cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
TCP
Estabelecemento da ligazón
Durante estes intercambios, envíanse números de secuencia iniciais (ISN) entre os interlocutores que van servir para identificar os datos ao longo do fluxo, así como de contador de bytes transmitidos durante a fase de transferencia de datos (sesión).
Transferencia de datos (sesión)
Durante a fase de transferencia o TCP está equipado con varios mecanismos que aseguran a fiabilidade e robustez: números de secuencia que garanten a entrega ordenada, código detector de erros (checksum) para detección de fallos en segmentos específicos, confirmación de recepción e temporizadores que permiten o axuste e contorno de eventuais atrasos e perdas de segmentos.
Como se pode observar, existen permanentemente un par de números de secuencia, de agora en diante referidos como número de secuencia e número de confirmación (ACKnoledg). O emisor determina o seu propio número de secuencia e o receptor confirma o segmento usando como número ACK o número de secuencia do emisor. Para manter a fiabilidade, o receptor confirma os segmentos indicando que recibiu un determinado número de bytes contiguos. Unha das melloras introducidas no TCP foi a posibilidade de que o receptor poida confirmar a recepción de bloques fóra da orde esperada. Esta característica designase por selective ACK, ou simplemente SACK.
A reensamblaxe ordenada dos segmentos faise usando os números de secuencia, de 32 bit, que reinician a cero cando superan o valor máximo, 231-1, tomando o valor da diferenza. Así, a escolla do ISN tórnase vital para a robustez deste protocolo.
O campo checksum permite asegurar a integridade do segmento. Este campo exprésase en complemento para un consistindo na suma dos valores (en complemento para un) da trama. A escolla da operación de suma en complemento para un débese ao feito de que esta pode calcularse da mesma forma para múltiplos dese lonxitude - 16 bit, 32 bit, 64 bit etc - e o resultado, encapsulado, será o mesmo. A verificación deste campo por parte do receptor faise coa recomputación da suma en complemento para un que dará -0 caso o paquete teña sido recibido intacto.
Esta técnica (checksum), aínda que moi inferior a outros métodos detectores, como o CRC, é parcialmente compensada coa aplicación do CRC ou outras probas de integridade mellores ao nivel da capa 2, logo abaixo do TCP, como no caso do PPP e Ethernet. Con todo, isto non fai este campo redundante: en efecto, estudos de tráfico revelan que a introdución de erro é bastante frecuente entre hops protexidos por CRC e que este campo detecta a maioría deses erros.
As confirmacións de recepción (ACK) serven tamén ao emisor para determinar as condicións da rede. Dotados de temporizadores, tanto os emisores como os receptores poden alterar o fluxo dos datos, todear eventuais problemas de conxestión e, nalgúns casos, previr a conxestión da rede. O protocolo está dotado de mecanismos para obter un aproveitamento máximo da rede sen a conxestionar — o envío de tramas por un emisor máis rápido que calquera dos intermediarios (hops) ou mesmo do receptor pode inutilizar a rede. Son exemplos a fiestra deslizante, o algoritmo de inicio-lento
Adecuación de parámetros
miniatura|esquerda|210px|Neste simple exemplo só está a considerarse a fiestra do servidor. O cliente ten a percepción do estado da fiestra do servidor a cada ACK recibido. O cabezallo TCP posúe un parámetro que permite indicar o espazo libre actual do receptor (emisor cando envía a indicación): a fiestra (ou window). Así, o emisor sabe que só poderá ter en tránsito aquela cantidade de información ata esperar pola confirmación (ACK) dun dos paquetes, que á súa vez traerá, con certeza, unha actualización da fiestra. Curiosamente, TCP no Windows foi concibida para se autoaxustar na maioría dos ambientes e, nas versións actuais, o valor patrón é superior en comparación con versións máis antigas.
Porén, debido ao tamaño do campo, que non pode ser expandido, os límites aparentes da fiestra varían entre 2 e 65535, o que é bastante pouco en redes de alto débito e hardware de alto rendemento. Para superar esa limitación úsase unha opción especial que permite obter múltiplos do valor da fiestra, chamado escala da fiestra, ou TCP window scale; este valor indica cantas veces o valor da fiestra, de 16 bit, debe operarse por movemento de bits (para a esquerda) para obter os múltiplos, podendo variar entre 0 e 14. Así, tórnase posíbel obter fiestras de 1 xigabyte. O parámetro de escala defínese unicamente durante o estabelecemento da ligazón.
Termo da ligazón
miniatura|210px|Termo de conexión. A fase de finalización da sesión TCP é un proceso de catro fases, no que cada interlocutor responsabilízase da finalización do seu lado da ligazón. Cando un deles pretende finalizar a sesión, envía un paquete coa flag FIN activa, e espera recibir unha resposta ACK. Á súa vez, o outro interlocutor procederá da mesma forma, enviando un FIN que deberá ser respondido cun ACK.
Pode ocorrer, no entanto, que un dos lados non conclúa a sesión. Chámase a este tipo de evento conexión semi-aberta. O lado que non concluíu a sesión poderá continuar enviando información pola conexión, mais o outro lado non.
Portos ou servizos
O TCP introduce o concepto de porto tipicamente asociado a un servizo (capa aplicación)/ligazón específica. Así, cada un dos intervenientes na conexión dispón dun porto asociado (un valor de 16 bit) que dificilmente será o mesmo do interlocutor. Algúns servizos (que fan uso de protocolos específicos) son tipicamente accesíbeis en portos fixos, coñecidos como portos ben coñecidos, que son aqueles numerados do 1 ao 1023. Alén destes, existen aínda dúas gamas de portos, rexistrados e privados ou dinámicos. Os portos ben coñecidos son atribuídos pola Internet Assigned Numbers Authority (IANA) e son tipicamente utilizados por procesos con dereitos de sistema ou superusuario. Nestes portos atópanse en escoita pasiva os servizos triviais, como HTTP, SH, FTP etc. Todos os protocolos da suite IP se atopan rexistrados dentro desta gama.
Graciela Iturbide
María Graciela del Carmen Iturbide Guerra, nada o 16 de maio de 1942 na Cidade de México, é unha fotógrafa mexicana.
TCP
Portos ou servizos
A gama de portos privados segue regras de atribución específicas do sistema operativo e serve para abrir ligazóns a outras máquinas, como navegar na rede, por exemplo.
Utilización do IP para entrega de datos
O TCP, como o UDP, usa o protocolo IP para a entrega dos datagramas á rede, e os puntos de acceso á aplicación identifícanse por portas accedidas por multiplexing, tal como acontece co UDP, o que permite múltiplas ligazóns en cada host. As portas poden asociarse cunha aplicación (Proceso).
O IP trata o paquete TCP como datos e non interpreta ningún contido da mensaxe do TCP, sendo que os dados TCP viaxan pola rede en datagramas IP. Os routers que interligan as redes só verifican o cabezallo IP, cando fan o envío dos datagramas. O TCP no destino interpreta as mensaxe do protocolo TCP.
Graciela Iturbide
Traxectoria
En 1978 fue comisionada polo Instituto Nacional Indixenista de México para documentar a poboación indíxena do país. Iturbide decidió fotografar o pobo seri, pescadores nómades que habitan no deserto de Sonora, no noroeste de México, preto da fronteira co estado estadounidense de Arizona.
En 1979 foi invitada polo artista Francisco Toledo a fotografar a vila de Juchitán de Zaragoza, de cultura zapoteca, no estado de Oaxaca, no sueste mexicano. A serie, continuada até 1988, reflectiuse na publicación do libro Juchitán de las Mujeres en 1989. Entre 1980 e 2000 foi invitada a traballar en Cuba, a RDA, a India, Madagascar, Hungría, Francia e os EUA.
En 2004, no 50 aniversario do pasamento de Frida Kahlo, foi invitada a fotografar a apertura de dous baños con obxectos e documentos da artista, fechados por Diego Rivera en 1954. O conxunto da obra orixinou a serie El baño de Frida, publicada en 2009.
Desenvolveu o concepto da fotografía documental para explorar as relacións entre o ser humano e a natureza, o individual e o cultural, a realidade e o psicolóxico.
Vida persoal
Graciela está emparellada co arquitecto Manuel Rocha Díaz e é nai do compositor Manuel Rocha Iturbide.
O Rego da Madeira, Os Casás, Cerdido
O Rego da Madeira é un lugar da parroquia dos Casás no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Tiña 14 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 8 homes e 6 mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 15 habitantes.
Mbanié
A illa de Mbanié (en castelán Mbañe) é un pequeno illote fronteirizo entre Gabón e a Guinea Ecuatorial, dunhas trinta hectáreas de extensión, e que supuxo un importante conflito territorial entre os dous países.
Xeografía
As deshabitadas illas de Conga, Mbanié e Cocotiers son unhas fitas de terra situadas na desembocadura do río Mbini, antes chamado Muni, na baía de Corisco. Na baía existen varias illas, das cales as pertencentes a Guinea Ecuatorial (Corisco, Elobey Grande, Elobey Chico, Leva e Hoco) son as maiores en extensión. Ademais, algunhas destas foron habitadas e incluso desempeñaron un importante papel durante a colonización. Conga, Mbanié e Cocotiers están situadas ao sueste. As súas coordenadas son 0º35' N e 9º30' E. As súas praias son lugar para a cría da tartaruga Lepidochelys olivacea ou tartaruga oliva.
Conflito de pertenza
En realidade estas tres illiñas non foran claramente repartidas tampouco entre as potencias coloniais (Francia e España), e en moitas ocasións non figuraban nos mapas daquel tempo pola súa insignificancia. Pero a importancia destas illas deshabitadas mudou cando unhas prospeccións feitas polo goberno gabonés apuntaron a posibilidade de que existise petróleo nelas.
Con todo, o conflito diplomático xa comezara en 1972, cando o goberno ecuatoguineano argumentada que o Tratado de París asinado en 1900 entre Francia e España –as antigas potencias coloniais– situaban as illas en augas españolas e, por tanto, ecuatoguineanas. Cando España descolonizou Guinea Ecuatorial deixou sen resolver o conflito. Na opinión do goberno gabonés en 1974 o presidente do seu país, Omar Bongo e o daquela xefe de estado ecuatoguineano, Francisco Macías Nguema, asinaran un acordo que solucionaba "definitivamente" a cuestión ao traspasarlle a soberanía aos gaboneses.
O conflito reavivou cando en febreiro de 2003 Gabón ocupou militarmente Mbanié nunha operación capitaneada polo fillo do presidente, Alí Bongo. O goberno de Malabo negou a validez xurídica do documento asinado por Macías e considerou a operación unha invasión. En 2004 os dous países chegaron a un principio de acordo para explotar de forma conxunta os xacementos das tres illas e para despregar tropas conxuntamente. Pero non houbo máis avances dende aquela nunhas conversas do máximo nivel abeiradas por Kofi Annan en Xenebra. O 25 de setembro dese ano, un xornal local gabonés, L'Écho du Nord, acusaba o ministro do interior do seu país, André Mba Obame de traizoar os intereses da nación ao propor a venda de Mbanié ao goberno ecuatoguineano. O diario foi suspendido na súa publicación polo goberno gabonés.
Explotación petrolífera
A petrolífera Shell ten asinado un contrato co goberno gabonés para a explotación dos xacementos, mentres que a española Repsol e a estadounidense Mobil teñen o do goberno ecuatoguineano. Guinea Ecuatorial e Gabón son a terceira e a cuarta potencia africana, respectivamente, en pozos de petróleo.
Confederación Suramericana de Fútbol
A Confederación Suramericana de Fútbol, en portugués Confederação Sul-Americana de Futebol, ou coñecida tamén cos acrónimos CONMEBOL ou CSF, é a confederación de asociacións nacionais de fútbol de América do Sur e unha das seis de carácter continental que compoñen a FIFA.
A CONMEBOL foi fundada en 1916 por iniciativa do uruguaio Héctor Rivadavia Gómez e composta nun primeiro momento polas asociacións nacionais da Arxentina, Chile, o Uruguai e o Brasil. Posteriormente fóronse unindo as restantes federacións até sumar as dez actuais, que fan desta confederación a máis pequena da FIFA por número de integrantes. Paraguai uniuse en 1921, Perú en 1925, Bolivia en 1926, Ecuador en 1927, Colombia en 1936 e por último Venezuela en 1952. Ademais, aínda que a Güiana, o Suriname e a Güiana francesa pertenzan ao continente suramericano, debido a razóns históricas, culturais e deportivas decidiron unirse á CONCACAF.
A Confederación organiza diferentes torneos entre os que destacan a nivel de clubs a Copa Libertadores (análoga á Copa de Europa da UEFA) e a Copa Suramericana (semellante á [Copa da UEFA]), ademais da Copa América a nivel de seleccións nacionais.
Historia
Coincidindo co Centenario da Independencia da república Arxentina en 1916, o Ministerio de Relacións Exteriores dese país doou un trofeo e convidou ás Federacións do Brasil, Chile e o Uruguai para disputar un campionato de fútbol como parte das celebracións. Aínda que neste ano non estaba en xogo o Trofeo Copa América, que se instituirá no ano seguinte, este torneo está considerado como a primeira Copa América da historia.
O torneo tivo un grande éxito e durante a súa disputa o dirixente uruguaio Héctor Rivadavia Gómez viu o contexto ideal para materializar un vello proxecto persoal: o de crear a Confederación Suramericana de Fútbol. É así como na data exacta do centenario da Independencia da Arxentina, o 9 de xullo de 1916, os dirixentes da Arxentina, o Brasil, Chile e o Uruguai se reuniron en Buenos Aires para estudar a idea de integración de Rivadavia Gómez, que finalmente sería aprobada en referendum polas respectivas asociacións nacionais. O 15 de decembro dese mesmo ano celebrouse o Congreso Constitucional en Montevideo, no que se ratificou todo o acordado. Posteriormente uniuse Paraguai en 1921, Perú en 1925, Bolivia en 1926, Ecuador en 1927, Colombia en 1936 e por último Venezuela en 1952.
No Congreso de 1990 incluíuse nos estatutos unha modificación pola cal se establece como sede permanente da institución a cidade de Asunción, capital de Paraguai. O 23 de xaneiro de 1998 inaugurouse o impoñente edificio que acolle a nova sede, localizada no distrito de Luque, Gran Asunción.
Presidentes da CONMEBOL
miniatura|240px|esquerda|Sede da CONMEBOL en Luque, Paraguai
Clasificación masculina
A Clasificación mundial da FIFA dos equipos suramericanos do último mes de xuño de 2009 amosa as seguintes posicións:
Nota: A próxima actualización da Clasificación mundial da FIFA dos equipos masculinos publicarase o vindeiro 1 de xullo de 2009.
Clasificación feminina
A Clasificación mundial da FIFA dos equipos femininos suramericanos do 19 de decembro de 2008 amosa as seguintes posicións.
Nota: A próxima actualización da Clasificación mundial da FIFA dos equipos femeninos publicarase o próximo 26 de xuño de 2009.
Lexicografía
A lexicografía é a rama da lingüística que trata da elaboración de dicionarios, de como deben estar descritas as definicións, de que é unha entrada, un lema, un lexema ou unha palabra.
Leonardo
Leonardo é o nome propio de varios personaxes:
Boeing 747-8
O Boeing 747-8 é un avión comercial de fuselaxe ancha desenvolvido por Boeing Commercial Airplanes. Foi anunciado oficialmente no ano 2005 e trátase da versión de cuarta xeración do Boeing 747, cunha fuselaxe máis longa, ás redeseñadas e a súa eficiencia mellorada. O 747-8 é a versión máis grande do 747, o avión máis grande fabricado nos Estados Unidos, e o avión de pasaxeiros máis grande do mundo.
Leonardo
Topónimos:
Boeing 747-8
O 747-8 ofrécese en dúas variantes principais: o 747-8 Intercontinental (747-8I) para pasaxeiros e o 747-8 Freighter (747-8F) para carga. O primeiro 747-8F realizou o seu primeiro voo o 8 de febreiro do 2010 e o 747-8I o 20 de marzo do 2011. A entrega dos primeiros modelos de carga foron adiadas en múltiples ocasións e na actualidade agárdase para mediados do 2011. A versión de pasaxe comezará a entregarse a finais dese mesmo ano ou a principios do 2012. No mes de febreiro do 2011 os pedidos do 747-8 eran de 107 exemplares, 74 da versión de carga e 33 da de pasaxeiros.
Antecedentes
Boeing considerou versións de maior capacidade do 747 varias veces durante os anos 90 e 2000. O 747-500X e -600X, propostos no Farnborough Airshow de 1996, estirarían o 747 e usarían unha á derivada do 777, pero non levantou demasiado interese para comezar o seu desenvolvemento. No ano 2000, Boeing ofreceu o o 747X e o 747X Stretch como alternativa ao Airbus A3XX. Esta foi unha proposta máis modesta que os anteriores -500X e -600X. O 747X aumentaría a envergadura do 747 ata os 69,8 m ao engadirlle un segmento na raíz da á. O The 747X transportaría a 430 pasaxeiros a 16.100 km. O 747X Stretch sería alongado ata os 80,2 m, permitíndolle levar 500 pasaxeiros a 14.400 km. Porén, a familia 747X tampouco foi capaz de atraer o interese suficiente para entrar en produción. Algunhas das ideas desenvolvidas para o 747X serían usadas no 747-400ER.
A principios do 2004 Boeing anunciou os plans para o 747 Advanced, que finalmente serían aprobados. Semellante ao 747X, o alongado 747 Advanced usou tecnoloxía do Boeing 787 Dreamliner para modernizar o seu deseño e os seus sistemas. O 14 de novembro do 2005 Boeing anunciou o lanzamento do 747 Advanced e do "Boeing 747-8".
Proceso de deseño
O 747-8 foi deseñado para ser o primeiro 747 alongado en entrar en produción. O 747-8 e o 747SP son as únicas variantes do 747 coa lonxitude modificada da súa fuselaxe. Intentouse que o 747-8 usase os mesmos motores e a mesma tecnoloxía de cabina que o 787, como os turboventiladors General Electric GEnx e parte dos sistemas fly-by-wire. Boeing dixo que o novo deseño sería máis silencioso, máis económico e máis respectuoso co medio que as anteriores versións do 747. Como un derivado do xa común 747-400, o 747-8 ten a vantaxe económica de que a formación é semellante nestes dous avións. Boeing confirmaría a configuración do 747-8 Freighter en outubro do 2006.
O 747-8, como actual novo desenvolvemento do avión comercial máis grande de Boeing, é un directo competidor nas rutas de longa distancia do Airbus A380. Boeing afirma que o 747-8 é un 10% máis lixeiro por asento e que consome un 11% menos de combustible por pasaxeiro que o A380, que se traduce nunha redución do custo da viaxe nun 21% e nunha redución de ao redor dun 6% por asento e milla. .
A produción do primeiro 747-8 Freighter comezou en Everett a principios de agosto do 2008. O 14 de novembro dese ano Boeing anunciou un atraso no programa 747-8, citando dispoñibilidade limitada de recursos de enxeñería, cambios de deseño e a recente folga dos traballadores da fábrica. O 21 de xullo do 2009 Boeing publicou unha fotografía do primeiro avión de carga, coa súa fuselaxe a a á principal montada.
En febreiro do 2009 só un cliente (Lufthansa) pedira o modelo de pasaxeiros 747-8I, e Boeing anunciou que volvería a avaliar o proxecto 747-8. O presidente executivo Jim McNerney afirmou que a continuación do proxecto era incerta. A compañía estaba avaliando varias opcións.
En outubro do 2009 Boeing anunciou que atrasaría o voo de estrea do 747-8 ata o primeiro trimestre do 2010 e atrasaría tamén as entregas do 747-8I. A compañía asumiu un cargo de mil millóns contra as súas ganancias por este atraso. En resposta, Cargolux, o cliente de lanzamento, declarou que aínda tiña a intención de recibir os 13 cargueiros que ordeara; e Lufthansa confirmou o seu compromiso coa versión de pasaxeiros. O 12 de novembro Boeing anunciou que o primeiro exemplar para Cargolux estaba completamente montado e a piques de entrar na planta de pintado de Everett. O avión someteríase a probas de voo antes da entrega.
O 4 de decembro do 2009 Korean Air converteuse no segundo cliente do modelo 747-8I, cun pedido de cinco avións. O 8 de xaneiro do 2010 Guggenheim Aviation Partners (GAP) anunciou a redución do seu pedido de -8F de catro a dous exemplares. No mes de marzo Korean Air converteu as opcións de dous cargueiros adicionais en pedidos en firme. miniatura|275px|esquerda|Un dos 747-8F nas probas de voo O 21 de abril o director executivo de Boeing, Jim McNerney, anunciou que a compañía aceleraría a produción tanto do Boeing 747 como do Boeing 777 para suplir a demanda dos clientes. O 30 de setembro dese ano anunciouse un novo aprazamento, quedando a entrega do primeiro cargueiro de Cargolux adiada para a metade do 2011.
Probas de voo
O primeiro encendido de motores do 747-8 foi completado en decembro do 2009. Boeing anunciou que o novo modelo completara exitosamente as probas de rodaxe a alta velocidade o 7 de febreiro do 2010. Ao día seguinte, despois de dúas horas e media de atraso debido á meteoroloxía, o 747-8 Freighter realizou o seu voo de estrea, engalando en Paine Field, Washington, ás 12:39 PST (hora estándar do Pacífico), e aterrando ás 4:18 pm PST. Boeing estimou que se precisarían máis de 1.600 horas de voo para conseguir a certificación do 747-8. A segunda proba de voo foi a finais de febreiro, nun voo cara Moses Lake, Washington, onde se probou o novo equipo de navegación. Leváronse a cabo máis probas en Moses Lake, entre elas as primeiras de aeronavegabilidade, antes de trasladarse a Palmdale, en California, para realizar a meirande parte dos voos de proba, para non interferir coas do 787 que se estaban a facer en Boeing Field en Seattle.
O 11 de marzo o 747-8F levaba realizados 13 voos cun total de 33 horas. O 15 de marzo o segundo 747-8F estreouse voando de Paine Field ata Boeing Field, onde estivo baseado durante un curto período de tempo antes de moverse cara Palmdale para continuar as probas xunto co primeiro exemplar. O 17 de marzo o terceiro -8F realizou o seu priemiro voo e uniuse ao programa de probas. Boeing tiña plans de amosar o 747-8F no Farnborough Airshow, xunto co 787, aínda que coincidía coas probas de ámbolos dous avións.
Durante as probas de voo, Boeing descobreu un problema de zarandeo no avión, relacionado con turbulencias que proviñan das portas do tren de aterraxe que interferían cos flaps interiores. Boeing avaliou o problema e adicou o terceiro avión a investigar o tema. A cuestión foi resolta cun cambio de deseño das portas do tren principal de aterraxe. A principios de abril do 2010, Boeing identificou un posible defecto nuns longueiros da parte superior da fuselaxe. Segundo a compañía, os longueiros, fabricados polo subcontratista Vought Aircraft Industries, son, baixo certas cargas, susceptibles a romperse. Boeing dixo que o problema non afectaría ás probas de voo, pero outras fontes afirmaron que este podería ter un impacto sobre o funcionamento do avión ata que estivese totalmente reparado. Atopáronse tamén outros dous problemas, a oscilación na parte interior do alerón e un zarandeo estrutural, que aínda non foron resoltos. Combinados, eses problemas atrasaron as probas de voo e fixo que Boeing chegase ata a data límite seu calendario de desenvolvemento.
O 19 de abril o segundo avión foi trasladado de Moses Lake a Palmdale para levar a cabo probas nos motores para prepararse para a obtención da certificación do modelo. Os restantes avións movéronse cara Palmdale durunte o mes de maio. O 3 de xuño informouse de que un dos motores do segundo 747-8F fora golpeado por un remolcador durante un movemento en terra. A cuberta do mesmo resultou danada, pero o motor non sufriu danos. Despois das reparacións o avión comezou a realizar probas de rendemento de combustible. O 14 de xuño anunciouse que o 747-8 rematara a fase inicial de probas contando coa aprobación da FAA.
Cara finais de xuño do 2010, os tres 747-8F voaran ao redor de 500 horas e complataran as probas en clima cálido en Arizona. Ese mes Boeing determinou que se precisaría un cuarto avión para completar o proceso. Decidiuse usar o segundo exemplar de produción, o RC503, para levar a cabo os voos sen instrumentos ou cos mínimos instrumentos precisos, así como as probas HIRF (campos de radiación de alta intensidade) e as certificacións de auga rociada. O avión, pintado coas novas cores de Cargolux, realizou o seu primeiro voo o 23 de xullo do 2010.
O 21 de agosto, o 747-8F demostrou a súa capacidade para engalar da pista de Victorville, California cun peso de 455.860 kg. O seu peso máximo na engalaxe no deseño é de 442.253 kg. O quinto 747-8F uniuse ás probas de voo o día 3 de febreiro do 2011.. miniatura|275px|Comparativa de tamaños entre os avións máis grandes; [[Spruce Goose (amarelo), Antonov An-225 (verde), Airbus A380 (rosa) e Boeing 747-8 (azul).]] A variante 747-8I de pasaxeiros voou por primeira vez sobre Everett, Washington o 20 de marzo do 2011, e o segundo fíxoo o 26 de abril. Eses dous avións son os que están realizando as probas dese variante na actualidade.
Deseño
O 747-8 está deseñado a partir do Boeing 747, aproveitándose das melloras en tecnoloxía e aerodinámica máis recentes. As dúas variantes do 747-8 foron anunciadas no 2006 e ámbalas dúas contan cunha fuselaxe 5,6 metros máis longa, dándolle unha lonxitude total de 76,25 m. O 747-8 é o avión de pasaxeiros máis longo do mundo, superando ao Airbus A340-600 en 0,91 m. Cun peso máximo na engalaxe de 442,000 kg, o 747-8 é o avión máis pesado, comercial ou militar, fabricado nos Estados Unidos.
Comparado co 747-400, os principais cambios técnicos atópanse nas ás, cuxo deseño foi sometido a unha revisión completa. A forma en frecha e a estrutura básica mantivéronse para conter os custos, pero a á é máis grosa e profunda, coa súa aerodinámica recalculada. A distrubución de presión e os puntos de flexión son distintos, tendo unha capacidade na súa versión de pasaxeiros de 243.120 litros de combustible e na de carga de 230.630 litros. A nova á ten rañuras sinxelas nos flaps exteriores e dobres nos interiores.
A capacidade extra de combustible na á redeseñada comparada coa do 747-400 fixo que non fose necesario cambiar radicalmente os planos horizontais de cola para acomodar tanques auxiliares, aforrando custos. A unidade vertical de cola ten moi poucos cambios, medindo 19,35 m. Algunhas partes de fibra de carbono reforzada con plástico forman parte da fuselaxe do avión para reducir peso.
O General Electric GEnx, que é un dos dous motores ofrecidos actualmente no Boeing 787, é o único motor dispoñible para o 747-8.
747-8 Freighter
miniatura|275px|Primeiro 747-8F de [[Cargolux]] O 747 demostrou ser un popular cargueiro, transportando sobre a metade da mercancía por aíre no ano 2007. Nun esforzo de manter esta posición dominante, Boeing deseñou unha variante de carga do 747-8, denominada 747-8 Freighter ou 747-8F, que foi anunciada o 14 de novembro do 2005. O 747-8F sería a versión que primeiro entraría en servizo. Ao igual que o 747-400F, o piso superior é máis curto que nos modelos de pasaxeiros. Cun peso máximo na engalaxe de 442.000 kg, ten unha capacidade total de carga de 140.000 kg e un alcance de 8.130 km. Ten catro espazos extra para palets extras no porto de carga principal, con dous contedores ou dous ou tres espazos para palets extra na cuberta inferior. O 747-8F agárdase que consiga un 16% menos de custo por tonelada/milla que o 747-400F e ofreza un alcance lixeiramente superior.
O 747-8F tamén ten máis capacidade de carga útil pero menos alcance que o actual 747-400ERF. Cando Boeing lanzou o -400ERF, o incremento de 16.000 kg no peso máximo na engalaxe sobre o 747-400F permitiu á aeroliñas cargalo con máis combustible. Isto incrementou o alcance do 747-400ERF comparado co 747-400F.
Cargolux e Nippon Cargo Airlines foron os primeiros clientes do 747-8, facendo pedidos para a versión de carga en novembro do 2005. A configuración definitiva do avión finalizouse en outubro do 2006. A montaxe principal comezou o 8 de agosto do 2008 e o primeiro exemplar deixou a fábrica de Boeing en Everett o 12 de novembro do 2009.
747-8 Intercontinental
O primeiro pedido para o 747-8 Intercontinental realizouna un cliente VIP non revelado en maio do 2006, e crese que foi un estado de Oriente Medio. Lufthansa converteuse na primeira aeroliña en pedir o 747-8 Intercontinental o 6 de decembro do 2006. En decembro do 2009 Korean Air anunciou o pedido de cinco exemplares. Boeing dixo que a configuración definitiva do -8I alcanzouse en novembro do 2007.
A ensamblaxe principal do 747-8I comezou o 8 de maio do 2010. A unión final do corpo ocorreu o 15 de outubro, pouco despois da data prevista. A montaxe do primeiro 747-8I completouse en febreiro do 2011, antes de ser presentado nunha cerimonia en Everett, Washington o 13 de febreiro. DAs entregas están previstas que comecen a finais do 2011.
O 7 de marzo anunciouse que Air China acordara adquirir cinco 747-8I, suxeito á aprobación do goberno. Air China dixo que usará os avións para aumentar os seus servizos internacionais.
O 12 e 13 de marzo realizáronse probas en terra simulando as condicións de voo. O primeiro voo do 747-8I realizouse o 20 de marzo e o segundo sería un mes despois.
Substitución do avión presidencial
A Forza Aérea dos Estados Unidos está intentando mellorar o Air Force One substituíndo os Boeing VC-25 (dous 747-200B fortemente modificados). Boeing informou estar vendo unha proposta do 747-8, xunto cun Boeing 787 Dreamliner. No 2010, fontes do goberno de Corea do Sur indicaron que o país estaba considerando mercar o 747-8 como avión presidencial.
Manuel Rodríguez Suárez
Manuel Rodríguez Suárez, Asturiano, finado en Frades o 21 de abril de 1947, foi un guerrilleiro antifranquista.
Traxectoria
Membro do destacamento Manuel del Río Botana, un dos catro grupos da Agrupación Pasionaria (antes IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia) comandado por Manuel Ponte Pedreira. Por mor dunha delación, a Garda Civil cercounos no Fontao (Abellá, Frades) e morreu no enfrontamento xunto con Manuel Ponte e Manuel Díaz Pan.
Seareiro
dereita|miniatura|Seareiros do [[Celta de Vigo.]] dereita|miniatura|No fútbol, o obxectivo fundamental dos afeccionados é animar ao seu equipo durante o encontro. Un seareiro é unha persoa afeccionada a un determinado deporte, á que lle gusta ir animar aos partidos ou competicións deportivas a algún equipo ou deportista. Normalmente, o seareiro é afeccionado a un só club deportivo ou deportista en concreto e acode con frecuencia ás competicións oficiais ou amigábeis nas que participa, a miúdo vestido cunhas cores representativas e realizando danzas e cánticos. A súa paixón na defensa do seu equipo ou deportista pode ir desde a simple afección até o radicalismo propio dun fan. Algúns seareiros poden unirse en peñas ou grupos afíns para se organizaren e cantar as mesmas cancións e berros, facer murais, facer viaxes longas etc.
Seareiros en Galiza
O fenómeno dos seareiros xerouse fundamentalmente arredor do deporte máis estendido no país, o fútbol, se ben tamén é doado encontrar grupos de seareiros entre os seguidores doutros deportes coma o balonmán ou o baloncesto. Os grupos máis numerosos de seareiros cóntanse entre os seguidores dos dous principais clubs de fútbol de Galiza: o Celta e mais o Deportivo.
Alén dos seareiros de equipos en concreto tamén están os seguidores da Selección Galega que son coñecidos coma os Irmandiños e cuxo principal grupo organizado son os Siareiros Galegos. Os seguidores da selección galega comezaron xa a aparecer coas primeiras reivindicacións dunha selección galega de fútbol, mais a oficialización dunha selección galega foi un grande impulso para os seguidores desta selección.
Seareiros no mundo
O fenómeno dos seareiros está estendido por todo o mundo se ben adopta diferentes características segundo os diferentes lugares onde se desenvolve. É moi habitual que os seareiros se adscriban a unha ideoloxía política máis ou menos extremista (aínda que en moitos casos non pasan dunha simple escenificación e non dunha ideoloxización consciente) e, nalgúns casos, da adopción dunhas actitudes violentas.
Censo
O censo é un conxunto de operacións pola que se reúnen, elaboran e publican datos sobre cada membro dunha poboación, non necesariamente humana.
Os censos de poboacións dun país ou territorio é a principal fonte de datos demográficos pola gran cantidade de información que procesa: dá unha fotografía da poboación, describe estatisticamente as poboacións consideradas desde un punto de vista cuantitativo. É a fonte primaria das estatísticas básicas de poboación que son necesarias para fins gobernamentais e aspectos de planificación económica e social.
Úsase:
O Seixidal, Os Casás, Cerdido
O Seixidal é un lugar da parroquia dos Casás no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Tiña 6 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 3 mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 9 habitantes.
Ramil, Lamas, San Sadurniño
Ramil é un lugar da parroquia de Lamas no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 17 habitantes (5 homes e 12 mulleres).
Pectininos (suborde)
A dos pectininos (Pectinina) é unha suborde de moluscos bivalvos mariños da orde dos ostreoides.
Descrición
A suborde foi descrita en 1854 polo naturalista inglés John Edward Gray.
Clasificación
A suborde comprende sete familias, agrupadas en dúas superfamilias.
Palencia
Toponimia
O nome de Palencia procede de Pallantia, zona que estaba ocupada polos vacceos. Pallantia procede da raíz prerromana pala que significa "meseta" ou "chaira amesetada", mentres que o sufijo "nt" é moi produtivo nas linguas celtas onde serve para formar derivados, aínda que a súa orixe non é celta, e si probablemente ilirio onde se acha formando derivados adxectivais, e nalgunhas ocasións posúe valor intensivo co sentido de "grande".
Por iso é polo que Pallantia poida equivaler a "a gran chaira" ou simplemente "a chaira".
Bandeira
A bandeira de Palencia é de cor morada (usado para distinguir as posesións de altas dignidades), do mesmo xeito que a da provincia. No centro da bandeira atópase o escudo. Non hai moitos datos sobre a orixe desta,
Crese que foi empregada polas tropas palentinas dirixidas e custeadas por bispos de Palencia, na guerra das comunidades e polos palentinos e casteláns que participaron na guerra de sucesión.
Escudo
miniatura|dereita|175px|Escudo de Palencia. O escudo de Palencia é un cuarteado que no primeiro e cuarto cuartel de azul reúne a cruz outorgada á cidade polo rei Afonso VIII de Castela polo comportamento dos palentinos que participaron na batalla das Navas de Tolosa; no segundo e terceiro de goles (vermello), un castelo de ouro almenado de tres ameas con (o brasón do antigo Reino de Castela), mamposteado de sabre (negro) e aclarado de azur (azul). O escudo figura sobre pergamiño heráldico de ouro.
Sinfonía nº 6 (Mahler)
A sexta sinfonía de Mahler foi composta entre os anos 1903 e 1904. A estrea da obra realizouse en maio de 1906 en Essen.
Estrutura
Trátase da sinfonía de Mahler máis escura e cun estilismo musical decididamente tenebroso. Estruturalmente falando segue o esquema dunha sinfonía clásica, por contar con catro movementos. Mais o desenvolvemento e ordenación destes son innovadores.
Palencia
Escudo
Ao timbre coroa real antiga, aberta, composta por un círculo de ouro engastado de pedras preciosas que sostén oito florones, de follas de acanto, visibles cinco, interpolado de perlas.
A cruz que aparece representada no escudo simboliza a "Cruz da Vitoria" que foi entregada polo rei Afonso VIII de Castela ao bispo Tello Téllez de Meneses pola actuación dos palentinos na batalla das Navas de Tolosa que tivo lugar no ano 1212.
O castelo de ouro sobre o campo de goles é o símbolo que representa ao antigo Reino de Castela, do que formou parte Palencia.
Sinfonía nº 6 (Mahler)
Allegro energico
Tradicionalmente o primeiro movemento das sinfonías era unha sonata. Mahler emprega tamén unha sonata nesta sinfonía, mais en vez de empregar a estrutura tripartita clásica A(Exposición)-B(Desenvolvemento)-A'(Conclusión), engade unha coda ó final do movemento. Esta coda continúa os temas traballados no desenvolvemento, quedando o esquema final A-B-A'-B'. Neste parte desenvólvense e mestúranse ata cinco motivos musicais diferentes:
Scherzo
miniatura|Exemplo de pintura negra de Goya. A estrutura é A-B-A-B-AA-Coda, onde o A é o scherzo propiamente dito e as B son tríos que complementan o movemento.
Tradicionalmente o scherzo era o terceiro movemento das sinfonías, e o movemento lento (adagio) o segundo. Neste caso Mahler inverte as posicións.
Palencia
Idade Antiga
As orixes históricas da cidade quedan incertos, pero do que si hai constatación arqueolóxica é de asentamentos prerromanos no terreo da cidade actual, á que os celtíberos denominaron Pallantia. O pobo que a ocupou foi o dos vacceos, o máis culto das tribos celtiberas, agrario e cunha poderosa organización militar.
Sinfonía nº 6 (Mahler)
Scherzo
A diferenza dos scherzos clásicos que tiñan aire de broma ou parodia, os scherzos románticos son lúgubres e escuros. Bos exemplos son os scherzos de Brahms ou Chopin. Mahler, seguindo a tendencia da época presenta un scherzo desasosegante. Este desasosego é transmitido por uns acordes que non paran de escoitarse e pola repetición obsesiva dos acordes. Ademais a instrumentación axuda a acadar esta atmosfera; así empréganse trompas e violíns (para imitar berros), os trilos dos instrumentos de madeira (símbolo de burla), o tam-tam (símbolo da morte), os clarinetes (nun tempo fortississimo suxerindo ridiculez ou absurdo) e as frautas e as cordas (recreando risos sinistros). Finalmente, a harmonía e irregular e disonante, facendo que o oínte non poida apreciar patróns no desenvolvemento musical. O significado semántico do scherzo parece situarse no terreo metafísico, mostrando unha obsesión coa morte e a relación tensa e complexa entre o autor e o mundo. A este scherzo de Mahler téñenselle atopado similitudes no ton e na intención cos Kindertotenlieder ou, na ambientación, cos augafortes de Goya.
Andante moderato
miniatura|esquerda|Extracto da partitura da Sinfonía Nº6. Pasaxe chea de ambigüidade e ironía. Ten unha estrutura moi semellante á do scherzo: A1-B1-A2-B2-A3. Mais aquí as partes B teñen un carácter desenvolvedor de A. A melodía, ó comezo, é simple, como indicando intimidade. Posteriormente sobe disonantemente interrompido o ritmo de maneira agresiva, desembocando finalmente nuns acordes moi lentos. O andante complementa a visión dos movementos anteriores. Ó principio parece triunfar un motivo lírico que asemella asimilar todas as tensión anteriores e transcendelas. Porén, a firmeza do lirismo exposto e os diversos saltos en ritmo e tonalidades parecen mostrar un escepticismo sobre a posibilidade de acadar tal transcendencia.
Palencia
Idade Antiga
Cos visigodos chegou unha das etapas de maior esplendor para a cidade, pois a constituíron en sede da corte, ademais que desde o século IV tamén era sede episcopal de relevo (dise que a súa diocese era a máis importante de España tras a Toledana). Quedan restos do vestixio visigodo na Cripta de San Antolín (que é a actual cripta da Catedral) e na próxima localidade de Baños de Cerrato coa súa igrexa de San Juan de Baños (século VII), situada a tan só 7 km da capital que está considerada a óbra cume da arquitectura visigoda.
Sinfonía nº 6 (Mahler)
Finale
É o movemento de maior duración e pecha e condensa todas as partes anteriores. Formalmente trátase dunha sonata clásica, mais Mahler desenvolve todos os temas anteriormente mostrados, combinándoos nun ritmo e desenvolvemento que formalmente non son lóxicos.
Nesta parte introdúcense os martelos, que Mahler coñecía ben do teatro e que el introduce na linguaxe sinfónica. O martelo xa se empregaba na ópera para facer referencia a elementos da narración dramática. Como exemplo pódese citar Das Rheingold (O ouro do Rhin) de Wagner, Il trovatore (O trobador) de Verdi ou o Benvenuto Cellini (Benvido Cellini) de Berlioz. Porén, Mahler emprega os martelos dun xeito metafórico, para simbolizar os golpes do destino sobre o home ou o artista, que finalmente é derrubado.
En xeral o ambiente deste movemento é dunha densidade inabarcable para o oínte. Ademais, son frecuentes os colapsos, moi característicos na linguaxe musical de Mahler: momentos nos que o ritmo e os acordes musicais chegan a unha catarse, e derrúbanse creando unha atmosfera pesimista e de mal agoiro.
Palencia
Idade Media
miniatura|300px|Catedral de Palencia. Desenvolveuse como cidade durante a reconquista polos reis asturleonenses. A Idade Media é o período máis turbulento da historia da cidade, pero tamén o de maior proxección nos acontecementos na historia do Reino de León e do Reino de Castela.
Afonso VIII de Castela foi o máis decidido impulsor da cidade, ao concederlle foros e o primeiro concello libre, e establecer nela en 1208 e a instancias do bispo Tello Téllez de Meneses, o primeiro Estudo Xeral de España, que acabou desaparecendo unhas décadas máis tarde.
Loitou nobremente na Batalla de As Navas de Tolosa, o que lle outorgou numerosos bens.
É tamén de destacar que, en 1388, mentres os palentinos estaban fóra da cidade, tropas do duque de Lancaster chegaron con intención de saquear a cidade, a cal foi defendida valorosamente polas mulleres palentinas evitando que Lancaster sometese a Palencia. Por iso premiouse á muller palentina coa banda amarela de honra, que só podían levar os homes, e que hoxe día queda patente no traxe rexional.
É no século XIV cando a importancia e o volume que fora adquirindo a cidade obrigan á edificación dunha nova catedral capaz de satisfacer as necesidades dunha poboación puxante. O edificio construíuse sobre as ruínas do anterior de estilo románico, e á súa vez sobre as anteriores da catedral visigoda, quedando de todas elas vestixios na edificación actual. Aínda que a primeira pedra da nova catedral colocouse en 1321, as obras non "concluíron" ata finais do século XVI. Dise "concluíron" porque este gran templo non está finalizado xa que se cre que quedaría por facer algunha capela máis, a renovación da torre e quizais a construción de dúas torres na fachada principal como era costume na época.
Idade Moderna
A prosperidade económica do século XVI converteu a Palencia, xunto coas outras provincias castelás, no corazón económico e demográfico do Imperio Español. O acontecemento máis beneficioso para a vida da cidade durante o século XVIII foi a construción do Canle de Castela por Carlos III de España, unha das máis xeniais obras de enxeñería da época en Europa.
Durante a Idade Moderna construíronse as grandes igrexas que ten hoxe Palencia como a Compañía, San Pablo, as Claras, San Francisco en estilos gótico e renacentista. miniatura|Cristo del Otero
Século XX
miniatura|dereita|150px|Estatua á Inmaculada Concepción (1914). O XX foi un século de gran prosperidade para a cidade:
Guerra civil
En Palencia capital o partido maioritario e con maior forza era o Partido Socialista mentres que na provincia o partido máis importante era Acción Popular Agraria. A Falanxe Española tiña moi poucos afiliados, a maioría deles no cárcere.
O 19 de xullo de 1936 saíu unha columna militar cara a Venta de Baños que tomou a estación de tren e, acto seguido, toda a cidade sen que apenas alguén se decatase diso. Ás sete da mañá, outra forza saíu cara ao centro da capital provincial para declarar o estado de guerra e ocupar os edificios máis importantes. Ao contrario que en Venta de Baños houbo unha forte resistencia, producíronse tiroteos polas rúas e unha gran resistencia no Goberno Civil republicano durante dúas horas a cargo de gardas de Asalto e Carabiñeiros concentrados polo gobernador, López Muñiz quen despois de ser detido morreu fusilado. A Deputación, o Concello e a estación de trens foron ocupados con máis facilidade. O xeneral Ferrer de Miguel fíxose cargo da Deputación Provincial e do Goberno Civil, aínda que durante uns días desde o 19 de xullo ocupounos outro militar. Como alcalde quedou un capitán de artillería.
Moitos homes foron detidos o 19 en Palencia capital cando chegaron armados desde os seus pobos, respondendo á convocatoria que a noite anterior fixera o Gobernador Civil. Pola súa banda, o xefe da Falanxe palentina, foi liberado e organizou rapidamente unha escuadra mixta de falanxistas e gardas civís que percorreu os pobos da provincia eliminando todo tipo de resistencia.
Século XXI
miniatura|300px|Proxecto para a rede ferroviaria de alta velocidade española onde se aprecia o nó que suporá a intersección das vías na capital palentina.
Os anos seguintes contemplaron cambios urbanísticos profundos na cidade, o que a converteu nunha cidade agradable para vivir e con boas comunicacións.
Conta coa maior cantidade de espazos verdes por habitante de España e o centro ten poucas rúas que non sexan peonís. Estas zonas, do mesmo xeito que os parques, seguen crecendo. Crece tamén o número de muíños eólicos que fornecerán enerxía limpa para a cidade. O Concello de Palencia está decorando todas as rotondas da cidade.
Monumentos Civís
miniatura|esquerda|Deputación de Palencia. miniatura|Ponte de Ferro
1268
Mortes
Historia ano a ano
Palencia
Monumentos relixiosos
miniatura|esquerda|180px|Cristo del Otero
Xeografía
A cidade de Palencia está situada na España semihúmeda interior, concretamente na zona norte da submeseta norte. Sitúase no val do río Carrión preto da súa desembocadura no río Pisuerga, o primeiro que atravesa a cidade de norte a sur forma catro illas, dúas de gran tamaño: A illa Dúas Augas e a illa do Sotillo e outras dúas dun tamaño reducido, o río (dun caudal medio e constante xeralmente durante todo o ano) ábrese en tres brazos ao entrar na cidade formando a illa do Sotillo e outra pequena illa ambas as ocupadas por un parque chamado El Sotillo dos Cóengos.
O río vólvese a unir (é o lugar no que se atopa a Ponte Maior (do século XVI) e despois ábrese en dous brazos formando a maior illa (Illa Dúas Augas) que na súa zona norte ten un gran parque e a zona sur, deportiva e cun campo de golf. Na zona final desta illa fórmase o outro pequeno illote. Tamén o río Carrión é fonte das pequenas fervenzas que ten e do géyser artificial de recente creación. Nos arredores de Palencia o río vólvese a unir. A chaira cidade ten dous cerros na parte nororiental, no máis próximo ao centro da cidade sitúase a colosal imaxe do Corazón de Jesús de Palencia, o Cristo do Otero que domina a cidade.