cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rocky IV
Rocky IV é un filme estadounidense dirixido, escrito e protagonizado por Sylvester Stallone que foi estreado en 1985. Cuarta parte da saga cinematográfica de Rocky. Estreouse en galego na TVG o 18 de decembro de 2009.
Paolo Bettini
Paolo Bettini, nado o 1 de abril de 1974 en Cecina (Livorno), alcumado Il Grillo (o grilo), é un ciclista italiano, profesional dende 1997 e especialista en espríns.
Rocky IV
Sinopse
Rocky Balboa é un campión de boxeo aclamado que vive na súa mansión e non ten dúbida de que é o número un, pero esta tranquilidade vese alterada cando unha compañía rusa proponlle unha pelexa contra o seu novato Ivan Drago, un boxeador que é medallista de ouro olímpico, que posúe un récord invicto de 100 vitorias afeccionadas e que a base de anabolizantes e outras substancias ten unha puñada moito máis poderosa que a de calquera outro boxeador. O retirado Apollo Creed acepta o combate no canto do seu amigo Rocky para recuperar o seu orgullo como ex campión. No combate, Apollo cae fulminado polos incribles golpes de Drago e morre enriba da lona. Ante este feito, Rocky decide aceptar o combate para vingar a memoria do seu amigo, polo que se traslada a Rusia para adestrar duramente para o combate e derrotar a Drago.
Rally Princesa de Asturias de 2020
O Rally Princesa de Asturias de 2020 foi a 57ª edición de dito rally e a terceira proba da tempada 2020 do Campionato de España de Rallys. Disputouse en Asturias o 24 de outubro de 2020 e o vencedor foi o local José Antonio Suárez.
Paolo Bettini
Traxectoria deportiva
miniatura|esquerda|Paolo Bettini co maillot de campión do mundo Paolo Bettini comezou no ciclismo con 7 anos, colleitando todo tipo de vitorias en carreiras para nenos e rapaces. En 1996, clasifícase da cuarto nos mundiais para afeccionados e ao ano seguinte pasa a ser profesional co equipo MG-Technogym. Ao ano seguinte muda para o Asics-CGA, e ao outro ano para o Mapei, onde militará tres anos. É con este conxunto co que consegue a súa primeira vitoria como profesional, unha tirada do Tour de Romandía.
Rally Princesa de Asturias de 2020
Estaba previsto inicialmente para setembro pero a finais de agosto a Consellería de Sanidade do Principado de Asturias prohibiu a súa celebración. Posteriormente, tras presentarse un novo protocolo, o goberno asturiano aprobou a disputa do rally, programándose este para outubro.
Paolo Bettini
Traxectoria deportiva
En 2000 consegue a súa única vitoria no Tour de Francia e a súa primeira clásica, a Liexa-Bastogne-Liexa. Ao ano seguinte consegue o subcampionato do mundo en estrada, antes de trocar para o equipo belga do Quick-Step. Gañou tres veces consecutivas a Copa do Mundo de ciclismo (2002, 2003 e 2004), de xeito que é o único ciclista que conseguiu tal mérito. O 14 de agosto de 2004 gañou a medalla de ouro nos Xogos de Atenas na proba de ciclismo en estrada masculina.
En 2006 consegiu finalmente o título mundial de ciclismo en estrada, ademais do título italiano, que xa obtivera por primeira vez en 2003.
Vida persoal
Está casado e ten unha filla. Tiña un irmán chamado Sauro, tamén ciclista, que faleceu nun accidente de estrada o 3 de outubro de 2006.
Sitio de Leningrado
miniatura|Habitantes de Leningrado na procura de auga.|271x271px O sitio de Leningrado foi unha acción militar alemá durante a segunda guerra mundial encabezada por von Lebb, que buscou inicialmente apoderarse da cidade de San Petersburgo (por entón Leningrado). Os soviéticos construíron unha intricada defensa ao redor da cidade, camuflaron edificacións históricas con redes que impedían determinar o seu perfil e chegaron a colocar explosivos por todo o subsolo para voar a cidade se era tomada, incluíndo a inimigos e poboación civil. Pero Hitler, ante a perspectiva de ter que manter a unha poboación inimiga de máis de 3 000 000 de habitantes. instruíu que fose sitiada e se deixase morrer a poboación por fame e frío. O sitio durou case 900 días, dende o 8 de setembro de 1941 ata o 18 de xaneiro de 1944. A poboación rusa sitiada foi sometida á máis incrible loita pola supervivencia, o esgotamento dos alimentos levou a parte da poboación a realizar actos de antropofaxia nun momento no que proliferaba o mercado negro, ao que non todos podían acceder. Familias enteiras morreron de frío e fame nos seus fogares; os orgullosos habitantes desta outrora cidade cultural deron conta tanto de pombas, coma de gatos e ata ratas. A cidade estivo a piques de perecer se non fose porque se estableceu un corredor a través do conxelado lago Ladoga, por onde chegaba unha escuálida axuda aos sitiados. Os mortos ata ser liberada a cidade superaron a cifra extraoficial de 2 200 000.
Antecedentes
Os desexos de Hitler de desterrar o comunismo e a raza eslava de Europa víronse reflectidos na Operación Barbarroxa, que consistiu na invasión da Unión Soviética en xuño de 1941 por tres xigantescos grupos de exércitos (Norte, Centro e Sur). O grupo do Norte debía tomar Leningrado e logo esperar a chegada do grupo do Centro antes de avanzar contra Moscova. Aínda que o Alto Mando Alemán (OKW) pensaba que esta última cidade era máis importante que Leningrado, segundo o historiador Mijail Frolov, Hitler pensaba que a conquista desta neutralizaría para sempre á frota do Báltico, permitindo o libre transporte de ferro dende Suecia ata Alemaña. Ademais, sendo Leningrado o berce da Revolución rusa, a toma desta sería un duro golpe á moral da nación bolxevique. Hitler non era o único que quería ver Leningrado caer, en 1939 a Unión Soviética intentara invadir Finlandia, ao negarse esta a ceder parte do seu territorio para salvagardar a Leningrado (ver Guerra de Inverno). Os fineses defendéronse exitosamente propinando ás cinco veces maiores forzas invasoras unha vergonzosa derrota na batalla de Suomussalmi. Aínda que eventualmente os rusos lograron penetrar a fronteira, tiveron que conformarse con anexarse unhas porcións do territorio finés ao redor do Lago Ladoga, en lugar do país enteiro. Con todo, os fineses empezaron a armarse de novo, coa intención de vingarse no futuro. Cando Hitler invadiu a Unión Soviética, inmediatamente Finlandia firmou unha alianza con Alemaña, coa intención de recuperar os territorios perdidos (ver Guerra de Continuación).
Invasión das forzas do Eixe
miniatura|300 px|esquerda|Situación da [[Fronte Oriental (Segunda Guerra Mundial)|Fronte Oriental durante o inicio do cerco de Leningrado]] Rapidamente os exércitos da Wehrmacht chegaron aos arredores de Leningrado. O 20 de agosto, a vía ferroviaria directa entre a cidade e a capital foi cortada; dez días despois a comunicación ferroviaria desapareceu completamente. No outono, os invasores achegáronse demasiado ao río Neva, neutralizando a única estrada que lle quedaba á cidade, e facendo extremadamente perigoso o transporte polo río. O 1 de setembro as primeiras pezas de artillería empezaron a caer dentro da cidade e unha semana despois a comunicación por terra foi cortada. O 15 de setembro a cidade foi completamente cercada e a conta regresiva a unha das peores fames da historia empezou. Case ao mesmo tempo, os fineses empezaron a invadir dende o norte, reconquistando o istmo de Carelia para agosto de 1941. Con todo, detiveron o seu avance cara a Leningrado na antiga fronteira de 1939. Cando o alemán Alfred Jodl premeu ao xeneral finés Carl Gustaf Mannerheim para que bombardease Leningrado e lanzase a súa artillería contra a cidade, este negouse, asegurando que o seu único obxectivo era recuperar o territorio perdido na Guerra de Inverno. En efecto, ningún ataque finés caeu sobre Leningrado durante a guerra. Malia que España non entrou oficialmente na guerra, proporcionou a Alemaña tropas voluntarias na chamada División Azul, co obxectivo de loitar contra o comunismo. Durante o cerco de Leningrado, esta división formou parte do XVI Exército Alemán, provocando enormes perdas aos soviéticos no intento destes de romper o cerco na Batalla de Krasny Bor. A ferocidade con que a División Azul fixo fronte á turrada soviética, provocou o fracaso da Operación Estrela Polar, unha grande ofensiva posterior para romper o sitio. Entre outubro de 1941 e agosto de 1942 serviron nos arredores de Novgorod, e logo serviron ao sueste do cerco, ata outubro de 1943. Logo da catástrofe alemá de Stalingrado, os españois foron enviados ao sur de Rusia, para daquela ser retirados definitivamente. Pola súa banda, ao iniciarse a agresión xermana, as autoridades soviéticas obrigaron os civís a cavar trincheiras, construír refuxios, reforzar fortalezas, colocar arames de pugas etc. Ademais, cando a cidade foi cercada, os soviéticos déronse conta de que só tiñan provisións para dous meses para os 2 millóns 900 mil habitantes, polo que resultou imperativo a construción dunha nova estrada para o transporte de provisións.
O Camiño da Vida
Para finais de outubro de 1941 a situación xa era desesperante. Aínda que os defensores soviéticos ao mando do Mariscal Gueorgui Zhukov mantiñan baixo control os alemáns, os efectos da fame xa se estaban sentindo na poboación. Esta empeorou ao capturarse Tikvin, a cidade rusa de onde saían os convois con provisións a Leningrado. Miles de traballadores morreron na construción dunha nova estrada, que non serviu de moito, porque Tikvin foi recuperada tres días despois do remate da nova vía. Finalmente, o 20 de novembro dese mesmo ano, o chamado Camiño da Vida foi construído a través das fráxiles capas de xeo do Ladoga, sen que isto significase que a falta de alimento na cidade acabase.
Situación na cidade
Ademais da fame, a falta de combustible coincidiu cun dos peores invernos que viviu esta cidade, morrendo miles de civís de frío. Ao comezo do ataque a Leningrado, previndo un prolongado asedio, as autoridades diminuíron as racións alimenticias diarias a 600 gramos de pan para os obreiros, 400 gramos para os empregados e 300 gramos para os nenos e non traballadores. Debido á falta de adecuadas defensas aéreas, un monte considerable de grans e fariña foi destruído en setembro. Ademais non se tomou a previsión de clausurar os restaurantes, que malgastaron comida que sería necesitada urxentemente pouco despois. O 12 de setembro foi declarado que os grans e a carne só durarían 35 días, mentres que o azucre duraría 60 días. De modo que as racións foron reducidas aínda máis: 500 gramos para os obreiros, 300 para os nenos e empregados, e 250 gramos para os non traballadores. Como isto non era suficiente, a frota do lago Ladoga enviou provisións, sendo a maioría afundida polos cazas alemáns. Con todo, a fame obrigou os soviéticos a enviaren mergulladores a rescatar o que puidesen. Ante a falta de carne, moéronse 2 mil toneladas de tripas de cordeiro que foron atopadas nos portos. Ademais, o Instituto Científico de Leningrado creou unha especie de fariña sintética a base de cunchas e cascas, complementada con serradura. Isto non foi suficiente, e ao final do ano a poboación consumía o dez por cento das calorías indispensables, morrendo miles por malnutrición. Debido á falta de combustible, o transporte público desapareceu, ao mesmo tempo moitas fábricas pecharon. Soamente os edificios militares tiñan dereito ao uso da enerxía, aínda que de forma limitada. A desesperación dos habitantes para non morreren conxelados obrigounos a queimar a biblioteca da cidade, de 200 anos de antigüidade, marcando profundamente a memoria colectiva da, ata entón, capital cultural de Rusia. Logo da guerra foi atopado o diario de Tania Savicheva, unha nena de 11 anos, que narra de forma brutalmente simple, como un por un todos os membros da súa familia morren de fame, ata que ela queda soa, aínda que ao final ela morre tamén. Devandito diario foi utilizado como evidencia polos aliados para xulgar os militares alemáns encargados do cerco a Leningrado logo da guerra (Xuízos de Nuremberg). Durante o cerco, o compositor ruso Dimitri Shostakovich compuxo a súa Sétima Sinfonía, tamén coñecida como a Sinfonía de Leningrado, demostrando a actitude valente dos habitantes da cidade baixo condicións extremas. Hoxe en día os sobreviventes repiten orgullosos: “Troia caeu, Roma caeu, Leningrado non caeu.”
Contraataque soviético
miniatura|esquerda|200 px|Avións fineses coa [[esvástica voan entre a fronteira fino-soviética]] Os intentos errados de 1941 e 1942 de levantar o cerco convenceron os militares soviéticos de que aínda non estaban dadas as condicións para un contraataque. O 12 de xaneiro de 1943, levouse a cabo a Operación "Iskra" (en ruso, "faísca" ), que implicaba ataques coordinados desde as frontes de Volchov e Leningrado. Logo de fortes batallas, os soviéticos expulsaron aos alemáns das súas fortificacións ao sur do lago Ladoga, e o 18 de xaneiro as dúas frontes atopáronse, formando unha soa que permitía o paso limitado de provisións a través dun estreito corredor. Isto non significaba que o cerco fose levantado. O 10 de febreiro de 1943 prodúcese nos arrabaldes de Leningrado o máis sanguento feito no que interveu a División Azul: A batalla de Krasni Bor, onde 5 600 soldados da División Azul fixeron fronte a un total de 4 divisións soviéticas (44 000 infantes) e dous rexementos acoirazados con máis de 100 carros de combate. Prodúcense case 4 000 baixas entre os españois, pero conséguese deter o avance facendo fracasar a ofensiva soviética e causando entre 11 000 e 14 000 baixas ao Exército Vermello. Preto de 300 españois caeron prisioneiros. O 14 de xaneiro de 1944, a Fronte de Volchov ao mando de Kirill Meretskov e a Fronte de Leningrado ao mando de Leonid Govorov atacaron de novo, con todo, esta vez o exército alemán era unha sombra do que fora, e en cuestión de días o 18º exército alemán foi varrido das portas de Leningrado, sendo levantado o cerco finalmente. O 10 de xuño, as forzas soviéticas atacaron desde ambas as beiras do lago Ladoga aos finlandeses, facéndoos retroceder ata a fronteira de 1939, conscientes da súa inminente derrota, e desexando evitar unha masacre dentro do chan finés. Os líderes fineses asinaron un segundo armisticio coa Unión Soviética o 4 de setembro de 1944. O xeneral alemán Lothar Rendulic, a cargo das tropas alemás estacionadas en Finlandia, tivo que escapar abríndose paso a través do país, atacando a civís como represalia pola deserción finlandesa.
Resultados
A cifra oficial de mortes é de 700 000 civís, a maioría de frío e fame. Fontes independentes aseguran que morreron entre un millón e medio e dous millóns de civís. A maioría dos mortos atópase no cemiterio Piskarevskoye. Hoxe en día pódense apreciar lotes baleiros en San Petersburgo, nome actual de Leningrado, sinalando o violento pasado da cidade. Leningrado recibiu o título de Cidade Heroica en 1945.
Juan Lembeye
Juan Lembeye Lartaud, nado en Ferrol en 1816 e finado en Culleredo en decembro de 1889, foi un naturalista e ornitólogo galego.
Traxectoria
Nado en Ferrol no seo dunha familia tradición liberal e orixe francesa, aínda que, pola súa nai, tiña tamén orixe galega, a familia Villardefrancos, que se instalara no pazo actualmene coñecido como pazo de Lembeye.
Emigración a Cuba
dereita|miniatura|[[Arenaria interpres de Aves de la Isla de Cuba]]
Emigrou a Cuba na década de 1830, permanecendo na illa ata os anos 1860.
Na Habana abriu unha Academia de Comercio pero, interesado pola zooloxía, estuda a fauna da illa, relacionándose cos naturalistas e intelectuais alí residentes. En 1850 publicou a súa obra Aves de la Isla de Cuba, no que descobre para a ciencia catro novas especies. Dito libro é único polas súas ilustracións de aves publicado en Cuba (a maioría dos 38 debuxos foron copiados de The Birds of America, publicado dez anos antes por Audubon).
Algúns destes gravados foron encontrados en 2011 nun contedor de lixo de Santander por un mestre de primaria que, tras saber a súa procedencia, cedeu dous deles ao concello de Culleredo, e hoxe exhíbense na Aula de Natureza radicada no xardín botánico que leva o seu nome no paseo marítimo da localidade.
Mantén correspondencia con científicos de moitos países, e entre os seus colegas estiveron o ornitólogo cubano de orixe alemá Juan Cristóbal Gundlach e Víctor López Seoane. Foi Gundlach o que lle cedeu a honra de publicar no seu libro a primeira descrición do paxaro mosca zunzuncito, Mellisuga helenae.
Prosegue cos seus traballos, dedicándose despois á recolección de insectos. Parte da súa colección destes animais gárdase na Casa das Ciencias da Coruña.
Entrada en política
Antes de 1863 regresa a Galicia establecéndose en Culleredo, onde é elixido concelleiro ese mesmo ano. En 1868 é elixido alcalde de Culleredo, permanecendo nese cargo ata 1871. En 1889 volve a ser elixido alcalde pero unha grave enfermidade acaba coa súa vida en decembro dese mesmo ano.
O concello de Culleredo deulle o seu nome á Aula da Natureza que se atopa no Xardín botánico Ría do Burgo e a unha rúa na parroquia de Culleredo.
Divulgador agronómico
Dedícase a diferentes investigacións no mundo da agronomía estudando as enfermidades do trigo, os novos fertilizantes, as sulfatacións etc.
Na Revista Económica de 1862-1863 menciónase que está experimentando nas súas explotacións en Culleredo unha munxidora mecánica traída de Inglaterra por Emilia Pardo Bazán.
Destes estudos e investigacións publica dous libros, La caries, inoculación esporádica de los trigos y medio de evitarla, publicado en 1876 e Consideraciones y consejos agrícolas para mejorar las cosechas de trigo en Galicia y perfeccionar los abonos, en 1885. Tamén se encarga de ensinar como mellorar as colleitas ós agricultores da comarca.
Descubertas
Lembeye describiu por primeira vez, entre outras, as especies
Epónimo
Juan Cristóbal Gundlach dedicouille o nome científico do sinsontillo ou tacuarita cubano, Polioptila lembeyei, paxaro da familia dos polioptílidos.
Abreviatura
A abreviatura Lembeye emprégase para indicar a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Octógono
150px|miniatura|dereita|Octógono regular. Un octógono é un polígono de 8 lados. Un octógono regular é aquel que ten os lados iguais na súa lonxitude e os seus ángulos internos miden o mesmo.
Construción
Un octógono pódese construír cunha regra e un compás. Para facelo só hai que seguir os pasos que se indican na imaxe animada. frame|centro
22ª edición dos Óscar
A 22.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 23 de marzo de 1950 no RKO Pantages Theatre dos Ánxeles. O mestre de cerimonias foi Paul Douglas. Foi a última edición na que todos os candidatos ao mellor filme foron en branco e negro.
Giannis Antetokounmpo
Giannis Sina Ugo Antetokounmpo, nado o 6 de decembro de 1994 en Sepolia, Atenas, é un xogador grego de baloncesto profesional que xoga nos Milwaukee Bucks da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria
Antetokounmpo comezou nas categorías inferiores do Filathlitikos en Grecia, e debutou de forma profesional co primeiro equipo na tempada 2012-13, na segunda división grega.
Fernando Sarabia
miniatura|200px|Sepulcro de Fernando Sarabia no [[Cemiterio de San Amaro de Pontevedra.]]
Fernando Sarabia Zuazo, nado en 1781 e finado en Pontevedra o 15 de setembro de 1849, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Coronel de Artillería. Foi alcalde de Pontevedra, deputado a Cortes en representación do Reino de Galicia en 1822 e deputado provincial. Casou con Luisa Pardo Osorio e foi pai de Isabel Sarabia Pardo, que casou con Joaquín Baeza Nieto.
Bieito II, papa
Bieito II, nado en Roma no século VII e finado na mesma cidade o 8 de maio de 685, foi papa da igrexa católica desde o 26 de xuño de 684 ata a súa morte.
Traxectoria
Posiblemente foi membro da familia dos Savelli. De novo foi á schola cantorum, onde destacou polo seu coñecemento das sagradas escrituras e pola súa voz. Foi nomeado cardeal o 5 de decembro de 680 polo papa Agatón.
Antigamente os bispos de Roma eran elixidos polo clero e o pobo da cidade. O emperador cristián, como cabeza do pobo, debía dar o seu consentimento. Porén, o traslado da sede do imperio a Bizancio supuxo ter que esperar por este consentimento. Aínda que foi elixido papa en agosto de 683 non foi consagrado até o 26 de xuño de 684, era preciso o o consentimento do emperador Constantino IV. Foi o último papa que debeu esperar por este consentimento, pois segundo o Liber Diurnus Romanorum Pontificum logrou que o emperador proclamase un decreto polo que se substituía a confirmación imperial pola confirmación do exarca de Rávena, moito máis áxil pola proximidade a Roma. De forma simbólica, Bieito II adoptou dous fillos de Constantino, Xustiniano e Heraclio.
Procurou que os bispos de Hispania subscribisen os decretos do Terceiro concilio de Constantinopla (anos 680-681) para reprimir o monotelismo e para levar a cabo a submisión aos decretos de Macario, o bispo deposto de Antioquía.
Durante o seu pontificado restauráronse numerosas igrexas en Roma. Tras a súa morte foi soterrado na basílica de San Pedro.
Foi canonizado en 1964 por Paulo VI. O seu santoral celébrase o 7 de maio.
Serxio I, papa
miniatura|Serxio I Serxio I (Palermo – 8 de setembro de 701) foi Papa da Igrexa católica desde o 15 de decembro de 687 ata a súa morte.
A súa familia era orixinaria de Antioquía en Siria. Entrou na vida clerical moi novo, vivindo en Roma. Á morte do papa Conon reábrense as tensións no seo da Igrexa: o clero romano elixiu papa ao arquidiácono Pascual e a milicia romana elixía o presbítero Teodoro.
Pero, co apoio de Xoán II, exarca de Rávena, consagrouse a Serxio I como Papa e conseguiu poñer fin ao cisma, non sen ser acusado de simonía por pagar ao exarca para ser elixido papa. Durante o seu pontificado celebrouse en Constantinopla (691-692) un concilio convocado polo emperador Xustiniano II, coñecido como o Segundo Concilio Trullano e que non foi recoñecido polo Papa o que provocou o enfrontamento entre o papado e o Imperio Bizantino. Serxio I introduciu o Agnus Dei na misa.
Dagonet
Dagonet é o nome dun dos cabaleiros da corte do Rei Artur na lenda artúrica, membro dos Cabaleiros da Táboa Redonda. Nalgunhas versións da historia é simplemente un bufón que a modo de broma é nomeado cabaleiro, mentres que noutras é realmente un valente guerreiro. En Le Morte D'Arthur, de  Thomas Malory, aparece na primeira versión, mentres que na adaptación cinematográfica de 2004 King Arthur, o personaxe, (interpretado por Ray Stevenson), aparece como un bravo e abnegado guerreiro cuxa capacidade de autosacrificio salva ó resto dos cabaleiros de Artur.
Na obra de Alfred, Lord Tennyson, Idylls of the King, "Sir" Dagonet aparece no "Último Torneo", "The Last Tournament." O bufón é o único da corte que podía prever o castigo que caería sobre o reino. Burlándose da falta de fe por parte dos cabaleiros que romperon os seus votos, declara que mentres que Arturo e el poden escoitar a música do plan de Deus, eles non poden.
Actual
A pañabra actual pode referirse a:
Soremo kitto shiawase
"Soremo kitto shiawase" (それもきっとしあわせ) o single número 27 da cantante xaponesa Ami Suzuki, lanzado o 14 de marzo do ano 2007 baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura. Trátase do terceiro de tres singles con colaboracións lanzados semanalmente. Neste single, Ami colaborou por primeira vez con Kirinji. Deste single lanzáronse un número limitado de copias.
William Powell
William Horatio Powell, nado en Pittsburgh (Pensilvania) o 29 de xullo de 1892 e finado en Palm Springs (California) o 5 de marzo de 1984 foi un actor estadounidense.
Traxectoria
Fillo único, Powell amosou axiña aptitudes para a interpretación. En 1907 marchou coa súa familia a Kansas City, Missouri, onde se graduou no instituto. Os Powell vivían a poucos quinteiros de distancia dos Carpenters, cuxa filla Harlean tamén triunfou en Hollywood co nome de Jean Harlow, mais ela e Powell non se coñeceron ata que xa eran actores recoñecidos.
Tralo instituto Powell marchou a Nova York para entrar na American Academy of Dramatic Arts con 18 anos. En 1912, xa graduado traballou en vodevís. Tras varias experiencias con éxito en Broadway comezou a súa carreira cinematográfica en 1922.
O papel máis famoso de Powell foi o de Nick Charles en seis filmes da serie Thin Man, comezando con The Thin Man en 1934, baseados na novela de Dashiell Hammett. O papel de Nora, a súa dona, foi interpretado por Myrna Loy. A parella, unha das máis prolíficas de Hollywood, apareceu en catorce filmes xuntos.
En 1935 coincidiu con Jean Harlow en Reckless, comezando un romance con ela. Porén, Harlow morreu de uremia en xuño de 1937 antes de poder casar. Ese mesmo ano foille diagnosticado un cancro, dous feitos que lle provocaron non aceptar moitos papeis. Powell someteuse a cirurxía e a un tratamento experimental con radio e o curou en dous anos.
A carreira de Powell diminuíu considerablemente na década de 1940, a pesar de lograr en 1947 a súa terceira candidatura ao Oscar ao mellor actor por Life with Father. O seu último filme foi Mister Roberts (1955), con Henry Fonda, James Cagney e Jack Lemmon. A pesar das numerosas ofertas para volver ao cinema, rexeitounas todas, feliz no seu retiro.
Powell faleceu dun fallo cardíaco o 5 de marzo de 1984, aos noventa e un anos.
Baía de Baffin
dereita|miniatura|Baía de Baffin, entre Nunavut, Canadá e Groenlandia. A baía de Baffin (francés: Baie de Baffin) é un mar entre os océanos Atlántico e Ártico. Mide uns 1130 km cruzando de norte a sur. Non é navegable a maior parte do ano por mor da presenza de innumerable cantidade de icebergs.
Historia
En 1585 o explorador británico John Davis foi o primeiro europeo en entrar á baía. William Baffin fixo cinco viaxes ao océano Ártico e alcanzou a baía de Baffin en 1616. Durante estas viaxes foi probado que o Paso do Noroeste non estaba no área da baía de Hudson.
Situación
A baía de Baffin é un brazo de auga do océano Ártico flanqueado pola Illa de Baffin no oeste, Groenlandia no leste, e na Illa de Ellesmere no norte. Conecta ao atlántico por estreito de Davis, e ao Ártico por varias canles estreitas do estreito de Nares. É unha extensión do noroeste do Atlántico Norte e o mar do Labrador.
Vida silvestre
Preto de 120.000 baleas Beluga viven na baía de Baffin, comendo pequenos peixes e crustáceos. Están en perigo de ser atrapadas no xeo con facilidade e isto representa outro problema de índole ambiental.
Castiñeiras, Albixoi, Mesía
Castiñeiras é un lugar da parroquia de Albixoi no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes. Tiña 6 habitantes no ano 2021 segundo datos do INE dos cales 2 eran homes e 4 eran mulleres.
Dodecágono
dereita|miniatura|150px|dodecágono regular
Un dodecágono é un polígono de doce lados. Un dodecágono regular é aquel dodecágono que ten tódolos seus lados da mesma lonxitude e tódolos seus ángulos interiores miden 150º. A área "A" dun dodecágono vén dada pola expresión:
Construción
Un dodecágono regular pódese construír cunha regra e un compás. Na animación seguinte amósase unha das formas existentes para construír un decágono. centro|
Radioloxía
miniatura|Exame dunha radiografía
A radioloxía é a especialidade médica que se ocupa de xerar imaxes do interior do corpo mediante diferentes axentes físicos (raios X, ultrasóns, campos magnéticos, entre outros) e de empregar estas imaxes para o diagnóstico e, en menor medida, para o prognóstico e o tratamento das doenzas. Tamén é chamada xenericamente radiodiagnóstico ou diagnóstico por imaxe.
A radioloxía debe distinguirse da radioterapia, que non emprega imaxes, senón que emprega directamente a radiación ionizante (raios X de maior enerxía que os empregados para diagnóstico, e tamén radiacións doutro tipo) para o tratamento das doenzas (por exemplo, para deter ou frear o crecemento dos tumores que son sensibles á radiación).
Técnicas máis empregadas
miniatura|Realización dunha mamografía.
Comité Olímpico das Illas Caimán
O Comité Olímpico das Illas Caimán (en Cayman Islands Olympic Committee) é o organismo encargado da representación das Illas Caimán nos Xogos Olímpicos, así como nos Xogos da Commonwealth. Foi fundado en 1973 e foi recoñecido polo COI (Comité Olímpico Internacional) en 1976. Donald McLean, quen competiu nos Xogos Olímpicos de 1996, converteuse no presidente do comité en 2005.
Pánico
miniatura|336px|[[Pánico bancario no Banco Seamen's Savings' durante o Pánico de 1857.]] O pánico é un sentimento de medo e ansiedade. É un medo repentino e unha ansiedade sobre eventos anticipados.
O termo procede do grego Panikós (πανικός). En realidade, a expresión completa é "terror pánico". Provén da situación de medo que lle agradaba crear ao semideus grego Pan, que adoitaba aparecerse nas encrucilladas de camiños aos viaxeiros. Fisicamente era parecido a un fauno, con cornos e extremidades inferiores de cabra. A súa imaxe é a que deu lugar á iconografía cristiá do demo. Precisamente por iso, cristianizándose unha tradición anterior, adoitábanse erexir na Idade Media cruceiros ou cruces de pedra cunha pequena capela para a Virxe, nas encrucilladas.
Rancid
Rancid é unha banda estadounidense de punk rock procedente de Berkeley (California) e formada no ano 1991. Creada por Tim Armstrong e Matt Freeman, que tocaran anteriormente na influente banda de ska punk Operation Ivy, Rancid é considerada (xunto con The Offspring e Green Day) unha das bandas que revitalizaron o interese do gran público polo punk rock nos Estados Unidos a mediados dos anos 90. A diferenza dos outros grupos mencionados, Rancid permaneceu nun selo independente e continúa tendo un son moito máis clásico con temática máis política, conectada así ás súas raíces do underground. As cancións de Rancid reflicten a súa forte postura de esquerdas, a súa aversión aos grandes selos e o seu descontento co elitismo punk.
Rancid está composto por Armstrong na guitarra e voces, Freeman no baixo e voces, Lars Frederiksen na guitarra e voces e Branden Steineckert na batería. A banda creárona Armstrong, Freeman e o antigo batería Brett Reed, que deixou o grupo no ano 2006 sendo substituído por Steineckert. Frederiksen uniuse a Rancid en 1993, cando a banda buscou un segundo guitarrista.
Ata a data Rancid leva editados sete álbums de estudio, un álbum compartido, un recompilatorio, dous EPs, unha serie de álbums ao vivo só vendidos online e ten aparecido nun bo feixe de discos colectivos. Levan vendidos ao redor dos 4 millóns de discos en todo o mundo, sendo a banda de punk rock independente de máis éxito de todos os tempos. O grupo acadou a fama en 1994 grazas ao seu segundo álbum, Let's Go, que tiña o sinxelo "Salvation". No ano seguinte, Rancid editou o seu traballo máis famoso, ...And Out Come the Wolves, de onde se sacaron os seus sinxelos máis coñecidos, "Roots Radicals", "Ruby Soho" e "Time Bomb". Os seus seguintes tres álbums,  Life Won't Wait, Rancid e Indestructible foron aclamados pola crítica, pero non tiveron tanto éxito. O seu último traballo de estudio, Trouble Maker foi lanzado en xuño do ano 2017.
Antonio Vázquez
O nome Antonio Vázquez pode referirse, entre outros, a:
Aveiro
miniatura|90px|dereita|Brasón de Aveiro Aveiro é unha cidade portuguesa, capital do Distrito de Aveiro, na rexión Centro e subrexión do Baixo Vouga, situada a cerca de 58 km ao Norte de Coímbra. A cidade sitúase na desembocadura do río Vouga, que formará pouco despois a ría de Aveiro.
É un municipio territorialmente descontinuo, visto que comprende algunhas illas na Ría de Aveiro, e unha porción da península costeira con case 25 km de extensión que pecha a ría polo Occidente.
Freguesías do concello
miniatura|Mapa das freguesías de Aveiro. O concello de Aveiro consta de 10 freguesías:
Véxase tamén
Ligazóns externas
El Miliciano Rojo
El Miliciano Rojo foi unha publicación periódica semanal de inspiración comunista que se editou en Barcelona en 1936 e 1937 durante a Guerra Civil española, órgano do Cuartel das Milicias Carlos Marx.
Bougnang Vorachit
Pertence ao Partido Popular Revolucionario de Laos.
Kele Okereke
Kele Okereke, nado o 13 de outubro de 1981, é o vocalista e guitarrista da banda de rock inglesa Bloc Party.
El e Russell Lissack formaron Bloc Party e despois recrutaron a Gordon Moakes e a Matt Tong, respectivamente no baixo e na batería.
Main Tower
A Main Tower é un rañaceos que se atopa no centro da cidade de Frankfurt, no estado alemán de Hessen. Recibe o seu nome do río Main, que atravesa Frankfurt. A súa altura máxima é de 240 metros (200 sen contar a súa antena). É o cuarto edificio máis alto de Alemaña e de Frankfurt, empatado co Tower 185. Tamén é o único rañaceos da cidade que conta cun observatorio de acceso público.
A estrutura componse de dúas torres conectadas. A máis pequena ten forma de prisma e un deseño típico de edificios da década de 1970. A meirande ten forma circular cunha fachada de cristal azul.
Julio Medem
Julio Medem, nado en Donostia o 21 de outubro de 1958, é un director de cinema e guionista vasco.
Traxectoria
Naceu o 21 de outubro de 1958 en Donostia. Desde pequeno empeza a xogar coa cámara superoito que esconde o seu pai, e roda escenas cotiás que teñen como protagonista á súa irmá Ana. Aínda que se licencia en medicina e cirurxía xeral, nunca abandona a súa gran paixón: o cine. O seu primeiro traballo é no diario "La voz de Euskadi", onde colabora como crítico cinematográfico. Tras algunhas colaboracións en publicacións varias, roda finalmente as súas primeiras curtas en superoito.
Logo de traballar nalgunhas obras como El jueves pasado (1977) ou Si yo fuese poeta (1981), lánzase a rodar por primeira vez en 35 mm. Patas en la cabeza (1985), producida por Luís Campoy e o propio Medem, consegue gañar o Premio de Cine Vasco e o Certame Internacional de Cine Documental e Curtametraxe de Bilbao. Neste mesmo certame, pero un ano máis tarde, gaña o Premio Telenorte coa súa galardoada curtametraxe Las seis en punta (1987).
Desde ese ano, Medem traballa como axudante de dirección, montador e guionista, e dedícase por completo ó cine. En 1988 escribe e dirixe a mediometraxe Martín (1988), producido por Elías Querejeta, ao que lle segue outra película sobre a Segunda Guerra Carlista. O seu salto á longametraxe faio con Vacas (1992), unha orixinal historia que merece o Goya á Mellor Dirección Novel, ademais de diversos galardóns nos festivais de Toquio, Turín e Alexandría.
En 2000 falece a súa irmá Ana nun accidente de tráfico, pintora de profesión, que se dirixía a inaugurar unha exposición súa. Este feito serviu para que en 2007 estrease a película Caótica Ana.
Nicéforo Brienio, o Vello
Nicéforo Brienio era un xeneral bizantino do século XI. Foi o fillo máis vello de Nicéforo Brienio.
Traxectoria
Ingresou no exército baixo as ordes de seu pai no reinado de Romano IV Dióxenes do que foi irmán adoptivo. Apreciado pola súa intelixencia e rectitude, participou xunto ao emperador na súa última campaña contra os selxúcidas en 1071, data na que obtivo o título de magistros e Duque de Dirraquio (Dux de Dyrrachium). Esmagou o levantamento eslavo de 1072 e foi o representante máis distinguido da aristocracia militar bizantina na área europea do imperio. En novembro de 1077 entrou como emperador en Adrianópole, a súa cidade natal, e desde alí enviou forzas contra as murallas de Constantinopla. O seu alzamento coincidiu co do seu homónimo Nicéforo Botaniates en Asia Menor, quen lle tomou a dianteira e fíxose coa capital en marzo de 1078, forzando a renuncia de Miguel Parapinaces. A súa rebelión foi sufocada pouco despois por Aleixo Comneno, naquel momento un dos xenerais de Botaniates. Foi cegado entre abril e maio de 1078 e morreu c. 1095.
Mishima, Shizuoka
Mishima (三島市, みしまし, Mishima-shi) é un concello da prefectura de Shizuoka no Xapón. Está situado ao leste da rexión de Tōkai, ao sur-leste da rexión de Chūbu e ao leste da prefectura, no centro da illa de Honshū. Ten 62,13 km² de superficie e unha poboación de 111.999 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 1.800 h/km².
O concello de Mishima limita cos concellos de Numazu, de Shimizu, de Nagaizumi, de Susono, de Kannami (son da prefectura de Shizuoka); e de Hakone (da prefectura de Kanagawa).
Batalla de Pedroso
A batalla de Pedroso foi unha batalla que ocorreu o 17 de febreiro ou o 18 de xaneiro de 1071 entre as tropas de Nuno II Menendiz, conde de Portucale e o exército de García II, rei de Galiza en Pedroso, preto da freguesía de Mire de Tibães (hoxe no concello de Vila Nova de Gaia). Os portugueses foron derrotados e o conde Nuno caeu no campo de batalla. A batalla de Pedroso puxo fin á existencia do Primeiro Condado de Portugal, fundado en 868 por Vimara Pérez, e o seu territorio foi incorporado ao Reino de Galiza.
Antecedentes
Trala morte de Fernando I en 1065 os seus tres fillos entraron en conflito pola herdanza do seu pai, dividindo o reino en tres diferentes posesións. O máis novo deles García, que tomou posesión de Galiza, reclamou o territorio do condado portucalense. García fundamentaba as súas declaracións co feito de que a súa avoa Elvira Méndez, a muller do rei Afonso V era a filla maior do quinto conde de Portucale Mendo Gundisalviz, e a avoa de Nuno II Ilduara era a filla menor de Mendo. García cría que tiña máis dereitos para posuír o condado que Nuno, pero Nuno, conde de Portocale, señor de Nogueira, Gualtar, Barros, etc., cría que posuía o condado por dereito, xa que era descendente do primeiro conde, Vimara Pérez. O Condado de Nuno Mendes ocupaba amplos territorios desde o río Mondego no sur ata as ribeiras do Limia no norte, representando territorialmente a metade de todo o Reino de Galiza nese momento.
García comezou a actuar inmediatamente, cambiando o seu título oficial por “Rei de Galiza e Portucale”, convertendo a García no primeiro en declararse rei de Portugal. Comezou a intervir activamente nos asuntos portucalenses, en 1071 o rei foi a Braga para asistir á constitución da arquidiocese e á consagración do bispo Pedro. Neste momento, o conde Nuno decidiu unha rebelión aberta. É difícil dicir por que Nuno Mendes escolleu este momento para o levantamento, o rei estaba acompañado do seu exército, ademais, todos os nobres fieis a García estaban en Braga, o veciño do sur de Portucale o conde de Coímbra Sisnando Davídiz, mozárabe, comandante de Fernando o Magno, que podería ter cambiado o equilibrio de poderes, mantivo a neutralidade a favor de Galiza.
A mediados do inverno de 1071, García recibiu a noticia de que o conde Nuno se dirixía cara á cidade de Braga cun destacamento de cabaleiros leais a el. A dirección do golpe foi escollida polo conde Nuno non por casualidade, ademais de que Braga tiña unha grande importancia política e relixiosa para os portucalenses, a cidade era presa fácil, xa que non estaba fortificada. Nas inmediacións había dous castelos fortificados que protexían os accesos aos arrabaldes da cidade, pero a propia cidade non contaba con murallas nin outras estruturas defensivas, ao non ter forzas suficientes para asediar fortalezas, o conde esperaba conseguir a vitoria nas estreitas rúas da cidade co apoio dos veciños leais. Ante estas circunstancias, o rei García abandonou Braga para enfrontarse ao inimigo, situado á beira do río Cávado. Na mañá do 17 de febreiro de 1071, os opositores reuníronse nun campo preto da vila de Quinta de Pedroso (no territorio da moderna freguesía de Parada de Tibães), no dominio do mosteiro de Tibães.
O curso da batalla
O conde Nuno, recibindo a noticia de que os galegos lle bloqueaban o camiño cara á cidade, decidiu atacar inmediatamente ao inimigo, contando coa forza e a experiencia dos seus cabaleiros, as crónicas relatan que a batalla durou varias horas, o campo cuberto de cadáveres acabou por converterse nun gran lago vermello de sangue, esta imaxe poética é improbable, dadas as forzas menores dos dous bandos, moi probablemente a batalla foi limitada a un só ataque dos portugueses, durante o cal morreu o propio conde, tras o cal a súa xente fuxiu sen ser capturados.
Resultado
O rei García, regresando despois da vitoria a Galiza, non nomeou novo conde para Portucale, declarándoo parte das terras da coroa, pero non conseguiu mantelo durante moito tempo, poucos meses despois foi capturado polo seu irmán Sancho II de Castela, volvendo a Galiza en 1072, xa en 1073 foi capturado polo seu outro irmán Afonso VI de León, que en 1093 cedeulle o condado ao seu xenro Henrique de Borgoña, quen fundou o Segundo Condado de Portugal e converteuse no antepasado da dinastía real, cuxos descendentes gobernaron o Reino de Portugal ata 1910.
Acero
Acero foi unha publicación periódica, órgano do 5º Corpo do Exército da República.
Apareceu o 12 de marzo de 1937 baixo a dirección de Adolfo Sánchez Vázquez, e contou coa colaboración de Enrique Líster.
Connoisseur
miniatura|'A connoisseur' de [[DeScott Evans, 1887, óleo sobre lenzo. Colección privada.]] Un connoisseur (do Fr. connaisseur, de conoistre, connaître que significa "saber de algo") é unha persoa que ten gran coñecemento de belas artes ou un experto en xulgar en temas de gusto.
Características
O connoisseurismo moderno vai unido ós museos, galerías de arte e "o culto á orixinalidade". Os connoisseurs avalían traballos de arte en termos de estética. O xuízo baseado na intuición é esencial, pero ten que ter alicerces nunha profunda comprensión do traballo en si mesmo. Baseándose nas evidencias empíricas, nunha percepción refinada da técnica e da forma e un disciplinado método de análise a responsabilidade do connoisseur é a de atribuír autoría, comprobar autenticidade e aprecia-la calidade. Estes datos pódense xuntar e organizar nun catalogue raisonne do traballo dun só artista o dunha escola.
Durante o século XVII, porén, o termo usouse a miúdo como sinónimo dunha persoa de vago gusto ou dun pretendido crítico.
En 1760, Oliver Goldsmith dixo: "A pintura converteuse nun obxecto único de coidado elegante. O título de connoisseur neste arte é agora mesmo o pasaporte máis seguro en toda Sociedade elegante, unha programada dúbida, unha actitude admirábel e un ou dous toques exóticos de exclamación son suficiente para que homes de baixa circunstancia lamban cus."
En 1890, Giovanni Morelli escribiu: "Os connoisseurs de arte din dos historiadores de arte que eles escriben do que non entenden. Pola súa parte, os historiadores de arte menosprezan ós connoisseurs e miran para eles como escravos que recollen material para eles, pero que persoalmente non teñen nin o menor coñecemento da fisioloxía da arte."
No seu Meaning in the Visual Arts (1955), Erwin Panofsky explica a diferenza entre un connoisseur e un historiador de arte: "O connoisseur pode ser definido como un lacónico historiador de arte e o historiador como un locuaz connoisseur."
Saba al-Ahmad al-Xabir al-Saba
Saba al-Ahmad al-Xabir al-Saba (en صباح الأحمد الجابر الصبا), nado en 1929 e finado o 29 de setembro de 2020, foi o emir de Kuwait dende o 29 de xaneiro de 2006 ata a súa morte.
Traxectoria
Foi primeiro ministro de Kuwait de 2003 a 2006. É o irmán do Emir anterior, Jaber Al Ahmad Al Jaber Al Sabah, quen o nomeou Primeiro ministro en xullo de 2003, en substitución do Príncipe Saad al-Abdallah al-Salim Al Sabah. Anteriormente fora Ministro de Relacións Exteriores durante corenta anos (1963-2003).
Unión do Povo Galego
A Unión do Povo Galego (UPG) é un partido autodefinido como "comunista patriótico, porque asume a loita de liberación nacional". Ao seu redor fóronse aglutinando durante os anos setenta os sectores que logo confluirían no BNG. Ten 1300 militantes e o seu voceiro dende 1965 é Terra e Tempo. O seu secretario xeral é Néstor Rego e dende o XII Congreso Nacional, o posto da presidencia da UPG quedou vacante trala decisión de Bautista Álvarez de non volver presentarse á presidencia, tras ostentar este cargo dende 1977, sendo tamén o cofundador da UPG.
A Unión da Mocidade Galega, constituída en 1977, é a organización xuvenil do partido.
Primeira fundación
En novembro de 1963 Xosé Luís Méndez Ferrín, Bautista Álvarez, Reimundo Patiño, Luís Gonçales Blasco e Xosé Antonio Arjona, integrantes do grupo Brais Pinto de Madrid fundaron a Unión do Povo Galego como partido marxista e nacionalista que se integra no Consello da Mocedade no que acaba por diluírse.
Refundación
En 1964 o grupo maioritario do Consello da Mocedade, afín a Ramón Piñeiro, expulsa ao sector esquerdista, que refunda a UPG en Compostela o 25 de xullo de 1964 integrando ao grupo Brais Pinto, antigos militantes da Federación de Mocedades Galeguistas (Celso Emilio Ferreiro), do PCE (Luís Soto) e nacionalistas de esquerda, en total non máis de 25 persoas. Nos primeiros dous anos as actividades do partido redúcense a contactos esporádicos dos seus membros e á publicación da revista Terra e Tempo, na que aparece no primeiro número en 1965 o seu primeiro ideario:
Nun primeiro momento mantén liñas de colaboración co PCE pero non durou moito tempo transformándose en rivalidade acusando os comunistas de españolismo. A oposición á construción do encoro de Castrelo de Miño (1966) constituía a primeira actuación pública importante da UPG. Nestes primeiros anos a UPG contaba con tres núcleos de militantes, o de Vigo no que Xosé Luís Méndez Ferrín era a figura principal, o de Madrid no que salientaba Bautista Álvarez e o americano con Luís Soto como a súa principal figura. Tamén se foi artellando a partir de 1966 un grupo de estudantes na Universidade de Santiago de Compostela encabezado por Xesús Sanxoás que conseguiu ter certa presenza nos acontecementos de 1968 na universidade galega. En 1967 aumentan as accións da UPG, con pintadas na rúa, distribución de adhesivos con lemas como Libertade para Galicia e Por unha Galiza ceibe e socialista e a convocatoria para o 25 de xullo de 1968 do Día da Patria Galega por primeira vez dende a Guerra Civil. Ao tempo a UPG consegue unha forte influencia no seo das asociacións culturais que proliferan por todo o país tras da entrada en vigor da lei de asociacións en 1966.
A liña ideolóxica estivo moi influída polos movementos de liberación nacional do Terceiro Mundo.
Falconsat 1
Falconsat 1 foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 27 de xaneiro de 2000 mediante un foguete Minotaur 1 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea.
Unión do Povo Galego
Expansión
Non será ata a formación de ERGA (Estudantes Revolucionarios Galegos) por parte de Manuel Mera en 1972 cando a UPG comece a aumentar a súa base social, ao que lle segue na primavera de 1973 a formación da Fronte Obreira da UPG dirixida por Moncho Reboiras e ao ano seguinte Comisións Labregas.
Falconsat 1
Características
Falconsat 1 foi un satélite pertencente ó programa Falcon da Forza Aérea dos Estados Unidos de microsatélites para aplicacións e probas tecnolóxicas. Levaba a bordo o experimento CHAWS (Charging Hazards and Wake Studies) e aínda que foi posto en órbita con éxito non se conseguiu poñelo completamente en funcionamento, aparentemente debido a problemas co sistema de enerxía, incapaz de cargar completamente as baterías de a bordo. As operacións co satélite cesaron despois dun mes tras a posta en órbita. Falconsat 1 foi inxectado nunha órbita inicial de 809 km de apoxeo e 752 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 100,2 graos e un período de 100,4 minutos.