cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Barroco
miniatura|Baldaquino de San Pedro do Vaticano obra de [[Gian Lorenzo Bernini.]] O Barroco é unha reacción fronte ao manierismo, movemento elitista, complicado e intelectual e, en xeral, á orde estética renacentista, de beleza equilibrada e razoable. O Barroco non cifra o seu ideal na proporción bela, máis ben procura a realidade cotiá, frecuentemente tratada con extrema crueza. Ao mesmo tempo mostra gusto polo aparatoso e monumental, empregado como instrumento propagandístico tanto da monarquía como da Igrexa católica.
Arquitectura
A arquitectura barroca empregou formas máis dinámicas, cunha exuberante decoración e un sentido escenográfico das formas e dos volumes. Cobrou relevancia a modulación do espazo, con preferencia polas curvas cóncavas e convexas, pondo especial atención nas ilusións ópticas (trompe-l'œil) e no punto de vista do espectador. Tamén adquiriu unha grande importancia o urbanismo, debido aos monumentais programas desenvolvidos por reis e papas, cun concepto integrador da arquitectura e a paisaxe, que buscaba a recreación dun continuum espacial, da expansión das formas na procura do infindo, como expresión duns elevados ideais, sexan políticos ou relixiosos.​
Como obras mestras da arquitectura barroca podemos destacar a Basílica de San Pedro do Vaticano, obra do mestre Bernini en Italia, o Palacio de Versalles en Francia ou a fachada da Catedral compostelá.
Pintura
Os pintores barrocos, mediante as súas obras, buscan a expresión, o sentimento interior, a paixón, o temperamento, o movemento e a profundidade, como se pode observar na obra de Velázquez As fiandeiras. Tamén destaca o pintor italiano Caravaggio e o seu dominio da técnica do claroescuro, e nos Países Baixos destaca Rembrandt.
Con este estilo, nacen unha nova clientela, na que está a alta burguesía, a burguesía media acomodada, os nobres, a igrexa, as institucións públicas etc.
Brotan novos artistas especializadas para as temáticas:
Escultura
A escultura barroca está moi vinculada coa arquitectura, como por exemplo, nos retablos, pois foron os temas relixiosos ou, na súa falta, inspirados na mitoloxía clásica nos que máis abonda a produción deste movemento. Entre os escultores destaca sobre todo Bernini en Italia.
Lírica
Os autores que máis destacaron na lírica do Barroco en España foron Quevedo e Góngora.
Teatro
Os autores de maior relevancia no teatro barroco en España foron Lope de Vega, Calderón de la Barca e Tirso de Molina. Nesta época o teatro español en castelán vive a súa época de máximo esplendor, o chamado Século de Ouro. Isto contrasta coa escasísima produción literaria en galego, que se atopa nos chamados séculos escuros.
O Barroco galego
O esplendor do Barroco coincide cun momento de gran transformación social e económica de Galiza, coa fidalguía de pazo e a Igrexa coma clases directoras da sociedade.
O Barroco é un dos períodos culminantes da historia da arte galega, en especial no caso da arquitectura e dos retablística, de xeito tal que dende o Románico non se asistira a un afán semellante de renovación das fábricas relixiosas coma o que se vai desenvolver desde mediados do século XVII até a segunda metade do seguinte. Galiza asiste entón, tanto a nivel urbano coma rural, a un fenómeno de transformación das súas estruturas arquitectónicas e urbanas só comparable aos momentos culminantes de épocas históricas anteriores.
Entre as principais obras relixiosas salientan en Compostela a fachada do Obradoiro da catedral e a súa torre do reloxo, a fachada do mosteiro de San Martiño Pinario ou a Casa do Cabido. Outras construcións de sona son a a capela da Virxe dos Ollos Grandes, na catedral de Lugo, e a igrexa do mosteiro de Oseira. Na arquitectura civil, é a época dos pazos, nos que salienta o pazo de Oca.
A recuperación económica que se dá en Galiza a partir dos primeiros anos do século XVIII vai propiciar a aparición dunha nova clientela, a pequena nobreza, moitas veces segundos de grandes familias, cuxos primoxénitos se trasladaran para a Corte. Estes segundos acometen entón a construción de pazos, contrapunto da arquitectura eclesiástica.
Saria
Saria (Σαρία; Saria; Küçük Kerpe) é unha illa de Grecia. Trátase dunha illa rochosa e volcánica ao longo da costa norte de Karpathos, separada dela por un estreito de 100 m de ancho. Administrativamente, forma parte da comunidade de Olimpos. O censo de 2011 reportou unha poboación residente de 45 persoas. Presenta escasa vida animal e vexetación, e unha serie de abruptos cantís. Aínda que agora só viven pastores en Saria, as ruínas da antiga cidade de Nísiros pódense atopar aquí. É tamén un lugar de cría dunha raza de falcón, coñecido como falcón de Eleonor.
Historia
Os sarios formaron parte da Liga de Delos posto que aparecen nos rexistros de tributos de Atenas nos anos 428/7 e 415/4 a.E, onde pagaron un phoros de 300 e 200 dracmas respectivamente. Suxeriuse que a cidade dos sarios podería identificarse coa cidade de Nísiros que Estrabón sitúa na illa de Karpathos, pero esta identificación é discutida. Dáse a circunstancia de que na antigüidade, Saria e Karpatos estaban conectadas por unha ponte de terra que máis tarde debido a desprazamentos de terra resultado de terremotos provocaron a separación das illas. Probablemente ao redor do ano 900 d.E. fundouse a cidade de Palatia como mostran as ruínas dun mosteiro. En 1420 case todos os residentes da illa abandonárona debido aos constantes ataques piratas e fundaron o pobo de Olimbos en Karpatos.
Aínda que o nome é obxecto de controversia, os estudosos enlazan o nome cunha antiga princesa grega chamada Katherine (Catalina) da liña da realeza Saria. Lendas gregas din que ela era tan bela como Helena de Troia polo que se nomeou unha illa co nome da súa maxestade. Na illa de Saria, se conta a historia de que existía un reino chamado Mikri Nisyros.
Illa de Deva
400px|miniatura|A illa da Deva vista desde o cabo Vidrias
Nas proximidades da praia de Bayas en dirección nordés atópase a Illa da Deva. Cos seus 90 m de altitude e 500 m de longo por 300 de ancho constitúe a maior illa do litoral asturiano. Este illote cuarcítico é usado por multitude de aves mariñas como lugar de aniñamento, principalmente gaivotas e corvos mariños; especialmente importante son as pequenas poboacións censadas de especies protexidas como son o corvo mariño moñudo e o falcón peregrino.
O nome de Deva é común en moitas localidades asturianas e crese provén dunha divindade prerromana asociada co culto á auga.
Na actualidade existe unha senda costeira de case 10 km de lonxitude, que comezando na praia de Arnao vai ata o extremo Leste do areal de Bayas. Trátase dunha senda peonil que percorre varias praias do concello de Castrillón.
Outra posible ruta, esta vez en coche, consiste en dirixirse ao Aeroporto de Asturias, e tras pasar o cruzamento coa estrada nacional, a uns 2 km antes de chegar ao aeroporto, tomar o desvío cara á praia de Santa María do Mar. Ao atravesar o pobo de Naveces tómase un desvío á esquerda debidamente sinalizado. Pásase o final da pista do aeroporto e finalmente, 1 km despois aproximadamente, tómase un desvío á esquerda por un camiño de cemento entre unhas casas próximas ao mar. Tras baixar unha pendente atópase un amplo aparcadoiro, sen asfaltar, adxacente á zona central da praia.
Provincia de Tunceli
miniatura|300px|dereita|Localización da provincia de Tunceli en Turquía Tunceli é unha das 81 provincias (en turco: iller) nas que está dividida Turquía, situada no centro-leste na rexión (bölge) da Anatolia Oriental (Doğu Anadolu Bölgesi). Ten unha superficie de, e contaba con habitantes no ano 2009.
A súa capital é a cidade de Tunceli.
Ligazóns externas
miniatura|300px|dereita|Vista da cidade de [[Tunceli.]]
Fondo de Reestruturación Ordenada Bancaria
O Fondo de Reestructuración Ordenada Bancaria ou Fondo de Reestruturación Ordenada Bancaria (coñecido popularmente polo acrónimo FROB) é un fondo creado en España con motivo da Crise económica do 2008. O fondo está dentro das medidas e plans de rescate e incentivación da economía -e, especialmente, do sector financeiro- postos en marcha polos distintos gobernos e autoridades monetarias. O FROB ten coma misión xestionar os procesos de reestruturación de entidades de crédito e contribuír a reforzar os seus recursos propios nos procesos de integración entre entidades. O FROB ten unha dotación de 9000 millóns de euros, do cal o 75 % provén integramente dos Orzamentos Xerais do Estado e do Fondo de Adquisición de Activos Financeiros, o restante 25 % (2250 millóns de euros), provén dos distintos fondos de garantía de depósitos de bancos, caixas de aforro e cooperativas de crédito.
Christine Hakim
Traxectoria
Hakim naceu na provincia de Jambi en Sumatra, pero creceu na Yogyakarta. A orixe familiar é diversa, con antepasados procedentes de Padang, Aceh, Banten, Pekalongan, Madiun e o Oriente Medio; esa orixe diversa fixo que de nena e adolescente cuestionase a súa identidade.
O ano seguinte, Hakim protagonizou outro filme de Karya, Kawin Lari  e en 1976 nun filme de Wim Umboh,  Sesuatu yang Indah, usou por primeira volta a súa propia voz nun filme; nos filmes anteriores fora Titi Qadarsih quen lle dobrara a voz ao considerarse a súa "dura de máis". En 1977 protagonizou Badai Pasti Berlalu, a película de Karya con máis éxito comercial. esquerda|miniatura|Hakim nunha sinatura de autógrafos en 1982 no Festival do Filme Indonesio No Festival dos Tres Continentes en novembro de 1983, Hakim presentou 14 filmes indonesios, e ela actuaba na metade deles. Dous anos despois, en 1985, invitárona a acudir ao Festival de Cannes.
En 1988 no filme de Eros Djarot Tjoet Nja' Dhien Hakim interpretou a líder da guerrilla aceh Cut Nyak Dhien e a película revelouna como unha das actrices indonesias máis completas, e a película fíxose co premio ao mellor filme internacional no Festival de Cannes de 1989 e tamén foi a que presentou Indonesia á 62ª edición dos Óscar na categoría de mellor filme en lingua non inglesa aínda que non chegou a ser seleccionada para a final
O seu primeiro traballo como produtora foi o filme Daun di Atas Bantal que tamén protagonizou e que tivo a súa estrea en 1998. Para o filme elixiu un director novo, Garin Nugroho, mais a produción foi laboriosa, xa que nun intento de abaratar os custos do filme Hakim cometeu un erro de principiante, ao non enviarlle ao laboratorio o material ata xuntar un cento de rolos de película o que fixo que non detectaran que a cámara tiña un problema técnico, que podería ser facilmente corrixido de lle enviar os rolos a medida que se ían filmando.
A súa seguinte produción foi a película Pasir Berbisik que tamén protagonizou e que se estreou en 2001, sen máis problemas na produción, e que levou premios no Festival do Cinema Asiático de Deauville e no Festival Internacional de Cinema de Singapur. En 2002 estivo no xurado do Festival de Cannes e en 2005 recibiu un tributo especial durante a cerimonia de apertura do Festival do Cinema Asiático de Deauville.
A súa primeira experiencia en Hollywood foi en 2010 ao interpretar a Wayan, unha vendedora balinesa de jamu (produtos da medicina tradicional) no filme Eat Pray Love que protagonizou Julia Roberts.
Tamén produciu varios documentais, sobre os lugares Patrimonio da Humanidade de Indonesia, sobre o autismo ou sobre o pobo dayak de Kalimantan.
Activismo
A partir dos primeiros anos da década de 2000, Hakim converteuse en activista, en especial no relativo á educación e máis tarde estableceu unha fundación para promover a educación pública sobre o autismo e urxiu ao goberno a eliminar as ideas falsas sobre o autismo e afirmou que o rexetamento a aceptar estudantes autistas nas escolas públicas constituía unha violación dos dereitos humanos. Polo seu activismo no eido da educación en 2008 a UNESCO seleccionouna como embaixadora de boa vontade e como tal meteu presión por reformas educativas no seu país e promoveu a creación de programas de axuda contra das catástrofes no sueste asiático.
Swans
Swans é unha influente banda estadounidense de rock experimental, activa inicialmente de 1982 a 1997, e liderada polo vocalista, compositor e multiinstrumentista Michael Gira. Foi un dos poucos grupos que emerxeu da escena no wave de Nova York de principios dos 80 e permaneceu intacto ata a seguinte década. A banda destacou polas súas voces e a súa estraña instrumentación e contribuíu ao desenvolvemento de xéneros como o noise rock, o post-punk, a música industrial e o post-rock. Tras o ingreso do cantante, compositor e teclista Jarboe, que apareceu por primeira vez no sinxelo de 1986 "Time Is Money (Bastard)" e estreouse como compositor no álbum de 1987 Children of God, Swans comezou a incorporar máis melodía e complexidade á súa música. A banda disolveríase no ano 1997, permanecendo como únicos membros constantes durante esa época Gira e Jarboe.
Estilo e legado
A música de Swans transformouse enormemente ao longo das década, pero é normalmente escura e "apocalíptica", a miúdo centrándose nos temas de poder, relixión, sexo e morte, sendo asociada xeralmente ao rock experimental. Segundo Spin, a banda demostra "inigualable capacidade de traducir a violencia absurda da condición humana en música tan embriagadora como intensa".
Os seus primeiros traballos, con raíces no movemento no wave baseado na cidade de Nova York e que esvaecía no momento da súa formación en 1982, son extremadamente agresivos, caracterizados por Michael Gira como "eliminando os elementos esenciais do que consideramos que é a música rock". The Guardian descríbeo como "un latexo rítmico cacofónico que se inspirou no post-punk, na música industrial, no doom metal, no minimalismo de vangarda de NYC e no blues; un son que coincidíu coas preocupacións líricas a miúdo nihilistas, antinatalistas e existenciais de Gira ... entregado de maneira estentiana e mesiánica". Swans contribuíu tanto á música industrial como ao noise rock e influenciou a aparición do grindcore e do sludge metal. A finais dos 80 a música de Swans comezou a incorporar elementos máis melódicos e intricados, especialmente dende a estrea de Jarboe como compositor no Children of God de 1987.
Chakra GNU/Linux
Orixe
En xuño do ano 2006, os que máis adiante serían os desenvolvedores de Chakra crearan uns repositorios alternativos para o software de KDE utilizado en Arch Linux, “KDEmod”. Os motivos de crear estes repositorios foron varios, entre eles que por aquel entón Arch Linux distribuía os aplicativos de KDE en grupos de moitos aplicativos (o que supuña a instalación de moito software que o usuario non quería), ou o feito de que pola propia natureza simplista de Arch non se aceptaban moitos dos parches fornecidos para solucionar erros “de fábrica” destes paquetes. Ademais de individualizar os paquetes e corrixir erros, os desenvolvedores realizaron pequenas melloras e optimizacións sobre os paquetes, motivo polo cal KDEmod conta con usuarios aínda a día de hoxe, a pesar de que o seu desenvolvemento podería verse interrompido nun futuro próximo.
Swans
Estilo e legado
Aínda que xeralmente mantiveron moita disonancia, os seguintes traballos da banda aventurouse cara xéneros como o post-punk, o rock gótico, o neofolk, o rock psicodélico e o art rock. O seu último álbum antes de separarse, o Soundtracks for the Blind de 1996, é un dobre álbum que enfatiza a atmosfera, ramificándose cara o post-rock, o drone e o dark ambient. Dende que se reformou en 2010, continuaron asociados co post-rock e a música drone, ademais do noise rock. Os seus tres últimos dobres álbums, cos que a banda conseguiu a aclamación xeneralizada da crítica, adoitan incluír cancións longas que desenvolven complexas paisaxes sonoras.
Swans foi citada como unha influencia por unha gran variedade de músicos de rock experimental e de metal extremo, como membros de Napalm Death, Godflesh, Melvins, Neurosis, Nirvana, Tool, My Dying Bride, Leviathan, Weakling e Khanate
Chakra GNU/Linux
Orixe
Posteriormente, os desenvolvedores de KDEmod propuxéronse crear un medio de instalación de Arch Linux con KDEmod, cun instalador fácil de usar ─en contraposición ao instalador de Arch Linux─. Como resultado desta decisións crearon unha serie de ferramentas para completar o sistema instalado: Arxin, Chase, Shaman e Tribe. E nun tempo o proxecto converteuse nunha realidade.
Debido entre outras cousas aos problemas que se ocasionaban continuamente en KDEmod por falta de coordinación cos desenvolvedores de Arch Linux ─ás veces actualizacións neste último facían inservibles todos os paquetes do repositorio de KDEmod─, a idea de independizarse de Arch Linux e desenvolver unha distribución propia comezou a xurdir entre as fileiras de desenvolvedores. A idea de realizar a súa distribucións de soñada, sen os límites que Arch Linux lles supuña. Tras o anuncio por chat deste cambio no desenvolvemento, a comunidade dividiuse entre os que preferían quedar en Arch Linux e os que optaban pola nova distribución.
Desenvolvemento
O equipo de desenvolvemento de Chakra é bastante pequeno, pero moi activo. Ademais das tarefas de publicación de novas versións de paquetes, novas imaxes de medios de instalación e noticias relativas ao proxecto, resolución de problemas dos usuarios nos foros e actualización e tradución da documentación do wiki, os desenvolvedores traballan en ferramentas para utilizar na distribución.
Características salientables
A paixón que a distribución demostra polo software de KDE e Qt chega ata o punto de que os seus son os únicos aplicativos gráficos que contén nos repositorios. Outros aplicativos, como os baseados nas bibliotecas GTK+ (como poden ser o Gimp ou o Firefox), xestiónanse a través dun sistema de bundles similar no concepto ao que usan outros sistemas como Mac OS X, pero máis complexo e eficiente. O sistema non contempla ficheiros executables con software completamente illado, senón que permite combinar os bundles con dependencias presentes no sistema. Asemade permite gardar os ficheiros de configuración no propio bundle de cada aplicativo. Iso si, este sistema aínda está sendo desenvolvido, e se ben xa demostra ser funcional (xa pode usarse), pode estar suxeito a cambios drásticos nun futuro próximo.
Chakra salienta tamén pola preocupación dos seus desenvolvedores polos aspectos gráficos. A distribución conta cun paquete de iconas ampliado, iconas de seu, así como temas visuais de arrinque, fondos de pantalla, decoracións de xanelas, entre outros. Pero estes engadidos non substitúen aos orixinais distribuídos coa compilación de software de KDE senón que os complementan.
Deseño e principios
Chakra baséase principalmente no uso de paquetes binarios. Estes paquetes están compilados para microprocesadores de arquitecturas  e. Ademais conta cun sistema de compilación de código automatizado, coñecido coma Chakra BuildSystem («Sistema de compilación de Chakra»).
Conta tamén cun sistema para a creación de bundles, tanto un gráfico coma un máis completo en modo texto. Estes, como parte do sistema de xestión de bundles, están tamén suxeitos a cambios drásticos.
Infraestrutura de arranque
Chakra utiliza unha infraestrutura de arranque similar á de BSD, que sacrifica a flexibilidade en prol da simplicidade. Tamén inclúe e permite o uso de niveis de execución System V e do ficheiro, pero existe certa diferenciación entre os niveis de execución. Isto é porque os módulos e daemons cargados no arranque organízanse sen complicacións coma unha lista no ficheiro central de configuración,, en contraposición ao sistema System V de ter un directorio para cada nivel de execución cunha serie de ligazóns simbólicas a cada daemon. Tamén existe a opción de iniciar os procesos de maneira asíncrona, funcionalidade coa que non contaban nin o  orixinal de BSD nin o de System V.
Instalación
No sitio web de Chakra GNU/Linux hai dispoñibles imaxes de medios de instalación (CD, DVD ou USB) tanto para a vella combinación de Arch Linux con KDEmod (edicións normal, “Panora”, e mini, “Micro”) como para a propia distribución do proxecto (nas súas edicións estable, “Jaz”, e de probas, “Ashoc”).
A instalación realízase mediante o instalador gráfico de Chakra, Tribe.
Xestión de paquetes
A xestión de paquetes realízase principalmente por medio do xestor de paquetes Pacman, que xestiona a instalación, actualización, restauración de versións anteriores e borrado de paquete, ademais de contar cunha resolución automática de dependencias. Os paquetes de Chakra obtéñense da árbore de paquetes de Chakra e están optimizados ben para as arquitecturas  ben para as. Asemade, dada a proximidade dos desenvolvedores de Chakra aos de KDE (todos forman parte da comunidade) mesmo aplican parches propios aos paquetes que logo envían aos desenvolvedores orixinais. O sistema baséase principalmente en paquetes binarios no formato tar.xz, e bundles non oficiais (aínda que desenvolvidos moitos polos desenvolvedores oficiais) en formato .cb, un formato específico e desenvolvido por Chakra.
Existe tamén unha aplicación gráfica para a xestión de paquetes, “CInstall”, que se utiliza principalmente para probar o sistema de bundles ata que este estea completo e poida integrarse en “Akabei”.
Repositorios
Actualmente existen os seguintes repositorios oficiais na edición estable (Phoix) de Chakra:
Ferramentas
Chakra conta con algunhas ferramentas desenvolvidas especificamente para a distribución.
Akabei
Akabei é un xestor de paquetes candidato a substituír a Pacman en Chakra, se ben aínda está nas súas primeiras fases de desenvolvemento.
Chakra BuildEnv
Chakra BuildEnv («Ambiente de compilación de Chakra») é o sistema para a creación de imaxes para medios de instalación de Chakra. Consiste basicamente nun envoltorio ao redor dunha versión modificada das funcións máis básicas de Larch.
CInstall
CInstall é un xestor de paquetes minimalista desenvolvido inicialmente para poñer a proba o sistema xe xestión de bundles, que aínda está en desenvolvemento (con novas versións varias veces por semana). Nestes momentos permite realizar por modo gráfico as tarefas básicas de Pacman, así como outras relativas aos bundles, e en modo texto permite xestionar completamente os bundles.
Non está moi claro se no futuro Akabei substituirá a esta ferramenta, se ambas convivirán ou se o desenvolvemento de Akabei se deterá en favor de CInstall.
Tribe
Tribe é o instalador do medio de instalación de Chakra, baseado en Qt4 e escrito orixinalmente para a instalación de Arch Linux (con KDEmod). Trátase dun cómodo instalador gráfico que axiliza moito o proceso de instalación, á vez que salienta polo seu atractivo gráfico que caracteriza á distribución. A sinxeleza de uso do instalador é o motivo polo que mesmo usuarios que non utilizan KDEmod instalan Arch Linux a través do instalador de Arch Linux con KDEmod e logo borran os repositorios de KDEmod.
Entre as súas funcionalidades salientan:
Ferramentas anteriores
Arxin era unha ferramenta para a configuración gráfica de Arch Linux na época de KDEmod, pero deixou de desenvolverse cando se comezou o desenvolvemento de Chakra GNU/Linux. Orixinalmente permitía modificar a configuración rexional e a configuración do hardware.
Chase era un xestor de actualización de software para avisar ao usuario da dispoñibilidade destas e permitirlle iniciar as actualizacións de maneira sinxela en KDEmod. O seu desenvolvemento detívose como consecuencia do inicio do desenvolvemento de Chakra GNU/Linux.
Aleta (homónimos)
Co termo aleta podemos referirnos a:
Rus de Kíiv
A Rus de Kíiv (en Київська Русь, "Kiivska Rus"; en Киевская Русь, "Kievskaia Rus"; en Кіеўская Русь, "Kieǔskaja Rus") ou Rus ' de Kíiv, foi unha federación de tribos eslavas orientais desde finais do século IX até mediados do século XIII, baixo o reinado da dinastía Rúrika.
Os estados modernos de Belarús, Ucraína e Rusia reivindican o Rus de Kíiv como legado cultural.
A Rus de Kíiv comezou co reinado do príncipe Oleg de Nóvgorod (ca. 882–912). Oleg estendeu o seu control desde Nóvgorod até o val do río Dniéper co fin de protexer o comercio das incursións kházaras no leste, e trasladou a súa capital, Nóvgord, a Kíiv, máis estratéxica.
Sviatoslav I de Kíiv (?-972) levou a cabo unha grande expansión territorial da Rus de Kíiv. Vladimir o Grande (980–1015) introduciu o cristianismo co seu propio bautismo e, por decreto, a toda a poboación de Kíiv e alén. A Rus de Kíiv alcanzou a súa maior extensión baixo Iaroslav I o Sabio (1019–1054). A súa descendencia preparou e publicou o primeiro código legal escrito, o Rússkaia Pravda, pouco despois da súa morte.
Trinity College (Cambridge)
miniatura|Vista do patio central do Trinity College miniatura|Escudo do Trinity College O Trinity College é un dos colleges que constitúen a Universidade de Cambridge en Cambridge, Inglaterra. O Trinity College ten máis membros ca ningún outro college en Cambridge ou Oxford, cuns 660 estudantes, 430 estudantes de posgrao e máis de 160 profesores e membros do college. É tamén o máis rico dos college de Oxbridge, cun un orzamento de aproximadamente 700 millóns de libras (en 2005 ), ademais dos seus terreos, que están asegurados en, aproximadamente, 266,5 millóns de libras (isto non inclúe todos os activos fixos ). O Trinity considérase a si mesmo como "un líder mundial como institución académica cun destacado historial en educación, aprendizaxe e investigación e é unha das institucións académicas mellor dotadas economicamente do mundo por estudante, cun orzamento aproximado de 60.000 libras por cada un en 2005, máis de dez veces a media (63.000 libras) do resto de colleges da Universidade.
Rus de Kíiv
O declive do Estado empezou a finais do século XI, e durante todo o século XII foise desintegrando en varios poderes rexionais rivais.
Trinity College (Cambridge)
Como o seu college irmán, o Christ Church, Oxford, foi tradicionalmente considerado como o máis aristocrático dos colleges de Cambridge - e xeralmente foi escollido como institución académica para a Familia real británica (O rei Eduardo VII, o rei Xurxo VI, o príncipe Henrique de Gloucester, o príncipe Guillerme de Gloucester e Edimburgo e o Príncipe Carlos, foron todos estudantes). A Push Guide to Which University (2005) denominou ó Trinity como "posiblemente o college máis importante de Cambridge" e foi denominada como "a máis fermosa institución educativa de Inglaterra". Porén, a proporción de estudantes que veñen da escola pública e a privada igualouse, seguindo a liña doutros colleges de Cambridge. Aínda así, en 2005 tiña o dato máis baixo de alumnos provenientes da escola pública (42%) de entre os colleges, aínda que este dato varía de ano en ano. A primeira vez que admitiu mulleres estudantes de licenciatura foi en 1978; e desde 1976 admítense mulleres estudantes de posgrao, e ademais o college contratou a súa primeira profesora en 1977.
Rus de Kíiv
O Estado caeu finalmente coa invasión mongol de Rusia en 1240.
Trinity College (Cambridge)
O college é un grande propietario de terreos, incluíndo propiedades no Porto de Felixstowe, e o Parque da ciencia de Cambridge. O Trinity ten unha grande tradición académica, tendo membros que gañaron 31 Premios Nobel (máis que moitos países, exceptuando ós Estados Unidos, Alemaña e Francia, e sen contar ó Reino Unido), cinco Medallas Fields (de matemáticas), un Premio Abel (matemáticas) e dous Premios Templeton (relixión). O Trinity ten moitos alumnos distinguidos - o máis importante deles Sir Isaac Newton. Tamén se educaron nel, seis Primeiros Ministros, máis que en ningún outro college de Cambridge.
Rus de Kíiv
Orixes da Rus de Kíiv
De acordo coa Crónica de Néstor, a máis antiga da Rus, un varego chamado Hrörekr (Rúrik, en ruso), O Falcón, estabeleceuse na cidade de Nóvgorod. Foi elixido líder por varios pobos eslavos e fineses) contra o ano 860, antes de trasladarse ao sur e estender a súa autoridade a Kíiv.
Trinity College (Cambridge)
O Trinity ten moitas sociedades, e o seu club de remo é o Primeiro e Terceiro Club náutico de Cambridge. O Baile de fin de curso do Trinity, chamado así polo Club náutico, é o máis grande de tradicional dos Bailes de final de curso que se celebran en Cambridge.
Rus de Kíiv
Orixes da Rus de Kíiv
A Crónica refírese a el como o patriarca da dinastía Rúrika.
Di así:
Trinity College (Cambridge)
Historia
O college foi fundado por Henrique VIII en 1546, a partir da fusión de dous colleges anteriores: Michaelhouse (fundado por Hervery de Staton en 1324), e King's Hall (establecido por Eduardo II en 1317 e refundado por Eduardo III en 1337).
Rus de Kíiv
Orixes da Rus de Kíiv
miniatura|250px|Mapa da Rus de Kíiv, século XI.
Trinity College (Cambridge)
Historia
Naquel momento, Enrique estaba erradicando igrexas e apoderándose das terras dos mosteiros e abadías. As universidades de Oxford e Cambridge, sendo ambas relixiosas e bastante ricas, esperaban ser as próximas en ser disoltas. O rei deliberadamente aprobou unha Lei no Parlamento que lle permitía confiscar os bens de calquera college que quixera.
Rus de Kíiv
Orixes da Rus de Kíiv
Estes pobos asentáronse primeiro nas proximidades do lago Ládoga. Posteriormente trasladándose a Nóvgorod e chegaron finalmente a Kíiv, onde acabaron co tributo que a poboación da cidade lle pagaba ao pobo kházaro.
Trinity College (Cambridge)
Historia
As universidades usaron todos os seus contactos para convencer á sexta muller do rei, Catalina Parr. A raíña convenceu o seu marido para que non cerrase as universidades, senón que crease un novo college. O rei non quería usar os fondos reais, e insistiu en combinar dous colleges (King's Hall e Michaelhouse) e sete hostais (Physwick (que formaba parte do Gonville e Caius College, Cambridge), Gregory's, Ovyng's, Catherine's, Garratt, Margaret's, e Tyler's) para formar o Trinity College. Isto, combinado coas terras confiscadas á Igrexa, converteu ó Trinity no college máis rico e grande.
Rus de Kíiv
Orixes da Rus de Kíiv
A Rus de Kíiv foi fundada polo príncipe Oleg de Kíiv (chamado Helgu nas crónicas kházaras) contra o ano 880. Durante os seguintes trinta e cinco anos, Oleg e o seu exército dominou distintas tribos eslavas e finesas. En 907, Oleg dirixiu un ataque contra Constantinopla e, en 911, asinou un tratado comercial co Imperio bizantino en igualdade de condicións. O novo Estado de Kíiv prosperou polo seu control sobre a rota desde o mar Báltico até o mar Negro e a Oriente, amais de pola súa exportación de peles, cera de abella e mel.
Trinity College (Cambridge)
Historia
A maioría dos máis grandes edificios datan dos séculos XVI e SVII. Thomas Nevile, que se convertey no director do Trinity en 1593, reconstruíu e redeseñou a maior parte do college. Estas obras incluían a ampliación e terminación do Great Court (o Gran Patio) e a construción do Nevile's Court (Patio de Nevile) entre o Great e o río Cam. O Nevile's Court completouse a finais do século XVII cando a Biblioteca Wren, deseñada por Christopher Wren, se construíu.
No século XX, o Trinity College e o King's College foron durante décadas os principais terreos de recrutamento para os Apóstolos de Cambridge, unha sociedade segreda, intelectual e de elite.
Rus de Kíiv
Orixes da Rus de Kíiv
Debido á tendencia favorábel a Escandinavia na Primeira Crónica Rusa ou Crónica de Néstor, nalgúns documentos eslavos tense discutido o papel dos pobos varegos no estabelecemento da Rus de Kíiv. Durante o reinado de Sviatoslav I de Kíiv (945-972) adoptouse a relixión ortodoxa e os nomes eslavos, mais a súa druzhina seguiu formada principalmente por pobos escandinavos.
Trinity College (Cambridge)
Historia
O nome completo do college é The College of the Holy and Undivided Trinity in the Town and University of Cambridge.
Rus de Kíiv
Orixes da Rus de Kíiv
As conquistas militares de Sviatoslav infrinxiron impactos mortais aos seus dous veciños máis poderosos, Khaganato kházaro e o Imperio búlgaro, que caeron pouco despois das súas incursións.
A idade de ouro da Rus de Kíiv
miniatura|250px|Mapa dos principados da Rus de Kíiv (1054-1132).
A rexión de Kíiv dominou o estado durante os seguintes dous séculos. O gran príncipe de Kíiv (veliki knyaz) controlaba as terras arredor da cidade, e membros da súa familia, en teoría subordinados a el, gobernaban outras cidades e pagábanlle tributos. O seu apoxeo chegou durante os reinados do príncipe Vladimiro I de Kíiv ou Vladimiro o Grande (980-1015) e Iaroslav I o Sabio (1019-1054). Ambos continuaron a expansión do principado que comezara Oleg.
Vladimir chegou ao poder tras a morte de seu pai Sviatoslav I de Kíiv en 972, ao derrotar ao su medio irmán Iaropolk en 980. Como príncipe de Kíiv, o maior logro de Vladímir foi a cristianización da Rus de Kíiv que emprendeu en 988. A Crónica indica que cando Vladimir aceptou a fe cristiá sobre o paganismo idólatra eslavo, mandou algúns dos seus conselleiros e guerreiros máis achegados a distintos países de Europa.
Tras visitaren territorios do cristianismo occidental, do xudaísmo e do islam, chegaron a Constantinopla. Alí causoulles gran abraio a catedral de Santa Sofía (Άγια Σοφία. Hahía Sophía) e os seus servizos litúrxicos. Nese momento, decidiron que esa sería a fe oficial do Estado kievano. Tras o seu regreso, convenceron a Vladímir de que a fe grega era a mellor opción. Vladímir, entón, emprendeu unha viaxe a Constantinopla, onde casaría coa princesa Ana, irmá do emperador bizantino Basilio II.
A opción polo culto oriental tamén reflectiu posibelmente os vínculos estreitos con Bizancio, que dominaba o mar Negro e, por ende, a rota comercial máis importante para Kíiv: o río Dniéper. A adhesión á Igrexa Ortodoxa oriental tivo importantes consecuencias políticas, culturais e relixiosas a longo prazo. A igrexa tiña unha liturxia escrita en cirílico e unha colección de escrituras traducidas do grego para os pobos eslavos.
A existencia desta literatura facilitou a conversión ao cristianismo dos eslavos orientais e iniciounos nunha rudimentaria filosofía grega, na ciencia e na historiografía sen necesidade de aprenderen grego antigo, a diferenza da poboación culta da Europa Occidental e Central, que continuaba empregando o latín. Este feito, xunto coa independencia da autoridade romana, fixeron que os pobos eslavos orientais desenvolvesen unha literatura propia e unhas belas artes substancialmente distintas das encontradas noutros países ortodoxos.
Decadencia: o apoxeo dos centros rexionais
miniatura|250px|Impartindo xustiza na Rus de Kíiv. Pintura de [[Ivan Bilibin.]]
A Rus de Kíiv non conseguiu manter o seu status de potencia próspera e dominante, en parte polo aglutinamento de dominios moi dispares rexidos por un clan. A medida que os membros do clan foron crecendo en número, identificáronse máis cos intereses rexionais que cun patrimonio común máis grande. Así, os príncipes enfrontáronse entre si, e en ocasións formaron alianzas con grupos externos, como o pobo polaco ou o pobo maxiar. Durante o período 1054-1224, polo menos 64 principados tiveron unha existencia efémera, 293 príncipes reivindicaron dereitos sucesorios e as súas disputas provocaron 83 guerras civís.
As cruzadas causaron cambios nas rotas comerciais europeas, o que acelerou o declive de Kíiv. En 1204, as forzas da Cuarta Cruzada saquearon Constantinopla, co que conseguiron a decadencia da rota comercial do Dniéper. Kíiv escindiuse en varios principados e algúns centros rexionais, como a república de Novgorod, o Gran Ducado de Vladimir ou os principados de Galicia-Volinia, Polotsk, Smolensk, Chernigov e Pereiaslav.
A poboación destes centros evolucionaría en tres nacionalidades: ucraína no sueste e suroeste, belarusa no noroeste e rusa no norte e nordeste.
Trinity College (Cambridge)
O Hostal do Rei (1377-1416, varios arquitectos)
Encóntrase no norte do Great Court, detrás da Torre do Reloxo, é (xunto coa Porta do Rei) os únicos restos do desaparecido King's Hall.
A Grande Porta
É a entrada principal ó college, conduce ata o Great Court. Unha estatúa do fundador do college, Henrique VIII encóntrase nun nicho sobre a porta. Na súa man sostén a pata dunha cadeira no lugar da espada tradicional, hai varios mitos sobre quen e como se levaron a espada. En 1704, o primeiro observatorio astronómico da Universidade construíuse no tellado da porta. Debaixo da estatua do fundador está o escudo de armas de Eduardo III, o fundador do King's Hall, e cinco dos seus fillos que chegaron á madurez, así como William de Hatfield, cuxo escudo está baleiro a consecuencia de que morreu sendo moi xove e non selle concedeu un.
O Great Court (principalmente construído entre 1599 e 1608, varios arquitectos)
Foi a idea mestra de Thomas Nevile, que derrubou moitos dos edificios existentes neste lugar, incluíndo case por completo os edificios do antigo college de Michaelhouse. O único edificio que quedaba foi substituído polas actuais cociñas (deseñadas por James Essex) entre 1770 e 1775. Véxase o panorama en 360º do Great Court feito pola BBC.
Neviles's Court (1614, arquitecto descoñecido)
Encóntrase entre Great Court e o río, este patio foi creado a partir dun legado do director do college, Thomas Nevile, orixinalmente a súa lonxitude era dous terzos da actual e sen contar a Biblioteca Wren. A aparencia das plantas superiores foi remodelada lixeiramente dos séculos despois.
O Hostal do Bispo (1671, Robert Minchim)
É un edificio illado ó suroeste do Great Court, e chamalo así na honra de John Hacket, Bispo de Lichfield e Coventry. Construíronse varios edificios adicionais en 1878 deseñados por Arthur Blomfield.
Biblioteca Wren (1676-1695, Christopher Wren)
Encóntrase na parte oeste do Nevile's Court, a biblioteca é unha das máis famosas e mellor dotadas de Cambridge. Entre as súas posesións máis notables hai dous dos primeiros manuscritos de William Shakespeare, un manuscrito do século XIV das Visións de Pedro o labrador, e cartas escritas por Sir Isaac Newton. Debaixo do edificio están os tranquilos claustros da Biblioteca Wren, onde os estudantes poden gozar dunha preciosa vista do Gran Salón diante deles, e do río xusto detrás deles.
O New Court (o King's Court; 1825, William Wilkins)
Encóntrase ó sur do Nevile's Court, e foi construído en estilo gótico-tudor, este patio é famoso pola súa grande árbore central. Algunhas veces circula o mito de que, foi desta árbore de onde caeu a maza que golpeou a Newton na cabeza e descubriu a teoría da gravidade, porén Newton encontrábase en Grantchester cando a descubriu. Naquela época construíronse moitos outros New Courts para poder acoller ós novos estudantes.
Whewell's Courts (1860 e 1868, Anthony Salvin)
Encóntrase cruzando a rúa desde o Great Court, estes dous patios foron pagados completamente por William Whewell, para entón director do College. O lado norte foi posteriormente derrubado por W.D. Caroe.
Angel Court (1957-1959, H. C. Husband)
Encóntrase entre o Great Court e Trinity Street.
Edificio Wolfson (1968-1972, Asociación de arquitectos)
Encóntrase ó sur do Whewell's Court, no alto dun podio por enriba das tendas, este edificio aseméllase a un cigurat revestido con ladrillos, e se usa exclusivamente para o aloxamento de estudantes de primeiro ano. Remodelouse durante o ano académico 2005-2006.
Referendo de independencia de Nova Caledonia de 2020
O referendo de independencia celebrouse en Nova Caledonia o 4 de outubro de 2020. Inicialmente previsto para o 6 de setembro, pospúxose ao 4 de outubro por mor da pandemia por coronavirus de 2019-2020. Os electores puideron escoller entre continuar como parte de Francia ou converterse nun país independente. Finalmente, a independencia foi rexeitada polo 53,26% dos votos.
Contexto
Segundo o acordo de Numea de 1998, os neocaledonios poden levar a cabo até tres referendos de independencia; o primeiro en 2018, e despois dous máis en 2020 e en 2022, no caso de que os anteriores tivesen un resultado negativo. O primeiro celebrouse en novembro de 2018, co resultado sendo contrario á independencia por 56-44%.
En 2019, os membros da Unión Caledonia, Futuro con Confianza, a Fronte de Liberación Nacional Kanak Socialista e a Unión Nacional para a Independencia pediron que se levase a cabo outro referendo.
Jaime Dávila Sánchez
Jaime Dávila Sánchez, nado en Ribadavia en 1924 e finado na mesma vila o 12 de novembro de 2019, foi un avogado e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Exerceu como avogado en Ribadavia. Foi presidente do Club Artístico de Ribadavia. Concelleiro de Ribadavia dende 1955, foi nomeado alcalde de Ribadavia en agosto de 1964 tomando posesión o 28 de agosto. Permaneceu no cargo até xullo de 1970. Tamén foi deputado provincial. Volveu ser nomeado alcalde de Ribadavia na Transición. En 1995 encabezou a candidatura do PPdeG ao concello de Ribadavia, logrando a alcaldía co apoio dos concelleiros das candidaturas independentes. Finou en Ribadavia o 12 de novembro de 2019.
Vida persoal
Casou con Pilar Padrón Cendón.
Orde de San Basilio Magno
A Orde de San Basilio Magno (en Ordo Sancti Basilii Magni; en Чин Святого Василія Великого), tamén coñecida como Orde Basiliana de San Xosafat, é un instituto relixioso masculino de dereito pontificio e de rito bizantino. Os seus membros engaden ao seu nome as siglas O.S.B.M.
Historia
Os monxes basilianos tiveron un papel importante na difusión do cristianismo na Rus de Kíiv. Coa Unión de Brest da Metrópole de Kíiv coa Igrexa Católica, o metropolita Yosyf Rutskyi e o bispo Yosafat Kuntsevych reformaron o monasticismo segundo o modelo das ordes relixiosas latinas, e favoreceron a unión de varios monasterios baixo o goberno dun protoarquimandrita. O papa Urbano VIII aprobou a orde cun breve do 20 de agosto de 1631.
Logo das particións de Polonia a orde sufriu moito por mor da persecución tsarista e xosefinista. En 1882 o papa León XIII promoveu a restauración da orde, o que foi posíbel especialmente grazas ao traballo e Andrei Sheptytskyi. O papa Pío XII aprobou o 14 de xuño de 1954 as novas constitucións da orde.
Aviva Premiership 2011-2012
A tempada 2011-2012 da Aviva Premiership foi a vixésimo quinta edición da liga inglesa de rugby, creada pola RFU en 1987. A liga tomou o nome Aviva do seu principal patrocinador, unha importante compañía de seguros.
Formato da competición
O torneo estivo composto por 12 equipos, e tivo un formato segundo o cal os equipos tiñan que disputar dúas voltas completas, de xeito que cada equipo se enfrontase ós outros 11 conxuntos dúas veces, unha como local e outra como visitante.
O sistema de puntuación foi o seguinte:
A liga comezou o 3 de setembro de 2011, e rematou o 26 de maio de 2012 coa gran final.
Semifinais e final
Na final da edición 2011-12 enfrontáronse inéditamente os Harlequins de Londres e os Tigers de Leicester. Para o equipo londiniense, que viña de rematar primeiro na táboa clasificatoria, era a primeira final da súa historia na liga inglesa de rugby, despois de 24 participacións. Para os Tigers, porén, era a oitava final consecutiva, e tiña a opción de acadar o seu décimo título de liga en 25 edicións disputadas.
O resultado final do encontro, disputado en Twickenham, foi de 30 a 23 a prol do conxunto arlequinado. Deste xeito o Harlequin FC fíxose co seu primeiro título de campión de liga.
Hábeas corpus
O hábeas corpus é unha institución xurídica que obriga a que toda persoa detida sexa presentada nun prazo preventivo determinado perante o xuíz de instrución, que podería ordenar a liberdade inmediata do detido se non encontrase motivo suficiente de arresto.
O termo é unha locución latina que provén do latín hábeās corpus [ad subiiciendum] 'que teñas [o teu] corpo [para entregar]', 'terás o teu corpo libre', sendo hábeās a segunda persoa singular do presente de subxuntivo do verbo latino habēre ‘ter’. Ou pode ser chamado igualmente como "corpo presente" ou "persoa presente".
Orixe e obxecto desta institución
Aínda que o hábeas corpus como acción ou remedio na forma e desenvolvemento con que existe hoxe como institución non existiu en Roma, as palabras latinas con que se lle denomina, denotan que a súa orixe provén do dereito romano.
Na época dos Pretores e co nome de «Interdito» xa era designado nas pandectas baixo o título de Homine libero exhibendo e os compiladores de devandito corpo legal romano transcribían un comentario do xurisconsulto Ulpiano, que dicía:
«Este remedio foi instituído para protexer a liberdade persoal a fin de que ningunha persoa libre natural fose detida.»
A palabra “persoa libre” engadía a calquera neno ou adulto, home ou muller, sexa un ou sexan varios, que eran sui juris, deducíndose deica que este remedio era para devolver a condición de persoa libre á aquela a quen se intentou converter en escravo sen motivos legais; é dicir, que con este interdito xa se devolvía a liberdade a aqueles a quen se lles privaba dela cunha escravitude ilegal.
Ben xurídico que tutela
O hábeas corpus, no dereito comparado, tutela dous dereitos fundamentais: a liberdade individual relativa á súa liberdade de movemento e, xa que logo, a non ser obxecto de detencións arbitrarias, e o dereito á integridade persoal, a non ser obxecto de danos na súa persoa, como lesións, tortura ou morte. Nese sentido, ten como propósito o repoñer as cousas ao estado anterior á privación, perturbación ou ameaza de devanditos dereitos, polo cal ten un carácter sumario (urxente) e potencialmente eventual, en tanto se autoriza desde que aparece posible unha violación eventual a estes dereitos, para evitar que a violación se torne irreparable. Loxicamente, de tornarse irreparable a violación, a acción de garantía perde o seu obxecto (subtracción da materia) ademais de poucos deberes nas constitucións mundiais.
Regulación en España
miniatura|[[Constitución Española de 1978 onde se establece o hábeas corpus.]] Na historia xurídica española figura no denominado recurso das persoas do Reino de Aragón 1428 e nas Constitucións de 1869 e 1876. En 1526 o Foro Novo do Señorío de Biscaia establece o hábeas corpus no seu territorio.
O art. 17.4 da Constitución española de 1978 sinala que «A lei regulará un procedemento de hábeas corpus para producir a inmediata posta a disposición xudicial de toda persoa detida ilegalmente. Así mesmo, por lei determinarase o prazo máximo de duración da prisión provisional.»