cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arsenal F.C.
1930-1960
miniatura|dereita|200px|Busto de [[Herbert Chapman no Arsenal Stadium.]] En 1925 o adestrador do Huddersfield Town, Herbert Chapman, chegou a "The Arsenal" e baixo o seu liderado a estación do metro local, Gillespie Road, pasou a chamarse Arsenal. O Arsenal de Chapman gañou a FA Cup en 1930 e a liga en 1931 e 1933; foi ademais, o equipo dominante de Inglaterra nos anos 30. Tamén durante a era de Chapman o club pasou a chamarse soamente Arsenal, eliminando o artigo "The". Algúns especularon dicindo que Chapman instigou en quitar o artigo para que o equipo estivese ao comezo da lista alfabética da liga, unha posición que mantén até hoxe. Chapman morreu repentinamente en xaneiro de 1934, pero o seu legado foi continuado polo seu sucesor, George Allison, que gañou o terceiro título de liga para Arsenal, xunto coa Copa FA de 1936. Tal era a supremacía do Arsenal que en novembro de 1934, sete xogadores do Arsenal foron titulares na vitoria de Inglaterra por 3-2 a Italia, nese entón campión do mundo.
Na pausa por mor da guerra en 1939 o Arsenal Stadium foi utilizado como unha estación da Air Raid Precautions, organización para protexer aos civís do perigo das bombas estratéxicas. O estadio continuou operando como estadio de fútbol para as forzas armadas, usualmente xogaban dous ou tres partidos cada día. Durante os bombardeos, unha bomba caeu na tribuna norte, destruíndo a azotea desa parte. Así pois o Arsenal pasou a xogar os seus partidos de local no estadio White Hart Lane, por cortesía dos seus eternos rivais, o Tottenham Hotspur. Despois da guerra, a directiva do Arsenal regalou un canón aos directivos do Tottenham, como mostra de agradecemento pola axuda prestada. A guerra con todo, tamén significou un corte para as carreiras de moitos xogadores estrelas do club, así que na continuación da liga en 1946-47, o club finalizou en décimo terceiro lugar. Allison foi substituído por Tom Whittaker, que gozou de éxito inmediato, gañando a liga en 1948 e 1953, ademais da FA Cup de 1950. Porén, despois deses títulos, o club viviu un período en branco, permanecendo sen gañar un título en dezasete anos. A lenda inglesa Billy Wright dirixiu o club entre 1962 e 1966 con mediano éxito, mais foi sucedido polo fisioterapeuta Bertie Mee, que lideraría o club no seu éxito de comezos dos anos 70.
1970-1980
miniatura|Escudo do Arsenal dende [[1949 até 2002.]] A chegada de Mee significou para o Arsenal un período de gloria. O equipo filial que gañara a Copa Xuvenil FA en 1966, e xogadores como Charlie George, John Radford e Ray Kennedy subiron ao primeiro equipo, alcanzando dúas finais consecutivas da League Cup a finais dos 60, aínda que a segunda foi unha derrota por 3-1 ante un equipo da Terceira División, o Swindon Town. O Arsenal finalmente volveu á senda do éxito en 1970, ao gañar o seu primeiro trofeo europeo, a Copa de Feiras, despois de derrotar ao Ajax (un dos equipos máis fortes do mundo nese entón) en Ámsterdan nas semifinais e ao R.S.C. Anderlech de Bélxica na final, gañando por 4-3 no global da eliminatoria, despois de perder 3-0 no partido de ida. O máis destacable neste período foi o primeiro "dobrete" do club, gañando a Liga e a FA Cup en 1970-71. Aquel título de liga foi gañado en White Hart Lane ante o Tottenham Hotspur na última xornada de liga; cinco días máis tarde o Arsenal derrotaba por 2-1 ao Liverpool na final da copa en Wembley despois da prórroga, gañando cun gol de Charlie George. O Arsenal fallou en capitalizar o seu éxito e pasou a maioría dos anos de mediados de 1970 na metade da táboa e mesmo quedando en último lugar da liga na tempada 1972, brillando só coa aparición da superestrella irlandesa Liam Brady. Con todo, cara ao final da década, baixo a dirección de Terry Neil, o Arsenal probou a súa valía na FA Cup. Entre 1978 e 1980 o Arsenal alcanzou tres finais de Copa consecutivas, Gañando unha batendo ao Manchester United por 3-2 na final (1979), despois de ir perdendo por 2-0. Alan Sunderland anotou o terceiro gol para lograr unha vitoria lembrada até hoxe. O Arsenal perdeu a seguinte final da Copa FA fronte ao West Ham United, e a final da Recopa de Europa por penaltis fronte ao Valencia. Despois do partido de Liam Brady contra a Juventus, o equipo iniciou outro período estéril durante a primeira metade dos anos 80.
Os anos de George Graham
miniatura|O Arsenal en [[1992.]] miniatura|[[Highbury.]] Ao final da tempada 1985-86 o adestrador de Milwall, George Graham, foi contratado polo Arsenal como novo técnico, o que significaría o inicio dunha era de ouro en Highbury. Levou ao club á vitoria sobre o Liverpool na final da League Cup durante a súa primeira tempada no cargo, e ao final da súa terceira tempada (1988-89) o club gañou o seu primeiro título de liga dende 1971 nun dramático final: precisaba dous goles para asegurar o campionato contra o Liverpool, e co tempo de xogo xa cumprido o centrocampista Michael Thomas conseguia meter o segundo gol, o cal significaba o título (curiosamente Thomas xogaría máis tarde no Liverpool).
Outro título de liga veu en 1991, co Arsenal perdendo só un dos seus 38 partidos de liga. Con todo tivo unha sanción onde perdeu dous puntos en outubro de 1990, despois de que dez dos seus xogadores se visen envolvidos nunha liorta contra xogadores do Manchester United nun partido en Old Trafford. A comezos dos anos 90, o Arsenal tiña probablemente o mellor cadro da liga inglesa: o porteiro David Seaman, o defensa e capitán Tony Adams, o mediocampista Paul Merson e o dianteiro Alan Smith, foron capaces de competir con calquera dos mellores xogadores de Inglaterra e Europa. A fichaxe por 2,5 millóns de libras do dianteiro do Crystal Palace, Ian Wright en outubro de 1991, mellorou aínda máis o equipo. O Arsenal completou un "dobrete" de FA Cup e League Cup en 1993, derrotando ao Sheffield Wednesday por 2-1 en ambas finais, aínda que finalizaron décimos na primeira edición da Premier League (nova denominación da Primeira División), marcando apenas 40 goles sendo así o equipo menos goleador da tempada.
No ano 1994 o club gañou o seu segundo trofeo europeo, ao derrotar por 1-0 ao Parma na final da Recopa cun gol de Alan Smith. Con todo, no mes de febreiro, George Graham foi despedido despois de nove anos no cargo despois de que se descubrise que aceptara un pago ilegal de 425.000 libras do axente sueco Rune Hauge na adquisición do mediocampista danés John Jensen. O seu asistente Stewart Houston tomou o cargo até o fin da tempada, e aínda que o Arsenal finalizou duodécimo na liga, alcanzou a final da Recopa outra vez (perdendo 2-1 cun gol no último minuto ante o Zaragoza).
O "interregnum"
Bruce Rioch, que guiara ao Bolton Wanderers á final da Copa da liga e ao retorno á división de honra despois de quince anos de ausencia, foi contratado como novo técnico na tempada 1995-96. Con el superouse o récord de pago por unha transferencia en Inglaterra, ao pagar 7,5 millóns de libras polo dianteiro neerlandés Dennis Bergkamp do Inter de Milán. Este dianteiro faría unha impresionante dupla con Ian Wright. O Arsenal alcanzou a semifinal da Copa da Liga e finalizou quinto na Premier League en 1995-96, asegurando un lugar na seguinte edición da Copa da UEFA e alimentando a ilusión dun eventual título naquela competición. Mais en agosto de 1996, xusto antes de empezar a nova tempada, Brioch foi despedido pola directiva do club despois dunha disputa sobre fondos. O seu asistente Stewart Houston foi unha vez máis posto temporalmente no cargo por un mes, antes que asinase contrato co Queens Park Rangers. O adestrador do equipo xuvenil Pat Rice fíxose cargo do equipo por varios partidos, ata que se oficializou a contratación do adestrador francés de 44 anos Arsène Wenger, que levara ao AS Monaco a gañar a liga francesa en 1988.
O Arsenal de Wenger
miniatura|dereita|300px|Os xogadores e afeccionados do Arsenal celebran o seu título de [[2004 cun autobús de teito descuberto.]] miniatura|dereita|300px|O capitán do Arsenal, [[Patrick Vieira, alza o trofeo da FA Premier League 2003-2004.]] Coa chegada de Wenger, o Arsenal reconstruíu o cadro con varios xogadores franceses descoñecidos, excepto para o novo adestrador: Nicolas Anelka, Emmanuel Petit e Patrick Vieira, así como o volante neerlandés Marc Overmars. Ademais Wenger retivo algúns dos antigos xogadores como Tony Adams, Le Dixon, Martin Keown e Steve Bould, ademais de a Pat Rice como o seu asistente. O equipo inmediatamente mellorou baixo a tutela de Wenger, finalizando terceiro e asegurando un lugar na Copa da UEFA en 1996-97. Wenger gañou o seu primeiro título de liga na seguinte tempada, sendo o primeiro estranxeiro en logralo, gañando ademais a FA Cup tras derrotar por 2-0 ao Newcastle United na final, sendo este un "dobrete" máis no palmarés do Arsenal.
A pesar da chegada de Fredrik Ljunberg en 1998 e Thierry Henry un ano máis tarde, chegaría un novo período de derrotas nos anos seguintes. Na tempada 1998-99 o Arsenal perdeu o título de liga na última xornada, despois de liderar case todo o campionato, e ademais perdeu en semifinais da FA Cup ante o Manchester United na prórroga, despois de que Dennis Bergkamp fallase un penalti. Tamén perdeu a final da Copa da UEFA do ano 2000 nos penaltis ante o Galatasaray de Turquía despois dun empate sen goles, e caeu na final da FA Cup de novo, esta vez ante o Liverpool por 2-1 con dous goles de Michael Owen despois de ir gañando gran parte do partido por 1-0.
O Arsenal recuperouse na tempada 2001-02, ao gañar un novo dobrete. Finalizou con sete puntos de vantaxe sobre o Liverpool, asegurándose o título no penúltimo partido da tempada cun 1-0 sobre o Manchester United en Old Trafford. A semana anterior, o Arsenal gañara a final da FA Cup ao derrotar por 2-0 ao Chelsea F.C. O equipo anotou goles en todos os partidos da liga e non perdeu ningún dos seus 19 partidos como visitante. O Arsenal de Wenger retivo o título de Copa FA o ano seguinte, mais o seu éxito viuse minimizado tras perder o título da Premier League en beneficio do Manchester United, despois de chegar a ter oito puntos de vantaxe. A perda do título concretouse no penúltimo partido da liga, ao perder por 3-2 ante o Leeds United en Highbury, cun agónico gol do australiano Mark Viduka.
A tempada 2003-04 Arsenal rompeu un récord, ao ser o primeiro equipo en gañar a liga invicto (26 vitorias, 12 empates, 0 derrotas) dende o título que conseguira o Preston North End en 1889. Os seus rivais polo título vingáronse noutras competicións, xa que o Chelsea eliminounos na Liga de Campións da UEFA e o Manchester United na FA Cup. A súa serie de imbatibilidade rompeuse en Old Trafford contra o Manchester cun resultado final de dous a cero. O penalti sinalado a favor dos Red Devils creou unha gran polémica en Inglaterra e contribuíu a aumentar a rivalidade entre estes dous equipos. O Arsenal conseguiu a marca da Premier League con 49 partidos sen perder, de aí o alcume "The Invincibles".
Unha das débedas do equipo de Wenger co seu público eran as actuacións na UEFA Champions League, competición na que só lograra chegar a cuartos de final. Na edición 2005-06 o equipo londiniense clasificouse, logo de vencer a Real Madrid (1-0), Juventus (2-0) e Villarreal (1-0), á final contra o Barcelona xogada o 17 de maio de 2006 en París, mais finalmente perdeu por 2-1. Un dos baluartes do equipo nesta época foi Thierry Henry, único xogador en gañar o título de Mellor Xogador da Premier League por tres anos consecutivos. Gran parte dos xogadores estrela do equipo mantivéronse fieis ao club e ao seu adestrador, rexeitando millonarias ofertas de equipos como o Real Madrid e o Manchester United. Grazas ao seu éxito, Arsène Wenger agora é considerado por algúns como o mellor adestrador do Arsenal de tódolos tempos, mentres outros entusiastas pono á vez con Herbert Chapman, Bertie Mee e George Graham.
Escudo e cores
miniatura|esquerda|170px|Actuais cores do Arsenal. O Arsenal viste unha camiseta vermella con mangas brancas e pantalóns brancos, en recoñecemento a unha doazón caritativa do Nottingham Forest. Os fundadores do club, F. W. Beardsley e A. J. Bates, foran xogadores do Forest que se mudaran a Woolwich a traballar. Cando fundaron o club naquel lugar, non tiñan equipamento, entón escribiron unha nota á directiva do Nottingham Forest para obter axuda, e recibiron de agasallo un equipo completo e unha pelota.
O uniforme orixinalmente foi vermello completo, mais dun vermello case púrpura. En 1933 Herbert Chapman, querendo ver aos seus xogadores vestidos dunha maneira máis orixinal, actualizou o uniforme agregándolle mangas e pantalóns brancos, e aclarando o vermello. O equipo vestiu así dende entón, con excepción do período entre os anos 1965 e 1967, onde se volveu a usar un equipamento vermello completo e na tempada 2005-06, por ser a última tempada na que o Arsenal xogou en Highbury, volvendo a camiseta do equipo a ser vermello escuro, en conmemoración do equipamento que utilizou por primeira vez naquel estadio en 1913. A cor é similar ao que usa o Sparta de Praga, que á súa vez inspirou o seu equipamento no do Arsenal de 1906. O equipo retornou ás súas cores usuais na tempada 2006-07.
As cores de reserva foron tradicionalmente unha camiseta amarela e pantalóns azuis, aínda que usou a comezos dos anos 1980 un uniforme verde e azul mariño. Dende a década de 1990, xunto coa chegada do lucrativo negocio da venda de camisetas, as cores de reserva cambiaron de tempada en tempada, usando algunhas veces azul completo e outras veces amarelo. Actualmente úsase un uniforme con camiseta, pantalón e medias azul mariño.
miniatura|230px|Primeiro escudo do Royal Arsenal, [[1888.]] O primeiro escudo do Royal Arsenal en 1888, mostraba tres canóns orientados cara arriba, do mesmo xeito que o escudo do Woolwich. En 1922, o club adoptou o primeiro escudo cun só canón, apuntando cara ao leste. Este escudo só foi usado até 1925, cando ao canón cambióuselle de orientación cara ao oeste, figurando á esquerda do mesmo figuraba o alcume do equipo, The Gunners.
En 1949 o equipo cambiou outra vez o seu escudo, esta vez co mesmo estilo de canón, pero co nome do equipo en letra gótica sobre o canón e a lenda en latín "Vitoria Concordia Crescit" (en galego: A vitoria vén da harmonía). Por primeira vez o escudo viña con cores, neste caso en vermello, verde e dourado.
No ano 2002 o Arsenal introduciu un moderno novo escudo con liñas curvas e un estilo simplificado. O canón cambiou outra vez de orientación cara ao leste e a cor verde foi substituída por un azul escuro e eliminando a lenda "Vitoria Concordia Crescit". O novo escudo recibiu unha resposta crítica de moitos seguidores, e a Asociación Independente de Afeccionados do Arsenal afirmou que o club fixo caso omiso da maior parte da historia do Arsenal e que os afeccionados non foran adecuadamente consultados sobre o tema.
Estadio
miniatura|Sector norte do [[Highbury|Arsenal Stadium.]] miniatura|dereita|O [[Emirates Stadium na despedida de Dennis Bergkamp.]]
O Arsenal Stadium, coñecido maioritariamente como Highbury, foi a casa do Arsenal dende setembro de 1913 até maio de 2006. O estadio orixinal foi construído polo coñecido arquitecto Archibald Leitch, cun deseño común con moitos estadios do Reino Unido dese tempo. Na década de 1930, o estadio foi renovado completamente, sendo construídas novas bancadas e teitos. Neste momento Highbury podía albergar ao redor de 30.000 persoas, número que medrou até 57.000 nos primeiros anos da década de 1990.
O Informe Taylor, ditado polo goberno de Margaret Thatcher para erradicar o fenómeno do "hooliganismo" e mellorar a seguridade nos estadios, por mor da Traxedia de Hillsborough e as regulacións da FA Premier League forzaron ao Arsenal a ter que colocar asentos en todo o estadio en 1992, reducindo a súa capacidade a 38.500 persoas. Capacidade que se vía aínda máis reducida cando se xogaban no estadio partidos da Liga de Campións da UEFA, debido á necesidade de acomodar valos publicitarios adicionais, o que provocou que durante dúas tempadas (1998-99 e 1999-00) o Arsenal xogase os partidos de local da Liga de Campións no Estadio de Wembley, que podía albergar máis de 70.000 persoas. Ademais as posibilidades de expansión de Highbury eran moi difíciles, xa que tres sectores do estadio estaban moi preto de zonas residenciais e o sector leste protexido por ser unha construción de especial interese no Reino Unido.
Estas limitacións na capacidade de Highbury levaron a que no ano 1999 o Arsenal se decidise a construír un novo estadio que puidese albergar 60.000 persoas en Ashburton Grove, a uns 500 metros ao suroeste de Highbury, chamado Emirates Stadium. O Emirates Stadium foi finalizado para o comezo da tempada 2006-07, sendo inaugurado co partido de despedida do gran emblema e xogador deste equipo, o neerlandés Dennis Bergkamp, entre o Arsenal e o Ajax de Ámsterdan, que terminou en vitoria para o primeiro por 2 a 1. O Emirates Stadium foi chamado así despois de que se asinase un contrato coa empresa de liñas aéreas Emirates por 100 millóns de libras, o contrato deste tipo máis grande na historia de Inglaterra. Como parte deste acordo o estadio chamarase Emirates Stadium até o ano 2021, e a aeroliña será o patrocinador da camiseta do Arsenal dende 2006 até o final da tempada 2013-14.
Seareiros
miniatura|Festexo dun título. miniatura|Seareiros do Arsenal no [[Emirates Stadium.]] Os seguidores do Arsenal refírense a miúdo a si mesmos como "Gooners", derivando o nome deriva do alcume do equipo, "The Gunners". A número de seareiros do club é grande e, en xeral, leais, enchendo o estadio en practicamente tódolos enfrontamentos do Arsenal como local. Na tempada 2007-08 o Arsenal tivo a segunda asistencia media máis alta da liga inglesa con 60.070 espectadores, o que supón o 99,5% da capacidade dispoñible. A situación do club, xunto ás rexións máis favorecidas como Canonbury e Barnsbury, zonas mixtas, como Islington, Holloway, Highbury, e o distrito londiniense de Camden e gran parte de barrios obreiros como Finsbury Park ou Stoke Newington, significa que os seareiros do Arsenal proceden de tódalas clases. Ademais, o Arsenal ten a proporción máis alta (7,7%) de xente coa cor de pel non branca de calquera club do fútbol inglés segundo un informe de 2002.
Como tódolos grandes clubs do fútbol inglés o Arsenal ten un número de peñas, incluíndo o "Arsenal Football Supporters Club", que traballa en estreita colaboración co club, e a "Arsenal Independent Supporters' Association", que mantén unha liña máis independente. Ademais, o "Arsenal Supporters' Trust" promove unha maior participación da propiedade do club de fans. Os seareiros do club tamén publican fanzines como The Gooner, Highbury High, Gunflash e menos cerebral Up The Arse!. Ademais dos habituais cánticos de fútbol inglés, os afeccionados adoitan cantar "One-Nil to the Arsenal" (coa melodía "Go West" dos Village People) e "Boring, Boring Arsenal", que adoitaba ser un insulto común seareiros rivais, mais agora é cantada polos propios "Gooners" do Arsenal, ironicamente, cando o equipo está a xogar ben.
O Arsenal ademais sempre tivo seareiros fóra da cidade de Londres, e dende a chegada da televisión por satélite, os seguimento do club volveuse aínda menos dependente da xeografía. En consecuencia, o Arsenal ten un número importante de afeccionados en todo todo o mundo, en 2007 tiña 24 peñas afiliadas no Reino Unido, 37 en Irlanda e 49 fóras das Illas Británicas. Un informe do ano 2005 de Selecta Ventures, que nese momento posuía unha participación do 9,9% no club, estimou o número de fans en todo o mundo en 27 millóns.
Rivalidade
A máis longa e máis profunda rivalidade do Arsenal é cos seus veciños máis próximos do Tottenham Hotspur, sendo coñecidos os encontros entre os dous como o Derby do Norte de Londres. Ademais posúe certa rivalidade cos outros equipos da cidade como por exemplo o Chelsea, o Fulham ou o West Ham United. Ademais, durante a década de 1980 desenvolveu unha forte rivalidade co Manchester United, intensificada nos últimos anos, xa que ambos equipos adoitan competir polo título da Premier League. Nunha enquisa de 2003 realizada aos seareiros do club, foron elixidos como os rivais máis grandes do Arsenal o Manchester United, seguido polo Tottenham e o Chelsea. Con todo unha enquisa de 2008 sinalaba como a rivalidade máis importante a do Tottenham.
Cadro actual
Cadro actualizado a 5 de novembro de 2019.
Palmarés
Os trece Campionatos de Liga do Arsenal supoñen a terceira marca máis grande do fútbol de inglés, despois do Liverpool e Manchester United, mentres que as súas dez Copas de Inglaterra son o segundo número máis alto, despois do Manchester United. O Arsenal ademais logrou tres dobretes de Liga e a FA Cup (en 1971, 1998 e 2002), fito compartido tamén co United, e en 1993 foi o primeiro equipo do fútbol inglés en completar a FA Cup e League Cup nun mesmo ano. Foi así mesmo, o primeiro club de Londres en chegar ao final da Liga de Campións da UEFA (2006).
Dobretes e tripletes
As competicións de curta duración como a Charity/Community Shield, Copa Intercontinental, Copa Mundial de Clubs da FIFA ou Supercopa de Europa non se adoitan considerar como trofeos que contribúan a un dobrete ou triplete. O Liverpool até o momento non gañou ningunha copa a nivel mundial, como por exemplo a Copa Intercontinental.
Xogos contra equipos galegos
Dous equipos galegos enfrontáronse ao Arsenal en partido oficial algunha vez na historia, o Celta de Vigo e o Deportivo da Coruña, con diversos resultados. O primeiro encontro do Arsenal cun equipo galego ocorreu durante a eliminatoria de oitavos de final da Copa da UEFA da tempada 1999-00, onde o deportivo quedou practicamente eliminado tralo partido de ida en Londres tras perder por 5-1. Dous anos despois os dous equipos volveron a coincidir na segunda fase de grupos da Liga de Campións, gañando os coruñeses os dous partidos, clasificándose logo finalmente cara a seguinte ronda. En canto ao Celta, o Arsenal foi o equipo que o botou da competición na súa única participación até o momento na Liga de Campións (2003-04), tras perder os de Vigo os dous partidos que os enfrontaban en oitavos de final.
Hedrosa, Santa Locaia, Castro de Rei
Hedrosa é un lugar da parroquia de Santa Locaia no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 16 habitantes (8 homes e 8 mulleres).
Alcon
Alcon é unha empresa médica global especializada en produtos de coidado dos ollos con sede en Hünenberg, Suíza. A sede central estadounidense de Alcon atópase en Fort Valor, Texas. Alcon é unha filial de Novartis.
Sucastro, Aguasantas, Cerdedo-Cotobade
Sucastro é un lugar da parroquia de Aguasantas, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2010 tiña 11 habitantes (3 homes e 8 mulleres), un menos ca en 2007.
O lugar está situado a carón da desembocadura do río Barbeira no río Verdugo, xunto ó concello da Lama.
O lugar debe o seu nome a que está situado ó pé dun castro.
Ferrari Dino 206
O Ferrari Dino 206 é un modelo de automóbil deportivo producido polo fabricante italiano Ferrari entre os anos 1968 e 1969. Pertence ó segmento de deportivos con motor traseiro e tracción traseira. O motor de 2'0 litros ten 195 cabalos de potencia.
Anemia
A anemia é unha condición patolóxica en que a capacidade do sangue de transportar osíxeno para os tecidos está anormalmente reducida, ben pola redución de hemacias, ben pola redución de hemoglobina. A etimoloxía da palabra, procedente do grego, significa sen sangue (ἀναἷμαia).
Detección
A detección da anemia debe ser a través dunha análise clínica. Os síntomas e signos da anemia correlaciónanse coa súa intensidade e a velocidade da súa instauración. Outros factores que puideran influír son a idade do paciente, o seu estado nutricional, ou a existencia de insuficiencia cardíaca ou insuficiencia respiratoria previa.
Os síntomas que se observan na anemia aguda inclúen: debilidade (astenia), palpitacións e falta de aire asociado ao esforzo (dispnea). Tamén poden aparecer síntomas cardiovasculares como taquicardia, dispnea de esforzo marcada, anxina de peito, claudicación intermitente. Por veces prodúcense cambios de carácter que se manifestan como irritabilidade, desinterese, tristeza e abatemento.
Na perda súbita de sangue por hemorraxia aguda, sobre todo se é voluminosa e se perde o 40% do volume sanguíneo que equivale a dous litros de sangue, predominan os síntomas de inestabilidade vascular por hipotensión, e aparecen signos de shock hipovolémico, como confusión, respiración de Kussmaul, sudación e taquicardia.
Na anemia crónica de longa evolución, frecuentemente os pacientes adáptanse á situación e notan moi poucos síntomas non sendo que se dea un descenso brusco nos niveis de hemoglobina.
Valores considerados normais
Estes niveis son algo arbitrarios por existiren límites amplos dentro dos valores considerados normais. Por exemplo, un suxeito podería ter unha diminución de 1 a 2 g/dl na súa hemoglobina, e malia isto estar dentro da normalidade.
Dieta
O consumo de alimentos ricos en ferro é esencial para a prevención da anemia por deficiencia de ferro. É importante diferenciar entre alimentos que conteñen ferro de orixe animal e de orixe vexetal. Os alimentos con ferro de orixe animal teñen un aproveitamento mais eficiente (en torno de 30%) e os de orixe vexetal (en torno a 10%). Hai tamén unha importante relación da absorción do ferro coa dieta, con factores que contribúen á súa maior absorción (pH ácido do estómago, vitamina C, proteína da carne) e os que a prexudican (cereais, tés, cafés, refrixerantes, proteína do leite e do ovo).
Illa Drygalski
A illa Drygalski foi vista por primeira vez desde a costa continental da Antártida en novembro de 1912 por membros do Western Base Party da Expedición Antártica Australiana (1911-1914) e observada máis de preto desde a nave Aurora de Sir Douglas Mawson na viaxe de regreso a casa en xaneiro de 1914. Como se pensaba que a Illa Drygalski era a "Terra Alta de Drygalski", trazada polo Profesor Erich von Drygalski da Expedición Antártica Alemá (1901-1903) en 1902, o nome de Drygalski foi outorgado por Sir Douglas Mawson á illa.
Paolo Sorrentino
Traxectoria
Sorrentino debutou como guionista con Polveri di Napoli en 1998 e comezou tamén a dirixir curtametraxes, como L'amore non ha confini (1998) e La notte lunga (2001). O seu primeiro filme foi L'uomo in più.
Acadou recoñecemento internacional no 2004 polo seu filme Le conseguenze dell'amore. O filme Il Divo, biopic dramatizado de Giulio Andreotti, gañou o Prix du Jury no Festival de Cannes e supuxo unha nova colaboración con Toni Servillo. This Must Be the Place, con Sean Penn foi o seu primeiro filme en inglés.
Fernán Gutiérrez de Castro
miniatura|Escudo da [[Familia Castro|Casa de Castro]] Fernán Gutiérrez de Castro, nado cara a 1180 e finado cara a 1240, foi un nobre galego e pertegueiro maior de Santiago.
Traxectoria
Era fillo primoxénito de Gutierre Rodríguez de Castro e Elvira Osórez. O conde Pedro de Barcelos describiuno como «mui boo cavaleiro d’armas come ou pai e houve mui boo corpo», isto é, «moi bo cabaleiro de armas como o pai e que tiña moi bo corpo». En 1197 aparece como tenente de Toro, Zamora e Villafáfila, na zona fronteiriza, e unha década despois á fronte de Lemos, que alternaría con Toroño, Castrotorafe, Ribadavia, Oviedo e Búval. En 1212, ademais, tomaba parte na célebre batalla das Navas de Tolosa.
Pouco despois da morte do monarca afonsino, Fernán Gutiérrez converteuse nun dos magnates máis asociados con Fernando III de Castela, a quen acompañou nos catro primeiros meses de 1232 durante o seu traxecto por terras de Galicia. Tras tomar parte da campaña de Córdoba (1236), a súa última aparición na Corte data de xullo de 1240, data arredor da cal debeu falecer.
Casamento e descendencia
Fernán Gutiérrez de Castro contraeu matrimonio con Emilia Íñiguez de Mendoza, filla do señor de Llodio Íñigo López de Mendoza. Con ela tivo cinco fillos lexítimos:
A esta descendencia hai que sumarlle tres fillas ilexítimas:
O Cubo
O topónimo galego Os Cubos pode referirse a:
Caótica Ana
Caótica Ana é un filme español dirixido por Julio Medem que foi estreado no 2007.
Sinopse
Ana (Manuela Vellés) e a súa mellor amiga Linda (Bebe) comparten o piso que unha mecenas de novos talentos ten en Madrid, e onde tamén se refuxian outros aspirantes a artistas, entre eles un mozo saharauí cun triste pasado e un hipnotizador estadounidense. Antes de chegar á capital, Ana vivía co seu pai hippy, en Eivisa, onde traballaba de camareira.
Rainer Maria Rilke
Rainer Maria Rilke, nado en Praga o 4 de decembro de 1875 e finado en Val-Mont (Suíza) o 29 de decembro de 1926, foi un escritor en lingua alemá e francesa, especialmente recoñecido pola súa poesía.
Traxectoria
René Karl Wilhelm Johann Josef Maria Rilke naceu en Praga, daquela pertencente ao Imperio Austrohúngaro. Nesa cidade pasou a infancia e a adolescencia. Era fillo do oficial ferroviario Josef Rilke (1838-1906) e de Sophie Entz (1851-1931), procedente dunha familia de industriais de Praga de orixe xudía, pero convertida ao cristianismo para eludir o antisemitismo. O matrimonio separouse en 1884 ao marchar Sophie á corte de Viena tratando facer valer as súas pretensións nobiliarias. A relación entre a nai e o seu único fillo foi problemática, pois Sophie non puidera superar a morte prematura da súa primeira filla, e obrigou a René (en francés, "renacido") a vestir con roupas de nena até os cinco anos.
En 1894 publicou o seu primeiro libro de poemas, Leben und Lieder, moi influenciado pola poesía de Heinrich Heine. En 1895 publicou Larenopfer e en 1896 Traumgekrönt.
miniatura|130px|[[Lou Andreas-Salomé.]] En 1897 coñeceu en Múnic a Lou Andreas-Salomé (1861-1937), antiga coñecida de Friedrich Nietzsche, casada e catorce anos maior ca el, coa que mantivo unha relación até 1899, e seguiu sendo a súa principal confidente até a súa morte. A través dela, que foi alumna de Sigmund Freud en 1912 e 1913, Rilke coñeceu a psicanálise.
En 1898 Rilke viaxou durante varias semanas por Italia. En 1899 viaxou a Rusia, e en Moscova coñeceu a Lev Tolstoi. Entre maio e agosto de 1900 regresou a Rusia xunto a Lou Andreas-Salomé, visitando Moscova e San Petersburgo. Nesa época escribiu Das Stundenbuch, publicado en 1905.
En outono de 1900 Rilke mudouse á colonia de artistas de Worpswede, preto de Bremen, e alí coñeceu á pintora Paula Modersohn-Becker e á escultora Clara Westhoff (1878-1954), coa que casou na primavera seguinte. En decembro de 1901 naceu a súa filla Ruth. No verán de 1902 trasladouse a París coa intención de escribir un ensaio sobre o escultor Auguste Rodin (1840-1917).
miniatura|Réquiem de Rilke. Malia que nun principio non se adaptou á vida en París, o encontro con artistas e intelectuais resultoulle moi estimulante. Quedou entusiasmado coa escultura de Auguste Rodin e a pintura de Paul Cézanne (1839-1906). Nesta época coñeceu tamén ao pintor español Ignacio Zuloaga. Nos anos seguintes París foi a residencia principal do escritor, que seguiu viaxando por Italia, Dinamarca, Suecia, Países Baixos, Bélxica e Francia, así como por varias cidades de Alemaña e o Imperio austrohúngaro, hospedándose sempre en casas de amigos. Entre 1905 e 1906 foi secretario de Auguste Rodin.
As obras máis importantes do período parisiense foron Neue Gedichte (1907), Der neuen Gedichte anderer Teil (1908), Réquiem (1909) e a novela Die Aufzeichnungen des Malte Laurids Brigge, comezada en 1904 e completada en xaneiro de 1910. Esta última obra consiste nunha serie de confesións espirituais escritas por un dinamarqués exiliado en París, cunha carga forte autobiográfica.
En novembro de 1912 Rilke viaxou a España, visitando Toledo, Córdoba, Sevilla e estando dous meses en Ronda, onde traballou na Sexta das Duineser Elegien.
O inicio da primeira guerra mundial sorprendeuno en Alemaña. Non puido regresar a París, onde as súas propiedades foron confiscadas e vendidas nunha poxa por ser súbdito dun país inimigo. Pasou a maior parte da guerra en Múnic. Entre 1914 e 1916 mantivo un turbulento romance coa pintora Lou Albert-Lasard.
A comezos de 1916 foi chamado a filas, e viuse obrigado a incorporarse ao exército austrohúngaro en Viena. Amigos influentes intercederon por el e o 9 de xuño dese mesmo ano foi dispensado do servizo militar. Regresou a Múnic, onde permaneceu até o final do conflito, cunha breve estancia en Bieren (Westfalia) en casa de Hertha König. A traumática experiencia do servizo militar, que lle lembrou a época de formación na Escola Militar de Sankt Pölten, estivo a piques de acabar coa súa carreira como poeta.
miniatura|Tumba de Rilke no camposanto de [[Raron (Suíza).]] O 11 de xuño de 1919 Rilke viaxou desde Múnic a Suíza. En principio tiña unha invitación para dar unha conferencia en Zúric, pero aproveitou para quedar, escapando do caos da posguerra e continuar traballando nas Duineser Elegien. Resultoulle difícil encontrar un lugar adecuado onde instalarse, e residiu sucesivamente en varias localidades, como Soglio, Locarno e Berg am Irchel. No verán de 1921 fixou a súa residencia permanente no castelo de Muzot, preto de Sierre, en Valais. En maio de 1922 o seu protector Werner Reinhart (1884-1951), comprou o edificio para evitarlle o pago do alugueiro.
En febreiro de 1922, nun período intensamente creativo completou as Duineser Elegien nunhas semanas. Antes e despois diso traballou en Os sonetos a Orfeu. A partir de 1923 tivo que afrontar un serio problema de saúde, cunha prolongada estancia nos sanatorios de Schöneck e Val-Mont. Entre xaneiro e agosto de 1925 estivo en París, considerando que un cambio de residencia e de hábitos podería ser beneficioso para a súa saúde. A pesar da doenza, escribiu numerosos poemas entre 1923 e 1926, amais dunha extensa obra lírica en francés. Nesta época tivo unha relación coa artista Baladine (Elisabeth Dorothea Spiro), nai do pintor Balthus (Balthasar Klossowski). Trala súa morte sóubose que sufrira leucemia. Foi sepultado o 2 de xaneiro de 1927 no camposanto de Raron (Valais). El mesmo escolleu o seu epitafio:
The Monochrome Set
The Monochrome Set é unha banda inglesa de post-punk formada en 1978. O grupo está liderado polo cantante de orixe india Bid (pseudónimo de Ganesh Seshadri), apoiado polo guitarrista Lester Square e baixista Andy Warren.
A banda destaca polas súas letras espirituosas, a entrega do seu lacónico vocalista, e o estilo do seu guitarrista orixinal Lester Square. Características que a situaron nun lugar privilexiado dentro do new wave/post-punk da época.
Traxectoria
As actividades do grupo pode ser dividida en tres períodos principais. A primeira, desde a fundación ata 1985, cando o grupo era un cuarteto formado por Bid, Square, Jeremy Harrington (baixo) e JD Crowe (batería), Crowe foi substituído por John D. Haney. Despois duns sinxelos de Rough Trade, Warren asumiu a Harrington. O grupo estreou cun LP en 1980 coa Strange Boutique, álbum producido por Bob Sargeant pola subsidiaria DinDisc da Virgin. O álbum alcanzou certo éxito, alcanzando o lugar 62 no UK Chart. Este traballo inicial fue seguido en 1980 por Love Zombies. En 1981, Haney foi substituído por Lexington no baixo. o terceiro disco do grupo para a etiqueta cambiou singles producidos polo músico popular Tim Hart e saíu para a Cherry Red Records en 1982. Inmediatamente despois as outras dúas rotacións do grupo, Square e Crane foron substituídos por Carrie Booth e Nicholas Weslowski. Única forma de saír deste adestramento foi a única unha longa sombra. Tras Volume, Contraste, Brilliance ... publicado en 1985, The Lost Weekend para a Warner Bros., o disco foi un fracaso para que levou á disolución do grupo.
Bid, Square e Warren exhumado o nome do grupo, en 1990, coa axuda doutros dous músicos de apoio. Mentres tanto Bid se converteu nunha estrela, especialmente no Xapón. Lanzaron varios álbums nun menor de idade ata 1998, o ano da segunda disolución.
En 2008, o grupo reuniuse para a celebración do 30º aniversario da Cherry Red. Tres anos máis tarde, a reunión foi eficaz, foi tocada unha xira europea e lanzaron un álbum auto- producido titulado Platinum Coils en 2012.
Identificación biométrica da retina
A retina humana é estable dende o nacemento ata a morte. É posible realizar escaneos de retina dende a década de 1930, cando os investigadores suxeriron que cada individuo posúe cadanseus patróns únicos na retina. A investigación foi validada e agora se sabe que a distribución dos vasos sanguíneos na parte traseira do ollo segue un patrón único, distinto entre persoa e persoa. Un escaneo de retina implica o uso dunha fonte de luz de baixa intensidade para ler os patróns dos vasos sanguíneos, obtendo uns datos biométricos moi precisos. Estes datos teñen a maior precisión de tódolos métodos biométricos, estimada en 1:10,000,000
O desenvolvemento da tecnoloxía levou máis tempo do agardado e durante varios anos o proceso de realizar un escaneo de retina medíase en dúcias de segundos. As novas tecnoloxías son capaces de capturaren unha mostra da retina en menos de dous segundos.
Proceso
A vasculatura retinal (forma dos vasos sanguíneos da retina humana) é un elemento característico de cada individuo, polo que numerosos estudos no campo da autenticación de usuarios se basean no recoñecemento desa vasculatura.
Nos sistemas de identificación baseados en patróns retinais o usuario debe mirar a través duns binoculares, axustar a distancia interocular e a orientación da cabeza, ollar a un punto determinado e por último pulsar un botón para indicarlle ó dispositivo que se atopa listo para a análise. Aínda deberá agardar entre 10 e 15 segundos mantendo a vista sobre un punto, para que o sistema obteña a mostra. O escaneo realízase utilizando unha radiación infravermella de baixa intensidade en forma de espiral, detectando os nodos e pólas da área retinal para comparalos cos almacenados nunha base de datos.
A estas dificultades para o seu uso, engádese o medo que poden ter moitos usuarios a que o seu ollo resulte danado, co cal é un método que será difícil de aceptar polo público en xeral.
Fiabilidade
O escaneo da retina é un dos métodos biométricos máis fiables, cunhas das taxas de falsos negativos máis baixas, e unha taxa de falsos positivos practicamente igual a cero.
Segundo un estudo publicado no 2002 por Biometric Technology, a taxa de erro cruzado, é menor que 1/10 000 000
Facilidade de uso e aceptación
O exame deste órgano pode revelar enfermidades ou características médicas que a moitas persoas lles pode interesar manter en segredo, como o consumo de alcohol ou certas drogas, co cal pode haber xente que recee de ter que usar a súa retina como sistema de identificación.
Prevención de ataques
Un sistema de escaneo de retina é moi difícil de falsificar porque non existe ningunha tecnoloxía que permita imitar a retina humana de forma tan precisa como para enganar ó escáner. Ademais, a retina dunha persoa falecida decae demasiado rápido como para ser usada de forma fraudulenta.
Custo
Un escáner de retina pode conseguirse a partir duns 200 € (2006)
Exemplos de uso
Usado tradicionalmente para controlar o acceso físico a lugares con altos niveis de seguridade, tales como centrais nucleares ou instalacións militares, o escaneo de retina está comezando a usarse para salvagardar ordenadores críticos e os seus datos. Podemos atopar lectores de retina en lugares como:
Necrofaxia
Bioloxía
As especies que se alimentan parcial ou completamente doutros animais mortos (é dicir, de prea) chámanse necrófagos. Os exemplos máis coñecidos destas bestas son as hienas e os voitres. Algúns insectos tamén comen prea para proverse de proteínas.
Unix-like
Un sistema operativo similar a Unix ou Unix-like é aquel que se comporta dun xeito similar ó sistema Unix, inda que non necesariamente aplique ou cumpra as Single UNIX Specifications, que definen tal sistema operativo. O termo pode incluír a software libre e código aberto inspirado polo UNIX dos Laboratorios Bell ou deseñados para emular as súas características; produtos comerciais e propietarios e incluso por versións baseadas na licenza de código de UNIX. Non hai unha definición estándar para definir o termo e algunhas veces xorden opinións contrarios acerca de se un sistema operativo é similar a Unix ou non.
Bulldozer
miniatura|316x316px|Bulldozer antigo oxidado na súa maioría na China. O bulldozer (do inglés: ‘niveladora’) é un tipo de topadora que se utiliza principalmente para o movemento de terras, de escavación e pulo doutras máquinas. Aínda que a coitela permite un movemento vertical de elevación, con esta máquina non é posible cargar materiais sobre camións, polo que o movemento de terras o realiza por arrastre.
Historia
A historia dos primeiros bulldozers comeza con adaptacións a partir de tractores. A súa aparición exacta no tempo é un pouco escura, pero en 1713, Frenchman M. D’Hermand propuxo un tractor deste tipo traccionado por cabras. Houbo que esperar a 1770 para que Richard Lovell Edgeworth patentase o sistema pero propulsado a vapor. Outros inventos posteriores que melloraron o sistema foi o desenvolvido en 1826 por George Calley, unhas eirugas ás que denominou “vía férrea universal” (continuous track system, en inglés). Outro invento, o denominado “carruaxe con eirugas movibles”, foi obra de Dmitri Zagryazhski, pero non pasou de ser un debuxo sobre un papel. Outra patente foi a de James Boydell, que rexistrou “unha roda de vía férrea sen fin”. Na Guerra de Crimea (1853-1856) xa se usaron os primeiros tractores deste tipo propulsados a vapor. En 1877, Fiódor Blinov creou un vehículo ao que denominou “carromato movido sobre raíles sen fin”. Aínda que era un vehículo arrastrado por cabalos, ao ano seguinte patentou o mesmo vehículo autopropulsado a vapor. Anos máis tarde, entre 1881 e 1888 desenvolveu devandito vehículo. Outra patente é a de Bramah Joseph Diplock, que inventou en 1903 un sistema curioso de tracción sobre martelos pedrail wheel, capaz mesmo de subir escaleiras. Con todo, hai que penetrarse no século XX para que Alvin Orlando Lombard introducise, en 1901, as eirugas en vehículos para mellorar a tracción sobre a neve. Era unha especie de arrastrador de troncos accionado a vapor, con aspecto de locomotora. Posteriormente, estas máquinas acabaron accionándose mediante motores de combustión interna. Aínda que esta tentativa afastouse do resultado final que coñecemos hoxe en día. Cara a 1920 foi cando xa se montan as primeiras follas sobre tractores de cadeas. En 1925, ano en que se fundou a empresa Caterpillar, fabrícase a primeira folla de pulo de mando hidráulico, sen bos resultados, polo que seguiu utilizando un sistema de cabrestante, cables, etcétera. É no ano 1929 cando se empezou a fabricar o primeiro modelo de bulldozer, onde o condutor ía sentado na parte de arriba sen unha cabina pechada que o protexese. Hoxe todos os modelos modernos xa inclúen unha cabina para seguridade do condutor.
Eloísa Ares
Eloísa Ares Otero é unha galeguista da Arxentina.
Traxectoria
Integrouse nas Mocedades Galeguistas en 1954 e foi colaboradora do seu voceiro Adiante (1954-1956). Participou como actriz xunto a Ramón de Valenzuela e Mariví Villaverde na estrea da obra O casamento do latoeiro o 19 de novembro de 1960 no Centro Lucense de Buenos Aires.
Bulldozer
Aplicacións
Algúns dos seus usos son:
Pio Taofinuʻu
Pio Taofinuʻu, nado en Falealupo (Samoa) o 8 de decembro de 1923 e finado en Apia o 19 de xaneiro de 2006, foi un eclesiástico samoano, cardeal e arcebispo latino.
Traxectoria
Pio Taofinuʻu naceu o 8 de decembro de 1923 en Falealupo, en Samoa Occidental. Estudou no seminario menor de Moatioa (Moamoa) e posteriormente no da Illa de Wallis. Concluíu os seus estudos de Filosofía e Teoloxía cos maristas en Nova Zelandia.
Foi ordenado sacerdote o 8 de decembro de 1954 polo vigairo apostólico das Navegadores Jean Baptiste Dieter, e posteriormente ingresou na Sociedade de María, facendo o noviciado en Nova York. Á súa volta a Samoa foi nomeado vigairo do bispo George Hamilton Pearce, entón vigairo apostólico de Samoa e Tokelau. O 11 de xaneiro de 1968 foi elixido bispo de Apia, e foi consagrado bispo o 29 de maio de 1968 polo seu predecesor Pearce, entón arcebispo de Suva, e tivo como co-consagrantes a Brian Patrick Ashby, bispo de Christchurch, e a John Hubert Macey Rodgers, bispo de Tonga.
Realizou unha prolífica labor en prol da educación durante o seu episcopado, creando varias escolas secundarias e de formación profesional. Reorganizou o seminario da arquidiocese e fundou un instituto de Teoloxía. Involucrouse tamén no traballo social, no servizo a pobres e anciáns, e creou unha industria de fabricación de queixos para a poboación da súa diocese. Tivo tamén unha grande influencia sobre o desenvolvemento e inculturización da cultura samoana na liturxia romana; na liturxia católica samoana, por exemplo, logo da consagración se lle da a benvida a Cristo con flores, como é tradición na cultura samoana.
O papa Paulo VI creouno cardeal no consistorio do 5 de marzo de 1973, co título de Cardeal-Presbítero de Sant'Onofrio.
Retirouse o 16 de novembro de 2002, e finou o 19 de xaneiro de 2006, aos 82 anos de idade.
J.R. Duran
Josep Ruaix Duran, nado en Mataró o 22 de xullo de 1952, é un fotógrafo brasileiro de orixe catalá. Actualmente reside en São Paulo.
Historia
No Brasil desde 1970 e con estudo montado en São Paulo, a partir de 1979, comezou a fotografar para revistas de moda como Vogue e Elle Brasil, e fixo nada menos que 115 capas da edición brasileira da revista Playboy. Ao mesmo tempo comezou a traballar para axencias de publicidade como DPZ, McCann, Thompson e Talent, para grandes clientes como Johnson & Johnson, General Motors, Volkswagen, Souza Cruz, British American Tobacco e outros.
En 1989 mudouse para os Estados Unidos, onde traballou para Harper's Bazaar USA, Elle (edicións francesa, inglesa, italiana e española), Mademoiselle, Glamour, Tatler, Vogue (alemá), así como para axencias de publicidade como Grey Advertising, Saatchi & Saatchi, DDB e outras.
Abu Mena
Abu Mena (tamén escrito Abu Mina ; ⲁⲃⲃⲁ ⲙⲏⲛⲁ; Árabe exipcio ابو مينا) foi unha cidade, un complexo monástico e centro da peregrinación dos primeiros séculos do cristianismo na Antigüidade tardía, atópase en Exipto, a uns 50 km ao suroeste de Alexandría. Os seus restos foron declarados como Patrimonio da Humanidade en 1979. Hai moi poucos restos en pe, pero os cimentos da maioría dos edificios principais, como a gran basílica, son facilmente discernibles.
J.R. Duran
Historia
No Brasil, realizou campañas para Intelig, cigarro Charm, cervexa Kaiser, Embratel, Telesp, Banco do Brasil, cigarro Free, Antarctica, Martini, Motorola, Lojas Riachuelo, Credicard, Hering, Banco Real, Banco do Brasil, Banco Itaú, Telefonica, Sadia e McCafé.