cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Inspiración artística
Conceptos modernistas e modernos de inspiración
As teorías materialistas da inspiración diverxen entre as que consideran ás fontes como puramente internas e as que avogan por fontes puramente externas. Marx non tratou o tema directamente, pero a teoría marxista da arte o ve como unha expresión da fricción entre posicións económicas de base e superestructurais, ou como un diálogo non intencional de ideoloxías en competencia, ou como a explotación dunha "fisura" na ideoloxía da clase no poder. Por tanto, naquelas escolas de arte plenamente marxistas, tales como o realismo soviético, o pintor ou poeta "inspirado" é tamén o poeta ou pintor con maior conciencia de clase, e o "formalismo" é explicitamente rexeitado como decadente (por exemplo, as últimas películas de Sergéi Eisenstein eran condenas como un "erro formalista"). Fóra das escolas marxistas sustentadas polo estado, o marxismo mantivo a súa énfase na conciencia de clase do poeta ou pintor inspirado, pero fixo sitio para o que Frederic Jameson dá en chamar unha "inconsciencia política" que podería estar presente na obra de arte. Con todo, en cada un destes casos, a inspiración provén de que o artista este especialmente "en sintonía" para captar os sinais dunha crise externa. En psicoloxía moderna, a inspiración non é estudada frecuentemente, pero considéralla un proceso completamente interno. Sexa cal for o modelo, con todo, empiricista ou místico, a inspiración atópase pola súa propia natureza fóra do noso control.
Art Institute of Chicago
A colección do museo
miniatura|esquerda|300px|[[Tarde de domingo na illa Grande Jatte|Serán de domingo na illa da Grande Jatte de Georges Seurat.]]
Inspiración artística
Iconografía
A inspiración represéntase baixo a figura dun adolescente animado de todo o lume do xenio tendo na man dereita unha espada e na esquerda a flor do tornasol.
Art Institute of Chicago
A colección do museo
O museo é famoso principalmente polas súas coleccións de pintura impresionista, postimpresionista e de autores americanos, aínda que conta con importantes exemplos de pintura a partir do Renacemento.
Sobresae O Greco, con varios lenzos entre os que destaca "A Asunción da Virxe", o primeiro cadro do devandito artista que ingresou nun museo americano, e aínda hoxe o máis importante deles. De Rubens hai varias obras, como unha "Sacra Familia". De Rembrandt, destaca o "Home con cadea de ouro".
A colección impresionista e postimpresionista é riquísima. Inclúe máis de 30 pinturas de Claude Monet, incluíndo seis da súa serie de "Paisaxes con feixes de heno" e algunhas de Lirios de auga. Obras importantes de Renoir, tales como Xantar no restaurante Fournaise (o xantar do Rowers) e Dúas irmás (na terraza), así como a obra de Paul Cézanne Os bañistas, Cesta de mazás, e Señora Cézanne nunha cadeira amarela, están na colección. No Moulin rouge, de Henri de Toulouse-Lautrec é outra obra estelar, do mesmo xeito que as obras de Seurat Tarde de domingo na illa de Grande Jatte e de Gustave Caillebotte, Rúa de París en día chuvioso.
A colección do século XX inclúe o "Vello guitarrista", da época azul de Picasso, así como exemplos de Henri Matisse, Giorgio de Chirico entre outros.
Entre os traballos máis importantes da colección americana está o cadro de Grant Wood, América Gótica e o cadro "Noctámbulos" de Edward Hopper ("Nighthawks"), considerado a súa obra mestra e unha icona da cultura norteamericana.
Con todo, o museo ten moitas máis obras á parte de pinturas. Pódense contemplar esculturas de todo o mundo. No soto están as salas Thorne. Hai miniaturas exactas que mostran estilos arquitectónicos, así como coleccións de mobles americanos e europeos. Tamén no soto están as galerías que exhiben a colección de fotografía. Na planta baixa esta a colección de George F. Harding, colección de armas e armaduras da época medieval e renacemento. A colección de cerámicas precolombianas é outra exhibición excepcional. Unha característica especial do museo é unha estatua "tanxible" para os cegos e para os nenos: un retrato facial expresivo de Xoana de Arco.
A famosa entrada occidental do museo de arte, na avenida de Michigan, é gardada por dúas estatuas de bronce, dous leóns creados por Edward L. Kemeys. Xusto dentro das portas atópase unha reconstrución da sala de comercio da antiga Bolsa de Chicago, deseñado por Louis Sullivan en 1894 e derruída en 1972. As partes salvadas do edificio orixinal foron traídas ao museo e reconstruídas. Saír do museo a través das portas situadas ao leste no extremo do corredor é entrar na bolsa de valores.
Modern Wing
miniatura|300x300px|A Modern Wing, que alberga as obras máis modernas do museo. Deseñada polo arquitecto [[Renzo Piano.]] O 16 de maio de 2009 foi inaugurada a Modern Wing (Á moderna), cun investimento de 350 000 000 USD para ampliar o edificio. A estrutura, deseñada por Renzo Piano, contén as obras máis modernas do museo, competindo con outro museo importante da cidade, o Museo de Arte Contemporánea. Estas obras inclúen importantes pinturas de Picasso coma O vello Guitarrista, a de Matisse Os bañistas no río e a de René Magritte O tempo paralizado. A á tamén alberga arte contemporánea posterior a 1960; novas galerías de fotografía, vídeo, arquitectura e deseño que inclúen representacións orixinais de Frank Lloyd Wright, Ludwig Mies van der Rohe e Bruce Goff; un espazo de exposicións temporais; tendas e aulas; unha cafetería e un restaurante con vistas ao Millennium Park dende a súa terraza.
Cobalamina
miniatura|dereita|Cobalamina. O ligando superior axial está indicado como R.
Art Institute of Chicago
A colección de Terra
Dende abril de 2005, aproximadamente cincuenta pinturas da colección do museo Terra (agora a fundación de Terra) estiveron orixinalmente en préstamo na o departamento de arte americana no museo de Chicago (AIC). As coleccións do Terra e do museo están situadas nunhas galerías e salas novas e xuntas proporcionan unha das presentacións máis comprensivas de todo o país sobre a arte americana. A colección da fundación de traballos americanos sobre papel atópase no departamento de impresións e de debuxos, no museo.
Cobalamina
A cobalamina ou vitamina B12 é unha vitamina hidrosoluble. Posúe un grupo prostético, que contén cobalto, con enlaces semellantes aos do ferro coa hemoglobina.
Art Institute of Chicago
Swami Vivekananda
O instituto de arte de Chicago tamén foi o lugar onde o famoso monxe hindú Swami Vivekananda dirixiuse ao parlamento das relixións do mundo en 1893. O 11 de setembro de 1995, o instituto de arte instalou unha placa de bronce para conmemorar o discurso histórico de Swami Vivekananda. A placa di:
Cobalamina
A cobalamina ten funcións metabólicas e actúa como coenzima aceptora de hidróxeno. Contribúe a reducir os ribonucleótidos a desoxirribonucleótidos, fundamental na replicación do ADN. Por mor destas funcións, intervén no crecemento e na maduración de eritrocitos.
Art Institute of Chicago
Swami Vivekananda
O 11 de novembro de 1995, o tramo da avenida de Michigan que pasa diante do instituto de arte denominouse formalmente co honorario nome de Vía de Swami Vivekananda.
Cobalamina
A vitamina B12 está presente en moitos alimentos vexetais. Para a súa absorción é preciso a síntese de factor intrínseco, producido nas paredes do estómago. Unha vez unida ao factor, absórbese no íleo terminal.
Art Institute of Chicago
Enderezo
111 South Michigan Avenue, Chicago, Illinois, 60603-6404
Cobalamina
O seu déficit ocasiona anomalías hematolóxicas, coma anemia macrocítica ou anemia perniciosa. A falla prolongada desta vitamina causa alteracións do tecido nervioso, especialmente nos cordóns posteriores da medula e nos cordóns lateais. Estas dexeneracións poden causar a perda da sensibilidade periférica ou incluso parálise.
O ligando axial superior do ión cobalto da cobalamina pode variar, o que orixina as seguintes substancias:
ReNova Galiza
reNOVA GALIza é unha revista editada en Cataluña polo Foro Cívico Galego de Barcelona.
Historia e características
Pretende ser a herdeira renovada e actualizada da tradición de publicacións galegas na emigración, neste caso en Cataluña. Unha tradición que comezou coa revista Nova Galiza, fundada en Barcelona por Castelao e Rafael Dieste en 1937. Tamén Nueva Galicia. Portavoz de los antifascistas gallegos (1936-1938) que, fundada en Madrid, chegouse a editar durante un tempo da súa andaina tamén na cidade de Barcelona.
Membrana interósea do antebrazo
Nos movementos de pronación e supinación, a membrana contráese e reláxase facilitando estes movementos.
ReNova Galiza
Historia e características
O primeiro número da revista viu a luz no ano 2005. Posteriormente, entre os meses de xullo e setembro do ano 2006, foron presentados tanto o segundo número como o extra dedicado ós galegos e as galegos do mundo (A Galiza global).
O monográfico da revista titulado As galegas e os galegos do mundo recibiu o premio da Xunta de Galicia á mellor revista editada polas entidades galegas no exterior no ano 2007. O premio expresa o recoñecemento daqueles traballos que en diversos ámbitos culturais contribúen a un mellor coñecemento do fenómeno migratorio galego.
Calatañazor
Calatañazor é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 66 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 64,82 km².
Odilio González
Odilio González Arce, nado en Lares 5 de marzo de 1937, é un cantante portorriqueño de música latinoamericana, alcumado El Jibarito de Lares.
Traxectoria
Acadou sona e recoñecemento despois de varias cancións de éxito na radio capitalina, San Juan.
Sabadelle, O Castro, Cervantes
Sabadelle é un lugar da parroquia do Castro no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2013 tiña 13 habitantes (9 homes e 4 mulleres).
Luisa Marcos Raña
Luisa Marcos Raña, nada na Coruña o 27 de setembro de 1917 e finada en Vigo o 17 de agosto de 1973, foi unha catedrática pioneira en España na especialidade de Física, Química e Termotécnica das Escolas de Peritos Industriais (posteriormente de Enxeñaría Técnica Industrial).
Traxectoria
Despois de terminar brillantemente o bacharelato, matriculouse no ano 1934 en Ciencias Químicas na Universidade de Santiago de Compostela. O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 e a posterior guerra carrexou o peche dos estudos que podería finalmente renovar en outubro de 1939, terminando a súa carreira en 1940 logo de dous cursos intensivos.
Ensinar foi a súa vocación á que se dedicou desde o inicio da súa carreira profesional. A finais de 1941 obtivo por concurso o cargo de Encargado de Curso de Física e Química do Instituto Feminino de Ensino da Coruña, e despois, a finais de 1942 o do curso de Matemáticas no Instituto de Ensino de Linares.
Ao mesmo tempo empezou a preparar oposicións, primeiro a institutos, e máis tarde e con máis dedicación a cátedras de ensino técnico de grao medio, en particular para as Escolas de Peritos Industriais na súa área de coñecemento. Tras ser eliminada inesperadamente nas oposicións realizadas en 1945 para a praza de Vigo (dous votos contra 3 en segunda votación), presentouse de novo á seguinte chamada, no ano 1947, obtendo con número 1 a cátedra de "Física, Química e Termotecnia" na Escola de Peritos Industriais de Cádiz, onde exercería o seu ensino ata o final de 1948 cando por concurso foi transferida á Escola de Vigo.
Casou co tamén catedrático Antonio Fernández del Riego, con quen tería catro fillos, e xa permanecería en Vigo toda a súa vida. En 1963, despois de concurso de méritos e dunha proba de aptitude obtivo tamén praza de profesor agregado en Ciencias da Escola de Mestría Industrial de Vigo.
Armariz
O topónimo galego Armariz pode referirse a:
Luisa Marcos Raña
Traxectoria
En 1972, a Escola de Enxeñería Técnica Industrial integrouse na Universidade de Santiago de Compostela co nome de Escola Universitaria de Enxeñería Industrial de Vigo. Será o penúltimo ano en que Luisa poida transmitir os seus ensinos.
Deixou mais de 25 promocións de estudantes preparadas para o desenvolvemento profesional de actividades técnicas.
Instalacións de Zubieta
As Instalacións de Zubieta son os terreos de adestramento da Real Sociedad que se atopan situadas no barrio de Zubieta, na cidade de Donostia (Guipúscoa), xunto ao hipódromo.
En 2004 acabou a última fase de construción da Cidade Deportiva do club vasco, que ten unha superficie de 70.000 m² de superficie e acolle os adestramentos do primeiro, segundo equipo e os equipos inferiores do fútbol base.
As instalacións contan cun aforamento de 2.500 espectadores, dispoñen de 7 campos, 4 de herba natural e 3 de herba artificial. Igualmente conta cunha sala de rehabilitación, ximnasio, sala de proxeccións e sala de prensa.
Subprefectura de Tokachi
miniatura|300px|Localización da subprefectura de Tokachi en Hokkaidō A Subprefectura de Tokachi (十勝支庁, とかちしちょう, Tokachi-shichō) é unha subprefectura da prefectura de Hokkaidō do Xapón. Ten 4.305,65 km² de superficie e unha poboación de 256.184 habitantes (2004). A súa capital é Obighiro-shi.
Instalacións de Zubieta
Orixinalmente este ía ser o lugar para construír o novo estadio da Real, que ademais sería unha das sedes do Mundial de España de 1982. Ao final por desavinzas co Concello non se chegou a construír e Donostia quedou sen Mundial.
Ligamento cubitocarpal anterior
miniatura|200px|Ligamentos do pulso. O ligamento cubitocarpal anterior é un ligamento do membro superior humano, pertencente ao pulso. Insírese na epífise distal do cúbito e se dirixe cara o carpo. Forma parte do complexo ligamentoso triangular do carpo. Está formado por tres feixes, que se dirixen ao óso semilunar, ao óso grande e ao óso piramidal.
Leopoldo Martínez Padín
miniatura|páxina=3|Historia política, religiosa y descriptiva de Galicia, Tomo I (en [[PDF).]]
Traxectoria
Fixo dous anos de Filosofía no Seminario Conciliar San Paio da súa vila natal e licenciouse en Xurisprudencia na Universidade de Santiago de Compostela en 1847.
En Santiago formou parte, xunto con Antonio Neira de Mosquera, José María Posada, Francisco Añón, Antolín Faraldo, Alberto Camino e outros da Academia Literaria de Santiago e fundou e dirixiu La Armonía. Por un artigo publicado no número un deste xornal (6 de agosto de 1845) foi denunciado e a publicación suspendida. .
Marchou a vivir a Madrid, onde finou aos 26 anos de idade.
Presidente de Islandia
miniatura|dereita|120px|Brazón de Islandia O presidente de Islandia (Forseti Íslands) é o xefe de estado de Islandia. É elixido pola poboación para un período de 4 anos por sufraxio universal, e ten uns poderes limitados. A constitución non limita o número de veces que pode servir o presidente no seu cargo. Houbo cinco presidentes dende que o país conseguise a independencia de Dinamarca en 1944. O actual é Ólafur Ragnar Grímsson, que se atopa no seu quinto goberno como presindete, elixido por vez primeira en 1996, e re-elixido recentemente no 2012.
A residencia presidencial está localizada en Bessastaðir, Garðabær, preto da capital Reiquiavik. A constitución nacional especifica que cando o presidente non pode exercer o seu deber no cargo, o Primeiro Ministro, presidente do parlamento, e mailo presidente do Tribunal Supremo, asumen colectivamente a responsabilidade. O presidente é tamén o Gran Mestre da Orde do Falcón.
Bandia Ribeira
Bandia Ribeira Cendán, nada nas Pontes en 1979, é unha fotógrafa galega.
Traxectoria
Profesionalmente traballou como xornalista en medios de comunicación, como para o xornal El Progreso ou a axencia de novas portuguesa Lusa. Artisticamente participou en exposicións individuais e colectivas en Gales, Cataluña, Romanía, Alemaña, Portugal e Galicia.
Galardóns
En 2015 foi a gañadora do Premio Luis Ksado de fotografía.
Fuencaliente del Burgo
Fuencaliente del Burgo é unha localidade da provincia de Soria, na comunidade de Castela e León.
Camiño a Los Yungas
miniatura|240px|A estrada ó pé da fervenza de San Pedro. O Antigo camiño ós Yungas, tamén coñecido como Camiño da Morte, é unha estrada ciclista de case 80 km de extensión, que une a cidade de A Paz e a rexión dos Yungas, ó nordés do departamento, antes da construción do tramo Cotapata-Santa Bárbara esta sección da vía foi parte da Ruta 3 da rede viaria fundamental de Bolivia. No presente, o seu uso está reservado ó ciclismo.
Fuencaliente del Burgo
Pertence á pedanía de Fuentearmegil.
Camiño a Los Yungas
Ten moita sona polo seu perigo extremo e o número de mortes en accidentes de tránsito cada ano, (unha media de 209 accidentes e 96 persoas mortas ó ano). En 1995 o Banco Interamericano de Desenvolvemento bautizouno como o camiño máis perigoso do mundo, e as características da ruta convertérona nun destino turístico moi frecuente.
Fuencaliente del Burgo
Entre os seus monumentos destacan os restos de Santa María del Valle, un mosteiro de monxas bernardas, construído en 1175 e arrasado por un incendio en 1550. A súa primeira abadesa, Urraca de Avellaneda, filla dos condes de Miranda e duques de Peñaranda, faleceu en 1211.
Camiño a Los Yungas
Historia
Parte desta estrada foi construída con man de obra de prisioneiros paraguaios, durante a guerra do Chaco na década de 1930. Foi parte dunha das poucas rutas que conectan a selva amazónica do norte do país, coa urbe paceña.
Fuencaliente del Burgo
Conta cunha fonte de augas termais, La Ermita.
Camiño a Los Yungas
Historia
Por mor das súas pendentes pronunciadas, cun ancho dun só carril (3 m nalgúns lugares), e a falta de gardarraís, este camiño tornábase extremadamente perigoso.
Igrexa de San Pedro de Plecín
A igrexa de San Pedro de Plecín (en Ilesia de San Pedro de Plecín) é unha igrexa que que se atopa en Alles, capital do concello de Peñamellera Alta (Asturias, España) e parroquia de San Pedro de Alles. A igrexa está situada a uns 500 metros do núcleo de Alles. A antiga igrexa parroquial de San Pedro de Plecín, hoxe en ruínas, é un templo románico tardío. A súa primitiva advocación foi a de San Salvador.
Descrición
esquerda|miniatura|250px|Interior da igrexa de San Pedro. dereita|miniatura|250px|Portada románica. Levántase probablemente sobre un antigo lugar de culto precristián e foi erguida no último cuarto do século XII sobre unha capela prerrománica, ou cela, de planta rectangular. O templo foi ampliado polo custado oeste no século XIII e reformada e dotada dun pórtico no XV. No XVI encostouse unha capela funeraria ao lado norte. En 1787, co levantamento dun novo templo parroquial no núcleo de Alles, foi abandonada. O templo ten unha única nave e ábsida semicircular precedido de tramo recto. No seu flanco sur ábrese a portada principal. A ábsida está realizada a base de perpiaños de pedra arenita, tamén usada na portada sur. A nave é de cachotaría calcaria. A cabeceira cubríase cunha bóveda de canón e a nave debía presentar unha cuberta de madeira.
A portada sur repousa sobre un zócolo e protéxese cun beirado. Componse de catro arquivoltas lixeiramente apuntadas, sobre as que corre un gardapó decorado con niño de abella, do mesmo xeito que a liña de imposta que as sustenta. As arquivoltas mostran distintos elementos ornamentais (medias canas, billetes e medios círculos). Os capiteis conservados, troncocónicos, están moi deteriorados. Están decorados con motivos vexetais, figuras humanas e diversos seres fantásticos (sereas, billas e centauros). Apoiábanse en fustes monolíticos, hoxe desaparecidos. Á súa dereita ábrese unha pequena xanela asaetada. Está enmarcada cun gardapó xadrezado, unha arquivolta moldurada e un arquiño pentalobulado.
Repousa nunha imposta decorada con motivos vexetais, que ornamenta tamén o capitel dereito. No capitel esquerdo hai dous animais fantásticos e no tímpano unha representación do Salvador. Consérvanse cinco modillóns de fins do século XII e outro de comezos do XIII, todos moi deteriorados. Están decorados con animais, músicos e figuras humanas. Na ampliación oeste do templo, levada a cabo no século XIII, hai outra portada con dúas arquivoltas apuntadas baixo gardapó.
A capela funeraria aberta no custado norte do templo no século XVI presenta planta cadrada. Carece de vans e cubríase con bóveda de crucería sinxela, conservándose as ménsulas onde descansaban os seus nervios.
No interior, consérvanse as bases que sostiñan as columnas do arco de triunfo. Un posible capitel deste arco atópase na actualidade no Concello de Alles. Está decorado con motivos vexetais. O tramo recto que precede á ábsida estaba percorrido por un arco cego, con tres columnas a cada lado, da que restan dúas pequenas bases. Na actualidade a vexetación e a maleza invade o interior da igrexa e aflora por todos os seus muros. As súas ruínas foron recentemente limpas, e consolidadas. A igrexa de San Pedro/San Salvador de Plecín é unha bela mostra do románico tardío, emparentada estilisticamente con outras igrexas tardorrománicas palentinas e burgalesas.
Oh Happy Day (Cataluña)
Oh Happy Day é un talent-show da TV3 no que corais e grupos vocais de Cataluña compiten interpretando cancións para convencer ao xurado do programa.
É presentado polo actor Eduard Farelo. O xurado na primeira edición estivo formado por Sìlvia Abril, Pedro Pardo, Guille Milkyway e Elena Gadel. Na segunda edición, Elena Gadel e Silvia Abril abandonan o xurado e entran Mone e Bàrbara Mestanza.
Segundo a mecánica do programa, noméanse tres corais e unha é eliminada á semana seguinte, proceso que se repite ata chegar á gran final coas tres corais que sigan en xogo. Á gran final os espectadores votan o ao gañador. Ademais das actuacións das corais, cada semana ofrécense en diversos vídeos do seguimento de como afrontan os ensaios do novo repertorio que terán que defender no programa, coñécese mellor a súa poboación e as historias humanas e persoais que hai detrás dos colectivos de cantores.
Oh Happy Day é unha versión do programa da NBC Clash of the Choirs, que en España emitiuse en Cuatro no 2008 co título de La batalla de los coros. Un ano máis tarde foi editada na ETB co mesmo nome que na TV3, e dous anos máis tarde na Galiza, tamén co nome de Oh Happy Day. O programa conta cunha aplicación móbil que permite ao público entrar en contidos exclusivos. Tamén se edita un disco coas mellores cancións do programa.
Tramoyes
Tramoyes é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Vilaluz, O Castro, Cervantes
Vilaluz é un lugar da parroquia do Castro no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2013 tiña 17 habitantes (8 homes e 9 mulleres).
Escudo de Lugo
O escudo de Lugo é a representación das armas da cidade, no que figuran varios elementos relacionados co pasado e a historia do concello.
Historia
O escudo da cidade non foi sempre tal como se coñece agora. A primeira versión coñecida, da que e descoñece a data, apareceu na Rúa do Miño, na coñecida como Casa do Sangro. Este escudo atópase actualmente no Museo Provincial. En dito escudo non figuran os actuais anxos, saíndo só os leóns e a torre, o que demostra a súa primitiva vinculación co selo do Cabido Catedralicio. O primeiro escudo do que se ten constancia cos anxos custodios é o que se atopa enriba da Porta de San Pedro na Muralla. Esta representación data de 1781. Despois de diversas modificacións, o escudo actual, que data de 1942, xa non contén os leóns exteriores. Con todo, o Concello está a estudar a súa recuperación.
O cáliz e os anxos
O cáliz e a hostia figuran no escudo por mor do privilexio papal da catedral de Santa María: a exposición permanente e pública do Santísimo Sacramento. Este privilexio é só ostentado por esta basílica no mundo, e estímase que a tradición data polo menos dende o século XV. Así, o que o Sacramento atópase en exposición día e noite, sen interrupción, dende polo menos fai seis séculos. Por este motivo coñécese ás veces á cidade como A cidade do Sacramento.
Con todo a orixe dista tradición é imprecisa. Algúns investigadores remóntanse mesmo até os primeiros anos do cristianismo, aínda que non hai probas de que fose anterior aos comezos do século XV. Segundo o historiador Xaime Delgado, é probable que o inicio da exposición date aproximadamente de 1400. Os anxos adoradores aparecen xa no escudo lucense a finais do século XVII, como consta na descrición de Mateo de Cisneros. A súa introdución no escudo foi, probablemente, só para encher os ocos que quedaban baleiros ao redor do cáliz.
A torre e os leóns
A torre donxonada foi engadida ao escudo posteriormente aos símbolos eucarísticos da hostia e os anxos, quizais antes do século XVII. Para algúns autores a torre representa o antigo castelo de Lugo, para outros, a Torre Augusta e hai quen a ve como unha representación heráldica da muralla.
En canto ao uso dos leóns tamén existen varias teorías. Por un lado o cóengo Pallares (século XVII) viu neles unha representación do valor dos católicos que se opuxeron aos herexes, con todo hoxe prefírese pensar que teñen a súa orixe como símbolo do valor amosado polos lucenses durante os distintos asedios que sufriu a cidade no transcurso da súa historia. Outra teoría sobre o uso do castelo e os leóns é que figuren como lembranza dun persoeiro medieval cuxos restos xacerían na igrexa do convento de San Francisco. Trataríase do neto do rei de Galicia Afonso IX, Pedro Enríquez, conde de Trastámara, de Lemos e Sarria.
A coroa
O escudo está timbrado por unha coroa de marqués polos servizos prestados á cidade pola antiga familia lucense de Prado, marqueses de San Martiño de Ombreiro.
A divisa
A divisa latina "Hoc hic mysterium fidei firmiter profitemur" ten, ao igual có cáliz, a súa orixe na Catedral de Lugo e no privilexio papal de exposición permanente do Santísimo Sacramento. Polo tanto, a lenda fai referencia ao misterio da consagración do corpo de Xesús Cristo. Este mesmo lema foi adoptado orixinalmente no escudo do reino de Galicia, onde o atopamos en representacións gráficas a partir do século XVII, e posteriormente trasladado ao lucense. A súa tradución literal é: "Aquí confesamos firmemente este misterio da fe".
Triángulo de Sierpinski
dereita|miniatura|Triángulo de Sierpinski O Triángulo de Sierpinski é unha figura xeométrica obtida a través dun proceso recursivo. É unha das formas elementais da xeometría fractal por presentar propiedades tales como ter tantos puntos como o do conxunto dos números reais, ter área igual a cero, ser auto-semellante (unha súa parte é idéntica en total), non perder a súa definición inicial á medida que se amplía.
Foi primeiramente descrito por Waclaw Sierpinski (1882 - 1969), matemático polonés
Construción
Unha das maneiras de obter un triángulo de Sierpinski é a través do seguinte algoritmo:
512px|The evolution of the Sierpinski triangle
Aínda que no proceso enriba a figura inicial sexa un triángulo, non é necesario partir dun para se chegar no triángulo de Sierpinski. É posíbel utilizar calquera figura xeométrica (ver abaixo), o triángulo só utilízase por facilitar a visualisación.
604px|Iterando a partir dun cadrado
O fractal propiamente dito obtense ao repitir infinitas veces o proceso do algoritmo, mais conforme o número de iteracións aumenta, a imaxe obtida tende a se tornar cada vez máis parecida co fractal.
Propiedades
Tamén existe unha relación co triángulo de Pascal. Montando o triángulo de Pascal con 2n liñas, e pintando os números pares de branco e os ímpares de negro, a figura obtida será unha aproximación do triángulo de Sierpinski.
A área dun triángulo de Sierpinski é cero. Iso pode ser percibido cando observamos que, a cada iteración, a área da figura obtida foi reducida en 25% en relación a área da figura orixinal.
Salamanca
Salamanca é unha cidade española, capital da provincia homónima, na Comunidade Autónoma de Castela e León. Está situada na comarca do Campo de Salamanca, xunto ao río Tormes, e forma parte da rexión histórica do Reino de León.
Salamanca é famosa sobre todo por dous motivos: por posuír unha das universidades máis antigas e prestixiosas de España (de aí o refrán "O que a natureza non dá, Salamanca non presta", "Quod natura non dat, Salamantica non prestat") e polo seu espléndido patrimonio histórico-artístico, intrinsecamente ligado á cálida e áurea pedra arenita de Villamayor.
A Universidade de Salamanca, é a universidade, en activo, máis antiga de España, fundada en 1218 por Afonso IX de León, e foi a primeira de Europa que ostentou o título de Universidade polo edicto de 1253 de Afonso X o Sabio e a bula do Papa Alexandre IV en 1255.
En 1988 a cidade foi declarada Patrimonio da Humanidade pola Unesco. Dentro do patrimonio arquitectónico destacan as súas dúas catedrais, a Catedral Vella e a Nova, a Casa das Cunchas, a Praza Maior, o Convento de San Esteban e as Escolas Maiores. Desde o 2003, a Semana Santa en Salamanca está declarada de Interese Turístico Internacional. No 2002 foi Capital Europea da Cultura. No 2005 acolleu a celebración do XV Cumio Iberoamericano de Xefes de Estado e de Goberno.
Pola súa parte, o sector servizos (co turismo cultural e a Universidade) é a principal fonte de ingresos da cidade. É especialmente relevante a actividade educativa durante o verán, xa que conta cunha grande afluencia de estudantes procedentes de moitos países, que na súa maioría veñen para aprender ben o castelán e asistir a diversos cursos estivais.
Antigüidade
Máis presenza que os vacceos tiveron os vetóns, que imprimiron unha forte personalidade na zona das actuais provincias de Ávila, Toledo e Salamanca. No século III a. C., Aníbal, no seu avance por Iberia, sitia e toma a antiga cidade de Helmantica (Salamanca). Coa caída dos cartaxineses ante os romanos, consolídase a ocupación e a cidade comeza a adquirir certa importancia. Pronto se converte nun enclave comercial básico debido á súa situación como vado sobre o río Tormes, que á súa vez a converte en paso dunha das máis importantes calzadas romanas de Hispania, a Vía da Prata. Para esta calzada constrúese a ponte romana (século I) da que aínda hoxe se conserva en pé a metade norte (a outra metada tivo que ser reconstruída no século XVII tras a Ríada de San Policarpo).
Historia medieval
Coa fin do Imperio Romano, os alanos establécense en Lusitania e a cidade pasa a formar parte desta rexión. Posteriormente, os visigodos conquistan a cidade e anexiónana ao seu territorio. Téñense poucos datos sobre Salamanca na época visigoda. Pouco máis se sabe que no século IV a muralla romana se amplía con torreóns sobre o mesmo trazado, e que a fábrica da muralla anterior acabou destruída practicamente na súa totalidade. Sábese que no 589 a cidade era sede episcopal, pois figuraba entre as cidades que enviaban bispos aos concilios de Toledo.
No ano 712, coa invasión musulmá da península, Musa ibn Nusair conquista a cidade. Durante a Alta Idade Media, a zona ficou como terra de ninguén e os seus núcleos de poboación resultaban destruídos con frecuencia polas habituais incursións (algaradas) dos árabes. Salamanca quedou reducida a un núcleo carente de importancia e case despoboado. Os sucesivos intentos dos reinos cristiáns de estabilizar esta área orixinan non poucos choques coas expedicións musulmás, que provocaron diversas escaramuzas e batallas, como a de Afonso I en 754, que acaban por arrasar o que queda de urbano. A zona permanece practicamente deshabitada até que despois da importante vitoria cristiá, na batalla de Simancas do ano 939, se inicia unha tímida repoboación das ribeiras do Tormes, que non terá moito éxito ante aínda o poderoso Califato.
Tras a conquista de Toledo por Afonso VI, no ano 1085, prodúcese a repoboación definitiva da cidade. En 1102, Raimundo de Borgoña dirixiuse á cidade cun nutrido grupo de poboadores de diversas orixes, por desexo de seu sogro Afonso VI. Cada un destes grupos instalouse nunha zona diferente da cidade. Francos, serranos (das serranías de Asturias, Galicia e León), casteláns (de Burgos, Soria e a Rioxa), portugueses, mozárabes (poboacións hispano romanas ou hispano godas que abandonaran o dominio musulmán), toresanos, xudeus e galegos fundaron as súas respectivas igrexas e parroquias. Restáurase a súa Diocese (sendo o primeiro bispo Xerónimo de Perigord) e comézase a construír a catedral, a carón da cal nacen unhas escolas que serán o xermolo da Universidade.
No ano 1230, baixo o reinado de Fernando III o Santo, únense definitivamente os reinos de Castela e León.
No século XIII, o monarca Afonso IX de León outorga ás escolas catedralicias o rango de Estudo Xeral que, en 1253, se convertería en Universidade de Salamanca por real cédula de Afonso X, posteriormente ratificada polo papa Alexandre IV (1255).
O 12 de agosto de 1311 naceu entre os seus muros o único rei de Castela e León que deu a cidade, Afonso XI o Xusticeiro. Accedeu ao trono con catorce anos e conquistou Xibraltar ao mando das milicias castelán-leonesas, nas que destacaba a numerosa presenza de continxentes salmantinos.
Durante o século XV, Salamanca foi escenario de grandes rivalidades nobiliarias, articuladas en dúas bandas, que se repartiron a cidade: unha banda ía por San Benito e outra por Santo Tomé. Co auxe da Mesta, Salamanca adquiriu importancia como centro de manufacturas de panos e como exportador de la.
Historia moderna
miniatura|left|[[Praza Maior de Salamanca.]]
Como o resto de núcleos históricos da Coroa que tiñan representación en Cortes, Salamanca uniuse ao movemento das Comunidades de Castela (1520) contra os novos impostos que reclamaba Carlos I nas Cortes e en defensa das súas manufacturas téxtiles contra os privilexios dos exportadores de la. Tras a derrota dos Comuneiros, o rei Carlos I fixo desmoucar as torres dos palacios dos salmantinos que se adheriran á revolta.
O século XVI foi a época de maior esplendor da cidade, tanto na demografía como na vida universitaria, grazas ao prestixio dos seus profesores, coa chamada Escola de Salamanca (calcúlase que Salamanca tiña uns 24.000 habitantes e polo 1580 matriculábanse cada ano 6.500 estudantes). Despois pasou a decadencia xeneralizada das cidades da Coroa de Castela na meseta norte (12.000 habitantes en 1651).
No século XVIII tivo un importante renacemento económico e cultural, que propiciou o remate da catedral Nova (as súas obras estiveran paradas durante case un século), como a construción da súa praza maior barroca en 1729, como tamén permitiu refacer moitos dos edificios monumentais que foran danados polo terremoto de Lisboa de 1755. No aspecto cultural, tamén se notou o influxo da Ilustración dos Borbóns na Universidade no último terzo do século.
Historia contemporánea
Durante a guerra da independencia, Salamanca foi ocupada polas tropas do mariscal Soult en 1809 e ficou en mans francesas até a batalla de Arapiles (1812), na que venceron os exércitos aliados baixo o mando de Wellington. Durante a ocupación, os franceses construíron defensas e, para obter materiais, destruíron unha importante parte dos edificios salmantinos, especialmente do barrio chamado de Caídos, onde se levantaban coñecidos colexios maiores da Universidade, dos que xa non queda nada. O peor momento chegou cando Fernando VII pechou as universidades españolas. A partir da reapertura, a de Salamanca quedou reducida a unha universidade de provincias.
En 1873, tras proclamarse a Primeira República, en Salamanca produciuse un levantamento cantonalista que foi sufocado. miniatura|Salamanca en 1858 Durante o resto do século XIX a cidade experimentou unha leve recuperación ao ser feita capital de provincia e ao ser tamén construído o ferrocarril que unía Francia con Portugal, e que pasaba pola Meseta (Medina del Campo e Salamanca, 1877).
A sublevación do exército contra a Segunda República triunfa en Salamanca desde o primeiro momento. Durante a guerra civil, entre outubro de 1936 e novembro de 1937, o Palacio Episcopal foi residencia e centro de mando do xeneral Franco. A cidade foi tamén sede das organizaciones falanxistas e dalgúns ministerios.
En 1940, Pío XII funda a Universidade Pontificia de Salamanca como continuación dos antigos estudos de teoloxía.
A poboación da capital salmantina, estancada desde hai unhas tres décadas, ronda os 160.000 habitantes, aínda que no 2006 descendeu en máis de 11.000 persoas con respecto ao ano 1994. Isto débese fundamentalmente ao traslado de parte da súa poboación á área metropolitana, fenómeno común a moitas outras cidades españolas, aínda que tamén hai un elevado índice de emigración a lugares como Madrid. É significativo comprobar que a provincia de Salamanca ten un alto índice de poboación envellecida respecto a datos do Estado español en xeral.
Escudo
miniatura|Escudo de Salamanca. No escudo da cidade de Salamanca aparecen recollidos elementos heráldicos atribuídos ao primeiro Señor de Ayala, a Ponte Romana e o touro que se cría nas devesas da provincia, e tras el unha aciñeira. No xefe (parte superior do escudo) aparecen representados dous leóns mornados.
A Deputación Provincial de Salamanca elaborou unha versión que pode considerarse como escudo provincial, no que se engaden os escudos dos municipios cabeceira de Partido Xudicial da provincia aos elementos do escudo da cidade que ocupan un escusón central.
Demografía
A poboación da cidade de Salamanca dispérsase polos municipios da contorna, onde o terreo é máis económico, para instalar novas actividades económicas ou mudarse a algunha das numerosas urbanizacións circundantes.
Evolución demográfica de Salamanca durante o século XX.
Economía
miniatura|[[S.A. Mirat, fundada en 1812, é a industria máis antiga da cidade.]] A economía salmantina está ligada principalmente á Universidade e ao turismo, aínda que outros sectores como a agricultura e a gandaría, a industria ou a construción teñen a súa importancia puntual. Mais segundo un estudo de decembro de 2007, un 82.69% da poboación activa ocupábase dentro do sector servizos, con 55.838 traballadores.
Agricultura e gandaría
Dentro da agricultura encadrábanse 839 traballadores, só o un 1.24% da poboación activa da cidade, repartidos en 125 empresas.
Industria
A industria ocupaba un 5% da poboación activa, con 3.340 traballadores repartidos en 360 empresas. Dúas das cales se encontran entre as 100 maiores empresas por facturación de Castela e León, Laboratorios Intervet, fabricante de vacinas de uso veterinario, e S.A. Mirat, especializada na fabricación de abonos e fertilizantes, fundada en 1812 como fábrica de amidóns, é a industria máis antiga da cidade.
Sector servizos
O sector servizos é o máis habitual na cidade, con máis do 82% dos postos de traballo e das empresas da cidade (2007). A Universidade de Salamanca move máis de 4.000 profesores universitarios, e máis de 40.000 estudantes.
Turismo
Salamanca é o principal enclave turístico de Castela e León, sendo a cidade que máis visitantes recibe ao ano. Na cidade había (no 2007) 32 hoteis, 66 hostais ou pensións, 21 fondas, 229 restaurantes, 77 cafeterías e 1202 cafés ou bares. Salamanca, ademais, está considerada como gran referente mundial na ensinanza do español, co coñecido como "turismo idiomático", e que concentra o 78% da oferta existente en Castela e León, e do 16% de España.
Monumentos e lugares de interese
Lugares de interese da cidade, moitos deles dentro do «Barrio Vello», son:
Prazas e espazos públicos
miniatura|O Ayuntamiento de Salamanca pola tarde
Edificios relixiosos
miniatura|Salamanca, [[Catedral Nova de Salamanca|Catedral nova.]] miniatura|Detalle superior dun arco do Mosteiro da Nosa Señora da Vitoria, obra de [[Juan de Álava, integrado nas instalacións do Grupo Mirat.]] miniatura|[[Fachada da Igrexa da Clerecía.]]
Edificios universitarios
miniatura|Fachada da Universidade de Salamanca miniatura|Colexio de San Ambrosio, agora [[Arquivo Xeral da Guerra Civil Española.]]
Palacios e casas palacianas
miniatura|[[Casa das Cunchas.]] miniatura|Vista nocturna do [[Palacio de Monterrey.]]
Museos
miniatura|Exterior do Museo Art Nouveau e Art Déco. [[Casa Lis.]]
James Coburn
James Harrison Coburn III, nado o 31 de agosto de 1928 en Laurel, (Nebrasca) e finado o 18 de novembro de 2002 en Beverly Hills (California), foi un actor estadounidense.
Illimani
miniatura|240px|O Illimani dende A Paz, Bolivia. O Illimani, con 6.438 metros sobre o nivel do mar, é unha montaña de Bolivia, situada preto da cidade de A Paz. É a maior altura da Cordilleira Real e a segunda de Bolivia (detrás do Sajama, que pertence á Cordilleira Occidental (Bolivia). Atópase situado na Provincia Pedro Domingo Murillo.
O Illimani é un enorme macizo de máis de 8 km de lonxitude e catro cumes que exceden os 6.000 msnm, estas discorren de noroeste a sueste, e delas é o último nevado da Cordilleira Real de norte a sur; polo norte o cordón comeza co Nevado Illampu e termina polo sur co Illimani (suroeste).
Dende enriba, no cume, domínase o altiplano, o lago Titicaca, até o Perú, o Sajama até Chile e os vales baixando cara á Amazonia.
Toponimia
Existe consenso sobre a orixe prehispánico do nome Illimani, pero coñécense diversas interpretacións e denominacións paralelas coas que se designaba esta montaña. Os poboadores aimarás que habitaban a cidade chamábano Illemana, por onde nace o sol; outros o denominaban Jilir - Mamani ou o fillo máis vello.
O cumio da esquerda coñecíase como Khunu Urucuncu, oso de neve; á cima central, Chapa Punku ou porta de espuma, e á da dereita Khunu Chaubiri, miradoiro de neve.
American Dad!
American Dad! é unha serie de animación estadounidense para adolescentes e adultos. Foi creada por Seth MacFarlane (tamén creador de Family Guy), Mike Barker e Matt Weitzman para a canle FOX. Nos Estados Unidos, estreouse o 6 de febreiro de 2005.
Argumento
A historia céntrase na vida de Stan Smith, un axente da CIA que vive coa súa familia en Langley (Virxinia).
Numancia
Numancia pode referirse a:
Economía de Costa do Marfil
A economía de Costa do Marfil é unha economía de mercado moi dependente da agricultura e actividades relacionadas, responsables polo 68% dos empregos. Costa do Marfil é o principal produtor e exportador de cacao e tamén importante produtor de café e aceite de palma. Por esta razón, a economía é moi dependente dos prezos internacionais destes produtos e de factores climáticos. Cacao, petróleo, café e tamén o ouro son os principais produtos de exportación.
Despois do final da guerra civil o 2003, a inestabilidade política continuou a afectar a economía, resultando a caída o investimento estranxeiro e do crecemento económico. O PIB creceu arriba dos 2% o 2008 e aproximadamente 4% entre 2009 e 2010. A renda per capita caeu 15% desde 1999 pero sufriu mellora entre 2009 e 2010.
Dende o 2006 o petróleo e o gas natural tornáronse máis importantes na súa pauta de exportacións que o cacao. De acordo co Fondo Monetario Internacional as receitas co petróleo e os seus derivados superaron os 1,3 mil millóns de dólares o 2006.
Bandera Legionaria Gallega
A Bandera Legionaria Gallega foi unha milicia falanxista galega creada ao comezo da Guerra Civil, en xullo de 1936, polo comandante Juan Barja de Quiroga. Marchou á fronte o 28 de agosto de 1936 desde a cidade da Coruña; participou no asedio de Donostia e estivo en Huesca. Volveu á Coruña o 14 de novembro de 1936.
Historia
Iniciativa do comandante retirado Juan Barja de Quiroga, foi aprobada polo mando da VIII División o 9 de agosto de 1936. Recibido o seu mando, ao día seguinte, o comandante iniciou unha campaña de recrutamento dos seus integrantes, primeiro cun chamamento radiofónico aos coruñeses, e despois percorrendo a provincia visitando dezaoito vilas. Os voluntarios foron concentrados na praza de touros da Coruña, onde tres tenentes de infantería se ocuparon da súa instrución militar. A mediados de agosto xa había máis de medio milleiro de mozos e de falanxistas para incorporarse. Para aloxalos habilitáronse os locais da Falange, da Escola Normal e de Comercio, o edificio dos Salesianos e os pavillóns da nova praza de San Agustín. O 13 de agosto comezou a concentración e o 17 iniciouse un período intensivo de instrución militar mentres se completaba o equipamento, composto polo uniforme de Falanxe, unha funda e un gorro caqui para os servizos de campaña.
A Bandeira partiu de Burgos en dirección a Andoain, na fronte guipuscoana, onde recibiu o seu bautismo bélico. Trala ocupación de Urnieta o 6 de setembro, a Bandera participou na conquista de Santiago Mendi e a toma do forte de Santa Bárbara en colaboración coa columna mandada polo coronel Iruretagoyena, o día 12. A segunda actuación bélica da Bandera foi na fronte de Huesca, o 18 de setembro, para colaborar coas forzas do coronel Beorlegui na defensa da cidade. Ocuparon Tiers. Pola dureza da campaña producíronse numerosas baixas e a principios do mes de outubro a Bandera só dispuña de 350 soldados.
Losón
O topónimo Losón pode referirse a:
Baticlupeidos
miniatura|300px|Bathyclupea argentea Os Baticlupeidos (Bathyclupeidae) son unha familia de peixes mariños, incluída na orde dos Perciformes.
Características
Son peixes de pequeno tamaño, propios de mares tropicais e que viven a grandes profundidades (de 300 a 800 m), distribuídos polo Golfo de México, océano Índico e oeste del Pacífico.
Clasificación
Só se considera un xénero dentro da familia, con sete especies actuais.
Substancia
O termo substancia (do latín substantia, voz derivada do grego antigo ὐποκέιμηνον [hypokéimēnon], traducido literalmente como o que esta debaixo), pode ter diversos significados:
Hideki Shirakawa
Hideki Shirakawa (白川英樹), nado o 20 de agosto de 1936 en Toquio, Xapón, é un químico e profesor universitario xaponés galardoado co Premio Nobel de Química do ano 2000.
Traxectoria
Doutor en Química polo Instituto Tecnolóxico de Toquio en 1966. Ese mesmo ano ocupou a praza de profesor asociado no Instituto de Ciencias dos Materiais na Universidade de Tsukuba (Xapón). Desde 1982 é profesor numerario desa mesma institución, aínda que actualmente coa cátedra de profesor emérito.
Ademais, é parente de Naoko Takahashi, a gañadora do ouro do maratón feminino dos Xogos Olímpicos de Sidney 2000.
La Tranclière
La Tranclière é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Hideki Shirakawa
Investigacións científicas
As súas investigacións no campo dos polímeros, especialmente do acetileno, leváronlle ao descubrimento, cando ocupaba a praza de investigador asociado no laboratorio de Química do Instituto Tecnolóxico de Tokio, das propiedades condutoras deste material ao ser contaminado con trazas doutras substancias.