cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Agustín de Foxá
Traxectoria
A finais de 1949 e comezos de 1950, participou na "misión poética" cos poetas Antonio de Zubiaurre, Luís Rosales e Leopoldo Panero, percorrendo diferentes países iberoamericanos (entre outros Honduras) previamente ao restablecemento de relacións diplomáticas entre estes países e o réxime de Franco. Nese mesmo ano (1950) é destinado á Embaixada española da Habana, e volve a España en 1955, ano en que é elixido ademais académico na Real Academia Española sucedendo a Agustín González de Amezúa, pero morreu o 30 de xuño de 1959 sen pronunciar o seu discurso de ingreso.
Mercurín
O topónimo galego Mercurín pode referirse a:
Mursilis III
Mursilis III ou Urhi-Tesub (rei hitita cara a -1270 – -1265) foi fillo de Muwatallis II e dunha concubina.
Traxectoria
A morte de Muwattallis sen un herdeiro designado supuxo certa axitación. Urhi-Tesub, o mellor situado, fora o xuíz que detrminara a lexitimidade da descendencia da raíña Tanu-Hepa, pero el alegaba que a designación fora do rei e el non se puido opoñer e xulgara en consciencia. Só a axuda do rei de Hakpis, Hattusilis (o futuro Hattusilis III), o seu tío, abriu o seu camiño á proclamación que se produciu en Tarhuntasa baixo o nome de Mursilis III, cun acordo entre os dous homes polo cal o reino de Hakpis permanecía en mans de Hattusilis.
Durante o seu reinado Hattusilis reconquistou Nerik logo de tanto tempo en mans dos kaska. O territorio conquistado incluía as cidades de Nera e Hastira. Desde a cidade puido dominar os territorios da montaña Haharwa e a cidade de Marasantiya.
Mursilis III non tardou en retornar a capital a Hattusa. Pronto se produciu un enfrontamento con Hattusilis que acusou ao seu sobriño de apoderarse de territorios que el repoboara (Pala e Tummanna) e de Samuha, e de trasladar a poboadores do reino de Hakpis a territorio do gran rei hitita.
Segundo Hattusilis a situación durou sete anos, que el aguantou por respecto ao seu irmán (Muwatallis), pero cando Mursilis III intentou incorporar as cidades de Hakpis e Nerik ao reino hitita e quitarllas a Hattusilis, o que de feito equivalía a eliminar o reino, o vello Hattusilis reaccionou e sublevouse; encomendouse á súa deusa habitual, Sausga (o centro de culto principal ao norte era Samuha), e ao deus das tormentas de Nerik (culto restablecido e trasladado desde Hakpis) e comezou a guerra.
Sippa-ziti, fillo de Arma-Tarhunta (fillo de Zita, o irmán de Suppiluliumas I) o antigo rival de Hattusilis, foi nomeado comandante do exército do gran rei na Terra Alta Hitita. A guerra civil supuxo unha división do país, dentro do mesmo reino hitita en especial. Masturi rei de Seha foi aliado de Hattusilis, que tamén tivo a axuda de Ulmi-Tesup (Kurunta), medio irmán de Mursilis III e que fora criado por Hattusilis. Mira e Kuwaliya, e Ahhiyawa serían aliados de Mursilis. Boa parte dos kaska apoiaron a Hattusilis. Mursilis III enviou a un home chamado Rime-Tesup ao oeste para buscar as máximas axudas, pero en xeral a parte occidental serviu de pouca axuda a Mursilis; Millawanda probabelmente ficou inactiva, e Ahhiyawa, ao non recibir a axuda das súas cidades, non puido dar axuda ningunha ao rei hitita.
Mursilis III foi liberado e déuselle o goberno dunhas cidades fortificadas en Nuhase. A súa descendencia foi privada dos dereitos ao trono. Mursilis III planeou fuxir a Babilonia, pero Hattusilis decatouse e desterrouno probabelmente a Alashiya, de onde escapou e fuxiu a Exipto. As relacións entre Hattusilis e Exipto, que serían inicialmente boas, empeoraron cando Ramsés II se negou a extraditar a Mursilis III. O rei derrocado morreu en Exipto.
Manuel Cantacuzeno
Manuel Cantacuzeno (en lingua grega, Μανουήλ Καντακουζηνός, Manuēl Kantakuzēnós), nado sobre 1326 en finado en Mistras, Peloponeso, o 10 de abril de 1380, foi Déspota de Morea do 25 de outubro de 1349 até a súa morte. Foi tamén pretendente ao título de Príncipe de Acaia.
Traxectoria
Foi o segundo fillo do Emperador Bizantino Xoán VI Cantacuzeno. Foi gobernador de Veria e Constantinopla nos anos 1340. En 1348, foi nomeado gobernador de Morea polo seu pai. Foi o primeiro en levar o título de «Déspota».
Restableceu a orde na provincia sometendo aos notábeis gregos locais (arkhontes). Mantivo boas relacións cos seus veciños latinos do Principado de Acaia e asegurou un período de prosperidade á rexión. Unha alianza cos señores latinos permitiulle mesmo facer fronte ás razias de Murad I nos anos 1360. Animou tamén as migracións de albaneses para repoboar a península.
Contraeu matrimonio con Isabel (ou Zampea ou María) de Lusignan, filla de Guy de Lusignan, que reinaba en Armenia baixo o nome de Constantino IV.
Á súa morte en 1380, sucedeuno o seu irmán Mateo Cantacuzeno.
Joe Lieberman
Joseph Isadore Lieberman, coñecido como Joe Lieberman, nado o 24 de febreiro de 1942, é un destacado político estadounidense afiliado ao Partido Demócrata dese país. Nas eleccións do ano 2006, presentouse como candidato "independente" para poder conservar a súa banca. É por iso que está catalogado como Independente demócrata, sen deixar a súa afiliación ao partido.
Ao longo da súa traxectoria foi reelecto tres veces ao Senado dos Estados Unidos e foi candidato a vicepresidente desa mesma nación.
588
Outros
Historia ano a ano
Madeinusa
Madeinusa é un filme hispano-peruano dirixido por Claudia Llosa que foi estreado no ano 2005. Está ambientada na vila ficticia de Manayaycuna ("a vila á que ninguén pode entrar" en quechua) nos Andes peruanos. A historia abrangue tres días nas vidas dos locais e dun foráneo de Lima. O foráneo, Salvador (Carlos J. de la Torre), non é benvido por mor de que a súa chegada cadrou co comezo do "Tempo Sagrado", un festival relixioso sincrético que vai dende o Venres Santo até a Pascua cristiá.
Lingua mirandesa
miniatura|Placa de identificación dunha rúa, ee [[Genísio, co nome da rúa en mirandés e en portugués.]] miniatura|Placa de información, na [[Igrexa de Miranda do Douro, co texto en mirandés.]]
A lingua mirandesa ou mirandés é unha lingua románica do grupo asturleonés, falada no norte da Península Ibérica. É falada no Portugal nororiental, por unhas quince mil persoas, concretamente na vila e nas aldeas do concello de Miranda do Douro e en tres aldeas máis do concello de Vimioso, nun espazo de 484 km², estendéndose a súa influencia por outras aldeas dos concellos de Vimioso, Mogadouro, Macedo de Cavaleiros e Braganza.
Características
O mirandés ten unha fonoloxía, morfoloxía e sintaxe distinta, e foi diferenciada polo menos dende a formación de Portugal (século XII). Ten as súas raíces do latín falado no norte da Península Ibérica. É un descendente da antiga lingua leonesa do norte da Iberia, o derradeiro remanente da antiga lingua do Reino de León, e atópase fortemente ligado á lingua leonesa moderna e á lingua asturiana. Porén, estas amálgamas do territorio español non afectaron o mirandés, o cal preserva distintas diferenzas lingüísticas tanto do portugués como do castelán. Tamén mantén unha forte ligazón co léxico dalgúns dialectos rexionais portugueses.
No século XIX, José Leite de Vasconcelos, describiuno como «a lingua das granxas, do traballo, do fogar e do amor entre os mirandeses». Dende 1986/87 a lingua ensínase aos estudantes entre os dez e once anos de idade, volvendo así a rexurdir.
Hoxe en día o mirandés retén pouco máis de 5.000 falantes (podéndose elevar o número até os 15.000 se contamos aos que a teñen como segunda lingua) nas aldeas do concello de Miranda do Douro e nalgunhas aldeas orientais no concello de Vimioso, aínda que se pode atopar influencia noutras aldeas do concello de Vimioso e nos Concellos de Mogadouro, Macedo de Cavaleiros e máis Braganza.
As principais diferenzas entre o mirandés (Portugal) e a lingua leonesa e asturiana (España) producíronse pola influencia da lingua dominante da rexión. O mirandés foi influenciado foneticamente e no seu léxico polo portugués, así como o leonés e o asturiano o foron polo castelán. Outra diferenza é que o mirandés e o leonés semellan ser moi conservadores, mentres o asturiano experimentou máis cambios. Estas linguas afírmanse como altamente relacionadas (especialmente o mirandés e o leonés, chamadas incluso co-linguas), sendo sen ningunha dúbida a mesma lingua no pasado.
As súas variantes dialectais
Existen tres variantes dialectais da lingua mirandesa:
A maioría dos falantes do mirandés tamén falan portugués, e incluso castelán algúns deles. Picote (Picuote) é a única aldea basicamente monolingüe en mirandés, espertando o interese baixo novos informes feitos sobre ela nun país que é monolingüe en portugués.
Lewis e Harris
Lewis e Harris é unha illa escocesa nas Hébridas Exteriores. É a illa máis grande de Escocia e a terceira máis grande nas Illas Británicas, logo de Gran Bretaña e Irlanda.
Xeografía
A illa non ten un nome dunha soa palabra en inglés ou en gaélico escocés e coñéceselle como 'Lewis and Harris', 'Lewis with Harris', 'Harris with Lewis' etc. Raramente utilízase o nome colectivo de "the Long Island" (an t-Eilean Fada), aínda que ese epíteto aplícase ás veces á totalidade das Hébridas Exteriores, incluíndo Uists e Barra.
A maior parte de Harris é moi montañosa, con máis de trinta picos por encima dos 300 m. de alto. O pico máis alto Clisham, é un Corbett. It Ten unha superficie de 2.178 km², un pouco menos do 1% da superficie de Gran Bretaña. Está a 39 quilómetros do punto máis próximo do continente, do cal está separado polo Minch.
Lewis é comparativamente plano, excepto no sueste, onde "Ben More" alcanza os 571 m. e no suroeste, onde Mealasbhal alcanza os 575 m. que é o punto máis alto.
Poboación
Lewis e Harris é a máis poboada das illas de Escocia, había un pouco máis de 20.500 residentes en 2011, un aumento de 5.6% do total do censo de 2001. Stornoway é a cidade principal da illa, ten unha poboación de 10.000 habitantes, e a parroquia civil de Stornoway, incluíndo a cidade e varias aldeas próximas, ten unha poboación de ao redor de 12.000.
Enlaces de transporte
Stornoway (Steòrnabhagh) ten enlaces de trnsbordador a Ullapool e servizos aéreos a  Benbecula, Inverness, Aberdeen, Glasgow e Edinburgh. An Tairbeart (Tarbert) é a terminal do transbordador en Harris coas conexións a Illa de Skye e North Uist. Con todo, o transbordador principal a North Uist utiliza a terminal en Leverburgh (An t-Òb).
Historia
A illa é a patria ancestral das terras altas escocesas Highland (Clan MacLeod), con eses individuos en Harris que se refire como do clan (clan (clan)) MacLeod de Harris ou MacLeod de MacLeod, E eses en Lewis que se refire como do clan MacLeod de Lewis.
Lewis é tamén o fogar ancestral de Clan Morrison (Clan Morrison).
Os pedazos de xadrez de Lewis son unha colección famosa das pezas de xadrez do século XII, talladas do marfil da morsa e sobre todo na forma de figuras humanas, que foron descubertas en Uig, Uig en 1831.
Economía
De acordo co goberno escocés, "o turismo é de lonxe a actividade económica máis importante" das Hébridas Exteriores, "xerando 65 millóns de £ en valor económico para as illas, mantendo arredor de 1000 postos de traballo" O informe engade que  "as illas reciben 219.000 visitantes por ano". O turismo representa o 10-15% da actividade económica nas Hébridas Exteriores en 2017, de acordo coa Oficina de Turismo.
Outra actividade de moita importancia é a produción de tecidos tradicionais, o tweed de Harris, que dá traballo a 400 veciños da illa. Existe tamén unha destilaría de whisky.
Abdulhamid Zhanibekov
Abdulhamid Shershenbievich Zhanibekov, nado en Astrakán en 1879 e finado en 1955 foi un etnógrafo e escritor nogai, creador do primeiro alfabeto da lingua nogai.
Traxectoria
Foi alumno de Abdraman Umerov, un reformador nogai. Entre 1901 e 1917 deu clases en diversas localidades e dende 1920 en Karachay-Cherkessia, onde en 1928 completou o primeiro alfabeto do nogai, de base latina. En 1938 publicou unha gramática do nogai, no alfabeto cirílico entón en vigor. Malia todo a súa obra principal foron os catro volumes sobre folclore nogai, publicada so o título Soz kaznas.
Decembro na cultura popular galega
O que segue recolle diversa información sobre a pegada do mes de decembro na cultura popular e na literatura oral galegas, recollida de diferentes traballos etnográficos –xerais a toda Galicia ou localizados nun ámbito xeográfico máis concreto-, dicionarios, refraneiros, cantigueiros etc.
Ademais da máis coñecida denominación popular de Nadal ou mes de Nadal, por razóns obvias, decembro tamén recibe o nome de mes de Santa Baia, en Dumbría (Constantino García González).
O Nadal
Na cea de Noiteboa servíase un prato máis para que os familiares mortos puidesen compartir coa familia esta celebración. Tamén deixábase a mesa sen recoller para que comesen as ánimas dos ausentes, para os que tamén se deixaba a lareira acesa. Deste xeito, podían gozar de calor e comida na casa á que pertencían.
Outro costume destas datas era deixar na lareira un gran tronco, denominado Tizón de Nadal, que había permanecer encendido desde a Noiteboa ata Aninovo, conservándose logo o resto do ano para protexe-la casa das treboadas.
Refraneiro
miniatura|250px|No Nadal, alegrote, alegrote, que hai viño na cuba e chourizos no pote. miniatura|250px|Desde Santa Lucía crece o día como a pisada dunha pita. miniatura|250px|Os allos en Nadal, nin nados nin por sementar.
Copa do Rei de fútbol 2018/19
A Copa do Rei de fútbol 2018–19 foi a 116.ª edición do torneo de copa da Real Federación Española de Fútbol. O campión obtén unha praza para a fase de grupos da UEFA Europa League 2019–20. Na final xogada no Estadio Benito Villamarín de Sevilla, o Valencia CF proclamouse campión tras derrotar ó FC Barcelona por 1-2.
Primeira rolda
Villanovense, Murcia, Badalona, Tudelano e Lorca FC quedaron exentos na primeira rolda e pasaron directamente á segunda.
Segunda rolda
O Mutilvera quedou exento e pasou directamente á terceira rolda.
Terceira rolda
O Mallorca quedou exento e pasou directamente ós dezaseisavos de final.
Receptor de interleucina 8
O receptor de interleucina 8 é un receptor de interleucinas do tipo do receptor de quimiocinas, que pertence á familia dos receptores acoplados á proteína G, que ten unha alta afinidade pola interleucina 8. Transduce sinais mediante un sistema de segundo mensaxeiro dependente da proteína G.
Atol Fangatau
Fangatau é un atol das Tuamotu na Polinesia Francesa. Está situado ao leste e ao centro do arquipélago, a 900 km ao nordés de Tahití.
Xeografía
É un atol pequeno de 6 km², cunha lagoa interior sen ningún paso ao océano. A vila principal é Teana, cunha poboación total de 150 habitantes que viven principalmente da produción de copra. Dispón dun gran monumento en honra á Nai de Deus.
Historia
O atol foi descuberto por Fabian von Bellinghausen en 1820. Outros nomes históricos son: Marupua e Araktchev.
Collegium Canisianum
O Collegium Canisianum, ou simplemente Canisianum de Innsbruck, é un seminario internacional de Teoloxía da Igrexa Católica, dirixido pola Compañía de Xesús, e é un dos máis importantes de Austria.
Historia
O seminario leva o nome do santo xesuíta Pedro Canisio, un dos compañeiros de Ignacio de Loiola. Construíuse entre 1910 e 1911, e confiose á Compañía de Xesús. Entre 1915 e 1919 acolleu tamén os seminaristas do Collegium Germanicum de Roma, expulsados pola primeira guerra mundial. Logo da anexión de Austria, o goberno nazi ordenou o seu peche o 21 de novembro de 1928, e non volveu abrir as súas portas até outubro de 1945.
Escudo da República Dominicana
O escudo de armas da República Dominicana é case unha reprodución da bandeira estatal. Creouse como resultado da proclamación da independencia (1844) e dende entón sufriu numerosas modificacións (hai evidencias da existencia de catorce modalidades diferentes). Os do primeiro período teñen elementos comúns co escudo haitiano, como o sombreiro frixio e as armas. O que presenta algúns elementos máis achegados ó escudo usado neste momento é de 1857. O actual foi deseñado por Casimiro Nemesio de Moya e oficializado por decreto o 6 de febreiro de 1913 polo goberno do presidente Adolfo Alejandro Nouel.
Atol Raroia
Raroia é un atol das Tuamotu, na Polinesia Francesa. Administrativamente é unha comuna asociada á comuna de Makemo. Está situado a 740 km ao nordés de Tahití e a 6 km ao suroeste de Takume.
Xeografia
O atol ten forma ovalada, de 43 km de longo e 14 km de ancho. A superficie total é de 41 km². Dispón dun paso navegable ao interior da lagoa. A vila principal é Garumaova. A poboación total era de 184 habitantes no censo do 1996, que viven principalmente da pesca e a perlicultura. Non dispón de infraestruturas.
Historia
Foi descuberto en 1605 por Pedro Fernández de Quirós. Historicamente tamén se coñeceu cos nomes: Fugitiva e Barclay de Tolley. En 1947 fíxose famoso pola historia da Kon Tiki. O noruegués Thor Heyerdahl construíu unha barca tradicional de madeira e bambú, parecido aos que utilizaban os incas para desprazarse polo lago Titicaca. Para demostrar que era posible a navegación prehistórica e o poboamento da Polinesia desde América, fixo unha viaxe de 101 días desde Perú ata Raroia.
Ácido decanoico
O ácido decanoico, tamén chamado ácido cáprico, é un ácido graxo saturado de 10 carbonos coa fórmula CH3(CH2)8COOH. Os sales e ésteres do ácido decanoico denomínanse decanoatos ou capratos. O termo cáprico deriva de cabra, xa que ten un cheiro parecido ao deses animais, e tamén se encontra no seu leite. É un sólido cristalizado monoclínico, cunha condutividade térmica de 0,372 W/m·K (sólido) ou 0,141 W/m·K (líquido).
Distribución
O ácido cáprico encóntrrase de forma natural no aceite de coco (aproximadamente o 10%) e no aceite de palma (un 4%), pero é raro nos aceites de sementes comúns. Encóntrase nas graxas do leite de varios mamíferos e en menor medida noutras graxas animais.
Non se debe confundir con outros dous ácidos graxos que teñen tamén nomes derivados de cabra, que son o ácido caproico (un ácido graxo C6) e o ácido caprílico (un ácido graxo C8). Estes dous ácidos, xunto co ácido decanoico, supoñen o 15% das graxas totais do leite de cabra.
Produción
O ácido decanoico pode prepararse a partir da oxidación do alcohol primario decanol usando o oxidante trióxido de cromo (CrO3) en condicións ácidas.
A neutralización do ácido decanoico ou a saponificación dos seus ésteres, normalmente triglicéridos, con hidróxido de sodio dá lugar a decanoato sódico. Este sal (CH3(CH2)8COO−Na+) é un compoñente dalgúns tipos de xabón.
Uso
O ácido decanoico utilízase na produción de ésteres para aromas artificiais de froitas e perfumes. Tamén se utiliza como intermediario na síntese química. Úsase en síntese orgánica e industrialmente na fabricación de perfumes, lubricantes, graxas de maquinaria, gomas, tinguiduras, plásticos, aditivos alimentarios e fármacos.
Fármacos
Disponse de profármacos de ésteres do decanoato de varios fármacos. Como o ácido decanoico é un ácido graxo, formar con el un sal ou éster dun fármaco incrementa a lipofilia e a afinidade do fármaco polo tecido adiposo. Como a distribución dun fármaco ao tecido adiposo adoita ser lenta, débense desenvolver formas inxectables de acción longa dese fármaco (chamadas inxección de depósito) usando a súa forma con decanoato. Algúns exemplos de fármacos presentados en forma de éster de decanoato son a nandrolona, flufenazina, bromperidol, e haloperidol.
Epsilonproteobacterias
As epsilonproteobacterias ou Epsilonproteobacteria (tamén escrito epsilon-proteobacterias ou proteobacterias epsilon) é un grupo de bacterias gramnegativas que se consideran unha clase dentro do filo das Proteobacteria.
As Epsilonproteobacteria comprenden poucos xéneros, principalmente os xéneros curvos ou espiriloides Wolinella spp., Helicobacter spp., e Campylobacter spp. A maioría das especies coñecidas habitan no tracto dixestivo de animais e son simbiontes (Wolinella spp. na vaca) ou patóxenos (Helicobacter spp. no estómago, Campylobacter spp. no duodeno).
Ademais foron recollidas numerosas secuencias de Epsilonproteobacteria en mostras procedentes de hábitats de chemineas hidrotermais e de fontes de emanacións frías gasosas. Un membro da clase é un endosimbionte das grandes branquias do caracol mariño Alviniconcha hessleri.
Con frecuencia as epsilonproteobacterias que viven en chemineas hidrotermais abisais mostran características metabólicas quimiolitótrofas, e poden satisfacer as súas necesidades enerxéticas reducindo ou oxidando compostos químicos.
Filoxenia
No cladograma móstrase a taxonomía actualmente aceptada do grupo baseada na LPSN (List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature) e na base de datos taxonómicos do NCBI (National Center for Biotechnology Information) e a filoxenia baseada nos datos do ARNr 16S da LTP 106 do Proxecto The All-Species Living Tree.
Notas: ♪ Procariotas dos que non hai cultivos puros (axénicos) illados ou dispoñibles, é dicir, non se poden cultivar ou só se manteñen os cultivos por pouco tempo.
Atol Tekokota
Tekokota é un atol das Tuamotu, na Polinesia Francesa. Está situado case no mesmo centro do arquipélago, a 22 km ao nordés de Hikueru, e pertence á comuna de Hikueru.
Xeografía
Cunha superficie total de tan só 0,9 km², é un dos atois máis pequenos do arquipélago. A lagoa interior ten un paso navegable cara ao océano. Está deshabitada, pero é visitada ocasionalmente pola pesca e a recolección de copra. Non dispón de infraestruturas.
Historia
Foi descuberto en 1774 polo inglés James Cook. O ano seguinte, José Andía chamouno Os Mártires, e Domingo Bonaechea, Illa do Perigo.
595
Outros
Historia ano a ano
Milagros Bará
Milagros Bará Viñas, nada en Pontevedra o 6 de novembro de 1962, é unha escritora, columnista, guionista, produtora, realizadora e directora de cine galega.
Traxectoria
É filla do investigador Salvador Bará Temes e neta do xornalista Modesto Bará Álvarez. Traballa como responsable de comunicación de varias empresas, e xestiona varios blogs culturais sobre Cristovo Colón e Manuel Quiroga Losada, do que é sobriña-neta. E a creación do Proxecto Virtual de Recuperación do Patrimonio Musical Galego Séculos XIX e XX. Dende 2014 é cronista no Diario de Pontevedra da historia da cidade.
Bandeira de Gales
A bandeira de Gales (en galés: Y Ddraig Goch, o Dragón Vermello) consiste nun dragón pasante sobre campo branco e verde. Existen distintas interpretacións para ese emblema. A bandeira foi oficializada en 1959, mais o dragón está asociado a Gales hai séculos.
Historia
Moitas veces a bandeira é considerada a máis vella bandeira nacional aínda en uso, aínda que a orixe do dragón como símbolo sexa hoxe perdida entre historia e mito. A teoría máis aceptada é a de que as cohortes romanas utilizaron o dragón durante súa ocupación de Gran Bretaña. As franxas branca e verde foron engadidas posteriormente pola Casa de Tudor, dinastía galesa que estivo no trono de 1485 a 1603. O banco e verde e branco tamén son as cores do porro, outro emblema de Gales.
De acordo co historiador Carl Lofmark:
Bandeira de San David
Gales é a única nación británica cuxa bandeira oficial non está formada por unha cruz. Con todo, existe unha bandeira galesa de uso secundario coñecida como Bandeira de San David. Consiste nunha cruz amarela sobre un fondo negro. Dende 2002 está incluída no distintivo do club de fútbol da capital, o Cardiff City.
A bandeira de Gales é a única non-representada na bandeira do Reino Unido, moito por conta da rexión ser historicamente considerada parte do Reino de Inglaterra cos Actos das Leis en Gales 1535-1542. Hai movementos que loitan por ese recoñecemento, tendo inclusive realizado propostas.
Nick Minnerath
Nicolas Lake Scott "Nick" Minnerath, nado o 11 de agosto de 1988 en Cody, Wyoming, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que xoga nos Shanghai Sharks da Chinese Basketball Association (CBA). Cunha estatura de 2,06 metros xoga na posición de ala-pivote.
Febre amarela
A febre amarela (tamén chamada a praga americana), é unha doenza viral aguda e infecciosa causada polo "virus da febre amarela", que pertence á familia dos Flaviviridae, e do xénero Flavivirus amaril. É unha causa importante de enfermidade hemorráxica en moitos países de África e a zona norte de Suramérica que orixina 30 000 mortes cada ano. Nesas rexións é unha enfermidade endémica. Existe unha vacina efectiva pero non se coñece cura polo que cando persoas non vacinadas contráena só se lles pode proporcionar tratamento sintomático. A palabra amarelo do nome refírese ós signos de ictericia que afectan a algúns pacientes.
Nick Minnerath
Traxectoria profesional
Tras non ser elixido no Draft da NBA de 2013, Minnerath uniuse ós Sacramento Kings para xogar a Liga de Verán da NBA de 2013. O 30 de agosto de 2013, asinou un contrato dunha tempada co Obradoiro CAB da Liga ACB. O 13 de xaneiro de 2014 deixou o Obradoiro tras 15 partidos xogados, nos que fixo 6.0 puntos e 2.2 rebotes por encontro.
O 28 de setembro de 2015, Minnerath asinou cos Cleveland Cavaliers. Foi cortado polos Cavaliers o 22 de outubro de 2015 tras participar en tres partidos de pretempada.
Febre amarela
Epidemioloxía
É transmitida pola picadura do mosquito Aedes aegypti e outros mosquito s dos xéneros Aedes, Haemagogus e Sabethes, que se atopan xeralmente a menos de 1.300 metros sobre o nivel do mar, pero Aedes foron achados ocasionalmente até os 2.200 msnm, nas zonas tropicais de América e África. Na febre amarela de transmisión urbana hai que lembrar que Aedes aegypti abunda en zonas húmidas ó redor da auga estancada limpa, e só pica durante o día.
A doenza pode permanecer localmente descoñecida en humanos por extensos períodos e súbitamente brotar nun modo epidémico. En Centroamérica, Venezuela e Trindade, tales epidemias debéronse á forma da enfermidade (febre amarela selvática), que permanece viva na poboación de monos ouveadores e é transmitida polo mosquito Haemagogus, o cal vive precisamente no dosel forestal das selvas chuviosas. O virus pasa ós humanos cando as selvas altas son talladas. Os obreiros forestais poden entón transmitir a enfermidade a outros, iniciando así unha epidemia.
Tose ferina
A tose ferina é unha doenza infecciosa aguda moi contaxiosa das vías respiratorias altas causada pola bacteria gramnegativa Bordetella pertussis. Caracterízase pola inflamación traqueobronquial e accesos típicos de tose violenta e espasmódica con sensación de asfixia que rematan cun ruído estridente durante a inspiración (estridor inspiratorio). B. parapertussis e outros microorganismos causan unha doenza semellante pero máis leve á que se denomina síndrome coqueluchoide. Este termo prefírese cando o diagnóstico é exclusivamente clínico e a enfermidade pode deberse a outros axentes virales ou bacterianos.
As complicacións poden incluír compromiso do sistema nervioso e o miocardio. A aparición da tose ferina é posible a calquera idade pero os máis afectados son os nenos menores de cinco anos. A infección difúndese durante a primavera e o verán. Aínda que nos países desenvolvidos a incidencia desta enfermidade é moi baixa grazas á vacinación, en todo o mundo hai entre 30 e 50 millóns de casos de tose ferina e máis de 300.000 mortes anuais. En xeral, malia a alta cobertura coas vacinas DPT e DTaP, a tose ferina é unha das principais causas de morte prevenible por vacinación en todo o mundo. A maior parte das mortes ocorren entre os nenos pequenos non vacinados ou cunha vacinación incompleta: a protección completa contra a tose ferina require tres doses da vacina. A tose ferina considérase endémica, con ciclos de tres a cinco anos de incremento da enfermidade. O noventa por cento de todos os casos prodúcense nos países en vías de desenvolvemento. Canadá é o único país desenvolvido no que a tose ferina é endémica.
Sala de control
Unha sala de control (en inglés Control Room) e o lugar onde se rexistra e se edita un sinal de son. Estas salas, atopadas normalmente dentro de estudios de gravacións, necesitan dunhas características especiais segundo o seu tipo, pero xeralmente son habitacións insonorizadas onde non pode entrar ningún tipo de son do exterior e que ademais favorecen acusticamente o traballo que se realiza nela.
Sala Rettinger
miniatura|Sala Rettinger
En 1977 Michael Rettinger comezou a darlle grande importancia a sala de control, e estableceu unhas características que para el eran fundamentais. Presentaba unha sala de como mínimo uns 150 metros cúbicos aproximadamente (e ser un 20 % do estudo de gravación), que non debe ser rectangular, senón mais ben forma de trapecio ou semitrapecio, polo que as paredes laterais deberán ter unha certa inclinación, deste modo evitase que os modos propios da habitación afecten a acústica desexada.
En canto os materiais a empregar, Rettinger instalaba superficies reflectintes en paredes laterais e teito, mentres que a parede traseira acondicionase de maneira que sexa moi absorbente e non poida chegar ningunha reflexión de primeiro orde o técnico.
Sala Non-Environment
Tom Hidley elaborou no ano 1983 este novo modelo co obxectivo de conseguir unha monitorización que se asemellara o máis posible a escoita en campo libre. Basease principalmente en situar os altofalantes nunha parede reflectinte, o igual que o solo, mentres que as demais estarán cheas de material absorbente, deste modo se consegue unha resposta mais uniforme.
Como contra, a instalación deste sistema ten un custo moi elevado, xa que necesita moitos materiais para absorber todas as frecuencias, coa construción por exemplo de labirintos acústicos, que son moi eficientes para os graves.
Sala Lede
No 1980, Don Davis foi un dos pioneiros en introducir un novo modelo de salas de control. Este novo modelo dividía a sala en dúas prtes, a parte dianteira, que e totalmente absorbente (sala morta) e a parte traseira, que estará recuberta de material reflectinte (sala viva). Deste modo, se conseguen evitar fortes reflexións que poidan producir un efecto de cancelación.
Xeometricamente, Davis evita as paredes paralelas para que non se acumule ningún tipo de onda estacionaria.
Sala Jensen
Tipo de sala de control creada por Wolfan Jensen a mediados dos anos 70. Usa materiais absorbentes en forma de dentes de serra, apuntando cara aos altofalantes e así evitar que as reflexións se dirixan cara ao técnico.
Jonathan Davis
Jonathan Houseman Davis, nado o 18 de xaneiro de 1971 en Bakersfield (California), é o vocalista da banda estadounidense de nu metal Korn.
Ademais de ser o vocalista do grupo tamén toca a batería e a gaita. Foi o último membro en unirse á banda. Nos comezos da mesma adoitaba levar roupa da marca Adidas nos concertos e primeiros videoclips, chegando a ser unha especie de "marca" do grupo e dos seus fans.
Dinastía Ducas-Comneno
miniatura|O [[Emperadores bizantinos|emperador bizantino Aleixo I Comneno]] A familia Comneno, Comnenus ou Komnenos foi unha importante dinastía na historia do Imperio bizantino.
Os Comneno teñen a súa orixe en Paflagonia, quizais no castelo de Kastamonu, que posibelmente é unha deformación de Castra Comnenus. Isaac I Comneno, un stratopedarchos (ou estratopedarca) en Oriente baixo Miguel VI, foi o fundador da dinastía Comneno de emperadores bizantinos. En 1057 Isaac deu un golpe de Estado contra Miguel e proclamouse emperador. Con todo, a dinastía non chegou ao poder absoluto ata o reinado de Aleixo I Comneno, o sobriño de Isaac, en 1081. Nesta época, parece que xa non quedaban descendentes de ningunha das anteriores dinastías bizantinas, como as familias Sclerus ou Argiro. Os descendentes daqueles emperadores vivían no estranxeiro, pois casaran coas familias reais de Rusia, Francia, o Sacro Imperio, Polonia e Hungría; de modo que aos Comneno resultoulles máis fácil ascender ao trono imperial.
Os Comneno estaban relacionados coa familia Ducas, de forma que a miúdo faise referencia á dinastía como os "Comnenoducai" (ou "Komnenodukai"), xa que ata algúns personaxes usaron unidos ambos nomes. Aleixo I casou con Irene Ducaina, bisneta de Constantino X Ducas, un xeneral que sucedeu a Isaac I en 1059. Varias familias son, á súa vez, descendentes dos Comnenoducai: os Paleólogo, os Anxo, os Vatatzés (ou Batatzes) e os Láscaris. A filla máis nova de Aleixo e Irene, Teodora, facilitou o posterior éxito da familia Anxo ao casar cun membro da mesma: dous netos de Teodora serían emperadores: Isaac II Anxo e Aleixo III Anxo.
Baixo Aleixo I e os seus sucesores o Imperio viviu un época de relativa prosperidade e estabilidade. Aleixo trasladou o palacio imperial á zona de Blanquerna en Constantinopla. Reconquistouse aos turcos selxúcidas unha parte importante de Anatolia, coa que se fixeran xusto antes do reinado de Aleixo. Este tamén presenciou o paso da Primeira Cruzada por territorio bizantino, que culminaría co establecemento dos Estados cruzados en Oriente. A dinastía Comneno estivo moi relacionada cos asuntos cruzados, e deste xeito producíronse matrimonios coas familias reinantes do Principado de Antioquía e do Reino de Xerusalén - Teodora Comnena, sobriña de Manuel I Comneno, casou con Balduíno III de Xerusalén, e María Comnena, sobriña-neta de Manuel, con Amalarico I de Xerusalén.
Malia a tendencia xeral na historia bizantina a destronar emperadores tras poucos anos de reinado, sorprendentemente, Aleixo reinou durante 37 anos, e o seu fillo Xoán II, durante outros 25, non sen se ter que desfacer dunha conspiración na súa contra organizada pola súa irmá, a cronista Ana Comnena e o marido desta, Nicéforo Brienios. O fillo de Xoán, Manuel I, reinou tamén durante outros 37 anos.
A dinastía Comneno contou con numerosas pólas. Como a sucesión imperial non seguía unha orde determinada, senón que dependía do poder persoal e dos desexos do predecesor, en poucas xeracións distintos familiares podían presentarse como candidatos ao trono. Tralo reinado de Manuel I, a dinastía Comneno entrou nunha fase de conspiracións e complots como moitas das precedentes. Aleixo II, o primeiro da familia en chegar ao trono sendo menor de idade, reinou só tres anos, e o seu sucesor Andrónico I durante dous, destronado pola familia Anxo con Isaac II, que á súa vez sería destronado e cegado polo seu propio irmán Aleixo III. Posteriormente, os Anxo resultaron destronados durante a Cuarta Cruzada en 1204, por un membro da familia Ducas.
Tralo afundimento do Imperio en 1204, unha póla dos Comneno retornou á súa patria de orixe en Paflagonia e creou alí o Imperio de Trebisonda nas costas do mar Negro. O primeiro emperador, tamén chamado Aleixo I era neto de Andrónico I. Estes emperadores, coñecidos como os "Grandes Comneno" ("Megas Komnenos"), reinaron en Trebisonda durante máis de 250 anos, ata que David de Trebisonda foi derrotado e executado polo sultán otomán Mahomet II.
Un príncipe da familia Comneno, tataraneto de Aleixo I, Miguel Anxo Comneno Ducas (Miguel I Ducas) fundou en 1204 o Despotado de Epiro, trala disolución do Imperio bizantino por efecto da Cuarta Cruzada.
Un membro renegado da familia, tamén chamado Isaac, estableceu un "imperio" separado en Chipre no século XII. A illa seríalle arrebatada por Ricardo Corazón de León durante a Terceira Cruzada.
O Imperio bizantino foi restaurado en 1261 en Constantinopla pola dinastía Paleólogo, unha familia que descendía dos Comneno, e gobernouno ata a caída de Constantinopla en 1453.
Eduardo Galán
O nome de Eduardo Galán pode referirse a:
Eduardo Galán Blanco
Eduardo Galán Blanco, nado en Ferrol en 1957, é un debuxante e cineasta galego.
Traxectoria
Comezou a publicar debuxos en 1976 na publicación Ferrol Diario. En 1982 participou na edición do fanzine El patito feo, onde publicou a primeira historieta pornográfica da banda deseñada galega, In vita e in morte de madona Laura. En 1987 comezou a debuxar en Porta Nova e en 1988 en Diario de Galicia. En 1989 organizou a exposición Cine e historieta para o Festival de Cine do Carballiño.
Ion Antonescu
Ion Victor Antonescu, nado o 14 de xuño de 1882 en Piteşti e finado o 1 de xuño de 1946 en Jilava, foi o primeiro ministro e conducător de Romanía do 4 de setembro de 1940 ó 23 de agosto de 1944.
Traxectoria
Na primeira guerra mundial foi o axudante do xefe do exército romanés Constantin Preza, e foi o arquitecto da defensa de Moldavia fronte ós alemáns que xa conquistaran o resto do país. Recibiu condecoracións militares durante esta guerra e durante a segunda guerra balcánica, onde gañou o alcume Câinele roşu (can vermello).
De 1922 a 1926, foi o agregado militar en Francia e Reino Unido de Romanía. Ó seu regreso, dirixiu a Şcoala Superioară de Război (Escola Superior de Guerra), foi Xefe do Estado Maior entre 1933 e 1934 e ministro de defensa entre 1937 e 1938. En 1940, o rei Carol II o nomea Primeiro Ministro, ós dous días obrigou ó rei a traspasarlle os poderes da xefatura do estado e nomeouse conducator (líder). Máis tarde, a URSS conquista Besarabia e o norte de Bucovina. O 30 de agosto de 1940, Hungría anexionábase a parte norte de Transilvania.
Para recupera-los territorios tomados polos soviéticos, Antonescu fixo un pacto con Alemaña. Tamén, aproximouse ó partido fascista romanés (a Garda de Ferro) e ofreceulles carteiras ministeriais (15 de setembro de 1940). Antonescu quixo logo ter baixo o seu mando á Garda de Aceiro, cuxas actividades antisemitas e paramilitares danaban a autoridade do estado. Ese período foi chamado Estado Nacional-Lexionario (Statul naţional-legionar), pero as esixencias dos fascistas ían a máis e finalmente a Garda sublevouse o 21 de xaneiro de 1941. Antonescu esmagou a rebelión, ilegalizou ó partido fascista e meteu presos ós seus dirixentes.
Romanía participou xunto con Alemaña, Bulgaria e Hungría na operación Barbarroxa. Recuperou os territorios roubados pola URSS e seguiu avanzando en territorio ruso. Capturou Odesa (onde tivo lugar o masacre de Odesa baixo orde de Antonescu). Pero o revés da guerra rematou por elevar as voces disidentes e os partidos tradicionais propuxeron un novo líder (o fillo do rei Carol) e arrestaron a Antonescu.
En maio de 1946, o Tribunal Popular de Bucarest, xa en mans soviéticas, atopouno culpable de crimes contra a paz por colaborar cos nazis. Foi executado o 1 de xuño de 1946.
Holocausto
miniatura|esquerda|Ion Antonescu canda [[Adolf Hitler]] Entre 280.000 e 380.000 xudeus romaneses foron asasinados en campos de concentración, asasinatos públicos, fame, enfermidades co coñecemento da autoridade executiva dirixida por Ion Antonescu. Outras minorías como os ciganos tamén foron represaliadas igual que se fora territorio ocupado polas SS.
Bob Pettit
Robert E. Lee "Bob" Pettit, nado o 12 de decembro de 1932 en Baton Rouge, Luisiana, é un antigo xogador de baloncesto estadounidense. Xogou once anos na NBA, todos eles en Milwaukee/St. Louis Hawks (1954-1965). Foi o primeiro xogador en conseguir o MVP da tempada. En 1971 foi incluído no Basketball Hall of Fame.
Comezos
A carreira de Pettit tivo un comezo moi humilde. No instituto de Baton Rouge foi cortado do equipo de baloncesto tanto en "freshman" (estudante de primeiro ano) como en "sophomor" (de segundo ano). O seu pai, un xerife de parroquia, presionoulle para que mellorase as súas habilidades no patio traseiro da súa casa. E traballou niso, até converterse en titular en ano "junior", liderando a Baton Rouge ao seu primeiro Campionato Estatal en máis de 20 anos no seu ano "senior".
NBA
miniatura|left|Petit no ano 1961. En 1954, Milwaukee Hawks seleccionou a Pettit na primeira rolda do Draft da NBA. Os novatos, como é normal, loitan durante toda a tempada por adaptarse ao xogo, pero este non foi o caso de Bob Pettit, que tivo unha media aquel ano 20,4 puntos e 13,8 rebotes, sendo o Rookie do Ano. Tras esa tempada, os Hawks mudáronse a St. Louis. Ao ano seguinte, Pettit gañou o seu primeiro título de máximo anotador da competición cunha media de 25,7 puntos por encontro, liderando tamén a liga en rebotes con 1164, e unha media de 16,2. Tamén foi nomeado MVP do NBA All-Star Game tras anotar 20 puntos e recoller 24 rebotes. En 1958 e 1962 volveu gañar idéntico trofeo. Ademais, foi nomeado como o MVP da tempada, galardón que posteriormente recibiría unha vez máis en 1959. En 1958, Pettit, Ed Macauley e Cliff Fagan lideraron aos Hawks ás Finais da NBA, derrotando nelas a Boston Celtics de Bill Russell e converténdose en campións. Ambos os equipos tamén se atoparían nas Finais de 1957, 1960 e 1961, gañándoas todas elas os Celtics.
Pettit fixo unha media de polo menos 20 puntos por partido e polo menos 12 rebotes por partido en cada unha das súas 11 tempadas na NBA. Ningún outro xogador retirado na historia da NBA tivo unha media de máis de 20 puntos en cada unha das tempadas que estivo en activo (Michael Jordan tivo unha media de 20 puntos exactos na súa última tempada). Na 1960-61, Pettit tivo unha media de máis de 20 rebotes por partido, sendo un do cinco xogadores capaces de lograr esta proeza na historia da competición. A seguinte tempada conseguiu o seu mellor rexistro anotador con 31,1 puntos por choque. Pettit retirouse en 1965, converténdose no primeiro xogador en pasar a marca dos 20.000 puntos (20.880 por unha media de 26,4). Os seus 12.849 rebotes foron a segunda mellor marca cando se retirou, e a súa media de 16,2 a mellor terceira soamente detrás de Wilt Chamberlain e Bill Russell. En cada unha das súas tempadas, Pettit xogou o All-Star Game, sendo nomeado no mellor quinteto da liga en dez ocasiones, e no segundo unha. Os seus 26 rebotes en 1958 e 27 en 1962 seguen sendo as dúas mellores marcas nun All-Star, e en canto a media de puntos está aínda na segunda posición (20,4), detrás de Oscar Robertson.
Revolucionando o "ala-pivote"
Pettit é acreditado en ocasións como o revolucionador da posición de "power-forward" (á-pivote) na NBA. Debido á súa habilidade anotadora e reboteadora, é considerado o predecesor de Elgin Baylor, Jerry Lucas, Elvin Hayes, Bob McAdoo, Kevin McHale, Charles Barkley, Karl Malone, Tim Duncan e Kevin Garnett.
Palaemonetes
Palaemon é un xénero de crustáceos decápodos carideos da famila dos palemónidos, que comprende numerosas especies de camaróns que viven en diversas áreas xeográficas tanto en augas doces, salgadas como salobres.
Xénero
O xénero Palaemonetes foi descrito en 1869 polo zoólogo e austríaco de orixe checa Camill Heller en: Heller, C. (1869): "Zur näheren Kenntiss der in den süssen Gewässern des südlichen Europa vorkommenden Meerescrustaceen", Zeitschrift für wissenschaftliche Zoologie 19: 156-162.
Filoxenia
Datos moleculares indican que o xénero Palaemonetes non é filoxeneticamente distinto de Palaemon. Filoxeneticamente parece que as especies de Palaemonetes, así como as dos xéneros Exopalaemon e Couteriella deberían incluírse en  Palaemon.
Especies
Convencionalmente, o xénero Palaemonetes inclúe as seguintes especies:
Porén, o ITIS so recoñece as seguintes:
Phacochoerus
Phacochoerus é un xénero de mamíferos artiodáctilos da familia Suidae propio de África, xeralmente chamados xabarís verrugosos ou facóqueros, cuxas especies se caracterizan por ter cabeza grande, corpo en forma de barril e características verrugas na face, o que lles deu o apelativo do seu nome común de "verrugoso" que teñen en diversos idiomas. miniatura|[[Phacochoerus africanus, é a especie máis estendida do xénero]]
Taxonomía
É o único xénero da subfamilia Phacochoerinae. Recoñécense dúas especies: Estas dúas especies antes eran consideradas unha soa co nome Phacochoerus aethiopicus, pero hoxe este nome resérvase para a especie que hoxe ten unha distribución máis oriental e reducida (só en parte do corno de África), mentres que a especie máis esendida (de leste a oeste da África subsahariana) é Phacochoerus africanus.
Distribución xeográfica
As especies Phacochoerus africanus e Phacochoerus aethiopicus habitan en África, ao sur do Sáhara. Prefiren as sabanas áridas e húmidas, evitando as zonas máis desérticas, bosques e montañas. Ao contrario que os demais súidos, os Phacochoerus toleran ben a aridez e as temperaturas elevadas. P. aethiopicus habita no norte de Kenya, Etiopía e Somalia (a subespecie que vivía en Suráfrica está extinguida). P. africanus ten unha área moito maior que abrangue a maior parte das zonas da África subsahariana nun cadro que tería como esquinas Senegal, Etiopía, Angola e Mozambique, excluíndo partes de África central e do corno de África e da costa occidental.
Status
Ámbas as especies son bastante comúns, aínda que a distribución xeográfica de P. aethiopicus é menor, e a IUCN aígnalles o status "Pouco preocupante". Porén, unha das subespecies que se nominaran da especie P. aethiopicus, que vivía no sur de África, chamada Phacochoerus aethiopicus aethiopicus considérase extinta desde o século XIX.
Características e comportamento
miniatura|Cranio Posúen unha cabeza grande con verrugas características, distribuídas por pares. Os ollos están situados no alto da cabeza para vixiar mellor os posibles depredadores, como o león ou o leopardo. O fociño é longo e del sobresaen dous pares de cairos, que se usan para escavar e para defenderse. Os cairos miden de 25,5 a 63,5 cm de longo nos machos e son menores nas femias. O corpo é grande e as patas curtas. A pesar diso, é un bo corredor. Posúe un rabo razoablemente longo, que mantén en posición ergueita mentres corre. O adulto pesa entre 50 e 100 kg. A altura na cruz é duns 75 cm. Aínda que o corpo está cuberto de sedas, visto a distancia o seu corpo e cabeza parecen espidos, e só destaca unha crista de pelos no dorso e penachos na face e rabo.
Aliméntanse esencialmente de herba ou raíces, bulbos e tubérculos que escavan co fociño. Ocasionalmente tamén comen pequenos animais.
Os machos loitan polas femias en combates violentos. A xestación dura 175 días, tralos cales nacen normalmente catro crías, que son destetadas aos dous meses. As crías permanecen a carón da nai ata o parto seguinte.
Como todos os porcos, usa o barro para refrescarse e protexerse de parasitos e insectos. Viven en pequenos núcleos familiares compostos por unha femia e as súas crías. Os machos viven sós. Malia que son bos cavadores, non constrúen as súas propias toqueiras: prefiren vivir nas que son abandonadas por outros animais, como o porco formigueiro.