cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Efecto Venturi
Tubo de Venturi
Cando se utiliza un tubo de Venturi hai que ter en conta o fenómeno que se denomina cavitación. Este fenómeno ocorre se a presión nalgunha sección do tubo é menor que a presión de vapor do fluído. Para este tipo particular de tubo, o risco de cavitación atópase na garganta do mesmo, xa que aquí, ao ser mínima a área e máxima a velocidade, a presión é a menor que se pode encontrar no tubo. Cando ocorre a cavitación, aparecen burbullas localmente, que se trasladan por todo o tubo. Se estas burbullas chegan a zonas de presión máis elevada, poden estourar producindo así picos de presión local con risco potencial de danar a parede do tubo.
Cantabrana
Cantabrana é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 31 habitantes (INE 2012).
O Calvar, Domaio, Moaña
O Calvar é un lugar da parroquia de Domaio, no concello pontevedrés de Moaña na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 360 habitantes, dos cales 173 eran homes e 187 eran mulleres.
A Lousada, Regoela, Cabanas
A Lousada é un lugar da parroquia de Regoela no concello coruñés de Cabanas, na comarca do Eume. Tiña 11 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 14 habitantes.
O Carballal, Devesos, Ortigueira
O Carballal é un lugar da parroquia de Devesos no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Xoán Crisóstomo
Xoán Crisóstomo naceu en Antioquía (Siria), no ano 347. Naquel entón, dita cidade era a segunda máis importante do Imperio Romano de Oriente. O pai de Xoán, Secundo, era un alto oficial do exército sirio e morreu pouco tempo despois do nacemento de Xoán polo que a súa irmá máis vella e el quedaron totalmente a cargo de Antusa, a nai cristiá de ambos.
Traxectoria
Xoán foi bautizado en 370, á idade de 23 anos e foi ordenado lector (unha das ordes menores da Igrexa). Comezou estudos co filósofo Andragatio e continuou con Libanio, que entón era un famoso orador e o máis fervente partidario do esmorecente paganismo romano.
Libanio quedou marabillado coa elocuencia do seu discípulo e previu para o mesmo unha brillante carreira como estadista ou lexislador. Con todo, un encontro co bispo Melecio resultou decisivo na vida de Xoán, quen comezou a estudar teoloxía con Diodoro de Tarso (un dos líderes da antiga escola de Antioquía) mentres mantiña un ascetismo extremo.
En 381 foi ordenado diácono por Melecio de Antioquía e en 386 foi ordenado sacerdote polo bispo Flaviano I de Antioquía. Ao parecer foi este o momento máis feliz da súa vida. A súa principal tarefa durante doce anos consistiu en predicar. Adquiriu gran popularidade pola súa elocuencia. Dignos de mencionar son os comentarios que fixo a pasaxes bíblicas e a exposición de ensinanzas morais, moitas delas recompiladas nas súas Homilias.
Co transcurso do tempo Crisóstomo chegou a ser o sucesor de Flaviano I. Durante a súa misión como bispo mostrou gran preocupación polas necesidades espirituais e materiais dos pobres. Tamén se pronunciou en contra dos abusos dos poderosos e da propiedade persoal. A súa interpretación directa das Escrituras (en contraste coa tendencia de Alexandría onde se recorría a unha interpretación alegórica) conduciuno a seleccionar para as súas charlas temas eminentemente sociais que explicaban o concepto da vida cristiá.
Á morte de Nectario o 27 de setembro de 397 foi instituído de certa forma en contra da súa vontade como metropolitano de Constantinopla (pola súa calidade de vila imperial, o metropolitano de Constantinopla recibiu posteriormente o título de Patriarca). Para poder abandonar a cidade de Antioquía onde era tan querido unha escolta militar tivo que acompañalo para así evitar a conmoción do pobo. Quedou instituído como metropolitano o 26 de febreiro de 398 por Teófilo, quen con gran desgano levou a cabo o pedido do emperador Arcadio.
Bispo de Constantinopla
Constantinopla, construída por Constantino en 330 no lugar de Bizancio, ao se converter na capital do Imperio Romano de Oriente pasou a ser a principal sé episcopal do Oriente e converteuse no centro da teoloxía oficial, das intrigas de palacio e das controversias teolóxicas. A Crisóstomo desgustábanlle os privilexios que lle foron conferidos pola súa condición de metropolitano. Durante o seu mandato negouse a ofrecer recepcións suntuosas e criticou o alto nivel de vida que levaba o clero. Os seus esforzos por reformar a Igrexa de Constantinopla chocaron coa oposición dos poderosos e do clero corrupto e tiveron pouco éxito aínda que incrementaron a súa popularidade entre as persoas comúns. A súa estancia en Constantinopla resultou moi difícil.
Teófilo, o patriarca de Alexandría, quería someter a Constantinopla ao seu poder e opúxose ao liderado de Crisóstomo. Como era un forte opoñente das ensinanzas de Oríxenes, Teófilo acusou a Crisóstomo de parcialidade ante as ensinanzas dese mestre e sacou proveito do episodio dos catro monxes de Exipto a quen condenara polo seu apoio ás teorías de Oríxenes. Os devanditos monxes fuxiron da represalia de Teófilo e foron acollidos por Crisóstomo en Constantinopla. Ademais Crisóstomo gañouse a outro inimigo na persoa de Elia Eudoxia, a esposa do emperador Arcadio que se viu identificada nas críticas do metropolitano contra as extravagancias no vestir das mulleres.
Pódese dicir que Crisóstomo se caracterizou pola falta de tacto e temeridade ao denunciar as ofensas das instancias superiores e a súa actitude conduciu a que se crease unha alianza na súa contra entre Eudoxia, Teófilo e o clero molesto, quen convocaron un sínodo en 403 e acusaron a Crisóstomo de favorecer os ensinos de Oríxenes. O sínodo (chamado "da Aciñeira") pronunciouse pola deposición de Crisóstomo.
Con todo, ao pouco tempo foi restituído por Arcadio medorento da ira do pobo e porque a emperatriz atribuíu á ira de Deus un incidente que ocorreu en palacio. Con todo a paz foi curta. Unha estatua de prata que Eudoxia se fixo erixir fronte á catedral foi denunciada por Crisóstomo e unha vez máis foi suspendido e enviado a unha rexión afastada na fronteira con Armenia.
Cando o papa Inocencio I soubo as circunstancias da deposición de Crisóstomo presentou a súa protesta pero non foi escoitado. Crisóstomo continuou escribindo cartas que resultaban de grande influencia dentro de Constantinopla e como a súa vida se prolongaba máis do desexado polos seus adversarios, determinouse desterralo a un extremo fronteirizo preto do Cáucaso. Porén este nunca chegou ao seu novo destino porque morreu na viaxe o 14 de setembro de 407. As súas últimas palabras foron: δόξα τῷ θεῷ παντῶν ἕνεκεν Doxa to theo panton eneken  ('Gloria a Deus por todo') [Paladio, xi. 38]. O 27 de xaneiro de 438 o seu corpo foi trasladado a Constantinopla e enterrado na Igrexa dos Apóstolos onde xacía Eudoxia desde o 404.
Crisóstomo foi un excelente predicador que polos seus discursos públicos e pola súa denuncia dos abusos das autoridades imperiais e da vida licenciosa do clero recibiu o devandito sobrenome que provén do grego χρυσόστομος chrysóstomos e significa boca de ouro (χρυσός khrysós, ouro, στόμα stόma, boca)
O Barcón, Devesos, Ortigueira
O Barcón é un lugar da parroquia de Devesos no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
O Igrexario, Soutullo, A Laracha
O Igrexario é un lugar da parroquia de Soutullo no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 11 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 5 homes e 6 mulleres.
O Vilar, Soutullo, A Laracha
O Vilar é un lugar da parroquia de Soutullo no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 10 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 4 homes e 6 mulleres.
O Pedrouzo, Arca, O Pino
O Pedrouzo é un lugar da parroquia de Arca no concello coruñés do Pino, na comarca de Arzúa. Segundo o IGE, en 2019 tiña 898 habitantes (440 homes e 458 mulleres). Neste lugar está situada a capital municipal, ao ser trasladada a casa do concello desde Santa Irene no século XX.
Xeografía
miniatura|Placa altimétrica da casa do concello O Pedrouzo está situada nunha encosta que vai desde A Igrexa (ou Santaia) cara á Chousa do Pedrouzo, o punto máis elevado das súas inmediacións con 301 m de altitude. Toda esta área é como un promontorio encaixado entre os vales do rego do Xeimar e do rego do Burgo, sobre o que se sitúa como un balcón natural. É unha zona de prados abundantes, fontes e pozos, hoxe altamente urbanizada.
Ciro Guerra
Ciro Guerra, nado o 6 de febreiro de 1981, é un director e guionista colombiano. O seu primeiro filme, La sombra del caminante, fíxoo en 2004, cando tiña 23 anos. Foi escollido como candidato colombiano ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 78ª edición dos premios, porén non foi nomeado. O seu seguinte filme Los viajes del viento competiu na sección Un Certain Regard do Festival de Cannes de 2009 e foi escollido como candidato colombiano 82ª edición dos premios, mais tampouco foi escollido.
O Pedrouzo, Arca, O Pino
Xeografía
A actual casa do concello atópase ao carón dos edificios máis antigos, a farmacia de Pazos (no número 6 da avenida de Lugo) e a casa da avenida de Santiago 33, a unha altitude de 287 m sobre o nivel do mar no Mediterráneo, segunde describe a placa altimétrica colocada no exterior do edificio.
O Pedrouzo está atravesado pola N-547, que fai aquí as veces de grande eixo lonxitudinal, ao longo do cal se vai distribuíndo o casarío, tanto ao norte como ao sur. Na parte norte do Pedrouzo está o antigo lugar de Reboredo, onde tense desenvolvido un feixe de infraestruturas locais, concretamente o centro de saúde, o Centro Sociocultural Luís Seoane, o CPI Camiño de Santiago, o Campo de fútbol de Reboredo e o Pavillón municipal de Reboredo. Cara ao sur ábrese o casarío da Igrexa, nunha leve pendente de baixada.
Ciro Guerra
O seu filme de 2015 El abrazo de la serpiente foi proxectado na sección "Quinzaine des Réalisateurs" do Festival de Cannes de 2015, onde gañou o premio C.I.C.A.E. Gañou o premio de mellor filme no Festival Internacional de Cinema de Odesa e Lima, onde tamén recibiu o premio. O filme estivo entre os nomeados na 88ª edición dos premios, sendo o primeiro filme colombiano en ser nomeado na historia.
O Pedrouzo, Arca, O Pino
Etimoloxía e microtoponimia
miniatura|Toponimia da área do Pedrouzo O Pedrouzo é un dos numerosos topónimos (un estudo calcula que cerca de 48 % dos que existen en Galicia) que contan cun artigo que o antecede, e que a Comisión de Toponimia considera parte integrante do mesmo. A orixe etimolóxica do termo O Pedrouzo presenta varias formulacións:
Esgrima nos Xogos Olímpicos de 1980
100px|border|Esgrima Nos Xogos Olímpicos de 1980 celebrados en Moscova realizáronse oito probas de esgrima, seis en categoría masculina e dúas en categoría feminina. A competición realizouse entre os días 22 e 31 de xullo no Complexo Deportivo do Exército Soviético. Como consecuencia do boicot que algúns gobernos fixeron a estes Xogos houbo atletas e delegacións de comités olímpicos nacionais que non secundaron o boicot e que non competiron baixo as bandeiras dos seus países, facéndoo baixo a bandeira olímpica.
O Pedrouzo, Arca, O Pino
Etimoloxía e microtoponimia
miniatura|Á dereita, suba ao Monte de Arca desde o CSC Luís Seoane A toponimia da contorna do Pedrouzo, e particularmente a microtoponimia, é dicir, as denominacións dos espazos que non son de habitación, como por exemplo fontes, regos, labradíos, espazos arborados etc., son relevantes no tocante á correcta interpretación da súa etimoloxía. Da análise conxunta de ferramentas como a Cartografía Catastral de España, o Proxecto Toponimia de Galicia e dos mapas do Centro Nacional de Información Geográfica de España, vese, en primeiro lugar, que o topónimo orixinal do Pedrouzo coincide aproximadamente coa situación da actual casa do concello, comezando nese lugar unha pendente cara ao nordés que recibe o nome do Monte de Arca e acada os 301 metros de altitude. Esta cima está rodeada por varios microtopónimos que conteñen o termo chousa, especialmente na cara norte, e un que coincide co termo O Calvario, que probablemente fai referencia ao tramo de calzada en suba que vindo do Burgo vai cara a Reboredo subindo até o devandito O Monte de Arca. Por outra banda, desde O Pedrouzo baixa o terreo ao oeste cara ao val do rego do Burgo e ao sur cara á Igrexa, cuxo topónimo principal (Arca) pode significar lugar de unión ou que está xunto a outro, é dicir, A Igrexa sería un espazo que uniría as costas que van cara ao Monte de Arca cos vales dos regos do Burgo e de Xeimar. Polo tanto, O Pedrouzo atoparíase nun terreo de pendente (petar-) que explicaría o topónimo, tal como suxire Mateo Sanz.
Esgrima nos Xogos Olímpicos de 1980
Nacións participantes
Un total de 182 tiradores (133 homes e 49 mulleres) de 20 nacións competiron nos Xogos de Moscova:
Ciro Guerra
En 2018, Guerra estreou o seu cuarto filme, Pájaros de verano. Rodado no deserto de La Guajira, Colombia, Guerra declarou que é "como un filme de gángters, mais é algo completamente diferente a calquera filme de gángsters que viras xamais".
Jacques Sylla
Jacques Hugues Sylla, nado en xullo de 1946 e finado o 26 de decembro de 2009, foi un político malgaxe. Foi primeiro ministro de Madagascar baixo a presidencia de Marc Ravalomanana entre febreiro de 2002 e xaneiro de 2007. Ademais foi presidente da Asemblea Nacional do país entre 2007 e 2009.
O Pedrouzo, Arca, O Pino
Patrimonio natural
As Corticeiras de Arca encóntranse no principio da avenida da Igrexa, facendo esquina coa rúa das Corticeiras, á que dan nome, nunha encosta que baixa cara o casarío da Igrexa e a une ao Pedrouzo. Son tres sobreiras duns dous metros e medio de diámetro cada unha, especie que nesta área se chama corticeira, posto que desta árbore se extrae a cortiza, que tantos usos ten, como nas industrias de illantes térmicos e sonoros, a de fabricación de colmeas, a do calzado e a de confección de tapóns para as botellas de vidro. Do seu nome científico, quercus suber, ven a etimoloxía do seu nome en galego: *SUBER + -ARIA. O termo suber en latín significa, precisamente, cortiza. Con moita probabilidade as Corticeiras de Arca ten sido aproveitadas no pasado pola propia veciñanza do Pedrouzo, extraendo a cortiza.
Outras árbores que se poden atopar na contorna son cedros novos, piñeiros e amieiros nas inmediacións e beiras do rego do Burgo, ou plantacións de eucaliptos, especialmente no norte da poboación, en dirección a Pazos e O Lameiro.
A Casa do Concello
thumbnail|200px|right|Antiga casa familiar de [[Luís Seoane, actual oficina de Correos]] miniatura|CPI Camiño de Santiago Tras estar establecida, primeiro, en San Vicenzo do Pino no século XIX e, máis tarde, ser trasladada a Santa Irene, nun edificio que hoxe é o Albergue público, a Casa do Concello do Pino foi levada ao Pedrouzo. Ocupou primeiro un humilde edificio que pertenceu aos pais de Luís Seoane, quen viviu nela. Hoxe en día é oficina de Correos e oficina de información turística no verán. É a partir deste momento cando a localidade comezou a experimentar un crecemento paulatino.
O Monte, Regoela, Cabanas
O Monte é un lugar da parroquia de Regoela no concello coruñés de Cabanas, na comarca do Eume. Tiña 23 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 12 homes e 11 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 21 habitantes.
O Pedrouzo, Arca, O Pino
A Casa do Concello
Posteriormente, en 1978, trasladouse a un novo edificio que se atopa no centro da vila, cuxo proceso de adxudicación deu comezo a finais de 1976. Esta construción segue as liñas do chamado estilo internacional, moi de moda nos anos 70. Inaugurouse o 27 de xaneiro do devandito ano de 1978, segundo indica a placa que se encontra á entrada.
CPI Camiño de Santiago
O edificio comezou a construírse en 1975 e foi inaugurado pouco tempo despois. En 1999 sufriu unha importante reforma e en 2020 cursaban estudos nel alumnos de educación infantil, educación primaria e educación secundaria.
Campo de Fútbol de Reboredo
miniatura|Exterior do campo de fútbol de Reboredo Tamén coñecido como Campo de Fútbol Municipal de Arca, é un campo de céspede artificial con chanzos cubertos que, debido ao seu mellor estado de conservación en comparación ao do Lameiro, adoita ser o empregado pola Sociedade Deportiva O Pino para disputar os seus partidos de fútbol, que en 2020 militaba no grupo 2º de Primeira Galicia. Encóntrase ao carón do CPI Camiño de Santiago e desde o 2010 conta con céspede artificial. En 2020 foi aprobada unha partida pola Deputación da Coruña para reformar diversos aspectos do campo, como os vestiarios, que se atopaban en mal estado.
Neste campo teñen adestrado seccións da Selección Nacional Galega.
Segundo un informe da Dirección Xeral de Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, o Camiño de Santiago ao seu paso polo Pedrouzo mantén vestixios históricos neste campo de fútbol.
Pavillón municipal de Reboredo
miniatura||esquerda|Exterior do Pavillón de Reboredo Tamén chamado Pavillón municipal de O Pino, xa que ata o 2012 só existía este, engadíndoselle entón o de Lameiro. Estas instalacións están preparadas para a práctica de fútbol sala, ximnasia, voleibol, baloncesto e balonmán. Ao seu carón, o CPI Camiño de Santiago dispón dun pequeno pavillón de deportes para o alumnado no que, do mesmo xeito, tamén se practica o fútbol sala, baloncesto e balonmán. O Camiño francés a Santiago pasa mesmo ao lado das partes norte e leste deste edificio.
As condicións de conservación deste polideportivo ten levantado en diversos momentos críticas, polo que en 2017 se fixeron unhas obras de substitución das súas cubertas por un importe de máis de 68 mil euros , de acordo a un convenio entre a Secretaría Xeral para o Deporte da Xunta de Galicia e o propio Concello asinado en xuño deste ano. Por outra banda, nese mesmo ano, dotóuselle dun sistema de calefacción, despois das reclamacións do CPI de contar cun ximnasio propio. Porén, segue a ter unha peor fama que o centro deportivo de Lameiro, debido á súa frialdade e ao anticuado de parte das instalacións.
Neste pavillón ten adestrado algunhas das Seleccións Galegas de Fútbol Sala, e así mesmo xogan equipos de fútbol sala locais.
En diversas edicións da Carreira Pedestre Popular do Concello do Pino tense empregado estas instalacións como punto de duchas para os participantes, como na X Carreira ou na XIV Carreira. Tamén deuse o mesmo servizo no III Medio Maratón O Gran Camiño, celebrado o 6 de xullo de 2019.
Este espazo adoitábase empregar como albergue para acoller en momentos de grande afluencia aos peregrinos do Camiño de Santiago, como en xullo de 2010, podendo chegar a aloxar ata 300 persoas. Todo isto propiciou tanto a construción en 2010 do novo Pavillón municipal de Lameiro como en 2012 do Albergue Público de Arca.
CSC Luís Seoane
miniatura|CSC Luís Seoane, na rúa do Peregrino Tamén coñecida como Casa de Cultura de Arca, este edificio comezou o seu deseño en 1997 dentro do Plan 2000, sendo financiado pola Deputación da Coruña. A obra foi rematada no 2007 despois dun longo proceso construtivo, sendo asumida a súa xerencia directamente polo Concello. Atópase entre o Pavillón municipal de Reboredo e o Centro médico de Arca, que á súa vez foi construído entre 2005 e 2007 cunha superficie de 1.200 m².
O 27 de marzo de 2008 o Concello do Pino por unanimidade decidiu nomear fillo predilecto a Luís Seoane, atendendo ao feito de que boa parte da súa xuventude viviu no Pedrouzo e a que na súa obra escrita e gráfica son recorrentes as referencias a esta terra, especialmente á parroquia de Arca. Asemade, nun acto celebrado o 31 de maio do mesmo ano que contou coa presenza de Víctor Freixanes, Isaac Díaz Pardo e Xosé Neira Vilas, rebautizouse a nova Casa de Cultura como Centro Sociocultural Luís Seoane.
O centro acolle nas súas dependencias un espazo para exposicións temporais máis desde 2017 unha permanente dedicada ao empresario e político republicano Jesús Canabal. Ademais contén as oficinas de Cultura do Concello, unha oficina de información turística, dependencias auxiliares para clases e seminarios, un auditorio con capacidade para 240 espectadores sentados, unha cafetería e, desde 2008, a Biblioteca municipal do Pino, que ata ese momento estaba nunhas dependencias da Casa do Concello.
Albergue Público de Arca
miniatura|Albergue Público de Arca Ao comezo do Pedrouzo, seguindo o Camiño de Santiago desde Arzúa, ao carón da N-547, atópase o Albergue Público de Arca ou Albergue do Peregrino, destinado ao aloxamento de peregrinos. Foi construído orixinalmente en 1993 cunha capacidade de 80 prazas e 5 cortes para cabalos. O incremento de usuarios da Ruta Xacobea e o conseguinte colapso dos albergues, fixeron necesario aumentar as dotacións e capacidades de moitos deles. Antes do Xacobeo 2004 foi ampliado, contando desde entón de tres pisos e unha superficie de 966 m², así como 126 prazas , quedando as cortes para bestas inutilizadas. Tras outras pequenas reformas, foi reinaugurado en 2012.
Escola municipal de música
miniatura|esquerda|Escola municipal de música e GDR Unha vella aspiración da Banda de Arca era contar cun espazo propio moderno e axeitado onde poder ensaiar. En xaneiro de 2010 anunciouse a construción dun edificio que sería destinado a ser a Escola municipal de música cun orzamento de case 114 mil euros, derrubando para iso o antigo centro de saúde, que fora trasladado anos atrás a unhas novas dependencias no barrio de Reboredo. O centro foi inaugurado o 28 de marzo de 2011, situado á entrada do Pedrouzo, na avenida de Lugo, a poucos metros da oficina de Correos e antiga Casa do Concello. Destaca polo seu deseño contemporáneo e a cor negra das súas paredes exteriores. Está construído sobre unha superficie de 162,43 m² e dispón de cinco aulas de música, un salón polivalente e despachos administrativos nunha parte do edificio, mentres que outro contén salas de reunións e despachos de usos múltiples.
miniatura|Hórreo mixto na avenida de Lugo No seu interior ocupan un espazo de oficinas o Grupo de Desenvolvemento Rural Ulla-Tambre-Mandeo, asociación sen ánimo de lucro fundada no 2008, herdeira do Programa Leader Portodemouros, que «ten como obxectivo fundamental promover o desenvolvemento do territorio, actualmente formado polos concellos de Arzúa, Boimorto, Melide, O Pino, Santiso, Sobrado, Touro, Toques e Vilasantar».
Luís Seoane
miniatura|Texto de Luís Seoane gravado nunha parede do CSC Luís Seoane, no Pedrouzo O escritor, xornalista e pintor galego Luís Seoane, nado en Bos Aires o 1 de xuño de 1910, era fillo de Luis Santiago Seoane Brocos, nado en Oíns, e María López Mosquera, que era de Arca.
Ao regresar o matrimonio da emigración desde Arxentina en 1916, a nai recibiu en herdanza unha leira en Arca na que decidiron construír unha casa que pasaría a ser a de residencia. Esta casa semella ser a mesma que décadas despois foi, brevemente, unha das casas consistoriais que ten existido no concello e que hoxe en día é a oficina de Correos. Luís, pola súa banda, comezou a ir ao Instituto de Santiago, polo que só vivía na casa de sábado a luns na mañá e nos meses de verán. Ademais, preto do cemiterio municipal, ao sur do lugar da Igrexa, estaba a chamada Casa de Brey, que era onde vivía a súa avoa e o resto da famila materna, que visitaba a miúdo.
Ao comezar os seus estudos universitarios, a familia mudouse a Santiago, deixando así a casa de Arca. Porén, Seoane mantivo sempre presente a terra piñeira nos seus escritos, como cando di:
Tamén O Pino foi descrito na súa obra gráfica. En merecemento deste compromiso coa súa terra familiar, o Concello do Pino aprobou por unanimidade o 27 de marzo de 2008 nomear a Luís Seoane fillo predilecto, procedendo ademais a rebautizar a nova Casa de Cultura como Centro Sociocultural Luís Seoane.
The Killers
The Killers é un grupo de rock estadounidense formado no 2002 e orixinario da cidade de Las Vegas. A súa música baséase na influencia da música británica e na música anos 80, especialmente na new wave. O seu primeiro álbum, Hot Fuss, levounos á fama internacional no 2004. En outubro do 2006 lanzaron o seu segundo álbum, Sam's Town.
Secuencia de apertura
miniatura|[[Adeus ás armas (filme de 1932)|Adeus ás armas.]] Unha secuencia de apertura é un método empregado nos filmes e nas series para presentar o seu título, elenco principal e membros da produción, utilizando recursos visuais e sonoros. Adoita seguir ós créditos de apertura, mais non debe ser confundida con eles, xa que se tratan dunha serie de textos superpostos.
Historia
Dende a invención do cinematógrafo empregábanse sinxelas tarxetas con títulos para dar pé ás presentacións de filmes mudos co obxectivo de identificar tanto o título do mesmo como a produtora, así como para sinalar o comezo e fin do filme. No cine mudo, esas tarxetas eran empregadas para comunicar diálogos e narración, e é naquel momento cando aparecen as primeiras secuencias de apertura propiamente ditas, sendo unha serie de tarxetas amosadas ó comezo da produción. A chegada do son non alterou esta convención agás polo feito de que as tarxetas ían acompañadas de música.
Esta convención mantívose durante varios anos ata que a chegada da televisión obrigou ós estudos a investir no desenvolvemento cinematográfico para captar unha audiencia en diminución. Os anuncios de épicos "repartimento de centos" en formato de pantalla ancha foron unha resposta directa á exitosa invasión da televisión no mercado do entretemento. Parte do renovado prestixio e aumento de calidade do cine, con orquestra musical que antecedía a apertura das cortinaxes e longas secuencias de apertura, estaban ideadas para provocar un sentido de gravidade contra o que se agardaba que fose incapaz de competir a televisión. A medida que as secuencias de apertura no cine foron crecendo, empezaron a involucrarse mestres do deseño gráfico como Saul Bass, que influíron moito nos programas de televisión de da década de 1960. Os cineastas de comezos do século XXI tiñan moitas opcións no que respecta ás secuencias de apertura. Nalgúns filmes superpóñense títulos de crédito sobre as secuencias de apertura, mentres que outros prefiren eliminar os títulos e elaborar complexas secuencias ó final do filme.
O Eido de Baixo, Verducido, A Lama
O Eido de Baixo é un lugar da parroquia de Verducido, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2016 tiña 23 habitantes (12 homes e 11 mulleres).
Illa Bear, Antártida
A illa ou illote Bear ou illa do Tenente González é unha illa rochosa a menos de 1 milla ao oeste da illa Stonington na baía Margarida, da costa da Terra de Graham na Antártida.
Crese que a illa Bear foi descoberta pola Expedición Británica á Terra de Graham (BGLE) (1934 - 1937) comandada por Rymill e pola expedición do Servizo Antártico dos Estados Unidos (USAS) (1939 - 1941) ao mando de Byrd, ambas operaron na área da illa Stonington. A illa Bear foi explorada en 1947 polo British Antarctic Survey (FIDS), quen a chamou así en honra ao USS Bear, o buque insignia do Servizo Antártico dos Estados Unidos (USAS), a expedición que visitou a área en 1940. Unha expedición chilena en 1947 sinalou un illote que coincide aproximádamente coas coordenadas de Bear, dándolle o nome de illa Tenente González, en honra do tenente Jorge González Baeza, quen integraba a expedición.
Reclamacións territoriais
Arxentina inclúe á illa no Departamento Antártida Arxentina dentro da Provincia de Terra do Fogo, Antártida e Illas do Atlántico Sur; para Chile forma parte da Comuna Antártica da Provincia da Antártica Chilena dentro da Rexión de Magallanes e da Antártica Chilena; e para o Reino Unido integra o Territorio Antártico Británico. As tres reclamacións están suxeitas ás disposicións do Tratado Antártico.
La Reforma (Pontevedra)
La Reforma foi un periódico editado en Pontevedra entre 1870 e 1871.
Historia e características
Subtitulado Periódico de instrucción pública, apareceu o 8 de xullo de 1870 como continuación da Revista de Primera Enseñanza. Estaba dirixido por Severiano González Regueral. Os redactores eran Joaquín Buceta Solla e José Benito Juncal. Entre os colaboradores figuraban Antolín Esperón, León de Cano, José María Buceta Fernández, Emilio Álvarez Giménez, Luís Rodríguez Seoane, José B. Luanco e Domingo Erosa Fontán. Constaba das seccións: Artículos, Noticias varias e Anuncios. Publicou varios folletíns. Cesou a súa publicación o 24 de decembro de 1871.
Parga
O topónimo galego Parga pode referirse a:
Polina Semionova
Polina Aleksándrovna Semiónova (en ruso Полина Александровна Семионова), nada en Moscova en 1984, é unha bailarina rusa de ballet clásico.
Traxectoria
Cando estudaba no Bolshoi Ballet Academy de Moscova, conseguiu varios premios nas principais competicións de ballet, entre eles a medalla de ouro na Moscow International Ballet Competition de 2001, o Primeiro Premio na Vaganova-Prix Ballet Competition en San Petersburgo de 2002 e o Premio Júnior na International Ballet Competition de Nagoya, no Xapón, en 2002.
Graduada en 2002, Semionova uniuse ao Ballet Staatsoper Berlin como bailarina principal tras o convite de Vladimir Malakhov, converténdose así na primeira bailarina máis nova da historia da compañía con 18 anos. Realizara unha xira polo Xapón con Malakhov como compañeiro, de aí o convite deste. Interpretou os papeis principais nel da obra Schelkúnchik (O Crebanoces) e Bayaderka durante a primeira tempada, e logo interpretou o papel de Tatiana en Yevgueni Oneguin, que se convertería no seu favorito.
En 2003, con 19 anos, Polina interpretou co English National Ballet Lebedínoye óziero (O lago dos cisnes), obtendo un grande éxito entre os críticos ingleses. Ao ano seguinte, uniuse ao California Ballet para a súa produción do ballet Spyashchaya krasavitsa (A bela dormente), impresionando de novo aos críticos a pesar de que o resto do conxunto non foi tan ben valorado.
Apareceu tamén no vídeo musical de Herbert Grönemeyer Demo (Letzter Tag), que ao ser subido a YouTube, deuna a coñecer a un público máis amplo que o mero afeccionado ao ballet.
Polina é unha das bailarinas que aparecen no EuroArts DVD Divine Dancers Live from Prague, no que baila un pas de deux do ballet L'histoire de Manon.
Karel Čapek
Obra
dereita|miniatura|Tumba de Čapek no cemiterio de Praga, co tradicional robot de xoguete. dereita|miniatura|Casa dos irmáns Čapek en Praga. Un dos seus primeiros relatos fantásticos é Továrna na Absolutno ("A fábrica do Absoluto", 1922). Nun Universo concibido segundo as teorías panteístas de Baruch Spinoza e as da relatividade de Albert Einstein, o invento dun enxeñeiro trastorna a conduta humana e a social cando, desintegrando a materia para producir enerxía, libera tamén o místico "Divino Absoluto".
Unha obra que se adoita encadrar no xénero da ciencia ficción polo seu carácter distópico é Válka s Mloky ("A guerra das píntegas", 1936), novela de fina ironía que se considera unha sátira sobre o nazismo e o capitalismo. Na costa de Sumatra descóbrese unha nova especie de criatura, unha píntega xigante do xénero Andrias, capaz de aprender dos humanos malia non ter en principio unha intelixencia similar. O sistema capitalista mundial aprovéitase das criaturas para realizar todo tipo de labores ingratas ao ser humano, e todos os países comezan a adquirilas en gran número. Mais case ninguén é consciente de que a extensión das píntegas polo planeta Terra é unha ameaza. Critícase sucintamente no libro o Nacionalsocialismo emerxente e un sistema económico e unha orde mundial incapaces (e non interesados) en pararlle os pés. Amais do fondo político e filosófico, a novela de Čapek inclúe chiscadelas ao mundo periodístico (Čapek colaborou con diversas publicacións, como Lidové noviny).
O Cotorelo, Devesos, Ortigueira
O Cotorelo é un lugar da parroquia de Devesos no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
I edición dos Premios Goya
A 1ª cerimonia de entrega dos Premios Goya tivo lugar no Teatro Lope de Vega de Madrid o 17 de marzo de 1987, e foi presentada por Fernando Rey.
Mesocarpo
É, polo tanto, a parte da froita que comemos normalmente e é o resultado da transformación da parede ovárica da flor, polo que habitualmente envolve ao endocarpo que á súa vez envolve as sementes.
Cando se trata de froitos carnosos o mesocarpo adóitase chamar polpa, aínda que o nome técnico para un mesocarpo carnoso é o de sarcocarpo. Porén non todas as froitas carnosas teñen sarcocarpo: os hesperidios (laranxas, limóns) son un tipo de baga modificada cuxo mesocarpo é unha fibra abrancazada que arrodea as porcións recoberta dun epicarpo de cor verde, amarelo ou laranxa.
Fruit anatomy
Severiano González Regueral
Severiano González Regueral, finado en Pontevedra o 7 de marzo de 1891, foi un mestre e escritor galego.
Traxectoria
Foi director da Escola Normal de Pontevedra e Xefe superior da Administración civil. Foi redactor de El Alerta e La Constancia e Los Maestros de España e dirixiu o periódico pedagóxico La Reforma.
Sylvia Plath
Sylvia Plath, nada en Boston o 27 de outubro de 1932 e finada en Londres o 11 de febreiro de 1963, foi unha poeta e novelista estadounidense cuxa obra constitúe unha dobre procura desesperada da realidade do mundo e da identidade feminina.
Traxectoria
Sylvia Plath naceu no seo dunha familia de clase media no barrio de Jamaica Plain (Massachusetts), e pasou a súa infancia en Winthrop. Xa de nena escribía, chegando a publicar o seu primeiro poema aos 8 anos. A pesar da súa aparente estabilidade, no seu interior incubaba graves problemas psíquicos que tiñan a súa orixe na morte de seu pai (un especialista en abellas e profesor de Bioloxía na Universidade de Boston) a causa dunha embolia pulmonar cando a poeta contaba con 8 anos.
A escritora comezou os estudos universitarios no Smith College (Massachusetts) e, grazas a unha bolsa de estudos Fulbriht, trasladouse á Universidade de Cambridge. Durante a súa época de estudos, Plath sufriu unha depresión crónica (agora sábese que padecía un trastorno bipolar), chegando incluso a un intento de suicidio no ano 1952, algo que detallou máis tarde na novela A campá de cristal (The Bell Jar). Graduouse con honores tres anos máis tarde, despois dunha tempada de recuperación nun psiquiátrico. Foi en Cambridge onde a escritora coñeceu o que sería o seu marido, Ted Hughes, un poeta inglés co que casaría en 1956. miniatura|A casa de Sylvia Plath no 23 Fitzroy Road de Londres
Entre xullo de 1957 e outubro de 1959, Plath deu clases no Smith College ata que se trasladou, xunto co seu home, a Boston, onde a escritora asistiu a seminarios con Robert Lowell e con Anne Sexton. Este traslado debeuse ó insoportable que se lle fixo a súa estancia no Smith College, comezando así unha nova etapa de inestabilidade. Cando Plath quedou embarazada, regresaron ao Reino Unido, instalándose primeiro en Londres e logo en North Tawton (Devon). En 1960 publicou a súa primeira recompilación, O coloso (The Colossus) e, en 1962 o matrimonio separouse, apenas dous anos despois do nacemento do seu segundo fillo. Esta separación debeuse, sobre todo, á relación amorosa que Hughes mantiña coa poeta Assia Wevill, aínda que é posible que Olwyn Hughes, irmá do poeta, interferise na súa relación. A separación afectoulle moito a Plath.
A escritora retornou a Londres cos seus dous fillos, pero ela, que ao longo da súa vida sufrira numerosas depresións, rematou coa súa vida asfixiándose con gas o 11 de febreiro de 1963.
Obra
Sylvia Plath só publicou dous libros en vida: a colección de poemas The Colossus e a novela The Bell Jar, editada co pseudónimo de Victoria Lucas. Postumamente, apareceu o seu libro Ariel. O seu marido, o poeta inglés Ted Hughes, encargado de xestionar o legado da súa antiga esposa, supervisou e editou a publicación da súa obra
O seu primeiro libro, O coloso (1960), puxo en evidencia a meticulosidade do seu oficio e un estilo moi persoal, aínda que moitas veces foi descrito como convencional e carente do drama das súas obras posteriores. Ariel (1965) está considerado como o seu mellor libro de poemas, o cal, ao igual que a poesía publicada despois do seu suicidio, reflicte un ensimesmamento e unha obsesión pola morte. A campá de cristal (1963), é o testemuño do seu propio derrubamento psíquico provocado por unha sucesión de fracasos sentimentais e polas complicadas relacións que mantivo cos homes que nas relecturas destacan as presións sociais e culturais. Con Poemas completos, editado polo seu home no 1981, Plath gañou, postumamente, o premio Pulitzer no 1982. Outras obras publicadas despois da súa morte son os poemarios Cruzando a auga (1971) e Árbores de inverno (1972), e Johnny Panic e a Biblia de soños, un libro de contos.
Aneis de Chariklo
miniatura|300px|Unha impresión artística de Chariklo cos seus aneis.
10199 Chariklo é un centauro (un asteroide que orbita o noso Sol, entre Saturno e Urano), cun diámetro de preto de 250 km, e é o menor obxecto con aneis e quinto en ser descuberto no Sistema Solar con esta peculiar característica. Orbitando Chariklo, existe pois, un sistema de aneis brillante, que consiste en dúas franxas estreitas e densas de 7 e 3 km respectivamente, separadas por un espazo baleiro de 9 km. Os aneis orbitan a unha distancia duns 400 km respecto do centro de Chariklo, unha milésima parte da distancia entre a Terra e a Lúa. O descubrimento foi feito por un equipo de astrónomos usando dez telescopios en varios lugares da Arxentina, Brasil e Chile, durante a observación dunha ocultación estelar ocorrida o 3 de xuño de 2013. O descubrimento destes aneis foi anunciado publicamente o 26 de marzo do 2014.
Descubrimento
Chariklo é o maior membro dunha clase de planetas menores (corpos pequenos do Sistema Solar ou planetas ananos) coñecidos como centauros, e orbitan o Sol entre Saturno e Urano no Sistema Solar exterior. As predicións avisaban de que a súa órbita pasaría diante da estrela UCAC4 248-108672 de magnitude R=12,4, situada na constelación de Scorpius, o 3 de xuño de 2013, tal coma se puido ver dende América do Sur.
miniatura|left|220px|Vídeo que amosa a ocultación da estrela UCAC4 248-108672 por parte de Chariklo e a súa correspondente [[curva de luz.]] Coa axuda de trece telescopios situados na Arxentina, o Brasil, Chile e o Uruguai, un equipo de astrónomos liderado por Felipe Braga Ribas, un astrónomo con posdoutoramento do Observatorio Nacional do Río de Xaneiro, e outros 65 investigadores de 34 institucións en 12 países, puideron observar este evento de ocultación, un fenómeno no que unha estrela desaparece detrás do corpo que a oculta. A pesar das cámaras de alta velocidade supersensibles usadas ​​para rexistrar 10 imaxes por segundo nun dos telescopios do Observatorio de La Silla, que fai parte do Observatorio Europeo do Sur (ESO), a observación principal dos aneis foi feita co Telescopio Nacional Danés, de 1,54 metros. Debido á taxa de adquisición de datos moito máis rápida da súa cámara 'Lucky Imager', este telescopio puido resolve-la observación dos aneis individuais.
Durante o evento, estaba previsto que a magnitude observada aumentase a 14,7 (estrela + Chariklo) dende os 18,5 (Chariklo só) durante un período máximo de 19,2 segundo. Este aumento de 3,8 magnitudes é equivalente a unha redución no brillo nun factor de 32,5. O evento ocultación primario foi acompañado por catro pequenas reducións adicionais na intensidade xeral da curva de luz, que foron observadas sete segundos antes do ingreso e sete segundos despois da saída. Estas ocultacións secundarias indicaron que algo estaba bloqueando parcialmente a luz da UCAC4 248-108672. A simetría das ocultacións secundarias e varias observacións do evento dende varios lugares distintos axudaron a reconstruír non só a forma e o tamaño do obxecto, senón tamén o seu espesor, a súa orientación e a situación dos planos do anel. As relativamente consistentes características dos aneis inferidas a partir de varias observacións das ocultacións secundarias desacreditan as explicacións alternativas para estas propiedades, tales como cometas que estivesen expulsando gas.
Orixe
A orixe dos aneis é aínda descoñecida, pero é susceptible de tratarse de restos dun disco de refugallos que se puideron formar mediante un impacto en Chariklo, unha colisión con ou entre unha ou máis lúas preexistentes, a fragmentación dunha lúa retrógrada en formación debido ás mareas gravitatorias ou a partir de material liberado da superficie pola actividade de cometas ou pola fragmentación rotacional destes. Se os aneis se formaron a través dun evento de impacto con Chariklo, o obxecto tivo que ter chocado a unha velocidade baixa para evitar que as partículas do anel fosen expulsadas máis aló da esfera de Hill de Chariklo.
As velocidades de impacto no Sistema Solar exterior son tipicamente do redor de 1 km/s (en comparación coa velocidade de escape na superficie da Chariklo de ≈ 0,1 km/s) e foron aínda menores antes de que o cinto de Kuiper fose excitado dinamicamente, apoiando a posibilidade de que os aneis se formasen no cinto de Kuiper antes de que Chariklo fose trasladada cara á súa órbita actual hai menos de 10 millóns de anos. As velocidades de impacto no cinto de asteroides son moito máis elevadas (≈ 5 km/s), o que podería explica-la ausencia de tales aneis en corpos menores dentro do cinto de asteroides. As colisións entre partículas do anel farían que este se ensanchase substancialmente, e o Efecto Poynting-Robertson podería facer que as partículas do anel caesen sobre o corpo central, nuns millóns de anos; por tanto, o anel require unha fonte activa de partículas que alimente o sistema de aneis ou confinamento dinámico a través de lúas pastor que aínda non foron descubertas. Tales lúas serían moi difíciles de detectar por medio de imaxes directas feitas dende a Terra debido á pequena separación radial entre Chariklo e o seu sistema de aneis.
Características
A orientación dos aneis correspondese cunha vista de canto (dende o punto de vista terrestre) en 2008. Isto pode explica-los escurecementos observados de Chariklo entre 1997 e 2008, cun factor de 1,75, así como a desaparición gradual do xeo de auga e outros materiais do seu espectro, tal coma vai diminuíndo a área de superficie observada dos seus aneis. Dende 2008 a 2013, o sistema aumentou de brillo nun factor de 1,5, e as características espectrais infravermellas do xeo de auga volveron. Isto suxire que os aneis están constituídos, polo menos, parcialmente de auga xeada. Un anel composto por xeos tamén é o esperado para un corpo fragmentado dentro do límite de Roche de Chariklo.
2013C1R (Oiapoque)
miniatura|220px|Unha impresión artística de Chariklo cos seus aneis. A profundidade equivalente (un parámetro relacionado coa cantidade total de material contido nun anel con base na xeometría de visualización) de C1R foi observada, variando nun 21 % ó longo de observación. Asimetrías semellantes foron observadas durante as observacións das ocultacións de aneis estreitos de Urano, e pode ser debido a oscilacións resonantes responsables da modulación do ancho e profundidade óptica dos aneis. A densidade da superficie de C1R estímase en 30-100 g/cm2, que é equivalente á masa dun corpo xeado dous quilómetros de diámetro.
2013C2R (Chuí)
Cun raio orbital de 404,8 km e unha profundidade óptica de 0,06, C2R é de 40 % máis estreito, menos denso, polo tanto, máis difuso que C1R, contendo aproximadamente 12 veces menos masa có seu compañeiro. A masa do anel C2R é aproximadamente o equivalente a un corpo xeado de preto de medio quilómetro de diámetro.
Telescopios e observatorios
Entre os telescopios usados ​​na observación están o telescopio da Universidade Estatal do Observatorio Ponta Grossa e outro no Polo Astronómico Casimiro Montenegro Fillo, situado na Fundación do Parque Tecnolóxico de Itaipu, en Foz do Iguaçu, o telescopio do Observatorio Nacional do Río de Xaneiro, o Observatorio de Valongo, situado na Universidade Federal de Río de Xaneiro, o Observatorio da Universidade Estatal do Oeste de Paraná (Unioeste), situada no Estado do Paraná, o Observatorio de Pico dos Días (OPL), en Minas Xerais, e o telescopio da Universidade Estatal de São Paulo (UNESP - Guaratinguetá), en São Paulo. Ademais destes telescopios, tamén participaron na investigación o Observatorio de La Silla, nos Andes chilenos; tanto o Telescopio Nacional Dinamarqués e o telescopio de seguimentos TRAPPIST, o telescopio de 20 polgadas do Caisey Harlingten, que é parte da Rede Searchlight Observatory Network, os Telescopios PROMPT, situados no Observatorio Inter-Americano de Cerro Tololo, o Telescopio SOAR (Southern Astrophysical Research Telescope) do Brasil, situado en Cerro Pachón, o telescopio ASH de 0,45 metros no Cerro Burek, a Estación Astrofísica de Bosque Alegre, dirixida pola Universidade Nacional de Córdoba, o Observatorio de El Catalejo, en Santa Rosa, La Pampa, Arxentina, o Observatorio Astronómico de Los Molinos (OALM), no Uruguai, o observatorio da Universidade Católica, dirixido pola Universidade Católica Pontificia de Chile, e o telescopio R. Sandness situado en San Pedro de Atacama, tomaron tamén parte nesta investigación.
Cloris Leachman
Cloris Leachman, nada en Des Moines (Iowa), o 30 de abril de 1926 e finada en Encinitas (California) o 27 de xaneiro de 2021, foi unha actriz estadounidense.
Traxectoria
Comezou na interpretación na universidade. Tras ser elixida Miss Illinois en 1946 apareceu na televisión e en curtametraxes, estudando no Actors Studio con Elia Kazan.
A Costa, Domaio, Moaña
A Costa é un lugar da parroquia de Domaio, no concello pontevedrés de Moaña na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 243 habitantes, dos cales 116 eran homes e 127 eran mulleres.
Cloris Leachman
Traxectoria
Desde a década de 1950 traballou tamén no cinema, gañando o Oscar á mellor actriz secundaria en 1971 por A derradeira película.
Polo seu traballo na televisión gañou oito premios Emmy.
O Vilar do Boi, Soutullo, A Laracha
O Vilar do Boi é un lugar da parroquia de Soutullo no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 10 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 6 homes e 4 mulleres.
Boris Kodjoe
Boris Frederic Cecil Tay-Natey Ofuatey-Kodjoe, nado o 8 de marzo de 1973 en Viena, é un exmodelo e actor austríaco radicado nos Estados Unidos.
Filmografía
miniatura|dereita|Kodjoe en decembro de [[2010.]]
Acoso
Acoso pódese referir a: