cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carlos Alberto Alonso
Traxectoria
Despois de tres intentos entrou na Escola de Imaxe e Son da Coruña. Alí realizou diversas curtametraxes ata que participou nun concurso de guión da Xunta de Galicia para rodar en 35 mm. Adaptou un relato de Julio Cortázar co nome de Día de Suerte. Malia que non gañou, un compañeiro gañador cedeulle o premio. O proxecto rodouse baixo o título de The End (1996-2000). A curtametraxe exhibiuse no Festival de Cine Independente de Ourense, pero pasou catro anos esquecido ata que se exhibiu en salas comerciais xunto con curtas como Coruña imposible de Francisco Rañal ou Unha luz encendida de Alber Ponte. En 1996 realizou o videoclip do tema "Superheroe" que o grupo Blood Filloas compuxera para o programa Xabarín Club da TVG.
En 1998 muda a súa resindencia a Barcelona cunha bolsa da Deputación da Coruña. Alí estudou Dirección Cinematográfica e Guión no Centro de Estudios Cinematográficos de Cataluña. Dende Cataluña preparou, tamén en 35 mm, unha curtametraxe inspirada nun relato do escritor mozambiqueño Mia Couto, As Muxicas, que foi rodada en Monfero e Caaveiro, na provincia da Coruña, e coas que acadou un bo número de premios e nomeamentos en diversos festivais polo mundo adiante. Tamén dende Cataluña colaborou coa peza ¿Nunca Mais? na longametraxe colectiva Hai que botalos.
Regresou a Galiza no 2005. Entre xuño e decembro do 2006 traballou como axudante de realización na Casa de 1906, ocupándose ademais da dirección do derradeiro capítulo, Así se fixo A Casa de 1906. Ó ano seguinte seguiu no equipo da segunda edición do programa, A casa de 1907.
Comité Olímpico Etíope
O Comité Olímpico Etíope (código do COI: ETH) é o Comité Olímpico Nacional que representa a Etiopía. Foi creado en 1948 e recoñecido polo Comité Olímpico Internacional en 1954. A organización tamén é membro da Asociación de Comités Olímpicos Nacionais de África. Ten a súa sede na capital do país, Adís Abeba.
Asemblea Federal de Suíza
A Asemblea está formada por dúas cámaras de igual importancia:
Os dous Consellos reúnense separadamente a maior parte do tempo, aínda que calquera decisión require o acordo das dúas cámaras. Para algunhas decisións, como a elección do Consello Federal, do Chanceler da Confederación, dos xuíces do Tribunal federal ou do xeneral do exército en caso de guerra ou crise grave, as dúas cámaras reúnense simultaneamente. Xeralmente as dúas cámaras reúnense catro veces ao ano.
Parque Nacional Øvre Pasvik
miniatura|dereita|250px|Localización de Øvre Pasvik (nº 36). O parque nacional de Øvre Pasvik atópase no extremo norte de Noruega, na rexión de Finnmark.
Eurrodofitinas
A das Eurrodofitinas (Eurhodophytina) é un subfilo das rodófitas (algas vermellas).
Descrición
O subfilo foi descrito en 2004 por G. W.Saunders & Hommersand, no seu traballo "Assessing red algal supraordinal diversity and taxonomy in the context of contemporary systematic data".
Etimoloxía
O nome científico Eurhodophytina está formado pola unión dos elementos eu-, Rhodophyta e‎ -ina. Literalmente, "as verdadeiras rodófitas".
Vilalba, Vilalba
Santa María de Vilalba é unha parroquia metropolitana do concello de Vilalba (Lugo). Segundo o IGE en 2022 tiña 5 985 habitantes (2 837 homes e 3 148 mulleres), o que supón un aumento con respecto ao ano 1991.
O único lugar da parroquia é a vila de Vilalba, capital do concello ao que dá nome.
Grego micénico
miniatura|250px|Mapa de [[Grecia na Idade de Bronce como se describe na Ilíada de Homero]] O micénico é a máis antiga forma coñecida da lingua grega, falada na Grecia continental e en Creta nos séculos -XVI a -XI, antes da invasión doria. Consérvase en inscricións en Lineal B, unha escrita inventada en Creta polo século -XIV. A maior parte dos exemplos desta escrita están en taboíñas de arxila atopadas en Knossos e en Pilos. A lingua recibe o nome de Micenas, o primeiro dos palacios que se escavou.
As taboíñas permaneceron moito tempo sen descifrar, propoñéndose todas as linguas concibíbeis como a que subxacía nelas, ata que Michael Ventris descifrou a escrita en 1952 e probou máis aló de toda dúbida que a lingua era unha forma antiga do grego.
A maioría dos textos das taboíñas son listas e inventarios. Non hai ningún texto narrativo e menos poético. Porén estas listas botan moita luz sobre o pobo que as escribiu e sobre o período micénico, ás vésperas da denominada Idade Escura de Grecia.
Fonoloxía e ortografía
A lingua micénica consérvase no sistema de escrita Lineal B, que consiste en aproximadamente 200 signos silábicos e logogramas. Como o Lineal B deriva do Lineal A (sistema de escrita dunha lingua non descifrada da época minoica sen relación probabelmente co grego) esta escrita non reflicte plenamente a fonética do micénico: os grupos consonánticos non se escriben completos, xa que os signos de consoantes teñen todos a estrutura consoante-vocal, e r e l non se distinguen, nin é posíbel distinguir as categorías fonolóxicas gregas de xorda/sonora (agás nas dentais d e t) e aspirada/non aspirada; l, m, n, r, s finais de sílaba non se escriben.
Así *khrusos, "ouro" aparece escrito cos signos ku-ru-so, e *gwous, "vaca" cos signos qo-u.
Corpus
O corpus micénico consiste en cerca de 6000 taboíñas, que poden verse incrementadas en futuros achados. As taboíñas clasifícanse segundo o lugar onde foron atopadas.
A inscrición micénica máis antiga coñecida, e polo tanto o testemuño máis antigo da lingua grega é o seixo de Kaftania descuberto en 1994, que data do século XVII a.C.. O seixo leva unha inscrición con oito signos silábicos, a-so-na / qo-ro-qa / qa-jo así como a imaxe do dobre machado.
Casa consistorial de Lugo
A Casa Consistorial do Concello de Lugo é un dos máximos expoñentes do barroco civil galego. Sitúase no centro da cidade de Lugo, na cabeceira da praza Maior.
Situación Previa
As primeiras orixes constadas sitúanse nun documento do século XIV do bispo don Lope, quen di que o Concello reuníase nunha casa situada na praza das Cortiñas. Porén, o primeiro documento claro en relación á súa localización data do século XVI e sitúa con claridade o lugar de celebración das sesións da autoridade civil. Sinálase que o Concello se celebraba nunha das torres da muralla chamada a Muriega. Esta construción tamén era usada para a elección do deputado do común, o de abastos e a celebración de concellos públicos.
No ano 1546 documéntase que esta construción atopábase en mal estado obrigando ao traslado de sesións a outro edificio.
Antigas Casas Consistoriais
miniatura|dereita|150px|Peite do concello En 1570 o Concello asinou un troco co bispado polo cal a autoridade civil cedía o lugar do Canedo e a cambio recibíase a titularidade das Casas de Feira Vella ou Casas Grandes. O concello pretendía levantar nese lugar a súa sede. Para conseguilo, o rei concedeulles a posibilidade de cobrar un imposto sobre o comercio de viño, aceite e carne principalmente. Encargouse a obra ao canteiro Pedro de Artiaga.
Situouse no mesmo terreo onde se acha o actual edificio, con fachada principal de cantería labrada, de estilo manierista, influencias locais e da arquitectura palaciana santiaguesa co uso de arcos sostidos por columnas. Orixinalmente constaba de cinco vans, o central e o do extremo da dereita eran portas-fiestras. Nun documento do século XVII fálase de protexer as seis fiestras do edificio do sol durante os festexos. No ano 1587 Juan de Arce Solórzano foi contratado para realizar unha serie de obras. Uns anos máis tarde, ante a ausencia dun balcón na fachada principal, construíuse unha estrutura de madeira para que a raíña Mariana de Neoburgo puidese asistir aos festexos da cidade.
A principios do século XVIII os rexedores de Lugo fixeron chegar ao real Consello de Filipe V datos sobre o estado de ruína no que estaba a sede municipal. O rei atendeu a solicitude e ordenou un estudo de gastos. Frei Gabriel das Casas encargouse de preparar un proxecto coa aprobación dos mestres de Ourense e Santiago, Francisco Castro Canseco e Fernando de Casas e Novoa.
Edificio actual
O proxecto de restauración quedou paralizado ata que en 1735, o alcalde José Montenegro das Seijas recuperou o proxecto da necesidade de construír unha nova casa consistorial. Encargouse un informe a Lucas Ferro Caaveiro e Pedro da Silva que puxo de manifesto o mal estado da fachada, que estaba apontoada e ameazaba con derrubarse.
Encargouse o proxecto de reforma tanto exterior como interior ao primeiro deles. A prioridade que se lle deu á reforma permitiu que en febreiro de 1736 se aprobasen os planos de Ferro Caaveiro, así como a demolición do edificio anterior para levantar no seu lugar o novo. Ferro Caaveiro propuxo ampliar a superficie a edificar engadindo dúas salas máis á planta, e para iso mercou unha horta que limitaba coa parte posterior e occidental do edificio anterior. A obra prolongouse ata ben avanzada a seguinte década. Aínda que na fachada aparece inscrita a data de 1738, non foi ata 1744 cando se completou.
O palacio municipal
As placas da fachada están en relación directa co barroco compostelán. A decoración da fachada é moi semellante á deseñada por Casas e Novoa na capela dos Ollos Grandes. A fachada complétase con escudos e unha cornixa moldeada con seis gárgolas sobre outros tantos pináculos. Esta composición péchase con dúas torres nas esquinas de corpo único. O peite da sección central ten unha cartela orlada que sinala a José Vaamonde, rexedor da cidade en 1738.
Ampliación e torre do reloxo
Pero a maior intervención sobre o conxunto tivo lugar cando por causa do aumento de labores administrativos necesitouse unha ampliación da sede. En 1862 aprobouse o proxecto da súa ampliación. Con este fin mercaron as casas do número 2 e 4 da plazuela da Nova, as que unidas ao instituto de segundo ensino proporcionaron o terreo necesario. Os planos de ampliación foron asinados polo arquitecto municipal Ángel Cosín e Martín que era tamén membro da Academia de San Fernando.
Esta construción consta de muro liso de cachotería encalada e perpiaño no recercado dos vans, zócolos, esquinais e a liña que divide as dúas plantas. Esta aparencia sobria sitúaa dentro dos gustos da corrente neoclásica.
Finalizadas as obras observouse a carencia dun elemento básico para un edificio que representaba ao poder civil dunha capital de provincia. Na sesión do 1 de xaneiro de 1865 reflíctese a necesidade de:
Nesta observación é perfectamente visible a rivalidade entre poder civil e eclesiástico por controlar á poboación. As dificultades económicas obrigaron a pospor o proxecto ata 1871 e encárgase o deseño ao delineante municipal Luís Vázquez. Antes de terminar a súa construción detectáronse fallas que fixeron necesaria a súa derriba. Ao mesmo tempo que se levaba a cabo á reedificación adquiriuse en Londres un reloxo. Curiosamente este reloxo estaba orixinalmente destinado á catedral de Málaga.
Parque Nacional Øvre Dividal
O parque nacional de Øvre Dividal atópase no norte de Noruega, na rexión de Troms.
Características
O hábitat predominante é a tundra e as forestas de bidueira. Outras especies vexetais salientábeis son o rododendro lapón, o ranúnculo glacial e a orella de rato (Cerastium arcticum). Presenza habitual dos grandes mamíferos coma o oso pardo, o lince común, o lobo e o alce. Tamén está presente a curuxa gabián. O parque foi creo no 1971, protexendo unha superficie de 74000 hectáreas, sendo o cumio máis importante o Njunes, con 1713 metros.
Pedro Pruna
Pedro Pruna Ocerans, nado en Barcelona en 1904 e finado en 1977, foi un pintor catalán.
Traxectoria
Estudou pintura na escola de belas artes de Barcelona, ao rematar instalouse en París onde fixo amizade con Pablo Picasso. Simpatizante da dereita monárquica francesa de Action Française tras o golpe de estado de Franco volveu a España para alistarse no exército do bando sublevado, traballou na Dirección Xeral de Propaganda con Dionisio Ridruejo.
Especialista en retratos de mulleres, durante a guerra civil e a posguerra a súa obra pictórica centrouse na espiritualidade e na exaltación patriótica. Representou a España na XXI Exposición Internacional de Venecia (1938) cos cadros A morte do soldado de Franco e O anxo do Señor.
Boistrudan
Boistrudan (Koetruzan en bretón, Boéz-Trudan en galó) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
Vista Alegre, Fene, Fene
Vista Alegre é un lugar da parroquia de Fene no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 201 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 104 homes e 97 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 193 habitantes.
Tyler Joseph
Tyler Joseph, nado en Columbus (Ohio) o 1 de decembro de 1988, é un músico, cantante, rapeiro e compositor estadounidense, coñecido por ser o vocalista principal do dúo musical Twenty One Pilots.
Traxectoria
Tyler Joseph naceu o 1 de decembro de 1988 na cidade de Columbus, Ohio. Creceu xunto con dous irmáns, Zack (tamén cantante) e Jay, e unha irmá, Madison. A súa nai, Kelly, era mestra de matemáticas no distrito escolar de Olentangy antes de pasar a ser adestradora de baloncesto na escola Olentangy Orange High School en 2013. O seu pai, Chris, tamén traballou como adestrador na escola Worthington Christian High School dende 1996 ata 2005, e é director de escola. Joseph xogou ao baloncesto desde moi temperá idade, e xogou como armador na escola da súa nai. No ano 2008, o equipo de baloncesto de Joseph quedou en segundo lugar nun torneo estatal.
Despois de ver a un compositor no club High Street, rexeitou unha bolsa de baloncesto da Universidad de Otterbein, e comenzou a tocar música despois de encontrar un vello teclado no seu armario (un agasallo de Nadal da súa nai). miniatura|Twenty One Pilots nun concerto. (Fondo, Joseph Dun)
Twenty One Pilots
Joseph formou Twenty One Pilots no ano 2009 en Columbus, Ohio, e logo uniríanselle os seus amigos de secundaria Nick Thomas e Chris Salih. O nome da banda xurdiu mentres lía All My Sons de Arthur Miller, unha obra sobre un home que debe decidir que é o mellor para a súa familia despois de causar a morte de vinte e un pilotos durante a segunda guerra mundial. Joseph explicou que o dilema moral da historia foi a inspiración para o nome da banda. O 29 de decembro de 2009, lanzaron o seu álbum debut homónimo, e realizaron unha xira por Ohio.
A mediados de 2011, Thomas e Salih abandonaron a banda debido a problemas de horarios, e a Joseph uníuselle o batería Josh (Joshua) Dun, o seu actual mellor amigo. Tyler e Josh foran presentados por Salih, quen traballaba con Dun nunha tenda de Guitar Centre, e posteriormente invitouno a un show da banda. O dúo lanzou o seu segundo álbum de estudio da banda, Regional at Best, o 8 de xullo de 2011, e asinou coa discográfica Atlantic Records, selo subsidiario Fueled by Ramen, en abril de 2012. En agosto de 2012, embarcáronse nunha pequena xira con Neon Trees e Walk the Moon.
O terceiro álbum do dúo, Vessel, foi lanzado o 8 de xaneiro de 2013, e quedou no posto número 58 no Billboard 200. O cuarto álbum, Blurryface, foi lanzado o 17 de maio de 2015, dous días antes da súa data de lanzamento prevista.
Outros proxectos
Joseph tamén levou a cabo unha carreira en solitario, e posúe un proxecto musical cun EP titulado No Phun Intended. O EP segue estando dispoñible para escoitar na súa conta de PureVolume, e foi gravado durante o último ano de secundaria de Joseph, entre 2007 e 2008, no seu soto. A canción «Save», foi renovada e lanzada como descarga de balde no sitio web oficial de Twenty One Pilots antes de que fora dada de baixa. A canción «Whisper», tamén foi lanzada a través de Internet. No 2010, Joseph apareceu na canción «Live» do rapeiro Joseph "Jocef" Langston, xunto a outros dous rapeiros, Juda e Alon. A canción foi co-escrita por Joseph e Langston.
No 2011, Joseph foi a estrela principal do documental de tres episodios "The (moderately inspiring tale of the) Longboard Rodeo Tango". De acordo co documental, Joseph foi pasante de igrexa no seu momento. No 2012, Joseph apareceu nun vídeo de sensibilización sobre o uso de Internet titulado Where are you? de Mark C. Eshleman, produtor de moitos dos vídeos musicais de Twenty One Pilots. A sala empregada no vídeo é a mesma habitación na que se filmou o videoclip de "House of Gold".
O 24 de decembro de 2013, en vésperas de Nadal, Joseph cantou "O come, O come, Emmanuel" en Christmas With the Stars en New Albany, Ohio. O vídeo foi subido a YouTube o 14 de febreiro de 2014. Tamén realizou un segmento de maxia co anfitrión da igrexa e presentador David McCreary para o espectáculo. En decembro de 2014, Joseph contribuíu como vocalista de apoio na canción "Sickly Sweet Holidays" escrita por Dallon Weekes de Panic! at the Disco. miniatura|Joseph nun [[concerto, coa súa característica máscara.]]
Houses of the Holy (álbum)
Houses of the Holy é o quinto disco da banda de rock inglesa Led Zeppelin, editado o 28 de marzo de 1973 a través do selo Atlantic Records.
Manuel Oliveira Blanco
Manuel Oliveira Blanco, nado no barrio do Sobreiro no daquela concello de Lavadores (actual Vigo), o 11 de novembro de 1911 e finado o 5 de xaneiro de 1976, foi un gaiteiro galego.
Primeiro foi compoñente do grupo Airiños de Cabral xunto o tamén gaiteiro Constante Moreda. Ao finar este en 1936, xuntaríase co seu irmán Xosé Oliveira Blanco dando lugar aos célebres gaiteiros Os Morenos de Lavadores.
Bruz
Bruz é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
Lingua bretoa
No 2008, o 3,76% dos nenos asistiron a escolas primarias bilingües. O concello asinou o Ya d'ar brezhoneg o 1 de outubro de 2011.
Carl Schmitt
Carl Schmitt, nado en Plettenberg, Prusia, Imperio Alemán o 11 de xullo de 1888 e finado na mesma cidade o 7 de abril de 1985, foi un xurista alemán.
Traxectoria
Schmitt foi un dos principais ideólogos do Movemento Revolucionario Conservador de Alemaña. Adscrito á escola do Realismo político e á teoría da orde xurídica, escribiu centrado no conflito social como obxecto de estudo da ciencia política, e máis concretamente a guerra. A súa obra atravesa os avatares políticos do seu país e de Europa no século XX. Militou no Partido Nazi, pero as ameazas das SS, que o consideraban un arribista, apartárono do primeiro plano da vida pública.
Pensamento
Schmitt distingue entre política e Estado: Toda vida en sociedade (con ou sen Estado, que é un fenómeno histórico) implica o político. Separa rigorosamente a política da economía, o dereito, do social e do moral. O criterio distintivo do político é a discriminación entre o amigo e o inimigo; esta non é unha definición, senón unha relación existencial, un signo de identificación. O inimigo político é sempre público e defínese como unha comunidade de intereses e de acción que se enfronta (polo menos virtualmente) con outro grupo da mesma natureza. Un pobo ten existencia política cando pode designar ao inimigo. miniatura|300px|Carl Schmitt nunha fotografía de grupo con compañeiros de clase (1904). O ámbito político onde se revela a lóxica que opón o amigo ao inimigo é a guerra. A política está no momento decisivo en que se designa ao inimigo. A decisión política, que é a acción da autoridade soberana, consiste nesa designación. O soberano é aquel que decide politicamente, fóra de toda norma, e dispón da vida física dos homes.
O decisionismo de Carl Schmitt é unha das teorías máis importantes do século XX. Oposto ao normativismo de Hans Kelsen, inspirou aos teóricos René Capitant e Julien Feund.
Obras
miniatura|Lápida de Carl Schmitt.
Relación con Galicia
A súa filla Anima Schmitt casou en 1957 co profesor de dereito compostelán Alfonso Otero Varela.
Ramón Taboada Salgado
Ramón Taboada de Zúñiga Salgado, nado en Ourense o 9 de outubro de 1923 e finado na mesma cidade 3 de xullo de 2016, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Francisco Javier Taboada de Zúñiga. Doutor en Dereito. Foi alcalde de Ourense (1958-1962) e procurador nas Cortes Españolas. Foi Delegado provincial do Ministerio da Vivenda en Ourense (1963-1978) e presidente da Cámara Agraria.
Recoñecementos
Encomienda da Orde de Cisneros e do Mérito Civil.
Vida persoal
Casou en Santiago de Compostela con Pilar Romero García-Reboredo o 18 de marzo de 1953, filla de Francisco Romero Molezún, e foi pai de Francisco Javier Taboada de Zúñiga Romero.
Josefina Martínez Álvarez
Josefina Martínez Álvarez, nada en San Cloyo (Oviedo) o 11 de abril 1937, é unha filóloga asturiana, membro fundadora da Academia de la Llingua Asturiana, catedrática de lingua española, e membro de número permanente do Real Institutu de Estuios Asturianos (RIDEA), e presidente da súa Comisión segunda (Historia, Xeografía, Antropoloxía, Folclore e Etnografía).
Traxectoria
Licenciada en Filoloxía Románica pola Universidade de Oviedo en 1960, doutorouse en 1967 coa tese Bable y castellano en el concejo de Oviedo, polo que recibiu o Premio José Fernández. Desde 1983 é catedrática de lingua española na Universidade de Oviedo Polas súas monografías sobre a fala de Oviedo, está considerada unha das maiores expertas no dialecto da capital asturiana. Non obstante a finais da década de 1980 deixou de realizar actividade investigadora no campo da lingua asturiana. Centrando desde entón o seu labor en estudos sobre a lingua e a literatura españolas e no seo de asociacións como a Sociedad Española de Lingüística e da Asociación Internacional de Historia de la Lengua Española. É a viúva do lingüista Emilio Alarcos Llorach, e directora da Cátedra Emilio Alarcos Llorach, e desde decembro de 2015 académica correspondente da RAE. . Tamén é membro da Xunta Asesora de Toponima do Principado de Asturias.
Endomisio
O endomisio (que significa "dentro do músculo") é unha capa de tecido conectivo areolar que no tecido muscular envolve cada un dos miocitos (fibra muscular ou célula muscular). Contén capilares e nervios. Encóntrase por riba da membrana plasmática (sarcolema) da fibra muscular. O endomisio é o elemento máis profundo e máis pequeno do tecido conectivo muscular.
O termo esqueleto cardíaco é ás veces utilizado como sinónimo de endomisio para o corazón, pero o esqueleto cardíaco refírese tamén á combinación de endomisio e perimisio.
Esta fina capa conectiva proporciona o ambiente químico correcto para o intercambio de ións calcio, sodio, e potasio. O intercambio destes ións producirá a excitación da fibra muscular.
Os anticorpos anti-endomisio (EMA) están presentes na enfermidade celíaca. Non causan síntomas directos nos músculos, pero a detección destes anticorpos é útil para o diagnóstico desa doenza.
Península do Sinaí
miniatura|dereita|Península do Sinaí, [[Golfo de Suez ao oeste e o Golfo de Aqaba ao leste, vistos desde o Space Shuttle STS-40]]
A península do Sinaí é unha península que politicamente forma parte de Exipto. Sitúase entre Israel e Exipto e marca a separación entre o continente africano ó oeste e Asia ó leste.
miniatura|250px|[[Mosteiro de Santa Catarina, aos pés do Monte Sinaí, o mosteiro máis antigo do mundo e unha das principais atraccións turísticas da península.]]
Maometto II
Maometto II (en galego, Mehmed II) é unha ópera en dous actos con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Cesare della Valle, ambientado nos anos 1470 durante a época da guerra entre os turcos e os venecianos. Della Valle baseou o libreto nunha obra anterior súa, Anna Erizo. O nome do papel titular, Maometto II, refírese ao sultán turco otomán histórico, o gran conquistador de Constantinopla Mehmed II, quen viviu entre 1432 e 1481. Foi estreada o 3 de decembro de 1820 no Teatro San Carlo de Nápoles.
Historia
A ópera compúxose cando a carreira de Rossini comezouse a limitar a unha soa ópera por ano, e apareceu case un ano despois de Bianca e Falliero, aínda que lle sucedeu inmediatamente Matilde di Shabran. Rossini comezou a compoñer a ópera en maio de 1820 para Nápoles, mais varios levantamentos políticos, que ameazaban o goberno do rei Fernando I, tiveron que estar o suficiente baixo control antes de permitir que continuara a actividade teatral e para que tivera lugar a primeira representación no Teatro San Carlo de Nápoles o 3 de decembro de 1820. Na estrea, o baixo Filippo Galli desempeñou o papel de Maometto II, Andrea Nozzari foi Paolo, Isabella Colbran súa filla Anna e Giuseppe Ciccimarra o nobre Condulmiero.
Mentres que "(a ópera) non gustou moito aos napolitanos", "foi ben recibida cando Rossini a revisou en Venecia no Gran Teatro La Fenice en decembro de 1822." En 1823 e 1824, Maometto II foi presentada en Viena e Milán e logo en Lisboa en 1826, pero logo se esqueceu debido a que "unha gran parte da súa partitura (foi adaptada) a un novo libreto en francés" e representada en París o 9 de outubro de 1826 como Le siège de Corinthe, as guerras dos anos 1820 entre os gregos e os turcos eran daquela máis tópicos que aqueles entre os turcos e os venecianos da orixinal.
Como Maometto II, a ópera desapareceu e, aínda que hoxe en día se representa raramente, reviviu polo Festival Rossini en Pésaro en 1985. A primeira representación nos Estados Unidos tivo lugar o 17 de setembro de 1988, cando foi presentada na ópera de San Francisco. Non hai referencias a ningunha produción no Reino Unido.
Esta ópera rara vez se representa na actualidade, aparecendo nas estatísticas de Operabase con só 5 representacións no período 2005-2010.
Acto 1
Bizancio acaba de caer en mans dos turcos, e as tropas de Maometto II (o Sultán Mehmed II) están sitiando aos venecianos na cidade de Negroponte (Chalkida). O xove Calbo empurra a Paolo Erisso na loita pola defensa da cidade, mentres Condulmiero quere ceder. A filla de Erisso, Anna, casará con Calbo, como é o desexo do seu pai. Ela está, porén, nunha relación en segredo cun nobre descoñecido que coñeceu en Corinto. Os musulmáns rompen as defensas e Erisso e Calbo son feitos prisioneiros. Maometto chega e é recoñecido por Anna: el é o seu amante segredo. Erisso e Anna están horrorizados por esta repentina revelación. Anna ameaza con suicidarse se Maometto non libera a Erisso e Calbo, e, promételle unha vida de luxo, el accede.
Acto 2
Maometto declara o seu amor por Anna e lle ofrece o trono, mais ela o rexeita. Maometto parte para preparar outro ataque á cidadela, mais deixa o seu selo imperial de autoridade con ela para garantir a súa seguridade durante a súa ausencia. Anna únese a Erisso e Calbo, que están na clandestinidade. Erisso inicialmente rexeita á súa filla por confraternizar co inimigo, mais ela xúralle que nunca casará con el e entrégalle o selo de Maometto a Erisso, que lle permitirá a el e a Calbo saír do seu recuncho. Erisso casa a Calbo con Anna diante da tumba de súa nai, e os dous homes parten ao combate contra Maometto. En pouco tempo, Anna se decata de que Maometto foi derrotado por Erisso e escapou, mais agora a súa vida está en perigo, xa que el prometeu vinganza. Ela enfrontase a Maometto e os seus homes e, logo de revelar que lle deu o seu selo ao seu pai e casou con Calbo, apuñálase e morre na tumba da súa nai.
Nankoku
Nankoku (南国市, なんこくし, Nankoku-shi) é un concello da prefectura de Kōchi no Xapón. Está situada ao sueste da rexión de Shikoku e no centro-leste da prefectura, na illa de Shikoku. A súa superficie é de 125,35 km² e a poboación de 49.926 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 398 h/km².
O concello de Nankoku limita cos concellos de Kōchi, de Tosa, de Motoyama, de Kami e de Kōnan.
Qaboos bin Said al Said
Qaboos bin Said al Said (en árabe: قابوس بن سعيد ال بو سعيد) nado o 18 de novembro de 1940 e finado en Mascate o 10 de xaneiro de 2020, foi o Sultán de Omán dende o 23 de xullo de 1970 ata a súa morte.
Fineo (fillo de Licaón)
miniatura|300px|Licaón transformado en lobo por Zeus (atribuído a Hendrick Goltzius, para As [[Metamorfoses de Ovidio, 1589)]]
Na mitoloxía grega, Fineo foi un dos numerosos fillos de Licaón, o rei de Arcadia.
Licaón excedeuse na súa adoración a Zeus e comezou a facer sacrificios humanos en honor ó deus. Co tempo, chegou a sacrificar a tódolos estranxeiros que accedían a Arcadia, quebrantando así o sagrado deber de hospitalidade. Cando Zeus se decatou quixo comprobalo, e foi onda a corte de Licaón disfrazado de peregrino. Licaón estaba disposto a matalo, pero observou certos sinais e prefiriu asegurarse de que non se trataba de ningún deus, así que mandou preparar a carne dunha das súas vítimas e serviulla á mesa de Zeus. Ou ben foron os fillos de Licaón, entre os que se encontraba Fineo, os que lle tenderon esa trampa dándolle a comer a Zeus un meniño dun dos seus colonos.
Zeus decatouse enseguida e, totalmente anoxado, converteuno en lobo, matou a tódolos seus fillos cos seus raios divinos, e incendiou o palacio.
Pseudo-Apolodoro, que dá os nomes dos 50 fillos de Licaón, inclúe o de Fineo. Non menciona a conversión en lobo senón que remata dicindo que Zeus fulminou a Licaón e ós seus fillos, excepto a Níctimo, o máis novo.
Nandi Glassie
Nandi Tuaine Glassie, nado o 21 de maio de 1951 en Atiu, é un político das Illas Cook.
Orixe de replicación
Unha orixe de replicación (máis coñecido coma ORI) é o lugar concreto do ADN onde se inicia a replicación. Trátase, polo tanto, dunha determinada secuencia de nucleótidos a partir da cal desenvólvese unha forquita de replicación que dará lugar ás dúas cadeas idénticas de ADN resultantes.
Nos organismos procariotas adoita atoparse unha única orixe de replicación no seu ADN, mentres que nos eucariotas atópanse normalmente múltiples orixes en cada cromosoma, o que permite unha velocidade razoable de replicación das longas cadeas de ADN destes organismos. Esta multiplicidade de orixes nunha cadea conforma as denominadas burbullas de replicación.
Yosyf Sembratovych
Yosyf Sembratovych (en Йосиф Сембратович, en Josyf Sembratowycz), nado o 8 de novembro de 1821 en Krynica (entón parte do Reino de Galicia e Lodomeria, actual Polonia) e finado o 23 de outubro de 1900 en Roma, foi metropolita de Lviv e primado da Igrexa Católica Bizantina Ucraína entre 1870 e 1882.
Traxectoria
O 7 de outubro de 1845 foi ordenado sacerdote.
O 18 de maio de 1870 foi elixido para dirixir a Igrexa Católica Bizantina Ucraína como metropolita de Lviv. Renunciou ao cargo en novembro de 1882, residindo en Roma posteriormente, onde finou o 23 de outubro de 1900.
O Souto Vello, Limodre, Fene
O Souto Vello é un lugar da parroquia de Limodre no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 10 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 4 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 8 habitantes.
Rosie O'Donnell
Roseann "Rosie" O'Donnell, nada o 21 de marzo de 1962 en Commack, estado de Nova York, é unha humorista, actriz, escritora e activista estadounidense.
Juan Gómez Tonel
Juan Gómez Tonel, coruñés ou aveciñado na Coruña no primeiro cuarto do século XVII, foi un escritor e poeta en lingua galega, lingua castelá e latín, coordinador das Exequias da Raíña Margarida.
Traxectoria
miniatura|Relación de las Exequias que hico la real Audiencia del Reyno de Galiçia a la Magestad de la Reyna D. Margarita de Austria nra Señora descriptas y puestas en stilo por [[Ioan Gomez Tonel.]] Poucos datos se coñecen sobre este personaxe. Segundo as informacións de Antonio Rey Soto e Antonio Taboada Roca que recolle Xosé María Álvarez Blázquez, foi nado na montaña coruñesa, dentro da xurisdición de Santiago de Compostela. A vida de Gómez Tonel pérdese nas néboas do litoral das Mariñas. “Chore nosa montaña do gando, -leite e novidades de espida” son a única referencia autobiográfica. Mais si se coñece, a través dos seus escritos, a súa ideoloxía antierasmista e a súa profunda cultura renacente.
A noticia da morte de Margarida de Austria-Estiria, raíña consorte de Filipe III de España, foi recibida en San Lorenzo de El Escorial o 15 de outubro de 1611. A Real Audiencia de Galicia decide honrar a soberana cuns fastuosos funerais e manda escribir a Gómez Tonel as composicións que se titularon, na edición de Santiago de 1612, Relación de las Exequias que hiço la real Audiencia del Reyno de Galiçia a la Magestad de la Reyna D. Margarita de Austria nra Señora. Colaboran nesta obra, amais do seu corifeo Pedro Vázquez de Neira, frei Antonio Brañales, frei Luís de Tapia, Alonso Pérez de Lara e Alonso Ordóñez das Seijas.
Sexa como for, o volume preparado por Gómez Tonel para a ocasión gozou de edición, levada a termo en Compostela na imprenta de Xoán Pacheco. De todos os exemplares impresos, na actualidade só se conservan tres: un custodiado no Museo Británico (adquirido en 1892), outro na Biblioteca Nacional de Madrid (procedente do mosteiro de Alcobaça) e un terceiro (lixeiramente mutilado) na Biblioteca Xeral da Universidade de Santiago de Compostela.
Jacqueline du Pré
Jacqueline Mary du Pré, OBE, nada en Oxford o 26 de xaneiro de 1945 e finada en Londres o 19 de outubro de 1987, foi unha violoncellista británica, unha das máis prestixiosas do século XX.
Cardamomo
miniatura| Elettaria cardamomum
O termo cardamomo, emprégase para nomea-las especias procedente de tres xéneros da familia Zingiberaceae: Elettaria, Amomum e Aframomum. Esta planta empregouse por vez primeira cara o ano 700, na India meridional. Importouse a Europa cara o ano 1200. O cardamomo provén das selvas tropicais da India meridional, Sri Lanka, Malaisia e Sumatra pero na actualidade cultívase tamén no Nepal, na Tailandia e na América Central, sendo Guatemala, o meirande produtor mundial.
No continente asiático, o cardamomo recóllese sobre todo nas plantacións comerciais do sur da India e Sri Lanka, nos meses de outubro e decembro. Na Latinoamérica é coñecido polo xeral co nome de granado do paraíso.
Jacqueline du Pré
Traxectoria
Nada nunha familia culta, Jacqueline du Pré era a mediana dos fillos do matrimonio. Tiña catro anos cando escoitou o cello por primeira vez, na radio. A partir dese instante o son do instrumento non a abandonou. Comezou a tomar leccións de música coa súa nai Ire du Pré. Dous anos máis tarde, empezou a recibir leccións en Londres, competindo musicalmente coa súa irmá Hilary, quen tocaba a frauta traveseira. Aos dez anos gañou un premio nun concurso internacional, e aos doce realizou ao seu primeiro concerto na BBC de Londres.
Estudou con William Pleeth na Guildhall School of Music and Drama en Londres, con Paul Tortelier en París, con Mstislav Rostropovich en Rusia e con Pau Casals en Suíza.
Durante toda a súa carreira, du Pré tocou xunto con orquestras e solistas prestixiosos. Destacouse a súa interpretación do concerto para cello de Elgar xunto á Orquestra Sinfónica de Londres baixo a dirección de John Barbirolli en 1965. Para esta interpretación empregou un Stradivarius denominado Davidov de 1712 que lle foi ofrecido pola súa madriña e admiradora Ismena Holland.
A súa amizada cos músicos Itzhak Perlman, Zubin Mehta e Pinchas Zukerman e o seu matrimonio con Daniel Barenboim inspiraron un filme de Christopher Nupen. Os cinco denominábanse a eles mesmos como a mafia musical xudía.
No Nadal de 1966, Jaqueline coñeceu o pianista arxentino Daniel Barenboim; un ano despois, en 1967, casaron. Jacqueline converteuse ao xudaísmo para casar. O seu matrimonio foi unha das relacións máis frutíferas da historia musical, comparándose coa de Clara e Robert Schumann. Isto pódese constatar nos numerosos concertos que deu con Barenboim ao piano ou na dirección orquestral.
Catro anos máis tarde, en 1971, as capacidades de interpretación de Jacqueline diminuíron irreversibelmente cando a artista comezou a perder a sensibilidade e mobilidade dos seus dedos, debendo deter abruptamente a súa carreira, afectada pola esclerose múltiple.
No transcurso dos últimos anos da vida de Jacqueline, Daniel Barenboim instalouse en París coa pianista Elena Bashkirova. A súa doenza conduciuna finalmente á morte en Londres á idade de 42 anos. Daniel Barenboim estivo ao seu lado cando morreu. Ao ano do seu pasamento, en 1988, Barenboim casou con Elena, coa que xa tivera dous fillos, David (1983) e Michael (1985).
Cardamomo
Entre os seus compoñentes activos atopamos un 4% de aceite volátil incluídos o terpineol, o cineol, o limoneno, o sabineno e o pineno, amidón e ácidos graxos. Grazas a estes ingriedentes, o cardamomo é carminativo, estimulante, antiespasmódico, sialagogo -que provoca a secreción da saliva-, orexíxeno -que produce apetito- e aromático.
Esta herba pódese empregar para tratar a dispepsia ou indixestión flatulenta e aliviar os cólicos. Ademais, estimula o apetito e provoca unha maior produción de saliva. De igual forma, engádese ós purgantes como condimento carminativo, axuda a combater a halitose e pode contrarrestrar a diarrea.
Jacqueline du Pré
Traxectoria
O seu violoncello, un Stradivarius Davidov 1712, foi adquirido por algo máis dun millón de libras pola Fundación Vuitton, que o deixou en préstamo ao violoncellista Yo-Yo Ma.
Cardamomo
Para consumilo debe prepararse unha infusión. Vérquese nunha cunca de auga fervendo sobre 1 cullerada de sementes acabadas de machacar e déixase repousar durante quince minutos. A dose é dunha cunca tres veces ao día, e para tratar a flatulencia ou a inapetencia, cómpre bebe-la media hora antes das comidas. Así mesmo, pode tomarse en forma de viño quente como reconstituínte e emprégase en po, tintura ou varias preparacións farmacolóxicas como aceites e extractos líquidos.
Adicionalmente, o cardamomo é moi empregado culinariamente, sobre todo na India, para engadir un sabor picante ás comidas a base de arroz. Pola súa parte, os árabes emprégano no café. Tamén se considera que ten efectos afrodisíacos.
Tipos de cardamomo e a súa distribución
Os tres principais xéneros da familia do xenxibre que son xeralmente designadas como cardamomo teñen a seguinte distribución xeográfica:
Emprego
O cardamomo emprégase na gastronomía da India e na asiática na elaboración de carís, arroces, sobremesas, pasteis, pans, bolos, galletas e como aroma para bebidas como o té. Nos países escandinavos emprégase en bolos e galletas xunto co cravo, o xenxibre e a canela.
Jacqueline du Pré
Libro e filme
O libro póstumo de memorias A Genius in the Family escrito polos seus irmáns Hilary e Piers du Pré serviu de argumento para a adaptación en 1998 do filme Hilary and Jackie, dirixido por Anand Tucker, que promoveu a popularidade do libro. O libro e o filme foron criticadao por facer sensacionalismo da vida privada de Jacqueline du Pré. No libro fálase dunha relación extramtrimonial co seu cuñado Christopher Finzi entre 1971 e 1972 cando foi visitar a familia de Hilary. Nunha entrevista, Finzi dixo que du Pré "o telefonou e pediulle que se pasase" para manter relacións sexuais.
Cardamomo
Emprego
Tamén se usa para prepara-lo café turco ou árabe. Á auga co café de gran acabado de moer engádense as sementes de cardamomo enteiras e déixase ferver, posteriormente engádese un pouco de auga fría para que decante o café moído e extráense as sementes de cardamomo. Isto confírelle ao café propiedades cordiais (tónico cardíaco) e carminativas (antiflatulento).
Jacqueline du Pré
Discografía
En DVD
Domingo Saavedra Sánchez
Co nome de Domingo Saavedra Sánchez podemos referirnos a:
Vilapedre, Vilalba
Xeografía
É unha parroquia montañosa que chega a acadar os 900 metros de altitude na Carba. Os montes atópanse ao norte, na marxe esquerda do río Eume, que os separa de Muras, e ao sueste, formando parte da Egua Longa. Posúe abundantes regatos.
Voo 256 de Fly Jamaica Airways
O voo 256 de Fly Jamaica Airways foi un Boeing 757, con rexistro N524AT, que o día 9 de novembro de 2018 tivo que regresar ao aeroporto Cheddi Jagan na Güiana para unha aterraxe de emerxencia, despois de 45 minutos voando cara Toronto. Durante a aterraxe o avión pasouse da pista. O incidente ocorreu ao redor das 2:53 am. Había 118 pasaxeiros e 8 tripulantes a bordo do aparello. Todos os ocupantes sobreviviron inicialmente, pero unha muller de 86 anos morreu unha semana despois do accidente polas feridas sufridas. O avión quedou seriamente danado. Antes deste evento, pasaran 17 anos dende a última vez na que o accidente dun Boeing 757 de pasaxeiros tivera vítimas mortais, dende os accidentes do voo 77 de American Airlines e do voo 93 de United Airlines.
Avión
O aparello implicado no accidente era un Boeing 757-23N, con rexistro N524AT, equipado con dous motores Rolls-Royce RB211. Fora construído no ano 1999 e voou por vez primeira con ATA Airlines e despois con outra aeroliña antes de ser mercado por Fly Jamaica en 2012.
Accidente
O avión engalou da Güiana o 9 de novembro de 2018 ás 2:10 a.m. hora local (6:10 a.m. UTC). Ás 2:21 a.m. o piloto indicou que había algúns problemas hidráulicos e solicitou regresar ao aeroporto Cheddi Jagan. Despois de pasar 43 minutos no aire o aparello realizou unha aterraxe de emerxencia ao redor das 2:53 a.m., seguido por unha evacuación inmediata do 757.
Silver Age
Silver Age é o décimo álbum en solitario do músico estadounidense Bob Mould, antigo lñider das bandas Hüsker Dü e Sugar. Foi pubblicado o 4 de setembro do 2012 a través do selo Merge Records. Para o disco Mould estivo acompañado ao baixo por Jason Narducy e na batería por Jon Wurster, de Superchunk.
Para a edición de Silver Age o trío embarcouse nunha serie de concertos onde, ademais do material do novo traballo e un feixe de cancións de Hüsker Dü, tocaron o álbum de Sugar Copper Blue completamente coas cancións na mesma orde que no disco. Copper Blue foi publicado á vez que Silver Age nunha edición polo seu 20 aniversiario.
Ernestina de Champourcín
Ernestina de Champourcín Morán de Loredo, nada en Vitoria o 10 de xullo de 1905 e finada en Madrid o 27 de marzo de 1999, foi unha das poetas española s máis importantes da Xeración do 27. Formou parte do grupo de mulleres pensadoras e artistas españolas coñecidas como "Las Sinsombrero".
Traxectoria vital e literaria
Ernestina de Champourcin Morán de Loredo, nada na rúa do Paseo de San Francisco en Vitoria na casa coñecida como "La casa de las jaquecas". Pertenceu a unha familia católica e tradicionalista, que lle ofreceu unha esmerada educación, xunto aos seus irmáns (na que se reforza o coñecemento e uso de diferentes linguas) nun ambiente familiar, culto e aristocrático.
O seu pai, Antonio Michels de Champourcin, era avogado de ideas monárquicas, de inclinación liberal-conservadora. Posuía o título de barón de Champourcin, o que testemuña que a familia paterna, proviña da Provenza francesa. Pola súa banda, Ernestina Morán de Loredo Casteláns, como se chamaba a súa nai, naceu en Montevideo, e era a única filla dun militar, asturiano de ascendencia, con quen viaxou frecuentemente a Europa.
Ao redor dos dez anos, Ernestina trasladouse, xunto co resto da familia, a Madrid. Comezou os seus estudos no Colexio do Sagrado Corazón, e compaxinou os seus estudos coa preparación por profesores particulares. Examinouse como alumna libre de bacharelato no Instituto Cardenal Cisneros. O seu desexo de estudar na Universidade viuse truncado debido en parte á oposición do seu pai, pese ao apoio da súa nai, disposta a acompañala ás clases, para cumprir coa norma existente para as mulleres menores de idade.
Pertenza ás Vangardas
Como a gran maioría de representantes da súa xeración, os primeiros testemuños da súa obra poética son poemas soltos publicados a partir de 1923 en diversas revistas da época, tales como Manantial, Cartagena Ilustrada ou La Libertad. En 1926 María de Maeztu e Concha Méndez fundaron o Lyceum Club Femenino, tratando con iso de concienciar da necesidade de unidade entre as mulleres, a fin de que se axudasen na loita por tomar partido na solución dos problemas culturais e sociais do seu tempo. Este proxecto interesou a Champourcín, que se involucrou nel, encargándose de todo o relativo á literatura.
Nese mesmo ano Ernestina publica en Madrid a súa obra En silencio e envíalle a Juan Ramón un exemplar esperando o xuízo e crítica do poeta á súa primeira obra. A pesar de non recibir ningunha contestación, o seu camiño cruzouse co do admirado poeta e a súa muller, Zenobia Camprubí, en La Granja de San Ildefonso. A partir dese casual encontro xurdiu entre ambos unha amizade que lle levou a consideralo o seu mentor, do mesmo xeito que lles sucedeu aos seus compañeiros de xeración. É así como entrou en contacto con algúns dos integrantes da Xeración do 27: Rafael Alberti, Federico García Lorca, Luís Cernuda, Jorge Guillén, Pedro Salinas ou Vicente Aleixandre. Debe tamén ao seu mentor o coñecemento da poesía inglesa clásica e moderna: John Keats, Percy Bysshe Shelley, William Blake, Yeats.
A partir de 1927, Ernestina comeza unha etapa na que publica nos xornais (en especial no Heraldo de Madrid e La Época) case exclusivamente crítica literaria. Nestes artigos publicados antes da guerra civil trata cuestións como a natureza da poesía pura e a estética da “poesía nova” que nese momento estaban a traballar os mozos do 27, grupo do que ela sentíase integrante ao compartir a mesma concepción da poesía. Segue publicando os seus libros en Madrid: Ahora (1928), La voz en el viento (1931), Cántico inútil (1936) o cal a fai ser coñecida no mundo literario da capital. Pódese apreciar unha evolución na súa obra dende un Modernismo inicial, á sombra de Juan Ramón Jiménez, a unha poesía máis persoal, marcada pola temática amorosa envolta nunha rica sensualidade. Foi seleccionada por Gerardo Diego para a súa Antología de 1934, xunto a Josefina de la Torre, sendo elas dúas as únicas mulleres.
En 1930, mentres realiza actividades no Lyceum Feminino, do mesmo xeito que outras intelectuais da República, coñece a Juan José Domenchina, poeta e secretario persoal de Manuel Azaña, con quen contraerá matrimonio o 6 de novembro de 1936.
Pouco antes do golpe de estado de 1936 Ernestina publicou a que sería a súa única novela, La casa de enfrente. Á parte desta obra só escribiu fragmentos doutra novela inconclusa, Mientras allí se muere, na que narra as vivencias experimentadas por ela durante o seu traballo de enfermeira nos anos da guerra civil. Os acontecementos políticos que sucederon xustifican que a súa difusión quedase eclipsada. No entanto, esta obra representa un importante fito na literatura escrita por mulleres, pois nela a autora realiza a través dunha narradora-protagonista, unha análise sobre a crianza, educación e socialización das nenas burguesas nas primeiras décadas do pasado século XX. Esta obra permite considerar a Ernestina de Champourcin como moderadamente feminista.