cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Partido de El Bierzo
Ideoloxía
O PB, dentro da cal consideran realidade sociocultural do Bierzo, defende a lingua galega así como as variedades dialectais leonesas que perviven na sociedade berciana como parte do patrimonio cultural do Bierzo. Tamén defenden o dereito a estudar as devanditas linguas nos centros públicos, de xeito optativo, sempre que así o soliciten os alumnos.
Historia
Ao longo do actual sistema democrático, xunto ao PB coexistiron outros grupos de carácter bercianista como Independentes del Bierzo (1978-1982), Agrupación Veciñal Independente (1979-1982), Izquierda Berciana (1989-1992), Partido Provincialista do Bierzo (1994-1995), Partido Regionalista de El Bierzo (dende 2002) ou Unidad Bercianista (dende 2007), os cales, non obtiveron nunca, mellores resultados electorais có PB. O PB é o decano dos partidos rexionalistas, en activo, de Castela e León.
O PB foi dirixido durante anos por Tarsicio Carballo. O congreso de refundación do partido celebrado en 2000 saldouse coa saída de Carballo da dirección, e a súa posterior expulsión, tras desavinzas coa nova dirección (chegou a ser condenado, en primeira instancia, en febreiro de 2009, por aldraxes ao Secretario Xeral do PB, Iván Alonso) o que o levou a fundar o seu propio partido, o Partido Regionalista de El Bierzo. Iván Alonso, Secretario Xeral do PB, é un histórico da formación tras máis de dez anos de Presidente das Xuventudes do PB.
En decembro de 2009, foi elixido presidente Daniel Santos Arévalo tras ser o tesoureiro do PB. É o primeiro presidente do PB non nacido no Bierzo, pero "berciano de adopción e de corazón", segundo as súas propias palabras. O Presidente de Honra PB é Luis Linares, un dos fundadores históricos do Partido de el Bierzo, e ata decembro de 2009 Presidente do PB. Actualmente o PB loita para que o bercianismo sexa a terceira vía política no Bierzo e a súa presenza institucional sexa forte.
Nas eleccións autónomicas do ano 2007 uniuse á coalición de partidos rexionalistas castelán-leoneses Alternativa por Castilla y León (ACAL) o cal non logrou os resultados electorais esperados.
En 2008, o partido presentou unha candidatura conxunta con Unidad Bercianista e algúns independentes baixo a coalición  para as eleccións xerais.
O partido uniuse á coalición bercianista Coalición por El Bierzo para participar nas eleccións municipais de maio de 2015 e tras a conversión de CB en partido político deixou de actuar de forma autónoma.
Acción cultural
O Partido de El Bierzo mantén cada ano, dende 1985, a edición do "Botillo de Oro", galardón outorgado ás diferentes persoeiros e institucións que fixeron un labor relevante no desenvolvemento e recoñecemento do Bierzo. Galardoados co Botillo de Oro foron o Consello do Bierzo, a asociación local de doadores de sangue, a comunidade de inmigrantes no Bierzo ou persoeiros do mundo da cultura como o pintor José Sánchez Carralero ou o poeta Juan Carlos Mestre, e mesmo do mundo do deporte como a S.D.Ponferradina. Tamén organiza actos tradicionais como o magosto.
Kodaira
Kodaira (小平市, こだいらし, Kodaira-shi) é un concello da prefectura de Toquio no Xapón. Está situada no centro-sur da rexión de Kantō e no centro da prefectura, na área de Tama, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 20,46 km² e a poboación de 186.939 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 9.140 h/km².
O concello de Kodaira limita cos concellos de Tachikawa, de Kokubunji, de Koganei, de Nishitōkyō, de Higashikurume, de Higashimurayama e de Higashiyamato.
Muronovo, Laíño, Dodro
Muronovo é un lugar da parroquia de Laíño no concello coruñés de Dodro, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 27 habitantes (12 homes e 15 mulleres).
Método D'Hondt
miniatura|Retrato de [[Victor D'Hondt|Victor d'Hondt, creador do método homónimo.]] O método D'Hondt é un método electoral creado polo matemático e avogado belga Victor D'Hondt, empregado, xeralmente, para repartir os escanos dun parlamento ou congreso, de modo proporcional ós votos acadados polas candidaturas. Aínda que sobre todo é coñecido no ámbito da política, este sistema pode servir para calquera tipo de distribución proporcional.
Entre outros países, úsase na Arxentina, Austria, Bélxica, Bulgaria, Chile, Colombia, Croacia, Ecuador, Eslovenia, España, Finlandia, Guatemala, Irlanda, Israel, Xapón, Países Baixos, Paraguai, Polonia, Portugal, República Checa, Suíza, Turquía, República Dominicana e Venezuela.
Repartición
Logo de escrutar todos os votos, calcúlanse unha serie de divisores para cada lista. A fórmula para os divisores é V/N, onde V é o número total de votos recibidos pola lista, e N son números enteiros que van desde 1 ata o número de escanos da circunscrición obxecto de escrutinio. Unha vez realizadas as divisións dos votos de cada candidatura entre cada un dos divisores desde 1 ata n, a asignación de escanos faise ordenando os cocientes das divisións de maior a menor e asignando a cada un un escano ata que estes se esgoten.
A orde na que se reparten os escanos ós individuos de cada lista é irrelevante: pode ser unha decisión interna do partido (nun sistema de listas pechadas) ou pode que os votantes teñan algunha influencia (nun sistema de listas abertas).
Ás veces inclúese ademais un limiar de porcentaxe de votos por debaixo do cal o partido queda excluído.
É un sistema que tende a beneficiar os partidos maioritarios, sendo o resultado normalmente inxusto desde un punto de vista puramente lóxico. No exemplo que presentamos de seguido, o partido A saca unha cantidade meirande en votos que o B, así e todo, os dous teñen os mesmos representantes. O partido B ten menos do dobre de votos que o partido C, e no entanto obtén tripla representación.
Exemplo
Supoñemos unhas eleccións ás que se presentan cinco partidos, entre os que deben repartirse sete escanos.
Antes de comezar a asignación de escanos é necesario debuxar unha táboa de 7 filas (número de escanos) por 5 columnas (número de partidos). Na primeira fila escribimos os votos totais recibidos por cada partido (divisor 1). É preferible ordenar os partidos por número de votos, pois así simplificaranse as seguintes fases do algoritmo.
Primeira iteración
Segunda iteración
Terceira iteración
Cuarta iteración
Quinta iteración
Sexta iteración
Séptima iteración
Na seguinte táboa amósase o mesmo procedemento, pero no lugar de calcular os cocientes conforme se van asignando os escanos, calcúlanse todos en primeiro lugar.
Condado de Korçë
miniatura|'Qark'' de Korçë O Condado de Korçë (en lingua albanesa Qarku i Korçës) é un condado da Albania. A súa capital é a cidade de Korçë. Cunha área de 3.711 km2 tiña unha poboación estimada de 257.576 habitantes no 2010.
Neve granulada
miniatura|200px|Neve granulada A neve granulada ou gránulos de neve é unha precipitación de gránulos de xeo de diámetro comprendido entre os 2 e os 5 milímetros. Son máis compactos cá neve normal, podendo ser brancos ou opacos.
Prodúcense cando as capas medias da troposfera están moi frías pero con pouco contido en vapor de auga
Liga ASOBAL 1997/98
A Liga ASOBAL 1997-98 foi a 47ª edición da liga española de balonmán, a 8ª edición coa denominación ASOBAL. A competición contou con 14 equipos que se enfrontaron entre si a dúas voltas nun total de 26 xornadas. O campión final tralo play-off polo título foi o FC Barcelona, que alzou o seu 9º título na competición.
Formato
O campionato dividiuse en dúas fases:
Paizal, Laíño, Dodro
Paizal é un lugar da parroquia de Laíño no concello coruñés de Dodro, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 20 habitantes (11 homes e 9 mulleres).
Replonges
Replonges é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Fila (empresa)
Fila é unha compañía italiana de roupa deportiva fundada en Biella (Piemonte, Italia) no 1911. Dende 2007, a sede está en Seúl e é unha filial de Fila Korea.
Historia
Fila fundouse en Biella (Piamonte, Italia) da man de Giansevero Fila no 1911. Orixinalmente fabricaba roupa para os habitantes dos Alpes italianos e actualmente fabrica roupa deportiva masculina, feminina, para nenos e para atletas.
O produto estrela da compañía era orixinalmente roupa interior, antes de adicarse á roupa deportiva nos anos 1970, que comezou servindo de auspiciador para o tenista sueco Björn Borg.
A compañía italiana que controlaba a empresa, Holding di Partecipazioni, vendeuna ao hedge fund estadounidense Cerberus Capital Management no 2003, despois de que a compañía se comprometese a unha campaña de patrocinio importante en atletismo, cando a situación financeira era difícil. Cerberus era propietaria de Fila a través do holding Sports Brands International, que era propietaria e operadora de tódolos negocios de Fila en todo o mundo, agás Fila Korea, que sempre foi unha compañía independente que operaba coa marca baixo licenza.
Y, Somme
Y é unha aldea francesa da rexión de Picardía, no departamento de Somme. En 1999 tiña 89 habitantes. Atópase a 72 msnm e o alcalde é Charles Charpentier. É un dos lugares co topónimo máis curto de Europa. Está irmandada con Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch, o lugar co topónimo máis longo de Europa. O seu xentilicio en francés é Ypsilonien(ne)s.
Fila (empresa)
Historia
En xaneiro de 2007, a marca global de Fila foi adquirida por Fila Korea, filial que sempre foi independente, por 400 millóns de dólares, o que a fai a primeira compañía de deportes de Corea.
Fila comprou ao fabricante de equipamento de golf estadounidense Acushnet no 2011, incluíndo a marca Titleist.
Equipos actualmente patrocinados
borda|clase=noviewer|20x20px Inglaterra
Pexegueiro, Laíño, Dodro
Pexegueiro é un lugar da parroquia de Laíño no concello coruñés de Dodro, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 57 habitantes (30 homes e 27 mulleres).
Vanesa Peñalver
No verán do ano 1997 conseguiu a medalla de ouro en salto de lonxitude no Campionato de España de Atletismo ao aire libre.
Marcas persoais
Salto de lonxitude
Triplo salto
Santo Eusebio da Peroxa, Coles
Santo Eusebio da Peroxa é unha parroquia do concello de Coles na comarca de Ourense. No ano 2007 tiña 568 habitantes (284 homes e 284 mulleres) distribuídos en 19 entidades de poboación, o que supón un aumento de 32 habitantes en relación ao ano 2000.
Carmoega, Agolada
San Pedro de Carmoega é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Agolada. Segundo o IGE en 2013 tiña 66 habitantes (37 homes e 29 mulleres) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 137 habitantes.
Historia
Foi unha antiga xurisdición monoparroquial na que exercía o señorío a obra pía do Santi Spiritus de Melide.
Tachikawa
Tachikawa (立川市, たちかわし, Tachikawa-shi) é un concello da prefectura de Toquio no Xapón. Está situada no centro-sur da rexión de Kantō e no centro da prefectura, na área de Tama, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 24,38 km² e a poboación de 177.739 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 7.290 h/km².
O concello de Tachikawa limita cos concellos de Fussa, de Akishima, de Hino, de Kunitachi, de Kokubunji, de Kodaira, de Higashiyamato e de Musashimurayama.
Occator (cráter)
Occator é un cráter de impacto situado en Ceres que contén a chamada "Mancha 5", a mancha máis brillante de tódolos puntos brillantes observados pola sonda espacial Dawn. Era coñecida como "Rexión A" nas imaxes terrestres tomadas polo Observatorio W. M. Keck en Mauna Kea.
O cráter recibiu o seu nome en referencia a Occator, deus da grade e axudante de Ceres. O nome foi aprobado oficialmente pola UAI o 3 de xullo do 2015.
O 9 de decembro de 2015, varios científicos informaron que as manchas brillantes sobre Ceres, incluíndo as do cráter Occator, podían estar relacionadas cun tipo de sal, en particular cunha forma de salmoira que contería hexahidrato de sulfato de magnesio (MgSO4.6H2O); tamén se achou que as manchas están asociadas a arxilas ricas en amoníaco. Máis recentemente, o 29 de xuño de 2016, varios científicos informaron que o punto brillante estaría composto principalmente de carbonato de sodio, o que implica que a actividade hidrotermal sería a probable causa da creación dos puntos brillantes.
A mancha no centro do cráter chámase Cerealia Facula, e o grupo de manchas ao leste chámanse Vinalia Faculae.
Panorámicas
miniatura|center|600px| "Mancha 5" e Occator - en primeiro plano (cores realzadas; LAMO; febreiro do 2016) miniatura|center|600px| Centro de Occator - plano aberto (cores realzadas; LAMO; febreiro do 2016) miniatura|center|600px| A mancha brillante é moi probable que estea composta por [[carbonato de sodio (NASA; Xuño do 2016). ]]
Bandeira de San Vicente e as Granadinas
A bandeira de San Vicente e as Granadinas foi adoptada o 21 de outubro de 1985. É unha bandeira composta por tres franxas verticais de cor azul (a máis próxima ó mastro), amarela (a central) e verde (a exterior). A franxa amarela é de dobre anchura respecto ás outras dúas e contén, na súa parte central a letra V, formada con tres rombos ou diamantes verdes, dous situados nos extremos e o terceiro no centro.
Os rombos ou diamantes verdes forman a letra V, inicial de San Vicente que dá nome ó país. A cor verde representa a vexetación exuberante de San Vicente e a permanente vitalidade da súa poboación. Esta cor tamén alude ó termo que define a San Vincente e as Granadinas como "as xemas das Antillas". A cor azul simboliza o ceo e o mar que rodea as illas. O amarelo representa a cordialidade, o espírito alegre dos seus habitantes e as douradas praias das Granadinas.
A bandeira de San Vicente e as Granadinas tamén é coñecida polo nome de “as xemas”.
Condado de Kukës
miniatura|'Qark'' de Kukës
O Condado de Kukës (en lingua albanesa Qarku i Kukësit) é un condado da Albania. A súa capital é a cidade de Kukës. Cunha área de 2.374 km2 tiña unha poboación estimada de 79.303 habitantes no 2010.
Xesús Veiga
miniatura|Xesús Veiga (dereita) con [[Camilo Nogueira Román|Camilo Nogueira (esquerda) e Carlos Aymerich (centro), na Asemblea nacional e congreso constituínte de Máis Galiza no 2012.]] Xesús Manuel Veiga Buxán, nado en Toiriz (Pantón) o 7 de xullo de 1951, é un economista e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Ciencias Económicas pola Universidade de Bilbao. É profesor da Facultade de Ciencias Económicas e Empresariais da Universidade de Santiago de Compostela. Foi dirixente do Movemento Comunista de Galicia (1973-1992) ata a súa integración en Inzar. Foi deputado polo BNG no Parlamento de Galicia (1993-2005) e portavoz do BNG na Comisión de Economía. Entre 2012 e 2014 foi presidente da Fundación Galiza Sempre.
Boi Morto
Boi Morto é un barrio brasileiro da cidade de Santa Maria, Río Grande do Sur. O barrio está situado no distrito de Sede.
Maximiliano Asúnsolo Linares-Rivas
Traxectoria
Neto de Maximiliano Linares Rivas, deputado e senador, e sobriño neto de Aureliano Linares Rivas, ministro nos anos 1880 e 1890. Estudou Dereito. O 21 de abril de 1922 chegou por primeira vez á alcaldía da Coruña con tan só 26 anos, designado polo goberno de José Sánchez Guerra. No seu primeiro mandato, autorizou a construción da Casa Barrié (entre a praza de Vigo e a avenida de Linares Rivas) e inaugurou o tranvía a Sada. O seu mandato concluíu en decembro dese mesmo ano.
Boi Morto
Vilas
O barrio ten as seguintes vilas: Boi Morto, Rincão dos Bentos, Vila Boi Morto, Vila Cauduro, Vila Querência, Vila Santa Catarina.
Maximiliano Asúnsolo Linares-Rivas
Traxectoria
En febreiro de 1930 foi designado novamente alcalde da Coruña, pero tan só un ano despois os republicanos gañaron amplamente as eleccións municipais de 1931. O 15 de abril entregou o poder, ao considerar que se trataba dunha decisión popular.
Tate Modern
miniatura|dereita|Tate Modern.
Maximiliano Asúnsolo Linares-Rivas
Traxectoria
Conselleiro da Caixa de Aforros e Monte de Piedade da Coruña, era presidente da Federación de Caixas de Aforro de Galicia e vicepresidente da Confederación Nacional de Caixas de Aforros.
Tate Modern
Tate Modern é o nome polo que se coñece o Museo Nacional Británico de Arte Moderna. Atópase situado no centro de Londres e forma parte do grupo de museos Tate xunto con Tate Britain, Tate Liverpool e Tate St Ives, estes dous últimos situados fóra de Londres.
Maximiliano Asúnsolo Linares-Rivas
Vida persoal
Casou en Madrid con María del Carmen Calderón Bárcena, filla de Joaquín Calderón Ozores, en xaneiro de 1930.
Tate Modern
Atópase aloxado na antiga central de enerxía de Bankside que foi orixinalmente deseñada por Giles Gilbert Scott e construída en dúas fases entre 1947 e 1963. A central eléctrica foi pechada en 1981 e o edificio foi reconvertido en museo polos arquitectos suízos Herzog & De Meuron, quen tras resultar vencedores nun concurso internacional, deron ao edificio a súa imaxe actual.
Ucelle, Coles
No Pazo de Fontefiz de Ucelle, está o Centro de Recursos Zooxenéticos de Galicia.
Galegos, Galegos, Láncara
Galegos é un lugar da parroquia de Galegos, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2008 tiña 35 habitantes (20 homes e 15 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 49 habitantes.
Revonnas
Revonnas é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Eidián, Agolada
Santiago de Eidián é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Agolada. Segundo o IGE en 2013 tiña 112 habitantes (57 mulleres e 55 homes) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 212 habitantes.
Patrimonio
O pazo de Eidián, típica casa fidalga de finais do século XVI, foi parcialmente modificado con diversas obras defensivas na primeira Guerra Carlista. Foi a casa soar da familia López de Basadre.
André Testut
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Claude Lelouch
Claude Barruck Joseph Lelouch ([ləluʃ]), nado en París o 30 de outubro de 1937 é un director, actor, produtor e director de fotografía francés.
Traxectoria
Lelouch naceu en París, fillo de Charlotte Abeilard e Simon Lelouch. O seu pai naceu nunha familia xudía alxeriana e a súa nai converteuse ao xudaísmo. O seu pai deulle unha cámara para que tivese un novo comezo tralo fracaso no bacharelato. Comezou a súa carreira facendo reportaxes, unha das primeiras consistiu en filmar a vida diaria na Unión Soviética, coa cámara oculta baixo o abrigo durante unha viaxe persoal. Tamén filmou acontecementos deportivos.
A súa primeira longametraxe como director, Le Propre de l'homme, recibiu malas críticas. La femme spectacle (1963), que seguía prostitutas, mulleres de compras e operacións estéticas de nariz, foi censurado pola súa misoxinia. Un homme et une femme cambiou a súa sorte e recibiu o favor mesmo dos críticos de Cahiers du cinéma. Con este filme gañou a Palma de Ouro no Festival Internacional de Cine de Cannes e o Óscar ao mellor guión orixinal. Neste filme a música é do seu compositor habitual Francis Lai.
Nos últimos anos o público e a crítica estivo menos interesado nos seus filmes como director.
Movemento Comunista de Galicia
O Movemento Comunista de Galicia (MCG) foi un partido político comunista creado en Galicia durante os derradeiros anos do franquismo como sección galega do Movimiento Comunista. A diferenza doutras federacións dos partidos da esquerda española, o MCG sempre contou cunha ampla autonomía real con respecto da dirección central, actuando ás veces coma un partido independente, feito que acercou o partido ao movemento nacionalista galego.
Historia
Nas primeiras eleccións ao Parlamento galego en 1981, presentouse en coalición coa Liga Comunista Revolucionaria, recibindo 4,858 votos (0, 49%). Nas eleccións ao Parlamento galego de 1985 presentouse en solitario, recibindo só 1.327 votos, 0,11%. Nas eleccións municipais de 1987 e 1991 obtivo un concelleiro (nestas últimas, Padrón foi o único lugar onde se presentou). En 1991 uniuse a Inzar, xunto coa LCR, un grupo que algúns anos máis tarde entrou a formar parte do Bloque Nacionalista Galego.
Os seus órganos de expresión foron Galicia en Loita e Servir ó pobo.
Terceira batalla do cabo Fisterra
A batalla do cabo Fisterra de 1805, ou terceira batalla do cabo Fisterra, foi un enfrontamento naval producido o 22 de xullo de 1805 preto do cabo Fisterra no marco das guerras napoleónicas. Nesta batalla enfrontáronse a Armada Real Británica comandada polo vicealmirante Robert Calder e unha frota franco-española dirixida polo almirante francés Pierre Charles Silvestre de Villeneuve.
Contexto
A Paz de Amiens de 1802 (que puxera fin á guerra entre Gran Bretaña e a Primeira República Francesa) chegou ó seu fin cando Napoleón Bonaparte invadiu o Piemonte, provocando que Gran Bretaña declarase de novo a guerra con Francia o 18 de maio de 1803.
Napoleón quería invadir e conquistar Inglaterra para rematar co bloqueo naval británico. En 1805 había un exército de 150.000 homes destinado á invasión que agardaba acampado na cidade de Boulogne-sur-Mer. Se este exército cruzaba a canle da Mancha, había moitas posibilidades de vitoria fronte a unha forza inglesa mal adestrada e pouco equipada. O plan era que a frota francesa fuxira dos bloqueos navais británicos sobre o porto bretón de Brest e o porto provenzal de Toulon, para despois dirixirse cara as Indias Occidentais. Alí o obxectivo sería atacar intereses británicos das colonias para atraer ós navios ingleses, e a continuación partir dende Martinica cara a Irlanda, promover a rebelión nesa illa, e despois atacar pola retagarda ás defensas costeiras da Canle, facendo posible que os exércitos franceses entrasen de xeito sinxelo en Gran Bretaña. 200px|miniatura|dereita|Sir Robert Calder. 150px|miniatura|dereita|Pierre Charles Silvestre de Villeneuve. Villeneuve partiu de Toulon o 29 de marzo de 1805 con 11 navíos de liña, 6 fragatas e 2 bergantíns, evitando o 8 de abril ó almirante Horatio Nelson, que bloqueaba o estreito de Xibraltar. En Cádiz uníronselle outros 6 navíos de liña españois, e a frota conxunta navegou cara ao mar Caribe, chegando a Martinica o 12 de maio. En tanto, Nelson permaneceu no mar Mediterráneo atrapado polos ventos do oeste, e non puido cruzalo estreito de Xibraltar até o 7 de maio, chegando ó Caribe o 4 de xuño, concretamente á illa Antiga.
Villeneuve agardaba en Martinica a que chegase a frota de Ganteaume, que tiña que chegar dende o porto de Brest, pero esta quedara bloqueada polos ingleses, e non apareceu. O 7 de xuño Villeneuve soubo da chegada de Nelson a Antiga, e 4 días despois partiu cara a Europa. A frota franco-española chegou o 9 de xullo ó cabo Fisterra, atopando ventos de nordés que fixeron imposible a súa entrada no mar Cantábrico até o 22 de xullo.
A batalla
O vicealmirante Sir Robert Calder, que mantiña bloqueados o portos de Ferrol e Rochefort, recibiu o 19 de xullo a noticia da presenza de Villeneuve en Fisterra, e a orde de partir cara aló para interceptalo. As dúas frotas atopáronse pola mañá do día 22 de xullo de 1805.
Calder tiña baixo as súas ordes 15 navíos de liña, 2 fragatas e 2 buques menores. Pola súa banda, Villeneuve contaba con 20 navíos de liña, 7 fragatas e 2 bergantíns. A acción bélica comezou sobre as 5 da tarde con pouca visibilidade, e tivo que ser interrompida sobre as 8 e media para seguir ó día seguinte. Á primeira hora do 23 de xullo, entre as dúas frotas había unha separación de 27 quilómetros. Calder consideraba que os franceses eran mais fortes, e tiña medo de que se reforzasen cos navíos desbloqueados dos portos de Ferrol e Rochefort, de xeito que decidiu non seguilo combate e coller rumbo cara ao norte. O 24 de xullo o vento cambiou e puxo ós franco-españois en disposición de atacar dende barlovento con superioridade, pero Villeneuve decidiu non facelo, e virar cara ao sur.
O 1 de agosto Villeneuve chegou á Coruña, e recibiu ordes de Napoleón de dirixirse ós portos de Brest e Boulogne-sur-Mer. Crendo algúns informes falsos sobre a superioridade da frota inglesa no golfo de Biscaia, Villeneuve virou cara a Cádiz chegando aló o 21 de agosto.
Consecuencias
A batalla considérase unha derrota das forzas combinadas, na que 15 navíos ingleses se enfrontaran con 20 navíos franco-españois capturando 2 deles. Polo bando británico morreron 39 homes e 159 foron feridos, mentres que polo bando combinado houbo 476 baixas entre mortos e feridos. Villeneuve fracasou na súa misión de desembarcar en Irlanda, mentres que o exército de Napoleón agardaba en Boulogne-sur-Mer inutilmente.
Non obstante Calder foi xulgado en consello de guerra por fuxir do combate nos días 23 e 24 de xullo, e nunca volveu a servir na frota británica.
Napoleón tivo que abandonar a súa idea de invadir Gran Bretaña, e o exército invasor pasou a colaborar na fronte austríaca e rusa. Villeneuve e a súa frota combinada agardaron en Cádiz durante dous meses ata que partiron cara a unha nova batalla, a batalla de Trafalgar, producida o 21 de outubro de 1805, na que foron derrotados pola frota mediterránea de Horatio Nelson.
UNICEF
O Fondo das Nacións Unidas para a Infancia, máis coñecido como UNICEF foi creado pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas o 11 de decembro de 1946 co nome de Fondo Internacional de Emerxencia das Nacións Unidas para a Infancia, tiña como misión atender as necesidades dos nenos e nenas na China e Europa tras a Segunda Guerra Mundial e cando a ONU decidiu en 1953 que tivera tempo indefinido mudou o seu nome para o actual. A súa sede central está en Nova York e colabora cos países en desenvolvemento para procurar o benestar infantil. En 1965 foille concedido o Premio Nobel da Paz
Primeiro foi coñecido como UNICEF, acrónimo de United Nations International Children's Emergency Fund (en galego, Fondo Internacional de Urxencia das Nacións Unidas para a Infancia). En 1953, UNICEF convértese en organismo permanente dentro do sistema de Nacións Unidas, encargado de axudar os nenos e protexer os seus dereitos. O seu nome foi reducido a fondo das Nacións Unidas para a Infancia (United Nations Children's Fund), pero mantívose o acrónimo UNICEF polo que é coñecido ata agora.
Prioridades
miniatura|100px| Nena de [[Biafra]] A UNICEF axuda principalmente en zonas de extrema pobreza, en África e outras latitudes do mundo. Está enfocada principalmente en 5 prioridades:
As áreas de acción da UNICEF inclúen desenvolvemento da nenez temperá, desenvolvemento na adolescencia, e participación nos patróns de vida baseándose na educación.
Críticas
UNICEF foi obxecto de críticas pola súa promoción do aborto. A Igrexa católica achegaba ata o ano 1996 unha suma simbólica destinada a promover o apoio entre os católicos, esta colaboración foi interrompida debido ao constante apoio de UNICEF a campañas promotoras do aborto e en especial debido unha distribución de substancias abortivas en Ruanda e na República Democrática do Congo nese ano.
Educación
miniatura|200px|Nenos. Emprende intervencións avaladas para mellorar a vida de todas as persoas, incluíndo a nenos. A educación dos mozos e mulleres redunda en importantes beneficios para as presentes e futuras xeracións.
O obxectivo da UNICEF na educación, é levar a escola a máis nenas, asegurándose da súa permanencia e que dispoñan dos equipamentos básicos adecuados necesarios para a súa vida posterior.
Os esforzos son constantes no sentido de asegurar a cada nena e neno do mundo o dereito que teñen á educación. A estratexia de aceleración na matriculación das nenas efectuouse en polo menos 25 países durante o período 2002-2007
Inmunización
A inmunización é materia directa na cal intervén a UNICEF, dentro da cal incluíu melloras na saúde dos nenos e nenas do mundo, polo menos durante os últimos 20 anos.
A pesar disto, todos os anos morren máis de 2 millóns de meniños e meniñas por enfermidades que puideron terse prevido pola aplicación oportuna de vacinas económicas. Tamén UNICEF axuda a educación profesional gratis.
Patrocinios
En 2006, UNICEF pactou co Futbol Club Barcelona o patrocinio da súa camiseta. Outros equipos que asinaron contrato son Real Betis Balompié, Chelsea F.C., Boca Juniors, Milán, Tigres de México, o Alianza Lima do Perú e o Algeciras Balonmano.
Lei de vagos e maleantes
miniatura|dereita|200px|[[Manuel Azaña aprobou en 1933 a Lei]] A Lei de vagos e maleantes foi unha lei do código penal español de 4 de agosto de 1933, referente ao tratamento de vagabundos, nómades, proxenetas e calquera outro elemento considerado antisocial e que posteriormente foi modificada para reprimir tamén os homosexuais. Tamén coñecida popularmente como a Gandula, a lei foi aprobada por consenso de todos os grupos políticos da Segunda República para o control de esmoleiros, rufiáns sen oficio coñecido e proxenetas.
Por ser unha lei que non sancionaba delitos senón que tentaba evitar a comisión futura dos mesmos non incluía penas, senón medidas de afastamento, control e retención dos individuos suntuosamente perigosos ata que se determinase que se acabou o seu perigo. Quedando así establecida podía ser utilizada arbitrariamente para a represión das persoas sen recursos.
Modificacións
En 1970 foi substituída e derrogada pola Lei sobre perigo e rehabilitación social, de termos moi parecidos, pero que incluía penas de até cinco anos de internamento en cárceres ou manicomios para os homosexuais e demais individuos considerados perigosos sociais para que se rehabilitasen».
Bandeira de Santa Lucía
A bandeira de Santa Lucía foi deseñada por Dunstan St. Omer e adoptada o 1 de marzo de 1967. A cor azul representa fidelidade, o ceo tropical e as augas do Mar Caribe. O dourado representa a prosperidade e o sol do Caribe. O negro e o branco representan a mestura de razas que lle deron identidade á illa. Os triángulos isósceles representan as montañas Pitons, emblema da illa.
Reyrieux
Reyrieux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Reboiras, Laíño, Dodro
Reboiras é un lugar da parroquia de Laíño no concello coruñés de Dodro, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 65 habitantes (30 homes e 35 mulleres).
FIBA EuroCup Challenge
A FIBA EuroCup Challenge, chamada inicialmente Copa de Campións da FIBA, Copa de Europa da FIBA (ou Copa da FIBA Europa) como complemento da daquela Liga Europea da FIBA (ou Liga da FIBA Europa), foi a segunda competición en importancia organizada pola FIBA Europa. Foi a cuarta competición de clubs en importancia do continente.
Ademais do trofeo en si, o premio extra para os seus finalistas era o dereito a participar na seguinte edición da FIBA EuroCup.
Sistema de competición
A competición organizábase do seguinte xeito: Durante as dúas primeiras edicións da competición, os equipos agrupábanse en conferencias segundo criterios xeográficos e o título decidíase nunha Final Four paneuropea que organizaba un dos clubs clasificados.
Condado de Lezhë
miniatura|'Qark'' de Lezhë O Condado de Lezhë (en lingua albanesa Qarku i Lezhë) é un condado da Albania. A súa capital é a cidade de Lezhë. Cunha área de 1.619 km2 tiña unha poboación estimada de 158.829 habitantes no 2010.
Casa de Welf
A Casa de Welf, ou antiga Casa de Baviera (coñecida como os Welfos ou Güelfos) é unha dinastía europea á que pertenceron varios monarcas alemáns e británicos desde o século XI até o século XX.
No Sacro Imperio
A casa de Welf é a rama máis antiga da casa de Este, unha dinastía cuxos membros máis antigos coñecidos viviron na Lombardía no século IX. O primeiro membro destacado desta rama foi Güelfo IV, que herdou as propiedades da antiga casa de Welf cando seu tío materno Güelfo, duque de Carintia, morreu en 1055. En 1070, Güelfo IV converteuse en duque de Baviera.
Güelfo V contraeu matrimonio coa condesa Matilde de Toscana, que morreu sen fillos, deixando ao seu viúvo todos os seus dominios, entre eles Toscana, Ferrara, Módena e Reggio. Isto tería un importante papel na Querela das investiduras, posto que os Güelfos tomaron partido polo papa nesta ocasión, polo que os partidarios do papa pasaron a seren coñecidos en Italia como "güelfos" (ver Güelfos e xibelinos).
Henrique o Negro, duque de Baviera entre 1120 e 1126, foi o primeiro dos tres Henriques da dinastía Güelfa.
Seu fillo, Henrique o Orgulloso, duque de Baviera e tamén de Saxonia, rivalizou con Conrado III de Alemaña, dos Hohenstaufen, para obter o trono do Sacro Imperio Romano Xermánico. Non logrou ser elixido. Porén, xa que era apoiado por moitos dos príncipes electores, Conrado III desposuíuno dos seus ducados.
Vigo de Galegos, Galegos, Láncara
Vigo de Galegos é un lugar da parroquia de Galegos, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2008 tiña 47 habitantes (26 homes e 21 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 54 habitantes.
Casa de Welf
No Sacro Imperio
Henrique o León recuperou os dous ducados de seu pai: Saxonia en 1142 e Baviera en 1156. En 1158 casou con Matilde (1156–1189), filla de Henrique II de Inglaterra e de Leonor de Aquitania, e irmá de Ricardo Corazón de León.
Desposuído dos seus ducados polo emperador Frederico I Barbarroxa tras a batalla de Legnano, en 1176, e reclamados os seus territorios por outros príncipes do Imperio, en 1180 exiliouse na corte do seu sogro Henrique II en Normandía. Regresou a Alemaña tres anos despois como duque dunha parte de Saxonia, o Ducado de Brunswick-Luneburgo. Morreu alí en 1195. Seu fillo, Otón de Brunswick, foi elixido Rei de romanos e coroado como emperador do Sacro Imperio co nome de Otón IV.
Os Welf de Brunswick-Luneburgo continuaron gobernando os seus territorios até a caída das monarquías xermánicas en 1918.
En Alemaña e no Reino Unido da Gran Bretaña
170px|miniatura|[[Vitoria do Reino Unido|Vitoria I, última representante dos Welf no trono británico.]] En 1692, o xefe dunha das ramas menores da familia, os Calenberg, Ernesto I Augusto de Brunswick-Luneburgo, foi elevado ao status de elector imperial, sendo elector de Hannover.
Seu fillo, Xurxo I, chegou a ser rei do Reino Unido en 1714.
Esta dinastía gobernou no Reino Unido até a morte da raíña Vitoria en 1901. No Reino Unido os Welf foron coñecidos como casa de Hannover.
Hannover mesmo converteuse en reino en 1814, pero foi anexionado por Prusia tras a Guerra austro-prusiana de 1866, na que Hannover tomara partido por Austria.
Na actualidade
A casa de Welf continúa existindo. O seu xefe actual, chamado, como moitos dos seus antepasados, Ernesto de Hannover, é máis coñecido por ser o terceiro e actual marido de Carolina de Mónaco.
Lista de personaxes de Game of Thrones
dereita|miniatura|Logo da serie. Os personaxes da serie de televisión americana de fantasía medieval Game of Thrones están baseados nos creados por George R. R. Martin para a súa serie de novelas A Song of Ice and Fire. A serie, ambientado nun universo máxico ficticio, segue a guerra civil polo Trono de Ferro do continente de Westeros, loitada entre casas reais e nobres rivais e os seus respectivos aliados.
Personaxes principais
Os seguintes membros do elenco foron acreditados como parte do elenco principal nos créditos de inicio ou como "tamén protagonista":
1 Nas tempadas 6 e 7, Sebastian Croft interpreta a Ned Stark de neno e Robert Aramayo interprétao de adulto mozo.
2 Na tempada 5, Nell Williams interpreta a Cersei Lannister nas escenas de flashback.
4 Na tempada 1, Jaqen H'ghar aparece nunha soa escena, intepretado por un extra sen acreditar.
5 Nas tempadas 1 e 2, Tommen Baratheon é interpretado por Callum Wharry.
Esperante, Agolada
San Cibrao de Esperante é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Agolada. Segundo IGE en 2013 tiña 68 habitantes (37 homes e 31 mulleres) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 128 habitantes.
Salgueiro de follas de amendoeira
O salgueiro de follas de amendoeira Salix triandra, é unha especie botánica de salgueiro nativa da rexión eurasiática. Aparece en Galiza no treito final da bacía do río Miño.
Descrición
É unha arboriña de 4–6 m, chegando a 10 m. É ramificado dende a base, plenamente ascendente. Ten follas simples, alternas, de 2–9 cm x 0,5–2 cm; lanceoladas a oblongo lanceoladas, transovadas lanceoladas, serradas, verdosas intensas e lustrosas pola face, pálidas e glaucas polo envés. O froito é unha cápsula ovada cónica, pedicelada, verde e glabra (sen vilosidase). A súa floración é a finais da primavera.
Hábitat
Prospera entre 50 e 1.800 msnm. Non amosa preferencia por ningún solo. É de media luz. Medra mellor con humidade edáfica constante; non soportando temperaturas extremas.
Jason Ritter
Biografía
É membro dunha familia de actores.
Rial de Lagoa, Laíño, Dodro
Rial de Lagoa é un lugar da parroquia de Laíño no concello coruñés de Dodro, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 50 habitantes (22 homes e 28 mulleres).
Bandeira de Suriname
A bandeira de Suriname está composta por cinco franxas horizontais. As exteriores son de cor verde, a central é vermella e está bordeada polas brancas. A franxa vermella é de dobre anchura que as verdes e o grosor destas últimas é tamén dobre respecto a cada unha das brancas. No centro da bandeira, figura unha estrela de cinco puntas de cor amarelo.
Esta bandeira adoptouse o 25 de novembro de 1975, despois de que Suriname obtivese a súa independencia. A estrela representa a unidade de tódolos grupos étnicos do país. A franxa vermella simboliza o progreso e o amor, a verde a esperanza e a fertilidade e as brancas, a xustiza e a paz.
Valentín Lamas Carvajal
Valentín Lamas Carvajal, nado en Ourense o 1 de novembro de 1849 e finado na mesma cidade o 4 de setembro de 1906, foi un autor e xornalista galego. Foi membro da Real Academia Galega, e no ano 1972 dedicóuselle o Día das Letras Galegas. Entre outros feitos, Lamas realizou dúas iniciativas importantes en relación co xornalismo e coa literatura en lingua galega, contando ambas con moi boa acollida: fundar o primeiro semanario en lingua galega, titulado O Tio Marcos d'a Portela, e publicar o Catecismo do labrego.
Traxectoria
Lamas Carvajal era fillo do ourensán José Francisco Lamas e da luguesa María Manuela Carvajales. Ficou orfo de pai con dous anos e cunha nai de dezasete anos. Aliviou esta situación un tío seu, o irmán da súa nai, Pedro Carvajales, un pintor de certo nome naquela altura, e a quen Lamas lle dedicará o seu primeiro libro, La monja de San Payo (1871).
Estudou bacharelato na súa cidade natal e en 1870 trasladouse a Santiago de Compostela para cursar medicina na Universidade de Santiago de Compostela, estudos que non chegou a rematar por mor dunha afección ocular que co tempo o deixaría cego. A andaina universitaria compostelá de Lamas ficou moi patente na súa escrita e na súa visión de Galicia, xa que nesta cidade entrou en contacto coa intelectualidade galega. Sábese, por unha carta súa publicada en El Heraldo Gallego, que en 1871 dirixiu nesta cidade a revista La Aurora de Galicia e que aquí tamén publicou as súas primeiras obras, que presentan influencias románticas.
A partir do ano 1874 a súa vida estivo definitivamente ligada á Cidade das Burgas ao casar, o 4 de xaneiro de 1874, cunha antiga compañeira de estudos, Amalia Rosina Sánchez, natural da Guarda, con quen tivo numerosa descendencia. miniatura|esquerda|Placa en Ourense. Os seus problemas coa vista non lle impediron que fose ser o autor máis prolífico e polifacético do seu tempo. Tivo unha incesante actividade literaria e xornalística. Fundou xornais moi populares naquela altura, como El Heraldo Gallego, publicado até 1880, e o primeiro semanario escrito integramente en galego, de moito eco popular e que se publica dende 1876 até 1890, O Tio Marcos d'a Portela, onde publicou Catecismo do labrego en sete entregas no ano 1888, un dos libros que máis se venderon en galego, xa que tivo seis edicións no prazo dun ano dende a súa publicación en libro. Foi tamén director do xornal El Eco de Orense. miniatura|[[Xavier Prado Rodríguez|Xavier Prado Lameiro foi continuador da obra de Valentín L. Carvajal e esforzado gardián da súa memoria. ]] En 1887 publicou ''Gallegada. Tradiciós, costumes, tipos e contos da terriña, conxunto de 19 narracións, todas elas publicadas con anterioridade en O Tio Marcos d'a Portela''. No conxunto dos textos de Gallegada pódese ver a vontade populista e comprometida coa defensa dos labregos por parte de Lamas, así como a descrición de cadros de costumes imbuídos de acenos pintorescos, picarescos e cómicos.
En 1906 foi un dos membros fundadores da Real Academia Galega. Morreu ese mesmo ano, e foi soterrado no cemiterio de San Francisco da súa cidade natal.
Bonfim, Santa Maria
Bonfim é un barrio brasileiro da cidade de Santa Maria, Río Grande do Sur. O barrio está situado no distrito de Sede.
Vilas
O barrio ten as seguintes vilas: Bonfim.
A Armada, Lagos, Láncara
A Armada é un lugar da parroquia de Lagos, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2008 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres), o que supón un aumento con respecto ao ano 1999 cando tiña 5 habitantes.
Samoa nos Xogos Olímpicos
Samoa participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1984, e enviou atletas para competir en cada edición dos Xogos Olímpicos de Verán dende entón. A nación nunca participou nos Xogos Olímpicos de Inverno. O Comité Olímpico Nacional de Samoa foi creado en 1983 e recoñecido oficialmente polo Comité Olímpico Internacional ese mesmo ano.
Georg Leisner
A infancia e o servizo militar
O seu pai, Leonhard Leisner (1846-1905) era un comerciante descendente dunha familia asentada no distrito de Eckernförde desde o século XVII. A súa nai, Elise, nada en Thede (1834-1913), procedía dunha antiga familia de mestres artesáns de Kiel. Georg Leisner pasou a súa infancia en Kiel, onde en 1891 concluíu os estudos preuniversitarios. Recibira unha educación anti-prusiana e ingresou, aínda o mesmo ano, no exército bávaro. Os anos de 1900 e 1901 participou nas campañas que seguiron á guerra dos bóxers, na China e, de 1904 até 1905, na guerra contra os Herero no suroeste da África. Á idade de 39 anos, en 2 de setembro de 1909, casou con Amanda Vera de la Camp (1885-1972), quince anos máis nova. Georg pasou toda a primeira guerra mundial na fronte como oficial do exército, e Vera como enfermeira nun hospital militar. Concluída a guerra, en 1918, deixou o exército e comezou unha nova vida, xunto coa súa esposa. Adquiriron unha pequena facenda na aldea bávara de Höhenberg, proxecto que abandonaron, no entanto, despois dunha estadía de varios meses en Italia. Ambos desenvolveran, aparentemente, un grande interese pola arqueoloxía. Georg Leisner foi colaborador do Instituto Frobenius de Morfoloxía de Culturas (Kulturmorphologie) da Universidade de Frankfurt entre 1924 e 1928, e tomou parte na expedición de Leo Frobenius á Nubia.
Samoa nos Xogos Olímpicos
Samoa gañou a súa única medalla de xeito retroactivo nos Xogos Olímpicos de 2008 en Pequín despois de clasificarse orixinalmente no cuarto posto da proba de halterofilia feminina de +75 kg. No ano 2016, ás medallistas de prata e bronce fóronselles retiradas as súas medallas por dopaxe, polo que Samoa conseguiu a súa primeira medalla olímpica.
Georg Leisner
Formación académica
De volta na Baviera, Georg e Vera Leisner encontraron Hugo Obermaier, profesor da prehistoria na Universidade Complutense de Madrid, quen lles suxeriu estudar prehistoria. Georg matriculouse axiña na Universidade de Múnic, en 1927. No entanto, Vera aínda tiña que completar os estudos secundarios. Un ano máis tarde mudaron para a Universidade de Marburgo, onde se tiña creado a primeira cátedra alemá de arqueoloxía prehistórica (1928). En 1932, Georg leu a tese doutoral, so a dirección de Gero von Merhart, sobre os túmulos megalíticos de Galiza. Para o rexistro de material viaxaron en 1929 e 1930, durante sete meses, pola Península Ibérica, incluíndo o Algarve, onde visitaron Alcalar, e foi aí onde xurdiu a idea de compor un corpus dos túmulos megalíticos da Península Ibérica.
Os túmulos megalíticos da Península Ibérica
Sen o apoio financeiro do lado oficial, Georg e Vera Leisner viaxaron, até 1934, tres veces no Sur da Península Ibérica, para o Oriente e para o Occidente de Andalucía e Portugal, onde comezaron, no traballo de campo e nos museos, co rexistro sistemático dos túmulos megalíticos. No proceso tamén encontraron os máis importantes especialistas contemporáneos no Neolítico e na Idade do Cobre da Península Ibérica. Debido á eclosión da guerra civil española, tiveron que volver para a Alemaña, onde elaboraron o primeiro volume, "Der Süden", do corpus proxectado "Die Megalithgräber der Iberischen Halbinsel", e o publicaron en 1943. Ese ano recibiron un apartamento en Múnic, que aínda o mesmo ano foi albo das bombas da segunda guerra mundial. No proceso, arderon moitos rexistros e importante material de pescuda. Despois de varias tentativas para obter un visto de saída, finalmente obtiveron éxito en 1943, e así continuaron o seu traballo en Portugal. A perda do apartamento de Múnic impulsou-nos para ficar en Lisboa a longo prazo. Seguiu unha época marcada de dificultades financeiras, en que viviron principalmente de contratos de pescuda de compañeiros portugueses, en especial coa axuda de G. Cordeiro Ramos, o presidente na altura do Instituto de Alta Cultura, Ministerio de Educación Nacional. Temporalmente, tamén tiveron unha bolsa de estudos da empresa Siemens. Como se mostra na súa lista de referencias, no entanto, eses anos foron moi produtivos, no que á pescuda dos túmulos megalíticos di respecto. Como resultado da reinauguración do Departamento de Madrid do Instituto Arqueolóxico Alemán, despois da guerra, en 3 de marzo de 1954, as pescudas da parella Leisner foron promovidas de modo renovado, pola Sociedade Alemá de Amparo á Pescuda. George Leisner asistiu en 1956 á publicación, na recentemente creada serie de Madrider Forschungen, do primeiro dos catro volumes proxectados do corpus dos túmulos megalíticos no Occidente da Península Ibérica. O segundo volume, onde aínda traballaba, apareceu só en 1959, cerca de dous anos tras a súa morte. Faleceu en 20 de setembro de 1957, en Stuttgart.
Condado de Shkodër
miniatura|'Qark'' de Shkodër