cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio do Reino Unido de 1951
O Gran Premio do Reino Unido de 1951 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 14 de xullo de 1951 no circuíto de Silverstone, Silverstone, Inglaterra. Foi a quinta carreira da tempada de Fórmula Un de 1951. A carreira, disputada sobre 90 voltas foi a primeira vitoria de José Froilán González, e tamén a primeira de moitas para o equipo Ferrari. Tanto o equipo como o piloto tamén lograron a súa primeira pole position durante a fin de semana. Juan Manuel Fangio terminou segundo nun Alfa Romeo e Luigi Villoresi terceiro en Ferrari.
Kvasir
Kvasir é un deus da mitoloxía nórdica. Foi creado da saliva de todos os deuses, volvéndose así no máis sabio dos Vanir. Dous irmáns, os ananos Fjalar e Galar, convidárono a un banquete na súa cova e matárono. Os ananos mesturaron o seu sangue con mel e preservárono. A mestura fermentou e converteuse no hidromel que inspiraba aos poetas.
Museo Militar Rexional da Coruña
Destaca a análise da batalla de Elviña, entre as tropas da coalición galego-inglesa e as francesas.
Gran Premio do Reino Unido de 1951
Notas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Fraíz, Merín, Vedra
Fraíz é un lugar da parroquia de Merín no concello coruñés de Vedra na comarca de Santiago. Tiña 8 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 4 eran mulleres.
Goxua
Goxua é unha sobremesa típica do País Vasco. A tradución do nome ao galego seria doce (adxectivo)
A elaboración deste depende moito da rexión. Xeralmente elabórase con:
Bótase sobre unha base de biscoito unha capa de crema pasteleira, logo unha de nata e bótaselle caramelo por riba.
Hai dous xeitos de servilo: en cuncas individuais coma se fose unha crema ou unha callada, ou en forma de pastel para logo partilo en porcións.
Cayetana Guillén Cuervo
Traxectoria
É a filla máis nova dos actores Fernando Guillén e Gemma Cuervo, ten dous irmáns, Natalia e o tamén actor Fernando Guillén Cuervo. É licenciada en Ciencias da Información pola Universidade Complutense de Madrid. Está casada co fotógrafo Omar Ayyashi Ramiro (español de orixe palestina), co que ten un fillo chamado Leo.
Vida profesional
Os seus inicios profesionais sitúanse na segunda metade da década de 1980, tanto no ámbito da televisión como do teatro. Na pequena pantalla debutou en 1986 cun pequeno papel secundario na serie Segunda enseñanza, escrita por Ana Diosdado e dirixida por Pedro Masó. Sobe por primeira vez a un escenario profesional un ano máis tarde no madrileño teatro Alcázar para representar Coqueluche, de Roberto Romeu, protagonizada por Mercedes Alonso. Nos seguintes anos compaxina a súa actividade no teatro con aparicións esporádicas en televisión, e debutou finalmente no cine en 1989 ás ordes de Imanol Uribe en La luna negra.
Xa na década de 1990, actuou en dúas obras da compañía Strion, de Aitana Sánchez-Gijón: xunta Aitana e o seu irmán Fernando en Entre bobos anda el fuego (1991) e con Manuel de Blas, en Thriller imposible (1992). Logo pasa ás ordes de Adolfo Marsillach na Compañía nacional de teatro clásico, na que interpretou obras de Miguel de Cervantes (La gran sultana, 1993) e Lope de Vega (Fuenteovejuna, 1993).
Na segunda metade da década abandonou o traballo no teatro, o que coincidiu coa estrea dos seus maiores éxitos no cinema. Participou en Todo sobre mi madre, de Pedro Almodóvar; Más que amor, frenesí, de Alfonso Albacete e sobre todo protagonizou dous dos máis importantes títulos da filmografía de José Luis Garci: La herida luminosa (1997), co seu pai, e El abuelo (1998), con Fernando Fernán Gómez de protagonista. Esta película foi nomeada ó Premio Óscar e Cayetana recibiu unha nomeamento ó Premio Goya á mellor actriz protagonista.
En 1998 estréase na súa faceta de presentadora de televisión, labor que mantería ininterrompidamente, polo menos os seguintes 15 anos, sempre na cadea La 2, de Televisión Española, e en espazos culturais ou especificamente enfocados á sétima arte. Desde esa data está á fronte do programa Versión española, con proxección dunha película española e posterior entrevista con membros do equipo artístico e técnico. Outros programas inclúen D-Cale (2006), Días de cine (2008-2011) e Atención obras (2013- ), sobre as novidades teatrais.
Nas décadas de 2000 e 2010 mantén unha presenza habitual tanto en cine como en teatro e televisión, neste último caso, compaxinando labores de actriz e de presentadora.
Desde a segunda metade da década de 2000 é, ademais, columnista do diario El Mundo.
Arquieparquía católica maronita de Tiro
A arquieparquía de Tiro (en Archieparchia Tyrensis Maronitarum) é unha sé da Igrexa católica maronita inmediatamente suxeita ao Patriarcado de Antioquía dos Maronitas. En 2010 tiña 42.500 fieis. O seu arcebispo é Xukrala Nabil al-Hax.
Territorio
A arquieparquía estende a súa xurisdición sobre os fieis maronitas do sur do Líbano. A sé arcebispal é a cidade de Tiro. O territorio está organizado en 22 parroquias.
Historia
A eparquía de Tiro, xunto coa de Sidón, remóntase ao século XVI: o sínodo do Monte Líbano de 1736 instituiu canonicamente a eparquía de Tiro e Sidón, que foi a sé propia do patriarca entre 1819 e 1837. A comezos do século XX a eparquía de Tiro-Sidón foi dividida en dúas circunscricións distintas.
En 1965 a eparquía de Tiro foi elevada ao rango de arquieparquía.
O 8 de xuño de 1996 cedeu parte do seu territorio para erixir a arquieparquía de Haifa e Terra Santa.
Frederico Guillerme II de Prusia
Frederico Guillerme II de Prusia, nado en Berlín o 25 de setembro de 1744 e finado en Potsdam o 16 de novembro de 1797, foi o cuarto rei de Prusia, cargo que ostentou dende 1786 ata a súa morte.
Traxectoria
Frederico Guillerme era o fillo do príncipe Augusto Guillerme e da duquesa Luísa Amalia. Naceu en Berlín e converteuse en herdeiro do trono ao Reino de Prusia cando morreu o seu pai, en 1758, pois o irmán deste, Frederico II o Grande, quen era o Rei de Prusia, non tivo fillos. Foi un mozo de carácter fácil e amante dos praceres.
Salgueiros, Vila de Cruces
San Pedro de Salgueiros é unha parroquia que se localiza no concello de Vila de Cruces. Segundo o IGE de 2011 tiña 195 habitantes (114 mulleres e 81 homes), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 251 habitantes.
Frederico Guillerme II de Prusia
Traxectoria
O seu matrimonio con Isabel Cristina, filla de Carlos I de Brunswick-Wolfenbüttel, celebrado o 14 de xuño de 1765 en Charlottenburg, foi disolto en 1769. Posteriormente casou con Frederica Luísa, filla de Luís IX, o 14 de xullo de 1769, tamén en Charlottenburg. Aínda que tivo coa súa esposa numerosa familia, a súa amante, Guillermina Enke -posteriormente condesas de Lichtenau- exerceu unha poderosa influencia sobre el.
Desembarco de soldados procedentes de Cuba
Desembarco de soldados procedentes de Cuba (en Desembarcament de soldats procedents de Cuba) é un debuxo de carbón sobre papel de 38,4 x 55,4 cm do pintor Lluís Graner (1863-1929). Atópase nos fondos do Museo Nacional de Arte de Cataluña en Barcelona, co número de inventario 026775-D e procedente da adquisición realizada no ano 1911 da colección Casellas.
Salgueiros, Vila de Cruces
Xentilicio
O seu xentilicio, de orixe castelanizante, é salgueireño.
Frederico Guillerme II de Prusia
Traxectoria
Frederico Guillerme foi un home ben parecido, dotado dun brillante intelecto e devoto patrón das artes (Beethoven e Mozart gozaron dos seus favores, e a súa orquestra privada fíxose famosa en Europa). Pero esta sensibilidade artística escaso servizo faría a un rei de Prusia en vésperas da Revolución francesa; e Frederico o Grande, quen o empregou para varios servizos –notablemente nunha abortada misión confidencial á corte de Rusia, en 1780– expresou abertamente a súa aprehensión polo carácter do príncipe e de quen o rodeaban. His favourite son—with Wilhelmine Enke—was Graf Alexander von der Mark.
Desembarco de soldados procedentes de Cuba
Historia
Pintado en 1898, representa a volta e desembarco dos soldados españois vencidos na Guerra Hispano-Estadounidense, coñecida popularmente como a Guerra de Cuba e que tivo, como consecuencia posterior, mediante os acordos de París do 10 de decembro de 1898, que os Estados Unidos adquirisen Cuba, Filipinas, Porto Rico e Guam.
Frederico Guillerme II de Prusia
Reinado
O receo resultou xustificado polo ulterior desenvolvemento dos acontecementos. O ascenso de Frederico Guillerme ao trono o 17 de agosto de 1786 estivo, en verdade, seguido por unha serie de medidas destinadas a alixeirar as cargas do pobo, reformando o opresivo sistema francés de recolección de impostos introducido por Frederico o Grande e incentivando o comercio coa diminución dos dereitos de aduana e a construción de camiños e canles. Isto deu ao novo rei popularidade entre as masas, mentres as clases educadas miraban compracidas a eliminación das restricións impostas por Frederico Guillerme sobre a lingua alemá, pola admisión de escritores alemáns á Academia Prusiana, e polo impulso dado ás escolas e universidades.
Salgueiros, Vila de Cruces
Xeografía
A parroquia de Salgueiros está situada na ribeira do Ulla. Para cruzar o río, existe unha ponte de cemento, pero antes cruzábase pola ponte de Basebe, de madeira.
Patrimonio
Ten dous castros, un deles coñecido como A Croa. A igrexa de San Pedro de Salgueiros é barroca. Existe tamén unha ermida dedicada á Santa Cruz.
Frederico Guillerme II de Prusia
Influencia de Wollner
Pero estas reformas estiveron viciadas desde a súa fonte. En 1781, Frederico Guillerme, entón príncipe de Prusia, inclinado ao misticismo, uniuse aos Rosacrucistas e caera baixo o influxo de Johann Christoff Wollner (1732 – 1800), ata o punto de que, en diante, a política real seguiría sendo inspirada por aquel.
Wollner, a quen Frederico o Grande describira como un "traizoeiro e intrigante sacerdote", comezara a vida como titor da familia do Xeneral von Itzenplitz, un nobre da Marca de Brandeburgo e, logo da morte do xeneral e para escándalo do Rei e a nobreza, casou coa filla do xeneral e, co apoio da súa sogra, instalouse nunha pequena facenda.
Polos seus experimentos prácticos e polos seus escritos, Wollner gañou unha considerable reputación como economista. Pero a súa ambición non quedou satisfeita con iso, e buscou estender a súa influencia uníndose, primeiro, aos Francmasones e, despois, aos Rosacrucistas. Coa súa impresionante personalidade e elocuencia, Wollner foi o home xusto para conducir un movemento desta clase. Baixo o seu influxo, a orde estendeuse rapidamente e, pronto, el converteuse no director supremo (Oberhauptdirektor) de varios círculos que incluían, entre os seus membros, príncipes, oficiais e altos funcionarios.
Como Rosacrucista, Wollner interesouse na alquimia e noutras artes místicas, pero tamén resultou ser un celoso defensor da ortodoxia cristiá, colocada en situación de perigo polo patrocinio de Frederico o Grande á "Ilustración". Uns poucos meses antes da morte de Frederico o Grande, escribiu ao seu amigo, o Rosacrucista Johann Rudolph von Bischoffswerder (1741 - 1803), que a súa máis alta ambición era ser posto á cabeza do departamento relixioso do Estado, como un indigno instrumento nas mans de Ormesus (o nome do príncipe dos Rosacrucistas de Prusia), "co propósito de salvar millóns de almas da perdición, e traer a todo o país de volta á relixión de Xesucristo".
Tal era o home a quen Frederico Guillerme II, inmediatamente logo de ascender ao trono, chamou ao seu consello. O 26 de agosto de 1786, Wollner foi designado conselleiro privado para as finanzas (Geheimer Oberfinanzrath) e, o 2 de outubro de 1786, foi ennobrecido. Aínda que non de nome, de feito foi o primeiro ministro en todos os asuntos internos: era el quen decidía, e as reformas fiscais e económicas do novo reinado foron a aplicación das súas teorías. Tamén Bischoffswerder -ata entón un simple alcalde- foi chamado aos consellos reais e, para 1789, era xa un asistente xeral.
Estes foron os dous homes que envolveron ao rei nunha rede de misterio e intriga rosacrucistas, o cal obstaculizou calquera posible desenvolvemento saudable da súa política e conduciu finalmente ao desastre. A oposición a Wollner foi, ao principio, o suficientemente forte para impedir que se lle confiase o departamento de relixión; pero isto tamén foi superado co tempo e o 3 de xullo de 1788 foi designado conselleiro privado de estado e de xustiza e cabeza do departamento espiritual para os asuntos Luteranos e Católicos.
A guerra foi declarada a quen moito tempo despois haberían de ser chamados "modernistas". O rei, con tal de que Wollner estivese conforme con perdoar a súa inmoralidade (que Bischoffswerder - para ser xustos con el – condenou), estaba ansioso de axudar á cruzada ortodoxa. O 9 de xullo de 1788 expediuse o famoso edicto relixioso que prohibiu aos ministros evanxélicos ensinar calquera cousa que non estivese contida na letra dos seus libros oficiais; proclamou a necesidade de protexer a relixión cristiá contra os "ilustrados" (Aufklärer) e colocou os establecementos educativos baixo a supervisión do clero ortodoxo. O 18 de decembro de 1788 foi promulgada unha nova lei de censura, para asegurar a ortodoxia de todos os libros publicados e, finalmente, en 1791, foi creada, en Berlín, unha especie de Inquisición Protestante (Immediat-Examinationscommission) para vixiar todos os cargos eclesiásticos e escolásticos.
No seu celo pola ortodoxia, Frederico Guillerme excedeu ao seu ministro: reprochou a –ociosidade e vaidade– de Wollner polo inevitable fallo de intentar regular a opinión desde o poder e, en 1794, privouno dun dos seus cargos seculares, a fin de que puidese ter máis tempo para dedicarse el mesmo ás cousas de Deus. En sucesivos edictos, o rei proseguiu, ata o fin do seu reinado, facendo regulacións "en orde a manter nos seus estados un verdadeiro e activo cristianismo, como camiño para o xenuíno temor de Deus".
Os efectos desta política de cegueira e escurantismo pesaron moito máis que o bo que puidese resultar dos ben intencionados esforzos do rei, respecto da reforma económica e financeira, a cal, ademais, foi espasmódica e parcial, e terminou espertando un maior descontento.
Fracaso administrativo
Pero o máis fatídico para Prusia foi a actitude do rei cara ao exército e a policía. O exército foi o verdadeiro fundamento do estado prusiano, unha verdade que Frederico Guillerme I e Frederico o Grande comprenderan plenamente. O exército fora o primeiro coidado destes e a súa eficiencia fora mantida pola constante supervisión do seu persoal. Frederico Guillerme, a quen non gustaban os asuntos militares, puxo a súa autoridade como "Kriegsherr" (Señor da Guerra) en mans dunha comisión dependente dun supremo colexio de guerra, baixo a dirección do Duque de Brunswick e do Xeneral Wichard Joachim Heinrich von Möllendorf. Isto foi o comezo do proceso que terminou en 1806, na Batalla de Jena.
En tales circunstancias, a intervención de Frederico Guillerme nos asuntos de Europa non resultou benéfica para Prusia. A campaña holandesa de 1787, emprendida por puras razóns familiares foi, en verdade, de grande éxito, pero non compensou a Prusia o prezo da súa intervención. Un intento para intervir na guerra de Rusia e Austria contra o Imperio Otomán fallou no seu obxectivo: Prusia non tivo éxito en obter concesións de territorio dos seus aliados, e a destitución de Hertzberg (5 de xullo de 1791) sinalou o abandono final da tradición anti-austríaca de Frederico o Grande.
José Maria Eça de Queirós
miniatura|dereita|275px|Eça de Queirós. José Maria Eça de Queirós (na grafía oitocentista portuguesa Eça de Queiroz), nado na Póvoa de Varzim o 25 de novembro de 1845 e finado en París o 16 de agosto de 1900, foi un escritor e diplomático portugués, considerado como un dos máis grandes novelistas de todos os tempos. Eça figura no canon literario occidental elaborado polo crítico Harold Bloom.
Esfinxe (homónimos)
O nome de Esfinxe pode referirse a:
José Maria Eça de Queirós
Traxectoria
Eça de Queirós era fillo de achego dun maxistrado. Realizou os seus estudos secundarios na cidade do Porto, e ao seu remate pasou a estudar Dereito na Universidade de Coímbra, no centro do país, na que se licenciou en 1866. En Coímbra fixo relacións con varios contemporáneos, especialmente co poeta Antero de Quental, co cal conservaría a amizade ao longo da súa vida. Pouco despois fundaría o bisemanario Distrito de Évora.
A finais de 1867, trasladouse para Lisboa, onde un despacho de avogado, co apoio do seu pai. Nos anos seguintes formou parte do Cenáculo, un círculo intelectual do que formaba parte tamén o seu amigo Antero de Quental; con eles participou nas Conferencias do Casino, actos que criticaban a prostración artística portuguesa.
Frederico Guillerme II de Prusia
Fracaso administrativo
Mentres, a Revolución francesa entrara na súa fase máis alarmante e, en agosto de 1791, Frederico Guillerme, no encontro de Pillnitz, acordou co emperador Leopoldo II unirse en apoio da causa do rei Luís XVI de Francia. Pero nin o carácter do rei, nin a confusión das finanzas prusianas debida ás súas extravagancias, prometían ningunha acción efectiva. O 7 de febreiro de 1792 foi asinada unha alianza formal, e Frederico Guillerme tomou parte, persoalmente, nas campañas de 1792 e 1793.
José Maria Eça de Queirós
Traxectoria
Pasou despois a Leiria, onde traballou como administrador do seu concello durante case un ano. No intermedio Eça viaxou até o Exipto, onde asistíu á inauguración do Canal de Suez. As súas impresións foron agrupadas como "O Egipto" (1869). No ano 1870, Eça presentouse ao concurso público para o corpo diplomático portugués, pasando as probas correspondentes. Foi destinado como cónsul para A Habana en 1872, desde onde en 1874, foi transferido para Gran Bretaña, onde exerceu o mesmo cargo, primeiramente en Newcastle upon Tyne, e logo, en 1788, en Bristol. Dez anos despois pasou para a capital francesa, París. Durante eses anos visitaba Portugal moi de cando en vez, mais enviaba crónicas tanto para publicacións periódicas portuguesas como brasileiras, que levaban títulos como Cartas de Inglaterra, Bilhetes de Paris, Cartas familiares ou Ecos de París, e que serían colixidas postumamente.
En París, na súa residencia de Neully, morreu prematuramente, vítima da tuberculose.
Frederico Guillerme II de Prusia
Fracaso administrativo
A súa acción tivo obstáculos, con todo, por falta de fondos, e os seus consellos concentráronse nos asuntos de Polonia, que prometían un botín máis rico, o cal podería ser gañado pola cruzada antirrevolucionaria de Francia. Un tratado subsidiario cos poderes marítimos (19 de abril de 1794) encheu as súas arcas, pero a insurrección en Polonia, que seguiu á partición de 1793, e a ameaza da intervención de Rusia, precipitárono a asinar, por separado, o Tratado de Basilea, coa República Francesa (5 de abril de 1795), que foi mirado polas grandes monarquías como unha traizón e deixou a Prusia moralmente illada en Europa, en vésperas da titánica loita entre os principios monárquicos e o novo credo político da revolución.
José Maria Eça de Queirós
Obra
En colaboración con Ramalho Ortigão, Eça lanza, en folletín, unha novela policíaca: O Mistério da Estrada de Sintra, e, co mesmo autor, redixen os artigos xornalísticos de "As Farpas".
Frederico Guillerme II de Prusia
Fracaso administrativo
Prusia pagara un caro prezo polos territorios adquiridos a expensas de Polonia, en 1793 e 1795, e cando morreu Frederico Guillerme o 16 de novembro de 1797, deixou o Estado en bancarrota e confusión, o exército descaecido* e a monarquía desacreditada. Foi sucedido polo seu fillo Frederico Guillerme III.
José Maria Eça de Queirós
Obra
A primeira novela, en solitario, de Eça de Queirós, O Crime do Padre Amaro, foi publicada en 1874. A obra trata da impudicia e a esaxerada influencia do clero portugués, e ambiéntase na entón pequena cidade episcopal de Leiria, que coñecía ben. Moito despois foi acusada de ser unha imitación da novela de Émile Zola "La Faute de l'Abbé Mouret". Porén, como o mesmo Eça fixo notar na segunda edición do libro que iso era algo imposíbel, pois el escribira a súa obra en 1871, lido a algúns amigos en 1872 e publicado antes do libro de Zola. A segunda edición, datada en 1880, contén importantes correccións do autor.
Frederico Guillerme II de Prusia
Matrimonio e fillos
Frederico Guillerme II tivo os seguintes fillos:
José Maria Eça de Queirós
Obra
En 1878, publicou O primo Basílio, que xunto con Os Maias (1888) e A Ilustre Casa Ramires (1900), son as grandes obras publicadas por Eça en vida. Postumamente, aínda que o escritor as deixara xa preparadas para seren imprentadas, foran publicadas outras obras, algunhas non novelísticas, entre as que cómpre destacar A Cidade e as Serras (1901). Outros escritos, dispersos, foran, porén, colleitados polo seu amigo Luís de Magalhâes.
Obras
As seguintes obras son coñecidas correntemente como obras non-póstumas de Eça de Queirós, a pesar de varias seren publicadas despois da morte do escritor, mais considerando que as deixara preparadas para a súa publicación: Obras consideradas póstumas:
Frederico Guillerme II de Prusia
Matrimonio e fillos
Ademais das súas relacións coa súa amante con título de nobreza, a condesas de Lichtenau, o rei -quen era francamente polígamo- contraeu dous matrimonios morganáticos: con Julie von Voss e con Sophie von Dönhoff.
Devanceiros
Devanceiros de Frederico Guillerme II de Prusia
Lista dos campos de golf de Galicia
miniatura|400px|Mapa cos campos de golf galegos. 14px|Club de Golf Campomar 14px|Club de Golf de Miño 14px|As Mariñas Pitch & Putt 14px|Campo Municipal de Golf Torre de Hércules 14px|Real Club de Golf Coruña 14px|Hércules Club de Golf 14px|Golpe Golf 14px|Tambre Golf 14px|Real Aeroclub de Santiago 14px|Club de Golf Val de Rois 14px|Boiro Golf
14px|Golf Balneario de Guitiriz 14px|Club de Golf Lugo 14px|Campo de Golf El Pilar - Sarria 14px|Club de Golf Río Cabe 14px|Golf Balneario Augas Santas
14px|Vilamarín Par 3 14px|Montealegre Club de Golf 14px|Golf Pozo do Lago 14px|Golf Pazo da Touza 300px|miniatura|dereita|Campo de golf de Meis. A lista dos campos de golf de Galicia inclúe ós 25 campos de 18 ou 9 buracos, ademais dos campos de pitch&putt, existentes no territorio galego.
Campos de golf
Os campos de golf repártense do seguinte xeito polas 4 provincias:
Alan Arkin
Alan Wolf Arkin, nado en Nova York o 26 de marzo de 1934 e finado en Carlsbad o 29 de xuño de 2023, foi un actor e director estadounidense.
Traxectoria
Fillo dun pintor e unha profesora, marchou coa súa familia aos Ánxeles cando tiña once anos, para que o seu pai puidese traballar como deseñador de escenarios. Durante os anos cincuenta os seus pais foron acusados de ser comunistas e, ao negarse a responder preguntas sobre a súa ideoloxía, o seu pai foi despedido.
Arkin estudou interpretación desde os dez anos e entre 1958 e 1968 gravou discos cun grupo infantil de folk. Debutou no cinema en 1966 con Que veñen os rusos, pola que foi candidato ao Oscar ao mellor actor. Porén, non logrou o premio, como actor secundario, ata corenta anos despois por Little Miss Sunshine.
ACUDE
Ideoloxía
Como un movemento plural, componse de persoas que a priori parten de diferentes posicionamentos ideolóxicos, se ben existen os seguintes puntos básicos comúns:
Igualmente, búscase a descentralización das diferentes zonas ou parroquias.
Eleccións municipais de 2015
Se ben ACUDE naceu coa intención de participar nas eleccións municipais de 2015, finalmente os integrantes do colectivo decidiron retirar a candidatura.
Poucos días despois de ser anunciada esta ruptura, diversos medios de comunicación publicaban a existencia dunha rolda de negociacións entre a Asemblea Cidadá de Cambre, a Asemblea Cidadá de Carral, Alternativa dos Veciños de Oleiros e ACUDE (tamén se citaba á Marea Veciñal de Culleredo) destinadas á consecución dun hipotético pacto de cara a obter deputados provinciais na Deputación da Coruña. Porén, ACUDE desmentiu esta información.
Por outra banda, debido a un erro de tramitación, ACUDE ve imposibilitada a opción de concorrer ás municipais como coalición e, por iso, opta por presentarse como Piratas de Galicia. Non obstante, na Xunta Electoral Central non constaba como tal o representante desta formación, de modo que, para evitar problemas de última hora, a candidatura inscríbese como Partido da Terra-Terra de Culleredo.
No entanto, tratábase da única candidatura incompleta en Culleredo e, alén diso, a oposición comezou a difundir rumores respecto a un suposto afán nepotista, pois colaboraban no proxecto tres persoas que eran irmás e outras dúas que gardaban entre si o mesmo grado de parentesco. Se ben ACUDE nunca considerou inmoral esta circunstancia, decidiu retirar a candidatura para evitar que se levantasen suspicacias e animou (sen éxito) a todas as outras candidaturas que presentaban parentes nas listas (polo xeral, parellas sentimentais e primos) a que seguisen o mesmo camiño. Así o expresan nun comunicado, no cal se comprometen a seguir traballando por Culleredo malia non estaren presentes nas urnas.
Espello (Internet)
Un espello (en inglés, mirror) é un termo usado en Internet para referirse a un servidor FTP, unha web ou calquera outro recurso que é unha copia da información doutro.
Os espellos facilitan o acceso á información daqueles usuarios que se atopan afastados da localización física do orixinal. Utilízanse para que a carga de páxinas ou a descarga de arquivos sexa máis rápida mediante un espello máis próximo ao cliente.
Anido
O topónimo galego Anido pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Fra Angelico
Traxectoria
Denominado na Italia como il Beato Angelico, foi coñecido polos seus contemporáneos como fra Giovanni da Fiesole. En las vidas de artistas, de Giorgio Vasari, escrita antes de 1555, xa aparece como fra Giovanni Angelico.
Durante a súa vida ou ao pouco da súa morte empezou a ser chamado Il Beato (o Beato), en referencia á súa especialidade na pintura de tema relixioso. No ano 1982, o papa Xoán Paulo II beatificouno, facendo así oficial o seu título.
Ás veces, ten mal interpretado que Fiesole era unha parte do seu nome oficial, cando en realidade é o nome da cidade onde fixo os seus votos, e era un xeito de diferencialo doutros fra Giovanni. Aparece no Martiroloxio Romano coma Beatus Ioannes Faesulanus, cognomento Angelicus.
Andrés Gómez Legaspi
Andrés Gómez Legaspi, nado en Muxa (Lugo) o 19 de xaneiro de 1892, foi un mestre e xornalista galego.
Traxectoria
Fillo de Miguel Gómez Meilán. Aprobou as oposicións ao Maxisterio en 1924. Foi mestre en Viveiro, Ribadeo, San Román de Vilaestrofe e Cima de Vila (Pedreda). Dirixiu a revista pedagóxica Vida Escolar. Dirixiu as Colonias Escolares de Reinante. Foi concelleiro de Lugo en 1928. Militou en Unión Republicana, da que foi nomeado tesoureiro da xunta local de Lugo en marzo de 1936. Foi presidente da mutualidade do Maxisterio de Lugo. Dende 1950 foi profesor da Escola de Comercio de Lugo. Xubilouse como mestre en 1962.
Recoñecementos
En 1960 foille concedida a medalla de Afonso X o Sabio.
Vida persoal
Casou en Lugo con Teresa Losada Soto en 1917.
Paul Dano
Paul Franklin Dano, nado o 19 de xuño de 1984 en Nova York, estado de Nova York, é un actor e produtor estadounidense.
Albert Béguin
Albert Béguin, nado o 17 de xullo de 1901 en La Chaux-de-Fonds (Suíza) e finado o 3 de maio de 1957 en Roma, foi un escritor, crítico e editor suízo.
Traxectoria
En 1919 rematou o bacharelato na súa localidade natal. De 1919 a 1924, Albert Béguin estudou na Universidade de Xenebra licenciándose en letras. Marcha a continuación para París, onde traballou como libreiro e tradutor de autores románticos alemáns como Jean Paul e Ernst Theodor Amadeus Hoffmann. Albert Béguin pasou despois cinco anos como lector de lingua e literatura francesas na Universidade de Halle. Paralelamente, preparou unha sobre o romanticismo alemán L'âme romantique et le rêve. En 1929 casou coa novelista Raymonde Vincent. Preocupouse polo avance do nazismo e o papel dos universitarios e a persecución dos xudeus.
En 1934, Albert Béguin obtivo un posto de profesor no colexio Jean-Calvin, e en 1937 leu a súa tese doutoral, Le rêve chez les romantiques allemands et dans la poésie française moderne na Universidade de Xenebra. De 1937 a 1946, ocupou a cátedra de literatura francesa na Universidade de Basilea. Os seus cursos reflicten as súas preocupacións persoais: a dimensión espiritual da creación poética, a inquietude existencial, o paraíso perdido. Dende 1942, Albert Béguin crea e dirixe os Cahiers du Rhône. Consegue así, publicando obras de Charles Péguy, Louis Aragon, Paul Éluard, Pierre Emmanuel, Loys Masson, Pierre Jean Jouve, Guy Lévis Mano, Jean Cayrol ou Jules Supervielle, soster, durante a guerra, a loita dos escritores franceses cos valores de Francia. Colabora noutras publicacións suízas resistentes, como a colección Cri de la France (Libraría Universitaria de Friburgo) onde publica a súa célebre tradución do Graal.
Despois da guerra, en 1946, volveu a París. Á morte de Emmanuel Mounier en 1950, ocupará ata a súa morte a dirección da revista Esprit, na cal defenderá a liberdade creadora dos escritores. Escribiu estudos sobre a India, Alemaña, e obras de crítica literaria consagradas a Blaise Pascal, Honoré de Balzac, Gérard de Nerval, Charles Péguy, Léon Bloy ou aínda Charles Ferdinand Ramuz.
Pa negre
Pa negre pode referirse a:
Simbioxénese
miniatura|upright=2.2|En 1967, [[Lynn Margulis revitalizou a vella pero en gran medida ignorada teoría da simbioxénese, propoñendo que implicaba tres organismos fusionantes (mergers). O primeiro deles ten poucas probas que o apoien e xeralmente non se cre na súa existencia. ]] A simbioxénese (ou teoría endosimbiótica ou teoría endosimbiótica en serie ) é a principal teoría evolutiva da orixe das células eucariotas a partir de organismos procariotas. Esta teoría sostén que as mitocondrias, plastidios como os cloroplastos e posiblemente outros orgánulos das células eucariotas descenden de organismos procariotas que anteriormente eran de vida libre (máis relacionados coas bacterias que coas arqueas) nos que un entrou dentro doutro establecendo unha endosimbiose. As mitocondrias parecen estar filoxeneticamente relacionados coas bacterias Rickettsiales, mentres que os cloroplastos se pensa que están relacionados coas cianobacterias.
A idea de que os cloroplastos foron orixinalmente organismos independentes que despois se fusionaron nunha relación simbiótica con outros organismos unicelulares data do século XIX e foi exposta por investigadores como Andreas Schimper. A teoría endosimbiótica foi articulada en 1905 e 1910 polo botánico ruso Konstantin Mereschkowski e mellorada e apoiada con probas microbiolóxicas por Lynn Margulis en 1967.
Entre as moitas evidencias que apoian a simbioxénese están que as novas mitocondrias e plastidios dentro da célula só se forman por fisión binaria dos propios orgánulos (divídense en dous), sen que as células os poidan crear doutra maneira; que nas membranas de mitocondrias e cloroplastos e nas membranas bacterianas se encontran proteínas de transporte chamadas porinas; que a cardiolipina se atopa só na membrana interna mitocondrial e nas membranas celulares bacterianas; que algunhas mitocondrias e plastidios conteñen moléculas de ADN circulares similares aos cromosomas circulares das bacterias, e que os ribosomas de mitocondrias e cloroplastos son de tipo bacteriano.
-485
Mortes
Historia ano a ano
Simbioxénese
Historia
O botánico ruso Konstantin Mereschkowski perfilou a teoría da simbioxénese (do grego antigo: σύν syn, 'xuntos', βίος bios, 'vida', e γένεσις, genessis, 'orixe, nacemento') na súa obra de 1905 A natureza e orixes dos cromatóforos no reino das plantas, e despois elaborouna máis no seu libro de 1910 A teoría de dous plasmas como base da simbioxénese, un novo estudo da orixe dos organismos. See: O botánico ruso Boris Kozo-Polyansky foi o primeiro en explicar a teoría en termos de evolución darwinista. No seu libro de 1924 ''Un novo principio de bioloxía. Ensaio sobre a teoría da simbioxénese'', escribiu, "A teoría da simbioxénese é unha teoría de selección baseada no fenómeno da simbiose."
Estas teorías non obtiveron grande aceptación ata que se fixeron comparacións máis detalladas con imaxes de microscopio electrónico entre as cianobacterias e os cloroplastos, como as de Hans Ris en 1961 e 1962. Estas, combinadas co descubrimento de que os plastidios e mitocondrias conteñen o seu propio ADN, levaron á resurrección da idea da simbioxénese na década de 1960. Lynn Margulis mellorou e apoiou a teoría con evidencias microbiolóxicas nun artigo de 1967, On the origin of mitosing cells (Sobre a orixe das células en mitose). No seu traballo de 1981 Symbiosis in Cell Evolution (A simbiose na evolución das células) ela argumentaba que as células eucariotas se orixinaron como comunidades de entidades en interacción, incluíndo espiroquetas endosimbióticas que se transformaran nos flaxelos e cilios eucariotas. Esta última idea non foi moi aceptada, porque os flaxelos carecen de ADN e non mostran semellanzas ultraestruturais cos flaxelos de bacterias ou arqueas (ver tamén: Evolución dos flaxelos e Citoesqueleto procariota). Segundo Margulis e Dorion Sagan, "A vida non conquistou o globo combatendo, senón creando redes" (é dicir, por cooperación). Christian de Duve propuxo que os peroxisomas puideron ser os primeiros endosimbiontes, o que permitiu ás célula soportar as crecentes cantidades de oxíxeno molecular libre que se acumulaban na atmosfera da Terra primitiva. Porén, agora parece que os peroxisomas se puideron formar de novo, o que contradiría a idea de que teñen unha orixe endosimbiótica. A teoría fundamental da simbioxénese como orixe das mitocondrias e coroplastos é hoxe xeneralizadamente aceptada.
Dos endosimbiontes aos orgánulos
miniatura|upright=2|[[Eucarioxénese|Modelo autóxeno da orixe das células eucariotas. As evidencias indican que os eucariotas sen mitocondrias nunca existiron, é dicir, o núcleo adquiriuse ao mesmo tempo que as mitocondrias. ]]
Os biólogos adoitan distinguir os orgánulos dos endosimbiontes (organismos completos que viven dentro doutros organismos) pola maior redución do tamaño do xenoma dos primeiros. A medida que un endosimbionte evoluciona a un orgánulo, a maioría dos seus xenes transfírense ao xenoma da célula hóspede. A célula hóspede e o orgánulo necesitan, pois, desenvolver un mecanismo de transporte que permita o regreso dos produtos proteicos necesarios para o organelo, pero que agora se fabrican noutras partes da célula.
Antepasados de vida libre
Antes pensábase que as alfaproteobacterias eran os organismos de vida libre máis relacionados coas mitocondrias. Posteriores investigacións indican que as mitocondrias están máis relacionadas coas bacterias Pelagibacterales, en concreto, coas do clado SAR11.
As cianobacterias filamentosas fixadoras de nitróxeno son os organismos de vida libre máis relacionados cos plastidios.
Tanto as cianobacterias coma as alfaproteobacterias teñen un gran xenoma (>6 Mb) que codifica miles de proteínas. Os plastidios e as mitocondrias mostran unha drástica redución do tamaño do seu xenoma comparado cos seus parentes bacterianos. Os xenomas dos cloroplastos nos organismos fotosintétios son normalmente de 120–200 kb e codifican só 20–200 proteínas e os xenomas mitocondriais humanos son de aproximadamente 16kb e conteñen 37 xenes, 13 dos cales son proteínas. Porén, Keeling e Archibald usando o exemplo do ameboide de auga doce Paulinella chromatophora, que contén cromatóforos que evolucionaron de cianobacterias mantendo o seu xenoma completo, argumentaron que a redución do xenoma non é o único criterio posible; outro é que a célula hóspede asumiu o control da regulación da división do seu antigo simbionte, sincronizándoo coa división da propia célula. Nowack e colegas secuenciaron os xenes do cromatóforo (1,02 Mb) e atoparon que estes cromatóforos fotosintéticos codificaban só 867 proteínas. A comparación coas cianobacterias de vida libre máis próximas do xénero Synechococcus (que teñen un xenoma de 3 Mb, con 3.300 xenes) revelou que os cromatóforos sufriran unha drástica redución do xenoma. Os cromatóforos contiñan xenes que eran necesarios para a fotosíntese pero eran deficientes en xenes que levasen a cabo outras funcións biosintéticas; esta observación suxire que estas células endosimbióticas son moi dependentes dos seus hóspedes para a súa supervivencia e mecanismos de crecemento. Isto puido promover a evolución inicial dos orgánulos fotosintéticos.
A perda de autonomía xenética, é dicir, a perda de moitos xenes dos endosimbiontes, ocorreu moi cedo no tempo evolutivo. Tendo en conta todo o xenoma do endosimbionte orixinal, hai tres posibles destinos nos que poden acabar os xenes co paso do tempo evolutivo. O primeiro é a perda de xenes funcionalmente redundantes, na cal os xenes que xa están representados no núcleo pérdense finalmente. O segundo é a transferencia de xenes ao núcleo. Finalmente, o terceiro é que os xenes permanezan no orgánulo que antes era un organismo independente. A perda de autonomía e a integración do endosimbionte no seu hóspede poden ser atribuídas principalmente á transferencia de xenes nuclear. A medida que os xenomas dos orgánulos se reducían grandemente co paso do tempo evolutivo, os xenes nucleares expandíronse e fixéronse máis complexos. Como resultado, moitos plastidios e procesos mitocondriais son dirixidos por produtos dos xenes codificados no núcleo. Ademais, moitos xenes nucleares que se orixinaron por endosimbiose adquiriron novas funcións non relacionadas cos seus orgánulos.
miniatura|Un eucariota anaerobio primitivo sen mitocondrias, quizais similar ao actual [[protista parasito Giardia duodenalis (que perdeu secundariamente as súas mitocondrias), puido ter fagocitado unha proteobacteria aerobia e facerse simbiótico con ela e converterse así en aerobio.]]
Mecanismos de transferencia de xenes
Os mecanismos da transferencia de xenes non se coñecen completamente; porén, hai moitas hipóteses que intentan explicar este proceso. O posible mecanismo inclúe a hipótese do ADN complementario (ADNc) e a hipótese do fluxo masivo.
A hipótese do ADNc implica o uso do ARN mensaxeiro para transportar xenes desde os orgánulos ao núcleo, onde é convertido en ADNc e incorporado ao xenoma. A hipótese do ADNc está baseada en estudos dos xenomas das plantas con flor. Os ARN que codifican proteínas nas mitocondrias son empalmados e modificados ("editados") usando sitios de empalme e modificación específicos do orgánulo. Porén, as copias nucleares dalgúns xenes mitocondriais non conteñen sitios de empalme específicos de orgánulo, suxerindo un ARNm intermedio procesado. A hipótese do ADNc foi despois revisada, xa que os ADNc mitocondriais modificados é improbable que se recombinen co xenoma nuclear e é máis probable que se recombinen co seu xenoma mitocondrial nativo. Se a secuencia do ADN mitocondrial modificado se recombina co xenoma mitocondrial, os sitios de empalme mitocondrial xa non existirían no xenoma mitocondrial. Calquera transferencia de xenes nuclear tamén carecería, por tanto, de sitios de empalme mitocondriais.
A hipótese do fluxo masivo (bulk flow) é a alternativa á anterior, e afirma que o ADN escapado, en vez do ARNm, é o mecanismo de transferencia de xenes. De acordo con esta hipótese, as alteracións que sofren os orgánulos, como a autofaxia (destrución normal de partes da célula), a gametoxénese (a foramción de gametos), e o estrés celular liberan ADN que se importa ao núcleo e é incorporado no ADN nuclear usando a unión de extremos non homólogos (reparación de roturas de dobre febra). Por exemplo, nas etapas iniciais da endosimbiose, debido á falta dunha transferencia de xenes maior, a célula hóspede ten pouco ou ningún control sobre o endosimbionte. O endosimbionte realiza a división celular independentemente da célula hóspede, orixinando moitas "copias" do endosimbionte dentro da célula hóspede. Algúns dos endosimbiontes acaban sufrindo lise (explotan), e incorpóranse no núcleo altos niveis de ADN. Pénsase que ocorre un mecanismo similar nas plantas do tabaco, que mostran un alto grao de transferencia de xenes e cuxas células conteñen múltiples cloroplastos. Ademais, a hipótese do fluxo masivo tamén está apoiada pola presenza de grupos non aleatorios de xenes do orgánulo, o que suxire o movemento simultáneo de múltiples xenes.
Ford Doolittle propuxo que calquera que sexa o mecanismo, a transferencia de xenes compórtase como unha carraca, resultando nunha transferencia unidireccional de xenes desde o orgánulo ao seu xenoma nuclear. Cando o material xenético dun orgánulo é incorporado ao xenoma nuclear, a copia do orgánulo ou a copia nuclear do xene poden perderse na poboación. Se a copia do orgánulo se perde e isto queda fixado xeneticamente, ou pérdese por deriva xenética, o xene é transferido con éxito ao núcleo. Se a copia que se perde é a nuclear, a transferencia horizontal de xenes pode ocorrer outra vez, e a célula pode ‘intentar de novo’ ter éxito na transferencia de xenes ao núcleo. Por esta vía de tipo carraca, os xenes dun orgánulo esperaríase que se acumulasen no xenoma nuclear co paso do tempo evolutivo.
Endosimbiose das protomitocondrias
A teoría endosimbiótica da orixe das mitocondrias suxire que os protoeucariotas fagocitaron unha protomitocondria, e este simbionte se converteu en orgánulo.
Mitocondrias
miniatura|upright=1.5|[[Endosimbionte|Simbionte interno: a mitocondria ten unha matriz e membranas, como unha alfaproteobacteria de vida libre, da cal pode derivar.]]
As mitocondrias son orgánulos que sintetizan a molécula transportadora de enerxía ATP para a célula ao metabolizar moléculas carbonadas. A presenza de ADN nas mitocondrias e a de proteínas, derivadas do ADNmt, suxiren que este orgánulo puido ser un procariota antes da súa integración no protoeucariota. As mitocondrias considéranse orgánulos en lugar de endosimbiontes porque as mitocondrias e as células hóspede comparten algunhas partes do seu xenoma, sofren a división simultaneamente e proporciónanse mutuamente medios para producir enerxía. Hipotetizouse que o sistema endomembranoso e a membrana nuclear derivaron das protomitocondrias.
Membrana nuclear
A presenza de núcleo é unha importante diferenza entre os eucariotas e os procariotas. A existencia dalgunhas proteínas nucleares conservadas entre eucariotas e procariotas suxiren que estes dous tipos de células tiveron un antepasado común. Outra teoría sobre a nucleación é que as proteínas da membrana nuclear iniciais causaron que a membrana plasmática se dobrase e invaxinase e formase unha esfera con poros como os da envoltura nuclear. Como modo de formar a membrana nuclear, podería esperarse que a endosimbiose consumise menos enerxía que se a célula ten que desenvolver un proceso metabólico que dobrase a membrana celular para este propósito. Algúns procariotas poden soltar vesículas da membrana externa nos seus arredores e unha vez fagocitadas poderían facer o mesmo no citosol. Nesta idea, burbullas rodeadas de membrana ou vesículas que se tivesen desprendido da protomitocondria poderían ter formado a membrana nuclear.
O proceso da simbioxénese polo cal as que acabarían sendo as primeiras células eucariotas integraron as protomitocondrias probablemente incluían protección do xenoma do hóspede arqueano da liberación de especies reactivas do oxíxeno. Estas se formarían durante a fosforilación oxidativa e produción de ATP nas protomitocondrias. A membrana nuclear puido evolucionar como unha innovación adaptativa para protexer o xenoma nuclear dos danos no ADN causados por especies reactivas do oxíxeno. Durante a evolución inicial dos eucariotas probablemente ocorreu unha transferencia de xenes substancial desde o xenoma protomitocondrial ancestral ao xenoma nuclear. A maior protección do xenoma nuclear contra as especies reactivas do oxíxeno proporcionada pola membrana nuclear pode explicar os beneficios adaptativos desta transferencia de xenes.
Sistema de endomembranas
miniatura|upright=1.5|Diagrama do [[sistema de endomembranas na célula eucariota.]]
As células eucariotas modernas usan o sistema endomembranoso para transportar produtos e refugallos cara a dentro, a fóra ou polo interior da célula. A membrana da envoltura nuclear e as vesículas das endomembranas están compostas por proteínas de membrana similares. Estas vesículas tamén comparten proteínas de membrana similares ás do orgánulo do que se orixinaron ou ás do orgánulo cara ao que viaxan. Isto suxire que o mecanismo que formou a membrana nuclear tamén formou o sistema de endomembranas. Os procariotas non teñen unha rede de membranas internas complexa coma a dos eucariotas, mais poderían producir vesículas extracelulares a partir das súas membranas externas. Despois de que un antigo procariota fose comido por un protoeucariota, o procariota continuaría producindo vesículas que se acumularían na célula. A interacción dos compoñentes internos das vesículas puideron conducir á formación do retículo endoplasmático e o aparato de Golgi, ambos partes do sistema de endomembranas.
Plastomas e mitoxenomas
miniatura|upright=1.5|O xenoma mitocondrial humano conserva xenes que codifican 2 [[ARNr (azul), 22 ARNt (branco) e 13 proteínas redox (amarelo, laranxa, vermello).]]