cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Receptor de membrana
miniatura|300px|Estrutura de sete hélices α transmembrana do [[receptor acoplado á proteína G.]] Os receptores de membrana (receptores transmembrana, receptores da superficie celular) son receptores que están inseridos na membrana plasmática da célula. Actúan na sinalización celular ao unirse a moléculas extracelulares (ligandos). Son proteínas integrais de membrana especializadas que permiten a comunicación entre a célula e o espazo extracelular. As moléculas extracelulares poden ser hormonas, neurotransmisores, citocinas, factores de crecemento, moléculas de adhesión celular, ou nutrientes; reaccionan co receptor para inducir cambios no metabolismo e a actividade dunha célula. No proceso de transdución de sinais, a unión de ligandos afecta a unha fervenza de cambios químicos iniciados desde a membrana plasmática.
Pode haber receptores similares en membranas de orgánulos.
Estrutura e mecanismo
Os receptores transmembrana clasifícanse normalmente pola súa estrutura terciaria (tridimensional). Pero se a súa estrutura tridimensional aínda non foi determinada, entón poden calsificarse baseándose na súa topoloxía de membrana experimentalmente verificable. As cadeas polipeptídicas máis simples cruzan a bicapa lipídica da membrana unha vez; mentres que outras, como os receptores acoplados á proteína G, cruzan sete veces. Quimicamente hai varios tipos, como glicoproteínas e lipoproteínas. Coñécense centos de receptores e moitos máis teñen que ser aínda estudados. Moitos receptores de membrana son proteínas transmembrana. Nunha membrana pode haber varios tipos de receptores, con variadas distribucións na superficie. Un receptor específico pode tamén estar distribuído de forma diferente en diferentes superficies de membrana, dependendo do tipo de membrana e a función da célula. Como os receptores xeralmente se agrupan na superficie da célula, a situación de cada receptor na membrana é heteroxénea.
Mecanismo
Propuxéronse dous modelos para explicar o mecanismo dos receptores transmembrana:
Dominios
miniatura|300px| = [[espazo extracelular = membrana plasmática  = espazo intracelular]]
Como calquera proteína de membrana, un receptor transmembrana pode ser dividida en tres dominios.
Dominio extracelular
O dominio extracelular está situado fóra da célula. Se a cadea polipeptídica cruza a bicapa lipídica varias veces, o dominio externo comprende bucles entrelazados a través da membrana. Por definición, a principal función dun receptor é recoñecer e responder a un ligando como unha hormona, neurtransmisor ou ión atómico, que se unen ao domino extracelular e acóplanse ao receptor.
Dominio transmembrana
Na maioría dos receptores de estrutura coñecida, as hélices alfa transmembrana constitúen a maioría dos compoñentes transmembrana. En certos receptores, como o receptor da acetilcolina nicotínico, o dominio transmembrana forma un poro proteico que atravesa a membrana, ou rodea unha canle iónica. Despois da activación dun dominio extracelular ao unirse a un ligando apropiado, o poro faise accesible aos ións, que entón poden difundir a través del. Noutros receptores, os dominios transmembrana sofren un cambio conformacional coa unión do ligando, que afecta ás condicións intracelulares. Nalgúns receptores, como os da superfamilia 7TM, o dominio transmembrana inclúe un peto para a unión do ligando. A bacteriorrodopsina é un exemplo cuxa estrutura detallada foi determinada por cristalografía.
Dominio intracelular
O dominio intracelular (ou citoplasmático) do receptor interacciona co interior da célula, enviando o sinal. Hai dúas vías fundamentais para esta interacción:
Transdución de sinais
miniatura|350px|Reaccións externas e internas para a transdución de sinais (clic para ampliar) A transdución de sinais prodúcese por medio de receptores de membrana implicados en reaccións externas, nas cales o ligando se une a un receptor de membrana, e en reaccións internas, nas cales se desencadea a resposta intracelular.
Para a transdución de sinais por medio de receptores de membrana cómpren os seguintes elementos:
Os receptores de membrana son clasificados principalmente pola súa estrutura e función en 3 clases: receptores ligados a canle iónica, receptores ligados a encima e receptores acoplados á proteína G.
Receptor ligado a canle iónica
Durante o evento de transdución de sinais nunha neurona, o neurotransmisor únese ao receptor e altera a conformación da protéina. Isto abre a canle iónica, permitindo que os ións extracelulares entren na célula. A permeabilidade dos ións na membrana plasmática queda alterada, e isto transforma o sinal químico nun sinal eléctrico intracelular que modifica a excitabilidade da célula.
O receptor de acetilcolina é un exemplo de receptor ligado a canle iónica catiónica. A proteína consta de catro subunidades: α, β, γ e δ. Hai dúas subunidades α, cun sitio de unión á acetilcolina cada unha. Este receptor pode encontrarse en tres conformacións. O estado pechado non ocupado é a conformación nativa da protéina. Cando se unen á vez dúas moléculas de acetilcolina nos sitios de unión nas subunidades α, a conformación do receptor é alterada e a cancela queda aberta, permitindo a entrada de moitos ións e pequenas moléculas. Porén, este estado aberto e ocupado só dura breves instantes e despois a cancela péchase, pasando ao estado pechado e ocupado. As dúas moléculas de acetilcolina disócianse seguidamente do receptor, o cal retorna o estado nativo pechado e non ocupado.
Receptores ligados a encimas
miniatura|350px|Esquema da estrutura dun receptor ligado a encima (estrutura do IGF-1R) (clic para ampliar)
En 2009 coñecíanse 6 tipos de receptores ligados a encima, que eran: receptor tirosina quinases, receptores asociados a tirosina quinase, tirosina fosfatases similares a receptor, receptor serina/treonina quinases, receptor guanilil ciclases e receptores asociados a histidina quinase. As receptor tirosina quinases son os máis frecuentes e con maiores aplicacións. A maioría destas moléculas son receptores para factores de crecemento, como o factor de crecemento epidérmico (EGF), factor de crecemento derivado de plaquetas (PDGF), factor de crecemento de fibroblastos (FGF), factor de crecemento do hepatocito (HGF), factor de crecemento nervioso (NGF), e hormonas, como a insulina. A maioría destes receptores dimerízanse despois da unión cos seus ligandos, para activar as subseguintes transducións de sinais. Por exemplo, unha vez que o receptor do EGF se une co seu ligando (o EGF), dous receptores dimerízanse e despois sofren fosforilación de residuos de tirosina na porción encimática de cada molécula receptora. Isto activa a tirosina quinase e cataliza ulteriores reaccións intracelulares.
Receptores acoplados á proteína G
As dúas vías de transdución de sinais principais nas que interveñen receptores acoplados á proteína G son as vías de sinalización do cAMP e a do fosfatidilinositol. Ambas as dúas activan a unión do ligando á proteína G. A proteína G é trimérica e as súas subunidades denomínanse α, β e γ. En resposta á activación do receptor, a subunidade α libera o guanosín difosfato unido (GDP), que é desprazado polo guanosín trifosfato (GTP), activando así a subunidade α, a cal despois se disocia da β e γ. A subunidade α activada afecta a proteínas de sinalización ou proteínas funcionais diana do interior da célula directamente.
Enfermidades relacionadas con receptor de membrana
Se os receptores de membrana están desnaturalizados ou hai deficiencia deles, a transdución de sinais queda impedida e iso causa doenzas. Por tanto, algunhas doenzas son causdas por desordes no funcionamento dos receptores de membrana. Isto débese á deficiencia ou degradación do receptor por cambios nos xenes que o codifican e regulan. Por exemplo, o receptor de membrana TM4SF5 inflúe na migración de células hepáticas e hepatoma. Ademais, o receptor de NMDA do córtex cerebral inflúe na fluidez da membrana, e está alterado na enfermidade de Alzheimer. Cando a célula está infectada por un virus sen envoltura, o virus únese primeiro a receptores de membrana específicos e despois pasa completo ou pasa algún compoñente subviral ao lado citoplasmático da membrana plasmática. No caso do poliovirus, sábese que in vitro interacciona con receptores, o que causa rearranxos conformacionais que liberan unha proteína do virión chamada VP4. O N-terminal do VP4 é miristilado e así faise hidrófobo. Propúxose que os cambios conformacionais inducidos pola unión ao receptor teñen como resultado a unión de ácido mirístico á VP4 e a formación dunha canle para o ARN.
Deseño de drogas baseado na estrutura
Por medio da cristalografía de raios X e a espectroscopia de RMN, a información sobre as estruturas tridimensionais de moléculas dianas aumentou enormemente, así como a información estrutural sobre os ligandos. Isto levou a un rápido desenvolvemento do deseño de fármacos baseado na na estrutura. Algúns destes novos fármacos son dianas de receptores de membrana. As estratexias actuais para o deseño de fármacos baseado na estrutura poden dividirse en dúas clases. A primeira depende da determinación de ligandos para un determinado receptor. Isto realízase xeralmente por medio de buscas en bases de datos, simulacións biofísicas, e construción de bibliotecas químicas. En cada caso, examínanse un gran número de moléculas ligando potenciais para encontrar aquelas que se axusten co peto de unión do receptor. Esta estratexia denomínase xeralmente deseño de fármacos bseado en ligando. A vantaxe clave de buscar en bases de datos é que aforra tempo e potencia para obter novos compostos efectivos. Outra aproximación do deseño de fármacos baseado na estrutura é o mapado combinatorio de ligandos, que se denomina deseño de fármacos baseado en receptor. Neste caso, as moléculas de ligandos son feitas por enxeñaría coas restricións dun peto de unión ensamblando pequenas partes paso a paso. Estas partes poden ser átomos ou moléculas. A vantaxe clave agora é que poden descubrirse novas estruturas.
Motor Wankel
miniatura|200px|dereita| Motor Wankel. O motor Wankel é un tipo de motor de explosión, inventado por Felix Wankel, que utiliza rotores en forma de triángulo en vez dos pistóns dos motores convencionais.
Historia
miniatura|dereita|250px|Compoñentes característicos dun Motor Wankel. miniatura|dereita|450px|Esquema dun Motor Wankel en funcionamento. "A idea dos pistóns rotativos revolucionou o mundo", afirmaba en 1955 a publicidade da firma alemá NSU, unha das que adquiriran a patente do motor rotativo idealizado e realizado por Felix Wankel. "Neste tipo de motor, os pistóns e as bielas non funcionan violentamente como nos motores convencionais. Non existe neste motor, tamén, a árbore de manivela. Por esta razón, o novo motor funciona con tanta suavidade sendo, ao mesmo tempo, moi robusto". Era a primeira vez que o motor de explosión convencional tiña un rival aparentemente capaz de quebrar a súa hexemonía.
Mais as cousas non serían tan simples como pensaban algúns. Tras a primeira euforia, veu a resaca e a maioría das marcas interesadas no motor rotativo acabaran por recuar e abandonar o seu desenvolvemento. O concepto esencial era e é simple na súa formulación, mais difícil na súa aplicación. Trátase dun motor compacto que precisa de moitas menos pezas que un convencional, mais a súa fabricación resulta ser máis cara e non cumpre tan facilmente coas normas, cada vez máis esixentes, sobre o consumo e a polución.
A pesar das súas indiscutíbeis calidades de eficacia mecánica, baixo nivel de vibracións e ruído e utilización de pouco espazo para o motor, o motor aínda non conseguiu destronar o de pistóns (Ciclo de Otto) de movemento alternativo, con longos anos de uso e un notábel grao de perfeccionamento técnico e, consecuentemente, económico.
dereita|miniatura|360px| Os tempos do ciclo de Wankel: a admisión (en azul), a compresión (en verde), a explosión (en vermello) e a exhaustión (en amarelo). O vértice A axuda a acompañar a revolución do rotor triangular.
Funcionamento
Ese motor consiste esencialmente nunha cámara cuxo formato interno se aproxima da forma dun oito. Dentro dela, un rotor máis ou menos triangular - o pistón do motor - xira excentricamente con relación ao eixe principal, que equivale á cambota dos motores a pistóns. As formas destes dous elementos son tales que mentres os cantos do pistón están sempre equidistantes das paredes da cámara - e moi próximos a elas, formando un feche - eles sucesivamente aumentan e diminúen o espazo entre os lados convexos do triángulo - o rotor - e as paredes da cámara.
Así, se unha mestura for inxectada nunha das cámaras, cando está aumentando de tamaño, será comprimida na redución subsecuente de volume, mentres o rotor, ou pistón, xira. Deste xeito, o ciclo clásico de catro tempos - admisión, compresión, explosión e exhaustión - é producido e, alén diso, as tres faces do rotor están en tres fases distintas do ciclo, ao mesmo tempo.
Vantaxes
As vantaxes do motor Wankel sobre os motores a pistón convencional son moitas. En primeiro lugar, non existen vibracións debido ao feito de que só hai un movemento rotativo, iso significa aínda menor desgaste e vida máis longa. O motor Wankel non ten nada de complicado, polo contrario, ten poucos compoñentes e é ben menor. Alén diso el xera máis potencia e máis torque que un motor "convencional" da mesma cilindrada. Iso porque cada lado do seu rotor encóntrase nunha fase do ciclo, xerando máis explosións ao redor do eixe cambota do que un motor a pistón.
A Mazda actualmente conta cunha nova xeración de motores rotativos, chamada Wankel Renesis pola marca, que presentan un consumo moi semellante a coches concorrentes. Debido ao seu principio de funcionamento, en que non existen mudanzas bruscas de compoñentes (alteración no sentido de movemento dos pistóns), as vibracións producidas polo motor son ben menores, así como o nivel de ruído. Outro aspecto importante, fica por conta do torque, que é facilitado de forma máis homoxénea e constante. Como se non bastase, son moito máis compactos e leves, posibilitando cofres de motor tamén menores, centro de gravidade do coche máis baixo, frontes menores e con mellor aerodinámica (coches con motor dianteiro).
Desvantaxes
Entre as súas desvantaxes inclúense unha curva de potencia non moi elástica e os problemas en manter un feche ideal entre os cantos do rotor e as paredes da cámara de combustión debido á dilatación térmica, o que causa algunhas dificultades debido ao rigor das especificacións do proxecto e ás tolerancias mínimas na produción.
miniatura|200px|dereita|Quasiturbine. Alén diso o motor Wankel quece moito máis que o motor a pistóns, debido ás altas rotacións, traballando sempre no "límite", por así dicir. Outra desvantaxe é a alta taxa de emisión de gases contaminantes.
En 1996 foi patentado o motor Quasiturbine, unha evolución do motor Wankel. Foi desenvolvido por un equipo formado pola familia canadense Saint-Hilaire, dirixida polo físico Dr. Gilles Saint-Hilaire. No Quasiturbine, varias das desvantaxes do motor Wankel foron eliminadas.
Tour Down Under
miniatura|right|300px|Pelotón do Tour Down Under 2004. O Tour Down Under (actualmete por razóns de patrocinio Santos Tour Down Under) é unha carreira ciclista por etapas que se disputa en Adelaida e nos seus arredores dende o ano 1999. Sempre comeza o terceiro martes de xaneiro e remata o domingo desa mesma semana. O nome tómao do sobrenome de Australia: Down Under.
Historia
O Tour Down Under creouse en 1999 na categoría 2.4. Ao ano seguinte a proba ascendeu á categoría 2.3. Dende a creación dos Circuítos Continentais UCI no ano 2005, a carreira integrouse no UCI Oceanía Tour coa categoría 2.HC (máxima categoría neses circuítos). No 2008 o Tour Down Under entrou no UCI ProTour (agora UCI WorldTour) sendo a primeira proba non europea en formar parte do circuíto. Xunto coa Cadel Evans Ocean Race, que se disputa tamén en Australia so unha semana depóis, son as únicas probas desta categoría en Oceanía.
Vestur-Skaftafellssýsla
Vestur-Skaftafellssýsla é un dos vinte e tres condados de Islandia. Está situado no sur de Islandia.
Xeografía
Este condado está localizado na zona sur de illa, na rexión de Suðurland, formada por este condado e os de Rangárvallasýsla e Árnessýsla. Limita cos condados de Rangárvallasýsla ao oeste e Austur-Skaftafellssýsla ao leste. Neste condado atópase o punto máis meridional da illa de Islandia, Kötlutangi.
Tour Down Under
Historia
O corredor con máis vitorias na proba masculina é o australiano Simon Gerrants con catro edicións, e na feminina a súa compatriota Amanda Spratt con tres.
Vestur-Skaftafellssýsla
Demografía
O condado de Vestur-Skaftafellssýsla ten unha superficie total de 5.663 quilómetros cadrados para unha poboación total de 961 habitantes (2009), polo que a súa densidade de poboación é de tan só 0,16 habitantes por quilómetro cadrado, sendo unha das densidades máis baixas do país.
Tour Down Under
Percorrido
A proba sempre comeza e remata na cidade de Adelaida con etapas fundamentalmente chás ás que co paso dos anos se lles foron introducindo dificultades. Dende o ano 2002 incluíuse unha etapa algo montañosa con chegada en Willunga, ao comezo cun paso e máis tarde con dous pasos por un porto puntuábel, cuxo final estaba a uns 20 km da meta e que dende 2012 se converteu en final en alto. A partir do 2009 incluíuse outra etapa rompepernas cun circuíto arredor de Stirling que normalmente produce cortes no pelotón principal. Ademais, dende a edición 2012 engadiuse outra etapa dalgunha dificultade montañosa, isto reduciu as posibilidades de que os sprinters conseguiran a vitoria final.
Vestur-Skaftafellssýsla
Municipios
Vestur-Skaftafellssýsla comprende só 2 municipios, formados pola unión de varios (entre paréntese o nome dos municipios que os constitúen):
Castillo Moncada
O Castillo Moncada foi un barco español afundido nas Illas Farallóns o 11 de marzo de 1945.
Descrición do barco
O barco con matrícula de Cádiz, tiña casco de aceiro e ferro de 77,72 metros de eslora, 11,67 de manga e 5,18 de puntal.
Sinistro
No momento do seu naufraxio contaba cunha tripulación de 32 homes. Saíra de Avilés rumbo Barcelona e transportaba carbón e ferro. O 11 de marzo de 1945, debido á néboa, vense obrigados a alterar o rumbo. Porén, ás dez e cuarto da noite embican contra o illote A Baixa das Illas Farallóns de San Cibrao. Tras o frustado intento de remolque do vapor Cabo Toriñana, o Castillo Moncada consegue saír da varada dando máquina atrás, aínda que coa arrancada embica contra outro farallón. Nese momento abriu unha vía de auga e afundiu.
Toda a súa tripulación puido ser rescatada e o 13 de abril dese mesmo ano o barco foi reflotado. O Castillo Moncada volveu navegar até que en 1951 foi dado de baixa por mor dos danos sufridos neste naufraxio.
Earth (grupo musical estadounidense)
Earth é unha banda estadounidense de drone metal procedente de Olympia, Washington. Formouse en 1989 e está liderada polo guitarrista Dylan Carlson. A música de Earth é case toda instrumental, e pode dividirse en dúas etapas distintas. Os seus primeiros traballos caracterízanse por distorsións, zunidos, minimalismo e estruturas longas e repetitivas das cancións. Nos seus traballos posteriores reducen a distorsión mentres incorporan elementos de country, jazz rock e folk. Earth é recoñecida como unha das pioneiras do drone metal, sendo o seu álbum Earth 2 considerado un fito do xénero.
Oia
Oia é un concello da provincia de Pontevedra, pertencente á comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, no ano 2016 tiña 3.002 habitantes. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é.
A capital municipal sitúase no lugar do Arrabal.
Xeografía
Toda a franxa occidental do concello dá ao mar. O relevo está marcado polos contrafortes en dirección N-S da Serra da Groba, que chegan até os 600 metros de altitude e dos que parten vales estreitos que descenden até a ribeira, constituída por unha rasa litoral extensa. Aquí é onde se localizan os núcleos de poboación (Oia, Viladesuso, Mougás) e as escasas terras de cultivo. Noutro val paralelo á costa, entre os montes de Lousado e Corrubelo, sitúanse Loureza e Burgueira, parroquias nas que se cultiva aproveitando os socalcos. Ao sur atópase o val do Rosal.
Os cursos de auga son moi curtos, como o Carballás e o Tamuxe. As alturas máximas atópanse nos montes de Lousado (Alto da Gabiñeira, 610 m) e no monte Pedrada (518 m). Nos montes atópanse piñeiros e eucaliptos e monte baixo de toxos e uces. A temperatura media anual é de 15 °C.
Historia
Da Idade de Bronce atopáronse machados e hai gravados rupestres nos montes que miran para a costa. Porén, en abril de 2010 o sitio do Sobreiro, tamén chamado de Boaventura, na parroquia de Burgueira, foi esnaquizado por máquinas que acondicionaban o terreo para unha plantación de kiwis.
Hai abondosos restos castrexos, entre os que destaca o sitio arqueolóxico de Bouza Fariña, en Mougás. Nel atopouse un altar de sacrificios (actualmente no Museo de Pontevedra) con epigrafía latina. En Viladesuso houbo unha vila romana na que se atopou unha ara (actualmente no Museo Diocesano de Tui).
Mais a historia de Oia xira en volta do mosteiro cisterciense de Santa María de Oia. Fundouno Afonso VII en 1132, como bieto, sendo o seu primeiro abade Pedro de Incio. En 1185 aceptou a reforma do Císter, someténdose á abadía de San Bernardo de Claraval; en 1547 incorporouse á congregación cisterciense de Castela.
O mosteiro foi desamortizado e vendido a particulares en 1835. A igrexa destinouse a igrexa parroquial baixo a advocación de Santa María a Real de Oia e desmembrándose da igrexa matriz, San Mamede de Pedornes.
Toponimia
O topónimo Oia está documentado dende época medieval, ligado ao mosteiro de Santa María. O documento máis antigo cita esta localidade no pergameo solto datado en 1137
A etimoloxía segundo o toponimista Edelmiro Bascuas faría referencia á auga (hidrotopónimo), e viría de formas paleoeuropeas *ugwia ou *udia, derivadas á súa vez dunha raíz *wegw‑ co significado de ‘húmido’. Polo tanto, estariamos ante un topónimo prerromano que faría referencia a ‘lugares húmidos” ou “con abundancia de auga’.
Patrimonio arqueolóxico
Os lugares máis relevantes por parroquia de norte a sur son :
Símbolos
O escudo de Oia é en realidade o selo do mosteiro. O concello pediu un deseño alternativo, pendente de aceptación.
Economía
A poboación apenas aumentou en número desde comezos do século XX. A economía é de carácter agrario, pero non moi produtiva: explotación dos montes en mancomún, vacas (80% rubia galega), ovellas e cabalos, que se crían en liberdade e se concentran cada ano na rapa das bestas. A costa non se dá para as actividades pesqueiras, polo que estas son ocasionais e artesanais. Nos últimos anos aumentou o turismo debido á súa posición entre o Val Miñor e o Baixo Miño.
Lugares de Oia
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Oia vexa: Lugares de Oia.
Ferida
Ferida é toda lesión da pel con perda da continuidade, producida, normalmente, por unha causa externa e acompañada de sangue. Por extensión, aplícase tamén a un traumatismo semellante nalgún órgano ou tecido interno (feridas internas). Poden estar causadas por numerosas causas, como obxectos cortantes, punzantes, esmagamentos, rozamento continuado etc.
Tipos
Hai dous tipos de feridas:
Triplete hexadecimal
A paleta de cores RGB consta, basicamente, de tres cores primarias aditivas: <font color="#FF0000">Vermello -<font color="#00FF00">Verde -<font color="#0000FF">Azul. Estas cores primarias aditivas, en HTML, están representadas por tres pares hexadecimais do tipo 0xHH-HH-HH segundo o formato seguinte:
#RRGGBB
Os valores que pode adoptar cada un dos tres pares hexadecimais van do 0x00 (0 decimal) ao 0xFF (255 decimal). Canto maior sexa o valor do par, tanto maior será tamén a intensidade (matiz, brillo ou claridade) da cor correspondente a ese par (e viceversa). Isto implica que o extremo inferior da escala cromática parte dunha intensidade de cor mínima (nulo = par 0x00), pasa por unha intensidade de cor media (mediano = par 0x80 [128 decimal]) ata chegar a unha intensidade de cor máxima (saturado = par 0xFF). O grao de máis alta pureza (absoluto) dunha cor primaria aditiva estará determinada pola presenza total da mesma (saturación = 0xFF) xunto coa ausencia total (nulidade = 0x00) das outras dúas cores primarias aditivas.
Técnica do Sudán III
A técnica do Sudán III é un método utilizado fundamentalmente para demostrar triglicéridos, aínda que tamén serve para tinguir outros lípidos.
Pertence ó grupo de colorantes indiferentes, que son aqueles que non teñen afinidade por estruturas ácidas ou básicas. Son insolubles na auga e tinguen aquelas substancias que teñen un poder de disolución superior ó do líquido empregado para prepara-la solución colorante.
Fundamento
Os colorantes para graxas son máis solubles nas propias graxas que no medio no que van disoltos. Así, ó bañar a graxa coa solución do colorante este tende a disolverse na graxa que se vai cargando do colorante. Por regra xeral estes colorantes sempre van en solución alcohólica ou ben nunha mestura de alcohol/acetona ou alcohol/auga.
Tecido control e diana
O tecido diana para esta técnica é o tecido adiposo e os lípidos en xeral. O fixador ideal é o formol 10%, e o grosor óptimo de corte é de 4 a 6 micrómetros.
Procedemento
Os reactivos empregados son o Sudán III, escarlata e hematoxilina. Primeiro cómpre desparafinar e hidratar para posteriormente lavar en auga destilada. Seguidamente engádese o Sudan III máis 40 gotas de vermello escarlata e déixase de 1 a 24 horas, tralas que se volve a lavar con auga corrente. Engádese hematoxilina (para o contraste) e déixase durante 5-10 minutos para posteriormente lavar en auga corrente e tras outros 5 minutos proceder a montar. Os resultados aparecerán en vermello.
Men in Black
Men in Black é un filme estadounidense dirixido por Barry Sonnenfeld que foi estreado en 1997.
Sinopse
Durante moitos anos os extraterrestres viviron na Terra, mesturados cos humanos, sen que ninguén se decatase. Os Homes de Negro son uns axentes, pertencentes a unha asociación altamente secreta do goberno, encargados de controlar ós alieníxenas. Agora dous destes axentes, un veterano e outro acabado de incorporar, descobren a un terrorista galáctico que pretende acabar coa humanidade.
Soviet
Un soviet (en совет) é un consello ou asemblea. Os primeiros soviets apareceron a raíz da Revolución Rusa de 1905 e orixinalmente o termo facía referencia ás asembleas de obreiros, soldados e campesiños que foron fundamentais para o triunfo da Revolución de Outubro de 1917, así como a base para a formación da República Socialista Federativa Soviética de Rusia primeiro e da Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas en 1922. A Constitución soviética de 1918, cos bolxeviques xa no poder, organizou a administración política do Estado nun sistema inversamente xerárquico e democrático (é dicir, de abaixo arriba) de consellos de obreiros, campesiños e soldados.
A estrutura xerárquica do Estado, que ía de abaixo cara arriba e de arriba cara abaixo -un dos principios do centralismo democrático leninista- estaba conformada por sucesivos consellos ata chegar á máxima autoridade, o Soviet Supremo. Nun nivel medio entre os gobernos locais e o poder federal, cada República Socialista Soviética tiña o seu propio Soviet Supremo. Aínda que, coa institucionalización do país cara a 1924, e a paulatina burocratización do Estado obreiro, os soviets comezaron a perder unha gran parte do seu poder real e capacidade de decisión a nivel local ou de base, converténdose á súa vez, en niveis superiores, en órganos de goberno ao estilo dos parlamentos doutros estados. Así, a Unión Soviética, pronto adquiriu un sistema político de tipo parlamentario, no que o xefe de Estado ou Presidente do Presídium do Soviet Supremo, era elixido polo poder lexislativo (este último). O poder executivo exercíao o Consello de Ministros, cuxo nome orixinal en ruso era Soviet de Comisarios do Pobo.
Mike Spence
Michael Henderson "Mike" Spence, nado en Croydon (Surrey) o 30 de decembro de 1936 e finado en Indianápolis (Indiana) o 7 de maio de 1968, foi un piloto de automobilismo inglés. Participou en 37 Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula Un, debutando o 8 de setembro de 1963. Logrou un podio e un total de 27 puntos de campionato. Tamén participou en numerosas carreiras fora do campionato de Fórmula Un, así como tamén nas carreiras de autos deportivos.
Traxectoria
Comezou a súa carreira no automobilismo mediante a participación no negocio de garaxes da súa familia en Maidenhead, Berkshire. Despois das primeiras carreiras en 1958, pilotando un Turner e un automóbil deportivo AC Ace do seu pai, Spence pasouse ás carreiras de rodas abertas da Fórmula Júnior en 1959. O éxito inmediato no ao volante do seu Emeryson deulle a Spence a oportunidade de pilotar un coche de fórmula 1 en dúas carreiras fóra de Campionato en, o Solitude Grand Prix preto de Stuttgart e o Lewis-Evans Trophy en Brands Hatch. Retirouse pronteo da carreira de Solitude cunha falla na caixa de velocidades, pero terminou segundo por detrás do BRM de Tony Marsh no Lewis-Evans Trophy. Estes resultados provocaron movementos cara ao equipo privado Ian Walker Racing FJ en 1962, pilotando un Lotus 22, e logo un Lotus oficial na Fórmula Júnior en 1963.
A pesar dos decepcionantes resultados cun gran equipo na súa primeira tempada na Fórmula Júnior, o cuarto lugar no Gran Premio de Gran Bretaña, a carreira de apoio ao FJ foi o seu mellor resultado, cara ao final de, Spence foi chamada para o equipo Lotus de Fórmula 1, para tomar o asento do lesionado Trevor Taylor no Gran Premio de Italia de 1963. Pilotando o Lotus 25, Spence logrou o noveno posto e clasificouse na décimo segunda posición durante a carreira malia que quedou sen presión de aceite do automóbil preto do final, mentres o seu compañeiro de equipo Jim Clark logrou a vitoria e con iso o Campionato de Pilotos.
Fórmula Un
Lotus contratou a Peter Arundell como compañeiro de equipo de Clark para, Spence pasou a maior parte da tempada pilotando en carreiras de Fórmula 2. Con todo, pouco antes do Gran Premio do Reino Unido de 1964, Arundell sufriu un grave accidente nunha carreira de F2 en Reims-Gueux, e Spence foi chamado para substituílo no equipo de F1 polo resto da tempada. Pilotando tanto o Lotus 25 como o Lotus 33, Spence logrou puntos en dúas carreiras do Campionato do Mundo, sexto en Italia e cuarto na carreira final de tempada en México. Isto deulle catro puntos, o que o situou 12º no Campionato de Pilotos.
Permaneceu en Lotus en 1965, Spence terminou na cuarta posición na primeira carreira da tempada, o Gran Premio de Suráfrica de 1965, logo gañou a prestixiosa Carreira de Campións en 1965 en Brands Hatch e terminou terceiro no BRDC Trophy International Trophy de 1965 en Silverstone. Pero ao longo do resto do Campionato, mentres Clark gañou o seu segundo título de pilotos con facilidade, Spence só puido lograr dous puntos máis, quedando cuarto novamente no Gran Premio do Reino Unido de 1965 e terceiro na última carreira da tempada en México, detrás do dúo estadounidense de Richie Ginther e Dan Gurney, no que acabaría sendo o seu único podio nunha carreira do Campionato. Con dez puntos, foi oitavo no Campionato de Pilotos.
A Lomba, Martín, Bóveda
A Lomba é un lugar da parroquia de Martín no concello lugués de Bóveda, na comarca da Terra de Lemos. Segundo o IGE, en 2012 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Mike Spence
Fórmula Un
A tempada comezou coa vitoria noutra carreira fora do campionato, en Suráfrica. Con todo, o xefe de Lotus, Colin Chapman recuperou ao recuperado Arundell, deixando a Spence fóra da unidade. Antes de que o Campionato comezase en maio no Gran Premio de Mónaco de 1966, Spence asinou co equipo privado de Reg Parnell Racing, pero o Lotus 25 impulsado por un motor BRM era vello e pouco fiable e terminou só dúas veces, no Gran Premio dos Países Baixos de 1966 e no Gran Premio de Italia de 1966, aínda que foi o quinto en ambas ocasións. Os catro puntos así gañados colocárono décimo oitavo no Campionato de Pilotos.
Andaina nos automóbiles deportivos
miniatura|right | Spence pilotando o Chaparral 2F en Nürburgring en 1967. En 1967, Jim Hall contratou a Spence como parte do seu equipo de coches deportivos Chaparral. Un dos enxeñeiros máis innovadores da década de 1960 no automobilismo, Hall foi pioneiro en moitos avances na tecnoloxía de carreiras. Para 1967 o gran avance foi a adición de ás aerodinámicas na parte traseira dos seus coches, xerando unha carga adicional para mellorar os niveis de agarre e, polo tanto, as velocidades nas curvas. Pilotando o Chaparral 2F co seu compañeiro habitual Phil Hill, Spence causou unha grande impresión na escena do deporte. A volta rápida nas carreiras das 12 Horas de Sebring e nos 1000km de Spa foron só o preludio dunha gran vitoria na carreira BOAC 500 de 1967 en Brands Hatch. Spence e Hill remataron unha media volta por diante da parella Jackie Stewart / Chris Amon no Ferrari 330P, que estaban tres voltas por diante de todos os demais.
Para 1968, Spence trasladouse ao equipo Ford respaldado polo equipo Alan Mann Racing. Converteuse nunha das poucas persoas en pilotar o desventurado Ford P68 en competición, aínda que un fallo na montaxe do motor na súa propia entrada, seguido por un fallo no motor no segundo coche do equipo durante a carreira, impediu que Spence chegara á bandeira a cadros.
Morte
Logo da morte de Jim Clark a principios de 1968, Colin Chapman invitou a Spence a Lotus para formar parte do seu equipo de carreiras na Indianápolis 500. Spence debíacompetir co revolucionario automóbil de gas Lotus 56 turbina de gas]. Durante a práctica no Circuíto de Indianápolis o martes 7 de maio, Spence, pilotando o Lotus 56 turbocar nº 60 (máis tarde cualificado e pilotado por Joe Leonard, realizou unha volta a 272´87 km/h, a máis rápida ata ese momento. Máis tarde pola tarde, Chapman pediulle a Spence que probase o turbocar nº 30 porque o piloto Greg Weld tiña dificultades para acelerar o coche. Spence fixo unha volta a 262´32 km/h, pero na súa segunda volta calculou mal a súa entrada en curva e colisionou fortemente co muro de formigón. A roda dianteira do Lotus rebotou cara atrás cara á carlinga e golpeou a Spence no casco. Mike Spence morreu no hospital máis tarde esa noite ás 9:45 p.m. debido a masivas lesións na cabeza. A súa velocidade de volta rápida establecida anteriormente ese día non foi superada nos seguintes cinco días de práctica.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados en carreiras fora do campionato
(clave) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en italica indican volta rápida)
Feminismo en Francia
O feminismo en Francia refire á historia do pensamento e os movementos feministas xurdidos en Francia. O feminismo en Francia pode ser dividido a grandes traxos en tres ondas: primeira onda do feminismo, o cal se preocupou en gran parte de acadar o sufraxio e dereitos cívicos para as mulleres, abranguendo dende a Revolución francesa até a Segunda República e a Terceira República, con contribucións significativas dende os movementos revolucionarios da Revolución de 1848 e a comuna de París, que culminaron na obtención do dereito a votar en 1944.
A segunda onda do feminismo abrangueu dende a década de 1940s até a de 1990, e foi unha avaliación da función das mulleres na sociedade francesa, recoñecendo o tratamento de inferioridade das mulleres na sociedade malia o seu estado político igual ó dos homes. Iniciado por teóricas como Simone de Beauvoir, a segunda onda do feminismo foi unha corrente importante dentro do movemento social que levou até os acontecementos de maio do 1968, e os obxectivos políticos incluíron a garantía de aumentado de autonomía para as mulleres, particularmente permitindo o seu acceso ó aborto e o control da natalidade.
A terceira onda do feminismo comezou arredor da década de 2000, e continúa o legado da segunda onda ó tempo que engade elementos da crítica postcolonial, achegando os dereitos das mulleres con outros discursos salientables, particularmente aqueles que atinxen ó racismo.
Sacaúntos
miniatura|dereita|240px|Ilustración representando o Sacaúntos, segundo unha intelixencia artificial. O Sacaúntos é un personaxe "asustanenos", igual có home do saco, un personaxe grande e mal vestido. Ás veces tamén se lle chama o papón, en alusión a que pode papar a alguén, especialmente os nenos.
O Sacaúntos, de ollar terrible, dedícase a sacarlle a graxa aos nenos pequenos ata deixalos nos ósos. Unha vez ten o unto marcha para o bosque onde o come para volverse forte e vigoroso coma os nenos. Segundo outros, desta forma saca cartos ao vendérllela ós vellos, para cambiar o seu sangue por outro máis novo.
A orixe do personaxe pode talvez ser medieval, polos casos de antropofaxia que se deron nas grandes fames.
Alcumouse sacaúntos a Manuel Blanco Romasanta, tamén alcumado o lobishome de Allariz, un asasino en serie que actuou entre 1833 e 1852.
Etimoloxía: do gótico saka ("preito, extraer, sacar") e do latín unctum ("aceite, ungüento, manxar").
Monografía
miniatura|Monografía. Unha monografia (do grego clásico, "un escritor" ou "escrito único") é unha disertación (en sentido lato) sobre un punto particular dunha ciencia, dunha arte, dunha localidade, sobre un mesmo asunto ou sobre asuntos relacionados. Comumente escrito só por unha persoa. É o principal tipo de texto científico. É un traballo académico que presenta o resultado de investigación pouco complexa e sobre un tema único e ben delimitado.
Consideracións xerais
Raramente a monografía é elaborada con base en pescuda orixinal ou presenta resultado de estudo experimental; normalmente é un estudo recapitulativo, de base bibliográfica. Visa xeralmente á obtención do título de bacharelato ou especialista, sendo usada aínda como traballo de conclusión dalgunha disciplina regular.
En xeral, rolda as 30 á 35 páxinas, variando pouco ese número. É o traballo final dos cursos de graduación, elaborado despois de ter cursados os respectivos créditos e feita a pescuda correspondente; é desenvolvida, nalgúns casos, baixo a asistencia dun orientador académico. Raramente ten defensa pública.
Migala
Migala foi unha banda de experimental española formada en Madrid en 1996. O grupo foi coñecido polos arranxos musicais complexos, variados e a miúdo catáticos, fortemente influenciados polo pop, o post-rock, o folk e a música tradicional española.
Aínda que Migala separouse en 2005, realizando o seu derradeiro concerto no Festival Internacional de Benicàssim, os membros da banda continúan noutros proxectos musicais: Abel Hernández con El Hijo, ao lado dos músicos Raúl Fernández, Xavi Mole e Kieran Stephen; Coque Yturriaga con Peakmood; e Kieran Stephen grava baixo o nome de Fantasy Bar. Nacho Vegas, ex-guitarrista de Manta Ray, foi un membro de Migala dende o álbum Arde ata Increíble Aventura, mentres que ao mesmo tempo publicaba discos en solitario e coa súa banda, Las Esferas Invisibles. Algúns dos membros do grupo tamén traballan no cine independente español.
Campionato Portugués de Rugby 1996-1997
A tempada 1996-1997 do Campionato Nacional foi a edición número 39 da máxima competición de clubs do rugby en Portugal.
Segunda Fase
Nesta segunda fase ningún equipo partía de cero puntos. Tódolos equipos partían coa metade dos puntos acadados na primeira fase, ós que se lle sumaron os acadados na segunda fase para ter a puntuación definitiva que determinaría a clasificación final no torneo.
Lonzas, San Cristovo das Viñas, A Coruña
miniatura|Situación de Lonzas no concello da Coruña. Lonzas é un lugar da parroquia de San Cristovo das Viñas no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. Atópase a carón do lugar de San Cristovo das Viñas.
Toponimia
O termo Lonzas procede da deturpación do fitotopónimo Louzas. O paso do u ao N|ene débese posibelmente a erros sucesivos de transcrición manual. A palabra louza, sinónima de batume, designa a materia vexetal apañada para estrar as cortes ou fertilizar a terra.
-1430
Outros
Historia ano a ano
Carebeka VIII
O Carebeka VIII foi un cargueiro holandés afundido o 23 de decembro de 1982 a unha milla do porto de San Cibrao, ao embicar nas Illas Farallóns. Construído en 1976, medía 81 metros de eslora, 14 de manga e rexistraba 3000 TRB.
Sinistro
Saíra da Coruña o 20 de decembro de 1982 rumbo San Cibrao, onde ía cargar 3000 toneladas de aluminio. Ao aproximarse a este porto, os prácticos infórmano que para entrar teñen que agardar a saída do Xove. Foron precisamente os tripulantes do Xove os primeiros en advertir o perigo, xa que vían como o Carebeka VIII manobraba directamente cara as Illas Farallóns.
Ás 4 da mañá encalla nestas illas e unha hora despois partía pola metade. Dez dos seus tripulantes puideron ser rescatados polo helicóptero do SAR. O capitán non puido ser rescatado ante a súa negativa de abandonar o barco. Tras varios días sen abandonar a súa posición, desapareceu o seu corpo. As causas deste estraño sinistro non foron nunca esclarecidas, xa que o capitán do Carebeka VIII coñecía ben a zona.
Escíncidos
miniatura|dereita|250px|[[Chalcides striatus, o esgonzo común galego.]] Os escíncidos (Scincidae), tamén chamados esgonzos, son unha familia de lagartos da infraorde Scincomorpha dos que hai descritas máis de 1.500 especies, polo que son unha das familias máis diversas de lagartos. En Galicia só viven dúas especies de escíncidos, que son o esgonzo común e o esgonzo ibérico.
Descrición
Os escíncidos teñen xeralmente o aspecto típico dos lagartos, aínda que a maioría das especies non teñen un pescozo pronunciado e as súas patas son relativamente pequenas, e nalgúns casos bastante pequenas (como ocorre coas especies galegas), ou pode que lles falten as patas dianteiras e mesmo hai varios xéneros (por exemplo Typhlosaurus) que non teñen patas en absoluto. Tamén é frecuente que teñan o número de dedos reducido; por exemplo o esgonzo común galego só ten tres dedos. Nas especies con patas moi reducidas a súa forma de moverse lembra á das serpes. Como regra xeral, canto máis longos son os dedos máis arbórea é a especie. Pode usarse unha proporción biolóxica para determinar o nicho ecolóxico dunha determinada especie, que está baseada na lonxitude da man anterior na articulación dos ósos ulna/radio-carpal ata o dedo máis longo dividida pola lonxitude fociño-cloaca.
Protolingua
Dita reconstrución realízase mediante a comparación de linguas ou método comparativo do devandito grupo aplicando os métodos da lingüística histórica. Normalmente o proceso de reconstrución empeza reconstruíndo o nivel fonético-fonolóxico da lingua nai. Isto faise en tres etapas:
Escíncidos
Descrición
Moitas especies de escíncidos teñen rabos longos que van diminuíndo de diámetro cara ao extremo, dos que se poden desfacer se os perseguen os depredadores, e que xeralmente poden rexenerar, aínda que imperfectamente. As especies con rabos gordechos non teñen esas capacidades rexenerativas.
Protolingua
Naturalmente, este proceder non pode facer esquecer a existencia de leis fonéticas que relacionan sons ou segmentos moi distintos entre si, como os famosos casos (Meillet) existentes entre o armenio e as restantes linguas indoeuropeas. É máis, este tipo de correspondencias inexplicábeis por mera casualidade son as preferidas polos comparatistas para o seu labor neste apartado, ao igual que en morfoloxía son moi relevantes as irregularidades compartidas.
A reconstrución do nivel morfosintáctico e outros é bastante máis complexo e non é sinxelo sistematizalo nun conxunto de pasos.
Escíncidos
Descrición
Algunhas especies son bastante pequenas; Scincella lateralis mide só de 7,5 a 14,5 cm, e máis da metade da lonxitude corresponde ao rabo. A maioría dos escíncidos, son de tamaño medio, con lonxitudes do fociño á cloaca duns 12 cm, aínda que tamén hai algúns máis grandes; o maior dos escíncidos existentes é Corucia zebrata, que vive nas illas Salomón e chega aos 35 cm do fociño á cloaca.
Protolingua
É importante entender que habitualmente a reconstrución aplícase a unha lingua que deixou de falarse hai tempo, e xeralmente é descoñecida na súa maioría, é dicir, non existen inscricións ou referencias escritas. Dito proceso de reconstrución pretende conxecturar cal foi o camiño seguido na evolución da lingua, e percorrelo en sentido inverso. Historicamente a primeira protolingua reconstruída foi o protoindoeuropeo ou indoeuropeo, lingua nai que daría lugar ás linguas romances, xermánicas, gregas, eslavas e indoiranias. Isto realizouse a finais do século XIX, e entón o método comparativo adquiriu un carácter plenamente científico (indución + dedución), desde entón fixéronse decenas de reconstrucións doutras protolinguas. Con todo, a reconstrución interna pode e debe ás veces aplicarse ao resultado da comparación (i.e., á protolingua de primeiro grao) ou a diferentes etapas da prehistoria das linguas particulares, non só para descubrir novos procesos ou formas senón para establecer cronoloxías relativas entre estes.
Escíncidos
Descrición
Os escíncidos do xénero Prasinohaema teñen a particularidade de ter sangue de cor verde, porque acumulan nela biliverdina.
Historia
Os fósiles mostran que os escíncidos en conxunto son un grupo bastante vello de lagartos. Lagartos parecidos aos modernos escíncidos (do grupo principal de lagartos, os Scincomorpha) apareceron segundo o rexistro fósil hai uns 140 millóns de anos, durante o inicio do Cretáceo, dos cales se conservan principalmente mandíbulas con características que lembran as dos escíncidos. Pero estes espécimes poderían non ser escíncidos propiamente ditos, e algúns autores indicaron que poderían ser máis ben doutros grupos, como do grupo dos lagartos armadillo ou cordílidos. Máis tarde, aparecen definitivamente fósiles claramente de escíncidos no Mioceno.
A palabra Scincidae ten que ver coa raíz do grego antigo skinkos, que era o nome que se lle daba a varios lagartos da rexión grega.
Dieta
Son xeralmente carnívoros e basicamente insectívoros. As súas presas típicas son moscas, grilos, saltóns, escaravellos, e eirugas. Varias especies comen tamén miñocas, cempés, caracois, lesmas, isópodos, e mesmo outros lagartos e roedores. Algunhas especies, principalmente as utilizadas como mascotas, teñen dietas máis variadas e poden manterse cunha dieta cun 60% de alimentos vexetais e un 40% de alimentos animais (insectos e roedores).
Comportamento
Un trazo que teñen case todas as especies de escíncidos é escavar e meterse baixo terra. A maioría pasan a maior parte do tempo baixo terra, onde están máis a salvo dos depredadores, e ás veces mesmo escavan túneles de certa lonxitude para o seu fácil desprazamento. Tamén utilizan a súa lingua para cheirar o aire e rastrexar as presas. Cando encontran unha presa, acurrálana nun recuncho ou bótanse sobre ela para mordela e despois trágana enteira.
Hábitat
A familia ten unha distribución cosmopolita; e as especies viven en diversos hábitats por todo o mundo, excepto en ecosistemas boreais ou polares. Varias especies viven en ecosistemas que van desde desertos e montañas a praderías.