cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Desnitrificación
Aplicacións
En resposta ao problema da contaminación por nitratos, xurdiron diversas tecnoloxías para eliminalo do medio tales como intercambio iónico, osmose inversa, electrodiálise e desnitrificación biolóxica. Entre as diversas alternativas, prefírense os tratamentos biolóxicos pola súa sinxeleza, selectividade e baixo custo aos tratamentos físico-químicos, máis caros e con maior xeración de residuos tóxicos.
Algunhas das aplicacións, reais ou potenciais da desnitrificación autótrofa son:
En estudos realizados sobre a cinética da desnitrificación quimiolitótrofa viuse que a taxa de desnitrificación e sulfoxidación depende fortemente da fonte de xofre inorgánica usada como dador de electróns, comprobándose que é mellor o tiosulfato, seguido do sulfhídrico e por último o xofre elemental.(Beristan-Cardoso, 2006).
Un exemplo é a oxidación do tiosulfato que se axusta á seguinte ecuación:
S2O32- + 1,6 NO3- + 0,2 H2O → 2 SO42- + 0,8N2 + 0,4 H+
Slackware
Unha instalación completa inclúe unha implementación de X Window System para o sistema de xanelas X.Org; entornas de escritorio como KDE (4.8.5) (GNOME estivo incluído ata a versión 10.1) e Xfce (4.10); contorno de desenvolvemento para C/C++, Perl, Python, Java, LISP e Ruby; utilidades de monitorización de redes, servidores de correo (Mozilla Thunderbird), de noticias (INN), HTTP (Apache) ou FTP; programas de deseño gráfico como GIMP; navegadores web como Konqueror, Firefox e Mozilla SeaMonkey, entre outras moitas aplicacións.
Lugares de Parada de Sil
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Parada de Sil.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Parada de Sil
Clayes
Chevaigné (en Kloued, en galó: Claès) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Juan Pistarini
miniatura|Juan Pistarini, ministro de obras públicas da República Arxentina, na inauguración do ferrocarril en Socompa, 17 de xaneiro de 1948 Juan Pistarini, nado en Victorica (A Pampa) en 1882 e finado en 1956, foi un militar e político arxentino. Foi ministro de Obras Públicas, de Mariña, de Agricultura e de Interior de varios gobernos de facto durante a década de 1940, e vicepresidente de Edelmiro Julián Farrell. Foi o principal promotor do Aeroporto de Ezeiza, que leva o seu nome.
Motori Moderni
Motori Moderni foi un fabricante de motores de Fórmula Un desde ata. Foi fundado polo experimentado deseñador de motores italiano Carlo Chiti.
Juan Pistarini
Traxectoria
Nado nunha familia de orixe italiana, Pistarini ingresou en 1895 ó Colexio Militar; malia o forte prexuízo imperante daquela nas clases superiores, das que proviña a meirande parte da oficialidade militar, contra as persoas desta orixe, graduouse entre os mellores alumnos da súa clase. Estudou enxeñaría en Europa, tralo cal regresou á Arxentina a prosegui-la carreira militar.
Motori Moderni
Chiti, ex enxeñeiro xefe de Alfa Romeo na Fórmula Un, formou Motori Moderni facendo un motor V6 turbo para Minardi, coñecido como o Tipo 615-90. Os motores foron utilizados por Minardi na Fórmula Un de a  e por AGS en.
Juan Pistarini
Traxectoria
Ascendido rapidamente, era xa maior en 1921, cando xunto con outros destacados militares formou parte da loxa Centro General San Martín, que se oporía á política de Hipólito Yrigoyen e lograría de Alvear que nomease ministro de Guerra a Agustín P. Justo. A loxa disolveuse en 1928, cando o triunfo de Yrigoyen outorgoulle por segunda vez a presidencia da Nación, pero durante ese período trabou estreitos lazos entre os seus membros, que desempeñarían varios dos episodios golpistas dos anos seguintes. Entre eles contábanse Pedro Ramírez, Manuel A. Rodríguez, Benjamín Menéndez, Arturo Rawson e Rodolfo Márquez, ademais do seu principal promotor, Luis J. García. Desa época data a estreita amizade de Pistarini con Carlos von der Becke, con quen se reencontraría uns anos máis tarde en Europa, sendo este condiscípulo de Rommel na Academia Militar de Berlín.
Motori Moderni
1985
O seu debut foi no Gran Premio de San Marino de 1985 onde Pierluigi Martini impresionou á comunidade da F1 co novo motor cualificando o pesado motor (600 kg en comparación cos outros motores turbo en torno aos 550 kg) do M185 en 19ª posición da grella. De todos os informes da primeira carreira, o único problema do Motori Moderni foi unha correa da bomba de combustible rota na práctica.
Juan Pistarini
Traxectoria
Na década de 1930 a hábil manobra de Justo para regresar ó poder vería á loxa reconstruírse e a Pistarini cumprir funcións de agregado militar en Europa; xa en 1930 fora enviado por José Félix Uriburu coma cabeza dunha expedición de compra de armas a Alemaña, para o que o seu dominio do alemán resultoulle útil. Pistarini recibiu unha medalla do goberno alemán, á que uns anos máis tarde sumaríanse a Orde da Aguia Dourada con follas de carballo e unha Cruz de Ferro do Terceiro Reich. En 1934 foi nomeado comandante da gornición de Campo de Maio, a principal base militar do país. Puxo en práctica a súa formación coma enxeñeiro para plantala con máis dun millón de árbores; e pouco máis tarde, sería nomeado ministro de Obras Públicas.
Motori Moderni
1985
Martini non logrou puntuar na tempada de a súa mellor posición final foi oitavo e último na derradeira carreira da tempada o Gran Premio de Australia e acéptase xeralmente que Martini non estaba aínda á altura da F1. Ademais, nos tres circuítos máis rápidos do calendario, o Minardi con motor Motori Moderni foi irremediablemente superado. En Silverstone no Gran Premio do Reino Unido, Martini foi 8,054 segundos máis lento que o gañador da pole Keke Rosberg no Williams-Honda (Rosberg fixara a pole cunha media de 258.9 km/h, a velocidade por volta máis rápida dun turbo). No circuíto de Österreichring en Austria foi 11,2 segundos máis lento que Alain Prost no McLaren TAG - Porsche, mentres que no circuíto de Monza en Italia foi 8,8 segundos máis lento que Ayrton Senna no Lotus-Renault.
Juan Pistarini
Traxectoria
Como tal, presentou o proxecto para a construción do Aeroporto de Ezeiza, que foi aprobado pola Lei 12.285 o 30 de setembro de 1935. A súa obra coma tal sería inmensa, acorde ó estilo monumental da política de inspiración mussoliniana que seguía o Exército e o goberno da época, pero habería de esperar uns anos, ata ser nomeado de novo no cargo por Edelmiro Farrell, para executala; nese tempo foi destinado a Berlín en 1937, viaxou a Roma co, por aquela, tenente coronel Juan Domingo Perón e participou nos plans que darían orixe ó Grupo de Oficiais Unificado (GOU), unha facción militar que levaría eventualmente a Perón ó goberno.
Malia a neutralidade arxentina na segunda guerra mundial, Pistarini asinou numerosos contratos de obra coa sinatura alemá GEOPE e non agochou as súas simpatías polo réxime nazi, unha filiación que o resto do GOU compartía. Participou no alzamento do 4 de xuño de 1943, e en 1944 foi nomeado novamente ministro. Nese cargo, ordenou grandes obras para palia-los efectos do gran terremoto de San Xoán de 1944; os seus plans incluíron tamén miles de quilómetros de rutas, ademais das obras requiridas para adapta-la circulación —que o 6 de xuño de 1945 pasou a se efectuar pola dereita—, miles de escolas, cuarteis militares, barrios residenciais para a oficialidade baseados no modelo da arquitectura colonial de California, e unha gran cadea de hoteis de turismo ideada polo réxime peronista.
Motori Moderni
1985
Na súa primeira tempada, o motor Motori Moderni só producía aproximadamente 720 CV, poucos en comparación cos aproximadamente 1000 CV dos motores turbo de Renault, Honda e BMW, e os 900 CV dos motores TAG-Porsche e Ferrari.
Juan Pistarini
Traxectoria
Coma ministro interino de Mariña deseñou o proxecto de ampliación que faría da frota fluvial arxentina a maior de América Latina e a cuarta do mundo, e en 1945 puido inaugura-las obras do aeroporto de Ezeiza. Moitos dos contratos foron executados pola Compañía General de Construcciones de Ludwig Freude, intimamente asociada coa rede de espionaxe nazi activa en Suramérica por xacando; Pistarini ameazou con renunciar cando os aliados esixiron a deportación de Freude, do que se sospeitaba unha relación co goberno alemán.
Motori Moderni
1986
Martini foi substituído en xa que o equipo se expandiu e participou con dous coches, un para o rápido piloto italiano pero propenso aos accidentes Andrea de Cesaris, e o novato na F1 Alessandro Nannini, que mostrou a súa clase por máis das veces superando ao seu máis experimentado paisano e xeralmente só decepcionou debido a pouca potencia do motor e a pouca calidade do M186. Isto molestaba moito a de Cesaris, que a miúdo esixiu pilotar o coche de Nannini porque sentía que era mellor que o seu e que na medida que os equipos designaban un piloto líder debían darlle o mellor coche. Unha tempada máis os motores de Motori Moderni non lograron puntuar, e daban unha potencia de aproximadamente 780 CV. Isto compárase desfavorablemente cos principais motores de Honda, BMW, Ferrari, Renault e TAG-Porsche, que producían máis de 950 CV en carreira (o motor BMW dicíase que era o máis potente en torno a 1400 CV.
Juan Pistarini
Traxectoria
Aínda que formou parte do grupo de oficiais que el 9 de outubro de 1945 se pregou ós reclamos dos insurrectos de Campo de Maio contra Perón, seguiu formando parte do goberno tralo masivo apoio obreiro que determinou a liberación deste o 17 do mesmo mes. Foi detido tralo derrocamento de Perón, e morreu en prisión ó ano seguinte.
Motori Moderni
1986
AGS unicamente participou en dúas carreiras durante a tempada 1986, coa retirada de Ivan Capelli tanto nos Grandes Premios de Italia e Portugal.
1987
1987 sería a última tempada no que o motor Motori Moderni sería utilizado na Fórmula Un. Minardi, conservou a Nannini logo da tempada de debut, substituíndo a de Cesaris (que se marchou á Brabham) co piloto español Adrián Campos que trouxo considerablemente máis diñeiro para o equipo que talento de condución. Unha vez máis non puntuaron durante toda a tempada, malia que Nannini logrou acabar 11º en Hungría e Portugal. Os motores, agora daban 800 CV logo da introdución da FIA da válvula pop-off obrigatoria destinada a limitar a potencia dos turbos, a miúdo loitaba contra os 575 CV dos coches con motor V8 Cosworth DFZ.
No Gran Premio de Australia de 1987 en Adelaida, o Motori Moderni fixo a súa última carreira na Fórmula Un. Nannini cualificou nunha impresionante 13ª posición na grella soamente 3.434 sg. detrás de Gerhard Berger gañador da pole no Ferrari. Desafortunadamente, a súa carreira só durou uns poucos centos de metros xa que tivo que abandonar ao bater ca valla xusto despois da chicana do inicio. Campos 26º cualificado (3,42 segundos máis lento que Nannini), retirouse cun fallo na transmisión logo de 46 das 82 voltas programadas.
Subaru
A finais de 1988 Subaru encargou a Chiti o deseño dun novo motor boxer de 12 cilindros, coñecido como o 1235 un 3´5 litros de aspiración atmosférica para a F1. Foi probado por Minardi. Logo a empresa automobilística xaponesa comprou o equipo Coloni. O programa foi un completo desastre. En xuño de 1990 Subaru retirouse e vendeu o equipo de novo a Enzo Coloni.
Carreiras de Sportscars
Logo de abandonar a Fórmula Un, os motores atoparon uso montados no AR20 do Alba Racing Team no Campionato Mundial Sportscar de 1990, pero unha vez máis foron un desastre.
Máis adiante o motor máis adiante foi usado nas carreiras de lanchas en mar a fóra.
Resultados completos no Campionato Mundial de Fórmula 1
(key) (resultados en letra grosa indican pole position; resultados en itálica indican volta rápida)
Valerio do Bierzo
Valerio do Bierzo, nado ca.630 e finado ca.695, foi un monxe cenobita que viviu retirado na comarca do Bierzo.
Traxectoria
Valerio era membro da aristocracia visigoda. Nos seus escritos conta como despois dunha azarosa xuventude decidiu retirarse do mundo na procura dunha vida espiritual. Durante unha época foi monxe no Mosteiro de Compludo, pero marchou buscando a soidade do eremita fóra da cidade de Astorga. Primeiro viviu na rexión de Castro Petrense e tras o asalto duns ladróns, nun lugar coñecido como Ebronanto, como un ermitán nunha cela cun altar protexido polos propietarios do terreo. Ata que o propietario, Ricimer, decidiu botar abaixo o oratorio e contruír unha igrexa, aparentemente coa intención que Valerio fora o párroco. Valerio viuno como un ataque do diaño, nun intento de destruír a súa vida de reclusión e marchou para outro lugar, co seu sobriño e un servente construíron unha pequena igrexa nun outeiro próximo ás súas celas.
Obras
Consérvanse algunhas obras de Valerio: tres breves visións da vida do alén como o viron tres monxes; un resumo da viaxe a Terra Santa da peregrina do século IV Exeria ; algunhas obras sucintas de instrución monástica, e un pequeno corpo de poesía.
Río Tennessee
O río Tennessee é o maior afluente do río Ohio. Ten unha lonxitude aproximada de 1049 km e está situado na rexión Sur dos Estados Unidos de América, no Val de Tennessee.
As tribos cherokee, muskogee, e chickasaw ocuparon zonas ao longo do río Tennessee. A primeira exploración do río por parte de europeos, da que se teña constancia, foi en 1540, cando a expedición de Hernando de Soto viaxou desde a actual cidade de Chattanooga a Guntersville.
Curso
O río Tennessee fórmase na confluencia dos ríos Holston e French Broad ao leste de Knoxville (Tennessee). Desde Knoxville, discorre cara ao suroeste polo leste do estado de Tennessee cara a Chattanooga antes de entrar en Alabama. Vira no norte de Alabama e finalmente forma unha parte da fronteira dese estado con Mississippi, antes de volver a Tennessee. Neste punto, o río define a fronteira entre as outras dúas rexións de Tennessee (Medio e Oeste). A canle de Tennessee-Tombigbee, un proxecto do Corpo de Enxeñeiros do Exército estadounidense para facer navegable o río Tombigbee e unilo ao porto de Mobile, entra en Tennessee preto da fronteira entre estes tres estados. Esta canle reduce a distancia de navegación desde Tennessee, o norte de Alabama, e o norte de Mississippi ao Golfo de México en centos de quilómetros. A parte final do percorrido do río Tennessee atópase en Kentucky, onde separa a rexión de Jackson Purchase (a máis occidental de Kentucky) do resto do estado. Nesas desemboca no río Ohio en Paducah (Kentucky). É un dos poucos ríos nos Estados Unidos que deixan un estado e logo volven de novo ao mesmo estado; o río Cumberland é outro deles.
Afluentes
O río Tennessee nace ao xuntárense o French Broad e o Holston. Durante o seu curso, éntranlle pola ribeira esquerda o río Tennessee Pequeno, que vén dos Montes Fumegantes, o Hiwassee e o Big Sandy, ademais da canle Tennessee-Tombigbee. Pola ribeira dereita, o río Clinch, o Elk, o regato Shoal, o río Duck e mais a canle que o comunica co encoro de Barkley.
Cidades importantes
miniatura|260px|Ponte sobre o río Tennessee en Knoxville 260px|miniatura|A ponte John Ross Bridge, atravensando o Tennessee en Chattanooga. Cidades de máis de 30 000 habitantes polas que discorre o río Tennessee:
Historia do nacemento
Na actualidade enténdese que o río comeza no poste da milla 652 onde o río French Broad se une ao río Holston. Porén, até 1933, ao treito superior do Tennessee chamábanlle río Holston, que viña decorrendo desde bastantes quilómetros ao leste, no límite do estado de Kentucky, pasaba por diante de Knoxville e continuaba ata a súa confluencia co Tennessee Pequeno en Lenoir City. Durante moitas décadas entendeuse que aquel punto era onde o río Tennessee nacía, 967 km río arriba da súa unión co río Ohio en Paducah.
Mais cando en 1933 se creou a entidade da conca hidrográfica, puxeron as oficinas en Knoxville para controlar todas as presas e encoros e para tomar as medidas que cumpriseno caso de asolagamento das ribeiras do río Tennessee. E se as oficinas da conca hidrográfica do val do Tennessee estaban en Knoxville, daquela o río que pasaba por Knoxville tiña que ser o Tenessee. Por esta razón, o punto do nacemento do río Tennessee pasou a considerarse a confluencia do Holston e do Frech Broad.
Taxidermia
miniatura|300px|Manequín de elefante. miniatura|300px|Pel de elefante africano curtida. miniatura|300px|Elefante naturalizado. miniatura|300px|Puma atacando cervo mula. miniatura|300px|[[Voitre orelludo.]] alt=Animais disecados no Museo de Historia Natural de Santiago de Compostela (Galicia)|miniatura|300x300px|Animais disecados no Museo de Historia Natural de Santiago de Compostela (Galicia) A taxidermia (do grego "arranxo ou colocación da pel no seu sitio") é a arte de preparar animais mortos para os conservar con aparencia de vivos e facilitar así a súa exposición, estudo e conservación. Aínda que é unha práctica que, comunmente, se leva a cabo con mamíferos, tamén se emprega con outras clases de animais.
Os métodos empregados polos taxidermistas melloraron notablemente durante o pasado século, facendo posible así unha tecnoloxía punta indubidablemente avanzada. Deste xeito, os seus practicantes poden empregarse profesionalmente, por exemplo traballando para museos, ou ben realizar o seu labor a nivel afeccionado, como pode ser o caso de cazadores, pescadores, entusiastas da afección etc. Adoitan posuír coñecementos técnicos en aspectos tan variados como a anatomía, a escultura, a pintura, a disección ou o tratado de peles para poder practicar esta peculiar arte.
É importante, así mesmo, non confundir taxidermia con taxonomía, empregándose este último termo para denominar á ciencia da clasificación (normalmente asociado á bioloxía).
Taxidermia en mamíferos
Procédese de maneira inmediata ao falecemento do animal á retirada da pel. Realízase con axuda dun escalpelo ou un coitelo moi afiado, extraendo a pel dunha peza. Para iso realizamos un corte de garganta a cola e na zona menos visible das patas do animal. Este último corte abarcase da boneca ata que comunique co corte longitudinal ventral que anteriormente realizamos.
Esta pel límpase superficialmente e sálgase ben, estendendo o sal pola cara do pelo e polo coiro. (O fin de salgar a pel é extraer a auga que se atopa retida na pel e formar un medio supersalino que faga imposible a descomposición da pel por parte dos microorganismos) Unha vez seca procederase á rehidratación da pel e procederase ao curtido desta en tres procesos:
Tras o piquelado a pel límpase totalmente, sendo necesario se é moi grosa, rebaixala mediante coitelos especialmente deseñados ou maquinaria.
O corpo
Actualmente utilízanse esculturas do animal realizadas en poliuretano de rigor anatómico, ou noutros materiais menos utilizados, como a escaiola ou a fibra de vidro.
Para realizar o corpo requírese da observación do animal vivo e coñecementos anatómicos amplos ademais das medidas do animal ao cal imos a naturalizar.
Unha vez recuberta coa pel a escultura do corpo, coserase cun fío resistente e entón procederase á parte máis complicada, na cal se lle dá a aparencia de vida: colocación de ollos, pel e boca sintética (se a tivese).
Unha vez terminada a colocación da pel déixase que expulse a humidade do curtido e entón reálzanse as cores que o animal tiña nas zonas sen pelo, dado que o perden, e restáurase algunha posible imperfección.
Táxidermia en aves
Similar á dos mamíferos, aínda que hai que ter especial coidado con manter limpas as plumas dos fluídos do propio animal
Outras técnicas
Doutra banda, existe unha técnica baseada en conxelar en seco á animal chamada Freeze Dry. Aínda que só é relativamente efectivo levalo a cabo con aves e réptil, é un método algo máis rápido e sinxelo que o tradicional aínda que o resultado non é mellor que a dun bo taxidermista.
Galería de imaxes da comarca de Viana
miniatura|dereita|250px|Comarca de Viana
Galería de imaxes da comarca de Viana.
A comarca de Viana comprende os concellos de A Gudiña, A Mezquita, Viana do Bolo e Vilariño de Conso.
Faroaldo I
Faroald I foi o primeiro duque longobardo de Spoleto, sobre o 570. O 579 ocupou e saqueou Classis, o porto de Rávena, pero tivo que evacuar o lugar despois do 584 e antes do 588. Á súa morte sobre o 592 os seus fillos disputáronse a sucesión e, aproveitando a loita, o nobre Ariúlfo proclamouse duque.
Serantellos, Serantes, Ferrol
Serantellos é un lugar da parroquia de Serantes no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Segundo o IGE en 2011 tiña 252 habitantes (132 homes e 120 mulleres), catorce máis ca en 2005.
Dragonheart: A New Beginning
Dragonheart: A New Beginning é un filme dirixido por Doug Lefler que foi lanzado en vídeo no 2000 como secuela do filme Dragonheart. Está protagonizado por Christopher Masterson, Harry Van Gorkum, e a voz de Robby Benson.
Sinopse
Cando Geoff, un mozo de cuadra orfo, descobre a Drake, o derradeiro dragón que queda no mundo, decátase de que o seu soño de transformarse nun cabaleiro de escintilante armadura pode, agora, facerse realidade. Unha vez xuntos, non tardan en enfrontarse a retos que os converten en heroes. Pero, atrapados no remuíño da súa nova vida, Geoff e Drake non advirten os perigos que lles agardan.
Javier Arenas
Francisco Javier Arenas Bocanegra, nado en Sevilla o 28 de decembro de 1957, é un político español.
Traxectoria
Licenciado en dereito, exerceu como avogado e é funcionario en excedencia. Comezou a súa carreira política coa UCD. Foi secretario xeral das Xuventudes Centristas, e mais logo co PDP ata que o abandona no 1987. Tenente de alcalde de Sevilla (1983-1987), deputado no Parlamento de Andalucía (1986-1989 e 1994-1996), vicesecretario xeral do Partido Popular (1991-1993). Presidente do Partido Popular de Andalucía (1993-1999), deputado no Congreso dos Deputados (1996-2004), ministro de Traballo e asuntos sociais (1996-1999), secretario xeral do PP (1999-2003), ministro de Administracións Públicas (2002-2003), vicepresidente segundo e ministro da Presidencia (2003-2004). Foi o candidato á presidencia da Xunta de Andalucía nas eleccións de 1994, 1996, 2008 e de 2012.
Distrito de Lima
O distrito de Lima, é o primeiro distrito que se creou a partir da Ciudad de los Reyes, e é un dos 43 distritos que se divide a provincia de Lima, no Perú.
O distrito de Lima, limita polo norte cos distritos de San Martín de Porres e o Rímac, onde o río Rímac xoga as veces de límite natural. Ao leste, limita co distrito de San Juan de Lurigancho e El Agustino. Ao sur, cos distritos de La Victoria, Lince, Jesús María, Breña, Pueblo Libre e San Miguel. Ao oeste, coa Provincia Constitucional do Callao.
Enrique Rodríguez Lafuente
Enrique Rodríguez Lafuente, finado en 1948, foi un político galego.
Traxectoria
Foi elixido alcalde de Vilagarcía de Arousa o 11 de abril de 1923, permanecendo no posto ata a proclamación da ditadura de Primo de Rivera en setembro dese ano. Volveu ser alcalde o 29 de xaneiro de 1924, permanecendo no posto ata o final da ditadura o 3 de marzo de 1930. Foi tamén deputado provincial. No franquismo foi fiscal da Vivenda da provincia de Pontevedra (1937), gobernador civil de Segovia (1938) e Ourense (1939).
Christopher Showerman
Christopher Showerman nado en Jackson (Míchigan) o 24 de xuño de 1971, é un actor estadounidense. É máis coñecido polo seu papel como George en George of the Jungle 2 (2003).
Traxectoria
Showerman apareceu como Sea of Fear, Idol, Live Fast, Die Young, Complacent e Big Game. Entre os seus créditos en filmes están Hole in One, A Night at the Silent Movie Theater, Commander and Chief e Radio America, que tamén escribiu, produciu e dirixiu. En televisión, apareceu en Jack of All Trades, The OC e CSI Miami.
Un ano despois de que Brendan Fraser decidise non retomar o seu papel como George en George of the Jungle 2, Disney decidiu producir o filme en formato de vídeo caseiro. Showerman finalmente interpretou o papel de George.
Thomas Tallis
Thomas Tallis, nado contra 1505 e finado en Greenwich o 23 de novembro de 1585, foi un compositor inglés.
Catalepsia
A catalepsia (do grego κατάληψις, "acción de coller algo", "sorprender") é un trastorno repentino do sistema nervioso no que os músculos e membros do corpo se tornan máis ou menos ríxidos, sen haber contraccións, e a persoa fica todo o tempo consciente e podendo pasar horas nesta situación.
Thomas Tallis
Traxectoria
Comezou a súa carreira como músico de igrexa no século XVI. Ocupa un lugar preponderante en antoloxías de música relixiosa inglesa, e é considerado como un dos mellores no xénero así como tamén un dos mellores compositores da súa época.
Catalepsia
Causas
A catalepsia ocorre en determinadas doenzas nerviosas, como a debilidade mental, histeria, intoxicación e alcoholismo.
Thomas Tallis
Traxectoria
A carreira musical de Thomas Tallis atravesou os reinados de catro reis ingleses: Henrique VIII, Eduardo VI, María (católica) e Sabela (protestante). O período viviu grandes mudanzas na vida relixiosa e no estilo composicional. Boa parte da produción de Tallis foi eclesiástica, aínda que escribise algunhas obras seculares. A súa flexibilidade como compositor certamente garantiu a súa permanencia como figura de proa da música inglesa.
Catalepsia
Causas
Pode ser un síntoma de certos problemas do sistema nervioso ou síndromes como o mal de Parkinson, síndrome neuroléptica maligna e a epilepsia. É tamén un síntoma característico da abstinencia de anfetaminas como a cocaína. Alén disto, pode ser causada polo tratamento da esquizofrenia mediante antipsicóticos como o haloperidol ou o anestésico cetamina.
Thomas Tallis
Traxectoria
Tallis estudou música na Igrexa pre-Reforma. Con todo foi requisitado por diversos gobernantes para compor músicas tanto para o servizo anglicano como católico, ambas as dúas de gran calidade. Criado preto de Canterbury, os compromisos pronto o levarían a Londres. Tallis era un recoñecido organista, mais pouco hai hoxe das súas pezas para teclado. Datar súas obras é difícil, sobre todo porque el ocasionamente retraballou músicas vellas para un novo proxecto. Coñecido polas floreadas obras en latín, a súa música anglicana, máis simple, é tan elaborada como agradábel de tocar.
Catalepsia
Causas
A catalepsia tamén é un termo usado polos hipnotizadores para describir que un brazo ou unha perna está "morto" (sen capacidade aparente de movemento).
Thomas Tallis
Traxectoria
Entre súas obras máis famosas están: O Nata Lux de Lumine, If Ye Love Me, Lamentations of Jeremiah, Spem in Alium Nunquam Habui e Laudate Dominum.
Catalepsia
Na literatura
Hai un gran número de obras literarias nas que os personaxes teñen este trastorno, entre eles un dos máis famosos é a obra de Alexandre Dumas, Le Comte de Monte-Cristo, onde Abbé Faria ten crises de catalepsia de cando en vez, e finalmente morre por mor dunha desas crises. É un tema recorrente nas obras de Edgar Allan Poe. No Brasil, o poeta ultrarromántico Álvares de Azevedo, na súa obra Noite na Taverna, menciona un caso de catalepsia: o personaxe Solfieri relata ter mantido relacións sexuais cunha muller cataléptica, despois de confundila cun cadáver.
Lingua mende
A lingua mende () é unha lingua falada en Serra Leona e nalgunhas zonas da veciña Liberia. É falada polo pobo mende e por outros grupos étnicos, xa que actúa como unha lingua franca no sur de Serra Leona.
Mende é unha lingua tonal da póla mandé da familia de linguas níxer-congo. A descrición sistemática máis antiga do mende foi feita por F. W. Migeod e Kenneth Crosby.
En 1921, Kisimi Kamara inventou o silabario para o mende chamado Kikakui (30px|Kikaku). Esta escrita foi usada amplamente durante un tempo, mais acabou por ser substituída por un alfabeto baseado no latino. A biblia foi traducida ó mende en 1959.
Foi usada en filmes como Amistad e Diamante de sangue.
Artes gráficas
miniatura|250px|Artistas gráficas traballando na década de 1960. As artes gráficas son aquelas adicadas á elaboración de todo tipo de elementos visuais, fundamentalmente a técnicas de gravado e debuxo, aínda que adoita restrinxirse o termo ás técnicas relacionadas coa imprenta.
Historia
A expresión artes gráficas aparece trala invención dos tipos móbiles por Johannes Gutenberg cara a 1450, como forma de agrupar todos os oficios que se relacionaban coa impresión tipográfica, como era a acomodación dos tipos, a impresión, a encadernación, o terminado, e todas as variantes ou procesos adicionais que se lle facían ao material impreso.
Máis tarde aparece a litografía, un sistema de impresión desenvolvido por Aloys Senefelder, quen sabendo que a auga e o aceite repélense naturalmente, utilizo unha pedra calcaria e unha barra de cera para realizar unha impresión, co que revolucionou as artes gráficas, co paso do tempo a pedra foi cambiada por unha lámina de aluminio ou de cinc.
Debido á urxente necesidade de xerar impresións de mellor calidade aparece a preprensa ou fotomecánica. Esta nova parte do proceso de impresión utilizaba grandes maquinas, e cámaras especiais para dividir a cor das imaxes en CMYK (cián, maxenta, amarelo e negro polas súas siglas en inglés: cyan, magenta, yellow, key); o termo Key ("chave") fai referencia á sobreimpresión do negro para mellorar a calidade do traballo.
E evoluciónase á impresión offset (fóra de lugar), a cal mellora significativamente a calidade da impresión ao utilizar un sistema indirecto, de tres cilindros.
Máis tarde acuñáronse outras formas de impresión como a serigrafía, a flexografía, o ocogravado ou rotogravado, entre moitos outras.
Actualmente inclúese a impresión de dixital, e grazas ao avance tecnolóxico e as novas tecnoloxías os procesos que se necesitaban para realizar un traballo reducíronse, hoxe en día cando nos referimos á arte nas artes gráficas faise referencia case que exclusivamente ao deseño gráfico, debido a que o demais deixou de ser arte para converterse en técnica.
Teodelapo
Gobernou independente durante cincuenta anos, ata a súa morte o 652. Sucedeuno Attón.
Luigi Morleo
Luigi Morleo, nado en Mesagne o 16 de novembro de 1970, é un percusionista e compositor italiano.
Jaime Pacheco
Jaime de Sousa Guedes Pacheco, nado en Freixo de Espada à Cinta (Tras os Montes) en 1878 e finado en Vigo o 29 de abril de 1954, foi un fotógrafo galego.
Traxectoria
Iniciouse na fotografía co seu irmán Xosé Pacheco en Ourense e formou unha sociedade cinematográfica con Xosé Gil en 1899, con quen realizou exhibicións en Celanova, Verín, Braga, Porto e Lisboa. En 1907 asociouse en Vigo co estudo fotográfico de Cándida Otero, viúva de Filippo Prosperi. Co falecemento desta en 1915, a galería Viuva de Prosperi-Pacheco pasou a ser propiedade exclusiva de Xaime. Foi colaborador gráfico de Faro de Vigo, ABC, Blanco y Negro, Vida Gallega e, principalmente, de El Pueblo Gallego. Especializouse en retratos de estudo de xente anónima e de persoeiros. O seu traballo caracterizouse polo emprego da fotografía como memoria social, especialmente da cidade de Vigo.
Colaborou na ilustración de obras como Catálogo de Vigo (1922) e Vigo en 1927 (1928), editadas por José Cao Moure. Logo do seu falecemento, os seus fillos Alberto e Xaime continuaron co mesmo labor no estudo fotográfico.
Ariúlfo
Ariúlfo foi o segundo duque de Spoleto. Sucedeu a Faroaldo I á súa morte, sobre o 592.
Jaime Pacheco
Traxectoria
O seu traballo, realizado cun equipo de colaboradores, quedou recompilado no Arquivo Pacheco.
Ariúlfo
Só subir ao poder ocupou algunhas cidades bizantinas e axudou a Arechis I de Benevento no asedio de Nápoles, praza forte bizantina. Derrotou aos bizantinos en Camerino e o duque alegou ter tido a axuda de Santo Sabino. Paulo Diácono di que foi o primeiro duque convertido ao cristianismo. O Papa Gregorio I fixo unha paz separada con el, o que provocou a hostilidade do emperador bizantino e do Exarca de Rávena.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 60ª edición dos Óscar
Os seguintes 30 filmes, todos eles de países diferentes, foron propostos na 60ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Dinamarca, España, Francia, Italia e Noruega. O galardón recaeu sobre Dinamarca, co filme Babettes gæstebud. O aclamado filme Der Himmel über Berlin de Wim Wenders, que foi presentado pola Alemaña Occidental, nin sequera foi nomeado malia ser un dos favoritos.
Indonesia presentou un filme por vez primeira, e Cuba fíxoo tamén logo dunha década sen facelo. A Unión Soviética presentou un filme en lingua xeorxiana (que foi producido en 1984 mais foi censurado ata 1987), a India escolleu un filme en támil, e Noruega escolleu o primeiro filme da historia rodado en saami setentrional.
Arquivo fotográfico Wunderlich
O Arquivo fotográfico Wunderlich é o arquivo que recolle a obra do fotógrafo alemán Otto Wunderlich. Comprende fotos do seu percorrido por Galicia entre os anos 1926 e 1936.
Ligazóns externas
Fototeca do IPCE
Panzer III
O Panzer III foi un carro de combate medio desenvolvido nos anos 30 pola Alemaña Nazi e usado extensamente durante a segunda guerra mundial. A designación oficial era Panzerkampfwagen III Sd Kfz. 141 (abreviado como PzKpfw III). Deseñouse coa intención de que combatese contra outros vehículos blindados e serviu ao lado do carro de apoio á infantería Panzer IV. Porén, cando os alemáns enfrontáronse ao formidable T-34, precisáronse canóns anticarros máis potentes. Como o Panzer IV tiña un anel da torreta maior, o rol foi revertido. O Panzer IV montou o longo canón de 75 mm KwK 40 e participou en batallas contra outros carros. O Panzer III volveuse obsoleto no seu rol e para case todos os seus propósitos foi substituído polo Panzer IV. Dende 1942, a derradeira versión do Panzer III montou o canón de 75 mm KwK 37 L/24, máis axeitado para o apoio á infantería. A súa fabricación rematou en 1943 tras construírse 5.774 exemplares. Porén, o chasis do carro de combate proporcionou cascos para o Sturmgeschütz III ata o final da guerra.
Consellaría
Denomínase consellaría ou consellería a cada unha das carteiras en que se dividen os gobernos das comunidades autónomas de España, incluídas as da Xunta de Galicia. Trátase do equivalente aos ministerios na repartición por funcións dos órganos de goberno estatais. A cabeceira dunha consellaría é rexida por un responsábel máximo, que se coñece como conselleiro. Así mesmo, a dependencia ou sede de cada consellaría recibe a mesma denominación.
Consellarías da Xunta de Galicia
Actualmente o goberno da Xunta de Galicia está formado por 10 consellarías, amais do departamento da Presidencia e da Vicepresidencia. Non obstante, o número de consellarías é variábel e cada novo goberno dispón o número de carteiras en función das súas preferencias políticas.
Memorial Cholo Armada
miniatura|dereita O Memorial Cholo Armada é unha competición de vela para embarcacións da clase internacional snipe que se disputa en Vigo, Galicia dende 2007, organizada polo Real Club Náutico de Vigo.
Formato de competición
Dispútase en dous días e consta de catro probas.
O trofeo para o patrón vencedor foi doado pola familia Armada, e entrégase en interinidade. Adxudicarase en propiedade a quen que o gañe en tres edicións consecutivas ou cinco alternas.
Vitória, Espírito Santo
Vitória é unha cidade brasileira, capital do estado do Espírito Santo, e unha das tres illas-capitais do Brasil (as outras son Florianópolis e São Luís do Maranhão). Está localizada na Rexión Sueste. Limita ao norte co municipio da Serra, ao sur con Vila Velha, ao leste co océano Atlántico e ao oeste con Cariacica.
Cunha poboación de 327.801 habitantes, segundo estimacións de 2010 do IBGE, a cidade é a cuarta mais poboada do estado (tralos municipios limítrofes da súa área metropolitana: Vila Velha, Serra e Cariacica) e integra unha área xeográfica de gran nivel de urbanización denominada Rexión Metropolitana da Gran Vitória, formada polos municipios de Vitória, Cariacica, Fundão, Guarapari, Serra, Viana e Vila Velha.
Vitória está cercada pola Baía de Vitória, é unha illa de tipo fluviomariño. Ademais da illa principal, Vitória, fan parte do municipio outras 34 illas (algunhas a máis de 1100 km da costa) e unha porción continental, obtendo un total de 93,381 km². Orixinalmente eran 50 illas.
Entre as capitais do Brasil, Vitória posúe o 3° mellor IDH e o maior PIB per capita.
Vitória posúe dous grandes portos, o Porto de Vitória e o Porto de Tubarão. Eses portos fan parte do maior complexo portuario do Brasil, que inclúe varios portos do estado, e son considerados os mellores do Brasil.
A cidade administra a Illa de Trindade e a Illa de Martim Vaz, a 1100 km da costa, que son importantes bases meteorolóxicas por causa da súa posición estratéxica, en área de dispersión de masas de aire.
miniatura|esquerda|238px|Vista da cidade de Vitória, capital do Espírito Santo.
Xeografía
O relevo das illas é un prolongamento do continental, de constitución granítica, circundado polo mar e áreas de mangleiral e restinga. O punto máis alto da illa de Vitória, Morro da Fonte Grande, posúe altitude de 308,8 m. Outros puntos elevados son a Pedra dos (Dous) Olhos con 296 m e o Morro de San Benedito con 194 m de altitude.
O clima da cidade é tropical húmido, con temperatura media mensual máxima de 30 °C e mínima de 24 °C, con caídas de choiva máis frecuentes nos meses de outubro a xaneiro.
miniatura|dereita|200px|Palacio Anchieta, sede do goberno do Estado.
Economía
As industrias máis importantes da capital son a Companha Siderúrgica de Tubarão (CST) e a Companhia Vale do Rio Doce (CVRD). O turismo de negocios é o máis frecuente na cidade, xa que o turismo de lecer non é moi explorado.
Percy Jackson & the Olympians: The Lightning Thief
Percy Jackson & the Olympians: The Lightning Thief (tamén coñecido como Percy Jackson and the Lightning Thief) é un filme estadounidense de 2010 dirixido por Chris Columbus. O filme está baseado na novela de 2005 The Lightning Thief, a primeira novela da saga Percy Jackson & the Olympians escrita por Rick Riordan. Está protagonizado por Logan Lerman no papel de Percy Jackson xunto cun elenco que inclúe a Brandon T. Jackson, Alexandra Daddario, Jake Abel, Rosario Dawson, Steve Coogan, Uma Thurman, Catherine Keener, Kevin McKidd, Sean Bean e Pierce Brosnan. Estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 12 de febreiro de 2010 e foi distribuído por 20th Century Fox.
Museos de Galicia
Esta é unha lista de museos de Galicia. Están ordenados por provincias e, dentro das provincias, alfabeticamente por concellos, poñendo no primeiro lugar a capital da provincia e, a seguir, o resto dos concellos, prescindindo dos artigos cando os leven na súa denominación.
A Coruña
miniatura|250px|Casa das Ciencias
Noia
miniatura|Lauda gremial dun mariñeiro.
Santiago de Compostela
miniatura|250px|O Coro do Mestre Mateo, parcialmente reconstruído no Museo Catedralicio
Lugo
miniatura|Sartego dobre procedente de Santa María de Zolle, Guntín (s. IX-X), no Museo Provincial de Lugo
Begonte
miniatura|Casa Museo de Víctor Corral
Forcarei
miniatura|Centro Etnográfico Terra de Montes
Via láctea (álbum)
Via láctea[sic] é un álbum do grupo tradicional galego Milladoiro gravado no ano 1993 en Galicia nos Estudios Cormorán polo técnico X. M. Tasende. É unha composición temática para un espectáculo de teatro de maxia, centrado na figura do Apóstolo Santiago e as peregrinacións. Son que vai dende as reminiscencias medievais á estética folk pasando, en ocasións, por rechamantes aproximacións pop.
Museos de Galicia
Lalín
miniatura|Fundación Laxeiro.
Xeometría alxébrica
A xeometría alxébrica é unha rama das matemáticas que combina a álxebra abstracta, especialmente a álxebra conmutativa, coa xeometría analítica. Pódese comprender como o estudo dos conxuntos de solucións dos sistemas de ecuacións alxébricas. Cando hai máis dunha variable, aparecen as consideracións xeométricas que son importantes para entender o fenómeno. Pódese dicir que a materia en cuestión comeza cando se abandona a simple solución de ecuacións, e o tema de "entender" todas as solucións é tan importante como o de atopar algunha solución, o cal leva a unha maior profundiade tanto conceptual como técnica do mundo da matemática.
Museos de Galicia
Marín
miniatura|Museo da Batalla de Rande.
Xeometría alxébrica
Ceros de polinomios simultáneos
Na xeometría alxébrica clásica, o principal obxecto de interese son os conxuntos onde se anula certa colección de polinomios, é dicir, o conxunto de todos os puntos que satisfán simultaneamente unha ou máis ecuacións polinómicas. Por exemplo, a esfera de dúas dimensións no espazo euclidiano de tres dimensións ℝ³ pódese definir como o conxunto de todos os puntos (x, y, z) tales que
Museos de Galicia
Silleda
miniatura|175px|Detalle da fachada do Museo Diocesano de Tui.
Xeometría alxébrica
Ceros de polinomios simultáneos
Un círculo "inclinado" en ℝ³ pódese definir como o conxunto de todos os puntos (x, y, z) que satisfán as dúas ecuacións polinómicas seguintes:
Museos de Galicia
Vigo
miniatura|Pazo Quiñones de León, sede do museo homónimo.
miniatura|Pinacoteca Francisco Fernández del Riego.
Xeometría alxébrica
Variedades afíns
Considérese un corpo k. En xeometría alxébrica clásica, este corpo foi sempre ℂ, os números complexos, pero moitos dos resultados son tamén certos se só se asume que k é alxebricamente pechado. Defínese, chamado n-espazo afín sobre k, como kn. Usarase esta notación pois non sempre se traballará cun corpo k. Abstractamente falando, é, de momento, soamente unha colección de puntos. Polo tanto eliminarase a letra k en e escribirase.
Dise que unha función é regular se pode escribirse mediante un polinomio, isto é, se existe un polinomio p sobre k [x1,...,xn] tal que para cada punto (t1,...,tn) de, f(t1,...,tn)=p(t1,...,tn). As funcións regulares sobre o n-espazo afín son desta maneira, igual que os polinomios sobre k en n variables. Escríbense as funcións regulares sobre como.
Dise que un polinomio se anula nun punto se ao avalialo nel o resultado é cero. Sexa S un conxunto de polinomios en. O conxunto anulador de S (ou locus anulador) é o conxunto V(S) de todos os puntos en onde cada polinomio de S se anula. Noutras palabras,
Un subconxunto de que é un V(S) para algún S chámase conxunto alxébrico afín. O V refírese á inicial de variedade. En moitos textos non existe diferenza entre variedade alxébrica afín e conxunto alxébricso afín; con todo é usual referirse a V(S) como variedade alxébrica afín cando non se pode expresar como unión de dous subconxuntos alxébricos afíns propios (contidos no sentido estrito). En calquera caso, esta última definición coincide coa de conxunto alxébrico afín irreducible. De forma que, en determinados textos, as nocións de variedade e irreducibilidade son equivalentes.
Dado un conxunto V de do que se sabe que é unha variedade, sería desexable determinar o conxunto de polinomios que o xera, aínda que se fai unha definición para un caso máis xeral: se V é calquera subconxunto de  (non necesariamente unha variedade), defínese I(V) como o conxunto de todos os polinomios cuxo conxunto anulador contén V. O I esta vez é por ideal: se se teñen dous polinomios f e g e os dous se anulan en V, entón f+g tamén se anula en V, e se h é calquera polinomio, entón hf anúlase en V, así que I(V) é sempre un ideal de.
Por varias razóns non sempre se quere traballar con todo o ideal correspondente a un conxunto alxébrico V. O teorema da base de Hilbert implica que os ideais en sempre se xeran finitamente.
Funcións regulares
Do mesmo xeito que as funcións continuas son as aplicacións naturais nos espazos topolóxicos e as funcións suaves son as aplicacións (morfismos) naturais nas variedades diferenciables, existe unha clase natural de funcións sobre un conxunto alxébrico, chamadas regulares. Unha función regular sobre un conxunto alxébrico V contido en está definida como a restrición dunha función regular en, no sentido definido arriba.
Pode parecer contranaturalmente restritivo requirir que unha función regular sempre se estenda ao espazo ambiente, pero esta situación é moi similar á que se dá nun espazo topolóxico normal, onde o teorema de extensión de Tietze garante que unha función continua nun subconxunto pechado sempre pode estenderse ao espazo topolóxico ambiente.
Do mesmo xeito que as funcións regulares nun espazo afín, as funcións regulares en V forman un anel, que se denota como k[V]. Este anel chámaselle o anel coordenado de V.
Xa que as funcións regulares en V proveñen das funcións regulares en, debería haber unha relación entre os seus aneis coordenados. Especificamente, collendo unha función de k[V] estase a facelo en, e díxose que era a mesma que outra función se daban os mesmos valores cando se avalían en V. Isto é o mesmo que dicir que a súa diferenza é cero en V. Disto pódese ver que k[V] é o cociente.
Morfismos de variedades afíns
Usando as funcións regulares desde unha variedade afín a, pódense definir as funcións regulares dunha variedade afín a outra. Primeiro defínese unha función regular dunha variedade a un espazo afín: sexa V unha variedade contida en. Escóllense m funcións regulares en V, chamadas f1,...,fm. Defínese unha función regular f de V a mediante f(t1,...,tn)=(f1,...,fm). Noutras palabras, cada fi determina unha coordenada do percorrido de f.
Se V é unha variedade contida en, dise que f é unha función regular de V a V' se o percorrido de f está contido en V.
Isto converte a colección de todas as variedades afíns nunha categoría, na que os obxectos son variedades afíns e con morfismos que son as aplicacións regulares. O teorema seguinte caracteriza esta categoría:
Variedades proxectivas
Pódese comparar isto coa variedade V(y=x³), que é unha ecuación cúbica. Segundo x crece, a pendente da liña dende a orixe até o punto (x, x³) faise maior, como antes. Pero, ao contrario que na anterior, segundo x decrece, a pendente da mesma liña faise maior. Así que o comportamento "ao infinito" de V(y=x³) é diferente do de V(y=x²). Con todo, é difícil dar sentido ao concepto de "ao infinito", se se está restrinxido ao espazo afín.
A solución a este problema é traballar no espazo proxectivo, que ten propiedades análogas ás dun espazo de Hausdorff compacto. Entre outras cousas, permite facer precisa a noción de "ao infinito" mediante a inclusión de puntos extra. O comportamento dunha variedade naqueles puntos extra dá máis información sobre ela, e vese que V(y=x³) ten unha singularidade nun daqueles puntos extra, pero V(y=x²) é suave.
O punto de vista moderno
O estudo moderno da xeometría alxébrica redefine os obxectos básicos do seu estudo. As variedades quedan subsumidas no concepto de esquema, de Alexander Grothendieck. Este vén da observación de que se as k-álxebras reducidas finitamente xeradas son obxectos xeométricos, entón quizais calquera anel conmutativo podería selo. Como se comproba así, este é un novo punto de vista moi frutífero, e é a base para toda a investigación moderna en xeometría alxébrica.