cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tucson
Clima
A cidade ten un clima desértico, con dúas estacións principais, de verán e inverno, ademais de tres estacións menores: outono, primavera e o monzón. Aínda así Tucson ten máis precipitacións que a maioría dos outros lugares con climas desérticos, aínda que aquí se evapora máis auga que nos outros lugares desérticos ao experimentar unha elevada perda neta de auga. Un escenario semellante pode verse en Alice Springs, Australia.
A diferenza máis obvia do clima da maioría das outras rexións habitadas é o clima quente e solleiro. Esta diferenza é un factor importante que contribúe a unha taxa de cancro de pel que é polo menos tres veces maior que en rexións máis ao norte.
O verán caracterízase por temperaturas diúrnas superiores aos 100 °F (37 °C) e durante a noite as temperaturas oscilan entre os 66 °F (19 °C) e os 85 °F (29 °C). O inicio do verán caracterízase pola baixa humidade e o ceo claro; os mediados e os finais do verán caracterízanse pola maior humidade, ceo nubrado e choiva frecuente.
O clima no outono é semellante ao da primavera: seco, con noites frías ou quentes e días quentes. A principios do outono adoita haber temperaturas por enriba de 38 °C. A media diúrna é de 28 °C, con baixadas durante a noite de ata 13 °C típicas nesa época do ano, con medias de temperaturas diúrnas que caen máis rápido a partir de outubro e ata decembro.
Economía
Moito do desenvolvemento económico de Tucson está centrado no desenvolvemento da Universidade de Arizona, que actualmente é a segunda empresa con máis traballadores en nómina da cidade. A base da forza aérea de Davis-Monthan, situada no extremo sueste da cidade, tamén ofrece moitos empregos para os veciños de Tucson. A súa presenza, como tamén a presenza da intelixencia dos EEUU, levou ao desenvolvemento dun número significativo de industrias de alta tecnoloxía, incluíndo os provedores do goberno, na área. A cidade de Tucson é tamén un importante centro para a Ruta da Unión Ferroviaria Pacífica que une os portos dos Ánxeles coas rexións sur/sueste do país.
A cidade de Tucson, o condado de Pima, o estado de Arizona, e o sector privado comprometéronse a crear unha economía crecente e saneada, con base no sector da industria tecnolóxica. Raytheon Missile Systems, Texas Instruments, IBM, Intuit Inc., Universal Avionics, Sunquest Information Systems, Sanofi-Aventis, Ventana Medical Systems Inc., e Bombardier Aerospace teñen todas unha presenza significativa en Tucson. Preto de 150 empresas de Tucson están implicadas no proxecto de fabricación de sistemas de óptica e optoelectrónica, o que fai que Tucson gañe o alcume de "Optics Valley".
Pishuru
Pishuru foi unha cidade habitada por kaskas na rexión de Ishupitta, que sobre o -1320 acadou a hexemonía comarcal e reconstruíu Palhwisa, que o rei Mursilis II incendiara un ano antes; pero o rei hitita volveu e incendiouna por segunda vez; os kaskas de Pishuru ocuparon entón a cidade de Kuzastarina que Mursilis atacou e reconquistou.
Pishuru non perdeu a hexemonía e mantívoa ao comezar o século –XIII. Ishupitta e Daistipassa, cidades próximas, ambas da Terra Alta Hitita, volvéronse aliadas de Pishuru e apoderáronse das terras de Landa, Marista e algunhas cidades fortificadas dos hititas; os hititas non os puideron conter e os kaskas continuaron avanzando ao sur cruzando o río Marasanda ou Maraššanda e chegando ata a terra de Kanis (Kanesh). As cidades de Kurustama, Gazzuira e outra cuxo nome non se pode ler (pero que comeza por Ha...) uníronse aos kaska e atacaron as cidades hititas das inmediacións. Durmitta tamén quedou baixo control kaska e atacou a comarca de Tuhuppiya. Os kaskas non atoparon ningún obstáculo na terra de Ippasanama (Ippaššanama), e puideron seguir ata atacaren a terra de Suwatara. Só dúas cidades, unha delas Istahara (a outra non se pode ler), escaparon aos ataques kaska.
Mosteiro de San Vicente do Pino
O mosteiro de San Vicente do Pino é un conxunto monumental situado en Monforte de Lemos, flanqueado polos restos do castelo, do que se conserva parte da muralla e mailos cubos defensivos, a torre da homenaxe, dende a cal se pode contemplar todo o Val de Lemos, e os restos do palacio dos condes de Lemos, edificio perdido en gran parte nun devastador incendio a principios do século. O mosteiro e mailos restos do palacio constitúen actualmente o Parador Nacional de Monforte de Lemos.
Descrición e historia
miniatura|Imaxe do claustro. Trátase da máis probable localización do primitivo Castro Dactonio, asentamento da tribo céltica dos Lemavos. É Plinio quen nos di: «Dactonium, quod dicitur "Pinus"»; aínda que a localización do Castro Dactonio foi disputada en numerosas ocasións, San Vicente do Pino foi á que se lle outorgou unha meirande credibilidade, tanto polo característico da súa orografía, propicia a usos defensivos, como pola toponimia do lugar ("pino") citada por Plinio, a fonte escrita de meirande antigüidade de que dispoñemos.
Aínda que as orixes do mosteiro en si remontan ao século X, a edificación actual iníciase no século XVI. A praza do edificio conventual é neoclásica, tanto a súa fachada como o claustro.
A igrexa monacal ten a súa portada renacentista, mentres que o interior se enmarca no gótico de transición, cuberta de bóvedas estreladas sobre arcos agudos. Un órgano barroco, calado dende hai décadas, atópase nun lateral do coro. No recargado altar maior destaca unha interesante pintura alegórica que representa a tortura de San Vicente.
No cenobio consérvase unha singular imaxe de santa Ana coa Virxe María e o Neno, así como un interesante baixorrelevo románico, entre outras pezas de relevancia artística.
Xunto da pía bautismal, á dereita da porta de acceso, encóntrase un sepulcro de pedra, correspondente ó abade Diego García, no que se observa unha inscrición en latín, e deteriorado por diversas fendas ennegrecidas polo uso de lume co ánimo de olla-los restos que encerra, relacionados coa popular lenda da coroa de fogo.
Así mesmo, diversas partes da igrexa encóntranse moi deterioradas, entre elas as valiosas pinturas murais e algunhas vidreiras; presentouse á Xunta de Galicia un plan de restauración coa intención de recupera-lo seu patrimonio artístico.
Francisco Calo Lourido
Francisco Calo Lourido, nado en Porto do Son en 1948, é un antropólogo, arqueólogo e profesor galego.
Traxectoria
Licenciouse en Filosofía e Letras e é doutor en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela. Catedrático de Xeografía e Historia, foi director de varios institutos e ensinou ata a súa xubliación no IES Torrente Ballester de Pontevedra. Impartiu clases nas universidades de Santiago e do Porto e foi bolseiro de Formación de Persoal Investigador do CSIC.
É patrón do Museo do Pobo Galego (do que foi secretario da Xunta Reitora), correspondente da Real Academia Galega e membro da Sociedade Portuguesa de Antropologia e Etnologia, entre outras entidades.
Desenvolve a súa actividade investigadora nos eidos da Antropoloxía e da Arqueoloxía. Traballou en numerosos xacementos arqueolóxicos asturianos, portugueses e galegos e dirixiu as escavacións e consolidación do castro de Baroña.
Julia Kristeva
Julia Kristeva, nada en Sliven (Bulgaria) o 24 de xuño de 1941, é unha filósofa, psicanalista e escritora francesa.
Traxectoria
Estuda nunha escola católica e máis tarde Lingüística na Universidade de Sofía. Aos 23 anos de idade trasladouse a París onde residiu dende entón. Foi influenciada por contemporáneos coma Lucian Goldman ou Roland Barthes. Ademais, estudou psicanálise freudiana e lacaniana, e, ao igual que os seus mentores, comezou a traballar como analista nun académico. Uniuse a Tel Quel en 1965, onde coñeceu ao seu futuro marido, Phillipe Sollers, e converteuse nun membro activo do grupo, centrándose na política da linguaxe. Tel Quel traballou coa idea da historia como un texto para a súa interpretación e a súa escritura como un acto de produción politizado, no lugar dun intento de facer unha reprodución obxectiva. Os primeiros artigos de Kristeva comezaron a ser publicados aquí. O diario Crítica no 1967 e 1970 unirase á xunta editorial. A súa investigación abrangue a Lingüística, incluíndo o seu interese nos seminarios de Lacan, no mesmo ano que se manifesta coa publicación de Le Texte du roman (1970), Séméiotiké: Recherches pour une sémanalyse (1969), e posteriormente, La Revolution du langage poétique (a súa tese de doutoramento) no 1974. Non tarda en converterse nunha figura destacada no mundo do pensamento francés. Como profesora universitaria ensinará lingüística e psicanálise na Universidade de París VII.
Semiótica
Neste ámbito Julia Kristeva comenta que grazas a lingua podemos coñecer os tipos de prácticas, entre elas a científica, a cal precisa da lingua para ser comprendida e desenvolvida. Di que se se pode estudar a lingua, entón tamén se pode estudar o discurso científico apoiado nela. Kristeva propón ademais organizar a Semiótica non só coma unha ciencia, senón coma unha disciplina transversal a todas as demais. Para isto, indica que é necesario estandarizar as terminoloxías e apropiarse de categorías doutras configuracións científicas, especialmente as matemáticas e a gramática xenerativa. Tamén afirma que é importante revisar a intelección do texto tendo en conta a Marx e o seu concepto de produtividade, aos efectos de observar o texto non coma un produto senón no seu proceso de produción. Tamén retoma a idea de Freud respecto á produción sen destino comunicativo, tal como ocorrería, por exemplo, nun sono.
Julia Kristeva e Roland Barthes colaboraron coa construción da chamada Liña da Semiótica da Significación. Neste marco, non importa tanto a comunicación como a produción do sentido. En Para unha Semiolóxica dos paragramas, Kristeva retomou o concepto de paragrama de Ferdinand de Saussure no cal se discute a linealidade do significante e traballa sobre a tese de superficies significantes. Nestas, o texto pódese ler en diversos sentidos, propoñendo entón pensar no texto coma nun paragrama: coma unha superficie textual onde se inscriben múltiples discursividades. Tamén asegura que o texto non ten individualidade, senón que é, por definición, intertextual. Isto implica que a natureza composicional, a ontoloxía do texto, sexa plural.
Intertextualidade
Dentro do apartado anterior, Kristeva será a primeira en chamar a atención sobre a importancia da existencia de textos previos que condicionan o acto de significar, independentemente do contido semántico do texto. Sinala que a comprensión dos textos aparentemente simples, precisa algo máis que o mero coñecemento do contido semántico. O lector deberá ter textos que conformen certos sistemas de crenzas no seo amplo da cultura. O dito por esta investigadora reflicte un dos problemas cos que se atopa o lector, ás veces, a causa do seu descoñecemento dos textos previos dunha cultura determinada. O sentido semántico non e sempre suficiente para comprender o significado, xa que o coñecemento almacenado desempeña un papel relevante para a compresión dunha mensaxe. De aquí que un texto mire cara ó que precede, dándolle á súa forma, ideoloxicamente neutra, todo un volume de significación que o mantén e que se nutre da experiencia.
Antropoloxía e psicoloxía
miniatura|250px|Julia Kristeva. Kristeva sostén que a antropoloxía e a psicoloxía, ou a conexión entre o social e o suxeito, non representan o un ao outro, senón que, máis ben representan seguir a mesma lóxica: a supervivencia do grupo e do suxeito. Por outra parte, na súa análise de Edipo, afirma que o suxeito falante non pode existir propiamente senón que el/ela está nun limiar fráxil a causa dunha demarcación imposible.
Na comparación entre as dúas disciplinas, Kristeva afirma que a maneira na que un individuo exclúe a nai como medio de formar unha identidade é a mesma forma na que se constrúen as sociedades.
O feminismo
Kristeva foi considerada como defensora clave do feminismo francés xunto con Simone de Beauvoir, Hélène Cixous e Luce Irigaray. Tivo unha influencia notable sobre o feminismo e os estudos literarios feministas nos EE.UU e o Reino Unido, así como nas lecturas da arte contemporánea, aínda que a súa relación cos círculos feministas e os movementos en Francia foi moi controvertida. Kristeva fixo unha desambiguación famosa dos tres tipos de feminismo.
Críticas
Entre os críticos ao traballo de Kristeva están os seus mesmos profesores de física Alan Sokal e Jean Bricmont, que no seu libro Imposturas intelectuais denuncian grandes erros e absurdos contidos en tres dos artigos de Kristeva sobre a linguaxe poética. Esta fai uso de termos técnicos ou matemático-físicos, que eles creen que son para conseguir impresionar a un lector sen os coñecementos necesarios para xulgar a validez do uso desa terminoloxía e que porén o seu uso é erróneo, deficiente e falto de xustificación teórica.
Novelas
Na última década, Kristeva escribiu unha serie de novelas que se parecen ás historias de detectives. Mentres que os libros de suspense narrativo desenvolven unha superficie estilizada, os seus lectores tamén se encontran con ideas intrínsecas aos seus proxectos teóricos. Os seus personaxes revélanse principalmente a través de dispositivos psicolóxicos, polo que o seu tipo de ficción aseméllase á obra posterior de Dostoievski. A súa obra de ficción (que inclúe Le Vieil Homme et les Loups, Meurtre à Byzance e Possessions), aínda que moitas veces é alegórica, tamén se aproxima ao autobiográfico nalgunhas pasaxes, sobre todo cun dos protagonistas de Possessions, Stephanie Delacour, unha periodista francesa. Meurtre à Byzance ocupase de temas da cristiandade ortodoxa e da política e foi descrita por Kristeva como "unha especie de anti-Código Da Vinci".
Premios e distincións
Julia Kristeva é Doutora Honoris Causa en varias universidades (como a New School University de Nova York, en 2003, a Universidade de Bayreuth en 2000 ou a Universidade de Harvard en Cambridge, Massachusetts, 1999) e membro da Academia Británica de Londres a partir de xulio de 2002. Dende 2009 é membro do xurado do premio á Biblioteca nacional de Francia.
Shinjō, Yamagata
Shinjō (新庄市, しんじょうし, Shinjō-shi) é un concello da prefectura de Yamagata no Xapón. Está situada no centro da rexión de Tōhoku e ao norte da prefectura, e ao leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 223,08 km² e a poboación de 39.235 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 176 h/km². Antes de Meiji, era unha parte da provincia de Dewa, despois da provincia de Uzen.
O concello de Shinjō limita cos concellos de Kaneyama, de Mamurogawa, de Sakegawa, de Tozawa, de Ōkura, de Funagata, de Mogami (son da prefectura de Yamagata); e de Yuzawa (da prefectura de Akita).
Falsas decretais
200px|miniatura|O ''Decreto de [[Graciano (jurista)|Graciano.]]
Chámanse Falsas decretais ou Pseudo-Isidoro a unha colección de decretais apócrifas, falsamente atribuídas a un tal Isidorus Mercator, durante moito tempo confundido con Isidoro de Sevilla. As Falsas decretais foron redactadas entre os anos 30 e 40 do século IX e constituíron unha das máis importantes fontes do dereito canónico medieval.
Composición
O anónimo compilador escóndese baixo o nome dun bispo ficticio, Isidorus Mercator, tradicionalmente chamado «pseudo Isidoro». Reúne o mellor das coleccións precedentes (Hispana e tamén Dionysio-Hadriana e Quesneliana), pero tamén unha centena de decretais totalmente inventadas. A colección é parte dun grupo composto facía mediados do século IX na provincia eclesiástica de Reims. Recentemente Klaus Zechiel-Eckes identificou o mosteiro de Corbie, preto de Amiens, como o lugar do taller dos falsificadores, demostrando que se empregaron varios manuscritos desta abadía. Despois destes descubrimentos as antigas hipóteses que crían ver en Tours, Reims, Maguncia ou mesmo Roma a patria das pseudo Isidoro, carecen de valor científico.
Consideradas como auténticas até o século XVII, a colección obtén unha gran difusión desde o pontificado de Nicolao I (858?867). Non é substituída até o século XII polo Decreto de Graciano. Coñécense actualmente máis dun centenar de manuscritos datados desde o século IX até o XVIII da colección.
A colección é parte dun conxunto de falsificacións, todas saídas do mesmo taller. Destacan a Hispana Gallica Augustodunensis, unha falsificación da Collectio Hispana; os Capitulaires de Benoît lle Lévite e os Capitula Angilramni. Recentemente outros dous textos foron identificados como produtos do mesmo taller: un florilegio das actas do concilio de Calcedonia reveladas en certos manuscritos das Falsas decretais e a Collectio Danieliana unha recompilación de textos sobre os procedementos criminais en dereito eclesiástico, compilado nun único manuscrito da Burgerbibliothek de Berna.
Estes apócrifos constan na súa forma máis completa dunhas sesenta decretais, todas falsas, dos papas dos tres primeiros séculos da era cristiá, ademais de concilios gregos, africanos, galos e visigóticos, como os contidos na Collectio Hispana, con algunhas falsificacións, así mesmo dunha recompilación de decretais dos papas Silvestre I a Gregorio II. Nesta última parte atópanse pezas perfectamente falsificadas e interpoladas, así como máis de trinta cartas papais falsas.
Contexto
200px|miniatura|Luís I.
Parece que a accidentada historia do Imperio franco durante os anos trinta do século IX está na trastienda do complexo pseudo-Isidoro. En 833 o emperador Luís o Piadoso foi privado dos seus dereitos imperiais polos seus propios fillos, apoiados por parte do episcopado, preocupados de garantir os seus dereitos e a súa autonomía. Algúns meses máis tarde, Luís recupera o trono. Estas convulsións políticas teñen consecuencias moi desagradables para os bispos de Francia que participaran na caída do emperador. Entre outros Agobardo de Lión, Ebon de Reims e Jesse de Amiens perderon as súas cadeiras de brazos episcopais, foron encarcerados (como Ebon) ou forzados ao exilio, como Agobard ou Jesse, que morreu a consecuencia del. O sínodo de Thionville depuxo a Ebon de Reims de forma sumaria. É a este círculo ao que tamén pertenceu o abade Wala de Corbie, que buscou aos falsificadores. Zechiel-Eckes compilou numerosos indicios que implican a Paschasius Radbertus, ao mesmo Corbie e a un dos sucesores de Wala como pertencentes ao taller.
Un dos motivos principais dos falsificadores é a protección dos bispos dos procedementos criminais. As acusacións contra os bispos son directamente prohibidas nalgúns textos. A todo acusador dun bispo ameázaselle coas penas do inferno. Se a pesar de todo ten lugar unha acusación, a formulación debe ser irreprochable desde todos os puntos de vista. O bispo acusado debe ser inmediatamente restablecido en todos os seus dereitos, ten o dereito de prolongar o prazo de apertura dun proceso case a vontade. Se o proceso está xa aberto, ten o dereito a cambialo de lugar, de elixir el mesmo aos xuíces; 72 testemuñas, todos eclesiásticos de nivel episcopal por suposto, son necesarios para ditar culpabilidade etc. Se o xulgaba oportuno, podía apelar a outros xuíces ou á Santa Sé en calquera momento do procedemento. Compréndese facilmente que a condena dun bispo é imposible nestas condicións, posto que o acusado é xuíz e parte.
Influencia do texto
Un número relativamente grande de manuscritos do século IX dan proba da rápida propagación das falsificacións, sobre todo en Francia e Italia, así como no val do Rin. En cambio, as coleccións canónicas dos séculos IX e X, salvo a Collectio Anselmo dedicata (Italia setentrional) e de Réginon de Prum (Alemaña occidental), apenas tomaron nota das falsas decretais. Isto cambiou no século XI coa reforma gregoriana. As estreitas relacións entre os bispos e o Papa, tal e como son descritas nas decretais, son un argumento de peso para os reformistas na súa loita contra a simonía. As coleccións de dereito canónico redescubren as falsas decretais e varias delas son simples extractos, con algún engadido de textos provenientes doutras fontes. Este desenvolvemento continua até o decreto de Graciano (cara a 1140). O decreto logra enseguida unha reputación de autoridade en materia de dereito canónico e substitúe a todas as coleccións anteriores. Unicamente na época do Gran Cisma de Occidente e dos concilios reformistas dos séculos XIV e XV as falsas decretais retoman o interese dos canonistas e son recompiladas e lidas.
Durante a reforma do século XV os ataques vólvense máis sistemáticos: os Centuriatores Magdeburgenses recompilan argumentos en contra da autenticidade das decretais. Pero fai falta esperar até 1628 cando David Blonde, predicador reformista de Xenebra, dá a proba definitiva: os supostos Papas do tres primeiros séculos citaban as Escrituras de acordo coa versión da Vulgata, que non viu a luz até moito tempo despois da súa morte. Da parte católica habería aínda algunhas manobras en retagarda, pero pouco máis tarde de principios do século XIX ningún teólogo serio tiña dúbidas sobre a súa falsidade.
Edicións dos textos
A historia das edicións das Falsas decretais esta lonxe de ser a historia dun éxito dos eruditos. A primeira edición apareceu en 1525 baixo o coidado de Jacques Merlin, que simplemente reproduciu un manuscrito, probablemente do século XIII, dunha forma tardía das decretais. En 1863 Paul Hinschius fixo aparecer, despois de soamente dous anos e medio de preparación, a súa edición decretais Pseudoisidorianæ et Capitula Angilramni. Un logro prodixioso para a época, a edición sofre no entanto de tres graves desvantaxes. En primeiro lugar, Hinschius xulgou mal a data do seu manuscrito e non tomou como base da súa edición as mellores copias. Seguidamente infravaloró o feito de que as partes das decretais baseadas en textos auténticos estaban así mesmo contaminadas na redacción polas falsificacións e non reimprimió para estes textos as edicións vulgares. Finalmente, non se pode un fiar nin do seu texto, nin das súas notas críticas, a rapidez do seu traballo deixou as súas pegadas. Unha nova edición está a piques de saír baixo os coidados de Karl-Georg Schon e de Klaus Zechiel-Eckes.
Haing S. Ngor
Dr. Haing Somnang Ngor (en chinés 吳漢潤 (Wú Hànrùn), nado o 22 de marzo de 1940 en Samrong Yong, e finado o 25 de febreiro de 1996 nos Ánxeles, foi un actor, autor e médico camboxano. É coñecido por gañar en 1985 o Oscar ó mellor actor secundario no filme The Killing Fields, no que interpretou o xornalista camboxano Dith Pran.
Falsas decretais
Edicións dos textos
Crese que as versións A1, A/B, A2 e a versión de Cluny saíron do taller dos mesmos falsificadores.
Haing S. Ngor
Traxectoria
Nado en Samrong Young, Camboxa, Ngor estudou para ser cirurxián e xinecólogo. Estaba a exercer a súa profesión en Phnom Penh en 1975 cando os Khmer vermellos de Pol Pot tomaron o control do país. Pola súa orixe chinesa tivo que enfrontarse á persecución do goberno, e viuse obrigado a ocultar a súa educación e as súas habilidades de médico para evitar a intensa hostilidade do réxime contra os intelectuais. Foi expulsado da cidade como parte do experimento socialista "Ano Cero" dos Khmer vermellos, e foi retido nun campo de concentración xunto coa súa esposa My-Huoy, que faleceu durante o parto estando no cativerio. Nunca volveu casar.
Trala caída do récime en 1979 traballou como médico nun campo de refuxiados en Tailandia, e viaxou aos Estados Unidos o 30 de agosto de 1980. En 1988 escribiu Haing Ngor: A Cambodian Odyssey, describindo a súa vida baixo o réxime dos Khmer vermellos.
Asasinato
O 26 de febreiro de 1996 Ngor foi tiroteado fóra da súa residencia preto do centro dos Ánxeles. Foron acusados tres destacados membros dos "Oriental Lazy Boyz", unha banda que tiña antecedentes de roubo de carteiras e xoias. Foron xulgados xuntos na Corte Superior dos Ánxeles, aínda que os seus respectivos casos foron escoitados por tres xurados diferentes. Os fiscais argumentaron que mataran a Ngor porque despois de entregar de maneira voluntaria un reloxo Rolex de ouro, se negou a entregarlles un relicario que contiña unha foto da súa esposa. Os avogados da defensa suxeriron que o asasinato tiña connotacións políticas, mais non presentaron evidencias para apoiar a súa teoría. Os tres foron declarados culpables.
Léo Westermann
Léo Joseph Paul Westermann, nado o 24 de xullo de 1992 en Haguenau, é un xogador francés de baloncesto profesional.
Traxectoria profesional
O 12 de xullo de 2019, Westermann asinou co Fenerbahçe SK da Basketbol Süper Ligi turca. O 22 de decembro de 2020, o Fenerbahçe decidiu prescindir de Westermann.
O 6 de xaneiro de 2021, Westermann asinou co FC Barcelona da Liga ACB ata xuño de 2022.
O 5 de agosto de 2022, anunciouse a fichaxe de Westermann por unha tempada co Obradoiro CAB da Liga ACB.
O Loureiro, Barro, Noia
O Loureiro é un lugar da parroquia de Barro no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres).
Kuzastarina
Kuzastarina foi unha cidade habitada por kaskas na rexión de Ishupitta, que sobre o -1320 foi ocupada polos kaskas de Pishuru, poder comarcal hexemónico. Mursilis II, que facía campaña na zona, atacouna e reconquistouna.
Carlos Delfino
Traxectoria profesional
Foi elixido vixésimo quinto na primeira rolda do draft da NBA por Detroit Pistons no Draft de 2003. É o único xogador arxentino da historia que foi elixido nesta rolda. Na tempada 2007-08 da NBA xogou para os Toronto Raptors, onde cumpriu a súa mellor campaña na NBA no seu rol de sexto home. Na tempada 2008-09 marchou a Europa a xogar no Khimki BC da Superliga rusa onde se converteu nun dos xogadores mellor pagados de Europa.
O 18 de agosto de 2009, os Raptors asinaron e traspasaron a Delfino ós Milwaukee Bucks xunto a Roko Ukić, a cambio de Amir Johnson e Sonny Weems.
O 20 de agosto de 2012, Delfino asinou un contrato cos Houston Rockets.
O 17 de xullo de 2013, asinou un contrato cos Milwaukee Bucks.
Selección Arxentina
Debutou na selección o 13 de xullo de 2004 contra Paraguai no Suramericano de Campos do Brasil. As súas presenzas internacionais en seleccións foron no Suramericano de Cadetes de 1997 e 1998, Suramericano Xuvenil do 2000, Panamericano Sub 21 de 2000, Mundial Sub 21 de 2001, Suramericano 2004, Xogos Olímpicos de 2004, Torneo Preolímpico de 2007 e Xogos Olímpicos de 2008.
Teodosio I
dereita|miniatura|Retrato de Teodosio I.
Teodosio I (Flavius Theodosius), nado en Cauca, Hispania (na Gallaecia segundo Hidacio e Zósimo) ou en Itálica, Baetica, Hispania (segundo Temistio, Claudius Claudianus, ou Marcellinus Comes), no 346 e finado o 17 de xaneiro de 395, foi emperador romano da parte oriental do Imperio, do 379 a 395. Era fillo de Teodosio o Vello. Aínda que foi alcumado "O Grande", débese máis a unha denominación dada pola Igrexa por mor do seu apoio ao cristianismo que á súa política.
Traxectoria
De orixe hispana, dunha familia cristiá. O bispo Hidacio e mailo historiador bizantino Zósimo concretan a súa orixe no lugar de Cauca (actual Coca, Segovia), daquela pertencente á Gallaecia.
Foi proclamado Augusto, o que significaba emperador, o 19 e xaneiro do 379 por Graciano e recibiu o Oriente, a Macedonia e a Dacia. En 380, con Graciano, detiveron aos godos en Epiro e en Dalmacia. Teodosio instalou unha parte dos ostrogodos en Panonia, e el mesmo instalouse en Constantinopla. O mesmo ano, adheriuse ao concilio de Nicea, converteuse no ardente defensor dos cristiáns e en Tesalónica, publicou o edicto seguinte: «Todos os pobos deben unirse á fe transmitida aos romanos polo apóstolo Pedro, a que recoñecen Dámaso e Pedro de Alexandría, é dicir, a Santa Trindade do Pai, do Fillo e do Espírito Santo». O catolicismo volvíase relixión do Estado.
Condenou o arianismo tras o segundo concilio ecuménico de Constantinopla en 381. En 382, instalou aos visigodos en Mesia.
Entre 383 e 388, tivo que facer fronte á usurpación de Máximo (Magnus Clemens Maximus), que, tras ter derrotado a Graciano, se apoderara de toda a prefectura das Galias e ocupaba Roma e toda Italia en detrimento de Valentiniano II. Teodosio venceu a Máximo, que foi morto en Aquileia, en 388.
De 388 a 391, Teodosio estivo en Occidente, case sempre en Milán. En 390, publicou unha lei que castigaba coa morte aos homosexuais e reprimiu ferozmente unha revolta en Tesalónica. A represión causou de sete a dez mil mortos, segundo as fontes, cousa que lle valeu a Teodosio a excomuñón polo bispo Ambrosio de Milán. Cómpre indicar que os masacrados foron aquí maioritariamente romanos e os asasinos antigos bárbaros, poboacións nas que o exército era recrutado – cousa que pode explicar a amplitude do masacre.
Durante varios meses, Teodosio e Ambrosio camparon nas súas respectivas posicións. Despois Teodosio, notando que a súa se volvía insostíbel, aceptou vir se humillar ante Ambrosio para obter a súa reintegración á Igrexa. Esta é unha das raras vitorias desta sobre o poder temporal.
En 391, probabelmente baixo a influencia de santo Ambrosio, suprimiu as últimas manifestacións do paganismo «oficial» no Imperio (con todo, o culto sobreviviu na clandestinidade), fundando así o primeiro estado cristián ortodoxo. Isto valeulle o título de Grande.
Entre 392 e 394, reprimiu a usurpación de Euxenio, un funcionario pagán que foi proclamado emperador tras o suicidio de Valentiniano II.
Morreu pouco despois, en Milán, o 17 de xaneiro de 395. Nesta data o Imperio está reunificado por primeira vez desde había trinta anos pero tamén por última vez na súa historia.
Teodosio cometeu o erro de enrolar no exército romano continxentes de bárbaros permitíndolles unha organización autónoma; estes federados prepararon a ocupación do Imperio polos bárbaros.
Familia
Teodosio casou dúas veces. Da súa primeira muller, a probablemente hispana Elia Flacila Augusta, tivo dous fillos, Arcadio (nado no 383) e Honorio (nado no 393), e unha filla, Elia Pulqueria. Dividiu entre eles o Imperio: Honorio (10 anos) recibiu o Occidente e Arcadio (18 anos) o Oriente, e encargou ao vándalo Estilicón de velar polos dous. Tanto Elia Flacila como Pulqueria morreron no 385.
Teodosio e o cristianismo
Os emperadores Teodosio, polo Imperio de Oriente e Graciano, polo Imperio de Occidente, os dous católicos, elevan o cristianismo ao rango de relixión única oficial e obrigatoria polo Edicto de Tesalónica o 28 de febreiro de 380. O emperador Graciano cesa daquela de levar o título de «sumo pontífice» dos cultos pagáns. Este título será dado de novo ao bispo de Roma algúns séculos despois. Os templos pagáns son pechados e a estatua da deusa Vitoria é retirada da sala onde se reunía o Senado romano. En 393, Teodosio esmagou a usurpación do pagán Euxenio que favorecía a antiga relixión romana e anulara as medidas tomadas por Teodosio. Esta data é considerada por algúns como o fin do mundo antigo.
Pazos de Galicia
Esta é unha lista incompleta dos pazos de Galicia por provincias:
3M
3M ten filiais en máis de 200 países. 3M vende recoñecidas marcas como scotch ®, post-it ®, Scotchgard ®, Nexcare ® e Thinsulate ®.
Historia
miniatura|esquerda|O [[Post-it, un dos inventos de 3M.]] A empresa foi fundada por cinco homes de negocios en Two Harbors, Minnesota en 1902. Nos seus inicios era un proxecto mineiro, co fin de extraer corindón, pero non tiveron éxito xa que a mina era de anortosita, sen valor comercial. O cofundador John Dwan solicitou fondos a cambio de accións e Ober Edgar e Lucius Ordway fixéronse cargo da compañía en 1905. A empresa trasladouse a Duluth e comezou a investigación e produción de produtos de papel de lixa, o seu primeiro produto. A compañía comezou a extracción de pedra das canteiras para o seu uso nas pedras de moer. Traballando na calidade e a comercialización dos seus produtos, a xestión de apoio aos seus traballadores para innovar e desenvolver novos produtos converteuse na súa actividade principal. Doce anos despois da súa fundación, 3M desenvolveu o seu primeiro produto exclusivo: a tea Three-M-ite. Outras innovacións neste tempo incluíron cinta adhesiva, papel de lixa resistente á auga e cintas de marca Scotch. En 1929, 3M fixo os seus primeiros movementos para a expansión internacional mediante a formación de Durex para facer negocios en Europa.
Cafetaría
miniatura|dereita|250px|Cafetería do Instituto do Teatro, en [[Barcelona.]] Unha cafetaría é un lugar onde se despacha café e outras bebidas, e mesmo ás veces tapas e comidas. Comparte certas características con outros establecementos de restauración, como o bar ou o restaurante.
Orixe
A primeira cafetaría data do ano 1652 na cidade francesa de París, onde se daban cita grandes filósofos e intelectuais como Rousseau ou Voltaire.
Chaquén
Chaquén era o deus dos deportes e fertilidade na relixión dos muiscas. Os muiscas e a súa confederación foron unha das catro civilizacións avanzadas de América, e ó ser unha sociedade guerreira, o deporte era moi importante como adestramento para a guerra, que se producía principalmente entre o zipazgo e zacazgo, pero tamén con outros pobos indíxenas como os panches ou os muzos.
dereita|miniatura|200px|Esquema do xogo do [[tejo (deporte)|tejo.]]
Shabtai Zevi
miniatura|Shabtai Zevi.
Shabtai Zevi ou Sabbatai Zevi, nado en Esmirna o 1 de agosto de 1626 e finado en Ulcinj (actual Montenegro) cara ao 17 de setembro de 1676, foi un mesías e cabalista xudeu, coñecido como Amirah polos seus seguidores.
Traxectoria
En 1648 proclamouse mesías, expulsado de Esmirna en 1651 ou 1654 buscou refuxio en Tesalónica (Grecia), en 1665 uníuselle Nathan de Gaza e conseguiu apoio entre os xudeus de Palestina e entre a diáspora. Tras varios anos de prudencia nesa cidade, desencadeou un novo escándalo ao pronunciar nun banquete solemne celebrado no patio da sinagoga Shalom o tetragrammaton, inefable para o xudaísmo, e presentarse como o machia'h ben David, é dicir, o mesías fillo de David. O consello rabínico federal expulsouno da cidade, e Shabtai Zevi partiu a predicar a súa doutrina noutras cidades do mundo sefardí. A súa predicación dividiu á comunidade xudía, tanto en Salónica como noutras cidades, e causou tales desordes que Shabtai Zevi foi arrestado e logo levado a Adrianópolis ante a presenza do sultán. Alí, intimidado a demostrar os seus poderes sobrenaturais rexeitando as frechas con que se lle ameazaba, terminou por abxurar da súa fe e converterse ao islam. Este golpe de efecto foi diversamente interpretado polos seus adeptos. Algúns viron un sinal e convertéronse ao islam; outros rexeitaron a súa doutrina e retornaron ao xudaísmo ortodoxo; e houbo quen, aínda permanecendo externamente fieis ao xudaísmo, continuaron seguindo en segredo os ensinos de Shabtai Zevi.
Castro de Crecente
O Castro de Crecente é un castro galaico fortificado situado nunha chaira da parroquia de Loira, no concello de Valdoviño.
O recinto principal ten forma ovalada, con 110 m en dirección noroeste-sueste, e 95 m nordeste-suroeste.
Hai un antecastro ao sueste cun ancho de 40 m. Cara o leste o muro ten ademais un murete vertical dun metro de altura. O castro e antecastro teñen varios accesos, algún dos cales corta as defensas. Ao norte unha estrada, e de norte a sur un camiño para explotación forestal. A entrada orixinal ao suroeste estaría protexida por un torreón enfrontado ao punto de unión dos outros muros.
-1296
Outros
Historia ano a ano
Prepucio do clítoris
200px|thumb|1. Prepucio do clítoris e 2. Glande do clítoris.
No corpo humano feminino, a capucha do clítoris (tamén chamada preputium clitoridis e prepucio do clítoris) é un pregamento de pel que rodea e protexe a glande do clítoris; tamén cobre o eixe externo do clítoris, desenvólvese como parte dos labios menores e é homólogo co prepucio no sistema reprodutor masculino. O prepucio do clítoris está composto de tecidos mucocutáneos, estes tecidos están entre a membrana mucosa e a pel, e poden ter importancia inmunolóxica porque poden ser un punto de entrada das vacinas das mucosas. O prepucio do clítoris tamén é importante non só no protección da glande do clítoris, pero tamén no pracer, xa que o seu tecido forma parte das zonas eróxenas da vulva.
Desenvolvemento e variación
O prepucio do clítoris fórmase durante a fase fetal pola lamela celular, fundido co clítoris. O prepucio do clítoris está formado a partir dos mesmos tecidos que forman o prepucio nos homes humanos.
O prepucio do clítoris varía no tamaño, forma, grosor e noutros aspectos estéticos. Algunhas mulleres teñen grandes prepucios do clítoris que cobren completamente a glande do clítoris. Algúns destes pódense retraer para expor a glande do clítoris, como por motivos de hixiene ou por pracer, outros non se retractan. Outras mulleres teñen prepucios máis pequenos que non cobren toda a lonxitude da glande do clítoris, deixando a glande do clítoris exposta todo o tempo. Entre o prepucio e a glande pódense formar bandas pegañosas de tecido chamadas adherencias, estas pegan o prepucio na glande para que non se poida tirar cara atrás para expor a glande e, como no macho, pódese acumular esmegma con forte olor.
Estimulación
Normalmente, a propia glande do clítoris é demasiado sensible para ser estimulado directamente, como nos casos nos que o prepucio está retraído. As mulleres con prepucio que cobren a maior parte da glande do clítoris adoitan masturbarse estimulando o prepucio sobre a glande do clítoris, aqueles con estruturas máis pequenas ou máis compactas tenden a fregar a glande do clítoris e o prepucio xuntos.
O prepucio do clítoris tamén proporciona protección á glande do clítoris, como o prepucio da glande do pene. Durante a estimulación sexual con homes, o prepucio tamén pode evitar que o pene entre en contacto directo coa glande do clítoris, que xeralmente estimulado pola presión do pube do compañeiro.
A maioría dos mamíferos e primates achéganse á cópula desde atrás en lugar da posición frontal común que os humanos adoitan asumir, polo que a estimulación do clítoris é creada directamente polo contacto da glande co escroto na base do pene e as diferentes contraccións dos seus músculos dartos ondulados. A glande do clítoris, como o prepucio, debe estar lubricado polo sebo proporcionado naturalmente. Se a glande do clítoris non está lubricada, é posible que o prepucio non o estimule adecuadamente durante a actividade sexual e pode causar dor.
Modificacións
thumb|Mostra unha perforación vertical da capucha do clítoris. Na maior parte do mundo, as modificacións do clítoris son pouco comúns. Nalgunhas culturas, a mutilación xenital feminina (MXF) practícase como un rito de paso á muller, percíbese como unha mellora da aparencia dos xenitais ou úsase para suprimir ou reducir o desexo e o pracer sexual feminino (incluíndo a masturbación). A MXF realizouse a moitas nenas dos países occidentais, para desalentar a masturbación e reducir as enfermidades que se cría que estaban relacionadas con ela.
Unha modificación que ás veces realizan as mulleres por libre albedrío é facerse perforar o prepucio e inserir xoias, tanto para adorno como por pracer físico. Aínda que é moito menos común, outras mulleres optan por recortar ou eliminar o seu propio prepucio cirurxicamente para expoñer permanentemente parte ou toda a glande do clítoris.
Anziliya
Mursilis II estivo na zona sobre o -1320 na súa terceira campaña (cuarto ano de reinado) pero non se di que conquistase a cidade, senón que conquistou os territorios das inmediacións, o que indicaría que permanecía en mans hititas.
Foi fortificada por Muwatallis II sobre o -1300 e cedida ao seu irmán Hattusilis dentro do reino de Hakpis.
Manle, Barro, Noia
Manle é un lugar da parroquia de Barro no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 86 habitantes (44 homes e 42 mulleres).
Galicia en América
Galicia en América foi o nome de dúas publicacións:
Efecto Baldwin
En bioloxía evolutiva, o efecto Baldwin describe o efecto que ten sobre a evolución o comportamento aprendido ao longo da vida dos individuos. James Mark Baldwin suxeriu que a capacidade de aprender novos comportamentos que ten un organismo (por exemplo, para aclimatarse a un novo estresante) afectará ao seu éxito reprodutivo e terá un efecto sobre a composición xenética da súa especie por medio da selección natural. Aínda que este proceso parece similar á evolución lamarckista, Lamarck propuxo que os seres vivos herdaban as características adquiridas polos seus proxenitores, que é un aspecto que non se afirma no efecto Baldwin. O efecto Baldwin foi proposto independentemente varias veces, e foi polémico, pero hoxe é xeralmente recoñecido como parte da síntese evolutiva moderna.
"Un novo factor en evolución"
Este efecto, inicialmente sen nome, foi exposto por primeira vez nunha publicación de 1896 titulada "A New Factor in Evolution" do psicólogo norteamericano James Mark Baldwin, na que se propoñía un mecanismo para a selección específica da capacidade xeral de aprender. Como explica Robert Richards: Se os animais chegan a un novo ambiente — ou o seu vello ambiente cambia rapidamente — aqueles que puideron responder flexiblemente aprendendo novos comportamentos ou adaptándose ontoxeneticamente serían preservados naturalmente. Estes restos salvados terían, en varias xeracións, a oportunidade de mostrar variacións conxénitas similares espontáneas ás dos trazos adquiridos e esas variacións serían seleccionadas naturalmente. Parecería como se os trazos adquiridos se houbesen sumido na substancia hereditaria dun modo lamarckista, pero o proceso sería realmente neodarwinista. A descendencia seleccionada tendería a ter unha capacidade incrementada para aprender novas habilidades en vez de estar confinada ás súas capacidades relativamente fixadas xeneticamente codificadas. Ponse a énfase en que o comportamento sostido dunha especie ou grupo pode dar forma á evolución desa especie. O "efecto Baldwin" compréndese mellor na literatura da bioloxía evolutiva do desenvolvemento como un escenario no que o cambio nun carácter ou trazo biolóxico ocorre nun organismo como resultado de que a súa interacción co seu ambiente é gradualmente asimilada no seu repertorio epixenético ou xenético de desenvolvemento (Simpson, 1953; Newman, 2002). En palabras de Daniel Dennett, Grazas ao efecto Baldwin, as especies pode dicirse que pre-comproban a eficacia dun deseño diferente determinado por exploración fenotípica (individual) do espazo de posibilidades próximas. Se unha configuración especialmente gañadora é así descuberta, este descubrimento creará unha nova presión de selección: os organismos que están próximos na paisaxe adaptativa a ese descubrimento terán unha clara vantaxe sobre os que están máis distantes. (p. 69, Dennett, 1991) Jean Piaget, Paul Weiss, e Conrad Waddington desenvoleron unha posta ao día do efecto Baldwin décadas de 1960 e 1970. Esta nova versión incluía un papel explícito para o social para dar forma a subseguintes cambios naturais nos humanos (tanto evolutivos coma do desenvolvemento), con referencia a alteracións das presións de selección.
Exemplos
Supoñamos que unha especie é ameazada por un novo predador e hai un comportamento que fai máis difícil que o predador mate aos individuos da especie. Os individuos que aprendan o comportamento máis rapidamente estarán obviamente en vantaxe. Co paso do tempo, a capacidade de aprender mellorará (por selección xenética), e chegado a un punto parecerá ser un instinto.
Outro exemplo que se suxeriu é a aparición da tolerancia á lactosa en poboacións humanas cunha longa tradición de criar animais domésticos para a produción de leite. Este argumento sostén que opera un bucle de retroalimentación onde unha cultura que usa os produtos lácteos incrementa a vantaxe selectiva deste trazo xenético, mentres que o xenotipo da poboación media incrementa as recompensas colectivas dunha cultura de produtos lácteos.
Controversia e aceptación
A teoría do efecto Baldwin foi controvertida, e os eruditos dividíronse entre os "adeptos a Baldwin" e "escépticos de Baldwin". A teoría denominouna por primeira vez "efecto Baldwin" George Gaylord Simpson en 1953 (p. 3 ). Simpson "admitía que a idea era teoricamente consistente, é dicir, non inconsistente coa síntese evolutiva moderna" (p. 4 ), pero dubidaba que o fenómeno ocorrese moi a miúdo, ou se o facía, puidese probarse que ocorría. Na súa discusión da recpción da teoría do efecto Baldwin, Simpson sinala que a teoría parece proporcionar unha reconciliación entre un enfoque neodarwinista e outro neolamarckista e que “O mendelismo e a posterior teoría xenética descartaron tan concluintemente a posición neolamarckista extrema que a reconciliación acabou por parecer innecesaria”. En 1942, o biólogo evolutivo Julian Huxley promoveu o efecto Baldwin como parte da síntese evolutiva moderna, dicindo que o concepto fora indebidamente pasado por alto polos evolucionistas. Na década de 1960, o biólogo evolutivo Ernst Mayr sostiña que a teoría do efecto Baldwin era indefendible porque: (1) o argumento preséntase en termos de xenotipo individual, mentres que o que está realmente exposto á presión de selección é unha poboación fenotípica e xeneticamente variable, (2) non se enfatiza suficientemente que o grao de modificación do fenotipo está xeneticamente controlado, e (3) asúmese que a rixidez fenotípica é selectivamente superior á flexibilidade fenotípica. En 1987 Geoffrey Hinton e Steven Nowlan demostraron por simulación por computador que a aprendizaxe pode acelerar a evolución, e asociaron isto co efecto Baldwin.
Paul Griffiths suxeriu dúas razóns do continuo interese no efecto Baldwin. O primeiro é o papel que se comprende que xoga a mente no efecto. O segundo é a conexión entre o desenvolvemento e a evolución do efecto. A explicación de Baldwin de como os factores mentais conscientes e neurofisiolóxicos poden contribuír ao efecto  pon no foco a cuestión do posible valor de supervivencia que ten a consciencia.
YoungHeart Manawatu
O YoungHeart Manawatu é unha franquía de fútbol de Nova Zelandia, da cidade de Palmerston Norte. Foi fundada en 2004 e xoga na ASB Premiership.
Efecto Baldwin
Controversia e aceptación
E aínda, "é sorprendente que un grupo bastante diverso de teóricos evolutivos contemporáneos, a maioría dos cales se consideran eles mesmos como seguidores da Síntese moderna, convertéronse ultimamente en 'adeptos de Baldwin'" (p. 4 ). Estes adeptos de Baldwin son normalmente psicólogos evolutivos que están a buscar escenarios nos cales unha poboación pode acceder por si mesma por medio de esaios e erros de comportamento a unha parte "difícil de atopar" da paisaxe de fitness na cal o cerebro, linguaxe e mente humanos, poidan coevolucionar rapidamente. Están a buscar o que Daniel Dennett, outro adepto de Baldwin, chama un "guindastre evolutivo", un instrumento que fai que as cousas pesadas suban rápido. (p. 4 )
YoungHeart Manawatu
É o equipo mais irregular da máxima competición neozelandesa. En dúas oportunidades da fase regular logrou ser 2º, mentres que noutras dúas ocasións terminou último. É un dos 3 equipos do NZFC que xogou un torneo continental, o Campionato de Clubs da OFC 2006.