cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Os Ánxeles, Brión
Santa María dos Ánxeles é unha parroquia que se localiza no leste do concello coruñés de Brión, na comarca de Santiago. Está situada na zona baixa do concello, no Val da Amaía, á beira do río Sar. A súa extensión é de 7,5 km² e conta cunha poboación de 3.300 habitantes (1.588 homes e 1.712 mulleres) distribuídos en 21 lugares e aldeas (ano 2018), o que supón un aumento respecto ó ano 2004, cando tiña 2.093 habitantes (1.071 mulleres e 1.022 homes).
Demografía
Dende os anos 1990 en adiante o concello de Brión incrementou de xeito notable a súa poboación, polo feito da súa privilexiada situación e a mellora das comunicacións por estrada. A parroquia dos Ánxeles, dentro deste fenómeno demográfico, é a que máis poboación atrae. En poucos anos pasou dos 1.621 habitantes de 1999, ós 2.093 do ano 2004, e ós 2.562 habitantes do 2007.
Historia
Antigamente a parroquia coñecíase por Santa María de Perros. A mediados do século XVI, na época de inicio da intromisión do castelán en Galicia, o arcebispo de Compostela Francisco Blanco Salcedo mandou mudar o nome para o actual.
Xa existen referencias á parroquia en documentos medievais, e sábese que a a principios do século XVII se contabilizaban 83 lumes (casas habitadas) e no censo de 1826 a poboación era xa de 730 persoas.
A igrexa parroquial de Santa María dos Ánxeles é de estilo barroco, construída entre 1748 e 1789.
Sh2-2
Sh 2-2, tamén coñecida coma Sharpless 2, é unha nebulosa de emisión da constelación de Scorpius. Ten un brillo de grao medio, o cal dificulta a súa observación. Crese que actualmente alberga unha estrela binaria de raios X que se orixinou na asociación Scorpius OB1 e que foi expulsada da mesma.
Rairiz
O topónimo Rairiz pode referirse a:
Antón Blanco Casás
Antón Blanco Casás, nado no Carril (Vilagarcía de Arousa) o 9 de xaneiro de 1996, é un poeta galego.
Gran Premio de Singapur de 2017
Práctica
O piloto de Red Bull Daniel Ricciardo foi o máis rápido na primeira práctica cun tempo de 1:42.489. Foi seguido polo Ferrari de Sebastian Vettel e o seu compañeiro de equipo Max Verstappen mentres que o líder do campionato Lewis Hamilton era só o cuarto máis rápido. Ricciardo tamén foi máis rápido na segunda práctica, seguido por Verstappen e Hamilton.
Clasificación
Max Verstappen foi o máis rápido na Q1 e na Q2. Red Bull parecía ter vantaxe sobre Mercedes e Ferrari. Con todo, Sebastian Vettel de Ferrari logoru a pole position na sesión final cun tempo de 1.39.491, por diante de Verstappen e o seu compañeiro Ricciardo. Hamilton só puido quedar quinto na grella co seu compañeiro de equipo Bottas sexto.
Antón Blanco Casás
Traxectoria
Estudou Filoloxía na Universidade de Santiago de Compostela. Foi primeiro premio de poesía na XLII edición dos Premios Minerva. Ten publicado poemas nas revistas Dorna e Grial. En xuño de 2016 publicou o seu primeiro poemario, A oseira, sendo o primeiro número da editorial Chan da Pólvora.
Gran Premio de Singapur de 2017
Carreira
As precipitacións antes do inicio da carreira fixo que a carreira fora o primeiro Gran Premio nocturno organizado en condicións de chuvia na historia da Fórmula Un. A pesar diso, a carreira comezou baixo condicións normais de carreira sen o coche de seguridade segundo as regras de 2017. No inicio, Räikkönen tivo un excelente comezo en comparación co seu compañeiro de equipo Vettel e o Red Bull de Verstappen. Vettel e Räikkönen tiñan Verstappen no medio deles. Os pneumáticos de Verstappens tocaron con Räikkönen e deixaron a Räikkönen fóra de control, que bateu co lado esquerdo do coche de Vettel, o seu compañeiro de equipo, causando un dano significativo para ambos, e despois golpeou novamente o coche de Verstappen na primeira curva. Isto causou a retirada inmediata de Räikkönen e Verstappen. Vettel puido continuar inicialmente a pesar do notable dano, seguido por Hamilton, que tivo un bo comezo con Ricciardo detrás. Con todo, Vettel logo trompeou debido aos danos e posteriormente retirouse. Esta foi a primeira ocasión na historia da Fórmula 1 en que ambos Ferraris resultaron eliminados na primeira volta. Alonso tamén sufriu danos como consecuencia do incidente na 1ª volta e eventualmente retirouse na 9ª volta. As colisións na primeira volta provocaron a saída do coche de seguridade que mantívose na pista ata a 4ª volta. No reinicio Lewis Hamilton continuou liderando, seguido de Daniel Ricciardo na segunda posición e Nico Hülkenberg na terceira. Hamilton puido alonxarse e establecer unha cómoda ventaxe sobre Ricciardo.
Antón Blanco Casás
Traxectoria
Toca a batería no grupo Atrás Tigre.
Gran Premio de Singapur de 2017
Carreira
Houbo dous novos períodos de coche de seguridade durante o transcurso da carreira. Un na volta 11, despois de que Daniil Kvyat estrelárase na 7º volta e outro na volta 38 logo de que Marcus Ericsson trompease. Bottas logrou chegar ata o terceiro posto e Carlos Sainz ao cuarto posto logo primeiro período do coche de seguridade, xa que os pneumáticos Bottas e Sainz xa estaban en pleno apoxeo. Hamilton volveu a saír ben nos dous reinicios. Kevin Magnussen e Nico Hülkenberg, desde a 4ª posición tras pasar a Sainz no segundo período de coche de seguridade, ambos retiráronse máis tarde na carreira con problemas mecánicos. Hamilton gañou a carreira diante de Ricciardo e Valtteri Bottas, mentres que Sainz conseguiu o seu mellor posto nas carreiras no cuarto lugar. Jolyon Palmer chegou a meta no sexto lugar para lograr os seus primeiros puntos na tempada, o mesmo fin de semana anunciouse que sería substituído por Sainz ao final da tempada. Os pilotoss non completaron a distancia de carreira programada de 61 voltas debido ao límite de 2 horas que se alcanzou, polo que a bandeira a cadros verificouse na volta 58.
Cualificación
En letra grosa os mellores tempos na Q1, Q2 e Q3. miniatura|left|upright=3.2|alt=Schéma de la grille de qualification et de départ du Grand Prix de Singapour 2017.|A grella de cualificación e saída do Gran Premio de Singapur de 2017.
Campo da Agra, Corrubedo, Ribeira
Campo da Agra (á espera da oficialización da forma O Campo da Agra ) é un lugar da parroquia de Corrubedo no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
María Cano
María de los Ángeles Cano Márquez, nada en Medellín o 12 de agosto de 1887 e finada ibídem o 26 de abril de 1967, foi a primeira muller líder política en Colombia.
Campo da Agra, Corrubedo, Ribeira
Toponimia
O topónimo provén do latín, e é unha extensión de terreo cultivábel dividida en leiras que pertencen a varios propietarios.
María Cano
Traxectoria
Dirixiu a loita polos dereitos civís fundamentais da poboación e polos dereitos dos traballadores asalariados; encabezou a convocatoria e axitación das folgas obreiras, colaborou na difusión das ideas socialistas e participou en forma decisiva na fundación do Partido Socialista Revolucionario (PSR).
No cinema
En 1990 Camila Loboguerrero dirixiu o filme colombiano María Cano, protagonizada por María Eugenia Dávila e inspirada na vida e a actividade política da líder a partir de 1925.
Johan Zorro
Johan Zorro foi un xograr galego ou portugués, de finais do século XIII, activo na corte de Afonso III ou máis probabelmente na de don Dinís. É autor de 11 textos: 1 cantiga de amor e 10 cantigas de amigo. Semellante a Martín Codax ou a Paio Gómez Chariño, cantou principalmente temas relacionados co mar. Pénsase que dúas das súas cantigas foron compostas por orde do rei, por ocasión do lanzamento ao mar dalgunhas naves saídas dos estaleiros de Lisboa.
Zorro é infrecuente entre os poetas medievais por escribir sobre mares apouvigados e acalentados, en lugar de océanos salvaxes e mortais. Nos seus poemas, os mariñeiros só se laian da perda dos seus fogares, namoradas etc.
Escola Deportiva Val do Ulla
O Escola Deportiva Val do Ulla é un club de fútbol galego, do concello de Vedra.
Foi fundado co nome de Escola Deportiva Ribadulla no ano 2003, e tras pasar polo nome de ED Ribadulla-Vedra, chegou ata a súa actual denominación de Escola Deportiva Val do Ulla.
As Chiscas, Corrubedo, Ribeira
As Chiscas é un lugar da parroquia de Corrubedo no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Ponte Akashi Kaikyō
A Ponte Akashi Kaikyō (明石海峡大橋, Akashi-Kaikyō-Ōhashi, significa gran ponte do estreito de Akashi) e unha ponte pénsil que une a illa de Awaji (Awaji) con Honshu (Kōbe) no estreito de Akashi no mar interior de Seto (a illa principal do arquipélago xaponés).
Ambroa
Ambroa é un topónimo galego; Posiblemente ten a súa orixe no antigo pobo dos ambróns. Nun documento do ano 955 aparece a forma Amberonam, e noutro de 1122 aparece a forma Ambrona. Pode referirse a:
Ponte Akashi Kaikyō
Historia
Construíuse entre 1988 e 1998 e é a meirande ponte colgante ou pénsil do mundo.
Ambroa
Amais, o apelido Ambroa é levado por:
Ponte Akashi Kaikyō
Historia
miniatura|700px|centro|Dimensións da ponte.
Spawn (filme)
Spawn é un filme estadounidense dirixido por Mark A.Z. Dippé que foi estreado en 1997. Está baseado na serie de banda deseñada homónima de Todd McFarlane.
Sinopse
Al Simmons, un súper axente do goberno, é asasinado polo seu xefe, o malvado Jason Wynn, coa axuda do seu terrible colaborador Clown. Desexando volver ver á súa amada Wanda e cegado pola vinganza, Simmons decide facer un pacto co demo para volver á vida.
Federación de Peñas do Deportivo
A Federación de Peñas do Deportivo é unha organización que pretende aglutinar ao maior número posíbel de peñas de seareiros do Deportivo da Coruña.
Organización e actualidade
Na actualidade conta con máis de 90 peñas federadas. Ten a súa sede nos baixos do Estadio Municipal de Riazor e conta con peñas delegadas en toda a Galiza, Europa e prevé facelo tamén en América.
A federación colaborou activamente en diversos congresos de peñas coma os organizados polas peñas 2Mil6 de Negreira e Bodipo Casa Freire de Soñeiro-Sada. Tamén organizou as dúas edicións do Feirón Branquiazul celebrados no O Burgo en 2007 e 2008, os distintivos de Honra (Insignias de Ouro e Prata), así como a I Asemblea de Peñas Federadas (2006) e unha II Asemblea (2008).
Directiva
Peñas delegadas:
STS-110
STS-110 foi unha misión do transbordador espacial Atlantis lanzada o 8 de abril de 2002 desde a rampla 39B do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-110, con sete astronautas a bordo, foi unha misión para continuar construíndo a Estación Espacial Internacional. A tripulación estaba formada polo comandante Michael J. Bloomfield, o piloto Stephen N. Frick e os especialistas de misión Jerry L. Ross, Steven L. Smith, Ellen Ochoa, Lee M. E. Morin e Rex J. Walheim. O voo marcou o sétimo voo de Ross, convertíndoo na persoa en voar máis veces ao espazo.
O transbordador levaba a bordo a viga S0, que con 13 m de longo e 13,5 toneladas de masa foi a primeira da estrutura principal (de 110 m de longo) que máis tarde soportaría os paneis solares e os radiadores. Necesitáronse catro paseos espaciais para extraer a viga mediante o brazo robótico e instalala na estación. Durante a misión tamén se transferiron experimentos e subministracións entre o transbordador e a estación.
O transbordador volveu a terra no Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral, Florida, o 19 de abril de 2002.
Estado social
Estado Social ou, en termos máis recentes Estado Social de Dereito, é un concepto propio da ideoloxía ou bagaxe cultural político alemán (Sozialstaat). O concepto remóntase á formación do Estado alemán e, pasando a través dunha serie de transformacións, na actualidade forma as bases político-ideolóxicas do sistema de Economía social de mercado.
O Estado Social pretende garantir os denominados dereitos sociais mediante o seu recoñecemento na lexislación (traballo e vivenda dignos, saúde, educación ou medio ambiente...) e mediante políticas activas de protección social, de protección á infancia, á vellez, fronte á enfermidade e ao desemprego, de integración das clases sociais menos favorecidas, evitando a exclusión e a marxinación, de compensación das desigualdades, de redistribución da renda a través dos impostos e o gasto público. Emprega instrumentos como os sistemas de educación e sanidade (en maior ou menor grao públicos ou controlados polo estado, obrigatorios ou universais e de balde ou subvencionados), financiados con cotizacións sociais. Téndese á intervención no mercado e a planificación da economía, todo iso en contra dos principios do liberalismo clásico.
Con todo, na práctica política, a Economía Social de Mercado é a miúdo confundida co Estado do benestar (Welfare State). Esta confusión é ás veces natural, produto da confluencia de resultados e intereses de ambos os proxectos (véxase Estado do Benestar: Orixes e Evolución) pero ás veces parece intencional, debido a consideracións ideolóxicas ou de debate. É relevante notar que en lingua alemá hai dúas palabras (Sozialstaat e Wohlfahrtsstaat) que se poden traducir ao inglés como Welfare State. Con todo hai entre elas unha distinción sutil pero importante: Sozialstaat é un principio (Sozialstaatsprinzip) mentres Wohlfahrtsstaat é unha política (In der Wirtschaftswissenschaft wird mit Wohlfahrtsstaat eine Wirtschaftsordnung bezeichnet, die zur Verfolgung sozialpolitischer Ziele umfassend).
Ernesto Mauri (editor)
Ernesto Mauri, nado o 2 de decembro de 1946 en Vimercate, provincia de Monza e Brianza, Lombardía, é un home de negocios e editor italiano.
Saint-Gilles, Ille e Vilaine
Saint-Gilles (en Sant-Jili-Roazhon, en galó: Saent-Jill) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Ernesto Mauri (editor)
Traxectoria
A súa carreira profesional, despois dun período nunha empresa de auditoría, comezou en 1975 con Rusconi Editore. Dentro de Rusconi Editore, Mauri realizou varias tarefas, contábeis, administrativas e publicitarias, até ocupar o cargo de xerente xeral en 1989. O período en Rustioni concluíu en 1991, época na que o número de xornais aumentou de 6 a 26.
Como editor, Mauri tivo a oportunidade de desenvolver unha experiencia internacional, primeiro en Francia con Hachette e logo en España co Grupo 16. Participou no nacemento de Italia 1, a rede de televisión fundada en 1982.
Desde 2008 é o presidente de Mondadori France, desde 2013 é o conselleiro delgado do Grupo Mondadori, e desde xaneiro de 2015 é o presidente de Mondadori Libri S.p.A.
Desde xullo de 2014 é membro do comité de presidencia da Federación italiana de editores de xornais (FIEG).
República semipresidencialista
miniatura|400px|dereita| A república semipresidencialista é aquela na cal o Presidente da República, elixido por sufraxio, ten certas competencias de goberno. O Primeiro ministro é elixido polo Parlamento a petición do Presidente, e este responde da súa responsabilidade ante o Parlamento.
Ernesto Mauri (editor)
Traxectoria
O 9 de novembro de 2011 foi nomeado Cabaleiro da Orde das Artes e as Letras polo Ministro de Cultura do goberno francés Frédéric Mitterrand.
República semipresidencialista
Neste sistema ás veces hai cohabitación. Estes períodos poden carrexar unha beneficiosa verificación da separación de poderes ou estar cheos de obstrucións por mor da dualidade do executivo.
Características
Francia é o arquetipo e prototipo da forma de goberno que se chama Sistema Semipresidencial, de natureza mixta e cuxas características forón inspiración dos sistemas políticos de varias nacións. As características principais do sistema que foi implantado coa V República Francesa son:
Países
Actualmente teñen esta forma de goberno os seguintes países:
Thora Birch
Premios e Nomeamentos
miniatura|dereita|200px|[[Tom Green, Birch e Neil Hamburger no 2006.]]
Renault Sport F1
miniatura|dereita|Un camión de Renault Sport F1 na [[Autovía A26|A26 preto de Calais, Francia.]]
Renault Sport F1 é a encarnación actual da participación de Renault na Fórmula 1. , fundada a finais de 2010, cando o fabricante de automóbiles vendeu o 25 por cento da súa participación na propiedade do equipo Renault F1 con base en Enstone, ao accionista principal Genii Capital, pero mantivo o control para se mesmo da fábrica de motores de Viry Châtillon.
Papel na Fórmula Un
A actividade principal de Renault Sport F1 é proporcionar motores (RS27 V8, 2´4 litros) para seus equipos asociados (a partir de Lotus Renault GP, Equipo Lotus e Red Bull Racing). Tamén dá un punto central de contacto do Kinetic Energy Recovery System (KERS) no motor, a integración e adecuación déixase enteiramente aos equipos.
Como provedor de motores, envía 30 persoas a cada carreira. Todos os socios contan con equipos de seis persoas de Renault Sport F1 (2 Enxeñeiros, 2 técnicos, un enxeñeiro de soporte para o motor e un electricista). Un total de 48 motores fornécense durante a tempada.
Renault F1 como provedor de motores: Historia e desenvolvemento
Despois de diferentes designacións e status, a fábrica de motores de Fórmula Un de Renault, sempre tivo a mesma sede, aínda que profundamente remodelada a través dos anos, en Viry-Chatillon, Francia.
Era Renault Sport (1977-1986)
A finais de 1976, Renault pechou o departamento de competición de Alpine (nese momento, a súa principal división no deporte do motor), situado en Dieppe, e trasladou as actividades de competición a Viry-Châtillon, nos arredores de París. A nova filial resultante da fusión entre Renault-Gordini e o mencionado departamento de competición de Alpine chamouse Renault Sport, e que tería que encargarse da entrada do equipo na F1. Fabricou o primeiro motor Turbo que veuse na categoría, o Renault-Gordini-Elf Type EF1 V6 1.5 litros , nun momento no que os motores atmosféricos de 3 litros eran predominantes.
En 1983, Renault Sport converteuse no provedor de motores de Lotus.
En 1986, púxose fin á participación do equipo Renault na F1 pero continuou como provedor de motores para Ligier, Tyrrell e Lotus. Esa tempada introduciu o motor EF15 B, que de feito incluía importantes innovacións. A finais do ano, con todo, Renault retirouse do deporte.
Renault F1 (1989-1997)
En 1989, coa prohibición dos turbo e a imposición dos motores atmosféricos, volveu a fábrica de Viry (chamada nesta ocasión Renault F1, como unha división de Renault Sport). Asinouse un acordo de asociación con Williams, fornecendo os motores RS1. O RS1 foi único por varias características. Era un V10 de ángulo pechado (67º) de 3´5 litros, V8 cando os rivais utilizaban V8 ou V12.
En, o Renault RS4 (cunha nova culata para o aumento da velocidade do motor), con Williams, gañou o primeiro título de Construtores para o fabricante de automóbiles. Nigel Mansell, piloto de Williams, tamén gañou o título de pilotos.
Entre e, Ligier utilizou os motores de Renault.
En, o RS5 redeseñouse (o consumo, a combustión e a sincronización) para aumentar a potencia e as optimizacións, permitindo o retorno triunfal de Alain Prost.
Renault deixou de novo a F1 a finais de, e as últimas evolucións do motor, o RS9, aínda se usaron para moitos equipos durante as seguintes tempadas. Con todo, Renault seguiu traballando co seu vello socio Mecachrome, que fornecia e daba asistencia técnica aos RS9 cos nomes de Mecachrome, Supertec e Playlife. Mecachrome GC37-01 era a versión do RS9 usada por Williams en.
En, o FB01 Supertec foi montado por Williams e BAR. Incluso en, unha segunda evolución do Supertec (o FB02) impulsou os coches Arrows.
Era Renault F1 Team (2002-2010)
Benetton continuou coa súa propia adaptación do RS9 coñecido como Playlife (de feito, un Supertec ) ata, cando o equipo comezou a utilizar motores Renault de novo de Viry. En (logo da compra de Renault no 2000) o equipo con base en Enstone e a fábrica de motores de Viry combináronse para crear o Renault F1 Team. O RS25, motor V10 de 3.0 litros e o RS26, motor de 2.4 litros V8, equiparon os coches de Campións do Mundo. Renault foi o primeiro fabricante en lograr ese fito.
Desde, a FIA conxela a mellora dos motores. Ese ano, Renault, comezou un acordo a longo prazo con Red Bull para ser o seu provedor de motores, o que sería unha moi sabia decisión no futuro.
En, Renault foi autorizado para realizar algunhas actualizacións no seu motor, o RS27.
Renault Sport F1 (2011 -)
En, Renault Sport F1 Team agregou a Team Lotus aos seus clientes principais de motores, Red Bull Racing e Lotus Renault GP.
Axudou a facerse cos títulos de pilotos e de construtores a Sebastian Vettel e a Red Bull.
Para o, Williams regresará á a súa asociación histórica con Renault, recibira os motores RS27. A sociedade terminara a finais de, cando as novas normas dos motores entraran en efecto, pero hai unha opción para a renovación. Un acordo con Red Bull foi asinado ata, o que significa, que o equipo vai utilizar os novos motores V6 Turbo fabricados por Renault.
Team Lotus confirmou que tamén utilizará motores Renault ata finais de 2013. Emprégara un KERS desenvolvido por Renault Sport F1 e Red Bull Technology.
O director do equipo Lotus Renault GP, Éric Boullier, di que seguen negociando co provedor de motores francés debido á súa longa relación e o patrocinio de Total.
O CEO de Renault, Carlos Ghosn, comentou nunha entrevista a fin de semana do primeiro Gran Premio da India que non había plans para regresar cun equipo oficial e o papel actual da compañía era como provedor de motores por un longo período.
A partir de 2012 substituirá a Jean-Michel Jalinier o actual presidente de Renault Sport F1, Bernard Rey. . Jalinier é un antigo empregado de Renault, e está traballando actualmente para a súa filial no Brasil como presidente.
RS27 especificacións
Denominación: RS27-2011
Configuración: 2´4L V8
RPM: 18000 (o máximo permitido pola FIA)
Potencia de saída: Máis de 720 CV
Peso: 95 kg (mínimo permitido pola FIA))
Steven Tyler
Steven Victor Tallarico, nado en Yonkers, Nova York, Estados Unidos, o 26 de marzo de 1948, máis coñecido na industria da música como Steven Tyler é un músico, compositor, actor e multiinstrumentista líder e vocalista da banda de rock estadounidense Aerosmith.
É coñecido pola súa habilidade para executar moi diversos instrumentos musicais. En 2008, a revista Rolling Stone elixiuno como un dos 100 mellores cantantes da historia e tamén o situou no posto 57 entre os 100 artistas máis grandes de todos os tempos. Así mesmo, foi escollido pola revista estadounidense Hit Parader como o terceiro mellor vocalista de heavy metal da historia, só superado por Robert Plant e Rob Halford. Ademais, figura no posto 13 na lista dos 40 mellores vocalistas de rock de todos os tempos, segundo a cadea de radio dixital Planet Rock. En 2005, a revista estadounidense de música Blender e a cadea musical MTV2 seleccionárono como un dos mellores vocalistas e situárono no posto 16 dunha a listaxe de 22 artistas. O selo discográfico Roadrunner Records escolleuno como un dos mellores cantantes de música "metal" e situouno no posto 8 dunha lista de 50 intérpretes. En 2001 foi premiado pola cadea musical VH1 por ser o rockeiro con mellor estilo nos VH1 Fashion Awards.
Steven Tyler formou parte do xurado do recoñecido programa de talentos American Idol e, desde 2001, está incluído no Salón da Fama do Rock xunto con Aerosmith.
Traxectoria
miniatura|Tyler durante unha entrevista a Aerosmith na MTV en abril de 2007 Steven Tallarico naceu en Yonkers, Nova York, o 26 de marzo de 1948, fillo dunha secretaria chamada Susan e de Víctor A. Tallarico, un músico clásico e pianista. O seu pai era de orixe italiana e alemá e a súa nai era de orixe polaca e inglesa.
A música sempre xogou un papel importante na vida de Tyler, xa que o seu pai, que dirixiu a orquestra de Vic Tallarico, lle ensinou música na Escola Secundaria Cardenal Spellman no Bronx, durante moitos anos. Steven Tyler tamén se afeccionou ao blues e na década de 1960; foi orixinalmente un batería e máis tarde converteuse en cantante principal dunha variedade de bandas locais de rock and roll como The Strangeurs (máis tarde Chain Reaction), Chain e William Proud. Tyler pasou un tempo nos veráns da súa mocidade en no lago de Sunapee, en Nova Hampshire, onde tomou contacto cos seus futuros compañeiros de banda Joe Perry e Tom Hamilton. Ten residencias en Marshfield e Cape Cod, no estado de Massachusetts; en Sunapee, no de Nova Hampshire; e tamén en Nova York e nos Ánxeles.
Relacións de parella
Steven tivo unha breve relación coa modelo Bebe Buell, con quen tivo unha filla, a actriz Liv Tyler. En 1978 casou con Cyrinda Foxe, unha exmodelo de Warhol, da que se divorciou en 1987 e que faleceu en 2002 vítima dun cancro cerebral, que foi nai da súa segunda filla, a modelo Mia Tyler.
En 1988 casou coa deseñadora de roupa Teresa Barrick, da que se acabou divorciando en 2006. Con ela foi pai dunha filla e dun fillo, Chelsea Tallarico e Taj Tallarico.
En 2011 comprometeuse coa modelo de 28 anos Erin Brady, a súa noiva desde 2006, pero a finais de 2012 termina a súa relación debido a que polo momento as prioridades de Steven son as xiras mundiais que ten por proxecto.
Problemas de saúde
O 22 de marzo de 2006, xusto catro días antes do seus 58 aniversario, o xornal The Washington Post informou de que Tyler se sometía a unha intervención cirúrxica por unha "causa médica non revelada", que motivou o adiamento de parte da xira de Aerosmith por América do Norte en 2006, Rockin' the Joint. A cirurxía, para corrixir un vaso sanguíneo aparecido na gorxa, foi un éxito. Logo dunhas semanas de descanso, Steven Tyler e o resto de Aerosmith foron ao estudio o 20 de maio para comezar a traballar no seu novo álbum. A operación de gorxa de Steven Tyler apareceu en 2007 nun episodio da serie de National Geographic Channel chamado a Incrible Máquina Humana.
Ademais deste episodio, nunha entrevista de setembro de 2006 con Access Hollywood, Steven Tyler revelou que estivera afectado de hepatite B e de hepatite C nos últimos 11 anos. Diagnosticóuselle a doenza en 2003 e foi sometido a un tratamento intensivo desde ese ano ata o 2006, incluíndo 11 meses de tratamento con interferón, que cualificou de "agónico".
O doutor Brian McKeon Tyler dixo á revista People que as lesións ortopédicas na última década deixaron o roqueiro, xa daquela roldando os 70 anos, cunha dor crónica severa e que require cirurxía nos xeonllos e nos pés.
Deseñador industrial
O 15 de setembro de 2007, no New Hampshire International Speedway, Steven anunciou o lanzamento das novas motocicletas Dirico. As motos Dirico están deseñadas por Steven Tyler, baixo a dirección de Mark Dirico, e construídas por AC Custom Motorcycles en Manchester, Nova Hampshire.
1971-1983: orixes e éxito de Aerosmith, drogas e alcohol
En 1965, Tyler escribiu o seu primeiro grande éxito Dream On. Arredor de 1971, trasladouse a Boston, Massachusetts, xunto cos demais membros da incipiente banda, onde compartiron un pequeno apartamento. Un excompañero de Tyler, de Nova York, Joey Kramer, foi recrutado para tocar a batería e, máis tarde, agregaron como guitarrista rítmico a Brad Whitford, en substitución do amigo da infancia de Tyler, Ray Tabano. Despois de pasar un tempo percorrendo o circuíto de clubs de Boston, baixo a tutela do seu primeiro representante, Frank Connelly, a banda comezou a traballar cos representantes de Nova York Steve Leber e David Krebs. Posteriormente asinou un contrato discográfico en 1971 e lanzou o seu álbum debut homónimo en 1973. Nos anos seguintes, o grupo lanzou os discos "Get Your Wings" (1974), "Toys in the Attic" (1975), "Rocks" (1976) e "Draw the Line" (1977), que catapultou a Aerosmith á fama internacional. Estes álbums trouxeron éxitos lendarios como Dream On, Walk This Way e Sweet Emotion. Estes primeiros cinco discos de Aerosmith colleitaron discos de platino e están considerados entre os mellores álbums de hard rock de todos os tempos. Con todo, como a década avanzaba, a vida trepidante de xiras, as gravacións, a convivencia e o uso de drogas comezou a cobrar factura a Tyler e ao resto da banda.
A Tyler e Perry coñecíaselles como os "xemelgos tóxicos", polo seu consumo de estimulantes e de heroína.
Cando Perry Joe Perry deixou a banda para comezar con The Joe Perry Project, foi substituído por Jimmy Crespo, que escribiu e coproduciu con Steven Tyler o álbum "Rock In A Hard Place". Crespo foi a clave para manter unido o grupo ata que Brad Whitford abandonou Aerosmith e foi substituído por Rick Dufay.
Na década de 1970 e a comezos da de 1980, Tyler foi coñecido tamén polo seu consumo de drogas duras e alcohol, aínda que terminou a rehabilitación de drogas en 1986 e se mantivo arredado do alcohol durante máis de 20 anos ata que empezou a abusar dos analxésicos en 2009 e, desde entón, volveu rehabilitarse.
Durante as súas actuacións nos concertos nesta primeira etapa, caracterizadas por unha abraiante descarga de enerxía, sempre estaba vestido con traxes de cores moi rechamantes e tamén con bufandas penduradas sobre o seu micrófono. miniatura|Retrato de Steven Tyler
1983-2000: reunión da banda, rehabilitación e volta ao éxito
O 19 de febreiro de 1983, Joe Perry e Brad Whitford, que deixaran a banda en 1979, asistiron a unha actuación de Aerosmith e aí xurdiu o xermolo da posterior reunión da banda cos seus membros orixinais. Aerosmith embarcouse nunha xira de reunión chamada "The Back in the Saddle Tour" e empezaron a gravar novamente
Con todo, mantíñase o problema da adicción ás drogas dos membros do grupo, especialmente Tyler, que se derrubou no escenario durante varias actuacións na década de 1980 por mor da súa longa adicción á heroína. O novo representante de Aerosmith, Tim Collins e o resto da banda reunida sabían que non chegarían a ningures entanto que o seu líder, Steven Tyler, seguise tan relacionado co mundo das drogas. En 1986, tiveron unha reunión na que presionaron a Tyler para que entrase nun estrito programa de rehabilitación de drogas. A partir de aí, todos os demais membros de Aerosmith acabaron por entrar en rehabilitación e todos seguiron con éxito os seus respectivos programas en diversos momentos da segunda metade da década de 1980.
O grupo tomou un descanso en 1995 para pasar un tempo coas súas familias, por mor do seu esgotador estilo de vida da década anterior, baixo a dirección do representante Tim Collins, que axudou a orquestrar a maior parte de reaparición da banda e a soster o seu éxito. Chegaron a correr rumores de disolución da banda e de que Steven Tyler volvía novamente ás drogas.
Ademais disto, os sucesivos cambios de representante e de produtores adiaron o proceso de gravación de "Nine lives", que finalmente foi lanzado en 1997 e, malia non achegarse ás cifras de vendas de "Get a Grip", aínda foi dobre platino. A banda logrou manter o seu recoñecemento e estivo de xira durante máis de dous promocionando este álbum. En 1998, durante esta xira, Tyler sufriu unha lesión de ligamentos cando o seu micrófono de pé chocou contra o seu xeonllo. A banda terminou o espectáculo, pero tivo que cancelar varios concertos, e Tyler tivo que usar un xeso na perna entanto que gravaba o vídeo de I Don't Want to Miss a Thing, que acadou o primeiro posto nas listas dese ano.
Do 2000 ata hoxe
miniatura|Steve Tyler actuando con Aerosmith en Washington en 2003 O comezo do século XXI levou a banda Aerosmith á icónica actuación no descanso da XXXV edición da Super Bowl, ademais de ser incluída no Salón da Fama do Rock e lanzar un novo álbum que chegou a disco de platino.
Desde 2001, Aerosmith puxo en marcha unha exitosa xira anual e mantivo un papel activo na industria musical, que deu como resultado a gravación dos álbums "Just Push Play" (2001) e "Honkin' on Bobo" (2004). Ademais disto, Steven Tyler mantivo unha variedade de proxectos paralelos e aparicións especiais.
Despois dos atentados do 11 de setembro de 2001, a banda tocou no concerto benéfico United We Stand, na cidade de Washington. Tyler puxo unha chaqueta de corpo enteiro coa bandeira estadounidense e a banda interpretou cancións como Livin 'on the Edge e I Don't Wanna Miss a Thing.
En 2003, Tyler recibiu un título honorífico do Berklee College of Music e, en 2005, recibiu un doutoramento "honoris causa" pola Universidade de Massachusetts, en Boston.
Na película de Nadal The Polar Express, de 2004, Steven Tyler, aparece cantando a letra dun número de rock titulado Rockin' on Top of the World, entanto que un grupo de elfos de animación por computador se asemella a Aerosmith interpretando a canción.
En 2005 Tyler foi o vocalista principal de Santana no sinxelo Just Feel Better e tamén fixo unha breve aparición na película Be Cool, protagonizada por John Travolta e Uma Thurman, na que fai un dúo coa cantante Linda Moon (interpretada por Christina Milian).
En 2007, Tyler mantén activa unha xira mundial coa banda que os leva a 19 países.
En 2008, logo de recuperarse dunha lesión dunha perna e tras o falecemento da súa nai, actuou con Billy Joel e a súa banda, interpretando a canción Walk This Way, e fixo unha aparición sorpresa nos concertos da Trans-Siberian Orchestra no Nassau Coliseum de Nova York
O 5 de agosto 2009 Tyler caeu do escenario en Dakota do Sur e lesionou a cabeza, o pescozo e un ombreiro. Debido á caída de Tyler, Aerosmith viuse obrigado a cancelar o resto da súa xira de 2009, agás dous concertos en Hawai en outubro. Xa en 2007 Aerosmith tivera que cancelar o seu primeiro concerto en Maui, o que deu lugar a unha demanda colectiva de 8.000 persoas pola cancelación da serie de concertos.
Entre 2009 e 2010 sucedéronse os rumores e os desmentidos de abandono de Aerosmith por parte de Tyler, e mesmo novas recaídas no mundo das drogas, todo isto alternado con aparicións públicas en colaboración con outros artistas, como Timbaland e tamén con Aerosmith, como é o caso do concerto do 14 de agosto de 2010 en Boston.
O 25 de outubro de 2011, Tyler sufriu un desmaio e caeu no baño do seu cuarto nun hotel en Luque, Paraguai, polo que sufriu un par de feridas na cara e a rotura de dous dentes e tivo que ser sometido a cirurxía plástica nunha cella e nos beizos.
Nestes últimos tempos, Tyler asentouse en Nashville, Tennessee, e colaborou con compositores locais. O 15 de xullo de 2016 saíu á luz o seu premeiro álbum en solitario de country, titulado "We're All Somebody From Somewhere".
Xa desde decembro de 2015, en varias entrevistas, Tyler e os seus compañeiros de Aerosmith Brad Whitford e Joe Perry falaron da posibilidade de realizar unha xira de despedida da banda en 2017 e mesmo de gravar un derradeiro disco de estudio. Finalmente, entre setembro e outubro de 2016, Tyler volveu a Aerosmith para unha xira de dez concertos en Hispanoamérica, precedidos por unha actuación o 16 de setembro no festival Kaaboo en San Diego (California), e que terá continuación en 2017 en diversas cidades europeas, como Dublín ou Lisboa.
Ru
Ru ou RU pódese referir a:
Como topónimo pode referirse a:
Alfonso Hermida
Alfonso Hermida Mejuto, nado na Coruña o 30 de xaneiro de 1970, é un xornalista galego coñecido polos seus traballos televisivos na Televisión de Galicia.
Traxectoria
A finais dos anos 80 foi redactor en Radio Nacional de España e en 1994 entrou na Televisión de Galicia. Durante varios anos estivo á fronte do programa deportivo da fin de semana da canle autonómica galega que se encarga principalmente de cubrir a xornada futbolística, En Xogo. Por este traballo conseguiu o Premio Mestre Mateo ó mellor comunicador de televisión no ano 2004.
En 2005 foi relevado por Carlos Macía e Jessica Figueroa á fronte de En Xogo para incorporarse ós informativos como presentador xunto a Begoña Fontenla e Araceli Gonda no Telexornal Mediodía, no que se ocupou tamén da edición. Como membro dos servizos informativos, fixo coberturas especiais de diversos acontecementos, destacando o éxito de Óscar Pereiro no Tour de Francia 2006, ou o especial das elección municipais celebradas en maio de 2007. Posteriormente pasou ao Telexornal Serán.
En outubro de 2011, no contexto da folga dos traballadores da Televisión de Galicia en protesta pola nova lei para a Reforma da CRTVG consensuada entre o Partido Popular e o PSdeG, presentou na praza do Toural de Santiago de Compostela un telexornal reivindicativo xunto á tamén presentadora Ana Pérez, no que denunciaron a precariedade laboral, as privatizacións e a manipulación informativa dentro da cadea. Como consecuencia destas protestas os dous traballadores foron apartados do programa especial para as eleccións xerais dese ano. En abril de 2012 dimitiu por discrepancias coa dirección. Uns días despois anunciou que regresaba á sección de Deportes do telexornal.
En 2017 volveu presentar os informativos da cadea ata que en xuño de 2018 volveu dimitir, esta vez xunto á periodista Beatriz Moyano. As dimisións producíronse por "discrepancias coa liña informativa" e no medio de novas protestas dos traballadores da cadea contra a manipulación e o control informativo.
Familia
É curmán da cantante Eva Barreiro, famosa pola súa participación na undécima edición de Operación Triunfo, onde foi finalista.
Rh
Rh pode referirse a:
Coirós
Situación
O concello, de 32,8 km², abrangue seis parroquias. Está situado ó noroeste da provincia da Coruña, e limita ao norte con Betanzos e Paderne, ao sur con e Aranga, ao leste con Aranga e Irixoa e ao oeste con Oza-Cesuras. Está atravesado pola estrada N-VI e a autovía A-6 que unen Madrid e A Coruña.
Hidrografía e orografía
Polo concello discorren os ríos Mandeo e Mendo, xunto cos seus afluentes rego de Tararou (afluente do Mendo) e río Vexo, regato das Pías e rego das Bouzas (afluentes do Mandeo). Os cumios máis destacados son o Pico da Felga (506 m), Fonte do Oso (448 m) e o monte da Retorta (502 m).
Clima
Ten un clima oceánico suave. En Coirós os veráns son cálidos; os invernos son longos, fríos e húmidos e está parcialmente nubrado durante todo o ano. Durante o transcurso do ano, a temperatura xeralmente varía de 5 °C a 25 °C e de cando en cando baixa a menos de -0 °C ou sobe a máis de 30 °C.
Idade Antiga
Coirós foi lugar de asentimento humano desde tempo remoto: os primeiros vestixios atópanse relacionados coa cultura castrexa, representada polos castros da Espenuca, Xora e Flores.
Existen indicios da existencia en Coirós de pobos precristiáns con cultos pagáns en "Spelunca", o que sería o actual lugar da Espenuca, onde se conservan pegadas da cultura castrexa como son restos de muíños e lápidas con inscricións.
Idade Media
A chegada do cristianismo comportou a edificación dun mosteiro na Espenuca que, trala invasión dos suevos no século V, permaneceu destruído. Igualmente o castelo da Mota, situado en Santiago de Ois, derrubouse e hoxe só se observan as súas ruínas.
No século IX, tivo lugar un feito histórico importante para o concello e para todo o noroeste peninsular, xa que segundo conta o Códice Salmanticense, no ano 844 tivo lugar en Coirós unha batalla entre os invasores normandos e as tropas do rei Ramiro I, resultando estas últimas as vencedoras da mesma, obrigando ós normandos a retirarse. Para outros autores, a batalla tería lugar en Betanzos ("Farum Brecantium") e non en Coirós e sendo rexeitados os invasores da vila betanceira. Hai autores que falan do desembarco en Galicia dos normandos, tamén no ano 844, pero sen especificar o lugar. E incluso os historiadores Emilio González López e Vicente Almazán falan do desembarco das tropas viquingas en Farum Brigantium, a actual a Coruña e non en Betanzos.
Idade Contemporánea
A raíz do Real Decreto de 23-07-1835, considerárase inicialmente a creación dun extenso municipio chamado Muniferral que incluía o territorio de Coirós e de Aranga.
No ano 1836 algunha das doce parroquias do concello de Muniferral pasou a formar parte do novo municipio de Coirós. Posteriormente, no ano 1842 pretendeuse que este concello se integrase no de Betanzos pero esta pretensión non saíu adiante. Ademais no lugar de Flores, na parroquia de Santa María de Ois, descubriuse no ano 1915 un torque de ouro que hoxe en día exhíbese no Museo Arqueolóxico e Histórico do castelo de San Antón, na cidade da Coruña. Perdura a crenza de que no monte Felgar radicaba o "castrum Leaccium", máis inda non apareceu ningunha mostra que así certifique a súa presenza.
Topónimo
Coirós é un topónimo prerromano, que xorde antes do século III, e que se refire á pedra ou a un alto rochoso. ou covas ou depresións no terreo. O nome é compatible coa latinización Carolio, Corioli, como aparece no testemuño "per collem Corioli et per bibitorium de Aranga", ou Curiolos. En referencias anteriores, a parroquia é mencionada só coa advocación:in valle Nemitus [...] villa vocabulo Armenia [Armea] et sancto Iuliano[Coirós], 978. Tamén se documenta antes do ano 1000 o topónimo que dá nome ás parroquias de Santa María e Santiago de Ois coa forma Adones, ano 910. Téñense proposto diferentes hipóteses etimolóxicas para explicalos; a máis aceptada considéraos formados a partir dunha raíz indoeuropea *keu- ‘concavidade’.
Patrimonio artístico
esquerda|miniatura|200px|Petróglifo da Moura, en Pena Furada.
A Pena Furada. No lugar de Figueiras (Santa Mariña de Lesa) están os petróglifos de Pena Furada. Posteriormente, o santuario foi cristianizado a través da igrexa de Santa Mariña de Lesa, moi preto do lugar, a uns 800 metros, e tamén orientada estratexicamente .Actualmente estase a traballar no proxecto, sendo un equipo interdisciplinar formado por arqueólogos, arquitectos, entre outros, e dirixido polo arqueólogo director Antón Malde.
A ermida de Santa Eulalia sitúase no monte da Espenuca. Este miradoiro natural, situado a unha altitude de 290 m sobre a comarca das Mariñas permite ver o paso do Mandeo sobre o lugar de Chelo, e gran parte da comarca.
Unha lenda conta que o fundador deste cenobio foi un cabaleiro galego que incorrera en graves pecados; para purgar as súas culpas fundou catro templos nos sitios máis elevados da comarca, de maneira que puidesen ser vistos uns desde os outros. Na actualidade só se conservan o de Santa Marta de Babío (Bergondo) e o de Santa Baia da Espenuca, onde aseguran que morreu o fundador tras levar unha vida exemplar. O certo é que a historia da igrexa remóntase a antes do ano 830, xa que de entón é unha designación de igrexas pertencentes ao bispado de Iria, entre as que se cita a da Espenuca.
En 1863, o arqueólogo Antonio de la Iglesia publicou unha inscrición na que se indicaba que o presbítero Cendulfo terminara a obra do santuario que puxo baixo a advocación de Santa Baia, o día 1 de marzo do ano 881. Esta inscrición perdeuse, aínda que cara a finais do século XIX aínda era parcialmente visible. A construción do templo prerrománico podería relacionarse co interese da Igrexa por sacralizar lugares relacionados con cultos pagáns, tal e como sucede tamén en San Cosme de Sésamo e outros puntos de Galicia.
O castelo da Mota ou Mota de Ois en ruínas xa que só se conservan restos dos muros. Situado sobre un outeiro a uns 230 metros de altitude e sobre un primitivo castro. Data do século XII. Tiña unha planta duns 30 por 35 metros. Construído en cantaría de granito de aparello irregular. Cara o NO é onde se conserva a maior altura. Tamén se ven restos dos alicerces doutras construcións que cinguen a torre. O castelo pertenceu a Pedro Fernández de Andrade, fillo de Fernán Pérez de Andrade. Foi derrubado durante as guerras irmandiñas polo Arcebispo Alonso de Fonseca. Parece que foi reconstruído de novo, pero foi doutra volta derrubado polo gobernador de Galicia Fernando de Acuña, por mandato dos Reis Católicos. Na zona había outros dous castelos que semellaban dominar e protexer en puntos estratéxicos situados no leito do río Mandeo e, polo tanto, o acceso á cidade de Betanzos por esa vía. Estes eran os da Espenuca e o outro estaría en Aranga. Segundo a lenda foi unha fortificación de mouros, había un túnel secreto que partía dos sotos do castelo e ía ata o río polo onde se levaban os cabalos a beber, ademais de actuar como camiño de fuxido para os morarodos en caso de seren atacados. Tamén se di que na mota había un gran tesouro agochado e algunhas persoas andaron na súa procura. No lugar do Casal utilizáronse as súas pedras para construír as casas.
Cantelar, Boullón, Brión
Cantelar é un lugar da parroquia de Boullón no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 51 habitantes no ano 2010 segundo datos do IGE, dos cales 22 eran homes e 29 eran mulleres.
Nun souto entre Cantelar e o río Pego está o petróglifo de Cota Cornido no que se poden apreciar dúas cazoletas de 20 cm. de fondo e 15 de diámetro. Está atravesado horizontal e verticalmente por un conxunto de incisións curvilíneas.
Coirós
Patrimonio artístico
Así tal e como se recolle, o nome do río Mandeo, tería seguinte orixe. A xente dos concellos de Aranga e Coirós relata que “estando os mouros acampados na ribeira deste río, dous dos seus caudillos comezaron a discutir sobre quen comandaría as tropas. O máis valente e decidido dos dous, ao ver que non se poñían de acordo, deu un grito exclamando: – aquí mando eu!”.
A igrexa románica de Santiago de Ois, da primeira metade do século XIII. Pouco se coñece da súa historia durante a época medieval, aínda que a presenza do castelo da Mota de Ois, que pertenceu aos Andrade, é un expoñente do interese que debeu de ter este termo durante a Idade Media. En 1471, esta fortaleza pasou por herdanza a Pedro Fernández de Andrade, que a recibiu cos setenta vasalos que implicaba. Apenas se coñecen documentos medievais referentes a esta igrexa, pero si unha real cédula dos Reis Católicos, datada en 1487, pola que ordenan ao presidente e oidores da Audiencia de Galicia que lles envíen o proceso orixinal do preito establecido entre a cidade de Betanzos e Pedro Fernández de Andrade respecto aos "cotos de Oes e Oys", para que se vexa na Corte.