cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Superliga española 2 de voleibol feminino
Sistema de competición
O sistema de puntuación é o seguinte:
Con este sistema de puntuación na clasificación, en caso de empate a puntos valórase como primeira opción o número de vitorias.
Ascensos e Descensos
Finalizada a liga regular, os equipos clasificados nos postos 2º e 3º xogan un play-off final para determinar o 2º posto.
Ascenden directamente á Superliga o equipo clasificado en primeiro lugar da Liga Regular e o gañador do play-off.
Os equipos que ocupan as posicións 11 e 12 na Liga regular descenden á Liga FEV. No caso de que haxa 11 ou menos equipos participantes, unicamente descenderá o último clasificado.
Vía Láctea
300px|miniatura|Recreación artística da Vía Láctea. 300px|miniatura|Estrutura da Vía Láctea. 300px|miniatura|Diagrama da estrutura galáctica. miniatura|Vía Láctea.
A Vía Láctea é a galaxia na que está o sistema solar, e por tanto o planeta Terra. Vista desde a Terra, aparece como unha banda brillante e difusa que rodea toda a esfera celeste, recortada por nubes moleculares que lle confiren un intricado aspecto irregular e dentado. A súa visibilidade vese gravemente comprometida pola contaminación luminosa. Salvo contadas excepcións, todos os obxectos visibles a primeira ollada dende a Terra pertencen a esta galaxia.
A súa idade estimada é de máis de trece mil millóns de anos, durante os cales pasou por varias fases evolutivas ata alcanzar a súa forma actual.}} Formada por centos de miles de millóns de estrelas, a galaxia presenta estruturas diferentes entre si. No bulbo central, de forma alongada, hai unha gran concentración de estrelas, e no centro exacto da galaxia atópase o buraco negro supermasivo Saxitario A*. Ao seu ao redor atópase o disco galáctico, formado por estrelas dos mais diversos tipos, nebulosas e po interestelar, entre outros. É nesta parte prominente da Vía Láctea onde se manifestan os brazos espirais. Ao seu ao redor hai centos de cúmulos globulares. Con todo, a dinámica de rotación da galaxia revela que a súa masa é moito maior que toda a materia observable, e este compoñente adicional denomínase materia escura, cuxa natureza se descoñece.
Desde tempos inmemoriais, a humanidade tratou de describir a natureza da galaxia, á que se fai referencia en innumerables lendas e mitos de diversos pobos. Aínda que xa se propuxo anteriormente, descubriuse, a partir das observacións realizadas por Galileo Galilei cun telescopio, que a banda brillante de aspecto leitoso (da que deriva o seu nome) era en realidade un gran conxunto de estrelas. Con todo, nos dous últimos séculos, a concepción científica da Vía Láctea pasou de ser unha simple nube de estrelas en cuxo centro se atopaba o Sol a unha gran galaxia espiral complexa e dinámica, da que a nosa estrela é só unha entre miles de millóns. Isto sucedeu grazas aos avances na tecnoloxía de observación, que permitiron sondar estruturas máis aló das nubes moleculares.
O sistema solar atópase a medio camiño entre o centro e o bordo do disco, na rexión do brazo de Orión, que en realidade non é máis que unha estrutura menor entre dous brazos principais. Ao redor da galaxia orbitan as súas galaxias satélites, entre as que destacan as Nubes de Magallanes. O Grupo Local é o escaso cúmulo de galaxias do que forma parte a Vía Láctea, e é un dos seus maiores compoñentes.
Segundo as observacións posúe unha masa de 1012 masas solares e é, moi posiblemente, unha espiral barrada. Cun diámetro medio duns 100 000 anos luz calcúlase que contén uns 100 000 millóns de estrelas. A distancia dende o Sol ao centro da galaxia é duns 27 700 anos luz (8,5 kpc).
A Vía Láctea forma parte dun conxunto dunhas corenta galaxias, chamado Grupo Local, do que é unha das galaxias maiores, xunto con Andrómeda e Triángulo. Debido ás curvas de rotación que presenta crese que gran parte da masa da Vía Láctea é materia escura.
Etimoloxía e mitoloxía
O nome de Vía Láctea provén do latín e significa camiño de leite. Foi denominada así pola aparencia de banda leitosa de luz tenue que atravesa o ceo nocturno de lado a lado. Esta banda non é máis que a luz emitida polo conxunto de estrelas que forman disco galáctico. En Galiza e noutros lugares de Europa occidental coñécese tamén polo nome de Camiño de Santiago.
Na cultura occidental, o nome "Vía Láctea" deriva do seu aspecto de banda brillante "leitosa" sen resolver que se arquexa polo ceo nocturno. O termo é unha tradución do latín clásico via lactea, á súa vez derivado do grego helenístico. γαλαξίας, abreviatura de γαλαξίας κύκλος (galaxías kýklos), que significa "círculo leitoso". O grego antigo γαλαξίας (galaxias) - da raíz γαλακτ-, γάλα ("leite") + -ίας (formando adxectivos) - é tamén a raíz de "galaxia", o nome do noso, e máis tarde de todos eses, conxuntos de estrelas.
No poema épico de Babilonia Enūma Eliš, a Vía Láctea créase a partir da cola cortada do dragón primixenio da auga salgada Tiamat, posta no ceo por Marduk, o deus nacional babilónico, tras matalo. Críase que esta historia baseábase nunha versión máis antiga de Sumeria na que Tiamat é asasinada por Enlil de Nippur, pero agora pénsase que é puramente unha invención dos propagandistas babilonios coa intención de mostrar a Marduk como superior ás deidades sumerias.
Na mitoloxía grega, Zeus coloca ao seu fillo nado dunha muller mortal, o neno Heracles, sobre o peito de Hera mentres esta dorme para que o bebé beba o seu leite divino e convértase así en inmortal. Hera espértase mentres está a aleitar e entón dáse conta de que está a aleitar a un bebé descoñecido: empuxa ao bebé, parte do seu leite derrámase e produce a banda de luz coñecida como Vía Láctea. Noutra historia grega, o abandonado Heracles é entregado por Atenea a Hera para que o aleite, pero a contundencia de Heracles fai que Atenea arrínqueo do seu peito con dor.
Llys Dôn (literalmente "A Corte de Dôn") é o nome tradicional galés da constelación Cassiopeia. Polo menos tres dos fillos de Dôn tamén teñen asociacións astronómicas: Caer Gwydion ("A fortaleza de Gwydion") é o nome tradicional galés da Vía Láctea, e Caer Arianrhod ("A fortaleza Arianrhod") sendo a constelación da Coroa Boreal.
Aparencia
A Vía Láctea é visible como unha banda difusa de luz branca, duns 30° de ancho, formando arcos no ceo nocturno. Aínda que todas as estrelas individuais a primeira ollada de todo o ceo forman parte da Vía Láctea, o termo "Vía Láctea" limítase a esta banda de luz. A luz orixínase pola acumulación de estrelas non resoltas e outro material situado na dirección do plano galáctico. As rexións máis brillantes ao redor da banda aparecen como manchas visuais suaves coñecidas como nube estelar. A máis conspicua delas é a gran nube de estrelas de Saxitario, unha porción do bulbo central da galaxia. As rexións escuras dentro da banda, como o Gran Rift e a nebulosa Saco de Carbón, son áreas onde o po interestelar bloquea a luz das estrelas distantes. Os pobos do hemisferio sur, incluídos os aborixes incas e australianos, identificaron estas rexións como constelacións de nubes escuras. A área do ceo que a Vía Láctea escurece denomínase zona de evitamento.
Partes
miniatura|upright|Fotografía da Vía Láctea, tomada en febreiro de 2021 no [[estado de Puebla, México.|alt=Fotografa da Vía Láctea tomada en febreiro de 2021, desde San Felipe Otlaltepec, no Estado de Puebla, México.]] A galaxia divídese en tres partes ben diferenciadas:
Halo
O halo é unha estrutura esferoidal que envolve a galaxia, tal e como se ve no diagrama anterior. No halo a densidade de estrelas é moi baixa e apenas ten nubes de gas polo que carece de rexións con formación estelar. En cambio é no halo onde se atopan a maioría de cúmulos globulares. Estas formacións antigas son reliquias da formación galáctica. Estas agrupacións de estrelas debéronse formar cando a galaxia era, aínda, unha gran nube de gas que colapsaba e se ía aplanando cada vez máis. Outra característica do halo é a presenza de gran cantidade de materia escura. A súa existencia deduciuse a partir de anomalías na rotación galáctica. Os obxectos contidos no halo rotan cunha compoñente perpendicular ao plano moi forte cruzando en moitos casos o disco galáctico. De feito, é posible atopar estrelas ou outros corpos do halo no disco. A súa procedencia delátase cando se analiza a súa velocidade e traxectoria así como a súa metalicidade. E é que os corpos do halo presentan unha compoñente perpendicular ao plano moi acusada ademais de ser corpos formados antes cós do disco. Tamén é moi probable que unha estrela de poboación II (pobre en metais) pertenza ao halo, pois estas son máis antigas cás de poboación I (ricas en metais).
A masa en estrelas deste compoñente é moi baixa, de ao redor de mil millóns de masas solares; unha gran parte da masa do halo galáctico está en forma de materia escura.
Disco
miniatura|Vista do núcleo desde a Terra. O disco componse, principalmente, por estrelas novas, de poboación I. É a parte da galaxia que máis gas contén e é nel onde aínda se dan procesos de formación estelar. O máis característico do disco son os brazos espirais que son catro: dous brazos principais Escudo-Centauro e Perseo, así como dous secundarios —Saxitario e Norma— (no canto de catro brazos similares entre si, como se pensaba antes).
Durante 2008 un grupo de astrónomos anunciou o descubrimento dun novo brazo espiral na nosa galaxia, concretamente un enorme fragmento ata o de agora descoñecido; crese que o novo brazo espiral é, en realidade, o tramo final e máis distante do brazo de Escudo-Centauro, unha das dúas ramas principais. De confirmarse, os autores demostrarían que a Vía Láctea posúe unha sorprendente simetría nas súas formas, xa que este novo brazo sería a contraparte simétrica do de Perseo. Hai que ter en conta que a nosa posición na Vía Láctea —a metade de camiño entre o seu centro e o seu bordo, e practicamente no plano galáctico— dificulta en gran medida o estudo da estrutura espiral da nosa galaxia.
Estas formacións son rexións densas onde se compacta o gas e, xa que logo, dáse a formación de estrelas. Os brazos son, en realidade, ondas de densidade que se desprazan independentemente das estrelas contidas na galaxia. O brillo dos brazos é maior có resto das zonas porque é alí onde se atopan as estrelas xigantes azuis. Estas estrelas de curta vida nacen e morren no brazo espiral converténdose así en excelentes marcadores da súa posición. Outros trazadores dos brazos espirais son as rexións HII (nubes de hidróxeno ionizado). Estas nubes reemiten a enerxía captada facéndose visibles. Son altamente enerxéticas pois foron ionizadas polas potentes xigantes azuis que varren extensas áreas cos seus ventos estelares. As estrelas de vida máis longa sairán e entrarán repetidas veces nos diferentes brazos espirais da galaxia.
Así como a galaxia se compón de dúas partes segundo o seu grosor (halo e disco), o disco tamén se divide en dúas partes: Disco delgado e disco groso. Crese que o disco groso é o remanente dun segundo proceso de colapso e esmagamento da galaxia. Así como o halo é o remanente do colapso inicial o disco groso seríao dunha segunda fase de colapso.
Bulbo
O bulbo ou núcleo galáctico sitúase, como é lóxico, no centro. É a zona da galaxia con maior densidade media de estrelas. Aínda que a nivel local pódense atopar algúns cúmulos globulares con densidades superiores. O bulbo ten unha forma esferoidal achatada e vira como un sólido ríxido. Por outra banda sábese que no noso centro galáctico hai un gran buraco negro dunhas 2,6 millóns de masas solares. A súa detección foi posible a partir da observación dunhas estrelas que viraban ó redor dun punto escuro a velocidades de máis de 1500 km/s.
Distorsión
O disco galáctico non é totalmente plano, senón que é alabeado cara arriba por unha beira e cara abaixo pola contraria. Este efecto, descuberto nos anos 1970, parece ser producido por un choque con outra galaxia (que podería ser Saxitario), segundo están a deixar de manifesto os datos liberados polo Observatorio Espacial GAIA. Os álabes teñen un movemento de precesión, xirando arredor do centro da galaxia nuns 600-700 millóns de anos, é dicir, a cousa de 1/3 da velocidade típica dunha estrela arredor do centro galáctico.
Formación
Dende que as primeiras estrelas comezaron a formarse, a Vía Láctea medrou a través da fusións de galaxias e da acreción do gas directamente dende o halo galáctico. En 2022 téñense identificado 6 galaxias que foron absorbidas pola Vía láctea, estando en discusión unha sétima. A Vía Láctea na actualidade atópase nun proceso de extracción de material das súas dúas galaxias satélites máis próximas, a Gran e a Pequena Nube de Magalhães, a través da corrente magallánica. A acreción directa de gas pode observarse en nubes interestelares como a nube de Smith. Para o seu estudo están a usarse datos do satélite GAIA, que xa ten permitido predicir a evolución do choque entre a Vía Láctea e a galaxia de Andrómeda.
Idade
As idades das estrelas individuais da Vía Láctea poden estimarse medindo a abundancia de elementos radioactivos de longa vida, como o torio-232 e o uranio-238, e comparar os resultados coas estimacións da súa abundancia orixinal, unha técnica chamada nucleocosmocronoloxía. Estas estimacións dan uns resultados duns 14,0 ± 2.4 Ga para a estrela CS 31082-001 e duns 13,8 ± 4 Ga (Gigaannum) para BD+17° 3248. Cando se forma unha anana branca, comeza a experimentar enfriamento radiante e a temperatura da superficie diminúe constantemente. Medindo as temperaturas da máis fría desas ananas brancas e comparándoas coas temperaturas iniciais previstas pode estimarse unha idade. Con esta técnica, a idade do cúmulo globular M4 estimouse en 12,7 ± 0.7 Ga. Os cúmulos globulares están entre os obxectos máis vellos da Vía Láctea, polo que permiten fixar un límite inferior na idade da galaxia.
En 2007, estimouse a idade dunha estrela do halo galáctico, HE 1523-0901, en 13 200 millóns de anos, ao redor de 500 millóns de anos menos que a idade do Universo. Como o obxecto máis vello coñecido da Vía Láctea nese tempo, esa medida situou un límite inferior na idade da galaxia. Esa estimación foi determinada usando o UVES (Ultraviolet and Visual Echelle Spectrograph) do Very Large Telescope para medir as forzas relativas das liñas espectrais causadas pola presenza de torio e outros elementos creados polo proceso-r (un proceso de captura neutrónica para elementos radioactivos que se dá en condicións de alta temperatura e alta densidade neutrónica). As forzas das liñas indicaban a presenza de diferentes isótopos elementais, dos cales podía estimarse a idade da estrela usando a nucleocosmocronoloxía.
A idade das estrelas no delgado disco galáctico tamén foron estimadas usando a nucleocosmocronoloxía. Coas medidas destas estrelas estimouse que o disco formouse hai uns 8.800 (± 1.700) millóns de anos. Eses datos suxiren que houbo un hiato de case 5 000 millóns de anos entre a formación do halo galáctico e do disco.
Os datos de Gaia, permitindo afondar na arqueoloxía galáctica, aumentarán a precisión das estimacións de idade.
Aleixo
Aleixo ou Alexo é un nome propio galego de home, procede do nome latino Alexius, adaptación do grego Αλέξιος Alexios derivado de αλεξειν alexein (protexer). É un nome pouco empregado, lévano 48 residentes en Galicia como Aleixo e 15 máis como Alexo.
Tomeza, Pontevedra
San Pedro de Tomeza é unha parroquia situada no suroeste do concello de Pontevedra. Segundo o padrón municipal de 2017 tiña 1000 habitantes (472 homes e 528 mulleres), 104 menos ca en 1999. Ten once entidades de poboación.
Historia
No seu momento pertenceu ao concello de Mourente.
Festas e Romarías
A ermida de San Cibrán está situada no monte do mesmo nome. O luns de Pascua celébrase unha romaría na honra do santo. Segundo a tradición, para afastar o meigallo cómpre dar sete voltas á capela tirando sete pedras no seu tellado. No templo hai unha imaxe da Virxe da Peregrina.
As festas parroquiais de San Pedro celébranse o 28 e 29 de xuño no lugar de Lusquiños.
A parroquia é terra de canteiros. O mestre Daniel, célebre canteiro de Tomeza, autor entre outras pezas das escaleiras da Casa do Concello de Pontevedra.
O primeiro domingo de agosto celébrase a Festa do Canteiro, homenaxeando cada ano o labor dun escultor da pedra. Entre outros, un dos homenaxeados foi Sebastián Casalderrey, autor da imaxe da Virxe da Peregrina do Albergue dos Peregrinos e das figuras representadas na fonte da praza de Compostela, en Pontevedra.
José Vázquez Grela
José Vázquez Grela, nado en Ames o 6 de xullo de 1886 e finado en Nigrán o 12 de setembro de 1936, foi un mestre, agrarista e xornalista galego.
Traxectoria
miniatura|250px|José Vázquez Grela cos seus alumnos premiados pola FAR da Estrada en Buenos Aires, 1930. Emigrou a América. Ao retornar instalouse en Cuntis, onde participou no movemento agrario, ocupando o cargo de xefe das sociedades agrarias de Cuntis, foi redactor de El Bólido e colaborou en Acción Agraria. Despois fundou El Bólido de Cuntis. Rematou a carreira de Maxisterio en 1920. Foi mestre interino no Porriño e Mesego (Cuntis). Na ditadura de Primo de Rivera foi mestre en Graba (Silleda) e Santa Cristina de Vea (A Estrada). En 1931 pediu traslado para Nigrán. Pertenceu á directiva da Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Vigo e foi membro da Agrupación Socialista de Vigo. Na folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido e estivo dous meses preso. Participou na campaña do Estatuto de Autonomía. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e paseado no Barrio da Devesa de Nigrán o 12 de setembro.
Vida persoal
Casou con Josefa Iglesias, natural de Cuntis, coa que tivo seis fillos: María Asunción, Antonio Manuel, Julia, Alfredo e José Gonzalo.
Ian MacKaye
En maio do ano 2012, xunto co seu compañeiro en Fugazi Guy Picciotto, a revista Spin situouno no número 86 da súa lista dos 100 mellores guitarristas de todos os tempos.
Primeiros anos
MacKaye naceu en Washington, D.C. o o 16 de abril de 1962 e medrou na veciñanza de Glover Park desa cidade. Seu pai escribìa no The Washington Post, primeiro como reporteiro na Casa Branca e despois como especialista en relixión. Na súa calidade de xornalista no Corpo de Prensa da Casa Branca, o pai de MacKaye estivo na caravana presidencial cando John F. Kennedy foi asasinado en 1963. Segundo o cantante Henry Rollins, amigo seu durante moito tempo, os pais de MacKaye "criaron aos seus fillos nunha atmosfera tolerante, super intelectual, e de mente aberta".
MacKaye aprendeu a tocar o piano de neno. Tomou algunhas leccións, pero deixouno cando a súa nai meteuno nun ambiente máis académico. Cando tiña dez anos intentou aprender por vez primeira a tocar a guitarra inspirado por Jimi Hendrix, pero deixouno ao non ser capaz de entender a conexión entre o piano e a guitarra.
Purgatorio
miniatura|300px|Igrexa de [[Breixa, Silleda|Santiago de Breixa (Silleda)]] Na teoloxía católica, o purgatorio é o lugar de limpeza e expiación dos pecados onde, despois da morte, as persoas que morreron sen pecado mortal (ofensa directa a Deus), pero que cometeron pecados leves na súa vida, teñen que limpar esas culpas para poder alcanzar o ceo. Debido a que todo aquel que entra no purgatorio terminará chegando ó ceo tarde ou cedo, o purgatorio non é unha forma de inferno. As pregarias polos mortos e as indulxencias poden abreviar a estadía dun ou varios dos seres queridos que estean en dito lugar.
Ian MacKaye
Primeiros anos
MacKaye escoitaba música hard rock mainstream, como Ted Nugent e Queen, antes de descubrir o punk rock en 1979 cando foi a unha actuación de The Cramps na universidade de Georgetown. Estivo particularmante influenciado pola escena hardcore de California. A MacKaye gustábanlle bandas de hardcore como Bad Brains e Black Flag e tivo entre os seus amigos da infancia a Henry Garfield (que posteriormente cambiou o seu nome para Henry Rollins).
Primeiras bandas
A súa primeira banda foi The Slinkees, coa que só fixo unha única actuación no verán de 1979 interpretando un tema chamado "I Drink Milk". A banda tamén gravou dúas cintas demo de versións e de temas que posteriormente serían gravados por The Teen Idles.
Liñares, Rouzós, Amoeiro
Liñares é un lugar da parroquia de Rouzós no concello ourensán de Amoeiro na comarca de Ourense. Tiña 25 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 11 eran homes e 14 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 23 habitantes (10 homes e 13 mulleres).
Purgatorio
Na igrexa de San Vicenzo de Cespón (Boiro) pode observarse este relevo coa seguinte inscrición:
Ian MacKaye
Primeiras bandas
The Slinkees evolucionou cara The Teen Idles, onde MacKaye tocou o baixo e fixo coros. O grupo tivo unha curta vida e separouse en 1980, pero editou o EP Minor Disturbance, o primeiro disco do selo de MacKaye e Jeff Nelson, Dischord Records.
Minor Threat
miniatura|250x250px|MacKaye, abaixo á dereita, actuando con Minor Threat en 1981 Despois de sentirse limitado cretivamente en The Teen Idles, MacKaye decidiu ser o líder e principal letrista da súa propia banda. En 1980, tras a disolución do seu anterior grupo, fundou Minor Threat con Nelson. MacKaye citou a dinámica actuación do cantante Joe Cocker en Woodstock como unha gran influencia para o seu animado personaxe no escenario. The Teen Idles e Minor Threat tiveron un éxito moderado en Washington D.C.e arredores, pero posteriormente serían citados como dous dos primeiros e máis influíntes grupos de hardcore punk, e como pioneiros da filosofía straight edge que rexeita o uso de drogas (incluído alcol), tabaco e sexo. Na súa adolescencia temperá MacKaye viu os efectos negativos do abuso das drogas en varios amigos próximos e nun familiar, e comprometeuse a non usar nunca tabavo, alcol ou drogas. Durante a súa existencia Minor Threat estivo inactiva durante varios meses debido a que Lyle Preslar comezou a estudar na universidade; durante ese hiato MacKaye e Nelson formaron brevemente unha banda que se disolveu cando Minor Threat volveu á actividade, Skewbald/Grand Union (1981-1982).
Purgatorio
A idea do purgatorio segundo a teoloxía protestante
O protestantismo rexeita a existencia do purgatorio por non atopar evidencias que o proven na Sagrada Escritura, nin un consenso na patrística, ademais de consideralo contrario a fe cristiá. A argumentación protestante xira arredor da idea de que só existen dúas posibilidades: a condenación e a salvación. Enténdese que a salvación foi lograda pola morte de Xesús na cruz e que é perfecta para quen a recibe pola fe, de modo que tanto a culpa como a pena dos pecados son borrados indeleblemente no fiel pola soa graza de Deus sen ter en conta os méritos, penitencias ou calquera outro esforzo que o crente faga. Esta crenza apóiana principalmente na Biblia:
Ian MacKaye
Minor Threat
Tras a disolución de Minor Threat, MacKaye estivo activo con barias bandas de curta vida, como Embrace (1985-1986) e Egg Hunt (1986). Pailhead (1987-1988), unha colaboración entre MacKaye e a banda de metal industrial Ministry (entón composta por Al Jourgensen, Paul Barker, e William Rieflin), contaba con MacKaye nas voces principais.
Fugazi
En 1987 MacKaye fundou Fugazi, unha banda que foi citada como un dos grupos de post-hardcore máis importantes. Fugazi afastouse da meirande parte de bandas ao non realizar nunca un concerto coas entradas caras. O grupo rexeitou tocar en certos locais por este motivo e tamén chegou a parar concertos se algún asistente se comportaba de xeito inaxeitado, botándoos da sala. A banda chegou a rexeitar tocar polo menos unha vez como cabeza de cartel no Lollapalooza debido a que os organizadores do festival negáronse a poñer os prezos das entradas baratas; MacKaye opúxose a un prezo de 30$. MacKaye tampouco realizou nunha unha entrevista coa revista Rolling Stone ou outras publicacións semellantes, dicindo que só o faría se estas deixaban de publicitar tabaco e alcol.
Purgatorio
A idea do purgatorio segundo a teoloxía protestante
Posto que o purgatorio non existe no protestantismo tampouco teñen lugar as indulxencias ou as misas de sufraxio polos defuntos. Lutero denunciará estas prácticas católico-romanas como un comercio encuberto onde o que realmente lle importaba a igrexa era a acumulación de grandes fortunas para fins "pouco cristiáns" como a construción da Basílica de San Pedro. Coa condena da venda de indulxencias tamén se condenaba a idea do purgatorio no luteranismo temperán. No seguinte desenvolvemento da teoloxía protestante ata a actualidade a venda de indulxencias quedou nun segundo plano e o rexeitamento fundouse directamente nos problemas teolóxicos que presenta a crenza nun estado intermedio de purificación entre o ceo e o inferno. Ademais de ser contraria a soteroloxía protestante choca directamente con outras crenzas como a imposibilidade de obter o favor dos santos na intercesión que está limitada tan só a Xesucristo como único mediador e a idea de pecado que rexeita a existencia de pecados veniais considerando todo pecado como mortal. As confesións históricas  coinciden case todas polo tanto na condena á crenza do purgatorio.
Ian MacKaye
The Evens
miniatura|318x318px|MacKaye e Amy Farina tocando con The Evens No presente MacKaye canta e toca a guitarra barítona en The Evens coa batería e vocalista Amy Farina de The Warmers. A banda sente orgullo de tocar en lugares atípicos, como centros comunitarios, librerías ou outros espazos pouco comúns. The Evens lanzou o seu primeiro álbum a principios de 2005, rompendo un silencio de tres anos de MacKaye. O seu segundo álbum, Get Evens, apareceu en novembro de 2006. O terceiro álbum da banda, The Odds, foi editado en novembro de 2012.
Coriky
En 2018, MacKaye con Amy Farina (The Evens) e Joe Lally (Fugazi, The Messthetics) estreouse cunha nova banda. En febreiro de 2020 anunciouse que o grupo, agora chamado Coriky, lanzaría o seu primeiro álbum o 27 de marzo de 2020, pero debido á pandemia de COVID-19 o lanzamento adiouse ata o 29 de maio. O seu sinxelo de estrea, "Clean Kill", apareceu o 11 de febreiro de 2020.
Outros proxectos
En 1982, MacKaye gravou as voces principais nunha versión do tema de Government Issue "Asshole". A canción inédita apareceu na colección 20 Years of Dischord publicada en 2002. MacKaye gravou guitarras no tema "Youth Against Fascism", o segundo sinxelo do álbum de Sonic Youth de 1992 Dirty.
MacKaye tamén traballou con moitas bandas pequenas ao longo dos anos, incluíndo a Egg Hunt, Skewbald/Grand Union, e Pailhead, unha colaboración entre MacKaye e Al Jourgensen da banda de rock industrial Ministry, na cal MacKaye asumiu as voces. Fixo coros e colaborou tamén na banda Ignition, do seu irmán Alec, así como outras moitos grupos.
Domingo Pellicer
Domingo Pellicer Daviña, nado en Vigo o 15 de abril de 1949 e finado en Pamplona o 7 de xaneiro de 2020, foi un arquitecto galego, catedrático de construcións da Universidade Politécnica de Madrid e da Universidade de Navarra, e investigador do formigón.
Formación e docencia
Tras licenciarse en arquitectura pola Universidade de Navarra (1973), comezou a súa actividade docente impartindo a materia "Construción II". En 1977 doutorouse coa tese Tecnología de los Hormigones Estructurales. Dende 1978, ocupou diversos cargos académicos: director de estudos da Escola Técnica Superior de Arquitectura (1978-1982); subdirector da Escola (1982-1994), e director do departamento de Edificación.
Posteriormente, continuou a traballar como profesor nas escolas de arquitectura de Sevilla, A Coruña e Madrid, onde gañou a cátedra de construcións arquitectónicas en 1986. De regreso a Pamplona, continuou co seu labor docente ata a súa xubilación en 2019.
Investigación
Desenvolveu varios proxectos de investigación sobre construción con formigón, algúns deles centrados no formigón fabricado en Navarra.
Vida persoal
Casado con Blanca, o matrimonio tivo seis fillos: Blanca, María Eugenia, Teresa, Jesús, Diego e Javier.
Arquitectura
Publicou, entre outras, as seguintes monografías:
Penedo
Un penedo é unha pedra moi grande que sobresae na terra ou no mar. Como topónimo, Penedo pode referirse a:
Ramirás (homónimos)
O topónimo galego Ramirás pode referirse a:
Puzás, Doroña, Vilarmaior
Puzás é un lugar da parroquia de Doroña no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 6 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 2 eran homes e 4 eran mulleres.
Acedía
A acedía (Dicologlossa cuneata, Moreau 1881 ) é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos soleidos.
Trátase dun pequeno linguado, de até 30 cm de longura como máximo, que habita en fondos mariño areosos ou lamacentos entre os 10 e os 450 m de profundidade, nas costas do Atlántico oriental (desde o mar do Norte e as illas británicas até o cabo de Boa Esperanza) e no mar Mediterráneo.
Taxonomía
A especie foi descrita por primeira vez en 1881 polo ictiólogo francés Émil Moreau, baixo o nome de Solea cuneata.
Sinónimos
Ao longo do tempo foi coñecida polos sinónimos:
Características
As principais características morfolóxicas desta especie son:
As principais características que a diferencian doutras especies de linguados, como, por exemplo o linguado común, son:
Hábitat e distribución
Vive sobre fondos areosos e fangosos de entre os 10 e os 450 m de profundidade. Distribúese polas costas do Atlántico oriental, desde o mar do Norte e as illas británicas até o cabo de Boa Esperanza, e no mar Mediterráneo,
Porén, a maior concentración das súas poboacións prodúcese desde o golfo de Biscaia até o Mediterráneo e o noroeste de África.
Bioloxía
miniatura|Acedías na praza de abastos de [[Santiago de Compostela.]] miniatura|Acedías fritas nun restaurante de [[Chipiona, Cádiz.]] Aliméntase principalmente de crustáceos, vermes poliquetos e moluscos bivalvos. A desova prodúcese entre os meses de maio a setembro.
Pesca e gastronomía
O tamaño mínimo legal para a súa captura en Galicia é de 15 cm.
É nos meses máis fríos do ano cando se captura en abundancia.
A súa carne é branca, fina e magra, e o consumidor non ten ningunha dificultade para eliminar os bordos espiñentos.
En Francia, este peixe é unha especialidade dos portos pesqueiros de La Cotinière, na illa de Oléron, e de Royan, en Charente Marítimo.
É moi popular en Galicia, e moi consumido en Andalucía, onde se come en xeral frito. O que se consome en Andalucía procede en xeral de capturas procedentes sobre todo do Atlántico sur, xa que esta especie prefire un clima subtropical, aínda que tamén é abundante en Galicia e no Mediterráneo. A desembocadura do Guadalquivir é un importante hábitat desta especie, e o principal porto español a onde chega é Sanlúcar de Barrameda.
Estado de conservación
A UICN avaliou o status da especie en 2014 como LC (pouco preocupante) en razón á súa ampla distribución; e a pesar de que se captura a escala comercial nas costas de España, a súa poboación vai en aumento na parte norte da súa área de distribución. Porén, o control das súas capturas, segundo esta organización, é necesario para asegurar que non se teña que considerar no futuro como ameazada.
En Galicia
En Galicia a presenza desta especie foi rexistrada en 1967 por F. Lozano Cabo en "Los peces planos (Pleuronectiformes) de interés para la industria española pesquera", ''Pub. Téc. Junt. Est. Pes.'' 6: 195-235.
Verducido, Pontevedra
San Martiño de Verducido é unha parroquia que se localiza no concello de Pontevedra. Segundo o padrón municipal de 2017 tiña 913 habitantes (434 homes e 479 mulleres), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.075 habitantes. Até 1944 pertenceu ao concello de Xeve. Pertence ó arciprestado de Redondela-Oitavén, na diocese de Tui-Vigo.
Situación
Ocupa un terreo montañoso, accidentado polos outeiros das Pasadellas, das Pedreiras e do Campo de Bois e no que destaca o monte Acival, que supera os 600 metros de altitude. Ten paisaxes naturais que nos levan á evasión como as que se poden contemplar nos arredores do encoro do Pontillón do Castro, reserva de auga da cidade de Pontevedra e refuxio de aves que conta na súa proximidade cunha gran zona de lecer.
A igrexa parroquial foi totalmente reedificada durante o século XVIII e que inclúe no seu conxunto unha peza abovedada anterior que se cre podería ter sido unha antiga sancristía.
A festa patronal é o día 12 de novembro (san Martiño), pero tamén se celebran san Breixo, santa Bárbara e o Corpus Christi.
Profundidade de campo
250px|miniatura|Exemplo de profundidade de campo, só a liña central aparece enfocada, o resto non. Por profundidade de campo enténdese tradicionalmente na óptica, e na fotografía en particular, como a zona na cal a imaxe captada polo obxectivo é nítida, é dicir, enfocada. Tecnicamente é o espazo de diante e de detrás do plano enfocado, comprendido entre o primeiro e o último punto apreciablemente nítido reproducidos no mesmo plano de enfoque. Canto menor for a abertura do diafragma/iris (maior o valor), para unha mesma distancia do obxecto fotografado, maior será a distancia do plano de foco a que os obxectos poden estar para permaneceren nítidos.
A profundidade de campo aumenta en relación inversa á apertura, é dicir, aumente canto máis cerrado se encontra o diafragma ou o que é o mesmo, canto maior sexa o número f escolleito. Por exemplo, cun diafragma de f5,6 a profundidade de campo non será moi ampla, mentres que cun diafragma de f11 ou de f16 será considerable.
Por outra banda, canto máis cerca estea o motivo que a fotografar, menor será a profundidade de campo, independentemente do diafragma seleccionado. Se se utilizan teleobxectivos tamén se reduce a profundidade de campo. Con obxectivos angulares, a profundidade de campo aumenta.
Paraguaio
Paraguaio pódese referir a:
Ramiráns
O topónimo galego Ramiráns pode referirse a:
Worcester Warriors
O Worcester Rugby Football Club é un club de rugby da cidade de Worcester (Inglaterra) que actualmente compite na Aviva Premiership, logo de ascender na tempada 2014-15 da RFU Championship, á segunda categoría do rugby inglés. O club é tamén coñecido polo seu alcume Warriors. Tamén compite na British and Irish Cup a raíz do seu descenso, anteriormente competira na Copa anglo-galesa, nas competicións europeas e na Guinness A League. Mantén rivalidade veciñal con Gloucester e Bristol. Xoga os seus partidos como local no Sixways Stadium.
Historia
O club foi fundado en 1871 polo reverendo Francis John Ede e xogou o seu primeiro partido o 8 de novembro de 1871 fronte ao Artillery. Nun principio, o club tiña a súa base en Bevere (Worcester) en 1954, mudándose a Sixways en 1975, cando se abriu a clubhouse do club.
O club ascendeu á Guinness Premiership na tempada 2004-05 logo de finalizar na primeira posición da RFU Championship na tempada 2003-04 cun récord histórico de 26 vitorias en 26 partidos disputados. A pesar de que o principal obxectivo do club na súa primeira tempada na máxima categoría do rugby inglés era a permanencia, o equipo acadou a final do European Shield, na que caeu ante o equipo francés do FC Auch no Kassam Stadium de Oxford por 23 a 10. Na tempada 2007-08 chegou outro éxito do club a nivel europeo, cando chegou á final da European Challenge Cup, na que caeu ante outro club inglés, o Bath Rugby por 24 a 16 no Kingsholm Stadium de Gloucester. Logo dos éxitos nas competicións europeas o equipo perdeu a categoría na tempada 2009-10 logo dunha mala tempada na que non puido pasar da fase de grupos da European Challenge Cup, rematando no terceiro posto do grupo e gañando tan só dous partidos (ámbolos dous fronte ao Olympus Madrid, equipo dun nivel moi inferior ao dos ingleses), mentres que na competición doméstica finalizou na última posición cun balance de 3 vitorias, 4 empates e 15 derrotas para un total de 28 puntos.
Provincia de Alessandria
Alessandria (no piemontés, Lissandria) é unha provincia da rexión do Piemonte, en Italia. A súa capital é a cidade de Alessandria.
Ten unha área de 3.560 km2, e unha poboación de 418.231 habitantes (2001). Hai 190 municipios na provincia.
Pacific Daydream
Pacific Daydream é o décimo primeiro álbum da banda estadounidense de rock alternativo Weezer, publicado o 27 de outubro de 2017 a través do selo Crush Management e distribuído por Atlantic Records. O seu sinxelo principal, "Feels Like Summer", foi lanzado o 16 de marzo, e o segundo, "Happy Hour", o 31 de outubro.
Listaxe de cancións
Todos os temas producidos por Butch Walker agás onde se indique.
Loureiro, Rouzós, Amoeiro
Loureiro é un lugar da parroquia de Rouzós no concello ourensán de Amoeiro na comarca de Ourense. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 85 habitantes (40 homes e 45 mulleres), sete menos ca en 2010 (42 homes e 50 mulleres).
Rieiro, Doroña, Vilarmaior
Rieiro é un lugar da parroquia de Doroña no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 19 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 5 eran homes e 14 eran mulleres.
A Virxe do Camiño, Pontevedra
A Virxe do Camiño é unha parroquia que se localiza no concello de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2014 tiña 55 habitantes (28 homes e 27 mulleres), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 90 habitantes.
A parroquia ten a súa orixe nunha capela situada a carón do Camiño Portugués.
La Passion de Jeanne d'Arc
La passion de Jeanne d’Arc é un filme mudo dirixido por Carl Theodor Dreyer en 1928.
Produción
Gran parte do orzamento foi dedicado á recreación dos decorados, a pesar de que a utilización de primeiros planos fai que non se vexan en moitos momentos.
O filme sufriu diversos problemas de montaxe, comezando pola censura obrigada polo arcebispo de París, así como pola perda do negativo orixinal no incendio dos estudios UFA de Berlín.
A principios dos anos oitenta apareceu unha copia nun sanatorio mental de Oslo.
Economía de Madagascar
A agricultura e tamén a pesca e a silvicultura son os piares da economía de Madagascar, respondendo por 25% do produto interno bruto e 80% dos empregos do país. A industria ten como principais actividades a fabricación de téxtiles e o procesamento de produtos agrícolas. As exportacións de roupas creceron nos últimos anos, grazas ao acceso sen impostos ao mercado dos Estados Unidos.
Entre o 1992 e o 1997 o país creceu menos que a súa poboación. Entre o 1997 e o 2001 a pesar da aceleración do crecemento, a pobreza permaneceu elevada, especialmente nas áreas rurais. Unha crise disparada pola disputa presidencial de decembro de 2001 paralizou a economía do país por 6 meses. O produto interno bruto caeu 12,7% o 2002. Porén, grazas a investimentos externos, o país retomou o crecemento o 2003 en máis de 9%. Entre o 2004 e o 2005 a depreciación da moeda (o franco malgaxe, substituído polo ariany o 2005) e a inflación dificultaron o crecemento económico.
A redución da pobreza e o combate á corrupción deberán ser os piares das políticas económicas nos próximos anos.
Glicina
miniatura|dereita|100px|Fórmula da glicina ionizada.
A glicina (abreviadamente Gly ou G) é un α-aminoácido coa fórmula química NH2CH2COOH. A súa cadea lateral está formada só por un átomo de H, o que fai da glicina o aminoácido coa cadea lateral máis simple e o máis pequeno dos 20 aminoácidos proteicos. Os seus codóns son GGU, GGC, GGA e GGG.
A glicina é un sólido cristalino incoloro e doce. Forma parte das proteínas, pero tamén funciona como neurotransmisor. É único entre os aminoácidos en non ter un carbono asimétrico ou centro quiral (porque o seu carbono alfa está unido a dous substituíntes iguais, dous hidróxenos), polo que é o único aminoácido proteico que non ten isómeros D e L. Aínda que a súa cadea lateral formada por un só hidróxeno é hidrófoba, esta é tan pequena, que os grupos carboxilo e amino ionizados da molécula teñen grande influencia no conxunto, polo que pode existir establemente en medios hidrófilos ou hidrófobos.
Outro nome da glicina é glicocola, xa en desuso.
Produción e propiedades
A glicina elabórase industrialmente tratando ácido cloroacético con amoníaco: Prodúcense desta maneira uns 15 millóns de kg anuais.
Nos Estados Unidos e o Xapón prodúcese por medio da reacción de Strecker. Segundo o proceso de fabricación que se utilice pode obterse un produto final con algúns residuos de cloruro pero ningún de sulfato ou o contrario.
Os seus valores de pK son 2,35 e 9,78, polo que por encima do pH 9,78, a maioría da glicina está en forma de amina aniónica co grupo carboxilo ionizado, H2NCH2CO2-. Por debaixo de pH 2,35, predomina a forma de carboxilo catiónico co grupo amino ionizado H3N+CH2CO2H. O seu punto isoeléctrico (pI) é 6,06.
A glicina en solución está en forma zwitteriónica. Nesta forma, as cargas parciais nos diferentes átomos determínanse usando o método de carga de Gasteiger, e son as seguintes: N (+0.2358), H (unido ao N) (+0.1964), C alfa (+0.001853), H (unido ao C alfa) (+0.08799), C do carbonilo (+0.085) e O do carbonilo (-0.5445).
Biosíntese
A glicina non é esencial na dieta humana, xa que o corpo pode biosintetizala a partir de serina, que á súa vez deriva do 3-fosfoglicerato. Na maioría dos organismos, o encima serina hidroximetiltransferase cataliza esta transformación usando o cofactor fosfato de piridoxal:
No fígado dos vertebrados, a síntese de glicina está catalizada pola glicina sintase. Esta conversión é doadamente reversible:
A maioría das proteínas conteñen só pequenas cantidades de glicina. Unha notable excepción é o coláxeno, que contén un 35% de glicina.
Degradación
A glicina degrádase por tres posibles vías. A vía principal nos animais implica a catálise feita pola glicina sintase (ou encima que escinde a glicina), que é o mesmo que interviña na biosíntese, porque a vía de degradación é a inversa da de síntese:
Unha segunda vía de degradación consta de dous pasos. O primeiro é o inverso da biosíntese a partir de serina coa hidroximetil transferase. A serina convértese despois en piruvato pola serina deshidratase. Por orixinar piruvato, que pode entrar na gliconeoxénese, a glicina considérase un aminoácido glicoxénico.
Na terceira vía posible de degradación, a glicina convértese en glioxilato pola acción da D-aminoácido oxidase. O glioxilato é despois oxidado pola lactato deshidroxenase hepática a oxalato nunha reacción dependente do NAD+.
A vida media da glicina e a súa eliminación do corpo varía significativamente dependendo da dose. Nun estudo obtívose unha vida media para a glicina de entre 0,5 e 4,0 horas.
Funcións fisiolóxicas
A glicina forma parte das proteínas, é precursor de diversos produtos naturais e funciona como neurotransmisor.
Papel como intermediario biosintético
Nos eucariotas superiores, o ácido delta-aminolevulínico, precursor chave das porfirinas, biosintetízase a partir da glicina e o succinil-CoA. A glicina proporciona a subunidade central C2N de todas as purinas.
Papel como neurotransmisor
A glicina é un neurotransmisor inhibitorio que funciona no sistema nervioso central, especialmente na medula espiñal, tronco cerebral e retina. Cando os receptores de glicina das neuronas están activados, o cloruro entra na neurona polos receptores ionotrópicos, orixinando un potencial sináptico inhibitorio. A estricnina é un forte antagonista da glicina nos receptores de glicina ionotrópicos, e a bicuculina é outro antagonista máis feble.
A glicina requírese como co-agonista xunto co glutamato para os receptores NMDA (ambos os dous deben unirse ao receptor). A diferenza do papel inhibitorio da glicina na medula espiñal, nos receptores glutaminérxicos (NMDA) é excitatoria.
A dose media letal (LD50) da glicina é 7930 mg/kg en ratas (oral), e xeralmente causa a morte por hiperexcitabilidade.
Algunhas probas indican que tomar 3000 mg de glicina antes de deitarse mellora a calidade do sono.
Aplicacións
Á parte dos seus usos farmacéuticos (a glicina favorece a absorción gástrica de certos medicamentos) e técnicos, a glicina é tamén un aditivo alimentario na comida para mascotas e alimentación animal, e úsase na alimentación humana como aditivo edulcorante e potenciador do sabor. Ademais a glicina serve como axente tamponante en antiácidos, analxésicos, antitranspirantes, cosméticos, e produtos de baño. Por último, a glicina ou os seus derivados, úsanse na produción de produtos de goma escuma, fertilizantes, ou complexantes de metais, e é un intermediario na fabricación do herbicida glifosato.
miniatura|dereita|300px|Glicina en forma zwitteriónica (á dereita) a [[pH neutro.]]
Presenza de glicina no espazo
A detección de glicina no medio interestelar é obxecto de debate. En 2008, descubriuse unha molécula similar á glicina, o aminoacetonitrilo nunha nube de gas xigante da constelación de Saxitario polo Instituto de Radioastronomía Max Planck. En 2009 confirmouse a detección de glicina nunha mostra recollida en 2004 procedente do cometa Wild 2 pola nave da NASA Stardust, o que foi o primeiro descubrimento de glicina extraterrestre. Os partidarios da teoría da panspermia utilizaron este dato para apoiar a súa idea de que "sementes" de vida poden viaxar polo espazo e chegar a outros planetas.
Estación de San Fernando-Bahía Sur
San Fernando-Bahía Sur é unha estación de ferrocarril española incluída dentro da rede de estacións de Administrador de Infraestruturas Ferroviarias, sendo desde outono de 2007 a estación central da cidade de  AdifSan Fernando (Cádiz).
É unha das estacións da liña C-1 de Proximidades Cádiz, paran nela trens de media e longa distancia.
Historia
En 1992 construír en San Fernando o centro comercial e hotel Bahía Sur en terreos das salinas. A gran cantidade de público que isto atraeu levou á construción dun apeadoiro na liña C-1 de Proximidades Cádiz co nome de Bahía Sur, situado ao sur da Illa de León xunto ao área comercial do mesmo nome.
Dez anos despois, cando se levou a cabo o soterramento das vías férreas en Cádiz como primeiro paso para a duplicación e mellora do trazado da liña Cádiz-Sevilla, expúxose a execución dun soterramento en San Fernando condenando á desaparición á estación principal do municipio. Así pois empezou a achandarse o terreo en torno ao apeadoiro de Bahía Sur para construír unha nova estación que substituíse á de San Fernando como parada de trens de Media distancia e de longa distancia.
miniatura|300px|[[Estación de San Fernando - Bahía Sur.]]
Esta obra levaba tirar o paso elevado sobre a CA-33 e construír un novo que dese acceso a un novo vestíbulo superior da estación, de maneira que saíndo da mesma poida chegarse por igual ao centro urbano ou ao área comercial.