cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zhenotdel
Historia
O Zhenotdel meteu presión para legalizar o aborto en Rusia, co que se converteu no primeiro país no mundo en facelo, en novembro de 1920. Foi a primeira vez na historia mundial en que as mulleres conseguiran o dereito ao aborto gratuíto na sanidade pública.
Dirixentes
O Zhenotdel tivo cinco dirixentes durante os seus 11 anos de existencia:
Orosa, Orosa, Palas de Rei
Orosa é un lugar da parroquia de Orosa no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa.
Toponimia
O orónimo Orosa (da voz prerromana *or- ou *oro-), fai referencia a un terreo montañoso.
Rosa tomentosa
Rosa tomentosa é un arbusto da familia das rosáceas. miniatura|No seu hábitat
Descrición
É un arbusto que alcanza un tamaño de 1-3 m de altura. Ten os talos arqueados, verdes ou avermellados, delgados, algo curvos, de cando en cando rectos. As follas con cheiro a resina, e 5-7 folíolos de ovado-elípticos a ovado-lanceolados, agudos, redondeados na base, irregular e dobremente aserrados, algo tomentosos polo feixe, e moi tomentosos polo envés. As flores aparecen en inflorescencias corimbiformes, bracteadas. Corola de 35-40 mm de diámetro; pétalos dun rosa forte a rosado esbrancuxado. Úrnula globosa, ovoide ou urceolada, de cor vermella escura, con glándulas estipitadas por toda ela ou só na base, ás veces con acículas ou, mesmo, lisa. Ten un número de cromosomas de 2n = 35.
Distribución
Atópase en sebes e espinares, nos pisos montano e subalpino inferior, en chan profundo e ambiente húmido; é a especie máis tolerante a baixos niveis de carbonatos; 400-1900 m. Aparece en gran parte de Europa –até o paralelo 55º N e o W de Rusia e Ucraína–, o Cáucaso, Anatolia e o Líbano.
Taxonomía
Rosa tomentosa foi descrita por James Edward Smith e publicado en Flora Britannica 2: 539–540. 1800.
Rosa: nome xenérico que provén directamente e sen cambios do latín rosa que deriva á súa vez do grego antigo rhódon, co significado que coñecemos: «a rosa» ou «a flor da roseira»
tomentosa: epíteto latíno que significa "con tomento, peluda".
Movimiento por la Dignidad y la Ciudadanía
O Movimiento por la Dignidad y la Ciudadanía é un partido político español de ámbito ceutí. Formouse en outubro de 2014 por un grupo de membros escindidos de Coalición Caballas, liderados por Fátima Hamed Hossain. Nas eleccións ceutíes de 2015 o MDyC obtivo 3.264 votos (11,19 % do total) e tres escanos. Así, Fátima Hamed converteuse na primeira muller musulmá en liderar un grupo político na Asemblea de Ceuta. Nas eleccións de Ceuta de 2019 conseguiu 2.353 votos, (6,96% do total) e perdeu un deputado.
Miguel Ángel Buján Varela
Miguel Ángel Buján Varela, é un político e funcionario galego.
Traxectoria
Funcionario no concello de Toques durante 35 anos. Presentouse á alcaldía deste municipio nas eleccións municipais de 2003 pola Agrupación Independentes de Toques, a cal logrou 2 concelleiros e foi a segunda forza máis votada tralo PPdeG de Jesús Ares Vázquez, que pese a baixar conservou a maioría absoluta. Nas municipais de 2007 foi candidato do PSdeG-PSOE á alcaldía e logrouna grazas a un pacto co PPdeG e o BNG, fronte á candidatura independente do ata entón alcalde expopular. En virtude dese acordo de goberno, cedeulle a alcaldía ó novo líder popular Jorge Calvo Pestonit en agosto de 2009. Diversos problemas de saúde fixeron que declinase a opción de concorrer de novo como candidato en 2011. Nas municipais de 2015 si foi candidato socialista e logrou 3 concelleiros, a tan só 9 votos do PPdeG (4 edís) e de selo máis votado. Porén, alcanzou un acordo de goberno co BNG (2 edís) polo cal o líder desta formación, José Ángel Penas García asumía a alcaldía a primeira metade da lexislatura e el a segunda. Finalmente regresou á alcaldía en xaneiro de 2018. Volveu a selo candidato socialista nas municipais de 2019 e logrou 2 concelleiros fronte a 3 do PPdeG e 4 do BNG, porén, conervou a alcaldía en virtude dun novo acordo de goberno co BNG polo cal lle cedeu o bastón de mando ó nacionalista Penas en xuño de 2021. Nas municipais de 2023 logrou 1 concelleiro fronte a 2 do PPdeG e 6 do BNG, logrando estes a maioría absoluta, polo cal non continuou a coalición de goberno e pasou á oposición.
Gran Premio do Xapón de 2000
O Gran Premio do Xapón de 2000 (oficialmente o XXVI Fuji Television Japanese Grand Prix) foi unha carreira de motor de Fórmula Un celebrada o 8 de outubro de 2000, no Circuíto de Suzuka, Suzuka. Foi a décimo sexta e penúltima rolda da tempada de Fórmula Un así como o 26º Gran Premio do Xapón. O piloto de Ferrari Michael Schumacher gañou a carreira de 53 voltas dende a pole position. Mika Häkkinen quedou segundo nun McLaren e o seu compañeiro de equipo David Coulthard quedou terceiro. A vitoria de Schumacher confirmouno como Campión de Pilotos de 2000, xa que Häkkinen non puido superar o total de puntos de Schumacher cando só quedaba unha carreira.
Antecedentes
O Gran Premio disputárono once equipos, cada un de dous pilotos. Os equipos, tamén coñecidos como construtores, foron McLaren, Ferrari, Jordan, Jaguar, Williams, Benetton, Prost, Sauber, Arrows, Minardi e BAR. O provedor de Pneumáticos Bridgestone trouxo tres tipos de pneumáticos diferentes á carreira: o composto Medio para seco e dous pneumáticos de chuvia, o intermedio e o de chuvia extrema. O Circuíto de Suzuka sufriu un pequeno cambio no trazado antes do Gran Premio. A entrada da pista de boxes trasladouse desde o final da curva esquerda da 130R ata a saída da chicana Casio nun esforzo por mellorar a seguridade.
Ao entrar na carreira, o piloto de Ferrari Michael Schumacher lideraba o Campionato de Pilotos con 88 puntos, por diante de Mika Häkkinen con 80 puntos e David Coulthard con 63. Rubens Barrichello era cuarto con 55 puntos, con Ralf Schumacher quinto con 24 puntos. Había un máximo de 20 puntos dispoñibles para as dúas últimas carreiras, o que significaba que Häkkinen aínda podía gañar o título. Michael Schumacher só necesitaba conseguir a vitoria na carreira, independentemente de onde rematase Häkkinen, Schumacher estaría máis de dez puntos por diante de Häkkinen a falta dunha carreira. En caso contrario, Häkkinen podería gañar o Campionato na última carreira da tempada no Malaisia superando ao seu rival. En caso de empate a puntos, Michael Schumacher gañaría o campionato por conta atrás, tendo máis vitorias. No Campionato de Construtores, Ferrari lideraba con 143 puntos, McLaren e Williams eran segundos e terceiros con 133 e 34 puntos respectivamente, mentres que Benetton con 20 e Jordan con 17 disputábanse o cuarto posto.
Un fallo nun pneumático na carreira anterior, o Gran Premio dos Estados Unidos de 2000, obrigara a Häkkinen a retirarse da carreira. Con dúas carreiras restantes na tempada e unha desvantaxe de oito puntos tras perder o liderado no Campionato de Pilotos, Häkkinen mantivo confianza nas súas posibilidades de título: "Sei que o que me pasou no último Gran Premio, cando tiven que retirarme, pódelle pasar a calquera, pódolle pasar a Michael. Entón son moi optimista. Cheguei aquí preparado e pensando nestas dúas carreiras xuntas. Non unha, dúas." Michael Schumacher subliñou a presión de liderar o campionato no Xapón: "Non foi un momento relaxante e aínda non superei completamente o jetlag dos Estados Unidos. Pero estou preparado para sacrificar isto e moito máis para traer o título de volta a Maranello. E o mesmo pódese dicir de todo o equipo." Jean Todt ex director do equipo Ferrari e o campión do mundo Jody Scheckter pediron a Barrichello e Coulthard que corresen de forma xusta xa que os seus equipos ordenaron aos dous pilotos que axudasen aos seus compañeiros na batalla polo campionato.
Na reunión de pilotos celebrada o venres anterior ao evento, o director de carreira da Fédération Internationale de l'Automobile (FIA) Charlie Whiting anunciou que calquera posible manobra de bloqueo que interferise na batalla do Campionato do Mundo daría lugar a que ao piloto se lle mostrase unha bandeira branca e negra ondeada, antes de darlle unha bandeira negra para sinalar a descualificación da carreira. A sanción tamén tivo unha posible prohibición de ata tres eventos do Campionato do Mundo de Fórmula Un para calquera piloto que incumprise a nova regra. Ralf Schumacher aceptou as penalizacións. Non obstante, o director do equipo McLaren Ron Dennis mostrouse máis expresivo ao opoñerse ás novas regras xa que cría que eran arbitrarias e estaban en contra de elixir as tácticas do equipo. Tamén estaba descontento coa inclusión do avogado italiano Roberto Causo como comisario de carreira porque Dennis consideraba que calquera decisión sería tendenciosa cara a Ferrari.
Carreira
Häkkinen comezou a carreira xunto a Michael Schumacher na primeira fila da grella. Michael Schumacher intentou defender a súa vantaxe fóra da liña moviéndose no camiño de Häkkinen, pero Häkkinen pasou a Michael Schumacher na cabeza cara á primeira curva, co que Coulthard resistía o intento do piloto de Williams Ralf Schumacher de pasalo para manter a terceira posición. Michael Schumacher conseguiu pechar a diferenza co seu rival polo título na volta 31 e superou a Häkkinen durante a segunda rolda de parada en boxes. Isto permitiulle manter unha diferenza de 1,9 segundos entre el e Häkkinen cara ao final da carreira para conseguir a súa oitava vitoria da tempada.
Michael Schumacher recibiu eloxios de moitos dentro da comunidade da Fórmula Un, incluíndo o ex-campión Jody Scheckter e o presidente de Ferrari Luca di Montezemolo, aínda que foi criticado polo expresidente italiano Francesco Cossiga pola súa conduta cando o Himno Nacional Italiano tocouse no podio. O piloto de Ferrari tamén recibiu os parabéns predominantes da prensa europea. O segundo posto de Häkkinen aseguroulle a segunda posición no Campionato de Pilotos, mentres que Ferrari ampliou a diferenza con McLaren no Campionato de Construtores ata trece puntos, a falta dunha carreira.
Clasificación da carreira
Os pilotos que obtiveron puntos de campionato están indicados en negra.
Pintura acrílica
miniatura| Pintura acrílica [[vermella ou roxa ]] thumb|Obra de [[Menchu Lamas, acrílico sobre lenzo]] miniatura| Pinturas acrílicas [[Fluorescencia|fluorescentes iluminadas por luz UV. ]] A pintura acrílica é unha pintura de secado rápido que contén pigmento nunha emulsión de polímero acrílico.
Historia
En 1934, unha empresa química alemá creou resina acrílica. Utilizouse por primeira vez na década de 1940. Os acrílicos estaban dispoñíbeis comercialmente como pintura para artistas na década de 1950. Máis tarde, realizáronse moitos avances na fabricación da pintura acrílica a medida que cada vez máis xente comezou a usar este material.
Severino Varela
Severino Varela Puente, nado en Montevideo o 14 de setembro de 1913 e finado na mesma cidade o 29 de xullo de 1995, foi un futbolista uruguaio, de orixe galega, que xogaba de dianteiro.
Pintura acrílica
Tipos
As tintas acrílicas son indicadas para ambientes externos debido ás súas propiedades:
Alén diso, unha das principais vantaxes da tinta acrílica é manter en boa medida a cor orixinal despois do secado.
Uso
As pinturas acrílicas pódense diluír con auga, pero son resistentes á auga cando se secan. Ao secar, a pintura acrílica normalmente non se pode eliminar dunha superficie sólida. Poden ter un uso artístico, artesanal ou en bricolaxe.
Severino Varela
Foi internacional coa selección uruguaia e é o máximo goleador desta na Copa América, con 15 goles. Gañou coa selección a Copa América de 1942.
Pintura acrílica
Na arte
Dependendo da cantidade de pintura acrílica diluída (con auga) ou modificada con xeles acrílicos, medios ou pastas, a pintura acrílica rematada pode parecerse a unha acuarela ou unha pintura ao óleo ou ter un aspecto único, máis satinado ou mesmo incluír pigmentos fluorescentes.
Severino Varela
Orixes
Fillo de emigrantes galegos no Uruguai, traballou como repartidor de carne e tamén na UTE, a compañía eléctrica uruguaia, ao tempo que xogaba ao fútbol.
O seu primeiro club foi o Olimpia de Montevideo, no que xogou ata 1932, cando este se fusionou co Capurro dando lugar ao River Plate uruguaio. Despois de tres anos en River, nos que disputou as tres primeiras tempadas da era do profesionalismo na Primeira División do Uruguai, pasou ao Peñarol en 1935.
Pintura acrílica
Na arte
Utilizouse moito na arte moderna e é máis barata que a pintura ao óleo, un material máis caro pero tamén máis duradeiro. A pintura acrílica pode dar unha cor máis brillante e viva que as pinturas ao óleo, pero é menos versátil para as veaduras.
Severino Varela
Primeira etapa en Peñarol
O seu pase ao Peñarol orixinou unha batalla legal na Asociación Uruguaia de Fútbol. Debutou co equipo o 30 de abril de 1935 e na súa primeira campaña conquistou o seu primeiro campionato uruguaio, ao que sumaría outros tres durante os tres anos seguintes, formando parte do primeiro equipo uruguaio en gañar catro títulos de xeito consecutivo. En Peñarol converteuse nunha célebre figura e fixo famosa a súa boina branca, coa que xogara sempre e que continuou usando máis tarde por un convenio publicitario, moito antes de que este tipo de publicidade se fixese habitual. Con todo, en 1942 sufriu un baixón de forma e foi relegado ao segundo equipo.
Boca Juniors
esquerda|miniatura|O célebre gol de Varela a [[Club Atlético River Plate|River Plate en 1943.]] En 1943 fichou por Boca Juniors, que levaba un par de tempadas sen conseguir rematar entre os tres primeiros clasificados. O prezo do seu traspaso foi de 38.000 pesos arxentinos e incluíu as cesións a Peñarol de Raúl Emeal e Ángel Laferrara. En Boca formou dianteira con Boyé, Corcuera e Sarlanga, e o equipo de Buenos Aires acabou conquistando o seu 11º campionato arxentino, manténdose invicto dende a xornada 6. Varela foi autor de 20 tantos naquela tempada. Ao ano seguinte o equipo xeneize conseguiu gañar o campionato de novo, con 15 goles de Varela, que foi o máximo goleador do equipo xunto a Corcuera. Ao ano seguinte o equipo reforzouse con Rodolfo De Zorzi e Juan Carlos Lorenzo entre outros, co obxectivo de lograr o terceiro campionato consecutivo, pero este foi finalmente para o seu máximo rival, RIver Plate. Precisamente os seus goles fronte a River foron en gran parte os que o fixeron célebre no seu paso por Boca. Fíxolle cinco goles ao equipo "millonario" en seis encontros, destacando un dos dous que anotou o 26 de setembro de 1943 na Bombonera, lanzándose ao chan para cabecear un centro de Carlos Adolfo Sosa e batendo ao porteiro Eduardo Lettieri. Deixou o equipo en 1945, despois de gañar a Copa de Confraternidade Escobar-Gerona contra Nacional, e a pesar de que Boca lle ofreceu renovar co soldo que el quixese.
Pintura acrílica
Na arte
Artistas como David Hockney, e en Galiza varios membros do grupo Atlántica empregaron habitualmente a pintura acrílica en diversas etapas nas súas obras, sobre táboa ou lenzo, e outros como Ron Mueck para colorir as súas esculturas de látex.
Severino Varela
Segunda etapa en Peñarol e retirada
miniatura| Severino Varela, Mario Boyé, José Marante e Natalio Pescia Regresou entón ao Peñarol, onde militou durante dúas tempadas máis, sen poder gañar de novo o campionato uruguaio, que foi nas dúas ocasións para o Nacional. Ao remate da tempada 1948 colgou as botas.
En 1949, Boca estaba a realizar a peor campaña da súa historia e estaba a piques de descender. Severino Varela ofreceuse entón a xogar de balde para axudar ao seu querido club, pero os dirixentes non aceptaron.
Faleceu o 29 de xullo de 1995 aos 81 anos de idade.
Selección nacional
Foi internacional coa selección uruguaia en 24 ocasións, marcando 19 goles. É o máximo goleador da escuadra uruguaia na Copa América, onde anotou 15 goles. Participou en tres edicións, 1937, 1939 e 1942, anotando cinco goles en cada unha delas e conquistando a de 1942, nunha selección na que destacaba outro Varela, o histórico Obdulio Varela.
Palmarés
Peñarol
Boca Juniors
Selección uruguaia
Linguas númicas
As linguas númicas son unha póla da familia de linguas uto-aztecas. Inclúe sete linguas faladas por pobos nativos americanos que vivían tradicionalmente na Gran Conca, nas bacías dos ríos Colorado, Snake e no sur das Grandes Planicies. O termo númico provén da palabra afín en todas as linguas deste grupo para "persoa". Por exemplo, nas tres linguas númicas centrais e nas dúas occidentais é. Na lingua kawaiisu é e en lingua paiute do sur,  e. miniatura|Árbore das linguaxes numicas. Os dialectos están en cursiva.
Clasificación
miniatura|Mapa de distribución histórica das linguas númicas. As linguas númicas occidentais amósanse en verde, as centrais en azul e as meridionais en amarelo. Estas linguas clasifícanse en tres grupos:
Árbore eléctrica
miniatura| Unha "árbore eléctrica" 3D (ou figura de Lichtenberg), incrustada nun cubo de 1,5 polgadas de [[polimetilmetacrilato (PMMA)]] En enxeñaría eléctrica, a árbore ou arborización é un fenómeno eléctrico previo á avaría no illamento sólido. É un proceso daniño por descargas parciais e que avanza a través do illamento dieléctrico, nun camiño que se asemella ás pólas dunha árbore (figuras de Lichtemberg). A árbore de illamento sólido de cables de alta tensión é un mecanismo común de avaría e fonte de fallas eléctricas nos cables subterráneos.
Descrición e causas
A árbore eléctrica prodúcese primeiro e propágase cando un material dieléctrico seco está sometido a un campo eléctrico diverxente e elevado durante un longo período de tempo. Obsérvase que a árbore eléctrica se orixina en puntos nos que impurezas, baleiros de gas, defectos mecánicos ou proxeccións condutoras provocan un estrés excesivo de campo eléctrico dentro de pequenas rexións do dieléctrico. Isto pode ionizar gases dentro dos ocos dentro do dieléctrico, creando pequenas descargas eléctricas entre as paredes do oco. Unha impureza ou defecto pode mesmo producir a ruptura parcial do propio dieléctrico sólido. A luz ultravioleta e o ozono destas descargas parciais (PD) reaccionan despois co dieléctrico próximo, descompoñendo e degradando aínda máis a súa capacidade illante. Os gases adoitan liberarse a medida que o dieléctrico se degrada, creando novos baleiros e fendas. Estes defectos debilitan aínda máis a forza dieléctrica do material, aumentan a tensión eléctrica e aceleran o proceso de PD.
Árbores de auga e árbores eléctricas
En presenza de auga, dentro do dieléctrico de polietileno usado en cables de alta tensión enterrados ou mergullados en auga pódese formar unha estrutura en forma de penacho 3D difusa e parcialmente condutora, chamada árbore de auga. Sábese que a pluma ou penacho consiste nunha densa rede de canles moi pequenos cheos de auga que están definidos pola estrutura cristalina nativa do polímero. As canles individuais son extremadamente difíciles de ver usando o aumento óptico, polo que o seu estudo adoita requirir o uso dun microscopio electrónico de varrido (SEM, polas siglas en inglés).
As árbores de auga comezan como unha rexión microscópica preto dun defecto. Logo medran baixo a presenza continua dun campo eléctrico elevado e auga. As árbores de auga poden crecer ata o punto no que unen a capa de terra exterior ata o condutor central de alta tensión, momento no que o estrés se redistribúe polo illamento. As árbores de auga xeralmente non son un problema de fiabilidade a menos que sexan capaces de iniciar unha árbore eléctrica.
Outro tipo de estrutura tipo árbore que se pode formar con ou sen a presenza de auga chámase árbore eléctrica. Tamén se forma dentro dun dieléctrico de polietileno (así como moitos outros dieléctricos sólidos). As árbores eléctricas tamén se orixinan onde as melloras do estrés a granel ou da superficie inician a avaría dieléctrica nunha pequena rexión do illamento. Isto dana permanentemente o material illante nesa rexión. A continuación, o crecemento das árbores prodúcese a través de pequenos eventos de avaría eléctrica adicionais (chamados descargas parciais). O crecemento das árbores eléctricas pode acelerarse por cambios rápidos de voltaxe. Ademais, os cables inxectados con DC de alta tensión tamén poden desenvolver árbores eléctricas ao longo do tempo a medida que as cargas eléctricas migran ao dieléctrico máis próximo ao condutor de alta tensión. A rexión de carga inxectada (chamada carga espacial) amplifica o campo eléctrico no dieléctrico, estimulando unha maior mellora do estrés e o inicio das árbores eléctricas como o lugar de melloras de tensión preexistentes. Dado que a propia árbore eléctrica normalmente é parcialmente condutora, a súa presenza tamén aumenta o estrés eléctrico na rexión entre a árbore e o condutor oposto.
A diferenza das árbores de auga, as canles individuais das árbores eléctricas son máis grandes e son máis fáciles de ver. A árbore foi un mecanismo de falla a longo prazo para cables de alimentación de alta tensión illados en polímeros enterrados, informado por primeira vez en 1969. De xeito similar, as árbores 2D poden aparecer ao longo da superficie dun dieléctrico moi estresado ou nunha superficie dieléctrica que foi contaminada por po ou sales minerais. Co paso do tempo, estes rastros parcialmente condutores poden crecer ata provocar unha falla total do dieléctrico. O seguimento eléctrico, ás veces chamado bandas secas, é un mecanismo de falla típico dos illantes eléctricos que están sometidos a contaminación por pulverización de sal ao longo das costas. Os patróns ramificados 2D e 3D chámanse ás veces figuras de Lichtenberg. miniatura| Árbores eléctricas carbonizadas en 2D a través da superficie dunha placa de policarbonato que formaba parte dun trigatrón. Estes camiños de condución parcial provocaron finalmente unha avaría prematura e un fallo operativo do dispositivo
Utilidade en avarías
A árbore eléctrica ou "figuras de Lichtenberg" tamén ocorren nos equipos de alta tensión xusto antes da avaría. Seguir estas liñas de Lichtenberg no illamento durante a investigación post-mortem do illamento roto pode ser útil para atopar a causa da avaría. Un enxeñeiro experimentado en alta tensión pode ver desde a dirección e o tipo de árbores e as súas ramas onde se situou a causa principal da avaría e posibelmente atopar a causa. Deste xeito pódense investigar de forma útil os transformadores avariados, os cables de alta tensión, os 'casquillos' illadores e outros dispotitivos; desenrólase o illamento (no caso de illamento de papel) ou córtase en rodelas finas (no caso de sistemas de illamento sólido), os resultados son bosquexados e fotografados e forman un arquivo útil do proceso de avaría.
Tipos de árbores eléctricas
As árbores eléctricas pódense clasificar aínda máis dependendo dos diferentes patróns de árbores. Estes inclúen dendritas, tipo de rama, tipo de arbusto, espigas, cordas, lazos e árbores ventiladas. Os dous tipos de árbores máis comúns son as árbores de lazo e as árbores ventiladas.
Detección e localización de árbores eléctricas
As árbores eléctricas poden ser detectadas e localizadas mediante medida de caudal parcial.
Como os valores de medición deste método non permiten unha interpretación absoluta, os datos recollidos durante o procedemento compáranse cos valores de medición do mesmo cable recollidos durante a proba. Isto permite unha clasificación sinxela e rápida da condición dieléctrica (novo, moi envellecido, defectuoso) do cable en proba.
Para medir o nivel de descargas parciais, 50-60 Hz ou ás veces un 0,1 sinusoidal, pódese utilizar voltaxe VLF (frecuencia moi baixa ) Hz. A tensión de encendido, un criterio de medición principal, pode variar máis do 100 % entre 50 e 60 Hz en comparación con 0,1 Hz VLF (frecuencia moi baixa). A fonte de AC sinusoidal na frecuencia de alimentación (50–60 Hz) segundo o obrigado polas normas IEEE 48, 404, 386 e as normas ICEA S-97-682, S-94-649 e S-108-720. Os modernos sistemas de detección de PD empregan un software de procesamento de sinal dixital para a análise e visualización dos resultados das medicións.
Unha análise dos sinais de PD recollidos durante a medición co equipo axeitado pode permitir a gran maioría da localización dos defectos de illamento. Normalmente móstranse nun formato de cartografía de descarga parcial. Pódese obter información útil adicional sobre o dispositivo en proba dunha representación relacionada coa fase das descargas parciais.
Un informe de medición suficiente contén:
Hernán Hermida
Hernán Hermida Pacheco, coñecido como Eddie, nado en Cabimas, Zulia, o 24 de marzo de 1983, é un cantante venezolano-estadounidense, de orixe galega, coñecido por ser o vocalista de Suicide Silence dende 2013, cando se incorporou como substituto do falecido Mitch Lucker. Anteriormente fora vocalista da banda de deathcore All Shall Perish.
Traxectoria
Nacido na cidade venezolana de Cabimas, de pai galego e nai de Táchira, criouse alí xunto con dúas irmás ata os 16 anos. Mostrou interese polo heavy metal dende a adolescencia, influenciado pola música de Slipknot, Cannibal Corpse, Pantera e Hatebreed. En 1999 mudouse coa súa familia a San Francisco, California, onde en 2003 formou a súa primeira banda, Genmetal Grey, dos xéneros thrashcore e metalcore, co que gravou un EP de título Solitude. En 2006, trala separación de Gunmetal Grey, foi invitado a cantar en All Shall Perish, cos quen gravou o álbum The Price of Existence ese mesmo ano. Posteriormente publicou coa banda os álbums Awaken the Dreamers e This Is Where It Ends.
O 5 de outubro de 2013, deixou All Shall Perish para substituír ao falecido Mitch Lucker en Suicide Silence. O 15 de abril de 2014 anunciouse o título do novo álbum do grupo, o primeiro con Eddie, de título You Can't Stop Me. Despois de dar varios concertos en todo o mundo en 2015, en 2016 a banda comezou a gravar o seu quinto álbum, que saíu á luz ao ano seguinte co título de Suicide Silence.
Trumbo, a lista negra de Hollywood
Trumbo, a lista negra de Hollywood (en Trumbo) é un filme estadounidense de 2015 dirixido por Jay Roach e escrito por John McNamara. O filme está protagonizado por Bryan Cranston, Diane Lane, Helen Mirren, Louis C.K., Elle Fanning, John Goodman, Michael Stuhlbarg como Edward G. Robinson, Dean O'Gorman como Kirk Douglas e David James Elliott como John Wayne. O filme conta a historia do guionista de Hollywood Dalton Trumbo, e está baseado na biografía de 1977 Dalton Trumbo escrita por Bruce Alexander Cook.
O filme estreouse na sección "Special Presentations" no Festival Internacional de Cinema de Toronto o 12 de setembro de 2015, e estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 6 de novembro de 2015. O filme recibiu valoracións positivas, sendo especialmente eloxiada a interpretación de Bryan Cranston, a cal lle valeu varios premios e nomeamentos, entre eles o nomeamento ó Óscar ó mellor actor.
Dora Özer
Dora Özer, nada en Çanakkale, 1988/1989 e finada en Kuşadası, provincia de Aydın, o 9 de xullo de 2013, foi unha prostituta transexual turca.​ Asasinada apenas dous días antes que a sueca Eva Marree Kullander Smith en 2013, a morte de Özer suscitou unha onda mundial de protestas contra a violencia contra as traballadoras sexuais e as persoas trans, e en pro da despenalización completa do traballo sexual. ​
Traxectoria
Dora Özer naceu co nome de Hüseyin Uğur Özer en Çanakkale, unha pequena cidade xunto a estreito dos Dardanelos. ​ Con 18 ou 19 anos, fuxiu da casa e mudouse cara Esmirna, onde, dadas as dificultades para achar traballo provocadas pola percepción social da súa identidade de xénero, comezou a exercer o traballo sexual.​ Debido ao ambiente opresivo contra as prostitutas en Esmirna nese momento, Dora mudaríase de novo, pouco despois, a Kuşadası, unha cidade turística na costa do Mar Exeo. Aí permanecería durante varios anos e comezaría unha nova vida, sen perder o contacto cos seus seres queridos doutras localidades. ​ Se ben, ao marchar da casa familiar tivera problemas cos seus parentes, no momento da súa morte arreglara xa a relación coa súa familia. ​
Asasinato
Dora Özer foi asasinada por apuñalamento aos seus 24 anos o 9 de xullo de 2013, na súa casa de Kuşadasi.​​ O seu corpo foi encontrado sobre as 19:00 dese día pola súa compañeira de piso, outra muller trans identificada soamente como Hande.​​  ​​​ O seu cadáver presentaba feridas de arma branca en catorce lugares distintos do seu corpo.​
O asasino de Dora, identificado como Serdar Ö, un panadeiro de Kuşadasi de 22 anos, foi detido ás 10:00 AM do día seguinte.​​ Tendo sido identificado mediante gravacións con cámaras de seguridade e polas declaracións de testigos, a policía levou a cabo unha redada na súa casa, onde acharon o bolso, o teléfono móbil e o ordenador portátil de Dora.​​​​​   Serdar Ö. confesou o crime nun primeiro interrogatorio, explicando que el era un cliente de Dora, coa que discutiu tras teren tido relacións sexuais, e á que matou tras a discusión. ​​ ​​ Despois do interrogatorio, Serdar Ö. foi trasladado ao Pazo de Xustiza de Kuşadasi, e máis tarde á prisión de Söke.​​​​
O corpo de Özer foi levado ao Hospital Estatal de Kuşadasi para a realización da autopsia. ​ Os seus amigos e familia levaron de volta os seus restos a Kuşadasi, e, tras o oficio dunha pregaria fúnebre na Mesquita Hanım, enterrárona no cemiterio de Adalızade. ​​
Repercusións
O asasinato de Özer, xunto co de Kullander Smith, xerou unha grande onda de protestas a nivel mundial, que implicaron manifestacións de traballadoras sexuais en 36 cidades ante as embaixadas de Suecia e Turquía o 19 de xullo. ​​​ Se ben, a organización coordinadora de ditas manifestacións foi o Comité Internacional polos Dereitos das Traballadoras Sexuais de Europa, as manifestacións mesmas foron levadas a cabo por organizacións locais de persoas LGBT e traballadoras sexuais. ​
A Rede Global de Proxectos de Traballo Sexual criticou a relación entre o asasinato de Özer e a regulación da prostitución en Turquía. Nese país, as prostitutas só poden traballar en bordeis legalmente autorizados, sendo aquelas que traballan por conta propia (ilegalmente) especialmente vulnerábeis, ao ter que traballar en contornos de alto risco. ​ Pye Jakobsson e Carol Leigh manifestáronse en contra do estigma das prostitutas no seu vídeo Jasmine and Dora 4-Ever. ​
Dentro de Turquía, o asasinato de Özer provocou manifestacións o venres 12 de xullo en Istambul, Ancara, Esmirna, Mersin, Adana, Diyarbakır e Eskişehir.​​​  En Istambul, a policía impediu aos manifestantes chegar á Praza Taksim.​ Perante a morte de Dora, o activista Kemal Iffetsiz Asyu Ayrikotu, presidente da asociación turca polos dereitos das traballadoras sexuais Red Umbrella Sexual Health and Human Rights Association, destacou nunha entrevista a motivación tanto transfóbica como putofóbica do seu asasinato, e criticou a desproteción das traballadoras sexuais turcas e a esaxerada asociación dada na Turquía actual ao pretender que as mulleres trans son prostitutas por definición.​ A pesar da presión exercida por activistas LGBT, o Ministerio de Familia e Políticas Sociais de Turquía negouse a facer comentarios referentes á morte de Özer.​
Lydia Becker
Lydia Ernestine Becker, nada en Manchester o 24 de febreiro de 1827 e finada o 18 de xullo de 1890, foi unha líder dos primeiros movementos sufraxistas británicos, así como unha científica "amateur" con intereses en bioloxía e astronomía. É coñecida por fundar e publicar o Women's Suffrage Journal entre 1870 e 1890.
Traxectoria
Lydia Becker era a filla máis vella de Hannibal Becker, cuxo pai Ernst Becker emigrara de Ohrdruf en Turinxia. Becker foi educada na casa, como moitas mulleres da época. Curiosa intelectualmente, estudou botánica e astronomía, e gañou unha medalla de ouro en 1862 por un artigo académico sobre horticultura. Cinco anos máis tarde, en 1867, fundou a Ladies' Literary Society en Manchester.
Comezou unha correspondencia con Charles Darwin e pouco despois convenceuno para que enviara un artigo á Sociedade. No transcurso da súa correspondencia, Becker enviou a Darwin unha serie de mostras de plantas dos campos que rodean Manchester. Tamén lle enviou un exemplar do seu libro,Botany for Novices (1864). Becker é unha das mulleres do século XIX que contribuíu, moitas veces de xeito habitual, ao traballo científico de Darwin. Tanto a súa correspondencia como o seu traballo suxiren que Becker tiña un interese particular polas plantas bisexuais e hermafroditas o que, quizais, lle mostraba unha evidencia "natural" da existencia dunha orde sexual e social radicalmente alternativa.
Movemento sufraxista
No outono de 1866 Becker asistiu á reunión anual da Asociación Nacional para o Avance das Ciencias Sociais, onde se emocionou cun artigo de Barbara Bodichon titulado "Razóns para a concesión de voto ás mulleres". Ela dedicouse a esta causa e, en xaneiro de 1867, convocou a primeira reunión do Manchester Women's Suffragette Committee, a primeira organización deste tipo en Inglaterra.
Varios meses despois, Lilly Maxwell, propietaria dunha tenda, apareceu por erro no rexistro de votantes de Manchester. Non era a primeira vez, pero foi unha boa ocasión para dar a coñecer a causa. Becker visitou a Maxwell e acompañouna ao colexio electoral. O presidente do consello viu o nome de Maxwell na lista e permitiulle votar. Becker comezou inmediatamente a animar a outras mulleres xefas de familia da rexión a solicitar que os seus nomes fosen incluídos no censo electoral. As súas demandas foron levadas aos tribunais por John Coleridge e Richard Pankhurst en Chorlton v. Lings, pero o caso foi desestimado.
O 14 de abril de 1868 tivo lugar a primeira reunión pública da Sociedade Nacional para o Sufraxio das Mulleres na sala de libre comercio de Manchester. As tres relatoras principais foron Agnes Pochin, Anne Robinson e Becker. Becker propuxo unha resolución para conceder ás mulleres o dereito de voto nas mesmas condicións que os homes.
The Journal foi a publicación máis popular sobre o sufraxio feminino na Gran Bretaña do século XIX. Roger Fulford, no seu estudo Votes for Women: The Story of a Struggle, escribe: "A historia das décadas entre 1860 e 1890 -no referente ao sufraxio feminino- é a historia da señorita Becker". The Journal publicou discursos pronunciados en todo o país, tanto dentro como fóra do Parlamento. Becker publicou a correspondencia cos seus seguidores e os seus adversarios. Especialmente en 1870, cando ela criticou ao membro do Parlamento de Caernarvonshire despois de que este votara en contra dunha proposta a favor do voto feminino. En 1880, Becker e as súas colaboradores fixeron campaña na Illa de Man polo dereito das mulleres a votar nas eleccións da House of Keys. Inesperadamente, conseguiron permitir que as mulleres votaran por primeira vez na Illa de Man nas eleccións de marzo de 1881.
Becker distinguiuse de moitas das primeiras feministas nas súas disputas sobre a esencia da feminidade. Argumentando que non había diferenza natural entre o intelecto de homes e mulleres, Becker defendeu un sistema educativo non segregado por sexo en Gran Bretaña. Tamén difería de moitas outras sufraxistas na súa firme defensa do dereito ao voto das mulleres solteiras. Becker cría que as mulleres con maridos e fontes de ingresos estables estaban menos desesperadas por votar que as viúvas e as solteiras. Esta actitude converteuse no branco de frecuentes ridículos en xornais e viñetas editoriais.
Gichin Funakoshi
Gichin Funakoshi (船越 義珍 Funakoshi Gichin?, 10 de novembro de 1868 – 26 de abril de 1957) foi un mestre xaponés de karate, coñecido como «pai do karate moderno». Alumno de Anko Itosu e Anko Asato, foi un dos responsables da introdución do karate nas illas principais do Xapón en 1922, continuando a labor que xa levara a cabo o seu mestre Itosu. Ensinou karate en varias universidades xaponesas e converteuse en director honorario da Asociación de Karate do Xapón dende a súa creación en 1949.
Frádegas, Pidre, Palas de Rei
Frádegas é un lugar da parroquia de Pidre no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 estaba despoboado.
A Ponte Mercé, Pidre, Palas de Rei
A Ponte Mercé é un lugar da parroquia de Pidre no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña tres habitantes (un home e dúas mulleres).
Está a carón do lugar da Ponte Mercé da parroquia de Barreiro (Antas de Ulla).
Chorexe, Pidre, Palas de Rei
Chorexe é un lugar da parroquia de Pidre no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 18 habitantes, dos cales 10 eran homes e 8 eran mulleres.
Pidre, Pidre, Palas de Rei
Pidre é un lugar da parroquia de Pidre no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 38 habitantes, dos cales 21 eran homes e 17 eran mulleres.
Xuíz (godos)
Wolfram describiu o cargo de kindin como "o xuíz que, elixido para a duración dunha ameaza específica e limitado na súa autoridade ao territorio da confederación tribal, exercía un poder monárquico específico". Sinalou que a raíz da palabra kind significaba "liñaxe" ou "raza" e que o paso da historia foi modificando a palabra kindins do seu significado orixinal a significar "xefe do clan". Knut Helle referiuse á posición do Kindin como un "líder guerreiro" que sería nomeado por un consello de varios reis (reiks) durante condicións específicas en tempos de crise ou guerra. Herwig Wolfram tamén considerou que Ariarico foi o primeiro xuíz tervingo rexistrado de forma fiable e independente.
Icona (relixión)
196x196px|miniatura|Virxe co neno Xesús, icona rusa 196x196px|miniatura|Anxo con cabelos dourados, icona rusa, [[Museo Ruso, San Petersburgo]] Unha icona, do grego εἰκών, (eikon, imaxe), no campo da arte pictórica relixiosa identifica unha representación sacra pintada sobre un panel de madeira.
O maior pintor ruso de iconas foi Andrei Rublev.
Características xerais
A produción de iconas relixiosas considerábase unha arte nobre, que requiría unha gran preparación técnica e espiritual. O pintor necesitaba purificar o corpo e a alma para acadar a perfección; críase que o divino operaba pola man do pintor, polo que non era apropiado asinar a obra.
O simbolismo das cores e das letras
Como na maioría das representacións sagradas, a cor da icona é de fundamental importancia para expresar a intención do pintor. O azul é a cor da transcendencia, do misterio divino. O vermello, sen dúbida a cor máis viva presente nas iconas, é a cor do ser humano e o sangue dos mártires. O verde úsase como símbolo da natureza, da fertilidade e da abundancia. O castaño simboliza o terrestre, o humilde e o pobre. O branco é a harmonía, a paz, a cor do divino que representa a luz que ten por diante. Por último, o negro é a decepción e a tristeza.
Moitas iconas levan a inscrición ICXC, forma grega abreviada de Cristo. Tamén ØON, que significa "aquel que é", aparece no halo cruciforme. A miúdo identifícase María con MP OY, nai de Deus.
Comprender o significado da icona pode ser difícil desde a perspectiva da cultura occidental. Como a pintura impresionista e a arte abstracta, son representacións de emocións, de características que o canon non pode establecer. Para un artista deste xénero, a luz é unha manifestación divina, non hai semitón. De aí a abundancia de ouro: a luz é divina.
Inicios
Despois da legalización do cristianismo polo emperador Constantino e a súa posterior adopción como relixión oficial do imperio por Teodosio I, a arte cristiá comezou a cambiar, non só en calidade e sofisticación, senón tamén na natureza, porque os cristiáns eran libres por primeira vez de expresar a súa fe sen as restricións xudías dos primeiros tempos nin as relixións pagás do imperio, que os perseguía. Comezaron a aparecer pinturas de mártires e os seus feitos, e a capacidade de imitar a vida tivo efectos duradeiros nos novos señores da fe imperial. Foi a partir dese momento a primeira representación mencionada da nai de Xesús, arredor de 460, cando a esposa de Teodosio II enviou unha imaxe "da Nai de Deus" de Xerusalén, supostamente pintado por san Lucas. miniatura|250px|[[Arcanxo Miguel, Museo Cristián e Bizantino, Atenas]] As iconas máis antigas, como as conservadas no Mosteiro Ortodoxo de Santa Catarina, son de aparencia realista, en contraste coa estilización posterior.
Período iconoclasta e posterior restauración
No século VIII, as autoridades do Imperio Bizantino cambiaron completamente o uso das iconas e a prohibición do emperador León III o Isauro e o seu fillo Constantino V durou moitos anos, o chamado período iconoclasta, ata que foi revogado por un consello e foi restaurado pola emperatriz Theodora. Restaurouse e estendeuse a veneración.
Non hai moitas representación da iconografía de Constantinopla, debido á destrución sistemática, xa sexa por parte dos iconoclastas, das cruzadas ou dos musulmáns que se fixeron coa cidade. Mais non hai dúbida de que foi a partir do século XII cando o culto e a produción de iconas convertéronse na regra do imperio, recibindo os mellores e máis ricos materiais e introducíndose nas prácticas eclesiásticas. O estilo volveuse duro, xerárquico e distante.
Trala caída de Constantinopla
En Venecia, onde se fundou unha "escola de San Lucas", un tipo de gremio de pintores de influencia bizantina, hai referencias a pedidos de pinturas no modelo bizantino e no resto de Italia, preto do inicio do renacemento, esta influencia axiña foi superada por Tiziano, Leonardo, Mantegna e outros mestres que levaron a pintura a outro nivel.
Creta especializouse en pintar paneis, facilmente transportábeis, dentro da iconografía da igrexa ortodoxa. Desenvolveron habilidades en diversos estilos, para agradar a diferentes patróns, e continuaron a traballar ata que cederon ante os turcos.
Foi certamente en Rusia cando a icona se converteu nun obxecto de sen igual importancia, venerado en igrexas, mosteiros e residencias, que adoitaban ter varias iconas nunha parede ou esquina, chamadas "krasny ugol". Hai un nave está separada do sanctus por un muro de iconas chamado ikonostas.
A fabricación e o uso das iconas entraron en Rusia por Kíiv, logo da súa conversión ao cristianismo ortodoxo en 988. Como regra xeral, estas iconas seguen estritos modelos e fórmulas consagradas polo uso, algunhas orixinadas en Constantinopla. Co paso do tempo, os rusos expandiron o vocabulario de tipos e estilos.
Arulfe, A Puxeda, Palas de Rei
Arulfe é un lugar da parroquia da Puxeda no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 1 habitante, un home.
Choupana, A Puxeda, Palas de Rei
Choupana é un lugar da parroquia da Puxeda no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa.
Noora Räty
Noora Helena Räty, ou simplemente Noora Räty, nada o 29 de maio de 1989 en Espoo (Finlandia), é unha porteira finlandesa de hóckey sobre xeo. Na tempada 2021-22 asinou co HPK de Hämeenlinna da Naisten Liiga finlandesa, con todo, antes de comezar a segunda fase da competición asinou co KRS Vanke Rays da liga rusa.
En 2014 Räty converteuse na segunda muller en xogar un partido na segunda categoría do hóckey sobre xeo masculino de Finlandia, a Mestis, logo do debut de Hayley Wickenheiser en 2003, deste xeito Räty converteuse na primeira muller finlandesa e a primeira porteira en xogar na Mestis.
A nivel internacional, Noora Räty conseguiu unha medalla de prata e catro de bronce coa selección finlandesa nos campionatos do mundo, así como dous bronces olímpicos.
Traxectoria
Noora Räty naceu o 29 de maio de 1989 en Espoo, onde comezou a práctica do hóckey sobre xeo no equipo de nenos de Espoon Palloseura. Un feito importante na infancia de Räty foi a disputa do Campionato do Mundo Feminino no recentemente inaugurado LänsiAuto Areena da súa cidade natal, cando tan só tiña nove anos. Ulla, a nai de Noora conseguira dúas entradas para o partido entre Finlandia e Canadá, no que puido ver que as mulleres tamén xogaban ao hóckey, que non era a única, e que as mulleres tiñan a súa propia selección. A porteira finlandesa Tuula Puputti impresionou a Räty a pesar da derrota 0-1.
Vida persoal
Räty é unha das nove membros fundadoras da Professional Women's Hockey Players Association (PWHPA) e a única que ten cidadanía dun país fóra de América do Norte. Ten falado das súas esperanzas de que a National Hockey League (NHL) cree no futuro unha liga feminina profesional en América do Norte, a o seu desexo de participar na súa creación.
Räty e a súa parella, Karel Popper, comprometéronse en xuño de 2019. Popper é un instrutor de porteiros profesional en MEGA Goaltending e uniuse a KRS Vanke Rays Shenzhen como adestrador de porteiras na tempada 2020–21. A parella e o seu can teñen unha casa en Minneapolis.
Recoñecementos
O 20 de febreiro de 2016 o equipo da Mestis Kiekko-Vantaa doou a camiseta que vestiu Räty nos oito partidos que disputou na segunda categoría do hóckey sobre xeo finlandés na durante a tempada anterior ao Museo do Hóckey Finlandés. O acto realizouse coincidindo co partido que enfrontou ao equipo de Vantaa co RoKi de Rovaniemi.
Acyrthosiphon pisum
Acyrthosiphon pisum, coñecido vulgarmente como pulgón do chícharo, é unha especie de insecto da orde dos hemípteros, e superfamilia dos afidoideos e da súa única familia, a dos áfidos.
Este insecto é parasito de moitas plantas, silvestres ou cultivadas, da familia das fabáceas (ou leguminosas), incluíndo os chícharos (dos que toma o nome), as xudías, os trevos e a alfalfa.
Así mesmo, tamén é o axente vector de certas enfermidades virais.
Descrición
A especie foi descrita en 1776 polo entomólogo e gravador inglés Moses Harris.
Subespecies
Recoñécense dúas subespecies:
Características
Acyrthosiphon pisum e un insecto moi pequeno, de 2,5 a 4,4 mm de lonxitude, de cor verde mazá (ou rosa para algunhas cepas). Ten o abdome inchado. Os seus ollos son vermellos e as súas antenas tan longas coma o corpo. As súas pezas bucais modifícanse para formar un tubo mordedor recto. Os individuos partenoxenéticos xeralmente non teñen ás; só os individuos sexuais ou colonizadores teñen ás translúcidas e con costelas finas.
Nutrición
O pulgón do chícharo é un insecto picador e chupador. As súas plantas hóspedes son membros da familia das fabáceas: chícharos, xudías, alfalfa, trevo... Unha vez instalados nunha planta hóspede, o pulgón perfora coas súas bocas urticantes até chegar a un vaso condutor de zume elaborado. Despois diso, case non se moverá máis, e bombeará o zume nutritivo continuamente.
Defensa contra os seus depredadores
Cando un herbívoro se achega a menos de 5 cm, moitos pulgóns dos chícharos detectan o seu alento, despréndense do seu soporte vexetal e caen ao chan, escapando así do seu depredador.