cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gorgosauro
Descrición
250px|miniatura|dereita|Recreación dun Gorgosaurus libratus adulto. O corpo de Gorgosaurus, en xeral, tiña as mesmas características que os demais tiranosáuridos, destacando unha gran cabeza unida ó corpo por un musculoso pescozo en forma de S e, en contraste con ela, extremidades anteriores moi pequenas, con só dous dedos, aínda que algúns espécimes posuían un terceiro metacarpo como vestixio do terceiro díxito típico noutros terópodos. Gorgosaurus contaba con catro dedos en cada unha das súas extremidades posteriores, incluíndo un primeiro dedo do pe, o hallux, de pequeno tamaño e sen contacto co chan. As patas traseiras dos tiranosáuridos eran relativamente longas comparadas có resto do corpo, ó contrario que noutros terópodos. O fémur de Gorgosaurus máis longo coñecido mide 105 centímetros de lonxitude. En varios espécimes de menor tamaño de Gorgosaurus, a tibia era máis longa que o fémur, as cales son proporcións habituais en animais corredores. Non obstante, estes ósos eran de igual lonxitude nos espécimes máis grandes. A longa e pesada cola servía de contrapeso para o seu cranio e torso, e situaba o seu centro de gravidade sobre as cadeiras.
thumb|esquerda|Vista do cranio de G. libratus. En 2001, o paleontólogo Phil Currie estudou varias impresións da pel do espécime holotipo de G. libratus. Segundo o seu traballo, a pel de Gorgosaurus era suave, sen as escamas propias doutros dinosauros e similar á pel sen plumas das aves actuais. Escamas dalgún tipo estaban presentes neste espécime, pero infórmase que están moi dispersas entre si e son moi pequenas. Outros parches de pel de Gorgosaurus illados mostran escamas máis densas e máis grandes aínda que relativamente finas, máis pequenas que as escamas de hadrosáuridos e aproximadamente tan finas como as dun monstro do Xila. Ningunha destas mostras asociouse con ningún óso en particular ou área específica do corpo. Na Enciclopedia dos dinosauros, Kenneth Carpenter sinalou que as pegadas das impresións da pel da cola de Gorgosaurus mostraron escamas pequenas redondeadas ou hexagonais similares.
Cranio
thumb|right|Restos das mandíbulas do espécime ROM 1247 de Gorgosaurus, onde se poden apreciar os distintos tipos de dentes e a súa colocación. O cranio máis longo coñecido mide 99 centímetros, lixeiramente máis pequeno que o de Daspletosaurus. Coma noutros tiranosáuridos, o cranio era grande comparado có tamaño do corpo, aínda que mostra grandes fosas temporais e cámaras baleiras entre os ósos do cranio que reducen o seu peso. Os xéneros Albertosaurus e Gorgosaurus compartían proporcionalmente os seus longos e reducidos cranios con Daspletosaurus e outros tiranosáuridos. O extremo de seu fociño era chato e os ósos nasais e parietais estaban fusionados ó longo da liña media do cranio, como en todos os membros da familia Tyrannosauridae. A cavidade ocular, porén, era máis circular que ovalada ou en forma de pechadura, como ocorre noutros xéneros de tiranosáuridos. Tamén presentaba unha crista dende o óso lacrimal diante de cada ollo, de forma similar á de Albertosaurus e Daspletosaurus. Varias diferenzas sutís na forma dos ósos circundantes ó cerebro permiten diferenciar a Gorgosaurus de Albertosaurus.
Mandíbulas e dentes
Os dentes de Gorgosaurus son típicos entre os tiranosáuridos coñecidos. Os oito dentes premaxilares na parte dianteira do fociño eran máis pequenos que o resto, estaban moi xuntos e tiñan forma de D en sección de cruzamento. En Gorgosaurus, o primeiro dente do óso maxilar superior ten tamén a forma dos oito dentes premaxilares. O resto dos dentes eran ovalados na sección de cruzamento, bastante diferentes á forma de folla de coitelo típica doutros terópodos. Ademais dos oito dentes premaxilares, Gorgosaurus tiña de 26 a 30 dentes maxilares e de 30 a 34 dentes nos ósos dentarios da súa mandíbula inferior. Ese número é similar nos Albertosaurus e Daspletosaurus, pero menor que en Tarbosaurus ou Tyrannosaurus.
Historia
Os moitos esqueletos de tiranosáuridos da Formación Río Judith de Montana probablemente pertenceron a Gorgosaurus, pero non se pode afirmar con certeza se pertencen a G. libratus ou a unha nova especie. Un espécime de Montana, TCMI 2001.89.1, aloxado no Museo dos Nenos de Indianápolis, mostra evidencias de severas patoloxías, incluíndo unha pata sa, costelas e vértebras fracturadas, osteomielites na punta da mandíbula inferior con perda permanente de dentadura e, posiblemente, un tumor cerebral.
Guimaráns, Cabanas, A Baña
Guimaráns é un lugar da parroquia de Cabanas no concello coruñés da Baña, na comarca da Barcala. Tiña 34 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE, dos cales 20 eran mulleres e 14 eran homes. No 2010 tiña 38 habitantes: 24 mulleres e 14 homes.
1837
Outros
Historia ano a ano
Federación Rural Galega
A Federación Rural Galega, FRUGA, é un sindicato agrario galego creado en 2009 coma unha escisión do Sindicato Labrego Galego.
Historia
A FRUGA foi creada por unha escisión do Sindicato Labrego Galego que quería aumentar os vínculos deste co BNG e a Unión do Povo Galego. A federación está bastante ben implementada nalgúns sectores, en especial entre os produtores lácteos.
Ideoloxía
O sindicato é de ideoloxía nacionalista e esquerdista, estando moi unido ao BNG, Confederación Intersindical Galega e Unión do Povo Galego e á liña política destas organizacións. A FRUGA tamén apoia o cooperativismo, a soberanía alimentaria, o feminismo, a independencia e soberanía de Galiza e o ecoloxismo. Tamén é membro fundador da Alianza Rural Galega, que loita contra os proxectos de megaminaría en Galiza.
Duna
miniatura|dereita|[[Dunas de Corrubedo, Ribeira.]] miniatura|Dunas e [[oasis en Libia.]] esquerda|miniatura|Duna do deserto de [[Namibia.]] Unha duna, que na literatura de tradición oral tamén se coñece como tombo de area, moutillón, fenal, madorra, modorrón, mouteira, malloeira, monteirón ou medóns , é unha acumulación de area formada nos desertos ou no litoral xerada pola acción do vento.
Características
As dunas poden ser producidas por cambios no vento ou por variacións na cantidade de area. A granulometría da area que forma as dunas, tamén chamada area eólica, esta moi concentrada ao redor de 0,2 mm de diámetro das súas partículas.
Cando o vento ten unha dirección dominante, as dunas adquiren a forma dun C coa parte convexa en contra do vento dominante. Estas dunas xeralmente avanzan, móvense, empurradas polo vento. A velocidade de avance das dunas é inversamente proporcional ao seu tamaño, así, as dunas máis pequenas únense ás maiores, coas que se van fusionando, medrando así o seu tamaño. Cando a duna acada un tamaño significativo, máis de 4 a 6 m, comeza a desprenderse unha maior cantidade de material polas dúas puntas do C, dando orixe a novas dunas pequenas, as que ao ser máis veloces que as grandes, vanse afastando da duna nai. Este fenómeno de movemento de dunas, obsérvase con moita claridade no deserto de Sechura, no norte do Perú. O movemento das dunas pode causar serios problemas, como: a invasión dos terreos cultivados, a obstrución e agochamento de estradas e vías de comunicación, e a invasión de áreas poboadas.
Para evitar estes problemas existen varios procedementos para minguar o avance das dunas, entre eles; sementar plantas que requiren pouca auga para subsistires, a retirada da humidade atmosférica; asperxer na parte convexa da duna materiais aglutinantes, como pode ser petróleo, ou aceites industriais usados.
Cando en amplas rexións fórmanse dunas de area fálase de mares de area ou campos de dunas, denominados ergs. Son especialmente visibles no deserto do Sáhara.
Existen varias clases de dunas segundo a súa forma, condicionada normalmente polos ventos dominantes:
O canto das dunas
O deserto, un dos lugares máis silenciosos do planeta agocha un son case imperceptible. Dende os tempos de Marco Polo, algúns viaxeiros percibiron un son proveniente das dunas. O son emitido polas dunas, provén do choque entre si das partículas que o conforman, e polo tanto varía en función do diámetro das mesmas. Así, as dunas do deserto de Sand Mountain, en Nevada, Estados Unidos, emite un son na tonalidade do dó maior; no deserto de Chile o son é en fa maior, e en Marrocos en sol menor.
A Vispeira, Vilaboa, Valdoviño
A Vispeira é un lugar da parroquia de Vilaboa no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 25 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 14 homes e 11 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 28 habitantes.
Perdix hodgsoniae
Perdix hodgsoniae, coñecida vulgarmente como perdiz tibetana, é unha especie de ave da orde dos galiformes, familia dos fasiánidos e subfamilia dos perdicinos, unha das tres que integran o xénero Perdix.
Características
Esta especie é un pouco diferente en aparencia ás outras do xénero Perdix, P. perdix e P. dauurica. Ten dezaseis plumas na cola, mentres que a maioría das outras perdices teñen dezaoito. Nin os machos nin as femias teñeen esporóns nas patas.
Estudos filoxenéticos sitúan a especie como basal dentro do xénero.
As características principais desta ave son:
Hábitat
A perdiz tibetana encóntrase nas ladeiras das montañas e prados de altura con algúns arbustos (rododendros, xenebreiros ananos ou outras especies propias das matogueiras, polo xeral entre os 3 600 e o 4 250 msnm. A pesar do seu aspecto rechamante, a cabeza e o patrón do peito lle subministran unha perfecta camuflaxe ("plumaxe críptica") no seu hábitat rochoso.
Distribución
miniatura|240px|Perdiz tibetana na neve. A especie habita na meseta tibetana, no norte de Paquistán, en Caxemira, no noroeste da India, en partes do norte do Nepal, Sikkim e Bután, e no oeste da China.
(Véxase máis abaixo a distribución detallada de cada unha das subespecies).
Costumes
Perdix hodgsoniae é unha especie terrestre non migratoria, pero descende ás chairas baixas en inverno, e pode ascender até a liña de neve en verán. Forma bandadas de 10 a 15 aves fóra da temporada de reprodución, na que forman parellas. Tenden a correr en lugar de voar. Cando se lles molesta o suficiente, como a maioría das aves silvestres que voan a pouca distancia coas súas non moi grandes ás arredondadas, a bandada dispérsase ruidosamente en todas as direccións antes de planar costa abaixoo para volver a reagrupárense.
ANa zona de Lhasa estas perdices parecen preferir correntes de auga bordeadas de matogueira e, en inverno, prefirem pendentes e campos abertos. En ocasións descansan baixo arbustos durante o día, e baixo matogueiras densas en costras elevadas pola noite.
Nutrición
Aliméntanse fundamentalmente de sementes, pero os xuvenís prefiren en particular os insectos, que son para eles unha fonte esencial de proteínas.
Reprodución
En verán —que comeza a mediados de marzo—, estas perdices emparéllanse formando unións monógamas. Os niños son simples depresións do terreo forrados de herbas ou, en ocasións, carentes de calquera revestimento, e sitúanse nomalmente en mesetas rochosas espidas, ou con poucos arbustos e feixes de herba grosa, en pequenas matogueiras espiñentas atrofiadas, ou mesmo en zonas de cultivos. A posta típica é de 8 a 10 ovos, que son de cor marrón pálida, e son incubados pola femia entre maio e xuño. O macho, despor de nacern os pitos, axuda no seu coidado e alimentación, como ocorre noutras perdices.
Vocalizacións
A súa chamada habitual escóitase principalmente polas mañás como un tintineante «scherrrrreck-scherrrrreck», a a chamada de voo é un agudo «chi-chi-chi».
Descrición
miniatura|240px|Ilustración que acompaña á súa descrición (1856). A especie foi descrita en 1857 polo Brian Houghton Hodgson, baixo o nome de Sacfa hodgsoniae.
Etimoloxías
Para a do xénero, vexase Perdix.
O epiteto específico hodgsoniae deriva do nome inicial da especie, Sacfa hodgsoniae, que Hodgson mdenominou así para rememorar á súa primeira esposa, Anne Scott Hodgson.
O nome do xénero original proposto por Hodgson baseouse no nome tibetano da ave, Sakpha.
Subespecies
Na especie recoñécense as seguintes tres subespecies, que se diferencian na plumaxe, que é cada vez máis escura canto máis ao leste se atopan:
Poboación
O tamaño da poboación global non se cuantificou, pero si se informou que a especie é bastante común.
Status
A perdiz tibetana parece ser común na súa extensa área de distribución, pero escasa na meseta tibetana. Segundo a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) esta especie ten unha área de distribución extremadamente grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábel segundo os criterios establecidos por esta entidade. A tendencia da poboación parece ser estábel. Aínda que o tamaño da poboación non se cuantificou, crese que non se aproxima ao limiar de vulnerábel (estímase a poboación en máis de 10 000 individuos maduros, cunha diminución continua estimada en menos do 10 % en dez anos (ou tres xeracións. Por estas razóns a UICN cualifica o status da especie como LC (pouco preocupante).
Condado de Cornwall
miniatura|300px|Mapa mostrando o condado de Cornwall coloreado en vermello. O Condado de Cornwall (en inglés County of Cornwall) é o condado máis occidental dos tres condados que forman parte da organización territorial de Xamaica. Neste condado áchase a cidade de Montego Bay.
Parroquias
Contén as seguintes parroquias (parishes en inglés):
Calificación para o Campionato mundial de baloncesto de 2006
En letra grosa os cualificados para o Mundobasket 2006. En cursiva os que se cualificaron por invitación do Corpo Central da FIBA. Xapón cualificouse automaticamente por se-lo país organizador, e Arxentina por se-lo campión olímpico.
Os criterios para decidilas invitacións foron:
Gran Premio do Reino Unido de 2017
O Gran Premio do Reino Unido de 2017 (coñecido oficialmente como o 2017 Formula 1 Rolex British Grand Prix) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 16 de xullo de 2017, no Circuíto de Silverstone, Northamptonshire e Buckinghamshire, Inglaterra, Reino Unido. A carreira foi a décima rolda da tempada de Fórmula 1, a septuaxésima segunda (72ª) edición do Gran Premio do Reino Unido, e a quincuaxésimo terceira (53ª) vez que a carreira disputouse no Circuíto de Silverstone.
Cascavel, Ceará
160px|dereita|miniatura|Praia de Águas Belas en Cascavel (Ceará). Cascavel é un municipio brasileiro do estado do Ceará. En 2004 tiña uns 67.002 habitantes. Localízase a 4º 7' 59" latitude sur, 38º 14' 31" oeste, a 40 msnm.
Gran Premio do Reino Unido de 2017
Antecedentes
A primeira sesión de adestramentos libres viu o debut público do dispositivo "escudo" de protección do cockpit, unha estrutura reforzada de choque de perspex montada no monocasco. O escudo está deseñado para proporcionar unha protección adicional do piloto ao desviar os restos da cabeza do piloto sen comprometer a capacidade dos comisarios para acceder á cabina en caso dun accidente. As probas iniciais serán levadas a cabo por Ferrari para avaliar o deseño do escudo antes da introdución planeada na tempada.
Cualificación
O adestramento comezou con choiva e a pista bastante mollada. Os coches saíron á pista calzados con pneumáticos intermedios, e os RBR pronto se destacaron. Ricciardo fixo o mellor tempo, asumindo a punta con 1:42.966, pero, inmediatamente o australiano parou na pista con problemas no coche. Trala aparición da bandeira vermella o adestramento ficou paralizado, e volveu con pouco máis de 10 minutos para o final. Coa choiva diminuíndo, Verstappen confirmou o bo desempeño do equipo austríaco e lideraba a sesión até que Alonso resolveu dar un show particular para o público inglés. Con pouco tempo para o termo do adestramento, o español foi aos boxes, trocou os pneumáticos intermedios polos superbrandos, e anotou o mellor tempo da sesión con 1:37.598 para delirio total das bancadas.
Eliminados: Lance Stroll (Williams), Kevin Magnussen (Haas), Pascal Wehrlein (Sauber), Marcus Ericsson (Sauber) e Daniel Ricciardo (Red Bull).
Coa pista secando, os pilotos optaron por iniciar o Q2 con pneumáticos superbrandos. No principio da sesión, Hülkenberg deu o ton, liderando cun tempo de 1:31.085. Os pneumáticos foron quecendo e a batalla entre Mercedes e Ferrari se intensificou, con Hamilton sacándolle o liderado á escuadra italiana. Se na Q1 Alonso conseguiu sacar un coello da chisteira, no Q2 o español sucumbiu ao pouco potente coche de McLaren e terminou no 13º posto, co seu compañeiro de equipo Vandoorne pasando para o Q3 en sétimo lugar. Masa tampouco foi ben, e fechou a sesión na 15ª posición.
Eliminados: Jolyon Palmer (Renault), Daniil Kvyat (Toro Rosso), Fernando Alonso (McLaren), Carlos Sainz (Toro Rosso) e Felipe Massa (Williams).
Na disputa pola pole position, Hamilton tratou de tomar as rendas do adestramento, pronto logrou o liderado con 1:27.231. Lewis estaba imbatible, facendo o mellor tempo en todos os sectores da pista, anotando a 67ª pole position da súa carreira con 1:26.600. Os dous Ferrari acabaron consecutivos con Räikkönen segundo e Vettel terceiro. O Pole no adestramento do GP da Austria, Bottas foi só o cuarto, con Verstappen quinto.
A letra en grosa indica o mellor tempo na Q1, Q2 e Q3.
Miguel Servet
Miguel Servet, chamado tamén Miguel de Villanueva, Michel de Villeneuve ou, en latín, Michael Servetus (o seu nome auténtico era Miguel Serveto y Conesa, alias "Revés"), nado en Villanueva de Sigena, Huesca, o 29 de setembro de 1511 e finado en Xenebra o 27 de outubro de 1553, foi un teólogo e científico español.
Illa Xesús
dereita|miniatura|A cidade de Laval cobre toda a Illa Xésus
Miguel Servet
Os seus intereses abarcaron moitas ciencias: astronomía, meteoroloxía, xeografía, xurisprudenza, teoloxía e o estudo da Biblia, matemáticas, anatomía, fisioloxía e medicina. Parte da súa fama posterior débese ao seu traballo sobre a circulación pulmonar descrita na súa obra Christianismi Restitutio.
Illa Xesús
A Île Jésus é a segunda maior illa do Arquipélago de Hochelaga (Quebec, Canadá), que xunto con lles Îles Laval e varias illas máis pequenas constitúe da cidade de Laval.
Esta separada da Illa de Montreal pola Rivière des Prairies.
Miguel Servet
Participou na Reforma protestante e desenvolveu unha cristoloxía contraria á Santa Trindade. Repudiado tanto polos católicos como polos protestantes, foi arrestado en Xenebra, sometido a xuízo, e condenado a morrer na fogueira por orde do Consello da cidade, cando nela predominaba a influencia de Calvino.
Nacemento e anos de formación
dereita|235px|miniatura|Fachada da casa natal en Villanueva de Sigena, actual sede do Instituto de Estudios Sijenenses "Miguel Servet"/Michael Servetus Institute. Actualmente existe un consenso case xeral en situar o lugar de nacemento de Servet en Villanueva de Sigena, aínda que hai investigadores que manteñen a opinión de que naceu en Tudela (Navarra), baseándose nos documentos en que Servet se atribuía dita orixe mentres mantiña en Francia a falsa identidade de Michel de Villeneuve que, porén faría alusión á súa localidade natal, Villanueva de Sigena, onde se conserva a casa familiar, hoxe convertida en centro de interpretación.
Mozo con dotes sobresalientes para as letras e gran coñecedor do latín, grego e hebreo, Miguel abandonou a súa vila de orixe para ampliar estudos, quizais no castelo de Montearagón. Foi aceptado como pupilo por frei Juan de Quintana, quen chegaría a ser confesor de Carlos I.
Na súa estancia en Tolosa (Francia) para realizar estudos de dereito, entra por primeira vez en contacto con círculos próximos á Reforma.
Viaxa con Quintana por Italia e Alemaña como parte do séquito imperial e presencia a coroación de Carlos V como Emperador Romano Xermánico en Boloña (1530).
Primeiras obras teolóxicas
Posteriormente abandona ao seu mentor e inicia un periplo por varias cidades de Centroeuropa afíns ao nacente protestantismo. Establece unha relación cada vez máis difícil e polémica con algúns líderes reformadores, como Ecolampadio de Basilea, dirixíndose máis tarde a Estrasburgo, onde se relaciona con Bucer, e a Hagenau (Alsacia), daquela pertencente ao Sacro Imperio Romano Xermánico.
En 1531 publica De Trinitatis Erroribus (Dos erros acerca da Trindade), que produciu grande escándalo entre os reformadores alemáns. Tampouco caeu ben na súa patria, xa que Servet tivo a ousadía de enviar unha copia ao bispo de Zaragoza, quen non tardou en solicitar a intervención da Inquisición. O ano seguinte publicou Dialogorum de Trinitate (Diálogos sobre a Trindade), acompañado dunha obra suplementaria, De Iustitia Regni Christi (Sobre a Xustiza do Reino de Cristo). Outro opúsculo atribuído a Servet, aínda que de datación imprecisa, é Declarationis Iesu Christi Filii Dei (Declaración de Xesucristo Fillo de Deus), tamén coñecido como "Manuscrito de Stuttgart".
Dos erros acerca da Trindade: estrutura e contido
Baseándose en abundantes citas da Biblia, Servet conclúe que Xesús é home en tanto que nado de muller, por máis que o seu nacemento fose milagroso. Á súa vez, Xesús é tamén fillo de Deus, en tanto que o seu nacemento foi froito da fecundación polo logos divino da Virxe María.
Nega así Servet, por tanto, que o Deus Fillo sexa eterno, xa que foi enxendrado como tal na encarnación, aínda que é divino pola graza de Deus, o seu Deus Pai. Tampouco é, pois, unha Persoa da Trindade, cuxa existencia nega vehementemente definíndoa como "tres fantasmas" ou "can Cérbero de tres cabezas".
Así mesmo cualifica aos que cren en tal doutrina como "ateos, é dicir, sen Deus" e "triteístas".
Á súa vez, o Espírito Santo non sería unha terceira Persoa trinitaria, senón a forza ou manifestación do espírito de Deus tal como actúa no mundo a través dos homes.
Diálogos sobre a Trindade e Da Xustiza: estrutura e contido
Obra de tamaño e ambición inferiores a Erros..., Diálogos... está estruturada en dous libros como unha conversación ficticia entre dous personaxes: Miguel (o propio autor) e un tal Petrucho. Segundo Servet, escribiuna para despexar as dúbidas e inquietudes sementadas pola súa obra anterior, que ao seu xuízo se deben "á miña propia impericia e á neglixencia do tipógrafo". A diferenza do afirmado en Erros..., Servet di que Xesús non é só divino pola graza, senón tamén por natureza, aínda que aclara que só en tanto que participa da substancia divina do seu Padre.
Á súa vez, no opúsculo Da Xustiza do Reino de Cristo incluído ao final, explica, entre outras cousas, a complementariedade entre fe e caridade, pois, aínda que a xustificación do crente é só pola fe, a caridade e as boas obras son encomiábeis e compracen a Deus, aspecto no que se diferenza claramente de Lutero e outros reformadores protestantes. Ao final encóntrase un dos textos polos que Servet é considerado como adaíl da tolerancia relixiosa e a liberdade de conciencia, xa que afirma que:
Tempo de ocultación
Miguel Servet dirixiuse a Lión. Estivera antes brevemente en París, onde un encontro previsto, pero finalmente non efectuado, con Calvino transformouse no inicio dunha relación epistolar entre ambos os dous. Servet chegou a Lión cunha nova identidade, Michel de Villeneuve, supostamente orixinario de Tudela, Navarra, para evitar as persecucións da Inquisición española. Estivo empregado nunha imprenta, primeiro como corrector de probas. En 1535 encargáronlle a publicación e anotación da Xeografía de Claudio Tolomeo, o que levou a cabo dando probas da súa grande erudición. A súa estadía en Lión foi a etapa máis feliz da súa vida. Coñeceu ao médico Symphorien Champier, quen o anima a estudar medicina, para o que se traslada a París.
En 1537 matricúlase na universidade de París. Alí estuda xunto aos grandes médicos da época, ensinando matemáticas e medicina na universidade. Porén, pronto se encontra en dificultades, posto que dita un curso de astroloxía, no que defendía a influencia das estrelas nos eventos futuro, o cal, xunto cun opúsculo no que describe o uso de xaropes para administrar os remedios da época, enfróntano coa comunidade universitaria.
Deixa de novo París, residindo en diversas localidades de Francia, até que en Lión se encontra co arcebispo de Vienne (Viena do Delfinado), Pedro Palmier, ao que coñecera antes en París. Entón entra ao seu servizo como médico persoal en 1541.
A Restitución do Cristianismo
Continúa coa súa correspondencia con Calvino, a quen envía unha primeira versión do seu libro Christianismi Restitutio (Restitución do Cristianismo), de carácter fundamentalmente teolóxico, esperando os seus comentarios (1546).
O concepto de cristianismo aí exposto é próximo ao panteísmo. ''Cristo está en todas as cousas. O mundo está cheo con el.'' Mostrábase tamén contrario ao bautismo dos nenos, posto que o bautismo debe ser un acto maduro e consciente do discipulado cristián, o que o acerca ás posicións anabaptistas.
Sobre a idade adecuada para recibir o bautismo, suxeriu seguir o exemplo de Xesús: "Xesucristo foi el mesmo bautizado cerca dos trinta anos."
Curiosamente o libro pasaría á posteridade por conter, no seu "Libro V", a primeira exposición no Occidente cristián da función da circulación pulmonar ou circulación menor. Segundo Servet,
miniatura|300px|Esquema da circulación pulmonar, descrita por primeira vez, no Occidente cristián, por Miguel Servet. Servet sostiña que a alma era unha emanación da divindade e que tiña como sede o sangue. Grazas ao sangue, a alma podía diseminarse por todo o corpo, podendo asumir así o home a súa condición divina. Por tanto, os descubrimentos relativos á circulación do sangue tiñan unha intención máis relixiosa que científica. E por iso a descrición da circulación pulmonar está dentro dunha obra de teoloxía e non dunha de fisioloxía. Para Servet non había diferenza entre ambos os ámbitos, dado que todo obedecía a un mesmo gran designio divino.
En resposta, Calvino conmínao a ler o seu propio libro Institutio religionis Christianae (Institución da Relixión Cristiana), publicado en 1536. Servet leu o libro de Calvino e fixo anotacións moi críticas nas súas marxes, devolvéndolle a copia corrixida, o que desagradou enormemente ao reformador, que avisou que se Servet poñía os pés en Xenebra "non sairía vivo dela».
Sospéitase que detrás desta denuncia podería estar o propio Calvino, que tería acceso ao texto grazas ao mesmo Servet. A Inquisición de Lión recibe parte da correspondencia intercambiada entre eles, e Servet é detido, interrogado e encarcerado en Vienne. O 7 de abril, porén, logra evadirse e, o 17 de xuño é condenado a morte in absentia, sendo queimado en efixie.
Xuízo en Xenebra e morte
dereita|300px|miniatura|Monumento a Servet na praza do Concello de [[Annemasse (Francia), vila situada a 4 km de Xenebra, ao outro lado da fronteira franco-suíza. A inscrición baixo a escultura di: A Miguel Servet, apóstolo das libres crenzas, nacido en Villanueva de Aragón o 20 de setembro de 1511, queimado simbolicamente en Vienne pola Inquisición Católica o 17 de xuño de 1553 e queimado vivo en Xenebra o 27 de outubro de 1553 a instigación de Calvino.]] Posibelmente mentres ía rumbo a Italia, por algunha razón Servet acaba facendo unha parada en Xenebra, e foi recoñecido na igrexa onde predicaba o propio Calvino (13 de agosto). A cidade rexíase polos principios da Reforma, tal como Calvino os definira nas súas Ordenanzas eclesiásticas, baseadas na súa obra magna, Institución da relixión cristiá. Servet foi detido e xulgado por herexía (pola súa negación da Trindade e pola súa defensa do bautismo na idade adulta).
Servet sufriu grandes penalidades durante o seu cativerio, como testemuña na súa carta ao Consello de Xenebra de 15 de setembro de 1553. Durante o xuízo sostivo diversos debates de carácter teolóxico. O 22 de setembro Servet escribe unha última alegación na que culpa a Calvino de facer acusacións falsas de herexía contra el, e solicita que tamén sexa detido e interrogado, concluíndo: "Estarei contento de morrer se non o convenzo tanto disto como doutras cousas de que o acuso máis abaixo. Pídovos Xustiza, Señores, Xustiza, Xustiza, Xustiza." Finalizado o proceso, foron consultadas as igrexas reformadas dos cantóns de Zürich, Schaffhausen, Berna e Basilea, tras o cal o acusado foi condenado e sentenciado a morrer na fogueira o 27 de outubro de 1553. Nunha carta datada o día anterior, Calvino comentaba a Farel que Servet ía ser condenado sen discusión e conducido ao suplicio, e aseguraba que el intentara cambiar a forma da execución, pero inutilmente.
A sentenza ditada na súa contra polo Consello (Petit Counseil) de Xenebra di:
Consecuencias da execución de Servet
Independentemente da importancia dos seus descubrimentos fisiolóxicos ou do seu labor como polemista relixioso, os sucesos que provocaron o xuízo e morte de Miguel Servet consideráronse como punto de arranque da discusión que conduciu ao recoñecemento da liberdade de pensamento e de expresión das ideas. Así mesmo, as Igrexas Unitarias, xurdidas dos movementos antitrinitarios do século XVI e posteriores, consideran a Servet o seu pioneiro e primeiro mártir.
A execución de Servet escandalizou moitos pensadores de toda Europa, principalmente no ámbito protestante, que se opuñan a que se matase as persoas por razóns de fe. Destaca particularmente a defensa de Servet que realizou Sebastián Castellion: "Matar un home non é defender unha doutrina, é matar un home. Cando os xenebrinos executaron a Servet, non defenderon unha doutrina, mataron un home."
Por outro lado, desde mediados do século XIX e principios do XX, Servet comezou a ser reivindicado por partidarios do librepensamento, que vían na súa execución unha proba dos perigos que trae o fanatismo relixioso, aínda que a miúdo como resultado dunha análise superficial e sen ter en conta a obra e conceptos teolóxicos do propio Servet.
Marian Hillar, estudoso polaco-norteamericano da obra de Servet, fixo a seguinte avaliación sobre o impacto perdurábel que tivo a execución do erudito español: "Foi o punto de inflexión na ideoloxía e mentalidade dominantes desde o século IV. [...] Historicamente falando, Servet morreu para que a liberdade de conciencia se convertera nun dereito civil na sociedade moderna".
Monumentos e institucións á memoria de Miguel Servet
miniatura|200px|Estatua de Miguel Servet encadeado á estaca da fogueira, na praza Aspirant Dunand de París.
A Coutada
O topónimo galego A Coutada pode referirse a:
Vilela, Vilaboa, Valdoviño
Vilela é un lugar da parroquia de Vilaboa no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 14 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 10 homes e 4 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando contaba con 15 habitantes.
Autobiografía
Exemplos
Na literatura galega é moi pouco frecuente a autobiografía pura. Non obstante, existen obras de corte autobiográfico como Arredor de Si de Otero Pedrayo en que o escritor se converte en testemuña dunha época e dun colectivo. Neste caso, Otero achéganos a evolución ideolóxica da Xeración Nós. Tamén Ricardo Carvalho Calero nos amosa na súa novela Scórpio os seus anos de mocidade e intúese a de escritores contemporáneos.
Este xénero gaña protagonismo na segunda década dos anos 2000 na literatura mundial. En Galiza, nos últimos anos, certos escritores danlle pulo a este xénero literario. Berta Dávila publica Illa Decepcion e Carrusel, Gonzalo Hermo Diario dun enterro e Xosé Carlos Carracedo o libro Diario dun Confinamento.
CLUN
alt= Vista parcial das instalacións de Os Irmandiños, S.C.G. en A Devesa, Ribadeo|miniatura|Vista parcial das instalacións de Os Irmandiños, S.C.G. en [[A Devesa, Ribadeo]] CLUN, Cooperativas Lácteas Unidas S.C.G., con sede social en Ames, é un grupo económico integrado por Feiraco, Irmandiños e Melisanto. Inicialmente, a proposta era Feiraco (45,3%), Irmandiños (30,7%), Xallas (11,4%) e Melisanto (12,6%), pero Xallas rexeitou en asemblea a integración.
Ligazóns externas
Web de Feiraco.
Web de Os Irmandiños.
Web de Melisanto.
Web de CLUN.
Avenged Sevenfold
Avenged Sevenfold (en galego significa Vingado Sete Veces) é unha banda de Hard rock e Heavy metal dos Estados Unidos, formada en Huntington Beach (California) en 1999. Os seus membros son M. Shadows (voz), Zacky Vengeance (guitarra rítmica), Synyster Gates (guitarra principal), Johnny Christ (baixo). Ata o momento contan con 5 álbums de estudio Sounding the Seventh Trumpet en 2001, Waking the Fallen en 2003, City of Evil en 2005 (co cal acadan xa maior recoñecemento ), Avenged Sevenfold en 2007, e o último publicado foi Nightmare en 2010. Ademais disto, tamén contan cun CD/DVD chamado Live in the LBC & Diamonds in the Rough lanzado en 2008, e co DVD All Excess publicado en xullo de 2007.
Formación e primeiros anos(1999–2004)
A banda formouse en 1999 sendo os seus primeiros membros: M. Shadows, Zacky Vengeance, The Rev e Matt Wendt. O nome elixido para ela fai referencia ó relato bíblico de Caín e Abel, a pesar disto non se consideran unha banda relixiosa. O seu álbum debut Sounding the Seventh Trumpet foi gravado cando tiñan 18 anos, e foi publicado no 2001 coa compañía discográfica Good Life Records. Coa entrada de Synyster Gates como guitarrista principal do grupo, reedítase a canción "To End the Rapture", e o álbum volve ser publicado coa nova versión en 2002, pertencendo á compañía Hopeless Records. Trala chegada do cuarto e actual baxista Johnny Christ ó grupo, publican o álbum Waking the Fallen en agosto de 2003. Tocan no "Vans Warped Tour" durante dous anos consecutivos, e no 2004 gravan o vídeo para a canción “Unholy Confessions”.
City of Evil (2005-2007)
O pouco de publicar Waking the Fallen, a banda comeza a gravar o álbum City of Evil coa grande discográfica Warner Bros records. Con este conseguiron grandes vendas, e comeza unha nova etapa tamén no estilo musical, xa que deciden afastarse un pouco do estilo metalcore que os precedía. Nun principio asociábase o cambio musical aos danos nas cordas vocais que sufrira o vocalista M. Shadows e lle levaran ó quirofano, mais no DVD All Excess el mesmo aclara que non tivo que ver. Meses antes do lanzamento de City of Evil, M. Shadows estivo mellorando as súas cualidades vocais co adestrador Ron Anderson, coñecido por traballar anteriormente con artistas como Axl Rose,Kylie Minogue ou Chris Cornell. O primeiro single deste álbum foi “Bat Country”, o título desta canción proven do libro "Fear and Loathing in Las Vegas" do escritor Hunter S. Thompson onde Raoul Duke di: “Non podemos parar aquí. Este é un pobo morcego”. Os seguintes singles foron "Beast and the Harlot"(o seu riff ocupa o 10º posto segundo a revista Total Guitar como mellor riff do século 21), "Seize the day" e tamén gravaron un vídeo en vivo para a canción "Burn it down". Antes de sacar o seu seguinte álbum en xullo de 2007 sae o DVD All Excess que inclúe actuacións en vivo, vídeos musicais, imaxes do backstage e documental sobre as vivencias da banda desde os seus comezos en 1999.
Avenged Sevenfold e Diamonds in the Rough(2007-2008)
No 2008, participaron na xira Taste of Caos xunto a outros grupos importantes como Atreyu, Bullet for my Valentine, Blessthefall e Idiot Pilot. Gravaron a súa última actuación en Long Beach (California) e incluírona no DVD Live in the LBC. Fixeron versións das cancións "Walk" de Pantera, "Flash of the Blade" de Iron Maiden (para o álbum tributo Maiden Heaven) e "Paranoid" de Black Sabbath (para o álbum Covered, a Revolution in Sound); das cales as dúas primeiras foron incluídas no CD/DVD Live in the LBC & Diamonds in the Rough; ademais o CD tamén inclúe cancións que non foran antes publicadas da banda.
En 2008 destacou a colaboración de M. Shadows e Synyster Gates coa banda Good Charlotte, para a canción "The River". Esta foi considerada polos lectores de Rolling Stone como a 7º mellor colaboración de tódolos tempos.
Nightmare e morte de The Rev (2009-2012)
En xaneiro de 2009, M. Shadows confirma que xa están traballando no seu quinto álbum, e di que esta vez buscan un estilo máis clásico e progresivo con cancións longas. O 16 de abril de 2009 actúan no Nokia Theater dos Ánxeles, xunto con Slash presentando unha versión da canción de Guns N' Roses "It's So Easy". Ese ano, a banda remata a súa xira o 2 de agosto no Festival Sonisphere en Knebworth(Reino Unido) e métense no estudio a traballar no seguinte álbum. En decembro de 2009, é considerada a segunda mellor banda da década en Ultimate Guitar, só superada por Metallica. O 28 de decembro de 2009 Jimmy "The Rev" Sullivan, é atopado morto na súa casa de Huntington Beach(EE.UU.) á idade de 28 anos. A policía informou que foi por causas naturais, as probas toxicolóxicas informaron de que sufriu unha intoxicación pola mestura de varios medicamentos. Combinou os efectos de Oxicodona, Oximorfona(estas dúas últimas para combater a dor), diazepam (para a ansiedade) e etanol (adquírese por consumición de alcohol). Estes efectos foron intensificados pola cardiomegalia que sufría o batería, o que significa que tiña o corazón máis grande do normal. O pouco da súa morte a familia publica un comunicado para agradecer o apoio dos fans, e a banda publica tamén o seguinte comunicado :
O 5 de xaneiro de 2010 celebrouse un funeral privado e un día despois soterrárono nun cemiterio de Long Beach (California). O 17 de febreiro, Mike Portnoy ( membro de Dream Theater e ídolo de The Rev) comeza a gravar coa banda o novo disco Nightmare, substituíndo a The Rev. Este álbum ten a intención de ser adicado a Jimmy, os sons da súa voz e batería gravados antes da súa morte, mantivéronse e foron publicados, o cal fai que se converta no último álbum que a banda publica con el. Antes da publicación do álbum M. Shadows e Synyster Gates adiantaban en Hard Drive Radio: «O novo álbum, "Nightmare," está dedicado a súa memoria e aínda que non é un álbum conceptual, está centrado en The Rev. O raro do álbum é que hai unha canción que se chama "Fiction" ( Ficción, nomeada así por The Rev ) que primeiro se chamaba "Death" (Morte). Esa canción foi a última que The Rev escribiu para o álbum, e cando a rematou dixo: xa está, esta é a última canción para o disco. Tres días despois, morreu. Os rapaces estiveron na cidade mesturando o álbum e está case rematado con Andy Wallace.» O single Nightmare é publicado o 18 de maio de 2010. Finalmente 27 de xullo de 2010 o álbum Nightmare é publicado. En decembro de 2010, Mike Portnoy deixa o grupo, e en xaneiro de 2011 anuncian a Arin Ilejay ( da banda Confide ), como batería para a xira, mais aínda non se estableceu se será considerado un membro do grupo ou se a súa estadía será temporal. Synyster Gates respondeu o seguinte para a revista Guitar World en xullo de 2011, cando lle preguntaron sobre a posibilidade de que Arin Ilejay sexa un membro permanente: “É dificil de dicir. Mais podo dicir unha cousa, leva con nos medio ano, fixo 3 xiras con nós e cada vez vai a mellor. Queremos ao rapaz. É doce canto pode, humilde canto pode, talentoso canto pode. Está gozándoo e estámolo a gozar. Así que non hai plans ou ideas de que vaia haber mais cambios neste punto.” Do álbum Nightmare, a parte do single co mesmo nome, tamén se publicou vídeo da canción "So Far Away". O vídeo, ó igual que a canción, vai adicado a The Rev. "So Far Away" nun principio comezáraa a compoñer Synyster Gates adicándoa ao seu avó, mais trala morte de Jimmy trocouse o seu sentido. Outra canción que se mostrou do disco foi "Buried Alive". Ata o momento, a banda mantívose ocupada de xira e non hai indicios de que dirección tomara o novo álbum, unicamente que é moi posible que nunca máis se volvan a escoitar cancións estilo “A Little Piece of Heaven” ou "Fiction", xa que foron maiormente ideas de The Rev. Unha das cancións publicadas tras Nightmare foi "Not Ready to Die". Esta saíu á venda o 2 de maio de 2011 e a banda a creou para o xogo Call of Duty: Black Ops en apenas unha semana, o cal significa que só se fixo para que se axustase o estilo do xogo e non é unha pista do estilo musical que seguirá a banda.
A comezos do 2012, publícase o xogo Twited Metal, e a canción "Natural Born Killer" do álbum Nightmare é elixida para formar parte da banda sonora orixinal.
Na celebración dos Revolver Golden Gods Awards 2012, reciben os premios a "Best Live Band" (Mellor banda en vivo) e "Most dedicated fans" (Fans máis entregados).
Pecado Mortal
Pecado Mortal é un filme brasileiro de 1970 dirixido por Miguel Faria Jr. O filme foi escollido como candidato do Brasil para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 43ª edición dos premios, mais finalmente non foi noemado.
Avenged Sevenfold
Nightmare e morte de The Rev (2009-2012)
Despois do éxito de "Not Ready to Die", a banda repite creando a canción "Carry On" para un xogo, neste caso Call of Duty: Black Ops 2, esta é publicada o 25 de setembro de 2012.
Hail To The King (2012–Actualidade)
A finais de 2012, a banda comeza a traballar no novo álbum con previsión de que este fose publicado no 2013. En xuño de 2013 a banda anuncia que este álbum levaría o nome de Hail to the King e sería publicado o 27 de agosto dese mesmo ano. Este sería o primeiro álbum sen o seu membro The Rev e o primeiro co novo membro da banda Arin Ilejay, comezando unha nova etapa caracterizada por un estilo rock/metal clásico que recorda bandas Black Sabbath ou Led Zeppelin que influenciaron aos membros da banda desde os seus comezos no mundo da música. O 15 de xullo de 2013 publican o primeiro single de mesmo nome co álbum "Hail To The King".
Cascavel, Paraná
Cascavel é un municipio brasileiro do estado do Paraná. Cunha área de 2.100,105 km². Tiña uns 296.254 habitantes (IBGE 2009). A cidade está a unha latitude de 24°57'21" S e a unha longura de 53°27'18" O.
Termos relacionados co xadrez
Existen multitude de termos relacionados co xadrez. Algúns deles, de maneira alfabetica, son:
Chōshi
Chōshi (銚子市, ちょうしし, Chōshi-shi) é un concello da prefectura de Chiba no Xapón. Está situado ao leste da rexión de Kantō e ao extremo leste da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 83,91 km² e a poboación de 70.670 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 842 h/km².
O concello de Chōshi limita cos concellos de Tōnoshō, de Asahi (son da prefectura de Chiba); e de Kamisu (da prefectura de Ibaraki).
Dachau
miniatura|250px|Palacio de Dachau. Dachau é un concello bávaro nos arredores de Múnic, a unha distancia de 14 km, e perfectamente comunicado coa cidade o que fai que moitos muniqueses utilicen este núcleo poboacional a xeito de cidade dormitorio. A pesar de ter un castelo do século XVIII e ser fundada no século VIII é coñecida a nivel mundial polo Campo de concentración de Dachau onde morreron milleiros de persoas desde a súa apertura en 1933 e durante todo o período nazi.
Pobo oromo
Os oromo (en Oromoo) son un grupo étnico cuxita que habita na rexión de Oromia, en Etiopía. É un dos meirandes grupos étnicos de Etiopía e representa o 34,5% da poboación do país. Os oromo falan a lingua oromo como lingua materna (tamén chamada afaan oromoo e oromiffa), que forma parte da póla cuxita das linguas afroasiáticas. A verba oromo apareceu na literatura europea por vez primeira en 1893 e pouco a pouco fíxose común na segunda metade do século XX.
Dachau
Na actualidade conta con arredor de 40.000 habitantes e é un destino turístico subsidiario de Múnic. O concello de Dachau ten en marcha diferentes actividades para que os turistas que visitan o campo de concentración visiten tamén o seu fermoso centro histórico e o castelo evitando que no mundo se coñeza o seu concello só polo campo de concentración e toda a carga negativa que esta implica.
No ano 2002 a cidade foi escenario do maior escándalo por fraude electoral en Alemaña. Dous membros do partido conservador CSU foron condenados por manipular de maneira masiva os comicios a favor do seu partido, tendo gañado o seu candidato a intendente por 1,2 por cento de diferenza. Un dos condenados recoñeceu no xuízo que manipulara as eleccións durante máis de 20 anos. A pesar da fraude o candidato do CSU gañou a repetición das eleccións, que tiveron lugar no ano 2003.
Pobo oromo
Outrora, os oromo practicaban a súa relixión tradicional e empregaban o sistema gadaa de goberno. Un líder elixido polo sistema gadaa permanecía no poder só durante 8 anos, despois do cal se facían eleccións. Durante os séculos XVIII e XIX, os oromo foron o grupo dominante do norte de Etiopía no período Zemene Mesafint. Foron protagonistas de grandes migracións históricas, e de guerras cos cristiáns do norte e cos musulmáns do sur e do leste no Corno de África.
A Igrexa, Cabanas, A Baña
A Igrexa é un lugar da parroquia de Cabanas no concello coruñés da Baña, na comarca da Barcala. Tiña 32 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE, dos cales 19 eran mulleres e 13 eran homes. No ano 2010 tiña 36 habitantes: 22 mulleres e 14 homes.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Gablete
miniatura|dereita|Gablete da [[Catedral de Nidaros (Noruega), cun relevo do Triunfo de Cristo, frondas laterais, e unha cruz na cúspide.]] Un gablete é unha coroación ou remate a modo de frontón triangular e peraltado formado por dúas liñas rectas e vértice agudo que se colocou nos edificios do primeiro período gótico. Algúns autores supón que foi unha imitación en pedra das construcións de madeira que formaban armaduras, construcións que na Idade Media empregáronse moito para cubrir as bóvedas de monumentos que quedaban sen rematar por falta de recursos e que logo a arte simulou coa pedra utilizándoo como ornamentación e adornándoo de moi diversos xeitos.
No período arquitectónico apuntado, aparece sinxelo e severo, deliñado por unha cornixa e decorado no centro cun trevo, cuadrifolio ou multifolio, só relevado polo regular e moitas veces substituído por esculturas.
O gablete foi moi empregado no estilo denominado hispanoflamengo a finais do século XV. En cidades como Toledo podemos velo nalgúns edificios como a capela de Alvaro de Luna, ou na Torre da Catedral.
Notas
O contido deste artigo incorpora material do Dicionario Enciclopédico Hispano-Americano do ano 1898, que se atopa no dominio público
Ghimberga