cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lista de provincias e territorios do Canadá por poboación
Esta é unha listaxe de Provincias e territorios do Canadá ordenadas por poboación. Os datos son unha estimación da Axencia Nacional de Estatísticas do Canadá dos anos 2017 e 2016.
Teixugo
Trátase dun animal de hábitos nocturnos, sendo moi raro atopalo durante o día. O teixugo pode rubir polas árbores, aínda que non se atopa adaptado para facelo. Tamén pode correr con certa rapidez e nadar. En caso de perigo, ao verse ameazado emite fortes bruídos (Reinochholf, 1995). É moi rebuldeiro cos membros da súa especie, tanto de novo como de adulto e participa no aseo corporal dos compañeiros de especie.
Descrición
É doado de identificar: na cabeza ten bandas brancas e negras, únicas. As orellas teñen rebordes brancos; as patas e o abdome son negros e o lombo gris prateado. Semella un pequeno oso, ou ben un cocho peludo, pois fai uns ruídos característicos de seu. A súa pelaxe empregábase non hai moito para facer brochas de afeitar. As patas dianteiras teñen as poutas con uñas moi longas, poderosas, coas que escarva profundas covas. Ficheiro:European Badger (Meles meles) (W1CDR0001490 BD4).ogg
Reprodución
O celo vai de febreiro a outubro, pero sobre todo marzo, abril e maio. O período de gravidez é un tanto variable, sobre 60 días. Trae ó mundo entre 1 e 5 crías, que nacen núas e cegas coa pelaxe abrancazada, e que abren os ollos aos 30 días. Son amamantadas ata os 3 meses.
Alimentación
É omnívoro, come animais como miñocas, caracois, vermes, ras, pequenos mamíferos, prea, raíces, bulbos, froita ou castañas.
Hábitat
Habita en bosques frondosos e mixtos, é solitario. Defeca sempre nos mesmos lugares e vai sempre polos mesmos sendeiros polo que é doado dar con el. Toma parella para toda a vida. Escava numerosos tobos na terra que son usados pola familia. As galerías das súas tobeiras son moi complexas, con catro a oito saídas. As cámaras de repouso están a metro e medio de profundidade. Xeralmente as covas do teixugo desembocan en auténticas covas naturais. Hiberna, e nos seus sonos invernais, que poden durar varias semanas, vive das reservas de graxa acumuladas durante o outono. O teixugo tratouse de domesticar sen éxito.
461
Outros
Historia ano a ano
Lectio difficilior potior
O principio  lectio difficilior potior  (que en latín significa literalmente a lectura máis difícil é a máis forte) é un principio de crítica textual.
Cando manuscritos diferentes dun mesmo texto están en conflito sobre unha determinada palabra, o termo máis insólito é tamén, probabelmente, o máis fiel ao orixinal. O presuposto é que para os textos que chegaron a través da tradición manuscrita, os copistas substituíron moi a miúdo as palabras difíciles e os ditos infrecuentes cos máis correntes e comúns. O fenómeno contrario, segundo este principio, considérase menos probábel.
É un principio interno á filoloxía, independente dos criterios de valoración no que unha lectio particular foi atopada.
Kinji Fukasaku
Kinji Fukasaku (深作欣二), nado en Mito (prefectura de Ibaraki) o 3 de xullo de 1930 e finado en Toquio o 12 de xaneiro de 2003, foi un actor, guionista e director de cinema xaponés asociado coa nova vaga xaponesa. Foi coñecido por dirixir un dos segmentos xaponeses do filme Tora! Tora! Tora! (1970), filmes sobre a yakuza como Jingi Naki Tatakai (1973) ou sobre samurais como Yagyū Ichizoku no Inbō  (1978) e, especialmente, polo filme Battle Royale (2000).
Primeiros anos
Kinji Fukasaku naceu na prefetura de Ibaraki en 1930, o máis novo de cinco irmáns. En 1945 cando tiña 15 anos, durante a segunda guerra mundial, Fukasaku foi obrigado a traballar na fabricación de munición xunto co resto dos seus compañeiros de clase ata que un día foron tiroteados pola artillaría durante un bombardeo estadounidense. Como non podían escapar da liña de fogo, os mozos ocultáronse baixo os cadáveres dos seus compañeiros mortos para sobrevivir. Nese momento, Fukasaku entendeu que o goberno xaponés estaba a enganar a poboación sobre a realidade da guerra e iso levouno a ter unha visión amarga da realidade que o marcou no futuro.
Edgar Morin
Edgar Morin, nado en París o 8 de xullo de 1921, é un sociólogo francés.
Kinji Fukasaku
Primeiros anos
Trala guerra, pasou moito do seu tempo vendo filmes estranxeiros. O resto da súa formación completouna graduándose pola Facultade de Educación da Universidade de Ibaraki e pola Facultade de Artes da Universidade Nihon.
Edgar Morin
Traxectoria
Ligado á Fronte Popular francesa e comprometido coa II República Española, dende moi cedo asumiu o marxismo. Durante a segunda guerra mundial militou na resistencia, participou na liberación de París e na posguerra foi tenente do exército de ocupación francés en Alemaña. Afiliouse ao Partido Comunista Francés. As súas posicións contrarias ao stalinismo, levárono a distanciarse do partido ata a súa expulsión en 1951.
En 1950 entrou no Centre national de la reserche scientifique e máis tarde fundou a revista Arguments. Na Bretaña realizou un traballo de etnoloxía contemporánea. Fundou e dirixe o Centro d´etudes de comunication de masse
Kinji Fukasaku
Carreira cinematográfica
Vinculado durante case toda a súa carreira profesional aos estudios Toei, aos que accedeu en xuño de 1954, onde traballou con personaxes como Masahiro Makino e Yasushi Sasaki. . Alí desenvolveu labores como asistente de dirección e debutando como director en 1961 cos filmes de acción Fûraibô tantei: Akai tani non sangeki e Fûraibô tantei: Misaki ou wataru kuroi kaze. Durante eses primeiros anos de traxectoria dirixiu numerosos filmes de acción e de cinema negro que paulatinamente lle proporcionaron certa popularidade.
Edgar Morin
Traxectoria
Moi comprometido coa axitación estudantil, foi un dos teóricos do maio do 68. Ás súas viaxes por Latinoamérica sensibilízano coas culturas indíxenas e afro-brasileiras.
Contrario á Guerra de Alxeria, estivo preto de posicións pacifistas. Así malia ás súas orixes xudeu-sefardíes, manifestouse crítico con Israel nas súas relacións con Palestina.
Kinji Fukasaku
Carreira cinematográfica
O primeiro filme de relevancia internacional en que participou foi a codirección, xunto con Toshio Masuda e Richard Fleischer, do filme bélico Tora! Tora! Tora! (1970). O proxecto inicialmente estaba escrito e dirixido por Akira Kurosawa pero, tras tres semanas de rodaxe, a produtora decidiu prescindir de Kurosawa. Fukasaku e Masuda completaron a rodaxe do segmento xaponés do filme que obtivo unha ampla repercusión e positivas valoracións entre a crítica. Co salario que recibiu por este proxecto, comprou os dereitos para adaptar Gunki hatameku moto ni. O filme recibiu boas críticas e foi seleccionado polo Xapón como candidato ao Óscar ao mellor filme en lingua non inglesa para a 45ª edición dos Óscar en 1972, aínda que non acadou a candidatura.
Edgar Morin
Traxectoria
Conta con distincións de grande prestixio como a medalla de ouro da UNESCO,Comendadeur da Lègion d´honneur, a Ordem de Sant-Iago da Espada de Portugal ou o Premio internacional de Cataluña.
Kinji Fukasaku
Carreira cinematográfica
Non obstante, un dos de xénero yakuza titulado Jingi Naki Tatakai, co que iniciou unha serie de filmes coñecido como The Yakuza Papers integrada por un total de cinco obras. O filme revolucionou este xénero tan característico do cinema xaponés porque, ata ese momento, os filmes de yakuza procuraran dar unha imaxe nobre e honorable do crime organizado no Xapón. En cambio, Jingi Naki Tatakai trátase dun filme ultraviolento, rodado nun estilo moi próximo ao do documental, ambientado nos tristes, caóticos e cruentos anos da Hiroshima de posguerra.
Edgar Morin
Pensamento
Defende a transdisciplinariedade e o pensamento complexo. É un dos pais da teoría da complexidade. Nel inflúe a cibernética, os sistemas, a xenética e a informática. Propón unha refundación antropolítica, unha nova toma de conciencia da comunidade de destino terrestre, o planeta como patria. A cultura actual pertence á prehistoria. Todas as grandes creacións foron impensables antes de producírense e todo o afortunado que leva ocorrido na historia foi no seu día improbable.Estes e outros factores son principios de esperanza na desesperanza. Quedan, xa que logo, posibilidades cerebrais e antropolóxicas no proceso de humanización. Isto non significa caer nun optimismo superficial pois ningún desenvolvemento se adquire para sempre e existe un principio de degradación que reclama unha rexeneración sempre incerta.
Kinji Fukasaku
Carreira cinematográfica
Trala serie The Yakuza Papers Fukasaku destacou pola realización de varios filmes de estilo futurista, como Virus (1980). Con todo, a súa obra máis famosa foi Battle Royale, un filme ultraviolento ambientado nun Xapón anguriado polo paro e a violencia nos centros de ensino, en que o goberno decide crear un xogo polo que uns adolescentes elixidos ao chou son enviados á forza a unha illa para que loiten entre eles ata a morte. O vencedor do xogo será o mozo que logre quedar como único supervivente. Battle Royale tivo un grande éxito de público, o que levou a Fukasaku a iniciar unha secuela Battle Royale II: Requiem (2003). Converteuse nun fenómeno cultural, creando o xénero battle royal, narración ficticia ou forma de entretemento en que un grupo de persoas son instruídas para matarse entre elas ata que hai un sobrevivente triunfador.
En setembro de 2002, Fukasaku anunciou que tiña ancro de próstata. A finais de decembro de 2002, pouco despois de comezar a rodaxe de Battle Royale II: Requiem", foi hospitalizado ao empeorar o seu estado. Faleceu nun hospital de Toquio o 12 de xaneiro de 2003, aos 72 anos. Tras dirixir só unha escena do filme, o seu fillo Kenta completou a rodaxe.
Influencia
A obra de Fukasaku foi considerada unha influencia para realizadores como Quentin Tarantino, Takeshi Kitano, John Woo, Takashi Miike ou Kiyoshi Kurosawa. Cun estilo técnica e formalmente duro Fukasaku mostra nos seus filmes unha visión nihilista e desencantada con personaxes marcadas pola marxinación social, a pobreza e a violencia.
Basilisco
A palabra basilisco pódese referir a:
Cristina de Suecia
Cristina, nada en Estocolmo o 18 de decembro de 1626 e finada en Roma o 19 de abril de 1689 foi a raíña de Suecia dende 1632 ata a súa abdicación en 1654.
Traxectoria
Era a única filla do rei Gustavo II Adolfo e a súa esposa María Leonor de Brandemburgo. Ascendeu ao trono sueco con só seis anos de idade trala morte do seu pai na batalla de Lützen. Sendo a filla dun defensor do protestantismo na guerra dos Trinta Anos, Cristina causou escándalo ao abdicar en 1654 e converterse ao catolicismo. Pasou os seus últimos anos en Roma, volvéndose a líder da vida musical e teatral local. Como raíña sen país, protexeu moitos artistas e proxectos. Cristina morreu en 1689 e é unha das poucas mulleres enterradas no Vaticano.
Cristina estaba interesada en libros e manuscritos, relixión, alquimia e ciencia. Quería que Estocolmo se transformase na "Atenas do Norte". Influída pola Contrarreforma, sentiuse cada vez máis atraída pola cultura barroca e mediterránea que se desenvolveu lonxe do seu país.
Legado
O seu estilo de vida pouco común e o vestiario e comportamento masculino inspiraron novelas, obras teatrais, óperas e filmes. É un dos personaxes da novela Herba moura de Teresa Moure.
Intortus
miniatura|250px|Cirrus intortus Intortus é unha variedade de nubes caracterizada por apareceren retortas, dobradas ou entrelazadas.
Só está presente no xénero cirrus.
Arterias dorsais do metacarpo
miniatura|200px|Arterias do membro superior As arterias dorsais do metacarpo son un conxunto de arterias que vascularizan a parte dorsal ou posterior do metacarpo. Derivan do arco arterial dorsal do carpo e discorren entre os músculos interóseos dorsais ata dividirse nas arterias dorsais dos dedos da man. Preto da súa orixe, anastomósanse co arco palmar arterial fondo a través de arterias que atravesan a man. Tamén están conectadas coas arterias dixitais palmares comúns.
A primeira arteria dorsal do metacarpo adoita ser de maior tamaño e xorde directamente da arteria radial.
Manuel Guerrero Falcón
Jorge García Santos, nado en El Viso del Alcor (Sevilla) o 20 de febreiro de 1952, é un exfutbolista español. Xogaba de porteiro.
Traxectoria
Entre 1972 e 1978 estivo no Sevilla FC, xogando tan só 2 encontros en 6 tempadas.
Na tempada 1978–79 fichou polo Deportivo da Coruña, en Segunda División, que procuraba un porteiro logo da marcha de Francisco Buyo. Esa campaña xogou 13 partidos, sendo o segundo porteiro detrás de Jorge García Santos.
Na tempada 1980–81 firmou polo Linares CF, onde estivo 3 campañas.
Burbank
Burbank é un apelido e un topónimo frecuente nos países de fala inglesa.
Paraíso
Amais, como topónimo pode referirse a:
462
Outros
Historia ano a ano
Basilisco (emperador)
Basiliscus, morto en 466 ou 477, foi emperador romano de Oriente entre o 475 e o 476.
Basilisco é o irmán de Verina, muller do emperador León I que morre en 474. Primeiro noméano xeneral en Tracia, despois confíaselle en 468 o mando dunha frota dirixida contra os vándalos de África de Xenserico, autores do saqueo de Roma de 455. Sofre unha derrota desastrosa na que a súa frota fica decimada.
Á morte de León II, Basilisco aproveita a impopularidade do novo emperador e obtén o apoio dun xeneral chamado Ilo, grazas ao cal vence a Zenón I en 475. Pero tamén el se volve impopular, especialmente polas súas conviccións monofisitas, e tras menos de dous anos de reinado, Basilisco é vencido á súa vez por Zenón e Ilo en 476, tras mudar este último de opinión. Capturado e encerrado nunha torre en Capadocia, morreu de fame nela en 477.
Aeroporto de Örnsköldsvik
O aeroporto de Örnsköldsvik (IATA: OER, ICAO: ESNO) é un aeroporto rexional sueco situado a 24 km ao nordés da cidade de Örnsköldsvik. No ano 2016 paaron polas súas instalacións un total de 76 178 pasaxeiros.
Praia de Broña
A praia de Broña é unha praia do concello de Outes.
San Cibrao, San Cibrao da Repostería, Palas de Rei
San Cibrao é un lugar da parroquia de San Cibrao da Repostería no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 11 habitantes, dos cales 5 eran homes e 6 eran mulleres.
Alicia Arévalo González
Alicia Arévalo González, nada en Madrid en 1965, é unha arqueóloga e numismática española, investigadora e divulgadora do patrimonio histórico e de sitios arqueolóxicos, especializada en numismática grega e na antiga cidade romana de Baelo Claudia (Cádiz).
Traxectoria
Alicia Arévalo licenciouse en Xeografía e Historia na Universidade Autónoma de Madrid e acadou o doutoramento en Arqueoloxía na mesma universidade, en 1992. Na UAM foi profesora asociada de Arqueoloxía e desde 1998 é profesora titular desa materia na Universidade de Cádiz. É membro de número da Academia Andaluza da Historia desde 2014, membro da Comisión Provincial de Patrimonio Histórico de Cádiz desde 2009, e vogal da xunta directiva da Sociedade Iberoamericana de Estudos Numismáticos, da que é membro desde 1993.
Arévalo dirixiu un bo número de intervencións arqueolóxicas principalmente na provincia de Cádiz. Organizou congresos de índole internacional, estatal, autonómico andaluz e local, e dirixiu proxectos de investigación, entre os que cabe salientar os acometidos en Baelo Claudia, en Cádiz, lugar onde codirixiu a serie de Cursos Internacionais de Arqueoloxía Clásica, tanto no teatro romano como na necrópole, a través dun proxecto de I+D+i titulado Moneda para el más allá. Fóra da Península, participou tamén nun proxecto na cidade de Pompeia, en Italia.
Interacción biolóxica
miniatura|Abella [[Halictidae|halíctida polinizando unha flor. A polinización por insectos é unha forma de mutualismo]] miniatura|Competencia entre dous [[Cervo común|cervos machos]] miniatura|[[Ardea herodias|Ardea heroidas cunha presa, exemplo de depredación]] As interaccións biolóxicas son as relacións entre os organismos dunha comunidade biolóxica dentro dun ecosistema. Nun ecosistema non existen organismos totalmente illados da súa contorna. Estes son parte do medio ambiente, rico en elementos non vivos —materia inorgánica— e noutros organismos da mesma ou doutras especies, cos cales forman múltiples interaccións. As relacións entre as especies poden ser moi diversas, e varían dende unha especie que se alimenta doutra (predación), até a de ambas as especies vivindo nun beneficio mutuo (mutualismo).
Clasificación
As interaccións biolóxicas clasifícanse en:
Alicia Arévalo González
Traxectoria
Alicia Arévalo é autora de máis dun cento de publicacións, entre monografías, capítulos e colaboracións en libros conxuntos, artigos en revistas e achegas en congresos. De entre elas, as súas publicacións sobre numismática hispana foron recollidas periodicamente na principal obra de referencia bibliográfica internacional de investigación numismática, A Survey of Numismatic Research, que cada cinco anos elabora e publica o Consello Internacional de numismática (cítase nas edicións: 1990-1995, 1996-2001 , 2002-2007 e 2008- 2013 ).
Recoñecementos
Ao longo da súa traxectoria académica e investigadora foi recoñecida con diversos premios:
Eduardo Moreno López
Traxectoria
Fillo de Alfonso Moreno Espinosa, catedrático de Historia e Xeografía no Instituto de Cádiz. Foi catedrático de xeografía no Instituto de Ourense (1898-1909), e director e secretario do Instituto. Promoveu dende o Partido Republicano a creación da Escola Laica Neutral de Ourense (1908) e a Universidade Popular de Ourense.
Vida persoal
Casou en 1899 con Isabel Fábrega Coello, irmá de Luís Fábrega Coello.
Timo Glock
Timo Glock nado en Lindenfels o 18 de marzo de 1982, foi un piloto de Fórmula 1 alemán, que pilotou nos equipos de Fórmula 1 Jordan, Toyota, Virgin Racing e Marussia F1. Terminou 10º no Campionato de Pilotos en e, anotando tres podios.
Logo de abandonar a Fórmula Un en, Glock converteuse nun piloto de fábrica para BMW na Deutsche Tourenwagen Masters, pilotando para BMW Team MTEK, e logrou o seu primeiro podio DTM no Red Bull Ring, E unha primeira vitoria no final da tempada en Hockenheimring.
Inicios
Glock comezou a súa carreira de motorsport en 1998 á idade de 15. Gañou varios campionatos de karting así como o BMW ADAC Formula Junior Cup no ano 2000 e o Fórmula BMW Fórmula BMW ADAC en 2001. Na súa primeira tempada de Fórmula 3 en, terminou terceiro na clasificación para ser o mellor novato do ano. En 2003, competiu na Fórmula 3 Euroseries, gañando tres carreiras e anotando outros tres podios, que foron suficientes para colocalo na quinta posición no campionato.
Jordan (2004)
Terminou a tempada con Jordan, substituíndo a Pantano nas tres últimas carreiras. O patrocinio de Glock con Deutsche Post axudou a traer de volta as cores de DHL a Jordan.
2005
En 2005, Glock levou a súa carreira aos Estados Unidos, competindo na Champ Car World Series co equipo Rocketsports de Paul Gentilozzi. serie Champ Car co equipo de Rocketsports (Paul Gentilozzi). O seu mellor resultado foi o segundo lugar no Circuíto Gilles Villeneuve no Molson Indy Montreal no Canadá, onde foi derrotado por Oriol Servia. Nas últimas voltas da carreira, Glock conservou a vantaxe sobre Servia, ao saltarse a chicane de final da pista. Glock foi obrigado a deixarse pasar polos funcionarios de Champ Car, e deixar que Servia tomara a dianteira. Glock terminou oitavo na clasificación final dos puntos da tempada e gañou o Premio ao Novato do Ano da Champ Car World Series.
Traxectoria profesional
Como Glock era un piloto invitado non podía puntuar.
Resultados completos na Fórmula Un
(‡) No Gran Premio de Malaisia de 2009 outorgaronse a metade dos puntos, xa que completouse menos do 75% da distancia de carreira.
Viñoás
O topónimo galego Viñoás pode referirse a:
283
Acontecementos
200px|miniatura|Efixie de Caro, nunha moeda
Outros
Historia ano a ano
Esqueira
Unha esqueira é unha escaleira portátil formada por dúas pezas longas verticais ligadas por paus horizontais; escada. O topónimo galego Esqueira pode referirse a:
Leopoldo Basa Villadefrancos
Leopoldo Basa Villadefrancos, nado na Coruña o 29 de maio de 1866 e finado en Donostia o 19 de decembro de 1947, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Pasou a infancia, adolescencia e parte da mocidade na Coruña, onde estudou o Bacharelato e a carreira de Peritaxe Mercantil. Trasladouse a Madrid onde coñeceu a Miguel Cané, embaixador da República Arxentina en España, que lle recomendou a partida para ese país. En Bos Aires traballou como secretario da Inspección General de la Municipalidad e colaborou frecuentemente con medios de comunicación porteños como: El País, La Nación, Almanaque Gallego ou El Eco de Galicia. Entrou en contacto coa colonia galega e chegou a ler o discurso de apertura da velada literario-musical que se celebrou o 21 de novembro de 1908 a cargo do Orfeón Gallego para homenaxear a Manuel Curros Enríquez. Ademais da súa actividade profesional, tamén se dedicou á pintura e á crítica de arte. Regresou a España en 1910 e estableceuse en Donostia, cidade na que morreu en 1947.
Foi un polifacético escritor en castelán, pero en galego só publicou o relato "¿Fixo ben?" no Almanaque Gallego de 1900.
Get Your Wings
Get Your Wings é o segundo álbum da banda estadounidense de hard rock Aerosmith, publicado o 1 de marzo de 1974. O disco é o primeiro en contar coa produción de Jack Douglas, que produciría os seguintes catro álbums do grupo. Publicáronse tres sinxelos deste traballo, pero ningún deles entrou nas listas de pop. O álbum sería certificado triplo platino pola RIAA.
Esqueira, Navallos, Ribeira de Piquín
Esqueira é un lugar da parroquia de Navallos no concello lugués da Ribeira de Piquín na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres).
Dinastía Anxo
miniatura|Moeda de [[ouro branco de Isaac II Anxo, representando á Virxe María cun busto de Cristo como neno.]] A dinastía dos Anxo gobernou Constantinopla e o Imperio bizantino de 1185 a 1204. Os Anxo descenden de Constantino Anxo de Filadelfia e da súa esposa Teodora Comnena, filla de Aleixo I Comneno e de Irène Dukas.
Os historiadores consideran hoxe que foi a peor de todas as familias que gobernaron o Imperio, ata tal punto foi desastroso o reinado de cada un dos seus emperadores.
Esta familia deu ao Imperio tres soberanos:
Sosíxenes (filósofo)
Sosíxenes (en lingua grega Σωσιγένης Sosiguénes) foi un filósofo peripatético e astrónomo supostamente nado en Alexandría de Exipto pero de nación grega.
Traxectoria
Xulio César encargoulle a corrección do calendario (-46). Da súa personalidade só se coñece que era un astrónomo de certa sona e Simplicio di que escribiu sobre astronomía. Seguramente viviu en Roma ata o tempo de Augusto e axudou no establecemento do novo calendario que despois Augusto retocaría contra a súa vontade.
Primeiro ministro de Turquía
miniatura|[[Binali Yıldırım foi o último primeiro ministro de Turquía.]] Esta é a lista dos primeiros ministros de Turquía de 1920 ata 2018. O primeiro ministro era o líder da coalición política no parlamento turco e líder do goberno. O último en ocupar este cargo foi Binali Yıldırım do partido Adalet ve Kalkınma Partisi (AKP), quen o ostentou desde o 24 de maio de 2016 ata a súa abolición o 9 de xullo de 2018.
Adiponectina
miniatura|dereita|Adiponectina, que contén o dominio coláxeno e 1Q (PDB baseado en 1c28). A adiponectina (tamén denominada coas siglas GBP-28, apM1, AdipoQ e Acrp30) é unha proteína que nos humanos está codificada polo xene ADIPOQ situado no cromosoma 3. Prodúcese nos adultos no tecido adiposo. Está implicada na regulación dos niveis de glicosa e na degradación de ácidos graxos.
Estrutura
A adiponectina é un polipéptido de 244 aminoácidos. Na molécula distínguense catro rexións. A primeira é unha curta secuencia sinal que marca a hormona para a súa secrecíón fóra da célula; a seguinte é unha curta rexión que varía entre especies; a terceira é unha rexión de 65 aminoácidos que ten semellanzas coas proteínas do coláxeno; e a última é un dominio globular. En conxunto o seu xene mostra semellanzas cos factores 1Q do complemento (C1Q). Porén, cando foi determinada a estrutura tridimensional da rexión globular, observouse unha rechamante semellanza co TNFα, malia teren secuencias de aminoácidos non relacionadas.
Funcións
A adiponectina segrégase ao plasma sanguíneo, onde supón o 0,01% de todas as proteínas do plasma, cunha concentración de 5-10 μg/mL. As concentración no plasma revelan un dimorfismo sexual, xa que as femias teñen maiores niveis cós machos. Os niveis de adiponectina son máis reducidos nos diabéticos ca nas persoas non diabéticas. A redución de peso incrementa significativamente os niveis circulantes.
As moléculas de adiponectina asócianse automaticamente formando grandes estruturas. Inicialmente, únense tres moléculas de adiponectina para formar un homotrímero. Os trímeros continúan autoasociándose e forman hexámeros ou dodecámeros. Igual que pasaba coa concentración no plasma, os niveis relativos das estruturas de orde alto son sexualmente dimórficas, e as femias teñen unha maior proporción das formas de alto peso molecular. Recentes estudos indicaron que as formas de elevado peso molecular poden ser as máis activas bioloxicamente en canto á homeostase da glicosa. A adiponectina de alto peso molecular está asociada tamén cun menor risco de diabetes cunha magnitude de asociación similar á da adiponectina total.
A adiponectina exerce algúns dos seus efectos sobre a redución de peso actuando sobre o cerebro. Isto é similar á acción da leptina, pero as dúas hormonas realizan accións complementarias, e poden ter efectos aditivos.
Receptores
A adiponectina únese a varios receptores. Ata agora identificáronse dous receptores, que presentan homoloxía cos receptores acoplados á proteína G e cun receptor similar ao da famila da cadherina: Estes receptores son:
Teñen distinta especificidade de tecido e diferentes afinidades polas distintas formas de adiponectina. Os receptores afectan á AMP quinase, un importante punto de control da actividade metabólica celular. A expresión destes receptores está correlacionada cos niveis de insulina, e están reducidas en modelos de ratos diabéticos, particularmente no músculo esquelético e tecido adiposo.
Efectos metabólicos
A adiponectina afecta:
Hipoadiponectinemia
Un nivel baixo de adiponectina é un factor de risco independente para o desenvolvemento de:
Terapia farmacéutica
Como a adiponectina é unha hormona de descubrimento recente, non se ideou aínda ningunha terapia con adiponectina e faran falta bastantes anos de ensaios clínicos antes de que empece. Un tratamento farmacéutico obvio sería a administración de adiponectina; en modelos de ratos esta administración mostrou efectos positivos. Os problemas que se deben superar antes da administración a seres humanos son establecer cal é a molécula bioloxicamente activa, que modificacións postranscricionais sofre e as dificultades asociadas con xerar moléculas bioloxicamente activas a grande escala. Porén, é un prometedor eido de investigación para o tratamento da obesidade, diabetes tipo 2 e enfermidade do fígado graxo. Os niveis de adiponectina poden tamén afectar ao risco de cáncer de mama.
Descubrimento
Adiponectina caracterizouse en 2007 nos ratos como un transcrito sobreexpresado nos preadipocitos (precursores dos adipocitos) en diferenciación.
O homólogo humano foi identificado como o transcrito máis abundante no tecido adiposo. En contra do que se agardaba, e a pesar de producirse no tecido adiposo, a adiponectina viuse que decrecía na obesidade. Esta regulación á baixa non está ben explicada. O xene foi localizado no cromosoma 3 (locus 3q27), unha rexión que se destaca por afectar á susceptibilidade xenética para a diabetes tipo 2 e a obesidade. A suplementación con diferentes formas de adiponectina melloraba o control da insulina, glicosa sanguínea e niveis de triglicéridos en modelos de ratos.
O xene foi investigado polas súas variantes que predispoñen á diabetes tipo 2. Foron identificados varios polimorfismos dun só nucleótido na rexión codificante e as secuencias que o rodean en diferentes poboacións, con frecuencias, graos de asociación e intensidade do efecto sobre a diabetes tipo 2 moi variadas. A berberina, unha medicina de herborista tradicional, incrementa a expresión da adiponectina, o que explica parcialmente os seus efectos beneficiosos sobre os trastornos metabólicos. Os ratos alimentados cos ácidos graxos omega-3 ácido eicosapentaenoico (EPA) e ácido docosahexaenoico (DHA) incrementaron a súa adiponectina plasmática.
Ariane 2
Ariane 2 foi o nome do segundo modelo da familia de foguetes Ariane.
Características
Tralo fracaso da antiga ELDO, predecesora da ESA, de poñer en marcha un programa de foguetes funcionais debido aos fallos dos foguetes Europa 1 e Europa 2 e de planear construír un Europa 3, o CNES francés propuxo construír un novo foguete con tecnoloxía xa probada. Foi durante a quinta Conferencia Espacial Europea, en decembro de 1972, e na que se constituíu a ESA, na que se acordou iniciar o programa do novo foguete, que terminaría por denominarse Ariane. O seguinte paso despois dos éxitos do Ariane 1 foi mellorar o modelo básico, para o que se creou un novo modelo, que pasaría a denominarse Ariane 2, mellorando o pulo dos motores Viking 4 e Viking 5 da primeira e segunda etapa, substituíndo o propelente UDMH por UH25, o alongamento da terceira etapa en 1,3 metros e substituíndo o motor por un HM7-B.
Tabeirós
O topónimo galego Tabeirós pode referirse a:
Avenida da Mariña
A avenida da Mariña  é unha rúa da Coruña situada no barrio da Pescaría da cidade.
É habitual denominar avenida da Mariña a toda rúa entre a Porta Real e o Obelisco, aínda que o tramo entre a Porta Real e a rúa Luchana recibe o nome de avenida de Montoto, en honra a Lorenzo Montoto, un dos comandantes que defenderon a cidade fronte ao ataque de Drake en 1588.
Historia
A avenida da Mariña ten a súa orixe no recheo que se fixo en 1858 para ampliar o porto coruñés. Ata ese momento o mar e os barcos chegaban case ata os edificios, o que podería dar o nome á rúa.
En 1922 denominouse avenida de Afonso XIII e entre 1931 e 1936 pasou a ser a avenida da República. En 1937 aprobouse unificar a avenida da Mariña coa de Montoto, mais o proxecto non se levou á práctica.
Durante o franquismo intentouse identificar o nome da avenida co da Mariña Española, polo que se colocou un monólito ao comezo da avenida.
Dende 2006 existiron proxectos de peonalización, levando o tráfico por un túnel. A remodelación finalmente rematou en 2016 e no proceso foi derrubado o edificio de Sanidade.
Arquitectura
Entre estes edificios destacan as galerías deseñadas por Gabriel Vitini e a Casa Rey, obra modernista de Julio Galán Carvajal.
Na avenida da Mariña consérvanse outros edificios destacados:
Ata principios do século XX estivo na avenida a fonte da Fama, actualmente na praza de Santo André. Outros edificios desaparecidos da avenida foron o Teatro Circo Coruñés (1885-1901), no que tivo lugar a primeira proxección de cinema en Galicia, e o Teatro Circo Emilia Pardo Bazán (1903-1915).
Aeroporto Internacional de Düsseldorf
O Aeroporto Internacional de Düsseldorf (código IATA: DUS, código OACI: EDDL) (en alemán: Flughafen Düsseldorf International) é un aeroporto bávaro situado 6 km ao norte do centro de Düsseldorf.
Düsseldorf é o terceiro aeroporto máis grande de Alemaña, despois dos de Frankfurt e Múnic manexando 22,4 millóns de pasaxeiros en 2015. É un centro de conexións para Eurowings e ten a única ruta de longa distancia de Lufthansa (cara Newark) fóra dos seus centros de conexión de Frankfurt e Múnic. O aeroporto conta con tres terminais de pasaxeiros e dúas pistas, e é capaz de operar avións de fuselaxe ancha do tamaño do Airbus A380.
miniatura|Terminal d'Aeroporto
Neofelis nebulosa brachyura
O Neofelis nebulosa brachyura era unha subespecie de Neofelis nebulosa endémica da illa de Taiwán. Un estudo con cámaras trampa levado a cabo no meirande bosque primario do sur de Taiwán dende 2000 até 2004 non revelou a presenza de ningún exemplar. A poboación é considerada extinta pola Lista Vermella da IUCN.
Características
Na súa primeira descrición de 1862, Swinhoe describiu a cola máis curta desta subespecie, que é case a metade de longa que a dos exemplares de Neofelis nebulosa do Himalaia.
Supostos avistamentos
En febreiro de 2019, Taiwan News informou de dous avistamentos non confirmados por dous grupos diferentes de gardabosques do Condado de Taitung, ámbolos dous no verán de 2018. Un dos informes é sobre un exemplar que subía unha árbore e un cantíl para cazar cabras, mentres que outro era dun exemplar que se cruzou diante dunha scooter nunha estrada antes de subir a unha árbore.
Na cultura
miniatura|Home taiwanés (identificado como [[Pobo rukai|rukai 魯凱族) levando unha pel de Neofelis nebulosa brachyura. Fotografía do antropólogo xaponés Torii Ryūzō sen data, mais o máis probable é que sexa de arredor de 1900, cando estivo en Taiwán.]] Os rukai, indíxenas taiwaneses, consideran a caza da especie como un tabú.
Inositol pentaquisfosfato
O inositol pentaquisfosfato (ou inositol pentafosfato, abreviado como IP5 ou IP5) é unha molécula derivada metabolicamente do inositol tetraquisfosfato por adición dun grupo fosfato pola acción do encima inositol polifosfato multiquinase (IPMK). Crese que é un dos moitos segundos mensaxeiros que pertencen á familia do inositol fosfato. Está implicado en moitas respostas biolóxicas e patofisiolóxicas, como a tumoroxénese, invasión tumoral e metástase, polo que os inhibidores específicos da quinase poderían ser útiles na terapia contra o cancro.
Tri Nations 2008
Clasificación e resultados
O campión da edición 2008 do Tri Nations foi a Selección de rugby de Nova Zelandia .
Ramón Gómez Crespo
Ramón Gómez Crespo, nado en Xinzo da Costa (Maceda) o 17 de abril de 1952, é presidente do Proxecto Home de Galicia.
Traxectoria
Estudou filosofía en Salamanca e teoloxía en Ourense e realizou cursos de especialización en drogodependencias en Roma. Á fronte do Proxecto Home conseguiu desintoxicar e reinsertar a máis de 7.000 drogodependentes.
Illa Graham, Nunavut
A illa Graham é unha illa deshabitada na rexión de Qikiqtaaluk, Nunavut, Canadá. forma parte das illas da Raíña Isabel e do arquipélago ártico canadense, está situado na Baía Noruega na costa da illa Ellesmere. Ten unha superficie de 1.378 km², 55 km. de longo e 40 km de largo. Foi nomeada en 1910.
Existe unha segunda, moito máis pequena (aproximadamente 2 x 0´5 km), Illa Graham, tamén en Nunavut, na península de Boothia. Foi nomeado en 1966.
Hanko, Finlandia
Hanko (en sueco Hangö) é unha cidade de Finlandia situado na rexión de Uusimaa. En 2018 a súa poboación era de 8 506 habitantes. A superficie do termo municipal é de 799,99 km2, dos cales 683,07 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 72,75 hab./km².
Limita cos concellos de Raseborg e Kimitoön, este último na rexión veciña de Finlandia Propia.
O concello é bilingüe con minoría de falantes de sueco e maioría de falantes en finés.
Pat Wilson
Patrick George Wilson, nado en Buffalo (Nova York) o 1 de febreiro de 1969, é un músico estadounidense. É sobre todo coñecido por ser o batería da banda de rock alternativo Weezer. Tamén ten a súa propia banda, The Special Goodness, na que compón as cancións, canta e toca a meirande parte dos instrumentos, e da que tamén forma parte o batería de Offspring, Atom Willard. No ano 1984 Pat traballou e saíu de xira con Elton John.
Pat tamén tocou a batería no primeiro disco de The Rentals, Return of the Rentals, aínda que nunca tocou en directo con eles.
Antes de unirse a Weezer, el tocou na escena musical dos Ánxeles, formando parte de bandas como Bush (pero non o Bush de Gavin Rossdale), The Dum Dums e United Dirt. A primeira banda na que estivo con futuros membros de Weezer foi Sixty Wrong Sausages. En febreiro de 1992, Pat Wilson, Rivers Cuomo, Jason Cropper e Matt Sharp formaron Weezer.
Francisco Canaro
miniatura|dereita|Francisco Canaro. Francisco Canaro, nome artístico de Francisco Canarozzo, nado en San José de Mayo o 26 de novembro de 1888 e finado en Buenos Aires o 14 de decembro de 1964, foi un compositor de tangos, violinista e director de orquestra uruguaio, nacionalizado arxentino en 1940.
Bonita Granville
Bonita Gloria Granville Wrather, nada en Nova York o 2 de febreiro de 1923 e finada en Santa Monica o 11 de outubro 1988, foi unha actriz e produtora estadounidense. Foi candidata ao Óscar á mellor actriz secundaria en 1936, pola súa interpretación en These Three.
Traxectoria
Granville naceu o 2 de febreiro de 1923, en Nova York, filla de Rosina Timponi (1892-1984 ) e Bernard "Bunny" Granville, ambos artistas. Granville comezou a súa carreira como actriz infantil de teatro aos tres anos.
Debutou no cinema aos 9 anos en Westward Passage (1933), e o mesmo ano como bailarina no filme de Fanny Bridges, Cavalcade, que gañou o Óscar ao mellor filme. Os anos seguintes, traballou como figurante, sen acreditar, en varios filmes. Interpretou a Mary Tilford, na adaptación ao cinema da obra de Lillian Hellman, The Children's Hour, en 1934. Renomeada These Three, conta a historia de tres adultos (interpretados por Miriam Hopkins, Merle Oberon, e Joel McCrea) que ven as súas vidas case destruídas a causa dunha nena maligna, en busca de atención. Granville interpretaba esa nena e foi candidata ao Óscar á mellor actriz secundaria, naquel momento a persoa máis nova que optou ao premio.
A pesar do éxito e de continuar a traballar, non tivo moitas oportunidades nos anos seguintes.
En 1938, interpretou unha filla atrevida, no filme Merrily We Live e unha nena detective en Nancy Drew... Detective. O filme fixo tanto éxito, que Granville interpretou a personaxe de Nancy Drew outras tres veces, nas secuelas estreadas en 1938 e 1939.
Xa adulta, foi chamada unha vez máis para traballos secundarios, como no prestixioso filme de 1942, Now, Voyager, así como nas longametraxes Andy Hardy's Blonde Trouble (1944) e Love Laughs at Andy Hardy (1946). Tamén protagonizou o filme de 1943 Hitler's Children, un filme antinazi, en plena segunda guerra mundial.
O 5 de febreiro de 1947, Granville casou con Jack Wrather, que produciu algún dos seus filmes, no Bel-Air Hotel. Granville traballou como produtora en varios filmes para a televisión, incluído o filme de 1954 Lassie. Tamén actuou en The Legend of the Lone Ranger (1981), o seu último filme. dereita|miniatura|Túmulo de Bonita Granville ao lado do seu marido [[Jack Wrather]] Granville morreu o 11 de outubro de 1988, debido a un cancro de pulmón, en Santa Monica, aos 65 anos. Está enterrada no Holy Cross Cemetery, en Culver City, California.
Legado
Granville ten unha estrela no Paseo da Fama, en Hollywood Boulevard, 6607, polas súas contribucións á industria cinematográfica.
Turquesa
A turquesa (do francés pierre turquoise, pedra turca) é un mineral da clase dos fosfatos cuxa fórmula química é CuAl6(OH)8(PO4)4·4H2O e que presenta unha cor turquesa moi característica.
Bonita Granville
Legado
Foi tamén a protagonista do libro Bonita Granville and the Mystery of Star Island, escrito por Kathryn Heisenfelt publicado en 1942. O libro tiña un público adolescente e evocaba as aventuras da pequena detective Nancy Drew, sendo parte dunha serie coñecida como "Whitman Authorized Editions", de 16 libros publicados entre 1941 e 1947.
Turquesa
Aspecto
A turquesa adoita aparecer en forma de agregados amorfos e masivos e rara vez se presenta en forma de cristais. A súa coloración vai da azul á verde pasando pola turquesa, a súa cor máis característica.
Lugares onde se atopa
É frecuente atopar turquesa enchendo os buracos e fisuras das rochas ricas en aluminio, sobre todo se interveñen no proceso de formación solucións fosfatadas. A turquesa asóciase en ocasións coa limonita e o cuarzo criptocristalino.
Os Estados Unidos e Irán son dous importantes explotadores de turquesa. En España podemos atopar este mineral en Cáceres, cunha cor azul intensa moi apreciada polos coleccionistas.
Usos da turquesa
A turquesa é unha pedra semipreciosa moi apreciada no mundo da xoiería por ser escasa e moi valorada pola súa cor como pedra ornamental.
Outros fosfatos
Outros minerais nos que a presenza de fósforo é destacada son:
A apatita e a piromorfita.
Suede (álbum)
Suede é o álbum de estrea da banda inglesa de rock alternativo Suede, publicado o 29 de marzo de 1993 a través do selo Nude Records. No seu tempo foi o disco de estrea con vendas máis rápidas do Reino Unido, e estreouse no número 1 da lista británica de álbums. Gañou o Mercury Music Prize en 1993 e adoita a ser considerado o inicio do movemento britpop. A súa música e contido lírico foi comparado con The Smiths e a primeira época de David Bowie.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Brett Anderson e Bernard Butler.
Roberto Baggio
Roberto Baggio, nado o 18 de febreiro de 1967 en Caldogno (Véneto), é un exfutbolista italiano, considerado un dos mellores e máis populares da década dos 1990.
Coa selección italiana xogou en tres Mundiais de Fútbol e é o único futbolista do seu país que anotou en tres copas de mundo 1990, 1994 e 1998.
No ano 1993 gañou o Balón de Ouro e o FIFA World Player
Traxectoria
Nado en Caldogno, preto de Vicenza, Baggio comeza a súa carreira no Vicenza, na Serie C1 en 1981. En 1985 marcha cara a Fiorentina, onde ficaría por cinco anos e comezou a gañar a súa reputación de estrela.
En contra dos desexos dos seareiros é vendido á Juventus en 1990 por uns 19 millóns de Euros, o récord mundial de cartos pagados por un traspaso naqueles intres.
Os seus comenzos na escuadra de Turín non foron o que todos agardaban, e nun principio dicíase que o xogador non se adaptaba ao clubs. Houbo unha pequena polémica cando, nun encontro contra o seu ex-equipo, un seareiro lle lanzou dende a bancada unha bufanda da Fiore. El recolleuna do chan e púxoa. Isto alporizou ós seguidores da Juventus, mais non tardarían en "perdoar" ó que sería o seu mellor xogador nos vindeiros anos.
En 1993 gaña o seu único título europeo de clubs, a Copa da UEFA. A súa actuación ese ano sería premiada co Balón de Ouro e o FIFA World Player. Era o primeiro italiano que o gañaba dende Paolo Rossi en 1982.
A Juventus conseguira formar unha boa escuadra, xa que xunta Baggio estaban tamén xogadores coma Gianluca Vialli, Fabrizio Ravanelli, Paulo Sousa ou o gardameta Angelo Peruzzi.
1995 é o ano no que gaña o seu primeiro Scudetto, o primeiro de moitos que conseguiría a escuadra turinesa nos anos 90. Mais Baggio non ía desfrutar destes éxitos coa Vecchia Signora xa que tras fortes presións do presidente do A.C. Milan,Silvio Berlusconi, o xogador é transferido ao club milanés. Aquí gañaría o Scudetto en 1996, sendo o primeiro en gañar dous campionatos da Serie A consecutivos con dúas escuadras distintas.
En 1997 marcha ao Bologna co obxectivo de resucita-la súa carreira, maltreita tralo seu paso polo A.C. Milan. Esa tempada bate o seu mellor rexistro anotador con 22 goles na liga. Grazas ó bo ano no Bologna consegue ser titular na selección italiana no Mundial de Fútbol Francia 1998, quitándolle o posto a un xove Alessandro Del Piero.
Despois do mundial Baggio ficha polo Inter de Milán, mais semella que non contaba co favor do adestrador Marcello Lippi, e non chegou a dispoñer de moitos minutos. Na súa autobiografía conta que Lippi o apartou do equipo por non dicirlle ó adestrador que xogadores estaban a falar mal do propio técnico.
Tras ficar dous anos no Inter, e co obxectivo de xogar o Mundial de Fútbol Corea e Xapón 2002 marchou cara o Brescia. A pesar dunha forte mancadura, antes do final da tempada xa estaba totalmente recuperado. Aínda así o adestrador Giovanni Trapattoni non o levou ao mundial.
Baggio seguiu a xogar no Brescia ata o seu retiro en 2004. Rematou a súa carreira con 205 goles na Serie A, sendo o quinto máximo anotador da historia, despois de Silvio Piola, Gunnar Nordahl, Giuseppe Meazza e José Altafini. A súa camisola co número 10 do Brescia foi retirada.
Internacional
Baggio xogou un total de 56 encontros coa selección italiana, anotando 27 goles. E o cuarto goleador da selección de tódolos tempos.
É o único italiano que anotou en tres mundiais, e xunto con Christian Vieri e Paolo Rossi o máximo anotador da escuadra nas Copas do mundo con 9 tantos.
Mundial de Fútbol Italia 1990
Baggio xoga o seu primeiro mundial en 1990, e aínda que maiormente xogou saíndo do banco dos suplentes conseguiu anotar dous goles. Un deles, contra a Checoslovaquia foi alcumado o "gol do torneo". A Italia remataría en 3º posto.
Mundial de Fútbol USA 1994
Baggio era a pedra angular do combinado italiano, e así se confirmou tras unha actuación estelar nas roldas eliminatorias previas á final. Anotou un total de cinco goles, dous en oitavos contra Nixeria, un en cuartos contra España e outros dous nas semifinais contra Bulgaria. Na final contra o Brasil o encontro rematou 0-0 tralos 120 minutos de xogo. Na quenda de penaltis Baggio erraría o seu lanzamento, dándolle o título á escuadra brasileira.
Mundial de Fútbol Francia 1998
O primeiro encontro enfrontou á Italia contra Selección nacional de fútbol de Chile que só puido conseguir un empate a dous contra os suramericanos. Baggio deulle o pase do primeiro gol a Christian Vieri e anotou o segundo de penalti. O outro gol que marcou no torneo foi contra a Austria, grazas ao cal Italia rematou coma líder do grupo. Nos cuartos de final caeron nos penaltis contra Francia que finalmente sería a campioa do mundo.
Montefurado, Navallos, Ribeira de Piquín
Montefurado é un lugar da parroquia de Navallos no concello lugués da Ribeira de Piquín na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 9 habitantes (3 homes e 6 mulleres).
Undulatus
miniatura|250px|Altocumulus stratiformis undulatus Undulatus é unha variedade de nubes con aspecto de ondas ou onduladas, semellando a ondada do mar.
Está presente nos xéneros cirrostratus, cirrocumulus, altocumulus, altostratus, stratus e stratocumulus.
Saul fia
Saul fia é un filme húngaro dramático dirixido por László Nemes e co-escrito por Nemes e Clara Royer que foi estreado no 2015. Está ambientado no campo de concentraciónde Auschwitz durante a segunda guerra mundial, e segue un día e medio da vida de Saul Ausländer (interpretado por Géza Röhrig), un húngaro membro do Sonderkommando.