cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Milton
A personalidade de Milton
O propio Milton é a fonte máis empregada para buscar información sobre a súa persoa. Moi detallada é a información que se ofrece en Defensio Secunda:
Pensamento político e filosófico
esquerda|miniatura|250x250px|Il Penseroso, de Thomas Cole. As crenzas idiosincrásicas de Milton teñen a súa base en gran parte no mandato puritano da inviolabilidade da conciencia. O pensamento de Milton pode estudarse a través de dúas fontes, os seus tratados, e os seus poemas recolleitos en Poems of Mr. John Milton both in English and Latin. Excluíndo os tratados sobre o divorcio, atopamos dúas vertentes principais, por unha banda a crítica ao episcopalismo da igrexa anglicana, e por outro a defensa do republicanismo.
Milton culpa a igrexa anglicana, e en concreto os bispos de provocar unha guerra contra Escocia e de forzar «ingleses libres, fieis e bos cristiáns a abandonar o seu fogar, as súas amizades e as cousas que lles son afíns para buscar refuxio nos salvaxes desertos de América». Doutra banda, a controversia suscitada polos seus tratados sobre o divorcio e a posterior censura provocaron que escribise a Aeropagitica, unha chamada á liberdade de expresión na que Milton pide unha maior liberdade constitucional, e que alberga unha das súas frases máis soadas: «Pois os libros non son en absoluto cousas mortas, senón que conteñen un potencial de vida neles que os fai tan activos como a alma da que proveñen; non, preservan como nun tubo de ensaio os extractos máis puros do intelecto vivo que os procreou».
En filosofía, Milton foi un proponente de monismo, ou materialismo animista, isto é, a noción de que é unha soa substancia material, que é «animada, autoactiva, e libre», a que compón todo o existente no universo, desde as pedras, as árbores, os corpos e as almas a Deus e os anxos. Milton prefire desta maneira evitar o dualismo corpo-alma de Platón e de Descartes, así como o determinismo mecánico de Hobbes. Esta teoría pode atoparse principalmente en Paradise Lost, na que Milton permite os anxos comer ou ter relacións sexuais (8.622-29).
Quizais moito máis coñecida sexa a súa faceta de defensor do republicanismo, que pode atoparse en obras como The Tenure of Kings and Magistrates, Milton afirmou neste escrito que os reis obteñen o seu poder do pobo, e polo tanto, é o dereito deste destituílo, encarceralo e mesmo condenalo á morte. Nos séculos posteriores, comezou a recoñecerse a Milton como un dos precursores do liberalismo.
Pensamento relixioso
miniatura|O Arcanxo Rafael con Adán e Eva. Gravado de [[William Blake.]] A poesía e a prosa de Milton reflicten unhas profundas conviccións relixiosas, que a miúdo chocan ou son unha reacción contraria a aquelas dos seus contemporáneos. Como funcionario do goberno de Cromwell e polo seu oficio de escritor non sempre se poden distinguir as súas opinións reais de licenzas poéticas ou intereses políticos (como ocasionar polémica).
A pesar de que se pode dicir sen reviravoltas que Milton é claramente protestante, tamén mostra coñecementos doutras teorías políticas que o separan dos cristianismos máis ortodoxos; un exemplo disto pode ser o rexeitamento que profesa ao concepto da Santísima Trindade ao considerar que o fillo era subordinado ao pai, unha doutrina coñecida como arianismo e que á súa vez está moi relacionada co socinianismo (crenza de que Xesús non ten natureza divina, que se pode atopar no unitarismo). Outra das opinións heréticas de Milton, ilustrada en Paradise Lost, é a crenza de que a alma morre co corpo.
Como moitos autores do Renacemento antes que el, Milton integrou a teoloxía cristiá cos modelos clásicos. Nos seus poemas temperáns, o poeta-narrador mostrou unha tensión entre o vicio e a virtude, o cal os relaciona fortemente co protestantismo. Na mascarada Comus Milton empregou a ironía para elevar as nocións de pureza e virtude sobre as convencións cortesás de festa e superstición. Nos poemas posteriores, estas cuestións relixiosas fíxeronse máis explícitas; en On Reformation, Milton expresou a súa aversión cara ao catolicismo e especialmente cara á xerarquía eclesiástica.
Obra poética e dramática
As primeiras obras poéticas compostas por Milton foron L'Allegro e Il Penseroso (1631), dúas pastorais, que reflicten o goce dun día no campo dende dous puntos de vista distintos: L'Allegro ("O alegre") invoca a alegría da diversión máis pura, mentres Il Penseroso ("O pensativo"), reflicte unha diversión máis melancólica, enfocada á contemplación interior. Esta representación de opostos sería logo retomada por poetas como William Blake, en obras como Songs of Innocence and of Experience, ou The Marriage of Heaven and Hell.
O nome Lycidas, do protagonista do poema homónimo, é típico dos pastores dóricos, polo que Milton considerouno apropiado para a súa elexía pastoral. Nela rende homenaxe ao seu amigo Edward King, que morrera afogado cando o barco no que viaxaba se afundiu preto da costa irlandesa. Neste poema un pastor chora a morte doutro pastor que morreu afogado. Xoga Milton aquí coa metáfora do pastor-poeta das pastorais (pois King escribía tamén poesía) e a do pastor de almas, pois a morte dun bo pastor causa unha gran perda para o rabaño.
Milton escribiu tamén unha mascarada, Comus na que fai honra á castidade. Nesta obra unha moza é raptada e tentada por Comus, unha versión parodiada do deus festivo grego do mesmo nome, pero a moza resiste ás proposicións do deus, e finalmente é rescatada polos seus irmáns. A obra foi representada en honra a John Egerton, como celebración tras ser este proclamado Lord President de Gales.
Paradise Lost recupera os temas da caída de Lucifer e da desobediencia do home, e o posterior exilio de ambos, do Ceo para o primeiro e do Paraíso para os segundos, creando un equilibrio entre ambas, así como unha serie de contrastes. Trátase dun poema épico no que Milton trata de «xustificar as accións de Deus ante os homes» e de revelar a mensaxe esperanzadora que trae o fillo de Deus trala perda do paraíso. Trala publicación desta obra, Milton dedicouse a escribir Paradise Regained e Samson Agonistes. A pesar de que Paradise Regained é unha secuela da anterior, ten máis similitudes con Samson Agonistes, pois ambas teñen un carácter menos épico e foron publicadas nun mesmo tomo en 1671. Paradise Regained trata o tema da tentación de Cristo no deserto, seguindo o evanxeo de Lucas; mentres que Samson Agonistes trata a angustia de Sansón tras ser condenado e quedar cego por romper a súa promesa a Deus (ao revelar a orixe da súa forza), e ser traizoado por Dalila.
Obra en prosa
Os escritos en prosa de Milton poden dividirse en tres temáticas principais: os tratados sobre o divorcio, os escritos antiespiscopais e as defensas da república.
Os tratados sobre o divorcio son catro, Doctrine and Discipline of Divorce, Judgement of Martin Bucer Concerning Divorce, Tetrachordon e Colasterion, todos escritos entre 1643-45. Neles Milton argumenta a favor de lexitimar o divorcio en caso de incompatibilidade de personalidades. En Doctrine and Discipline of Divorce, Milton argumenta que Cristo non condenaba o divorcio, pois en Mateo:19 está a dirixirse a un grupo concreto de fariseos, non a todos os discípulos. Judgement of Martin Bucer é principalmente unha tradución de De Regno Christi, do reformista protestante Martin Bucer. Tetrachordon e Colasterion foron publicados á vez. O segundo é unha defensa da doutrina e disciplina do divorcio, que fora atacada nun panfleto anónimo. O Tetrachordon (catro lazos) é un intento de unificar as posturas sobre o divorcio que aparecen nos catro evanxeos, o que fai da obra unha densa exexese bíblica.
Estes tratados foron moi controvertidos, e foron duramente criticados no parlamento, pois os seus detractores querían censuralos. O parlamento de Inglaterra aprobou unha lei que permitía censurar os textos antes de publicalos, a Licensing Order de 1643. Milton opúxose a iso publicando, en 1644, Aeropagitica, avogando pola liberdade de prensa. Tomou o nome dun dos discursos de Isócrates co que o orador grego perseguía restaurar o consello do Areópago (este é un monte ateniense sobre o que se celebraban xuízos, tanto reais como mitológicos). Ese mesmo ano publicou Of Education, obra na que defende unha reforma da educación que faga a esta cubrir dous aspectos: educar o home para desenvolverse na vida pública e privada, e ensinarlle a "reparar os males dos nosos primeiros pais mediante o coñecemento de Deus, e, por ese coñecemento, amar a Deus, tratar de ser como El, porque así estaremos máis preto de posuír unha alma verdadeiramente virtuosa".
Un dos maiores detractores de Milton foi William Laud, arcebispo de Canterbury. Dado que Milton estaba a favor da reforma, que abolía a xerarquía eclesiástica, como pode apreciarse nos seus escritos antiepiscopales, para Laud era unha ameaza. Of Reformation é un dos primeiros exemplos das opinións de Milton nesta área. A obra emprega unha linguaxe chea de latinismos, e recursos retóricos; opina Milton que a xerarquía eclesiástica é unha corrupción das prácticas igualitarias da igrexa primitiva, que isto vai en contra das escrituras, e é ademais incompatible coa liberdade civil. En On Prelatical Episcopacy, Milton retoma os mesmos argumentos, refutando ademais os propostos polos bispos Hall e Usher. Ese mesmo ano publicou The Reason of Church Government, que foi contestado por Hall con Defence of the Remonstrance, que á súa vez Milton respondeu con Animadversions. Este último preséntase como un diálogo e posúe un carácter máis satírico que ningún dos anteriores. A principios de 1642 apareceu unha resposta anónima a Animadversions: tratábase de A Modest Confutation of a Slanderous and Scurrilous Libel, na que se instaba a non deixar impune o atrevemento de Milton, pois merecía ser «lapidado até a morte». Respondeu a este abuso parcialmente en Apology for Smectymnuus, tratado no que defende o grupo presbiteriano ao que pertencía Thomas Young. A principios de 1642, a xerarquía eclesiástica inglesa foi abolida polo parlamento.
Milton escribiu ademais dúas obras defendendo o rexicidio de Carlos I: Eikonoklastes e The Tenure of Kings and Magistrates nas que defende o dereito dos súbditos a condenar á morte a un monarca ao que consideran culpable. Este texto está moi ligado á orixe da Commonwealth, pois ilustra como as persoas se unen para formar un goberno, para o que elixen un líder. Explica Milton cales deben ser as obrigas deste líder, contrastando estas cos abusos dun tirano. Despois destes dous tratados, Milton comezou a traballar como propagandista para a república.
Influencias na obra de Milton
Os anos investidos no estudo da literatura de varios países e a amplitude dos coñecementos alcanzados por Milton fan que os intentos de trazar os textos e escritores que o influíron se desvirtúen centrándose nun ou noutro aspecto. É evidente que Milton coñecía ben a Biblia, e especialmente os libros da Xénese, Xob e os Salmos. Pola súa educación clásica coñecía tamén as obras de Homero, Virxilio, e Marco Anneo Lucano, como pode entenderse da produción dunha épica moderna como é Paradise Lost. Doutra banda, aínda que a súa obra reflicte máis ben estes coñecementos clásicos, tamén se poden atopar alusións a outros autores máis contemporáneos, como Giovanni Andreini, Phineas Fletcher, Thomas Heywood, George Sandys, Edmund Spenser, Philip Sidney, John Donne ou William Shakespeare.
Con todo, a pesar de todas as posibles influencias, cómpre citar a Samuel Johnson cando di:
A influencia de Milton na literatura posterior
As obras de Milton, e particularmente Paradise Lost tiveron gran repercusión na literatura dos séculos posteriores, o que instantaneamente o incluíu entre os grandes clásicos da literatura inglesa, xunto con Shakespeare. As primeiras notas da súa influencia poden verse en obras como o poema épico de Lucy Hutchinson Order and Disorder (1679), ou a ópera de John Dryden The State of Innocence and the Fall of Man: an Opera (1677).
En 1787, Mary Wollstonecraft quéixase de ouvir constantemente falar do sublime de Milton ("I'm sick of hearing of the sublimity of Milton"), o que nos pode dar unha idea do estendido que estaba xa o seu recoñecemento como un dos clásicos no século XVIII. Segundo R.D. Havens, Paradise Lost, The Pilgrim's Progress e a Biblia foron os libros máis lidos durante ese século. Empregáronse extractos de Paradise Lost en panfletos e discusións políticas para ilustrar puntos de vista ás veces contraditorios. Doutra banda, coa nacente industrialización, as imaxes miltónicas do ceo e o inferno comezaron a empregarse crecentemente como metáforas do paraíso rural fronte ao inferno das cidades. Milton era o tema favorito de discusión nos salóns ingleses dos séculos XVIII e XIX. Tamén se atribúe á ampla recepción da obra de Milton a gradual aceptación do verso branco. miniatura|A tentación e caída de Eva de [[William Blake.]] O estilo de Milton foi amplamente imitado, especialmente no Romanticismo, con mellores ou peores resultados, mentres outros poetas lle rendían tributo mediante alusións. William Blake ilustra Paradise Lost, e compón The Marriage of Heaven and Hell, que está fortemente inspirado no anterior. A obra de Mary Shelley, Frankenstein, ten tamén fortes influencias miltónicas. William Wordsworth, no terceiro libro de The Prelude conta as vivencias dun compañeiro de Cambridge que habita o mesmo cuarto que no seu día ocupou Milton. Nesta obra Wordsworth quere marcar a súa propia falta e mérito, o indigno da súa posición como herdeiro de Milton. Aínda que isto non deixa de ser unha tendencia compartida tamén cos seus contemporáneos, a forza dos eloxios de escritores como Pope, que mantiña sempre unha imaxe súa, de Dryden e de Shakespeare no seu lugar de traballo, ou Cowper que conta como unha vez soñou con Milton, sentíndose cara a el como un fillo cara a un pai afectuoso, levaron a críticos como Harold Bloom, en The Anxiety of Influence, a pensar que a influencia de Milton pode verse como a dun pai que domina os seus herdeiros poéticos mediante o exceso da súa influencia e da dependencia dos outros. Isto parece corroborarse se se analiza o Hyperion de Keats; despois de escribir On Seeing a Lock of Milton's Hair, Keats pasou por un proceso de creatividade durante o cal se dedicou a escribir Hyperion, a imitación dos seus precursores; con todo, non puido finalizalo, nas súas propias palabras polo "poder opresivo da influencia miltónica".
A era victoriana mostrou unha continuación á anterior na influencia de Milton. George Eliot e Thomas Hardy en particular mostran a súa inspiración na poesía e a biografía de Milton. Pola contra, e quizais polas razóns expostas anteriormente sobre a opresión desta influencia, a principios do século XX apareceron novas críticas á obra de Milton; Ezra Pound e especialmente T.S. Eliot foron especialmente críticos con Milton. En 1941, C.S. Lewis publicou A Preface to Paradise Lost, co que trata de recuperar a deslustrada imaxe de Milton. Responde especialmente nesta obra ás críticas vertidas por T.S. Eliot o cal cría que, aínda sendo Milton un gran poeta, causara unha mala influencia. A poesía de Milton, di Eliot, "pode só ser unha influencia negativa para calquera poeta", "unha influencia contra a que aínda temos que loitar". Máis recentemente, o interese por Paradise Lost recobrou forza trala publicación de His Dark Materials, de Philip Pullman, que está fortemente baseada nesta obra.
Os escritos políticos de Milton, como Areopagitica foron consultados durante a redacción da constitución dos Estados Unidos de América, e unha cita deste mesmo libro: «Un bo libro é o prezado sangue que palpita dun espírito mestre, embalsamada e coidada á mantenta para ter unha vida máis aló da vida» pode verse en moitas bibliotecas públicas anglosaxoas, por exemplo, na Biblioteca Pública de Nova York.
Por outra banda, a conveniencia de traducir ou non Paradise Lost xerou un importante debate na Ilustración en lingua alemá. Así, mentres os ilustrados máis estritos, como Johann Christoph Gottsched, se opuñan a iso, por tratarse dun texto cheo de elementos sobrenaturais e fantasiosos, os ilustrados suízos Johann Jakob Bodmer e Johann Jakob Breitinger avogaron pola súa tradución, admirando a forza do texto.
Copa da UEFA 2004-05
A Copa da UEFA 2004-05 foi gañada polo CSKA de Moscova, que xogou a final contra o Sporting de Portugal. Foi a a primeira Copa da UEFA gañada por un equipo ruso, e a primeira competición europea gañada por un equipo ruso dende o desmembramento da URSS, e foi aínda máis sobresaínte porque foi gañada no Estádio José Alvalade, o estadio do Sporting.
Cidade de Guatemala
Cidade de Guatemala (oficialmente e en castelán La Nueva Guatemala de la Asunción, habitualmente coñecida coma Ciudad de Guatemala, Guatemala) é a capital e a cidade máis extensa do estado de Guatemala. Á súa vez, é a capital do Departamento de Guatemala e a cidade máis extensa de América Central.
Segundo o censo do ano 2002, a cidade conta cunha poboación de 3 942 348 habitantes. A cidade está sita nun val na área sur central do país.
Poboación
A poboación da Cidade de Guatemala é de 3 942 348 habitantes, segundo o censo do ano 2002. Debido a que non se ten unha área metropolitana definida, senón que só se considera coma cidade aos límites municipais desta, os informes de poboación da cidade poden variar se se toma en conta a área metropolitana.
A cidade conta cunha poboación diversa, predominantemente de orixe europea (principalmente española) e mestiza, ademais de existiren grupos indíxenas importantes e inmigrantes doutros países centroamericanos, e unha crecente comunidade de coreanos, estadounidenses e europeos (principalmente empresarios). A poboación segue medrando coa chegada de inmigrantes indíxenas de departamentos doutras partes do país.
A Cidade de Guatemala xa superou os seus límites xurisdicionais e conforma a chamada Área Metropolitana de Guatemala (ou AMG), que conforman os municipios de: Guatemala, Villa Nueva, San Miguel Petapa, Mixco, San Juan Sacatepequez, San José Pinula, Santa Catarina Pinula, Fraijanes, San Pedro Ayampuc, Amatitlán, Villa Canales e Chinautla.
Historia
En tempos da colonia española era unha pequena cidade cun mosteiro chamado O Carme, fundado en 1620. A sede da capitanía xeneral de Guatemala, dependente do vicerreinado da Nova España mudouse a este lugar dende a vella capital Antiga Guatemala en 1775 ao Valle de las Vacas ou de la Ermita, como se coñece ao val onde está asentada a cidade; o que induciu a unha grande expansión da cidade.
O seu desenvolvemento viuse afectado en incontábeis ocasións por desastres naturais, terremotos na súa maioría; que devastaron a cidade e os seus arredores. O último que a afectou foi o terremoto de 1976, que danou seriamente a estrutura moderna construída e a que se atopaba en construción, ao igual que reliquias históricas coma as igrexas de Nosa Señora da Mercé, Nosa Señora do Carme (primeira igrexa construída no val cara a 1620), o edificio do Mercado Central (hoxe convertido nun edificio basto que inclúe un centro de artesanías nacionais para o turista).
Fundada oficialmente o 2 de xaneiro de 1776, abarcaba unha área aproximada de 10 x 20 rueiros (1 rueiro = 7000 metros cadrados), o seu crecemento deuse en todas direccións, sendo predominantes o sur occidente e o sur oriente. O seu crecemento tomou varias poboacións que nos seus inicios atopábanse afastadas, e que hoxe forman parte da cidade. Algunhas destas son Mixco, Santa Catarina Pinula, Villa Nueva e San José Pinula. Tamén se deu o fenómeno das cidades dormitorio, coma Fraijanes, Villa Canales e Amatitlán. Nestas cidades e vilas, os desenvolvementos urbanísticos son moitos e amosan o gran crecemento de poboación da cidade, pero esta aínda padece de escaseza de vivenda, o que fomenta a aparición de barriadas en zonas de alto perigo, coma as ladeiras e barrancos característicos da rexión.
Características da cidade
miniatura|180px|Mapa da cidade.
A Cidade de Guatemala é a capital económica, gobernamental e cultural da República de Guatemala. A cidade ten alén dunha gran variedade de restaurantes, hoteis e tendas, unhas 300 galerías e museos (incluíndo boas coleccións de arte precolombiana. Hai 18 Universidades, 17 privadas e unha nacional, a Universidade de San Carlos de Guatemala.
Zonas
miniatura|250px|Oficina Nacional de Correos, Guatemala (1979).
A cidade está dividida en 25 zonas, o cal fai moi sinxelo atopar direccións, plano urbanístico deseñado polo enxeñeiro Raúl Aguilar Batres. Guatemala ten unha estrutura cadrada que se expande en tódalas direccións, o cal é unha característica importante do urbanismo neoclásico de principios do século XX. A cidade posúe moitas avenidas e bulevares amplos e decorados; coma a "Avenida La Reforma", "Vista Hermosa", "Los Próceres" entre outros. O seu trazado vello e a súa situación (un val arrodeado de fondos barrancos) fai que as vías de acceso principais sexan poucas, o cal causa unha severa conxestión de tráfico, ao igual que o desenvolvemento doutras áreas antes tomadas coma marxinais coma a Ruta ao Atlántico entre Zona 17 e 18, zona que demostrou un especial poder comercial nestes últimos anos, comparado co da estrada ao Salvador.
O centro da cidade de Guatemala está actualmente nun período de decadencia onde se concentrou poboación inmigrante proveniente de Asia, África, outra partes de Centroamérica e o Caribe principalmente nos arredores do casco histórico da cidade, no entanto a concentración dos centros económicos e financeiros que albergan oficinas internacionais estendeuse cara ao sur da capital guatemalteca podéndose atopar o desenvolvemento da metrópole nas zonas 4, 5, 7, 9, 10, 11, 12, 13, 14 e 15. Nas devanditas zonas atópanse grandes edificios destinados a oficinas financeiras; as fábricas da cidade concéntranse na súa maioría na zona 12, sendo esta a máis contaminada da cidade, porén novos proxectos urbanísticos colocaron ás contaminantes fábricas nas proximidades das estradas cara ao Pacífico e ao Atlántico, e o que será o gran proxecto do anel metropolitano.
Grandes áreas comerciais constrúense en distintos puntos da capital. Con todo, cabe destacar o complexo urbanístico do Parque Comercial Las Majadas, que agrupa a área comercial máis grande do país xa que nel se atopan 15 centros comerciais, entre eles o Centro Comercial Miraflores e o Hipermercado Hiper Paiz, que rexistra as maiores vendas por metro cadrado de Guatemala.
A cidade ofrece unha das carteiras de diversión máis grandes do país enfocadas na denominada zona viva e calzada Roosevelt, así coma en catro graos norte. A cidade ten unha cultura de aceptación á cultura homosexual, polo que é notorio atopar o turismo adicado a este grupo social, así coma varios restaurantes e festas nos principais hoteis da capital guatemalteca. A actividade de casinos é grande e posúe varios sitos en distintos puntos da zona viva, malia que este mercado está aínda en fase de iniciación.
Sistema de transporte
O servizo de transporte está constituído principalmente polo servizo de buses urbanos. Existen 336 rutas e na súa maioría os buses están en mal estado e cobran unha tarifa bastante económica dun quetzal (uns 13 centavos de dólar). Así e todo, cabe destacar a importancia da única liña de transporte semimasivo denominada "transmetro" que sae da central da zona 12 até o centro cívico da capital, aínda que está en proxecto a implementación de 12 novas rutas do citado sistema de transporte.
Tamén na cidade se atopa o Aeroporto Internacional La Aurora, sito en medio da cidade e cunha rede de 295 voos internacionais diarios ás principais cidades de América e Europa mediante 17 liñas aéreas. Tamén ten 123 voos nacionais diarios cara ás principais cidades do país.
Subdesenvolvemento e contraste social
Guatemala é un país en vías de desenvolvemento, pero na capital guatemalteca fai contraste o subdesenvolvemento que atravesa o país coa riqueza dalgúns sectores, tal é o caso que a Cidade de Guatemala é unha das máis desiguais de América Latina.
Principais divisións da cidade
É unha área sita dentro das zonas 1 e 4 que alberga ás oficinas do Goberno; entre os principais edificios distínguese a Central do Ferrocarril, o Centro Cultural Miguel Ángel Asturias, a Municipalidade de Guatemala, o Banco de Guatemala, o Crédito Hipotecario Nacional, o Ministerio Público, o Ministerio de Finanzas Publicas, a Torre de Tribunais e o Palacio de Xustiza. A ponte Café do ferrocarril serve de división entre o Distrito Cultural, Catro Graos Norte e o Centro cívico.
É unha iniciativa do Instituto Guatemalteco Americano para desenvolver a cultura da cidade dando paso á apertura de teatros (Teatro do IGA, da Industria e Casa da Aguia) o complexo consta de varias rúas peonís empedradas onde se sitúan restaurantes de alta cociña e centros culturais coma o IGA, Casa da Aguia e Artemis Edinter. Non obstante, dado a súa situación converteuse nun punto de apertura de discotecas, bares e clubs nocturnos, entre os que sobresae Genetic Majestic Club e L'Club, un destinado a homes con tendencias homosexuais e o outro a homes solteiros. No entanto, a ampla gama de lugares que se ofrece converteu a Catro Graos Norte nun punto de reunión para tódalas idades, gustos e tendencias.
É unha área reservada á distracción e á diversión que se sitúa dentro da denominada zona 10 e onde poden atoparse unha ampla gama de restaurantes, bares e clubs nocturnos, así coma discotecas e grandes hoteis e casinos. É a área de recreación nocturna máis importante do país. Entre os principais lugares da zona atópanse Soho, Gabbana, Kaluha etc.
Sito nas zonas 11 e 7 da cidade, é o complexo comercial máis amplo de Guatemala; contempla no seu interior 15 centros comerciais e hipermercados así coma hoteis de 5 estrelas, sobresaíndo o Grand Tikal Futura Hotel, antes Hyatt Guatemala. Entre os principais centros comerciais atópanse Galerías Primma, Galerías Miraflores, Vía Majadas etc.
Bibliografía
(Faltan referencias).
Eco (banda)
ECO é un grupo musical de rock galego. A banda formouse en 2003, e o seu estilo mestura hard rock, power metal e rock alternativo. Está composta por Roberto Espinosa (voz), Alberto Cereijo (guitarra), Diego P. Castro (baixo) e Tino Mojón (batería).
Historia
A historia de ECO comezou en 2003, cando Alberto Cereijo, coñece Roberto Espinosa e na aventura acompañouno Tino Mojón, batería do grupo ourensán Los Suaves. En 2007, en plena crise do grupo, Cereijo anunciaba que deixaba Los Suaves para centrarse en ECO, aínda que logo se retractaría e compaxinaría o seu traballo nas dúas bandas. Ese mesmo ano publicaron o único álbum do grupo, Réplica.
Dão-Lafões
Dão-Lafões Localización de Dão-Lafões
Dão–Lafões é unha subrexión estatística portuguesa que forma parte da Rexión Centro. A meirande parte dos concellos que a conforman pertencen ao Distrito de Viseu, mais tamén inclúe un concello do Distrito da Guarda. Limita ao norte coas subrexións de Támega e Douro, ao leste coas de Beira Interior Norte e Serra da Estrela, ao sur coas de Pinhal Interior Norte e Baixo Mondego, e ao oeste coas de Baixo Vouga e Entre Douro e Vouga. A súa principal cidade é Viseu, que conta cunha poboación de 68.000 habitantes, sendo a segunda cidade máis poboada do centro de Portugal tras Coímbra. Ten unha superficie de 3.483 km² e unha poboación de 277.216 habitantes (2011 ).
Concellos
Comprende 14 concellos:
Enxertos, O Mosteiro, Ortigueira
Enxertos é un lugar da parroquia de Mosteiro no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 2 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que eran 1 home e 1 muller, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000 cando contaba cos mesmos habitantes.
Día da Cultura Lusófona
O Día da Língua Portuguesa e da Cultura Lusófona é celebrado anualmente o día 5 de maio. O día foi establecido en 2005 durante unha reunión en Luanda, Angola dos ministros da cultura de sete países lusófonos; Angola, Brasil, Cabo Verde, Guiné-Bissau, Mozambique, Portugal e San Tomé e Príncipe.
Unha loura moi legal
Unha loura moi legal (en Legally Blonde) é un filme estadounidense dirixido por Robert Luketic que foi estreado no 2001. Estreouse en galego a través da TVG o 2 de marzo de 2012.
Sinopse
Elle Woods é a loira prototípica, unha rapaza popular, boa estudante, presidenta da súa irmandade e Miss Xuño no calendario da Universidade. Desfrutou dunha vida marabillosa e está namorada de Warner Huntington III. Pero todo derrúbase cando o seu noivo decide romper con ela debido a que é loira e non formal de abondo para a súa futura carreira no mundo da política. Decidida a saír adiante, Elle matricúlase na Facultade de Dereito da Universidade de Harvard, asumindo un reto aínda maior do que agardaba.
Laia, Palas de Rei
San Xoán de Laia é unha parroquia do concello de Palas de Rei na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 19 habitantes (sete homes e doce mulleres), dous menos ca en 2006.
Anxo Pintos
Anxo Lois García Pintos, nado Vigo o 3 de marzo de 1968, é un músico e compositor galego.
Traxectoria
Músico multiistrumentista e compositor, irmán dos tamén músicos Silvia Superstar e Gael Pintos. Comezou os seus estudos musicais aos oito anos, dacabalo do Conservatorio Superior de Música de Vigo, do seu pai Suso Pereira e do Obradoiro de Instrumentos Musicais Populares Galegos que dirixía Antón Corral, chegando a incluír na nómina dos instrumentos que toca a gaita, zanfona, violín, saxo soprano e frauta de bico.
Cofundador do grupo de gaitas Alfolíes, do Grupo Didáctico de Instrumentos Musicais Populares Galegos, da Banda de Gaitas Xarabal, do grupo Matto Congrio e de Berrogüetto, no 1995. Posteriormente fundou o trío Lizgairo, xunto a Rodrigo Romaní e Xosé Liz. Ten colaborado con outros músicos e grupos, entre os que cabe citar a Milladoiro, The Chieftains, Los Piratas, Rodrigo Romaní, Susana Seivane, Mercedes Peón, Uxía, Chouteira, Pilocha, Antón Seoane, ou Quico Comesaña no espectáculo dramatúrxico A illa das mulleres loucas, de Alfonso Pexegueiro.
Onicolise
Onicolise ou onicólise (do grego ónuks, unlla e lúsis, destrución) é o termo médico empregado en dermatoloxía para se referir á separación da unlla do leito ungueal sobre o que repousa, e que causa á rotura e mesmo á posterior caída desta.
A causa máis frecuente de onicolise é a psoríase. Esta condición tamén pode acontecer na tirotoxicose (hipertiroidismo) por mor da hiperactividade e sobreestimulación do sistema nervioso simpático. A onicoliste pode ser debida tamén a infeccións, traumatismos da propia unlla e mesmo fármacos como a talidomida.
Deep
"Deep" é un sinxelo promocional da banda estadounidense de rock industrial Nine Inch Nails, feito para a banda sonora da película Lara Croft: Tomb Raider. Debido ao feito de ser só un sinxelo promocional nunca apareceu co seu número halo e nunca foi editado nun álbum da banda, a pesar de ter un vídeo musical dirixido por Enda McCallion.
A pesar de aparecer só na banda sonora de Lara Croft: Tomb Raider, o seu videoclip non ten relación algunha coa película. O vídeo amosa a Reznor como un ladrón de bancos que, xunto a unha rapaza, rouba dúas caixas da casa da moeda nacional.
Lestedo, Palas de Rei
Santiago de Lestedo é unha parroquia do concello de Palas de Rei na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 98 habitantes, deles 49 eran homes e 49 eran mulleres, o que supón unha diminución de 5 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Partido dos Traballadores de Corea
O Partido dos Traballadores de Corea, tamén traducido como Partido dos Traballadores Coreanos (en coreano: 조선로동당, Chosŏn Rodongdang), é o partido que goberna a República Democrática Popular de Corea, máis coñecida como Corea do Norte. Este partido baséase na ideoloxía Juche, que fusiona o leninismo co nacionalismo e coa cultura tradicional coreana. Conta con 607 escanos na Asemblea Popular Suprema.
Estrutura
O Congreso Nacional é o órgano superior do Partido. O Congreso aproba os informes dos órganos do Partido, adopta as políticas e tácticas básicas do Partido, e elixe aos membros do Comité Central.
En setembro de 1992 o Partido dos Traballadores de Corea tiña 160 membros no Comité Central. Reúnese polo menos unha vez cada seis meses. O artigo 24 dos Estatutos do Partido estipula que o Comité Central elixe ao secretario xeral do Partido, a presidencia do buró político, os membros do buró político, secretarios, membros da comisión militar central, e os membros do comité de inspección central.
David Bellos
David Bellos é un tradutor e biógrafo inglés.
Traxectoria
Dá clases de literatura francesa e literatura comparada na Universidade de Princeton. Nesa mesma universidade dirixe o programa universitario de Tradución e Comunicación Intercultural.
Bellos escribiu varias biografías literarias e unha introdución aos estudos da tradución, ''Is That a Fish in Your Ear? Translation and The Meaning of Everything'' (2011).
Aparece no filme The Magnificent Tati, un documental sobre o director Jacques Tati.
Vicente Barrio
Vicente Barrio Minguito, nado en Quemada (provincia de Burgos) o 27 de outubro de 1863 e finado en Madrid o 10 de xullo de 1926, foi un sindicalista e fontaneiro español, secretario xeral da Unión Xeral de Traballadores.
Traxectoria
Foi o sucesor de Antonio García Quejido na Secretaría Xeral da Unión Xeral de Traballadores e permaneceu no cargo entre 1903 e 1918. Foi o primeiro presidente da Unión Ferroviaria, fundada en 1909. En 1909 foi elixido concelleiro do Concello de Madrid, cesando en 1913.
Finou en Madrid o 10 de xullo de 1926.
A Pontevella, O Mosteiro, Ortigueira
A Pontevella é un lugar da parroquia do Mosteiro no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 5 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que eran 1 home e 4 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000 cando contaba cos mesmos habitantes.
A Chancela, Logrosa, Negreira
A Chancela é un lugar da parroquia de Logrosa no concello coruñés de Negreira na comarca da Barcala. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña 165 habitantes (82 homes e 83 mulleres).
Este lugar atópase a 0,2 quilómetros da capital do concello. Neste lugar está o pazo de Albariña.
Metal Gear Solid
Metal Gear Solid é a terceira entrega da serie de videoxogos Metal Gear creada por Hideo Kojima. As primeiras entregas foron lanzadas primeiro para NES e MSX, e a seguinte para PSX e PC. Tamén dispoñible para PS3 (na Store Xaponesa). No Metal Gear Solid 4 apareceu un mapa orixinal do Metal Gear Solid.
Introdución
Para moitos é un dos grandes xogos de espionaxe e acción do cal derivaría todo un subxénero de videoxogos que utilizarían os mesmos conceptos. Caracterízase pola complexidade do seu argumento e das personaxes, as súas longas escenas cinematográficas; o emprego ou mención de armamento nuclear, organizacións ou medios de transporte (vehículos, helicópteros,etc.) de guerra existentes na realidade; e as súas intrigadas tramas, que falan de diversos temas filosóficos. En España foi dobrado ao castelán, sendo unha das dobraxes máis lembradas da historia dos videoxogos. A voz de Solid Snake foi dobrada por Alfonso Vallés.
Outra característica importante e revolucionaria deste xogo é o feito da inmersión co contorno do xogador. En certa etapa onde o protagonista enfróntase a un dos "xefes" do xogo, chamado Psycho Mantis, o xogo fai crer ao xogador que se cambiou a TV ao modo VÍDEO (co estilo de letras verdes en televisión de SONY, só que en vez de VÍDEO di HIDEO en alusión a Hideo Kojima, creador da serie). Pouco antes, nesa mesma etapa, o personaxe de Psycho Mantis pide ao xogador deixar o control da consola no chan ou nunha mesa e logra movelo coa mente, sempre e cando o controlador sexa un DualShock en PlayStation. No MGS4 faise alusión a aquel feito, xa que o primeiro mando da PS3, o Sixaxis carece de vibración. Coa chegada do DualSchock 3 Psycho Mantis puido volver a mover o controlador no MGS4. Adiviña outros xogos que o xogador xogou antes (xogos de Konami) ou se o xogador é cauto e adoita sobrescribir moito.
Todo isto unido ao carácter do protagonista deu lugar a un dos xogos máis influentes e que perduran por máis tempo na memoria da xogador.
Trama
Tralo incidente de Zanzibar Solid Snake retirouse do servizo activo, e anos máis tarde é requirido para realizar unha nova misión: infiltrarse na base da illa de Shadow Moses en Alasca, onde algúns integrantes do grupo de elite FOXHOUND reveláronse e ameazan con usar Metal Gear Rex, un tanque bípede capaz de lanzar unha cabeza nuclear a calquera punto do planeta. Na historia á parte de Snake sobresaen outras personaxes como Liquid Snake, o seu irmán xemelgo, Meryl Silverburgh, a sobriña do coronel Campbell, e Hall "Otacon" Emmerich, un gran científico creador de Metal Gear Rex.
O período de paz augurado en Metal Gear 2 non se materializa, e para o ano 2005, o desenvolvemento nuclear está de novo de plena actualidade. Un grupo de terroristas secuestra unha instalación militar dos Estados Unidos na illa Shadow Moses, (Alasca), mentres se leva a cabo alí unha serie de ensaios con respecto a unha nova arma segreda. É interesante ver que o grupo está liderado polos axentes renegados de Fox Hound, procedente da antiga unidade de Solid Snake. Tómase como reféns a importantes funcionarios do goberno e de empresas armamentísticas, alí presentes para observar os ensaios. As esixencias dos terroristas son sinxelas, aínda que un pouco desconcertantes: se non se lles entregan os restos de Big Boss dentro dun prazo de vinte e catro horas, procederán ao lanzamento dunha cabeza nuclear. O antigo comandante de Fox Hound, Roy Campbell, chama de novo a Solid Snake para que se infiltre na base, rescate aos reféns e desactive a capacidade nuclear dos terroristas.
Snake queda impresionado ao descubrir que o líder desta insurxencia é Liquid Snake, un axente co mesmo código de nome “Snake” que ten unhas características físicas case idénticas. Xunto a Liquid está un grupo dos mellores axentes de Fox Hound, composto por :
Snake viola con éxito a seguridade da base e atopa aos reféns, descubrindo que os ensaios que se levan a cabo na illa realízanse para un novo modelo de Metal Gear, alcumado Rex. A misión de Snake é agora de busca e destrución. Na súa busca de Metal Gear Rex, crúzase con varias figuras interesantes, incluída Meryl Silverburgh, sobriña de Roy Campbell (que á sobremesa termina sendo a súa filla) e soldado sen experiencia, e Hall “Otacon” Emmerich, o científico a cargo do proxecto Metal Gear Rex. Snake e os terroristas tamén se ven asexados por un misterioso ninja cun exoesqueleto cibernético, que despois resulta ser Gray Fox, ao que se cría anteriormente morto.
Tras derrotar a todos os ex-axentes de Fox Hound (a excepción de Revolver Ocelot, que escapa tras perder a man dereita por causa do Ninja), Snake destrúe a Rex. Entón, Liquid Snake enfróntase a el, revelando o terrible segredo sobre a liñaxe ao que ambos pertencen. Ambos son experimentos xenéticos, produto do proxecto Les Enfants Terribles (”Os nenos terribles”), deseñados por científicos a partir do material xenético do soldado perfecto, Big Boss. A pesar dos seus impulsos morais para non facelo, Solid Snake existe unicamente para loitar. Tras unha escapada ao límite e a suposta morte de Liquid, Snake e Meryl/Otacon(dependendo do xogo) cabalgan unha vez máis para a posta de sol.
Tralos créditos finais, a xogador recibe a sorpresa dunha breve transmisión do fuxitivo Revolver Ocelot para o presidente dos Estados Unidos (de todas as persoas). Queda claro que Ocelot foi un dobre axente todo o tempo. Máis impresionante é que Solidus, o Presidente, é un terceiro produto do proxecto Les Enfants Terribles.
Similitudes coa realidade
O xogo tamén é coñecido entre outras por no armamento real empregado, o cal lle chegou a provocar certas polémicas con respecto á súa comercialización no mercado, e a correspondente clasificación de xogo non recomendado para menores de 18 anos.
No xogo entre outro armamento atopamos: Vehículos de transporte:
Medicamentos:
Etc.
Javier Ares Díaz
Javier Ares Díaz, coñecido como Viusky, nado en Vilalba o 15 de agosto de 1986, é un futbolista galego. Xoga de porteiro e o seu club actual é o Racing Vilalbés.
Vilaster, Vilaster, Quiroga
Vilaster é un lugar da parroquia de Vilaster no concello lugués de Quiroga, na comarca de Quiroga. Segundo o IGE, en 2013 tiña 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres).
Adivar (cráter)
Adivar é un cráter de impacto que está situado na superficie do planeta Venus, recibiu o seu nome en honra á novelista turca Halide Edip Adıvar. O cráter está situado xusto ó norte da parte occidental da rexión elevada de Aphrodite, xustamente nas coordenadas 8,9° N 76,2° E. Rodeando ó cráter hai material expulsado que aparece brillante na imaxe do radar debido a presenza de rochas moi fragmentadas. Existe tamén unha área moito máis ampla afectada polo impacto, que se estende particularmente cara o oeste. Estes materiais brillantes, así coma a gran cola de material brillante que se estende cara o oeste, acadan un longo de máis de 500 km sobre as planicies que rodean ó cráter. Unha área de material escuro rodea a estes citados materiais brillantes (e cola), e ten forma de ferradura; nas imaxes tomadas pola Magallanes a varios cráteres, apareceron neles varias enormes manchas de forma oval que estaban compostas por materiais escuros, pero é moi raro o caso de atopar unha destas manchas tan brillantes. Pensase que estas manchas que só se poden ver en Venus, son a consecuencia da interacción entre os materiais do cráter (tanto os procedentes do meteorito coma dos materiais expulsados no impacto) e os fortisimos ventos da atmosfera superior do planeta. Aínda non está ben definido o mecanismo polo cal se producen estas manchas nos cráteres de Venus, pero todo indica que a atmosfera do planeta xoga un papel crucial.
Sistema (corpus teórico)
Etimoloxía
Procede de grego "systema": reunión, conxunto, corporación. Nun sentido xeral un sistema é un conxunto organizado, do cal os seus elementos están unidos ou vinculados entre si (por exemplo o sistema solar).
En filosofía esta palabra ten outro significado diferente: Conxunto de elementos relacionados que forman un todo orgánico (por exemplo o sistema de Copérnico, ou o Sistema de Hegel)
Kant
Segundo o filósofo prusiano Immanuel Kant:
"Por sistema entendo a unidade dos diversos coñecementos baixo unha idea. Esta é o concepto racional da forma dun todo, en canto que mediante tal concepto denomínase a priori tanto a amplitude do diverso como o lugar respectivo das partes no todo".
Hegel
O filósofo Hegel:
"A ciencia deste (O absurdo) é esencialmente sistema, porque o verdadeiro só é desenvovéndose dentro de si como concreto e tomándose e reténdose (todo) xunto en unidade, é dicir solo é como totalidade."
Kierkegaard
O filósofo e teólogo dinamarqués Søren Kierkegaard:
"A existencia separa as cousas e mantenas distintas; o sistema coordinas nun todo cerrado."
Zubiri
O filósofo español Xavier Zubiri:
"(A) comunidade radical e determinada de cada cousa con todo, é ao que se lle chama sistema. Saber algo é sabelo sistematicamente na súa comunidade con todo. Ciencia é entón sistema. Este sistema expresa a maneira como o que realmente é, chegou a ser "isto".
Unión Liberal (1983)
Unión Liberal (UL) foi un pequeno partido liberal español fundado por Pedro Schwartz en 1983. Nas eleccións xerais de 1982, Pedro Schwartz presentouse como independente dentro da coalición formada por Alianza Popular e o Partido Demócrata Popular (AP-PDP), conseguindo acta de deputado por Madrid, xa deputado convenceu ao líder da coalición, Manuel Fraga, da necesidade de crear un partido liberal co cal disputar os votos do centro político, Fraga concordou e Schwartz creou a Unión Liberal, partido que se uniu á coalición que pasou a denominarse AP-PDP-UL. En 1984, a Unión Liberal fusionouse con outro partido liberal, tomando o seu nome, Partido Liberal.
Ueli Maurer
Ueli Maurer, nado o 1 de decembro de 1950 en Wetzikon, é un político suízo membro do Consello federal suízo dende 2009, e actual Presidente da Confederación Suíza para 2019. É tamén o actual xefe do Departamento Federal de Finanzas dende 2016.
Ocupou o cargo de presidente tamén en 2013 e foi xefe do Departamento Federal de Defensa, Protección Civil e de Deportes de Suíza de 2009 a 2015. O seu partido político é a Unión Democrática do Centro.
Hoax
Coñécense como hoax ou loiada as historias falsas aparecidas na rede, xa veñan por correo electrónico, da lectura de sitios web ou de redes sociais. Consisten por exemplo en chamamentos dramáticos de cuño sentimental ou relixioso, supostas campañas filantrópicas, humanitarias ou de socorro persoal ou mesmo falsos virus que ameazan destruír, contaminar ou formatar o disco ríxido do computador.
A Chancela, Xubial, Melide
A Chancela é un lugar da parroquia de Xubial no concello coruñés de Melide na comarca da Terra de Melide. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña un habitante (un home).
Flandres francés
dereita|miniatura|200px|Localización do Flandres francés, dentro da rexión de [[Norte-Paso de Calais, percorrido polo río Lys.]] miniatura|250px|dereita|Situación da rexión [[Norte-Paso de Calais dentro de Francia.]] O Flandres francés (Flandre française en francés, Frans-Vlaanderen en neerlandés) é unha rexión non administrativa que ocupa o terzo setentrional do departamento de Norte, en Francia.
1. Distínguense varias rexións naturais no Westhoek (parte do Flandres francés comprendida entre o Lys e o Mar do Norte onde se fala o neerlandés):
Este territorio corresponde hoxe ao distrito de Dunkerque.
2. Ademais do Westhoek (chamado tamén Flandres Marítimo), o Flandres francés inclúe outra parte ao redor de Lille que se chama en ocasións Flandres de Lille, Flandres galicante, Flandres romance ou Flandres valón.
Este territorio corresponde hoxe aos distritos de Lille e Douai.
Cultura franco-flamenga
O Flandres francés caracterízase sobre todo pola súa identidade cultural: ata comezos do século XX a maioría da poboación falaba a lingua flamenga, lingua xermánica semellante ao holandés e claramente distinto do picardo (incluído o chti) e das lingua de oïl falada máis ao sur e ao oeste.