cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio de Mónaco de 1990
A carreira foi gañada polo piloto brasileiro Ayrton Senna que liderou todas as voltas da carreira pilotando un McLaren MP4/5B. Foi a terceira vitoria de Senna no Gran Premio de Mónaco. O único piloto en completar a distancia completa da carreira xunto a Senna foi o seu compañeiro de equipo o austríaco Gerhard Berger.
Carreira
Na saída houbo unha demora demasiado longa entre o vermello e o verde, o que causou aos pilotos sairán un pouco máis en tensión que de costume o que deu lugar a un accidente entre Prost e Berger na curva de Mirabeau. A pista quedou bloqueada e a carreira tivo que ser detida. Na segunda saída todo ía segundo o plan e Senna lideraba a Prost, Alesi, Berger, Patrese e Boutsen, Pirro foi o primeiro en abandonar cando o seu motor explotou na primeira volta. O oitavo clasificado, Nigel Mansell foi pronto o centro da acción rapidamente pasou ao Minardi de Martini e partiu na busca de Boutsen, pero o seu intento de adiantamento sobre o belga tivo menos éxito, na chicane do peirao tocaba o Williams de Boutsen e tivo que volver ranqueando aos boxes para cambiar o alerón dianteiro. Na parte dianteira Senna lideraba con comodidade, máis aínda logo da volta 30 na que Prost retirouse con problemas de batería. Houbo máis acción na volta 35, cando Piquet fixo un trompo en Loews, apagouselle o motor e foi descualificado cando recibiu un empuxón para arrincar por parte dos comisarios. Mentres Senna mantiña a súa vantaxe, a acción estaba máis atrás, Mansell volveu unha vez máis a carga. Primeiro pasou a Derek Warwick e logo pasou con éxito a Boutsen, cuarto, mentres que Alesi e Berger pelexábanse polo segundo lugar. Por desgraza para Mansell todo o seu traballo foi en balde xa que falloulle tamén a batería. Nas voltas finais a vantaxe de Senna comezou a diminuír, o que permitiu acercarse a Alesi / Berger, pero o McLaren de Senna aguantou ata o final para gañar a súa terceira carreira en Mónaco. Alesi foi segundo, seguido por Berger, Boutsen, Alex Caffi, e o restante sobrevivente Eric Bernard, que lograra o sexto lugar nas últimas voltas, gañando o primeiro punto no campionato do mundo na súa carreira na F1.
Manuel Silva Núñez
Manuel Silva Núñez, nado en 1884 e finado en Cambados o 28 de decembro de 1963, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Nos anos finais da Restauración foi o líder do Partido Conservador en Cambados. Ao rematar a ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde de Cambados. Volveu ser nomeado alcalde logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936.
Vida persoal
Casou con Carmen González Estévez e foi pai de Jaime Silva González.
Vila Franca do Campo
thumb|300px|dereita|Convento de Santo André.thumb|300px|dereita|Lagoa do Fogo, Miradoiro da Serra da Barrosa.thumb|300px|dereita|Porto e mariña de Vila Franca do Campo.thumb|300px|dereita|Ermida de Nosa Señora da Paz
Vila Franca do Campo é unha vila portuguesa na illa de São Miguel, Rexión Autónoma dos Azores, capital dun municipio con 78,00 km² de superficie e 11 229 habitantes (2011), subdividido en 6 freguesías. O concello limita polo norte con Ribeira Grande, ao leste con Povoação, ao oeste con Lagoa e ao sur co oceano Atlântico.
Localízase a unha latitude de 37.71667 (37°41') Norte e unha lonxitude de 2.433 (25°26') Oeste. Fronte a Vila Franca do Campo, a uns 1200 m do porto do Tagarete, está o illote de Vila Franca, un cono litoral de  litoral de tufos palagoníticos fortemente litificados, que contén no seu interior unha caldeira inundada de forma case perfectamente circular. O illote é desde 1993 unha reserva natural, constituíndo tamén un importante lugar de veraneo.
Historia
Vila Franca do Campo foi, durante o primeiro século de poboamento, a máis importante localidade da illa, onde residía Gonçalo Vaz Botelho, o capitán do donatario, e as principais institucións oficiais, como a Alfándega e a Ouvidoria, de onde procede o epíteto de "primeira capital micaelense" que recibe a localidade. Foi elevada a vila en 1472, a segunda no arquipélago.Tiña xa hospital mesmo antes da fundación da Santa Casa da Misericordia de Lisboa (1498), por mor dunha disposición testamentaria de Isabel Gonçalves que, en 1483, legou os seus bens para a súa institución.
Malia a destrución, Vila Franca mantivo importancia rexional ata o século XVIII, por tras de Ponta Delgada, ata que Ribeira Grande a suplantou.
En Vila Franca tiveron lugar algúns dos máis importantes eventos das loitas entre os partidarios de Antonio I de Portugal e de Filipe II de España, que culminaron na batalla naval de Vila Franca, que se desenvolveu no litoral sur da illa de São Miguel o 26 de xullo de 1582.
Despois da batalla, Álvaro de Bazán, marqués de Santa Cruz de Mudela, desembarcou na vila,  estabelecendo o seu cuartel xeral e enforcando a uns 800 prisioneiros franceses e portugueses.
Auxilium Pallacanestro Torino
O Auxilium Pallacanestro Torino foi un equipo de baloncesto profesional italiano da localidade de Turín, Piemonte. Fundado en 1974, tras compitir na Lega Basket Serie A, máxima competición do baloncesto transalpino, declarou a bancarrota e a súa disolución o 28 de xuño de 2019. O seu maior éxito a nivel deportivo foi o subcampionato da Copa Korać en 1976 tras perder coa Jugoplastika Split na final. O equipo foi sucedido polo Basket Torino.
Historia
O Auxilium Pallacanestro Torino nace en 1974 a partir da fusión do Auxilium Agnelli Torino, club de baloncesto do Oratorio Salesiano Agnelli fundado por Don Gino Borgogno en 1996, o cal militaba na Serie A2, coa Libertas Pallacanestro Asti, club fundado en 1954, o cal en 1974 renuncia a súa inscrición na Serie A para participar na Seire A2. Competindo desde o seu primeiro ano na máxima categoría italiana, en 1976 consegue o seu maior éxito ao chegar a disputar a final da Copa Korać, caendo ante a Jugoplastika Split na final por 97-84 e 82-82.
A súa última temporada na Serie A disputouna en 1993, acabando último da clasificación e descendendo á serie A2. Na categoría de prata xogou dúas temporadas, até que en 1995 decide renunciar á praza e autodescenderse á Serie B d'Eccellenza. No ano 2007 o equipo desaparece. Con todo, no ano 2015 a sociedade faise cos dereitos do PMS Torino, equipo creado en 2011 para traer de volta o baloncesto de elite na cidade, volvendo a competir na Serie A. O 10 de maio de 2019, o Consello Nacional quitou oito puntos ao Torino debido a irregularidades financeiras. En consecuencia, o equipo perdeu a categoría descendendo á Serie A2 tras acabar en último lugar. Porén, o 28 de xuño o club anuncia a súa disolución. Tras a desaparición do equipo, foi fundado o Basket Torino como equipo sucesor.
Patrocinadores
Ao longo dos anos, debido a motivos de patrocinio, o equipo foi coñecido como:
Gyula Grosics
Está recoñecido como o primeiro gardameta en xogar de "porteiro-líbero", é dicir que actuaba coma un defensa máis cando era preciso. Participou en tres copas do mundo 1954, 1958 e 1962.
En canto á súa carreira nos clubs, estivo nas escuadras húngaras MATEOSZ, Budapest Honvéd FC e Tatabányai Bányász. Retirouse no ano 1962
A Carrasqueira, Sisán, Ribadumia
A Carrasqueira é un lugar da parroquia de Sisán no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés. Tiña 87 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 47 eran mulleres e 40 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando eran 102, e 2005, cando eran 101.
Centros clandestinos de detención
220px|miniatura|Homenaxe aos desaparecidos, escultura localizada onde estivo o CCD Club Atlético, Paseo Colón 1200, Buenos Aires
Os centros clandestinos de detención ou CCD foron as instalacións secretas empregadas polas forzas armadas e de seguridade para executar o plan sistemático de desaparición de persoas da ditadura autodenominada Proceso de Reorganización Nacional na Arxentina.
As Forzas Armadas clasificaban os CCD en dous tipos:
Panorama xeral
300px|miniatura|Escavación do ex Centro clandestino de detención Club Atlético, Paseo Colón 1200, Cidade de Buenos Aires Os primeiros CCD foron instalados en 1975, antes do golpe militar do 24 de marzo de 1976. Nese ano xa estaban en funcionamento la Escuelita en Faimallá (Tucumán) e Campito (Provincia de Buenos Aires). Tamén en 1975 funcionou un CCD na planta da empresa Acindar en Villa Constitución, presidida por José Alfredo Martínez de Hoz, como parte da estrutura represiva organizada para conter a folga declarada polo sindicato UOM en maio dese ano.
Coelernos
miniatura|dereita|200px|Localización aproximada do pobo dos Coelerni ou Coelernos na provincia romana da [[Gallaecia.]]
Centros clandestinos de detención
Panorama xeral
En 1976 chegaron a existir 610 CCD, pero moitos deles foron temporais e circunstanciais. Logo dos primeiros meses posteriores ao golpe de estado, a cifra estabilizouse en 364 CCD. En 1977 a cantidade reduciuse a 60. En 1978 hai 45 CCD, e para 1979 os centros chegaron a 7. En 1980 quedaban dous: a ESMA e o Campito (Campo de Mayo). En 1982 e 1983 a ESMA era o único campo de concentración que seguía sendo utilizado.
Coelernos
Os coelernos (latín: Coelerni) eran un pobo ou civitas galaica da Gallaecia bracarense, que tiveron o seu centro arredor do castro de Castromao, no actual concello de Celanova, no sueste da provincia de Ourense. Os termos do dominio desta tribo non están claros, aínda que debido á organización xentilicia destes pobos prerromanos se supón que os castros máis achegados ó de Castromao formarían parte desta tribo, polo que dominaría todo o baixo Arnoia (concellos de Celanova, Ramirás, Gomesende, A Arnoia, Cortegada) e contrafortes da serra do Laboreiro (Verea, Quintela de Leirado, Padrenda) limitando ao Norte co castro de Armeá (Allariz).
Centros clandestinos de detención
Panorama xeral
En Buenos Aires houbo 60 centros, na provincia de Córdoba 59 e na Santa Fe 22.
Coelernos
Fontes
Os coelerni son citados en varios autores clásicos (Plinio o Vello, na súa Naturalis Historia, III, 28; Claudio Tolomeo na Geographia, II, 6, 41) e tamén en fontes epigráficas (CIL, II, 5616) e mais no importante Padrón dos pobos, estela na que se citan varios pobos galaicos, actualmente en Chaves (Portugal).
Tolomeo indica que a súa capital é Coeliobriga, actual castro de Castromao. As fontes indican que era un pobo incluído no convento xurídico bracarense.
Centros clandestinos de detención
Panorama xeral
Cinco grandes centros foron o eixe de todo o sistema: a ESMA e o Club Atlético na Cidade de Buenos Aires; o Campito (Campo de Mayo) e El Vesubio no Gran Buenos Aires (Provincia de Buenos Aires); e La Perla (centro de detención) en Córdoba.
Coelernos
Distribución xeográfica
Para este pobo foron indicadas no pasado varias localizacións, case todas póndoo en zonas diversas dos actuais Tras-os-Montes, no nordeste do actual Portugal. Porén, en 1970, no castro de Castromao, moi preto de Vilanova dos Infantes, foi achada unha tessera hospitalitatis datada no ano 132, na que se estabelece un pacto entre os coelernos, por unha banda, que son citados expresamente e, por outra banda un prefecto da cohorte I dos Celtiberos, e máis un legado. Este documento permite identificar Coeliobriga con este castro xa que como "capital" da tribo era o lugar idóneo para gardar tan importante documento que decretaba unha relación pacífica co invasor.
Aínda que tamén ten habido intentos por vincular o nome dos coelernos, polo menos para a súa primeira parte, co da actual localidade de Celanova, estes intentos carecen de base. Celanova é un nome altomedieval, do século X, como así o indica a documentación de fundación do seu mosteiro, na que expresamente se recolle que o lugar onde se vai asentar o cenobio se chama Villare, e que agora se denominará Celanova.
Centros clandestinos de detención
Panorama xeral
A pesar das súas diferenzas, os CCD foron organizados cunha estrutura e un réxime de funcionamento similar. Todos os CCD contaban cunha ou máis sás de torturas, amplos espazos para manter aos desaparecidos sempre en condicións de gran precariedade, e un centro de vivendas para os torturadores e gardas. Case todos tiñan algún tipo de servizo médico. Nalgúns casos houbo servizos relixiosos permanentes para o persoal militar.
Coelernos
A tessera de Castromao
miniatura|dereita|Castro de Castromao, antiga Coeliobriga, castro-capital dos coelernos.
Centros clandestinos de detención
Panorama xeral
Os Grupos de Tarea (GT, tamén coñecidos como "patotas") estaban encargados de realizar os secuestros, xeralmente de noite. Inmediatamente os detidos-desaparecidos eran levados ao CCD correspondente, onde permanecían constantemente encapuchados e esposados. Inmediatamente eran severamente torturados e interrogados polos mesmos integrantes dos GT. O tempo deste período inicial de tortura variaba considerabelmente, malia en termos xerais pode dicirse que oscilaba entre un e dous meses. Con posterioridade a ese período inicial de tortura-interrogatorio, dispoñíase: 300px|miniatura|[[Memoria histórica]]
Coelernos
A tessera de Castromao
O que se deduce con claridade da mencionada tessera, é que os coelernos viviron na zona do Castromao, é dicir, dun xeito aproximado, no que hoxe denominamos comarca de Celanova, no sur de Galiza. A tessera atopada no castro consérvase hoxe no Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense. O texto da Tessera Hospitalitatis é o seguinte:
Centros clandestinos de detención
Panorama xeral
Durante a súa permanencia no CCD procedíase sistematicamente á deshumanización dos detidos-desaparecidos mediante diversos procedementos: substitución do nome por un número, violacións, animalización, humillación, amoreamento, condicións intolerábeis de aloxamento, nudez forzada, racismo, antisemitismo, homofobia etc.
Tamén existiu unha política e un procedemento común para as detidas-desaparecidas que se atopaban embarazadas. Nese caso postergábase o asasinato e producíase un parto clandestino con supresión da identidade do bebé quen era entregado para a súa crianza a persoas intimamente vinculadas ao sistema represivo, e nalgúns casos partícipes do asasinato do pai e/ou nai biolóxico. Malia que este feito é aínda discutido, xa que os rexistros oficiais só amosan a existencia de 12 casos, dos que 2 só son militares. Sen considerar os aproximadamente 500 casos en que foron nenos entregados ao sistema legal para ser devoltos aos seus respectivos familiares. Incluso as avoas de Praza de Maio, no seu último libro, non falan de máis de 60 casos, dos cales infiren responsabilidade directa só a 6 casos.
La ESMA
O centro clandestino de detención máis famoso e case emblemático do Proceso foi a Escuela Superior de Mecánica de la Armada (ESMA). Situado no casino de oficiais desa institución da Armada Arxentina, na zona norte da Cidade de Buenos Aires (Núñez), sobre a Avenida do Libertador ao 8200, funcionou desde marzo de 1976 a novembro de 1983.
Dependía en última instancia do almirante Eduardo Massera, e estivo directamente a cargo do Grupo de Tareas 3.3/2, dirixido polo contraalmirante Rubén Chamorro e o capitán o Tigre Acosta. Outros soados represores que formaron parte do mesmo foron Alfredo Astiz, Ricardo Miguel Cavallo e Adolfo Scilingo; o presbítero Alberto Ángel Zanchetta foi capelán da ESMA durante 1977.
A Tenencia, Rioaveso, Cospeito
A Tenencia é un lugar da parroquia de Rioaveso no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 17 habitantes (8 homes e 9 mulleres).
Centros clandestinos de detención
La ESMA
A ESMA converteuse na base do poder político da Mariña e en particular de Massera; foi clausurado en novembro de 1983, logo das eleccións nas que gañou Raúl Alfonsín e poucos días antes de que asumisen as autoridades constitucionais.
O 24 de marzo de 2004 o presidente Néstor Kirchner e o Xefe de Goberno da Cidade de Buenos Aires Aníbal Ibarra asinaron un "Acordo entre o Estado nacional e a Cidade Autónoma de Buenos Aires para a construción do espazo para a memoria e para a promoción e defensa dos dereitos humanos no predio da ESMA" que quedou rexistrado baixo o Nº 8/04. A decisión foi anunciada nun acto masivo, no que se abriron as portas de Escuela de Mecánica de la Armada.
El Olimpo
miniatura|320px|dereita|"El Olimpo" funcionou entre [[1978 e 1979]]
"El Olimpo" foi un centro clandestino de detención situado no oeste da cidade de Buenos Aires, barrio de Floresta entre as rúas Olivera, Ramón Falcón, Lacarra, Fernández e Rafaela. O centro tiña na entrada un cartel que dicía "Bienvenido al Olimpo de los Dioses. Los Centuriones". O centro só funcionou durante seis meses, de agosto de 1978 a xaneiro de 1979, porén alí foron aloxados 700 detidos dos cales sobreviviron 50.
O edificio utilizábase como terminal de autobuses, ata que nos comezos do Proceso de Reorganización Nacional foi expropiado polas Forzas Armadas. A principios de 1978 construíronse as celas para aloxar aos detidos, as cales foron construídas por detidos que foron trasladados desde outros centros.
O CCD tiña 4 fileiras de 20 celas cada unha, con argolas de ferro nas paredes para suxeitar aos prisioneiros. Existía unha sala de garda, o casino dos suboficiais, as habitacións onde durmirían os carcereiros, latrinas, un lavadoiro, unha zona de duchas, e un almacén no que se depositaban as neveiras e televisores roubados durante as operacións de secuestro. As instalacións incluían dúas sás de tortura, con cablaxe eléctrica reforzada.
Coa chegada da democracia o edificio pasou a mans da Policía Federal Arxentina, e foi convertido nun centro de verificación automotor. O predio foi declarado sitio histórico mediante a Lei 1197 da Lexislatura da Cidade de Buenos Aires, e en xuño de 2005 foi traspasado ao Goberno da Cidade de Buenos Aires en cumprimento do acordo asinado entre o Presidente Néstor Kirchner e o Xefe de Goberno Anibal Ibarra o 4 de outubro de 2004. En 2006, o Goberno da Cidade de Buenos Aires xunto con organizacións veciñais e de dereitos humanos avaliaron o futuro uso do predio. En 1999 realizouse unha película co nome de "Garage Olimpo", dirixida por Marco Bechis.
El Club Atlético
200px|miniatura|Escavación do ex Centro clandestino de detención El Club Atlético, Paseo Colón 1200, Cidade de Buenos Aires
"El Club Atlético", El Club o El Atlético foi un centro clandestino de detención situado no sur da cidade de Buenos Aires, próximo ao barrio de La Boca na Avenida Paseo Colón 1200. Recibiu ese nome por estar situado nas proximidades do Club Atlético Boca Juniors.
Escuelita de Famaillá
A La escuelita de Famaillá correspondeulle o triste privilexio de constituírse no iniciador da experiencia dos campos de concentración no país.
En febreiro de 1975, coa posta en marcha do "Operativo Independencia", aséntase na localidade de Famaillá un centro clandestino de detención a cuxo cargo atópase primeiramente o xeneral Acdel Vilas, e do que logo se faría cargo o xeneral Antonio Domingo Bussi. Desde ese momento ata a data do golpe militar do ano 1976 funcionou nunha escola que se atopaba en construción na cidade de Famaillá.
Campito
O Campito foi o principal campo de concentración utilizado polo exército. Tamén era coñecido como "Los Tordos". Funcionou en Campo de Mayo (San Miguel (partido), Gran Buenos Aires, Provincia de Buenos Aires), a máis importante guarnición militar da Arxentina entre 1975 e 1982. Por alí pasaron uns 5.000 detidos. Só 43 sobreviviron.
Campo de Mayo é unha enorme área militar de 5000 ha, a 30 km do centro da Cidade de Buenos Aires. Situado preto das cidades de San Miguel e Villa Mayo, na zona onde se cruzan a Ruta Nacional 8 e a Ruta Provincial 202, que o bordean. No Hospital Militar de Campo de Mayo funcionou un sistema de partos clandestinos.
En Campo de Mayo, de marzo de 1976 a 1980 funcionaron catro CCD: o Campito, "la Casita" ou "las Casitas", a Prisión Militar de Procesadoos, e o Hospital Militar.
180px|miniatura|Mural fronte ao CCD Club Atlético O centro estivo baixo a área de mando do Comando de Institutos Militares, que na época do seu funcionamento estivo a cargo dos xenerais Santiago Omar Riveros, José Montes, Cristino Nicolaides e Reynaldo Benito Bignone. O Campito estivo dirixido directamente polo tenente coronel Jorge Vosso, en tanto que o maior médico Julio César Caserotto foi xefe do servizo de Maternidade do Hospital Militar.
O Hospital Militar de Campo de Mayo foi detectado como un dos centros en que se realizaban partos clandestinos de prisioneiras, para proceder logo ao secuestro dos nenos, a supresión da súa identidade e a entrega dos mesmos, usualmente a matrimonios integrados por militares que non podían ter fillos. En moitos casos os "pais adoptivos" foron partícipes dos asasinatos dos pais e nais biolóxicos dos nenos.
Un dos represores do "Campito", o ex sarxento Víctor Ibáñez, confesou e describiu amplamente as súas características. O seu testemuño atópase recollido no libro Campo Santo, de Fernando Almirón (1999). Nunha parte do libro Ibáñez dice:
A partir do establecemento da democracia en 1983, presentáronse proxectos para establecer alí un polo industrial, crear centros de estudos terciarios e universitarios, mantelo como reserva ecolóxica etc.
El Vesubio
El Vesubio foi un centro clandestino de detención utilizado polo Exército que estaba situado no Gran Buenos Aires, na localidade de La Tablada (Partido da Matanza), cerca do cruzamento do Camiño de Cintura coa Autoestrada Riccheri que leva ao Aeroporto Internacional Ministro Pistarini, nun terreo do Servizo Penitenciario Federal. "Empresa El Vesubio" era o nome clave que utilizaban para referirse ao mesmo as forzas represivas. Comezou a funcionar en 1975 sendo utilizado pola Triple A, antes do golpe de estado, co nome de "A Ponderosa" e deixou de funcionar en 1978. Entre desaparecidos e sobreviventes ao menos 400 persoas estiveron detidas alí.
Estaba na Zona Militar Nº 1, baixo xurisdición do I Corpo de Exército ao mando do Xeneral Carlos Guillermo Suárez Mason, quen visitaba periodicamente o campo, e directamente a cargo da Central de Reunión de Intelixencia (CRI) do Rexemento 3 da Tablada, baixo o mando do Coronel Federico Minicucci. Alí tamén operaban os coroneis Juan Bautista Sasiain e Franco Luque. O Xefe do Vesubio fora o Maior Pedro Alberto Durán Saenz.
Os lugares onde se aloxaban os detidos denominabánse as cuchas, e no centro de torturas se colocou un cartel que dicía «si lo sabe cante, si no aguante».
Alí estiveron detidos, entre outros Héctor Oesterheld, o autor do Eternauta e o escritor Haroldo Conti así como a cidadá alemá Elisabeth Kaesemann, Elena Alfaro, Ana María di Salvo, Luis Alberto Fabbri, Rodolfo Goldin, Daniel Jesús Ciufo e Catalina Oviedo de Ciufo.
Outros prisioneiros de El Vesubio identificados pola xustiza italiana e alemá son Claudio Gimbini, Mario Sagroi, Esteban Adrian, Ofelia Alicia Cassano, Rosita Luján Taranto de Altamiranda, Horacio Altamiranda, Juan Marcelo Guinar Soler, Graciela Moreno, Jorge Antonio Capello, Irma Beatriz Márquez, Silvia de Sánchez, Jórge Máximo Vásquez, Luciano Scimia, Jorge Watts, Marta Barea, María del Pilar García e Francoise Dauthier.
Por mor da anulación das leis de Punto Final e de Obediencia Debida realizada en 2003, a xustiza arxentina ordenou no ano 2006 a detención de oito represores que actuaron en El Vesubio: o xeneral (R) Héctor Gamen, alcumado “Beta”, Pedro Durán Sáenz, o “Delta”, xefe inmediato do centro, José Néstor Maidana, Hugo Pascarelli, Ramón Erlán, Roberto Carlos Zeolitti, Diego Chemes, Alberto Neuendorf. Este último actuaba no campo desde 1975 e pertenceu á Triple A.
Actualmente o terreo atópase deteriorado e sen uso. Na Cámara de Deputados presentouse un proxecto para transformar o predio nun espazo para recuperar a memoria.
A Mansión Seré
A Mansión Seré, Quinta de Seré, ou Atila foi un centro clandestino de detención (CCD) que funcionou nunha casa antiga de dúas plantas, situada na rúa Blas Pareras no límite entre as localidades de Castelar e Ituzaingó, Partido de Morón, Provincia de Buenos Aires.
A partir do ano 2000 funciona no lugar a Casa da Memoria e a Vida e a Dirección de Dereitos Humanos da Municipalidade de Morón.
La Perla
miniatura|150px|esquerda|Interior de La Perla
La Perla, tamén chamado La Universidad, foi o principal centro clandestino de detención (CCD) utilizado fora da zona de Buenos Aires. Por alí pasaron uns 3000 detidos.
Estaba situado a 12 km da cidade de Córdoba, sobre a Ruta Nacional N° 20 que leva da cidade capital a Carlos Paz. As instalacións son visibéis desde a ruta, sobre a man dereita, indo cara a Carlos Paz, fronte á fábrica Corcemar.
La Perla foi instalado en 1975, antes do golpe militar do 24 de marzo de 1976 e foi desmontado en 1979. miniatura|250px|[[León Gieco canta en La Perla o 24 de marzo de 2007, día da súa recuperación para construír un espazo de memoria]]
Estaba dentro da Zona Militar 3 baixo, a cargo do III Cuerpo de Exército baixo o mando do xeneral Luciano Benjamín Ménéndez, quen inspeccionaba frecuentemente o CCD; o xeneral Sasaian foi o seu segundo ao mando e o coronel César Emilio Anadón, estivo ao mando directo de La Perla.
No libro "Sobrevivientes de la Perla" os autores relatan:
Con posterioridade a 2000, en Córdoba tomouse a decisión de crear un Museo da Memoria, no edificio onde funcionou o Departamento de Intelixencia D-2, da policía local, sobre o pasaxe Santa Catalina, nun dos costados do histórico Cabido da cidade de Córdoba. O D-2 non era un CCD permanente, senón o lugar de chegada dos detidos que estaban en tránsito cara á Perla ou á Penitenciaría do barrio San Martín.
Campanar
Foi unha vila independente até 1897, momento en que, xunto a Poble Nou del Mar e Vilanova del Grau, anexouse a Valencia. A súa poboación era de 12.147 habitantes no 2009.
Toponimia
O nome deriva probablemente de camp ("campo" en valenciano).
Centros administrativos
No barrio atópase a Conselleria d'Educació de la Generalitat Valenciana á que se accede dende a avenida de Campanar. Neste barrio tamén se atopa o Hospital Universitario da Fe, o Hospital Arnau de Vilanova, o Hospital do Nove de Outubro (este último de xestión privada), o Instituto Valenciano de Oncoloxía (IVO) e o Instituto Valenciano de Infertilidade (IVI).
Lugares de interese do barrio
É un barrio desenvolvido a partir dun centro comercial moi importante xa que foi un dos primeiros da cidade, Nuevo Centro. Ademais El Corte Inglés posúe outro centro comercial no barrio, o Centre Comercial d'Ademús. Ademais podemos atopar o Parque de Capçalera, un dos parques máis importantes de Valencia e á vez unha prolongación do Xardín do Turia.
Transporte
Ao barrio pódese chegar en metro a través da liña 1, que discorre baixo o eixe que forma a avenida Pius XII e de Les Corts Valencianes, e baixando en Túria, para chegar á parte máis próxima ao río, en Campanar-La Fe para ir ao barrio vello ou aos hospitais, ou en Beniferri para a zona da Dama Ibérica.
Poboación
Campanar tiña unha poboación total de 34.763 habitantes el 2007, dividida entre catro barrios:
Festas
En febreiro celébranse as festas adicadas á Virxe de Campanar nas que se organizan procesións, xantares populares, chocolatadas e unha mascletada.
Fallas
O barrio vive as festas falleiras moi intensamente xa que conta con dúas fallas de prestixio, L'Antiga de Campanar e Nou Campanar. Nou Campanar foi os últimos seis anos (2004-2009) campión da sección especial das fallas, o premio máis prestixioso.
José Manuel Barbosa Álvares
Jose Manuel Barbosa Alvares, nado en Ourense no 1963, é un escritor e historiador galego.
Traxectoria
Diplomado como profesor de Educación Xeral Básica pola Universidade de Santiago de Compostela no ano 1984, obtivo tamén a licenciatura en historia na UNED. Actualmente exerce como profesor de Educación Física no ensino primario. É un destacado reintegracionista, membro da Associaçom Galega da Lingua e académico da Academia Galega da Lingua Portuguesa. Fai parte tamén do Instituto Galego de Estudos Célticos.
Obra
Ten publicados os seguintes libros:
Sa
Co topónimo Sa podémonos referir a:
Sukarrieta
Sukarrieta é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 354 habitantes (2011).
3.800-M
4.600-M < 3.800-M < 2.500-M
Hai uns 3.800 millóns de anos consolidouse a Terra como planeta. Ese momento está incluído nun período aproximado de 1.600 millóns de anos (dende hai 4.600 ata 2.500 millóns de anos) que recibe diferentes nomes segundo os autores, se ben non hai un acordo unitario nos xeólogos en canto á datación:
Subdivisións
Subdivídese en tres eras:
Johann Gottfried Galle
miniatura|dereita|O astrónomo en 1880.
É coñecido polo descubrimento de Neptuno, seguindo os cálculos e indicacións de Urbain Le Verrier (coa axuda do seu estudante Heinrich Louis d'Arrest) o 23 de setembro de 1846. Tamén se considera a John Couch Adams descubridor deste planeta.
Asociación Galega de Editoras
A Asociación Galega de Editoras (coñecida até maio de 2016 como Asociación Galega de Editores) é unha asociación de ámbito galego fundada en 1983 ante a falta dun organismo que defendese os intereses dos editores na época. É constituída co obxectivo de ser a representación gremial das editoriais galegas. En 2016 constaba de 35 empresas editoriais (algo menos da metade do total de editoriais radicadas en Galicia ), ás cales proporcionaban axuda tanto na edición como na promoción do libro galego.
Os seus últimos presidentes foron Manuel Bragado, Laura Rodríguez e, dende maio de 2016, Xosé Ballesteros, en cuxo equipo de dirección se integran a propia expresidenta L. Rodríguez ou editores como Henrique Alvarellos David Cortizo, María Xesús Gómez, Ana Guerra, Fran Alonso e Xulio Amigo.
Servizos
A AGE préstalles aos seus asociados servizos de información e documentación, formación, apoio nas feiras e nas actividades de promoción do libro galego.
Ortoño, Ames
San Xoán de Ortoño é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Ames, na comarca de Santiago. Ten unha superficie de 9,03 km². Segundo o padrón municipal (INE 2018) ten 11.194 habitantes (5.401 homes e 5.793 mulleres) distribuídos en 19 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 3.826 habitantes. En boa medida, este gran número de habitantes está marcado pola presenza de Bertamiráns, unha vila que medrou moito nos últimos anos.
Real Salt Lake
O Real Salt Lake é un club de fútbol estadounidense que xoga na Major League Soccer. É o equipo de fútbol de Salt Lake City, no estado de Utah, polo que xoga na conferencia Oeste. A franquía foi fundada en 2004 coincidindo coa expansión da Major League Soccer. Xoga os seus partidos no Rio Tinto Stadium en Sandy, Utah ás aforas da cidade de Salt Lake City. O nome de Real provén da admiración do fundador do club polo Real Madrid.
Ortoño, Ames
Festas
As festas patronais celébranse os días 24 (na honra de san Xoán Bautista), 25 (Santísimo Sacramento) e 26 de xuño (santo Antón de Padua). Ademais celébranse outras festas na honra da Virxe Peregrina (segundo domingo de agosto, na capela da confraría da Peregrina de Bertamiráns, santa Filomena (primeiro domingo de setembro) e a Virxe da Mercede (24 de setembro, na capela de Lapido).
Real Salt Lake
O equipo, na súa curta historia, conta na súa vitrina cun título, unha MLS Cup.
Inicios
As dúas primeiras tempadas foron moi irregulares para a franquía e non conseguiron clasificarse para as roldas eliminatorias. A boa noticia foi que o dianteiro Jeff Cunningham conseguiu gañar a bota de ouro da MLS. Ese mesmo ano o Real Salt Lake e o Real Madrid asinaron un acordo de colaboración para a construción dunha academia para mozos e a disputa de dous amigábeis, aínda que o trato finalmente rompeuse e só xogouse un dos partidos. Se as dúas primeiras tempadas non foran boas a do ano 2007 foi aínda peor. Realizouse unha reconstrución completa do club. Jason Kreis foi nomeado adestrador e retirouse como xogador, houbo cambio de presidente, Jeff Cunningham abandonou o equipo e con el tamén varios xogadores importantes.
Adiante (Mocidade Revolucionaria Galega)
Adiante (Mocidade Comunista pola Independencia de Galiza) foi unha organización política xuvenil galega que afrontou as diversas loitas da mocidade desde presupostos socialistas e independentistas.
Real Salt Lake
Inicios
No ano 2008 e coincidindo cá apertura do Rio Tinto Stadium, o equipo clasificouse por primeira vez para os playoffs. Onde eliminou na primeira rolda ó Chivas USA pero non foi quén de gañar ó NY Red Bulls. A seguinte tempada o Real Salt Lake clasificouse na última xornada para as roldas eliminatorias. Na primeira rolda enfrontaríanse ó Columbus Crew, que gañou a edición do ano anterior e ademais foi o mellor equipo na fase regular. Pero aínda así o equipo de Utah conseguiu pasar de rolda. Na final de conferencia xogaron fronte o Chicago Fire e pasaron a final da MLS Cup tras vencer nos penaltis. O Royals tiña que xogar a final contra o Los Angeles Galaxy de David Beckham. A final rematou cun empate a un gol, polo que o título decidiríase na rolda de penales, e non foi ata a sétima rolda de lanzamentos cando o gol de Robbie Russell deulles o título ós de Utah, co porteiro Nick Rimando como mellor xogador da final.
Adiante (Mocidade Revolucionaria Galega)
Historia e características
O seu obxectivo último, por tanto, era a construción dunha República Galega independente e socialista. A súa Asemblea Nacional Constituínte tivo lugar en Santiago de Compostela en outubro do ano 2004 baixo o lema O Futuro É Noso, que continúa a ser unha consigna que identifica a organización. O 20 de decembro de 2008 tivo lugar a II Asemblea Nacional no Local Independentista de Cangas do Morrazo so a consigna A Mocidade Comunista pola Independencia de Galiza.
Real Salt Lake
Inicios
Tras a vitoria do ano anterior o RSL seguiu co seu bo estado de forma, conseguindo o récord de máis partidos imbatidos na casa, cun total de 25 partidos. Gañar o título da MLS Cup proporciona unha praza na fase de grupos da Liga de Campións da CONCACAF, polo que sería a primeira participación nun torneo continental. Na fase de grupos o Real Salt Lake pasou como primeiro por diante do Cruz Azul mexicano. Nos cuartos de final venceron ó Columbus Crew e nas semifinais ó Saprissa costarriqueño. Na final tiñan que enfrontarse ó FC Monterrey, o primeiro partido disputouse en México cun resultado de 2-2 e o segundo en Utah onde os mexicanos gañaron 0-1 e conseguiron o título.
Nos anos 2011 e 2012 o Claret and Cobalt clasificáronse para as roldas eliminatorias pero non acadaron a fazaña de chegar á final. No ano 2012 volveu xogar a Liga de Campións da CONCACAF, pero desta vez non foron quen de superar a fase de grupos.
Adiante (Mocidade Revolucionaria Galega)
Historia e características
O traballo de Adiante desenvolveuse en diversas campañas en prol do ecoloxismo (causas coma o Foro Social de Cangas), da igualdade de xénero (participando das mobilizacións do 8 de marzo e do 25 de novembro), da defensa da lingua galega, da liberdade de culto (promovendo a apostasía), da solidariedade entre os pobos (Palestina, Venezuela, Cuba, País Vasco etc.) e, máis recentemente, apoiando a candidatura ás Eleccións Europeas do 7 de xuño de 2009 de Iniciativa Internacionalista.
Real Salt Lake
Novo propietario
En 2013 o propietario da franquía Dave Checketts, vendeu o Real Salt Lake a Dell Loy Hansen. Ese mesmo ano o club chegou a dúas finais, primeiro a da U.S. Open Cup e perdeuna fronte ó DC United. E despois xogou por segunda vez na súa historia a final da MLS Cup contra o Sporting Kansas City onde de novo chegaron os penales, pero desta vez o trinfou foi para os de Kansas. Tamén se confirmou este ano a saída da lenda do club, Jason Kreis. A presenza dos Royals nos playoffs era unha constante ata o ano 2015, nos que por primeira vez en oito anos non lograron clasificarse as roldas eliminatorias. Na terceira participación na Liga de Campións da CONCACAF, na tempada 2015-2016, a franquía caeu fronte ó Tigres UANL mexicano nos cuartos de final.
Denver Broncos
miniatura|esquerda|O Sports Authority Field at Mile High dende dentro. Os Denver Broncos son un equipo profesional de fútbol americano con sede na cidade de Denver, Colorado. O equipo compite na AFC Oeste, unha das divisións da American Football Conference (AFC) da National Football League (NFL). Os Broncos comezaron a súa andaina no fútbol profesional en 1960 como membros fundadores da American Football League (AFL). Posteriormente, en 1970, pasaron a formar parte da NFL por mor da fusión das dúas grandes ligas estadounidenses da época: a AFL (da que eran membros) e a propia NFL. A franquía é propiedade do Fideicomiso Pat Bowlen. Desde o ano 2001 xogan os seus partidos como local no Sports Authority Field at Mile High, estadio con capacidade para 76.125 espectadores.
Adiante (Mocidade Revolucionaria Galega)
Historia e características
O seu secretario de organización foi até o 2011 Brais González Pérez e até o 2013 Laura Sousa. A derradeira secretaria de organización foi Aldara Míguez.
Real Salt Lake
Xogadores
Actualizado a 2 de outubro de 2017
Adiante (Mocidade Revolucionaria Galega)
Historia e características
O 11 de novembro de 2013, mediante un comunicado difundido na súa web, anunciaban a súa disolución. Tras disolverse algúns dos seus membros formaron a nova organización xuvenil referente da FPG, Xeira.
Denver Broncos
A defensa de 1977 gañouse o alcume de Orange Crush e é considerada unha das mellores de tódolos tempos. No 2009, cumpriu 50 anos de historia. Ao longo da súa historia, os Broncos protagonizaron algunhas das máis intensas rivalidades da NFL cos Oakland Raiders. Os San Diego Chargers, Kansas City Chiefs e Cleveland Browns tamén son rivais dos Broncos.
As Lamelas, Carballido, Vilalba
As Lamelas é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 20 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 9 eran homes e 11 eran mulleres.
Toponimia
O orónimo Lamelas é un topónimo que provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Masahiko Kimura
Masahiko Kimura (木村政彦), nado en Kumamoto o 10 de setembro de 1917 e finado o 18 de abril de 1993, foi un judoka xaponés.
Traxectoria
Profesional dende os 20 anos, obtivo o grao de 7º dan en judo aos 29 anos. Foi campión do aberto xaponés de judo e mantivo o título durante 13 anos, sufrindo só unha derrota durante todo ese período.
A Gándara, Sisán, Ribadumia
A Gándara é un lugar da parroquia de Sisán no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Sondika
Sondika é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 4.533 habitantes (2011).
Lindín, Carballido, Vilalba
Lindín é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2010 tiña nove habitantes (cinco homes e catro mulleres).
Rieju
Rieju (acrónimo de Riera & Juanola) é unha marca de motocicletas catalá.
Historia
A empresa foi fundada en 1934 como unha fábrica de accesorios de bicicletas. En 1942 comezan a fabricación de bicicletas baixo as marcas Emporium e Marathon e en 1945 motocicletas. Produce unhas 10 000 motos ao ano. Os seus deseños caracterízanse por empregar motores doutras marcas. Primeiramente da italiana Minarelli e actualmente da xaponesa Yamaha.
Pataca macaense
A pataca (en chinés: 澳門圓; pinyin: Àoményuán) é a moeda de curso legal da rexión administrativa especial de Macau. Divídese en 100 avos; o seu código ISO 4217 é MOP e as abreviaturas utilizadas son $, 元 e 圓.
Macau ten un sistema monetario consonte o cal a súa unidade monetaria, a pataca, se apoia ao 10 % nunha divisa estranxeira, neste caso o dólar de Hong Kong. Ademais, a Autoridade Monetaria de Macau ten a obriga estatutaria de emitir e trocar patacas segundo a demanda fronte ao dólar de Hong Kong, sen límite e cunha taxa de cambio fixada en 1 HKD = 1,03 MOP.
Historia
A pataca introduciuse en 1894 como unidade de conta. O termo "pataca" provén da denominación do real de oito español e sobre todo do mexicano, que daquela circulaba por amplas zonas de Asia, co que se equiparaba en valor e que coincidía tamén co do dólar de Hong Kong, e substituía o real portugués, co que tiña unha taxa de cambio de 1 MOP = 450 reais. A finais do século XIX, circulaban en Macau non só a prata mexicana, senón tamén outras moedas, entre elas os dólares de comecio británicos, os dólares de Hong Kong e os dólares das Colonias do Estreito, que tamén se acababan de crear. En 1905, o Goberno de Macau concedeulle ao Banco Nacional Ultramarino (大西洋銀行) a exclusividade da emisión dos primeiros billetes coa súa denominación en patacas, coa idea de converter esta moeda na única en circulación en Macau. A primeira serie de papel moeda emitiuse o 27 de xaneiro de 1906, con billetes de 1, 5, 50 e 100 patacas.
Do mesmo xeito que nas Colonias do Estreito, prohibiuse a circulación de calquera moeda estranxeira, coa intención de que as novas moedas establecesen os seus propios valores no mercado. Os chineses receaban daquelas patacas de papel, afeitos como estaban ás moedas de prata, polo que os billetes circulaban sempre cun desconto no seu valor en relación coas moedas de prata.
En tanto que as patacas seguían a circular con desconto en relación aos dólares de prata que se utilizaban na rexión, o dólar das Colonias do Estreito vinculouse á libra esterlina e adoptou o padrón ouro, co que as patacas e os dólares pasaron a ter cotizacións totalmente independentes. En 1935, cando a China e Hong Kong abandonaron o padrón prata, a pataca de Macau pasou a estar vinculada ao escudo portugués, cunha taxa de 1 pataca = 5,5 escudos, o que as facía equivalentes ao xilin británico (xa que daquela unha libra equivalía a 110 escudos).
En 1980, o Goberno de Macau transferiu ao Instituto Emisor de Macau (IEM) a exclusividade do dereito de emisión de patacas do que ata daquela tiña o Banco Nacional Ultramarino, aínda que este seguiu ocupándose na práctica das emisións, ao pasar a ser un banco axente do IEM. Cando o Goberno macaense renovou o contrato de emisión de papel moeda co Banco Nacional Ultramarino o 13 de outubro de 1995, a sucursal macaense do Banco da China (中國銀行澳門分行) pasou a compartir con el o dereito de emisión. Finalmente, co establecemento da Autoridade Monetária e Cambial de Macau, a emisión de patacas quedou entre as competencias do Goberno, situación que non variou logo da creación da Rexión Administrativa Especial de Macau o 20 de decembro de 1999.
Moedas
Ata 1952 non se cuñaron moedas específicas para Macau. Para suplir esta necesidade circulaban moedas de 20 centavos de Cantón. En 1952 introducíronse as primeiras moedas de bronce de 5 e 10 avos, de 50 avos de cuproníquel, e de 1 e 5 patacas de prata de 720 milésimas. O latón substituíu o bronce en 1967, e o níquel substituíu a prata en 1968. En 1971, a cantidade de prata das moedas de 5 patacas reduciuse a 650 milésimas.
En 1982 introduciuse unha nova serie con valores faciais de 10, 20 e 50 avos de latón, e de 1 e 5 patacas de cuproníquel. En 1993 as moedas de 20 avos e de 5 patacas cuñáronse de forma dodecagonal, e engadiuse unha moeda bimetálica de 10 patacas en 1997, e outra de 2 patacas de cuproníquel en 1998.
Billetes
De xeito similar á emisión dos billetes do dólar de Hong Kong, os billetes de patacas de Macau non os emitía en principio un banco central nin unha autoridade monetaria, senón dous bancos privados: o Banco Nacional Ultramarino e o Banco da China. Por mor do pasado colonial portugués de Macau, os billetes actuais imprímense tanto en chinés como en portugués.
O 27 de xaneiro de 1906, o Banco Nacional Ultramarino introduciu emisións de papel moeda con valores nominais de 1, 5, 50 e 100 patacas, ás que se lles engadiron os de 10 e 25 patacas en 1907. En febreiro de 1920, completouse esta primeira serie dos billetes divisionarios de 5, 10 e 50 avos.
O Banco Nacional Ultramarino aumentou a variedade de valores en 1942 cos billetes de 1 e 20 avos, e en 1944 introducíronse os de 500 patacas, en tanto que os valores inferiores ás 10 patacas se substituíron por moedas en 1952.
Actualmente emítense billetes de 10, 20, 50, 100, 500 e 1.000 patacas. A derradeira serie de billetes emitida polo Banco Nacional Ultramarino é a de 2005, en tanto que as do Banco da China son de 1995 e de 2003. O 20 de decembro de 1999, a soberanía de Macau pasou á China e desde ese momento ambos os bancos emitiron novos billetes coa devandita data. O 5 de xaneiro de 2009, a Autoridade Monetaria de Macau anunciou a emisión de novas series datadas en 2008 por parte do Banco da China.
Emisións conmemorativas
E 2008, a sucursal macaense do Banco da China emitiu catro millóns de billetes de vinte patacas en conmemoración dos Xogos Olímpicos de Verán de 2008, que tiveron lugar en Pequín.
En 2012, o Banco Nacional Ultramarino e o Banco da China emitiron dez millóns de billetes de 10 patacas en conmemoración do Ano do Dragón. Entre 2012 e 2023 o Banco Nacional Ultramarino e o Banco da China están autorizados a emitir un número máximo de vinte millóns de billetes especiais co valor nominal de 10 patacas para marcar cada ano novo lunar. O Banco da China tamén emitiu un billete de 100 patacas conmemorativo do seu centésimo aniversario.
O Banco Nacional Ultramarino e o Banco da China emitiron 10 millóns (cinco millóns cada banco) de billetes de 20 patacas conmemorativos do vixésimo aniversario da transferencia da soberanía de Macau en 2019.
Picanzo vermello
miniatura|Lanius collurio. O picanzo vermello (Lanius collurio) é un membro da familia dos picanzos.
Este paxaro cría na maior parte de Europa e Asia occidental e pasa os invernos no África tropical. O seu número está a minguar, estando probablemente extinguido en Gran Bretaña, aínda que é frecuente velos durante a migración. É unha especie protexida en Gran Bretaña.
Mide 16–18 cm de lonxitude; come grandes insectos, pequenos paxaros, ratos de campo e lagartas. Coma outros picanzos caza dende lugares elevados, e empala os cadáveres sobre arames ou espiñas para usalos como despensa.