cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Celia Villalobos
É Dama gran cruz da Real Orde de Isabel a Católica e Dama gran cruz da Real Orde de Carlos III en recoñecemento aos seus servizos ao reino de España.
Traxectoria
Villalobos naceu en Arroyo de la Miel, pedanía de Málaga, filla dun avogado orixinario da Arxentina e dunha ama de casa malagueña. É funcionaria do Estado (escala administrativa), actuando como tal no Sindicato Vertical e posteriormente no Ministerio de Cultura.
Na súa mocidade militou no PCE de Málaga, a súa provincia natal, identificada co antifranquismo. O 1986 foi elixida deputada por Alianza Popular (máis tarde Partido Popular) ao Congreso dos Deputados pola provincia de Málaga para a terceira lexislatura da democracia española e mantivo o seu escano na Cámara Baixa ata a súa decisión de retirarse da política en 2019.
A súa imaxe pública comezou a forxarse na década de 1990 como contertulia nun programa de televisión de Jesús Hermida. En 1993 formou parte da executiva do Partido Popular de Aznar, xunto a outras políticas destacadas do PP como Soledad Becerril, Teófila Martínez, Isabel Tocino, Rita Barberá, Luisa Fernanda Rudi, Loyola de Palacio etc. Aquel grupo de mulleres proporcionou unha nova imaxe pública máis moderna e de dereita europea ao partido conservador español, distanciándose da época anterior.
En 1994 foi elixida eurodeputada, cargo que ocupou durante un ano e que deixou para centrarse na política municipal.
En 1995 gañou as eleccións municipais e a alcaldía de Málaga. Foi a primeira muller en ocupar este posto na capital malagueña. Encabezou a candidatura do PP e obtivo 15 concellarías, quedando a unha da maioría absoluta. Volveu presentarse para o seguinte mandato e revalidouno en 1999 obtendo maioría absoluta.
Nos cinco anos que foi alcaldesa de Málaga, sentou as bases da transformación da cidade. Alcanzou fitos importantes como a aprobación da novo PXOU, iniciou novas infraestruturas como o Palacio de Deportes José María Martín Carpena e do Palacio de Feiras e Congresos, comezou a construción do túnel baixo a Alcazaba, impulsou o Festival de Cinema Español, e pelexou para que o AVE chegase a Málaga, motivo polo que se enfrontou ao goberno de Aznar. O 27 de abril de 2000 deixou este cargo en mans do seu segundo, Francisco de la Torre, para formar parte do Goberno de España.
Foi ministra de Sanidade entre o 27 de abril de 2000 e o 10 de xullo do 2002, como parte do executivo formado por Aznar para a VII Lexislatura. O seu papel no ministerio foi considerado polémico. Nesa etapa desatouse a alarma social ante a propagación do coñecido como o mal das vacas tolas e ante a situación a entón ministra xerou a polémica ao desaconsellar o consumo de caldo con ósos de vacún. Como consecuencia desta crise creouse a Axencia Española de Seguridade Alimentaria. Doutra banda, durante eses anos produciuse a descentralización total da Sanidade a favor das comunidades autónomas que non a tiñan xa transferida.
Foi portavoz adxunta do Partido Popular na cámara baixa e presidenta da Comisión do Pacto de Toledo. A súa relación con Aznar foi boa e con Rajoy foi crítica e distante, o que lle supuxo carecer da protección do partido. A súa figura sempre foi polémica dentro do PP, reivindicándose como experta en temas socio-laborais e significada como loitadora antifranquista, representado a á máis progresista dos populares.
Na VIII Lexislatura ocupou o cargo de secretaria segunda do Congreso español e na IX pasou a ocupar a secretaría cuarta do Congreso. En 2009 foi chamada á orde pola presidenta do Parlamento, abandonando a sesión.
O 12 de decembro de 2011, Mariano Rajoy propúxoa ante o seu partido como vicepresidenta do Congreso dos Deputados para a X Lexislatura.
O 20 de febreiro de 2019 anunciou a súa retirada da política activa coincidindo coa disolución das Cortes Xerais o 5 de marzo, tras estar nela de forma continuada de 1986 e manter o seu escano durante dez lexislaturas.
Vida persoal
Villalobos está casada con Pedro Arriola, ex-asesor do PP. É nai de tres fillos.
Controversias
A súa ideoloxía, bastante afastada do conservadorismo tradicional, fíxolle gañar fama de rebelde cando se trataban temas sociais ao actuar varias veces de forma distinta á establecida polo partido, con marcados desplantes cara ao mesmo; así en 1997 desde o PP reprochóuselle que rompese a disciplina no debate dunha proposición de lei sobre a regulación das parellas de feito. Tamén se ausentou do Congreso na votación en contra da ampliación do aborto e en abril de 2005 foi sancionada economicamente por votar, por segunda vez, a favor da legalización do matrimonio entre persoas do mesmo sexo. En maio de 2013 abandonou o pleno do Congreso que debatía unha reforma da lei do aborto, ao sentirse contrariada despois de que a deputada do PP Beatriz Escudero afirmase que as mulleres que abortan adoitan ser aquelas con menor nivel educativo, evitando así votar contra unha moción do PSOE. Discutiuse tamén se a tolerancia a eses desplantes tiña a súa orixe na posición da que gozaba o seu marido como asesor do Partido Popular.
No Congreso dos Deputados, o 22 de febreiro de 2011 protagonizou un episodio na Xunta de Portavoces do Congreso ao referirse ás condicións de contratación de persoal discapacitado no Congreso como "o tema dos parviños". O entón presidente do Congreso, José Bono, tivo que pedirlle varias veces que deixase de empregar o termo "parviño". O 17 de maio de 2012 cualificou de "machista" o deputado do PSOE José Martínez Olmos por cualificar de "incompetente" á ministra Ana Mato.
O 24 de febreiro de 2015 foi gravada xogando ao Candy Crush no seu iPad durante a intervención do presidente do Goberno, Mariano Rajoy, durante o debate sobre o estado da nación sendo ela vicepresidenta primeira do Congreso dos Deputados e presidindo ela a sesión. As redes sociais enchéronse de comentarios indignados por un comportamento impropio dun cargo electo remunerado.
Miekkailija
Miekkailija (tamén coñecido polo título en Vehkleja) é un filme de 2015 coproducido entre Finlandia, Estonia e Alemaña que foi dirixido por Klaus Härö. Conta a historia real de Endel Nelis, un esgrimista e adestrador estoniano. O guión foi creado por Anna Heinämaa e rodaxe comezou en Estonia a finais de febreiro de 2014.
O filme foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 88ª edición dos premios, clasificándose na lista curta de decembro xunto con outros oito filmes, mais finalmente non foi nomeado. Miekkailija foi nomeado ó Globo de Ouro ó mellor filme en lingua non inglesa como unha coprodución entre Finlandia, Estonia e Alemaña.
Moscán
O topónimo galego Moscán pode referirse a:
Kamov Ka-52
O Kamov Ka-52 «Alligator» (en ruso: Ка-52 «Аллигатор», designación OTAN: 'Hokum-B2') é un helicóptero militar desenvolvido para a Armada Soviética como helicóptero de ataque de nova xeración. É un helicóptero de ataque a vehículos blindados e obxectivos en terra. Ten un rotor vertical dobre con aspas contrarotativas o que permite suprimir o rotor de cola.
Características
miniatura|dereita|Cabina de vó. Duración do vo:
Bandeira de Transnistria
A bandeira de Transnistria é unha versión da desaparecida bandeira da República Socialista Soviética de Moldavia. Esta bandeira converteuse nun dos símbolos oficiais de Transnistria no ano 2000, xa que aparece descrita na Lei dos Símbolos do Estado.
A bandeira consiste nun pano de cor vermella que incorpora unha franxa horizontal de cor verde, situada no seu centro. A lei tamén recoñece a existencia dunha versión na que figuran, no seu extremo superior máis próximo ao mastro a fouce e o martelo e a estrela vermella, que está destinada a uso gobernamental.
Calvus
miniatura|250px|Cumulonimbus calvus Calvus é unha especie de nubes que só se atopa no xénero cumulonimbus. Representa a fase inicial do desenvolvemento vertical da nube, carente aínda dos típicos accesorios no extremo superior, a xeito de pelo, pucho ou engra.
Están asociadas a treboadas eléctricas e fortes chuvascos en forma de chuvia, neve ou saraiba.
Letonia nos Xogos Europeos de 2015
Letonia participa nos Xogos Europeos de Bakú 2015 cunha delegación de 67 deportistas. O responsábel do equipo nacional é o Latvijas Olimpiskā Komiteja, así como as federacións deportivas nacionais responsábeis de cada deporte con participación nos xogos.
Medalleiro
O equípo olímpico de Letonia obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
Franck Biancheri
Traxectoria
Como estudante, foi un dos impulsores da rede europea AEGEE, que chegou a reunir máis de 12.000 membros en toda Europa. Posteriormente, tamén se contou entre os promotores do programa Erasmus, que lle deu continuidade.
Como político, en 1989 lanzou a Initiative pour une Démocratie Européenne, un movemento que procuraba a creación dun partido político europeísta. Esta formación non conseguiu creala ata dezaseis anos despois, cando en 2005 presenta publicamente o partido Newropeans. Esta formación presentouse ás eleccións europeas de 2009 en Alemaña, Francia e os Países Baixos, onde acadou moi poucos votos e ningún eurodeputado.
Dende 2006 é o coordinador científico de Leap/Europe2020, un think-tank que traballa na anticipación de eventos políticos de relevancia internacional.
La Font de la Guatlla
250px|miniatura|[[CaixaForum Barcelona]] La Font de la Guatlla é un barrio do distrito de Sants-Montjuïc da cidade de Barcelona. É un sector pequeno que se atopa na montaña de Montjuïc, na vertente noroeste, e entre a Gran Via de les Corts Catalanes, no tramo entre a praza de Espanya e a praza de Cerdà.
O conxunto arquitectónico máis singular do barrio é o pequeno grupo de casas baixas con xardín, na parte máis próxima á montaña, que contrastan cos edificios altos do sector máis próximo á Gran Vía. Moitas das súas rúas teñen nome de flor (Dàlia, Lotus, Hortènsia, Begònia, Crisantem), en referencia á súa vocación inicial como cidade xardín.
Outro espazo significativo do barrio é a fábrica Casarramona, ocupada durante moitos anos por cuarteis da policía nacional, e onde actualmente instálase a Fundación CaixaForum. O edificio é representativo da arquitectura industrial obra de ladrillo visto. Foi deseñado polo arquitecto Josep Puig i Cadafalch, que tamén tamén é autor do restaurante da Font del Gat e doutras obras de urbanización no parque da montaña.
Illa Kuiu
A Illa Kuiu é unha illa no arquipélago Alexander no sueste de Alasca. Atópase entre a illa Kupreanof, ao seu leste, e a illa Baranof, ao seu oeste. A illa ten 105 km de longo, e de 10 a 23 km de largo. Está case cortado en dous pola canle Affleck. Ten 1.936´16 km² de superficie terrestre, converténdoa na 15ª illa máis grande dos Estados Unidos. A illa enteira forma parte do bosque nacional de Tongass. A poboación era 10 persoas no censo do 2.000 dos Estados Unidos. Está separada da illa Baranof polo estreito de Chatham.
O faro do cabo Decision está situada na illa de Kuiu. Tamén na illa atópanse o Kuiu Wilderness e as áreas Tebenkof Bay Wilderness.
Historia
A illa cartografiouse por primeira vez por Joseph Whidbey e James Johnstone, dous dos homes de George Vancouver durante a súa expedición 1791-95 en 1793-94. Este último, Johnstone, demostrou a súa insularidade.
939
Véxase tamén
Historia ano a ano
O Morteiro, San Xusto de Cabarcos, Barreiros
O Morteiro é un lugar da parroquia de San Xusto de Cabarcos no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 19 habitantes (12 homes e 7 mulleres).
Lawrence Lessig
Lawrence Lessig, nado o 3 de xuño de 1961 no estado do Dakota do Sur, é un xurista norteamericano de notoriedade internacional.
Traxectoria
Está considerado liberal progresista, se ben no seu momento foi asistente dos xuíces Richard Posner e Antonin Scalia, considerados conservadores.
O concepto de "cultura libre" propúxoo no seu libro en su libro homónimo (Cultura libre). É un activo promotor do software libre e o espectro aberto.
Especialista de dereito político e de dereito da propiedade intelectual, é un importante defensor da liberdade sobre Internet e oponse a unha interpretación extensiva do dereito de autor que prexudica o potencial de creación e aos intercambios en liña. É unha das voces máis escoitadas nos debates sobre os límites do dereito de autor e sobre o desenvolvemento mundial de Internet.
Actualmente é profesor de dereito (C. Wendell and Edith M. Carlsmith Professor of Law) na Stanford Law School (Universidade Stanford, California) onde fundou o Center for Internet and Society. É o actual presidente de Creative Commons (2010), membro do Consello da Electronic Frontier Foundation e membro da Xunta Directiva do Software Freedom Law Center, creado en febreiro de 2005.
No 2015 anuncia a súa candidatura á presidencia dos USA polo Partido Demócrata tendo como obxectivo aprobar unha única lei, a Citizens Equality Act, tras o que dimitiría deixando a presidencia ó Vicepresidente que forme equipo con el.
Philip Fotheringham-Parker
Fotheringham-Parker competiu na carreiras das 24 Horas de Le Mans de 1953, compartindo un Allard co propio Sidney Allard, pero o equipo retirouse logo de disputar apenas catro voltas. Tamén tomou parte no Rally de Montecarlo de 1954 cun Ford Zephyr.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Amhar
Amhar, tamén coñecido como Amr, Amir ou Anir, é un fillo do Rei Artur segundo as tradicións galesas. É nomeado por vez primeira en Historia Brittonum, aínda que tamén se fala del en Geraint e Enid. Morre asasinado polo seu pai nun conflito descoñecido e é enterrado en Erging.
Mosquete
Mosquete pode referirse a:
Virgo
Virgo ou Virxe (símbolo 20px, ) é unha constelación do zodíaco. Atópase entre Leo ó oeste e Libra ó leste, e é unha das constelacións máis grandes visibles no ceo. É facilmente identificable pola súa estrela α, Spica, "a espiga" dos agricultores medievais.
Obxectos Notables do espazo profundo
Hai máis de trece mil galaxias esparexidas por Virgo e a Cabeleira de Berenice. O Cúmulo de Virgo é un grupo de galaxias que contén máis de 2.000 membros. Cabe destacar:
Mitoloxía
Na mitoloxía é a representación de Dice, filla de Zeus e Temis, deusa da xustiza para os homes. Naceu mortal e foi posta na terra para administrar xustiza e orde. Viviu cos mortais durante a Idade de Ouro e a Idade de Prata, pero cando naceu a Raza de Bronce, á que detestaba, deixou a terra e subiu ó ceo, onde se estableceu a carón da constelación Boötes. Era unha das tres Horas ou Titánides e a máis notable entre as deusas virxes.
Noutra versión dicíase que se trataba de Erígone, filla de Icario. Outras versións identificaban esta constelación con Deméter, Isis, Atárgatis (un dos nomes de Derceto) e Tique.
Daniel Guérin
Daniel Guérin, nado en París o 19 de maio de 1904 e finado en Suresnes o 14 de abril de 1988, foi un escritor revolucionario francés, anti-colonialista, militante da emancipación homosexual, teórico moderno do comunismo libertario, historiador.
Traxectoria
Daniel Guérin empezou a militar nos anos 1930 cos sindicalistas revolucionarios da revista La Révolution prolétarienne de Pierre Monatte. Posicionouse en contra do colonialismo francés en lugares como a Indochina Francesa ou o Líbano.
A mediados dos anos 30 uniuse ó grupo La Gauche Révolutionnaire de Marceau Pivert. En 1938 esta corrente estaba excluída da SFIO (Sección Francesa da Internacional Obreira), creándose o PSOP (Parti socialiste ouvrier et paysan). Daniel Guérin foi un dos responsables diste partido, dentro do cal sitúase na esquerda e moi preto de Troski con quen leva correspondencia.
Guérin afastouse aos poucos do marxismo ortodoxo durante a guerra para achegarse ao anarquismo. A partir de 1959 e da publicación de Jeunesse du socialisme libertaire (Mocidade do socialismo libertario), buscou unha vía nova nunha síntese do anarquismo e do marxismo. Loitou para conciliar o mellor destes dous sistemas de pensamento e publicou Pour un marxisme libertaire(Para un marxismo libertario), logo À la recherche d'un communisme libertaire (Á procura dun comunismo libertario).
Prudencio Otero
Prudencio Otero Sánchez, nado en Pontevedra en 1847 e finado na mesma cidade o 1 de xullo de 1936, foi un escritor e político galego.
Traxectoria
Vinculado á Pobra do Caramiñal, onde era dono do Pazo do Colo de Arca. Foi deputado provincial, promotor do tranvía de vapor Pontevedra-Marín e presidente do Casino de Pontevedra.
Partidario da tese de Colón pontevedrés, foi autor do libro España, patria de Colón (Madrid, Biblioteca Nueva, 1922).
Foi amigo e principal socio do Marqués de Riestra, José Riestra López.
Era curmán de Cándida Otero Fontán.
940
Mortes
Historia ano a ano
Marco alemán
O Marco Alemán (en alemán: Deutsche Mark) foi a moeda oficial da República Federal de Alemaña desde 1948 ara a reunificación no 1990 e moeda oficial de Alemaña desde entón ata a introdución do euro en 1999. As moedas continuaron en circulación ara o 2002 co valor de 1,95583 marcos.
Historia
miniatura|dereita|Moeda de ouro de 1 DM miniatura|dereita|300px|Billete de 500 marcos de 1965
Antes de 1871
O marco foi a unidade monetaria desde a primeira Unificación Alemá en 1871. Antes desta data, cada estado alemán emitía distintas moedas, moitas das cales estaban ligadas ó thaler de prata, que contiña 16⅔ gramos de prata pura. Aínda que o marco tiña unha base de ouro máis que en prata, creouse unha taxa de cambio entre o thaler e o marco á razón de 3 marcos por thaler.
1873-1948
O primeiro marco, coñecido como marco de ouro, introduciuse no 1873. Co estoupido da primeira guerra mundial o marco abandonou a súa base de ouro. A moeda comezou a ser coñecida como Papiermark, sobre todo cando a elevadísima inflación fixo necesaria a creación de cartos de papel. O Papiermark foi substituído polo Retenmark a finais de 1923 e o Reichsmark en 1924.
Reforma monetaria de xuño de 1948
As tropas aliadas introduciron o marco alemán o 21 de xuño de 1948. Os antigos Retenmark e Reichsmark foron cambiados a unha nova divisa da razón de 1 RM = 1 DM como unha divisa esencial para o pagamento de salarios, rendas etc e unha taxa de 1 DM = 10 RM para o resto de créditos non depositados en bancos públicos. Se cambiaron grandes cantidades de billetes de 10 RM a 65 pfennig. Ademais, cada persoa recibía un subsidio de 65 DM en dúas partes. Coa introdución da nova divisa, tratouse de protexer á Alemaña Occidental dunha segunda hiperinflación e para deter o crecente mercado negro de cambio, no que incluso os cigarros americanos eran empregados como moeda de cambio. Aínda que a nova moeda só se distribuíu entre as tres zonas ocupadas polos aliados fóra de Berlín, o cambio non contentou as autoridades soviéticas, que o viron como unha ameaza. Rapidamente os soviéticos cortaron todas as comunicacións por estrada, tren e canles entre as zonas occidentais e Berlín occidental, comezando así o Bloqueo de Berlín. Como resposta, Estados Unidos tamén distribuíu a nova moeda en Berlín occidental.
Reforma monetaria na zona ocupada pola URSS
Na zona ocupada pola Unión Soviética, que máis tarde conformaría a República Democrática Alemá, introduciuse o Marco da RDA uns días despois empregando selos especiais nos antigos Retenmark e Reichsmark e así evitar a entrada de billetes desde o oeste. En xullo de 1948 imprimiuse unha nova serie de marcos na Alemaña do Leste.
Bank deutscher Länder e Deutsche Bundesbank
A finais do 1948, o Bank deutscher Länder (Banco dos Estados alemáns) asumiu a responsabilidade de emitir moeda, seguida en 1957 polo Deutsche Bundesbank. O marco alemán gañou moita reputación como divisa de reserva ó tempo que outras divisas estranxeiras sucumbían ós períodos de inflación. Chegou a ser unha fonte de orgullo nacional, e a base da prosperidade económica do país, particularmente durante os anos do milagre económico alemán na década de 1950. Nos anos 1990, as enquisas públicas mostraron unha gran maioría de persoas que se opoñían a adopción do euro, e incluso hoxe en día, mostran un significante número de persoas que preferirían volver ó marco.
O papel do marco na Reunificación alemá
O marco alemán xogou un importante papel na Reunificación do país. Introduciuse como moeda oficial de Alemaña oriental en xullo de 1990, substituíndo así o Marco da RDA preparándose para unha completa unificación o 3 de outubro de 1990. Os marcos da RDA cambiáronse cunha taxa de 1 a 1 para os primeiros 4000 marcos e 2 RDA a 1 DM para cantidades superiores. Antes da Reunificación, cada cidadán da República Democrática que se trasladaba á República Federal, recibía un Begrüßungsgeld, unha axuda de 100 DM en metálico por persoa.
Estabilidade do marco alemán
O marco alemán tivo unha reputación como unha das moedas máis estables do mundo, debido á política monetaria na que se baseaba o Bundesbank. A política era dura en comparación coa doutros bancos centrais europeos, que se desenvolvía segundo a inflación e a intervención do goberno central. Esta política é a fundadora da actual política do Banco Central Europeo con relación ó Euro. A estabilidade foi aparente en 1993, cando unha especulación do franco francés e outras divisas europeas causaron un cambio no mecanismo de tipos de cambio europeo.
Moedas
Denominación Período de circulación Metal Diámetro (mm.) Peso (gr.) Anverso Reverso Imaxe <td rowSpan="3">1 Pfennig 1948-1949 						<td align="middle" bgColor="#cf4030" rowSpan="3">Cobre depositado en aceiro <td rowSpan="3">16,50 <td rowSpan="3">2,00 <td rowSpan="3">Rama de carballo (Quercus robur) <td rowSpan="3">Valor facial entre espigas de trigo <td rowSpan="2">150px <td rowSpan="2">1950-2001 150px 2 Pfennig 1950-2001 						<td align="middle" bgColor="#cf4030">Bronce (ata 1968), Cobre depositado en aceiro 19,25 						 3,25 						 Rama de carballo (Quercus robur) Valor facial entre espigas de trigo 150px <td rowSpan="3">5 Pfennig 1948-1949 						<td align="middle" bgColor="#ffcc00" rowSpan="3"> Latón depositado en aceiro <td rowSpan="3">18,50 <td rowSpan="3">3,00 <td rowSpan="3">Rama de carballo (Quercus robur) <td rowSpan="3">Valor facial entre espigas de trigo <td rowSpan="2">150px <td rowSpan="2">1950-2001 150px <td rowSpan="3">10 Pfennig 1948-1949 						<td align="middle" bgColor="#ffcc00" rowSpan="3"> Latón depositado en aceiro <td rowSpan="3">21,50 <td rowSpan="3">4,00 <td rowSpan="3">Rama de carballo (Quercus robur) <td rowSpan="3">Valor facial entre espigas de trigo <td rowSpan="2">150px <td rowSpan="2">1950-2001 150px <td rowSpan="3">50 Pfennig 1948-1949 						<td align="middle" bgColor="#cccccc" rowSpan="3"> Cuproníquel <td rowSpan="3">20,00 <td rowSpan="3">3,50 <td rowSpan="3">Muller sementando carballos <td rowSpan="3">Valor facial <td rowSpan="2">150px <td rowSpan="2">1950-2001 150px 1 Marco 1950-2001 						<td align="middle" bgColor="#cccccc">Cuproníquel 23,50 						 5,50 						 Escudo de armas alemán (Bundesadler) Valor facial entre dúas follas de carballo 150px <td rowSpan="8">2 Marcos 1951 						<td align="middle" bgColor="#cccccc" rowSpan="8"> Cuproníquel (ata 1969), Cuproníquel depositado en níquel 25,50 						 7,00 						 Escudo de armas alemán (Bundesadler) Valor facial entre dúas espigas de trigo e 						acios de uvas 150px <td rowSpan="4">1957-1971 27,00 						 7,00 						 Retrato de Max Planck Valor facial e escudo de armas alemán <i> (Bundesadler)</i> 150px Retrato de Konrad Adenauer 150px Retrato de Theodor Heuss 150px Retrato de Kurt Schumacher 150px 1969-2001 						 Retrato de Ludwig Erhard 150px Retrato de Franz Josef Strauss 150px Retrato de Willy Brandt 150px <td rowSpan="3">5 Marcos <td align="middle" bgColor="#FFFFFF"> 1951-1975 						<td rowspan="3" bgcolor="#CCCCCC"> Prata (ata 1975), Cuproníquel depositado en níquel <td rowspan="3" bgcolor="#FFFFFF">29,00 <td bgcolor="#FFFFFF">11,20 Escudo de armas alemán (Bundesadler) <td rowSpan="3">Valor facial 150px <td align="middle" bgColor="#FFFFFF" rowSpan="2"> 1975-2001 						<td rowspan="2" bgcolor="#FFFFFF">10,00 150px
Cecilia (cantante)
Evangelina Sobredo Galanes, nada en El Pardo (Madrid) o 11 de outubro de 1948 e finada en Colinas de Trasmonte (Provincia de Zamora) o 2 de agosto de 1976, foi unha cantautora española, máis coñecida como Cecilia. Acadou sona con cancións como "Un ramito de violetas", "Mi querida España" ou "Dama, dama".
Traxectoria
Foi a quinta dos oito fillos do militar e diplomático ferrolán José Ramón Sobredo Rioboo (1909-1990), e da viguesa María Dolores Galanes Saavedra, «Lolocha». Por mor do oficio do seu pai tivo unha infancia itinerante, e viviu no Reino Unido, Estados Unidos, Portugal, Alxeria e Xordania. Comezou a tocar a guitarra e a cantar cunha monxa estadounidense. Aprendeu inglés ao tempo que o castelán, e as súas primeiras cancións foron nos dous idiomas, decantándose finalmente por este último. De regreso a España comezou os estudos de Dereito, pero decidiu abandonalos e dedicarse por completo á música. As súas letras teñen un fondo poética e literario, e adscríbense a correntes existencialistas e á canción protesta feminista. Mantivo unha relación afectiva co tamén músico Luis Gómez-Escolar, con quen colaborou nalgúns traballos.
O 2 de agosto de 1976, sobre as 5:40 horas da madrugada, Cecilia morreu nun accidente de tráfico na estrada N-525 na aldea de Colinas de Trasmonte, a 13 km de Benavente (Zamora). Regresaba tras un concerto esa mesma noite na Sala Nova Olimpia de Vigo, cando o seu automóbil, un Seat 124 matrícula M-2342-AX, bateu coa parte posterior dun carro tirado por bois que circulaba sen luces nun tramo de vía urbana non iluminado. Ía durmida e morreu de forma instantánea. Acompañábana os seus tres músicos, finando o batería, Carlos de la Iglesia, amais dos dous ocupantes do carro.
Está soterrada no Cemiterio da Almudena.
Carreira musical
En Madrid comenzou a tocar e cantar cancións en inglés en colexios maiores. En 1970 gravou o sinxelo Expresión canda a Ignacio Sáez de Tejada (Nuestro Pequeño Mundo), que incluía as cancións "Try catch the sun" e "Have you ever had a blue day?". En 1971 firmou un contrato coa multinacional CBS, que acababa de instalarse en España. Adoptou o nome artístico de Cecilia polo tema homónimo de Simon and Garfunkel. Gravou o seu primeiro sinxelo en solitario coas cancións "Mañana" e "Reuníos", esta última adicada a The Beatles, que viñan de separarse.
En 1975 representou a España no Festival da OTI.
Novás, San Xusto de Cabarcos, Barreiros
Novás é un lugar da parroquia de San Xusto de Cabarcos no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 30 habitantes (15 homes e 15 mulleres).
Héitor Mera
Héitor Mera Herbello, nado en Cangas en 1977, é un profesor e crítico literario galego.
Traxectoria
Profesor de Lingua e Literatura galegas no ensino secundario do CPR Don Bosco Salesianas de Vigo. Ten exercido como crítico literario en diversos medios de comunicación, como o Faro da Cultura, A Nosa Terra e Vieiros.
O seu traballo investigador tense centrado especialmente na figura de Bernardino Graña.
Lituania nos Xogos Europeos de 2015
Lituania participa nos Xogos Europeos de Bakú 2015 cunha delegación de 74 deportistas. O responsábel do equipo nacional é o Lietuvos tautinis olimpinis komitetas, así como as federacións deportivas nacionais responsábeis de cada deporte con participación nos xogos.
Medalleiro
O equípo olímpico de Lituania obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
British F1 Racing
British Formula One Racing Team foi un equipo de Fórmula 1 dirixido por Brian Henton en. Henton, un piloto de carreiras que competía na Fórmula 1 e na Fórmula 2, fundou o seu propio equipo para competir regularmente na Fórmula Un. O equipo comprou un March 761B de March Engineering xunto cun motor Cosworth DFV, para competir na tempada de Fórmula 1 de e nas Shellsport International Series. Henton e Bernard de Dryver participaron en catro carreiras do Campionato do Mundo, pero non conseguiron cualificar. O equipo pechou pola falta de fondos.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Confederación General del Trabajo de la República Argentina
A Confederación General del Trabajo de la República Argentina (CGT) é a central sindical histórica da Arxentina. Fundada en 1930 como consecuencia dun acordo entre socialistas, comunistas e independentes para xerar unha central sindical unitaria e plural, tivo maioría socialista ata 1945 e peronista desde entón. Actualmente é a central maioritaria e volveuse autónoma dos partidos políticos. Internacionalmente está afiliada á CIOSL (mundial), á CIOSL-ORIT (América), e á CCSCS (Mercosur).
Historia
A Confederación General del Trabajo de la República Argentina ou CGT é unha central obreira fundada o 27 de setembro de 1930 como resultado dun acordo inicial entre socialistas e sindicalistas revolucionarios, ao que logo se sumarían os comunistas, e que se orixinou a partir da fusión de dúas centrais preexistentes: a Unión Sindical Arxentina (USA), continuadora da FORA do IX Congreso e a Confederación Obreira Arxentina (COA).
Na década do 30 Arxentina comezou a desenvolver unha considerable estrutura industrial. Nese contexto a CGT converteuse nunha ampla organización de masas construída sobre a base de poderosos sindicatos de rama, e presentouse como central única fronte á cada vez máis reducida presenza da central anarquista, a FORA do V Congreso que terminou dilyuéndose no curso desa década. Por entón a CGT estaba principalmente sostida nos sindicatos ferroviarios, a Unión Ferroviaria e La Fraternidad.
Entre os principais dirixentes do período atopábanse José Domenech (Unión Ferroviaria), Anxo Borlenghi (Confederación General de Empleados de Comercio) e Francisco Pérez Leirós (Unión de Obreros Municipales).
En 1935 os dous sectores principais socialista e sindicalista revolucionario enfrontáronse duramente causando a división da central en dúas: CGT-Independencia (socialistas e comunistas) e CGT-Catamarca (sindicalistas revolucionarios). Esta última, en 1937 refundou a Unión Sindical Argentina.
En 1942 a CGT volveu dividirse en dúas:
Tras o golpe de estado de 1943, a gran maioría dos dirixentes socialistas agrupados na CGT Nº1 e Nº2, os sindicalistas revolucionarios agrupados na USA, e algúns comunistas (como os síndicatos dos gráficos e os petroleiros) apoiaron as políticas prol-obreiras do Ministro de Traballo Juan Domingo Perón
Cando este foi encarcerado, a CGT organizou o 17 de outubro de 1945 unha importante manifestación popular na Praza de Maio, que logrou a súa liberación e o chamado a eleccións democráticas.
De cara ás eleccións, os sindicatos organizaron o Partido Laborista, que resultou decisivo para o triunfo do peronismo, obtendo o 85% dos votos, que obtivo a alianza que sostiña a candidatura de Perón.
Logo das eleccións de 1946, Perón unificou os tres partidos que o apoiaban (Partido Laborista, Unión Cívica Radical Junta Renovadora e Partido Independente) no Partido Peronista.
A CGT converteuse entón na «columna vertebral» do movemento peronista, e un dos seus dirixentes, o socialista Angel Borlenghi, foi nomeado no estratéxico Ministerio do Interior, o segundo cargo en importancia logo da presidencia, mentres que outro deles, Juan Atilio Bramuglia (avogado da Unión Ferroviaria) foi designado Ministro de Relacións Exteriores.
En 1955 un sanguento golpe militar, a Revolución Libertadora, derroca a Perón e prohibe a actividade do sindicalismo peronista, amplamente maioritario. A CGT inicia entón unha longa etapa de resistencia, para reorganizarse na clandestinidade, e forzar a anulación da proscripción do peronismo e o regreso de Perón ao país. Durante a década do 60 algúns dos seus dirixentes (Vandor) intentan desenvolver sen éxito un peronismo sen Perón.
No mesmo período, a violencia política acentuouse e apareceron varias organizacións guerrilleiras, entre elas Montoneros de orixe cristiá-nacionalista-peronista, un de cuxos brancos sería "a burocracia sindical" da CGT, asasinando a varios dirixentes sindicais, entre eles 1969 a Augusto Timoteo Vandor (secretario xeral do poderoso sindicato metalúrgico) e a dous dos seus secretarios xerais: en 1970 a José Alonso e en 1973 a José Ignacio Rucci.
En 1975 a CGT afiliouse á socialdemócrata Confederación Internacional de Organizacións Sindicais Libres (CIOSL), que en 2006 fusionaríase coa CMT para crear a Confederación Sindical Internacional.
O 24 de marzo de 1976 produciuse o golpe militar que deu orixe á sanguenta ditadura denominada Proceso de Reorganización Nacional (1976-1983). Aproximadamente 30.000 opositores resultaron "desaparecidos" e moitos máis encarcerados e torturados en centos de centros clandestinos de detención.
A partir do golpe militar de 1976 e a chamada Guerra sucia na Arxentina moitos dos dirixentes da CXT e os seus militantes de base foron desaparecidos. Os grandes sindicatos son intervidos e os seus dirixentes encarcerados ou desaparecidos. A CGT é primeiro intervida e logo legalmente disolta. A pesar diso o sindicalismo reorganizouse en dous sectores: a) un sector "confrontacionista" coa ditadura, chamado primeiro "os 25" e logo CUTA e CGT-Brasil; e b) un sector "dialoguista" coa ditadura chamado primeiro CNT e logo CGT-Azopardo.
O 27 de abril de 1979 "Os 25" declaran a primeira dunha serie de folgas xerais contra a ditadura. En novembro de 1980 "Os 25" reconsituyen a CGT a pesar da súa ilegalización explícita, sendo coñecida como CGT-Brasil. O 22 de xullo de 1981 realizouse a segunda folga xeral contra o goberno militar declarada agora pola CGT-Brasil. O 7 de novembro a CGT-Brasil convoca á primeira manifestación aberta contra a ditadura aproveitando a tradición anual de marchar cara á igrexa de San Cayetano (Santo do Traballo). O 30 de marzo de 1982 decenas de miles de persoas responderon á convocatoria da CGT-Brasil para esixir democracia na Praza de Maio e varias outras cidades do país. A mobilización xerou unha severa represión, con miles de detidos e unha grave deterioración do réxime militar. Acurralado, dous días despois o réxime militar daba a orde de tomar as Illas Malvinas.
A derrota na Guerra das Malvinas produce o colapso do réxime militar e a convocatoria a eleccións democráticas, nas que triunfa Raúl Alfonsín, derrotando ao peronismo mediante unha campaña na que o acusa de promover un pacto militar-sindical. Ao comezar o seu goberno Alfonsín decide enfrontarse frontalmente á CGT. Unha das súas primeiras medidas é enviar ao Parlamento unha nova lei sindical que non fora consultada nin consensuada cos sindicatos. A CGT responde cunha sucesión de folgas xerais (13 en total) que terminaron por debilitar ao goberno. Ao non contar con maioría no Senado, Alfonsín debilitado, resolve modificar a súa estratexia inicial e negociar coa CGT, resultando unha lei sindical de consenso que foi aprobada por unanimidade en ambas as cámaras do Parlamento.
O goberno de Alfonsín termina en 1989 no medio dunha incontrolable hiperinflación. A CGT participa na campaña electoral do candidato peronista triunfante Carlos Saúl Menem levando un programa de tipo popular-nacionalista de vinte e seis puntos que propuña entre outras cousas, a moratoria da débeda externa.
A CGT, aínda que claramente maioritaria, debeuse resignar nos últimos tempos o monopolio de espazo sociolaboral, para comnenzar a compartilo, polo menos parcialmente, coa nova central sindical, a Central de los Trabajadores Argentinos e as organizacións de desempregados de esquerda e social-cristiáns (piqueteros) que protagonizaron fortes enfrontamentos rueiros e sociais nos últimos anos.
Orelleira
O termo orelleira pódese referir:
Cromosoma homólogo
Os cromosomas homólogos son pares de cromosomas de aproximadamente a mesma lonxitude, posición do centrómero, e patrón de tinguidura, que teñen xenes que codifican para as mesmas características situados na mesma posición. Un cromosoma homólogo hérdase da nai e outro do pai na reprodución sexual. Xeralmente non son totalmente idénticos, xa que poden ter pequenas diferenzas, por exemplo, aínda que teñan os mesmos xenes poden non ter os mesmos alelos para cada xene concreto, e no conxunto de xenes de todo o cromosoma normalmente haberá moitas destas diferenzas. Os cromosomas que non pertencen ao mesmo par son moi distintos e denomínanse cromosomas non homólogos.
Cada par de cromosomas homólogos emparéllase (sinapse cromosómica) durante a meiose, o tipo de división celular por medio da cal se forman os gametos. Durante a sinapse os homólogos intercambian seccións do ADN (sobrecruzamento), o que ten como resultado a recombinación xenética entre eles.
Os cromosomas homólogos son normalmente similares en lonxitude, excepto nos cromosomas sexuais de moitos seres vivos, nos que o cromosoma X é considerablemente meirande có Y. Os cromosomas sexuais só teñen unha pequena rexión homóloga (ver rexión pseudoautosómica).
Os humanos temos 22 pares de cromosomas homólogos non sexuais ou autosomas, e un par de cromosomas sexuais. Como as mulleres teñen dous cromosomas X, nelas o par sexual tamén é homólogo, pero como os homes teñen un cromosoma X e outro Y, estes só son parcialmente homólogos nunha pequena rexión.
Ploidía
A ploidía dun organismo depende do número de copias homólogas que ten de cada cromosoma. O número de cromosomas distintos (non homólogos) do organismo é o número monoploide (non é exactamente o mesmo có número haploide, xa que nos diploides ambos os dous coinciden, pero nos poliploides non).
Parasitoloxía
A parasitoloxía é unha subdisciplina do eido da microbioloxía que estuda o fenómeno do parasitismo. Por unha banda, estuda aos organismos vivos parasitos e a relación entre eles cos seus hóspedes e o medio ambiente. Tradicionalmente, ocúpase só dos parasitos eucariotas como son os protozoos, helmintos (tremátodos, nemátodos e céstodos) e artrópodos; o resto de organismos parasitos (virus, procariotas e fungos) tradicionalmente considéranse unha materia propia da microbioloxía. Por outra banda, estuda as parasitoses ou doenzas causadas no ser humano, animais e plantas polos organismos parasitos.
Cromosoma homólogo
Ploidía
A maioría das plantas e animais son organismos diploides. Os seus cromosomas aparecen en pares, xa que cada cromosoma ten un homólogo, pero están separados no núcleo da célula e só se xuntan na profase I da meiose. Cando na meiose se forman os gametos o número de cromosomas redúcese á metade e os gametos serán haploides, xa que todos os seus cromosomas son distintos e non hai pares de homólogos.
Tapadeira
A tapadeira ou ambroíño de río (Nymphaea alba, tamén chamada ninfea branca europea ou rosa de Venus) é unha planta acuática da familia das ninfáceas, que medra nos regueiros quedos e nos encoros das rexións temperadas de Europa, tolerando incluso augas poluídas. Florea entre xuño e setembro, sendo a recolla da flor polo verán e polo outono. Común nas augas quedas de toda Galiza.
Descrición
O froito é unha baga que madura baixo a auga. Florece entre xuño e xullo.
A tapadeira ten un rizoma reptante, carnoso e horizontal, que prende no leito do curso ou encoro de auga no que a ninfea mora. As follas, de 10 a 30 cm de diámetro, boian grazas aos longos pecíolos; son grandes, cordiformes e ben lobuladas, de textura coriácea e cor verde clara. As flores, tamén arredondadas, miden de 5 a 12 cm e levan moitos pétalos que forman unha coroa branca; gradualmente transfórmanse en estames con filamentos brancos e anteras amarelas. Son moi recendentes e fican solitarias, son hermafroditas, cun longo pedúnculo e de cores abrancazadas e rosadas; o cáliz componse de catro sépalos, e a corola de até unha cincuentena de pétalos grosos. Os estames son numerosos, provistos de anteras amarelas. A polinización pode ser autógama ou entomógama. O froito, un aquenio, espalla as sementes por hidrocoria. 2n = 56, 84.
Distínguese da estreitamente emparentada ninfea branca boreal, Nymphaea candida J.Presl & C.Presl 1822, polo número de cromosomas nas células somáticas (2n = 84). Coñécense dúas subespecies, Nymphaea alba subsp. alba, xa descrita por Linné, e Nymphaea alba subsp. occidentalis.
Distribución
Dende a China, a India, Rusia, o suroeste asiático e o Cáucaso até Europa e até Marrocos, Alxeria, Tunisia polo sur.
Galiza
As tapadeiras aparecen en ríos de pouca corrente e lagoas de toda Galiza onde florea entre xuño e xullo. O nome de tapadeira fai referencia ao xeito de cubrir ou tapar a tona da auga coas súas follas. O termo ambroíño de río fai referencia á forma do froito, coma un ambroíño (unha ameixa).
Lenda de Cupido e Ninfea
Irritado polos desprezos da deusa Diana, Cupido tomou un día as súas setas, montou o seu arco, colleu unha delas e apuntouna ao corazón de Diana. A seta voou ao seu albo, mais non feriu a Diana, que nun movemento rápido puido esquivala. Porén, a seta furou o seo de Ninfea, unha das ninfas de Diana.
Ninfea ficou así namorada, e o seu corazón experimentou o que nunca antes sentira; unha ardencia descoñecida consumíaa. debateuse logo entre un desexo cego e o pudor. Maldiciu as leis austeras, e amargamente queixouse do xugo que lle impuña a necesidade. Tratou dentro de si de arrincar a seta, mais non puido. Soltou laios polas fragas. «Oh, rubor! -exclamou-; ti, o máis precioso e máis fermoso enfeite dunha ninfa sacra; se o meu espírito é culpábel para contigo dun sentimento vivo que che ofende, o meu corpo é aínda inocente; que sexa de abondo esta vítima para a túa furia suprema; que esta pura onda me lave dun crime que concebín para a miña pena, e que a miña vontade con horror aborrece.» Así dixo, e erguendo ao ceo os seus ollos, cheos de bágoas, precipitouse ás augas. As súas compañeiras mentres tanto andaban na súa procura. As dríades atopárona finalmente. Diana deplorou o horríbel fado de Ninfea, mais non permitiu que o seu corpo se mergullase. Sobre das ondas da auga, fíxoa boiar, e convertiuna na flor que leva o seu nome ninfea, dun brancor brillante, cun talo maxestoso de largas follas verdes. Dende aquela, as augas que arrodean as ninfeas son quedas e calmas.
Quixo Diana que, posto que Ninfea calmara os lumes da paixón do fillo de Venus no frío elemento da auga, así mesmo a flor ninfea tivese a propiedae de calmar, e de depauperar os sentidos para non se entregar aos ardores da voluptuosidade.
Dende entón, as ninfas non temen xa as setas de Cupido, pois a humilde flor ninfea as protexe, abeira e lles serve coma antídoto aos ataques do amor.
Usos
Atribuíronselle propiedades medicinais como afrodisíaco, calmante e anticolinérxico. Usábase noutrora en mosteiros e seminarios a xeito de infusión. Supostamente pódese usar en ninfomanías e erectismo xenital.
As sementes poden usarse como sucedáneo do café e as flores poden conservarse en moira.
Abdón Rodríguez Santos
Abdón Rodríguez Santos, nado en Ourense o 16 de xullo de 1885, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
miniatura|Paisajes mentales, 1928. Cursou a carreira eclesiástica que máis tarde abandonou. Marchou a Cuba e dedicouse ao comercio, a ensinanza e o xornalismo. Foi membro da Asociación Iniciadora y Protectora de la Academia Gallega, da que foi vicesecretario en 1911. Amigo e íntimo colaborador de Roberto Blanco Torres, viaxou con el a Marrocos en 1929. Colaborou en Labor Gallega e nas revistas editadas na Habana Galicia, Suevia, Galicia Gráfica, La Patria Gallega, La Alborada, La Tierra Gallega, Eco de Galicia, Alma Gallega e Heraldo de Galicia. A principios dos anos trinta instalouse en Madrid. Militou no Partido Republicano Federal. No franquismo traballou como inspector de seguros de La Mutua Franco Española, e colaborou en El Progreso.
Era irmán de Luís Rodríguez Santos.
Vida persoal
Casou na Habana con Marina López Rosabal o 9 de febreiro de 1910, coa que tivo tres fillos: Abdón, Raquel e Luis Manuel Rodríguez López. Marina faleceu en Madrid o 6 de setembro de 1979.
A Torre, Fente, Monterroso
A Torre é un lugar da parroquia de Fente no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa. Segundo o padrón municipal (IGE 2019) tiña 3 habitantes, dous homes e unha muller.
Gorgasia
miniatura|250px|Colonia de Gorgasia preclara.
Gorgasia é un xénero de peixes angüiliformes da familia dos cóngridos, subfamilia dos heterocongrinos. de distribución circumtropical.
Descrición
As principais características do xénero son:
Cultura
miniatura|[[Petróglifos en Gobustán, Acerbaixán, datan duns 10.000 anos a.C. indicando unha cultura próspera.]] Cultura (do latín cultura, cultivar o solo, coidar) é un termo con varias acepcións, é dicir, é un termo polisémico, en diferentes niveis de profundidade e diferente especificidade. No uso cotián, a palabra cultura emprégase para dous conceptos diferentes:
Segundo a filosofía é o conxunto de manifestacións humanas que contrastan coa natureza ou comportamento natural. Pola súa quenda, en bioloxía unha cultura é normalmente unha creación especial de organismos (en xeral microscópicos) para fins determinados (por exemplo: estudo de modos de vida bacterianos, estudos microecolóxicos etc). No día-a-día das sociedades civilizadas (especialmente a sociedade occidental) e no vulgo acostuma ser asociada á adquisición de coñecementos e prácticas de vida recoñecidas como mellores, superiores, ou sexa, erudición; este sentido normalmente se asocia ao que é tamén descrito como “alta cultura”, e é empregado apenas no singular (non existen culturas, apenas unha cultura ideal, á cal os homes indistintamente deben se encadrar).
Polo tanto corresponde, neste último sentido, ás formas de organización dun pobo, os seus costumes e tradicións transmitidas de xeración para xeración que, a partir dunha vivencia e tradición común, se presentan como a identidade dese pobo.