cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Uxía de Roma
Santa Uxía (coñecida por veces coma Santa Euxenia ou Euxea) foi unha mártir cristiá nada na antiga Roma do século III e finada en Roma ou Alexandría en 258, venerada pola Igrexa católica e a Igrexa ortodoxa, cuxa festividade celébrase o 23 e 24 de decembro, respectivamente. A súa haxiografía inclúese na Lenda dourada. O seu culto é moi antigo, e tornouse moi popular por relatos de fabulosas milagres espalladas en varias linguas. En Galicia é patroa de numerosas parroquias (Véxase: Parroquias de Galicia baixo a advocación de Santa Uxía).
Haxiografía
Uxía era filla dun nobre romano, Filippo, que foi nomeado prefecto de Exipto polo emperador Galieno, polo que se trasladou a Alexandría coa súa familia, a súa dona Claudia, Uxía e mailos seus irmáns Serxio e Avito. Aló Uxía converteuse ao cristianismo cos seus escravos Proto e Xacinto. Como consagrara secretamente a súa virxindade a Deus, fuxiu da súa casa vestida de home para evitar o seu casamento concertado co mozo Aquilino, fillo do cónsul, e baixo falsa identidade ingresou nun mosteiro masculino.
Siguiu finxindo ser home e co tempo chegou a ser abade e a súa sona estendeuse dentro e fóra do convento. Daquela, unha nobre romana chamada de Melanzia intentou seducilo, mais ao ser rexeitada por despecho acusouno de intentar abusar dela. No xuízo, presidido polo seu propio pai, para demostrar a súa inocencia tivo que revelar a súa verdadeira identidade. Tras reencontrar á súa filla perdida o seu pai se convertería tamén ao cristianismo.
Foi mandada decapitar polo prefecto de Alexandría Nicezio un 25 de decembro. e foi sepultada na vía Latina.
Universidade dos Andes (Colombia)
A Universidade dos Andes é unha universidade privada colombiana, suxeita a inspección e vixilancia por medio da Lei 1740 de 2014 e a lei 30 de 1992 do Ministerio de Educación de Colombia, con sedes en Bogotá e Cartaxena. Foi fundada en 1948 por un grupo de intelectuais destacados, entre eles Mario Laserna Pinzón, Francisco Pizano de Brigard, Alberto Lleras Camargo e Nicolás Gómez Dávila, co obxectivo de crear unha institución de educación superior laica e independente ás correntes políticas do país. Dende os seus inicios albergou parte da elite económica e académica do país e América Latina. Tamén recibiu o apoio de académicos como Albert Einstein, quen participou na xunta consultiva da universidade durante os seus inicios.
A súa poboación estudantil ascende a 19.601, dos cales 14.668 son estudantes de pregrao e 4.933 de posgrao. Conta cunha planta profesoral de 731 profesores, dos cales o 73% conta con doutoramento. Está composta por 12 unidades académicas divididas en 10 facultades, a Escola de Goberno Alberto Lleras Camargo e o Centro Interdisciplinario de Estudos sobre Desenvolvemento. Ofrece 39 programas de pregrao, 25 especializacións, 61 mestrías e 15 doutoramentos. Conta con máis de 143 grupos de investigación e posúe un sistema de bibliotecas, o cal alberga unha colección de 428.490 volumes de libros que datan dende a Idade Media até o presente.
O 26 de xaneiro de 2015, o Ministerio de Educación Nacional, na cabeza do Consello Nacional de Acreditación, outorgoulle a Acreditación Institucional de Alta Calidade por 10 anos, o máximo tempo que contempla a lexislación colombiana, converténdose a primeira universidade privada do país en conseguilo. Foi igualmente incluída en numerosas clasificacións (Quacquarelli Symonds e Times Higher Education) que a sitúan entre as primeiras 300 universidades do mundo, as dez primeiras de América Latina e en varias ocasións como a mellor de Colombia.
Emilia (eparquía)
Emilia era un antigo territorio bizantino en Italia, hoxe comprendido en Emilia.
Institución
300px|thumb|right|Italia en 580, subdividida en eparquías, segundo Xurxo de Chipre. Mapa baseado na reconstrución de PM Conti. En marrón claro, a eparquía Emilia. Sobre o 580, segundo a Descriptio orbis romani de Xurxo de Chipre, semella que Tiberio II dividiu en cinco provincias ou eparquías a Italia bizantina: Tal reforma administrativa de Italia semella motivada, segundo Bavant, pola adaptación da administración de Italia ás necesidades militares do momento, visto que gran parte da Península estaba suxeita ás devastacións dos longobardos e que todos os intentos (incluída e expedición de Baduario) para desaloxalos fallaran; recoñecendo as conquistas efectuadas polos longobardos, foi introducido coa reforma o sistema dos tractus fronteirizos anticipando a reforma do Exarcado, que foi realizada algúns anos despois. A nova eparquía foi, con todo, abolida sobre o 584 coa institución do exarcado
Límites
Comprendía os territorios que lles quedaban aos bizantinos na parte central da Emilia, aos que se engadían o extremo sudoriental da Liguria (con Lodi Vecchio) e o extremo suroccidental de Venecia (Cremona e zonas limítrofes). Limitaba ao norte co Reino longobardo, ao sur e ao leste coa eparquía de Annonaria, provincia bizantina.
Xurxo de Chipre cita numerosas cidades como pertencentes a esta eparquía:
Concello de Xeve
miniatura|250px|Antiga [[casa consistorial do Concello de Xeve.]]
Emilia (eparquía)
Historia
A provincia de Emilia tivo unha breve vida, de feito algúns anos despois o emperador Mauricio I (582-602) incorporouna no Exarcado de Rávena.
Concello de Xeve
Xeve foi un antigo concello da comarca de Pontevedra formado polas parroquias de Santo André de Xeve, Santa María de Xeve e Verducido, integradas as tres no concello de Pontevedra desde 1944. Queda como testemuña o edificio que daquela acollía as dependencias administrativas.
En 1847, data da primeira acta conservada, o alcalde era Alberto Gómez. O 20 de abril de 1931, trala chegada da II República Española, foi nomeado alcalde Lino Tilve Corbacho. O último mandatario foi Benito Rivas Hermida.
Capcir
250px|miniatura|Situación do Capcir no departamento de [[Pireneos Orientais.]] 250px|miniatura|Vista de [[Les Angles.]] O Capcir é unha comarca situada no sur de Francia, no departamento de Pireneos Orientais, na rexión de Languedoc-Rosellón. Forma parte da Cataluña Norte. A súa capital é Formiguères.
Ata a firma do Tratado dos Pireneos formou parte de Cataluña, e máis concretamente do condado de Cerdaña. Limita ao norte cos departamentos de Aude e Ariège. Está situada ao nordés da Alta Cerdaña e ao noroeste do Conflent. O río Aude régaa de sur a norte. Mantén certo pouso lingüístico e cultural cataláns a pesar da prohibición da devandita lingua en documentos oficiais so pena de invalidar o contido imposta por Luís XIV de Francia.
O Capcir forma unha meseta situada a 1500 metros de media, e é a ligazón entre o alto val do Aude e a Cerdaña. Esta comarca, rural ata hai pouco, creceu considerablemente durante o últimos corenta anos, grazas ao seu atractivo turístico. O Capcir ten dous sobrenomes: o Pequeno Canadá ou a Pequena Siberia. Isto dá unha idea do clima que ás veces pode haber no inverno. O nome de Siberia parece particularmente apropiado porque o Capcir representa un dos últimos refuxios en Europa occidental dunha planta ártica, a Ligularia sibirica.
Está formada polas comunas de Les Angles, Fontrabiouse, Formiguères, La Llagonne, Matemale, Puyvalador e Réal.
José Candal Bouzas
José Candal Bouzas, nado Ordes, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Domiciliado nas Mámoas (Ardemil). Militou nas Juventudes Socialistas durante a República. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 permaneceu na casa nos primeiros momentos, intentando pasar inadvertido para salvar a vida. Botou unha tempada agochado. Enlace da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia, foi detido o 7 de agosto de 1947, despois da caída de Manuel Ponte Pedreira. Levárono ao cuartel da Garda Civil de Ordes canda José Ríos Gómez onde foi torturado.
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band foi o oitavo álbum dos Beatles. Frecuentemente considerado o álbum de rock máis importante do todos os tempos por críticos e publicacións, como a revista Rolling Stone. Gravouse nun período de 129 días a contar desde o 6 de decembro de 1966 e saíu ó mercado o 1 de xuño de 1967 no Reino Unido e o día seguinte nos Estados Unidos, obtendo un inmediato éxito popular.
Durante as sesións de gravación de Sgt. Pepper's, o grupo mellorou a calidade da produción musical mentres exploraba técnicas experimentais de gravación. O enfoque innovador do produtor George Martin incluía o uso dunha orquestra. As cancións do álbum van dende o music hall, o rock and roll e o pop ata a música tradicional hindú. Amplamente aclamada e imitada, a portada do disco, deseñada polos artistas pop ingleses Peter Blake e Jann Haworth, inspirouse nun bosquexo de Paul McCartney onde a banda posaba diante dun collage con algúns dos seus famosos favoritos.
Relevancia Social
O álbum foi publicado o primeiro de xuño do ano 1967, xusto antes do comezo do verán. O espírito das drogas alucinóxenas e da fraternidade converxeron para dar lugar ao que se coñeceu coma o Verán do amor. O movemento hippy, no seu apoxeo naquel momento, viuse enormemente influenciado por este álbum e o sinxelo All You Need Is Love, tamén dos Beatles. Ademais, a portada do, coloquialmente coñecido coma Sgt. Pepper's, foi imitada en numerosas ocasións. Tamén as súas cancións foron versionadas, salientando a versión de Lucy in the Sky with Diamonds do artista Elton John, que acadou o número 1 en varias listas ao redor do mundo.
National Broadcasting Company
A NBC (pronunciado en inglés /'εn.'bi.'si/) é unha empresa estadounidense de televisión e medios de comunicación. É propietaria de cadeas de televisión, produce programas de televisión, e foi propietaria e operou emisoras de radiodifusión nos Estados Unidos, posúe varias cadeas de televisión por cable e por satélite e investimentos en activades multimedia, Internet e televisión por cable. NBC é unha división da empresa NBC Universal, que á súa vez é propiedade da General Electric Company e de Vivendi.
Historia da NBC Televisión
A NBC foi creada o 9 de setembro de 1926 pola Radio Corporation of America (RCA) e comezou as súas emisións o 15 de novembro de 1926. A NBC operaba nas estacións de radio de RCA, General Electric Company (GE), Westinghouse Electric and Manufacturing Company e American Telephone and Telegraph (AT&T).
O 1 de xaneiro de 1927 a NBC realizou a súa primeira emisión da costa do Atlántico á costa do Pacífico. Así mesmo, comezaron as emisións da segunda rede de NBC, o Blue Network (literalmente, "rede azul"), mentres que a rede inaugurada en 1926 pasou a chamarse "Red Network" ("rede vermella"). A Red Network emitía os programas populares mentres que a Blue Network emitía unha programación máis cultural. Ademais, durante un curto período de tempo existiu o Orange Network ("rede laranxa"), que ao principio da década de 1930 pasou a chamarse "Pacific Network" ("rede do Pacífico"), e que combinaba as programacións de Red e Blue Networks para os oíntes da costa oeste dos Estados Unidos. Mentres tanto, a rede internacional de onda curta chamábase "White Network" ("rede branca").
No ano 1933 a NBC pasou a ocupar a súa localización actual no edificio chamado RCA Building (actualmente, GE Building) no número 30 do Rockefeller Praza. E o 30 de abril de 1939 comezaron as primeiras emisións regulares de televisión de NBC, obtendo en 1941 a primeira licenza de televisión a estación de televisión WNBT (agora WNBC-TV). WNBT comezou as súas emisións o 1 de xullo de 1941. En 1941, a Federal Communications Commission (a Comisión Federal de Comunicacións) decretou que ningunha compañía podía operar máis dunha rede de radio, e a NBC foi obrigada a desfacerse dunha das súas redes. Finalmente, en 1943, a NBC vendeu o Blue Network ao millonario Edward John Noble, sendo renomeado en 1945 "American Broadcasting Company" (ABC). O 17 de setembro de 1946 volveu a comezar o servizo de televisión de NBC. O 14 de xaneiro de 1952, comezou a televisión matinal co programa Today, un programa de novas presentado na mañá. En 1953, a NBC emitiu o primeiro programa de televisión en cor en sistema NTSC, desenvolvido por RCA, e pasou a emitir totalmente en cor en 1965. Posteriormente, en 1984, a NBC comezou a emitir en estéreo e, en setembro de 1988 finalizou a venda da súa cadea de radio e as súas emisoras de radio a Westwood One abandonando o mundo da radio e concentrándose exclusivamente en televisión (posteriormente, NBC Radio foi fusionada con Mutual sendo ambas pechadas a principios de 1998 e ese mesmo ano Westwood One comprou CBS Radio).
A década dos 90 significou a expansión de NBC no mercado de cable e nos mercados internacionais. O 17 de abril de 1989 lanzou a cadea por cable Consumer News and Business Channel (CNBC). Posteriormente, o 21 de maio de 1991, fusionou CNBC co Financial News Network (FNN), cambiando o nome a, simplemente, CNBC. En 1993 comprou a cadea europea SuperChannel (renomeada NBC SuperChannel e actualmente NBC Europe) e, en xullo de 1996, xunto a Microsoft, creou a cadea de información continua MSNBC. Tamén en 1996, NBC creou CNBC Europe, NBC Asia e CNBC Asia, e, en 1998, firmou unha alianza con Dow Jones & Co. para combinar as súas cadeas financeiras en Europa e Asia. No 2002, NBC adquiriu a cadea hispana Telemundo e a cadea de televisión por cable Bravo.
En 2003 fixéronse unhas estimacións segundo as cales o sinal da NBC alcanzaba o 97,17% dos domicilios norteamericanos, alcanzando 103.624.370 lares nos EUA. A NBC posúe 207 VHF e UHF filiais transmisoras e retransmisoras da súa programación ao redor dos Estados Unidos e os seus territorios ultramarinos. O canal tamén se recibe a través da América Latina e do Caribe vía TV con cable e por Satélite.
O canal transmitiu series moi famosas, como Friends, Will & Grace, ER/Plantón Médico, Scrubs, e o aclamado Saturday Night Live, entre outros.
Atios
O topónimo Atios pode referirse a:
Canela (homónimos)
O termo canela pódese referir:
Toponimia
O topónimo Canela pódese referir a:
Piacenza
Piacenza é unha cidade italiana, capital da provincia homónima na rexión de Emilia-Romaña.
Historia
No ano 790, unha capitular do rei carolinxio de Italia, Pipino (?810), na que actuaba en nome do seu pai Carlomagno, prohibía aos cidadáns de Plasencia conceder mediante deliberación a cidadanía a quen dependesen do rei, permitindo así que alguén escapase do control deste.
A cidade fíxose soada o 10 de maio de 1847 cando tivo lugar a anexión ao Piemonte, que iniciou o longo proceso da Unificación de Italia, que culminou en 1870 coa incorporación dos Estados Pontificios.
Monumentos e lugares de interese
esquerda|miniatura|Igrexa de Santo Antón, patrón de Piacenza.
Piacenza dispón dun considerable patrimonio artístico, froito da historia milenaria que a caracteriza.
Acantisítidos
A dos acantisítidos (Acanthisittidae) é unha familia de aves paseriformes que comprende os acantisitas, paxaros de pequeno tamaño endémicos de Nova Zelandia e parecidos aos carrizos de América e Eurasia en aparencia e comportamento, pero non están emparentados directamente con eles.
Descrición
A familia foi descrita en 1872 polo médico sueco, dedicado á zooloxía, Carl Jakob Sundevall.
Etimoloxía
O nome científico da familia, Acanthisittidae, está formado, como é a norma, sobre a base da raíz do nome do seu xénero tipo, Acanthisitta, coa adición do sufixo do latín científico -idae, propio dos nomes das familias de animais.
Clasificación
A familia comprende 3 xéneros, un deles extinto, cun total de 4 especies (dúas de elas extintas).
Nota taxonómica
Non hai acordo entre as autoridades respecto á suborde dos paseriformes ao que pertecen os acantisítidos. Ás veces inclúense en Passeri e ás veces en Tyranni, pero recentes estudos de hibridación de ADN suxiren que poderían formar unha terceira suborde independente, a dos Acanthisitti.
Características
Os acantistas son paxaros de pequeno tamaño (de 7 a 10 cm), bico fino e aguzado, ás curtas e arredondadas e cola moi curta. A súa plumaxe é pouco vistosa. Das especies das que se coñece a plumaxe, son aves de cor parda con algunhas plumas pardas verdosas.
Distribución e hábitat
Son endémicos de Nova Zelandia. Son insectívoros que habitan nos bosques e matogueiras, desde o nivel do mar até o límite das árbores. Unha especie vive en zonas alpinas e subalpinas. As dúas especies restantes son malas voadoras e sábese que as especies extintas non puedían voar, ou sospéitase que foron non voadoras (segundo as observacións de aves vivas e o tamaño do seu esterno); xunto coa especie, tamén estinta, Emberiza alcoveri, que habitou en Tenerife, (Illas Canarias), son os únicos paseriformes que se sabe que perderon a capacidade de voaren.
Alejandro González
O nome de Alejandro González pode referirse a:
John Hurt
Sir John Vincent Hurt, nado o 22 de xaneiro de 1940 en Chesterfield, Derbyshire e finado o 27 de xaneiro de 2017, foi un actor inglés de cine e de dobraxe de voces cuxa carreira abrangueu seis décadas. Comezou a gañar sona e recoñecemento polo seu papel secundario como Richard Rich no filme Un home para a eternidade (1966). Despois disto, interpretou papeis protagonistas, como John Merrick no filme de David Lynch The Elephant Man (1980), Winston Smith na adaptación 1984 (1984), Mr. Braddock no drama de Stephen Frears The Hit (1984) e Stephen Ward en Scandal (1989). Tamén é coñecido polos seus papeis en televisión como Quentin Crisp na serie The Naked Civil Servant (1975), Calígula en I, Claudius (1976) e o Doutor guerreiro en Doutor Who.
Entre os outros filmes salientables de Hurt cóntanse o drama Expreso de medianoite (1978), o filme de terror de ciencia ficción Alien (1979), o filme de aventuras Rob Roy (1995), o suspense político V for Vendetta (2006), o suspense sobrenatural The Skeleton Key (2005), o filme de aventuras Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull (2008), a serie de Harry Potter (2001–11), os filmes de Hellboy (2004 e 2008) e o filme de espionaxe sobre a guerra fría Tinker Tailor Soldier Spy (2011). A súa escena final en Alien está considerada por numerosas publicacións como unha das máis memorables da historia do cine.
Recoñecible pola súa característica voz, foi tamén un destacado actor de dobraxe en filmes como Watership Down (1978), a animada The Lord of the Rings (1978), The Black Cauldron (1985) e Dogville (2003), así como na serie da BBC Merlin.
Un dos derradeiros filmes de Hurt é Jackie (2016), así como Darkest Hour, no que interpreta o Primeiro Ministro Británico Neville Chamberlain. Entre os seus galardóns, recibiu dos nomeamentos ós Premios Oscars, un Globo de Ouro e catro BAFTAs. Foi ordenado cabaleiro no 2015 polas súas contribucións ó drama.
Chenlo
O topónimo galego Chenlo pode referirse a:
Museo do 20 de xullo
miniatura|240px|Casa do Floreiro. O Museo da Independencia - Casa do Floreiro, antes chamado Museo do 20 de xullo, é un museo de Bogotá (Colombia), que se aloxa nunha construción colonial situada na esquina nordés da Praza de Bolívar. Nel produciuse un dos seus acontecementos máis destacados, coñecido como o Berro de Independencia o día 20 de xullo de 1810. Cada 20 de xullo celébrase a independencia de Colombia con desfiles militares e honras ós símbolos patrios.
O Berro de "Independencia"
Ante a negativa de González-Llorente, xerouse unha situación de tensión que terminou por convulsionar á poboación que se atopaba na praza maior. Dita situación espertou os ideais independentistas dos crioulos quen se manifestaron en contra do goberno español.
A Figueira, Muniferral, Aranga
A Figueira é un lugar da parroquia de Muniferral no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 5 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 2 eran mulleres.
Lingua scots
A lingua scots (en scots: Scots leid ou Scots) é unha lingua xermánica historicamente falada nas Terras Baixas escocesas (Lowlands) e en partes do Ulster. É ás veces chamado lallans (termo procedente de Lowlands) para diferencialo do gaélico escocés, lingua de orixe céltica falada principalmente nas Terras Altas (Highlands) occidentais e nas Hébridas.
Esta lingua ten a súa orixe en dialectos do inglés medio de Northumbria. Posúe preto dun millón e medio de falantes, e é unha lingua común na rúa, pero que carece de calquera apoio oficial: nin se aprende nas escolas nin aparece na rotulación das cidades nin apenas en libros. O escritor máis famoso en scots é Robert Burns, que empregou esta lingua tanto coma o inglés nos seus poemas.
Nomenclatura
Os falantes nativos ás veces refírense á lingua como braid Scots ou usan o dos diferentes dialectos como Doric, Teri ou o Buchan Claik. O termo Lallans, unha variante do scots moderno lawlands, é tamén utilizado. O scots en Irlanda é coñecido en círculos oficiais como "scots do Ulster" ou "Ullans", un recente neoloxismo que combina "Ulster" e "Lallans".
Dialectos
Recoñécese que o scots ten habitualmente cinco dialectos:
-17
18 a.C. < 17 a.C. < 16 a.C.
Manuel Lago González
Manuel Lago González, nado en Randufe (Tui) o 25 de outubro de 1865 e finado en Santiago de Compostela o 18 de marzo de 1925, foi un eclesiástico, poeta, teólogo e arqueólogo galego, en lingua galega e castelán. En 1973 foille dedicado o Día das Letras Galegas.
Traxectoria
Gañou por oposición unha coenxía na catedral de Lugo. Posteriormente accedeu á dignidade episcopal, sendo bispo de Burgo de Osma (1909-1917), da diocese de Tui (1917-1923) e finalmente arcebispo de Santiago de Compostela (1924-1925), tras 129 anos de predecesores foráneos. No seu breve paso polo arcebispado, preocupouse da dignificación do Panteón Real da Catedral, encargándolle ao tallista Maximino Magariños a realización dunha sepultura para engadir ao mesmo os restos do conde Pedro Froilaz. O deseño do sepulcro, que inclúe a coroa mailas sete cruces do escudo de Galicia, foi obra do propio arcebispo.
Foi académico fundador da Academia Gallega, en 1906, co discurso de ingreso Elogio de la lengua gallega Foi correspondente da Real Academia da Historia e, en 1924, foi elixido membro do Seminario de Estudos Galegos.
Os seus restos descansan na Capela da Comuñón da Catedral de Santiago de Compostela.
Posuía unha magnífica biblioteca, que á súa morte foi adquirida pola Universidade de Santiago de Compostela.
Obra escrita
Publicou unha chea de poesías, espalladas por varias publicacións da época, como La Integridad, El Norte de Galicia, Galicia Diplomática ou Galicia Católica. Unha escolma delas figura na edición d'Os estudantes ao arcebispo de Santiago datada en 1924. Dez anos despois apareceron tamén composicións da súa autoría no Homenaxe ao arcebispo Lago González, Fror Nova e O neno Xesús, saídos da súa pluma, púxolles música o compositor José Torres Creo. En 1967 sesenta e dous poemas galegos de Lago foron recollido por Xosé Filgueira Valverde nun libro publicado pola Editorial de los Bibliófilos Gallegos.
Alfredo Bea
José Alfredo Bea García, nado no Grove o 14 de outubro de 1969 é un ex-piragüista e político galego.
Competiu tanto na modalidade de augas tranquilas como en maratón, nas que gañou oito medallas entre os Campionatos do Mundo e de Europa. Disputou catro edicións dos Xogos Olímpicos e foi finalista en todas elas, logrando cinco diplomas olímpicos: en Barcelona 1992 foi oitavo en C1-1000, en Atlanta 1996 foi sétimo en C2-500 e oitavo en C2-1000), e quedou ás portas das medallas en Sydney 2000, cando quedou cuarto. En Atenas 2004, foi sétimo na final dos C2-1000.
Fillo do ex-alcalde do Grove, Alfredo Bea Gondar, foi edil deste concello entre 2007 e 2017, polo Partido Galeguista. Dende 2009 preside a Federación Galega de Piragüismo.
Inicios no piragüismo
En 1989 participou na súa primeira competición internacional, o Campionato Mundial de Piragüismo en Augas Tranquilas celebrado en Plovdiv, formando equipo no C4 con Francisco Barea, Narciso Suárez e Enrique Míguez. Quedaron oitavos nos 500 metros e quintos nos 1.000. No Mundial do ano seguinte, en Poznan, quedou noveno co mesmo equipo no C4 500m e tamén noveno no C1 500m. En C1 10.000 metros quedou ás portas da súa primeira medalla, chegando á meta en cuarto lugar.
En 1993, no Mundial de Copenhague, volveu rematar cuarto, esta vez no C2 500m formando parella con Oleg Shelestenko. Co mesmo compañeiro obtivo outros dous cuartos postos no seguinte Mundial, en Cidade de México, en 500 e 1.000 metros, ademais dun oitavo nos 200 metros. No seguinte Mundial, en Duisburgo, non conseguiron pasar do sexto lugar. En 1996 competiu nos Xogos Olímpicos de Atlanta logrando dous diplomas olímpicos (7º en C2 500 e 8º en C2 1.000). Ao ano seguinte participou con Shelestenko no Campionato Europeo e no Mundial, sendo o seu mellor posto un cuarto europeo no C2 500.
C2 con David Mascato
En 1998 cambiou de compañeiro e comezou a competir xunto a David Mascato, co que lograría os seus maiores éxitos e co que vogou até o fin da súa carreira. Ese mesmo ano obtiveron un quinto posto no Mundial de Szeged. Ao ano seguinte gañou a súa primeira medalla internacional no Europeo de Zagreb, ao quedaren terceiros no C2 500m, mentres que nos 1.000m chegaron quintos. No Mundial dese ano quedaron preto das medallas nesas mesmas dúas categorías, cun 4º e un 5º posto. No ano 2000, participou nos seus segundos xogos olímpicos, en Sydney 2000, logrando outro diploma, ao finalizar cuarto en C2 500m, e quedando ás portas das medallas.
En 2001, en Milán, sumou dúas medallas europeas máis xunto a Mascato: un bronce en 500 metros e unha prata en 1.000 metros. Tamén ese ano se colgou a súa primeira medalla mundialista ao lograr en Poznan o subcampionato de C2 1.000 metros, por detrás da parella local formada por Marcin Kobierski e Michal Sliwinski. No 2002 non lograron pasar do quinto lugar no Europeo nin no Mundial.
Maratón
En 2003, proclamouse de novo subcampión do mundo con Mascato, mais desta volta na modalidade de piragüismo en maratón, ao finalizaren segundos no C2 no Campionato Mundial celebrado en Valladolid, por detrás dos húngaros Edvin Csabai e Attila Györe.
Nos seguintes campionatos en augas tranquilas non lograron subir ao podio e non foi ata 2005, en maratón, cando o logrou Bea, ao quedar de novo subcampión do mundo en Perth (Australia), esta vez individualmente no C1, por detrás de Edvin Csabai. Revalidou o subcampionato ao ano seguinte, quedando a nove segundos do campión, outra vez o húngaro Csabai. Os mesmos dous primeiros postos repetíronse ao ano seguinte, no Mundial de Győr, aínda que esta vez chegou á meta a máis de 2 minutos de Csabai, e con menos dun segundo de vantaxe sobre o terceiro, o tamén grovense Tono Campos. Retirouse en maio de 2008, logo de que nos campionatos de Europa dese ano non conseguise a súa clasificación para os Xogos de Beixín.
O seu club foi o Breogán do Grove, que tamén presidiu. Nos últimos anos da súa carreira deportiva viviu numerosos enfrontamentos coa Federación Española de Piragüismo e coa Federación Galega.
Traxectoria política
Fillo do exalcalde do Grove José Alfredo Bea Gondar, presentouse ás eleccións municipais de 2007 no concello grovense, e saíu elixido concelleiro polo Partido Galeguista, formando parte do goberno municipal como concelleiro de diversas áreas: xardíns, deportes e seguridade, tras apoiar a alcaldía socialista. Volveu presentarse en 2011 e volveu saír elixido, repetindo responsabilidades municipais tras apoiar, desta volta, á alcaldía popular. Repetiu candidatura nas eleccións de 2015, logrando outra vez a acta de concelleiro. Durante esa lexislatura foi condenado a sete anos de inhabilitación por un delito de prevaricación, por retirar en 2012 unha multa de tráfico de 200 euros a un membro de Protección Civil. Por este motivo viuse obrigado a deixar o cargo en 2017.
Acrónimo
Un acrónimo (do grego ἄκρος ákros, "extremidade", e ὄνομα onoma, "nome") é unha palabra formada a partir da abreviación doutras palabras. Utilízase xeralmente para referir a voz resultante dun dos procedementos de formación de palabras no que se combinan dúas ou máis palabras, ou ben letras (habitualmente iniciais) dunha unidade lexical composta co propósito de facela máis curta.
Os acrónimos poden devir en palabras de uso corrente, habitualmente substantivos. É o caso, por exemplo, de láser, radar, módem ou informática. Acrónimos deste tipo fóronse popularizando nos últimos tempos, de xeito que o seu uso está hoxe xeneralizado e foron incorporadas ó dicionario. Aínda así, son aínda máis frecuentes nas linguaxes técnicas utilizadas nas especialidades profesionais (medicina, informática ou enxeñaría) e nos nomes de organizacións e compañías.
A subdisciplina filolóxica que estuda os acrónimos é a acronimia. En morfoloxía, coñécese como acronimia o proceso de formación de palabras a partir dos compoñentes iniciais dun nome ou frase máis longa que dá lugar ós acrónimos.
Exemplos
Estes son uns exemplos de acrónimos, cos seus respectivos significados:
Existe disparidade de criterios se por acrónimos se entenden unicamente as secuencias de letras que poden pronunciarse como palabras por existir no acrónimo unha ou varias vogais que permiten lelo, ou se os acrónimos comprenden todas as secuencias de letras, aínda que non se poidan pronunciar como palabras e teñan que pronunciarse letra por letra (é dicir, un sinónimo de sigla).
Algúns detractores que non aceptan esta segunda variante como acrónimo considérana como iniciais ou siglas.
Nalgunha ocasión incorpórase expresamente unha vogal a un acrónimo para que resulte pronunciábel, como en:
Tampouco hai consenso entre os falantes sobre se os conxuntos formados por dúas ou máis letras que representan unha ou varias palabras son ou non acrónimos. Por exemplo:
Uxía (nome)
miniatura|[[Vidreira de Santa Uxía en Notre-Dame de Clignancourt, París.]]
Uxía (masculino Uxío) é un nome feminino galego de orixe grega: εὐγενής (eugenēs), "nobre", literalmente "ben nada", de εὖ (eu), "ben" e γένος (genos), "raza, familia".
Santoral
Santa Uxía, 23 de decembro: Santa Uxía foi unha mártir romana do século III, é moi venerada en Galicia.
Variantes
Euxea, Euxenia, Oxea, Ouxea, Uxía, Xenia,
Eugénia, Ugia (galego reintegracionista).
Envellecemento da poboación
miniatura|350px|Media de idade no mundo no ano [[2001.]] O avellentamento ou envellecemento poboacional é un termo empregado en demografía para se referir á mudanza na estrutura das idades dunha poboación, caracterizado por un escaso número de individuos comprendidos entre idades infantís e xuvenís, e predominando pola contra idades maduras e lonxevas.
O avellentamento da poboación é característico da segunda transición demográfica, e é consecuencia directa dos cambios socioeconómicos que permiten unha maior supervivencia xeracional (mellora na alimentación, melloras hixiénicas e sanitarias, mellores atencións e coidados, e en definitiva un aumento xeral na calidade de vida).
O aumento da esperanza de vida ten medrado en numerosos países de xeito substancial, feito que produce, por vez primeira na historia da humannidade, un predominio da poboación madura con respecto á poboación nova, en parte consecuencia do éxito das políticas de saúde pública e do desenvolvemento socioeconómico. Tamén a mellora nas cifras de mortalidade infantil influíu no avellentamento poboacional, xa que parte da poboación que antes morría no parto, nos primeiros meses de vida, na infancia ou na xuventude, agora sobrevive durante moitos anos.
Snorricam
Unha SnorriCam (tamén coñecida como chestcam, cámara BodyMount, bodycam ou BodyMount) é un dispositivo estabilizador de cámara que se emprega no cine. A súa característica fundamental é que a cámara aparéllase co corpo do actor, enfocándoo directamente. Deste xeito, cando o actor se move, especialmente se camiña ou corre, prodúcese un efecto polo que semella estar quieto mentres todo o que o rodea se move. Unha Snorricam presenta un punto de vista dinámico dende a perspectiva do actor, establecéndose no plano teórico unha especie de "terceira persoa subxectiva" e proporcionando unha sensación pouco usual de vertixe para o espectador.
Historia
A Snorricam leva o nome dos seus deseñadores, dous fotógrafos e directores islandeses, Einar e Eiður Snorri, que traballaron xuntos baixo o nome de irmáns Snorri, aínda sen ter parentesco.
O concepto no que se basea a SnorriCam tense empregado durante décadas. Varios dispositivos cunha filosofía similar utilizábanse xa en películas tan antigas como Seconds, de 1966. Porén, a utilidade do "dispositivo de punto de vista" estaba limitada polo peso da cámara. Como a maioría de cámaras de cine de 35 mm eran demasiado pesadas para poder levalas doadamente, o desenvolvemento do dispositivo non tiña aplicación práctica. Coa aparición da Steadicam e a fabricación de cámaras máis pequenas, lixeiras e insonorizadas que podían caber na plataforma Steadicam, unha vantaxe engadida destas novas cámaras era a posibilidade de fabricar un dispositivo de punto de vista tal como a Snorricam.
Blonde on Blonde
Blonde on Blonde é o sétimo álbum do artista estadounidense Bob Dylan, editado por Columbia Records o 16 de maio de 1966. Pénsase que é o primeiro álbum dobre do rock e de estudio. Gravado en Nashville o álbum foi producido por Bob Johnston.
Lista de cancións
Todos os temas compostos por Bob Dylan.
Tamagos, Verín
Santa María de Tamagos é unha parroquia do concello de Verín na comarca de Verín, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 188 habitantes (94 homes e 94 mulleres), oito menos ca en 2006.
Consuelo García Meijide
Consuelo García Meijide, coñecida como Consuelo de Lata, nada en Galegos (Frades) e finada en Senra (Oroso) o 18 de xaneiro de 1948, foi unha colaboradora da guerrilla antifranquista galega.
Traxectoria
Veciña da Garabanxa (Calvente), onde rexentaba unha taberna. Foi detida, torturada e asasinada pola Garda Civil o 18 de xaneiro de 1948 en Ponte Arderís (Senra), acusada de colaborar coa guerrilla dándolle acubillo á partida de Manuel Ponte Pedreira. O seu home Pedro García, tamén foi detido e estivo preso acusado de colaborar coa guerrilla.
Vida persoal
Casou con Pedro García Barreiro, e tiña unha filla: Josefina García García
Marjorie Ogilvie Anderson
Marjorie Ogilvie Anderson, nada en St Andrews o 9 de febreiro de 1909 e finado o 27 de maio de 2002, foi unha historiadora e paleógrafa escocesa.
Traxectoria
Asistiu ó St Leonards School antes de estudar inglés en Lady Margaret Hall, Universidade de Oxford. Despois de graduarse, uniuse a Alan Orr Anderson, cuxa visión estaba a fallar, como a súa paleógrafa e asistente. Casaron en 1932. Alan Anderson morreu en 1958, pero Anderson continuou a publicar sobre temas escoceses, sendo a máis notable Kings and Kingship in Early Scotland e a súa revisión de Early Sources of Scottish History, escrito por Alan Anderson e publicado por vez primeira en 1922.
Revolución húngara de 1848
miniatura|249x249px|[[Sándor Petőfi, poeta húngaro clave para a revolución de 1848.]] A Revolución húngara de 1848 foi unha das moitas revolucións dese ano e estivo estreitamente relacionada coas revolucións na área dos Habsburgos e Borbóns. A diferenza das outras, a revolución en Hungría chegou a converterse nunha guerra pola independencia húngara do Imperio austríaco. Por iso, con posterioridade este feito converteuse nun dos fitos históricos do nacionalismo húngaro. Moitos dos seus líderes, incluíndo a Lajos Kossuth, Sándor Petőfi e Mór Jókai, son das maiores figuras nacionais na Historia húngara, e o aniversario do día en que comezou a revolución, o 15 de marzo, é un dos tres días festivos nacionais.
Antecedentes da revolución
Tras a batalla de Mohács en 1526, a coroa húngara pasou a mans do monarca Fernando I de Habsburgo e a partir dese momento sucedéronse unha serie de monarcas desta Casa que gobernaron distanciados dos intereses da nobreza húngara e da poboación húngara en xeral. Producíronse varias guerras independentistas conducidas por príncipes húngaros de Transilvania, como Estevo Bocskai e Gabriel Bethlen, que tentaron lograr a separación da figura do monarca de Habsburgo, mais todas estas fracasaron.
Gran Premio de Alemaña de 1981
O Gran Premio de Alemaña de Fórmula 1 de (oficialmente o Großer Preis von Deutschland) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou en Hockenheimring o 2 de agosto de 1981. Foi a décima rolda da tempada de. A carreira foi o 43º Gran Premio de Alemaña e o sexto, que se celebrou en Hockenheim. A carreira levouse a cabo sobre 45 voltas ao circuíto de 6´823 quilómetros para unha distancia total de carreira de 305 quilómetros. A carreira caracterizouse por unha memorable batalla entre Alain Prost e Alan Jones.
Revolución húngara de 1848
Antecedentes da revolución
O impulso recibido polo crecente nacionalismo húngaro no século XIX foi calando paulatinamente na sociedade húngara, até que finalmente déronse as circunstancias para a rebelión contra os Habsburgo influenciada pola guerra de independencia hispanoamericana. O Parlamento de Hungría foi reconvocado en 1825 para ocuparse das finanzas. Un partido liberal xurdiu no Parlamento, que se concentraba en representar o labrego simbolicamente, xa que era incapaz de reunir os requisitos mínimos para outros traballadores. Lajos Kossuth rebelouse como líder das clases baixas.
Gran Premio de Alemaña de 1981
Notas
''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Revolución húngara de 1848
Inicio da Revolución
esquerda|miniatura|254x254px|Conde [[Lajos Batthyány, primeiro ministro húngaro.]] miniatura|Rendición de [[Sándor Petőfi recitándolle o Nemzeti dal a unha multitude o 15 de marzo de 1848 (por Mihály Zichy).]] O 15 de marzo de 1848, un grupo de mozos intelectuais húngaros, reunidos no café Pilvax en Pest, redactaron consignas e versos, así como os 12 puntos para esixir máis independencia da coroa dos Habsburgo. O poeta Sándor Petőfi lideraba os seus amigos intelectuais Mór Jókai, Pál Vasvári e Gyula Bulyovszky entre outros, quen en conxunto comezaron a recitar os 12 puntos e un poema de Petőfi coñecido como Nemzeti dal (en húngaro: Toada Nacional). Pronto avanzaron polas rúas de Pest seguidos por unha multitude de enxeñeiros, médicos, profesores e cidadáns húngaros que continuaban dando a coñecer as proclamas que pronto foron reproducidas nunha imprenta.
Desta forma, a Revolución comezou o 15 de marzo de 1848 con eventos pouco violentos en Pest e Buda, seguidos por insurreccións ao longo do reino, que lle permitiron aos reformistas húngaros declarar a autonomía de Hungría dentro do Imperio Habsburgo, baixo o goberno de Lajos Kossuth e, como Primeiro Ministro, Lajos Batthyány. O novo goberno aprobou unha serie de leis reformistas denominadas as "Leis de Abril", que creaban un Reino Nacional Autónomo de Hungría co Emperador Habsburgo como rei. Tamén se demandou que o goberno húngaro tivese o poder de recibir e gastar todos os impostos que se recadasen en Hungría e que tivese autoridade sobre os rexementos húngaros do exército Habsburgo.
Consciente de que seguían o camiño cara a unha posible guerra civil, en xullo de 1848 os ministros do goberno húngaro pretenderon obter o apoio dos Habsburgo contra Josip Jelačić, un conservador da Croacia-Eslavonia, ao enviar tropas ao norte de Italia. A finais de agosto, o goberno imperial en Viena ordenoulle oficialmente ao goberno húngaro en Pest que terminase cos plans para un exército húngaro, e Jelačić comandou militares contra o goberno húngaro.
Con guerras que ameazaban desde tres fronteiras (contra os croatas, no Banato húngaro e en Transilvania), os radicais de Pest viron unha oportunidade, mais o Parlamento fixo concesións en setembro para previr que os acontecementos culminasen en confrontacións violentas. Con complicacións por unha posible revolución en Viena, Austria aceptou a autonomía húngara. Mais, logo de que a revolución austríaca fose sufocada e de que Francisco Xosé I sucedese no trono o seu tío Fernando I como emperador, este rexeitou novamente aceptar a independencia de Hungría. A última confrontación entre Viena e Pest ocorreu cando o Conde de Lamberg asumiu como xeral de todos os exércitos en Hungría (incluíndo o de Jelačić). En resposta ao ataque que sufriu Lamberg ao chegar a Hungría poucos días despois, a corte imperial ordenou que se disolvese o goberno e o parlamento húngaro. A guerra pola independencia comezaba.
Guerra pola independencia
A guerra levou á Crise de Outubro en Viena, cando grupos insurxentes atacaron a comandancia dunha gornición no seu camiño a Hungría para apoiar as forzas de Jelačić. Despois de que Viena fose recuperada polas forzas imperiais o 31 de outubro, o xeneral Windisch-Graetz e 70.000 soldados foron enviados a Hungría para acabar coa última ameaza para o Imperio austríaco. A finais de decembro, o goberno húngaro evacuaba Pest.
Julius Jacob von Haynau, o xefe do exército austríaco que ocupou o goberno de Hungría durante un meses, ordenou a execución dos caudillos húngaros do exército en Arad e do primeiro ministro Batthyány en Pest. Desta forma, ocorreu o evento coñecido como a execución dos 13 Mártires de Arad o 6 de outubro de 1849.
Represión da revolución
dereita|miniatura|240x240px|Captura da ponte de Tapiobicske ([[4 de abril de 1849), por Than Mór.]] Logo dos anos de guerra de 1848-49, o reino permaneceu pasivo. O arquiduque Alberte de Habsburgo asumiu o poder como gobernador do Reino de Hungría, e desta vez Hungría foi xermanizada.
Lajos Kossuth exiliouse en Estados Unidos (onde un condado en Iowa leva o seu nome), en Istambul, Turquía e en Turín, Italia. Confrontou as minorías en Hungría e popularizou a idea dunha confederación multiétnica de repúblicas no Danubio, polo que orixinou grandes descontentos nas minorías étnicas. Moitos dos seguidores de Kossuth no seu exilio, incluíndo os fillos dunha das súas irmás, así como quen apoiaban as revolucións de 1848, permaneceron en EUA e loitaron na Unión na Guerra Civil estadounidense.
Anserini
miniatura|dereita|Ganso doméstico (Anser) miniatura|dereita|Gansos do xénero Chen
San Mamede, San Martiño de Berredo, A Bola
San Mamede é un lugar da parroquia de San Martiño de Berredo no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 5 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 2 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando estaba deshabitado.
Anserini
A dos Anserini (anserinos) é unha tribo de aves anseriformes da familia dos anátidos e subfamilia dos anatinos (os gansos), que comprende tres xéneros.
Descrición
A tribo foi descrita en 1760 polo zoólogo francés Mathurin Jacques Brisson (1723-1806).
Etimoloxía
O nome científico Anserini está formado sobre a base do nome do xénero tipo, Anser, coa adición do sifixo do latín científico -ini, propio dos nomes das tribos de animais.
Xéneros
Os tres xéneros vivos da tribo son:
Especies
Velaquí a lista de xéneros e especies actuais recoñecidos para esta tribo segundo a versión 5.2 do Congreso Ornitolóxico Internacional e o ornitólogo e taxónomo Alan P. Peterson:
Fósiles
Os fósiles de gansos son difíciles de asignar a un xénero; coñécense fósiles desde hai 10 millóns de anos no Mioceno.
O nome Anser atavus (que significa "ganso proxenitor") de hai 12 millóns de anos ten incluso máis plesiomorfías en común cos cisnes que cos gansos.
Ademais, algunhas aves similares a gansos coñécense por subfósiles encontrados nas illas Hawai.
Eusebio Valdés Pastor
Eusebio Valdés Pastor, nado en Castrogonzalo (provincia de Zamora) en 1919 finado en Madrid o 13 de novembro de 2007, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo dun garda civil, chegou a Viveiro na infancia co traslado do seu pai. Foi nomeado alcalde de Viveiro o 29 de marzo de 1943, permanecendo no cargo atá o 22 de decembro de 1950. Foi elixido procurador en Cortes como representante dos concellos de Lugo en maio de 1946, permanecendo no cargo até abril de 1952.
Vida persoal
Casou en Viveiro con Laura Moreiras Mendizabal en 1943, e foi pai de José Javier Valdés Moreiras.
1494
Outros
Historia ano a ano
Briallos
O topónimo galego Briallos pode referirse a:
Yumbel
miniatura|O escudo da comuna. Yumbel é un municipio, unha comuna e cidade de Chile, na provincia de Biobío, na rexión do mesmo nome.
Segundo o censo INE de 2002, a comuna tiña un total de 20.498 habitantes, unha superficie de 765,25 km² e unha densidade de poboación aproximada de 26,79 hab/km².
A súa fundación acontece en 1585, a cidade orixinase inicialmente no antigo forte de San Felipe de Austria, que foi erguido polo gobernador Alonso de Sotomayor, nos arredores onde hoxe se chama o cerro Centinela.
Carpóspora
Etimoloxía
O termo está formado polos elementos carpo- e -spora, ambos os dous derivados das voces do grego antigo καρπός karpós, "froito", e σπoρά sporá', "semente".
Nas rodófitas
No caso concreto das rodófitas, a carpóspora é unha aplanóspora (espora transportada polo vento) diploide producida polas algas vermellas. orixinada nas células terminais dos filamentos resultantes da xerminación dos carpogonios fecundados.
Despois da fecundación, o carpogonio da alga divídese en carpósporas, que xeralmente son o tipo de esporas de maior tamaño (son máis grandes que as bísporas, que son aínda máis grandes que as tetrásporas). A parede do carpogonio rompe entón, liberando as esporas no ambiente.
Dogma 95
O Dogma 95 (Dogme 95) foi un movemento cinematográfico de vangarda iniciado en 1995 polos directores dinamarqueses Lars von Trier e Thomas Vinterberg, que crearon o "Manifesto Dogma 95" e o "voto de castidade" (kyskhedsløfter). No intento de recoller a "pureza" do cinema, lonxe de artificios ou complexidades técnicas. Estas eran regras para crear unha cinematografía baseada nos valores tradicionais de guión, actuación e tema, excluíndo o uso de efectos especiais elaborados ou tecnoloxía, coa esperanza de que a industria dese de novo o poder ao artista como oposición ao estudio. Tras von Trier e Vinterberg uníronse outros directores como Kristian Levring e Søren Kragh-Jacobsen, que formaron o Colectivo Dogma 95 ou Dogme Brethren.
Historia
Lars von Trier e Thomas Vinterberg escribiron e asinaron o manifesto e os seus votos. Vinterberg dixo que os escribiron en 45 minutos. O movemento presentado en París o 13 de marzo de 1995 na conferencia Le cinéma vers son deuxième siècle. O mundo do cinema reunírase para celebrar o centenario desa arte e contemplar o futuro do cinema comercial. Chamado a falar sobre este tema, Lars von Trier lanzou a un público perplexo, panfletos vermellos anunciando o "Dogma 95".
O primeiro filme do movemento (Dogme #1) foi Festen, de Vinterberg, en 1998, que recibiu grandes críticas e gañou o premio do xurado no Festival de Cannes. O actor e director franco-estadounidense Jean-Marc Barr foi o primeiro estranxeiro en dirixir un filme Dogma, Lovers (1999) (Dogme #5). O director galego Juan Pinzás filmou a triloxía Era outra vez (2000), Días de voda (2002) e O desenlace (2005).