cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Río Romeán
Curso
O Camiño Primitivo de Santiago de Compostela, despois de pasar por Vilar de Cas, atravesa o río na confluencia das parroquias de Soutomerille, Paderne e Gondar.
Fixación dun alelo
Tempo de fixación
Adicionalmente, as taxas de fixación poden ser modeladas usando árbores coalescentes. Unha árbore coalescente rastrea os descendentes dos alelos dun xene na poboación. Pretende rastrear ata unha soa copia ancestral chamada o antepasado común máis recente.
Pasteurización
O avance científico de Pasteur mellorou a calidade de vida ao permitir que certos produtos alimenticios básicos, como o leite, puidesen transportarse a longas distancias sen que a descomposición afectase ao alimento. Na pasteurización o obxectivo primordial non é a "eliminación completa dos axentes patóxenos" senón a diminución sensible das súas poboacións, acadando niveis que non causen intoxicacións alimentarias aos humanos (supondo que o produto pasteurizado fose refrixerado correctamente e consumido antes da data de caducidade indicada). Na actualidade a pasteurización é cada vez obxecto de máis polémicas en certas agrupacións de consumidores no mundo, debido ás dúbidas existentes sobre a destrución de vitaminas e alteración das propiedades organolépticas (sabor e calidade) dos produtos alimenticios tratados.
Fixación dun alelo
Exemplos de fixación en investigacións
En 1969, Schwartz na Universidade de Indiana induciu artificialmente a fixación dun xene no millo ao someter mostras a condiciós subtropicais. Schwartz localizou unha mutación nun xene chamado Adh1. Cando está en homocigose o millo é incapaz de producir o encima alcohol deshidroxenase. Schwartz despois someteu sementes, unhas con actividade normal de alcohol deshidroxenase e outras sen esa actividade, a condicións de asolagamento e observou se as sementes podían xerminar ou non. Atopou que cando estaban sometidas a esas condicións, só xerminaron as sementes con actividade de alcohol deshidroxenase. Isto causou finalmente a fixación do alelo de tipo silvestre do xene Adh1. A mutación do Adh1 perdeuse na poboación experimental.
Pasteurización
Historia
esquerda|miniatura|Estudos de microbioloxía de Pasteur. Os intentos de esterilizar a comida en colectores selados atribúese historicamente ao inventor francés Nicholas Appert nos seus traballos de investigación realizados no século XVIII. Porén algunhas investigacións amosaron que con anterioridade xa se intentou esterilizar recipientes selados de alimentos. Cara finais do século XIX, os químicos alemáns trasladaron este procedemento ao leite cru, e xa por entón (antes de Pasteur) comezaron a 'sospeitar' que os tratamentos térmicos resultaban eficaces para a destrución das bacterias presentes nela. Deste xeito, deron orixe non só a un importante método de conservación, senón tamén a unha medida hixiénica fundamental para coidar a saúde dos consumidores e conservar a calidade dos alimentos. Estes traballos sentaron as bases do que Pasteur posteriormente descubriría e explicaría cientificamente.
Fixación dun alelo
Exemplos de fixación en investigacións
En 2014, Lee, Langley, e Begun realizaron outro estudo de investigación relacionado coa fixación de xenes. Estudaron datos de poboacións de Drosophila melanogaster e os efectos do autostop xenético causado por varrido selectivo. O autostop xenético ocorre cando un alelo é fortemente seleccionado e levado á fixación. Isto causa que as áreas do xenoma que o rodean sexan tamén levadas á fixación, mesmo se non son seleccionadas. Atoparon nos datos das poboacións das moscas que había unha reducida cantidade de heteroxeneidade en 25 pares de bases de substitucións focais. Explicaron isto como efectos de autostop xenético a pequena escala. Atoparon tamén que as fixacións en zonas veciñas que cambiaban as polaridades de aminoácidos á vez que mantiñan a polaridade global dunha proteína estaban baixo fortes presións de selección. Ademais, atoparon que as substitucións en xenes que evolucionan lentamente estaban asociadas con efectos de autostop xenético máis fortes.
Pasteurización
Historia
Algúns dos contemporáneos de Pasteur, incluído o eminente químico alemán Justus von Liebig, insistían en que a fermentación era un proceso puramente químico e que non requiría en absoluto da intervención de ningún organismo vivo (é dicir que supuña que era un proceso puramente inorgánico). No ano 1864, a instancias do emperador Napoleón III, Pasteur investigou a causa pola que o viño e a cervexa agreábanse co paso do tempo, causando grandes perdas económicas ás empresas francesas debido ao perecedoiro destas mercadorías. Pasteur volveu á vila da súa infancia, Arbois, co obxectivo de resolver o problema definitivamente; alí estudou o problema que afectaba ás vides. Coa axuda dun microscopio, descubriu que, en realidade, interviñan dous tipos de organismos -dúas variedades de fermentos da familia acetobacter—e que eran a clave do proceso de fermentación. Un producía alcol e o outro, ácido láctico que agreaba o viño: producindo o vinagre. Con posterioridade Charles North aplicou o mesmo método de Pasteur ao leite con éxito no ano 1907. .
Pasteur empregou un novo xeito de eliminar os microorganismos que puidesen botar a perder o viño ou a cervexa, logo de almacenar o líquido en bocois ben selados e elevar a súa temperatura ata os 44 graos centígrados durante un curto período de tempo. Comprobou experimentalmente que as poboacións de aceorbater reducíanse en extremo ata quedar 'case esterilizado' o alimento. Malia o medo inicial da industria ante a idea de quentar o viño, un experimento controlado con lotes de viño quentado e sen quentar amosou de xeito contundente a efectividade do procedemento. Pasteur deu o primeiro paso no que sería este novo método denominado posteriormente "pasteurización" na súa honra, e foino aplicando a outros alimentos líquidos como o leite. O proceso aplícase hoxe en día como unha norma hixiénica nos procesos básicos da industria alimenticia e que, actualmente, garante a seguridade de moitos produtos alimenticios do mundo.
Procesos de pasteurización
A pasteurización é un proceso térmico realizado aos alimentos: os procesos térmicos pódense realizar coa intención de diminuír as poboacións patóxenas dos microorganismos ou para desactivar as enzimas que modifican os sabores de certos alimentos. Porén, na pasteurización empréganse xeralmente temperaturas por baixo do punto de ebulición (en calquera tipo de alimento) xa que na maioría dos casos as temperaturas sobre este valor afectan irreversiblemente certas características físicas e químicas do produto alimenticio; así, por exemplo, se no leite se excede o punto de ebulición, as micelas da caseína coagúlanse irreversiblemente (ou dito doutro xeito, "callan"). O proceso de quecemento da pasteurización, se se fai a baixas temperaturas, ten ademais a función de deter os procesos enzimáticos. Hoxe en día a pasteurización realizada aos alimentos é un proceso industrial continuo aplicado a alimentos viscosos, coa intención de aforrar enerxía e custos de produción.
Existen tres tipos de procesos ben diferenciados: a pasteurización a altas temperaturas durante un curto período de tempo(HTST do inglés: High Temperature/Short Time), o proceso a ultra-altas temperaturas (UHT - igualmente de Ultra-High Temperature) e LTLT Baixa temperatura en longo tempo.
Proceso HTST
Este método é o empregado nos líquidos a granel, como son o leite, os zumes de froitas, a cervexa etc. Por regra xeral é o máis conveniente, xa que expón ao alimento a altas temperaturas durante un curto período de tempo e ademais necesítase pouco equipamento industrial para poder realiza-lo, reducindo deste xeito os custos de mantemento de equipos. Entre as desvantaxes do proceso está a necesidade de persoal altamente cualificado para a realización deste traballo, que necesita da realización de controis estritos durante todo o proceso de produción.
Existen dous métodos distintos baixo a categoría de pasteurización HTST: en "batch" (ou lotes) e en "fluxo continuo", expostos a continuación:
Proceso UHT
O proceso UHT é de fluxo continuo e mantén o leite a unha temperatura superior máis alta que a empregada no proceso HTST, e pode chegar a roldar os 138 °C durante un período de polo menos dous segundos. Debido a este período de exposición, aínda que curto, prodúcese unha mínima degradación do alimento. O leite cando se etiqueta como "pasteurizado" xeralmente tratouse co proceso HTST, mentres que o leite etiquetado como "ultra-pasteurizado" ou simplemente "UHT", débese entender que foi tratado polo método UHT.
O reto tecnolóxico no século XXI é poder diminuír o máis posible o período de exposición a altas temperaturas dos alimentos, facendo a transición de altas a baixas temperaturas o máis rápida posible, diminuíndo o impacto na degradación das propiedades organolépticas dos alimentos; é por esta razón pola que se está investigando coa tecnoloxía baseada en microondas xa que permite este tipo de efectos (empregado ata en carnes). Este método é moi axeitado para os alimentos líquidos lixeiramente acedos (medido co pH), tal como os zumes de froitas e zumes de verduras (como pode ser o gazpacho) xa que permite períodos de conservación de entre 10 a 45 días se se almacenan refrixerados a 10 °C.
Organismos reguladores do estándar
Os métodos de pasteurización corresponden a unha serie de métodos estandarizados polos responsables de alimentación de cada país e son controlados polas axencias encargadas de vixiar a calidade da alimentación (algúns exemplos son a USDA nos Estados Unidos e a Food Standards Agency no Reino Unido) mediante a introdución dun dereito alimentario específico. Estas axencias requiren e vixían que, por exemplo, os lácteos pasteurizados mediante HTST leven a etiqueta alimentaria axeitada. Por regra xeral existen diferentes estándares en función dos lácteos a procesar, o principal factor a ter en conta é o contido graxo do produto, deste xeito os estándares de pasteurización da nata difiren dos estándares empregados para o leite desnatado, e os estándares para pasteurizar o queixo deséñanse e introducen de tal forma que non se destrúan os encimas que procesan os fosfatos, útiles para manter as propiedades de corte e textura dos queixos.
Os métodos estándares de pasteurización HTST foron designados para acadar unha extensión do período de caducidade de preto de 5 días (é dicir 0,00001 veces o período orixinal) reducindo o número de microorganismos no leite e outros alimentos. Este método é considerado axeitado para a redución de poboacións de case todas as bacterias patóxenas, esporas e calquera outro microorganismo resistente ás altas temperaturas (incluíndo particularmente á Mycobacterium tuberculosis, causante da tuberculose e a Coxiella burnetii causante da febre Q). O proceso de pasteurización HTST deséñase para que os produtos sexan quentados uniformemente, evitando que só algunhas partes sexan sometidas a esterilización mentres que outras non.
Dinámica da pasteurización
Esta fórmula é fundamental para determinar a evolución dun cultivo en función da temperatura. Pódese ver nela unha grande dependencia coa temperatura de exposición T. A fórmula é o fundamento, ademais, dos denominados diagramas de supervivencia na industria da alimentación representando log(N/No) fronte ao tempo de exposición a unha temperatura T fixa. Tipicamente as gráficas de supervivencia dos microorganismos á calor aparecen como liñas rectas nunha escala semi-logarítmica. A correlación existente entre a velocidade (ou cociente) de morte de microrganismos e a temperatura cumpre a ecuación de Arrhenius.
Un factor importante asignado a cada microorganismo é o denominado Tempo de redución decimal ou tamén valor D dun microorganismo e defínese como o tempo necesario para que a unha temperatura determinada, póidase reducir ao 90% a súa poboación no produto tratado. É unha expresión da resistencia dun microorganismo ao efecto da temperatura. A súa expresión é:
Onde \Delta t é o período de tempo ao que se expón a mostra e No é a poboación inicial e N a final. Poden obterse diferentes valores D para un microorganismo dado, ou para un proceso particular dun alimento, determinando os sobreviventes a diferentes temperaturas. Altos valores de D indican que o microorganismo é máis resistente que outros que posúen un valor inferior. Existen outros valores como a "constante de resistencia termal", coñecida frecuentemente como "valor z" e defínese como a diferenza en temperaturas necesaria para causar unha redución dun 90% no valor D.
A acidez do alimento
A acidez determina o grao de supervivencia dun organismo bacteriano. A principal clave para pescudar este parámetro é o pH; cabe dicir que historicamente os alimentos consideráronse acedos ou pouco acedos. Hai que considerar que a maioría das bacterias tóxicas como a Clostridium botulinum xa non están activas por baixo dun valor 4.5 (é dicir que un simple zume de limón as desactiva). Os alimentos pódense considerar como acedos se están por baixo do 4,5 de pH (a maioría das froitas atópanse neste rango e sobre todo os cítricos), no caso de alimentos cun pH superior compre un tratamento térmico de 121 °C durante 3 minutos (ou equivalente) como procesado mínimo (é dicir: o leite, as verduras, as carnes, o peixe etc) aínda que moitos destes alimentos convértense en acedos cando se lles engade vinagre, zume de limón etc, ou simplemente fermentan cambiando o seu valor de acidez. A causa deste efecto está na desactivación da actividade microbiana debida á simple influencia que posúe polo valor da acidez, indicada polo pH, sobre a condición de vida destes microorganismos.
Organismos resistentes
Algúns organismos e bacterias cultivados nos alimentos son resistentes á pasteurización, como o Bacillus cereus (podendo chegar a prosperar cultivos deste bacilo ata en baixas temperaturas), o Bacillus stearothermophilus etc. Porén a resistencia á eliminación térmica depende en gran medida do pH, actividade acuosa, ou simplemente composición química dos alimentos, a facilidade ou probabilidade de volver ser contaminados (no que se denomina en inglés postprocessing contamination ou abreviadamente - PPC)
Forma do alimento
Mencionar a forma como un factor a ter en conta na pasteurización do alimento é equivalente a dicir que o que inflúe é a superficie exterior do alimento. Cabe pensar que o principal obxectivo do proceso de pasteurización é o incremento da razón entre a capacidade de arrefriado e a superficie do mesmo: desta forma o peor cociente obtéñeno os alimentos semellantes a unha esfera. No caso dos alimentos líquidos procúrase que teñan formas óptimas para que a variación de temperatura tanto en quecemento como en arrefriado poida obter cocientes óptimos.
Propiedades térmicas do alimento
Algunhas propiedades térmicas do alimento afectan de forma indirecta ao rendemento final da pasteurización sobre o mesmo, como pode ser a capacidade calorífica (a cantidade de enerxía que hai que "inxectar" por masa de alimento para que suba a temperatura), a condutividade térmica (garante a homoxeneidade do proceso no alimento), a inercia térmica (os alimentos cunha menor inercia térmica son máis susceptibles de pasteurización que os que posúen maior inercia).
Pasteurización do leite
Desde as súas orixes a pasteurización asociouse co leite, o primeiro investigador que suxeriu este proceso para o produto lácteo foi o químico agrícola alemán Franz von Soxhlet no ano 1886, sendo con posterioridade a Pasteur Charles North o primeiro que aplicou o mesmo método térmico ao leite con éxito no ano 1907. Os microorganismos activan as súas poboacións medrando de forma óptima no intervalo de temperatura 25 °C a 37 °C; é por esta razón que se evita durante o proceso de manufactura e envasado da industria láctea que o leite estea neste intervalo logo da pasteurización. O leite é por regra xeral un medio lixeiramente alcalino, de pH maior que 7. O leite de vaca pasteurizado polo método HTST e que foi correctamente refrixerada ten un período de caducidade estendido que pode chegar a dúas ou tres semanas, mentres que o leite ultra-pasteurizado pode ter unha vida estendida que oscila entre dous ou tres meses. Pódese chegar a períodos de conservación maiores (ata sen refrixeración) cando se combina a pasteurización UHT coa manipulación mediante tecnoloxías de colectores esterilizados. Ao mesmo tempo que se reducen as colonias, elimínanse tamén no leite os microorganismos máis termosensibles, como poden ser os coliformes, desactivándose a fosfatase alcalina (o nivel desta enzima define o grao de eficiencia aplicado á pasteurización do leite: test da fosfatase). Malia a aplicación da pasteurización, o leite tratado segue contendo actividade microbiana, por regra xeral bacterias lácticas (non patóxenas aínda que si capaces de facer fermentar o leite) é necesaria a refrixeración.
O método HTST de pasteurización do leite a 71.7 °C durante 15 segundos, foi incluído no ano 1933 como "Public Health Service Milk Ordinance and Code" nos EEUU. Os estudos realizados en 1596 amosaron que a Coxiella burnetii sobrevivía a 61.7 °C durante 30 minutos, fixeron que se procesase termicamente o leite a 62.8 °C durante 30 segundos, incrementado este valor nunha cantidade de 2.8 °C para aqueles casos máis graxos ou con contido 'extra' (engadido) de azucre. A parte disto o tratamento térmico máis estándar no mundo para o leite é de 63 °C durante 30 segundos ou 72 °C durante 15 segundos. O impacto que tivo sobre a calidade de vida da poboación mundial a pasteurización do leite estudouse con profundidade e hoxe en día non existe dúbida acerca dos beneficios hixiénicos do proceso. Quedando o leite cru relegado ao esquecemento ou rexeitamento máis severo (podendo chegar a estar prohibida a súa venda e comercialización) ).
Métodos alternativos á pasteurización do leite
Á parte dos métodos estándares de pasteurización HTST e UHT, existen outros métodos e técnicas semellantes e menos coñecidas polos consumidores. A primeira técnica denomínase "pasteurización batch" e desenvólvese mediante o quecemento de grandes batches (lotes) de leite a unha temperatura por baixo de 68 °C. A outra técnica denomínase Higher-Heat/Shorter Time (HHST) e é semellante ao proceso descrito para HTST e UHT en termos de intervalo de tempo e temperatura. A pasteurización causa a desnaturalización de proteínas provocando que algunhas propiedades organolépticas do leite se vexan afectadas.
No ano 2001, o organismo encargado da inspección da saúde e a sanidade nos Estados Unidos, a USDA, tomou en consideración a aplicación de novas regras, facendo posible a dobre pasteurización, que consiste en quentar o leite en colectores a 72 °C durante dúas fases de 15 segundos de duración, en lugar de empregar os 30 segundos que establecía o estándar anterior (o tempo de pasteurización dependerá da concentración graxa, por regra xeral: canto menos graxa menos tempo e máis temperatura). Na maioría das xurisdicións alimentarias o leite tratado coa dobre pasteurización non é considerado como "pasteurizado". Este tipo de leite denomínase "leite cru" ou confusamente "leite non-pasteurizado"; sexa como for non pode ser denominada coa etiqueta "pasteurizado" aínda que se destruíran unha cantidade significativa de xermes patóxenos.
Enfermidades que prevén
Consumir leite cru de animais, sen pasteurizar, expón a certos riscos de contacto con organismos e bacterias causantes de enfermidades. Nalgúns países chegouse a prohibir a súa venda. Algunhas das enfermidades evitadas coa pasteurización do leite son a tuberculose (Mycobacterium tuberculose), a difteria, a polio, a salmonelose, a escarlatina e as febres tifoides. Moitas destas enfermidades, hoxe en día, non teñen unha gran relevancia debido ao emprego xeneralizado dos procesos de pasteurización nas primeiras etapas de manipulación do leite.
Organismos afectados
Entre os organismos que se poden reducir considerablemente as súas poboacións coa pasteurización do leite atópanse os seguintes:
Pasteurización dos zumes
200px|miniatura|dereita|[[Zume de laranxa]] Os zumes envasados (e ata os néctares) sométense a dous tipos diferentes de procesos de pasteurización: por unha banda existen os zumes sen procesar (crus) e por outro os zumes ultrapasteurizados ou zumes estériles.
Os produtores de zumes están afeitos aos procesos de pasteurización e con ambos os dous métodos: o Vat ou proceso "batch" (empregado nos produtores de pequeno tamaño de produción) e o UHT (empregado nos produtores de maior produción). O método HTST é aceptado na industria xa que non produce unha dexeneración do sabor apreciable. A pasteurización é moi efectiva nos zumes debido a que son un medios acedos e evita a proliferación de microorganismos esporulados: os máis resistentes ás altas temperaturas. En moito países como Estados Unidos o 95% dos zumes comercializados son pasteurizados, nalgunhas ocasións esíxese por parte dos organismos encargados da vixilancia e hixiene alimentaria, que se lle indique ao consumidor que está a tomar un "zume cru". Os zumes adoitan ser tratados térmicamente polo método de pasteurización 70 °C durante 30 minutos, pero a temperatura ideal en función do pH é na actualidade obxecto de investigación.
Microorganismos que adoitan presenta os zumes
Dependendo da orixe dos zumes, existen diferentes microorganismos incluídos que deben ser reducidos na concentración total das súas poboacións mediante a pasteurización dos mesmos, desta xeito sábese que o zume de mazá ten: Salmonella typhimurium, o Cryptosporidium e a Escherichia coli. No zume de laranxa é habitual: Bacillus cereus, Salmonella typhi, Salmonella hartford. Nalgúns zumes de verduras como o zume de cenoria: Clostridium botulinum (xeralmente os zumes pouco acedos).
Efectos da pasteurización en zumes
Os zumes poden sufrir alteracións na cor da bebida, tendendo ao marrón debido á deteriorización encimática da polifenoloxidase. Isto é debido en parte á presenza de osíxeno no líquido; esta é a razón pola que aos zumes e aos néctares adóitaselles sacar o aire antes de entrar no proceso de pasteurización. Do mesmo xeito a perda de vitamina C e de caroteno vese diminuída pola aireación previa.
Investigacións recentes
Púidose atopar que o organismo Mycobacterium avium subespecie paratuberculosis (MAP), causante da enfermidade de Johne nos animais de sacrificio e sospéitase que tamén da enfermidade de Crohn nos humanos, sobreviviu a pasteurizacións de certos alimentos lácteos nos Estados Unidos, no Reino Unido, Grecia e na República Checa. As autoridades encargadas de vixiar a calidade dos alimentos no Reino Unido decidiron revaluar os estándares de pasteurización á vista da supervivencia de certas especies como o MAP.
. Un avance na pasteurización non-intrusiva que soluciona moitos problemas da industria conserveira é a denominada pasteurización electromagnética de alimentos líquidos, que emprega microondas a 2,45 GHz de frecuencia para activar os procesos térmicos; este método demostrou a súa eficiencia na pasteurización da auga. Existen estudos orientados ao Terceiro Mundo nos que é posible realizar o que se denomina pasteurización solar. A idea está fundamentada na cociña solar e no feito de que non é necesario levar os líquidos a ebulición para lograr a pasteurización, podendo pasteurizar con este método con temperaturas sobre os 56 °C. Con esta medida inténtase previr a causa de enfermidades causadas pola inxestión de augas contaminadas O método é coñecido como "Pasteurización da auga", no que se desenvolveron certos elementos capaces de indicar o estado de pasteurización da auga e a súa posibilidade de inxestión segura. Un dos máis empregados é o "Water pasteurization indicator" (WAPI). A pasteurización solar require que se expoña a auga en recipientes durante seis horas. O programa que aplicouse en certas rexións de África e se denominou SODIS (abreviación para "SOlar DISinfection").
Alimentos pasteurizados
Ademais do leite e os zumes, outros alimentos son pasteurizados pola industria alimenticia; por regra xeral son aqueles que posúen unha estrutura líquida ou semi-líquida. Algúns dos máis mencionados son:
O Outeiro de Lea, Santa Mariña de Lagostelle, Guitiriz
O Outeiro de Lea é un lugar da parroquia de Santa Mariña de Lagostelle no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 21 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 11 homes e 10 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 19 habitantes.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Espantallo
miniatura|250px|dereita|Espantallos nun campo de arroz do [[Xapón.]]
Un espantallo é un dispositivo (normalmente un boneco) que se emprega para escorrentar paxaros tales como os corvos, as pegas e mailos pardais. No caso dos corvos, non soamente comen as sementes acabadas de sementar, senón que tamén se reúnen cada noite en grupos que comezan sendo de media ducia e aumentan até convertérense nunha enorme e ruidosa multitude. Teñen ademais o costume de volver ao mesmo lugar cada noite. De aí a utilidade do espantallo.
Historia
A Household Cyclopedia (unha guía para o coidado do fogar) de 1881 fai a seguinte advertencia.
Os corvos poden ser un problema nos xardíns durante a primavera. Poden arrincar unha fileira de millo brotada hai pouco para comer as sementes restantes. Nos Apalaches meridionais outro método común de espantar un corvo consiste en poñer outro corvo morto pendurado dun poste.
Os espantallos modernos de cando en cando toman forma humana. Nas granxas de California un aluminio altamente reflexivo de película PET átase ás plantas para crear reflexos coas raiolas de sol. Outro sistema é o de ruidosas pistolas automáticas accionadas con gas propano.
Constantino IV
Traxectoria
Constantino era o fillo máis vello do emperador Constante II. Foi nomeado coemperador xunto ao seu pai en 654 cando aínda era un neno e converteuse en emperador despois de que o seu pai fose asasinado en 668 en Siracusa. Tivo asociados ao trono aos seus irmáns máis novos Heraclio e Tiberio.
Devolveu a capitalidade do Imperio a Constantinopla, que perdera durante o reinado do seu pai.
En 680 Constantino convocou o Sexto Concilio Ecuménico (coñecido tamén como Terceiro Concilio de Constantinopla), que reafirmou a doutrina acordada no Concilio de Calcedonia en 451. A maior parte dos monofisitas, que eran maioría en Siria e Exipto, quedaran xa fóra das fronteiras do Imperio, polo que non tiña sentido buscar un compromiso entre esta herexía e a ortodoxia cristiá no referente á natureza de Cristo. As doutrinas do monotelismo e o monoenerxismo que foran creadas como tales solucións de compromiso e que os anteriores emperadores impulsaran como unha forma de atopar a paz relixiosa dentro do Imperio, foron condenadas polo Concilio. Isto permitiu reconciliar ao emperador co Papado e o cristianismo occidental que se opuxo firmemente a calquera desviación da ortodoxia acordada no concilio de 451.
Se Constantino IV tivo éxito ao lograr a paz cos árabes e a reconciliación con Occidente; non tivo tanta sorte ao defender as fronteiras danubianas do Imperio. Os búlgaros eran un pobo nómade procedente das estepas rusas que apareceron no Danubio cara ao 670. Durante os anos nos que Constantinopla estaba sometida ao asedio árabe, os búlgaros infiltráronse ao sur do Danubio e asentáronse no terreo da moderna Bulgaria, onde someteron ás tribos eslavas que os precederon. Ese territorio pertencía formalmente ao Imperio Bizantino, aínda que os desastres acaecidos ao longo do século, deixara extensos territorios dos Balcáns fóra do control estatal. Unha vez obtida a paz cos árabes Constantino volveu a súa mirada cara ao norte e enviou unha expedición en 680 destinada a desaloxar aos búlgaros do territorio ao sur do Danubio. A expedición sufriu unha derrota desastrosa e iso forzou a Constantino a recoñecer a existencia do Imperio Búlgaro en 681.
Mathraki
Mathraki (grego: Μαθράκι), é unha illa grega nas Illas Xónicas. Trátase dunha comunidade que inclúe tres illas próximas Diakopo, Diaplo e Tracheia, forma parte da Prefectura de Corfú. Mathraki está a 45 minutos en barco da costa de Corfú. Ten tres restaurantes que serven tamén como almacéns xerais, vilas e "habitacións en alugueiro".
Mathraki é unha illa tranquila que se arranxa para manterse afastada dos turistas, excepto para os excursionistas ocasionais da costa rochosa. Hoxe en día viven en Mathraki aproximadamente 297 habitantes, principalmente nas dúas pequenas aldeas Ano Mathraki (Mathrakide de Arriba) e Kato Mathraki (Mathraki de Abaixo). Viven da agricultura (principalmente de olivas) dun escaso turismo, e das remesas dos emigrantes. Se o tempo o permíte, hai un servizo regular de transbordador á capital de Corfú Kerkyra e nos meses de verán cos complexos turísticos na costa noroeste da illa de Corfú. Hai unha fermosa praia cerca do peirao e a maioría dos visitantes permanecen só unhas horas na illa.
Leocares
miniatura|dereita|200px|Apolo de Belvedere. Leocares (en grego Λεωχάρης, Leôkhárês), foi un escultor grego do século IV a.C. posiblemente natural de Atenas e que foi discípulo de Praxíteles.
Traxectoria
Era un broncista que estivo activo entre o 340-320 a.C. e que colaborou con moitos dos grandes escultores da época: con Escopas e Bryaxis no Mausoleo, e con Lisipo no grupo de bronce que representa a Alexandre cazando leóns, en Delfos.
Obra
Entre as obras que se lle atribúen, pódense citar:
Estilo
O estilo de Leocares combina a grandiosidade ática con proporcións alargadas, os membros que se moven no espazo e as posturas inquietas que experimentou Lisipo e un certo dramatismo que contrastaba co estilo dos outros escultores da época como Lisipo, Praxíteles e Escopas.
Liza Minnelli
miniatura|Liza Minnelli.
Liza May Minnelli, nada no barrio de Hollywood, nos Ánxeles, o 12 de marzo de 1946, é unha actriz e cantante estadounidense.
Traxectoria
É filla do director Vincent Minnelli e da actriz e cantante Judy Garland, no segundo matrimonio dela. De feito estar tan preto do mundo do espectáculo fixo que protagonizase o seu primeiro papel con só catorce meses, en 1949 (In the Good Old Summertime), na escena final dun filme que interpretaban como protagonistas a súa nai e Van Johnson. Con dezaseis anos de idade, Liza marchou para Nova York pola súa conta, para iniciar carreira artística, co espectáculo Best Foot Forward. En 1964, a súa nai convidouna para participaren xuntas dun show no London Paladium de Londres, e acadaron un grande éxito. Foi nese momento cando Liza coñeceu o seu primeiro home, o cantante gai australiano Peter Allen, que era protexido da nai.
Liza gañou un tony aos dezanove anos de idade e, en 1969, aos 23, foi por primeira vez candidata ao Premio Oscar, polo seu papel de 'Pookie Adams' en The Sterile Cuckoo. Despois de distintas participacións cinematográficas, en 1972 conseguiu o Oscar pola actuación que marcou a súa carreira e que lle deu sona internacional, facendo de Sally Bowles no filme Cabaret.
Os anos 70 foron de moito traballo para Liza, actuando e cantando en todo tipo de escenarios. Adoitaba ir ao Studio 54, o máis famoso club nocturno da cidade de Nova York. En 1974, participou como narradora no filme That's Entertainment!, con Fred Astaire e Gene Kelly. Casou de segundas en 1974 co produtor e director de televisión Jack Haley Jr., e de terceiras en 1979 co escultor Mark Gero, de quen tamén se acabou por divorciar.
O seu estilo característico é unha voz moi potente e forte, característica que compartía coa nai, e boa mostra diso son os seus dous temas máis coñecidos: o do filme Cabaret e mais a canción New York, New York que interpretaba ela no filme homónimo e que logo se fixo aínda máis sonada na versión do seu amigo Frank Sinatra.
Lista de prefixos e sufixos
miniatura|300px|Sufixación e prefixación nas linguas do mundo. O léxico técnico e científico utiliza adoito prefixos e sufixos na creación de palabras que denominen novos conceptos tomándoos habitualmente do latín ou do grego. Como é natural, este feito non se dá só no eido científico.
Heracleonas
Heracleonas ou Heraclonas (626 - 641?), foi un emperador bizantino de breve reinado a mediados do século VII.
Fondo da Vila
O topónimo galego Fondo da Vila pode referirse a:
Heracleonas
Heraclonas obtivo o título de Augusto en 638 e foi proclamado coemperador á morte do seu pai, xunto co seu medio irmán máis vello Constantino III Heraclio, que pola súa idade quedou con certa preeminencia. O auténtico nome de Heraclonas era Heraclius (Heraclio) como o seu pai polo que accedeu ao trono como Heraclio II, pero nunca puido desprenderse do seu alcumo Heraclonas, pequeno Heracles, que sería o recordado para a posteridade. Isto debeuse á súa curta idade cando accedeu ao trono, era un adolescente; así como a un certo recordo desprezativo xerado polo seu suposto fratricidio.
A prematura morte de Constantino III en maio de 641, probabelmente por unha tuberculose, deixou a Heraclonas como único soberano do imperio. Pero a sospeita de que el e a súa nai Martina envelenaran a Constantino lastrou o seu reinado, xa que conduciu a unha revolta que terminou co derrocamento do emperador, que xunto coa súa nai foi sometido a un castigo de mutilación. Esta foi a primeira vez que un emperador reinante foi sometido a esta práctica, probabelmente adoptada dos persas. A Martina cortáronlle a lingua e ao seu fillo Heraclonas o nariz. Nada máis se sabe do acaecido con Heraclonas tralo seu derrocamento. Crese que morreu algo máis tarde ese mesmo ano.
Constante II, fillo de Constantino III Heraclio foi proclamado novo emperador poñendo fin ás loitas familiares pola sucesión á morte de Heraclio.
Borsch
miniatura|Borsch con [[patacas, col e remolacha.]] miniatura|Українский борщ. Borsch ucraíno. O borsch (coñecido tamén como borshtch ou borshch, en ruso e ucraíno: борщ, ; en polaco: barszcz; en lituano: barščiai; en romanés: borș; en alemán: borschtsch) é unha sopa de verduras que inclúe xeralmente remolacha, que lle dá unha cor rubia intensa característica, e é tradicional en diversos países do Leste europeo como Ucraína, Polonia, Rusia, Romanía, entre outros.
miniatura|Borsch servido con [[Crema aceda|nata aceda.]] miniatura|Borsch de [[remolacha de horta frío letón]]
A sopa é normalmente preparada con remolacha, que lle dá unha forte coloración vermella. Outros ingredientes que se acostuman empregar son repolo, cenoria, cogombro, pataca, cebola, tomate, cogomelo e carne, ás veces feixón.
O prato acostuma ser servido con nata (crema de leite) e patacas cocidas, ou kascha, unha papa de trigo sarraceno.
Variantes do borscht
Existen dúas principais variantes deste prato, que se lle chaman xeralmente como borscht frío e quente. Ámbalas dúas variantes teñen remolacha, mais sérvense e prepáranse de forma diferente.
Borsch quente
O borscht quente é o máis popular e é a sopa que contén unha maior cantidade de ingredientes opcionais. Dependendo da gastronomía pode incluír diferentes verduras (fabas, col, cenoria, cogombro, patacas, cebolas, ou tomates), cogomelos e carnes (polo, porco ou tenreira). Neste caso é máis similar a un cocido, ou ao caldo galego, que a unha sopa e acostúmase comer só con pan.
Borsch frío
Existen diversos outras variedades de borsch frío. Unha delas é feita co kvass, bebida típica rusa feita a partir da fermentación do pan; outra mestura leite xeado ou iogur e tomates en rodelas.
A base do borsch frecuentemente é feita con caldo de carne, aínda que esta práctica non sexa observada nos períodos da coresma por certas comunidades cristiás. Debido ás leis do kashrut, as receitas de orixe xudaicas non mesturan produtos derivados do leite con carne.
Xoana de Albret
Jeanne d'Albret, en galego Xoana de Albret, nada en Saint-Germain-en-Laye o 7 de xaneiro de 1528 e finada en París o 9 de xuño de 1572 foi pretendente ao reino de Navarra co nome de Xoana III, que se autodenominou raíña de Navarra na Baixa Navarra, condesa de Foix e Bigorra, vizcondesa de Bearne, Marsan, Tartás, e duquesa de Albret. O seu fillo foi o rei Henrique IV o Grande, primeiro rei Borbón de Francia.
Orixes familiares
Xoana naceu en 1528 en Saint-Germain-en-Laye. Era a filla única de Henrique II de Navarra e de Margarida de Francia. Criouse en París, na corte do rei Francisco I de Francia, o seu tío.
Matrimonios e descendencia
O seu tío Francisco casouna en 1541 co duque Guillerme V de Cléveris, cando apenas tiña trece anos. Desa unión non houbo descendencia. En 1546 o matrimonio foi anulado.
Trala morte de Francisco e o ascenso ao trono de Henrique II, o seu matrimonio foi de novo concertado. Así, o 20 de outubro de 1548 casou en Moulins con Antón de Borbón (1518-1562), fillo de Carlos de Borbón (1489-1537), duque de Vendôme, e de Francisca de Alençon, o cal se convertería en herdeiro ao trono de Francia se se extinguía a reinante casa de Valois. Tiveron cinco fillos:
A cuestión relixiosa
En 1555 faleceu o seu pai e ela herdou o reino de Navarra e demais posesións. En 1560 convereuse ao protestantismo e introduciu a Reforma en Navarra e Béarn. Por unha orde promulgada o 19 de xullo de 1561, impuxo o calvinismo nos seus Estados. Os dous fillos que lle quedaban foron educados segundo as ideas relixiosas da súa nai. Ese mesmo ano Antón de Borbón e o seu irmán Luís I de Borbón, así como o príncipe de Condé, chegaron a París para asistir aos Estados Xerales nos que se discutirían as denuncias dos protestantes do reino.
Primeira guerra
Condé foi detido o 31 de outubro de 1560 e condenado a morte, iniciándose un conflito que estalou con virulencia tralo masacre dos protestantes de Wassy o 1 de marzo de 1562. Os confederados protestantes (Eidgenosse, en alemán confederado, de onde deriva hugonotes) pasaron á ofensiva e recibiron axuda de Alemaña e de Inglaterra (a cambio da cesión de Le Havre) o 20 de setembro de 1562. Condé atopouse en Dreux e Antón de Borbón en Rouen, onde foi apresado e asasinado o 10 de novembro de 1562. A paz de Amboise do 12 de marzo de 1563 puxo fin á primeira guerra de relixión en Francia, na cal non participaron Navarra nin Béarn como Estados (nin Foix nin os vizcondados menores).
Terceira guerra
O 12 de marzo de 1569 produciuse a batalla de Jarnac, na que morreu o líder político-militar protestante, Condé, e o fillo de Xoana Henrique de Navarra foi designado novo xefe político en tanto que a dirección militar quedaba en mans de Coligny. Xoana administrou La Rochelle en todos os sentidos, con excepción dos asuntos militares. Controlou a comunicación cos príncipes estranxeiros aliados intentando manter a alianza, especialmente trala morte de Condé en marzo de 1569. Contrariamente ás previsións, o partido hugonote mantívose firme, mesmo despois da derrota de Moncontour. Xoana non se rendiu e en agosto de 1569 recuperou os seus Estados coa chegada das forzas do duque Francisco de Montmorency. A finais de 1570 debeu acceder a negociar ante a vontade dos seus correlixionarios e o 8 de agosto dese ano asinouse a paz de Saint-Germain en Laye. Os católicos non terán ningún dereito: cultos prohibidos e expulsión dos clérigos. Marchou de La Rochelle en 1571 para regresar aos seus dominios. Protestou contra a mala aplicación da paz de Saint-Germain.
Acordo matrimonial
Xoana de Albret volveu emprender longas negociacións en París para casar o seu fillo, o futuro Henrique IV, con Margarida de Francia, a terceira filla de Catarina de Médicis. Non obstante, tivo que aceptar unha condición: Margarida de Francia non se convertería ao protestantismo. O matrimonio celebrouse o 18 de agosto de 1572, mais Xoana III de Albret no puido asistir á cerimonia, xa que faleceu o 9 de xuño de 1572. Segundo os rumores, foi asasinada por orde de Catarina de Médicis.
A Reforma na Baixa Navarra
A pesar de decretar a liberdade relixiosa no seu Reino en que a Igrexa Católica Romana puido compartir templo cos protestantes no horario que dispuxese a autoridade civil, a licenza papal aos seus súbditos para a desobediencia e ocupación de calquera territorio gobernado por unha raíña excomungada como signo de obediencia ao Papa, fixeron imposible a convivencia e finalizou coa prohibición da relixión papal no reino de Navarra. Trala morte de Antón de Borbón, en 1562, Xoana promulgou unha serie de medidas destinadas a implantar a Reforma de Béarn: a publicación dun catecismo de Jean Calvin en bearnés (1563); a fundación dunha academia protestante en Orthez (1566); a redacción de novas ordenanzas eclesiásticas (1566-1571); a tradución do Novo Testamento ao éuscaro por Joannes Leizarraga (1571); e a tradución ao bearnés do Psautier de Marot, por Arnaud de Salette (1568). En 1571 a fe reformada (calvinista) foi oficializada en Béarn e Baixa Navarra como relixión estatal.
Antergos
Antergos de Xoana III de Navarra
Lactobacillales
Lactobacillales é unha orde de bacterias grampositivas que comprende as bacterias do ácido láctico. Encóntranse no solo, auga, plantas e animais. Utilízanse na produción de alimentos fermentados, como iogur, queixo, manteiga, quefir etc., nos que orixinan a formación de ácido láctico a partir de azucres. Tamén son responsables da fermentación maloláctica na produción do viño, e fermentan os repolos para facer sucrut. Hai tamén especies patóxenas como Streptococcus pneumoniae ou Enterococcus faecalis.
Características
Ademais, o riboswitch de caixa SMK encóntrase só na orde Lactobacillales.
Familias
Comprenden as familias Aerococcaceae, Carnobacteriaceae, Enterococcaceae, Lactobacillaceae, Leuconostocaceae, e Streptococcaceae.
A familia tipo é a das Lactobacillaceae que ten numerosas especies que forman parte da microbiota da boca, tracto gastrointestinal e vaxina dos animais homeotermos. Estes bacilos están presentes en alimentos lácteos, carne, peixe, cereais, froitas, zumes de froitas, legumes, prebes e pratos cociñados. Utilízanse na produción de alimentos fermentados como o queixo ou iogur e outros. As Aerococcaceae encóntranse no aire, po, vexetación e solo. As Carnobacteriaceae encóntranse na carne envasada ao baleiro, o queixo, peixe ou nos lagos antárticos meromícticos. As Enterococcaceae forman parte da flora intestinal dos mamíferos e aves, e algunhas son patóxenas, como Enterococcus faecalis. As Leuconostocaceae encóntranse nas plantas e en diversos alimentos como o leite e os produtos lácteos fermentados, produtos vexetais fermentados e carne. Moitas Streptococcaceae son comensais ou parasitos de animais, e algunhas moi patóxenas como Streptococcus pneumoniae. .
Filoxenia
A orde Lactobacillales foi proposta inicialmente en 2005, e foi descrita en 2009 no volume 3 da segunda edición do Manual de bacterioloxía sistemática de Bergey (Ludwig et al.) e validado en marzo de 2010 e inscrito na lista de validación 132. A taxonomía aceptada actualmente desta orde está baseada na LPSN e a filoxenia foi elaborada segundo as secuencias do ARNr 16S da LTP 106 do 'The All-Species Living Tree' Project
Lactobacillales parte 2 (continuación)
Notas: ♠ Cepas que se encontran no NCBI pero non están na LPSN.
Pere Ubu
Pere Ubu é unha banda estadounidense de rock formada en Cleveland, Ohio en 1975. A pesar de contar cunha gran cantidade de membros de longa de duración, o cantante David Thomas é o único membro constante do grupo. Pere Ubu publicou o seu álbum de estrea, The Modern Dance, en 1978, ao que lle seguiron catro discos máis antes de separarse en 1982. Thomas reformou a banda no ano 1987, e continuou gravando álbums e xirando.
O traballo de Pere Ubu inspirouse en distintas fontes como a musique concrète, o rock dos 60, a performance, e os ambientes industriais do medio oeste dos Estados Unidos. A pesar de que o grupo acadou moi pouco éxito comercial, Pere Ubu exerceu unha grande influencia na música underground posterior.
Constantino III Heraclio
Heraclius Constantinus, coñecido como Constantino III Heraclio ou Constantino III, nado o 3 de maio de 612 e finado cara ao 641, foi un emperador Romano de breve reinado a mediados do século VII.
Traxectoria
Heraclio Constantino era o fillo máis vello do emperador Romano Heraclio, fundador da dinastía Heráclida, e da súa primeira esposa Eudocia. tamén era o medio irmán máis vello de Heraclonas, fillo de Martina, a segunda esposa do emperador Heraclio. Por razóns políticas, Heraclio considerou a Martina como nai de ambos fillos, que quedaron asociados ao trono en paridade de dereitos.
Constantino Heraclio converteuse en emperador á morte do seu pai en 641 como Constantino III. O seu acceso ao trono estivo marcado polas disputas familiares pola sucesión. O feito máis destacado acaecido durante o seu breve reinado foi a perda de Exipto, que foi conquistada polos árabes. Cando levaba catro meses de reinado, Constantino Heraclio morreu de tuberculose. Foi sucedido polo seu medio irmán Heraclonas no trono. O rumor de que Martina envelenara ao seu fillastro causou problemas políticos durante o reinado de Heraclonas.
Eleccións xerais en Ourense
Eleccións xerais na provincia de Ourense desde 1977. No período comprendido entre 1977 e 2016 o número de representantes de Ourense no Congreso dos deputados diminuíu de 5 a 4.
As Mámoas, Santa Mariña de Lagostelle, Guitiriz
As Mámoas é un lugar da parroquia de Santa Mariña de Lagostelle no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 17 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 11 homes e 6 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 12 habitantes.
Rafael Azcona
Rafael Azcona Fernández, nado en Logroño o 24 de outubro de 1926 e finado en Madrid o 24 de marzo de 2008 foi un guionista español.
Traxectoria
Azcona comezou a súa traxectoria profesional como novelista e desde 1951 colaborou con revistas humorísticas como La codorniz. Grazas á adaptación da novela El pisito, xunto co director italiano Marco Ferreri en 1959 entrou no mundo do cinema, que xa nunca abandonou.
Segundo as súas palabras: "Escribo guións porque me resulta máis doado que escribir novelas."
Os seus primeiros guións, como os de El pisito, El cochecito e El verdugo, tratan do retrato da súa época e denuncian a pobreza dese momento. Sempre colaborou con directores con compartisen o seu interese por reflectir a realidade española no cinema.
Morreu o 24 de marzo de 2008 aos 81 anos de idade, dun cancro de pulmón na súa casa de Madrid.
Francisco Añón
Francisco Añón Paz, nado en Boel (San Pedro de Outes, Outes) o 9 de outubro de 1812 e finado en Madrid o 20 de abril de 1878, foi un poeta e xornalista galego precursor do Rexurdimento. Dedicóuselle o Día das Letras Galegas no ano 1966.
Traxectoria
Durante uns meses traballa como funcionario do Ministerio de Graza e Xustiza, mais cesa ao pouco tempo. Malvive escribindo até que en 1875 se funda en Madrid a asociación La Galicia Literaria, da que é nomeado presidente. Esta asociación, creada por Teodosio Vesteiro Torres, ten como fin reunir os intelectuais galegos de Madrid e animalos para seguir a escribir. miniatura|esquerda|Añón é un personaxe do [[O divino sainete|Divino sainete de Curros.]] Añón pasa os últimos anos da súa vida sumido na penuria, e morre na máis absoluta miseria. Foi soterrado no Cemiterio Norte madrileño, mais os seus restos desapareceron co tempo nunha foxa común.