cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Red Bull Racing
Tempada 2007
Red Bull Racing reforzou o seu departamento técnico mediante a contratación de Geoff Willis como director técnico o 17 de xullo de 2007.
O equipo terminou quinto no Campionato de Construtores, con 24 puntos.
Tempada 2008
miniatura|[[David Coulthard motor de RBR no 2008 Gran Premio do Canadá .]]
Red Bull continuou cos mesmos pilotos en 2008 e tivo os números 9 e 10 nos seus coches logo de terminar quinto no campionato de construtores 2007. Red Bull presenta o RB4 no circuíto de Xerez o 16 de xaneiro e anunciou que Sébastien Buemi sería o seu piloto de probas e reserva para o ano 2008.
O equipo terminou sétimo no Campionato de Construtores, con 29 puntos. David Coulthard (8 pts) terminou na 16ª posición na clasificación de pilotos, e Webber (21 pts) clasificouse na 11ª posición.
2009: Auxe e segundo por detrás de Brawn GP
Red Bull Racing presentou o seu novo chasis RB5 o 8 de febreiro por medio dun vídeo en 3D narrado por Sebastian Vettel. O lanzamento físico do vehículo levouse a cabo ao día seguinte. O equipo asegurou a súa primeira pole position no GP de F1 da China con Sebastian Vettel, marcando o mellor tempo con só unha volta de clasificación na Q3. Mark Webber cualificou en terceira posición na grella. . Ao día seguinte, Vettel gañou, e Webber foi segundo.
Vettel terminou segundo no campionato de pilotos con 84 puntos, 11 por detrás de Jenson Button. Mark Webber terminou en cuarto lugar con 69´5 puntos. O equipo tamén terminou segundo no Campionato de Construtores con 153´.5 puntos, 18´5 puntos por detrás de Brawn GP.
2010: O ano do campionato
Para a tempada 2010, o equipo mantivo tanto a Mark Webber como a Sebastian Vettel, con Renault como provedor de motores para Red Bull Racing. O chasis RB6 demostrou ser o mellor coche da grella, cunha vantaxe notable sobre os McLaren e Ferrari.
Na última carreira en Abu Dhabi, Sebastian Vettel gañou a carreira e o Campionato de Pilotos de Fórmula 1. Red Bull terminou o ano cun total de 9 vitorias en Grandes Premios con cinco de Sebastian Vettel e catro de Mark Webber. Red Bull acadou un total de 15 pole positions 10 de Vettel e cinco de Webber. O equipo anotou seis voltas rápidas tres anotadas por Vettel e tres anotadas por Webber.
2012: O 3º campionato
Sebastian Vettel e Mark Webber seguiron como pilotos do equipo na tempada de Fórmula Un de, así como co provedor de motores Renault. Vettel logrou o seu terceiro título mundial, Webber terminou en sexta posición no campionato. O equipo tamén revalidou o seu título de construtores, terminou a tempada con 460 puntos no Campionato de Construtores, con 60 puntos de vantaxe sobre o equipo máis próximo, Ferrari.
2013: O 4º campionato
Para a tempada 2013, Red Bull seguirá cos pilotos Sebastian Vettel e Mark Webber por quinta tempada consecutiva. Como en 2012, Webber asinouse contrato por só ano, mentres que Vettel continúa o seu actual acordo de varios anos. Vettel logrou o seu cuarto título mundial, Webber terminou en terceira posición no campionato. O equipo tamén revalidou o seu título de construtores, terminou a tempada con 596 puntos no Campionato de Construtores, con 236 puntos de vantaxe sobre o equipo máis próximo, Mercedes.
Tempada 2014
Infiniti Red Bull iniciara a tempada co actual Campión do Mundo de Sebastian Vettel e Daniel Ricciardo que substitúe a Mark Webber, quen anunciou en 2013 que ía estar en estar en Porsche AG no Campionato do Mundo de Resistencia en 2014.
Tempada 2015
miniatura|[[Daniil Kvyat e Daniel Ricciardo no Gran Premio de Malaisia de 2015]] Daniel Ricciardo continuou unha segunda tempada co equipo. Mentres tanto, no pasado Gran Premio xaponés, o equipo anunciou que Vettel deixaría o equipo ao final da tempada. Foi substituído por Daniil Kvyat en, que pasou unha tempada co equipo Toro Rosso en 2014.
Tempada 2016
Para o, usou os motores Renault baixo a nome de TAG Heuer. | O equipo anunciou o 17 de marzo de 2016, un día antes da fin de semana do Gran Premio de Australia de 2016, que formaran unha nova asociación tecnolóxica con Aston Martin, para a nova tempada.
No Gran Premio da China de 2016, Red Bull logrou o seu primeiro podio da tempada con Daniil Kvyat terminando terceiro detrás de Sebastian Vettel e Nico Rosberg.
Daniil Kvyat e Max Verstappen intercambiaron asentos antes do Gran Premio de España de 2016, con Verstappen promovido a Red Bull Racing e Kvyat regresando a Toro Rosso. Verstappen finalmente gañou o Gran Premio de España, converténdose no gañador máis novo dun Gran Premio da historia.
miniatura|Xuntos [[Daniel Ricciardo e Max Verstappen gañaron dúas carreiras durante a tempada 2016 co Red Bull RB12.]]
2016 en xeral foi unha tempada moito máis forte para Red Bull Racing que o 2015, especialmente despois de que Max Verstappen substituíra a Daniil Kvyat. Isto foi en gran parte porque Daniel Ricciardo foi empuxado moito máis por Verstappen que por Kvyat, Ricciardo afirmou que aprendeu das técnicas de condución de Verstappen co fin de mellorar como piloto. Red Bull lograría podios con Max Verstappen en Austria e Silverstone con Daniel Ricciardo en Mónaco, Budapest e en Singapur, e con ambos Verstappen e Ricciardo nos podios de Alemña e Malaisia. Daniel Ricciardo logrou a 4ª vitoria da súa carreira en Malaisia despois dun fallo do motor de Lewis Hamilton. Verstappen loitara pola vitoria pero foi comprometido debido a un incidente no comezo entre Sebastian Vettel e Nico Rosberg levando a Verstappen a referirse a Vettel como "tolo". Este incidente foi o último surxido entre Vettel e Max Verstappen. Despois de que os dous discreparan sobre unha colisión na primeira curva do Gran Premio de Bélxica de 2016 que provocou que Max non puntuara na carreira na que comezou na primeira fila, e cun gran número de afeccionados holandeses que viaxaran para velo na carreira.
Cara ao final do Gran Premio do Brasil de 2016, Verstappen caeu a 14º posición logo de cambiar de novo aos pneumáticos de augas. A continuación, gañou uns incribles 11 lugares nas últimas 16 voltas terminando terceiro no podio.
Rede Bull Racing terminou segundo no Campionato de Construtores dese ano, con Daniel Ricciardo logrando a terceira posición no Campionato de Pilotos.
Tempada 2017
thumb|Right| Max Verstappen durante o [[Gran Premio de Australia de 2017.]] En 2017, Red Bull Racing mantivo aos seus pilotos de 2016 e continuou empregando motores Renault da marca TAG Heuer. Na primeira carreira en Australia, Ricciardo retirouse na volta 25, nunha fin de semana chea de problemas, mentres que Verstappen terminou no 5º lugar.
Verstappen sufriu varios problemas de fiabilidade co coche, sufriu tres retiradas debido ao motor e unha vez por un problema eléctrico no Gran Premio do Canadá de 2017. Tamén estivo implicado en tres colisións na primeira volta que remataron na retirada.
O equipo gañou tres carreiras en, Ricciardo gañou no Gran Premio de Acerbaixán de 2017 despois de comezar o décimo, mentres que Verstappen gañou en Malaisia e México. Ademais, Verstappen e Ricciardo remataron segundo e terceiro no Gran Premio do Xapón de 2017. No Campionato de Pilotos, Ricciardo terminou quinto con 200 puntos e Verstappen sexto con 168 puntos. O equipo rematou terceiro no Campionato de Construtores con 368 puntos.
Tempada 2018
thumb|Max Verstappen no [[Gran Premio dos Estados Unidos de 2018 no Circuíto das Américas.]]
Ricciardo e Verstappen foron retidos polo equipo para a tempada 2018. O 25 de setembro de 2017, anunciouse que Aston Martin se convertería no patrocinador do nome de Red Bull Racing a partir do 2018.
O equipo sufriu unha dobre retirada no Gran premio de Bahrain de 2018, Ricciardo retirouse na volta 2 cun problema eléctrico, mentres que Verstappen retirouse dúas voltas despois. Ricciardo logrou entón a primeira vitoria do equipo da tempada na seguinte carreira, o Gran premio da China de 2018, xa que comezou sexto na grella. Durante o Gran Premio de acerbaixán de 2018, os dous pilotos estreláronse entre eles na Quenda 1. O equipo logrou un podio con Verstappen, durante o Gran Premio de España de 2018 conseguindo o 3º lugar, mentres que Ricciardo acadou o 5º posto. No Gran Premio de Mónaco de 2018 o Red Bull tiña un coche dominante debido á súa elevada eficacia. Ricciardo anotou a pole position e a vitoria da carreira, pero atopouse cun problema de motor que lle restaba potencia, finalmente gañou. Este incidente volveu acender a mala relación co seu fabricante de motores, Renault. Mentres tanto, Verstappen estrelouse durante a practica libre 3 e partiu 20º na grella, terminando a carreira no 9º lugar, esta carreira tamén puxo fin á racha de Verstappen de estar involucrado nun incidente nas primeiras carreiras. Mónaco foi tamén a última carreira que viu a Daniel Ricciardo no podio con Red Bull, marchou do equipo e uniuse ao rival, Renault. A tempada europea viu podios consistentes e unha boa forma, con Verstappen gañando a carreira en casa de Red Bull no Red Bull Ring durante o Gran Premio de Austria de 2018. A segunda metade da tempada tivo unha boa forma de Verstappen e un bo desenvolvemento do coche, xa que Verstappen anotou 6 de 8 podios posibles, e foi o piloto que máis puntos logrou despois do campión do mundo Lewis Hamilton. Ricciardo tivo unha desafortunada racha de problemas mecánicos e retiradas durante a segunda metade da tempada, fixo 7 retiradas en total e ningún podio. Verstappen gañou o Gran Premio de México despois de que a pole position fose para o seu compañeiro de equipo, logrando as dúas primeiras posicións para red Bull na grella na primeira era na era turbo-híbrida. Verstappen estivo a punto de lograr unha segunda vitoria consecutiva no Gran Premio do Brasil, pero chocou con Esteban Ocon, custándolle a vitoria. Despois da carreira, os pilotos pelexaron entre eles, custoulles 2 días de servizo público, que completaron o 9 de febreiro de 2019. As múltiples retiradas de Ricciardo acabarían custando tanto a el coma a Red Bull puntos clave nos Campionatos de Pilotos e Construtores. Verstappen remataría a tempada de 2018 no 4º posto, a só 3 puntos de detrás de Kimi Räikkönen mentres que Daniel Ricciardo remataría a tempada no 6º lugar, por detrás de Valtteri Bottas. Red Bull remataría a tempada no 3º lugar por detrás de Mercedes e Ferrari.
No Gran Premio de Francia, Red Bull, animado polo avance de Honda co equipo irmán, a Scuderia Toro Rosso, decidiu que en 2019 finalizaría oficialmente a súa relación con Renault para asociarse con Honda.
Tempada 2019
thumb | Dereita | Max Verstappen no [[Gran Premio de Italia de 2019]] Antes do 2018, Red Bull Racing confirmou que utilizarían as unidades de potencia Honda entre  e , asinando un acordo de dous anos e, polo tanto, rematando a súa asociación de doce anos con  Renault.
O 3 de agosto de 2018, anunciouse que Ricciardo deixaría o equipo ao final da tempada para unirse Renault, asinando un contrato de dous anos con eles. [Pierre Gasly foi promovido desde Toro Rosso para substituílo.
O 12 de agosto de 2019, anunciouse que Alexander Albon pasaría a Red Bull Racing durante o resto da tempada, substituíndo a Gasly, que regresou a Toro Rosso.
Tempada 2021
thumb | Thumb | Pérez no [[Gran Premio de Austria de 2021]] En outubro de 2020, o fabricante de motores Honda anunciou que remataría a súa participación oficial na Fórmula Un ao final da tempada 2021. Verstappen renovou contrato para continuar pilotando para o equipo xunto ao experimentado mexicano Sergio Pérez Mendoza converténdose no seu compañeiro de equipo mentres Albon tomou o papel de piloto reserva. Verstappen logrou a pole position na primerira carreira da tempada o Gran Premio de Bahrain. Posteriormente Verstappen foi superado por Sergio Pérez no Gran Premio da Emilia-Romaña de 2021, pero gañou a carreira e quedou a un só punto por detrás de Lewis Hamilton na clasificación do campionato de pilotos. No Gran Premio de Mónaco, Red Bull Racing tomou o liderado do Campionato de Construtores por primeira vez desde o Gran Premio do Brasil de 2013 como consecuencia doutra vitoria de Verstappen e un pobre resultado de Mercedes. Verstappen tamén tomou o liderado no campionato por primeira vez na súa carreira despois da carreira. No Gran Premio de Acerbaixán Verstappen liderou a maior parte da carreira e parecía listo para gañar antes de reventarlle un pneumático ao final da carreira. Pérez gañou a carreira. Verstappen logrou a pole e gañou as tres seguintes carreiras mentres que Pérez logrou un podio máis en Francia para aumentar a ventaxe do campionato de Red Bull.
En Silverstone, Red Bull foi derrotado na clasificación do venres, pero Verstappen gañou o sprint o sábado para lograr unha 4ª pole consecutiva. Durante a carreira, Hamilton e Verstappen entraron en contacto en Copse Corner, dando lugar a que Verstappen se estrelase e quedase fóra da carreira. En Hungría, os dous Red Bull sufriron graves danos nun accidente na primeira volta provocado polo Mercedes de Valtteri Bottas. Pérez quedou fóra da carreira, Verstappen conseguiu acabar no 9º posto. En Spa Verstappen logrou a pole e gañou unha carreira acortada pola choiva na que se concederon a metade de puntos. En Italia, Hamilton e Verstappen chocaron unha vez máis na chicana de Rettifilo, o que provocou que os dous pilotos se retiraran da carreira e que Verstappen recibise unha penalización de 3 postos na grella para a seguinte carreira os comisarios xulgárono culpable da colisión. No Gran Premio de Abu Zabi, Verstappen logrou a pole position, a súa primeira desde Austin. Asegurou o seu primeiro título mundial e un primeiro campionato para o equipo desde 2013 cun adiantamento a Hamilton na última volta.
O 10 de outubro de 2022, a FIA anunciou que Red Bull era un dos dous equipos que infrinxiran o Regulamento financeiro de 2021 aplicable durante a tempada, e Red Bull cometeu o que se describiu como "unha infracción de procedemento e un gasto financeiro menor (menos do 5 %) do límite de custos)".. O 28 de outubro de 2022, a FIA anunciou que Red Bull asinara un Acordo de Incumprimento Aceptado, en resumo, Red Bull incumpriu 13 puntos do regulamento. O acordo resultou nunha multa de 7 millóns de dólares e unha redución do 10 % da investigación aerodinámica permitida.
tempada 2022
thumb|dereita|Sergio Pérez no [[Gran Premio de Miami de 2022]]
Tras a retirada de Honda como entidade oficial despois de 2021, unha conxelación do desenvolvemento de motores impulsada por Red Bull permitiulles asinar un acordo con Honda para usar os seus motores ata finais de 2024. Para manter os motores, formaron unha compañía chamada Red Bull Powertrains Limited e asumiron parte das instalacións de Honda en Milton Keynes. A pesar da súa retirada, Honda desenvolverá e fabricará unha unidade de potencia para a tempada 2022, que entón utilizarase ata finais de 2024 e ofrecerá a súa asistencia. O acordo Honda-Red Bull prorrogouse posteriormente ata 2025.
A multinacional estadounidense de software Oracle converteuse no patrocinador principal do equipo para a tempada.
O 27 de xullo, en Marrocos, publicouse a información oficial sobre a aprobación dunha solicitude presentada conxuntamente por Porsche e Red Bull GmbH na que Porsche adquiriu o 50% das accións de Red Bull Technology, a empresa matriz de Red Bull Racing e o seu programa de Fórmula Un. Esta solicitude tivo que ser presentada ante as autoridades antimonopolio de ata 20 países, incluso fóra da Unión Europea. O comunicado de prensa debía saír para o GP de Austria, pero a FIA ​​non aprobou o regulamento dos motores de 2026 antes do 29 de xuño tal e como estaba previsto, atrasando a confirmación oficial da entrada de Porsche na Fórmula Un.
Non obstante, tras meses de especulacións, Porsche AG confirmou en setembro que as conversacións con Red Bull GmbH non continuarían. A intención era acadar unha asociación de motor e equipo, baseada en igualdade de condicións pero as negociacións nunca chegaron a bo porto.
Max Verstappen conseguiu o sexto Campionato do Mundo de Pilotos para o equipo no Gran Premio do Xapón, dominando gran parte da tempada gañando 15 de 22 carreiras. Despois gañou o Gran Premio dos Estados Unidos para conseguir o Campionato do Mundo de Construtores para Red Bull, o seu quinto na historia e o primeiro desde 2013.
Scuderia AlphaTauri
No outono de 2005, Red Bull anunciou que comprara o equipo Minardi de Fórmula Un con problemas de liquidez, que sería coñecido como Scuderia Toro Rosso (en italiano, Equipo Red Bull) a partir de 2006. A Scuderia Toro Rosso (STR) funciona como un equipo independente, pero ambos comparten certos recursos técnicos. En 2006 STR utilizou un chasis baseado no chasis Red Bull Racing Red Bull RB1 de 2005, orixinalmente deseñado por Jaguar Racing, e a subministración contratada por Minardi de motores Cosworth V10 de revolucións limitadas. Especulouse que o chasis de 2007 para ambos equipos era esencialmente o mesmo deseño de Adrian Newey, aínda que Red Bull tivo coidado ao anunciar que o "STR2 construírao Red Bull Technology, e que Toro Rosso era o propietario da totalidade dos dereitos intelectuais do coche". Os equipos de Fórmula Un non poden usar chasis doutro equipo. STR utilizouse como equipo "B" de Red Bull Racing, permitindo á compañía traballar con máis pilotos. A partir da tempada 2010, este arranxo ilegalizouse e o STR5 foi o primeiro coche de Toro Rosso deseñado e construído internamente.
En 2006, o piloto de Red Bull Racing Vitantonio Liuzzi acadou un asento a tempo completo na Scuderia Toro Rosso xunto a outro piloto patrocinado por Red Bull, Scott Speed. Liuzzi mantivo o seu asento en STR para a tempada 2007. Sebastian Vettel substituíu a Speed ​​a mediados da tempada de 2007, e Sébastien Bourdais substituíu a Liuzzi na STR para a tempada. Contra as expectativas, Toro Rosso desenvolveuse ben durante a tempada de 2008 e Sebastian Vettel gañou o Gran Premio de Italia de 2008. Isto significou que Toro Rosso logrou a súa primeira vitoria antes que Red Bull Racing, e axudou a asegurar a Vettel unha unidade con Red Bull Racing para 2009, cando tamén logrou a primeira vitoria deste equipo. Para, o equipo rebautizouse como Scuderia AlphaTauri, a marca de moda de Red Bull logrou a súa primeira vitoria nun Gran Premio co novo nome no Gran Premio de Italia de 2020. A carreira foi a primeira vitoria nas carreiras de Pierre Gasly e a primeira para un piloto francés desde que Olivier Panis gañou o Gran Premio de Mónaco de 1996 24 anos antes.
Resultados completos na Fórmula Un
Como construtor, Red Bull Racing conseguiu as seguintes estatísticas:
(O texto en letra grosa indica vitoria no campionato do mundo.) * Tempada disputándose.
Monoprazas
A seguinte galería mostra os diferentes modelos que usou Red Bull na Fórmula 1.
Casino A Toxa
O Casino A Toxa é un dos 2 casinos existentes en Galicia. Inaugurado en 1978, pertence ó Grupo Cirsa desde 1995. Situado na Illa da Toxa, no concello do Grove, forma parte do complexo do Gran Hotel da Toxa, que inclúe o balneario, o hotel, sauna, ximnasio, restaurante, discoteca etc.
Andrew Boylan
Andrew Boylan, C.SS.R., nado o 1 de agosto de 1842 no condado de Cavan (Irlanda) e finado o 27 de marzo de 1910, foi un relixioso redentorista católico latino irlandés, bispo de Kilmore dende 1907 até o seu pasamento.
Traxectoria
Naceu o 1 de agosto de 1842 en Tonylion ou en Kilnalec, localidades da parroquia de Crosserlough, ou na parroquia de Kilmore; as dúas parroquias no condado de Cavan. O 31 de marzo de 1867 foi ordenado sacerdote diocesano, e durante algúns anos foi ecónomo do seminario de Maynooth. O 15 de outubro de 1888 profesou como membro da Congregación do Santísimo Redentor en Dundalk.
En 1898 foi nomeado primeiro superior da nova provincia de Irlanda dos redentoristas. En 1906 dirixiu a fundación da primeira casa dos redentoristas en Filipinas, na cidade de Opon.
En 1907 foi nomeado bispo de Kilmore. Recibiu a consagración episcopal o 19 de maio do mesmo ano, de mans do cardeal e arcebispo de Armagh Michael Logue, e tendo como co-consagradores principais ao bispo de Ardagh Joseph Hoare e ao bispo de Down e Connor Henry Henry. Finou no cargo o 25 de marzo de 1910.
Mourelle, Bretoña, A Pastoriza
Mourelle é un lugar da parroquia de Bretoña, no concello lugués da Pastoriza, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2015 tiña 25 habitantes (14 homes e 11 mulleres).
Porto paralelo
miniatura|dereita|250px|Un porto paralelo de impresora na parte de atrás dun portátil Compaq N150. Un porto paralelo é unha interface entre un ordenador e un periférico cuxa principal característica é que os bits de datos viaxan xuntos enviando un byte completo ou máis á vez. O conector físico entre o porto paralelo e o periférico é un cable, denominado cable paralelo, establecéndose así unha vía física para cada bit de datos, formando dese xeito un bus. Así e todo nun porto paralelo haberá unha serie de bits de control en vías á parte que irán en ambos os sentidos por camiños distintos. En contraposición ó porto paralelo está o porto serie, que envía os datos bit a bit polo mesmo fío. A chegada dos portos USB desprazou ó porto paralelo.
Porto paralelo Centronics
O porto paralelo máis coñecido é o porto de impresora (que cumpren máis ou menos a norma IEEE 1284, tamén denominados tipo Centronics) que destaca pola súa sinxeleza e que transmite 8 bits. Foi usado principalmente para conectar impresoras, pero tamén para programadores EPROM, escáneres, interfaces de rede Ethernet a 10 MB, unidades ZIP é SuperDisk e para comunicación entre dous PCs (MS-DOS trouxo nas versións 5.0 ROM a 6.22 un programa para soportar esas transferencias). O porto paralelo das computadoras, de acordo á norma Centronic, está composto por un bus de comunicación bidireccional de 8 bits de datos, ademais dun conxunto de liñas de protocolo. As liñas de comunicación contan cun reteñedor que mantiene o último valor que lles foi escrito ata que se escribe un novo dato, as características eléctricas son:
Características
O sistema operativo xestiona as interfaces do porto paralelo cos nomes LPT1, LPT2 e así sucesivamente, as direccións base dos primeiros portos son:
Tarxeta de son
Unha tarxeta de son ou placa de son é unha tarxeta de expansión para ordenadores que permite a entrada e saída de son baixo o control dun programa informático.
La Flèche Wallonne 2015
A 79ª edición da Frecha Valoa disputouse o mércores 20 de abril de 2016 na rexión da Valonia, en Bélxica. O percorrido foron 205,5 quilómetros con varios curtos pero duros ascensos comunmente denominados "muros". A carreira iniciouse en Waremme e rematou como é habitual na cima do famoso Muro de Huy tras tres pasos por el.
Porto paralelo
Características
A estrutura consta de tres rexistros: de control, de estado e de datos.
Tarxeta de son
Características xerais
Unha tarxeta de son típica incorpora un chip de son que polo xeral ten o convertedor Dixital-Analóxico, o cal cumpre coa importante función de "traducir" formas de ondas gravadas ou xeradas dixitalmente nun sinal analóxico e viceversa. Este sinal é enviado a un conector (para auriculares) onde se pode conectar calquera outro dispositivo como un amplificador, un altofalante etc.
La Flèche Wallonne 2015
Esta foi a segunda das Clásicas das Ardenas da tempada despois da Amstel Gold Race e antes da Liexa-Bastogne-Liexa. Tamén foi a décimo segunda carreira do UCI WorldTour 2015. Ademais, esta edición tivo grande importancia, xa que a terceira etapa do Tour de Francia 2015 ía ter coma final o Muro de Huy.
O gañador foi por segunda edición consecutiva e terceira en total o español do Movistar Team Alejandro Valverde, que gañou ao sprint nun grupo de cinco. O mozo francés Julian Alaphilippe quedou na segunda posción e o suízo Michael Albasini terceiro.
Porto paralelo
Porto paralelo IDE
Así e todo, existe outro porto paralelo usado masivamente nos ordenadores : o porto paralelo IDE, tamén chamado PATA (Paralell ATA), usado para a conexión de discos duros, unidades ópticas lectoras/gravadoras (CD-ROM, DVD), unidades magneto-ópticas, unidades ZIP e SuperDisk
Porto paralelo SCSI
Un terceiro porto paralelo, moi usado nos ordenadores Apple Macintosh e en servidores, son as diferentes postas en funcionamento do SCSI. Ó igual que o IDE foi usado para as conexións de discos duros, unidades ópticas lectoras/gravadoras (CD-ROM, DVD), unidades magneto-ópticas, unidades ZIP e SuperDisk, pero tamén doutros dispositivos como escáneres.
La Flèche Wallonne 2015
Equipos
miniatura|right|250px|O [[Muro de Huy é a meta tradicional da carreira e súbese en tres ocasións.]] Na competición participaron 25 equipos: 18 do UCI WorldTour e 7 da categoría Profesional Continental. Comezaron un total de 198 ciclistas (8 por equipo, excepto MTN-Qhubeka e Team Roompot que colocaron 7).
Diñeiro
Nesta edición, a organización distribuíu 42.750 € en premios. Desa cifra, 40.000 foron repartidos pola posición fianl doos corredores
Puntos
A París-Roubaix outorgou puntos aos 10 primeiros corredores de equipos UCI WorldTour para o respectivo ránking.
Crecente, Loira, Valdoviño
Crecente é un lugar da parroquia de Loira no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 5 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 9 habitantes.
Pavimento
miniatura|200px|Pavimento en madeira. Pavimento (do latín pavimentu), en arquitectura, é a base horizontal dunha determinada construción (ou as diferentes bases de cada nivel dun edificio) que serve de apoio ás persoas, animais ou calquera peza de mobiliario. Un pavimento pode ter diversos tipos de revestimento (pedra, madeira, cerámica etc.). Sería sinónimo de chan.
En enxeñería, pavimento ou sollado é a capa constituída por un ou máis materiais que se colocan sobre o chan ou terreo natural ou nivelado, para aumentar a súa resistencia e servir para a circulación de persoas ou vehículos. Entre os materiais utilizados na pavimentación urbana, industrial ou viaria están os chans con maior capacidade de soporte, os materiais rochosos, o formigón e as mesturas asfálticas.
Unha das primeiras formas de pavimentación foi a calzada romana, construída en varias camadas. Esta grande obra de enxeñería logrou que varios tramos resistan durante séculos e que se poidan atopar inclusive hoxe.
Orde de Santo Agostiño
miniatura|Símbolo da Orde de Santo Agostiño. A Orde de Santo Agostiño (O.S.A., en Ordo Fratrum Sancti Augustini, historicamente coñecida como Orde de Ermitáns de Santo Agostiño (O.E.S.A.), (en Ordo Eremitarum Sancti Augustini) é unha orde relixiosa mendicante estabelecida pola Igrexa católica baixo o pontificado de Inocencio IV no ano 1244, perante a necesidade de unificar unha serie de comunidades de eremitas que xurdiron baixo a experiencia monástica de santo Agostiño e a súa Regra do século IV.
Orixe
O nacemento da Orde de Santo Agostiño remóntase ó ano 1243 cando catro ermitáns (Estevo de Cataches, Hugo de Corbaria, Guido de Rosia e Pedro de Lupocavo) en representación de grupos de eremitas situados na antiga Tuscia, Lacio superior e zonas limítrofes de Umbría, se dirixiron ó papa Inocencio IV para pedirlle unha regra común e un prior xeral.
Ábaco (arquitectura)
miniatura|300px|Ábaco simple do [[:fr:s:Dictionnaire raisonné de l'architecture française du XIe au XVIe siècle|dicionario de Arquitectura Francesa (1865) (en francés)]]
Orde de Santo Agostiño
Orixe
A bula Licet Ecclesiae Catholicae marcou unha segunda fase no desenvolvemento inicial da Orde, coñecido como " A Grande Unión", ocorrida o 9 de abril de 1256 nunha antiga igrexa romana (hoxe Basílica de Santa María do Popolo). Nesta ocasión produciuse a anexión doutras ordes de ermitáns situados nas rexións centrais e setentrionais de Italia como os de Xoán Bo, os Ermitáns de Santa María de Cesena, os Ermitáns de Bréttino, os Ermitáns de Monte Favale e mesmo os Guillermitas que profesaban a Regra de San Bieito.
Ábaco (arquitectura)
Para a arquitectura clásica, o ábaco era unha peza cadrada en forma de tablilla que, colocada sobre o equino, coroa o capitel servindo de asento ao arquitrabe, á vez que protexe a decoración de devandito capitel. Na orde dórica, está formado por unha peza prismática, na xónica enrólase en espiral é e na corintia simplifícase e se estiliza.
Nas estruturas modernas, por exemplo de formigón armado, denomínase por similitude formal (non funcional) ábaco á zona do forxado próxima a un alicerce, reforzada estruturalmente para transmitir correctamente as cargas ao mesmo, e para resistir as solicitaciones que se concentran nese punto (cortantes e momentos negativos).
Alberto Ramos
Alberto Manuel Ramos Ríos, nado en Santiago de Compostela o 20 de febreiro de 1986, é un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Xornalismo na Universidade de Santiago de Compostela. Exerceu a súa profesión en Xornal de Galicia até o 2011, colaborando despois con medios como Luzes, Praza Pública e Sermos Galiza e traballando como freelance. Na Asociación de Actores e Actrices de Galicia (AAAG) foi encargado de comunicación dos Premios María Casares.
Arquivo Xeral de Indias
250px|miniatura|Vista da [[Catedral de Sevilla|Catedral e o Arquivo de Indias.]] O Arquivo Xeral de Indias creouse en Sevilla en 1785 por desexo do rei Carlos III, co obxectivo de centralizar nun único lugar a documentación referente ás colonias españolas ata entón dispersa en diversos arquivos: Simancas, Cádiz e Sevilla.
Historia da súa construción
Tras o descubrimento de América, e a elección de Sevilla, como porto exclusivo do comercio con este continente, incrementouse a actividade comercial da cidade. O lugar utilizado polos comerciantes para levar a cabo as súas actividades mercantís eran as bancadas da Catedral. O seu punto central era a denominada fonte do Ferro, situada no lugar que actualmente ocupa a Igrexa do Sagrario. Durante a segunda metade do século XVI, o Cabido da Catedral, para evitar os excesos cometidos polos comerciantes, que non dubidaban en culminar os seus acordos no interior do templo, nos días de choiva, instalou columnas con cadeas nos arredores do templo e contratou alguacís que evitasen o paso pola rúa, de animais de carga. Antes as queixas do Cabido Metropolitano, o rei Filipe II decidiu a construción dun edificio para sede da Lonxa, que levaría a cabo na mesma Avenida, xunto á Catedral, e terminaría sendo sede do Arquivo de Indias. A súa construción iniciouse en 1584, non abríndose ao uso ata 1598.
275px|miniatura|Vista lateral do edificio do Arquivo de Indias, construído a finais do século XVI.
Descrición do edificio
A Casa Lonxa de Mercadores de Sevilla, construída en época de Filipe II entre 1584 e 1598, por Juan de Mijares, sobre planos de Juan de Herrera, foi elixida como sede do arquivo, tarefa que desempeña ata o día de hoxe.
Trátase dunha edificación exenta, con planta e patio central en forma cadrada, asentado sobre un podio, conta con dous pisos de altura, combina no seu exterior ladrillos vermellos e elementos de pedra, combinación que se continuaría en distintos edificios sevillanos.
No seu interior está o patio central, construído en pedra e de amplas proporcións, mostrando arcos suxeitados nos alicerces con medias columnas. Destaca a actual escaleira principal do edificio, proxecto de Lucas Cintora, que foi realizada con posterioridade á construción do edificio, a finais do século XVIII, e atópase decorada con enchapaduras de mármore. Sobre a escaleira ábrese unha cúpula en lanterna.
Creación do Arquivo
miniatura|Corredor do Arquivo con andeis para documentos. Dúas razóns fundamentais enmarcan a fundación do Arquivo Xeral de Indias. Por unha banda a falta de espazo no Arquivo Xeral de Simancas, arquivo central da Coroa española. Por outro, en liña co espírito da Ilustración, o desexo de escribir unha historia da conquista e colonización española que dese resposta aos escritos estranxeiros que trataran o tema.
O responsable do proxecto foi José de Gálvez y Gallardo, secretario de Indias, encargándose o académico e historiador Juan Bautista Muñoz, cosmógrafo maior de Indias, da súa execución.
En outubro de 1785 empezan a chegar ao Arquivo os primeiros documentos. Desde entón e en distintas remesas vanse incorporando os fondos das principais institucións relacionadas coas Indias ata converter ao arquivo no principal depósito documental para o estudo da administración española no Novo Mundo e as Filipinas. No momento de constituír o arquivo, tómase o ano 1760 como data divisoria entre o administrativo e o histórico, de forma que os documentos anteriores a esa data habían de ser remitidos ao Arquivo de Indias, quedando a documentación posterior a devandita data ao servizo dos organismos que produciran os documentos.
Recoñecemento internacional
En 1992 foi galardoado co Premio Erasmus.
Piñeira, Taboada
Xeografía
Ocupa un espazo rectangular na zona centro-sur do concello. Limita ao norte-noroeste con Gondulfe, ao leste con Taboada dos Freires, so sur-sueste con Esperante, ao sur-suroeste con Cicillón e ao oeste con Vilela.
Ten 11 núcleos de poboación: a Aldea, Cima de Vila, Mosteiro, o Outeiro, Pacios, Piñeira, Quintá, San Salvador, o Seixo, Serén e a Videira.
A paisaxe componse principalmente de bosque autóctono e pastos (aínda que hai algunha plantación de eucalipto de importancia) e está cruzada por varios regos, como o rego de Piñeira.
Historia
O territorio desta parroquia estivo poboado dende hai miles de anos, do que dan conta as medas atopadas no lugar da Aldea. Neste lugar atopouse tamén un castro. Da época romana dan conta algunhas moas (tamén na Aldea e nalgunhas propiedades privadas).
A época medieval é a máis salientable pois a igrexa parroquial é do século XIII, de estilo románico. Esta formaría parte dun mosteiro hoxe desaparecido, pero que deu nome ao lugar en que se atopa (o Mosteiro) o que tamén explicaría a súa elevada altura (o que facilitaría a entrada das procesións litúrxicas). A nave primitiva está intacta e só alterada pola sancristía, se ben a portada é moderna, como o campanario. A cuberta descansa sobre numerosos canzorros ben conservados e de labra dispar (xadrezado, xeometría, formas humanas). A ábsida, de gran tamaño, consta dun tramo recto e outro semicircular e ten tres fiestras. No interior destaca un importante baldaquino.
Tamén hai referencias a un mosteiro feminino no lugar de San Salvador. O Adral fai hoxe referencia a un espazo entre casas, polo que aquí houbo a entrada a unha igrexa. Preto deste lugar hai unha pía bautismal empatada nun muro.
O Barrio, Figueiroá, Sober
O Barrio é un lugar na parroquia de Figueiroá no concello de Sober, na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2018 tiña dezaseis habitantes (oito homes e oito mulleres).
Kingston, Illa Norfolk
Kingston (en lingua norfolk Daun a'Taun) é a capital do territorio australiano no Pacífico Sur da Illa Norfolk. As oficinas virreinais, lexislativas, administrativas e xudiciais están situadas en Kingston. A cidade é a segunda máis antiga de Australia, e é de grande importancia histórica e cultural para todos os insulares de Norfolk e outros australianos.
Historia
A cidade foi fundada o 6 de marzo de 1788 polo tenente Philip Gidley King e 22 colonos (incluíndo 9 homes e 6 mulleres convictas) que desembarcaron ese día do HMT Supply. Partiran de Port Jackson tan só unhas semanas despois do establecemento da colonia Británica de Nova Gales do Sur. O asentamento foi inicialmente coñecido como Sidney ou Sydney Bay, e por 1796 era chamada "cidade de Sydney", en honor do vizconde Sydney, ministro do Interior británico e patrón da Primeira Frota. King estableceuse nunha casa no outeiro sobre a cidade, a masa de raíces no chan fixo que a chamaran "rooty hill", cuxo nome foi adoptado en Rooty Hill, Nova Gales do Sur cando posteriormente King estableceu unha casa alí.
Kingston sería así o asentamento orixinal dos colonos occidentais na Illa Norfolk. Con todo, este asentamento foi abandonado en 1814, e os edificios foron destruídos para evitar que outras persoas ocupásenos. En 1825, a illa foi reocupada, esta vez como unha colonia penal británica con capacidade para 2000 presos. A colonia gañou fama de someter aos prisioneiros a un tratamento brutal, e foi pechada pola presión pública entre 1855 e 1856.
No 2004, o Ministro de Terra e Ambiente australiano Ivens "Toon" Buffett foi asasinado na cidade, foi o segundo asasinato coñecido na illa desde 1893.
Na actualidade, a cidade é pouco máis que o centro administrativo deste territorio autónomo australiano, sen que funcione apenas como asentamento. A capital de facto é a cidade de Burnt Pine, no interior da illa, que é o verdadeiro centro económico e vital da illa.
Xeografía
Kingston atópase aliñada este-oeste na chaira de Kingston que se eleva desde a costa ata aproximadamente 20 m sobre o nivel do mar nos contrafortes dos cantís de Kingston. A chaira ten 1´5 km. de longo por aproximadamente 500 m. de ancho, con area calcaria cara ao sur ao longo da costa e arxilas basálticas cara ao norte ao longo dos contrafortes. O extremo occidental da chaira está marcado polos 60 m. de alto de Flagstaff Hill. O arroio de Watermill Creek atravesa a chaira logo de nacer en Arthur Vale ao noroeste, e únese ao arroio Town Creek e varios afluentes menores para formar os pantanos de Kingston antes de desembocar na baía de Emily. A maioría das praias accesibles da illa atópanse ao longo das beiras de Kingston. Cara ao sur, Emily Bay e Slaughter Bay ábrense á lagoa de Kingston e aos arrecifes e a ampla extensión da baía de Sydney. Cara ao leste, o cemiterio da baía ábrese directamente no Océano Pacífico Sur.
Goberno municipal
Non existe un nivel de gobernación municipal na illa de Norfolk, e a cidade non ten límites formais. As funcións municipais como a recolleita de lixo e mantemento de aseos públicos e vestiarios xunto á praia están a cargo da Kingston and Arthurs Vale Historic Area Conservation & Maintenance Team. A cidade non ten emblemas heráldicos distintivos.
Patrimonio da Humanidade
Kingston atópase no centro da Kingston and Arthurs Vale Historic Area, que foi inscrita na lista do Patrimonio da Humanidade o 31 de xullo de 2010 como un dos grupo de once sitios das colonias penais australianas.
Francisco de Federico Riestra
Traxectoria
Fillo de Francisco de Federico Martínez e sobriño do marqués de Riestra. Licenciado en Dereito Civil e Canónico. Iniciou a súa carreira política no Partido Liberal sendo elixido deputado polo distrito de Redondela nas eleccións de 1910. Volveu ser elixido polo mesmo distrito nas eleccións de 1914 e 1916. Renunciou como deputado en 1916 para desempeñar o cargo de Gobernador civil de Alacant, cargo que volveu ocupar en decembro de 1918.
Casou o 19 de abril de 1909 con María Luisa Garralda Calderón, filla dos marqueses de Reinosa e condes de Autol.
Himnusz
Himnusz é o himno oficial de Hungría. Ferenc Kölcsey é o autor da letra e Ferenc Erkel da música.
Letra
Isten, áldd meg a magyart Jó kedvvel, bőséggel, Nyújts feléje védő kart, Ha küzd ellenséggel; Bal sors akit régen tép, Hozz rá víg esztendőt, Megbűnhődte már e nép A múltat s jövendőt!
Őseinket felhozád Kárpát szent bércére, Általad nyert szép hazát Bendegúznak vére. S merre zúgnak habjai Tiszának, Dunának, Árpád hős magzatjai Felvirágozának.
Értünk Kunság mezein Ért kalászt lengettél, Tokaj szőlővesszein Nektárt csepegtettél. Zászlónk gyakran plántálád Vad török sáncára, S nyögte Mátyás bús hadát Bécsnek büszke vára.
Hajh, de bűneink miatt Gyúlt harag kebledben, S elsújtád villámidat Dörgő fellegedben, Most rabló mongol nyilát Zúgattad felettünk, Majd töröktől rabigát Vállainkra vettünk.
Hányszor zengett ajkain Ozman vad népének Vert hadunk csonthalmain Győzedelmi ének! Hányszor támadt tenfiad Szép hazám, kebledre, S lettél magzatod miatt Magzatod hamvvedre!
Bújt az üldözött, s felé Kard nyúlt barlangjában, Szerte nézett s nem lelé Honját e hazában, Bércre hág és völgybe száll, Bú s kétség mellette, Vérözön lábainál, S lángtenger fölette.
Vár állott, most kőhalom, Kedv s öröm röpkedtek, Halálhörgés, siralom Zajlik már helyettek. S ah, szabadság nem virul A holtnak véréből, Kínzó rabság könnye hull Árvák hő szeméből!
Szánd meg Isten a magyart Kit vészek hányának, Nyújts feléje védő kart Tengerén kínjának. Bal sors akit régen tép, Hozz rá víg esztendőt, Megbűnhődte már e nép A múltat s jövendőt!
Eero Saarinen
Eero Saarinen, nado o 20 de agosto de 1910 en Helsinqui e finado o 1 de setembro de 1961, foi un arquitecto estadounidense de orixe finlandesa. O seu pai foi o coñecido arquitecto Eliel Saarinen.
Traxectoria
Cando tiña 13 anos, os seus pais emigraron ós Estados Unidos. Saarinen estudou primeiramente escultura na Academia da Grand Chaumiére de París e posteriormente arquitectura na Universidade Yale. Recibiu unha bolsa para viaxar de novo a Europa, onde estivo dous anos. De volta ós Estados Unidos foi profesor de Arquitectura na Academia de Arte Cranbrook. En 1937 comenzou a deseñar mobles en colaboración cun socio, polos que recibiron varios premios do Museo de Arte Moderna de Nova York. esquerda|miniatura|Terminal [[TWA Flight Center no aeroporto JFK de Nova York (1962).]] Máis tarde deseñou tamén mobles para a compañía Knoll, que se converteron en clásicos.
Como arquitecto, Saarinen traballou no estudio do seu pai ata a morte deste. Fíxose famoso polos seus deseños en liñas curvas, especialmete nas cubertas dos edificios, coas que conseguía darlles gran lixeireza. Asociouse acotío co que se denominou arquitectura internacional. Un dos edificios máis representativos e coñecidos popularmente é a terminal da TWA no aeroporto Kennedy de Nova York, inaugurada en 1962 e renovada na década de 2000.
Loiravella, Loira, Valdoviño
Loiravella é un lugar da parroquia de Loira no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2018 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Margrave
Margrave (feminino margravina) é o nome que se lle dá en galego ao título nobiliario xermánico Markgraf (de Mark, fronteira, marca, e Graf, conde), equivalente ao título de marqués. A esposa dun margrave, ou na muller que ostenta o título, denominase margravina (en alemán, Markgräfin). Equivale a marquesa en Alemaña.
Un margrave tiña, orixinalmente, funcións de gobernador militar dunha marca carolinxia, como, por exemplo, a marca hispánica, é dicir, unha provincia ou territorio limítrofe no medievo.
Os margraves tiñan xurisdición sobre unha marca, cuxo territorio se denomiaba margraviato, margraviado ou marquesado.
Joan Ventosa
Joan Ventosa i Calvell (Barcelona 1879 - Lausana 1959) foi un político español.
Traxectoria
Estudou dereito en Barcelona. Participou na fundación da Lliga Regionalista e foi deputado nas Cortes entre 1907 e 1923 e foi ministro de Facenda entre 1917 e 1918 e de novo entre febreiro e abril de 1931 no goberno do almirante Aznar. Apoiou financeiramente ao bando franquista durante a Guerra civil española. Foi procurador nas primeiras Cortes franquistas. Membro do Consello Privado de Xoán de Borbón dende 1947, xa en 1943 enviara unha carta a Franco onde pedía a volta da monarquía e diante a negativa de Franco, foise distanciando cada vez máis do réxime franquista.
Carracedo, Carracedo, Láncara
Carracedo é un lugar da parroquia de Carracedo, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2007 tiña 43 habitantes (20 homes e 23 mulleres), o que supón unha diminución de habitantes con respecto ao ano 1999 cando tiña 49 habitantes.
Aeroporto Internacional La Aurora
O Aeroporto Internacional La Aurora (IATA: GUA, ICAO: MGGT) presta o servizo á Cidade de Guatemala, Guatemala, e está localizado a 6 km ao sur do centro da cidade. O aeroporto esta administrado pola Dirección General de Aeronáutica Civil de Guatemala e é o aeroporto máis moderno de Centroamérica; no país é seguido polo Aeroporto Internacional Mundo Maya preto de Flores, Petén. Recentemente, o aeroporto internacional "La Aurora", pasou a ser catalogado coma categoría 1 pola Administración Federal de Aviación de Estados Unidos.
Actualmente conta con 12 portas de embarque (7 a 19), pero estanse a construír o resto (1 a 6 e 20 a 25) e se están a negociar voos con Air France (París-Guatemala-París), Virgin Atlantic (Londres-Guatemala-Londres) e China Airlines (Taiwan-Guatemala-Taiwan).
"La Aurora" estará sendo remodelado e expandido masivamente para ofrecer un maior servizo aos pasaxeiros e liñas aéreas, de tal xeito que poderá acoller un maior número de usuarios e aeronaves máis grandes. No 2008, a aeroliña Taca instalará un "Hub", o centro de conexións encargado das rutas suramericanas coma Quito, Bogotá, Caracas, Lima e Panamá, ao igual que expandindo as súas rutas diarias a Norte e Centroamérica.
Voo 433 de KLM Cityhopper
O voo 433 de KLM Cityhopper era un voo regular entre Ámsterdam, Países Baixos, e Cardiff, Gales. O día 4 de abril de 1994 o Saab 340B, con rexistro PH-KSH, que operaba a ruta, esnafrouse durante unha aterraxe de emerxencia.
Accidente
O avión engalou de Ámsterdam at 12:19 pm. 11 minutos despois, á 12:30 pm, a tripulación creu erroneamente que o motor 2 tiña baixa presión de aceite debido a unha luz de aviso defectuosa. O capitán atrasou a panca de potencia do motor 2 lentamente para poñela ao ralentí, e a tripulación solicitou regresar ao aeroporto de Ámsterdam-Schiphol. Na aproximación final, a unha altura de 90 pés, o capitán decidiu realizar un go-around e puxo a potencia ao máximo. Porén, só puxo a potencia ao máximo no motor 1, deixando o outro ao ralentí. Debido a iso o avión virou cara á dereita, inclinouse, entrou en perda e chocou contra o chan cunha inclinación duns 80 graos.
Das 24 persoas a bordo do aparello tres morreron, incluído o capitán. Nove persoas resultaron feridas de gravidade.
O Paraxal, Mandaio, Oza-Cesuras
O Paraxal é un lugar da parroquia de Mandaio no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
O Outeiro, Bretoña, A Pastoriza
O Outeiro é un lugar da parroquia de Bretoña, no concello lugués da Pastoriza, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2015 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
André Simon
André Simon, nado en París o 5 de xaneiro de 1920 e finado en Évian-les-Bains (Haute Savoie) o 11 de xullo de 2012, foi un piloto de automobilismo francés.