cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Os Casás, Budián, O Valadouro
Os Casás é un lugar da parroquia de Budián, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 7 habitantes, dos cales 2 eran homes e 5 eran mulleres.
O Calvario, Budián, O Valadouro
O Calvario é un lugar da parroquia de Budián, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 19 habitantes, dos cales 8 eran homes e 11 eran mulleres.
A Arnela, Budián, O Valadouro
A Arnela é un lugar da parroquia de Budián, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 1 habitante, 1 home.
Man or Astro-man?
Principalmente instrumental, Man or Astro-man? fusiona o estilo surf rock de principios dos 60 de artistas como Dick Dale e The Spotnicks con sons new wave e punk rock de finais dos 70 e principios de 80. Man or Astro-man? foi coñecido pola súa anacrónica dedicación a temas de ciencia ficción, samples de son, escuros dispositivos electrónicos (como theremins e transformadores tesla), e enérxicos concertos. Os seus primeiros álbums como Is It ... Man or Astroman? e Destroy All Astromen![1] eran coñecidos pola súa instrumentación surf rock tradicional e as introducións con sons de ciencia ficción, pero os últimos como EEVIAC... e A Spectrum of Infinite Scale eran coñecidos polo uso de sintetizadores, impresoras (como a Apple ImageWriter II), e polo seu son experimental máis abstracto. As súas gravacións adoitan a estar salpicadas de anacos de son de películas e programas de ciencia ficción.
Crese que o grupo tomou o seu nome do póster da edición estadounidense do filme xaponés Gasu Ningen Daiichigō, que tiña como eslogan a frase "IS HE MAN OR ASTRO-MAN?", sendo esa liña aparentemente apropiada para ser usada no título do seu primeiro álbum, Is It ... Man or Astroman?
Missi dominici
Os missus teñen semellanzas superficiais cos correctores dos romanos, excepto que os missus eran enviados con regularidade. Catro aspectos fixeron que os missi foran efectivos como instrumentos da monarquía centralizada: o carácter persoal dos missus, o seu cambio anual, o illamento dos intereses locais e a súa libre elección polo rei. Os condes, ao entraren na vasalaxe real, quedaban máis estreitamente ligados ao soberano. Por iso, quedaban suxeitos á vixilancia dos mensaxeiros do rei, que interviñan tamén no seu nomeamento.
O nomeamento dos missi dominici facíase entre os membros do alto clero (abades, bispos, capeláns), pola parte eclesiástica, e entre os condes e vasalos non asentados no territorio a inspeccionar, pola parte laica. Carlomagno dividiu o reino en missatica, ou territorios de inspección.
Saudi Aramco
Saudi Aramco (أرامكو السعودية ʾArāmkū as-Suʿūdiyyah), oficialmente Saudi Arabian Oil Company (anteriormente Arabian-American Oil Company), é unha empresa pública de petróleo e gas natural de Arabia Saudita con sede en Dhahran. Desde 2020, é unha das empresas máis grandes do mundo por ingresos. Saudi Aramco ten as segundas reservas de cru comprobadas máis grandes do mundo con máis de 270 mil millóns de barrís, e a maior produción diaria de petróleo de todas as empresas produtoras de petróleo. É o maior contribuínte ás emisións globais de carbono de calquera empresa do mundo desde 1965.
Saudi Aramco opera a rede de hidrocarburos máis grande do mundo, o Master Gas System. En 2013, a produción total de cru foi de 3´4 mil millóns de barrís e xestiona máis de cen campos de petróleo e gas en Arabia Saudita, incluíndo 288,4 billóns pés cúbicos estándar (scf) de reservas de gas natural. Saudi Aramco opera o Ghawar Field, o campo petrolífero terrestre máis grande do mundo, e o Safaniya Field, o campo petrolífero offshore máis grande do mundo.
Eleccións á Asemblea de Madrid de 2021
As eleccións á Asemblea de Madrid de 2021 celebráronse o martes 4 de maio de 2021 para elixir a XII Asemblea da Comunidade de Madrid. Os 136 escanos da asemblea lexislativa rexional estiveron en xogo. Estas eleccións marcaron a primeira vez que a presidencia rexional de Madrid fixo uso da prerrogativa presidencial para convocar unhas eleccións anticipadas.
Sufraxio activo e pasivo
A votación para a Asemblea realizouse mediante sufraxio universal, que comprende a todos os nacionais maiores de dezaoito anos, empadroados na Comunidade de Madrid e en pleno goce dos seus dereitos políticos. Ademais, os madrileños no estranxeiro teñen a posibilidade de solicitar o voto por correo.
A lei electoral permite que os partidos e as federacións rexistradas no Ministerio do Interior, as coalicións e as agrupacións de electores presenten listas de candidatos. Os partidos e federacións que pretendan formar unha coalición antes das eleccións deben comunicalo á Xunta Electoral correspondente nos dez días seguintes á convocatoria electoral, mentres que as agrupacións de electores necesitan conseguir a sinatura de polo menos o 0,5 por cento do electorado da Comunidade de Madrid.
Disolución da Asemblea e repartición de escanos
O mandato da Asemblea de Madrid expira catro anos despois da data da súa anterior elección. Porén, o presidente ten a prerrogativa de disolver a Asemblea de Madrid e convocar unhas eleccións anticipadas, sempre que non estea en trámite ningunha moción de censura, non estean previstas unhas eleccións de ámbito nacional e se cumpran algúns requisitos temporais: a saber, que a disolución non se produza nin durante a primeira sesión lexislativa nin dentro do último ano da lexislatura antes do seu vencemento previsto, nin antes de que transcorra un ano dende unha disolución anterior.
Todos os membros da Asemblea de Madrid son elixidos mediante un sistema proporcional co método D'Hondt, sobre listas pechadas e un limiar do 5% dos votos válidos, que inclúe os votos en branco. Os partidos que non alcanzan o limiar non se teñen en conta para a repartición de escanos. A Asemblea ten dereito a un membro por cada 50.000 habitantes ou fracción superior a 25.000.
Rumores de adianto electoral en 2020
Ao longo de 2020, como consecuencia tanto das crecentes divisións entre os dous socios da coalición de goberno como da probabilidade de que se presentase unha moción de censura por parte da oposición pola suposta mala xestión de Díaz Ayuso da pandemia de COVID-19 na Comunidade de Madrid, Ayuso propuxo convocar unhas eleccións anticipadas na rexión.
Un primeiro intento sería abortado pola dirección nacional do seu partido en xuño de 2020, pero en setembro informouse de que Ayuso pretendía que as eleccións autonómicas en Madrid coincidisen coas anunciadas autonómicas catalás polo presidente Quim Torra, previstas provisionalmente para algún momento de finais de 2020 ou principios de 2021. A propia Ayuso pareceu rexeitar tales rumores a través da súa conta de Twitter.
Mocións de censura en Murcia e ruptura PP-Cs
O 10 de marzo de 2021, tanto o Partido Socialista Obreiro Español (PSOE) como Cidadáns (Cs) anunciaron un acordo polo que levarían a cabo senllas mocións de censura contra os gobernos do Partido Popular (PP) nos gobernos da cidade e da rexión de Murcia, onde tanto PP como Cs gobernaban dende as eleccións autonómicas e municipais de 2019. Isto provocou que a presidenta Ayuso rompese inmediatamente a súa alianza con Cs na Comunidade de Madrid e convocase unhas eleccións autonómicas anticipadas para o 4 de maio de 2021, temendo que a póla de Cs en Madrid fixese o mesmo.
Pandemia de COVID-19
A celebración destas eleccións estivo marcada pola pandemia da COVID-19, sendo estas as cuartas eleccións celebradas en España desde o estalido da pandemia (tras as eleccións galegas e vascas celebradas en paralelo o 12 de xuño de 2020, e as eleccións catalás celebradas o 14 de febreiro de 2021). Así, o Goberno da Comunidade de Madrid estabeleceu medidas especiais para a celebración destes comicios.
Centeás, Budián, O Valadouro
Centeás é un lugar da parroquia de Budián, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 8 habitantes, dos cales 4 eran homes e 4 eran mulleres.
Xura de Santa Gadea
miniatura|351x351px|Xúraa de Santa Gadea, de Armando Menocal. [[1887 (Alfafar).]] A Xura de Santa Gadea é unha lenda medieval transmitida por romances como o Romance de la Jura de Santa Gadea, na que se narra o xuramento que supostamente houbo de prestar o rei Afonso VI de León na igrexa de Santa Gadea de Burgos, a finais do ano 1072, a fin de demostrar que non tomara parte no asasinato do seu propio irmán, o rei Sancho II de Castela, quen fora asasinado durante o Cerco de Zamora, que se achaba en mans da súa irmá, a infanta Urraca.
A lenda
O relato difundido pola tradición conta que Rodrigo Díaz de Vivar, o Cid Campeador, obrigou a Afonso VI, rei de León, de Galiza e de Castela, a xurar que non tomara parte no asasinato do seu propio irmán, o rei Sancho II, quen foi asasinado diante dos muros da cidade de Zamora no ano 1072, cidade que se achaba en mans da súa irmá, a infanta Urraca, que protexía os intereses do seu irmán Alfonso, quen se achaba refuxiado na Taifa de Toledo.
Segundo a tradición, o xuramento que houbo de prestar Alfonso tivo lugar na igrexa de Santa Gadea da cidade de Burgos, a finais do ano 1072.
Mito medieval
Obrigando ao rei a prestar xuramento en público, o Cid convertíase en representante dos dereitos dos casteláns, quen non sentían demasiada simpatía por Alfonso, á vez que pasaba a ser paladín da verdade, da xustiza e do ben común.
A referencia máis antiga á Xura que se coñece é de Lucas de Tui, un século e medio despois das vidas de Afonso VI e o Cid. Non será até o último terzo do século XIII cando a lenda adquira o relevo e os detalles con que pasou a formar parte das crónicas e o romancero, e de aí ao teatro do Século de Ouro, coa súa inclusión na Leyenda de Cardeña que foi introducida na Estoria de España alfonsí cara a 1270. Nos últimos anos hai máis estudos sobre este feito que puido ter lugar na igrexa de Santiago dos Cabaleiros de Zamora e non na cidade de Burgos como sostivo a tradición en base unicamente ao romancero.
En Burgos hai unha pequena localidade chamada Santa Gadea del Cid, que se chamaba Término no século XI, máis tarde foi chamada Santa Gadea, e despois foi completado o seu nome como "del Cid" no século XIX.
A Xura no cine
miniatura|420x420px|Jura de Santa Gadea, de Marcos Hiráldez Acosta. 1864. ([[Palacio do Senado, Madrid).]] Na película O Cid, rodada no ano 1961 e protagonizada por Charlton Heston, no papel do Cid Campeador, e Sophia Loren no de Dona Ximena, hai unha secuencia na escena da Xura de Santa Gadea.
Hendrika Johanna van Leeuwen
miniatura|Hendrika Johanna van Leeuwen (1925). Hendrika Johanna van Leeuwen, nada o 3 de xullo de 1887 na Haia e finada o 26 de febreiro de 1974 en Delft, foi unha física holandesa coñecida polas súas contribucións á teoría do magnetismo.
Van Leeuwen estudou na Universidade de Leiden con Hendrik Antoon Lorentz, onde obtivo o seu doutoramento en 1919. Na súa disertación explicou por que o magnetismo é esencialmente un efecto mecánico cuántico, hoxe coñecido como teorema de Bohr-van Leeuwen.
Traxectoria
Durante e despois do doutoramento traballou como mestra en centros de ensino secundario.
En setembro de 1920, foi axudante de investigación na Universidade Tecnolóxica de Delft, onde continuou estudando fenómenos magnéticos. Desenvolveu un modelo para reducir a permeabilidade en metais ferromagnéticos que, a diferenza dos modelos propostos anteriormente, correspondía a datos medidos experimentalmente. Fixo unha presentación sobre este tema nunha conferencia sobre ferromagnetismo en abril de 1947 en Delft.
Xusto despois da Segunda Guerra Mundial, a universidade tivo dificultades para contratar profesores. Van Leeuwen beneficiouse desta escaseza e en abril de 1947 foi ascendida a profesora de física teórica e aplicada. Seguirán outras dúas mulleres: Antonia Korvezee en 1948 en química e Jentina Leene en 1949 en tecnoloxía da fibra.
Van Leeuwen retirouse en 1952. En 1960, trasladouse a Huyse van Sint Christoffel, unha residencia de anciáns para mulleres no centro de Delft, onde viviu ata a súa morte en 1974.
Corveira, Budián, O Valadouro
Corveira é un lugar da parroquia de Budián, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Guerech da Bretaña
Guerech da Bretaña (en Gwereg Breizh), finado en 988, foi un nobre bretón que foi conde e Nantes e duque da Bretaña desde 981 a 988.
Traxectoria
Guerech continou a loita iniciada polo seu irmán contra o conde de Rennes Conan I da Bretaña o Torto. En 982, asinou un tratado co conde Guillerme de Poitiers, que confirmou as posesións de Nantes ao sur do río Loira, os pagi de Herbauges, Tiffauges e Mauges, obtidos polo seu pai en 942. Ao ano seguinte acudiu á corte do rei da Francia Occidental Lotario I para renderlle homenaxe. No camiño de volta detívose na corte do conde Godofredo II de Anjou, que exixe liberalo para converterse no seu vasalo ao recoñecer que recibiu a cidade de Nantes do conde de Anjou.
Guerech morreu, como o seu irmán, prematuramente, en 988, e foi enterrado na abadía do Saint-Sauveur en Redon. A súa muller deulle un único fillo, Alan, que o sobreviviu só dous anos.
Torneo Triangular Internacional do Río de Xaneiro de 1954
O Torneo Triangular Internacional do Río de Xaneiro foi un torneo amigable de fútbol disputado na cidade brasileira do Río de Xaneiro en 1954. Contou coa participación de tres equipos, dous brasileiros e un galego, enfrontándose nun sistema de todos contra todos.
No primeiro partido enfrontáronse o Flamengo e o Deportivo da Coruña, que viña de xogar no Uruguai e na Arxentina como parte da súa xira suramericana, caendo goleado o equipo galego por 1-4. Caeu tamén no segundo encontro contra o Fluminense por 0-3. Deste xeito o torneo decidiuse no terceiro encontro cun Fla-Flu, o histórico derbi entre os dous principais equipos do Estado do Río de Xaneiro. O Flamengo foi o vencedor nun polémico encontro no que o Fluminense apareceu con futbolistas habitualmente suplentes, motivo polo que o Flamengo acabou substituíndo durante o partido a dez dos seus xogadores para introducir tamén suplentes.
Crónica Burguense
A Crónica Burguense, ou orixinalmente Chronicon Burgense, é unha crónica en latín que, xunto cos Anais Composteláns e a Crónica Ambrosiana, poden formar un grupo de historias relacionadas, denominadas colectivamente como Efemérides riojanas por Manuel Gómez Moreno, que pensaba que foran compilados na Rioxa. O Chronicon Burgense recibe o nome da Catedral de Burgos, onde foi descuberto nunha folla dunha necrolóxica/calendario do século XIII. Trata sobre todo de asuntos do Reino de Castela e puido ser escrito en Burgos, a capital castelá. Tamén toca o Reino de Navarra (no que se atopaba A Rioxa daquela) e abrangue o período desde a Natividade de Xesús ata a Batalla das Navas de Tolosa en 1212. Utiliza o sistema de datación da era hispánica e non o Anno Domini. É unha fonte única de varios detalles relacionados coa historia temperá de Castela. O seguinte é un extracto:     "Era MCXV. Fuit hiems gravissima a festivitate S. Martini usque ad Quadragesimam, & in ipso anno pugnaverunt duo milites pro lege Romana, & Toletana in die Ramis palmarum, & unus eorum erat Castellanus, & alius Toletanus, & victus est Toletanus a Castellano."1077. Foi un inverno severo desde o día de San Martiño ata o primeiro día de coresma. E nese ano loitaron dous cabaleiros [un] polo rito romano e [outro polo] rito mozárabe o Domingo de Ramos. E un destes [o primeiro] era castelán e o outro toledano. E o toledano saíu vitorioso sobre o castelán.
Charles L. Veach
Charles Lacy Veach, nado en Chicago, Illinois, o 18 de setembro de 1944, e finado o 3 de outubro de 1995, foi un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-39 e STS-52.
Traxectoria
Veach graduouse en enxeñaría pola Academia da Forza Aérea dos Estados Unidos en 1966. Foi seleccionado como candidato a astronauta pola NASA en maio de 1984, completando o seu adestramento en xuño de 1985. Participou nas misións STS-39 e STS-52, pasando 18,18 días no espazo.
Marriages
Marriages é unha banda estadounidense de post-rock formada nos Ánxeles no ano 2012. O grupo está composto polo baixista Greg Burns e o batería Andrew Clinco.
Equaesos
Os equaesos (en Equaesi) eran unha antiga tribo celta de Gallaecia, un pobo galaico que vivía no norte do actual Portugal, entre as provincias de Minho e Tras os Montes, preto da fronteira coa actual Galicia. Os equesios existiron como pobo até a chegada dos suevos, durante as invasións bárbaras no Imperio Romano.
O historiador Pedro Bosch sitúa a súa área de influencia entre a Serra de Bornes e os cumios de Mogadouro. Atopáronse pezas gravadas e esculpidas nun tipo de pedra que non existe na rexión, asemellándose á pedra xabón. Algunhas esculturas representan cabalos e crese que están relacionadas cos equaesos, pois foron atopadas no castro Vicente, na marxe dereita do río Sabor. Outros historiadores sitúannos máis cara ó oeste, preto do río Támega.
Etimoloxía
É probable que o nome dos equaesos proveña da raíz celta *ekʷo- “cabalo”, cf. lingua irlandesa antiga ech “cabalo”, ou do latín clásico equus que tamén significa "cabalo". Debido a isto, crese que o cabalo era o elemento totémico deste pobo.
Epígrafe
IMP CAES VESP AVG PONT / MAX TRIB POT X IMP XX PROCOS IX / IMP VESP CAES AVG F PONT TRIB / POT VIII IMP XIIII COS VI / ... / C CALPETANO RANTIO QUIRINALI VAL FESTO LEG AVG PR PR / D CORNELIO MECIANO LEG AVG / L ARRVNTIO MAXIMO PROC AVG / LEG VII GEM FEL / CIVITATES X / AQUEFLAVIENSES AOBRIGENS / BSALI COELERNI EQUAESI / INTERAMICE LIMICI AEBISOC / QUARQUERNI TAMAGANI
Sendo Emperador César Vespasiano Augusto, Pontífice Máximo, con poder tribunicio por décima vez, Emperador vixésimo, pai da patria, cónsul por novena vez, sendo emperador tamén Tito Vespasiano César, fillo do Augusto, Pontífice, con poder tribunicio por oitava vez, Emperador Décimo cuarto, cónsul por sétima (...) sendo legado de Augusto o Propretor Caio Calpetano Rancio Quirinal Valerio Festo e sendo Legado do Augusto, Decio Cornelio Meciano e procurador do mesmo Augusto, Lucio Arruncio Maximo, a Lexión Sétima Xémina Félix e dez cidades, a saber: os Aquiflavienses, os Avobriguenses, os Bibalos, os Coelernos, os Equaesos, os Interamnicos, os Límicos, os Nebisocos, os Quarquernos e os Tamaganos (...).
A respecto das liñas que faltan hai acordo entre os especialistas en considerar que foran eliminadas referencias ao Emperador Domiciano en virtude de damnatio memoriae.
Carles Escolà i Sánchez
Carles Escolà i Sánchez, nado en Sabadell en 1978, é un enxeñeiro informático, activista social e político catalán, alcalde de Cerdanyola del Vallès dende o 13 de xuño de 2015 ata o 15 de xuño de 2019 e quinta persoa en ocupar este cargo desde o restabelecemento da democracia española.
Traxectoria
Carles Escolà i Sánchez naceu en Sabadell en 1978 e viviu en Badia del Vallès neno. Estudou no Colexio La Sardana deste concello e posteriormente no Instituto CE Ramar de Sabadell. Logo ingresou na Universidade Autónoma de Barcelona onde estudou enxeñería informática. No eido profesional, Escolà incorpórase no ano 2000 como consultor e programador externo na empresa Barlo Plastics SA (máis tarde Quinn Plastics SAU e posteriormente Polycasa SA), onde se incorporou ao persoal en 2002.
Escolà comezou a súa actividade política en Cerdanyola aos 25 anos como membro de Esquerra Unida i Alternativa (EUiA) ata o ano 2008. Posteriormente participou na creación da coalición de esquerdas Compromís per Cerdanyola (CxC), integrada nas Candidaturas Alternativas do Vallès e a través da que ocupou durante máis de 2 anos o cargo de concelleiro e voceiro do grupo municipal (entre maio de 2011) e outubro de 2013). Logo de ser reelixido como cabeza de lista e tras as eleccións municipais do 24 de maio de 2015, conseguiu reunir os votos necesarios de ERC, CiU e ICV-EUiA-MES para desbancar ao PSC do goberno municipal.
Dúas semanas despois das eleccións municipais que imposibilitaron a revalidación da alcaldía de Escolà, o alcalde anunciou en rolda de prensa o 6 de xuño de 2019 que renunciaba ao concello e abandona a primeira liña política da cidade. Ao regresar ao seu antigo traballo, recibiu unha comunicación na que lle comunicaba o seu despedimento. En setembro de 2019, o caso aínda está pendente de xuízo.
A CUP anunciou en decembro de 2020 que Escolà concorrería ás eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2021 como número seis da CUP na circunscrición de Barcelona.
Turquestán Oriental
miniatura|250px|[[Bandeira de Turquestán Oriental.]] miniatura|250px|Mapa de Turquestán Oriental.
Turquestán Oriental (en شەرقىي تۈركىستان; Sherqiy Türkistan; en 东突厥斯坦) é un concepto territorial que varía de significado dependendo do contexto de uso. O termo foi acuñado no século XIX por turcólogos rusos como Nikita Bichurin para substituír outro termo occidental, Turquestán Chinés, o cal facía referencia á conca do Tarim na zona suroeste de Xinjiang durante a dinastía Qing. Porén, o topónimo medieval persa "Turquestán" e os seus derivados non foi utilizado pola poboación local. O nome uigur para a conca do Tarim é Altishahr, que quere dicir "Seis Cidades". Dende a dinastía Han até a dinastía Tang, China chamou á área e as zonas circundantes "Rexións Occidentais". As zonas controladas pola China foron chamadas "Xinjiang" a comezos do século XVIII.
Dende o séculio XX, os separatistas uigures e os seus partidarios empregan o termo Turquestán Oriental (ou Uiguristán) como un apelativo para toda Xinjiang (a conca do Tarim Basin e Zungaria) ou para un futuro estado independente na actual Rexión autónoma uigur de Xinjiang (presumiblemente con capital en Ürümqi). Rexeitan o nome de Xinjiang (que quere dicir "Nova Fronteira" en chinés) debido á perspectiva chinesa reflectida no nome e prefiren o Turquestán Oriental para resaltar a conexión con outros grupos turcos.
O Machuco, Budián, O Valadouro
O Machuco é un lugar da parroquia de Budián, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 3 habitantes, dos cales 1 era home e 2 eran mulleres.
Escourido, Budián, O Valadouro
Escourido é un lugar da parroquia de Budián, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 7 habitantes, dos cales 2 eran homes e 5 eran mulleres.
Freitemunde, Budián, O Valadouro
Freitemunde é un lugar da parroquia de Budián, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 10 habitantes, dos cales 5 eran homes e 5 eran mulleres.
Alberto Zedda
Alberto Zedda, nado en Milán, Lombardía o 2 de xaneiro de 1928 e finado en Pésaro, Marcas o 6 de marzo de 2017, foi un director de orquestra e musicólogo italiano, especialista no repertorio italiano do século XIX.
Traxectoria
En 1957 gana o Concurso Internacional da RAI para directores de orquestra, feito que lle abre as portas de importantes institucións italianas (A Scala, Santa Cecilia, Maggio Musicale Fiorentino, RAI de Roma, Turín, Milán, Nápoles...) e estranxeiras en Alemaña, Holanda, Bélxica, Francia, España, Polonia, Rusia, Israel, os Estados Unidos, a China ou o Xapón.
Paralelamente desenvolveu unha grande actividade operística en múltiples salas e localidades do mundo, tales como a Scala, San Carlo, A Fenice, Massimo de Palermo, Comunale de Bologna, Rexio de Torino ou Covent Garden, entre outros.
Gravou discos de música sinfónica, de cámara e ópera.
Adicou parte do seu tempo á actividade musicolóxica realizando edicións críticas de óperas, oratorios e cantatas con particular atención a Rossini, a primeira metade do século XIX mailo  repertorio protobarroco. Foi membro do Comité Editorial da Fundación Rossini desde a súa creación.
Outros compromisos foron o de Director de repertorio italiano na New York City Opera; Director musical do Festival della Vale D’Itria de Martina Franca; Asesor artístico do Rossini Opera Festival de Pesaro e do Festival Mozart da Coruña; Director artístico do Festival Barocco de Fano, do Teatro Carlo Felice de Xénova, do Teatro alla Scala de Milán e do Rossini Opera Festival de Pesaro.
Escribiu Divagazioni Rossiniane, libro publicado no 2012 por Ricordi, Milán. Traducido ao español (Turner Música), alemán e inglés.
Alberto Zedda foi nomeado Grand’ufficiale “ao mérito” da Repubblica Italiana, membro de L’Ordre du “Merite Culturel” de Polonia, Medalla de Ouro do Círculo de Belas Artes de Madrid, Presidente Honorario da Deutsche Rossini Gesellschaft, Académico Correspondente da Real Academia Sevillana de Boas Letras, Doutor honoris causa en Scienze della comunicazione pola Universidade de Macerata e Profesor Emérito da Universidade de Osaka.
Como musicólogo, é responsable da revisión de múltiples traballos de Vivaldi, Händel, Donizetti, Bellini, Verdi e especialmente Rossini. Zedda é, xunto con Philip Gosset, o autor da edición crítica completa das óperas de Rossini.
Lingua náhuatl de Coatepec
A lingua náhuatl de Coatepec é unha variedade da lingua náhuatl falada polo pobo náhuatl nos estados de México e Guerrero por unhas 1.400 persoas (censo de 1990). Tamén é coñecido como azteca de Coatepec. A lingua fálase no centro de México ao longo da fronteira dos estados federais de México e Guerrero, ao oeste de Iguala, Guerrero). É especialmente falada en Coatepec Costales e Chilacachapa, e máis ao oeste en Acapetlahuaya e Sultepec. Escríbese en alfabeto latino e é falado predominantemente por adultos maiores, con 15 monolingües.
A Historia general de las cosas de la Nueva España de Bernardino de Sahagún foi escrito en náhuatl de Coatepec e castelán.
Pena Redonda, Budián, O Valadouro
Pena Redonda é un lugar da parroquia de Budián, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 9 habitantes, dos cales 3 eran homes e 6 eran mulleres.
Laia Estrada i Cañón
Traxectoria
Filla do sindicalista José Estrada Cruz, criouse no barrio de Sant Pere i Sant Pau. É membro do Casal Popular Sageta de Foc, de Ràdio Terra e da Coordinadora de Asociacións pola Lingua Catalana. É membro de Esquerra Independentista dende 2008, primeiro no marco de Endavant, onde participou en varias comisións nacionais, e posteriormente, en 2012, na Candidatura d'Unitat Popular (CUP). Colaborou coa Universidade Comunista dos Países Cataláns (UCPC) impartindo algunhas clases.
Foi concelleira en Tarragona pola CUP dende 2015 ata marzo de 2021, dende onde destapou o caso de corrupción do INIPRO sobre supostas irregularidades na contratación de servizos públicos con fins partidistas e no que están imputado o exalcalde Fèlix Ballesteros e outros altos cargos municipais. Encabezou, con Edgar Fernández, a lista da CUP na circunscrición de Tarragona nas eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2021, saíndo elixida.
Colaborou en varios libros colectivos, como En defensa d'Afrodita (Tigre de papel, 2013), Les dones als orígens de Torreforta (Círculo de Estudos Históricos e Sociais Guillem Oliver, 2014), Perspectives (Factory Space, 2015), ''Llums i Taquígrafs. Atles de la corrupció, el frau i la impunitat als Països Catalans (Pol·len, 2016), e Terra de ningú. Perspectives feministes sobre la independència'' (Pol·len, 2017).
O 13 de maio de 2021, o xulgado de instrución número 6 de Tarragona ditou contra ela auto de recurso e busca tras non comparecer na citación de decembro de 2020 e xaneiro de 2021. Estrada foi acusada de desorde pública na manifestación de Tarragona do 21 de decembro de 2018, en protesta contra o Consello de Ministros do Goberno español, presidido por Pedro Sánchez, que foi trasladado naquela ocasión de Madrid a Barcelona. O día seguinte, a maxistrada do xulgado de instrución anulou o auto ante a incompatibilidade que, ao seu xuízo, supuña citala a declarar como persoa habilitada xa que era deputada no Parlamento de Cataluña desde febreiro. Porén, ante a interpelación previa realizada pola maxistrada ante o Tribunal Superior de Xustiza de Cataluña (TSJC), este respondeu que estaba plenamente autorizada para completar a investigación. Finalmente, o 9 de xullo de 2021, o TSXC arquivou a causa argumentando que o xuíz instrutor de Tarragona só aportou probas da declaración dos Mossos, que sinalaban que Estrada "moveu un valado" para que a protesta puidese pasar por diante do Palacio de Xustiza de Tarragona.
Fritz Rudolf Künker
Fritz Rudolf Künker, nado en 1949 en Osnabrük, na Baixa Saxonia, é un numismático alemán, fundador da casa de poxas numismáticas Fritz Rudolf Künker GmbH & Co. KG.
Traxectoria
A atracción de Künker polas moedas xurdiu na súa infancia, cando a moeda saxoa de 5 marcos de 1903 que lle regalou o seu avó lle serviu para comezar a súa propia colección de moeda do Imperio Alemán. Posteriormente estudou Filoloxía Románica e Historia nas universidades de Berlín (1967) e de Münster (1969), e tivo entre os seus profesores a Peter Berghaus, que o introduciu no aspecto académico da numismática.
Aínda de estudante, en 1971, estableceu en Schapdetten, preto de Münster, o seu primeiro comercio numismático, inicialmente de xeito autónomo e en 1972 co seu irmán Horst-Rüdiger como único empregado, e en 1973 abriu un comercio estable en Osnabrük, que en 1985 trasladou a un edificio no distrito de Westerberg, na mesma cidade. Finalmente, en maio de 2014 inaugurouse un novo edificio construído expresamente para a celebración das poxas numismáticas. Alí Künker traballou ata o 1 de xullo dese mesmo ano, cando se retirou da xestión directa da compañía, na que redactou máis de 300 catálogos de poxas. A empresa está dirixida desde entón polo seu fillo, Ulrich Künker.
Pereiros, Budián, O Valadouro
Pereiros é un lugar da parroquia de Budián, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 4 habitantes, dos cales 2 eran homes e 2 eran mulleres.
Fritz Rudolf Künker
Traxectoria
Entre outras entidades académicas e asociativas, Fritz Künker pertenceu á Asociación de Comerciantes Numismáticos Alemáns (1972), que presidiu entre 1977 e 1986, e á Asociación Internacional de Numismáticos Profesionais (1983), na que dirixiu durante anos a Axencia Internacional para a Supresión da Falsificación de Moedas (IBSCC).
Mariluz Congosto
Mariluz Congosto Martínez, nada en Henarejos en 1956,  é unha informática, investigadora e docente española especializada en análise de redes sociais e visualización de datos.
Fanny Hesse
Fanny Hesse, nada como Angelina Fanny Eilshemius o 22 de xuño de 1850 na cidade de Nova York e finada o 1 de decembro de 1934, foi unha investigadora estadounidense, coñecida polo seu traballo en microbioloxía e no desenvolvemento do ágar como medio de cultivo de microorganismos.
Mariluz Congosto
Traxectoria
Licenciada en Informática pola Universidade Politécnica de Madrid (1974-1979), comezou a traballar como enxeñeira en Fujitsu (1980-1995) e dende o ano 2000 traballa en investigación e desenvolvemento con proxectos de innovación no ámbito das telecomunicacións para Telefónica (TESYS)., MORE, EOC). Dende 2000 a 2008 tamén realizou labores de divulgación tecnolóxica e colaborou coa Fundación Telefónica creando plataformas de publicación dixital.
Fanny Hesse
Traxectoria
Angelina Fanny Eilshemiusl era filla de Gottfried Eilshemius, un rico comerciante de importacións, e Ceclie Le. Ela coñeceu ao médico Walther Hesse, o seu futuro marido e compañeiro de investigación, en 1872, mentres estaba en Alemaña. Fixéronse mozos en 1873 e casaron en Xenebra en 1874.
Mariluz Congosto
Traxectoria
En 2008, doutorouse en Telemática pola Universidade Carlos III e iniciou unha faceta investigadora e docente en datos sociais, preferentemente en Twitter onde investiga a difusión e caracterización dos usuarios en Twitter dentro do ámbito de datos sociopolíticos.
Giichi Nomura
Giichi Nomura (野村義), nado o 20 de outubro de 1914 e finado o 28 de decembro de 2008, foi un defensor e activista do pobo ainu do Xapón.
Mariluz Congosto
Traxectoria
Mediante a análise de redes e a visualización de datos, desenvolve o obxectivo de descubrir patróns de comportamento, propagación de mensaxes e caracterización dos usuarios. O seu principal interese de investigación céntrase nos patróns nas redes sociais, como a caracterización dos usuarios, como se difunden as mensaxes e a análise dos acontecementos.
Fanny Hesse
Traxectoria
Antes do seu descubrimento, Fanny Eilshemius de Hesse fixo debuxos para as publicacións de Walter Hesse. Mentres traballaba para o seu marido como técnica no laboratorio do médico e microbiólogo alemán Robert Koch, Fanny Eilshemius de Hesse suxeriu que o agar podería ser preferible á xelatina para o cultivo de bacterias. Isto levou a Koch a utilizar agar para cultivar as bacterias que causan a tuberculose, o que supuxo un grande avance para a ciencia da súa época.
Mariluz Congosto
Traxectoria
Destaca o seu traballo sobre a análise cuantitativa da dinámica das redes sociais. Como docente, está especializada en visualización de datos, unha disciplina aplicada en enxeñería, economía ou xornalismo.
Giichi Nomura
Traxectoria
Nado en Shiraoi, Hokkaido, Nomura converteuse nun empresario do sector da pesca. En 1960, uniuse á Hokkaido Utari Association, un grupo de defensa dos ainus. Nomura representou á organización en varios cargos, incluíndo director executivo de 1964 a 1996.
Fanny Hesse
Traxectoria
Nun artigo sobre o bacilo do tubérculo publicado en 1882, Koch mencionou o uso de ágar en lugar de xelatina, pero non lles deu crédito a Fanny Eilshemius e Walther Hesse, nin comentou por que fixera o cambio. A idea de Fanny Eilshemius de Hesse nunca resultou en ningún beneficio económico para a familia.
Mariluz Congosto
Traxectoria
Congosto desenvolveu a plataforma t-hoarder utilizada para capturar e mostrar datos sociais de Twitter e a plataforma metroaverias para medir a calidade do Metro de Madrid tal e como a perciben os usuarios das diferentes liñas de Metro.
Giichi Nomura
Traxectoria
Nomura morreu en Noboribetsu, Hokkaido o 28 de decembro de 2008.
Mariluz Congosto
Traxectoria
Actualmente é profesora honoraria do Departamento de Enxeñaría Telemática da Universidade Carlos III.
O Requeixo, Budián, O Valadouro
O Requeixo é un lugar da parroquia de Budián, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Interdisciplinariedade
A interdisciplinariedade expresa a cualidade de ser "interdisciplinario" ou "interdisciplinar", e ten como concepto o común a dúas ou máis disciplinas científicas, técnicas, artísticas ou educativas. O concepto foi obxecto de debate e de estudo desde os primeiros anos do século XX atribuíndose a súa invención ao sociólogo Louis Wirth. Foi popularizado por Jean Piaget na súa clasificación das relacións entre disciplinas na súa obra "L´equilibration des structures cognitives: Problème central du développement " distinguindo tamén multidisciplinariedade, pluridisciplinariedade e transdisciplinariedade, termos longamente debatidos durante todo o século XX, e popularizados nos anos 70s.
Co tempo, o propio desenvolvemento científico-técnico levou á aparición gradual de numerosas ramas do coñecemento. En xeral, comezaron a aparecer especialistas que non o eran noutras áreas, o que fixo preciso un esforzo para unir situacións e aspectos que a propia práctica científica e social separa. O coñecemento do obxecto de estudo de xeito integral require estimular e desenvolver novos enfoques metodolóxicos axeitados para resolver problemas, aínda que cada disciplina científica ten os seus propios métodos, estándares etc.
No ámbito educativo refírese á relación entre as disciplinas, onde a forma de ensinar ten en consideración a construción do coñecemento polo alumno. Isto non dilúe as materias no contexto escolar, senón que promove a aproximación e articulación das actividades docentes coordinadas para obxectivos definidos.
Definir un obxecto en construción é unha tarefa até certo punto parcial, unha vez que este obxecto se está a transformar; deste xeito a interdisciplinariedade pode ser guiada máis pola práctica do que pola teorí­a, á vez que se desenvolven novas teorías ou paradigmas.
Unha aproximación epistemolóxica pode definir o tema. Existen catro palabras particularmente relacionadas e todas delimitan unha abordaxe científica, artística ou educativa con puntos en común: pluridisciplinariedade, multidisciplinariedade, interdisciplinaridade e transdisciplinariedade. O que hai en común nestas palabras é a palabra disciplina, que ha ser entendida como aquelas "porcións" dos estudos e do coñecemento, das matemáticas, bioloxí­a, ciencias naturais, historia, disciplinas artísticas etc. e das formas nas que se supera o propio concepto de disciplina. Erich Jantsch no seminario da OCDE de 1979 engade o concepto de disciplinariedade cruzada, un achegamento ao obxecto de estudo baseado en posturas de forza, na que unha disciplina domina sobre as outras.
Principio dos estudos científicos
Desde o século XV, a ciencia pasou por unha gran mudanza en toda a súa estrutura, o que resultou nunha explosión de novos coñecementos, novas prácticas e técnicas de investigación; podemos situar o inicio no Renacemento, aínda que hai precursores claros en séculos anteriores. Mesmo sen perder o seu poder en Europa, a Igrexa pasou a ter menor influencia sobre a sociedade e xurdiron centros de promoción das artes e das ciencias independentes dela, coma Florencia. Investigacións até entón condenadas e censuradas comezaron a ser feitas, por exemplo sobre a anatomía humana a través da disección de cadáveres. Galileo, Leonardo da Vinci, Copérnico, entre outros, impulsaron grandes innovacións e ideas que alterarían o pensamento humano dando paso a unha Revolución Científica. Nese tempo podemos definir a aparición do método científico con Descartes, que tivo precursores moi directos que se remontan aos tempos de Alhazen ou Avicena, á escolástica medieval ou mesmo ao filósofos gregos da Antigüidade clásica.
Disciplinarización do coñecemento
Nun período moi curto, a ciencia desenvolve os seus fundamentos e formula a súa función de comprender as cousas partindo do macro, do todo, até chegar ao micro, as partes menores, coa fin de ter unha visión máis profunda da totalidade. Entón a ciencia parte da comprensión xa existente das cousas, por exemplo, das ideas sobre o que é o home, o funcionamento do corpo, os seus sistemas etc., en dirección á menor partícula que poida axudar a definir e comprender ese mesmo home. Así, as pescudas en anatomía ao longo dos séculos van levando a novas investigacións e novos campos como a microbioloxía, xenética etc.
Dese xeito co tempo o volume de estudos e de información foi aumentando ao punto de ser necesaria a creación de subcategorías para continuar as pescudas e dominar os coñecementos adquiridos, noutras palabras, a disciplina de ciencia pasa a ter unha nova disciplina específica que respondería entón por un coñecemento específico. Neste proceso, cando unha disciplina se desenvolve o suficiente, divídese e dá orixe a outra disciplina, distinta á primeira no seu obxecto de estudo e exixente en cando ao investigador que debe dominala, que é o especialista.
A través deste movemento, partindo do século XV, en que existía só a disciplina de Ciencia, e no que o home renacentista dominaba os distintos aspectos das artes e das ciencias (a pesar de ter un ou varios oficios concretos), chégase ao século XXI cunha infinidade de disciplinas especializadas nas máis diversas fracións científicas (ciencias da natureza e todas as súas ramas específicas como xeoloxía, microbioloxía, ecoloxía, biofísica, astronomía, astrofísica..., ciencias exactas, química, física..., ciencias sociais como a socioloxía, antropoloxí­a..., medicina cos seus diversos campos de estudo como son a anatomía, neuroloxía, cardioloxía, fisioloxía, e moitas outras, cada unha sendo responsábel dun pequeno ámbito e cada unha cun especialista distinto que domina basicamente a súa especialidade. Ver como exemplo as subdivisións da bioloxía.
Diferenza entre disciplina escolar e científica
Aínda que o termo "disciplina" sexa empregado como sinónimo de "materia" para mencionar tanto as áreas do coñecemento científico, como as partes dos estudos escolares, e en moitos casos teñan os mesmos nomes, tales como Historia, Matemáticas, Química etc. a disciplina escolar presenta uns coñecementos moi limitados da disciplina académica ou científica á que remite o seu nome (por exemplo a materia escolar de Xeografía, non contempla a cartografía e moitas outras ramas incluídas nela).
Transdisciplinariedade
A transdisciplinariedade ou transdisciplinaridade é unha abordaxe científica que visa á unidade do coñecemento. Procura estimular unha nova compresión da realidade articulando elementos que pasan entre, a través, e máis aló das disciplinas, na busca da compresión da complexidade do mundo real. Alén diso, do punto de vista humano, a transdisciplinariedade é unha actitude empática de abertura ao outro e ao seu coñecemento. É un termo creado por Jean Piaget, quen, no Seminario de Niza, pediu aos participantes para pensar no tema. Hoxe, tendo o Centre International de Recherches et d`Études Transdisciplinaires (CIRET) como un dos principais centros mundiais de estudos sobre os conceptos transdisciplinares, é un dos máis complexos, e por consecuencia un dos máis estudados conceptos, onde ao mesmo tempo procura unha interacción máxima entre as disciplinas pero respectando as súas individualidades, onde cada unha colabora para un saber común, o máis completo posíbel, sen transformalas nunha única disciplina.
E é na Carta da transdisciplinaridade, producida no I Congreso Mundial de Transdisciplinariedade en 1994, realizado na Arrábida, Portugal, coa fundamental colaboración do CIRET e apoio da UNESCO, onde temos unha definición do concepto transdisciplinar:
No ámbito académico, no século XX, coa intención de unir o mundo non-universitario ao universitario, cuxa separación se dá primordialmente pola hiperespecialización profesional, con gran número de disciplinas que non acompañan todo o desenvolvemento, principalmente na área tecnolóxica, temos un aprofundamento no uso deste concepto, visando formar profesionais cada vez máis completas, compatíbeis coas exixencias do mercado de traballo. Así­ tan complexo canto os problemas que tenta solucionar, tense a transdisciplinaridade, que por ser tan sutil, ser a liña tenue que une e serve de li­mite entre o compromiso e o individualismo de cada disciplina, que non posúe unha definición exacta, e ao mesmo tempo é un dos máis necesarios conceptos cando tratamos de formación e educación.
Diferenzas entre transdisciplinaridade e interdisciplinaridade
A transdisciplinaridade non significa só que as disciplinas colaboran entre si, senón tamén que existe un pensamento organizador que supera as propias disciplinas. É distinto de interdisciplinariedade, que facendo a analoxía, é basicamente como as Nacións Unidas que se une para discutir os problemas particulares de cada rexión do mundo. Nisto, a transdisciplinariedade é máis integradora, mais é preciso un pensamento organizador, chamado pensamento complexo, e a creación dun meta-punto de vista e non dun só punto de vista. O verdadeiro problema non é facer unha adición de coñecemento, é organizar todo o coñecemento.
Aplicación na ciencia
Como foi indicado anteriormente, a interdisciplinaridade xorde no século XX como un esforzo de superar o movemento de especialización da ciencia e superar a fragmentación do coñecemento en diversas áreas de estudo e investigación.
A ciencia, no século XX, tornouse especializada ao punto de non ser máis posíbel realizar o movemento pretendido ao inicio da especialización, que era chegar ao micro para conseguir ver a totalidade, de forma plena e completa, e tamén, chegouse ao punto en que, nalgunhas áreas, xa non se podía continuar afondando no coñecemento, chegando ao límite do que era posíbel a determinadas especialidades pescudar. Con iso, coa súa aplicación xorden novas disciplinas agregadoras, que unen áreas específicas do coñecemento a fin de comprender fenómenos que serían incomprensíbeis cos coñecementos de apenas unha soa área, como é o caso da bioenxeñaría, que une as áreas da bioloxía e a enxeñaría a fin de dar conta de estudos que unha ou outra disciplina soas non darían conta.
Novas prácticas de pescuda
Coa ampliación da aplicación da interdisciplinariedade téñense desenvolto novas práctica de investigación. Moitas disciplinas que, até entón, eran consideradas incomunicábeis, considerada a distancia entre os seus obxectos de estudo, están sendo reunidas para dar respostas a novos problemas de investigación e a cuestións que unha única disciplina non é capaz de responder.
Novas disciplinas científicas
a) Ciencia de fronteiras
Son disciplinas híbridas que se constitúen polo cruzamento de dúas disciplinas tradicionais, ben no ámbito das ciencias exactas e da natureza (por exemplo, a Biomatemática, a Bioquímica ou a Xeofísica), das ciencias sociais e humanas (psicolinguística ou historia da economía), ben entre unhas e outras (Sociobioloxía, etoloxía), ou ben entre ciencias naturais e disciplinas técnicas (Enxeñarí­a xenética ou Biónica).
Son novas disciplinas que xorden do cruzamento, tamén inédito, das disciplinas científicas co campo industrial e organizacional. Por exemplos: Relacións Internacionais e Organizacionais, socioloxí­a das organizacións, psicoloxía industrial, ou a investigación operacional que resultou dun conglomerado entre cientí­ficos, enxeñeiros e militares.
Son varias, e non se pode establecer calquera tipo de xerarquí­a entre elas. Os exemplos máis pertinentes son a ecoloxí­a, as ciencias cognitivas, a cibernética e as ciencias da complexidade. Neste conxunto hai varias novidades epistemolóxicas, por exemplo en relación ás ciencias cognitivas.
Aplicación na educación
A interdisciplinaridade está presente na educación desde que comezou a ser aplicada na ciencia.
No nivel básico
Moitos proxectos e prácticas teñen sido adoptadas, sobre todo no terceiro e cuarto ciclos e ensino medio, nunha tentativa de superar a fragmentación do coñecemento e crear unha relación entre o coñecemento e a realidade do alumno.
No nivel superior
Hai un destaque maior para a interdisciplinariedade no nivel superior, dadas as cuestións da reforma do ensino superior e o desafí­o de formar profesionais preparados para o mercado laboral.