cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Isabella Bird
Isabella Bird, nada en Boroughbridge o 15 de outubro de 1831 e finada en Edimburgo o 8 de outubro de 1904, -o seu nome de casada era Bishop- foi unha exploradora, escritora, fotógrafa e naturalista inglesa do século XIX. Foi a primeira muller en formar parte da Royal Geographical Society. Xunto con Fanny Jane Butler fundou o hospital John Bishop Memorial en Srinagar.
Familia e primeiros anos
Bird naceu o 15 de outubro de 1831 en Boroughbridge, North Yorkshire, na casa da súa avoa materna. Os seus pais eran o reverendo Edward Bird e a segunda muller deste, Dora Lawson. O seu pai foi o primeiro capelán de Boroughbridge en 1830, e foi alí onde coñeceu á súa muller. Tivo un irmán, Edward, que naceu e morreu en 1833, e unha irmá, Henrietta (alcumada Henny), nada en 1834.
En 1832, foi nomeado coadxutor de Maidenhead. E, en 1834, debido á mala saúde de seu pai, a familia trasladouse a Tattenhall, Cheshire. As posicións de Edward Bird sobre o traballo do domingo fixo que a súa congregación diminuíse e, en 1842, pediu ser trasladado a St. Thomas en Birmingham, mais tamén alí tivo problemas e a familia marchou, cando Isabella tiña 16 anos, a Eastbourne en Sussex. Tran un pequeno período alí, de novo, Isabella Bird e a súa familia instaláronse en Wyton, Huntingdonshire (agora Cambridgeshire) en 1848.
En contacto coa natureza, Bird aprendeu a montar en bicicleta e, máis tarde, a remar. A súa educación veu dos seus pais: o pai era un entusiasta botánico que lle ensinou a Bird a coñecer a flora e, a súa nai, ensinou ás fillas unha mestura de temas. Tamén, foi unha ávida lectora. Non obstante, a súa "intelixencia brillante, [e] unha curiosidade extrema polo mundo exterior, fixeron imposible que o seu cerebro e a súa natureza en xeral se estreitasen e endurecesen pola atmosfera estritamente evanxélica da súa infancia".
Enfermidade
Dende cativa, Isabella Bird, tiña un delicado estado de saúde que lle facía sufrir fortes dores nas costas e insomnio, o que non lle permitían levar unha vida normal. En 1850, un "tumor fibroso foi eliminado da columna". Bird seguiu a padecer doenzas non especificadas que resultaban en dores e insomnio. Por consello médico, seu pai, intentando mellorar as doenzas da súa filla, fixo que a familia pasase seis veráns en Escocia nun esforzo por mellorar a súa saúde.
Os médicos instáronlle a facer unha viaxe por mar e, en 1854, a vida de Bird mudou comezou cando lle xurdiu a oportunidade de navegar aos Estados Unidos, acompañando aos seus primos segundos á casa familiar; dirixiuse primeiro á Illa do Príncipe Eduardo, Canadá, desde onde continuou ata a cidade de Nova York.
Esta foi a primeira viaxe de Isabella. O seu pai "deulle [ £]100 e marchou con permiso para estar aló até que se esgotasen os cartos". As "brillantes cartas descritivas" de Bird escritas para a casa formaron a base para o seu primeiro libro de viaxes, An Englishwoman in America (1856), publicado por Murray. John Murray, "ademais de ser o editor de toda a vida de Isabella, ... [converteuse] nun dos seus amigos máis próximos".
Viaxes
miniatura|Isabella vestida con roupa de Manchuria nunha viaxe pola China.Despois de regresar a casa e vivir a morte dos seus pais, marchou de novo, en 1872, para ir a Melbourne, Australia, e despois ás illas hawaianas (coñecidas en Europa como as illas Sandwich), o que deu lugar ao seu segundo libro (publicado tres anos despois). Mentres, alí escalou o Mauna Kea e a Mauna Loa.
Despois dirixiuse a Colorado, onde oira que o aire era excelente para os enfermos. Vestida dun xeito práctico e montada dacabalo non de lado senón cara adiante como un home, percorreu máis de 800 quilómetros ata as Montañas Rochosas en 1873. As cartas á súa irmá, impresas por primeira vez na revista The Leisure Hour, foron o cuarto libro de Bird e quizais o máis famoso, A Lady's Life in the Rocky Mountains.
Alí coñeceu a Jim Nugent, "Rocky Mountain Jim", e ao que describiría así, nunha carta á súa irmá no inverno de 1873 desde Colorado: "É un home ao que calquera muller podería amar pero co que ningunha muller no seu xuízo casaría . . . É tan adorable e fascinante, pero tan terrible". Nugent semellaba tamén caer cativado por unha muller de mentalidade independente, mais Bird, finalmente, abandonou as Montañas Rochosas e ao seu "querido desesperado". Nugent foi asasinado a tiros menos dun ano despois.
A seguir, interesouse polo Xapón a través de My Circular Notes (1876), de John Francis Campbell, e tras pedir consello a Colin Alexander McVean, un antigo topógrafo do Bureau of Surveys of Japan, en febreiro de 1878, marchou de novo cara Asia: Xapón, China, Corea, Vietnam, Singapur e Malaisia.
Cando a súa irmá morreu de tifo en 1880, Bird aceptou a proposta de matrimonio de John Bishop, un cirurxián de Edimburgo duns trinta anos. Casaron en febreiro de 1881, e máis tarde ese ano recibiron a Real Orde de Kapiolani do rei Kalākaua de Hawai. A saúde de Bird deu problemas, pero máis aló dun período de escarlatina en 1888, recuperouse trala morte de John Bishop en 1886, momento no que herdou unha gran cantidade de diñeiro. Sentindo que as súas viaxes anteriores foran irremediablemente afeccionadas, Bird estudou medicina e decidiu viaxar como misioneira, e malia ter case 60 anos, marchou á India.
Últimos anos
miniatura|Ilustración con dous homes [[Pobo ainu|ainu, orixinaria do seu libro de 1880 Unbeaten Tracks in Japan|esquerda|217x217px]] Chegou ao subcontinente en febreiro de 1889 e visitou varias misións na India: primeiro Ladakh, nas fronteiras do Tíbet, e despois viaxou a Persia, Kurdistán e Turquía. Na India, o maharaxa de Caxemira cedeulle un terreo para construír un hospital con sesenta camas e un dispensario para mulleres; alí traballou con Fanny Jane Butler para fundar o John Bishop Memorial Hospital en memoria do seu marido, que deixara fondos para este fin no seu testamento. Ao ano seguinte uniuse a un grupo de soldados británicos que viaxaban entre Bagdad e Teherán. Permaneceu co comandante da unidade durante o seu traballo de investigación na rexión, armada co seu revólver e unha caixa de primeiros auxilios proporcionada pola compañía de Henry Wellcome en Londres, posiblemente como un exemplo de patrocinio corporativo.
A través de Baluchistán chegou a Persia e Armenia, explorando a fonte do río Karun. Máis tarde, ese ano, pronunciou un discurso nunha sala de comisións da Cámara dos Comúns sobre a persecución dos cristiáns no Kurdistán, no que fixera representacións ante o Gran Visir do Imperio Turco.
Presente en xornais e revistas dende había décadas, Bird xa se convertera nunha muller moi coñecida. En 1890, converteuse na primeira muller en recibir unha bolsa honorífica da Royal Scottish Geographical Society. Dous anos máis tarde, converteuse na primeira muller autorizada a unirse á Royal Geographical Society e foi elixida membro da Royal Photographic Society, o 12 de xaneiro de 1897. A súa última gran viaxe tivo lugar en 1897, cando percorreu os ríos Yangtze e Han ata China e Corea, respectivamente e que deu lugar a outro conxunto de fotografías. Máis tarde, marchou a Marrocos, onde viaxou entre os bérberes tendo que usar escadas para subir ao seu semental negro, un agasallo do sultán.
Morte
miniatura|Veneración da tumba de Isabella Bird no Dean Cemetery de Edimburgo (Proxecto Chaos) Poucos meses despois de regresar dunha viaxe a Marrocos, Bird caeu enferma e morreu na súa casa no número 16 de Melville Street, en Edimburgo, o 7 de outubro de 1904. Foi enterrada coa súa familia no cemiterio de Dean, ao oeste da cidade. A fosa atópase no pequeno tramo curvo sur, preto do pequeno camiño que a divide en dous. Estaba planeando outra viaxe a China no momento da súa morte.
Recoñecementos
A primeira biografía de Bird foi escrita por Anne M. Stoddart e publicada en 1907.
Caryl Churchil l utilizou a Bird como personaxe na súa obra Top Girls (1982). Gran parte dos diálogos escritos por Churchill proceden dos propios escritos de Bird.
Bird ingresou no Salón da Fama das Mulleres de Colorado en 1985.
Bird apareceu en Bedrock: Writers on the Wonders of Geology (2006), editado por Lauret E. Savoy, Eldridge M. Moores e Judith E. Moores (Trinity University Press), no que se analizan os escritos ao longo dos anos e como renden homenaxe á Terra e as súas características xeolóxicas.
Bird é tamén a protagonista do manga Isabella Bird in Wonderland (Fushigi non Kuni non Bird), unha novelización das súas viaxes ao Xapón; recibiu unha edición bilingüe xaponés-inglés a partir de 2018.
O edificio da torre do reloxo en Tobermory, o muro do porto de Mull foi financiado por Bird en memoria da súa amada irmá Henrietta. Foi deseñado polo alpinista e explorador Edward Whymper. miniatura|O val do Yangtzé, por Isabella Bird.
Ruth Vokl Cardoso
Ruth Vokl Cardoso, nada en Salvador o 9 de febreiro de 1934 e finada na mesma cidade o 11 de febreiro de 2000, foi unha xadrecista brasileira que ostentaba o título de Mestra Internacional Feminina.
Participación en Olimpíadas
Ruth Cardoso representou ao Brasil en cinco edicións da Olimpíada de Xadrez. Gañou a medalla de prata individual no 1º taboleiro en 1972.
El Regionalista (Santiago de Compostela)
El Regionalista foi unha revista editada en Santiago de Compostela en 1893.
Historia e características
Revista regionalista ilustrada de periodicidade semanal, apareceu en xullo de 1893. No número 3, aparecido a principios de agosto, figuran como colaboradores Jesús Fuentes Noya, Lisardo R. Barreiro, S. Cabeza, Eladio Rodríguez González, Jesús Barreiro Costoya, Ramiro Vieira Durán e Manuel García de Castro. Deixou de publicarse en agosto anunciando que volvería en outubro dese ano, pero desapareceu definitivamente.
Bruno Iglesias
Bruno Igrexas Lois, nado en Salamanca, 1 de maio de 2003, é un futbolista español que xoga como centrocampista no Real Madrid Club de Fútbol Xuvenil da División de Honra de España.
A perla madridista de Salamanca
No seu Salamanca natal empezou a xogar en 2008 nas inferiores da Unión Deportiva Santa Marta. Permaneceu sete anos baixo a súa disciplina ata que en 2015, tras o interese de varios clubs europeos, incorporouse ás categorías inferiores do Real Madrid Club de Fútbol.
Incorporado nas filas do segundo equipo de infantís, foi progresando por cada un dos equipos inferiores do club mercé ás súas boas actuacións até chegar en 2020 a formar parte do persoal oficial do primeiro equipo xuvenil, o Real Madrid C. F. Xuvenil "A" sen pasar polo segundo equipo xuvenil.
José Tolentino de Mendonça
José Tolentino Calaça de Mendonça, máis coñecido por José Tolentino de Mendonça, nado en Machico-Madeira o 15 de decembro de 1965, é un cardeal, poeta e teólogo portugués.
Accedeu a Arquivista do Arquivo Apostólico do Vaticano e Bibliotecario da Biblioteca Apostólica Vaticana, na Cúria Romana. O día 5 de outubro de 2019 foi elevado a Cardeal polo Papa Francisco durante o Consistorio Ordinario Público de 2019.
Bruno Iglesias
A perla madridista de Salamanca
Jorge Romeu acomodoulle como un dos centrocampistas do equipo titular cun grande inicio de tempada que lle levaron a anotar oito goles en vinte e dous encontros que permitiron ao seu equipo acceder como mellor subcampión á Copa de Campións. Nela eliminou aos xuvenís do Atlético de Madrid —quen lles superaron na tempada regular—, pero finalmente foron eliminados en semifinais polo Real Club Deportivo da Coruña, ao cabo campións. A liga Xuvenil da UEFA, onde o club defendía o título, foi finalmente cancelada pola UEFA debido á aínda latente situación da pandemia de covid-19 iniciada en 2020.
José Tolentino de Mendonça
Teólogo e profesor universitario, José Tolentino de Mendonça é tamén considerado unha das voces máis orixinais da literatura portuguesa contemporánea e recoñecido como un eminente intelectual católico. A súa obra inclúe poesía, ensaios e pezas de teatro asinados como José Tolentino Mendonça.
Bruno Iglesias
A perla madridista de Salamanca
Debido a iso non debutou na máxima competición de clubs en Europa na categoría xuvenil até a edición seguinte, xa co seu formato habitual, no empate a un gol fronte aos xuvenís do Football Club Internazionale Milano do 15 de setembro. Xa como capitán do equipo, logrou os seus dous primeiros goles no seguinte encontro do día 28 fronte 	ao Fotball Club Xerife Tiraspol que finalizou coa derrota a por 4-1 e colocou ao seu equipo líder provisional. Sinalado como a nova perla da canteira madridista, no campionato nacional situouse como o máximo anotador do equipo con tres tantos en apenas dous encontros disputados, como alicerce fundamental do equipo, e comezou a recibir eloxios polos seus desempeños.
Makthaverskan
Makthaverskan é unha banda sueca de post-punk de Gotemburgo formada no ano 2008. Liderado pola vocalista Maja Milner, o grupo combina post-punk con elementos de dream pop, jangle pop, rock gótico e shoegaze.
José Tolentino de Mendonça
Biografía
O máis novo de cinco irmáns, José Tolentino de Mendonça nace na illa da Madeira (Portugal) o 15 de decembro de 1965. Vive, no entanto, os primeiros anos da súa infancia en Angola, en zonas costeiras onde o pai é pescador. Deixa África aos 9 anos, no tempo da independencia das colonias portuguesas.
Bruno Iglesias
Seleccións
Internacional coas categorías inferiores da, debutou coa o 3 de setembro de 2021.
José Tolentino de Mendonça
Formación e Sacerdocio
xn 1989 licénciase en Teologia na Universidade Católica Portuguesa. En 1990 é ordenado padre da Diocese do Funchal, Madeira. Ese mesmo ano, publica a súa primeira recolla de poemas, Os Dias Contados. En 1992 recibe o título de Mestre en Ciencias Bíblicas polo Pontifício Instituto Bíblico e en 2004 o de Doutor en Teoloxia Bíblica pola UCP.
Como sacerdote, exerceu as súas funcións pastorais na Parroquia de Nosa Señora do Livramento no Funchal entre 1992 e 1995, despois en Lisboa foi capeláno durante 5 anos na UCP, estivo na parroquia de Santa Isabel e, desde 2010, reitor da Capela de Nosa Señora da Bonanza, máis coñecida por Capela do Rato.
Carreira Académica
Os primeiros anos de vida sacerdotal de José Tolentino de Mendonça son tamén académicos. Foi profesor no Seminario do Funchal, reitor do Colexio Pontifício Portugués en Roma, docente na Universidade Católica Portuguesa e profesor convidado no Brasil, pola Universidade Católica de Pernambuco (Unicap), pola Pontifícia Universidade Católica do Río de Xaneiro e pola Facultade Jesuíta de Filosofía e Teologia (FAJE) en Belo Horizonte. En Lisboa, participou na Universidade Católica Portuguesa na calidade de asistente (1996-1999), profesor auxiliar (2005-2015) e profesor asociado. En 2012, a Universidade Católica Portuguesa noméao Vice-Reitor e, en 2018, Director da Facultade de Teoloxía. Foi Straus Fellow na Universidade de Nova York durante un ano, formando parte dun equipo de investigadores convidados, empeñados no estudo do tema “Relixión e Espazo Público”. miniatura|160x160px|Pe. José Tolentino Mendonça, na Capela do Rato, 22 de xullo de 2018 Próximo ao mundo cultural, por intermedio da súa vasta obra, das publicacións e intervencións frecuentes nos medios de comunicación social, José Tolentino de Mendonça foi nomeado en 2004 o primeiro director do Secretariado Nacional da Pastoral da Cultura, entón creado pola Conferencia Episcopal Portuguesa para promover o diálogo entre a Igrexa e o medio cultural nacional, cargo que asumiu durante 10 anos.
Bruno Iglesias
Inferiores
Actualizado ao último partido disputado o 28 de setembro de 2021.20x20px Fontes: LaPreferente - UEFA - Transfermarkt.
José Tolentino de Mendonça
Carreira Académica
En 2009, despois de asistir a unha reunión do Papa Bento XVI cunha asemblea de artistas, José Tolentino de Mendonça confidencia que o xesto de hospitalidade do Papa foi bastante apreciado e que o Papa sinala que “no seo da Igrexa, no seo do espazo cristián, [os artistas] teñen unha casa, poden sentirse como se estivesen na casa”. En 2011, Bento XVI nomea Tolentino Mendonça para consultor do Consello Pontifício para a Cultura. O Papa Francisco reafirmouno en 2016.
En 2018, José Tolentino de Mendonça é convidado polo Papa Francisco para orientar os Exercicios Espirituais do retiro da Quaresma do Papa e dos membros da Curia Romana entre 18 e 23 de febreiro. Para alén da Bíblia, recorre a escritos de Fernando Persoa, Clarice Lispector, Françoise Dolto, Etty Hillesum ou Blaise Pascal. Declara entón que “os escritores son moitas veces importantes guías espirituais”. As súas reflexións son publicadas cg título Eloxio da Sede, prefaciadas polo Papa Francisco.
Febreiro de 2020: o Papa Francisco nomea o cardeal Tolentino de Mendonça como membro do Consello Pontifício para a Cultura, presidido polo cardeal Gianfranco Ravasi. O cardeal fora consultor entre 2011 e 2018.
Considerado unha das voces do catolicismo contemporáneo, José Tolentino de Mendonça, especialista en Estudos Bíblicos, ten publicados ensaios, textos espirituais, poemas e sermóns, onde aborda os temas maiores do cánon cristián, relacionándoos e facéndoos dialogar coa vida e o cotián. A relación entre o cristianismo e a cultura constitúe o foco central dos seus textos, procurando, mentres teólogo e pensador relixioso, descubrir a vida espiritual nos locais máis esquecidos, incentivando ao mesmo tempo a Igrexa a ser máis presente e máis pertinente. As súas obras teñen moito éxito en Portugal e soncada vez máis traducidas e publicadas no estranxeiro. Recibiu xa moitos premios literarios, que contribúen para enaltecer a súa carreira como escritor e subliñan o seu papel no mundo cultural.
Episcopado e cardinalato
miniatura|130x130px|D. José Tolentino Mendonça, tras a ordenación episcopal. 28.07.2018 O 26 de xuño de 2018 Tolentino de Mendonça foi nomeado arcebispo titular de Suaba polo Papa Francisco. Como arcebispo, foi nomeado para os cargos de Arquivista e Bibliotecario da Santa Sé, substituíndo o arcebispo francés Jean-Louis Bruguès. Tomou posesión dos cargos na Cúria Romana o 1 de sSetembro de 2018.
A Ordenación Episcopal decorreu o 28 de xullo de 2018, no Mosteiro dos Jerónimos, en Lisboa, presidindo á celebración o Cardeal-Patriarca de Lisboa, D. Manuel Clemente, e foron concelebrantes principais o Cardeal D. António Marto, Bispo de Leiría-Fátima e D. Teodoro de Faría, Bispo Emérito do Funchal, que o 28 de xullo de 1990, presidira a ordenación sacerdotal de José Tolentino de Mendonça.
Uliana Pernazza
Uliana Pernazza, nada en Roma o 2 de xaneiro de 1959, é unha gravadora, medallista e deseñadora de moedas italiana.
Traxectoria
Uliana Pernazza estudou medallística entre 1979 e 1983 na Escola de Arte da Medalla Giuseppe Romagnoli, da Casa da Moeda do Estado, en Roma, e en 1984 entrou a formar parte do cadro de gravadores da ceca pública.
José Tolentino de Mendonça
Obras publicadas
miniatura|Cardeal de Medonça
Uliana Pernazza
Traxectoria
A súa obra componse dun un bo número de medallas e, sinaladamente, de moedas circulantes e conmemorativas emitidas tanto para Italia como para a Cidade do Vaticano e a República de San Marino, entre as que cabe destacar o anverso da serie de moedas en euros do Vaticano de 2002 coa efixie de Xoán Paulo II, creado xunto con Guido Veroi.
José Tolentino de Mendonça
Publicado só en lingua inglesa
Religion and Culture in the Process of Global Change: Portuguese Perspectives, cocon coeditores Alfredo Teixeira, Alexandre Palma (2016). Cultural Heritage and Contemporary Change, Series VIII, Vol. 19 - Council for Research in Values & Philosophy. Ensaio.
Maimouna N'Diaye
Maimouna N'Diaye, nada en París, é unha actriz franco-guineana principalmente coñecida pola súa participación no filme L'oeil du cyclone (2015).
Traxectoria
Naceu en París dun pai Senegal e dunha nai nixeriana. Medrou na Guinea e volveu a Francia con 18 anos. En 1995 formou parte do grupo de teatro Ymako Teatri en Costa do Marfil.
El Sil
El Sil foi un periódico editado no Barco de Valdeorras entre 1955 e 1958.
Maimouna N'Diaye
Traxectoria
Como humorista, participou en obras de teatro e no cinema no Senegal, na Guinea e en Burkina Faso. Destaca a súa participación no filme La Chasse aux papillons, de Otar Iosseliani (1992), en L'oeil du cyclone, de Sékou Traoré (2014) e en Kirikou et la Sorcière, de Michel Ocelot (1998).
El Sil
Historia e características
Subtitulado ''Boletín Informativo del Ayuntamiento y Jefatura Local del Movimiento. Barco de Valdeorras'', apareceu o 1 de abril de 1955. Dirixido por Manuel Hernández Rodríguez, entre os seus colaboradores figurou Pedro Tertuliano Hervella Nieto. Contiña información política e colaboracións. Editábase en Gráficas Aliaga de Ponferrada e a partir do número once en La Región de Ourense. O último número aparecido foi o 40 en outubro e novembro de 1958.
Maimouna N'Diaye
Traxectoria
Como realizadora, participou en varios documentais sobre África, como Warbassaga (1998), Balan (2004), Recréatales (2003), Amando (2003), Pauline (l'amour en action) (2009), Tranches de vies (2009) e Le prix du courage (2010),.
En 2019 foi elixida como membro do xurado do Festival Internacional de Cinema de Cannes, presidido por Alejandro González Iñarritu.
AC-523
A AC-523 é unha estrada pertencente á rede primaria básica da Xunta de Galicia. Une as localidades coruñesas de Ledoño (Culleredo) e As Encrobas (Cerceda), logo de 15,6 quilómetros.
Percorrido
A estrada inicia o seu percorrido en Ledoño (Culleredo), na confluencia da autovía A-6 e a autovía AC-14, nas inmediacións do polígono industrial de Ledoño. Remata no lugar de Morzós nas Encrobas (Cerceda), nas proximidades das instalacións de Sogama, logo de 15,6 quilómetros de percorrido. Neste lugar a vía prosegue coa denominación DP-2405, partindo do km 1,7 cara ao Mesón do Vento (Ordes), pasando pola central térmica de Meirama.
Tiroidite de Hashimoto
A tiroidite de Hashimato ou tiroidite linfocítica crónica é unha enfermidade autoinmune.
Historia
Esta enfermidade foi a primeira enfermidade que se describiu como autoinmune. Foi descrita por primeira vez polo especialista xaponés Hakaru Hashimato en Alemaña en 1912.
Alfonso Flórez Quiroga
Alfonso Flórez de Losada Quiroga, nado no Castro de Valdeorras (O Barco de Valdeorras) en 1835 e finado no Barco de Valdeorras en decembro de 1922, foi un político galego.
Tiroidite de Hashimoto
Desenvolvemento da doenza
A causa da tiroidite de Hashimato é que o corpo comeza a producir anticorpos contra o tecido tiroide normal.
North Uist
North Uist (en Uibhist a Tuath) é unha illa das Hébridas Exteriores.
Xeografía
Está unida a Benbecula vía Grimsay, a Berneray, e a Baleshare. A excepción do sueste, a illa é moi plana e maioritariamente cuberta de auga. Algúns dos pequenos lagos teñen mestura de auga doce e auga salgada.
North Uist é a décima illa máis grande de Escocia e a décimo terceira de Gran Bretaña (excluída Irlanda). A súa superficie é de 117 millas cadradas, algo máis pequena que South Uist.
A illa é coñecida pola súa ornitoloxía, razón pola cal hai unha reserva natural en Balranald.
Poboación
Segundo o censo de 2001 tiña unha poboación de 1.657 habitantes.
Localidades
A poboación máis grande é Lochmaddy, un porto de pesca e onde hai un museo, un centro artístico e unha cámara escura. Outras poboacións inclúen Carinish, Port nan Long, Scolpaig e Chorùna ou Corùna.
Megalitismo
North Uist ten multitude de estruturas prehistóricas, entre as que se inclúen as tumbas de Barpa Langass, o círculo de pedras Pobull Fhinn e os menhires de Fir Bhreige.
Deporte
A illa tamén é coñecida polo seu club atlético (North Uist Amateur Athletics Club), que fomenta as competicións atléticas a nivel local.
Música
Dòhmnall Ruadh Chorùna (1887-1967) foi un dos grandes bardos escoceses do século XX, músico e poeta que recibe o seu nome da pequena aldea de Chorùna, chamada así pola Coruña galega e as historias da batalla de Elviña, na que combateu xente de North Uist.
A cantante Julie Fowlis naceu en Uibhist a Tuath, e canta maiormente cancións folclóricas da illa.
Alfonso Flórez Quiroga
Traxectoria
Fillo de Ildefonso Flórez Losada del Páramo e Dolores Quiroga Puga. Estudou leis e licenciose en Dereito. Foi elixido deputado polo distrito de Xinzo de Limia nas eleccións de 1865. Na Restauración presentouse a deputado polo distrito de Valdeorras nas eleccións de 1886 enfrontado a Enrique Santana López que estaba apoiado polo gobernador civil e o líder conservador Manuel Quiroga Vázquez, sufriu o apedreamento da casa polos partidarios de Santana e o cura de Petín ameazou con negarlle a absolución aos que o votaran, e non saíu elixido. En 1889 o deputado polo distrito de Redondela Tomás Piñeiro Aguilar, marqués de Bendaña, renunciou ao escano ao ser nomeado ministro plenipotenciario en Constantinopla e Alfonso Flórez foi elixido deputado nunhas eleccións parciais. Nas eleccións de 1893 foi deputado polo distrito de Valdeorras. Foi elixido senador pola provincia de Ourense en 1898. Foi nomeado gobernador civil de Córdoba en marzo de 1901, presentando a súa dimisión en agosto. Finou no Barco de Valdeorras en decembro de 1922.
Vida persoal
Era irmán de Clotilde Flórez de Losada Quiroga, que casou con Pedro Sanjurjo Pérez. Casou en 1862 con Leonor Suárez de Deza Tineo, filla de Apolinar Suárez de Deza, e foi pai de Alfonso Flórez de Losada Suárez de Deza.
Devolución en quente
miniatura|[[Fronteira|Liña fronteiriza entre España e Marrocos en Ceuta, na que se produciron en diversas ocasións devolucións en quente.]] En política migratoria, unha devolución sumaria, devolución en quente ou push-back é unha práctica pola que se expulsa de volta ao país de orixe a un individuo migrante ao entrar ilegalmente ao país de destino. Este procedemento prodúcese sen identificaren os migrantes nin sometérenos ás leis existentes de cada país sobre política de inmigración.
O termo "devolución en quente" comezou a ser empregado polos medios de comunicación españois no ano 2005. Noutros países, como Portugal, os medios de comunicación adoptaron o termo inglés pushback ou optaron por empregar termos menos específicos coma "reenvíos ilegais".
As devolucións en quente considéranse que vulneran os dereitos humanos e violan as leis internacionais sobre migracións, aínda que diferentes tribunais de diversos países teñen avalado casos individuais deste tipo de prácticas como acorde coa legalidade.
Nico González
Nicolás González Iglesias, nado na Coruña o 3 de xaneiro de 2002, é un futbolista galego, que xoga de centrocampista no Valencia, da Primeira División, cedido polo FC Barcelona.
É fillo do histórico capitán do Deportivo da Coruña, Fran, e sobriño do tamén exfutbolista José Ramón.
Traxectoria
Comezou a xogar ao fútbol nas categorías inferiores do Montañeros CF, ata que foi fichado polo FC Barcelona para a súa canteira. Chegou ao club catalán en 2013, con 11 anos, ingresando primeiramente no Infantil B. Foi subindo polas diferentes categorías do Barça, e conquistou o título de liga co Infantil B (2013/14), o Cadete B (2015/16), o Cadete A (2016/17) e o Xuvenil A (2019/20). O 19 de maio de 2019 debutou co filial, o FC Barcelona B, nun encontro fronte ao Castellón, na derradeira xornada da Segunda división B.
Comezou a tempada 2020/21 con ficha no equipo xuvenil, pero xogou de xeito habitual co filial, e en febreiro de 2021, xa convertido nun fixo nas aliñacións do adestrador blaugrana García Pimienta, pasou a ser a todos os efectos xogador do filial. En maio de 2021 o club renovou o seu contrato por tres tempadas, establecendo unha cláusula de rescisión de 500 millóns de euros.
O 15 de agosto de 2021 debutou co primeiro equipo do FC Barcelona na primeira división, na primeira xornada da tempada 2021/22 contra a Real Sociedad no Camp Nou, entrando como substituto de Sergio Busquets no minuto 83. Un mes e medio despois xogou o seu primeiro partido como titular, colocándoo Ronald Koeman no equipo inicial nunha vitoria por 3-0 contra o Levante. O 29 de setembro fixo o seu debut na Liga de Campións, disputando a media hora final na derrota por 3-0 contra o Benfica no Estádio da Luz. Marcou o seu primeiro gol como profesional o 12 de decembro do mesmo ano, nun partido de liga contra o Osasuna no Sadar.
En xaneiro de 2022 foi subido definitivamente ao primeiro equipo, e completou a tempada cun total de 37 partidos, 17 deles como titular, e 2 goles.
En agosto do mesmo ano o club renovou o seu contrato ata 2026, aumentando a súa cláusula de rescisión ata os 1.000 millóns de euros, e para a tempada 2022/23 foi cedido ao Valencia, adestrado por Gennaro Gattuso.
Selección española
O 8 de outubro de 2021 debutou coa selección española sub-21, nun encontro fronte a Eslovaquia.
Boyacá, Boyacá
Boyacá é unha vila e concello da Provincia de Márquez, parte do departamento de Boyacá, en Colombia. Atópase aproximadamente a 15 quilómetros da cidade de Tunja, a capital do departamento. Boyacá limita con Tunja e Soracá polo norte, Jenesano polo sur, Nuevo Colón e Ramiriquí polo oeste e Ventaquemada polo leste.
Etimoloxía
O nome do concello e do departamento, Boyacá, provén do muisca e quere dicir "rexión das mantas" ou "Recinto do cacique".
Buenavista, Boyacá
Buenavista é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, parte da subrexión da Provincia de Occidente. Atópase a 115 quilómetros da cidade de Tunja, capital do departamento, e a 30 quilómetros da cidade de Chiquinquirá, cabeceira da provincia. É coñecido principalmente polos seus extensos cultivos frutais, base da economía do concello.
Partido Integrista
O Partido Integrista, Partido Nacional Católico ou Comuñón Tradicionalista-Integrista foi un partido político español reaccionario fundado en 1888 por Ramón Nocedal tras a escisión dos chamados integristas do partido carlista, por considerar que o pretendente Carlos de Borbón e Austria-Leste mantiña unha actitude conciliadora co liberalismo. O seu principal medio de difusión foi o xornal El Siglo Futuro, do que Ramón Nocedal acusou a Don Carlos de "traizoar a esencia do carlismo".
Ideoloxía
miniatura|281x281px| Copia do Programa de [[Pío IX, papa|Pío IX.]] O fundamentalismo baseou a súa doutrina no desafío das liberdades que forman a esencia do liberalismo. O seu credo condénsase no discurso que pronunciou Nocedal no Congreso en marzo de 1902, loitando contra o novo goberno presidido por Sagasta:
The Glands
O seu son lembra a distintas influencias como The Kinks, The Who e The Rolling Stones. O seu tema "Livin' Was Easy" apareceu no DVD Let America Laugh do cómico David Cross. A banda reuniuse para unha curta xira a finais de 2011, realizando varios concertos con Yo La Tengo.
Partido Integrista
Ideoloxía
O partido inspirou a súa doutrina no Syllabus do Papa Pío IX, opoñéndose ferozmente aos "erros" condenados por este pontífice. En 1902 publicaron un documento no que afirmaban:
The Glands
Ross Shapiro, vocalista, guitarrista e fundador de The Glands, morreu en marzo de 2016 ao 53 anos de cancro de pulmón. Tras a morte de Shapiro, os membros superviventes Joe Rowe (batería) e Derek Almstead (baixo), xunto co produtor David Barbe, continuaron traballando no terceiro álbum do grupo, Double Coda, editado en 2018 por New West Records.
Partido Integrista
Ideoloxía
Un dos principais ideólogos do partido foi o crego catalán Félix Sardá y Salvany, autor da obra El liberalismo es un pecado, que acabaría por separarse do partido. Outro destacado pensador integrista foi Juan Manuel Orti y Lara, que tamén abandonaría as súas filas.
En 1909, publicouse unha síntese do programa do partido no que, xunto ás propostas católicas antiliberais, se presentan un feixe de medidas rexionalistas, unionistas e de redución da administración pública. Tras a caída da ditadura de Primo de Rivera en 1930, os dirixentes rexionais e provinciais do partido, encabezados por Olazábal e Senante, asinaron un Manifesto no que reafirmaban o seu programa e a súa existencia como forza política organizada.
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Eugenio Driutti
Eugenio Driutti, nado en Tarcento, provincia de Udine, o 14 de xaneiro de 1949, é un gravador, medallista e deseñador de moedas italiano.
Traxectoria
Eugenio Driutti estudou medallística na Escola de Arte da Medalla Giuseppe Romagnoli, da Casa da Moeda do Estado, en Roma, onde ingresou no curso 1971-1972. Alí formouse con mestres como Pietro Giampaoli e pasou a formar parte da chamada escola friulana de medallistas.
Logo da súa formación en Roma ingresou nun taller en Udine, onde se instruíu nas artes do gravado con cicel, ata que en 1981 se incorporou ao cadro de gravadores da ceca pública italiana.
Obra
Eugenio Drutti é autor dun bo número de moedas, tanto circulantes como conmemorativas, cuñadas non só para Italia senón tamén para a Cidade do Vaticano e para a República de San Marino.
Entre os seus traballos máis salientables están, entre outros, o anverso da moeda dun céntimo de euro de Italia e os reversos das moedas de 200 liras de 1990 e de 1992, conmemorativas do Consello de Estado italiano e da Exposición Filatélica Xénova 92, respectivamente.
Busbanzá
Busbanzá é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá. Busbanzá forma parte da provincia de Tundama, unha subrexión de Boyacá. Busbanzá atópase a 25 quilómetros de Sogamoso. Limita con Betéitiva polo norte, con Corrales polo leste e o sur e con Floresta polo oeste.
Manuel García de Castro
Manuel García de Castro Calviño foi un avogado, xornalista e político galego.
Vida persoal
Casou con Concepción López de la Barrera Montenegro.
Tribolium castaneum
Tribolium castaneum é unha especie de escaravello tenebriónido, un dos denominados escaravellos da fariña (xunto con Tenebrio molitor e outros Tribolium). É unha praga en todo o mundo de produtos alimenticios almacenados, especialmente grans de cereais e un organismo modelo para estudos etolóxicos e de seguridade alimentaria.
Distribución e hábitat
A especie é de orixe indo-australiana e con menos capacidade de sobrevivir fóra das casas que outras especies moi relacionadas como Tribolium confusum. Como consecuencia, ten unha distribución máis meridional, aínda que ambas as especies están espalladas por todo o mundo en ambientes quentes ou calefactados. O adulto ten unha vida longa, ás veces de máis de tres anos. Aínda que antes se pensaba que era un insecto relativamente sedentario, os estudos moleculares e ecolóxicos mostraron que se dispersa a considerables distancias voando.
Poliandria
As femias teñen un comportamento reprodutor poliándrico. Nun só período de copulación unha femia aparéase con múltiples machos. Un macho pode ter un reconto de esperma baixo e esgota as súas reservas nos primeiros apareamentos, polo que as femias, ao apareárense con varios deles incrementan a probabilidade de obter unha cantidade adecuada de esperma.
Posibles vantaxes
Aínda que múltiples eventos de apareamento poden tamén incrementar a probabilidade de atopar un esperma xeneticamente compatible, a compatibilidade xenética non sempre é un factor importante que leve a un comportamento poliandrico. O incremento da viabilidade dos embrións debido a un aumento da compatibilidade xenética non incrementa significativamente o número de escaravellos adultos co tempo, o cal indica que non xoga un papel significativo na fitness do conxunto da poboación. Porén, un incremento da compatibilidade xenética podería elevar a diversidade xenética da poboación, o cal pode ser vantaxoso en situacións de rápido cambio ambiental.
Competición dos machos
A dispoñibilidade de recjursos e o tamaño da poboación poden afectar grandemente ao númerode apareamentos nos que pode participar un individuo. O incremento do tamaño da poboación dentro dunha área dada con recursos fixos pode limitar a cantidade de descendencia pode sobrevivir. Isto pode ter como resultado unha forte competición entre machos para ser o último apareamento da femia, o cal supón unha vantaxe, xa que o exaculado dun apareamento pode ser retirado durante os seguintes apareamentos. Cando os recursos son limitados, o incremento do canibalismo de ovos entre machos en competencia pode finalmente facer diminuír a fitness da poboación no seu conxunto, xa que fai diminuír tanto a produción coma a supervivencia da descendencia.
Elección de parella
As femias de diferentes poboacións son altamente poliándricas, mentres que outras evitan ter múltiples parellas. Isto pode indicar que a vantaxe ou desvantaxe global varía igualmente dun ambiente a outro.
As estratexias de elección de parella varían entre as femias desta especie. Ademais, teñen a capacidade de elección críptica: o uso de múltiples receptáculos de esperma para almacenar esperma de diferentes machos, o que permite unha escolla posterior de cal usar.
A elección de parella tamén varía entre machos, aínda que en xeral prefiren femias virxes maduras (identificadas pola ausencia de calquera cheiro de secrecións deixadas por previos machos). Se unha femia ten só unha parella e o seu reconto de esperma é suficiente, ese macho ten unha posibilidade moi alta de enxendrar descendencia con ela. Os machos cunha maior capacidade de identificar as parellas preferidas teñen unha vantaxe, como tamén os machos con secrecións máis fortemente cheirentas que disuaden a posteriores machos.
Selección sexual
As poboacións experimentais destes escaravellos que foron sometidas a unha forte selección sexual durante moitos anos fanse resistentes á extinción e ademais, cando estaban suxeitos a endogamia, mantiñan a fitness ata en 20 xeracións. En contraste, as liñaxes derivadas de poboacións que experimentan unha selección sexual feble ou inexistente mostraban un rápido declive da fitness baixo endogamia, e todas esas pobaocións acabaron extinguíndose en 10 xeracións. Estes resultados indicaban que a selección sexual reduce a carga mutacional e ao facelo mellora a viabilidade da poboación.
Poligamia
A poligamia nesta especie é un comportamento común tanto en machos coma en femias. A poliandria é a poligamia das femias con verios machos, que xa se discutiu máis arriba. A polixinia é a poligamia practicada polos machos da poboación con varias femias.
Poligamia en poboacións que carecen de diversidade xenética
Porén, nalgúns estudos observouse que a fecundación pode aínda producirse cando se aparean escaravellos emparentados. Non obstante, hai que salientar que se produce un número significativamente menor de descendentes cando se aparean escaravellos emparentados que cando non o están. A fecundación con éxito observada nunha pequena proporción dos estudos realizados entre escaravellos emparentados levou a que algúns afirmasen que podería non haber depresión por endogamia en T. castaneum. Pero non todos están de acordo porque aínda que haxa éxito na fecundación, obsérvase que se produce un menor número de proxenie, o cal se pode explicar como un tipo de depresión por endogamia dado que diminúe a eficacia reprodutiva.
Durante o apareamento estes escaravellos teñen un comportamento polígamo. Os machos recoñecen os seus parentes, mentres que as femias non teñen esa capacidade. Esta falta de capacidade fai que as femias se apareen con calquera macho da poboación. As femias tamén poden almacenar esperma despois de apareárense. Canto máis esperma se almacena no primeiro apareamento, menos se almacena nos seguintes apareamento. Porén, a cantidade de esperma almacenado non evita que o último macho fertilice o ovo. Isto débese a que con cada apareamento, os machos poden retirar o esperma previamente almacenado, dando así ao seu propio esperma unha vantaxe para fecundar o ovo.
Polixinia e éxito da fertilización
Os machos poden ter un comportamento polígamo para evitar a depresión por endogamia, especialmente cando os machos compiten entre si. Teñen maior éxito na fecundación os machos non emparentados que os emparentados cando compiten por fecundar a mesma femia.
Nos escaravellos polígamos o macho que se aparea coa femia en último lugar acaba tendo máis éxito á hora de fecundar. A poligamia pode, pois, considerarse como un resultado evolutivo da competencia entre os machos para ser o último que se aparea e fecunda os ovos e contribuír máis á seguinte xeración. A precedencia do esperma é así un medio de competición evolutiva polo cal os machos tratan de conseguir un maior éxito reprodutivo.
Como organismo modelo
T. castaneum é un importante organismo modelo en estudos de xenómica funcional e do desenvolvemento. Comparado con Drosophila, este escaravelo representa máis exactamente o desenvolvemento doutros insectos. En 2008 secuenciouse o xenoma de T. castaneum, analizouse e comparouse co doutros organismos como a mosca Drosophila. Viuse que T. castaneum e Drosophila comparten uns 10 000-15 000 xenes. Malia todo, teñen tamén algunhas diferenzas. Durante o desenvolvemento o padrón anterior-posterior corporal é normalmente regulado polo xene bicoid (bicoide) de Drosophila. Porén, no escaravello non hai un ortólogo de bicoid, senón que os xenes orthodenticle (ortodentículo) e hunchback (xiba) substitúen a bicoid para o establecemento do padrón anterior.
T. castaneum é especialmente útil para facer experimentos de RNAi (interferencia de ARN). Na RNAi uns ARNs que degradan transcritos e ARNm causan a desaparición por knock-down da función de xenes. Comparado co que ocorre en Drosophila, a RNAi ten unha maior resposta nestes escaravellos, o que os fai ideais para os experimentos de knock-down.
A tecnoloxía CRISPR foi moi útil no estudo de T. castaneum. Nun experimento utilizouse a CRISPR para realizar o knock-out do xene da E-cadherina. A E-cadherina é unha proteína unida a membranas das células epiteliais implicada na adhesión célula-célula. Isto tivo como resultado diversas alteracións do desenvolvemento embrionario no peche dorsal. O knock-down de xenes por RNAi da E-cadherina mostrou o mesmo efecto. Isto mostra que a tecnoloxía CRISPR e a edición (modificación) de xenes son opcións viables para estudar este escaravello como organismo modelo de insectos.
Sinónimos
Os sinónimos de Tribolium castaneum (Herbst) son:
Os seguintes nomes foron citados como sinónimos de T. castaneum por algúns autores, pero en realidade refírense a outras especies:
Guido Veroi
Guido Veroi, nado en Roma o 16 de novembro de 1926 e finado na mesma cidade o 16 de xaneiro de 2013, foi un escultor, gravador, medallista e deseñador de moedas italiano.
Traxectoria
Guido Veroi estudou medallística da man do mestre Pietro Giampaoli na Escola de Arte da Medalla Giuseppe Romagnoli, da Casa da Moeda do Estado.
Aínda que as súas obras máis frecuentes e recoñecidas son moedas e medallas, é tamén autor de traballos tan diversos como vidreiras, mosaicos, cerámica e pezas de bronce. En Martina Franca, Tarento, traballou no mosaico e na vidreira da igrexa parroquial da Sagrada Familia. miniatura|114x114px|[[Reverso (moedas)|Reverso da moeda de 500 liras de 1958. ]] A súa obra máis recoñecida é a moeda de 500 liras de prata de 1958, creada en conxunto con Pietro Giampaoli. En tanto que este último creou o seu anverso, Veroi é o autor do reverso, caracterizado pola representación das carabelas de Colón. miniatura|269x269px|[[Moeda de 500 liras italianas|Moeda de 500 liras do centenario da unificación italiana (1961). ]] Nunha nova colaboración co Istituto Poligrafico e Zecca dello Stato, Veroi creou outra das súas moedas máis significativas, a de 500 liras de 1961 conmemorativa do centenario da unificación italiana, da que se ocupou tanto do anverso como do reverso.
Caldas, Boyacá
Caldas é unha vila e concello do departamento de Boyacá, parte da subrexión de Occidente, en Colombia. Atópase a 90 quilómetros da cidade de Tunja, capital do departamento, e a 9 quilómetros da cidade de Chiquinquirá, cabeceira da provincia. É un concello típico do Altiplano Cundiboyacense, cuxa actividade económica é de tipo agropecuario.
Piollo da lingua
O piollo da lingua ou papulo da lingua (Cymothoa exigua) é un crustáceo isópodo da familia dos cimotoídeos (Cymothoidae). Trátase dun parasito que se adhire á lingua do peixe hóspede mediante os seus tres pares de patas dianteiras, e bebe da arteria que fornece de sangue este órgano. Co tempo, a lingua atrófiase e desintégrase, e o crustáceo substitúe a función do órgano co seu propio corpo e controla desde aí a tensión sanguínea do sistema circulatorio do anfitrión. O peixe pode utilizar o parasito coma se fose unha lingua normal, e non recibe maior dano, pois Cymothoa exigua nútrese das mucosas do peixe. Non parece mostrar especial interese na comida que este inxire.
Distribución
A súa distribución está bastante estendida. Pódese atopar desde o Golfo de California cara ao sur até o norte do Golfo de Guayaquil en Ecuador. Este isópodo é común como parasito de 7 especies da orde Perciformes: tres lutiánidos, un hemúlido e tres de esciénidos; e unha especie de orde Atheriniformes da familia Atherinidae. Tamén se atoparon en peixes por Costa Rica como o Lutjanus colorado e o Lutjanus jordani.
Reprodución
Reprodúcense sexualmente pero na actualidade non se sabe moito acerca da súa vida reprodutora. A medida que maduran, convértense en femias; o apareamento probablemente ocorre nas branquias. Se non hai presente unha femia, senón só dous machos, un deles pode converterse nunha femia despois de medrar até os 10 mm de lonxitude. A femia ábrese camiño cara á boca do peixe, onde utiliza as súas garras dianteiras para adherirse á lingua do peixe. É probable que os neonatos primeiro se adhiran ás branquias dun peixe e logo se convertan en machos. Trátase do único parasito coñecido que substitúe con éxito un órgano do seu hospedador.
Cerinza
Cerinza é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Tundama. Cerinza limita con Belén polo norte, Encino, en Santander polo oeste, Santa Rosa de Viterbo polo sur e Floresta e Betéitiva polo leste.
Jacob Elordi
Jacob Elordi, nado en Brisbane, Queensland, o 26 de xuño de 1997, é un actor australiano coñecido polos seus papeis na triloxía de películas The Kissing Booth e na serie de HBO, Euphoria.
Traxectoria
Jacob naceu en Brisbane (Australia) o 26 de xuño de 1997. É fillo de John e Melissa Elordi, de ascendencia vasca, e ten tres irmás máis vellas. Estudou educación secundaria en St. Kevin s College de Melbourne e despois foi ao Nudgee College de Brisbane. Amosou interese polo teatro desde moi novo e participou en moitas obras de teatro escolar.