cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Omar Sy
Traxectoria
Ten ascendencia mauritana por parte de nai e senegalesa por parte de pai. É coñecido polo dúo Omar et Fred que fai con Fred Testot, e pola súa participación no filme Intocable (2011), escrito e dirixido por Olivier Nakache e Éric Toledano. O filme converteuse no segundo cunha maior recadación en toda a historia do cinema francés. No 2012 gañou o Premio César ó mellor actor polo seu traballo en Intocable.
Cola
O termo cola pode referirse a:
Hussein ibn Ali
Al-Ḥusayn ibn ʿAliyy ibn ʾAbī Ṭālib (en اَلْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ), nado en Medina o 10 de xaneiro de 626 e finado en Karbala o 10 de outubro de 680, foi o neto do profeta Mahoma e fillo de Ali ibn Abi Talib e de Fatimah, filla de Mahoma. É unha figura importante no islam como membro da Casa de Mahoma (Ahl al-Bayt) e do (Ahl al-Kisā', ademais do terceiro imán xiíta.
Antes da súa morte, o dirixinte omeia Mu'awiya sinalou o seu fillo Yazid como o seu sucesor, contrario ao tratado de Hasan-Muawiya. Cando Muawiya faleceu en 680, Yazid pediu que Hussein prometese lealdade por el. Hussein rexeitouno mesmo aínda que iso significase o sacrificio da súa vida. Como consecuencia abandonou Medina para refuxiarse na Meca no ano 60 da héxira. Alí, a xente de Kufa enviáballe cartas, pedindo a súa axuda e prometéndolle lealdade, polo que viaxou a Kufa despois de obter indicacións favorables, xunto cunha pequena caravana cos seus parentes e seguidores, mais preto de Karbala a súa caravana foi interceptada polo exército de Yazid. Foi asasinado e decapitado na batalla de Karbala do 10 de outubro de 680 (10 Muharram 61 AH) por Yazid, xunto coa maioría da súa familia e compañeiros, incluído o seu fillo de seis meses, Ali al-Asghar, mentres que as mulleres e os nenos foron tomados prisioneiros. A rabia pola morte de Hussein converteuse nun berro unificador que axudou a debilitar a lexitimidade do califato omeia, e finalmente o derrocamento pola revolución abásida.
A conmemoración anual de Hussein e dos seus fillos, familia e compañeiros ten lugar durante Muharram, primeiro mes do calendario islámico, e o día en que foi martirizado é coñecido como Ashura (décimo día de Muharram, día de loito para os musulmáns xiítas). As accións de Hussein en Karbala avivaron movementos xiítas posteriores, e a súa morte foi decisiva na historia do islam e do xiísmo. A vida e a morte de Hussein foron cruciais porque tiveron lugar nuns dos períodos máis decisivos do século VII. Durante este tempo, a opresión omeia estaba descontrolada, e a posición que adoptaron Hussein e os seus seguidores converteuse nun símbolo de resistencia que inspirou futuros levantamentos contra os opresores e a inxustiza. Ao longo da historia, personalidades como Nelson Mandela e Mahatma Gandhi, citaron a postura de Hussein contra a opresión como un exemplo para as súas propias loitas contra a inxustiza.
Familia
A avoa materna de Hussein foi Khadijah bint Khuwaylid, e os seus avós paternos foron Abu Talib e Fatimah bint Asad. Hasan e Hussein foron considerados por Mahoma como os seus propios fillos debido ao amor que sentía por eles. Dixo: "cada fillo da súa nai están asociados co seu pai agás polos fillos de Fatimah dos que eu son o pai e a súa liñaxe". Así, os descendentes de Fatimah son descendentes de Mahoma e forman parte da súa familia.
Hussein tivo varios fillos:
Inspiración en movementos modernos
A historia de Hussein foi unha importante fonte de inspiración para os movementos revolucionarios xiítas, xustificando a súa propia resistencia contra unha autoridade inxusta. Durante a revolución islámica de 1979 en Irán contra a dinastía Pahlavi, as crenzas e os símbolos xiítas foron fundamentais para orquestrar e sustentar a resistencia popular, e a historia de Hussein proporcionou un marco para etiquetar como o mal e así reaccionar contra o xa Pahlavi.
Toxina colérica
miniatura|300 px|Toxina colérica B pentámero, Vibrio cholerae. A toxina colérica (tamén chamada coleráxeno e abreviada como CTX, Ctx, ou CT) é un complexo proteico segregado pola bacteria Vibrio cholerae. A CTX é a exotoxina responsable da diarrea acuosa masiva característica da infección do cólera.
Estrutura
A toxina do cólera é un complexo oligomérico constituído por seis subunidades proteicas: unha soa copia da subuinidade A (parte A, encimática), e cinco copias da subunidade B (parte B, para a unión ao receptor), denominadas AB5. A subunidade B é a que se liga mentres que a subunidade A activa á proteína G, a cal á súa vez activa á adenilato ciclase. A estrutura tridimensional desta toxina determinárona en 1995 Zhang et al. utilizando cristalografía de raios X.
As cinco subunidades B; cada unha de 12 kDa, forman un anel de cinco membros. A subunidade A ten dous segmentos importantes. A porción A1 da cadea (CTA1) é un encima globular que ADP-ribosila a proteínas G, mentres que a cadea A2 (CTA2) forma unha hélice alfa estendida, que se axusta comodamente no poro central do anel da subuinidade B.
Esta estrutura é similar en forma, mecanismo, e secuencia á da enterotoxina lábil á calor segregada por algunhas cepas da bacteria Escherichia coli.
Patoxénese
A toxina colérica actúa polo seguinte mecanismo: Primeiro, o anel da subunidade B da toxina do cólera únese aos gangliósidos GM1 da superficie das células diana. Unha vez unida, o complexo da toxina é endocitado pola célula e a cadea da toxina do cólera A1 (CTA1) é liberada pola redución dunha ponte disulfuro. O endosoma móvese ao aparato de Golgi, onde a proteína A1 é recoñecida pola proteína chaperona do retículo endoplasmático (RE) proteína disulfuro isomerase. A cadea A1 é despois despregada e deixada na membrana do orgánulo, onde a RE-vcoxidase - RE oxidorredutina activa a liberación da proteína A1 por oxidación do complexo proteína disulfuro isomerase. A medida que a proteína A1 se move desde o retículo endoplasmático ao citoplasma polo canal Sec61, volve a pregarse e evita a desactivación como resultado de ubiquitinación.
A CTA1 libérase despois para que se una a unha proteína humana chamada factor 6 de ADP-ribosilación (Arf6); a unión ao Arf6 orixina un cambio na forma da CTA1 que expón o seu sitio activo e permite que exerza a súa actividade catalítica. O fragmento CTA1 cataliza a ADP-ribosilación das proteínas da subunidade Gs alfa (Gαs) utilizando NAD+. A ADP-ribosilación causa que a subunidade Gαs perda a súa actividade catalítica de hidrolización do GTP a GDP + Pi para que permaneza activada máis tempo do normal. O incremento da activación de Gαs leva a un incremento da actividade da adenilato ciclase, o cal incrementa a concentración intracelular de AMPc en máis de 100 veces con respecto ao normal e sobreactiva a PKA citosólica. Estas PKA activas fosforilan despois a proteína de canal de cloruros regulador de condutancia transmembrana da fibrose quística (CFTR), o que dá lugar a un fluxo mediado por ATP de ións cloruro e orixina a secreción de H2O, Na+, K+, e HCO3- cara ao lume intestinal. Ademais, a entrada de Na+ e consecuentemente a entrada de auga nos enterocitos diminúen. Os efectos combinados teñen como resultado unha rápida perda de fluídos polos intestinos, de ata 2 litros por hora, que produce unha grave deshidratación e outros factores asociados co cólera, como as feces de auga de arroz.
Un feito interesante é que a toxina pertussis (que tamén é unha proteína AB5) producida pola Bordetella pertussis actúa de maneira similar coa excepción de que ADP-ribosila a subiunidade Gαi, facéndoa incactiva e incapaz de inhibir a produción pola adenilato ciclase de AMPc (o que fai que a produción sexa constitutiva).
Orixe
O xene que codifica a toxina colérica é introducido na bacteria V. cholerae por transferencia horizontal de xenes. As cepas virulentas de V. cholerae levan unha variante dun fago temperado chamado CTXfi ou bacteriófago CTXφ. Os xenes da toxina están contidos no xenoma do fago.
Aplicacións
Como a subunidade B parece ser relativamente non tóxica, os investigadores atoparon diversas aplicacións para ela en bioloxía molecular e celular. Utilízase rotineiramente como un marcador neuronal.
O tratamento de células nai neurais de roedores coa toxina colérica induce cambios na localización do factor de transcrición Hes3 e fai incrementar a súa cantidade.
Na superficie celular atópanse gangliósidos GM1 en balsas lipídicas. Para identificar estas balsas lipídicas poden utilizarse os complexos da subunidade B etiquetados con fluorescencia ou posteriormente ligados a anticorpos.
Integral
No cálculo, a integral dunha función foi criada orixinalmente para determinar a área baixo unha curva no plano cartesiano, mais tamén xorde naturalmente en ducias de problemas de Física, como por exemplo na determinación da posición en todos os instantes dun obxecto, sendo coñecida a súa velocidade en todos os instantes.
O proceso de calcular a integral dunha función chámase integración.
Diferentemente da noción asociada de derivación, existen varias definicións para a integración. Todas elas tratando de resolver algúns problemas conceptuais relacionadas con límites, continuidade e existencia de certos procesos utilizados na definición. Porén todas estas definicións dan a mesma resposta para o resultado final dunha integración.
Definición conceptual
miniatura|287px|Integrando a área dunha función abaixo dunha curva Para describirmos a integral dunha función f(x) dun intervalo x entre [a, b] utilízase a notación:
Iván Zamorano
Iván Luis Zamorano Zamora, nado en Santiago de Chile o 18 de xaneiro de 1967, é un exfutbolista chileno. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección chilena.
Integral
Definición conceptual
A idea desta notación utilizando un S dado é xeneralizar a noción de sumatorio. Isto porque intuitivamente a integral de f(x) pode ser entendida como a suma de pequenos rectángulos de base dx e altura f(x), onde o produto f(x) dx é a área deste rectángulo. A suma de todas estas pequenas áreas, ou áreas infinitesimais, fornece a área total abaixo da curva. Máis precisamente podemos dicir que a integral de riba é o valor límite da suma: onde:
é a lonxitude dos pequenos intervalos nos cales dividimos o intervalo (ba), f(x_i) é o valor da función nalgún punto deste intervalo. O que se espera é que cando N for moito grande o valor da suma acima se aproxime do valor da área debaixo da curva e, polo tanto, da integral de f(x) no intervalo. Ou sexa que o límite
estea definido. O problema é que este raciocinio intuitivo é difícil de expresar en linguaxe matemática precisa. Por isto existen varias formas de se definir á integración dun xeito formal. O resultado no entanto é coherente entre elas.
Teorema fundamental do Cálculo
Se resolvermos a integral de riba entre os límites a e b, o resultado final pódese escribir como:
Rage Against the Machine
Rage Against the Machine (escrito moitas veces como RAtM) é unha banda de rap metal e funk metal formada nos Ánxeles no ano 1991. Estivo formada durante toda a súa traxectoria por: Zack de la Rocha (voz), Tom Morello (guitarra), Tim Commerford (baixo) e Brad Wilk (batería). En abril de 2007, coincidindo coa disolución de Audioslave, anunciaron o seu regreso no festival de música de Coachella en California. A raíz disto, a banda continuou dando concertos en varios festivais ata que finalmente se separou no ano 2011. O 1 de novembro de 2019 anunciouse que a banda reuniríase novamente para realizar varios concertos na primavera de 2020.
4AD
4AD é un selo discográfico independente británico que comezaron no ano 1979 por Ivo Watts-Russell e Peter Kent, fundado por Beggars Banquet Records. Na actualidade forma parte do Beggars Group, xunto con Matador Records, Rough Trade Records e XL Recordings.
Rage Against the Machine
Rage Against the Machine editou o seu primeiro álbum, Rage Against the Machine, no ano 1992 cun grande éxito comercial e da crítica, conseguindo un espazo no festival de Lollapalooza de 1993. En 2003, o álbum foi listado no número 368 da lista da Rolling Stone dos 500 mellores álbums de todos os tempos. O seu segundo disco, Evil Empire, foi publicado en 1996. O terceiro, The Battle of Los Angeles, apareceu en 1999, e en 2003 foi listado no número 426 da anterior lista. Durante os seus primeiros nove anos de carreira converteuse nunha das bandas máis populares e influentes da historia da música. Tamén foron situados no número 33 da lista de VH1 dos 100 mellores artistas de hard rock. A banda tivo unha grande influencia no xénero do nu metal aparecido durante a segunda metade dos 90.
Luis López Rekarte
Luis María López Rekarte, nado en Arrasate (Guipúscoa) o 26 de marzo de 1962, é un exfutbolista vasco. Xogaba de defensa e foi internacional coa selección española.
Rage Against the Machine
Características
250px|miniatura|Logo de Rage Against the Machine. O seu estilo característico é unha sólida fusión de hip hop, rap, funk, punk, hardcore, e hard rock. Os sons do guitarrista de Tom Morello recálcanse polas seu prominentes uso de pedais e efectos, e sobresaen as súas emulacións dos scratch e outros efectos dos djs de hip hop. O cantante, Zack da Rocha, participou en grupos de punk e hardcore metal antes de volverse un apaixonado das rimas do rap: de aí vén o seu estilo agresivo de rapear e os fortes berros que inclúe nalgunhas cancións. Apréciase tamén un pequeno toque de jazz por parte do baixista Tim Commerford, que pertenceu a un grupo dese estilo a mediados dos anos 1980; finalmente, a batería de Brad Wilk está cargada de ritmos funk especialmente contundentes. Este estilo de fusión foi máis tarde imitado por outras bandas, atribuíndoselle a etiqueta de Rapcore ou Rap metal.
Son tamén coñecidos polo contido sociopolítico das súas cancións. As súas letras son rotundas, cun claro posicionamiento en contra do capitalismo e a globalización, e as formas de pensamento, mentalidade e relación social que xeran. De tendencias políticas de esquerda, R.A.T.M. destacou, ademais, polas súas múltiples iniciativas de protesta e solidariedade con distintos movementos de reivindicación sociais e musicais. O cantante Zack Da Rocha participou en movementos derivados do EZLN. Nos días posteriores aos atentados do 11 de setembro, as emisoras de radio estadounidenses censurarían ao grupo por alentar o antipatriotismo.
Integral
Teorema fundamental do Cálculo
Onde a función F(x) é a función resultante da integración da función f(x). O problema da integración, isto é, atopar a solución para unha integral, resúmese polo tanto a atopar a función F(x).
4AD
Entre os artistas actuais de 4AD están Ariel Pink, The Big Pink, Blonde Redhead, Bon Iver, Camera Obscura, Deerhunter, Gang Gang Dance, The National, Scott Walker, St. Vincent, Twin Shadow e tUnE-yArDs.
Integral
Teorema fundamental do Cálculo
O resultado de riba é extremamente importante pois ofrécenos unha dica de como obter a integral. Para ver isto, supuña que o límite superior da integral, isto é, b é moito próximo de a, tal que posamos escriber:
4AD
Historia
Ivo Watts-Russell e Peter Kent, empregados do selo e a tenda Beggars Banquet, fundaron Axis Records a finais de 1979 como propiedade de Beggars Banquet. Despois dos primeiros catro sinxelos de Axis, lanzados a comezos de 1980, o nome foi cambiado a 4AD cando se decataron de que a súa primeira elección estaba sendo usada por outra compañía musical. A solución a este problema chegou do flyer promocional que imprimiran para chamar a atención das novas edicións. O deseñador do mesmo engadira unha tipografía que xogaba co actual ano e coa idea de progreso:
Integral
Teorema fundamental do Cálculo
Como os puntos límites da integral están moito próximos podemos escribir:
Illa Baker
A illa Baker é unha illa coralina estadounidense no Océano Pacífico, no grupo de Illas Fénix. É responsabilidade dos Estados Unidos e, aínda que despoboada, os Gardacostas dos Estados Unidos (United States Coast Guard) visitan a illa anualmente.
Integral
Teorema fundamental do Cálculo
E ollando na definición da integración como un límite, dada acima, podemos dicir que a integral, neste caso se resume a apenas un dos termos na suma, e polo tanto podemos dicir, sen causar un erro moito grande, que:
Illa Baker
Historia
Os Estados Unidos tomaron posesión da illa no ano 1857, reclamado sobre a Acta de Illas Guaneras de 1856. Os depósitos de guano foron minados por compañías dos Estados Unidos e Gran Bretaña na segunda metade do século XIX. Unha curta tentativa de colonizar a illa (e tamén Illa Howland) comezou no ano 1935, pero foi interrompido pola segunda guerra mundial e abandonouse.
4AD
Historia
1980 FORWARD 1980 FWD 1984 AD 4AD
Integral
Teorema fundamental do Cálculo
Comparando coa definición da derivada dunha función:
Illa Baker
Historia
Actualmente, a illa é unha Reserva Nacional de Vida Silvestre (National Wildlife Refuge) xestionado polo Departamento do Interior dos Estados Unidos (U.S. Department of the Interior). .
Integral
Teorema fundamental do Cálculo
vemos que a función que procuramos F(x) é unha función tal que, cando tomamos a súa derivada obtemos a función f(x). Noutras palabras, se sabemos como calcular a derivada dunha función podemos tamén calcular a integral da función resultante. Esta propiedade móstranos que a integración na verdade é a operación inversa da derivación, pois se derivarmos unha función e deseguido a integrarmos, obteremos a función orixinal. Esta propiedade chámase Teorema fundamental do Cálculo.
4AD
Historia
Buscando un novo nome, Ivo mirou o flyer e suxeríu "4AD." Peter Kent estivo de acordo, e, con esa r´´apida decisión, nacía 4AD.
Illa Baker
Historia
Véxase Historia das Illas Pacíficas.
Integral
Paso a Paso
Integral Definida - Unha integral definida consiste basicamente en integrar unha función constante nos intervalos continuos, a través das primitivas.
Illa Baker
Xeografía
O atol, a medio camiño entre Hawai e Australia, ten unha superficie de 1.4 km² e unha altura máxima de 8 metros sobre o nivel do mar. O seu clima é ecuatorial, con escasas precipitacións, vento constante e sol ardente. A illa está rodeada por un arrecife de coral estreito, o cal é un perigo para os barcos que navegan preto da costa. A súa vexetación é escasa e dispersa, formada por herba, vide de prostrado, e arbustos baixos. A illa carece de árbores e dunha fonte natural de auga potable.
4AD
Historia
A idea inicial para o selo era a de servir como "campo de probas" para Beggars Banquet; os artistas exitosos promocionaríanse cara Beggars Banquet despois dun ano en 4AD. A única banda que seguiu ese camiño sería Bauhaus, que asinou con Beggars Banquet a fianis de 1980, xusto antes de que Ivo e Peter adquirisen a etiqueta por completo.
Illa Baker
Xeografía
Ficheiro:Map_of_Kiribati_CIA_WFB.png 300px
Integral
Paso a Paso
Fórmula das Primitivas
Illa Baker
Demografía
A poboación civil dos EE.UU. evacuou a illa no ano 1942 logo de sufrir ataques aéreos e navais dos xaponeses na segunda guerra mundial, posto que o atol estaba ocupado polas Forzas Armadas dos EE.UU., os cales abandonaron a illa logo da guerra.
4AD
Historia
Os dous convertéronse nos únicos propietarios durante aproximadamente un ano. Kent vendeu a súa parte a Watts-Russell a finais de 1981, e iniciuo unha nova subsidiaria de Beggars Banquet, Situation Two Records. Watts-Russell mantivo a propiedade de 4AD e foi o seu presidente ata finais dos anos 90.
Segunda división española de fútbol
O Campionato Nacional de Liga de Segunda División, máis coñecido como Segunda División e por razóns de patrocinio como LaLiga SmartBank, é a segunda categoría da liga española de fútbol, inmediatamente inferior á Primeira División e por riba da Segunda División B. Comezou a desputarse na tempada 1928-29 e desde entón celebrouse sen interrupcións, a excepción dos paróns durante a guerra civil, entre 1936 e 1939, e a pandemia por coronavirus en 2020.
Illa Baker
Demografía
O acceso ao público só é posible cun permiso especial do Servizo de Pesca e Vida Silvestre dos Estados Unidos, o cal xeralmente só concedese a científicos e educadores. Á metade da costa oeste do atol están situados un cemiterio e os restos de edificacións do extinto asentamento. É visitado anualmente polo Servizo de Pesca e Vida Silvestre dos Estados Unidos (desde xullo de 2000).
Integral
Paso a Paso
Tratamos a cada membro da función como unha función separada, e deseguido efectuamos a suma entre eles e xeramos outra función, a función na cal substituiremos o valor de X polos valores do intervalo; deste xeito, usamos o teorema do cálculo para chegar ao valor da integral.
Illa Baker
Demografía
Actualmente, o atol atópase despoboado.
Integral
Paso a Paso
Xeramos a outra función, que se usará para substituirmos os valores do intervalo.
Galería de imaxes de Donramiro, Lalín
Santa María de Donramiro é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín.
Illa Baker
Transportes
Hai un faro cerca do medio da costa occidental.
Integral
Paso a Paso
Para x = 0
Para x = 3
TEOREMA FUNDAMENTAL DO CÁLCULO.
Exemplos de integración
Estas son as integrais dalgunhas das funcións máis comúns:
Por definición, a barra f(x) |_a^b utilízase co significado da diferenza f(b) - f(a)
Definicións de integral
Para definicións do proceso de integración máis rigorosas vexa os ligazóns mais embaixo.
4AD
Historia
Watts-Russell convidou ao deseñador gráfico Vaughan Oliver a crear o logotipo do selo, e como resultado 4AD conseguiu rapidamente unha identidade visual distintiva. Os seus artistas, como Cocteau Twins e Dead Can Dance, desenvolveron un substancial seguimento de culto cara mediados dos anos 80, pero 4AD continuou evolucionando e, despois de asinar con Throwing Muses e Pixies, a etiqueta concentrouse ba música rock underground estadounidense. En 1983 4AD tivo un pequeno éxito nos Estados Unidos co sinxelo de Modern English "I Melt With You". En 1987 4AD tivo un número 1 no Reino Unido co tema "Pump up the Volume" de M|A|R|R|S.
Nos anos 90 4AD estableceu unha oficina nos Ánxeles e conseguiu o éxito con bandas como The Breeders, Red House Painters, Unrest e His Name Is Alive. En 1999 Watts-Russell vendeu a súa parte da compañía ao Beggars Group, pero o selo continuou editando música e fíxose con novos artistas para o seu repertorio.
Segunda división española de fútbol
É organizada pola Liga de Fútbol Profesional (LFP) dende 1984, cando sucedeu á Real Federación Española de Fútbol (RFEF). A Segunda División é, xunto coa Primeira División, unha das dúas únicas categorías con status profesional en España, baixo o amparo da LFP.
Ao longo da súa historia, corenta e seis clubs resultaron campións de Segunda División, sendo o máis laureado con 8 títulos o Real Murcia, seguido do Betis (7), e Deportivo da Coruña, Sporting de Xixón e Real Oviedo (todos con 5). O Osasuna, seguinte no palmarés, é o campión vixente.
Historia
A liga de Segunda División comezou na tempada 1928–29, ao tempo que a Primeira División. Na súa primeira edición participaron os seguintes clubs:
Ao longo dos anos cambiou o número de equipos participantes, así como o formato da competición. En 1934 a categoría dividiuse en varios grupos, unha estrutura que se mantería durante varios anos, ata 1968, cando se recuperou o grupo único que se mantén na actualidade. En 1977 pasou a chamarse oficialmente Segunda División A, pola creación da Segunda División B. Desde 1984 está organizada pola Liga Nacional de Fútbol Profesional (LFP).
En 2007 o Granada 74 compróu a súa praza na categoría ao Ciudad de Murcia, un caso inédito no fútbol español, polo que xogou a tempada 2007-2008 en Segunda División, mentres que o Ciudad de Murcia, tras quedar en 4ª posición na liga, fíxoo en Terceira, categoría na que ocupaba unha praza o seu filial.
Denominacións comerciais
Desde a tempada 2016–17, o patrocinador principal da LFP é o Banco Santander, e a Segunda División chamouse comercialmente «LaLiga 1|2|3» primeiramente, e desde a tempada 2019–20, «LaLiga SmartBank».
Sistema de competición
A Segunda División é un torneo organizado e regulado, conxuntamente coa Primeira División, pola Liga Nacional de Fútbol Profesional (LFP), cuxos membros son os propios clubs participantes.
A competición dispútase anualmente, empezando a finais do mes de agosto ou principios de setembro e terminando no mes de maio ou xuño do seguinte ano.
Consta dun grupo único integrado por 22 equipos que se enfrontan todos contra todos en dúas ocasións -unha en campo propio e outra en campo contrario- sumando un total de 42 xornadas. A orde dos encontros decídese por sorteo antes de empezar a competición.
Se o empate a puntos é entre tres ou máis clubs, os sucesivos mecanismos de desempate son os seguintes:
Efectos da clasificación
Ao termo da tempada, o equipo que máis puntos obteña proclámase campión de Segunda División e é ascendido, xunto co subcampión, a Primeira División. Ademais, desde a tempada 2010/11, tamén ascende o gañador dunha promoción disputada entre o terceiro, cuarto, quinto e sexto clasificados. O sistema desta promoción é de eliminación directa a dobre partido, enfrontándose o terceiro co sexto, así como o cuarto co quinto; os dous vencedores pasarán a disputar unha nova eliminatoria a ida e volta, da cal sairá o terceiro equipo que ascende a Primeira División.
O 6 de xullo de 2011, a asemblea da LFP decidiu prescindir da quenda de penaltis nos play-off de ascenso. En caso de empate nos noventa minutos regulamentarios e tamén na prórroga, clasificarase ou ascenderá o equipo con mellor clasificación durante a liga regular.
As prazas vacantes dos equipos ascendidos cóbrenas aqueles que terminan nos tres últimos postos de Primeira División. Pola súa banda, os catro últimos clasificados de Segunda División ao termo da tempada son relegados a Segunda División B, sendo substituídos polos gañadores das promocións de ascenso desta categoría.
Equipos filiais
Un club pode ter un equipo filial en Segunda División se o seu primeiro equipos compite en Primeira División. Se un filial termina a tempada en postos de ascenso directo ou play-off, é o seguinte clasificado o que adquire ese dereito ao non poder ascender o equipo filial xa que debe estar sempre polo menos unha división por baixo do primeiro equipo. Así mesmo, se o primeiro equipo descende a Segunda e o seu filial milita na devandita categoría, este último é descendido automaticamente a Segunda División B, aínda que lograse a permanencia durante a liga regular.
Participantes
Ao longo da historia da competición participaron 168 equipos diferentes, pero só seis deles nunca xogaron nunha categoría inferior á Segunda División, participando por tanto sempre no fútbol profesional: Valencia, Atlético de Madrid, Espanyol, Sevilla, Sporting de Xixón e Real Sociedad.
Equipos galegos
Un total de 12 equipos galegos pasaron pola Segunda División na súa historia, sendo o Deportivo da Coruña o que disputou máis tempadas. Tres deles, o Deportivo da Coruña, o Celta de Vigo e o Pontevedra CF proclamáronse campións.
Maldonado
Maldonado é unha das principais cidades do Uruguai. É a capital do departamento homónino con 54.603 habitantes, segundo o censo de 2004. Situado na marxe oriental do Río de la Plata, a 100 km da capital Montevideo. O xentilicio para os seus habitantes e fernandino/a.
Paz Lenchantin
Carreira Musical
Participou na banda estadounidense A Perfect Circle con Maynard James Keenan, Billy Howerdel, Josh Freese e Troy Van Leeuwen no seu primeiro álbum, "Mer de Noms" como baixista, pero tamén gravou o violin e o cello.
Nun tempo de descanso de A Perfect Circle, ela e Troy Van Leeuwen separáronse da agrupación, el uníndose a Queens of the Stone Age e ela a Zwan, o novo proxecto de Billy Corgan, ex guitarrista/vocalista/fundador da banda The Smashing Pumpkins.
No proxecto Zwan, o cal contaba ademais coa participación de Matt Sweeney, David Pajo, Jimmy Chamberlin e a súa irmá, Ana Vale Lenchantin, Paz participou tamén no baixo, cordas e voces, como en A Perfect Circle.
Porteriomente á separación de Zwan e despois de participar no eMOTIVe e aMOTIOn, Paz uniuse á agrupación de David Pajo, chamada Papa M, aínda que ás veces se lle chama Aerial M, M The Thirteenth Letter ou sinxelamente M, para despois unirse a unha nova agrupación chamada Royal Trux. Paz Lenchantin tamén colaborou co álbum Songs for the Deaf de Queens of the Stone Age.
Nalgún momento, formou parte dunha agrupación chamada The Chelsea, formada unicamente por mulleres, entre as cales atopábase Melissa Auf der Maur, coa cal colaboraría despois no seu álbum de debut en solitario, "Auf der Maur".
Ela ademais sacou o seu propio álbum como solista, chamado Yellow My Sky Captain, o cal xa non está dispoñible e é extremadamente difícil de atopar, xa que fixo que o retirasen das tendas despois dun tempo á venda. Actualmente está traballando nun novo álbum en solitario, aínda sen título.
En decembro de 2013, Lenchantin foi anunciada como nova baixista de xira dos Pixies, tras a marcha de Kim Deal, a baixista orixina, e da súa substituta Kim Shattuck.
José Maria de Abreu
José Maria de Abreu foi un compositor brasileiro, coñecido popularmente como o Rei do Valse, naceu en 1911 e faleceu en 1966. Natural de Jacareí, São Paulo, viviu a maior parte da súa vida en São Paulo pero o seu pasamento foi no Río de Xaneiro. Aprendeu música de seu pai, a finais dos anos 20 principiou a gravar as súas composicións, compuxo xunto con Francisco Mattoso, un dos clásicos románticos brasileiros da década de 1930: Boa Noite Amor (1936), gravado por Francisco Alves. A partir de 1942 con Jair Amorim escribiu os seus mais coñecidos éxitos, entre os cales salientan Um Caminho e Você (1948), Pegando fogo (con Francisco Mattoso en 1939) e Alguém Como Tu (1952), interpretados por Dick Farney.
Carta, Mondego, Sada
Carta é un lugar da parroquia de Mondego no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 189 habitantes (97 homes e 92 mulleres).
Ramón Campos
Ramón Campos Sáez, nado en Noia en 1975, é un guionista e produtor audiovisual galego.
Traxectoria
Estudante de Comunicación audiovisual na Universidade de Navarra, iniciouse profesionalmente en teleseries da canle autonómica vasca ETB. Foi analista de guións para Continental Producciones. Despois de Galicia Exprés e Entre bateas colaborou durante tres anos con Filmanova (2000-2002).
Compaxinou o seu labor na escritura coa impartición de cursos de guión nos masters de produción audiovisual e de creación dixital da Universidade da Coruña. Coguionizou o telefilme "Diario dun skin" e no período 2004-07 dirixiu o departamento de desenvolvemento de Voz Audiovisual, onde creou series como A vida por diante e Padre Casares, e programas musicais como Son de estrelas e Buscando estrelas.
En 2007 é o produtor executivo da serie de TVE Desaparecida, e posteriormente funda xunto a Teresa Fernández Valdés a empresa Bambú Producciones. Na dirección desta compañía produce as series "Guante Blanco" e "Gran Reserva" tamén da TVE, "Hispania" para Antena 3 e os documentais Fraga y Fidel sin embargo, e American Greyhounds.
É tamén profesor na Universidade da Coruña.
Selección de fútbol de San Marino
A Selección de fútbol de San Marino (en italiano: Nazionale di calcio di San Marino) é o equipo de fútbol representativo de San Marino nas competicións internacionais de fútbol. A súa organización está a cargo da Federacións Sanmarinesa de Fútbol (Federazione Sammarinese Giuoco Calcio), pertencente á UEFA e á FIFA.
Historia
O combinado nacional é un dos máis débiles do deporte a nivel europeo, e está acostumado a aparecer nos últimos postos da Clasificación mundial da FIFA, ao igual que seleccións como as de Bután ou Anguila, e na actualidade localízase no 192, sendo o último da clasificación a nivel europeo. San Marino é o país menos poboado dos que forman parte da UEFA (sen contar a membresía provisional de Cidade do Vaticano) contando só con 32,000 habitantes. Por iso, a federación conta con poucos futbolistas aos que poida recorrer e moitos dos xogadores teñen unha dobre profesión. Ademais, o seu campionato de fútbol está formado por clubs semiprofesionais, e os xogadores que fican noutras ligas proceden das divisións inferiores italianas. Desde o seu debut en 1990 até o de agora, San Marino non gañou nunca nunha competición oficial. A única vitoria que asinou na súa historia foi fronte a Liechtenstein, nun partido amigábel celebrado en 2004 gañando 1-0, cun tanto de Andy Selva.
Océano mundial
dereita|miniatura|275px|Animación mostrando as augas océanicas terrestres. O océano mundial, o corpo continuo de auga que rodea a [[Terra, divídese nunha serie de áreas principais, cun intercambio relativamente libre entre elas. Adóitanse considerar cinco divisións oceánicas: Pacífico, Atlántico, Índico, Ártico, e Sur, os dous últimos mencionados ás veces enténdense como partes do tres primeiros]]
O océano mundial ou océano global (en inglés, World Ocean, world ocean, ou global ocean) é o sistema interconectado de augas oceánicas (ou mariñas) da Terra e comprende a maior parte da hidrosfera.
Características
A unidade e continuidade do océano mundial, cun intercambio relativamente libre entre as súas partes, é de fundamental importancia para a oceanografía. Está dividido en varias zonas oceánicas principais que están delimitadas polos continentes e que teñen diferentes características oceanográficas: estas divisións son o océano Atlántico, o océano Ártico (ás veces considerado como un mar do Atlántico), o océano Índico, o océano Pacífico e o océano Antártico ou Austral (ás veces, considerado só a parte sur do Atlántico, Índico e Pacífico). Á súa vez, as augas oceánicas están intercaladas por moitos mares máis pequenos e outros corpos de auga.
O océano mundial existiu dunha forma ou outra na terra dende fai eóns e a noción remóntase á antigüidade clásica (en forma do deus Océano). O concepto contemporáneo do «océano mundial» foi acuñado polo oceanógrafo ruso Yuly Shokalsky a comezos do século XX para describir o que é basicamente un océano continuo e solitario, que cobre e rodea a maior parte da terra.
En tanto que continuo, o océano Mundial pódese visualizar como centrado no océano Antártico. O Atlántico, Índico e Pacífico poden ser vistos como grandes baías ou lóbulos espallándose cara ao norte dende o océano Antártico. Máis ao norte, o Atlántico ábrese no océano Ártico, que está conectado co Pacífico polo estreito de Bering:
A forma aproximada do océano Mundial, para a maioría dos propósitos, pode ser tratada como constante, aínda que en realidade non o é, xa que a deriva continental muda continuamente a súa estrutura.
Fastos Capitolinos
miniatura|Fastos Capitolinos, nos Museos Capitolinos Os Fastos Capitolinos (en latín: Fasti Capitolini) ou Fastos Capitolinos Consulares e Triunfais (en latín: Fasti Capitolini Consulares et Triumphales) son unha inscrición no Arco de Augusto no Foro Romano, que lista todos os cónsules romanos entre o -483 e o 19 e todos os xenerais que recibiron un triunfo entre o -753 e o 19. Encóntrase actualmente en exhibición nos Museos Capitolinos, en Roma.
Juan Garrido Canales
Traxectoria
Canales comezou a destacar nas filas do Eldense. En 1983 foi contratado polo Real Madrid CF, club no que compite no seu equipo xuvenil e no Real Madrid Castilla, xogando un único partido co primeiro equipo. Na tempada 1989–90 foi contratado polo Xerez CD, co que competiu en Segunda División B. Na tempada seguinte xogou no CD Logroñés en Primeira División, realizando unha gran campaña e xogando 30 partidos.
Na tempada 1991–92 foi contratado polo Deportivo da Coruña, sendo o porteiro suplente no tempo do Súper Dépor á sombra de Liaño. Nos seis anos que permaneceu na Coruña xogou un total de 31 partidos de Liga, gañando nesa etapa unha Copa do Rei e unha Supercopa.
En 1997 marchou ao UD Las Palmas de Segunda División, sendo o porteiro suplente durante 3 tempadas. Na tempada 1999–00 xogou no Universidad de Las Palmas CF e colgou as botas no Eldense en 2004.
Despois da súa retirada Canales foi adestrador de porteiros en equipos como o Hércules CF ou o Alicante CF.
Deconstrución
Analiza a construción dun concepto calquera a partir de procesos históricos e acumulacións metafóricas, mostrando que o claro e evidente dista de selo, xa que os útiles da conciencia en que o verdadeiro en si debe darse son históricos, relativos e sometidos aos paradoxos das figuras retóricas da metáfora e a metonimia.
Orixe
O termo déconstruction (deconstrución) é a tradución proposta por Derrida do termo alemán Destruktion, que Heidegger emprega en Sein und Zeit. Derrida estima que deconstrución é máis correcto que a tradución clásica como destrución, dado que non se trata tanto, dentro da deconstrución da metafísica, da redución ao nada, como de mostrar como foi abatida.
En Heidegger a destruktion conduce ao concepto de tempo; debe velar por algunhas etapas sucesivas a experiencia do tempo que foi recuberta pola metafísica, facendo esquecer o sentido orixinario do ser como ser temporal. As tres etapas desta deconstrución séguense en busca da historia:
Porén, se ben Heidegger anuncia esta deconstrución na fin da introdución de Sein und Zeit, esta parte —que debía constituír a segunda da obra segundo o plan de 1927— non foi nunca redactada en tanto que tal. Con todo, pode considerarse que aparece trazado parcialmente noutras obras ou conferencias, como Kant und das Problem der Metaphysik (1929).
Derrida traduce e recupera por conta propia a noción de deconstrución; entende que a significación dun texto dado (ensaio, novela, artigo xornalístico...) é o resultado da diferenza entre as palabras empregadas, e non a referencia ás cousas que representan; trátase dunha diferenza activa, que traballa en creux cada sentido de cada un das palabras que opón, dun modo análogo á significación diferencial saussuriana na lingüística. Para marcar o carácter activo desta diferenza (en lugar do carácter pasivo da diferenza relativa a un xuízo continxente do suxeito) Derrida suxire o termo différance, ‘diferanza’, palabra baúl que combina diferenza e o participio presente do verbo «diferir». As diferentes significacións dun texto poden ser descubertas descompoñendo a estrutura da linguaxe dentro do cal está redactado.
Berenice (foguete)
Berenice foi o nome dun foguete sonda francés de catro etapas que estivo en servizo entre 1962 e 1966.
Características
Berenice foi o foguete sucesor do Antares, dobrando a masa da carga útil, e foi utilizado para probar vehículos de reentrada atmosférica. As dúas primeiras etapas levaban o vehículo ata 270 km de altura, onde as restantes etapas invertían o sentido da ascensión e acendíanse para forzar unha reentrada a gran velocidade na atmosfera.
Deconstrución
Teoría
A filosofía tradicional de Occidente (platónico-hegeliana) presupuxera sempre un escenario de racionalidade sistemática, un dominio da fala sobre a escritura, un mundo en última instancia no que todo ten sentido. A deconstrución rebélase entre este abuso da racionalidade de herdanza hegeliana, propoñendo precisamente o contrario: a imposibilidade de que os textos literarios teñan o menor sentido.
Nesta filosofía tradicional, a obra literaria é considerada unha envoltura retórica que inclúe a sabedoría oculta da Idea que a persoa lectora debe espertar co beixo semiolóxico. Neste sentido, a obra literaria estaba considerada sempre como dotada dunha totalidade de sentido. A deconstrución afirma que a envoltura retórica é todo o que hai, polo que a obra de arte literaria é irredutible a unha idea ou concepto. A deconstrución nega á obra literaria o concepto de totalidade, ao afirmar que o texto non pode ser aprehendido na súa globalidade, xa que a escritura circula nun movemento constante de remisión que converte a totalidade en parte dunha totalidade maior que nunca está presente. Deste modo é imposible enmarcar o texto, crear un interior e un exterior. «Il n’y a hors du texte».
En canto ao sentido, segundo a deconstrución é interminablemente alegórico, polo que carece de univocidade e obviedade. Á linguaxe recoñéceselle unha gran complexidade e equívoca riqueza, polo que se aceptan dous tipos de lectura: a unívoca baseada na mensaxe transparente, e a deconstrutiva, que remite á plasticidade e corporeidade mesma dos significantes. A deconstrución nega a posibilidade da denotación pura, da referencialidade do texto. Ante a ditadura do canon, prantexa a democracia da polisemia, establecendo que o acto de lectura xera infinitas diseminacións. Fronte a un texto será imposible determinar unha lectura como a boa. As lecturas posibles serán así infinitas porque xamais lectura algunha acadará o bo sentido.
A deconstrución aplícase a todos os factores que poden funcionar como centro estrutural dun texto (significado transcendental, contexto, contido, tema...), de modo que non poidan deter o libre xogo da escritura. Prantexa unha disociación hiperanalítica do signo, propoñendo unha subversiva posta en escena do significante afirmando que calquera tipo de texto (literario ou non) se presenta non só como un fenómeno de comunicación, senón tamén de significación. A deconstrución realiza un prantexamento quiásmico, movéndose entre a negación-afirmación do símbolo. Afírmase a autonomía do signo respecto aos significados transcendentais e négase que a escritura só remita a si mesma.
Museo Nacional de Arte Moderna de España
O Museo Nacional de Arte Moderna, abreviadamente Museo de Arte Moderna, citado frecuentemente pola súa sigla, M. A. M., foi un museo nacional español, dedicado á arte dos séculos XIX e XX, que existiu entre 1894 e 1971. Nese ano, as súas coleccións de arte do século XIX foron traspasadas ó Museo do Prado, do que en realidade procedían en boa parte, mentres que as do século XX integráronse no novo Museo Español de Arte Contemporánea (MEAC), antecesor do actual Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía.
Historia
O Museo foi creado mediante un Real Decreto do 4 de agosto de 1894, coa denominación de Museo de Arte Contemporánea, aínda que posteriormente foi substituída pola de Museo de Arte Moderna. Porén, a súa inauguración non tivo lugar até o 1 de agosto de 1898, nun acto presidido pola raíña rexente María Cristina de Habsburgo-Lorena, e a apertura de todas as súas salas até un ano despois. Situábase no Palacio de Biblioteca e Museos Nacionais, sede así mesmo da Biblioteca Nacional e do Museo Arqueolóxico Nacional, ocupando o ángulo suroeste do mesmo, delimitado polo paseo de Recoletos e a rúa Villanueva. miniatura|O [[Casón del Buen Retiro acolleu entre 1971 e 1997 as obras do século XIX do M. A. M. tras o seu traspaso ao Museo do Prado.]] Contar cun centro dedicado ós artistas vivos, seguindo o modelo do Musée du Luxembourg de París, era unha reivindicación de tipo gremial que formularan xa á raíña Isabel II un grupo de autores nun escrito titulado «Exposición que elevan a S. M. varios artistas para a fundación dun Museo Histórico Nacional de Autores Contemporáneos», datado o 15 de decembro de 1847 e asinado por Vicente López, Antonio María Esquivel, Jenaro Pérez Villaamil, Rafael Tejeo, Vicente Jimeno e Alejandro Ferrant.
Até a constitución do M. A. M. ese papel estivo cuberto fundamentalmente polo Museo do Prado, cuxos primeiros catálogos, redactados por Luis Eusebi, de feito recolleron dende a súa fundación a sección denominada “Artistas vivos ou recentemente finados”, que contiña obras de pintura e escultura contemporáneas e que, como o resto das pinturas do Museo do Prado, procedían das coleccións reais. Parcialmente, tamén o asumiu o Museo da Trindade, que incluía nos seus catálogos unha “Galería de cadros contemporáneos”, con obras que procedían neste último caso das adquisicións que realizaba o Estado nas Exposicións Nacionais de Belas Artes así como dalgunhas doazóns puntuais. En 1872 o Museo da Trindade foi disolto, integrándose os seus fondos no Prado. Aínda que tras a fundación do Museo de Arte Moderna o coleccionismo público de arte do século XIX parecía competencia exclusiva desa nova institución, non foi así. A pesar de que se viu obrigado a traspasar ó novo museo os cadros da denominada «sala de pintura contemporánea», o Museo do Prado continuou acumulando un importante número de pinturas de extraordinario interese e calidade artística que consideraba pezas chave da arte española do século XIX, en contra do M. A. M., que só parecía interesarse pola arte estritamente contemporánea e por promover ós artistas vivos. Así, foron do Prado e nunca chegaron a ingresar no M. A. M. obras tan importantes da colección pública como os Fillos do pintor no salón xaponés de Mariano Fortuny e Marsal, a Condesa de Vilches de Federico de Madrazo, ou o importantísimo legado Ramón de Errazu, composto integramente por pintura decimonónica (salvo o bronce O tres Grazas, atribuído aos italianos Francesco e Luigi Righetti). Nas salas do edificio de Juan de Villanueva, por tanto, seguíronse colgando obras claves dos pintores españois do século XIX e algunhas pinturas estranxeiras, de Meissonier ou de Anders Zorn, entre outros nomes.
Jan Oblak
Jan Oblak, nado en Škofja Loka o 7 de xaneiro de 1993, é un futbolista esloveno. Xoga de porteiro e o seu equipo actual é o Atlético de Madrid.
Iker Casillas
Iker Casillas Fernández, nado en Móstoles (Madrid) o 20 de maio de 1981, é un exfutbolista español que xogaba na posición de porteiro.
Foi capitán da selección española, coa que gañou a Copa Mundial de Fútbol en 2010 e as Eurocopas de 2008 e 2012, un triplete inédito na historia do fútbol.
Traxectoria
De orixe abulense, aínda que se considera de Móstoles, pois viviu sempre neste municipio madrileño, naceu na capital. Xoga (2010) de Porteiro no Real Madrid da Primeira División de España e na Selección de fútbol de España, onde ademais é o capitán.
Iker Casillas foi designado como o mellor porteiro do mundo de 2008 e 2009 na clasificación que elabora a Federación Internacional de Historia e Estatística do Fútbol ou IFFHS e o FIFPro. Desde o ano 2000 foi incluído habitualmente na lista dos mellores porteiros segundo a IFFHS.
Phoenix Suns Arena
O Footprint Center, antes coñecido como America West Arena (1995–2006), US Airways Center (2006–2015), Talking Stick Resort Arena (2015–2020) e Phoenix Suns Arena (2020-2022), é un pavillón polideportivo cuberto situado na cidade de Phoenix (Arizona, Estados Unidos). Actualmente, é sede dos equipos de baloncesto Phoenix Mercury da WNBA e Phoenix Suns da NBA, así como dos Arizona Rattlers de fútbol americano a 8. Entre 1996 e 2003 tamén foi a sede dos Phoenix Coyotes da NHL. Ten capacidade para 18.055 espectadores para partidos de baloncesto, a cal se pode modificar segundo o espectáculo albergado.
Juanjo Serrano
Juan José Serrano Macías, coñecido como Juanjo, nado o 3 de outubro de 1981 en Calamonte (Badaxoz, Estremadura), é un futbolista profesional español que actualmente xoga de dianteiro no Mirandés da Segunda División B española.