cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Richard Wagner
Wagner na cultura popular
Ademais, numerosas bandas sonoras teñen empregado temas wagnerianos e as súas composicións téñense empregado en máis de 600 filmes e series de televisión. Por exemplo, a maior parte das cancións da banda sonora de Trevor Jones para Excalibur de John Boorman están tomadas de óperas de Wagner, onde poden escoitarse o preludio de Parsifal e o de Tristan und Isolde, entre outras. Dita obra, xunto co Coro nupcial, son dous dos fragmentos do compositor máis empregados en obras cinematográficas ou televisivas. A partitura de Bernard Herrmann para o filme de Alfred Hitchcock, Vertixe, é fortemente evocador do Liebestod de Tristan und Isolde. A mesma obra foi incorporada ao filme surrealista de Luis Buñuel e Salvador Dalí Un Chien Andalou. Do mesmo xeito, o Preludio da ópera aparece na película de Lars von Trier Melancholia (2011).
Tamén tense empregado a súa imaxe na cuñaxe de moedas ou na emisión de selos postais, en moitos casos con motivo dos aniversarios do seu nacemento ou pasamento.
Economía do Nepal
O Nepal é un dos países máis pobres e menos desenvolvidos do mundo, e 1/4 da súa poboación vive baixo a liña da pobreza. A agricultura é a principal actividade da economía, proporcionando un medio de subsistencia para tres cuartos da poboación e producindo 1/3 do produto interno bruto. A industria é principalmente de transformación de produtos agrícolas, como os grans, xuta, cana de azucre e tabaco. O país ten potencial duns 42 mil megawatts de enerxía hidroeléctrica, pero a inestabilidade política dificulta o investimento estranxeiro.
Rafael Molina Sánchez
Rafael Molina Sánchez, coñecido como Lagartijo, nado en Córdoba o 27 de novembro de 1841 e finado en Córdoba o 1 de agosto de 1900, foi un toureiro español.
Val do Silencio
miniatura|Vista do Val do Silencio. O val do Silencio é un val situado aos pés do pico Aquiana, nos montes Aquilanos, na bisbarra do Bierzo (León, Castela e León, España).
Irmán do vento
Irmán do vento é unha novela de Manuel Lourenzo González, publicada en 2003 por Edicións Xerais. Nese mesmo ano recibiu o Premio Merlín de literatura infantil e xuvenil.
Val do Silencio
Situación
Situado ao sueste da bisbarra do Bierzo, forma parte da conca do río Oza, coñecida como Val do Oza ou, popularmente, como Valdueza, a través dun dos seus afluentes, un regueiro que o percorre. Encóntrase na cara norte dos montes Aquilanos, aos pés dos seus máis altos picos. En fronte a el encóntrase a aldea de Peñalba de Santiago, coa súa igrexa, xoia da arquitectura mozárabe (BIC en 1931).
Irmán do vento
Trama
Khaled é un rapaz dunha apartada aldea do Iraq que, coma outro rapaz calquera, ten unha familia, ten amigos, unha casa, unha vida, un amor, proxectos. Ata que, de repente, chega a guerra. Irmán do vento é a crónica da destrución inexorábel de todo canto Khaled é e de canto soña ser.
Narración
Irman do vento é unha novela de aventuras con tres narradores, un que introduce a acción, outro que conta a historia en cursiva e o propio protagonista. A acción transcorre en dous tempos; no primeiro un dos narradores dá conta de como o protagonista da historia entra na súa vida, e tempo despois se reencontra con el.
Val do Silencio
Descrición e historia
miniatura|Entrada á Cova de San Xenadio. É frecuente confundir e estender a denominación de Val do Silencio a todo o Val do Oza e, mesmo, ao conxunto de vales que forman as proximidades de Santiago de Peñalba, incluíndo ao contiguo, polo oriente, Val de Frigueira, os regueiros que os percorren carecen de nome aínda que, como no caso do Val do Silencio, algúns autores estendesen o nome do Val de Frigueira ao regueiro.
Forma parte da coñecida como Tebaida berciana.
No século X San Xenadio fundou un oratorio dedicado a Santo Tomé do que a día de hoxe non queda resto ningún (hai constancia de que no século XVII existían restos). En principio, neste lugar e non en Santiago de Peñalba, onde se encontraba un mosteiro fundado ao redor de 910-916 por San Xenadio, é onde o seu discípulo, San Fortís, pensaba construír a igrexa mozárabe pero rematou construíndose na súa situación actual polo abade Salomón, probablemente debido á morte de San Fortís en 930, e descansando os restos de San Xenadio no seu interior, aos seus pés.
Nunha parede da montaña, situada á entrada do val, no seu lado oeste, encóntranse varias covas naturais. Unha delas é a coñecida como Cova de San Xenadio na que o santo pasaba longas tempadas meditando. Pode visitarse seguindo un camiño que sae dende Santiago de Peñalba cara ao sur.
Lendas
Dise que o nome do val provén da seguinte lenda:
Os paisanos e moitos visitantes acostumaban a depositar saquiños cheos de terra, sacada da súa tumba e despois dábanllo a persoas afectadas de enfermidades da pel para que o levasen colgando ao colo, pois pensaban que actuaba de remedio contra tales enfermidades. É probable que a terra sacada fose renovada coa proveniente dunha estanza anexa e máis profunda da cova.
Lista de concellos de Áraba
Lista de concellos de Áraba:
Mapa municipal de Álava|miniatura|300px
Galería de imaxes da Lama, A Lama
San Salvador da Lama é unha parroquia que se localiza no concello da Lama.
Mato Grande, Cañás, Carral
Mato Grande é un lugar da parroquia de Cañás no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 38 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 22 eran homes e 16 eran mulleres.
Orfeó Gracienc
O Orfeó Gracienc gravou 28 discos e foi dirixido por mestres de gran prestixio como Heitor Villa-Lobos, Géorge Sebastian, Eduard Toldrà e Antoni Ros i Marbà, entre outros. En 1986 foille outorgada a Creu de Sant Jordi pola Generalitat de Cataluña.
Casixordo, Folgoso, Castro Caldelas
Casixordo é un lugar da parroquia de Folgoso no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 1 habitante no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, que era home. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 1 habitante (1 home).
Jonas Brothers
Os Jonas Brothers son unha banda masculina estadounidense formada en 2005, que gañou a súa popularidade pola súa participación na canle Disney Channel. No verán de 2008 protagonizaron a película orixinal de Disney Channel Camp Rock, así como a súa secuela, Camp Rock 2: The Final Jam.
O grupo está formado por tres irmáns procedentes de Nova Jersey: Paul Kevin Jonas II, Joseph Adam Jonas e Nicholas Jerry Jonas, coñecidos simplemente por Kevin Joe e Nick Jonas, e ata o de agora publicaron catro álbums: It's About Time, Jonas Brothers, A Little Bit Longer e Lines, Vines and Trying Times, aínda que xa fixeron pública a súa intención de sacar un novo disco para 2012, pero afirmando que non teñen presa.
Traxectoria
Orixinarios de Wyckoff, Nova Jersey, a banda está formada por tres irmáns: Kevin Jonas, Joe Jonas e Nick Jonas. No seu primeiro ano participaron en diversas xiras, como abreconcertos de Kelly Clarkson, Jesse McCartney, Backstreet Boys, Joey Page e The Click Five e a final de ano nunha campaña antidroga con Aly & AJ e as Chettah Girls. A comezos de 2006 foron os abreconcertos de The Veronicas. No verán de 2008 participaron no filme Camp Rock. O grupo gravou catro álbums: It's About Time, Jonas Brothers, A Little Bit Longer e Lines, Vines and Trying Times. En 2008 o grupo foi nomeado ó premio ó mellor artista novo nos Premios Grammy e gañaron o premio ó artista revelación dos American Music Awards. Ata a data venderon máis de oito millóns de discos en todo o mundo.
Walter Baade
Wilhelm Heinrich Walter Baade, nado en 1893 e finado en 1960, foi un astrónomo alemán que emigrou aos Estados Unidos en 1931.
Traxectoria
Traballou no observatorio de Bergedorf (1919-1931) e foi director dos observatorios Monte Wilson (1931-1947) e Monte Palomar (1947-1958). Definiu o concepto de poboación estelar, descubriu dez asteroides e a existencia de dous tipos de cefeidas, o que levou a unha importante corrección na escala das distancias extragalácticas.
Galería de imaxes da Praza da Leña de Pontevedra
Praza da Leña, Pontevedra
Mario Pereira
Mario Pereira Fernández, nado en Lalín en 1961, é un escritor e profesor galego.
Traxectoria
Escritor de literatura infantil, foi profesor de lingua e literatura galega no IES Ramón María Aller Ulloa de Lalín. É autor (con Manuel Igrexas) dunha edición crítica do libro de contos O Naranxo de Ramón de Valenzuela publicado pola Asociación Cultural O Naranxo.
O Monte, Cañás, Carral
O Monte é un lugar da parroquia de Cañás no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 5 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 4 eran homes e 1 era muller.
Reino de Ryukyu
O Reino de Ryukyu (en 琉球王国, Ryūkyū Ōkoku, en okinawano: 琉球國 Ruuchuu-kuku) foi un reino independente que existiu entre os séculos XV e XIX e exerceu soberanía nas illas Ryukyu. Os reis de Ryukyu unificaron a illa de Okinawa e estenderon o seu reino nas illas Amami, na actual prefectura de Kagoshima, e nas illas Sakishima, preto de Taiwán. Malia o seu pequeno tamaño, o reino xogou un papel central nas redes comerciais marítimas no Oriente e Sueste asiático medieval.
Xénero (bioloxía)
O xénero, no campo da bioloxía, é unha unidade sistemática das clasificacións por categorías taxonómicas.
Características
Componse de especies (aínda que existen xéneros monoespecíficos) e, en moitos casos, constitúe un grupo tan natural que é de dominio vulgar: o xénero Pinus, integrado por numerosas especies de piñeiros que usualmente teñen unha nomenclatura binomial semellante á biolóxica (piñeiro albar, piñeiro negral, piñeiro carrasco etc.), é unha unidade "xenérica" en sentido corrente.
O nome xenérico ten de ser un substantivo, sen que existan regras precisas para a súa desinencia.
O concepto de xénero e a propia verba foron establecidos por Tournefort. Carl von Linné aceptounos, concretando así o seu pensamiento: "Hai tantos xéneros coma fructificacións semellantes producidas por diversas especies naturais" (Palau, na tradución da Phylosophya botanica, de Linneo, p. 84). Orixinariamente Linneo e os botánicos da súa escola estableceron os xéneros sobre a base dos caracteres da frutificación.
Na actualidade, para o establecemento de xéneros tómanse multitude de caracteres. Por exemplo, tratándose de plantas superiores considéranse a morfoloxía xeral da flor, a filotaxe, a anatomía etc.
Ao igual que ocorre con outros niveis, na taxonomía dos seres vivos, e debido á enorme dificultade á hora de clasificar certas especies, varios xéneros poden agruparse en superxéneros, e os individuos dun xénero poden organizarse en subxéneros. Estes, á súa vez, poden organizarse en infraxéneros.
Un notoxénero é un nivel de clasificación análogo ó xénero pero creado por hibridación doutros (dous ou máis), máis habitual no caso das plantas que dos animais.
Coronelismo
O Coronelismo era o sistema político do Brasil baixo a Vella República, de 1889-1930. O poder local era confiado aos "coroneis", os terratenentes fieis ao goberno.
Eleccións municipais en Oímbra
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Oímbra dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Oímbra]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Oímbra desde a aprobación da Constitución de 1978.
Vichyssoise
A nacionalidade culinaria da vichyssoise discútese desde hai case un século, para determinar se esta innovación gastronómica é francesa ou estadounidense. O crédito do descubrimento do prato atribúese a Louis Diat, un cociñeiro francés do Ritz-Carlton de Nova York durante a primeira guerra mundial. Diat recordou os pasos da súa invención para o diario New Yorker en 1950:
O mesmo artigo explica que a sopa foi denominada nos seus comezos crème vichyssoise glacée, e posteriormente o menú do restaurante cambiouse do francés ao inglés no ano 1930, como cream vichyssoise glacée. Para dar á sopa un nome coñecido, Diat escolleu o da cidade de Vichy, que se encontra non moi lonxe do seu pobo natal, Montmarault.
Outros chefs franceses asígnanse o crédito da súa invención, como o chef Jules Gouffe, que di ter sido o primeiro en cociñala, publicando a súa receita no Royal Cookery (1869).
Abdicacións de Baiona
Tratado de Fontainebleau
miniatura|Carlos IV. miniatura|Napoleón I, emperador dos franceses. Desexoso o emperador francés Napoleón de illar a Inglaterra, procedeu a estender o bloqueo continental ao Portugal, aliado do Reino Unido. Ante as reticencias do príncipe rexente Xoán, o exército francés entrou en España o 18 de outubro de 1807 en dirección a Portugal, tras o cal, o 27 de outubro, Eugenio Izquierdo e o xeneral Duroc, como plenipotenciarios, pactaron no Tratado de Fontainebleau o repartimento de Portugal (entre Francia, España e Godoy, que sería coroado como Príncipe dos Algarves) e mais o libre tránsito por España de 25 000 homes de infantaría e 3 000 de cabalaría.
O 17 de novembro as tropas franco-españolas ao mando de Junot entraron en Portugal e, sen resistencia por parte portuguesa, dirixíronse cara a Lisboa. O continxente español, que ocupou o norte de Portugal, con base no Porto, estaba formado polo exército de Galicia (uns 10 000 soldados) ao mando do seu Capitán Xeneral, Francisco de Taranco y Llano, ao servizo de Junot. No entanto, a familia real portuguesa decidira embarcar para Brasil (29 de novembro).
O 22 de decembro entrou outro exército, liderado por Dupont, con 22 000 efectivos de infantaría e 3 500 de cabalaría, sen contar coa anuencia da Corte española (de Godoy) e, o 9 de xaneiro de 1808, un terceiro exército, ao mando de Moncey, con 25 000 efectivos de infantaría e 2 700 de cabalaría, cruzou a fronteira.
O 1 de febreiro, contravindo o pactado en Fontainlebleau, Junot depuxo formalmente á dinastía Braganza e ao Consello de Rexencia designado polo príncipe rexente, e proclamou o goberno de Napoleón sobre a totalidade do territorio.
A mediados de febreiro os franceses presentáronse en Pamplona e, ante a reticencia de cederlles a cidadela, tomárona por sorpresa o 16 de febreiro. Por outro lado, entrou un exército dirixido por Duhesme, con 11 000 homes de infantaría e 1 700 de cabalaría, en dirección a Valencia, e baixo amenaza, e temendo as autoridades a inimizade francesa, entraron o día 13 en Barcelona e o 28 de febreiro na súa cidadela.
Coa autorización de Godoy, esta vez, o 5 de marzo entregouse Donostia, mentres que o 18 de marzo se rendeu a cidadela de Figueres. Ademais, en marzo, formouse un novo exército, de 19 000 homes, ás ordes de Bessières.
Por outra parte, o xeneral Joachim Murat, cuñado de Napoleón, entrou en España en marzo de 1808 co rango de Lugartenente xeral do Emperador e comandante do exército de 50 000 homes que formaban l'Armée d'Espagne. Murat debía ocupar Madrid (onde actuou como gobernador da capital) e esperar as ordes de Napoleón.
Pese a todo iso, víase a Napoleón, polo menos nas esferas oficiais, como protector de España.
Motín de Aranjuez
miniatura|300px|Manuel Godoy, Príncipe de la Paz.
Godoy, porén, temeroso de que da presenza en España de 100 000 soldados franceses amigos, sen autorización, e sen saber cal era o seu verdadeiro obxectivo, decidiu trasladar á Familia Real a América, a exemplo do que fixra a portuguesa, viaxe que se iniciaría o 13 de marzo encamiñándose cara a Aranjuez.
Os rumores de que proseguiría a viaxe dos rei o 17 ou o 18 de marzo, e as intrigas do Príncipe de Asturias Fernando e dun grupo de nobres que o apoiaban, desexosos de ver a Godoy fóra do goberno, puxo os ánimos alerta e, ante a confusión e alarma entre os empregados do palacio provocada poa saída de Pepita Tudó, unha turba de funcionarios procedeu ao saqueo da casa de Godoy. Novos tumultos producidos polo apresamento do valido levaron a Carlos IV a abdicar no seu fillo Fernando o 19 de marzo, para así salvar a vida do seu favorito.
Primeiro reinado de Fernando VII
Tendo Murat noticias do acaecido en Aranjuez, acelerou a súa marcha e entrou en Madrid o 23 de marzo. Ao día seguinte fíxoo o novo rei Fernando VII.
Cando Napoleón recibiu as novas o 26 de marzo, dispúxose a facer o cambio de monarca en España. Ao día seguinte propúxolle ao seu irmán Luís a coroa, e o 2 de abril saíu de París en dirección a Baiona, aínda que Murat estendeu o rumor de que iría a Madrid.
En España, os reis pais permaneceron en Aranjuez e, vendo como cambiara o seu status, foron aconsellados e inducidos polos franceses para que protestaran, asegurando que a abdicación fora forzada, decisión que o propio Murat se apoiou, xa que desta maneira fomentaba a desunión da familia real e deslexitimizaba ao novo rei. miniatura|Fernando VII.
A instancias de Murat, os reis pais trasladáronse ao Escorial o 9 de abril, aproximándoos así ao camiño de Francia. O trato que Murat reservaba ao novo rei Fernando VII era de total indiferenza, negándose a recoñecelo. O novo monarca, necesitado de apoios e recoñecemento internacional, proseguiu a política de estreitar lazos de amizade e alianza con Francia. Así, o 5 de abril mandou ao seu irmán Carlos ao encontro do emperador. Entre tanto, chegou a Madrid o xeneral Savary coa encarga de levar ao rei a un encontro con Napoleón quen, supostamente, ía de camiño a Madrid, para encontrarse con el en Burgos.
O 10 de abril, o rei, desexoso de contar co beneplácito de Napoleón, partiu de Madrid coa súa comitiva e dispuxo que, na súa ausencia, rexera o goberno unha Xunta Suprema de Goberno presidida polo seu tío o infante Antonio. Á súa chegada a Burgos, o 12 de abril, non tivo noticias de Napoleón, e o xeneral Savary convenceuno de que proseguira viaxe a Vitoria, onde chegou o día 13. Napoleón entrara en Baiona o 15 e, tendo noticias disto o infante Carlos, que estaba en Tolosa, tamén foi para alá. O xeneral Savary aseguroulle a Fernando que se ía a Baiona ao encontro con Napoleón, este non tería inconveniente en recoñecelo como rei de España e, engadindo isto ao apoio que encontrou no seu conselleiro Escóiquiz, Fernando partiu de Vitoria o 19 precedido pola cabalaría francesa, xa que un inmenso xentío enchía as rúas para impedir aquela viaxe. Finalmente, chegou a Baiona o 20, onde ninguén saíu a recibilo.
Mentres tanto Murat, despois de que saíra Fernando VII de Madrid, meteu presión á Xunta de Goberno para liberar a Godoy, levalo a Francia e influír así no ánimo dos reis pais.
A excarcelación tivo lugar o 20 de abril, debido ao temor da Xunta á reacción de Murat, e tamén ao convencemento de que con iso beneficiaría a causa do rei Fernando ante Napoleón. Godoy foi entregado aos franceses e chegou a Baiona o 26 de abril.
Deste xeito, tanto pai como fillo demandaban de Napoleón axuda e apoio, e non cuestionaban a súa amizade; o primeiro, para recuperar o trono, e o segundo para lexitimar a súa posesión. Con este espírito emprenderon ambos os monarcas o camiño de Baiona. O 25 de abril, Carlos IV e a súa esposa, María Luísa de Parma, emprenderon viaxe a Baiona, a onde chegaron o 30 de abril, sendo recibidos e agasallados por Napoleón como os verdadeiros reis. A Fernando non o recibira ninguén.
As abdicacións de Baiona
Namentres, en Madrid, Toledo e Burgos crecía o descontento contra os franceses ante os rumores de que ía restaurar no trono a Carlos IV. En Madrid Murat facía ostentación das súas forzas, o que causaba a animadversión no pobo madrileño. O 1 de maio, a comitiva do gran duque de Berg foi asubiada polo pobo.
O seguinte —e transcendental— suceso provocouno unha misiva que Murat entregou á Xunta o 30 de abril, na que Carlos IV pedía a partida dos seus outros fillos: a María Luísa de Borbón, raíña de Etruria e o infante Francisco de Paula. Á primeira permitíuselle que obrara segundo a súa vontade, pero ao infante, tras negarse nun principio, autorizouse a súa saída para o 2 de maio. Corrido o rumor da partida, congregouse fronte ao palacio unha multitude que, ante a presenza do axudante de Murat, Auguste Lagrange, enfureceuse; a isto Murat respondeu sacando un batallón de soldados para dispersar aos manifestantes, o que provocou o levantamento de todo Madrid. Contido o levantamento, proseguiu a partida da familia real, o día 3, a do infante Francisco, e o 4 a do presidente da Xunta, o infante Antonio.
O 1 de maio en Baiona, Napoleón, despois de xantar cos reis pais e Godoy, citou a Fernando VII, ao que os seus pais, apoiados por Napoleón, meteron presión e ameazaron para que abdicase en favor de Carlos IV. Desta maneira foille arrincada unha abdicación datada o 1 de maio e condicionada á reunión das Cortes en España, e sen presenza de Godoy. Pero Carlos IV rexeitou esta idea.
O 4 de maio chegou a Baiona un comisionado da Xunta Suprema, Evaristo Pérez de Castro Colomera, que lle comunicou ao rei Fernando as proposicións de actuación da Xunta, a resultas das cales o rei expediu dous decretos nos que afirmaba que se achaba sen liberdade, mandaba á Xunta que exercera en lugar seguro a plena soberanía no seu nome, e autorizaba a convocatoria de Cortes. Ese mesmo día o mariscal Duroc e Godoy, como plenipotenciarios, concluíron un tratado polo que Carlos IV cedía a coroa de España a Napoleón; por outro lado, igualmente ese día recibíronse as noticias do Levantamento do 2 de maio en Madrid, e de novo Napoleón e os reis pais lle botaron a culpa do levantamento a Fernando e o ameazaron para que abdicara, cousa que fixo o 6 de maio.
Feitas xa as renuncias reais, faltaban as dos sucesores, que se levaron a cabo, mediante a xestión de Duroc e Escóiquiz, o 12 de maio en Bordeos, subscritas por Fernando, Carlos e Antonio. O infante Francisco de Paula non asinou dada a súa minoría de idade. A raíña de Etruria seguiu a mesma sorte de seus pais e irmáns.
Refraneiro galego sobre o porco
Abre o porco, verás o teu corpo|miniatura|250px miniatura|A todo porco chégalle o seu San Martiño miniatura|250px|San Antonio co seu porco ía por un camiño, i o porco ía decindo: non me comas o touciño.
Abdicacións de Baiona
As abdicacións de Baiona
Feitas as renuncias e establecidas as pensións que recibirían, a familia real española foi internada en Francia.
Consecuencias. O interregno: Murat, a Xunta Suprema e Xosé I
miniatura|Joachim Murat, cuñado de napoleón, Mariscal de Francia, Príncipe do Imperio, Gran Duque Berg, Lugartenente de Napoleón en España (1808), Rei de Nápoles (1808). miniatura|Xosé Bonaparte, irmán de Napoleón, que sería nomeado tras as abdicacións de Baiona rei de España co nome de Xosé I.
Cando saíu o infante Antonio de Madrid, o 4 de maio, Murat presentouse na Xunta Suprema para formar parte dela, recibindo unha negativa inicial; pero volveu a presentarse sorpresivamente outra vez, nunha reunión na noite, e os restantes membros, querendo evitar males maiores, aceptárono. O 6 de maio a Xunta recibiu un decreto datado o día 4 polo que Carlos IV nomeaba a Murat, que era o Lugartenente de Napoleón en España, como Lugartenente do Reino para que gobernara no seu propio nome (do rei Carlos), en virtude da autoridade que otorgaba a protesta da renuncia ao trono do 19 de marzo; e o 10 de maio recibiu os decretos de 5 de maio de convocatoria de Cortes e de traslado da Xunta a lugares seguros, e o de 6 de maio de renuncia de Fernando VII, que revertía os seus dereitos no seu pai Carlos IV.
A Xunta Suprema decidiu ignorar os de 5 de maio e publicar o de renuncia do 6 de maio. Porén, dado que Carlos IV xa renunciara, de novo, á coroa, Murat quedou como Lugartenente dun Reino sen rei, cuxos dereitos ostentaba o emperador dos franceses até o nomeamento dun novo rei (como o apreciamos nun decreto do 25 de maio) Murat, aproveitando a ocasión, chegou a propoñerse como candidato a rei e, de feito, comportouse como tal até que Napoleón designou ao seu irmán Xosé, España estaba, pois, nese momento, en interregno (termo que aparece no decreto de 6 de xuño proclamando a Xosé I rei de España).
Unha vez conseguidas as renuncias reais e a submisión das autoridades, en maio, Napoleón, depositario dos dereitos do Trono, encomendou ao Lugartenente do Reino e á Xunta Suprema de Goberno a convocatoria dunha Deputación xeral ou Asemblea de notábeis, de 150 persoas, que se reuniría en Baiona para tratar do estado do reino de España.
E o 25 de maio o propio Napoleón lanzou unha proclama aos españois na que indicaba que non ía a reinar en España, confirmando a convocatoria da Asemblea de notábeis en Baiona e, de paso, confirmando no seu posto a Murat.
O 6 de xuño, ditou un decreto no que nomeaba ao seu irmá Xosé como rei de España. Ao día seguiente, Napoleón pediulle ao seu irmán, que acabada de chegar a Baiona, que aceptara a corona. Alí foi recoñecido como tal polas autoridades españolas presentes. Xosé aceptou a coroa o 10 de xuño, e confirmou a Murat como Lugartenente do reino.
Mariah Carey
Mariah Carey, nada en Huntington (Estado de Nova York) o 27 de marzo de 1969, é unha cantante de pop e R&B, compositora, produtora musical e actriz estadounidense de ascendencia irlandesa-venezolana.
Traxectoria
Fixo o seu debut discográfico no ano de 1990, baixo a dirección do executivo de Columbia Records, Tommy Mottola. A finais do ano 1994 publicou Merry Christmas, o "disco de Nadal" máis vendido da historia.
Abdicacións de Baiona
Apéndice. Diferenzas entre a cronoloxía dos sucesos e a da publicación das leis
Cómpre resaltar que existe un desfase entre a orde dos sucesos acaecidos e a súa repercusión legal. Así, seguindo a orde cronolóxica dos sucesos:
Mariah Carey
Traxectoria
Durante a década de 1990, os seus álbums vendéronse en grandes cantidades, converténdose na "Artista con máis vendas da década. Tamén galardoada como a "Artista Feminina do Milenio" por Billboard e polo World Music Awards.
O 2000 deixa a Columbia Records, de Sony Music e asina un contrato por máis 80 millóns de dólares coa compañía Virgin,, considerado como o máis grande da historia para unha artista feminina até ese ano. O fracaso comercial do primeiro álbum que editou con esta discográfica, obrigou aos executivos a romper o contrato. No 2002, Carey asinou con Island Records e despois dun período relativamente infrutuoso, regresou á vangarda da música no 2005 cun dos álbums máis exitosos da súa carreira, The Emancipation of Mimi.
Abdicacións de Baiona
Apéndice. Diferenzas entre a cronoloxía dos sucesos e a da publicación das leis
Segundo esta orde, a segunda abdicación de Carlos IV é anterior á de Fernando VII. Por outro lado, os feitos presentados non mostran con que autoridade Carlos IV nomea a Murat Lugartenente Xeneral do Reino, xa que daquela Fernando VII non renunciara aínda á coroa, e é por isoo polo que, fronte á exposición cronolóxica, haxa que mostrar a orde cronolóxica da lexislación:
Polo tanto, legalmente a abdicación de Fernando VII é anterior á de Carlos IV, e o nomeamento de Murat vía contiguo á abdicación de Fernando VII, de forma que dito nomeamento puidera derivarse da autoridade de Carlos IV.
Mariah Carey
Traxectoria
Os seus singles "One Sweet Day" (1995) e "We Belong Together" (2005) son as cancións que máis tempo estiveron no número un do Billboard Hot 100 de Estados Unidos, cun total de 16 e 14 semanas respectivamente.
Vida persoal
En 2015, Carey comezou a saír co multimillonario australiano James Packer e, o 21 de xaneiro de 2016, anunciou que estaban comprometidos. En outubro, porén, cancelaron o compromiso. En outubro de 2016, comezou a saír co coreógrafo estadounidense Bryan Tanaka.
Notas
miniatura|dereita|Carey en 1998.
David Castillo i Buïls
David Castillo i Buïls, nado en Barcelona en 1961, é un poeta, escritor e crítico literario catalán.
Traxectoria
Comezou a destacar como poeta na década dos setenta do pasado século con publicacións clandestinas e contraculturais, a pesar de que a súa primeira obra publicada, toda unha declaración de principios, foi unha biografía de Bob Dylan, do ano 1992. Tres anos antes xa fixera antoloxía ás principais voces da xeración dos 80 no 'Ser del segle'. A esta obra seguírona unha serie de poemarios entre os que destaca Game over, que obtivo o Premio Carles Riba de poesía.
A continuación iniciou unha etapa como prosista con novelas como El cel de l'infern e No miris enrere, con bos resultados entre crítica e lectores. A primeira obtivo o Premio Crexells á mellor novela catalá de 1999. A segunda, o Premio Sant Jordi do 2001. Acadou tamén tres premios Atlántida de periodismo e a unha antoloxía da súa obra poética en italiano outorgóuselle o premio Internacional Tratti ó mellor poeta estranxeiro. Ademais disto, Castillo i Buïls foi organizador de diferentes ciclos poéticos e fundador e director da Semana de Poesía de Barcelona dende 1997.
Por outra banda, publica artigos e recensións literarias dende os seus inicios como escritor. Dende 1989 até o 2007 dirixiu o suplemento de cultura do Diario Avui. Foi director durante 8 anos da revista 'Lletra de canvi' e foi profesor da Universidade Autónoma de Barcelona. No 2007 publicou en conxunto co poeta Marc Sardà o libro biográfico Conversaciones con Pepín Bello, que tivo unha gran repercusión crítica.
Culturismo
miniatura|dereita|[[Dexter Jackson en 2008.]] O culturismo é un tipo de deporte baseado xeralmente en exercicio físico intenso, xeralmente anaeróbico, consistente as máis das veces no adestramento con cargas, actividade que se adoita realizar en ximnasios, e cuxo fin adoita ser a obtención dun corpo con musculatura hipertrofiada ou, en función das interpretacións, máis definido, voluminoso e proporcionado muscularmente, sen esquecer manter a maior definición e simetría posible ao músculo Tamén adoita chamarse musculación a actividade encamiñada a hipertrofiar o músculo (a súa diferenza co culturismo radica en que a musculación non esixe poses como obxectivo do traballo muscular), este deporte réxeo a IFBB (International Federation of BodyBuilders) e non debe confundirse coa halterofilia nin co atletismo nin co levantamento de peso.
Aleksander Skrzyński
Aleksander Józef Skrzyński, nado en Zagórzany o 19 de marzo de 1882 e finado en Łąkociny o 25 de setembro de 1931, foi un xurista e político, que chegou a primeiro ministro de Polonia entre 1925 e 1926. Tamén foi Ministro de Relacións Exteriores do seu país dúas veces: 1922-1923, e 1924-1926.
O Penedo, Cañás, Carral
O Penedo é un lugar da parroquia de Cañás no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 6 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 2 eran homes e 4 eran mulleres.
Debbie Bramwell
Debbie Bramwell, nada o 6 de xuño de 1966, é unha culturista profesional estadounidense de orixe armenia. Comezou a súa andaina nos ximnasios por vez primeira aos 26 anos de idade. O seu primeiro concurso foi en 1997, que gañou na súa categoría. O seu máximo éxito foi a vitoria no Borderstates Championship dos Estados Unidos, en 2001.
Dayendranath Burrenchobay
Dayendranath Burrenchobay, nado en Plaine Magnien o 24 de marzo de 1919 e finado o 29 de marzo de 1999, foi gobernador xeral de Mauricio.
Traxectoria
Estudou no Imperial College London e logo traballou durante un tempo no Reino Unido. De volta a Mauricio serviu no ministerio de educación e máis tarde estivo asignado na oficina do primeiro ministro (1968-1976). Foi xefe da administración pública Nomeado pola raíña Isabel II, foi o primeiro gobernador xeral natural do país; serviu entre 1979 e 1983 durante os gobernos de Seewoosagur Ramgoolam e Anerood Jugnauth. Posteriormente dedicouse á empresa privada. Postumamente publicouse en 2000 unha compilación do seu pensamento, Let the People Think: A Compilation of the Thoughts of Sir Dayendranath Burrenchobay.
Abdón Blanco García
Abdón Blanco García, nado no Barco de Valdeorras en 1899 e finado en Ourense o 11 de outubro de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Axente comercial. Foi concelleiro do Barco de Valdeorras durante a ditadura de Primo de Rivera. Na Segunda República foi secretario de Izquierda Republicana e nomeado alcalde do Barco de Valdeorras a comezos de xuño de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido, xulgado en Ourense por rebelión militar e sentenciado a pena de morte. Foi executado no Campo de Aragón o 11 de outubro de 1936. Logo do seu falecemento, o colexio de Axentes Comerciais, solicitou unha investigación sobre a súa muller Francisca Quirós, para apropiarse dunha parte das propiedades gananciais do matrimonio.
Seattle SuperSonics
Os Seattle SuperSonics (tamén coñecidos habitualmente como Sonics) foron un equipo profesional de baloncesto estadounidense con sede en Seattle, Washington, que xogou nas divisións Pacífico e Noroeste da National Basketball Association (NBA) dende 1967 até 2008. A partir da tempada 2007-08, a franquía trasladouse a Oklahoma City, xogando agora co nome de Oklahoma City Thunder. Con todo, o nome do equipo, o logo e as cores estarán dispoñibles no caso da volta dun equipo a Seattle. De acordo cos donos do equipo Oklahoma, a historia da franquía será compartida entre os Thunder e calquera novo equipo futuro de Seattle.
Antíparos
Antiparos (Αντίπαρος; Ὠλίαρος Oliaros) é unha pequena illa das Cícladas, no sur do Mar Exeo. Está a menos de 1´9 km de Paros, porto ao que está conectado cun transbordador local. Entre elas, atópase a illa de Saliagos que é o máis antigo asentamento nas Cícladas, e Despotiko, unha illa deshabitada no suroeste de Antiparos, que é un lugar de grande importancia arqueolóxica.
Célebre pola súa gruta, coas súas grandes estalagmitas e estalactitas. A súa cidade principal é Antíparos ou Kastro na punta nororiental da illa.
A Comunidade de Antíparos foi fundada en 1914 e foi promovida a municipio no ano 2010 coa aplicación da Lei "Calikrates", baixo o principio de "cada illa un municipio". Ocupa unha superficie de 45´182 quilómetros cadrados, incluíndo a illa de Antiparos e Despotiko. Ten, segundo o censo de 2011, 1.211 residentes permanentes e unha densidade de 27 habitantes por quilómetro cadrado. A economía da illa baséase no turismo, a pesca, e a agricultura. É coñecida pola súa beleza distintiva das Cícladas, con casas brancas, rúas empedradas e fermosas flores que crecen nos patios das casas. É un poplar centro turístico no verán para os gregos e os visitantes europeos, así como para os investidores de U.S.A.
O principal asentamento atópase no extremo nordés da illa, fronte a Pounda na illa principal de Paros, de onde un transbordador a une co porto de Antíparos. O centro histórico atópase no castelo veneciano de Antiparos, que está conectado a través das rúas comerciais á pintoresca estrada da costa. Outros asentamentos son a famosa localidade de San Xurxo no bordo suroeste, Soros e Kampos don praias populares, na zona do centro son Psaralyki, o Sifneiko, Ag Spiridon. As praias máis populares son: Soros, Glyfa, Apantima, Monastiria.
Xeografía e topografía
A illa de Antíparos atópase 0´8 millas náuticas (1´5 km) ao suroeste de Paros, separadas polo estreito de Antíparos, coñecido como Amfigeio. atópase a 7´7 km. do porto de Parikia desde o que se conecta con transbordadores de pasaxeiros. A lonxitude máxima da illa é de 11´3 km. de norte a sur, mentres que o tramo máis ancho ten 4´5 km. A superficie total estímase en 37–38 km cadrados. E o pico máis alto, San Elias, no centro da illa, ten a 308 m. de altitude. A cidade principal chámase simplemente Antíparos.
A súa altura máxima atópase a 301 metros sobre o nivel do mar (fronte a 193 metros de altura máxima en Despotiko). Despotiko ten ao suroeste a illa de Strongoli ou Strogilo. Ao norte de Antíparos atopamos as de Kavouras e Dipla.
Antíparos é unha rocha volcánica cun clima seco e con alta humidade, a morfoloxía favorece o desenvolvemento de fortes ventos. As flores crecen na rexión, principalmente buganvillas que adornan os xardíns, casas e tendas. A morfoloxía de Antíparos caracterízase por ser esencialmente plana, con moitos pequenos picos montañosos, a vexetación da illa é baixa. A illa de Antiparos está rodeado de moitas pequenas illas deshabitadas con grande interese histórico e arqueolóxico, como Tsimintiri, Fira, Diplo, ou Revmatonisi. Particularmente e ben coñecida pola comunidade internacional está Despotiko, unha illa deshabitada ao oeste de Antiparos, onde nos últimos anos leváronse a cabo escavacións de grande importancia arqueolóxica.
Economía
A economía da illa baséase principalmente no turismo: os ingresos das visitas á Cova de Antíparos forman unha parte moi importante do orzamento do municipio. A maioría das persoas traballan nas tendas, restaurantes e aloxamento da illa durante a tempada turística de Pascua a outubro, e o resto financiase polo Servizo de Emprego, ou realizan traballos técnicos e manuais. A economía da illa tamén é axudada pola agricultura a gandería e a pesca. Desde os anos 1970 e 1980, Antíparos converteuse nun destino turístico moi popular, especialmente para os nudistas, atraídos polas praias de area remotas. a máis coñecida é Camping, ou praia dos teólogos, no norte da illa, fronte á illa deshabitada de Diplo. O extremo máis afastado da praia da cidade tamén é nudista, como é a praia Perigiali. Con todo a maioría das outras praias de Antiparos son téxtiles. Desde a década de 1990 produciuse un desenvolvemento constante debido á súa proximidade a Paros, e a infraestrutura mellorouse para dar cabida á crecente afluencia dos turistas.
Arqueoloxía
miniatura|left | 220px | Exposición no museo local
Hai numerosos restos neolíticos na illa. As primeiras escavacións realizounas o viaxeiro Theodore Bent en 1884, que abriu unhas 40 tumbas en dous cemiterios. En 1889 Christos Tsountas escavou en Despotiko, revelando os cemiterios das Cícladas. En 1964-5 escavouse un asentamento neolítico na illa de Saliagos por Colin Renfrew e J. D. Evans da Escola Británica de Atenas. Atopáronse cimentos de pedra dos edificios, puntas de frecha de obsidiana e cerámica, xunto cunha figura de mármore coñecida como a señora gorda de Saliagos.
Pat Metheny
Patrick Bruce Metheny, nado o 12 de agosto de 1954 en Lee's Summit, Missouri, é un guitarrista e compositor de jazz estadounidense.
Antíparos
Arqueoloxía
Os restos clásicos concéntranse na illa de Despotiko. A Illa de Antíparos identificase coa antiga Prepesintho, de acordo cos escritos existentes de Estrabón e Plinio.
Pat Metheny
Traxectoria
É un dos músicos de jazz de maior éxito de público e crítica. É o líder do Pat Metheny Group e tamén está involucrado en dúos, traballos en solitario e outros proxectos paralelos. O seu estilo incorpora elementos progresivos e de jazz contemporáneo, post-bop, latin jazz e jazz fusion.
Antíparos
Arqueoloxía
En 1959 Nikos Zafiropoulos comezou as escavacións en Zoumparia e Mantra, na costa nordés onde estaba un templo de arquitectura dórica desde tempos antigos, que datan do 500 aC.
Nepotismo
Nepotismo (do latín nepos, neto ou descendente) é o termo utilizado para designar o favorecemento de parentes en detrimento de persoas máis cualificadas, especialmente en relación á nomeamento ou elevación de cargos.
Antíparos
Arqueoloxía
En 1997, o arqueólogo Yiannos Kourayos comezou novas escavacións en Mantra, sacando á luz algúns dos edificios auxiliares dun santuario. O templo en se ata o momento non se descubriu, a pesar dunha serie de elementos arquitectónicos dun templo dórico descubertos integrados nas paredes posteriores. O principal achado ata agora foi un edificio alargado, que consta de cinco salas paralelas consecutivas. Na sala sur descubríronse materiais arcaicos con orixe no Exeo leste, Rodas, Chipre e Exipto.
Atopáronse moitas esculturas de mármore, incluíndo dúas cabezas kurós arcaicas, unha estatua masculina espida. Entre os achados significativos inclúen un altar de mármore dedicado ao istmo de Hestia da época clásica e que é testemuño dunha das deidades adoradas nas Cícladas.
Nepotismo
Orixinalmente a palabra aplicábase exclusivamente ao ámbito das relacións do papa cos seus parentes, mais actualmente é utilizado como sinónimo da concesión de privilexios ou cargos a parentes no funcionariado público. Distínguese do favoritismo simple, que non implica relacións familiares co favorecido.
Antíparos
Historia
left|thumb | 170px | A "Camara" (entrada do Kastro)
Durante os tempos bizantinos e ata o século XIII, a información sobre a historia de Antíparos é escasa. Con todo, en 1207, Antíparos foi capturado polo nobre veneciano Marco Sanudo, e mantívose baixo a casa Sanudo ata a segunda metade do século XIV, cando pasou á Cámara de Sommaripa. En 1480 pasou á casa veneciana dos Pisani. O dominio de Venecia chegou ao seu fin en 1537, cando Antíparos e o resto das Cícladas caeu en mans dos otománs, e permaneceu baixo o dominio otomán ata a Guerra de Independencia grega en 1821, ademais do período da revolta Orlov de 1770 a 1774, cando foi gobernada polos rusos, que leváronse moitas das magníficas estalactitas da cova ó Museo Hermitage en Rusia. En 1770 o botánico francés Joseph Tornefort informou que Antíparos tiña 78 casas con aproximadamente 200 habitantes.
Nepotismo
O nepotismo ocorre cando, por exemplo, un funcionario é promovido por ter relacións de parentesco con aquel que o promove, habendo persoas máis cualificadas e máis merecedoras da promoción. Algúns biólogos sustentan que o nepotismo pode ser instintivo, unha maneira de selección familiar. Os parentes próximos posúen xenes compartidos e protexelos sería unha forma de garantir que os xenes do propio individuo teñan unha oportunidade de máis de sobrevivir.
Antíparos
Historia
miniatura|right | 170px | O "Ksopyrga"
A maior catástrofe foi en 1794, cando piratas Kefaloniáns e Mani chegaron á illa a saquearon, e secuestraron á filla do vicecónsul veneciano.
Manuel Montes Don
Manuel Montes Don, nado na Coruña en 1897 e finado na mesma cidade en febreiro de 1938, foi un sindicalista e político galego.
Antíparos
Historia
Os Antipariáns foron dos primeiros nas Cícladas en tomar parte na Guerra da Independencia e en 1832 converteuse oficialmente en parte do estado grego.
Durante a segunda guerra mundial, o extremo suroeste da illa preto de Agios George, utilizouse como base secreta de submarinos, pero logo da guerra converteuse unha vez máis, nun lugar tranquilo, aínda que agora a está perdendo ao converterse cada vez máis como unha vila turística.
Arquitectura
miniatura|right | 220px | Arquitectura de Kastro A arquitectura, do mesmo xeito que todas as illas Cícladas, require regulacións estritas para preservar a uniformidade das Cícladas, que se compón das típicas casas brancas con portas e fiestras azuis, patio e xardíns adornados con buganvillas e outras flores. A miúdo, estas características son coherentes coa existencia da pedra ou calellos de barrio ou as valas da igrexa.
O castelo foi construído en 1440 e parece ter un estilo moi específico e único de arquitectura. As casas forman un complexo compacto, con 24 casas de dous pisos que forman a zona exterior, mentres que no centro hai unha motte ou montículo, ata hai pouco ocupado por un depósito de auga. Entre as casas hai tres igrexas e o antigo acueduto. As casas na súa maioría déronse a volta para mirar cara a fóra onde actúan como tendas.
Lugares de interese
esquerda|miniatura|220px|A igrexa de San Xoán, "O Spiliotis".
No centro da illa atópase a famosa cova de Antíparos, unha das covas máis belas e misteriosas do mundo. A cova utilizouse como refuxio natural desde o Neolítico. A zona tamén se utilizou para a olería, e para o culto á deusa Artemisa, na entrada ao sitio esta a sinxela pero magnífica igrexa de Agios Ioannis Spiliotis. 220px|right|miniatura| A caverna de Antíparos Os signos e arañazos nas estalactitas e estalagmitas dan fe dos transeúntes, como a inscrición no altar dos xenerais de Alexandre o Grande e o rei Otto.
A cova de Antíparos
A cova é moi extensa, e esténdese en varios niveis. O poeta lírico Arquíloco de Paros dise que deixou unha inscrición na cova. En 1673, marqués de Nointel, embaixador de Francia no Imperio Otomán visitou a cova durante tres días con numerosos compañeiros e celebrou a misa o día de Nadal nela. Máis tarde, varios visitantes gravaron os seus nomes incluídos Lord Byron e o primeiro rei de Grecia, Otto. Durante a ocupación alemá, parte da cova foi destruída. A cova está plenamente explotada desde a segunda metade da década de 1900. Mediante fondos da UE construcironse barreiras, medidas adecuadas, instalouse iluminación, cámaras de seguridade e altofalantes para informar aos visitantes.
Castelo (Kastro) de Antiparos
miniatura|left | 220px | Torre do castelo
O castelo veneciano de Antiparos é un exemplo típico dos asentamentos fortificados establecidos nas Cícladas no período latino do século XIII ao XVI. A súa construción data de mediados do século XV, cando o veneciano Giovanni Loredano decidiu casar con María Sommaripa de Antiparos.
A construción orixinal tiña un 'motte' (montículo) no centro e as casas ao redor do perímetro. As casas construíronse como un bloque continuo, as paredes exteriores formaban o muro defensivo do asentamento fortificado. A única entrada estaba no sur. No interior do asentamento principal as casas desenvolvéronse como estruturas de tres pisos, cada unna cunha entrada independente que conduce a unha escaleira exterior. Co paso do tempo estendeuse fóra pola parte sur para formar un anel rectangular chamado "Xopyrga".
Infraestrutura
220px|right |miniatura| Casa do concello de Antíparos O concello de Antiparos atópase nunha rúa comercial xusto antes do castelo, preto da Praza Roussos, e que tomou o seu nome do escritor da súa película "Madeleine".
Todos os residuos da illa son transportados a un lugar especial en Paros e as cloacas e o tratamento biolóxico incluíronse no Marco Nacional de Referencia.
A illa ten unha moderna construción de estradas e rehabilitouse a estrada da costa. A escola primaria ten un club xove para os mozos.
Nepotismo
Un grande nepotista foi Napoleón Bonaparte. En 1809, 3 dos seus irmáns eran reis de países ocupados polo seu exército.
Joy (filme de 2018)
Joy é un filme austríaco de 2018 dirixido e escrito por Sudabeh Mortezai.