cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Meleagris ocellata
Descrición
esquerda|miniatura|Chan Chich Lodge área, Belize: O pavo ocelado recibe o seu nome polas marcas en forma de ollo (ocelos) nas plumas caudais. esquerda|miniatura|Pintura de [[Nicolas Geneviève Huet.]] As plumas do corpo son mesturadas de bronce e verde. Aínda que a plumaxe das femias pode ser menos brillante, a diferenza non é suficiente para diferenciar os sexos. Os pavos ocelados non teñen a barba característica do pavo doméstico. As plumas da cola son gris-azuladas con manchas de cor bronce azulada en forma de ollo (ocelos) preto do final de cada pluma. As plumas cobertoiras das alas son cobrizas, as rémixes primarias e secundarias son barradas, semellantes as do pavo salvaxe norteamericano, pero con máis parte branca.
A cabeza é azul con nódulos laranxas ou vermellos, máis evidentes nos machos. Os machos teñen unha coroa carnosa cuberta de nódulos, que na época de reproducñin se volve máis brillante e dunnha cor laranxa máis intensa. Os ollos están rodeados dun anel carnoso vermello, máis visible nos machos na época de celo. As patas son de cor vermella escura, mais curtas e finas cás de Meleagris gallopavo. Os machos de máis de un ano teñen esporóns nas patas que miden de media 4 cm.
Son máis pequenos có pavo salvaxe norteamericano: as femias adultas pesan uns 4 kg. cando se preparan para poñer os ovos e uns tres quilos o resto do ano. Os machos adultos pesan entre 5 e 6 kg. durante a estación reprodutora.
Conduta
Os pavos ocelados, aínda que poden voar rápida e enerxicamente distancias curtas se é necesario, pasan máis do seu tempo no chan e prefiren fuxir á carreira en caso de perigo. Pola noite empoléiranse no máis alto posible nas árborss, en xeral en grupos familiares, para protexerse dos depredadores. Son omnívoros: a súa dieta inclue invertebrados, sementes, froitos secos e follas. Observacións da ave en liberdade amosan que os machos consomen máis cantidade de alimentos nas semanas que preceden á estación reprodutora (Sugihara e Heston 1981). Antes desta, os machos forman pequenos grupos de ata tres individuos, mentres que femias e inmaturos se agrupan en bandos de oito ou máis aves. (Sugihara e Heston 1981).
A época de reprodución comeza en febreiro e conclúe a finais de abril. Os machos fan elaboradas exhibicións para atraer ás femias (González et al. 1998): baten no chan rapidamente cos pes e, a seguir, moven a cola de lado a lado mentres fan vibrar as alas e arrastran as puntas destas polo chan. Mentres fan a danza de cortexo, móvense ao redor da femia asegurándose de amosarlle a superficie dorsal das plumas caudais (González et al. 1998). As femias poñen entre 8 e 15 ovos nun niño construído nun lugar agochado no chan. Chocan os ovos durante 28 días e os pitos nacen entre os meses de maio e xullo. Ao naceren están cubertos dunha penuxe mimética castaño-avermellada, e despois dunha noite xa son capaces de seguir a súa nai fora do niño.
As vocalizacións dos machos, que adoitan comezar, poucos minutos antes da saída do sol, son moi características e diferentes das de Meleagris gallopavo. As das femias, porén, son semellantes ás das femias do pavo salvaxe norteamericano.
Templo de Diana, Mérida
O chamado Templo de Diana é un templo romano construído no século I na cidade de Augusta Emerita, capital da provincia romana de Lusitania, actual Mérida, España. Construíuse no foro municipal da cidade romana seguindo a configuración habitual dos templos da antigüidade clásica e é o único edificio relixioso romano que se conserva en Mérida nun aceptable estado de conservación. En realidade estaba adicado ao culto imperial, non á deusa Diana, e debeu ser un dos principais templos da cidade, a xulgar pola súa dedicación e o lugar preeminente que ocupaba no espazo urbano. Desde 1993 está declarado Patrimonio da Humanidade como parte do Conxunto arqueolóxico de Mérida.
Tomás Pérez do Porto
Tomás Pérez do Porto, coñecido como Asorey, nado en Caraña de Arriba (Tiobre, Betanzos) o 27 de febreiro de 1915 e finado en Betanzos o 30 de decembro de 2000, foi un político galego.
Templo de Diana, Mérida
Descrición
O chamado templo de Diana estaba situado no que foi o foro central de Mérida, preto da intersección das dúas vías principais da cidade, o cardo e o decumano, cuxa liña segue a actual rúa de Santa Eulalia, e sería un dos edificios monumentais que delimitaban este espazo. Orientada de norte a sur, a súa fachada posterior estaría paralela ao decumano. Dentro do amplo espazo do foro, o templo concibiuse cun recinto de xardín propio, aberto ao foro, a través dun pórtico con pilastras e con dous estanques fronte ás fachadas principais.
Rodrigo Moreno
Rodrigo Moreno Machado, coñecido simplemente como Rodrigo, nado no Río de Xaneiro o 6 de marzo de 1991, é un futbolista galego-brasileiro, que xoga como dianteiro e extremo no Leeds United da Premier League.
Templo de Diana, Mérida
Descrición
thumb|Frontispicio do Templo de Diana A estrutura deste templo é semellante á doutros como a Maison Carrée en Nimes ou os templos dedicados a Augusto en Vienne e o Barcelona. A construción rectangular érguese sobre un podio de 3,23 m de altura revestido de perpiaño que está ben recortado e disposto en corda e tizón, que remata cunha cornixa moldurada. Sobre este podio érguese unha columnata da que conserva algo máis da metade das columnas, suficiente para ofrecer unha visión xeral do seu volume orixinal. Trátase dun templo períptero —é dicir, rodeado de columnas— cun pórtico hexástilo —seis columnas na súa fronte— e once columnas nos lados máis grandes. As proporcións da súa planta son de 32 × 18,5 m, mentres que as columnas teñen oito metros de altura.
Rodrigo Moreno
Formado principalmente nas canteiras do Ureca de Nigrán e do Celta de Vigo, fichou en 2009 polo Real Madrid. Xogou nos dous filiais do club sen chegar a debutar no primeiro equipo e en 2010 asinou co Benfica, co que gañou catro títulos, entre os que destaca o triplete da tempada 2013/14. Despois pasou seis anos no Valencia, marcando 59 goles en 220 partidos e gañando a Copa do Rei en 2019. En 2020 fichou polo Leeds United.
Templo de Diana, Mérida
Descrición
As columnas descansan sobre bases áticas e teñen un fuste estriado. Nos capiteles da orde corintia nalgúns tramos pervive a viga do arquitrabe, cuxa decoración orixinal podemos adiviñar por algúns fragmentos recuperados nas escavacións. Da cuberta orixinal do edificio sobre este arquitrabe non queda rastro, aínda que o descubrimento dalgunhas pezas soltas fai pensar que o frontón triangular tiña un arco de medio punto, hoxe reconstruído e ben visible, semellante ao do Templo de Augustobriga en Talavera la Vieja, Cáceres.
Tomás Pérez do Porto
Traxectoria
Familiar de Ramón Beade Méndez. Dependente de comercio. En 1931 participou na creación da Asociación de Empleados de Comercio da UGT de Betanzos. Afiliado á Agrupación Socialista de Betanzos desde outubro de 1934, en maio de 1936 foi elixido secretario xeral da Agrupación. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba facendo o servizo militar destinado no cuartel da Mariña en Ferrol e pasou case toda a querra embarcado. En 1941 estableceu a ferretería El Martillo na Praza do Campo de Betanzos. Militou na organización socialista clandestina de Betanzos que dirixía desde o seu agocho Ramón Beade e formou parte do Comité Pro-presos creado pola organización o 8 de setembro de 1945 para recoller axuda económica para os compañeiros presos e as súas familias, xunto con Ricardo Lagares e os irmáns Germán e Manuel Castro Naveira. A organización foi desarticulada pola policía o 10 de maio de 1946, e os seus compoñentes foron detidos e torturados. Tomás eludiu a detención permaneciendo agochado ata que se entreou en xaneiro de 1947 ante o acoso da policía e a gardia civil á súa familia. Xulgado o 27 de febreiro dese ano, a súa causa foi sobresida, coa obriga de presentarse todos os luns no cuartel da Garda Civil de Betanzos. Seguiu desenvolvendo unha actividade clandestina, aínda que mínima, de contacto e reunións, porén participou nas reivindicacións sociais como na creación da Comisión Pro-Cierre Dominical de Betanzos en 1964. Foi un dos reorganizadores da Agrupación Socialista de Betanzos en 1976, sendo elixido secretario xeral ata 1979, que abandonou o cargo. Encabezou a candidatura do PSOE de Betanzos nas primeiras eleccións democráticas e foi elixido concelleiro, pero dimitiu sen chegar a tomar posesión. Finou en Betanzos o 30 de decembro de 2000.
Rodrigo Moreno
Nacido no Brasil, xogou nas categorías inferiores da selección española e en 2013 gañou a Eurocopa sub-21. Ao ano seguinte debutou coa selección española absoluta, coa que xogou 24 partidos e coa que participou no Mundial de 2018.
Templo de Diana, Mérida
Descrición
Todos os elementos foron de pedra de granito, extraída de diversas canteiras da contorna de Mérida, pero o acabado exterior que hoxe presentan é moi diferente ao orixinal. Cubriríanse con estuco, tal e como se comprobou nalgúns perpiaños onde aínda permanece pegado ao granito, que ocultaba a tosquedade desta rocha e perfilaba con máis refinamento as decoracións das columnas e dos capiteis. Mesmo é posible que o soto estivese tamén cuberto deste xeito, como suxire un fragmento de estuco situado na súa superficie.
Tomás Pérez do Porto
Vida persoal
Casou con María Aurora Gómez Medín e foi pai de Tomás e Carlos Pérez Gómez.
Templo de Diana, Mérida
Descrición
O interior do templo, a cella, non se pode reconstruír neste momento. Só quedan algúns alicerces internos que permiten albiscar a división deste lugar sagrado por columnas e a ampliación do seu espazo ata o primeiro intercolumnio lateral, polo que na parte frontal existía un pequeno alpendre. Tras a demolición dalgunhas vivendas anexas á edificación romana, comprobouse que a fachada principal estaba no lado sur, onde se descubriu o inicio da escaleira do templo. Como parte do conxunto relixioso, a ambos os dous lados da fachada había dous estanques coas súas respectivas canles.
Axóuxere (revista)
Axóuxere foi unha publicación semanal galega, editada por La Región como suplemento infantil do xornal ourensán.
Templo de Diana, Mérida
Historia
thumb|vertical|[[Genius (mitoloxía romana)|Xenius do Senado romano, bronce de 54,5 cm atopado no templo en 1974 Museo Nacional de Arte Romano]] O momento no que realizou este traballo aínda é unha cuestión de consideración. Algúns aspectos formais, como os canons dos capiteis e o desenvolvemento da moldura do podio, ou a utilización dun material como o granito, son características da arquitectura que se desenvolveu ao longo do século I d.C. da etapa de Augusto. Dentro deste amplo período, as últimas conclusións apuntan ao goberno de Tiberio (14-37 d. C.), ao que moi probablemente pertencería unha representación escultórica atopada nas escavacións do templo no século XIX, como un momento de construción de templos. Hai algúns detalles que indican actividade construtiva nel durante a etapa posterior dos Flavios (69-96 dC).
Rodrigo Moreno
Inicios
Naceu no Río de Xaneiro, sendo fillo do exfutbolista Adalberto Machado e de Andréia Moreno. Comezou a xogar ao fútbol sala na escola do Flamengo, xunto aos seus amigos Rafinha e Thiago Alcântara. Estes eran fillos de Mazinho, amigo do pai de Rodrigo, e ambas familias acabaron instalándose en Galicia. Durante a súa adolescencia xogou xunto a Thiago no Ureca de Nigrán, co que gañou a liga galega por diante do Celta de Vigo. O club celeste foi o seu seguinte destino, ingresando nas súas categorías inferiores en 2005.
Axóuxere (revista)
Historia
A revista foi publicada en 1974. O seu director foi o escritor, e naquel momento tamén mestre de ensino primario, Paco Martín.
Foi, xunto coa publicación Vagalume (1975) a primeira publicación infantil en galego do franquismo, co incipiente aperturismo do tardofranquismo respecto á lingua galega, prohibida en moitos eidos durante o réxime.
Rodrigo Moreno
Benfica
O 31 de xullo de 2010 foi traspasado por 6 millóns de euros ao Benfica, co que asinou un contrato por cinco anos.
Templo de Diana, Mérida
Historia
No século XVI construíuse na cella, a sala interior do templo, o Palacio do Conde os Corbos, edificio que asegurou en parte a pervivencia da obra romana. Este pazo conta cun portal, fiestras e unha dobre galería de estilo renacentista para cuxa construción se empregaron materiais romanos e visigodos. Detalles decorativos de bo gusto pódense ver en dúas das súas fiestras Mudéxares. En xuño de 2018 inaugurouse un centro de interpretación no pazo dos Corbos, financiado grazas ás achegas dos socios Mecenas, que desenvolve o seu contido arredor da importancia do edificio na época romana e dos seus usos posteriores.
Rodrigo Moreno
Cesión ao Bolton Wanderers
Un mes despois foi cedido ao Bolton Wanderers para a tempada 2010/11. Debutou nun partido da Copa da Liga contra o Burnley o 21 de setembro. Debutou na Premier League o 23 de outubro de 2010, substituíndo a Lee Chung-yong na segunda metade dun partido ante o Wigan Athletic (1-1). O 5 de xaneiro de 2011, contra o mesmo rival, marcou o seu único gol da campaña, rematando o partido co mesmo resultado. Completou a tempada cun total de 21 partidos e 1 gol.
Templo de Diana, Mérida
Dedicatoria
O templo denomínase "de Diana" xa que o historiador local Bernabé Moreno de Vargas identificouno no século XVII. Non obstante, nas escavacións arqueolóxicas realizadas na contorna do edificio atopáronse en diferentes épocas varias imaxes escultóricas que permitiron discernir o sentido do seu culto. A finais do século XIX apareceu a escultura dun emperador da dinastía Xulio-Claudia, probablemente Tiberio ou Claudio. Logo, tamén relacionado coa persoa do emperador, atopouse o «Xenio Augusti», símbolo da deificación do emperador. E este significativo conxunto complétase cun pequeno bronce da Etapa antoniana que representa o Xenio do Senado, representación do carácter divino do Senado romano. Ademais de todos estes achados significativos, hai unha inscrición que alude a un flamen, un sacerdote do culto imperial. Todo leva a pensar que o templo estaba en realidade dedicado ao culto imperial, e como tal no interior venerábanse tanto a imaxe do emperador como a do Senado divinizado, culto que se estendeu. á deusa Roma. A localización deste templo de culto oficial na zona preeminente do foro desta colonia romana e nunha posición elevada confirma o seu propósito.
O Cruceiro, A Illa de Arousa, A Illa de Arousa
O Cruceiro é un lugar na parroquia da Illa de Arousa do concello do mesmo nome, na comarca do Salnés, provincia de Pontevedra.
Rodrigo Moreno
Regreso a Lisboa
esquerda|miniatura|233x233px| Rodrigo coa camiseta do [[Sport Lisboa e Benfica|Benfica en 2012]] Regresou ao Benfica na tempada 2011/12 e disputou 38 partidos no seu primeiro ano, marcando 16 goles, incluído o primeiro tanto na final da final da Taça da Liga que o seu equipo conquistou ante o Gil Vicente por 2-1. Durante esa tempada debutou na Liga de Campións, marcou o seu primeiro gol europeo contra o Basel, e finalmente caeu nos cuartos de final diante do Chelsea. Na tempada 2012/13 marcou sete goles na liga e foi titular na súa primeira final da Europa League, onde perdeu de novo contra o Chelsea.
O 31 de xaneiro de 2014 o Benfica vendeu o 100% dos dereitos económicos de Rodrigo a unha empresa privada, Meriton Capital Limited, propiedade de Peter Lim, por 30 millóns de euros, ademais doutros 10 millóns en variables. O 10 de abril marcou dous goles na vitoria por 2-0 ante o AZ Alkmaar no estádio da Luz, correspondente aos cuartos de final da Europa League, clasificando así o equipo ás semifinais.
O 7 de maio marcou o primeiro gol do Benfica na final da Taça da Liga que o seu equipo gañou por 2-0 contra o Rio Ave FC, e foi elixido mellor xogador do partido. Unha semana despois foi titular na final da Europa League contra o Sevilla. O partido rematou sen goles e acabou na quenda de penaltis. Rodrigo encargouse do terceiro lanzamento do Benfica, que foi detido polo gardameta portugués Beto, e o título acabou sendo para o equipo andaluz. En total, contribuíu con 18 goles en 43 partidos en todas as competicións para gañar un triplete sen precedentes no fútbol portugués, ao conquistar a Primeira Liga, a Taça de Portugal e a Taça da Liga.
Cesión ao Valencia
miniatura| Rodrigo en abril de 2015, antes do derbi de Valencia ante o [[Levante Unión Deportiva|Levante]] O 23 de xullo de 2014, despois de que o o Valencia fose adquirido por Peter Lim, propietario tamén dos dereitos de Rodrigo, o futbolista regresou a España, cedido por unha tempada ao club valenciano.
Debutou co equipo de Nuno o 23 de agosto de 2014, sendo titular nun empate 1-1 ante o Sevilla. Marcou o seu primeiro gol na Primeira división o 22 de setembro, na vitoria por 0-3 ante o Getafe CF, nun partido no que acabou expulsado.
Valencia
O 15 de xuño de 2015, o Benfica e a Valencia anunciaron que chegaran a un acordo sobre os dereitos federativos de Rodrigo, e este foi traspasado ao equipo español por 30 millóns de euros, asinando un contrato ata o 30 de xuño de 2019. Tras uns números discretos nos seus tres primeiros anos en Mestalla, completou a súa mellor tempada na 2017/18, con Marcelino no banco, marcando 16 goles na liga e 3 na Copa do Rei, e contribuíndo á clasificación para a Liga de Campións 2018-19. A finais de novembro de 2017 o seu contrato foi renovado ata 2022.
O 29 de xaneiro de 2019, nos cuartos de final da Copa do Rei contra o Getafe, marcou un triplete na segunda metade, dous dos goles no tempo de desconto, que serviron para clasificar o equipo para as semifinais. Titular na final ante o Barcelona no estadio Benito Villamarín marcou o segundo gol do seu equipo e proclamouse campión (2-1).
Na tempada 2019/20 marcou o único gol do partido na vitoria sobre o Chelsea na Liga de Campións. O 10 de decembro, repetiu a fazaña na vitoria visitante por 1-0 sobre o Ajax, coa que o equipo che se clasificou para a fase eliminatoria.
Leeds United
En agosto de 2020 foi traspasado ao Leeds United por 30 millóns de euros. Debutou co equipo inglés na primeira xornada da Premier League contra o vixente campión, o Liverpool, saltando á herba de Anfield como substituto de Patrick Bamford nun encontro que acabou en derrota por 4-3.
Iisalmen Peli-Karhut
Os Iisalmen Peli-Karhut, ou simplemente IPK, son un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Iisalmi, na rexión de Savonia do Norte (Finlandia). O equipo foi fundado en 1966 e dende 2016 xoga na segunda liga máis importante de Finlandia, a Mestis. Xoga os seus partidos como local no Kankaan jäähalli, un pavillón con capacidade para 1 326 persoas.
Rodrigo Moreno
Leeds United
Marcou o seu primeiro gol na cuarta xornada de liga, nun empate 1-1 contra o Manchester City. Tras perder varios partidos por unha lesión a principios de 2021, foi utilizado con moderación por Marcelo Bielsa ao seu regreso, antes de acadar un grande estado de forma ao final da campaña, que completou con sete goles, catro deles nos últimos catro partidos. Na tempada 2021/22 disputou un total de 34 partidos, 30 deles como titular, e marcou 6 goles.
Iisalmen Peli-Karhut
En 2021 o equipo fixo historia ao gañar a medalla de bronce da Mestis por primeira vez na súa historia logo de derrotar no partido polo bronce aos Kiekko-Pojat de Joensuu 0-4.
Números retirados
O IPK ten retirado os seguintes catro números ao longo da súa historia:
Rodrigo Moreno
Selección nacional
Xogou nas categorías inferiores da selección galega de fútbol sala, proclamándose subcampión de España infantil. Internacional coa selección de fútbol sub-19 de España, proclamouse subcampión da Eurocopa sub-19 de 2010. Marcou dous goles no torneo, un deles na final que o seu equipo perdeu ante Francia por 1-2. Ao ano seguinte disputou a Copa do Mundo Sub-20, marcando tres goles pero caendo nos cuartos de final contra o Brasil.
Debutou coa selección española sub-21 o 1 de setembro de 2011, marcando un triplete na vitoria por 2-7 contra Xeorxia en Kutaisi. A continuación regresou á sub-21 e o 21 de marzo de 2013 converteuse no máximo goleador histórico da selección española sub-21, ao marcar o seu 13º tanto nun partido ante Noruega en Toledo, superando a anterior marca de Óscar García, vixente desde 1992. Ese mesmo ano disputou a Eurocopa sub-21 en Israel, proclamándose campión xunto aos seus compañeiros. Marcou un tanto nas semifinais contra Noruega, foi titular na final ante Italia e foi elixido como un dos mellores xogadores do torneo.
Seleccionado por Luis Milla para os Xogos Olímpicos de 2012, disputou dous partidos durante o torneo olímpico, no que España quedou eliminada na primeira fase.
O 3 de outubro de 2014 foi un dos 23 xogadores seleccionados por Vicente del Bosque para os partidos de clasificación para a Eurocopa 2016 contra Eslovaquia e Luxemburgo. Debutou coa selección absoluta contra este último, substituíndo a Diego Costa no minuto 82 e dándolle a asistencia a Juan Bernat no cuarto e definitivo gol. Non volveu á selección ata tres anos despois, cando marcou un dos tres goles españois nun partido ante Albania en Alacant, correspondente á clasificación para o Mundial de 2018. Entrou na lista definitiva para o Mundial, en lugar de Morata, e debutou no torneo na segunda xornada do Grupo B, substituíndo a Costa no último minuto da vitoria por 1-0 contra Irán.
Tamara Press
Tamara Natanovna Press (en Тамара Натановна Пресс, en Тамара Натанівна Пресс, Tamara Natanivna Press), nada en Khárkiv o 10 de maio de 1937 e finada en Moscova o 26 de abril de 2021, foi unha atleta soviética que dominou o lanzamento de peso e o lanzamento de disco a principios da década de 1960. Gañou tres medallas de ouro e unha de prata nos Xogos Olímpicos de 1960 e 1964 e tres títulos europeos en 1958–1962. Entre 1959 e 1965, estableceu once récords mundiais: cinco no lanzamento do peso e seis no disco. A nivel nacional, logrou 16 títulos nacionais, nove no lanzamento de peso (1958-66) e sete no disco (1960-66).
Traxectoria
miniatura|left|Tamara (esquerda) e Irina Press Tamara Press naceu en Khárkiv, Ucraína, no seo dunha familia xudía. O seu pai morreu loitando na segunda guerra mundial en 1942, mentres a súa nai levou as fillas a Samarcanda, onde comezaron a adestrarse no atletismo. A súa irmá máis nova, Irina Press (1939–2004) tamén foi unha destacada atleta, sobre todo en péntatlon e sprint.
As dúas irmás foron acusadas de seren varóns ou intersexuais. Retiráronse en 1966, antes de que a verificación do sexo fose obrigatoria.
La Dama se Esconde
La Dama se Esconde foi un dúo musical de pop español formado por Nacho F. Goberna e Ignacio Valencia.
Historia
Procedentes de Donostia, as orixes de La Dama se Esconde están en Agrimensor K, un dos grupos máis destacados de entre os que apareceron a principios dos anos 80 no País Vasco. Pertencente á onda sinistra, estaba formado por Nacho F. Goberna, Ignacio Valencia e o batería José Manuel Gandasegui. Gravaron dous discos editados por DRO, Principio y fin (1982) e ¿Juegas al escondite? (1983).
Unha vez disolto Agrimensor K, Goberna e Valencia formaron La Dama se Esconde e marcharon a Madrid. Os seus dous primeiros temas, "Un avestruz" e "El cielo azul", foron incluídos no álbum colectivo La única alternativa, co que DRO/GASA pretendía dar a coñecer novos grupos. A crítica valorou estas cancións como o máis destacado do álbum.
En 1985, ano no que os tamén donostiarras Duncan Dhu gravaron o seu primeiro álbum, La Dama se Esconde gravou con DRO/GASA Avestruces, un mini-LP producido por Paco Trindad. Un ano despois editaron Armarios y camas, producido polo propio Nacho Goberna. As letras das súas cancións, con descricións de paisaxes afastadas, reflicten aínda a escuridade das súas primeiras composicións. Músicos como Suso Saiz ou Javier Paxariño colaboraron nestes traballos, nos que combinaban bases electrónicas con guitarras acústicas.
Os seus dous últimos traballos, De colores, tu color e Hoy, non tiveron a repercusión dos anteriores. En 1995 gravaron o que sería o seu último tema, “A años luz”, que se editou nun recompilatorio en 1999.
En 2011 e conmemorando os 25 anos desde a edición do disco "Armarios y camas" (1986) editáronse baixo subscrición tres novos álbums inéditos de La Dama se Esconde integrados por cancións xamais antes publicadas.
O Nicho, A Illa de Arousa, A Illa de Arousa
O Nicho é un lugar na parroquia da Illa de Arousa do concello do mesmo nome, na comarca do Salnés, provincia de Pontevedra.
Natación nos Xogos Olímpicos
O gran dominador deste deporte son os Estados Unidos de América, seguidos moi de lonxe por Australia, a República Democrática Alemá e Hungría.
Testos, A Illa de Arousa, A Illa de Arousa
Testos é un lugar na parroquia da Illa de Arousa do concello do mesmo nome, na comarca do Salnés, provincia de Pontevedra.
Natación sincronizada nos Xogos Olímpicos
miniatura|Logo olímpico da natación sincronizada. A natación sincronizada é unha das disciplinas dos Xogos Olímpicos modernos, realizada dende a edición dos Ánxeles 1984. Componse de dous eventos, ámbolos dous femininos. Os Estados Unidos de América, o Canadá e o Xapón foron tradicionalmente os países máis fortes neste deporte, gañando a maioría das medallas dende 1984 até 1996, mais dende entón Rusia dominou o deporte entre 2000 e 2016.
A Salga, A Illa de Arousa, A Illa de Arousa
A Salga é un lugar na parroquia da Illa de Arousa do concello do mesmo nome, na comarca do Salnés, provincia de Pontevedra.
Jared Fogle
Jared Scott Fogle, nado en Indianapolis, Indiana, o 23 de agosto de 1977, é o antigo portavoz de Subway.
Monster (filme de 2018)
Monster é un filme estadounidense de 2018 dirixido por Anthony Mandler, cun guión de Radha Blank, Cole Wiley e Janece Shaffer, baseado na novela homónima de Walter Dean Myers. Está protagonizado por Kelvin Harrison Jr., Jennifer Ehle, Tim Blake Nelson, Nasir "Nas" Jones, Rakim "A$AP Rocky" Mayers, Paul Ben-Victor, John David Washington, Jennifer Hudson e Jeffrey Wright. Wright, Jones e John Legend tamén foron os produtores executivos do filme.
Tres anos despois da súa estrea internacional no Festival de Cinema de Sundance o 22 de xaneiro de 2018, os dereitos foron adquiridos por Netflix que o estreou en liña o 7 de maio de 2021. Recibiu valoracións dispares por parte da crítica.
Privación sensorial
A privación sensorial pódese usar de forma boa ou mala. Se unha persoa decide pasar voluntariamente por unha privación sensorial durante un curto período de tempo, pode sentirse relaxada e pode ser máis fácil para ela meditar. Non obstante, se unha persoa se ve obrigada, ou a privación dura moito tempo, pode causar alucinacións, ansiedade grave, pensamentos estraños e depresión.
Algúns países da OTAN usaron técnicas de privación sensorial en prisioneiros, xa que non se consideran tortura segundo as leis internacionais.
A privación sensorial como tratamento
A terapia de estimulación ambiental restrinxida (REST, polas siglas en inglés de Restricted environmental stimulation therapy, coincidente coa palabra inglesa rest = descanso) usa a privación sensorial para axudar a unha persoa a relaxarse e tratar problemas como a dor. As sesións de privación sensorial son curtas e a persoa pode optar por deter a sesión en calquera momento. Hai dous tipos básicos de REST.
Flotación REST
miniatura|286x286px| Tanque flotante coa tapa aberta A flotación REST (REST en flotación) usa un tanque ou piscina chea de auga morna e sales de Epsom. O sal fai que a auga sexa tan densa que unha persoa flota coma se non pesase nada. A xente adoita permanecer nun tanque de flotación (tamén chamado de illamento (isolation tank) durante aproximadamente unha hora. Menos do 5% das persoas abandonan o tanque de flotación antes de que transcorra a hora.
Outros usos
Os investigadores estudaron resto como un tratamento para o alcoholismo, cigarro fumar, e do uso doutras drogas.
Estudos que duraron entre un e cinco anos demostraron que o 25% dos fumadores que usaban REST podían deixar de fumar. Se os fumadores tamén utilizaron outras formas de deixar de fumar xunto con REST (como cambiar os seus comportamentos), o 50 % puido deixar de fumar. Cando os fumadores utilizaron REST e acudiron a grupos de apoio semanais, o 80% puido deixar de fumar. (Para comparar, só o 5% dos fumadores que usan só un parche de nicotina poden deixar de fumar).
Os alcohólicos que recibiron dúas horas de REST, xunto con mensaxes educativas contra o alcol, beberon un 56% menos de alcol -menos da metade do que bebían antes- en dúas semanas. Entre tres e seis meses despois do primeiro tratamento, estes alcohólicos aínda bebían un 56% menos de alcol que antes de REST.
A Universidade de Arizona estudou o uso da cámara REST para tratar o abuso de substancias. Trataron a un grupo de persoas con REST e tratamento habitual de abuso de substancias. O 43% destas persoas deixaron de consumir drogas e seguían sen drogas despois de catro anos. Trataron a outro grupo cun tratamento habitual de abuso de substancias, pero sen DESCANSO. Ningunha destas persoas seguía sen drogas despois de oito meses.
Privación sensorial dos presos
As forzas de seguridade de Irlanda do Norte utilizaron a privación sensorial dos prisioneiros a principios dos anos 70. Utilizaron "as cinco técnicas" de privación sensorial aos presos dos que sospeitaban de pertencer a organizacións paramilitares:
En 1976, o goberno irlandés demandou ao Reino Unido ante a Comisión Europea de Dereitos Humanos (Ireland v. Reino Unido, 1976 YB Eur. Conv. en Hum. Rts. 512, 748, 788-94). Irlanda argumentou que as "cinco técnicas" eran tortura. A Comisión estivo de acordo e dixo que se as cinco técnicas se usan conxuntamente, convértense en "tortura por acumulación". Non obstante, esta decisión foi revogada en apelación.
En 1978, o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos (TEDH) analizou a definición de tortura da ONU. Decidiron que as cinco técnicas "non [causaron] sufrimento da particular intensidade e crueldade que implica a palabra tortura". Non obstante, tamén dixeron que as cinco técnicas eran "unha práctica de trato inhumano e degradante", que non está permitida polo artigo 3 do Convenio Europeo de Dereitos Humanos.
O Pombal, A Illa de Arousa, A Illa de Arousa
O Pombal é un lugar na parroquia da Illa de Arousa do concello do mesmo nome, na comarca do Salnés, provincia de Pontevedra.
Zantedeschia
miniatura|240px|[[Zantedeschia aethiopica]] miniatura|240px|Zantedeschia elliottiana miniatura|240px|Cultivar de Zantedeschia rehmanii 'Neon Amour' miniatura|240px|Zantedeschia elliotiana × maculata 'Lemon Drop'
Zantedeschia é un xénero da división das magnoliófitas (anxiospermas), clase das liliópsidas, orde das alismatales e familia das aráceas.
É o unico xénero da subfamilia das aroideas (Aroideae) e da tribo das zantedesquieas.
Comprende oito especies de plantas herbáceas, perennes, orixinarias do sur de África, desde Malaui até Suráfrica. O xénero foi introducido en todos os continentes excepto na Antártida. Coñécense co nome de cala, pero non deben conrudirse coa cala, do xénero Calla, tamén da mesma familia, pero doutra subfamilia.
As flores e follas coloridas destas especies e os seus cultivares son moi apreciadas e adoitan cultivarse como plantas ornamentais.
Descrición
O xénero foi descrito en 1826 polo médico e botánico alemán Kurt Polycarp Joachim Sprengel,, nun trabalo publicado en Systema Vegetabilium, editio decima sexta 3: 756-765.
Etimoloxía
O nome do xénero foi dado como homenaxe ao botánico italiano Giovanni Zantedeschi (1773–1846) polo botánico alemán Kurt Sprengel (1766–1833).
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:
Especies
No xénero recoñécense as 8 especies seguintes:
A especie tipo é Zantedeschia aethiopica (L.) Spreng. (O protónimo de Linneo era Calla aethiopica).
Características
As especies de Zantedeschia teñen un rizoma herbáceo que alcanza de 1 a 2,5 m de altura, con follas de 15 a 45 cm de lonxitude. A inflorescencia pode ser segundo as especies, branca, amarela ou rosada.
Distribución e hábitat
Todas as especies son endémicas do centro e do sur de África, desde Nixeria até Tanzania e Suráfrica. Z. aethiopica crece de forma natural en zonas pantanosas e só é caducifolia cando a auga escasea. Crece continuamente cando se rega e se alimenta regularmente e pode sobrevivir a períodos de xeadas menores. Z. aethiopica é unha planta moi forte e robusta, que pode crecer en moitos solos e hábitats, multiplicándose polos rizomas; naturalízase e considérase unha mala herba en gran parte do mundo. Z. odorata é unha especie rara, que se asemella a Z. aethiopica, pero é de folla caduca e cun cheiro cartacterístico, endémica dalgunhas localidades de Suráfrica. Z. albomaculata é unha especie moi estendida e variábel, que crece desde o norte de Suráfrica até Kenya, variando de tons de branco a crema e de rosa a laranxa. Z. jucunda e Z. pentlandii son especies raras con grandes flores amarelas vistosas. Z. rehmannii é unha especie con flores rosadas e con follas en forma de espada. Z. elliotiana coñécese só de fontes hortícolas e probabelmente sexa de orixe híbrida.
Introdución
A primeira especie de Zantedeschia introcudida en Europa foi Z. aethiopica no século XVII, e agora está amplamente naturalizada en Europa, América do Norte, América Central, América do Sur, Oceanía e Australasia. En moitos lugares considérase unha especie invasora perigosa que despraza a vexetación autóctona. No suroeste de Australia Occidental, Z. aethiopica foi introducida para a horticultura, pero converteuse nunha planta daniña estendida e conspicua nos cursos de auga, brezis e pastos húmidos até o punto de que foi declarada praga en Australia Occidental e os propietarios deben controlala. Zantedeschia en Norteamérica cultívase principalmente como cultivares ornamentais nos xardíns domésticos.
Lista de Medallas de Ouro ao mérito nas Belas Artes
dereita|291x291px A Medalla de Ouro ao mérito nas Belas Artes é concedida polo Ministerio de Cultura e Deporte de España a persoas ou institucións que destaquen na creación artística e cultural ou presten notorios servizos no fomento, desenvolvemento ou difusión da arte e a cultura ou na conservación do patrimonio artístico.
1988
Durante este ano non se outorgou ningunha Medalla de Ouro ao mérito nas Belas Artes
David Sassoli
David Sassoli, nado en Florencia o 30 de maio de 1956 e finado en Aviano (Friúl-Venecia Xulia) o 11 de xaneiro de 2022, foi un xornalista e político italiano que entre 2019 e 2022 foi Presidente do Parlamento Europeo.
Traxectoria
Durante a súa mocidade participou en diferentes asociacións de estudantes católicos e foi membro do movemento scout. Profesionalmente comezou a súa andaina en medios rexionais e axencias de prensa antes de traballar no xornal milanés Il Giorno durante sete anos.
En 1993 pasou a traballar como reporteiro do telexornal da canle de televisión RAI 3, TG3. Posteriormente, formou parte da redacción informativa de Rai 1 e RAI 2. Entre 1999 e 2009 foi o presentador do telexornal principal da RAI 1, cubrindo tamén acontecementos de especial relevancia a nivel italiano e internacional para esta televisión.
Militante do Partido Democrático dende a súa fundación en 2007, en 2009 foi electo membro do Parlamento Europeo polo distrito de Italia Central. Entre 2009 e 2014 foi o responsable da delegación do Partido Democrático na Eurocámara. Reelecto en 2014 e 2019. Foi durante a lexislatura de 2014-2019 vicepresidente do Parlamento e membro do Comité de Transporte e Turismo.
O funeral, na Basílica de Santa María dos Anxos e dos Mártires en Roma, congregou a mandatarios como a presidenta da Comisión Europea, Úrsula von der Leyen, e o presidente de Italia, Sergio Mattarella. O 18 de xaneiro de 2022, Roberta Metsola foi escollida como sucesora de Sassoli á fronte do Parlamento Europeo.
O Outeiro, A Illa de Arousa, A Illa de Arousa
O Outeiro é un lugar na parroquia da Illa de Arousa do concello do mesmo nome, na comarca do Salnés, provincia de Pontevedra.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Jacobo Montes
Jacobo Montes Couñago, nado en Redondela o 20 de abril de 1977, é un adestrador de fútbol galego. Dende 2021 adestra o Coruxo, na Segunda División RFEF. É irmán de Marcos Montes, que traballa habitualmente con el como segundo adestrador.
Traxectoria
Comezou a xogar ao fútbol dende neno no Choco da súa vila natal, e xogou co primeiro equipo, chegando a coincidir co seu irmán Marcos. Pechou a súa carreira como futbolista no Arcade, onde tivo como adestrador a seu irmán.
Comezou a súa carreira como adestrador no Arcade, ao que dirixiu dous anos en Primeira Autonómica, antes de converterse no 2011 no adestrador do Choco en Preferente. Adestrou durante catro anos o club de Redondela, conseguindo o ascenso á Terceira División na tempada 2012/13, e levando o equipo a disputar a primeira fase de ascenso a Segunda B da súa historia na campaña 2014/15. Deixou o equipo en xuño de 2015, sendo substituído polo seu irmán Marcos.
Na tempada 2015/16 adestrou o Alondras, tamén en Terceira, mentres que na seguinte tempada os malos resultados fixeron que deixase o club en novembro. Posteriormente traballou no Coruxo como segundo adestrador, collendo as rendas do equipo en maio de 2018, trala destitución de Rafa Sáez. Conseguiu manter o equipo na Segunda B, superando na fase de permanencia ao Mérida. Na seguinte tempada acadou o 10º posto. Durante esta época comezou a traballar con el seu irmán Marcos, como segundo adestrador.
Maria Machado
María Machado, nada o 16 de outubro de 1937 en Karlsruhe (Baden-Württemberg, Alemaña nazi), é unha actriz e directora de teatro franco-alemá.
Traxectoria
Despois de tres anos de teatro de repertorio en varias cidades alemás, trasladouse a París en 1965. Na capital francesa coñeceu a actriz Tania Balachova, quen a introduce no teatro francés. En 1969, Roland Dubillard creou un papel para ela en Le Jardin aux betteraves. Dende entón, fixéronse socios no escenario e compañeiros de vida.
Dende 1987, tras o ictus de Dubillard, Maria Machado encargouse de difundir a obra deste a un público máis amplo. A través dela, a editora Gallimard publicou os Carnets en marge, 50 ans de journal en 1998. As pezas de teatro, a poesía e outras obras foron reeditados pola mesma editora.
En 2008 e 2009 exerceu de observadora en Varsovia dos ensaios de Krzysztof Warlikowski da súa creación para o festival de Aviñón, (A)pollonia. En 2009 e 2010 liderou unha estadía de intérpretes residentes na rexión de Illa de Francia para a montaxe dunha nova obra, Héraclès, do autor estadounidense William Page.
Televisión
Tamén fixo varios telefilmes alemáns, como Ein unruhiges Jahr, de Kristian Kühn, ou Eine kleine Liebe.
Henderson (illas Pitcairn)
A illa Henderson (antes tamén chamada "San Juan Bautista" e "Illa Elizabeth") é unha illa deshabitada no sur do Océano Pacífico. Forma parte das Illas Pitcairn, xunto coas illas Pitcairn,  Oeno e  Ducie. Medindo 9,6 km por 5,1 km, ten unha área de 37,3 km2 e está situado 193 km ao nordés da Illa Pitcairn. Ten un chan pobre e pouca auga doce e non é apta para a agricultura. Hai tres praias no extremo norte e a costa restante comprende cantís escarpados (sobre todo cortados) de ata 15 m de altura. En 1902, foi anexionada á colonia Illas Pitcairn, que agora é un Territorio Británico de Ultramar.
Henderson é un dos dous últimos atois de coral levantados no mundo cuxos ecosistemas permanecen relativamente afectados polo contacto humano. En 1988 foi designado Patrimonio da Humanidade polas Nacións Unidas. Dez das súas 51 plantas con flores, as catro aves terrestres e aproximadamente un terzo dos insectos e gasterópodos identificados son endémicos, unha notable diversidade dado o tamaño da illa.
Historia
A illa foi colonizada polos polinesios, posiblemente xa no 800 d.C., pero no século XVI xa fora abandonada. Hai boas probas de que a illa estivo ocupada continuamente durante un período de 600 anos nalgún momento entre esas datas. As razóns da desaparición dos habitantes seguen sendo incertas, pero poden estar relacionadas co esgotamento dos recursos e á desaparición ao redor da mesma época dos polinesios na Illa Pitcairn, en quen os Hendersonianos terían confiado en moitos dos fundamentos da vida, especialmente para a pedra necesaria para fabricar ferramentas. Os polinesios de Pitcairn puideron á súa vez desaparecer por mor do declive de Mangareva, así, Henderson atopábase ao final dunha cadea de pequenas colonias dependentes de Mangareva.
O 29 de xaneiro de 1606, o capitán portugués Pedro Fernandes de Queirós, dirixindo unha expedición española en busca da fabulosa gran terra do sur (Terra Australis Incognita), foi o primeiro europeo en ver a illa e nomeouna "San Juan Bautista". Máis de 200 anos despois, o 17 de xaneiro de 1819, o capitán Henderson da Compañía Británica das Indias Orientais no buque "Hércules" redescubriu a illa. Seis semanas despois, o 2 de marzo de 1819, o capitán Henry King, na "Elizabeth", desembarcou na illa e atopou que alí xa ondeaban as cores do Rei. A súa tripulación rabuñou o nome do seu barco nunha árbore e durante un tempo a illa foi coñecida como Elizabeth e Henderson Island. Thomas Raine, capitán do barco "Surry" de Londres, nomeouna Illa de Henderson porque pareceulle, a partir dunha conversa que mantivo con James Henderson en Valparaíso, que o descubridor era Henderson.
O 20 de novembro de 1820, un cachalote atacou e afundiu o baleeiro Essex de Nantucket (un informe do cal inspirou a Herman Melville para escribir Moby-Dick), e os 20 tripulantes do barco chegaron a Henderson o 20 de decembro en tres pequenos botes. Atoparon a única fonte de auga potable da illa, un manancial salobre na costa norte, exposto á media marea, e comeron peixes, aves, ovos, cangrexos e herba da pementa, pero nunha semana xa esgotaran toda a comida facilmente dispoñible. Polo tanto, o 27 de decembro, os tres barcos zarparon cara a América do Sur, deixando atrás a Thomas Chappel, Seth Weeks e William Wright que elixiron quedar e sobreviviron ata o seu rescate varios meses despois, o 9 de abril de 1821.
En 1902, a illa Henderson, xunto coas illas Oeno e Ducie, foi anexada oficialmente ao Imperio Británico polo capitán GF Jones, que visitou as illas nun cúter cunha tripulación de insulares de Pitcairn. En agosto de 1937, o HMS Leander, nunha viaxe de Europa a Nova Celandia, realizou un levantamento aéreo de Henderson, Oeno e Ducie e, en cada illa, plantou unha bandeira británica e cravouse unha inscrición que proclamaba: "Esta illa pertence a  HBM o rei Xurxo VI".
thumb | Illa Henderson En 1957, un estadounidense de 27 anos, Robert Tomarchin, viviu a vida dun náufrago na illa durante aproximadamente 2 meses, acompañado dun chimpancé mascota, ao parecer como un truco publicitario, ata que a xente de Pitcairn o rescatou en dúas lanchas.
A principios dos anos oitenta, o empresario estadounidense Arthur "Smiley" Ratliff expresou o seu interese en establecer unha mansión para se mesmo na illa, cunha pista de aterraxe. O Pitcairn Island Council aprobou os seus plans pero, despois de que os ecoloxistas fixeran presión para protexer a ecoloxía natural e o medio ambiente da illa, a Foreign and Commonwealth Office británica anulou a decisión e vetou o desenvolvemento proposto. A illa de Henderson nomeouse como Patrimonio da Humanidade en 1988.
En 2019, un grupo de científicos, xornalistas, cineastas e artistas participaron nunha expedición á illa de Henderson para investigar a contaminación por plástico e lixo mariño na illa. Cinco membros da expedición quedaron varados na illa cando a súa embarcación inflable envorcou. En 2021, os insulares de Pitcairn participaron nunha expedición científica para avaliar os efectos do cambio climático.
Xeografía
dereita|thumb|Unha vista ao longo da praia norte A illa Henderson é un atol de coral levantado que, coas illas Pitcairn, Ducie e Oeno, forma as illas Pitcairn. A maior masa terrestre máis próxima é o continente de América do Sur, a máis de 5000 km de distancia. Esta illa de coral calcaria atópase encima dun monte cónico (presuntamente volcánico), que se eleva desde unha profundidade de aproximadamente 3500 m. A súa superficie é sobre todo cascallos de arrecifes e pedra calcaria desecada, unha mestura extremadamente accidentada de pináculos escarpados e dentados e afundimentos pouco profundos, e, agás no extremo norte, a illa está rodeada por cantís de pedra calcaria de ata 15 m de alto.
Hai tres praias principais, nas costas noroeste, norte e nordés, e as praias norte e noroeste están bordeadas de arrecifes. Crese que a depresión do centro da illa é unha lagoa elevada. Só hai unha fonte de auga potable, un manancial salobre na costa norte exposto a media marea, que se eleva desde unha fenda en rocha plana, cuxas grandes superficies compoñen a cara da praia. O rango das mareas oceánicas circundantes é de aproximadamente un metro en marea primaveral.
Lixo plástico
Unha investigación publicada en abril de 2017 analizou restos en varias praias e informou "da maior densidade de lixo de plástico en todo o mundo" como resultado da Corrente do Pacífico Sur. As praias conteñen aproximadamente 37,7 millóns de restos que xuntos pesan 17,6 toneladas. Nun estudo transecto na Praia Norte, cada día atopaban entre 17 e 268 novos elementos nunha sección de 10 metros. O estudo sinalaba que os cangrexos ermitáns roxos (Coenobita spinosus) fan as súas casas en recipientes de plástico lavados nas praias e os restos poden reducir a diversidade de gasterópodos da costa e poden contribuír a reducir o número de intentos de posta das tartarugas mariñas e pode aumentar o risco de enredo para as aves mariñas que aniñan na costa.
En xuño de 2019, unha expedición organizada polo goberno do Reino Unido intentou retirar algúns restos de plástico da praia leste da illa. O equipo recolleu seis toneladas de lixo, pero as condicións meteorolóxicas dificultaron os esforzos para sacar o lixo da illa. Outra expedición, prevista para abril de 2020, foi atrasada por mor da pandemia COVID-19.
Serie de animación
Unha serie de animación é un conxunto de episodios animados cun título común, polo xeral relacionados entre si. Estes episodios normalmente comparten os mesmos personaxes principais, algúns personaxes secundarios diferentes e un tema básico. As series poden ter un número finito de episodios como unha miniserie, un final definido ou ser de final aberto, sen un número predeterminado de episodios. Pódense emitir en televisión, exhibirse en salas de cinema, estrearse directamente en vídeo ou en internet. Do mesmo xeito que os filmes de animación, as series de animación poden ser dunha gran variedade de xéneros e tamén poden ter diferentes públicos obxectivos demográficos.
Televisión
A primeira serie animada de televisión foi Crusader Rabbit. As comedias animadas apareceron por primeira vez na década de 1960, con Os Picapedra (1960-1966) seguida por Os Supersónicos (1962-1987).