cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Instituto de Biodiversidade Agraria e Desenvolvemento Rural
Grupos de investigación
Existen 6 grupos de investigación da Universidade de Santiago de Compostela adscritos ao Instituto de Biodiversidade Agraria e Desenvolvemento Rural, contando en conxunto con máis de 70 investigadores :
Organización Internacional do Traballo
A Organización Internacional do Traballo (OIT) é un organismo especializado das Nacións Unidas que se ocupa das cuestións relativas ó traballo e as relacións laborais. Foi fundada o 11 de abril de 1919, no marco das negociacións do Tratado de Versalles. A súa constitución, sancionada en 1919, compleméntase coa Declaración de Filadelfia de 1944. A OIT ten un goberno tripartito, integrado polos representantes dos gobernos, dos sindicatos e dos empregadores. O seu órgano supremo é a Conferencia Internacional, que se reúne anualmente en xuño. O seu órgano de administración é o Consello de Administración que se reúne cuadrimestralmente. Cada cinco anos o Consello de Administración elixe ó Director Xeral, encargado de dirixir a Oficina Internacional do Traballo e poñer en funcionamento as accións no terreo. Actualmente ocupa o cargo o chileno Juan Somavía, reelixido en 2003. A sede central encóntrase en Xenebra (Suíza). Está integrado por 180 estados nacionais. En 1969 recibiu o Premio Nobel da Paz.
Historia
miniatura|300px|Sede da OIT en [[Xenebra, Suíza|Xenebra.]] A Organización Internacional do Traballo foi fundada en 1919 no marco das negociacións que se abriron en Conferencia de Paz realizada primeiro en París e logo en Versalles ó rematar a primeira guerra mundial.
As negociacións tiveron a particularidade de seren realizadas entre os gobernos, os sindicatos e as organizacións de empregadores, que tomaron como base a Asociación Internacional para a Protección Legal dos Traballadores, que fora fundada en Basilea en 1901 para establecer a Constitución da Organización Internacional do Traballo, adoptada pola Conferencia de Paz de París e incluída na sección XIII do Tratado de Versalles.
A Organización Internacional do Traballo organizouse desde un principio cun goberno tripartito, único no seu xénero, integrado por representantes dos gobernos, traballadores e empregadores, e elixiu como primeiro Director Xeral ó francés Albert Thomas.
Entre 1919 e 1921 a OIT sancionou dezaseis convenios internacionais do traballo e dezaoito recomendacións. En 1926 introduciuse un mecanismo de control, aínda vixente, polo que cada país debía presentar anualmente unha memoria informando sobre o estado de aplicación das normas internacionais. Coa fin de examinar esas memorias creouse tamén a Comisión de Expertos, integrada por xuristas independentes, que cada ano presenta o seu informe á Conferencia.
En 1934, baixo o goberno de Franklin D. Roosevelt, os Estados Unidos solicitaron o seu ingreso en calidade de membro da OIT. Durante a segunda guerra mundial a OIT instalouse temporalmente en Montreal.
En 1944, antes de rematar a guerra, a Conferencia Internacional do Traballo aprobou a Declaración de Filadelfia, integrada como anexo á Constitución, fixando os principios, fins e obxectivos da OIT. En 1948 adoptouse o Convenio sobre Liberdade Sindical Nº 87.
Entre 1948 e 1970, durante a dirección do estadounidense David Morse, debido ó proceso de descolonización duplicouse o número de estados membros da OIT, quedando en minoría os países industrializados. A OIT ampliou as súas actividades quintuplicando o presuposto e cuadruplicando o número de empregados. En 1960 creouse o Instituto Internacional de Estudos Laborais, e en 1965 o Centro Internacional de Perfeccionamento Profesional e Técnico, con sede en Turín. En 1969, ó cumprirse cincuenta anos da súa creación, foille outorgado o Premio Nobel da Paz.
En 1977 Estados Unidos retirouse da OIT causando unha crise orzamentaria debido á diminución automática do presuposto nun 25%, que logrou ser controlada ata o seu reingreso en 1980.
Nos anos 80 a OIT desempeñou un papel decisivo no desenvolvemento do Solidarność dirixido por Lech Walesa, aplicando o Convenio sobre a Liberdade Sindical (1948).
Finalizada a guerra fría e fronte ó proceso de globalización e deterioración dos dereitos laborais en todo o mundo, a OIT sinalou a necesidade de dar prioridade ó cumprimento das Normas e Principios e Dereitos Fundamentais no Traballo garantidos polos oito convenios fundamentais (liberdade sindical, negociación colectiva, abolición do traballo forzoso, abolición do traballo infantil, eliminación da discriminación en materia de emprego e ocupación), destacando os conceptos de emprego decente e democratización da globalización.
Conferencia Internacional
A Conferencia Internacional do Traballo é o órgano superior da OIT. Reúnese anualmente, en xuño, en Xenebra. Está integrada por catro delegados por cada país membro, dous deles elixidos polo goberno, e os outros dous propostos polas organizacións de traballadores e empregadores respectivamente. Deste modo, a metade dos integrantes da Conferencia representan ós gobernos, en tanto que unha cuarta parte integra o bloque de traballadores, e a outra cuarta parte integra o bloque de empregadores.
Á Conferencia Internacional correspóndelle a sanción das normas internacionais do traballo, fundamentalmente convenios e recomendacións polas dúas terceiras partes dos seus membros.
Tamén corresponde á Conferencia Internacional examinar as memorias anuais que cada país debe presentar sobre o estado da aplicación das normas internacionais en cada país, e eventualmente aprobar recomendacións nos casos en que existen deficiencias. Nesa tarefa a Conferencia conta coa axuda da importante Comisión de Expertos que debe examinar cada memoria e producir un informe á Conferencia recomendando os cursos de acción en cada caso.
A partir de 1998 a Conferencia debe examinar o Informe Global sobre o que ordena a Declaración da OIT relativa ós Principios e Dereitos Fundamentais no Traballo, que debe preparar a Oficina, debendo dar conta, cada ano en forma rotativa, o estado en que se encontran cada un destes puntos:
Comisión de Expertos
A Comisión de Expertos en Aplicación de Convenios e Recomendacións (CEACR) é un organismo permanente asesor da Conferencia Internacional, integrado por xuristas especialistas en Dereito Internacional do Traballo.
A función da Comisión de Expertos é examinar as memorias que tódolos países están obrigados a presentar cada ano, detallando o estado no que se encontra a aplicación dos convenios internacionais en cada país.
Cada ano a Comisión de Expertos debe presentar o seu informe á Conferencia, coa opinión que lle merece cada situación e as recomendacións que propón en cada caso. As opinións da Comisión de Expertos foron adquirindo grande importancia xurídica para a interpretación das normas internacionais, e se encontran recompiladas como xurisprudencia en cada convenio, na base de datos do ILOLEX.
Consello de Administración
O Consello de Administración está integrado por 56 persoas. Dos 28 integrantes que corresponden ós gobernos, 10 son designados directamente polos dez países de maior importancia industrial, e o resto polos delegados gobernamentais na Conferencia. Os outros 28 membros corresponden en partes iguais ós traballadores e empregadores e son elixidos polos bloques correspondentes na Conferencia. Os membros renóvanse cada tres anos.
É o órgano administrativo da OIT, reúnese cuadrimestralmente e actúa a través da Oficina Internacional do Traballo, establecendo o Consello as regras de funcionamento desta Oficina.
Comité de Liberdade Sindical
O Comité de Liberdade Sindical (CLS) é un importante organismo que depende do Consello de Administración, integrado por nove dos seus membros, pertencentes por partes iguais ós tres bloques. A súa función é intervir nas queixas relacionadas coa liberdade sindical, derivadas das potenciais violacións ós Convenios Internacionais nº 87 e 98, e aqueles que resultan complementarios.
A importancia do CLS radica no alto perfil político dos seus membros, e na facultade que ten para producir recomendacións críticas ós gobernos, cando determina que a liberdade sindical foi vulnerada.
Existe un procedemento específico para procesar as queixas por violacións á liberdade sindical.
Oficina Internacional do Traballo e Director Xeral
A Oficina Internacional do Traballo está dirixida polo Director Xeral, elixido pola Conferencia Internacional en mandatos de cinco anos, que á súa vez contrata o persoal de acordo a estritas normas de concursos.
A Oficina Internacional do Traballo é o staff permanente de apoio á tarefa da Conferencia Internacional e o Consello de Administración.
Os Directores Xerais da OIT foron:
Oficinas rexionais
A Oficina Internacional do Traballo posúe unha estrutura rexional descentralizada en cinco zonas:
Á súa vez, cada rexión ten oficinas subrexionais e de área. Os Estados Unidos e o Canadá non están incluídos en ningunha rexión especial.
Dirección Executiva de Diálogo Social
A Oficina Internacional do Traballo está integrada por un gabinete de cinco direccións executivas. Unha delas é a de Diálogo Social, á súa vez dividida en dúas importantes estruturas: as oficinas de Apoio ás Actividades dos Traballadores (ACTRAV) e dos Empregadores (ACTEMP).
ACTEMP
ACTEMP é a Oficina de Apoio ás Actividades dos Empregadores. Actúa en relación directa co bloque de empregadores da Conferencia Internacional, a central internacional (OIE), e as cámaras empresariais sectoriais, rexionais e nacionais.
Normas, convenios, recomendacións e declaracións
A Constitución da OIT, sancionada na súa redacción orixinal en 1919, é a norma que establece o funcionamento e a organización da OIT. Alí se establecen os órganos de goberno da OIT (Conferencia Xeral, Consello de Administración e Oficina Internacional do Traballo), a composición tripartita dos órganos colexiados, os procedementos para sancionar convenios e recomendacións e os seus efectos, o sistema de control regular mediante memorias anuais, o procedemento de queixas, entre os temas máis importantes.
Como Anexo á Constitución encóntrase a Declaración de Filadelfia, sancionada en 1944, onde figuran os principios e fins fundamentais da OIT. Alí se encontra o famoso principio establecendo que «o traballo non é unha mercancía» (I,a). Entre outros principios e declaracións fundamentais establece que «a pobreza constitúe un perigo para a prosperidade de todos» (I,b), que «tódolos seres humanos teñen dereito a perseguir o seu benestar material e o seu desenvolvemento espiritual en condicións de liberdade e dignidade, de seguridade económica e en igualdade de oportunidades» (II,b) e que «calquera política e medida de índole nacional e internacional, particularmente de carácter económico e financeiro, deben xulgarse desde este punto de vista e aceptarse só cando favorezan, e non entorpezan, o cumprimento deste obxectivo fundamental» incumbindo á OIT «examinar e considerar calquera programa ou medida internacional de carácter económico e financeiro» (II,d), e fomentar o pleno emprego.
A OIT sanciona convenios internacionais e recomendacións. Ambos requiren unha maioría de dous terzos para ser aprobadas pola Conferencia Internacional. Os convenios internacionais constitúen tratados internacionais obrigatorios para os seus membros unha vez ratificados, en tanto que as recomendacións non son obrigatorias, e constitúen suxestións ós países para ir progresando nas relacións laborais. Xeralmente a todo convenio sancionado, corresponde unha recomendación que contén unha normativa máis avanzada.
Existen oito convenios internacionais considerados fundamentais:
Ó longo da súa historia a OIT promulgou 187 convenios internacionais e 198 recomendacións. As mesmas poden ser consultadas na base de datos ILOLEX que leva a organización.
De grande importancia resulta tamén a Declaración da OIT relativa ós principios e dereitos fundamentais no traballo e o seu seguimento, realizada en 1998, en vista dos graves problemas acarreados pola globalización sobre os dereitos laborais. A Declaración dispuxo brindar especial atención á efectiva aplicación dos dereitos fundamentais dos traballadores, a saber:
A Declaración precisa que os dereitos fundamentais do traballo son universais e deben ser respectados a tódalas persoas en tódolos países, sen importar o nivel de desenvolvemento económico de cada un.
Acción
Juan Somavía, Director Xeral da OIT afirmou que:
A organización busca promover a creación de empregos, regular de mellor maneira os principios e dereitos dos traballadores, mellorar a protección social e promover o diálogo social ó igual que prover información relevante, así como técnicas de asistencia e de adestramento. Na actualidade, a OIT está organizada para traballar en catro grupos ou sectores temáticos:
Entre os programas que a OIT leva adiante destaca o Programa Internacional para a Erradicación do Traballo Infantil (IPEC).
Estudio de gravación
Unha das condicións máis importantes no seu deseño é a insonorización, de forma que o son interior non se propague cara ao exterior nin que o son exterior penetre e interfira nas gravacións. Isto conséguese mediante a aplicación de diversos materiais especiais (absorbentes e illantes) e o uso de cámaras de aire. Por outro lado, ditos materiais empréganse tamén para conseguir certas condicións acústicas específicas no interior, como tempos de reverberación determinados, optimización da difusión do campo sonoro, prevención de formación de ondas estacionarias etc.
Historia
Dende a década de 1890 aos anos 30, na era das gravacións acústicas (antes da introdución de micrófonos, da gravación eléctrica e a amplificación) os estudios de gravación eran instalacións moi básicas. As gravacións eran feitas por un proceso de corte do xiradiscos, agrupando os músicos fronte un corno acústico, a enerxía acústica pasa polo diafragma do corno ata un torno mecánico de corte, inscribindo o sinal nun suco modulado directamente sobre o disco. Trala aparición do micrófono, do amplificador e mais do altofalante a industria da gravación acústica pasou gradualmente a ser gravación eléctrica.
De década de 1940 ós anos 70, os estudios eran deseñados para a gravación en vivo de orquestras sinfónicas e outros conxuntos musicais grandes conforme ás tendencias da época. Os enxeñeiros descatáronse de que os espazos grandes e reverberantes creaban unha firma acústica característica. Debido ás limitacións tecnolóxicas na gravación, os estudios dos anos 50 foron deseñados segundo o concepto de agrupar músicos e cantantes, en vez de separalos, e de colocar os micrófonos de forma estratéxica para capturar a interacción acústica e harmónica perfecta. Debido a súa acústica, moitos estudios eran igrexas adaptadas.
Os estudios de gravación eléctricos non contaban con cabinas de illamento e non foi ata a década dos 60, cando apareceu a alta fidelidade (auriculares). O uso de distinta microfonía e mais a súa colocación no contorno do estudio eran partes fundamentais no proceso de gravación. Os máis destacados, os micrófonos de cinta ou de condensador coma o Neumman U47. Na década dos 60 os enxeñeiros comezaron a experimentar a colocación dos micrófonos preto do instrumento.
Moitos dos mellores estudios incorporaron un cuarto especial para o comportamento do eco que foron construídos a miúdo debaixo do estudio principal. Estes eran espazos rectangulares longos e baixos construídos con materiais duros e reflexivos como o cemento, cun altofalante nun extremo e un ou máis micrófonos no outro. Durante unha sesión da gravación, un sinal dun ou máis dos micrófonos no estudio podíase encamiñar ó altofalante, o son reverbera a través do compartimento e o sinal era realzado e recollido polo micrófono no outro extremo, podendo entón ser mesturado co sinal orixinario no estudio e ser mesturado na pista mentres que a gravación principal era feita.
O equipo era outra característica notable do estudio “clásico”. Os estudios máis grandes foron posuídos e usados polas compañías grandes dos medios como RCA, Colombia e a EMI, que tiñan as súas propias divisións de investigación e desenvolvemento da electrónica, que deseñaban e construían o equipo de gravación e as consolas por encargo. Así mesmo, os estudios independentes máis pequenos foron posuídos a miúdo polos enxeñeiros electrónicos expertos que deseñaron e construíron os seus propios equipos. Durante os anos 50 e os anos 60 o son das gravacións foi definido máis a fondo pola introdución do son procesado por dispositivos como: equalizadores e compresores.
Coa introdución da gravación multimicrofónica, chegou a ser posible rexistrar os instrumentos e os cantantes por separado, en diversas horas e en diversas pistas da cinta, aínda que non foi até os anos 70 que as grandes compañías da gravación comezaron a adoptar esta práctica. Nos anos 60, as gravacións eran analóxicas feitas en ¼ de polgada ou ½ en cinta magnética. Polos anos 70, a tecnoloxía progresou e pasouse a cinta análoxica de 2 polgadas, capaz de conter até 24 pistas individuais.
Hoxe en día o éxito dunha produción musical depende en gran medida da boa acústica da sala onde se realice así como do equipo utilizado. Tendo en conta os seguintes aspectos da acústica: absorción, reverberación, illamento sonoro, control de ruído e vibracións.
O estudio de gravación divídese en dúas seccións: Sala de Gravación e Sala de Control. Ademais do equipo adecuado requírese dun tempo determinado de reverberación, dunha adecuada difusión do son, un illamento do ruído externo e un illamento entre as salas. Moitos dos estudios de gravación son deseñados por músicos, dando as características acústicas que eles cren agradables aos seus oídos. As salas de gravación de empresas importantes contan co deseño adecuado. Co bo deseño acústico dun estudio de gravación, búscase obter os mellores resultados á hora da gravación, edición e mesturas de calquera produción musical.
O deseño do estudio de gravación está baseado na necesidade de dar unha calidade competitiva ás gravacións, así mesmo, ofrecer unha excelente Imaxe e ambiente, a cal forma parte fundamental para o desenvolvemento do músico durante a súa gravación
Análise de parámetros
recinto.
Lamarckismo
miniatura|250px|Retrato de Jean-Baptiste de Monet, cabaleiro de [[Jean-Baptiste Lamarck.]]
Coñécese como lamarckismo a teoría da evolución formulada polo naturalista francés Jean-Baptiste Lamarck. En 1809, no seu libro Filosofía zoolóxica, propuxo que as formas de vida non foran creadas e permaneceran inmutábeis, como se aceptaba no seu tempo, senón que evolucionaran desde formas de vida máis simples, describindo as condicións que propiciarían a evolución da vida e o mecanismo polo que evolucionaría.
A teoría de Lamarck é a primeira teoría da evolución biolóxica, adiantándose en cincuenta anos á formulación de Darwin da selección natural no seu libro A orixe das especies.
Teoría
Lamarck comezou a publicar detalles da súa teoría en 1801. Cría que un cambio no ambiente faría que as necesidades dos organismos tamén cambiasen, causando unha alteración nos comportamentos dos organismos. Estas alteracións do comportamento facían que unha determinada estrutura ou órgano fose usado máis ou menos.
O uso causaría o aumento de tamaño das estruturas, mentres que o desuso produciría a diminución destas. Lamarck chamou primeira lei a esta regra (coñecida como a función fai ao órgano). A segunda lei afirma que todos estes cambios son hereditarios. O mecanismo proposto por Lamarck é bastante diferente do de Darwin, a selección natural, pero o resultado previsto é semellante: adaptación continua e gradual dos organismos ao seu ambiente. Tal como fixera despois Darwin, Lamarck cita a variedade de animais e plantas producidos pola influencia do home (selección artificial, a presenza de órganos vestixiais, e a presenza de estruturas embrionarias que non están presentes nos adultos. A teoría de Lamarck era bastante semellante á proposta por Erasmus Darwin, avó de Charles, aínda que aparentemente ningún dos dous coñecera o traballo do outro.
Lamarck, na súa teoría, propuxo que a vida evolucionaba "por tanteos e sucesivamente", "que a medida que os individuos dunha das nosas especies cambian de situación, de clima, de maneira de ser ou de hábito, reciben por iso as influencias que cambian pouco a pouco a consistencia e as proporcións das súas partes, da súa forma, das súas facultades e até da súa mesma organización". Sería a capacidade dos organismos de adaptarse ao medio ambiente e os sucesivos cambios que se deron nestes ambientes o que propiciaría a evolución e a actual diversidade de especies.
Como mecanismo para traducir estes presupostos en cambios evolutivos, propuxo o mecanismo coñecido como "herdanza dos caracteres adquiridos", referíndose a capacidade dos organismos de trasladar á herdanza os caracteres adquiridos en vida. Esta herdanza non sería nin directa nin individual, senón que sería despois de longo tempo de estar sometidos a parecidas circunstancias e afectarían ao conxunto dos individuos do grupo sometido a ditas circunstancias.
A teoría de Lamarck non foi tida en conta no momento da súa formulación, sendo 50 anos máis tarde, coa publicación de A orixe das especies, cando os evolucionistas e o propio Darwin a rescataron para intentar cubrir o baleiro que a selección natural deixaba ao non propoñer a fonte da variabilidade sobre a que actuaría a selección.
A principios do século XX, a xenética mendeliana, redescuberta no inicio do século XX, veu refutar a herdanza lamarckiana. E pouco despois aínda máis coa formulación da barreira de Weismann, que enuncia a imposibilidade de transferencia de información entre a liña somática e a xerminal, polo que o lamarckismo foi desbotado considerándose erróneo. Non obstante, durante o século XX existiron evolucionistas que defenderon o lamarckismo, e existen na actualidade voces desde a bioloxía e o evolucionismo que reivindican a súa reformulación.
Na actualidade, o lamarckismo quedou simplificado como a teoría da "herdanza dos caracteres adquiridos". A síntese (neodarwinista), formulada nos anos trinta do século XX, segundo a cal a vida evoluciona a consecuencia de mutacións aleatorias no ADN fixadas pola selección natural, é considerada, pola maioría do estamento académico, satisfactoria para describir a evolución.
Brigantia (deusa)
miniatura|dereita|Estatua no Museo da Bretaña, Rennes, [[século -II.]] Brigantia foi unha deusa do politeísmo celta da antigüidade tardía. Segundo a interpretatio Romana, foi comparada coa Vitoria. As lendas relacionadas coas personaxes de Brigid e Bríxida de Irlanda na mitoloxía irlandesa crense que teñen relación coa adoración a Brigantia.
Etimoloxía
O nome Brigantia é a forma feminina do protoindoeuropeo *bhr̥g'hntī, da raíz berg'h "alto, nobre, elevado". O nome era en orixe un epíteto adxectivable que significaba simplemente "a alta", "a elevada". O etónimo Brigantes tamén se pode traducir como "os altos, os nobres" ou "os das terras altas" (IEW, s.v. "bhereg'h-").
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2003
miniatura|upright|[[Michael Schumacher foi o campión mundial de F1 co seu Ferrari con 93 puntos.]] upright|miniatura|[[Kimi Räikkönen foi segundo tan só dous puntos por detrás de Schumacher con 91 puntos con McLaren.]] miniatura|upright|[[Juan Pablo Montoya foi terceiro con Williams e 82 puntos.]] miniatura|[[Ralf Schumacher pilotando seu Williams no Gran Premio dos Estados Unidos de 2003.]]
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2003 foi a tempada número 54 de Fórmula Un da FIA, que se iniciou o 9 de marzo de 2003 e finalizo o 12 de outubro logo de dezaseis carreiras.
Historia de una escalera
Estilo
O autor utiliza nas súas anotacións unha linguaxe culta, pero completamente accesible a calquera público. Pola contra, os protagonistas teñen unha linguaxe moi familiar, ás veces basta, vulgar. Os diálogos son moi fluídos e permiten desvelar os sentimentos e as características de cada personaxe pola súa maneira de expresarse.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2003
A tempada viu a introdución de novas regulacións destinadas a aumentar a emoción na F1 e para axudar a aliviar as dificultades financeiras dos equipos máis pequenos. Introducironse as voltas de cualificación como unha forma de que os equipos máis pequenos conseguieran máis tempo en televisión. Só permitíuselles utilizar un único tipo de pneumático de choiva nas carreiras sobre mollado. Os sistemas de puntuación, tanto para os construtores como para o título de pilotos foron cambiados de 10, 6, 4, 3, 2, 1 para os primeiros seis finalistas en cada carreira a 10, 8, 6, 5, 4, 3, 2, 1 para os primeiros oito finalistas nun intento de facer os campiotanos máis abertos.
Mentres que o Ferrari de Michael Schumacher gañara o campionato de 2002 por 67 puntos sobre o seu compañeiro de equipo Rubens Barrichello, a tempada de foi moito máis competida. Na tempada 2003, varios pilotos de varios equipos tiñan posibilidades matemáticas de gañar o campionato do mundo. Oito pilotos diferentes gañaron un Gran Premio, entre eles tres gañadores por primeira vez. Kimi Raikkonen, pilotando un McLaren-Mercedes, e Juan Pablo Montoya, pilotando un BMW Williams, tiveron a oportunidade de loitar polo campionato de 2003 ata finais da tempada, con Raikkonen con probabilidades matemáticas na última carreira, o Gran Premio do Xapón. Räikkönen perdeu o campionato con Schumacher por dous puntos, aínda que só gañou unha carreira e Schumacher, seis. Williams e McLaren, desafiaron durante todo o ano a defensa do título de construtores de Ferrari, unha das poucas tempadas onde houbo tres equipos con posibilidades.
Houbo carreiras notables como o caótico Gran Premio do Brasil, que se viu obstaculizado polas condicións dos monzóns, e o GP de Gran Bretaña, onde a pista foi invadida polo sacerdote, agora apartado do sacerdocio Neil Horan, que correu na recta Hangar, cara a formación de coches que ian a 250 km/h, cunha saia verde e con pancartas relixiosas.
Logo de non poder completar a tempada de, debido a dificultades financeiras, o equipo Arrows tiña a súa solicitude de admisión no campionato de 2003, pero foi rexeitada pola FIA antes do comezo da tempada. Non foi dada ningunha razón publicamente pola FIA e os arrows desareceron logo de 25 anos na Fórmula Un.
Pilotos e construtores
Os seguintes equipos e pilotos competiron no campionato do mundo de Fórmula Un de 2003.
† Todos os motores son de 3.0 litros, e configuración V10.
Cambios de pilotos
Felipe Massa saíu de Sauber para asumir as funcións de piloto de probas de Ferrari. Jenson Button deixou Renault para tomar o asento de Panis en BAR. Fernando Alonso chega desde o posto de piloto de probas de Renault a piloto titular, en substitución de Jenson Button. Heinz-Harald Frentzen uniuse a Sauber para substituír a Massa. Frentzen pilotara para o equipo arrows parte da tempada 2002, pero se foi despois do Gran Premio de Alemaña. O equipo arrows abandonou varios días despois, e non disputou outro Gran Premio. Takuma Sato abandonou o equipo Jordan para ocupar o lugar como o único piloto de probas de BAR, sendo substituído polo novo piloto Ralph Asinan.
Cambios de equipo
Toyota anunciou a mediados da tempada que os dous pilotos (Mika Salgo e Allan McNish) serían substituídos. Olivier Panis chegou desde BAR e Cristiáno dá Matta chegou do equipo Newman Haas na serie CART. Logo de ser substituído en Toyota, Allan McNish asinou con Renault como piloto de probas. Jaguar substituíu tanto a Eddie Irvine e Pedro de la Rosa. Os seus novos pilotos foron Mark Webber e Antonio Pizzonia. En Minardi, o posto deixado vacante por Webber, foi ocupado por Justin Wilson. Contrato de Alex Yoong con Minardi desde 2002 non foi renovado e foi substituído por Jos Verstappen.
Pilotos
Os puntos no Campionato de Pilotos concédense sobre unha base 10-8-6-5-4-3-2-1 para os oito primeiros clasificados de cada carreira.
Construtores
miniatura|A Scuderia Ferrari Marlboro gañou o Campionato Mundial de Construtores de 2003
Os puntos no Campionato de Construtores concédense sobre unha base 10-8-6-5-4-3-2-1 para os oito primeiros clasificados de cada carreira.
José Ramón Cociña García
José Ramón Cociña García, coñecido como Moncho Cociña, nado en Ribadeo o 19 de novembro de 1931 e finado no mesmo concello o 22 de xaneiro de 1996, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Foi presidente do sindicato mixto local de actuacións diversas (1969). En 1971 foi elixido concelleiro en Ribadeo polo terzo sindical. Nas primeiras eleccións democráticas foi elixido concelleiro na candidatura de Coalición Democrática. Director da Caixa Rural de Lugo en Ribadeo. Foi parlamentario galego entre 1981 e 1989 polo PPdeG, antes Alianza Popular. Foi tenente de alcalde e despois alcalde do concello de Ribadeo durante o período que vai de 1983 até 1985. Despois presentouse ás eleccións municipais por Coalición Galega. Finou en Ribadeo o 22 de xaneiro de 1996.
Vida persoal
Casou con María Presentación Iglesias García e foi pai de Nacho, Carla, Beatriz, Mónica e Cristina Cociña Iglesias.
Soiuz 4
Soiuz 4 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 14 de xaneiro de 1969 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soyuz 4, unha Soiuz modelo 7K-OK co cosmonauta Vladimir Shatalov a bordo, foi unha nave lanzada para acoplarse coa Soiuz 5 no que sería o primeiro acoplamento soviético no espazo simulando un acoplamento en órbita lunar. A Soiuz 5 foi lanzada o día seguinte á Soiuz  4, con Boris Volynov, Ievgeni Khrunov e Aleksei Ieliseiev a bordo. Tras sincronizar as órbitas as naves comezaron o achegamento automático o 16 de xaneiro ás 13:37 GMT ata que estiveron a 100 m de distancia, momento no que Shatalov tomou o control manual da nave e se acoplou suavemente no primeiro intento coa Soiuz 5. Khrunov e Ieliseiev, en traxe espacial, saíron da súa cápsula e entraron na Soiuz 4 mentres Volynov se quedaba como único tripulante da 5. Tras 4 horas e 35 minutos acopladas, a Soiuz 4 separouse da 5 e comezou o regreso á Terra cos tres cosmonautas a bordo. A cápsula tripulada aterrou o 17 de xaneiro ás 6:51 GMT a uns 100 km ao suroeste de Karaganda, en Casaquistán. A Soiuz 5 fixo un regreso máis accidentado ao día seguinte.
Teorema
Un teorema é unha afirmación que pode ser demostrada como verdadeira dentro dun marco lóxico. Demostrar teoremas é o xogo central na matemática.
Un teorema xeralmente posúe un número de condicións que deben ser enumeradas ou aclaradas de antemán e que se denominan resposta. Logo existe unha conclusión, unha afirmación matemática, a cal é verdadeira baixo as condicións nas que se traballa. O contido informativo do teorema é a relación que existe entre a hipótese e a tese ou conclusión.
Chamarase corolario a unha afirmación lóxica que sexa consecuencia inmediata dun teorema, podendo ser demostrada usando as propiedades do teorema previamente demostrado.
Teoremas dentro da matemática
En matemática unha afirmación debe ser interesante ou importante dentro da comunidade matemática para ser considerada un teorema. As afirmacións menos importantes denomínanse:
Unha afirmación matemática que se cre verdadeira pero non foi demostrada denomínase conxectura ou hipótese. Por exemplo: a conxectura de Goldbach ou a hipótese de Riemann.
Teoremas dentro da lóxica e a lóxica matemática
En lóxica matemática e en lóxica proposicional, calquera afirmación demostrada denomínase teorema. Máis concretamente, en lóxica matemática chámase demostración a unha secuencia finita de fórmulas lóxicas ben formadas F1, ...,Fn, tales que cada Fi é ou ben un axioma ou ben un teorema que se segue de dúas fórmulas anteriores Fj e Fk (tales que jn non é un axioma entón é un teorema.
Teoremas dentro doutras ciencias
Con frecuencia en física ou economía algunhas afirmacións importantes que poden ser deducidas ou xustificadas a partir doutras afirmacións ou hipóteses básicas chámanse comunmente teoremas. Con todo, frecuentemente as áreas de coñecemento onde aparecen esas afirmacións con frecuencia non foron formalizadas axeitadamente en forma de sistema axiomático polo que estritamente debería usarse con precaución o termo teorema para referirse a esas afirmacións demostrables ou*deducíbeis de supostos "máis básicos".
Chiqui Fernández
Carmen Fernández, nada en Madrid o 27 de xuño de 1969, coñecida artisticamente como Chiqui Fernández, é unha actriz española.
Biografía
En televisión deuse a coñecer no ano 2001 a raíz dun papel secundario na serie Periodistas.
Máis tarde ficharía por Un paso adelante, onde estivo as últimas tempadas interpretando o papel de Puri, ademais de colaborar con personaxes episódicos noutras producións como Hermanas, Hospital Central e Un lugar en el mundo.
En 2005, e pouco logo de dar a luz ao seu primeiro fillo, grava a serie Mujeres ás ordes de Félix Sabroso e Dunia Ayaso, o seu primeiro papel como actriz protagonista. Nun principio, Televisión Española descartou a emisión da serie, que finalmente viuse un ano despois (último trimestre de 2006) na segunda cadea pública conseguindo uns máis que aceptables resultados de audiencia respecto da media de La 2 e tamén excelentes críticas.
En cine destacan as súas participacións con pequenos papeis en cintas como Flores de otro mundo (Icíar Bollaín) ou Plenilunio (Imanol Uribe). Varios curtos completan a súa filmografía.
En 2003 recibiu o premio da Unión de Actores á mellor actriz de repartimento por Periodistas. En 2007 fíxose co mesmo premio, esta vez na categoría de actriz protagonista de televisión, polo seu traballo en Mujeres.
En agosto de 2007 comezou a rodaxe doutra serie televisiva, a comedia La familia Mata, protagonizada por Elena Ballesteros e Daniel Guzmán e emitida por Antena 3.
Desde o 11 de setembro de 2011 estréase Cheers é a versión española, da que forma parte co papel de Dolores "Lola" Mendoza, emitida por Telecinco.
60 Cancri
60 Cancri é unha estrela da constelación Cáncer.
60 Cancri é unha xigante laranxa do tipo K cunha magnitude aparente de 5.44. Está a aproximadamente 582 anos luz da Terra.
O Rosario, Lestedo, Palas de Rei
O Rosario é un lugar da parroquia de Lestedo, no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2021 tiña 19 habitantes (12 homes e 7 mulleres).
Vilar, Cira, Silleda
Vilar é un lugar dentro da parroquia de Cira no concello de Silleda, provincia de Pontevedra. No ano 2011 tiña 44 habitantes, 23 homes e 21 mulleres.
Palma da Guinea
A palma da Guinea, palma aceiteira ou dendeceiro (Elaeis guineensis), é unha especie de palmeira do xénero Elaeis cultivada para a produción aceiteira.
Etimoloxía
O nome xenérico Elaeis deriva do grego Eleia = oliva, polos seus froito ricos en aceite. O nome específico guineensis débese á procedencia da súa zona de orixe na Guinea.
Características
Como todas as especies do seu xénero Elaeis posúe un tronco (estipe) alto e único.
As inflorescencias prodúcense nas axilas das follas, estas son grandes e de tipo pinnado composto, con folíolos que parten dende o raque sobre dous planos regulares. Os folíolos son lanceolados.
É unha planta perenne, acadando máis de cen anos, mais baxio cultivo só se lle permite chegar até os 25 anos, que é cando acada os 12 m de altura. En estado natural chega a superar os 40 metros.
O froitos agrúpanse nunha fruticencia, unha drupa, cubertos cun tecido ceroso chamado exocarpo, unha polpa denominada mesocarpo e unha estrutura dura e redonda, en cuxo interior se aloxa unha améndoa, denominada endocarpo, que é a que protexe o embrión.
Os froitos que produce E. guineensis son froitos normais, aínda que ás veces produce froitos brancos caracterizados por non conter nin aceite, nin améndoa, igualmente con pouca frecuencia se producen algúns sen améndoa denominados froitos partenocárpicos, mais son máis comúns en E. oleifera ou no híbrido oleifera × guineensis.
Hábitat
É unha planta propia da rexión tropical calorosa (selva húmida tropical cálida), medra a altitudes por baixo dos 500 msnm, aínda que se desenvolve ben en illós.
En ocasións sofre graves enfermidades que a mucha, (véxase cultivo).
Sofre a invasión de plantas parasitas, especialmente rubideiras que logran estrangulala até a matar.
Os seus froitos alimentan a moitas aves, mamíferos arborícolas, voadores e rastreiros, así como gran variedade de entomofauna. Os seus troncos e penachos acollen deferentes animais permanente ou transitoriamente.
Historia
Os nativos do occidente de África Ecuatorial xa extraían aceite dos seus acios hai uns 5000 anos. É orixinaria do golfo da Guinea.
Foi no século XV cando o seu precultivo como tal, estendeuse a outras rexións de África. Os escravos africanos, antes de embarcalos a América rasurábanos e unxíanos con óleo de palma, e se mantiñan aplicándolles este óleo durante a travesía". Primeiro chega ao Brasil coma fonte de alimento de escravos negros, introducida polos portugueses, mais no século XVI, - é de salientar que xa se empregaba o aceite de Elaeis oleifera en América Tropical-. Nesa mesma época pasa á Asia Oriental (Indonesia, Malaisia etc.)
Aínda que Ghesquiére, 1934, considera que primeiro arriba a Martinica e despois de alí pasou ao Brasil.
En Xamaica contra finais do século XV xa se empregaba como alimento e menciña dos escravos leading to social conflict between the plantations and local residents.
Non hai moita seguranza, hai máis ben confusión sobre a presenza ceda desta planta nas Guianas, quizais se trataba de Corozo oleifera, da que se obtiñan daquela produtos oleaxinosos. Só deica 1910, iníciase o cultivo desta planta, inicialmente coidando os "cultivos espontáneos", e despois iniciando plantacións na illa de Sumatra, ao utilizar exemplares provenientes de catro exemplares do Xardín Botánico de Buitenzorg (Bogor), en 1848. Introducida tamén no Xardín Botánico de Singapur a través de sementes obtidas do Ceilán en 1875.
No Xardín Botánico de Trindade foi introducida a mediados do século XIX, de sementes provenientes de Calcuta e Buitonzorg.
En Malaisia é introducida a palma como planta ornamental, despois da primeira guerra mundial o cultivo se establece como tal, logrando ser un dos maiores do mundo
Cara 1930, en Honduras existía un cultivo ben organizado no Xardín Botánico de Lancetilla.
En Venezuela esta planta exótica coñécese en 1929, a primeira plantación comercial establécese na conca do río Yaracuy en 1940, de sementes do Congo e Haíti.
A Centroamérica provén de materiais asiáticos, introducidos por compañías multinacionais froiteras. Foi introducida en Colombia con fins ornamentais en 1932 na Estación Agrícola de Palmira (Valle del Cauca), mais o cultivo só comezaría contra 1945 cando a multinacional United Fruit Company establece un cultivo na zona bananeira da Magdalena. Mais até despois de 1950 as políticas de substitución de importacións impulsan o cultivo de palma de aceite por todo o país.
Cultivo
A palma de aceite é un cultivo perenne e rendemento longo e serodio, xa que a súa vida produtiva pode durar máis de 50 anos, aínda que a partir dos 25-30 anos dificúltase a súa colleita pola altura do talo, chega a acadar os 20 metros.
Comeza a producir froitos a partir dos dous anos e medio tras a sementeira, e se adoitan utilizar palmas de viveiro de 12 meses de idade que acadan a súa maior produción entre os 20 e 30 anos, despois do cal declinan e deixan de seren rendíbeis, especialmente pola altura á que se atopan os froitos. Non é a única palmeira de aceite, hoxe de feito hai cruzamentos entre especies.
O pericarpo está conformado polo epicarpo e mesocarpo xuntos, de onde se extrae a maior proporción de aceite. O froito maduro é de cor vermella amarelada, cun peso de 10 g e forma ovalada de 3 a 5 cm de longo; unha palma pode producir de 12 a 13 acios/ano, con peso medio de 20 a 30 kg, de 1.000 a 3.000 froitos por acio e un rendemento industrial que varía entre o 20 e 25% do peso en kg de aceite por acio.
A demanda do aceite de palma incrementouse recentemente por mor a seu uso coma biofuel, porén tal incremento produce tantos impactos ambientais que causa unha disputa alimento vs. fuel forzando a algúns países desenvolvidos a reconsiderar as súas políticas sobre biofuel para perfeccionar os estándares e asegurar a sustentabilidade.
Enfermidades
A palma da Guinea sofre varias doenzas especialmente nos países tropicais de América Latina, como a podremia do corazón causada por Phytophthora palmivora, o murchamento sorpresivo asociada con protozoarios flaxelados e o anel vermello causado polo nematodo Bursaphelenchus cocophilus.
Propiedades
Este aceite por mor á súa alta proporción de graxas saturadas na súa composición se lle atribúen propiedades negativas para a saúde humana xa que o seu consumo prolongado e abundante pode subir a proporción de colesterol LDL no sangue.
Sernande, Nogueira de Miño, Chantada
Sernande é un lugar na parroquia de Nogueira de Miño, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 2 habitantes segundo datos do INE e do IGE eran 2 mulleres.
Ternande, Cesullas, Cabana de Bergantiños
Ternande é un lugar da parroquia de Cesullas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 32 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 15 eran homes e 17 mulleres.
Tihar
miniatura|Lámpadas e candeas do [[Diwali.]] O Tihar (तिहार), Swanti (स्वन्ति), ou Deepawali (devanágari: दीपावली) é un festival hindú de cinco días de duración que se celebra no Nepal pouco despois do Dashain. É semellante ó Deepawali celebrado na India pero con variacións rexionais. No Nepal, tódolos grupos étnicos hindús celebran este festival coas súas propias variacións culturais. Entre os newari, é coñecido popularmente como Deepawali ou Swanti. O festival celébrase dende Trayodashi de Kartik Krishna até Kartik Shukla Dwitiya cada ano. Tihar é polo xeral o festival das luces, onde diyas son acesas dentro e fóra das casas para iluminar a noite. Este festival de cinco días de duración é de grande importancia e amosa o respecto non só polas persoas e polos deuses, senón tamén por animais como vacas, corvos e cans, que manteñen unha estreita relación cos humanos. A xente fai debuxos de patróns no chan das habitacións empregando materiais como arroz de cores, area ou pétalos de flores fóra das casas, que se chama Rangoli e é unha forma sagrada de dar a benvida ós deuses do hinduísmo.
miniatura|esquerda|Un can sendo venerado no [[Kukur tihar do Nepal.]]
O Fabal, Vilasante, Cervantes
O Fabal é un lugar da parroquia de Vilasante no concello lugués de Cervantes, na comarca dos Ancares. Segundo o IGE en 2013 tiña 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres).
Patrimonio
O lugar está situado na cabeceira do val de Cancelada, e conta cun numeroso patrimonio histórico. O castro de Penatallada está na Reboleira dos Señores, e conserva foxos, murallas, cercas, e construcións. No propio castro están os restos da capela de Santa Catalina.
Na aldea está o Pazo do Fabal, casa patrucial dos señores do Fabal, construído no século XV e con capela-panteón construída en 1726 baixo a advocación de San Bartolameu, nome do fundador do morgado. Nela xacen antepasados da familia e aínda segue a ser hoxe panteón da familia. Entre os personaxes ilustres desta casa destaca José Quiroga Méndez.
Vilachá
Co topónimo Vilachá podémonos referir a:
José Eleicegui López
José Ignacio Eleicegui López (ou coa variante do apelido Eleizegui), nado en Santiago de Compostela o 30 de setembro de 1879 e finado en Madrid o 1 de agosto de 1956, foi un médico, pediatra, educador, xornalista, fotógrafo e escritor galego.
Traxectoria
Fillo do enxeñeiro de minas Antonio Eleicegui Ituarte e de Carmen López Ferreiro (irmá do cóengo Antonio López Ferreiro), foi irmán de Antonio (decano da Facultade de Farmacia da USC e tamén escritor), Carmen e María Eleicegui López. Licenciado en medicina pola Universidade de Santiago de Compostela, obtivo tamén o título de mestre superior na Escola Normal da mesma cidade. Colaborou en El Pensamiento Gallego e Universidad e dirixiu El Boletín de Medicina y Cirugía e Galicia en Madrid. Fundou a revista España Médica (1911), considerada a renovadora do xornalismo médico en España, que se publicou ata 1936.
Foi nomeado médico director do Balneario de Fonte Nova de Verín en 1910, en 1927 foi nomeado médico do Balneario de Arteixo e despois foi director do Balneario de Zuazo. En 1932 foi nomeado director do Centro Secundario de Higiene Rural de Villalón de Campos. Entre outros premios e mencións, obtivo a medalla da Lexión de Honra francesa. Foi fotógrafo afeccionado.
Obras
miniatura|400px|José Eleicegui nun curso de Hixiene Escolar en [[Xixón en febreiro de 1934 (revista Crónica, de Madrid).]]