cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
O retorno do Jedi
Sinopse
Luke Skywalker e a Princesa Leia teñen que ir a Tatooine para liberar a Han Solo, pero, para conseguilo, deben infiltrarse na perigosa guarida de Jabba o Hutt, o gánster máis temido da galaxia. Unha vez reunidos, o equipo recruta tribos de Ewoks para combater as forzas imperiais nos bosques da lúa de Endor. Mentres tanto, o Emperador e Darth Vader conspiran para atraer a Luke ó lado escuro, pero o xove está decidido a reavivar o espírito dos Jedi no seu pai. A guerra civil galáctica remata cun derradeiro enfrontamento entre as forzas rebeldes unificadas e unha segunda Estrela da Morte, indefensa e incompleta, nunha batalla que decidirá o destino da galaxia.
O Valado, Vilaframil, Ribadeo
O Valado é un lugar da parroquia de Vilaframil, no concello lugués de Ribadeo.
Neste lugar, chamado así porque é unha zona valada, ben con parede de pedra, ben con outros tipos de materiais) sitúase a última escola infantil pública da parroquia. Os rapaces do lugar fan o ensino primario no grupo escolar de Ribadeo.
Actualmente esta escola úsase como lugar de reunións das distintas asociacións: de veciños, cultural, de montes e tamén como lugar de celebración de distintos cursos e actividades. Hai tamén no campo da escola un pequeno pero moi visitado parque infantil.
Formariz
O topónimo galego e portugués Formariz pode referirse a:
Siôn Jobbins
Siôn Jobbins, nado o 16 de febreiro de 1968 é un autor, político e académico galés.
Stephen Harper
miniatura|Stephen Harper durante unha visita oficial a México en 2014 Stephen Joseph Harper, nado en Toronto o 30 de abril de 1959, é un político canadense, o 22.º primeiro ministro do Canadá, desde 2006. e o líder do Partido Conservador.
Traxectoria
Harper foi un dos membros fundadores do Partido Reformista do Canadá en 1987. Parlamentario polo distrito electoral de Calgary Oeste de 1993 a 1997. Deixou a súa acta para ingresar no grupo de presión conservador Coalición Nacional de Cidadáns que dirixiu de 1998 a 2002. Cesou no posto para suceder a Stockwell Day como o dirixente da Alianza Canadense (herdeiro do Partido Reformista) e regresou en 2002 ao parlamento por Calgary Suroeste como Líder da Oposición. En 2003, logrou un acordo co dirixente do Partido Conservador Progresista do Canadá, Peter MacKay, para a fusión dos seus dous partidos para formar o Partido Conservador do Canadá, que o elixiu como o seu líder en marzo de 2004.
Tras as eleccións de 2006 Harper converteuse en primeiro ministro dun goberno en minoría, posto que mantivo despois das eleccións de 2008 no que o seu partido logrou unha pequena mellora na porcentaxe do voto popular, aumentando a representación Cámara dos Comúns do Canadá, con 143 de 308 asentos. En marzo de 2011 disolveuse o parlamento por unha moción de censura.
Nas eleccións Harper logrou formar un goberno en maioría, ao facerse o seu partido con 166 escanos e a maioría absoluta da cámara baixa.
V dinastía exipcia
A Quinta Dinastía do antigo Exipto (V Dinastía) a miúdo combínase coas Dinastías III,  IV e  VI baixo o título do grupo o  Antigo Reino. Os faraóns da Quinta Dinastía reinou durante aproximadamente 150 anos, desde principios do século XXV a.C. ata mediados do século XXIV a.c..
Cronoloxía
A Quinta Dinastía de Exipto é un grupo de nove faraóns que gobernaron Exipto durante aproximadamente 150 anos nos séculos XXV e XXIV antes de Cristo. A relativa sucesión de faraóns non está completamente garantida xa que hai contradicións entre fontes históricas e evidencias arqueolóxicas respecto do reinado do escurecido Shepseskare.
Faraóns
Os gobernantes coñecidos na Quinta Dinastía figuran a continuación. Manetón asigna 248 anos de goberno á Quinta Dinastía, con todo, os faraóns desta dinastía gobernaron probablemente durante uns 150 anos aproximadamente. Esta estimación varía entre os académicos e as fontes. O Nome de Horus e a maioría dos nomes das raíñas  son tomados de Dodson e Hilton.
Manetón escribe que os faraóns da V Dinastía gobernaban desde Elefantina, pero os arqueólogos atoparon evidencias que demostran claramente que os seus palacios aínda estaban situados en Ineb-hedj ("Muros brancos").
Djedkare Isesi
Entre os exipcios que non pertencian á realeza da época, Ptahhotep, visir do faraón Djedkare Isesi, gañou a fama pola súa sabedoría, As máximas de Ptahhotep atribuíronselle polos seus copistas posteriores. As tumbas non reais tamén estaban decoradas con inscricións, como as reais, pero en vez de oracións ou incantacións, escribíase nas paredes a biografía do falecido.
Cronoloxía da v dinastía
Cronoloxía estimada polos seguintes exiptólogos:
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Lingua arhuaca
A lingua arhuaca, tamén coñecida como ikʉ, é unha lingua indíxena americana da familia chibcha, falada en Colombia polo pobo arhuaco. Ten 14 301 falantes, todos en Colombia, principalmente na rexión de Serra Nevada de Santa Marta. O 90% deles son monolingües na súa lingua nativa. Algúns falan o castelán, as porcentaxes de alfabetismo son do 1 ó 5% en arhuaco e do 15 ó 25% na súa lingua auxiliar, o castelán.
Mensa
Mensa pódese referir:
Tyler Hansbrough
Andrew Tyler Hansbrough, nado o 3 de novembro de 1985 en Columbia, Missouri, é un xogador profesional americano de baloncesto.
NBA
Hansbrough foi elixido na 13ª posición do Draft da NBA de 2009 polos Indiana Pacers. O 15 de marzo de 2011, anotou 30 puntos contra os New York Knicks, a máxima anotación da súa carreira.
O 15 de xullo de 2013, Hansbrough asinou un contrato cos Toronto Raptors.
Transitividade
Verbo transitivo.
A transitividade é unha característica propia dalgúns verbos que lles confire a propiedade de poderen seleccionar un complemento directo, permitindo precisar o alcance do verbo.
Os verbos transitivos poden aparecer sen complemento directo, cando este está claramente determinado polo contexto ou nos casos de uso absoluto, é dicir, cando a acción expresada polo verbo é importante en si mesma.
Algúns verbos transitivos admiten voz pasiva.
Verbo intransitivo.
Aqueles verbos que non poden seleccionar argumento ningún son chamados intransitivos.
Verbo ditransitivo.
Un verbo ditransitivo sería aquel que selecciona dous argumentos. Un exemplo sería o daqueles verbos que levan Complemento Directo e Complemento Indirecto, ou dos que levan un Complemento Directo e máis un Predicativo do Complemento Directo.
Taliesin
miniatura|250px|O Val do [[Río Eden, Cumbria|Eden entre Appleby e Penrith, unha área que se dá como territorio de Urien Rheged nos poemas  laudatorios de Taliesin.]] Taliesin, nado contra o ano 534 e finado en 599, foi un poeta britano do período posromano de Britania cuxa obra sobreviviu probabelmente nun manuscrito do galés medio, o Libro de Taliesin. Taliesin foi un bardo de sona que se cre que cantou nas cortes de polo menos tres reis célticos britóns.
Como máximo once dos poemas que se conservan foron datados no século VI, polo que se adscriben ao Taliesin histórico. A maior parte desta obra loa o rei Urien de Rheged e o seu fillo Owain mab Urien, aínda que varios dos poemas indican que tamén serviu como bardo da corte do rei Brochfael Ysgithrog de Powys e o seu sucesor Cynan Garwyn, quer antes quer durante o súa permanencia na corte de Urien. Algúns dos acontecementos aos que se refiren os poemas, tales como a Batalla de Arfderydd (c. 583), aparecen mencionados noutras fontes.
O seu nome, escrito Taliessin nos Idylls of the King de Alfred, Lord Tennyson e nalgunhas obras subsecuentes, significa "cella brillante" en galés medio. na lenda e na poesía medieval galesa aparece mencionado como Taliesin Ben Beirdd ("Taliesin, Xefe de Bardos" ou xefe dos poetas). Aparece mencionado como un dos cinco poetas britóns de renome, xunto con Talhaearn tad Awen ("Talhaearn Pai da Musa"), Aneirin, Blwchfardd, e Cian Gwenith Gwawd ("Cian Trigo de Canción"),  na Historia Brittonum, e tamén se menciona na colección de poemas coñecida como Y Gododdin. Taliesin foi moi ben considerado a mediados do século XII como o suposto autor dun  gran número de lendas románticas.
Margarita
''Este artigo trata sobre un mineral. Para a flor véxase o artigo Margarida. Para a bebida véxase Margarita (cóctel)''
A margarita é un mineral do grupo dos silicatos, subgrupo filosilicatos, e dentro deles pertence ás micas fráxiles. É un hidroxisilicato de calcio e aluminio. Como todas as micas fráxiles, na súa fórmula os ións maioritarios son os de carga dobre (neste caso Ca2+). Rara vez se observan os seus cristais, máis ben ten aspecto de agregado de láminas de cor rosa clara.
Taliesin
Segundo a lenda, Taliesin foi adoptado de neno por Elffin, o fillo de Gwyddno Garanhir, e profetizou a morte de Maelgwn Gwynedd pola febre amarela. En historias posteriores converteuse nun heroe mítico, compañeiro de Bran o Bendito e o rei Artur. A súa biografía lendaria atópase en varios documentos tardíos (ver máis abaixo; a narración máis antiga que chegou ata nós está nunha crónica manuscrita da historia do mundo escrita por Elis Gruffydd a mediados do século XVI).
Margarita
Provén do grego margarite, que significa perla, polo seu aspecto. Sinónimos moi pouco usados son: corundelita e emerilita.
Taliesin
Biografía
Sábese pouco da súa vida, alén do que se pode deducir dos poemas que se consideran xenuínos. Estes refírense a vitorias de Urien nas batallas de Argoed Llwyfain e Gwen Ystrad. O fillo de Urien, Owain, loitou a carón de seu pai na primeira destas e matou o líder inimigo Fflamddwyn; algúns estudosos pensan que Fflamddwyn non é outro que Ida de Bernicia e que a batalla tivo lugar sobre o ano 547. Sábese menos sobre a batalla de Gwen Ystrad, pero algúns sosteñen que tivo lugar en Menao, Northumbria sobre o ano 560. Todos estes lugares atópanse no chamado Hen Ogledd (O Vello Norte).
Margarita
Ambiente de formación
Aparece en rochas metamórficas, asociado ao metamorfismo rexional, principalmente en lousas cloríticas e micasquistos. Nestas rochas, fórmase como produto de alteración de corindón, andalucita e outros minerais do aluminio.
Minerais normalmente asociados á margarita nestes depósitos de xistos son estaurolita e turmalina. Tamén é común encontrala en depósitos de esmeril.
Taliesin
Biografía
Taliesin se cadra serviu a Owain mab Urien tras a morte de Urien, pois a cronoloxía non está totalmente clara. Aínda que é seguro que Taliesin sobreviviu a Owain, como demostra o lamento que compuxo á morte de Owain, non hai proba de que sobrevivise a Urien. Taliesin tamén cantou na honra de Cynan Garwyn, rei de Powys, Gales. é sorprendente en todo caso que Taliesin non é o primeiro poeta citado por Nennio.
Margarita
Localización, extracción e uso
Atópanse agregados grandes de cor rosa nos Estados Unidos, así como en depósitos de esmeril de Naxos (Grecia) e Esmirna (Turquía). En España encóntranse na serra de Guadarrama.
Taliesin
Biografía
Segundo unha tradición á que a miúdo se alude na poesía medieval galesa e na Historia Taliesin ("A hsitoria de Taliesin", que sobreviviu do século XVI), Taliesin foi o fillo adoptivo de Elffin ap Gwyddno, que lle deu o nome de Taliesin, que significa "cella radiante", e que despois se converteu en rei de Ceredigion, Gales. A lenda  afirma que foi educado na súa corte en Aberdyfi e que cando tiña trece anos visitou ao rei Maelgwn Gwynedd, tío de Elffin, e profetizou correctamente a maneira e a inminencia da morte de Maelgwn. Certo número de poemas medievais atribuídos a Taliesin aluden á lenda pero son posteriores ao floruit do poeta histórico en polo menos cincocentos anos, ou máis.
Margarita
Localización, extracción e uso
Non se utiliza industrialmente, só ten interese científico e colecnionístico.
Taliesin
Biografía
A idea de que era o bardo da corte do rei Artur remóntase polo menos ao conto de Culhwch ac Olwen, quizais un produto do século XI. Isto elaborouse tamén na poesía inglesa moderna, como nos Idylls of the King de Tennyson e no  Taliessin Through Logres de Charles Williams. En todo caso a vida do Taliesin histórico parece ter transcorrido na segunda metade do século VI, mentres que os estudosos que cren na existencia de Artur datan a súa vitoria no Mons Badonicus arredor do ano 500; os Annales Cambriae ofrece a data de 532 para a súa morte ou desaparición na Batalla de Camlann, apenas uns poucos anos antes da data de 542 que atopamos na Historia Regum Britanniae.
Bedd Taliesin, un túmulo no alto dun outeiro da Idade de Bronce en Ceredigion, fronte a Aberdyfi (ver arriba), é o lugar tradicional da súa tumba, pero a aldea de Tre-Taliesin, situada aos pés do outeiro, non recibiu o seu nome relacionado co bardo ata o século XIX. Un manuscrito que pasou polas mans de Iolo Morganwg, un estudoso fabulador do século XVIII afirmaba que era o fillo de San Henwg de Llanhennock pero isto non se comparece con dato nin tradición ningunha. Neste dise que foi educado na escola de Catwg, en Llanfeithin, en Glamorgan, Gales, á que tamén asistiu o historiador Xildas. De novo foi capturado por piratas irlandeses mentres estaba a pescar no mar, e dise que fuxiu empregando un coracle; arribou a terra nas pesqueiras de Elffin, un dos fillos de Urien (porén, todas as fontes medievais galesas consideran a Elffin o fillo de Gwyddno Garanhir). Urien fixo del o instrutor de Elffin, e deulle a Taliesin a propiedade dunhas terras. Mais unha vez presentado na corte do xefe guerreiro, Taliesin converteuse no seu bardo principal, seguiuno nas súas campañas e escribiu sobre as súas vitorias.
O Libro de Taliesin
Hai estudosos que pensan que algúns dos textos do Libro de Taliesin son exemplo do galés do século X. Como moita, se non toda, a poesía galesa era transmitida oralmente na época de Taliesin, é posíbel que os poemas orixinais fosen postos por escrito por primeira vez catro séculos máis tarde empregando as grafías normais nesa época. Sir Ifor Williams, cuxa obra estableceu as bases do estudo académico do galés antigo, especialmente da poesía galesa antiga, publicou o texto con notas en Canu Taliesin (1960), e posteriormente nunha versión inglesa chamada The Poems of Taliesin (1968).
John Gwenogvryn Evans datou o Libro de Taliesin arredor de 1275, pero Daniel Huws dátao agora no primeiro cuarto do século XIV. A maioría dos poemas da colección son bastante tardíos (aproximadamente entre os séculos X e XII), con todo algúns afirman que Taliesin é o seu autor mentres outros son atribuídos internamente a outros poetas.
Dos poemas do Libro de Taliesin, doce están dirixidos a reis históricos coñecidos como Cynan Garwyn, rei de Powys, e Gwallog de Elmet. Oito dos poemas, porén, están dirixidos a Urien Rheged, cuxo reino estaba centrado na rexión de Solway Firth nos límites da actual Inglaterra e Escocia e estendíase ao leste ata Catraeth (identificada pola maioría dos estudosos coa actual Catterick en North Yorkshire) e ao oeste ata Galloway. Un poema, un "marwnad" ou lamento fúnebre, está dirixido a Owain, fillo de Urien.
O resto comprende algúns poemas dirixidos a asuntos mitolóxicos e relixiosos así como algunhas obras como 'Armes Prydein Vawr', cuxo contido implica que foron redactados por autores tardíos. Moitos carecen das características, métrica e 'expresión poética' que se asocian coa obra do Taliesin histórico. Moito deste material está asociado co Taliesin lendario.
A historia lendaria da súa vida
A mediados do século XVI, Elis Gruffydd recolleu un relato lendario de Taliesin que, nalgúns aspectos, lembra a historia da infancia do heroe irlandés Fionn mac Cumhail e o salmón de sabedoría. O conto tamén aparece recollido nunha versión lixeiramente diferente por John Jones of Gellilyfdy (c. 1607). Máis abaixo recollemos unha versión mixta baseada nestes relatos.
Nacemento
Taliesin comezou a súa vida como Gwion Bach, un servente da feiticeira Ceridwen. Ceridwen tiña unha filla bonita e un fillo feo chamado Morfran (tamén chamado Avagddu), cuxa aparencia non podía ser modificada mediante maxia ningunha. Ceridwen tentou darlle o regalo da sabedoría como compensación e confeccionou unha poción que garantía a inspiración sapiencial (Awen), poción que debía ser remexida e cocida constantemente durante un ano e un día. Un cego chamado Morda atendía o lume de debaixo do caldeiro, mentres Gwion Bach remexía. As tres primeiras pingas do líquido deste caldeiro habían dar sabedoría, o resto era un veleno fatal. Tres pingas quentes saltáronlle ao polgar de Gwion mentres remexía e el instintivamente meteu o dedo na boca, obtendo ao instante sabedoría e coñecemento. O primeiro pensamento que lle veu á mente era que Ceridwen o había matar, e polo tanto fuxiu.
Logo escoitou a súa furia e o son da súa persecución. Converteuse nunha lebre na terra e ela nun galgo. El volveuse un peixe e botouse a un río: daquela ela volveuse lontra. El converteuse nun paxaro no aire e, como resposta, ela fíxose falcón.
Achado por Elffin
O neno atropouno Elffin, o fillo de Gwyddno Garanhir, 'Señor de Ceredigion', mentres estaba a pescar salmóns. Sorprendido pola brancura das cellas do neno, exclamou "dyma Dal Iesin", que significa "que radiante cella." Taliesin, así chamado, comezou a recitar fermosas poesías, dicindo:
Asombrado, Elffin preguntou como era que un nono podía falar. Novamente Taliesin respondeu en verso:
Na corte de Maelgwn Gwynedd
Algúns anos despois, cando Taliesin cumpriu os trece, Elffin estaba na corte do rei Maelgwn Gwynedd, afirmando que Taliesin era un bardo mellor e que a súa muler era mellor esposa que calquera que o rei tiña na súa corte. O fillo de Maelgwn, Rhun, foi á casa de Elffin seducir a súa muller e probar que as afirmacións de Elffin non eran certas. Rhun embebedouna e tratou de lle tirar o seu anel de vodas para probar a súa infidelidade. Pero isto non convenceu a Elffin. Maelgwn entón demandoulle a Taliesin que probase a afirmación de que era mellor bardo cós da súa corte. Daquela Taliesin profetizou a ruína do rei en profusión de estrofas, mentres os bardos do rei só podían xogaren cos seus labios e emitiren sons infantís. Elffin foi liberado do cárcere no que o botaran.
Vilanova, Dormeá, Boimorto
Vilanova é un lugar da parroquia de Dormeá no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 3 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 1 era home e 2 eran mulleres.
Shigeru Tsuyuguchi
Shigeru Tsuyuguchi (露口茂), nado en Toquio o 8 de abril de 1932, é un actor xaponés de teatro e cine.
Romaría dos Caneiros
miniatura|dereita|Barcas preto do campo dos Caneiros.
A romaría dos Caneiros é un evento festivo que se celebra na vila coruñesa de Betanzos no mes de agosto, como parte do programa das festas de San Roque. Os días 18 e 25 de agosto, os betanceiros diríxense ao Campo dos Caneiros de forma moi diversa para pasar un día de festa.
Historia
Existen noticias da celebración desta festa na prensa diaria do século XIX, como na Revista Gallega da Coruña, dirixida por Galo Salinas. Nas súas orixes, os betanceiros, despois dos tres días grandes das festas de San Roque, e despois elevar o globo de papel seda, acudían en barco a un campo situado nas marxes do río Mandeo para pasar unha tarde de merenda ao son das gaitas.
Hoxe en día, a festa converteuse nunha troula sen fin á que acoden xentes de toda a comarca, e de Galiza en xeral, para desfrutar da música, do baile e do viño.
Para desprazarse ao campo dos caneiros utilízanse diversos medios: camiñando, no automóbil ou nas tradicionais barcas engalanadas para a ocasión. A festa remata cun espectáculo pirotécnico.
Mosteiro de Santa María de Meira
O mosteiro de Santa María de Meira é un mosteiro medieval fundado no século XII, do que se conserva a igrexa e parte das edificacións monásticas, situado na parroquia de Meira, pertencente ao concello do mesmo nome. É un Ben de Interese Cultural.
Fontes
miniatura|dereita|Claustro.
De entre os códices deste mosteiro débese destacar o coñecido como Tombo de Meira (Libro 114B). É un códice de gran tamaño, realizado entre os anos 1614 a 1617 e 1617 a 1824, e conformado por sete folios sen numerar e 32 máis 28 (estes de época máis moderna) que seguen a numeración anterior.
Fundación
Os fondos arquivísticos de Meira non conservan noticias da carta fundacional da casa. A pesar disto pódese afirmar que a súa fundación foi o froito da chegada ao poder de Afonso VII.
O Padre Yepes, na súa obra Crónica General de la Orden de San Benito, fai referencia a unha noticia do ano 997 que alude ao mosteiro, pero descoñecese a orixe deste dato. O Padre Yepes, a pesar desta referencia, sitúa a fundación do mosteiro no ano 1142, diferindo nun só ano con respecto ao defendido por Manrique. Tamén asegura que foi o propio San Bernardo quen enviou a un selecto grupo de 13 monxes entre os que se atopaban o Abade Vidal e Rogerio.
Pola súa parte M. Domínguez Casal sitúa a fundación da casa entre os anos 1151 a 1154, baseándose en que no ano 1151 se documenta unha concesión feita por Afonso VII ao conde Álvaro Rodríguez de Sarria, dato que -xunto con outras doazóns do conde ao mosteiro- leva esta autora a defender a fundación do mosteiro por parte deste personaxe. Outros autores persisten en discrepar na data de fundación; é o caso do profesor Lucas Álvarez, que opta por situar no ano 1144 a incorporación da comunidade á Orde do Císter e a súa fundación poucos anos antes.
O primeiro documento que se refire a este mosteiro data do ano 1154. A fundación do mosteiro afástase do máis habitual en Galicia: foi dirixida sen mediación desde a casa central francesa, que fundará un novo mosteiro nun lugar doado polo conde de Sarria e a súa dona, filla do conde de Trava.
Descrición
Dos edificios conventuais na actualidade consérvase só a igrexa. Construída no austero estilo cisterciense, foi consagrada o 3 de xullo do ano 1258 polo bispo Martiño de Lugo.
No templo seguiuse o modelo de templo cisterciense máis antigo conservado, o de Fontenay, con capelas absidais cadradas. Este modelo tamén foi o seguido na igrexa do mosteiro de Santa María de Oia.
O mosteiro, desde os seus inicios, realizou actividades económicas a través das tres formas clásicas: doazóns, compravendas e cambios. A maior parte delas foron feitas ata o ano 1350, podéndose sinalar ata 446 doazóns e 180 compras, que representan o 81% do total das adquisicións documentadas.
Alea iacta est
miniatura|A locución latina Alea iacta est atribúese a Xulio César. Alea iacta est é unha locución latina de uso actual que significa literalmente ” botouse o dado”, ” o dado foi botado” ou “a sorte foi botada”. Emprégase para explicar que se deu un paso irrevogable, xeralmente de risco ou confrontación, algo do que non se pode volver atrás. Na actualidade é moi usado, por exemplo, polos comentaristas deportivos.
Historia
Esta expresión, coa forma iacta alea est, atribuíulla o historiador Suetonio a Xulio César cando, no ano 49 a.C. cruzou o río Rubicón, que sinalaba o límite entre Italia e a Gallia Cisalpina, provincia que lle fora asignada polo Senado romano. Con esta acción César rebelouse contra o Senado, e comezou a guerra civil contra Pompeio e os Optimates.
Segundo Plutarco, a frase puido pronunciarse en grego (ἁνερρίφθω κύβος) aludindo a un verso de Menandro co sentido de "os dados están botados, esperemos agora a sorte", xa que este era un dos autores favoritos de César. A fonte que usou Plutarco para emitir esa declaración foi o prólogo do libro de Historias de Asinio Polión, o cal comentou esta anécdota ao escoitalo pola súa proximidade a César no momento de dicila. A frase en grego de Menandro aparece en Ἀρρηφόρος (Arrephoros) (posiblemente "A rapaza flautista"), e así é citada en Deipnosophistae.
Plutarco cóntanos que esas palabras foron pronunciadas en grego.
A oración implica que se acadou un risco e se pasou o punto de non retorno. Como o xogador que aposta nunha tirada de dados, non pode volver atrás. Hoxe en día a frase significa dar un paso irrevogable.
Gramática
A expresión está formada polo nominativo de singular do substantivo feminino da 1ª declinación alea,-ae "dado, xogo de dados, xogada de dados" e por extensión “azar”, “casualidade” ou “sorte”, e polo pretérito perfecto pasivo do verbo iacio, ieci, iactum "guindar, botar". Normalmente tradúcese como “a sorte está botada” para evitar unha construción de voz pasiva que en galego non é de uso común e dá un aspecto forzado á tradución.
Samuel Pepys
Samuel Pepys, nado en Londres o 23 de febreiro de 1633 e finado en Clapham o 26 de maio de 1703, foi presidente da Royal Society, administrador naval e membro do parlamento inglés, é famoso polo diario que escribiu durante a década 1659 - 1669.
Traxectoria
Aínda que non tiña experiencia marítima, prosperou a base de traballo duro e o seu talento na administración até ser Secretario Principal do Almirantado no reinado de Xacobe II de Inglaterra. Viuse implicado no presunto complot do Duque de York, e foi acusado de xacobita, ficando en prisión o período entre 1679 e xullo de 1680, e desde maio até xuño de 1689 e xuño de 1690.
República Democrática Federal de Iugoslavia
A República Democrática Federal de Iugoslavia (en croata: Demokratska Federativna Jugoslavija, en esloveno: Demokratična Federativna Jugoslavija, en macedonio e serbio: Демократска Федеративна Југославија) foi a denominación oficial de Iugoslavia entre 1943 e 1946, sendo substituído polo de República Federal Popular de Iugoslavia e finalmente, en 1963 polo de República Federal Socialista de Iugoslavia.
A República Democrática Federal de Iugoslavia xurdiu tras a vitoria dos partisanos, liderados por Josip Broz Tito, contra os alemáns e croatas. O Partido Comunista de Iugoslavia chegou ao poder, e aplicou un sistema económico socialista de corte leninista. Tito converteuse en Primeiro Ministro.
Cantón de Soleura
O cantón de Soleura (en alemán: Solothurn, francés: Soleure, en italiano: Soletta, en romanche: Soloturn) é un cantón da confederación Suíza situado no noroeste ao pé da Cordilleira do Xura na conca do río Aar. A poboación é de lingua alemá, a maioría de relixión católica cunha importante minoría protestante.
Congruencia (álxebra)
En matemáticas, en particular en álxebra abstracta, unha relación de congruencia ou simplemente congruencia é unha relación de equivalencia que é compatíbel con algunhas operacións alxébricas.
Aritmética modular
Na teoría de números, o termo congruencia úsase para designar que dous números enteiros a\, e b\, teñen o mesmo resto ao dividilos por un número natural m\,, chamado o módulo; isto exprésase utilizando a notación que se expresa dicindo que a\, é congruente con b\, módulo m\,. As seguintes expresións son equivalentes:
O termo congruencia utilízase ademais con dous sentidos lixeiramente diferentes:
Por un lado, co sentido de identidade matemática. Como exemplo deste uso temos o pequeno teorema de Fermat que asegura que para cada primo p\, e cada enteiro a\, non divisíbel por p\, temos a congruencia:
A notación e a relación foron introducidas na terminoloxía por Carl Friedrich Gauss no seu libro Disquisitiones Arithmeticae en 1801. A súa utilización estendeuse a moitos outros ámbitos nos que podemos falar de divisibilidade, por exemplo, a polinomios con coeficientes nun corpo, a ideais de aneis de números alxébricos etc.
Propiedades
A relación de congruencia ten moitas propiedades en común coa igualdade. Por citar algunhas:
e entón ten perfecto sentido falar da división e tamén é certo que onde por definición ponemos.
podemos sumalas, restalas ou multiplicalas de forma que tamén se verifican as congruencias
Río Aguas
O río Aguasvivas ou Aguas é un afluente de río Ebro pola súa marxe dereita. O Aguasvivas discorre polas provincias de Teruel e Zaragoza (Aragón, España).
É un río de escaso caudal e intensamente aproveitado. É de réxeime moi irregular. A intensa explotación deste río remóntase á época da colonización romana na que se explotou de forma intensiva toda a conca con fins principalmente agrícolas. Esta intensa explotación romana do Aguasvivas, proporcionou unha gran concentración patrimonial, destacando a presa de Almonacid de la Cuba (ou o Ollo da Cuba), que é a maior de todo o mundo romano, así como, as presas da Parede dos Mouros en Muniesa e do Hocino en Blesa, a vila de La Malena ou os regadíos de Belchite, enclaves que conforman.
Gloria Ortega
Gloria Ortega Muñoz é unha bióloga española especializada en entomoloxía.
Traxectoria
Publicou diversos traballos científicos en revistas nacionais e estranxeiras, e é coautora de varios libros, entre os que destacan:
Na actualidad é conservadora da colección de Entomoloxía do Museo de Ciencias Naturales de Tenerife (Museo de la Naturaleza y el Hombre).
Abreviatura
A abreviatura Ortega emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Gerardo Machado
Gerardo Machado Morales, nado en Camajuaní o 28 de setembro 1871 e finado en Miami Beach, Florida, o 29 de marzo 1939, foi un político cubano, que foi o quinto presidente de Cuba.
Infancia, mocidade e camiño cara ao poder
Naceu o 28 de setembro de 1871 en Camajuaní, fillo de crioulos os cales pertencían a unha clase non moi acomodada. Ingresou moi novo ao chamado Exército Liberador, no cal se foi destacando até que chegou a ser xeral. Combateu na zona de As Vilas xunto a José Miguel Gómez, o home que anos despois o recoñecería como Secretario de Gobernación.
En 1917 participou en Rebelión de A Chambelona, unha pequena guerra política que rematou coa derrota do Partido Liberal, ao cal pertencía Machado. Foi un importante executivo da General Electric Co. e ademais vicepresidente da Cuban Electric Company.
Ditadura
A partir de 1924 durante a campaña presidencial, anuncia o seu programa electoral no cal se destacan os seus proxectos en canto a benestar social, educación, sanidade e viarias. A consigna da súa campaña era: "agua, caminos y escuelas" (auga, camiños e escolas). Foi electo Presidente da república e asumiu o cargo o 20 de maio de 1925. Durante o seu goberno destacáronse a construción do Capitolio da Habana, a Carretera Central e diversos pero insignificantes logros económicos.
O seu mandato caracterizouse por unha feroz represión contra as forzas opositoras. Durante o seu goberno, realizouse unha dura loita contra os comunistas cubanos, os cales atoparon en Machado un importante inimigo. Durante o seu goberno comezáronse a fortalecer os movementos revolucionarios.
Fortalecemento da oposición. Caída de Machado
O 10 de xaneiro de 1929, Mella foi asasinado e isto levantou o poder opositor. O 12 de agosto de 1933, nunha folga revolucionaria, encabezada por Rubén Martínez Villena, Machado foi derrocado e obrigado a emigrar aos Estados Unidos cunha fortuna de dous millóns de dólares nas súas maletas. Alí morreu en 1939.
Valoración
O intelectual cubano Rubén Martínez Villena, durante a Folga de Fame de Julio Antonio Mella, chamouno: "Asno con garras".
Condado de Morris
Nos Estados Unidos de América existen diversos condados co nome de Morris (Morris County):
O Vilar, Dormeá, Boimorto
O Vilar é un lugar da parroquia de Dormeá no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 2 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 1 era home e 1 era muller.
Adam Price
Adam Robert Price, nado en Carmarthen o 23 de setembro de 1968, é un político galés e líder do partido Plaid Cymru dende o 28 de setembro de 2018, logo de derrotar a Leanne Wood e a Rhun ap Iorwerth eleccións primarias ese mesmo mes. Dende o ano 2016, é membro da Asemblea Nacional de Gales por Carmarthen East e Dinefwr, sendo anteriormente membro do Parlamento Británico, entre 2001 e 2011 por Carmarthen East e Dinefwr.
Libertad (Serantes)
Libertad foi un semanario editado en Serantes entre 1924 e 1936.
Traxectoria
Subtitulado ''Defensor de los intereses de la clase campesina y del pueblo en general. Órgano de la Sociedad de agricultores Libertad y Progreso'', foi un periódico quincenal que apareceu en marzo de 1924 como órgano da Sociedad de Agricultores "Libertad y Progreso" de Serantes. Estivo dirixido por Alfonso Castro Barrós ata a súa dimisión en maio de 1925. Foi suspendido pola ditadura en 1926. Reapareceu o 4 de marzo de 1930 co título La Liberdad e co subtítulo Periódico independiente. Despois cambiou o subtítulo por Órgano del Partido Republicano de Serantes. Desapareceu en 1936.
Synthpop
O synthpop (tamén coñecido como electropop ou technopop) é un xénero de música popular que inicialmente se fixo popular nos anos 80, década na cal o sintetizador foi o instrumento musical dominante. Fi presaxiado nos anos 60 e comezos dos 70 polo uso de sintetizadores no rock pogresivo, art rock electrónico, disco e particularmente no Krautrock de bandas como Kraftwerk. Xurdiu como un xénero distinto no Xapón e no Reino Unido na época do post-punk como parte do movemento new wave de finais dos 70 ata mediados dos 80.
O primeiros pioneiros do synthpop son o grupo xaponés Yellow Magic Orchestra e as bandas británicas Ultravox e The Human League; esta última usaba varios sintetizadores monofónicos pra producir música cun son sinxelo e austero. Tras a ruptura de Tubeway Army e Gary Numan na lista de sinxelos británica, un gran número de artistas comearon a colleitar éxitos cun son baseado en sintetizadores a principios dos anos 80, como Soft Cell, Orchestral Manoeuvres in the Dark, Japan e Depeche Mode no Reino Unido, mentres que no Xapón o éxito de Yellow Magic Orchestra abriu o camiño a bandas de synthpop como P-Model, Plastics e Hikashu. O desenvolvemento dos sintetizadores polifónicos económicos, a definición do MIDI e o uso de ritmos dance, levaron a un son máis comercial e accesible para o synthpop. Este feito e a súa adopción por artistas do movemento New Romantic, xunto coa aparición da MTV, fixo que moitos grupos británicos de synthpop, como Duran Duran e Spandau Ballet, tivesen éxito nos Estados Unidos.
A finais dos anos 80, dúos como Erasure e Pet Shop Boys adoptaron un son que foi un grande éxito nas listas de baile estadounidenses, pero cara finais da década o synthpop en gran parte fora abandonado. O interese comezou a revivir cos movementos indietronica e electroclash de finais dos anos 90 e, na primeira década do século XXI, gozou dun rexurdimento xeneralizado con éxito comercial para artistas como La Roux, Kesha e Owl City.
O synthpop axudou a establecer o lugar do sintetizador como un elemento principal do pop e o rock, influíndo directamente a posteriores xéneros como a música house e o Detroit techno, e indirectamente a moitos outros xéneros e gravacións individuais.
Randa Jarrar
Randa Jarrar, nada en Chicago o 4 de xaneiro de 1978 é unha autora norteamericana en lingua inglesa de orixe palestina.
Traxectoria
Jarrar estudou escritura creativa no Sarah Lawrence College e fixo un mestrado en Estudos de Oriente Medio na Universidade de Texas en Austin. Así mesmo, conta cun Mestrado en Belas Artes (MFA polas súas súas en inglés) pola Universidade de Míchigan.
A súa primeira novela Un mapa do lar (Penguin, 2008), foi merecedora do Hopwood Award e do Arab-American Book Award. Publicou tamén algúns relatos e profesionalmente dedícase á docencia en Fresno (California).
Tamén ten obra publicada como tradutora.
Pseudomonadáceas
As pseudomonadáceas (Pseudomonadaceae) son unha familia de bacterias gramnegativas aerobias, cuxo xénero tipo é Pseudomonas e que inclúe actualmente nove xéneros máis. Publicouse recentemente que os dous xéneros que pertencían á familia das Azotobacteraceae se deberían considerar pertencentes a esta familia tamén, o cal deixa á familia Azotobacteraceae cuestionada.
Pseudomonas aeruginosa é unha das especies máis importantes da familia, e é recoñecida como un patóxeno oportunista emerxente de relevancia clínica, que presenta unha crecente resistencia a antibióticos.
Historia
Pseudomónada significa literalmente "falsa unidade". O termo "mónada" foi moi usado na literatura microbiolóxica inicial para indicar organismo unicelular. Debido á súa ampla distribución na natureza, as pseudomonads foron moi observadas desde os inicios da microbioloxía. En 1894 creouse o nome xenérico Pseudomonas para estes organismos e del deriva o nome da familia, creada en 1917. Inicialmente incluíronse moitas especies neste xénero, pero despois foron clasificados noutros xéneros da familia. Máis recentemente foron incluídos nesta familia xéneros pertencentes á familia Acetobacteraceae.
Características distintivas
A presenza de oxidase, flaxelos polares e a ancapacidade de realizar fermentacións diferencian as pseudomónadas das Enterobacteriaceae.
Riás, Piñeiro, Tomiño
Patrimonio
Comparte con ese lugar un anaco de ribeira do río Furnia, río troiteiro que agora está ameazado pola instalación dunha estación depuradora de augas residuais. Neste río atópase unha ponte romana que comunica as parroquias de Piñeiro e Sobrada. A cada lado dela hai dous muíños, cunha repartición de uso en horas.
Neste lugar tamén se sitúa un centro terapéutico de drogodependentes, denominado "Alborada". Hai un lavadoiro que agora non se utiliza. Ó carón atópase a poza de Parada que se usa para regar os campos lindeiros.
George Green
George Green, nado o 14 de xullo de 1793 e finado o 31 de maio de 1841, foi un matemático británico cuxo traballo influenciou notablemente o desenvolvemento de importantes conceptos na física. Entre as súas obras máis famosas atópase "Unha análise das aplicacións da análise matemática ás teorías da electricidade e o magnetismo" publicado en 1828. Neste ensaio introducíronse os conceptos de funcións de potencial utilizados comunmente na formulación matemática da física. Tamén aparecieron neste ensaio as funcións de Green e aplicacións importantes do teorema de Green.
Traxectoria
Green foi un científico autodidacta. Viviu a maior parte da súa vida en Sneinton, Nottinghamshire, actualmente parte da cidade de Nottingham. O seu pai, tamén chamado George, era un panadeiro que posuía un muíño de vento para moer a fariña. O mozo George Green só asistiu de forma regular á escola durante un ano entre os 8 e 9 anos axudando a seu pai posteriormente.
Nalgún momento comezou os seus estudos de matemáticas. Ao ser Nottingham un pobo pobre en recursos intelectuais, non se puido pescudar de onde obtiña Green a información necesaria para o seu desenvolvemento en matemáticas. Só se coñece unha persoa que vivira en Nottingham durante esa época, cos suficientes coñecementos matemáticos: John Toplis. Cando Green publicou o seu ensaio en 1828, foi vendido como unha subscrición a 51 persoas, a maioría das cales eran probablemente amigos e sen ningunha idea sobre matemáticas.
O adiñeirado terratenente e matemático Edward Bromhead compróu unha copia e animou a Green a ir máis lonxe no seu traballo matemático. Non obstante, Green non confiou no seu mentor e non volveu contactar con el durante dous anos.
Despois deses dous anos, Bromhead realizou as xestións para que Green ingresara na Universidade de Cambridge. Green ingresou como estudante á idade de 40 anos. A súa carreira académica foi excelente e, trala súa graduación en 1837, permaneceu na facultade, na Escola Gonville e Caius. Escribiu sobre óptica, acústica e hidrodinámica, e a pesar de que os seus escritos posteriores non tiveron a relevancia do seu Ensaio, de igual maneira foron moi reputados. Os traballos de Green sobre o movemento das ondas nunha canle anticipa a aproximación WKB de mecánica cuántica, mentres que a súa investigación sobre ondas lumínicas e das propiedades do Éter producían o que hoxe é coñecido como as Medidas de deformación de rotación independiente. En 1839 foi elixido membro da xunta directiva da escola; de todas as maneiras, disfrutaría os privilexios do cargo por pouco tempo, xa que en 1840 cae enfermo e regresa a Nottingham, onde morre un ano despois.
O traballo de Green foi pouco coñecido na comunidade matemática durante a súa vida. En 1846, o seu traballo foi redescuberto por un mozo William Thomson, quen o fixo popular entre os futuros matemáticos da época.
Na actualidade, a Biblioteca George Green da Universidade de Nottingham alberga gran parte da colección de ciencias e enxeñaría da universidade. En 1986, o muíño dos Green foi restaurado. Agora funciona como museo e centro científico.
Nunha visita a Nottingham en 1930, Albert Einstein comentou que Green estivo 20 anos adiantado á súa época. O físico teórico Julian Schwinger, quen usou parte da obra de Green no seu traballo sobre investigación de avanzada, publicou un tributo titulado "The Greening of Quantum Field Theory: George and I".
Garland
Garland pode referirse a:
Toponimia
As seguintes cidades estadounidenses
Juan Zavala de la Puente
Juan Zavala de la Puente (ás veces Juan de Zavala ou Juan Zabala), nado en Lima (Perú) o 27 de decembro de 1804 e finado en Madrid o 29 de decembro de 1879, foi un militar e político español. Conde de Paredes de Nava e Marqués de Sierra Bullones, foi Presidente do Goberno de España en 1874.
Traxectoria
Logo da declaración de independencia do Perú regresou á Península Ibérica, ingresando na carreira militar. Participou durante a Primeira Guerra Carlista no bando leal a Isabel II. Foi comisionado por Baldomero Espartero para preparar o Convenio de Oñati, que, posteriormente, asinarían o propio Duque de la Victoria e máis o xeneral carlista Rafael Maroto, pondo fin á guerra. Ao longo da guerra, Zavala ascendeu ata o grao de tenente xeneral.
Durante o reinado de Isabel II, foi un dos xenerais que participaron, con Leopoldo O'Donnell ao mando, na guerra de África, obtendo méritos que lle valeron o marquesado de Sierra Bullones. Foi ministro de Mariña nos gobernos da Unión Liberal. En 1874, no ano final do Sexenio Democrático, na República Unitaria, da que o xeneral Serrano era o home forte, nomeou D. Juan Zavala como Presidente do Consello de Ministros, actuando como tal desde o 26 de febreiro de 1874, á par que seguía a ostentar o Ministerio da Guerra. Zavala foi substituído nese mesmo ano, o 13 de maio, por Sagasta.
Real Sociedad de Fútbol B
A Real Sociedad de Fútbol B, coñecida habitualmente como Sanse, é o equipo filial da Real Sociedad. Foi fundado en 1951 e actualmente xoga na Segunda División B.
Historia
O equipo foi fundado en 1951 baixo o nome de San Sebastián Club de Fútbol, como equipo filial da Real Sociedad, un dos equipos clásicos da Primeira División. O San Sebastián CF, coñecido popularmente como Sanse foi desde o inicio o equipo no que se fogueaban as novas promesas da Real Sociedad antes de dar o salto ao primeiro equipo. Por iso a súa principal función foi a de formar xogadores, máis que a de obter bos resultados na Liga.
Polas filas do Sanse pasaron numerosos xogadores que triunfaron posteriormente na Real Sociedad e outros equipos. O Sanse tivo unha grande importancia na historia da Real Sociedad, xa que este foi tradicionalmente un equipo de canteira que se nutriu máis dos mozos formados nas súas categorías inferiores que de fichaxes externas. Na actualidade a Real Sociedad segue mantendo no seu persoal unha maioría de xogadores formados no Sanse.
No que respecta ás categorías nas que militou; o Sanse chegou a alcanzar a Segunda División en 1960. Na tempada seguinte (1961-62) obtivo a súa mellor clasificación, un 5º posto. Con todo, deuse o paradoxo de que a unha excelente campaña do filial uniuse unha pésima campaña da Real Sociedad, que descendeu aquela mesma tempada de Primeira a Segunda división. A Real arrastrou na súa caída ao Sanse á Terceira División, xa que un equipo filial non pode xogar na mesma categoría que o seu irmán maior. O bloque de xogadores do Sanse que militou en Segunda División foi o mesmo que cinco anos despois logrou devolver á Real Sociedad a Primeira.
Desde entón, o Sanse, non retornou nunca máis a Segunda división, pasando o resto de campañas ata a actualidade en Terceira ou Segunda B. En 1991 e en 2006 chegou a disputar os play-offs de ascenso á Segunda división.
En 1992 un cambio na normativa obrigou ao equipo a cambiar o seu nome e desde entón é coñecido oficialmente como Real Sociedad de Fútbol B, aínda que a nivel popular segue recibindo o nome de Sanse.
Estadio
200px|miniatura|Un dos estadios das [[instalacións de Zubieta.]] A Real Sociedad B xoga os seus partidos no campo Z-7 das Instalacións de Zubieta, con capacidade para 2.500 espectadores.
A cidade deportiva de Zubieta é onde adestran a Real Sociedad e todos os seus equipos inferiores. Estas instalacións atópanse moi preto do Hipódromo de San Sebastián e de aí deriva o alcume de potrillos que reciben os xogadores da Real Sociedade B.
Cadro 2010/11
Actualizado a 1 de setembro de 2010.
Grupo de odio
Un grupo de odio é un grupo social que defende e practica a aversión, a hostilidade ou a violencia contra membros dunha raza, etnia, nación, relixión, xénero, identidade de xénero, orientación sexual ou calquera outro sector da sociedade. Segundo o FBI (Axencia Federal de Investigación dos EE.UU.), “o propósito principal dos grupos de odio é o de promover a hostilidade, agresividade e malicia contra persoas dunha raza, relixión, discapacidade, orientación sexual, etnia ou nación que difiran das dos membros da organización”.