cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tríatlon
Historia
Con todo, a lenda sinala como punto de orixe do tríatlon un evento algo posterior. En 1977, nunha taberna de Hawai chamada "Le Primo", o capitán de navío veterano da Mariña dos Estados Unidos, John Collins, desafiou os maríns que acababan de vencer o seu equipo de veteranos nunha carreira de remudas a pé. Propúxolles disputar unha competición que agrupase as probas de resistencia máis importantes do arquipélago: a Waikiki Rough Water Swim (3,9 km de natación), a Around Oahu Bike Race (179 km sobre a bicicleta), e mais o maratón de Honolulu (42,195 km a pé). O 18 de febreiro de 1978, 15 candidatos se botan á auga para conseguir o título de ironman, ou home de ferro. O primeiro en chegar foi Gordon Haller, que tardou 11:46'58". Remataron a proba doce. Hawai segue sendo para moitos a meca do tríatlon mundial.
Hoxe en día o tríatlon é un deporte consolidado en por si, que non pode considerarse unicamente como a unión de nadar, correr en bicicleta e correr a pé: ten adestramentos, campionatos, técnicas, materiais e metodoloxías particulares, sen contar que é precisamente nas zonas de transición entre unha e outra práctica onde moitas veces se deciden as probas.
Distancias
Todas as distancias son iguais para homes e para mulleres.
Laura Pérez-Lago
Laura Pérez-Lago é o nome científico de Laura Pérez García, nada o 9 de xuño de 1976 na Coruña, científica e investigadora galega, farmacéutica e bioquímica que desenvolve as súas investigacións no campo da Micobacteroloxía, utilizando a bioloxía molecular para estudar diferentes aspectos da infección por Mycobacterum tuberculose.
Académica
Laura Pérez García licenciouse en Farmacia na Universidade de Santiago de Compostela en 1999 e en Bioquímica na Universidade Autónoma de Madrid en 2001.
Realizou a súa tese doutoral cunha bolsa de Formación de Persoal Investigador (FPI) da Comunidade de Madrid, no laboratorio de Margarita Salas do Centro de Bioloxía Molecular Severo Ochoa (CBMSO-CSIC-UAM). A Tese leuna na Universidade Autónoma de Madrid o 23 de febreiro do 2007 co título (en galego), Especificidade na interacción da proteína p4 co DNA e formación do complexo regulador da transcrición do bacteriófago phi29, dirixida pola doutora Ana Camacho Pedrero.
Investigadora
O traballo de investigadora centrouno no estudo das enfermidades infecciosas e levouno a cabo no Centro de Bioloxía Molecular Severo Ochoa entre os anos 2007 e 2010), realizando investigación básica no estudo de funcións básicas do bacteriólogo phi29.
No ano 2010, cun contrato Juan de la Cierva do Ministerio de Ciencia e Innovación, traballou no Servizo de Microbioloxía do Hospital General Universitario Gregorio Marañón con Darío García de Viedma no grupo de Micobacterioloxía molecular.
Desde o ano 2016 ten contrato Miguel Servet tipo I do Instituto de Salud Carlos III (ISCIII).
Publicacións
Publicou artigos científicos en revistas internacionais:
Villadiego
Villadiego é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 1.694 habitantes (INE 2012).
Saddam Husayn
Saddam Husayn (صدام حسين عبد المجيد التكريتي, Saddām Hussein ʻAbd al-Majīd al-Tikrīt), nado en Al-Awja o 28 de abril de 1937 e finado en Kadhimiya o 30 de decembro de 2006, foi o presidente de Iraq entre 1979 e o seu derrocamento en 2003 por Estados Unidos como cabeza dunha coalición internacional.
Traxectoria
Naceu nunha familia de pastores da tribo al-Begat, seis meses despois morreu seu pai e el quedou ao coidado dun tío materno, Khairallah Talfah, aos tres anos volveu coa súa nai que volvera casar e aos dez volveu co seu tío.
Membro do Partido Baas, opositor ao goberno de Abdul Karim Qassim, estivo en prisión, como secretario do partido xogou un papel chave durante o golpe de estado de 1968 que levou o seu partido ao poder. Foi vicepresidente durante o goberno do seu tío Ahmed Hassan al-Bakr, Saddam apoiado no seu clan elimina os seus rivais e consegue controlar Bagdad e converte o Baas nun partido ao servizo da súa persoa. Cando al-Bakr renunciou á presidencia, formalmente por motivos de saúde, pero na práctica forzado por Saddam Husayn, que asume a presidencia o 16 de xullo de 1979, poucos días despois 68 altos cargos do partido e do estado foron arrestados e acusados de alta traizón, 22 foron executados na súa presenza.
O 22 de setembro de 1980 Husayn enviou as súas tropas contra Irán co apoio dos Estados Unidos, Francia e a Unión Soviética, guerra que durou ata o 20 de agosto de 1988. O seu réxime masacrou milleiros de kurdos (entre 300.000 e 1.000.000) e milleiros de persoas consideradas de sangue impuro foron deportadas, torturadas ou masacradas.
O 2 de agosto de 1990 Iraq invadiu Kuwait. En 1991 unha coalición internacional dirixida polos Estados Unidos, entón gobernada por George Bush, obrigou a Iraq a retirarse de Quvait. A ONU estableceu sancións económicas contra Iraq. En 2003 George W. Bush atacou Iraq acusándoo de cómplice co terrorismo nos Estados Unidos. Saddam foi expulsado do poder nunha guerra non autorizada polo Consello de Seguranza da ONU. Saddam escondeuse durante varios meses ata que o 13 de decembro de 2003 foi localizado nunha operación conxunta de forzas norteamericanas e kurdas.
O 5 de novembro de 2006 foi condenado pola morte de 148 xiítas na vila de Dujail en 1982, sendo condenado á morte, polo que foi enforcado o 30 de decembro de 2006.
Arxinina
miniatura|dereita|Estrutura química da arxinina. miniatura|dereita|100px|Fórmula da arxinina ionizada. A arxinina (abreviadamente Arg ou R) é un α-aminoácido cunha cadea lateral formada por unha cadea alifática de 3 carbonos, que leva ao final un grupo guanidinio con características básicas, xa que o grupo guanidinio está cargado positivamente a pH celulares (neutros), pero tamén en pH ácidos e na maioría dos básicos, presentando un pKa de 12,48. A situación do seu dobre enlace fai que a súa carga positiva estea deslocalizada, o que permite que poida formar múltiples pontes de hidróxeno. O seu nome IUPAC é ácido (S)-2-amino-5-guanidinopentanoico.
Os seus codóns son CGU, CGC, CGA, CGG, AGA e AGG.
A L -arxinina é un dos 20 aminoácidos proteicos ou proteinoxénico. Nos mamíferos a arxinina está clasificada como aminoácido semiesencial, xa que o noso organismo ten rutas metabólicas para sintetizalo e a maioría da xente sintetiza o suficiente no seu corpo. Pero dependendo do estado do desenvolvemento ou de saúde pode ser necesario tomalo na dieta como un aminoácido esencial. Os bebés prematuros non poden sintetizar suficiente arxinina, polo que é esencial para eles. Algunhas situacións que requiren un suplemento de arxinina poden ser cirurxía ou outros traumas, sepse (infeccións) ou queimaduras.
A arxinina foi illada por primeira vez da leguminosa do xénero Lupinus en 1886 polo químico suízo Ernst Schultze. miniatura|esquerda|250px|Deslocalización da carga no grupo guanidinio da L-arxinina.
Biosíntese
A arxinina sintetízase a partir da citrulina pola acción secuencial dos encimas citosólicos arxininosuccinato sintetase e arxininosuccinato liase. Isto é custoso enerxeticamente, porque a síntese de cada molécula de arxininosuccinato require a hidrólise de ATP a AMP, o que supón o gasto de dous enlaces enerxéticos do fosfato.
A citrulina pode obterse de múltiples fontes:
As vías metabólicas que ligan a arxinina, glutamina, e prolina son bidireccionais. De modo que, a utilización ou a produción neta destes aminoácidos depende do tipo de célula e do seu estado de desenvolvemento.
No organismo a síntese de arxinina ocorre principalmente no eixe intestinal–renal, no cal as células do epitelio do intestino delgado, que producen citrulina principalmente a partir da glutamina e o glutamato, colaboran coas células do túbulo proximal do ril, que toman citrulina do sangue e a converten en arxinina, que se devolve á circulación sanguínea. En consecuencia, o mal funcionamento do intestino delgado ou da función renal pode reducir a síntese endóxena de arxinina, incrementándose a necesidade de obtela da dieta.
Funcións
A arxinina desempeña un importante papel na división celular, a cura de feridas, eliminación do amoníaco do corpo, na función inmunitaria, e na liberación de hormonas. A arxinina tomada en combinación con proantocianidinas ou yohimbina, úsase como tratamento contra a disfunción eréctil.
Os beneficios e funcións que se lle atribúen á suplementación alimentaria con L-arxinina inclúen:
Proteínas
A estrutura da arxinina en canto a xeometría, distribución de carga e capacidade de formar múltiples pontes de hidróxeno fan da arxinina unha molécula ideal para unirse a grupos cargados negativamente. Por esta razón, a arxinina adoita estar situada na parte externa das proteínas, onde pode interaccionar co ambiente polar que as rodea.
Mesmo se está incorporada ás proteínas, a arxinina pode tamén ser convertida en citrulina por encimas PAD. Ademais, a arxinina pode ser metilada por encimas metiltransferases.
Precursor
A arxinina é o precursor inmediato do óxido nítrico (NO), urea, ornitina e agmatina; é necesaria para a síntese de creatina; e pode tamén ser usado para a síntese de poliaminas (principalmente a través da ornitina e en menor grao agmatina), citrulina, e glutamato. Como precursor do óxido nítrico, a arxinina pode ser útil en tratamentos nos que se require unha vasodilatación. A presenza de dimetilarxinina asimétrica (ADMA), un derivado, inhibe a reacción do óxido nítrico; por tanto, a dimetilarxinina asimétrica considérase un marcador para as enfermidades vasculares, igual que a L-arxinina se considera un indicador de boa saúde do endotelio vascular.
Tratamento da hipersensibilidade da dentina
A arxinina en produtos como a pasta de dentes proporciona un alivio efectivo para os dentes ultrasensibles ao depositar un mineral similar á dentina, que contén calcio e fosfato, que tapa os túbulos da dentina e forma unha capa protectora sobre a superficie da dentina.
Tratamento de infeccións polo virus herpex simplex
Un efecto da arxinina que aínda non foi suficientemente probado é que unha razón baixa arxinina/lisina pode ser beneficiosa no tratamento do virus herpes simplex.
Posible aumento do risco de morte despois da suplementación posterior a un ataque cardíaco
Un ensaio clínico atopou que nos pacientes que tomaban un suplemento de L-arxinina despois dun ataque cardíaco non se observaban cambios no ton vascular do corazón nin melloraba a capacidade de bombear do corazón. O estudo concluíu recomendando que non se tome un suplemento de arxinina despois dun fallo cardíaco. Malia estes feitos, o suplemento segue vendéndose como beneficioso para o corazón en xeral.
Inflamación pulmonar e asma
A páxina web Clínica Mayo informa sobre a L-arxinina que a súa inhalación pode incrementar a inflamación pulmonar e empeorar a asma.
Hormona do crecemento
A arxinina pode estimular a secreción da hormona do crecemento, e úsase nas probas de estimulación da hormona do crecemento.
Procesos infecciosos
A capacidade de biosíntese celular da arxinina determinada pola actividade da arxininosuccinato sintetase é inducida polos mesmos mediadores da resposta ás infeccións ou sepses (endotoxina e citocinas) que inducen a óxido nítrico sintase, o encima responsable da síntese de óxido nítrico.
Pre-eclampsia
Un estudo preliminar de suplementación con L-arxinina e vitaminas antioxidantes mostrou que esta combinación podía axudar a combater a presión sanguínea anormalmente alta observada en embarazos de alto risco.
Gerhard Schröder
Gerhard Fritz Kurt Schröder, nado en Mossenberg-Wöhren (Renania do Norte-Westfalia) o 7 de abril de 1944, é un avogado e político alemán, pertencente ao Partido Socialdemócrata Alemán (Sozialdemokratische Partei Deutschlands, SPD). Foi o chanceler do seu país dende o 27 de outubro de 1998 ata o 22 de novembro de 2005. Actualmente é presidente da xunta directiva de Nord Stream AG, despois de ser contratado como xerente global do banco de investimentos Rothschild.
Infancia e mocidade
Naceu en Mossenberg (Renania do Norte-Westfalia) en 1944, fillo de Fritz e Erika Schröder. O seu pai non o chegou a coñecer pois era soldado da Wehrmacht e faleceu en Romanía cando tiña seis meses. En 2001 foi localizada a súa tumba nunha fosa común nun cemiterio ortodoxo en Ceanu Mare, preto de Cluj. Medrou nunha familia moi humilde formada pola súa nai, que traballaba de obreira nunha fábrica e no servizo doméstico e coas súas dúas irmás máis vellas. Mudáronse a Gotinga, na Baixa Saxonia, onde a súa nai casou de novo con Paul Vosseler, outro obreiro. Do matrimonio naceron dúas medio irmás e un medio irmán.
Con 14 anos abandonou os estudos secundarios ordinarios e comezou a traballar como aprendiz nun comercio de Lemgo, en Renania do Norte-Westfalia. Compatibilizou o traballo coa formación estudando en escolas nocturnas ata superar a avaliación final do ensino secundario (abitur) en 1966. Deste xeito ingresou na Universidade de Gotinga para estudar a carreira de Dereito, licenciándose en 1971. Custeou os estudos grazas ás bolsas da Fundación Friedrich Ebert, vencellada o Partido Socialdemócrata de Alemaña (SPD), e traballando como obreiro na construción. Colexiouse como avogado logo de aprobar os exames oficiais obrigatorios e, en 1978, fundou o seu propio bufete en Hannover. Gañou notoriedade por ser o letrado defensor de Horst Mahler, un dos fundador do grupo terroristas Fracción do Exército Vermello (RAF): conseguiría que fose posto en liberdade e que Horst Mahler vólvese a exercer como avogado.
Militancia e inicios na política
Afiliouse ao SPD en 1963, e simpatizaba cos sectores máis anticapitalistas do partido pois se consideraba marxista. Segundo el mesmo, o exemplo de Helmut Schmidt foi determinante na súa inscrición no partido. Elixido xefe da sección xuvenil do SPD, chamada popularmente Jusos, de Hannover, pasaría a exercer como líder federal en 1978, exercendo o cargo 10 anos. Nos anos 70, Schröder admirou a Willy Brandt e a súa Ostpolitik.
O seu primeiro cargo público foi en 1980 cando foi escollido deputado por Hannover no parlamento federal (Bundestag). Os resultados permitiron que o socialdemócrata Helmut Schmidt conservase a chancelería grazas a un pacto cos liberais do FDP. Con todo, a retirada do FDP en 1982 provocou a caída do goberno da SPD e o democristián Helmut Kohl foi nomeado chanceler. Nas eleccións adiantadas de 1983, Schröder revalidou como deputado.
Nesta época, deputado federal e líder das mocidades socialdemócratas, xa amosaba ambicións políticas. Algúns xornais citan unha anécdota, nunca negada, de 1982: un Gerhard Schröder bébedo cuns amigos, agarrou as rexas da Chancelaría Federal de Bonn pedindo que o deixaran pasar. Tamén apostou a a que o SPD chegase a acordos de goberno canda Os Verdes, unha forza política emerxente na RFA e da que desconfiaba algúns socialdemócratas, tal e como propuxo nun artigo publicado no xornal Die Zeit.
En 1986 incorporouse á directiva federal do SPD e renunciou á acta de deputado para ser cabeza de lista dos socialdemócratas nas eleccións de Baixa Saxonia. As eleccións supuxeron un importante incremento do SPD (máis dun 5%) pero insuficiente para formar goberno, pois se impuxo a CDU cun estreito marxe (pouco máis de 2%).
Ministro-Presidente da Baixa Saxonia
Logo de catro anos como xefe da oposición, en 1990 volveu ser o candidato dos socialdemócratas para o goberno de Baixa Saxonia. Desta volta, Schröder quedou en primeira posición, asegurando o goberno mediante unha coalición cos Verdes, como defendera anos antes. A coalición "vermella e verde" de goberno tivo importantes diferenzas en política enerxética, industrial e de asilo. Pero a diferenza dos exemplos predecesores de Hesse e Berlín, foi o primeiro que chegou o remate da lexislatura. Schröder volverá a gañar as eleccións en 1994 e 1998, nestas ocasións conseguiu maiorías absolutas.
Sendo ministro-presidente, en 1993, o lexislativo baixosaxón aprobou unha nova constitución que puxo especial énfase no recoñecemento de dereitos como a non discriminación, a protección dos menores e dos animais, a promoción do deporte e a obriga dos poderes públicos na procura de traballo e vivenda para os seus cidadáns.
A alta débeda do Estado federado fixo que, a partir de 1994, Schröder adoptase medidas de austeridade recortando o orzamento da policía e escolar o que implicou as críticas da esquerda. Ademais, cultivou cordiais relacións co empresariado e o mundo financeiro labrando unha imaxe de pragmatismo e moderación que contrastaba co radicalismo da súa mocidade. Unha invitación á Ópera de Viena (Austria) por parte de Volkswagen en 1996 foi moi polémica por producirse no contexto de rigorosidade no gasto público. Con todo, tamén impulsou importantes intervencións públicas para manter a industrias cuxo peche ameazaban numerosos postos de traballo. Así, en 1994, Baixa Saxonia estatalizou a factoría aeronaútica de DASA en Lemwerder, e en 1998 o Estado federado adquiría a maioría do capital social da siderúrxica Preusang Stahl AG xunto co banco público Norddeutsche Bank.
Ascenso no SPD e eleccións federais de 1998
Nas eleccións do 27 de setembro de 1998, o democristián Helmut Kohl, que xa se convertera no chanceler máis lonxevo dende Otto von Bismarck, buscaba un novo mandato. As posicións centristas de Schröder precupaban á Unión, que o atacou sementando dúbidas sobre o seu compromiso coa Unión Europea, pois cuestionara tempo atrás a moeda única. Mentres que Schröder recoñecía o rol histórico na reunificación de Kohl pero pedía cambios que modernizaran Alemaña. Finalmente as eleccións déronlle unha importante vitoria ao SPD que acadou 298 deputados, a unha distancia de máis de 50 fronte a coalición democristiá: estes resultados foron considerados históricos pois supuñan a fin da vida política do carismático Helmut Kohl logo de 16 anos de goberno nos que impulsou a integración europea e reunificación e o inicio dunha nova etapa na que o goberno estaría en mans dos socialdemócratas co apoio dos verdes.
Chanceler de Alemaña: 1998-2005
Ao día seguinte ás eleccións do 27 de setembro de 1998, Gerhard Schröder propuxo formalmente aos Verdes o inicio de negociacións para conformar un goberno de coalición. O acordo recolleu un pacto polo emprego e a formación, a redución do imposto da renda, taxas "ecolóxicas" sobre combustibles e electricidade, o abandono da enerxía nuclear e reformas na lexislación sobre a nacionalidade.Ademais, Os Verdes aceptaban unha liña continuísta no relativo ás relacións exteriores e de defensa. Conseguido o voto maioritario no Bundestag, Schröder conformou un goberno no que cedeu a vicechancelería e a carteira de exteriores ao líder dos seus socios, o ecoloxista Joschka Fischer. Schröder manteríase como chanceler á fronte da coalición SPD-Os Verdes ata 2005.
Atol Nihiru
Nihiru é un atol de Tuamotu, na Polinesia francesa. Administrativamente depende de Taenga, comuna asociada da comuna de Makemo. Está situado a 28 km ao sueste de Taenga e a 30 km ao nordés de Marutea Norte.
Historia
Foi descuberto por Fabian Gottlieb von Bellingshausen en 1820, que deulle o nome de Niger.
Rock alternativo
miniatura|dereita|[[Arcade Fire]] miniatura|dereita|[[The Postal Service]] miniatura|dereita|[[Moonlander, Lee Ranaldo, Sonic Youth & Moodswinger, Liars]] O rock alternativo (tamén chamado música alternativa ou sinxelamente alternativo) é un xénero do rock que apareceu nos anos 80 e fíxose moi popular na década dos 90.
O nome "alternativo" foi usado nos 80 para describir a bandas de punk rock de selos discográficos independentes que non encaixaban dentro dos xéneros do mainstream da época.
Como un xénero específico de música, o rock alternativo está formado por varios subxéneros que emerxeron dende a escena musical indie dende os anos 80, así como grunge, indie rock, britpop, rock gótico e indie pop tamén son considerados rock alternativo.
A pesar de que o xénero é considerado de rock, algúns dos seus subxéneros están influenciados pola música folk, o reggae, a música electrónica ou o jazz á parte doutros xéneros. Ás veces o termo rock alternativo foi usado como unha etiqueta para designar ao rock de todos os artistas underground dos anos 80, a todos os descendentes do punk rock (incluíndo ao punk mesmo, ao New Wave e ao post-punk), e, ironicamente, a toda a música rock en xeral dos anos 90 e 2000.
Mentres que un feixe de artistas coma R.E.M. e The Cure acadaron o éxito comercial, a meirande parte dos artistas de rock alternativo dos 80 foron obxecto de culto, eran bandas que gravaban con selos independentes e eran coñecidos só a través dos programas das college radios ou polo "boca a boca". Coa irrupción de Nirvana e coa popularidade dos movementos grunge e britpop a principios dos 90, o rock alternativo entrou no mainstream, e moitas bandas alternativas conseguirían acadar un certo éxito comercial.
O termo "rock alternativo"
A música agora coñecida como rock alternativo tivo varias denominacións antes de que o termo "alternativo" se convertese no seu nome máis común. "College rock" foi usado nos Estados Unidos para describir a música durante os anos 80 debido á súa relación co circuíto de radios universitarias e ao gusto dos estudantes. No Reino Unido preferíase o termo "indie"; ao redor de 1985 o termo "indie" viña a significar un xénero particular, ou un grupo de subxéneros. "Indie rock" foi tamén sinónimo nos Estados Unidos ata a ruptura comercial do xénero a principios dos 90, debido a que a maioría das bandas pertencían a selos independentes.
Características
As bandas alternativas durante os anos 80 normalmente tocaban en pequenos clubs, gravaban para selos independentes, e estendían a súa popularidade a través do boca a boca. Polo tanto, non hai un estilo musical para o rock alternativo como conxunto, aínda que The New York Times en 1989 afirmou que o xénero centrábase na música de guitarras tocando power chords, riffs repicantes, distorsión fuzz e berros con feedback. Os seus sons van dende os sombríos paisaxes sonoros do rock gótico ata as guitarras tintineantes do indie pop, pasando polas guitarras sucias do grunge ou o revivalismo da música dos 60 e 70 do britpop.
Máis a miúdo que noutros estilos dende a populariación da música rock durante os 70, as letras do rock alternativo tenden a tratar temas de interese social, como o uso de drogas, a depresión, o suicidio, ou o medio ambiente. Esta aproximación ás letras desenvolveuse como un reflexo das tensións sociais e económicas nos Estados Unidos e no Reino Unido nos anos 80 e comezos dos 90.
Anos 80
Cara 1984 a meirande parte dos grupos con contratos en selos independentes tiñan unha variedade de infuencias, sobre todo do rock dos anos 60. Isto significaba unha brusca ruptura cos futuristas e hiper-racionais anos do post-punk.
Ao longo dos 80 o rock alternativo foi principalmente un fenómeno underground. Aínda que en ocasións unha canción se convertía nun éxito comercial, ou algúns álbums recibían eloxios da crítica en publicacións destinadas ao gran público, o rock alternativo desta década quedou relegado aos selos independentes, as fanzines e ás emisoras de radio universitarias.
Cleveland Cavaliers
Os Cleveland Cavaliers (tamén coñecidos coma os Cavs) son un equipo profesional de baloncesto con base en Cleveland, Ohio. Xogan na División Central da Conferencia Leste da National Basketball Association (NBA). Xogan os seus partidos como locais no Quicken Loans Arena.
Rock alternativo
Anos 80
As bandas alternativas construíron os seus grupos de seareiros xirando constantemente e editando regularmente álbums de baixo presuposto. No caso dos Estados Unidos, formábanse banda na estela de grupos anteriores, que creaban un extenso circuíto underground no país, cheo de diferentes escenas en varias partes do seu territorio. Aínda que os artistas alternativos estadounidenses dos 80 nunca xeraron unhas vendas de discos espectaculares, exerceron unha considerable influencia a músicos posteriores e sentaron as bases para o seu éxito. Cara 1989 o xénero fixérase o suficientemente popular como para que New Order, Public Image Limited e The Sugarcubes decidisen realizar unha xira conxunta polos Estados Unidos.
Abraham Lincoln
Abraham Lincoln, nado preto de Hodgenville, Kentucky, o 12 de febreiro de 1809 e finado en Washington o 15 de abril de 1865, foi un avogado e estadista estadounidense que exerceu como 16º presidente dos Estados Unidos desde 1861 ata o seu asasinato en 1865. Lincoln liderou a nación durante a guerra civil americana, o conflito máis sanguento e quizais tamén a maior crise moral, constitucional e política que sufriu a nación estadounidense. O mesmo tempo logrou preservar a Unión, abolir a escravitude, reforzar o goberno federal e modernizar a economía estadounidense.
Rock alternativo
Anos 80
A diferenza dos Estados Unidos, os grupos de rock alternativo do Reino Unido distinguíanse por un enfoque máis orientado ao pop e unha énfase nas letras sobre temas especificamente británico. Como resultado, poucas bandas deste país chegaron a ter éxito comercial nos Estados Unidos. Dende a década dos 80 o rock alternativo foi pinchado extensamente na radio británica, particularmente por presentadores como John Peel (que defendeu a música alternativa na BBC Radio 1), Richard Skinner e Annie Nightingale. Os artistas que tiñan un status de culto nos Estados Unidos apareceron acotío na radio nacional británica e na prensa musical semanal, e moitas bandas alternativas tiveron éxito nas listas do país.
Abraham Lincoln
Lincoln naceu na pobreza nunha cabana de troncos no estado de Kentucky e criouse na fronteira, principalmente en Indiana, no que entón era o Afastado Oeste. Foi un home en gran parte autodidacta que chegou a ser avogado, líder do Partido Whig, lexislador do estado de Illinois e deputado no Congreso dos Estados Unidos de Illinois, na cal permaneceu oito anos. Elixido para a Cámara de Representantes dos Estados Unidos en 1846, Lincoln promoveu unha rápida modernización da economía a través de sectores como o bancario, os impostos e os ferrocarrís. Debido a que nun principio acordara non optar a un segundo período no congreso e a que a súa oposición á intervención estadounidense en México era impopular entre os votantes de Illinois, Lincoln volveu a Springfield para retomar a súa carreira na avogacía.
Cleveland Cavaliers
Historia da franquía
Os Cavaliers comezaron a xogar na NBA en 1970 coma unha nova franquía, sen vir doutra cidade. Baixo a dirección do adestrador Bill Fitch acadaron o peor récord da liga, 15-67. Con todo, o equipo comezouse a construír ó redor da elección do draft de 1971, Austin Carr, quen foi capaz de anotar 63 puntos nun só encontro.
Abraham Lincoln
En 1854 enfadouse pola Ley de Kansas-Nebraska que abría os territorios á escravitude, e volveu entrar na política. Pronto chegou a ser líder do novo Partido Republicano. Os debates da campaña do Senado de 1858 contra Stephen A. Douglas alcanzaron audiencia nacional. En 1860 Lincoln asegurouse a súa candidatura á presidencia dos Estados Unidos de América polo Partido Republicano. Aínda que apenas tivo apoio dos estados sureños, defensores da escravitude, arrasou no norte e foi nomeado presidente en 1860.
Rock alternativo
Underground estadounidense nos 80
Os selos independentes estadounidenses SST Records, Twin/Tone Records, Touch and Go Records e Dischord Records presidiron o cambio dende o hardcore punk, que entón dominaba a escena underground do país, cara estilos máis diversos do rock alternativo que estaba aparecendo. As bandas de Minneapolis Hüsker Dü e The Replacements foron indicativos deste cambio. Ámbalas dúas iniciáronse como bandas de punk rock, pero ao pouco tempo diversificaron os seus sons e fixéronse máis melódicas. Michael Azerrad afirmou que Hüsker Dü foi o vínculo clave entre o hardcore punk e o máis melódico e diverso college rock que estaba aparecendo. Azerrad escribiu, "Hüsker Dü xogou un importante papel convencendo ao underground de que a melodía e o punk rock no eran antitéticos". A banda tamén deu exemplo ao ser o primeiro grupo da escena indie estadounidense en asinar cun gran selo, o que axudou a establecer o college rock como "unha empresa viable comercialmente". Ao centrarse nunhas composicións máis sentidas e en xogos de palabras en vez de en temas políticos, The Replacements déronlle a volta a un bo número de convencións da escena underground; Azerrad destacou que "xunto con R.E.M. [The Replacements] foi unha das poucas bandas underground que lle gustaba ao gran público".
Abraham Lincoln
Antes mesmo de chegar á Casa Branca, a súa vitoria e a falta de acordo no tema esencial da escravitude provocaron que sete estados do sur escindísense para crear os Estados Confederados de América. Durante este tempo, os recentemente formados Estados Confederados de América comezaron a apoderarse das bases militares federais no sur. Pouco máis dun mes despois de que Lincoln asumise a presidencia, os Estados Confederados atacaron Fort Sumter, un forte estadounidense en Carolina do Sur, que inspirou aos estados norteños a unirse para formar a Unión. Despois do bombardeo, Lincoln mobilizou forzas para reprimir a rebelión e restaurar a Unión.
Cleveland Cavaliers
Historia da franquía
Na tempada 1975-1976, con Carr, Bingo Smith, Jim Chones, Dick Snyder e o recentemente adquirido Nate Thurmond, Fitch liderou os Cavs a un balance de 49-33, o mellor da División Central. Recibiu o premio ó Adestrador do Ano e os Cavs fixeron a súa primeira aparición nos playoffs.
Rock alternativo
Underground estadounidense nos 80
Cara finais dos 80 a escena alternativa estadounidense estaba dominada por estilos que ían dende o pop aternativo extravagante (They Might Be Giants e Camper Van Beethoven), ata o noise rock (Sonic Youth, Big Black, The Jesus Lizard ) e o rock industrial (Ministry, Nine Inch Nails). Eses sons foron á súa vez seguidos pola chegada dos Pixies dende Boston e de Jane's Addiction dende Os Ánxeles. Polo mesmo tempo, o subxénero grunge apareceu en Seattle, Washington. O grunge estaba baseado nun son de guitarra lento e turbio que sintetizaba o heavy metal e o punk rock. Baseado en gran parte ao redor do selo independente de Seattle Sub Pop, as bandas de grunge destacaron pola súa "moda de tendas de segunda man", que popularizaron as camisas de flanela e as botas militares usadas para adaptarse á meteoroloxía local. Os primeiros grupos de grunge Soundgarden e Mudhoney foron aclamados pola crítica dos Estados Unidos e do Reino Unido, respectivamente.
Cara finais da década, un bo número de bandas alternativas comezaron a asinar con grandes discográficas. Mentres que os primeiros contratos de Hüsker Dü e The Replacements tiveron pouco éxito, artistas que asinaron á súa estela, como R.E.M. e Jane's Addiction, conseguiron discos de ouro e platino, preparando á escena para o seu posterior estoupido. Algúns grupos como Pixies tiveron un grande éxito no estranxeiro mentres que foron ignorados no seu país.
Cleveland Cavaliers
Historia da franquía
Cleveland logrou gaña-las series contra os Washington Bullets, 4-3, e por mor dos moitos tiros anotados no derradeiro segundo dos sete partidos a rolda foi coñecida na área local como "A Milagre de Richmond". Secasí na segunda rolda o equipo viuse afectado polas lesións, particularmente pola de Jim Chones, e os Cavs perderon contra os Boston Celtics na final da Conferencia Leste.
Rock alternativo
Underground estadounidense nos 80
Na metade da década o álbum de Husker Du Zen Arcade influenciou a outros artistas de hardcore ao abordar temas persoais. Da escena hardcore de Washington, D.C. emerxeu o que foi chamado "emocore" ou "emo", e que destacou poas súas letras que afondaban dun xeito emocional temas moi persoais. Rites of Spring foi descrita como a primeira banda "emo". Ian MacKaye, o antigo cantante de Minor Threat, fundou Dischord Records, que se converteu no centro da escena emo da cidade.
Xéneros e tendencias británicas dos 80
miniatura|250px|[[Robert Smith, líder de The Cure]] O rock gótico desenvolveuse a partir do post-punk británico de finais dos 70. Cunha reputación como "a forma máis escura e triste do rock underground", o rock gótico utiliza un son baseado en sintetizadores e guitarras debuxado dende o post-punk para construír "tristes e a miudo épicas paisaxes sonoras", cunhas letras que adoitan falar de romanticismo literario, morbosidade, simbolismo relixioso, e misticismo sobrenatural. As bandas deste xénero inspiráronse nos artistas británicos de post-punk de finais dos 70 Joy Division e Siouxsie and the Banshees. O sinxelo de estrea de Bauhaus, "Bela Lugosi's Dead", publicado en 1979, é considerado o inicio mesmo do xénero do rock gótico. Os "opresivamente desanimados" álbums de The Cure Seventeen Seconds (1980), Faith (1981), Pornography (1982) e Disintegration (1989) cementaron o estilo do grupo e as bases sobre as que se asentaría o xénero.
Abraham Lincoln
Nun principio, Lincoln concentrouse nas dimensións militar e política do conflito. O seu obxectivo principal era conservar a unidade do seu país, para o que supervisou de preto o esforzo de guerra, en especial a selección dos xenerais que dirixirían o exército, entre eles o seu mellor home no campo de batalla, Ulysses S. Grant. Ademais, o presidente tomou importantes decisións na estratexia de guerra da Unión, entre elas un bloqueo naval que impediu o comercio dos estados sureños, movementos para tomar o control de Kentucky e Tennessee e o uso de buques canoneiros para dominar as vías fluviais do sur. Lincoln tratou repetidamente de conquistar a capital confederada en Richmond, misión que encargou a sucesivos xenerais ata que Grant conseguiuno. Mentres se libraba a guerra, os seus complexos movementos para acabar coa escravitude incluíron a Proclamación de Emancipación en 1863. O presidente usou ao exército da Unión para protexer a escravos fuxidos, forzou aos estados fronteirizos a prohibir o sistema escravista e sacou adiante no Congreso a hoxe soada Décimo terceira Emenda á Constitución dos Estados Unidos, que prohibiu de forma definitiva a escravitude.
Rock alternativo
Xéneros e tendencias británicas dos 80
A banda clave do rock alternativo británico aparecido nos 80 foi The Smiths, dende Manchester. O xornalista musical Simon Reynolds destacou a The Smiths e aos seus contemporáneos estadounidenses R.E.M. como "as dúas bandas de rock alternativo máis importantes do momento", comentando que elas "eran bandas dos 80 só no sentido de ir en contra dos 80". Reynolds sinalou que a postura de The Smiths "baseábase na súa audiencia británica pertencente a unha xeración perdida, exiliada na súa propia terra". A adopción da guitarra por arte da banda nunha época dominada pola música dos sintetizadores é vista como un sinal do fin da era do new wave e a chegada do rock alternativo ao Reino Unido. A pesar do éxito limitado de The Smiths nas listas e da súa curta carreira, o grupo exerceu unha grande influencia sobre a escena indie británica durante o final da década. O casete C86, un regalo de 1986 da revista NME onde aparecían Primal Scream, The Wedding Present e outros, tivo unha grande influencia no desenvolvemento do indie pop e en toda a escena independente británica.
Durante os 80 desenvolvéronse outras formas de rock alternativo no Reino Unido. O son de The Jesus and Mary Chain conbinaba o "ruído melancólico" de The Velvet Underground coas melodías pop de The Beach Boys e a produción "Wall of Sound" de Phil Spector, mentres que New Order xurdiu da desaparición da banda de post-punk Joy Division e experimantou co techno e a música house. The Jesus and Mary Chain, xunto con Dinosaur Jr., C86 e o dream pop de Cocteau Twins, foron as influencias formativas para o movemento shoegazing de finais dos 80. Chamado así pola tendencia dos membros da banda de mirar cara os seus pés onde estaban os pedais de efectos das guitarras (shoegaze podería traducirse como mirada aos pés),, grupos do xénero como My Bloody Valentine e Slowdive crearon "lavado de son" abrumadoramente alto que ocultaba as voces e as melodías con riffs longos e monótonos, distorsión e retroalimentación. As bandas de shoegazing dominaron a prensa musical británica ao final da década xunto coa escena Madchester. Baseada ao redor de The Haçienda, un club nocturno de Manchester pertencente a New Order e Factory Records, as bandas de Madchester como Happy Mondays e The Stone Roses mesturaan ritmos de acid house con guitarras pop melódicas.
Abraham Lincoln
Primeiros anos
miniatura|upright|esquerda|Imaxe de Lincoln na súa mocidade
Cleveland Cavaliers
Historia da franquía
Xa nos 80, o novo dono Ted Stepien asinou e despidiu toda unha serie de adestradores, fixo malos intercambios e unha mala política de fichaxes de axentes libres. Precisamente esta mala política no referente ó traspaso de xogadores costoulle ó equipo varias eleccións de primeiras roldas, o que levou á NBA a impoñer unha norma pola que se prohibiu ós equipos dar coma pago por un xogador elección de primeira rolda do draft en anos consecutivos, norma coñecida como "A norma de Ted Stepien". Ademais, tamén ameazou con muda-la franquía a Toronto, pero os irmáns George e Gordon Gund mercárona a mediados dos 80 e decidiron mante-lo equipo na cidade. De feito, Toronto conseguiría unha nova franquía en 1993.
Rock alternativo
Popularización nos 90
A comezos dos anos 90 a industria musical foi atraída polas posibilidades comerciais do rock alternativo e os principais selos cortexaron a bandas como Jane's Addiction, Dinosaur Jr., Firehose e Nirvana. En particular, o éxito de R.E.M. convertérase nun modelo a seguir para moitos grupos alternativos de finais dos 80 e comezos dos 90; a banda sobrevivira a moitos dos seus contemporáneos e cara os 90 era unha das máis popolares do mundo. miniatura|250px|[[Nirvana (grupo musical)|Nirvana]] A chegada ao éxito de Nirvana permitiu a popularización xeneralizada do rock alternativo nos anos 90. A edición do seu sinxelo "Smells Like Teen Spirit", do seu álbum Nevermind (1991), "marcou a instigación do fenómeno da música grunge". Debido á constante emisión do vídeo musical da canción na MTV, Nevermind vendeu 400.000 copias nunha semana no Nadal de 1991. O éxito de Nevermind sorprendeu á industria musical. O álbum non só popularizou o grunge, senón que tamén estableceu "a viabilidade ultural e comercial do rock alternativo en xeral". Michael Azerrad afirmou que Nevermind simbolizou "un cambio radical na música rock" que estaba nese momento dominada polo hair metal e que caeu en desgraza en favor dunha música auténtica e culturalmente relevante.
1000 Smiling Knuckles
1000 Smiling Knuckles é o cuarto álbum da banda estadounidense de grunge Skin Yard, publicado o 6 de agosto de 1991 a través do selo Cruz Records.
Rock alternativo
O estoupido do grunge
miniatura|250px|[[Eddie Vedder e Matt Cameron de Pearl Jam]] Outras bandas de grunge xurdiron posteriormente para intentar igualar o éxito de Nirvana. Pearl Jam publicou o seu álbum de estrea, Ten, un mes antes do Nevermind, en agosto de 1991, pero as súas vendas só melloraron un ano despois. Cara a segunda metade de 1992 Ten converteríase nun éxito, sendo certificado ouro e acadando o número 2 da Billboard 200. O álbum de Soundgarden Badmotorfinger e o de Alice in Chains Dirt, xunto coa colaboración resultante no álbum Temple of the Dog onde aparecían membro de Pearl Jam e Soundgarden, estiveron tamén entre os 100 discos máis vendidos dese ano. O popular éxito deses grupos fixo que a Rolling Stone alcumase a Seattle "o novo Liverpool". Os grandes selos discográficos asinaron coas bandas grunge máis destacadas de Seattle, mentres que unha segunda corrente de grupos trasladouse á cidade na busca do éxito.
Ao mesmo tempo os críticos afirmaban que a publicidade estaba collendo elementos do grunge e converténdoo nunha moda. Entertainment Weekly comentou nun artigo de 1993, "Non houbera este tipo de explotación dunha subcultura dende que os medios descubriron aos hippies nos 60". The New York Times comparou o "grunging de América" á comercialización masiva do punk rock, a música disco e o hip hop en anos anteriores. Como resultado da popularidade do xénero, desenvolveuse en Seattle unha reacción en contra do grunge. O seguinte álbum de Nirvana, In Utero (1993), foi un disco intencionalmente abrasivo que o baixista da banda Krist Novoselic describiu como un "son salvaxemente agresivo, un verdadeiro disco alternativo". Porén, tras o seu lanzamento en setembro de 1993 In Utero alcanzou a cima das listas da Billboard. Pearl Jam tamén continuou comportandose ben comercialmente co seu segundo traballo, Vs. (1993), que acadou o número 1 das listas da Billboard vendendo 950.378 copias na súa primeira semana.
Britpop
miniatura|250px|Os irmáns Gallagher de [[Oasis (grupo musical)|Oasis]] Co declive da escena Madchester e o pouco glamuroso do shoegazing, a corrente do grunge estadounidense dominou a escena alternativa británica e a prensa musical a comezos dos 90. Como reaccion, unha serie de bandas británicas apareceron desexando "desfacerse do grunge" e "declarandolle a guerra aos Estados Unidos", tomando ao asalto ao público e prensa musical nativos. Bautizado "Britpop" polos medios, este movemento representado por Pulp, Oasis, Suede e Blur, foi o equivalente británico ao estoupido grunge, no que os artistas impulsaron ao rock alternativo cara os primeiros postos das listas do seu país. As bandas de britpop estaban influenciadas e amosaban respecto pola música de guitarra británica do pasado, particularmente de movementos e xéneros como a British Invasion, o glam rock e o punk rock. En 1995 o fenómeno britpop culminou nunha rivalidade entre os seus dous principais grupos, Oasis e Blur, simbolizada coa edición de sinxelos competidores o mesmo día. Blur gañou "a batalla do britpop", pero Oasis pronto eclipsou á outra banda en popularidade co seu segundo álbum, (What's the Story) Morning Glory? (1995), que se convertería no terceiros álbum máis vendido da historia do Reino Unido.
Outras tendencias
Tras ser sinónimo do rock alternativo durante moito tempo, o indie rock transformouse nun estilo distino despois do éxito de Nirvana. O indie rock formoulouse como un rexeitamento tanto da absorción do rock alternativo dentro do mainstream por parte de artistas que non podían ou negábanse a cruzar esa liña, como por desconfianza á súa ética. Mentres que os artistas de indie rock compartían a desconfianza cara a música comercial do punk rock, o xénero non se definía totalmente en contra da mesma, xa que "a suposición xeral era que semellaba virtualmente imposible que varios enfoques do indie rock fosen compatibles cos gustos do gran público".
Selos como Matador Records, Merge Records e Dischord Records, e bandas como Pavement, Superchunk, Fugazi e Sleater-Kinney dominaron a escena indie estadounidense de da meirande parte dos 90. Un dos movementos principais do indie nesta década foi o lo-fi. Este estilo, que se centraba na gravación e distribución da música en cintas de casete de baixa calidade, apareceu inicialmente nos anos 80. Cara 1992 Pavement, Guided by Voices e Sebadoh fixéronse populares na escena lo-fi dos Estados Unidos mentres que artistas posteriores como Beck e Liz Phair dirixíronse cara a un público maioritario. Neste período tamén apareceron cantautoras confesionais alternativas. Ademais da xa mencionada Liz Phair, PJ Harvey e a exitosa Alanis Morissette encaixan neste subgrupo.
En 1993 o álbum de The Smashing Pumpkins Siamese Dream foi un grande éxito comercial. A forte influencia do heavy metal e o rock progresivo no disco axudou a lexitimizar o rock alternativo entre os programadores das emisoras destinadas ao gran público, e a pechar o oco entre o rock alternativo e o tipo de rock pinchado nas radios Album Oriented Rock estadounidenses dos 70.
Durante a segunda metade dos 90 o grunge foi suplantado polo post-grunge. Bandas deste xénero como Candlebox, Foo Fighters e Bush apareceron pouco despois do éxito do grunge. Estes artistas carecían das raíces underground do grunge e estaban fortemente influenciados polo que este se tiña convertido, é dicir, "unha forma moi popular de hard rock serio e introspectivo". O post-grunge foi un xénero máis viable comercialmente que temperou as guitarras distorsonadas do grunge cunha puída produción lista para a radio. miniatura|250px|[[Slint]] O post-rock establecérono os álbums Laughing Stock de Talk Talk e Spiderland de Slint, ámbolos dous publicados en 1991. O post-rock está influenciado por un feixe de xéneros, como o Krautrock, o rock progresivo e o jazz. O estilo subverte ou rexeita as convencións do rock, e adoita a incorporar música electrónica. Aínda que o nome do xénero foi cuñado polo xornalista musical Simon Reynolds en 1994, o seu son solidificouse coa edición de Millions Now Living Will Never Die (1996) do grupo de Chicago Tortoise. O post-rock converteuse na forma dominante do rock experimental nos anos 90, e as bandas do xénero concentráronse nos selos Thrill Jockey, Kranky, Drag City e Too Pure. Un xénero relacionado, o math rock, acadou o seu máximo esplendor a mediados dos 90. En comparación co post-rock, o math rock é máis "roqueiro" e baséase en tempos complexos e frases entrelazadas. Aínda que cara o final da década xurdira unha reacción en contra do post-rock debido á súa "intelectualidade sen paixón" e á súa crecente previsibilidade, unha nova fornada de bandas do xénero como Godspeed You! Black Emperor e Sigur Rós apareceron expandindo o estilo.
Declive na popularidade
Cara o final da década a prominencia do rock alternativo no mainstream decaiu debido a un feixe de eventos, principalmente a morte de kurt Cobain en 1994 e a demanda de Pearl Jam contra a promotora de concertos Ticketmaster, que en efecto impediu á banda tocar en moitos grandes locais dos Estados Unidos. Ademais do declive dos grupos de grunge, o britpop comezou a esvaecerse cando o terceiro álbum de Oasis, Be Here Now (1997), recibiu críticas pouco entusiastas e Blur comezou a incorporar influencias do rock alternativo estadounidense. Un feito moi significante deste declive foi o hiato do festival Lollapalooza despois dun intento pouco exitoso de atopar un cabeza de cartel en 1998. Á luz dos problemas do festival ese ano Spin dixo, "Lollapalooza está tan comatoso como o rock alterativo neste momento".
A pesar de que o rock alternativo perdeu popularidade, algúns artistas mantiveron a súa relevancia entre o gran público. O post-grunge seguiu sendo viable comercialmente a comezos do século XXI, cando bandas como Creed e Matchbox Twenty estiveron entre os grupos de rock máis populares dos Estados Unidos. Ao mesmo tempo que o britpop comezou a decaer, Radiohead acadou a aclamación da crítica co seu terceiro álbum OK Computer (1997), e os seus continuadores Kid A (2000) e Amnesiac (2001), que contrastaban co tradicionalismo do britpop. Radiohead, xunto con grupos de post-britpop como Travis e Coldplay, lideraron o rock británico nos seguintes anos.