cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Johnny Herbert
Resultados completos nas IndyCar Series
(chave) (Cearreiras en letra grosa indican pole position)
Languedoc-Rosellón
Economía
A economía do Languedoc-Rosellón baseábase nun único factor esencial, o "sol", ao servizo de dous sectores vitais: o turismo e a agricultura.
Johnny Herbert
Resultados completos no Campionato Británico de Turismos
(chave) (Carreiras en letra grosa indican pole position – 1 punto outorgado só na primeira carreira) (Carreiras en itálica indican volta rápida – 1 punto outorgado en todas as carreiras) ( * significa que o piloto liderou a carreira durante ó menos unha volta – 1 punto outorgado en todas as carreiras)
Resultados completos nas International Superstars Series
(chave) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en itálica indican volta rápida)
Casco
O deseño do casco de Herbert era vermello cunha liña branca que ía desde a parte posterior pasando polos lados e na embocadura, raias negras nos lados inferiores unha raia negra na parte posterior (de forma similar ao casco de Depailler), en 1999, cando pilotou para Stewart, as raias nos lados inferiores cambiáronse a verde e na parte superior do casco engadiuse unha pinga coa Union Jack. No 2000, cando pilotou para Jaguar, as zonas verdes convertéronse en azul.
Campionato de Galicia de fútbol 1939/40
Participaron o Real Club Deportivo da Coruña, o Real Club Celta de Vigo, o Racing Club de Ferrol, o Eiriña Club de Fútbol, o Club Coruña e o Foot-ball Club Vigués. O torneo foi disputado en forma de liga a dúas voltas. Proclamouse campión o Deportivo da Coruña e subcampión o Foot-ball Club Vigués. As renuncias do Vigués e do Eiriña a participaren na Copa do Xeneralísimo fixeron que o Celta de Vigo obtivese a clasificación para o torneo estatal.
Promoción de permanencia
Disputada entre o Club Coruña, pechacancelas da Serie A 1939/40, e o Compostela Sporting Club, campión da Serie B 1939/40.
Con este resultado o Club Coruña salvou a categoría e o Compostela Sporting Club non logrou ascender.
Nicolas Grenon
Nicolas Grenon, nado entre 1375 e 1380, e finado na localidade francesa de Cambrai o 17 de outubro de 1456, foi un compositor francoflamengo da escola de Borgoña.
Traxectoria
En 1385 pasou a formar parte dos músicos da corte do duque Filipe II de Borgoña en Dijon. Foi cóengo do capítulo de Santo Sepulcro en París, en 1399, posto no que sucedeu o seu irmán, e alí ficou ata 1401.
Foi nomeado mestre de nenos  da catedral de Laon (1403 -1408) e máis tarde mestre de gramática en Cambrai (1408). Foi tamén mestre dos coristas novos do duque de Berry en 1412 e mestre de música na catedral de Cambrai (1421-1424), e entrou ao servizo do duque Xoán Sen Medo. Chegou a ser cantante da capela papal (1425-1427) de Martiño V en Roma. En 1437, foi resudir a Bruxas e, posteriormente, regresou a Cambrai, onde remata a súa existencia en 1456.
Obra
A súa música, tanto a profana como a relixiosa, está asociada ao final da Ars nova, como evidencian as súas cancións Je say defait  e Se ne vous say, dunha escrita complexa, e os seus motetes, construídos baixo o principio da isoritmia. Así e todo, áchanse tamén nel os trazos característicos da música borgoñoa do século XV, na súa procura dunha simplificación melódica e rítmica, e na adopción dun canto silábico. Entre as súas obras destacan cinco cancións para tres voces, tres cancións para catro voces, catro motetes e un fragmento dunha misa titulada Et in terra.
Estas son as composicións hoxe coñecidas, segundo a clasificación feita por Reaney:
José María Posada
Traxectoria
miniatura|Carta de [[Rosalía de Castro a José María Posada.]] Estudou Humanidades e Teoloxía e finalmente Leis na Universidade de Santiago de Compostela, licenciándose en 1845. En 1840 fundou en Santiago unha Academia Literaria e Artística que reunía o mellor do país. En 1845 fundou La Aurora de Galicia, revista de literatura, ciencias e artes, con Francisco Añón. Residiu en Madrid entre 1851 e 1852, estudando pintura.
Establecido en Vigo, creou o xornal Faro de Vigo (1852), onde apareceron a maioría dos seus escritos. Alí co pseudónimo de "Don Lucas" publicou crónicas burlescas, así como poemas e lendas en galego. Escribiu un libro de recordos, Un paseo de Vigo a Bayona (1866). A súa creación poética está recollida en Poesías selectas (1888), volume décimo sexto da Biblioteca Gallega de Martínez Salazar.
Circuíto Bremgarten
O Circuíto de Bremgarten era un circuíto de carreiras de 7´280 km. para a disputa de probas automobilísticas que se atopaba na vila de Bremgarten, preto de Berna, Suíza, que anteriormente foi sede do Gran Premio de Suíza de 1933 a 1954 (Fórmula Un, de 1947 a 1954) e do Gran Premio de Suíza de motociclismo en 1949 e de 1951 ata 1954.
Bremgarten construíuse como pista de motocicletas en 1931 no Bremgartenwald (bosque de Bremgarten) no norte de Berna. O circuíto en si non tiña unha verdadeira recta, senón que era unha colección de curvas de alta velocidade. Foi sede da súa primeira carreira de automóbiles no 1934, que se cobrou a vida do piloto Hugh Hamilton. En 1948 cobrou a vida do corredor italiano Achille Varzi. Desde o primeiro momento, as vías arboradas de Bremgarten, moitas veces as malas condicións de luz e os cambios na capa de rodaxe fixeron que o que se recoñeceu era un circuíto moi perigoso, especialmente con choiva.
Bremgarten non acolleu un evento oficial de motorsport desde 1955, cando os deportes de carreiras con espectadores, a excepción da escalada e os rallyes, foron prohibidos en Suíza como reacción a traxedia de Le Mans de 1955. Aínda que houbo un Gran Premio de Suíza de 1982, tivo lugar en Dijon, Francia. O 6 de xuño de 2007 a cámara baixa do parlamento suízo aprobou unha emenda para levantar a prohibición, 97 a favor e 77 en contra. A lexislación non pasou pola cámara alta da cámara alta, e retirouse en 2009 tras ser rexeitada dúas veces.
Historia
O circuíto construíuse no ano 1931 nunha zona boscosa ó norte de Berna, tiña unha lonxitude de 7,28 km, e unha zona de curvas que se tomaban a alta velocidade que facían deste circuíto un dos máis perigosos para disputar unha carreira.
A primeira carreira automobilística que se disputou no ano 1934 xa tivo un tráxico accidente no que perdeu a vida o piloto Hugh Hamilton. O circuíto era moi perigoso pois tiña moitas arbores preto da pista, especialmente cando chovía.
Así a todo chegáronse a disputar carreiras de Fórmula 1, en concreto o Gran Premio de Suíza, que se disputou nos anos 1951-1955.
Todos os gañadores de Fórmula 1, no circuíto de Bremgarten
Rékords Piloto: Juan Manuel Fangio (2) • País piloto: Italia (3) • Construtor: Alfa Romeo/Ferrari (je 2) • Motor: Alfa Romeo/Ferrari (ambos 2) • Pneus: Pirelli (4)
Inside Man
Inside Man é un filme estadounidense de 2006 dirixido por Spike Lee e escrito por Russell Gewirtz. Conta a historia dun elaborado roubo en Wall Street. Está protagonizado por Denzel Washington no papel do detective Keith Frazier, un negociador da Policía de Nova York, Clive Owen como Dalton Russell, a mente mestra que orquestra o roubo, e Jodie Foster como Madeleine White, unha broker de Manhattan que se ve envolta no caso a petición do fundador do banco, Arthur Case (Christopher Plummer).
Gewirtz dedicou cinco días a desenvolver a premisa antes de comezar a traballar no que se convertería no guión orixinal. Logo de completar o guión en 2002, Imagine Entertainment mercouno para que fose creado por Universal Pictures, con Ron Howard como director inicial. Logo de que Howard saíse do proxecto, o seu compeñeiro en Imagine, Brian Grazer comezou a buscar un novo director, contratando finalmente a Lee. A fotografía principal comezou en xuño de 2005 e rematou en agosto; a rodaxe produciuse en varias localizacións da cidade de Nova York. Inside Man estreouse en Nova York o 20 de marzo de 2006, antes de estrearse nos cinemas dos Estados Unidos o 24 de marzo de 2006. Recibiu valoracións positivas por parte da crítica e recadou 184,4 millóns de dólares en todo o mundo, sobre un orzamento de 45 millóns.
Nantín, Cascallá, Becerreá
Nantín é un lugar da parroquia de Cascallá no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 31 habitantes (18 homes e 13 mulleres).
(386723) 2009 YE7
Órbita
A súa órbita preliminar suxería que o obxecto chegou ó seu perihelio ó redor de 1864. Actualmente está a 50 UAs respecto do Sol e acadará ó seu afelio no 2012.
Polo momento a órbita é só preliminar xa que só foi observado durante 98 días dende o 13 de decembro do 2009.
Magnitude absoluta
160px|miniatura|esquerda|Diferentes albedos dan coma resultado diferentes tamaños O tamaño dun obxecto pode ser establecido unha vez se coñece a súa magnitude absoluta (H) e o seu albedo (a proporción de luz que reflicte). (386723) 2009 YE7 ten unha magnitude absoluta de 4,5. Dado o feito de que (386723) 2009 YE7 ten unha magnitude absoluta máis feble que H=1, este obxecto non é supervisado por dous comités para asignarlle nome nin automaticamente é catalogado coma planeta anano pola Unión Astronómica Internacional (UAI).
Asumindo que (386723) 2009 YE7 ten un albedo de 0.25, albedo moi común entre os KBOs (obxectos clásicos do cinto de Kuiper) que teñen uns tamaños duns ~1000 km, ese albedo outorgaríalle uns 340 km de diámetro. Pero coma na actualidade non se coñece realmente o seu verdadeiro albedo, o seu tamaño podería ir duns 200 kms ata os 560 kms de diámetro.
Mike Brown cre que (386723) 2009 YE7 podería ser un fragmento da familia de colisión de Haumea xa que ten unha inclinación orbital moi semellante á dos membros da familia de Haumea. Nese caso (386723) 2009 YE7 podería ter un albedo que chegase ata o 0.7, dando unha estimación para o seu tamaño moito menor, duns 200 kms. O espectro infravermello amosa que (386723) 2009 YE7 ten unhas marcadas liñas de absorción de xeo de auga, o cal fai que se relacione a (386723) 2009 YE7 coa familia de Haumea.
362
Outros
Historia ano a ano
James Lovelock
James Ephraim Lovelock, nado en Letchworth, Hertfordshire, o 26 de xullo de 1919 e finado en Dorset, o 26 de xullo de 2022, foi un científico inglés, investigador independente e ambientalista que viviu en Cornualla, onde tiña un laboratorio persoal nun antigo muíño reformado.
A popular hipótese de Gaia foi artellada por Lovelock coa colaboración de Lynn Margulis, para explicar o comportamento sistémico do planeta Terra. Lovelock afirmou que a finais do século XXI, a temperatura media nas rexións temperadas da Terra aumentará en 8 °C e nos trópicos en 5 °C, facendo que a maioría dos cultivos cultivables do mundo se convirtan en terreo inhabitable.
Traxectoria
Despois de estudar química e matemáticas na Universidade de Manchester obtivo un posto no Medical Research Council do Institute for Medical Research en Londres.
En 1948 obtivo o Ph.D. en medicina na London School of Hygiene and Tropical Medicine. Investigou na Universidade Yale, na Baylor University College of Medicine e na Universidade Harvard.
Lovelock inventou moitos instrumentos científicos utilizados pola NASA para a análise dos atmosferas extraterrestres e da superficie dos planetas. Foi contratado pola NASA a principios da década de 1960 para explorar a posibilidade de vida en Marte. Para Lovelock o contraste entre o equilibrio estático da atmosfera de Marte (moito dióxido de carbono con moi pouco osíxeno, metano e hidróxeno) e a mestura dinámica da atmosfera terrestre é un forte indicio da ausencia de vida nese planeta.
É coñecido por ser o autor da televisión máis grande do mundo de cor vermello que visualiza á Terra como un sistema autorregulado. O seu invento de 1958, o detector de captura de electróns, permitiu detectar compoñentes tóxicos en rexións tan remotas como a Antártida, axudou nos descubrimentos sobre a persistencia do CFC e o seu papel no esgotamento da capa de ozono.
Hipótese de Gaia
A partir da década de 1960 Lovelock comezou a desenvolver unha hipótese científica que pasou a chamarse Hipótese de Gaia, postulando que os organismos vivos modifican o seu medio inorgánico dun xeito favorable á súa supervivencia, formando xuntos un sistema complexo e autorregulado que funciona de forma similar a un único organismo vivo. A hipótese foi moi criticada cando apareceu por primeira vez, pero co paso do tempo os seus elementos máis esenciais foron amplamente aceptados pola comunidade científica. A hipótese segue sendo en parte controvertida, pero abriu un campo totalmente novo de estudos interdisciplinares en Ciencias da Terra e contribuíu á formación dunha visión holística da vida e da evolución no planeta, afastándose do mecanicismo clásico. A destacada contribución á ciencia realizada a través desta hipótese valeulle a prestixiosa Medalla Wolaston da Sociedade Xeolóxica de Londres.
Enerxía nuclear
En 2004 Lovelock sorprendeu aos ecoloxistas ao afirmar que "só a enerxía nuclear pode deter o quecemento global". Para el, só a enerxía nuclear sería unha alternativa realista aos combustíbeis fósiles para satisfacer a enorme necesidade de enerxía da humanidade, sen aumentar a emisión de gases de efecto invernadoiro.
Tubos nos océanos
Na década de 2010 propoñía que se instalen enormes tubos no fondo do océano. A proposta inclúe un intercambio de auga de temperatura nos océanos, utilizando as augas profundas do golfos como axente de transferencia, un procedemento que producirá o quecemento do fondo e o arrefriamento da superficie, xa que a auga fría é máis pesada, aínda que a circulación do axente de transferencia sexa ao nivel do mar, a única enerxía dispoñible, ademais da enerxía eólica, é a fisión nuclear controlada.
No mundo, non hai opinión de biólogos en resposta ao proxecto, nin a cantidade de uranio enriquecido que sería necesario.
Aeroporto de Port Hedland
O aeroporto internacional de Port Hedland é un aeroporto australiano que serve a Port Hedland, Australia Occidental. Está situado a 9,3 quilómetros ao sueste da cidade e a 11 ao nordés de South Hedland. É un aeroporto importante para pasaxeiros que traballan na industria mineira. É propiedade do consello da cidade de Port Hedland.
En xullo de 2015 a cidade de Port Hedland accedeu a alugar o aeroporto a AMP Capital e Infrastructure Capital Group durante 50 anos.
Vilaia de Tipasa
Tipaza ou Tipasa (en lingua árabe ولاية تيبازة) é unha vilaia da costa de Alxeria. A súa capital é Tipasa, que está a 50 km ao oeste de Alxer.
Divisións administrativas
A vilaia divídese en 10 dairas, dos cales logo se debullan 28 baladías ou concellos.
Cárites
miniatura|As tres Grazas, pintura de [[Rubens]]
Na mitoloxía grega, as Cárites (en grego antigo Χάριτες Chárites), máis coñecidas como as tres Grazas (en latín Gratiae), eran as deusas do encanto, a beleza, a natureza, a creatividade humana e a fertilidade.
Habitualmente considéranse tres, da menor á maior: Pasítea ("a beleza"), Eufrósine ("o xúbilo") e Talía ("a abundancia").
As Cárites considerábanse fillas de Zeus e Eurínome, aínda que tamén se dicía que eran fillas de Hera e Dioniso, ou de Helios e la náiade Egle.
Homero escribiu que formaban parte do séquito de Afrodita.
As Cárites estaban asociadas así mesmo co inframundo e os misterios eleusinos.
O río Cefiso, cerca de Delfos, estaba consagrado a elas, e tiñan as súas propias festividades, as Caritesias ou Carisias, que eran as festas de "Acción de Grazas", nas que se celebranaa o banquete "Charistía", no que se comía torta de mel en honor das Cárites.
Todón, Cascallá, Becerreá
Todón é un lugar da parroquia de Cascallá no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 17 habitantes (4 homes e 13 mulleres).
XXX edición dos Premios Goya
A 30ª cerimonia de entrega dos Premios Goya tivo lugar no Centro de Congresos Príncipe Felipe, localizado no Hotel Auditorium de Madrid, o 6 de febreiro de 2016. O presentador foi Dani Rovira.
Praça Sete de Setembro
right|miniatura|270px|Praça Sete de Setembro
A Praza Sete de Setembro, comunmente chamada Praza Sete, é a praza máis movida da cidade de Belo Horizonte, marco cero do seu hipercentro. Está situada no cruzamento de dúas grandes avenidas, a Afonso Pena e a Amazonas, e é entrecortada polas rúas Río de Xaneiro e Carijós. En termos de tráfico de vehículos, compite en importancia coa Praça Raul Soares e a Praça da Liberdade, na práctica, as tres máis importantes da cidade. O fluxo de persoas que pasan pola Praza Sete é, con todo, considerablemente maior.
Ostenta no seu centro un obelisco doado polo pobo da veciña Capela Nova do Betim, hoxe municipio de Betim, aos habitantes da capital mineira, con motivo da conmemoración do Centenario da Independencia do Brasil, en 7 de setembro de 1822. O " Pirulito ", como é coñecido, está feito de granito e formado por unha agulla de 7m apoiada sobre un pedestal cuadrangular adornado por un poste en cada un dos seus vértices. Foi deseñado polo arquitecto Antonio Rego e construído polo enxeñeiro Antônio Gonçalves Gravatá.
Wasp Network
Wasp Network é un filme de 2019 escrito e dirixido po Olivier Assayas, que está baseado no libro The Last Soldiers of the Cold War de Fernando Morais. Está protagonizado por Penélope Cruz, Édgar Ramírez, Gael García Bernal, Ana de Armas e Wagner Moura. Conta a historia real dos espías cubanos en territorio estadounidense durante a década de 1990.
O filme estreouse internacionalmente no Festival Internacional de Cinema de Venecia o 1 de setembro de 2019. Estreouse en Francia o 31 de xaneiro de 2020 a través de Memento Films, e en Netflix o 19 de xuño de 2020.
Xoán Pérez
Xoán Pérez, nado en Ondarroa, Biscaia, en 1968, é un actor galego.
Traxectoria
Comezou a súa carreira profesional cos monicreques coa compañía de teatro Danthea, onde empezou a súa formación teatral. Seguiu coa súa propia compañía, Tres globos, producindo espectáculos versionados de contos clásicos. O Sapo Encantado, Pedro e o Lobo, O Parrulo Feo, Caraporquiña Vermella.
No programa da TVG Con perdón realizaba entrevistas absurdas a personaxes famosos facéndose pasar por un xornalista sen experiencia.
Participou na longametraxe Mucha sangre, de Pepe de las Heras, Chapapote ¡Oh no! de Ferrán llagostera e na serie A miña sogra e mais eu.
Joel Cracraft
Joel L. Cracraft, nado en 1943, é un ornitólogo e paleontólogo estadounidense, actualmente curador de ornitoloxía do Museo Americano de Historia Natural (American Museum of Natural History, AMNH).
Traxectoria
Cracraft estudou na Universidade de Oklahoma (B.S. en 1964), na Universidade do Estado de Luisiana (M.S. en 1966), e recibiu o seu doutoramento (Ph.D) en 1969 na Universidade de Columbia, cunha tese sobre a morfoloxía funcional da locomoción nas aves.
Ademais do seu traballo ensinou no AMNH e tamén na Universidade de Columbia.
Nas décadas de 1970 e 1980 emprendeu unha serie de tentativas (polémicas) sobre a sistemática cladística das aves.
Tamén estudou paleo-bioxeografía, os patróns das árbores filoxenéticas, o concepto de especie, a especiación e outras cuestións da teoría da evolución, nas que traballou con Niles Eldredge.
É membro da Asociación Americana para o Progreso da Ciencia e da Unión Americana de Ornitólogos. Foi presidente da Sociedade de Biólogos Sistemáticos.
Abreviatura
A abreviatura Cracraft emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
El Caracol
miniatura|300x300px|Vista aérea do sitio. miniatura|300x300px|Templo en El Caracol. El Caracol ou Caracol é o nome dado a un sitio arqueolóxico maia de grandes dimensións, localizado no distrito de Cayo, en Belize. Atópase a uns 40 km ó sur de Xunantunich e San Ignacio Cayo, a unha altitude de 460 m, preto dos montes Maia. O antigo nome maia deste lugar puido ser Oxhuitza.
El Caracol foi ocupada dende 1200 a. C., mais o seu período de maior expansión construtiva corresponde ó período clásico maia, con máis de 40 monumentos datados entre 485 e 889 que rexistran a secuencia dinástica dos seus gobernantes.
A antiga Caracol foi unha das maiores cidades maias, cubrindo uns 168 km², cunha poboación máxima estimada entre os 120 000 e os 180 000 habitantes. Un dos monumentos rexistra unha vitoria militar sobre o exército de Tikal en 562.
O sitio foi descuberto en 1938. Traballos máis extensos foron levados a cabo pola Universidade da Pensilvania en 1951 e 1953. Dende 1985, decorre un proxecto de escavacións arqueolóxicas e restauración das estruturas antigas de El Caracol, baixo a dirección de arqueólogos da Universidade de Florida Central.
Checkpoint Charlie
miniatura|dereita|Checkpoint Charlie visto cara o leste
O Checkpoint Charlie é o máis famoso dos pasos fronterizos do Muro de Berlín entre 1945 e 1990. Atópase na Friedrichstraße, e abría o paso á zona de control estadounidense coa soviética, onde actualmente únense os barrios de Mitte e Kreuzberg. Só se permitía o seu uso a empregados militares e de embaixadas dos aliados, estranxeiros, traballadores da delegación permanente da RFA e funcionarios da RDA.
A denominación Charlie procede do alfabeto fonético da OTAN, e é a súa terceira letra. Checkpoint Alpha era o paso de autoestrada en Helmstedt, Checkpoint Bravo o paso de autoestrada en Dreilinden.
Como consecuencia do intento por parte da xefatura do SEDE de restrinxir os dereitos que como aliados tiñan en Berlín os poderes occidentais, en outubro de 1961 tanques soviéticos e estadounidenses se posicionaron enfrontados con munición pesada.
O Checkpoint Charlie foi escenario de fuxidas espectaculares do Berlín Leste, algunhas especialmente tráxicas como a morte de Peter Fechter, desangrado en 1962 ante os ollos dos que habitaban Berlín Oeste.
O punto de control foi demolido o 22 de xuño de 1990, de xeito que agás o Museo do Muro do Checkpoint Charlie non quedou nada que o lembrase, ata o 13 de agosto de 2000, cando se inaugurou unha reconstrución da primeira caseta de control, idéntica salvo nos sacos de area, que agora están recheos de cemento.
Na actualidade, o Checkpoint Charlie é unha das atraccións turísticas de Berlín. Á parte do posto, tamén pódese ver o museo adicado á historia do muro, a derradeira bandeira do Kremlin e varios anacos do muro de Berlín. Do 31 de outubro de 2004 ata o 5 de xullo de 2005, houbo tamén un polémico monumento ás vítimas do réxime da RDA.
SERCA
SERCA son as siglas coas que se coñece certo encima ATPase tomadas do seu nome inglés, sarco/endoplasmic reticulum Ca2+-ATPase (ATPase de Ca2+ do retículo sarco/endoplásmico), tamén chamada SR Ca2+-ATPase. Trátase dunha P-ATPase do tipo das ATPases de calcio, que bombea calcio.
Amor romántico
miniatura|[[Romeo e Xulieta están considerados como personaxes arquetípicos do amor romántico.]] O amor romántico é un dos modelos de amor baseados en relacións estables das culturas do moderna, principalmente as occidentais.
SERCA
Función
A SERCA está localizada no retículo sarcoplásmico dos miocitos. É unha ATPase de Ca2+ que transfire Ca2+ desde o citosol da célula ao lume do retículo sarcoplásmico a expensas da hidrólise do ATP durante a relaxación muscular.
Amor romántico
O amor romántico é considerado un sentimento diferente e superior ás puras necesidades fisiolóxicas, tales como o desexo sexual ou luxuria, e xeralmente implica unha mestura de desexo, emocional e sexual, dando, porén, máis énfase nas emocións que no pracer físico. As características máis significativas deste tipo de amor confírmanse e difúndense a través de contos literarios, filmes, cancións, debuxos animados e moitas outras fontes formas artísticas e culturais, mesmo con datas sinaladas, como o día dos namorados. É unha especie de afecto que, se presume, debe ser para toda a vida, exclusivo, incondicional e implica un alto grao de dependencia afectiva.
A cultura occidental salientou historicamente o amor romántico máis que outras culturas nas cales os matrimonios "arranxados" ou "de conveniencia" son a regra. Aínda así, a globalización estendeu as ideas occidentais sobre o amor e o romance.
En Galiza Amada Traba e Chis Oliveira na obra ám@me fan unha crítica do amor romántico.
SERCA
Función
Na cara citoplasmática da SERCA hai 3 grandes dominios: os dominios de fosforilación e de unión a nucleótido, que forman o sitio catalítico, e o dominio actuador, que intervén na transmisión de cambios conformacionais importantes.
Parece ser que, ademais das súas propiedades de transporte de calcio, a SERCA1 xera calor nalgúns adipocitos e pode mellorar a tolerancia ao frío nalgunhas ras.
Regulación
A taxa á que a SERCA move o Ca2+ a través da membrana do retículo sarcoplásmico pode ser controlada pola proteína reguladora fosfolamban (PLB/PLN). A SERCA é normalmente inhibida pola PLB, coa cal está estreitamente asociada. O incremento da estimulación β-adrenérxica reduce a asociación entre a SERCA e a PLB por fosforilación da PLB pola PKA. Cando a PLB está asociada coa SERCA, redúcese a taxa de movemento de Ca2+; despois da disociación da PLB, o movemento de Ca2+ increméntase.
Outra proteína, a calsecuestrina, únese ao calcio dentro do retículo sarcoplásmico e axuda a reducir a concentración de calcio libre dentro do retículo sarcoplásmico, o cal axuda á SERCA para que esta non teña que bombear en contra dese alto gradiente de concentración. O retículo sarcoplásmico ten unha concentración de Ca2+ moito maior (10.000x) no seu interior en comparación co citoplasma. A SERCA2 pode ser regulada por microARNs, por exemplo miR-25 suprime a SERCA2 na insuficiencia cardíaca.
Por razóns experimentais, a SERCA pode ser inhibida pola thapsigarxina (unha sesquiterpeno lactona extraída da planta Thapsia garganica) e inducida pola istaroxime (un fármaco experimental).
Parálogos
Hai tres parálogos deste encima, que se expresan a varios niveis en distintos tipos de células, que son os seguintes:
Hai ademais isoformas postraducionais de SERCA2 e SERCA3, que serven para introducir a posibilidade de respostas de recaptación de Ca2+ específicas do tipo celular e incrementa a complexidade global dos mecanismos de sinalización por Ca2+.
Angeln
Angeln ten unha relevancia histórica que vai máis aló da súa actual área e do seu terreo rural, xa que se cre que puido ter sido o fogar dos anglos, un pobo xermánico que emigrou a Inglaterra. Esta migración provocou que a nova terra conquistada adoptase o seu nome, do cal deriva o actual "Inglaterra". Tanto o país como a lingua inglesa, derivan do nome dos anglos e de Angeln.
Pierre Fontaine
Pierre Fontaine, nado arredor de 1380 e finado cara a 1450, foi un compositor francés da era de transición entre a baixa Idade Media e o abrente do Renacemento, membro da escola de Borgoña de compositores francoflamengos. Malia ter sido ben popular no seu tempo, hoxe non se conserva a maioría da súa música. Todo o conservado son cancións profanas.
Traxectoria
Naceu en Rouen, onde se supón que recibiu a súa primeira formación musical. Cara a 1403 era cantante no coro da grande capela do duque Filipe II de Borgoña e, ao disolverse esta en 1404, pasou a ser crego da Santa Capela deBourges, onde ficou ata, polo menos, 1407.
Voleu exercer como cantante na capela da corte de Borgoña cando esta foi reconstituída en 1415, logo dun período de inactividade, por Xoán I de Borgoña (Xoán Sen Medo), o novo duque de Borgoña. Á morte do duque en 1419, Fontaine deixou a capela e foi ao norte de Italia, onde se uniu aos cantantes da capela do papa Martiño V. Aí debeu permanecer, polo menos, ata o principio da década de 1420. Arredor da fin desa década volveu a Borgoña, onde volveu cantar na capela, esta vez baixo Filipe o Bo, e onde ficou polo menos ata 1447.
O único dato coñecido en relación coa súa morte é a contratación do seu substituto en 1451, o que fai pensar que falecera recentemente.
Obra
Hoxe coñécense sete composicións de Fontaine, todas elas para tres voces: seis rondós, unha balada (dous dos tres tipos de canciónscoñecidos como "formas fixas" ou formes fixes.
Estas pezas conteñen algunhas características pouco habituais. J'ayme bien celui, un rondó, inclúe a infrecuente anotación "trompeta contratenor" para a voz máis baixa, indicando que se debía executar cunha trompeta de varas, un instrumento relacionado co trombón. Non só se trata dun caso raro de requirimento dun instrumento específico nas composicións do século XV, senón que a peza contén notas que están fora do que era habitual nesa época: a parte de trompeta contratenor descende máis abaixo do sol grave habitual. Chegouse a suxerir que Fontaine non fose o autor desta parte, xa que esta aparece só nunha das fontes nas que se conservou o rondó: o manuscrito Escorial V.III.24.
A maioría das pezas de Fontaine son sinxelas, coa melodía por baixo das voces, coma as composicións típicas da Borgoña da época.
Lucía de Siracusa
miniatura|200px|Santa Lucía|dereita Lucía, nada en Siracusa, Italia, no ano 283 e finada se cadra no 304, é unha santa mártir da Igrexa católica e Ortodoxa. A súa festividade celébrase o 13 de decembro, a noite máis longa do ano segundo o primeiro calendario xuliano, e é a santa patroa dos cegos e dos males de vista.
Vida
Nacida en Siracusa, entón cidade da provincia romana de Sicilia, Lucía era de pais nobres e ricos e foi educada na fe cristiá, de acordo coa tradición.
Perdeu ao seu pai durante a nenez, consagrou a súa vida a Deus e fixo un voto de virxindade. A súa nai, de nome Eutiquía, estaba enferma e comprometeuna a casar cun mozo pagán pero ela, para librarse dese compromiso, persuadiuna para que fose rezar á tumba de Ágata a fin de curar as súas feridas. A súa nai curou e Lucía pediulle que abandonase o compromiso, que se lle deixase consagrar a súa vida a Deus e que doase a súa fortuna aos máis pobres. A súa nai accedeu pero o seu pretendente acusouna ante o procónsul Pascacio debido a que era cristiá, en tempos do emperador Diocleciano.
miniatura|esquerda|200px|Xuízo de Santa LucíaSometéuselle a un xuízo, durante o cal intentouse que abandonase a fe cristiá e adorase aos deuses pagáns, pero Lucía non accedeu, polo que foi decapitada o 13 de decembro de 304.
É a patroa da vista debido a unha lenda da idade media que dicía que, cando estaba no tribunal, ordenaron aos gardas que lle sacasen os ollos, pero ela seguiu vendo. Tamén é patroa dos pobres, os cegos, dos nenos enfermos e das cidades de Siracusa, Venecia e de Pedro do Monte, así como patroa dos campesiños, electricistas, choferes, afiadores, cortadores e escritores.
O nome da santa, que significa a que porta luz e a data en que se commemoraba o seu martirio, explicarían a orixe desa lenda posterior sobre os seus ollos.
Día de conmemoración
As igrexas católica, ortodoxa e luteranas escandinavas celebran a súa festa o día 13 de decembro.
Durante a Idade Media, debido ao atraso acumulado polo Calendario Xuliano, a festividade de Lucía coincidía co solsticio de inverno e, xa que logo, era o día máis curto do ano. De aí o refrán Por santa Lucía mengua a noite e medra o día, que só tería sentido antes dese cambio.
miniatura|200px|Imaxe de Santa Lucía
Iconografía
Represéntaselle normalmente con dous ollos nun prato, cunha espada que lle atravesa o pescozo, unha palma, un libro ou unha lámpada de aceite.
Veneración dos seus restos
Segundo a lenda:
O sarcófago de cristal exposto baixo o altar, atópase na Igrexa dos Santos Xeremias e Lucía. En moitos mapas e planos de Venecia, a Igrexa figura só co nome de San Geremia, na praza do mesmo nome. Os restos da santa foron trasladados a esta igrexa en 1861, cando a dedicada a ela foi demolida para construír a estación de ferrocarril, que leva por iso o seu mesmo nome e está situada moi preto.
Festa de Santa Lucía en Suecia
Debido a unha festa cuxos orixes remontar á idade media, iniciada nos séculos XVI e XVII en Suecia, ao comezo da tempada de advento comezouse a celebrar formalmente en Estocolmo unha festa, na que se come e bebe. Á mañá seguinte, os nenos regalan aos pais fotos de nenas virxes como Lucía e rezan por todas elas. Logo enfornan en familia uns pasteliños con forma de ollos, decorados así e lévanos a xuíces e políticos da rexión para que desexarlles sorte e que sexan xustos nos seus labores. Unha moza en particular é elixida como "Raíña de Lucía de Suecia" (Sveriges Lucia) e é coroada o 13 de decembro en Skansen.
División de Honra de Rugby 1989-1990
A tempada 1989-1990 da Liga Española de rugby foi a vixésimo terceira edición da máxima categoría do rugby en España. A liga contou con 12 equipos participantes. O calendario da competición estivo formado por 22 xornadas, nas que se enfrontaron entre si tódolos equipos en dúas voltas. Ó remate do campionato o CD Arquitectura saíu campión por oitava vez na súa historia.
Sistema de puntuación
O sistema de puntuación foi o seguinte:
Kurt Cobain
Kurt Donald Cobain, nado o 20 de febreiro de 1967 e suicidado dun disparo na cabeza após unha sobredose de heroína o 5 de abril de 1994, na súa casa de Seattle, (Washington), foi o líder do grupo de música Nirvana.
Infancia
Cobain, fillo de Donald e Wendy Cobain, naceu no hospital comunitario de Grays Harbor en Aberdeen, Washington, e pasou seis meses vivindo en Hoquiam, no mesmo estado, antes de que a familia se mudara a Aberdeen. O seu pai traballou como mecánico na estación Chevron de Derrell Thompson, mentres que a súa nai era camareira. Cobain empezou a estudar na escola primaria Robert Gray en 1972. Segundo varias fontes, a súa primeira infancia foi feliz, e viviu como parte dunha "típica familia estadounidense", xunto cos seus pais e a súa irmá Kimberly, nacida en abril de 1970. Dende ese tempo, Cobain empezou a amosar interese pola música.
A vida de Cobain cambiou radicalmente en 1975, cando os seus pais se divorciaron tendo el sete anos. Este feito fixo a Kurt un neno moito máis reservado. Durante un ano viviu coa súa nai e despois dese tempo mudouse a Montesano, Washington para vivir co seu pai, pero, despois duns poucos anos, o seu comportamento rebelde comezou a darlle problemas entre a familia e os amigos.
Na escola Cobain amosou pouco interese polos deportes, pero por insistencia dos seus pais formou parte do equipo de loita. Kurt estaba máis interesado nas súas clases de arte e debuxaba continuamente, especialmente detalles de anatomía humana.
Manuel Corredoira López
Manuel Corredoira López, nado na Coruña en 1955, enxeñeiro industrial pola Universidade Politécnica de Cataluña (UPC) e licenciado en Dereito pola Universidade da Coruña, foi director xeral de Educación, Formación Profesional e Innovación Educativa, da Xunta de Galicia.
Traxectoria
Logo de traballar como enxeñeiro en empresas do sector privado entre 1979 e 1984, a partir desa data ocupou diversos postos no ámbito educativo, inicialmente como profesor de ensino secundario e anos máis tarde como asesor técnico docente da Consellería de Educación e Ordenación Universitaria, ata ingresar en 2005 no corpo de Inspectores de Educación.
Kurt Cobain
Infancia
A finais de 1986 Cobain trasladouse a un apartamento, pagando o alugueiro traballando nun centro turístico a 20 millas ao norte de Aberdeen. Durante este período viaxou con frecuencia a Olympia, Washington para ir a concertos, e nesas visitas estableceu unha relación con Tracy Marander. Pouco despois de que Marander o deixase, Cobain comezou a saír con Tobi Vail, da banda Bikini Kill.
Nirvana
Polo seu 14 aniversario o seu tío deulle a elixir entre unha guitarra e unha bicicleta como regalo, e Cobain elixiu a guitarra. Comezou aprendendo unhas poucas versións e cedo comezou a traballar nos seus propios temas. Mentres pasaba o rato no local de ensaio dos Melvins coñeceu a Krist Novoselic e de cando en vez ían tocar á parte de arriba do salón de peiteados da nai de Novoselic. Poucos anos despois Cobain tratou de convencer a Novoselic para formar unha banda con el prestándolle unha demo caseira do seu primeiro grupo, Fecal Matter. Despois de meses preguntándolle, Novoselic finalmente accedeu a unirse a Kurt, sendo este o principio de Nirvana.
Cobain estaba desencantado despois das primeiras actuacións, debido á incapacidade da banda de atraer un público considerable e a aparente dificultade de continuar. Durante os seus primeiros anos xuntos pasaron varios baterías polo grupo. Por un tempo a banda contou con Chad Channing, co cal Nirvana gravou o seu álbum Bleach, editado polo selo Sub Pop Records en 1989. Cobain, porén, non estaba satisfeito co estilo de Channing, facendo que a banda buscase un novo batería, que finalmente sería Dave Grohl. Con Grohl o grupo acadaría o seu mellor momento grazas ao seu álbum de 1991 Nevermind.
Manuel Corredoira López
Traxectoria
O 15 de xuño de 2012 foi nomeado director xeral de Educación, Formación Profesional e Innovación Educativa na Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, en substitución de José Luis Mira Lema, posto que desempeñou ata setembro de 2020, cando nos cambios políticos que sucederon ao inicio do curso da COVID-19, foi destituído.
Kurt Cobain
Nirvana
Co seu sinxelo "Smells Like Teen Spirit" Nirvana chegou ao grande público, popularizando o grunge.
O éxito de Nevermind levou a outras bandas de Seattle, como Alice in Chains, Pearl Jam e Soundgarden, a maiores audiencia, e como resultado o rock alternativo convertese nun xénero predominante na radio e na televisión musical dos Estados Unidos durante os primeiros anos dos 90. Nirvana foi considerada a banda estandarte da Xeración X, e Cobain foi coroado, moi ao seu pesar, polos medios de comunicación como o seu portavoz. A desconformidade de Cobain coa atención que lle prestaban os medios levouno a centrarse na música, crendo que a súa mensaxe e a súa visión artística fora mal interpretada polo público, desafiándoo co seu terceiro álbum de estudio, In Utero, aparecido en 1993.
Cobain loitou por reconciliar o éxito masivo de Nirvana coas súas raíces underground. Tamén se sentía perseguido polos medios e comezou a sentir resentimento pola xente que se declaraba seguidora de Nirvana pero negábase a recoñecer ou malinterpretaba os puntos de vista sociais e políticos da banda.
The Black Keys
The Black Keys é un grupo estadounidense de rock formado en Akron, Ohio no 2001. O grupo está formado por Dan Auerbach (guitarra, voz) e Patrick Carney (batería). O grupo comezou facendo música independente logo de formar o grupo ó rematar o instituto, e máis tarde uníronse a segunda onda de artistas de Garage rock popular na década do 2000. Ata outubro de 2011, The Black Keys venderon preto de 2 000 000 de álbums nos Estados Unidos.
Condados cataláns
260px|miniatura|Os Condados cataláns Os condados cataláns (en catalán: comtats catalans) son os condados que apareceron na zona da actual Cataluña a partir da Marca Hispánica do Imperio carolinxio, no século IX.
O seu territorio ocupaba parte das actuais Cataluña, Andorra e a Cataluña Norte, no sur de Francia.
Historia
Os condados máis orientais acabaron sendo incorporados ao condado de Barcelona e formaron parte da unión dinástica co reino de Aragón na chamada Coroa de Aragón (1162), mentres que o condado de Urgell mantivo a súa dinastía propia ata 1413 e o de Pallars Sobirà ata 1491.
Os taifas de Tortosa e Lleida foran conquistadas polo conde de Barcelona Ramon Berenguer IV (en 1148 e 1149 respectivamente), e non se constituíron como novos condados senón que Ramon Berenguer adoptou o título de marqués deses territorios.
Aínda que os termo Catalania atópase por primeira vez en forma escrita cara a 1172 no poema pisano Liber maiolichinus de gestis pisanorum illustribus, xa se atopan referencias ao conde de Barcelona como Princeps nas actas de consagración da catedral románica de Barcelona (1058), e nos Usatges de Barcelona, a denominación Principado de Cataluña (Principatus Cathaloniae) non aparece documentalmente ata 1350.
Lista de condados
miniatura|500px|Mapa da expansión da [[Coroa de Aragón, coloreado segundo monarcas e fases de conquista, con datas.]]
Capricorn (A Brand New Name)
"Capricorn (A Brand New Name)" é o single debut da banda americana 30 Seconds to Mars e o primeiro single do seu álbum debut do mesmo nome. A canción é a primeira pista do álbum e foi o único single do mesmo que entrou nas listas. A canción foi tocada en directo en “Last Call with Carson Daly” que foi emitido o 27 de novembro de 2002.
Vídeo musical
No vídeo musical, os membros da banda están nun deserto de fungo onde a xente dedicase a cavar buracos na terra. A banda esta tocando nunha cabana onde o resto da xente lle observa. Cerca do final do vídeo, aparecen membros da SWAT e toman o control da zona. O final do vídeo, os logos da banda vense nunha rocha do chan e algunha xente da que estaba cavando son tirados polos membros da SWAT.
Durante o vídeo, a cara de Jared Leto mostrase poucas veces, debido a que durante a produción do mesmo, Leto foi golpeado accidentalmente polo guitarrista Solon Bixler na fronte, causándolle un grande negrón cunha severa inchazón. Pódese ver se se observa coidadosamente o vídeo.
Aguas de Fontoira
Aguas de Fontoira é unha empresa galega adicada ao envasado de auga mineral natural situada no concello de Cospeito (Lugo). A empresa é propiedade de Begano, empresa fabricante de Coca-Cola en Galiza. O manancial de Fontoira foi declarado como mineral natural pola Consellería de Industria da Xunta de Galicia o 21 de outubro de 1992.
Augas de Fontoira comercializa dende marzo de 2004 a súa auga baixo a marca Aquabona manancial de Fontoira. Coca-Cola ten en España tres mananciais que venden auga baixo a marca Aquabona: Santolín (Burgos), Fuenmayor (Teruel) e Peña Umbría (Valencia).
A empresa ten certificacións:
22 de outubro
O 22 de outubro é o 295º día do ano do calendario gregoriano (296ºnos anos bisestos). Quedan 70 días para finalizar o ano.
Acontecementos
miniatura|200px|Vietnam do Sur
Nacementos
miniatura|100px|Xoán Vicente Viqueira
Mortes
miniatura|100px|Paul Cézanne
Outros
Os 366 días do ano
Partido Comunista de Bohemia e Moravia
O Partido Comunista de Bohemia e Moravia (en checo, Komunistická strana Čech a Moravy ou KSČM) é un partido político checo fundado en 1989. A nivel europeo forma parte da Esquerda Unitaria Europea - Esquerda Nórdica Verde. A diferenza doutros partidos comunistas europeos o seu símbolo é unha cereixa. Conta con arredor de 107.813 membros e é un dos partidos comunistas non gobernantes máis grandes e votados do mundo, sendo o cuarto partido político checo en representación por detrás de TOP 09, ODS e o ČSSD.
Historia
O KSČM foi fundado en 1989 logo dun congreso extraordinario do Partido Comunista de Checoslovaquia, que decidiu fundar un partido específico para os territórios da Bohemia e Moravia, rexións que se converterían na República Checa. En 1990, o Partido Comunista de Checoslovaquia converteuse nunha federación de dous partidos creados logo da separación de Eslovaquia e a República Checa: o KSČM e o Partido Comunista de Eslovaquia. Esta federación roumpeuse en 1992.
Logo do II Congreso, varios grupos se separaron do KSČM, xurdindo novos partidos de esquerdas. En 1995 separouse un novo partido que se pasou a denominar Strana československých komunistů (Partidos dos Comunistas de Checoslovaquia), partido que actualmente recuperou o nome do Komunistická strana Československa (Partido Comunista da Tchecoslováquia) liderado por Miroslav Štěpán.
En maio de 2004, o VI Congreso do KSČM adoptou un novo programa titulado Esperanza para a República Checa (Naděje pro Českou Republiku).
O 12 de outubro de 2006 a organización xuvenil do partido, a Komunistický svaz mládeže ou KSM (Unión Comunista da Xuventude) liderada por Milan Krajča foi ilegalizada polo Ministerio do Interior da República Checa. Pouco despois se tratou de ilegalizar tamén ao propio KSČM, mais finalmente a proposta non prosperou.
O días 17 e 18 de maio de 2008, tivo lugar o VII Congreso do KSČM en Hradec Kralove.
Eleccións ao Senado
O KSČM ten actualmente 2 senadores: Marta Bayerová e Václav Homolka.
Fósil vivente
miniatura|300px|Os [[celacantos pensábase que se extinguiran hai 66 millóns de anos, ata que se descubriu un espécime vivente da súa orde en 1938.]] Un fósil vivente é un taxon existente que é moi semellante a organismos que só eran coñecidos como fósiles. Para ser considerada un fósil vivente, a especie debe ser vella en relación co momento de orixe do clado hoxe existente. Os fósiles viventes son normalmente liñaxes con poucas especies, pero non necesariamente.
Os fósiles viventes mostran o fenñomeno da estase ao longo de escalas de tempo xeolóxicas. A literatura popular pode afirmar erradamente que un "fósil vivente" non experimentou unha evolución significativa desde o tempo dos fósiles similares a el, o que implica que tampouco sufriu practicamente evolución molecular ou morfolóxica, pero as investigacións científicas desminten esa idea.
Os cambios superficiais mínimos dos fósiles viventes non implican ausencia de evolución, senón que son exemplos de selección estabilizante, que é un proceso evolutivo, e quizais o proceso dominante na evolución morfolóxica.
Características
Tales criterios non están ben definidos nin son claramente cuantificables, mais os métodos modernos de análise das dinámicas evolutivas poden documentar o ritmo distintivo de estase. As liñaxes que mostran estase en escalas de tempo moi curtas non son consideradas fósiles viventes; o que está pouco definido é a escala de tempo durante a cal a morfoloxía debe persistir para que esa liñaxe sexa recoñecida como fósil vivente.
O termo "fósil vivente" é a miúdo mal utilizado nos medios de comunicación populares, pero na literatura profesional a expresión aparece raramente e debe utilizarse con máis coidado, aínda que tamén se ten usado inconsistentemente.
Un exemplo de concepto que podería ser confuso en relación aos "fósiles viventes" é o de "taxon Lázaro", que non é equivalente; un taxón Lázaro (que pode ser unha especie ou un grupo de especies relacionadas) é aquel que repentinamente reaparece, xa sexa no rexistro fósil ou na natureza, como se o fósil "volvese á vida outra vez". A diferenza dos taxóns Lázaro, un fósil vivente, na maioría dos sentidos, é unha especie ou liñaxe que sufriu excepcionalmente poucos cambios durante un rexistro fósil longo, dando a impresión de que o taxon agora existente permaneceu con características idénticas durante todo o período do seu rexitro fósil e o período moderno.