cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alfredo Iglesias Diéguez
Traxectoria
Doutor en Historia, é especialista en evolución humana. Profesor de Ciencias Sociais no IES Xulián Magariños de Negreira. Dende 1984 está vinculado ao proxecto Orce-Cueva Victoria, que dirixiu o Dr. Gibert ata o ano 2007, participando nas escavacións de Venta Micena, Barranco León, Fuente Nueva 1 e Barranco del Paso (Orce, Provincia de Granada) e Cueva Victoria (Cartaxena). No ámbito da a evolución humana é autor de numerosas investigacións publicadas en revistas especializadas de ámbito internacional (Human Evolution, L’Anthropologie...) e nacional (Gallaecia, Estudios de sociolingüística…), así como en revistas de carácter xeral (A Trabe de Ouro); así mesmo, é autor –unhas veces en solitario e outras en colaboración-, de capítulos nos libros Presencia humana en el Pleistoceno inferior de Granada y Murcia (1992), Pour Darwin (1997), Los homínidos y su entorno en el pleistoceno inferior y medio de Eurasia (1999), A very remote period indeed (2001), Miscelanea en homenaje a Emiliano Aguirre (2005), The Human Evolution Source Book (2006) e O darwinismo e Galicia (2009), así como do libro Historia do pensamento antropolóxico en Galicia (1999), baseado nas investigacións realizadas en relación coa súa Tese de doutoramento, pola que obtivo o premio extraordinario en 1999.
Dende 1995 ata o 2011 colaborou habitualmente en Galicia Hoxe (antes O Correo Galego), tanto no suplemento Descubrir, con artigos de divulgación científica ou histórica, como nunha columna de opinión titulada Na marxe esquerda, na que escribiu centos de artigos relacionados coa igualdade de dereitos, a solidariedade, o altermundismo, a crise da democracia e do capitalismo… Por un dos primeiros artigos publicados n’O Correo Galego: “SOS Racismo, a humanidade en perigo”, recibiu o Premio Puro Cora de Xornalismo en 1996. Así mesmo, dende 2003 é colaborador habitual de Faro da Cultura, do xornal Faro de Vigo, no que colabora con recesións de libros de ensaio. Tamén ten publicado artigos en Altermundo, portal altermundista galego do que pertence ao seu consello editorial, e en Rebelión. Integrou o equipo de redacción da Enciclopedia Galega Universal. Tamén participou na realización de libros de texto nas editoriais Tambre e Obradoiro, coa que segue a traballar na actualidade. No ano 2014 recibiu o Premio Maruxa Mallo.
Vinculado dende a súa mocidade a organizacións sociais e políticas de esquerda, foi membro da Comisión Permanente do Secretariado Nacional do Sindicato de Traballadoras e Traballadores do Ensino de Galiza (STEG) (2009-2011), organización á que representou no Consello do Foro Social Galego.
No 2017, comezou a organizar no IES Maruxa Mallo o Congreso Escolar Polas Igualdades, que conta xa con cinco edicións. Como profesor de ciencias socias, organizou relatorios, exposición e demais sobre a historia do feminismo, e outras desigualdades que ocorreron ao largo dos últimos séculos. Pertence así ao Colectivo 8 de Marzo, que é o comité organizativo do congreso.
Charles Roach Smith
Charles Roach Smith, nado o 20 de agosto de 1807 na Illa de Wight e finado o 2 de agosto de 1890 en Strood, condado de Kent, foi un anticuario, arqueólogo afeccionado e numismático inglés, pioneiro no estudo estatístico dos achados de moedas romanas.
Pertenceu a diversas sociedades científicas, como a Sociedade de Anticuarios de Londres ou a Sociedade Numismática de Londres, e foi fundador da Asociación Arqueolóxica Británica.
Familia e formación
Roach Smith naceu en Landguard Manor, Shanklin, na Illa de Wight, o máis novo dos fillos do granxeiro John Smith, e da súa muller, Ann, filla de Henry Roach, de Arreton Manor. O seu pai morreu cando Charles era un neno e desde aquela pasou a vivir na casa do seu avó materno, en Arreton. A súa nai morreu cara a 1824.
Roach Smith asistiu a unha pequena escola en Swaythling, Southampton, e cando o seu mestre foi destinado a St. Cross, preto de Winchester, Charles marchou con el. Arredor de 1820, continuou a súa educación nunha escola meirande en Lymington, Hampshire.
Carreira profesional
En 1821 traballou durante uns meses no despacho do avogado Francis Worsley, en Newport, Illa de Wight, e en 1822 comezou a traballar como aprendiz cun químico de Chichester, West Sussex, con quen permaneceu seis anos. En 1834 estableceu o seu propio negocio como químico en Lothbury, na Cidade de Londres, e entre 1840 e 1860 trasladouse a Finsbury Circus, na mesma cidade.
Xa desde a súa infancia, Roach Smith sentiu interese por coleccionar antigüidades, e foi apoiado polo anticuario Alfred John Kempe nesta afección. Durante vinte anos seguiu de preto as escavacións producidas en Londres e o dragado do río Támese, tanto como coleccionista como para o seu estudo, e en 1854 publicou un estudo sobre as antigüidades aloxadas no daquela existente Museo de Londres, procedentes das escavacións da cidade. Estes obxectos foron incorporados anos máis tarde ao Museo Británico, onde formaron o núcleo da colección nacional de antigüidades romano-británicas.
Roach Smith pasou a ser considerado axiña como a primeira autoridade do Londres romano. Foi un innovador ao lles prestar atención aos sitios arqueolóxicos urbanos, e a súa obra Illustrations of Roman London (1859) foron o traballo principal neste tema ata 1909.
Sociedades científicas
Roach Smith pertenceu a moi diversas sociedades científicas, tanto británicas como do estranxeiro. Foi elixido membro da Sociedade de Anticuarios de Londres en 1836. Pertenceu tamén á Real Sociedade de Anticuarios do Norte e ás Sociedades de Anticuarios de Francia, de Normandía, de Picardía, do Oeste, e de Morini. Así mesmo, durante moitos anos correu a cargo do artigo mensual da sección Antiquarian Notes na revista The Gentleman's Magazine.
Durante máis de cincuenta anos foi moi activo nas actividades da London Numismatic Society (antecedente da Royal Numismatic Society), da que foi un dos seus secretarios entre 1841 e 1844. Tamén foi autor de numerosas contribucións á súa revista Numismatic Chronicle.
Foi tamén membro honorífico das sociedades arqueolóxicas de Madrid, Wiesbaden, Mayence, Treyes, Chester, Cheshire e Lancashire, Suffolk, e Surrey, así como da Real Sociedade de Literatura, da Sociedade de Anticuarios de Escocia e da Société d'émulation d'Abbeville.
Derradeiros anos
Logo de diminuír a súa dedicación á actividade académica, adquiriu, para vivir a súa xubilación, unha pequena propiedade en Strood, Kent, con algún terreo de horta. Aí dedicouse fundamentalmente á pomoloxía e á obtención de viño. Sobre isto publicou un opúsculo en 1863 titulado On the Scarcity of Home-grown Fruits in Great Britain, previamente aparecido como artigo en Proceedings of the Historical Society of Lancashire and Cheshire, do que se distribuíron mil copias en Francia e en Alemaña. Roach Smith avogaba pola conveniencia da plantación do terreo baleiro nas beiras das vías do ferrocarril con maceiras ananas e outras clases de árbores froiteiras, e esta foi unha suxestión amplamente adoptada noutros países e dun xeito máis limitado en Inglaterra.
Roach Smith non casou. Logo dunha curta convalecencia de seis días, faleceu o 2 de agosto de 1890 e foi soterrado no cemiterio de Frindsbury.
Santalla de Paradela, Paradela
Santalla de Paradela é unha parroquia do concello de Paradela na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 75 habitantes (41 homes e 34 mulleres), os mesmos ca no ano anterior.
Lista de Illas de Fidxi
As Fidxi son un arquipélago do Océano Pacífico que consta de 844 illas e illotes das cales aproximadamente 106 están habitadas.
Está dividido en 9 grupos insulares xeográficos separados. O máis pequeno son as Illas do arrecife de Conway e Skerries, e o maior é o Grupo Vanua Levu.
550px|dereita
Fase dunha onda
miniatura|dereita|300px|Nun movemento harmónico simple; A é a amplitude e T é o período, dados dous instantes e, tales que  presentan a mesma fase da onda. A fase indica a situación momentánea nun ciclo dunha magnitude que varía ciclicamente, sendo a fracción do período transcorrido dende o instante correspondente ao estado tomado como referencia. Pódese representar un ciclo nun círculo de 360º, dicindo que a fase é a diferenza en graos entre un punto dentro deste círculo e o seu comezo; unha rotación de 360º é equivalente a un ciclo completo.
Problemas de fase
Nos sinais complexos resulta máis complicado. A cancelación total é imposible porque dúas ondas nunca son completamente iguais; non obstante, o que si se cancela, sobre todo, son os graves, aínda que os medios perden moita forza e nos agudos prodúcese un efecto chamado phaser, que suma unhas frecuencias e resta outras. A razón pola que se cancelan os graves e non os agudos é a probabilidade: para que se cancelen dúas ondas por completo, teñen que ser iguais e coincidir perfectamente os picos e os vales dunha cos da outra, e iso é imposible, pero si que sucederá a redución de graves de forma notable cando os valores negativos dunha onda sexan os valores positivos doutra. Os graves, por seren ondas máis longas, é máis probable que coincidan en fase, pero os agudos compóñense de vales e depresións moito máis repetidos e estreitos, polo que a coincidencia é practicamente imposible.
Os desfases prodúcense entre dous sinais que, por proviren de diferentes micrófonos ou instrumentos, é dicir, diferentes impedancias, non tardan o mesmo tempo en facer o percorrido entre IN e OUT, polo que as ondas propias de cada sinal poden interferir entre si polo anteriormente explicado. Tamén os desfases poden ser producidos por fallos técnicos, como investidores de fase e procesadores mal axustados ou cables soldados de forma contraria á normalmente empregada. Frecuentemente os desfases son inaudibles e non molestan na mestura, ou na propia gravación, pero noutras ocasións o desfase é perfectamente apreciable pola perda notable na sección de graves.
Solucións
A fase pode ser un problema de moi difícil solución nunha gravación con varios micrófonos, sobre todo cando se gravan baterías. Se non se ten en conta a fase, conseguirase un son contundente; é dicir, se o son da caixa entra polo seu micrófono e tamén polos micrófonos aéreos, a fase destes tres micrófonos debe ser a mesma, porque se non aparecerá o problema do desfase e perderase forza na gama de graves, sucedendo este contratempo con calquera interacción entre micrófonos.
O certo é que os problemas de fase son algo bastante habitual e na maioría dos casos aprécianse co oído: cando se sente que o son non ten graves sábese que está fóra de fase, aínda que para se decatar disto dunha forma moito máis precisa e profesional necesítase un "medidor de fase" (algúns plug-ins inclúeno). Cando se sabe que existe este desfase pódese optar por varias solucións eficaces e doadas de executar, como redistribuír os micrófonos empregados dunha forma sutil; cando haxa dous micrófonos fóra de fase débese mover un deles, e un cambio dalgúns centímetros pode ser suficiente, probando pouco a pouco se os graves volven amosar o seu brillo normal.
A solución máis común, un botón no previo do micrófono ou na propia canle da mesa de mesturas de son que inviste a polaridade do sinal eléctrico, non sempre funciona; é un cambio de 180º e, en moitos casos, iso pode ser demasiado. Existen ademais outros aparatos que poden arranxar este problema variando a fase dende 0º a 180º con todos os pasos intermedios; teñen un circuíto interno de retardo que se pode cambiar ata atopar un punto que guste, facéndoo de oído.
Representación matemática
No caso dunha onda sinuosidal que avanza no sentido dos x crecentes, se é a amplitude,  a pulsación (en radiáns por segundo), k o número de onda (en 1/m), t o tempo (en segundos) e x a posición (en metros), pódese escribir:
O ángulo de fase desta onda é o argumento no caso xeral toda onda estacionaria pódese representar mediante unha función do tipo:
E nese caso xeral a fase é o argumento da función que contén a dependencia do tempo é a fase, sendo , a fase inicial.
Non se pode determinar o ángulo de fase dunha onda baseándose nunha soa medida da onda. Medindo os valores en función do tempo ou da posición, pódese deducir o ángulo de fase, pero cunha indeterminación dun múltiplo enteiro de.
En realidade, o valor do ángulo de fase non é moi útil. O valor verdadeiramente útil é a diferenza de fase ou desfase entre dous sitios, dous instantes ou dúas ondas.
O termo fase no marco da teoría ondulatoria, designa a posición relativa dentro dun ciclo, sexa este ciclo unha variación no tempo, no espazo ou respecto doutra variábel calquera.
No caso das ondas máis empregadas para a análise e resolución de problemas ondulatorios, o das ondas monocromáticas tense que
onde A0 é a amplitude, ω é a frecuencia angular (en radians por segundo), k é o número de ondas (en 1/m), t é o tempo (en segundos), x é a posición, e α é a fase.
Este uso procede do feito de que, en matemáticas, o termo fase se emprega como sinónimo de argumento dunha función trigonométrica cando este non ten significado de ángulo espacial.
Notas
http://www.hispasonic.com/tutoriales/fase-cara-oculta-audio/37845
Aidan Gallagher
Aidan Gallagher, nado nos Ánxeles o 18 de setembro de 2003,  é un actor e cantante estadounidense. O seu primeiro papel de peso foi interpretando o papel de Nicky Harper na comedia de televisión de Nickelodeon Nicky, Ricky, Dicky & Dawn.
No ano 2019, Gallagher comezou a interpretar o papel de "Number Five" na serie de Netflix The Umbrella Academy, o cal lle valeu sona internacional e recoñecemento.
Mende, Mondoi, Oza-Cesuras
Mende é un lugar da parroquia de Mondoi no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 2 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 1 home e 1 muller, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando non tiña habitantes.
GGTS 1
Gravity Gradient Test Satellite 1, tamén coñecido polo seu acrónimo GGTS 1, foi un satélite artificial da Forza Aérea dos Estados Unidos de América lanzado o 16 de xuño de 1966 mediante un foguete Titan IIIC desde Cabo Cañaveral.
Características
GGTS 1 foi un satélite experimental lanzado á órbita xeoestacionaria para estudar a estabilización de satélites mediante gradente gravitatorio. Usaba o mesmo bus que os satélites IDCSP, pero alimentado con baterías e non con células solares. O sistema elixido para a estabilización, denominado MACS (Magnetically Anchored Gravity Systems) consistían en dous subsistemas idénticos composto cada un por unha vara extensible e un amortecedor viscoso esférico magneticamente ancorado. Cando o satélite extendía as dúas varas tiña unha lonxitude de 15,8 m, cos amortecedores, de 5 kg cada un, situados nos extremos, o que lle daba un aspecto de mancorna. A masa total do sistema de estabilización era de 12 kg. Os resultados de GGTS 1 foron inconcluintes ao estar un dos amortecedores contaminado magneticamente.
GGTS 1 debería ter sido sucedido por un satélite xemelgo, GGTS 2, pero perdeuse debido ao fallo do foguete lanzador.
Interscope Records
Interscope Records é unha casa discográfica estadounidense que naceu en 1990, fundada por Jimmy Iovine e Ted Field co apoio económico de Atlantic Records (que se fixo co 50% do selo). En 1992 Jimmy Iovine axudou a Death Row Records financiando e alcanzando un acordo de distribución con eles por medio de Interscope. Na actualidade é propiedade do Universal Music Group e forma parte do grupo de selos Interscope-Geffen-A&M.
Vilaverde, Podentes, A Bola
Vilaverde é un lugar da parroquia de Podentes no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 16 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 8 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 17 habitantes (9 homes e 8 mulleres).
A Leira Longa
O topónimo galego A Leira Longa pode referirse a:
Mapalé
miniatura|270px|Mapalé a [[Cartaxena de Indias]] O Mapalé é unha danza de parellas que bailan con movementos frenéticos e eróticos. O baile baséase en saltos, caídas, persecucións e enfrontamentos entre a muller e o home. Mapalé é tamén o nome dun peixe e a lenda conta que os pescadores bailaban esta danza para celebrar a boa pesca e cos seus movementos estaban representando o movemento do peixe fóra da agua.
Orixe do Mapalé
É unha danza típica que se baila en Colombia. Foi levada hai máis de catrocentos anos a Cartaxena de Indias polos escravos de Guinea.
Naceu como canto de pescadores de Mapalé ou Chigua, nas ribeiras do Río Magdalena. Obtivo o seu nome dese peixe famoso polo seu aceite, denominación que tamén se aplica ao tambor de forma cilíndrica que marca o compás.
Apeadoiro de Perlío
Perlío é un apeadoiro ferroviario de Adif situado en Perlío, no concello de Fene, provincia da Coruña. Ten servizos de media distancia operados por Renfe.
Mapalé
Orixe do Mapalé
Mapalé é unha danza de orixe africana que se baila na costa atlántica e nas ribeiras do río Magdalena, de ritmo rápido, con palmas constantes dos participantes e de marcada tendencia lúdica.
Apeadoiro de Perlío
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 33,6 da liña férrea de ancho ibérico que une Betanzos con Ferrol a 5 metros de altitude, entre as estacións de Barallobre e de Neda. O tramo é de vía única e está sen electrificar.
Mapalé
O ritmo
É un dos ritmos máis primitivos do folclore atlántico, e no cal se reproducen con notábel fidelidade moitos aspectos dos bailes africanos.
Apeadoiro de Perlío
Historia
A estación foi inaugurada o 5 de maio de 1913 coa apertura da liña Betanzos-Ferrol, tras un longo período de proxectos e obras, tras quedar deserto o concurso para a súa construción e explotación. Encargouse a Norte que efectuase o mantemento necesario para a posta en servizo desta liña. Encargouse finalmente da explotación MZOV, e a partir de 1928, a Compañía Nacional dos Ferrocarrís do Oeste. En 1941, a estación pasou a depender da recentemente creada Renfe, quen xestionou a mesma ata a separación da compañía en Adif e Renfe Operadora o 31 de decembro de 2004.
Mapalé
O ritmo
É un ritmo rápido que se baila e canta con grande axitación, logrando unha aceleración constante e case frenética do corpo. Este baile sempre tivo unha carga sexual compaxinada con movementos pélvicos e incluso con contorsións.
Apeadoiro de Perlío
A estación
O apeadoiro de Perlío consta dunha única plataforma á que accede unha vía. Non conta cun edificio de estación, senón cunha marquesiña para refuxiarse, e cun aparcadoiro disuasorio, para facilitar o acceso ao apeadoiro. Atópase na parroquia de Perlío, no suroeste do núcleo urbano de Fene, preto da ría de Ferrol e do estaleiro de Fene. Recentemente recrecéronse as plataformas da estación, ademais de instalarse farois nelas para unha mellor visibilidade.
Valenza, Valenza, Coristanco
Valenza é un lugar da parroquia de Valenza no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 60 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 32 homes e 28 mulleres.
Apeadoiro de Perlío
Media distancia
Actualizado a 20 de xuño de 2016.
Mapalé
Instrumentos
Só son precisos dous tambores: "o chamador" e o "tambor maior ou macho" son suficientes para acompañar esta danza. Actualmente, incorpóranse a "tambora" e o guache.
PolyGram
PolyGram foi unha das maiores gravadoras da industria discográfica do mundo. Foi fundada en 1972 a partir dun proxecto conxunto que envolvía o selo Philips Records, pertencente á empresa neerlandesa de electrónica Philips. A empresa neerlandesa-británica de filmes, PolyGram Filmed Entertainment, tamén formaba parte do consorcio.
Mateo Segade Bugueiro
Mateo Segade Bugueiro, tamén coñecido como Mateo de Segade Lazo de Bugueiro, nado en Traseirexe (San Roman, Santiso), bautizado o 20 de outubro de 1605, e finado en Murcia o 28 de agosto de 1672, foi un bispo católico galego.
Traxectoria
Realizou os seus primeiros estudos en Melide, onde despois fundou a Obra Pía de Santo Antonio. Dende 1629 foi colexial de Fonseca e graduouse como bacharel, licenciado e doutor en 1634. Nese ano tamén foi maxistral de Astorga. Foi catedrático de Prima Filosofía, Lóxica e Sagradas Escrituras en Valladolid, maxistral de Toledo e capelán maior e conselleiro de Estado. Foi arcebispo de México e bispo de Cartaxena e Murcia.
Avelaíña
A avelaíña, matacandís ou velairiña é un insecto próximo á bolboreta. Ambas son da orde dos lepidópteros. Teñen hábitos nocturnos, se ben é certo que tamén hai especies crepusculares e diúrnas.
Moitas especies de avelaíñas son moi ben coñecidas no seu estadio larvario a causa dos danos que causan á froita e outros produtos da agricultura, ou mesmo aparellos domésticos como roupa e libros, dada a voracidade das eirugas.
Aeroporto internacional Kenneth Kaunda
O aeroporto internacional Kenneth Kaunda é un aeroporto en Lusaca, Zambia. Era coñecido oficialmente como aeroporto internacional de Lusaca antes de que se lle cambiase o nome en 2011 na honra de Kenneth Kaunda, o primeiro presidente do país. O aeroporto ten unha capacidade de dous millóns de pasaxeiros por ano.
Avelaíña
Pragas de avelaíña
As avelaíñas, e especialmente as súas eirugas, son unha praga capital para a agricultura en moitas partes do mundo. A eiruga da especie Lymantria dispar causa importantes danos nos bosques do nordés dos Estados Unidos, onde é unha especie invasiva. Nos climas temperados, a carpocapsa (Cydia pomonella) causa danos devastadores, especialmente nos cultivos frutais. Nos climas tropical e subtropical, a Plutella xylostella é quizais a peor praga nos cultivos e colleitas de brasicáceas (familia que engloba as coles, repolos e outras plantas da mesma clase, tamén chamadas crucíferas).
Varias das avelaíñas da familia das Tineidae están comunmente consideradas como pragas porque as súas larvas devoran tecidos como roupa e cobertores de fibras proteínicas naturais como a la ou a seda. Porén, adoitan atacar menos os materiais mesturados que conteñan fibras artificiais.
Existen estudos que amosan que poden ser repelidas polo olor da madeira de cedro e cimbro, pola lavanda, ou por outras esencias naturais. Porén, moitos consideran que é improbable que isto preveña unha infestación. A naftalina considérase o produto máis efectivo, pero hai dúbidas en canto ós seus efectos na saúde humana. As larvas de avelaíña poden eliminarse conxelando os obxectos infestados durante varios días a unha temperatura inferior ós −8 °C.
As avelaíñas teñen unha constitución robusta e a miúdo son máis resistentes ós pesticidas que as moscas ou os mosquitos.
Os vermes da seda
Algunhas especies de avelaíña son criadas en granxa pola súa rendibilidade económica. A máis coñecida delas é o verme da seda, a larva domesticada da Bombyx mori, que se cría pola seda coa que constrúe a súa crisálida. A industria da seda produce ao redor dos 130 millóns de quilos de seda crúa ó ano, cun valor aproximado de 250 millóns de dólares.
Con todo, non toda a seda é producida pola Bombyx mori. Hai varias especies de Saturniidae que tamén son criadas pola súa seda, como a avelaíña do ailanto (grupo de especies da Samia cynthia), o verme de seda do carballo (Antheraea pernyi), a Antheraea assamensis e o verme da seda xaponés (Antheraea yamamai).
O verme mopane, eiruga da Gonimbrasia belina, pertencente á familia das Saturniidae, é un recurso alimenticio moi importante no sur de África.
Nightfall in Middle-Earth
Nightfall in Middle-Earth é o oitavo álbum oficial do grupo alemán Blind Guardian. Editado e publicado en 1998, consta de 22 temas que versan sobor da obra póstuma de Tolkien O Silmarillion. Así, o tema central da mesma é a caída da noite na Terra Media, que constitúe non só unha metáfora coma a fin dun tempo de beatitude e paz na Terra Media Tolkeniana, senón que é o núcleo central da propia historia: os Silmarils son xoias creadas a partir das árbores que iluminanran nun tempo a Terra Media; cando estas foron destruídas, os derradeiros vestixios desa luz son os que están atrapados nesas xoias creadas por Fëanor, o que as converte en obxectivo de Melkor.
No disco, Blind Guardian utiliza todo un arsenal de liñas melódicas, acompañamentos e coros, para recrear dalgunha maneira as liñas mestras do libro. Así, a cancións espídicas tal como a Maldición de Mandos (The Curse of Fëanor: A maldición de Feanor; Mandos maldí a Fëanor e a súa familia por atacar e asasinar os seus propios parentes para saír en persecución de Melkor) ou A Canción da Pena (The Sorrow Song) atopan o seu contrapunto en cancións de liñas moito máis lentas (Noldor, The Eldar). Para maior efecticismo, entre as cancións intercalan pequenas pasaxes instrumentais, breves composicións ou simplemente algún texto dalgún personaxe.
En canto ás temáticas do disco, case que exclusivamente se cingue á maldición e a impotencia ante a mesma, que antes ou despois deriva en resignación (The Eldar).
Cabe subliñar tamén que o álbum non segue necesariamente a mesma orde cronolóxica có libro.
Piñeiro, Cuíña, Oza-Cesuras
Piñeiro é un lugar da parroquia de Cuíña no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 15 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 10 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 18 habitantes.
Parroquias de Galicia
P
🇵🇱
Norma (constelación)
Norma ou Escuadra é unha constelación do hemisferio sur. O xenitivo, usado para formar nomes de estrelas, é Normae. Tamén é coñecida como A Regra, A Regra do Carpinteiro, O Xogo de Regras ou O Nivel, aínda que formalmente é coñecida en latín como Norma et Regula, que significa "Escuadra e Nivel" (ferramentas de carpintería).
As constelacións veciñas son Scorpius, Lupus, Circinus, Triangulum Australe e Ara.
Antoine Gizenga
Antoine Gizenga, nado en Mushiko o 5 de outubro de 1925, é o actual primeiro ministro da República Democrática do Congo e un veterano político dese país.
Traxectoria
Gizenga foi primeiro ministro en 1960, e en 1961-62 baixo a presidencia do histórico líder Patrice Lumumba. Logo do asasinato deste en 1961 continuou como primeiro ministro, pero en rebeldía. O seu goberno, con sede en Stanleyville (actual Kisangani) foi recoñecido por 21 países de África, Asia, e Europa do Leste en febreiro de 1961. Estivo no cárcere entre xaneiro de 1962 e xullo de 1964 e outra vez entre outubro de 1964 e novembro de 1965. Viviu no exilio entre 1965 e 1992.
En 2006 regresou á política presentándose ás primeiras eleccións presidenciais democráticas do país á fronte do Partido Lumumbista Unificado. Neses comicios obtivo un 13,06% dos votos e a terceira posición tras Joseph Kabila e Jean-Pierre Bemba. Na segunda volta, Gizenga apoiou a Kabila, e este ao vencer nomeouno primeiro ministro (30 de decembro de 2006).
O seu primeiro goberno estivo formado por seis ministros de estado e 54 ministros e viceministros máis, entre os que se atopou Nzanga Mobutu, fillo de Mobutu Sese Seko na carteira de agricultura e nunha teórica vicepresidencia. Tamén estivo entre eles Mbusa Nyamwisi, ministro de exteriores e antigo líder rebelde, pero non Azarias Ruberwa, o líder rebelde máis importante na actualidade e cabeza da Asemblea Congolesa a prol da Democracia (RCD).
Mina de Recesindes
A mina de Recesindes é parte dunha necrópole máis ampla: un campo de mámoas que se estende entre as parroquias de Carantoña e a de Calo, no concello de Vimianzo e ao sur da Pena Forcada. Forma parte do futuro Parque Arqueolóxico do Megalitismo da Costa da Morte.
Descrición
O dolmen presenta cámara poligonal e un posible corredor cara ao leste, do que se conserva un dos chantos deitados no chan. A cámara ten hoxe seis chantas verticais das once totais que tería no seu momento. Faltan moitas das súas pedras e as tampas que foron saqueadas.
Segundo Xosé María Lema Suárez, este lugar permite entender moi ben como se integra o dolmen na mámoa, coas pedras ben traballadas e encaixadas entre si. A anta estaba bastante soterrada no túmulo, pois desde a parte superior até a pedra hai practicamente un metro.
A mámoa foi violada e profanada desde que en 1936 fora obxecto de escavacións clandestinas feitas por buscadores de tesouros.
Andrea Pirlo
Andrea Pirlo, nado o 19 de maio de 1979 en Flero (Brescia), é un futbolista italiano, de etnia xitana sinti. Xoga de centrocampista e o seu actual equipo é o Juventus FC da Serie A de Italia.
Traxectoria
Pirlo debutou profesionalmente no Brescia Calcio no ano 1994, disputando a Serie A da liga italiana. Pero o equipo descendeu á Serie B e na tempada 1996-97 logrou ascender de novo. Ao ano seguinte non conseguiu a permanencia, polo que o xogador fichou polo Inter de Milán.
No FC Internazionale non se estableceu nunca como xogador titular, e despois dunha tempada no club foi cedido á Reggina Calcio, onde realizou unha boa campaña. A tempada 2000–01 regresou ó Inter, pero ante a falta de minutos marchou cedido no mercado de inverno ao Brescia, novamente.
No verán de 2001 fichou polo AC Milan, onde foi proclamado como un dos mellores centrocampistas do fútbol italiano e do mundo. Co AC Milan gañou a Liga de Campións en 2003 e 2007, así como a Supercopa de Europa e a Copa Mundial de Clubs da FIFA. A nivel nacional tamén gañou todos os trofeos, a Liga e a Supercopa na tempada 2003/04, e a Copa un ano antes. Debido á corrente xenófoba en Italia, o campión foi vítima de insultos e ameazas graves pola súa condición étnica, xunto a outros futbolistas de orixe xitana como Zlatan Ibrahimović ou Siniša Mihajlović.
Selección nacional
Foi internacional coa Selección de fútbol de Italia en 63 ocasions e marcou 8 goles. Debutou no ano 2002 ante Acerbaixán, a pesar de que xa xogara nas categorías inferiores, formando parte do equipo que gañou a Eurocopa sub-21 no ano 2000 e tamén do que gañou a medalla de bronce nos Xogos Olímpicos de Atenas 2004. Coa selección absoluta participou na Eurocopa 2004 e coa que xogou e gañou a Copa Mundial de Fútbol de 2006, marcando un gol á selección nacional de Ghana no partido inaugural de Italia e o pase a o gol a Fabio Grosso na semifinal contra Alemaña (2:0).
Na Eurocopa de 2008 marcou un gol de penalti, que serviu para poñer o seu equipo adiante, na vitoria de Italia 2-0, no partido definitivo da fase de grupos contra a Francia, logrando así avanzar a Cuartos de Final.
Domenico Modugno
miniatura|dereita|Modugno, á dereita. Domenico Modugno, nado en Polignano a Mare o 9 de xaneiro de 1928 e finado en Lampedusa o 6 de agosto de 1994, foi un cantautor, compositor, guitarrista e actor italiano. Representou en varias oportunidades a Italia no Festival da Canción de Eurovisión. Foi tamén deputado e dirixente do Partido Radical italiano.
Proteína quinase C
A proteína quinase C ou PKC, é unha familia de encimas proteína quinases que interveñen no control do funcionamento doutras proteínas por medio da fosforilación de grupos hidroxilo de residuos de aminoácidos serina e treonina destas proteínas. Tamén se denominan así cada membro desta familia. Os encimas PKC á súa vez son activados por sinais como o incremento da concentración de diacilglicerol (DAG) ou ións calcio (Ca2+). Desempeñan importantes papeis en varias fervenzas de transdución de sinais.
A familia PKC consta de 15 isocimas en humanos. Divídense en tres subfamilias, baseándose nos seus requirimentos de segundo mensaxeiro, chamadas convencional (ou clásica), nova e atípica. As (c)PKC convencionais conteñen as isoformas α, βI, βII e γ. Estas requiren Ca2+, DAG e un fosfolípido como a fosfatidilserina para a activación. A subfamilia de (n)PKC novas comprende as isoformas δ, ε, η θ, e para a súa activación requiren DAG, pero non Ca2+. Así, as PKC convencionais e novas son activadas pola mesma vía de transdución de sinais que a fosfolipase C. Por outra parte, as (a)PKC atípicas (incluíndo a proteína quinase Mζ e as isoformas ι / λ) non requiren nin Ca2+ nin diacilglicerol para a activación. O termo "proteína quinase C" refírese xeralmente a toda a familia de isoformas.
Estrutura
A estrutura de todas as PKC consta dun dominio regulatorio e un dominio catalítico que se manteñen unidos por unha rexión bisagra. A rexión catalítica está moi conservada entre as diferentes isoformas, e tamén, en menor grao, entre a rexión catalítica doutras serina/treonina proteína quinases. As diferenzas no segundo mensaxeiro que requiren nas isoformas débense á rexión regulatoria, que é similar dentro dunha clase, pero difire entre elas. A maioría da estrutura cristalina da rexión catalítica do PKC non foi determinada, excepto no caso das PKC theta e iota. Debido á súa semellanza con outras quinases cuxa estrutura cristalina se coñece, a súa estrutura pode ser facilmente predita.
Rexión regulatoria
O dominio regulatorio ou a rexión do extremo amino teminal das PKC contén varias subrexións compartidas. O dominio C1, presente en todas as isoformas de PKC ten un sitio de unión para o DAG e para análogos non hidrolizables e non fisiolóxicos chamados forbol ésteres. Este dominio é funcional e ten a capacidade de unirse ao DAG tanto nas isoformas convencionais coma nas novas; porén, o dominio C1 nas PKC atípicas non pode unirse ao DAG nin a forbol ésteres. O dominio C2 actúa como sensor de Ca2+ e está presente nas isoformas convencionais e novas, pero funciona como sensor de Ca2+ só nas convencionais. A rexión pseudosubstrato, que está presente nas tres clases de PKC, é unha pequena secuecnia de aminoácidos que imita un substrato e únese na cavidade de unión ao substrato do dominio catalítico, carece dos residuos de serina e treonina críticos fosfoaceptores, o que mantén o encima inactivo. Cando están presentes o Ca<SUP>2+</SUP> e o DAG en suficientes concentracións, estes únense aos dominios C2 e C1, respectivamente, e recrutan a PKC na membrana. Esta interacción coa membrana ten como resultado a liberación do pseudosubstrato do sitio catalítico e a activación do encima. Porén, para que ocorran estas interaccións alostéricas, a PKC debe primeiro ser adecuadamente pregada e na conformación correcta que permita a acción catalítica. Isto depende da fosforilación da rexión catalítica, tal como se discute máis abaixo.
Rexión catalítica
A rexión catalítica ou núcleo quinase da PKC pode realizar diferentes funcións; PKB (tamén chamada Akt) e as PKC quinases conteñen aproximadamente un 40% de semellanza nas secuencias de aminoácidos. Esta similitude increméntase a ~ 70% entre as PKC e incluso máis canto comparamos dentro dunha clase. Por exemplo, as dúas isoformas de PKC atípicas, ζ e ι/λ, son idénticas nun 84% (Selbie et al., 1993). Das aproximadamente 30 estruturas de proteína quinases das que se coñece a estrutura cristalina, todas teñen a mesma organización básica. Teñen unha estrutura bilobada cunha folla β que comprende o lobo N-terminal e unha hélice α que constitúe o lobo C-terminal. Tanto os sitiios de unión para o ATP coma para o substrato están localizados na fenda formada por estes dous lobos. Este é tamén onde se une o dominio pseudosubstrato da rexión regulatoria.
Outra característica da rexión catalítica da PKC que é esencial para a viabilidade da quinase é a súa fosforilación. As PKC convencionais e novas teñen tres sitios de fosforilación denominados: bucle de activación, motivo xiro, e motivo hidrofóbico. As PKC atípicas só son fosforiladas no bucle de activación e no motivo xiro. A fosforilación do motivo hidrofóbico é innecesaria debido á presenza dun residuo de ácido glutámico en lugar de serina, que ten unha carga negativa, polo que actúa de similar maneira que un residuo fosforilado. Estes eventos de fosforilación son esenciais para a actividade do encima, e a proteína quinase 1 dependente de 3-fosfoinosítido (PDK1) é a quinase de augas arriba da ruta responsable de iniciar o proceso por transfosforilación do bucle de activación.
A secuencia consenso dos encimas proteína quinases C é similar á da proteína quinase A, xa que contén aminoácidos básicos preto da Ser/Thr que é fosforilada. Os seus substratos son, por exemplo, as proteínas MARCKS, a quinase MAP, o inhibidor factor de transcrición IκB, o receptor da vitamina D3 VDR, a quinase Raf, a calpaína e o receptor do factor de crecemento epidérmico.
Activación
Unha vez activados, os encimas proteína quinase C son translocados á membrana plasmática polas proteínas RACK (receptor unido a membranas para proteína quinases C activadas). Os encimas proteína quinase C son coñecidas pola súa activación a longo prazo: Permanecen activadas despois de que o sinal de activación orixinal ou a onda de Ca2+ desapareceron. Suponse que conseguen isto por medio da produción de diacilglicerol a partir de fosfatidilinositol por unha fosfolipase; os ácidos graxos poden tamén exercer unha función na activación a longo prazo.
Patoloxía
A proteína quinase C activada polo promotor de tumores forbol éster pode fosforilar potentes activadores da transcrición, e así conduce ao incremento da expresión de oncoxenes, promovendo a progresión do cancro, ou interfire con outros fenómenos.
Inhibidores
Os inhibidores da proteína quinase C (PKCI), como a ruboxistaurina, potencialmente poden ser beneficiosos na nefropatía diabética periférica.
A cheleritrina é un inhibidor natural selectivo da PKC. Outros PKCI naturais son o miyabenol C, a myricitrina, e o gossypol.
Outros PKCIs : Verbascósido, BIM-1.
Otopappus
Otopappus é un xénero de plantas con flor da tribo dos xirasoles (Heliantheae) dentro da familia das Asteraceae, principalmente propia de Mesoamérica pero cunha especie en Xamaica.
Proteína quinase C
Activadores
O activador da proteína quinase C inxenol mebutato, derivado da planta Euphorbia peplus, é un tratamento que foi aprobado en EUA pola FDA opara o tratamento da queratose actínica.
A bryostatina 1 pode actuar como un activador da PKCe e en 2016 foi investigado para a súa posible aplicación na enfermidade de Alzheimer.
Otopappus
Un dos antigos sinónimos deste xénero é Notoptera, que é tamén o nome dunha orde de insectos (ver Notoptera (insectos)).
Varias especies antes incluídas en Otopappus son agora consideradas como mellor clasificadas noutros xéneros como Lundellianthus, Oblivia e Verbesina
Suar, Paradela
San Lourenzo de Suar é unha parroquia do concello de Paradela na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 27 habitantes, deles 13 eran homes e 14 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Estados cruzados
dereita|miniatura|413x413px|O Oriente Próximo, en 1135, cos Estados cruzados marcados con cruces vermellas dereita|miniatura|324x324px|Asia Menor e os Estados cruzados, c.1140 Os Estados cruzados, tamén coñecidos como Outremer, foron uns Estados feudais, entre os séculos XII e XIII, creados polos cruzados de Europa Occidental en Asia Menor, Grecia e a Terra Santa, e durante as cruzadas bálticas no leste da rexión do Báltico. O nome tamén fai referencia a outras ganancias territoriais (moitas veces pequenas e de curta duración) feita polos reinos cristiáns medievais contra os adversarios musulmáns e pagáns.
Illa do Pico
A Illa do Pico é a segunda maior illa do arquipélago dos Azores, e dista da illa do Faial 8,3 km e da Illa de São Jorge dista 15 km. Ten unha superficie de 447 km²; e conta cunha poboación residente de 14 148 habitantes (en 2011). Mide 50 km de longo e 20 km de anchura. Debe o seu nome a maxestosa montaña volcánica (Ponta do Pico ou Montaña do Pico) que termina nun pico pronunciado cuxo topónimo é Pico Pequeno ou Piquiño. É a máis alta montaña de Portugal e a terceira maior montaña que emerxe do Atlántico, atinxindo 2 351 metros de altitude.
Estados cruzados
Fondo
En 1071, o exército bizantino foi derrotado polo musulmán da dinastía selxúcida na batalla de Manzikert, o que resultou na perda da maior parte de Asia Menor. A situación representou unha grave ameaza existencial para o ortodoxo Imperio Bizantino. O emperador enviou un chamamento ao Papa de Roma para que enviase axuda militar co obxectivo de restaurar os antigos territorios cristiáns. O resultado foi unha serie de campañas militares no Mediterráneo oriental, coñecido como o cruzadas. Por desgraza para os Bizantinos, os cruzados non mantiveron a fidelidade ao Emperador Bizantino, establecendo así os seus propios Estados nas rexións conquistadas, incluíndo no corazón do propio Imperio Bizantino.
Illa do Pico
Administrativamente, a illa está constituída por tres concellos: concellos das Lajes do Pico con seis freguesías, Madalena e São Roque do Pico, ambas con cinco freguesías.
Estados cruzados
Primeira cruzada
Os catro primeiros Estados cruzados foron creados no Levante inmediatamente despois da primeira cruzada: O Reino Armenio de Cilicia tivo a súa orixe antes do século XIII, pero foi concedido o status dun reino polo papa Inocencio III, e máis tarde tornouse totalmente occidentalizado pola dinastía francesa dos Casa de Lusignan.
Illa do Pico
Dispón en Santa Lucia, dun moderno Aeroporto Rexional con enlaces aéreas directas con Lisboa (TAP/SATA Internacional) e Terceira (Lajes) e Ponta Delgada (SATA Air Açores). Ten enlaces marítimas diarias (Transmaçor) coa cidade da Horta e vilas das Velas e Calheta. Durante os meses de verán ten tamén enlaces marítimas coas restantes illas do arquipélago.
Estados cruzados
Terceira cruzada
Durante a terceira cruzada, os cruzados fundaron o Reino de Chipre. Ricardo I de Inglaterra conquistou Chipre no seu camiño a Terra Santa. Posteriormente vendeu a illa aos cabaleiros templarios que foron incapaces de manter o seu control por mor da falta de recursos e un voraz actitude cara á poboación local, o que levou a unha serie de revoltas populares. Os Templarios pronto devolveron a illa a Ricardo que a revendeu ao destronado rei de Xerusalén Guido de Lusignan no 1192. Guido fundou unha dinastía que durou ata 1489, cando a viúva de Xaime II o Bastardo, a raíña Catarina Cornaro, nativa de Venecia, abdicou do seu trono en favor da República de Venecia, que se anexa a illa. Durante a maior parte da súa historia baixo os reis Lusignan, Chipre foi un próspero reino medieval, comercial e centro de comercio da cristiandade occidental no oriente Medio. O declive do reino comezou cando participou na disputa entre as Repúblicas Comerciantes Italianas de Xénova e Venecia. De feito, o seu declive pode ser atribuído a unha desastrosa guerra con Xénova en 1373-74 que rematou cos xenoveses ocupando o principal porto da cidade de Famagusta. Finalmente, coa axuda de Venecia, o reino recuperou Famagusta, pero por entón era demasiado tarde e, en calquera caso, os venecianos tiñan os seus propios proxectos na illa. O control veneciano sobre Chipre durou pouco máis de 80 anos, ata 1571, cando o Imperio Otomán baixo o sultán Selim II Sarkhosh invadiu e capturou toda a illa. A batalla por Chipre entre Venecia e o Imperio Otomán quedou inmortalizada por William Shakespeare na súa obra Otelo.
Illa do Pico
Xeoloxía
A illa emerxeu dunha fractura tectónica de orientación ONO-ESSE – a mesma que deu orixe á Illa do Faial, denominada Fractura Faial-Pico, que se desenvolve ao longo de 350 km, desde a Crista Médio Atlântica (sigla CMA) até unha área a Sur da Fossa do Hirondelle.
Historia
A designación henriquina da illa era Ilha de São Dinis. Na cartografía do século XIV, a illa foi chamada de "Ilha dos Pombos". O seu poboamento foi iniciado en 1460, na faixa lávica das Lajes, mas tornouse definitivo en 1483, cando Joss van Hurtere mandou fundar São Mateus. O 29 de decembro de 1482, a illa é integrada na Capitanía do Faial pola Infanta D. Beatriz, en virtude de Álvaro de Orlenas non ter tomado posesión da illa.
Estados cruzados
Cuarta cruzada
dereita|miniatura|350x350px|O [[Imperio Latino, os seus vasalos e o estados sucesores gregos, c.1204]] Trala cuarta cruzada, os territorios do Imperio Bizantino quedaron divididos en varios estados, comezando o chamado período da "Francocracia" (Φραγκοκρατία):
Illa do Pico
Historia
En 1501, Lajes do Pico é elevada a Vila e sede de concello polo rei D. Manuel I. En 1542 é a vez de São Roque do Pico e en 1712, a de Madalena.
Estados cruzados
Historia posterior
Varias illas, máis notabelmente Creta (1204-1669), Eubea (Negroponte, ata 1470), e as Illas Xónicas (ata 1797) quedaron baixo o poder de Venecia.
Illa do Pico
Cultura e patrimonio
En xullo de 2004, o comité da UNESCO considerou a Paisaxe da Cultura da Viña da Illa do Pico como Patrimonio da Humanidade. A área engloba os lajidos das freguesías da Criação Velha e de Santa Lucia. A cultura da viña domina a parte occidental da illa, sendo o famoso "Verdello do Pico" cultivado en pequenas cuadrículas de terreo onde crecen as viñas, separados por muros de basalto negro feitos de pedra solta, chamados localmente "currais".
Estados cruzados
Historia posterior
Estes estados sufriron os ataques do estados sucesores bizantinos de Nicea e Épiro, así como Bulgaria. Tesalónica e o Imperio Latino foron reconquistados polos bizantinos no 1261. Descendentes dos Cruzados continuaron gobernando en Atenas e o Peloponeso (Morea) ata o século XV, cando a área foi conquistada polos turcos otománs.
Cruzadas do norte
miniatura|317x317px|O Estados cruzados do norte c. 1410 Na rexión do Báltico, as tribos indíxenas na Idade Media rexeitaron inicialmente o cristianismo. En 1193, o papa Celestino III pediu unha cruzada contra os pagáns, que incluíu ós Prusianos, ós Lituanos e outras tribos que habitaban Estonia, Letonia e Prusia Oriental. Este período de guerra coñécese como cruzadas do norte.
Illa do Pico
Tradicións e festas
Festa e Procesión do Señor Bom Jesus (São Mateus, Madalena), Semana dos Baleeiros (N. Sra. de Lurdes), Cais Agosto (Cais do Pico - S.Roque), Festa de São Roque, Festas de Santa Maria Madalena, Semana das Vendimas, Festas do Espírito Santo.
Economía
Os habitantes da illa do Pico dedícanse á agricultura, á pesca e á crianza de bovinos. A viña, outrora unha das grandes riquezas da illa que producía o afamado viño do Pico, exportado para Inglaterra e para América do Norte e que chegou a ser servido á mesa do propio tsar do Imperio Ruso, foi gradualmente afectada pola praga do oídio na segunda metade do século XIX.
Actualmente, a produción é reducida e as principais fontes de rendemento no campo da agricultura son os produtos hortícolas, a froita e os cereais. A pecuaria está moi desenvolvida, especialmente no concello de São Roque do Pico. A pesca é outra actividade importante. As industrias da illa están, na súa case totalidade, ligadas ao ramo alimentario: lácteos (entre os que destaca o queixo do Pico), destilarías e moenda. No artesanado destacase a escultura en basalto e en óso de balea, ben como rendas e bordados.
Edward Gibson
Edward George "Ed" Gibson, nado en Buffalo (Nova York) o 8 de novembro de 1936, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte da misión Skylab 4.