cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wallace Fard Muhammad
Nación do Islam
Se as teorías que identifican a Fard Muhammad con Wallace Dodd Ford son certas, estaría envolto en distintas organizacións musulmás da cidade de Chicago nos anos 20, así como relacionado con algunhas mortes e outros sucesos relacionados con elas, sen que chegase a ser acusado por ningún deles. No ano 1929 funda a organización Nación do Islam en Detroit, Míchigan, e comeza a predicar entre a comunidade afroestadounidense. En novembro de 1932 é investigado por unha morte ritual acontecida no interior da organización. Aínda que non chega a ser acusado de nada, pídeselle formalmente que abandone a cidade en 1933, cousa que fai para regresar encubertamente ao ano seguinte. É descuberto e impelido de novo a marchar. Antes de facelo delega o liderado da organización en Elijah Muhammad, que comeza a predicar que Fard Muhammad é o Mahdi, unha figura dalgunhas tradicións islámicas que se considera a reencarnación de Alá. Fard Muhammad desaparece o ano 1934. Os seus seguidores creron que fora asasinado pola policía, até que Nación do Islam aceptou a visión oficial de que regresara á Meca. Moitos dos que cren que Elijah Muhammad ordenou o asasinato de Malcom X cren tamén que é o responsábel da desaparición e morte de Fard Muhammad. Outras teorías sitúano á fronte dunha mesquita de Oakland, ou ben defenden que volveu a Nova Zelandia.
Ideoloxía
A ideoloxía de Fard Muhammad susténtase en diversos mitos de orixe incerta como o de Yakub ou o da Tribo dos Shabazz. O seu legado mitolóxico dá unha orixe profética á diáspora africana, estabelecendo que os pobos negros, verdadeiros donos do mundo, viven un período de escravitude a mans dos brancos, seres inferiores ou demoníacos. Estas ideas supremacistas complétanse coa crenza de que todos os pobos non brancos teñen a súa orixe común en Asia. A verdadeira relixión sería a súa particular visión do islam, e recolle especialmente a mensaxe deste de que cristianismo e xudaísmo son versións corruptas da palabra divina. O seguidores de Nación do Islam cambiaron os seus nomes por versións arábicas. Gran parte das crenzas de Nación do Islam son consideradas blasfemas pola corrente principal do islam.
Aeroporto de Hurghada
O aeroporto internacional de Hurghada (IATA: HRG, ICAO: HEGN) é o aeroporto internacional da cidade de Hurghada en Exipto. Está situado a 5 km ao suroeste de El Dahar, o centro de Hurghada. É o segundo aeroporto máis concorrido do país tras o aeroporto do Cairo e é un importante destino de voos de vacacións principalmente procedentes de Europa.
Terminais
O aeroporto conta a día de hoxe con dúas terminais de pasaxeiros: a Terminal 1 e a Terminal 2. A construción do novo complexo de terminais, valorado en 335 millóns de dólares, foi financiada principalmente polo Fondo Árabe para Desenvolvemento Económico. O ministro exipcio de aviación, Houssam Kamal, dixo que o aeroporto debería ser capaz de manexar 13 millóns de pasaxeiros anuais. O proxecto foi inaugurado polo presidente Abdel Fattah el-Sisi o 17 de decembro de 2014. A nova terminal ten unha superficie total de 92 000 metros cadrados en 3 niveis. A zona de saídas ten 72 mostradores de facturación e 20 portas de embarque.
Richard Clayderman
Richard Clayderman, nado como Philippe Pagès o 28 de decembro de 1953 en París, é un pianista francés. Leva vendidos máis de 90 millóns de discos e outros soportes de son en todo o mundo. Decote é catalogado como pianista de música lixeira.
Jack Steinberger
Jack Steinberger, nado como Hans Jakob Steinberger en Bad Kissingen o 25 de maio de 1921 e finado en Xenebra o 12 de decembro de 2020, foi un físico estadounidense de orixe alemá.
Traxectoria
Unha vez xubilado, continuou coa súa presenza no CERN ata superar os 90 anos, supervisando os experimentos NA31, NA48 e NA62.
O premio Nobel
Recibiu o Nobel de Física de 1988, conxuntamente con Leon Max Lederman e Melvin Schwartz, 'polo método do feixe de neutrinos e a demostración da estrutura dobrete dos leptóns a traverso do descubrimento do neutrino muónico' (1962). Estes experimentos foron realizados no Sincrotrón de Gradiente Alterno -Alternating Gradient Synchrotron (AGS)- no Brookhaven National Accelerator Laboratory da Universidade de Columbia.
O importe do seu premio Nobel doouno á New Trier High School, escola da que foi alumno.
Orduña
Orduña (en éuscaro: Urduña, oficialmente: Orduña-Urduña) é un concello vasco da provincia de Biscaia que forma un enclave entre as provincias de Burgos e Áraba.
Atópase nunha chaira na beira esquerda do río Nervión. A zona oeste e suroeste do concello son as máis montañosas e chegan a acadar os 1.066 metros en serra Salvada. A súa poboación era de 4.134 habitantes en 2017.
Lente (óptica)
En óptica, unha lente é un obxecto transparente (normalmente de vidro), limitado por dúas superficies das que polo menos unha é curva, destinado a facer converxer o diverxer a luz. Noutras palabras, é un sistema óptico, formado por un medio ou un obxecto, que concentra ou dispersa raios de luz.
Dunha maneira máis detallada pode definirse unha lente como un sistema óptico formado por dúas superficies refrinxentes cun eixe común, denominado eixe principal, unha das cales, polo menos, é curva. Os raios de luz que, procedents dun obxecto, atravesan a lente son desviadoss da súa traxectoria orixinal e dan lugar a unha imaxe cuxas características dependen do tipo de lente e da posición relativa do obxecto e da lente.
Etimoloxía
A palabra lente provén do latín lens, lentis, que significa 'lentella', polo que as lentes ópticas se denominan así, dado o parecido da súa forma coa do legume.
No século XIII empezaron a fabricarse pequenos discos de vidro que podían montarse sobre un marco. Foron os primeiros lentes, usados para ler libros.
Historia
Foi en Nínive, antiga capital do Imperio asirio, onde, no século XIX, Sir Austen Henry Layard descubriu os primeiros vidros lentiformes, en estratos datados en 4000 anos antes da nosa era. Ignórase para que servían exactamente, pero este descubrimento suscita numerosas preguntas porque esta cidade foi durante longo tempo o gran centro comercial e cultural do Medio Oriente, e porque a vulgarización dos coñecementos adquiridos é unha práctica rara na Antigüidade.
As primeiras mencións inequívocas da utilización dunha lente proveñen da Grecia antiga. Aristófanes menciona na súa obra As nubes, escrita en 423 a.C., un vaso de lume (unha lente converxente utilizada para producir lume concentrando nun punto os raios solares).
Os escritos de Plinio o Vello (23 - 79) mostran igualmente que un dispositivo como aquel era coñecido no Imperio romano. Menciona tamén o que pode interpretarse como a primeira utilización dunha lente para corrixir a vista describindo o uso que facía Nerón dunha esmeralda de forma convexa nos espectáculos de gladiadores (probabelmente para corrixir unha miopía).
Sénca o Novo (3 a.C. - 65 d.C.) describe o efecto engrandecedor dun globo de vidro cheo de auga.
O matemático árabe Alhazen (965 - 1038), escribiu o primeiro tratado de óptica no que describe como o cristalino forma unha imaxe na retina.
Tipos de lentes
Por outra banda, as lentes diverxentes son máis grosas nos extremos que no centro. Cando un feixe de luz incide nelas, separárase, diverxe. Hainas tamén de tres tipos: bicóncavas, convexocóncavas e planocóncavas. Estas lentes fan que os raios paralelos que incidan nelas diverxan. As prolongacións destes raios converxen no punto focal. miniatura|centro|400px|Tipos principais de lentes.
As lentes máis comúns baséanse no diferente grao de refracción que experimenten os raios de luz cando inciden en puntos diferentes da lente. As máis coñecidas son as lupas e as que se utilizan para corrixir os problemas de visión, como as dos lentes ou anteollos e as lentes de contacto. Tamén se usan lentes, ou combinacións de lentes e espellos, en telescopios e microscopios. O primeiro telescopio astronómico foi construído por Galileo Galilei usando dúas lentes converxentes (unha como obxectivo e outra como ocular). O primeiro que utilizou un microscopio foi o holandés Antoni van Leeuwenhoek (1632 - 1723).
Elementos das lentes
As lentes teñen unha serie de elementos básicos:
Outros tipos de lentes
Existen tamén instrumentos capaces de facer converxer ou diverxer outros tipos de ondas electromagnéticas e aos que se denomina tamén lentes. Por exemplo, nos microscopios electrónicos as lentes son chorros de electróns, de carácter magnético.
En astrofísica é posíbel observar fenómenos con lentes gravitacionais cando a luz procedente de obxectos moi distantes pasa cerca de obxectos masivos, e se curva na súa traxectoria.
Lente de Luneburg
A lente de Luneburg consiste nunha lente que ten a propiedade de concentrar os raios dunha onda plana incidente nun punto da súa superficie, diametralmente oposta á dirección de incidencia. Coa esfera ten simetría de revolución, a propiedade é complexa con independencia da dirección de incidencia. A lente é unha esfera de radio r0, cun índice de refracción que varía de acordo coa lei seguinte:
No centro da esfera o índice de refracción vale \sqrt{2} e diminúe gradualmente até a periferia, onde vale 1.
En óptica é difícil conseguir este control dos materiais, pero coa frecuencias de microondas pódese facer se se utilizan lentes de Lunenberg modificadas con reflectores retrodirectivos como o radar: recóbrese a semiesfera posterior dunha lente de Lunenberg cun material reflector, como por exemplo aluminio, e así conséguese que a onda incidente e a reflectida teñan a mesma dirección.
Lentes artificiais
Adoitan denominarse lentes artificiais ás construídas con materiais artificiais non homoxéneos, de modo que o seu comportamento exhibe índices de refracción menores que a unidade
Condado de Hainaut
Historia
Antes da conquista romana era o territorio dos nervios. O seu nome provén do río Haine. Despois do Tratado de Verdún (843), o territorio correspóndelle a Lotario I, o río Escalda era a fronteira occidental do seu feudo. Pouco despois, Carlos o Calvo e Luís o Xermánico compartiron o territorio.
O Tratado de Meerssen (870 atribúe a Hainaut a Carlos o Calvo. En 1041, o príncipe-bispo do principado de Liège, Teoduíno de Baviera, mercoulle a señoría do condado a Riquildis de Hainaut por preto de 175 marcos de ouro. En 1051, o condado pasou ao condado de Flandres e uníronse en 1191. En 1280, á morte de Margarida II de Flandres, Hainaut pasou á casa de Avesnes que nunha unión persoal tamén gobernaban os condados de Zeeland e Holanda e en 1345 á casa de Baviera. En 1428, Xacoba de Baviera, tamén chamada Xacoba de Hainaut, recoñeceu a Filipe III de Borgoña como o seu herdeiro. Filipe III integrou o condado nas dezasete provincias ou os Países Baixos de Borgoñóns. En 1549 o condado integrouse nos Países Baixos españois.
En 1659 e 1678, Francia anexionouse á parte sur do condado. En 1713, o Tratado de Utrecht atribuíu o territorio norte aos Países Baixos austríacos. En 1795, o exército francés ocupou e anexionou o resto do territorio do condado. Debido a que a administración francesa quería romper as fronteiras feudais do antigo réxime, creou un departamento de Jemappes, integrando o Tournésis, o norte de Hainaut, partes de Brabante, Namur e dúas cidades do Principado de Liexa. En 1815, o congreso de Viena atribuíu o departamento ao Reino Unido dos Países Baixos.
Guillerme I cambiou o nome do departamento de Jemappe a provincia de Hainaut. Malia teren o mesmo nome, o territorio da provincia desde entón só corresponde moi parcialmente ao antigo condado. A cidade máis importante da provincia contemporánea, Charleroi, historicamente formaba parte do condado de Namur.
Despois da Revolución belga de 1830 e do Tratado de Londres (1839), a parte norte pasou ao Reino de Bélxica, que mantén os nomes das subdivisións administrativas holandesas.
Dinastía de Flandres
dereita|miniatura|165x165px| As armas primitivas do condado de Hainaut dereita|miniatura|165x165px| A partir da reunión dos condados de [[Condado de Flandres|Flandres e Hainaut por Balduíno V (1191), os condes levaron só as armas de Flandres. ]]
Casa de Avesnes
dereita|miniatura|165x165px| Joan I foi o primeiro que usou estas armas cando se converteu en [[Condado de Holanda|Conde de Holanda ( 1297 ), incluído o león holandés e o león de Flandres.]]
Casa de Baviera
dereita|miniatura|165x165px| Estas armas foron levadas polos condes de Hainaut desde a casa de Baviera e incluían as armas de Baviera.
Casa de Borgoña
dereita|miniatura|165x165px| Filipe o Bo e Carlos o Temerario trouxeron estas armas nas que non hai ningún símbolo de Hainaut, senón de Flandres, Brabante e Limburgo.
Soberanos dos Países Baixos
Revolución brabanzoa e República dos Estados belgas unidos (11 de xaneiro de 1790 - decembro de 1790).
Terceira división española 2002/03
A tempada 2002–03 da Terceira División de España foi a 69º edición deste torneo.
Grupo 1
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Infesta, Rioaveso, Cospeito
Infesta é un lugar da parroquia de Rioaveso, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
Traveseiro
miniatura|Pintura de [[Henri de Toulouse-Lautrec|Toulouse-Lautrec, con traveseiro.]] Un traveseiro, almofada, cabeceiro ou cabezal é unha especie coxín feito usualmente de pana, pluma, cotón, escuma, viscoelástico etc. que se utiliza á cabeceira da cama, servindo para descansar a cabeza mentres se dorme. O traveseiro ponse sobre o colchón, na parte superior da cama vestíndose co xogo desta. O seu obxecto é manter recta a columna vertebral enchendo o oco do pescozo para relaxar a caluga, evitar tensións musculares, diminuír o estrés acumulado durante o día e axudar a conseguir un soño tranquilo.
Etimoloxía
O termo galego traveseiro (en portugués: travesseiro) ten orixe por ser un coxín que se atravesa de lado a lado da cama. O termo aparece xa no texto de Antonio López Ferreiro de 1895: O Castelo de Pambre, leenda do sigro XIV:
Óllese que o termo portugués almofada refírese a calquera tipo de coxín, reservándose o termo travesseiro para o traveseiro.
Historia
A comezos foron usadas pola clase alta, e foron atopadas en tumbas do Antigo Exipto. A dificultade de tinturas sofisticados e técnicas de costura conduce ao desenvolvemento destas coma un xeito de arte, con modelos sumamente enfeitados orixinarios da China, que chegaron séculos despois á Europa Medieval. Coa Revolución industrial chegou a fabricación en serie de pezas téxtiles decoradas, que acabaron por se espallar. Os traveseiros tradicionais chineses son caixas feitas con materiais coma a pedra, a madeira, o metal ou a porcelana no canto de ser recheas de tea.
Os traveseiros tradicionais galegos enchíanse de lá, palla ou follaco de millo.
Composición
Un modelo estándar consta de tres pezas:
A isto, adóitase engadir como parte da roupa de cama unha funda externa lavábel. As medidas coinciden co largo habitual das camas, sendo as máis habituais as seguintes: 67 cm, 80 cm, 90 cm, 105 cm, 135 cm, 170 cm.
Tipos
Polo material de fabricación do núcleo interior, pódense distinguir:
Pola súa forma pódense distinguir:
Montefino
Montefino é un concello italiano da provincia de Teramo, na rexión dos Abruzos. Ten 1.184 habitantes (en 2001) e esténdese por unha área de 18 km², tendo unha densidade de poboación de 64 hab/km².
Fai fronteira cos concellos de: Atri, Castiglione Messer Raimondo, Castilenti e Cellino Attanasio.
Trascastro, Codesido, Vilalba
Trascastro é un lugar da parroquia de Codesido, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 8 habitantes (6 homes e 2 mulleres).
Cunaxa
Cunaxa, en grego antigo Κούναξα / Kúnaxa era no século -V unha aldea do imperio persa, situado na beira esquerda do río Éufrates a 60 ou 90 km ao norte de Babilonia. Estaba dominado, segundo Xenofonte de Atenas, por un tell. Non se coñece con exactitude o seu lugar preciso, que habería que buscar nas aforas ao oeste de Bagdad, ao sueste de Falloudja.
O 3 de setembro de -401 foi o teatro dunha batalla entre Artaxerxes II Mnemon e o seu irmán, Ciro o Novo, en cuxo curso este último resultou vencido e morto. Os seus mercenarios gregos realizaron daquela a famosa retirada dos Dez Mil, que se relata na Anábase de Xenofonte.
Urco
miniatura|dereita|220px|Interpretación dun Urco. miniatura|dereita|250px|Interpretación dun Urco por unha intelixencia artificial. O can do Urco ou can do Mar é unha figura mitolóxica galega. Trátase dun animal fantástico que adoita adoptar a forma dun enorme can negro ou branco con cornos e orellas longas. que sae do mar arrastrando cadeas
Lenda e características
A súa presenza, como a de moitas outras figuras fantásticas semellantes, é considerada un mal agoiro, anunciador da morte. Por outra banda, en Asturias existiu tamén a crenza no Urco, denominado el güercu en asturiano.
En Pontevedra, a lenda do Urco incluíuse entre as celebracións do Entroido. Segundo Antón Fraguas, a partir de 1876 comezou a honrarse este monstro, baixo a forma dun enorme e feroz can quen de engulir dunha soa trabada vinte sacos de chatarra coa mesma facilidade coa que un burro traga dous grans de orxo.
Segundo conta a mitoloxía popular este animal habitaría en Borrón, un lugar neboento e tebroso pertencente ao "Outro Mundo", de aí a comparación que ás veces se fai entre el e o Cérbero, o gardián do inferno.
Alfonso Guerra
Alfonso Guerra González, nado en Sevilla o 31 de maio de 1940, é un político do PSOE español, deputado polo Partido Socialista Obrero Español no Congreso dos Deputados desde 1977 e vicepresidente do Goberno de España entre 1982 e 1991. É Doutor Honoris Causa pola Universidade Nacional Federico Villarreal de Lima (Perú), que lle outorgou a mencionada distinción en 1988. A Universidade de Roma concedeulle a súa Medalla de Ouro en 1984.
Ecorrexión
miniatura|280px|Ecorrexión da [[Amazonia|Selva Amazónica. Suramérica.]] Unha ecorrexión ou rexión ecolóxica, é unha área bioxeográfica relativamente grande que se distingue polo carácter único da súa ecoloxía, clima, xeomorfoloxía, solos, hidroloxía, flora e fauna.
Introdución
O uso do termo ecorrexión é consecuencia do crecente interese polos ecosistemas e o seu funcionamento. En particular, estase a tomar conciencia da influencia da escala espacial no estudo e a conservación das paisaxes. Adoita recoñecerse que os ecosistemas interconectados combínanse para formaren un todo que é "maior que a suma das súas partes".
Hai hoxe moitas tentativas para entender os ecosistemas dun modo integrado para conseguir paisaxes "multifuncionais"; desde investigadores agrarios até ecoloxistas usan as "ecorrexións" como unidade de análise.
O WWF divide a superficie terrestre en oito ecozonas, divididas á súa vez nun total de 867 ecorrexións terrestres.
Propúxose utilizar esta división como base para iniciativas de democracia biorrexional. As ecozonas están moi ben definidas, pero os límites das ecorrexións están aínda suxeitos a cambios e a controversia. En canto á catalogación das ecorrexións mariñas e de auga doce, aínda non foi publicada.
O WWF elixiu 238 ecorrexións como as máis representativas dos diferentes biomas do noso planeta. Estas 238 rexións agrúpanse no proxecto Global 200.
En ecorrexións terrestres
As 867 ecorrexións terrestres distribúense entre 14 biomas diferentes:
En ecorrexións de auga doce
As ecorrexións de auga ddoce catalóganse en 12 biomas:
Río Klang
O río Klang é un curso fluvial que corre por Malaisia, atravesando Selangor e a cidade de Kuala Lumpur para desaugar no estreito de Malaca. Ten un curso aproximado duns 120 km.
Ecorrexión
En ecorrexións mariñas
As ecorrexións mariñas repártense en 5 biomas:
Río Klang
Percorrido
O Klang River nace na zona montañosa, a uns 25 km ao nordeste de Kuala Lumpur, en Kuala Seleh. Drena unha cunca, cos seus afluentes de 1.288 km². Recibe once tributarios principais, entre os que cómpre citar: o Gombak, Batu, Kerayong, Damansara, Keruh, Kuyoh, Penchala e Ampang. Flúe cara ao oeste até o estreito de Malaca, no que desmboca logo de 120 km.
Localidades importantes que baña
Kuala Lumpur está situada no punto onde conflúen o río Gombak e o Klang. Augas abaixo, o río atravesa a capital do estado de Selangor, Shah Alam. A cidade de Klang, que recibe o seu nome do río precisamente, sitúase no tramo baixo do seu curso.
O maior porto mariño de Malaisia, Port Klang, está situado no estuario do Klang.
Presas e estanques
Hai dous encoros principais sobre o curso do río: o encoro de Batu e o encoro das Portas do Klang, que prové de auga a poboación do Val do Klang e mitiga as cheas das súas augas.
Para paliar danos do río Gombak durante as tormentas, pénsase en colcar algúns estanques ad hoc que se localizarían en Batu, Jinjang e Kepong.
Vida animal
En tempos aínda recentes foron rexistrados crocodilos nalgún puntos do río.
Privatización
O mantemento do Klang poderá ser encargado a empresas privadas no futuro, a través dun contrato de trinta anos, esperándose que a compañía limpe e acondicione o río entre 2006 e 2010. O custo sería compensado para a empresa a través da explotación da area e o desenvolvemento comercial do río.
Lúcio Costa
Lúcio Marçal Ferreira Ribeiro Lima Costa, nado en Toulon o 27 de febreiro de 1902 e finado en Río de Xaneiro o 13 de xuño de 1998, foi un arquitecto e urbanista brasileiro. Foi un dos artífices do deseño urbano de Brasilia.
Obras destacadas
miniatura|250px|Fachada norte do Edificio Gustavo Capanema de Río de Janeiro.
Lugares de Fornelos de Montes
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Fornelos de Montes.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Fornelos de Montes
Castelo de Conwy
O castelo de Conwy (Castell Conwy) é unha fortificación medieval de Conwy, na costa norte de Gales. Foi construída por orde de Eduardo I, durante a conquista de Gales, entre 1283 e 1289. Construído como parte dun proxecto meirande de crear a vila amurallada de Conwy, cun custo combinado das defensas de £15.000, daquela unha gran cantidade. Nos séculos seguintes, o castelo xogou un papel importante en moitas guerras. Resistiu o asedio de Madog ap Llywelyn no inverno de 1294–95, actuou como refuxio temporal para Ricardo II en 1399 e acolleu durante varios meses ás forzas leais de Owain Glyndŵr en 1401.
Tralo estoupido da Guerra Civil inglesa en 1642, o castelo foi tomado polas forzas leais de Carlos I, que o aguantaron ata 1646 cando se renderon ás forzas parlamentarias. Posteriormente, o castelo foi abandonado polo Parlamento para previr que fose usado en calquera outra revolta, e finalmente foi arruinado en 1665 cando se vendeu o ferro e o chumbo restante. O Castelo de Conwy converteuse nun destino atractivo para pintores a finais do século XVIII e comezos do XIX. O número de visitantes medrou e os traballos de restauración comezaron na segunda metade do século XIX. Na actualidade, o castelo está baixo o control de Cadw como atracción turística.
Caractertísticas
200px|esquerda|miniatura|Vista en planta da fortificación. O castelo de Conwy aseméllase a un castelo concéntrico, mais é lineal. Como o castelo de Caernarfon, está construído sobre unha rocha, para reducir a posibilidade de socavar, e tamén se aproveita doutros accidentes xeográficos. Foi construído para protexer a entrada do río Conwy. O castelo está dividido nun patio exterior e outro interior, separados por unha grosa muralla, e en cada extremo, unha das oito torres de acompañamento. As torres teñen uns 21 m de altura e 9 m de diámetro, con paredes de 4,5 m de grosor.
No século XIII, construsíuse o Bodysgallesn Hall como torre de vixilancia do castelo de Conwy para controlar os ataques máis difíciles que viñesen dende o norte. Algunhas das pedras que se empregaron na construción do castelo de Conwy proveñen dunha canteira que hai na propiedade de Bodysgallesn.
A UNESCO expuxo a súa propia consideración respecto do castelo clasificándoo como Patrimonio da Humanidade.
Adana
miniatura|300px|Adana
A súa importancia estratéxica venlle pola súa situación como porta da chaira de Cilicia, fértil zona agrícola na que Adana constitúe o centro de distribución dos produtos da rexión: algodón, trigo, orxo, uvas, cítricos, olivas e tabaco e centro industrial.
Historia
O máis antigo asentamento foi dos hititas, hai uns 3400 anos. No ano 63 a.C. Pompeio o Grande estableceu unha estación do exército romano na estrada que conducía ao leste. Despois da caída do imperio romano a cidade decaeu, e foi reconstruída no século VIII por Harun al-Rashid, califa de Bagdad.
Logo de que en 1378 a dinastía turkmena dos Ramazan se fixese co poder na cidade, en 1516 incorporouse ao Imperio Otomán, se ben os Ramazán permanecen no poder ata 1608. En 1832 foi ocupada polos exipcios, e en 1840 restaurouse o goberno otomán.
O masacre de Adana, foi a segundo nunha serie de grandes matanzas de armenios ao longo do Imperio Otomán. As atrocidades cometidas na provincia de Adana en abril de 1909 coincidiron coa contrarrevolución dos partidarios do sultán Abdul Hamid II que fora forzado a restaurar a constitución otomá como resultado da revolución dos novos turcos de 1908. Na cidade de Adana 4 437 armenios foron queimados e 30 000 armenios morreron no distrito, as tentativas armenias de resistencia na cidade resultaron inútiles.
Volverás, golfiño
Volverás, golfiño é unha novela da escritora galega Andrea Maceiras, publicada en 2014. É un conto filosófico baixo a aparencia dun conto infantil, aborda temas tan profundos como a vida, a morte, a amizade, as actitudes e as preocupacións da vida. A obra está ilustrada por Víctor Rivas.
Historia
Iris e a súa familia, debido a motivos económicos e á enfermidade do seu avó, trasládanse a Costa da Morte, a unha vella casiña, onde reside o seu avó.
Un día, explorando a casa do seu avó Xoán, sobe ó faiado, e atopa un vello baúl co nome de IRIS HULL, escrito en letras de imprenta. Iris tiña a necesidade de abrir ese baúl; o día que se dispón a facelo atópase co espírito dun neno de arredor duns 13 anos, Thomas Lang (o menor de tres irmáns).
Un día Thomas e o se irmán Frank viaxaban nun barco para atoparse co seu irmán maior, Tobías, pero ese día nunca acontece. Frank e Thomas quedan atrapados na Costa da Morte, pero coa axuda de Iris, que se fai moi amiga de Thomas, conseguen descubrir o motivo polo que seguen atrapados aí.
Pasan semanas e atopan no fondo do mar unha vella campá que pertence ao buque HMS Serpent. Dentro da campá aparece inscrita a sinatura de T. Lang, o irmán maior de Thomas e Frank. Cada vez a investigación levada a cabo por Iris cobra máis sentido.
Tras revelarse o misterio, os tres irmáns reencóntranse, e xa poden descansar en paz.
O maior dos irmán convértese en golfiño, isto tamén o acabarán experimentando Frank e Thomas.
Iris, xa vella, e Thomas reencóntranse moitos anos despois, e marchan os dous xuntos ás profundidades do mar.
Temas
Nesta historia trátanse diversos temas coma por exemplo a morte, representada en Thomas e nos seus irmáns; o misterio, que aparece ó longo do libro; a amizade que forman Iris e Thomas e a crise económica, que é o motivo polo que a súa familia ten que marchar da cidade.
Dedicatoria
Maceiras dedicou o libro a Pablo, "o gardián dos mares dos nosos soños".
Premios
Quedou finalista do Premio Merlín, 2013.
Caracal
miniatura|240px|Primeiro plano
O caracal, (Caracal caracal) é unha especie de mamífero carnívoro da familia dos félidos, subfamilia dos felinos. É un felino de tamaño medio (entre 60 e 92 cm de longo, sen incluír a curta cola) que vive nas sabanas e zonas semidesérticas de África e no oeste de Asia, desde Turquía até o sur de Casaquistán e o noroeste da India.
Evita as zonas excesivamente boscosas. Non se coñece moito sobre a súa bioloxía, pero parece que prefire moverse de noite, descansando durante o día escondido entre as rochas.
Ao caracal chámanlle en ocasións, pola súa aparencia, "lince africano" ou "lince do deserto", seguramente debido que o "lince" dos antigos gregos e romanos fora probabelmente o caracal, e o nome "lince" ás veces aínda se lle aplica, pero, como veremos, non está estreitamente emparentado cos linces propiamente ditos. Parece estar máis relacionado evolutivamente co serval, un pequeno e patilongo felino africano co que en catividade pódese cruzar, xerando híbridos chamados "caravais" e "servicais".
Características
O caracal é un gato claramente grande e robusto, cunha a cola non moi longa (entre os 20 e os 30 cm, notablemente máis curta que as dos demais gatos africanos), coas proporcións dun lince, longas patas (as posteriores máis que as anteriores) e cabeza aplanada, con orellas triangulares, escuras pola parte exterior e rematadas en punta e con senllos pinceis de pelos negros (o propio nome "caracal" provén das palabras turcas kara e kulak, que significa 'orellas negras'). A súa pelaxe, sueva e mesta, uniforme, é de coloración, polas partes superiores, parda amarelada, variando desde avermellada clara até parda avermellada ladrillo, cun ton viñoso, ás veces máis escuro e mesmo enteiramente case mouro, sen raias nin manchas. Na cara ten algunhas marcas brancas que contrastan cunha raia negra que vai desde o ollo até o fociño, e unha mancha negra aos lados do fociño. As partes inferiors son abrancazadas, con tenues indicios de manchas. A lonxitude da cabeza e o tronco varía entre os 65 e os 90 cm; a alzada ou altura na cruz oscila entre os 40 e os 50 cm, e o peso alvanza de 8 a 18 kg. As patas son longas, similares ás do guepardo, con catro dedos nas patas traseiras e cinco nas dianteiras. As garras, afiadas e retráctiles, son máis grandes pero menos curvadas nas patas traseiras.
Os machos xeralmente son máis grandes e pesados que as femias. Os cachorros son semellantes aos adultos, pero a súa coloración é máis apagada e agrisada.
O cranio do caracal é alto e arredondado, con grandes ampolas auditivas, unha crista supraoccipital ben desenvolvida, perpendicular á a crista saxital, e unha mandíbula forte. Ten un total de 30 dentes; a fórmula dentaria é 3.1.3.1/3.1.2.1. A fórmula dos dentes de leite é 3.1.2/3.1.2. Os dentes caninos miden até 2 cm de longo, e son fortes e afiados, que o animal utiliza para dar a trabada mortal ás súas presas. Carece dos segundos premolares superiores, e os molares superiores son diminutos.
Diferenzas con especies similares
O caracal confúndese moitas veces co lince común, xa que ambos os felinos teñen orellas rematadas en pinceis de pelos. Porén, unha notábel diferenza entre as dúas especies é que o lince presenta abundantes manchas na pelaxe, mentres que o caracal non presenta tales marcas. Caracal aurata ten unha estrutura corporal similar á do caracal, pero é máis escuro e carece de pinceis nas orellas. O serval, simpátrico, pode distinguirse do caracal pola falta de pinceis nas orellas, polas manchas brancas que presenta detrás das orellas, a capa apincarada, as patas e a cola máis longas e as pegadas dos pés máis pequenas.
Hábitat e distribución
O caracal vive en bosques, pero nunca en selvas densas, aínda que prefire campos abertos: sabanas, chairas, terras baixas pantanosas, semidesertos, desertos de area, bosques de matogueiras, preferindo sobre todo zonas secas con pouca chuvia e dispoñibilidade de cobertura. Tamén habita outeiros e montañas, como as Terras Altas de Etiopía, onde se encontra até altitudes de 3 000 m.
Encóntrase en toda a África subsahariana (agás nas selvas da África central), e tamén na África setentrional, en partes da península Aarábiga, no oeste de Asia (Próximo Oriente, desde Turquía até o sur de Casaquistán), no sur de Paquistán e no noroeste da India.
Alimentación
miniatura|esquerda|Caracal cazando no [[Parque Nacional de Serengueti.]] Ao igual que os linces e o serval, o caracal posúe unha aguda vista e un excelente oído, moi afinado debido ás súas longas orellas, que o fan un eficiente cazador nocturno.
Caza e aliméntase de pequenos mamíferos, como lebres, roedores, damáns, lagartos e incluso crías de antílopes (como as dos duiqueros) e doutros antílopes de pequeno tamaño, como os neotraguinos), pero as súas presas preferidas son, con diferenza, as aves. Pode capturalas incluso despois de que emprendan o voo, grazas á súa capacidade para realizar grandes saltos (de até 3 m de altura). Noutras ocasións ataca ás aves mentres aniñan, aínda que o fagan na copa das árbores, pois o caracal gabea por elas bastante ben.
Os que viven cerca de asentamentos humanos, por estas hablidades cinecéticas, poden seren prexudiciais para o gando miúdo (ovellas, cabras e porcos), e para as aves de curral.
Costumes
Pouco se sabe dos costumes do caracal, unicamente que son animais solitarios, excepto na época reprodutora, por iso adoita verse só ou en parellas, e os únicos grupos que se ven son de nais coas súas crías. É de hábitos crepusculares e nocturnos (aínda que tamén poden vese de día). Porén, é tan reservado e difícil de observar que a súa actividade durante o día pode pasar desapercibida. Un estudo en Suráfrica mostrou que os caracais son máis activos cando a temperatura do aire é menor dos 20 °C, e a actividade normalmente cesa a temperaturas máis altas.
Para cazar, desprázanse continuamente. Dormen en lugares escondidos, ocos das árbores, gretas das rochas, ou debaixo de arbustos mestos, ás veces en árbores. As femias que teñen crías, agóchanas en gretas das rochas ou en árbores ocas mentres andan á caza.
Reprodución
Tras unha xestación de entre 69 e 60 ou 81 días, as femias paren dunha a seis crías, aínda que habitualmente son tres. Os nacementos prodúcense en primavera nas zonas subtropicais, e nas zonas tropicais durante todo o ano. As nais ocultan ás crías en tobos forrados de pel e plumas. Cando nacen, as crias pesan ao redor de 300 g; aos 12 días, os machos pesan sobre 560 g, e as femias uns 500; aos 2 meses, os machos xa pesan uns 1 300 g, e as femias contra 1 200. Abren os ollos aos 6 ou 9 días, saen dos agochos ás 3 semanas, e ás 4 xa comezan a comer alimentos sólidos, e aleítanse durante 6 meses; entre os 7 e os 12 meses xa son independentes. Alcanzan a madurez sexual ao redor dos 2 anos. A súa lonxevidade é de até os 17 anos.
Descrición
A especie foi descrita en 1776 polo médico, botánico e zoólogo alemán, discípulo de Linneo, Johann Christian Daniel von Schreber, en Die Säugethiere, 3 (16): pl. 110. (Imaxe). (A descrición, en Die Säugethiere, 3 (24): 413-587. [1777]), baixo o nome de Felis caracal.
Etimoloxía
Véxase Caracal.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, polo nome que lle deu Schereber Felis caracal en 1776 (epóniomo), por Profelis caracal (Schreber, 1776), e polo nome Lynx caracal (Schreber, 1776), cando foi reclasificado no xénero Lynx; e a partir de 1843, desde que o zoólogo británico John Edward Gray situou a especie no xénero Caracal, xa, dentro deste xénero, coñeceuse tamén polos sinónimos:
Unha taxonomía discutida
Durante moitos anos considerouse a Caracal como un xénero monotípico, isto é, que só comprendía unha única especie, Caracal caracal, e así aparece en case toda a bibliografía.
Pero datos moleculares recentes revelan inequivocamente que o caracal, o serval e Caracal aurata están intimamente ligados.
E análises xenéticas moi recentes mostraron que o caracal, Caracal aurata e máis o serval están estreitamente relacionados pola súa xenética, e que diverxeron dun antepasado común hai aproximadamente 5,4 millóns de anos. Polo tanto, suxeriuse incluír a todos eles dentro do xénero Caracal.
Este criterio foi aceptado polos autores da Lista vermella da Unión Internacional para a Conservación da Natureza (UICN) para Caracal aurata. Polo tanto, segundo a UICN, o xénero comprede estas dúas especies:
Pola súa parte, W. E. Johnson e colaboradores, engaden tamén ao serval nesta lista:
Subespecies
A extensa área de distribución desta especie e a súa presenza en diversos hábitats orixinou direrenzas locais, polo que algúns autores recoñecen até nove subespecies:
Pola súa parte, tanto o IUCN SSC Cat Specialist Group, como Wilson & Reeder (2005), e Breitenmoser-Wursten , et al. (2008), no ITIS. só recoñecen estas oito:
Porén, desde 2017, Kitchener, A. C. et al. só recoñen como válidas tres subespecies:
Filoxenia
Os resultados de estudos filoxenéticos indican que o caracal evolucionou case un millón de anos antes que os linces. Está máis estreitamente relacionado con Caracal aurata. Estas dúas especies, xunto co serval (Leptailurus serval) forman a liñaxe denominada Caracal, que evolucionou hai 8,5 millóns de anos (Ma). O antepasado desta liñaxe chegou a África hai de 8,5 a 5,6 Ma. Diverxeu do serval probabelmente nos últimos cinco millóns de anos, entre o plioceno e o plistoceno.
Domesticación
Os caracais domestícanse con facilidade, polo que a súa velocidade e axilidade foron aproveitadas en distintas épocas no antigo Exipto, Persia e a India para a caza. O propio caracal considerouse tamén durante moito tempo como unha valiosa presa, razón pola cal foi obxecto de caza desde tempos moi antigos.
Na actualidade, o caracal utilizouse nunha base aérea militar de Suráfrica para cazar aves.
Status
O caracal é unha especie protexida cucas poboacións asiáticas figuran no Apéndice I da CITES e as africanas no Apéndice II. A UICN cualifícase como LC (pouco preocupante) debido á súa presenza relativamente abundante no sur de África.
A caza da especie está prohibida en Afganistán, Alxeria, Exipto, a India, Irán, Israel, Xordania, Casaquistán, o Líbano, Marrocos, Paquistán, Siria, Taxiquistán, Tunisia, Turquía, Turkmenistán e Uzbekistán.
Na África subsahariana, a caza do caracal está prohibida en aproximadamente a metade da súa área de distribución. En Namibia e Suráfrica, considérase unha praga debido ás súas depredacións nos rabaños de ovellas, o que permite aos criadores matalo sen restricións. Porén, a súa presenza segue a ser xeneralizada no sur de África.
Só a subespecie de Asia corre un auténtico perigo.
Selección de rugby do Canadá
Copa do Mundo de Rugby
Participacións do Canadá na Copa do Mundo.
Eleccións lexislativas de Palestina de 2006
Os resultados finais mostraron a vitoria de Hamás, con 74 escanos, contra os 45 de Fatah, o que lle deu a Hamás unha maioría absoluta, 75 de 132 deputados, permitíndolle formar un goberno sen ter que chegar a alianzas.
Das listas electorais, Hamás recibiu o 44,45 % e Fatah o 41,43 % e nos Distritos electorais, Hamás recibiu o 41,73 % contra o 36,96 %.
O Primeiro Ministro, Ahmed Qurei, matívose no poder como interino, pola petición do presidente Mahmoud Abbas, ata o 19 de febreiro, cando o líder de Hamás Ismail Haniya formou un novo goberno.
Cobra de capucho
A cobra de capucho  (Macroprotodon cucullatus, Geoffroy de Saint-Hilaire 1827) é unha serpe pertencente á familia Colubridae.
Eleccións lexislativas de Palestina de 2006
Resultados
A Comisión Electoral Central deu a coñecer os resultados o 29 de xaneiro, anunciando que Hamás conseguira 75 escanos e Fatah 45. Segundo os resultados, Hamás gañou a maioría dos escanos da circunscrición, pero conseguiu unha menor marxe nas listas electorais.
Cobra de capucho
Distribución e hábitat
É común en África, desde Exipto ata Alxeria, pero encóntrase tamén en Israel e na illa de Lampedusa, onde probablemente foi introducida e onde agora está en declive. Tamén foi introducida nas illas Baleares. Encóntrase facilmente en muros en seco, no maquis mediterráneo e nas zonas máis áridas.
Eleccións lexislativas de Palestina de 2006
Resultados
A participación foi do 74,6 % – 76 % na Franxa de Gaza e do 73.1 % en Cisxordania.
Cobra de capucho
Descrición
É unha especie de tamaño non particularmente elevado : normalmente non superior a 45 cm de longo. É elegante, tanto pola súa librea, como pola súa configuración lonxilínea e áxil; ten unha cabeza pequena e ben trazada, a cabeza achatada e dous pequenos ollos con pupila oval.
Eleccións lexislativas de Palestina de 2006
Estimacións preelectorais
O Centro Palestino de Investigación entrevistou 1.316 persoas adultas en Cisxordania e na Franxa de Gaza a comezos de decembro de 2005, para coñecer a súa intención de voto, cos seguintes resultados:
Cobra de capucho
Descrición
Ten unha librea de tons gris castaño e na variedade itálica, un patrón de manchas ou barras no lombo e unha raia escura en ambos os lados do fociño, como se quixese conectar as ventas ao ollo. O lado ventral é colorido, con tonalidades do amarelo ao vermello, e pode ter estrías ou manchas negras.
Eleccións lexislativas de Palestina de 2006
Estimacións preelectorais
Unha segunda enquita do PCPSR entre o 29 e o 31 de decembro feita a 4.560 votantes potenciais deu este resultado:
Cobra de capucho
Bioloxía
A cobra de capucho é un predador nocturno. Comeza a súa actividade ao solpor, mentres que de día fica na cova, excepto para facer breves exposicións ao sol. Caza pequenos vertebrados, principalmente lagartos. É un colúbrido opistóglifo que mata as presas inxectando un leve veleno cos cabeiros inoculatorios que ten situados na parte posterior da mandíbula.
Eleccións lexislativas de Palestina de 2006
Estimacións preelectorais
Non hai outros partidos que superen o 2 %.
Cobra de capucho
Reprodución
A reprodución prodúcese cada dous anos: a femia pon de dous a seis ovos, de forma oblonga e cunha casca de tipo pergameo. Trala eclosión, as crías dificilmente alcanzan os 16 cm.
Misterioso asasinato en Manhattan
Misterioso asasinato en Manhattan (en Manhattan Murder Mystery) é un filme de Woody Allen de 1993 do xénero de suspense, cun ton cómico, protagonizada por Alan Alda, Allen, Anjelica Huston e Diane Keaton, na súa oitava colaboración co director. O filme trata sobre a investigación dun matrimonio sobre a morte da esposa do seu veciño.
Estreouse en galego na Televisión de Galicia en 1996.
Argumento
Larry Lipton e a súa esposa Carol coñecen os seus veciños maiores Paul e Lillian House no ascensor nun agradable encontro. Á noite seguinte, Lillian morre dun ataque cardíaco. Os Lipton están sorprendidos pola morte porque parecía ben saudable e desconfían da alegría de Paul despois da morte da súa muller. Carol comeza a investigar, mesmo inventando unha escusa para visitalo. Unha urna que atopa no apartamento de Paul contradí a súa historia de que Lillian fora enterrada.
Bilurico alinegro
O bilurico alinegro represena unha antiga liñaxe dentro do xénero Tringa; o seu único parente próximo vivo é o T. solitaria. Ambos teñen ás marróns con poucos puntos claros e un delicado pero contrastado debuxo no pescozo e peito. Ademais, ambas as especies aniñan nas árbores, a diferenza doutros escolopácidos.
Dada a súa posición basal en Tringa, non é moi sorprendente que se informase de casos sospeitosos de hibridación entre esta especie e o bilurico bailón (Actitis hypoleucos) do xénero irmán Actitis.
Descrición
miniatura|esquerda|Adulto invernante preto de [[Hodal, Haryana, (India)]] Esta especie é un limícola algo gordo cun dorso e ás marróns verdosos escuros, cabeza e peito cincentos e no resto do corpo é branco. O dorso está inzado de manchas brancas en variada extensión, sendo máxima no adulto reprodutor, e menor en inverno e nas aves novas. As patas e o curto bico son verdes escuros.
En voo é moi distinguible e cun padrón característico, coas súas ás escuras pola parte superior e inferior e unha rabadilla moi branca. Esta última característica destacable distíngueo da especie moi similar pero máis pequena T. solitaria de Norteamérica.
Distribución e ecoloxía
miniatura|Ovos da especie na colección do [[Museo de Wiesbaden.]] Reprodúcese ao longo da Europa e Asia subárticas e é unha ave migratoria, invernando no sur de Europa, o subcontinente indio, sueste asiático, e África tropical. En Galicia é unha ave escasa que aparece como ave de paso ou invernante. Aliméntae de pequenos invertebrados que apaña na lama, xa que esta especie inspecciona continuamente arredor das beiras da lagoa elixida.
Non é unha especie gregaria, aínda que ás veces se congregan en pequeno número en lugares axeitados para a súa alimentación. É unha ave de auga doce, e a miúdo pode verse en sitios demasiado restrinxidos para outras limícolas, que tenden a preferir sitios cunha vista ampla xeral.
Pon de 2 a 4 ovos en niños nunha árbore vella que pertenceron a outra especie, como o Turdus pilaris. A posta tarda unhas tres semanas en facer eclosión.
O bilurico alinegro é unha das especies ás que se aplica o Acordo para a Conservación de Aves Acuáticas Migratorias Africano-euroasiático (AEWA). Está amplamente distribuído e abunda, polo que a IUCN non o considera unha especie ameazada a escala global.
Ars antiqua
A ars antiqua, tamén chamada ars veterum ou ars vetus, é un período da historia da música que comprende os séculos XII e XIII. Nace na famosa Escola de Notre Dame, en París, da que sairán músicos de enorme relevancia, como Léonin e Pérotin.
Semmy Schilt
Semmy Schilt, tamén coñecido como Sem Schilt, nado en Rotterdam o 27 de outubro de 1973, é un loitador profesional neerlandés de K-1 e MMA. Practica o Daido Juku karate, e foi tres veces consecutivas campión do Mundo do Gran Premio de K-1.
Traxectoria
Revalidou o título nas edicións de 2006 e 2007, nas dúas ocasións disputando a final ante Peter Aerts.
Imaxe óptica
Unha imaxe óptica  é unha figura formada polo conxunto de puntos onde converxen os raios que proveñen de fontes puntuais do obxecto tras a súa interacción co sistema óptico. A imaxe pode ser real ou virtual.
A imaxe real é a que se forma cando, tras pasar polo sistema óptico, os raios de luz son converxentes. Esta imaxe non se pode percibir directamente co sentido da vista, pero se pode rexistrar colocando unha pantalla no lugar onde converxen os raios.
A imaxe virtual é a que se forma cando, tras pasar polo sistema óptico, os raios diverxen. Para o sentido da vista, os raios parecen vir dende un punto polo que non pasaron realmente. A imaxe percíbese no lugar onde converxen as prolongacións deses raios diverxentes. É o caso da imaxe formada por un espello plano. As imaxes virtuais non se poden proxectar sobre unha pantalla.
Intercalación (bioquímica)
miniatura|A intercalación induce distorsións estruturais. Esquerda: cadea de ADN sen modificar. Dereita: cadea de ADN intercalada en tres localizacións (en vermello).