cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Les Pieds Nickelés
Argumento
Les Pieds Nickelés foi orixinalmente debuxado en formato de cómic de texto, co texto escrito debaixo das imaxes. Louis Forton tivo que loitar cos seus editores para usar globos ou bocadillos, como era habitual nos cómics estadounidenses.
Ao comezo da súa "carreira", os "pés niquelados" chocan constantemente coa policía en diversas aventuras nas que raramente dominan. Aos poucos, a medida que o cómic se fixo máis popular, o piquete foi gañando en amplitude, complexidade e ousadía. Co paso do tempo, vense alternando coa elite do seu tempo, como o presidente de Francia, o rei de Inglaterra e o káiser de Alemaña.
Coa chegada da Primeira guerra mundial, as personalidades do Pied-Nickelés dan un novo xiro. Incorporan os populares valores franceses de enxeño e inventiva coñecidos como "Sistema D". Operando detrás das liñas inimigas baixo múltiples disfraces, son constantemente enganados polos "Boches" (alcume despectivo francés para os alemáns), retratados como pesos pesados sen ningunha delicadeza e facilmente enganados.
Louis Forton continuou debuxando o Pied Nickelés até a súa morte en 1934, tras o cal a serie foi asumida por Aristide Perré e Albert Badert. Non obstante, até que Pellos asumiu o relevo en 1948, o Nickelés non volveu ter éxito. Os sucesivos autores de Nickelés cambiaron así a banda deseñada e evolucionaron o cómic en novas direccións.
En 2010, Onapratut publicou unha colección de contribucións de Michel Baril, Aurélien Bédéneau, Fabien Bertrand, Paul Burckel, Ced, Clotka, Dib, François Duprat, Frédéric Duprat, Elric, Filak, Stéphane Girod e Olivier Ka., Lommsek, Alejandro Milà, Pasto, Radi, Loïc Senan, Thibaut Soulcié, Unter, Waltch, Wayne, Wouzit, Carali, Caza, Hardy, Hugot, Lamorthe, Laurel, Thierry Martin, O'Groj, Obion, Nancy Peña, Jeff Pourquié, Olivier Schwartz, Al Séverin, Walthéry e Wasterlain. O deseño da portada é obra de Pascal Rabaté.
Derivados e parodias
No discurso informal francés de principios do século XX, os "pés niquelados" eran os alcumes das persoas preguiceiras e ociosas. O significado foi posteriormente ampliado para incluír no século XXI personaxes sen puír, conspiradores, canallas, deshonestos e torpes. Por exemplo, esta expresión foi utilizada polos medios de comunicación no asunto Clearstream, onde foi moi utilizada para describir aos distintos protagonistas. O mesmo aconteceu co funcionamento da "Arca de Zoe".
Les Pieds Nickelés tamén inspirou unha revista en 1972 onde debutou o debuxante Régis Loisel.
En 2011, a debuxante Luz substituíu o diadema do personaxe dun só ollo Filochard por lentes de sol axustables.
Cronoloxía de autores
Louis Forton dirixiu a publicación baixo un seudónimo. En 1934, decidiu centrarse noutros proxectos e deixar que alguén se fixese cargo.
A partir de 1991, lanzouse unha serie de novos "Nickel Feet" para representar as "Novas Aventuras", unha colaboración de varias editoriais.
John Stewart Bell
John S. Bell nado o 28 de xullo de 1928 en Belfast e finado o 1 de outubro de 1990, foi un físico coñecido por formular o teorema de Bell.
Xuventude
Bell naceu en Belfast, capital de Irlanda do Norte. Licenciouse en física experimental na Queen's University da mesma cidade en 1948. Obtivo o seu doutoramento en Birmingham, Inglaterra, como especialista en física nuclear e teoría cuántica de campos. A súa carreira comezou na Axencia Británica de Enerxía Atómica, en Malvern (parroquia civil), Gran Bretaña, e no Laboratorio Harwell. Despois de varios anos, trasladouse ao CERN. Traballou case exclusivamente en física teórica de partículas e deseño de aceleradores, pero a súa afección eran os fundamentos da teoría cuántica.
A desigualdade de Bell
En 1964, escribiu un texto (ref. 1 p. 14) titulado On the Einstein-Podoslky-Rosen paradox (Sobre o paradoxo de Einstein-Podoslky- Rosen ). Neste traballo, mostrou algunhas características particulares do paradoxo EPR, derivando así da desigualdade de Bell, que se aplica en mecánica cuántica para cuantificar matematicamente as implicacións que se plantexan teoricamente no paradoxo EPR e así permitir a súa demostración experimental.
O teorema de Bell destaca o principio das causas locais (principio que postula que o que acontece nunha rexión do espazo non depende de variables controladas por un experimentador noutra rexión distante), e parece implicar que o noso universo é "non local", que non ten partes separadas (salvo pola nosa percepción) e que hai algunhas variables "non locais" descoñecidas.
Oriveden jäähalli
O Oriveden jäähalli é unha pista de xeo situada na cidade de Orivesi, Finlandia. Foi inaugurado en 1999 e ten capacidade para 300 persoas nas súas bancadas.
John Stewart Bell
A desigualdade de Bell
O seu teorema demostrou que o principio das causas locais é incompatible coas predicións estatísticas da teoría cuántica.
Morte
John S. Bell morreu inesperadamente en 1990 dunha hemorraxia cerebral.
Oriveden jäähalli
Neste pavillón xoga os seus partidos como local o equipo de hóckey sobre xeo local Fortuna Hockey da III-divisioona.
Gego
Gertrude Goldschmidt, máis coñecida como Gego, nada en Hamburgo, Alemaña en 1912 e finada en Caracas, Venezuela en 1994, foi unha artista, escultora, enxeñeira e arquitecta con nacionalidade alemá e venezolana.
Formación en Alemaña
Gego, de orixe xudía, foi desposuída da cidadanía alemá, ficou apátrida á chegada do nazismo e viuse obrigada a abandonar Alemaña.
Migración a Venezuela
En 1939 co estalido da segunda guerra mundial emigrou a Venezuela, onde recibiu un contrato e un visado para traballar (máis tarde obtería a nacionalidade venezolana) como arquitecta e deseñadora industrial independente. Instalouse en Caracas e abriu un estudo de deseño de mobiliario. Dixo que nunca se viu como unha artista, pero en 1953 comezou a crear obras de arte, animada polo seu compañeiro, o pintor Gerd Leufert. Aínda que se asentou en Venezuela, Gego fixo moitas viaxes a Europa e aos Estados Unidos para estudar e traballar.
Contexto
Chegado a Venezuela durante un boom económico, Gego estivo rodeado de artistas que estaban a gozar dun grande éxito. En América Latina e Venezuela as varias correntes da arte moderna, en sentido extenso, estaban de moda, e na arquitectura o estilo internacional e un incipiente movemento posmoderno, e Gego participou con entusiasmo. Os gobernos latinoamericanos estaban tentando pórse ao día dos avances da posguerra, crendo que fomentando o movemento da arte moderna e incorporando ideas da industria, a ciencia e a arquitectura, se verían como países en progreso.
Gego fixo a súa primeira escultura en 1957. Era consciente do movemento moderno pero non quería simplemente adoptar de forma acrítica as ideas da arte cinética, do construtivismo ou da abstracción xeométrica. Pola contra, quería crear o seu propio estilo xa que foi quen de utilizar moitos aspectos da súa vida na súa arte, como a súa herdanza alemá. Ao final, decatouse de que estes novos proxectos de "desenvolvemento" eran do agrado da elite e do goberno, pero ela quería unha arte que se relacionase coa comunidade local de Venezuela.
Liña e espazo
Gego explorou e incorporou as ideas do movemento, así como a importancia da experimentación e do espectador que propoñía a arte cinética. Unha das súas primeiras obras, Esfera (1959), está composta de bronce e aceiro pintado de diferentes anchos que se colocan en ángulos diferentes entre si para crear liñas e campos superpostos. Mentres o espectador percorre a peza, a relación visual entre as liñas cambiantes crea unha sensación de movemento. Esfera faise eco dos traballos realizados polos famosos artistas cinéticos Carlos Cruz-Díez e Jesús Rafael Soto. Non foi até mediados da década de 1960 cando Gego partiu dos fundamentos da arte cinética. Para Gego, unha liña habita o seu propio espazo e, como tal, non é un compoñente dunha obra máis grande senón unha obra en si mesma. Por iso nas súas obras de arte non utilizaba a liña para representar unha imaxe, a liña é a imaxe.
Mellorouse a resistencia ou finalidade da liña co uso de diferentes materiais, como aceiro, arame, chumbo, nailon e varios metais; ademais de relacionarse co seu interese pola arquitectura. Gego non só utiliza estes materiais para crear liñas nas súas enormes esculturas, senón tamén na súa serie titulada Debuxos sen papel. Pequenas obras que crea a partir de pezas de metal dobradas e tecidas para evocar movemento, experimentación e espontaneidade.
Formación continuada: alumna e docente
Paralelamente á dedicación artística, compatibilizou a continua aprendizaxe en obradoiros e bolsas de estudos que foi obtendo, co seu rol como docente. Entre 1958 e 1977 foi profesora en institucións educativas de Venezuela, como a Escuela de Artes Plásticas Cristóbal Rojas (1958 - 1959), a Facultade de Arquitectura da Universidade Central de Venezuela (1958 - 1967) e o Design Institute, Neumann Foundation - INCE (1964 - 1977), da que foi membro fundador.
En 1959 acompaña a Leufert para estudar na Universidade Estatal de Iowa, onde traballou nos obradoiros da universidade e no Lazansky Workshop. Despois, en 1960, estudou e traballou no taller Threitel-Gratz Co. de Nova York, onde realizou gravados e esculturas. Nese mesmo ano, en Caracas, xunto con outros artistas gráficos forman o Obradoiro de Artistas Gráficos Asociados, TAGA.
En 1963, Gego estudou especialización en sistemas pedagóxicos na Universidade de Berkeley en California, cunha bolsa do Consello para o Desenvolvemento Científico e Humanístico (CDCH) da Universidade Central de Venezuela. Ese mesmo ano asistiu ao Tamarind Lithography Workshop dos Ánxeles e realizou numerosas estampas no Pratt Graphic Art Institute de Nova York.
Obra a partir dos anos 50
Entre 1953 e 1955 viviu na localidade de Tarma, na costa central de Venezuela, coa súa parella Gerd Leufert, apoio fundamental para o desenvolvemento da súa obra plástica. En 1956 regresan a Caracas, onde Gego comeza a súa produción de obra tridimensional grazas ao estímulo de Alejandro Otero e Jesús Soto. En 1961 organizouse a súa primeira grande exposición individual no Museo de Belas Artes de Caracas titulada "Dibujos recientes". No ano 1962 realiza Escultura para la sede del Banco Industrial de Venezuela, a súa primeira grande obra de integración na arquitectura, recibindo o seu primeiro recoñecemento: o primeiro premio na categoría de debuxo na ''IV Exposición Nacional. Dibujo y Grabado.'' A partir do ano 1964 comezou a experimentar con arame de aceiro inoxidábel en lugar do ferro, o que lle permitiría considerar traballos lixeiros e xeración máis espontánea, articulacións flexíbeis e, tamén, liberarse do uso dos ferreiros para a artesanía das súas obras.
A partir de 1967, dedicouse a desenvolver o seu traballo visual en Caracas.
Reticuláreas
A súa serie de Reticuláreas é, sen dúbida, a máis popular das súas obras de arte. A súa primeira serie creouse en 1969. As pezas de aluminio e aceiro uníronse para crear un tecido de redes e teas que enchen toda a sala cando se expoñan. O seu uso da repetición e a superposición na estrutura masiva fai que a peza pareza interminábel. Desde a súa morte, a colección permanente Reticuláreas está albergada na Galería Nacional de Arte de Caracas, Venezuela.
Finou en Caracas o 17 de setembro de 1994.
Exposicións e obra en espazo público
Gego expuxo a súa obra maiormente no continente americano, en cidades de Venezuela (Caracas, Maracaibo, Barquisimeto), Colombia (Bogotá), México (Cidade de México) e EEUU (Houston, Nova York, Os Ánxeles, San Francisco, Miami...). A súa obra tamén foi exposta en Alemaña (Hamburgo, Stuttgart, Karlsruhe) e na Península Ibérica (no Museo Raíña Sofía de Madrid, na Fundación Serralves do Porto e no MACBA de Barcelona).
Legado
Desde o seu pasamento en 1994, os seus fillos e netos tomaron a responsabilidade de preservar o seu legado artístico. Ese mesmo ano, fundaron a Fundación Gego para organizar a súa obra e promover a conciencia da súa contribución ao mundo da arte. A súa obra tamén foi recollida por institucións en Venezuela, Alemaña e Estados Unidos, como o MoMA e a Biblioteca Pública de Nova York. En 2012 fixéronse os 100 anos do seu nacemento e foi homenaxeada por diversas institucións, museos e galerías, en Venezuela e noutros países.
Pedro Blanco de Crespo
Pedro Blanco Iglesias, coñecido como Pedro Blanco de Crespo, nado en Donramiro (Lalín) en 1843 e finado en Cuntis en 1905, foi un funcionario, político e escritor galego.
Traxectoria
Fillo natural de María Blanco Iglesias e José Crespo Villar quen non o recoñeceu pero si o protexeu. Fixo a carreira eclesiástica no Seminario de Lugo. Nunha das visitas ao seu tío Vicente Crespo Villar, párroco de Santa María de Troáns (Cuntis) coñeceu á mestra Carmen Torres Fuentes e xa ordenado, decidiu renunciar ao sacerdocio para casar con ela. Casaron en 1872 e instaláronse en Cuntis. Foi alcaide na aduana de Santander de 1872 a 1874. A partir de 1874 foi secretario do Xulgado de Cuntis e foi nomeado notario público do arciprestado de Moraña en 1896. Próximo a Emilio Castelar e Eugenio Montero Ríos, organizou en Cuntis o Comité Republicano. Colaborou en La Oliva, La Concordia, El Heraldo Gallego, El Diario de Santiago, El Correo Gallego, Gaceta de Galicia, El Eco de Galicia, El Eco de Tambo, La Razón, La Opinión, El Diario, El Miño e Noticiero de Vigo.
Yakir Aharonov
Yakir Ahanov (en יקיר אהרונוב ), nado o 28 de agosto de 1932 é un físico israelí especializado en física cuántica. É profesor de Física Teórica e James J. Farley Professor de Filosofía Natural na Universidade de Chapman en California. Tamén é profesor distinguido no Perimeter Institute e profesor emérito da Universidade de Tel Aviv en Israel. É presidente do IYAR, o Instituto Israelí de Investigación Avanzada.
Traxectoria
Yakir Aharonov naceu en Haifa. Recibiu a súa formación universitaria no Technion - Instituto de Tecnoloxía de Israel en Haifa, graduándose cun BSc (licenciatura) en 1956. Continuou os seus estudos de posgrao no Technion e despois trasladouse á Universidade de Bristol, Reino Unido, xunto co seu conselleiro de doutoramento David Bohm, recibindo un doutoramento en 1960.
Carreira académica
Os seus intereses de investigación son os efectos non locais e topolóxicos en mecánica cuántica, teoría cuántica de campos cuánticos e interpretacións da mecánica cuántica. En 1959, el e David Bohm propuxeron o efecto Aharonov-Bohm polo que co-recibiu o Premio Wolf en 1998.
En 1988 Aharonov et al. publicaron a súa teoría dos valores débiles. Este traballo foi motivado pola longa procura de Aharonov para verificar experimentalmente a súa teoría de que os eventos aparentemente aleatorios en mecánica cuántica son causados por eventos no futuro (formalismo vectorial de dous estados). Verificar un efecto presente dunha causa futura require unha medición, que normalmente destruiría a coherencia e arruinaría o experimento. El e os seus colegas afirman que puideron usar medicións débiles e verificar o efecto presente da causa futura. Traballando con Aharon Casher, predixeron o efecto Aharonov-Casher, o dual electrodinámico do efecto Aharonov - Bohm con dipolos magnéticos e cargas.
Robert B. Weide
Robert B. Weide, nado o 20 de xuño de 1959 en Orange County (Estados Unidos), é un cineasta estadounidense. Gañador de tres premios Emmy, foi nomeado ao Oscar á mellor longametraxe documental na edición de 1999 polo seu traballo en Lenny Bruce: Swear to Tell the Truth.
Meme
thumb|Logo da [[Serie de televisión|serie norteamericana Curb Your Enthusiasm.]] Desde 2008 circularon moitos vídeos que remataban coa alusión nos créditos a Robert B. Beide. Mesmo que ás veces os memes en xeral non teñen moito sentido, nesta ocasión todo comezou cun dos capítulos que fixo para '''Larry David. Curb your enthusiasm'''. Na serie, Larry David interpreta un sucedáneo de si mesmo que se enfronta a contratempos da vida diaria. O detalle máis típico da serie é que ao final de cada episodio, co personaxe malparado, faise un 'zoom' á súa cara e soa a música  'Frolic' do músico pianista Luciano Michelini. Como o propio David dixo sobre a canción: "De certa maneira xa te fas á idea de que vas a experimentar algo bastante idiota" así é que se fala do 'efecto Frolic', pois a melodía é parte fundamental do meme.
Durante o goberno de Trump o meme espallouse moito, e en 2020, durante a pandemia de COVID-19, con moitos lugares do mundo en confinamento obrigatorio, converteuse en fenómeno masivo, en vídeos de situacións insólitas ou absurdas, escenas reais que parecen propias da ficción.
Notas
<references group="" responsive="1">
Rodolphe Töpffer
Rodolphe Töpffer, nado en Xenebra o 31 de xaneiro de 1799 e finado na mesma cidade o 8 de xuño de 1846, foi un debuxante de banda deseñada, ilustrador e escritor suízo.
É considerado un dos primeiros autores de cómic da historia.
Trischa Zorn
Trischa Zorn, nada o 1 de xuño de 1964 en Orange, California, é unha nadadora paralímpica estadounidense. Cega dende o nacemento, competiu en natación paralímpica nas probas de S12, SB12 e SM12. É a atleta máis exitosa na historia dos Xogos Paralímpicos, gañando 55 medallas (41 de ouro, 9 de prata e 5 de bronce), sendo incluída no Salón da Fama Paralímpica no ano 2012. Fixo o Xuramento Paralímpico polos atletas nos Xogos Paralímpicos de 1996 en Atlanta.
Rodolphe Töpffer
Traxectoria
Fillo de Wolfgang Adam Töpffer, un coñecido pintor, Rodolphe quería seguir os pasos do seu pai cando era neno. Con todo, contraeu unha infección ocular e aos vinte anos trasladouse a París para curala, onde permaneceu un par de anos. Alí continuou os seus estudos, dedicándose especialmente ás humanidades, e frecuentou con asiduidade os círculos artísticos.
Trischa Zorn
Traxectoria
Zorn estudou na Universidade de Nebrasca.
Rodolphe Töpffer
Traxectoria
En 1820 volveu a Xenebra e, debido a persistentes problemas de visión, abandonou a idea de converterse en pintor profesional e decidiu dedicarse á docencia. En 1823 fundou un colexio privado e, en 1832, foi chamado para a cátedra de literatura da Universidade de Xenebra. En 1834 converteuse nun cargo conservador do cantón de Xenebra que ocupou até 1841. En 1842 converteuse en polemista para o Courrier de Genève opoñéndose ás reformas liberais apoiadas polo seu pai.
Obra
esquerda|miniatura| O monumento dedicado a Töpffer en Xenebra. O nome de Töpffer está hoxe ligado a unha serie de breves relatos ilustrados que escribiu e debuxou a partir de 1827 para deleite dos seus alumnos (relatos non exentos de intención pedagóxica) e que non pretendía publicar. Só baixo a presión dos alumnos e amigos, e especialmente de Goethe, Töpffer, en 1833, decidiu publicar un destes relatos Histoire de monsieur Jabot. Nos anos seguintes publicara outros sete relatos e, en 1842, un deles tamén foi traducido ao inglés e publicado en Estados Unidos, mostra do interese que espertaran pola súa orixinalidade expresiva. Máis aló do seu valor artístico e literario, aínda que valioso, grazas a estas historias, moitos críticos, sobre todo nos últimos anos, identificaron a Töpffer como o primeiro debuxante, ou un dos primeiros, de banda deseñada  A historia da banda deseñada está chea de diveras aproximacións á narrativa gráfica secuencial, porén, tamén exerceu unha influencia decisiva sobre outro importante precursor, ou outro dos primeiros debuxantes de cómic: o alemán Wilhelm Busch creador de Max und Moritz.
Töpffer foi tamén o primeiro teórico da banda deseñada : no prefacio da edición da Histoire de monsieur Jabot escribe:
Ebro (automóbiles)
Ebro era unha marca de automóbiles española creada en 1954 pola compañía Motor Ibérica, S.A., tras nacionalizarse as factorías de Ford. A gama de produtos Ebro acadaba un amplo abanico de vehículos de transporte (todo terreos, furgonetas, camións, autobuses, etc.), maquinaria agrícola (tractores, colleitadoras, etc.) e maquinaria para a construción e obras públicas. Os elementos de maquinaria agrícola fabricábanse na planta de Noain, Navarra.
Rodolphe Töpffer
Obras publicadas
miniatura|400px|Histoire d'Albert, [[1845.]]
Ebro (automóbiles)
Motor Ibérica tiña a sede central en Barcelona dende 1923 —cando aínda era unha filial de Ford Motor Company—, inicialmente no número 149 da Avenida Icaria do Poblenou e dende 1967 na Zona Franca. Alí é onde segue actualmente, convertida arestora en Nissan Motor Ibérica, a filial do grupo empresarial xaponés Nissan en España.
Un dos seus modelos máis coñecidos é a furgoneta Ebro serie F / Trade (posteriormente vendida como Nissan Trade).
Antecedentes
A primeira axencia Ford en España abriuse en 1907 para a importación e venda dos vehículos da marca. En 1920 Ford fundou en Cádiz (Andalucía) a súa filial Ford Motor Company, S.A.E. cun capital de 500.000 pesetas e empezou a construír coches e camionetas Ford T. Ao ano seguinte, a empresa deixou de funcionar como depósito franco para nacionalizar máis a produción. En 1923, por mor da carencia de idoneidade do lugar elixido para a súa localización, a empresa trasladouse a Cataluña e montou a fábrica na Avenida Icaria do Poblenou, en Barcelona. En 1929 a empresa reorganizouse e cambiou a súa denominación social por Ford Motor Ibérica, SA.
En 1935 a súa produción foi de 7.800 unidades (a metade camións e o resto turismos) e as exportacións en Portugal, Italia e Marrocos consolidáronse. A filial catalá conseguiu aquel ano o segundo lugar en canto a beneficios totais da firma en Europa. Durante a guerra civil española a empresa interrompeu a fabricación de vehículos, agás uns poucos para usos militares, e a fábrica foi bombardeada. Rematado o conflito retomouse a produción de camións con pezas importadas pero, por mor dos impedimentos que puñan as autoridades franquistas, o grosor da actividade pasou a ser a fabricación de recambios para os vehículos de iñantes da guerra e a comercialización de gasóxenos.
Por mor da situación de autarquía económica xurdida na posguerra, a empresa decidiu reorientar o negocio ofrecendo as súas instalacións e experiencia ao novo réxime para potenciar a fabricación de camións e tractores, naquel momento moi necesarios. As conversacións, porén, non frutificaron porque aos franquistas non lles gustaba que un sector estratéxico estivese controlado por unha firma de matriz estranxeira e, por outro lado, querían trasladar a fábrica á meseta castelá.
Creación de Motor Ibérica
thumb|right|Un Ford Thames Trader, modelo no que se baseaban os primeiros camións Ebro. miniatura|dereita|Camión Ebro tipo Fordson (1961), exposto no [[Museo da Ciencia e da Técnica de Cataluña|MNACTEC.]] Ford Motor Ibérica subsistiu durante uns anos sen fabricar vehículos coa idea de volver adicarse axiña a iso. En 1953, ao entrar en produción as novas empresas SEAT e FASA-Renault, apadriñadas polo réxime franquista, Ford deuse conta de que o seu antigo nicho de mercado en España ficaba ocupado e renunciou finalmente á súa presenza no país. En 1954 vendeu a súa participación na empresa; a compañía resultante, plenamente nacionalizada, denominouse Motor Ibérica, S. A., e rexistrouse a marca Ebro para os tractores e camións. A primeira gama de camións Ebro estaba baseada no Ford Thames Trader, habendo así un paralelismo dos dous ríos nos nomes.
Aínda que a nova Motor Ibérica fora totalmente nacionalizada, seguiu mantendo a vinculación con Ford intermediando a montaxe dos tractores Fordson e os camións Thames Trader, ambos os modelos distribuídos no Reino Unido pola filial británica da empresa estadounidense. Probabelmente por iso, a empresa elixiu como marca dos seus produtos o nome do "Ebro", un dos principais ríos da Península Ibérica (así como o Támese —en inglés Thames— é un dos ríos máis grandes de Gran Bretaña).
Por mor das dificultades que atravesaba a firma naquela época, Motor Ibérica comprou unha mina de ferro para poder investir as divisas que proporcionaba a súa exportación na compra de maquinaria para a fábrica. Unha vez comprou materiais e maquinaria á central de Ford e á filial británica, en 1955 lanzou a súa nova gama de vehículos Ebro, empezando polos primeiros tractores Ebro 38 (fabricados xunto cos camións para abaratar o produto). Inicialmente, tanto os tractores como os camións eran copias case exactas dos orixinais británicos.
A fabricación de tractores experimentou un crecemento espectacular, pasando de 500 unidades en 1955 a 8.000 en 1964. Até 1960, os prezos de venda estaban sometidos á aprobación do Ministerio de Industria franquista.
A comezos da década de 1960 producíanse xa 10.000 camións ao ano. Ebro foi introducindo progresivamente unha nova serie de camións derivados dos Ford D (con cabina inclinábel) e aos poucos cubriu unha ampla gama de configuracións.
A fin da marca
Véxase tamén: Nissan Motor Ibérica.
En 1979 Massey Ferguson vendeu a súa participación na compañía a Nissan Motor Company. Motor Ibérica empezou entón a empregar tecnoloxía Nissan e a fabricar produtos completamente xaponeses, como por exemplo o todo terreo Nissan Patrol e a furgoneta Nissan Vanette. Durante o outono de 1982 a multinacional xaponesa aumentou a súa participación do 36% que tiña ao 53%.
En 1986, por mor da adhesión de España á CEE, Nissan tomou o control total de Motor Ibérica (ficou co 80% das accións ) e a empresa mudou de denominación, pasando a chamarse Nissan Motor Ibérica. A división de tractores foi vendida entón ao fabricante xaponés Kubota e, durante un breve período, os tractores xaponeses desta marca foron montados e comercializados en España coa marca Ebro Kubota. En canto ao resto de vehículos, a partir de 1987 a marca Ebro foise facendo cada vez máis irrelevante ata que chegou a ser substituída definitivamente por Nissan. Iñantes disto, porén, houbo iniciativas sorprendentes, como por exemplo a venda de varias partidas de Nissan Patrol baixo a marca Ebro nalgúns países europeos.
O grupo Motor Ibérica
Ademais da matriz de Barcelona, Motor Ibérica, S. A., o grupo Motor Ibérica estaba constituído polas seguintes empresas:
Camións
thumb|Un Ebro B-45 de 1964 (tipo Fordson). Os primeiros camións Ebro eran adaptacións case idénticas dos Fordson e do Ford Thames Trader británicos. Un dos máis populares entón foi o Ebro B-45. Durante a década de 1960 os Ebro derivados dos Ford, inicialmente para cargas de entre 1/2 e 7 toneladas, foron cubrindo o rango de camións ríxidos de 2 e 3 eixos e o de articulados, con capacidades de carga de 3 a 27 toneladas.
Na década de 1980, Ebro lanzou a serie 'E' de camións oscilantes, con seis modelos de 3.500 a 11.200 kg, e a serie 'P' de pesos de 13.000 a 27.000 kg. As furgonetas Avia máis lixeiras continuaban en produción.
As últimas series de camións lanzadas por Ebro foron estas:
Ebro serie F, cunha capacidade de carga de até 7 toneladas (1976-1986) Ebro serie P, cunha capacidade de carga de 3-27 toneladas (1976-1981) Ebro serie L/M, cunha capacidade de carga de 3,5-27 toneladas (1980-1986).
Os primeiros Ford
thumb|right|Tractor Fordson Major, sobre o cal se baseaban os primeiros Ebro. thumb|right|Un tractor Super Ebro. Cando Ford vendeu as súas accións e se creou Motor Ibérica en 1954, non abandonou de todo a súa vinculación coa súa antiga filial, posto que lle seguiu dando apoio técnico. O desenvolvemento de enxeñaría de Ford é patente nos primeiros deseños de Motor Ibérica, moi parecidos aos Fordson (New Major, Power Major e Super Major). O primeiro tractor de Motor Ibérica, o Ebro 38 de 1955, levaba un motor de 4 cilindros e 3.600 cc con transmisión de 6 + 2 marchas e 38 CV de potencia. Este foi o único modelo de tractor Ebro até 1961, ano en que apareceu o Super Ebro, orixe do Super 55 de 1964.
Os Massey Ferguson
Froito da nova colaboración técnica con Massey Ferguson, en 1967 sae o Ebro 160. Cara a 1970 os motores cámbianse polos Perkins, e en 1973 cómprase a empresa de maquinaria agrícola Valpadana. En 1980 aparece a serie 6000, con transmisións de 12 + 4, dirección hidrostática, dobre tracción, sistema hidráulico moderno, cabina integral, pedais suspendidos, transmisión sincronizada, grupo súper-lento e outras innovacións.
Ebro Kubota
Ao pasar Nissan a ser o accionista maioritario da empresa, decidiu vender a división agrícola a Kubota Ltd. En 1986 fundouse Ebro Kubota S.A. con tres socios maioritarios: Nissan Motor Ibérica (80%), Kubota (15%) e Marubeni (5%), a última só para a proxección de Ebro Kubota en Europa. A nova fábrica dos tractores Ebro e Kubota construíuse nuns terreos de Motor Ibérica situados en Cuatro Vientos (Madrid), cunha capacidade de produción de até 8.000 unidades anuais.
Uqui Permui
Uqui Permuy Martínez, coñecida como Uqui Permui, nada en Barallobre no ano 1964, é unha directora de arte e deseñadora gráfica galega especializada no deseño de proxectos de comunicación orientados a mellorar a vida das persoas, eliminar desigualdades e incrementar a presenza cidadá.
Do seu estudo saíron proxectos como Territorio dás Mulleres ou En negro contra a violencia, campañas polas que foi premiada e que denuncian e levan á reflexión sobre os abusos e discriminación que sofren as mulleres. Foi cofundadora en 2006 da Asociación Galega de Deseño (DAG), da que foi presidenta até 2018.
Biografía
Uqui Permui realizou estudos de arte na Escola Mestre Mateo de Santiago de Compostela (Galicia), finalizándoos en 1991. Graduouse no 2017 en Comunicación, na especialidade Audiovisual, na Universidade Aberta de Cataluña (UOC), e un ano despois realizou na mesma universidade un Posgrao Multimedia en Deseño de Interacción e Usabilidade. Ela define o deseño como "un concepto global que equilibra o benestar das persoas, o crecemento empresarial e a sustentabilidade ambiental".
Permui é unha deseñadora versátil á que lle gusta desenvolver os proxectos de forma global e utilizar diferentes estratexias de deseño tanto gráficas como dixitais. A súa educación artística levouna a traballar nos distintos campos: editorial, multimedia e audiovisual. Como directora de arte realizou campañas sociais e empresariais e dirixiu publicacións e proxectos transmedia; como deseñadora gráfica deseñou marcas e publicacións, páxinas web e aplicacións para móbiles ou elementos de comunicación para exteriores,entre outros traballos; e como realizadora escribiu guións e realizou documentais.
O recoñecemento profesional acompañou aos seus traballos, algúns cun marcado carácter feminista e de acción social, como a campaña En Negro Contra as Violencias, impulsada pola Concellaría de Igualdade do Concello de Compostela para o 25 de novembro, Día Internacional da Eliminación da Violencia contra a Muller, pola que obtivo en 2018 o premio SERenidade outorgado pola Cadea Ser. A campaña iniciouse en 2015 e supuxo o deseño de logotipos, carteis, espazos, material audivisual, web e aplicacións. O obxectivo era sensibilizar á sociedade contra as violencias machistas, involucrando á cidadanía e aos sectores sociais e económicos. A campaña, á que se foron engadindo outras institucións e colectivos en anos seguintes debido a que o material permanece aberto na web https://ennegrocontraasviolencias.gal/gl, cubriu escaparates e persoas de negro en sinal de loito.
Outras das súas campañas premiadas foi o Territorio das mulleres, que quedou finalista na Bienal Iberoamericana de Deseño (BID) do 2016 no apartado de deseño transversal. Neste caso a creación de logotipos, carteis, a web da iniciativa, pezas audiovisuais de promoción, aplicacións puxéronse ao servizo de conseguir unha cidade igualitaria e amigable coas mulleres.
Convencida da calidade do deseño galego e a necesidade de impulsalo, en 2006 fundou xunto aos deseñadores Pepe Barro, Ramón Méndez, Javier Pérez e María Domínguez a Asociación Galega de Deseño (DAG), integrada por profesionais do deseño de Galicia e que presidiu até 2018. Representa á DAG na Rede Española de Asociacións de Deseño.
Xunto co seu labor de deseñadora imparte clases como profesora asociada de deseño na facultade de Comunicación da Universidade de Santiago de Compostela (USC).
Traxectoria feminista
Moitos dos proxectos de comunicación nos que se involucra como deseñadora van dirixidos a incentivar a conciencia feminista. Permui vincúlase ao feminismo desde moi nova e nos anos noventa comezou a colaborar con colectivos de mulleres. Entre os seus moitos traballos no ámbito feminista están a colaboración no deseño da revista galega de pensamento feminista Andaina; a edición do libro Corpos de produción. Miradas críticas e relatos feministas ao redor de suxeitos sexuados nos espazos públicos xunto a María Ruido en 2002; o estudo sobre a gráfica utilizada polo movemento feminista ou a produción e dirección en 2010 do documental sobre o traballo e as loitas das conserveiras galegas da fábrica Odosa na Illa de Arousa. Doli, doli, doli... coas conserveiras. Rexistro de traballo.
Louis Morel-Retz
Louis Pierre Gabriel Bernard Morel-Retz, de nome artístico Stop, nado en Dijon o 3 de xuño de 1825 e finado na mesma cidade o 5 de setembro de 1899, foi un pintor, caricaturista e autor de banda deseñada francés.
Traxectoria
Louis Morel-Retz, Stop, era fillo do presidente dos Estados Xerais, Sébastien Morel e da súa esposa Agathe Retz. Seguindo os desexos do seu pai, Louis estudou Dereito na Universidade de Dijon, rematando en 1845. A partir de entón traballou nun bufete de avogados na mesma cidade. Despois de doutorarse en 1849, ingresou ao ano seguinte noutro bufete de París e traballou no Tribunal de Casación e no Conseil d'État.
Ademais da súa formación xurídica, tomou clases de debuxo. Nisto tamén seguiu o seu pai, que estudara pintura con François Devosge e era un excelente acuarelista. Louis expuxo as súas obras no Salón de París en 1857, 1864 e 1865. O seu cadro Jésus guérissant un aveugle foi comprado polo estado francés en 1863 por 1.500 francos. A imaxe foi máis tarde para a igrexa de Boufarik, na que entón era a Alxeria francesa. Ademais da pintura ao óleo, Morel-Retz traballou en acuarela e publicou gravados. Tamén se dedicou á música e ao teatro; compuxo varias operetas e deseñou vestiario para o dramaturgo J-B. Wecerlin da Opéra Comique.
Louis Morel-Retz estivo casado con Victorine Bouchon. Morreu na súa cidade natal de Dijon en 1899.
Unha rúa da súa cidade é chamada Morel-Retz na súa honra.
Caricatura e banda deseñada
A finais do Segundo Imperio comezou a traballar como caricaturista co pseudónimo de Stop. Son especialmente coñecidas as súas ilustracións humorísticas paraex as críticas do Salón de París nas revistas satíricas Le Charivari e Le Journal amusant.
Fixo contribucións á incipiente historia do cómic, sobre todo a serie  'Les Aventures de Monsieur Verdreau' (1850), que foi plaxiada varias veces en revistas estranxeiras: En agosto de 1850 a caricaturista portuguesa Flora (probabelmente Nogueira da Silva) recreou a historia bajo o título  'Aventuras Sentimentais e Dramáticas do Senhor Simplício Baptista', que apareceu na Revista Popular. O mesmo cómic reapareceu noutra revista en portugués, A Vida Fluminense , pero esta vez sen asinar e baixo o título  'Os Amores do Sr. Barnabé'...
En Le Journal Pour Rire (en galelgo, O xornal para rir) do 21 de outubro de 1851), Stop debuxou algunhas caricaturas ridiculizando aos fumadores. Algúns destes debuxos fan uso de secuencias narrativas. Ao redor de 1870 Morel-Retz fixo catro viñetas relacionadas co problema orzamentario do goberno, que apareceron en Le Charivari. Os catro presentan gags sobre unha enorme bolsa de diñeiro, representada como unha especie de monstro. Estas narracións gráficas secuenciadas poden interpretarse xa como banda deseñada de texto prototípico.
Durante a súa vida, Morel-Retz publicou libros de banda deseñada como "Musée de Famille" (agosto de 1858) e "Salon Humoristique Illustré" (1888). Escribiu dous volumes de fábulas, que ilustrou persoalmente, como  'Bêtes et Gens'  (1877), e obras literarias como  'Un Soupçon'  (1886) e  'Sept Petites Pièces de Vers' (1895).
Hipopótamo anano de Creta
miniatura|Debuxo de Hippopotamus creutzburgi. O hipopótamo anano de Creta (nome científico: Hippopotamus creutzburgi) é unha especie extinta de hipopótamo que viviu na illa de Creta. Chegou despois da crise salina do Messiniense e viviu até o Plistoceno.
Describíronse dous subespecies: Hippopotamus creutzburgi creutzburgi e Hippopotamus creutzburgi parvus, esta última máis pequena que a outra.​
Os ósos de hipopótamo anano de Creta foron descubertos pola paleontóloga Dorothea Bate na meseta de Katharo, ao leste de Creta, na década de 1920.
Unha especie similar, o hipopótamo anano de Chipre (Hippopotamus minor), viviu na illa de Chipre até o Holoceno. Era máis pequena que calquera das dúas subespecies de hipopótamo anano de Creta.
Cambrai, Francia
Cambrai é unha comuna e cidade francesa do departamento de Norte (do cal é unha subprefectura), na rexión Hauts-de-France. É un centro industrial nas beiras do río Escalda.
Xeografía
Situada a unha altitude entre os 41 e os 101 msnm, o municipio ocupa unha superficie de 18,12 km².
Segundo o censo de 2019 tiña unha poboación de 32 176 habitantes, cunha densidade de poboación nese ano de 1776 hab./km2.
A cidade de Cambrai está situada no sur do departamento do Norte. Pertence á densa rede de cidades do Norte separadas por unhas poucas decenas de quilómetros: Douai está a só 24 km, Valenciennes a 29 km, e Arras a 36 km. A capital rexional, Lille, está a 52 km.
Cambrai non está lonxe de varias capitais europeas: Bruxelas está a 108 km, París a 160 km e Londres a 280 km.
Historia
As súas orixes están na cidade romana de Camaracum. Foi capital dun reino franco de 445 a 509. Durante a Idade Media foi sé dunha importante arquidiocese. O territorio de Cambrai case coincidía co territorio histórico de Flandres, incluíndo grandes partes dos Países Baixos.
Desde o ano 1543 pertenceu á Casa de Habsburgo. Despois do Edicto perpetuo de 1577 pasou a mans francesas e, de novo, foi recuperada por Filipe II de España o 9 de outubro de 1595. Luís XIV incorporouna a Francia o 19 de abril de 1677, tras un asedio de 29 días na Guerra franco-neerlandesa.
Gozou dun carácter simbólico, e nela asináronse diferentes convencións ou alianzas:
Na primeira guerra mundial
miniatura|esquerda|Cambrai destruída en 1919. Do 20 de novembro ao 17 de decembro de 1917, a cidade de Cambrai foi escenario da batalla de Cambrai, dentro da primeira guerra mundial, quedando practicamente destruída. Esta batalla destaca porque os tanques foron utilizados por primeira vez de forma regular. Unha segunda batalla tivo lugar na localidade do 8 ao 10 de outubro de 1918, como parte da ofensiva dos Cen Días.
Airbus BelugaXL
O Airbus BelugaXL (A330-743L) é un gran avión de transporte baseado no A330-200F construído por Airbus para substituír so Airbus Beluga orixinal para mover compoñentes de avións de gran tamaño, como as ás. O aparello realizou o seu primeiro voo o 19 de xullo de 2018, e recibiu a súa certificación de tipo o 13 de novembro de 2019. O BelugaXL entrou en servizo con Airbus Transport o 9 de xaneiro de 2020.
Evasión de La Libertaria
miniatura|Monumento en [[Oza, A Coruña|Oza ós ocupantes da embarcación "La Libertaria", obra de Jorge Pastor.]]
A evasión de La Libertaria foi a fuxida dun grupo de anarquistas galegos desde A Coruña rumbo a Xixón o 7 de xaneiro de 1937.
Historia
Logo da caída da Coruña nas mans dos sublevados, moitos militantes anarquistas agocháronse nos arredores. José Moreno Torres intentou coordinar os grupos de militantes dispersos e en colaboración cos militantes do Sindicato El Despertar Marítimo, organizou unha fuga. Asdrúbal Álvarez Galindo e Maximino Zás Martínez, coa participación de Manuel Montes Don e o seu fillo Carlos Montes Babío, mercaron a gasolineira "Conchita" e nela fuxiron xunto cunha vintena de cadros da Federación Local Obrera da CNT coruñesa e o militante comunista Eladio Freire García. O 4 de xaneiro de 1937 23 cadros da CNT coruñesa embarcaron na motora no embarcadoiro do Pasaxe. Durante o traxecto, os fuxidos mudaron o nome da embarcación polo de “La Libertaria”, tras botar máis de dous días de navegación e ficar á deriva por unha avaría, chegaron ao porto de Xixón o 7 de xaneiro. Unha boa parte deles integráronse no Batallón Galicia.
Dónal Lunny
Dónal Lunny, nado en Tullamore, Irlanda, o 10 de marzo de 1947, é un músico folk irlandés e produtor. Toca a guitarra zurda e buzuki, así como teclados e bodhrán. Foi membro fundador de varios grupos populares como Planxty, The Bothy Band, Moving Hearts, Coolfin, Mozaik, LAPD e Usher's Island. Estivo na vangarda do renacemento da música tradicional irlandesa durante cinco décadas.
Primeiros anos
Asistiu á escola secundaria no Newbridge College e, en 1963, marchou Patrician Brothers' School para conseguir o Intermediate Certificate.
Como adolescente, Lunny tocaba de cando en vez nun trío chamado Rakes de Kildare co seu irmán máis vello, Frank, e Christy Moore. Tocaban sobre todo en pubs mais tamén fixeran un par de actuacións, unha delas no pub Hugh Neeson en Newbridge o Luns de Pascua de 1966.
En 1965, Lunny matriculouse no National College of Art & Design de Dublín onde estudou Deseño Básico e Deseño Gráfico. Tamén se interesou polo traballo en metal que o levou a se converter nun talentoso ourive en prata e ouro, aínda que só practicou o oficio un curto tempo antes de adicar tódalas súas enerxías á música. Durante esa época en Dublín, tocaba nunha banda chamada The Parnell Folk, con Mick Moloney, Sean Corcoran, Johnny Morrissey e Dan Maher.
Emmet Spiceland
Máis tarde, formou o grupo Emmet Folk, no que tamén parrticipaban Mick Moloney e Brian Bolgor, e comezaron nun club no 95 da rúa Harcourt, que se chamaba así precisamente: The 95 Club. "Daquela, conseguíramos estar no escenario co noso propio repertorio e ... desenvolvendo a nosa identidade propia, en lugar de canta-las cancións dos outros. Éramos bastante respectados".
Eventualmente, Lunny e Bolgor uníranse cos irmáns Brian e Mick Byrne de Spiceland Folk para formar Emmet Spiceland, que continuó coma un trío despois de que Bolgor renunciase e lanzaron o seu primeiro álbum, The First, lanzouse en 1968. Como grupo de harmonía vocal, conseguiron un nº 1 en Irlanda co sinxelo "Mary from Dungloe", que Lunny e o seu compañeiro do grupo Emmet Folk, Mick Moloney, popularizaran anteriormente polos clubs populares de Dublín.
Dúo con Andy Irvine
En 1970, Lunny formou dúo con Andy Irvine—quen regresaba das súas viaxes por Europa Oriental—após dun concerto inicial nunha festa da Asociación de amizade Unión Soviética-Irlanda organizada por Seán Mac Réamoinn. Tamén tivo a súa propia noite no Pub Slattery's en Capel Street, Dublín, que se era chamada "The Mug's Gig". Nisto, participaron Irvine e Lunny, e tiveron como artistas invitados a Ronnie Drew, Mellow Candle e so grupo Supply, Demand & Curve.
Clodagh Simonds, quen cofundara Mellow Candle con Alison O'Donnell en 1963, lembrou:
Celtic Folkweave
En 1974, Lunny produciu e tocou no álbum Celtic Folkweave de Mick Hanly e Mícheál Ó Domhnaill, que apoiaran a Planxty na xira. Hanly, Ó'Domhnaill e Lunny recibiron o apoio no estudo de O'Flynn coa gaita e o tin wistle, de Matt Molloy coa frauta, Tommy Peoples co violín e Tríona Ní Dhomhnaill co clavecín. Todos eles uniríanse a a Lunny no grupo The Bothy Band.
The Bothy Band
En 1974, Lunny abandonou Planxty para formar The Bothy Band, tocando guitarra e buzuki. The Bothy Band converteuse, rapidamente, nun dos grupos máis importantes da música tradicional irlandesa. O seu virtuosismo musical tivo unha enorme influencia no movemento de música tradicional irlandesa que continuou despois de que eles se separaran en 1979.
Moving Hearts
Despois da desaparición de The Bothy Band, Lunny converteuse en músico de sesión en varios proxectos, incluíndo Davey e Morris, o primeiro álbum de Shaun Davey. En 1981, Lunny reuniuse con Moore para formar Moving Hearts, xunto cun novo gaiteiro, Davy Spillane. Seguindo o exemplo do grupo Horslips, Moving Hearts combinaron música tradicional irlandesa con rock and roll, e elementos engadidos tamén de jazz. O grupo disolveuse en 1985 mais en febreiro de 2007, Moving Hearts, reuníronse de novo para un concerto en Dublín. En 2008 e 2009, o grupo actuou outra vez realizando dúas xiras por Irlanda e os Estados Unidos.
Coolfin
En 1987, Lunny gravou un disco en solitario titulado Dónal Lunny (Gael-Linn, 1987), no que participaron moitos músicos invitados tocando e facendo arranxos. En 1998, produciu un álbum grupal chamado Coolfin.
Mozaik
Desde 2002 en adiante, Lunny e Andy Irvine fundaron unha banda multicultural chamada Mozaik, con Bruce Molsky, Nikola Parov, Rens van der Zalm. Mozaik actuou por todo o mundo e gravou dous discos. miniatura|Lunny tocando o buzuki (2012)
LAPD
O venres, 20 de xaneiro de 2012, Lunny apareceu no escenario con LAPD, a agrupación máis tardía de xogadores desde Planxty; o acrrónimo compúxose coas iniciais dos nomes de Liam O'Flynn, Andy Irvine, Paddy Glackin e Dónal Lunny. Despois duns poucos concertos ocasionais, LAPD disolveuse co seu derradeiro concerto o sábado 26 de outubro de 2013.
Trío con Zoë Conway & Máirtín O'Connor
Aínda que Lunny continuou a contribuír á música contemporánea en Irlanda así como tocando con moitos músicos (incluíndo Andy Irvine, Paddy Glackin, Michael McGoldrick, Paul Brady e Kevin Burke), en setembro de 2016, formou un trío irlandés con Zoë Conway e Máirtín O'Connor.
Carreira de produtor
miniatura|Dónal Lunny No Craiceann Bodhrán Festival 2016, Inis Oirr Cando se separara dos Moving Hearts en 1985, Lunny buscou diversificar as súas actividades e converteuse, tamén en produtor. Xa tiña algunha experiencia nese eido pois producira un sinxelo de 45-rpm para Skid Row, no que aparecía Gary Moore con tan só 17 anos. Despois en 1975, producira o álbum A Silk Purse para a banda folk eléctrica Spud, dirixida por Paul McGuinness.
Compuxo a banda sonora para a película turca, Teardrops, e para o filme irlandés Eat the Peach. Tamén participou na banda sonora do filme soundtracks do filme This Is My Father e no programa televisivo The River of Sound. En 1989, tocou o sintetizador no innovador álbum de Mary Black, No Frontiers.
Foi produtor e director de música da banda sonora de Bringing It All Back Home, unha serie documental da BBC sobre a influencia da música irlandesa por todo o mundo. Produciu álbums para Paul Brady, Elvis Costello, Indigo Girls, Sinéad O'Connor, Clannad, Maurice Lennon, Baaba Maal, e Five Guys Named Moe. Apareceu en discos recompilatorios como: The Gathering (1981) e Common Ground (1996). En 1994, produciu o primeiro disco da cantante e compositora australiana-irlandesa Mairéid Sullivan, Dancer.