cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Proceso e disolución da Orde do Temple
Disolución
Durante o Concilio de Viena, presentáronse 9 templarios que querían defender á orde, e o papa encarcerounos. O rei prohibira a asistencia a Viena dos dignatarios do Temple. O papa preguntou entón ó Concilio:
A isto, os cardeais, agás cinco ou seis franceses, pediron que se admitise a defensa dos Templarios. O papa atopábase nunha situación incómoda, e a decisión foi aprazada. Entre o 17 de febreiro e o 20 de marzo de 1312 a monarquía francesa incrementou as presións contra o papado, chegando a presentarse o mesmo rei en Viena. Finalmente, o 22 de marzo, pola bula Vox in excelso, Clemente V disolveu a orde, se ben non a condena: tan só ordena a súa disolución. O 2 de maio, pola bula Ad providam, os bens dos Templarios son entregados ós Hospitalarios, e o papa desentendeuse da sorte das persoas. O 6 de maio recomezou o proceso polos concilios provinciais baixo orde do Papa, pero reservándose o dos dignatarios da Orde. Porén, cedeu isto a tres cardeais franceses adictos ó rei de Francia. Estes (Nicolás de Freauville, Arnaldo de Auch e Arnaldo Noveli) condenaron ós dignatarios a cadea perpetua o 18 de marzo de 1814. Logo de que se fixese pública a sentenza, Jacques de Molay e Geóffrey de Charnay protestaron, declarándose inocentes, e dicindo que tan só mentiron para salvar as súas vidas. O mesmo día, tras isto, preparouse unha fogueira, e ambos pediron ollar cara a Nôtre-Dame e morreron con enteireza.
Fin da orde noutros estados
Tralo arresto dos templarios por orde de Filipe o Fermoso, este escribiu o 16 de outubro de 1307 cartas ao resto dos estados cristiáns para que lle imitasen. Porén, tan só apoiaron isto o conde Xerardo de Juliers, o duque Xoán de Baixa Lorena e o arcebispo de Colonia. Tanto o bispo de Liexa como o rei de Aragón responderon que o asunto era competencia do papa. O rei de Inglaterra Eduardo II escribiu ós reis de Portugal, Castela, Aragón e Sicilia para pedirlles que non actuaran, xa que "as acusacións contra o temple parecíanlle ditadas pola calumnia e a cobiza". Por outra parte, coas investigacións levadas a cabo por orde do papa, en Portugal, Aragón, Castela, Navarra, Chipre e Alemaña, os templarios foron atopados inocentes e en Italia, agás nun par de distritos, a decisión foi a mesma. Contrasta isto con Francia, onde, curiosamente, foron atopados culpables.
Bothus
Bothus é un xénero de peixes teleósteos da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos, que é o tipo da familia dos bótidos.
Encóntranse nos océanos Pacífico, Índico e Atlántico (incluído o mar Mediterráneo).
Alcmeón
O nome Alcmeón pode referirse a:
Bothus
Unha das súa principais características é a súa gran capacidade para mimetizarse co fondo do mar no que habitan, e poden cambiar de cor para confundirse co seu contorno segundo onde se encontren. Algunhas das súas especies presentan, no lado pigmentado, manchas en forma de aneis de cor azul.
As especies deste xénero son de pequenas dimensións xa que só algunhas chegan, excepcionalmente, aos 40 cm de longo; algunhas teñen, porén, interese pesqueiro, as que Lahuerta e Vázquez dan o nome de rapapelos (como aos seus parentes do xénero Arnoglossus.
Características
miniatura|250px|Botus podas. Nótese a separación dos ollos.
Estes pequenos peixes (até un máximo de 40 cm de lonxitude) teñen a forma típica dos peixes planos, co corpo deprimido, alongado, ovalado e asimétrico, os dous ollo no mesmo lado do corpo.
A especies deste xénero caracterízanse por presentaren un marado dimorfismo sexual: os machos teñen os ollos moi distantes e, por iso, a aleta pectoral esquerda está moi desenvolvida.
A coloración do lado pigmentado variábel, podendo mimetizarse co contorno, pero pode ser moi contrastada.
As larvas preadultas presentan tentáculos frontais ramificados.
Hábitat e distribución xeográfica
As especies deste xénero encóntranse en todos os mares e os océanos tropicais e subtropicais, aínda que algunhas tamén habitan en augas temperadas e incluso frías. Á parte de Bothus podas, as especies do xénero están distribuídas sobre todo no leste do continente americano.
Taxonomía
miniatura|250px|Bothus lunatus. miniatura|250px|Bothus mancus. miniatura|250px|Bothus robinsi.
O xénero foi descrito por primeira vez en 1810 polo naturalista estadounidense (de orixe franco-xermano-italiana) Constantine Samuel Rafinesque.
Sinónimos
Ao longo do tempo, o xénero foi coñecido polos seguintes sinónimos:
Especies
Na actualidade, tanto a FishBase como o WoRMS, recoñecen dentro do xénero como válidas as seguintes 16 especies:
The Wire
The Wire é unha serie de televisión estadounidense ambientada en Baltimore, Maryland. Foi creada, escrita e producida polo xornalista e escritor David Simon.
En España emitiuse na canle TNT e en Galicia tamén en V Televisión.
Guillaume Tell
Guillaume Tell (en galego, Guillerme Tell) é unha ópera en catro actos con música de Gioachino Rossini e libreto en francés de Étienne de Jouy e Hippolyte Bis, baseados na obra Wilhelm Tell de Friedrich Schiller, que ten como protagonista ao lendario heroe da independencia suíza Guillerme Tell. Foi estreada na Ópera Garnier de París o 3 de agosto de 1829
Dihidrotestosterona
<!--
A dihidrotestosterona (DHT), tamén chamada 5α-dihidrotestosterona (5α-DHT) ou androstanolona (DCI), é un andróxeno, metabolito biolóxico activo da hormona esteroide testosterona. A DHT sintetízase principalmente na próstata, testículos, folículos pilosos e glándulas suprarrenais por acción do encima 5α-redutase. Este encima reduce o dobre enlace entre os carbonos 4 e 5 da hormona testosterona.
Efectos no desenvolvemento sexual
miniatura|esquerda|200px|[[Testosterona na que se ve a diferenza coa dihidrotestosterona no dobre enlace 4,5 no anel A da esquerda.]]
Nos homes, aproximadamente o 5% da testosterona é sometida a unha redución-5α para formar un andróxeno máis potente, a dihidrotestosterona. A DHT ten unha afinidade polo receptor androgénico tres veces máis alta ca a testosterona e de 15-30 veces máis alta cós andróxenos suprarrenais. Durante a embrioxénese, a DHT desempeña un papel esencial na formación dos xenitais externos masculinos, e no adulto actúa como o andróxeno principal na próstata e folículos pilosos.
Un exemplo que ilusta a importancia da DHT para o desenvolvemento das características sexuais secundarias é a doenza conxénita deficiencia de 5-alfa-redutase. Esta doenza pode orixinar pseudohermafroditismo. Os individuos con esta condición presentan xeralmente tanto próstatas coma xenitais masculinos subdesenvolvidos. Estes individuos son usualmente criados como nenas debido á falta dun órgano xenital masculino visible. No inicio da puberdade, estes individuos teñen niveis de DHT moi baixos, pero os seus niveis de testosterona elévanse normalmente. A súa musculatura desenvólvese igual ca no resto dos adultos. Despois da puberdade, os homes con esta condición teñen unha grande deficiencia de pelo púbico e corporal, e non teñen alopecia androxénica.
A diferenza doutros andróxenos como a testosterona, a DHT non pode ser transformada en estradiol polo encima aromatase. Este feito pode utilizarse en investigación para distinguir entre os efectos da testosterona unida a un receptor de andróxenos e os causados pola testosterona transformada en estradiol e posteriormente unida aos receptores de estróxenos.
Patoloxía
No home, a DHT é o factor principal na aparición de alopecia androxénica. Porén, a alopecia feminina é máis complexa, e a DHT é só unha das varias causas posibles. Os niveis elevados de DHT na muller poden provocar o desenvolvemento de caracteres sexuais masculinos andróxinos, incluíndo un agravamento da voz ou a presenza de pilosidade facial. A DHT ten un papel no desenvolvemento e exacerbación da hiperplasia benigna de próstata, e tamén no cáncer prostático por medio do agrandamento desta glándula. Porén, existen evidencias de que a DHT ten, paradoxalmente, efectos case nulos sobre o crecemento da próstata. Este descubrimento abriu o debate sobre o uso da DHT en vez da testosterona en terapias de substitución de andróxenos. O crecemento e diferenciación prostáticos son altamente dependentes das hormonas sexuais, especialmente da DHT. A DHT tamén participa no desenvolvemento dalgúns casos de acne.
Tratamento
Os inhibidores da 5α-redutase son principalmente utilizadas para o tratamento de dúas condicións, a alopecia androxénica e a hiperplasia benigna de próstata. Estes inclúen a finasterida, prescrita para ambas as condicións, e a dutasterida, prescrita principalmente para a hiperplasia benigna prostática. A dutasterida é tres veces máis potente ca a finasterida, e inhibe o encima de tipo II produtor de DHT e é 100 veces máis potente inhibindo o encima de tipo I. Actualmente, a administración de DHT non é frecuente no tratamento contra a deficiencia de andróxenos.
Investigación recente
Segundo os científicos da Escola de Medicina da Universidade de Boston, os fármacos do tipo inhibidores da 5α-redutase (5α-RIs) entre os que se encontran a finasterida (de nome comercial Propecia e Proscar) e a dutasterida poderían causar perda de libido, disfunción eréctil, disfunción exaculatoria e potencial depresión nalgúns homes.
Metabolismo
A DHT convértese en 3α-androstanodiol e 3β-androstanodiol.
Ornithischia
miniatura|A pelve dun ornitisquio.
Ornithischia é unha das dúas grandes ordes taxonómicas en que se divide aos dinosauros (a outra grande orde é Saurischia).
Ornitischia significa "cadeira de ave", o cal reflicte a característica que distingue ó grupo; os ósos da súa cadeira lembran moito aos dunha ave, aínda que de feito as propias aves non serían ornitisquios senón saurisquios.
Os ornitisquios están compostos por:
Xurdiron na historia natural despois que os Saurischios e eran todos herbívoros. Exemplos: Triceratops, Iguanodon, estegosauros, Euplocephalus.
Lasiorhinus
Na actualidade sobreviven dúas especies deste xénero, que viven nos bosques das montañas de Australia, onde escavan grandes tobos: o uombat de fociño peludo do norte e o uombat de fociño peludo do sur.
Descrición
O xénero foi descrito en 1863 polo zoólogo británico John Edward Gray en ''Ann. Mag. Nat. Hist''., ser. 3, 11: 458, sendo a súa especie tipo Lasiorhinus mcoyi (= Phascolomys latifrons Owen, 1845 = Lasiorhinus latifrons Owen, 1845 ).
Etimoloxía
O termo Lasiorhinus está formado polos elementos do latín científico lasio-, tirado do grego antigo λάσιος lásios, 'peludo' e -rhinus, derivado do grego antigo ῥίς ῥινός rhís, rhinós, 'nariz'. Literalmente: 'os do nariz peludo'.
Especies
Segundo o Mammal Species of the World na actualidade recoñécense as seguintes dúas especies, coas subespecies indicadas:
O uombat de fociño peludo do norte, que antigamente vivía en numerosas rexións áridas e semiáridas de Australia, desde o centro-sur de Nova Gales do Sur até o centro de Queensland, está actualmente restrinxida ao Parque Nacional Epping Forest, onde ten unha área de dispersión dunhas 500 ha. miniatura|250px|Lasiorhinus krefftii.
A súa poboación actual (2016) é de tan só 115 animais, e caera a 30 ou 40 individuos na década de 1980, pero a exclusión do gando en 1982 conducíu a un aumento constante no número de individuos. Os períodos de seca poden reducir grandemente a poboación. Por iso a UICN cualificou o status desta especie como CR (en risco crítico de extinción).
Punto de prolongación
150px|dereita|miniatura|Negra cun punto de prolongación. O punto de prolongación, como o seu nome indica, serve para prolongar as figuras musicais, como a negra, a branca ou a corchea. É un pequeno punto que se pon na parte dereita da figura e que lle engade a metade do seu valor.
Pterosauria
Os pterosauros ("lagartos alados") son un grupo de réptiles voadores que existiron durante a Era Mesozoica. As súas ás estaban formadas por unha complexa membrana sostida polo cuarto dedo da man, que estaba hipertrofiado. O seu corpo estaba cuberto de pelo, preservado en fósiles de polo menos tres especies distintas.
Os fósiles máis antigos de pterosaurios coñecidos pertencen como mínimo ó Triásico tardío. O máis antigo chámase Eudimorphodon. É de pequeno tamaño, cola con extremo en forma de rombo, e dentes puntiagudos en ambas as dúas mandíbulas.
Os primeiros pterosaurios, desenvolvidos entre o Triásico serodio e principios do Xurásico, eran similares ó Eudimorphodon; de pequeno tamaño, rabo longo, e dentes (como o Rhamphorynchus, que tiña dentes que pechaban en forma de trampa).
Aparentemente, os pterosaurios perderon moita da súa diversidade antes de concluír a Era Mesozoica. Só se coñece unha especie que existise no momento da grande extinción masiva do Cretáceo: Quetzalcoatlus northropi.
Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2001
O 21 de outubro de 2001 celebráronse as sextas eleccións ao parlamento de Galicia. Cun censo de 2.567.670 electores, os votantes foron 1.544.694 (60,2%), con 1.022.976 abstencionistas (39,8%). O Partido Popular de Galicia gañou novamente por maioría absoluta, conseguindo o nomeamento do seu candidato, Manuel Fraga Iribarne, como o presidente da Xunta. O PsdeG foi superado por poucos votos como segunda forza política polo Bloque Nacionalista Galego, que secasí perdeu un deputado e arredor de 50.000 votos. Isto provocou unha crise que se saldaría coa dimisión de Xosé Manuel Beiras. O resto de partidos políticos seguiron sen obter representación parlamentaria.
Resultados
Tamén se contabilizaron 25.988 (1,69%) votos en branco.
Ministerio de Asuntos Exteriores, Unión Europea e Cooperación
O Ministerio de Asuntos Exteriores, Unión Europea e Cooperación de España é o actual departamento ministerial encargado da política exterior e da política de cooperación internacional así como as relacións coa Unión Europea. O actual titular é José Manuel Albares.
Historia
O Ministerio existe con esta denominación desde xuño de 2018, cando substituíu o Ministerio de Asuntos Exteriores e de Cooperación.
Funcións
Compétenlle a dirección da política exterior, a das relacións coa Unión Europea e a da cooperación internacional ao desenvolvemento, de conformidade coas directrices do Goberno e en aplicación do principio de unidade de acción no exterior.
Estrutura
Este ministerio estrutúrase nos seguintes órganos superiores :
Santa Cristina, A Veiga
San Tirso de Santa Cristina é unha parroquia que se localiza no concello da Veiga. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 22 habitantes (12 homes e 10 mulleres), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón o mantemento en relación relación co ano 1999 cando tiña tamén 22 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 11 habitantes, sendo 7 homes e 4 mulleres.
Peixe de Babel
O peixe de Babel é unha especie ficticia aparecida na Guía do autostopista galáctico, creada por Douglas Adams.
Características
É unha especie de peixe amarelado, que entra en simbiose cun individuo, ao ser introducido no oído deste. Aliméntase das ondas cerebrais das persoas que rodean ao seu hóspede, e excreta cara ao seu portador unha matriz telepática formada pola combinación de frecuencias conscientes do pensamento con sinais nerviosos tomados dos centros lingüísticos do cerebro do que os creou. É dicir, traduce todo o que digan ao redor dunha persoa á linguaxe desta.
Lista de péndulos de Foucault no mundo
miniatura|Animación do péndulo de Foucault. A seguir vén a lista de péndulos de Foucault no mundo:
Alemaña
miniatura|120px|Detalle do péndulo da torre [[Jahrtausendturm (Torre do milenio en galego), Magdeburgo]] miniatura|120px|Detalle do péndulo do Deutsches Technikmuseum Berlin
Austria
miniatura|120px|Museo da tecnoloxía de Viena
España
miniatura|[[Péndulo de Foucault no Museo das Ciencias Príncipe Filipe de Valencia.]]
Francia
miniatura|Péndulo de Foucault no [[Panteón de París.]]
Noruega
miniatura|Pendulo da Universidade de Oslo
Suecia
miniatura|150px|Péndulo de Foucault en Motala, Suecia.
Suíza
Pendulo de Foucault no Lycée cantonal de Porrentruy.|miniatura|130px
América do Norte
Ordenados alfabéticamente por estado ou provincia e localidade
Alizée
Alizée Jacotey, nada en Ajaccio (Córsega) o 21 de agosto de 1984, é unha cantante francesa. O seu nome artístico é Alizée (a forma feminina en francés de alizé para os ventos alisios). Foi descuberta por Mylène Farmer, mentres participaba no programa de talentos Graines de star en 1999. Coa colaboración de Mylène Farmer e Laurent Boutonnat, Alizée lanzou dous álbums, os cales tiveron éxito dentro e fóra de Francia.
Despois dun grande éxito en Latinoamérica e Asia, e un éxito moderado en Europa con Psychédélices, Alizée deu un cambio radical no seu estilo pasando do pop psicodélico do seu anterior álbum ao mainstream. Vinculouse co selo independente Institubes e uniuse a artistas do xénero como Chateau Marmont, Rob, Tahiti Boy, Adanowsky e outros que colaboraron na súa cuarta produción, Une enfant du siècle, que saíu oficialmente á venda o 29 de marzo de 2010.
Traxectoria
200px|miniatura|esquerda|Alizée medrou en [[Ajaccio, Córsega.]] É filla de Michelle (empresaria) e Joseph (informático), e ten un irmán máis novo, Johann. Alizée dende pequena sentiu unha grande afección pola danza, que empezou a practicar en L'école du Spectacle. Aos 4 anos empezou a familiarizarse co mundo do espectáculo, tomando clases de teatro e canto, apoiada por Monique Mufraggi, a súa mestra, e dirixida por Patrick Fiori.
No ano 1995 unha aeroliña francesa realizou un concurso invitando a nenos a debuxar un avión e o deseño máis orixinal sería reproducido a escala dun avión real. Alizée, de 11 anos, inscribiuse ao concurso e inspirada polo libro O Principiño realizou o seu deseño. O seu debuxo resultou gañador e foi premiada cunha viaxe ás Maldivas, ademais de reproducir o seu debuxo nun avión ó que bautizaron Alizée.
En 1999, Alizée realizou unha audición no César Palace de Ajaccio para un programa de novos talentos chamado Graines de star, cantando a canción "La vie ne m'apprend rien" de Daniele Balavoine. A súa segunda audición tras pasar a primeira ronda foi o 16 de decembro, en París, co tema "Waiting for tonight" de Jennifer Lopez. O 25 de febreiro de 2000, apareceu no programa interpretando a canción "Ma prière" de Axelle Red coa que quedou en segundo lugar.
Nese mesmo ano, Alizée coñeceu a Mylène Farmer e a Laurent Boutonnat, grazas á súa actuación en Graines de star, quen buscaban a unha artista nova que interpretara a canción que compuxeran, "Moi... Lolita". Despois de realizar probas en estudios de gravación e obter resultados reveladores, Alizée foi elixida para interpretar este tema. Pronto gravaron o primeiro sinxelo que máis tarde chegaría a vender máis de dous millóns e medio de unidades só en Francia.
1999 - 2001 Gourmandises, "Moi... Lolita" e éxito internacional
Mylène Farmer e Laurent Boutonnat produciron o primeiro álbum, titulado Gourmandises (Larpeiradas), con letras inspiradas nas vivencias, desexos e gustos de Alizée. As súas cancións falan de adolescencia, de dúbidas, de amor e das súas ansias de vivir. En só tres meses xa era disco de platino con 300 000 copias vendidas. O segundo sinxelo, L'Alizé, saíu á venda ó mesmo tempo que o álbum, conseguiu tamén un grande éxito e subiu rapidamente ao primeiro posto da lista de vendas con máis de 700 000 copias vendidas.
Loti
O loti é a moeda oficial do reino de Lesoto. O loti está fixado ao rand surafricano á par grazas á Área Monetaria Común, polo que o rand é tamén moeda de curso legal en Lesoto. O seu código ISO 4217 é LSL e empréganse as abreviacións L (loti) e M (maloti, plural) e subdivídese en 100 lisente (sente en singular). O seu nome provén dos montes do Maluti ou Maloti, que forman un dos extremos setentrionais dos montes de Drakensberg.
O loti introduciuse por primeira vez en 1966 aínda que non como moeda destinada á circulación. En 1980 Lesoto emitiu as primeiras moedas con denominacións en lotis e lisente para substituír o rand surafricano.
Alizée
1999 - 2001 Gourmandises, "Moi... Lolita" e éxito internacional
O éxito das súas cancións traspasou fronteiras, xa era coñecida en moitos países europeos en 2001, así como no Xapón, en Corea do Sur e no Canadá. Os premios pola súa carreira artística non se fixeron de rogar, pronto recibiu o seu primeiro galardón de M6 Awards. Posteriormente, recibiu o premio NRJ Music Awards, por Revelación Francesa do Ano. En Alemaña e nos Países Baixos recibiu o disco de ouro por manterse nas listas de vendas por bastantes semanas. Tamén recibiu un recoñecemento por mellor sitio web.
2003: Mes Courants Electriques
Mes courants électriques (As miñas correntes eléctricas en galego) é o segundo álbum de Alizée e foi lanzado o 18 de marzo de 2003. Este álbum ten versións en inglés de catro das súas cancións. Foi comercializado en distintas rexións con diferente contido. A versión francesa non contén ningunha versión en inglés, que se incluíron na versión internacional. A versión xaponesa cambiou o nome de "J'en ai marre" polo de "Mon bain de mousse", mentres que en Hong Kong e noutras partes de Asia foi lanzado un disco dobre e un disco interactivo cos vídeos de "Moi… Lolita" e "I'm fed up" (versión en inglés de "J'en ai marre"). O álbum vendeu en Francia 259 000 exemplares, foi certificado como dobre disco de ouro. Pero é unha cifra baixa se se compara con Gourmandises que vendeu 800 000 copias só en Francia.
O primeiro sinxelo, "J'en ai marre", saíu á venda o 25 de febreiro de 2003, chegou ó cuarto lugar nas listas francesas e vendeu máis de 200 000 copias polo que foi certificado como disco de Ouro. Os seguintes sinxelos, "J'ai pas vingt ans" e "A contre-courant", non tiveron tanta sorte ao situarse no décimo sétimo e no vixésimo segundo lugar, respectivamente.
2004: Alizée En Concert e tres anos de silencio
dereita|miniatura|140px|Alizée asinando autógrafos en 2007.
Co lanzamento do segundo álbum Alizée fixo unha xira de concertos por Francia e algúns en Bélxica e Suíza. A xira comezou cun concerto o 23 de agosto de 2003 no Olympia e concluíu no Le Zénith, ambas salas en París, o 17 de xaneiro de 2004.
Un disco compacto e DVD, titulados Alizée En Concert (presentando escenas seleccionadas dos seus 43 concertos) foi lanzado en outono de 2004. O disco contiña cancións dos seus dous álbums mentres que o DVD tiña as presentacións en vivo das cancións, ensaios dunha das súas cancións e a realización dalgúns dos seus vídeos musicais. O disco situouse no trixésimo oitavo lugar dos máis vendidos de Francia mentres que o DVD chegou ao primeiro lugar.
O disco compacto e o DVD (xunto cos seus outros dous álbums) foron relanzados no 2007 por Universal Music en México (debido á popularidade alcanzada por Alizée neste país) como un paquete de DVD+CD. Os discos compactos e o DVD chegaron á cima das listas de vendas o 28 de maio de 2007, manténdose bastante tempo nesa posición.
2007 - 2009: Psychédélices
miniatura|esquerda|150px|Alizée actuando no 2008. O seu terceiro álbum chamado Psychédélices foi lanzado o 3 de decembro de 2007 sendo "Mademoiselle Juliette" o primeiro sinxelo do seu álbum. O sinxelo foi transmitido na radio francesa NRJ o 27 de setembro de 2007 por primeira vez e saíu de maneira dixital o día 30. O vídeo do mesmo lanzouse en novembro.
Despois do moderado éxito de "Fifty-Sixty" anunciouse o lanzamento de "La isla bonita" a súa versión do éxito de Madonna como terceiro sinxelo exclusivo para México, logrando consolidarse na radio a nivel nacional.
Alizée realizou unha xira mundial que a levou por diferentes países, o primeiro concerto desta xira foi realizado en Moscova o 19 de maio, seguido por 5 concertos en México durante o mes de xuño, ditos concertos realizáronse en importantes cidades, entre elas: Cidade de México, Guadalaxara, Monterrey, Puebla e unha presentación especial na Feira de San Marcos en Aguascalientes, esta última fóra do tour. Despois do grande éxito en dito país, a corsa presentou 3 concertos no Canadá e continuou co tour simultaneamente. "Ki M´aime Me Suive" produtora francesa encargada de organizar o tour, estimou que o público superou os 50 000 espectadores.
A lista de cancións deste tour estivo composto na súa maior parte polas cancións do álbum Psychédélices, aínda que tamén ten cancións dos seus anteriores álbums, nos cales Alizée tivo que modificar a música de cancións como "J’en ai marre" e "Moi lolita", xa que Mylène Farmer e Laurent Boutonnat non lle concederon os permisos de dereitos de autor, polo cal só a letra se mantivo orixinal mentres que a instrumentación cambiou. miniatura|150px|Alizée como [[Disc jockey|DJ invitado no Hotel Ritz de París no 2010.]]
2011 - Presente: participacións, quinto álbum de estudio e filantropía
Alizée participou por sexta vez no espectáculo de Les enfoirés "L'oeil des Enfoirés" en Montpellier. Alizée participou no sinxelo "Des Ricochets" con máis de 44 artistas, lanzado polo grupo París-África fundado por UNICEF na loita contra a desnutrición similar a "We Are the World" de USA for Africa.
Tristan und Isolde
Tristan und Isolde (en galego, Tristán e Isolda) é unha ópera en tres actos con música e libreto en alemán de Richard Wagner, baseado en boa parte no romance de Gottfried von Strassburg. Foi composta entre 1857 e 1859 e estreada en München o 10 de xuño de 1865 baixo a batuta de Hans von Bülow. Wagner non a chamaba ópera senón Eine Handlung (drama musical). Forma parte do Canon de Bayreuth.
Alizée
2011 - Presente: participacións, quinto álbum de estudio e filantropía
Dende o 1 ata o 6 de febreiro do 2012; Alizée participou en Les Enfoirés co novo espectáculo "Le bal de Les Enforiés" no auditorio Zenith de Lión, que esgotou entradas. Despois desta semana en Lión, a prensa comenzou o rumor dun romance con M. Pokora, porén, ambos negaron o informe.
Tristan und Isolde
A composición de Wagner de Tristan und Isolde foi inspirada pola súa aventura con Mathilde Wesendonck e a filosofía de Arthur Schopenhauer. Recoñecida amplamente como un dos cumios do seu repertorio operístico, Tristan und Isolde destaca polo uso avanzado que fai Wagner do cromatismo, a tonalidade, a cor orquestral e a suspensión harmónica. O primeiro acorde da ópera, chamado o «acorde de Tristán», considérase de grande importancia no desenvolvemento da harmonía tonal tradicional.
Monolene
Monolene é un xénero de peixes teleósteos da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos bótidos.
Alizée
2011 - Presente: participacións, quinto álbum de estudio e filantropía
O último disco de Alizée, 5, tiña prevista a súa saía a finais de 2012, pero finalmente atrasou a súa saída ata o 25 de marzo de 2013 cando Sony Music o puxo á venda. "À cause de l'automne", o primeiro sinxelo do disco apareceu o 4 de xullo de 2012.
Tristan und Isolde
A ópera foi moi influente entre os compositores occidentais e serviu de inspiración a compositores como Gustav Mahler, Richard Strauss, Karol Szymanowski, Alban Berg ou Arnold Schoenberg. Moitos ven Tristan und Isolde como o comezo da fin da harmonía convencional e a tonalidade, e consideran que establece a base do movemento atonal característico do século XX.
Monolene
Encóntranse nos océanos Atlántico e Pacífico leste.
Alizée
Música e voz
esquerda|miniatura|180px|Alizée en [[Les enfoirés 2008.]] Alizée posúe unha gama vocal mezzo-soprano e comenzou a súa carreira musical con cancións que ela describe como "música pop soul". En 2000 irrompeu no mundo da música e converteuse nunha sensación mundial sendo a cantante francesa con máis éxito nun largo período de tempo, Alizée é coñecida por mesturar sons electrónicos co pop. No seu primeiro álbum Alizée utiliza o pop mesturado co Euro Pop con sons suaves, World Music e a clásica chanson francesa. No segundo disco utilizou máis música house, instrumentais e sons electrónicos mesturados cos sons do seu álbum pasado. No terceiro álbum cambiou a maior parte dos sons dos seus dous últimos discos remprazándoos con sons psicodélicos e World Music con música moi rítmica. O sinxelo "Fifty-Sixty" dedicouno á memoria da falecida modelo Edie Sedgwick. Para o seu cuarto álbum fixo un cambio radical no estilo de música cun novo xénero para a súa carreira, o mainstream, con este radical cambio de xénero deu un estilo menos rítmico en comparación cos seus tres últimos discos, que recibiron gabanzas pola crítica.
Influencias
miniatura|170px|Alizée actuando no Point Ephémère de París en 2010. Alizée mencionou en varias ocasións a Madonna como unha das súas grandes inspiracións, así como o precursor da Chanson francesa Serge Gainsbourg, Whitney Houston e tamén á súa ex protectora Mylène Farmer. Ela ten dito que lle agrada o estilo de Gwen Stefani e que se inspirou nesta artista para o seu álbum Psychedelices, ao igual que na banda virtual Gorillaz. As súas influencias musicais son o pop en moitas das súas raíces, World Music, a chanson francesa, a música house, o mainstream e o hip hop entre outros.
Tristan und Isolde
Composición
O redescubrimento da poesía xermánica medieval, incluíndo a versión de Gottfried von Strassburg de Tristán, o Nibelungenlied e o Parzival de Wolfram von Eschenbach, produciu un grande impacto nos movementos románticos en Alemaña a mediados do século XIX. A historia de Tristán e Isolda é a quintaesencia do romance da Idade Media e o Renacemento. Existen varias versións da historia, a primeira remóntase a mediados do século XII. A versión de Gottfried, parte da rama "cortesá" da lenda, tivo unha enorme influencia na literatura alemá posterior. Wagner escribiu o libreto baseándose no romance de Gottfried von Strassburg, quen á súa vez se baseou na lenda medieval de Tristán, transmitida en francés por Thomas de Bretaña. Os compositores románticos atoparon nos romances medievais unha gran fonte de inspiración para os argumentos das súas óperas. Moitos críticos wagnerianos da época consideraron que esta ópera representaba o cénit da música occidental; por outra banda, un influente grupo de críticos, encabezados por Eduard Hanslick, cualificábana de incomprensible.
Monolene
As especies deste xénero son de pequenas dimensións, porén algunhas teñen interese pesqueiro, ás que Lahuerta e Vázquez dan o nome de rapapelos (como aos seus parentes do xénero Arnoglossus.
Alizée
Imaxe pública
Alizée mostrou no seu debut un estilo libre coma unha lolita chea de inocencia, éxito que a levou a conseguir un premio World Music Award. Na súa segunda etapa uniu unha gran parte do estilo do seu debut, pero máis eléctrico e co cabelo en capas, pero sempre sen demasiada maquillaxe. Despois de dous anos de silencio regresou cun estilo psicodélico e chic, cambio co que cativou a un público novo na súa carreira. Para o seu cuarto álbum fixo un cambio radical tanto no estilo de música e como na imaxe cunha maquillaxe máis madura.
Monolene
Taxonomía
O xénero foi fundado en 1880 polo ictiólogo estadounidense George Brown Goode, nun traballo publicado na revista ''Proc. U.S. nat. Mus''., 3: 209.
Edén
miniatura|300px|Thomas Cole: O xardín do Edén, detalle. O Edén (en hebraico עדן) é, segundo o relato bíblico do libro da Xénese, o lugar onde puxera Deus ao home despois de telo creado a partir de lama.
Etimoloxía da palabra Edén
É descrito coma un xardín no que as árbores e as plantas de toda especie que embelecían a paisaxe fornecían alimento en ampla variedade. Tamén que Deus puxo ante Adán “todos os animais domésticos e... as criaturas voadoras dos ceos e... toda besta salvaxe do campo”. As augas do río “que procedía de Edén” regaban o solo de Edén. O feito de que o home estaba espido permite supor un clima tépedo e agradábel.
Anteriormente propúxose unha relación co termo sumerio "edin" que aparece en escritura cuneiforme e significaría chaira non cultivada, mais agora prefírese a súa relación cunha raíz aramaica que significa "ben regado, frutífero"
Descrición e historia
Na Biblia indícase que a horta ou xardín do Edén existiría ao oriente da rexión tamén chamada do Edén, unha rexión que se acharía no Próximo Oriente. Igualmente dise na Xénese, “un río saía do Edén para regar o xardín, e desde alí dividíase, e convertíase en catro cabezas, chamados: río Pisón, que se di, rodeou toda a terra de Havila (Arabia); o río Gihón, que rodearía toda a terra de Cus (Etiopía); o río Hidekel (río Tigris); que iría ao oriente de Asiria; e o río Éufrates. A situación dos dous primeiros confundiu durante moito tempo aos estudosos. Juris Zarins, da Universidade do estado do Suroeste de Missouri, cre que un río hoxe chamado Karun, que nace en Irán e flúe cara ao Golfo Pérsico, é o Gihón e que un leito seco no deserto de Arabia Saudita contivo no seu tempo as augas do Pisón. Segundo este científico, o Edén achábase situado na confluencia do catro ríos na rexión do Golfo Pérsico. Esta era unha área que hai uns 32 000 anos gozou dun clima saudábel, mais que no 15 000 a.C. tornouse árida, obrigando a emigrar aos pastores e nómades que alí moraban. Ao redor do 6000 - 5000 a.C. o clima mudou de novo e as áridas extensións do leste e do nordés de Arabia Saudita e o suroeste do Irán floreceron de novo. Zarins propón que os nómades volveron de novo e a antigos agricultores, antepasados Obeid dos sumerios. Ao se faceren sedentarios e sufrir o severo axuste que iso supuxo, é de supor que transmitiron a tradición dun paraíso perdido milenios antes, onde era posíbel vivir da terra sen ter que a cultivar.
Relación entre a historia do xardín do Edén da Xénese bíblica e da Xénese sumeria e mesopotámica
miniatura|245px|Relevo asirio: Querubíns a custodiar a árbore da vida. Do mesmo xeito que acontece coa historia bíblica do Diluvio universal, e a historia de Gilgamesh da mitoloxía sumeria, pódense atopar puntos ou orixe en común, ou influencia de mitos anteriores na historia bíblica da creación do Home.
Así, no Enûma Elish (poema babilónico que narra a orixe do mundo), menciónase que o mundo foi creado en 7 días, e que comezou cun xardín; sendo o mundo creado por Tiamat (unha deusa babilónica con forma de serpe xigante).
Na mitoloxía sumeria, máis especificamente no Mito de Enki e Ninhursag, o deus sumerio Enki cedeu unha costela para crear a deusa Ninti. Igualmente na mitoloxía sumeria, nunha tabela cuneiforme atopada en Nippur fálase dunha terra pura e brillante que non coñecía a doenza nin a morte. Neste pacífico reino o rei das augas, Enki, facía que a auga doce permitise medrar un vizoso xardín. Aquí foi onde se menciona que o deus Enki creou os seres humanos e nun lugar onde o home podía vivir sen medo aos animais, un lugar sen terror; porén posteriormente Enki descubriu que os humanos tiñan un comportamento inaxeitado, e por iso expulsounos deste paraíso. Así no poema de Gilgamesh a deusa Aruru (Ninhursag) asistiu a Enki na creación da especie humana: este ordenoulle á súa nai Nammu, que formase ao home da “arxila que está por riba do abismo”. (Igualmente na mitoloxía exipcia, o deus Khnum da forma ao corpo dos seres humanos a partir de barro nunha roda de oleiro.
Na historia de Gilgamesh, posteriormente ademais descríbese como Gilgamesh procura o segredo da vida eterna, atopando o froito da árbore da vida, o cal lle é arrebatado pola serpe. Igualmente relacionado co mito da serpe bíblica e as Árbores do coñecemento do ben e o mal, e o da vida, atopamos igualmente o mito sumerio da deidade Ningizzida, a quen se lle coñecía como o ou a "Señor/a da árbore da vida", e que era descrita ás veces como unha becha con cabeza humana.
Nos arquivos de El-Amarna, como na biblioteca de Asurbanipal, atopáronse fragmentos do relato do primeiro home "Adapa", nome foneticamente semellante ao Adán hebraico. Adapa arrincaría as ás a un demo do ar nun momento de furia, polo que Anu, o deus do ceo chamouno ao ceo a render contas. O deus Ea, pai de Adapá, comprendendo o perigo advertiulle que non comese nin bebese nada. Pero Anu tranquilizouse ao velo e perdooulle. Ordenou aos seus servidores que lle desen do pan e a auga da vida eterna, pero Adapá, xa advertido, negouse a probalos. Enfurecido Anu expulsoulle, e así Adapá, por un malentendido perdeu a oportunidade da inmortalidade.
Na arte asiria e fenicia é moi recorrente a escena dos querubíns ou espíritos protectores custodiando a árbore da vida na figura da palmeira datileira, tema que tamén é descrito na Biblia como adornando o templo de Salomón.
Debate sobre a existencia da horta do Edén
Como na Biblia defínese como horta, os grupos que toman literalmente os relatos da Biblia cren que se estaría aludindo a un lugar real, e non a unha simple alegoría; xa que tamén se menciona un lugar xeográfico, onde tería existido (ao oriente), indicando unha rexión que se atoparía en Próximo Oriente, ao leste do actual Israel, situándose deste xeito nalgún lugar de Mesopotamia ou de Arabia. Con todo, hai que ter en conta que a nivel científico e histórico, non existen probas que indiquen que exista realmente un xardín como Edén nesa zona xeográfica, polo menos, tal como está descrito na Xénese.
Tristan und Isolde
Composición
Segundo a súa autobiografía, Mein Leben, Wagner decidiu dramatizar a lenda de Tristán despois de que o intentara o seu amigo Karl Ritter, escribindo:
Este impacto, xunto co seu descubrimento da filosofía de Arthur Schopenhauer en outubro de 1854, levou a Wagner a encontrarse nun "estado de ánimo serio creado por Schopenhauer, que estaba tentando atopar unha expresión extática. Con tal ánimo me inspirou a concepción dunha Tristan und Isolde."
Wagner escribiu sobre as súas preocupacións con Schopenhauer e Tristan nunha carta a Franz Liszt o 16 de decembro de 1854:
200px|miniatura|dereita|Mathilde Wesendonck, daquela amante de Wagner. Moitos ven unha forte influencia da aventura que mantiveron ela e o compositor na ópera. A finais do ano 1854, Wagner bosquexara os tres actos da ópera sobre o tema de Tristan, baseándose na narración da historia feita por Gottfried von Strassburg. Mentres que os bosquexos máis temperáns existentes se remontan a decembro de 1856, non obstante, non foi ata agosto de 1857 cando Wagner comezou a dedicar a súa atención por completo á ópera, deixando a un lado a composición de Siegfried. O 20 de agosto comezou o esquema en prosa para a ópera, e o libreto (ou poema, como Wagner prefería chamalo) foi terminado o 18 de setembro. Nese momento Wagner trasladárase a unha pequena casa construída en terreos da vila de Wesendonck, onde, durante o seu traballo en Tristan und Isolde, se implicou apaixonadamente con Mathilde Wesendonck. Non se sabe se esta relación foi platónica ou non. Unha tarde de setembro dese ano, Wagner leu o poema terminado de "Tristan" a unha audiencia que incluía a súa dona, Minna, a súa musa no momento, Mathilde, e a súa futura amante (e posterior esposa), Cosima von Bülow.
En outubro de 1857, Wagner comezara o borrador da composición do primeiro acto. En novembro, non obstante, musicalizou cinco poemas de Mathilde no que hoxe se coñecen como os Wesendonck Lieder. Isto era algo infrecuente en Wagner, que case nunca puxo música a textos alleos, e que raramente se sentía inspirado por ningún tema que non fose dramático. Dúas destas cancións musicadas que máis tarde terían papeis importantes en Tristan und Isolde e que Wagner marcou como "Estudos para Tristán e Isolda" foron "Träume" e "Im Treibhaus". "Träume" emprega un motivo que forma o dúo de amor no Acto II de Tristan, mentres que "Im Treibhaus" introduce un tema que posteriormente se convertería no Preludio o Acto III de Tristan.
En abril de 1858 a esposa de Wagner, Minna, interceptou unha nota de Wagner a Mathilde, e, a pesar das protestas de Wagner de que ela lle estaba a dar unha "interpretación vulgar" á nota, ela acusou primeiro a Wagner e logo a Mathilde de infidelidade. Despois de pasalo bastante mal, Wagner convenceu a Minna, quen tiña unha enfermidade cardíaca, de que descansara nun balneario mentres Otto Wesendonck levou a Mathilde a Italia. Foi durante a ausencia das dúas mulleres cando Wagner empezou a composición en borrador do segundo acto de Tristan und Isolde. Non obstante, o regreso de Minna en xullo de 1858 non aclarou as cousas, e o 17 de agosto, Wagner viuse obrigado a abandonar tanto a Minna como a Mathilde e trasladarse a Venecia.
Wagner máis tarde describiría os seus últimos días en Zúric como "un auténtico inferno". Minna escribiu a Mathilde antes de marchar a Dresde:
Wagner rematou o segundo acto de Tristan und Isolde durante o seu exilio de oito meses en Venecia, onde viviu no Palazzo Giustinian. En marzo de 1859, temendo pola súa extradición a Saxonia, onde aínda estaba considerado un prófugo, Wagner trasladouse a Lucerna onde compuxo o último acto, que finalizou en agosto dese mesmo ano.
Representacións
300px|dereita|miniatura|Felix Mottl dirixiu a estrea de Tristan und Isolde en Bayreuth en 1886. Tristán e Isolda demostrou ser unha ópera difícil de representar. París, o centro do mundo operístico a mediados do século XIX, era unha elección obvia. Non obstante, logo dunha desastrosa representación de Tannhäuser na Ópera de París, Wagner ofreceu a obra á ópera de Karlsruhe en 1861. Cando visitou a Ópera da corte de Viena para facer probas con posibles cantantes para esta produción, os xerentes en Viena suxeriron representala aló. Inicialmente, o encargado de interpretar o papel de Tristán foi o tenor Alois Ander, mais posteriormente mostrouse incapaz de aprender o papel. A pesar dos 70 ensaios realizados entre 1862 e 1864, Tristan und Isolde non puido ser representada en Viena, gañándose a reputación de non ser representable.
Só se dispuxo de recursos suficientes para a montaxe da estrea de Tristan und Isolde cando Luís II de Baviera patrocinou a Wagner. Hans von Bülow foi o elixido para dirixir a produción na Königliches Hof-und Nationaltheater de München, a pesar do feito de que Wagner tiña unha aventura coa súa muller, Cosima von Bülow. Mesmo daquela, a estrea proxectada para o 15 de maio de 1865 tivo que ser posposta porque Isolda, Malvina Schnorr von Carolsfeld, quedara rouca. Finalmente a ópera foi estreada o 10 de xuño de 1865, e na súa primeira representación Ludwig Schnorr von Carolsfeld cantou o papel de Tristán e Malvina, a súa dona, o de Isolda. Na estrea estivo presente Anton Bruckner, compositor no que a obra tivo unha grande influencia.
O 21 de xullo de 1865, tras ter cantado o papel en só catro ocasións, Ludwig Schnorr von Carolsfeld morreu repentinamente, o que deu pulo á especulación de que o esgotamento que implicou cantar o papel de Tristán o matara. Malvina caeu nunha profunda depresión trala morte do seu home e non volveu cantar, aínda que viviu outros 38 anos. O estrés de representar Tristan und Isolde tamén "reclamou as vidas" dos directores Felix Mottl en 1911 e Joseph Keilberth en 1968. Ámbolos dous morreron despois de derrubarse mentres dirixían o segundo acto da ópera.
Alizée
Legado
Alizée converteuse nunha icona da cultura pop internacional inmediatamente despois de comezar a súa carreira musical. A NRJ radio referiuse a ela como: "Unha das voces máis polémicas e cantantes femininas do século XXI que irrompeu no mundo da música aos 17 anos cun éxito en todo o mundo que a consolidaría co nome "A Raíña do Europop" encabezando a auxe do europop post-milenario... Alizée dende o principio cultivou unha mestura dunha doce e inocencia de lolita e a forza e talento que fixo romper o banco só con esa imaxe". Está na lista SACEM por ter o "álbum máis vendido por unha artista francesa en solitario nos últimos 30 anos" polo álbum debut Gourmandises que vendeu en tres meses 700 000 copias só en Francia e máis de 4 250 000 vendas en Europa occidental só no ano 2001.
Tristan und Isolde
Representacións
Algúns anos despois, os únicos intérpretes do papel foron outra parella de esposos, Heinrich e Therese Vogl.
A seguinte produción da ópera tivo lugar en Weimar en 1874, e foi o propio Wagner quen supervisou outra produción de Tristan und Isolde, desta vez en Berlín, en marzo de 1876, mais a ópera só se ofreceu no seu propio teatro no Festival de Bayreuth, logo da morte de Wagner. Cosima Wagner, a súa viúva, supervisou a primeira produción de Bayreuth de Tristan und Isolde en 1886, produción que dirixiría Felix Mottl e que sería amplamente aclamada. A primeira produción fóra de Alemaña se realizou no Theatre Royal Drury Lane en 1882, dirixida por Hans Richter, quen tamén dirixiu a primeira produción no Covent Garden dous anos máis tarde. A primeira representación nos Estados Unidos tivo lugar na Metropolitan Opera de Nova York en decembro de 1886 baixo a batuta de Anton Seidl.
Tristan und Isolde segue a ser unha das óperas máis populares, aparecendo nas estatísticas de Operabase de 2012-2013 no posto número 36 das óperas máis representadas, sendo a sexta en Alemaña e a cuarta ópera máis representada de Wagner por detrás de Der fliegende Holländer, Das Rheingold e Die Walküre.
Reaccións
Aínda que Tristan und Isolde se interpreta con asiduidade nos principais teatros de ópera de todo o mundo, a crítica da ópera foi inicialmente desfavorable. O 5 de xullo de 1865 o Allgemeine musikalische Zeitung dicía: "Non se anda con rodeos, é a glorificación do pracer sensual, ataviado con todos os dispositivos, é un materialismo incesante, segundo a cal os humanos non teñen maior destino que, logo de vivir a vida das rulas, desaparecer en doces fragrancias, como unha exhalación". Ao servizo deste fin, a música foi escravizada á palabra; a máis ideal das Musas foi feita para moer as cores de pinturas indecentes... (Wagner) fai da sensualidade o verdadeiro obxecto do drama... Cremos que a representación escénica do poema Tristan und Isolde equivale a un acto de indecencia. Wagner non nos mostra a vida dos heroes das sagas nórdicas que edifican e fortalecen o espírito do público alemán. O que presenta é a ruína da vida dos heroes a través da sensualidade."