cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oficina das Nacións Unidas contra a Droga e o Delito
Convención das Nacións Unidas contra a Delincuencia Organizada Transnacional
O Protocolo contra a fabricación e o tráfico ilícitos de armas de fogo, as súas pezas e compoñentes e municións adoptouse para previr e proporcionar unha medida de cooperación para a fabricación e o tráfico ilícitos de armas de fogo, as súas pezas e compoñentes e municións. Ao adoptar o protocolo, os estados membros comprométense a adoptar delitos penais nacionais por fabricación ilegal, proporcionando munición con licenza gobernamental e realizando un seguimento da munición.
Convención das Nacións Unidas contra a Corrupción
Na súa resolución 55/61, a Asemblea Xeral recoñeceu que era desexable un instrumento xurídico internacional eficaz contra a corrupción, independente da Convención das Nacións Unidas contra a Delincuencia Organizada Transnacional. O texto do convenio foi negociado durante sete sesións celebradas entre o 21 de xaneiro de 2002 e o 1 de outubro de 2003. A convención foi adoptada pola Asemblea Xeral o 31 de outubro de 2003. En 2003, as Nacións Unidas aprobaron a Convención das Nacións Unidas contra a Corrupción (UNCAC). A Convención entrou en vigor en decembro de 2005. Até o 9 de novembro de 2012, 140 países asinaran e 164 países (Estados Partes) ratificaran a UNCAC. A UNODC actúa como Secretaría da Conferencia dos Estados Partes (CoSP) da UNCAC.
A UNCAC é un instrumento legalmente vinculante (quizais o único instrumento mundial contra a corrupción legalmente vinculante). Un punto destacado da UNCAC é a inclusión dun capítulo específico sobre a recuperación de activos que tiña como obxectivo devolver os activos aos seus lexítimos propietarios, incluídos os países dos que foran tomados ilícitamente.
A UNODC, como custodio da UNCAC, é tamén un dos principais iniciadores da creación da Academia Internacional Anticorrupción (IACA), cuxa función principal é, entre outras cousas, facilitar unha implantación máis eficaz da UNCAC.
Tratados relacionados coas drogas
miniatura| Cronoloxía dos tres tratados relacionados coas drogas Hai tres tratados relacionados coas drogas que guían os programas relacionados con drogas da UNODC. Estes son: A Convención Única sobre Estupefacientes de 1961 modificada polo Protocolo de 1972 ; a Convención sobre Substancias Sicotrópicas de 1971 e a Convención das Nacións Unidas contra o Tráfico Ilícito de Estupefacientes e Substancias Sicotrópicas de 1988.
Estes tres grandes tratados internacionais de control de drogas son mutuamente compatibles e complementarios. Un propósito importante dos dous primeiros tratados é codificar medidas de control aplicables a nivel internacional co fin de garantir a dispoñibilidade de estupefacientes e substancias psicotrópicas con fins médicos e científicos, e evitar o seu desvío a canles ilícitos. Tamén inclúen disposicións xerais sobre tráfico e abuso de drogas.
Campañas
UNODC lanza campañas para concienciar sobre os problemas relacionados con drogas e criminalidade. O 26 de xuño de cada ano, a UNODC conmemora o Día Internacional contra o Abuso e o Tráfico Ilícito de Drogas. O 9 de decembro de cada ano, a UNODC conmemora o Día Internacional contra a Corrupción.
"As drogas controlan a túa vida? (Si que o fan)" – Campaña Mundial contra a Droga
A Oficina das Nacións Unidas contra a Droga e o Crime (UNODC) iniciou esta campaña internacional para concienciar sobre o gran reto que representan as drogas ilícitas para o conxunto da sociedade, e especialmente para os mozos. O obxectivo da campaña é mobilizar apoios e inspirar á xente a actuar contra o abuso e o tráfico de drogas. A campaña anima aos mozos a poñer a súa saúde en primeiro lugar e a non consumir drogas.
"Your No Counts" - Campaña internacional contra a corrupción
A Oficina das Nacións Unidas contra a Droga e o Crime (UNODC) uniuse co Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento (PNUD) para levar a cabo esta campaña como foco en como a corrupción dificulta os esforzos para acadar os ODM acordados internacionalmente, socava a democracia e o estado de dereito., leva a violacións dos dereitos humanos, distorsiona os mercados, erosiona a calidade de vida e permite que florezan o crime organizado, o terrorismo e outras ameazas á seguridade humana.
"Think AIDS" - Campaña Mundial contra a SIDA
Estímase que os mozos de entre 15 e 24 anos representan o 40 por cento das novas infeccións por VIH de adultos (15+) en todo o mundo. Nalgunhas partes do mundo, e nalgúns subgrupos marxinados, os modos máis frecuentes de transmisión do VIH para estes mozos son o uso inseguro de drogas inxectadas e as actividades sexuais inseguras.
Debido a que os mozos tamén son máis propensos a consumir drogas, a Oficina das Nacións Unidas contra a Droga e o Crime (UNODC) diríxese a esta poboación cunha campaña para concienciar sobre o consumo de drogas e a súa conexión coa propagación do VIH e a SIDA. O slogan: "Think Before You Start ... Before You Shoot ... Before You Share" utilízase para provocar que os mozos consideren as implicacións do consumo de drogas, e particularmente de inxectar drogas.
Críticas
En 2007, os cinco maiores doadores do orzamento da UNODC en orde decrecente foron: Unión Europea (de xeito particular Finlandia), Canadá, Estados Unidos e a propia ONU Segundo o Instituto Transnacional, isto explica por que, até hai pouco, a UNODC non promoveu políticas de redución de danos como o intercambio de agullas e o tratamento asistido con heroína (isto a pesar das accións dos organismos das Nacións Unidas, p. ex. OMS e UNAIDS), que apoian estas políticas) A UNODC promove outros métodos de prevención, tratamento e coidado do consumo de drogas que UNODC considera "baseados en evidencia científica e en normas éticas" . A UNODC foi criticada por organizacións de dereitos humanos como Amnistía Internacional por non promover a inclusión da adhesión ás normas internacionais de dereitos humanos dentro do seu proxecto en Irán. Amnistía afirma que en Irán hai "serias preocupacións sobre xuízos inxustos e execucións dos sospeitosos de delitos de drogas".
Asociación co fiscal xeral de Qatar
UNODC asinou unha asociación co controvertido Centro de Estado de Dereito e Anticorrupción, que foi fundado por Ali Bin Fetais Al-Marri, o fiscal xeral de Qatar.
Ali Bin Fetais Al-Marri foi acusado de ganancias ilícitas, corrupción e apoio aos terroristas de Al-Qaeda por varios medios, incluíndo Wikileaks  Tamén defendeu a cadea perpetua dun poeta catarí e defensor dos dereitos humanos.
Petrocoptis grandiflora
Petrocoptis grandiflora é unha especie de planta da familia Caryophyllaceae. É unha especie endémica da serra da Enciña da Lastra.
Enlace de hidróxeno de barreira baixa
miniatura|300x300px|Perfís de enerxía para diferentes tipos de [[enlace de hidróxeno|enlaces de hidróxeno entre heteroátomos de oxíxeno. Os enlaces de hidróxeno estándar son asimétricos, e o hidróxeno está asociado cun dos heteroátomos. Cando os pKa entre os heteroátomos é igual, fórmase un enlace de hidróxeno simétrico co hidróxeno en equilibrio entre dúas localizacións. A distancias máis curtas, a bareira ente os dous mínimos de enerxía é suficientemente baixa como para que o hidróxeno estea enlazado de maneira igualada como un enlace de hidróxeno de barreira baixa ou de pozo único.]] Un enlace de hidróxeno de barreira baixa é un tipo especial de enlace de hidróxeno que se pode orixinar cando os pKa dos dous heteroátomos que interveñen no enlace están moi igualados, o cal permite que o hidróxeno sexa compartido entre eles de modo máis equitativo. Esta compartición do hidróxeno causa a formación de enlaces de hidróxeno especialmente curtos e fortes.
Descrición
miniatura|Neste composto [[macrocíclico de tipo coroa aza, un protón sitúase entre dous oxíxenos do carbonilo da amida separados por unha distancia de 2,45 Å. ]]
Os enlaces de hidróxeno ordinarios son máis longos (por exemplo de 2,8 Å para un enlace de H entre oxíxenos), e o ión hidróxeno pertence claramente a un dos heteroátomos. Pero cando o pKa dos heteroátomos está moi igualado, é posible que se estableza un enlace de hidróxeno de barreira baixa cunha distancia máis curta (~2,55 Å). Cando a distancia decrece máis (< 2,29 Å) o enlace caracterízase por ter un só pozo na gráfica e ser un enlace de hidróxeno curto e forte.
Proteínas
Os enlaces de hidróxeno de barreira baixa aparecen nos ambientes do interior das proteínas nos que a auga está excluída. Neles múltiples residuos actúan xuntos nun sistema de relevo de carga para controlar os valores do pKa dos residuos implicados. Os enlaces de hidróxeno de barreira baixa tamén aparecen na superficie das proteínas, pero alí son inestables debido á súa proximidade á masa de auga que as rodea e os requirimentos desfavorables das fortes pontes salinas da interface proteína-proteína.
Catálise encimática
Propúxose que as pontes de hidróxeno de barreira baixa son relevantes para a catálise encimática en dous tipos de circunstancias. Primeiro, un enlace de hidróxeno de barreira baixa nunha rede de relevo de carga no sitio activo do encima podería activar un residuo catalítico (por exemplo entre o ácido e a base dunha tríade catalítica). En segundo lugar, a formación de dito enlace podería darse durante a catálise para estabilizar o estado de transición (por exemplo no estado de transición do substrato nun burato de oxianión). Ambos os mecanismos son discutidos, e as consideracións teóricas e as probas experimentais están repartidas entre as que están a favor de que realmente ocorren e as que non. Desde a década de 2000, o consenso xeral foi que os encimas non usan os enlaces de hidróxeno de barreira baixa para axudar á catálise. Porén, en 2012, propúxose que un enlace de hidróxeno de barreira baixa estaba implicado na discriminación fosfato-arsenato en proteínas que transportan fosfato. Este descubrimento podería sinalar a posibilidade de que estes enlaces xoguen un papel catalítico na selección do tamaño do ión nalgúns casos moi raros.
Chauna
Chauna é un xénero de aves anseriformes, un dos dous integrados na familia dos anímidos.
Comprende dúas especies que habitan en zonas húmidas temperadas e cálidas de América do Sur.
Descrición
O xénero Chauna foi descrito no ano 1811 polo zoólogo alemán Johann Karl Wilhelm Illiger.
Nota taxonómica
Sendo unhna especie monotípica no momento da súa descrición, a especie tipo é Parra chavaria (hoxe denominada Chauna chavaria), taxon que fora descrito por Linneo en 1766. ​
Etimoloxía
O nome científico Cauyna deriva do grego antigo χαῦνος khaũnos, "esponxoso", "brando", en alusión á consistencia branda destas aves.
Sinónimos
Ademais de polo seu nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:
Especies
O xénero comprendce dúas especies:
Características
Son aves grandes e voluminosas, cunha pequena cabeza peluda, patas longas e pés grandes que só están parcialmente palmados. Teñen grandes esporóns nas súas ás, que usan en pelexas polas parellas e en disputas territoriais. Chauna torquata é en xeral bastante común e ás veces considérase unha praga, xa que ataca os cultivos e compite coas aves de granxa pola comida. Pola contra, Chauna chavaria, é relativamente rara e, polo tanto, considérase "case ameazada".
Alexander Teixeira de Mattos
Vida e traballo
A súa xenealoxía remóntase a xudeus portugueses que fuxiron do Santo Oficio. A súa familia xudeu-holandesa emigrou a Gran Bretaña en 1874.
Criouse en Inglaterra a partir de 1874 e casou en 1900 con Lily Wilde, viúva de Willie Wilde, irmán de Oscar Wilde; polo seu matrimonio converteuse no padrasto de Dolly Wilde, coñecida pola súa relación con Natalie Clifford Barney (1876-1972). Durante a Primeira guerra mundial, dirixiu un Departamento de Intelixencia Comercial de Guerra.
Foi naturalizado como cidadán holandés o 8 de decembro de 1908.
Ramón Arbones Carballido
Ramón Arbones Carballido, nado en Ponteareas en 1857 e finado en Vigo o 19 de xaneiro de 1931, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Sendo novo trasladouse de Ponteareas a Vigo e converteuse nun dinamizador da vida cultural da cidade, poñendo en marcha entre outros, a creación da sociedade recreativa, da que sería presidente honorario, foi tamén representante en Vigo do Banco Vitalicio de España, así como socio fundador do Banco de Vigo, de Tranvías de Vigo, membro do Consello de Administración da Cámara de Comercio de Vigo no segundo mandato da historia da institución, presidente da Cruz Vermella e promotor do monumento funerario, no cemiterio de Pereiró, aos repatriados de Cuba de 1898 falecidos. Foi concelleiro no concello de Vigo.
Foi bo amigo de Reveriano Soutullo, e tanto na súa primeira edición coma na segunda, varias das súas partituras levan dedicatorias impresas ás súas fillas Elisa e Rosa. A súa casa é hoxe un dos edificios singulares de Vigo, obra de Jenaro de la Fuente.
Tamén pertenceu ao comité rexionalista como vogal, xunto a Pío Lino Cuíñas, comité do que era presidente de honra Manuel Murguía e vicepresidente Nicolás Taboada.
Vida persoal
Casou con Elisa Román Filgueira e tiveron tres fillos: Rafael, Elisa e Rosa Arbones Román.
Vetëvendosje
Lëvizja Vetëvendosje (literalmente 'Movemento de Autodeterminación', LVV ou VV) é un partido político de Kosovo de centroesquerda  a esquerda   que se orienta nos principios da socialdemocracia ,o populismo,  e do nacionalismo albanés.
Orixe
A súa orixe está na Rede de Acción de Kosovo (KAN) que fundaran en 1997 a escritora norteamericana Alice Mead e activistas internacionais para apoiar as protestas dos estudantes pola ocupación do campus da Universidade de Pristina pola policía iugoslava.Durante a guerra de Kosovo o KAN participou na documentación dos crimes de guerra e nos anos 1999 e 2000 KAN fixo campaña pola liberación dos prisioneiros de guerra albaneses. Un dos líderes das protestas estudantís foi Albin Kurti e so o seu liderado esta rede converteuse nunha organización de activistas locais con sede en Kosovo en 2003 que promovía a cidadanía activa e a participación política directa das masas. esquerda|miniatura|300x300px| Pintada co lema "Sen negociacións, autodeterminación" en Glogovac
O 10 de xuño de 2004, 1000 activistas da KAN protestaron contra da Misión de Administración Interina das Nacións Unidas en Kosovo (UNMIK), calificándoa como réxime antidemocrático e organización criminal. O KAN consideraba a UNMIK como un ocupante de Kosovo que lle estaba negando o seu dereito á independencia, ademais de conducilo á erosión económica e social. Noutras actividades, os activistas do KAN opuxéronse á descentralización do goberno local por liñas étnicas e esixiron a devolución dos corpos das persoas desaparecidas na guerra de Kosovo, con independencia da súa etnia.
Movemento social
En xaneiro de 2007 segundo datos da propia organización contaba con 18 sedes, 1000 activitas e 10000 doadores. O 10 de febreiro de 2007 Vetëvendosje organizou unha gran manifestación contra do Plan Ahtisaari e do proceso de descentralización. A manifestación contou coa asistencia de máis de 60 000 persoas e tivo lugar nas rúas de Pristina. Despregouse a policía antidisturbios logo de ter indicios que, supostamente, planeaban asaltar as oficinas do goberno. Tras este despregamento, comezaron os enfrontamentos entre a policía antidisturbios da UNMIK e os manifestantes. A policía da UNMIK disparou gases lacrimóxenos e balas de goma contra a multitude, o que provocou o caos. Os axentes da policía romanesa da UNMIK mataron dous dos manifestantes disparándolles na cara con balas de goma anticuadas. Morreu un dos manifestantes que estaba entre a multitude, e outro que se agachaba dos gases lacrimóxenos no interior do Hotel Iliria, e alí recibiu un disparo na cabeza. Ademais dos dous falecidos, a protesta provocou outros sete feridos graves e 73 leves. Un manifestante que recibiu un disparo de carón do corazón sobreviviu tras estar durante moito tempo en coma e houbo de vivir co proxectil no peito ata a súa morte natural en 2020. Unha investigación interna da UNMIK revelou que os manifestantes morreron por balas de goma anticuadas que dispararon 10 dos membros da policía romanesa, pero rexeitaron presentar cargos porque non estaba claro quen fixera os disparos mortais. Por outra banda, a policía arrestou o líder de Vetëvendosje, Albin Kurti, ao que acusaron de tres delitos: liderar unha multitude para presuntamente cometer delitos penais, chamar á resistencia e interromper medidas policiais. En 2010 un xuíz da EULEX condenouno a 9 meses de prisión, mais ao levar 5 meses en prisión preventiva e máis outros 5 en arresto domiciliario, quedou en liberdade.
O 25 de agosto de 2009 Vetëvendosje organizou protestas en Pristina que se tornaron violentas, coa destrución de 28 vehículos da EULEX e un manifestante e tres policías feridos.
Partido político
Vetëvendosje participou por primeira volta nun proceso electoral nas eleccións lexislativas de 2011 e logrou 14 dos 100 escanos posibles, os outros 20 estaban reservados ás minorías. Na Asemblea o partido mantívose na oposición. Non participou no terceiro e último intento das eleccións presidenciais e abandonou a sesión ao alegar que Behgjet Pacolli non era nin persoal nin politicamente idóneo para exercer como presidente.
O 31 de marzo de 2011 fusionouse co Partido Novo Espírito que recibira o dous por cento dos votos nas eleccións e non lograra representación no parlamento. O seu máximo dirixente Shpend Ahmeti converteuse en vicepresidente de Vetëvendosje e gañou as eleccións locais en Prishtina en 2013 e de novo en 2017. Para substituír a Behgjet Pacolli, que dimitira o 30 de marzo, Vetëvendosje propuxo o escritor e antigo disidente Adem Demaçi, finalmente Atifete Jahjaga foi a elixida tras un acordo entre o PDK, LDK e AKR. Vetëvendosje non participou na votación e colgou carteis diante o edificio do goberno en Pristina co lema Welcome to the Banana Republic.
En xaneiro de 2012 activistas de Vetëvendosje intentaron bloquear os dous principais pasos fronteirizos entre Kosovo e Serbia. Durante as protestas foron 13 os policías feridos e 50 manifestantes, entre eles o vicepresidente de Vetëvendosje. En outubro Vetëvendosje convocou unha manifestación en Pristina para impedir o comezo das negociacións entre Kosovo e Serbia, e varios centos de manifestantes intentaron asaltar o parlamento e a sede do goberno.
O 26 de abril de 2013 o Partido Socialista de Kosovo (PSK), liderado por Ilaz Kadolli, fusionouse con Vetëvendosje. O PSK non tiña presenza na Asemblea de Kosovo, pero tiña varios representantes nas asembleas locais. Pouco despois, o 23 de xullo dese ano incorporouse o Movemento Popular de Kosovo (LPK), coas súas estruturas en Kosovo e no estranxeiro. O LPK fundárase en 1982 como unha agrupación nacionalista marxista de organizacións da diáspora albanokosovar en Europa Occidental con simpatías, ata a súa caída, polo réxime albanés de Hoxha e considérase, tamén, a orixe do UCK, e xa boa parte do seu liderado unírase despois da guerra ao Partido Democrático de Kosovo, creado en 1999 por Hashim Thaçi.
En marzo de 2015 Visar Ymeri, único candidato dunhas eleccións internas, sucedeu ao líder do partido, Albin Kurti como novo presdidente do partido. Nas eleccóns lexislativas de 2017 Vetëvendosje medrou significativamenante ata se converter no principal partido parlamentario co 27,5 % dos votos e 32 dos 120 escanos da Asemblea, e en votos pasou de 99 397 a 200 135. Non obstante, Vetëvendosje permaneceu na oposición, xa que se formou a coñecida como coalición PANA que formaron o PDK, a AAK e Nisma que estableceu o goberno de Ramush Haradinaj co AKR e os partidos das minorías étnicas. En marzo de 2016, activistas de Vetëvendosje envorcaron dous camións que transportaban mercadorías serbias en protesta contra da decisión serbia de non aceptar libros escolares editados en Kosovo no val de Preševo, territorio habitado maioritariamente por albaneses, pero fóra de Kosovo, no sur de Serbia.
En xaneiro de 2018 Kurti volveu á presidencia do partido. Para evitar a votación no parlamento dun acordo fronteirizo con Montenegro os deputados de Vetëvendosje utilizaron gases lacrimóxenos e granadas de fume. Non obstante, esa estratexia tronzou á formación e en marzo Vetëvendosje dividiuse, e así 12 dos 32 deputados marcharon en protesta contra do estilo autoritario e métodos radicais da dirección que encabezaba Kurti e crearon un grupo parlamentario independente. Tamén deixou a formación o vicepresidente,Shpend Ahmeti, para se unir ao Partido Socialdemócrata de Kosovo (PSD). Así e todo, Kurti levou ao partido a novos éxitos nas eleccións lexislativas de 2019 ao converter a Vetëvendosje no partido máis forte do parlamento co 26,3% dos votos e 29 dos 120 escanos. Tras acordar unha coalición co conservador LDK e máis a Lista Serbia, Kurti tornouse o primeiro ministro en febreiro de 2020. Non obstante, o acordo de coalición rematou en marzo de 2020 por diferenzas na forma de xestionar a pandemia de COVID-19. En xuño de 2020 o antigo viceprimeiro ministro Avdullah Hoti, do LDK, formou un goberno sen Lëvizja Vetëvendosje, que volveu liderar a oposición. Para as eleccións lexislativas anticipadas de febreiro de 2021 a formación concorreo en coalición con Guxo, o partido que creara tras deixar o LDK a presidenta do parlamento Vjosa Osmani. Co 50,3% dos votos emitidos e 58 escanos no parlamento, a lista conxunta acadou o resultado electoral máis alto xamais conseguido por unha formación en Kosovo e Kurti pasou a ser de novo primeiro ministro.
Ideoloxía e premisas
Identíficase a Vetëvendosje como de centroesquerda e de esquerdas que basea o seu programa en tres eixos principais: meritocracia, estado de desenvolvemento e estado de benestar. Vetëvendosje apoia a economía de libre mercado cun papel activo do estado a través da propiedade de industrias clave, a promoción das exportacións e a substitución de importacións. A meritocracia, denominada alternativamente Estado de xustiza por Vetëvendosje, consiste nunha transparencia radical, controles e equilibrios, así como a separación de poderes e ningunha interferencia do goberno na xustiza. Por último, cre que estado de benestar ha garantir a igualdade de resultados, e non só de oportunidades, que se consegue mediante unha fiscalidade progresiva e a protección das minorías e dos grupos vulnerables. Ademais, Vetëvendosje adhírese ao nacionalismo e ao populismo albanés nas súas políticas sobre o futuro de Kosovo, as relacións con Albania e os albaneses étnicos nos Balcáns e a diáspora máis ampla. Está considerado como o principal partido nacionalista no mundo albanés contemporáneo e avogou pola protección dos albaneses no val de Presevo e Macedonia do Norte, así como por un referendo sobre a posible unificación de Kosovo coa veciña Albania. Así e todo, o partido está pola plena independencia de Kosovo sen control internacional nin descentralización por orientación étnica, polo que está contra do Plan Ahtisaari e considera que a soberanía debe recaer exclusivamente no pobo kosovar.
Estado de xustiza
O primeiro piar do programa político de Vetëvendosje é o estado de xustiza, a través do que busca cambiar a lexislación, combater a corrupción e aumentar a confianza dos cidadáns nas institucións estatais. Vetëvendosje quere modificar a constitución de Kosovo e eliminar, entre outras, as partes que derivan do Plan Ahtisaari, a normativa da UNMIK e a lexislación iugoslava. Tamén avoga por garantir unha clara independencia do poder xudicial e introducir máis controis e contrapesos.
A loita contra da corrupción é un dos piares do estado de xustiza segundo Vetëvendosje, que quere tomar medidas concretas como unha lei de confiscación de patrimonios ilegais, unha lei antimafia ou unha lei anticorrupción, que, entre outras, permitiría aos tribunais confiscar o patrimonio que se obtivera ilegalmente, independentemente de cando ou onde se conseguiu, así como investigar a conexión do crime organizado co goberno e os abusos da administración pública.
Estado de desenvolvemento
O segundo piar do programa de Vetëvendosje é o modelo de estado de desenvolvemento. A través do estado de desenvolvemento, Vetëvendosje busca desenvolver a economía de Kosovo mediante políticas fiscais e monetarias, así como o desenvolvemento da agricultura, a industria e a educación. Tamén está a prol dunha fiscalidade progresiva sobre a renda e as vendas, así como por introducir cambios nos impostos sobre beneficios e propiedade. O sistema fiscal apoiaría á clase media e aos pobres, así como ás empresas que reinvistan os seus beneficios. Ademais, Vetëvendosje está a favor de Kosovo ter unha moeda común con Albania e o abandono do euro, o que segundo Vetëvendosje encarece as exportacións de Kosovo.
Vetëvendosje ten como obxectivo desenvolver a agricultura subvencionándoa de acordo coas directivas e regulamentos da UE, para que Kosovo sexa independente na produción de alimentos e para combater o desemprego. Ademais, quere apoiar as pemes e empresas públicas a través dun banco de desenvolvemento público. Vetëvendosje tamén busca aumentar a produción de enerxía e minerais construíndo unha nova central eléctrica baseada en carbón, revitalizar as minas de Trepça e apoiar as industrias relacionadas. Ademais, quere investigar alternativas verdes á produción de enerxía e aumentar a cooperación con Albania no sector enerxético.
No eido na educación, Vetëvendosje pretende adoptar o sistema de educación dual, que se practica principalmente en Alemaña, Austria e Suíza, países cunha importante diáspora albanesa e considera necesario o cambio ao sistema de educación dual para aumentar a calidade da educación en xeral.
Estado do benestar
O estado do benestar é o terceiro piar do programa político de Vetëvendosje, que quere combater a desigualdade de ingresos, a discriminación das mulleres e das minorías e pretende mellorar a prestación dos servizos sanitarios introducindo un seguro de saúde baseado no Modelo Bismarck. Vetëvendosje tamén etá a favor de reformar a lei laboral e permitir que os país poidan acollerse ao permiso parental, que a lexislación vixente permite só para a nai. Vetëvendosje busca ademais limitar a xornada laboral a 40 horas por semana e introducir indemnizacións para os traballadores despedidos. Ademais, quere combater o emprego informal e aumentar o poder dos sindicatos de traballadores para o que quere mudar a lei dos sindicatos.
Outras cuestións
Vetëvendosje tamén se identifica coma un partido nacionalista que quere modificar a constitución de Kosovo para eliminar o artigo terceiro, que prohibe a unificación de Kosovo con outros países. Segundo o líder de Vetëvendosje, Albin Kurti, Kosovo deberíase poder unir con Albania de o pobo expresar esta vontade mediante un referendo.
Vetëvendosje considera o proceso de privatización das empresas públicas un modelo de corrupción, que contribuíu a aumentar o desemprego, arruinar a economía e frear o desenvolvemento económico do país e está pola disolución da Axencia de Privatización de Kosovo.
A formación quere introducir o recrutamento militar obrigatorio en Kosovo, baseado nos estándares da Unión Europea e máis da OTAN e pretende armar Kosovo mediante a cooperación coa OTAN e unirse á alianza no futuro.
Eleccións
miniatura|Sede central do partido en Pristina
Eleccións lexislativas
Despois de cinco anos de participar na escena política de Kosovo mediante protestas e manifestacións, Vetëvendosje tomou a decisión de concorrer ás eleccións lexislativas de Kosovo de 2010, que coincidía co seu quinto aniversario como movemento político. Despois de tomar a decisión a EULEX detivo a Albin Kurti pola súa relación coa protesta do 10 de febreiro de 2007  Kurti sería condenado a 9 meses de prisión, pero ao levar 5 meses en prisión preventiva e outros 5 en arresto domiciliario polo ese caso, quedou en liberdade.
En decembro de 2010 Vetëvendosje participou nas eleccións nacionais de 2010 en coalición co Movemento para a Unificación (LB) e obtivo o 12,66% dos votos, o que se traduciu en 14 escanos no parlamento. Os observadores locais e internacionais detectaron moitas irregularidades, entre elas unha taxa de participación do 95% en certos concellos, que eran bastións do PDK. Vetëvendosje e LDK impugnaron os resultados electorais en tres centros de votación e as eleccións repetíronse en tres concellos, o que provocou un lixeiro aumento nos votos de Vetëvendosje. Vetëvendosje e LB puxeron fin á coalición o 20 de setembro de 2011, despois de desacordos sobre a distribución dos fondos. Os dous deputados de LB abandonaron o grupo parlamentario de Vetëvendosje, polo que se reduciu logo a 12 membros.
Eleccións lexislativas de 2014
Nas eleccións de 2014, Vetëvendosje recibiu o 13,59% (99.397 votos), e pasou a terceira forza política da Asemblea de Kosovo con 16 escanos. A pesar da vitoria electoral do PDK, Vetëvendosje e a coalición LDK - AAK - Nisma tentaron formar un novo goberno de coalición. Unha decisión do Tribunal Constitucional de Kosovo que considerou inconstitucional a elección de Isa Mustafa como presidente da Asemblea de Kosovo, levou á ruptura da coalición LDK-AAK-Nisma e o LDK formou co PDK un novo goberno, no que Isa Mustafa asumiu ocargo de primeiro ministro. Xa que logo, Vetëvendosje asumiu o papel de líder da oposición, con AAK e NISMA formando tamén parte dela; esa oposición liderada por Vetëvendosje foi moi agresiva, e opúxose á demarcación da fronteira entre Kosovo e Montenegro e tamén á formación da Asociación de Municipios Serbios. A oposición acusou ao LDK de traizoala e manter o PDK no poder e organizou manifestacións masivas nas rúas e asemade dentro do parlamento utilizou gases lacrimóxenos para bloquear as reunións.
Eleccións lexislativas de 2017
Nas eleccións de 2017 recibiu o 27,49% (200.132 votos) e converteuse no principal partido político da Asemblea de Kosovo con 32 escanos. En comparación coas eleccións de 2014 duplicou os seus escanos. Malia ser o primeiro partido e grupo parlamentario mantívose na oposición ao se formar a coalición PANA. En 2018 12 deputados abandonaron Vetëvendosje e crearon o Grupo dos Deputados Independentes, que máis tarde se uniu ao Partido Socialdemócrata de Kosovo (PSD). Ademais, a deputada de Vetëvendosje Donika Kadaj-Bujupi reincorporouse á Alianza para o Futuro de Kosovo. Esta división reduciu o grupo parlamentario de Vetëvendosje a 19 escanos.
Eleccións lexislativas de 2019
Nas eleccións anticipadas de 2019, convocadas debido á dimisión do primeiro ministro Ramush Haradinaj, Vetëvendosje recibiu o 26,27% (221.001 votos), e de novo volveu ser o primeiro partido da Asemblea de Kosovo con 29 escanos, a pesar de dividirse un ano antes ás eleccións. Os seus votos aumentaron máis dun 10% en relación ás eleccións anteriores, pero debido á maior taxa de participación, recibiu unha menor proporción de escanos no parlamento. Vetëvendosje formou unha coalición con LDK en febreiro de 2020 despois de meses de negociacións, e Albin Kurti converteuse en primeiro ministro de Kosovo. Despois dun desacordo sobre como tratar a pandemia de COVID-19, Kurti detituíu o ministro de LDK, Agim Veliu e como represalia o LDK iniciou unha moción de censura contra o goberno de Kurti, que o parlamento aprobou e, xa que logo, cesou o goberno. O LDK acusou a Vetëvendosje de arruinar as relacións de Kosovo cos Estados Unidos logo dunha tirapuxa co enviado estadounidense para o diálogo Kosovo-Serbia Richard Grenell. Vetëvendosje seguiu na oposición e Kurti e máis os antigos ministros do goberno de Vetëvendosje non puideron volver ao parlamento porque cesaran antes de asumir funcións executivas, deixándoos fóra da vida institucional de Kosovo ata as vindeiras eleccións.
Eleccións lexislativas de 2021
Despois da caída do goberno de Kurti o LDK xunto con AAK, NISMA, a Lista Serbia e outras forzas minoritarias formaron un novo goberno o 3 de xuño de 2020 tras lograr 61 votos, o mínimo necesario para formar goberno. En decembro de 2020, o Tribunal Constitucional declarou ilegal o goberno liderado polo LDK, por estar un dos deputados que o votaron condenado por corrupción, polo que perdera a validez do seu mandato antes da votación. Isto conduciu a novas eleccións, que se celebraron o 14 de febreiro de 2021. Vetëvendosje concorreu xunto con Guxo. Por mor dunha condena por lanzar gases lacrimóxenos, Albin Kurti non puido optar a un escano no parlamento. Vetëvendosje gañou as eleccións e experimentou un aumento significativo na súa porcentaxe de votos, recibindo o 50,28% do total de votos. A lista común con Guxo logrou 58 escanos, con 51 para VV e 7 para Guxo. Como dous membros electos de Guxo entraron no goberno e Osmani converteuse na nova presidenta, tres dos escanos de Guxo pasaron aos seguintes nomes da lista, e así aumentou o número de escanos de VV ata os 53. En abril de 2021 Adelina Grainca, ex-deputada do PDK, uniuse a Vetëvendosje e a formación pasou a 54.
Eleccións locais de 2013
Vetëvendosje participou nas eleccións locais de 2013, qo ue significou a primeira participación do partido nas eleccións locais, o seu candidato, Shpend Ahmeti, gañou as eleccións na capital Pristina, un bastión do LDK, ao derrotar ao ata entón alcalde Isa Mustafa. Vetëvendosje logrou tamén postos nas asembleas locais da maioría dos municipios de Kosovo, pero non gañou ningunha outra alcaldía, e en dez concellos non entrou na súa asemblea local: Dragaš, Leposavić, Zvečan, Zubin Potok, Novo Brdo, Gračanica, Mamuša, Parteš, Klokot e Mitrovica Norte. En xeral, Vetëvendosje quedou cuarto cunha diminución de votos en comparación coas eleccións parlamentarias de 2010. Consideráronse uns resultados non óptimos e o 15 de decembro de 2013 convocouse unha sesión do Consello Xeral do partido para tratar estes resultados así como as medidas necesarias para dar resposta a eles. Segundo as palabras de Shpend Ahmeti durante unha entrevista con Top Channel, tamén houbo cambios no estatuto de Vetëvendosje, que saíron da reunión do Consello Xeral.
Eleccións locais 2017
Nas eleccións locais de 2017, Vetëvendosje gañou en tres municipios: logrou un segundo mandato en Pristina con Shpend Ahmeti, en Prizren con Mytaher Haskuka e en Kamenica con Qendron Kastrati. En Prizren o PDK gobernara durante 18 anos e coñecíase informalmente como a "Xerusalén" do PDK. Non obstante, Shpend Ahmeti e Qendron Kastrati deixaron Vetëvendosje a principios de 2018 despois da división do movemento. No verán de 2019 Agim Bahtiri, alcalde de Mitrovica, uniuse a Vetëvendosje. Despois da dimisión do alcalde, Agim Veliu, celebráronse eleccións extraordinarias en Podujeva o 29 de novembro de 2020 e Shpejtim Bulliqi de Vetëvendosje gañou as eleccións e pasou a ser o alcalde ata as eleccións municipais de 2021.
Eleccións locais de 2021
Vetëvendosje participou nas eleccións locais de 2021 e gañou 4 concellos e 193 cargos nos consellos municipais.
Seccións exteriores
A primeira representación estranxeira fundouse en Dortmund (Alemaña) en 2005 e conta tamén con seccións en Londres, Bruxelas, Copenhague, Estocolmo, Esmirna, Zúric, Xenebra, Berlín, Stuttgart ou Oslo.
En abril de 2019 estableceuse a seccion de Vetëvendosje en Albania, que a diferenza de Kosovo non opera como un partido político, senón como unha organización civil, mais que nas eleccións lexislativas de Albania de 2021 apoiou tres candidatros independentes.
Controversia Madeleine Albright
O 10 de decembro de 2012 a embaixadora dos Estados Unidos Tracey Ann Jacobson acusou a Vetëvendosje de enviar unha carta ameazante á exsecretaria de Estado Madeleine Albright. Vetëvendosje respondeu oficialmente catro días despois, e afirmou que "estaban abraiados coas acusacións, e que Kurti nunca enviara carta ningunha á Sra. Albright, pero se alguén tivese probas debería poñelas a disposición do público" e que eles instaran aos cidadáns de Kosovo a enviaren correos electrónicos ás empresas que estaban a competir pola privatización de PTK para comentarlles do dano que a privatización estaba a causar na economía do país e as prácticas incorrectas que se aplicaran durante o proceso. Ao parecer, un dos participantes era un consorcio de Portugal Telecom con Albright Capital Management que abandonou a competición en xaneiro de 2013.
Controversia de protesta de 2013
O 27 de xuño de 2013 o movemento organizou unha protesta contra da ratificación do acordo entre o primeiro ministro de Kosovo, Hashim Thaçi, e o primeiro ministro de Serbia, Ivica Dačić, durante a última rolda de negociacións políticas entre Pristina e Belgrado en Bruxelas que organizou Catherine Ashton. Vetëvendosje tentou bloquear todas as entradas ao edificio do parlamento, para impedir a entrada dos asembleístas, e evitar así que a ratificación do acordo. A protesta non tivo éxito e o acordo votouno a maioría dos membros do parlamento. Durante a protesta, a embaixadora estadounidense Tracey Ann Jacobson resultou cunha ferida no brazo dereito mentres entraba por un acceso secundario canda algúns membros da asemblea. Aínda que as probas do vídeo non mostraban contacto físico entre os manifestantes e a embaixadora, confirmado tamén polo asembleísta do LDK Haki Demolli que entrou no edificio canda o embaixador, o incidente agravou a xa difícil relación entre o Departamento de Estado dos Estados Unidos e Vetëvendosje. A reacción foi rápida, tras a declaración oficial da embaixada dos Estados Unidos, a Vetëvendosje criticárono membros do goberno de Kosovo, políticos e a opinión pública. Incluso un partidario de longa data de Vetëvendosje, o antigo embaixador da OSCE Willim Walker, cualificou a acción como un "grande erro". Segundo o xornal Zëri, o Departamento de Estado dos Estados Unidos chamou ao embaixador de Kosovo, Akan Ismajli, en Washington e requiriulle explicacións oficiais, aínda que non procedeu ningún comentario de fontes oficiais de Kosovo.
A reacción de Vetëvendosje foi imprecisa, e Alma Lama, que axiña deixou a vida pública, foi a primeira en pedir desculpas persoalmente á embaixadora dos Estados Unidos. O 1 de xullo de 2013, Glauk Konjufca pediu desculpas a todos os representantes estranxeiros que visitaron ese día o parlamento de Kosovo e Shpend Ahmeti declarou que lamentaba se alguén resultara ferido, mais os efectos negativos do acordo superaban os efectos secundarios da protesta e engadiu que o goberno estaba intentando amosalos como antinorteamericanos, o que non eran. O asistente adxunto do secretario de Estado na Oficina de Asuntos Europeos e Euroasiáticos Philip Reeker, durante a súa visita a Pristina uns días despois, foi duro e moi directo con Vetëvendosje, e referiuse a eles como "pallasos que queren ser violentos". Vetëvendosje respondeu cualificando as acusacións de Reekers de "inxustas e non democráticas" e enviou unha carta de queixa ao Departamento de Estado dos Estados Unidos.
Outras polémicas
Os activistas e políticos de Vetëvendosje ignoraron e impugnaron a miúdo os símbolos da República de Kosovo, como a bandeira e o himno. Visar Ymeri, presidente de Vetëvendosje nese momento, negouse a erguerse ao soar o himno cando participaba nun congreso da AKR en 2017 e afirmou que o confundiu cunha melodía de Beethoven. Nunha entrevista antes das eleccións lexislativas de 2019 o presidente de Vetëvendosje, dixo que respectaría os símbolos de Kosovo como primeiro ministro, pero como presidente de Vetëvendosje o himno albanés non é só de Albania, pertence a todos os albaneses e os albaneses tiñan moitas cousas en común, como a bandeira ou a historia. A bandeira de Kosovo non tiña para el nin historia nin valor ningún que non sexa o xeográfico e afirmou que a adopción da bandeira kosovar foi un erro, pero habíaa que aceptar.
Comunidade do Caribe
A Comunidade do Caribe (CARICOM, polas súas siglas en inglés) (en Comunidad del Caribe, en francés: Communauté Caribéenne, en inglés: Caribbean Community, en neerlandés: Caribische Gemeenschap) é unha organización internacional para o fortalecemento das relacións na rexión do Caribe cuxa sede atópase en Georgetown, Güiana. Foi fundada en 1973 polo Tratado de Chaguaramas (Trinidad e Tobago) e substituíu á Asociación Caribeña de Librecambio que fora creada en 1965.
É unha organización de 15 nacións do Caribe (principalmente do Caribe anglófono) e dependencias británicas. Os membros de pleno dereito son: Antiga e Barbuda, Barbados, Belize, Dominica, Granada, Güiana, Haití, Xamaica, Montserrat, Saint Kitts e Nevis, Santa Lucía, San Vicente e as Granadinas, Suriname e Trinidad e Tobago (as Illas Virxes Británicas e as Illas Turks e Caicos son membros asociados). As Bahamas pertencen á Comunidade pero non ao mercado común creado no seu seo, mentres que Aruba, Colombia, Curaçao, México, Porto Rico, República Dominicana, San Martiño e Venezuela son países observadores. A sede da CARICOM atópase en Georgetown, Güiana.
A comunidade do Caribe desenvolve tres actividades principais: a cooperación económica a través do Mercado Común do Caribe, a coordinación da política exterior e a colaboración en campos como a agricultura, a industria, o transporte ou as telecomunicacións.
Os principais obxectivos da CARICOM son: promover a integración económica e a cooperación entre os seus membros, así como asegurar que os beneficios da integración se distribúan equitativamente, e coordinar a política exterior. As súas principais actividades inclúen a coordinación das políticas económicas e a planificación do desenvolvemento, a elaboración e a institución de proxectos especiais para os países menos desenvolvidos dentro da súa xurisdición; funcionar como un mercado rexional único para moitos dos seus membros (Mercado Único da CARICOM), e a resolución de conflitos comerciais rexionais.
Dende a creación da Comunidade do Caribe, o inglés é o idioma oficial da organización. A CARICOM converteuse en plurilingüe na práctica coa adición de Suriname, de fala neerlandesa, o 4 de xullo de 1995, e Haití, onde se falan francés e crioulo haitiano, o 2 de xullo de 2002.
O 5 de xullo de 2001 en Nassau, Bahamas, os Xefes de Goberno asinaron o Tratado Revisado de Chaguaramas na súa Viséxima Segunda Reunión da Conferencia, preparando así o camiño para a transformación do Mercado Común da CARICOM no Mercado e Economía Única da CARICOM. Parte do tratado revisado entre os estados membros inclúe o establecemento e a aplicación da Corte de Xustiza do Caribe. miniatura|400x400px|Georgetown, sede da Comunidade do Caribe.
Precedentes históricos
A Comunidade do Caribe, que orixinalmente se chamou Comunidade do Caribe e Mercado Común, foi establecida polo Tratado de Chaguaramas, que entrou en vigor o 1 de agosto de 1973. Os catro primeiros signatarios foron Barbados, Xamaica, Güiana e Trinidad e Tobago. A CARICOM substituíu á Asociación de Libre Comercio do Caribe (CARIFTA) en funcionamento entre 1965 e 1972, que fora organizada para proporcionar un enlace económico continuo entre os países de fala inglesa do Caribe tras a disolución da Federación das Indias Occidentais, en funcionamento dende o 3 de xaneiro de 1958 ao 31 de maio de 1962.
Obxectivos
Os obxectivos da CARICOM son:
Institucións derivadas
Algunhas institucións foron creadas de iure baixo os auspicios da comunidade, como é o caso do Instituto Meteorolóxico e Hidrolóxico do Caribe (CIMH, polas súas siglas en inglés), a Organización Meteorolóxica do Caribe (CMO, polas súas siglas en inglés), o Instituto de Investigación e Desenvolvemento Agrícola do Caribe (CARDI, polas súas siglas en inglés), a Organización Caribeña de Administradores de Impostos (COTA, polas súas siglas en inglés) e o Instituto para a Alimentación e a Nutrición do Caribe (CFNI, polas súas siglas en inglés). Outras institucións asociáronse formalmente coa Comunidade: o Banco de Desenvolvemento do Caribe (CDB, polas súas siglas en inglés), a Universidade de Güiana, a Universidade das Indias Occidentais e a Organización de Estados do Caribe Oriental (OECS, polas súas siglas en inglés).
Estados membros
miniatura|Países membros e [[Zona económica exclusiva|Zonas Económicas Exclusivas da CARICOM. A superficie total do CARICOM alcanza os 2 300 297 km².]] Os membros plenos na actualidade son:
Os membros asociados son:
A lingua española na Comunidade do Caribe
Aínda que a lingua inglesa é oficial na maioría dos seus membros, en 2003 a Comunidade do Caribe acordou facer do castelán o seu segundo idioma oficial e recoñeceu a necesidade de popularizalo na rexión, para o que solicitou a axuda de Cuba e da Organización de Estados Americanos. Segundo declarou o 9 de outubro dese ano a súa subsecretaria xeral, Lolita Applewhaite, os xefes de estado da comunidade tomaron esa decisión para axudar a reducir as distancias culturais e de comunicación que a separan dos seus veciños latinoamericanos.
Praia de Alona
miniatura|300px|Praia de Alona A praia de Alona é a máis popular praia da illa de Panglao, no municipio de Panglao (provincia de Bohol, rexión das Visayas Centrais, Filipinas), situada na punta suroeste da illa.
Observatorio Europeo das Drogas e das Drogodependencias
O Centro Europeo de Control das Drogas e da Drogadicción ou Observatorio Europeo das Drogas e das Drogodependencias (OEDT), en inglés EMCDDA, European Monitoring Centre for Drugs and Drug Addiction ) é unha axencia da Unión Europea. Foi creado en 1993 e ten a súa sede en Lisboa, Portugal. Aínda que o EMCDDA serve principalmente a Europa, tamén traballa con outros socios, científicos e responsables políticos de todo o mundo.
Misión e papel
O EMCDDA fundouse co principio de que a investigación científica independente é un "recurso vital para axudar a Europa a comprender a natureza dos seus problemas de drogas e responder mellor a eles". Procura ofrecer "información fáctica, obxectiva, fiable e comparable" sobre o consumo de drogas, as drogodependencias e as complicacións sanitarias relacionadas, incluíndo hepatite, VIH/SIDA e tuberculose, proporcionando así ao seu público un retrato real e contrastado do fenómeno europeo das drogas.
Praia de Alona
Atópase preto dun arrecife de coral, e é un popular lugar de mergullo. Está situada a menos de 3 km do Aeroporto Internacional de Bohol-Panglao.
Observatorio Europeo das Drogas e das Drogodependencias
Misión e papel
As súas misións declaradas son:
Praia de Alona
A praia leva o nome da actriz filipina Alona Alegre, que corría espida pola praia en 1973 no filme "Esteban" que coprotagonizou con Fernando Poe Jr.