cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teodorico Estrabón
Feitos baixo o reinado de León I
Cando os godos quedaron sen recursos, Teodorico asinou unha paz con León, pola cal os bizantinos estaban obrigados a pagar uns 907 quilogramos de ouro, recoñecer a Estrabón como goberrnante independente de Tracia e concederlle o posto de magister militum praesentialis. Nesta nova posición, sentíase que era quen de se enfrontar a calquera, agás aos vándalos, quizais por respecto á boa relación entre eles e Aspar ou por medo a ser enviado a unha "misión suicida" ao norte de África. O seu rápido ascenso provocou, probablemente, a envexa dos ostrogodos panonianos, que abandonaron as súas terras e invadiron o imperio baixo a dirección do rei Teodomiro e do seu fillo Teodorico o Amalo, quen permanecera dende o 461/462 até o 472 como refén en Constantinopla. Estes conseguiron un bo trato co poder imperial, polo que se lles permitiu o establecemento en Macedonia.
Baixo Zenón
miniatura|[[Sólido (moeda)|Sólido do emperador Basilisco.]] Coa morte de León I, o 18 de xaneiro de 474, Estrabón foi destituído polo recentemente nomeado Zenón I (reinado 474–475), quen probablemente nese momento intentou provoca-la rivalidade entre Teodorico o Amalo e Teodorico Estrabón. Daquela, Estrabón axudou ao xeneral Basilisco contra o emperador Zenón.O apoio de Estrabón foi fundamental na caída de Zenón e na adhesión de Basilisco (reinado 475–476) ao trono bizantino en xaneiro de 475, polo que Basilisco confirmou o seu título de magister militum praesentialis e deulle outros honores aínda que, pouco despois, logo entraría en conflito coa figura imperial. Estrabón, rebelouse contra el, matando ao magister militum de Tracia Heraclio, a pesar do pago dun rescate, quizais porque estivera implicado no asasinato de Aspar e, finalmente, enfrontouse a Basilisco cando nomeou o seu sobriño Armato como magister militum praesentialis. miniatura|[[Tremissis do emperador Zenón.]] Cando Zenón regresou a Constantinopla no 476 e derrotou a Basilisco, non se mencionou a Estrabón como defensor da cidade, quizais porque marchou á Mesia para loitar contra os ostrogodos panonianos: segundo as fontes, Teodorico o Amalo, que estaba asentado na Mesia, contactara con Zenón e ofrecéralle apoio militar a cambio de beneficios. Para o historiador Malco, con todo, a verdade é que Estrabón axudaría á caída do usurpador Basilisco. En calquera caso, a restauración de Zenón non provocou unha reconciliación con Estrabón, quizais porque o primeiro foi axudado e mantivo a Armato, o antigo inimigo do rei, no seu cargo de magister militum praesentialis. A pesar diso, no 477/478, Estrabón enviou emisarios á capital na procura dun acordo. Os emisarios godos, para xustificar a conclusión dun acordo, afirmaron que Teodorico o Amalo, que tanto prexudicara as provincias dos Balcáns, era recoñecido como xeneral e amigo bizantino. Zenón, vendo imposible manter o apoio dos dous exércitos e mirando cara atrás nas súas accións fronte aos bizantinos, declarou a Estrabón como un antigo inimigo que saqueara Tracia e como antigo partidario do usurpador Basilisco e negoulle calquera acordo, dado que quería un cargomilitar e non só a paz. A maiores, foi declarado inimigo público polo senado e o exército bizantino, e os seus partidarios foron desterrados polo emperador.
No entanto, como Estrabón agrupaba ao seu redor outras tribos godas da rexión obrigou a Zenón a reabrir as negociacións. O emperador propuxo unha alianza e pediulle que enviara ao seu fillo como refén a Constantinopla e que vivise con independencia en Tracia co que xa adquirira cos seus saqueos anteriores, obrigándose a non saquear máis. Estrabón rexeitou os termos, alegando que os seus recursos eran insuficientes para el e os seus seguidores e que xa non podía retirarse coas súas tribos. Zenón decidiu entón ir á guerra, organizando unha expedición con tropas reunidas do Ponto, Asia e Oriente, que sería comandada por Ilo. Mais, por razóns descoñecidas, o mando foi concedido a Marciniano, quen demostrou ser incapaz de manter a disciplina dos seus soldados, forzando ao emperador a enviar unha embaixada a Teodorico o Amalo en Mesia.
Segundo acordou a embaixada, Teodorico o Amalo marchou cara ao sur coa promesa de que, ao chegar a Tracia, atoparíase co magister militum preto dos pasos da cordilleira balcánica para recibir o reforzo de 2.000 cabaleiros e 10.000 infantes aos que se engadiría, posteriormente, outros 6.000 cabaleiros e 20.000 infantes de Adrianópolis e, a maiores, prometeuse que, de ser necesario, Perinto e outras cidades veciñas estarían preparadas para enviar máis tropas. Malia as promesas recibidas, Teodorico non conseguiu axuda bizantina. Cando se achegou ao monte Sondis, atopouse co exército de Estrabón, e ambos se enfrontaron en pequenas batallas. Entón Estrabón achegouse ao campo inimigo a unha distancia segura e pronunciou unha arenga, segundo a cal, o Amalo, era o culpábel de facer que os ostrogodos pelexasen entre eles, beneficiando así aos bizantinos. Tal discurso animou a moitos guerreiros contrarios, así como ás súas mulleres, a desertar, forzando a conclusión do conflito.miniatura|Rota da Via Egnacia, un dos principais focos dos conflitos entre ostrogodos e bizantinos.Na primavera ou principios do verán do 478, ámbolos dous líderes ostrogodos enviaron emisarios a Constantinopla. Por unha banda, Teodorio o Amalo esixiu concesións de territorios para o seu pobo, nun intento de expandir os dominios dos seus godos ao sur de Mesia máis aló de tódolos pasos de montaña dos Balcáns; tamén esixiu subministracións de grans para abastecer ao exército ata o momento da colleita e que os recadadores de impostos (domésticos) debían regresar de contado para rexistrar o que recibiran. Pola outra, Estrabón esixía que se renovasen os acordos selados con León I no 473, que o subidio que viña recibindo dende tempo atrás debía manterse e pagado retroactivamente e que algúns dos seus familiares quen estaban ao coidado de Ilo e os isaurios debían ser liberados. Non se sabe cal foi a resposta que Zenón lle deu a Estrabón, se é que deu algunha. En canto a Teodorico o Amalo, o emperador, advertiulle de que se non rompía o xuramento de paz, recibiría inmediatamente 907 quilos de ouro e 4.530 de prata, ademais dun subsidio anual de 10.000 sólidos e unha alianza matrimonial coa filla de Olibrio ou outra dama da corte. Porén, as promesas non tiveron o efecto esperado e o emperador preparouse de novo para a guerra. Mais pronto renunciou ao seu plan e, coa inminencia dunha revolta militar, retirou aos seus soldados ao cuartel de inverno. Este feito, foi aproveitado polo Amalo para invadir partes de Tracia nas proximidades das Montañas Ródope saqueando a zona. Co cambio de situación, Zenón enviou unha embaixada a Estrabón para garanti-la paz. Tamén prometeu renova-las condicións establecidas baixo León I e ampliounas: liberou a tódolos seus parentes que estaban baixo o poder bizantino e garantiulles a restitución das súas propiedades, proporcionou subministracións a 13.000 soldados seus, garantiulle o mando de dúas escolas palatinas, permitiulle mante-las súas propiedades, concedeulle un dos cargos de magister militum substituíndo ao Amalo e permitiulle manter os títulos que Basilisco lle outorgara anteriormente.
A revolta contra Zenón (479-483)
miniatura|[[Siliqua de Teodorico, o Grande.]] Tamén, no 479, Estrabón apoiou ao usurpador no imperio de Occidente, Procopio Antemio, e ao seu fillo Marciano, quen fomentaron a insurrección contra Zenón, por mor dunha reclamación á sucesión de Leoncia, esposa de Antemio e irmá de Ariadna, a emperatriz bizantina. Cando tivo noticias do comezo da revolta dos usurpadores, dirixiu as súas tropas cara a Constantinopla, con todo, non chegou a tempo para axudar aos rebeldes, que foron rapidamente derrotados. Cando foi interrogado polos emisarios imperiais, afirmou que levara aos seus soldados á capital para axudar a Zenón, mais ninguén confiou na súa palabra e o acordo selado o ano anterior rompeuse e Zenón revogou o seu nomeamento ao posto do magister militum. Pesie a todo, Estrabón garantiulle o refuxio aos usurpadores e, de contado, aliouse con Teodorico o Amalo para atacar e devastar a Tracia entre ámbolos dous. Como resposta, Zenón aliouse cos hunos que foron enviados contra eles para ocupalos durante a tempada de campaña (primavera e verán), pero foron derrotados polos ostrogodos.
Sobre esta idea, tamén hai pareceres contrapostos, pois se ben nas fontes clásicas ao menciona-los acontecementos do 480/481, aparece indicado que o emperador Zenón se aliou non cos hunos senón cos búlgaros, e hai autores como Bury que aceptan esa orixe e consideran que eses guerreiros serían de feito búlgaros, ou como Herwig Wolfram, quen posteriormente afirmou que esta sería a primeira aparición destes pobos no territorio que lles pertencería no futuro. Por outra banda, os autores da The prosopography of the later Roman Empire, así como o historiador Hyun Jin Kim, consideran que a mención aos búlgaros amosa unha confusión entre búlgaros e hunos e serían, polo tanto, hunos.miniatura|Constantinopla na época bizantina.
Callitriche palustris
Callitriche palustris é unha especie de plantas acuáticas da familia das plantaxináceas. É a especie de tipo do seu xénero.
Teodorico Estrabón
A revolta contra Zenón (479-483)
No camiño, mentres comandaba un exército de 30.000 soldados nunha invasión de Grecia, faleceu cando caeu do seu cabalo sobre unha lanza na cidade de Tirida (tamén denominada de xeito poético: a corte de Diomedes -en latín: Stabulum Diomedis-), preto de Filipos. Foi sucedido no mando polo seu fillo Recítaco quen continuo coas liorta co emperador Zenón, que remataron no 483, cando foi asasinado, presumiblemente, por inspiración de Teodorico o Amalo.
Callitriche palustris
Descrición
Distínguese polos seus froitos obovados cos lóbulos alados só no ápice. Follas somerxidas, estreitamente liñais, rosetas flotantes con follas elípticas a case arredondadas; follas elípticas nas formas terrestres. Froito obovado, negruzco, con estilo erecto que cae axiña. Florece dende a primavera até o outono.
Teodorico Estrabón
Legado
esquerda|miniatura|Medalla do século XVII coa efixie de Atila, o Huno (reinado 434–453). miniatura|[[Sólido (moeda)|Sólido do emperador Marciano (reinado 450–457)]] Cando son comparados Teodorico o Amalo con Teodorico Estrabón, pode verse que este último estaba nunha situación máis favorable. O Amalo, a pesar de ser fillo e sobriño de reis e pertencer á notoria dinastía dos Amalos, tiña unha situación política moi inestable. Dende a fragmentación do Imperio Huno de Atila (reinado entre 434 e 453), o seu grupo de ostrogodos, baixo o mando do seu pai Teodomiro (reinado do 465 ao 474) e os seus tíos Videmiro (reinado do 451 ao 473) e Valamiro (reinado do 447 ao 465) establecéronse en Panonia co consentimento de Marciano (reinado do 450 ao 457), pero tivo que loitar constantemente contra unha coalición de tribos veciñas hostís formada por suevos, esciros, sármatas, etc. pola supremacía no curso medio do Danubio. No último destes conflitos, na decisiva batalla de Bolia cara ao 469/470, o historiador Xordanes afirma que Teodomiro e o seu irmán Videmiro puideron inflixir unha importante derrota a estas tribos. A historiografía actual cuestiona esta interpretación afirmando que é unha invención, e a hipótese máis acaída hoxe, segundo o historiador Hyun Jin Kim, é que esa invasión levada a cabo por Teodomiro e Teodorico sobre o imperio no 473 estivera probablemente motivada, por unha derrota fronte á coalición bárbara en Bolia e a necesidade de obter subministracións e novas terras.
Por outra banda, Teodórico Estrabón, foi un afortunado soldado e grazas ás súas relacións familiares con algúns dos principais líderes imperiais, principalmente o ministro e gobernante de facto do Imperio bizantino Aspar, puido entrar rapidamente no ao servizo do imperio proporcionando, incluso, parte do persoal militar que guarnecía a capital bizantina. Tal protagonismo atópase precozmente no 459 no episodio dos embaixadores de Valamiro que informaron ao seu rei, ao regresar da corte de León I, da sorte e éxito que experimentaron os ostrogodos tracios, o que espertou a envexa do outro grupo de ostrogodos e motivou, á súa vez, a invasión ostrogoda de Pannonia. Estrabón soubo apropiarse do seu prestixio e da súa experiencia de mando para conformar o rumbo do seu pobo a raíz dos numerosos contratempos políticos ocorridos na corte. O historiador Peter Heather, analizando os acontecementos do 477/478, afirma:
Segundo a opinión de Peter Heather, se Estrabón non morrese fatalmente no incidente de lanza, moi probablemente sería el o triunfante nos conflitos ocorridos durante os anos 470 e 480:
Estrabón aparece citado como un personaxe importante na novela histórica Raptor de Gary Jennings. No libro, ten as extremidades amputadas polo personaxe principal, Thorn, o mariscal de Teodorico o Grande. Poucos anos despois, morrería antes dunha inminente batalla con Teodorico, cando o levantaron sobre unha padiola e caeu sobre a punta da lanza dun soldado.
Ron Delany
Ronald Michael Delany, nado en Arklow o 6 de marzo de 1935, é un atleta irlandés, especialista nas probas de carreira a media distancia. Gañou a medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de 1956 celebrados en Melbourne, na proba de 1500 metros. Posteriormente, gañou a medalla de bronce na mesma proba no Campionato Europeo de Atletismo de 1958, celebrado en Estocolmo.
Delany tamén competiu no Campionato Europeo de Atletismo de 1954 en Berna, e nos Xogos Olímpicos de 1960 en Roma, aínda que con menos éxito nesas ocasións. Retirouse da competición en 1962, conseguindo a súa condición de olímpico máis recoñecido de Irlanda, así como un dos maiores deportistas e embaixadores internacionais na historia do seu país.
Kunsten at græde i kor
Kunsten at græde i kor é un filme dinamarqués de 2006 dirixido por Peter Schønau Fog. Está protagonizado por Jannik Lorenzen e Jesper Asholt, e conta a historia sobre os esforzos dun neno de 11 anos para manter intacta a súa estraña familia cun padre abusivo, unha nai en estado de negación e unha irmá rebelde durante os disturbios sociais de comezos dos anos setenta. Está baseado na novela autobiográfica de Erling Jepsen, e o guión foi escrito por Bo Hr. Hansen. Foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 80ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Estreito de Hudson
miniatura|300px|Estreito de Hudson miniatura|Prince of Wales e Eddystone, barcos da Compañía da Baía de Hudson negociando cos [[iniut no estreito de Hudson, por Robert Hood (1819)]] O estreito de Hudson é un estreito que une o Océano Atlántico e o mar de Labrador coa baía de Hudson no Canadá. Sitúase entre a illa de Baffin e Nunavik, coa súa boca oriental marcada polo cabo Chidley en Terra Nova e Labrador e a illa Resolution. Mide uns 750 km de lonxitude cunha largura media de 125 km, variando entre os 70 km na boca oriental e os 240 km en Deception Bay.
O estreito de Hudson une os portos do norte de Manitoba e Ontario co océano Atlántico. O estreito podería servir como entreda oriental á Pasaxe do Noroeste se non houbese xeo no Fury and Hecla Strait ao sur da illa de Baffin occidental.
Maurice Bailey
Maurice Edward Bailey, nado o 30 de outubro de 1981 en Bronx, Nova York, é un ex xogador de baloncesto profesional estadounidense.
Estreito de Hudson
Exploración
O navegante inglés Sir Martin Frobisher foi o primeiro europeo que afirmou que entrou no estreito en 1578. Nomeou un estuario na entrada o Furious Overfall e chamou o estreito Mistaken Strait (estreito confundido), posto que sentiu que supuña unha entrada menos prometedora para a Pasaxe do Noroeste que que se chamou posteriormente Frobisher Bay. John Davis navegou pola boca do estreito durante a súa viaxe de 1587.
Chaetopogon fasciculatus
Chaetopogon fasciculatus é unha especie de planta herbáceas da familia das poáceas. É a única especie do seu xénero, e é orixinaria da rexión do Mediterráneo.
Estreito de Hudson
Exploración
O primeiro europeo que explorou o estreito foi George Weymouth que navegou 300 millas náuticas alén do Furious Overfall en 1602. O estreito recibiu o nome por Henry Hudson que o explorou en 1610 no barco Discovery, o mesmo que empregara previamente George Weymouth en 1602. Hudson foi seguido por Thomas Button en 1612, e por unha expedición cartográfica máis detallada liderada por Robert Bylot e William Baffin en 1616.
Extensión
miniatura|esquerda|Xeo á deriva no estreito de Hudson, xuño de 2014 A International Hydrographic Organization define os límites do estreito de Hudson como segue:
Chaetopogon fasciculatus
Taxonomía
Chaetopogon fasciculatus foi descrita por (Link) Hayek e publicado en Repertorium Specierum Novarum Regni Vegetabilis, Beihefte 30(3): 335. 1932.
O número cromosómico básico do xénero es x = 7, con números cromosómicos somáticos de 2n = 14.
Maurice Bailey
Traxectoria profesional
O 9 de marzo de 2010, Bailey asinou un contrato dun mes con opción a outro máis co Obradoiro CAB da Liga ACB. Tras un mes no equipo santiagués, o Obradoiro decidiu non prorrogar o contrato de Bailey un mes máis.
Vanesa Muela
Vanesa Muela Labajo, nada en Laguna de Duero (provincia de Valladolid) o 10 de xuño de 1978, é unha cantante, música multinstrumentista e divulgadora da música tradicional española.
Traxectoria
Vanesa Muela é Licenciada en Historia pola Universidade de Valladolid e especialista en Estudos da Tradición. Para a súa formación musical serviuse das investigacións realizadas para rescatar a música tradicional coas súas cancións e instrumentos polos pobos de Castela e León.
A afección pola música vénlle desde moi nena pois os seus pais eran amantes da música tradicional e para ela cantar e bailar era o natural, aos catro anos xa cantaba e bailaba no grupo de coros e danzas Arienzo de Valladolid e aos 8 anos deu o seu primeiro concerto no Teatro San Viator de Valladolid, cantando en directo doce cancións tradicionais.
Como cantante e instrumentista de música folk foi recoñecida como representante de Castela e León neste xénero musical.
Vanesa Muela foi unha das participantes no acto de presentación do Fondo de Música Tradicional do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC), que se encarga de dixitalizar e catalogar o patrimonio musicolóxico español. Dende que as mulleres foron as encargadas de transmitir a tradición ás xeracións posteriores, Vanesa Muela reivindicou o papel das mulleres na música tradicional, sobre todo para preservar e transmitir a tradición oral.
Os instrumentos: guitarra, rebec, pandeireta, pandeireta cadrada, cunchas, peneira, pipa, zambomba, darbuka e diversos instrumentos de cociña como o morteiro, culleres, a tixola ou tapa da pota, unha porca e unha corda.
Concertos
miniatura|dereita|Vanesa Muela, concerto no Museo Arqueolóxico Nacional no marco do festival Ellas crean 2022. Vanesa Muela realizou concertos por todo o territorio español e en países como Portugal, Italia, Alemaña, Austria, Suecia, Francia ou Grecia etc. Con 18 anos foi contratada polo Teatro da Zarzuela de Madrid para cantar unha serie de romances de anónimos do século XVI, xunto coa Orquestra Sinfónica de Madrid e o Ballet Nacional de España.
Vanesa Muela actuou interpretando pezas inéditas no Fondo de Música Tradicional do CSIC na Biblioteca Nacional de España.
Ao longo da súa traxectoria musical participou e colaborou con grupos de música folk e tradicional de toda España.
Docencia
miniatura|325x325px| Actuación de Vanesa Muela na presentación do festival Ellas Crean no Museo do Prado. Vanesa Muela impartiu clases de percusión tradicional na Escola de Folclore Praza de Castilla (Madrid) e en San Pedro de Gaillos (Segovia), especialmente de pandeireta, obradoiros e concertos didácticos de canto tradicional e música de percusión empregando como instrumento os utensilios de cociña.
Impartiu clases maxistrais sobre instrumentos de percusión tradicionais, como no Artium de Vitoria dentro do Aitzina Folk, ou no Festival Plasencia Folk International.
No seu labor de ensino e difusión do cancioneiro e dos instrumentos tradicionais, acode aos centros e institutos de Primaria de toda España, para mostrar a nenas e nenos a cultura e o folclore tradicional, implicándoos no baile e as cancións. Vanesa Muela defende o ensino dos ritmos tradicionais:"Creo que os nenos teñen dereito a poder observar, practicar e, por suposto, divertirse mentres se lles explica que hai moitos anos facían música con dúas culleres porque era o único que había, e aínda así alí eran virtuosos destes ritmos'."
Colaboracións
Vanesa Muela colaborou con moitos grupos e artistas da música tradicional española e europea, e contou coa súa colaboración, entre outros: La Musgaña, Ringorrango, Almacántaro, Hexacorde, Crispín d'Olot, Odaiko e Zaraval (Vanesa Muela, Jonás Gimeno e Diego Escolano).
Participou no documental ¡FOLK! Una mirada a la música tradicional dirixido por Pablo García Sanz, que recolle o legado cultural da tradición oral musical de Castela a Vella.
''No disco Que me quiten lo cantao. 35 Aniversario'', colaboraron artistas para celebrar os seus 35 anos na escena: Luis Antonio Pedraza, José Ramón Jiménez, David Álvarez Cárcamo, Javier Palancar, Ángel Lévid, Alfonso Díez Ausín, José Luis Gutiérrez, Morgane Le Cuff, Antón Dávila, Jaime Vidal, Juan Pablo González, Jesús Enrique Cuadrado, Rafa Cubillo, Fernando Zarzosa, Juan Collazo, Adrián Saavedra, Carlos Luis Santos, Guillermo Soloaga, Rafa Alonso, Sergio Higuera, Alfonso Ahumada, Javier Román, Almudena López, Carlos Martín Aires, Yoner Rodríguez, María Salgado, Carlos Blanco e José Salina.
Premios e honras
Vanesa Muela foi recoñecida e galardoada por diferentes festivais, certames e institucións:
Evgeny Kolesnikov
Traxectoria profesional
O 5 de abril de 2016, Kolesnikov asinou un contrato ata final de tempada co Obradoiro CAB da Liga ACB.
Luis Macas
Traxectoria
Macas é licenciado en antropoloxía, lingüística e doutor en xurisprudencia. Foi o primeiro lexislador nacional indíxena elixido polo Movemento Pachakutik, na contenda electoral de 1996. Con outros líderes de distintas organizacións campesiñas e de nacionalidades e pobos indíxenas de Ecuador, constituíu a Confederación de Nacionalidades Indíxenas do Ecuador (CONAIE) en 1986, quedando a cargo da difusión de prensa da organización.
En 1988, foi designado vicepresidente da CONAIE durante a celebración do segundo congreso de devandita organización. Máis tarde tería un rol protagónico no desenvolvemento do Primeiro Levantamento Indíxena en xuño de 1990, que tivo repercusións a nivel nacional e significou a emerxencia do movemento indíxena como un representativo actor dentro do quefacer social e político do Ecuador.
En decembro de 1990 é nomeado presidente da CONAIE e dous anos máis tarde encabezaría as mobilizacións en contra da celebración do "Quinto Centenario do Descubrimento de América". Durante a súa presidencia, a CONAIE e as súas organizacións filiais, lograron o recoñecemento legal dos dereitos da poboación indíxena da Amazonía ecuatoriana, sobre os seus asentamentos ancestrais ameazados pola explotación petroleira, madeireira e mineira, logo dunha camiñada que percorreu máis de 500 quilómetros dende a Amazonía até Quito.
En abril de 1994, en San Francisco (Estados Unidos), recibiu o Premio Goldman para o medio ambiente entregado anualmente por parte da fundación do mesmo nome, pola súa activa contribución, a promover os dereitos colectivos dos pobos indíxenas e a protección do medio ambiente.
En 1996, é elixido deputado da República polo Movemento Pachakutik, desempeñándose máis tarde como xefe do bloque parlamentario no Congreso Nacional.
Foi un dos dous primeiros ministros indíxenas (agricultura) elixido polo presidente Lucio Gutiérrez en 2003, cargo que abandonou por estar en desacordo coa política neoliberal do goberno.
Dende decembro de 2004 é novamente presidente da CONAIE. En agosto de 2006 postulouse como candidato á Presidencia da República de Ecuador onde quedou en sexto lugar nas eleccións cun total do 2% dos votos.
Avelino García Armesto
Avelino García Armesto, nado Viana do Bolo o 23 de setembro de 1878 e finado en Palas de Rei o 3 de maio de 1938, foi un farmacéutico e político galego.
Traxectoria
Fillo de Ricardo García Adánez, farmacéutico orixinario de Pobra de Seabra e de Antonina Armesto López, afincados en Viana. A súa infancia transcorreu entre Viana e Ourense, cidade onde fixo o bacharelato. Cursou os estudos de farmacia na Universidade de Santiago de Compostela, onde se licenciou en 1914. Instalouse como farmacéutico en Palas de Rei, e foi alcalde de dito Concello. Amigo de José Ouro Arias, participou con el nos mitins da campaña agrarista de 1923. Nos anos finais da ditadura de Primo de Rivera foi deputado corporativo na Deputación de Lugo. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado fiscal municipal de Palas de Rei en outubro. Finou en Palas de Rei o 3 de maio de 1938.
Vida persoal
Foi irmán de Germán García Armesto. Casou con Livia Fernández Ávila, coa que tivo seis fillos, dos que só sobreviviron Avelino, Luis, Federico e María del Rosario García Fernández.
Efter brylluppet
Efter brylluppet é un filme dinamarqués-sueco de 2006 dirixido por Susanne Bier e protagonizado por Mads Mikkelsen e Sidse Babett Knudsen. O filme foi un éxito da crítica e foi nomeado para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 79ª edición dos premios.
Korabl-Sputnik 2
miniatura| Selo emitido para conmemorar a misión Korabl-Sputnik 2 (en Корабль-Спутник 2, ' Nave-Satellite 2 ' ), tamén coñecido como Sputnik 5 en Occidente, foi un satélite artificial soviético, e o terceiro voo de proba da sonda Vostok. Foi o primeiro voo espacial en enviar animais á órbita e devolvelos á Terra con seguridade. Lanzado o 19 de agosto de 1960, abriu o camiño para o primeiro voo orbital humano, o Vostok 1, que foi lanzado menos de oito meses despois.
Fondo
O Korabl-Sputnik 2 foi o segundo intento de lanzar unha cápsula Vostok con cans a bordo. O primeiro intento, o 28 de xullo, que levaba un par chamado Bars (tamén coñecido como Chaika, Gaivota) e Lisichka (Raposa), fora infrutuoso despois de que a correa Blok G sufrira un incendio e unha avaría nunha das cámaras de combustión pola súa ruptura do impulsor 19 segundos despois do lanzamento. Ao redor de 30 segundos, o vehículo de lanzamento desintegrouse, o núcleo e as correas voaron en direccións aleatorias e chocaron contra a estepa. Os controladores de voo enviaron unha orde para botar a capa de carga útil e separar o módulo de descenso, pero debido á baixa altitude, os paracaídas só se despregaron parcialmente e os cans morreron ao impactar co chan. A avaría do motor Blok G foi trazada por oscilacións de presión de alta frecuencia no motor RD-107. Este fora un problema nos lanzamentos anteriores do R-7, pero foi corrixido na última revisión do RD-107. Non obstante, o impulsor utilizado neste lanzamento levaba o modelo máis antigo dos motores. O accidente tamén animou a desenvolver un asento exector para que o cosmonauta escapase da cápsula en caso de fallo do lanzamento, xa que os paracaídas do módulo de descenso non poderían abrirse correctamente até uns 40 segundos do lanzamento. Isto ocorreu un día antes de que o programa estadounidense sufrise un serio revés coa perda dunha cápsula Mercury-Atlas.
Lanzamento
O lanzamento do Korabl-Sputnik 2 tivo lugar o 19 de agosto de 1960, utilizando un foguete portador Vostok-L tras un atraso de dous días para substituír unha válvula LOX defectuosa. Fontes oficiais informaron que a hora de lanzamento foi as 08:44:06 UTC; con todo, Sergei Voevodin deu 08:38:24. Unha estación de radio en Bonn, Alemaña Occidental, foi das primeiras en captar sinais da nave espacial, que foron confirmados na terceira órbita por unha estación de radio sueca.
A nave levaba dous cans (Belka e Strelka), corenta ratos, dúas ratas e unha variedade de plantas, ademais dunha cámara de televisión, que tomou imaxes dos cans. A nave espacial regresou á Terra ás 06:00:00 UTC do 20 de agosto, o día seguinte ao seu lanzamento. A telemetría revelou que un can sufrira convulsións e vomitara durante a cuarta órbita, e decidiuse limitar o primeiro voo tripulado a tres órbitas. Todos os animais foron recuperados con seguridade, e un ano despois Strelka tivo unha camada de cachorros, un dos cales foi enviado á Primeira Dama dos Estados Unidos, Jacqueline Kennedy, como agasallo de boa vontade da Unión Soviética. Os conselleiros do presidente Kennedy inicialmente opuxéronse a tomar o can por medo a que os soviéticos puidesen colocar micrófonos no seu corpo para escoitar as reunións de defensa nacional.
Os corpos de Strelka e Belka foron preservados por taxidermia despois da súa morte e expostos no Museo de Espazo e Aeronáutica de Moscova.
José Sánchez Martínez
José Sánchez Martínez, coñecido como Pepe Sánchez, nado en Linares o 19 de xaneiro de 2000, é un futbolista español que xoga como defensa central no Ibiza, da Primeira División RFEF.
Traxectoria
Comezou a xogar ao fútbol no Linares 2011 da súa localidade natal, pasando logo tres anos na canteira do Real Jaén e outros tres no equipo xuvenil do Granada, club no que ingresou en 2016.
Na tempada 2019/20 subiu ao Recreativo Granada, de Segunda División B, debutando na 11ª xornada ante o o Recreativo de Huelva e afianzándose inmediatamente no once titular. O 17 de decembro debutou da man do adestrador galego Diego Martínez no primeiro equipo granadino, disputando completo o partido e a prórroga da primeira rolda da Copa do Rei ante o L'Hospitalet.
Continuou compaxinando o filial co primeiro equipo durante as seguintes dúas campañas, nas que debutou tanto en Primeira División como na Europa League. A súa estrea na liga produciuse en Anoeta contra a Real Sociedad, tres días despois do seu primeiro encontro na competición europea, contra o Omonia en Nicosia.
En xaneiro de 2023, despois de ter disputado só tres partidos co Granada durante a tempada, saíu cedido ao Deportivo da Coruña, de Primeira División RFEF. Apenas tivo protagonismo no equipo galego, xogando só 7 partidos, nos que marcou un gol ante o Real Madrid Castilla. Ao remate da cesión, o Granada anunciou o seu traspaso ao Ibiza.
Humberto Cholango
Manuel Humberto Cholango Tipanluisa, nado nos Andes, Cangahua, Pichincha, en 1976, é un labrego, dirixente indíxena e político ecuatoriano de nacionalidade kichwa. Dende 2003 até 2009 foi presidente da organización kichwa ECUARUNARI.
Humberto Cholango participou na fundación da Corporación de Organizacións indíxenas e Campesiñas de Cangahua (COINCCA, antes UNOIN) e dirixiu a sección de educación. Foi tamén presidente do grupo de mozos Intipa Churikuna (do kichwa, "Nenos do Sol"), fundador da Radio Intipacha ("Tempo do Sol") e Primeiro Coordinador da Confederación do Pobo Kayambi.
Na ECUARUNARI foi dirixente da mocidade e de educación dende 2000 e foi elixido presidente de ECUARUNARI en 2003. En decembro de 2009 sucedeuno Delfín Tenesaca.
En maio de 2017 foi nomeado Secretario Nacional da auga polo presidente Lenín Moreno.
Paula Hermida
Paula Hermida Velo, nada o 24 de outubro de 1977 en Ferrol, é unha xogadora de tenis profesional galega retirada.
Traxectoria
Comezou sendo adestrada polo seu pai e cando tiña 11 anos gañou o Campionato de Tenis de España na categoría alevín en 1988.
Competindo como profesional gañou dez títulos da ITF (Federación Internacional de Tenis), acadando o posto da tenista número 148 do mundo. Participou no cadro principal do Torneo WTA Birmingham Classic en 1996 e ao longo da súa traxectoria xogou eventos clasficatorios de catro grandes slams.
Retirouse do tenis profesional en 2001, pero continuou competindo en pádel.
Relacións Bután-China
O Reino de Bután e a República Popular da China non manteñen relacións diplomáticas oficiais, e as relacións son historicamente tensas. A República Popular da China comparte unha fronteira contigua de 470 quilómetros con Bután e as disputas territorias con Bután foron unha fonte de conflito potencial. Dende a década de 1980, os dous gobernos mantiveron conversas periódicas sobre cuestións fronteirizas e de seguridade destinadas a reducir as tensións.
Contexto
A fronteira de Bután co Tíbet nunca foi recoñecida oficialmente, e moito menos demarcada. A República da China mantén oficialmente unha reivindicación territorial sobre partes de Bután ata hoxe. A reivindicación territorial foi mantida pola República Popular Chinesa despois de que o Partido Comunista da China tomase o control da China continental na guerra civil chinesa. Co aumento de soldados no lado chinés da fronteira sino-butanesa tras o acordo de 17 puntos entre o goberno tibetano e o goberno central da Repüblica Popular da China, Bután retirou o seu representante de Lhasa.
O alzamento tibetano de 1959 e a chegada do 14º Dalai Lama á veciña Indiafixo que a seguridade da fronteira de Bután coa China fose unha necesidade para Bután. Estímase que uns 6.000 tibetanos fuxiron a Bután e foronlles concedido o asilo, aínda que Bután posteriormente pechou a súa fronteira coa China temendo máis refuxiados.
Durand Scott
Durand Christopher Scott, nado o 22 de febreiro de 1990 en Nova York, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga no Maccabi Ashdod BC israelí.
Traxectoria profesional
Tras non ser escollido no Draft da NBA de 2013, Scott xogou a Liga de Verán da NBA cos San Antonio Spurs. En agosto de 2013, Scott asinou unha tempada co Obradoiro CAB da Liga ACB. Na súa única tempada en Santiago, Scott acadou 4.6 puntos e 1.2 rebotes en 12.3 minutos de xogo por encontro.
Biblioteca nacional
miniatura|280x280px|Vista da sede da [[Biblioteca Nacional de España.]] Unha biblioteca nacional é aquela institución na cal se deposita, preserva e difunde o patrimonio bibliográfico (libros, diarios, revistas, folletos, gravacións, etc.) dun país. Contén, por exemplo, primeiras edicións de obras históricas.
En caso de América e España as bibliotecas nacionais atópanse agrupadas na Asociación de Estados Iberoamericanos para o Desenvolvemento das Bibliotecas Nacionais de Iberoamérica (ABINIA).
En Europa, The European Library (A Biblioteca Europea) destínase a integrar as existencias das bibliotecas nacionais europeas.
Nalgúns casos, como en México dende 1944, existe unha Hemeroteca Nacional como dependencia independente, onde se gardan os xornais e revistas.
LightSail
miniatura|LightSail 2 na súa configuración antes do lanzamento. LightSail foi o nome de dous satélites artificiais da Sociedade Planetaria adicados a demostrar a viabilidade da técnica de propulsión por presión da luz solar usando unha vela solar.
José Fontán
José Manuel Fontán Mondragón, nado en Vilagarcía de Arousa o 11 de febreiro do 2000, é un futbolista galego. Xoga coma defensa no Go Ahead Eagles, equipo da Eredivisie, a primeira división neerlandesa. Está cedido a este club polo Real Club Celta de Vigo, ao que pertence.
LightSail
Características
miniatura|LightSail 2 coa súa vela solar despregada. Os dous satélites LightSail eran CubeSats de tres unidades lanzados como sucesores da misión fallada Cosmos 1. Das tres unidades de cada CubeSat, unha funcionaba como módulo de control e electrónica mentres que as outras dúas contiñan a vela solar. Os satélites tamén levaban cámaras e sensores para monitorizar o despregue da vela. A vela solar de cada LightSail estaba composta por catro triángulos de mylar formando un cadrado de 32 m2.
SoundCloud
SoundCloud é un servizo de streaming de música alemán que permite aos seus usuarios cargar, promocionar e compartir cancións. Fundado en 2007 por Alexander Ljung e Eric Wahlforss, SoundCloud é un dos maiores servizos de retransmisión de música do mundo e está dispoñible en 190 países e territorios. O servizo ten máis de 76 millóns de usuarios activos mensuais e tiña máis de 200 millóns de cancións a partir de novembro de 2021. SoundCloud ofrece subscricións gratuítas e de pago na plataforma, dispoñibles para dispositivos móbiles, de escritorio e Xbox. SoundCloud evolucionou dunha plataforma tradicional de retransmisión en liña a unha grande empresa de entretemento.
LightSail
Características
LightSail 1 foi lanzado o 20 de maio de 2015 a bordo dun Atlas 5 nunha órbita de 356 x 700 km. Despois de dous días sufriu un problema de software, deixando de responder e non conseguíndose reiniciar o ordenador de a bordo mediante comandos desde terra. Desde o control esperouse a que un impacto fortuito de radiación espacial reiniciase o ordenador, o que sucedeu tras varios días despois do fallo, recuperándose o control do satélite. Conseguiuse despregar totalmente a vela o 7 de xuño de 2015, co satélite reentrando na atmosfera terrestre o día 15 dese mes, tras 25 días en órbita.
José Fontán
Traxectoria
José Fontán comezou a súa carreira futbolística nas categorías inferiores do Celta de Vigo. Na tempada 2018-19 debutou no Celta B. O seu primeiro partido foi o 14 de outubro de 2018, ao substituír a Diego Alende nun encontro fronte ao Atlético de Madrid B.
LightSail
Características
LightSail 2 foi lanzado, contido á súa vez no satélite Prox 1, a bordo dun Falcon Heavy o 25 de xuño de 2019 a unha órbita de 709 x 726 km. O satélite foi despregado desde Prox 1 unha vez na súa órbita final, estendendo a súa vela o 23 de xullo de 2019, coa Sociedade Planetaria declarando o éxito da misión o 31 de agosto tras comprobar que o apoxeo da súa órbita aumentara en 2 km grazas á vela solar en catro días.
José Fontán
Traxectoria
O 23 de xaneiro de 2020, Fontán debutou co primeiro equipo no partido da Copa do Rei que terminou con derrota por 1 a 2 fronte ao CD Mirandés. En liga xogou o seu primeiro partido como titular o 1 de outubro de 2020 na derrota por 0 a 3 fronte ao FC Barcelona.
O 27 de xullo de 2021 renovou ata 2026 co Celta de Vigo e consolidou a súa ficha no primeiro equipo.
O 18 de xuño de 2022, firmou en cualidade de cedido co Go Ahead Eagles da Eredivisie durante unha tempada.
Clubs
20px Actualizado co último partido disputado o .
Miguel Rodríguez Vidal
Miguel Rodríguez Vidal, nado en Redondela o 29 de abril de 2003, é un futbolista galego. Xoga como dianteiro no Real Club Celta de Vigo na Primeira División.
Comezou a súa carreira futbolística nas categorías inferiores do CD Choco e do Celta B. Na tempada 2022/23, Miguel Rodríguez pasou a integrar a primeiro equipo.
A nivel de seleccións, Miguel Rodríguez foi convocado internacionalmente pola Selección de fútbol de España Sub-18, Sub-17, Sub-16 e Sub-15.
Traxectoria
Miguel Rodríguez comezou nas categorías inferiores do Celta de vigo.
En 2018 comezou a xogar no Xuvenil A. Esa mesma tempada foi convocado pola Selección española sub-18, coa que xogou 3 partidos e anotou un gol.
O 4 de outubro de 2020 debutou co primeiro equipo, directamente convocado desde o xuvenil e sen xogar ningún partido co Celta B, na Primeira División. Nun encontro fronte a Osasuna, substituíu a Nolito no minuto 82 e rematou con derrota celeste por 0 a 2.
TeraStorm
TeraStorm é un filme kenyano de 2022 dirixido, escrito e animado por Andrew Kaggia. O filme animouse enteiramente utilizando Unreal Engine. Foi escollido como candidato de Kenya para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. É o primeiro filme africano de animación en ser proposto a competir neste premio.
Sinopse
Ambientado nun Nairobi ficticio, un grupo de supeheroes africanos une forzas para tentar deter un mago da antigüidade que ameaza con destruír a Terra co seu poder e un misterioso artefacto.
Pastora Filigrana
Pastora Filigrana García, nada en Sevilla o 26 de maio de 1981, é unha avogada laboralista, sindicalista, feminista, articulista e activista polos dereitos humanos de orixe xitana.
Bernard-Henri Lévy
miniatura|Bernard-Henri Lévy Bernard-Henri Lévy, nado en Béni-Saf, Alxeria, o 5 de novembro de 1948, é un escritor e filósofo francés, tamén coñecido como BHL.
Traxectoria
Ademais de escritor, Lévy é director de teatro e cinema, empresario e editorialista de revistas e xornais. É unha personalidade coñecida e polémica a nivel francés e internacional. Dende 1976 é un dos líderes do movemento denominado «novos filósofos» (nouveaux philosophes), corrente intelectual crítica co pensamento asociado ao Maio do 68.
Logo de estudar no Lycée Louis-le-Grand de París ingresou en 1968 na Escola Normal Superior onde se licencia en Filosofía en 1971. Entre os seus profesores cóntanse intelectuais como Jacques Derrida ou Louis Althusser. Simpatizante das ideas maoístas en 1969 visitou Chiapas e, en 1970, Bangladesh.
Lévy foi profesor na Universidade de Estrasburgo, onde impartiu epistemoloxía. Tamén foi docente na Escola Normal Superior.
É considerado, por Pierre Bourdieu, como intelectualmente deshonesto e cuxo traballo compromete o auténtico debate intelectual.
Os novos filósofos e "BHL"
Dende o 1 de xullo de 1976, a revista Les Nouvelles littéraires publicou un número especial titulado «Os novos filósofos » que ten a Bernard-Henri Lévy como redactor-xefe. A revista foi voceiro dun grupo de intelectuais que, desencantados coas correntes comunistas e socialistas, desenvolveron unha crítica moral dos "dogmas" marxistas.
A publicación do libro La Barbarie á visage humain (A barbarie con rostro humano) en maio de 1977 (Editora Grasset), deulle unha grande notoriedade entre o público nacendo o chamado "fenómeno BHL". La Barbarie á visage humain denuncia o que considera como unha tentación totalitaria inerente a toda ideoloxía progresista. El denuncia ao mesmo tempo o fascismo e o comunismo histórico, querendo mostrarse como o representante dunha xeración nacdida logo deses modelos e desexosa de repensar a política alén dos esquemas totalitarios do fascismo e do estalinismo.
De 1980 a actualidade
En 1979, participou con Marek Halter, Jacques Attali, Françoise Giroud e, algúns outros a organización non gobernamenta l Action Contre La Faim no contexto na invasión soviética de Afganistán. En 1980, BHL e Marek Halter crearon o Comité dos Dereitos do Home, que defendeu o boicot dos Xogos Olímpicos de Verán de 1980. Nese mesmo ano, casou con Sylvie Bouscasse, de cuxa unión naceu seu fillo Antonin.
Durante a Guerra de Bosnia foi moi activo na defensa dos bosníacos denunciando as accións de serbios e croatas contra os veciños musulmáns. Foi convidado polo presidente bosníaco Alija Izetbegović en varias ocasións e participou na filmación da película "Bosna" que retratou o sitio de Saraxevo.
En 2011 tamén se manifestou favorable á intervención francesa en Libia para rematar co réxime de Gadafi así como en Siria contra Bashar al-Assad. En 2021, amosou a súa solidariedade coa resistencia afgá fronte os talibáns e entrevistou a un dos seus líderes.
Críticas
Bernard-Henri Lévy é considerado un impostor intelectual por diversos xornalistas e filósofos. Algúns dos libros que atacan as súas posicións son, por exemplo, "Le B.A. BA du BHL" de Jade Lindgaard e Xavier de La Porte, "Une imposture française" de Nicolas Beau e Olivier Toscer, ou "Un nouveau théologien" de Daniel Bensaid.
Lévy foi criticado polo sociólogo Pierre Bordieu pola súa proximidade con homes influentes do mundo dos negocios e os medios de comunicación, como Jean-Luc Lagardère, empresario da industria dos medios e o armamento. Administrador da empresa madeireira fundada polo seu pai, tamén foi atacado polo que se considera actuacións antiéticas nas antigas colonias francesas en África. Estas cuestións están descritas no libro de Nicolas Beau e Olivier Toscer titulado "Une imposture française", publicado pola editora Les Arènes en 2006 (p. 59).
Bernard-Henri Lévy tamén sufriu diversos ataques público en que recibiu tortas na cara. Entre 1985 e 2015, Lévy recibiu oito tortas na cara en eventos públicos.
Go Forth
Go Forth é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Les Savy Fav, publicado o 2 de outubro de 2001 a través do selo Frenchkiss Records. Foi mesturado en xuño de 2001 no estudio de Magic Shop en Manhattan, e masterizado por John Loder nos Abbey Road Studios de Londres.
The Celator
The Celator foi unha revista numismática estadounidense de periodicidade mensual centrada no mercado da numismática antiga e da medieval. Foi fundada en 1987 polo comerciante numismático Wayne Sayles en formato de prensa tradicional. Nunha segunda etapa, con Kerry Wetterstrom como editor xeral, The Celator pasou a editarse con formato de revista. Entre 1988 e 1995 publicouse ademais Best of The Celator, con periodicidade anual. A revista estaba radicada en Lancaster, Pensilvania.
A publicación de The Celator cesou en 2012.
The Celator foi recoñecida con diversos premios do Numismatic Literary Guild, entre os que é de salientar o da mellor columna (en 2004 e 2005), mellor artigo (en 2005 e 2006) e mellor número (en 2006).
Beef (hip hop)
Beef (do inglés beef: carne de tenreira, queixa, insatisfacción) na cultura hip hop significa inimizade ou conflito entre dous dos seus representantes, moitas veces apoiados por outros artistas no seu selo discográfico, que se realiza abertamente a través dos medios de comunicación e en particular a través dos lanzamentos musicais das dúas partes.
Os beefs e as súas características xunto coas regras de conduta non escritas son un compoñente importante da cultura hip hop. Os beefs máis famosos son entre rapeiros, pero tamén son posibles entre outros representantes da cultura hip hop: disc-jóckeis, b-boys ou escritores. Os motivos dos beefs adoitan ser denuncias de plaxio, afirmacións de liderado no xénero, diferenzas creativas irreconciliables, afiliación a discográficas competidoras e mesmo insultos ocasionais. Na práctica, os conflitos exprésanse en pistas especialmente gravadas chamadas disses (diss de disrespect, faltar ao respecto) e en entrevistas, con menos frecuencia en pelexas e tiroteos, que nalgúns casos remataron en asasinatos.
Estes conflitos xeneran gran espectación por parte do público, o beef máis notorio foi o chamado a "guerra das costas", que se cobrou a vida de Tupac Shakur e Notorious BIG na década de 1990, ademais dos numerosos beefs de 50 Cent na década de 2000. O álbum de Notorious BIG Life After Death, que saíu quince días despois da súa morte, chegou ao número un nas listas americanas, converténdose no álbum de hip hop máis vendido con 28 millóns de discos. En España, nos últimos anos tiveron sona os beefs de C. Tangana, sobre todo contra Los Chicos del Maíz e, por exemplo, entre Kase O e Metro, membro do grupo Geronación, no 2001. En Galiza, o beef máis sonado foi o de SonDaRúa e Boyanka Kostova, estes últimos envíaronlle aos primeiros unha gravación chamada "Infelicce" criticando o grupo que acabara de anunciar o seu último concerto, e HugoGZ, principal voz de SonDaRúa, repondeu cunha canción subida a Youtube: “A derradeira lección do mestre”.
Deschampsia setacea
Deschampsia setacea é unha especie de gramínea descrita por primeira vez por William Hudson, e que recibiu o nome exacto de Eduard Hackel. Distribúese pola Europa atlántica.