cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vila-real
Toponimia
No 1938, despois da Guerra Civil a Corporación Municipal acordou a forma pseudoerudita de Villarreal de los Infantes, para distinguila doutros topónimos homónimos como Villarreal de Urrechua ou Villarreal de Huerva. Despois da oficialización bilingüe do topónimo no 1983 durante o goberno da UCD, boa parte da poboación recuperou a forma Vila-real, tanto na forma oral coma, sobre todo, na escrita. En febreiro de 2006, o Concello opta de xeito unánime pola forma oficial exclusivamente en valenciano (Vila-real, BOE do 30 de xaneiro de 2007).
Lingua vanxí
A lingua vanxí, escrito tamén coma vanchi e vanži por mor de calcos lingüísticos, é unha das linguas do Pamir do grupo de linguas iranias orientais meridionais. Falábase na val do río Vanxe no distrito do mesmo nome na Provincia Autónoma do Badaghxón Montañoso do Taxiquistán. No século XIX a rexión foi anexioada forzosamente ao Emirato de Bukhara levándose acabo unha campaña de asimilación moi forte. A finai do XIX o vanxí desaparece. Tan só se conservan unhas ducias de palabras.
Leiro
Patrimonio
No concello atópase o mosteiro de San Clodio, do século VI, que na actualidade funciona como hotel-monumento de catro estrelas.
Bolboreta pavo real
A bolboreta pavo real, de nome científico Aglais io (antes chamada Inachis io), é unha rechamante bolboreta que vive en Europa e zonas temperadas de Asia ata chegar polo leste ao Xapón. É unha das bolboretas da fauna galega. Anteriormente estaba clasificada como único membro do xénero Inachis. Esta especie vive como residente na maior parte da súa área de distribución, e a miúdo inverna en edificios ou árbores, polo que aparece bastante cedo na primavera. Foi investigada para estudar o papel das manchas oculares ou ocelos das súas ás como mecanismo antidepredadores. A especie está expandíndose dentro da súa área polo que non está ameazada.
Etimoloxía
O nome específico io deriva do personaxe da mitoloxía grega Ío, filla de Inachus e sacerdotisa de Hera en Argos (de onde deriva tamén o nome do seu antigo xénero Inachis).
Características
Esta bolboreta ten unha envergadura de ás de 50 a 55 mm. A cor de fondo das ás é un vermello oxdado, e as puntas das ás levan unha distintiva mancha ocular ou ocelo de cor negra, azul e amarela. A parte inferior das ás é moi diferente, moito menos rechamante e dunha cor críptica marrón escura ou negra. Existen dúas subespecies, A. io caucasica (Jachontov, 1912) que se encontrou en Acerbaixán (antes I. io caucasica) e A. io geisha (Stichel, 1908) que se encontrou no Xapón e no oriente distante ruso (antes I. io geisha).
Historia natural
Vive en bosques, campos, praderías, pasteiros, parques e xardíns, e desde as terras baixas ata alturas de 2500 m. É unha bolboreta relativamene común, non difícil de ver en moitos parques e xardíns europeos. O macho mostra un comportamento territorial, en moitos casos os territorios son seleccionados cando as femias van camiño dos sitios de ovoposición.
Tratado de Versalles (homónimos)
Tratado de Versalles pode referirse a algún dos seguintes tratados firmados no Pazo de Versalles de Francia:
Leiro
Patrimonio
A arquitectura románica aparece nas igrexas parroquiais de Santa María de Lamas, San Tomé de Serantes (cun baldaquino gótico no seu interior), Gomariz e Lebosende (con fachada gótica do século XVI). A igrexa de San Breixo de Berán é barroca, do século XVIII, con restos renacentistas e un escudo dos Sarmiento na fachada. A capela de San Pedro, en Leiro, é de mediados do século XVII.
Bolboreta pavo real
Historia natural
As bolboretas adultas liban nectar dunha ampla variedade de plantas anxiosermas, como Buddleja, salgueiros, Taraxacum, maiorana silvestre, sabugueiriño, Eupatorium cannabinum, e trevo; pero tamén se alimentan de zume elaborado de árbores e froita podre.
Leiro
Patrimonio natural
Salienta Pena Corneira, un espazo declarado monumento natural, con formacións rochosas senlleiras e un importante patrimonio natural.
Lugares de Leiro
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Leiro vexa: Lugares de Leiro.
Bolboreta pavo real
Comportamento
miniatura|dereita
Sistema de apareamento e comportamento territorial
Aglais io emprega un sistema de apareamento monandro, o que significa que só se aparea cun individuo en cada período reprodutivo. Isto débese ao seu ciclo de vida no cal a femia está receptiva só durante o período de eclosión, despois de hibernar. A parella só se aparea tamén despois de hibernar, polo que é moi difícil atopar unha femia receptiva despois dese período. Nas especies nas que a área onde están as femias non é defendible por un macho, os machos deben defender unha soa área desexable pola que as femias poderían pasar, como áreas con gran densidade de alimentos, buratos con auga, ou sitio favorables para aniñar. Os machos despois intentan aparearse con femias a medida que pasan por alí. O feito de manter o control dun territorio desexable incrementa a probabilidade do macho de atopar unha parella, o que aumenta o seu éxito reprodutivo. Con todo, cada individuo necesita ponderar os beneficios de aparearse co custo de defender un territorio. Aglais io mostra este tipo de comportamento territorial, e debe efender un territorio desexable da competencia doutros machos. Se só un dos machos coñece o territorio ben, expulsará con éxito aos intrusos. Pero se ambos os machos en cuestión están familiarizados cun terriotorio, haberá unha pugna entre os dous para determinar cal deles permanecerá no territorio. Os sitios máis notables son aqueles que incrementan a cota de femias do macho. Estes sitios son xeralmente sitios de alimentación e oviposición, que son moi procurados polas femias. Ese comportamento territorial está reforzado polo feito de que eses sitios están todos concentrados. Se os recursos valiosos estivesen dispersos, observaríase un menor comportamento territorial. Para atopar parella e defender o seu territorio, Aglais io mostra un comportamento consistente en permanecer pousado. As bolboretas macho fican pousadas sobre un obxecto a unha determinada altura desde onde poden observar os obxectos que pasan voando. Cada vez que ven pasar un individuo da súa especie ou dunha especie relevante, voan directamente cara a el ata que están a uns 10 cm. Se encontra un macho, o macho residente expúlsao do seu territorio. Se encontra unha femia, perséguea ata que ela pousa e seguidamente ten lugar o apareamento. O cortexo nesta especie é longo. O macho realiza unha longa serie de persecucións nas que el debe mostrar unha gran habilidade voadora, antes de que a femia lle permite aparearse.
O sistema de apareamento monandro causou a evolución dunha duración da vida máis curta nos machos desta especie. En bolboretas polixinas, o éxito reprodutivo dos machos depende en gran medida da duración da súa vida. Por tanto, canto máis viva o macho máis se poderá reproducir, polo que terá unha mellor eficacia biolóxica ou fitness, o que determina que os machos tendan a vivr tanto coma as femias. En A. io a eclosión síncrona ao final do inverno fai que os machos só se apareen uha vez. O seu éxito reprodutivo non está, pois, ligado á duración da súa vida, e non hai presión selectiva para vivir máis tempo, polo que os machos viven menos que as femias.
Mecanismos de defensa antidepredadores
miniatura|dereita|Detalle dunha mancha ocular ou ocelo das ás. A. io ten mecanismos de defensa antidepredadores que dependen das catro manchas oculares ou ocelos da parte dorsal das súas ás. Estes ocelos están coloreados brillantemente en círculos concéntricos. Como moitas outras bolboretas que hibernan, esta bolboreta mostra moitas liñas de defensa contra posibles depredadores. As aves que son depredadores da bolboreta inclúen o ferreiriño bacachís, o papamoscas negro e outros pequenos paseriformes. A primeira liña de defensa contra estes depredadores que teñen moitas bolboretas hibernantes é a de agocharse cripticamente, é dicir pasaren desapercibidas no seu ambiente ao imitaren uha folla ou permaneceren inmóbiles. Algunhas bolboretas hibernantes como A. io teñen unha segunda liña de defensa: cando son atacadas, abren as súas ás, mostran os seus ocelos das ás e realizan unha exhibición intimidante que serve de ameaza. A exhibición visual intimidante que mostra A. io dálle moitas máis posibilidades de escapar aos depredadores da que teñen as bolboretas que só confían en imitar unha folla. Aínda que as principais medidas antidepredación están dirixidas a pequenas aves paseriformes, mesmo as aves grandes como os pitos reaccionan a eses estímulos e evitan a bolboreta cando esta exhibe os seus ocelos alares.
Juan Jacobo Durán Loriga
Traxectoria
En 1869, cando tiña 15 anos, ingresou na Academia de Artillería, da que sairía catro anos máis tarde co grao de tenente primeiro. Pouco despois, debido á súa alta capacitación, foi proposto para desempeñar a Cátedra de Mecánica pero rexeitou o ofrecemento por motivos de saúde e, sobre todo, porque quería vivir na Coruña.
Bolboreta pavo real
Aves depredadoras
As investigacións realizadas indican que os depredadores aviarios que tratan de atacar a bolboreta dubidan durante máis tempo se encontran bolboretas que exhiben ocelos nas ás que cando encontran outras que teñen ditos ocelos cubertos. Ademais, os depredadores retardan ao seu regreso onda a bolboreta se esta mostra as súas manchas oculares e algúns depredadores mesmo foxen en vez de atacalas. Ao intimidar o depredador de modo que este retarde ou renuncie ao ataque, esta bolboreta ten unha maior posibilidade de escapar á depredación.
Vila-real
Xeografía
Situada a 8 km ao sur da capital da provincia. Ten unha elevación de 42 m sobre o nivel do mar, 49.045 habitantes (INE 2007), a gran maioría no núcleo urbano, que ocupa un 10,72% dos 55,4 km² do seu termo municipal. Por cantidade de habitantes, é a segunda poboación da provincia (logo da capital), e a décimo cuarta do País Valenciano.
Bolboreta pavo real
Aves depredadoras
Segundo a hipótese do mimetismo do ollo, os ocelos das ás teñen un propósito antidepredador ao imitar os ollos de depredadores naturais inimigos das aves. A diferenza da anterior, a hipótese da visibilidade afirma que en vez de servir para que estas manchas se consideren que pertencen a un inimigo, a rechamante natureza dos ocelos das ás, normalmente grandes e brillantes, causa unha resposta no sistema visual do depredador que fai que eviten a bolboreta.
Nun experimento, as respostas observadas nas aves depredadoras de bolboretas aos ocelos incluían un aumento da vixilancia, un retardo en volver onda a bolboreta, e a produción de chamadas de alarma asociadas con predadores que viven no chan. Estas respostas aos estímulos aos ocelos alares apoian a hipótese do mimetismo, xa que indican que a ave depredadora sente que as manchas oculares pertencen a un inimigo potencial. Cando se enfronta con aves depredadoras de bolboretas como o ferreiriño bacachís, A. io fai un ruído asubiante e mostra os seus ocelos ameazantemente. Porén, o que máis protexe á bolboreta son os ocelos alares, xa que as bolboretas ás que se lles eliminou a súa capacidade de producir son pero teñen ocelos alares aínda poden defenderse moi ben contra os depredadores aviarios.
Roedores depredadores
Cando está hibernando en zonas escuras, esta bolboreta pode encontrarse ás veces con roedores depredadores como pequenos ratos. Porén, contra estes depredadores, a exhibición visual dos ocelos alares é ineficaz debido á escuridade do ambiente. Contra estes depredadores a bolboreta produce un sinal auditivo asubiante que serve de disuasión.
Vila-real
Xeografía
Ocupa unha boa parte da beira dereita da cunca baixa do río Millars, isto é, a parte máis característica da plana, rampla da chaira, entre os últimos outeiros de Onda e Betxí e as terras máis baixas do litoral holocénico de Borriana.
O termo é un plano inclinado cara a levante e as augas son drenadas cara ao mar directamente en sentido NON-SW polo río Millars e os cantís do Hospital, de Ratils e do Espaser; polo sector meridional pasa o río de Sonella, procedente das montañas de Onda e Artana.
O clima caracterízase por medias invernais elevadas (10 °C en xaneiro) e veráns templados. As choivas non exceden xeralmente os 400 mm anuais. A vexetación é a propia do dominio Querco-Lentiscetum (màquia de carrasca e margalló), con restos de piñeiras practicamente desaparecidas.
Accédese a esta poboación, dende Castelló de la Plana, a través da N-340.
Localidades limítrofes
Vila-real limita coas localidades de Almassora, Onda, Betxí, Nules, Les Alqueries e Borriana, todas elas da provincia de Castelló.
Demografía
Vila-real ten 50.626 habitantes (INE 2008).
<small style="line-height: 100%;"> 1 Entre o censo de 1991 e o anterior, mingua a poboación porque se independizan Les Alqueries (3.625 hab. en 1991).
Juan Jacobo Durán Loriga
Traxectoria
Destinado na súa cidade natal, deixou o exército sendo comandante. Debido á súa grande paixón polas matemáticas, fundou unha academia na que se facía a preparación para o ingreso no exército e as escolas de enxeñería e arquitectura.
Vila-real
Economía
Os pavimentos e revestimentos foron conformando un ciclo produtivo, pechado e integrado na cidade, que a converteu no centro azulexeiro máis importante de España e nun dos punteiros de Europa. Hoxe a vida económica da cidade, sen dúbida, aínda que non dun xeito exclusivo, móvese a partir do motor da cerámica que impulsa ao resto de sectores produtivos e institucionais. Esta especialización azulexeira, reflectida no feito de que a poboación activa do sector secundario sexa a maioritaria, non foi inconveniente para que o propio sector cerámico e outros continúen apostando por investimentos e modernizacións en citricultura.
Deportes
O Villarreal Club de Fútbol é o principal club deportivo da cidade con 42 equipos en competicións oficiais. O primeiro equipo é, nas últimas décadas, un habitual da Primeira División, categoría na que se proclamou subcampión en 2008. Tamén participou en varias edicións das competicións continentais, chegando mesmo ata as semifinais da Liga de Campións. O equipo xoga os seus partidos como local no estadio de la Cerámica, coñecido ata 2017 como El Madrigal.
O trinquet municipal leva o nome de Trinquet Salvador Sagols en homenaxe ao pilotari Salvador Sagols Gavarri. Outro destacado xogador de pelota valenciana foi Mezquita (José Jorge Mezquita García).
Juan Jacobo Durán Loriga
Traxectoria
Durante moitos anos dedicouse ao estudo das matemáticas. En 1888 obtivo a medalla de ouro e diploma na Exposición Universal de Barcelona. Chegou a ser membro de numerosas institucións nacionais e estranxeiras e publicou múltiples traballos de investigación matemática.
Referencias familiares
Juan Jacobo é o maior dos cinco fillos do matrimonio formado por Ricardo Durán Lira e Josefa Loriga Taboada (a familia Durán era unha familia de mariños e a familia Loriga era unha familia de artilleiros). Este matrimonio casou na Igrexa Castrense da Coruña o 12 de agosto de 1853 e Juan Jacobo foi bautizado na mesma igrexa o 18 de xuño de 1854.
Durán Loriga casou con Consuelo Salgado Guitián, coa que tivo seis fillos: Antonio, José, Pilar, Miguel, Consuelo e Carmen. No ano 1886, o matrimonio aparece censado na Praza de María Pita, 17, 1º e no ano 1894, na mesma praza, pero no número 20.
Consideración nacional e internacional
miniatura|Tumba de Durán Loriga no [[cemiterio de Santo Amaro da Coruña.]] A consideración mostrada pola comunidade matemática internacional cara á figura de Juan Jacobo Durán Loriga queda patente na gran cantidade de amigos que tiña dentro do mundo matemático.
Na súa biblioteca destacan numerosos libros con dedicatorias manuscritas dos seus correspondentes autores. Así mesmo, Durán Loriga publica múltiples traballos en revistas estranxeiras, redactados por el mesmo nas linguas propias dos países nos que serían publicados.
Entre os matemáticos de sona internacional cos que tivo relación, pódese citar a Henri Poincaré e, sobre todo, a Charles Hermite.
Colaborou nas revistas españolas, Gaceta de Matemáticas e Progreso Matemático, e en diversas publicacións estranxeiras. Os seus traballos foron editados por diversas institucións e publicacións españolas, francesas, portuguesas, italianas, belgas, alemáns, holandesas,... Participou nos congresos de Zaragoza e Valencia, da Asociación Española para o progreso das Ciencias e nos da Association Française.
Foi membro da Real Academia de Ciencias de Madrid, socio fundador da Sociedad Matemática Española, Societé Mathematique de France, Associatión Française por l’avancement des Sciences, Circolo Matemático di Palermo, Sociedade Científica Antonio Alzate (México), Profesor honorario do Real Instituto de Lisboa Profesor honorario da Universidade de Tempio (Italia).
Foi nomeado académico da Real Academia Galega en xullo de 1910, e chegou a entregar o seu discurso de ingreso mais non puido tomar posesión ao falecer o 3 de decembro de 1911.
Curva de Durán Loriga
miniatura|Curva de Durán Loriga. En 1909 Durán Loriga presentou o artigo "Sobre un problema de Física”, onde propón a resolución dun problema que xorde no ámbito familiar. Relatouno do seguinte xeito no discurso preparado para a súa entrada na Real Academia Galega:
Durán Loriga trata de atopar o lugar xeométrico dos puntos do plano que reciben a mesma luz dos tres primeiros focos que do foco central e obtén unha curva de forma parecida á dun trevo, e cuxo nome científico é "Cuártica de clase 12 e xénero 3, bitanxente á recta do infinito nos puntos cíclicos, con 24 puntos de inflexión e 24 tanxentes dobres".
A curva descuberta por Durán Loriga chamou a atención dalgúns matemáticos estranxeiros, coma o profesor Lerch, de Praga, Retali e Gomes de Teixeira. Nesa época a teoría de cuárticas distaba moito de estar rematada, aínda que xa traballaran nela matemáticos do mérito de Euler, Plücker e Zeuthen.
Centenario do seu nacemento
O 3 de decembro de 1954 celebrouse, no Pazo Municipal, un acto conmemorativo do primeiro centenario do seu nacemento presidido polo Gobernador Civil e no que participan diversas autoridades civís, militares, culturais e educativas.
O reitor da Universidade de Santiago, Luis Legaz Lacambra, propuxo a creación dun premio para investigacións científicas, co nome do ilustre matemático.
Por indisposición do catedrático Ramón María Aller Ulloa, encargouse de facer unha descrición científica de Durán Loriga, o profesor de Ciencias da Universidade de Santiago, Enrique Vidal Abascal.
Sesquicentenario (150 anos) do seu nacemento
Para celebrar esta efeméride, o Club Matemático Durán Loriga -coordinado polos profesores do IES Otero Pedrayo, Santiago López Arca e Gonzalo Temperán Becerra-, xunto con outras entidades locais: AGAPEMA, Biblioteca Municipal de Estudos Locais e Forum Metropolitano, organizaron unha serie de actividades:
Ceftizoxima
Ceftizoxima é un antibiótico beta-lactámico pertencente á terceira xeración de cefalosporinas. Foi comercializado baixo o nome de Cefizox pero xa está discontinuada de moitos mercados, incluíndo o estadounidense.
Espectro de acción
Ceftizoxima posúe un espectro semellante a outras cefalosporinas da mesma xeración, coma cefotaxima. Ten actividade fronte diversos microorganismos:
Bacterias grampositivas
Bacterias gramnegativas
Non obstante, os Enterococcus spp, Listeria monocytogenes e Pseudomonas aeruginosa son resistentes.
Indicacións clínicas
Ceftizoxima foi aprobado pola FDA para infección respiratoria, infección urinaria, gonorrea, infección abdominal, infección de pel e partes brandas, meninxite por Neisseria meningitidis e infección ósea.
Embarazo e lactación
Ceftizoxima non demostrou danos fetais en animais, mais non se experimentou en humanos. Excrétase en pequenas cantidades no leite materno.
Parque Natural dos Vales Occidentais
O Parque Natural dos Vales Occidentais é un parque natural situado no extremo occidental do Pireneo aragonés, formada polos vales da comarca da Jacetania. Con preto de 2000 quilómetros cadrados, contén toda a conca alta do río Aragón e os seus afluentes: Lubierre, Estarrún, Aragón Subordán, Veral, Majones e Escá. Debido ás diferentes altitudes e as diferentes orientacións; nestes vales existen 3 zonas ben diferenciadas: Ó norte atópanse os altos vales influídos pola existencia de antigos glaciares cuaternarios. As paisaxes foron alteradas polo xeo ó longo de séculos. Os bosques de faias, abetos, carballeiras e piñeiros son favorecidos pola alta pluviosidade e son fogar de diversas especies animais coma a pita do monte. Existen nesta zona unha reserva nacional de Caza e unha ZEPA.
Máis ó sur, atópase o Canle de Berdún cuberto maioritariamente por cultivos de cereais e chopos. No extremo sur atópanse as formacións rochosas da Serra de San Xoán da Peña (Monumento Natural) e da Peña Oroel cuberta por carballos e piñeiros, sendo estes un dos bosques caducifolios mellor conservados da Península Ibérica.
O parque é refuxio dos últimos osos pardos dos Pireneos. Outras especies a salientar son o Peto montañés, o armiño, o Gabeador vermello ou a Rosalía alpina, un escaravello de cor azulada.
Raimundo Rodríguez Neira
Raimundo Rodríguez Neira, nado na Coruña e finado en Marín o 14 de agosto de 1936, foi un xastre, músico e político galego.
Traxectoria
Músico que tocaba o bombardino na banda de música municipal de Pontevedra. Tras o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, o 13 de agosto dese ano Bruno Schweiger e mais un falanxista pontevedrés preséntáronse na rúa Don Filiberto buscándoo; como non se atopaba nesa casa, dirixíronse ao bar Capacho, onde residía. Raimundo negouse a subir ao coche e fuxiu, disparáronlle, pediu protección inutilmente a unha parella de gardas de asalto que facían garda en Correos. Tras ser detido e levado en coche, foi paseado na Cruz de Maceira (en San Tomé de Piñeiro, na estrada entre Marín e Moaña, case no límite administrativo entre os dous concellos), sitio habitual de actuación das patrullas represoras. O seu cadáver apareceu ao día seguinte en Marín cun tiro na caluga.
Carme Vidal
O nome de Carme Vidal pode referirse a:
Ribadavia
Ribadavia é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca do Ribeiro. Segundo o IGE en 2019 tiña 5.024 habitantes (5.540 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é.
Xeografía
Está atravesada polo río Avia, pouco antes da súa desembocadura no río Miño, entre a serra do Faro e a serra do Suído. Pode chegarse alí a través da N-120 e a A-52.
Historia
miniatura|left|Foro de Ribadavia (1164). A zona xa era poboada na época castrexa. Coa chegada dos romanos proseguiu o aproveitamento mineral (especialmente do ouro) e das augas termais. Segundo Estrabón a mediados do século II xa se elaboraba viño do Ribeiro. Posiblemente se corresponda coa poboación romana de Abobrica.
A rexión foi asolada no 754 polas tropas de Abdul-Azis e conquistada no 793 por Abdul-Malek, sendo máis tarde reconquistada por Afonso II. Durante a Idade Media foi coñecida como Rippa Avie. Foi capital do Reino de Galicia entre os anos 1065 e 1071, durante o reinado do rei Don García. No século XII aumentou o poder económico da vila, o que derivou nun aumento demográfico. Este auxe coincidiu co dos mosteiros de San Clodio de Leiro, Melón e Oseira e da encomenda da Orde de Malta en Beade. Fernando II concedeulle en 1164 o foro de cidade, entón chamada Bobou, e entregouna a Xoán Arias da Casa de Traba
Na vila prosperou unha comunidade xudía na zona da Porta Nova, que traballaban de comerciantes e artesáns. O Barrio Xudeu conserva aínda as súas características propias, sendo declarado monumento nacional.
miniatura|Asedio e toma de Ribadavia polas tropas do duque de Láncaster nas Chroniques d'Angleterre. En 1375 Henrique II de Castela nomeou a Pedro Ruiz Sarmiento señor de Ribadavia e Adiantado Maior do Reino de Galicia polo seu apoio na guerra dinástica contra o seu medio irmán Pedro I. Así perdeu o status de vila reguenga e iniciouse o señorío dos Sarmiento. En 1386 foi asediada durante nove meses polas tropas do duque de Lancaster, tralo cal foi invadida. o conflito quedou liquidado tralo acordo de Baiona (1388).
A partir do século XIV comezou a comercializarase o viño a través do porto de Pontevedra cara ao estranxeiro: Francia, Portugal, Italia e especialmente Inglaterra. En 1476 os Reis Católicos concederon o condado de Ribadavia a Bernardino Pérez Sarmiento pola axuda na guerra contra Xoana a Beltranexa e o seu aliado Pedro Madruga. En 1494 os mesmos reis expulsaron os xudeus dos seus reinos. En Galiza non houbo pogroms ao se converteren os hebreos ou fuxiren ao reino de Portugal durante as visitas da Inquisición.
En 1840 formouse a banda de música da vila, La Lira de Ribadavia, considerada a máis antiga de Galiza. En 1853 a praga do oídio minguou as vides, e en 1892 foron o mildio e a filoxera. Isto provocou que as variedades autóctonas da planta desen lugar a outras máis fortes pero de menor calidade.
Durante a guerra carlista, houbo enfrontamentos na comarca entre a banda de Mateo Guillade e as tropas da milicia nacional. Durante a revolución de 1868 estaba de rexedor local Cesáreo Rivera Abraldes, primeiro alcalde do sexenio democrático (1868-1873). Durante o seu mandato organizou unha milicia local de oito compañías para defenderse das partidas carlistas. Fundou a loxa masónica Luz de Avia, activa entre 1871 e 1894. O 4 de marzo de 1881 inaugurouse a estación de Ribadavia, a medio camiño entre Vigo e Ourense.
A comezos do século XX xermolou o asociacionismo agrarista, co fin de modernizar os cultivos e para derogar os foros existentes, destacando as asociacións de Ribadavia e San Paio. En Ventosela tivo lugar un mitin en 1920.
Tralo Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 o alcalde Benito Gallego Montero foi detido, xulgado e fusilado en Ourense. En 1943 o alcalde Tirso Sánchez Rey foi nomeado procurador en Cortes. O concello pertenceu até 1954 á diocese de Tui-Vigo, pasando nese ano á diocese de Ourense, xunto cos de Melón, Carballeda de Avia, Leiro, Beade e Padrenda
Ribadavia na literatura popular
Conta unha lenda que había un ermitán chamado Pedro en Ribadavia, que era quen traía as augas quentes a esta vila. Un día enfermou e creu morrer, pero un pastor que andaba por aí chamou un médico e curou. Desde aquela, Pedro e o pastor fixéronse amigos e este leváballe comida ó ermitán. Había tamén unha moza, Aurora, filla dun adegueiro, que estaba namorada do pegureiro, se ben este rexeitábaa por crer que a moza era unha enviada do demo. Aurora, para vingarse do desprezo do mozo, roubou un cáliz na igrexa e agochouno no zurrón do mozo, acusándoo por ladrón, polo que foi perseguido polos veciños de Ribadavia, apedreado e morto. Cando Pedro o soubo, desviou as augas quentes desde Ribadavia a Ourense, e fixo que xurdiran nas Burgas. El mesmo marchou a vivir a esta cidade.
Nolwenn Leroy
Nolwenn Le Magueresse, máis coñecida polo seu nome artístico Nolwenn Leroy, nada o 28 de setembro de 1982 en Saint-Renan, Finistère, é unha cantautora e instrumentista bretoa.
Eparquía de Buenos Aires
A eparquía de Buenos Aires é algunha das seguintes divisións eclesiásticas con sé na devandita cidade Arxentina:
Antonio Candido
Antonio Candido de Mello e Souza, nado no Río de Xaneiro o 24 de xullo de 1918 e finado en São Paulo o 12 de maio de 2017, foi un sociólogo, crítico literario e profesor universitario brasileiro. Foi Premio Camões en 1998.
Traxectoria
Fillo do médico Aristides Candido de Mello e Souza e de Clarisse Tolentino de Mello e Souza, pasou a infancia entre os límites xeográficos e culturais de Minas Xerais e São Paulo (Cássia, Pozos de Caldas e San João da Boa Vista), para fixarse na cidade São Paulo en 1937.
Ingresou na Facultade de Dereito e na Facultade de Filosofía, Letras e Ciencias Humanas da Universidade de São Paulo en 1939, abandonando a primeira o quinto ano e graduándose en Ciencias Sociais en 1942.
Estudoso da literatura brasileira e estranxeira, é autor dunha obra crítica extensa, respectada nas principais universidades do Brasil. Á actividade de crítico literario sumouse a actividade académica, como profesor da Facultade de Filosofía, Letras e Ciencias Humanas da Universidade de São Paulo (USP), onde, entre outros feitos, introduciu, en 1962, a literatura comparada, transformando a disciplina de Teoría Literaria en Teoría Literaria e Literatura Comparada. Foi tamén profesor emérito da USP e da Universidade Estadual Paulista (UNESP), e doutor honoris causa da Universidade Estadual de Campinas (Unicamp) e da Universidade da República do Uruguai (2005).
Suíza nos Xogos Olímpicos
Suíza competiu por vez primeira nos Xogos Olímpicos na edición inaugural de 1896. Suíza boicoteou os Xogos Olímpicos de 1956 en Melbourne, mais as probas de hípica deses Xogos celebráronse en Estocolmo, onde o equipo suízo gañou a medalla de bronce.
Antonio Candido
Traxectoria
Iniciou súa carreira como crítico na revista Clima (1941-1944), xuntamente con Paulo Emílio Salles Gomes, Alfredo Mesquita, Décio de Almeida Prado, Gilda Rocha de Mello e Souza (filla dun primo de Mário de Andrade), con quen acabou casando, e outros.
Suíza nos Xogos Olímpicos
Os deportistas suízos gañaron un total de 205 medallas nos Xogos de Verán, e outras 153 nos Xogos de Inverno.
Antonio Candido
Traxectoria
É considerado un dos grandes expoñentes da crítica literaria brasileira polo feito das súas obras se teren tornado base esencial para o debate da formación literaria nacional asociada a unha construción sociológica e ao humanismo. De método dialético, comparatista e sociológico, anticipou a interdisciplinaridade para entender a literatura como expresión da cultura brasileira. Como militante político, foi un dos varios precursores do socialismo democrático no Brasil.
A súa idealización do Suplemento Literario, en 1956, caderno de crítica anexo ao xornal O Estado de S. Paulo, até 1966, contando con colaboración de Paulo Emílio Salles Gomes, Wilson Martins, do propio Antonio Candido e outros, é visto como marco do pensamento crítico brasileiro. A súa obra máis influente, Formação da Literatura Brasileira, foi lanzada en 1959. Estreitou relacións e amizades con polo menos dúas das grandes xeracións de importantes escritores brasileiros, como Oswald de Andrade, Guimarães Rosa, Graciliano Ramos, dos cales escribiu tamén recensións, estudos e críticas referenciais para o entendemento das súas obras.
Traxectoria política
Paralelo ás actividades literarias, Candido militou no Partido Socialista Brasileiro e participou do Grupo Radical de Acción Popular, integrado tamén por Paulo Emílio Salles Gomes, Germinal Feijó, Paulo Zingg e Antônio Costa Correia, editando un xornal clandestino, de oposición ao goberno ditatorial de Getúlio Vargas, chamado Resistencia. Antonio Candido axuda a consolidar a Unión Democrática Socialista (UDS). Coa disolución desta última, adhire á Esquerda Democrática, que en 1947 se funde cos remantes en UDS, para formar o Partido Socialista Brasileiro (PSB). Foi demandante a deputado estadual por esa sigla, na cal ocupou o cargo de dirixente da sección paulista e militou até 1954. Posteriormente, participou do proceso de fundación do Partido dos Traballadores, onde, entre outras funcións, foi Presidente do 1º Consello Curador da Fundación Wilson Pinheiro, fundación de apoio partidaria instituída polo PT en 1981, antecesora da Fundación Perseu Abramo. Foi afiliado ao PT até súa morte, apoiando a candidatura de Dilma Rousseff en 2010.
Traxectoria académica
En 1942 ingresou no corpo docente da Universidade de São Paulo (USP) como asistente de ensino do profesor Fernando de Azevedo, na cadeira de Socioloxía II, onde foi compañeiro de Florestan Fernandes. A partir de 1943 pasou a colaborar co xornal Folha da Manhã, en que escribiu diversos artigos e destacou os primeiros libros de João Cabral de Melo Neto e Clarice Lispector.
En 1945, obtivo o título de libre-docente coa tese Introdução ao Método Crítico de Sílvio Romero e, en 1954, o grao de doutor en Ciencias Sociais coa tese Parceiros do Rio Bonito, aínda hoxe un marco nos estudos brasileiros sobre sociedades tradicionais. Entre 1958 e 1960 foi profesor de literatura brasileira na Facultade de Filosofía, Ciencias e Letras de Assis, hoxe integrada á Universidade Estadual Paulista.
En 1961 regresou á USP e, a partir de 1974, tórnase profesor-titular de Teoría Literaria e Literatura Comparada da Facultade de Filosofía, Letras e Ciencias Humanas (así denominada a partir de 1970) da USP, sendo responsábel pola formación de gran parte da intelectualidade nacional, directa ou indirectamente. Entre os seus discípulos están Antônio Lázaro de Almeida Prado, Fernando Henrique Cardoso, Roberto Schwarz, Davi Arrigucci Jr., Walnice Nogueira Galvão, João Luiz Lafetá, Antônio Arnoni Prado e Antônio Luiz Cagnin entre outros.
Xubilouse en 1978, porén mantívose aínda como profesor do curso de posgrao até 1992, ano en que orientou a última tese, a do crítico mexicano Jorge Ruedas de La Serna e crítico atuante non só na vida literaria, como tamén na política, sendo un dos fundadores do Partido dos Traballadores. Recibiu o Premio Camões en 1998.
Antonio Candido foi o primeiro brasileiro a recibir o Premio Internacional Alfonso Reyes, un dos máis importantes da América Latina. Foi o 8 de outubro de 2005, en Monterrey, a cidade natal de Reyes. Escritores como Borges, Carpentier, Malraux, Octavio Paz, Harold Bloom figuran entre os premiados.
Vida persoal
Antonio Candido fcasou con Gilda de Mello e Souza, profesora de Estética no Departamento de Filosofía da Facultade de Filosofía, Letras e Ciencias Humanas da Universidade de São Paulo. Falecida o 25 de decembro de 2005, Gilda era filla dun primo do escritor Mário de Andrade, con quen conviviu na mesma casa por 12 anos e cuxa obra ela estudou, especialmente en O Tupi e o Alaúde. Candido deixou tres fillas: Ana Luísa e as tamén profesoras de Historia da USP, Laura de Mello e Souza e Marina de Mello e Souza.
Mesmo discreto, xubilado e afastado da vida social e académica, era frecuentemente requirido por alumnos e institucións, por conta da súa erudición.
Morte
Antonio Candido morreu o 12 de maio de 2017, en São Paulo, no transcurso dunha hernia de hiato inoperábel.
Guyot
A maioría dos guyots encóntranse no océano Pacífico. Os guyots mostran probas de que estiveron nalgún tempo emerxidos e sufriron unha subsidencia gradual pasando por distintas fases, como son: montaña rodeada de arrecifes, atol de coral e finalmente unha montaña mergullada de cume plano. O gradiente de inclinación da maioría dos guyots é duns 20º. Para ser considerado tecnicamente un guyot, un monte submarino debe ter polo menos unha altura de 914 m. Porén, hai moitos montes submarinos que teñen só de 91 m a 914 m. As construcións volcánicas oceánicas moi grandes, de diámetros de centos de km denomínanse mesetas oceánicas. Os montes submarinos orixínanse por extrusión de lavas bombeadas cara ao leito do mar en varias etapas desde o manto terrestre. Os montes submarinos proporcionan datos sobre os movementos das placas tectónicas sobre as cales se encontran e sobre a reoloxía da litosfera subxacente. A orientación dunha cadea de montes submarinos traza a dirección do movemento da placa litosférica sobre unha fonte de calor máis ou menos fixo na astenosfera. Estímase que hai uns 50 000 montes submarinos só na cunca do Pacífico. Os montes submarinos Emperador son un excelente exemlo dunha cadea volcánica completa que sufriu este proceso de formación e contén moitos guyots.
Outro factor que contribúe a que os guyots estean baixo a superficie da auga ten que ver coas dorsais oceánicas, como a mesoatlántica. As dorsais mesooceánicas esténdense gradualmente co tempo facéndose máis anchas, debido a que a lava fundida é empuxada cara á superficie da Terra e crea novas rochas. A medida que as dorsais se estenden, os guyots móvense con elas, polo que se afunden cada vez a máis profundidade no océano, xa que as dorsais estaban inicialmente nunha posición topograficamente máis alta. Así, canto máis tempo pasa, a máis profundidade se van encontrar os guyots. Aínda que os guyots poden ser de centos de millóns de anos de antigüidade, algúns guyots descubertos recentemente formáronse só hai 1 millón de anos, como o monte submarino Bowie situado na costa da Columbia Británica, Canadá.
Nome
Os guyots foron recoñecidos por primeira vez por Harry Hammond Hess en 1945, que recadou datos utilizando un equipo de ecosondas desde un barco baixo o seu mando durante a segunda guerra mundial. Os datos mostraban a configuración do fondo do mar e observou que algúns dos montes que aparecían tiñan un cume plano. Hess chamou a ese tipo de montes 'guyots' porque lle lembraban o Pavillón Guyot da Universidade de Princeston, que é un edificio de tellado plano dedicado á bioloxía e xeoloxía, o cal á súa vez foi nomeado así polo xeógrafo Arnold Henry Guyot (1807-1884). Hess postulou que os guyots foran anteriormente illas volcánicas que foran achairadas pola acción das ondas mariñas, aínda que actualmente se encontren baixo o nivel do mar. Esta idea foi utilizada para axudar a apuntalar a teoría da tectónica de placas.
Bob Dylan
Bob Dylan, nado en Duluth (Minnesota) o 24 de maio de 1941 co nome de Robert Allen Zimmerman, é un cantautor e poeta estadounidense. Foi, durante máis de cinco décadas, unha das maiores figuras na música popular, sendo considerado un dos compositores e músicos máis influentes e prolíficos do século XX.
Moitos dos máis soados traballos de Dylan datan da década de 1960, na cal se converteu nun cronista informal dos conflitos estadounidenses. Aínda que é ben coñecido por revolucionar o concepto dos límites da música popular en 1965 co single "Like a Rolling Stone" de seis minutos de duración, algunhas das súas primeiras cancións, como "Blowin' in the Wind" e "The Times They Are a-Changin'", convertéronse en himnos antibélicos e dos movementos civís da época, e a el nun artista popular e influente desde os anos sesenta ata hoxe en día. Un dos últimos álbums de estudio de Dylan, Modern Times, publicado en 2006, entrou directamente no primeiro posto da lista Billboard 200 e foi nomeado álbum do ano pola revista musical Rolling Stone.
As primeiras letras de Dylan incorporaban comentarios sobre a situación política e social ademais de referencias filosóficas e literarias que rompían coas convencións da música pop do seu tempo. Mentres expandía e personalizaba estilos musicais, mostraba unha firme devoción por moitas tradicións da música americana, desde o folk, o country, o blues, o gospel, o rock and roll e o rockabilly ata a música folk inglesa, escocesa e irlandesa, pasando polo jazz e o swing..
Dylan aparece nas súas actuacións cunha guitarra, un teclado e unha harmónica. Apoiado por unha cambiante aliñación de músicos, permaneceu de xira de forma constante desde finais da década de 1980, no que veu a coñecerse como o Never Ending Tour (a xira interminable). Os seus logros no estudo de gravación e como artista foron unha dos acenos de identidade da súa carreira, aínda que xeralmente considérase que a súa maior contribución consiste na composición e escritura de cancións.
Ao longo da súa carreira, Dylan foi recoñecido e honrado polas súas composicións, interpretacións e gravacións. Os seus discos valéronlle varios Grammys, Globos de Ouro e premios da Academia, e o seu nome áchase no Salón da Fama do Rock and Roll, o Salón da Fama de Compositores de Nashville e o Salón da Fama dos Compositores. En xaneiro de 1990, foi investido Cabaleiro da Orde das Artes e as Letras polo Ministro de Cultura de Francia Jack Lang. En 1999, foi incluído na lista das cen persoas máis influentes do século XX elaborada pola revista Time. No ano 2000, gañou o Premio de Música Polar da Real Academia Sueca de Música, e en 2004 alcanzou o segundo posto na lista dos 100 mellores artistas de todos os tempos elaborada pola revista Rolling Stone, logo de The Beatles. O 13 de xuño de 2007 foi premiado co Premio Princesa de Asturias das Artes, e en 2008 recibiu un recoñecemento honorario do Premio Pulitzer polo seu "profundo impacto na música popular e na cultura americana, marcado polas súas composicións líricas de extraordinario poder poético". Neste contexto, desde 1996 diversos autores e académicos nomearon a Dylan para a candidatura do Premio Nobel de Literatura. No 2016, Dylan recibiu o Premio Nobel de Literatura, "por ter creado novas expresións poéticas na gran tradición da canción americana".
1941-1960: orixe e comezos musicais
Robert Allen Zimmerman (en hebreo: Shabtai Zisel ben Avraham) naceu no hospital St. Mary de Duluth, Minnesota, o 24 de maio de 1941 e creceu en Hibbing, Minnesota, no Mesabi Iron Range ao oeste do Lago Superior. Os estudos realizados por varios dos seus biógrafos demostraron que os seus avós paternos, Zigman e Anna Zimmerman, emigraron desde Odesa (actual Ucraína) aos Estados Unidos por mor dun pogrom antisemita acaecido en 1905. Os seus avós maternos, Benxamin e Lybba Edelstein, eran xudeus lituanos que chegaron a América en 1902. Na súa autobiografía, Chronicles, Vol. 1, Dylan escribiu que o apelido da súa avoa materna era kirguís e que a súa familia procedía de Istambul.
Os seus pais, Abram Zimmerman e Beatrice "Beatty" Stone, formaban parte dunha reducida pero moi unida comunidade xudía. Robert Zimmerman viviu en Duluth ata os seis anos, cando o seu pai contraeu a poliomielite e a súa familia volveu á cidade natal da súa nai, Hibbing, Minnesota, onde pasou o resto da súa infancia. Robert viviu boa parte da súa mocidade escoitando a radio: nun primeiro momento, escoitando emisoras que transmitían música blues e country desde Shreveport ( Luisiana), e máis tarde rock and roll. Durante a súa estancia na escola, formou varias bandas, como The Shadow Blasters, de curta duración, ou The Golden Chords, con quen chegaría a tocar no programa de procura de talentos Rock and Roll Is Here to Stay. No anuario escolar de 1959, Robert Zimmerman marcou como a súa principal ambición "unirse a Little Richard". O mesmo ano, usando o pseudónimo de Elston Gunn, tocou en dous concertos con Bobby Vee, acompañando ao piano e improvisando palmas.
Zimmerman trasladouse a Minneapolis, Minnesota, en setembro de 1959 para matricularse na universidade estatal. Durante esta época, o seu inicial interese no rock and roll deixou paso a un achegamento á música folk americana. En 1985, Dylan explicou a súa atracción cara á música folk: Pronto comezou a tocar no 10 O'Clock Scholar, unha cafetería a poucos bloques do campus universitario, e viuse involucrado no circuíto do folk do distrito comercial de Dinkytown.
Durante os seus días en Dinkytown, Zimmerman pasou a chamarse a si mesmo "Bob Dylan". Nunha entrevista concedida en 2004, Dylan dixo: "Naces, xa sabes, con nomes equivocados, pais equivocados. Quero dicir, iso sucede. Pódeste chamar como queiras. Este é o país da liberdade". Na súa autobiografía, Crónicas, Vol. 1, Dylan escribiu sobre o cambio de nome:
1960-1963: traslado a Nova York e contrato con Columbia
A partir de febreiro de 1961, Dylan tocou en varios clubs de Greenwich Village. O seu paso por estes clubs, foi fundamental para entender a súa concepción da música. En setembro, comezou a gañar certa reputación grazas a unha recensión de Robert Shelton en The New York Times durante un concerto no Gerde's Folk City. O mesmo mes, Dylan tocou a harmónica para Carolyn Hester durante a gravación do seu terceiro álbum, coincidindo co produtor John H. Hammond. Hammond contratou a Dylan para Columbia Records en outubro.
As interpretacións incluídas no seu primeiro traballo para Columbia, titulado Bob Dylan e publicado en 1962, consistían en material de música folk, blues e gospel combinado con dúas composicións propias, "Song to Woody" e "Talkin' New York". O álbum obtivo escaso éxito comercial, vendendo 5000 copias no seu primeiro ano, o cal era suficiente para rescindir o contrato. Dentro de Columbia, Dylan comezou a ser tachado como o "protexido de Hammond" e suxeriron finiquitar o seu contrato. A pesar diso, Hammond defendeu fortemente a Dylan, e ao mesmo tempo atopou un bo defensor en Johnny Cash, quen fichara por Columbia meses antes. Durante o seu traballo para Columbia, Dylan tamén gravou varias cancións baixo o pseudónimo de Blind Boy Grunt para a revista de música folk Broadside Magazine.
miniatura|175px|Bob Dylan con [[Joan Baez na marcha polos Dereitos Civís en Washington, D.C. en 1963.]]
Ao mesmo tempo, o seu segundo álbum, The Freewheelin' Bob Dylan, publicado en maio de 1963, serviu a Dylan para crecer como cantante e especialmente como compositor. Gran parte das cancións incluídas no álbum foron etiquetadas como cancións protesta, inspiradas parcialmente en Woody Guthrie e influídas pola paixón de Pete Seeger polas cancións tradicionais. "Oxford Town", por exemplo, reflicte de forma irónica a matriculación de James Meredith como o primeiro negro en entrar na Universidade de Mississippi.
Unha das súas cancións máis famosas, "Blowin' in the Wind", deriva parcialmente na súa melodía da canción tradicional "No More Auction Block", mentres que a súa letra cuestiona o status quo social e político da época. A canción foi amplamente versionada e converteuse nun éxito internacional da man de Peter, Paul and Mary, sentando un precedente para moitos outros artistas que se alzarían con éxitos a través de composicións de Dylan. Pola súa banda, a canción "A Hard Rain's a-Gonna Fall" está baseada na balada de folk "Lord Randall". Coas súas referencias á apocalipse nuclear, a canción gañou resonancia durante o desenvolvemento da crise dos mísiles de Cuba. Do mesmo xeito que "Blowin' in the Wind", "A Hard Rain's a-Gonna Fall" marcou unha importante dirección na composición de novas cancións, mesturando o uso do monólogo interior e a lírica imaxinativa coas formas tradicionais do folk.
Aínda que as primeiras cancións de Dylan solidificaron a súa temperá reputación, The Freewheelin' Bob Dylan tamén inclúe cancións de amor mesturadas cunha lírica irónica e ata ás veces bromista. O humor converteuse nun dos alicerces da personalidade de Dylan, impresionando a oíntes tales como os Beatles. Respecto diso, George Harrison comentou: "Puñámolo e trasladábanos. O contido das súas cancións e a súa actitude era incriblemente orixinal e marabillosa".