cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Masirah
Masirah ou Illa Mazeira (مصيرة) é unha illa fronte á costa leste da parte continental de Omán e a illa máis grande de Omán. Ten 95 km de longo de norte a sur, entre 12 e 14 km de largo, cunha superficie aproximada de 649 km², e unha poboación estimada de 12.000 habitantes en 12 aldeas principalmente no norte da illa (9.292 segundo o censo de 2003, dos cales 2.311 eran estranxeiros). Administrativamente, forma unha das once provincias (árabe: ولاية, plural ولايات, transliteración: wilayah, plural wilayat) da Rexión de Ash Sharqiyah. A vila principal é Ras-Hilf na parte norte da illa. Contén unha base aérea da Real Forza Aérea de Omán e unha fábrica de peixe, así como algunhas vilas pequenas. Anteriormente, a BBC tiña unha instaación de retransmisión que consistía en transmisores de radiodifusión HF e MF localizados alí. A maior parte do interior da illa está deserta, o acceso á illa só é posible por un pequeno transbordador para automóbiles ou mediante voos da Royal Air Force of Oman enAirbus A320 ou Lockheed C-130 Hercules.
As industrias principais son a pesca e a fabricación téxtil tradicional. Anteriormente era importante a construción de barcos tradicionais.
Paisaxe
O terreo accidentado da illa e a costa áspera circundante deu lugar á aparición de moitos dhow naufragados nas praias da illa, a maioría deles ben conservados pola auga salgada e a calor intensa.
Durante o verán, normalmente hai un forte vento constante que é ideal para cometas e windsurfistas. As ondas grandes son o resultado do vento no lado do mar e tamén son atractivas para os surfistas. Os kite e windsurfistas poden elixir lugares ao redor da illa de acordo coa súa habilidade e as condicións que prefiran.
Do 5 ao 6 de xuño de 2007, 7000 persoas da illa víronse obrigadas a abandonar temporalmente os seus fogares debido ás altas ondas de tormenta producidas polo poderoso Ciclón Gonu, o máis forte que golpeou a rexión do Golfo Pérsico en 60 anos.
Xeografía
miniatura|left | Imaxe satelital de Masirah Situada a uns 19 km ao leste de Barr al Hikman, a illa é montañosa, especialmente no seu lado leste. Os outeiros ao longo ao lado leste da illa están separadas da costa da illa por unha estreita chaira areosa; corren case toda a súa lonxitude.
Jabal Madrub, unha montaña de 256 m de altura, atópase a 13 millas náuticas ao sur do extremo norte da illa.
Ras Abu Rasas, o extremo sur de Masirah, é baixo e rochoso. Jabal Suwayr (Jabal al Hilm), un outeiro cónico, elévase a unha altura de 153 m, a uns tres km ao norte-nordés de Ras Abu Rasas.
Ras Kaydah, un promontorio rochoso e pequeno, ten un outeiro cónico e rechamante a uns 20 m de altura próxima. Hai pequenos illotes a 600 m ao leste e catro km ao norte de Ras Kayda.
A costa entre Ras Kaydah e Ras Zafaranat, a uns 27 km ao nordés, é regular con algunhas pequenas proxeccións redondeadas e unha praia baixa rochosa. Haql (Hakkan), unha pequena vila nunha arboleda, atópase preto da costa, a uns oito quilómetros ao norte de Ras Kaydah.
Ras Zafaranat é rochoso e os outeiros levántanse abruptamente.
Entre Ras Abu Rasas e Ras Kaydah, a uns 18 km ao nordés, a costa está surcada por pequenas baías de area bordeadas por rochas.
Ras al Ya, a uns tres km ao nordés de Ras Zafaranat, é o extremo leste da illa, consiste nun cantilo prominente que se eleva a unha cadea de outeiros que se estenden cara ao oeste ata o centro da illa.
Un pico de 99 metros de altura, atópase a uns tres quilómetros ao oeste-noroeste de Ras al Ya. Jabal Madrub levántase uns cinco km máis ao oeste-noroeste.
Ras al Jazirah, a uns seis quilómetros ao noroeste de Ras al Ya, é rochoso e está ben marcado por un parche negro no seu lado sur. Un pico agudo, que se eleva a unha altura de 95 m, atópase a uns tres km ao oeste deste punto.
Jazirat Thukhayr, un illote de area preto do norte de Ras al Jazirah, atópase nun arrecife emerxido conectado á beira. As rochas secas esténdense ata 300 m do extremo oriental do illote. A costa entre Ras al Jazirah e Ras Qudufah, o extremo nordés da illa, a uns 11 quilómetros máis ao norte-noroeste, está surcada por unha baía.
Ras Qudufah, consiste en dúas proxeccións rochosas a uns 800 metros de distancia, elévase a Jabal al Jidufa, a uns 64 m de altura, unha curta distancia cara ao interior. Unha chea de pedras atópase nun outeiro preto do sur de Jabal al Jidufa. Un pequeno monumento atópase cerca do suroeste de Ras Qudufah.
Clima
Saiq ten un clima cálido clima desértico (Clasificación climática de Köppen BWh) con veráns calorosos e invernos cálidos. A precipitación é baixa, e cae principalmente de febreiro a abril, así como na breve tempada do monzón de xuño a agosto.
Turismo
miniatura|right | 250px | Transbordador preparándose para navegar cara á illa de Masirah A illa de Masirah acaba de abrirse para o turismo. Só pódese chegar á illa en transbordador, administrado pola National Ferry Company www.nfc.om, que se funciona seis veces ao día entre Shannah e Masirah. Por agora, hai un hotel de catro estrelas e un campamento de kitesurf. Para os amantes do kitesurf, Masirah é un lugar atractivo no verán debido aos ventos do monzón que sopran constantemente a máis de 20 nós.
Autos de alugueiro están dispoñibles na illa.
Histona H3
A histona H3 é un dos cinco grandes tipos de proteínas histonas que forman parte da estrutura da cromatina nas células eucariotas. Presenta un dominio globular principal e unha longa cola N-terminal. A H3 forma parte do octámero dos nucleosomas, os cales forman a estrutura de colar de doas da cromatina. As histonas son en xeral moi modificadas postraducionalmente, pero a histona H3 é a que é modificada máis extensamente de todas elas. O termo "histona H3" sen máis especificacións é deliberadamene ambiguo, xa que comprende as distintas variantes de secuencia ou estados de modificación que pode presentar. A histona H3 é unha importante proteína no emerxente campo da epixenética, e as súas variantes de secuencia e estados de modificación variables pénsase que xogan un papel na dinámica e regulación a longo prazo dos xenes.
Epixenética e modificacións postraducionais
O N-terminal da histona H3 sobresae desde o centro do nucleosoma globular e pode sufrir varios tipos de modificacións postraducionais que inflúen nos procesos celulares. Estas modificacións inclúen a unión covalente dun grupo metilo ou acetil aos aminoácidos lisina e arxinina e a fosforilación da serina ou treonina. A di e trimetilación da lisina 9 está asociada coa represión e a heterocromatina, mentres que a monometilación da lisina4 está asociada con xenes activos. A acetilación da histona H3 ocorre en diferentes posicións da lisina na cola da histona e é realizada por unha familia de encimas coñecidos como histona acetiltransferases (HATs). A acetilación da lisina14 dáse comunmente en xenes que están sendo activamente transcritos a ARN.
Variantes de secuencia
En células de mamíferos coñécense sete variantes de secuencia da histona H3, que se denominan histona H3.1, histona H3.2, histona H3.3, histona H3.4 (H3T), histona H3.5, histona H3.X e histona H3.Y, pero presentan unha alta conservación da secuencia diferindo só nuns poucos aminoácidos. A histona H3.3 desempeña un importante papel no mantemento da integridade do xenoma durante o desenvolvemento dos mamíferos.
Xenética
As histonas H3 están codificadas en varios xenes do xenoma humano, como:
Air Density (satélites)
miniatura|Explorer 24 antes do seu lanzamento. A serie de satélites Air Density ou AD foi un conxunto de satélites dentro do programa Explorer adicados á investigación das capas altas da atmosfera. Iban equipados un transpondedor para o seu seguimento. A serie AD formárona os seguintes satélites:
A Cal, Sistallo, Cospeito
A Cal é un lugar da parroquia de Sistallo no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 25 habitantes (16 homes e 9 mulleres).
Carroucha de Irlanda
A queiroga de Irlanda ou carroucha de Irlanda (Erica erigena) é unha especie de uz (plantas de flor da familia Ericaceae, nativas dos cantís e uceiras da Europa atlántica (Irlanda, suroeste de Francia, Galiza, Cornixa Cantábrica, Portugal e Tánxer). É un arbusto perenne que acada os 75 cm coa follaxe algo feble e flores dunha cor rosa intensa e recendo a mel no inverno e na primavera. Aparece no oeste de Irlanda, separada das poboacións galegas ou mediterráneas, polo que poderíase tratar dunha poboación asilvestrada a partir de xardíns.
Cultívase tamén coma planta ornamental coma cobertora con outras uces e coníferas ananas. Como as demais uces é calcífuga, preferindo terreos asollados e con solos acedos ben drenados. Desenvolvéronse numerosos cultivares para xardinaxe. Os seguintes gañaron o premio de mérito da Royal Horticultural Society inglesa:
Heinrich Himmler
Heinrich Luitpold Himmler, nado en Múnic o 7 de outubro de 1900 e finado en Luneburgo, Baixa Saxonia, o 23 de maio de 1945, foi o Comandante en Xefe (Reichsführer) das SS e máis tarde Ministro de Interior e fugazmente Comandante dos exércitos do Rin durante o sitio de Berlín.
Worms Armageddon
Worms é un videoxogo de estratexia e artillaría desenvolvido por Team17 como parte da serie Worms. O xogador controla un equipo de oito vermes nun combate contra os equipos contrarios, ora Intelixencia artificial, ora outro xogador, empregando diferentes clases de armas. O xogador pode personalizar batallas, equipos e mapas.
IES Eusebio da Guarda
O IES Eusebio da Guarda é un instituto de ensino secundario da cidade da Coruña. A súa construción iniciouse en 1886 e rematouse en 1889 promovida polo filántropo Eusebio da Guarda González. Tanto na súa orixe como na actualidade o instituto era mixto.
Worms Armageddon
Orixinalmente pensado como un pack expansión de Worms 2, Worms Armageddon foi lanzado para PC o 31 de maio de 1999 e dende entón foi transportado a outras plataformas.
IES Eusebio da Guarda
Historia
En 1845 creáronse os institutos de Santiago, Ourense e Pontevedra. Destes, o que estaba máis preto da cidade era o de Santiago. O plano de ensino proxectaba un instituto en cada capital de provincia. En 1848 creouse outro instituto en Monforte. A construción do instituto aprobouse finalmente en 1862. Entón a cidade era a máis poboada de Galiza con 27 000 habitantes. En Santiago estudaban 300 alumnos no instituto e a previsión para o da Coruña era duns 50.
A primeira sede do instituto da Coruña foi o pazo dos marqueses de Camarasa na rúa Ferrerías. Na cidade había estudos de Náutica, Comercio, Belas Artes e Bacharelato. En 1881, Eusebio da Guarda ofreceu un millón de pesetas ao concello para a construción dun novo instituto no lugar ocupado polo antigo baluarte de Caramanchón, contiguo ao barrio da Pescaría. O Estado debera ceder os terreos. O edificio foi deseñado polo arquitecto Faustino Domínguez Coumes-Gay.
Centro de ensino
No curso 1889-1890, previo ao comezo da actividade académica no novo edificio, obtiveron o título de bacharelato un total de 26 alumnos, todos rapaces. Daquela o ensino a rapazas non estaba segregado do dos rapaces, mais era unha rareza: a primeira alumna que cursou estudos de bacharelato no antigo instituto da Coruña foi no ano 1875.
Edificio
No interior destaca o salón de actos, con pinturas de León Bianchi e Román Navarro. Na sala do profesorado hai un mural de Felipe Criado.
Premià de Mar
300px|miniatura|Riera de PremiàPremià de Mar é un municipio español da provincia de Barcelona, Cataluña, situado no litoral do Maresme, a uns 20 quilómetros de Barcelona. En 1842 o seu nome oficial era Sant Cristòfol de Premià.
Premià de Mar é a segunda localidade máis poboada do Maresme logo de Mataró. Os municipios que o circundan son El Masnou, Premià de Dalt, Vilassar de Dalt e Vilassar de Mar.
Medio ambiente
250px|miniatura|esquerda|Vista xeral A praia é areosa, pouco coidada e sofre unha gran regresión mariña que no seu día se intentou solucionar coa construción duns espigóns e que, nos últimos anos, corríxese temporalmente coa achega artificial de area do fondo mariño, sen a cal non existiría en moitos lugares. A ampliación do porto deportivo, iniciada antes dos Xogos Olímpicos e aínda inacabada, contribuíu en gran xeito, a alterar os volumes de area nas praias. Xunto ás praias hai uns paseos moi ben coidados, dotados de exercicios variados para deportistas, con grande amplitude para camiñar e ir en bicicleta, rodeados por unha banda de árbores, e do outro de plantas e flores que alegran a vista.
O Centro de Recuperación de Animais Mariños (CRAM) de Premià é unha iniciativa dun grupo de voluntarios e profesionais co obxectivo de salvar animais mariños feridos, especialmente tartarugas e outras especies do Mediterráneo. As súas instalacións están situadas nunha torre de veraneo situada no barrio de Casa Pou-Campo de Mar, que limita co termo de Vilassar de Mar e pódese visitar concertando unha cita previa.
Economía
Na economía actual queda algún rastro da antiga actividade industrial (empresas como Metalogenia e Transmesa), algún reduto de floricultura e un mínimo sector servizos. A proximidade a Barcelona, Mataró ou outras poboacións moito máis potentes fan de Premià de Mar un pobo dormitorio.
A Gran Vía Lluís Companys constitúe o eixo básico ao redor do cal vira toda a actividade comercial da vila. Nesta rúa atópase o mercado de Sant Joan e unha gran cantidade de tendas, bares e comercios.
A Cruz, Santiso, Lalín
A Cruz é un lugar da parroquia de Santiso, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, en 2011 tiña 40 habitantes (18 homes e 22 mulleres).
Armatimonadetes
Armatimonadetes é un novo filo de bacterias, que era antes coñecido co nome de filo candidato OP10. O filo OP10 estaba composto só por secuencias clonadas de xenes de ARNr 16S de mostras ambientais, pero posteriormente foron descritas formalmente tres cepas para a súa validación como especies, e déuselle nome ao filo.
As tres especies que comprende este filo son:
Filoxenia
A taxonomía aceptada actualmente deste filo está baseada na List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature (LPSN) e no National Center for Biotechnology Information (NCBI) e a filoxenia está baseada no ARNr 16S LTP 115 de The All-Species Living Tree Project Armatimonadetes estaría relacionado con Elusimicrobia.
A Cancela Abrea, Dodro, Dodro
A Cancela Abrea é un lugar do concello de Dodro, pertencente á parroquia de Dodro. A súa poboación no ano 2015 era segundo o IGE de 69 persoas; 33 homes e 36 mulleres.
Etimoloxía
Cancela (do latín cancelli) canceleira, celosía. Abrea (do latín vereda); verea, sendeiro, camiño, que á súa vez procede da palabra céltica veredu; cabalo de posta.
A Cancela Abrea é cancela da verea, do camiño, vereda en latín, do galo veredu; "cabalo de posta". É nome case sempre asociado á rede viaria romana ou medieval e designaba o camiño público polo que circulaban as postas ou "veredi". No Vocabulario de José Santiago Crespo Pozo brea é "camiño real antigo".
-27
Outros
Historia ano a ano
A balada dos Dalton
A balada dos Dalton (en La Ballade des Dalton) é un filme francés de 1978 dirixido por René Goscinny, Henri Gruel, Morris e Pierre Watrin. É unha adaptación da personaxe de banda deseñada Lucky Luke.
Christiania
miniatura|dereita|250px|Entrada a Christiania Christiania é un auto-proclamado territorio autónomo de aproximadamente 850 residentes, cubrindo 34 hectáreas no municipio de Christianshavn na capital dinamarquesa Copenhaguen. Dun punto de vista oficial, Christiania é decote considerada unha comuna grande, pero a súa relación coas autoridades ten unha posición exclusiva ao ser regulada por unha lei especial, a Lei Christiania de 1989 mediante a cal ficou administrativamente separada do municipio de Copenhaguen.
Christiania é unha fonte de controversia dende a súa creación nunha vella área militar ocupada polas comunidades hippys en 1971. O seu comercio de cánabo foi tolerado polas autoridades até o ano 2004. Dende entón, medidas para normalizar a posición legal da comunidade conduciron a conflitos e negociacións, que hoxe en día seguen a ser un foco de discusión, con frecuentes redadas da policía na zona.
Xava, Xava, O Bolo
Xava é un lugar da parroquia de Xava no concello ourensán do Bolo na comarca de Valdeorras. Tiña 15 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 10 eran homes e 5 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 16 habitantes (11 homes e 5 mulleres).
Milorad Pavić
Milorad Pavić (Милорад Павић / Prounciado: /'mîlɔ̝raːd 'pǎːv̞it͡ɕ'), nado o 21 de novembro de 1921 en Valjevo e finado na mesma cidade o 16 de agosto de 2005, foi un futbolista e adestrador de fútbol serbio.
Traxectoria
Gran parte da súa carreira deportiva desenvolveuna no Estrela Vermella de Belgrado, traballando primeiro cas categorías inferiores entre os anos 1952 e 1957 e pasando despois ao primeiro equipo. Baixo a súa dirección gañou a Liga nas tempadas 1958-59, 1959-60 e 1963-64 e a Copa nos anos 1958, 1959 e 1964. Combinou este labor co de seleccionador nacional de Iugoslavia no ano 1958.
Entre os anos 1966 e 1972 recalou no fútbol Belga, adestrando primeiro ao Standard de Liexa, co que gaña a copa no 1966 e 1967, e ao Bruxas repetindo o triunfo na Copa nos anos 1968 e 1970.
Na tempada 1972-73 ficha polo Athletic de Bilbao, onde militaría dúas tempadas e gañaría unha Copa do Xeneralísimo e queda quinto na Liga.
No ano 1974 dirixe ao Benfica de Liboa co que gaña a Liga Portuguesa.
Regresa á Liga Española para ascender ao Málaga CF a Primeira División pero a que á tempada seguinte foi destituído polos malos resultados.
Despois de grises experiencias en Iugoslavia e Portugal á fronte do Vojvodina de Novi Sad e o Sporting de Lisboa, no ano 1980 ficha polo Celta de Vigo, por aquel entón en Segunda División B.
No primeiro ano de Pavić en Vigo o Celta proclamouse campión da Segunda División B ascendendo rapidamente, ao ano seguinte repetiu a boa actuación na Segunda División conseguindo o ascenso á máxima categoría a falta de tres partidos para o final da tempada.
Xa en Primeira División unha serie de problemas económicos e deportivos fixeron que o Celta volvese descender ao ano seguinte, o que fixo que tras tres tempadas no Celta o adestrador balcánico deixase o club e fichase polo Reial Club Deportiu Espanyol.
Mirolad Pavic faleceu en agosto do ano 2005.
La
A la (do latín lana) obtense da extracción do pelo ondulado da ovella ou doutros animais. Da la obtéñense moitos produtos téxtiles, como sacas, luvas ou pezas de roupa.
O seu uso é maior nas zonas máis frías, xa que este produto ten propiedades illantes. A la era amplamente usada ata o espallamento do uso do algodón, máis barato de producir (xa que vén dunha planta), e máis doado de fiar nas máquinas tecedoras a partir da revolución industrial.
Obtención
As partes illadas do vélaro mostran grandes diferenzas en canto a finura e estado de limpeza, segundo a parte do corpo de que procedan. A clasificación do vélaro ten a súa importancia, se se aspira a lograr certa uniformidade no fiado.
As Bocas, Arealonga, Vilagarcía de Arousa
As Bocas é un lugar da parroquia de Arealonga no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 272 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 147 eran mulleres e 125 homes, o que representa manter a poboación que tiña en 2010, cando eran 271 veciños, e un aumento respecto a 2005, cando eran 255.
Selección de fútbol de Croacia
A Selección nacional de Croacia (en croata: Hrvatska nogometna reprezentacija) é o equipo que representa a Croacia nas competicións internacionais oficiais de fútbol. Antes da formación da selección, os xogadores croatas participaban na. Os maiores éxitos da selección son o terceiro lugar no mundial de e o subcampionato de, onde perderon na final ante. A súa organización está a cargo da Federación Croata de fútbol (Hrvatski nogometni savez), pertencente á UEFA.
Cadro actual
Os seguintes xogadores foron chamados para xogar o Mundial de Fútbol Rusia 2018.
Máis partidos xogados
Os xogadores en letra grosa seguen en activo. miniatura|right|250px|[[Darijo Srna é o xogador que máis veces xogou coa selección croata.]]
Máximos goleadores
Os xogadores en letra grosa seguen en activo. miniatura|right|200px|[[Davor Šuker, máximo goleador da selección croata.]]
Adestradores pasados
Actualizado a 28 de marzo de 2018.
Cochín, Sistallo, Cospeito
Cochín é un lugar da parroquia de Sistallo no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Capela de Mondragón
miniatura|Lamentación sobre Cristo morto, relevo realizado en [[terracota, na capela de Mondragón.]] A capela de Mondragón, tamén coñecida como capela da Piedade ou capela da Santa Cruz, é unha capela da catedral de Santiago de Compostela.
Historia
Foi fundada en 1521 polo cóengo Juan Ibáñez de Mondragón con licenza do arcebispo Alonso III de Fonseca e terminada o ano seguinte. Este influente clérigo chegara a Santiago procedente ao parecer do País Vasco, xa que a orixe da familia era a casa patrucial de Eremuzketa, en Guipúscoa.
O cóengo decidiu establecerse en Compostela, para o que vendeu os bens de Mondragón e buscou unha casa no campo: a torre de Ortigueira na parroquia de Santa Cruz de Ribadulla estaba baleira e comprouna. Parece ser que un dos seus irmáns era prelado en Roma, e outro servía no exército. O cóengo deixou escrito o seu desexo de que trala súa morte o soterrasen nela.
É de estilo gótico flamíxero, típico do século XVI, e foi construída por Xácome Garcia.
Destaca o retablo co relevo en terracota do Descendemento de Cristo ou Lamentación sobre Cristo morto, obra de Miguel Perrín, de Sevilla, do ano 1526. A ambos os lados da parte superior do retablo destaca o escudo da familia Mondragón.
O lugar onde agora está esta capela talvez sexa o que ocupaba unha das portas menores da Catedral, a chamada porta de San Paio.
Jürgen Moltmann
Jürgen Moltmann, nado 8 de abril de 1926 en Hamburgo, Alemaña, é un teólogo protestante.
Traxectoria
O seu pai era un gran mestre da masonería. De mozo idolatraba a Albert Einstein o que lle levou a estudar matemáticas e física. Entre as súas lecturas destacaba Goethe e Nietzsche
Participou na segunda guerra mundial como auxiliar das forzas aéreas xermanas. Feito prisioneiro, durante varios anos estivo confinado como prisioneiro de guerra en varios campos aliados. Alí tomou unha conciencia atormentada dos crimes do seu país, dos horrores de Auschwitz e Buchanwald caendo nunha crise existencial e intelectual.
Pasou algún tempo nun campo en Escocia onde traballou na reconstrución material das áreas arrasadas polos bombardeos alemáns. Alí quedou fondamente conmovido pola acollida da poboación local aos prisioneiros. Nos diversos campos onde estivo entrou en contacto con prisioneiros cristiáns que o introduciron no que para el foi unha nova fe.
De volta a Hamburgo implicouse nun traballo eclesial intentando recuperar o modelo da Igrexa Confesante de Karl Barth e Dietrich Bonhoeffer, unha comunidade resistente fronte ao poder do nazismo. Pretendía traballar nunha teoloxía para os superviventes da súa xeración. Pero, moi cedo, quedou decepcionado ao ver que se reproducían as vellas estruturas dun protestantismo mudo e cego que intentaba esquecer o pasado recente.
Estudou na Universidade de Göttingen e iniciou a súa propia traxectoria intelectual. Foi profesor de teoloxía sistemática en Bonn e en Tubinga e converteuse nun dos pensadores protestantes máis influentes.
Pensamento
Para entender a dimensión espiritual ha de comezarse por comprender o que significa experiencia: non se dá ningunha experiencia elemental da vida sen apertura, é dicir, se non se está disposto a transformarse por dentro.
O home é arela, é un ser erótico que ten nostalxia do absoluto por iso diviniza os cousas caducas, esixe demasiado das criaturas e remata destruíndoas e agredíndose a si mesmo.
A experiencia espiritual do cristián é un si total e sen reservas á vida, resitúa as cousas no seu equilibrio e plenitude porque quen ama ao Deus vivente, ama a vida de todos os seres vivos e loita contra o que diminúe a súa plenitude.
Entende a escatoloxía como promesa e fonte de esperanza. Factor que mobiliza e dá sentido a loita pola xustiza, a solidariedade e a socialización de toda a humanidade.
En Xesús de Nazaret descobre a un Deus que non é impasible, senón que sofre por amor. Un Deus abandonado por Deus. Un Deus que se fai presente nos esmagados pola historia.
Moltmann ve no cristianismo unha dimensión política liberadora próxima á teoloxía da liberación. No seguimento de Xesús, unha Igrexa renovada polo Espírito debe ser unha comunidade que opte polos pobres e humillados.
O Bolo, O Bolo, O Bolo
O Bolo é un lugar da parroquia do Bolo no concello ourensán do Bolo na comarca de Valdeorras. Tiña 170 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 85 eran homes e 85 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 176 habitantes (87 homes e 89 mulleres).
Rhinopithecus roxellana
O Rhinopithecus roxellana é unha especie de primate catarrino da familia Cercopithecidae endémica da China. A súa distribución limítase ás montañas Hengduan, nas provincias de Sichuan e Gansu; as montañas Qinling, na provincia de Shaanxi; e as montañas Shennongjia, na provincia de Hubei. Estas montañas atópanse ó norte do río Yangtze e sur do río Amarelo.
Habita nos bosques que se atopan en elevacións de 1400 a 3500 msnm dentro da súa localización. É de hábitos arborícolas, mais os machos adoitan estar en terra a metade do día, as femias e as crías menos tempo. É o único mono que tolera a presenza habitual de neve.
Jaguar Cars
Jaguar Cars é unha marca de Jaguar Land Rover, unha multinacional británica fabricante de automóbiles a súa sede esta en Whitley, Coventry, Inglaterra, e é propiedade da empresa india Tata Motors desde 2008. Jaguar é coñecido polas súas luxosas berlinas e os seus automóbiles deportivos, segmentos do mercado nos que estivo dende os anos 1930.
Jaguar foi fundada como a Swallow Sidecar Company en 1922, inicialmente fabricaban sidecars para motos antes de deseñar carrozarías para turismos. Baixo a propiedade de S. S. Cars Limited a empresa pasou a fabricar coches. O nome de SS Cars foi cambiado a Jaguar Cars despois da segunda guerra mundial polas connotacións desafortunadas das iniciais, SS. Seguiu unha fusión con British Motor Corporation en 1966, a empresa ampliada resultante chamouse  British Motor Holdings (BMH), que en 1968 fusionouse con Leyland Motor Corporation e converteuse en British Leyland, que se nacionalizou en 1975.
Jaguar foi segregada de British Leyland e comezou a cotizar na Bolsa de Londres en 1984, entrando no FTSE 100 Index ata que foi adquirido por Ford en 1990.
Os automóbiles Jaguar son deseñados no centro de enxeñería de Jaguar e Land Rover na planta Whitley en Coventry e no seu centro de Gaydon en Warwickshire, e fabrícanse na planta de ensamblaxe de Castle Bromwich en Birmingham coa esperanza de fabricar tamén na planta de Solihull.
Nacemento dos coches
miniatura|SS a marca orixinal de Jaguar miniatura|right|O [[SS90 de 2½-litros, 68 hp de 1935]]
A Swallow Sidecar Company foi fundada en 1922 por dous entusiastas das motocicletas, William Lyons e William Walmsley. En 1934 Walmsley vendeu a súa parte e Lyon fundou S. S. Cars Limited para financiar a substitución do investimento de Walmsley emitiu accións ao público. O nome SS Jaguar apareceu por primeira vez en setembro de 1935 nunhas berlina de 2.5 litros, deportivas os SS 90 e SS 100.
O 23 de marzo de 1945, os accionistas de S.S. Cars en asemblea xeral acordaron cambiar o nome da empresa a Jaguar Cars Limited. En palabras do presidente William Lyons '''A diferenza de S.S. o nome Jaguar é distintivo e non pode ser conectado ou confundirse con calquera nome estranxeiro similar".
Aínda que cinco anos da demanda acumulada aseguraron abundantes compradores a produción viuse obstaculizada pola escaseza de materiais, en particular de aceiro, subministrado aos fabricantes ata a década de 1950 por unha autoridade central de planificación baixo estrito control gobernamental. Jaguar vendeu Motor Panels, unha empresa de fabricación de carrozarías de chapa de aceiro comprada a finais da década de 1930, ao fabricante de aceiro e compoñentes Rubery Owen, e Jaguar comprou a John Black a Standard Motor Company a planta onde construíu os motores de seis cilindros Estándar de Jaguar. A partir deste momento Jaguar foi totalmente dependente dos fornecedores externos para as súas carrozarías, en particular, da xa entón independente Pressed Steel e en 1966 tamén de BMC, BMH e British Leyland.
miniatura|left|[[Jaguar Mark IV|SS Jaguar 3½ litros, 125 hp Drophead Cupé de 1940]]
Jaguar fíxose un nome mediante a produción dunha serie de rechamantes e exitosos coches deportivos, o Jaguar XK120 (1948-54), Jaguar XK140 (1954-7), Jaguar XK150 (1957- 61), e Jaguar E-Type (1961-75), todos encarnando o mantra de Lyons de "valor por diñeiro". Os coches deportivos tiveron éxito no automobilismo internacional, un camiño seguido na década de 1950 para probar a integridade da enxeñería dos produtos da compañía.
A clave do éxito de Bill Lyons trala Segunda Guerra Mundial foi o motor twin-cam seis en liña. Poucos tipos de motores demostraron tal ubicuidade e a lonxevidade.
O motor posterior (en varias versións) foi o motor alicerce de Jaguar, utilizado no XK 120, MK VII Sedán, Mk I e II Sedán e XK 140 e 150. Tamén se empregou no Tipo E, e un desenvolvemento deportivo gañou Le Mans varias veces cos tipos C e D.
Dous dos momentos de maior orgullo na longa historia de Jaguar no deporte de motor foi gañar a carreira das 24 Horas de Le Mans, en primeiro lugar en 1951 e de novo en 1953. A vitoria en 1955 resultou eclipsada polo que quizais sexa o peor accidente na historia dos deportes de motor. Máis tarde, nas mans da escudaría escocesa Ecurie Ecosse logrou dúas vitorias máis en 1956 e 1957.
Malia esta orientación ao rendemento, sempre foi a intención de Lyon basear o negocio na produción de berlinas deportivas de clase mundial en número maior que o mercado de autos deportivos podería soster. Jaguar asegurou a estabilidade financeira e unha reputación de excelencia cunha serie de berlinas de luxo elegantemente decoradas que incluíron os autos de 3 litros e 3½ litros, a marca VII, VIII, e IX, o compacto de Mark I e 2, e da XJ6 e XJ12. Todos foron considerados moi bos valores, con paseos cómodos, bo manexo, alto rendemento e grande estilo.
Minarquía
Minarquismo ou minarquia é unha teoría política que di que a función do Estado é asegurar os dereitos negativos da poboación, isto é: impedir a coerción física da poboación. É dicir, están entre as funcións do Estado a promoción da seguridade, da xustiza e do poder da policía, alén da creación da lexislación necesaria para asegurar o cumprimento destas funcións. Un Estado con estas funcións tería de taxar o pobo en 3% ou 6% no máximo. Un exemplo diso foi o que ocorreu nos EUA durante o século XIX, cando a carga tributaria xirou en torno de 3%, aínda que este país non fose exactamente minarquista na época.
Diferenciase do anarco-capitalismo porque este último non admite nin mesmo un Estado mínimo, xa que acredita que é imposíbel frear as forzas de expansión do Estado nas minarquías, que acabarían evolucionando cara a un Estado tradicional. De calquera modo, as diferenzas entre minarquistas e anarquistas liberais é apenas teórica. Na práctica política, as dúas correntes rumban na mesma dirección (isto é, na dirección da redución do tamaño do Estado).
Crítica ao minarquismo
O país do mundo hoxe máis próximo ao minarquismo, segundo os adeptos desta teoría, é Hong Kong, porque ten a mellor protección da propiedade privada no mundo, a segunda menor carga tributaria e practicamente non existen tarifas de importación e exportación. Hai que resaltar tamén que conta cunha autoridade monetaria filiada ao BIS e pertence á República Popular da China, beneficiándose dos gastos estatais desta.
Historicamente, o país máis próximo do minarquismo puro foron os Estados Unidos de América durante o período de 1780 até 1913. Durante este período os EUA transformáronse dunha economía rural e primitiva, que posuía menos do 1% do volume de produción global, até o país máis rico e industrializado do mundo, cun terzo da produción industrial global.
Galaga
Galaga (ギャラガ) é un videoxogo arcade xaponés desenvolvido e distribuído por Namco no Xapón e por Midway en América do Norte en 1981. É a secuela de Galaxian, de 1979. O modo de xogo de Galaga pon ó xogador no control dunha nave espacial que se atopa na parte inferior da pantalla, que combate contra naves inimigas alieníxenas.
Galaga é un dos maiores éxitos comerciais e da crítica da era dourada dos videoxogos arcade. A versión arcade foi levada a moitas consolas, e tivo numerosas secuelas. No 2011, o xogo celebrou o seu 30 aniversario co lanzamento de Galaga 30th Collection para iOS.
Barranquilla
Barranquilla é unha cidade de Colombia, capital do departamento colombiano do Atlántico, cunha poboación de 1 219 731 habitantes. A cidade fundouse en 1629. Atópase sobre a marxe occidental do río Magdalena a 7,5 km da súa desembocadura no mar Caribe. En 1993 foi organizada constitucionalmente en distrito especial, industrial e portuario. É o principal centro económico da Rexión Caribe de Colombia, entre as actividades económicas salientan o comercio e a industria.
O estabelecemento da cidade data da terceira década do século XVII, cando os sectores lindeiros ó río Magdalena comezaron a poboarse arredor de mercedes outorgadas pola Coroa Española. Durante a época da Independencia, Barranquilla distinguiuse polo apoio dos seus habitantes á causa libertadora, o que lle valeu ser erixida en vila en 1813. Na segunda metade do século XIX adquire importancia estratéxica e económica ó comezar a navegación a vapor polo río Magdalena, o que lle permitiu converterse no principal centro exportador do país até a primeira metade do século XX. Dende finais do século XIX até os anos 1930, Barranquilla foi o principal punto de entrada a Colombia de miles de inmigrantes e de adiantos como a aviación, a radio comercial e a telefonía, así como de varios deportes.
A poboación de Barranquilla é de 1 228 621 persoas, o que a converte na cuarta cidade máis poboada do país detrás de Bogotá, Medellín e Cali. A cidade é o núcleo da Área Metropolitana de Barranquilla, a cal está constituída ademais polos concellos de Soledad, Malambo, Galapa e Puerto Colombia. O conglomerado alberga a 2 050 127 habitantes, e ocupa tamén a cuarta posición entre as conurbacións do país. Como capital departamental, Barranquilla é sede da Gobernación do Atlántico, da Asemblea Departamental e do Tribunal Superior do Atlántico, máximo órgano xudicial do departamento.
Barranquilla é sede dunha das festividades folclóricas e culturais máis salientables de Colombia, o carnaval de Barranquilla, declarado Patrimonio Cultural da Nación polo Congreso de Colombia en 2001 e Patrimonio Oral e Inmaterial da Humanidade pola Unesco en 2003. A cidade foi designada Capital Americana da Cultura en 2013.
Bárbara Lennie
Bárbara Lennie Holguín, nada en Madrid o 20 de abril de 1984, é unha actriz española de orixe arxentina. A moi curta idade trasladouse xunto á súa familia a Bos Aires (Arxentina), onde viviu até os seis anos, para logo regresar novamente a España en 1990.
Traxectoria
Licenciouse en Interpretación pola Real Escola Superior de Arte Dramática. Protagonizou os filmes Dictado, Todas las canciones hablan de mí, Mujeres en el parque, Obaba, La bicicleta, Todos los días son tuyos, e Más pena que gloria, no que debutou con só quince anos. Ademais traballou en Las trece rosas, de Emilio Martínez Lázaro, La piel que habito, de Pedro Almodóvar. Os seus últimos traballos inclúen filmes como Magical Girl de Carlos Vermut, María (e os demais) de Nely Reguera e Contratiempo de Oriol Paulo.
N. F. S. Grundtvig
Nikolai Frederik Severin Grundtvig, coñecido como N. F. S. Grundtvig, nado o 8 de setembro de 1783 e finado o 2 de setembro de 1872, foi un mestre, escritor, poeta, filósofo, historiador, pastor, e político dinamarqués.
Traxectoria
É considerado unha das persoas máis influentes da historia dinamarquesa. A súa filosofía deu orixe a un novo tipo de nacionalismo en Dinamarca na segunda metade do século XIX. Exerceu unha grande influencia na formación dunha conciencia nacional dinamarquesa moderna. A súa actitude fica ben expresada na posición adoptada pola sociedade do seu país tomou a derrota nacional na Guerra dos Ducados en 1864 contra Prusia, comparada co trauma nacional que seguiu á derrota perante Alemaña durante a primeira guerra mundial. No persoal, casou tres veces, a última aos 66 anos de idade.
Carta das Nacións Unidas
A Carta das Nacións Unidas é o tratado internacional fundador do organismo, e que fai ás veces da súa constitución interna. O documento foi subscrito o 26 de xuño de 1945 na cidade de San Francisco, Estados Unidos, suxeito á ratificación de diferentes países. Os primeiros en facelo foron Nicaragua e O Salvador, seguidos polos Estados Unidos.
Estrutura da Carta
A Carta consiste dun preámbulo e unha serie de artigos divididos en capítulos.
Capítulos importantes
Capítulos importantes son os que tratan sobre a estrutura e poder dos organismos da ONU.
Distrito Pallisa
miniatura|Localización do distrito en Uganda Pallisa District é un distrito da Rexión Oriental de Uganda, que recibe o seu nome pola súa poboación capital, Pallisa.
O Distrito Pallisa limita polo norte (de oeste a leste) por Distrito Serere, Distrito Ngora, Distrito Kumi e Distrito Bukedea, polo leste co Distrito Mbale, polo sueste co Distrito Budaka, polo suroeste co Distrito Kibuku e polo oeste co Distrito Kaliro. O censo do ano 2002 estimaba a súa poboación en 300.700 habitantes, nunha área de 1.956 km2.
A agricultura de subsistencia e a gandaría son as principais actividades económicas. En menor medida, tamén hai pesca, piscicultura, como tamén apicultura.
León de Ouro
Películas galardoadas co León de Oro
miniatura|Laurence Olivier gañou o León de ouro no 1948 (imaxe de 1973).
Síndrome de Li-Fraumeni
A síndrome de Li-Fraumeni é unha doenza hereditaria que se transmite segundo un patrón autosómico dominante. Recibe o seu nome na honra dos médicos Frederick Pei Li e Joseph F. Fraumeni, que foron os primeiros en realizar a súa descrición. A principal característica desta doenza é que os pacientes afectados presentan unha mutación que afectan o xene supresor tumoral TP53 situado no cromosoma 17p13.1, o que os fai moi propensos a desenvolver diferentes tipos de cancro a idades temperás, entre eles osteosarcomas e outros sarcomas, cancro de mama, leucemias, linfomas e tumores cerebrais. Pódese observar a aparición de calquera tipo de tumor maligno ademais dos devanditos.
Xene TP53
O xene TP53 atópase no cromosoma 17, e foi chamado O gardián do xenoma, é un xene supresor de tumores que se atopa con frecuencia mutado nas células que compoñen os tumores malignos. A súa función é codificar a proteína p53, a cal impide realizar a división celular se a molécula de ADN non se replicou de forma correcta. Debido a iso, as mutacións que afectan á función do xene fan ó individuo moi propenso ó desenvolvemento de cancro.
Arteria coronaria dereita
A arteria coronaria dereita, na circulación coronaria, é unha arteria que se orixina por riba da cúspide dereita da válvula aórtica, no seo aórtico no corazón. Viaxa por baixo do suco coronario dereito, cara a crux do corazón. Ramifícase na arteria descendente posterior e na arteria marxinal dereita. Aínda que rara, varios cursos anómalos da arteria coronaria dereita foron descritos como tendo orixe do seo aórtico esquerdo.
Eirexe, Santiso, Lalín
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
A Bouza, Arealonga, Vilagarcía de Arousa
A Bouza é un lugar da parroquia de Arealonga no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Faustino Liste Forján
Faustino Liste Forján, nado en Calo (Teo) o 18 de marzo de 1911 e finado en Santiago de Compostela o 12 de setembro de 1936, foi un canteiro e sindicalista galego.
Traxectoria
Irmán de Constante e Enrique Líster. Foi presidente do Sindicato de Oficios Varios de Teo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Compostela por rebelión o 7 de setembro con José Pose Miguens, José Tourís Castro, Serafín Mariño Santos, Daniel Caamaño Eiras e Luis García Abella, acusados de ser os autores do asalto ao tren en Osebe nas datas do golpe de Estado, foi condenado a pena de morte e executado en Compostela con José Pose, José Tourís e Serafín Mariño o 12 de setembro de 1936.
Juan de Herrera
miniatura|San Lourenzo do Escorial Juan de Herrera, nado en Mobellán (Cantabria) en 1530 e finado en Madrid en 1593) foi un arquitecto español, considerado o creador do estilo arquitectónico, sobrio e severo, máis característico do Renacemento en España, denominado estilo herreriano.
Juan de Herrera recórdase sobre todo pola súa participación no mosteiro do Escorial, aínda que tamén é o responsable da catedral de Valladolid. Comenzou a traballar no Escorial en 1563 baixo a dirección de Juan Bautista e desde 1572 foi el quen dirixiu os labores ata que se concluíu definitivamente en 1584. Formalmente acentuou o seu manierismo ó elevar a fachada principal e construír unha portada sen fondo, xa que tras ela non está o templo, senón un patio que dá á igrexa.
O estilo herreriano
Coñécese como herreriano o estilo arquitectónico desenvolvido por Herrera no último terzo do século XVI así como o dos arquitectos que o sucederon en España nas primeiras décadas do século XVII, nun progresivo achegamento ao barroco. En Galicia atópanse exemplos de arquitectura herreriana como o Mosteiro de Santa María de Montederramo e o Colexio da Nosa Señora da Antiga en Monforte de Lemos.
Charlie Winston
Charlie Winston Gleave, nado o 14 de setembro de 1978, é un cantante córnico máis coñecido como Charlie Winston. O seu maior éxito comercial produciuse en Francia.
Teglatfalasar I
Teglatfalasar, tamén coñecido como Tiglatpileser I, foi rei de Asiria dende 1112 a 1074. Fillo de Ashur-resh-ishi I, pode ser considerado como o fundador do Imperio Asirio.
Traxectoria
Cultivou unha política de terror co fin de ser temido polos seus súbditos e os seus inimigos. Venceu a arameos e especialmente a Mushki. Dominou dende o Mar Negro ata o Mediterráneo, subxugando a cidades e pobos na Capadocia, Cilicia, Malatia, Armenia, Siria e conquistando Fenicia. Mediuse con Nabuconodosor I de Babilonia, a quen mantivo en xaque, e reduciu os seus territorios. Titulouse rei de Sumer e Acadia.
A el atribúeselle a construción do templo de Assur e Haddad.
Sucedeulle Asharid-apal-ekur
Luzes
Luzes é unha revista mensual en lingua galega. Comezou a publicarse en papel e en dixital no ano 2013. Está dirixida por Manuel Rivas e Xosé Manuel Pereiro.
No seu manifesto Prendamos as luzes defínese como situacionista, inconformista e disidente. O 22 de decembro de 2016 organizou o debate arredor do feminismo ''A nación das mulleres. Do teito de cristal ao cantil de cristal'', producido por Nós televisión no complexo cultural Matadoiro Compostela e que reuniu a catro mulleres políticas do momento: Alexandra Fernández Gómez, Ana Pontón, Carmela Silva e Marta Lois.
A Espiñeira, Sistallo, Cospeito
A Espiñeira é un lugar da parroquia de Sistallo no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá.
Le Déclin de l'empire américain
Le Déclin de l'empire américain é un filme canadense de 1986 dirixido por Denys Arcand e protagonizado por Rémy Girard, Pierre Curzi e Dorothée Berryman. O filme conta a historia dun grupo de amigos intelectuais do departamento de historia da Universidade de Montreal que comezan un longo diálogo sobre os seus asuntos sexuais, tocando temas como o adulterio, a homosexualidade, sexo de grupo, BDSM e prostitución.
O filme foi un éxito de recadación no Canadá e internacionalmente e recibiu valoracións postivas por parte da crítica. Gañou o Premio FIPRESCI no Festival Internacional de Cinema de Cannes, nove premios Genie, incluíndo mellor filme, e foi o primeiro filme canadense en ser nomeado para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa, na 59ª edición dos premios. Foi seguido por dúas secuelas, Les Invasions barbares en 2003 e L'Âge des ténèbres en 2007.
Sinopse
Nunha entrevista para CBC Radio, o profesor de historia da Universidade de Montreal Dominique St. Arnaud fala a Diane do seu novo libro, en que afirma que a fixación da sociedade moderna na autoindulxencia é indicativa do seu declive, predicindo un colapso no "Imperio Americano", do que Quebec é periférico. Varios das amizades de Dominique e Diane, a maioría profesores de historia intelectuais na universidade, prepáranse para unha cea ese mesmo día, cos homes traballando na cociña mentres as mulleres adestran no ximnasio.
Michel Adanson
Naceu o 7 de avril de 1727 en Aix-en-Provence e morreu o 3 de agosto de 1806 en París. No ano 1730 a súa familia instálase en París, onde no Museo Nacional de Historia Natural seguiu os cursos de Bernard de Jussieu e Réaumur. En 1748 principia unha viaxe ao Senegal, durante cinco anos colleita e describe un número considerable de animais e plantas novas, ademais de numerosas observacións xeográficas e etnográficas. En 1754 volta a París, e en 1757 publica Histoire naturelle du Sénégal Tratando de ordenar as súas coleccións botánicas e, baixo a influencia de Jussieu, elabora o primeiro método de clasificación natural, que expón en Familles des Plantes (1759). En botánica o seu nome abréviase en Adans
Lentellais, Lentellais, O Bolo
Lentellais é un lugar da parroquia de Lentellais no concello ourensán do Bolo na comarca de Valdeorras. Tiña 97 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 49 eran homes e 48 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 96 habitantes (48 homes e 48 mulleres).
A Riba, Santiso, Lalín
A Riba é un lugar da parroquia de Santiso, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, en 2011 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Assurbanipal
miniatura|alt=|Relevo de Assurbanipal cazando ([[Museo Británico de Londres)]] Assurbanipal (en acadio Aššur-bāni-apli; siríaco "ܐܵܫܘܿܪ ܒܵܢܝܼ ܐܵܦܠܝܼ"; "Assur é o creador do seu herdeiro") nado no -685 e finado no -627, foi rei de Asiria dende o ano -669. Foi o máis ilustrado dos monarcas asirios. Os gregos coñecérono como Sardanápalo e na Biblia é coñecido como Osnapper.