cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dólar de ouro da Exposición de Lewis e Clark
Antecedentes
A exitosa expedición retornou a San Luís en setembro de 1806 e no seu transcurso só morreu un dos seus membros. Ademais do coñecemento dos territorios adquiridos polos Estados Unidos, establecéronse relacións de amizade con algúns dos pobos nativos e fixeron aumentar o interese público polo Oeste, a partir das publicacións nos xornais sobre a expedición.
Como mostra de gratitude polos servizos prestados á nación, o Congreso outorgoulles a Lewis e Clark concesións sobre terras e nomeounos para diversos cargos gobernamentais no Oeste.
Inicio
Xa a partir de 1895, diversos persoeiros de Oregón comezaron a propor honrar o centenario da expedición de Lewis e Clark cunha feira ou unha grande exposición, que se debía celebrar en Portland, unha cidade situada dentro da ruta seguida na expedición. En 1900, un comité constituído por empresarios de Portland comezou a planificar o evento e lanzouse unha existosa emisión de accións a finais dese mesmo ano, para conseguir parte dos fondos necesarios. As primeiras construcións da Exposición comezaron en 1903, ao tempo que se iniciaba unha intensa campaña para acadar o apoio federal, que culminou cando o presidente Theodore Roosevelt asinou, o 13 de abril de 1904, unha lei pola que se asignaban 500.000 dólares para a organización da exposición.
O numismático Farran Zerbe fora un dos promotores desta emisión. Zerbe non só era un coleccionista de moedas, senón que promovía a afección pola numismática polo país a través da súa exposición itinerante Money of the World ("Moedas do Mundo"), e chegou a presidir a American Numismatic Association. As autoridades encargadas da Exposición encargáronlle a Zerbe a comercialización dos dólares de ouro, coñecedores de que xa levara a cabo este labor en diversas ocasións, a partir do medio dólar conmemorativo a Exposición Colombina de 1892.
Os detalles da preparación do dólar conmemorativo da exposición de Lewis e Clark perdéronse debido, en parte, a que a Casa da Moeda de Filadelfia destruíu moitos dos seus rexistros na década de 1960. O gravador xefe da Casa da Moeda, Charles E. Barber, foi o responsable do seu deseño.
Deseño
O historiador da arte Cornelius Vermeule, no seu traballo dedicado á moeda estadounidense, admitiu que a moitas persoas lles gustaba o dólar de ouro da exposición de Lewis e Clark, por representar figuras históricas salientables no curso da historia estadounidense, en lugar dunha representación personificada da Liberdade, como noutras ocasións. No entanto, Vermeule desaprobou o deseño da moeda, do mesmo xeito que o anterior dólar de ouro conmemorativo emitido pola US Mint, dedicado á Exposición da Compra de Luisiana. En palabras do propio Vermeule: "a falta de chispa destas dúas moedas, do mesmo xeito que noutros deseños de Barber ou do seu gravador axudante Morgan, débese a que as caras, o pelo e os panos son planos, e as letras son pequenas, apiñadas e uniformes". Para el, cando estes dous gravadores colaboraban nun deseño, como foi o caso do dólar de ouro conmemorativo do lugar de nacemento de McKinley en 1916, "os resultados eran case opresivos".
Produción
miniatura|259x259px|O [[numismático Farran Zerbe cara a 1908.]] En setembro de 1904, a Casa da Moeda de Filadelfia cuñou 25.000 exemplares do dólar de ouro conmemorativo da Exposición de Lewis e Clark, mais outras 28 pezas que estaban destinadas á súa inspección pola Comisión de Ensaios dos Estados Unidos, na súa reunión de 1905. Estas moedas levan gravada a data de 1904. En marzo de 1905, Zerbe solicitou a cuñaxe de 10.000 exemplares máis, que deberían amosar a data da súa cuñaxe, é dicir, 1905. En maio e en xuño nese ano, a Ceca de Filadelfia levou a cabo a cuñaxe de 35.000 novas pezas, datadas ese ano, por se Zerbe decidía adquirir máis das solicitadas, adiantándose polo feito de que a ceca pechaba no verán; mais, como esta petición extraordinaria non chegou a producirse, as 25.000 sobrantes acabaron sendo refundidas e convertidas en lingotes na Casa da Moeda.
O dólar da Exposición de Lewis e Clark, foi a primeira moeda de ouro conmemorativa estadounidense que se cuñou e se datou en máis dun ano. Cuñouse un total de 60.069 pezas —incluídas as destinadas ao ensaio— nos dous anos de emisión, das que posteriormente se refundiron 40.003.
Para os numismáticos Jim Hunt e Jim Wells, no seu artigo de 2004 sobre esta moeda, "o escaso acollemento que tivo esta moeda no momento da súa emisión na práctica supuxo unha garantía da súa rareza para as xeracións futuras".
Distribución e coleccionismo
miniatura|Pavillón de [[Farran Zerbe (Money of the World) na Exposición de Lewis e Clark de 1905. ]] O 1 de xuño de 1905 inaugurouse en Portland a Exposición do Centenario da Expedición de Lewis e Clark, que non acadou a consideración de "exposición universal", o que lle restou publicidade e coñecemento, mesmo dentro dos propios Estados Unidos, aínda que 16 países aceptaron a invitación a participar montando os seus propios pavillóns. Con todo, visitaron a feira arredor de dous millóns e medio de persoas, desde o día da súa inauguración ata a súa clausura o 14 de outubro do mesmo ano. Pódese considerar que a súa celebración supuxo un éxito, xa que foi unha das poucas do seu tipo que xerou beneficios, ademais de contribuír á consolidación dun aumento da poboación e da economía de Portland entre 1905 e 1912.
Na prensa numismática do momento, a moeda dun dólar conmemorativo da Exposición non gozou de moita repercusión. Q. David Bowers suxire que George F. Heath, o editor do xornal The Numismatist, da Asociación Numismática dos Estados Unidos, que se opuña a este tipo de emisións conmemorativas, se negou a publicar calquera comunicado ou artigo de Zerbe relacionado co dólar. Non obstante, no número de agosto de 1905 apareceu un artigo que promocionaba a exposición e tamén a moeda, laudatorio do labor de Zerbe e atribuído a el, malia figurar como anónimo. miniatura|290x290px|Publicidade (enganosa) da compañía D. M. Averill sobre os dólares de Lewis e Clark, na que se aseguraba que estaban "case esgotados". Zerbe concentrou os seus esforzos nas vendas por xunto a outros comerciantes numismáticos, ademais das que se realizaban na propia Exposición aos visitantes por un prezo de dous dólares. Tamén había algúns bancos e outros negocios que vendían as moedas directamente ao público. Zerbe Contratou o comerciante de Portland D.M. Averill & Company para que se encargase das vendas por correo polo miúdo. Averill publicou anuncios na prensa numismática e, a principios de 1905, subiu os prezos das pezas datadas en 1904, advertindo falsamente que estaban xa case esgotadas. A realidade era ben distinta: os dólares de 1904 vendéranse tan mal que finalmente se devolveron para seren refundidas na Ceca de San Francisco 10.000 pezas non vendidas. Zerbe fixo que Averill vendese a emisión de 1905 a un prezo reducido de 10 dólares o conxunto de seis pezas. Igual que fixo co dólar de ouro da Exposición da Compra de Luisiana, Zorbe puxo ao dispor do público as pezas montadas en culleres e en diferentes xoias, para favorecer a súa venda. miniatura|272x272px|[[Estatua de Sacagawea (1905) no parque Washington, de Protland, financiada coa venda do dólar de ouro da Exposición de Lewis e Clark.]] Os dólares de Lewis e Clark non gozaron de popularidade entre os coleccionistas, que estaban a comprobar, ademais, que os conmemorativos da compra de Luisiana estaban a perder valor desde o seu lanzamento. Así e todo, os dólares de Lewis e Clark non chegaron a baixar con respecto ao seu prezo de emisión, senón que tiveron un ascenso progresivo. Malia ser lixeiramente superior a tiraxe rexistrada da cuñaxe de 1905, os seus prezos no mercado numismático comezaron a ser máis elevados que os de 1904 a partir da década de 1960. A edición de 2014 do catálogo de Richard S. Yeoman A Guide Book of United States Coins (coñecido como o Red Book) achega un prezo para os exemplares de 1904 de entre 900 e 10.000 dólares, en función do seu estado de conservación, e para os de 1905 de entre 1.200 e 15.000 dólares. Un espécime de 1904 cun acabamento perfecto e un estado de conservación inmellorable vendeuse nunha poxa pública en 2006 por 57.500 dólares.
Malia o relativo fracaso da emisión do dólar de ouro da Exposición de Lewis e Clark, a venda das moedas serviu para o financiamento da erección unha estatua de Sacalawea nun parte de Portland. En 2000, Sacagawea uniuse a Lewis e Clark para aparecer unha nova moeda de ouro, de carácter circulante, da serie do dólar Sacagawea, na que ela se representa xunto co seu fillo.
Pesqueiras, Atán, Pantón
Pesqueiras é un lugar da parroquia de Atán no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Prado, Atán, Pantón
Prado é un lugar da parroquia de Atán no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Arauquita
miniatura|250px|Localización de Araquita no departamento de Arauca. Arauquita é unha vila e concello do departamento colombiano de Arauca. No ano 2020, a vila tiña unha poboación de 43 339 persoas.
Historia
Foi fundado como San Lorenzo en 1675 por misioneiros xesuítas liderados por Bernabé González; durante a colonia adoptouse o nome de El Guadual, ata que en 1920 a poboación foi rebautizada como Arauquita. Constituíuse en concello no ano 1971.
Hipólito Reguenga
Hipólito Reguenga Borrajo, nado en Vigo en 1889 e finado na mesma cidade o 6 de novembro de 1956, foi un avogado, empresario e político galego.
Traxectoria
Fillo do médico Isidoro Reguenga Sancho. En 1906 foi un dos fundadores do club de fútbol Infantil presidido por Nicolás de las Llanderas e do que Hipólito foi vogal. Foi fundador do Club Machada, do que foi elixido presidente en 1914. Foi director da revista humorística Machada que editou o Club Machada en 1914. Despois colaborou en La Noche. Foi inspector de emigración e participou en varias empresas como Vidriera Gallega e Constructora Urbana que edificou a Barriada-Jardín no Castro. Foi elixido concelleiro de Vigo pola coalición monárquica o 11 de novembro de 1917. Ao rematar a ditadura de Primo de Rivera foi designado concelleiro de Vigo en novembro de 1929, e novamente en maio de 1930. No franquismo foi nomeado polo gobernador civil comisario-interventor para a prestación persoal a favor do Estado para a reconstrución nacional en agosto de 1939. Presentouse ás eleccións municipais de Vigo de 1948 encabezando unha "Candidatura Agraria Independiente, formada por vigueses que no representan a ninguna entidad", pero non foi elixido.
Melolonthinae
miniatura|esquerda|Apareamento de [[Rhizotrogus marginipes (Melolonthini), o macho enriba. Nótese o dimorfismo sexual nas antenas]] Melolonthinae é unha subfamilia de escaravellos da familia Scarabaeidae. É un grupo moi diverso; distribuído na maior parte do mundo, que contén 11.000 especies nuns 750 xéneros. Algúns autores inclúen as subfamilias de escarabeidos Euchirinae e Pachypodinae como tribos de Melolonthinae.
Como son bastante apreciables e reúnense en gran número en certos momentos, por exemplo os Amphimallon, Phyllophaga e Polyphylla ou os Melolontha – todos eles da tribo Melolonthini – aparecen moito no folclore. Algúns Melolonthinae son pragas economicamente significativas. Ademais dos Melolonthini, outras tribos importantes son Ablaberini, Liparetrini, Macrodactylini, Tanyproctini e Sericini.
Descrición
Os Melolonthinae adultos teñen unha lonxitude entre 3 e 58 mm e adoitan ser de cor marrón ou negra. Algunhas especies son brillantes, mentres que moitas están cubertas de setas ou escamas. O clípeo, unha estrutura da cabeza situada sobre as pezas bucais, non está armada con dentes. Teñen dúas antenas, cada unha das cales ten 7-10 segmentos dos cales os últimos 3-7 segmentos son alongados e forman unha maza e as bases antenais están normalmente ocultas desde arriba. O escutelo está exposto na base dos élitros. As marxes dos élitros son estreitas en vez de fortemente curvadas. As patas acaban nun par de garras tarsais que adoitan ter dentes ou ser dobres.
As larvas teñen forma de C e un corpo branco/crema e unha cabeza máis escura e ben esclerotizada. Poden distinguirse das doutros escarabeidos pola galea e lacinia que están ou ben parcialmente fusionadas proximalmente ou ben encaixan estreitamente entre si, as mandíbulas carecen de áreas estridulatorias, o segmento apical das antenas é aproximadamente tan ancho coma o penúltimo segmento e a fenda anal xeralmente ten forma de Y ou é angulada.
Ciclo vital
O seu ciclo de vida ten catro etapas: ovo, larva, pupa e adulto, similar ao doutros escaravellos. Os ovos póñenos no chan, e no solo é onde se desenvolven os estadios larval e pupal. Os adultos viven sobre o chan. O estadio larvario é longo e pode durar ata dous anos, mentres que o estadio adulto é curto e só dura uns poucos días ou semanas.
Dieta
As larvas de Melonthinae aliméntanse de raíces de plantas e humus. Entre as plantas hóspede están as herbas, o trevo e a cana de azucre. Os adultos poden alimentarse (por exemplo Automolius, Diphucephala, Heteronyx, Liparetrus, Phyllotocus e Sericesthis) ou non facelo en absoluto (por exemplo Antitrogus e Rhopaea). Os adultos que se alimentan comen follas de árbores, como os eucaliptos ou flores ou pole.
Comportamento
Os adultos son xeralmente crepusculares ou nocturnos, pero as especies que se alimentan de flores e pole adoitan ser diúrnos. A miúdo son atraídos pola luz.
Nas especies que se alimentan, os adultos xúntanse nas árbores e isto axúdalles a atopar outros cos que aparearse. En especies que non se alimentan, as femias virxes emiten unha feromona sexual para que os machos as poidan encontrar.
Sistemática
miniatura|[[Phyllotocus sp. (Sericini)]] miniatura|[[Stethaspis sp. (Colymbomorphini)]] thumb|right|Leucopholina en Laos, movendo a cabeza De acordo con varios autores, os Melolonthinae actualmente vivos divídense nunhas 20-30 tribos. Velaquí algunhas tribos e xéneros notables:
Ademais, hai unha tribo prehistórica, os Cretomelolonthini, que se coñece só por fósiles.
Varios xéneros teñen relacións pouco claras e non están aínda situados firmemente nunha tribo:
"Anonetus" e "Tryssus", ambos os dous usados por Erichson en 1847, son nomina nuda. Holophylla e Hoplorida son de validez incerta.
Reiriz, Atán, Pantón
Reiriz é un lugar da parroquia de Atán no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Charlie Patino
Charlie Michael Patino, en ocasións escrito Charlie Patiño, nado en Watford o 17 de outubro de 2003, é un futbolista inglés que xoga como centrocampista no Blackpool, do Championship, cedido polo Arsenal.
Traxectoria
Nado en Watford, comezou a xogar ao fútbol no St. Albans City, pasando aos sete anos ao Luton Town. Atraeu a atención dos medios de comunicación xa con 11 anos, cando despois de recibir ofertas dos principais clubs ingleses, foi trapasado por 10.000 libras ao Arsenal. Subiu rapidamente polas diferentes categorías inferiores do club, e con só 14 anos xa destacaba no equipo sub-18.
En outubro de 2020 asinou o seu primeiro contrato profesional co Arsenal. Ese mesmo mes, foi incluído na lista "Next Generation" 2020 de The Guardian, como un dos mellores xogadores novos dos equipos da Premier League.
O 21 de decembro de 2021 debutou co primeiro equipo do Arsenal na vitoria por 5-1 contra o Sunderland na EFL Cup, marcando o quinto gol dos Gunners no tempo de desconto, pouco despois de entrar como substituto de Emile Smith Rowe.
Para a tempada 2021/22 saíu cedido ao Blackpool, club do Championship, segunda categoría do fútbol inglés.
Selección inglesa
Foi internacional coa selección inglesa nas categorías sub-15, sub-16, sub-17 e sub-19. Elixible por España pola súa ascendencia paterna, a Real Federación Española ofreceulle xogar na selección española.
Vida persoal
Seu pai, Julio Patiño, é fillo de dous emigrantes galegos que se instalaron en Inglaterra na década de 1960. Súa avoa paterna é natural do lugar cambrés de Lema, mentres que seu avó naceu na praza de España da Coruña.
Durante a súa infancia visitaba asiduamente Galicia xunto coa súa familia, e acudía a Riazor con seu pai, afeccionado do Deportivo da Coruña, especialmente durante a disputa do Trofeo Teresa Herrera.
Cambio climático e infancia
miniatura|Emerxencia climática. O cambio climático ten efectos directos e indirectos nos nenos. Os nenos son máis vulnerables aos efectos do quecemento global sobre as persoas que os adultos. AOrganización Mundial da Saúde estimou que o 88% da carga global de enfermidades existente está relacionada co cambio climático que afecta ós nenos menores de cinco anos. A revisión de The Lancet sobre a saúde e o cambio climático inclúe aos nenos como a categoría máis afectada polo cambio climático. Os nenos son fisicamente máis vulnerables ao cambio climático en todas as súas formas. O cambio climático non só afecta á saúde física dos nenos, senón tamén ao seu benestar. As desigualdades imperantes, entre e dentro dos países, determinan en gran medida o impacto do cambio climático nos nenos. É importante ser consciente de que non se fala con xustiza dos nenos cando se trata das respostas globais ao cambio climático porque son a xeración futura.
As persoas que viven en países de baixos ingresos sofren unha maior carga de enfermidades e son menos capaces de afrontar calquera ameaza do cambio climático. Ademais, os dereitos dos nenos serán máis difíciles de garantir nunha crise climática.
O impacto do cambio climático nos nenos
miniatura|O neno activista [[Aayan Aggarwal na súa charla TedX contra os plásticos, en Shirpur, India.]] Os nenos vense afectados pola destrución dos fogares, as ameazas á seguridade alimentaria e a perda dos medios de subsistencia das familias que provoca o cambio climático. Os efectos sobre os nenos poden verse exacerbados pola desigualdade social e económica, os conflitos armados e as epidemias sanitarias. Os efectos do cambio climático divídense en dúas dimensións principais: directos ou indirectos, instantáneos ou diferidos. Tomando os efectos sobre a saúde física do neno podemos mencionar: mortes e lesións, enfermidades causadas pola calor, exposición a tóxicos ambientais; infecciosas, e outras enfermidades presentes en temperaturas máis cálidas.
Tamén hai un aumento significativo dos problemas de saúde mental e de aprendizaxe, como o trastorno de tensión postraumática (TEPT), a depresión e a ansiedade, os trastornos do sono, os déficits cognitivos e as dificultades de aprendizaxe. Dado este exemplo sobre o período posterior á alimentación en Paquistán en 2010, o 73% dos mozos de 10 a 19 anos mostraron altos niveis de TEPT, onde as nenas desprazadas víronse gravemente afectadas.
Outros sucesos graves que se detectaron foron a angustia, a dor e a ira; a perda de identidade; os sentimentos de impotencia e desesperanza; os maiores índices de suicidio; e o aumento da agresividade e a violencia.
Ademais dos efectos físicos, podemos falar da influencia da saúde psicolóxica e mental, que non foi ben investigada, pero que é crucial e ameazante para o benestar do neno.
Saúde e benestar
esquerda|miniatura|Refuxiados do [[Corno de África por fame negra relacionada co clima.]]
Vivenda
Os fenómenos extremos causados polo cambio climático poden destruír fogares, escolas, gardarías e outras infraestruturas críticas. O tifón Haiyan arrasou cidades e pobos enteiros nas illas de Leyte e Samar (Filipinas). Moitos nenos sobreviventes do tifón Haiyan perderon as súas casas e pertenzas. En 2020, o tifón Molave causou inundacións e corrementos de terra que destruíron vivendas, poñendo en perigo a uns 2,5 millóns de nenos en Vietnam. Matou a 9 persoas e desprazou a máis dun millón en Vietnam e Filipinas.
Ingresos familiares
Os fenómenos climáticos causaron importantes danos ás vidas e os medios de subsistencia. Os tifóns, as mareas de tempestade e outras perturbacións provocaron a perda de bens e capital e a diminución dos ingresos familiares entre os agricultores, os pescadores e os propietarios de pequenas empresas. As familias con máis fillos tamén son máis vulnerables aos gastos sanitarios catastróficos e teñen máis probabilidades de endebedarse. Despois de que o tifón Parma azoutase Filipinas, produciuse un aumento das taxas de abandono escolar debido á perda de ingresos das familias. Os nenos que seguían na escola ás veces tiñan que ir a clase sen axudas para comprar comida.
Impacto ambiental
A nivel mundial, estímase que os nenos toleran o 88% da carga de enfermidades debido ao cambio climático. Todos os nenos dependen dos seus coidadores e das súas comunidades. A verdadeira ameaza atópase nas zonas máis desfavorecidas, que xa están a sufrir problemas ambientais. Isto dará lugar a diversas enfermidades, discapacidades e unha elevada taxa de mortalidade infantil. En 2013, o Grupo intergobernamental sobre o cambio climático (GICC), avaliou que as temperaturas globais probablemente aumentarán até 4,8 °C en 2100 se as emisións actuais seguen aumentando.
Influencia no nacemento
É importante mencionar que a exposición constante aos contaminantes atmosféricos inflúe no peso ao nacer, talle baixo para a idade xestacional (PEG) e o parto prematuro.
Efectos respiratorios
Unha vez que os nenos están máis expostos á contaminación atmosférica (O3, partículas, SO2, e/ou NO2) tenden a padecer asma. o que supón un aumento da tensión oxidativa das vías respiratorias e da inflamación das mesmas en nenos asmáticos.
Efectos no neurodesenvolvemento
A contaminación atmosférica afecta ao neurodesenvolvemento do neno. Para iso se chegamos a comparar un neno nado dentro dunha cohorte nada antes do peche dunha central de carbón localizada, unha cohorte concibida despois do peche da planta tiña niveis significativamente máis baixos de adutos PAH-ADN no sangue do cordón umbilical e maiores niveis do factor neurotrófico derivado do cerebro (BDNF), unha proteína necesaria no desenvolvemento temperán do cerebro. Aquí é onde radica o risco.
Compromiso dos nenos co cambio climático
Afrontar os retos derivados do cambio climático é fundamental, especialmente cando se trata do seu impacto nos nenos. Para iso, é fundamental abordar o problema cun enfoque educativo e artístico e implicar aos pais no proceso.
Salvador (Puig Antich)
O filme estreouse na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2006.
Sinopse
A finais da ditadura franquista, un grupo anarquista coñecido como Movemento Ibérico de Liberación (MIL) dedícase a cometer atracos co obxectivo de obter cartos para as súas actividades en contra da ditadura. Mais a situación muda cando no medio dun tiroteo morre un policía e o acusado é un dos seus membros: Salvador Puig Antich (Daniel Brühl). Xulgado por un consello de guerra que fixo desaparecer probas, Salvador foi sentenciado a morte e fixo o posíbel por demostrar a súa inocencia.
Cambio climático e infancia
Compromiso dos nenos co cambio climático
É importante integrar o cambio climático no plan de estudos. Unha vez que os nenos se decatan da existencia e da esixente urxencia dos problemas ambientais globais que lles rodean, son máis conscientes e comprométense a mellorar o estado ambiental do mundo. dereita|miniatura|Nenos que parecen experimentar/exhibir felicidade despois dunha clase de arte. As artes axudan aos nenos en diferentes aspectos do seu desenvolvemento. Ao animalos a expresarse de forma significativa con respecto a calquera idea, neste caso o cambio climático, ofréceselles un medio para desenvolver resolucións sustentables cara á súa comunidade e o mundo. Obsérvase que unha vez que existe unha forte relación entre os nenos e os seus pais, a percepción destes últimos sobre os problemas podería verse afectada polos esforzos dos seus fillos. Canto máis comuniquen os nenos os problemas do cambio climático, mellor será a concienciación de ambos. Por tanto, fomentar esta actitude comunicativa amigable ten un efecto positivo na percepción e a acción dos pais máis adiante.
Abordar o reto do cambio climático para os nenos
É importante saber que un neno é un individuo vulnerable a calquera problema, o cambio climático é unha das principais preocupacións crecentes para os nenos e debe ser abordado con prudencia. Recoméndase lembrarlles que non son os únicos que se enfrontan a este problema, compartir as súas preocupacións e converter as vibracións negativas en positivas para reducir o impacto do cambio climático no benestar dos nenos.
Pedro Calderón Herce Collantes
Pedro Calderón de la Barca Herce Collantes, nado na Coruña o 25 de marzo de 1836 e finado en Madrid o 18 de febreiro de 1891, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Saturnino Calderón Collantes. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, pola que foi doutor. Traballou no Ministerio de Graza e Xustiza no que foi xefe de negociado. Militou na Unión Liberal. Foi elixido deputado polo distrito de Ordes dende 1858, nas que foron constituíntes de 1869 e nas eleccións seguintes até 1883. Foi senador pola Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago dende 1884 até 1891.
Vida persoal
Foi pai de Pedro Calderón de la Barca Ceruelo.
Salgueiros, Atán, Pantón
Salgueiros é un lugar da parroquia de Atán no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Manola Brunet
Manola Brunet India, nada en Cariñena en 1955, é unha xeógrafa española especializada en cambio climático. Desde abril de 2018 preside a Comisión de Climatoloxía da Organización Meteorolóxica Mundial, sendo a primeira muller en dirixir a comisión desde a súa creación hai noventa anos. É unha experta internacional nas áreas de reconstrución instrumental e análise do clima e conta cunha longa traxectoria de colaboración coa Organización Meteorolóxica Mundial, participando desde 2001 nas actividades da Comisión de Climatoloxía. En 2005, foi nomeada copresidenta do Grupo dedicado á vixilancia e análise do clima. É profesora de Climatoloxía no Departamento de Xeografía da Universidade Rovira i Virgili e directora do Centro de Cambio Climático da mesma universidade.
Traxectoria
É doutora en Xeografía e Historia (Sección de Xeografía) pola Universidade de Barcelona. En 1982 foi profesora da División VII da Universidade de Barcelona no campus de Tarragona. De 1995 a 2003 foi codirectora do Grupo de Investigación sobre Cambio Climático (GRCC) da URV e directora dende entón ata 2008, ano no que a URV creou o Centro de Cambio Climático no Campus Terres do Ebro, do que foi a súa primeira directora.
É unha experta internacional nas áreas de reconstrución instrumental e análise climática e conta cunha longa traxectoria de colaboración coa Organización Meteorolóxica Mundial, participando desde 2001 nas actividades da Comisión de Climatoloxía e foi nomeada en 2005 copresidenta do Grupo dedicado a o seguimento e análise do clima.
En abril de 2018, na XVII Conferencia da Comisión de Climatoloxía da OMM, foi elixida presidenta da comisión e a chilena Bárbara Tapia foi elixida vicepresidenta. Por primeira vez en case 90 anos de historia, os dous cargos directivos da organización están ocupados por mulleres. Tamén é a primeira persoa española que ocupa ese posto. A Comisión Internacional de Climatoloxía é unha das oito comisións da OMM que dirixe as actividades de concienciación climática en apoio ao desenvolvemento socioeconómico sostible e á protección ambiental. Coordina a rede de Centros Climáticos Rexionais da OMM, que proporcionan previsións estacionais; é responsable do estado do clima mundial e emite regularmente informes de seguimento sobre o estado das anomalías da circulación atmosférica e oceánica como El Niño/La Niña e a Oscilación Austral.
É membro da xunta directiva da Asociación Española de Climatología e do consello asesor do Servicio Meteorológico de Cataluña. A súa investigación céntrase tanto nos campos da arqueoloxía de datos climáticos e na reconstrución instrumental do clima, como na análise da variabilidade e do cambio climático.
Annette Hanshaw
Catherine Annette Hanshaw, nada en Nova York o 18 de outubro de 1901 e finada na mesma cidade o 13 de marzo de 1985, foi unha cantante estadounidense da era do jazz. Foi unha das estrelas da radio máis populares de finais da década de 1920 e principios da de 1930. Máis de catro millóns dos seus discos foron vendidos só en 1934.
Na súa carreira discográfica de dez anos gravou preto de 250 cancións. Nunha enquisa de 1934 realizada pola revista Radio Stars, recibiu o título de mellor cantante popular feminina (Bing Crosby foi elixiso como mellor cantante popular masculino). O segundo lugar foi para Ethel Shutta, o terceiro lugar foi para Ruth Etting e o cuarto para Kate Smith.
Traxectoria
Catherine Annette Hanshaw naceu o 18 de outubro de 1901, filla de Frank Wayne Hanshaw e Mary Gertrude McCoy na súa residencia de Manhattan. Tivo dous irmáns, George e Frank. Os seus tíos, Nellie McCoy e Bob "Uke" Hanshaw, eran intérpretes de vodevil.
Hanshow cantaba para os hóspedes dos hoteis propiedade do seu pai e facía demostracións de partituras na tenda de música da súa familia, The Melody Shop, en Mount Kisco, no condado de Westchester, Nova York. Hanshaw aspiraba a ser retratista e estudou na Escola Nacional de Deseño durante un ano. A súa carreira musical profesional comezou cando lle pagaron para cantar en festas de sociedade e de aniversario.
Antes de comezar a gravar, Hanshaw cantou en estacións de radio locais mentres visitaba Florida coa súa familia. Primeiro gravou unha maqueta para Pathé cunha mestura de cancións populares. As súas primeiras gravacións comerciais, "Black Bottom" e "Six Feet of Papa", realizáronse o 12 e 18 de setembro de 1926. Traballou con Pathé ata 1928. A partir de xuño de 1928, gravou para Columbia; a maioría destas gravacións foron publicadas nos seus selos Harmony, Diva, Clarion e Velvet Tone. Tamén se lanzaron algunhas nos seus selos Columbia e OKeh aos prezos habituais. Aínda que a maioría foron lanzadas co nome de Hanshaw, foi rebautizada como Gay Ellis para obras sentimentais, e Dot Dare ou Patsy Young para as personificacións de Helen Kane. Gravou baixo outros pseudónimos, incluíndo Ethel Bingham, Marion Lee, Janet Shaw e Lelia Sandford.
A partir de agosto de 1932 comezou a gravar para ARC; as súas gravacións foron publicadas nos selos Melotone, Perfect, Conqueror, Oriole e Romeo. A súa última sesión, o 3 de febreiro de 1934, apareceu no selo Vocalion de ARC. miniatura|esquerda|Hanshaw, c. 1933 Ao longo da súa carreira discográfica, cantou cos Original Memphis Five, coa Deep River Orchestra de Willard Robison, coa orquestra de Sam Lanin, coa orquestra de Lou Gold e cos Connecticut Yankees de Rudy Vallée. Algúns dos artistas cuxos solos apareceron nas súas gravacións foron Red Nichols, Miff Mole, Phil Napoleon, Joe Venuti, Eddie Lang, Adrian Rollini, Vic Berton, Benny Goodman, Jimmy Dorsey, Tommy Dorsey e Jack Teagarden.
Hanshaw comezou a actuar na radio en 1929. A principios dos anos 30, cantou coa Casa Loma Orchestra de Glen Gray. De 1932 a 1934, apareceu no popular programa de radio dos xoves pola noite Maxwell House Show Boat. Tivo a súa única aparición nun filme na curtametraxe da Paramount de 1933 Captain Henry's Radio Show. A súa carreira musical rematou o 6 de decembro de 1937, despois dunha actuación en The Chevrolet Musical Moments Revue.
A Hanshaw non lle gustaba o mundo do espectáculo. Nunha entrevista de 1972 con Jack Cullen, ela dixo:
miniatura|Hanshaw en 1934 Hanshaw casou co executivo de Pathé Records, Herman "Wally" Rose, en 1929.
En 1954 morreu Herman "Wally" Rose. Annette Hanshaw casou máis tarde con Herb Kurtin. En 1985, aos 83 anos, morreu de cancro na cidade de Nova York. Non tivo fillos.
Legado
Sensation Records publicou coleccións de gravacións de Hanshaw en CD en 1999. En 2008 produciuse outro renacemento do interese nela co uso da música de Hanshaw no filme de animación Sita Sings the Blues, que narra o poema épico indio Ramayana desde a perspectiva de Sita ambientando escenas súa en actuacións de Hanshaw.
Durante moitos anos creuse que Hanshaw nacera en 1910. The Syncopated Times sinala o seu nacemento como o 18 de outubro de 1901 na cidade de Nova York. O seu sobriño, Frank W. Hanshaw III, confirmou que 1901 era o ano da súa acta de nacemento e que os dous últimos números do ano foran transpostos, posiblemente pola propia Hanshaw para quitar anos da súa verdadeira idade.
Segade, Atán, Pantón
Segade é un lugar da parroquia de Atán no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Aleocharinae
miniatura|[[Lomechusa pubicollis vive en formigueiros de Formica rufa]]
Aleocharinae é unha das maiores subfamilias de escaravellos da familia dos estafilínidos, que contén unhas 12.000 especies. Anteriormente houbo un amplo debate sobre se esta subfamilia merecía o status de familia, pero hoxe considérase unha subfamilia dentro de Staphylinidae.
Descrición
Os Aleocharinae son xeralmente escaravellos pequenos ou diminutos, xa que poden acadar unha lonxitude máxima duns 10 mm, pero normalmente son de entre 3 e 5 mm e unhas poucas especies de só 1 mm, polo que están entre os escaravellos máis pequenos. O corpo é xeralmentre delgado, a miúdo cunha puntuación densa e fina; a cabeza é máis ou menos redonda e a cor pode ser marrón clara ou escura, marrón avermellada ou negra, ás veces con cores contrastadas vermellas, amarelas e negras.
Anatomía
Debido ao tamaño da subfamilia, a súa anatomía é extremadamente variable. Porén, unhas poucas características clave son comúns a todo o grupo. Todos os membros teñen antenas con 10 ou 11 segmentos. A inserción das antenas é posterior ou anterior a unha liña debuxada entre as marxes anteriores dos ollos. Os segmentos tarsais varían de 2-2-2 a 4-5-5.
Distribución e hábitat
Están distribuídos por todo o mundo en todos os hábitats terrestres. son comunmente predadores en comunidades do solo e dos leitos de follas caídas, frecuentemente inquilinos en formigueiros e termiteiros ou asociados con fungos.
Ecoloxía
Esta subfamilia é común en todos os hábitats terrestres. Recoléctanse usando varios métodos, como o uso de luz ultravioleta, cámaras de emerxencia, peneirando, co uso dun funil Berlese de material orgánico e trampas de pozos.
Sistemática
Esta subfamilia é unha das máis grandes dos escaravellos, comprendendo 52 tribos, uns 1000 xéneros e unhas 12000 especies descritas. Esta subfamilia é taxonomicamente complicada.
Tribos e xéneros seleccionados
Velaquí unha lista de todas as tribos e algúns xéneros seleccionados.
Azida
miniatura|Ión azida miniatura|Grupo funcional azida Azida é o anión coa fórmula N3−. É a base conxugada do ácido hidrazoico (HN3). N3− é un anión lineal isoelectrónico con CO2 e N2O.
Pola teoría de ligazón de valencia, a azida pódese describir mediante varias estruturas de resonancia, sendo unha importante N − =N + =N −.
A azida tamén é un grupo funcional en química orgánica, RN3.
Souto, Atán, Pantón
Souto é un lugar da parroquia de Atán no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Ouveos (filme de 1981)
Ouveos (en The Howling) é un filme estadounidense de 1981 dirixido por Joe Dante e protagonizado por Dee Wallace, Patrick Macnee, Dennis Dugan e Robert Picardo. Está baseado na novela homónima de Gary Brandner, e conta a historia dun presentador de televisión que é enviado a un resort de montaña por un evento relacionado cun asasino en serie, sen saber que os residentes do resort son lobishomes.
Estreouse en galego o 1 de xullo de 1991 a través da TVG.
Seoane, Atán, Pantón
Seoane é un lugar da parroquia de Atán no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Yang Liwei
Yang Liwei ou Iang Liwei, nado en Suizhong o 21 de xuño de 1965, é un astronauta chinés retirado que formou parte da misión Shenzhou 5, converténdose no primeiro astronauta da China.
Traxectoria
Yang Liwei entrou no Exército Popular de Liberación en 1983, graduándose en 1987 na Facultade de Aviación número 8 do Exército Popular. Levaba acumuladas 1350 horas de voo como piloto de combate cando foi seleccionado como candidato na primeira promoción de astronautas da China en xaneiro de 1998. Tras cinco anos de adestramento foi elixido como un dos tres candidatos finais a voar na misión Shenzhou 5, a primeira misión tripulada lanzada pola China. Liwei acabou facendo un voo de 21 horas e 23 minutos na cápsula espacial, volvendo a terra sen problemas.
Alanís
Alanís é un municipio de España na provincia de Sevilla, comunidade autónoma de Andalucía.
Ten unha área duns 280,19 km² e unha poboación de 1.706 habitantes (2020), o que daba unha densidade de poboación de 6,36 hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 660 m e a 106 km da capital provincial, Sevilla.
Ahmad Massoud
Ahmad Massoud (en dari : احمد مسعود), nado en Piyu o 10 de xullo de 1989, é un político afgán, fillo de Ahmad Shah Massoud, líder militar da resistencia contra a invasión soviética. Dirixe a Fundación Massoud en novembro de 2016. Logo da entrada en Cabul dos talibáns en agosto de 2021, Ashmad Massoud púxose á fronte da resistencia armada do val do Panjshir.
Ángel Llorca
miniatura|Patio do colexio Cervantes Ángel Llorca García, nado en Orxeta (provincia de Alacant) o 25 de xullo de 1866 e finado en Madrid o 13 de decembro de 1942, coñecido como Ángel Llorca, foi un mestre e pedagogo español vinculado á ILE. É considerado un dos impulsores da renovación pedagóxica en España ao servizo da escola pública e das clases sociais máis desfavorecidas.
Ahmad Massoud
Mocidade
De orixe étnica taxica, Ahmad Massoud naceu o 10 de xullo de 1989 en Piyu na provincia de Takhar no nordeste de Afganistán.
Ángel Llorca
Traxectoria
Iniciou a súa carreira docente en 1889 en Elx (Alacant) e en 1895 obtivo o título de Mestre de Primeiro Ensino Normal pola Escola Normal de Madrid. En 1905 foi galardoado co Premio de Honra e a Medalla de Ouro na exposición escolar de Bilbao polos traballos realizados na súa escola primaria de Elx. Eran membros do xurado, entre outros, Manuel Bartolomé Cossío e Miguel de Unamuno.
Ahmad Massoud
Mocidade
Logo de rematar os estudos secundarios en Irán, trasladouse o Reino Unido para facer os estudos universitarios. Primeiro, Massoud fixo un curso na Real Academia Militar de Sandhurst. Tras isto, entre 2012 e 2015, fixo estudos sobre guerra no King's College de Londres, obtendo o título de licenciado (bachelor degree). Completou a súa formación cun máster en política internacional na Universidade da Cidade de Londres en 2016.
Vida pública
Massoud retornou a Afganistán e, en 2016, foi nomeado director da Fundación creada para conservar o legado do seu pai.
Ángel Llorca
Traxectoria
En 1932, durante a Segunda República Española, colaborou nos cursos de perfeccionamento organizados pola Dirección Xeral de Primeiro Ensino, a Junta para Ampliación de Estudios e o Padroado do Grupo Escolar Cervantes. Foi tamén nomeado inspector mestre dun grupo de Escolas Graduadas e Unitarias de Madrid.
Xubilouse o 25 de xullo de 1936, con 70 anos, tras 50 anos de vida profesional e 20 á fronte do Colexio Cervantes. Porén, debido ao comezo da guerra civil, retomou as súas clases no grupo escolar Cervantes, onde organizou unha residencia infantil. Tras o cesamento das actividades escolares en novembro, marchou a Valencia, onde axudou a crear un internado para os nenos evacuados de Madrid. En 1937 creou para eles as Comunidades Familiares de Educación en El Perelló (Valencia), un internado e escola onde os mestres convivían co alumnado. En marzo de 1939 os nenos e os mestres regresan a Madrid tras o fin da contenda.
Ahmad Massoud
Vida pública
Ademais, Massoud expresou as súas dúbidas sobre a dirección que tomaba o proceso de proceso de paz de Afganistán en 2019, obxectando que non se estaban a respectar os intereses dos afgáns. En setembro dese ano anunciou a creación dunha nova coalición inspirada na Alianza do Norte que resistiron fronte os talibáns na década de 1990. En marzo de 2021, grazas a unha conmemoración ao seu pai en París. coñeceu o presidente de Francia, Emmanuel Macron, nunha reunión na que tamén participou o filósofo Bernard-Henri Lévy.
Ángel Llorca
Traxectoria
Aínda estando xubilado, Ángel Llorca seguiu dedicándose ao estudo de novos métodos pedagóxicos e proxectou unha ampliación da experiencia das Comunidades Familiares de Educación. Porén, en 1939 o ministro de Educación franquista, Pedro Sáinz Rodríguez, e o xefe do Servizo Nacional de Primeiro Ensino, Romualdo de Toledo, prohibiron unha relación de 63 libros de texto, 8 deles da autoría de Ángel Llorca. En 1940 a Comisión Depuradora do Maxisterio declarouno «inhabilitado a perpetuidade», co que o privou da súa pensión de xubilación. Morreu en Madrid o 13 de decembro de 1942.
Ahmad Massoud
Resistencia fronte os talibáns
En 2021, ante retirada das tropas dos Estados Unidos, creou unha milicia, chamada Segunda Resistencia, que axudara as forzas de seguridade afgás contra os talibáns. No verán de 2021, os talibáns fixéronse co control da práctica totalidade do país conseguindo entrar en Cabul o 15 de agosto. Tras o colapso do goberno, Massoud, canda o vicepresidente Amrullah Saleh, anunciou a súa vontade de loitar contra o dominio talibán dende a zona controlada polo primeiro, o val do Panjshir. O 18 de agosto de 2021, nun chamamento internacional pediu a axuda loxística e militar aos países occidentais para a resistencia, agora denominada Fronte Nacional de Resistencia. Con escepticismo, algúns analistas internacionais consideraron que isto era máis intento por influír nas negociacións cos talibáns que unha tentativa real de oposición armada. O 22 de agosto de 2021, Massoud advertiu aos talibáns de que a negociación era o "único camiño", aínda que tamén reafirmou a súa vontade de loita se os talibáns non aceptaban un goberno plural. Ese mesmo día os talibáns fixeron público que centos dos seus soldados ían camiño do Panjshir para facerse co control da zona.
Ángel Llorca
Recoñecementos
En abril de 2017, en cumprimento da Lei de Memoria Histórica, o pleno do Concello de Madrid acordou cambiar o nome da rúa do Xeneral Rodrigo, no distrito de Chamberí, polo de rúa do Mestre Ángel Llorca.
Ahmad Massoud
Resistencia fronte os talibáns
Entre finais de agosto e principios de setembro de 2021, houbo enfrontamentos armados entre os talibáns e as tropas lideradas por Massoud. Paralelamente, Massoud comunicou de novo a súa disposición para dialogar a principios de setembro. Con todo, o 6 de setembro de 2021 os talibáns proclamaron a conquista do val do Panjshir. Massoud e os seus aliados políticos abandonaran o Panjshir antes do control talibán con destino a Taxiquistán. Este país centroasiático emerxeu como o centro da resistencia antitalibá logo da fin do conflito armado centrando os seus esforzos en organizarse politicamente.
Ángel Pérez
O nome de Ángel Pérez pode referirse, entre outros, a:
Ceferino Barbazán Montes
Ceferino Barbazán Montes, nado en Vigo o 1 de maio de 1890 e finado en Nova York en setembro de 1984, foi un empresario, xornalista e político galego.
Traxectoria
Fillo de Ceferino Barbazán, militar retirado en Vigo, e María Francisca Montes. Emigrou aos Estados Unidos de América en 1920 e instalouse en Nova York. Foi xerente do departamento de crédito do Hotel Ritz Carlton, e empresario dedicado á importación de froitas. En xuño de 1934 recibiu e acompañou ao coro galego Anaquiños da Terra de Madrid na súa xira polos Estados Unidos. En xullo dese ano chegou a Vigo para facer negocios en España, e visitou Almería para coñecer o negocio da laranxa. Presidente de The Spanish Newspaper Corporation, dirixiu o periódico La Voz aparecido en agosto de 1937 vinculado á Fronte Popular Antifascista Galega, onde se publicaron varios artigos de Castelao.
Vida persoal
Casou con Obdulia Sandoval e foi pai de Gloria Barbazán Sandoval, nacida en 1925.
Cravo Norte
miniatura|250px|Localización de Cravo Norte no departamento de Arauca. Cravo Norte é unha vila e concello do departamento colombiano de Arauca. O territorio de Cravo Norte limita co concello de Arauca polo norte, Venezuela polo leste, La Primavera (Vichada) e Hato Corozal (Casanare) polo sur e Puerto Rondón polo oeste, atopándose na beira oeste do río Cravo Norte, no río Casanare.
Ceca de Barcino
miniatura|[[Siliqua a nome do usurpador Máximo (409-411) da ceca de Barcino, coa marca de ceca SMB (Sacra Moneta Barcinonensis) no exergo do reverso. ]] A ceca di Barcino foi un obradoiro monetario romano situado na cidade romana de Barcino (a actual Barcelona) e activo no século V, herdeiro dun obradoiro anterior que cuñara moeda ibérica co topónimo BARKENO.
Historia
A ceca indíxena laietana, onde se cuñaran dracmas ibéricos de imitación no século III a. de C. coa inscrición BARKENO, situábase na que posteriormente foi a cidade romana de Barcino. Esta ceca primitiva estaba, pois, relacionada coa poboación ibérica. O asentamento prerromano de Barkeno compartía a súa localización co de Lekaisen aos pés da montaña de Montjuïc. Existe a dúbida de se Laiesken podería ser a denominación do territorio, onde se incluiría Barkeno, ou se esta última sería a poboación máis importante da zona. En calquera caso, logo da reorganización romana das súas cecas, a ceca de Barkeno pechou e foi substituída por outra con marca de ceca LAIESKEN.
Non obstante, cara á fin do Imperio Romano a ceca de Barcino volveu ter actividade, aínda que dun xeito efémero, baixo o mandato do emperador Máximo (409-411) un usurpador contra o poder de Honorio que gobernaba toda Hispania. Coñécense siliquas a nome de Máximo con marcas de ceca SMB ou SMBA (Sacra Moneta Barcinonensis). Tamén se coñecen cuñaxes de Máximo en bronce, como o AE 4 aparecido na escavación dun edificio en Barcelona en 1959, outro AE 4 presente no tesouro de Tipasa I (atopado en 1957 e non publicado ata 1961) e un AE 2 achado en Terrasa en 1975. Anna M. Balaguer cataloga 17 exemplares coñecidos de siliquas e cinco de moedas de bronce de diversos módulos.
En época posterior, baixo a dominación visigoda, existiu tamén unha ceca na cidade que utilizou a marca de ceca BARCINON(A). Neste obradoiro monetario cuñáronse tremissis de ouro a nome dos reis Leovixildo, Recaredo, Liuva, Viterico, Éxica, Éxica e Vitiza, e Vitiza, entre os séculos VI e VIII.
Berce de heroes
Berce de heroes (en The Long Gray Line) é un filme estadounidense de 1955 dirixido por John Ford. Está baseado na vida do soldado Marty Maher.
Estreouse subtitulado en galego o 8 de xullo de 1995 na TVG.
Martín de la Puente
Martín de la Puente Riobó, nado en Vigo o 22 de xuño de 1999, é un tenista paralímpico galego. No ámbito nacional foi 6 veces Campión de España e número 1 da clasificación nacional. Participou nos Xogos Paralímpicos de Río de Xaneiro de 2016 e Toquio de 2020. Pertence ao Real Club Náutico de Vigo.