cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Quincy Acy
Freshman
Acy xogou para os Baylor Bears na Universidade. Coma freshman, acadou 5.4 puntos e 3.6 rebotes por partido. Foi elixido Rookie da Semana da conferencia Big 12 o 24 de novembro.
Sophomore
Na súa tempada sophomore, Acy fixo 9.3 puntos e 5.1 rebotes por partido, sendo o sexto home de Baylor. Foi ademais incluído no mellor quinteto de reservas da Big 12.
Júnior
Coma júnior, aumentou os seus números até 12.4 puntos e 7.6 rebotes por partido. Na primeira rolda do torneo da Big 12, Acy anotou 21 puntos e capturou 15 rebotes, a marca máis alta da súa carreira, na derrota contra Oklahoma. Ó remate da tempada, foi nomeado Sexto Home do Ano da Big 12.
Sénior
Na súa derradeira tempada en Baylor, acadou 12.0 puntos e 7.4 rebotes por encontro. Ó remate da tempada, foi elixido no segundo mellor equipo da Big 12 polos adestradores da conferencia, e foi tamén incluído no mellor quinteto defensivo.
Traxectoria profesional
O 28 de xuño de 2012, Acy foi elixido na 37ª posición do Draft da NBA de 2012 polos Toronto Raptors.
Polígono industrial Río do Pozo
Historia e descrición
Foi promovido pola SEPES e inaugurado en 1993. Consta duns 2.400.000 metros cadrados desenvolvidos en catro fases, o que o converte no terceiro maior polígono industrial en superficie do país, só por tras dos polígonos de Sabón e o Polígono Industrial de San Cibrao das Viñas.
Pull and Bear, Cándido Hermida, Gabadi, Transportes Almacenes Transitarios SA e Tranvías del Ferrol son algunhas das empresas máis grandes que teñen a súa sede en Río do Pozo.
José Pardo Babarro
José Pardo Babarro, nado en Ourense o 10 de xuño de 1911 e finado o 21 de xullo de 1938, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Fillo do propietario dunha fabrica de madeira para mobles. Estudou o bacharelato na Academia Xeral do mestre socialista Manuel Sueiro, antigo empregado na fábrica do seu pai. Obtivo o título de mestre na normal de Ourense, onde foi compañeiro e amigo da poetisa Pura Vázquez e licenciouse en Medicina na Universidade de Santiago de Compostela en 1932.
Ampliou os estudos de doutoramento na Universidade Central de Madrid. Na etapa universitaria vinculouse ao Sindicato de Sanidade da CNT, co seu amigo e compañeiro José Rodríguez Portugal. Dende xaneiro de 1933, publicou as súas colaboracións en Solidaridad Obrera da Coruña, que enviaba dende Madrid. Obtivo por oposición a praza de médico interno na Cátedra de Oftalmoloxía da Facultade de Medicina de Madrid, onde traballou dende xullo de 1934 a novembro de 1935, ó tempo que fixo os cursos de doutoramento na "Universidad Central" e preparou a tese doutoral. De volta a Ourense, entre maio de 1935 e xullo de 1936, colaborou na prensa ácrata galega, como Solidaridade Obrera e Brazo y Cerebro, neste último encargouse da sección de sexualidade. Os seus artigos tratan da propaganda libertaria, cultura, sexoloxía e divulgación médica. Ó mesmo tempo pasaba consulta na Rúa Progreso, 37, nunha clínica compartida con Serafín Martínez Malvar, na que se aplicaban o desconto do cincuenta por cento aos afiliados da CNT ou os seus familiares, e na súa consulta de oftalmoloxía na mesma rúa, nº 23, 1ª, na casa familiar. Aprobados os preceptivos cursos optativos de doutoramento, solicitou a tramitación necesaria para a lectura da súa tese, o que foi aceptado a finais de xuño de 1936, pero no seu expediente académico non hai cualificación da tese nin se atopa depositada na correspondente sección da biblioteca universitaria; quizais nunca chegou a lela.
Ó triunfar o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 en Ourense, foi enrolado á forza nas tropas fascistas como alférez médico na brigada de Flechas Azules. Ao pouco tempo, e debido aos seus antecedentes políticos, foi trasladado á fronte de combate. Morreu pola explosión dunha bomba en outubro de 1938, aínda que outras versións afirman que foi asasinado polos rebeldes.
Tampouco hai coincidencia sobre o lugar onde ocorreu a morte, se na fronte de Levante, como lles dixeron aos familiares, ou na de Asturias. Aos dous meses entregáronlles unha caixa metálica co cadáver, que fue depositada sen abrir no panteón familiar do cemiterio de Ourense.
Claudas
Claudas ou Rei Claudas é un rei franco ficticio e un opoñente do Rei Artur, Lancelot e Bors na literatura da Materia de Bretaña. O seu reino é nomeado como "Terre Deserte" (Terra deserta), ou "Land Laid Waste" (Terra arrasada); chamado así pola destrución que Uther Pendragon fixera alí. Claudas aparece como o adversario da Táboa Redonda en Perlesvaus, Lancelot-Graal, o Ciclo da Pos-Vulgata e Le Morte D'Arthur.
Decláralle a guerra ós reis Ban e Bors no primeiro período do reinado de Artur, e ten éxito conquistando moitas das súas terras. Ban e Bors axudan a Artur no seu conflito cos reis rebeldes na Bretaña, pero Artur é incapaz de enviar reforzos para facer fronte a Claudas. Bors morre loitando contra Claudas, quen toma ós seus fillos (Bors o Mozo e Lionel) e os leva como prisioneiros á súa corte. Cando Ban morre, o seu fillo Lancelot déixase levar pola Dona do Lago para ser criado no seu pazo debaixo da auga. Posteriormente, Artur chega a unha tregua con Claudas que dura algún tempo.
Claudas como personaxe histórico
A figura de Claudas pode estar baseada en datos históricos de reis francos, especialmente Clodión e Clodoveo I. As súas conquistas aseméllanse ás de Clodoveo e ás veces mesmo se di que puidera ser un antepasado seu.
O misterio do barco perdido
O misterio do barco perdido é unha novela policíaca de Carlos González Reigosa, publicada en 1988. É a segunda entrega da saga do detective Nivardo Castro xunto co xornalista Carlos Conde.
Trama
Ó detective Nivardo Castro encárganlle que investigue a desaparición do "Cadanseu", un barco pesqueiro que se supón naufragado no océano fronte ó Sáhara. Malia que non se descobre resto del nin dos seus tripulantes, o armador quere investigar o asunto porque o seu fillo ía no barco.
Nivardo pídelle axuda ó seu amigo Carlos Conde, xornalista. Tras pasar polas illas Canarias e por Madrid, comezarán un periplo maior, indo a Exipto e a Beirut, onde coñecerán desde dentro o tráfico internacional de armas e as loitas internas entre diferentes faccións, así como a trepidante actividade dos taxistas fronte á calma dos agricultores das beiras do río Nilo.
Logo de estar no medio dunha dura batalla con rifles de asalto, da que escapan de milagre, descobren que foron utilizados por un home poderoso. Sexa un triunfo ou sexa un fracaso, acaban descubrindo que o seu traballo está feito.
Ligazóns externas
Ficha de xerais
Bordel, Sarandós, Abegondo
Bordel é un lugar da parroquia de Sarandós no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 122 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 62 eran homes e 60 mulleres.
Premio Lenin
miniatura|150px|Medalla do Premio Lenin O Premio Lenin foi un dos galardóns máis prestixioso da Unión Soviética, recoñecendo a individuos polas súas contribucións á ciencia, literatura, arte, arquitectura e tecnoloxía. Creado o 23 de xuño de 1925 para traballos de investigación mantívose ata 1934. Entre 1935 e 1953, o premio non foi outorgado. Restableceuse o 15 de agosto de 1956 manténdose ata 1990, celebrándose a cerimonia do premio o 22 de abril, aniversario do nacemento de Lenin.
Non debe ser confundido co Premio Lenin da Paz, entregado habitualmente a estranxeiros pola súa contribución á "causa da paz". Tampouco co Premio Estatal da URSS ou Premio Stalin. Houbo persoas galardoadas tanto co Premio Lenin como co Premio Estatal da URSS.
Markel Susaeta
Markel Susaeta Laskurain, nado en Éibar (Guipúscoa) o 14 de decembro de 1987, é un exfutbolista español. Xogaba de interior dereito ou mediapunta e desenvolveu case toda a súa carreira no Athletic Club.
Traxectoria
Formouse nas categoría inferiores do Athletic Club, equipo ao que chegou na categoría alevín. Pasou por todas as categorías do club ata chegar ao primeiro equipo. No ano 2007, sendo xogador do Bilbao Athletic, Joaquín Caparrós chamouno para para facer a pretempada co primeiro equipo nos Países Baixos. Debutou co primeiro equipo o 2 de setembro de 2007 nun partido que enfrontaba ó Athletic contra o FC Barcelona. O equipo azulgrana gañou por 3-1, e Susaeta anotou o gol do Athletic. No seu segundo partido, o primeiro en San Mamés, anotou outro gol no empate contra o Real Zaragoza por 1-1.
Nese ano, converteuse nun xogador imprescindible para Caparrós, e xogou 29 partidos, nos que anotou 4 goles. A partir de entón, conseguiu ter ficha no primeiro equipo, e ser un xogador importante no Athletic.
Leuconostocáceas
As leuconostocáceas (Leuconostocaceae) son unha familia de bacterias grampositivas, situadas dentro da orde das Lactobacillales. Os xéneros representativos son: Fructobacillus, Leuconostoc, Oenococcus, e Weissella. As bacterias que pertencen a estes xéneros non forman esporas, teñen forma redonda (cocos) ou alongada, e son anaeróbicos, anaeróbicos facultativos ou aerotolerantes. Xeralmente viven en hábitats ricos en nutrientes, como produtos vexetais, leite, carne e bebidas fermentadas. O principal produto do seu metabolismo heterofermentativo de carbohidratos característico é o ácido láctico. A filoxenia da familia Leuconostocaceae foi recentemente reavaliada.
Francisco Echave
Traxectoria
Ingresou como árbitro o 2 de febreiro de 1934, reingresando de novo o 6 de decembro de 1941. Entre outros encontros, pitou a final da Copa do Rei 1946–47 entre o Real Madrid e o RCD Espanyol (2–0) en Riazor.
Asociación de Amigos da Ópera de Vigo
A asociación Amigos da Ópera de Vigo é unha asociación cultural da cidade de Vigo (Galiza) xurdida en 1958 da man de Camilo Veiga. Ata aquela a cidade olívica fora o final das actuacións dos cantantes e compañías de ópera antes de embarcar para realizar xiras por América. En 1958 tivo lugar o primeiro festival de ópera da cidade, interpretándose as óperas Manon de Jules Massenet, La traviata de Giuseppe Verdi e Tosca e Madama Butterfly de Giacomo Puccini'', obtendo un notable éxito e que contou con grandes figuras internacionais. A asociación levou á cidade olívica a cantantes de renome como Alfredo Kraus, José Carreras ou Montserrat Caballé.
Xornada Mundial da Xuventude 2005
miniatura|dereita|200px
A Xornada Mundial da Xuventude 2005 tivo lugar entre o 15 e o 21 de agosto do 2005 na cidade alemá de Colonia. Foi o primeiro viaxe fóra de Italia do pontífice Bieito XVI.
O tema do encontro foi "Vimos adoralo" (Mt 2,2): con esta frase o Papa invitou ós mozos a meterse na actitude interior dos Magos que viaxaron até Belén a adorar a Xesús.
Bordelle, Sarandós, Abegondo
Bordelle é un lugar da parroquia de Sarandós no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 106 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 55 eran homes e 51 mulleres.
Xornada Mundial da Xuventude 2005
Xuntáronse preto de 1.200.000 mozos duns 120 estados.
A escolla de Colonia por Xoán Paulo II
O Papa Xoán Paulo II anunciou oficialmente a celebración da XX XMX ó termo da Xornada Mundial da Xuventude 2002 que tivo lugar en Toronto con estas palabras:
O logo da XMX
miniatura|dereita|400px|Logo feito con floresO logo da XMX 2005 está composto de 5 símbolos: Durante a cerimonia de clausura o grande logo da explanada de Marienfeld foi desmantelado e cada pedazo foi dado a 5 representantes dos cinco continentes.
Martes 16 de agosto
O mesmo tempo celebrábanse outras dúas Misas en Bonn e en Düsseldorf, as outras dúas cidades que hospedaban e participaban nesta XMX.
Domingo 21 de agosto
180px|miniatura|esquerda|Peregrinos vendo a Bieito XVI dicindo a Misa en grandes pantallas
Concesión de indulxencia plenaria
O Papa decidiu conceder indulxencia plenaria a ós que participaron na Xornada Mundial da Xuventude de Colonia e indulxencia parcial a aqueles outros fieis que pregasen polos mozos nos días da XMX.
A indulxencia plenaria tivo lugar coas condicións usuais esixidas pola Igrexa, é dicir : terse confesado e comungado no prazo dunha semana antes ou despois do evento, e ter pregado polas intencións do Sumo Pontífice. Tal indulxencia foi concedida ós fieis que, con ánimo afastado de calquera tipo de pecado, participaron atentamente e devotamente a calquera acto, durante a XX Xornada Mundial da Xuventude de Colonia e á súa solemne conclusión.
Ós outros fieis, véuselles concedida a indulxencia parcial se, con ánimo de arrepentimento, falándolle a Deus, con oración fervente, que os mozos cristiáns se reforzasen na profesión da fe, se confirmasen no amor e no respecto ós seus proxenitores, e se determinasen firmemente á modelar de acordo coas sagradas regras do Evanxeo e da Nai Igrexa a nova familia que estivesen a crear ou que crearán, ou a vida actual de acordo coa vocación que Deus ten indicado a cada un.
Asistencia
esquerda|miniatura|150px
O elevado número de persoas asistentes dá unha idea das proporcións do evento. Na semana da Xornada Mundial da Xuventude estiveron presentes en Colonia máis de 400.000 mozos e mozas, dos que uns 100.000 eran alemáns e outros 100.000 procedían de Italia, o grupo estranxeiro máis numeroso. Xuntáronse máis de 1.200.000 de participantes na Misa final. Houbo 20.000 mozos voluntarios de toda Alemaña.
Comentarios
miniatura|200px|Muller pregando antes da Misa en Marienfeld
Himno
O himno oficial da XX XMX foi Venimus Adorare Eum (Gregor Linßen).
Realismo socialista
O Realismo socialista é unha corrente estética cuxo propósito é leva-los ideais do comunismo ó terreo da arte. Foi a tendencia artística predominante durante gran parte da historia da Unión Soviética, particularmente durante o goberno de Iosif Stalin, na República Popular da China e, en xeral, na maior parte dos países socialistas.
As correntes vangardistas víanse como un complemento natural para as políticas revolucionarias; nas artes visuais florecía o construtivismo e na poesía e mais na música louvánbanse as formas non tradicionais e vangardistas, como o caso da ópera atonal O nariz, de Shostakovich, baseada no relato homónimo de Gógol.
Con todo, esta situación non tardou en xerar críticas dalgúns compoñentes do Partido Comunista, que rexeitaron estilos modernos como o impresionismo, o surrealismo, o dadaísmo e o cubismo, debido ós principios subxectivistas que lles subxacían (o subxectivismo chocaba frontalmente coa aspiración obxectiva do materialismo dialéctico) e ós temas que trataban (o realismo socialista só consideraba relevantes os temas relacionados coa política e os traballadores). Isto levou a considerar ditos estilos como manifestacións de arte burguesa.
O realismo socialista foi, dalgún xeito, unha reacción contra os estilos burgueses anteriores á revolución, converténdose en política oficial do Estado en 1932 ó promulgar Iosif Stalin o decreto de reconstrución das organizacións literarias e artísticas.
Fúndase a Unión de Escritores Soviéticos para promover esta doutrina e a nova política foi consagrada polo Congreso de Escritores Socialistas de 1934, para ser a partir de entón estritamente aplicada en tódalas esferas da produción artística. O 10 de febreiro de 1948, dítase o chamado decreto Zhdánov, que marcou o comezo dunha campaña de críticas e descualificacións contra moitos compositores soviéticos, entre eles Vano Muradeli, Dmitrii Shostakovich, Serguéi Prokófiev e Aram Jachaturian. Máis adiante o goberno de Stalin pasaría a apoiar a algún de ditos artistas, chegando Shostakovich e Prokófiev a recibi-lo Premio Stalin.
As restricións relaxáronse considerablemente trala morte de Stalin en 1953 e en 1958 foron oficialmente rehabilitados os compositores condenados polo decreto Zhdánov, mantendo porén o Estado influencia sobre a produción artística. Os artistas que pretendían conserva-la súa total independencia da política oficial víanse nun clima hostil. A postura favorable ó realismo socialista na Unión Soviética non impediu que se promoveran obras, autores e xéneros do século XIX alleos a dita corrente e enraizados na tradición rusa, favoreceuno un destacado desempeño de intérpretes de música académica e ballet, entre outras manifestacións artísticas.
Durante as décadas seguintes xurdiu un interese nos estilos artísticos alternativos, feito que se acentuou cara finais da década de 1980 coas reformas de "apertura cara Occidente" de Mikhaíl Gorbachev. O realismo socialista seguiu porén vixente como estilo artístico oficial deica o desmembramento da Unión Soviética en 1991, momento no que o Estado abandonou a súa inmensa participación no eido artístico, catalogada como positiva por uns e como censura por outros.
O realismo socialista noutros países
A Unión Soviética exportou o realismo socialista a case tódolos demais Estados socialistas, onde a doutrina foi cobrando vixencia con diversos graos de rigor, converténdose na forma predominante de arte en ditos países durante uns cincuenta anos. Hoxe en día o único país onde predomina esta corrente estética é Corea do Norte. Na República Popular da China o realismo socialista pódese observar en imaxes idealizadas que promoven o programa espacial ou na propaganda oficial. Durante o goberno de Mao, o realismo socialista materializábase xeralmente en literatura e cadros que louvaban ós traballadores e a revolución.
O realismo socialista na súa versión máis ortodoxa non foi importante en países con outros réximes políticos, pero certas correntes artísticas tiñan analoxías con aquel, como o muralismo mexicano de Siqueiros, Rivera e Orozco, caracterizado por un claro compromiso social, unha expresa vinculación ideolóxica co socialismo e certo despoxamento de elementos puramente ornamentais ou formais en prol da claridade e eficacia da mensaxe social.
Características do realismo socialista
O realismo socialista ten as súas raíces no neoclacisismo e nas tradicións realistas da literatura rusa do século XIX, que describen a vida simple do pobo, do cal é un expoñente a obra de Maxim Gorki.
Sostén que a verdadeira arte é a que describe e louva a loita do proletariado cara o progreso socialista. O estatuto da Unión de Escritores Soviéticos de 1934 sostiña que o realismo socialista era o método básico da literatura e a crítica literaria soviéticas; esixía do escritor veracidade e unha representación concreta da realidade no seu desenvolvemento revolucionario. A concreción e veracidade histórica da representación artística da realidade debe estar vinculada coa tarefa de transformación ideolóxica e educadora dos traballadores no espírito do socialismo.
O seu obxectivo é louva-lo traballador común, sexa industrial ou agrícola, ó presenta-la súa vida, traballo e recreación como algo admirable. Noutras verbas, o seu obxectivo é educa-lo pobo nas miras e no significado do socialismo. O obxectivo final é crea-lo que Lenin deu en chamar un tipo de ser humano completamente novo, o Novo Home Soviético. Stalin describiu os executores do realismo socialista como enxeñeiros de almas.
O termo realismo refírese á intención de describi-lo traballador como é na realidade, portando as súas ferramentas. O proletariado está no centro dos ideais comunistas e polo tanto a súa vida é materia digna de estudo. Con isto, o realismo socialista distánciase da arte aristocrática producida baixo os tsares durante os séculos anteriores, pero entronca coa tendencia decimonónica a representa-la vida social do pobo.
Os pintores representan campesiños ledos e musculosos, traballadores de fábricas e granxas colectivas; durante o estalinismo tamén producían numerosos retratos heroicos de Stalin. As paisaxes industriais e agrícolas que exhibían os logros da economía soviética eran temas moi comúns. Agardábase que os novelistas escribisen historias concordantes coa doutrina marxista do materialismo dialéctico. Os compositores de música debían crear unha música vívida que reflectise a vida e as loitas do proletariado.
Rodeiro
Rodeiro é un concello da provincia de Pontevedra, pertencente á comarca do Deza. Segundo o IGE en 2015 tiña 2.700 habitantes.
Xeografía
Está situado no centro de Galicia, ao nordeste da provincia de Pontevedra, nas terras altas da dorsal galega. Ten 154,2 km², e conta con 146 entidades de poboación repartidas entre 20 parroquias.
Cara ao leste o concello está orientado á serra do Faro, con cumios de máis de 1.000 m de altitude. Cara ao oeste, está o curso alto do río Arnego e o val de Camba, cunha altitude media entre os 600 e os 700 metros.
Historia
No ano 832 Afonso II cedeu a Salvador de Oviedo o goberno de varias igrexas da zona, aínda que baixo a autoridade do bispo de Lugo, para pagar o censo eclesiástico. Nesa época xa se coñece a zona como Terra de Camba.
A vila de Rodeiro naceu ao amparo dunha antiga fortaleza medieval, da que apenas quedan restos. A Casa - Fortaleza de Camba aparece mencionada no século XIV no testamento de Andrés Sánchez de Gres, a quen lla legara seu tío Afonso Sánchez a condición de formar vínculo con ela.
En 1345 a fortaleza foi vendida por Alonso Suárez de Deza, "Churruchao", xunto con outras propiedades que a súa esposa, Maior Vázquez de Rodeiro, recibira do seu pai, Vasco de Rodeiro, e que foran concedidas polos reis Sancho IV de Castela e Fernando III. Logo de ser confiscada aos Churruchaos, pasou a ser o baluarte máis importante da mitra compostelá na bisbarra. Fernando de Camba, señor da fortaleza de Seoane de Camba, participou na toma de Granada no 1492.
Lugares de Rodeiro
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Rodeiro vexa: Lugares de Rodeiro.
Irmandade Nazonalista Galega
miniatura|200px|Nota da Irmandade Nazonalista onde se critica fortemente o [[centralismo e o caciquismo.]]
A Irmandade Nazonalista Galega foi unha organización galeguista dirixida por Vicente Risco como Conselleiro Supremo. Antón Losada Diéguez foi o seu primeiro Conselleiro de Espallamento ata que en 1923 foi substituído por Xaime Quintanilla. Partidaria dun purismo ideolóxico nacionalista centrado no espallamento das teses galeguistas mais contraria á participación electoral e con vontade de controlar o movemento agrarista. Houbo intentos de crear un voceiro oficial que non callaron máis alá duns poucos números, como o mensual Rexurdimento e foi o xornal Galicia, dirixido por Valentín Paz-Andrade, o que se converteu na súa voz oficiosa.
Historia
Escisión das Irmandades da Fala logo da IV Asemblea Nacionalista de 1922, organizativamente actuaba como un partido político, con rexa disciplina e de perfil autoritario e elitista, centrado na figura de Vicente Risco, denominado "O xefe". En 1923 tiña 16 delegacións, pero no principal foco do galeguismo, A Coruña, a ING non conseguiu crear un núcleo numeroso, a sección local dirixida por Antón Villar Ponte non superou os 10 afiliados. Celebrou a V Asemblea Nacionalista na Coruña en 1923.
A ING colaborou nun primeiro momento coa Ditadura de Primo de Rivera, aceptando algúns postos en concellos e deputacións, esperando a creación dunha mancomunidade galega e un programa rexeneracionista, cesando o colaboracionismo en 1925. Así e todo, a ING cesou as súas actividades contra o inicio de 1926. Ao final da ditadura só se mantiña a Irmandade de Ourense e en 1929 volveu de novo ás Irmandades da Fala.
Día de Navarra
O Día de Navarra celébrase o día 3 de decembro, festividade de San Francisco Xabier, segundo a Lei Foral 18/1985, do 27 de setembro, aprobada polo Parlamento de Navarra, dispoñendo que o Goberno de Navarra adopte as medidas necesarias para a celebración anual da devandita festividade e organice os actos pertinentes. Dende 1984, entre outros actos, faise entrega o 3 de decembro da Medalla de Ouro de Navarra nun acto institucional solemne.
Historia
A celebración desa data é moito máis antiga; a Deputación do Reino de Navarra adoptou como patrón a San Francisco Xabier pouco despois da súa canonización e xurouno solemnemente o 2 de agosto de 1622; as Cortes de Navarra ratificaron o xuramento en 1624 e dispuxeron que a Deputación acudise todos os anos a celebrar unha misa solemne á igrexa da Compañía de Xesús en Pamplona. En 1657 o Papa Alexandre VII declarou como copatróns de Navarra a San Fermín e a San Francisco Xabier e declarou ambas as dúas festas como de precepto. A partir de 1767 como consecuencia da expulsión dos xesuítas a celebración tiña lugar na Parroquia de San Sadurniño de Pamplona. A Deputación Foral de Navarra constituída en 1836 acordou seguir con esa celebración, aínda que a fins do século XIX trasladouse ao último domingo de novembro. A partir de 1916 volveu celebrarse o propio día 3 de decembro; como festa oficial deixou de celebrarse durante a II República, aínda que a Deputación volveu celebrala dende 1935. En 1946 trasládase a misa oficial á Catedral de Pamplona, e en 1979 á Basílica do Castelo de Javier.
Las Palmas
O topónimo castelán Las Palmas pode referirse a:
Asociación de Amigos da Ópera de Santiago de Compostela
A asociación de Amigos da Ópera de Santiago de Compostela (ADOC) é unha asociación cultural da cidade de Santiago de Compostela (Galiza) que ten como principal finalidade a difusión da ópera e o seu coñecemento na capital galega.
Lingua bavaresa
A lingua bávara ou bavaresa é unha lingua xermánica que se fala sobre todo en Austria e Baviera. Trátase dun grupo de variantes do alto alemán. Aínda que a súa clasificación como lingua á parte ou como dialecto do alemán é discutida, o bavarés é difícil de entender para os falantes do alemán padrón ou para quen aprenderon o alemán padrón (alemán culto) como lingua estranxeira. Posúe unha pronunciación, un vocabulario e unha gramática diferenciados do alemán culto. Debido a que non é lingua oficial nin en Austria nin en Baviera non existe unha ortografía estandarizada e ademais está sometido a unha forte influencia do alemán padrón. O bavarés é falado por uns doce millóns de persoas, sendo a gran maioría delas capaz de empregar o alemán culto.
Difusión
Aproximadamente doce millóns de persoas teñen este idioma por lingua materna. A maioría delas viven en Austria e no estado federal de Baviera. En Austria todos os dialectos a partir do Tirol (oeste) ata Burgenland (este) son variantes dialectais do bávaro. No estado federal austríaco de Vorarlberg, que é lindeiro con Suíza, fálase un dialecto alemánico. En Alemaña o bávaro é falado en tres distritos do estado federal de Baviera: Alta Baviera, Baixa Baviera e Alto Palatinado. No norte de Baviera fálanse dialectos francóns e no distrito da actual Suevia tamén se fala un dialecto alemánico. En Italia o bávaro é falado na rexión alpina de Tirol do Sur e tamén en pequenas aldeas de Trentino e Friuli.
O número de persoas que coñecen o bávaro é difícil de estimar con bastante precisión, porque non todas elas o teñen como primeira lingua. Unha proporción indeterminada fala o alemán padrón como idioma principal e só ten unha competencia pasiva en bávaro. Entre os falantes do bávaro tamén se contan minorías con outras linguas maternas, sendo a maioría deles inmigrantes de primeira ou segunda xeración.
Lingua ou dialecto?
Existe un debate lingüístico arredor da entidade do bávaro. Hai quen o clasifica como un dos diversos dialectos do alemán e hai quen o considera propiamente unha lingua. Existen bastantes argumentos tanto a favor como en contra de ambas posturas. Frecuentemente a opción preferida baséase en gran medida nas opinións persoais dos protagonistas deste debate.
O bávaro ten moitas peculiaridades que o diferencian do alemán padrón, tanto en vocabulario como na gramática. As diferenzas son tantas que os xermanofalantes non familiarizados co bávaro atopan problemas en entendelo. Nos programas de televisión emitidos para toda Alemaña as entrevistas con bávaro-falantes aparecen ás veces subtituladas para que o público do norte do país poida entendelas.
Historicamente as diferenzas son consecuencia de cinco factores:
O bávaro como dialecto do alemán
Tamén existen poderosos argumentos a favor da teoría que considera o bávaro un dialecto do alemán, principalmente:
Piloto de embarcación
miniatura|O navegante [[Eslovenia|esloveno Veliki Viharnik.]] Un piloto de embarcación é a persoa encargada da navegación dun barco.
Funcións
A principal responsabilidade dun piloto é a de ter conta da posición da nave en todo momento. Ademais, debe determinar a rota a seguir, planificar a viaxe e comunicarlle ao capitán o tempo estimado de viaxe durante a travesía. Tamén está a cargo do mantemento das cartas náuticas e o equipamento de navegación da nave, así como as comunicacións e os equipamentos meteorolóxicos.
Modernización
Coa aparición da tecnoloxía de Sistema de posicionamento global (máis coñecida como GPS), xa case non se require esforzo ningún para determinar a posición dunha nave, xa que permite achar a posición dun obxecto, persoa, vehículo ou embarcación con gran precisión en todo o mundo.
Cantís de Moher
miniatura|220px|Localización dos acantilados de Moher. miniatura|150px|Cantís de Moher miniatura|120px|Aillte an Mhothair (o seu nome en gaélico) Os cantís de Moher (en inglés Cliffs of Moher, en gaélico irlandés Aillte an Mhothair, literalmente "cantís da ruína") encóntranse no límite suroccidental da rexión do An Bhoireann, cerca de Doolin, no condado de Clare da República de Irlanda.
Os cantís elévanse 120 m sobre o océano Atlántico no punto chamado Hag's Head e esténdense ao longo de 8 quilómetros até alcanzar unha altura de 214 m.
O torre de O'Brien (O'Brien's Tower) é unha torre circular de pedra que se atopa aproximadamente na metade dos acantilados. Foi construída por Sir Cornellius O'Brien en 1835 como miradoiro para os centos de turistas que acudían ao lugar. Desde o alto da atalaia pódense ver as Oileáin Árann e a baía de Galway, e ao fondo as montañas Maumturk en Connemara.
Barrio xudeu de Xerusalén
miniatura|Pasaxe no Barrio xudeu. miniatura|Mapa do Barrio xudeu da [[cidade vella de Xerusalén.]] O Barrio xudeu (הרובע היהודי, HaRova HaYehudi) é un dos catro barrios nos que está dividida a cidade vella de Xerusalén. A área, comprendida de 116.000 m², está situada no sueste da cidade amurallada. Esténdese desde a Porta de Sión, ao sur da cidade, ata o barrio armenio, no oeste, e o Muro das Lamentacións ao norte e o Monte do Templo, ao leste.
O barrio está habitado por 2.348 habitantes (2004) e alberga numerosas yeshivot e sinagogas, en particular a Sinagoga Hurva. Logo da súa construción en 1701, destruída en 1721, reconstruída en 1864 e destruída de novo en 1948 durante a ocupación árabe, a Sinagoga Hurva foi reconstruída de novo no 2006 e volveu a consagrarse en 2010.
Historia
miniatura|dereita|O espazo entre o [[Muro das Lamentacións e o barrio marroquí antes da destrución deste último para a construción da explanada.]] O barrio ten unha rica historia, con continua presenza xudía desde o século VIII a. C. Cando en 135, o emperador romano Adriano construíu a cidade de Aelia Capitolina sobre as ruínas da antiga Xerusalén, a Décima Lexión tiña o seu campamento no terreo do actual barrio xudeu.
A comezos do século XX a poboación do barrio chegou aos 19.000 habitantes, sen que fora unha poboación completamente xudía, existindo tamén outras comunidades vivindo no mesmo. Case todas as propiedades no barrio foron alugadas aos seus ocupantes como bens habices musulmáns (waqf). Esta foi unha das razóns para a expansión e construción ao oeste da cidade nos últimos anos do Imperio otomán, xa que a terra fóra da cidade era propiedade de pleno dereito (mulk) e máis fácil de adquirir. Deste xeito, comenzaron a xurdir novos barrios fora da cidade vella, como Mishkenot Sha'ananim ou Mea Shearim, co que o número de habitantes xudeus dentro da cidade vella descendeu paulatinamente.
Características
É o barrio máis coidado da cidade vella. Logo da conquista israelí do sector oriental da cidade trala Guerra dos Seis Días, esta volveuse a reconstruír dos graves destrozos producidos polos bombardeos xordanos durante a Guerra de independencia de Israel, e do descoido e a falta de mantemento durante o período de ocupación árabe.
Para a súa reconstrución se tivo constancia da aparencia orixinal do barrio, as fronteiras do barrio definíronse e comezaron os procesos de topografía e cartografía. A súa superficie foi ampliada ao incorporar áreas do barrio armenio que non pertenceran ao barrio xudeu (incluíndo os complexos Ja'ouni, Bashiti e Anabousi, que eran propiedade de árabes locais pero foron expropiadas). Incorporouse tamén o veciño barrio marroquí de Xerusalén, demolido en 1967, o que posibilitou construír unha explanada para os fieis xudeus, visitantes e turistas diante do Muro das Lamentacións e iniciou así a transformación física do barrio, grazas ao cal tanto as rúas como as casas e prazas foron completamente renovadas.
O seu está na praza Hurva (se ben anteriormente era a praza Batei Mahaseh). Se trata dunha pequena praza cunha placa conmemorativa dos sucesos de 1948, cando os xordanos reuniron a todos os xudeus e os expulsaron da cidade vella á parte oeste de Xerusalén.
Martin Landau
Martin Landau, nado en Nova York o 20 de xuño de 1928 e finado nos Ánxeles o 15 de xullo de 2017, foi un actor estadounidense.
Traxectoria
Comezou a traballar como debuxante para o Daily News aos dezasete anos.
Un dous seus papeis máis populares foi o de Rollin Hand, na serie de televisión Mission: Impossible, na que actuaba tamén a súa esposa, Barbara Bain. Ambos os dous volveron coincidir na serie británica de ciencia ficción Space: 1999.
En 1994 gañou o Oscar ao mellor actor secundario por interpretar a Béla Lugosi en Ed Wood, de Tim Burton.
Tamén traballou como profesor de interpretación, tendo entre os seus alumnos a Jack Nicholson e Anjelica Huston.
Lista de concellos de Palencia
Lista de concellos da provincia de Palencia:
350px|dereita|miniatura|Mapa municipal de Palencia
Todos sus EP’s 1962–1967
Todos sus EP’s 1962–1967 é un álbum recompilatorio con éxitos do grupo de pop e folk galego Los Tamara, publicado no 2004.
Canle de Mozambique
A Canle de Mozambique é unha porción do océano Índico entre a illa de Madagascar e o sueste de África, isto é, Mozambique. Foi un punto de choque durante a segunda guerra mundial. A canle ten un ancho de aproximadamente 460 quilómetros nos seus punto máis angosto entre Angoche (Mozambique) e Tambohorano (Madagascar).
A canle alcanza unha profundidade de 3,292 metros ao redor dos 230 quilómetros ao interior desde a liña litoral de Mozambique. Unha corrente cálida flúe ao longo da canle en dirección sur para logo internarse na Corrente Agulhas, fóra da costa occidental de Suráfrica.
Ahmed Ouyahia
Ahmed Ouyahia, nado na vilaia de Tizi Ouzou o 2 de xullo de 1952, é un político alxeriano, que foi Primeiro Ministro de Alxeria catro veces nos períodos 1995-98, 2003-2006, 2008-2012 e 2017-2019.
Pertence á Xuntanza Nacional pola Democracia.
Leuconostoc
Leuconostoc é un xénero de bacterias grampositivas, clasificado na familia Leuconostocaceae. Son xeralmente cocos ovoides que a miúdo forman cadeas, son inmóbiles e non forman esporas. Os Leuconostoc spp. son intrinsecamente resistentes á vancomicina e son catalase negativos (o cal serve para distinguilos dos estafilococos). Todas as especies deste xénero son heterofermentativas e poden sintetizar dextrano a partir de sacarosa. Son bacterias quimioorganoheterótrofas e anaerobias facultativas, que non poden facer a respiración celular, polo que dependen da fermentación de azucres a ácido láctico,etanol ou acetato e C02. Xeralmente forman limos.
Causan o cheiro orixinado cando se forma masa fermentada iniciadora. Algunhas especies poden causar infeccións en humanos. Como son unha causa pouco común de doenzas en humanos, os kits comerciais de identificación estándar normalmente non serven para identificar estes organismos.
O xénero Leuconostoc é, xunto con outras bacterias do ácido láctico como Pediococcus e Lactobacillus, responsable de fermentacións alimentarias como a do repolo, para facer chucrut. Tamén forma parte das colonias simbióticas de microbios que interveñen na fermentación do quefir, unha bebida láctea fermentada. Neste proceso os azucres que se encontran no repolo fresco son transformados en ácido láctico, o que lle dá ao chucrut o seu sabor acedo e as súas cualidades de duración.
José Rodríguez Vázquez
O nome José Rodríguez Vázquez pode referirse a:
Trofeo Luis Otero 1972
A 13º edición do Trofeo Luis Otero celebrouse en Pontevedra o 27 de agosto de 1972 a partido único. O campión foi o Pontevedra.
Prefectura de Osaca
A prefectura de Osaca (大阪府, おおさかふ, Ōsaka-fu) é unha prefectura do Xapón, atópase na parte centro da rexión de Kinki, parte centro-oeste da illa de Honshu. A súa capital é Osaca. A prefectura cobre 1.897,85 km² de superficie e habítana 8.832.120 persoas.
Transporte
250px|miniatura|Aeroporto internacional de Kansai
Cruz da Vitoria
thumb|220px|Anverso da Cruz da Vitoria. A Cruz da Vitoria é unha cruz latina que se atopa na Cámara Santa da Catedral de Oviedo. Afonso III o Magno, rei de Asturias, doouna á Catedral de San Salvador de Oviedo no ano 908, segundo consta nunha inscrición colocada no reverso da cruz. É o principal símbolo representativo do Principado de Asturias, ao figurar tanto na súa bandeira como no seu escudo.
Jaroslav Sakala
Jaroslav Sakala, nado o 14 de xullo de 1969 en Krnov, Chequia, é un antigo saltador de esquí checo.
Traxectoria
En 1989 participou por primeira vez nunha competición da Copa do Mundo de Salto de Esquí pero o seu primeiro grande éxito foi nas Olimpiadas de Inverno de 1992 en Albertville ó conseguir a medalla de bronce en trampolín grande por equipos. Na tempada 1992-1993 rematou segundo na clasificación final da Copa do Mundo de salto de esquí e cuarto na seguinte.
Sakala gañou tres medallas nos Campionatos de Esquí Nórdico de 1993, unha de ouro no salto individual e dúas pratas en trampolín grande individual e por equipos. Sakala gañou en 1994 o Campionato do Mundo de Salto de Esquí en Planica. Retirouse en 2002.
Fernando da Piedade Dias dos Santos
Fernando da Piedade Dias dos Santos, coñecido como Nandó, nado o 5 de marzo de 1952, é un político angolano, Primeiro ministro do seu país dende o 6 de decembro de 2002.
Catedral de Oviedo
A Santa Igrexa Basílica Catedral Metropolitana de San Salvador de Oviedo é unha catedral de estilo gótico situada na cidade de Oviedo (Principado de Asturias). É coñecida tamén como Sancta Ovetensis, referíndose á calidade e cantidade das reliquias que contén. Comezou a edificarse a finais do século XIII pola sala capitular e o claustro, e a súa construción prolongouse durante tres séculos ata o remate da torre a mediados do século XVI. Posteriormente engadiríase un deambulatorio no século XVII ademais de diversas capelas anexas ás naves laterais.
A igrexa está emprazada no lugar do anterior conxunto catedralicio prerrománico do século IX, algún de cuxos edificios sobreviviron. Por esta razón e o dilatado da construción do edificio actual, este contén estruturas de estilo prerrománico (Cámara Santa), románico (bóvedas e apostolado da Cámara Santa), renacentista (remate da torre) e barroco (Deambulatorio, Capela do Rei Casto e outras capelas).
A Cámara Santa, do século IX, está declarada Patrimonio da Humanidade pola Unesco e alberga as xoias máis prezadas da catedral: as cruces da Vitoria e dos Anxos, símbolos de Asturias e da cidade de Oviedo respectivamente, a Caixa das Ágatas e o Arca Santa que contén un gran número de reliquias entre as que se encontra o Santo Sudario.
José Luis Gómez Gómez
José Luis Gómez Gómez, nado en Brión en 1958, é un xornalista galego.
Traxectoria
Comezou a traballar en La Voz de Galicia en 1982 como redactor, onde foi ascendendo progresivamente ata converterse no director do xornal de máis tiraxe de Galicia. Durante estes anos especialízase en información económica, onde destaca a súa proximidade a Caixa Galicia: para a súa fundación publica diversos libros e artigos, ao tempo que escribe unha biografía autorizada do seu director xeral José Luis Méndez López.
En 1999 pasa a ser director da división editorial de prensa diaria do Grupo Zeta, e despois accede ao cargo de coordinador de publicacións e comunicación do grupo, de onde é relevado en 2003. No ano da súa saída do Grupo Voz participa na creación de Xornal.com, un pequeno medio electrónico en Galicia, que pasa a dirixir dende o momento en que deixa o Grupo Zeta.
Dende 2005 ata 2008 é tamén director da revista Capital. O xornal electrónico Xornal.com dá orixe a finais de 2008 a Xornal de Galicia, un xornal en papel onde Gómez participa como accionista e como director ata marzo de 2011, cando é destituído dous días despois da publicación dunha fotografía de Mariano Rajoy, daquela líder do PP, a bordo dun barco vencellado ao narcotráfico.
Durante a súa carreira foi colaborador de diversos medios de prensa (El Correo Gallego, Deia, Diario de León, Diario 16, El País), televisión (Telecinco), ou radio.
Illa Tromelin
A Illa Tromelin (en francés île Tromelin), é un illote de 0´8 km² situado no Océano Índico, ao leste de Madagascar e ao norte da Reunión. Tromelin é unha posesión da República Francesa (un dominio privado do Estado) e forma parte do grupo de illas francesas chamado Illas Dispersas do Océano Índico no Océano Índico.
Historia
A illa foi descuberta en 1722, polo buque francés «Diane», sendo bautizada como «île des Sables». En 1761, o barco negreiro Utile naufragou e os sobreviventes tiveron que buscar refuxio na illa. Cos restos do naufraxio, os mariños construíron unha barca, coa que puideron chegar a Madagascar. Os sesenta escravos, con todo, foron abandonados en Tromelin e os poucos que sobreviviron, só oito non foron rescatados ata o 29 de novembro de 1776, cando o Cabaleiro de Tromelin (en honra do que a illa foi rebautizada) desembarcou coa súa corveta La Dauphine.
En 1954, construíuse unha estación meteorolóxica permanente. A illa foi habitada por meteorólogos ata que se automatizaron as estacións meterolóxicas. Actualmente só a habíta unha pequena guarnición de quince soldados Franceses, para reforzar a súa soberanía na rexión.
Xeografía
A illa de Tromelin forma parte do arquipélago das illas Mascareñas.
Tromelin é unha illa de difícil acceso e moi illada, xa que dista 450 km da terra máis próxima e está rodeada de fondos mariños de 4.000 metros de profundidade e de arrecifes coralinos.
O terreo da illa é plano e areoso, e está recuberto por arbustos dispersos. A altitude máxima non supera os sete metros. De forma ovoidal, a illa ten uns 1.700 metros de longo e uns 700 de ancho.
Administración
A illa foi administrada polo prefecto da Reunión desde 1814 ata 2005, a pesar de non formar parte deste departamento.
Illa Akamaru
Akamaru é a terceira illa máis grande das Illas Gambier na Polinesia francesa. A pequena illa rochosa ten unha área de 2´1 quilómetros cadrados, está situado ao sur-este a 7 km Mangareva e culmina a 247 m. A pequena illa de Mekiro está no seu lado. Foi descuberta polo navegante James Wilson 1797. En 1834, Honoré Laval celebrou a súa primeira misa nela. Podemos ver a igrexa de nosa Señora da Paz, construída entre 1835 e 1862. A súa pequena lagoa recorda a azul transparente de Bora Bora. Segundo o censo de 2012, hai 22 habitantes que viven nunha paraxe singular da illa, situado xunto á igrexa.
Illa Tromelin
Flora e fauna
A flora está moi pouco desenvolvida debido á falta de auga, os ventos que sopran a maior parte do ano e dos ciclóns e depresións que pasan encima ou preto da illa.
A fauna da illa fórmana tartarugas, paxaros mariños e garzas ermitás. Así mesmo, atópanse ratas e ratos provenientes dos barcos naufragados. Ata 1986, tamén había coellos -introducidos polo ser humano-, que morreron a consecuencia do ciclón Erinesta.
Illa Akamaru
A illa moito máis pequena de Mekiro atópase xusto á beira (uns 100 m) noroeste de Akamaru.
Illa Tromelin
Clima
O clima de Tromelin é tropical marítimo con temperaturas medias mensuais de entre 20´7 e 25´4 graos. As Îles Éparses As precipitacións varían entre un metro e un metro cincuenta de auga de media por ano, dos cales case a metade recóllense de xaneiro a marzo. Xeralmente, as choivas son de curta duración e de intensidade moderada ou forte.
Durante a maior parte do ano, os ventos do sueste sopran a unha velocidade de 15 a 35 km / hora.
Kerch
Kerch (ucraíno: Керч, ruso: Керчь, tártaro de Crimea: Keriç) é unha cidade portuaria do sur de Ucraína, situada na costa oriental da península de Crimea. A cidade áchase no estreito de Kerch que comunica o mar de Azov co mar Negro. Ademais de ser un porto pesqueiro, desenvolve unha intensa actividade manufactureira derivada da súa localización nunha rexión produtora de mineral de ferro e gas natural. Conta, polo tanto, con estabelecementos metalúrxicos (ferro e aceiro) e químicos, fábricas de maquinaria e de transformación do pescado. miniatura|left|300px|Kerch
A cidade é sede dun instituto de investigacións oceanográficas. Entre os lugares de interese conta cun museo arqueolóxico e coa igrexa de San Xoán Bautista, que data do século VIII. A cidade foi fundada no século VI a. C. co nome de Panticapaea; era nas súas orixes unha colonia grega. Despois do século V a. C. e durante uns cantos séculos, a cidade e os seus arredores foron posesión do reino independente do Bósforo. A principios do século XIV era unha colonia de Xénova e en 1475 caeu en mans do Imperio Otomán. Rusia anexionouna en 1771 durante unha das contendas ruso-turcas. No transcurso da guerra de Crimea resultou seriamente danada, e o mesmo ocorreu durante a segunda guerra mundial. A súa poboación, segundo estimación de 1990 era de 176.000 habitantes.
Paramanga Ernest Yonli
miniatura|dereita|Paramanga Ernest Yonli (á dereita) en compaña de George Bush.
Linguas italo-románicas
As linguas italo-románicas ou italo-sicilianas compoñen o conxunto de linguas románicas do sur de Italia baixo a liña Massa-Senigallia. A principal lingua italo-románica de Italia é o italiano estándar baseado principalmente na variante Toscana. Ethnologue clasifica estas linguas xunto co dálmata dentro do grupo italodálmata.
Quintela, Sernancelhe
Quintela é unha freguesía portuguesa do concello de Sernancelhe, con 12,77 km² de área e 332 habitantes (2001).
Linguas italo-románicas
Clasificación
As linguas italo-románicas son: