cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Epigrafía
Características
O tipo de escrita, o suxeito da epigrafía, é un asunto moi distinto do da natureza do texto, que se estuda en si mesmo. Os textos están normalmente escritos en pedra para exposición pública (ou á vista dos deuses, como na inscrición persa de Behistún), e así son esencialmente distintos dos textos escritos de cada cultura. Porén, non todos os textos inscritos son públicos: na cultura micénica os textos en Lineal B descifrados revelaron seren basicamente contas dos templos ou tributos aos deuses. Os textos inscritos informais son os "graffiti" no seu senso orixinal.
A miúdo nunha cultura só restan os textos epigráficos. Un caso típico é o da Civilización Maia da América Central precolombiana, onde os códices escritos nesta lingua foron apañados e queimados no século XVI. A maior parte da documentación epigráfica que nos queda desta civilización son os seus monumentais glifos. Epigrafistas especializados descifraron as inscricións maias no século XX, entre eles J. Eric S. Thompson, Tatiana Proskouriakoff, Yuri Knorozov, Linda Schele, e David Stewart.
A epigrafía é unha ferramenta primaria da arqueoloxía cando se estudan sociedades letradas. É unha das ciencias auxiliares da Historia.
A ciencia da epigrafía vénse desenvolvendo desde o século XVI. Os principios da epigrafía varían dunha cultura a outra. En Europa os estudos enfocáronse nun principio ao estudo das inscricións romanas. Contribucións individuais importantes foron feitas por epigrafistas como Georg Fabricius (1516-1571); August Wilhelm Zumpt (1815-1877); Theodor Mommsen (1817-1903); Emil Hübner (1834-1901); Franz Cumont (1868-1947).
Lingua tailandesa
A lingua tailandesa (en ภาษาไทย) ou lingua siamesa é a lingua oficial da Tailandia. O nome tailandés para a lingua é ภาษาไทย (phasa thai, que significa "a lingua da liberdade"). O tailandés forma parte do grupo das linguas tai, pertencente á familia lingüística Tai-kadai.
As linguas tai tiveron a súa orixe no sur da China, e algúns lingüistas propoñeran ligazóns coas familias lingüísticas mon-khmer, malaio-polinesia. É unha lingua tonal e analítica. A combinación da tonalidade cunha ortografía complexa, marcadores relacionais e unha fonoloxía diferente pode facer que o tailandés sexa unha lingua de difícil aprendizaxe para os occidentais.
Epigrafía
Características
Outros estudos sobre a produción de textos inclúe:
María Muñoz de Quevedo
María Muñoz Portal, coñecida como María Muñoz de Quevedo, nada na Coruña o 27 de setembro de 1896 e finada na Habana o 14 de decembro de 1947, foi unha directora de coro e pianista galego-cubana.
Traxectoria
miniatura|Con [[Federico García Lorca.]] Casada con Antonio Quevedo en 1919 e tras viaxar a Cuba, radicáronse alí de por vida. Foi creadora do máis importante labor musical de docencia e de dirección coral realizada en Cuba na primeira metade do século XX. En 1923 fundou, co tamén músico español Pedro San Juán Nortes, a Escola Filharmónica Nacional, da que foi nomeada directora, e ademais impartía clases de piano e harmonía. En 1925 renunciou a este centro docente para fundar o seu propio conservatorio, ao que deu o nome de Bach. Os seus resultados chegan ata hoxe: un movemento nacional de coros, con moi recoñecidos méritos.
Romillé
Romillé (en Rovelieg) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Encoro de Belesar
O encoro de Belesar é unha presa artificial creada en 1963 no río Miño (a máis grande deste río), situado entre os concellos de Taboada, Chantada, O Saviñao, Paradela, O Páramo, Guntín e Portomarín. A súa capacidade é de 654,5 hm³ e ocupa unha superficie de 2.000 hectáreas e unha cola de 50 quilómetros. Na zona de maior profundidade acada os 135 metros. Ten unha potencia máxima de 227 MW, e produce unha media de 732 GWh ó ano.
A presa, construída entre os concellos de Chantada e O Saviñao, toma o seu nome do núcleo onde primeiro se proxectou, o lugar de Belesar (nas parroquias de Belesar e Diomondi), situado a unha distancia de 4,5 quilómetros río abaixo, no Encoro dos Peares.
Construción
Foi creado para abastecer unha central hidroeléctrica, operada na actualidade pola empresa Gas Natural Fenosa. A presa é obra do enxeñeiro Luciano Yordi de Carricarte, e o edificio de control da central eléctrica do arquitecto Juan Castañón de Mena. No encoro traballaron forzados presos políticos, que vivían en condicións moi duras. Polos terreos expropiados para a súa construción pagáronse prezos moi baixos.
A construción do encoro supuxo anegar case 2.000 hectáreas de terreo fértil, ademais da desaparición do Castro Candaz e da vila de Portomarín, que se reedificou preto da súa antiga localización. Outros lugares habitados desapareceron tamén baixo as aguas do encoro, como Mourulle, Pincelo, Abeledo ou Portomeñe.
Terra de Montes
Para a comarca actual, véxase Comarca de Tabeirós - Terra de Montes
A Terra de Montes é unha comarca histórica galega situada entre as actuais provincias de Pontevedra e Ourense. Pertencen a esta comarca os concellos de Cerdedo (hoxe integrado no de Cerdedo-Cotobade) e Forcarei, na provincia de Pontevedra, e mais Beariz, na provincia de Ourense. Ademais destes tres concellos, a comarca está integrada tamén pola parroquia de Sabucedo na Estrada, Morillas e Montes en Campo Lameiro, Caroi no antigo concello de Cotobade, A Barcia do Seixo na Lama e Santa María de Zobra no concello de Lalín. Non ten recoñecemento legal ou xurídico.
Xeografía
A bisbarra ten unha extesión de 375 km2 e debe o seu nome á orografía montañosa do territorio, no que destacan serras e picos de até 1000 m de altitude, como o monte Seixo, o outeiro do Couto, Marcofán, a serra do Cando, a serra do Candán, a serra do Suído e os Montes do Testeiro. Estas montañas acubillan os manaciais de varios ríos importantes: o Lérez, o Umia, o Deza e o Verdugo.
Historia
A primeira referencia documental da Terra de Montes é de mediados do século X, para designar unha extensa parroquia da diocese de Iria Flavia. En 1115, a raíña Urraca doa a metade deste territorio á igrexa de Santiago. A outra metade é doada polo rei Fernando II en 1176, completando a totalidade de “terra illa, qua dicitur Montes” (“daquela terra, que se denomina Montes”). Aparece así a denominación de Terra de Montes, que pasa de ser reguengo a converterse nun arciprestado da diocese compostelá.
Con todo, os abades do mosteiro de Carboeiro primeiramente e do mosteiro de San Martiño Pinario despois, opóñense á xurisdición civil e criminal do arcebispado nos coutos de Folgoso, de Ventoxo e de Tomonde. Tamén o abade do Mosteiro de Aciveiro, fundado en 1135, quereleouse, no seu caso, pola xurisdición das encomendas de Aciveiro (Aciveiro, Pereira, Dúas Igrexas, A Madanela de Montes, Beariz e couto de Vilar). Finalmente, nos derradeiros anos do século XVI e nos iniciais do seguinte, os arcebispos composteláns impuxeron a súa forza e poderío, exercendo en diante o goberno sobre a xurisdición de Montes, composta por 23 parroquias e mailos lugares de Medelo, A Laxa, O Coto (Caroi), Bugarín (San Isidro de Montes) e Porto Martín (Zobra). Na esfera eclesiástica, o goberno arcebispal ampliábase ás 26 parroquias do arciprestado de Montes.
Melon Kinenbi
Melon Kinenbi (メロン記念日) é un grupo xaponés de J-Pop englobado dentro de Hello! Project. Formouse polas que aprobaron a segunda audición "Morning Musume & Heike Michiyo Imoutobun". Melon Kinenbi ten o honor de ser o grupo máis veterano dentro do Hello! Project que non cambiaron as súas integrantes dende a formación do mesmo. O grupo ás veces traballa como bailarinas doutros artistas do Hello! Project, por exemplo pódese lles ver no vídeo da canción de Maki Goto, "Yaruki! It’s Easy"
Terra de Montes
Historia
A sede do poder señorial na época medieval era a fortaleza de Castro, na actual parroquia de San Miguel de Presqueiras, destruída en 1466 pola irmandade de Pontevedra na guerra Irmandiña e reconstruída polo arcebispo Alonso II de Fonseca. Finalmente será abandonada na década de 1590, con ocasión do traslado definitivo da residencia do xuíz-meiriño, nomeado polo arcebispo compostelán, a Soutelo de Montes, onde desde entón se celebran as audiencias xudiciais.
Nokia
Nokia é un fabricante de teléfonos móbiles finlandés, ademais dunha das principais empresas do sector das telecomunicacións. Con sede en Espoo (Finlandia), Nokia é unha das marcas máis coñecidas dentro e fóra da Unión Europea.
Nokia tamén produce infraestrutura para redes de telefonía móbil e outros equipamentos de telecomunicacións para aplicacións como a telefonía tradicional por voz, RDSI, acceso a internet por banda larga, radio profesional móbil, Voz IP, e unha liña de receptores de satélite.
Historia
miniatura|Sede de Nokia en Espoo, Finlandia. miniatura|Transmisores [[GSM Nokia.]] A actual Nokia é o resultado da fusión de empresas centenarias procedentes de diferentes sectores da industria finlandesa.
Terra de Montes
Poboación
A poboación desta comarca histórica está repartida entre os seguintes concellos e parroquias:
Nokia
Produtos destacados
miniatura|Terminal de Nokia para TDT.
Electroretard
Electroretard é o décimo terceiro álbum da banda estadounidense de sludge metal The Melvins, editado o 6 de febreiro do ano 2001 a través do selo Man's Ruin Records.
A Stable Reference
A Stable Reference é o segundo álbum da banda estadounidense de post-rock Labradford, publicado o 26 de maio de 1995 a través do selo Kranky Records.
Manuel Casariego
Manuel Casariego Bares-Rey, finado en Ortigueira o 21 de maio de 1952, foi un banqueiro e político galego.
Traxectoria
Era socio de Manuel Sandomingo Crego na casa de banca Sandomingo Hermano y Casariego establecida en Ortigueira, que despois foi sucursal do Banco Pastor. Escribiu no xornal coruñés La Mañana, e fundou El Eco Ortegano, La Opinión de Ortigueira e La Opinión, con textos de cuesións económicas e sociais. Tamén escribiu na revista madrileña Nueva Economía Nacional.
Foi alcalde de Ortigueira de 1914 a 1915. Foi elixido deputado provincial como liberal-prietista polo distrito de Ferrol-Ortigueira en outubro de 1915, para substituír o falecido Manuel Sandomingo, permanecendo no posto até novembro de 1917, cando dimitiu logo de ser elixido concelleiro. Volveu ser nomeado alcalde de Ortigueira en xaneiro de 1918, dimitindo en maio dese ano. Volveu ser deputado provincial entre 1920 e 1923. Na Segunda República presidiu a Asociación Unión Republicana que se constituíu en 1931 e presentouse ás eleccións a Cortes de 1931 pero non foi elixido. Militou no Partido Radical e desenvolveu dende La Voz de Galicia unha campaña contra a corporación municipal presidida por Jesús Fojo Díaz.
En 1946 foi elixido membro correspondente da Real Academia Galega.
Vida persoal
Casou con Carmen Dávila en 1905.
Villafáfila
Villafáfila é un concello e localidade española da provincia de Zamora, na comunidade autónoma de Castela e León. Atópase na comarca natural Tierra de Campos, integrado na reserva natural de Lagoas de Villafáfila. Á súa vez, este espazo natural conta coa protección específica que outorga a súa declaración como reserva de caza, zona LIC e Ramsar. O contido e calidade do sal destas lagoas determinou a súa explotación dende época prehistórica.
Saldaña de Burgos
Saldaña de Burgos é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 189 habitantes (INE 2012).
Pelophylax kl. esculentus
Pelophylax kl. esculentus é o nome científico dunha ra verde europea comestible orixinada por hibridación (ver clepton, kl.).
Utilízase como alimento, especialmente en Francia, para comer as súas ancas. As femias miden entre 5 e 9 cm de longo, os machos entre 6 e 11 cm.
Distribución
''Pelophylax kl. esculentus'' é endémica de Europa. Aparece de forma natural desde a metade norte de Francia ao oeste de Rusia, e desde Estonia e Dinamarca a Bulgaria e norte de Italia. Foi introducida en España e o Reino Unido. A área de distribución natural é case idéntica á de Pelophylax lessonae.
Hibridoxénese
Pelophylax kl. esculentus é o híbrido fértil entre a especie Pelophylax lessonae e Pelophylax ridibundus. Reprodúcese por hibridoxénese (hemiclonalmente).
A hibridoxénese implica que durante a gametoxénese os híbridos (de xenotipo RL) exclúen un xenoma parental (L ou R) e producen gametos cun xenoma non recombinado da outra especie parental (R ou L, respectivamente), en vez de conteren unha combinación de xenomas parentais recombinados. As poboacións híbridas propáganse xeralmente por apareamento (por retrocruzamento) cunha especie parental simpátrica (P. lessonae (LL) ou P. ridibundus (RR)), proporcionando o segundo xenoma parental descartado (L ou R, respectivamente). A hibridoxénese é así un modo hemiclonal de reprodución; a metade do xenoma transmítese á seguinte xeración clonalmente e sen recombinar (intacto); a outra metade faino sexualmente e recombinado.
Por exemplo, no sistema máis estendido chamado sistema L–E, as ras Pelophylax kl. esculentus (RE) producen gametos da ra P. ridibundus (R) e aparéanse con ras Pelophylax lessonae (L gametos) coexistentes (ver abaixo a imaxe central). none|miniatura|500px|Exemplo de cruzamento entre Pelophylax lessonae e P. ridibundus e os seus híbridos P. kl. esculentus. O primeiro é a hibridación primaria que xera o híbrido; a segunda é o tipo máis estendido de hibridoxénese.
Como este híbrido require outro taxon como hóspede sexual para reproducirse, que xeralmente é unha das especies parentais, é o que se denomina un clepton. Por tanto, de aí vén que se engada "kl." (que indica klepton, clepton) no nome da especie.
Tamén se coñecen poboacións con todos os individuos híbridos, nos que os híbridos diploides (LR) coexisten con híbridos triploides (LLR ou LRR), proporcionando xenomas L ou R, respectivamente. Nesta situación, os híbridos diploides (LR) xeran non só gametos R ou L haploides, senón tamén os gametos diploides (RL) necesarios para volver crear os triploides.
Monfero
Monfero é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca do Eume. Segundo o IGE en 2017 tiña 1.985	habitantes. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Xeografía
Monfero ten 173,28 km², e abrangue sete parroquias. A casa consistorial está no lugar de Rebordelo, na parroquia de San Fiz de Monfero. Está no leste da provincia da Coruña, por onde limita cos concellos lugueses de Xermade e Guitiriz; ao norte limita coas Pontes de García Rodríguez, A Capela e Cabanas; ao sur con Irixoa e Aranga; e ao oeste con Vilarmaior e Pontedeume.
Está atravesado pola estrada AC-151 (que o une coa A-6), a C-640 que vai de Betanzos a Viveiro, e a AC-144, que vai cara a Pontedeume. Está a 45 km da Coruña e a 80 de Santiago de Compostela.
Unha parte das Fragas do Eume, declaradas parque natural en 1997, áchanse dentro do territorio de Monfero.
Historia
Hai restos de presenza humana na prehistoria, como as mámoas na Pena do Moncouso. Amais, hai varios topónimos que denotan presenza castrexa.
Patrimonio
O mosteiro de Monfero pertenceu á Orde do Císter, e ten as súas orixes cara ao século X. Está recoñecido como un ben de interese cultural.
Consérvanse varias pontes do século XV, todas dun só arco: a ponte do Dez sobre o río Frai Bermuz, a ponte de San Paio sobre o Lambre (co concello de Irixoa á outra beira) e outra sobre o río Lambruxo, entre os lugares das Travesas e Vilarboi.
Amais das igrexas parroquiais, hai varias pequenas ermidas, como a da Ascensión en Boicornello (Val de Xestoso), as de Santo André da Ribeira e Lagares (San Fiz de Monfero), e a de San Bartolomeu na Ermida (Queixeiro).
Hai 5 casas de turismo rural: Casa de Graña da Acea, Casa Don Bernardo, Casa Lourán, Casa Piñeiro e Rodeo da Casa.
Lugares de Monfero
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Monfero vexa: Lugares de Monfero.
Declaración de Independencia de Irlanda
A Declaración de Independencia (en irlandés Forógra na Saoirse, en inglés Declaration of Independence, en francés Déclaration d'Indépendance) foi un documento adoptado polo Dáil Éireann, o parlamento revolucionario da República Irlandesa, na súa primeira reunión na Mansion House de Dublín, o 21 de xaneiro de 1919. Seguiu o manifesto do Sinn Féin de decembro de 1918. Os textos da Declaración foron redactados en tres linguas: irlandés, inglés e francés.
Alcance
A República Irlandesa reclamaba abranguer a totalidade da illa de Irlanda. A Declaración non facía mención á independencia dos 32 condados da illa, só á independencia da nación irlandesa ou dos irlandeses. A República rivalizaba coa administración británica do Lord Tenente de Irlanda, mais coa Guerra de Independencia Irlandesa a súa lexitimidade aos ollos do pobo irlandés foi en aumento. A República Irlandesa foi sucedida polo Estado Libre Irlandés en 1922, logo do Tratado Angloirlandés.
Alaska (cantante)
Alaska, nome artístico de María Olvido Gara Jova, nada na Cidade de México o 13 de xuño de 1963, é unha cantante, actriz e empresaria hispano-mexicana e unha das figuras da movida madrileña.
Traxectoria
Está considerada unha icona do movemento homosexual en España. Empezou a súa carreira musical en 1978 e despois de tres décadas aínda segue obtendo éxitos, sendo considerada unha das cantantes de maiores vendas e máis recoñecidas no seu país.
Discografía
miniatura|Durante un concerto en Madrid
Zermatt
Zermatt é unha famosa estación de montañismo e esquí dos Alpes suízos, xunto con Sankt Moritz, Klosters-Serneus e Gstaad. Até mediados do século XIX era predominantemente unha comunidade agrícola. En 1865 produciuse a primeira e tráxica ascensión ao Cervino (Matterhorn), á que seguiu unha carreira polas montañas que arrodeaban a vila, o que deu inicio á construción de numerosas instalacións turísticas.
Transporte
En Zermatt está prohibido o uso de automóbiles ou vehículos que usan combustibles, permitíndose unicamente o uso de coches eléctricos ou das ambulancias e servizos de seguridade cidadá. A vila é accesíbel en tren desde a comuna de Täsch (onde empeza a prohibición), así como desde Visp grazas á compañía de trens Matterhorn-Gotthard-Bahn, que xestiona a liña do Glacier Express xunto co Ferrocarril Rético.
Okean O
Características
Okean O foi unha misión conxunta entre Rusia e Ucraína continuación da serie de satélites Okean O1 para o estudo dos océanos e a superficie terrestre. Entre os seus obxectivos estaban a monitorización das condicións do solo e da flora, o estudo da atmosfera e os océanos, o estudo das superficies cubertas de xeo, o estudo das estruturas físicas e xeolóxicas e facer estudos meteorolóxicos.
O satélite tiña un diámetro de 1,9 m e unha lonxitude de 6,6 m e usaba un bus derivado do Tselina-2. Tiña unha masa de 6360 kg e usaba un panel solar que proporcionaba ata 3,5 kW de potencia eléctrica. Levaba a bordo tres cámaras multiespectrais de diferentes resolucións, un radar de exploración lateral cunha resolución de 1,5 km, un radiómetro e un sistema de recolección de datos.
O satélite fallou en outono de 2000 por problemas co control de actitude, funcionando só un terzo da súa vida prevista de tres anos.
Bertsolaritza
dereita|miniatura|200x200px|Estatua na honra de [[Mattin Treku en Ahetze.]] dereita|miniatura|256x256px|Revista [[Bertsolariya.]] Bertsolaritza é a arte de conversar ou pronunciar un discurso cantado de xeito improvisado, rimando e cunha métrica establecida. É dicir, un bertso.
A bertsolaritza ten unha gran tradición en toda Euskal Herria; é moi anterior a calquera manifestación escrita do éuscaro, xa que xorde dunha literatura oral espontánea. É unha arte emparentada co sean-nós de Irlanda, a regueifa galega, a payada de América do Sur, o trovo de Alpujarras e o repentismo cubano. Este tipo de "discusión dialéctica" responde a un patrón que estivo presente nun gran número de culturas e forma part da tradición asiática, das culturas grega e romana, e da Historia do Mediterráneo musulmán.
Na maioría das festas populares está presente no festexo.
O estudoso e bertsolari Xabier Amuriza defíneo do seguinte xeito:
Vicente Donato Villarnovo
Vicente Donato Villarnovo López, finado en Ortigueira en decembro de 1903, foi un político galego.
Traxectoria
Do Partido Liberal Fusionista, foi elixido deputado polo distrito de Ortigueira en 1881 e 1886. Abandonou o Partido Liberal e pasouse ás filas conservadoras e foi nomeado alcalde de Ortigueira en 1891. Volveu ser nomeado alcalde de Ortigueira en 1897.
Felipe Criado Martín
Felipe Criado Martín, nado en Xixón o 8 de xaneiro de 1928 e finado en Mera (Oleiros) o 22 de novembro de 2013 foi un pintor, profesor e crítico de arte español da posguerra, destacado polas súas obras en distintos soportes e polo seu dominio do debuxo.
Traxectoria
Fillo de pais casteláns, Felipe Criado naceu en Xixón, mais debido á carreira militar do seu pai, carabineiro, vive a súa nenez en Asturias, Cataluña e Santander antes de instalarse en Galicia. Comezou a carreira de medicina na Universidade de Santiago de Compostela, pero abandonou os estudos para aprender modelado no obradoiro do escultor Francisco Asorey e na Escola de Artes e Oficios de Santiago. En 1954 ingresou na Escola da Academia de Belas Artes de San Fernando en Madrid (1954-1959), onde compartiu formación con pintores como Antonio López, Lucio Muñoz, Amalia Avia ou Isabel Quintanilla. De volta na capital galega, colaborou como crítico de arte no periódico La Noche. En 1961 gañou a cátedra de Anatomía Artística na Escola de Artes e Oficios compostelá e dous anos despois, a cátedra de Debuxo para centros de ensino medio. Desenvolveu a súa actividade docente en Santiago e posteriormente na Coruña, onde se instala en 1967.
Ao longo da súa traxectoria realizou varias exposicións individuais e colectivas, tanto en Galicia (Museo do Pobo Galego, Fundación Caixa Galicia, Galería Ceibe, Sala Giannini, etc.) coma noutras cidades españolas e estranxeiras (Madrid, Málaga, Oviedo, Huesca, Xixón, Barcelona, Os Ánxeles, Santiago de Chile, Río de Xaneiro, etc.). As obras de Felipe Criado pódense atopar en distintos espazos expositivos como o Museo do Pobo Galego, o Centro Galego de Arte Contemporánea, o Instituto Cervantes, o Museo de Belas Artes da Coruña, o Museo Provincial de Lugo, o Museo Quiñones de León e a Real Academia Galega de Belas Artes, entre outros.
Foi membro da Real Academia Galega de Belas Artes desde 1996 e recibiu importantes galardóns como a medalla de prata da Exposición Trienal de Pintura de Santiago.
Obra
A pintura de Felipe Criado pertence ao expresionismo neobarroquista; é lúdica, alegre, expresiva, e ten como base un magnífico deseño e unha paleta rica e quente. Paisaxista nas súas primeiras obras, foi incorporando co tempo a figura humana, en especial a feminina, sobre a que "equilibra a realidade e a fantasía", "o mundo tanxible" e "o mundo irreal" dos soños. Sinoptiza as súas criaturas nun alarde de curvas de excelente composición rítmica, dotándoas dunha ironía moi peculiar.
Amais de distinguirse no debuxo e a pintura, traballou o mural, o gravado e o deseño de cerámica.
Washington Mystics
Os Washington Mystics son un equipo profesional de baloncesto con base na cidade de Washington, D.C.. Xogan na Conferencia Leste da Women's National Basketball Association (WNBA). O equipo foi fundado antes do comezo da tempada 1998.
Os Mystics clasificáronse para os Playoffs en oito dos seus dezasete anos en Washington. Son actualmente a única franquía que non chegou nunca ás Finais da WNBA. En 2002 conseguiron chegar ás Finais de Conferencia, onde perderon contra New York Liberty.
FLTSATCOM
miniatura|Un satélite FLTSATCOM. FLTSATCOM (acrónimo de Fleet Satellite Communications System) é o nome dunha serie de satélites de comunicacións militares dos Estados Unidos construídos por TRW para a Armada. Lanzáronse oito entre 1978 e 1989, todos desde Cabo Cañaveral, e dos cales dous fallaron. O sistema de satélites proporcionaba unha cobertura global na banda de UHF entre aeronaves, buques, submarinos, instalacións en terra e o Mando Aéreo Estratéxico. Os satélites poden dividirse en dous bloques: o primeiro, que abarca os cinco primeiros satélites, eran máis lixeiros e con menos capacidades que os do segundo bloque. Os satélites FLTSATCOM foron substituídos polos satélites UFO.
FLTSATCOM 1, 2, 3, 4 e 5 (Bloque 1)
Os satélites do primeiro bloque tiñan unha masa duns 1880 kg e unha esperanza de vida de 12 anos en órbita. Usaban 12 transpondedores en UHF e se alimentaban mediante paneis solares. Tiñan unha antena principal duns 3 m de diámetro. Os cinco foron lanzados mediante foguetes Atlas SLV-3D, co último inoperativo debido a un problema durante o lanzamento.
Joseph Mallord William Turner
Joseph Mallord William Turner, nado en Covent Garden, Londres, o 23 de abrilde 1775 e morto o 19 de decembro de 1851, foi un pintor paisaxista romántico inglés, cun estilo que sentou as bases do Impresionismo.
Sergio Álvarez Moya
miniatura|Sergio Álvarez Moya con Wisconsin, "Championat von Hamburg", CSI 5* [[Hamburgo 2011.]] Sergio Álvarez Moya, nado en Avilés o 7 de xaneiro de 1985, é un xinete asturiano.
Joseph Mallord William Turner
Comezos
O talento de Turner foi recoñecido na súa vida temperá, converténdose nun completo académico de arte á idade de 23 anos. A independencia financeira permitiulle a Turner innovar e crear pinturas que sorprenderon a moitos.
Sergio Álvarez Moya
Traxectoria
Foi campión de Europa xuvenil no Junior European Show Jumping Championships de 2001, montando o cabalo Flash de la Ramée. Desde 2005 é membro do equipo español de Copa das Nacións. En 2006 renunciou ao seu último ano como júnior e disputou o campionato do mundo dese ano.
Joseph Mallord William Turner
Comezos
dereita|miniatura|[[Téméraire (William Turner)|O temerario]]
FLTSATCOM
FLTSATCOM 6, 7 e 8 (Bloque 2)
Os satélites do segundo bloque tiñan unha maior masa, ata uns 2300 kg, unha esperanza de vida de 12 anos en órbita e tamén 12 transpondedores, así como a mesma antena de 3 metros de diámetro. Adicionalmente levaban unha antena helicoidal de case 4 m de longo. Os paneis solares lles proporcionaban ata 1200 W de potencia. A bordo levaban tamén equipamento para a banda EHF a modo de proba, para novos terminais en desenvolvemento. Os tres foron lanzados mediante foguetes Atlas G, co último inoperativo debido a un problema durante o lanzamento.
Joseph Mallord William Turner
Comezos
Turner é un pintor romántico interesado no Sublime; retrata o asombroso e salvaxe poder da natureza cara a humanidade. O tema de afundimentos de barcos, fogos ou catástrofes naturais así como fenómenos naturais (luz solar, tormentas, choiva, néboa...) é unha afirmación do insignificante da humanidade cara á natureza.
Sergio Álvarez Moya
Traxectoria
En xullo de 2010 logrou, co cabalo "Action Breaker", a terceira praza no Gran Premio de Aachen, a proba máis importante do CSI de Aachen. . En xuño de 2011 terminou en segunda posición no CSI de Cannes, pertencente ao Global Champions Tour. .
Joseph Mallord William Turner
Comezos
Os seus primeiros traballos, coma Abadía Tintern (1795) e Venice: S. Giorgio Maggiore (1819), permaneceron fieis ás tradicións da paisaxe inglesa. No entanto, en Haníbal Cruzando os Alpes (1812), o seu énfase no poder destrutivo da natureza xa comeza a aparecer. Turner perfeccionou a súa técnica para desenvolver a temática durante anos.
Sergio Álvarez Moya
Vida persoal
É marido da empresaria galega Marta Ortega, con quen casou en Anceis (Cambre) o 18 de febreiro de 2012 e da que está separado.
Joseph Mallord William Turner
Última etapa
Nos últimos anos usou o óleo cada vez menos, e pasou a case luz pura con cor relucinte. Un exemplo do seu estilo tardío pode verse en Choiva, Vapor e Velocidade - O Gran Tren do Oeste, onde os obxectos son apenas recoñecibles.
Estatuto da Raíña Ana
O que se pretendía era eliminar os monopolios que se crearan e brindarlles aos autores o recoñecemento como titulares da súa obra e, por conseguinte, dos dereitos que dela derivan, entre estes, o de autorizar a reprodución e poder escoller o editor que as realice.
Este estatuto foi derrogado pola Lei do Copyright de 1842.
Dereitos e prazos
No estatuto da raíña Ana determinouse que os autores das obras literarias tivesen o dereito para explotar a súa obra e, xa que logo, a escoller o editor co cal quixesen traballar.
O que se pretendía era eliminar os monopolios dos editores, pero foron eles mesmos os quen propuxeron ter un prazo de protección de 14 anos, prorrogables a outros 14 anos se o autor aínda estavese vivo. A outra opción que tiña o autor era que, transcorridos os 14 anos, podía escoller outro editor.
Doutra banda, as obras impresas anteriormente á expedición do estatuto, gozaban dun prazo de protección único de 21 anos, a partir da data de aprobación.
Konami
Konami Corporation (コナミ株式会社) é unha empresa dedicada principalmente á realización de videoxogos para diversos sistemas desde ordenadores e videoconsolas ata máquinas recreativas.
Comezos
No ano 1969, Kagemasa Kōzuki abriu unha tenda de venda e reparación de tocadiscos en Kozushima, Toyonaka, Osaca, Xapón. Impulsado por Sega, Atari e Midway Games en 1973 comenzou cun grande equipo de programadores, grafistas e expertos financeiros, fundando Konami Industries Co.
The Hunger Games
O libro recibiu críticas maioritariamente positivas de críticos e escritores, como os autores Stephen King e Stephenie Meyer. Loouse a súa historia e o desenvolvemento do personaxe principal, malia que algúns críticos atoparon semellanzas entre o libro de Collins e o de Koushun Takami Battle Royale (1999). Para escribir The Hunger Games, Collins empregou elementos da mitoloxía grega, os combates de gladiadores romanos e os realities de televisión. A novela gañou numerosos premios, incluído o California Young Reader Medal, e foi incluído na listaxe "Best Books of the Year" (mellores libros do ano) polo Publishers Weekly' en 2008.
The Hunger Games foi publicado o 14 de setembro de 2008 por Scholastic, cunha cuberta deseñada polo ilustrador Tim O'Brien. Após unha tirada inicial de 200.000 exemplares, o libro acadou as 800.000 copias vendidas en febreiro de 2010. Dende a súa publicación, The Hunger Games foi traducido a 26 linguas, con dereitos de publicación vendidos en 38 territorios. A novela é a primeira dunha triloxía seguida por Catching Fire (2009) e Mockingjay (2010). A adaptación cinematográfica, dirixida por Gary Ross e coescrita e coproducida pola propia Collins, estreouse no 2012, e xunco cos outros dous libros formará a tetraloxía: The Hunger Games (serie de filmes).
Deportación dos indios dos Estados Unidos de América
miniatura|400px|Os nativos americaos concéntranse, actualmente, no oeste dos Estados Unidos. A deportación dos indios dos Estados Unidos, que se chama oficialmente indian removal ("desprazamento dos indios"), foi unha política do goberno dos Estados Unidos durante a primeira metade do século XIX que comportou a deportación practicamente total das nacións indias do leste cara o Far West.
Asimilación ou desprazamento voluntario
Dende a presidencia de Thomas Jefferson, a política estadounidense nesta cuestión foi a de autorizar os indios a ficar no leste do Mississippi, sempre que fosen asimilados ou "civilizados". O obxectivo inicial desta política era facelos abandonar a súa propia identidade, cultura e relixión en favor da cultura europea, da relixión cristiá e dun xeito de vida sedentario agrícola. Jefferson confiaba que asimilándoos, e despois de facelos abandonar os seus medios de vida tradicionais (cazaría), os indios serían economicamente dependentes do comercio e da poder económico dos americanos brancos, e que, desta maneira, estarían dispostos a renunciar ás súas terras ancestrais en troques de bens materiais.
Nunha carta a William Henry Harrison, Jefferson escribiu en 1803:
A adquisición das terras dos nativos foi un proceso moi longo, e cada paso que se deu cubríuse xuridicamente por un tratado, mais ás veces empregouse a forza directamente. Ó comezo do século XIX, a noción de "terras de intercambio" foi desenvolvida e escrita nalgúns tratados de cesión territorial. Cada tribo india renunciaría ás súas terras do leste do país en troques dun anaco de terra igual ou comparable no oeste do río Mississippi (coma se aquela rexión estivese deserta e non vivisen xa outras tribos). Esta idea propúxoa Thomas Jefferson dende 1803, pero non se comezou a reflectir nos tratados até o 1817, cando o pobo cherokee cedeu unha grande extensión de terras no leste por un territorio das mesmas dimensións onde hoxe está o estado de Arcansas. A continuación asináronse moitos outros tratados deste estilo, pero finalmente este proceso desembocou no Indian Removal Act.
Tavastia Propia
Tavastia Propia (en finés Kanta-Häme e en sueco Egentliga Tavastland) é unha das 19 rexións de Finlandia. Está situada ao sur do país, na provincia histórica de Tavastia e na actual provincia de Finlandia Meridional. A súa capital e cidade máis poboada é Hämeenlinna.
A rexión de Tavastia Propia limita ao norte coa rexión de Pirkanmaa, ao leste coa de Päijänne Tavastia, ao sur con Uusimaa, e ao oeste con Finlandia Propia.
É a 14ª rexión máis poboada do país e a 17ª máis extensa.
Concellos
Tavastia propia conta cun total de 11 concellos, dos cales 3 son considerados cidades (en letra grosa):
Nynorsk
O Nynorsk (literalmente "novo noruegués") é unha das dúas normativas estándar (Standardspråk) oficiais da lingua norueguesa, usada como norma escrita por algo máis do 10% dos falantes de noruegués. A forma máis utilizada é o Bokmål.
Historia
Desde os tempos dos viquingos, varios dialectos da lingua norueguesa son falados no territorio do país. A pesar de seren mutuamente intelixibles, cada un deles presenta características distintas, especialmente na fonética, semántica e na morfoloxía. A partir da Unión de Kalmar, no século XVI, Noruega e o seu pobo ficarán baixo o dominio de Dinamarca. Ese dominio reflectiu directamente na lingua, pois o dinamarqués pasou a ser a lingua oficial do reino, sendo a única lingua oficial por varios séculos en todo o territorio noruegués. Posteriormente, a partir da separación de Dinamarca en 1809, unha nova ortografía norueguesa, o riksmaal altamente baseada na norma dinamarquesa, foi adoptada en Noruega.
Ivar Aasen
Un investigador e poeta noruegués de orixe rural, Ivar Andreas Aasen, é hoxe considerado como o creador do novo noruegués. A partir de investigacións intensas nos falares, dialectos e variantes do interior da Noruega, especialmente do oeste do país. A publicación do seu libro Gramática dos dialectos noruegueses, foi un marco importante na historia do novo noruegués, pois tornou coñecidas diversas formas diferentes do noruegués oficial.
Chang'e 1
Chang'e 1 foi a primeira sonda lunar China, lanzada o 24 de outubro de 2007, mediante un foguete CZ-3A desde o centro de lanzamento de Xichang.
Características
Chang'e 1 recibe o seu nome dunha lenda china na que unha rapaza xove voa ata a Lúa.
Órbitas
Chang'e 1 foi lanzada o 24 de outubro de 2007 ás 10:05 UTC a unha órbita inicial de 205 km de perixeo e 51.000 km de apoxeo. Ás 9:15 UTC do 31 de outubro a nave encendeu o seu motor durante 13 minutos para poñerse nunha traxectoria translunar. Ás 3:15 UTC do 5 de novembro, nas proximidades da Lúa, Chang'e 1 encendeu novamente o seu motor durante 22 minutos para frearse e entrar nunha órbita arredor da Lúa 200 km de periastro, 8600 km de apoastro e un período de 12 horas. Unha segunda manobra de 14 minutos de duración o 6 de novembro ás 3:21 UTC puxo a nave nunha órbita de 213 por 1700 km e un período de 3,5 horas. A órbita final de traballo acadouse o 7 de novembro tras un encendido do motor que durou dez minutos e comezou ás 00:24 UTC, poñendo a nave nunha órbita circular de 200 km de altura e 127 minutos de período. Tras finalizar a súa misión, Chang'e foi dirixida á superficie lunar, onde impactou o 1 de marzo de 2009.
Nave
Chang'e 1 está baseada no bus de satélites de comunicacións DFH-3 e ten unha masa de 2350 kg, da que a metade é propelente e 130 kg son instrumentos científicos. Ten forma de caixa de 2,0 x 1,7 x 2,2 metros, e a alimentación eléctrica proporciónaa un par de paneis solares que xorden dos extremos da caixa.
Instrumentos científicos
Chang'e 1 levaba sete instrumentos a bordo:
Bidueiros, Aguada, Carballedo
Bidueiros é un lugar da parroquia de Aguada, no concello lugués de Carballedo na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 11 habitantes (4 mulleres e 7 homes).
Toponimia
O topónimo fai referencia ao fitónimo do mesmo nome (latín ) e pode ter orixe na palabra celta bidu. .
La vita comincia ogni mattina
La vita comincia ogni mattina (en A vida comeza todas as mañás) é unha obra de teatro de Italo Terzoli e Enrico Vaime escrita e estrenada en 1981 no Teatro Nazionale de Milán. ; Os personaxes principais son Giulio Cogliati (Gino Bramieri, a súa muller Lucia (Carmen Scarpitta), a súa filla (Edi Angelillo) e a súa amante brasileira Isabel (Silvia Regina).
A obra fala de, Giulio Cogliati, un home casado cunha vida tranquila e rutineira. De súpeto, o seu mundo ponse patas arriba e a súa paixón por unha rapaza brasileira, moito máis nova ca el, obrígao a tomar unha decisión.transcendental.
Ian McEwan
Ian McEwan ('i:ən mə'kju:ən), nado en Aldershot (Hampshire) o 21 de xuño de 1948, é un novelista inglés.
Edgar Alexander Mearns
Edgar Alexander Mearns, nado o 11 de setembro de 1856 en Highland Falls (Estado de Nova York) e finado o 1 de novembro de 1916 na cidade de Washington, foi un notábel ornitólogo e naturalista de campo estadounidense.
Ian McEwan
Traxectoria
Estudou na Universidade de Sussex e na Universidade de East Anglia, onde tivo como profesor a Malcom Bradbury. A primeira das súas obras que saíu á luz foi a colección de relatos First Love, Last Rites (1975). En 1997 publicou Enduring Love, arredor dunha persoa que sofre a síndrome de Clerambault. En 1998 recibiu o Booker Prize por Amsterdam, o que causou certa controversia.
Edgar Alexander Mearns
Traxectoria
Edgar Alexander Mearns era fillo de Alexander e Nancy Reliance Mearns. O seu avó Alexander era de orixe escocesa, nado en Aberdeen en 1786, e emigrado a Nova York en 1805, establecéndose en Highland Falls en 1815. Mearns estudou no Instituto Donald Highland (de Highland Falls) e, ao acabar os seus estudos secundarios, trasladouse á Universidade de Columbia, estudando no seu College of Physicians and Surgeons (Colexio de Médicos e Cirurxiáns), graduándose como licenciado en Medicina e Cirurxía en 1881.
Ian McEwan
Traxectoria
En marzo e abril de 2004, uns meses despois de que o goberno británico o invitase a cear con Laura Bush, Primeira Dama dos Estados Unidos, o Departamento de Seguridade Nacional dese país impediulle a entrada ao mesmo por non ter o visado apropiado para traballar (McEwan estaba preparando unha serie de conferencias remuneradas). Foille permitida a entrada varios días despois, logo de facerse público na prensa británica, por mor da mala publicidade que estaba a causar.
Edgar Alexander Mearns
Traxectoria
Nese mesmo ano de 1881 casou con Ella Wittich, de Circleville, Ohio. A parella tivo un fillo e unha filla. O fillo naceu en 1886 e morreu en 1912.
Mearns foi médico do exército dos Estados Unidos. Desde 1882 a 1899 serviu como cirurxián militar. Desde 1899 a 1903 foi oficial médico en varias institucións do exército. De 1903 a 1904 e de 1905 a 1907 viaxou a Filipinas; en 1904 tivo que interromper a súa viaxe porque contraeu unha enfermidade parasitaria. En 1905 unha viaxe desde Filipinas levouno a Guam.
Como comandante (major) e cirurxián do exército, Mearns foi nomeado oficial médico da Comisión Internacional de Límites; informou sobre a fauna e as árbores da fronteira entre México e os Estados Unidos no seu traballo de 1907 Mammals of the Mexican Boundary of the United States (Mamíferos da fronteira mexicana dos Estados Unidos).
miniatura|esquerda|380px|O expresidente dos Estados Unidos [[Theodore Roosevelt e outros membros do seu grupo na Expedición Africana Smithsonian-Roosevelt, entre eles Edgar Alexander Mearns.]]
En 1909 retirouse do exército co emprego de tenente coronel. Nese mesmo ano foi invitado por Theodore Roosevelt para acompañalo na Expedición Africana Smithsonian-Roosevelt como naturalista.
De 1911 a 1912 formou parte da Expedición Childs Frick en África para recolectar e preparar espécimes de aves que Frick presentou despois ao Instituto Smithsoniano.
En 1883 Mearns foi un dos cofundadores da American Ornithologists' Union (Unión de Ornitólogos Estadounidenses).
Describiu cientificamente varias especies de aves e doutros animais, como Turdus helleri (un tordo de endémico dos outeiros de Taita, en Kenya), Aethopyga boltoni (un nectarínido endémico da illa de Mindanao, en Filipinas), Cisticola bodessa (un silvioideo africano), Phyllergates heterolaemus (un cetíido de Filipinas), e Onychomys arenicola (un cricétido de México, Novo México e Texas).
Epónimos
Nomeáronse varios taxons de animais en honor a Mearns: sete mamíferos, entre eles Thomomys bottae mearnsi; cinco aves, e o lagarto Petrosaurus mearnsi.
Abreviaturas
A abreviatura Mearns emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en botánica e zooloxía.
Prazision LP
Prazision LP é o álbum de estrea da banda estadounidense de post-rock Labradford, publicado en outubro de 1993 a través do selo Kranky Records. Foi reeditado pola mesma discográfica o 12 de novembro de 2007 cun tema adicional, "Preserve the Sound Outside", collido do seu primeiro sinxelo.
Rusty Cage
"Rusty Cage" é unha canción da banda estadounidense de grunge Soundgarden, editada como terceiro sinxelo do seu álbum Soundgarden no ano 1992. Composta polo seu líder Chris Cornell, "Rusty Cage" converteuse nun éxito instantáneo sendo publicada en diversos formatos. O tema foi incluído no recompilatorios A-Sides (1997) e Telephantasm (2010).
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Chris Cornell, agás onde se indique.
Xasón
miniatura|O Xasón de [[Gustave Moreau (Museo de Orsay)]]
Xasón é un heroe da mitoloxía grega. Era fillo de Alcímeda e de Esón, rei de Iolcos, quen foi destronado polo seu irmán Pelias. O oráculo advertira a Pelias de que un home calzado cunha soa sandalia poría en perigo o seu trono.
Xasón foi educado polo centauro Quirón ata que foi adulto. Cando fixo os vinte anos, dirixiuse a Iolcos disposto a recuperar o trono que por herdanza lle pertencía. No camiño, tivo que cruzar un río onde perdeu unha das súas sandalias. Ao chegar á cidade, foi chamado polo seu tío Pelias e este, ao darse conta de que aquel podía ser o home que anunciaba o oráculo, decidiu afastalo da súa terra enviándoo a unha difícil misión: viaxar ata a Cólquida (ao pé do Cáucaso), e traer de alí o vélaro de ouro, que era a pel dun carneiro fabuloso que salvara a vida a Frixo, antepasado de Pelias, e trasladouno á Cólquida. Alí Frixo ofreceu en sacrificio a Zeus este carneiro e logo regalou a pel do animal, que era de ouro, ao rei Eetes, que o depositou nunha árbore custodiada por dous touros que botaban lume pola boca e unha serpe que endexamais durmía.
Os Argonautas
Xasón, acompañado dun grupo duns cincuenta heroes gregos (Orfeo, Cástor, Pólux, Peleo, Hércules, Teseo, Laertes, Atalanta —única muller da expedición, famosa corredora e porteira—, Meleagro...) organizou a expedición. Encargoulle a Argos a construción do navío que recibiu o nome de Argo en homenaxe ao seu construtor. E do nome da nave tomaron á súa vez o de Argonautas (mariñeiros de Argo) os heroes que nela embarcaron. Reunidos pois os Argonautas, fixéronse ao mar en dirección á Cólquida.
Non moito despois chegaron á illa de Lemnos, onde só habitaban mulleres. A raíña, Hipsípila, que se namorou de Xasón, contoulle que as mulleres da illa foran castigadas pola deusa Afrodita por non lle renderen culto impregnándoas dun cheiro tan desagradable que os homes as rexeitaron e se uniron en troques con mulleres das illas veciñas. En vinganza, as lemnias mataron os homes da illa. Os Argonautas permaneceron con elas un tempo e logo marcharon.
Logo de pasar por algúns países, chegaron a Salmideso, onde atoparon a Fineo, cego e adiviño, ao que os Argonautas axudaron a se desfacer das Harpías, monstros voadores con rostro de muller, garras e ás, que, cumprindo un castigo imposto polos deuses, impedían que Fineo se puidese alimentar.
Fineo, en agradecemento, informou aos Argonautas sobre o camiño a seguir ata a Cólquida e ademais díxolles como podían superar o perigo que lles esperaba ao chegaren ás Rochas Azuis, dous enormes penedos flotantes en continuo movemento que chocaban entre si esmagando a todos os que pretendían pasar entre elas.
Superado este obstáculo, chegaron á Cólquida. Xasón anunciou o seu propósito ao seu rei Eetes. Este díxolle que lle peritiría ir onda o vélaro de ouro se antes daba xunguido os dous touros que o custodiaban, arar un campo con eles, botar sobre os sucos uns dentes que entregara Atenea ao rei e logo vencer unha serpe que nunca durmía e que permanecía a carón da árbore onde se achaba o vélaro. Medea, a filla do rei Eetes, que era feiticeira, namorouse apaixonadamente de Xasón e axudouno coa súa bruxaría a levar a bo termo a súa fazaña, previo compromiso de Xasón de levala consigo a Iolcos.
Deu a Xasón unha apócema máxica para que non lle fixesen dano os touros monstruosos. Unha vez que deu xunguido os touros, lanzou os dentes sobre os sucos feitos na terra. Deles brotaron centos de homes armados que se lanzaron contra o heroe, pero este, seguindo as instrucións de Medea, guindou unha pedra entre eles e os exércitos enfrontáronse entre si. Logo, Medea provocou un terrible soño á serpe, Xasón apoderouse da prezada pel e fuxiu cos seus homes, con Medea e co irmán desta, Apsirto, na súa embarcación. Os homes de Eetes perseguiron a nave e Medea matou a seu irmán, esnaquizouno e botouno ao mar. O rei Eetes recolleu os restos do seu fillo e perdeu de vista aos Argonautas.
Logo disto, os Argonautas emprenderon o regreso sorteando diversos perigos: tempestades, o asedio das Sereas, o ataque dos monstros Escila e Caribdis. Finalmente chegaron a Iolcos. Alí Pelias recibiu de Xasón o vélaro e logo morreu ás mans das súas propias fillas por unha artimaña de Medea. Entón Xasón e Medea fuxiron a Corinto. Tiveron dous fillos. Pero máis tarde Xasón repudiou a súa muller para casar con Glauca, filla do rei de Corinto. Medea, para se vingar, acabou coa vida de Glauca e coa dos fillos que tivera con Xasón.
Xasón e o cinema
Existen cinco filmes que tratan sobre a viaxe dos argonautas en busca do vélaro: Jason and the Argonauts, 1963, dirixida por Don Chaffey na que salientan os efectos especiais de Ray Harryhausen, Jason and the Argonauts (2000) un telefilm producido por Hallmark, Medea (1969) de Pier Paolo Pasolini con Maria Callas, Os xigantes de Tessaglia (1961) e Hércules (1958).