cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nutrición heterótrofa
Salvo un pequeno grupo de organismos que producen enerxía a partir da luz e en ausencia de osíxeno (como é o caso das bacterias púrpuras) e que reciben o nome de fotoorganótrofos, a inmensa maioría extraen a enerxía a partir da materia orgánica, polo que reciben o nome de quimioorganótrofos. Son tódolos animais e fungos e a maior parte das moneras e arqueas.
Poden ser consumidores (se se alimentan de plantas ou animais vivos) ou descompoñedores.
Asociación Olímpica Británica
A Asociación Olímpica Británica (en British Olympic Association) é o Comité Olímpico Nacional do Reino Unido. É responsábel de organizar e xestionar a participación de deportistas do equipo olímpico de Gran Bretaña e Irlanda do Norte tanto nos Xogos de Verán como nos de Inverno, os Xogos da Mocidade e os Xogos Europeos.
Hipótese de Knudson
A hipótese de Knudson (ou hipótese dos dous impactos ou hits ou dos múltiples impactos) é unha hipótese sobre a orixe do cancro que afirma que o cancro é o resultado dunha acumulación de mutacións no ADN das células. Formulouna por primeira vez Alfred G. Knudson en 1971, e serviu indirectamente para a identificación dos xenes supresores de tumores, relacionados coa progresión tumoral. Knudson recibiu o premio á investigación médica Albert Lasker polo seu traballo.
Desenvolvemento da hipótese
Knudson realizou unha análise estatística dos casos de retinoblastoma para explicar o mecanismo hereditario dese tumor, que é unha doenza xenética autosómica dominante. O retinoblastoma é un tumor da retina que afecta a nenos e adultos; en nenos como enfermidade xenética e en adultos de forma esporádica. Os nenos frecuentemente desenvolven o tumor en ambos os ollos, o que suxire unha base hereditaria predispoñente.
Como conclusión deste estudo, Knudson propuxo que, nas familias afectadas pola forma hereditaria de retinoblastoma, se produce un primeiro evento (primeiro impacto ou hit) na liña xerminal que inactiva un dos dous alelos do xene RB1 (o xene que orixina a predisposición ao retinoblastoma). Como o outro alelo permanecería activo, isto só produciría unha diminución do 50% na cantidade de proteína activa, o cal ten un efecto desprezable. Knudson propuxo entón que debe producirse a perda do segundo alelo de RB1 (segundo impacto ou hit) nun tecido somático para que se desenvolva un tumor no mesmo. Isto leva a un paradoxo: aínda que a transmisión da predisposición a desenvolver un tumor é dominante (porque abonda un alelo mutado para transmitir a predisposición), o desenvolvemento do tumor é recesivo (porque cómpren dous alelos mutados para producir o tumor). Descoñécese por que se produce cancro sobre todo na retina como resultado dunha mutación nun xene que é importante en todas as células do organismo.
Pódense considerar, por tanto, dúas formas de retinoblastoma: unha forma bilateral (na que aparecen tumores independentes nos dous ollos), chamada familiar, e unha forma unilateral (na que aparece un só tumor nun dos ollos), chamada esporádica. Os afectados do primeiro tipo teñen unha probabilidade 6 veces maior de desenvolver outros tipos de cancro durante a súa vida, sobre todo osteosarcoma. Isto débese a que nas formas familiares, todos os tecidos somáticos presentan un alelo mutado, polo que só necesitan unha segunda mutación para que se provoque a perda de función, mentres que nos casos esporádicos fan falta dous eventos en cada tecido, o cal ocorre con menor frecuencia. A perda dun alelo pódese producir de diversas maneiras: En todos os casos, agás na mutación independente, perderíanse ademais todos os marcadores xenéticos localizados arredor de RB1 (e, por tanto, ligados a ese xene), unha situación que se denomina perda de heterocigose (LOH polas súas siglas en inglés de loss of heterozygosity), unha condición que se observa frecuentemente no cancro.
Xenes supresores de tumores e carcinoxénese
As mutacións en xenes supresores de tumores, como o xene RB1 do retinoblastoma, contribúen de forma determinante á carcinoxénese. O xene RB1 (que se localiza en 13q14.1-q14.2) foi clonado en 1986, e foi un dos primeiros éxitos do método de clonación posicional. Como predicía a hipótese de Knudson, cando se analizaron tumores de retinoblastoma utilizando ADNc como sonda en northern blots, observouse que había tumores nos que o ARN mensaxeiro estaba completamente ausente, mentres que noutros se obervaba un ARNm de tamaño anormal. Noutros casos, o tamaño do ARNm parecía normal, mais unha vez secuenciado revelouse a presenza nel de mutacións puntuais que afectaban a función da proteína. En ningún caso se observaron ARNm normais de RB1 en tumores de retinoblastoma.
Posteriormente, estudos similares levaron ao descubrimento doutros xenes responsables de síndromes cancerosas familiares, o que indicaba que a hipótese de Knudson se pode aplicar a moitos xenes supresores de tumores. Igual que no caso de RB1, a maior parte destes xenes codifican proteínas cunha función esencial na regulación da proliferación celular.
De forma máis xeral, estudos posteriores mostraron que a carcinoxénese depende fundamentalmente de dous tipos de xenes, que en conxunto representan unha proporción moi pequena do conxunto do xenoma. En condicións normais, estes xenes participan na regulación do ciclo vital da célula: o conxunto de sucesos que definen cando unha célula debe crecer e proliferar. Os xenes reguladores poden realizar dous tipos de funcións: Para que un cancro poida progresar e desenvolverse, deben producirse polo menos menos media ducia de mutacións que afecten a varios xenes reguladores. Porén, outros tipos de xenes tamén poden participar na malignidade, facilitando a capacidade invasiva do tumor (por exemplo, mutacións nas proteínas do citoesqueleto que favorecen a motilidade celular).
Brandián, Campo, Taboada
Brandián é un lugar da parroquia de Campo no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada. Tiña 18 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 11 eran homes e 7 eran mulleres.
La Spagnola
La Spagnola é un filme australiano de 2001 dirixido por Steve Jacobs. Foi escollido como candidato australiano para o Óscar ó mellor filme internacional na 74ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Lola é unha esposa e nai española que vive nunha pequena cidade dos anos sesenta en Australia. Cando o seu esposo a deixa por unha loira máis nova, levando canda si os aforros da súa vida, e a súa filla adolescente comeza a rebelarse contra as súas estritas regras, Lola comeza o seu propio camiño.
República de Novgorod
A República de Novgorod (en ruso: Новгоро́дская республика, Novgoródskaia respúblika) foi un extenso Estado medieval que ocupaba territorios da actual Rusia, desde o mar Báltico até os montes Urais, entre os séculos XII e XV. A súa capital era a cidade de Novgorod.
Importancia da cidade na Rus de Kíiv
Novgorod funcionou como a capital orixinal dos rus' até 882, cando Oleg transferiu a súa administración a Kíiv. Desde esta data até 1019-1020, Novgorod formou parte da Rus de Kíiv. Os príncipes de Novgorod eran nomeados polo Gran Príncipe de Kíiv (usualmente designaba a un dos seus fillos maiores). Novgorod era unha especie de centro espiritual pola lenda de que fora a primeira cidade da Rus, e aínda conserva as reliquias das crenzas tradicionais que precederon ao cristianismo, e que hoxe forman parte da historia esquecida.
Novgorod xogou continuadamente un importante papel na política da Rus. Axudou a Vladimiro I de Kíiv e, máis tarde, foi fundamental para o acceso ao trono de Iaroslav I o Sabio. Por iso, unha das primeiras decisións deste foi a de garantir aos leais novgorodiáns numerosas liberdades e privilexios, que sentaron as bases para a futura República de Novgorod. Mentres formou parte da Rus de Kíiv, Novgorod converteuse nun poderoso centro rexional amplamente independente, xa que a cidade tiña un goberno máis participativo que o resto da Rus, a veche (asemblea popular), e podía elixir aos seus funcionarios locais. Aínda así, foi unha parte moi importante do panorama político e cultural da Rus de Kíiv.
Primeiros intentos secesionistas
As tendencias de Novgorod a separarse da Rus de Kíiv manifestáronse na primeira metade do século XI. Os boiardos de Novgorod eran os principais promotores da separación, co apoio da poboación urbana, que debía pagar tributo a Kíiv e equipar ás tropas para as súas campañas militares.
Separación e expansión
Nos primeiros anos do século XII, Novgorod empezou a invitar a diferentes Knez (duques ou reis) para gobernar a cidade sen solicitar consello ou confirmación do Príncipe de Kíiv. En 1136, os boiardos e os principais mercadores obtiveron a independencia política. Cidades como Stáraia Russa, Stáraia Ládoga, Torzhok e Oréshek colocáronse baixo o dominio de Nóvgorod. miniatura|Vitoria de Nóvgorod sobre [[André I Bogolioubski.]] miniatura|O Kremlin de Novgorod. miniatura|A praza do mercado de Novgorod.
Porén, a cidade de Pskov, que formaba parte da República de Nóvgorod no século XII, comezou a reclamar a súa independencia a mediados do século XIII. A independencia de Pskov foi recoñecida polo tratado de Bólotovo en 1348.
Entre os séculos XII e XV a República de Nóvgorod foise expandindo polo leste e o noroeste. Os novgorodiáns exploraron as zonas do lago Onega, o río Dviná setentrional e as costas do mar Branco. As tribos úgricas, que habitaban o norte dos Urais, tiveron que pagar tributo a Nóvgorod. As terras ao norte da cidade, ricas en peles, fauna mariña e salinas, foron de grande importancia económica para a República de Nóvgorod.
Relacións externas
O 12 de agosto de 1323 asinouse o tratado de Nöteborg entre Suecia e Novgorod, regulando as fronteiras. Este foi o primeiro tratado entre a futura Rusia e o reino de Suecia. A República logrou evitar a invasión da Horda de Ouro, aínda que debeu pagar tributo a esta até que se crearon principados moscovitas que servían de contención.
Caída
Tver, Moscovia (o Principado de Moscova) e Lituania (despois, a Mancomunidade polaco-lituana) trataron de subxugar á República desde o século XIV.
Ao se converter en Gran Príncipe de Vladimir, Mikhail Iaroslavich (príncipe de Tver) enviou aos seus gobernantes a Novgorod sen previa autorización dos cidadáns. Este incidente empuxou a Novgorod a estreitar os seus lazos con Moscova. Iván I, Simeón I e outros grandes príncipes moscovitas trataron de limitar a independencia de Novgorod. Así foi como, en 1397, estalou un serio conflito, ao anexionar Moscova as terras ao longo do río Dvina setentrional, aínda que en 1398 este territorio foi devolto a Novgorod.
Ante o avance moscovita a maioría dos boiardos propugnaban a unificación co Gran Ducado de Lituania. Este grupo era chamado o "partido lituano", e estaba liderado por Marfa Borétskaia, viúva do posádnik (alcalde) Isaac Boretski. A iniciativa deste partido as autoridades da cidade invitaron o príncipe Mikhail Olekóvich e propuxéronlle desposar a Marfa Borétskaia e conducir a República. O goberno de Nóvgorod tamén realizou unha alianza con Casimiro IV Iagellón, Gran Duque de Lituania. A perspectiva dunha nova alianza, co Reino Unido de Polonia e o Gran Ducado de Lituania, causou gran conmoción no pobo da República. As autoridades moscovitas trataron de sacar partido das discordias dentro da República, e declaránlle a guerra. O exército moscovita conseguiu unha vitoria decisiva na batalla de Shelón (1471), aínda que Novgorod puido manter unha limitada independencia formal durante 7 anos máis. En 1478 Iván III enviou ao seu exército a sitiar Novgorod: o sitio acabou cun masacre da poboación e a destrución da veche, incluíndo a súa biblioteca e os seus arquivos. Este feito considérase o acto final da República de Novgorod.
Río Adour
260px|miniatura|O río Adour o seu paso por Baiona miniatura|260px|O Adour en Aire-sur-l'Adour
O Adour (en vasco Aturri e en occitano Ador) é un río francés da Gascoña, Occitania que verte as súas augas no Atlántico logo dun curso de 335 km.
Percorrido
Nace nos Pireneos no Pic de Midi de Bigorre, fluíndo desde aí cara o oeste en busca do océano Atlántico, no cal desemboca, en Laburdi, augas abaixo da cidade de Baiona, practicamente en Anglet.
Principais afluentes
Pola beira dereita:
Pola beira esquerda:
Economía
O río é dos poucos que en Europa aínda se conservan con augas nas que afrezoan ou desovan os salmóns (Salmo salar).
Antón García Abril
Antón García Abril, nado en Teruel (Aragón) o 19 de maio de 1933 e finado en Madrid o 17 de marzo de 2021, foi un compositor español. Foi pai do arquitecto Antón García-Abril.
Traxectoria
En 1974 gañou por oposición a cátedra de Composición e Formas Musicais do Real Conservatorio Superior de Música de Madrid na que estivo até 2003. En 1982 foi elixido membro da Real Academia de Belas Artes de San Fernando de Madrid, e en 2008 foi nomeado membro da Real Academia de Belas Artes de San Carlos de Valencia. Foi tamén presidente de honra da Real Academia de Nobles y Bellas Artes de San Luis. Obtivo o Premio Nacional de Música de España e en 2006 recibiu o VII Premio Iberoamericano de la Música Tomás Luis de Victoria, considerado o equivalente ao Cervantes da música clásica.
Obra
A súa obra obra sinfónica é moi extensa e abrangue a maioría das formas musicais: ópera, obras para orquestra, cantatas, concertos, (para violín, piano, guitarra, violonchelo, frauta, dous pianos e dúas guitarras) e música de cámara, destacando nesta última os seus numerosos ciclos de cancións inspirados en poetas españois. Cómpre destacar tamén a súa faceta como autor de música para o cine e a televisión como El hombre y la tierra, de Félix Rodríguez de la Fuente, e Los Camioneros, Fortunata y Jacinta, Anillos de oro, Segunda enseñanza, Brigada Central, Ramón y Cajal, La ciudad no es para mí, Compuesta y sin novio e Requiem por Granada.
En 1966 realizou a banda sonora da película Texas, Adiós, un spaghetti western protagonizado por Franco Nero. Tamén, en 1969, traballou xunto ao cineasta madrileño Rafael Romero Marchent na banda sonora da película Manos torpes, outro spaghetti western.
Dentro da música para voz e piano destacan as súas cancións levadas ao disco de xeito maxistral por Ainhoa Arteta.
Compuxo o Himno de Aragón por encarga das Cortes de Aragón, que acadou a oficialidade en 1989.
A súa obra concertística, de carácter eminentemente sinfónico, pretende continuar a tradición nacionalista española cos adiantos vangardistas do momento. Malia todo, nos derradeiros anos a música de García Abril parece tender máis ao nacionalismo que á vangarda. Considérase un estudoso e admirador da melodía, que adoita adobiar con frecuentes cambios de ritmo e unha orquestración xeralmente explosiva.
Música para cine e televisión
Entre 1956 e 1994 compuxo máis de 150 composicións para cine e televisión, entre as que destacan:
Liceo Mutante
O Liceo Mutante é unha asociación cultural pontevedresa creada en 2011 e localizada no barrio de Mollavao. Ten por obxecto ofrecer unha alternativa ás propostas culturais privadas que existen na cidade mediante a creación dun espazo autoxestionado. Ten unha serie de socios e socias que participan con cotas anuais grazas ás cales se sostén a actividade da asociación.
San Ramón, San Xoán de Moeche, Moeche
San Ramón é un lugar da parroquia de San Xoán de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 190 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 95 homes e 95 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 171 habitantes.
Neste lugar radica a capital do concello e tamén onde se celebra a Feira do 23.
Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven
Estrutura e detalles
Os catro cortes de Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven están compostos de movementos internos nomeados individualmente. O álbum é principalmente instrumental, agás por insertos de voces sampleadas e o tema "Moya Sings 'Baby-O'...". Os samples no disco adoitan a ser usados para enviar algunha mensaxe satírica, política ou poética. Os paneis interiores da edición en vinilo editada por Constellation conteñen un diagrama usado para ilustrar as lonxitudes relativas dos movementos dentro dos catro cortes; cada movemento é debuxado por Efrim Menuck como un bloque rectangular coa súa lonxitude determinada pola proporción da pista que comprende. Algúns dos bloques desprázanse lixeiramente cara arriba para amosar un incremento na intensidade. O título do movemento e a lonxitude numérica indícase por riba ou por debaixo do cadrado. O mesmo diagrama aparece como un inserto de papel na edición en CD de Kranky.
Os debuxos da portada interior foron collidos de "Notes to a Friend; Silently Listening No. 2" de William Schaff, ilustracións tomadas "dunha serie de pequenos libros autoeditados [por Schaff] a finais dos 90 e a principios do século XXI". A portada é unha versión redeseñada, por John Arthur Tinholt, dunha das pezas de Schaff desas series. A outra cara da portada do vinilo contén varias fotografías tomadas pola banda.
Listaxe de cancións
O álbum está formado por catro cortes continuos na edición en CD. A duración dos movementos individuais están collidos da súa discografía oficial. Os tempos de cada un deles aparece no libreto do disco, pero son moi imprecisos.
Especie eurióica
As especies eurióicas ou xeralistas son aquelas que son pouco esixentes respecto aos valores acadados nun determinado factor, é dicir, posúen valencias ecolóxicas de grande amplitude.
Características das especies eurióicas
Teñen uns límites de tolerancia ecolóxica máis amplos e son capaces de soportar cambios relativamente grandes do ambiente onde viven; exemplo: a cascuda, o ser humano... Son estas especies, as que teñen un potencial de expansión máis considerable. Chegou un tempo na historia do noso planeta, no que certos ambientes oceánicos comezaron a estar superpoboados e determinadas especies de diversos grupos de seres vivos, especies intrépidas e colonizadoras, máis ben eurióicas, exploraron novos hábitats e adentráronse no medio terrestre. É probable que o tránsito dende as augas mariñas a terra firme se produxese, en moitas ocasións, pasando por etapas intermedias de auga doce (ríos, lagos, pantanos,...). É probable tamén, que, naquelas épocas, a concentración do osíxeno da atmosfera e a capa de ozono xa fosen como na actualidade, o que estimulou esta conquista.
Nikolai Gogol
Traxectoria
Naceu nunca familia pertencente a baixa nobreza campesiña rutena na gobernación de Poltava (hoxe Ucraína). Despois de realizar uns estudos pouco brillantes, atopou emprego nun ministerio e, en 1820, marchou a vivir a San Petersburgo, onde traballou como funcionario público. Aló profesou a amizade con Puschkin, dándose a coñecer entre os círculos literarios locais. Viviu en San Petersburgo gran parte da súa vida.
O seu afastamento de Ucraína e a nostalxia inspiráronlle as Veladas da aldea (1831-1832), e a súa experiencia laboral inspiroulle a obra O abrigo (1843), cuxo heroe, Akaki Akakiévitch, se converteu no arquetipo do pequeno funcionario ruso. Foi profesor de historia na Universidade de San Petesburgo de 1831 a 1835. Durante este período publicou numerosas noticias, coas coleccións Arabescos e Mirgorod. En 1836 publicou con grande éxito a súa obra teatral O inspector, aplaudida polos liberais e atacada polos reaccionarios. miniatura|esquerda|200px|Ilustración de Alexander Аgin para a obra As Almas Mortas (1846—1847).
Gogol séntese incomprendido tanto por aqueles que o apoian como polos que o critican. Desconcertado, comeza unha viaxe a través de Europa. Entre 1836 e 1848 viviu principalmente en Roma, viaxando por Alemaña, Suíza, Francia e a propia Italia. Alí comezou, partindo dunha idea do seu amigo Puschkin, a escribir unha novela que é considerada coma o seu mellor traballo e unha das maiores novelas da literatura universal, As almas mortas. Tratou de publicala en 1841 pero o comité moscovita de censura prohibiullo. O libro non aparecerá ata 1842, despois da intervención dos seus amigos e de varias revisións. Máis alá da estafa proxectada polo heroe, bastante rara -as almas son un termo administrativo que designa aos servos, e a posesión de almas mortas pode ser interesante para obter un préstamo garantido sobre elas- esta novela é unha descrición sen concesión da Rusia profunda, unha sátira ás veces desapiadada, pero onde a mirada de fondo, de xeito permanente, é o amor profundo de Gogol a Rusia.
De inestable personalidade, vítima de profundas e longas crises depresivas, continúa o seu devagar por Europa e empeora o seu estado de saúde. Nesta época acrecentouse o seu interese polo misticismo o que o leva a viaxar a Terra Santa.
Ao seu regreso a Moscova escribe a segunda parte d' As almas mortas e cae baixo a influencia dun sacerdote fanático, o cal o convence de que as súas obras narrativas eran pecaminosas. A raíz disto, en febreiro de 1852, destrúe gran cantidade dos seus manuscritos inéditos, entre eles a segunda parte d' As almas mortas. miniatura|175px|1ª ed, d' O Inspector. miniatura|dereita|Ilustración d' As almas mortas. Morreu o 4 de marzo de 1852, en Moscova. Foi enterrado no cemiterio de Novodevitchi.
Na súa época foi considerado por uns como escritor romántico e por outros precursor do realismo; liberal para uns, reaccionario para os outros; na actualidade é considerado o primeiro (cronoloxicamente) gran prosista e novelista ruso.
Ciclo do xofre
O ciclo do xofre é o ciclo bioxeoquímico consistente na recirculación do xofre na Terra entre os seres vivos e o medio abiótico. O xofre atópase almacenado maioritariamente na hidrosfera en forma de sulfato. O xofre, durante a evaporacion de mares e lagos pouco profundos, deposítase formando xesos. Os sulfatos son abundantes nos solos, xa que aínda que se perdan por lixiviado das terras, son repostos polas chuvias de forma natural.
Son imprescindibles para a síntese de certas moléculas orgánicas.
Hisham I
Hisham I (ou Hiksam I) pode referirse a:
Patrologia Latina
dereita|miniatura|375x375px|Portada do quinto tomo da Patrologia Latina (1844-1845) A Patrologia Latina é unha enorme colección de textos cristiáns da Antigüidade, da Antigüidade tardía e de textos medievais que contén os escritos dos Pais da Igrexa que escribiron en latín e outros autores eclesiásticos en 217 volumes, publicada por Jacques-Paul Migne entre 1844 e 1855; os tomos de índices até un total de 221 publicáronse entre 1862 e 1865.
Historia
Aínda que se trata de reimpresións de edicións antigas que conteñen a miúdo algúns erros, as series publicadas por Migne son aínda utilizadas polos investigadores e especialistas na Antigüidade e a Idade Media por mor da súa accesibilidade e sobre todo porque numerosos textos xa non poden atoparse senón aquí, abandonados como foron pola edición moderna. Desde este punto de vista, pódese dicir que a Patrologia de Migne é comparábel aos Monumenta Germaniae Historica. Con todo, a Patrologia Latina é unha parte do Patrologiae Cursus Completus, cuxa segunda parte constitúe a Patrologia Graeca que contén as obras patrísticas medievais en grego medieval xunto á súa tradución ao latín.
A Patrologia latina inclúe máis de mil anos de obras latinas desde Tertuliano ao papa Inocencio III en 217 volumes: os volumes 1 a 73 van de Tertuliano a Gregorio de Tours e foron publicados entre 1844 e 1849; os volumes 74 a 217 van desde o papa Gregorio I a Inocencio III e foron publicados entre 1849 e 1855. Aínda que a colección conclúe en 1216, despois do deceso de Inocencio III, Migne desexaba orixinariamente incluír todos os documentos até a Reforma, propósito quizais excesivo, pero certos comentarios, biografías, documentos, bibliografías e outros documentos asociados como apéndice ás obras precedentes publicadas foron incluídos no corpus principal. Na actualidade, a colección completa é accesíbel en Internet a través de Documenta Catholica Omnia.
O material que serviu á impresión da Patrologia latina foi destruído polo lume en 1868, pero con axuda de Edicións Garnier foi restaurado e algunhas novas edicións puideron ser impresas.
Sancho IV de Castela
280px|miniatura|Sancho nun manuscrito da época.
Traxectoria
Sancho IV casou con dona María de Molina en 1282, e tiveron seis fillos:
O primoxénito de Afonso X, Fernando de la Cerda, non chegou a reinar ó falecer antes có seu pai. O rei Sabio deixou escrito no seu testamento que o reino debía pasar ó seu neto primoxénito, o infante Alfonso de la Cerda e ó mesmo tempo desherdaba ó seu segundo fillo, Sancho.
200px|miniatura|esquerda|Moeda de Sancho IV. Porén, Sancho proclamouse rei sen respectar a vontade do seu pai, e foi coroado en Toledo en 1284. Foi recoñecido pola maioría dos pobos e dos nobres, pero ó mesmo tempo houbo un grupo bastante numeroso de partidarios dos Infantes de la Cerda, que reclamaban o acatamento do testamento. Durante todo o reinado deste monarca houbo loitas internas e pelexas por alcanzar o poder. Un dos personaxes que máis discordias provocou foi o infante Xoán (irmán de Afonso X), e á súa causa uniuse o nobre Lope Díaz III de Haro, oitavo señor de Biscaia. O rei Sancho fixo executar ó de Haro e mandou encarcerar ó seu tío, o infante Xoán. Tamén, segundo as crónicas, deu a orde de executar 4.000 seguidores dos infantes de la Cerda, pasándoos a coitelo, en Badaxoz, a 400 en Talavera e a outros moitos en Ávila e Toledo.
miniatura|esquerda|180px|Arco de Tarifa cunha placa en recordo dos que loitaron no conflito de Tarifa. Despois destes acontecementos perdooulle ó seu tío Xoán, quen ó pouco tempo se volveu sublevar, ocasionando o conflito de Tarifa. Xoán chamou na súa axuda os benimerines de Marrocos e sitiaron a praza que estaba defendida polo seu gobernador Guzmán el Bueno, señor de León. Alí ocorreu o famoso acto heroico e a morte inocente do fillo de Guzmán. A praza de Tarifa foi fielmente defendida e os benimerines regresaron ó seu lugar de orixe. Desbaratáronse deste modo os plans do infante Xoán e os do sultán de Marrocos, que pretendía unha invasión.
O rei Sancho IV foi un gran amigo, ademais de titor, do personaxe histórico coñecido como o Infante Juan Manuel.
Sancho morreu en 1295, deixando como herdeiro o seu fillo Fernando, de nove anos. Deixou tamén en herdanza as disputas e rivalidades cos infantes de la Cerda e os seus partidarios.
Malia ser fillo de Afonso X, era analfabeto.
Lauryn Hill
Lauryn Hill, nada en East Orange (Nova Jersey) o 26 de maio de 1975, é unha rapeira, cantante, actriz e produtora discográfica estadounidense galardoada 8 veces cos Premios Grammy. Foi membro de The Fugees antes de empezar unha carreira en solitario.
Traxectoria
Medrou en South Orange e asistiu ao instituto de Columbia, en Nova Jersey. De nena, actuou unha vez no Apollo Theater, onde recibiu unha grande ovación ao rematar.
Comezou a actuar de adolescente en series de televisión como As the World Turns e na película Sister Act 2: Back in the Habit.
Xa no instituto pasou a formar parte de The Fugees, mais non actuou asiduamente con eles ata que acabou na Universidade de Columbia.
Ao primeiro álbum de The Fugees, Blunted on Reality, seguiulle o disco The Score, que obtivo numerosos premios e cuantiosas vendas e que presentaron cunha versión de "Killing Me Softly", de Roberta Flack.
The Miseducation of Lauryn Hill
The Miseducation of Lauryn Hill foi o álbum debut da artista. Lanzado o 25 de agosto de 1998, abanou os premios Grammy, despois de ser nomeado en 11 categorías e gañar 5 delas (incluíndo Álbum do Ano). O álbum inclúe colaboracións co artista de soul D'Angelo (Nothing even matters), o guitarrista Carlos Santana (To Zion) e con John Legend no piano en Everything is Everything.
O primeiro sinxelo do álbum foi Doo Woop (That Thing), canción que gañou 2 premios Grammy: Mellor canción R&B e Mellor Presentación Vocal Feminina de R&B e chegou ao 1º lugar na lista de US Billboard Hot 100.
Foi colocado no posto 37 na lista Vh1 dos mellores álbums da historia. Situado no 312 na lista d'Os 500 Mellores Álbums de todos os tempos.
O título fai referencia ao libro de Carter G. Woodson The Mis-Education of the Negro e a portada do álbum a Burnin', de The Wailers.
Exilio autoimpuesto e MTV Unplugged
Despois de 3 anos, Hill regresou cun directo da MTV cun look algo distinto e facía máis fincapé na mensaxe das súas letras. Interpretou case todas as súas cancións só cunha guitarra acústica e a súa voz e explicou por que non publicara nada en tres anos. A pesar de que moitos críticos non o viron con moi bos ollos, o álbum foi disco de platino.
Desde entón foi bastante crítica coa industria da música e o que unha muller nova negra representaba nela. Procura non facer moitas aparicións públicas, deixou de facer entrevistas, de escoitar música e de ver a televisión, e dedicouse a explorar novas manifestacións artísticas, facéndose dramaturga e compondo unha cantidade inxente de textos poéticos, deseños de roupa ou guións.
Caritativa, activista e controvertida
En 1996, recibiu un Essence Award pola súa axuda a refuxiados co Proxecto Refuxiado, que sufragou un campamento en Kenya e Uganda e un concerto en Harlem.
En 1999, Hill recibiu tres galardóns NAACP Image Awards e a revista Ebony colocouna entre as 100 persoas afroamericanas máis influentes. É cristiá protestante comprometida, e en 2003 foi convidada a actuar no Nadal na Cidade do Vaticano. Aproveitou a ocasión para facer declaracións contra os abusos de nenos por parte do clero católico e para declarar que non cría en ningún Papa como representante de Deus na terra, o que tivo unha gran repercusión.
Volta de The Fugees
O 18 de setembro de 2004, tocaron en Brooklyn e apareceron nos BET' 2005 Music Awards. Publicaron un novo sinxelo, "Take It Easy", difundido por Internet e fixeron unha xira europea a finais de 2005.
En febreiro de 2006, ofreceron un concerto en Hollywood, que difundiron tamén por Internet, publicando pouco despois dúas novas cancións, "Foxy" e "Wannabe".
Vida persoal
Desde 1996 mantivo unha relación sentimental co xogador de fútbol americano Rohan Marley (fillo de Bob Marley). Cando quedou embarazada por primeira vez, as discográficas pedíronlle que abortase, gañándose a antipatía dalgúns representantes ao non facelo. A parella tivo 5 fillos: Zion David (n. en agosto de 1997); Selah Louise (n. setembro 1998); Joshua Omaru (n. 2001); John Nesta (n. 2002); e Sarah (n. 2008), a quen dedicou varias cancións. O seu sexto fillo naceu en xullo de 2011 e non declarou quen era o pai. Lauryn Hill separouse definitivamente de Rohan Marley en 2011.
Practicou unha evasión fiscal en protesta pola guerra de Vietnam, unha forma de obxección fiscal ou resistencia fiscal. O 6 de maio de 2013 foi condenada a tres meses de cárcere, máis outros tres de arresto domiciliario, e a un ano de liberdade condicional por ela. Durante este período a custodia dos cinco fillos da parella recaeu en Rohan Marley, a petición del.
Foi amiga da infancia do actor Zach Braff.
Galina Vishnevskaya
miniatura|Galina Vishnevskaya co seu home [[Mstislav Rostropovich]] Galina Pavlovna Vishnevskaya (en lingua ruso Гали́на Па́вловна Вишне́вская), nada en Leningrado o 25 de outubro de 1926 e finada o 11 de decembro de 2012, foi unha soprano rusa.
Traxectoria
Vishnevskaya viviu na infancia coa súa avoa en Kronstadt fixo o seu debut profesional en 1944 cantando opereta, despois foi solita da Filharmónica de Leningrado e logo dun ano estudando con Vera Nikolayevna Garina, gañou unha competición organizada polo Teatro Bolshoi en Moscova en 1952 e ao ano seguinte converteuse en membro do Bolshoi.
O 9 de maio de 1960 fixo a súa primeira actuación en Saraxevo, no Teatro Nacional, como Aida. En 1961 debutou na Metropolitan Opera tamén como Aida; e ao seguinte ano na Royal Opera House no mesmo papel. Para o seu debut en La Scala en 1964, cantou a Liùno Turandot, xunto a Birgit Nilsson e Franco Corelli.
Ademais dos papeis habituais no repertorio ruso de ópera, Vishnevskaya tamén interpretou a Violetta, Tosca, Cio-cio-san, Leonore, e Cherubino e Benjamin Britten escribiu o papel de soprano do seu War Requiem (rematado en 1962) especialmente para ela.
Vishnevskaya estivo casada con Mstislav Rostropovich desde 1955 ata a súa morte en 2007, traballando xuntos regularmente (el ao piano ou como director). En 1974 pediron ás autoridades soviéticas permiso para residir fóra, asentándose nos Estados Unidos e París e en 1978 a URSS declarounos oficialmente renegados, retirándolles a cidadanía soviética. En 1984 publicou as súas memorias e en 2002 abriu o seu propio teatro da ópera en Moscova.
248
Outros
Historia ano a ano
Sinfonía nº 5 (Mahler)
A Sinfonía Nº 5 en dó díese menor de Gustav Mahler foi composta entre 1901 e 1902. É unha das súas obras máis coñecidas e máis interpretadas en todo o mundo. A súa estrea tivo lugar en Colonia o 18 de outubro de 1904 baixo a batuta do propio compositor. Entre os seus momentos máis distintivos están o solo fúnebre de trompeta que abre a obra e o recorrente Adagietto.
Historia
En febreiro de 1901, unha hemorraxia intestinal case fatal fixo que Mahler se enfrontara á súa propia morte, o que provocou un cambio no estilo do compositor, poñendo punto e final ao seus período Wunderhorn e comezado o período Rückert (chamado así polo ciclo de cancións ao que pon música ese ano). A sinfonía foi escrita entre 1901 e 1902, a maior parte da mesma foi escrita durante os meses de verán que o compositor pasou na súa casa de campo de Maiernigg (Austria). Na época da composición da quinta sinfonía, Mahler contaba cun posto de traballo privilexiado no mundo musical como director da Opera Real de Viena e como principal director da Wiener Philharmoniker, unha das mellores orquestras do mundo. Durante o transcurso da composición da obra o compositor casou con Alma Schindler, de feito, de acordo co contorno do compositor, o Adagietto é unha carta de amor en música destinada a Alma, aínda que o compositor non deixou ningunha nota ou carta que valide esta hipótese.
Concepción Alfaya
María de la Concepción Alfaya López, nada en Madrid en 1886 e finada na mesma cidade en 1945, foi unha mestra e política española.
Traxectoria
Filla de galegos da zona de Cangas. Rematou a carreira de Maxisterio en 1912 con premio extraordinario. Foi profesora da Escola Normal de Mestras de León e despois de Segovia (1922-1936). Foi candidata pola provincia de Pontevedra nas eleccións a Cortes Constituíntes en 1931, en representación do Partido Republicano vigués, integrado na Alianza Republicana. Foi inspectora de primeiro ensino. Dirixente de Izquierda Republicana de Segovia. Logo da sublevación do 18 de xullo de 1936 foi suspendida de emprego e soldo como profesora da Normal e sancionada co embargo de bens e a retención de diñeiro en metálico.
Abd al-Rahman I
miniatura|Estatua de Abderramán I. Almuñécar, España Abd al-Rahman I (Abderramán, Abd ar-Rahman ou ‘Abd al-Rahmán), nado en Damasco en 731 e finado en Córdoba en 788, foi un Califa andalusí.
Foi o fundador dunha dinastía musulmá que gobernou al-Andalus por case tres séculos, e membro da dinastía omeia, pois era neto de Hisham ibn Abd al-Malik, o décimo califa Omeia.
Traxectoria
Era coñecido como o emigrante, tivo que fuxir de Damasco cando os abásidas derrotaron aos omeias e procurou refuxio en Palestina e Siria. A través de Exipto chegou ao norte de África e despois de catro anos refuxiouse entre a tribo bérber dos Nazca (Mauritania) da cal proviña a súa nai. De aí pasa á Península Ibérica, onde contaba cun certo número de partidarios e se sentía máis a salvo da persecución dos axentes ao servizo dos abásidas, que pretendían acabar con todos os membros da dinastía omeia.
Desembarcou no porto de Almuñécar o 14 de agosto do 755, contando co apoio das tribos iemenís e sirias de al-Andalus. En marzo do 756 entrou en Sevilla e o 15 de maio derrotou ao emir Yusuf al-Fihri, entrou en Córdoba e foi proclamado emir.
Durante o seu reinado dedicouse a establecer un estado centralizado. Tivo que facer fronte a sublevacións e revoltas incluída a dalgúns membros da súa familia. Protexeu os artistas e poetas, e foi ele mesmo autor de poesías. Recibiu o alcume de O Xusto.
Tamén, baixo o seu reinado, iníciase a construción no ano 785 da Mesquita de Córdoba sobre a localización da Basílica visigoda de San Vicenzo Mártir, que foi construída no século VI. No mesmo terreo iníciase a edificación do oratorio ou haram no ano 786.
Morreu após trinta e dous anos de reinado, deixando o trono ao seu fillo Hicham, en detrimento de Solimán e de Abd-Alláh, seus irmáns mais vellos.
Santo Estevo, Ansar, Taboada
Santo Estevo é un lugar da parroquia de Ansar no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada. Tiña 21 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 11 eran homes e 10 eran mulleres.
Cristowicca
A cristowicca ou wicca cristiá é unha póla da Wicca fundada na combinación dunha visión do mundo wiccana con elementos doutrinais cristiáns, como a crenza en Cristo. Os cristowiccanos rexeitan a visión de Deus típica do cristianismo, un Deus persoal e transcendente; adoptan unha visión panteísta, identificando a divindade coa esencia do Universo, o primeiro principio é a enerxía mesma da cal está constituída a materia.
Giacomo Lauri-Volpi
Giacomo Lauri-Volpi, nado en Lanuvio o 11 de decembro de 1892 e finado en Burjassot (València) o 17 de marzo de 1979, foi un tenor italiano que desenvolveu a súa carreira por toda Europa e América durante máis de corenta anos.
Traxectoria
Giacomo quedou orfo aos once anos. Ao rematar a súa educación secundaria no seminario de Albano Laziale e graduarse na Universidade de Roma, comezou os seus estudos vocais co barítono Antonio Cotogni na Academia Nacional de Santa Cecilia en Roma.
A voz de Lauri-Volpi foi brillante, cun particular vibrato e asombrosas notas altas.
Federación Galega de Municipios e Provincias
A Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp) é un organismo de carácter municipalista e de defensa dos intereses dos concellos de Galicia. Está constituído polos 313 concellos, as catro deputacións provinciais e as nove entidades menores existentes na Comunidade Autónoma de Galicia. O seu presidente desde novembro de 2019 é o socialista Alberto Varela Paz, alcalde de Vilagarcía.
Historia
O nacemento da Fegamp, con 17 membros fundadores, data do 7 de outubro de 1988, se ben a asemblea constituínte foi celebrada o 7 de abril de 1989. Nesa asemblea resultou elixido presidente por unanimidade o alcalde de Ponteareas, José Castro Álvarez, que permaneceu no cargo ata 1992, ano no que foi substituído polo alcalde de Ribeira, José Luis Torres Colomer, que desempeñaría as funcións de presidente ata 1995.
No seguinte cuadrienio e baixo a presidencia do alcalde de Quiroga, Julio Álvarez Núñez, produciuse a fusión das tres entidades que defendían con voz propia e dende diferenciados e lexítimos puntos de vista os postulados da Administración Local galega. Despois de meses de conversas e negociacións, a antiga Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp), a Federación de Concellos Galegos (FCG) e a Federación Galega de Concellos Rurais (FCR) asinaron o 22 de abril de 1996 o denominado Protocolo de Fusión para unificar, baixo as siglas da Fegamp, a defensa dos intereses da Administración Local galega.
Este acto de fusión, celebrado no Parlamento de Galicia coa presenza das máximas autoridades autonómicas, marcou un punto de inflexión cara o recoñecemento institucional da Fegamp como único interlocutor válido diante doutras administracións. Este protagonismo da federación viuse reforzado co incremento dos afiliados, posto que a progresiva adhesión de tódalas Entidades Locais galegas (os 314 concellos existentes daquela, catro deputacións provinciais e nove entidades menores) converteu a Fegamp nun caso paradigmático en toda España da unidade de acción do municipalismo.
A Fegamp adquiriu no ano 1990 a súa primeira sede social en Santiago de Compostela, pero sete anos máis tarde mercou dun novo local na rúa Varsovia (Área Central), de máis de mil metros útiles.
Durante o mandato do alcalde de Ourense, Manuel Cabezas (1999-2003), a Fegamp conseguiu fixar a participación de tódolos concellos na recadación líquida dos ingresos propios da Xunta de Galicia, reforzando a autonomía das facendas locais e posibilitando a consecución de maiores cotas de eficacia na xestión municipal.
O día 4 de decembro de 2003, o alcalde de Ourense foi substituído como presidente da Fegamp polo alcalde de Lalín, Xosé Crespo Iglesias, durante a celebración da VI Asemblea Xeral, na que se definiron os obxectivos concretos para o horizonte dos vindeiros catro anos, sendo a máxima aspiración dos concellos galegos para este mandato o peche do denominado Pacto Local.
Na VII asemblea resultou elixido como novo presidente o alcalde de Ames, Carlos Fernández Castro que se caracterizou ó principio do seu mandato pola confrontación co BNG.
Función
O funcionamento da Fegamp como entidade defensora dos intereses da Administración Local galega aséntase nos seguintes principios xerais: o fomento e a defensa da autonomía das Entidades Locais; a promoción, representación e defensa dos intereses da Administración Local diante doutras administracións públicas; a promoción e o desenvolvemento da cultura e da lingua galega no ámbito municipal; a reivindicación ante os correspondentes poderes públicos -cando o estime oportuno- de novas cotas competenciais para as Entidades Locais; o fomento da participación cidadá na vida local; o desenvolvemento e a consolidación do espírito europeo no ámbito local, baseado na autonomía e a solidariedade entre os Entes Locais; a defensa xudicial dos intereses da Administración Local -se fose o caso- e as actuacións necesarias diante do Tribunal Constitucional na defensa da autonomía local; e calquera outra acción que afecte ou incida de forma directa ou indirecta nos seus asociados ou na propia federación.
Scranton/Wilkes-Barre RailRiders
Scranton/Wilkes-Barre RailRiders, tamén coñecidos como SWB RailRiders, son un equipo de béisbol estadounidense das Ligas Menores (Minor League Baseball) con sede en Moosic, Pensilvania. O nome fai referencia ás localidades veciñas de Scranton e Wilkes-Barre.
O club, de clase Triplo-A, compite na International League como membro da Northeast Division. Actualmente están afiliados aos New York Yankees da Major League Baseball. O equipo xoga os seus xogos como local no PNC Field, un estadio inaugurado en 1989 con capacidade para 10.000 espectadores.
Seoane Novo, San Xoán de Moeche, Moeche
Seoane Novo é un lugar da parroquia de San Xoán de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2008 tiña seis habitantes (un home e cinco mulleres), un menos ca en 1999.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, San Xoán.
Abd al-Rahman II
Abd al-Rahman II, Abderramán II, Abderrahman II ou 'Abd ar-Rahmān II, nado en 792 e finado en 852, foi un emir de Córdoba.
Neto de Abderramán I, o seu mandato adoita ser referido como un período de gran florecemento cultural, científico, administrativo e económico. Continuou as obras na mesquita de Córdoba, iniciadas polo seu avó.
O seu reinado foi unha época de relativa paz interna, aínda así tivo que facer fronte a trece revoltas, en especial significativas as de Mérida e Toledo e a revolta dos mozárabes (850-859), o que propiciou que as expedicións de saqueo cara aos reinos cristiáns aconteceran cada verán, a presenza normando no 844 saldouse coa vitoria do exército do emir nas proximidades de Sevilla.
FANCB
A FANCB (do inglés Fanconi anemia complementation group B protein, Proteína de complementación do grupo B da anemia de Fanconi) é unha proteína que nos humanos está codificada no xene FANCB do cromosoma X.
O grupo de complementación da anemia de Fanconi (FANC) actualmente inclúe os seguintes membros: FANCA, FANCB, FANCC, FANCD1 (tamén chamada BRCA2), FANCD2, FANCE, FANCF, FANCG, e FANCL. A anemia de Fanconi é un trastorno xenético recesivo heteroxéneo caracterizado pola inestabilidade citoxenética, hipersensibilidade aos axentes que causan enlaces cruzados no ADN, incremento da rotura dos cromosomas e reparación do ADN defectuosa. Os membros do grupo de complementación da anemia de Fanconi non comparten similutude de secuencia, senón que están relacionados pola súa ensamblaxe nun complexo proteico nuclear común. Este xene codifica a proteína do grupo de complementación B. O empalme alternativo orixina dúas variantes de transcrición que codifican a mesma proteína.
Meiose
Os ratos mutantes para FANCB son estériles e mostran defectos nas células xerminais primordiais durante a embrioxénese. As células xerminais e o tamaño testicular están gravemente afectados nestes ratos mutantes. A proteína FANCB é esencial para a espermatoxénese e probablemente ten un papel na activación da vía de reparación do ADN da anemia de Fanconi durante a meiose.
A Chan, Arbo, Arbo
A Chan é un lugar da parroquia de Arbo no concello pontevedrés de Arbo na comarca da Paradanta. Tiña 75 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 34 eran homes e 41 eran mulleres.
Manuel Campo Vidal
Manuel Campo Vidal, nado en Camporrélls (Huesca) o 30 de marzo de 1951, é un xornalista e presentador español de televisión.
Traxectoria
dereita|miniatura|Manuel Campo Vidal no Congreso Pontes de cultura, pontes de futuro, organizado pola asociación [[Ponte... nas ondas!.]]
Está licenciado en Ciencias da Información pola UAB e é enxeñeiro Técnico Industrial pola Universidade Politécnica de Catalunya (UPC). Ademais, estudou Socioloxía en L'Ecole des Hautes Etudes en Sciences Socials (París). As súas primeiras relacións co xornalismo profesional foron en 1972 co diario Tele-expres de Barcelona, xornal do que chegaría a ser subdirector.