cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Umbo (arma)
Historia
O primeiro umbo atopado na prehistoria era de bronce. Na época medieval os umbos dos escudos eran fabricados a partir de follas de ferro ou de aceiro. Comezou sendo unha folla plana e relativamente delgada, que se obtiña fundido o metal nun recipiente, e que logo podía ser alisada e puída.
O umbo foi utilizado na antiga Grecia, nos escudos da infantaría hoplita. Foi tamén adoptado polas lexións romanas, que golpeaban cos seus umbos como unha forma de abrirse paso para poder atacar coa espada ou gladio.
O Pibidal, Fonteo, Baleira
O Pibidal é un lugar da parroquia de Fonteo no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada.
Valdeirexe, Fonteo, Baleira
Valdeirexe é un lugar da parroquia de Fonteo no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada.
Psychopomp
Psychopomp é o primeiro álbum de estudio de Japanese Breakfast, o proxecto musical en solitario de Michelle Zauner, de Little Big League. O disco foi publicado o 1 de abril de 2016 a través do selo Yellow K Records nos Estados Unidos e internacionalmente o 19 de setembro a través de Dead Oceans.
Prefectura de Okinawa
A prefectura de Okinawa (en 沖縄県, おきなわけん; Uchinā) é a prefectura localizada máis ao sur do Xapón. Consta de 169 illas que forman o arquipélago Ryukyu, nunha cadea de illas de 1000 km de lonxitude, que se estende de suroeste, de Kyūshū ata Taiwán, aínda que as illas máis ao norte fagan parte da prefectura de Kagoshima. A capital de Okinawa, Naha, está localizada na parte meridional da maior e máis poboada illa do arquipélago: Okinawa Honto. As disputadas illas Senkaku son, en teoría, administradas como parte da provincia.
Historia
Debido á súa posición estratéxica entre Indonesia, Polinesia, a China, Corea e o Xapón, tornouse un posto comercial. Relatos antigos apuntan comerciantes e representantes okinawanos nas cortes imperiais da China e do Xapón.
Invadida polo clan feudal de Satsuma, da actual Kyūshū, perdeu a independencia e o dereito de portar armas. Dise que o Karate, como arte marcial, naceu nesta época.
Xeografía
Próxima aos trópicos, ten clima temperado onde se cultiva cana de azucre, banana, piña, pataca doce etc.
Bases das Forzas dos Estados Unidos
dereita|200px|miniatura|Bases das Forzas dos EE.UU. en Okinawa. Dez por cento de todo territorio da prefectura de Okinawa, dezaoito por cento de superficie de Okinawa Honto ocúpase.
Turismo
Na súa culinaria, diferente doutras rexións xaponesas onde o peixe é ingrediente case exclusivo, utiliza tamén, frecuentemente, a carne de porco e cabrito.
Río de Castro, Fonteo, Baleira
Río de Castro é un lugar da parroquia de Fonteo no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Caio Largo do Sur
miniatura|Playa Sirena, unha popular praia localizada no oeste da illa miniatura|right|200px|Augas pouco profundas rodean Caio Largo, evidenciadas polo azul máis claro
Caio Largo do Sur ou simplemente Caio Largo é unha pequena illa turística de Cuba, fronte á costa sur da parte noroeste da illa principal no Mar Caribe. O caio ten aproximadamente 25 km. de longo e 3 km. de largo e é a segunda illa máis grande do Arquipélago de Canarreos. Caio Largo forma parte do municipio especial da Illa da Juventud.
Illa Alto Velo
A illa Alto Velo é unha pequena illa deshabitada ao sur da illa deA Española no mar Caribe. A súa altura máxima é duns 152 metros sobre o nivel do mar. Atópase nunha cordilleira submarina que continúa ata a illa Beata (a uns 12 km de distancia, separada pola canle Alto Velo) e a costa suroeste da República Dominicana. Ten unha superficie de 1,02 km² e ten 1´4 km de longo, sendo de forma oval.
Caio Largo do Sur
Historia
Crese que Cristovo Colón visitou a illa na súa segunda expedición en 1494, e Francis Drake tamén se detivo na illa durante a súa circunvalación do planeta. Os piratas tamén usaron a illa como base. Hoxe, a prístina praia, o mergullo e a vida salvaxe atraen aos turistas á illa, pero non hai persoas que vivan permanentemente, os veciños que traballan nos hoteis permanecen uns 20 días e logo regresan coás súas familias nas illas próximas. Hai cinco hoteis con todo incluído na illa. Os voos de Miami, a Arxentina, Italia e o Canadá serven á illa. Un gran transbordador estilo catamarán fornece transporte de superficie.
Illa Alto Velo
Atópase a uns 220 km ao suroeste de Santo Domingo e a 120 km ao sur de Pedernales, o que o converte no punto máis meridional da República Dominicana, unha distinción ás veces reclamada pola illa Beata.
A illa forma parte da provincia de Pedernales na República Dominicana.
Caio Largo do Sur
Turismo
Normalmente, a area branca e fina está compactada na beira e permite camiñar facilmente.
Illa Alto Velo
Historia
A illa do Alto Velo estaivo poboada por haitianos desde o século XVI, e durante a Dominación Haitiana 1822-1844, os haitianos a pasaron ao seu territorio, pero non foi ata 1854, cando un grupo de aventureiros estadounidenses obrigáronos a abandonar a illa, e tomaron a illa co obxectivo de explotar os grandes depósitos de Guano que posuía a illa e na parte máis alta de ALto Velo colocaron a bandeira dos Estados Unidos.
Caio Largo do Sur
Turismo
Unha das principais atraccións turísticas de Caio Largo son as praias do oeste, Playa Sirena e Playa Paraiso. Estas praias están a un quilómetro de distancia e pódese camiñar facilmente entre elas cando a marea non está chea. Sirena ofrece servizos completos para turistas. Un servizo de taxis leva aos turistas doss hoteiss a estas praias. Paraiso ofrece unha das mellores praias non desenvolvidas do mundo. As actividades na praia póden reducirse durante a estación de posta de ovos das tartarugas. A praia ten deportes acuáticos relacionados cos hoteis, un restaurante, atracción de golfiños, peiraos para viaxes en catamarán. O lado de sotavento da praia presenta planos de marea onde se agrupan moitas estrelas de mar moi grandes e outros peixes tropicais.
Os viaxeiros a Caio Largo son advertidos que o nudismo está tolerado en Caio Largo e se practica na periferia dos resorts en áreas designadas e nos moitos tramos desolados de praias (20 km) desta illa.
Illa Alto Velo
Historia
Durante o goberno de Buenaventura Báez, estalou unha guerra entre os dominicanos e os aventureiros, xa que non querían saír da illa, pero foron expulsados ​​grazas á operación levada a cabo por Juan Alejandro Acosta.
A explotación que Webster fixo foi desapiadada, segundo un informe remitido ao Departamento de Estados Americanos, que denunciou que en pouco tempo se podería perder o guano desta illa, xa que se explotaron ata 2.000 toneladas ao mes segundo este informe, e de feito, en só 7 meses e poucos días, xa se extraeran máis de 10.000 toneladas de guano, xa que era de moi boa calidade, o que provocou que case todas as aves de Alto Velo abandonaran a illa.
Pero iso non parou aí, xa que en 1876, o goberno dominicano concedeu de novo o dereito de explotación de Alto Velo, pero esta vez ao señor Mardochée Lambert, residente en París Francia, que recibiu 10.000 toneladas de guano máis.
Algún tempo despois declarouse reserva ecolóxica do país, pasando a formar parte da Cordillera Submarina de Beata e ao Parque nacional Jaragua, a maior área protexida da rexión do Caribe.
Estados Unidos reclamou a illa, que tiña algunha importancia estratéxica, en 1860 ao abeiro da Lei das Illas de Guano e aínda non renunciou á reclamación.
Cleómenes I
Cleómenes I foi rei de Esparta, aproximadamente entre os anos 520 a.C. e 489 a.C..
Traxectoria
Da familia dos Axíadas, sucedeu ao seu pai Anaxandridas II cara o ano 520 a.C. no trono de Esparta, e goberna conxuntamente co segundo rei, Demarato, ata 492 a.C.. A asociación dos dous soberanos é problemática pois Demarato frea a miúdo a Cleómenes.
Este afirma a primacía de Esparta ao intervir moitas veces nos asuntos internos de Atenas. No 510 a.C. axuda aos Alcmeónidas a derrubar a tiranía de Hipias pero tenta logo apoiar o partido aristocrático de Iságoras contra os demócratas liderados por Clístenes de Atenas. En dúas ocasións, en 507 a.C. e en 506 a.C. tenta, en van, poñer fin á experiencia democrática posta en marcha por Clístenes.
Logo da revolta dos gregos de Xonia, négalle toda axuda de Esparta a Aristágoras, o tirano de Mileto. En 494 a.C. inflixe a Argos unha derrota en Sepeia, reforzando así o poderío espartiata no Peloponeso. En 492 a.C. expulsa a Demarato, quen se refuxia en Persia.
Morreu no ano 489 a.C.. Ao parecer suicidouse, en estado demente.
Tivo como filla a Gorgo, unha das mulleres máis célebres da Grecia Antiga.
A Veiguiña, Fonteo, Baleira
A Veiguiña é un lugar da parroquia de Fonteo no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 15 habitantes (8 homes e 7 mulleres).
Peter, Paul and Mary
miniatura|260px|Peter, Paul and Mary nunha foto publicitaria do ano 1960 miniatura|260px|Peter, Paul and Mary nunha foto publicitaria do ano 1963 miniatura|260px|Peter, Paul and Mary en marzo de 1963, en [[Washington, D.C.|Washington]] Peter, Paul and Mary foi un trío folk dos Estados Unidos, composto por Peter Yarrow, Noel Paul Stookey e Mary Travers. O trío de cantantes e activistas, iniciado en 1960, tivo case cincuenta anos de carreira. Despois da morte da cantante Mary Travers en 2009, por mor dun cancro, Peter Yarrow e Noel Stookey continuaron a actuar como dúo co nome de Peter and Paul.
Anos iniciais (1961–69)
O empresario Albert Grossman creou o grupo Peter, Paul and Mary en 1961, despois dunha audición con diversos cantantes da escena folk de Nova York. Tras ensaiar en Miami, Grossman preparou unha actuación do trío no The Bitter End, un café popular no escenario folk do Greenwich Village. Gravaron o seu primeiro disco, Peter, Paul and Mary, no ano seguinte. O álbum incluía "500 Miles", "Lemon Tree", e o éxito de Pete Seeger "If I Had a Hammer" e "Where Have All the Flowers Gone??". O álbum foi listado no Top Ten da Billboard durante dez meses, incluíndo sete semanas na posición n.º 1, e permaneceu nas seguintes décadas como un éxito de vendas constante, con preto de dous millóns de copias, gañando un disco de platino dobre da RIAA só nos Estados Unidos.
O grupo debutou na televisión en 1961 ou 1962 no talk show PM East/PM West, presentado por Mike Wallace e Joyce Davidson. En 1963, Peter, Paul and Mary gravaran tres álbums, e os tres estiveron no Top Ten na semana do asasinato do presidente John F. Kennedy.
En 1963, o grupo lanzou "Puff the Magic Dragon", con música de Yarrow e letra baseada nun poema dun estudante da Universidade Cornell, Leonard Lipton. Aínda que a lenda afirma que a canción está chea de referncias ás drogas, probablemente trata da fin da inocencia infantil.
En 1963, o grupo presentou "If I Had a Hammer" na Marcha sobre Washington, lembrada especialmente polo discurso "Teño un soño" de Martin Luther King, Jr. Un dos seus éxitos máis destacados foi a canción de Bob Dylan "Blowin' in the Wind". Tamén cantaron outras cancións de Bob Dylan, como "The Times They Are a-Changin'", "Don't Think Twice, It's All Right" e "When the Ship Comes In". O seu produtor, Albert Grossman, tamén era empresario de Dylan. O seu éxito coa música de Bob Dylan "Don't Think Twice, It's All Right" axudou a proxectar o álbum do mesmo Dylan "The Freewheelin' Bob Dylan", lanzado poucos meses antes, para o Top 30.
"Leaving On A Jet Plane", escrito polo amigo do grupo John Denver, converteuse no seu único éxito Top 1, así como o seu último Top 40 en decembro de 1969, e foi o único sinxelo disco de ouro (un millón de copias vendidas). "Day Is Done", en xuño de 1969, foi o último éxito Hot 100 que gravou o trío.
Separación (1970–78)
O trío terminou en 1970 e todos seguiron carreiras en solitario, cun éxito moito menor do que experimentaran como grupo.
Retorno (1978–2009)
miniatura|260px|Peter, Paul and Mary nunha actuación de 2006 En 1978, reuníronse para un concerto contra a enerxía nuclear e continuaron a gravar discos xuntos e planear unha xira, realizando preto de corenta e cinco espectáculos por ano ata a morte de Mary Travers.
O grupo foi introducido no Vocal Group Hall of Fame en 1999.
Os tres membros do grupo foron activistas políticos prolíficos no movemento pacifista e outras causas. Foron premiados coa Peace Abbey Courage of Conscience o 1 de setembro de 1990.
En 2004, Travers foi diagnosticada con leucemia, o que provocou a cancelación dos concertos restantes da xira dese ano. Recibiu un transplante de medula e volveu á xira o 9 de decembro de 2005 cunha actuación no Carnegie Hall. En 2007, o trío cancelou varias actuacións segundo a enfermidade de Mary non melloraba. Foi precisa unha segunda cirurxía e cancelar novamente a xira. A doenza impediu que Travers participase na xira do verán de 2009, mais Peter e Paul actuaron nesas datas como dúo, nomeando o espectáculo "Peter & Paul Celebrate Mary and 5 Decades of Friendship" ("Peter & Paul celebran a Mary e cinco décadas de amizade").
O trío desapareceu o 16 de setembro de 2009, cando Mary Travers morreu aos 72 de complicacións resultantes da quimioterapia, o mesmo ano en que o grupo foi incluído no Hit Parade Hall of Fame.
Influencia
Mary Travers mencionaba entre as súas influencias a Woody Guthrie, Pete Seeger e The Weavers. O grupo fixo un tributo a algúns dos seus mentores e contemporáneos no seu álbum "Lifeline Concert", de 2004.
Ashleigh Barty
Ashleigh Barty, nada en Ipswich, Queensland, o 24 de abril de 1996, é unha ex xogadora de tenis e antiga xogadora de crícket australiana. Chegou ao número un do mundo individual da Women's Tennis Association (WTA), sendo a segunda australiana que o logrou tras Evonne Goolagong Cawley. Tamén chegou a estar entre as cinco mellores do mundo en dobres. Barty gañou sete títulos individuais do WTA Tour, incluído un título de Roland Garros.
Barty é unha xogadora de todas as superficies, que emprega unha ampla variedade de golpes no seu estilo de xogo. A pesar das súa curta estatura para unha xogadora de tenis profesional, ten un servizo excelente. Barty actúa como Embaixadora Nacional Indíxena do Tenis para Tennis Australia.
Traxectoria
Barty volveu ao tenis a principios de 2016. Revelouse como xogadora individual en 2017, gañando o seu primeiro título da WTA, o Malaysian Open, que lle valeu para chegar ao número 17 da clasificación sen chegar a estar entre as cen primeiras antes do seu tempo fóra do tenis.
O 23 de marzo de 2022 anunciou que abandonaba a práctica profesional do tenis á idade de 25 anos e sendo a número un da WTA.
A illa das cabezas cortadas
A illa das cabezas cortadas (en Cutthroat Island) é un filme de acción e aventuras dirixido por Renny Harlin que foi estreado en 1995. Foi escrito por Robert King e Marc Norman e está baseado na historia orixinal de Michael Frost Beckner, James Gorman, Bruce A. Evans e Raymond Gideon. Está protagonizado por Geena Davis, Matthew Modine e Frank Langella. É unha coprodución internacional de diferentes compañías dos Estados Unidos, Francia, Alemaña e Italia.
Estreouse en galego a través da TVG.
Sinopse
Unha muller pirata coñecida como Morgan Adams (Geena Davis) e o seu escravo William Shaw (Matthew Modine), andan na procura das tres partes nas que se divide un mapa do tesouro. O tesouro atópase na misteriosa Illa Asasina. Pero por desgraza, a derradeira parte do mapa perténcelle ó seu malvado tío, Douglas Adams ('Dawg Brown'), quen asasinou o pai de Morgan, Henry "Black Harry" Adams (Harris Yulin). Por outra banda, a compañía británica de Xamaica alíase con Douglas Adams para tentar acabar coa piratería no mar Caribe, pero realmente están sendo enganados por este.
Comités Abertos de Faculdade
Os Comités Abertos de Escola e Faculdade (CAF-CAEF) foi unha organización estudantil universitaria galega, que defendía un ensino galego, público, democrático e de calidade. O 10 de maio de 2008 disolveuse para formar cos CAE unha nova organización, Comités. A organización que cumpría o papel dos CAF no ensino medio eran os Comités Abertos de Estudantes (CAE).
Historia
Durante a efervescencia das loitas na Universidade de Santiago de Compostela, nos primeiros anos oitenta do século XX, foron xurdindo unha serie de Asembleas de Centro que confluirían arredor do ano 86 nos Comités Abertos (a pesar que algunha, como CAMAE, seguira a ser semi-autónoma). Aínda que teoricamente abranguía toda a universidade, na práctica era unha organización compostelá con algún comité nos outros campus, e só foi a partir da segregación das universidades de A Coruña e Vigo que comezou a ser unha organización de carácter galego e ter presenza nos sete campus. Nas orixes funcionaba a nivel de Asemblea de Faculdade e cun órgano de coordinación (Consello de Campus) formado por dúas persoas de cada centro.
Dende a súa creación, coa disolución de ERGA, no 1988, os CAF foron medrando até converterse na organización maioritaria do estudantado galego, presentes na meirande parte das institucións universitarias con representación estudantil.
Aínda que nos anos 90 apareceu o Movemento Estudantil Universitario como reacción ao que estes denunciaron como seguidismo da UPG por parte dos CAF, os Comités Abertos conseguiron recuperar a súa presenza lixeiramente.
No ano 2008 tras analizar as dificultades organizativas de contar con dúas organizacións estudantís diferentes no ámbito universitario e no ensino secundario (CAF e CAE) levan á súa unificación nun novo proxecto, os Comités.
Estrutura
O órgano básico de organización dos CAF son os Comités de Centro, que elixen un ou unha responsábel de Comité.
A nivel campus, os CAF organizábase en Asembleas de Campus, órgano coordinador dos Comités do mesmo campus no cal se elixía un ou unha Responsábel de Campus.
Esta Asemblea delegaba responsabilidades nos Consellos de Campus, órgano de dirección e control da organización en cada Campus. Os Consellos estaban conformados, como mínimo, pola responsabilidade de Campus, as e os responsábeis de cada Comité de Centro e, no seu caso, por outras responsabilidades delegadas da Asemblea de Campus (historicamente foron as responsabilidades Institucional, Muller, Finanzas, Comunicación, e Formación).
O máximo órgano de decisión dos CAF era a súa Asemblea Nacional, que se reunía cunha periodicidade bianual.
O Consello Nacional, órgano de dirección en período interasemblear, tiña 19 membros, 12 membros escollidos pola Asemblea Nacional máis os 7 responsábeis de Campus.
Composición
Na súa composición, tradicionalmente os CAF incorporaban á práctica totalidade das organizacións da esquerda nacionalista que operaban na universidade (BNG, PSG-EG, MCG, PCPG...), aínda que coa integración da maioría destes grupos no BNG pasou a estar formada maioritariamente por militantes de Galiza Nova e persoas sen afiliación política.
A Lastra, A Lastra, Baleira
A Lastra é un lugar da parroquia da Lastra no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 67 habitantes (38 homes e 29 mulleres).
O Sollío, A Lastra, Baleira
O Sollío é un lugar da parroquia da Lastra no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 12 habitantes (8 homes e 4 mulleres).
Robustiano Sánchez Marroquín
Robustiano Sánchez Marroquín, finado en Madrid en 1920, foi un avogado e xornalista galego.
Traxectoria
Fillo de Francisco Sánchez de Parga e irmán de José Sánchez Marroquín. Secretario do Comité republicano de Viveiro en 1873. Foi redactor de El Farol, El Globo (1891) e El Diario Español. En 1899 aprobou as oposicións para secretarios de deputacións provinciais. Foi vicepresidente do Comité Republicano do distrito do Congreso de Madrid (1902). Finou en Madrid a principios de 1920.
Donnchadh MacGillÌosa
Donnchadh MacGillÌosa (en inglés, e oficialmente: Duncan Gillies), nado en Nis en 1941, é un escritor escocés en gaélico escocés.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Aberdeen e reside e traballa en Londres como mestre e xardineiro. Tradutor de Shakespeare publicou en 1988 un libro con traducións do dramaturgo co título de Seachd Luinneagan le Shakespeare, e en colaboración con outro escocés veciño de Londres, Calum Graham, deu ao prelo en 1991 unha selección de relatos de moi diversos autores, Thall's A-Bhos. Autor tamén dunha novela infantil Disathairn que apareceu en 1992. Publicou en 2004 o seu primeiro libro de relatos, dentro da serie Ùr-Sgeul, Tocasaid Ain Tuirc.
A súa segunda colección de relatos Màiri Dhall agus Sgeulachdan Eile foi finalista en 2013 ao premio ao mellor libro escocés da Sociedade Literaria Saltire .En 2018 publicou unha nova escolla de relatos, An Còta Dathach agus Deich Sgeulachdan Eile.
Aldegunde, Librán, Baleira
Aldegunde é un lugar da parroquia de Librán no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Norbert Elias
Norbert Elias, nado en Breslau o 22 de xuño de 1897 e finado en Amsterdam o 1 de agosto de 1990, foi un sociólogo británico-alemán de ascendencia xudía, cun traballo que se centrou na relación entre poder, comportamento, emoción e coñecemento. Deu forma á chamada «socioloxía figuracional». Foi pouco coñecido no campo académico ata a década de 1970, cando foi "redescuberto". O seu traballo dunha socioloxía histórica, pode explicar estruturas sociais complexas sen menoscabo de axencias individuais.
Traxectoria
Entre 1930 e 1933 traballou como asistente de Karl Mannheim en Frankfurt, no mesmo edificio en que traballaban Adorno e Horkheimer. Debido ao anterior, existe algunha confusión en relación á influencia que puido exercer a Escola de Frankfurt no pensamento de Elias.
Cara ao final da segunda guerra mundial, traballou para a intelixencia británica. Tamén deu clases nocturnas para a Workers' Educational Association e posteriormente clases de socioloxía, psicoloxía e historia económica na Universidade de Leicester. En colaboración cun amigo dos tempos de Frankfurt, o psicanalista S. H. Foulkes, estableceu os fundamentos teóricos do Group Analysis, importante escola de terapia, e cofundou a Group Analytic Society en 1952. Formouse e traballou como terapeuta de grupo. O 22 de febreiro de 1952 nacionalizouse británico.
Elias impartiu clases en universidades de Inglaterra, Ghana, Alemaña e os Países Baixos; entre os seus alumnos estivo o sociólogo inglés Anthony Giddens, mais o seu principal herdeiro foi Eric Dunning. Escribiu tamén obras poéticas e narrativas entre as que se encontra A balada do Xacob pobre, inspirada nunha experiencia real de persecución e desprezo, a súa. Dalgunha maneira, a "deconstrución" que o seu pensamento supón para as lóxicas modernas (naturalizadas socialmente) ten que ver coa experiencia; do mesmo xeito que Hannah Arendt, preguntouse polas bases da humanidade.
Pensamento
Elias expón que para o pensamento cotián o individuo é consciente de si mesmo como alguén situado fronte a outros, entendéndoos como "obxectos". A nosa linguaxe e os nosos conceptos están configurados como se fosen externos á persoa individual e tivesen carácter de obxectos, como se tivesen unha existencia propia, máis aló da acción do individuo. Este tende a ver as figuras sociais (tales como o barrio, a escola, a familia) fóra desta representación, cosifícaas tratándoas de persoas cando non o son. Xerándose así que o individuo tenda a verse separado da sociedade, á cal considera unha cousa con vida propia e natural. Isto pon de manifesto como concibe a sociedade e como reflexiona sobre ela naturalizándoa.
A súa obra máis coñecida é The Civilising Process ("O proceso da civilización", 1939), traballo en que fixo unha análise da evolución das sociedades europeas dende a época medieval e guerreira ata o proxecto moderno e ilustrado. Reflexiona sobre o carácter do público e o privado, a represión, os tabús e a cultura dende un modelo que traballa unha tríada entre Karl Marx, Sigmund Freud e Max Weber. Divídese en dous capítulos, que termina nunha sorte de psicanálise do vello mundo. Varios dos seus traballos sobre o desexo e a represión, de maneira historiográfica, anuncian en parte o traballo que posteriormente realizou Michel Foucault.
O mundo social é unha rede
O problema que expón Elias é a relación individuo-sociedade e os comportamentos que forman parte de cada un. Expón que a socioloxía debe facer unha reelaboración de conceptos e terminoloxías para lograr unha representación máis axustada da realidade, xa que esta é necesaria. Esta "revolución copernicana" que a socioloxía debe levar a cabo é a de crebar esa imaxe egocéntrica e suplantala por unha visión de individuos interdependentes, terminar coa fachada de conceptos cosificadores que non permiten que as persoas teñan unha clara comprensión da súa propia vida social e que expoñen que a sociedade está composta de figuras externas ao eu, ao individualismo singular que esta simultaneamente rodeado pola sociedade e separado dela por unha barreira invisible.
Expón substituír esta visión por unha na que non somos cousas senón individuos ligados uns aos outros do mundo máis diverso constituíndo armazóns de interdependencia con fins e intencións recíprocas. É dicir unha "descosificación".
Presión social e cosificación
Esta revolución implica un cambio de perspectiva onde debemos superar puntos de vista naturalizados, solidificados no tempo e recoñecernos como parte do mundo social, superando así o pensamento de sentido común. É necesario recoñecer a presión que exercen sobre nós "as figuras sociais" que consideramos representacións.
Esta presión explícase automaticamente porque confire ás figuras sociais unha "existencia", unha obxectividade, fóra e alén dos individuos que a constitúen. Esta cosificación das figuras sociais conduce a unha "metafísica das figuras sociais", onde tendemos a deshumanizalas, algo que en última instancia provén da experiencia que os individuos foron acumulando da súa relación coa natureza.
Nas sociedades premodernas, explica Elias, había un predominio do pensamento antropomórfico animista onde se interpretaban e explicaban os acontecementos naturais como continuidade e proxección "do humano", que logo, co avance científico, foi substituído por explicacións realistas procurando establecer causas e efectos sobre o mundo natural.
Para Elias a tarefa da socioloxía é "emancipar", para o que é necesario recoñecer que as coaccións sociais son coaccións que o home exerce sobre si mesmo e hai que dar conta dos feitos sociais e liberar as ataduras dos modelos estáticos que expoñen unha naturalización como no caso da linguaxe que "naturaliza o social" o cosifica como se a realidade fose algo alleo ao falante, cando en realidade este está delimitado por unha condición sociohistórica e non un modelo da ciencia natural, xa que isto se nos quere facer crer para que non nos cuestionemos as cousas e que as tomemos como naturais, debemos liberarnos destas ataduras e desenvolver a terminoloxía que máis se axuste ás figuracións sociais, xa que só así poderemos acceder a un pensamento máis axustado á realidade.
José Sánchez Marroquín
Traxectoria
Fillo de Francisco Sánchez de Parga e irmán de Robustiano Sánchez Marroquín. Foi alcalde de Viveiro en 1891. Foi suspendido como alcalde xunto con trece concelleiros polo gobernador civil o 15 de xullo de 1893. Foi detido en Santiago de Compostela en decembro de 1895 acusado de estafa. Marchou a Arxentina onde se integrou na sociedade Hijos del Partido de Vivero da que foi vogal en 1909.
Barcias, Librán, Baleira
Barcias é un lugar da parroquia de Librán no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 41 habitantes (21 homes e 20 mulleres).
Manuel III de Trebisonda
Manuel III Comneno (en grego: Μανουήλ Γ Μέγας Κομνηνός, Manuēl III Mégas Komnēnós), nado o 16 de decembro de 1364 e finado o 5 de marzo de 1417, foi emperador de Trebisonda desde o 20 de marzo de 1390 até a súa morte en 1417.
Traxectoria
Naceu no ano 1364 e sucedeu ao seu pai Aleixo III de Trebisonda en 1390. Durante o seu reinado, o imperio converteuse nun estado vasalo dos mongois. Morreu en 1417. Tamén foi coñecido como Manuel porfiroxeneta.
Devanceiros
Devanceiros de Manuel III de Trebisonda
Julio Prada Rodríguez
Julio Prada Rodríguez, nado en Ourense en 1966, é un historiador galego.
Traxectoria
Doutor en historia contemporánea. É profesor na Facultade de Historia do Campus de Ourense desde 2009. Traballa sobre a II República, a guerra civil e a represión franquista en Ourense e ten publicado traballos desta temática. Foi coordinador do Proxecto de Investigación Interuniversitario Nomes e voces.
A Carraceira, Librán, Baleira
A Carraceira é un lugar da parroquia de Librán no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 15 habitantes (9 homes e 6 mulleres).
Cerreda, Librán, Baleira
Cerreda é un lugar da parroquia de Librán no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada.
Catatrigo, Librán, Baleira
Catatrigo é un lugar da parroquia de Librán no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 17 habitantes (8 homes e 9 mulleres).
O Chao, Librán, Baleira
O Chao é un lugar da parroquia de Librán no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Abella raíña (filme)
Abella raíña (en Queen Bee) é un filme estadounidense dramático protagonizado por Joan Crawford, John Ireland, Betsy Palmer e Barry Sullivan. O filme foi dirixido por Ranald MacDougall e producido por Jerry Wald, e o guión é obra de MacDougall baseado na novela de The Queen Bee, de Edna L. Lee. O filme conta a historia dunha familia sureña dominada por unha muller desapiadada e os estragos que as súas ameazas e intimidación causan a quen está ó seu arredor.
Estreouse en galego o 11 de outubro de 1991 a través da TVG.
Arnoglossus rueppelii
Taxonomía
A especie foi descrita por primeira vez en 1844 polo médico e ictiólogo italiano Anastasio Cocco, baixo o nome de Peloria rueppelii.
Características
As principais características morfolóxicas desta especie son:
Hábitat, distribución e bioloxía
É unha especie mariña, demersal, que vive a profundidades de entre os 85 e os 550 m (máximo, 897 m), sobre fondos areosos e fangosos*.
Distribúese polas costas do Atlántico oriental entre os 46° N e os 23° N, e entre os 20° W e os 35° E, desde o estreito de Xibraltar até o cabo Bojador (Sáhara Occidental) e as illas Canarias, cara ao leste, e o Mediterráneo, até o mar Negro, cara ao leste.
Aliméntase de pequenos peixes e invertebrados bentónicos.
A desova prodúcese durante o outono, no Mediterráneo.
Pesca
O rapapelos estreito é un peixe comestíbel, pescándose nas zonas onde vive.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais cualificou o status desta especie na actualidade (2015), como LC (pouco preocupante), debido a que está amplamente distribuída e non é moi interesante para a pesca comercial, aínda que se captura incidentalmente nalgunhas pescarías doutras especies. Ao igual que outros membros do seu xénero, é probábel que sexa relativamente común.
Ameazas
Arnoglossus rueppelii captúrase nas actividades pesqueiras que operan no mar de Alborán, no Mediterráneo occidental (Abad et al. 2007). Neste estudo comprobouse que constituía unha porción relativamente pequena das capturas. A pescaincidental desta especie é pouco probábel que sexa unha grande ameaza para a súa supervivencia. Debido a que habita en augas profundas é pouco probábel que sexa afectada pola contaminación e o desenvolvemento costeiro.
Parasitos
Esta especie é atacada, entre outros, por parasitos das seguintes familias:
American Fall
American Fall é o décimo álbum da banda estadounidense de punk rock Anti-Flag, publicado o 3 de novembro de 2017 a través do selo Spinefarm Records. O disco estreouse no número 17 da lista Hard Rock Albums, no 11 da Independent Albums, e 10 na Tastemakers.
Constantino Gómez Barcia
Constantino Gómez Barcia, nado en Portomarín en 1956 e finado en Arrasate o 13 de marzo de 1977, foi un axente da Garda Civil asasinado por ETA.
Traxectoria
Fillo e irmán de gardas civís, ao pasar a ser axente el mesmo, foi destinado a Oñate, no País Vasco. Unha noite viña dunha sala de festas (de nome Alexander) na localidade guipuscoana de Arrasate en coche, con outros tres gardas civís e coa moza dun deles. Na gallada da estrada C-6322 Beasain-Durango coa C-6312 Arrasate-Bergara, un coche detívose diante deles, e un grupo de homes pertencentes a ETA saíron del e dispararon contra o vehículo. A policía apuntou no seu día que as persoas pertencían ao comando Besaide quen foron detidos e postos a disposición xudicial sendo liberados en aplicación da Ley de amnistía de 1977, e un dos moitos asasinatos cometidos por ETA que está sen esclarecer. Gómez Barcia foi o único falecido e foi soterrado en Oviedo se ben actualmente os seus restos atópanse soterrados no cemiterio de Lalín (Pontevedra), onde foron a residir os seus pais.
Día da Liberdade dos Documentos
O Día da Liberdade dos Documentos (Document Freedom Day en inglés) é un día internacional pensado para «concienciar á xente da importancia da liberdade dos documentos» «durante o último mércores de marzo" . O primeiro día da liberdade dos documentos celebrouse o 26 de marzo do 2008. No ano 2009 caeu en 25, no 2010 o 31, e no ano 2011 celebrarase o día 30 de marzo.
Segundo a publicación tecnolóxica Ars Technica, hai máis de «200 grupos en 60 países» involucrados activamente no día da liberdade dos documentos, entre os que cabe salientar a Free Software Foundation Europe, a ODF Alliance, o OpenForum Europa, IBM, Red Hat e Sun Microsystems.
Obxectivos
Os principais obxectivos do día da liberdade do software son os seguintes:
Irwin Allen
Irwin Allen, nado o 12 de xuño de 1916 en Nova York e finado o 2 de novembro de 1991 en Santa Monica (California), foi un produtor e director de cine e televisión estadounidense.
Traxectoria
Na década de 1950 e a comezos da seguinte Allen produciu filmes como Dangerous Mission (1954), The Animal World (1956), The Story of Mankind (1957), The Big Circus (1959), The Lost World (1960), Voyage to the Bottom of the Sea (1961) e Five Weeks in a Balloon (1962). Na década de 1960, Allen mudouse á televisión e foi responsable de series como Voyage to the Bottom of the Sea (1964–1968), Lost in Space (1965–1968), The Time Tunnel (1966–1967), Land of the Giants (1968–1970), The Swiss Family Robinson (1975–1976), Code Red (1981–1982). Nos anos 70, Allen volveu ao cine, asociándose o seu nome co xénero de catástrofes, producindo filmes como A aventura do Poseidón (1972) e The Towering Inferno (1974), filmes que tamén codirixiu, tamén levou o xénero á televisión, con telefilmes como Flood! (1976), Fire! (1977), Hanging by a Thread (1978) e en 1979 The Night the Bridge Fell Down e Cave In!. Para o cine dirixiu e produciu The Swarm (1978) e mais Beyond the Poseidon Adventure (1979) e produciu When Time Ran Out (1980).
A finais de 1970 e comezos de 1980 traballou esporadicamente en televisión, coa miniserie The Return of Captain Nemo/The Amazing Captain Nemo (1978) ou o telefilme en dúas partes Alice in Wonderland (1985).
Penas, Librán, Baleira
Penas é un lugar da parroquia de Librán no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Raposo común
O raposo común (Vulpes vulpes), tamén coñecido simplemente como raposo, raposa ou golpe nalgunhas zonas ó norte de Galicia, é a meirande especie de raposo e un dos membros máis espallados no mundo da orde dos carnívoros, estando presente en todo o hemisferio norte dende o círculo polar ártico até o norte de África, América do Norte e Eurasia. Está clasificada como unha especie pouco preocupante pola IUCN. A súa área de distribución medrou paralelamente coa expansión humana, sendo introducido en Australia, onde é considerado prexudicial para os mamíferos nativos e as poboacións de aves. Por mor da súa presenza en Australia, está incluído na lista das 100 especies invasoras máis daniñas do mundo.
O raposo común provén de devanceiros máis pequenos de Eurasia durante o período Villafranchiense medio, e colonizou América do Norte pouco despois da glaciación de Wisconsin. Entre tódolos raposos, o raposo común representa a forma máis evolucionada en termos de alimentación carnívora. Ademais do seu tamaño maior, o raposo común diferénciase doutras especies de raposo pola súa grande habilidade de adaptarse a novos ambientes. Malia que tamén é coñecido como raposo vermello, a especie a miúdo produce individuos con outras cores, incluíndo exemplares con leucismo e melanismo. No presente están recoñecidas corenta e cinco subespecies, que están divididas en dúas categorías: os meirandes raposos do norte, e os máis cativos, os raposos basais de Asia e o norte de África.
Os raposos adoitan estar xuntos en parellas ou pequenos grupos formados por familias, como dous pais adultos e as súas crías, ou un macho con varias femias con relacións de parentesco. As crías permanecen a carón dos seus pais para axudarlles a coidar novas crías. Aliméntanse principalmente de pequenos roedores, malia que tamén poden cazar coellos, galináceas, réptiles, invertebrados e crías de ungulados. En ocasións tamén comen froitas e vexetais. Malia que o raposo común adoita matar depredadores máis pequenos ca el, como outras especies de raposos, é vulnerable ó ataque de depredadores meirandes, como lobos, coiotes, chacais dourados e félidos de tamaño medio e grande.
A especie ten unha longa historia de asociación cos humanos, sendo cazada extensivamente como unha praga e pola súa pelaxe durante séculos, así como a súa representación no folclore e na mitoloxía de moitas culturas. Por mor da súa ampla distribución e gran poboación, o raposo común é un dos animais máis importantes para a industria da peletaría. Pequeno de máis para supoñer unha ameaza para os humanos, beneficiouse amplamente da presenza de hábitats humanos, e tivo moito éxito na colonización de áreas urbanas e suburbanas. A domesticación do raposo común está en proceso en Rusia, e deu como resultado o raposo doméstico.
Terminoloxía
miniatura|230px|Crías de raposo. A palabra "raposo" ou "raposa" provén de rabo. Moitas linguas tamén fan referencia ó rabo para designar á especie, como o hindi pū̃ch, o tocario B päkā, e o lituano uodẽgis. O espeso rabo tamén é a base para o nome en galés, llwynog, literalmente 'mesto', que provén de llwyn 'arbusto', e para o ojibwa waagosh, que provén de waa e que se refire ó movemento de "bote" cara a arriba e cara a abaixo que fai o animal co seu rabo.
O termo científico vulpes é a forma latina para 'raposo'.
Colonización de América do Norte
O raposo común colonizou o continente de América do Norte en dúas ondas: durante ou antes da glaciación de Illinois, e durante a glaciación de Wisconsin. O mapa xenético demostra que os raposos comúns de América do Norte estiveron illados da súa contraparte eurasiática durante 400 000 anos, aumentando así as posibilidades de que se producise especiación, e de que o antigo nome binomial Vulpes fulva fose válido. Na parte máis setentrional, descubríronse fósiles de raposo común en depósitos do período Sangamoniense no distrito de Fairbanks e Medicine Hat. Os fósiles que datan do período da glaciación de Wisconsin están presentes en 25 sitios de Arcansas, California, Colorado, Idaho, Missouri, Novo México, Tennessee, Texas, Virxinia e Wyoming. Aínda que chegaron moi ó sur durante o período de Wisconsin, o inicio das condicións cálidas encolleu o seu alcance cara ó norte e recentemente recuperaron os seus antigos hábitats americanos grazas a cambios ambientais inducidos polo ser humano. Exames xenéticos sinalan que existen dúas poboacións refuxio en América do Norte que puideron terse separado durante o período de Wisconsin. O refuxio do norte (ou boreal) está en Alasca e o oeste do Canadá, e componse das meirandes subespecies V. v. alascensis, V. v. abietorum, V. v. regalis e V. v. rubricosa. O refuxio do sur (ou montañés) está presente nos parques subalpinos e pasteiros alpinos das montañas Rochosas, a cordilleira das Cascadas e Serra Nevada. Comprende as subespecies V. v. macroura, V. v. cascadensis e V. v. necator. Este último clado separouse de tódalas outras poboacións de raposo común dende as últimas glaciacións, e pode posuír adaptacións ecolóxicas e psicolóxicas únicas.
Malia que raposos europeos foron introducidos nalgunhas partes dos Estados Unidos na década de 1900, estudos xenéticos recentes sinalan a ausencia de haplotipos de raposos europeos en tódalas poboacións de América do Norte. Ademais, raposos comúns orientais foron introducidos e colonizaron California, no val de San Joaquin e na área da badía de San Francisco, e semella que puideron terse hibridado coa subespecie V. v. patwin nunha pequena zona do val de Sacramento. Por outra banda, non hai evidencias de cruzamentos entre raposos vermellos orientais coa subespecie raposo de Serra Nevada V. v. necator ou con outras poboacións do oeste (entre as montañas Rochosas polo leste e a cordilleira das Cascadas e Serra Nevada polo oeste).
Subespecies
No ano 2005, estaban recoñecidas 45 subespecies. En 2010, outra subespecie diferente foi identificada a través de estudos do haplotipo mitocondrial, V. v. patwin, que habita nos pasteiros do val de Sacramento.
Sábese da mestura xenética entre diferentes subespecies; os raposos británicos cruzáronse con raposos importados de Alemaña, Francia, Bélxica, Sardeña, e posiblemente Siberia e Escandinavia. Porén, os estudos xenéticos suxiren poucas diferenzas xenéticas entre as poboacións de raposos ó longo de Europa. A falta de diversidade xenética é consistente co feito de que os raposos comúns son unha especie bastante viaxeira, podendo percorrer unha distancia de 320 km durante o período dun ano.
miniatura|Cranio de raposo meridional do deserto. As subespecies de raposo común en Eurasia e o norte de África están divididas en dúas categorías:
Os raposos comúns que viven en Oriente Medio amosan características físicas intermedias entre as categorías do norte e do sur.
Corpo
miniatura|Raposo común (esquerda) e [[raposo corsac (dereita) bocexando.]] O raposo común ten un corpo alongado e membros relativamente curtos. O rabo, que é máis longo que a metade da lonxitude do corpo (70% da lonxitude da cabeza e corpo), é suave e chega até o chan cando o raposo está en pé. As súas pupilas son ovaladas e están orientadas verticalmente. Conta con membranas nictitantes, pero só se moven cando os ollos están pechados. As patas dianteiras teñen cinco díxitos, mentres que as patas traseiras só teñen catro e carece de esporóns. Son moi áxiles, sendo quen de chimpar sobre valados de 2 metros de alto, e son bos nadadores. As femias polo xeral teñen catro pares de tetos, aínda que femias con sete, nove ou dez tetos non son raras. Os testículos dos machos son máis pequenos cós dos raposos árticos.
O seu cranio é bastante estreito e alongado, cun pequeno neurocranio. Os seus dentes cairos son relativamente longos. O dimorfismo sexual no cranio é máis pronunciado ca nos raposos corsac, tendo as femias de raposo común cranios máis pequenos cós machos, con rexións nasais máis anchas e padais duros, así como meirandes cairos. Os seus cranios diferéncianse dos cans polo fociño estreito, premolares menos concorridos, dentes cairos máis delgados e perfís cóncavos no canto de convexos.
Dimensións
O raposo común e a especie máis grande do xénero Vulpes. Porén, respecto o seu tamaño, os raposos comúns son moito máis lixeiros cós cans do mesmo tamaño do xénero Canis. Os ósos das súas extremidades, por exemplo, pesan un 30% menos por unidade de área de óso do agardado para cans de tamaño semellante. Amosan unha gran variabilidade individual, sexual, de idade e xeográfica. Por termo medio, os adultos roldan os 35–50 cm de alto até a cernella e entre 45-90 cm de lonxitude coas colas medindo 30-55,5 cm. As orellas miden de 7,7 a 12,5 cm e as patas posteriores 12-18,5 cm. O seu peso varía dende os 2,2 até os 14 kg, pesando as femias un 15–20% menos cós machos. Os cranios dos raposos comúns adultos miden entre 129 e 167 mm, mentres que os das femias miden de 128 a 159 mm. As medidas das pegadas das patas dianteiras son de 60mm de longo por 45 mm de ancho, mentres que as das patas traseiras son 55 mm de longo e 38mm de ancho. Trotan a unha velocidade de 6 a 13 km/h, e teñen unha velocidade máxima en carreira de 50 km/h. Teñen un paso separado por 25–35 cm cando se desprazan a un ritmo normal. Os raposos comúns de América do Norte son polo xeral máis lixeiros, con corpos comparativamente máis longos respecto da súa masa corporal e teñen un alto grao de dimorfismo sexual. Os raposos comúns británicos son máis pesados e máis curtos, e os raposos europeos continentais están máis achegados á media xeral das poboacións de raposos. O meirande raposo común rexistrado en Gran Bretaña pesaba 17,2 kg, media 1,4 m de longo, e foi abatido en Aberdeenshire, Escocia, a comezos de 2012.