cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sint Maarten
Historia
En 1493, durante a segunda viaxe de Cristovo Colón ás Antillas, á primeira illa que avistaron chamárona Isla de San Martín porque era o 11 de novembro día de San Martiño de Tours. Con todo, malia que reclamouna como territorio Español, Colón nunca chegou alí, e España fixo do asentamento na illa unha prioridade secundaria.
Doutra banda franceses e holandeses, cobizaban a illa. Mentres que os franceses querían colonizar as illas entre Trinidad e as Bermudas, os holandeses atoparon en 'San Martiño' un punto medio conveniente entre as súas colonias en Nova Ámsterdan (actual Nova York) e o Brasil. Con poucas persoas colonizaron a illa, e os holandeses facilmente fundaron un asentamento alí en 1631, construíndo Fort Amsterdam como protección contra os invasores. Jan Claeszen Van Campen converteuse no seu primeiro gobernador, e pouco despois a Compañía Holandesa das Indias Orientais comezou as súas operacións nas minas de sal. Asentamentos franceses e británicos xurdiron tamén na illa. Tomando nota destas exitosas colonias e con ganas de manter o seu control do comercio do sal, os españois atoparon agora a San Martiño moito máis atractivo. A Guerra dos oitenta anos que librabase entre España e os Países Baixos proporcionou un incentivo máis para atacar.
Con Sint Maarten de novo libre, tanto os holandeses como os franceses aproveitaron a oportunidade de volver establecer os seus asentamentos. Colonos holandeses chegaron de San Eustaquio, mentres que os franceses viñeron de Saint Kitts. Logo dun conflito inicial, ambas partes decatáronse de que ningún renderíase facilmente. Preferindo evitar unha guerra total, asinaron o Tratado de Concordia en 1648, que dividía a illa en dúas. Durante a negociación do tratado, os franceses tiñan unha frota da armada de barcos da costa, que utilizaron como unha ameaza na negociación. A pesar do tratado, as relacións entre as dúas partes non sempre foron cordiais. Entre 1648 e 1816, os conflitos cambiaron as fronteiras dezaseis veces. Ao final, os franceses quedaron con 53 km² o 61% da superficie da illa, fronte a 34 km² o 39% polo lado holandés.
Cos novos cultivos de algodón, tabaco e azucre, os franceses e os holandeses importaron un número masivo de escravos para traballar nas plantacións. A poboación escrava creceu rapidamente, sendo máis grande que a dos propietarios da terra. Sometidos a un trato cruel, os escravos protagonizaron rebelións, tantos e tantas que foron imposibles de ignorar. O 12 de xullo de 1848, os franceses aboliron a escravitude no seu lado de San Martiño. Os holandeses seguiron o seu exemplo quince anos despois.
Século XX
A demografía da illa tamén cambiou dramaticamente durante este período. A poboación da illa aumentou de apenas 5.000 persoas a preto de 60.000 persoas a mediados da década de 1990. A inmigración procedente das veciñas Antillas Menores, Curazao, Haití, República Dominicana, Estados Unidos, Europa e Asia deixou á poboación nativa en minoría.
Sint Maarten converteuse nun "territorio insular" (eilandgebied en holandés) das Antillas Holandesas en 1983. Antes desa data, Sint Maarten formaba parte do territorio insular das illas de Barlovento, xunto con Saba e San Eustaquio. O status de territorio insular con leva unha considerable autonomía resumida no Regulamento insular das Antillas Neerlandesas. O territorio da illa de San Martiño era gobernado por un consello insular, un consello executivo, e un administrador (gezaghebber) nomeado pola Coroa holandesa. Actualmente é un país autónomo constituínte do Reino dos Países Baixos.
O 5 de setembro de 1995, o furacán Luís golpeou as illas causando grandes danos 35 anos despois do furacán Donna.
Século XXI
En 1994, o Reino dos Países Baixos e Francia asinaron o tratado franco-holandes de control fronteirizo de San Martiño, que permite controlar conxuntamente a fronteira franco-holandesa nos chamados "voos de risco ". Logo dalgún atraso, o tratado foi ratificado en novembro de 2006 polos Países Baixos, e posteriormente entrou en vigor o 1 de agosto de 2007.
O 10 de outubro de 2010, Sint Maarten converteuse nun país constituínte (Land Sint Maarten) dentro do Reino dos Países Baixos, polo que é un socio en igualdade constitucional con Aruba, Curaçao e a propia Holanda. Sint Maarten ten o código SXM e SX, de país, segundo a ISO 3166-1 alfa-2 e o a extensión de Internet .Sx ccTLD estivo dispoñible para inscribirse o 15 de novembro de 2012.
A poboación combinada dos dous territorios seguiu crecendo, aínda que a un ritmo máis lento, e en 2013 era ao redor de 75.000 habitantes.
Goberno e política
miniatura|left|Mapa da Unión Europea no mundo cos países e territorios de ultramar e rexións ultra periféricas
miniatura|300px|O palacio de xustiza en Philipsburg é un dos símbolos de Sint Maarten miniatura|280px|Un mapa do relevo da illa de San Martiño miniatura|280px|Mapa mostrando o lado francés de Saint-Martin (norte) e o neerlandés de Sint Maarten (sur).
O Constitución de Sint Maarten foi adoptada por unanimidade polo consello illa de San Martiño en 21 de xullo de 2010. As eleccións para un novo consello da illa celebráronse o 17 de setembro de 2010, xa que o número de prazas incrementouse de 11 a 15. O consello da illa converteuse no Estates de Sint Maarten o 10 de outubro.
Eugene Holiday foi nomeado como o primeiro Gobernador de Sint Maarten (gouverneur) polo Consello de Ministros do Reino dos Países Baixos en setembro de 2010. Asumiu o cargo o 10 de outubro de 2010.
Corrupción
En 1978, o goberno dos Antillas Holandesas creou unha Comisión de Investigación sobre as Illas de Barlovento (Commissie van Onderzoek Bovenwindse Eilanden) para investigar as denuncias de corrupción no goberno da illa. Malia que o informe emitido por esta comisión foi prexudicial para o goberno da illa, non se puxeron en marcha medidas para frear a corrupción, posiblemente debido a que o goberno das Antillas Holandesas dependía do apoio do Partido Demócrata de Wathey no Estates das Antillas Holandesas. En agosto de 1990, o fiscal das Antillas Holandesas iniciou unha investigación sobre os presuntos vínculos entre o goberno da illa de San Martiño e a mafia siciliana, e en 1991 o Tribunal de Contas das Antillas Holandesas emitiu un informe que concluíu que o goberno da illa de San Martiño era corrupto.
No Goberno e o Parlamento dos Países Baixos, a petición de medidas converteuse cada vez máis forte. Coa presión holandesa, o goberno das Antillas Holandesas creou a comisión Pourier encargada de investigar o estado dos asuntos do goberno da illa de San Martiño, en decembro de 1991. O seu informe concluíu que a illa estaba nunha severa crise financeira, que as normas de toma de decisións democráticas rompéranse de forma continua, e que o goberno da illa constituía unha oligarquía. En resumo, o goberno da illa fracasara completamente de acordo co informe. Logo de longas negociacións, o Goberno Unido promulgou unha Orde en Consello do Reino (Algemene maatregel van Rijksbestuur) a principios de 1993, deixando a Sint Maarten baixo a supervisión directa do Reino. Aínda que orixinalmente era por un período dun ano, a Orde en Consello para o reino estendeuse co tempo ata o 1 de marzo de 1996.
Aínda que moito cambiou desde entón, as denuncias de actividades delituosas seguen afectando a Sint Maarten. En 2004, o Ministro de Xustiza das Antillas Neerlandesas solicitou ao Centro de Documentación e Investigación Científica (Wetenschappelijk Onderzoek- en Documentatiecentrum (WODC)) do Ministerio de Xustiza holandés que levase a cabo a investigación sobre o crime organizado en Sint Maarten. O informe chegou á conclusión de que o lavado de diñeiro e o comercio da cocaína xeneralizáronse en Sint Maarten. Tamén alegou que diñeiro da illa foi utilizado para financiar Hamas, a súa asociada Fundación Terra Santa e aos talibáns.
En abril de 2009, o ex Comisionado Louie Laveist foi declarado culpable e condenado a unha pena de prisión de 18 meses, polo xulgado de primeira instancia de Sint Maarten, por falsificación, fraude e suborno. Máis tarde foi absolto da acusación de falsificación e de fraude por parte do Tribunal Común de Xustiza das Antillas Neerlandesas e Aruba, pero non de suborno.
Demografía
No censo de Antillas Holandesas de 2001, a poboación do territorio insular era de 30.594 habitantes. A estimación oficial da poboación ao 1 de xaneiro de 2010 era de 37.429 cunha densidade de poboación de 1.100 habitantes por km².
Asentamentos
miniatura|lado holandés. miniatura|[[Airbus A330-200 de Corsairfly no final de pista sobre Maho Beach.]]
Cultura
miniatura|200px| Sint Maarten Courthouse
Os idiomas oficiais son o holandés e inglés. Tamén se fala un dialecto crioulo que ten como base o inglés. Cada ano dispútase unha regata durante 3 días que culmina na primeira semana de marzo. Na illa residen diversos artistas de sona internacional.
Cultura popular
A illa é famosa pola pista de aterraxe do aeroporto, o Princess Juliana International Airport, no que os avións descenden xusto encima de Maho Beach, debido á proximidade da pista co océano. Os avións parecen aterrar perigosamente sobre os bañistas. Polo tanto, esta praia e o aeroporto convertéronse nun lugar popular no que ver aterraxes de avións.
Educación
A Facultade de Medicina da Universidade Americana do Caribe (AUC), fundada en 1978, e que atopábase anteriormente en Montserrat. Debido á erupción do volcán Soufrière Hills en 1995, trasladou o seu campus a St. Maarten ese ano. O campus permanente completouse en 1998 en Cupecoy.
O Universidade de San Martiño (USM) atópase en Philipsburg.
A Facultade de Medicina da Universidade de San Eustaquio, fundada en 1999, atopábase anteriormente en San Eustaquio. En setembro de 2013, a Universidade de San Eustaquio trasladou o seu campus a Cole Bay, St. Maarten.
Transporte e economía
O transporte aéreo de Sint Maarten e o de toda a illa é servido polo Aeroporto Internacional Princesa Xuliana, que é ben coñecido polos seus aterraxes, cunha moi baixa aproximación final para aterrar preto dunha praia moi popular no final da pista. Winair (Windward Islands Airways) ten a súa sede nos terreos do aeroporto.
A economía de Sint Maarten baséase principalmente no turismo, xa sexa dos turistas aloxados na illa ou dos turistas dos moitos cruceiros que atracan no porto de Philipsburg.
Ligazóns externas
Organizacións;
Universidades;
Racing Club de Ferrol
dereita|miniatura|Racing de Ferrol 2023-24. O Racing Club de Ferrol, S.A.D. é un club de fútbol da cidade de Ferrol (A Coruña), fundado no 1919 pola fusión do Racing Club e o Club Ferrol, dous dos equipos da cidade nesa época. Xoga actualmente na Segunda División tras conseguir o ascenso na tempada 2022/23.
Inicios do equipo
miniatura|dereita|Racing de Ferrol 1919-1920. Aínda que as primeiras noticias futbolísticas en Ferrol están datadas en novembro de 1892 e os primeiros clubs da cidade non se crearon até o verán de 1904, o Racing non viu a luz até a segunda metade do ano 1919. Foi por iniciativa de Manuel Fernández, coñecido como Cancela, un futbolista que quixo unir aos mellores xogadores dos distintos cadros da cidade para formar un club competitivo. Así, o 5 de outubro de 1919 fundouse o Racing Ferrol Foot-ball Club, pola fusión do Racing Club (formado no mes de xullo pola fusión do Jaime I F.C. e o Giralda F.C., equipos estes nacidos en 1912) e mais o Club Ferrol (cadro nacido en 1917 co nome de Círculo Rojo F.C. da man dun vigués que cursaba estudos en Ferrol chamado Fernando De Ponte). Foi admitido na Federación Galega de Fútbol na súa asemblea anual, celebrada en Vigo o 18 de outubro pero o 30 de novembro foi expulsado por non estar aínda inscrito no rexistro de asociacións nin contar con campo de seu, trámites estes que formalizaría nos meses seguintes para reingresar na federación.
O Racing empezou xogando en 1919 no Campo de Sport de Caranza e debutou na Serie B do extinto Campionato de Galicia na tempada 1920/21, logrando o ascenso á máxima categoría, a Serie A, ao remate da campaña 1922/23, cando xa xogaba no Campo do Inferniño, inaugurado en maio de 1921. Na tempada 1923/24 quedou subcampión galego tras o Celta de Vigo. Durante os anos seguintes experimentou unha imparábel progresión até proclamarse campión de Galicia na tempada 1928/29 (sen coñecer a derrota), logo de vencer ao Deportivo da Coruña no último partido do torneo rexional. Con esa vitoria o equipo puido xogar por primeira vez na súa historia a Copa do Rei, deixando na cuneta ao potente Alavés e sendo eliminado nos oitavos de final polo Athletic Club con polémicas arbitrais incluídas. Durante esas eliminatorias a prensa vasca deulle ao Racing o sobrenome de Diaños Verdes, pola grande impresión que os verdes deixaran en Vitoria e en Bilbao. No equipo verde, dirixido polo catalán José Planas, salientaban Gerardo Bilbao e Guillermo Gorostiza, que despois ficharían polo Athletic, o rioxano Alejandro (que anos despois xogaría no Atlético de Madrid), o lucense Silvosa, Pedro Basterrechea e o ferrolán Manuel Rivera, considerado como un dos mellores medios centros do fútbol galego de antes da guerra civil.
En 1928 creouse a Liga española de fútbol, e o Racing Club comezou a súa andaina no campionato nacional dentro do grupo galego de Terceira División (por entón, terceira categoría pura). Nas súas dúas primeiras tempadas, os ferroláns terminaron en primeira posición do seu grupo. En 1931/32 mesmo chegaron a xogar a fase de ascenso á Segunda División sendo eliminados polo C.D. Nacional madrileño. Finalmente conseguiron o ascenso ao termo da tempada 1933/34 cando a Real Federación Española de Fútbol ampliou a Segunda División a máis equipos. O Racing, no que xogaba xa o futuro internacional Juan Vázquez, só puido permanecer un ano nela, xa que terminou a tempada 1934/35 na última posición do seu grupo.
Finalista na Copa de España
Durante a guerra civil española o fútbol oficial non se detivo en Galicia, e o Racing, con Planas como técnico, proclamouse vencedor do campionato galego nas tempadas 1937/38 e 1938/39 (esta última sen coñecer a derrota, superando con claridade ao Deportivo da Coruña). Grazas ao título desta última campaña conseguiu clasificarse para a Copa do Xeneralísimo 1939 no primeiro ano baixo esa denominación. Os estragos da guerra afectaron a moitos clubs, que renunciaron a participar polos custos ou porque se atopaban sen xogadores. O Racing eliminou a Real Sociedad en cuartos de final e o Baracaldo-Oriamendi nas semifinais.
O equipo conseguiu así chegar até a súa primeira final do torneo copeiro. O partido disputouse o 25 de xuño de 1939 no Estadio de Montjuïc (Barcelona), e o Racing de Ferrol caeu derrotado fronte ao Sevilla FC, que partía como claro favorito, por 6 a 2. Silvosa marcou os dous goles dos ferroláns, un deles de penalti. O once verde na cita foi o formado por: Alberty; Caliche, Moreno; Bertolí, Silvosa, Basterrechea; Lelé, Gallart, Barón, Edelmiro e Portugués.
Paso pola Segunda División
Logo da final de Copa, o Racing de Ferrol (que dende xaneiro de 1941 pasara a denominarse por imperativo legal Club Ferrol) permaneceu catro tempadas en Segunda División desde o ano 1939 até 1943, e logo de forma ininterrompida desde 1944 até 1960, cando volveu descender á 3ª División. En 1952 o equipo ferrolán disputou por primeira vez na súa historia a liguiña de ascenso a Primeira División, aínda que non puido conseguir o seu obxectivo ao terminar en última posición de seis equipos.
En 1954, logo de varios anos sometido a un proceso de remodelación, o campo do Inferniño foi rebautizado co nome de estadio Manuel Rivera, en memoria do excelso futbolista falecido de maneira prematura. Ampliou capacidade, pasando de 3 000 a 8 000 localidades, e quedou convertido nun estadio con pista de atletismo e torre do Maratón.
En 1960 o club regresou, como queda dito, ao grupo galego de Terceira División. A pesar de ser o seu máximo dominador, gañando e goleando case sempre, o Racing caía nas fases de ascenso (Huelva, Rayo Vallecano, Abarán...) e non conseguiu o seu obxectivo até o ano 1966, con Satur Grech á fronte do banco, cando superou na rolda final á UE Sants barcelonesa no Camp Nou. O seu novo paso por Segunda durou nesta ocasión seis tempadas e o seu posto máis destacado foi unha cuarta posición na tempada 1968/69, a un só punto do ascenso, despois de 17 partidos consecutivos sen coñecer a derrota, case toda a 2ª volta en postos de ascenso e unha liña de oito triunfos seguidos. Por outra banda, en 1967 o equipo fíxose coa 22ª edición do Trofeo Teresa Herrera logo de eliminar ao Deportivo da Coruña na semifinal e superar por 3 a 0 ao Celta de Vigo na final. Nestes anos, os da presidencia de Ramón Sánchez Dopico, o Racing bateu récords en número de socios e milleiros de afeccionados enchían o estadio Manuel Rivera domingo tras domingo.
O Racing de Ferrol descendeu a Terceira en 1972 (ano no que deixou de chamarse Club Ferrol para pasar a titularse Racing Club de Ferrol, até hoxe) e os verdes non conseguiron regresar á división de prata até seis anos despois. En 1978 a Federación Española reestruturou todo o campionato profesional e introduciu entre a Segunda e a Terceira a Segunda División B (cos mellores equipos da Terceira da tempada 1976/77). Os ferroláns quedaron encadrados no grupo 1º desa Segunda B con rivais de toda a metade norte de España, e conseguiron o seu ascenso como campións da súa división. Con todo, só permaneceron unha tempada en Segunda, a 1978/79, ao terminar en última posición de 20 equipos.
Crise de resultados
Tras o seu descenso, o Racing de Ferrol atravesou unha grave crise deportiva e económica. O equipo chegou até a descender a Terceira División en 1984, obtendo a súa posición máis baixa en 1987 ao rozar os postos de descenso á división rexional. A estas crises sumouse unha mala xestión da directiva, que terminou coa inhabilitación do presidente da entidade, Vicente Bastida De la Calle, en 1983, polo famoso "caso Camilo". O club conseguiu regresar a Segunda B en 1988 e tamén en 1992, asentándose por completo nesa categoría a partir dese ano. En 1993 tivo lugar a inauguración do Campo da Malata.
En 1995 os ferroláns volveron loitar por subir, logo de quedaren primeiros no seu grupo de Segunda B, aínda que na liguiña de ascenso empataron na última xornada fronte ao Beasain e quedaron por detrás do Almería CF. Durante seis anos o conxunto galego terminou nas posicións altas da táboa, até que na tempada 1999/2000, ao cuarto intento, o Racing de Ferrol logrou subir a Segunda co ferrolán José Ramón Arteche como técnico, logo de vencer na fase final ao Barakaldo CF, AD Ceuta e CF Gandia.
Século XXI
dereita|miniatura|Celebración dun gol do Racing no [[Estadio de Pasarón, 2022.]]
Para poder xogar na Segunda División (na que se atoparía con rivais como o Atlético de Madrid, Betis ou o Sevilla), o Racing de Ferrol tivo que converterse en sociedade anónima deportiva, trámite verificado no verán de 2001 co Concello de Ferrol e Isidro Silveira (presidente dende 1995) como principais accionistas. O equipo permaneceu tres tempadas na segunda categoría, cun noveno lugar como posto máis destacado na tempada 2001/02, pero descendeu en 2003 ao finalizar en antepenúltima posición.
Cunha tempada en Segunda B, o club regresou a Segunda División en 2004 con Luis César como adestrador logo de superar na fase de ascenso a Castellón, Atlético de Madrid B e Sevilla B, e viviu dous anos na división de prata. Os galegos volveron ascender en 2007 da man dos irmáns Juan e José Veiga (superando os desaparecidos CD Linares primeiro e Alicante CF despois) e na tempada 2007/08 terminaron en décimo novena posición, o que supuxo unha nova perda de categoría.
Na tempada 2008/09 o equipo acabou sétimo en Segunda B. A crise económica obrigou ao club a desprenderse dalgúns dos seus mellores xogadores, o que provocou, na tempada 2009/10, o descenso a Terceira logo de 18 tempadas sen xogar no cuarto andar do fútbol español.
Na tempada 2010/11 o Racing acadou a segunda posición na táboa. Os ferroláns xogaron a fase de ascenso, superando na primeira rolda ao Binéfar, pero caendo eliminados na segunda polo Izarra. A tempada seguinte foi moito máis irregular para o Racing, que quedou en novena posición, a 15 puntos da promoción. Na tempada 2012/13, o equipo proclamouse campión do grupo I de Terceira, sumando 97 puntos, novo récord histórico no grupo galego ademais de ser o campión con máis puntos dos 18 grupos nesa tempada. Na promoción de campións, o Racing empatou 1-1 contra o Laudio en terras vascas, sentenciando a eliminatoria por 1-0 na Malata e volvendo a Segunda B tres anos despois.
Estadio
O campo onde xoga como local é o estadio Municipal da Malata. Sitúase nunha superficie municipal de 144 806 metros cadrados na zona da Malata, xunto ao Recinto feiral de Punta Arnela. O campo ten unhas dimensións de 105 x 68 metros e unha capacidade para 12 024 persoas.
Canteira
Conta cunha ampla canteira nas categorías inferiores como, benxamins e alevíns. Tamén conta con categorías superiores en ligas galegas como infantil, cadete e xuvenil.
Corpo técnico
dereita|miniatura|Brath Miraz e José María Criado Labajo, presidentes do [[Sociedade Deportiva e Cultural Galicia|Galicia de Mugardos e Racing de Ferrol.]]
Palmarés
dereita|miniatura|Seareiros do Racing de Ferrol.
Severiano Aguiar Moirón
Severiano Aguiar Moirón, nado cara a 1872 e finado en Mondoñedo en maio de 1934, foi un agrarista galego.
Traxectoria
Emigrado en Cuba. En 1908 regresou a Riotorto. Asistiu á II Asemblea Agraria de Galicia con Venancio Gavín Gallo. Foi presidente da Sociedad de Labradores de Riotorto en 1911 e 1913.
Vida persoal
Casou con Pilar Álvarez e foi pai de Josefa, Ángela, Pilar, Severiano e Raimundo Aguiar Álvarez.
Cristian Mungiu
Cristian Mungiu nado en Iaşi o 27 de abril de 1968, é un director de cine romanés. Canda Cristi Puiu, Radu Muntean, Cristian Nemescu, Corneliu Porumboiu e Cătălin Mitulescu é considerado un dos máis importantes expoñentes da nova onda romanesa de cinema.
Biografía
Tras estudar literatura inglesa na Universidade Alexandru Ioan Cuza en Iaşi, Mungiu traballou durante varios anos como mestre e xornalista. Posteriormente, estudou dirección de cine na Academia de Cine e Teatro de Bucarest. Despois da súa graduación, Mungiu realizou varias curtametraxes. En 2002, realizou a súa primeira longametraxe, Occident. A película tivo éxito de crítica, recibindo varios premios en diferentes festivais de cine e aparecendo no Festival de Cine de Cannes.
En 2007, Mungiu escribiu e dirixiu o seu segundo filme, 4 luni, 3 săptămâni și 2 zile. A película foi criticada positivamente e gañaría a Palma de Ouro, sendo a primeira vez que un romanés obtén tal distinción.
Mungiu é irmán da analista política Alina Mungiu-Pippidi.
CrossFit
miniatura| CrossFit constitúe unha marca rexistrada propiedade de CrossFit Inc. Consiste nun tipo de deporte composto por un conxunto de exercicios variados, con actividades destinadas á realización de movementos funcionais, efectuados a unha alta intensidade.
Descrición e historia
Trátase dun tipo de adestramento formado por diferentes movementos pertencentes todos eles a outros tipos de deportes como a halterofilia ou o adestramento metabólico e o ximnástico.
Ten como finalidade a realización dunha serie de exercicios como as flexións ou a tracción. Todo isto debe darse nun tempo e cun número de repeticións determinado.
Cada grupo pode estar composto por ata outros tres grupos de exercicios, dependendo da parte do corpo coa que se desexe traballar.
Dentro desta área destacan deportistas como: Katrin Tanja Davidsdottir, Tia-Clair Toomey, Samantha Briggs, Rich Froning JR, Mat Fraser, Ben Smith, Jason Khalipa e Mikko Salo, entre outros.
Adestramento
miniatura| Os adestramentos CrossFit ou tamén chamados “WOD” (Work Of the Day en inglés ou traballo do día en galego) teñen como duración máxima unha hora e dispóñense do xeito seguinte:
Cómpre destacar que en calquera das dúas partes é o propio suxeito de cada unha das actividades o que decide en todo momento o peso que quere utilizar, xa que o obxectivo fundamental é o cumprimento de cada un dos exercicios co peso recomendado para cada tipo de persoa. É moi recomendable o emprego dun reloxo para axustar o tempo preciso, o número de intervalos e o nivel de intensidade.
Todas estas prácticas de tipo deportivo realízanse dentro do box, que é o lugar propio deste adestramento. Dependendo tanto do box coma da localización do mesmo, en ocasións existen exercicios que poden ser realizados fóra.
Central nuclear de Ascó
250px|thumb|Central nuclear de Ascó A Central nuclear de Ascó é unha central nuclear española situada no concello catalán de Ascó, na provincia de Tarragona, na marxe dereita do río Ebro.
Rubia (xénero)
Rubia é un xénero de plantas con flores da orde das Gentianales da familia das Rubiaceae. Natural das rexións tépedas de Europa, África, Asia e América.
Central nuclear de Ascó
Está formada por dous reactores, I e II, de auga a presión (PWR): un de 1032,5 MWe, e outro de 1027,2 MWe. O seu sistema de refrixeración consta dunha torre de tiro natural, dúas baterías de tiro forzado e do propio río Ebro.
O primeiro reactor empezou a operar en decembro de 1984 e o segundo en marzo de 1986.
A central nuclear de Ascó, xunto coa de Vandellòs, está xestionada pola Asociación Nuclear Ascó-Vandellòs, que está participada por Endesa e Iberdrola.
Segunda división B española 2013/14
A tempada 2013–14 da Segunda División B é a 37ª edición do terceiro nivel do fútbol español. Empezou o 25 de agosto de 2013 e finalizou o 22 de xuño de 2014 coas eliminatorias de ascenso finais.
Resumo antes da tempada 2013–14
Playoffs de Ascenso:
Descendidos de Segunda División:
Campións de grupo
Os catro campións de grupo xogaron unha eliminatoria a dobre partido. Os vencedores subiron directamente a Segunda División. Os perdedores pasaron á segunda eliminatoria cos segundos, terceiros e cuartos de grupo.
Ademais, os dous vencedores que ascenderon a Segunda xogaron outra eliminatoria a dobre partido para decidir o campión da categoría.
Cuartos de final
Os segundos, terceiros e cuartos de cada grupo xogaron unha eliminatoria a dobre partido. Os vencedores pasaron ás semifinais.
Semifinais
Os seis gañadores de cuartos de final e os dous perdedores da eliminatoria de campións xogaron as semifinais a dobre partido. Os vencedores pasaron ás finais.
O carniceiro
O carniceiro (en Le Boucher) é un filme franco-italiano, dirixido por Claude Chabrol en 1969 e estreado en 1970. A película foi rodada en Trémolat (Dordoña) e nas covas de Cougnac (Lot) entre setembro e outubro de 1969. Supuxo a terceira colaboración entre Claude Chabrol e Jean Yanne despois de La Ligne de démarcation (1966) e Accidente sen pegada (1969). Volveron traballar xuntos en Madame Bovary (1991).
Claude Chabrol fai unha referencia a Honoré de Balzac facendo ler á profesora un anaco do capítulo V da novela La Femme de trente ans como ditado escolar.
Sinopse
Na pequena vila de Trémolat, no Périgord (Dordoña), celébrase a voda do profesor Léon Hamel cunha rapaza do lugar. Entre os convidados á cerimonia están unha compañeira da profesora, Hélène David, que é tamén a directora da escola, e Paul Thomas, alcumado Popaul, o carniceiro da vila.
Segunda división B española 2013/14
Promoción de permanencia
Os catro décimo sextos clasificados xogaron unha eliminatoria a dobre partido. Os perdedores descenderon directamente a Terceira División, mentres que os gañadores mantiveron a categoría.
O carniceiro
Sinopse
Hélène e Paul coñécense na voda e simpatizan. Atraído pola rapaza, o carniceiro cóntalle que para fuxir da violencia do seu pai se enrolou no exército e participou na guerra da Indochina e mais na guerra de Alxeria. Hélène, pola súa banda, procede de París e viviu unha historia de amor quue rematou mal. A mestra, que considera a Popaul como un amigo co que curar a súa soidade, faino partícipe nas actividades cos rapaces da escola e convídao a cear na súa casa.
A tranquilidade da vila disípase ao descubrirse o cadáver dunha moza do lugar, que morreu a coiteladas. Durante unha excursión cos alumnos, Helen descobre o corpo doutra rapaza, que resulta ser a muller de León, asasinada do mesmo xeito. Na escena do crime encontra un chisqueiro similar ao que lle regalara a Popaul polo seu aniversario, e recólleo. O comisario Grumbach, que leva o caso, interroga a Hélène. Unha noite, cando Popaul a visita, ela ofrécelle un cigarro para que el o acenda, e tranquilízase ao ver que aínda ten o chisqueiro que lle regalara.
Popaul axuda a Hélène a pintar o teito da súa vivenda, e mentres busca un pano descobre que nun caixón ten o chisqueiro que ela lle regalara, e que recollera xunto á segunda rapaza morta. Cólleo, e cando ela regresa a casa dille a el que tivo lugar un terceiro asasinato similar aos dous primeiros.
Hélène descobre que Popaul colleu o chisqueiro do caixón e pensa que é el o asasino das rapazas. Pola noite el chámaa para falar con ela, pero esta négase a deixalo entrar na escola. Asustada, pecha as portas e as ventás, pero mentres, el aproveita para colarse dentro. Armado coa navalla de resortes, explícalle os motivos dos asasinatos. De socato, apuñálase no abdome. Hélène lévao ao hospital, e na viaxe el confésalle os seus sentimentos. Na sala de espera pídelle un bico e ela dállo, e no ascensor de camiño ao quirófano morre.
Eric Brandon
Traxectoria
Máis tarde, na década de 1950, Brandon participou en 5 Grandes Premios do Campionato do Mundo, nun Cooper - Bristol de Fórmula 2, pero non conseguiu ningún punto no Campionato. Durante a maior parte da súa carreira, Brandon correu para o equipo de Ecurie Richmond, que formou con Alan Brown. En 1955 financiou a construción do seu propio coche deportivo "Halseylec", nomeado así pola súa empresa de subministración eléctrica. Continuou a competir nos autos ata 1956, pero se involucrou cada vez máis en carreiras de motonáutica e en 1957 dedicouse por completo a esta disciplina polo seu espírito competitivo.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Sinesio de Cirene
miniatura|300px|[[Templo de Zeus en Cirene.]] Sinesio de Cirene (370-413) foi un filósofo neoplatónico grego nado en Cirene, na actual Libia.
Os seus pais encargáronse de que tivese unha educación privilexiada, cun preceptor privado en casa e arredor do ano 390 foi a Alexandría, a capital cultural de Occidente no seu tempo, onde estudou con Hipatia (entre o ano 393 e o 395). Alí iniciouse en diversos saberes, incluíndo a filosofía neoplátónica e ciencias ocultas. Hypatia iniciou a Sinesio na filosofía, e concretamente no neoplatonismo; igualmente iniciou ó seu discípulo no misticismo de Jámblico e posiblemente nos oráculos caldeos. Mais Sinesio tamén se dedicou á investigación ciéntifica, elaborando un planisferio celeste e un hidroscopio para pesar líquidos. Realiza despois unha viaxe a Atenas, que o decepciona moito, chegando a dicir que os atenienses non se distinguen do resto na súa capacidade para entender a Platón e Aristóteles.
Eloxio da calvicie
Escrita arredor de 396, a obra máis coñecida hoxe de Sinesio é o seu Eloxio da calvicie (φαλακρας εγκώμιον ), no que seguindo os tradicionais Encomios de Helena, responde ao Eloxio da cabeleira de Dión Crisóstomo:
No ano 399 vai a Constantinopla a expor ao emperador Arcadio as queixas dos cidadáns da Cirenaica, que non poden facer fronte á presión fiscal. Nesa época escribe tamén os Contos exipcios e Da providencia. Casa en Alexandría no 404 cunha cristiá e retírase ao campo para dedicarse a escribir. No 405 nace o seu primeiro fillo.
Bispo
e tamén:
Finalmente, tras seis meses de dúbidas, aceptou o nomeamento, e foi consagrado por Teófilo en Alexandría.
O seu pensamento era fundamentalmente neoplátónico e estaba influído por Platón e Aristóteles.
Xuliana dos Países Baixos
Xuliana dos Países Baixos (nome orixinal completo: Juliana Louise Emma Marie Wilhelmina van Oranje-Nassau), nada na cidade surholandesa da Haia o e finada no pazo de Soestdijk en Baarn, na provincia de Utrecht, o 20 de marzo de 2004, foi raíña dos Países Baixos desde a abdicación da súa nai en 1948 ata a súa propia abdicación en favor da súa filla Beatriz, o 30 de abril  de 1980. Desde esa data retomou o título de Princesa dos Países Baixos.
Xenealoxía e descendencia
Xenealoxía miniatura|esquerda|A princesa Xuliana no colo da súa nai, a raíña [[Guillermina I dos Países Baixos|Guillermina]] Xuliana era filla da raíña Guillermina dos Países Baixos e do príncipe Henrique de Mecklenburg-Schwerin. Era neta por vía paterna do gran duque Federico Francisco II de Mecklemburgo-Schwerin e da princesa María Carolina de Schwarzburg-Rudolstad. Por vía materna era neta do rei Guillerme III dos Países Baixos e da princesa Emma de Waldeck-Pyrmont. Foi nomeada Princesa dos Países Baixos desde o seu nacemento e aplicóuselle o tratamento de alteza real.
O 7 de xaneiro de 1937 casou co príncipe alemán Bernardo de Lippe-Biesterfeld.
Descendencia
A entón princesa Xuliana e o príncipe Bernardo tiveron catro fillas:
Infancia, xuventude e matrimonio
O 30 de abril de 1927, a princesa Xuliana alcanzou a maioría de idade e, xa que logo, considerouse constitucionalmente preparada para asumir as prerrogativas reais, se chegase o caso. Dous días despois, a súa nai nomeouna membro do Consello de Estado (Raad van State).
Ese mesmo ano a princesa comezou a súa carreira como estudante na Universidade de Leiden. Durante os seus primeiros anos universitarios realizou estudos de socioloxía, xurisprudencia, economía, historia das relixións, historia parlamentaria e dereito constitucional. Durante os seus estudos tamén realizou cursos sobre a cultura de Suriname e as Antillas Neerlandesas, a Constitución dos Países Baixos, relacións internacionais, dereito internacional, historia xeral, e dereito europeo. Tamén estudou baixo a tutela privada do profesor Christiaan Snouck Hurgronje sobre os fundamentos do islam, unha relixión practicada por moitos habitantes das colonias holandesas.
Como era costume nas monarquías da época, a raíña Guillermina tamén comezou a buscar un marido adecuado para a súa filla. Os príncipes do Reino Unido e Suecia foron “vetados”, pero outros declinaron ou foron rexeitados pola princesa. Xuliana coñeceu o príncipe Bernardo de Lippe-Biesterfeld nos Xogos Olímpicos de Garmisch-Partenkirchen 1936, e o seu compromiso matrimonial foi aceptado pola súa nai. O príncipe Bernardo era un home de negocios cun estilo de vida dinámico e nada tradicional. O matrimonio durou toda a súa vida e resistiu a separación transitoria motivada pola segunda guerra mundial, así como as relacións extramaritais e os fillos ilexítimos do príncipe, coñecidos publicamente. A raíña Guillermina protexeu a súa filla cun acordo prematrimonial no que se establecía exactamente o que se lle permitía ou non facer ao príncipe alemán, ademais da asignación monetaria que recibiría da Facenda real. O documento foi asinado e o compromiso anunciouse publicamente o 18 de setembro de 1936. miniatura|Celebración do compromiso de voda co príncipe Bernardo en Amsterdam, en 1936 O anuncio da voda dividiu un país que desconfiaba de Alemaña, daquela gobernada por Adolf Hitler. Antes da voda, ao príncipe Bernardo outorgóuselle a cidadanía holandesa e cambiou a pronuncia e a escrita do seu nome do alemán ao neerlandés. Casaron na Haia o 7 de xaneiro de 1937, na mesma data que o fixeran os avós de Xuliana, o rei Guillerme III e a raíña Emma, cincuenta e oito anos antes. A cerimonia civil tivo lugar no salón do concello da Haia e posteriormente o matrimonio foi bendicido na Grande Igrexa de San Xacobe (St. Jacobskerk). A parella instalouse no pazo de Soetsdijk, en Baarn.
Exilio
O clima político europeo xa era moi tenso por mor da gran ameaza da Alemaña nazi, e esta tensión intensificouse nos Países Baixos cando Adolf Hitler deixou entender que o matrimonio de Xuliana era un sinal de alianza entre os Países Baixos e Alemaña. A raíña Guillermina rexeitou axiña publicamente as palabras de Hitler, pero o incidente aumentou o resentimento popular pola elección do marido da princesa. Certas revelacións sobre a pasada conduta do príncipe Bernardo avivaron a animadversión dos holandeses, pero tras a invasión alemá o 10 de maio de 1940, o posicionamento do príncipe, claramente contra os nazis, cambiou en gran parte a opinión pública no seu favor. miniatura|esquerda|A familia real en [[Otava|Ottawa en 1943]] Durante a Segunda Guerra Mundial e a ocupación alemá dos Países Baixos, os príncipes decidiron abandonar o seu país coas súas dúas fillas e viaxaron ao Reino Unido, representando o Goberno dos Países Baixos no exilio. A princesa permaneceu alí durante un mes antes de levar as cativas a Ottawa, capital do Canadá, onde pasaron a residir nunha modesta casa don barrio da periferia.
Na cidade canadense, onde poucas persoas coñecían a familia, as nenas acudían á escola pública e Xuliana facía as compras persoalmente. Gozando do seu anonimato, ía adoito ao cine e facía copusas cotiás ás que non estaba afeita. Cando a súa veciña deu a luz, a princesa dos Países Baixos ofreceuse para coidar dos seus fillos entanto que se recuperaba do parto.
Cando estaba a piques de nacer a súa terceira filla, Margarida, en 1943, o Parlamento do Canadá aprobou unha lei especial que declaraba territorio neerlandés a propiedade da princesa Xuliana na cidade e o Ottawa Civic Hospital, para que simbolicamente a nena nacese en terra neerlandesa. De non terse promulgado esta lei, a princesa Margarida quedaría excluída da sucesión ao trono dos Países Baixos. O Goberno canadense izou a bandeira tricolor neerlandesa na torre do Parlamento mentres no seu campanario soaba música neerlandesa ante a noticia do nacemento da princesa Margarida. O príncipe Bernardo, que permanecera en Londres coa raíña Guillermina e os membros do goberno neerlandés no exilio, puido visitar a súa familia no Canadá e estar presente no nacemento de Margarida.
O 2 de maio de 1945, Xuliana regresou coa raíña Guillermina nun avión militar á zona liberada dos Países Baixos e instalouse en Breda para pór en marcha un Goberno holandés provisional. De regreso no seu país, expresou a súa gratitude ao Canadá enviando á cidade de Ottawa máis de 100.00 bulbos de tulipán.
O 24 de xuño de 1945 viaxou desde Gourock (Escocia) aos Estados Unidos, abandonando a súa residencia permanente en Londres. Ao ano seguinte Xuliana doou outros 20.500 bulbos de tulipán coa petición de que parte deles fosen plantados nos terreos do hospital onde nacera Margarida, e prometeu á cidade de Ottawa un agasallo anual de tulipáns durante toda a súa vida, para amosar o seu eterno agradecemento ao Canadá pola súa hospitalidade. Actualmente, Ottawa celebra o Festival Anual dos Tulipáns, en lembranza deste agasallo.
Regreso aos Países Baixos
Xuliana colaborou cos proxectos de axuda de posguerra no norte dos Países Baixos, onde a ocupación nazi provocou fames negras durante os invernos de 1944 e 1945. Amosouse moi activa durante o seu período como presidenta da Cruz Vermella holandesa e traballou estreitamente coa organización para a reconstrución nacional. Durante a primavera de 1946, os príncipes Xuliana e Bernardo visitaron os países que axudaran os Países Baixos durante a ocupación.
A súa derradeira filla, María Cristina, naceu case cega por mor da rubéola que Xuliana padecera durante o embarazo. A visión da princesa mellorou co tempo e os avances médicos. No entanto, nos primeiros momentos, a princesa Xuliana aferrouse a calquera posible esperanza dunha cura para a súa filla e, deste xeito, caeu baixo a influencia dunha curandeira cuxos numerosos detractores vían como unha farsante. Cara a 1956, cando se coñeceu a influencia desa curandeira sobre as decisións políticas de Xuliana, o escándalo estivo a piques de provocar a caída da casa de Orange e da monarquía holandesa. Esta crise constitucional fixo xurdir unha facción, liderada polo príncipe Bernardo, decidida a derrocar a raíña, considerándoa unha fanática relixiosa e unha ameaza á estabilidade da OTAN. O primeiro ministro conseguiu resolver a crise e salvar a monarquía, aínda que Xuliana perdeu o apoio do seu poderoso marido Bernardo e dos seus aliados.
O príncipe Bernardo chegou mesmo a planear o divorcio da súa esposa, que finalmente non se produciu.
A finais de 1947 e outra vez en 1948 a princesa actuou como rexente, cando, por razóns de saúde, a raíña Guillermina se viu incapaz de cumprir coas súas tarefas de Estado. A guerra de independencia de Indonesia, que obrigou ao despregamento de máis de 150.000 soldados holandeses, foi considerada un desastre económico para os Países Baixos, e ante a inminente perda da colonia, a raíña Guillermina anunciou a súa intención de abdicar.
Reinado
O 6 de setembro de 1948, a princesa Xuliana foi coroada raíña dos Países Baixos en Ámsterdam, converténdose no décimo segundo membro da Casa de Orange en ocupar a xefatura de Estado dos Países Baixos. O 27 de decembro de 1949 no pazo Dam, en Ámsterdam, a raíña Xuliana asinou os papeis que lle recoñecían a Indonesia a soberanía sobre as antigas colonias das Indias Orientais Neerlandesas.
miniatura|esquerda|A raíña co presidente [[Harry S. Truman|Truman nunha viaxe aos Estados Unidos en 1952]] A cegueira da súa filla Cristina, a crecente influencia da curandeira nos asuntos de Estado e o feito de que esta se instalase no palazo real afectaron gravemente a relación matrimonial da raíña. Durante anos, a presenza da curandeira foi acompañada pola controversia política. Intentouse ocultar esta situación á prensa holandesa, pero o asunto terminou converténdose nun debate nacional sobre a competencia da raíña para gobernar, malia gozar dunha gran popularidade. Xuliana aparecía adoito en público vestida coma calquera muller, e comezou a exercitarse en público montando en bicicleta e paseando ao aire libre.
Aínda que a bicicleta e os seus costumes mundanos suxerían un estilo de vida sinxelo, durante a década de 1950 e 1960, a corte real holandesa gozaba de gran prosperidade económica, con empregados que portaban magníficos uniformes, carruaxes douradas, coches de luxo e espléndidos festexos e celebracións en enormes palacios. Ao mesmo tempo, a raíña visitaba os seus cidadáns persoalmente e aparecía sen anunciarse en institucións e escolas públicas.
No plano internacional, a raíña Xuliana estaba especialmente interesada nos problemas dos países en vías de desenvolvemento e dos refuxiados de guerra e, sobre todo, no benestar da infancia, especialmente no terceiro mundo. O 31 de xaneiro de 1953, os Países Baixos sufriron a tormenta máis destrutiva en 500 anos: máis de trinta diques e dunas de protección fronte ao mar romperon e moitas cidades e pobos foron mergullados por ondas de varios metros. Vestida cunhas botas e unha vella gabardina, a propia raíña Xuliana meteuse na auga e no barro e acudiu ás zonas devastadas para lle levar comida e roupa á xente necesitada.
En 1963 a raíña Xuliana enfrontouse a unha nova crise que sementou o descontento entre os protestantes holandeses, cando a princesa Irene dos Países Baixos se converteu en segredo ao catolicismo e, sen a aprobación do Goberno, casou o 29 de abril de 1964 co príncipe Carlos Hugo de Borbón, duque de Parma, aspirante ao trono de España e líder do partido carlista español. Na memoria dos holandeses aínda estaba fresca a lembranza da Guerra dos Oitenta Anos, na que loitaron os holandeses para se independizar da monarquía católica de España nos séculos XVI e XVII. Todo isto contribuíu a crear un sentimento de hostilidade contra a monarquía por telo permitido, ata o punto de que a abdicación da raíña chegou a ser unha posibilidade real. Xuliana superou a crise grazas á popularidade que gañara ao longo dos anos.
O anuncio en xullo de 1965 do compromiso entre a princesa Beatriz, herdeira do trono, e o diplomático alemán Claus von Amsberg provocou unha nova crise. O prometido da futura raíña fora membro da Wehrmacht e das Xuventudes Hitlerianas e, malia a militancia na organización xuvenil nazi ser obrigatoria no réxime nazi, moitos holandeses, furiosos, manifestáronse nas rúas contra a “traizón” que supuña tal compromiso. Aínda que nesta ocasión os cidadáns non pediron a abdicación da raíña, debido a que o obxecto da súa ira era a princesa Beatriz, iniciouse un debate social sobre a utilidade e a función da monarquía. A raíña Xuliana tratou de anular o compromiso, pero terminou cedendo e o matrimonio tivo lugar baixo unha treboada de protestas e a sensación xeneralizada de que a princesa Beatriz podería ser o derradeiro membro da casa de Orange que gobernase os Países Baixos.
100px|miniatura|esquerda|Monograma da raíña Xuliana En abril de 1967 un acontecemento revitalizou a popularidade da monarquía holandesa, cando naceu o primeiro herdeiro directo home ao reino holandés en 116 anos, o príncipe Guillerme Alexandre dos Países Baixos, fillo primoxénito da princesa Beatriz. Nesta ocasión, a prosperidade económica contribuíu ás manifestacións de entusiasmo e agarimo.
miniatura|Cerimonia de coroación en [[Ámsterdam|Amsterdam en 1948]] Un novo escándalo afectou a familia real en 1976, cando se fixo público que o príncipe Bernardo aceptara un suborno de máis dun millón de dólares por parte da empresa estadounidense Lockheed Corpòration para que influíse no Goberno holandés na compra de varios avións de combate. O primeiro ministro dos Países Baixos ordenou unha investigación.