cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sete polgadas
Breve historia
O 21 de xuño de 1948, os discos de doce polgadas (30 cm), coñecidos tamén como LP, foron presentados pola empresa Columbia Records nunha rolda de prensa en Nova York. En febreiro de 1949, RCA Victor lanzou os primeiros sinxelos de 45 RPM, pero en discos máis pequenos de sete polgadas de diámetro, cun buraco no centro máis grande, para obrigar ao usuario a ter que comprar tocadiscos con este novo mecanismo. Na actualidade, moitos dos EP que se publican neste formato teñen o buraco pequeno como os LP.
Patatotas
Patatotas, S.L.L. é unha empresa galega de alimentación creada en Castro de Rei en 1999. Adícase á produción de patacas fritidas.
Economía feminista
A economía feminista é o estudo crítico da economía incluíndo a metodoloxía, etimoloxía, historia e investigación empírica, tentando superar as bases androcéntricas (patriarcais). Enfócase en temas de particular importancia para as mulleres, como é o traballo de coidados a terceiros ou a segregación ocupacional (exclusión de mulleres e minorías en certos eidos); deficiencias en modelos económicos, como a indiferenza á negociación do traballo dentro do fogar; novas formas de recollida e medición de datos como o Indicador de Apoderamento de Xénero (GEM), e máis concienciación das teorías de xénero como o enfoque das capacidades. A economía feminista ultimadamente busca producir unha inclusión de xénero na economía.
A economía feminista enfoca a súa atención nas construcións sociais de economía tradicional, cuestionando o positivo e negativo, e pretende sinalar a forma na que eses modelos e métodos están baseados en preferencias masculinas. Sendo que a economía está enfocada tradicionalmente en temas "culturalmente masculinos" como autonomía, abstracción e lóxica; a economía feminista apela á inclusión de cuestións consideradas tradicionalmente femininas como son a economía familiar, conexións, concreción e emoción, e amosa os problemas causados pola exclusión destes temas. Esta inclusión axudou a crear políticas que reduciron a discriminación de xénero, raza, inequidade e étnica, satisfacendo obxectivos centrais de toda a economía. Esta visión supón deixar de considerar a economía capitalista como o centro da sociedade posto que o sistema capitalista non é o único posible á hora de organizar a economía. Supón considerar que o centro da sociedade son os procesos que sosteñen a vida –os cales xeralmente non son remunerados e son levados a cabo por mulleres. Estes procesos, chamados "coidados" pola teoría, adoitan atoparse invisibilizados e como consecuencia, adoitan considerarse secundarios aínda que realmente supoñan a base da organización superior do sistema social.
Moitas académicas incluíndo a Ester Boserup, Marianne Ferber, Julie A. Nelson, Marilyn Waring, Nancy Folbre, Diane Elson e Ailsa McKay contribuíron a desenvolver o marco da economía feminista. O libro If Women Counted de Waring, publicado en 1988 é frecuentemente referido como o "documento fundador" da disciplina. Na década dos 90 a economía feminista comezou a ser coñecida e estabelecida dentro do campo da Economía.
Trecén
miniatura|300px|Mapa con algunhas das principais cidades da antiga Argólida, onde se aprecia a situación de Trecén ó nordeste do golfo Argólico
Trecén (ou Trizina) é un pobo situado ó oeste do Peloponeso, ó norte do golfo Argólico. Actualmente pertence ó concello de Trizinia-Metana.
Na Antigüidade, Trecén era unha cidade da Argólida e aparece citada en numerosos eventos da mitoloxía grega. Así, está consideraba como a cidade natal do heroe Teseo.
O lugar foi cambiando de nome ó longo dos tempos: Orea, porque o primeiro rei se chamaba Oros; ou Altepia, derivado do rei Altepo, fillo de Poseidón e de Leida (filla de Oros).
Poseidón e Atenea competiron pola titularidade da cidade, pero Zeus impúxolles ser titulares conxuntamente do territorio. Así, nas moedas antigas da cidade aparece un tridente xunto á cabeza de Atenea.
miniatura|280px|esquerda|Moeda de 325-300 a.C.
Pélope e Hipodamía tiveron dous fillos, Piteo e Trecén, que se repartiron o reino con Aetio, fillo dun antigo rei que fundara novas cidades, pero pronto eliminaron a antiga dinastía reinando en cadansúa cidade. Cando morreu Trecén, Piteo uniunas nunha soa cidade de nome Trecén en honor ó seu irmán.
Piteo tivo unha filla, Etra, que casou con Exeo, rei de Atenas, e tiveron un fillo, Teseo. Pero cóntase que a mesma noite en que se uniron Etra e Exeo, ela foi, inspirada por Atenea, a ofrecer un sacrificio na illa veciña, e alí foi violada por Poseidón, acto polo que enxendrou a Teseo.
Salgadura
miniatura|Home engadíndolle sal grosa ao xamón para facer [[Prosciutto]] miniatura|Ósos en salgadura
A miúdo adóitase empregar para a salgadura unha mestura de sal procedente dalgunha salina acompañando con nitrato sódico e nitrito. É moi habitual tamén durante as fases finais acompañar o sal con condimentos tales como pemento, canela, sementes de aneto ou mostaza.
Historia
Sábese que os antigos exipcios xa poñían as carnes en salgadura co obxecto de poder amorealas en sotos e mantelas comestibles durante longos períodos de tempo.
Usos
Algúns alimentos populares están en salgadura, entre as salgaduras de carnes están: En salgadura de peixes atópanse: Outros alimentos en salgadura:
Bibliografía
Salaó החמצה (מזון) Sottaceto 塩漬け Pekelen Picles Saltning Соління Ướp muối
O Pazo, Gaibor, Begonte
O Pazo é un lugar da parroquia de Gaibor no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 0 habitantes.
Index Fungorum
Outra diferenza é que o IPNI non indica os nomes correctos, en cambio o Index Fungorum achega información do estado dun nome. No retorno da páxina de procura aparece indicado o nome correcto en verde, mentres que outros o fan en azul (os usos aberrantes de nomes indícanse en vermello). Tódolos nomes están enlazados a páxinas dando o nome correcto, con listas de sinónimos micolóxicos.
Sean Astin
Sean Astin, nado en Santa Monica (California) o 25 de febreiro de 1971, é un actor, director e produtor estadounidense.
Thor Hushovd
Thor Hushovd, nado o 18 de xaneiro de 1978 en Grimstad, Noruega, é un ciclista noruegués.
Carreira profesional
Husvold é fundamentalmente un esprinter, pero tamén ten colleitado bos resultados en probas contra o reloxo (como na tirada prólogo do Tour de Francia 2006 ou nos campionatos noruegueses da especialidade. Porén, nas tiradas longas en estrada, principalmente cando o terreo se fai costento, paga a súa grande envergadura.
Cadea de ósos do oído
miniatura|dereita|Cadea de ósos do oído medio. a. Membrana timpánica. b. Martelo (aplicado á membrana timpánica). c. Bigornia. d. Estribo (aplicado á membrana oval). e. Oído medio. A cadea de ósos do oído ou osículos do oído (ossicula auditus, ossicula auditoria, TA) está formada por tres pequenos ósos situados na cavidade do oído medio, chamados martelo, bigornia e estribo, sostidos na súa posición por unha serie de ligamentos. Conectan a membrana timpánica coa ventá oval, transmitindo as vibracións sonoras desde o oído externo ao oído interno. Transforman a onda sonora que viaxa polo aire que enche o oído externo nunha onda no líquido da perilinfa que enche o oído interno. A ausencia ou mal funcionamento destes osículos orixina perdas de audición de moderadas a graves.
Martelo
miniatura|dereita|Martelo. O martelo (malleus) é o óso máis grande e máis lateral da cadea de ósos do oído, e está unido á membrana timpánica. O óso pode dividirse nas seguintes partes: cabeza, colo, mango (manubrio) e dúas apófises.
O mango ou manubrio é a parte que está pegada á membrana timpánica coa que se fusiona polo seu periósteo e unha fina capa de cartilaxe. Ascende cunha inclinación cara a adiante e acaba formando a apófise lateral, onde acaba a unión coa membrana timpánica. Máis arriba desta apófise está o estreito colo do martelo e seguidamente a cabeza do martelo, voluminosa, na que se insire o tendón do músculo tensor do tímpano e ten unha faceta articular (dividida en dúas por unha pequena crista) pola que se une coa bigornia. Polo beira inferior desta faceta está a inserción do ligamento lateral do martelo. Da parte anterior do colo do martelo sae a fina apófise anterior do martelo, que se continúa co ligamento anterior.
Bigornia
miniatura|dereita|Bigornia. A bigornia (incus) é o segundo óso da cadea, articulado co martelo e o estribo. Pode dividirse nun corpo, dúas ramas e a apófise lenticular.
O corpo da bigornia é a parte máis voluminosa, e ten na súa parte anterior unha articulación con forma de sela para a cabeza do martelo e dela saen as dúas ramas. A rama curta (crus breve) esténdese horizontalmente cara a atrás e acaba no ligamento posterior da bigornia. A rama longa (crus longum) esténdese verticalmente cara a abaixo, e ao final cúrvase un pouco e remata na apófise lenticular redondeada, pola que se articula co estribo (esta apófise ás veces se ten explicado como o "óso lenticular" do oído, pero en realidade é unha apófise pertencente á bigornia).
Estribo
Consta de cabeza, colo, dúas ramas e unha base. A pequena cabeza articúlase por medio dunha enartrose co proceso lenticular da bigornia, e ten unha rugosidade na súa parte dorsal para a inserción do músculo estapedio. Vai seguida dun colo do que parten dúas ramas arqueadas non perfectamente simétricas, que acaban nunha base ou platina de forma oval e aplanada que se sitúa pechando a ventá oval. A base está cuberta de cartilaxe hialina e únese ao bordo da ventá oval por medio do ligamento anular do estribo.
Funcións
As ondas sonoras que viaxan polo aire fan vibrar a membrana timpánica, esta á súa vez fai vibrar o primeiro dos osiños, o martelo, pegado a ela. O martelo transmite as vibracións, á bigornia e esta ao estribo. O estribo empuxa a membrana oval que é o límite co oído interno, o que crea unha onda no líquido da perilinfa que enche o oído interno, que estimulará os fonorreceptores da cóclea. A membrana timpánica permanece en tensión pola acción constante do músculo tensor do tímpano, o que permite que se transmitan as vibracións xeradas en calquera porción da membrana.
Os osículos danlle á membrana timpánica vantaxe mecánica ao actuaren como unha panca e reduciren a área de distribución da forza; as vibracións serían moito menores se as ondas sonoras se transmitisen directamente á membrana oval. Por tanto, funcionan como un sistema de amplificación das vibracións. Pero esta amplificación non se consegue aumentando a amplitude do movemento, o cal é na base do estribo só 2/3 do que é no mango do martelo, senón que se consegue multiplicando por 1,3 a forza coa que o estribo golpea a membrana oval comparada coa forza inicial. A presión que exerce o estribo sobre a membrana oval é unhas 22 veces maior ca a exercida pola onda sonora sobre a membrana timpánica, porque a timpánica ten uns 55 mm2 de superficie e a oval só uns 3,2 mm2, polo que a enerxía se concentra sobre unha superficie máis pequena.
A membrana timpánica e o sistema de osículos proporcionan un emparellamento de impedancia elevado entre as ondas sonoras do aire e as vibracións da perilinfa na cóclea.
Porén, o grao dos movementos dos osículos está controlado (e restrinxido) por certos músculos unidos a eles (o tensor do tímpano e o estapedio). O tensor do tímpano tira do mango do martelo cara a dentro e o estapedio tira do estribo cara a fóra, dándolle máis rixidez ao conxunto, o que dificulta a transmisión de sons de frecuencias baixas. A misión destes músculos crese que é a de contraerse para amortecer a vibración dos osículos, para así protexer o oído interno de ruídos excesivamente fortes ou ben, segundo outra teoría, proporcionaren unha mellor resolución de frecuencias a altas frecuencias ao reduciren a transmisión das baixas frecuencias do ruído de fondo (ver reflexo acústico). Estes músculos están máis desenvolvidos nos morcegos e serven para bloquear os chíos dos morcegos durante a ecolocación.
Ás veces, as articulacións entre os osículos fanse ríxidas. Unha condición chamada otoesclerose orixina a fusión do estribo coa ventá oval, o cal reduce a audición e pode ser tratada cirurxicamente.
Desenvolvemento
Os ósos do oído dos mamíferos están no embrión en estado cartilaxinoso unidos ao dentario, que forma a mandíbula. En fases posteriores do desenvolvemento, esta estrutura sepárase da mandíbula e migra á área ótica interna, e forma o oído medio, cos seus tres ósos e a membrana timpánica. No home orixínanse a partir das cartilaxes de Meckel (que orixina o martelo e a bigornia) e de Reichert (que orixina o estribo) relacionadas coa mandíbula. Nos humanos, os tres ósos pasan por unha fase cartilaxinosa inicial e xa están osificados no cuarto mes de xestación.
Evolución
frame|right | Mandíbulas de mamíferos e réptiles. Nos mamíferos a mandíbula está formada só polo dentario e nos réptiles ademais por outros ósos como o, angular, cadrado e articular. O articular e cadrado darían orixe ao martelo e bigornia do oído dos mamíferos, respectivamente.
Os ósos do oído dos mamíferos orixináronse a partir de ósos mandibulares de réptiles. O óso do oído máis antigo deriva do óso hiomandibular, que se foi reducindo ata dar lugar á columela dos réptiles, que daría orixe ao estribo. A columela conectaba o tímpano co oído interno transmitindo as vibracións, e era, en principio, o único óso do oído. Os réptiles tiñan unha mandíbula formada polo óso dentario (que leva os dentes) e varios ósos postdentarios, como o angular, cadrado e o articular. Os mamíferos modificaron a mandíbula, que quedou reducida só ao dentario, e cambiaron a articulación mandibular, de modo que os ósos angular, cadrado e articular se fixeron máis pequenos, separáronse da mandíbula, e o articular deu lugar ao martelo, e o cadrado á bigornia, que quedaron articulados co xa existente columela/estribo, e o angular orixinou o anel timpánico, que sostén a membrana timpánica. Isto mellorou a audición destes animais, porque aumentou a resposta oscilatoria destes ósos ás vibracións transmitidas. Estes cambios tamén modificaron a inserción dos músculos mandibulares e o funcionamento da mandíbula. Esta evolución do oído evidencia que réptiles e mamíferos teñen devanceiros comúns.
Rosita Amores
Rosa Amores Valls, Rosita Amores, nada en Nules, provincia de Castelló, en 1938, é unha artista española de variedades, pioneira do cabaré erótico a mediados dos anos 1960, canda Rafael Conde, el Titi. Rosita Amores burlou a censura franquista en épocas en que o erotismo en España se reducía ó ámbito privado e converteuse nunha icona popular do espectáculo na Comunidade Valenciana.
Joensuun Kiekko-Pojat
O Joensuun Kiekko-Pojat ou JoKP (Mehtimäki Oy) é un equipo de hóckey sobre xeo semiprofesional da cidade de Joensuu (Finlandia). Xogou tres veces na máxima categoría do hóckey sobre xeo finlandés, a primeira delas na extinta SM-sarja durante a tempada 1971-72, finalizando na última posición da táboa; as outras dúas veces foron na SM-liiga, antes de que se pechara a liga, nas tempadas 1989-90 e 1991-92. O club foi coñecido entre 2001 e 2020 co nome de Jokipojat pasando ese ano á denominación que o club tivo durante a meirande parte da súa historia, Joensuun Kiekko-Pojat ou JoKP.
Pavillón
miniatura|dereita|O [[Mehtimäen jäähalli.]] Os Joensuun Kiekko-Pojat xogan os seus partidos como locais no Mehtimäen jäähalli, tamén coñecido dende oo 29 de novembro de 2017 como PKS Areena polo acordo de patrocinio con Pohjois-Karjalan Sähkö. O pavillón é obra do arquitecto grego-finlandés Geórgios Fasoulás, a súa construción comezou en 1981 e foi finalizado en 1982. Ten unha capacidade máxima de 4 800 persoas.
No mesmo edificio, amais da pista principal hai dúas pistas de adestramento construídas en 2002 e 2019.
Enciclopedia Universal Micronet
miniatura|275px|A Sibila Délfica, [[Pintura ao fresco|fresco de Miguel Ángel na Capela Sistina, é a imaxe da portada da Enciclopedia Universal Micronet.]] A Enciclopedia Universal Micronet é unha enciclopedia en castelán, de temática universal, en soporte dixital (DVD) para sistemas operativos Windows, editada pola compañía española de software Micronet.
Descrición
Publicada dende 1995, acadou a 23ª edición (agosto de 2012) con máis de 185.000 artigos. Valorada pola prensa especializada como unha das mellores enciclopedias multimedia editadas en castelán, o equipo editorial está composto por máis de 600 especialistas.
Está organizada en canles temáticos de Arte e Literatura, Ciencias da vida, Ciencia e Tecnoloxía, Deportes e Tempo Libre, Humanidades, e Sociedade. Inclúe dicionario, efemérides, anuario e atlas anatómico.
Contén 53.000 biografías, 100.000 artigos científicos, técnicos, de arte e humanidades, 15.000 imaxes, 25.000 termos xeográficos, 1.700 arquivos sonoros e 400 vídeos e animacións interactivas.
Esteiro de Redondela
O esteiro de Redondela é un pequeno esteiro situado no concello pontevedrés de Redondela. Está formado pola desembocadura dos ríos Alvedosa e Pexegueiro, que finalmente tributan á enseada de San Simón, na ría de Vigo. Está delimitado pola Punta da Portela no suroeste e a Punta da Canteira no noroeste.
O esteiro é unha área de importante marisqueo, xa que os ríos que nel desembocan arrastran unha gran cantidade de sedimentos de gran fino que dan lugar a unha chaira intermareal e áreas de marisma na súa beira.
Shell script
Un shell script é unha linguaxe de script escrita para o shell, ou intérprete de comandos, usada en varios sistemas operativos. Entre as operacións típicas dos shell scripts atópase a manipulación de ficheiros, a execución de programas ou a impresión de texto.
Un exemplo de intérprete de comandos é o bash, usado na gran maioría das distribucións GNU/Linux.
Eduardo II de Inglaterra
Eduardo II de Inglaterra tamén coñecido como Eduardo de Carnarvon, nado no castelo de Caernarfon o 25 de abril de 1284 e finado no castelo de Berkeley o 21 de setembro de 1327, foi rei de Inglaterra desde 1307 ata a súa deposición en xaneiro de 1327. Foi o cuarto fillo de Eduardo I, e converteuse en herdeiro ao trono tras a morte do seu irmán Afonso. A comezos do ano 1300 acompañou o seu pai nas campañas no marco das campañas para pacificar Escocia, e en 1306 foi nomeado cabaleiro nunha cerimonia celebrada na abadía de Westminster. Accedeu ao trono en 1307 tras a morte do seu pai. En 1308 casou con Isabel de Francia, filla de Filipe IV de Francia, como parte dos esforzos para resolver as tensións entre ambos os países.
Eduardo mantivo unha controvertida relación con Piers Gaveston, quen se unira á súa casa en 1300. A natureza da relación de Eduardo con Gaveston non está clara: puideron ser simples amigos, amantes ou irmáns de sangue. A arrogancia de Gaveston como favorito de Eduardo provocou o descontento tanto dos baróns como da familia real francesa, e Eduardo tivo que mandalo ao exilio. Tras o seu regreso, os baróns insistíronlle ao rei para que introducise unhas amplas reformas, coñecidas como Ordenanzas de 1311. Os baróns fixeron uso do seu novo poder desterrando a Gaveston, ao que Eduardo respondeu revogando as reformas e mandando chamar o seu favorito de regreso. Tras isto e dirixidos polo curmán de Eduardo, o conde de Lancaster, un grupo de baróns capturaron e executaron a Gaveston en 1312, comezando así varios anos de confrontación armada. As forzas inglesas foron expulsadas de Escocia, onde Eduardo sufriu unha derrota decisiva a mans de Robert Bruce na batalla de Bannockburn en 1314. Entre 1315 e 1317 tivo lugar unha Gran Fame, que provocou novas críticas ao rei.
As relacións de Eduardo con Gaveston inspiraron a obra de 1592 de Christopher Marlowe, Edward II, xunto a outras pezas, filmes e novelas. Moitas destas obras centráronse na posible relación sexual entre os dous homes. Os seus contemporáneos criticaron a súa actuación como rei, resaltando o seu fracaso en Escocia e o réxime de opresión durante os seus últimos anos, aínda que os académicos do século XIX afirmaron que o incremento das institucións parlamentarias durante o seu reinado tivo un efecto positivo para Inglaterra durante un longo período. O debate continúa no século XXI sobre se Eduardo foi un rei nugallán e incompetente ou simplemente un gobernante redundante e infrutuoso.
Orixes familiares
Eduardo II foi o cuarto fillo de Eduardo I e a súa primeira muller Leonor de Castela. O seu pai era o rei de Inglaterra, señor de Irlanda e tamén duque de Gascuña, onde rendía vasalaxe ao rei de Francia. A súa nai pertencía á familia real castelá e posuía o condado de Ponthieu no norte de Francia. Eduardo I demostrou o seu éxito como líder militar, acabando coa revolta dos baróns na década de 1260, e uníndose á Novena cruzada. Durante a década de 1280 conquistou o norte de Gales, apartando os príncipes galeses do poder e, na década de 1290 interveu na guerra de Independencia de Escocia, reclamando o protectorado sobre o país. Foi considerado como un gobernante de éxito polos seus contemporáneos, capaz de controlar os poderosos señores que ocupaban os postos de avoengo na nobreza inglesa. O historiador Michael Prestwich describiuno como "un rei que inspiraba medo e respecto", mentres que John Gillingham o caracterizou como un abusón eficiente.
A pesar dos seus éxitos, cando Eduardo I morreu en 1307 deixou unha serie de problemas aos que tivo que enfrontarse o seu fillo. Un dos máis críticos foi o problema do goberno inglés sobre Escocia, onde a longa e inconclusa campaña militar do rei aínda continuaba cando morreu. O control de Eduardo sobre Gascuña provocaba tensións cos reis franceses, que insistían en que os monarcas ingleses debían gardarlles vasalaxe por esas terras, mentres que os ingleses consideraban esta exixencia como un insulto á súa honra, quedando o asunto sen resolver. Eduardo I tamén tivo que afrontar a crecente oposición dos baróns aos impostos e requisas necesarias para financiar as campañas militares, deixando unha débeda de case 200 000 libras no momento da súa morte.
Nacemento
O nome de Eduardo era de orixe inglesa, vinculado ao santo anglosaxón Eduardo o Confesor, e foi escollido polo seu pai en lugar dos máis tradicionais nomes normandos e casteláns que escollera para os seus irmáns. Eduardo tiña tres irmáns máis vellos: Xoán e Henrique, que morreron antes de que nacese, e Afonso, quen morreu en 1284, deixando a Eduardo como herdeiro ao trono. Aínda que Eduardo foi un neno relativamente san, houbo varios momentos nos que se temeu pola súa vida e polo feito de que a súa morte deixaría o seu pai sen un herdeiro varón.
Tras o seu nacemento, Eduardo recibiu os coidados dunha ama de leite chamada Mariota, ou Mary Maunsel, durante uns meses, ata que esta enfermou e foi substituída por Alice de Leygrave. O neno apenas coñeceu a súa nai, Leonor, quen estivo en Gascuña xunto a Eduardo durante os seus primeiros anos de vida. Creouse unha casa oficial co seu persoal completo para o novo bebé, baixo a dirección do crego Giles de Oudenarde.
Infancia, personalidade e aparencia
Eduardo tivo a infancia habitual dun membro da familia real. O príncipe interesouse polos cabalos e a súa reprodución selectiva, chegando a ser un xinete experto. Tamén lle gustaban os cans, en particular o galgo inglés. Nas súas cartas, mostrou un peculiar sentido do humor, facendo bromas sobre mandarlles os animais insatisfactorios aos seus amigos, como cabalos que non se deixaban montar, ou cans demasiado lentos para cazar coellos. Non estivo particularmente interesado na caza ou a falcoería, actividades moi populares no século XIV. Desfrutaba coa música, incluída a galesa e co recentemente inventado instrumento, o crwth, así como cos órganos. Non participou nos torneos de xusta, quizais pola súa falta de aptitude ou por que se lle prohibiu por motivos de seguridade. Porén, foi un auténtico seguidor deste deporte.
Eduardo creceu alto e musculoso, e considerouse como un home guapo para os estándares da época. Tiña reputación de ser un bo orador e foi coñecido pola súa xenerosidade co seu séquito. De maneira infrecuente, gozaba da traiñeira, así como dos sebeiros e de facer gabias. Este comportamento non se consideraba normal na época para un membro da nobreza e provocou as críticas do seus contemporáneos.
En 1290, Eduardo I confirmara o tratado de Birgham, no cal prometía casar o seu fillo Eduardo, daquela de seis anos, con Margarida de Noruega, quen era a herdeira ao trono de Escocia. Margarida morreu ese mesmo ano, poñendo fin aos plans de voda. A nai de Eduardo, Leonor de Castela, morreu pouco despois, seguida da súa avoa, Leonor da Provenza. Eduardo I quedou moi afectado pola morte da súa muller e celebrou un gran funeral na súa honra. Tras isto, considerouse un matrimonio francés para o príncipe Eduardo, asegurando así unha paz duradeira con Francia. Porén a guerra estoupou en 1294, e a proposta de matrimonio cambiou a filla do conde de Flandres. Esta nova proposta tamén fracasou polo bloqueo do rei Filipe IV de Francia.
Primeiras campañas en Escocia
miniatura|Representación do [[século XIV de Eduardo I (esquerda) nomeando o seu fillo Eduardo (dereita) Príncipe de Gales.]] Entre 1297 e 1298, Eduardo quedou como rexente de Inglaterra mentres o seu pai marchou de campaña a Flandres en contra de Filipe IV, quen ocupara as súas posesións en Gascuña. Ao seu regreso, Eduardo I asinou un tratado de paz, polo cal casaría coa irmá de Filipe, Margarida, mentres que o príncipe Eduardo casaría coa filla de Filipe, Isabel de Francia, de tan só dez anos. En teoría, estes matrimonios significaban que o disputado ducado de Gascuña sería herdado por un descendente de ambos os monarcas, poñendo en teoría fin as tensións. Semella que o príncipe Eduardo tivo un bo trato coa súa madrasta, quen tivo dous fillos xunto a Eduardo I, Thomas de Brotherton e Edmund de Woodstock, nados en 1300 e 1301. Máis adiante, xa como rei, Eduardo II axudou financeiramente aos seus irmáns e deulles títulos nobiliarios.
Eduardo I regresou a Escocia de novo en 1300 e o príncipe Eduardo acompañouno como comandante da retagarda no cerco ao castelo de Caerlaverock. Na primavera de 1301 o rei nomeou Eduardo novo Príncipe de Gales, conde de Chester e outorgándolle varias terras no norte de Gales. Semella que esperaba que este acto axudaríaa a pacificar a rexión, e que lle daría ao seu fillo algo de independencia financeira. Eduardo recibiu vasalaxe dos seus súbditos galeses e uniuse ao seu pai na campaña escocesa dese ano, poñéndose á fronte de 300 soldados e capturando o castelo de Turnberry. O príncipe tamén tomou parte na campaña de 1303 durante o cerco ao castelo de Brechin, despregando a súa propia máquina de asedio na operación. Na primavera de 1304, Eduardo dirixiu as negociacións cos líderes rebeldes escoceses en nome do rei e, cando estas fracasaron, uniuse ao seu pai no cerco do castelo de Stirling.
En 1305, Eduardo e o seu pai pelexaron, probablemente por mor do diñeiro. O príncipe tivera un altercado co bispo Walter Langton, quen servía como tesoureiro real, aparentemente polo apoio financeiro que recibía Eduardo por parte da Coroa. Eduardo I defendeu o seu tesoureiro, expulsou o seu fillo e os seus acompañantes da súa corte e cesou o apoio financeiro. Tras varias negociacións nas que participaron varios familiares e amigos, pai e fillo acabaron reconciliándose.
O conflito escocés rexurdiu de novo en 1306, cando Robert Bruce matou o seu rival John Comyn e proclamouse rei dos escoceses. Eduardo I mobilizou o seu exército e decidiu poñer o seu fillo á fronte da expedición. O príncipe Eduardo foi nomeado duque de Aquitania e entón, xunto a outro grupo de homes, foi nomeado cabaleiro nunha cerimonia na abadía de Westminster, coñecida como a Festa dos Cisnes. Durante a festividade, chea de simbolismos da lenda de Artur e das Cruzadas, a asemblea realizou o xuramento de derrotar Bruce. Non está claro o papel das forzas do príncipe Eduardo na campaña dese verán que, baixo as ordes de Eduardo I, resultou de gran brutalidade e represión contra as forzas de Bruce. Eduardo regresou a Inglaterra en setembro, onde as negociacións diplomáticas para formalizar a súa voda con Isabel aínda estaban tratándose.
Piers Gaveston e sexualidade
miniatura|dereita|Inicial da carta pola que se outorgaba a [[Piers Gaveston o condado de Cornualla.]] Durante este período, Eduardo trabou boa amizade con Piers Gaveston. Gaveston era o fillo dun dos cabaleiros do rei Eduardo cuxas terras eran adxacentes a Gascuña, e unírase a casa persoal de Eduardo en 1300, posiblemente seguindo as instrucións do rei. Os dous mozos caéronse ben, e Gaveston axiña se converteu no escudeiro do príncipe e comezara a ser visto como un compañeiro próximo a Eduardo antes de ser nomeado cabaleiro durante a Festa dos Cisnes de 1306. O rei exiliou Gaveston a Gascuña en 1307 por razóns que non están claras. Segundo un cronista, Eduardo preguntoulle ao seu pai se podía outorgar a Gaveston o condado de Ponthieu, e o rei respondeu furioso arrancando varios cabelos da cabeza do príncipe, antes de exiliar Gaveston. O rexistro oficial da corte, porén, mostra Gaveston como un exiliado temporal, gozando incluso dun soldo. Non se sinalan as razóns desta decisión aínda que suxire que puido ser un acto de castigo contra o príncipe.
A posibilidade de que Eduardo mantivese unha relación sexual con Gaveston ou cos seus favoritos foi discutida extensamente polos historiadores, complicados pola escaseza de probas que determinen o verdadeiro carácter das relacións. A homosexualidade estaba condenada pola Igrexa na Inglaterra do século XIV, igualándoa coa herexía, pero a atracción sexual por outro home non necesariamente definía a identidade persoal do mesmo xeito que o fai no século XXI. Eduardo e Gaveston mantiveron relacións sexuais coas súas mulleres e ambos tiveron fillos. Eduardo tivo incluso un ilexítimo, e probablemente mantivera unha relación coa súa sobriña, Leonor de Clare.
As probas contemporáneas que apoian a súa relación homosexual proveñen principalmente dun cronista anónimo de comezos da década de 1320. A primeira suxestión específica de que Eduardo mantiña relacións sexuais con homes foi rexistrada en 1334, cando Adam Orleton, o bispo de Winchester, foi acusado de afirmar en 1326 que Eduardo era "un sodomita", aínda que Orleton se defendeu afirmando que o que pretendía dicir é que o conselleiro de Eduardo, Hugh Despenser o Novo, era un sodomita, en lugar do rei. A crónica de Meaux da década de 1390 sinala que Eduardo se daba "demasiado ao vicio da sodomía".
Por outra banda, Eduardo e Gaveston puideron ser simplemente amigos cunha relación de traballo moi próxima. Os comentarios dos cronistas contemporáneos están vagamente redactados; as acusacións de Orleton foron, polo menos en parte, motivadas politicamente e son moi similares ás acusacións de sodomía altamente politizadas contra o papa Bonifacio VIII e os cabaleiros templarios en 1303 e 1308, respectivamente. Os relatos posteriores dos cronistas sobre as actividades de Eduardo poden remontarse ás alegacións orixinais de Orleton e certamente foron adversamente manipuladas polos eventos ao final do seu reinado. Historiadores como Michael Prestwich e Seymour Phillips indicaron que a natureza pública da corte real inglesa faría que calquera relación homosexual permanecese en segredo; non semella que nin a Igrexa da época, nin o pai de Eduardo nin o seu sogro fixesen comentario adverso ningún sobre o comportamento sexual de Eduardo II.
Unha teoría máis recente, proposta polo historiador Pierre Chaplais suxire que Eduardo e Gaveston tiñan un vínculo de irmandade adoptiva. Os pactos de irmandade adoptiva, nos cales os participantes se comprometían a axudarse mutuamente nunha especie de «irmandade en armas», non eran descoñecidos entre amigos varóns achegados na Idade Media. Moitos cronistas describiron a relación de Eduardo Gaveston como unha relación de irmandade, e algún notou explicitamente que Eduardo tomara a Gaveston como o seu irmán adoptivo. Chaplais sostivo que a parella puido facer un pacto formal en 1300 ou 1301 e que percibiron calquera promesa posterior de separarse o afastarse mutuamente como accións baixo coerción e, polo tanto, pactos inválidos. Porén, tal pacto podería non excluír a súa relación de ter unha dimensión sexual tamén.
Coroación e matrimonio
miniatura|Eduardo II recibindo a coroa inglesa nunha ilustración da época. Eduardo I mobilizou outro exército para a campaña escocesa en 1307. O príncipe Eduardo debía unirse a el no verán, pero a saúde do monarca foi empeorando e acabou morrendo o 7 de xullo en Burgh by Sands. Eduardo viaxou desde Londres nada máis coñecer a noticia, e o 20 de xullo foi proclamado rei. Tras isto continuou a súa viaxe cara ao norte e o 4 de agosto recibiu a vasalaxe dos seus partidarios escoceses en Dumfries, antes de abandonar a campaña e regresar ao sur. O novo rei non tardou en chamar a Piers Gaveston, quen daquela estaba exiliado. Nomeouno conde de Cornualla e acordou o seu matrimonio con Margaret de Clare. Eduardo tamén arrestou o seu vello adversario, o bispo Langton, e relevouno do seu posto como tesoureiro. O corpo de Eduardo I permaneceu na abadía de Waltham durante varios meses antes de ser trasladado ata Westminster para o seu enterramento, onde Eduardo mandou construír unha sinxela tumba de mármore para o seu pai.
En 1308, tivo lugar o matrimonio con Isabel de Francia. O rei inglés cruzou a canle da Mancha en xaneiro, deixando Gaveston como o seu custos regni a cargo do reino na súa ausencia. Esta disposición non era habitual e involucraba poderes sen precedentes delegados a Gaveston, apoiados por un Gran Selo Real gravado especialmente para el. Eduardo probablemente esperaba que o matrimonio fortalecese a súa posición en Gascuña e lle trouxese os fondos que tanto precisaba. Porén, as negociacións finais resultaron desafiantes: Eduardo e Filipe IV non se agradaban e este último mantivo unha ríxida posición sobre o tamaño da dote de Isabel e os detalles sobre a administración das terras de Eduardo en Francia. Como parte do acordo, o rei inglés rendeu homenaxe a Filipe IV polo Ducado de Aquitania e aceptou unha comisión para finalizar a implantación do Tratado de París de 1303.
A parella casou en Boulogne o 25 de xaneiro. Eduardo entregou a Isabel un salterio como regalo de vodas e o seu pai entregoulle agasallos por valor de máis de 21 000 libras e un fragmento da Vera Cruz. A parella regresou en febreiro a Inglaterra, onde Eduardo ordenara que o palacio de Westminster fose restaurado dignamente para a súa coroación e festa de vodas, con mesas de mármore, corenta fornos e unha fonte que producía viño e pemento, unha bebida medieval especiada. Despois dalgunhas demoras, a cerimonia levouse a cabo o 25 de febreiro, baixo a dirección de Henry Woodlock, bispo de Winchester. Como parte da coroación, Eduardo xurou defender «as leis e costumes lexítimos que elixise a comunidade do reino». Non está claro o significado disto: puido ter a intención de obrigar Eduardo a aceptar unha futura lexislación, a frase puido ser inserida para evitar que anulase os futuros votos que puidese tomar, ou puido ser un intento do rei de congraciarse cos baróns. O evento estragouse ao precipitarse no palacio unha gran multitude de espectadores entusiasmados, que derribaron unha parede e forzaron Eduardo a saír espavorecido pola porta traseira.
Isabel tiña 12 anos no momento da súa voda, era nova segundo os estándares da época; Eduardo probablemente tivo relaciones sexuais con amantes durante os seus primeiros anos xuntos. Durante este tempo o rei foi pai dun fillo ilexítimo, Adam, quen naceu posiblemente en 1307. O primeiro fillo de Eduardo e Isabel, o futuro Eduardo III, naceu en 1312 rodeado de grandes celebracións; seguíronlle outros tres fillos: Xoán en 1316, Leonor en 1318 e Xoana en 1321.
Tensións sobre Gaveston
miniatura|[[Isabel de Francia (1292-1358)|Isabel (terceira desde a esquerda), cónxuxe de Eduardo II, xunto ao seu pai Filipe IV de Francia (no centro). Ilustración do século XIV.]] O retorno de Gaveston do exilio en 1307 foi inicialmente aceptado polos baróns, pero a oposición creceu rapidamente. Aparentemente tiña unha influencia excesiva na política real, o que provocou as queixas dun cronista de que había «dous reis gobernando nun reino, un en nome e outro en acción». Xurdiron acusacións, probablemente falsas, de que Gaveston roubara fondos reais e furtara os agasallos de voda de Isabel. Gaveston xogara un papel clave na coroación de Eduardo, o que provocou a ira dos continxentes ingleses e franceses sobre a precedencia cerimonial do conde, as súas vestiduras magníficas e a aparente preferencia de Eduardo pola compañía de Gaveston sobre a da súa esposa Isabel na festa.
O Parlamento de Inglaterra reuniuse en febreiro de 1308 nun ambiente tenso. O rei estaba ansioso por discutir a posible reforma gobernamental, pero os baróns non estaban dispostos a iniciar ningún debate ata que o problema de Gaveston se resolvese. A toma das armas parecía probable, pero a situación solucionouse mediante a intervención do moderado Henry de Lacy, conde de Lincoln, quen convenceu os barón de que se retirasen. En abril celebrouse un novo parlamento, no que os baróns criticaron unha vez máis Gaveston e exixían o seu exilio, esta vez co apoio de Isabel e a monarquía francesa. Eduardo resistiuse, pero finalmente accedeu; acordou enviar Gaveston a Aquitania, baixo ameaza de excomuñón por parte do arcebispo de Canterbury se regresaba. No último momento, Eduardo cambiou de opinión e enviou Gaveston a Dublín, designándoo lord tenente de Irlanda.
Eduardo pediu unha nova campaña militar para Escocia, pero esta idea pasou desapercibida e, no seu canto, o rei e os baróns reuníronse en agosto de 1308 para discutir a reforma. Detrás de escena, Eduardo abriu negociacións para convencer tanto o papa Clemente V como Filipe IV de permitir que Gaveston regresase a Inglaterra, e ofreceu en troques suprimir os cabaleiros templarios en Inglaterra e liberar de prisión o bispo Langton. Eduardo convocou unha nova reunión de membros da igrexa e magnates importantes en xaneiro de 1309, e tamén os principais condes se reuniron entre marzo e abril, posiblemente baixo a dirección de Thomas, conde de Lancaster. Seguiu outro parlamento, que rexeitou permitir que Gaveston regresase a Inglaterra, pero ofreceu conceder a Eduardo impostos adicionais se permitía un programa de reformas.
O rei inglés asegurou ao romano pontífice que o conflito en torno ao papel de Gaveston chegara á súa fin. Sobre a base destas promesas e as preocupacións sobre o procedemento como se tomou a decisión orixinal, o papa acordou anular a ameaza do arcebispo de excomungar a Gaveston, o que abriu a posibilidade do regreso de Gaveston. Este último regresou a Inglaterra en xuño, onde foi recibido por Eduardo. No parlamento do mes seguinte, o rei inglés fixo unha serie de concesións para tranquilizar a quen se opoñían a Gaveston, como acordar límites dos poderes do mordomo real e o mariscal da casa real, regular os poderes impopulares da Coroa sobre o aprovisionamento e abandonar a lexislación aduaneira recentemente promulgada; en compensación, o Parlamento acordou novos impostos para a guerra en Escocia. Polo menos temporalmente, Eduardo e os baróns semellaron chegar a un compromiso con éxito.
Ordenanzas de 1311
Tras o seu regreso, a relación de Gaveston coa maioría dos baróns foi cada vez máis difícil. Foi considerado como arrogante e referíase aos señores con nomes ofensivos, chegando a chamar un dos máis poderosos nobres o can de Warwick. Os inimigos de Gaveston e do conde de Lancaster rexeitaron asistir ao parlamento en 1310 debido a presenza do primeiro. Eduardo afrontaba graves problemas económicos, debendo 22 000 libras aos seus banqueiros italianos, e afrontando protestas acerca de como utilizaba o seu dereito de prestación para adquirir recursos para a guerra en Escocia. Os seus intentos de reunir un exército para Escocia fracasaron e os condes suspenderon a recadación dos novos impostos.
O rei e o parlamento reuníronse de novo en febreiro de 1310. Estaba previsto que se afrontase un debate sobre as políticas en Escocia, mais este foi substituído por un debate sobre os problemas domésticos. O parlamento demandou ao rei que abandonase a Gaveston e o seu conselleiro e que pasase a ser aconsellado por 21 baróns electos, coñecidos como ordenantes, que levarían a cabo unha reforma tanto do goberno como da Corte. Baixo gran presión, Eduardo aceptou a proposta e os ordenantes foron escollidos, divididos entre reformistas e os conservadores. Mentres que os ordenantes comezaron os seus plans de reforma, Eduardo e Gaveston reuniron un novo exército de arredor de 4 700 homes para Escocia, onde a situación continuaba deteriorándose. Robert the Bruce rexeitou ir á batalla e a campaña progresou ineficazmente durante o inverno ata que os víveres e o diñeiro se esgotaron en 1311, provocando o regreso de Eduardo ao sur.
Para entón, os ordenantes xa deseñaran as súas Ordenanzas para a reforma e Eduardo non tivo máis opción política que ceder e aceptalas en outubro. As Ordenanzas de 1311 contiñan cláusulas que limitaban o dereito do rei a ir á guerra ou a conceder terras sen a aprobación do parlamento, outorgando ao Parlamento control sobre a administración real, abolindo o sistema de prestacións, excluíndo os banqueiros Frescobaldi e, introducindo un sistema para controlar o cumprimento das Ordenanzas. Ademais, Gaveston foi exiliado de novo, esta vez con instrucións de que non podería habitar ningunha das terras de Eduardo, incluíndo Gascuña e Irlanda, e que debían de retirárselle os seus títulos. Eduardo retirouse ás súas terras en Windsor e Kings Langley; Gaveston deixou Inglaterra marchando posiblemente ao norte de Francia ou Flandres.
Morte de Gaveston
As tensións entre Eduardo e os baróns permaneceron candentes, e os condes opuxéronse a manter os seus exércitos persoais mobilizados ata finais de 1311. Para entón Eduardo xa se distanciara do seu curmán, o conde de Lancaster, quen posuía os condados de Lancaster, Leicester, Lincoln, Salisbury e Derby, e tiña uns ingresos arredor das 11 000 libras anuais das súas terras, case o dobre que o seguinte barón máis rico. Co apoio dos condes de Arundel, Gloucester, Hereford, Pembroke e Warwick, Lancaster dirixía unha poderosa facción en Inglaterra, pero non estaba persoalmente interesado na administración práctica nin era un político particularmente creativo ou efectivo.
Eduardo respondeu á ameaza do barón coa revogación das ordenanzas e traendo Gaveston de volta a Inglaterra e reuníndose con el en York en xaneiro de 1312. Os baróns estaban furiosos e reuníronse en Londres, onde Gaveston foi excomungado polo arcebispo de Canterbury, e puxéronse en marcha plans para capturalo e evitar que fuxise a Escocia. Eduardo, Isabel e Gaveston escaparon a Newcastle, perseguidos por Lancaster e os seus seguidores. Abandonando moitas das súas pertenzas, os tres fuxiron por barco e arribaron en Scarborough, onde quedou Gaveston mentres Eduardo e Isabel regresaron a York. Logo dun breve asedio, Gaveston entregouse aos condes de Pembroke e Surrey, coa promesa de que non sería ferido. Cargaba canda si unha gran colección de ouro, prata e xemas, probablemente parte do tesouro real, polo que máis tarde foi acusado de roubar ao rei inglés.
No camiño de regreso desde o norte, Pembroke detívose na vila de Deddington nas Midlands e alí puxo a Gaveston baixo custodia mentres visitaba a súa esposa. O conde de Warwick aproveitou esta oportunidade para apoderarse de Gaveston e levouno ao castelo de Warwick, onde Lancaster e o resto da súa facción se reuniron o 18 de xuño. Nun breve xuízo, Gaveston foi declarado culpable de traizón, segundo os termos das ordenanzas; foi executado no outeiro Blacklow de Leek Wootton ao día seguinte, baixo as ordes do conde de Lancaster. O cadáver de Gaveston non foi soterrado ata 1315, cando se levou a cabo o seu funeral no Priorado de Kings Langley.
Tensións co conde de Lancaster e con Francia
miniatura|Eduardo II (á esquerda) e Filipe IV na cerimonia de nomeamento de cabaleiros en [[Catedral de Notre-Dame de París|Notre-Dame (1312).]] As reaccións á morte de Gaveston variaron considerablemente. Eduardo estaba furioso e profundamente molesto polo que consideraba un asasinato; fixo dispensas para a familia de Gaveston e tivo a intención de vingarse dos baróns involucrados. Os condes de Pembroke e Surrey estaban avergoñados e indignados polas accións de Warwick, polo que apoiaron a Eduardo logo disto. Para Lancaster e o seu núcleo de seguidores, a execución fora tanto legal como necesaria para preservar a estabilidade do reino. A guerra civil parecía probable, pero en decembro, o conde de Pembroke negociou un posible tratado de paz entre ambos os bandos, que perdoaría os baróns opositores polo asasinato de Gaveston a cambio do seu apoio a unha nova campaña en Escocia. Porén, os condes de Lancaster e Warwick non deron a súa aprobación inmediata ao tratado e continuaron as negociacións durante a maior parte de 1313.
Namentres, o conde de Pembroke estivera negociando con Francia para resolver os desacordos de varios anos atrás sobre a administración de Gascuña e, como parte disto, Eduardo e Isabel conviñeron viaxar a París en xuño de 1313 para reunirse con Filipe IV. Eduardo probablemente esperaba que ambos resolvesen os problemas no sur de Francia e recibir o apoio de Filipe IV sobre a disputa cos baróns; para o rei francés era unha oportunidade para impresionar o seu xenro co seu poder e riqueza. Resultou unha visita espectacular, cunha gran cerimonia na que os dous reis nomearon cabaleiros os fillos de Filipe IV e outros 200 homes en Notre-Dame, grandes banquetes na ribeira do Sena e unha declaración pública de que ambos os monarcas e as súas esposas se unirían ao Levante. Filipe IV deu condicións indulxentes para resolver os problemas en Gascuña e o evento botouse a perder por un grave incendio nos apousentos de Eduardo.