cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Limúlidos
Anatomía e comportamento
miniatura|esquerda|Parte inferior dun limúlido mostrando as patas e as branquias en libro. miniatura|esquerda|220px|Na praia. Todo o corpo dos limúlidos está protexido por unha dura coiraza. Posúe varios ollos. Ten dous ollos compostos laterais, cada un composto por uns 1000 omatidios, e ademais un par de ollos medios que son capaces de detectar tanto a luz visible coma a ultravioleta, un só ollo endoparietal, e un par de ollos laterais rudimentarios na parte superior. Estes últimos fanse funcionais xusto antes de que o embrión ecosione. Ademais, un par de ollos ventrais están localizados preto da boca, e un grupo de fotorreceptores na cola ou telson (o telson dos crustáceos é outra estrutura diferente). Malia teren unha vista relativamente mala, os animais teñen as células cono e bastón máis grandes coñecidas no reino animal, que son unhas 100 veces maiores que as humanas. A boca está localizada no centro das patas, e as bases das patas denomínanse gnatobases e teñen a mesma función que unhas mandíbulas, xa que axudan a triturar a comida. Os limúlidos teñen cinco pares de patas locomotoras coas que anda, nada, e leva a comida á boca, cada unha cunha pinzas no extremo, agás no último par de patas. A cola é ríxida, recta e longa e o animal pode utilizala para poñerse dereito se queda boca arriba, polo que un limúlido coa cola rota é máis susceptible a ser depredado ou morrer deshidratado.
Detrás das patas, teñen branquias en libro, que intercambian os gases respiratorios, e son tamén usualmente ocasionalmente para a natación. Como noutros artrópodos, carecen dun verdadeiro endosqueleto, pero o corpo ten certas estruturas internas feitas de placas cartilaxinosas que sosteñen as branquias en libro.
Os limúlidos normalmente nadan cabeza abaixo, cunha inclinación duns 30° con respecto á horizontal e móvese a uns 10–15 cm/s. Atópanse normalmente no leito do mar na procura de vermes e moluscos, que son a súa principal comida, e outros pequenos animais. As femias son maiores que os machos; C. rotundicauda ten o tamaño dunha man humana, mentres que L. polyphemus pode chegaren aos 60 cm de longo (incluída a cola). Os xuvenís crecen un 33% máis con cada muda ata chegar á idade adulta.
Sangue
A diferenza dos vertebrados, o sangue dos limúlidos carece de hemoglobina, xa que no seu lugar utilizan o pigmento hemocianina para transportar o oxíxeno. Debido ao cobre que contén a hemocianina, o seu sangue é de cor azul. O sangue destes animais contén amebocitos, que xogan un papel similar ao dos glóbulos brancos dos vertebrados para defender o organismo dos patóxenos. Os amebocitos do sangue de L. polyphemus utilízanse para facer os chamados lisados de amebocitos de Limulus, que se utilizan para a deteccion de endotoxinas bacterianas en aplicacións médicas. O sangue dos limúlidos recoléctase con este propósito.
A recollida deste sangue implica a captura e o sangrado dos animais para extraer parte do seu sangue, e despois a súa liberación de novo no mar. A maioría dos animais sobreviven a este proceso; a mortalidade está correlacionada tanto coa cantidade de sangue extraído dun exemplar coma do estrés experimentado durante a súa manipulación e transporte. As estimacións da mortalidade despois da extracción de sangue varían desde o 3-15% ao 10-30%.
Isco para a pesca
Os limúlidos utilízanse como isco para a pesca das anguías (principalmente en EUA) e de gasterópodos buccínidos. Porén, a pesca usando isco de limúlidos está temporalmente prohibida en Nova Jersey (moratoria nas capturas) e restrinxida para os machos en Delaware. Unha moratoria permanente está en vigor en Carolina do Sur. Os seus ovos cómense en partes do sueste asiático e a China.
A diminución das poboacións de limúlidos na baía de Delaware crese que está poñendo en perigo a aves como o Calidris canutus (pilro gordo), que, durante as súas migracións, se alimenta dos ovos de límulos nas praias de Nova Jersey e Delaware.
Ligazóns externas
Nota:
Europa Cinemas
Europa Cinemas é unha rede de distribución de cinema europea creada en 1992.
Historia
A orixe da iniciativa está nun grupo de trinta empresas exhibidoras, e actualmente depende da Comisión Europea, especialmente do organismo Creative Europe e do programa MEDIA, así como do Centre national du cinéma et de l'image animée (CNC) do goberno francés. Está centrado na exhibición de filmes europeos e a súa rede abrangue máis de 1.100 salas (aproximadamente 3000 pantallas) en 43 países e 680 cidades distintas, que teñen que cumprir uns requisitos anuais específicos. A única sala galega adherida a este programa é a NUMAX de Santiago de Compostela. O seu obxectivo é promocionar e dar visibilidade ao cinema europeo, estando as redes de exhibición existentes en mans de distribuidoras maioritariamente norteamericanas.
A súa acción esténdese alén da Unión Europea, chegando aos Balcáns, Rusia e Turquía. Tamén realiza colaboracións con outras redes de distribución como a canadense Eurimages. Actualmente chega aos 78 millóns de espectadores anuais.
Castro das Muradellas
O castro das Muradellas ou simplemente As Muradellas é un antigo poboado castrexo da Idade de Ferro situado no concello de Lubián, na provincia de Zamora.
Atópase situado sobre un promontorio orixinado a xeito de meandro polo río Tuela. A súa singularidade estriba no seu notable sistema defensivo, mas se se ten en conta o pequeno recinto ao que daba acubillo. En novembro de 1994 foi declarado Ben de Interese Cultural, con categoría de zona arqueolóxica.
Poboadores
Os seus poboadores puideron ser ástures, sendo a gandaría o seu principal medio de vida. Considérase que o medio físico e climático no que viviron, puido ser moi similar ao actual, aínda que con temperaturas algo máis baixas e un réxime pluviométrico máis abundante.
Son varias as prospeccións realizadas neste depósito, sen que ata a data fose detectado ningún resto óseo pertencente aos seus moradores.
Delimitación
A zona arqueolóxica fica delimitada ao norte, oeste e sur polo río Tuela. O lado leste vén definido por unha liña imaxinaria en dirección nordés-sueste que abrangue todo o meandro do río e pasa a 50 m ao leste do punto central da muralla exterior, sendo tanxente simultaneamente á canle do río nas curvas do inicio e fin do meandro.
Defensas
O castro das Muradellas, ao igual ca outros na II Idade de Ferro, construíuse cun notable sistema defensivo. Os habitantes deste asentamento elixiron esta paraxe pola súa doada defensa natural, proporcionada polo meandro orixinado polo río Tuela e a xeografía alamborada desta zona. O flanco este, único que permitía un doado acceso, foi reforzado cunha serie de estruturas defensivas consistentes en pedras fincadas, fosos e murallas.
Polo lado leste, o primeiro sistema defensivo é un campo de pedras fincadas. Trátase dunha franxa de grandes rochas con arestas, colocadas de forma desordenada e sobresaíndo entre 60 e 90 cm por enriba do chan. A súa finalidade é retardar o movemento de entrada da cabalaría ou de animais salvaxes, facéndoos desta forma máis vulnerables.
Poucos metros máis adiante atópase dous fosos paralelos de pequena anchura, de aproximadamente 2 e 3 metros. Con posterioridade, e a carón deles, álzase a muralla exterior de grandes bloques graníticos, cuxos paramentos aínda subsisten parcialmente, e que dá paso ao primeiro dos recintos.
Atravesada a muralla exterior, preséntase o primeiro recinto. Dentro deste, e a unha distancia de 60 m, volve repetirse o sistema defensivo, aínda que esta vez se detectan varias diferenzas. Unha delas, consiste en que neste recinto se sitúan antes os fosos que o campo de pedras fincadas. Outra diferenza consiste en que os fosos deste recinto son dunha maior largura, de 14 e 13 metros respectivamente.
Finalmente, outra muralla protexe un segundo recinto interno. Este presenta unha forma máis ou menos circular e duns 25 m de diámetro. Nel encóntrase a zona destinada a vivenda.
Escavacións
A escavación arqueolóxica deste depósito deu a luz a varias estruturas de vivenda. Caracterízanse por ser de planta rectangular con esquinas arredondadas e sen interrupción prá porta. Unha delas mostra unhas dimensións de 6 m de longo por 4,5 de largo.
Tamén foron encontrados uns poucos fragmentos de cerámica moi rodada, escasas mostras de material metálico (un par de chapiñas de ferro forxado e un alfinete de bronce), algunhas pezas de material lítico ("pedras de tirafonda", lousadiñas perforadas e varios muíños barquiformes de granito) e varias contas de colar, realizadas en pasta de cor amarelo.
Respecto ao material cerámico, acháronse mostras dunha gran variedade de recipientes: cuncas, fontes, pratos, tapadeiras e potas. A maioría dos fragmentos cerámicos carecen de decoración e os que a presentan, mostran selos de círculos concéntricos, en ocasións combinadas con liñas incisas.
Actualidade
A súa situación illada e apartada, propiciou que este depósito persistise ata a actualidade. Ademais, a súa declaración de ben de interese cultural con categoría de zona arqueolóxica (1994), propicia a súa conservación.
Porén, o depósito non se encontra exento de ameazas externas. Por unha banda, encóntrase exposto a unha forte erosión, o que propiciou que unha parte do rexistro arqueolóxico fose arrastrado cara ao río Tuela. Por outro lado, no cume da primeira muralla vense buracos, posible mostra de escavacións clandestinas.
A Penica, Montoxo, Cedeira
A Penica é un lugar da parroquia de Montoxo no concello coruñés de Cedeira, na comarca de Ferrol. Tiña 19 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 10 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 1999.
Bruce Lee
Bruce Lee (李小龍), nado como Lee Jun-fan o 27 de novembro de 1940 en San Francisco, California e finado o 20 de xullo de 1973 en Hong Kong, foi un artista marcial e actor estadounidense de orixe chinesa.
As Bieiteiras, Montoxo, Cedeira
As Bieiteiras é un lugar da parroquia de Montoxo no concello coruñés de Cedeira, na comarca de Ferrol. Tiña 19 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 8 homes e 11 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 1999.
Bruce Lee
Biografía
Recoñecido expoñente de fama mundial e renovador das artes marciais de mediados do século XX, dedicou a súa vida a esta disciplina, estudou formalmente Wing Chun co mestre Yip Man, e creou o seu propio estilo persoal de arte marcial, Jeet Kune Do (JKD) ou "a arte do puño interceptor". miniatura|300px|centro|Voz de Bruce Lee: [//gl.wikiquote.org/wiki/Bruce_Lee "Se auga, meu amigo."] As súas películas, entrevistas e principalmente o seu carisma e influencia, contaxiaron e estenderon o auxe da paixón polas artes marciais por todo occidente, xerando unha onda de seguidores a través de todo o mundo. A súa pegada aínda perdura no tempo, de tal maneira que quedou na historia, como unha grande icona das artes marciais do século XX.
As Bieiteiras, Montoxo, Cedeira
Parroquias de Cedeira
}
Alberto Ruiz-Gallardón
Alberto Ruiz-Gallardón Jiménez, nado en Madrid o 11 de decembro de 1958, é un fiscal e político español, ministro de Xustiza entre o 22 de decembro de 2011 e a súa dimisión do 23 de setembro de 2014.
Inicios da traxectoria política
Fillo do tamén político José María Ruiz-Gallardón, estudou o bacharelato nun colexio dos xesuítas e licenciouse en Dereito pola Universidade San Pablo CEU. Obtivo o segundo posto nas oposicións á fiscalía en 1979 e serviu como fiscal durante un breve período de tempo na Audiencia Provincial de Málaga, posto do que actualmente se atopa en situación de excedencia.
En 1983 foi elixido como concelleiro de Madrid. A súa traxectoria na oposición municipal caracterizouse pola súa actitude conservadora, que lle levou a denunciar a política cultural impulsada polo alcalde Enrique Tierno Galván, especialmente coa revista Madriz con motivo dunha historieta sobre o anterior Xefe do Estado.
Presidente da Comunidade de Madrid
Foi investido como presidente da Comunidade de Madrid en 1995, tras gañar o seu partido as eleccións con maioría absoluta, e deixou o seu escano no Senado. En 1999 revalidou o cargo, novamente con maioría absoluta do seu partido. A súa política á fronte da Comunidade caracterizouse polo diálogo cos sindicatos e patronal, de onde resultou a implantación das 35 horas na administración rexional. Ademais xestionou os traspasos de competencias desde a administración central en materia de sanidade e educación.
Whisky
miniatura|250px|Ingredientes para a elaboración do whisky. O whisky (en gaélico uisce beatha ou uisge-beatha, auga de vida) é unha bebida alcohólica obtida a partir dunha mestura de augardente de malte de cebada con alcohois elaborados por destilación doutros cereais fermentados, como trigo, centeo ou millo. O resultado é unha augardente de alta graduación, de 40º ou máis graos. O whisky é un licor estritamente regulado en todo o mundo con moitas clases e tipos. As características típicas das diferentes clases e tipos son a fermentación de grans, destilación e envellecemento en barrís de madeira.
Alberto Ruiz-Gallardón
Alcalde de Madrid
En 2003, muda de escenario político a petición de José María Aznar e preséntase ás eleccións á alcadía de Madrid coa esposa de Aznar Ana Botella como número dous e converténdose en alcalde ao obter a maioría absoluta fronte á socialista Trinidad Jiménez e á candidata de Izquierda Unida Inés Sabanés.
En 2004, foi o único membro do Partido Popular que interveu publicamente no Congreso facendo autocrítica dalgúns dos fallos cometidos polo seu partido no goberno da nación, sen mencionalos expresamente. Posteriormente, intentou sen éxito lanzar a candidatura do vicealcalde de Madrid Manuel Cobo á presidencia do Partido Popular de Madrid fronte a Esperanza Aguirre. Manuel Cobo foi un estreito colaborador seu desde os anos en que era presidente da Comunidade de Madrid. O enfrontamento entre o seu sector e o de Esperanza Aguirre, naquela altura xa presidenta da Comunidade, sería constante entre 2004 e 2007.
Destaca do seu labor á fronte da alcaldía o proxecto Madrid Calle 30 consistente na remodelación da autoestrada M-30, que circunvala a cidade; incluíndo o seu soterramento no tramo no que o seu trazado coincide coa canle do río Manzanares. A obra durou 22 meses e viuse afectada polas polémicas das molestias que causaban as obras e polo arrincado de árbores. Outra polémica na que se envolveu Ruiz-Gallardón foi a instalación de parquímetros en Madrid. Promoveu a candidatura olímpica de Madrid para organizar os Xogos Olímpicos de 2016 (a candidatura para 2012, lanzada por José María Álvarez del Manzano, perdera fronte a Londres). Mantivo xestos que o aproximaron dunha posición centrista, como oficiar un matrimonio entre persoas do mesmo sexo ou como escribir un artigo laudatorio na morte de Jesús de Polanco, presidente do grupo PRISA, que lle provocaron a inimizade dos sectores máis conservadores do Partido Popular.
Nas eleccións municipais de 2007, Ruiz-Gallardón revalidaría a maioría absoluta na alcaldía fronte ao candidato do PSOE, Miguel Sebastián e o representante de Izquierda Unida Ángel Pérez.
Whisky
En Irlanda utilízase a grafía whiskey.
Alberto Ruiz-Gallardón
Persoal
Alberto Ruiz-Gallardón está casado con María del Mar Utrera (filla do exministro franquista José María Utrera) e ten catro fillos (Alberto, José, Ignacio e Rodrigo). É católico practicante e membro da Fundación Internacional Raoul Wallenberg, unha organización non gobernamental que promove a paz e o entendemento entre culturas.
Whisky
Orixe
miniatura|Whisky on the rocks. A bebida parece proceder de Irlanda, onde se elabora a partir de malte de cebada mesturada con cebada non malteada, centeo, trigo e avea. O whisky escocés elabórase só con malte de cebada.
No medievo, os eremitas chegados a Irlanda e as terras altas (Highlands) e baixas (Lowlands) de Escocia, desde o Mediterráneo, estenderon os seus coñecementos de destilación. Ata o século XIX só se utilizou o sistema coñecido como whisky malt, obtido pola fermentación de cebada xerminada ou malteada, baséase nunha dobre destilación descontinua levada a cabo nos alambiques chamados pot still. A partir de 1833, co desenvolvemento dun novo sistema que permite destilar calquera gran ou cereal, grazas aos alambiques patent stills, conséguese rendibilizar a destilación obtendo maior volume e maior graduación alcohólica. Ao fin, conséguese abaratar e acurtar o proceso.
Proceso de elaboración do whisky
O primeiro paso é o malteado da cebada. Para iso, esta remóllase e escórrese varias veces a unha temperatura aproximada de 13° durante uns 3 días. Logo é trasladada a tambores ou recipientes industriais de gran cabida onde se deixa xerminar, grazas á humidade obtida, durante 6 días. Ao xerminar o cereal, o amidón da cebada convértese en azucre (de onde logo sacarase parte do alcohol na destilación).
Unha vez xerminada, a cebada sécase en fornos mediante o fume de turba (carbón vexetal que ademais lle dá aroma ó malte). O proceso de secado/afumadura dura 3 días e adoita ser a unha temperatura de 70°. A cebada xerminada toma cor escura, típico do caramelizamento por acción da calor, e é cando podemos falar da malte como tal.
A continuación o malte seca e tostada, é moida e mestúrase con auga quente nun tanque. O mosto, ou mestura, obtido é similar ao dunha cervexa turbia e este chámase "wort". É o momento de engadir os lévedos, que farán posible a fermentación. Este mosto pásase a cubas onde se deixará fermentar 3 días a 33°.
Chegamos á destilación. O "wash" ("wort" fermentado) se destila dúas veces, en alambiques Pot Still e Espirit Still. Da primeira destilación en Pot Still obteremos un chamado "low wine" de 25-30°, e ao destilar estes na segunda destilación, obteremos un whisky de 60°-70°.
Para rematar chegamos ao envellecemento durante un mínimo de 3 anos. Cada tipo de whisky utiliza un tipo de madeira no barril, tamén é a destilería quen decide se utilizar barrís novos, ou non, queimados, ou non etc. No caso dos whiskies de malte, os barrís serán de carballo e que anteriormente conteñan viños de Xerez ou Bourbon. A idade varía dependendo da denominación, destilería e propósito. A madeira do barril aporta aroma, taninos e sabor, como no caso dos viños, e na maioría de casos, regúlase a cor do produto mediante adición de caramelo.
Unha vez listo o produto, poderemos comercializalo como tal, realizar mesturas para obter blendeds etc.
Nun principio utilizábase só cebada malteada para os mellores whiskys, pero pronto se empezaron a aproveitar outros cereais que daban un sabor máis lixeiro que o dos whiskys de malte e axudan a producir unha orquestración de sabores. De feito, hai destilerías que chegan a mesturar ata máis de 40 whiskys diferentes para a consecución dunha mestura ou blended da que resulta o sabor único de cada whisky.
Tipos
miniatura|upright|Un[[pot still de cobre na Auchentoshan Distillery en Escocia.]]
Produtos como o whisky ou whiskey prodúcense na maioría de zonas de cultivo de cereais. Diferéncianse no produto base, no contido en alcohol, e a calidade.
Maltes e grans combínanse de varios xeitos:
No Canadá, na súa maior parte, cada destilería fai todos os compoñentes dos seus whiskies. Así os whiskies canadenses son descritos como mesturas dunha única destilería.
Os whiskies non maduran na botella, só no barril, polo que a "idade" dun whisky non é máis que o tempo entre a destilación e o embotellado. Isto reflicte o que a barrica interactuou co whisky, cambiando a súa composición química e o gusto. Os whiskies que levan embotellados moitos anos poden ter un valor de rareza, pero non se fan "maiores" e non necesariamente mellores que un whisky máis recente que madurou en madeira por un tempo similar. Logo dunha ou dúas décadas, o envellecemento adicional no barril non mellora necesariamente un whisky.
A maioría dos whiskies véndense cun ou preto dun grado alcohólico do 40% de Graduación alcohólica, que é o mínimo legal nalgúns países, malia a intensidade pode variar, e en barrica o whisky pode ter ata o dobre da porcentaxe de alcohol.
Whisky americano
O whisky producido nos Estados Unidos ten características propias que o distinguen dos tipos elaborados en Europa. A produción americana comezou a finais do XVIII, como solución ós grandes excedentes de millo.
Coñécese propiamente co nome de bourbon e caracterízase, respecto ó whishy europeo, por ser lixeiramente aromático e de sabor acaramelado. Elabórase a partir dun mínimo do 50% de millo (habitualmente a porcentaxe oscila ó redor do 70%), ó que se lle engaden outros grans, como trigo, centeo ou cebada malteada. O período de envellecemento pode ser de só dous anos pero, por norma xeral, chega ós 5 anos.
Existe tamén outra variedade, o whisky rye, elaborado a partir de mosto de centeo non malteado mesturado con malte de centeo ou de cebada.
O whisky americano se destila a partir de mosto de cereais. Debe ter o sabor, o aroma e outras características comunmente atribuídas ao whisky.
Estes son algúns dos tipos de whisky enumerados nas regulacións federais dos Estados Unidos:
Estes tipos de whisky Americano deben ser destilados a non máis dun 80% de graduación alcohólica, e está prohibida calquera adición de colorantes ou aromatizantes. Estes whiskies deben ser envellecidos en barrís de carballo novo queimados, agás dos whiskies de millo. O whisky de millo non ten que ser envellecido, pero, se envellece, ten que ser en barricas de carballo carbonizadas ou en barrís usados. O whisky de millo xeralmente ten menos envellecemento, habitualmente seis meses.
Se un destes tipos de whisky alcanza os dous anos de envellecemento ou máis, adicionalmente será designado como straight, por exemplo, straight rye whiskey. Un whisky que cumpre con todos os requisitos anteriores, pero derívase de menos do 51% de calquera gran específico pode ser chamado simplemente un straight whiskey sen nomear un gran.
Os whiskies blended americanos combinan directamente straight whiskies con licores de gran neutros, aromatizantes e colorantes. A porcentaxe de licores de gran neutros debe ser revelada na etiqueta e pode ser de ata o 80% sobre unha base dun galón. O whisky blended ten a mesma graduación alcohólica que o straight whisky pero polo xeral ten un sabor máis suave.
Outro etiquetado importante no mercado é o Tennessee whiskey do que Jack Daniel´s, George Dickel, Collier & McKeel, e Benjamin Prichard's son as únicas marcas embotelladas actualmente. Na práctica, é esencialmente idéntico ao bourbon. O whiskey vendido como "whisky Tennessee" defínese como Bourbon pola NAFTA e polo menos, outro acordo comercial internacional, e está igualmente obrigado a cumprir coa definición legal de Bourbon da lexislación canadense.
Whiskies australianos
Os whiskies australianos gañaron premios mundiais de whisky e medallas, entre eles os World Whiskies Awards e Jim Murray's Whisky Bible "Liquid Gold Awards".
Gran Premio de Alemaña de 1978
Resumo da carreira
Non houbo sorpresas na clasificación, con Mario Andretti na pole e Ronnie Peterson xunto a el, e Niki Lauda terceiro. Ao principio, Peterson saíu mellor e tomou o liderado de Andretti, pero sostívoa durante só catro voltas antes de que Andretti o recuperara. Lauda foi terceiro nas primeiras voltas, pero foi adiantado por Alan Jones, o dúo loitou ata que o motor de Lauda fallou unha vez máis. Os dous coches de Lotus marchaban na parte dianteira, e Jones marchaba terceiro con comodidade ata que se retirou cun problema coa vaporización do combustible. As esperanzas de lotus dun 1-2 terminaron cando a caixa de cambios de Peterson fallou, pero Andretti non foi afectado e logrou á súa quinta vitoria da tempada, con Jody Scheckter segundo e Jacques Laffite terceiro.
Whisky
Whiskies canadenses
Por whiskies canadenses, a lei canadense entende que debe ser producido e criado no Canadá, é a destilación dun mosto fermentado de cereais, envellecido en barrís de madeira cun límite de capacidade de 700 litros por non menos de tres anos, e "posuír o aroma, o sabor e o carácter xeralmente atribuido ao whisky canadense". Os termos "Canadian Whisky", "Rye Whisky" e "Canadian Rye Whisky" son legalmente indistinguibles no Canadá e non requiren ningún gran específico na súa produción. Os whiskies/whiskys canadenses poden conter caramelo e aromatizantes engadidos aos pures de licores destilados, e non hai un límite máximo no nivel de alcohol na destilación. Para ser exportados baixo o nome de "Canadian whisky", un whisky non pode conter máis de 9,09% de aguardentes importados.
Whiskies ingleses
Actualmente hai tres destilerías produtoras de whisky Inglés. Aínda que Inglaterra non é moi coñecida por fabricar whisky antano había destiladores que operaban en Londres, Liverpool e Bristol ata finais do século XIX, despois a produción de whisky single malt inglés cesou ata o ano 2003.
Whiskies finlandeses
Hai dous destilerías que traballan en Finlandia e unha terceira está en construción. As vendas de whisky polo miúdo en Finlandia están controladas exclusivamente polo monopolio estatal do alcohol Alko e a publicidade de bebidas alcohólicas fortes está prohibida.
Whisky indio
A maioría dos whiskies indios son mesturas dunha pequena cantidade de whisky de gran mesturado con alcohol neutro destilado de melaza fermentada, e como tal pode considerarse unha especie de ron.
Whisky irlandés
miniatura|Varios whiskeis irlandeses. Os whiskeys irlandeses normalmente están destilados tres veces, a destilería Cooley é a excepción, xa que tamén fan dobre destilación. Aínda que tradicionalmente destilase usando alambiques, a Column still utilízase actualmente para producir whisky de gran para as mesturas. Por lei, o whisky irlandés debe ser producido en Irlanda e envellecido en barricas de madeira durante un período de non menos de tres anos, aínda que na práctica adoita ser de tres ou catro veces ese período. Utilízase case sempre turba de malte, a excepción principal é o Connemara Peated Malt whiskey.
Existen varios tipos de whisky común en Irlanda: single malt, single grain, blended whiskey e pure pot still whiskey.
Whiskies xaponeses
O modelo de whiskies xaponeses é o whisky de malte, aínda que tamén hai exemplos de wiskies xaponeses mesturados. A base é un mosto de malte de cebada, sécase en fornos acesos cun pouco de turba (aínda que moito menos que en Escocia), e destilase usando o método do alambique. Desde hai algún tempo as exportacións de whisky xaponés baixaron pola crenza en Occidente de que o whisky feito ao estilo escocés, pero non producido en Escocia, era inferior, e ata fai moi pouco, o mercado de whiskies xaponeses foi case enteiramente nacional. Nos últimos anos, os whiskies xaponeses gañaron prestixiosos premios internacionais e agora gozan dunha reputación como un produto de alta calidade.
Whiskies escoceses
miniatura|Varios whiskies escoceses. Os whiskies escoceses están xeralmente destilados dúas veces, aínda que algúns se destilan unha terceira vez e outros ata vinte veces. As leis requiren que para que un Scotch Whisky poida usar a etiqueta "Scotch", sexa destilado en Escocia e madurado durante un mínimo de tres anos en barricas de carballo, entre outros criterios máis específicos. A declaración da idade na botella, en forma dun número, debe reflectir a idade do whisky escocés máis novo utilizado para producir o produto. Un whisky con declaración de idade se coñece como whisky de idade garantido. O whisky escocés sen declaración de idade pode, por lei, ter tan só tres anos.
Os tipos básicos de whisky escocés son de malte e gran, que se combinan para crear mesturas. Moitos, aínda que non todos, os whiskies escoceses usan fume de turba para tratar os seus maltes, dando ao Scotch o seu sabor afumado característico. Os whiskies escoceses de malte divídense en cinco rexións principais: Highland, Lowland, Islay, Speyside e Campbeltown.
Whiskies surafricanos
Prodúcense diversas variedades e aínda que a procución de whisky en Suráfrica está na súa infancia, xa gañaron varios premios internacionais polos seus whiskies/whiskys finos.
Whiskies suecos
O primeiro whisky sueco que se produciu foi un whisky chamado Whisky Skeppets e foi producido en Södertälje, Suecia entre 1955 e 1970 polo monopolio sueco do alcohol Vin & Spritcentralen. En outubro de 2012 oito destilerías de whisky suecas iniciaron conxuntamente unha organización de comercio chamados Svensk whiskyting. As destilerías suecas activas son (en outubro de 2012) Mackmyra Whisky, Ådalen Distillery, Gammelstilla whisky, Smögen whisky, Gotland whisky, Grythyttan whisky, Lappland Whisky, Hven whisky, Wannborga på Öland e Bergslagens Distillery.
Whisky galés
( galés:wysgi ou wisgi) En 2000, Penderyn Distillery iniciou a produción de Penderyn single malt whisky, o primeiro whisky galés desde que finalizara toda a produción en 1894. (Aínda que unha destilería operou preto de Brecon na década de 1990, fabricaba e vendía whisky de malte "Prince of Wales".) As primeiras botellas saíron á venda o 1 de marzo de 2004, Día de San David, e agora o whisky véndese en todo o mundo.
Penderyn Distillery está situada no Brecon Beacons National Park e considérase que é a destilería máis pequena do mundo.
Outros whiskies
Manx Spirit é un licor da Illa de Man que se destila noutro lugar e volve a destilarse de novo no país do seu nome de "orixe". A destilería Manx toma un whisky escocés de malte e madurado previamente e o redestila na illa.
En 2010, foi presentado un whisky Checo, con 21 anos de idade, o "Hammer Head".
En España, no municipio segoviano de Palazuelos de Eresma, existe unha destilería propiedade da empresa Destilería y Crianza del Whisky, S.A desde a que se destila e comercializa o whisky DYC. A empresa creouse en 1959 por Nicomedes García e comezou a comercializar o seu whisky no mercado nacional en 1963.
Outras bebidas derivadas
A partir do whisky elabórase o licor de whisky, mediante a adición de elevadas cantidades de sacarosa (do redor duns 100 g/litro).
Utiel
É un importante nó de comunicacións; sitúase á beira da autovía A-3, Madrid-Valencia. Posúe estación de ferrocarril desde finais do século XIX, liña Madrid-Cuenca-Valencia e proximidades Utiel-Valencia, N-330 Alacant a Francia por Zaragoza e unha rede de estradas locais e comarcais, dous polígonos industriais e un parque empresarial.
O Padrairo, San Salvador de Asma, Chantada
O Padrairo é un lugar na parroquia de San Salvador de Asma, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 25 habitantes segundo datos do INE e do IGE dos cales 15 eran homes e 10 eran mulleres.
Provincia de Rutana
220px|dereita Rutana é unha das 17 provincias do Burundi, con capital a cidade homónima. Cunha extensión de 1.959,45 km², no 2007 tiña unha poboación estimada de 306.000 habitantes.
Concellos
Componse de 6 comunas:
Club Deportivo Puerta Bonita
O Club Deportivo Puerta Bonita é un club de fútbol español do barrio de Carabanchel, en Madrid. Fundado en 1942, actualmente xoga na Segunda División B Española, logo de ascender por primeira vez na historia na tempada 2012/13.
Historia
O club foi fundado en 1942, sendo un dos máis antigos da cidade de Madrid. Na tempada 1989/90 debuta na Terceira División, categoría á que regresará en 1994 para converterse nun equipo habitual da división.
Na tempada 2011/12 acabou en terceira posición, xogando a promoción de ascenso a Segunda B por primeira vez na súa historia. O equipo non puido pasar da primeira rolda, na que caeu eliminado polo Muro por un global de 2-3. Na tempada 2012/13 clasifícase novamente para a promoción, esta vez como campión do grupo VII. O equipo empatou 0-0 no campo da AD San Juan e venceu 1-0 en Madrid, subindo por primeira vez a Segunda B.
Javier Jorge Castiñeira
Javier Jorge Castiñeira, nado en Foz o 20 de setembro de 1974, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Estudou no Colexio Martínez Otero de Foz, no IES de Foz e na Escola Universitaria de Arquitectura Técnica da Coruña. Obtivo o título de Arquitecto Técnico en 2000. Exerceu como técnico da empresa Primera Calidad PV SL de Foz. Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Foz e foi elixido alcalde como candidato da lista máis votada.
Nuñomoral
Nuñomoral é un concello español, na comunidade autónoma de Estremadura. Está situado ao norte da provincia de Cáceres, na comarca de Las Hurdes. O concello ten a súa capital na localidade homónima de Nuñomoral.
Historia
Durante o Antigo Réxime a comarca dependía de La Alberca (Salamanca), mais a comezos do século XIX constituíuse como concello integrado en Estremadura, co nome de Nuño-Moral.
Demografía
Como outros concellos da comarca de Las Hurdes a súa poboación está dispersa, entre o núcleo principal, onde se sitúa o pazo do concello e outras localidades, chamadas alquerías.
Comunicacións
A principal estrada que cruza o concello é a CCV-55, que empata coa estrada autonómica EX-204, de Salamanca a Coria, en Vegas de Coria.
Educación
O municipio ten dúas escolas de primaria, en Nuñomoral e en Vegas de Coria.
Soiuz 9
Soiuz 9 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 1 de xuño de 1970 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soyuz 9, unha Soiuz modelo 7K-OK cos cosmonautas A. Nikolayev (comandante) e Vitali Sevastianov (enxeñeiro de voo) a bordo, foi lanzada para unha misión de resistencia na que se puxo ao límite a capacidade da tripulación e da propia nave durante un voo de algo máis de dúas semanas, antes do lanzamento da primeira estación espacial da Historia, a Saliut 1. A finalidade era obter datos médicos, biolóxicos e técnicos durante o voo. A falta de exercicio dos cosmonautas pola falta de espazo no interior da nave e a rotación continua da nave para aforrar propelente e que inducíu mareo espacial na tripulación deixaron a Nikolayev e Sevastyanov en mal estado ao seu regreso, producindo resultados médicos e biolóxicos pouco útiles.
Castro das Insuas
Castro das Insuas ou castro da Insua é un poboado castrexo situado na península das Insuas, en Boebre (Pontedeume).
Peter Christen Asbjørnsen
Peter Christen Asbjørnsen, nado en Oslo (daquela chamado Christiania) o 15 de xaneiro de 1812 e finado na mesma cidade o 6 de xaneiro de 1885, foi un poeta e naturalista noruegués. A súa obra contribuíu á rexeneración da lingua norueguesa e fixo importantes investigacións sobre ciencias naturais.
Castro das Insuas
É un castro costeiro situado nunha península no lugar da Barreira, na parroquia de Boebre. Está defendido por un único parapeto no istmo que o une á terra. No seu lado oeste está arrasado polo mar, e no leste os labores agrícolas desmontaron parte do parapeto defensivo. En 2011 a Asociación cultural Ardóbriga liderou unha prospección arqueolóxica, realizándose achados de distintas épocas: desde cerámica castrexa ata lápidas sepulcrais e ósos humanos correspondentes á época na que se achaban alí o cemiterio e a igrexa da parroquia de Boebre.
August Burns Red
Formación e Thrill Seeker (2003-2006)
August Burns Red formouse en marzo do 2003, cando todos os seus membros estaban aínda no instituto. O lugar para as sesións de ensaio foi nun principio o soto da casa familiar dos Greiner. Despois de tocar moitos concertos na zona de Lancaster, a banda gravou o seu primeiro EP no 2004, titulado Looks Fragile After All, baixo o selo CI Records. Despois dun ano de dar concertos cun novo vocalista, a banda firmou con Solid State Records no 2005. O vocalista orixinal, Jon Hershey, pasaría tempo despois a formar a banda de Post-rock instrumental Bells. August Burns Red publicou Thrill Seeker, o seu primeiro álbum de longa duración, o 8 de novembro dese mesmo ano. No 2006, o batería Matt Greiner conseguiu o patrocinio de Truth Custom Drums.
Peter Christen Asbjørnsen
Traxectoria
Naceu en Oslo pero estivo en contacto coa cultura rural e a tradición oral do seu país. Coñeceu a Jørgen Moe sendo un estudante e os dous viaxaron por toda Noruega para recoller e recompilar contos tradicionais, en 1841 comezaron a editalos nunha serie de folletos, nunha lingua escrita moi próxima á falada. A partir de 1850 dedicouse sobre todo ao estudo das ciencias naturais.
August Burns Red
Messengers (2007-2009)
O seu segundo álbum, Messengers, publicouse o 19 de xuño do 2007. O álbum xa vendera máis de 108.000 copias en maio do 2011 e chegou ata o posto número 81 no Billboard200. Durante o ano 2008, August Burns Red participou nunha serie de actos en Norteamérica e Europa para promocionar Messengers. Dende abril ata maio estiveron de xira con As I Lay Dying e Misery Signals nos Estados Unidos e o Canadá. En setembro e outubro dese mesmo ano encabezou unha xira con A Skylit Drive, Sky Eats Airplane, Greeley Estates e This or the Apocalypse polos Estados Unidos. O grupo tamén visitou Europa nunha xira dun mes que pasou por Alemaña, Finlandia, Noruega, Suecia, o Reino Unido, Irlanda, Irlanda do Norte, Italia, Bélxica, os Países Baixos, a República Checa, Eslovaquia e Francia.
Despois desta serie de xiras, a banda gravou dúas versións de cancións populares. Unha versión instrumental da canción clásica, "Carol of the Bells" para o álbum recompilatorio X Christmas, que foi incluído nos trailers da película The Spirit, publicado o día de Nadal do 2008, e unha versión de "... Baby One More Time" de Britney Spears para o álbum recompilatorio Punk Goes Pop 2, lanzado en marzo do 2009. O 24 de febreiro do 2009, a banda publicou un EP, titulado Lost Messengers: The Outtakes, con material relacionado ou que se decidiu non incluír na versión final de Messengers. A primeira viaxe de August Burns Red a Oriente Medio tivo lugar o 6 de marzo do 2009, cunha actuación no Dubái Desert Rock Festival. A última xira da banda antes do lanzamento do seu seguinte álbum tivo lugar nos Estados Unidos, onde tocaron coa banda de metalcore All That Remains durante os meses de abril e maio.
Leveler e Sleddin’ Hill (2011-2013)
O 27 de xullo do 2010, Brubaker, o guitarrista, dixo que a banda ía empregar un tempo da xira en compoñer o seu próximo disco. O 12 de febreiro do 2011 o grupo anunciou na súa páxina de Facebook que remataran de escribir o seu novo disco e que para o Día de San Valentín entrarían no estudio. En marzo anunciaron que a gravación rematara e que era hora de mesturar. O 5 de abril revelaron que este álbum recibiría o nome de Leveler.
O 16 de maio do 2011, August Burns Red lanzou a canción Empire como anticipación do álbum. Máis tarde publicaron outras cancións: Internal Cannon, Divisions e Poor Millionaire, o 31 de maio, o 6 e o 14 de xuño, respectivamente.
Rescue & Restore (2013-2014)
O 12 de febreiro do 2013, o grupo anunciou que estaría de volta no estudio á semana seguinte para comezar a gravación do seu novo álbum. Carson Slovak (Century) e Grand McFarland (anterior batería de This or the Apocalypse) volveron supervisar a produción do álbum. O guitarrista JB Brubaker declarou que o seu novo álbum viría a "... ampliar os límites do noso xénero máis que nunca antes. Propuxémonos escribir un rexistro no que cada canción se destaca do pasado. Hai unha gran cantidade de terreo cuberto aquí e unha tonelada de carne para este álbum. Está cheo de breakdowns, xiros inesperados e algúns dos nosos riffs máis técnicos ata a data. Cada un de nós ten partes que nos traen de cabeza e tivemos que practicar coma tolos para conseguir unidade no disco. Sei que sempre digo isto, pero este será o noso álbum máis ambicioso”.
Firma con Fearless Records e novo álbum (2014-actualidade)
O 5 de agosto do 2014 anunciouse que o grupo firmara con Fearless Records e que publicaría un novo disco durante o 2015.
Características
August Burns Red é xeralmente recoñecida como unha banda de metalcore así como con características de xéneros coma o metal progresivo e o thrash metal. As súas cancións adoitan ter un compás técnico e breakdowns pesados, cunha variedade de influencias que inclúen a Meshuggah, Between the Buried and Me, Poison the Well, Symphony in Peril e Misery Signals.
Nome da banda
Aos membros de August Burns Red ténselles preguntado en moitas ocasións pola orixe do nome da banda, pero estes sempre contestan con historias diferentes. A máis popular delas é a dun incidente relacionado con Jon Hershey, o vocalista orixinal do grupo, cando saía cunha moza chamada August, que máis tarde e debido á fin da relación sentimental que mantiña con el, queimaría vivo o seu can, chamado Redd. Porén, tempo despois, nunha entrevista de radio descubriuse que esta orixe do nome (xunto con outras) non eran máis ca unha historia cómica creada polos membros do grupo e que non había un significado concreto para o nome da banda. O batería, Matt Greiner declarou nesta entrevista que “só inventamos ese nome por inventar un nome”.
Cristianismo
Karel van Mander
Karel van Mander, nado en Meulebeke en maio de 1548 e finado en Ámsterdam o 2 de setembro de 1606, foi un pintor, poeta e biógrafo flamengo.
traxectoria
esquerda|320px|miniatura|Continencia de Escipión de Karel van Mander (1600), óleo sobre coiro, 44 x 79 cm. [[Rijksmuseum, Amsterdam.]]
Logo de variadas vicisitudes causadas pola guerra, a perda da súa fortuna e a enfermidade, instalouse en Haarlem, onde xunto con Hendrik Goltzius e mais Cornelis Cornelisz. van Haarlem, fundou unha exitosa academia de pintura.
O Schilderboek
Porén, a súa fama provén fundamentalmente do seu libro Schilderboeck ("Libro dos pintores"), un voluminoso conxunto de biografías de pintores, que chegou adquirir para os países do norte de Europa unha importancia semellante á de Le Vite de' più eccellenti pittori, scultori, e architettori, de Vasari para Italia. Esta obra rematouna no ano 1603, publicándoa ao ano seguinte, 1604, coincidindo coa súa mudanza para Ámsterdam, onde falecería no 1606.
Vilastose, Vilastose, Muxía
Vilastose é un lugar da parroquia do Vilastose no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 64 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 31 eran homes e 33 eran mulleres.
Cabalo
O cabalo, ou egua se é femia, (Equus ferus caballus) é un animal mamífero perisodáctilo da familia dos équidos (Equidae), herbívoro, cuadrúpede e de pescozo longo e arqueado. É unha das dúas subespecies existentes de Equus ferus ou cabalo salvaxe. O cabalo evolucionou ó longo dos pasados 45-55 millóns de anos dende o pequeno Hyracotherium ata o animal de hoxe en día. Os humanos comezaron a domesticar cabalos no -4000, e a súa doma crese que se estendeu no -3000. Os cabalos da subespecie caballus son domésticos, pero algunhas poboacións viven en liberdade ou semiliberdade. Estas poboacións de cabalos asilvestrados non son verdadeiros cabalos salvaxes, xa que este termo emprégase para describir cabalos que nunca foron domesticados, como o ameazado cabalo de Przewalski, unha subespecie separada e o único cabalo salvaxe que aínda existe.
A anatomía do cabalo permítelle facer uso da velocidade para escapar de depredadores e teñen un ben desenvolvido sentido do equilibrio e unha forte resposta de loita ou fuxida. Relacionado coa necesidade de fuxir de depredadores na vida salvaxe, os cabalos son quen de durmir tanto de pé como deitados. As femias, chamadas eguas, coidan das súas crías durante aproximadamente 11 meses, e un cabalo novo, chamado poldro, pode correr coa nai pouco tempo despois do nacemento. A maioría dos cabalos domesticados comezan a adestrarse coa cadeira de montar ou co arnés entre os dous e os catro anos. Acadan a madurez completa ós cinco anos, e chegan a vivir entre 25 e 30 anos.
As razas de cabalo divídense en tres categorías baseadas no seu temperamento: de "sangue quente e enérxicos" con velocidade e resistencia; "sangue frío", como o cabalo albardeiro e algúns ponis, axeitados para traballos lentos e pesados; e de "sangue morno", produto de cruces entre os de sangue quente e de sangue frío, centrándose a miúdo en crear razas para fins específicos de monta, especialmente en Europa. Existen máis de 300 razas de cabalo no mundo, desenvolvidas para diferentes usos.
Cabalos e humanos interveñen en gran cantidade de actividades competitivas e non competitivas, así como actividades de traballo como policía, agricultura, entretemento e terapia. Tamén foron historicamente usados na guerra, do cal desenvolvéronse unha ampla variedade de técnicas de equitación e condución, con moitos estilos diferentes de equipos e métodos de control. Por outra banda obtéñense moitos produtos destes animais, como a carne, o leite, pel, pelo, óso e os produtos farmacéuticos extraídos dos ouriños de eguas embarazadas.
Orixe
Orixinalmente domesticado nas estepas do leste de Asia, a súa grande utilidade e alto valor militar propiciou que fose adoptado en toda Eurasia entre os anos 2.500 e 2.000 a. de C. Os exploradores europeos que invadiron América no século XVI levárono consigo, logrando a súa adopción tanto polos pobos nativos coma nos asentamentos europeos.
Taxonomía e evolución
miniatura|300px|De esquerda a dereita: Desenvolvemento de tamaño, cambios biométricos no cranio, redución de dedas (perna dianteira esquerda)
O cabalo adaptouse a sobrevivir en terreos abertos con vexetación escasa, habitando ecosistemas que outros grandes herbívoros, especialmente ruminantes, non poderían. Os cabalos e outros équidos pertencen á orde dos perisodáctilos, un grupo de mamíferos que foron dominantes durante o período Terciario. No pasado, está orde contiña 14 familias, pero só tres delas —Equidae (os cabalos e especies relacionadas), o tapir, e o rinoceronte— sobreviviron ata a actualidade.
O máis antigo membro da familia Equidae foi o Hyracotherium (denominado Eohippus nas clasificacións máis recentes), que viviu hai 45-55millóns de anos, durante o Eoceno. Tiña catro dedas en cada pata dianteira, e 3 nas traseiras. A deda extra das patas dianteiras axiña desapareceu no Mesohippus, que viviu hai 32-37 millóns de anos. Co tempo, os dedos laterais dos pés reduciron o seu tamaño ata desaparecer. Todo o que queda deles nos cabalos modernos é un conxunto de pequenos ósos vestixiais por debaixo do xeonllo, coñecidos informalmente como ósos férula. Debido a este feito, as súas patas alongáronse, converténdose nun animal ungulado capaz de correr a gran velocidade. Hai 5 millóns de anos, o moderno Equus evolucionou. Os seus dentes tamén evolucionaron para se adaptar ó pasto de material vexetal seco e as gramíneas duras das chairas. Deste xeito, estes proto-cabalos pasaron de comer as follas dos bosques á herba que comen os habitantes das rexións semi-áridas de todo o mundo, incluíndo a estepa de Eurasia e as Grandes Chairas de América do Norte.