cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paul Berg
Investigacións científicas
Os seus estudos como posgraduado incluíron o uso de trazadores radioisotópicos no metabolismo intermedio. O resultado foi a comprensión sobre como os alimentos son convertidos en material celular, a través do uso de carbonos isotópicos ou átomos nitroxenados pesados. A súa tese doutoral é agora coñecida como a conversión de ácido fórmico, formaldehido e metanol para reducir completamente os grupos metilo a metionina. Foi tamén un dos primeiros en demostrar que os cofactores do ácido fólico e a vitamina B12 tiñan influencia nos procesos mencionados.
En 1980 recibiu o Premio Nobel de Química xunto a Walter Gilbert e Frederick Sanger polos seus traballos sobre a bioquímica dos ácidos nucleicos, e en especial polo estudo do ADN híbrido.
Os novos traballos do profesor Berg foron no campo da bioquímica metabólica, e como profesor na Universidade de Stanford estivo investigando nos campos de bioloxía molecular e a recombinación do ADN. El e o seu equipo estiveron investigando sobre o virus VIH. O virus VIH-1 induce unha inmunodeficiencia que infecta as células T4.
Berg recibiu a Medalla nacional de Ciencia en 1983, de mans do presidente Ronald Reagan.
Quebec Nordiques
Construción dun novo pavillón e intentos por regresar á NHL
A oferta da cidade de Quebec en 2015 por un equipo de expansión, se ben non foi descartada por completo, debilitouse significativamente lodo de que o dólar canadense se devaluara fronte á súa contraparte estadounidense. En xuño de 2016 díxose que a oferta da cidade de Quebec seguía a ser considerada seriamente, mais non decidida aínda. Finalmente a liga decidiu "diferir" a oferta de Quebec para un momento posterior. O Centre Vidéotron acolleu algúns partidos de exhibición preivios á 2016 World Cup of Hockey, un torneo internacional operado pola NHL, así como un par de partidos de pretemporada da NHL en anos sucesivos.
Co anuncio da creación dun equipo de expansión en Seattle en decembro de 2018, o comisario Gary Bettman declarou que non se consideraban máis equipos de expansión nun futuro previsible, rexeitando efectivamente a oferta da cidade de Quebec.
Rivalidades
Os Quebec Nordiques mantiveron unha forte rivalidade co outro equipo quebequés presente na National Hockey League, os Montreal Canadiens. Os enfrontamentos entre ambos equipos foron coñecidos como a "Batalla de Quebec". A rivalidade entre ambos equipos non se trasladou inmediatamente ao xeo e a maior rivalidade comezou nos play-offs da tempada 1981-82, cando os Nordiques eliminaron os Habs no quinto partido da serie cun gol gañador de Dale Hunter, e durou ata a tempada 1994-95, cando o equipo foi trasladado a Denver.
Durante o tempo que os Nordiques competiron na NHL enfrontáronse 113 veces aos seus veciños de Montreal, cun rexistro claramente favorable aos Canadiens, con 26 vitorias, 39 derrotas e 12 empates, e con 449 goles para os Canadiens por 367 dos Nordiques. Os dous equipos enfrontáronse cinco veces nos play-offs, cun balance de tres vitorias a dúas favorable ao equipo de Montreal, que venceu en 17 partidos por 14 dos Nordiques, anotando 105 goles fronte a 85 dos de Quebec. A rivalidade cos Habs dexenerou o 20 de abril de 1984 nunha liorta multitudinaria entre os xogadores de ambos equipos que finalizou con 200 minutos de penalización e 12 xogadores expulsados nun partido que se acabarían adxudicando os de Montreal por 5 goles a 3 e que foi chamado "Batalla de Venres Santo".
Logotipos
miniatura|A [[bandeira de Quebec con catro flores de lis, un dos distintivos da franquía quebequesa.]] Nas 23 tempadas que os Quebec Nordiques disputaron na WHA e na NHL o logotipo da franquía foi sempre o mesmo con pequenas variacións. O primeiro logotipo do equipo representaba un "N" vermello bordeado cunha liña branca e outra azul ao carón dun stick vermello cun puck azul sobre a pá, formando o "N" e o stick un iglú, na parte superior unhas letras azuis din "Nordiques" e na parte inferior "Québec", rodeado todo por un círculo vermello. O mesmo logotipo mantívose durante as primeiras tempadas da franquía na NHL, eliminando o círculo e o texto do logotipo a partir da tempada 1985-86. Os equipamentos do equipo cando xogaba como local tiñan o fondo branco con detalles en azul, mentres que o segundo equipamento era azul con detalles en branco. Os equipamentos apenas sufriron modificacións dende que a franquía entrou na NHL, as únicas modificacións que se fixeron nas mesmas foron nos logotipos e nos dorsais das camisolas.
Outro distintivo da franquía era a flor de lis, un elemento presente tamén na bandeira do Quebec. Dependendo do equipamento do equipo a flor de lis aparecía en distintas cores: vermella, branca ou azul. Primeiramente o logotipo alternativo era vermello ou branco co bordo en vermello na tempada 1974-75, mais a partir de 1975 sempre apareceu en azul ou en branco dependendo de se a camisola era azul ou branca. O logotipo da flor de lis aparecía na parte inferior e nos ombreiros da camisola.
A pesar de que os Quebec Nordiques desapareceron en 1995, estaba previsto que a imaxe do equipo cambiase por completo se a franquía tivera permanecido na cidade de Quebec. O escudo e a nova imaxe ía ser a dun husky siberiano de cor gris con detalles en azul mariño sobre un triángulo invertido verde azulado e negro. A variación tamén se tería realizado nos equipamentos, que pasarían a adoptar as cores azul mariño e branco con detalles en verde azulado.
Radios
As seguintes emisoras de radio retransmitiron os partidos dos Nordiques ao longo da súa historia:
Televisións
Dúas canles de televisión retransmitiron os partidos da franquía ao longo da súa historia, a excepción das tempadas 1976-77 e 1977-78, cando ningunha televisión retransmitiu os partidos.
Pavillón
miniatura|300px|Exterior do Colisée de Québec. miniatura|300px|Interior do Colisée de Québec durante o quecemento dun partido dos Nordiques en 1986. Durante a súa existencia os Quebec Nordiques xogaron os seus partidos como local no Colisée de Québec (tamén coñecido como Colisée Pepsi), un pavillón comezado a construír o 24 de maio de 1949 e inaugurado o 8 de decembro dese mesmo ano. Aínda que a capacidade inicial do pavillón era de 10.034 espectadores, este foi obxecto de varias ampliacións:
Nas 23 tempadas de existencia da franquía, asistiron ao Colisée un total de 11.395.718 espectadores durante a liga regular (tanto na WHA como na NHL), mentres que nos 66 partidos dos play-offs que disputou na WHA e na NHL asistiron 852.713 espectadores, cunha media de 12.920 espectadores por partido. A continuación os datos de asistencia no Colisée de Québec:
Afiliacións
As franquías das ligas maiores teñen un equipo limitado por convenio, polo que contan cun ou máis equipos «afiliados» ou filiais que cada ano compiten en ligas menos importantes. Isto permítelles recrutar xogadores xoves na repesca anual permitíndolles mentres continuar o seu desenvolvemento sen comezar demasiado cedo na alta competición. Ademais, estes equipos afiliados (tamén chamados clubs escola ou farm teams en inglés) constitúen unha reserva de talentos para as franquías das ligas maiores, que os incorporan en función das lesións e/ou a baixa forma de xogadores do equipo. A excepción dos equipos propietarios do seu propio club escola, as afiliacións finalizan cun acordo contractual e non son permanentes. Dende os seus inicios, os Nordiques tiveron as seguintes afiliacións:
Afiliacións secundarias
Ademais destes equipos, as franquías da NHL posúen unha ou dúas afiliacións denominadas «secundarias» con equipos que compiten en ligas menores. Estes equipos son empregados xeralmente como depósito de xogadores para os equipos anteriores en caso de ausencias por lesión de xogadores ou partidos cun equipo da NHL. Ao longo da súa historia, os Nordiques tiveron as seguintes afiliacións secundarias:
Capitáns do equipo
miniatura|250px|Jean-Guy Gendron, primeiro capitán dos Nordiques. Ao longo da súa historia, os Nordiques tiveron 10 capitáns, tres durante o seu período na WHA e nove nas tempadas que o equipo de Quebec xogou na NHL. O primeiro capitán da historia da franquía foi o canadense Jean-Guy Gendron, mentres que o primeiro capitán da franquía na NHL foi Marc Tardif, que xa exercera de capitán nas últimas tres tempadas do equipo na WHA. O último capitán do equipo foi Joe Sakic, que foi o primeiro capitán da franquía logo do seu traslado a Denver. De todos os xogadores os que máis tempo exerceron a capitanía do equipo foron o quebequés Marc Tardif e o eslovaco Peter Šťastný, ambos liderando o equipo durante cinco anos. O estadounidense Robbie Ftorek foi o primeiro xogador non nado no Canadá que exerceu a capitanía, sendo o único capitán non canadense do equipo xunto con Šťastný. Todos os capitáns do equipo nados no Canadá o fixeron na provincia do Quebec agás Joe Sakic, nado na Columbia Británica.
Eleccións na primeira rolda do draft
Cando se creou a World Hockey Association, decidiuse que tivera un encontro anual de escolla de xogadores afeccionados. A idade mínima de admisibilidade estableceuse en 17 anos coa esperanza de poder contratar aos xogadores antes de que os equipos da National Hockey League o puideran facer. Esta sección presenta as eleccións de primeira rolda do draft dos Nordiques así como os equipos menores nos que xogaban estes xogadores.
A NHL organiza igualmente as súas escollas, e organízaas dende 1963. Entre 1989 e 1991, a franquía tivo tres veces a primeira posición no draft: Mats Sundin, Owen Nolan e finalmente Eric Lindros.
Esta sección presenta o ano e as eleccións de primeira rolda do draft dos Nordiques:
{|
Líderes históricos
Para os significados das abreviaturas véxase estatísticas do hóckey sobre xeo.
Números retirados
Os Quebec Nordiques retiraron catro dorsais nas súas máis de dúas décadas de existencia. Dos catro dorsais retirados polo equipo dous pertenceron a xogadores que foron introducidos no Hockey Hall of Fame: o quebequés Michel Goulet e o eslovaco Peter Šťastný. O equipo que se formou en 1995 en Denver, os Colorado Avalanche, devolveron os catro números á circulación.
Adestradores
Ao longo da historia dos Nordiques, trece adestradores dirixiron ao equipo. Algúns como Maurice Filion e Michel Bergeron dirixiron ao equipo en diferentes períodos. Filion dirixiu o equipo en tres períodos, os dous primeiros co equipo xogando na WHA e o terceiro co equipo xa na NHL, sendo o único adestrador xunto con Jacques Demers que adestrou os Nordiques tanto na WHA como na NHL. O seu primeiro adestrador, o célebre Maurice Richard, dimitiu despois de tan só dous partidos disputados. Pola súa banda, Michel Bergeron foi a persoa que máis tempadas e máis partidos estivo á fronte do equipo quebequés, cun total de oito tempadas, sete delas consecutivas, e 702 partidos no banco dos Nordiques, todos eles na NHL. Ademais Bergeron conseguiu o mellor rexistro de vitorias nos play-offs na NHL, conseguindo un 45,6% de vitorias, mentres que Marc Crawford conseguiu a mellor marca de vitorias da franquía na liga regular cun 67,7% na única tempada que permaneceu nos Nordiques. O único adestrador que conseguiu un título para a franquía foi Marc Boileau, que no seu primeiro ano no banco do equipo levouno a conquistar o Avco World Trophy como campión da WHA co mellor rexistro histórico da franquía nuns play-offs cun 70,6% de vitorias.
Directores xerais
miniatura|Pierre Page foi director xeral dos Nordiques entre 1990 e 1994. Ao longo da súa historia os Nordiques tiveron un total de seis directores xerais, se ben Maurice Filion ocupou o posto en dúas etapas distintas, a primeira delas entre 1974 e 1988, e a segunda tan só tres meses en 1990. O primeiro director xeral dos Nordiques foi Marius Fortier, que estivo pouco menos dun ano na nova franquía. O único director xeral co que o equipo conseguiu un título foi con Filion, con quen o equipo conquistou o Avco World Trophy como campión da World Hockey Association. Filion foi ademais a persoa que máis tempo ocupou o cargo con case 14 anos á fronte da franquía, foi ademais o primeiro en ocupar o posto logo do ingresso dos quebequeses na NHL e o único á fronte da franquía nas dúas ligas nas que competiu. Pola súa banda Pierre Lacroix foi o derradeiro director xeral dos Nordiques, mais seguiu no posto logo do traslado do equipo a Denver, sendo o primeiro director xeral dos Colorado Avalanche.
Membros do Hall of Fame
Esta sección presenta as principais personalidades vinculadas á historia dos Nordiques que foron introducidas no Hockey Hall of Fame. Cada ano, son introducidos como máximo catro xogadores, dous «construtores» e un árbritro ou xuíz de liña.
Xogadores
De todas as personalidades da historia do equipo, catro xogadores que vestiron a camisola dos Nordiques foron introducidos no Hall of Fame ao finalizar as súas carreiras. Destes xogadores, Michel Goulet e Peter Šťastný desenvolveron a maior parte das súas carreiras profesionais no equipo quebequés, tendo disputado once e dez tempadas respectivamente nos Nordiques, ademais Joe Sakic desenvolvería a súa carreira íntegra nos Nordiques e en Colorado Avalanche, o equipo nado froito da relocalización da franquía en Denver (Colorado).
Posteriormente Šťastný formou parte do comité que designa as novas personalidades do hóckey introducidas no Hall of Fame.
Outras personalidades no Hall of Fame
Amais destas catro personalidades, dous adestradores do equipo foron introducidos no Hall of Fame despois da súa carreira como xogadores na NHL. É o caso de Jacques Plante, que adestrou ao equipo durante a tempada 1973-1974 e que foi introducido en 1978. Guy Lapointe, adestrador adxunto de Michel Bergeron na NHL entre 1984-1985, e André Savard, Ron Lapointe e Jean Perron entre 1987 e 1990, foron introducidos en 1993.
Por último, Guy Lafleur foi introducido no Hall of Fame en 1988, pero xogou un centenar de partidos cos Nordiques en dúas tempadas, ao principio dos anos 1990.
Estatísticas da franquía
Antes de xogar na National Hockey League, os Quebec Nordiques xogaron sete tempadas na World Hockey Association antes de que as dúas ligas se fusionaran. Nas tempadas que a franquía competiu na WHA xogou un total de 556 partidos cun balance de 295 vitorias, 237 derrotas e 24 empates, anotando un total de 2.274 goles e encaixando 2.121. Agás as dúas primeiras tempadas que competiu na WHA, os Nordiques sempre participaron nos play-offs, disputando un total de 52 partidos, dos cales gañou 26 e perdeu outros 26, cun balance de 204 goles a favor por 198 en contra. A mellor participación nas series eliminatorias da franquía tivo lugar na 1976-77, cando gañou a final da liga e alzou o seu único Avco World Trophy tras derrotar na final aos Winnipeg Jets por 4 partidos a 3.
Nas 16 tempadas dos Nordiques na NHL o equipo xogou un total de 1.256 partidos na liga regular cun balance de 497 vitorias, 599 derrotas e 160 empates. Amais o equipo marcou 4.625 goles e encaixou 4.883. Gañou dous títulos de división nas tempadas 1985-86 e na 1994-95. Nas súas nove participacións nos play-offs xogou 80 partidos cun rexistro de 35 vitorias e 45 derrotas, marcando un total de 247 goles e encaixando 286. As mellores participacións do equipo de Quebec nas series eliminatorias foron nas tempadas 1981-82 e 1984-85, cando o equipo alcanzou as finais da Conferencia Leste (semifinais da NHL).
A franquía rexistrou os seguintes récords na WHA e na NHL:
Na World Hockey Association
miniatura|150px|O Avco World Trophy. O Avco World Trophy é o equivalente á Stanley Cup da NHL para a WHA: o trofeo recompensa ao final de cada tempada ao mellor equipo na final dos play-offs. Os Nordiques gañaron o Avco World Trophy na tempada 1976-77.
O Bill Hunter Trophy era entregado anualmente ao máximo puntuador da liga regular da WHA, e dous xogadores gañárono xogando nos Nordiques. Marc Tardif gañouno na tempada 1975-76 con 148 puntos, e Réal Cloutier con 141 na tempada seguinte. Na tempada 1977-1978, Tardif conseguiu por segunda vez este trofeo ao conseguir 154 puntos, o máximo número de puntos anotados por un xogador nunha tempada na WHA. Cloutier foi o mellor puntuador da anterior tempada da WHA con 129 puntos na tempada 1978-79.
O Dennis A. Murphy Trophy era entregado ao final de cada tempada ao mellor defensa. Jean-Claude Tremblay gañou en dúas ocasións o trofeo, na tempada 1972-73 e na 1974-75.
O Gordie Howe Trophy, chamado «Gary L. Davidson Trophy» nas tres primeiras tempadas da WHA, era entregado anualmente ao mellor xogador da tempada. Marc Tardif foi designado mellor xogador da competición en dúas ocasións: nas tempadas 1975-76 e 1977-78.
O mellor xogador dos play-offs da World Hockey Association foi outorgado cada ano, entre os xogadores dos Nordiques, Serge Bernier gañou o trofeo en 1976, logo de que o equipo de Quebec se alzase co Avco World Trophy.
Durante as sete tempadas da WHA, a liga designou dous equipos tipo da tempada para o primeiro e o segundo equipo de estrelas. Varios xogadores do equipo formaron parte cada ano dos equipos de estrelas:
Na National Hockey League
O Calder Trophy premia ao mellor xogador novato, na súa primeira tempada na liga. Para ser elixible, o xogador non pode ter xogado máis de 25 partidos na liga regular precedente á tempada en curso e non máis de seis partidos durante as outras dúas tempadas precedentes nas ligas profesionais. O xogador non pode ter unha idade superior aos 26 anos o 25 de setembro para poder ser elixido. Dous xogadores dos Nordiques gañaron o trofeo durante a súa primeira tempada no Quebec: Peter Šťastný na 1980-1981 e Peter Forsberg na derradeira tempada da franquía como Nordiques, na tempada 1994-1995.
Dende a tempada 1930-1931, a NHL designa ao final da liga regular aos dous equipos tipo da tempada e designa igualmente aos xogadores do primeiro e o segundo equipos das estrelas. Michel Goulet recibiu o honor de ser nomeado no primeiro equipo nas tempadas 1985-86 e 1986-87, así como no segundo equipo nas tempadas 1982-83 e 1987-88. En 1982, a NHL decidiu tamén nomear un equipo de debutantes, e dous xogadores dos Nordiques foron seleccionados para o equipo de novatos: Bruce Bell na tempada 1984-85, e Peter Forsberg na 1994-95.
Innes Ireland
Robert McGregor Innes Ireland (nado o en Mytholmroyd, Reino Unido 12 de xuño de 1930 e finado en Reading, Inglaterra, Reino Unido o 22 de outubro de 1993), foi un oficial militar Británico de enxeñeiros e piloto de automobilismo.
Andaina
Ireland, naceu o 12 de xuño de 1930 en Mytholmroyd, Yorkshire, Inglaterra, fillo dun veterinario escocés. A súa familia regresou a Kirkcudbright, Dumfries e Galloway en Escocia durante a súa mocidade, e formouse como enxeñeiro de Rolls-Royce, primeiro en Glasgow e máis tarde en Londres. Comisionado como Tenente nos King's Own Scottish Borderers, serviu co Rexemento Paracaidista na zona da Canle de Suez durante 1953 e 1954.
O primeiro ano en serio de Ireland no automovilismo foi 1957, momento no cal corría nunha pequena empresa de enxeñería en Surrey. O éxito trouxo o seu debut na Fórmula 1 no Team Lotus en. En gañou tres carreiras de Fórmula Un fóra de campionato e terminou cuarto no Campionato do Mundo de Pilotos. Gravemente ferido no Gran Premio de Mónaco de 1961, Ireland recuperouse para gañar as carreiras de Solituderennen e o Gran Premio de Austria, e terminou a tempada cunha vitoria no Gran Premio dos Estados Unidos en Watkins Glen.
Ireland molestouse co xefe de Lotus Colin Chapman e o patrocinador do equipo ao ceder o seu coche para Stirling Moss do equipo rival Rob Walker no Gran Premio de Italia de 1961. Isto levoulle a ser arbitrariamente despedido ao final da tempada, logo de gañar a carreira en Watkins Glen. Malia os éxitos ocasionais, Ireland nunca volveu ter un coche acorde co seu talento, e a súa última carreira en serio foi o Daytona 500 en 1967.
Logo da Fórmula 1
Foi un escritor de talento, Ireland escribiu a clásica biografía, All Arms and Elbows (Todos os brazos e os cóbados) (ISBN 0-85184-050-7), traballou como xornalista para a revista americana Road & Track, así como de patrón dun arrastreiro no Atlántico. Cara ao final da súa vida, foi elixido presidente do prestixioso British Racing Drivers' Club, cargo que aínda tiña no momento da súa morte por cancro o 22 de outubro de 1993, en Reading, Berkshire, Inglaterra.
Gabriela Mistral
250px|miniatura|Selo semipostal po Chile Lucila de María del Perpetuo Socorro Godoy Alcayaga, coñecida como Gabriela Mistral, nada en Vicuña, provincia de Elqui, o 7 de abril de 1889 e finada en Nova York o 10 de xaneiro de 1957, foi unha poeta chilena, gañadora do Premio Nobel de Literatura en 1945.
Glenn Close
Glenn Close, nada o 19 de marzo de 1947 en Greenwich, Connecticut, é unha actriz estadounidense de cinema, televisión e teatro.
Traxectoria
Close é coñecida polas súas interpretacións en Fatal Attraction (1987), As amizades perigosas (1988) e polo papel de Cruella de Vil en 101 Dalmatians (1996), e na súa secuela 102 Dalmatians (2000). Desde 2007 interpreta a Patty Hewes na serie Damages de FX. Foi cinco veces candidata aos Oscar, e gañou tres Tonys, un Obie, tres Emmys, dous Globos de Ouro e un Screen Actors Guild.
Tubérculo de Darwin
miniatura|dereita|O tubérculo de Darwin na orella dunha muller e na dun macaco, respectivamente. O tubérculo de Darwin é un engrosamento cartilaxinoso do bordo da orella, presente en moitos seres humanos, interpretado coma un vestixio da punta da orella común en mamíferos. Trátase dun órgano vestixial, é dicir, un órgano cuxa función orixinal se perdeu durante a evolución. Está presente en arredor dun 10.4% da poboación mundial.
Recibe o seu nome en honor a Charles Darwin, que o describiu no seu libro The Descent of Man como exemplo de característica vestixial que indicaba que o home tiña un antepasado común con outros primates, aínda que non foi Darwin quen lle chamou tubérculo de Darwin.
O xene que orixina o tubérculo de Darwin no home hérdase como un carácter autosómico dominante pero ten unha penetrancia xenética incompleta, o que significa que as persoas que posúen o xene non necesariamente presentarán o fenotipo.
Bóveda, Begonte
Santalla de Bóveda é unha parroquia que se localiza no concello de Begonte. Segundo o padrón municipal (INE 2016) tiña 151 habitantes (73 homes e 78 mulleres), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 181 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 144 habitantes, sendo 69 homes e 75 mulleres. miniatura|esquerda|Igrexa parroquial.
Xunta de Andalucía
miniatura|300px|O palacio de San Telmo, sede da Presidencia da Xunta de Andalucía. A Xunta de Andalucía (en castelán: Junta de Andalucía) é a institución na que se organiza o goberno da Comunidade Autónoma de Andalucía. Está integrada polo Parlamento de Andalucía, a Presidencia da Xunta de Andalucía e polo Consello de Goberno da Xunta de Andalucía.
Os presupostos do ano 2010 ascenderon a 33.737.7 millóns de euros e posúe máis de 200.000 empregados directos.
Símbolo
miniatura|dereita|100px|Logo da Xunta de Andalucía. Símbolo xenérico da Xunta de Andalucía ''O símbolo xenérico é unha síntese do escudo, con atributos de modernidade e dinamismo. Contén de xeito sintético os elementos que definen o escudo de Andalucía:''
''Con esta simboloxía represéntase a nova Andalucía de progreso, en movemento e en comunicación directa cos cidadáns, estando tamén presente nos Organismos, Entidades e Empresas Públicas que xestiona ou nos que participa, así como no patrimonio que mantén, facendo patente a súa acción de goberno. ''
Parlamento
miniatura|200px|Edificio do Hospital de las Cinco Llagas, sede do Parlamento de Andalucía.
O Parlamento de Andalucía é a Asemblea Lexislativa da Comunidade Autónoma, á que corresponde a elaboración e aprobación das Leis e a elección e cesamento do Presidente da Xunta de Andalucía. Está composto por deputados elixidos mediante sufraxio universal directo, os cales representan ao pobo andaluz. O Parlamento de Andalucía constituíuse por primeira vez no 1982, tras a aprobación do Estatuto de Autonomía en 1981. A actual sede está no antigo Hospital de las Cinco Llagas en Sevilla.
Presidente
O Presidente da Xunta de Andalucía é o supremo representante da Comunidade Autónoma e o representante ordinario do Estado na mesma. A súa elección ten lugar polo voto favorable da maioría absoluta do Pleno do Parlamento de Andalucía e o seu nomeamento correspóndelle ó rei.
Consello de Goberno
O Consello de Goberno é o órgano político e administrativo superior da Comunidade, ao que corresponde o exercicio da potestade regulamentaria e o desenvolvemento da función executiva e administrativa da Xunta de Andalucía. Está composto polo Presidente da Xunta de Andalucía, quen o preside, e polos Consejeros nomeados por el para facerse cargo das diversas Consejerías.
Reúnense habitualmente os martes de todas as semanas.
Consejerías
Na lexislatura actual (2012-2016) a Xunta de Andalucía está composta polas seguintes 11 consellerías, ordenadas por prelación:
O primeiro Consello de Goberno formouse o 7 de maio de 2012 trala constitución do Parlamento e a sesión de investidura do novo presidente, José Antonio Griñán, tralas eleccións do 25 de marzo de 2012. O presidente nomeou a 11 conselleiros e un vicepresidente. Posteriormente, o 27 de agosto de 2013 produciuse a dimisión do presidente, celebrándose unha sesión de investidura os días 4 e 5 de setembro onde o Parlamento outorgou a confianza a Susana Díaz a cal formou novo goberno o 9 de setembro de 2013.
Defensor do Pobo Andaluz
O Defensor do Pobo Andaluz é unha institución cuxa misión principal é a protección e defensa en Andalucía dos Dereitos e Liberdades establecidos no primeiro título da Constitución española. Para isto ten a potestade de inspeccionar aos concellos, ás deputacións provinciais así coma á Xunta de Andalucía. O Defensor do Pobo Andaluz é elixido polo Parlamento de Andalucía para desenvolver as súas funcións durante cinco anos, período tras o que pode renovado.
Consello Consultivo
O Consello Consultivo de Andalucía é o órgano superior consultivo do Consello de Goberno e da Administración da Xunta de Andalucía, incluídos os seus organismos. Así mesmo, é o órgano supremo de asesoramento das entidades locais e dos organismos e entes de dereito público das dependentes, así coma das universidades públicas andaluzas.
Consello Audiovisual de Andalucía
O Consello Audiovisual é a autoridade audiovisual independente encargada de velar polo respecto dos dereitos, liberades e valores constitucionais e estatutarios nos medios audiovisuais, tanto públicos coma privados dentro de Andalucía, así coma do cumprimento da normativa vixente en materia audiovisual e de publicidade.
O Batán, San Martiño de Porto, Cabanas
O Batán é un lugar da parroquia de San Martiño de Porto no concello coruñés de Cabanas, na comarca do Eume. Tiña 57 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 31 homes e 26 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 66 habitantes.
Wang Zhenyi
Wang Zhenyi, (en 王贞仪; tradicional: 王貞儀; Wáng Zhēnyí) nada en 1768 e finada en 1797 na China, foi unha afamada científica da dinastía Qing que rompeu as tradicións da súa época na que existía nas mulleres unha carencia de dereitos. Foi unha defensora do feminismo e formouse en matemáticas, astronomía e poesía (e noutros campos) de forma autodidacta, chegando a ser unha persoa brillante. Foi unha aclamada estudosa e "unha extraordinaria muller da China do século XVIII".
Obras
Escribiu un total de 12 libros de matemáticas e astronomía, algúns máis salientabeis en relación á astronomía son:
No ámbito das matemáticas, os seus libros máis relevantes foron:
Sorpresa
miniatura|Home sorprendido. Denomínase sorpresa a emoción ocasionada nas situacións ou circunstancias inesperadas. Considerada polo experto nas expresións faciais, Paul Ekman, como unha das seis emocións básicas (medo, aversión, ira, alegría tristeza e a propia sorpresa).
Como identificala
Para ver se unha persoa está sorprendida, na súa cara veranse algún dos seguintes síntomas:
Xa que a sorpresa é unha emoción de calquera valencia, pode estar seguida de calquera emoción, sendo pois posible sentir felicidade ou medo tras a sorpresa.
Himno de Bashkortostán
O himno de Bashkortostán (en baskir Башҡортостан Республикаһыныӊ Дәүләт гимны, Başqortostan Respublikahynyň Däwlät himny) é un dos símbolos da república rusa de Bashkortostán. A música foi composta por Farit Idrisov e a letra oficial en baskir é obra de Ravil Bikbaev e Raşita Şakura. Foi adoptado o 12 de outubro de 1993 e oficialmente o 18 de setembro de 2008. O himno consta no artigo 112 da Constitución da República de Bashkortostán como un dos seus símbolos oficiais.
Aero Spacelines Super Guppy
O Aero Spacelines Super Guppy é un grande avión de carga de fuselaxe ancha usado para transportar grandes compoñentes. Foi o sucesor do Pregnant Guppy, o primeiro avión Guppy fabricado por Aero Spacelines. Foron construídos cinco en dúas variantes distintas, e ámbalas dúas son coñecidas coloquialmente como "Super Guppy".
Deseño
O primeiro, o Super Guppy ou "SG", construíuse directamente dende a fuselaxe dun C-97J Turbo Stratocruiser, a versión militar do Boeing 377. A fuselaxe foi alongada ata os 43 m, e inchada cun diámetro máximo no interior de 7,6 m, e unha lonxitude do compartimento de carga de 28,8 m. O chan do compartimento só tiña 2,7 m de ancho, debido á fuselaxe do Stratocruiser.
Ademais das modificación da fuselaxe, o Super Guppy usa motores Pratt & Whitney T-34-P-7 mellorados con maior potencia e alcance, e ás e superficies de cola modificadas. Pode transportar unha carga de 24 545 kg a unha velocidade de 480 km/h.
A segunda versión foi oficialmente coñecida como o Super Guppy Turbine (SGT) debido a que os motores orixinais do 377 foron substituídos por uns motores turbohélices Allison 501-D22C. A diferenza dos anteriores Guppies, a fuselaxe foi construída dende cero. Grazas a iso Aero Spacelines puido aumentar o ancho no chan do compartimento de carga ata os 4 metros. A lonxitude total do compartimento aumentou ata os 33,8 m, e os mellorados motores e fuselaxe permitiron unha carga máxima de 23 800 kg. Esas melloras de deseño, combinadas cunha cabina da tripulación presurizada que permitía voar a máis altura, facendo que o SGT transportase máis carga que os seus antecesores.
O SGT conservou só a cabina, as ás, a cola e o tren de aterraxe principal do 377. O equipamento do morro foi collido do Boeing 707 (invertido 180 graos). Isto reduciu lixeiramente a parte dianteira do avión, nivelando a zona de carga e simplificando as operacións de carga.
Demografía de San Marino
San Marino é un estado de 61,5 km² de superficie, o que o converte no segundo estado máis pequeno de Europa. Posúe preto de 30.000 habitantes (29.973 estimados en 2008), tendo así unha densidade de poboación de 489 hab./km².
A poboación, composta basicamente por sanmarineses nativos e italianos, segue unha tendencia de crecemento: no primeiro censo de 1864 a poboación era de 7.080, no segundo (1874) de 7.464, no terceiro (1899) de 9.359, no cuarto (1947) de 12.100 e no quinto (1976), de 12.284. Os sanmarineses que residen no estranxeiro son preto de 17.000 mentres que os estranxeiros que residen en San Marino son 1.000, aproximadamente.
Datos demográficos
Tódolos datos demográficos que se amosan a continuación corresponden a estimación do ano 2005.
Fóra do territorio
Existen hoxe cerca de 17.000 sanmarineses que residen no exterior, a maioría en Italia, basicamente nas rexións de Emilia Romagna e As Marcas. Esa cifra eleva, desa maneira, o número de cidadáns sanmarineses a case 45.231. Toda comunidade de residentes no exterior debe obter o recoñecemento xurídico do Consiglio dei XII. Actualmente son 6.695 os sanmarineses inscritos polas varias comunidades espalladas polo mundo. A maior delas é a de Detroit que conta con cerca de mil inscritos.
Estranxeiros en San Marino
Os estranxeiros constitúen 15% da poboación de San Marino. Deses, o 10% son italianos.
Parquet Courts
Parquet Courts é unha banda estadounidense de indie rock procedente de Nova York e formada no ano 2010. O grupo está composto por Andrew Savage (voces, guitarra), Austin Brown (voces, guitarra), Sean Yeaton (baixo), e Max Savage (batería).
A banda publicou o seu álbum de estrea, American Specialties, como un casete de edición limitada no ano 2011. O seu segundo traballo, Light Up Gold (2012), lanzouse inicialmente a través do selo Dull e posteriormente reeditado por What's Your Rupture? en 2013. Light Up Gold recibiu unha ampla aclamación da crítica tanto na prensa underground como na mainstream. No ano 2014 a banda acadou o número 55 na lista de álbums da Billboard co seu terceiro disco, Sunbathing Animal. Posteriormente nese mesmo ano o grupo lanzou "Uncast Shadow of a Southern Myth" como un sinxelo baixo o nome de Parkay Quartz.
Calexón sanguento
Calexón sanguento  (en Blood Alley) é un filme estadounidense de 1955 dirixido por William A. Wellman. Está protagonizado por Wayne e Lauren Bacall. Foi producido polo propio John Wayne.
Juan Domínguez
Juan Domínguez Lamas, nado en Pontedeume o 8 de xaneiro de 1990, é un exfutbolista galego. Xogaba de mediocentro e destacou principalmente no Deportivo da Coruña, club no que se formou como futbolista antes de subir ao primeiro equipo, no que militou durante sete tempadas. Xogou un total de 171 partidos oficiais co Deportivo, nos que marcou 12 goles, sendo un xogador clave en dous ascensos á Primeira División. Militou tamén no Mallorca e no Reus, ambos na Segunda División, e pasou ademais polas ligas de Austria e Grecia.
Fabril
Debutou co Fabril en xaneiro de 2008, nun partido da Segunda División B contra o San Sebastián de los Reyes, e permaneceu no filial ata a campaña 2009/10. Na última tempada no Fabril xa foi convocado por Miguel Ángel Lotina co primeiro equipo.
Primeiro equipo
O seu debut en Primeira produciuse o 13 de decembro de 2009 no Estadio de los Juegos Mediterráneos de Almería, nun partido contra o Almería (1-1) no que xogou de titular. Acabou disputando 15 partidos esa tempada, 10 deles como titular e asinou o seu primeiro contrato profesional o 16 de abril de 2010.
Acumulou un total de 171 partidos, nos que marcou 12 goles, sendo a súa tempada máis completa a 2013/14, na que volveu ascender a Primeira sendo indiscutible no eixo do equipo de Fernando Vázquez, con 39 partidos de liga, todos como titular. Coa chegada ao banco de Víctor Sánchez, a súa participación no equipo caeu ata o punto de disputar só 9 partidos entre liga e Copa na tempada 2015/16.
Cesión no Mallorca
A finais de xuño de 2016 anunciouse que para a tempada 2016/17 xogaría cedido no Mallorca, equipo de Segunda adestrado por Fernando Vázquez. Vestiu a camiseta do club en 31 partidos, todos como titular, pero despois de que pasasen tres técnicos polo banco, o equipo acabou descendendo a Segunda B.
Reus
Tralo descenso do club balear regresou á Coruña e o 22 de agosto de 2017 anunciou en rolda de prensa a súa rescisión de contrato co Deportivo, logo de 13 anos como xogador nas distintas categorías da entidade. Un día despois anunciouse a súa fichaxe polo CF Reus de Segunda División, cun contrato por tres temporadas. Disputou 53 encontros durante unha tempada e media, ata que en xaneiro de 2019, o club foi expulsado das competicións despois de meses sen pagar os salarios dos xogadores.
PAS Giannina
En agosto de 2020 mudouse a Grecia, onde fichou polo PAS Giannina, que viña de ascender á Superliga. Tras comezar como suplente nos primeiros partidos, pasou a ser titular indiscutible durante as seguintes dúas tempadas, nas que acabou noveno e sexto na liga respectivamente, ademais de acadar unhas semifinais da Copa de Grecia.
Asteras Tripolis
En 2022 cambiou Epiro polo Peloponeso, fichando polo Asteras Tripolis, tamén da máxima categoría grega. Disputou 10 partidos co equipo, ata que en abril de 2023 rescindiu o seu contrato co club e decidiu colgar as botas e regresar a Galicia.
Selección galega
Foi convocado pola selección galega para o partido contra Venezuela disputado no estadio de Riazor o 20 de maio de 2016, que finalizou con empate (1–1).
Lugares da Cañiza
miniatura|dereita|[[Casa do concello da Cañiza.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares da Cañiza
Roman Vishniac
miniatura|dereita|Roman Vishniac.
Roman Vishniac, nado en Pavlovsk o 19 de agosto de 1897 e finado en Nova York o 22 de setembro de 1990, foi un fotógrafo ruso-estadounidense, famoso polas súas imaxes e filmes sobre a poboación xudía da Europa do leste e Centroeuropa, antes da Shoah.
Traxectoria
Naceu nos arredores de San Petersburgo, criouse en Moscova no seo dunha familia xudía acomodada. Vivir na cidade era un dereito garantido a poucos xudeus. Roman puido vivir alí grazas a que o seu pai, Solomon Vishniac, era un rico manufactureiro de paraugas, e a súa nai, Manya, era filla dun acomodado comerciante de diamantes. Así mesmo, Roman tamén tiña unha irmá chamada Katja. Dende neno amosou interese pola bioloxía, en especial polos microorganismos. Esta afección levouno a cursar zooloxía no Shahanyvsky Institute, onde centrou a súa investigación nas mutacións dunha especie de píntega acuática.
Logo do estalido da Revolución Rusa, no 1918 mudouse coa súa familia a Berlín para escapar das persecucións aos xudeus. Alí coñece a Luta Bagg, con quen tivo dous fillos. Para manter á familia, Vishniac tivo que converterse en pluriempregado, mentres que nos seus momentos libres estudaba historia da arte na Universidade de Berlín.
Mentres o antisemitismo medraba imparable en Alemaña, Vishniac aproveitou unha serie de viaxes a Europa do leste, que fixo ao longo de catro anos (aínda que o período aínda se discute), para retratar a vida dos asquenacís, os xudeus desa rexión. Estas comunidades xudías, a diferenza das sefardís, adoitaban a ser pobres. Retratou tanto os guetos das cidades coma os shtetl, aldeas habitadas exclusiva ou maioritariamente por poboación xudía.
No 1939, á vista do auxe do nazismo, trasladouse coa súa familia a Suecia, onde foron acollidos polos pais da súa esposa. Posteriormente, partiron cara a Niza, Francia. Nunha viaxe a París, no 1940, foi detido e internado no campo de concentración de Ruchard. O motivo foi que Vishniac tiña nacionalidade de Letonia, e este país naquel momento estaba inserido na URSS, polo que as autoridades o consideraron apátrida. Logo de tres meses de cativerio, os esforzos de Luta e dunha organización estadounidense de auxilio xudeu conseguiron que se lle concedera un visado. Con el puido ir a Lisboa e de alí escapar aos Estados Unidos. O pai tivo que permanecer en Francia, mentres que a nai morreu de cancro durante a estancia en Niza.
Ao chegar a Nova York, Vishniac pasou apuros económicos, posto que aínda que dominaba o ruso, o alemán e o yiddish, non falaba inglés. Isto deparoulle unha época dura no económico, máis coa tranquilidade de atoparse a salvo dos nazis. A súa sorte mudou no 1942, cando tomou o que quizais sexa o retrato máis coñecido de Albert Einstein, e o que o propio científico consideraba o seu preferido. No 1946 divorciouse de Luta, e ao ano seguinte casou con Edit Ernst.
Durante os anos da segunda guerra mundial buscou desesperadamente dar a coñecer a situación dos xudeus de Europa do leste, organizando exposicións coas imaxes que tomara, anos antes, nos guetos e nos shtetls. Ao mesmo tempo amosou, dende o seu exilio americano, o seu apoio ao sionismo.
Mentres tanto, adicábase profesionalmente a fotografar microorganismos. No 1957 comezou a colaborar no Albert Einstein College of Medicine, no 1961 ascendeu a profesor de bioloxía, e posteriormente pasou a traballar no Pratt Institute. Daquela xa vivía no West Side de Manhattan, onde deu renda solta á súa paixón polo coleccionismo.
Roman Vishniac morreu dun cancro de colon.
Obra
Ao principio, as fotografías das comunidades xudías do Leste de Europa foron feitas a petición do American Jewish Joint Distribution Committee, pero Vishniac apaixonouse tanto coa tarefa que, despois de rematar o encargo, continuou viaxando durante anos a Rusia, Polonia, Romanía, Checoslovaquia e Lituania.
Cunha cámara Leica agochada na bufanda, ou cunha Rolleiflex asomando tras o burato dun botón do seu abrigo, Vishniac conseguiu sacar multitude de fotografías sen que fora descuberto, as máis das veces nin polos propios fotografados. A estas dificultades había que sumarlle a de ter que cargar el só un equipo que pesaba aproximadamente cincuenta e dous quilos, e ter que devolver os carretes en encontros clandestinos nocturnos. Ademais, tivo que facer fronte a multitude de problemas técnicos, como a iluminación. Nas casas dos xudeus non adoitaba a haber luz artificial, e sacar certas fotografías de día era moi arriscado. Neses casos, empregaba unha lanterna de queroseno, que lle deu a esas fotografías unha luminosidade moi característica.
Malia todo, foi quen de quitar máis de 16.000 imaxes, que supoñen o maior legado fotográfico dunhas xentes e dunha cultura que foron borrados da face da terra. Vishniac dixo no 1983:
O máis senlleiro deste traballo apareceu recollido no libro Un mundo esvaecido (A vanished world), publicado por primeira vez no 1983.
Phocoena
Phocoena é un xénero de cetáceos odontocetos da superfamilia dos delfinoideos, que é o tipo da familia dos focénidos.
Etimoloxía
O xénero Phocaena foi establecido ern 1816 por Cuvier, e é unha adaptación do termo grego φώκαινα fókaina, que é o nome da toniña común neste idioma.
Taxonomía
O xénero comprende catro especies:
Prepucio sagrado
miniatura|dereita|Representación da circucisión de Xesuscristo. O prepucio sagrado é unha das máis prezadas reliquias católicas relacionadas coa figura de Xesuscristo. Trátase, como o propio nome indica, do prepucio atribuído á figura de Cristo, que tería sido retirado do seu corpo durante a circuncisión, ritual ao que o pobo xudeu somete a todos os seus rapaces. En diversas ocasións ao longo da historia, varias igrexas ou catedrais reclamaron a súa posesión, algunhas de maneira coetánea, entre elas a de Santiago de Compostela.
Hai varios milagres atribuídos a esta reliquia.
Emil Kostadinov
Emil Kostadinov (en Емил Костадинов), nado en Sofía o 12 de agosto de 1967, é un exfutbolista búlgaro. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección búlgara.
Perfect Pussy
Perfect Pussy é unha banda estadounidense de noise rock formada no ano 2012 en Syracuse, Nova York. O grupo está composto pola vocalista Meredith Graves, o guitarrista Ray McAndrew, o batería Garrett Koloski, o baixista guitarist Greg Ambler e o teclista Shaun Sutkus. A banda é coñecida pola súa "marca de punk frenética e os seus estridentes directos" e foi descrita como "a banda de punk máis importante en vir de Syracuse dende Earth Crisis".
Pilar Neira
Pilar Neira Martínez, nada en Londres en 1963, é unha exfutbolista e adestradora de fútbol galega.
Traxectoria como xogadora
Criada na cidade da Coruña, practicou como deportista o fútbol e o balonmán. Comezou xogando ao fútbol en 1976 no Karbo CF, equipo de fútbol feminino que en 1980 sería absorvido polo Deportivo pasándose a chamar Karbo Deportivo co que gañou tres campionatos de España. En 1982 fichou no Maravillas SD e posteriormente polo Brigantium CF, e en 1985 gañou o campionato de España de seleccións territoriais representando a Galicia.
Traxectoria como adestradora
En 1982 obtivo o título de adestradora nacional. Como adestradora ascendeu o Orzán SD a Primeira Nacional e gañou tres campionatos de España. Tamén foi adestradora do Imperátor, e dos equipos de fútbol sala da Capela, o Breogán e o Riazor.
En 2007 converteuse na primeira seleccionadora da selección galega de fútbol feminino, posto que ocupou ata 2009.
Ademais, é a presidenta da Asociación de Mulleres Deportistas de Galicia e do Balonmán A Coruña.
Datos persoais
Está casada e ten unha filla. É seareira do Deportivo da Coruña.
Zapato Veloz
Zapato Veloz foi un grupo musical pop galego-asturiano, activo entre 1991 e 1994 e formado por Javier Díaz Gotín, José Carlos Álvarez Fernández e Mario Mosteiro Fernández.
Isotipo (inmunoloxía)
miniatura|dereita|200px|Algunhas formas de anticorpos. Un isotipo en xeral é cada unha das proteínas que mostran variación antixénica nunha familia de proteínas relacionadas. En inmunoloxía, denomínanse "isotipos das inmunoglobulinas" ás distintas formas antixenicamente diferentes de rexións constantes das cadeas pesadas e lixeiras que aparecen en todos os individuos dunha especie, que están codificadas por distintos loci xenéticos. Os isotipos serven para distinguir as distintas clases e subclases das cadeas pesadas das inmunoglobulinas e os distintos tipos e subtipos das cadeas lixeiras. Os isotipos son doadamente detectables no soro sanguíneo e por definición son recoñecidos por anticorpos dunha especie diferente (antisoro heterólogo). Os determinantes antixénicos recoñecidos por eses anticorpos denomínanse determinantes isotípicos.
Zapato Veloz
Traxectoria
Javier Díaz iniciouse na música nun bar de Xixón. Nesa época compuxo o tema "Gijón del alma". Javier coñecía a José Carlos Álvarez xa da infancia, ao seren os dous de Trubia, preto de Oviedo. Comezaron a actuar co nome de Zapato Veloz, pero ao pouco José Carlos foi destinado a Ferrol para facer o servizo militar. Alí coñeceu o coruñés Mario Mosteiro.
En 1991 comezan as súas actuacións canda a Víctor, propietario do bar onde actuaba Javier, e gravan a súa primeira maqueta: Convinado de tacón, que incluía o tema "El tractor amarillo". Con este tema acadaron sona e actuaron nas festas da Santina de Xixón, en setembro dese ano.
Víctor abandonou a formación descontento co ton desenfadado das cancións. Xa en formato trío, gravan en Barcelona o disco Ponti 'country' la pared, con produción de Mikel Herzog, cuñado de Mario, que traballaba para Virgin Records España. O disco, de dez cancións, incluía de novo "El tractor amarillo", lanzado como primeiro sinxelo e que se converteu en canción do verán en 1992. O segundo sinxelo foi "Pandeirada sideral". O disco recibe o nome dunha canción na que se satiriza a John Wayne e o xénero do western. Outros temas do disco son "Toma nena" ou "En un crucero por el Nilo".