cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Distrito Soroti
O distrito ten uns niveis de pobreza dos máis altos do Estado. En febreiro de 2009, estimábase que o 53% da poboación vivía con menos dun dólar ao día.
Distrito Sironko
A principal actividade económica do distrito é a agricultura.
Distrito Soroti
A principal actividade económica do distrito é a agricultura.
Distrito Sironko
Parte do Parque Nacional do Monte Elgon atópase dentro do distrito.
Condados
O distrito divídese en dous condados: Budadiri e Bulambuli, así como en dúas municipalidades: Sironko e Budadiri. Ambos condados pódense debullar logo en 18 subcondados:
-461
Outros
Historia ano a ano
Desiderio
miniatura|140x140px|[[Moeda longobarda|Moeda longobarta (tremissis) cuñada a nome de Desiderio]]
Desiderio de Lombardía, nado cara ao 710 en Brescia e finado cara ao 786 en Liexa, foi un duque longobardo de Tuscia, cualificado igualmente por veces como «duque de Istria», é o derradeiro rei dos longobardos de Italia (757 – 774).
Traxectoria
Aistolfo, rei dos longobardos, morreu sen fillos, Desiderio xunta un axército e forza a Ratchis, irmán de Aistolfo, a lle ceder os seus dereitos, 757. Logo ataca ao Papa Estevo II; pero foi rexeitado por Pipino o Breve. En 770, entrega a súa filla a Carlomagno esperando ter nese príncipe un aliado seguro; pero desde o ano seguinte, tivo que soportar o ver á súa filla repudiada, e en 773 os seus propios estados foron invadidos polo seu xenro, ao que chamara o Papa Adrián I, ameazado polos longobardos. Vencido polos francos de Carlomagno, cercado e preso en Pavía, capital longobarda, capitula en marzo de 774 antes de ser enviado ao mosteiro de Corbia (Picardía actual) ou de Liexa ata o fin dos seus días, se cadra sobre 786.
Xenealoxía
Desiderio de Lombardía, casa con Ansia (ou Ansa) │  ├─ Gerberga │ casa en 768 con Carlomán I (cf. Carolinxios) │  ├─ «Desiderada»: repudiada por Carlomagno antes de 771 │ casa en 770 con Carlomagno (cf. Carolinxios) │  ├─ Adelchis († 788): expulsado de Italia por Carlomagno en 774 ou 775, refúxiase en Bizancio. │    |_ Liutberga da Lombardía. Casa con Tasilon III de Baviera (cf. Agilolfing)
John Edward Gray
John Edward Gray, nado en Walsall o 12 de febreiro de 1800 e finado en Londres o 7 de marzo de 1875, foi un importante naturalista, botánico, zoólogo e micólogo inglés.
Traxectoria
Integrouse no departamento de Zooloxía do Museo Británico en 1824 para axudar a John George Children a catalogar a colección de réptiles. Foi director de Zooloxía do Museo desde 1840 até o Nadal de 1874.
Gray tamén estaba interesado nos selos postais; o 1 de maio de 1840, o día en que os "Penny Black" saíron á venda, comprou algúns co obxecto de salvalos, facéndose así o primeiro filatélico coñecido. Tamén foi un dos primeiros en elaborar un catálogo filatélico con todas as emisións do mundo.
Honras
A garceta india, Ardeola grayii foi así denominada na súa honra.
Abreviatura
A abreviatura J.E.Gray emprégase para indicar a John Edward Gray como autoridade na descrición e na taxonomía en botánica, e en zooloxía, a abreviatura J.Gray ou, simplemente, Gray.
007 Casino Royale
007 Casino Royale (en inglés: Casino Royale) é un filme de 2006, o vixésimo primeiro da serie de espionaxe de Eon Productions James Bond e o primeiro interpretado por Daniel Craig como o axente de ficción do MI6 James Bond. Dirixido por Martin Campbell e escrito por Neal Purvis e Robert Wade e mais Paul Haggis, a película marca a terceira adaptación para a pantalla da novela de Ian Fleming Casino Royale (1953) ambientada ao inicio da carreira de Bond como o Axente 007 e a súa licenza para matar. Despois de evitar un ataque terrorista no Aeroporto Internacional de Miami, Bond namórase de Vesper Lynd, a funcionaria do tesouro designada para fornecerlle dos cartos que precisa para a creba do terrorista financeiro, Le Chiffre, por medio dunha partida de póker. O arco da historia continúa nas seguintes películas de Bond Quantum of Solace (2008), Skyfall (2012) e Spectre (2015).
Casino Royale reinicia a serie, creando unha nova liña de tempo e a narrativa marco non debería preceder ou seguir calquera dos títulos anteriores, o que lle permite á película amosar un Bond menos experimentado e máis vulnerable. Adicionalmente, por primeira volta desaparece  totalmente o personaxe da señorita Moneypenny. A selección de actores implicou a procura  dun novo actor para interpretar a James Bond, e houbo controversia ao elixirse a Craig como sucesor de Pierce Brosnan en outubro de 2005. A rodaxe realizouse na República Checa, Bahamas, Italia e o Reino Unido. Os interiores construíronse nos estudios Barrandov e Pinewood. Aínda que parte da trama transcorre en Montenegro, non se filmou toma ningunha alí. Eon Productions produciu Casino Royale para Metro-Goldwyn-Mayer e Columbia Pictures, a primeira película de Bond producida por Eon e coproducida por Columbia
A estrea de Casino Royale foi no Odeon Leicester Square o 14 de novembro de 2006. Recibiu críticas positivas, salientando o papel de Craig na renovación do personaxe, e a saída dos tópicos dos anteriores filmes. Recadou case 600.000.000 de dólares en todo o mundo, a maior recadación dos filmes de James Bond ata Skyfall en 2012. Estreouse en galego na TVG o 5 de agosto de 2012.
Argumento
miniatura|Daniel Craig recibiu críticas favorables polo xiro que lle deu ao personaxe de James Bond O novo James Bond gaña a súa licenza para matar e status como axente 00 ao asasinar ao traidor xefe de sección do MI6 Dryden na embaixada británica en Praga, así como ao seu contacto terrorista, Fisher, nunha casa de baño en Lahore. Mentres tanto, en Uganda, o Sr. White (Jesper Christensen) organizou unha xuntanza entre o banqueiro Le Chiffre (Mads Mikkelsen) mais o guerrilleiro Obanno (Isaach De Bankolé), quen só quere protexer os seus fondos monetarios; a pesar de que Chiffre lle asegure que «non hai perigo ningún na carteira de investimentos», o certo é que son de moito risco, ao realizar vendas ao descuberto de empresas para despois financiar atentados terroristas para afundir as súas accións e mercalas logo a prezos máis baixos.
M, xefe do MI6, manda a Bond na súa primeira misión como 007 a Madagascar, co obxectivo de perseguir un fabricante de bombas de nome Mollaka. Despois dunha persecución parkour ata a embaixada de Nanbuto, Bond mátao e fai que estoupe parte do edificio para escapar. Por medio do móbil de Mollaka sabe que recibiu chamadas de Alex Dimitrios, socio de Le Chiffre, que reside nas Bahamas. Bond viaxa ata Nassau e seduce a esposa de Dimitrios, Solange. Entrementres atendía unha chamada, Solange revela que o seu marido vai para Miami. Bond sae tras del. En Miami, 007 mata a Dimitrios e despois segue o gardacostas de Le Chiffre, Carlos, ata o Aeroporto Internacional de Miami. E alí, Bond frustra o plan de Le Chiffre de destruíir o prototipo de avión desenvolvido por Skyfleet ao conseguir prender a bomba en Carlos, deixando o banqueiro cunha enorme perda polo que organiza no Casino Royale de Montenegro un torneo de póker con altas apostas. Confiando que nun eventual fracaso, o banquero tería que acollerse á protección do goberno británico para salvagardar a súa integridade dos irados acredores M (Judi Dench) inscribe a Bond no torneo. Cando chega 007 xúntase co seu contacto René Mathis (Giancarlo Giannini), e coa axente do tesouro británica, Vesper Lynd (Eva Green), encargada de evitar que o gasto ao longo do torneo non supere o límite axustado. Tras algunhas partidas, Chiffre torna ao seu apartamento, e el mais a súa noiva Valenka (Ivana Miličević) sofren as ameazas do guerrilleiro Obanno, que lle reclama os cartos prometidos. Obanno e mais o seu secuaz atópanse con Bond e Vesper que oíran os berros de Valenka e o 007 enfróntase aos dous e mátaos, de xeito que ao día seguinte Mathis usa os seus cadáveres para culpar dos asasinatos a un gardacostas de Chiffre e acurralar o banqueiro aínda máis.
Elenco
miniatura|Eva Green fixo de Vesper Lyndor, a axente do tesouro asignada para supervisar e financiar a Bond na súa partida de póker
Produción
Producírase xa Casino Royale como un episodio de televisión (1954) e como un filme satírico. Eon Productions adquiriu os dereitos de Casino Royale en 1999 despois de trocalos Sony Pictures Entertainment á Metro-Goldwyn-Mayer polos dereitos de Spider-Man. En marzo de 2004 Neal Purvis e Robert Wade principiaron a escribir un guión para Pierce Brosnan como Bond, co obxectivo de traer de volta o sabor orixinal das novelas de Ian Fleming. A principal contribución de Paul Haggis foi a reescribir o clímax da película.
O director Quentin Tarantino manifestou o seu interese en dirixir unha adaptación de Casino Royale non obstante, en febreiro de 2005 deuse a coñecer que Martin Campbell sería o director da película máis tarde, en 2005, Sony liderando un consorcio mercou MGM, permitindo así que Sony lograse os dereitos de distribución da película.
Eon consideraba que usaran en exceso os efectos xerados por computadora nas películas anteriores, máis particularmente en  Die Another Day, e desexaba realizar as escenas de acción de Casino Royale "á moda antiga". Os guionistas Purvis, Wade e Haggis para lograren máis realismo querían seguir o máximo posible a novela orixinal, mantendo tanto a escura historia de Fleming como a caracterización de Bond.
O elenco
Pierce Brosnan asinara un contrato por catro filmes cando o escolleron como James Bond. O que se cumpriu en 2002 tras realizar Die Another Day . Para entón, Brosnan estaba achegándose o seu 50 aniversario e sabía que aos admiradores da serie e aos críticos non lles gustara que Roger Moore interpretase a Bond con 58 anos e comezou a especularse que se ía substituír a Brosnan cun actor máis novo. Brosnan anunciou oficialmente que deixaba o papel en febreiro de 2004. O produtor Michael G. Wilson chegou a dicir que había unha lista con máis de 200 nomes como posibles substitutos. O actor croata Goran Višnjić fixo probas para o papel o mesmo día que Craig, pero tiña problemas para dominar o acento británico. Tamén se pensou no actor neozelandés Karl Urban mais non puido facer unha proba por compromisos de rodaxe. Segundo Martin Campbell, Henry Cavill foi o único actor considerado en serio para o papel, pero con 22 anos de idade onsiderouse que era novo de máis. Tamén entraron en consideración o actor australiano Sam Worthington mais o escocés Dougray Scott. Puido ser Hugh Jackman pero rexeitou debido a outros compromisos.
Para a rapaza Bond, Vesper Lynd, considerouse a Angelina Jolie e Charlize Theron, tamén a belga Cécile de France, mais esta última desbotouse polo seu pésimo acento inglés. Entrou en liza a actriz francesa Audrey Vénus pero non foi adiante por mor do seu papel en The Da Vinci Code (2006). O 16 de febreiro de 2006 anunciouse a escolla da actriz francesa Eva Green.
A rodaxe
miniatura|Craig en Venecia durante a rodaxe. A rodaxe principal de Casino Royale principiou o 3 de xaneiro e rematou o 20 de xullo de 2006. Realizouse  fundamentalmente nos estudios Barrandov de Praga, con localizacións adicionais nas Bahamas, Italia e o Reino Unido. A rodaxe rematou nos estudios Pinewood. Nun primeiro momento, pensouse rodar en Suráfrica pero por problemas de seguridade non se fixo. No Reino Unido filmouse no aeródromo Dunsfold en Surrey, no pavillón de crícket en Eton College (aínda que se eliminou da montaxe final) e mais en Bedfordshire. miniatura|Grandhotel Puppa, Karlovy Vary, República Checa. Despois de filmar en Praga, a produción mudouse para as Bahamas, en diversas localizacións de Nova Providencia rodándose entre febreiro e marzo, particularmente na illa Paradise. Imaxes ambientadas en Mbale (Uganda) filmáronse en Black Park en Buckinghamshire o 4 de xullo de 2006. Algunhas escenas realizarónse en Albany House, propiedade dos golfistas Ernie Els e Tiger Woods. O equipo volveu á República Checa en abril, continuando a rodaxe en Praga, Planá e Loket para rematar na cidade de Karlovy Vary en maio. Un famoso spa checo, Karlovy Vary utilizouse como o exterior do Casino Royale, co Grandhotel Puppa servindo como "Hotel Splendide". A localización principal en Italia foi Venecia, onde se ambienta gran parte do remate da película. Outras escenas da segunda metade da película filmáronse a finais de maio e principios de xuño na Villa del Balbianello, á beira do Lago Como, graváronse ademais exteriores na Villa la Gaeta, preto da vila de Menaggio.
Efectos
No deseño dos créditos da película, o deseñador gráfico Daniel Kleinman inspirouse na pasta dianteira da primeira edición de Casino Royale datada en 1953, que contaba co deseño, orixinal de Ian Fleming, dunha carta da baralla arrodeada de oito corazóns deitando pingas de sangue. Para as imaxes ensombrecidas da secuencia dixitalizou imaxes de Craig e dos dobres especialistas no sistema de efectos visuais Inferno en Framestore CFC de Londres, esas siluetas dos actores incorporáronse en máis de 20 escenas animadas dixitalmente amosando deseños de cartas complexos e innovadores. Kleinman decidiu non usar as siluetas femininas que se vían noutras películas da serie Bond, considerando que as mulleres non encaixaban nin co espírito da película nin na historia dun Bond namorado.
Para o resto da película, Chris Corbould, o supervisor de efectos e de miniatura volveu a un estilo máis realista reducindo significativamente os efectos dixitais; tres escenas que inclúen principalmente efectos físicos na película son a persecución nun edificio en Madagascar, a secuencia da persecución no aeroporto de Miami e o afundimento da casa veneciana, os escenarios localízaronse na Gran Canal e nos estudios Pinewood.
Programáronse primeiro as escenas do edificio de Madagascar que se filmou nas Bahamas localizándose nun hotel en ruínas que coñecera Michael G. Wilson en 1977, durante a rodaxe de The Spy Who Loved Me. Nesa escena, Bond conduce unha padeadora cara a construción, batendo nun muro de formigón para tentar deter a Mollaka. O equipo de especialistas construíu unha estrutura semellante e comprobou os diversos xeitos no que a padeadora podía destruír o formigón, incluíndo tirar abaixo os alicerces. Eliminouse unha sección do muro de formigón para que collese a padeadora, uníndose de novo con aceiro.
A secuencia no aeroporto de Miami filmouse, en parte, no aeródromo de Dunsfold (Surrey), incorporándose imaxes dos aeroportos de Praga e Miami. Na rodaxe da escena na que o pulo do motor da aeronave en movemento eleva o coche de policía no aire, os axudantes de dirección Ian Lowe, Terry Madden e Alex Witt usaron un guindastre cun cable de chumbo fortemente preso ao parachoques traseiro do vehículo, para movelo cara a enriba e cara a embaixo no momento de extensión máxima.
O aeroplano Skyfleet S570 do filme pertencera anteriormente á British Airways, era un Boing 747-200B co rexistro G-BDXJ ao que lle eliminaron os motores e modificaron para aparecer no filme. Á aeronave modificada subtituíronlle as turbinas exteriores por tanques externos de combustible, mentres os propulsores internos transformáronse nunha parella de maquetas de motores instalados en cada poste interior. A cabina modificouse para semellar que o 747 era o prototipo dun avión avanzado. dereita|miniatura|Aston Martin DBS conducido por Bond no filme A derruba da casa veneciana no clímax do filme contou coa maior plataforma nunca construída para un filme da serie. Para a escena onde segue a Vesper ao interior da casa en obras suportada por globos inchables, construíuse un tanque no estudio Pinewood que consiste nunha piazza veneciana e o interior dos tres andares da casa en ruínas. A plataforma, pesaba case 90 toneladas, e incoporaba aparellos electrónicos con válvulas hidráulicas que estaban estritamente controlados por ordenador por mor da dinámica do movemento no sistema nos seus dous eixos. O mesmo sistema informático tamén controlaba o modelo exterior construído a escala un terzo para rodar o derrubamento do edificio na canle de Venecia. O modelo do ascensor dentro da plataforma podía somerxerse ata 5,8 metros, e usaba unha serie de compresores co fin de regualar o movemento.
No momento da filmación, Aston Martin aínda estaba nas últimas fases de deseño do DBS. A escena do accidente de automóbil concibiuse usando un Aston Martin DB9, especialmente modificado para semellar o Aston Martin DBS V12 de Bond e reforzado para resistir o impacto. Debido ao baixo centro de gravidade do vehículo,  colocouse unha rampla de 450 milímetros na estrada de asfalto no centro de probas de vehículos en Millbrook Proving Grounds e Adam Kirley, o piloto especialista que conduciu o vehículo, tivo que empregar un canón de aire situado detrás do asento do condutor para darlle pulo ao coche arrolándoo no preciso momento do impacto. A unha velocidade de 113 km/h, o coche rodou sete veces mentres se filmaba, e o Libro Guinness dos Récords confirmou o 5 de novembro de 2006, que era unha nova mellor marca mundial.
Lanzamento
A estrea foi en Londres, simultaneamente nos cinemas Odeon Leicester Square, Odeon West End e mais no Empire o 14 de novembro de 2006. Coincidiu coa 60 edición da Royal Film Perfomance (anualmente membros da familia real asisten a unha estrea dun filme) en beneficio do Cinema & Televisión Benevolent Fund (CTBF) e a estrea contou coa asistencia da súa patroa, a raíña Isabel II, xunto co duque de Edimburgo, constituíndo o terceiro filme de James Bond ao que asistiu a raíña tras  You Only Live Twice  e Die Another Day. Xunto co elenco e equipo acudiron numerosos famosos e 5000 convidados de pagamento, destinándose a metade dos ingresos á CTBF. En xaneiro de 2007 Casino Royale converteuse na primeira  película de Bond en estrearse en cinema na República Popular da China, nunha versión editada, modificánse a referencia  á guerra fría e engadíndose novo diálogo durante a escena de póker explicando o proceso de Texas hold 'em, xa que o xogo é relativamente pouco coñecido na China. Casino Royale recadou preto de us 11.700.000 dólares na China dende a súa estrea o 30 de xaneiro en 468 salas. incluíndo unha mellor marca de estrea de fin de semana para unha película non chinesa con 1.500.000 Para que non pasase o mesmo que con Die Another Day que acabou recindo nalgunhas críticas humoristicamente o título de Buy Another Day (Merque outro día)   pola colocación promocional de 20 produtos, Eon limitou as promocións publicitarias dentro do filme, entre os incluídos están Ford Motors, Heineken Pilsener, Smirnoff,  Omega, Virgin Atlantic Airways e Sony Ericsson.
Recadación
A película recadou 599.045.960 dólares en todo o mundo, converténdose no cuarto filme con maior recadación de 2006, e a mellor recadación dunha entrega de James Bond ata Skyfall en novembro de 2012. No Reino Unido bateu marcas, logrando na súa estrea 1.700.000 libras e na fin de semana da estrea 13.370.969 libras e en total recadou 55.500.000, logrando o primeiro posto en recadación do ano, e a partir de 2011, o décimo filme con maior recadación de todos os tempos. Nos Estados Unidos na súa estrea logrou 14.741.135 dólares, e na primeira fin de semana 40.833.156, quedando en segunda posición despois de Happy Feet (41.500.000). Non obstante, Casino Royale exhibiuse en 370 cinemas menos e tivo unha media mellor (11.890 $ por cinema, contra 10.918 para Happy Feet . En total logrou 167.445.960 dólares en América do Norte, o filme con mellor recadación da serie antes de ser superado por Quantum of Solace con 168.400.000.
Crítica
Os críticos eloxiaron a película, en particular pola actuación e credibilidade de Craig. The Daily Telegraph, comparou a cualidade da caracterización de Craig coa de Sean Connery e eloxiou o guión como ben escrito, observando como a película se arredou das convencións da da serie. The Times comparou positivamente a actuación de Craig coa de Timothy Dalton, e eloxiou a acción como desacougante. Paul Arend de BBC Films, Kim Newman do Empire e Todd McCarthy da Variety describiron a Craig como o primeiro actor que verdadeiramente incorporaba o James Bond orixinal de Ian Fleming: irónico, brutal e frío.
Pasapalabra
Pasapalabra é un concurso emitido desde o ano 2000 na televisión de España, primeiro na cadea Antena 3 ata 2007, momento en que pasou a emitirse en Telecinco. Dende 2020 emítese de novo en Antena 3.
Historia
Pasapalabra estreouse en Antena 3 o 13 de maio de 2020 en prime time. Está baseado no formato orixinal británico The Alphabet Game. Dous concursantes intentan acumular segundos en varias probas con palabras, que servirán para ter máis tempo para contestar a todas as definicións da proba final, chamada "el Rosco". Foi presentado por Silvia Jato, Jaime Cantizano e Constantino Romero en Antena 3; por Christian Gálvez en Telecinco e desde 2020 por Roberto Leal en Antena 3. En 2010, foi galardoado co premio especial do xurado dos Premios Ondas, polos seus 10 anos de éxito en televisión. '' Desde a súa estrea e ata a actualidade, o concurso presentado por Roberto Leal emítese de luns a venres de 20:10h a 21:00h en Antena 3.
Primeira etapa (2000-2006)
Comezou a emitirse no ano 2000 en Antena 3. O programa estaba presentado pola galega Silvia Jato, salvo durante o embarazo desta, sendo substituída por Constantino Romero. Era o concurso de televisión de máis audiencia. O maior premio que se outorgou nesta etapa foi de 1.023.000 euros.
Segunda etapa (2006)
O programa seguíase emitindo en Antena 3, pero a marcha de Silvia Jato á competencia provocou o cambio de presentador. Así, o seu substituto foi Jaime Cantizano. Durante esta curta etapa do programa, entregouse o maior premio que un concurso de televisión en España entregara xamais. O premio foi de 2.190.000 euros, que recibiu Eduardo Benito. Destacar entre outras cousas que parte da audiencia diminuía considerablemente, polo que Antena 3 decidiu retirar o concurso da pantalla tras emitir un total de 1.282 programas nos seus seis anos de emisión ininterrompida.
Terceira etapa (2007-2019)
No ano 2007, Telecinco faise cos dereitos do programa en España. O programa está presentado por Christian Gálvez (ex-reporteiro de CQC). Nesta etapa houbo un pequeno cambio na mecánica do concurso: sempre enfronta a un concursante cunha concursante (nas épocas anteriores, ambos os concursantes podían ser do mesmo sexo).
Pasapalabra pasou a emitirse desde do 3 de decembro de 2007 habitualmente de luns a domingo. Con todo, desde finais de 2009, deixou de emitirse os fins de semana para deixar paso ao programa de María Teresa Campos: ¡Qué tiempo tan feliz!.
O primeiro bote desta etapa (96.000 euros) foi entregado o 6 de agosto de 2007 á concursante Marta Sierra, de Málaga. O maior premio entregado ata agora, na nova etapa de Telecinco, é de 1.524.000 euros que foi entregado a César Garrido, emitido o 24 de febreiro de 2012 tras permanecer no programa durante 29 días. Ademais, o segundo premio co maior bote de Pasapalabra en Telecinco (852.000 euros), foi entregado a Carlos Villalba, o 23 de febreiro de 2011. Alberto Izquierdo ten a marca de permanencia (54 programas en total repartidos en tres etapas diferentes), seguido de Carlos Adán (45 programas), José Manuel Lucía (39 programas) e Laura Gonzalo (32 programas), todos eles conseguidos en dúas etapas distintas.
Cuarta etapa (2020-actualidade)
Tras varios meses de negociacións entre ITV Studios e Mediaset España para recuperar o formato, finalmente foi Atresmedia quen logrou facerse de novo cos dereitos de Pasapalabra. Así, Antena 3 emitiría de novo o programa catorce anos despois, esta vez producido pola propia ITV xunto a Atresmedia Studios. Ademais, o concurso contaría con Roberto Leal como presentador.
Premio Ondas
Pasapalabra foi galardoado na edición 2010 dos Premios Ondas co Premio Especial do Xurado segundo consta no acta deste "pola consolidación dun formato que marcou unha década de éxito na televisión e por dignificar o entretemento divulgativo".
Formato internacional
Francia, Italia, o Reino Unido, Portugal e a Arxentina contan actualmente coas súas propias versións do programa.
Colombia contou hai algúns anos coa súa propia versión, "Pasapalabras", transmitida por RCN Televisión e conducido pola presentadora de noticias Jessica de la Peña.
Vuelta a España 2013
A 68.ª edición da Vuelta a España disputouse dende o 24 de agosto ata o 15 de setembro de 2013, entre as localidades de Vilanova de Arousa e Madrid, cun percorrido total de 3.358,9 km repartidos en 21 etapas.
Dez localidades foron saídas inéditas no 2013, as de Vilanova de Arousa, Lalín/A Estrada, Sober, Antequera, Torrecampo, Maella, Valls, Bagà, Graus e Leganés (Parquesur); mentres que tamén houbo 10 finais inéditos de etapa, os de Baiona (Alto do Monte da Groba), Vilagarcía de Arousa (Miradoiro de Lobeira), Fisterra, Lago de Sanabria, Mairena del Aljarafe, Estepona (Alto de Penas Brancas), Güejar Sierra (Alto de Hazallanas), Tarazona, Castelldefels e Peyragudes (Francia).
Equipos participantes
Tomaron parte na carreira os 19 equipos de categoría UCI ProTeam (ao ter asegurada e ser obrigada a súa participación); máis 5 de categoría Profesional Continental invitados pola organización (Caja Rural, Cofidis, Solutions Crédits e Team NetApp-Endura). Formando así un pelotón de 198 ciclistas con 9 corredores cada equipo (preto do límite de 200 establecido para carreiras profesionais) aínda que finalmente foron 197 tras a exclusión de Theo Bos por parte do seu equipo (Belkin) ao non estar en condicións de competir por valores baixos de cortisona, de 8 corredores por equipos (agás o mencionado Belkin que saíu con 7).
Os equipos participantes foron:
Lista de portos especiais e de primeira
A seguinte lista inclúe os portos de montaña máis importantes por onde pasou a carreira, os de categoría especial (ESP) e os de 1.ª categoría.
Abandonos
Nesta edición de La Vuelta producíronse 54 abandonos, quedando 144 corredores en carreira. A seguinte é a lista de desercións (inclúense abandonos e expulsións):
Alahis
Alahis (ou Alagis) foi un duque ariano de Trento e Brescia antes de se converter en rei dos longobardos despois do éxito da súa rebelión en 688. Con todo, non gobernou moito tempo.
Traxectoria
A súa primeira rebelión contra o rei Perctarito fracasara, pero o rei capturouno, perdoouno e soltouno. Volveuse rebelar en 688 cando Cuniperto, o fillo de Perctarito, o sucedeu. Forzou a Cuniperto a se exiliar nunha illa no medio do Lago de Como, pero o seu goberno foi gravoso e tiránico, e perdeu o apoio do pobo. Finalmente, en 689, Cuniperto levantouse cos homes do Piemonte e derrotou a Alahis e os homes de Venecia na Batalla de Coronate, nas beiras do Río Adda, nas proximidades de Lodi. Foi vencido e morto na batalla.
O Pacio, Friol
Santa María do Pacio  é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo. Tiña 92 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 49 homes e 43 mulleres distribuídos en 10 entidades de poboación. O que supón unha diminución de 18 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 110 habitantes (55 homes e 55 mulleres) e 33 menos que en 2004.
Impulso nervioso
A excitabilidade das neuronas depende da existencia de distintas concentracións de ións a ambos lados da membrana celular e da capacidade de transporte activo a través destas membranas. A excitación neuronal acompáñase dun fluxo de partículas cargadas a través da membrana, o cal xera unha corrente eléctrica.
A membrana das células está polarizada, debido a que hai unha repartición desigual de cargas eléctricas entre o interior e o exterior da célula. Isto crea unha diferenza de potencial, sendo o exterior positivo respecto ó interior.
No exterior, no líquido intersticial, o anión máis abundante é o de cloro. No citoplasma, os anións máis abundantes son as proteínas, que no pH celular se ionizan negativamente. O catión máis abundante no líquido intersticial é o de sodio, e no citoplasma o de potasio
O desequilibrio iónico que produce a polarización da membrana é debido á distinta permeabilidade que presenta fronte a cada un dos ións. O ión de potasio atravesa a membrana libremente. A permeabilidade para o sodio é menor, e ademais é expulsado por medio dun transporte activo chamado bomba de sodio. As proteínas, debido ao seu tamaño, non poden atravesar libremente a membrana. Toda esta dinámica establece unha diferenza de potencial en condicións de repouso, duns -70 mV.É o que se denomina potencial de membrana.
Cando se aplica un estímulo adecuado á membrana da neurona, altérase a súa permeabilidade, permitindo a entrada de ións de sodio a favor do seu gradiente de concentración. Este tránsito é tan intenso que a bomba de sodio resulta ineficaz. O fluxo de sodio inverte a diferenza de voltaxe pasando o exterior a ser negativo e o interior positivo (+30 mV).
Conforme se iguala o gradiente de concentración, o fluxo de sodio mingua, mentres que o potasio sae da célula para neutralizar a electronegatividade do exterior. O tránsito de potasio prodúcese un milisegundo despois que o de sodio. A saída de potasio é maior cá necesaria para restablecer o potencial de repouso, polo que a membrana fica hiperpolarizada, con maior electronegatividade no interior.
A representación gráfica da variación de potencial respecto ó tempo é o potencial de acción.
A cantidade de estímulo necesario para provocar a actividade dunha neurona, denomínase limiar de excitabilidade. Acadado este limiar, a resposta é efectiva, independentemente da interrupción ou aumento do estímulo. É dicir, segue a lei do todo ou nada. Durante a despolarización, a neurona non é excitable, é dicir, está en período refractario. Durante a hiperpolarización subseguinte, a neurona é parcialmente excitable, parcialmente refractaria, é dicir, que precisamos un estímulo máis intenso para provocar un novo potencial de acción, xa que aumentou o limiar de excitabilidade.
Propagación do impulso nervioso
Nas fibras que posúen cuberta de mielina, disposta en torno ás células de Schwann, separadas polos denominados nódulos de Ranvier, a onda de electronegatividade propágase saltando de nódulo en nódulo. Esta propagación saltatoria é máis rápida, ó non ter que despolarizar todos os puntos da fibra nerviosa. Ademais permite un importante aforro enerxético, xa que a bomba de sodio ten que mobilizar menor cantidade de ións.
Oronimia
En toponimia, orónimo é o nome co que se designa unha montaña ou outro accidente do relevo.
A oronimia é o estudo dos orónimos e de como os accidentes do relevo reciben o seu nome e estes son transmitidos ao longo da historia.
Etimoloxía
O termo orónimo deriva do grego antigo ὄρος óros, "montaña", e oνομα ōnoma, "nome". Un exemplo sería o topónimo Alpes (alemán: Alpen; italiano: Alpi; francés: Alpes; grego: Αλπεις; occitano: Aups/Alps; romanés: Alps; eslovaco. Alpe), que comparte forma e significado con algúns topónimos galegos como Montalbo, monte Alba ou outras variantes. Cómpre ter en conta que a forma converxe con outra procedente do latín cuxo significado é "branco".
Cortegada (homónimos)
O topónimo galego Cortegada pode referirse a:
Alexander (cóctel)
300px|right|Cóctel Brandy Alexander O cóctel Alexander é unha mestura de bebidas xenebra, o licor de cacao incoloro e nata. O Alexander é a base doutras receitas de cócteis, por exemplo o máis común Brandy Alexander.
Receita
Axitar nunha cocteleira con xeo picado, coar e servir.
Historia
Durante moito tempo correu o rumor de que foi creado supostamente no momento da voda da Princesa Real e o Vizconde Lascelles, en Londres, en 1922.
Variacións
A variación máis común do Alexander é o Brandy Alexander, elaborado con brandy en lugar de xenebra. Do mesmo xeito, o café Alexander substitúe o licor de café (por exemplo, Kahlúa) por xenebra, e un Blue Alexander substitúe curaçao azul pola crema de cacao. Existen outras variacións.
No 'Manual de Jack' (1910) hai outro cóctel chamado The Alexander, é unha mestura de Rye Whisky e Bénédictine non está claro se isto ten algunha relación coa versión a base de crema.
Residuo nuclear
miniatura| Os residuos radioactivos, ou residuos nucleares, son substancias que conteñen elementos químicos radioactivos que non teñen un propósito práctico. É frecuentemente o subproduto dun proceso nuclear como a fisión nuclear. O residuo tamén pode xerarse durante o procesamento de combustible para os reactores o armas nucleares o nas aplicacións médicas como a radioterapia ou a medicina nuclear.
Residuos producidos nas centrais nucleares
O desmantelamento das centrais nucleares produce grandes cantidades de residuos radioactivos dos dous tipos. As centrais envellecen en 30 ou 40 anos e deben ser desmontadas. Os materiais da zona do reactor son residuos de alta actividade en gran parte, e outros moitos son de media ou baixa actividade.
Jorge Domínguez Rosal
Jorge Domínguez Rosal, nado en Meaño o 29 de xuño de 1959 e finado o 20 de novembro de 2012 en Pontevedra, foi un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Dende 2003 presidiu a Mancomunidade do Salnés, entidade na que entrou en 1991 como vocal e da que foi vicepresidente (1995-1999). Foi elixido deputado provincial en 2011. Faleceu de cancro o 20 de novembro de 2012, aos 53 anos.
Ekwele
O ekwele (anteriormente ekuele) foi a moeda oficial da Guinea Ecuatorial entre 1975 e 1985. O seu código ISO 4217 é GQE. Está dividido en 100 céntimos, aínda que non se emitiron moedas desta denominación. A denominación ekuele utilizouse ata 1979 e a denominación ekwele (plural: bipkwele) utilizouse desde entón.
O ekwele substituíu a peseta da Guinea Ecuatorial mantendo a mesma paridade en 1975. En 1985 o Franco CFA substituíu o ekwele cunha taxa de cambio de 1 CFA = 4 GNE. As primeiras emisións do franco CFA na Guinea tiñan o nome do país propio no seu anverso (no canto de États de l'Afrique Centrale) e a denominación "francos" en castelán.
Moedas
As primeiras moedas emitíronse en 1975, coas denominacións de 1, 5 e 10 ekuele. En 1980 e 1981 saíron á circulación moedas de 1 ekwele e de 5, 25 e 50 bipkwele. Desta última serie Púxose en circulación un número moi reducido de pezas. A seguir, amósanse as características das moedas.
Billetes
Os billetes foron impresos polo Banco Popular en 1975, con denominacións desde 25 a 1.000 ekuele, entanto que o Banco da Guinea Ecuatorial imprimiu en 1979 billetes de 100 a 5.000 bipkwele.
Durante os primeiros anos en que entrou en vigor o ekwele, era normal atopar billetes con denominacións en antigas pesetas (nomeadament de 500 pesetas) selados polo Banco Central da Guinea indicando o seu valor correspondente en ekwele.
A continuación detállanse as características dos billetes:
Arquidiocese católica latina de Vilnius
A arquidiocese metropolitana de Vilnius é unha sé metropolitana da Igrexa Católica Latina. O seu arcebispo metropolitano é, dende 2013, Gintaras Linas Grušas.
Historia
A diocese foi erixida en 1388. En 1655 aumentou a súa xurisdición con territorios pertencentes á suprimida diocese de Curlandia.
O 25 de marzo de 1798 cedeu parte do seu territorio para erixir a diocese de Wigry. O 17 de novembro do mesmo ano obtivo territorios da suprimida diocese de Infantly.
O 3 de xullo de 1848 cedeu territorios para erixir a diocese de Samoxicia.
O 28 de outubro de 1925 foi elevada ao rango de arquidiocese metropolitana, e o 4 de abril de 1926 cedeu territorios para erixir a diocese de Kaišiadorys.
O 13 de abril de 1991 cedeu territorio para erixir a diocese de Hrodna. O 5 de xuño do mesmo ano cedeu novamente territorios para erixir a diocese de Białystok.
Medalla de Ouro da Arquitectura
A Medalla de Ouro da Arquitectura é o galardón máis importante dos que concede o Consejo Superior de los Colegios de Arquitectos de España (CSCAE). Recoñece os méritos de institucións e persoas que se distingan polo seu labor en favor da arquitectura e da profesión de arquitecto. Concédese, en vida, a persoas ou institucións que destacaran especialmente en:
A primeira foi outorgada ó rei don Juan Carlos I. Recibiuna tamén o Aga Khan.
En 2016, un grupo de arquitectas entre as que se atopan Inés Sánchez de Madariaga, co-directora do proxecto Gendered Innovations, da Comisión Europea e a Universidade de Stanford e expresidenta do Comité de Expertos da Comisión Europea, a comisaria Ariadna Cantis, Martha Thorne, directora do Premio Pritzker; e as deseñadoras Izaskun Chinchilla (Izaskun Chinchilla Architects), Blanca Lleó e Carmen Espegel (espegel-fisac), elevaron unha petición ao Presidente do Consello Superior dos Colexios de Arquitectos de España reclamando unha representación equilibrada de homes e mulleres entre as persoas do seu xurado e as premiadas, dado que en 35 anos de outorgamento do Premio non foi recoñecida ningunha arquitecta.
Distrito Tororo
miniatura|Complexo Sukulu miniatura|Localización do distrito en Uganda Tororo District é un distrito da Rexión Oriental da Uganda, nomeado así pola súa poboación capital, Tororo.
Limita co Distrito Mbale polo norte, co Distrito Manafwa polo nordeste, coa República de Kenya polo leste, co Distrito Busia polo sur, co Distrito Bugiri polo suroeste e co Distrito Butalejat polo noroeste. Segundo o censo do ano 2002, o distrito tiña unha poboación estimada de 398.600 persoas.
A agricultura é o piar económico do distrito, e a maioría do que se produce nel é consumido no mesmo.
KTDU 66
KTDU 66, código GRAU S5.66, foi un motor foguete soviético desenvolvido por Isayev e usado como propulsor orbital para a estación espacial Saliut 1. Alimentábase con ácido nítrico e UDMH e foi desenvolvido a partir do motor KTDU 35.
Kanada-malja
300px|miniatura|A Kanada-malja. A Kanada-malja (en galego Copa Canadá), coñecido popularmente como "poika" (en galego fillo) é un trofeo de hóckey sobre xeo outorgado cada ano en Finlandia ao campión dos play-offs da SM-liiga. O trofeo recibe o seu nome por ter sido doado pola comunidade finlandesa do Canadá en 1950.
Historia
O trofeo entregouse por primeira vez en 1951 ao Ilves de Tampere, e estaba formado por unha copa na súa parte superior sobre unha base de madeira. Ao final da tempada 1976-77 engadiuse a primeira capa de madeira adicional, mentres que a segunda foi engadida na tempada 2003-04. Cada ano engádese unha placa de prata co nome do equipo gañador ao trofeo.
En 1992 fíxose unha copia en prata da Kanada-malja e a orixinal foi entregada para exhibirse no Museo finlandés do hóckey sobre xeo, onde está exposta xunto con outros trofeos. Despois do último partido, o equipo campión dos play-offs é presentado co trofeo orixinal, mais pouco despois a copa volta ao museo e é substituída pola copia. O trofeo orixinal está feito de alpaca e a copia está feita completamente de prata.
Richard Kendall Brooke
Richard Kendall Brooke, nado en 1930 na India e finado o 12 de maio de 1996 en Harare, foi un ornitólogo británico que traballou principalmente en Zimbabwe.
Traxectoria
Brooke naceu na India, onde seu pai servía no Exército británico. A súa carreira académica comezou na Universidade Rhodes, en Grahamstown, na provincia do Cabo Oriental (Suráfrica), onde obtivo a licenciatura en Teoloxía. Máis tarde seguiu unha carreira como funcionario público menor nun departamento do goberno de Rodesia do Sur (a actual Zimbabwe). Porén, os seus verdadeiros intereses centrábanse na ornitoloxía.
Aceptou unha invitación para unirse ao persoal do Museo de Ciencias Naturais de Durban, consciente de que necesitaba obter un título superior, xa fose un máster ou un doutoramento, para manterse no posto. Presentou a súa tese para consulta a un destacado ornitólogo dos Estados Unidos, que se ofreceu a axudalo a traballar nela. Brooke podería facer os cambios suxeridos, pero opúxose vehementemente a revisar calquera parte do seu texto, insistindo en que era máis que adecuado.
Logo deixou o Museo de Durban e regresou a Rodesia do Sur, onde traballou durante un curto tempo nos Ferrocarrís de Rodesia. Os seus traballos en ornitoloxía valéronlle unha invitación para unirse ao persoal do Instituto de Ornitoloxía Africana Percy FitzPatrick, da Universidade de Cidade do Cabo, onde pasou moitos anos da súa importante vida produtiva.
Tras unha longa enfermidade regresou a Zimbabwe en 1996, onde morreu o 12 de maio dese ano na casa dun irmán seu.
Obra científica
Os primeiros traballos de Brooke en aves centráronse na taxonomía dos apódidos (cirrios, salanganas e afíns) do Vello Mundo. Pronto adquiriu unha sólida formación, converténdose nun experto mundial neste tema. Ademais dunha ampla gama de artigos, propuxo novas subespecies das especies do xénero Cypsiurus (apódidos africanos), e describiu, en 1970, o xénero Hydrochous (dunha salangana de Indonesia e Malaisia).
En 1971 Brooke participou como membro nun grupo de catro especialistas que se ocupaban das aves de Zambia. Máis tarde, en particular despois de unirse ao Instituto Percy FitzPatrick, ampliou o seu campo de especialización, sobre todo en relación coa taxonomía e outros aspectos biolóxicos de varios grupos de aves mariñas.
Premio
Unha das súas principais obras é o South African red data book – birds, polo que recibiu en 1988 o Gill Memorial Medal Award, outorgado pola BirdLife-Suráfrica.
Abreviatura
A abreviatura Brooke emprégase para recoñecer a Richard Kendall Brooke como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
-463
Outros
Historia ano a ano
Campanuláceas
A familia Campanulaceae (as campanuláceas), da orde Asterales, contén uns 90 xéneros e 2200 especies. Na súa maioría son sobre todo herbas, arbustos, e algunhas árbores pequenas, que teñen xeralmente un (zume) leitoso tóxico.
Localización
Esta familia é de distribución case cosmopolita mais concentrada no hemisferio norte. Con todo no hemisferio sur, África do Sur é especialmente rica en membros desta familia. Estas especies atópanse ausentes do Sáhara, Antártida e o norte de Groenlandia.
A maioría das clasificacións actuais inclúen a familia antes separada Lobeliaceae en Campanulaceae.
Morfoloxía
As follas destas especies son a miúdo alternas, máis raramente opostas. Son tamén simples e sen estípulas.
As flores son bisexuais, campaniformes, consistindo nun estreito tubo como corola con pequenos lóbulos que sobresaen. As flores son a miúdo azuis.
Os froitos xeralmente son bagas, pero tamén poden ser cápsulas.
Ten as seguinte subfamilias: Campanuloideae - Cyphioideae - Lobelioideae
Ex-gai
Ex-gai é un termo empregado por algúns terapeutas de reorientación, grupos relixiosos e outros grupos de carácter conservador para describiren a unha persoa que supostamente mudou a súa orientación sexual de gai ou bisexual a heterosexual.
Organizacións que rexeitan a homosexualidade
As principais organizacións e grupos que teñen dentro dos seus obxectivos mudar ou controlar a atracción homosexual son:
Razóns destes grupos para o rexeitamento da homosexualidade
Algúns grupos ex-gai, basean a súa filosofía en conseguir reprimir os desexos homosexuais por medio da vontade ou a oración. Por exemplo, algúns ex-gais que se atopan casados nun matrimonio heterosexual recoñecen que os seus desexos homosexuais permanecen, pero esfórzanse en que os seus matrimonios funcionen. Para algúns, o mero acto de adoptaren o termo «ex-gai» é un dispositivo verbal polo cal «os individuos usan a linguaxe como a ferramenta primaria non só para expresaren a súa identidade, senón para creala e transformala».
Os ex-gais comparan o seu proceso co do «saír do armario». Algúns destes grupos que promoven estas técnicas tratan de distanciarse do termo ex-gai. Courage International (Coraxe Internacional) non se considera como unha organización ex gai, senón que prefire o termo «pro-castidade». Parents and Friends of Ex-Gays and Gays (Familiares e amigos de ex-gais e gais), é a maior organización que se define a si mesma como unha organización de ex-gais. Outras organizacións consideran que a homosexualidade se pode «curar», e que as terapias de reorientación son ferramentas útiles e necesarias para tratar e «corrixir» o desexo homosexual.
Nos Estados Unidos, a American Psychiatric Association declarou: "Algunhas persoas cren que a orientación sexual é innata e fixa; con todo, a orientación sexual desenvólvese durante toda a vida dunha persoa." A comunidade médica e científica maioritariamente considera que a homosexualidade non é unha enfermidade e, xa que logo, non se pode curar, a terapia «reparadora» non é eficaz e ademais é potencialmente daniña para a saúde mental.
A American Psychiatric Association (Asociación Psiquiátrica Estadounidense) emitiu informes críticos, apoiados por varias organizacións médicas, de acordo á cal: «Simplemente non hai suficientes evidencias científicas de que a orientación sexual poida cambiarse». Segundo isto, as posicións apoiadas polas organizacións ex-gai «non están apoiadas na ciencia» e «crean un ambiente no que poden aflorar a discriminación e os prexuízos». Os grupos ex-gai din que a comunidade científica tomou esta posición influenciados polas presións políticas e non por consideracións científicas.
Saría
Segundo o Libro de Mormón, Saría era a muller de Lehi, e a nai de Lamán, Lemuel, Sam, Nefi, Xacob e Xosé. Viaxou co seu marido desde Xerusalén, polo deserto e, finalmente, cruzando o océano ata chegar á "terra prometida" (América). É coñecida por queixarse ao seu marido por enviar aos seus fillos de volta a Xerusalén.
Como esposa de Lehi e nai de Nefi, Saría está considerada como un dos principais devanceiros do Libro de Mormón.
Entre os lingüistas mormóns, a maioría di que o significado de Saría (שׂריה Śaryāh) é "o Señor é príncipe".
Proteína de choque térmico
As proteínas de choque térmico ou proteínas de shock térmico (HSP polas siglas en inglés de Heat shock protein) son unha clase de proteínas relacionadas funcionalmente que interveñen no pregamento e despregamento doutras proteínas. A súa expresión increméntase cando as células se expoñen a elevadas temperaturas ou outros estreses. Este incremento na súa expresión está regulado transcricionalmente. A drástica regulación á alza das proteínas de choque térmico é unha parte fundamental da resposta ao choque térmico e é inducida principalmente polo factor de choque térmico (HSF). As proteínas de choque térmico encóntranse virtualmente en todos os organismos vivos, desde bacterias a mamíferos como os humanos.
As proteínas de choque térmico noméanse de acordo co seu peso molecular. Por exemplo, Hsp60, Hsp70 e Hsp90 (que son as proteínas de choque térmico máis estudadas) refírense a familias de proteínas de choque térmico con tamaños da orde de 60, 70, e 90 kDa, respectivamente. A pequena proteína de 8 kDa ubiquitina, que marca a outras proteínas para a degradación, tamén ten características de proteína de choque térmico.