cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Histérese
Histérese magnética
A histérese con respecto ao magnetismo que presentan en diferente medida os materiais. Está relacionado coa saturación, o punto a partir do cal a indución ou densidade de fluxo B deixa de aumentar coa intensidade de campo magnético H. miniatura|dereita|300px|Curvas de histerese nun aceiro de gran orientado. Br é a remanescencia e Hc a coercitividade Cando o campo magnético aplicado nun material for aumentado até a saturación e en seguida for diminuído, a densidade de fluxo B non diminúe tan rapidamente canto o campo H. Desa forma cando H chega a cero, aínda existe unha densidade de fluxo remanescente, Br. Para que B chegue a cero, é necesario aplicar un campo negativo, chamado de forza coercitiva. Se H continuar aumentando no sentido negativo, o material é magnetizado con polaridade oposta. Dese modo, a magnetización inicialmente será fácil, até cando se aproxima da saturación, pasando a ser difícil. A redución do campo novamente a cero, deixa unha densidade de fluxo remanescente, -Br, e para reducir B a cero débese aplicar unha forza coercitiva no sentido positivo. Aumentando-se mais aínda o campo o material fica novamente saturado, coa polaridade inicial.
Este fenómeno que causa o atraso entre densidade de fluxo e campo magnético é chamado de histérese magnética, en canto que o ciclo trazado pola curva de magnetización é chamado de ciclo de histérese.
Exemplo de histérese con metais
En determinados materiais, a perda por histérese é moi grande. O ferro doce é un exemplo. Xa no aceiro, ese tipo de perda é menor. Por iso, e transformadores utilizase un tipo de liga especial de Ferro-silicio, que presenta unha perda por histérese reducida. Ese tipo de problema tamén aumenta xunto coa frecuencia do sinal. Un transformador que presenta baixa perda nas frecuencias menores, pode ter unha grande perda por histérese ao ser usado con sinais de frecuencias máis altas.
A histérese prodúcese debido a que se gasta enerxía para inverter os dipolos durante unha mudanza de campo electromagnético.
Joaquín García Labella
Joaquín García Labella, nado en Granada o 10 de abril de 1905 e finado na mesma cidade o 25 de agosto de 1936, foi un xurista e político español.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Tarragona, marchou a Francia onde completou estudos cos xuristas Léon Duguit e Roger Bonnard e no Reino Unido na London School of Economics. En 1926 doutorouse na Universidade Central de Madrid, e controvertese en catedrático de dereito administrativo da Universidade de Santiago de Compostela ao ano seguinte. Sufriu a represión da ditadura de Primo de Rivera cando a maioría das universidades protestaron contra o réxime. Integrado nos círculos republicanos galegos, participou no pacto de Lestrobe. A finais de 1930 trasladouse á Universidade de Salamanca como catedrático de dereito político, compatibilizando o traballo co de maxistrado da Audiencia Provincial na sala do contencioso-administrativo. Por permuta con José María Gil-Robles estableceuse definitivamente na Universidade de Granada.
Coa proclamación da República foi nomeado gobernador civil da Coruña (ata xuño dese ano). Incorporouse a Acción Republicana e despois a Izquierda Republicana. En 1932 ocupou o goberno civil de Cádiz e ao ano seguinte o de Sevilla. En 1933 foi Director Xeral de Administración Local, retirándose despois da política activa para reincorporarse á cátedra granadina, aínda que continuou como asesor xurídico do Concello de Granada.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido acusado de esconder armas no Concello. Consciente dos fusilamentos no cemiterio de Granada que se sucedían sen interrupción, escribiu unha carta de súplica ao capitán sublevado José Nestarés Cuellas, na que se ofrecía para combater no bando franquista, abxuraba das súas ideas e amizades e abrazaba a relixión católica. Foi liberado e deixado a cargo de Nestarés que mantiña unha unidade paramilitar en Viznar, onde Labella foi ingresado en "La Colonia", unha especie de prisión privada de Nestarés onde humillaba a Labella obrigándoo a levar un mandil que o identificaba como membro da masonería. Nas cartas que enviou á familia, Labella sinalaba que o obrigaban a cavar as fosas dos fusilados. Despois, vestido de falanxista, Nestarés incorporouno á súa unidade. Durante un acto relixioso o 15 de agosto, García Labella foi recoñecido por un tenente coronel que se dirixiu ao gobernador militar queixándose de que estivera libre e vivo. Pouco despois comunicáronlle o traslado a Granada mediante engano ao dicirlle que ía pasar uns días visitando á súa muller e á súa filla, pero non foi así, sendo xulgado de maneira sumaria e fusilado no cemiterio de San José xunto a outros 37 presos.
Vida persoal
Casou na Coruña con Isabel Fernández-España Vigil en decembro de 1931.
Beta-lactamase
miniatura|Estrutura central das [[penicilinas (arriba) e das cefalosporinas (abaixo). O anel β-lactámico móstrase en vermello.]] miniatura|A bacteria [[Escherichia coli á dereita é sensible a dous antibióticos beta-lactámicos e non crece nas rexións semicirculares que rodean os antibióticos. As bacterias da esquerda son resistentes a antibióticos beta-lactámicos e crecen preto da fonte do antibiótico (abaixo) e son menos inhibidas por outros antibióticos (arriba).]]
As beta-lactamases (β-lactamases), tamén chamadas gran parte delas penicilinases, son encimas producidos por algunhas bacterias, que proporcionan resistencia a diversos antibióticos do tipo dos antibióticos β-lactámicos, como as penicilinas, cefalosporinas,  cefamicinas e carbapenems (ertapenem), aínda que os carbapenems son relativamente resistentes á beta-lactamase. A beta-lactamase proporciona resistencia a antibióticos ao romper a estrutura da molécula do antibiótico. Estes antibióticos teñen todos un elemento común na súa estrutura molecular: un anel de catro átomos chamado β-lactama ou anel β-lactámico. Por medio de hidrólise, o encima lactamase rompe e abre o anel β-lactámico, desactivando as propiedades antibacterianas da molécula.
Os antibióticos beta-lactámicos utilízanse xeralmente para tratar un amplo espectro de bacterias grampositivas e gramnegativas.
As beta-lactamases producidas por organismos gramnegativos normalmente segréganse ao exterior, especialmente cando os antibióticos están presentes no ambiente.
Etrutura
A estrutura da β-lactamase de Streptomyces é a dada en 1BSG.
Penicilinase
A penicilinase é un tipo específico de β-lactamase, que mostra especificidade pola penicilinas e tamén hidroliza o anel de β-lactama. Os pesos moleculares de varias penicilinases adoitan estar preto dos 50 kDa.
A penicilinase foi a primeira β-lactamase que se identificou: Foi illada por Abraham e Chain en 1940 da bacteria gramnegativa Escherichia coli incluso antes de que se empezase a usar clinicamente a penicilina, pero a produción de penicilinase espallouse rapidamente polas bacterias que previamente non a producían en absoluto ou que só raramente a producían. Desenvolvéronse beta-lactámicos resistentes á penicilinase como a meticilina, pero agora estase espallando a resistencia incluso a estes.
Resistencia en bacterias gramnegativas
Entre as bacterias gramnegativas a aparición de resistencias a cefalosporinas de espectro expandido é o máis preocupante. Apareceu inicialmente nun número limitado de especies bacterianas (Enterobacter cloacae, Citrobacter freundii, Serratia marcescens e Pseudomonas aeruginosa) que podían mutar e hiperproducir a súa β-lactamase de clase C cromosómica. Uns poucos anos despois, apareceron resistencias en especies bacterianas que non producían naturalmente encimas AmpC (Klebsiella pneumoniae, Salmonella spp., Proteus mirabilis) debido á produción de ESBL de tipo TEM ou SHV. Caracteristicamente, esa resistencia afecta a compostos oxiimino (por exemplo ceftizoxima, cefotaxima, ceftriaxona e ceftazidima, e tamén o oxiimino-monobactam aztreonam), pero non a 7-alfa-metoxi-cefalosporinas (cefamicinas; noutras palabras, cefoxitina e cefotetan); foi bloqueado por inhibidores como o clavulanato, sulbactam ou tazobactam, e non implica os carbapenems e temocilina. As β-lactamases AmpC mediadas polo cromosoma representan unha nova ameaza, xa que confiren resistencia a 7-alfa-metoxi-cefalosporinas (cefamicinas) como cefoxitina ou cefotetan, non son afectados por inhibidores da β-lactamase comercialmente dispoñibles, e poden, en cepas con perda de porinas da membrana externa, proporcionar resistencia a carbapenems.
Beta-lactamase de espectro estendido (ESBL)
Os membros da familia expresan comunmente β-lactamases codificadas en plásmidos (por exemplo, TEM-1, TEM-2 e SHV-1), que confiren resistencia ás penicilinas pero non a cefalosporinas de espectro estendido. A mediados da década de 1980 (o primeiro xa en 1979), detectouse un novo grupo de encimas, as β-lactamases de espectro estendido (ESBL, do inglés Extended-spectrum β-lactamases). A prevalencia de bacterias produtoras de ESBL foron incrementándose gradualmente en hospitais de coidados intensivos. As ESBL son beta-lactamases que hidrolizan cefalosporinas de espectro estendido cunha cadea lateral oxiimino. Estas cefalosporinas inclúen cefotaxime, ceftriaxona e ceftazidime, así como o oxiimino-monobactam aztreonam. Así as ESBL confiren multirresistencia a estes antibióticos e as oxiimino-beta lactamas relacionadas. En circunstancias típicas, derivan dos xenes do TEM-1, TEM-2 ou SHV-1 por mutacións que alteran a configuración de aminoácidos arredor do sitio activo destas β-lactamases. Un máis amplo conxunto de antibióticos β-lactámicos son susceptibles á hidrólise por estes encimas. Recentemente describíronse un crecente número de ESBL non da liñaxe TEM ou SHV. Os ESBL están codificados frecuentemente en plásmidos. Os plásmidos responsables da produción da ESBL frecuentemente portan xenes que codifican a resistencia a outras clases de fármacos (por exemplo, aminoglicósidos). Por tanto, as opcións antibióticas no tratamento de organismos produtores de ESBL son extremadamente limitadas. Os carbapenems son o tratamento de elección de graves infeccións debido a organismos produtores de ESBL, aínda que se informou recentemente de illamentos resistentes ao carbapenem (principalmente resistentes ao ertapenem).
Beta-lactamases TEM (clase A)
A beta-lactamase máis recente en bacterias gramnegativas é a TEM-1. Ata o 90% da resistencia á ampicilina en Escherichia coli débese á produción de TEM-1. Tamén é responsable da resistencia á ampicilina e penicilina crecentemente observada en Haemophilus influenzae e Neisseria gonorrhoeae. Aínda que as beta-lactamases de tipo TEM se encontran principalmente en E. coli e Klebsiella pneumoniae, tamén se encontran noutras especies de bacterias gramnegtivas cada vez máis frecuentemene. As substitucións de aminoácidos responsables do fenotipo de beta-lactamase de espectro estendido (ESBL) agrúpanse arredor do sitio activo do encima e cambian a súa configuración, o que permite que accedan a substratos oxiimino-beta-lactámicos. A apertura do sitio activo a substratos beta-lactámicos tamén potencia normalmente a susceptibilidade do encima a inhibidores da β-lactamase, como o ácido clavulánico. As substitucións dun só aminoácido nas posicións 104, 164, 238 e 240 producen o fenotipo ESBL, pero as ESBL co espectro máis amplo xeralmente teñen máis dunha substitución de aminoácidos. Baseándose nas diferentes combinacións de cambios, actualmente lévanse descrito 140 encimas de tipo TEM. Nun estudo feito nos Estados Unidos, os TEM-10, TEM-12 e TEM-26 estaban entre os máis comúns.
Beta-lactamases SHV (clase A)
As SHV-1 comparten un 68% da súa secuencia de aminoácidos coas TEM-1 e ten unha estrutura globalmente similar. A beta-lactamase SHV-1 encóntrase principalmente en K. pneumoniae e é responsable dun 20% da resistencia á meticilina mediada por plásmidos nesta especie. As ESBL desta familia tamén presentan cambios de aminoácidos no seu sitio activo, xeralmente nas posicións 238 ou 238 e 240. Coñécense máis de 60 variedades de SHV. O SHV-5 e o SHV-12 están entre os máis comúns.
Beta-lactamases CTX-M (clase A)
Estes encimas foron nomeados pola súa maior actividade contra o cefotaxime que outros substratos oxiimino-beta-lactámicos (por exemplo, ceftazidime, ceftriaxone ou cefepime). En lugar de orixinarse por mutación, representan exemplos de adquisición de plásmidos con xenes de beta-lactamase atopados normalmente no cromosoma de especies de Kluyvera, un grupo raramente patóxeno de organismos comensais. Estes encimas non están moi estreitamente relacionados coas beta-lactamases TEM ou SHV porque mostran só un 40% de identidade con estes dous tipos comúns de beta-lactamases. Coñécense actualmente máis de 80 encimas CTX-M. Malia o seu nome, uns cantos deles son máis activos sobre a ceftazidime que a cefotaxime. Encóntranse principalmente en cepas de Salmonella enterica serovar Typhimurium e E. coli, pero tamén foron descritas noutras especies de Enterobacteriaceae e son o tipo de ESBL predominante nalgunhas partes de Suramérica (tamén se detectaron no leste de Europa). As CTX-M-14, CTX-M-3 e CTX-M-2 son as máis espalladas. A CTX-M-15 era en 2006 o tipo máis espallado en E. coli no Reino Unido. Un exemplo de beta-lactamase CTX-M-15, xunto con ISEcp1, viuse que recentemente se traspuxo no cromosoma de Klebsiella pneumoniae ATCC BAA-2146.
Beta-lactamases OXA (clase D)
As beta-lactamases OXA foron desde hai tempo recoñecidas como a variedade menos común pero tamén mediada por plásmidos que podía hidrolizar oxacilina e penicilinas relacionadas antiestafilocócicas. Estas beta-lactamases difiren dos encimas TEM e SHV en que pertencen á clase molecular D e ao grupo funcional 2d. As beta-lactamses de tipo OXA dan resistencia á ampicilina e cefalotina e están caracterizadas pola súa alta actividade hidrolítica contra a oxacilina e a cloxacilina e por seren pouco inhibidas polo ácido clavulánico. As substitucións de aminoácidos en encimas OXA poden tamén dar un fenotipo ESBL. Mentres que a maioría dos ESBL se atoparon en E. coli, K. pneumoniae e outras enterobacteriáceas, os ESBL de tipo OXA atopáronse principalmente en P. aeruginosa. Os ESBL de tipo OXA encontráronse principalmente en illamentos de Pseudomonas aeruginosa de Turquía e Francia. A familia de beta-lactamase OXA creouse orixinalmente como grupo máis fenotípico que xenotípico para unhas poucas beta-lactamases que tiñan un perfil de hidrólise específico. En consecuencia, hai só un 20% de homoloxía de secuencia entre algúns dos membros desta familia. Porén, algunhas adicións recentes a esta familia mostran certo grao de homoloxía cun membro ou máis dos existentes da familia das beta-lactamases OXA. Algunhas confiren resistencia predominantemente ao ceftazidime, pero a OXA-17 confire maior resistencia ao cefotaxime e cefepime do que resiste ao ceftazidime.
Outras
Describíronse outros ESBL mediados por plásmidos, como as beta-lactamases PER, VEB, GES, e IBC, pero non son comúns e atopáronse principalmente en P. aeruginosa e nun número limitado de localizacións xeográficas. As PER-1 en illamentos de Turquía, Francia e Italia; as VEB-1 e VEB-2 en cepas do sueste asiático; e as GES-1, GES-2 e IBC-2 en illamentos de Suráfrica, Francia e Grecia. A PER-1 é tamén común en especies multirresistentes de Acinetobacter en Corea e Turquía. Algúns destes encimas atópanse igualmente en Enterobacteriaceae, mentres que outros ESBL pouco comúns (como BES-1, IBC-1, SFO-1 e TLA-1) atopáronse só en Enterobacteriaceae.
Tratamento
Aínda que os organismos produtores de ESBL foron previamente asociados con hospitais e a asistencia institucional, estes organismos atópanse agora cada vez máis na poboación xeral. Os E. coli CTX-M-15-positivos son unha causa de infeccións urinarias adquiridas na comunidade no Reino Unido, e tenden a ser resistentes a todos os antibióticos β-lactámicos orais, e tamén quinolonas e sulfonamidas. Entre as opcións de tratamento están a nitrofurantoína, fosfomicina, mecilinam e cloranfenicol. En casos desesperados, pode utilizarse unha inxección ao día de ertapenem ou xentamicina.
Beta-lactamases tipo AmpC (clase C)
As β-lactamases tipo AmpC íllanse comumente de bacterias gramnegativas resistentes á cefalosporina de espectro estendido. As β-lactamases AmpC (tamén denominadas clase C ou grupo 1) están codificadas tipicamente no cromosoma de moitas bacterias gramnegativas como especies de Citrobacter, Serratia e Enterobacter nas que a súa expresión é xeralmente inducible; pode tamén aparecer en Escherichia coli pero non é xeralmente inducible, aínda que pode ser hiperexpresada. As β-lactamases tipo AmpC poden tamén estar codificadas en plásmidos. As β-lactamases AmpC, a diferenza das ESBL, hidrolizan cefalosporinas de espectro amplo e estendido (cefamicinas e tamén oxiimino-β-lactamas) pero non son inhibidas por inhibidores de β-lactamase como o ácido clavulánico.
Carbapenemases
Os carbapenems son coñecidos pola súa estabilidade ante as β-lactamases AmpC e β-lactamases de espectro estendido. As carbapenemases son un diversos grupo de β-lactamases que son activas non só contra as oxiimino-cefalosporinas e cefamicinas, senón tamén contra os carbapenems. O aztreonam é estable ás metalo-β-lactamases, pero moitos microorganismos produtores de IMP e VIM son resistentes, o que se debe a outros mecanismos. As carbapenemases críase anteriormente que derivaban só das clases A, B e D, pero posteriormente describiuse tamén unha clase C de carbapenemases.
Abazón
miniatura|300px|Grupo de [[babuínos (Papio hamadryas) cos abazóns cheos de alimento]]
Beta-lactamase
Carbapenemases de tipo IMP (metalo-β-lactamases) (clase B)
As carbapenemases de tipo IMP mediadas por plásmidos, das cales se coñecen 17 variedades, foron descubertas no Xapón na década de 1990 tanto en organismos gramnegativos entéricos coma en especies de Pseudomonas e Acinetobacter. Os encimas espalláronse lentamente a outros países de Asia oriental, e detectáronse en Europa en 1997, e foron atopados tamén no Canadá e o Brasil.
Beta-lactamases VIM (clase B)
Unha segunda familia en crecemento de carbapenemases é a familia VIM (Verona integron-encoded metallo-β-lactamase, (metalo-β-lactamase codificada en integrón Verona), que se encontrou en Italia en 1999 e agora comprende xa 10 membros, que teñen unha ampla distribución xeográfica en Europa, Suramérica e Asia Oriental e tamén se detectaron nos Estados Unidos. A VIM-1 descubriuse en P. aeruginosa en Italia en 1996; desde entón, a VIM-2 atopouse repetidamente en Europa e Asia Oriental, que agora é a variante predominante; as VIM-3 e -4 son variantes menores das VIM-2 e -1, respectivamente. Os encimas VIM aparecen principalmente en P. aeruginosa, tamén en Pseudomonas putida e, moi raramente, en Enterobacteriaceae.
Abazón
A abazón é unha dilatación en forma de bolsa situadas a ambos os lados da boca de certos animais, como moitos monos e algúns roedores que serve para almacenar alimentos antes de os mastigaren ou depositaren nalgún outro sitio, a súa composición é moi parecida á do tecido adiposo, que en condicións normais garda entre un 10% ao 20% das graxas necesarias.
Beta-lactamase
Beta-lactamases VIM (clase B)
A diversidade de secuencias de aminoácidos é de ata o 10% na familia VIM, 15% na familia IMP e 70% entre as VIM e as IMP. Os encimas de ambas as familias son, non obstante, similares. Ambas as dúas están asociadas a integrón, ás veces en plásmidos. Ambas hidrolizan todas as β-lactamas excepto os monobactams, e eluden todos os inhibidores de β-lactamases. Os encimas VIM están entre os MBL máis amplamente distribuídos, e informouse de máis de 40 variantes de VIM. Os estudos bioquímicos e biofísicos revelaron que as variantes VIM teñen só pequenas variacións nos seus parámetros cinéticos pero con diferenzas substanciais nas súas estabilidades térmicas e perfís de inhibición.
Beta-lactamases do grupo OXA (oxacilinase) (clase D)
As β-lactamases do grupo OXA aparecen principalmente en especies de Acinetobacter e divídense en dous clústeres. As carbapenemases OXA hidrolizan carbapenems moi lentamente in vitro, e os altos CIM (concentración mínima inhibitoria) vistos para algúns hóspedes Acinetobacter (>64 mg/L) poden reflectir mecanismos secundarios. Están ás veces aumentados en illamentos clínicos por mecanismos de resistencia adicionais, como a impermeabilidade ou efluxo. As carbapenemases OXA tamén adoitan ter unha eficacia hidrolítica reducida cara ás penicilinas e cefalosporinas.
Carbapenemase de Klebsiella pneumoniae (KPC) (clase A)
Uns poucos encimas da clase A, os máis coñecidos dos cales son os encimas KPC mediados por plásmidos, son tamén carbapenemases efectivas. Coñécense dez variantes, numeradas da KPC-2 á KPC-11, e distínguense por unha ou dúas substitucións de aminoácidos (a KPC-1 foi resecuenciada en 2008 e viuse que era un 100% homóloga coas secuencias publicadas da KPC-2). A KPC-1 atopouse en Carolina do Norte, a KPC-2 en Baltimore e a KPC-3 en Nova York. Teñen só un 45% de homoloxía cos encimas SME e NMC/IMI e, a diferenza deles, poden ser codificados por plásmidos autotransmisibles.
En febreiro de 2009 a carbapenemase de Klebsiella pneumoniae clase A (KPC) son globalmente as carbapenemases máis comúns, e foron detectadas primeiro en 1996 en Carolina do Norte, EUA. Unha publicación de 2010 indicou que as enterobacteriáceas produtoras de KPC estaban facéndose comúns nos Estados Unidos.
CMY (clase C)
A primeira carbapenemase da clase C foi descrita en 2006 e foi illada dunha cepa virulenta de Enterobacter aerogenes. Está codificada nun plásmido, pYMG-1, e é, por tanto, transmisible a outras cepas bacterianas.
SME, IMI, NMC e CcrA
Outros encimas que dan resistencia son: SME (Serratia marcescens Enzymes, ou encimas de Serratia marcescens), IMI (IMIpenem-hydrolysing β-lactamase, ou β-lactamase que hidroliza o Imipenem), NMC (non metalo-carbapenemase) e CcrA. En xeral, estes encimas teñen importancia clínica.
En canto ao CcrA (CfiA), o seu xene aparece en aproximadamente do 1 ao 3% de illamentos de Bacillus fragilis, pero poucas producen o encima, xa que a expresión require a migración apropiada dunha secuencia de inserción. A CcrA era coñecida xa antes de que fose introducido o imipenem, e os organismos produtores mostraron pouco incremento posterior.
NDM-1 (New Delhi metallo-β-lactamase) (clase B)
As metallo-β-lactamase Nova Delhi (NDM-1) describíronse orixinalmente en Nova Delhi en 2009, este xene está agora espallado en Escherichia coli e Klebsiella pneumoniae da India e Paquistán. En 2010 as bacterias que levaban o xene da NDM-1 foran introducidas noutros países (incluíndo os Estados Unidos e o Reino Unido), moi probablemente debido ao gran número de turistas que viaxan polo mundo, que poden contaxiarse coa cepa no seu ambiente, xa que as cepas que conteñen o xene NDM-1 atopáronse en mostras ambientais na India. A NDM ten varias variantes, que comparten diferentes propiedades.
ESBL
As cepas que producen só ESBL son susceptibles ás cefamicinas e carbapenems in vitro e mostran pouco ou ningún efecto de inóculo con estes axentes.
Para os organismos que producen ESBL de tipo TEM e SHV, a sensibilidade aparente in vitro ao cefepime e ao piperacilina/tazobactam é común, pero ambos os fármacos mostran un efecto de inóculo, cunha susceptibilidade diminuída a medida que o inóculo se incrementa de 105 a 107 organismos.
As cepas con algúns ESBL de tipo CTX-M e OXA son resistentes ao cefepime en probas, a pesar do uso dun inóculo estándar.
Beta-lactamases resistentes a inhibidor
Aínda que as variantes TEM resistentes a inhibidor son resistentes á inhibición por ácido clavulánico e sulbactam, mostrando así resistencia clínica ás combinacións beta-lactama—inhibidor de beta-actamase de amoxicilina-clavulanato (Co-amoxiclav), ticarcilina-clavulanato e ampicilina/sulbactam, seguen sendo susceptibles á inhibición por tazobactam e á combinación de piperacilina/tazobactam.
AmpC
As cepas produtoras de AmpC son tipicamente resistentes a oxiimino-beta lactamas e ás cefamicinas e son susceptibles aos carbapenems; porén, a expresión de porinas diminuída pode facer que esa cepa sexa tamén resistente ao carbapenem.
Escherichia coli ou Klebsiella
Para infeccións causadas por especies de Escherichia coli ou Klebsiella produtoras de ESBL, o tratamento con imipenem ou meropenem foi asociado cos mellores resultados en canto á supervivencia e eliminación bacteriolóxica. O cefepime e a piperacilina/tazobactam tiveron menos éxito. A ceftriaxona, cefotaxime e ceftazidime fracasan incluso máis a miúdo, malia a susceptibilidade do microorganismo ao antibiótico in vitro. En varios informes documentouse o fallo da terapia con cefamicina como resultado da resistencia debido á perda de porinas. Algúns pacientes responderon á terapia con aminoglicósidos ou quinolona, pero, nunha comparación recente da ciprofloxacina e imipenem en bacteremias nas que estaba implicada unha K. pneumoniae produtora de ESBL, o imipenem produciu os mellolres resultados.
Pseudomonas aeruginosa
Houbo poucos estudos clínicos para definir a terapia óptima para infeccións causadas por cepas de Pseudomonas aeruginosa produtoras de ESBL.
Detección
A actividade encimática de beta-lactamase pode ser detectada usando nitrocefina, un substrato de cefalosporina cromoxénico que fai cambiar de cor do amarelo ao vermello pola hidrólise mediada por beta-lactamase.
Evolución
As beta-lactamases son encimas bacterianos bastante antigos. As beta-lactamases da clase B (as metalo-beta-lactamases) divídense en tres subclases: B1, B2 e B3. As subclases B1 e B2 teorízase que evolucionaron hai uns mil millóns de anos e a subclase B3 crese que evolucionou antes da diverxencia das eubacterias grampositivas e gramnegativas hai uns dous mil millóns de anos.
Os outros tres grupos son os encimas de serina que mostran pouca homoloxía entre eles. Os estudos estruturais mostraron que os grupos A e D son taxons irmáns e que o grupo C diverxeu antes dos A e D. Estes encimas baseados na serina, como as beta-lactamases do grupo B, son de orixe antiga e teorízase que evolucionaron hai uns dous mil millóns de anos.
O grupo OXA (da clase D) en particular, teorízase que evolucionou nos cromosomas bacterianos e trasladouse despois aos plásmidos polo menos en dúas ocasións.
Lisipo
O estudo de Lisipo enfróntase ao problema da dificultade de identificación do seu estilo a partir das copias existentes pois, non só tiña un gran taller con moitos discípulos no seu círculo máis próximo senón que tamén houbo unha forte demanda de copias e reproducións dos seus traballos, mesmo cando el vivía, fornecida dende fóra do seu círculo, e que se incrementou durante a época helenística e, despois, durante a época romana. A Xuventude Vitoriosa, tamén chamada o bronce Getty, descuberta contra 1972, sería un deses casos.
Traxectoria
Algúns autores opinan que foi discípulo de Policleto mentres outros afirman que foi autodidacta aprendendo dende novo a técnica do traballo co bronce. Despois ensinou a arte de escultura, e chegou a ser director da escola de Argos e de Sición. Segundo Plinio, produciu máis que 1 500 traballos, todo deles en bronce. Os comentaristas anotaron a súa graza e elegancia, e a simetría, ou equilibrio coherente, das súas figuras, as cales eran máis esveltas có ideal representado por Policleto e con proporcionalmente cabezas máis pequenas, dándolles a impresión de altura máis grande. Era famoso polo detallismos nas pálpebras e nas uñas dos pés.
miniatura|359x359px|Hermes Atlante. Copia romana en mármore dun bronce perdido atribuído a Lisipo ([[Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas)|alt=]]
Obras e legado
Na súa época, Lisipo sucedeu en reputación a Policleto. Entra as obras que se lle atribúen destacan os denominados Cabalos de san Marcos, Eros tensando o arco (do que existen varias copias, a mellor no British Museum), Agias (coñecido pola copia de mármore atopada e conservada en Delfos), o Hermes en repouso, o Hércules Farnesio (que fora colocado orixinalmente nos Baños de Caracalla, e a copia que hoxe subsiste está no Museo Arqueolóxico de Nápoles) e o Apoxiomeno (coñecido a partir da copia de mármore que se conserva nos Museos Vaticanos).
Discípulo
O seu discípulo máis coñecido, Cares de Lindos, construíu o Coloso de Rodas, un das Sete Marabillas do Mundo Antigo. Debido a que esta escultura no existe hoxe en día, o debate continúa a respecto de se as súas seccións foron realizadas coa técnica da fundición en bronce ou foron amarteladas sobre o bronce puro.
Lisipo e Alexandre
Durante a súa vida, Lisipo foi o escultor persoal de Alexandre o Grande; de feito, era o único artista a quen o conquistador considerou axeitado para representalo; de feito, tamén lle foi atribuído a Lisipo, un retrato de Alexandre co cabelo despeiteado e os beizos separados mirando para enriba. Unha copia romana da época imperial atopada en Tívoli, atópase no Museo do Louvre.
Un epigrama de Posidipo de Pella, anteriormente só coñecido na Antoloxía de Planudes (APl 119), mais tamén atopado no recentemente descuberto Papiro Milán (65 Austin-Bastianini), tomou a xeito de inspiración un deses retratos de bronce de Alexandre:
E de xeito semellante, outro epigrama de Asclepiades de Samos (APl 120):
Descubrimento dunha posíbel estatua orixinal de Alexandre Magno
En 26 de febreiro de 2010, as autoridades gregas arrestaron dous homes por posesión ilegal de varias antigüidades, incluíndo unha estatua de bronce de Alexandre, o cal sería posibelmente un traballo de Lisipo. De confirmarse, converteríase no primeiro traballo orixinal descuberto de Lisipo. A estatua examinouse no laboratorio do Museo Arqueolóxico de Tesalónica, esperando confirma-la súa autenticidade.
A Xuventude Vitoriosa (ou Bronce Getty)
Algúns atribúen o bronce Getty a autoría de Lisipo ou, polo menos, unha copia da obra de Lisipo porque os detalles son propios do seu estilo e do seu canon de proporcións. Este estilo, é descrito polas fontes antigas como naturalista, con proporcións esveltas e, a miúdo, con trazos faciais esaxerados. As obras de Lisipo tiñan unhas cabezas máis pequenas cás obras do seu mentos Policleto porque empregou un canon transmitido por Vitrubio que modifica o de Policleto para pasar a ser de 8 cabezas a altura total do corpo.
Administrador de base de datos
O Administrador de base de datos (DBA) é a persoa responsable dos aspectos ambientais dunha base de datos. En xeral isto inclúe:
O deseño lóxico e físico das bases de datos, a pesar de non ser obrigas dun administrador de bases de datos, é ás veces parte do traballo. Esas funcións polo xeral están asignadas aos analistas de bases de datos ou aos deseñadores de bases de datos.
Deberes
Os deberes dun administrador de bases de datos dependen da descrición do posto de traballo, corporación e políticas de Tecnoloxías de Información (TI). Polo xeral inclúese a recuperación de desastres (respaldos e probas de respaldos), análise de desempeño e optimización, e algo de asistencia no deseño da base de datos.
Recuperabilidade
A recuperabilidade significa que, se se da algún erro nos datos, hai un bug de programa ou de hardware, o DBA (Administrador de base de datos) pode traer de volta a base de datos ao tempo e estado no que se atopaba antes de que o dano se causara. As actividades de recuperación inclúen facer respaldos da base de datos e almacenar eses respaldos de maneira que se minimice o risco de dano ou perda dos mesmos. A recuperación é unha das tarefas máis importantes dos DBA's.
A recuperabilidade, frecuentemente denominada "recuperación de desastres", ten dúas formas primarias. A primeira son os respaldos e despois as probas de recuperación. A recuperación das bases de datos consisten en información e estampas de tempo xunto con bitácoras que se cambian de forma que sexan consistentes nun momento e data particulares. É posible facer respaldos da base de datos que non inclúan as estampas de tempo e as bitácoras, a diferenza reside en que o DBA debe sacar de liña a base de datos no caso de levar a cabo unha recuperación. As probas de recuperación consisten na restauración dos datos, despois aplícanse as bitácoras a eses datos para restaurar a base de datos e levala a un estado consistente nun tempo e momento determinados. Alternativamente pódese restaurar unha base de datos que se atopa fóra de liña substituíndo cunha copia da base de datos.
Se o DBA (ou o administrador) intentan por en funcionamento un plan de recuperación de bases de datos sen probas de recuperación, non existe a certeza de que os respaldos sexan de todo válidos. Na práctica, os respaldos da maioría dos Sistemas de Bases de Datos Relacionais son raramente válidos se non se fan probas exhaustivas que aseguren que non houbo erros humanos ou bugs que puideran corromper os respaldos.
Integridade
A integridade dunha base de datos significa que, a base de datos ou os programas que xeraron o seu contido, incorporen métodos que aseguren que o contido dos datos do sistema non se rompa, así coma as regras do negocio. Por exemplo, un distribuidor pode ter unha regra que permita que só os clientes individuais poidan solicitar ordes; á súa vez cada orde identifique a un e só un provedor. O servidor Oracle e outros DBMSs relacionais fan cumprir este tipo de regras do negocio con limitantes, as cales poden ser configuradas implicitamente a través de consultas.
Seguridade
Seguridade significa a capacidade dos usuarios para acceder e cambiar os datos de acordo ás políticas do negocio, así coma ás decisións dos encargados. Ó igual que outros metadatos, unha DBMS relacional manexa a seguridade en forma de táboas. Estas táboas son as "chaves do reino" polo cal se deben protexer de posibles intrusos.
Dispoñibilidade
A dispoñibilidade significa que os usuarios autorizados teñan acceso aos datos cando o necesiten para atender ás necesidades do negocio. Cada vez máis, os negocios foron requirindo que a súa información estivera dispoñible todo o tempo. A industria de TI respondeu a estas necesidades con redundancia de rede e hardware para incrementar as capacidades administrativas en liña.
Rendemento
O rendemento significa que a base de datos non cause tempos de resposta pouco razoables. En sistemas moi complexos cliente/servidor e de tres capas, a base de datos é só un dos elementos que determinan a experiencia dos usuarios en liña e os programas desatendidos. O rendemento é unha das maiores motivacións dos DBA para coordinarse cós especialistas doutras áreas do sistema fóra das liñas burocráticas tradicionais.
Desenvolvemento/Soporte á probas
Un dos deberes menos respectados polo administrador de base de datos é o desenvolvemento e soporte á probas, mentres que algúns outros encargados considérano a responsabilidade máis importante dun DBA. As actividades de soporte inclúen a colecta de datos de produción para levar a cabo probas con eles; consultar aos programadores respecto ao desempeño; e facer cambios aos deseños de táboas de maneira que se poidan proporcionar novos tipos de almacenamentos para as funcións dos programas.
Algúns roles do persoal de IT relacionados coa administración de base de datos:
Toni Llobet
Toni Llobet i François, nado en Barcelona en 1975, é un artista catalán, ilustrador de varios libros de aves e de vida silvestre. Formouse nas artes plásticas na Escola l'Arc e, a partir de mediados dos anos 1980 comezou a formarme como naturalista nos campamentos de natureza do Parc Natural dels Aiguamolls de l'Empordà (Parque Natural dos Aiguamolls de l'Empordà).
Entre as súas obras destacan as láminas de varios volumes da serie Handbook of the Mammals of the World (Manual dos mamíferos do mundo), Handbook of the Birds of the World (Manual das aves do mundo), o Atles dels Ocells Nidificants de Catalunya (1999-2002) (Atlas das aves nidificantes de Cataluña 1999-2002), e os, de momento, 11 volumes de Guías de flora y fauna de espazos naturais de Cataluña. todos eles publicados pola editorial catalá Lynx Edicions.
Brendan Fraser
Brendan James Fraser nado o 3 de decembro de 1968 en Indianapolis, Indiana, é un actor estadounidense coñecido por interpretar a Fraser portrayed Rick O'Connell nos filmes The Mummy, The Mummy Returns e The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor (1999, 2001, e 2008). Tamén é coñecido polos seus papeis en comedias e filmes fantásticos como Encino Man (1992), George of the Jungle (1997), Dudley Do-Right (1999), Monkeybone (2001), Looney Tunes: Back in Action (2003), Journey to the Center of the Earth (2008), e Inkheart (2009).
A Ichoa, Ladra, Vilalba
A Ichoa é un lugar da parroquia de Ladra, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Gallia Belgica
A provincia romana da Gallia Belgica (Galia Belga) do principio do período imperial correspondíase practicamente co conxunto territorial das tribos da antiga Federación belga, é dicir, os territorios situados entre o Rin e o Sena, aos que Xulio César lles daba o nome de Belgium. Ao principio, a capital da provincia foi Reims e despois, nunha data indeterminada (pero probabelmente non antes do final do Baixo Imperio Romano), a capital pasou para Tréveris. Na época de Octavio Augusto, a provincia de Bélxica incluía os seguintes territorios tribais ou ciuitates:
As fronteiras da provincia belga, tanto coa Galia Lionesa como coa Xermania, non están claras a principios do período imperial. Parece que as tribos dos Tongres, Lingones, Sequanos e Helvecios fixeron parte da provincia de Galia Belga nos inicios do período imperial.
O primeiro acontecemento que vén clarificar estes límites, aínda que na realidade se trata dunha mudanza dos mesmos, é a creación polo emperador Domiciano de dous novos distritos, que axiña pasan a ser as dúas provincias de Xermania: a Xermania inferior e a Xermania superior. Esta medida sitúase entre os anos 82 e 90. A creación destas provincias concrétase pola perda definitiva do territorio das tribos antes mencionadas. A outra gran reforma territorial que afectou a Bélxica romana data, como no resto do Imperio, do 297: a reorganización territorial introducida por Diocleciano tivo como consecuencia a división da provincia en dúas. As dúas novas provincias toman os nomes de Belgica Prima e de Belgica Secunda, cuxos límites son ben coñecidos.
Garrote
miniatura|Execución por garrote en Filipinas en [[1901.]] O garrote, máis coñecido como garrote vil, é un instrumento para executar a pena de morte. Consiste nun pau cun colar de ferro que comprime a gorxa atravesado por un parafuso. Ao virar este, causa a rotura do pescozo.
O seu nome provén do medievo, época en que o medio de execución da plebe, dos viles (“vil”), era a garrotazos (“garrote”), a diferenza dos nobres, axustizados por decapitación con espada ou machado.
Empregado dende a Idade Media, foi un método de execución legal en Portugal e en España. Tamén se aplicou en países de colonización española, como Cuba, Filipinas ou Porto Rico. En Inglaterra usábase para axustizar a condenados por herexía antes de queimalos.
miniatura|Funcionamento do garrote vil
O seu uso en España remóntase a 1820, pero convértese no medio de axustizamento oficial en 1832, cando o rei Fernando VII impón este método por consideralo máis rápido cá forca, o utilizado ata entón.
A pena de morte estivo vixente ata que a Constitución Española de 1978 a aboliu. Os últimos executados por garrote vil en España foron, en 1974, o anarquista catalán Salvador Puig Antich e mailo delincuente común Heinz Ches, en ambos casos o 2 de marzo dese ano. A película Salvador (Puig Antich), de 2006, relata os últimos anos do mozo, tamén coñecido como el Metge (o médico), e a súa execución mediante o garrote vil. miniatura|Mural adicado a [[Salvador Puig Antich, un dos últimos executados por garrote vil, no barrio gasteiztarra de Errekaleor]]
Departamento de Ziguinchor
O departamento de Ziguinchor é un dos 45 departamentos do Senegal e un dos 3 departamentos da rexión de Ziguinchor. Atópase na Baixa Casamanza, no suroeste do Senegal. Segundo o censo do ano 2002, tiña unha poboación de 182,453 habitantes. No 2005, esta estimábase en 192,325 persoas.
Administración
Os seus dous arrondissements son:
SOS
miniatura|dereita|200px|Representación morse do sinal SOS. miniatura|500px|right|O S.O.S. no [[RMS Titanic. O capitán Edward John Smith pide a Jack Phillips que dea o sinal de auxilio para que os rescaten.]]
SOS é o sinal de socorro máis utilizado internacionalmente. Comezouse a utilizar a principios do século XX. Foi aprobada durante unha conferencia internacional en Berlín en 1906 para substituír a utilizada ata entón “CQD” nas transmisións telegráficas en Código Morse.
Elixiuse esta representación debido a que podía ser radiada facilmente usando o Código Morse, cunha sucesión de tres pulsos curtos, tres longos e outros tres curtos, tamén debido á sinxeleza da mesma é menos probable que se perda ou malinterprete por mor das interferencias. En realidade, nin sequera se trata de tres letras separadas (que deben transmitirse como tres pulsos curtos - pausa - tres longos - pausa - tres curtos) senón dun único código continuo.
Significado
Posteriormente asociaránselle significados para facilitar a súa memorización.
En inglés:
En latín:
En galego:
O Carrizal, A Regueira, A Pastoriza
O Carrizal é un lugar da parroquia da Regueira no concello lucense da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
SOS
RMS Titanic
Habitualmente pénsase, equivocamente, que a primeira vez que se utilizou o sinal SOS foi no afundimento do RMS Titanic (o 14 de abril de 1912), pero algúns barcos europeos xa fixeron uso dela anteriormente.
O que si é certo é que o accidente do Titanic contribuíu enormemente a súa popularización e fixo que pasara a substituír por completo ao anterior código de socorro, o CQD (que significa: Copy Quality -Chamada Xeral-, e Distress -Problema-).
Joaquín Pesqueira
Joaquín Pesqueira Quiroga, nado en Pontevedra e finado en Vigo pouco antes de 1957, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Da súa vida sábese moi pouco, agás que retornou a Galicia en 1924, foi correspondente de La Nación e presidente da Asociación da Prensa de Vigo entre 1925 e 1927. Alberto Vilanova di que sufriu en Vigo "un sonoro fracaso social" do que non explica máis. Despois da guerra publicou algunhas colaboracións en Finisterre, Cartel, Spes e Litoral de Pontevedra.
Tempada 2018-2019 da OK Liga Feminina
A tempada 2018-2019 da OK Liga Feminina é a 11ª edición da máxima competición do hóckey a patíns español. Comezou o 20 de outubro de 2018 e finalizará o 25 de maio de 2019 coa disputa da derradeira xornada.
Alejandro Bortolussi
Alejandro Daniel Bortolussi Saluzzio, coñecido como Álex Bortulussi, nado o 28 de xullo de 1989 en Santa Fe, é un xogador profesional de baloncesto arxentino con pasaporte español. Actualmente xoga para o Club Baloncesto Breogán de Lugo, no que se desempeña na posición de aleiro ou ala-pivote cunha alzada de 2,02 metros.
Departamento de Oussouye
O departamento do Oussouye é un dos 45 departamentos do Senegal e un dos 3 departamentos da rexión de Ziguinchor. Atópase na Baixa-Casamanza, á marxe esquerda da desembocadura do río Casamanza.
Segundo o censo do ano 2002, a poboación era de 35.429 habitantes. No 2005, esta estimábase en 36 506 persoas.
Administración
A súa cabeceira é a vila de Oussouye, que é tamén a única comuna do departamento.
Os seus dous arrondissements son:
Debra Winger
Mary Debra Winger, nada en Cleveland Heights (Ohio) o 16 de maio de 1955, é unha actriz estadounidense candidata en tres ocasións ao premio Óscar.
Traxectoria
Naceu en Cleveland Heights, no estado de Ohio. O seu pai, de ascendencia xudía, era distribuidor de produtos cárnicos; a súa nai tamén profesaba a relixión hebrea.
Primeiros anos
Aos 16 anos abandonou o colexio e marchou coa súa familia a Israel, onde viviu durante un tempo nun kibbutz. Foi enrolada nas forzas de defensa de Israel.
De volta nos Estados Unidos aos 18 anos sufriu un grave accidente automobilístico que a deixou semiparalítica e cega, o que a obrigou a gardar cama durante 10 meses. Estudou criminoloxía e socioloxía, pero deixou os seus estudos para traballar como guía nun parque temático. Pasou case un ano ata que Winger puido recuperar a súa mobilidade e visión e foi entón cando tomou a determinación de ser actriz.
Primeiros papeis
Winger foi consecuente coa súa decisión e comezou a traballar en anuncios de televisión para darse a coñecer. O seu inicio foi en Slumber Party '57 na que aparece espida, sendo unha das primeiras actrices en aparecer sen censura.
Entón foi contratada para unha serie de televisión moi popular nos Estados Unidos, Wonder Woman (1975-79), coa que tivo un notable éxito encarnado a Drusilla, irmá máis nova da protagonista. Tamén participou brevemente en Police Woman, serie de éxito protagonizada por Angie Dickinson.
A partir de aí xa conseguiu papeis no cine, aínda que os primeiros filmes nos que interveu non chamaron a atención. Si tivo maior impacto o seu primeiro filme onde tivo un papel protagonista: Por fin xa é venres, filme musical sobre a febre da música disco, onde Winger tivo por compañeiro a Jeff Goldblum.
Grandes éxitos
Con todo, a consolidación de Debra Winger como estrela tardou en chegar un pouco máis: foi en 1980, ao ser seleccionada entre 200 candidatas para o papel de amiga de John Travolta en Urban Cowboy, filme que tivo moito éxito e que lle permitiu demostrar os seus dotes de interpretación.
Grazas a iso obtivo dous anos despois dous papeis decisivos: un como coprotagonista, con Nick Nolte, do filme Cannery Row (substituíndo a Raquel Welch), e outro aínda máis importante, xunto a Richard Gere, no filme Un oficial e un cabaleiro, que tivo un enorme éxito de público, e polo cal conseguiu unha candidatura ao Óscar como mellor actriz principal.
Un ano despois interveu en A forza do cariño, xunto a Shirley MacLaine, e volveu ser candidata ao Óscar. En 1986 rodou Legal Eagles, con Robert Redford e Daryl Hannah, e en 1987 traballou en Black Widow, onde interpreta a unha axente do FBI que investiga o caso dunha dama (Theresa Russell) que asasina sistematicamente os seus maridos para quedar coas súas fortunas.
A finais da década de 1980, Winger enlazou varios filmes de prestixio. En 1989 rodou unha adaptación da novela The Sheltering Sky de Paul Bowles, baixo a dirección de Bernardo Bertolucci e con John Malkovich como coprotagonista. En 1993 rodou xunto a Anthony Hopkins Shadowlands, dirixido por Richard Attenborough (pola cal recibiu a súa terceira candidatura ao Óscar), e en 1995 a comedia romántica Forget Paris dirixido e coprotagonizado por Billy Crystal.