cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Florida do Norte Central
Do mesmo xeito que a chamada rexión da Franxa de Florida, esta rexión é recoñecida a miúdo como parte do chamado Sur Profundo, igual có resto do Estado. A maioría dos brancos americanos en Florida do Norte Central son tradicionalmente descendentes de devanceiros ingleses sen mesturas.
A paisaxe e o clima de Florida do Norte Central non responde ao clima subtropical, típico de Florida. A súa paisaxe é de suaves outeiros dominados por magnolios e grandes aciñeiros do sur cubertos de brións españois.
A rexión tamén dispón de grandes bosques de piñeiros. O clima é bastante amornado durante todo o ano, pero ten invernos moi diferentes con temperaturas que caen por baixo de cero con bastante frecuencia.
Vilas e cidades
Florida do Norte Central ten unhas poucas cidades e moitas vilas ou asentamentos poboacionais, algúns ao longo das ribeiras de ríos e lagos.
Atracións de Florida do Norte Central
A diferenza da Florida Central e da Costa do Sol, Florida do Norte Central non ten moitos parques de atraccións ou grandes parques temáticos. No seu lugar, contan con moitos parques de natureza. Tamén ten moitas pequenas vilas da época do cambio de século que representan á cultura Sur Profundo.
Unha importante atracción de Florida do Norte Central é ser a principal localización da Universidade de Florida e sede dos estadios dos seus equipos deportivos, os Florida Gators.
Subdivisións de Tanzania
Tanzania subdivídese primeiramente en 26 rexións (mkoa en suahili), e estas en 127 distritos (wilaya en suahili).
Rexións de Tanzania
miniatura|360px|Rexións da Tanzania. Estas son as rexións de Tanzania (capitais entre parénteses):
Tricociste
miniatura|Paramecium tetraurelia, un ciliado, cos tricocistes descargados (coloreados artificialmente en azul). Un tricociste  é un orgánulo que se encontra en ciliados  e dinoflaxelados.
A importancia funcional doutros tricocistes non está clara, aínda que os de Paramecium aparentemente poden ser extrudidos para ancorarse ao substrato durante a alimentación.
Morte en Arán
Morte en Arán (en aranés: En vacances) é unha novela escrita por Tòni Escala que foi publicada en abril de 2007.
Foi traducido ó galego por Xabier Ron e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2019.
Sinopse
Un día de treboada atopan un esquiador morto. Todo semella ser un accidente desafortunado. O director da estación quéixase da imprudencia crecente da xente e non comprende porque deben ir na procura do risco cando hai tantos quilómetros esquiables. Porén, as pescudas policiais descobren segredos ocultos que achegan outra explicación á morte do esquiador.
Cam Gigandet
Cam Joslin Gigandet, nado o 16 de agosto de 1982 en Tacoma, Estado de Washington, é un actor estadounidense. É coñecido polos seus traballos en Twilight, The O.C., Never Back Down, The Roommate, Burlesque, Easy A e Priest.
Aceptor de electróns
Un aceptor ou aceptor de electróns é unha entidade química que acepta electróns que lle son transferidos desde outra especie química. É un axente oxidante que, ao recibir os electróns se reduce, á vez que oxida á outra substancia nun proceso redox.
Os axentes tipicamente oxidantes poden sufrir unha alteración química permanente por medio de reaccións covalentes ou iónicas, o que dá lugar á transferencia completa e irreversible dun ou máis electróns. Porén, en moitas circunstancias químicas a transferencia de carga electrónica desde un doante de electróns pode ser só fraccionaria, o que quere dicir que o electrón non é completamente transferido, senón que se orixina unha resonancia electrónica entre o doante e o aceptor. Isto produce a formación de complexos de transferencia de carga, nos cales os compoñentes manteñen en grande medida as súas identidades químicas.
Cocólito
miniatura|300px|Micrograía electrónica de varrido con falsas cores de [[Gephyrocapsa oceanica, mostrando os varios cocólitos que forman o seu recubrimento.]] Chámase cocólito a cada unha das placas de carbonato cálcico formadas polos cocolitóforos (algas unicelulares, como Emiliania huxleyi) que se dispoñen arredor da célula formando un recubrimento denominado cocosfera. Os cocólitos de algas antigas fosilizaron moi ben.
Properdina
A properdina ou Factor P é o único regulador positivo da activación do sistema do complemento sanguíneo, que estabiliza a vía alternativa da convertase para a activación. É unha proteína que se encontra no plasma sanguíneo dos animais máis complexos.
Aceptor de electróns
O equilibrio de enerxía global (ΔE), é dicir a enerxía gañada ou perdida, nunha transferencia de electróns doante-aceptor está determinada pola diferenza entre a afinidade electrónica do aceptor (A) e o potencial de ionización (I) do doante electrónico:
Cocólito
Formación e composición
Os cocólitos fórmanse dentro da célula en vesículas derivadas do aparato de Golgi. Cando o cocólito se termina de formar estas vesículas fusiónanse coa superficie celular e o cocólito é exocitado e incorporado á cocosfera. Despois da morte do organismo, os cocólitos son dispersados ao romperen as cocosferas, pero algunhas especies despréndense continuamente deles en vida. Afúndense pola columna de auga ata chegaren ao fondo, onde orixinan unha parte importante dos sedimentos do mar profundo (dependendo da profundidade das augas). Thomas Huxley foi a primeira persoa que observou estes cocólitos en sedimentos mariños modernos e déulles o nome que hoxe teñen nunha publicación de 1858. Os cocólitos están compostos de carbonato cálcico en forma do mineral calcita e son os principais constituíntes dos depósitos de creta como os dos cantís brancos de Dover no Canal da Mancha (depositados no Cretáceo), nos cales foron descritos primeiramente por Henry Clifton Sorby en 1861.
Properdina
Estrutura
A properdina é unha proteína do grupo das gamma-globulinas composta por moitas subunidades proteicas idénticas cun sitio de unión ao ligando separado. A properdina nativa aparece formando dímeros dispostos cabeza con cola, trímeros e tetrámeros na proporción fixa 22:52:28.
Aceptor de electróns
Nunha cadea de transportadores biolóxica, os electróns pasan pola orde dos seus potenciais estándar de redución (E'0), desde o par redox conxugado de menor potencial ao de maior, á vez que se produce unha perda de enerxía libre. Por exemplo, na cadea respiratoria os electróns flúen desde o par conxugado NADH/NAD+ (con E'0=-0,32 V) ao par H2O/½O2 (con E'0=+0,82 V). Nestas cadeas cada transportador funciona como aceptor electrónico do anterior membro da cadea e como doante do seguinte.
Cocólito
Tipos
Hai dous tipos principais de cocólitos: heterococólitos e holococólitos. Os heterococólitos están formados por unha disposición radial de unidades cristalinas de formas elaboradas. Os holococólitos están formados por diminutos (duns 0,1 micrómetros) cristais de calcita romboédricos, colocados en disposicións continuas. Orixinalmente pensábase que os dous tipos de cocólitos eran producidos por diferntes familias de cocolitóforos. Porén, hoxe sábese por un conxunto de observacións de mostras de campo e cultivos de laboratorio que os dous tipos de cocólitos son producidos por unha mesma especie, pero en diferentes fases do ciclo vital. Os heterococólitos prodúcense na fase diploide do ciclo vital e os holococólitos na fase haploide.
Aceptor de electróns
Exemplos
Exemplos de aceptores de electróns son o oxíxeno, nitrato, ferro (III), manganeso (IV), sulfato, dióxido de carbono, ou os solventes clorados, como o tetracloroetileno, tricloroetileno, dicloroeteno, e cloruro de vinilo. Estas reaccións son interesantes non só porque permiten aos organismos obter enerxía, senón tamén porque están implicadas na biodegradación natural de contaminantes orgánicos.
Properdina
Función
Coñécese que participa nalgunhas respostas inmunes específicas. Xoga unha papel na inflamación dos tecidos e na fagocitose dos patóxenos feita polos fagocitos. Ademais, axuda a neutralizar a algúns virus.
Cocólito
Forma
Os cocólitos clasifícanse pola súa forma. Formas comúns son:
Properdina
Función
No sistema do complemento a properdina promove a asociación de C3b co Factor B e proporciona un punto focal para a ensamblaxe de C3bBb na superficie. Únese a vía alternativa da convertase de C3 preformada. A properdina tamén inhibe a clivaxe mediada polo Factor H de C3b polo Factor I.
Aceptor de electróns
Aceptor final
En bioloxía, un aceptor final de electróns ou aceptor terminal de electróns é un composto que recibe os electróns situado ao final dunha cadea de transporte de electróns como a da respiración celular ou a fotosíntese. Este aceptor final debe ter o potencial estándar de redución máis alto dos transportadores da cadea. Os organismos obteñen enerxía transferindo electróns desde un doante de electróns a un aceptor de electróns. Durante este proceso o aceptor de electróns é reducido e o doante de electróns é oxidado. O aceptor final de electróns na respiración aerobia é o oxíxeno molecular. Na respiración anaerobia o aceptor final é unha substancia distinta do oxíxeno, xeralmente inorgánica, como, por exemplo, o nitrato. Na cadea de transportadores electrónicos da fase luminosa da fotosíntese, o aceptor final é o NAD+ (ao final os electróns da fotosíntese utilízanse no ciclo de Calvin para fixar o CO2 e producir azucres). Nas fermentacións os aceptores de electróns adoitan ser coencimas como o NAD+.
Cocólito
Rexistro fósil
Como os cocólitos están formados de calcita baixa en magnesio, que é a forma máis estable de carbonato cálcico, fosilizan doadamente. Encóntranse en sedimentos xunto con outros microfósiles similares con incertas afinidades con eles (os nanólitos) desde o Triásico superior aos tempos actuais. Os cocólitos e fósiles relacionados denomínanse nanofósiles calcarios ou nanoplancto calcario. Ás veces fosilizan cocosferas completas, pero o habitual son os fósiles de cocólitos separados.
Properdina
Función
miniatura|center|500px|Vía alternativa de activación do complemento. A properdina é o "P" dos círculos azuis. (As palabras en polaco da imaxe indican a membrana).
The Lion King II: Simba's Pride
The Lion King II: Simba's Pride é un filme estadounidense de animación de 1998 que é unha secuela de The Lion King.
Producido por Walt Disney Pictures e Walt Disney Animation Australia e estreado o 27 de outubro de 1998, o filme céntrase na historia da filla de Simba e Nala, Kiara, que se namora de Kovu, un león desterrado que fora leal ó malvado tío de Simba, Scar.
A maioría dos actores de voz retomaron o seu papel dende o primeiro filme, agás Rowan Atkinson, que foi substituído por Edward Hibbert como a voz de Zazu nese filme e na precuela, The Lion King 1½, e Jeremy Irons, que foi substituído por Jim Cummings como a voz de Scar.
Properdina
Función
A vía alternativa de activación do complemento non é dependente de anticorpos. Esta rama do sistema de complemento é activada polos inmunocomplexos IgA e endotoxinas bacterianas, polisacáridos, e paredes celulares bacterianas, e orixina a produción de anafilatoxinas, opsoninas, factores quimiotácticos, e o complexo de ataque á membrana, todos os cales axudan a loitar contra os patóxenos.
Historia
A properdina descubriuna en 1954 o Dr. Louis Pillemer do Instituto de Patoloxía (agora o Departmento de Patoloxía da Case Western Reserve University).
Deficiencia
A deficiencia de properdina é unha rara doenza igada ao cromosoma X na cal a properdina é deficiente. As persoas afectadas son susceptibles a unha enfermidade miningocócica fulminante.
Nīþ
Na sociedade xermánica, nīþ (nórdico antigo níð; inglés antigo nīþ, nīð); era un termo que implicaba a perda da honra e a estigmatización do individuo como malvado. En inglés medio existía un termo cognado, nithe, que significaba "envexa", "odio", ou "malicia".
Níð, argr, ragr e ergi
Ergi e argr ou ragr pódense considerar especificamente como palabras malsoantes ou graves insultos para acusar a un individuo de "covarde", e debido á gravidade e severidade do termo, as vellas leis escandinavas esixían unha retribución fronte a tal acusación ou, no seu defecto, o xusto castigo para o acusador se non fose certo.
O código grágás islandés (lei do ganso gris) fai referencia a tres palabras equivalentes a "argr": ragr, strodinn, e sordinn, as tres significaban o rol pasivo dun home en actividades sexuais con outros homes. Outro concepto semántico de argr, ragr e ergi era, segundo o grágás, "sincero (achegado) amigo do feiticeiro".
Outros exemplos das leis escandinavas: A lei de Gulating refírese a "non ser suficientemente home", "ser un escravo" ou "seiðmaðr (feiticeiro)". As leis de Bergen tamén se refiren ó "seiðmaðr", ou "o desexo de manter relacións sexuais como macho pasivo (kallar ragann)". A lei de Frostothing refírese ó "desexo masculino de manter baixas relacións sexuais". Polo tanto, aparentemente o termo ergi estaba fortemente condicionado, non só no senso de bruxería, falta de virilidade, debilidade e amaneiramento, tamén á luxuria e perversión sexual dende o punto de vista dos pobos nórdicos durante a Idade Media. Os Ergi ou efeminados eran considerados como individuos de excesiva luxuria rozando a tolemia máis extrema.
O significado do adxectivo argr ou ragr (en anglosaxón "earg") estaba vencellado a unha natureza ou aparencia efeminada, especialmente en actos obscenos. Argr era o peor, o insulto máis derogatorio coñecido das linguas nórdicas. Segundo a lei islandesa, esperábase que o acusado matase ó seu acusador inmediatamente. Se o acusado non respondía con violencia, tiña o dereito a demandar unha compensación cun duelo, o holmgang, esixindo a retirada do insulto ó acusador ou no seu defecto retalo a morte, coa fin de probar que o acusado non era un ser débil e covarde por no responder axeitadamente.
Carlos Quiroga
José Carlos Quiroga Díaz, nado en Escairón (O Saviñao) o 9 de maio de 1961, é un escritor e lingüista galego, irmán xemelgo do tamén escritor Xabier Quiroga.
Traxectoria
miniatura|260x260px|Entrevista en [[Nós Televisión]] Doutor en Filoloxía Galego-portuguesa, foi bolseiro de investigación da Fundação Calouste Gulbenkian (1991-1992), do actual Instituto Camões (1992-1993), e da Universittà Italiana per Stranieri (1983). Antes de traballar na Universidade de Santiago de Compostela, onde é profesor de literaturas lusófonas, foi o primeiro docente de portugués nunha Escola Oficial de Idiomas de Galiza
Manuel Rodríguez López
Manuel Oreste Rodríguez López, nado en Randulfe (Paradela) o 11 de decembro de 1934 e finado na cidade de Lugo o 13 de febreiro de 1990, foi un poeta, cronista e tradutor galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Rodríguez e Consolación López, moi cedo (1936) foi coidado por persoas alleas poe emigración da súa nai e incorporación a filas do seu pai. Residiu en Barcelona, onde emigrara a súa nai e logo o seu pai, dende os seis anos. En 1987 retornou a Lugo. Cursou Humanidades e Filosofía no Seminario Diocesano de Barcelona dende 1946 ata 1952. Posteriormente estudou Contabilidade e Lexislación Laboral. Traballou como xefe administrativo do departamento de persoal nunha industria siderometalúrxica (OSSA). Casado con Irene López Gómez (O Páramo), e pai de dous fillos. miniatura|Manuel Rodríguez López no parque de [[Rosalía de Castro en Lugo.]] O longo da súa vida demostrou unha gran preocupación pola cultura e por Galicia, tanto na súa longa emigración en terras catalás, onde chegou a ser cronista de todos os actos referidos a Galicia celebrados en Cataluña, coma unha vez establecido en Lugo.
Foi premiado en numerosos concursos literarios. Destacan os primeiros premios de poesía Meigas e Trasgos de Sarria nos anos 1976 e 1980, o Premio Xosé Mª Chao Ledo no III Certame Literario de Vilalba, en 1977, e o primeiro premio do Certame Literario de Begonte en 1985, ano no que a familia se trasladou a vivir a Lugo.
En prosa, acadou o primeiro premio Nós de Barcelona en 1980. En Sarria, mereceron o premio Meigas e Trasgos dous contos seus en 1977 e en 1986. En Barakaldo gañou un premio en 1978. En 1985 e 1987 quedou finalista na sección de Reportaxe dos Premios Galicia de Xornalismo.
miniatura|[[Centro Socio-Cultural Manuel Rodríguez López.]] Varios dos seus poemas foron musicados e cantados por Suso Vaamonde, Xerardo Moscoso, Alfredo González Vilela e Mary C. Otero Rolle.
En 1989 Diagnostícaselle cancro de vexiga. No ano do seu pasamento (1990), foi nomeado a título póstumo "Fillo Predilecto de Paradela" e "Lucense del año 1989". En 1995 os seus restos foron trasladado ó Panteón de Paraledenses Ilustres.
Legado
Manuel Rodríguez deixou un inmenso legado para a Cultura Galega e o círculo emigrante Galego de Barcelona. Tamén influíu ós emigrantes Galegos do mundo. Isto o fixo coa súa obra xornalística e cos seus dous libros "Galegos en Catalunya" I e II. Outro legado que deixou foi o do Certame Literario a el adicado, que axuda financeiramente a autores e autoras que escriben en galego ou castelán.
Foi un asiduo colaborador en medios de comunicación de Galicia, Cataluña e a Arxentina. Foi correspondente de Faro de Vigo e de El Ideal Gallego na Cidade Condal, onde firmaba co seu nome de pía completo. Colaborou asiduamente en El Progreso de Lugo, La Voz de Galicia e Praza Maior (voceiro do Concello de Lugo).
Cronista Oficial do Centro Galego de Barcelona, publicou numerosos artigos nas revistas Boletín, Treboada e Alborada desa entidade. Colaborou en Correo de Galicia e outros xornais e revistas de Buenos Aires e publicou diversos artigos nas revistas galegas Coordenadas e Dorna. Así mesmo foi colaborador en Radio Nacional de España na Coruña e Radio Popular de Lugo, centrándose as súas colaboracións en temas de historia lucense, monumentalidade e viaxes.
Centro Socio-Cultural Manuel Oreste Rodríguez López
En 1990 inaugurouse a Casa de Cultura de Paradela "Manuel Rodríguez López" e, no 2001, o novo "Centro Socio-Cultural Manuel Rodríguez López" onde se celebra o Certame. O centro ten facilidades bibliotecarias e contén un Salón e ordenadores xunto a espazo social que esta dispoñible para a comunidade. O Premio Literario Manuel Oreste Rodríguez López vense celebrando alí dende o ano 1995 organizado polo Concello de Paradela. A última e décimo-sétima edición celebrouse no ano 2012. miniatura|Biblioteca do Centro Socio-Cultural.
Zésar Biec
Zésar Biec Arbués, nado en Huesca en 1970, é un escritor aragonés, autor de literatura infantil e xuvenil en lingua aragonesa.
Traxectoria
Mestre de profesión é tamén membro do Consello d'a Fabla Aragonesa. Sobre a literatura infantil e xuvenil publicou "Literatura infantil e chobenil en aragonés" (2008) e mais "Los cuentos en la enseñanza del aragonés" (2013-2014). En 2011 recibiu o Premio de Relatos "Luis del Val" pola súa obra De cazata. Profesor de aragonés, logo de se permitir o ensino do aragonés, de forma voluntaria, na escola pública no curso 1997-1998, Zesar Biec comezou a dar clases nun colexio de Jaca
Asociación Olímpica da India
A Asociación Olímpica da India (en भारतीय ओलम्पिक संघ) é o organismo responsábel da representación da India nos Xogos Olímpicos, os Xogos Asiáticos e noutras competicións deportivas internacionais. Tamén actos é responsábel de escoller os deportistas que competirán nos Xogos da Commonwealth. A asociación foi fundada no ano 1927, e foi recoñecida oficialmente polo Comité Olímpico Internacional ese mesmo ano.
Enrique Gómez Jiménez
Enrique Gómez Jiménez, nado en Santa Clara (Cuba) o 29 de maio de 1889, foi un enxeñeiro e político galego. Foi o 25º presidente do Deportivo da Coruña.
Traxectoria
Traballou como enxeñeiro de camiños na Xefatura de Obras Públicas de Lugo. Nas Eleccións a Cortes Constituíntes de 1931 foi elixido deputado pola provincia de Lugo pola Derecha Liberal Republicana, e nas eleccións xerais de 1933 e nas eleccións xerais de 1936 polo Partido Republicano Conservador.
Foi presidente do Deportivo da Coruña desde o 30 de maio de 1950, en substitución de Daniel Chaver Gómez, até o 29 de xaneiro de 1952, sendo á súa vez substituído por Manuel Otero Peón.
Vida persoal
Casou en Becerreá con Magdalena Mateo Ferrer en setembro de 1926.
Departamento de Río San Juan
miniatura|Localización do departamento de Río San Juan Río San Juan é un departamento de Nicaragua. Creouse en 1957 de partes de Chontales e Zelaya. Ten unha área de 7,473 km² e unha poboación de 95,500 (2005). A capital é San Carlos. O Departamento tamén inclúe o arquipélago de Solentiname, e o río San Juan, que lle dá nome ao departamento.
Dong Fang Hong 3 (bus)
O bus Dong Fang Hong 3 (abreviadamente DFH-3), homónimo ó dos satélites DFH-3, é un tipo de bus para satélites fabricado en China.
Características
O bus DFH-3 está pensado para satélites de comunicacións na órbita xeoestacionaria e estabilizados nos tres eixos, aínda que pode ser adaptado para satélites noutras órbitas ou incluso sondas de espazo profundo. Ten unha estrutura hexahédrica dividida en tres módulos: propulsión, servizo e comunicacións, e antenas de comunicación e paneis solares. O bus está composto tamén por sete subsistemas: estrutura, control, enerxía, telemetría e seguimento, propulsión, control térmico e comunicacións. Hai tres versións do bus, cada un con características melloradas: DFH-3, DFH-3A e DFH-3B.
Wéber
O wéber (símbolo Wb) é a unidade do fluxo magnético no Sistema Internacional de Unidades equivalente ao fluxo magnético que ao atravesar un circuíto dunha soa espira produce na mesma unha forza electromotriz de 1 voltio se se anula dito fluxo en 1 segundo por decrecemento uniforme. O nome desta unidade deuse na honra do físico alemán Wilhelm Eduard Weber.
1 Wb = 1 V·s = 1 T·m2 = 1 m2·kg·s−2·A−1.
O seu equivalente no Sistema Ceguesimal de Unidades (CGS) é o máxwell. 1 máxwell = 10−8 Wb.
Múltiplos do SI
A continuación dáse unha táboa cos múltiplos e submúltiplos no Sistema Internacional de Unidades:
Ortofotografía
A Ortofotografía é unha presentación fotográfica que foi corrixida dixitalmente para representar unha proxección ortogonal sen efectos de perspectiva dun obxecto, xerada a partir de fotografías reais oblicuas, e na que polo tanto é posible realizar medicións, tendo o mesmo valor ca un plano.
Emprégase esta técnica en cartografía, arquitectura e arqueoloxía.
Autochrome
miniatura|dereita|Un autochrome da [[I Guerra Mundial.]]
O Autochrome supuña o emprego dun mosaico de microscópicos grans de amidón de pataca, sobre a base dunha película en branco e negro. Os grans eran tinguidos de cor laranxa, verde e morado, actuando desta forma como filtros de cor. Tras o procesado da placa xurdían as cores complementarias.
miniatura|esquerda|Un autochrome [[Lumière dun avión de combate Nieuport da I Guerra Mundial, c. 1917.]] Unha vez concluídos o proceso de revelado e fixado é necesario inverter a imaxe para obter un positivo.
Os Autochromes eran placas de cristal ata a década dos anos 30 cando apareceu en formato película.
A película Autochrome foi gradualmente substituída por outros procesos como o Kodachrome e o Kodacolor.
Departamento de Rivas
miniatura|Localización do departamento de Rivas Rivas é un departamento de Nicaragua. Ten unha área de 2,155 km² e unha poboación de 166,900 habitantes (2005). A súa capital é a cidade de Rivas.
República Bátava
A República Bátava (neerlandés: Bataafse Republiek) foi unha República irmá da Primeira República Francesa que comprendía aproximadamente o mesmo territorio que os actuais Países Baixos (a excepción da rexión de Limburgo). Existiu entre 1795 e 1806, cando Napoleón, xa emperador, a transformou no Reino de Holanda.
Orixes
Desde 1778 nas Provincias Unidas foise consolidando a presenza dun Partido patriota que estaba fortemente influído polas ideas dos ilustrados franceses da segunda metade do século XVIII. Contrarios á oligarquía dirixente, ao poder do Estatúder e tamén á igrexa oficial (a calvinista), este incipiente partido agrupaba distintos elementos procedentes da burguesía (industriais, comerciantes e banqueiros), membros de minorías relixiosas e outros sectores minoritarios, como impresores, editores ou profesores.
No contexto das crises da década de 1780, os patriotas holandeses lograron mobilizar as masas urbanas en milicias, chegando a alcanzar un gran poder ao longo de todo o país, polo que o Estatúder Guillerme V de Orange-Nassau se viu obrigado a saír da Haia). Pero en 1788 todos os seus logros víronse frustrados pola intervención prusiana ao mando do Duque de Brunswick, que esmagou o movemento dos patriotas e restaurou a autoridade de Guillerme. Á intervención prusiana sucedeu unha emigración masiva dos patriotas holandeses cara a París, onde seguiron conspirando en espera dunha mellor ocasión, mentres en Holanda se reorganizaron lentamente.
Unha nova República
A principios de 1795, apoiados polas tropas francesas, os patriotas holandeses entraron nas Provincias Unidas. A entrada dos franceses e dos patriotas provocou o estalido en Ámsterdam, Utrecht e A Haia dunha revolución interna, coñecida na historiografía neerlandesa como a Revolución Bátava.
O 19 de xaneiro o Estatúder Guillerme perdera o control do país e vírase obrigado a fuxir a Gran Bretaña. Tras estes acontecementos, foi fundada a República Bátava polos franceses e os bátavos (nome que recibiron os políticos revolucionarios neerlandeses). O nome da República procedía dos antigos bátavos, unha tribo xermánica que vivira na zona no momento da conquista romana.
Desde o principio, a República Bátava foi creada como un Estado satélite da Primeira República Francesa, sendo unha continuación da política de creación de Repúblicas irmás nos territorios veciños de Francia. A política adoptada era revolucionaria e liberal, ademais de moi inestábel, pois chegaron a producirse varios golpes de Estado durante a súa curta existencia.
Tampouco puideron os bátavos levar a cabo o seu proxecto de instaurar unha Constitución democrática (con sufraxio universal e unha Asemblea única) debido ás interferencias do Directorio francés, que non estaba interesado no establecemento dun Estado que tivese por si mesmo capacidade de decisión e de contradicir os intereses da política exterior francesa. O antigo Estatúder Guillerme, antes de marchar ao exilio, dera instrucións para que as colonias holandesas foran cedidas aos británicos e non caesen en poder dos francesas, pero estas, na súa maioría, mantivéronse baixo o control da nova República.
miniatura|180px|[[Rutger Jan Schimmelpennick|R. J. Schimmelpennick, o Raadspensionaris vitalicio.]]
A Mancomunidade Bátava
No contexto da Segunda Coalición contra Francia, a República estivo en guerra contra Gran Bretaña ao igual que a República Francesa, e participou especialmente nos combates marítimos e na loita nas colonias. Na paz de Amiens de 1802 os británicos devolveron case todas as colonias que conquistaran (Colonia do Cabo, Güiana Holandesa e as Indias Orientais Neerlandesas), excepto a colonia de Ceilán.
Final
Despois dunha época de grande inestabilidade, en 1805 os experimentos democráticos terminaron e Rutger Jan Schimmelpenninck foi nomeado Raadspensionaris vitalicio, quedando como único líder político. Porén, seríao por pouco tempo xa que o ano seguinte Napoleón Bonaparte, xa emperador disolveu a República substituíndoa polo Reino de Holanda, concedendo a Coroa ao seu irmán, Luís Napoleón Bonaparte.
Karmapa
Por unha controversia dentro da escola Karma Kagyu e con China, a identidade do 17º Karmapa está en disputa. Véxase a Controversia do Karmapa (Interwiki) para maior información.
Orixe do Karmapa
O Primeiro Karmapa, Düsum Khyenpa (Dus gsum Mkhyen pa) (1110-1193), foi un discípulo do gran mestre tibetano Gampopa. Era un novo prodixio que estudaba o dharma (ensinos budistas) co seu pai dende moi novo e crese que logrou a iluminación aos cincuenta anos mentres practicaba o Ioga dos Soños. Desde entón, foi coñecido como Karmapa, unha manifestación de Avalokiteshvara (Buda da Compaixón), cuxa vida foi predita no Sutra Samadhiraja e o Sutra Lankavatara.
A Coroa Negra
thumb|Bandeira do Karmapa. O Karmapa é o portador da Coroa Negra, polo que ás veces é coñecido como o Lama da coroa negra. Esta coroa tradicionalmente dise que foi tecida polos dakinis a partir do seu cabelo e outorgado aos Karmapas en recoñecemento á súa realización espiritual. Esta primeira coroa non posúe unha realidade física, senón espiritual. A coroa física que usan os Karmapas foi ofrecida ao 5º Karmapa polo emperador chinés Yongle como representación material da coroa espiritual.
Esta coroa crese que está no mosteiro Rumket, en Sikkim, o último fogar do 16º Karmapa.
Rubén Lois González
Rubén Camilo Lois González, nado en Palas de Rei o 13 de outubro de 1961, é un xeógrafo e político galego.
Traxectoria
thumb|left|upright|Rubén Lois González en 1998. Fillo de Rubén Víctor Lois Calviño, naceu en Palas de Rei, onde residiu até os catorce anos. Licenciado en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela (1984) e doutorado en Xeografía pola mesma Universidade coa tese ''Aproximación a una Geografía de la Juventud. Estudio socioespacial de los Centros de España'' (1992). É catedrático de Análise Xeográfica Rexional da USC onde exerce a docencia dende 1990. Tamén impartiu docencia na Universté do Maine, Université de Caen e Université de Touluse-Le Mirail en Francia, e na University of Bergen en Noruega. Foi Director Xeral de Turismo (2005-2009). É coordinador do Grupo ANTE: Análise Territorial (GI-1871) da USC e director da fundación CEER (Centro de Estudos Euro-Rexionais).]
Secuencia repetida de ADN
As secuencias repetidas, tamén chamadas elementos repetitivos, repeticións ou ADN repetitivo, son patróns de secuencia que aparecen no ADN (ou tamén no ARN) repetidos en moitas copias ao longo do xenoma.
Tipos de secuencias repetidas en eucariotas
Hai tres tipos principais de secuencias repetidas no ADN:
Secuencias repetidas en procariotas
Nos procariotas os CRISPR son conxuntos de repeticións alternativas e espazadores. CRISPR significa Clustered Regularly Interspaced Short Palindromic Repeats (Repeticións Palindrómicas Curtas Intercaladas Regularmente Agrupadas) e son loci de ADN que conteñen repeticións curtas de secuencias de bases. Cada unha das repeticións vai seguida de curtos segmentos espazadores, os cales se orixinaron debido a infeccións anteriores por virus bacteriófagos.
Outra clasificación das repeticións
As secuencias repetidas poden clasificarse nos seguintes tipos: ''
Kimi no Na wa.
Kimi no Na wa. (君の名は.) é un filme de animación xaponés de 2016 dirixido e escrito por Makoto Shinkai. Foi producido por Noritaka Kawaguchi e Genki Kawamura, con música composta por Radwimps. Kimi no Na wa. conta a historia dunha moza adolescente do Xapón rural e un rapaz de Toquio que intercambian os seus corpos. Está protagonizado polas voces de Ryunosuke Kamiki, Mone Kamishiraishi, Masami Nagasawa e Etsuko Ichihara. Unha novela homónima escrita por Shinkai foi publicada un mes antes da estrea do filme.
Sinopse
Taki e Mitsuha, dous adolescentes, descobren un día que mentres dormen os seus corpos se intercambian, e comezan a comunicarse entre eles por medio de notas e cos teléfonos móbiles. Ela é unha estudante dunha pequena vila que renega da vida rural e desexa vivir na cidade; el, un tímido estudante de Toquio cun traballo a tempo parcial nun restaurante italiano. A medida que conseguen superar a sorpresa inicial, créase entre eles unha ligazón que pouco a pouco vai convértendose en algo máis.
Aciveiro, Fafián, Rodeiro
Aciveiro é un lugar da parroquia de Fafián, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 9 habitantes (3 homes e 6 mulleres), o que supón unha diminución de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
División de Honra de Rugby 1990-1991
Sistema de puntuación
O sistema de puntuación foi o seguinte:
Algorta
250px|miniatura|Igrexa de San Loyola Algorta é un barrio da cidade de Getxo, en Biscaia. É o maior núcleo de poboación do concello con 39.184 habitantes (2008).
O seu centro neurálxico é a praza da Estación ou praza do Metro, na rúa Telletxe. Nesa zona atópase a maior parte do comercio do barrio. Articúlase arredor da avenida Basagoiti, peonil e que une as prazas históricas da localidade, as de San Nicolás e San Ignacio.
O barrio pode dividirse en pequenos barrios como son: Sarrikobaso, Fadura, Villamonte, Alango, Aldapa e Portu Zaharra.
Gran Premio de España de 1954
O Gran Premio de España de 1951 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 28 de outubro de 1951 en Barcelona. Foi a oitava e última proba do Campionato do Mundo de Pilotos.
Informe
Os Lancia D50 longamente esperados chegaron co seu motor V8 de 90 graos como unha axuda para a rixidez do chasis, eran simples, pero brillantemente deseñados. Ascari fixo a volta rápida na práctica e levou a pole.
Departamento de Nueva Segovia
miniatura|Localización do departamento de Nueva Segovia Nueva Segovia é un departamento de Nicaragua. Ten unha área de 3,123 km² e unha poboación de 211,200 habitantes (2005). A súa capital é Ocotal.
Gran Premio de España de 1954
Informe
Varios pilotos tomaron a iniciativa e despois retiráronse, Schell trompeou, Trintignant tivo problemas mecánicos e Moss abandonou por sobre arrequecemento (unha das varias retiradas causadas por xornais voando que atascaron os condutos do radiador). A carreira reducíuse a un duelo entre Hawthorn e Fangio, pero o arxentino estaba perdendo aceite e perdeu o segundo lugar en favor de Musso. Hawthorn aferrouse á vitoria con Fangio no terceiro posto no podio final.
El Argos
El Argos foi un semanario editado na Coruña en 1904.
Historia e características
Subtitulado Defensor imparcial de los intereses del pueblo, apareceu a finais de maio de 1904. Era órgano da Liga de Amigos da Coruña. Publicábase os domingos. Estaba dirixido por Carlos Pol Caamaño. A reacción e administración estaba no Salón do Teatro Circo Emilia Pardo Bazán. O último número coñecido é o do 12 de agosto de 1904.
Provincia marítima de Alxeciras
thumb|Contrasinal da [[provincia marítima de Alxeciras.]] A provincia marítima de Alxeciras é unha das trinta provincias marítimas nas que está dividido o litoral español, que coincide coa costa do Estreito de Xibraltar. A súa matrícula é AL e comprende dende o río Zahara ata Punta Chullera.
Divídese en dous distritos marítimos:
BD Banda
BD Banda é un colectivo galego que ten por obxecto a promoción e difusión da banda deseñada en Galiza. O colectivo formouse en torno ao ano 2001 ao redor da revista homónima.
Historia
A revista nace no ano 2001 a partir da iniciativa do debuxante Kiko da Silva e de Cano Paz, encargado da Libraría Paz de Pontevedra. O seu obxectivo era, segundo se pode ler na súa páxina web: crear un medio no que os autores galegos puidesen publicar cunhas boas condicións gráficas e de maquetación uns traballos que daquela carecían de canles para chegar ó público. O 17 de maio aparece en Pontevedra o primeiro número cunha tiraxe de 1000 exemplares de 90 páxinas.
O éxito acadado polo primeiro número leva ao concello de Pontevedra a apoiar economicamente o proxecto e apoiando a realización das primeiras xornadas de BD da cidade coordinadas polos propios Kiko e Cano. Pouco despois os membros do estudio de deseño gráfico ourensán O Clube da Esquina (Héitor Real e Miguel Anjo Carvalho, antigos Comisarios) intégranse no proxecto. Xa cara o terceiro número convócase unha reunión en Ourense coa finalidade de crear un Consello de Redacción na que alén dos mencionados participan en maior ou menor grao Xermán Hermida, Francisco Paradelo, Miguel Porto, David Rubín e Miguel Anxo Robledo.
Na actualidade o núcleo do colectivo compóñeno Kiko, Cano, Héitor, Carvalho, Paco Paredelo e Germám, e procuran converterse no medio de expresión e plataforma de lanzamento dos autores de banda deseñada do país, permitindo que os seus traballos cheguen a un público cada vez máis amplo. . O colectivo tamén se lanzou nos últimos anos á edición coa Colección BD Banda, cuxos primeiros tres números se publicaron en coedición coa editorial Kalandraka, mais logo da creación do selo Faktoría K de Libros por parte da editorial en 2005 o colectivo pasa a ser o que xestione esta colección dentro da editora. O colectivo sostén na súa páxina web que os seus obxectivos pasan por: ''continuar publicando obras de calidade, que axuden a difundir a novena arte e que permitan desenvolver o xénero en Galiza. É tamén a nosa intención conseguir que as obras estranxeiras sexan coñecidas polo público no noso propio idioma.De igual xeito, sinalar que pretendemos que as edicións en castelán dos álbums editados baixo a nosa responsabilidade se distribúan unicamente fóra do noso país. Tentando ao mesmo tempo que: a revista seguirá a ser un proxecto propio do noso colectivo, con total independencia económica e creativa, ao igual que aqueloutros proxectos de difusión e dignificación da banda deseñada en xeral e galega en particular que abordaremos nun futuro achegado.''
Maria Gabriela Llansol
Maria Gabriela Llansol Nunes da Cunha Rodrigues Joaquim, nada en Lisboa o 24 de novembro de 1931 e finada en Sintra o 3 de marzo de 2008, máis coñecida, como Maria Gabriela Llansol, foi unha escritora e tradutora portuguesa.
Traxectoria
De ascendencia española, o seu pai era xefe de contabilidade nunha fábrica de papel e a súa nai atendía a casa. En 1955 licenciouse en Dereito (que nunca exerceu) e en Ciencias Pedagóxicas pola Universidade de Lisboa. A súa primeira obra, Os Pregos na Erva (1962) inspirouse no trato que mantivo cos cativos da gardería na que tiña traballado.
En 1965 marchou a Bélxica co seu home, Augusto Joaquim, onde fundou unha escola. ​ En 1984 volveu a Portugal e estableceuse en Sintra.
A súa obra, con máis de 26 libros, é de xénero difícil de clasificar, posiblemente a máis hermética e incomprensible da literatura portuguesa contemporánea. Ademais deixou unhas treinta mil páxinas manuscritas inéditas, que están sendo dixitalizadas polo Espaço Llansol, a entidade que custodia a súa obra e dereitos.
Obras
Geografia de Rebeldes
O Litoral do Mundo
Outras obras
Diários
Aiboa
miniatura|250px|Estación de metro de Aiboa
Aiboa é un barrio do concello de Getxo, en Biscaia, situado entre os barrios de Neguri e Algorta. Trátase dun barrio dormitorio xa que a maioría dos seus habitantes traballan na veciña Bilbao.
Aiboa é coñecido pola maioría dos habitantes de localidades contiguas pola boca de metro que se atopa no centro da localidade e que leva a súa mesmo nome, estación de Aiboa. Neste parada tres encapuchados colocaron un artefacto incendiario que explotou causando graves danos materiais o 27 de novembro de 2009 nun acto de kale borroka.
McDonnell Douglas DC-9
O McDonnell Douglas DC-9 (inicialmente coñecido como Douglas DC-9) é un avión de pasaxeiros bimotor de fuselaxe estreita. Foi deseñado por Douglas para voos curtos en rutas de alta frecuencia e realizou o seu primeiro voo o 25 de febreiro de 1965. O derradeiro DC-9 entregouse en outubro de 1982.
A serie 10 ten 32 metros de longo e unha capacidade típica de 90 pasaxeiros. A serie 30 é 4,5 metros máis longa, ten máis envergadura e motores máis potentes e pode levar 115 pasaxeiros. A serie 20 ten a mesma fuselaxe que a serie 10, motores máis potentes e as ás da serie 30. A serie 40 ten unha fuselaxe 2 metros máis longa e unha capacidade para 125 pasaxeiros. A serie final, a 50, é 2,5 metros máis longo e pode transportar a 135 pasaxeiros. As variantes máis pequenas competían cos BAC One-Eleven, Fokker F28 e Sud Aviation Caravelle, e as máis grandes co Boeing 737 orixinal.
O DC-9 foi seguido pola serie MD-80 en 1980, un DC-9-50 alongado coas ás tamén máis longas e un maior peso máximo de engalaxe. Este evolucionou cara o MD-90 a principios dos anos 90, cunha maior lonxitude, motores turboventiladores IAE V2500 e unha cabina de voo actualizada. O Boeing 717 foi a derradeira variante da familia e trátábase dun MD-95 máis curto con motores Rolls-Royce BR715 que sería fabricado por Boeing tras a fusión con McDonnell Douglas en 1997. Coas últimas entregas do 717 en 2006, a produción da familia DC-9/MD-80/90/717 rematou despois de 41 anos con preto de 2 500 unidades fabricadas.
Orixes
Durante os anos 50 Douglas Aircraft estudou un avión de pasaxeiros de curto a medio alcance para complementar ao seu avión de máis capacidade e alcance DC-8. Estudouse o catrimotor de medio alcance Model 2067 pero non recibiu o suficiente interese por parte das aeroliñas, polo que foi abandonado. En 1960 Douglas asinou un contrato de dous anos con Sud Aviation para cooperación técnica. Douglas comercializaría e apoiaría o Sud Aviation Caravelle e fabricaría unha versión baixo licenza se as aeroliñas mercaban grandes números do aparello. Non foi pedido ningún e Douglas regresou aos seus estudos de deseño despois de que o contrato rematase.
A primeira versión dos estudos sentaba a 63 pasaxeiros e tiña un peso de 31 300 kg. Este deseño cambiou para converterse na variante inicial do DC-9. Douglas aprobou producir o DC-9 o 8 de abril de 1963. A diferenza do seu competidor e máis grande trirreactor Boeing 727, que usou tantos compoñentes do 707 como puido, o DC-9 era un deseño totalmente novo. O DC-9 tiña dous turboventiladores Pratt & Whitney JT8D montados na cola, ás eficientes e relativamente pequenas, e unha cola en T. A FAA limitou o seu peso de engalaxe a 36 300 kg para unha tripulación de voo de dúas persoas polas regulacións do seu tempo. A súa cabina de pasaxe tiña filas de cinco asentos que podían sentar entre 80 e 135 pasaxeiros dependendo da versión e da configuración.
A montaxe dos motores na cola axudaba a ter unha á limpa sen góndolas, o cal tiña moitas vantaxes. Os flaps podían ser máis longos, sen obstáculos polas góndolas no bordo de ataque e sen preocupacións polo chorro dos motores no bordo de saída. Este deseño simplificado melloraba o fluxo de aire a baixas velocidades e permitía menores velocidades de engalaxe e aproximación, reducindo así os requerimentos de lonxitude da pista e mantendo a estrutura da á lixeira. Outra vantaxe dos motores na cola era a redución de danos por inxestión de obxectos estraños procedentes da pista. Porén, nesta posición os motores podían inxerir xeo procedente das raíces das ás. Ademais, a ausencia de motores baixo as ás permitía que a fuselaxe estivese nunha posición máis baixa, facéndo o avión máis accesible aos pasaxeiros e aos traballadores encargados da equipaxe.
O problema de perda profunda, revelado polo accidente do prototipo do BAC One-Eleven en 1963, solucionouse con varios cambios, incluída a introdución de vortilóns, pequenas superficies debaixo do bordo de ataque das ás usados para controlar o fluxo de aire e incrementar a sustentación a baixa velocidade.
Produción
O primeiro modelo de produción do DC-9 fixo o seu voo de estrea o 25 de febreiro de 1965. O segundo DC-9 voou poucas semanas despois e no mes de xullo dese ano a compañía tiña unha frota de cinco avións de proba. Isto permitíulle á serie 10 inicial conseguir a certificación o 23 de novembro de 1965, e entrar en servizo con Delta Air Lines o 8 de decembro. Dende un principio pensouse en que o DC-9 estivese dispoñible en varias versións para satisfacer as distintas demandas dos clientes. A primeira versión alongada, a serie 30, cunha fuselaxe e unha á máis longa, voou o 1 de agosto de 1966 e entrou en servizo con Eastern Air Lines en 1967. A serie inicial foi seguida polas melloradas series initial 20, 30 e 40. O derradeira versión foi a DC-9-50, que voou por primeira vez en 1974.
O DC-9 foi un éxito comercial, fabricándose un total de 976 unidades ata que a súa produción rematou en 1982.
STS-108
STS-108 foi unha misión do transbordador espacial Endeavour lanzada o 5 de decembro de 2001 desde a rampla 39B do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-108, con oito astronautas a bordo, foi unha misión para continuar construíndo a Estación Espacial Internacional. Levou cara a estación á Expedición 4, formada por Iuri Onufriienko, Daniel W. Bursch e Carl E. Walz, e trouxo de volta á Expedición 3 (Frank Culbertson, Vladimir Dezhurov e Mikhail Tiurin). O comandante da misión era Dominic L. Gorie, con Mark E. Kelly como piloto e Linda M. Godwin e Daniel M. Tani como especialistas de misión. Levou subministracións a bordo do módulo Raffaello e durante a misión Godwin e Tani levaron a cabo un paseo espacial para engadar proteccións térmicas ás bases dos paneis solares da estación. O transbordador tamén levaba na súa bodega de carga varios experimentos.
O transbordador volveu a terra no Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral, Florida, o 17 de decembro de 2001.
Misión (Ourense)
Misión foi un periódico editado en Ourense entre 1937 e 1938.
Historia e características
Subtitulada Revista quincenal de la Parroquia y la Escuela, apareceu o 16 de febreiro de 1937. Fundada por Ricardo Outeiriño. Entre os seus colaboradores figuraron Vicente Risco, Bartolomé Mostaza, Ramón Otero Pedrayo, José Aldea, C. Silva Castro, Félix Lois, Antonio Montealegre, Ramón Hierro, Luís Monteagudo, Ramiro de Maeztu, Enrique Chao Espina, Gumersindo Placer, José Luis Parente, Alfonso Iniesta, Manuel Casado Nieto, Juan Gallego e Florentino López Cuevillas. Publicouse en Ourense até 1938, sendo posteriormente autorizada para a súa publicación en Pamplona polo Servizo Nacional de Prensa o 29 de xullo de 1939. O 8 de marzo de 1940 autorizouse o seu traslado a Madrid e o 16 de decembro de 1942, fóille ratificado o permiso de publicación. En Madrid transformouse en semanal, subtitulándose Semanario del hogar e estivo dirixida por Manuel González Cerezales. Revista de orientación católica e española e de carácter literario e informativo. Rematou a súa publicación en 1947.
Parque Nacional do Circeo
O Parque Nacional de Circeo sitúase en Italia, na costa oeste do país, xunto ó Mar Tirreno. Foi fundado no 1934. Consta dun total de 8 400 hectáreas.
Orografía
miniatura|dereita|Imaxe do parque Situado na costa, a paisaxe predominante son os areais, as zonas húmidas e as forestas mediterráneas. Non existen elevacións de consideración, non sendo o Monte Circeo, promontorio que se eleva 510 m sobre o Tirreno e dá nome ao parque. A vexetación predominante son as aciñeiras, os érbedos e as palmeiras ananas
Fauna
Gran presenza de aves ligadas a auga: coma anátidas e limícolas. Tamén é salientábel a gran variedade de réptiles mediterráneos.
David Pérez Puga
David Pérez Puga, nado en Armeses (Maside) o 8 de outubro de 1922 e finado en Madrid o 2 de maio de 1982, foi un avogado e político galego.