e Kerkrade nos Países Baixos, así coma en gravacións para programas da Radio e Televisión de Galicia. En 1981 editou o seu primeiro disco titulado Bandas Galegas, no ano 1998 o seu primeiro CD 171 Anos de Tradición Musical" e no ano 2003 o seu segundo CD Aniversario. Recentemente, en 2010, viron a luz dous novos CD's: A Música de Merza - Solistas e Merza - Un Século de Certames.
A finais da décad de 1970 comezou a súa actividade a Escola de Música da Banda Artística de Merza, que nun principio contaba con dous mestres: Amadeo Valero e Ramón Guzmán. Dende a escola poténciase, ademais do traballo individual, a asistencia a cursos, a creación de grupos de cámara e a Banda Xuvenil da Artística de Merza, como reflexo do traballo realizado por mestres e alumnos.
Hoxe en día a Banda Artística de Merza ten federados máis de 100 músicos, moitos deles profesionais, e está considerada unha das mellores e máis atractivas bandas de música de Galicia.
N-4
Características
Lanzáronse 4 satélite N-4, todos eles mediante foguetes Proton, cun deles sen conseguir chegar a órbita. Tiñan unha masa de 12.200 kg, usaban paneis solares e eran inxectados en órbitas duns 180 km de perixeo e uns 600 km de apoxeo. A súa misión era investigar os raios cósmicos moi enerxéticos, para o cal usaban calorímetros de ionozación, co que podían observar raios cósmicos de ata 1013 eV. Tamén podían medir a intensidade e o espectro de raios gamma de ata 50 MeV. Aos N-4 seguiulle a serie N-6, que ao final só consistiu nun único satélite.
Lobótidos
miniatura|300px|Lobotes surinamensis Os Lobótidos (Lobotidae) son unha familia de peixes mariños incluída na orde dos Perciformes. Distribúense por mares tropicais (India, Nova Guinea, Mediterráneo).
Características
Poden alcanzar unha lonxitude máxima de 1 m, cunha cabeza triangular. O trazo característico é a aleta caudal redondeada e a dorsal e anal tamén redondeadas na parte posterior, o que dá unha imaxe de ter unha cola tripla. O nome vén do grego lobos, "lobo da orella", polo aspecto lobulado da parte posterior.
Aleta dorsal cunha primeira parte con 11-12 espiñas e unha segunda con 14-16 radios brandos; anal con 3 espiñas e 11 radios brandos; pectorais pequenas; pelvianas cunha espiña, anterior e ben aparente.
Clasificación
Só contén un xénero, con dúas especies:
Trofeo Teresa Herrera 2005
A 60º edición do Trofeo Teresa Herrera celebrouse na Coruña entre o 13 e o 15 de agosto de 2005 nun torneo triangular. O campión foi o Deportivo da Coruña, que conquistou o seu 12º título, o sexto de xeito consecutivo.
Dragonheart
Dragonheart é un filme estadounidense de fantasía dirixido por Rob Cohen que foi estreado en 1996.
Sinopse
Dragonheart sitúase cronoloxicamente no ano 953 d.C., na época posterior á de Camelot, do Rei Artur e os seus cabaleiros da mesa redonda e quedan poucos cabaleiros que sigan os antigos preceptos de cabalería, recollidos no que chaman "o antigo código da honra". Bowen é un cabaleiro decidido a matar a unha das criaturas máis extraordinarias que existiron xamais, un dragón.
Comité Olímpico do Brasil
O Comité Olímpico do Brasil ou COB (en Comitê Olímpico do Brasil) é a organización responsábel do deporte brasileiro e o deporte olímpico brasileiro. Foi creado oficialmente 8 de xuño de 1914, mais a primeira guerra mundial provocou que as súas actividades oficiais comezasen en 1935. Foi fundado na sede central da Federación Brasileira das Sociedades de Remo como unha iniciativa da Liga Metropolitana de Deportes Atléticos. O actual presidente do COB, dende o día 11 de outubro de 2017, é o judoca Paulo Wanderley Teixeira.
A sede do COB atópase na Barra da Tijuca, na cidade de Río de Xaneiro.
Banda de música de Lalín
Historia
Existiu dende finais dos anos corenta cando foi dirixida por Jesús Pérez Rivas. No ano 1962 músicos procedentes doutras bandas da zona, comandados por Claudio González López "Claudio do Empalme", fundador da banda da Penela, xuntáronse para tocar nunha festa de maneira informal. A partir de aí, con directores como Faustino del Río, Amadeo Valero ou Antonio Quintairos, a banda de Lalín seguiu adiante. Nas décadas dos 1970 e 1980, foi coñecida como Banda Cultural de Lalín. Nesa época integráronse nela músicos das bandas recentemente desaparecidas como A Xesta, Goiás, A Penela, Bermés, Mato, Bendoiro, Prado, Sanxurdo, Ventosa, Silleda ou Brántega. En 1992, faise cargo da dirección o holandés Marcel van Bree, que permanecería ata 2004. Foi un dos grandes impulsores do Conservatorio Profesional de Música de Lalín. Baixo a súa dirección, a banda acadou premios en certames a nivel galego. Tras van Bree, tomaría as renda da banda o italiano Mateo Adderi e logo, o tamén holandés, Bram Sniekers, co que a banda participou no certame internacional de Kerkrade, acadando o primeiro premio. Na actualidade a directora da formación pontevedresa é a murciana Isabel María Rubio Molina.
Ducado de Bérgamo
O ducado de Bérgamo foi unha das entidades territoriais que formaron o reino dos longobardos. Creado sobre o 570, pouco despois da invasión guiada por Alboíno, cesou de ser sede ducal no 702.
A constitución do ducado
Coa invasión do 568 guiada por Alboíno tamén Bérgamo cae so o dominio longobardo, asumindo unha importancia notábel pola súa posición xeopolítica. Bérgamo, de feito, constituía o cruzamento de camiños entre as estradas militares que unían o Friúl coa parte occidental da Chaira padana e con Pavía, capital do reino.
Tras a morte de Alboíno e a de Cleph, o seu sucesor, o reino cae no que foi definida a anarquía longobarda (Período dos duques), durante dez anos, nos cales gobernaron os duques; en Bérgamo gobernou Wallari, que foi, xa que logo, o primeiro duque de Bérgamo e do seu territorio no primeiro tumultuoso período da conquista longobarda aínda non consolidada.
O período era particularmente difícil, Italia non se recuperara da desastrosa guerra greco-gótica cando outra invasión, a longobarda, se abateu sobre un territorio semidestruído e sobre unha poboación escasa e reducida á fame. Tamén Bérgamo e o seu ducado, que libraran dos anteriores sucesos bélicos sufriu as duras condicións da conquista longobarda.
A Rebelión de Gaidulfo
Coa elección como rei de Autario e a reconstitución do reino (584) a situación política estabilizouse e melloraron as condicións de vida da poboación indíxena sometida; o ducado de Bérgamo, entendido como complexo político-militar, pero aínda non territorial, estaba entre os máis importantes e aguerrido tanto como para impedir a Gaidulfo, sucesor de Wallari, que se rebelase, xunto con outros, contra o novo rei, Axilulfo, e sostivese con el un conflito armado. Os rebeldes contábanse sobre todo entre os que, no curso das campañas militares do 590, desertaran do  líder longobardo para unirse a francos e bizantinos: eses non aceptaron inmediatamente a Axilulfo como rei, e o soberano foi obrigado a conquistar coas armas a fidelidade. Venceu en varias ocasións os rebeldes, pero a revolta durou ata o 594, cando Axilulfo venceu e condenou ao patíbulo como traidores moitos dos duques rebeldes, incluído Gaidulfo.
As vicisitudes de Gaidulfo é emblemática da forza do grupo de poder que rexía o ducado, polo menos nas expectativas do duque mesmo se ao final a súa revolta se demostrou efémera.
A supresión do ducado
left|200px|thumb|A [[Basilica Autarena de Fara Gera d'Adda|Basílica autarena de Fara Gera d'Adda (Bérgamo)]] Na segunda metade do século VII o ducado, seguindo a evolución xeral do reino longobardo, alternou fases de maior autonomía con outras de control máis marcado por parte do poder central, en particular durante os reinados de Grimoaldo, Perctarito e Cuniperto. Paralelamente, afirmábase case universalmente a relixión católica, sostida pola dinastía bávara a menoscabo doutras eleccións relixiosas, xa minoritarias dos longobardos (paganismo, arianismo, Cisma tricapitolino). En Bérgamo púxose en evidencia a forza nacente do bispo na persoa de Xoán, figura particularmente carismática, que devolveu ao culto católico a Basílica autariana de Fara Gera d'Adda, ata o daquela dedicada ao culto ariano.
A transición entre os séculos VII e século VIII foi un momento de grave confusión no reino longobardo, con loitas sanguentas que opuxeron a varios pretendentes ao trono. O último duque de Bérgamo, Rotarit, á morte do rei Cuniperto aliñouse no flanco do herdeiro ao trono, o menor de idade Liutperto, e do seu titor Ansprando. Vencido unha primeira vez por Raghinperto (700) e outra segunda por Ariperto II (702), encerrouse na súa Bérgamo e proclamouse rei. Ariperto marchou contra el, venceuno tras un sanguento cerco e, despois de afeitarlle a cabeza e a barba como signo de desprezo (era o tratamento aplicado a escravos e prisioneiros de guerra), relegouno a Turín onde o fixo matar. O ducado foi suprimido e reducido a gastaldato gobernado directamente polo rei a través de homes da súa confianza.
Bérgamo e o seu territorio volveron adquirir unha estrutura política autónoma só despois a conquista da Italia setentrional por parte de Carlomagno, no 774. O emperador elevou de feito a Bérgamo a sede dun condado.
Eva Perón (filme)
Eva Perón é un filme arxentino de 1996 dirixido por Juan Carlos Desanzo. É un filme histórico e biográfico baseado na vida de Eva Perón. Foi escollido como candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 69ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Focílides de Mileto
Focílides o Milesio (Φωκυλίδης ὁ Μιλήσιος, nado ca. 560 a.C., foi un poeta gnomónico grego de Mileto, contemporáneo de Teognis de Megara.
Traxectoria
Focílides viviu na segunda metade do século VI a.C. na cidade de Gravunka. Escribiu máximas, literatura sentenciosa ou gnómica en grupos de dous ou tres hexámetros e algunha vez en dístico elexíaco. A súa poesía aproxímase pois ao epigrama, pero tamén á elexía; imita claramente a Semónides de Amorgos nos seus prexuízos misóxinos, pero segue tamén a Hesíodo. Estima que a palabra e o consello son superiores á nobreza e aspira á riqueza do campo e a unha cidade ordenada aínda que sexa pequena. Pertence, pois, á burguesía que xurdía nas cidades de Xonia nesta época e que carecía de ambicións políticas. Da súa obra non queda moito, pois non alcanzou a ter unha edición alexandrina, pero foi coñecido por Isócrates e en época imperial (Dión Crisóstomo). Deuse o seu nome a un poema didáctico que hoxe coñecemos por Pseudo-Focílides, que é en realidade do século I e posúe influencias xudías.
Moitas de tales pezas conteñen máximas de conduta e doutrina moral, e inícianse coa frase: "E isto, de Focílides", coma se con iso quixese deixar para sempre establecido que el foi o seu autor. Polo seu estilo elegante e sobrio, é seguro que as súas máximas foron aprendidas facilmente de memoria, cousa que debe de haberlle gañado popularidade nas escolas. Falsamente atribuíuselle un conxunto de normas escritas en 230 hexámetros; obra, segundo todas as posibilidades, dalgún alexandrino hebreo.
Polisoma
Un polisoma ou polirribosoma é un conxunto de ribosomas que están unidos a un mesmo ARNm, e o están traducindo simultaneamente todos eles.
Existen tanto en eucariotas coma en procariotas. Poden aparecer libres no citosol, unidos ao citoesqueleto ou unidos a membranas (os ribosomas do retículo endoplasmático rugoso tamén poden formar polisomas). En micorscopía poden aparecer como agrupacións, ter forma liñal ou forma de rosetas circulares ou espiraladas.
Os ARN mensaxeiros de células procariotas e eucariotas poden ser traducidos simultaneamente por moitos ribosomas, orixinando rapidamente moitas copias dunha mesma proteína. Unha vez que un primeiro ribosoma se afasta do sitio de iniciación da tradución (codón de iniciación), outro pode unirse ao ARNm e iniciar a síntese dunha nova copia desa cadea polipeptídica. A separación entre os ribosomas dun polisoma é de aproximadamente 100-200 nucleótidos , xa que os impedimentos estéricos imposibilitan que se encontren máis preto. Por tanto, a pesar de estaren traducindo a mesma secuencia, cada ribosoma está sintetizando un punto diferente da proteína, e os ribosomas que están máis preto do codón de iniciación levan sintetizada unha fracción menor da proteína cós que están chegando ao codón de finalización. Cando chegan ao final do ARNm saen do polirribosoma.
Foron descubertos e caracterizados por Jonathan Warner, Paul Knopf, e Alex Rich en 1963.
A Caseta, Freixido, Larouco
A Caseta é un lugar da parroquia de Freixido, no concello ourensán de Larouco. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 18 habitantes (sete homes e once mulleres), un menos ca en 2008 (dez homes e nove mulleres) e 2007.
Debe o seu topónimo á presenza dunha caseta de peóns camiñeiros. Na aldea únense as estradas OU-637 (que conecta coa OU-533, antiga C-533) e OU-636 (antiga N-120).
Na aldea está a igrexa parroquial do Sagrado Corazón de Xesús.
Hockenheim
Hockenheim é unha cidade de Alemaña de 21.130 habitantes situada no Land de Baden-Württemberg. É unha das seis cidades meirandes do distrito de Rhein-Neckar-Kreis. En 1999, o número de habitantes superou os 20.000, polo que o goberno da vila acordou a organización dunha administración central coas municipalidades veciñas de Altlußheim, Neulußheim e Reilingen.
Política
120px|miniatura|esquerda|Igrexa Evanxélica A partir das últimas eleccións locais do 13 de xuño de 2004, o consello local de Hockenheim está integrado por 22 membros, que teñen a denominación de "Stadtraetin/Stadtrat". Dirixindo a cidade está o alcalde, que é elixido directamente pola poboación cada oito anos. O seu representante permanente é o "Erste Beigeordnete", coa designación de "Bürgermeister" (Burgomestre).
Escudo
Adoptado en 1609, o escudo de armas de Hockenheim está composto por dous ganchos de prata cruzados diagonalmente coroados por un león dourado. O león é o animal do Palatinado Electoral, ao que pertencía a vila. Os ganchos probabelmente derivan do nome do lugar. A forma dos símbolos trocou varias veces, mais a súa forma actual está especificada por lei municipal dende 1895.
Deporte
miniatura|centro|600px|[[Hockenheimring]] O Hockenheimring, é un circuíto construído en 1932, e acolle o Gran Premio de Alemaña de Fórmula 1 dende 1970, concretamente 28 veces nos últimos 35 anos.
Banda de música de Goiás
A Banda de música de Goiás foi unha agrupación musical fundada na parroquia de Goiás, no concello pontevedrés de Lalín.
Historia
Fundada en 1882, pola súa dirección pasou Gregorio de Regufe, polo que a formación chegou a denominarse Banda de Gregorio. Tamén levou a batuta José Ramón Villamayor, veciño de Noceda e residente en Carragoso polo que a banda tamén se denominou Banda de Carragoso. Outros directores foron Luis Taboada Paracha, Enrique García Rey e Manuel García Barcala. Adoitou actuar con bandas da provincia de Ourense como Ribadavia ou Alongos. En 1961 desapareceu, con ángel Pereiro Cores á fronte.
Freixido, Freixido, Larouco
Freixido é un lugar da parroquia de Freixido, no concello ourensán de Larouco na comarca de Valdeorras. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 64 habitantes (27 homes e 37 mulleres), a mesma cantidade ca en 2008.
Tamén é coñecida como Freixido de Arriba, pois está a carón da aldea de Freixido de Abaixo, no concello de Petín.
351
Outros
Historia ano a ano
O Patarelo, Cabanas, Abegondo
O Patarelo é un lugar da parroquia de Cabanas no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Quintán, Cabanas, Abegondo
Quintán é un lugar da parroquia de Cabanas no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
O Barreiro, Nogueira, Ribas de Sil
O Barreiro é un lugar da parroquia de Nogueira, no concello lucense de Ribas de Sil. No ano 2008 tiña 8 habitantes, 5 deles eran homes e 3 eran mulleres, o que supón un mantemento en relación ao ano 2007.
Distrito Mubende
miniatura|Localización do distrito en Uganda. Mubende é un distrito da Rexión Central de Uganda, chamado así pola súa localidade capital, Mubende. O distrito reduciuse de tamaño en xullo de 2005 coa creación do Distrito Mityana. No 2002 tiña unha poboación estimada dunhas 436.500 persoas. A principal actividade económica é a agricultura.
Limita co Distrito Kyankwanzi polo norte, co Distrito Kiboga polo nordeste e co Distrito Mityana polo leste, co Distrito Gomba e co Distrito Sembabule polo sur, co Distrito Kyegegwa polo sueste e co Distrito Kibaale polo noroeste.
Ten unha área de aproximadamente 4.645 km2. Posúe quince gobernos locais:
Massa
Massa é unha cidade da Toscana, Italia, capital da provincia de Massa-Carrara. Tiña unha poboación de 69.941 habitantes no 2008.
Foi tamén capital dun antigo ducado. É coñecida polas súas canteiras de mármore, das cales se extraeu mármore empregado en numerosas obras do Renacemento.
Athena
miniatura|Un foguete Athena 1 engalando na base da [[illa Kodiak, en Alasca.]] Athena foi unha familia de foguetes de propelente sólido construídos con capital privado e deseñados para poñer en órbita diferentes cargas. O nome orixinal dos foguetes foi LMLV (acrónimo de Lockheed-Martin Launch Vehicle) e LLV (Lockheed Launch Vehicle). Foron retirados do servizo tras non dar os beneficios esperados.
Construíronse dúas versións do foguete, correspondentemente denominados Athena 1 e Athena 2. Planeouse unha versión maior denominada Athena 3, pero despois da cancelación do proxecto nunca foi construída.
Léon Blum
miniatura|dereita|Monumento en memoria de Léon Blum.
Léon Blum, nado en París o 9 de abril de 1872 e finado en Jouy-en-Josas o 30 de marzo de 1950, foi un home político socialista francés. Foi un dos dirixentes da Sección Francesa da Internacional Obreira (SFIO) e xefe do goberno de Francia, en particular en 1936.