cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Braquiterapia
Ao contrario da EBRT, na que o tumor recibe raios x de alta enerxía a partir do exterior do corpo, a braquiterapia implica a colocación precisa de fontes de radiación directamente no lugar do tumor canceríxeno. Un dos aspectos fundamentais da braquiterapia é que a radiación afecta só unha área moi localizada xunto ás fontes de radiación. Fica así reducida a exposición de tecidos saudábeis que se encontran máis afastados das fontes de radiación. Alén diso, se o doente se move ou se houbese algún movemento do tumor dentro do corpo durante o tratamento, as fontes de radiación manteñen a posición correcta relativamente ó tumor. Estas características da braquiterapia ofrecen vantaxes sobre a EBRT - o tumor pode ser tratado con doses moi elevadas de radiación localizada, reducíndose ó mesmo tempo a probabilidade de danos innecesarios nos tecidos saudábeis máis achegados.
Gordon Hayward
Gordon Daniel Hayward, nado en Indianapolis (Indiana) o 23 de marzo de 1990, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Charlotte Hornets da National Basketball Association (NBA). Xogou para a Universidade de Butler en Indianapolis dúas tempadas antes de irse á NBA. Hayward salientou na súa tempada coma sophomore (segundo ano), liderando aos Butler Bulldogs a un gran remate do torneo da NCAA de 2010. Foi elixido polos Utah Jazz na 9ª posición do Draft da NBA de 2010.
Traxectoria
Hayward xogou en 72 partidos na súa tempada coma rookie en Utah, acadando 5,4 puntos por partido e unha porcentaxe do 47% en triplas. No comezo da tempada, xogou pouco para os Jazz, pero foi gañando minutos a medida que avanzaba a tempada, e respondeu cun gran xogo nos últimos partidos. Fixo un gran partido contra os Los Angeles Lakers o 5 de abril, xogando mellor que Kobe Bryant nese partido, e facendo grandes xogadas nos derradeiros minutos para axudar á vitoria dos Jazz por 86-85. Hayward rematou con 22 puntos, 6 rebotes e 5 asistencias, e a súa defensa fixo que Bryant tivera unha actuación horrible, con 7 perdas de balón, e tan só 6 de 18 de tiros de campo. Hayward rematou a tempada coa mellor marca da súa carreira, 34 puntos, na vitoria por 107-103 contra os Denver Nuggets.
Malas noticias
Malas noticias é o quinto álbum de estudio da banda galega de rock Los Suaves. O disco foi publicado en 1993, baixo o selo PolyGram.
Lionel Richie
Lionel Brockman Richie, Jr., nado en Tuskegee, no condado de Macon (Alabama) o 20 de xuño de 1949, é un cantautor e músico estadounidense que vendeu máis de 100 millóns de copias das súas cancións.
Na década de 1970 formou parte da banda musical The Commodores, propiedade do famoso selo musical Motown de Detroit (Míchigan). A partir de 1981 iniciou a súa carreira como solista, logrando un grande éxito ao permanecer dúas semanas no Billboard co tema Hello para consolidarse posteriormente co tema Say you, say me, o cal gañou un Óscar da Academia á mellor canción nunha película.
Eleoplasto
dereita|miniatura|220px|Diferenciación dos plastos. Os eleoplastos ou oleoplastos (de ἔλαιον élaion 'aceite', e πλαστός plastós 'forma') son un tipo de plastos especializado no almacenamento de lípidos nas plantas, comúns en hepáticas e monocotiledóneas. Os eleoplastos almacenan os seus depósitos de lípidos en forma de plastoglóbulos arredondados, que son esencialmente pingas de lípidos.
O Vento, Cea, Vilagarcía de Arousa
O Vento é un lugar da parroquia de Cea no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 233 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 120 eran mulleres e 113 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 255 veciños, e 2005, cando eran 261.
Eleoplasto
Como carecen de pigmentos activos os eleoplastos deben clasificarse como leucoplastos, xunto cos amiloplastos e proteinoplastos.
Parsec
miniatura|Parsec Parsec (pc) é unha unidade de lonxitude usada en astronomía para medir grandes distancias. O nome é un acrónimo formado en inglés a partir das palabras paralax 'paralaxe' e second 'segundo'.
Parsec é a distancia a cal se debería situar un observador para ver a distancia dunha unidade astronómica (UA), equivalente á distancia da Terra ao Sol, baixo un ángulo dun segundo de arco (1").
Tanto esta unidade como os seus múltiplos kiloparsec (kpc, mil pársecs, ou 3262 anos luz ) e megaparsec (Mpc, un millón de parsecs, ou 3,26 millóns de anos luz) son moi utilizados para indicar as enormes distancias cósmicas en medidas de distancias espaciais en traballos científicos de astronomía galáctica e extra-galáctica.
Miguel López de Legazpi
miniatura|dereita|250px|Monumento a Legazpi na [[Cidade de Cebú, (Filipinas).]] Miguel López de Legazpi, nado en Zumarraga (Guipúscoa) en 1503 e finado en Manila en 1572, coñecido como El Adelantado ('O Adiantado') e el viejo ('o vello'), foi un conquistador español, administrador colonial de Filipinas e fundador da cidade de Manila o 24 de xuño de 1571. É coñecido por ser o conquistador das illas Filipinas.
Antonio Colemán
Antonio Pérez-Hugalde Colemán, máis coñecido como Antonio Colemán, nado en 1951 e finado en Ourense o 25 de decembro de 2003, foi un copiloto de rallys, grande impulsor do Rally de Ourense, xunto a Estanislao Reverter
Foi copiloto de varios pilotos, entre eles Peitos, e presidente da Escudaría Ourense dende 1983 ata a súa morte en 2003.
Traxectoria
Aínda que anteriormente interviñera nalgún Rally do Lacón, o seu primeiro rally importante foi o Rally de Ourense de 1970, onde foi copiloto de Moncho Cachafeiro, quedando no posto 26º a bordo dun Seat 850. En 1976 comezou a correr como copiloto do ourensán Peitos, debutando a parella no Rally da Coruña, no que lograron a vitoria. Correu con Peitos ata o Rally do Lacón de 1981, onde remataron segundos. A continuación foi vicepresidente da Federación Galega de Automobilismo e dende 1983 foi o presidente da Escudaría Ourense, cargo que ocuparía ata o seu falecemento en 2003 a causa dun derramo cerebral. Durante eses anos participou na organización do Rally de Ourense.
Recoñecementos
O 23 de xuño do 2006 inaugurouse en Ourense unha escultura de bronce na súa honra e na de Estanislao Reverter, obra do artista Ramón Conde Bermúdez, cos dous sentados no coche de Estanislao, o Alpinche.
Paulo Ricardo
Paulo Ricardo de Azevedo Júnior, nado en Recife (Pernambuco) o 7 de novembro de 1967, é un sacerdote católico, escritor, profesor universitario e presentador brasileiro, coñecido como Padre Paulo Ricardo.
Traxectoria
Foi ordenado sacerdote o 14 de xuño de 1992 polo papa Xoán Paulo II. É vicario parroquial (Parroquia Cristo Rei, de Várzea Grande, MT) e está dedicado á evanxelización través dos medios de comunicación. Ensina no Instituto Papa Bieito XVI, da diocese de Lorena, SP, a partir de 2011.
Laitakaupungin valot
Laitakaupungin valot é un filme de 2006 escrito, producido e dirixido por Aki Kaurismäki. Está protagonizado por Janne Hyytiäinen, Ilkka Koivula e Maria Järvenhelmi, e foi presentado no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2006. É o derradeiro título da triloxía "Finlandia" de Kaurismäki, logo de Kauas pilvet karkaavat (1996) e Mies vailla menneisyyttä (2002).
O filme foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 79ª edición dos premios, mais finalmente foi retirado da competición.
Capón
miniatura|Capóns. Un capón é un polo castrado antes da madurez sexual, que se cría para o seu engorde e consumo. Son famosos os de Vilalba, moi apreciados como pratos típicos de Nadal. Tamén se producen noutros países como Italia (cappone), Francia (chapon), Portugal (capão) ou Cataluña (capó).
Segundo a lexislación europea, só se pode vender o capón baixo a etiqueta de "polo castrado cirurxicamente antes de acadar a súa madurez sexual e sacrificado a unha idade mínima de 150 días; unha vez castrados, os capóns deberán pasar por un período mínimo de engorde de 77 días". (Regulamento CEE nº 1538/91).
Historia
A tradición do capón é moi antiga. Os amantes da gastronomía da antigüidade, xa coñecían as características da carne de capón, segundo se desprende da que parece ser a máis remota mención deste, a que figura no Pentateuco, o máis vello texto da colección bíblica que se coñece. E Aristóteles, gran pensador, filósofo e estudoso das ciencias naturais, xa escribía na súa Historia Animalum sobre a arte da preparación do capón.
Hai referencias históricas ó capón en libros como Libro de buen amor de Juan Ruiz, (século XIV); Don Quixote da Mancha de Miguel de Cervantes, (ano 1615) e La vida del Buscón de Francisco de Quevedo. Na literatura galega tamén podemos atopar referencias, como no xornal El Eco de Villalba de Manuel Mato Vizoso, 1908 ou A cociña galega de Álvaro Cunqueiro, 1987.
En tempos pasados o capón era moeda de curso legal. O seu uso máis estendido era o de pago de favores. Na actualidade aínda é posible atopar zonas onde o pago de rendas con capóns segue vivo.
Alimentación e ceba
Os capóns críanse ó aire libre, cunha alimentación natural a base de cereais. Teñen zonas de campo á súa disposición para que a súa crianza se leve a cabo da maneira máis natural. Nestes prados ten que haber matogueiras, árbores,... que dan sombra no verán. A cría ó aire libre, ademais de proporcionarlle ó animal alimento verde, daralles ás aves a posibilidade de buscar insectos, larvas,... actividade que non só é importante dende o punto de alimenticio, senón que se considera un anti-estrés natural. Pola noite, os capóns recóllense nun lugar cerrado. Durante toda a crianza, tanto dentro da corte, coma fóra, no campo, teñen á súa disposición toda a comida (cereais) que desexen, así como auga de bebida. É importante que as aves teñan a posibilidade de facer exercicio físico, xa que favorece o desenvolvemento da musculatura, co que esta adquire máis coloración e, polo tanto, unha carne máis escura e apetecible.
O proceso de ceba é totalmente artesanal, o segredo da súa calidade está na súa coidada alimentación e manexo. A tradición marca que os capóns se encerren nas capoeiras o día de San Martiño (11 de novembro). As dimensións mínimas destas capoeiras individuais serán de 50 cm x 50 cm, e están feitas con materiais axeitados, que non afectan o benestar animal. Están dotadas de comedeiros e bebedoiros. Unha vez dentro, dáselles de comer unha pasta ou amoado feita con millo do país mesturada con auga fervida ou viño branco. A isto tamén se lle pode engadir pataca ou castañas cocidas e xema de ovo. Estes ingredientes repercuten directamente na calidade final da carne do capón, así como tamén na cor da súa pel, que adquire unha tonalidade dourada. A comida dáselle ó pito no colo, obrigándoo a comer incluso se non o quere.
Sacrificio
O sacrificio e preparación do animal lévase a cabo na casa de cada criador, unha operación que se segue a realizar co máximo esmero e coidado. Require dunha grande experiencia e habilidade, xa que o máis mínimo fallo no proceso supón unha modificación na presentación final da ave e menor valor no mercado. Empézase collendo os animais das capoeiras en penumbra, con moito coidado e evitando movementos bruscos, e sacrifícanse. Despois desplúmanse, tendo coidado de non danar a pel ó facelo, xa que esta é moi delicada, sobre todo á altura do peito. Unha vez finalizado o desplume, procederase á evisceración, quitando todos os órganos do interior, así como a graxa abdominal. Esta graxa, separada das vísceras, emprégase como adorno final no capón, a chamada ensunlla. O resto da ave non se usa, a excepción, ás veces, do fígado, corazón e boche para consumo familiar. Este eviscerado aumenta o tempo de conservación da canal. Despois lávase ben por dentro e por fóra, cunha dobre finalidade: limpar as canais e evitar que se resequen. Cando está ben limpo, realízase o recuchido, que non é outra cousa que un novo escaldado durante 5 minutos, con auga a 50 °C á que se lle pode engadir palla de avea, azafrán ou sal, segundo o caso, que intensifican a cor da pel ou axudan á conservación da canal.
Para rematar esta fase, efectúase un repaso ou inspección final, coa fin de comprobar que no interior non quede ningún resto (partes de pulmón ou outras vísceras) que poidan, máis tarde, estragar a canal.
Comercialización
miniatura|Feira do capón de Vilalba de 2016. Para a súa comercialización, o capón adórnase dun xeito moi tradicional. Colócase a ensunlla nas costas do animal e tráese en cestas de vimbio ou madeira, cheas de palla. Os capóns véndense na Feira do capón de Vilalba, que se celebra uns días antes da Noiteboa.
1876
Outros
Historia ano a ano
Ano luz
Un ano luz é unha unidade de lonxitude, utilizada en astronomía, que corresponde á distancia percorrida no vacuo pola luz durante un ano. Máis precisamente, é a distancia percorrida por un fotón no vacuo a unha distancia infinita de calquera campo gravitatorio ou magnético, nun ano gregoriano medio e a unha velocidade de 299.792.458 m/s.
Para calcular o valor en quilómetros dun ano luz utilízase a velocidade indicada (299.792.458 m/s) e como tempo un ano gregoriano Medio (ver Calendario gregoriano) con 365,2425 días. Así temos que o ano luz mide 9 460 536 207 068,016 km (aproximadamente 9,46 billóns de quilómetros); ou ben 63.241 unidades astronómicas (UA).
Outras unidades empregadas para medir distancias espaciais son o Parsec (equivalente a 3,26 anos luz) e mais o segundo luz.
Aclaracións a ter en conta
Non se debe confundir esta unidade de lonxitude (do espazotempo) cunha unidade de tempo, por exemplo, de xeito ordinario dise que "a luz bota case 8,3 minutos en chegar do Sol á Terra", o certo e que estritamente falando dirase "a distancia entre o Sol e a Terra é aproximadamente de 8,3 minutos luz" tendo en conta a órbita elíptica da Terra arredor do Sol.
De feito, un fotón sae emitido pola fusión do hidróxeno en helio, tarda varios miles de anos en saír ao exterior do sol, e acadaría a velocidade da luz no baleiro se houbese tal baleiro a nivel atómico entre o Sol e a Terra, o que non acontece na realidade (incluíndo ademais campos gravitatorios e magnéticos). O erro basease no fondo no uso que facemos do sistema de referencia newtoniano, onde o espazo é absoluto e o tempo támen é absoluto como magnitudes distintas.
Dun xeito mais profundo, escolleuse a "C" (a velocidade da luz no baleiro) como base para o cálculo da lonxitude no espazo-tempo (hoxe só subxiste o modelo einsteniano) ao ser a única constante que mantén a coherencia -é invariante- nun espazo relativista e nun tempo relativista (a única medida na que dous observadores poden estar de acordo cando se moven un respecto do outro, espazotemporalmente) onde o espazo-tempo é unha única magnitude absoluta. Polo que cando falamos de ano luz falamos dunha unidade de lonxitude do espazotempo, e non é unha unidade de lonxitude do espazo newtoniano nin de medida do tempo newtoniano. Para unha mellor comprensión da xeometría do espazotempo ver os artigos relatividade xeral e relatividade especial.
Escolleuse "a distancia percorrida no baleiro pola luz durante un ano" para facer unha "vara" para medir o espazo-tempo. Aínda que alguén viaxara a unha velocidade relativista -preto da velocidade da luz- da Terra ao Sol e do Sol a Terra, seguiría a existir para el unha distancia de 8,3 minutos luz en cada viaxe, uns 16,6 minutos luz en total, o que se contraería sería o tempo, por iso no paradoxo dos xemelgos, o que quedou na Terra e máis vello (o paradoxo comprobouse experimentalmente con reloxos atómicos).
Feitos varios
Como a nosa galaxia ten 100 000 anos luz de diámetro, unha nave espacial hipotética, viaxando próxima á velocidade da luz, precisaría de pouco máis de 100.000 anos para cruzala. Mentres que, iso só é verdade para un observador en repouso con relación á galaxia; a tripulación da nave espacial faría esa viaxe en apenas algúns minutos. Iso por causa da dilatación temporal dos reloxos en movemento explicada pola teoría da relatividade especial. Por outro lado, a tripulación vería unha contracción da distancia da galaxia: do punto de vista deles, a galaxia aparentaría moi curta (na relatividade especial), esta cuestión levou a Einstein a elaborar a relatividade xeral, neste caso a distancia percorrida pola nave é a mesma en anos luz.
Río Verdugo
260px|miniatura|Ponte Caldelas. O Verdugo é un río galego da provincia de Pontevedra, cuxa foz se sitúa no fondo da ría de Vigo.
Percorrido
O Verdugo nace a 760 m de altura no monte do Outeiro Grande, na aldea de Cernadelo (Santa Mariña de Presqueiras, Forcarei). No seu primeiro tramo baixa encaixado atravesando os concellos de Beariz, A Lama e Ponte Caldelas, facendo un val máis amplo na súa entrada en Soutomaior. No seu último tramo serve de fronteira entre Soutomaior e Pontevedra, desembocando entre Arcade e Ponte Sampaio.
No concello de Ponte Caldelas atravesa os pasos da Fraga, onde se conservan varios muíños e un peto de ánimas. Despois de formar a praia fluvial da Calzada, na vila de Ponte Caldelas hai un paseo fluvial, a carón do antigo balneario, onde hai un monumento ao pescador.
Características
O seu afluente principal é o río Oitavén, que se lle une pola esquerda, en Ponte da Barca, e que desenvolve un percurso de lonxitude similar á do Verdugo, desde o seu nacemento até a confluencia (32 km). De modo que ás veces se fala do sistema Verdugo - Oitavén (o curso común é de 7 km), e máis se se ten en conta que o caudal do Oitavén é superior. Outros dos seus afluentes son o Calvelle e o Barbeira.
O tamaño total da conca é de 357 km² (177,7 km² corresponden á bacía do Oitavén). O caudal absoluto do Verdugo na desembocadura é de 17 m³/s (o do Oitavén, antes da confluencia, atinxe os 10,5 m³/s). O Verdugo e os seus afluentes son ríos de réxime pluvial. As precipitacións medias na súa conca atinxen os 1884 mm anuais.
miniatura|250px|Ponte romana en [[Ponte Sampaio.]]
Aproveitamento
No Verdugo sitúanse tres encoros: os de Feixa I e Encoro de Feixa II, localizados no concello de Ponte Caldelas e máis o encoro da Ponte do Demo, no de Soutomaior. Son de potencia inferior a 10 Mw.
O río Verdugo ten sona pola pesca da troita. O último domingo de maio celébrase en Ponte Caldelas a festa da troita e o concurso internacional de pesca de salmónidos.
Tofu
right|miniatura|250px|Tofu sedoso (Kinugoshi tōfu en xaponés)''
O tofu (leite de soia callado) é un alimento oriental. Os seus ingredientes son sementes de soia, auga e solidificante ou calleira. Prepárase callando “leite de soia” e o seu prensado posterior para separar a parte líquida da sólida, de xeito semellante como se fai o queixo a partir do leite. Ten unha textura firme semellante á do queixo, sabor delicado, cor branca crema e adoita presentarse a xeito de cubos brancos.
O tofu é baixo en calorías, con cantidades relativamente grandes de proteína e moi pouca graxa. É rico en ferro e dependiendo da calleira usada durante a súa manufacutra, pode tamén ter altos contidos de calcio e/ou magnesio.
O tofu emprégase acotío na cociña xaponesa, que lle deu sona en occidente, porén o seu uso está tamén moi espallado pola China e na cociña asiática en xeral.
Se se cociña con algunha especia o tofu colle o sabor da mesma, o que fai del un bo ingrediente para guisos e sopas especiais. Ningún produto animal intervén na súa elaboración, sendo por isto amplamente usado como substituto da carne polos vexetarianos.
Produción
O tofu obtense callando o leite de soia e prensando o callo obtido. Estes coagulantes consisten na adición dun sal non tóxico ao leite de soia, como o sulfato de calcio (xeso), é o sistema tradicional e produce un tofu tenro; ou cloruro de magnesio e cloruro de calcio, ambos os dous sales teñen un alto grao de solubilidade na auga e afectan á proteína de soia. Tamén se usan coagulantes acedos, coma o glicono delta-lactona (GDL).
Linguas ersúicas
As linguas núngicas forman unha rama da familia lingüística sino-tibetana. Fálanse na provincia de Sichuan na República Popular da China.
Río Dargle
O río Dargle (en irlandés An Deargail) é un río que flúe por boa parte do condado de Wicklow, en Irlanda. Nace nas montañas Wicklow e durante o seu curso chega a formar a fervenza máis alta de toda Irlanda, a fervenza Powerscourt, con 121m de caída. O seu principal afluente é o río Glencree. Desemboca preto de Bray, no Mar de Irlanda.
miniatura|280px|esquerda|Vista da fervenza Powerscourt.
Jordi Bargalló i Poch
Jordi Bargalló i Poch, nado en Sant Sadurní d'Anoia o 5 de decembro de 1979, é un xogador de hóckey a patíns catalán, que ocupa a demarcación de medio e que actualmente xoga no UD Oliveirense de Portugal.
Traxectoria
Debutou no club da súa cidade natal, o Noia Freixenet en 1997, e permaneceu no club 5 tempadas. Na tempada 2002/2003 asina por primeira vez co HC Liceo, proclamándose campión da Copa de Europa. Na tempada 2006/2007 pasa a formar parte do Igualada HC, retornando dúas campañas máis tarde ao equipo galego do HC Liceo, equipo do que foi capitán. Xogou nel até a tempada 2015/2016 (7 campaña), na cal proclamou que ía marchar do HC Liceo facendo así que o mercado se disparase. Ao final da tempada acabou por fichar polo U.D. Oliveirense, de Portugal.
Foi internacional pola selección española, formando parte do equipo campión do Campionato do Mundo "A" (2005 e 2009) e do Campionato de Europa (2006 e 2008).
Efecto Compton
En mecánica cuántica, o efecto Compton, observado por Arthur Compton en 1923, consiste no aumento do lonxitude de onda (e diminución de enerxía) que ocorre cando interactúan fotóns (de raios X ou gamma) de enerxía entre 0,5 MeV e 3, 5MeV cos electróns dun material. O efecto Compton é orixinado pola dispersión de Compton, que é a dispersion inelástica dun fotón por unha partícula cargada, xeralmente un electrón. Parte da enerxía do fotón é transferida ao electrón en retroceso. Na dispersión inversa de Compton (ou Compton inversa) unha partícula cargada transfire parte da súa enerxía a un fotón.
Henry Ford
Henry Ford, nado o 30 de xullo de 1863 e finado o 7 de abril de 1947, foi o fundador de Ford Motor Company e acredítanlle a creación dunha clase media na sociedade americana. Foi un dos primeiros en aplicar técnicas de traballo en cadea na produción de automóbiles. Este logro non só revolucionou a produción industrial, tivo tal influencia sobre a cultura moderna que algúns teóricos identifican esta etapa da historia social e económica como fordismo.
A besta do reino
O filme, o primeiro de Gilliam como director en solitario, recibiu unha resposta dispar por parte da crítica e da audiencia.
Henry Ford
Orixe
Ford naceu nunha próspera granxa na vila de Greenfield (agora na cidade de Deadborn, Míchigan) propiedade de seus pais, William e Mary Ford, inmigrantes do Condado de Cork, Irlanda. El era o maior dos seis fillos. De neno, Henry sentía paixón pola mecánica. Con doce anos, pasaba moito tempo nunha tenda de máquinas, onde se formou. Ós 16, entrou en contacto por primeira vez co motor de combustión interna.
Actividade laboral
En 1879 marchou da casa á cidade de Detroit para traballar como aprendiz de maquinista, primeiro con James F. Flower & Bros., e despois coa Detroit Dry Dock co. Tras completa-la súa aprendizaxe, Ford obtivo un traballo na compañía Westinghouse traballando en motores de gasolina. Despois do seu casamento con Clara Bryant no 1888 gañou a vida xestionando un serradoiro e como granxeiro.
En 1891 Ford foi enxeñeiro da Edison Illuminating Company, e tralo seu ascenso a xefe de enxeñeiros en 1893 tiña tempo e cartos abondo para dedicar máis atención ós seus experimentos persoais sobre motores de combustión interna. Eses experimentos remataron en 1896 coa finalización do seu vehículo autopropulsado chamado cuadriciclo, que el probou o 4 de xuño dese mesmo ano (tamén era a primeira vez que conducía un automóbil).
Ford Motor Company
Henry Ford, con outros once investidores e un capital de 28.000 dólares, constituíu en sociedade a Ford Motor Company en 1903. Nun coche cun deseño novo, Ford conduciu nunha exhibición na que o coche percorreu a distancia dunha milla no lago xeado de Lake St. Clair en 39.4 segundos, que se converteu na nova mellor marca de velocidade terrestre. Convencido polo seu éxito, o famoso piloto Barney Oldfield quen deu nome a este novo modelo "999" de Ford en honra á locomotora de carreiras do día, levou o coche arredor do país facendo a marca de Ford coñecida en tódolos Estados Unidos. Henry Ford tamén foi un dos primeiros financiadores de Indianápolis 500.
O modelo T
En 1908, a compañía Ford lanzou o modelo T. De 1909 a 1913, Ford introduciu tamén modelos T desmontados ás carreiras, finalizando o primeiro (aínda que logo foi descualificado) nunha carreira de costa a costa (a través dos Estados Unidos) en 1909, e establecendo a mellor marca dunha milla oval en Detroit Faregrounds en 1911, sendo o condutor Frank Kulick. En 1913, Ford tentou introducir un Modelo T refeito en Indianápolis 500, pero as regras esixían engadir 1.000 libras (450 Kg) ó coche para poder participar. Ford deixou a carreira, e pouco despois deixou as carreiras de forma permanente, alegando non estar satisfeito coas regras do deporte e ter unha grande demanda de produción do modelo T.
A partir de 1913 as carreiras xa non foron necesarias desde o punto de vista da publicidade, pois o modelo T era xa famoso e omnipresente en todas as estradas de América. Foi nese ano cando Henry Ford introduciu as cadeas de montaxe nas súas plantas, o que permitiu un aumento enorme na produción. En 1918 a metade dos coches nos Estados Unidos eran modelos T. O deseño, ferventemente promovido e defendido por Herny Ford, había continuar ata 1927 (ben despois de que a súa popularidade minguase), cunha produción total final de 15 millóns de vehículos. Esta marca non había ser superada ata 45 anos despois. Ford dixo "Calquera pode ter un coche pintado da cor que queira mentres sexa negra" (ver referencia ó final).
A filosofía de fabricación de Ford
Henry Ford tiña unhas ideas moi concretas en relación ós seus empregados. Estes tiñan que traballar 8 horas diarias, e en 1913 recibían unha xenerosa paga de 5 dólares por día. O seu xornal incrementouse a 6 dólares no cume de produción do Modelo T en 1918. Tal remuneración ós traballadores era, naquel tempo, un feito sen precedentes. Ford tamén lles ofreceu un innovador plan de participación dos beneficios.
En cambio, Ford estaba firmemente en contra dos sindicatos nas súas fábricas. Para impedir a actividade sindical, contratou a Harry Bennett, encargado do Departamento de Servizo, quen empregou diversas tácticas intimidatorias para acalar ás organizacións sindicais. O incidente máis famoso, en 1937, foi a sanguenta pelexa entre os homes da compañía de traballadores e os organizadores que pasou a ser coñecida como a Batalla do paso elevado. Unha sentada levada a cabo polo sindicato United Auto Workers en 1941 permitiu o comezo de negociacións colectivas nalgunhas fábricas de Ford; pero a sindicación non se completaría ata que, en 1945, Henry Ford e Harry Bennett deixaran a compañía para sempre.
O 1 de xaneiro de 1919, tralo fracaso na procura dun escano no senado dos Estados Unidos, Henry Ford delegou a presidencia de Ford Motor Company no seu fillo Edsel, aínda que mantiña a súa xestión con man firme - algunhas das decisións da compañía durante a presidencia de Edsel foron levadas a cabo sen a aprobación de Henry, para ser máis tarde revogadas por el. Tamén nesta época, Henry e Edsel adquiriron tódalas participacións dos restantes investidores, pasando así a ser os únicos propietarios da compañía. Esta foi mantida dentro da familia ata 1956, ano no cal permitiu ofertar unha parte da compañía de forma pública sen chegar á perda do seu control.
Sobre 1920, Ford mercou unha vasta extensión de terra no Brasil, Forlândia, onde fabricaba caucho para os pneumáticos dos seus coches. Isto provocou un desastre financeiro e cando o vendeu en 1945, xa perdera unha fortuna.
A mediados dos 20, as vendas do Modelo T comezaron a decaer co aumento da competencia. Outros fabricantes ofrecían plans de financiamento ós seus consumidores cando mercaban os coches, que ademais acostumaban a incluír modernas melloras mecánicas e de estilo que non estaban incluídas no modelo T. A pesar dos intentos do seu fillo Edsel, o presidente da compañía, Henry Ford axiña rexeitou incorporar melloras no Modelo T (para manter o seu baixo prezo) ou de crear un plan de crédito para os clientes (porque pensaba que eses plans eran malos para a economía).
O Modelo A e posteriores
En 1926, o decaemento nas vendas do modelo T convenceu a Henry Ford do que seu fillo Edsel viña suxerindo dende había tempo: era necesario un novo modelo. O maior dos Ford perseguía o proxecto cun acordo cunha grande habilidade técnica no deseño do motor, o chasis e outros requisitos indispensables; mentres que deixou ó seu fillo encargarse do deseño da carrozaría. Edsel tamén conseguiu prevalecer sobre as obxeccións de seu pai á inclusión dunha transmisión de cambio deslizante. O resultado foi o exitoso Ford Modelo A, presentado en decembro de 1927, e producido durante 1931, cunha fabricación total que superaba os catro millóns de automóbiles. Posteriormente, a compañía adoptou unha política de cambio anual de modelo similar ó que usan os fabricantes hoxe en día.
Durante os anos 30, Ford tamén superou a súa obxección ás compañías de finanzas, e a Universal Credit Company (propiedade de Ford) converteuse na maior operación de financiamento de coches.
Henry Ford estaba moi interesado nos plásticos creados a partir de produtos agrícolas, especialmente da soia. Os plásticos a base de soia foron utilizados nos automóbiles Ford nos anos 30 nas partes plásticas como as bucinas, a pintura etc. O proxecto rematou en 1942, cando o 13 de xaneiro Ford patentou un automóbil feito case por completo de plástico, suxeito a un marco de tubos soldados. Pesaba un 30% menos ca un coche estándar do mesmo tamaño, e dicíase que podía soportar golpes dez veces maiores que o aceiro. Ademais, utilizaba alcohol de grao (etanol, combustible alcohol) en vez de gasolina. O deseño nunca gañou moita popularidade.
O 26 de maio de 1943, Edsel Ford morreu, deixando vacante a presidencia da compañía. Henry Ford recomendou a Harry Bennett para o posto. A viúva de Edsel, Eleanor, que herdara as participacións de voto de Edsel, quería que o seu fillo Henry Ford III tivese ese posto. O tema foi resolto cando o mesmo Henry, con xa 79 anos, tomou a presidencia persoalmente. A compañía pasou tempos difíciles os seguintes dous anos, perdendo 10 millóns de dólares cada mes. O presidente Roosevelt considerou establecer unha axuda federal á compañía Ford para que a produción durante a guerra puidese continuar.
The Dearborn Independent
Henry Ford adicouse durante a maior parte da súa semi-retirada da compañía Ford á publicación do xornal The Dearborn Independent, que mercara en 1919. O xornal foi publicado durante oito anos, nos cales introduciu nos Estados Unidos un traballo (non escrito polo mesmo Ford) chamado "Os Protocolos dos Sabios de Sión", que foi desacreditado por tódolos historiadores cualificándoo como fraude. A Sociedade Histórica de Xudeus Americanos describe as súas ideas durante este período como anti-inmigrantes, antilaboristas, antialcohólicas e antisemíticas.
Ford tamén publicou, baixo o seu nome, varios artigos en contra dos xudeus para o Independent, que foron difundidos a comezos dos anos 1920 como un conxunto de catro volumes encadernados, denominados como "O xudeu internacional, o maior problema do mundo". Denunciado pola Liga de Antidifamación (ADL), os artigos pola contra condenaban explicitamente a violencia e os pogroms aos xudeus (ver Volume 4, capítulo 80), culpando ao propios xudeus dos incidentes de violencia masiva. Estes artigos foron escritos por varios autores, entre eles o secretario persoal de Ford Ernest Liebold, de 34 anos. Ningún deles foi escrito realmente por Ford, aínda que por ser el quen os publicaba requirían a súa aprobación verbal.
Ford cerrou o Dearborn Independent en decembro de 1927, e máis tarde retirou o International Jew e o Protocols. O 7 de xaneiro de 1942, Henry Ford escribiu unha carta pública á ADL denunciando o odio aos xudeus e expresando o seu desexo de que o odio dos anti-xudeus acabase para sempre. Algúns din que Ford non escribiu esta nota nin a firmou, poñendo a sinceridade das súas desculpas en dúbida. Os seus escritos seguen a usarse como propaganda por algúns grupos, aparecendo a miúdo en sitios web antisemíticos e neonazis.
Henry Ford e o nazismo
Hai evidencias de que Henry Ford deu a Adolf Hitler apoio financeiro cando Hitler estaba introducíndose na política. Isto pode corroborarse en parte polas declaracións de Kurt Ludecke, o representante de Alemaña nos Estados Unidos durante os anos 1920. Foi Winifred Wagner, a nora de Richard Wagner, quen solicitou fondos a Ford para axudar ó Movemento Nacional-Socialista en Alemaña. No entanto, en 1933, unha investigación do congreso sobre o asunto foi incapaz de probar de ningún modo que eses fondos fosen realmente enviados.
A compañía Ford estivo activa nos agrupamentos de tropas militares en Alemaña antes da segunda guerra mundial. En 1938, por exemplo, abriu unha planta de montaxe en Berlín co propósito de prover de camións as forzas armadas (Wehrmacht). En xullo dese ano, Ford foi condecorado (e aceptou) a Cruz da Orde da Aguia Alemá (Großkreuz des Deutschen Adlerordens). Ford foi o primeiro americano e a cuarta persoa en recibir este recoñecemento, na época da Alemaña nazi, a maior condecoración dada aos estranxeiros. A comezos do mesmo ano tamén se lle outorgara a Benito Mussolini. A condecoración dada a Ford foi como "recoñecemento por seren os primeiros en faceren vehículos de motor dispoñibles para as masas". O galardón foi acompañado por unha mensaxe de parabéns de Adolf Hitler.
Tala samoana
O Tala é a moeda de Samoa. Divídese en 100 sene. Os nomes son os equivalentes en samoano ás palabras galegas dólar e céntimo.
O tala foi introducido en 1967. Ata ese momento, Samoa empregara a libra samoana, coas moedas de Nova Zelandia e os seus propios billetes. O tala substituíu a libra a razón de 2 tala = 1 libra, e, polo tanto, igual á do dólar neozelandés. O tala mantívose igual ao dólar de Nova Zelandia, ata 1975.
O símbolo WS$ emprégase xeralmente para o tala, aínda que SAT, ST e T, parecen estar tamén en uso. Ás veces as cifras escríbense co signo do dólar diante e "tala" despois; por exemplo, $ 100 tala.
Moedas
En 1967, introducíronse moedas de 1, 2, 5, 10, 20 e 50 sene. Agás para as moedas de 1 e 2 sene de bronce, estas moedas foron acuñadas en cuproníquel. Moedas de Bronce de Aluminio de 1 tala introducíronse en 1984.
Billetes
En 1967, o Banco de Samoa Occidental presentou billetes de 1, 2 e 10 tala. Os billetes de 5 tala engadíronse en 1980, cando a Xunta Monetaria de Samoa Occidental se fixo cargo da emisión de cartos de papel. En 1984 substituíronse os billetes de 1 tala por moedas e se introduciron billetes de 20 tala. En 1985, o Banco Central de Samoa, emitiu os seus primeiros billetes de 2, 5, 10 e 20 tala, e presentou billetes de 50 e 100 tala en 1990. Tamén se introduciron billetes de polímero de 2 tala en 1990. A finais de 2005 introducíronse novos billetes de papel de 5 a 100 tala. O 1 de agosto de 2008, o banco central emitiu unha nova serie de billetes en polímero con denominacións de 5 a 100 tala.
Linguas malaio-polinesias
As linguas malaio-polinesias son un subgrupo de linguas da familia austronesia. Este subgrupo esténdese polas illas do Sueste asiático e o Pacífico (Polinesia), con algúns exemplos na Asia continental, e sendo un membro illado o malgaxe (Madagascar).
miniatura|400px|dereita|Principais ramos das linguas malaio-polinesias. {{legend|#ffa74d|Borneo-Filipinas (non aparece o [[lingua yami|yami ao sueste de Taiwán)}}{{legend|#b33b49|Sonda-Célebes (non aparece o chamorro ao nordeste de Yap)}}{{legend|#a49800|Malaio-Polinesio Central }}{{legend|#85277f|Halmahera-Geelvink Bay}}{{legend|#ff60c5|Linguas oceánicas máis occidentais}}]]
As linguas malaio-polinesias tenden á reduplicación (repetición de todo ou parte dunha palabra) para expresar o plural, como por exemplo wiki-wiki, e teñen unha entropía baixa, é dicir, os textos son bastante repetitivos en canto á frecuencia dos sons. A maioría non posúe grupos de consonantes (como [str] ou [mpl]) e ten un número de vogais pequeno, sendo cinco o máis común.
O malaio-polinesio divídese en dous, nunha póla occidental ("hesperonesio") e outra centro-oriental:
Provincias de Madagascar
dereita|miniatura Madagascar está dividido en seis provincias, aínda que despois do referendo constitucional no 2007, decídese substituílas por rexións, que se converten nas primeiras entidades subestatais:
Docetaxel
miniatura|230px|Docetaxel. miniatura|230px Docetaxel é un medicamento clínico ben estabelecido antimitótico quimioterapéutico que funciona interferindo na multiplicación de células. Docetaxel é aprobado pola FDA para o tratamento do cancro localmente avanzado ou metastásico de mama, cancro de cabeza e pescozo, cancro gástrico, cancro de próstata refractario ás hormonas e o cancro de pulmón non de células pequenas. O docetaxel pode ser utilizado como un axente único ou en combinación con outros fármacos quimioterapéuticos como se indica dependendo do tipo de cancro específico e a etapa.
Lugares de Culleredo
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Culleredo.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Culleredo
Xovelle, Cea, Vilagarcía de Arousa
Xovelle é un lugar da parroquia de Cea no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 8 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 3 eran mulleres e 5 homes, o que representa un aumento respecto ós anos 2010, cando tiña 7 veciños, e 2005, cando eran 5.
Bloc Party (EP)
Bloc Party é un EP recompilatorio da banda inglesa de post-punk revival Bloc Party no que se inclúen os seus dous primeiros sinxelos británicos: "She's Hearing Voices" e "Banquet/Staying Fat". Foi lanzado o 24 de maio do 2004 a través do selo V2 Records. No Xapón aparecería no mes de agosto e nos Estados Unidos en setembro polo selo Dim Mak Records.
Aviación
miniatura|300px A aviación consiste no deseño, desenvolvemento, fabricación, produción, operación, e utilización para fins privados ou comerciais, como o transporte de materiais ou persoas, de aeronaves, especialmente as máis pesadas que o ar. O voo en si é a parte da operación que inclúe o desprazamento controlado, a través do ar, de aparatos que usan para desenvolver o seu voo a forza sustentadora de superficies fixas ou móbiles, impulsados polo seus propios motores, como avións e helicópteros, ou sen motor, como os planadores.
Os dirixibles e os globos aerostáticos non se inclúen neste concepto, por tratarse de enxeños cunha capacidade de voo baseada no principio de Arquímedes, sendo anteriores no tempo aos aerodinos, cun sistema de voo fundamentado no uso de superficies sustentantes.
Tamén se entende por aviación todo aquilo que comprende as infraestruturas, industria, o persoal e en xeral calquera organización, privada ou pública, nacional ou supranacional, reguladora e de inspección cuxa actividade principal é todo o que implica a operación aeronáutica. Neste sentido, pode efectuarse unha primeira diferenciación entre aviación civil e aviación militar, en función do carácter da súa activadade.
The Favourite
The Favourite é un filme de 2018 dirixido por Yorgos Lanthimos e escrito por Deborah Davis e Tony McNamara. É unha coprodución entre o Reino Unido, os Estados Unidos de América e Irlanda. Ambientado na Inglaterra do século XVIII, o filme aborda a relación entre dúas curmás, Sarah, duquesa de Marlborough (Rachel Weisz) e Abigail Masham (Emma Stone), quen tamén se converteu en baronesa de Masham, no seu intento por converterse na favorita da Corte de Ana de Gran Bretaña (Olivia Colman). A rodaxe realizouse en Hatfield House en Hertfordshire e no Hampton Court, Surrey, entre marzo e maio de 2017.
O Sisto, O Sequeiro, Valdoviño
O Sisto é un lugar da parroquia do Sequeiro no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña tres habitantes (un home e dúas mulleres), un menos ca en 1999.
Gonxar, Agar, A Estrada
Gonxar é un lugar da parroquia de Agar no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 61 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 30 eran homes e 31 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 71 habitantes (33 homes e 38 mulleres).
A Carreira, O Sequeiro, Valdoviño
A Carreira é un lugar da parroquia do Sequeiro no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 197 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 91 homes e 106 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 242 habitantes.
Ten unha escola na que van os nenos de infantil a 2º de primaria.
Buraca das Choias
Contra o ano 2018, un conxunto coordinado de agrupacións espeleolóxicas, subacuáticas e universitarias de Galicia e Madrid puido acceder a galerías inundadas, levantar a topografía e descubrir novos corredores e posibles prolongacións da cova, o que a vai aumentar considerablemente os seus 290 m accesibles inicialmente.
As Lenzas, Saavedra, Begonte
As Lenzas é un lugar da parroquia de Saavedra no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Centre Natació Mataró
miniatura|dereita|250px|Piscina do club. O Centre Natació Mataró é un club deportivo que abarca disciplinas coma o wáter-polo e a natación, aínda que tamén se desenvolve noutros deportes como o tenis ou o baloncesto.
Historia
O club naceu aló polo ano 1932, froito do fusionamento de dous clubs que ata o momento estaban funcionando, o Club Natació Mataró (1920-1929) e o Club Gimnàstic Mataroní (1930-1932). Creou a primeira edición da Copa Nadal en 1951, e ata a actualidade é un dos mellores equipos de wáter-polo de España, contado cuns 450 deportistas nas súas filas e uns 7.000 socios seareiros. O seu actual presidente é Josep Masriera Ballescà.
Santa Cruz, Illas Virxes
Saint Croix (Santa Cruz en galego) é unha illa do Mar Caribe e un condado e distrito constituínte dos Estados Unidos nas Illas Virxes, co status de Territorio Non Incorporado. é a maior das Illas Virxes estadounidenses, cunha extensión de (45 x 11 km). Con todo, a capital do territorio, Charlotte Amalie, atópase na illa de San Tomé.
Historia
O territorio da illa de Santa Cruz formou parte de varios países diferentes. Foi colonizada sucesivamente por España, Gran Bretaña, Francia, os Cabaleiros de Malta, Dinamarca e os Estados Unidos.
Antes da colonización europea, Santa Cruz estaba habitada por indíxenas arauacos e caribes. Cristovo Colón chegou á illa o 14 de novembro de 1493, desembarcando na zona ocupada actualmente polo asentamento de Salt River. Colón bautizou a illa como "Santa Cruz". Durante a súa visita produciuse un enfrontamento entre un español e un indíxena caribe, que resultou morto, o que constitúe a primeira confrontación violenta rexistrada entre os europeos e os indíxenas americanos. Os enfrontamentos entre españois e caribes sucederíanse durante máis dun século, ata que os españois abandonaron a illa. Durante o século XVII chegaron colonos holandeses e ingleses, que pronto se enfrontaron entre eles pola posesión da illa. Finalmente, os holandeses abandonaron a colonia. A presenza inglesa manteríase até 1650, cando os seus asentamentos foron destruídos polos españois, que pouco despois foron desprazados polos franceses.
A illa pasou a mans da Orde dos Cabaleiros de Malta por cesión de Phillippe de Longvilliers de Poincy, gobernador da colonia francesa de Saint Kitts en 1660. Con todo, os cabaleiros vendérona á Compañía Francesa das Indias Occidentais cinco anos despois. O gobernador Dubois organizou a colonia establecendo 90 plantacións de produtos rendibles como tabaco, algodón, cana de azucre e anil. á morte de Dubois iniciouse un período de declive para a colonia e a illa foi abandonada até 1733, cando foi vendida á Compañía Danesa das Indias Occidentais e Guinea. Esta compañía danesa non puxo restricións nacionais á chegada de colonos e pronto acudiron españois, xudeus, hugonotes e ingleses, que constituían a maior parte dos colonos. O azucre converteuse no principal cultivo da illa. Con todo, a medida que o cultivo da remolacha azucreira estendíase en Europa, a economía de Santa Cruz comezou a declinar de novo. dereita|300px|Mapa das Illas Virxes de Estados Unidos
A escravitude foi abolida en 1848, pero en 1862, Santa Cruz recibiu un cargamento de indios que recibiron un contrato para traballar nas plantacións durante cinco anos en condicións depauperadas. A presenza dos indios produciu unha rebelión en 1878, por parte dos antigos escravos, que continuaran traballando nas plantacións e foran desprazados pola man de obra máis barata. Esta revolta foi coñecida como o "Fireburn" (Incendio). A cidade de Frederiksted, un dos dous asentamentos da illa, resultou destruída. Supostamente a rebelión estaba dirixida por catro mulleres chamadas as "Raíñas" da revolta. Unha das rúas de Santa Cruz actualmente leva o nome de "Queen Mary Thomas" en recordo desta revolta. We The People, Self-Governance Chronology. Virgin Islands Humanities Council, 2006. Consultado o 19 de marzo de 2008.
En 1917, Dinamarca vendeu as súas posesións nas Indias Occidentais aos Estados Unidos de América por 25 millóns de dólares ouro. Debido á evolución da primeira guerra mundial, o goberno dos Estados Unidos temía que as illas caribeñas danesas terminasen caendo en mans dos alemáns, e que as utilizasen como bases militares para atacar aos Estados Unidos e os seus intereses. Ademais do pago en ouro, os Estados Unidos aceptaron a reclamación danesa sobre Groenlandia.
A illa de Santa Cruz sufriu graves danos o 17 de setembro de 1989 coa chegada do Furacán "Hugo", en setembro de 1995 co Furacán "Marilyn" en 1995 e cos furacáns "Georges" e "Lenny" en 1998 e 1999, aínda que os danos provocados por estes dous últimos non resultaron tan graves. Con todo, moitos edificios, especialmente nos arredores de Christiansted, aínda se atopan en ruínas debido aos efectos dos furacáns.
Divisións administrativas
miniatura|dereita|350px|Distritos e subdistritos das Illas Virxes estadounidenses Santa Cruz está dividida nos seguintes subdistritos (as poboacións indicadas proceden do censo dos Estados Unidos do ano 2000).
Xeografía
miniatura|esquerda|A [[1754 mapa danés da illa.]] Hai dúas cidades en Santa Cruz ; Christiansted, cuns 3.000 habitantes no ano 2004 e Frederiksted, cunha poboación de 830 habitantes no mesmo ano. A poboación total da illa estímase ao redor dos 60.000 habitantes. O censo oficial do ano 2000 deu unha cifra de 53.234 habitantes, que vivían sobre unha superficie de 214,66 km². Os habitantes reciben o nome de crucianos e o inglés é a lingua máis estendida. O idioma español é falado pola grande comunidade portorriqueña e dominicana e a poboación procedente das Antillas tamén fala francés crioulo. Na illa desenvolveuse un dialecto inglés local, coñecido como cruciano (formalmente como crioulo das Illas Virxes), que adoita utilizarse en situacións informais.