cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
New Deal
Logros e fallas lexislativas
Roosevelt, porén, marcado polos triunfos do seu primeiro mandato, colócase no 1937 nunha posición de control do goberno para afirmar a súa autoridade, con formas que provocaron unha potente oposición. No primeiro de ano, pediulle ó Congreso que expandise o número de competencias da Corte Suprema, para permitirlle designar a membros afíns ás súas ideas, e polo tanto, inclinar o equilibrio ideolóxico da Corte. Por unha banda, a oferta tivo éxito, o xuíz Owen Roberts, certamente en resposta á ameaza, cambiou a súa postura e comezou a votar para manter as novas medidas do repartimento, creando con eficacia unha maioría liberal no West Coast Hotel Co. v. Parrish e no National Labor Relations Board v. Jones & Laughlin Steel Corporation, e chamou a este cambio un "interruptor a tempo que aforrou nove". Pero "o plan de embalaxe da Corte," como era coñecido, ocasionou un dano político duradeiro a Roosevelt e finalmente foi rexeitado polo Congreso en xullo. Case ó mesmo tempo, a administración propuxo un plan para reorganizar a rama do Executivo de maneira que aumentaría perceptiblemente o control do Presidente sobre a burocracia. Polo tanto, o plan de "Embalaxe da Corte" de reorganización executiva gañou a oposición dos que temeron unha "ditadura de Roosevelt" e fallou no Congreso; unha versión recortada da reforma finalmente gañou o pase no 1939.
Conclusións históricas
Os historiadores de esquerdas e dereitas están polo xeral en desacordo co segundo mandato de Roosevelt. Pola dereita houbo moitos ataques á "ditadura executiva" do FDR dende os 1930s. Historiadores como John T. Flynn, por exemplo, denunciou o FDR como socialista e despótico no mito de Roosevelt (1956). Pola outra banda, algúns historiadores denuncian a natureza "revolucionaria" do New Deal como un fenómeno conservador, e incluso reaccionario.
Neses tempos, algunhas das novas políticas do New Deal foron recoñecidas polos seus partidarios como mínimo, inconstitucionais, pero importantes e necesarias para a saúde do país. En 1931, o embaixador dos Estados Unidos na Alemaña, William Dodd, deu un discurso en Berlín no que describiu o New Deal da seguinte maneira: "non foi unha revolución como a xente adoita pensar. Foi unha expansión dos poderes gobernamentais máis alá das garantías constitucionais; e case tódolos homes por tódalas partes esperan que o presidente poida ter éxito." Unha morea de historiadores máis recentes basearon a súa análise do New Deal no axeitado desas accións.
Dende os anos sesenta, os historiadores da "Nova Esquerda", estiveron máis a carón dos críticos máis ásperos co New Deal (para unha lista de traballos relevantes, vexa a lista das lecturas recomendadas no final do artigo). Barton J. Bernstein, nun ensaio de 1968, compilou unha crónica de oportunidades perdidas e respostas inadecuadas ós problemas. Bernstein argumenta que o New Deal puido salvar o capitalismo de si mesmo, pero fallou, e en moitos casos danou, a quen debería de axudar. Paul K. Conkin en O New Deal (1967) acusou o goberno dos anos trinta polas súas políticas de abandono dos granxeiros marxinais, polo seu fallo en instaurar reformas fiscais progresivas dabondo, e unha xenerosidade excesiva a negocios selectos. Howard Zinn, nun ensaio en 1966, criticou o New Deal por traballar activamente para preservar na realidade os peores males do capitalismo.
Aínda máis, moito dos traballos máis recentes sobre o New Deal estiveron menos interesados na cuestión de se o New Deal foi "conservador" ou un fenómeno "revolucionario" que nas cuestións das trabas dentro das cal funcionaba. O sociólogo e político Theda Skocpol, nunha serie influente de artigos, acentuou a aplicación da "capacidade do estado" como unha actuación normalmente eivada. As ideas ambiciosas do proxecto fracasaron acotío, e segundo esta historiadora, pola ausencia de burocracia coa capacidade necesaria, e a mestría para administrala. Outros traballos recentes resaltan outras trabas que o New Deal encontrou, como que o Congreso e certos segmentos da poboación continuaron fortes coas desconfianzas conservadoras no goberno. Así algúns eruditos falan de que o New Deal non foi sinxelamente un produto dos seus soportes liberais, senón tamén un produto das presións dos seus opositores conservadores.
Goberno, emprego, e arbitraxe dos negocios
A pesar do triste récord na axuda dos granxeiros marxinais e os americanos africanos, entre outros, contrastando coa súa xenerosidade acotío mimando certos intereses dos negocios, o efecto do New Deal foi elevar e consolidar os novos grupos de interese para permitirlles competir, co goberno federal desenvolvéndose coma un eficaz árbitro entre tódolos elementos e clases da sociedade, actuando coma unha forza que podería mediar cando fose necesario para axudar a algúns grupos e para limitar a enerxía doutros. Ó cabo dos anos trinta, os negocios dos EUA encontráronse a si mesmos competindo pola influencia cos crecentes movementos sindicais, chegando á mobilización total e accións militantes; cunha economía agrícola organizada, debido ás décadas de organización agraria e á axitación que datan das asociacións agrícolas, e a formación do Partido Populista no final do século XIX; e con consumidores despertos. O New Deal acadou isto creando unha serie de institucións do Estado que magnificamente, e permanentemente, ampliaron o papel do goberno federal na vida dos Estados Unidos. Ó goberno agora confióuselle a tarefa de proporcionar polo menos a axuda mínima dos pobres e parados; protexer os dereitos dos sindicatos; estabilizar o sistema de actividades bancarias; a cobertura da xente con ingresos baixos; regular os mercados financeiros; o subsidio da produción agrícola; e facer moitas outras cousas que non foran previamente responsabilidades federais.
Deste xeito, quizais a herdanza máis forte do New Deal, noutras palabras, foi facer do goberno federal un protector dos grupos de interese e un supervisor da competición entre eles. Coma resultado do New Deal, a vida política e económica dos Estados Unidos chegou a ser moito máis competitiva que antes, cos traballadores, os labregos, os consumidores, e outros capaces de premer coas súas demandas ó goberno de maneiras soamente dispoñibles ó mundo corporativo. Polo tanto, a descrición que acotío se usa co goberno do New Deal foi a de "estado de corredores", un estado que manexaba as demandas e competencias de numerosos grupos.
Así, non transformou o capitalismo americano de ningunha maneira xenuína e radical. Excepto no campo das relacións do emprego, seguía habendo enerxía corporativa case libre da regulación ou do control do goberno durante o 1945 como fora no 1933. Pero o New Deal creou os alicerces do estado de benestar americano, cos seus moitos programas de reconstrución, e por riba de todo, a través do sistema da Seguridade Social. Os inhibidos conservadores New Dealers traídos a esta tarefa, aseguráronse de que o sistema de benestar fose limitado. Incluso os New Dealers máis progresistas foron algo sospeitosos co poder federal, as vantaxes expansivas do benestar e os enormes gastos do goberno.
O "Estado Intermediario" e os intereses marxinais
miniatura|dereita|O New Deal mellorou a posición de grupos previamente prexudicados que acadan enerxía dabondo e o golpe necesario de acadar a axuda do goberno, pero fixo pouco por axudar a outros grupos máis necesitados. O AAA, por exemplo, levou a [[mendicidade a millares de afroamericanos, granxeiros arrendatarios e xornaleiros no Profundo Sur, onde os propietarios das terras dificilmente necesitan os dos seus servizos baixo un sistema que pagaba por crecer menos. Na imaxe pódese ver unha casa dun xornaleiro de Texas nos anos 30.]]
O "estado intermediario" do New Deal ofrecería unha axuda demasiado débil coa asistencia ós grupos con menos influencia, ou unha axuda non visible dabondo para despertar unha extensa axuda pública.
O grupo máis notorio que recibe moita menos influencia ca outras no Estado Intermediario foron os afroamericanos. A administración de Roosevelt non considerou os negros americanos como grupo de interese potente, capaz de desafiar seriamente ás forzas discriminatorias contra el. Mentres que a administración de Roosevelt, a diferenza do anterior presidente demócrata Woodrow Wilson que non aumentou a presión discriminatoria contra os afroamericanos, el no goberno fixo relativamente pouco para axudar a levantar a situación social dos afroamericanos.
Para darlle crédito á súa administración, Roosevelt designou un número sen precedente de afroamericanos nas posicións de segundo nivel, se cadra debido á influencia da súa esposa, Eleanor, decididamente en contra da discriminación. E o afroamericano beneficiouse significativamente, aínda que de maneira limitada, dos programas de reconstrución do New Deal, debido en gran medida ós esforzos de Harold L. Ickes, quen intentou asegurarse de que no seu programa non se excluíse ós negros. Como consecuencia de todo isto, preto do 1936, a extensa maioría votaría demócrata. Isto marcou un ríxido cambio xa que no 1932, unha extensa maioría votara republicano. Deste xeito, o New Deal establece unha nova alianza política entre os afroamericanos e os demócratas, que logrou sobrevivir ata os nosos días.
Pola outra banda, sen pensar nos afroamericanos como un grupo de intereses crítico, pensou que outras materias eran moito máis incitantes que a discriminación racial. Sen querer perder nunca o apoio dos demócratas do Sur, declinou o seu apoio á lexislación para declarar o linchamento ilegal, mentres que, dunha forma hipócrita, denunciaba o linchamento en público nos seus discursos.
Non obstante, o New Deal puxo os alicerces para o "Estado Intermediario" que se vería ampliado unha xeración máis tarde, sobre todo a través do traballo do seguinte movemento liberal das dereitos civís para reformar a Gran Sociedade de abrazar os grupos marxinais na nova coalición do New Deal, especialmente as minorías raciais e étnicas.
O New Deal e a economía keynesiana
Comezando os anos 30, o economista inglés John Maynard Keynes escribiu a A Teoría Xeral da Ocupación, o Xuro e o Diñeiro, na que avoga por programas de déficit no traballo público como maneira de recuperar a economía británica da depresión. Aínda que nunca mencionou a política fiscal na Teoría Xeral, e pola outra banda, apoiaba a necesidade de socializar os investimentos, Keynes levou a cabo unha revolución teórica, máis que unha revolución política. Para manter a xente completamente empregada, os gobernos necesitarían entrar en déficit cando a economía recúa, porque o sector privado non fai os investimentos necesarios, segundo Keynes.
A visita de Keynes á Casa Branca, no 1934 para impulsar a Roosevelt a entrar en déficit foi un desastre. Un Roosevelt abafado queixouse ó Secretario de Emprego, Frances Perkins, "deixou un complicado xogo de figuras... máis ben é un matemático que un economista político". Keynes, frustrado tamén co encontro, comentou máis tarde ó secretario Perkins, que "supuxen que o Presidente era máis educado, economicamente falando"
E mentres a Depresión alumeaba, Roosevelt intentou obras públicas, subsidios para o agro, e outros instrumentos para recomezar a economía, pero nunca desistiu de balancear o orzamento. O desemprego continuou sendo alto nos anos do New Deal, posiblemente como resultado deste achegamento.
A Recesión do 1937 e a recuperación
A administración de Roosevelt comezou un novo asalto no segundo mandato, que xogou o seu papel nunha nova inmersión na Gran Depresión, comezando no maio de 1937 e continuando no xuño do 1938, deixando o desemprego no 14,3% no 1937, e crecendo ata o 19.0% no 1938 (nos EUA as estatísticas mensuais nos aparecen ata o 1948). A administración reaccionou cunha campaña retórica contra o poder dos monopolios, que foi tachada como a causa desta nova inmersión. O presidente designou unha nova dirección agresiva da división da competencia no Departamento de Xustiza, que algúns economistas culparon por agravar aínda máis a saúde da economía. Este esforzo perdeu a súa eficacia unha vez que a segunda guerra mundial comeza e colócase como o novo problema. As demais respostas da administración para chegar ás causas da Gran Depresión no 1937 tivo moitos máis resultados tanxibles.
Facendo caso omiso das protestas do Departamento de Facenda e respondendo as medidas pedidas polos novos economistas conversos ó Keynesianismo na súa administración, Roosevelt emprendeu unha nova tentativa para acadar o antídoto da depresión, abandonando os seus esforzos de axustar o orzamento e lanzando un programa para investir 5 mil millóns de dólares na primavera de 1938, nun esforzo de aumentar o poder adquisitivo da poboación. En 1938, Roosevelt abraza definitivamente o programa do "matemático" británico, Keynes.
Cando poucos norteamericanos coñecían as ideas de John Maynard Keynes, o economista que pronto transformaría o pensamento económico en todo o mundo, Roosevelt explicou o seu programa nunha conferencia na que argumentou que o goberno "cre nunha melloría económica", facendo "incrementar o poder adquisitivo da nación". Este cambio na política da administración marcaba un punto importantísimo á teoría económica de Keynes, dándolle a necesaria lexitimidade. Aínda que os New Dealers non a realizaron nese momento, a administración axudou para establecer a base das novas políticas fiscais federais, que aporta un pulo ó goberno nos anos de posguerra
A segunda guerra mundial e a Gran Depresión
A Gran Depresión, porén, continuou ata que os EUA entraron na segunda guerra mundial; Roosevelt, despois de que a guerra estalase en Europa e Asia, tiña poucas opcións. Baixo circunstancias especiais da mobilización da guerra, o gasto masivo da economía parecía alzar a actuación económica, que gañou o apoio incluso dos republicanos. Estes acontecementos magnificaron o papel do goberno federal nos resultados da economía nacional. No 1929, os gastos federados acadaban un 3% do PIB. Entre 1933 e 1939, o gasto federal triplícase, e critícase que Roosevelt estea transformando América nun estado socialista. Porén, a pesar de que o novo repartimento era, de lonxe, máis pequeno que o esforzo da guerra. No primeiro ano de paz no 1946, o gasto federal aínda ascendeu a 62 mil millóns de dólares, o 30% do PIB. Os tempos de guerra e outras medidas podían proporcionar unha saída enorme de fondos. Entre 1939 e 1944 (o pico da produción nos tempos de guerra), o gasto da nación case se dobra. Isto, xunto co recrutamento e a morte dos soldados, significou a caída do desemprego do 14% en 1940 ata menos do 2% en 1943, e a man de obra creceu en dez millóns. A economía da guerra non se baseaba na empresa libre, senón que era o resultado da sectorización do gasto do goberno e o seu financiamento.
Na opinión de moitos economistas, foi o gasto deficitario da segunda guerra mundial, non o New Deal, o que finalmente rematou a crise da Gran Depresión. Nin sequera o New Deal cambiou substancialmente a distribución de poder dentro do capitalismo dos Estados Unidos, e só tivo un pequeno impacto na distribución da riqueza entre a poboación.
O Legado do New Deal
miniatura|esquerda|250px|O New Deal de Roosevelt influíu máis tarde en programas como a Gran Sociedade de [[Lyndon B. Johnson.]]
O New Deal non acabou coa depresión, pero axudou a previr que a economía seguise a decaer máis aínda creando funcións de regulamento do goberno federal de xeito que axudaron a estabilizar áreas problemáticas anteriores da economía: o mercado de valores, o sistema bancario e outros. Produciu unha nova coalición política que sostivo o Partido Demócrata como o partido maioritario na política nacional por máis dunha xeración despois do seu propio fin.
Tamén comezando a fundación da era da posguerra, Roosevelt e o New Deal axudou a incrementar o poder do goberno federal na súa totalidade. Roosevelt estableceu tamén a presidencia coma centro preeminente de autoridade dentro do goberno federal. Creando un enorme arsenal de proteccións para os distintos grupos de cidadáns, os granxeiros e o resto da xente que sufriu a crise, permitíndolles enfrontar o enorme poder das corporacións, a administración de Roosevelt xerou un sistemas de ideas, coñecidas despois como o liberalismo New Deal, que perdurou como unha fonte de inspiración e controversia por décadas e que axudou a darlle forma ó seguinte gran experimento de reformas liberais, o movemento dos dereitos civís e a Gran Sociedade da década de 1960.
Unha lista dos programas do New Deal
O New Deal constituíu unha lista de programas inmensa, cualificado coma "sopa de letras" polos seus detractores. Estas son as actuacións do New Deal, a maioría aprobadas nos primeiros cen días da administración FDR:
Miro Pereira
miniatura|Ernesto Chao en 2014. Ramiro "Miro" Pereira é un personaxe de ficción da serie de televisión Pratos combinados interpretado por Ernesto Chao. Apareceu como protagonista nos 261 episodios que conforman a serie. É o dono do bar Suízo.
Características
Miro Pereira é avaro e lacazán, ademais de torpe. É o dono do Bar Suízo, e adoita cobrar prezos excesivos e presentar un mal servizo, con ideas culinarias como o café feito con mondas de patacas e o bocadillo de xamón sen xamón. O personaxe é presentado como pouco intelixente, mais cando se trata de sacar beneficios mediante diferentes plans co seu cuñado Antón (interpretado por Antonio Durán "Morris"), ao cal chama de malas formas como "mona" ou "miñoca", é capaz de amosar astucia e sagacidade.
Compostela, vanguardia y sosiego
Compostela, vanguardia y sosiego é un libro de fotografías de Xurxo Lobato, publicado no ano 2000 con Lunwerg Editores, sobre a cidade de Santiago de Compostela, os seus recunchos, monumentos, personaxes singulares, costumes, festas, tradicións vistas desde a súa singular óptica.
Características
Está precedido por dous textos (en castelán e en inglés), o primeiro deles publicado por Manuel Rivas titulado "El hábitat de la ensoñación".
No seu relato, Rivas conta como un case cego Jorge Luis Borges é guiado ata a cabeza do Mestre Mateo e como nese instante ata puido ver toda a policromía perdida do Pórtico da Gloria coa forza da imaxinación, esa é a forza que para Rivas teñen as pedras de Santiago, que están para seren soñadas, tocadas, están vivas. O camiño é un camiño para chegar ao inicio non ao fin.
Como noutros textos de Rivas fai unha mestura de distintos temas, neste caso, do simbolismo do camiño, o mundo onírico, o santuario e finalmente a obra final que o peregrino atopa na fin da súa viaxe: O Pórtico da Gloria, obra sublime da arte galega.
O segundo texto que aparece no libro é "Compostela, la ciudad de las vanguardias", asinado por Xerardo Estévez, que fai unha especie de síntese da historia da cidade e da importancia do camiño ao longo dos séculos baseándose para iso en citas de textos como o Codex Calixtinus, Compostela y su ángel (1948) de Gonzalo Torrente Ballester, Andanzas y visiones españolas (1912) de Miguel de Unamuno, Ante la historia compostelana (1981) de Claudio Sánchez Albornoz, El Camino de Santiago (1965) de Álvaro Cunqueiro, Vita Nova de Dante Alighieri, Peregrinación por la fe de Erasmo, Memorial por el Patronato de Santiago (1627) de Francisco de Quevedo, En las orillas del Sar (1884) de Rosalía de Castro, La lámpara maravillosa (1913) de Ramón María del Valle-Inclán, Guía de Santiago de Compostela (1943) de Ramón Otero Pedrayo, La Biblia en España (1967) de George Borrow, trad. por Manuel Azaña; Ángeles de Compostela (1940) de Gerardo Diego, Seis poemas galegos (1935) de Federico García Lorca e El desvío a Santiago (1992) de Cees Nooteboom.
O texto de Manuel Rivas foi traducido ao inglés por Boquela Traductores, mentres que o de Xerardo Estévez foi traducido por William Truini.
Urdazubi
miniatura|250px|Situación do concello Urdazubi (en castelán: Urdax e oficialmente Urdazubi/Urdax) é un concello español da Comunidade Foral de Navarra, situado no meiriñado de Pamplona, na bisbarra de Baztanaldea e a 80 km da capital da comunidade, Pamplona. A súa poboación en 2013 foi de 380 habitantes (INE), o seu termo municipal ten unha superficie de 7,75 km² e a súa densidade de poboación é de 49,03 hab/km².
A caixa das sorpresas
A caixa das sorpresas (en The Wrong Box) é un filme cómico británico de 1966 realizado por Salamander Film Productions e distribuído por Columbia Pictures. Foi producido e dirixido por Bryan Forbes a partir dun guión de Larry Gelbart e Burt Shevelove, baseado na novela de 1889 The Wrong Box de Robert Louis Stevenson e Lloyd Osbourne.
O elenco inclúe gran número de actores británicos de sona daquela, como John Mills, Ralph Richardson, Michael Caine, Peter Cook, Dudley Moore, Peter Sellers, Irene Handl, Nanette Newman e Tony Hancock.
Estreouse en galego o 25 de maio de 2000 a través da TVG.
Syphon Filter (videoxogo)
Syphon Filter é un videoxogo de tirador en terceira persoa desenvolvido por SCE Bend Studio (antigamente Eidetic) e publicado por Sony Computer Entertainment (antigamente 989 Studios) para PlayStation. É o primeiro xogo da franquía Syphon Filter, e o argumento céntrase nos axentes especiais Gabriel Logan e Lian Xing, cuxa misión é capturar un terrorista internacional de Alemaña.
Voo 404 de Alitalia
O voo 404 de Alitalia era un servizo internacional regular de pasaxeiros entre o aeroporto de Milán-Linate e o aeroporto de Zúric que se esnafrou o día 14 de novembro de 1990. O Douglas DC-9-32 que operaba a ruta chocou contra o bosque de Weiach cando se aproximaba ao aeroporto de Zúric matando ás 46 persoas a bordo.
Unha investigación suíza concluíu que o accidente foi causado por un curtocircuíto, que levou ao fallo do receptor NAV do avión. O mal funcionamento pasou desapercibido pola tripulación, que probablemente cría que estaban na ruta correcta de voo ata o accidente. As autoridades suízas tamén culparon á inadecuada xestión de recursos da tripulación cando piloto vetou o intento de go-around do copiloto, xunto coa ausencia de luces na montaña Stadlerberg e o altímetro do avión.
O informe final da Xunta Federal de Investigación de Accidentes de Aeronaves solicitou varios cambios importantes e formulou novas recomendacións.
Avión
O aparello implicado no accidente era un Douglas DC-9-32 fabricado en 1974, con número de serie 47641 e rexistro I-ATJA. O avión foi entregado primeiro a Aero Trasporti Italiani, unha subsidiaria de Alitalia, e foi transferido á compañía nai en outubro de 1988. Segundo os investigadores o aparello levaba acumulados máis de 43 400 ciclos e tamén afirmaron que fora inspeccionado 10 días antes do accidente.
Tripulación e pasaxeiros
O capitán era Raffaele Liberti, de 47 anos, un piloto veterano de Alitalia con máis de 10 000 horas de voo. O copiloto era Massimo De Fraia, de 28, con menos experiencia no avión.
O avión levaba 40 pasaxeiros e 6 tripulantes. Ademais dos dous pilotos había catro asistentes de voo, todos eles cidadáns italianos. Entre os pasaxeiros había dous empregados xaponeses de Oki Electric Industry e moitos traballadores da área industrial de Milán que regresaban a casa.
Accidente
Durante a aproximación á pista 14 do aeroporto de Zúric o sistema de aterraxe instrumental dos pilotos deu valores incorrectos debido a un receptor defectuoso. Este indicaba falsamente que o avión estaba uns 1 000 pés por riba de onde estaba realmente. O receptor ILS do copiloto funcionaba correctamente e amosaba a aproximación perigosamente baixa. Sen examinar a fondo que valor era correcto, o piloto decidiu ignorar o segundo dispositivo, abortando unha manobra de go-around iniciada polo copiloto. Pouco despois, ás 19:11 CET, o avión chocou contra a montaña Stadlerberg a 1 660 pés, matando aos 40 pasaxeiros e 6 tripulantes.
O primeiro impacto do avión foi contra árbores co lado dereito do aparello, causando que varias partes esenciais dese lado, como os flaps e o exterior da á, se separasen. Como resultado, o avión produciu unha forza de sustentación asimétrica e comezou a virar cara a dereita, chocando finalmente contra a montaña case invertido.
Bombeiros e policías foron despregados inmediatamente pero o lume era tan intenso que tardou un día enteiro en apagarse. Testemuñas dixeron que "o avión estaba ardendo como un volcán".
Investigación
Os investigadores suízos foron informados do accidente unha hora despois. Na investigación participaron polo menos 80 investigadores suízos. Ademais, o ministro do interior italiano Vincenzo Scotti enviou un equipo ao lugar do accidente xunto con membros da NTSB e da FAA estadounidenses. Tanto a gravadora de datos de voo como a gravadora de voces de cabina foron recuperadas.
Nas primeiras horas tras o accidente varias testemuñas afirmaron que o avión estaba incendiado antes de caer ao chan, mentres que outros dixeron que o aparello estoupou antes de impactar contra o terreo. Josef Meier, un portavoz das autoridades do control de tráfico aéreo suízo, dixo nunha conferencia de prensa que os investigadores estaban avaliando todas as causas posibles, incluído o terrorismo.
Medalla John von Neumann
A Medalla John von Neumann é un premio de ciencias da computación establecido pola dirección do IEEE (The Institute of Electrical and Electronics Engineers) en 1990, recibe o seu nome en honra do eminente matemático John von Neumann. Concédese anualmente "en recoñecemento a logros sobresaíntes en ciencia e tecnoloxía relativos aos computadores". Os logros poden ser teóricos, tecnolóxicos ou empresariais, e non teñen por que terse acadado con precedencia inmediata á concesión do galardón.
Voo 404 de Alitalia
Investigación
Os medios italianos informaron de que a montaña estaba cuberta de nubes e que había chuvia forte na zona, mentres que os investigadores suízos afirmaron que a visibilidade era boa no momento do accidente, con chuvias lixeiras no aeroporto.
Medalla John von Neumann
A medalla debe o seu nome ao matemático e pioneiro das ciencias da computación John von Neumann (1903-1957).
Voo 404 de Alitalia
Investigación
O 16 de novembro un funcionario do equipo suízo dixo que o avión estaba voando a menos altura da que debería: "O avión estaba 300 metros (990 feet) demasiado baixo na súa aproximación e lixeiramente fóra do curso. [O capitán] non estaba seguindo os sinais da radiobaliza". A declaración non dixo porque o avión voaba tan baixo.
Medalla John von Neumann
A lista completa de gañadores é a seguinte:
Tamén existe o Premio de Teoría John von Neumann, outorgado polo Institute for Operations Research and Management Science (INFORMS) por contribucións á teoría da investigación operacional.
Voo 404 de Alitalia
Decisión fatal
O primeiro oficial iniciara un go-around pero o capitán abortouno. Os investigadores traballando con McDonnell Douglas concluíron que, se o capitán non interrompese a manobra, o desastre podería evitarse. Os investigadores cren que a razón da mala decisión foi que o capitán estaba completamente insatisfeito co desempeño do primeiro oficial durante o voo. Como resultado, o capitán mostrou unha falta de confianza no seu copiloto.
Montaña Stadlerberg
Como a montaña Stadlerberg está relativamente lonxe da pista, segundo os stándars da ICAO, a iluminación de obstrución non era necesaria. A montaña, de 637 metros de alto, non podería verse durante a noite, poñendo así en perigo aos voos. Este problema viña discutíndose dende 1976 por Swissair, as autoridades aeroportuarias suízas e FOCA. A análise da gravadora de voces de cabina non deu ningunha indicación de que a tripulación estaba a buscar a montaña cuberta de nubes durante a aproximación.
Fallo do receptor NAV
As gravacións das caixas negras amosaron que o instrumento de navegación, o ADI/HSI, aparentemente capturara a senda de planeo. No momento no que esta foi capturada, o avión estaba voando a uns 1 300 pés por debaixo dela. Examinando o receptor cun microscopio, a investigación revelou que durante o impacto, o indicador da senda de planeo estaba posicionada xusto por riba do centro da posición "en planeo", o que significa que a senda fora capturada. Os investigadores tamén revelaron que todos os instrumantos de navegación eraban seguindo a sende de planeo, aínda que o avión voaba por debaixo dela. No momento, os investigadores non atoparon defectos no instrumento.
Un exame detallado do NAV, e unha carta do 24 de agosto de 1984, relacionada co modo de fallo de conmutación do NAV, foran pasados aos investigadores por McDonnell Douglas. O exame amosou que o modo NAV, durante a súa operación en voo, pode levar a unha indicación LOC ou GS totalmente falsa (indicación "ON"). Unha pequena bandeira vermella debería ter aparecido no indicador cando ocorría o erro, pero non o facía. A carta foi enviada a todos os operadores de avións DC-8, DC-9, C-9 e MD-80 que estaban equipados co receptor NAV defectuoso.
McDonnell Douglas celebrara un seminario sobre o NAV defectuoso en 1985 en Long Beach, California e Alitalia enviara a tres pilotos. Porén, a mensaxe tanto da carta como do seminario non foras transmitida ás tripulacións de Alitalia. Estas, incluída a tripulación do voo 404, non sabían da posible falsa indicación.
Estonia no Festival de Eurovisión
Estonia participou no Festival da Canción de Eurovisión desde 1994, aínda que levaba tentándoo desde 1993. No seu primeiro intento non logrou clasificarse para a final, acabando en 5º lugar dunha semifinal organizada para introducir aos países debutantes que proviñan de Europa do Leste, celebrada en Liubliana (Eslovenia). miniatura|Neiokõsõ en Istambul ([[2004)]] miniatura|Sandra Oxenryd en Atenas ([[2006).]] miniatura|Gerli Padar en Helsinqui ([[2007)]] miniatura|Kreisiraadio en Belgrado ([[2008)]] miniatura|Birgit Õigemeel en Malmö ([[2013)]] miniatura|[[Tanja en Copenhague (2014)]] miniatura|[[Elina Born e Stig Rästa en Viena (2015)]] miniatura|Jüri Pootsmann en Estocolmo ([[2016)]] Desde 1996 e até o 2002, Estonia logrou clasificarse para a final e obter boas posicións. No 2001, "Everybody" de Tanel Padar e Dave Benton gañou o festival. Foi a primeira vez que algún dos países ex-comunistas se alzou coa vitoria, e tamén foi o primeiro país báltico en logralo.
O triunfo de Estonia en 2001 foi totalmente inesperado, xa que as apostas daban como gañadores a Francia (4°), Grecia (3°), España (6°), Malta (9°) ou o país anfitrión Dinamarca (2°). Estonia alzouse co triunfo nunhas rifadas votacións. Como resultado desta vitoria, Estonia organizou o Festival en 2002, no Saku Suurhall en Tallin, daquela o país repetiu unha moi boa posición, quedando na terceira, empatada co Reino Unido.
A partir de entón non tivo o mesmo éxito; desde a introdución da semifinal en 2004 até 2008, Estonia non logrou avanzar ás finais, co engadido de que nin sequera conseguiu unha boa posición na mesma, tan só no 2004 quedou ás portas, tras conseguir unha undécima posición na semifinal.
Despois da pésima actuación do 2008 onde quedaron penúltimos na Semifinal 1, decidiron cancelar a preselección Eurolaul e cambiala polo Eesti Laul, o cal deu mellores resultados ao país. Por primeira vez desde que se impuxese as semifinais, Estonia pasou á final no ano 2009, coa canción "Rändajad" do grupo Urban Symphony, quedando no 6° lugar.
En 2010 foi a última vez que serían eliminados na semifinal. No 2011 volveu pasar como unha das grandes favoritas, pero quedou 24° na final, igualando a peor posición do país nunha final de 1994. No ano 2012, seguiron manténdose na final, esta vez con Ott Lepland e a canción "Kuula", cantada na súa lingua oficial. Finalmente conseguiu, de novo, un 6º posto con 120 puntos.
En 2013, volveron levar unha canción cantada no seu idioma oficial, titulada "Et uus saaks alguse", coa cantante Birgit Õigemeel. Por terceira vez consecutiva, Estonia clasificouse á final, esta vez cun 10º posto e, na final, quedou en 20º lugar con 19 puntos. En 2014, non conseguiu clasificarse á final. En 2015 Estonia levou un dúo composto por Stig e Elina, que pasaron á final co seu mellor resultado nunha semifinal igualando tamén, o de 2009. As apostas marcábanlles dentro do top 10, co cal quedaron 7º por detrás dos seus veciños de Letonia e por diante de Noruega. En 2016, Rästa volvía como compositor de "Play", un tema particular que quedou no último lugar do festival.
A pesar dos resultados, Estonia é considerado o país báltico máis exitoso na historia de Eurovisión, estando tan só 9 veces no TOP 10 na gran final (de 21 participacións).
Carrilana
miniatura|Carrilana As carrilanas son vehículos de 3 ou 4 rodas de descenso por estrada sen ningún tipo de propulsión que poden acadar velocidades superiores ós 130 km/h.
As carrilanas teñen unha clara orixe lúdica popular, estando presentes nas festas de moitos pobos do norte peninsular, especialmente en Galicia e o norte de Portugal, Asturias, Euskadi, Navarra e Cataluña, sendo populares noutros moitos países.
Historia
Os eventos relacionados con carrilanas remóntanse ás primeiras décadas do século XX, cando os nenos non tiñan apenas xoguetes; foi entón cando facendo uso da inventiva se comezaron a construír as primeiras carrilanas, con táboas ou calquera tipo de madeira, coas rodas tamén de madeira recubertas con gomas, creándose deste xeito uns vehículos con aparencia de bólidos cos que se precipitaban polas costas abaixo.
miniatura|Carrilanas dispostas para tomar a saída. A que fora unha das principais diversións dos nenos da posguerra, adquire a categoría de "deporte de inercia", mais son enxeños nos que a velocidade non é o único que importa, as innovacións mecánicas e os acabados froito da imaxinación imperan por riba do espírito de competición.
En Galicia celébranse eventos relacionados con carrilanas en varias localidades como as Carrilanas de Esteiro, declarada festa de interese turístico de Galicia, ou as de Vimianzo. É usual bautizalas con algún nome. Coñécense como carrinhos de rolimã en Portugal, goitibehera no País Vasco ou carretons en Cataluña.
Exposición Universal de París de 1900
miniatura|300px|Vista da exposición. A Exposición Universal de París de 1900 tivo lugar do 15 de abril ao 12 de novembro de 1900 en París, Francia.
Historia e características
Tiña unha superficie de 120 hectáreas, foi visitada por 50 860 801 persoas, participaron 58 países e tivo un custo total de 18 746 186 dólares.
A estación de Orsay (agora Museo de Orsay), o Petit Palais, o Grand Palais e a ponte Alexandre III foron construídos para celebrar a exposición universal. O Petit Palais e o Grand Palais foron construídos sobre a localización do Palacio da Industria, o froito dunha exposición precedente (1855).
Os Xogos Olímpicos de París 1900 foron organizados durante a exposición.
Estepa (bioma)
350px|miniatura|Estepa no oeste de [[Casaquistán.]]
A estepa é un bioma que comprende un territorio chan e extenso, de vexetación herbácea, propio de climas extremos e escasas precipitacións. Tamén se asocia a un deserto frío para establecer unha diferenza cos desertos tórridos. Estas rexións áchanse lonxe do mar, con clima árido continental, unha grande amplitude térmica entre verán e inverno e precipitacións que non chegan ós 500 mm anuais. Predominan as herbas baixas e matogueiras. O solo contén moitos minerais e pouca materia orgánica; tamén hai zonas da estepa cun alto contido en óxido de ferro o que lle outorga unha tonalidade avermellada á terra.
Estepa asiática
A estepa está asociada cun clima continental semiárido caracterizado por veráns calorosos e invernos fríos e secos.
Debido ás duras condicións climáticas, as estepas están habitadas por unha escasa variedade de especies animais, mandas de herbívoros como os cabalos. Tamén hai unha gran variedade de roedores e aves corredoras; adoitan migrar en busca de auga. Entre os animais adaptados a este tipo de bioma están os seguintes: aguia das estepas, antílope saiga, avetarda, cabalo de Przewalski, grúa damisela, marmota das estepas, a rata topo Spalax menor e a tartaruga rusa (Testudo horsfieldii).
A vexetación desta zona é de tipo xerófila, é dicir, plantas adaptadas á escaseza de auga, con raíces profundas. Entre as plantas están as seguintes: asento negro, poa pratensis, gagea, herba crestada, ranúnculo.
Estepa norteamericana
En América do Norte, as Grandes Chairas estréitanse desde o sur do Canadá ata o norte de México, nos estados estadounidenses de Colorado, Kansas, Montana, Nebrasca, Novo México, Dacota do Norte, Oklahoma, Dacota do Sur, Texas e Wyoming. Son un tipo de estepa que se caracteriza por un clima menos severo que o das estepas asiáticas.
A estepa norteamericana está habitada por cans da pradería, bisontes americanos e outros.
A vexetación da estepa norteamericana está dominada por praderías e pasto que crece a baixa altura.
Estepa subtropical
En Europa, algunhas rexións ao redor do mar Mediterráneo teñen un clima e vexetación similar á doutras estepas, como en Sicilia (Italia), Zaragoza ou Almería (España). Así como a pampa magallánica e o Norte Chico en Chile, tamén teñen un clima similar ao dunha estepa.
Estepa puneña ou deserto andino
A temperatura varia moito:os días son moi calorosos e as noites, moi frías. Entre as plantas típicas de Púnaa está o cardón, un cacto que alcanza varios días sen tomar auga. Os seres vivos están adaptados a este clima extremo e teñen unha pelame que os illa da calor do día e do frío da noite. Outros, como as chinchillas, fan covas para protexerse. Tamén hai aves, como o ñandú de Darwin e o cóndor andino, en perigo de extinción.
Asunción da Virxe (Donatello)
miniatura|250px|A Asunción da Virxe de [[Donatello.]] A Asunción da Virxe de Donatello é un relevo stiacciato de mármore branco que forma parte da tumba Brancacci na igrexa de Sant'Angelo a Nilo, en Nápoles. Data de 1426-1428 e as súas dimesións son de 53,5 x 78 centímetros.
Historia
O relevo rectangular atópase no centro da parte frontal da tumba do cardeal Rainaldo Brancacci e é un dos poucos elementos do monumento con certeza atribuído a Donatello, que realizou a encarga da obra xunta Michelozzo e outros axudantes. Para traballar o monumento, Donatello e Michelozzo alugaran un obradoiro en Pisa en 1426, unha vez finalizada a obra enviouse en 1428 por barco a Nápoles.
A elección do tema da Asunción é infrecuente para un monumento funerario. É posíbel que se tratase dunha petición explícita do cardeal que estaba moi vinculado coa basílica de Santa María a Maior en Roma. Nesta igrexa vivíase con intensidade a festividade da Asunción da Virxe.
Descrición
O baixorrelevo no centro, amosa unha enerxética e firme Virxe María, que está sentada nun trono cuberto cun pano e, coas mans xuntas en actitude de oración, elevándose aos ceos levada por un grupo de anxos disposttos nun semicírculo arredor dunha nube. Hai referencias á iconografía tradicional, coma na porta da Mandorla da catedral de Florencia, pero Donatello evita a luz dourada arredor da Virxe. Moito máis que no labor de Nanni di Banco realizado vinte anos antes, é fácil percibir o esforzo expresivo dos anxos que participan no transporte. As posicións dos anxos son moi orixinais e diferentes, a pesar da concesión a unha equilibrada simetría entre a dereita e a esquerda. As figuras son tratadas dun xeito orixinal, case gráfico, con algunha nubes en baixísimo relevo, unha verdadeira proba de virtuosismo do artista.
A expresión da Virxe é intensa e emocionalmente expresiva, coma nas mellores obras de Donatello, que se presenta para amosar a composición e a aceptación consciente do seu destino. Non realizou características da Virxe, senón que a mostra coma unha muller de idade avanzada. A súa figura é a maiorrelevo (fálase, porén, que non sobresae máis de 10 milímetros), a creación de sombras escuras en torno aos brazos, a faciana e os ollos nas rañuras, aumenta o contraste da súa expresividade.
Breda
Breda é unha cidade neerlandesa localizada na provincia de Brabante do Norte. Tiña 171.946 habitantes a 31 de decembro de 2008. Nela conflúen os ríos Mark e Aa.
Historia
Foi conquistada polos españois no ano 1581, en tempos do reinado de Filipe II, e en 1590 foi reconquistada polos neerlandeses. Estes mantiveron o control sobre a cidade até 1625, cando as forzas españolas obtiveron a súa capitulación. Este evento foi recollido por Velázquez na súa pintura sobre tea A rendición de Breda. Os neerlandeses recuperárona de novo en 1637.
Administración:
miniatura|270px|Grote Kerk (A Igrexa Grande). A cidade de Breda esta dividida en 7 sectores urbanos:
Economía
As actividades económicas son principalmente industriais. Breda é un centro da industria da comida e da bebida. Empresas como Hero (de limoada), Van Melle (Mentos ao), De Faam (lambetadas) ou Kwatta (chocolate) eran famosas en toda Europa occidental. En Breda tamén había unha fábrica de azucre. Breda tamén albergaba á maior fábrica de cervexa dos Países Baixos (Oranjeboom). Interbrew, a propietaria belga da cervexaría, pechou a fábrica en 2004. Porén, a diminución da actividade industrial non danou á economía da cidade, sendo agora as principais actividades económicas os negocios e o comercio. Cando a nova estación central estea construída ao redor de 2011, Breda estará conectada con trens de alta velocidade ás principais cidades europeas.
Lugares para visitar
miniatura|270px|Unha beguina flamenga ou Begijnhof O centro da cidade de Breda contén fermosos edificios antigos e singels (fosos), ademais podemos atopar nesa zona as principais tendas e un centro comercial. A cidade é tamén fogar dun museo dedicado ao Xeneral Stanisław Maczek e un cemiterio militar polaco, onde o Xeneral Maczek está soterrado.
Transporte
Breda posúe dúas estacións de ferrocarrís, Breda e Breda-Prinsenbeek, que ofrecen conexións con Holanda Meridional (Dordrecht - Rotterdam - A Haia) e Tilburg - Eindhoven, e da estación de Breda a Roosendaal tamén con conexión a Vlissingen e Antuerpen. Ademais, tamén os trens cara ao norte de Breda a Amsterdam e deste a Dean Bosch - Nijmegen.
Ademais, de 2009 en diante haberá unha lanzadeira de alta velocidade con conexións con Rotterdam - A Haia e Ámsterdan, ademais de Antuerpen - Bruxelas, na liña HSL-Zuid.
Museos
Breda acolle aos seguintes museos:
Cidades irmandadas
Wrocław (Polonia)
Gaivota chorona
A gaivota chorona (Chroicocephalus ridibundus, antes Larus ridibundus) é unha gaivota que se pode observar en Galiza durante todo o ano, principalmente exemplares non reprodutores. A súa poboación invernante nas costas galegas estímase nuns 20 mil individuos.
Descrición
miniatura|250px|esquerda|Gaivotas choronas en voo A gaiovota chorona é unha ave de 54–60 cm de envergadura e un peso de 210-300 gramos. É de cor branco coas ás de cor gris agás os bordos negros. A súa testa é de cor negra, durante o inverno tórnase gris ou branca segundo a idade. As súas patas son de cor laranxa ou vermello alaranxado. O seu bico é vermello.
Comportamento
É unha ave oportunista, preeira que busca pequenos invertebrados ou refugallos deixados polos humanos. Adoita presentarse en grupos de 10 a 20 exemplares nos campos labrados en busca de insectos ou miñocas.
Hábitat
miniatura|esquerda|Gaivota chorona con plumaxe invernal de primeiro ano na [[ría de Viveiro.]] A súa distribución en Galiza é irregular. Atópase principalmente nas costas galegas e nos ríos Miño, Ulla e Sil, así como na Baixa Limia.
En Europa é moi abondosa agás na Escandinavia. É sedentaria na Gran Bretaña e nos países mediterráneos. Durante o inverno emigra dende o mar Báltico ata o Mediterráneo chegando ata o norte de África. Téñense atopado exemplares ata no Canadá.
miniatura|180px
Reprodución
A gaivota chorona aniña no chan preto da auga en marismas e lagoas. Pon a partir do final de marzo 3 ovos que van dende o castaño claro a escuro con pencas; estes son chocados polos dous sexos durante 24 días; os pitos son seminidífugos e voan logo de 6 semanas.
Birmingham
Birmingham é unha cidade inglesa situada no condado metropolitano de Midlands do Oeste, pertencente á rexión inglesa homónima, terra ondulada pobre para o cultivo pero rica en xacementos de carbón e ferro, ao sur dos Peninos. Segundo estimacións do 2008 ten 1 016 800 habitantes, que ascenden a 2 284 093 se temos en conta a súa área metropolitana (censo 2001). Tradicionalmente é considerada a segunda cidade de Inglaterra e o Reino Unido en termos de poboación, aínda que Manchester dispútalle ese posto en canto a representatividade.
Historia
Mais o verdadeiro nacemento de Birmingham data do 1154, cando o señor feudal do lugar conseguiu a concesión dun mercado xunto o seu soar, nun cruzamento de camiños ao carón dunha capela e futura igrexa de San Martiño, preto do vao do río. Dito mercado, coñecido aos poucos coma o Bull Ring, foi o berce e aínda hoxe, o corazón sentimental da cidade.
De todas as maneiras, Birmingham mantívose coma un centro secundario ata a metade do século dezaoito, cando a coincidencia na súa área dunha serie de persoas excepcionais xunto a factores xeolóxicos (a antedita riqueza mineira no Black Country) deron nacemento a Revolución Industrial. Entre aqueles merecen destacarse James Watt e Matthew Boulton, William Murdoch e Joseph Priestly, enxeñeiros, físicos, industriais e filósofos que coas súas invencións, desenvolvementos mecánicos e nova visión deron pulo a unha nova época. Reuníanse nunha curiosa tertulia que bautizaron coma Sociedade Lunar.
A partir de 1750 a poboación triplicouse ata 1800 e case decuplicouse no século XIX (24.000,74.000,600.000h respect.). As industrias, sobre todo metalúrxicas, empregaban a toda esa masa traballadora e a cidade recibiu alcumes coma "o taller do mundo" ou "a cidade dos mil negocios".
Cidades irmás
Birmingham está irmandada coas seguintes cidades :
Bengalí vermello
O bengalí vermello (Amandava amandava) é un paxaro do tamaño dun pardal da familia dos begalís (Estrildidae). Os bengalís son aves de gaiola populares, grazas á plumaxe rechamante dos machos reprodutores. O seu nome específico amandava ten á súa orixe na cidade india de Ahmedabad, no Guxarat, de onde eran exportados para o comercio de mascotas.