cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
-Ballad Best Singles- White Road
-Ballad Best Singles- White Road é o cuarto álbum recompilatorio do grupo xaponés de pop/rock chamado GLAY, lanzado ó mercado o 19 de xaneiro do ano 2005 baixo o selo EMI Music Japan e producido por eles mesmos. O álbum alcanzaría a primeira posición nas listas de Oricon cunhas vendas de 411 521 copias, e obtería a certificación de dobre platino (medio millón de copias vendidas) da RIAJ (Recording Industry Association of Japan).
Crise final do reinado de Isabel II
A "Noite de San Daniel" e a caída de Narváez
Entón o goberno sacou á rúa a Garda Civil a pé e a cabalo e cando os gardas chegaron á Porta do Sol, segundo relatou unha testemuña, «sen que mediase intimación nin advertencia de ningún xénero, principiaron cunha coraxe cega a facer uso das armas e a cazar á multitude descoidada». Houbo 11 mortos e 193 feridos, na súa maioría transeúntes que non participaban na algarada estudantil, incluíndo anciáns, mulleres e nenos. En cambio, a Garda Civil só tivo un ferido, un sentinela a cabalo que recibiu unha pedrada -polo que o ministro da Gobernación Luis González Bravo faltou á verdade cando asegurou ante as Cortes que «se derramou o sangue dos nosos soldados»-. Os tráxicos sucesos da que sería coñecida como a Noite de San Daniel debéronse, segundo Josep Fontana, "a un ataque de furor de Narváez e González Bravo, que se consideraban desafiados polos manifestantes e incitaron ao brutal ataque". As consecuencias políticas da "Noite de San Daniel" acabaron co goberno Narváez. Ao día seguinte reuniuse o consello de ministros no que tivo lugar un acalorado debate entre o ministro de Fomento -do que dependía todo o relativo á educación-, o veterano liberal Antonio Alcalá Galiano, e o ministro da Gobernación Luis González Bravo, durante o cal Alcalá Galiano sufriu unha anxina de peito e faleceu pouco despois. Deputados da Unión Liberal, como Cánovas del Castillo, Posada Herrera e Ríos Rosas tamén dirixiron as súas críticas cara a González Bravo –Ríos Rosas conmocionou ao Congreso de Deputados cando afirmou: «ese sangue pesa sobre as vosas cabezas»–. Esta situación convenceu á raíña de que debía destituír a Narváez, aínda que aínda esperou dous meses ata que o 21 de xuño de 1865 volveu chamar a O'Donnell. Isabel II non fixo caso á súa nai María Cristina, que lle aconsellou que chamase aos progresistas para que se integrasen na Monarquía e deixasen de conspirar contra ela, e iso malia que O'Donnell expresoulle á raíña o seu desexo de retirarse da política e marchar ao estranxeiro.
O regreso da Unión Liberal de O'Donnell (1865-1866)
miniatura|[[José Posada Herrera, ministro da Gobernación no goberno de Leopoldo O'Donnell, retratado por Ignacio Suárez Llanos.]] O'Donnel formou un goberno da Unión Liberal no que destacaban José Posada Herrera en Gobernación e Antonio Cánovas del Castillo en Ultramar -o xeneral Serrano quedou fóra do goberno para ocupar a Capitanía xeneral de Castela a Nova que incluía Madrid-. A política que emprendeu O'Donnell, animado por Ríos Rosas, estivo dirixida a afianzar á Unión Liberal como a alternativa liberal do réxime isabelino, mentres o Partido Moderado representaba a alternativa conservadora, poñendo así as bases para a quenda pacífica entre os dous partidos dinásticos, e desa forma consolidar a Monarquía Constitucional de Isabel II. Por iso, segundo Jorge Vilches, empezou a aplicar boa parte do programa dos progresistas: "rebaixa do censo á metade para ampliar o corpo electoral [que pasou de 170.000 a máis de 400.000], establecemento da circunscrición provincial, derrogación da restritiva lei de imprenta moderada, o xuízo por xurado para os delitos de imprenta, continuación da desamortización eclesiástica, e recoñecemento do reino de Italia". Estes dous últimos dous puntos provocaron as protestas e condenas da xerarquía eclesiástica española.
O'Donnell ata intentou formar un goberno de coalición entre unionistas e progresistas, proposta que aceptaron Prim e López Grado -director de El Progreso Constitucional- pero que rexeitaron Ángel Fernández de los Ríos e Práxedes Mateo Sagasta, directores respectivamente de La Soberanía Nacional e de La Iberia, o que frustrou o proxecto. Despois O'Donnell ofreceu a Prim un amplo grupo parlamentario para os progresistas nas futuras eleccións se conseguía que abandonasen o retraemento, pero na xunta xeral do partido que se celebrou en novembro de 1865 a súa proposta de participación nas eleccións volveu saír derrotada pois só conseguiu 12 votos dos 83 emitidos.
Ao non conseguir que o seu partido apoiase a volta ás institucións, o xeneral Prim optou pola vía do pronunciamento para que a raíña nomeáseo presidente do goberno, emulando a experiencia da Vicalvarada de 1854. Así o 3 de xaneiro de 1866 Prim pronunciouse, sen coñecemento do Comité central do Partido Progresista, na localidade madrileña de Villarejo de Salvanés -Jorge Vilches suxire que foi o propio O'Donnell quen lle aconsellou que seguise esta vía para formar un goberno con dous militares, como o que seguiu ao triunfo da Vicalvarada-. Prim pretendía dar un golpe exclusivamente militar sen contar cos civís porque a súa participación daba lugar, segundo Prim, a «a perturbación que traen as xuntas, que xa se establecen ata nas aldeas» e que dificultaban «restablecer o principio de autoridade».
O xeneral Prim á fronte dos rexementos de Calatrava e Bailén estacionados en Aranjuez e Ocaña intentou marchar desde Villarejo de Salvanés cara a Madrid para forzar un cambio de goberno e evitar «que o pobo tirase o trono polo balcón e que, cos soldados que contaba, poñeríase sobre as cercas de Madrid, renderíaselle a corte e o país tería un goberno que, sen sangue nin disturbios, realizase a mudanza política». Pero o pronunciamento fracasou porque outras unidades militares presuntamente comprometidas non se uniron ao mesmo polo que "os pronunciados pasaron uns días dando voltas por terras castelás, mentres agardaban en balde que se lles sumasen outras forzas, e acabaron internándose en Portugal, sen atacar Madrid".
O fracaso do pronunciamento de Villarejo de Salvanés fixo que Prim apoiase a liña maioritaria do seu partido baseada no retraemento e na alianza cos demócratas, e a partir de entón dedicásese en corpo e alma a preparar unha insurrección que derribase á Monarquía de Isabel II. "Así se converteu Prim no líder non só do progresismo, senón do movemento revolucionario, falto ata entón dun home de prestixio que o liderara".
A crise financeira de 1866
miniatura|dereita|300px|A rede de ferrocarrís en España durante o século XIX A principios de 1866 estalou a primeira crise financeira da historia do capitalismo español. O detonante da crise foron as compañías ferroviarias, que arrastraron con elas a bancos e sociedades de crédito. A raíz da aprobación durante o Bienio Progresista da Lei de Ferrocarrís de 1855 moitos investidores dirixiran os seus capitais cara ás compañías ferroviarias cuxas accións experimentaron un gran auxe alimentando así unha espiral especulativa. Pero cando empezaron a explotarse as liñas viuse que as expectativas de beneficio que tiñan os investidores eran esaxeradas -dado o baixo nivel de desenvolvemento de economía española había poucas mercancías e poucos pasaxeiros para transportar- e o valor das accións das compañías ferroviarias esborralláronse.
Dous anos antes era evidente que o ciclo expansivo vivido durante os gobernos da Unión Liberal tocara ao seu fin e que durante ese tempo non se fixo nada por resolver os problemas de base da economía española, xa que o crecemento "máis que nunha estrutura produtiva ben articulada" baseouse "na especulación nos ferrocarrís e nas finanzas". Por iso algúns historiadores sitúan en 1864 o inicio da "primeira crise moderna do sistema económico español". O primeiro sector afectado foi a industria téxtil catalá, como consecuencia da escaseza de algodón provocada pola Guerra de Secesión norteamericana, ao que seguiron a crise das compañías ferroviarias ante a falta de rendibilidade das mesmas trala finalización da primeira fase da construción da rede, que inmediatamente "trasladouse ao sistema bancario, dado o estreito vínculo entre compañías ferroviarias e sistema financeiro. Os resultados foron múltiples: crebas bancarias, falta de liquidez e, dun modo máis amplo, un descenso na produción de ferro e un retraemento económico xeneral".
O 1 de febreiro de 1866 un grupo de políticos, militares e financeiros dirixiron unha exposición á raíña na que explicaban a grave crise que ameazaba ao sector ferroviario motivada pola "escaseza de rendementos" das sociedades concesionarias, e ademais advertían do perigo que corrían tamén as sociedades de crédito que investiran a inmensa maioría do seu capital no negocio ferroviario. Como solución pedían a concesión de novas subvencións públicas ás compañías ferroviarias para salvalas de crébaa. Entre os asinantes atopábanse algúns dos máis importantes empresarios do país –Ignacio Bauer, Jaime Girona, José Campo Pérez, Bertrán de Lis– e tamén políticos como Alejandro Mon, José de Salamanca, Bravo Murillo ou o xeneral Serrano, cuxo nome aparecía en primeiro lugar. O certo era que desde os anos 50 comezara un estreito vinculo entre o mundo dos negocios e os principais partidos políticos. "A nómina de políticos e xenerais que prestaron o seu nome e a súa influencia a bancos e compañías ferroviarias sería interminable".
As primeiras crebas de sociedades de crédito vinculadas ás compañías ferroviarias producíronse en 1864, como a francesa Caja General de Crédito con sede en Madrid, que suspendeu pagos debido á escasa rendibilidade da liña Sevilla-Jerez-Cádiz da que era o principal accionista, ou o Banco de Valladolid. En maio de 1866 a crise alcanzou a dúas importantes sociedades de crédito de Barcelona, a Catalana General de Crédito e o Crédito Mobiliario Barcelonés, o que desatou unha ouleada de pánico. Ao mes seguinte producíase a fracasada sublevación do cuartel de San Gil polo que a crise política complicou aínda máis a saída da crise económica. Como sinalou Juan Francisco Fontes, "a perda de credibilidade das institucións políticas engadía aínda maior dramatismo á situación económica".
En xaneiro de 1867 o político progresista Pascual Madoz, que fora ministro de Facenda durante o Bienio Progresista, describía así a situación económica española nunha carta enviada ao seu amigo o xeneral Prim:
A sublevación do cuartel de San Gil e a caída de O'Donnell
miniatura|210px|San Antonio María Claret. [[Luis de Madrazo y Kuntz. (Museo Nacional do Romanticismo de Madrid).]] O 22 de xuño de 1866 produciuse en Madrid un levantamento protagonizado polos sarxentos de artillería do Cuartel de San Gil, que acabou nun rotundo fracaso. "O caso é que os artilleiros do cuartel de San Gil, que planearon sorprender aos seus oficiais de garda para encerrarlles, atopáronse con que un deles resistíase e disparáballes, o que deu lugar a unha carnicería e desconcertou os plans de actuación previstos. Saíndo en desorde do cuartel, uns 1.200 homes vagaron polas rúas de Madrid con 30 pezas de artillería, mentres os dous mil paisanos [progresistas e demócratas] que se sublevaron loitaban con heroísmo nas barricadas, para acabar sucumbindo no medio da confusión xeral".
A sublevación do cuartel de San Gil fracasou pero O'Donnell atopouse nunha difícil situación pois varios oficiais habían resultado mortos polos insurrectos -a versión oficial foi que os sarxentos sublevados asasinaran aos seus xefes»-, o que lle obrigaba a aplicar unha dura represión. O'Donnell resaltou o feito de que os sarxentos repartiran fusís aos paisanos proletarios que acudían a recibilos», o que a el lle pareceu o inicio dunha revolución social polo que chegou a afirmar nas Cortes aos poucos días: «os horrores da revolución francesa non se pareceron en nada ao que pasaría aquí... aquí non existían máis principios nin outro obxecto que o saqueo, o asasinato e a desaparición dos fundamentos sociais''». E concluíu a súa intervención instando aos deputados a esquecer «as nosas disensións pequenas... para facer fronte á revolución social».
A represión do levantamento foi moi dura. Foron fusiladas 66 persoas, na súa inmensa maioría sarxentos de artillería, e tamén algúns solados, ademais dun paisano e un pobre carlista tolo. Malia iso a raíña insistiu ante O'Donnell para que fosen fusilados inmediatamente todos os detidos, ao redor duns mil, ao que o xefe do goberno negouse.
Doutra banda, a sublevación deixou claro que os progresistas puxéronse fóra do sistema e optaran pola "vía revolucionaria" polo que fracasara a estratexia da Unión Liberal e do propio O'Donnell de integralos mediante unha política moi liberal, asumindo moitas das súas propostas, co fin último de formar con eles o partido liberal do réxime isabelino que se alternaría co partido conservador, que representaban os moderados. Así que a raíña destituíu a O'Donnell e chamou de novo a Narváez para que formase goberno. Segundo Josep Fontana, a razón da substitución de O'Donnell foi que a raíña considerou que fora demasiado brando na represión da sublevación do Cuartel de San Gil.
"Díxose que aquela foi a peor decisión política tomada pola raíña ao longo do seu reinado, trala cal moitos viron a influencia da súa confesor, o pai Claret, decidido partidario dunha política autoritaria e ultramontana... [e que nunca perdoou] a O'Donnell o recoñecemento do reino de Italia".
O último goberno do xeneral Narváez (xullo de 1866-abril de 1868)
miniatura|O [[neocatólico Manuel Orovio, ministro de Fomento do goberno de Narváez.]] O sétimo goberno do xeneral Narváez optou por unha política autoritaria e represiva, como deixou moi claro desde o primeiro día cando o xeneral declarou na Cortes que a prioridade era «a cuestión da orde pública, a que interesa a todos os españois» e a continuación suspendeu as garantías constitucionais e decretou o peche temporal do parlamento. Unhas das vítimas principais da represión foron os profesores da Universidade de Madrid, malia que xa pasaran varios meses desde a noite de San Daniel, porque moitos deles eran krausistas, que eran considerados polos neocatólicos -que predominaban na contorna da raíña e no do goberno moderado- como unha especie de seita que quería acabar coa relixión e coa monarquía. Así o 22 de xaneiro de 1867 o ministro de Fomento, o neocatólico Manuel Orovio, decretou a destitución das súas cátedras dos profesores Emilio Castelar, Julián Sanz del Río, Fernando de Castro e Nicolás Salmerón. Este e outros abusos provocaron que un grupo de deputados intentase facer chegar á raíña a súa protesta pero o goberno impediuno e incautouse do manifesto. A espiral represiva chegou a alcanzar aos presidentes do Congreso e do Senado -dous unionistas de peso: Antonio de los Ríos Rosas e o xeneral Serrano- que foron detidos e desterrados. A razón era que encabezaran o escrito presentado á raíña por unha comisión de deputados e senadores pedindo a reapertura das Cortes antes de que acabase o ano, conforme mandaba a Constitución de 1845. Os asinantes do escrito foron desterrados a Baleares e a Canarias por orde do goberno, aínda que a Serrano, encerrado inicialmente nun castelo militar, deixóuselle marchar ao estranxeiro grazas á intercesión da raíña.
A política autoritaria e represiva do goberno de Narváez fixo imposible a quenda no poder coa Unión Liberal de O'Donnel, que optou por facer o «baleiro en palacio» -segundo a expresión do propio O'Donnel-, o que significaba o retraemento no Senado. O'Donnel chegou ata a suscitar a abdicación de Isabel II en favor do seu fillo Afonso -o futuro Afonso XII-, que só tiña nove anos de idade. Ao que se negou en rotundo O'Donnel foi a pactar ningunha iniciativa cos progresistas cos que estaba "doído polos acontecementos do Cuartel de San Gil, en especial con Prim". Só trala súa morte en novembro de 1867, sumaríase a Unión Liberal -liderada entón polo xeneral Serrano- ao pacto de Ostende que asinaran un ano antes progresistas e demócratas.
miniatura|esquerda|[[Joan Prim en 1869]] O pacto de Ostende de progresistas e demócratas, que recibe o seu nome polo da cidade de Bélxica onde se asinou o 16 de agosto de 1866, constaba de dous puntos:
As Cortes pechadas en xullo de 1866 non volveron abrirse porque foron disoltas e convocáronse novas eleccións para principios de 1867. A "influencia moral" do goberno deu unha maioría tan superior aos deputados ministeriais que a Unión Liberal, o máis parecido a unha oposición parlamentaria, quedou reducida a catro deputados. Ademais no novo regulamento das Cortes aprobado en xuño de 1867, tres meses logo de ser abertas, suprimiuse o voto de censura, reducindo así sensiblemente a súa capacidade para controlar ao goberno. Así mesmo as Cortes declararon ao goberno «libre de responsabilidade» do que fixese ou lexislado por decreto cando estaban pechadas, o que foi cualificado por un deputado da oposición como un "golpe de estado".
A crise de subsistencias de 1867-1868
Á crise financeira de 1866 sumouse unha grave crise de subsistencias en 1867 e 1868 motivada pola malas colleitas deses anos, nun momento en que –o país atopouse totalmente falto de reservas das que poder botar man, debido a que as exportacións a Cuba, Francia e Inglaterra baleirárono practicamente–. A primeira subida do prezo do trigo produciuse en setembro de 1866 debido á escaseza de trigo causada polas exportacións realizadas para reducir o déficit da balanza comercial logo de dous anos de excelentes colleitas. O problema agravouse coa mala colleita de 1867. "O prezo do trigo subiu durante o ano agrícola de 1867-1868 un 37% respecto do ano anterior, e un 64% en relación con 1865-1866". Para intentar paliar a crise o último goberno de Narváez aprobou un decreto en marzo de 1868 polo que se poñía fin ao tradicional política proteccionista e deixábase totalmente libre do pago de aranceis a importación de trigos e de fariñas, aínda que a medida tomouse non porque se asumiu a teoría do liberalismo económico, senón como reposta ao descontento popular e ás revoltas sociais de 1868.
O problema afectaba especialmente ás cidades de certa importancia, como o reflicten as actas do Concello de Madrid nas que aparecen os problemas que tiña para intentar remediar a situación e tamén as medidas que se puxeron en marcha que recordaban as que adoptaban as autoridades no Antigo Réxime: –desde a posta en venda de pan de ínfima calidade e as subscricións no veciñanza con destino a dar racións diarias ás clases menesterosas, ata o tradicional repartimento da potaxe nos centros de beneficencia–.
Os dous últimos gobernos da Monarquía (abril-setembro 1868)
miniatura|[[Luis González Bravo.]] O 23 de abril de 1868 morreu o xeneral Narváez e a raíña, que xa non puido acudir a O'Donnell que tamén falecera uns meses antes, nomeou o ultraconservador ministro da Gobernación, Luís González Bravo, novo presidente do goberno. Como sinalou Juan Francisco Fontes, naquel momento "a Monarquía situouse nun punto de non retorno. Mortos O'Donnell e Narváez e en plena desbandada os principais xenerais unionistas, como Prim -pasado ao progresismo-, Serrano -antigo favorito da raíña- ou Dulce, a soidade política da raíña resultaba incontestable. En opinión de Carmen Llorca, coa morte de Narváez o reinado de Isabel II podíase dar por virtualmente terminado. Ante tal panorama, a opción da raíña foi reforzar aínda máis o xiro autoritario confiando a Luís González Bravo a formación dun novo goberno".
Unha proba máis do illamento en que se atopaba o réxime isabelino foi o decreto que promulgou o goberno en xullo de 1868 polo que se desterraba de España ao duque de Montpensier e á súa esposa, que era a irmá da raíña, xa que se sospeitaba que aspiraba ao trono, unha vez que estivese vacante polo triunfo do pronunciamento que se estaba preparando. Era o candidato que preferían os xenerais unionistas unha vez caese Isabel II, polo que esta decisión fixo que máis mandos militares sumásense ao movemento, entre eles o almirante Juan Bautista Topete.
A Revolución de 1868
miniatura|O almirante [[Juan Bautista Topete y Carballo|Juan Bautista Topete (1887) por Rafael Monleón (Museo Naval de Madrid).]] O 16 de setembro o xeneral Prim chegou a Cádiz procedente de Londres, vía Xibraltar e dous días despois, o 18 de setembro, se sublevou o almirante Juan Bautista Topete á fronte da escuadra. O 19, trala chegada desde Canarias do xeral Serrano e do resto dos xenerais unionistas comprometidos, Topete leu un manifesto redactado polo escritor unionista Adelardo López de Ayala no que se xustificaba o pronunciamento e que acababa cun grito -«Viva España con honra!»- que se faría soado. Nos días seguintes o levantamento foise estendendo polo resto do país, empezando por Andalucía.
O 28 de setembro tivo lugar a decisiva batalla de Alcolea (na provincia de Córdoba) na que a vitoria foi para as forzas sublevadas ao mando do xeneral Serrano que contaron co apoio de milleiros de voluntarios armados. Ao día seguinte o levantamento triunfaba en Madrid e o día 30 Isabel II abandonaba España desde San Sebastián. Entón terminou toda resistencia das forzas leais á raíña e o 8 de outubro formouse un goberno provisional presidido polo xeneral Serrano, e do que formaban parte o xeneral Prim e o almirante Topete. Selábase así o triunfo da que sería chamada a Revolución de 1868 ou "A Gloriosa" que puxera fin ao reinado de Isabel II.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Noite de San Daniel
Coñécese como Noite de San Daniel ou Noite do Matadoiro a do 10 de abril de 1865 na que a Garda Civil, unidades de Infantería e de Cabalaría do Exército español reprimiron de forma sanguenta os estudantes da Universidade Central de Madrid que realizaban unha serenata na Porta do Sol de apoio ao seu reitor, Juan Manuel Montalbán. Montalbán fora deposto tres días antes por orde do goberno do Partido Moderado do xeneral Narváez, a raíz de non destituír ao catedrático Emilio Castelar tras a publicación por parte deste no diario La Democracia de dous artigos moi críticos coa raíña Isabel II, os días 21 e 22 de febreiro de 1865.
Antecedentes
miniatura|[[Emilio Castelar.]] O 27 de outubro de 1864, o Goberno de Narváez emitira unha circular na que se establecía expresamente a prohibición de que nas universidades ou fóra delas os catedráticos emitisen opinións por calquera medio contrarias ao Concordato de 1851 ou defendesen, entre outras, as posicións do krausismo.
O destacado dirixente do Partido Demócrata e catedrático de Historia da Universidade de Madrid Emilio Castelar publicou o 29 de outubro un artigo titulado "Declaración" no diario La Democracia, do que tamén era o director, no que criticaba a circular do Ministerio de Fomento do 27 de outubro –na que, entre outras cousas, se recordaba o que dicía a Lei Moyano de 1857 sobre que o ensino debía axustarse á ortodoxia católica– argumentando que era un ataque á liberdade de investigación e de docencia dos científicos españois, é dicir, era contrario á liberdade de cátedra.
Ao mesmo tempo, e dada a grave crise económica de carácter endémico que atravesaba a facenda pública, o goberno decidiu facer fronte á mesma mediante a expropiación dalgúns bens do Patrimonio Real, aplicando unha parte (o 75 %) como ingresos públicos, e o resto entregándollo á raíña Isabel II. Este proxecto de lei provocou a ira do Partido Democrático e do Partido Progresista. Emilio Castelar, publicou o día 21 de febreiro un artigo en La Democracia titulado ¿De quién es el Patrimonio Real? e, ao día seguinte, outro artigo titulado El Rasgo. En ambos se mostraba contrario a que unha parte do diñeiro da expropiación dos bens fose parar ás mans privadas da raíña, considerando que o Patrimonio Real era propiedade da nación.
A decisión da raíña de ceder o 75 % dos beneficios da venda á nación e así facer fronte ao déficit do Estado, e de conservar para si o 25 %, foi presentada nas Cortes polo presidente do goberno e líder do Partido Moderado o xeneral Narváez como un xesto «tan grande, tan extraordinario, tan sublime» que foi moi aplaudido pola maioría dos deputados que cualificaron a Isabel II de «émula de Isabel a Católica» e pola prensa dinástica que tamén publicou numerosos eloxios. Emilio Castelar, pola contra, opinaba que non existía tal xesto —"o rasgo" como o cualificou ironicamente— porque o que fixera a raíña en realidade foi apropiarse do 25 % dun patrimonio que era «do país... a casa real devolve ao país unha propiedade que é do país». Así pois o suposto "rasgo" era en realidade un «engano, un desacato á lei, unha ameaza..., e desde todos os puntos de vista, un deses amaños de que o partido moderado se vale para se soster no poder que a vontade da nación maldí». Así pois, os artigos de Castelar «viñeron descubrir o misterio [da suposta xenerosidade da raíña]: Isabel, angustiada polas débedas, reservábase un 25 por 100 do produto da venda duns bens que, na súa maior parte, non eran do seu patrimonio, senón da nación».
Censura e represión
Aínda que o artigo foi censurado, repartiuse por Madrid en forma de pasquíns e panfletos. Malia todo, a polémica xerada, non impediu que o 3 de marzo se presentase o proxecto de lei no Congreso dos Deputados. As críticas acentuáronse e, en aplicación da circular gobernamental de 1864, o Ministro de Fomento, Antonio Alcalá Galiano esixiu ao reitor da Universidade Central, Juan Manuel Montalbán, o cesamento inmediato de Emilio Castelar, contra quen o 8 de marzo se ditou auto de prisión. Ante a negativa do reitor, o ministro publicou na Gaceta de Madrid o cesamento do reitor o día 7 de abril, á vez que Castelar era desposuído da súa Cátedra de Historia.
Co cesamento de Montalbán, o mesmo día nomeouse ao neocatólico Diego Miguel y Bahamonde como novo reitor. As medidas provocaron unha reacción inmediata de solidariedade con Castelar e Montalbán por parte do profesorado e dos alumnos, dimitindo dos seus postos, entre outros, os catedráticos Nicolás Salmerón e Miguel Morayta. Con anterioridade, o 4 de abril a través do diario La Iberia sóubose que se ían tomar medidas represivas e anunciábase para o día do cesamento unha "serenata" de apoio dos alumnos ao destituído Montalbán.
O ministro da Gobernación, Luis González Bravo, lonxe de contemporizar e ante a posibilidade de que se celebrase a anunciada serenata, ademais da proclamación do estado de guerra ditou un decreto que permitía ao Goberno a suspensión dos dereitos constitucionais, a deportación interna de persoas non afíns e a censura de prensa. Porén, o mesmo día 7 autorizouse a serenata polo gobernador civil de Madrid, José Gutiérrez de la Vega, pero inmediatamente foi prohibida por González Bravo. Por orde deste a Garda Civil disolveu os asistentes e pechou o centro de Madrid os dous días seguintes.
A Noite de San Daniel
200px|miniatura|José María Diego de León, conde de Belascoain. Ocupaba o cargo de [[alcalde de Madrid durante os sucesos.]] O 10 de abril, luns, o novo reitor tomaba posesión do seu cargo e xuraba fidelidade á raíña. Isto provocou protestas entre os estudantes e mobilizou ao Partido Progresista nos barrios do exterior da capital. Pola tarde, estudantes, obreiros e representantes do Partido Demócrata e do Progresista acudiron á Porta do Sol desde distintos puntos coa intención de ofrecer unha nova serenata. Ao chegar preto da Porta do Sol, o Ministro González Bravo ordenou á Garda Civil cargar contra os manifestantes. Na zona atopábase tamén unha unidade de Infantería e outra de Cabalería que foran mobilizadas na mañá para a ocasión. En total uns mil homes armados.
Cando os gardas civís a pé e a cabalo chegaron á Porta do Sol, segundo relatou unha testemuña, «sen que mediase intimación nin advertencia de ningún xénero, principiaron cunha coraxe cega a facer uso das armas e a cazar á multitude descoidada». Producíronse diversas cargas, con disparos e baioneta calada. Os manifestantes dispersáronse polas rúas adxacentes e trataron de colocar barricadas sen conseguilo ante a actuación da Cabalería. Durante as sucesivas ondadas morreron catorce persoas e cento noventa e tres foron feridas de diversa consideración.
A maioría dos mortos e feridos foron transeúntes que non participaban na algarada estudantil, incluíndo anciáns, mulleres e nenos. En cambio a Garda Civil só tivo un ferido, un sentinela a cabalo que recibiu unha pedrada -polo que o ministro da Gobernación Luis González Bravo faltou á verdade cando asegurou ante as Cortes que se derramou o sangue dos nosos soldados»-. Os tráxicos sucesos debéronse, segundo Josep Fontana, "a un ataque de furor de Narváez e González Bravo, que se consideraban desafiados polos manifestantes e incitaron ao brutal ataque".
Consecuencias
Esa mesma noite no Senado González Bravo expuxo as medidas tomadas contra os manifestantes e expulsouse á prensa da sesión, cursándose a orde inmediata de censurar o que ao día seguinte haberían de publicar os xornais. Varios deles saíron nesas xornadas coas portadas en branco. O día 11 de abril, Narváez convocou Consello de ministros extraordinario no que Alcalá Galiano e González Bravo se enfrontaron pola dureza da represión, sufrindo aquel unha anxina de peito e morrendo pouco despois. Ao mesmo tempo, varios diarios como Las Novedades, La Iberia, La Democracia, El Pueblo, La Soberanía Nacional e La Nación publicaron un editorial conxunto no que chamaban á calma dos liberais e progresistas para non entrar ao trapo da provocación gobernamental. Igual ocorrería os días 12, 14 e 19 de abril.
A reaccións políticas producíronse nos días posteriores no Senado, pero moi atenuadas debido ao temor de ser perseguidos que nese momento tiñan todos aqueles que se opuxesen ao goberno Narváez. Salustiano Olózaga, Cánovas del Castillo e Antonio de los Ríos Rosas foron os máis críticos con González Bravo, chegando a retarse nun duelo que terminou sen consecuencias Ríos Rosas e Bravo.
As consecuencias políticas da "Noite de San Daniel" acabaron co goberno Narváez. Deputados da Unión Liberal, como Cánovas del Castillo, Posada Herrera e Ríos Rosas tamén dirixiron as súas críticas cara a González Bravo -Ríos Rosas conmocionou ao Congreso de Deputados cando afirmou: «ese sangue pesa sobre as vosas cabezas»-. Esta situación convenceu á raíña de que debía destituír a Narváez, aínda que aínda esperou dous meses ata que o 21 de xuño de 1865 volveu chamar a O'Donnell. Isabel II non fixo caso á súa nai María Cristina, que lle aconsellou que chamase aos progresistas para que se integrasen na Monarquía e deixasen de conspirar contra ela, e iso malia que O'Donnell lle expresou á raíña o seu desexo de retirarse da política e marchar ao estranxeiro.
Persoas tan dispares ideoloxicamente como Salmerón, Castelar, Cánovas ou Olózaga, mostraban sen pudor a repulsa pola política gobernamental e, dun ou outro xeito, anunciaban o fin do reinado de Isabel II, contra quen os estudantes e o pobo de Madrid mostraban xa a súa ira.
Lucía Puenzo
Lucía Puenzo, nada en Buenos Aires o 28 de novembro de 1976, é unha escritora, directora e guionista de cine arxentina, que ademais traballa con produción executiva e investigación.
Polaroid (empresa)
Polaroid é unha compañía estadounidense dedicada á fabricación e distribución de cámaras e película fotográfica instantánea.
Historia
En 1928, Edwin H. Land desenvolveu o primeiro filtro polarizador sintético. Após varios anos de desenvolvemento, en 1932 funda os laboratorios Land-Wheelwright, que en 1935 adoptarán a denominación actual, pola que son mundialmente coñecidos, Polaroid. miniatura|Polaroid SX-70. A comercialización do produto comezou en 1937, atinxindo un grande éxito debido á multitude de aplicacións, inclusive militares. A Polaroid converteuse nun importante subministrador do exército estadounidense durante a segunda guerra mundial.
Lucía Puenzo
Traxectoria
Debutou como novelista en 2004 coa novela El niño pez e desde estón escribiu: Nueve minutos (2005), La maldición de Jacinta Pichimahuida (2007), La furia de la langosta (2009), Wakolda (2010), que foron traducidas a outros idiomas.
Polaroid (empresa)
Historia
En 1947, a Polaroid presentou na Sociedade Óptica Estadounidense a primeira fotografía instantánea, tirada cunha cámara que revelaba e positivaba a imaxe en 60 segundos. Ese invento tornouse o principal produto da empresa até a aparición da fotografía dixital, na década de 1990.
Lucía Puenzo
Traxectoria
Antes da publicación destes libros, Lucía Puenzo traballara no cine como guionista e en 2007 dirixiu a súa primeira película, XXY, coa que obtivo máis de 20 premios internacionais, entre eles o Grand Prix da Semana da Crítica no Festival de Cannes dese ano. O filme foi candidato aos Premios Goya e gañou o Ariel á mellor cinta estranxeira; recibiu tamén galardóns á mellor película e á mellor dirección nos festivais de Edimburgo, Bangkok, de Atenas e de Montreal, entre outros. A este filme seguiulle ao ano seguinte Los invisibles e en 2009 estreou a primeira adaptación dunha novela: El niño pez.
Polaroid (empresa)
Historia
En 1986, a Polaroid enfrontouse xudicialmente a Kodak por unha cuestión de patentes, o que trouxo consigo o abandono de Kodak nese segmento do mercado. Ademais, Polaroid foi unha das primeiras casas en producir cámaras dixitais: en 1996 saíu ao mercado a PDC-2000 que, porén, perdeu a loita por gañar un importante nicho de mercado nese segmento. Isto, combinado con outros problemas de dirección da compañía, levou á súa quebra en 2001. A compañía modificou o seu nome polo de Primary PDC, que foi vendida a unha entidade subsidiaria do Bank One. Os propietarios da compañía fundaron unha nova empresa, nomeada Polaroid Corporation, que continuou a fabricación de produtos fotográficos baixo o control de Thomas J. Petters e da Petters Group Corporation. Na actualidade, a empresa atópase en proceso de reposicionamento no mercado da fotografía dixital.
Lucía Puenzo
Traxectoria
En 2013 levou ao cine, co mesmo título, o seu libro Wakolda, que se desenvolve en Bariloche e trata sobre a estancia na Arxentina do criminal nazi Josef Mengele. Coprodución de varios países, en España estreouse baixo o nome de El médico alemán. No segundo Festival Internacional Unasur Cine, celebrado en San Juan, obtivo catro premios: mellor película, mellor dirección (Lucía Puenzo), mellor actriz (Natalia Oreiro) e revelación (Florencia Bado).
En 2010 a revista británica Granta e Granta en español seleccionárona como unha das 22 mellores escritoras en castelán menores de 35 anos.
É filla do tamén director de cine Luís Puenzo.
La Serna
La Serna é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 113 habitantes (INE 2012).
O Penedo, Cesullas, Cabana de Bergantiños
O Penedo é un lugar da parroquia de Cesullas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños da comarca de Bergantiños. Tiña 78 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 36 homes e 42 mulleres.
Planeta interior
dereita|miniatura|400px|Imaxe á mesma escala dos catro planetas interiores amosando ó seu tamaño relativo. De esquerda a dereita: Mercurio, Venus, a Terra e Marte. dereita|miniatura|400px|Estrutura interna dos planetas interiores. Incluída a [[Lúa para a súa comparación.]] Os planetas interiores son os catro planetas máis próximos ó Sol, é dicir: Mercurio, Venus, a Terra e Marte. Son corpos de densidade elevada (3-5 g/cm³) formados principalmente por materiais rochosos e metálicos cunha estrutura interna ben diferenciada e cun tamaño semellante. A composición isotópica destes corpos e a súa densidade variable (maior en Mercurio e menor en Marte) ofrecen importantes pistas sobre a formación do sistema solar. Os catro teñen superficies sólidas cos tres últimos posuíndo tamén unha atmosfera. O estudo comparativo dos catro planetas permite estuda-la evolución xeolóxica nun contexto máis amplo có unicamente terrestre.
Máis aló da órbita de Marte atópase cinto de asteroides, unha rexión do Sistema Solar na que se atopa abundantes asteroides que non chegaron a formar nunca un planeta.
Os planetas exteriores tamén chamados planetas xigantes son: Xúpiter, Saturno, Urano e Neptuno e difiren marcadamente dos anteriores en case tódolos seus aspectos. Hai 8 planetas que son parte do Sistema Solar, anteriormente catalogábase a plutón coma planeta pero despois pasou a denominarse planeta anano.
Piermario Morosini
Piermario Morosini, nado o 5 de xullo de 1986 en Bergamo e finado o 14 de abril de 2012 en Pescara, foi un futbolista italiano. Xogaba de centrocampista.
O Agriño
O topónimo O Agriño pode referirse a varios lugares de Galicia:
Arciprestado de Miñor
miniatura|300px|División eclesiástica de Galicia.
O arciprestado do Miñor é un arciprestado da comarca do Val Miñor, pertencente á diocese de Tui-Vigo. Abrangue parroquias dos concellos de Baiona, Gondomar e Nigrán.
Xeografía
Tomou o nome do río Miñor, que desemboca na baía de Baiona. Sen dúbida, o topónimo provén do latín, designando "río menor". Tamén, noutrora, foi denominado Mineore ou Minor. Limita cos arciprestados de Vigo-Santo André, A Louriña, Tui-Entenza e A Guarda-Tebra.
Parroquias
miniatura|A [[ponte da Ramallosa, no río Miñor.]] Está formado polas parroquias de:
Ademais dos anexos de:
Domaio, Moaña
Patrimonio
No Regueiriño achouse un importante asentamento correspondente ó neolítico final, e na Fontenla documentouse por primeira vez en Galicia a presenza de elementos da cultura do vaso campaniforme fóra de ambientes funerarios. Acháronse tamén na zona ferramentas e armas de cobre e bronce, e consérvanse petróglifos. Da época castrexa é o castro de Montealegre.
A igrexa parroquial de san Pedro é un templo de estilo barroco serodio. Foi construída no século XVIII, logo de que en 1702 a parroquia fose saqueada logo da batalla de Rande. O templo está situado na enseada de Mouro, preto do estreito de Rande. Ten planta rectangular dunha soa nave e presbiterio cadrado con cuberta a catro augas. A gran torre campanario está situada no centro da fachada occidental, e ten dous corpos superpostos: o primeiro, de planta cadrada, con arcos de medio punto abertos nas catro caras, flanqueados por pilastras acaroadas, e rodeado completamente por un monumental balcón balaustrado. O segundo corpo, máis pequeno, é un macizo cilíndrico coroado con cupuliña. Complementan a decoración piramidóns rematados en bóla nos extremos da fachada e no alto das catro esquinas da torre. No interior do templo hai dous retablos barrocos do século XVIII, un deles datado en 1786.
Outro templo relixioso é a ermida de san Bieito, situada no lugar do Calvar.
O Campo de Golf Ría de Vigo foi inaugurado en 1993.
Santa Baia, Cira, Silleda
Santa Baia é un lugar dentro da parroquia de Cira no concello de Silleda, provincia de Pontevedra. No ano 2011 tiña 6 habitantes, 3 homes e 3 mulleres.
Romano o Mélodo
Romano Mélodos, ou San Romano o Melodioso, ou Romano o Meloda, ou Romano o Himnógrafo, foi un dos máis grandes himnógrafos gregos, chamado "o Píndaro da poesía rítmica". Viviu entre os séculos V e VI, que son considerados como a "Idade de ouro" da himnografía bizantina.
Traxectoria
A principal fonte para coñecer información sobre a vida de Romano é o Menaion de outubro. Ademais de devandito santoral, só é mencionado noutras dúas fontes antigas; unha é o poeta do século VIII San Xermán e a outra é na Suda, onde é chamado "Romano o melodista". A través destas escasas fontes sabemos que naceu nunha familia xudía en Emesa (hoxe Homs) ou en Damasco, ambas en Siria. Foi bautizado sendo un neno (aínda que non se sabe se os seus pais tamén se converteron) e posteriormente mudouse a Berytus (hoxe Beirut), onde foi ordenado diácono na igrexa da Resurrección.
Posteriormente mudouse a Constantinopla durante o reinado do emperador Anastasio (con respecto a se foi Anastasio I (491-518) ou Anastasio II (713-716), o recoñecido estudoso de Bizancio, Karl Krumbacher favorece ao primeiro. ) En Constantinopla serviu como sacristán na "Gran Igrexa" (Santa Sofía), residindo ata o final dos seus días no Mesteiro de Kyros, onde foi enterrado co seu discípulo San Ananías.
Se os que cren que viviu durante o reinado do primeiro Anastasio teñen razón, entón puido continuar escribindo durante o reinado do emperador Xustiniano (527-565), quen á súa vez foi un escritor de himnos; isto querería dicir que foi contemporáneo doutros famosos himnógrafos bizantinos Anastasio e Ciriaco.
Lenda
Ao principio Romano non era considerado nin un lector, nin un cantor talentoso. Con todo, o Patriarca de Constantinopla amábao pola súa gran humildade.
Nunha ocasión, ao redor do ano 518, mentres servía na igrexa da Panagia en Blachernae, durante a Vixilia de Nadal, foi asignado para ler os versos katisma do Salterio. Leu tan mal que outro lector houbo de tomar o seu lugar. Algúns membros menores do clero ridiculizaron a Romano por isto e, tras ser sido humillado, sentou nun dos asentos do coro. Desanimado e profundamente apenado, pronto quedou durmido. Mentres durmía, a Theotókos (Nai de Deus) presentóuselle e tendéndolle un libro ordenoulle: "Trágao!" e en canto o fixo, espertou. Inmediatamente recibiu a bendición do Patriarca, subiuse ao ambón e cantou extemporaneamente o seu famoso Kontakio da Natividade, "Hoxe a Virxe dá a luz a Aquel que está sobre todas as cousas...". O emperador, o patriarca, o clero e todos os reunidos quedaron marabillados ante a profunda teoloxía do himno, así como ante a clara e sonora voz de Romano para cantar.
Obra
Romano escribiu nunha koiné literaria -é dicir, tiña un estilo á vez popular e elevado e a gran cantidade de semitismos apoian a teoría de que era de orixe xudía. O seu estilo caracterízase pola abundancia de imaxinería rechamante, agudas metáforas e símiles, comparacións audaces, antíteses e dramatizacións vívidas.
Dise que compuxo máis de mil himnos ou kontakia para celebrar varias festas do ano litúrxico, as vidas dos santos e outros temas sagrados. Sobreviven entre 60 e 80 das súas composicións; con todo, non se pode asegurar a autenticidade de todos.
Provincia de Almati
miniatura|Localización da provincia A provincia de Almaty (en casaco: Алматы облысы) é unha provincia do Casaquistán. A súa poboación é de 1.603.700 habitantes e ten unha extensión de 224.000 quilómetros cadrados. A súa capital é a cidade de Taldykorgan, cunha poboación duns 118.400 habitantes.
Romano o Mélodo
Obra
Hoxe en día, o usual é que só se cante a primeira estrofa de cada kontakion durante o oficio divino. Un kontakion completo era un sermón poético composto de 18 a 30 versos ou ikoi. Cando eran cantados cunha melodía orixinal, chamábaselles idiomelon. Orixinalmente, as obras de Romano eran coñecidas simplemente como "salmos", "odas" ou ""poemas". Non foi senón ata o século IX que se comezou a utilizar o termo kontakion.
Provincia de Almati
Nesta zona áchanse os petróglifos de Tamgaly, declarados Patrimonio da Humanidade pola Unesco no 2004.
Romano o Mélodo
Obra
Entre os seus traballos máis coñecidos atópanse as kontakia de:
Provincia de Almati
Xeografía
O territorio da provincia rodea á cidade de Almati. Fai fronteira con Kirguizistán e a rexión de Xinxiang na República Popular da China. Tamén limita coas provincias casacas de Zambyl, Karaganda e Casaquistán Oriental.
Romano o Mélodo
Obra
O seu kontakion da Natividade é considerado como a súa obra mestra e, ata ben entrado o século XII, foi interpretado todos os anos no banquete imperial durante a devandita festa polos coros xuntos de Santa Sofía e da Igrexa dos Santos Apóstolos en Constantinopla. A maior parte do poema ten a forma dun diálogo entre a Nai de Deus e os magos, cuxa visita ao recentemente nado neno Xesús celébrase no Rito bizantino o 25 de decembro, en vez do 6 de xaneiro, como o celebran os cristiáns occidentais.
Provincia de Almati
Xeografía
No noroeste atópase o lago Balkhash (Balqash Koli). Ao longo da fronteira meridional con Kirguizistán esténdese a cordilleira do Trans-Ili Alatau, rama do Tian Shan.
Romano o Mélodo
Obra
Dos seus outros kontakia, unha das máis coñecidas é o himno "A miña alma, as miñas almas,..." a cal é cantada como parte do servizo do "Gran Canon" de Santo André o quinto martes de coresma.
Provincia de Almati
Historia
A provincia de Alama Ata, precursora da actual provincia de Almaty, foi creada a partir da rexión histórica de Zhetysu o 10 de marzo de 1932. A súa capital era Alma Ata (Almati). Durante o período soviético a parte nordeste da provincia, centrada en Taldykorgan, foi separada do resto. En abril de 2001 o centro administrativo da provincia trasladouse desde Almati a Taldykorgan.
Romano o Mélodo
Obra
Romano é unha das moitas persoas que foron acreditadas como compositor do famoso himno Acátisto á Theotókos, o cal é cantado a miúdo como devoción polos cristiáns ortodoxos.
Karl Krumbacher publicou en Múnic varios cantos inéditos de Romano e outros himnógrafos, atopados en manuscritos antigos da biblioteca de San Xoán o Teólogo en Patmos; na biblioteca de Moscova existe un manuscrito grego que contén kontakia e oikoi para todo o ano, pero non inclúe todas as composicións de Romano.
O mesmo profesor Krumbacher dixo do traballo de Romano que,
Belisama
miniatura|dereita|300px|Inscrición RIG G-172: СΕΓΟΜΑΡΟС/ ΟΥΙΛΛΟΝΕΟС/ ΤΟΟΥΤΙΟΥС/ ΝΑΜΑΥСΑΤΙС/ ΕΙѠΡΟΥ ΒΗΛΗ/СΑΜΙ СΟСΙΝ/ ΝΕΜΗΤΟΝ. No politeísmo celta, Belisama ou Bηλησαμα (Bēlēsama) foi unha deusa adorada na Galia e en Britania. Estaba relacionadas cos lagos e cos ríos, co lume, a artesanía e a luz. Belisama é identificada con Minerva/Atenea e comparada con Brigid. Pénsase que era a consorte de Belenus, con quen compartía certos atributos. O significado exacto do seu nome é descoñecido, pero das posibles interpretacións é "moi forte".