cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tequixquiac
Xeografía
O concello sitúase ó norte do Estado de México, a 84 quilómetros ao norte da Cidade de México e 280 quilómetros da cidade de Toluca de Lerdo (capital do estado).
Política e goberno
thumbnail|220px|right|Pazo municipal de Tequixquiac. O concello está formado por un presidente municipal ou alcalde, un síndico, un tesoureiro, un secretario da xunta e rexidores das delegacións. A elección é por representación democrática que encabezan os partidos políticos para un período de tres anos de goberno.
Demografía
miniatura|300px|dereita|Mapa de localidades do concello de Tequixquiac.
O concello de Tequixquiac ten unha poboación de 33 907 habitantes; dos que 16 794 son homes e 17 113 son mulleres. As estatistícas corresponden ao censo de poboación do ano 2010.
Localidades do concello
O concello ten moitas localidades e na seguinte táboa amósanse as principais parroquias.
Cultura
Conta cun bo número de manifestacións culturais e unha grande historia, polo que é coñecido como o berce da arte prehistórica de América.
Cóntase neste concello con algúns vestixios arqueolóxicos e arquitectónicos do seu pasado precolombiano e colonial español, sendo o recinto máis importante a igrexa ou parroquia de Santiago Apóstolo, edificio barroco que conserva as súas características de deseño orixinal.
Scout X1
Scout X1 foi un foguete espacial dos Estados Unidos propulsado exclusivamente por propelente sólido. Estaba concibido como un lanzador de baixo custo e foi usado desde o complexo de Wallops Island.
Malco (homónimos)
Malco pode referirse a:
Menestrel
miniatura|Imaxe representando Menestreis na Cantiga 120 das [[Cantigas de Santa María (Colección do Mosteiro do Escorial, século XIII).]] O menestrel, na Europa medieval, era o poeta bardo cuxo repertorio lírico se refería a historias de lugares distantes ou sobre eventos históricos reais ou imaxinarios. Malia que cabía a opción de crearen os seus propios contos, moitas veces memorizaban e floreaban obras alleas. Conforme as cortes se ían refinando, os menestreis foron substituídos por trobadores, e varios deles fixéronse errantes, gañando presenza entre o vulgo, divulgadando deste xeito as obras doutros autores.
Elefante africano de bosque
O elefante africano de bosque (Loxodonta cyclotis) é unha especie de proboscídeo da familia dos elefantes que habita na Conca do Congo. Tradicionalmente considerado como sinónimo ou subespecies do elefante africano (Loxodonta africana cyclotis), unha investigación de 2010 apoia a teoría de ser unha especie diferente. Isto convérteo na máis pequena das tres especies de elefantes que existen, pero tamén no terceiro animal terrestre máis grande. miniatura|esquerda|Elefante de bosque en Gabón. Os debatidos elefantes pigmeos da Conca do Congo, que foron considerados como unha especie separada (Loxodonta pumilio), son probablemente elefantes de bosque que empequeneceron debido ás condicións medioambientais.
Comarcas de Guipúscoa
300px|miniatura|Comarcas de Guipúscoa As comarcas de Guipúscoa están determinadas principalmente pola orografía do terreo. Seguen en liñas xerais os vales que forman os principais ríos da provincia, de leste a oeste: Bidasoa, Oiartzun, Urumea, Oria, Urola e Deba.
Comarcas naturais
A división máis habitual divide a provincia de Guipúscoa en sete comarcas:
Unión Renovadora Asturiana
A Unión Renovadora Asturiana (URAS) é un partido político asturianista de centro de Asturias.
Nas eleccións municipais e autonómicas de 1999 converteuse na cuarta forza política asturiana. Obtivo 44.261 votos (7,2%) nos comicios autonómicos, o que se traduciu en 3 deputados na Xunta Xeral do Principado (2 pola circunscrición central, Sergio Marqués e Leonardo Verdín; e 1 pola occidental, Juan Carlos Guerrero) e 36.036 votos (5,9%) nas municipais, o que se traduciu en 83 concelleiros.
Con todo, moitos dos seus dirixentes foron retornando ás filas do PP, e nas eleccións do 2003, non conseguiu representación autonómica na Xunta Xeral do Principado e reduciu a súa representación municipal a 29 concelleiros.
URAS formalizou unha coalición co Partíu Asturianista para as eleccións locais e autonómicas de 2007, baixo o nome de Unión Asturianista. A presidencia da coalición sería rotativa, comezando por Sergio Marqués. Nas eleccións locais, a coalición obtivo 11.527 votos (1,95%) e 11 concelleiros. Nas autonómicas 13.338 votos (2,2%), sen conseguir ningún escano, faltándolle 2.736 votos para alcanzalo na circunscrición central de Asturias.
Cuíña, Lugo
Santalla de Cuíña é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 119 habitantes, deles 62 eran homes e 57 eran mulleres, o que supón unha diminución de 5 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Sas, Santa Mariña de Albán, Coles
Sas é un lugar da parroquia de Santa Mariña de Albán no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 31 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 12 eran homes e 19 mulleres.
La Palma d'Ebre
La Palma d'Ebre é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Ribera d'Ebre.
Ann Radcliffe
Ann Radcliffe (de solteira Ann Ward), nada en Holborn (Londres) o 9 de xullo de 1764 e finada o 7 de febreiro de 1823, foi unha novelista británica coñecida como pioneira da novela gótica de terror. A súa técnica de explicar elementos aparentemente sobrenaturais nas súas novelas considérase que lle deu respectabilidade á ficción gótica na década de 1790. Radcliffe era a escritora máis popular da súa época e case universalmente admirada e a súa popularidade continuou durante o século XIX. O interese na súa obra reviviu no século XXI coa reimpresión das súas obras e a publicacións de varias biografías.
Traxectoria
Ann Ward era filla de William Ward (1737–1798), comerciante que se mudou coas súa familia a Bath para encargarse dunha tenda de porcelana en 1772. A súa nai era Ann Oates (1726–1800) de Chesterfield.
No ano 1788 contraeu matrimonio con William Radcliffe (1763–1830), editor e copropietario do English Chronicle da cidade de Bath. El adoitaba chegar tarde á casa, e para ocupar o seu tempo, ela comezou a escribir e lerlle o seu traballo cando volvía. O matrimonio non tivo fillos e foi aparentemente feliz. Radcliffe dixo del que era "o seu amigo e parente máis achegado". Os cartos que gañou coas súas novelas permitíronlles viaxar xuntos co seu can, Chance. Nos seus últimos anos, Radcliffe retirouse da vida pública e rumoreouse que toleara como resultado da escritura. Os rumores creceron porque Radcliffe deixou de escribir tras publicar cinco novelas, a pesar de que as tres últimas tiveron moito éxito. Mantívose recluída durante vinte e seis anos, sen dar explicacións aos seus seguidores.
I Was a Teenage Cavewoman
I Was a Teenage Cavewoman é o segundo EP do grupo xaponés de rock and roll chamado The 5.6.7.8's, lanzado ao mercado no Xapón o ano 1991 e producido polo propio grupo.
Ann Radcliffe
Traxectoria
Publicou en 1789 The Castles of Athlin and Dunbayne. Ambientada en Escocia, esta obra recibiu escasa atención por parte da crítica e do público, mais fixou o ton que predominou no resto da súa produción, na que sempre aparecía algunha moza inocente e heroica no marco dun tétrico e misterioso castelo en mans dun aínda máis misterioso señor de escuro pasado.
Nos anos seguintes escribiu outras catro novelas, ambientadas en lugares que resultaban exóticos para os seus lectores. As súas novelas foron tremendamente populares entre a clase alta e media alta, e eran devoradas polas rapazas que se sentían identificadas coas súas intrépidas heroínas. Así, escribiu A Sicilian Romance (1790), The Romance of the Forest (1791), The Mysteries of Udolpho (1794) e The Italian (1796). Igualmente, escribiu un volume no que describiu as súas viaxes aos Países Baixos, Alemaña e Lake District.
Ann Radcliffe faleceu o 7 de febreiro de 1823 de insuficiencia respiratoria, probablemente derivada dunha pneumonía. Postumamente publicáronse unha novela, Gaston de Blondeville, e o relato "St Albans Abbey, a Metrical tale".
Influencia noutros escritores
Radcliffe influíu en moitos escritores posteriores, tanto inspirando máis ficción gótica como inspirando parodias. No século XVIII, inspirou autores como Matthew Lewis (1775–1818) e o Marqués de Sade (1740–1814), que eloxiou a súa obra aínda que produciu ficción máis violenta. Radcliffe tivo un gran número de imitadoras menores como Harriet Lee e Catherine Cuthbertson. Jane Austen (1775–1817) definiu a súa ficción como contraste coa de Radcliffe e autores coma ela, especialmente en Northanger Abbey (1817), parodia de Austen de The Mysteries of Udolpho. Os estudosos tamén atoparon numerosas alusións ás novelas e a vida de Radcliffe na obra de Austen.
No século XIX influíu, entre outros, en Edgar Allan Poe e no novelista escocés Walter Scott e na pensadora Mary Wollstonecraft. Tamén foi admirada por autores franceses como Honoré de Balzac (1799–1850), Victor Hugo (1802–1885), Alexandre Dumas (1802–1870) e Charles Baudelaire (1821–1867). A novela de Honoré de Balzac L'Héritière de Birague (1822) segue a tradición do estilo de Radcliffe e paródiao. Tamén aluden a Radcliffe nas súas obras outros importantes escritores como Maria Edgeworth, Charles Dickens e Henry James.
As Pedreiras, Visma, A Coruña
miniatura|Situación das Pedreiras no "barrio-territorio" de San Pedro de Visma. As Pedreiras é un lugar da parroquia de Visma no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. Atópase na localidade de San Pedro de Visma, no extremo norte.
Lugares das Nogais
miniatura|dereita|[[Casa do concello das Nogais.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares das Nogais
Poble Espanyol de Barcelona
250px|miniatura|A Porta de Ávila, principal entrada ao Poble Espanyol, recreación da [[Muralla de Ávila.]] O Poble Espanyol (Poboación Española en catalán) é un museo arquitectónico ao aire libre da cidade de Barcelona, situado na montaña de Montjuïc. O recinto està formado por 117 edificios a escala real, que forman unha verdadeira vila ibérica coas súas rúas, casas, prazas, teatro, escola, restaurantes e talleres artesáns.
Foi construído en 1929 con motivo da Exposición Internacional que se celebrou ese ano na cidade. A idea foi impulsada polo arquitecto catalán Josep Puig i Cadafalch e concibiuse como unha vila na que se pretendían reunir as principais características dos pobos de España.
Saxofón alto
Un saxofón alto, tamén coñecido como saxo alto ou simplemente alto, é un instrumento de vento-madeira membro da familia dos saxofóns e inventado na década de 1840 polo fabricante de instrumentos musicais belga Adolphe Sax, quen o patentou en 1846. Está afinado en Mi♭ e é máis pequeno que o saxofón tenor, pero meirande que o soprano. O saxo alto é o saxofón máis común e amplamente usado na música popular, bandas de música, música de cámara, repertorio para solista, bandas de música militares, bandas de marcha e no jazz (como en big bands, bandas de jazz e música swing). A dixitación do saxo alto é idéntica á do resto de saxofóns, polo que un saxofonista pode tocar calquera tipo de saxofón.
O saxofón alto tivo un papel importante no desenvolvemento do jazz. Destacan os seguintes saxofonistas de jazz pola súa contribución ao xénero: Don Redman, Jimmy Dorsey, Johnny Hodges, Benny Carter, Charlie Parker, Sonny Stitt, Lee Konitz, Jackie McLean, Phil Woods, Art Pepper, Paul Desmond e Cannonball Adderley.
Aínda que a participación do saxo alto na música clásica sempre foi limitado, houbo destacados instrumentistas como Marcel Mule, Sigurd Raschèr, Jean-Marie Londeix, Eugene Rousseau e Frederick L. Hemke.
Curtis
Curtis é un concello da comarca de Betanzos, na provincia da Coruña limítrofe coa provincia de Lugo. Segundo o IGE no 2014 tiña unha poboación de 4048 habitantes (4159 no 2012, 4214 no 2011, 4228 no 2010). O concello ten dous importantes núcleos de poboación separados 12 km: Teixeiro, onde está a casa do concello, e Curtis que tamén é o nome histórico do concello. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Situación
miniatura|esquerda|Avenida Principal, en [[Curtis, Santa María de Lurdes, Curtis|Curtis.]]
O concello está situado no interior de Galiza, no límite oriental da provincia da Coruña limitando coa provincia de Lugo. Forma parte xunto con outros dez concellos da comarca de Betanzos de quen depende xudicial e administrativamente. As parroquias católicas dependen da arquidiocese de Santiago de Compostela. O concello, de 116,6 km², limita ao norte co concello de Aranga, ao leste co concello de Guitiriz xa en Lugo, ao sur con Sobrado e Vilasantar e ao oeste con Mesía e Oza-Cesuras.
Orografía
Curtis é unha extensa superficie de chaira que vai elevándose cara ao leste. Nesta zona atópase a Serra da Cova da Serpe, límite xeográfico coa provincia de Lugo. Outros cumios son o monte da Graña e o Monte Enxameado. Estas zonas montañosas dividen as tres cuncas hidrográficas do concello: a do río Mandeo, a do Tambre e a do Mendo. A altitude en todo o concello está entre os 450 e 554 metros sobre o nivel do mar e o lugar máis alto é o Monte Enxameado de 602 metros de altitude.
A paisaxe é típica da Galiza do interior: vexetación inzada de pequenos prados, valados, chousas, pequenos camiños e corredoiras, e pequenas granxas de gando vacún pacendo. Hai moitos montes de eucaliptos e piñeiros, e entre uns e outros hai soutos e carballeiras.
Hidrografía
Os tres ríos principais do concello son o Mandeo, o Mendo e o Deo.
O río Mendo nace no monte da Graña (580 msnm). Logo de pasar por San Mamede e Bandoxa (Oza-Cesuras) recibe as augas do Minator. A partir de Souto (Coirós) vólvese máis sinuoso, e descende rapidamente, para discorrer paralelo ó Mandeo e desembocar coma este na ría de Betanzos.
O río Deo, de 16 km, é un afluente do Mandeo. Nace nos montes da Carriceira (548 msnm) e desemboca no Mandeo á altura da Castellana. Agás no seu tramo final no que se une ó Mandeo, o Deo discorre por terreos máis ou menos homoxéneos en altitude, producindo no seu curso abundantes brañas.
Demografía
A poboación total é de 4048 habitantes en 2014 aínda que hai un alto número de poboación emigrada ou que por traballo reside noutros concellos.
A poboación distribúese entre as súas catro parroquias do seguinte xeito:
A evolución da poboación estivo moi relacionado coa chegada do ferrocarril no final do século XIX, manténdose o crecemento de poboación ata mediados do século XX. Este aumento da poboación rematou coa chegada do ferrocarril a Santiago de Compostela e a perda desa situación de Curtis como nó de comunicacións. Dende a década de 1950 a baixada de poboación foi progresiva. Nas décadas de 1960 e 1970 a emigración foi ás cidades galegas máis próximas abandonando a explotación do agro como medio de vida. Actualmente está estabilizada esa poboación. A mellora das comunicacións permitiu que moita xente que antes tiña que emigrar ou pasar boa parte do ano fóra agora teñan como segunda residencia o concello, ou que este sexa un lugar onde pasar a xubilación e non só os meses de verán.
Historia
miniatura|Os concellos de Curtis, [[Sobrado e Vilasantar con cadansúa parroquia de Curtis.]] A historia do concello de Curtis está vencellada á de Sobrado e Vilasantar. Nestes concellos existen dúas parroquias co nome de Curtis: A Ciadella, antiga Ciadella de Curtis, en Sobrado e San Vicenzo de Curtis en Vilasantar.
Os concellos de Curtis, Vilasantar, Sobrado e algunhas terras máis formaban o condado de Présaras, un dos máis importantes dende a época sueva ata o século X. Curtis pasou a depender do mosteiro de Sobrado cando o fundaron os condes Hermenexildo e Paterna.
“…a causa dos nosos pecados viñeron as xentes dos normandos á nosa terra e destruíron esta igrexa (Santa Eulalia de Curtis) e outras da comarca; os seus sacerdotes foron levados presos e pasados pola espada; o lume consumiu as escrituras, e as mesmas pedras pereceron pola lapas.”
As catro parroquias que integran o actual concello pertencían a tres xurisdicións: Curtis, Fisteus e Sobrado. En 1812 creáronse os concellos de Curtis e Fisteus, vixentes ata 1814. En 1834 Curtis pasou a formar parte do partido xudicial de Arzúa, e os lindes actuais quedaron establecidos en 1836.
Sábese que nesta época o camiño que se dirixía desde Guitiriz cara a Curtis podía ser obxectivo de bandidos ou asaltadores, por iso, no reinado de Isabel II (1833-1868) construíuse na vila guitiricense un edificio para os viaxeiros poderen facer un alto na viaxe se anoitecese. Dita construción serviu tamén para cobrar a portaxe.
miniatura|esquerda|Estación de ferrocarril.
Outra data importante na historia de Curtis, e a que achegaría un troco na estrutura agraria do concello, foi a construción da liña férrea Palencia-A Coruña inaugurada en 1883. A construción da estación de tren converteu a pequena aldea (o barrio de Bodeus) nun nó importante de comunicacións entre a meseta e Santiago de Compostela. Ata alí chegaban e saían os viaxeiros en tren. Facíase o transbordo cara a Compostela en carros e máis tarde en coche de liña. Dese crecemento xurdiu a necesidade de crear unha nova parroquia: Santa María de Lurdes creada en 1925, segregada da de Fisteus a iniciativa dos propios veciños.
miniatura|Casa tradicional.
O concello aprobou un novo logotipo o 30 de xaneiro de 2008, unha icona coas iniciais de Teixeiro e Curtis xunto á idealización das catro parroquias que compoñen o concello todo en cor laranxa. O nome do concello aparece en dúas tipografías de cor gris. 150px|miniatura|Cartel de Curtis sobre o nome de Lourdes.
Toponimia
A orixe do topónimo de Curtis é incerta, podería vir de cohortis, pola lexión que había no campamento romano da Ciadella en Sobrado. De feito, A Ciadella era coñecida como Cidadelie de Curtis. Curtis aparece citado en 1199:
Na zona, contigua á Ciadella, hai tamén outra parroquia con igual topónimo: San Vicenzo de Curtis (no concello de Vilasantar). En 1873 coa chegada do ferrocarril a Curtis e Teixeiro publicouse un mapa no que aparecen citadas as dúas estacións, e Osbodeus (Bodeus). A corporación municipal o 17 de agosto de 1957 fixou o nome do lugar como Curtis-Estación. Xa a finais do século XX foise impoñendo por uso a forma Curtis, sen Estación. O 19 de setembro de 1983 a asociación de veciños de Curtis pediu a segregación. En xullo de 1998 o concello de Curtis puxo nos accesos ao lugar carteis co nome da parroquia: Concello de Curtis, Lourdes. Os veciños percorreron os camiños modificando os carteis colocando sobre o texto Lourdes o nome de Curtis. No ano 2000 a Xunta de Galicia coa Lei 3/1983 de Normalización Lingüística publicou no Diario Oficial de Galicia o 11 de abril como nome oficial A Estación, sen Curtis. Tres meses despois por xestións do Concello, a Comisión de Toponimia revisou e publicou no DOG o topónimo oficial como Curtis sen máis engadidos. miniatura|esquerda|Estela funeraria (S. I-V). Inscrición: "D[iis] M[anibus] S[acrum] / Iulio Seve / riano. Anno[rum] / XLVII memo / riam posuit / coniugi karissimo Pl / acidia Lupa / defuncto in valle Minei" (Consagración aos deuses romanos. Placidia Loba puxo este recordo en honor do seu queridísimo esposo, Xulio Severiano, morto aos 47 anos de idade no val do Miño). San Vicente de Fisteus (Curtis, A Coruña), exposto no [[Museo da Catedral de Santiago de Compostela.]]
Patrimonio arqueolóxico
180px|miniatura|Detalle dun dos torques de Foxado.
De tempos anteriores á conquista romana localizáronse varios campos de mámoas e castros. Na zona de Curtis, Sobrado e terras próximas foron catalogadas un total de 211 mámoas, 67 das cales están no actual concello. As terras de Curtis estaban poboadas pola tribo dos ártabros, e desa época atopáronse no Cordal de Paradela e nos contrafortes do monte de Montouto (entre Aranga e Guitiriz) lousas marcadas con incisións semellando figuras humanas dándose a man. No castro de Foxado atopáronse importantes xacementos arqueolóxicos e xoias de ouro, o Tesouro de Foxado exposto no Museo de Pontevedra.
Os castros localizados no concello son os seguintes :
Da época romana atópase preto de Curtis o campamento romano da Ciadella.
Patrimonio arquitectónico
miniatura|Igrexa de Nosa Señora de Lourdes. As catro parroquias do concello contan co seguinte patrimonio arquitectónico relixioso:
A parroquia civil ten o nome de Lurdes, segundo di o Nomenclátor de Galicia. A igrexa católica, de recente construción, leva a advocación da Virxe de Lourdes e foi construída no mesmo lugar en que había unha capela xa derruída. O vello cemiterio foi trasladado á Ronda da Coruña, onde está agora o novo.
Nesta parroquia hai tres igrexas: a de Santa María de Fisteus, do século XIII, a de San Roque de Xabriño, do século XVIII en perpiaño de cachotería, e a da Illana de recente construción.
Conta con dúas igrexas importantes. Por unha banda a da Nosa Señora dos Remedios (Teixeiro), orixinalmente do século X, foi construída probablemente para sacralizar un lugar de ritos célticos. Conta cun carballo de máis de 200 anos e unha fonte próxima. A igrexa orixinal sufriu numerosas remodelacións nos séculos XVII, XVIII, XIX e XX.
A outra igrexa é a de Santaia, un templo primitivo construído no século X por Plasencio, avó do célebre San Pedro de Mezonzo. O templo está vinculado a este personaxe fundamental na historia de Galicia, que naceu no lugar de Chacente no ano 930.
A igrexa principal de Foxado data do século XVIII. É de tipoloxía barroca. A súa fachada é de perpiaños de granito e destaca a torre do seu campanario rematada en espadana.
Patrimonio natural
O tipo de solo que caracteriza a este concello é granítico nas súas dúas variantes: granitos de biotita e granitos de dúas micas. Cara ó oeste aparece unha reducida zona de xistos e cara ó sur unha área de rochas básicas.
Coexiste unha gran diversidade de vexetación. As fragas contan con carballos, castiñeiros e bidueiros; cabe destacar a existencia de acivros e sanguiños así como gramíneas e herbáceas. As brañas, na actualidade, aprovéitanse forestalmente introducindo eucaliptos e piñeiros, e tamén para o aproveitamento gandeiro, sendo frecuentes os cabalos en liberdade.
A fauna atópase moi relacionada co tipo de clima e vexetación. Dentro da fauna cinexética destacan entre os mamíferos o raposo, corzo, xabarín, coello e a lebre. Entre as aves pode atoparse o paspallás, a perdiz e o faisán. Tamén se dá o lobo, unha especie protexida.
Curtis, mantén un Patrimonio Natural de grande valor ecolóxico e paisaxístico, debendo estar a súa conservación na contemplación dunha estratexia de desenvolvemento integral vertebrada en torno á Axenda Local-21, proxecto de desenvolvemento económico e humano sostible impulsado pola ONU e da que Curtis é pioneiro na provincia da Coruña.
Curtis conta con 10 rutas de carácter local-2 (SL), ofrecendo cada un deles non só un atractivo paisaxístico senón que discorren por núcleos rurais onde se pode observar a arquitectura tradicional. Trátanse duns percorridos onde o rústico acada unha grande relevancia e, para non perder a sensación de unidade, é moi recomendable culminar todo o camiño dunha soa vez.
A primavera e o outono son os mellores momentos para atravesar cada un deles xa que a diversidade de colores e olores que sorprenderán ós camiñantes, como se pode observar na Guía de Recursos Naturais publicada polo Concello no ano 2001.
Tres rutas cumpren os requisitos para ser homologados pola Federación Galega de Montañismo.
Curtis na cultura popular
Aparece tamén Curtis na terceira estrofa da «Cantiga da montaña» de Aurelio Ribalta: De Trasanquelos á Curtis, / dende Vilacoba a Aranga, / dende Monfero a Sobrado, / dende Libureiro a Caldas, dende Santiago a Millide…
Festas e celebracións
O concello conta cunha grande tradición de feira e hoxe en día mantén dúas feiras periódicas que teñen lugar en Curtis e Teixeiro. Nelas pódense atopar postos de todo tipo, roupa e alimentos locais, cesteiros e artesáns e gando.
Símbolos
O escudo e maila bandeira foron aprobados por senllos decretos da Xunta de Galicia, publicados no Diario Oficial:
Cidades irmandadas
Curtis está irmandado dende o 10 de xuño de 2014 con sete concellos europeos.
miniatura|Bioetanol Galicia, Polígono de Curtis-Teixeiro.
Economía
miniatura|esquerda|180px|Restaurante Expres. Destaca a produción de leite e de queixo con Denominación de Orixe Arzúa-Ulloa. O concello ten unha importante base gandeira e forestal. No sector secundario destaca a industria da fabricación de taboleiro de madeira pola presenza do Grupo Losán orixinario de Curtis.
En Teixeiro está situado o Polígono industrial Curtis-Teixeiro, con terminal de carga ferroviaria propia e onde estaba situada a fábrica de Sidegasa. Construída nos anos 1970 e pechada a inicios dos anos 1980. A empresa máis importante do polígono é Bioetanol Galicia.
A situación xeográfica do concello mantén un pequeno sector de servizos de hostalería, restauración e aloxamento.
miniatura|CEIP Teixeiro.
Infraestruturas
O sistema educativo do concello baséase en dous centros de ensino primario e un centro de ensino secundario.
En Teixeiro construíuse o centro penitenciario de Teixeiro. miniatura|EDAR de Curtis. Curtis depende administrativamente de Betanzos e en materia sanitaria da Coruña. Hai un centro de saúde de atención primaria en Curtis. No concello existe un cuartel da Garda Civil que tamén atende ás zonas de máis preto. O servizo de recollida de lixo está asociado a Sogama e existen servizos de recollida selectiva de lixo para reciclaxe. O servizo de auga potable ten dúas captacións, unha en Teixeiro, preto da penitenciaría, que se abastece do río Mandeo, e outra en Curtis. A un cento de metros río abaixo está a EDAR.
Infraestruturas de transporte
A liña de Adif atravesa de oeste a nordeste o concello, e comunica con Monforte de Lemos e coa Coruña, Betanzos e Ferrol. Un ramal desta liña comunica co terminal de carga do polígono Curtis-Teixeiro. Hai dúas estacións: a de Curtis e a de Teixeiro.
Deporte
A Sociedade Deportiva de Teixeiro e o CCD Curtis son os principais equipos de fútbol do concello con campos de xogo en Teixeiro e Curtis respectivamente.
Política e goberno
Javier Francisco Caínzos Vázquez (PPdeG) é o alcalde dende xullo de 2001 grazas a un pacto de goberno co PSdeG-PSOE. Volveu ser alcalde nas seguintes eleccións ó gañar por maioría absoluta e que volveu ter en 2015.
Instituto Galego de Estudos Célticos
O Instituto Galego de Estudos Célticos (IGEC) é unha asociación cultural creada no ano 2009. O principal obxectivo do Instituto é promover a investigación multidisciplinar no campo dos estudos celtas en Galicia, norte de Portugal e o marco atlántico europeo, con atención especial ás chamadas nacións celtas. O IGEC tamén promove o coñecemento da historia, cultura e sociedade de Galicia, así como o intercambio académico e científico. Ademais, o Instituto ten como obxectivo a recuperación e preservación (a través da educación) dos elementos da cultura celta presentes e visibles na sociedade contemporánea galega.
O IGEC participou nos foros públicos organizados en abril de 2011, The Celts of Atlantic Europe, en Narón. Delegados do IGEC participaron tamén ese mesmo ano no International Congress of Celtic Studies en Maynooth, Irlanda.
O Instituto ten autogoberno e é independente, a pesar de que moitos dos seus membros son académicos e traballan en distintas áreas como a arqueoloxía, a historia, a xeografía, a lingüística e as ciencias sociais.
Membros
Antigos membros: Heitor Rodal (presidente co-fundador), Carlos Solla Varela, José Manuel Barbosa, Xoán Paredes, Blanca García Fernández-Albalát, Laureano Carballo, Higinio Martins Estêvez.
Membros eméritos e colaboradores: Venceslas Kruta, Jean Haudry, Robert Omnes, Fabien Regnier.
Macromedia
Macromedia foi unha empresa de software de gráficos e desenvolvemento web con centrais en San Francisco, California. Macromedia foi formada en 1992 pola fusión de Authorware, Inc. (creadores de Authorware) e MacroMind-Paracomp (creadores de Macromind Director). As súas centrais están en San Francisco, California. Macromedia continuou seguindo o rastro de M&A e en decembro de 1999 adquiría a compañía de software de análise de tráfico Andromedia. A compañía de desenvolvemento Web Allaire foi adquirida en 2001, e Macromedia engadiu varios produtos populares de servidor e desenvolvemento Web á súa lista.
En 2003, Macromedia adquiriu a compañía de conferencia por web Presedia e continuou desenvolvendo o seu produto de colaboración e presentación on-line baseado en Flash, ofrecido baixo o nome de Breeze. Despois, nese mesmo ano, Macromedia tamén adquiriu a compañía de software de axuda de autoría eHelp Corporation, cuxos produtos incluían RoboHelp, RoboDemo (Agora Captivate), e RoboInfo.
Produtos
Para o futuro dos produtos de Macromedia, mire en Adobe para máis información sobre as novas estruturas de Adobe/Macromedia.
Engracia Vérez Puentes
Engracia Vérez Puentes, nada en Lousada (Xermade) o 23 de maio de 1901 en finada en Vilalba o 12 de maio de 1983, foi unha mestra e escritora galega.
Loureiro, Visma, A Coruña
miniatura|Situación de Loureiro no "barrio-territorio" de San Pedro de Visma. Loureiro é un lugar da parroquia de Visma no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. Atópase na localidade de San Pedro de Visma, no extremo occidental.
See You on the Other Side
See You on the Other Side é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de neopsicodelia Mercury Rev, publicado o 19 de setembro de 1995 a través do selo Beggars Banquet Records.
Contido
Trátase do primeiro álbum de Mercury Rev tras a marcha do antigo vocalista principal Dave Baker. Tamén marca a transición entre o seu primeiro son máis ruidoso cara a un con arranxos máis orquestrados, suaves e ricos que a banda adoptaría para os seus seguintes lanzamentos.
O título do disco procede dunha frase que Dave Fridmann lle dicía aos seus compañeiros antes de saír ao escenario (en galego significa "véxovos no outro lado").
A portada está collida dun anuncio de 7 Up do ano 1975 titulado 'Uncola', e a contraportada é unha fotografía de Donahue abatido cargando un revolver.
O vídeo musical da canción "Young Man's Stride" foi dirixido por Moby.
Fermín Bouza-Brey
Fermín Bouza-Brey Trillo, nado en Ponteareas o 31 de marzo de 1901 e finado en Santiago de Compostela o 11 de xuño de 1973, foi un xurista e escritor galego. En 1992 dedicóuselle o Día das Letras Galegas.
Traxectoria
Era fillo de Luís Bouza Trillo (1869-1941), un polígrafo vilagarcián, que viviu de a cabalo entre os dous séculos, literato en castelán, e, menos, en galego.
Estudou Filosofía e Letras xunto con Dereito, nas universidades de Santiago de Compostela e Madrid, acadando o título de doutor nesta última. Logo opositou á maxistratura, exercendo como xuíz, sucesivamente, en Santiago de Compostela, Lleida, Pontevedra e Oviedo.
En 1919 publicou o seu primeiro artigo, Teatro de antaño en Santiago en castelán. Foi un dos fundadores do Seminario de Estudos Galegos en 1923 e ao ano seguinte comezou a escribir pola primeira vez en galego co artigo Os estudantes ao arcebispo. Colaborou en revistas como Cristal, Resol e Nós. O Centro de Estudios Históricos forneceulle unha bolsa de estudos na Bretaña francesa.
Xuíz dende 1929, durante a guerra civil puido salvar a vida de varios veciños: sabendo que ían asasinar a certas persoas, el mandábaas arrestar e gardar na cadea para así protexelas. Por este motivo os falanxistas tentaron tiralo do medio, e desde ese momento e ata 1952, o seu labor como funcionario público viuse constantemente dificultado polo réxime de Franco e os seus inimigos. En 1937 foi denunciado, acusado de masón, galeguista e desafecto ao réxime, e foi apartado do seu posto. O seu pai, tenente de alcalde de Vilagarcía, foi multado, e o seu irmán Luís estivo preso no campo de concentración da Illa de San Simón. miniatura|esquerda|Casa de F.B.B. en Cortegada. miniatura|200px|Primeira páxina do Libro de Actas do [[Patronato Rosalía de Castro.]] En 1939 foi rehabilitado como xuíz de Vielha, para pasar despois á Estrada, Lleida, Santiago, Pontevedra, Oviedo... Tentando manterse neutral no seu traballo pero sen perder os seus principios chegou ata maxistrado en 1945. Pero a presión dos seus inimigos foi crecendo (xa era un intelectual recoñecido, profesor da Universidade de Santiago de Compostela, impulsor das investigacións prehistóricas) e en 1952 foi expulsado da maxistratura, as intrigas e acusacións deron resultado. En 1941 foi nomeado membro de número da Real Academia Galega. Ingresou coa lectura do discurso La mitología del agua en el noroeste hispánico, respondido polo presidente, Manuel Casás. En 1948 recibiu a condecoración da Gran Cruz de San Raimundo Peñafort polo seu éxito profesional.
Vivindo en Santiago de Compostela, na rúa do Vilar, onde abriu despacho de avogado, dirixiu exploracións arqueolóxicas, publicaba traballos de lexislatura e reuníase no café con Ramón Otero Pedrayo.
Criticado e hipocritamente marxinado, presentaríanlle unha denuncia por asuntos extraprofesionais. En 1992 o alcalde do PP de Cortegada rexeitaría en principio que o seu municipio fose sede dos actos de homenaxe polo día das Letras Galegas alegando que el non fixera nada polo concello, finalmente calaría ó ser chamado por Manuel Fraga).
Obra
Como poeta destaca por ser o iniciador do neotrobadorismo cuxa tendencia vai ser seguida, tamén, por Álvaro Cunqueiro ou Xosé María Álvarez Blázquez. A súa obra Nao senlleira é a máxima representante xunto con Seitura.
Ademais da súa faceta literaria, Fermín Bouza-Brey foi un investigador en campos variados: folclore e etnografía, arqueoloxía, heráldica, arte, epigrafía, historia, historia da literatura e crítica literaria etc. Pódese dicir que foi un dos máximos especialistas en Rosalía de Castro. Posuía unha vasta cultura e estaba ao tanto, como outros membros da xeración do Seminario, das publicacións máis recentes da época, tendo en conta as dificultades inherentes ao franquismo, período no que lle tocou vivir na segunda parte da súa vida. A súa extensa obra escrita -a Biblioteca Universitaria de Santiago ten catalogados máis de 440 títulos seus- foi a dun polígrafo completo que, ademais de atoparse en libros, encóntrase dispersa por innumerábeis publicacións periódicas de Galicia e doutros países. Nalgún caso foi recollida en escolmas.
Creación literaria
miniatura|Cabalgadas en Salnés, A Cruña, Lar, 1925.
Gondar, Lugo
Santa María de Gondar é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 91 habitantes, deles 48 eran homes e 43 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Fermín Bouza-Brey
Escolmas
Parte da súa obra folclórico-etnográfica foi recollida en: Os traballos sobre Rosalía de Castro en: En relación con Santiago de Compostela:
Gondar, Lugo
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Gondar deriva do antropónimo gótico que sería o posuidor da vila.
Zemlya Aleksandry
Terra de Alexandra (Земля Александры, Zemlya Aleksandry) é unha grande illa situada na Terra de Francisco Xosé no Óblast de Arkhanguelsk, Federación Rusa. Sen contar a separada e afastada illa Vitoria, é a illa máis occidental do arquipélago de Francisco Xosé.
Xeografía
O punto máis alto da illa, é o cume de 382 m. Kupol Lunny (Купол Лунный) "Cúpula da Lúa", un gran glaciar cobre a maior parte da zona occidental da illa. No extremo occidental da zona glaciar occidental atópase o glaciar Nordenskiöld; outros glaciares na illa son o Glaciar Worcester e o Glaciar Payer. A parte norte da illa é conxelada e o seu extremo leste forma unha península que se estende cara ao sur, a península de Polyarnykh Letchikov. Esta península está cuberta pola Kupol Kropotkina (Купол Кропоткина), unha capa de xeo máis pequena. Hai tres lagos grandes na illa, incluíndo o Lago Utinoye (Lago Parrulo) e o lago Ledyanoye (Lago xeado). Baía Dezhnev (Zaliv Dezhneva) atópase entre a parte occidental da illa e a península de Polyarnykh Letchikov. O cabo Thomas (Mys Tomasa) é o extremo meridional da península. A canle Cambridge (Proliv Kambritch) é un amplo estreito entre Terra Alexandra e Zemlya Georga.
No extremo sur esta illa ten dous cabos apuntando cara ao suroeste na súa costa máis meridional: Cabo Lofley e Cabo Ludlow. Cabo Mary Harmsworth, o cabo que mira cara ao oeste é o punto máis occidental do arquipélago de Francisco Xosé propiamente dito.
Historia e ecología
Chamada Terra Alexandra na honra da Gran Duquesa Alexandra Pavlovna de Rusia (1783-1801), que se converteu en Arquiduquesa de Austria durante o seu matrimonio con Arquiduque Xosé de Austria, Palatino de Hungría. Terra Alexandra é tamén o lugar da base militar de Nagurskoye, a base militar máis ao norte de Rusia.
O navegante ruso Valerian Albanov do Svyataya Anna alcanzou o cabo Mary Harmsworth na terra Alexandra en 1914 logo dun calvario no xeo polar. O cabo Mary Harmsworth foi chamado así pola esposa de Alfred Harmsworth. Alfred Harmsworth, compañeiro da Royal Geographical Society (Sociedade Xeográfica Real)], foi o patrocinador principal da Expedición Polar de Frederick George Jackson de 1894 a Terra de Francisco Xosé.
Gustei, Gustei, Coles
Gustei é un lugar da parroquia da Gustei no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 331 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 183 eran homes e 148 mulleres.
Zemlya Aleksandry
Historia e ecología
Durante a segunda guerra mundial os alemáns estableceron unha estación meteorolóxica malograda na illa, chamada Schatzgräber ("Cazador de tesouros"). A maioría dos membros enfermaron de triquinose despois de comer carne crúa de oso polar. Os superviventes foron rescatados e o proxecto abandonado.
Nagurskoye é unha base rusa situada na illa na localización, no sitio da anterior estación meteorolóxica. Foi bautizada polo piloto pioneiro Jan Nagórski e serviu como unha das estacións meteorolóxicas máis importantes no arquipélago durante a guerra fría. Esta base ten unha pista de neve de 1500 m.. Un avión de carga Antonov An-72 estrelouse mentres aterraba en Nagurskoye o 23 de decembro de 1996.
Linguas iranias orientais
As linguas iranias orientais son un subgrupo das linguas iranias que emerxeron nos tempos do iranio medio (dende aproximadamente o século IV a.C.) A lingua avéstica é a miúdo clasificada coma iranio oriental temperán, pero isto é incerto.
Divídense en dúas ramas: a oriental setentrional e a oriental meridional. A pesar desta separación, as linguas iranias orientais forman un único dialecto contínuum conforme a unha innovación común.
En comparación aos dialectos iranios occidentais medios, os iranios orientais medios conservan a vogal final na última sílaba. Crese que as linguas iranias orientais se separaron das linguas iranias occidentais no curso de principios do segundo milenio a.C., e estaban situados preto da cultura Iaz.
A maior lingua irania oriental é o paxto con algo máis de 40 millóns de falantes, a principal lingua de Afganistán e Paquistán occidental.
Orientais setentrionais
O grupo oriental setentrional ten só tre membros activos en dúas áreas bastamente separadas, a lingua iagnobiana en Taxiquistán (descendente do sogdiano) e o diasistema da lingua oseta no Cáucaso en Iristán do norte (Rusia) e do sur (Xeorxia) (tamén coñecido e chamado Osetia), (descendente dos escito-sármatas). Estes son restos dun vasto contínuum etnolingüístico que percorría a maioría das estepas de Asia Central no milenio I a.C. A mesma lingua avéstica, o máis antigo testemuño da rama irania, é un membro deste grupo. Coa presenza grega en Asia Central, algunhas da maioría destas linguas orientas deixaron testemuña no seu período iranio medio, mentres que dende o oeste de Cazaquistán (ou Cazaquia) a través da estepa Póntica ata Ucraína case ningunha testemuña do extenso contínuum escito-sármata sobreviviu.
Orientais meridionais
O grupo oriental meridional inclúe unhas 16 linguas e dialectos, dúas xa mortas, (11 segundo estimación do SIL) falados por moitos pobos no norte e sur de Asia Central (o Pamir-Saricul e Afganistán). Cada subfamilia nesta lista ten subgrupos e linguas individuais.
Luis Urrengoetxea
Biografía
Traballou como avogado e foi propietario de leiras na comarca biscaíña do Duranguesado. Durante a primeira década do século XX pasou de estar dentro da contorna do PNV, arredándose finalmente no 1905-1906 e achegándose ó semanario Euskalduna. No ano 1907, dimitiu como rexedor do concello de Bilbao por diverxencias coa dirección do partido. Porén, foi alcalde de Amorebieta entre 1914 e 1916 dentro das filas do PNV, e deputado da Deputación Foral de Biscaia de 1917 a 1919. Asistiu á Asemblea de Deputacións celebrada en Vitoria o 16 de xullo de 1917, á Comisión de Foros de Donostia o 13 de agosto do mesmo ano e á Conferencia das Deputacións de Vitoria o 19 de novembro de 1918 que pretendía promover a redacción dun estatuto de autonomía para o País Vasco. En 1917, foi presidente da Xunta de Instrución Pública da Deputación de Biscaia, presidida por Ramón de la Sota. En 1930 foi un dos asinantes, xunto con Anacleto Ortueta e Tomás Bilbao do Manifesto de San Andrés que deu pé á fundación de Acción Nacionalista Vasca. Foi candidato de ANV por Biscaia nas eleccións xerais españolas de 1931, pero non foi escollido. Morreu en Bilbao, por razóns que non son coñecidas.
Bandanaira
miniatura|300px|Bandanaira en 1883-1889
Bandanaira é o principal asentamento das Illas Banda, localizadas na provincia de Maluku, Indonesia. A vila situase na illa central do grupo, Banda Neira. Conta con aproximadamente 7 000 habitantes.
Historia
A vila estableceuna a Compañía Holandesa das Indias Orientais que forzou ao exilio ou exterminou aos nativos bandaneses para explotar o comercio das especias, en especial da noz moscada
Amadina erythrocephala
Amadina erythrocephala é unha especie de Estrildidae, común no sur de África, estímase que se estende por unha área de 1 600 000 km² en Angola, Botswana, Lesotho, Namibia, Suráfrica e Cimbabue. Presenta un marcado dimorfismo sexual, os machos teñen a cabeza complemente vermella mentres as femias son pardas.
Orixe
A súa orixe e filoxenia obtívoa Antonio Arnaiz-Villena et al.. Os estrildinae puidéronse orixinar na India e dispersarse despois.
Hábitat
Vese frecuentemente en pequenos bandos nas praderías secas, sabanas áridas e zonas de arbustos espiñentos.
Bandar Abbas
Bandar Abbas (en ) ou Bandar-e ‘Abbās é unha cidade portuaria de 350 000 habitantes localizada na costa sueste de Irán, no Golfo Pérsico. Capital da provincia de Hormozgan. Cidade exportadora de petróleo, ocupa unha posición estratéxica no estreito de Ormuz
Querido Corto Maltés
Querido Corto Maltés é unha novela en lingua castelá da escritora e profesora pontevedresa Susana Fortes.
Argumento
A acción transcorre principalmente en Lisboa e A Habana, onde Ana, investigadora sobre o tráfico de escravos, ten unha aventura con "F." a quen identifica co heroe de banda deseñada Corto Maltés.
Premios e distincións
A novela foi galardonada co I Premio Nuevos Narradores concedido pola Escola de Letras e Tusquets Editores.
Pobadura
O topónimo Pobadura pode referirse a:
Antonio Villamarín
Antonio Villamarín Montenegro, nado en Lugo e finado na mesma cidade a finais de decembro de 1904, foi un impresor, xornalista e político galego.
Traxectoria
Foi caxista en Madrid. En 1867 estableceu, xunto a Balbino Enríquez, a Imprenta Enríquez y Villamarín. Xa coa imprenta que levaba o seu nome editou os periódicos El Independiente e El Eco de Galicia do que tamén foi director e fundou e dirixiu El Diario de Lugo. Foi concelleiro de Lugo e deputado provincial por Vilalba-Viveiro.
Vida persoal
Casou con Nicolasa Castro Rodríguez.
Prendemento de Xesús
miniatura|250px|O prendemento de Cristo, de [[Fra Angelico.]] O Prendemento de Xesús é a denominación habitual dun episodio clave dos Evanxeos Canónicos, dentro do ciclo da Paixón de Cristo (que se inicia coa Última Cea e leva, en última instancia, á súa crucifixión).
Xesús, que se atopaba cos seus discípulos no horto das oliveiras (Xetsemaní), é identificado ao recibir o Bico de Xudas (un sinal convido, e símbolo da súa traizón), e arrestado pola policía do Sanedrín, que lle conducirá ante distintas instancias que debaterán o seu axuizamento.
Relato bíblico
miniatura|300px|Prendemento de Cristo 1621. Por [[Guercino, actualmente no Fitzwilliam Museum, en Cambridge, Reino Unido.]] De acordo cos evanxeos canónicos, tras A Última Cea, Xesús e os seus apóstolos foron ata o Xetsemaní, un xardín localizado ás marxes do Val do Cédron, que os académicos cren un monte de oliveiras. Unha vez alí, os evanxelistas descríbeno deixando o grupo para rezar só. .
Os evanxeos sinópticos afirman que Xesús pediu a Deus que afastase del o sufrimento que estaba por vir, pedindo para non ter que pasar polos eventos vindeiros, deixando así a escolla final para Deus. Lucas afirma que un anxo apareceu e deu forzas a Xesús, que entón retornou aos seus discípulos. Os sinópticos afirman aínda que tres dos discípulos que alí estaban durmiron e que Xesús os criticou por non conseguiren permanecer acordados por unha hora, suxerindo que eles rezasen para evitar a tentación.
Neste punto, Xudas aparece acompañado por unha multitude que inclúe sacerdotes e anciáns xudeus e xente armada. Segundo Xoán, cando o bando entra no xardín á procura de Xesús, el avanza e di "A quen buscades?". O bando responde "A Xesús o Nazareno" e Xesús finalmente responde "Son eu." neste punto todos os membros do grupo que viña a arrestalo caeron ao chan.
En seguida, Xudas da un bico a Xesús, un sinal pre-acordado cos que o acompañaban para mostrar quen era Xesús. Sendo identificado, o bando prende Xesús, mesmo tras un dos discípulos tratou de impedirllo cortando a orella dun dos homes coa súa espada, que Xesús inmediatamente curou segundo Lucas. Xoán di claramente que foi Simón Pedro quen cortou a orella de Malco, un servo de Caifás, o sumo-sacerdote. Xoán, Mateo e Lucas afirman que Xesús criticou a violencia e insistiu que non houbese máis resistencia. En Mateo, Xesús entón profire unha das súas máis famosas frases: Garda a túa espada; pois todos os que toman a espada, morrerán á espada.
Bandar Maharani
miniatura Bandar Maharani é unha cidade de 110,000 habitantes do distrito de Muar, en Johor, Malaisia. Localizada no Estreito de Malaca, fundouse en 1884 e debe o seu nome á muller do sultán Abu Bakar de Johore.