cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Meridiano
En España, en épocas anteriores, téñense usado como referencia ou meridiano 0 o meridiano de París, o mediriano de Cádiz, o de Madrid (Real Observatorio Astronómico) e mesmo houb un intento, por parte de Frei Martín Sarmiento, de tomar como referencia o meridiano de Finisterre.
Pasaporte da República de Malta
miniatura|Escudo de armas da República de Malta que aparece no pasaporte.
As embaixadas da República de Malta ó longo do mundo, teñen a obriga de asistir todas aquelas persoas que estean en posesión o devandito pasaporte, por significar que teñen a cidadanía maltesa
Caraterísticas
As cubertas do pasaporte maltés respectan os requirimentos da cor da Unión Europea en materia de pasaportes, son de cor vermella borgoña co escudo de Malta no centro, as palabras UNJONI EWROPEA en maltés (en galego Unión Europea) e debaixo MALTA enriba do emblema e a palabra PASSPORT, na parte inferior. Os actuais pasaportes son biométricos (e-passport) e poden recoñecerse por un determinado símbolo que aparece no pasaporte.
Este pasaporte non debe ser confundido co Pasaporte da Orde Soberana e Militar de Malta.
Obtención do pasaporte
A obtención do pasaporte permítese só aos nacionais da República de Malta, aos seus descendentes, ás persoas nacionalizadas por casamento ou por adopción ou ben por compra.
Coa venda da nacionalidade aos non naturais da illa benefícianse de teren un pasaporte europeo, o que lles permite a entrada a tódolos países da Unión Europea e do Acordo de Schegen. Así mesmo, determinados cidadáns por parte dunha serie de países, benefícianse de pagaren menos impostos ao declaralos na illa en vez de nos seus respectivos países.
Os candidatos terán que pagar 650 000€, dos cales 10 000€ van para un depósito non reembolsable. Os cónxuxes e fillos menores de 18 anos de idade van pagar 25 000 € cada un; os fillos solteiros de 18 a 25 anos e os pais de máis de 55 anos van pagar 50 000€ cada un deles. Tamén se aplican outras taxas (7 500€ para o solicitante, 5 000€ para o cónxuxe, pai e menores de 18 anos, e 3 000€ para os menores de 18 anos) e as respectivas taxas de face-lo pasaporte e gravames bancarios de 500€ e 200€ por persoa respectivamente.
Esta petición de "compra-lo pasaporte" foi solicitada por unha media anual de 300 persoas, é dicir, que 300 novas persoas obtiveron a nacionalidade maltesa. O programa dará fin unha vez que se chegue á cota de 1 800 pasaportes. As solicitudes foron levadas a cabo por cidadáns de máis de 30 nacionalidades, en especial dos cidadáns da China, Rusia e Emiratos Árabes Unidos.
Mendinho
Mendiño, Meendinho ou Mendinho, nomes cos que aparece recollido nos cancioneiros galego-portugueses, foi un trobador galego medieval, que viviu entre o século XIII e o XIV. Dedicóuselle o Día das Letras Galegas do ano 1998 (xunto con Johan de Cangas e Martín Codax).
Traxectoria
A súa orixe non está clara, o trobador podería proceder probablemente do sur de Galicia, de localidades coma Redondela ou Vigo. Se atendemos ás referencias xeográficas do seu único poema conservado, procedería da ría de Vigo, pois menciona a Illa de San Simón, en Redondela, aínda que os autores non manteñen unha única postura. A súa cantiga de amigo está considerada entre as máis importantes da lírica trobadoresca galego-portuguesa. A súa composición aparece incluída no Cancioneiro da Biblioteca Nacional (B 852) de Lisboa —ou Cancioneiro Colocci-Brancuti— e no Cancioneiro da Biblioteca Vaticana (V 438).
Obra
Só se conserva unha única cantiga del, a cal comeza polo verso "Sediam'eu na ermida de San Simón". Nela, unha moza espera axexante o seu mozo ou amigo, ata acabar morrendo de amor. A cantiga está reproducida a continuación:
miniatura|300px|Monumento adicado aos poetas, cantores e trobadores da Ría de Vigo, [[Martín Codax, Pero Meogo, Mendiño e Paio Gómez Chariño, A fada e o dragón de Xaime Quessada, no Paseo de Afonso XII de Vigo.]]
Leona Woods
Leona Harriet Woods, nada en LaGrange (Indiana) o 9 de agosto de 1919 e finada o 10 de novembro de 1986 en Santa Monica (California) coñecida posteriormente como Leona Woods Marshall, Leona Woods Marshall Libby e Leona Marshall Libby, foi unha física estadounidense que contribuíu na construción do primeiro reactor nuclear e a primeira bomba atómica durante o Proxecto Manhattan.
Traxectoria
Con 23 anos de idade converteuse na persoa máis nova e na única muller en formar parte do equipo que construíu o primeiro reactor nuclear, o Chicago Pile-1, nun proxecto liderado polo seu mentor Enrico Fermi. Woods tivo un papel significativo na construción e utilización de contadores Geiger para as análises dos experimentos. Xunto co seu primeiro esposo John Marshall axudou a solucionar o problema do envelenamento por xenon na planta de produción de plutonio de Hanford, e supervisou a construción e operación dos reactores de produción de Hanford.
Trala guerra traballou no Institute for Advanced Study en Princeton, New Jersey, no Laboratorio Nacional de Brookhaven e na Universidade de Nova York. A súa investigación centrouse na física de alta enerxía, na astrofísica e na cosmoloxía. En 1966 divorciouse de Marshall e casou de novo co premio Nobel Willard Libby. Pasou a ser profesora na Universidade de Colorado e membro de RAND Corporation. Máis tarde, interesouse pola irradiación de alimentos como medio para eliminar bacterias. Ela propuxo que a froita afectada pola mosca da froita podería tratarse con raios gamma. Nos seus últimos anos de vida interesouse polos problemas ecolóxicos e ambientais, deseñando un método de uso de proporcións de isótopos en tres aneis para o estudo do cambio climático.
Foi unha autora prolífica, que publicou máis de 200 artigos científicos. Mentres estaba na Corporación RAND, escribiu un artigo sobre Creación dunha atmosfera na lúa (1969). Os seus traballos inclúen o autobiográfico  The  Uranium  People (1979), unha historia da investigación atómica temperá.
Juan Beceiro
Juan Beceiro Amado, nado en Serantes (Ferrol) en 1903 e finado en Madrid o 13 de maio de 1990 foi un tradutor, lexicógrafo e militar galego.
Traxectoria
Fillo do tamén militar Juan Beceiro Díaz, capitán do cruceiro Blas de Lezo, alistouse no exército español. Con el chegou a oficial destinado en África. En 1934 participa na represión da revolución de Asturias. Durante a Guerra civil española incorpórase ao bando nacional e remata en 1939 en Estremadura. En 1943 regresa a Ferrol, pero posteriormente é destinado a Madrid e Valladolid, onde chega a presidir a Casa de Galicia de Valladolid. De alí, xa co grao de xeneral de brigada, pasa a Melilla en 1966, onde o ascenden a xeneral, e onde o nomean gobernador militar da cidade.
En 1967 pasa á reserva, e instálase en Granada, onde dedicou o seu tempo a traducir ao galego clásicos da literatura universal. Así, foi o primeiro que traduciu O Quixote, Contos e leendas d'a Eirín, a Vida e milagres do Lazariño de Tormes, A Odisea de Homero e o Hamlet de Shakespeare, que porén permanecen inéditas.
Tamén permanece sen editar a obra Comentos, follas dun vocabulario galego-castelán, compendio de lexicografía que intercala relatos propios e explicacións sobre os termos recollidos.
Leipsoí
Xeografía
O punto máis alto da illa sitúase aproximadamente a 300 metros por encima do nivel do mar. A súa superficie é de 16 km², cunha lonxitude de costa de 35 km.
A illa ten mananciais en Fountani (tamén coñecido como Pikri Nero) na zona próxima a Koimissi, xunto con outros menores que tamén flúen nesta zona. Unha ruta pavimentada de 960 metros tallada no outeiro conecta a zona superior da illa, ó barrio de Koimisi, co asentamento principal, dominado pola Cova de Ontas. Outras formacións xeolóxicas do mesmo tipo poden atoparse ao longo da costa e nas illas máis aló da baía portuaria.
Hai algunhas praias realmente fermosas nesta illa, entre as cales Lientou é a máis popular pola súa proximidade á poboación, pero tamén Kampos, Platys Yialos, encantadora franxa de area no mar, Papandria ao sur, fronte á illa de Leros, que ofrece unha vista típica de xunqueiras e unha fermosa contorna natural. Chochlakoura, amplamente celebrada polos seus guijarros, pedras planas e pintorescas covas, Tourkomnima e Xirokampos, Monodendri e Kamares, son todas elas praias de beleza salvaxe, pero a maior distancia das poboacións.
Historia
A illa é coñecida como Leipsoí fai 566 anos, desde o período do emperador Bizantino Alexios Komnenos. Pertencía por completo ao Mosteiro de Patmos, que actualmente mantén dereitos de propiedade en Leipsoí. O Museo Eclesiástico e de Folclore de Leipsoí alberga iconas relixiosas do século XVI e XVII, cruces e vestimentas relixiosas adornados de ouro do século XVII, vestimentas locais, utensilios tradicionais e moedas de varios períodos históricos. Tamén se mostra unha colección menor de achados diversos, entre os que destaca un fragmento de capitel de mármore de estilo Xónico do século IV AC e algunhas lámpadas de aceite do século III AC.
Economía
Os produtos locais, a saber, a mel de tomiño (producida de forma tradicional), o viño, unha das variedades máis antigas de queixo en Grecia, un queixo de cabra chamado touloumotyri, unha versión local de queixo de soro chamado mizithra e uvas. Tamén tecidos tradicionais, alfombras e fookadia (bolsas de tea utilizadas para a cepa de queixo).
A maioría das illadas e protexidas baías que bordean a costa, como a Baía Moschato no norte da illa, víronse prexudicadas pola piscicultura. A auga nestas baías está a miúdo moi turbia cos refugallos do cultivo. As praias, menos protexidas naturalmente, non están contaminadas e hai un fácil acceso mediante a rede de estradas, recentemente reconstruídas mediante financiamento da Unión Europea.
Leipsoí forma parte das illas do Dodecaneso que non son hídricamente autosuficientes. Recibe auga todos os anos, especialmente no verán pola tempada turística, desde Rodas, por un prezo medio de 5 € o metro cúbico.
Economía de Myanmar
A agricultura é a principal actividade económica; ocupa a case 70% da poboación activa e contribúe nun 24% ó produto interior bruto. O cultivo predominante é o arroz, que ocupa preto da metade das terras cultivables. Os demais cultivos (algodón, cacahuete, hevea e té) son secundarios. É de destacar a produción de opio.
Durante as décadas de 1970 até o 2000, a forte centralización da economía en mans do Estado creou graves problemas. Na actualidade, unha parte importante da industria pesada, a enerxía e o comercio do arroz continúan en poder do Estado e o investimento privado céntrase no resto de sectores. Sen estabilidade monetaria nin fiscal, e cunha gran porcentaxe de mercado negro que obriga á administración a un férreo control do comercio de produtos alimenticios.
A explotación forestal é intensa: Myanmar ocupa a primeira posición mundial na produción de teca. As industrias extractivas, outrora destacadas, están hoxe día en retroceso, do mesmo xeito que a produción petrolífera. O sector industrial, anticuado, vive un momento delicado, cunha notable falta de investimentos.
A Organización Internacional do Traballo dentro do seu informe de xullo do 1998, describe a utilización sistemática de traballos forzados polos militares sobre a poboación civil.
O Outeiro, San Vicente do Grove, O Grove
O Outeiro é un lugar da parroquia de San Vicente do Grove no concello pontevedrés do Grove na Comarca do Salnés. Tiña unha poboación censada de 12 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 8 eran mulleres e 4 homes, o que representa un descenso en relación ó ano 2010, cando tiña 14 veciños, máis marcado respecto ó ano 2004, cando tiña 23 veciños.
Bálsoma, San Caetano, Santiago de Compostela
Bálsoma é un lugar da parroquia de San Caetano no concello coruñés de Santiago de Compostela, na comarca de Santiago. Segundo o IGE, en 2018 tiña 79 habitantes (37 homes e 42 mulleres).
La comunidad
La comunidad é unha película española dirixida por Álex de la Iglesia no ano 2000. Conta cun guión do propio de la Iglesia e Jorge Guerricaechevarría e cun elenco coral cheo de caras coñecidas do cine español e encabezado por Carmen Maura.
Sinopse
O filme ambiéntase nunha disparatada comunidade de veciños na que Julia (Carmen Maura), vendedora de pisos que traballa para unha inmobiliaria, descobre unha importante cantidade de diñeiro agochado na casa dun veciño falecido. A partir de aí terá que enfrontarse a unha comunidade de veciños disposta a repartir os cartos.
Psicoterapia afirmativa gai
A psicoterapia afirmativa gai é unha forma de psicoterapia para os non heterosexuais, especialmente persoas gais e lesbianas, que se concentran na comodidade da persoa traballando cara á autenticidade e auto-aceptación en relación coa orientación sexual e non intenta "cambialo" a heterosexual ou a "eliminar ou diminuír" os "desexos e comportamentos" do mesmo sexo. A American Psychological Association (APA) ofrece orientacións e materiais para a psicoterapia afirmativa gai. A psicoterapia afirmativa afirma que a homosexualidade ou a bisexualidade non son unha enfermidade mental, de acordo co consenso científico global. De feito, abrazar e afirmar a identidade gai pode ser un compoñente clave para a recuperación doutras enfermidades mentais ou abuso de substancias. As persoas cuxas crenzas relixiosas son interpretadas como ensinanzas contra o comportamento homosexual poden requirir algún outro método de integración do seu ser relixioso e sexual posiblemente en conflito.
Directrices
Ó contrario da psiquiatría dos últimos cen anos que viu a homosexualidade como unha enfermidade mental, as directrices actuais animan ós psicoterapeutas a axudar ós pacientes a superar o estigma da homosexualidade e non á orientación sexual. Debido a que algúns profesionais da saúde mental non están familiarizados coas dificultades sociais do proceso de Saír do armario, particularmente por outros factores como a idade, a raza, a etnia ou a afiliación relixiosa, son animados pola APA a aprender máis sobre como gai, lesbiana e bisexuais se enfrontan á discriminación nas súas diversas formas. Moitos gais e lesbianas son rexeitados polas súas propias familias e forman as súas propias relacións familiares e sistemas de apoio que tamén poden non ser familiares para os profesionais da saúde mental, que se animan a ter en conta a diversidade de relacións estendidas en vez de familia. Para algunhas persoas, actuar en atraccións do mesmo sexo pode non ser unha solución satisfactoria xa que pode entrar en conflito coas súas crenzas relixiosas; os médicos de saúde mental poden achegarse a tal situación sen rexeitar nin promover o celibato.
Investigación
Unha das áreas emerxentes de investigación sobre a psicoterapia afirmativa gai está relacionada co proceso de asistencia a individuos LGBTQ de orixes relixiosas que se senten cómodos coa súa orientación sexual e de xénero. As análises narrativas dos informes dos médicos sobre a psicoterapia afirmativa gai suxiren que a maioría dos conflitos discutidos no contexto terapéutico por homes gais e os seus parentes de orixes relixiosas están relacionados coa interacción entre a familia, o eu e a relixión. Os doutores din que os homes gais e as súas familias loitan con máis frecuencia coa institución, a comunidade e as prácticas relixiosas máis que directamente con Deus. Chana Etengoff e Colette Daiute informan no Journal of Homosexuality que os médicos abordan con máis frecuencia estas tensións facendo fincapé nas estratexias mediadoras de aumentar a auto-conciencia, buscar apoio secular (por exemplo, PFLAG) e aumentar a comunicación positiva entre os membros da familia.
Acción do goberno alemán
En marzo de 2008, o goberno federal alemán (CDU/SPD) resumiu o consenso profesional indicando que a homosexualidade non é unha enfermidade e que a terapia de conversión é perigosa e non axuda ás persoas homosexuais. Os cambios voluntarios na orientación sexual non son unha opción, segundo a resposta da administración ó interrogatorio parlamentario, xa que estes intentos poden causar danos persoais. O goberno alemán tamén dixo que a psicoterapia afirmativa gai pode axudar ós seus usuarios.
Agar, A Estrada
Santa Mariña de Agar é unha parroquia que se localiza no concello da Estrada. Segundo o IGE en 2011 tiña 139 habitantes (71 mulleres e 68 homes), o que supón unha diminución respecto do ano 1986 cando tiña 274 habitantes. En 1842 tiña unha poboación de feito de 197 persoas.
Festas
No 18 de xullo celebra as festas parroquiais na honra de Santa Mariña.
Terapia hormonal para transxénero
A terapia hormonal para transxénero é unha forma de terapia hormonal na que hormonas sexuais e outros medicamentos hormonais son administrados a individuos transxénero ou inconformes co seu xénero co propósito de aliñar mellor as súas características sexuais secundarias á súa identidade de xénero. Esta forma de terapia hormonal é dada como un de dous tipos, baseado en se o obxectivo do tratamento é para feminización ou masculinación:
Algunhas persoas intersexo tamén se poden someter a terapia hormonal, ou no comezo da infancia para confirmar o sexo ó que foron asignados ó nacer, ou posteriormente, co fin de aliñar o seu sexo á súa identidade de xénero. Persoas de xénero non binario tamén se poden someter a terapia hormonal a fin de alcanzar un equilibrio hormonal de hormonas sexuais.
Requisitos
Os requisitos formais para a terapia de substitución hormonal varían moito.
Os Standards of Care for the Health of Transsexual, Transgender, and Gender Nonconforming People, en galego "Normas de atención á saúde das persoas transexuais, transxénero e de xénero non conforme", (SOC) requiren que o paciente sexa enviado a un profesional da saúde mental que o diagnostique con disforia de xénero persistente. Os estándares requiren tamén que o paciente dea o consentimento informado, é dicir, que acepte o tratamento logo de estar plenamente informado dos riscos asociados.
Algunhas organizacións de saúde LGBT (especialmente o Howard Brown Health Center de Chicago ) defenden un modelo de consentimento informado onde o paciente só debe demostrar que entende o risco e acepta o procedemento para acceder á terapia hormonal.
Algúns individuos optan por auto-administrar a súa medicación ("fágao vostede mesmo", DIY) porque non teñen acceso a atención médica axeitada (ou os médicos dispoñibles non teñen a experiencia necesaria ou o paciente non pode pagar a atención desde os procedementos relacionados coa transición xa que son prohibitivamente caros e raramente están cubertos por un seguro de saúde). Non obstante, a autoadministración das hormonas é potencialmente perigosa. Os individuos que buscan médicos que teñan coñecemento e que desexen tratar pacientes transxénero poden consultar grupos de apoio de transxéneros ou un directorio de médicos respectuoso con persoas LGBT.
Seguridade
Na literatura médica demostrouse que a terapia hormonal para os individuos transxénero é segura cando é supervisada por un profesional médico cualificado.
Elexibilidade
A elexibilidade determínase mediante unha ferramenta de diagnóstico importante, como a ICD-10 ou o Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, en galego "Manual diagnóstico e estatístico dos trastornos mentais" (DSM).
ICD-10
Os individuos non poden ser diagnosticados con transexualidade se se cre que os seus síntomas son o resultado doutro trastorno mental, ou dunha anormalidade xenética ou cromosómica.
Para que un neno sexa diagnosticado con trastornos de identidade de xénero da infancia baixo criterios de ICD-10, debe estar pre-pubescentes e ter angustia intensa e persistente por ser do sexo oposto. A angustia debe estar presente durante polo menos seis meses. O neno debe:
DSM
O DSM-5 afirma que polo menos dous dos seguintes criterios deben ser experimentados durante un período de polo menos seis meses para un diagnóstico de disforia de xénero:
Ademais, a afección debe estar asociada a sufrimento ou discapacidade clinicamente significativa.
Preparación
Algunhas organizacións, pero menos que antes, requiren que os pacientes pasen un determinado período de tempo vivindo no seu papel de xénero antes de comezar a terapia hormonal. Este período chámase ás veces experiencia de vida real. A Sociedade Endócrina declarou en 2009 que os individuos debían ter tres meses de documentados de experiencia de vida real (en inglés, Real Life Experience, RLE) ou ter unha psicoterapia durante un período de tempo especificado polo seu médico de saúde mental, xeralmente un mínimo de tres meses.
Os activistas transxénero e non conformes de xénero, como Kate Bornstein, afirmaron que a experiencia de vida real é psicoloxicamente prexudicial e é unha forma de "porteiro", impedindo ós individuos a transición durante o maior tempo posible, se non permanentemente.
Accesibilidade
Algunhas persoas transxénero escollen a autoadministración de medicamentos de substitución hormonal, moitas veces porque os médicos teñen pouca experiencia nesta área ou porque ningún médico está dispoñible. Outros autoadminístranse porque o seu médico non prescribirá hormonas sen unha carta dun psicoterapeuta afirmando que o paciente cumpre os criterios de diagnóstico e está tomando unha decisión informada de transición. Moitos terapeutas requiren polo menos tres meses de psicoterapia continua e/ou experiencia na vida real antes de escribir esa carta. Debido a que moitos individuos deben pagar a avaliación e coidados do seu propio peto, xa que non están cubertos polos seguros médicos, os custos poden ser prohibitivos.
O acceso á medicación pode ser pobre mesmo cando a asistencia sanitaria sexa gratuíta. Nunha enquisa a paciente realizada polo Servizo Nacional de Saúde do Reino Unido en 2008, o 5% dos enquisados ​​recoñeceu que recorreron á automedicación e un 46% estaban insatisfeitos coa cantidade de tempo que tardaron en recibir terapia hormonal. O informe concluíu en parte: "O SNS debe proporcionar un servizo de fácil acceso para que os pacientes vulnerables non se sentan obrigados a recorrer a remedios de automedicación, como a compra de medicamentos en liña con todos os riscos que iso supón. Os pacientes deben poder acceder a axuda profesional e consellos para que poidan tomar decisións informadas sobre o seu coidado, tanto se desexen usar o SNS ou unha ruta privada sen poñer en perigo a súa saúde e, de feito, a súa vida". A autoadministración de medicamentos de substitución hormonal pode provocar efectos de saúde desfavorables e riscos.
A Peroxa
A Peroxa é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca de Ourense e parte da Ribeira Sacra. Segundo o IGE en 2017 tiña 1.902 habitantes.
Xeografía
Entre os 400 e 600 metros de altitude están as parroquias de Gueral, Villarrubín e A Peroxa. Esta zona, coñecida como Os Chaos, é máis chaira.
A terceira unidade xeográfica está formada polas terras de val situadas a carón do río Miño e do seu afluente o río Barra, que xunto co río Búbal e o rego de Lentomil, configuran a rede fluvial do concello.
O clima é oceánico con matices meridionais, o que propicia unha vexetación variada, predominando as especies arbóreas autóctonas (piñeiros, carballos, castiñeiros e abeneiros nos vales), mentres que na zona de monte predominan os matos.
Historia
Atopáronse restos arqueolóxicos paleolíticos, e existen restos de poboados castrexos. Coa romanización de Galicia, construíuse a vía entre Aquas Flavias e Lugo, que posibilitou a formación de novos núcleos de poboación.
Xa na Idade Contemporánea, por mor das excesivas cargas fiscais ás que estaba sometido o campesiñado da zona, creáronse nas parroquias de Graices e O Souto organizacións agrarias de carácter revolucionario (agrarismo), coa finalidade de rematar co sistema feudal e combater os abusos dos señoríos, que mantiveron os seus privilexios a través do cobro de cuantiosas rendas en especies até finais da década de 1920.
Patrimonio
Entre o seu patrimonio arquitectónico destaca o castelo da Peroxa, destruído no século XX para construír a nova igrexa parroquial.
A igrexa de San Xinés conta cunha torre barroca con dupla balconada. No retablo da igrexa de Graíces, do século XVII, traballou o escultor ourensán Alonso López.
Entre os pazos e casas grandes destaca a casa da Torre (Graíces), as de Souto e Cinconogueiras e os Pazos de Turbisquedo (convertido nunha casa de turismo rural), Redondelle (Sano Equis), Ansariz (Armental) e o de Láncara.
Festas
Na Peroxa ten lugar a feira os días 13 e 27 de cada mes; se estes días caen en domingo, a feira pasa a ser o sábado anterior, ou sexa, os días 12 e 26. Entre a súa gastronomía destaca a carne de vitela ao caldeiro.
A romaría da Virxe da Saúde (Mirallos) celébrase o terceiro domingo de setembro, nunha ermida no monte de San Nicolás.
A romaría da Virxe do Rosario (Vilarrubín) celébrase o primeiro domingo de outubro.
Lugares da Peroxa
Para unha lista completa de todos os lugares do concello da Peroxa vexa: Lugares da Peroxa.
Casas Novas, Randufe, Tui
Casas Novas é un lugar da parroquia de Randufe, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 5 habitantes (8 homes e 6 mulleres), un descenso de 3 habitantes respecto ao ano 1999.
Cancioneiro de Elvas
miniatura|Cantiga Testou minha ventura|250px O Cancioneiro de Elvas (Elvas, Biblioteca Municipal Publia Hortensia, Ms 11793) é un manuscrito portugués do século XVI con música e poemas da época renacentista. É unha das fontes máis importantes de música profana na Península Ibérica, con obras en portugués e español.
Biblioteca Galega de Clásicos Universais
A Biblioteca Galega de Clásicos Universais é unha colección de corenta libros de clásicos da literatura universal traducidos á lingua galega, dirixida por Tucho Calvo, distribuída en Galicia polo xornal La Voz de Galicia durante os anos 2005 e 2006, polo prezo dun euro cada exemplar.
Descrición
A maioría dos títulos xa foran publicados con anterioridade por distintas editoriais (Xerais, Galaxia, Tris Tram, Ir Indo, Sotelo Blanco, Edicións do Cumio…).
Títulos, autores, tradutores e outros datos da colección:
Hans von Bülow
Hans Guido Freiherr von Bülow, nado o 8 de xaneiro de 1830 en Dresde (daquela no Reino de Saxonia e actualmente en Alemaña) e finado o 12 de febreiro de 1894 no Cairo (Exipto), foi un pianista, director de orquestra e compositor alemán. Foi un dos máis famosos directores do século XIX, e a súa actividade foi fundamental para o establecemento do éxito dalgúns dos compositores máis importantes da época, especialmente Richard Wagner e Johannes Brahms. Xunto con Carl Tausig, Bülow foi quizais o máis destacado dos primeiros alumnos do virtuoso pianista húngaro, director e compositor Franz Liszt. Mantivo unha relación e casou coa filla de Liszt, Cosima, que máis tarde o deixaría por Wagner. Coñecido polas súas interpretacións das obras de Ludwig van Beethoven, foi un dos primeiros músicos europeos en realizar xiras polos Estados Unidos. Foi director da Berliner Philharmoniker entre 1887 e 1893.
Traxectoria
Bülow naceu en Dresde o 8 de xaneiro de 1830, e desde os nove anos foi alumno de Friedrich Wieck (o pai de Clara Schumann). Non obstante, seus pais insistiron en que estudara leis en lugar de música e enviárono a Leipzig. Alí coñeceu a Franz Liszt, e ao escoitar un pouco da música de Richard Wagner—en concreto, a estrea de Lohengrin en 1850—decidiu ignorar os ditados dos seus pais e comezar unha carreira musical. Estudou piano en Leipzig co famoso pedagogo Louis Plaidy. En 1850 conseguiu o seu primeiro traballo como director en Zúric por recomendación de Wagner.
Notoriamente falto de tacto, Bülow alienou a moitos dos músicos cos que traballou, o que provocou o seu despido do seu traballo en Zúric, mais ao mesmo tempo comezou a gañar fama pola súa habilidade para dirixir novas e complexas composicións sen partitura. En 1851 converteuse en alumno de Liszt, e en 1857 casou coa súa filla Cosima, coa que tivo dúas fillas: Daniela, nada en 1860, e Blandine, nada en 1863. Durante os anos 1850 e principios dos 1860 estovo activo como pianista, director e escritor, e chegou a ser coñecido en toda Alemaña e Rusia. En 1857 estreou a gran Sonata para piano en Si menor en Berlín.
En 1864 converteuse en Hofkapellmeister en Múnic, sendo neste posto onde alcanzou o seu renome. Dirixiu as estreas de dúas óperas de Wagner, Tristan und Isolde e Die Meistersinger von Nürnberg, en 1865 e 1868 respectivamente; acadando ambas un grande éxito. Porén, a súa muller Cosima, que mantivera unha relación matrimonial con Wagner durante algún tempo, deixouno en 1868, levándose con ela dúas das súas catro fillas, Isolde e Eva—as dúas que eran fillas de Wagner—e en 1870 divorciouse de Bülow para casar co compositor. A pesar disto, Bülow continuou a ser un discípulo de Wagner, e nunca mostrou resentimento cara el; mesmo, lamentou a súa morte en 1883 e seguiu a dirixir as súas obras.
En 1867 Bülow converteuse en director da reaberta Königliche Musikschule de Múnic. Alí impartiu clases de piano ao xeito de Liszt. Permaneceu como director do Conservatorio ata 1869.
Ademais de defender a música de Wagner, Bülow foi un promotor da música de Brahms e Tchaikovski. Foi o solista na estrea mundial do Concerto para piano Nº 1 en Si bemol menor en Boston en 1875, nunha xornada tempestuosa deslucida pola apupada, as interrupcións e os insultos. Tamén foi un devoto da música de Frédéric Chopin; ocorréronselle epítetos para todos os Preludios Op 28, mais estes teñen caído nun desuso xeral.
Foi o primeiro en tocar o ciclo completo das Sonatas para piano de Beethoven, tocándoas de memoria, e realizou unha edición crítica das sonatas que aínda se imprime na actualidade.
275px|miniatura|esquerda|Cartel para unha presentación da Orquestra e a Banda Militar de Hans von Bülow en [[Chicago.]] De 1878 a 1880 foi Hofkapellmeister en Hannover, mais foi forzado a marchar tras unha discusión cun tenor que cantaba o papel do "Cabaleiro do Cisne [Schwan]" en Lohengrin; Bülow chamolle "Cabaleiro do Porco [Schwein]". En 1880 trasladouse a Meiningen, onde asumiu o posto equivalente, e onde logrou que a orquestra fora unha das mellores de Alemaña; entre outras demandas, insistiu en que os músicos aprenderan todas as súas partes de memoria.
Foi durante os cinco anos que pasou en Meiningen onde coñeceu a Richard Strauss (aínda que realmente se coñeceron en Berlín). A súa primeira impresión do novo compositor non foi favorable, mais mudou a súa opinión cunha mostra do "Serenade" de Strauss. Máis tarde empregou a súa influencia para darlle a Strauss o seu primeiro traballo fixo como director. Como Strauss, Bülow foi atraído polas ideas de Max Stirner, a quen supostamente coñecera en persoa. En abril de 1892, Bülow cerrou a súa última interpretación coa Berliner Philharmoniker (onde ocupara o posto de Director Principal dende 1887) cun discurso "exaltando" as ideas de Stirner. Xunto con John Henry Mackay, o biógrafo de Stirner, colocou unha placa na última residencia de Stirner en Berlín.
Algunha das súas innovacións orquestrais inclúen a adición do contrabaixo de cinco cordas e o timbal con pedal, estes últimos téñense convertido en instrumentos convencionais nas orquestras sinfónicas. As súas interpretacións precisas, sensibles, e profundamente musicais convertérono no prototipo dos directores virtuosos que florecieron posteriormente. Foi tamén un xornalista musical astuto e enxeñoso.
Hans von Bülow sufría dores de cabeza crónicos que eran causados por un tumor nos nervios radiculares cervicais. Despois de 1890 a súa saúde mental e física empeorou, e procurou un lugar máis cálido e seco para recuperarse. Morreu nun hotel no Cairo (Exipto) o 12 de febreiro de 1894, tan só dez meses despois do seu último concerto.
Lingua lígur
O nome de lingua lígur pode referirse a:
Linguas bérberes
O bérber (tamazight) forma un grupo de variedades ou linguas derivadas do antigo bérber, separado en dúas ramas: linguas bérberes do Norte e do Sur. Estas linguas esténdense desde Marrocos ata Exipto, pasando por Alxeria, Tunisia, Libia, Níxer e Malí. Coñécense unha trintena de variantes dialectais. Posúe un sistema propio de escrita, que os tuaregs conservaron: o tifinagh. As linguas bérberes asimilaron préstamos variados: do fenicio, do latín, do turco, do árabe, do francés e do español.
Non hai cifras oficiais sobre o número de falantes, mais estímase que andará arredor dos 20 millóns.
Condicións sociais
Coa islamización dos bérberes e a inmigración de tribos árabes orientais, o bérber tivo de competir desigualmente co árabe, pois o árabe clásico, como lingua do Corán, considerábase sagrado. Despois da independencia dos países norteafricanos, o árabe foi adoptado, de novo, como a lingua do Estado, mais o bérber continuou marxinado.
Desde a sanguenta revolta popular da Cabilia, no ano 1980, causada pola suspensión gobernamental dunha conferencia sobre poesía bérber, o movemento bérber mostrou dimensións políticas e supranacionais. En 1994, o rei de Marrocos, Hasan II, decidiu introducir o bérber na escola primaria. Pero esta decisión non se chegou a completar nunca. No ano 2001, o novo monarca, Mohamed VI, creou o Instituto Real da Cultura Amazigh, que tiña como algúns dos obxectivos definir un bérber estándar, e promover o seu uso.
Actualmente, o bérber é estudado en 300 escolas, sobre todo en zonas berberófonas. Existen noticiarios televisivos nas tres variantes marroquís e constitúe unha lingua oficial en Marrocos.
Fonética e fonoloxía
Dada a grande extensión dos territorios nos que se fala este complexo lingüístico, non é posíbel sintetizar todas as características fonéticas. Apuntaranse só algunhas das máis salientábeis.
Vogais
Gran parte dos dialectos bérberes coñecen un sistema vocálico extremamente reducido, coa presenza de tres únicas vogais fonolóxicas: /i/, /a/, /u/. Os dialectos do tuareg, por contra, gozan dun sistema vocálico moito máis rico e articulado, que comprende tamén: /e/ e /o/, e máis dúas vogais "breves" /ə/ e /ă/. É posíbel que esta situación derive da orixinaria, na que tres vocais breves /*i/, /*a/, /*u/ convivían con tres vocais longas /*i:/, /*a:/, /*u:/, como se transparenta nas grafías máis antigas de textos bérberes en caracteres árabes. Hai tamén outras variacións particulares postas en evidencia pola lingüística histórica (mantemento dalgunhas "vocais breves" en zenaga, orixe de sons "labiovelares" proximidade do antigo u breve etc.).
Como fose, hoxe o tratamento da "lonxitude vocálica" é distintivo só en tuareg, onde mesmo algúns cren ver unha serie de vogais "hiperlongas" en certos contextos como no denominado "perfeito resultativo" ou en certos "imperfeitos" ("aoristos intensivos").
Consoantes
O consonantismo bérber presenta diversas características interesantes:
Gramática
Desde un punto de vista tipolóxico, o bérber é unha lingua flexiva (con máis precisión "introflexiva"), cunha orde sintáctica básica VSO (Verbo - Suxeito - Obxecto), que alterna frecuentemente con SVO (Suxeito - Verbo - Obxecto).
Kyle O'Quinn
Kyle Brandon O'Quinn, nado o 26 de marzo de 1990 en Jamaica, Nova York, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos SeaHorses Mikawa da B.League.
Linguas bérberes
Morfoloxía
A morfoloxía introflexiva, típica de gran parte das linguas afroasiáticas, supón mutacións vocálicas, no interior da palabra, con valor morfolóxico. Por exemplo: Ademais da alternancia vocálica, a morfoloxía fai uso ben de prefixos ben de sufixos. Por outra banda, un tratamento abondo característico da súa morfoloxía é o da presenza de numerosos "morfemas descontinuos" (circunfixos), é dicir, afixos que "circundan" a base que modifican, coa presenza ao mesmo tempo dun prefixo e un sufixo. Por exemplo:
Kyle O'Quinn
Traxectoria profesional
O'Quinn foi seleccionado na 49ª posición do Draft da NBA de 2012 polos Orlando Magic. O 9 de agosto de 2012, asinou o seu contrato de rookie cos Magic.
Linguas bérberes
Nome
Os nomes en bérber expresan por norma: Esta última categoría é típica das palabras do estrato bérber, mentres non se encontra en nomes provenientes doutras linguas, de xeito particular nos numerosos préstamos do árabe. Esta de feito está na orixe de modificacións fonéticas sucesivas coa incorporación nos nomes do "artigo", ausente por contra na maior parte dos préstamos (aínda que tamén o pode conter).
Kyle O'Quinn
Traxectoria profesional
O 9 de xullo de 2015, O'Quinn foi traspasado ós New York Knicks a cambio dunha cantidade económica e o dereito de intercambiar eleccións da segunda rolda do Draft de 2019. Fixo o seu debut cos Knicks no primeiro partido da tempada, o 28 de outubro na vitoria por 122-97 contra os Milwaukee Bucks, onde fixo 8 puntos e 11 rebotes.
Linguas bérberes
Nome
Algúns exemplos:
Verbo
O verbo bérber presenta tres "tempos" principais: Polo demais, existen formas de que son usados (case) só en contextos negativos.
Kyle O'Quinn
Traxectoria profesional
O 9 de xullo de 2018, O'Quinn asinou cos Indiana Pacers.
Linguas bérberes
Verbo
Todo "tempo" está caracterizado por un tema propio, que polo corrente está formado simplemente mediante apofonía (mutación vocálica) no que respecta ao perfecto e ao aoristo, mentres o imperfecto fórmase a partir do aoristo con variados medios morfolóxicos como redobramento consoántico ou co uso de prefixos. As diferentes persoas fórmanse con prefixos, sufixos e circunfixos que son os mesmos en cada "tempo".
Kyle O'Quinn
Traxectoria profesional
O 11 de xullo de 2019, O'Quinn asinou un contrato dun ano cos Philadelphia 76ers.
Linguas bérberes
Verbo
Un exemplo co verbo af "encontrar" ! persoaa ! style="background-color:#FFDEAD;" | Aoristo ! style="background-color:#99DEAD;" | Perfecto ! style="background-color:#FFDEAD;" | Imperfecto "encontrarás" etc. || "encontraba" "encontrabas" etc. || "encontrei" "encontraste " etc.
O imperativo fórmase co tema simple do aoristo, sen desinencias para o singular, cos sufixos -t (masc.) e -emt (fem.) para o plural. O imperativo, é o que fornece a forma máis breve do verbo, sendo utilizada como "forma de citación" dos verbos nos dicionarios, en vez do infinitivo ou outras persoas e tempos.
A variedade de mutacións vocálicas nos diversos tempos é grande e dá lugar a numerosas conxugacións (na súa gramática do tuareg, Charles de Foucauld constatou máis de cen).
A Ferrulleira, Coiro, A Laracha
A Ferrulleira é un lugar da parroquia de Coiro no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 55 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 29 homes e 26 mulleres.
Neofelis nebulosa
O Neofelis nebulosa é un félido salvaxe que está presente dende o Himalaia até o sueste asiático e a China. Dende 2008, está clasificada como unha especie vulnerable segundo a Lista Vermella da IUCN. A súa poboación rolda algo menos dos 10 000 exemplares adultos, cunha tendencia á baixa, e ningunha das poboacións locais supera os 1 000 adultos. É o animal estatal do estado indio de Meghalaya.
Arab on Radar
Arab on Radar foi unha banda de noise rock procedente de Providence, Rhode Island fundada no ano 1997. A banda desfaríase en outubro do ano 2002. Os seus membros formarían os grupos The Chinese Stars, Athletic Automaton e Made in Mexico. No ano 2010 a banda reformouse e ten a intención de editar un novo álbum.
Biografía
O primeiro concerto de Arab on Radar foi na cafetería do campus da universidade de Rhode Island. O primeiro son da banda caracterizábase por distorsións moi densas, liñas de baixo repetitivas, ritmos de batería 4/4, e dúas guitarras ensordecedoras que empregaban melodías contrastadas e acordes case ao unísono, que fixo que os comparasen con The Contortions. Nos seus directos adoitaban a cuspir ao público, a facer parodias sobre a trisomía e a espirse completamente.
Despois da saída de Andrea Fiset, a banda desenvolveu un son máis tradicional e comezaron a ser comparados (ás veces de xeito despectivo) con Sonic Youth. Arab on Radar poden ser considerados un dos causantes do revivalismo do no wave (tamén chamado neo-no wave), unha escena que comezou a gañar popularidade con bandas como Lightning Bolt e The Locust a principios do século XXI.
Three One G editou un DVD de Arab On Radar titulado Sunshine for Shady People no ano 2008. Nel inclúese un pequeno documental e imaxes dun feixe de concertos da banda.
O 13 de abril do 2010 Justin Pearson anunciou na súa páxina de Facebook que Arab on Radar reformárase. O 16 de abril Skin Graft Records anuncou que a banda tocaría no Dude Fest 2010, e que a esa actuación seguiríanlle máis datas. O grupo realizou unha xira pola costa leste estadounidense, porén cancelaron as súas datas na costa oeste e as sesións de gravación do seu novo álbum por razóns descoñecidas.
O 8 de setembro de 2011, o guitarrista Jeff Schneider anunciou no Facebook da banda o resto dos membros de Arab on Radar crearan o grupo Doomsday Student sen el, amosando a súa decepción pola traizón dos seus antigos compañeiros.
José Antonio Irulegui
José Antonio Irulegui Garmendia, nado en Lasarte-Oria (Guipúscoa) o 1 de abril de 1937, é un exfutbolista e adestrador de fútbol español. Xogaba de defensa.
Traxectoria como adestrador
Mediada a tempada 1973–74 fíxose cargo do Deportivo da Coruña en Segunda División, en substitución de Enrique Orizaola. Ao final da campaña o equipo descendeu á Terceira División, por primeira vez na súa historia. Na tempada 1974–75 continuou no Deportivo, conseguindo o ascenso á Segunda División ao gañar a liga de Terceira.
Manuela López Besteiro
Manuela López Besteiro, nada o 26 de maio de 1941 en Castroverde, é unha política galega.
Traxectoria
Mestra e licenciada en pedagoxía é inspectora de educación. Deputada no Parlamento de Galicia polo Partido Popular desde 1990 foi conselleira de Familia, Muller e Xuventude (1993-2002), foi candidata á alcaldía de Lugo polo seu partido nas eleccións de 2003.
No ano 1999 promoveu a actuación da Fiscalía Superior de Galicia contra o padre Jesús Silva Méndez, fundador e director de Benposta Nación de Muchachos, por supostas irregularidades na entrada en España de 300 nenos centroamericanos afectados polo furacán Mitch en réxime de acollida. O padre Silva denunciou que se trataba dunha montaxe encamiñada a pechar o centro de menores e deixar libres os seus terreos para trasladar a eles o estadio ourensán municipal do Couto, cuxo terreo o alcalde popular, Manuel Cabezas, pretendía privatizar para a promoción de vivenda privada. Esta actuación provocou unha ampla resposta social e dos ámbitos intelectuais de Galicia, que non lograron evitar o peche do centro de menores.
En marzo de 2010 foi obxecto de polémica ao, en calidade de inspectora de educación, pedir a unha profesora que obviase o decreto vixente de linguas no ensino non universitario para o caso particular dunha alumna luguesa, á cal podería falar en castelán nas materias que obrigatoriamente deben ser en lingua galega. A profesora denunciouno publicamente e Besteiro retrucou que se limitara a pedir "flexibilidade por todas as partes".
Cotarel, Randufe, Tui
Cotarel é un lugar da parroquia de Randufe, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 51 habitantes (26 homes e 25 mulleres), un aumento de 4 habitantes respecto ao ano 1999.
Disforia de xénero en nenos
A disforia de xénero en nenos, tamén coñecida como trastorno de identidade de xénero en nenos ou incongruencia de xénero na infancia, é un diagnóstico formal utilizado por psicólogos e médicos para describir nenos que experimentan un descontento significativo (disforia de xénero) co seu sexo biolóxico, xénero asignado ou ambos.
Liña internacional de cambio de data
250px|miniatura|Liña internacional de cambio de data.
Disforia de xénero en nenos
O trastorno de identidade de xénero foi formalizado na terceira revisión do Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (en galego, "Manual de diagnóstico e estatística de trastornos mentais") (DSM-III) en 1980 e principalmente referidos a comportamentos non conformes de xénero. O trastorno de identidade de xénero permaneceu no DSM entre 1980 e 2013, cando foi substituído polo diagnóstico de "disforia de xénero" na quinta revisión (DSM-5), nun esforzo por diminuír o estigma asociado á variación de xénero ó manter unha vía diagnóstica de xénero afirmando intervencións médicas como a terapia hormonal e a cirurxía.
Liña internacional de cambio de data
A liña internacional de cambio de data é unha liña irregular imaxinaria na superficie da Terra trazada sobre o océano Pacífico, próxima ó meridiano 180, que cando se cruza supón o cambio de data (exactamente un día). Pasar a liña de leste a oeste fai que a data cambie ó día seguinte (perda dun día). Ó revés fai gañar un día. A súa necesidade radica na forma de variar a hora, cara ó Leste (máis temperán), ó Oeste máis tarde (en relación ó meridiano de Greenwich). Esta liña pasa polo estreito de Bering entre Alasca e Siberia, polo que ambas teñen diferentes datas, pero a maioría do percorrido transcorre en medio do océano e non dificulta o mantemento de ningunha hora local.
Disforia de xénero en nenos
A controversia que rodea a patoloxía e tratamento da identidade e os comportamentos de xénero cruzado, especialmente nos nenos, foi evidente na literatura desde a década de 1980. Os defensores dos diagnósticos máis estendidos do trastorno de identidade de xénero argumentan que a intervención terapéutica axuda ós nenos a sentirse máis cómodos nos seus corpos e poden evitar o trastorno de identidade de sexo adulto. Os opositores din que as intervencións terapéuticas equivalentes con gais e lesbianas (titulada conversión ou terapia reparadora) foron fortemente cuestionadas ou declaradas pouco éticas pola Asociación Americana de Psicoloxía, a Asociación Americana de Psiquiatría, a Asociación Americana de Traballadores Sociais e a Academia Americana de Pediatría. A World Professional Association for Transgender Health (WPATH) afirma que o tratamento destinado a cambiar a identidade e expresión de xénero dunha persoa para facerse máis congruente co sexo asignado ó nacer "xa non se considera ético". Os críticos tamén argumentan que o diagnóstico do trastorno de identidade de xénero e as intervencións terapéuticas asociadas confían na hipótese de que a identidade transexual adulta non é desexable, desafiando esta suposición xunto coa falta de datos clínicos para apoiar os resultados e a eficacia.
Pokémon (serie de videoxogos)
miniatura|250px|Logo da franquía.