cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
IRC
Operators e Ircops
Os ircops son usuarios normais do IRC coa diferenza de que teñen privilexios sobre o resto de usuarios. Estes privilexios afectan aspectos que teñen que ver co bo funcionamento da rede dentro do IRC. Son os encargados de que todo funcione correctamente, poden pechar unha canle se o consideran oportuno. Poden, de igual forma, banear de forma permanente a algún usuario se estivese infrinxindo algunha regra do IRC.
Os operadores de canle son os encargados de xestionar unha canle. Dentro da canle teñen absoluto control sobre o resto de usuarios. Normalmente o creador dunha canle vai ser sempre operador da mesma, este poderá definir topics, modos e outros aspectos relativos a canle.
Congreso Nacional de Canarias
Na actualidade o propio CNC preséntase como "brazo político do MPAIAC" (Cubillo ocupou os máis altos cargos de dirección de ambas organizacións). No entanto, o MPAIAC cesou todo tipo de actividade en 1979, e o CNC fúndase en 1985. Nos anos 70 o brazo político do MPAIAC era o Partido dos Traballadores Canarios.
Ideoloxía
O CNC reclama a independencia das Canarias e que considera que é a última das colonias africanas en poder dunha potencia europea.
O CNC oponse á Zona de Libre Comercio das Canarias, rexeita calquera tipo de estatuto de autonomía e propón a saída da Unión Europea.
Antropoloxía física
miniatura|[[Clavícula medieval de interese antropolóxico.]] A antropoloxía física é a ciencia dedicada ó estudo da variabilidade e a evolución orgánica do ser humano e os seus determinantes culturais e de comportamento. Estuda a variabilidade biolóxica do ser humano como entidade individual e como especie. Neste sentido, a antropoloxía física é unha ciencia solidamente construída, con ambas as ciencias naturais e sociais, aínda que o seu contexto metodolóxico e epistemolóxico, sen dúbida, corresponde ó das ciencias experimentais.
Orixes e desenvolvemento
Os inicios da antropoloxía física como disciplina científica podería situarse a mediados do século XIX, coa publicación do libro de Charles Darwin" A orixe das especies, e, especialmente, coa posterior publicación de A orixe do home. O interese para a descrición e catalogación das diferenzas morfolóxicas presentes en moitas poboacións humanas levaría á aparición dunha serie de metodoloxías baseadas na descrición dos tipos de morfoloxía en seres humanos. No século XX, sería a adición de coñecemento doutras disciplinas científicas, como é o caso do estudo xenético.
No presente, podemos considerar dous campos de traballo principal dentro da antropoloxía física: estudo anatómico e osteolóxico de restos humanos, e estudo da bioloxía molecular e xenética de poboacións humanas. En ámbolos dous casos, o obxectivo é o mesmo: a descrición e estudo da variabilidade humana así como a súa adaptación ó medio ambiente.
Stanford Encyclopedia of Philosophy
miniatura|"The Stanford Encyclopedia of Philosophy: Issues Faced by Academic Reference Works That May Be of Interest to Wikipedians" por [[Edward N. Zalta. Wikimanía 2015, Cidade de México.]] A Enciclopedia de filosofía de Stanford (SEP) é unha enciclopedia de libre acceso en liña mantida pola Universidade Stanford. A enciclopedia desenvolveuse inicialmente con fondos públicos do NEH e do NSF. Un plan de recollida de fondos a longo prazo co fin de asegurar o libre acceso á enciclopedia está apoiado a nivel mundial por varias universidades e consorcios de bibliotecas. Ditas institucións contribúen baixo un plan formulado polo SEP en colaboración coa Scholarly Publishing and Academic Resources Coalition (SPARC), a International Coalition of Library Consortia (ICOLC) e a Southeastern Library Network (SOLINET), con fondos equiparados pola NEH.
Cada entrada é escrita e mantida por un experto no tema, incluíndo a profesores de máis de 65 Institucións académicas arredor do mundo. Ademais da súa condición en liña, a enciclopedia utiliza o enfoque académico tradicional da maior parte de enciclopedias e revistas académicas para lograr estándares de calidade por medio de:
A enciclopedia foi creada en 1995 por Edward N. Zalta co fin explícito de achegar unha enciclopedia dinámica actualizada regularmente, e que desta forma non permaneza datada á maneira das enciclopedias impresas. A concepción da enciclopedia permite a presenza de artigos rivais para un único tema de modo que se reflictan os desacordos razoados entre académicos.
Alicia Miyares
Alicia Miyares Fernández, nada en Les Arriondes (Parres, Asturias) o 30 de abril de 1963, é unha filósofa e escritora feminista destacada polos seus traballos sobre igualdade e política, educación e dereitos de cidadanía. Doutora en Filosofía pola Universidade de Oviedo, na actualidade é profesora do Instituto Humanejos de Parla (Madrid) e profesora colaboradora na Universidade de Oviedo.
Traxectoria
Nada en Les Arriondes, estudou Filosofía e Letras na Universidade de Oviedo. Licenciouse en 1986 e doutorouse en 1990 cunha tese sobre La filosofía de Nietzsche, dirixida por Amelia Valcárcel.
De 1993 a 1995, foi xefa de gabinete da Consellería de Educación e Cultura do Goberno de Asturias con Amelia Valcarcel á fronte da consellería.
En 2006 trasladou a súa residencia a Madrid e incorporouse como conselleira técnica á Unidade de Igualdade "Muller e Ciencia" do Ministerio de Educación e Ciencia (2006-2008).
De 2008 a 2011 foi asesora do gabinete da vicepresidenta primeira do Goberno (2008-2011) con María Teresa Fernández de la Vega.
Dende 2012 é xefa do Departamento de Filosofía e profesora do Instituto Humanejos de Parla (Madrid).
Tamén é integrante do Consello Reitor do Instituto Asturiano da Muller e secretaria da Asociación Española de Filosofía María Zambrano.
Santa Mariña, Outeiro de Rei
Santa María de Santa Mariña é unha parroquia do concello de Outeiro de Rei na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 102 habitantes (49 homes e 53 mulleres), un máis ca no ano anterior.
Xeografía
A parroquia, xunto coa de Cela, está incluída na ruta das Insuas do Miño, que ao pé do río Miño percorre os concellos de Rábade e Outeiro de Rei. No ano 2002 foi declarada pola UNESCO Reserva da Biosfera Terras do Miño.
Patrimonio
Concentración de mámoas (14/15) no Monte de Santa Mariña. Achado dunha ara prerromana en Sinoga. Catro casas señoriais: o Pazo de Mirapeixe, orixe dunha das máis prestixiosos liñaxes lucenses, os Gaioso; a Casa do Rei, con escudo de armas e pombal; a casa de Garrido e a casa de Abelleira. Ponte sobre o Miño, construída no século XVIII sobre outra de orixe medieval.
Xosé María Arias Fernández
Xosé María Arias Fernández, nado en Furís (Castroverde) o 21 de maio de 1967, é un gandeiro e político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Gandeiro de profesión. Accedeu á alcaldía de Catroverde no ano 1997 tras unha moción de censura ao alcalde nacionalista Miguel Rodríguez Fernández. Nas eleccións municipais de 1999 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Castroverde e foi elixido alcalde grazas a un pacto co BNG. Nas municipais de 2003 volveu ser elixido alcalde con maioría absoluta. Volveu ser elixido alcalde nas sucesivas eleccións sempre con maioría absoluta (2007, 2011, 2015 e 2019). Deputado provincial (2007-2011 e 2019-actualidade), foi responsable da área de medio rural da Deputación (2007-2011) e actualmente leva a área de Cooperación cos concellos de dita institución.
Postulouse á secretaría provincial do PSdeG-PSOE en Lugo nas primarias de decembro de 2017 e xullo de 2019, sendo derrotado por Álvaro Santos e Patricia Otero Rodríguez, respectivamente. Anunciou a súa intención de concorrer novamente como candidato nas primarias previstas para xaneiro de 2022, porén rematou integrándose no equipo do outro candidato e presidente da Deputación José Tomé Roca, pasando a selo vicesecretario xeral na executiva que este encabezou tralo Congreso do mes de febreiro.
Popular Songs
Popular Songs é o décimo segundo álbum da banda de rock alternativo estadounidense Yo La Tengo, editado o 8 de setembro do 2009, É o seu sétimo álbum lanzado a través de Matador Records.
O director John McSwain realizou cinco vídeos para cancións do disco. Nas semanas previas ao lanzamento do álbum, un novo vídeo foi posteado en varias páxinas "amigas" de Matador e recompiladas na propia páxina do selo. O primeiro vídeo, para "Here to Fall", foi posteado no propio "Matablog" de Matador Records o 28 de xullo do 2009.
O álbum foi filtrado a internet o 26 de xullo; como resposta, Matador o puxo en streaming para os seus clientes do programa Buy Early Get Now o 28 de xullo, máis dunha semana antes da orixinal data de streaming.
Blu-ray Disc
Blu-ray (tamén coñecido por BD ou Blu-ray Disc) é un formato de disco óptico de nova xeración de 12 cm de diámetro (igual que o CD e o DVD) para vídeo de alta definición e almacenaxe de datos de alta densidade. Compite por converterse no estándar de medios ópticos sucesor do DVD. O seu rival é o HD-DVD. O disco Blu-Ray fai uso dun láser de cor violeta de 405 nanómetros, a diferenza do DVD, que usa un láser de cor vermella de 650 nanómetros. Isto permite gravar máis información nun disco do mesmo tamaño. Blu-ray obtén o seu nome da cor azul do raio láser ("blue ray" en inglés significa "raio azul"). A letra "e" da palabra orixinal "blue" foi eliminada debido a que, nalgúns países, non se pode rexistrar como un nome comercial unha palabra común. Este raio azul mostra unha lonxitude de onda curta de 405 nm e, xunto con outras técnicas, permite almacenar substancialmente máis datos que un DVD ou un CD. Blu-ray e HD-DVD comparten as mesmas dimensións e aspecto externo. Blu-ray foi desenvolvido en común por un grupo de compañías tecnolóxicas chamado Asociación de Disco Blu-ray (BDA en inglés), liderado por Sony (e pola Playstation 3), e Philips.
O Blu-ray é elaborado pola Blu-ray Disc Association ou BDA (Asociación de Discos Blu-Ray), presidida polas seguintes empresas (por orde alfabética): 20th Century Fox, Apple Computer Inc., Buena Vista Home Entertainment, Dell Inc., Hewlett-Packard Company, Hitachi LTD., LG Electronics Inc., Matsushita Electric Industrial Co. Ltd. (Panasonic), Mitsubishi Electric Corporation, Pioneer Corporation, Royal Philips Electronics, Samsung Electronics Co. Ltd., Sharp Corporation, Sony Corporation, TDK Corporation, Thomson e Warner Home Video.
Espérase que este formato sexa lanzado ó mercado o día 23 de maio de 2006.
Capacidade de almacenaxe e velocidade
Unha capa de disco Blu-ray pode conter ó redor de 25 GB ou cerca de 6 horas de vídeo de alta definición, máis son, e o disco de dobre capa pode conter aproximadamente 50 GB. A velocidade de transferencia de datos é de 36 Mbit/s (54 Mbit/s para BD-ROM), pero prototipos a 2x de velocidade con 72 Mbit/s de velocidade de transferencia están en desenvolvementoo. O BD-RE (formato reescribible) estándar xa está dispoñible, así como os formatos BD-R (gravable) e o BD-ROM, como parte da versión 2.0 das especificacións do Blu-ray. O 19 de maio de 2005, TDK anunciou un prototipo de disco Blu-ray de catro capas de 100 GB. Outros discos Blu-ray con capacidades de 200 GB (oito capas) están tamén en desenvolvemento.
O disco Blu-Ray pode soportar ata 25GB de espazo a modo de capa simple. En modo de capa dobre, este espazo duplícase. Tales capacidades permitirán almacenar vídeo en alta definición (5 horas nun disco dunha capa ou "single-layered"). Soporta os formatos de compresión MPEG-2, MPEG-4 e VC-1.
Tecnoloxía
O tamaño do "punto" mínimo no que un láser pode ser enfocado está limitado pola difracción, e depende da lonxitude de onda do feixe de luz e da apertura numérica da lente utilizada para enfocalo. No caso do láser azul-violeta utilizado nos discos Blu-ray, a lonxitude de onda é menor que respecto a tecnoloxías anteriores, aumentando por tanto a apertura numérica (0.85, comparado con 0.6 para DVD). Con isto, e grazas a un sistema de lentes duais e a unha cuberta protectora máis delgada, o raio láser pódese enfocar de forma moito máis precisa na superficie do disco. Dito doutra forma, os puntos de información lexibles no disco son moito máis pequenos e, polo tanto, o mesmo espazo pode conter moita máis información. Por último, ademais das melloras na tecnoloxía óptica, os discos Blu-ray incorporan un sistema mellorado de codificación de datos que permite empaquetar aínda máis información.
Outra característica importante dos discos Blu-ray é a súa resistencia ás raiaduras e á sucidade debido a súa morfoloxía. Os discos teñen unha capa de substrato, baixo o nome comercial de Durabis, de 1,1 mm por unha cara e 1 mm pola outra, para permitir a creación de máis capas de datos e o uso dunha soa cara. Inicialmente, pensouse en crealos como cartuchos, semellantes a disquetes de ordenador, pero desbotouse a idea cando TDK descubriu un substrato que permitía evitar as raias así como facilitar a lectura con elas (aínda que agora serían moitísimo menos frecuentes) ou con sucidade. Isto provéeos dunha característica novidosa que ha ser moi agradecida polos usuarios, fartos en moitos casos de CD e DVD raiados, e supón unha vantaxe adicional fronte ó formato competidor HD-DVD.
Os discos BD veñen en diferentes formatos:
Xurxo Alonso
Xurxo Alonso García, nado en Buenos Aires o 17 de maio de 1956, é un pintor e escritor galego.
Traxectoria
Aínda que nado en Suramérica é galego por ascendencia familiar e porque desde os oito anos reside en Vilagarcía de Arousa. Inicialmente segue outros camiños xa que consegue a licenciatura en Bioloxía pola Universidade de Santiago de Compostela, se ben a súa paixón pola pintura imponse. Empezou o oficio na Escola de Artes Mestre Mateo de Santiago de Compostela e continuou nos talleres de arte actual de Madrid, cerca de pintores tan singulares como Guinovart e Alcorlo; en Donostia, con Bonifacio Alonso e novamente en Madrid con McLean. Recibiu unha bolsa da Deputación de Pontevedra na IX Bienal Internacional de Arte e da Fundación Rodríguez Acosta de Granada.
As súas primeiras exposicións tiveron lugar en 1983 na súa cidade natal. As individuais repártense por toda Galiza, España e México, participando en numerosas colectivas, nalgunhas das cales obtivo importantes premios, desde o II Certame de artistas noveis, en Vigo, en 1983, a outros en diferentes cidades de Galiza e de España. Posúen obras súas no Centro Galego de Arte Contemporánea, en Santiago de Compostela, os museos de Burgos, Sada etc, así como deputacións e concellos de moitas cidades españolas.
Xurxo Alonso é, fundamentalmente un paisaxista, de condición intensamente abstractiva e modos que se inician no construtivismo conceptual, que ás veces o emparentan con Molezún ou con Jorge Castillo. A xeografía urbana de Nova York tivo na súa pintura unha influencia considerable. Os volomes concisos, que o simplifica aínda máis, constitúen a referencia, en azuis, rosas, grises para unha expresión deliberadamente elemental. Ás veces emprega gamas neutras e as referencias dilúense ou perden para entregar unha mancha recia, de pincelada ancha, en negros e ocres nos que emerxe un azul moi lírico para insinuarnos a heteroxeneidade dunha megalópole e a vaga referencia dunha natureza de estrutura horizontal moi firme en amplos planos.
Adoita a asinar os seus lenzos coa sinatura XurXo ALoNso.
Atsuko Hirayanagi
Traxectoria
Graduouse na Tisch School of the Arts cun máster en produción de cinema. Ó tempo que se graduaba, o seu proxecto de segundo ano Mo Ikkai, gañou o Grand Prix no Festival de Curtametraxes do Festival de Cinema de Asia en 2012.
A súa curtametraxe de tese doutoral, Oh Lucy!, recibiu o Premio Tisch's First Prize Wasserman no Festival First Run de 2014, e tamén recibiu máis de 25 galardóns en todo o mundo, incluíndo premios no Festival Internacional de Cinema de Cannes (2014), no Festival de Cinema de Sundance (2015), e no Festival Internacional de Cinema de Toronto (2014).
A versión en longametraxe Oh Lucy! foi gañadora do Premio Sundance/NHK de 2016. Foi nomeada unha das ″20 mulleres directores que tes que coñecer″ por IndieWire., e foi nomeada nos Premios Film Independent Spirit ó mellor debut.
Hirayanagi foi convidada ó unirse á Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas en 2018.
Deputación da Coruña
Historia
En 1812 promúlgase a Constitución das Cortes de Cádiz na que se dispón por primeira vez a creación das deputacións provinciais. En 1813 instálase a primeira deputación en Galiza con sede en Santiago de Compostela, sendo trasladada á Coruña ese mesmo ano. En 1814 a constitución é derrogada e as deputacións son eliminadas. En 1820 coa volta ao réxime constitucional, instáurase na cidade da Coruña a segunda Deputación de Galiza, que desaparecerá dous anos despois para dar paso a catro novas deputacións, conforme á división territorial en provincias de 1822 aprobada polas Cortes do Trienio liberal na cal Galiza é partida en catro provincias: A Coruña, Lugo, Ourense e Vigo; sendo o 1 de xuño de 1822 cando se crea a Deputación Provincial da Coruña. En 1823 o absolutismo fai desaparecer as deputacións e a división provincial creada un ano antes.
Creación
Trala reimplantación do réxime liberal a partir da promulgación do Estatuto Real de 1834, e xa estando en vigor a división territorial en provincias de 1833 realizada por Javier de Burgos, a creación da Deputación da Coruña tivo lugar o 21 de novembro de 1835.
Representación provincial
O pleno da deputación está formado por 31 deputados. Logo das eleccións municipais de 2019 repetiuse o pacto de Goberno acadado entre PSdeG-PSOE e BNG en xullo de 2015, polo que continuou a ser Presidente o alcalde socialista das Pontes Valentín González Formoso. O vicepresidente é o edil nacionalista carballés Xosé Regueira Varela, en substitución da súa compañeira de partido, a compostelá Goretti Sanmartín Rei. A representación dos diferentes partidos políticos é a seguinte :
O enfermo imaxinario
O enfermo imaxinario (en Le malade imaginaire) é a última comedia escrita polo dramaturgo francés Molière. É unha comedia-ballet en tres actos (cada un con oito, nove e quince escenas, respectivamente), escrita en verso que foi representada no Teatro do Palacio Real o 10 de febreiro de 1673 pola troupe de Molière. Inspírase na comedia da arte. A música é de Marc-Antoine Charpentier e os ballets de Pierre Beauchamp.
Foi traducida ó galego por Manuel Guede e Eduardo Alonso e foi publicada pola Editorial Galaxia no ano 1986. No ano 1987, foi publicado de novo con tradución de Guede e Alonso por Edicións Xerais na colección "Os libros do Centro Dramático". No ano 2005, foi publicado de novo cunha tradución de Guede e Alonso dentro da colección Biblioteca Galega de Clásicos Universais.
A música na obra
A partitura, que se cría perdida, foi atopada nos arquivos da Comédie-Française por William Christie, quen a interpretou integralmente con Les Arts Florissants durante unha representación no teatro de Châtelet, o 16 de marzo de 1990.
Até ese momento, outros compositores trataron de ilustrar musicalmente a obra. Entre eles destaca Jacques Offenbach, en 1851.
Ballblazer
Ballblazer é un videoxogo futurista de deportes e acción creado por Lucasfilm Games en 1984. Foi publicado orixinalmente para Atari 8-bit family, e despois foi adaptado a Atari 5200, Apple II, ZX Spectrum, Amstrad CPC, Commodore 64, MSX, Atari 7800 e Nintendo Famicom. O xogo foi chamado Ballblaster durante o seu desenvolvemento; e as versión piratas deste xogo tamén levaron ese título. O principal creador e programador foi David Levine.
En 1990, LucasArts e Rainbow Arts lanzaron un remake e follow-up do xogo, chamado Masterblazer. Este xogo foi publicado para Amiga, Atari ST e MS-DOS. O 31 de marzo de 1997, o remake do título orixinal titulado Ballblazer Champions foi lanzado para PlayStation de Sony.
Manuel Candocia
Manuel Candocia Ramos, nado en Cedeira en 1945 e finado na Igrexa (As Somozas) o 19 de xaneiro de 2014, foi un político galego, alcalde das Somozas durante máis de tres décadas.
Traxectoria
Propietario dun bar nas Somozas, foi tamén o presidente do club de fútbol Unión Deportiva Somozas dende 1984 ata o seu falecemento, trinta anos despois.
Vida persoal
Era fillo de solteira. Faleceu na tarde do 19 de xaneiro do 2014 mentres presenciaba o partido que enfrontaba a UD Somozas e o CCD Cerceda, a causa dun infarto.
Vattenfall Cyclassics 2015
O gañador foi o alemán André Greipel, que venceu nun disputado sprint final. No segundo caixón do podio, finalizou o noruegués Alexander Kristoff e en terceira posición quedou o italiano Giacomo Nizzolo.
Equipos
Na disputa participaron 20 equipos ciclistas diferentes: os 17 do UCI WorldTour (con participación obrigatoria) e 3 equipos de categoría Profesional Continental invitados.
Diñeiro
Aos vinte primeiros da carreira, atribúeselles un premio en diñeiro segundo o baremo da Unión Ciclista internacional. Repártese un total de 39.100 € en premios.
Polo tanto, André Greipel gañou 16.000 €, Alexander Kristoff 8.000 €, Giacomo Nizzolo 4.000 €, Tom Boonen 2.000 €, Greg Van Avermaet 1.600 €, Arnaud Démare 1.200 €, Matti Breschel 1.100 €, Ramon Sinkeldam 800 € e Niccolo Bonifazio, Rasmus Guldhammer, Davide Cimolai, Ruslan Tleubayev, Reinardt Janse van Rensburg, Elia Viviani, Aman Kamishev, Ralf Matzka, Luka Pibernik, Lasse Norman Hansen, Rick Zabel e Sondre Holst Enger 400 €.
Puntos
A Vattenfall Cyclassics outorgou puntos aos corredores de equipos UCI WorldTour para o respectivo ránking.
A morte en Venecia
A morte en Venecia é unha novela curta publicada por Thomas Mann en 1912 co título orixinal en alemán de Der Tod in Venedig.
Trama
A novela expón unha anécdota en aparencia moi simple. Presenta dous personaxes que despregan unha mínima acción. Os escenarios redúcense, case, aos espazos dun exclusivo hotel de veraneo veneciano e á praia contigua ao hotel, lugares que se alternan na rutineira languidez dunha estancia de vacacións.
A obra narra o drama interior do personaxe principal, Gustav von Aschenbach, destacado escritor alemán de cincuenta anos chega a Venecia buscando renovar a inspiración perdida. Xa instalado no hotel, Aschenbach interésase por un adolescente polaco chamado Tadzio, dunha fermosura extraordinaria, que termina converténdose en obxecto de silenciosa adoración por parte do escritor.
É descrito entón o transo psicolóxico de Aschenbach, cuxa moralidade convencional comeza a ceder baixo unha paixón prohibida: o rigor intelectual e a estoica disciplina do escritor consómense nas brasas do amor, e o respectable Aschenbach vaise convertendo nun ser indulxente trastornado polo amor serodio. Porén, os delirios amorosos do artista mantéñense nun plano puramente intelectual, pois o temor ao rexeitamento impídelle achegarse fisicamente a Tadzio.
Paralelos á trama principal, aparecen cadros descritivos da cidade de Venecia e dos seus habitantes, presentados de modo expresionista, perfilando os trazos dunha contorna grotesca e decadente que anticipan a fatalidade: a epidemia de cólera que se cerne con sixilo sobre a vila.
As autoridades ocultan a existencia da peste, temerosas do éxodo dos turistas. Con todo, difúndense os rumores acerca do mal e os estranxeiros comezan a marchar. Aschenbach, que sabe da peste ao comezo da vaga, renuncia a partir para non privarse da proximidade de Tadzio, cuxa familia parece ignorar por completo o que está a suceder.
A saúde de Aschenbach decae progresivamente até que certo día, cando el e mais a familia do rapaz se preparan para partir como o resto dos turistas, mentres contempla extasiado o seu amado Tadzio na praia, Aschenbach sofre un desmaio que anticipa a súa próxima morte, logo de que Tadzio teña unha pelexa cun amigo e acabe desmaiado na auga.
Análise
A morte en Venecia xerou numerosas interpretacións, debido ao seu complexo simbolismo. A propia vila de Venecia é ao tempo a cidade das aparencias e as ilusiones románticas, mais tamén unha cidade-despoxo que pode ser considerada un emblema da decadencia que afecta ao propio Aschenbach.
A novela ten unha parte autobiográfica, dunha viaxe feita por Mann á vila do 26 de maio ao 11 de xullo de 1911.
A obra foi levada ao cine por Luchino Visconti na película Morte a Venezia. Inspirou tamén unha ópera homónima de Benjamin Britten, con libreto de Myfanwy Piper. O novelista Luisgé Martín publicou no ano 2000 La muerte de Tadzio, na que Tadzio xa adulto volve a Venecia a morrer e recorda a admiración que a súa fermosura xuvenil produciu no escritor.
Tradución ao galego
A primeira edición en galego d’A morte en Venecia, obra de Laureano Araujo, data de 1995, cando foi publicada por Tambre, unha editorial de Oleiros xa desaparecida. En 2015, unha edición (tradución, presentación e notas) revisada por Laureano Araujo foi incorporada por Rinoceronte Editora ao seu catálogo na colección Clásica. O portal ''Fervenzas Literarias. Revista de literatura galega outorgoulle o premio ao mellor libro traducido para público adulto do 2015, e a revista dixital BiosBardia. O país dos libros en galego'' incluíuna na súa "Biblioteca escollida do 2015".
Fiz de Nola
Fiz de Nola foi un presbítero do século III da Campania (Italia), considerado como santo pola Igrexa Católica.
Traxectoria
Fillo dun militar sirio chamado Hermias, a súa fe cristiá levouno a repartir os seus bens entre pobres e marxinados e optar pola vocación sacerdotal. Entre os anos 249 a 251 sufriu a persecución de Decio durante a que foi encarcerado e torturado. Conseguiu liscar da cadea e vivir como un fuxido nos Apeninos onde coidou do seu bispo Máximo, só e doente, refuxiado nesas montañas.
Tras esta primeira persecución o pobo cristiá de Nola quixo proclamalo bispo, pero el refugou tal ministerio, por considerarse indigno do mesmo. El combinou o seu servizo sacerdotal de atención espiritual e axuda ao necesitado co traballo de labrego.
No ano 253 o emperador Valeriano ordenou unha nova persecución. Algúns afirman que sufriu o martirio entrementres outras versións sosteñen que logrou sobrevivir ata unha avanzada idade no ano 260. Con todo, figurou ao longo dos séculos no martiriolóxio romano.
Lenda
De Fiz cóntanse anécdotas de carácter lendario. A súa primeira fuxida da cadea atribuíuse a intervención dun anxo. A súa harmonía coa natureza como fuxido nos Apeninos manifestouse en relatos que contan que as arañas tecían mestas arañeiras nas entradas dos seus refuxios para facer crer aos soldados que o perseguían que ninguén entrara alí recentemente. Como labrego, sufriu intentos de espolio por parte de bandidos que de súpeto padeceron unha forza que os obrigou a traballar nos seus labores, cando Fiz viu tal cousa agradeceulles a angueira e perdooulles a tentativa de roubo.
Significación
A súa sepultura foi moi venerada e obxecto de peregrinacións. Algunhas reliquias están en Roma e en Benevento. A súa festa celébrase o 14 de xaneiro. Hoxe en día figura no calendario romano como un confesor. Invócase contra as enfermidades dos ollos, contra o perxurio e a maledicencia contra o próximo e é protector dos animais, especialmente os animais domésticos dos labregos.
Ælle de Sussex
Ælle (tamén Aelle ou Ela) (pronunciado /'ælə/ en inglés) aparece nas fontes temperás como o primeiro rei dos saxóns do sur e o fundador do reino de Sussex, reinando na rexión inglesa de Sussex desde aproximadamente o ano 477 até talvez o ano 514 como máximo. A información sobre este monarca é bastante limitada e non se pode afirmar con certeza se Ælle existiu realmente.
Segundo as fontes, Ælle e tres dos seus fillos chegaron procedentes do continente europeo ao lugar onde se atopa Selsey Bill —o lugar exacto atópase baixo o mar e é probabelmente un banco de area coñecido como the Owers— e combateron contra os britanos. Dise que en 491 os saxóns lograron unha vitoria fronte aos nativos no lugar onde se atopa a localidade de Pevensey, onde mataron o último dos seus opoñentes. Aínda que os detalles que contan estas tradicións non poden ser verificados, os nomes dos lugares de Sussex evidencian claramente que esa zona foi pronto colonizada e de forma exhaustiva polos saxóns, apoiando a idea de que foi unha das súas primeiras conquistas.
Segundo Beda, monxe de Northumbria autor da crónica do século VIII Historia ecclesiastica gentis Anglorum, Ælle foi o primeiro rei anglosaxón que logrou manter o seu "imperium" ou señorío sobre o resto de reinos anglosaxóns. Na Crónica anglosaxoa de finais do século IX (duns catrocentos anos máis tarde), Ælle é presentado como o primeiro bretwalda ou gobernante de Britania, aínda que non hai probas de que nese tempo xa existise ese título. A morte de Ælle non está rexistrada e non se coñece quen o sucedeu como rei de Sussex.
Contexto histórico
Deste xeito, os britanos conseguiron un respiro e a paz durou polo menos até o tempo en que Xildas escribiu: isto é, talvez, un período dun corenta ou cincuenta anos, de finais do século V a mediados do século VI. Pouco despois do tempo no que viviu Xildas, os anglosaxóns renovaron o seu avance e a finais do século VI, case todo o sur de Inglaterra quedou baixo control dos invasores continentais.
Fontes
dereita|miniatura|341x341px|Unha páxina do manuscrito [A] da Crónica anglosaxoa. O nome de Ælle, escrito como "Elle", pode verse en dous das entradas ao final da páxina. A última entrada da páxina, de 488, conta os feitos ocorridos en [[Kent, Inglaterra|Kent e non fai mención de Ælle.]] Hai dúas fontes temperás que mencionan o nome de Ælle. A máis antiga é a Historia ecclesiastica gentis Anglorum, unha historia da igrexa inglesa escrita no ano 731 por Beda, un monxe de Northumbria. Beda menciona a Ælle como un dos reis anglosaxóns que exerceron o que el chama "imperium" sobre "todas as provincias ao sur do río Humber"; "imperium" adóitase traducir como "señorío". Beda ofrece unha lista de sete reis que ostentaron o "imperium" e Ælle é o primeiro deles. A outra información que proporciona Beda é que Ælle non era cristián -Beda menciona a un rei posterior como "o primeiro en entrar no reino dos ceos".
A segunda fonte é a Crónica anglosaxoa, unha colección de anais recompilados no reino de Wessex no ano 890 aproximadamente, durante o reinado de Alfredo o Grande. A Crónica ten tres entradas para Ælle, do ano 477 ao ano 491, tal como segue : A Crónica foi recompilada uns catrocentos anos despois destes feitos. Sábese que os cronistas usaron material de crónicas anteriores, así como fontes orais como as sagas, pero non hai forma de saber a procedencia destas historias. Tamén cómpre dicir que os termos britano e galés se usaban indistintamente, xa que "galés" (wealh) era a palabra saxoa que significaba "estranxeiro" e aplicábase a todos os nativos britano-romanos da época. esquerda|miniatura|250x250px|Imaxe desde o espazo da illa de Wight, ao leste da cal desembarcaron Ælle e os seus fillos. Hai tres lugares nomeados que poden ser identificados. "Cymen's Shore" ("Cymenes ora" no orixinal) atópase agora baixo o mar, pero de referencias posteriores sábese que se atopa ao sur do que actualmente é Selsey Bill, xusto ao leste da illa de Wight. Actualmente, os bancos de area de Middle e Outer Owers marcan o lugar. O bosque chamado "Andredes leag" é o Weald, que naquel tempo era un bosque que se estendía desde o noroeste de Hampshire até o norte de Sussex; e sábese que "Andredes cester" era un forte da Litus saxonicum, construído polos romanos, en Pevensey, xusto nos arredores da localidade.
A Crónica fai mención de Ælle unha vez máis na entrada para o ano 827, onde se presenta como o primeiro do oito bretwaldas ou soberanos de Britania. A lista está formada polo sete orixinais que proporcionaba Beda e Ecgberht de Wessex. Houbo moitos debates de estudosos sobre o que significaba ser un bretwalda e a extensión do poder real de Ælle no sur de Inglaterra é unha cuestión sen resposta. Tamén é digno de atención que hai un gran salto temporal entre Ælle e o segundo rei da lista de Beda, Ceawlin de Wessex, cuxo reinado empezou a finais do século VI; isto podería indicar un período no que o dominio anglosaxón se viu interrompido dalgún xeito.
Existen fontes anteriores a Beda nas que se mencionan aos saxóns do sur, aínda que estas non mencionan a Ælle. Con todo, a referencia máis antiga é aínda bastante posterior e data aproximadamente do ano 692: trátase dun foro do rei Nothelm, ao que titula como "Rei dos saxóns do sur". Os foros (charters en inglés) son documentos nos que se fai entrega de terras aos seguidores ou ao clero, e que deberían contar co testemuño real que tiñan o poder de entregar as terras. Estes foros son unha das fontes documentais clave para coñecer a historia anglosaxoa, pero non sobreviviron foros orixinais anteriores ao final do século VII.
Hai outros autores temperáns cuxos traballos poden achegar algo de luz sobre o tempo de Ælle, aínda que non fan mención nin del nin do seu reino. A descrición de Xildas do estado no que se atopaba nese momento Inglaterra é útil para entender a decaída e o aumento das incursións anglosaxoas. Procopio de Cesarea, un historiador bizantino, que escribiu pouco despois de Xildas, engade algo de información ás escasas fontes sobre as migracións ao incluír un capítulo sobre Inglaterra nun dos seus traballos. Apunta que os pobos de Gran Bretaña —aos que chama ingleses, britanos e os frisios— eran tan numerosos que todos os anos emigraban en gran número ao reino dos francos.
Probas a partir dos topónimos de Sussex
As datas máis temperás dadas na Crónica anglosaxoa para a colonización de Sussex están apoiadas por unha análise dos topónimos da rexión. A evidencia máis clara vén dos topónimos que terminan en "-ing", como Worthing e Angmering. Sábese que derivan dunha forma anterior terminada en "-ingas". "Hastings" por exemplo, deriva de "Hæstingas", que significa "os seguidores ou subordinados dunha persoa chamada Hæsta".
Desde o oeste de Selsey Bill ao leste de Pevensey pódese atopar a maior densidade destes nomes de toda Gran Bretaña. Hai un total dun corenta e cinco topónimos en Sussex desta forma e ao parecer os nomes propios dos cales derivan eran de uso corrente antes do século VII, cando volveron aparecer documentos escritos. Por tanto acéptase xeralmente que estes topónimos evidencian o establecemento de comunidades saxoas con poboacións estábeis xa nos séculos V e VI. Ademais, fóra do común, Sussex ten poucos nomes de lugares de orixe britana. Isto non significa necesariamente que os saxóns matasen ou expulsasen a case toda a poboación nativa, a pesar da narración da entrada para 491 da Crónica anglosaxoa na que se explica a matanza de britanos; con todo, isto implica que a invasión foi nunha proporción que deixou pouco espazo aos nativos.
Estas series de razoamentos non poden probar as datas dadas na Crónica e moito menos a propia existencia de Ælle, pero apoian a idea dunha temperá conquista e do establecemento dun reino estábel.
Galería de imaxes de Sober
Galería de imaxes do concello de Sober na provincia de Lugo.
Ælle de Sussex
Traxectoria
Se as datas proporcionadas pola Crónica anglosaxoa son precisas até no medio século, entón o reinado de Ælle tivo lugar no medio da expansión anglosaxoa e antes da conquista definitiva dos britanos. Isto tamén parece coherente coas datas proporcionadas para supor que as batallas de Ælle foron anteriores á batalla do Monte Badon. Ademais isto explicaría o longo baleiro, de cincuenta ou máis anos, na liña de sucesión dos bretwaldas: se a paz obtida polos britanos se mantivo de feito até a segunda metade do século VI, non sería esperábel que un líder anglosaxón puidese parecerse a un señor de Inglaterra durante este tempo. A idea dunha pausa no avance anglosaxón está apoiada á súa vez polo relato de Procopio de Cesarea sobre a migración no século VI desde Gran Bretaña cara ao reino dos francos. O relato de Procopio é coherente co que se coñece que foi unha colonización contemporánea de Armórica (a actual Bretaña, en Francia); os colonos, polo menos unha parte, parece que proviñan de Dumnonia (a moderna Cornualla, no Reino Unido). Parece probábel que algo naquel período interrompeu o fluxo xeral de anglosaxóns desde o continente cara a Gran Bretaña.
As datas para as batallas libradas por Ælle son tamén razoabelmente coherentes cos acontecementos que se coñecen do reino franco daquel tempo. Clodoveo I uniu aos francos nun só reino durante os anos 480 e posteriores e a habilidade dos francos para facer uso do seu poder ao longo da costa sur da Canle da Mancha podería desviar aos aventureiros saxóns cara a Inglaterra en lugar de cara ao continente.
É posíbel, xa que logo, que existise un rei histórico chamado Ælle, que chegou do continente a Gran Bretaña a finais do século V e que conquistou a maior parte do que agora é Sussex. Podería ser un prominente xefe militar cun papel de liderado nunha federación de grupos anglosaxóns loitando por territorio en Gran Bretaña naquel tempo. Isto podería ser a orixe da reputación que levou a Beda a incluílo na lista de gobernantes do sur de Inglaterra. As batallas enumeradas na crónica son compatíbeis cunha conquista de Sussex desde o leste ao oeste, contra unha resistencia britana o suficientemente forte como para aguantar catorce anos. Esta área de control militar podería haberse estendido até Hampshire e cara ao norte polo val alto do Támesis, pero con toda certeza non se estendía por toda Inglaterra ao sur do río Humber como Beda afirma.
Bigorda
O termo bigorda pódese referir as especies botánicas as seguir:
Xesta (homónimos)
O termo xesta pódese referir a:
Botánica
A formación de xestas denomínase xesteira ou xestal.
Jaume Cabré
Jaume Cabré i Fabré, nado en Barcelona o 30 de abril de 1947, é un escritor e guionista catalán.
Traxectoria
Licenciouse en filoloxía catalá na Universidade de Barcelona, foi catedrático de ensino medio e é profesor na Universidade de Lleida, tamén é membro da sección filolóxica do Institut d'Estudis Catalans. Durante moitos anos compaxinou a escrita literaria co ensino. Tamén realizou guións para o cine e a televisión. Con Joaquim Maria Puyal, foi o creador e guionista da primeira telenovela en catalán: La granja (1989-1992), á que seguiron guións para outras series como ;Estació d'enllaç (1994-1998) e Crims (2000) e para os telefilmes La dama blanca (1987), Nines russes (2003) e Sara (2003). Para o cine, escribiu (xunto con Jaume Fuster, Vicenç Villatoro e Antoni Verdaguer) o guión da película de Antoni Verdaguer La teranyina (1990), baseada na súa novela, premio Sant Jordi de 1984. Co mesmo equipo realizou o guión de Havanera (1993).
Recibiu os principais galardóns da literatura catalá a obra inédita e a traballo publicado, así como o Premio de Honra das Letras Catalás, concedido por Òmnium Cultural, para o conxunto do seu traballo e carreira. E en 2014 a Generalitat outorgoulle a Creu de Sant Jordi polos servizos prestados a Cataluña.
Inicios
Deuse a coñecer con dous libros de narracións, Faules de mal desar (1974) e Toquen a morts (1977).
Na súa primeira novela, Galceran, l'heroe de guerra negra (1978), xa aparecen os que serán os termas centrais da súa obra: o poder e a condición humana. O personaxe do bandido Jaume Galceran, cheo de contradicións, está tratado como un heroe, mesmo ao seu pesar, durante a Guerra dels Matiners (Segunda Guerra carlista).
A segunda novela,Carn d'olla (1978), fai destacar un personaxe ben diferente, Barringa Barranga, unha ex-prostituta que estableceu unha ampla rede de relacións no barrio barcelonés de Sant Antoni.
En El mirall i l'ombra (1980), apareceu por primeira volta a música e, en certo modo, a reflexión sobre o valor da creación artística, que máis tarde van ser temas presentes de maneira constante.
Tamén en 1980 publicou unha obra de literatura infantil, a novela, La història que Roc Pons no coneixia e, un ano máis tarde, un conto que leva por título El blauet.
Consolidación
Durante os anos 1984 e 1985, aparecen os tres títulos que comporán o ciclo de Feixes, e no que levaba a traballar anos. En 1984 publicou La teranyina, unha historia enmarcada na Semana Tráxica e que conta as vicisitudes da época, na cidade de Feixes, correlato literario de Terrasa. A loita polo poder político, económico e familiar, reflíctese nos movementos dos diversos personaxes da familia Rigau, e os outros personaxes presentes nesta novela.
Do mesmo 1984 é Fra Junoy o l'agonía del sons, unha novela de xestación lenta, na que ademais dos movementos subterráneos do mundo eclesial de Feixes e do mosteiro de La Ràpita, do que o frade protagonista é o confesor, a música ten un protagonismo destacable. Algúns dos personaxes xa presentes en La teranyina e o mundo de Feixes tamén están presentes nesta novela, que non deixa de ser unha continuación da anterior. Destaca a figura de fra Junoy, unha especie de vítima dos que teñen o poder de manipulación.
En 1985 publicou a novela curta Luvowski o la desraó, que é o punto final destes personaxes e familias que viviron nas outras dúas novelas. Esta historia publicouse nun libro de relatos, Llibre de preludis, no que a música está aínda máis presente.
En 1984 publicou a súa segunda novela infantil, L'home de Sau.
Madurez
miniatura|Día de Sant Jordi de 2014 en Barcelona. En 1991, apareceu Senyoria, unha novela sobre a corrupción xudicial nun réxime absolutista e situada na Barcelona de finais do século XVIII. Protagonizada por Rafel Massó, o rexente civil da Audiencia de Barcelona, describe a figura do verdugo, con todos os seus medos e o seu egoísmo.
L'ombra de l'eunuc (1996) é unha novela que relata os anos finais do franquismo, a transición e os anos seguintes desde o punto de vista da xeración do autor, personificada por Miquel Gensana, o protagonista. Ao mesmo tempo, é unha novela de reflexión sobre o feito creativo e, sobre todo, o feito musical. A estrutura do relato baséase na estrutura do Concerto para violín e orquestra, de Alban Berg. En 1999 publicou El sentit de la ficciò, un ensaio sobre a creación literaria, sobre a escrita.
Penín Novo, Sabucedo, Porqueira
Penín Novo é un lugar da parroquia de Sabucedo no concello de Porqueira, na provincia de Ourense. No ano 2008 tiña 21 habitantes, deles 12 eran homes e 9 eran mulleres, o que supón un aumento no número de efectivos en relación a 2007.
Jaume Cabré
Madurez
O ano seguinte, en 2001, publicou e estreou no Teatro Nacional de Cataluña, a obra de teatro Pluja seca, na que aparece o tema da terxiversación da memoria histórica e a reflexión que procede de escribir os vencedores a historia. O drama comeza no castelo de Peníscola convertido en corte papal o día que morre Bieito XIII e o colexio cardenalicio decide nomear un sucesor, e que en Roma cualifican de antipapa.
A súa novela Les veus del Pamano (2004) arrrinca nos anos corenta nunha aldea do Pallars Sobirà e chega ata os nosos días, cun friso de personaxes amplo como os profesores Oriol Fontelles e Tina Bros, ou a señora Elisenda Vilabrú. A memoria histórica, a imposibilidade de perdón, o medo ao esquecemento son algúns dos temas que aparecen nesta novela. O 16 de novembro de 2009, TV3 estreou unha miniserie de dous episodios baseado na novela.
En 2005, publicou o seu segundo ensaio: La matèria de l'esperit, sobre a lectura literaria.
En 2011 publicou Jo confeso, unha novela de novelas na que reflexiona sobre a idea do mal na historia da humanidade a partir da vida du personaxe culto e moi intelixente nacido na Barcelona da posguerra.
Djalminha
Djalma Feitosa Dias, coñecido como Djalminha, nado en Santos o 9 de decembro de 1970, é un exfutbolista brasileiro. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección brasileira.
Dotado cunha gran técnica e creatividade foi famoso polos seus caneos e a espectacularidade do seu xogo. Iniciouse no Flamengo, e en 1996, militando no Palmeiras, foi elixido mellor xogador do Campionato Brasileiro. De aí pasou ao Deportivo da Coruña, onde xogou durante sete tempadas, contribuíndo na conquista no ano 2000 da primeira e única liga do club galego, así como da Copa do Rei de 2001 e dúas Supercopas, e converténdose nun ídolo para a afección.
Foi 14 veces internacional coa selección brasileira, coa que conquistou a Copa América en 1997. É fillo de Djalma Dias, un dos mellores defensas brasileiros dos anos 60, e tamén internacional coa selección brasileira.
Traxectoria
Fillo de Djalma Dias, Djalminha naceu en Santos en 1970, no momento en que seu pai xogaba no Santos FC de Pelé, e criouse no Río de Xaneiro. Sendo neno asistía aos partidos de exhibición do equipo de veteranos de seu pai, o Milionários FC, no que xogaban vellas glorias como Garrincha, Djalma Santos, Edu ou Zé Maria.
Flamengo (1985-1993)
Comezou xogando ao fútbol sala aos 10 anos, pasando logo ao terreos de herba. Formouse nas categorías inferiores do Flamengo, e con 16 anos foi chamado por Pelé para completar unha selección de veteranos na que xogaba seu pai. Pelé, que era o adestrador, gabou as súas habilidades.
Debutou co primeiro equipo do Flamengo en 1989 nun partido do Campionato Carioca fronte ao America do Río de Xaneiro, o primeiro equipo de seu pai. Ao ano seguinte foi noticia polas súas actuacións co equipo júnior na Copa São Paulo júnior ou "Copinha", o torneo sub-20 máis importante do Brasil. No partido contra o Corinthians marcou 5 dos 7 goles do seu equipo, e na final no Pacaembu contra o CA Juventus deulle a Júnior Baiano a asistencia para facer o gol da vitoria e gañar o torneo.
Tamén en 1990 conquistou co primeiro equipo a Copa do Brasil, xogando en seis dos dez encontros do torneo. . En 1991 o equipo comezou a xogar no formato táctico co que gañarían o Campionato Brasileiro ao ano seguinte, con Gaúcho centralizado na área como referencia no ataque e dous puntas: Marcelinho Carioca ou Paulo Nunes na dereita, e Nélio ou Djalminha na esquerda. O equipo dirixido por Carlinhos derrotou ao Botafogo na final, xogando Djalminha uns minutos na segunda parte do partido de volta.
En abril de 1993 marcou o sétimo dos 8 goles do seu equipo fronte ao Minervén FC na Copa Libertadores, nunha das maiores goleadas da historia da competición.
O seu último partido co Flamengo foi en xullo de 1993, nunha derrota por 3-2 contra o Fluminense en Niterói. Nun momento de encontro comezou unha pelexa co seu compañeiro de equipo Renato Gaúcho, abandonando ambos o terreo de xogo para continuar a pelexa fóra. Debido a este incidente, que non era o primeiro deste tipo, Djalminha foi expulsado do club.
Guarani (1993-1995)
Do Flamengo pasou ao Guarani, onde xogou unha tempada sendo o gran creador do equipo, a pesar deste contar con outros bos xogadores como Zanata, Edu Marangon ou o seu compañeiro nas categorías inferiores do Flamengo, Fábio Augusto. En 1993 recibiu a Bola de Prata, premio entregado aos once mellores xogadores do ano no Brasil.