cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vicente Llópiz Méndez
Obras
Pero a súa obra fundamental é un Refraneiro que presentou en 1955 nun Concurso de Refraneiros Galegos convocado pola editorial Biblióficos Gallegos, concurso que ganou con este traballo. Ferro Ruibal considérao "o maior tesouro paremiolóxico galego", o que non impide que se conserve inédito -e incompleto- nos arquivos do Museo de Pontevedra, salvo o primeiro fascículo, sobre a apicultura e baixo o título "La abeja en la paremiología", que foi publicado no Boletín de la Real Academia Gallega Neste Boletín o autor aparece erroneamente baixo o nome de L. V. López M. Esperante.
José Millán Astray
Este artigo é sobre o avogado, político e músico. Para o seu fillo militar, véxase José Millán-Astray José Millán Astray, nado en Santiago de Compostela cara a 1850 e finado en Madrid o 7 de novembro de 1923, foi un avogado, político e xornalista galego.
Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Participou na revolución de 1868 e ingresou en 1870 como funcionario no Ministerio de Graza e Xustiza en Madrid. En 1872 marchou a Ourense para traballar na Delegación de Facenda. Ao ano seguinte foi destinado a Pontevedra no Ministerio de Gobernación. En 1876 foi nomeado catedrático do Instituto da Coruña e tamén secretario da Xunta de Obras do Porto. Colaborou en Diario de Avisos, en 1880 fundou e dirixiu o semanario El Domingo e en 1882 colaborou en La Semana e entrou a formar parte da redacción da La Correspondencia de España. En 1894 foi nomeado Secretario xeral do Goberno da Illa de Cuba. Foi nomeado director do Penal de Santoña en 1897 e posteriormente do Cárcere Módelo de Madrid. Colaborou en El Día.
Obras
É autor de varias zarzuelas: Una calavera con suerte, con música de Martín Fayes, En la playa, con música de Enrique Lens, Bailén e Rosalía; e da comedia Luchas eternas. En 1879 obtivo un accésit nos xogos florais de Ferrol con La protesta de Pedro Padrón. Posteriormente publicou Memorias de Millán Astray, no que dá unha visión da vida na España da Restauración cun catálogo dos tipos criminais e pequenos delincuentes da época.
Vida persoal
Casou con Pilar Terreros Segade e foi pai do militar José Millán-Astray e da escritora Pilar Millán Astray. Tivo outras dúas fillas, María de la Peregrina e Rosa. Foi soterrado no cemiterio de La Almudena.
Chogha Zanbil
Chogha Zanbil (Elamita: Dur Untash) é un antigo complexo Elamita na provincia de Khuzestan de Irán. É un dos poucos ziggurat existentes fóra de Mesopotamia. Atópase aproximadamente a 30 km. ao sueste de Susa e 80 km. ao norte de Ahvaz.
Historia e etimoloxía
O cigurat medía orixinariamente 105.2 m. en cada lado e preto de 53 m. de altura, en cinco niveis, coroado cun templo. O ladrillo de barro era o material básico de todo o conxunto. O cigurat recibiu un revestimento de ladrillos cocidos, algúns dos cales teñen personaxes cuneiformes que dan nome a deidades nas linguas elamita e acadia. Aínda que o cigurat agora ten só 24.75 m. de alto, menos da metade da altura orixinal estimada, o seu estado de conservación é insuperable.
Os principais materiais de construción en Chogha Zanbil eran ladrillos de barro e ladrillos cocidos ocasionalmente. Os monumentos estaban decorados con ladrillos cocidos, xeso e adornos de faia e vidro. Adornando os edificios máis importantes atpábanse miles de ladrillos cocidos que conteñen inscricións con caracteres cuneiformes elamíticos inscritos a man. As estatuas de terracota vidreada como os touros e os grifóns alados custodian as entradas ao cigurat. Preto dos templos de Kiririsha e Hishmitik-Ruhuratir, atopáronse fornos que probablemente foron usados ​​para a produción de ladrillos cocidos e materiais decorativos. Crese que o cigurat foi construído en dúas etapas. Tomou a súa forma multi-capas na segunda fase.
O cigurat considérase o mellor exemplo preservado de monumento piramidal escalonado por parte da UNESCO.. En 1979, Chogha Zanbil converteuse no primeiro sitio iraniano en inscribirse na lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO.
Arqueoloxía
thumb | 200px | Machado levando o nome do rei Untash-Napirisha Choga Zanbil excavouse en seis tempadas entre 1951 e 1961 por Roman Ghirshman.
Ameazas
A exploración petrolífera debido ao aumento da demanda global ameaza as bases do sitio, xa que se realizaron varias probas sísmicas para explorar as reservas de petróleo. A busca de petróleo realizouse a tan só 300 m do cigurat.
Umbro
Umbro é a actual abastecedora de roupa deportiva das seleccións de Serbia, Guatemala, Canadá, Perú, Acerbaixán, Groenlandia, Malaui, Mauritania, Taxiquistán, Turkmenistán, Cimbabue e O Salvador. Ademais viste 86 clubs profesionais de ligas de Europa, América e Asia.
Inicios
miniatura|right|200px|Umbro é unha das marcas de indumentaria deportiva máis recoñecidas a nivel mundial. A compañía foi fundada en 1910 en Wilmslow, Cheshire, como Humphreys Brothers Clothing. En 1924 mudou o seu nome a Umbro, unha contracción do nome anterior Humphreys Brothers.
• 1924: Harold Humphreys estableceu Umbro co seu irmán Wallace.
• 1934: Umbro abasteceu de roupa depoprtiva os finalistas da FA Cup e polo menos un equipo na final da seguinte década. Para axudar ó esforzo da guerra, as fábricas de Umbro utilizáronse para face-los uniformes das forzas británicas e incluso accesorios para o interior de bombardeiros Lancaster.
• 1961: Umbro comezou a vende-las innovadoras botas de fútbol de Adidas no Reino Unido, parte dun acordo exclusivo coa compañía alemá.
• 1966: 15 dos 16 equipos na Copa do Mundo de Inglaterra estaban equipados coa marca Umbro. Só a Unión Soviética, que accedera a levar roupa desta marca, non cumpriu co acordo. Ao mesmo tempo, Umbro estaba a abastecer kits para o 85 % dos clubs británicos.
• 1967: Celtic FC converteuse no primeiro club británico en gaña-la Copa de Europa de clubs utilizando kits de Umbro.
• 1970: Umbro creou as súas camisolas estilo "azteca" para a Copa do Mundo.
• 1977: Liverpool FC gañou unha liga e dúas Copas de Europa de clubs, o inicio da súa década de éxito no fútbol, gran parte deste período coa marca dos rombos.
• 1980: un período de expansión masiva de Umbro, co crecemento da popularidade do fútbol nos EEUU e o éxito de Umbro entre os nenos estadounidenses.
Venda a Nike
Nike, en novembro de 2008, adquiriu a marca Umbro nunha operación que valorou a marca británica en 285 millóns de libras esterlinas (340 millóns de euros ou 580 millóns de dólares). Umbro viu nesta compra unha oportunidade para amplia-lo seu negocio internacional. A marca deportiva tivo que perfila-las súas expectativas de beneficio para 2008 ante a caída nas vendas da camisola da Selección de fútbol de Inglaterra. Umbro accedeu á proposta de Nike tras valorar que o seu rendemento financeiro tería menos desequilibros ó pasar dun ano cun gran torneo fútbolistico (como un Mundial ou a Eurocopa) a outro sen torneos dese estilo.
Nike vendeu Umbro no mes de maio do ano 2012 por un prezo de 174 millóns de euros á principal compañía de xestión de marcas no mundo, Iconix Brand Group.
Filosofía
O obxectivo do fundador da marca era facer unha roupa de equipo preparada para o deporte e que á súa vez tivese estilo, chamado tailoring, que se segue a facer.
Produtos
miniatura|right|200px|Tódalas equipacións realizadas por Umbro, levan a inscrición "Tailored by Umbro". Ata mediados de 1980, a compañía fabricou só roupa deportiva, camisolas de fútbol, en particular, os pantalóns curtos e as calcetas, pero non tiña relevancia no calzado. Finalmente, en 1985, Umbro decidiu introduci-la súa primeira bota de fútbol no mercado brasileiro. Este deseño, máis barato cós produtos de marcas existentes, tales como Adidas, resultou ser popular e entrou en produción en masa a nivel internacional dous anos máis tarde.
Hoxe en día, Umbro fabrica todo tipo de roupa deportiva, incluíndo roupa de adestramento e botas de fútbol. A compañía é tamén un actor importante na fabricación de roupa deportiva para algúns dos mellores equipos do mundo. As innovacións recentes no departamento de Umbro de botas de fútbol inclúen as botas Accuro, Medusae e Velocita.
Saint Kitts
Saint Kitts, tamén chamada Saint Christopher (en galego San Cristovo), é unha illa do grupo das Antillas Menores. O lado oeste da illa limita co mar Caribe e a costa leste dá ó océano Atlántico. Saint Kitts é unha das dúas illas principais que, canda a veciña illa de Nevis constitúen un país: a Federación de Saint Kitts e Nevis. Saint Kitts e Nevis están separadas por unha profunda canle de 3 km coñecida como "Os Narrows". A constitución (redactada en inglés) acepta os nomes Saint Christopher and Nevis (San Cristovo e Neves) e Saint Kitts and Nevis (Saint Kitts e Nevis).
A illa é unha das Illas de Sotavento nas Antillas Menores. Está situado a uns 2100 km ao sueste de Miami, Florida. A área de terra de Saint Kitts é de aproximadamente 169 km², tendo aproximadamente 29 km de longo e preto de 8 km de largo.
Saint Kitts ten unha poboación de ao redor de 45.000 habitantes, a maioría dos cales son principalmente de ascendencia africana. O idioma principal é o inglés, cunha taxa de alfabetización do 98% aproximadamente. Os residentes chámanse Kittitiáns.
O Parque Nacional de Brimstone Hill, Patrimonio da Humanidade, é a fortaleza máis grande que se construíu no Caribe Oriental. A illa de Saint Kitts é o fogar do Estadio de crícket Parque Warner, que se utilizou para xogar os partidos da Copa Mundial de Crícket de 2007. Isto fixo de Saint Kitts e Nevis a nación máis pequena en albergar algunha vez un evento de Copa Mundial. Saint Kitts é tamén o fogar de varias institucións de educación superior, incluíndo Escola de Medicina Veterinaria Ross University, Escola Universitaria de Medicina Windsor e a Universidade de Medicina e Ciencias da Saúde.
Xeografía
A capital da nación das dúas illas, e tamén o seu porto máis grande, é a cidade de Basseterre en Saint Kitts. Hai unha moderna instalación para o manexo de grandes naves de cruceiros. Unha estrada de circunvalación vai ao redor do perímetro da illa con estradas máis pequenas que se ramifican; o interior da illa é demasiado abrupto para residir.
Saint Kitts está a 10 km de San Eustaquio ao norte e a 3 km de Nevis ao sur. Saint Kitts ten tres grupos distintos de picos volcánicos: o noroeste ou Mount Misery Range, o medio ou Verchilds Range e o sueste ou Olivees Range. O pico máis alto é o Monte Liamuiga, anteriormente miseria Monte Miseria, un volcán inactivo de 1.156 m de altura.
Parroquias
Hai nove parroquias na illa de Saint Kitts:
Historia
Saint Kitts foi colocada orixinalmente por pobos arcaicos pre-agrícolas, pre-cerámicos, que emigraron cara ao sur polo arquipélago da Florida. Nuns poucos centos de anos desapareceron, para ser substituídos polos Saladoides que xa coñecian a cerámica e a agricultura ao redor do 100 aC, que emigraron a Saint Kitts cara ao norte ata o arquipélago desde as beiras do río Orinoco en Venezuela. Ao redor do ano 800 dC, foron substituídos polos membros dos pobos Iñeri e Aruaque.
Ao redor de 1300, os kalinago, ou caribes chegaron ás illas. Este pobo guerreiro dispersou rapidamente aos Igneri, e forzáronos marchar cara ao norte ata as Antillas Maiores. Chamárona "Liamuiga", que significa "illa fértil", e probablemente expandíranse cara ao norte se non fóra pola chegada dos europeos.
Unha expedición española baixo o mando Cristovo Colón descubriu e reclamou a illa para España en 1493. Un asentamento de curta duración de hugonotes franceses estableceuse na Baía Dieppe en 1538.
A primeira colonia inglesa estableceuse en 1623, seguida dunha colonia francesa en 1625. Os ingleses e franceses uníronse brevemente para a matanza dos kalinago (adiantándose a un plan kalinago para masacrar aos europeos), e despois repartíronse a illa, cos colonos ingleses no medio e os franceses en cada extremo. En 1629, unha forza española enviouse a limpar as illas de asentamentos estranxeiros sitos en Saint Kitts. O asentamento Inglés foi reconstruído logo da paz de 1630 entre Inglaterra e España.
A illa alternou repetidamente entre o control Inglés (entón británico) e francés durante os séculos XVII e XVII, cada potencia tomaba toda a illa, só cambiaba de man debido aos tratados ou a acción militar. Partes da illa foron fortemente fortificadas, como se exemplifica polo Patrimonio da Humanidade no outeiro do xofre e o agora en ruínas Fort Charles.
Desde 1783, Saint Kitts uniuse ao Reino de Gran Bretaña, que se converteu no Reino Unido.
Escravitude
A illa producía orixinalmente tabaco, pero cambiou a cana de azucre en 1640, debido á forte competencia da colonia de Virxinia. O cultivo intensivo en traballo da cana de azucre foi o motivo da importación a grande escala de escravos africanos. A importación comezou case inmediatamente logo da chegada dos europeos á rexión.
A adquisición de escravos africanos foi prohibida no Imperio Británico por unha lei do Parlamento en 1807. A escravitude aboliuse por unha lei do Parlamento que entrou en vigor o 1 de agosto de 1834. Esta liberación foi seguida de catro anos de aprendizaxe, posto en marcha para protexer aos donos das plantacións da perda da súa forza de traballo.
O 1 de agosto celébrase agora como un día festivo e chámase Día da Emancipación. En 1883, Saint Kitts, Nevis e Anguila foron reunidas baixo unha presidencia, situada en Saint Kitts, para consternación dos habitantes de Nevis e Anguila. Anguila finalmente separouse desta disposición, en 1971, logo dunha incursión armada en Saint Kitts.
A produción de azucre continuou dominando a economía local ata 2005, cando, logo de 365 anos de ter un mono-cultivo, o goberno pechou a industria azucareira. Isto era debido ás enormes perdas e plans da Unión Europea para reducir en gran medida os prezos do azucre.
A Reboreda, Xunqueira de Espadanedo, Xunqueira de Espadanedo
A Reboreda é un lugar da parroquia de Xunqueira de Espadanedo no concello ourensán de Xunqueira de Espadanedo na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 13 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 7 eran homes e 6 mulleres.
Festival Internacional de Cinema de Tesalónica
O Festival Internacional de Cinema de Tesalónica (en Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης) é un festival de cinema que se celebra anualmente na cidade grega de Tesalónica. O festival é unha competición internacional con numerosos premios cada ano, sendo o máis destacado o "Alexandre de Ouro" para o mellor filme.
Historia
miniatura|240px|Teatro "Olympion", onde se celebra o festival.
Festival de Cinema Grego (1960-1991)
O primeiro período do Festival de Cinema de Tesalónica comeza en 1960 e remata en 1991. Durante este período o festival amosou exclusivamente filmes gregos. As primeiras edicións do festival celebráronse baixo a modesta "Semana do Cinema Grego". Dende 1965 até 1991 o festival foi nomeado "Festival de Cinema Grego". Durante eses anos, o festival pasou a través de diferentes fases. Os primeiros anos, o festival foi un importante evento social coa aparición de celebridades locais. Durante a xunta militar grega (1967-1974) produciuse unha época de censura. Durante a Metapolitefsi a nova xeración de directores gregos dominaron os galardóns, mais ó mesmo tempo o festival fíxose cada vez máis politizado con dous grupos opostos. A tensión entre os dous grupos acadou o seu pico en 1977, cando o festival quedou dividido en dous. A división durou só un ano. Durante a década de 1980, a importancia do festival declinou até 1992, cando evolunionou nun importante festival internacional de cinema.
Gañadores do Alexandre de Ouro
miniatura|240px|Conferencia con [[John Malkovich e Georges Corraface.]]
Líbano
miniatura|Beirut
Líbano (, لُبْنَان), oficialmente a República do Líbano (الجمهورية اللبنانية) ou a República Libanesa, é un país de Asia Occidental. Está situado entre Siria ata o norte e o leste e Israel ata a o sur, mentres que Chipre atópase ao seu oeste atravesando o Mar Mediterráneo, a súa localización na encrucillada da Conca do Mediterráneo e do interior árabe contribuíu á súa rica historia e deu forma á unha identidade cultural de diversidade relixiosa. Forma parte da rexión do Levante de Oriente Medio. O Líbano alberga uns seis millóns de persoas e ocupa unha superficie de 10452 km², polo que é o segundo país máis pequeno da Asia continental. A lingua oficial do estado é o árabe, mentres que o francés tamén está formalmente recoñecido, o dialecto libanés do árabe úsase xunto co árabe estándar moderno en todo o país. A súa capital é Beirut.
A evidencia máis antiga da civilización no Líbano remóntase a máis de 7000 anos, anteriores á historia documentada. O Líbano actual foi o fogar dos fenicios, unha cultura marítima que floreceu durante case 3000 anos (circa 3200–539 a.C.). No 64 a.C., o Imperio Romano conquistou a rexión e, finalmente, converteuse nun dos principais centros do imperio do cristianismo. A cordilleira do Monte Líbano viu o xurdimento dunha tradición monástica coñecida como Igrexa maronita. Tras a conquista da rexión polos primeiros árabes musulmáns, os maronitas mantiveron a súa relixión e identidade. Porén, un novo grupo relixioso coñecido como drusos finalmente establecéronse tamén no monte Líbano, xerando unha división relixiosa que se prolongou durante séculos. Durante as Cruzadas, os maronitas restableceron o contacto coa Igrexa Católica Romana e afirmaron a súa comuñón con Roma. Os maronitas católicos e os drusos fundaron o Líbano moderno a principios do século XVIII, a través do sistema gobernante e social coñecido como "dualismo maronita-druso" no Mutasarrifato do Monte Líbano.
O Líbano é un país en desenvolvemento, que ocupa o posto 112 no Índice de Desenvolvemento Humano. Foi clasificado como un estado de ingresos medio-alto. Non obstante, a crise económica en Líbano, a corrupción, así como acontecementos recentes precipitaron o colapso da moeda, a inestabilidade política, a escaseza xeneralizada, o alto desemprego e a pobreza, o Banco Mundial definiu a crise económica do Líbano como unha das peores do mundo desde o século XIX. A pesar do pequeno tamaño do país, A cultura libanesa é coñecida tanto no Oriente Medio como no mundo, impulsada principalmente pola súa extensa diáspora. O Líbano é membro fundador das Nacións Unidas e é membro da Liga Árabe, do Movemento de Países Non Aliñados, da Organización para a Cooperación Islámica, e a Organisation internationale de la Francophonie.
Historia
É un dos quince países contemporáneos que ocupan a rexión que é considerada o Berce da Humanidade. É a patria histórica dos fenicios, negociantes semíticos cuxa cultura marítima floreceu na rexión durante máis de 2 000 anos. A rexión foi un territorio do Imperio Romano e durante a Idade Media estivo inmersa nas cruzadas. Foi despois ocupada polo Imperio Otomán.
Despois do colapso do Imperio Otomán que seguiu á primeira guerra mundial, a Liga das Nacións atribuíu á Francia o mandato sobre as cinco provincias que compoñen o Líbano actual.
A moderna constitución libanesa, delineada en 1926, especifica un balance no poder político entre os grupos relixiosos principais.
O país obtivo a independencia no 1943, e as tropas francesas retiráronse en 1946. A historia libanesa desde a independencia estivo marcada por períodos alternados de estabilidade política e convulsións.
Foi, ata os anos 70, o centro financeiro de Oriente Próximo, o que lle valeu o sobrenome de «a Suíza de Oriente Próximo». Esta opulencia monetaria foi rota polo terríbel enfrontamento civil entre libaneses.(1975-1980), que destruíu un equilibrio político exemplar. As loitas internas e os conflitos con Israel -que invadiu o país en 1982 - aínda perduran.
En 1982 Israel invadiu o sur de Líbano para expulsar as guerrillas da Organización para a Liberación de Palestina, OLP, dirixidas por Yaser Arafat. En maio de 1983, Israel e Líbano alcanzaron un acordo para retirar as tropas israelís. Con todo, o tratado de paz non chegou a ser ratificado e, en marzo de 1984, baixo presión siria, Líbano cancelou o acordo. Porén, Israel iniciou o seu repregamento unilateral e progresivo en 1985, deixando a chamada "zona de seguridade" (uns 850 quilómetros cadrados) nas mans do cristián-libanés (e prol-israelí) Exército do Sur do Líbano, cunha presenza menor de tropas do Tsahal, co propósito de impedir as incursións fronteirizas e os ataques da guerrilla xiíta Hesbulá. Finalmente, en maio de 2000, Israel retirou todas as súas tropas do sur do Líbano por baixo da fronteira internacional, en cumprimento da resolución 425 do Consello de Seguridade da ONU.
A principios do ano 2005, tras o asasinato do primeiro ministro libanés, Rafik Hariri, desencadeouse un amplísimo movemento cívico de protesta coñecido como a revolución do cedro, que esixiu a celebración de eleccións libres e a inmediata retirada da presenza militar siria, que mantiña 14.000 efectivos militares en chan libanés. En abril de 2005, as manifestacións lograron a retirada completa das tropas sirias e dos seus axentes de intelixencia, coa oposición de Hesbulá.
O goberno libanés non logrou facer cumprir a resolución 1559 de Consello de Seguridade da ONU que obrigaba a desarmar ás milicias armadas libanesas e tomar o control da súa fronteira sur, controlada por Hesbulá para protexer a fronteira con Israel. En xullo de 2006, tras unha incursión fronteiriza de Hesbulá que se saldou coa morte de oito soldados israelís e a captura de dous, prodúcese a crise israelo-libanesa de 2006 co bombardeo de gran parte da infraestrutura do país e unha implacábel resposta armada de Hesbulá sobre as cidades do norte de Israel.
miniatura|esquerda|250px|A sede do Parlamento libanés, en Beirut.
Política
O Líbano é unha república parlamentaria, rexida pola constitución do 23 de maio de 1926, que foi modificada posteriormente seis veces. O arranxo máis importante débese aos Acordos de Taef, que reorganizan o repartimento do poder entre as diferentes comunidades relixiosas. A constitución estipula que o Presidente, obrigatoriamente cristián maronita, é elixido polo Parlamento (Majlis AL Nuwab ou Cámara dos Deputados) cunha maioría de dous terzos e por seis anos. Non é directamente reelixíbel salvo con modificación do artigo 49 da Constitución. Os seus poderes están reducidos, porén, a prol do Primeiro Ministro desde os Acordos de Taef. Este último debe ser musulmán sunnita e é responsábel perante os deputados. O presidente da Asemblea Nacional debe ser un musulmán xiíta. A Asemblea Nacional comporta 128 escanos, repartidos entre cristiás e musulmás, e que son electos por sufraxio universal directo.
Subdivisións
O Líbano está dividido en seis gobernoratos (muhafazat, en singular muhafazah), que son os seguintes coas súa capitais respectivas :
Xeografía
framed|Mapa do Líbano. Posuíndo un formato semellante ao dun rectángulo, o Líbano alóngase polo lado leste do mar Mediterráneo, co seu comprimento case tres veces a súa largura. De norte a sur, a largura de seu territorio tórnase máis fina.
O relevo está marcado pola cordilleira do Líbano, que corre de norte a sur, ao longo duns 135 km e que acada a súa máxima altura, 3.089 m, no Qurnat as-Sauda; no interior álzase paralela a cordilleira do Anti-Líbano, que ten o seu teito no monte Hermón, no sur, na fronteira con Siria. Entre ambos os dous cordais está situada a foxa tectónica denominada val da Bekaa, sita a 900 m sobre o nivel do mar.
Algúns dos cambios ambientais antrópicos actuais son a erosión do solo, desertificación, polución do aire debido ao trafego de automóbiles en Beirut e debido á queima de residuos industriais ou a polución de augas costeiras. Algúns dos acordos internacionais que Líbano asinou inclúen o da biodiversidade, do cambio climático, desertificación, residuos tóxicos, lei do mar, protección da capa de ozono, polución marítima etc.
O río Litani é o único gran río do Suroeste Asiático que non cruza unha fronteira internacional. Ten unha área total de 10.452 km²: 10.280 km² de terra e 170 de auga.
Ten 454 km de fronteiras:79 con Israel e 375 con Siria. Ten 210 km de costa, e alega propiedade de 12 millas náuticas
Demografía
300px
Cultura
O Líbano ten sido, durante milenios, punto de encontro entre civilizacións diferentes. Está hoxe habitado por dezasete confesións relixiosas, cadansúa dotada dunha identitade propia. O país ofrece, polo tanto, un panorama cultural extraordinariamente rico e estratificado.
A UNESCO recoñece cinco lugares libaneses como Patrimonio Mundial da Humanidade: Anjar, Baalbek, Biblos, Tiro e o Val de Qadisha.
Entre os grandes escritores libaneses modernos cómpre lembrar a Jalil Gibran, Mikhail Nuayma, Karam Malham Karam, Hoda Barakat, Elias Khuri, Rashid Daif e Samir Kassir.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Tesino
O cantón do Tesino (en lombardo: Tisín, en italiano: Ticino. En alemán, francés e romanche: Tessin) é o cantón máis meridional de Suíza, sobre a vertente sur dos Alpes. O nome deriva do río homónimo que atravesa subindo polo Passo della Novena até o Lago Maior. O cantón do Tesino é case enteiramente de lingua italiana (a excepción do municipio de Bosco/Gurin). O cantón forma xunto con algunhas rexións do cantón dos Grisóns a chamada Suíza italiana.
Progresistas por Silleda
Progresistas por Silleda é un partido político silledense que se presenta dende o ano 2003 ás eleccións municipais do citado concello da comarca do Deza.
Traxectoria
Esta formación, escindida da Candidatura Independente por Silleda, concorreu por primeira vez nas eleccións municipais do 2003 con José Manuel Fidalgo Pereiras como candidato á alcaldía, sen obter representación. Fidalgo repetiu como cabeza de lista nas eleccións municipais do 2007, nas que tampouco acadaron ningunha acta. De cara ás municipais do 2011, presentouse como candidato á alcaldía o presidente do partido Aurelio Fernández Villaverde, sen obter ningún concelleiro por terceira vez. Nos comicios de 2015, a formación non concorreu e apoiou a lista do PSOE local, que acabaría obtendo maioría absoluta con Fernández Villaverde como primeiro suplente.
Castro da Frouxeira
O castro da Frouxeira ou castro de Punta Frouxeira é un poboado castrexo costeiro fortificado do concello de Valdoviño.
Descrición
Está situado no extremo leste da praia da Frouxeira, ten forma semicircular cun diámetro máximo de 100 metros paralelo ao océano e un ancho máximo ata o océano de 50 metros. Ten unha primeira liña defensiva de grande tamaño e dúas máis pequenas. Ao nordeste hai un acceso posterior que corta as liñas defensivas. Ao sur estaba a entrada principal. Fronte ás liñas defensivas hai unha devasa e nas proximidades tentouse construír unha urbanización que foi declarada ilegal polo Tribunal Superior de Xustiza de Galicia en 2018.
Atka (homónimos)
Atka pódese referir á
British Racing Motors
A fábrica principal de BRM estaba en Spalding Road, Bourne, Lincolnshire, detrás da casa Eastgate, fogar do seu líder, Raymond Mays.
O desenvolvemento máis notable de BRM foi o motor de carreira 135º V16 1,5 litros, que era moi potente na época para a súa cilindrada. Tiña o defecto de que a potencia caía fóra dun rango moi pequeno de réxime. Por isto, para poder aproveitar a súa capacidade ao máximo, eran necesarios moitos cambios de velocidade por parte dos pilotos. Este motor foi notable tanto como por ser unha valente tentativa en desenvolvemento de motores, como polo seu distintivo son.
Así e todo, BRM fallou na súa entrada a regulación de 3 litros rexeitando a proposta de Aubrey Woods de construír un motor V12, por un estraño motor H 16 (BRM 75). Este motor era potente pero pesado e pouco fiable, tiña poco par e un centro de gravidade alto. A razón desta elección segue sendo un misterio, pero é probable que o H 16 fora sedutor para BRM porque compartía algunhas partes co V8 1,5 litros. Nese momento, BRM ganouse o sobrenome de "British Racing Misery". A pesar de todo, debido a escaseza de motores 3 litros de F1 nese momento, o H 16 foi vendido a Lotus e Jim Clark logrou gañar un Gran Premio cun auto con ese motor.
Tempo despois, a firma vendeu motores a outros construtores como John Wyer, Team McLaren Mercedes e Matra.
Historia
A estrutura resultou ser unha forma difícil de manexar a organización e o financiamento do proxecto, polo que algúns dos patrocinadores retiráronse, decepcionados co lento progreso do equipo e os primeiros resultados. En 1952, Sir Alfred Owen decide retomar as rendas do equipo BRM. Non había vitorias, pero os segundos lugares de Froilán González en Albi en 1953 e Brooks en 1956 serían máis que suficientes para a evolución do equipo neses momentos. miniatura|esquerda|250px|Un BRM Tipo 15 (1950). En, a situación non mellorou e os coches non lograban finalizar as carreiras. A tempada seguinte, o equipo BRM comezou en serio o campionato, cos pilotos Harry Schell e Jean Behra, que terminaron segundo e terceiro, respectivamente, en Zandvoort, detrás do Vanwall de Stirling Moss. En, Jo Bonnier gañaría o Gran Premio dos Países Baixos. En, Graham Hill decatouse das boas condicións de pilotaxe do P48, pero os moitos abandonos arruinaron a súa tempada. En, Hill obtivo varios podios en varias carreiras fora do campionato, pero non nas que realmente eran puntuables.
En, a situación cambiou. O traballo realizado no motor V8 de BRM deu resultados e Graham Hill conseguiu gañar a primeira carreira da tempada en Holanda. Tamén obtivo un segundo lugar en Bélxica, e gañou as carreiras de Nürburgring e Monza. Disputaba o título contra Jim Clark e o seu Lotus. Na última carreira da tempada en Suráfrica, Clark lideraba a carreira, pero unha fuga de aceite no Lotus deulle a Graham Hill e a BRM os títulos de construtor e de pilotos. miniatura|dereita|250px|BRM P25 co que [[Stirling Moss obtivo o segundo lugar no Gran Premio do Reino Unido de 1959.]] En, Jim Clark e Lotus volven dominar o campionato, Hill só puido gañar en Mónaco e EEUU. En, Hill volve loitar polo título ata a última carreira onde, tralo abandono de Clark, Hill e Bandini loitan entre si, permitíndolle a Surtees levarse o título. Na última carreira o Gran Premio de México, Graham Hill chegou con cinco puntos de vantaxe respecto de John Surtees. Naquel gran premio, Lorenzo Bandini, compañeiro de Surtees en Ferrari, botou da pista a Hill e permitiu a Surtees adiantarlle, acabando a carreira segundo e asegurándose o título mundial. Se contaran todos os puntos, Hill e BRM serían campións. En, Jim Clark dominou de novo, pero Hill e Jackie Stewart lograron tres vitorias entre ambos. Unha vez máis, se contaran todos os puntos, BRM sería campión do mundo de construtores.
En, antes do cambio de regras para os motores, BRM decide utilizar o motor H16. Anteriormente, Graham Hill gañara carreiras na Serie Tasman e Stewart en Mónaco. Pero logo da introdución deste novo motor, só Jim Clark triunfou con este motor cun Lotus, mentres que en BRM, soamente Stewart conseguiu un segundo posto en Spa na tempada de. En, BRM regresa cun motor máis convencional, un V12 co que Dick Attwood e Pedro Rodríguez fixeron varios podios. En, o coche fallou en canto a fiabilidade e rendemento.
En, o P153 permite ao piloto mexicano Pedro Rodríguez que BRM volva ter de novo vitorias ao gañar en Spa-Francorchamps, non sen ter antes algunhas dificultades logo dunha loita feroz con Chris Amon. Pero durante toda a tempada, o coche non é tan bo como se esperaba. Na tempada seguinte, Rodríguez morreu durante unha das carreiras. Jo Siffert logra gañar en Austria. E tamén nun memorable final de carreira no Gran Premio de Italia Peter Gethin obten a vitoria por só 0´61 milésimas, foi a súa única vitoria nun Gran Premio. En, BRM so logra unha única vitoria grazas a Jean-Pierre Beltoise, que gañou a carreira de Mónaco baixo un forte aguaceiro.
Decadencia e caída
BRM faría un breve regreso nas 24 Horas de Le Mans en 1992, pero un incendio obrigou aos pilotos a abandonar.
San Pedro, Xunqueira de Espadanedo, Xunqueira de Espadanedo
San Pedro é un lugar da parroquia de Xunqueira de Espadanedo no concello ourensán de Xunqueira de Espadanedo na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 3 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 0 eran homes e 3 mulleres.
Célula B de memoria
miniatura|220px|dereita|Os linfocitos B son células do sistema inmunitario que producen [[anticorpos contra os microbios invasores. Forman células con memoria que lembran o mesmo patóxeno para unha produción de anticorpos rápida en futuras infeccións.]] As células B de memoria (ou con memoria) ou linfocitos B de memoria son un subtipo de células B que se forman durante unha infección primaria. Son células de vida longa non efectoras (non interveñen na resposta e permanecen inactivas), que lembran o antíxeno e actúan na resposta secundaria, activándose e diferenciándose en células produtoras de anticorpos, se ese mesmo antíxeno aparece por segunda vez. Nas células de memoria B e T está baseada a memoria inmunolóxica e o mecanismo da vacinación.
Illa de Atka
A illa Atka (en inglés: Atka Island; en Unangam Tunuu ou en Aleutiano: Atxax ) é a illa máis grande do grupo das illas Andreanof, que á súa vez forman parte das illas Aleutianas, no estado norteamericano de Alasca. A illa está a 80 quilómetros ao leste da illa de Adak. Mide 105 quilómetros de longo e entre 3,2 e 32 km de largo, cunha superficie de 1.048 km², polo que é a 22ª illa máis grande dos Estados Unidos. No nordés da illa Atka atópase o volcán Korovin, que alcanza os 1.533 m. A illa Oglodak atópase a 5´5 km do cabo Kigun, o punto máis occidental da illa Atka.
Célula B de memoria
Resposta primaria, parátopos e epítopos
O anticorpo producido por un clon (grupo de células xeneticamente idénticas) de células B teñen un parátopo exclusivo dese clon (o parátopo é a secuencia de aminoácidos do extremo dos anticorpos que se une ao epítopo do antíxeno). Isto permite que se una con grande afinidade ao epítopo ao que é específico.
Illa de Atka
A vila de Atka, está na parte leste da illa. O censo de poboación de 2000, determinou que a illa estaba habitada por 95 persoas, case todas na cidade de Atka.Atka Island: Blocks 1085 thru 1100 and Block 1103, Census Tract 1, Aleutians West Census Area, Alaska United States Census Bureau
miniatura|Vila de Atka no inverno
Durante a segunda guerra mundial estableceuse unha base militar na illa, que aínda permanece. O 5 de decembro de 2008, o presidente George W. Bush creou o Monumento Nacional en conmemoración dos eventos da segunda guerra mundial no Pacífico, máis especificamente na illa. Un B-24 Liberator estrelado en Atka e un dos nove sitios do monumento.
Célula B de memoria
Resposta primaria, parátopos e epítopos
Cada vez que as células son inducidas a proliferar debido a unha infección, a rexión xenética que codifica o parátopo sofre mutacións espontáneas cunha frecuencia de aproximadamente 1 cada 1600 divisións celulares (o cal é unha frecuencia alta comparada con outras células, que teñen unha frecuencia de 1 en cada 106). Este proceso denomínase hipermutación somática.
Resposta secundaria e memoria
Todos estes eventos ocorren nos centros xerminais dos folículos linfoides dos ganglios linfáticos.
Algúns dos parátopos resultantes (e das células que os elaboran) teñen unha maior afinidade polo antíxeno (concretamente polo epítopo) e é máis probable que proliferen que outras.
Ademais, con cada exposición ao antíxeno, o número de clons diferentes que responden ao mesmo antíxeno increméntanse (resposta policlonal), e persisten un maior número de células de memoria. Así, as características distintivas da resposta secundaria humoral son unha produción de anticorpos máis forte e específica (basicamente consistente nunha maior cantidade de moléculas de anticorpo).
O feito de que todas as células dun só clon elaboren só un parátopo e que as células de memoria sobrevivan durante longos períodos é o que fai que a resposta inmunitaria teña unha "memoria". Este é o principio que está detrás da vacinación e administración de doses de recordo das vacinas.
Cadros de Leonardo da Vinci
135px|miniatura|''[[Autorretrato (Leonardo)|Autorretrato de Leonardo da Vinci.]]
Esta é unha lista de cadros atribuídos a Leonardo da Vinci, (15 de abril de 1452 - 2 de maio de 1519), un dos grandes artistas do Renacemento. En xeral, quince obras atribúense a Leonardo, ou na súa totalidade ou en gran parte; a maioría son pinturas sobre táboa, pero tamén hai un mural, un gran debuxo en papel e dous esbozos de preparación de obra. Están en discusión seis pinturas máis, hai cinco obras que ultimamente lle foron atribuídas, e dúas son copias de traballos perdidos. Ningunha das pinturas de Leonardo está asinada, e esta lista recolle as opinións de varios estudosos.
O número pequeno de pinturas que sobreviviron é, seguramente, debido á constante experimentación con técnicas novas por parte de Leonardo. Aínda así, estes poucos traballos, xunto cos seus cadernos de notas, que conteñen debuxos, diagramas científicos e os seus pensamentos sobre a natureza da pintura, constitúen unha contribución ás xeracións posteriores de artistas igualado, salvando as distancias, só polo legado do seu contemporáneo, Michelangelo.
Padasjoki
Padasjoki é un municipio de Finlandia situada na rexión de Päijänne Tavastia. En 2018 a súa poboación era de 3 013 habitantes. A superficie do termo municipal é de 729,85 km2, dos cales 206,73 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 5,76 hab./km².
Limita cos concellos de Asikkala e Sysmä, na súa mesma rexión, Hämeenlinna pertencente á rexión de Tavastia Propia, Kangasala e Pälkäne na rexión de Pirkanmaa, e Kuhmoinen, pertencente á rexión veciña de Finlandia Central.
O concello é unilingüe en finés.
Santa Clara, Cuba
miniatura|200px|Imaxe do [[Che Guevara en Santa Clara]] Santa Clara foi fundada en 1689, é a capital da provincia cubana de Villa Clara (tamén coñecida como Las Villas). Posúe unha poboación estimada de 217.000 habitantes(1994). É un centro comercial e de comunicacións localizado nun nó de estradas e ferrocarril. Tamén ten un aeroporto. A gandería foi a actividade tradicional até o século XIX, no que a cana de azucre se volveu importante. O procesamento e comercialización de tabaco ten lugar na provincia.
Capturada polas forzas guerrilleiras baixo o mando do comandante Che Guevara finais de 1958 durante a revolución dirixida por Fidel Castro contra Fulgencio Batista e Zaldívar. Actualmente descansan os restos do Che no Memorial desta cidade.
A Universidade Central de Las Villas está situada ao leste de Villa Clara.
Luz Pozo Garza
Luz Pozo Garza, nada en Ribadeo o 21 de xullo de 1922 e finada na Coruña o 20 de abril de 2020, foi unha escritora, crítica literaria e poeta galega, unha das máis destacadas da literatura galega da segunda metade do século XX, renovadora tanto na forma como na temática abordada. Códice Calixtino (1986, Sotelo Blanco Edicións) é unha das súas obras máis destacadas. En 1995 foi recoñecida coa Medalla Castelao. Dende 1996 foi membro numerario da Real Academia Galega, ocupando o cargo de vicesecretaria de 1997 a 2001. En 2007 foi proposta pola Asociación de Escritores en Lingua Galega para o Premio Nobel de Literatura. Os seus poemas foron traducidos ao castelán, portugués, catalán, francés, inglés, alemán, húngaro, ruso e xaponés.
Traxectoria
Filla de Gonzalo Pozo y Pozo, inspector veterinario e militante de Izquierda Republicana e Luz Garza Feijoo, mestra políglota, ata os sete anos de idade (1929) viviu en Ribadeo, onde comezou a estudar con Prieto Coussent, posteriormente residiu en Viveiro ata o verán de 1936. Con catorce anos de idade, por mor da Guerra civil española e da persecución da que foi obxecto seu pai, cofundador en Viveiro do Partido Republicano Radical Socialista, detido e preso na cadea dos sotos do edificio da emisora local de radio de Lugo, trasladouse coa súa nai e irmáns a vivir nunha fonda da rúa Bispo Aguirre desa cidade ata finais de 1938. Aos 15 anos de idade comezou a colaborar con Radio Lugo. Xa co pai liberado, e coa axuda do tío Román del Pozo y del Pozo, funcionario de facenda en Tetuán, foron a vivir a Larache (Protectorado Español de Marrocos). O seu único irmán varón, Gonzalo, mobilizado polo bando nacional, morreu no Hospital Militar de Jaca en 1939, aos vinte anos de idade.
Volveron a Viveiro en 1940. Durante eses anos de posguerra finalizou o bacharelato. Fixo estudos musicais de solfexo, piano, violín e laúde que deixaron unha singular pegada na súa poética, estudos de maxisterio e de filoloxía románica. Casou en maio de 1944 cun profesor seu da academia Minerva, Francisco Vázquez Ramudo, despois alcalde de Viveiro de 1957 a 1963, e tivo un fillo, Gonzalo (1945), e dúas fillas, Mónica (1959) e Luz (1962). Foi á Universidade de Oviedo a estudar literatura, sendo alumna de Carmen Bobes e Emilio Alarcos Llorach e licenciándose en Filosofía e Letras en 1963. Iniciou a andadura literaria primeiramente en castelán, para se decantar exclusivamente polo galego na década dos oitenta.
Os seus traballos foron publicados en Las Riberas del Eo, La Noche, Poesía Española, Ínsula, Vida Gallega, Ateneo Ferrolán e Galeuzca. Segundo a mesma autora, Dionisio Gamallo, foi o seu mentor. Frecuentou o trato cos poetas Luís Pimentel e Eduardo Moreiras, ao que coñeceu en 1948 e co que casou en segundas nupcias en 1982, tras divorciarse do seu primeiro marido. O pasamento de Moreiras, en 1991, afectoulle profundamente.
Desenvolveu en Badaxoz (moi pouco tempo), Corcubión (como directora), A Coruña e Vigo unha longa traxectoria de docente de lingua e literatura españolas no ensino secundario, xubilándose en 1987 no Instituto de Nigrán. Entre 1975 e 1976 codirixiu Nordés: revista de poesía y crítica xunto a Tomás Barros (aínda que tivo que figurar como subdirectora pola forte discriminación de xénero do réxime franquista). Promoveu tamén a creación da revista Clave Orión, que botou a andar en 1995.
Formou parte da promoción de enlace, entre a xeración do 36 e a xeración das Festas Minervais, canda Ramón González-Alegre, Faustino Rey, Antón Tovar, Tomás Barros, Xavier Costa Clavell, Eliseo Alonso, Manuel Cuña Novás, María do Carme Kruckenberg, Xosé Neira Vilas, José Ángel Valente, Manuel Blanco Mariño e Antón Santamarina Delgado.
Foi membro correspondente da Real Academia Galega dende 1950. A proposta de Xesús Alonso Montero, Carlos Casares e Salvador García-Bodaño, pasou a ser membro numerario o 29 de novembro de 1996, a segunda muller en facelo (tras Olga Gallego), pronunciando o discurso titulado Diálogos con Rosalía, respondido por Alonso Montero. Foi vicesecretaria da institución de 1997 a 2001, a única muller que ocupou un posto de dirección durante a presidencia de Francisco Fernández del Riego. Foi membro e directiva do PEN Clube de Galicia.
A poesía de Luz Pozo bebeu con frecuencia na fonte de Rosalía de Castro. O seu libro máis coñecido, Códice Calixtino, formado por poemas escritos basicamente na década dos oitenta, publicado por primeira vez no ano 1986 en Sotelo Blanco, na colección Leliadoura, é unha obra de plenitude na que se unen luz e sombra, paixón e melancolía, vida e morte, tradición e modernidade, mediante unha expresión intimista, unha obra para unha literatura na que Luz Pozo é confluencia de xeracións e creadora dun novo e vivo xeito de sentir a poesía. O comezo do século XXI foi tamén para a escritora un momento de exploración da inspiración gaélica, unha conexión literaria á que chegou por motivos familiares, reflectida en As arpas de Iwerddon (Linteo 2005).
Ten dado ao prelo numerosos traballos sobre Rosalía de Castro, Ramón Otero Pedrayo, Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, Rafael Dieste, Manuel Antonio, Xosé Luís Franco Grande, Álvaro Cunqueiro, Tomás Barros, Martín Codax e Luís Seoane que viron a luz en Grial e ''Nordés sobre todo.
Pronunciou conferencias nas Universidades de Berlín, Heidelberg, Tréveris e Bruxelas e participou en distintos congresos e seminarios nacionais e internacionais.
Luz Pozo foi, segundo Rosario Álvarez Blanco "unha voz ilustre na nosa poesía desde a publicación do seu primeiro poemario en galego, O paxaro na boca (1952), que inaugurou a colección Xistral". Na súa obra posterior Luz Pozo achega unha poesía inzada de sensualidade e profunda, na cal o amor, a inquedanza existencial, a patria, a liberdade e mesmo a morte se entrecruzan compondo textos de sublime autenticidade e madurez.
Finou como decana da poesía galega, aos 97 anos de idade, o luns 20 de abril de 2020, na Coruña, a cidade na que residía dende finais dos anos oitenta.
Antoloxías e obras colectivas
miniatura|320px|Plenario da RAG en [[2013.]]
Himno
Compuxo a letra do Himno do Congreso Eucarístico de Viveiro, arranxado por Hernán Naval para a ocasión da homenaxe á Virxe dos Remedios feita na década dos noventa.
Premios e recoñecementos
miniatura|Rúa na Pobra do Caramiñal. alt=Monólito homenaxe a Luz Pozo Garza en Ribadeo, xunto á capela da Virxe do Camiño.|miniatura|Monólito homenaxe a Luz Pozo Garza en Ribadeo, xunto á capela da Virxe do Camiño. En setembro de 2001 foi nomeada socia de honra da Asociación de Escritores en Lingua Galega (letra E), celebrando con ela a «Homenaxe á Escritora na súa Terra» en Ribadeo, chantando un monólito cun poema que seleccionou do libro Vida secreta de Rosalía. Ese mesmo ano, Ribadeo adicoulle unha rúa. Asemade, ten rúas adicadas no Burgo de Culleredo, na Coruña e na Pobra do Caramiñal.
En 2007 a AELG acordou, na asemblea anual celebrada no Museo do Pobo Galego, propoñela á Academia Sueca, canda Xosé Luís Méndez Ferrín, como candidata ao Premio Nobel de Literatura, sendo a primeira muller galega nomeada para un Premio Nobel.
En 2018 déronlle o seu nome á Escola Oficial de Idiomas de Viveiro, concello que a nomeou filla adoptiva.
A finais de 2019 foi proposta para filla predilecta de Ribadeo, nun expediente instruído pola concelleira de Cultura, Pilar Otero Cabarcos. Foi nomeada o 18 de xaneiro de 2020. Despois do seu pasamento, o concello de Ribadeo decretou poñer as bandeiras a media hasta.
Creep (sinxelo)
"Creep" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Stone Temple Pilots, editada como sinxelo do seu álbum de estrea, Core, en novembro de 1993. A canción tamén aparece no álbum recompilatorio de grande éxitos Thank You.
Existen dous vídeos rodados para "Creep", o primeiro realizado polo director Gus Van Sant pero que foi deixado de lado debido ás súas referencias sexuais e ás drogas.
Portoscalvos, San Vicente de Fervenzas, Aranga
Portoscalvos é un lugar da parroquia de San Vicente de Fervenzas no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 18 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 9 eran homes e 9 eran  mulleres.
Mustique
A súa poboación durante todo o ano de ao redor de 500 viven na súa maioría nas vilas de Lovell, Britannia Bay, e Dover.