cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Progresión xeométrica
Series xeométricas infinitas
miniatura|350px|Diagrama que amosa a serie xeométrica 1 + 1/2 + 1/4 + 1/8 + ⋯ que converxe a 2. Dado que:
Entón:
Para unha serie que contén só potencias pares de r,
e se só contén potencias impares,
Nos casos nos que a suma non comeza en k = 0,
As fórmulas dadas arriba só son válidas para < 1. A última fórmula é válida en toda álxebra de Banach, cando a norma de r sexa menor ca 1, e tamén no corpo dos números p-ádicos p < 1. No caso dunha suma finita pódese diferenciar para calcular as fórmulas das sumas relativas. Por exemplo,
Esta fórmula só funciona para < 1. De aquí séguese que, para < 1,
Tamén a serie infinita 1/2 + 1/4 + 1/8 + 1/16 + ⋯ é un exemplo elemental dunha serie que converxe absolutamente.
A serie 1/2 − 1/4 + 1/8 − 1/16 + ⋯ é un exemplo sinxelo dunha serie alternada que converxe absolutamente.
É unha serie xeométrica con primeiro termo e razón −1/2, polo que a súa suma é
Número complexos
A fórmula da suma de series xeométricas é válida mesmo cando a razón é un número complexo. Neste caso a condición de que o valor absoluto de r sexa menor que 1 convértese en que o módulo de r sexa menor que 1. É posible calcular as sumas dalgunhas series xeométricas non obvias. Por exemplo, considérese a proposición
A demostración procede do feito de que que é consecuencia da fórmula de Euler. Substituíndo na serie orixinal
Esta é a diferenza entre dúas series xeométricas, e é unha aplicación directa da fórmula das series infinitas xeométricas que completa a demostración.
Produto
O produto dunha progresión xeométrica é o produto dos seus termos. Se todos os termos son positivos entón pode calcularse rapidamente tomando a media xeométrica do primeiro e do último termo da progresión e elevando o valor á potencia dada polo número de termos:
Demostración:
Sexa P o produto:
Realizando as multiplicacións, conclúese que
Aplicando a suma dunha serie aritmética, a expresión resultará
Elevando ao cadrado ambos os membros:
Consecuentemente, que conclúe a demostración.
Relación entre as progresións xeométricas e a obra de Euclides
Os libros VIII e IX dos Elementos de Euclides analizan as progresións xeométricas e dan varios exemplos das súas propiedades.
Autosuficiencia
A autosuficiencia é o estado no que o abastecemento de bens económicos unicamente depende dun mesmo; de xeito que non se require axuda, apoio ou interacción externa para a supervivencia. É unha forma de completa autonomía persoal ou colectiva, identificada coa independencia nos seus aspectos económicos.
Pode denominarse tamén autoconsumo posto que esa situación só pode conseguirse plenamente cando o produtor é o seu propio consumidor: produce todo (e unicamente) o que vai consumir e consome unicamente (e todo) o que produce.
The Dead Weather
Formación
Cando The Raconteurs actuaron en Memphis, Tennessee, Jack White quedou sen voz e a banda pediulle a Alison Mosshart de The Kills que o substituíse nalgúns temas. Ela fixo as voces principais en "Steady as She Goes" e "Salute Your Solution". White posteriormente preguntoulle se podería gravar un tema con el e Jack Lawrence. Os tres coñeceron a Dean Fertita no estudio e acabaron realizando máis que unha única canción esa noite.
Finalmente decidiron formar unha banda con Mosshart como cantante principal, Lawrence no baixo, Fertita na guitarra e nos teclados e White na batería. Jack White dixo que quería tocar a batería na banda porque despois de tocala en "Another Way to Die" con Alicia Keys, interesouse máis polo instrumento. Xa tocara cando era neno, e na banda Goober & the Peas antes de formar The White Stripes. White afirmou que verse tocando a guitarra noutra banda sería moi repetitivo e vía a oportunidade de facer algo distinto.
Influencias
Tanto Alison Mosshart como Jack White están fortemente influenciados por Captain Beefheart e participaran en varios tributos seus, ademais de ter versionados cancións súas coas súas anteriores bandas. The Dead Weather adoitan a iniciar as súas actuacións cunha intro do tema de Captain Beefheart "Sure Nuff 'N' Yes I Do". Na canción "Hussle and Cuss", a primeiroa liña que canta Alison é "knock on the door and the door knocks back", unha clara referencia á canción de Beefheart "The Dust Blows Forth 'n the Dust Blows Back". En "Blue Blood Blues" Jack canta "Lick an ice-cream cone" que pode ser unha referencia á canción "Ice-Cream For Crow".
Horehound
En xaneiro do 2009, Mosshart, Fertita, Lawrence e White reuníronse para unha sesión improvisada no estudio White's Third Man. S sesión foi seguida por dúas semanas e media de composición e gravacións, durante as cales formouse The Dead Weather.
O álbum de estrea de The Dead Weather, Horehound, editouse o 13 de xullo de 2009 en Europa e un día máis tarde en Norteamérica. Entrou no posto 6 da lista Billboard 200 e no 14 da lista vritánica de álbums. Tres dos seus temas ("No Hassle Night," "Hang You from the Heavens" e "Treat Me Like Your Mother") estiveron dispoñibles como contido descargable para o videoxogo Rock Band o mesmo día da edición norteamericana.
Jack White co-dirixiu un pequeno documental sobre a banda chamado Full Flash Blank. Nel aparecen entrevistas exclusivas cos membros do grupo e tamén aparecen tocando "60 Feet Tall," "I Cut Like A Buffalo" e "Treat Me Like Your Mother". Full Flash Blank foi emitido no Channel 4 xusto despois do programa Later... With Jools Holland no que saía The Dead Weather interpretando os seus tres primeiros sinxelos.
Sea of Cowards
O 16 de outubro do 2009 Mosshart confirmou que un segundo traballo estaba a medio camiño. White anunciou posteriormente que o seu primeiro sinxelo chamaríase "Die By The Drop", para o cal el faría as voces principais.
Luciano Cid Hermida
Luciano Cid Hermida, nado en Santiago de Compostela en 1843 e finado en Ourense en xaneiro de 1914, foi un escritor e xornalista galego. miniatura|page=5|Leyendas, tradiciones y episodios históricos de Galicia, [[PDF.]]
Traxectoria
Militou no Partido Liberal ao lado do deputado Vicente Pérez. Colaborou en El Trabajo, El Derecho e El Miño e dirixiu os periódicos El Progreso, La Tertulia, La Unión Democrática, La Opinión Liberal, Álbum Literario e Crónica Literaria. O seu traballo sobre "El tributo de las cien doncellas" resultou premiado no concurso que tivo lugar en Cádiz en 1886.
-183
Mortes
Historia ano a ano
Ramon Espadaler
Ramon Espadaler i Parcerisas, nado en Vic o 19 de setembro de 1963, é un político catalán, secretario xeral de Unió Democràtica de Catalunya, deputado no Parlamento de Cataluña, e candidato do seu partido á presidencia da Generalitat nas eleccións de 2015.
Traxectoria
Licenciado en Historia pola UB e mais en Ciencias Políticas e Socioloxía pola UAB. Militante de UDC desde 1989.
Foi tenente de alcalde de Sant Quirze de Besora entre 1991 e 1999. En 1992 entrou no Parlamento de Cataluña e desde 1999 ata 2001 foi tenente de alcalde de Vic. Foi secretario do comité de goberno de UDC en 2001 e 2002 e presidente do seu consello nacional desde 2003. Foi director xeral da administración local da Generalitat entre 1999 e 2001. Entre 2001 e 2003 foi conselleiro de medio ambiente da Generalitat de Cataluña. Nomeado conselleiro de Interior o 27 de decembro de 2012 e en xullo de 2014 asumiu o cargo de secretario xeral de CiU en substitución de Josep Antoni Duran i Lleida miniatura|Espadaler con Durán i Lleida nunha convención de UDC (2015) O 17 de xuño de 2015 por mor das tensións, e posterior ruptura, entre CDC e UDC sobre o proceso independentista, Ramón Espadaler anunciou a súa renuncia como conselleiro do interior.
Obra
É autor de diversas monografías históricas e de diversos artigos na prensa, entres os que salientan os libros El Castell de Montesquiu a la darreria de l'Edat Mitjana (Ed. L'Avenç) e Sant Hipòlit de Voltregà dins la història (Eumo Editorial). Tamén colaborou na redacción da obra Catalunya Romànica (Fundació Enciclopèdia Catalana)
Chief Dan George
Chief Dan George, nado como Geswanouth Slahoot o 24 de xullo de 1899 e finado o 23 de setembro de 1981, foi un xefe tribal dos Tsleil-Waututh. Tamén foi autor, poeta e actor. É coñecido por escribir a obra "My Heart Soars" (1974), My Spirit Soars (1982). Como actor, foi nomeado ó Oscar ó mellor actor secundario por Little Big Man (1970) de Arthur Penn, participou na serie Centennial (1978) e no filme de Clint Eastwood O fóra da lei (1976). Foi un influente voceiro dos dereitos dos pobos indíxenas americanos.
Anna Gabriel
Anna Gabriel i Sabaté, nada en Sallent en 1975, é unha educadora social, mestra de dereito e política catalá. É deputada no Parlamento de Cataluña pola CUP dende setembro do 2015.
Traxectoria
Naceu en Sallent, un concello obreiro con importante tradición anarquista e pertence a unha familia mineira comprometida coa loita social. O seu pai emigrou dende Minas de Riotinto e chegou a Sallent para traballar na mina e súa nai, nada en Sallent, provén dunha familia mineira de Murcia e militou no PSUC. O seu avó era da CNT, o mesmo que o seu bisavó.
Diplomouse en educación social e despois licenciouse en dereito e realizou un máster en dereitos sociolaborais na Universidade Autónoma de Barcelona. É mestra da Facultade de Dereito da Universidade Autónoma de Barcelona e foi técnica da Dirección Xeral de Atención á Infancia da Generalitat de Cataluña e dos concellos de Manresa e Gironella.
Comezou a militancia política ós 16 anos no eido local, na Plataforma Antifeixista e o Agrupament Roques Albes. Despois de estudar educación social, traballou en diferentes concellos e entidades como educadora da rúa e participou na fundación da Coordinadora d'Associacions per la Llengua Catalana. Está afiliada á Confederación Xeral de Traballo e é membro de Endavant e do colectivo Terra i Llibertat. Milita dende 2002 na CUP, onde defende o feminismo como un dos alicerces fundamentais da formación, aposta por plans de igualdade nos concellos, ademais dun plan de choque contra o feminicidio e para a paridade.
Foi portavoz da campaña Independència per canviar-ho tot e rexedora do concello de Sallent entre os anos 2003 e 2011. Presentouse coa CUP ás eleccións ao Parlamento Europeo de 2004 como número tres. Durante a lexislatura 2012-2015 traballou como coordinadora do grupo parlamentario da CUP. Nas Eleccións ao Parlamento de Cataluña 2015, foi candidata da CUP - Crida Constituent despois de ser escollida en primarias e escollida deputada por Barcelona.
Traslado a Suíza
En febreiro de 2018 foi chamada a declarar polo Tribunal Supremo de España en referencia ó referendo de independencia de 2017. A ex-deputada trasladouse despois a Suíza asegurando que non iría ó Tribunal Supremo porque segundo ela en España non tería un xuízo xusto. Un representante da Oficina Federal de Xustiza de Suíza dixo que Suíza non colaboraría en caso de orde de extradición.
En xullo de 2022 fíxose público que Anna Gabriel compareceu voluntariamente ante o Tribunal Supremo de España para regularizar a súa situación procesual.
O Regueiro, Albarellos, Boborás
O Regueiro é un lugar da parroquia de Albarellos no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 7 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 4 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
53 días de invierno
53 días de invierno é un filme español dirixido pola catalá Judith Colell. Estreouse no Festival de Cine de San Sebastián no 2006.
Sinopse
Tres persoas áchanse nunha noite de inverno na parada dun autobús. Os tres asisten ao abandono dun can. Mila (Mercedes Sampietro), unha profesora de instituto que estivo un ano de baixa tras sufrir unha agresión por parte dun dos seus alumnos; Celso (Àlex Brendemühl), garda xurado, casado, pai dun fillo e con graves problemas económicos, e que está a piques de saber que vai ter dous xemelgos; e Valeria (Aina Clotet), estudante de violoncello, cunha turbia relación familiar e amorosa.
Os tres iniciarán unha viaxe á deriva que os levará a enfrontarse aos seus medos e frustracións e a tomar cada un deles unha decisión ao límite que cambiará as súas vidas.
Aeroporto de Zadar
O aeroporto de Zadar (IATA: ZAD, ICAO: LDZD) é o aeroporto internacional que serve á cidade croata de Zadar. Está situado en Zemunik Donji, a 8 km do centro de Zadar.
Historia
A comezos de 1936 Zadar tivo voos comerciais regulares operados por Ala Littoria.
O aeroporto de Zadar foi un dos poucos do mundo onde a pista de rodadura cruzaba unha estrada pública. Esta estrada pechouse o 7 de abril do ano 2010 debido aos termos negociados coa Unión Europea durante as negociacións do ingreso de Croacia.
O aeroporto serviu como unha antiga base da escola de voo de Lufthansa InterCockpit e aínda serve como unha base de adestramento para a Forza Aérea de Croacia. Dende principios de abril de 2013 Zadar é unha base de Ryanair, que ten alí estacionado un Boeing 737-800. O aeroporto opera a 16 destinos europeos en Alemaña, Irlanda, Reino Unido, Francia, Bélxica, Dinamarca, Suecia e Noruega.
Encamp
Encamp é unha parroquia de Andorra situada a 1.300 metros de altitude, na zona alta do país. Dos cinco pobos que anteriormente formaban a parroquia (Encamp, el Tremat, la Mosquera, les Bons e Vila) só este último quedou actualmente diferenciado do núcleo principal. Tiña 13.521 habitantes en 2011.
No extremo leste da parroquia, El Pas de la Casa é a única área do país de vertente atlántica (nace o río Ariège). O Pas de la Casa ten acceso por estrada con Francia e o único punto de fronteira con aduana co país veciño.
Actualmente, boa parte do territorio está ocupado por unha estación de esquí (Grand Valira), compartida co común de Canillo. Pódese acceder desde o Funicamp.
Cristina Garmendia
Traxectoria
Doutora en Bioloxía pola Universidade Autónoma de Madrid, antes da súa elección como ministra foi presidenta da Fundación Inbiomed e da Asociación Española de Bioempresas. En 2000 fundou Genetrix, empresa do sector da biotecnoloxía. Defensora do uso terapéutico das células nai embrionarias, era tamén membro da Xunta Directiva da Confederación Española de Organizacións Empresariais, a CEOE.
Sen militancia política, foi nomeada Ministra de Ciencia e Innovación na IX Lexislatura, baixo o goberno de José Luis Rodríguez Zapatero.
Xarda
A xarda (Scomber scombrus), tamén denominada cabala, correolo, escombro ou rincha, é un peixe azul (graxo), moi apreciado, pertencente á familia dos escómbridos, a mesma cos túnidos, pero ten un tamaño moito máis pequeno que estes.
Características
O seu corpo é fusiforme, alongado e relativamente estreito, de cor azul verdosa escura no lombo, con numerosas barras ou liñas sinuosas verticais mouras que non superan a liña lateral; e de cor branca prateada no ventre, sen marcas; parte superior da cabeza negruzca. As escamas son diminutas, case inapreciables. A cabeza é afiada, coa boca e ollos relativamente grandes. Pode acada-los 60 cm de lonxitude e pesos de ata 3,4 kg, pero normalmente mide entre 25 e 45 cm, con pesos duns 250-500 gramos. Carece de vexiga natatoria.
Posúe dúas aletas dorsais separadas e a aleta ventral á mesma altura cá dorsal posterior. Presenta, como tódalas especies desta familia, unha serie de pequenas aletas ou pínnulas, por detrás da segunda aleta dorsal e da ventral, así como unha crista a cada lado da zona caudal. A aleta caudal é marcadamente escotada.
Bioloxía
miniatura|250px|Xarda. Alcanza a madurez sexual ós 2-3 anos e a época de reprodución é entre maio e xullo. A femia pode chegar a poñer ata 200.000 a 400.000 ovos. Alcanza idades de ata 17-20 anos.
Aliméntase doutros peixes de menor tamaño (sardiñas, bocartes), pero tamén de pequenos crustáceos e moluscos. Á súa vez, é presa de cetáceos e atúns, así como obxecto de pesca industrial.
Hábitat
A xarda é abundante no océano Atlántico (desde a península escandinava ata o norte de África) e o mar Mediterráneo, e tamén está presente no Pacífico. É unha especie migratoria, que vive normalmente en augas profundas, ata os 200 metros de profundidade, pero a finais da primavera entra nas rías formando bancos moi numerosos e nada a medias augas, para regresar no inverno á zonas profundas. Péscase con artes de cerco e, ás veces, con redes de arrastre ou con liña (corricán). O talle mínimo é de 20 cm.
Consumo
miniatura|Lata de conserva de filetes de xarda en salsa de tomate
É un peixe azul, é dicir, rico en graxa: achega de 120 a 180 kcal por 100 g, segundo a época do ano. A súa carne é consistente e de cor arrubiada, e consómese tanto en fresco como, sobre todo, en conserva, pola similitude da súa carne coa do atún. Tamén resulta frecuente preparala afumada.
Cómpre sinala-la súa riqueza en vitaminas A e B12 e ácidos graxos omega-3, que axudan a regula-lo colesterol.
A xarda resulta moito máis apreciada nos países do norte de Europa que en España (agás en Galicia), onde o seu sabor forte faina pouco agradable para moitos consumidores, e de aí os baixos prezos que alcanza no mercado. No Xapón forma parte frecuentemente do suxi. En calquera caso, a sobreexplotación á que é sometida está reducindo as poboacións europeas, sobre todo as do mar do Norte; aínda así, a IUCN non a considera en perigo.
No momento da compra, recoméndase escolle-los exemplares pequenos, considerados de maior calidade. Igualmente, aconséllase consumilos coa maior brevidade posible xa que a descomposición comeza ás poucas horas da captura. En fresco admite as mesmas preparacións que a sardiña: fritida, á prancha, asada ou en escabeche.
Outras especies similares
Baixo o nome común de xarda ou cabala comercialízanse tamén outras especies semellantes do mesmo xénero:
Sinonimia
miniatura|Lombos de xarda listos para cociñar. Ademais das denominacións citadas anteriormente, en Galicia tamén se denomina carriolo, correolo, curriolo, macareu (probablemente relacionado coas formas inglesa e francesa) e perrilla. O nome de rincha (e ás veces, pífana ou torno, por probable contaminación do castelán estornino) aplícase ós exemplares xuvenís, de menor tamaño, pero hai portos nos que este nome se usa como sinónimo de xarda, reservando o de rinchón para os exemplares grandes.
En Andalucía existe desde o 2003 a denominación de orixe Caballa de Andalucía, que ampara as conservas de filetes de xarda da especie Scomber japonicus. Na costa norte, tamén existe o proxecto de establecer unha denominación Pescados del Cantábrico para diferentes especies de peixes, entre elas a xarda, capturados en Cantabria, Asturias e no País Vasco.
Para rematar, cómpre lembrar que a xilbarbeira ou xilbarda (Ruscus aculeatus) tamén designa unha planta arbustiva de falsas follas espiñentas, que recibe os nomes comúns de xarda e cabala (Eladio Rodríguez, Sarmiento).
Microbioteríidos
A dos microbioteríidos (Microbiotheriidae) é a única familia actual da orde dos microbioterios (Microbiotheria) que, até hai relativamente pouco tempo, críase extinto.
Inclúe unha única especie actualmente viva, Dromiciops gliroides, chamada en Suramérica, onde habita, monito del monte, aínda que se coñecen outras especies en estado fósil.
Son os marsupiais americanos máis próximos aos existentes en Australia (os australidelfos), xa que se trata dunha reinvasión de marsupiais ás terras de Gondwana, que acabaron converténdose na actual Suramérica.
Características
O cranio aparece co rostro alongado e co óso nasal expandido caudalmente. Non aparece o proceso paraoccipital. O bulbo timpánico está moi desenvolvido e ocupa unha área relativamente grande da base do cranio.
A fórmula dentaria é a que aparece na táboa adxunta. Son animais poliprotodontes cunha dentición caracterizada por incisivos con forma de espátula, dispostos os da mandíbula superior en forma de arco.
Como na maior parte dos marsupiais, o cerebro, está relativamente pouco desenvolvido, para tratarse de mamíferos, con circunvolucións escasamente marcadas, aínda que os lóbulos están ben delimitados.
Descricións
A orde foi descrita en 1889 polo naturalista arxentino Florentino Ameghino.
O grupo foi tradicionalmente incluído en Marsupialia. Foi considerado como a orde Polyprotodonta por Reig et al. en 1987; e considerado como unha orde separada por Aplin e Archer (1987) e por Marshall et al. (1990).
A familia fora descrita tamén por Ameghino, en 1887, no ''Bol. Mus. La Plata'', 1: 6, e previamente incluída na familia dos didélfidos.
Tanto o xénero Dromiciops, como a especie D. gliroides, describiunos o zoólogo británico Oldfield Thomas, no seu traballo "On Micoureus griseus, Desm., with the description of a new genus and species of Didelphyidae", publicado en Annals and Magazine of Natural History, Series 6, 14: 186 -187.
Sinónimos
Dromicipos gliroides reciniu tamén o nome de:
Etimoloxías
O nome científico da orde, Microbiotheria, está foemado polos elementos do latín científico micro-, calco do grego antigo μικρο-, de μικρός mikrós, 'pequeno'; -bio, derivado do grego βίος bíos, 'vida', 'os viventes', e -theria, forma plural tirada do grego θηρίον thēríon, 'besta', 'animal salvaxe', 'fera' (e tamén 'animal terrestre', en oposicion ás aves e os peixes). Vén a significar 'os pequenos animais'.
O nome da familia, Microbiotheriidae, está formado, como é a norma, sobra a base da raíz do seu xénero tipo, neste caso Microbiotherium, coa adición da desniencia -ĭdae, propia dos nomes de familia animais.
O nome do xénero, Dromiciops, refírese á semellanza entre este animal e o falanxero oriental, Dromicia nana (hoxe clasificado como Cercartetus nanus). O sufixo -ops, deriva da palabra do grego antigo ὤψ óps, que significa 'aspecto' ou 'aparencia', é dicir, 'os animais con aparencia de Dromicia".
O nome específico, gliroides, constrúse cos elementos do latín científico glir-, do latín glīs, glīrēs, 'leirón'. e -oides, tirado do grego antigo ειδης eidēs, de είδος eídos, 'aspecto', 'aparencia'. Literalmente, 'parecido ao leirón'.
Lucknow
miniatura|Mapa de situación. Lucknow é unha cidade da India, capital do estado de Uttar Pradesh. Situada na gran chaira ganxética do norte do subcontinente é ademais un centro manufactureiro e comercial que conta cunha poboación de 2 815 601 habitantes (censo do 2011).
Mentres as súas orixes pérdense no mito (localización de Lakhanpur, cidade construída por Lakshman, irmán do Rama da epopea) aparece na historia no século XIV, pero adquire relevancia a partir do século XVIII coma capital dos nawab de Oudh (Awadh), reino prominente do norte da India despois da desintegración do Imperio mogol, cando a cidade acadou un notable esplendor cultural e artístico. Despois, durante a ocupación británica, tivo lugar na vila un dos episodios máis sinalados da Rebelión dos sipaios (Asedio de Lucknow, 1857).
San Mateo (Michelangelo)
San Mateo, é unha obra escultórica en mármore de 2,61 metros de altura, que realizada por Michelangelo a deixou inacabada e se atopa na Galleria dell'Accademia en Florencia.
O 24 de abril de 1503 asinou o contrato o escultor co Gremio da La, onde se comprometía a realizar doce imaxes dos apóstolos para Santa María del Fiore. Só empezou a de san Mateo, xa que cando Giuliano della Rovere foi escollido papa co nome de Xulio II, chamouno a Roma para encargarlle a realización do seu sepulcro, este encargo fíxoo abandonar o proxecto de Florencia, o contrato do cal, foi anulado o 18 de decembro de 1505.
A escultura de san Mateo inacabada, parécese á dos escravos, que máis tarde, realizou o escultor para a tumba de Xulio II, semella a figura xurdir da pedra, cargada cunha grande emoción que na época de Michelangelo, describían como de terribilitá.
Centro de Interpretación Avifauna
O Centro de Interpretación Avifauna é un pequeno parque zoolóxico situado en Bravos (Outeiro de Rei). O parque, creado no ano 2000, ten unha extensión de 15.000 m². Está dedicado á exhibición de aves e conta entre os seus exemplares: grous, cisnes, faisáns, mouchos, perdices, flamengos, ibis, pegas, curuxas, papagaios etcétera.
Recibiu a Medalla de Prata de Galicia en 2005.
Periana
Periana é un municipio español situado na provincia de Málaga, Andalucía. Pertence á comarca da Axarquía e está a 58 km de Málaga e 23 km de Vélez-Málaga.
Política
A administración política do municipio realizase mediante un Concello, os compoñentes do executivo local elíxense cada catro anos por sufraxio universal. Na lexislatura (2007-2011) o Concello estaba composto polos seguintes concelleiros:
Fernando Belaúnde Terry
Fernando Belaúnde Terry (nado en 1912 e finado en 2002) foi un arquitecto e presidente do Perú en dúas ocasións: entre 1963 e 1968, e entre 1980 e 1985.
Helen Fisher
Helen E. Fisher, nada no Canadá en 1945, é unha antropóloga e investigadora do comportamento humano na Rutgers University. Leva estudando a atracción romántica entre seres humanos máis de tres décadas.
Tendón de Aquiles
O tendón de Aquiles (tendo Achillis, que vén de tendōn, cruzamento entre a palabra grega ténōn, τένων, que tensa, e o lexema latino tend- poñer tenso ) é un tendón da parte posterior da perna. Serve para unir os músculos gastrocnemio e sóleo ao óso calcáneo (talón). Tamén recibe o nome de tendón calcáneo (tendo calcaneus).
Orixe do nome
miniatura|230px|esquerda|Morte de Aquiles, estatua de [[Ernst Herter (1846-1917) no Achilleion, de Corfú (Grecia)]] O nome de tendón de Aquiles foi proposto polo cirurxián alemá L. Heister en 1717 en honra do heroe grego Aquiles. Xa Philip Verhayen en 1693 se refería nun dos seus libros de anatomía a esta parte do corpo como a corda de Aquiles, nome do que posteriormente xurdiu a expresión talón de Aquiles.
Conta a lenda, segundo o poema incompleto Aquileida (Estacio, no século I), que cando naceu Aquiles, a súa nai Tetis procedeu a facelo inmortal mergullándoo no río Estixia pero non mollou o calcáneo por onde o collía. Así, quedou protexido contra calquera ferida excepto no pé. Por iso morreu na guerra de Troia cando Paris o alcanzou cunha frecha envelenada nese punto.
Estrutura anatómica
O tendón de Aquiles está situado na parte posteroinferior da perna, formando unha banda ancha e grosa que nace á metade da perna e se insire na parte posterior do óso calcáneo, cunha bursa interposta entre o tendón e o óso. É o tendón máis groso e forte do corpo e, nos humanos, mide arredor de 15 cm, cun estreitamento a uns 4 cm da inserción ósea para abrirse un pouco no seu extremo inferior. Está constituído pola reunión dos dous tendóns dos xemelgos (interno e externo) que dan lugar ao gastrocnemio, e do sóleo, se ben recibe fibras musculares sobre a súa superficie anterior case ata o seu extremo distal. Superficialmente e ao longo da cara lateral baixa a vea safena menor. O reflexo aquíleo permite comprobar a integridade da raíz espiñal Sacra-1.
Reflexo da súa fortaleza é o feito de que deste tendón se colgan as reses de abasto tralo sacrificio para a posterior preparación da canal.
Enfermidades
miniatura|dereita|200px|Operación de reparación da rotura do tendón de Aquiles miniatura|dereita|200px|Sutura despois da rotura total do tendón de Aquiles As lesións máis comúns son:
Sa, Albarellos, Boborás
Sa é un lugar da parroquia de Albarellos no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 35 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 18 eran homes e 17 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 36 habitantes (16 homes e 20 mulleres).
Kawaii
miniatura|250x250px|Un [[Boeing 747 de All Nippon Airways decorado con diversas criaturas da serie Pokémon]]
Kawaii (可愛い) é un adxectivo xaponés que pode ser traducido ao galego como 'bonito' ou 'tenro'. Esta palabra ten cabida dentro da cultura popular xaponesa, no entretemento, na moda, na comida, xoguetes, aparencia, conduta e hábitos persoais.
Os xaponeses utilizan a tenrura nunha gran variedade de casos e situacións onde, noutras culturas, poden ser consideradas incongruentemente infantís ou frívolas (por exemplo, en publicacións gobernamentais, en avisos do servizo público, nun ambiente de negocios, na publicidade militar, en medios de transporte, entre outros).
Etimoloxía
miniatura|204x204px|Escritura da palabra kawaii (de arriba abaixo): en [[kanji, en hiragana e en katakana.]] A palabra kawaii escríbese con dous kanjis: 可, que se le ka segundo a lectura on'yomi e cuxo significado é 'tolerable', 'pasable' ou 'posible'; e 愛, que se le ai segundo a lectura on'yomi e cuxo significado é 'amor'. Ao unir ambos ideogramas, a lectura do segundo kanji cambia a wai para evitar o efecto fonético de pronunciar dúas as seguidas (ka-ai), son que non é común no idioma xaponés. O último carácter é o hiragana い (i), que fai distinción a un dos dous tipos de desinencia dos adxectivos xaponeses (adxectivos terminados en い e adxectivos terminados en な).
Tamén o termo 可愛い ten unha lectura alternativa, pero obsoleta e arcaica, kawayui. De igual maneira existen palabras en xaponés que se derivan da voz kawaii: kawairashii (可愛らしい), un adxectivo que se pode traducir como 'adorable' ou 'doce'; kawaigaru (可愛がる), un verbo que se traduce como 'namorarse' ou 'encantarse' ou kawaige (可愛げ), unha palabra que describe o “encanto dun neno inocente”.
No xaponés antigo describíase a tenrura co termo utsukushi (愛し) que ten o mesmo significado que a palabra kawaii.
Historia
Anteriormente, o termo kawaii usábase só para describir a tenrura dun bebé ou dun animal, cousas que son consideradas como autenticamente kawaii. Pero, na actualidade, o uso ampliouse a calquera tipo de cousas. O fenómeno do kawaii presentouse por primeira vez durante a década de 1960 coa aparición de xoguetes en forma de animais de peluche. Cara a 1967, apareceu no mercado xaponés a boneca Licca-chan, cuxa aparencia tenra captaba a atención das nenas.
O termo comezou a ter aceptación entre os adultos durante a década de 1980. Anteriormente, a norma social no Xapón entre os adultos era ser e actuar de maneira madura, para concentrarse na produtividade económica do país. Cando Xapón alcanzou a cima dese obxectivo, a presión social de actuar con madurez deixou de ter efecto. As mulleres foron as que usaron o termo por primeira vez de maneira limitada para referirse a calquera cousa bonita.
Os adultos comezaron a desinhibirse co termo kawaii coa aparición dos nameneko na década de 1980: Un fenómeno que mostraba a gatos vestidos como vándalos bōsōzoku (banda de motociclistas, xeralmente adolescentes maiores, que viaxan polas estradas ignorando as regras de tránsito). Debido a que moitas mulleres consideraban aos bosozoku como atractivos, e á asociación dos gatos, o fenómeno nameneko xerou un sentimento común de tenrura e graciosidade. Aos poucos os homes tamén comezaron a empregar ese termo nunha situación similar.
Cara a 1983 e 1984, a esencia do kawaii comezou a ter maior aceptación. Revistas femininas, e logo revistas masculinas, centráronse en destacar o papel do home que debía asumir o que a súa parella quería. Iso implicaba que o home debía considerar que todo o kawaii era importante. Entre as mulleres novas universitarias e recentemente empregadas era común que se expresasen con tres frases de moda: Uso! (うそ!), Honto? (ほんと?) e ¡Kawaii! (かわいい!). Eran coñecidas humorísticamente como as san-go-zoku (三語族). A cotidianeidade da palabra Kawaii! chegou a un extremo en que unha universidade feminina en Tokio tentou prohibir o uso da palabra no campus. miniatura|250x250px|Pavillón con mercadoría de [[Sanrio en Madrid. Hello Kitty converteuse nunha icona do kawaii no Xapón e en varios países do mundo.]] Tamén durante a década de 1980 xurdiu unha das principais iconas do kawaii: Hello Kitty. Pertencente á compañía Sanrio, era unha pequena gatiña que fora creada orixinalmente en 1974, aparecendo en diversos produtos para nenas a partir de 1975, e que tivera unha fugaz popularidade que durou até 1977. A principal razón da súa caída era que sempre aparecía coa mesma postura: de fronte, co corpo cara aos dous lados, as pernas de lado e perfilada con liñas grosas. Cara a 1980 foi reinventada cambiando o seu deseño, coa axuda das suxestións das nenas e mozas que eran as principais clientes. Foi debuxada sen as liñas grosas para darlle un aspecto máis suave e varióuselle a súa postura. Cara 1985, Hello Kitty apareceu abrazando a un oso de peluche e tivo un grande éxito. Nos anos seguintes os clientes esixiron un aspecto máis maduro á gatiña, aparecendo unha versión en tons branco e negro e indicando que as fanáticas de Hello Kitty seguían sendo fieis co paso do tempo.
A partir da experiencia de Hello Kitty, o kawaii adquiriu unha connotación comercial máis destacable durante o resto da década de 1980. As empresas comezan a crear produtos con deseños que tivesen en certo xeito un grao de tenrura e encanto. Non importaba en que tipo de produto, xa fóra en xoguetes, aparellos electrónicos ou inclusive en coches. Por exemplo, en 1987 lanzouse o Nissan Be-1, e tivo grandes vendas debido á súa estética kawaii, cun aspecto curvilíneo. miniatura|378x378px|[[wikipedia:Wikipe-tan|Wikipe-tan, caracterización da Wikipedia como un personaxe moé.]] Cara á década de 1990, ocorreu un cambio interesante. As empresas que presentaban produtos con características kawaii quedaron sen ideas. O kawaii sería retomado polos otaku (fanáticos do anime, os videoxogos e dos ídolos musicais). Para os otaku, calquera cousa considerada kawaii era seguida polo público coas mesmas ideas. Dentro da cultura otaku redefiniuse e ramificouse o que é kawaii. Unha persoa común pode considerar unha cousa como “graciosa”, pero un otaku descríbea como kawaii. Con todo, para algo que comunmente se pode considerar como kawaii (bonito), un otaku descríbeo con outro termo: moé.
Moe~ (萌え) describe a euforia que lle inspira un personaxe animado favorito ou os ídolos musicais. Esta euforia xéralle un sentimento de valoración, oposto ao sentimento de relaxación e tenrura que causa sobre algo tradicionalmente kawaii. Tal como o seu sentido literal, o moe~ expresa un sentimento de adoración que “brota dende dentro”.
A percepción do kawaii tivo nos anos máis recentes unha presenza en todas as instancias, inclusive na gobernamental. En 2006, o Primeiro ministro Shinzō Abe, ao asumir o cargo, describiu a súa visión do Xapón como «un país fermoso» a través de catro principios: un país que valora a súa cultura, tradicións, medio ambiente e historia; un país que se basea nunha sociedade libre que respecta a disciplina e que ten dignidade; un país que continúa posuíndo a vitalidade necesaria para crecer cara ao futuro; e un país que é digno de confianza, respectado e amado no mundo, e que demostra capacidade de liderado.
O 26 de febreiro de 2009, o Ministerio de Asuntos Exteriores do Xapón designou a tres representantes da cultura popular xaponesa (unha representante da moda lolita, unha representante da moda de Harajuku e unha representante da moda escolar xaponesa) como "Embaixadoras Kawaii" co fin de expor ao mundo esta tendencia.
Tipos de kawaii
Dentro da contorna sobre o que é kawaii, existen varios tipos de sensacións xeradas polos seguintes obxectos: miniatura|350x350px|Tipos e niveis de kawaii.
Prevalencia
No Xapón, pódense atopar numerosos obxectos e elementos caracterizados como kawaii, desde as grandes compañías até as pequenas tendas; desde as oficinas gobernamentais nacionais até as oficinas locais. Diversas compañías, grandes e pequenas, teñen tenras mascotas que presentan os seus produtos e servizos ó público:
A mercadoría kawaii é extremadamente popular no Xapón. Os dous fabricantes máis grandes desas mercadorías son Sanrio (fabricantes de Hello Kitty) e San-X (fabricantes de Rilakkuma, Kogepan e Nyan Nyan Nyanko). Este tipo de produtos é exitoso tanto para o público infantil como para o adulto.
Percepción no Xapón
thumb|Exemplos de varias mascotas comerciais xaponesas. Sendo un fenómeno cultural, o concepto de kawaii aceptouse no Xapón, integrándose como parte da cultura xaponesa e da identidade nacional. Para os xaponeses adultos, dicir kawaii é dicir un termo moi útil. Unha palabra práctica que se pode usar en diferentes situacións porque o seu significado ten moitas aplicacións: desde emitir unha opinión simple cara aos valores estéticos e á súa vez simpatizar coa persoa e desexarlle boa sorte. Para os adultos xaponeses, a maior prioridade é que as relacións persoais flúan ben, e para alcanzar este obxectivo, a palabra kawaii é un instrumento perfecto.
Para Tomoyuki Sugiyama, autor de “Cool Japan”, a “tenrura” está arraigada na cultura de harmonía e amor no Xapón. Pola súa banda, Nobuyoshi Kurita, un profesor de socioloxía na Universidade Musashi en Tokio, declara que a “tenrura” é un “termo máxico” que comprende calquera cousa que sexa aceptable e desexable no Xapón. Kawaii é unha palabra que non ten lóxica, que só describe que o obxecto a considerar é “tenro” e diso non se espera ningunha obxección. Contrario a calquera outra apreciación que lle dea relevancia ou sentido (por exemplo, que sexa “fermoso”) posiblemente xere algunha obxección ou contradición.
Por outra banda existen sectores conservadores, escépticos da tenrura, que consideran que o kawaii é un síntoma dunha mentalidade infantil. En particular, Hiroto Murasawa, profesora de beleza e cultura na Universidade Feminina Shoin de Osaka, declara que a tenrura é «unha mentalidade que ensina a non valerse por si mesmos… ás persoas que elixen destacarse caendo a cachón». Tamén hai críticas sobre a obsesión e esaxeración do kawaii, desvirtuando a real natureza das cousas.
Influencias noutras culturas
Nas culturas asiáticas e na cultura occidental, a palabra kawaii tivo cabida como un préstamo achegado polos fanáticos da cultura popular xaponesa aínda que no contexto equivocado e tivo un uso case exclusivo dentro da cultura otaku a nivel mundial. A cantante estadounidense Gwen Stefani mostrou de maneira breve acerca do kawaii no seu vídeo musical Hollaback Girl.
Os produtos e mercadoría kawaii tamén se volveron populares nalgunhas partes de Asia Oriental, como na China, Hong Kong, Taiwán e Singapur. Os produtos da marca Sanrio (en especial Hello Kitty) tamén se volveron moi populares a nivel mundial.
Deimos (lúa)
Deimos ou Marte II é o satélite máis pequeno de Marte con 15 km de diámetro.
Deimos componse de rocha rica en carbono, moi similar ós asteroides de tipo C (condrita carbonácea), e de xeo. Posúe cráteres, pero a súa superficie é notablemente máis lisa que a de Fobos, debido ao enchido parcial dos seus cráteres con regolito.
Visto desde Deimos, Marte sería 1.000 veces máis grande e 400 veces máis brillante que a lúa chea vista desde a Terra, ocupando 1/11 do largo dun hemisferio celeste.
Ó contrario que Fobos, que orbita tan rapidamente que de feito sae polo oeste e se pon polo leste, Deimos sae polo leste e ponse polo oeste. Con todo, o período orbital de Deimos (aproximadamente 30,5 horas) excede o día solar marciano (unhas 24,5 horas) por tan pouco tempo que pasan 2,7 días desde a saída ata a posta, para un observador ecuatorial.
Debido á súa órbita, que é relativamente próxima a Marte e con só unha pequena inclinación respecto ó ecuador marciano, Deimos non pode ser observado desde latitudes marcianas superiores a 83,7 º. Con todo nas mellores oposicións (2003 e 2005) pode ser capturado con cámaras CCD nos seus maiores elongacións.
Loewe
Loewe ([lo'eβe]) é unha marca de roupa, coiro e complementos de luxo fundada en 1846 en Madrid polo artesán Enrique Loewe Roessberg orixinario de Kassel, actualmente é propiedade do grupo francés LVMH (Louis Vuitton Moët Hennessy).
Historia
thumb|esquerda|Placa conmemorativa do concello de Madrid en recoñecemento á marca. miniatura|dereita| Loewe Hong Kong
Loewe naceu en 1846 nun obradoiro de marroquinería situado na rúa Lobo (posteriormente rúa Echegaray), no centro de Madrid. En 1872 o artesán alemán Enrique Loewe Roessberg chegou a Madrid e asociouse co taller, e comezou a traballar alí. En 1892 Loewe instalouse na rúa Príncipe de Madrid, acadando gran sona. En 1905 o rei Afonso XIII deulle o título de provedor da Casa Real. En 1910 abriu tenda en Barcelona.
En 1945 o deseñador Pérez de Rozas creou modelos de bolsos en boxcalf, que pronto pasaron a ser os grandes clásicos da marca. En 1959 Loewe inaugurou unha tenda na rúa Serrano de Madrid, que modificou por completo a imaxe dos establecementos de artigos de luxo. En 1963 empezou a expansión internacional de Loewe, que abriu tenda en Londres.
En 1980 entrou no accionariado da empresa o grupo Rumasa, mercando accións a herdeiros de Loewe de Barcelona, debido ás diferenzas entre a familia de Barcelona e a de Madrid, que controlaban entre ambas o 51 % da empresa. Rumasa mercou entre un 25 % ou 30 % ata acadar a maioría do accionariado por sucesivas mercas de accións. Cando Rumasa foi expropiada tiña o 66 % da empresa polo que pasou a estar controlada polo Estado Español. En 1996, coincidindo cos 150 anos da marca, foi mercada por LVMH.
O 14 de marzo de 2012 saíu unha polémica campaña da colección "Oro" con Luis Venegas como director creativo e como protagonistas presuntos mozos "modernos" fillos de coñecidos.
Tendas
Loewe ten 29 tendas propias en España, dez establecementos para home e sete de muller. A nivel internacional ten 125 tendas propias e 50 puntos de venda en aeroportos e outro cento de tendas multimarca.
En 2012 pechou a súa tenda na Coruña, a única que tiña en Galiza, trasladándose a unha pequena tenda en El Corte Inglés da rúa Ramón y Cajal. A principios de 2018 pechou definitivamente.
Julie Taymor
miniatura|Julie Taymor en 2009 Julie Taymor, nada o 15 de decembro de 1952 en Newton, é unha directora de teatro, ópera e cine estadounidense.
Traxectoria
Taymori estudou na École Internationale de Théâtre de Jacques Lecoq, realizou diversas adaptacións musicais das obras de William Shakespeare tanto para o teatro, como para o cine. Dirixiu a ópera Oedipus rex en 1992 e omusical The Lion King (1997), polo que foi primeira muller en gañar un Tony pola dirección dun musical, tamén dirixiu o filme Frida en 2002.
Festival de Eurovisión 2010
O LV Festival de Eurovisión celebrouse entre o 25 e o 29 de maio. Estas datas foron escollidas para non coincidir coa final da UEFA Champions League, que tivo lugar o sábado 22 de maio. O festival celebrouse en Oslo, capital de Noruega, logo de que outras cidades por exemplo Bergen (sede en 1986), Lillehammer, sede do Festival de Eurovisión Infantil 2004, Hamar, Trondheim, Stavanger e Tromsø, quixesen adxudicarse a opción de ser sedes. O lugar onde se realizou foi o Fornebu Area situado a 15 minutos de Oslo. O festival realizárono os noruegueses tras gañaren o Festival da Canción de Eurovisión 2009 con Alexander Rybak e a súa canción Fairytale con 387 puntos. As televisións de Austria, Mónaco, Italia e Luxemburgo confirmaron que non ían participar no certame. Con todo, agardouse o debut de Liechtenstein para a edición de 2010. Na rolda de prensa o 13 de maio de 2009, a UER confirmou que países como Kazajstán, Palestina ou Qatar non participarían no futuro no festival por non formaren parte da Zona Europea de Radiodifusión. Con todo, esta información é debatida debido a que a televisión palestina PRTV foi admitida na UER.
Alonso Berruguete
miniatura|160px|Alonso Berruguete, representado nunha estatua en [[Madrid (José Alcoverro, 1892).]] Alonso Berruguete, nado en Paredes de Nava, Palencia en 1490 e finado en Toledo en 1561, foi un escultor castelán do manierismo, fillo do pintor Pedro Berruguete. Tamén fixo obras pictóricas.
Aprendeu pintura e escultura no taller familiar; as súas obras de entón evidencian o contacto cos escultores activos en Castela, fundamentalmente en Burgos, Ávila, Valladolid e Palencia. Desde 1507 estivo en Italia ampliando os seus coñecementos de pintura, principalmente en Florencia, onde debeu chegar cara a 1512. Alí é citado varias veces por Vasari, quen constata os seus contactos con Bramante, Michelangelo e Leonardo da Vinci. Estivo entre os manieristas toscanos discípulos de Andrea do Sarto e hai quen afirma que participou activamente na xénese do manierismo pictórico florentino. Copiou o Laocoonte recentemente descuberto en Roma por encargo de Bramante, e iso fai supor que se aliñaba no grupo rival de Michelangelo Buonarrotti.
Os longos anos de estancia en Italia permitíronlle coñecer profundamente aos mestres do Quattrocento e os modelos da escultura grecolatina clásica; na súa obra hai unha admiración profunda pola obra de Donatello, quen lle inspira algúns tipos, e, desde logo, Miguel Anxo, polos seus volumes rotundos e a atormentada terribilitá da súa obra final. De Leonardo da Vinci aprendeu a individualizar os rostros, a pesar do cal todas influencias confluíron nun estilo moi persoal e un temperamento fortemente expresivo, que se reflicte nas súas figuras dun contorno llameante e anguloso que revive a estética do Gótico. Vasari considera que en Florencia copiou os cartóns de Michelangelo realizados para a decoración da sala do Gran Consello.
Festival de Eurovisión 2010
Preparativos estruturais
A pesar de que a primeira das semifinais é o 25 de maio de 2010, os traballos no Telenor Arena para a montaxe do escenario comezarán o día 20 de abril de 2010. Toda a estrutura estará rematada o 10 de maio de 2010, data na que comezan os traballos de son e creación dos gráficos para as actuacións dos diferentes países participantes. O día 30 de maio de 2010, xa rematado o certame comezará o desmantelamento de toda a estrutura.
Semifinais
A primeira semifinal será o 25 de maio de 2010 e a segunda semifinal será o 27 de maio de 2010 onde 17 candidaturas en cada gala tentarán chegar á final, onde xa se atopan, como é habitual, o anfitrión e o Big 4. En febreiro, por sorteo, definirase a que semifinal corresponde cada país. O 22 de marzo sortearase a posición de cada participante na semifinal correspondente.
Primeira semifinal
Nesta semifinal votaron ademais dos participantes: España, Francia e Alemaña.
Final
A final do evento celebrouse o día 29 de maio de 2010. Os dez países clasificados de cada semifinal participaron xunto aos cinco clasificados directamente (Big Four e o Anfitrion)
Máximas puntuacións
Trala votación os países que recibiron 12 puntos foron os seguintes:
Incidentes
miniatura|dereita|200px|[[Daniel Diges representante español.]]