cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Casa de Mark Twain
Primeiros anos na casa
Twain adoraba esta casa, en parte porque alí coñeceu a varios autores que eran os seus veciños, como Harriet Beecher Stowe (quen vivía na casa contigua) e Isabella Beecher Hooker. Ademais, estaba situada nun lugar que lle permitía realizar visitas ao seu amigo o actor William Gillette no Castelo Gillette (actualmente o parque estatal do Castelo Gillette).
En 1881, grazas ao éxito de Tom Sawyer, Twain fixo que Louis Comfort Tiffany supervisase a decoración interna da casa. Twain tamén estaba fascinado polas novas tecnoloxías, o que levou á instalación dun dos primeiros teléfonos no vestíbulo. Ese mesmo ano, Twain fundou a firma Charles L. Webster & Company, que publicou os seus traballos xunto coas memorias de Ulysses S. Grant.
A compañía crebou en 1894 debido á aparición da máquina de escribir automática, e Twain quedou moi endebedado. Tras soportar varios embates bancarios e perdas provocadas polo investimento nunha máquina de escribir, os Twain mudáronse a Europa en 1891, onde o custo de vida era máis baixo.
Twain comezou a dar conferencias ao longo do continente para recuperar algo de diñeiro, pero a traxedia evitou o seu regreso á casa. En 1893 a compañía editorial de Twain entrou en bancarrota, Susy Clemens (a súa filla) morreu de meninxite en 1896 logo dunha visita a Hartford e Olivia (a súa esposa) negouse a volver á casa. Esta foi vendida en 1903.
Arquitectura e construción
A casa foi deseñada por Edward Tuckerman Potter, un arquitecto de Nova York. Mentres lla construía, o Daily Times de Hartford publicou que «a novidade presente na arquitectura do edificio, a rareza da súa disposición interna e a fama do seu propietario conspirarán para convertela nunha casa de renome durante un longo tempo por vir». O custo total da casa foi de US$40.000, que foron pagados da herdanza da Sra. Clemens.
Pancho Villa
miniatura|dereita|Pancho Villa. José Doroteo Arango Arámbula, máis coñecido como Pancho Villa, nado en Durango o 5 de xuño de 1878 e asasinado nunha emboscada en Hidalgo del Parral (Chihuahua) o 20 de xullo de 1923, foi un dos xefes da revolución mexicana. A súa actuación militar foi decisiva para a derrota do réxime do entón presidente Victoriano Huerta. Durante a revolución foi coñecido como "O Centauro do Norte".
Casa de Mark Twain
Post-Twain
En 1905 a casa sufriu grandes reparacións, aínda que tamén foi alterada significativamente e desviouse do seu deseño orixinal. Isto provocou unha gran conmoción na clase intelectual de Missouri.. Tamén foron modificadas as chemineas e os ladrillos á vista. A casa foi utilizada como residencia privada, escola de homes e edificio de apartamentos.
A casa abriuse ao público como museo nos anos 1960. O proceso de saldar a hipoteca, reunir diñeiro para restaurar a propiedade en deterioración, e recuperar obxectos, mobiliario e posesións persoais levou moitas décadas e concluíu en 1974, xusto a tempo para celebrar o 100º aniversario do edificio. A casa obtivo o premio David E. Finley en 1977 por "restauración exemplar", que foi outorgado polo National Trust for Historic Preservation.
166
Outros
160er
-466
Outros
Historia ano a ano
Documento
Un documento contén información. A miúdo refírese a un produto real de escritura ou gravación e normalmente úsase para comunicar ou almacenar coleccións de datos. Os documentos son frecuentemente un foco de preocupación para as administracións empresariais e as administracións do goberno. A palabra é tamén usada como verbo na forma "documentar", describindo o proceso de facer un documento. O termo documento pode ser aplicado a calquera representación de significado, pero normalmente refírese a algo físico como un documento impreso en papel, ou a un documento virtual con formato electrónico.
Tipos de documentos
Dependendo do seu propósito, os documentos poden ser de natureza moi diversa. Por exemplo:
Juanjo Liñares
Juan José Linares Martiáñez, nado en Ordes o 6 de setembro de 1933 e finado en Madrid o 15 de novembro de 2009, foi un bailarín e investigador galego no campo do baile folclórico en xeral. Se ben o seu apelido era Linares, en Galicia era coñecido como Juanjo Liñares.
Traxectoria
Deixou os estudos de Dereito para comezar coa danza. Foi estreito colaborador de Antonio Gades no ballet Fuenteovejuna, 1994, en cuxa elaboración traballou como experto en folclore. Durante 40 anos dedicouse por enteiro a investigar as danzas tradicionais de España, a difundilas e a ensinalas, dende que en 1970 tivo que abandonar os escenarios por problemas de saúde. Fundou varios grupos de danza, entre eles Sementes da Arte de Ordes.
Liñares tiña obras no repertorio do Balet Nacional de España, e estaba en posesión da medalla das Belas Artes, así como da Medalla de Bronce de Galicia. É fillo predilecto de Ordes e unha lúa leva o seu nome na mesma vila.
Tivo varios discípulos sobranceiros, entre eles Javier García, que exerce a docencia no Colexio Estudo, no que o folclorista galego é unha materia de estudo máis. Tamén foi mestre de Manuel Segovia, que dirixe a Compañía Ibérica de Danza ou Aida Gómez, que preparou algún traballo xunto a el.
Legado
Deixou un legado de centos de traxes rexionais á Fundación que leva o seu nome. Juanjo Liñares finou so uns meses antes da inauguración do museo que leva o seu nome, o Museo Juanjo Liñares onde poden verse expostos un gran número de traxes así como outras coleccións que o artista tamén deixou á Fundación (cruces, libros). É posiblemente unha das mellores coleccións de traxes da Península Ibérica.
Xornada Mundial da Xuventude
miniatura|300px|dereita|Xornada Mundial da Xuventude 2000 en [[Roma.]]
A Xornada Mundial da Xuventude, tamén coñecida co acrónimo WYD en inglés, é un encontro internacional dos mozos de tradición católica, coa presenza do Papa. Celébrase en dúas modalidades: o Domingo de Ramos de cada ano na igrexa local e un encontro co Papa en Roma; e cada dous ou tres anos unha cita específica do mundo cunha gran reunión que apoia o procedemento formal consolidado cos anos e cun gran número de participantes de tódalas partes do mundo. Este último encontro, de varios días de duración, asóciase ó nome de Xornada Mundial da Xuventude. En agosto de 2005 en Colonia celebrouse a Xornada Mundial da Xuventude 2005 na que participaron un millón de mozos. A seguinte tivo lugar en Sidney do 15 ao 20 de xullo de 2008, a segunda, trala de Bos Aires, organizada no hemisferio austral. En 2011 celebrouse en Madrid.
O sentido da XMX
A Xornada Mundial da Xuventude proponse como experiencia da fe na Igrexa católica; ten como protagonistas os mozos. Os participantes teñen obxectivos precisos: encontrarse, crecer interiormente a través do intercambio de experiencias e pregar co Papa. Trátase dunha peregrinación.
A sede da Xornada é escollida polo Papa.
As orixes
Durante o Xubileu do 1983-1984, chamado Ano Santo da Redención en recordo da morte de Xesús Cristo 1950 anos atrás segundo o cristianismo, entre as distintas celebracións dedicadas á xuventude, a máis importante tivo lugar na vixilia do Domingo de Ramos en Roma. Máis de 300.000 mozos procedentes de todas as partes do mundo (e acomodados en preto de 6.000 familias romanas) participaron no Xubileu internacional da xuventude. Entre moitos bispos estaban tamén presentes o Irmán Roger e a Nai Teresa de Calcuta. O papa Xoán Paulo II obsequiou aos mozos cunha cruz de madeira que simbolizaba "o amor do Señor Xesús pola humanidade e como anuncio de que só en Cristo morto e resucitado esta a salvación e a redención".
O 1985 foi proclamado pola ONU Ano Internacional da Xuventude. A Igrexa organizou un novo encontro internacional o Domingo de Ramos, o 31 de marzo, con outros 350.000 mozos que se reuniron na Praza de San Pedro. Tras este evento o Papa instituíu a Xornada Mundial da Xuventude, con cadencia anual.
O Domingo de Ramos de 1986 tivo lugar en Roma a primeira Xornada Mundial da Xuventude, a primeira dunha serie delas que o marcaron definitivamente co alcume de "O Papa dos máis novos". Naquela ocasión Karol Wojtyla deu a coñecer aos mozos a carta Sempre prestos a testemuñar a esperanza que está en vosoutros, dando o seu apoio á xuntanza do ano seguinte en Buenos Aires. Agora a Xornada Mundial da Xuventude vén celebrándose cada ano, o día do Domingo de Ramos, en tódalas dioceses. Cada dous ou tres anos este acontecemento asume o aspecto dunha reunión internacional.
O organismo encargado da organización e da coordinación das Xornadas Mundiais da Xuventude é o Consello Pontificio para os Laicos, cuxa Sección de mozos foi instituída no 1985.
Os eventos sucesivos
dereita|miniatura|Participantes na XMX de Colonia no 2005 Os mozos que acoden a estes importantes encontros son sempre moi numerosos.
Despois de Bos Aires, reuníronse en Santiago de Compostela, en Galiza, en 1989. A partir deste encontro a Xornada Mundial foi ampliada con tres días de catequese denantes da celebración final.
En Czestochowa, en Polonia no 1991, celebrouse o primeiro encontro do Papa con milleiros de xoves nunha antiga república soviética.
Uns anos despois, no 1993, os mozos reuníronse tralas Montañas Rochosas de Denver, nos Estados Unidos. A novidade desta edición foi o establecemento da celebración do Via Crucis.
No 1995 a Xornada tivo lugar en Asia, en Manila, capital de Filipinas, cunha plusmarca de asistencia de preto de 5 millóns de persoas.
O millón douscentos mil participantes na XMX de París, no 1997, forzou moitos comentarios en comparación coa anterior de Manila: Europa, como os EEUU, é unha terra considerada como "difícil" dende o punto de vista de adhesión á fe relixiosa. Adriano Sofri, comentando esta xornada, definiuna como un dos poucos eventos comparables ó Maio do 68, "non obstante a enorme diferenza, ou máis ben, grazas a ela." Foi introducida nesta edición a iniciativa de facer preceder o evento dun encontro dos mozos de todo o mundo nas dioceses francesas como "momento de festa, oración e coñecemento".
Tres anos despois, en Roma, no medio do Xubileu do 2000, preto de dous millóns de xoves invadiron a Cidade eterna, para participar na iniciativa da xornada mundial, culminada cunha vixilia na explanada de Tor Vergata e a Misa á mañá seguinte. Estiveron presentes en Roma varios talleres para unir a propia fe á vida xuvenil. Chamados por Xoán paulo II "Sentinelas do mañá", os xoves foron invitados a non resignarse á inxustiza do mundo, a defender a paz, a manter o mundo sempre moi habitable e a dar o propio "si" a Cristo como centro do propio ideal e realización da felicidade.
Naquela ocasión Xoán Paulo II comunicoulles a todos que o próximo encontro tería lugar no Canadá no 2002 en Toronto. Á fin desta xornada o Papa convocou os novos a Colonia, en Alemaña. O papa faleceu antes de poder participar. De Toronto proveu a iniciativa concreta do voluntariado.
O novo Pontífice, Bieito XVI, foi acollido pola xuventude no agosto do 2005 en Alemaña, na súa terra natal. Vimos a adoralo foi o lema do encontro: son as verbas pronunciadas polos Reis Magos, cuxas reliquias, segundo a tradición católica, son custodiadas na cidade do Rin, vidos de Oriente para adorar a Xesuscristo.
O Papa Bieito XVI comunicou a sede da vindeira XMX durante a celebración de clausura da Xornada Mundial da Xuventude 2005 na grande explanada de Marienfeld. A cidade elixida foi Sidney.
As Xornadas Mundiais da Xuventude
1 O número de participantes refírese ós presentes na Misa de clausura.
Gomelle
O topónimo galego Gomelle pode referirse a:
Alianza Regional de Castilla y León
A Alianza Regional de Castilla y León foi unha asociación castelán-leonesista de carácter moderadamente rexionalista e conservador xurdida en Herrera de Duero, provincia de Valladolid, en 1975 ao abeiro da Lei de Asociacións de 1964. Cómpre ter en conta que o territorio que reivindicaba esta asociación como Castela e León difería do actual territorio da Comunidade autónoma, pois integraba nesta as entón provincias de Logroño e Santander (hoxe A Rioxa e Cantabria, respectivamente). miniatura|Territorio reclamado pola Alianza Regional de Castilla y León. O 15 de decembro de 1975 reuníronse en Herrera de Duero personalidades sobranceiras de todas as provincias das entón rexións de Castela a Vella e León co gallo de constituír unha asociación de carácter rexionalista. Entre os protagonistas do encontro destacaron algúns procuradores nas Cortes Orgánicas como Alberto Cercós Pérez, procurador por Soria; Adolfo Sánchez García, por Valladolid; ou Jesús Esperabé de Arteaga González, por Salamanca, todos eles procuradores polo terzo familiar na X Lexislatura das Cortes franquistas. O mundo universitario tamén estivo representado entre outros polo leonés Alfonso Prieto Prieto, catedrático de Dereito Canónico e Decano da Facultade de Dereito de Valladolid; o burgalés Gonzalo Martínez Díez, historiador medievalista e profesor de Historia do Dereito da Universidad de Valladolid e autor do libro Fueros sí, pero para todos: os conciertos económicos (1977); ou Dionisio Llamazares, director do Colegio Universitario de León. Outras figuras relevantes naquela reunión foron Herminio Ramos, entón concelleiro de Cultura do concello de Zamora; Fernando Pastora, mestre e pintor; Alfredo Martínez de la Pedraja Abarca, avogado de Santander; Andrés Sorel, escritor, publicista, e experto en lingua e literatura castelás; e Carmen Cossío Escalante, deputada pola provincia de Santander. O 8 de maio de 1976 quedaba inscrita no Rexistro de Asociacións a Alianza Regional de Castilla y León.
Aínda que se declaraba como unha asociación independente de calquera partido, arredor do 10% dos seus socios militaba nalgún partido político do momento. É o caso por exemplo do presidente da Deputación de Valladolid, Fernando Velasco de Andrés, que se presentará ás eleccións con Alianza Popular; de Jesús Esperabé de Arteaga, que se presenta coa UCD; ou da deputada cántabra Carmen Cossío, que o fai co PSOE. Precisamente por todo isto cara a 1977 a Alianza Regional de Castilla y León empeza a ir tendo cada vez menos actividade, e os seus distintos membros intégranse nos diversos partidos políticos que lles sexan máis favorables ou directamente optan por non ingresar na vía política. Un sector da Alianza Regional de Castilla y León, entestado por Millán Bravo Lozano, decidiu crear a finais de 1977 unha forza política castelán-leonesista baseada nas reivindicacións da asociación, decisión que rematou na fundación de PANCAL.
Esta organización, desaparecida, foi a pioneira do castelán-leonesismo trala morte do xeneral Franco, antecedendo ao Instituto Regional de Castilla y León. O Instituto, poucos días despois da súa fundación, convocou en 1976 a primeira homenaxe aos comuneiros en Villalar de los Comuneros trala caída do franquismo.
Diego Luna
Diego Luna Alexander, nado en Cidade de México o 29 de decembro de 1979, é un actor, director e produtor mexicano. É coñecido polo seu traballo como actor infantil en telenovelas, por protagonizar Y tu mamá también e polos seus papeis secundarios en filmes como Rudo y Cursi, The Terminal, Elysium e Milk. Tamén protagonizou a carón de Romola Garai o filme Dirty Dancing: Havana Nights e proporcionou a narración en lingua española do documental de National Geographic Great Migrations.
Armin Kogler
Traxectoria
Gañou por sorpresa o Campionato Mundial de Salto de Esquí de 1979. Nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1980 obtivo un quinto lugar no salto longo. Conseguiu un récord mundial en Planica en 1981 cun salto de 180 metros. Gañou dúas Copas do Mundo, en 1981 e 1982 e tres melladas, unha de ouro en salto normal, unha de prata en salto longo por equipos e unha de bronce en salto longo, nos Campionatos do Mundo de Esquí Nórdico de 1982. No Campionato do Mundo de Esquí Nórdico de 1985 conseguiu unha de prata no salto longo por equipos.
En 1984 recibiu a medalla Holmenkollen, compartida con Lars-Erik Eriksen e Jacob Vaage.
Aeroporto LaGuardia
O aeroporto LaGuardia é un aeroporto situado na parte norte da veciñanza neoiorquina de Queens. Atópase ao lado do mar, entre as baías de Flushing e Bowery da área de East Elmhurst nos límites das veciñanzas de Astoria e Jackson Heights. É o terceiro máis concorrido que serve á cidade de Nova York e o 20º máis concorrido dos Estados Unidos.
O aeroporto Glenn H. Curtiss (chamado así polo pioneiro da aviación Glenn Hammond Curtiss), e posteriormente rebautizado como aeroporto de North Beach, foi o primeiro aeroporto que houbo no lugar. O nome cambiou despois de que a cidade de Nova York se fixese co seu control e o reconstruíse, pasando a chamarse aeroporto municipal de Nova York-LaGuardia Field. En 1953 converteuse no aeroporto LaGuardia polo alcalde da cidade cando foi construído, Fiorello La Guardia.
LaGuardia ten sido criticado por ter algunhas instalacións anticuadas. O antigo vicepresidente Joe Biden comparou LaGuardia cun "país do terceiro mundo" e o aeroporto foi clasificado en numerosas enquisas a clientes como o peor dos Estados Unidos. Entre os pilotos adoita a coñecerse como "USS LaGuardia", debido a que as pistas son curtas e está rodeado por auga, dando a sensación de estar aterrando nun portaavións.
Carfaxiño, Vilanova dos Infantes, Celanova
Carfaxiño é un lugar da parroquia de Vilanova dos Infantes no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 41 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 23 eran homes e 18 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 44 habitantes (25 homes e 19 mulleres).
Kogler
Kogler é un apelido alemán. Lévano as seguintes personalidades:
Kogler
Real Club Náutico Portosín
O Real Club Náutico Portosín é un club náutico da vila de Portosín, no concello coruñés de Porto do Son, creado en 1977. Conta cunha escola de vela e unha escola de mergullo.
Historia
Foi fundado en 1977. En 2012 anunciouse que organizaría o campionato do mundo de clase Platu 25 en 2013.
En abril de 2013 o club conseguiu a distinción Real Club.
Regatas
Entre as distintas regatas que organiza, cabe destacar:
Canon (música)
miniatura|300x300px|Exemplo de canon a tres voces ao unísono, a dous pulsos de distancia. O canon é unha peza ou sección dunha composición musical de carácter contrapuntístico baseada na imitachión entre dúas ou máis voces separadas por un intervalo temporal. Unha parte vocal ou instrumental interpreta unha melodía e, uns compases máis tarde, unha segunda voz repite esa mesma melodía de maneira exacta ou ben modificando a súa tonalidade ou outros aspectos. Neste proceso poden participar máis voces. Á primeira voz chámaselle dux, proposta ou antecedente, e a cada unha das voces que lle seguen comes, resposta ou consecuente.
O canon achegou un gran beneficio ao estudo do contrapunto, e, en consecuencia, ao desenvolvemento das distintas formas musicais.
Historia
No século XVII, e posteriormente coa obra de Bach, o canon desenvolve todo o seu poder creativo. Durante o período sinfónico e no romanticismo, o canon pasa a segundo plano. A principios do século XX, co neoclasicismo e o serialismo, recobra importancia.
Tipos
A enorme variedade de combinacións posibles na imitación das voces no canon deu lugar a un gran número de formas distintas:
Canon ao unísono
É o tipo de canon que se emprega con máis frecuencia tanto na música vocal como a instrumental. Consiste en colocar as voces imitadoras en unísono ou un número de oitavas por encima ou por baixo da voz principal, manténdose este intervalo até o final.
Canons noutros intervalos
De maneira análoga, a voz consecuente pode ser situada a calquera dos intervalos restantes —á segunda superior e inferior, á terceira superior e inferior etc.
Canon circular, infinito ou perpetuus
A repetición das voces é estritamente autosemellante, xeralmente deixando un intervalo de tempo entre o comezo de cada parte (o tema e os seus consecuentes). En ocasións pode comezar cun contratema en contrapunto ao tema canónico principal. Ao termo de cada parte estas poden comezar de novo escalonadamente remontándose na súa totalidade as veces que os intérpretes decidan. Na antigüidade adoitaba escribirse sobre un pentagrama circular.
Canon en espiral
Un canon en espiral sería unha variante na que en cada volta ou bucle o consecuente modulou con respecto ao tema a unha tonalidade diferente da de partida (por exemplo, un ton por encima) polo que unha execución completa deste tipo de canon consideraríase co número de voltas necesario ata que a voz principal volve alcanzar a tonalidade de partida (de aí o seu nome).
Debido á gran dificultade de contrapor unha voz repetida nunha tonalidade distinta (xa que antes do termo da voz principal, xa modulada, o consecuente aínda segue na tonalidade de partida) son poucos os exemplos deste tipo de canon, sendo o máis famoso o Canon per tonos de Johann Sebastian Bach, presente na súa Ofrenda musical, BWV 1079.
Canon de movemento contrario, ao inverso (per motum contrarium)
miniatura|300x300px|Esquema coas tres simetrías do canon por movemento contrario, canon retrógrado e canon de mesa usando o tema B-A-C-H A repetición do tema canónico ou consecuente interpreta a melodía en sentido contrario interválicamente, mantendo xeralmente o tipo de intervalo diatónicamente, pero por tanto non necesariamente a súa especie.
O consecuente considérase unha imaxe especular interválica ou simetría impar do tema canónico, xa que bastaría con reflectir a partitura paralelamente nun espello para obtelo. O canon histórico chamado O bo rei Venceslau presenta este tipo de repetición.
Canon de mesa
A relación entre o tema canónico e o seu consecuente é que este sufriu unha reflexión especular interválica e temporal, polo que é unha mestura dos dous tipos anteriores de canon, contendo ambos os tipos de simetría. Non adoita presentar desfasamento temporal entre o antecedente e o consecuente, comezando ambos á vez. Ás veces a este tipo de canon tamén é nomeado ao espello xa que un canon desta natureza atribuído a Wolfgang Amadeus Mozart recibe o nome Der Spiegel (O Espello en alemán) o que pode prestar a confusión cos tipos anteriores de canon.
Canon por aumentación (per augmentationem)
A repetición do tema canónico ou consecuente aumenta temporalmente unha constante. Por exemplo, nun tema a tempos notado como é habitual a negras, o consecuente respondería a mesma melodía a brancas, indo temporalmente dúas veces máis lento.
Canon por diminución (per diminutionem)
A repetición do tema canónico ou consecuente diminúe temporalmente unha constante. Por exemplo, nun tema a tempos notado como é habitual a negras, o consecuente respondería a mesma melodía a corcheas, indo temporalmente dúas veces máis rápido.
Dobre canon
Consiste nunha combinación de dúas voces canónicas e os seus consecuentes nunha peza composta polo menos para catro voces.
Canon enigmático
Desígnase así a calquera tipo de canon no que o autor non deixou expresamente escrito o tema canónico e os seus consecuentes, se non só o tema principal, e ha de ser o intérprete o que previamente debe buscar en que forma ha de repetirse o tema para que encaixe, decidindo o desfasamento temporal entre as partes, o intervalo, e en ocasións o tipo (dos anteriormente mencionados).
Ofrenda musical
A obra Ofrenda musical, BWV 1079 de Johann Sebastian Bach é un dos expoñentes da creación de case todos os tipos de canons coñecidos. Por exemplo, ademais das fugas (chamadas nesta obra Ricercare, do italiano) a tres e seis voces contaría cun canon dos seguintes:
Ademais dita obra conta cunha sonata para violín, frauta e baixo continuo, que aínda que non sexa en repetición canónica estrita, contén multitude de repeticións canónicas entre os instrumentos solistas. É un feito remarcable que o tema principal de cada movemento nesta sonata é unha variación do Tema Rexio, contraposto a temas secundarios seguindo a forma sonata barroca.
Gödel, Escher, Bach: an Eternal Golden Braid
No libro de Douglas Hofstadter Gödel, Escher, Bach: an Eternal Golden Braid (en galego, Gödel, Escher, Bach: un Eterno e Grácil Bucle) é recorrente o paralelismo que fai o autor entre o concepto de bucle estraño entre un sistema formal e a autorreferencia nos seus niveis de metalinguaxe e os bucles dun canon coas súas repeticións, así como a autosimilitude que se dá nun fractal.
Os Gomes
O topónimo galego Os Gomes pode referirse a:
Paenibacillus polymyxa
Paenibacillus polymyxa (tamén coñecido como Bacillus polymyxa) é unha especie de bacterias grampositivas con capacidade de fixación do nitróxeno. Atópase no solo, raíces de plantas e sedimentos mariños. Algunhas cepas desta especie foron illadas dos intestinos do bacallau na Universidade de Tromsø en 2009. A bacteria estivo incluída no xénero Bacillus ata que se propuxo a súa reclasificación no novo xénero Paenibacillus en 1993.
Uso agrícola
P. polymyxa utilízase como inoculante do solo en agricultura e horticultura. As biopelículas de P. polymyxa crecen nas raíces das plantas, onde producen exopolisacáridos que protexen as plantas dos patóxenos. As interaccións entre estas especies bacterianas e as raíces das plantas tamén causan que os pelos radicais sufran cambios físicos.
Antibióticos
Algunhas cepas de P. polymyxa producen o antibiótico polimixina, que son complexos surfactantes. Os complexos surfactantes illados de P. polymyxa son efectivos para alterar as biopelículas formadas por Bacillus subtilis, Micrococcus luteus, Pseudomonas aeruginosa, Staphylococcus aureus e Streptococcus bovis.
Corral, Anseán, O Corgo
Corral é un lugar da parroquia de Anseán, no concello lugués do Corgo na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
La Nuit des rois
La Nuit des rois é un filme de 2020 dirixido por Philippe Lacôte. É unha coprodución entre Costa do Marfil, Francia, o Canadá e o Senegal. Foi escollido como candidato de Costa do Marfil para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, chegando a clasificarse na lista curta de febreiro.
Está protagonizado por Isaka Sawadogo, Steve Tientcheu, Rasmané Ouédraogo, Abdoul Karim Konaté, Laetitia Ky e Denis Lavant.
Sinopse
Un mozo carteirista (Bakary Koné) é enviado á prisión MACA de Abidjan. Para sobrevivir, terá que entreter os outros prisioneiros coa súa narración.
O Cristal, Vilanova dos Infantes, Celanova
O Cristal é un lugar da parroquia de Vilanova dos Infantes no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 14 habitantes (cinco homes e nove mulleres), a mesma cantidade ca en 2010.
Óscar Pereiro
Óscar Pereiro Sío, nado en Petelos (Mos) o 3 de agosto de 1977, é un ciclista galego retirado, profesional entre os anos 2000 e 2010, cuxo principal éxito foi acadar a vitoria na clasificación xeral do Tour de Francia 2006, converténdose no quinto ciclista español que gañaba a prestixiosa carreira francesa. Trala súa retirada como ciclista profesional, debutou como futbolista disputando unha tempada co equipo filial do Coruxo Fútbol Club, ó tempo que comezaba a colaborar como comentarista deportivo radiofónico na COPE. Ó ano seguinte deixou o fútbol para probar sorte no mundo dos rallys, disputando varias probas da edición 2012 do Campionato de España, ó tempo que comezou a traballar como colaborador do programa de televisión Punto Pelota.
Comezos
Pereiro comezou na súa mocidade pola práctica do ciclocross, deporte do que foi subcampión estatal sub-23 con 17 anos 1994 e máis tarde campión por dúas veces. En 1995 chegou a ser campión galego ao mesmo tempo de tres especialidades: afeccionado en estrada, montaña e ciclocross.
Decidiuse polo ciclismo en estrada grazas aos consellos do adestrador valenciano Paco Pla.
Pereiro fíxose profesional no ano 2000 ao entrar no equipo portugués Porta da Ravessa. En decembro de 2001 Álvaro Pino comunícalle a posibilidade de que entre a formar parte do equipo suízo Phonak, ás súas ordes, e incorpórase definitivamente a el en 2002.
Ese mesmo ano gañou unha tirada da Semana Catalá de Ciclismo e quedou no 11º posto do Giro de Italia, a súa primeira carreira de tres semanas.
En 2003 gañou unha tirada e quedou de terceiro na Volta a Suíza. Conseguiu tamén o 2º posto da Volta a Burgos 2003. En 2004, foi 10º no Tour de Francia e 17º na Vuelta a España, ademais de vencer a Clásica dos Alpes.
San Miguel do Camiño, Castroverde
San Miguel do Camiño é unha parroquia que se localiza no concello de Castroverde. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 39 habitantes (20 homes e 19 mulleres), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 41 habitantes.
Óscar Pereiro
Ano 2005
Pereiro xogou un papel moi importante no Tour de Francia deste ano. Non só quedou 10º na clasificación xeral, recibindo o premio á combatividade, senón que foi grande protagonista de dúas tiradas:
Azul (Lugo)
Azul foi un periódico editado en Lugo en 1937.
Óscar Pereiro
Ano 2005
Tamén gañou ese ano unha tirada da Volta a Romandía, na que quedou en 7º posto, alén de ser 6º da Volta a Euscadi.
Pereiro integrou a selección española que participou nos Mundiais de ciclismo de Madrid, o 25 de setembro de 2005, na proba de fondo en estrada. Rematou a proba na posición 50ª.
Venda de tirada
Pereiro rematou na segunda posición na 15ª tirada que percorreu os Pireneos, por detrás de George Hincapie. En xaneiro de 2014, confesou nun programa de radio que este resultado produciuse tras negociar co ciclista estadounidense un prezo para deixarse gañar, aínda que segundo a súa versión, nun primeiro momento Pereiro pensou que Hincapie estáballe a ofrecer o trato ao revés: pedíndolle cartos ao ciclista galego para deixarlle a vitoria da tirada máis importante do Tour dese ano. Nas súas explicacións, Pereiro tamén conta como, dado este erro de interpretación, se colocou ben o maillot e os lentes antes de chegar á meta. Nas imaxes da tirada non se aprecia que fixera nada do que describe, como tampouco parece que estivese correndo sabéndose gañador da etapa, pero si pode verse que mantén unha breve conversa con Hincapie a falta duns quilómetros para o final.
As prácticas de compra e venda de competicións deportivas están prohibidas pola UCI, pero prescriben aos oito anos de producirse. No momento que Pereiro confesou esta ilegalidade xa se cumprira este prazo, xa que pasaron oito anos e medio.
Ano 2006
Porén, dous días máis tarde, na 13ª tirada, Pereiro poñíase no primeiro lugar da clasificación xeral, vestindo a camisola do equipo Caisse d'Épargne-Illes Balears, ó chegar á meta 29 minutos e 57 segundos por diante do pelotón. Isto debeuse a que o equipo do entón líder, Floyd Landis, quería ceder a responsabilidade do liderado a outro corredor, con vistas a recuperalo nos Alpes na seguinte semana.
Estas diferenzas non abondaron na contra o reloxo do día seguinte, na que Landis rematou un minuto e 29 segundos por diante de Pereiro, converténdose así no gañador da edición do Tour de Francia dese ano. Malia todo, na clasificación xeral, Pereiro rematou sendo segundo, 57 segundos por detrás de Landis. Porén, uns días despois, fíxose pública a dopaxe de Floyd Landis por testosterona. Ao confirmarse o positivo, Pereiro converteuse de facto en vencedor do Tour 2006, o primeiro galego en facelo. Porén, o Tour non recoñeceu a súa vitoria durante meses, de xeito que a edición de 2006 non recolleu ningún vencedor. O 18 de febreiro de 2006, o xornal francés Le Monde publicaba unha noticia onde se acusaba a Pereiro de tomar substancias dopantes. O produto, salbutamol, é un medicamento contra a asma, para o que Pereiro estaba autorizado e consumido nunha proporción menor á tolerada polos regulamentos antidopaxe. O 25 de febreiro, a Axencia Antidopaxe Francesa arquivaba esta acusación.
Investigación por dopaxe
O 18 de xaneiro de 2007 o diario francés Le Monde publicou que Pereiro dera dous positivos no Tour de Francia 2006. Segundo esta información estes positivos producíranse nas tiradas 14ª e 16ª pola substancia salbutamol. O salbutamol é un medicamento para tratar os síntomas do asma, e o seu uso está autorizado se o cilista presenta un certificado médico para o seu consumo. No caso de Pereiro, a axencia antidopaxe francesa considerou nun primeiro momento que a xustificación presentada polo ciclista era insuficiente, e concedeulle un prazo dunha semana para aclarar a situación. Finalmente, o 25 de xaneiro, a axencia antidopaxe francesa pechou a investigación xa que Pereiro proporcionou a xustificación médica que se lle pedira.
Ano 2007
Óscar Pereiro comezaba o Tour de Francia 2007 sen que lle recoñecesen a vitoria da edición anterior. Así, sairía de último na tirada prólogo, que arrincaba en Londres, pero no canto de levar o dorsal número 1 levaría o 11. Tampouco figuraba como o líder do seu equipo, o Caisse d'Epargne, onde traballou para mellorar a clasificación do líder do conxunto, o español Alejandro Valverde. Finalmente, rematou en décima posición, co que sumaba tres edicións consecutivas da rolda gala entre os dez mellores.
Na Vuelta a España
Entre o Tour e a Vuelta a España Pereiro seguiu a dúa preparación co Tour do Lemosín, onde quedou segundo da xeral. Na Vuelta, que comezou o 1 de setembro en Vigo, Pereiro foi líder do seu conxunto, logo de que Valverde decidise non participar para preparar o Mundial de ciclismo.
Ano 2008
No ano 2008, Pereiro quedou en terceira posición no campionato de España de ciclismo, onde obtivo a medalla de bronce.
No Tour de Francia
Na tirada 11ª protagonizou unha escapada que chegou a ter máis de dous minutos de vantaxe sobre o grupo, pero que foi neutralizada lonxe aínda da chegada. Na tirada 15ª, no descenso do Agnel, esvarou e saíu da estrada, caendo por un cavorco duns 5 m de altura sobre outro treito da mesma estrada. Como consecuencia da caída rompeu a o brazo esquerdo, e tivo que rematar a tempada sen participar nin nos Xogos Olímpicos nin na Vuelta a España.
Palmarés
dereita|miniatura|330px|De esquerda a dereita: [[Marcos Serrano, Ezequiel Mosquera, Gonzalo Rabuñal, Luis Oliveira, David Blanco e Óscar Pereiro.]]
Vitamina B2
miniatura|Riboflavina, tamén coñecida como vitamina B2|350px|dereitaEsta vitamina hidrosoluble, tamén coñecida como riboflavina, intervén nos procesos encimáticos relacionados coa respiración celular, en oxidacións tisulares e na síntese de ácidos graxos. É necesaria para a integridade da pel e das mucosas e pola súa actividade osixenadora da córnea para a boa visión. A súa presenza faise máis necesaria cantas máis calorías incorpore a dieta.
Óscar Pereiro
Outros datos persoais
esquerda|miniatura|200px|Entrevista a Óscar Pereiro. Mide 1,77 m.
Vitamina B2
As súas fontes naturais son as carnes e produtos lácteos, cereais, fermentos e vexetais verdes.
Óscar Pereiro
Outros datos persoais
Está casado e cun fillo nado en decembro de 2005. De neno tiña por alcume Estilike (coma o xogador de fútbol alemán Uli Stielike) e Cascarilla.
Participou en 2006 nunha campaña publicitaria da Xunta de Galicia para promover a repartición de tarefas no fogar e noutra, despois de gañar o Tour, para mellorar a condución nas estradas e evitar os accidentes de tráfico.
Vitamina B2
As súas necesidades diarias son de 1,5 mg para nenos e de 1,7 mg para adultos. Por outra banda, a riboflavina non é almacenada polo organismo, polo que o exceso de consumo se elimina por vía urinaria.
Óscar Pereiro
Outros datos persoais
O 17 de xuño de 2006 inaugurábase nas Pozas (Mos), o polideportivo que leva o seu nome. Ao acto asistiron o presidente da Xunta, Emilio Pérez Touriño, a conselleira de Cultura e Deporte, Ánxela Bugallo, o director xeral para o Deporte, Santiago Domínguez Olveira, e mais a alcaldesa de Mos, María Xesús Escudero.
Á súa volta a Galiza logo de participar no Tour de Francia 2006, e durante un acto co presidente da Xunta, Emilio Pérez Touriño, Óscar Pereiro levaba unha camisola verde coa lenda "Please refrain from throwing missiles", ou sexa: "Por favor, abstéñase de guindar mísiles". Coincidía no tempo con intensos bombardeos de Israel sobre o sur do Líbano.
Vitamina B2
A súa carencia xera trastornos oculares, bucais e cutáneos, cicatrización lenta e fatiga. Máis que a unha inxesta insuficiente pode ser debida a réximes non equilibrados, alcoholismo crónico, diabetes, hipertiroidismo, exceso de actividade física, estados febrís prolongados, lactación artificial, tensión, calor intensa ou ó uso dalgunhas drogas.
Óscar Pereiro
Outros datos persoais
En 2006, participou xunto a outros ciclistas profesionais galegos no día da bici na Coruña. Nese día amosou o seu apoio as reivindicacións dos ciclousuarios da cidade.
Vitamina B2
Esta vitamina é sensible á luz solar e a certos tratamentos, como a pasteurización, proceso que fai perder o 20% do seu contido. Por exemplo, a exposición á luz solar dun vaso de leite durante dúas horas fai perder o 50% do seu contido de vitamina B.
Óscar Pereiro
Outros datos persoais
En 2008 asinou o manifesto pola lingua común.
Karl Ernst von Baer
Karl Ernst Ritter von Baer, de nome completo Karl Ernst, Ritter von Baer, Edler von Huthorn (en ruso: Карл Эрнст фон Бэр, tamén Karl Maksimovich Bae, Карл Макси́мович Бэр), nado en Piep, no condado de Lääne-Viru o 28 de febreiro de 1792 e finado en Dorpat, Tartu, o 28 de novembro de 1876, foi un científico e explorador estoniano, da Rusia imperial, pero de orixe xermano-báltica, que escribiu gran parte da súa obra en alemán.
Fundador da embrioloxía, cultivou diversas ciencias, entre as que destacan varias áreas da bioloxía, a xeoloxía, a meteoroloxía e a xeografía. Na última etapa da súa vida científica, explorou a Rusia europea e Escandinavia. Foi cofundador da Sociedade Xeográfica Rusa, o primeiro presidente da Sociedade Entomolóxica Rusa e membro da Academia Rusa de Ciencias.
Traxectoria
Conxuntamente con Heinz Christian Pander e sobre a base do traballo de Wolff, describiu a teoría do desenvolvemento das capas xerminativas ou tres follas embrionarias (ectoderma, mesoderma e endoderma) en diversas especies, o cal establece as bases para a embrioloxía comparativa, que plasmou no libro "Sobre o a Historia do Desenvolvemento dos Animais" en 1828. Xa en 1826 descubrira o óvulo dos mamíferos, que precedeu en máis dun século á descrición do primeiro óvulo humano por Edgar Allen en 1928. En 1827, completou o estudo sobre a xénese dos mamíferos e humanos a partir de ovos Ovi Mammalium et hominis genesi para Academia da Ciencia de San Petersburgo (publicado en Leipzig).
Embrioloxía
As súas achegas a esta ciencia resúmense na formulación do que se coñeceron como leis de Baer da embrioloxía: O seu traballo influíu nas teorías evolutivas contemporáneas, empregando os seus estudos embriolóxicos tanto por Haeckel para apoiar o recapitulacionismo, como polo darwinismo. Ambas teorías recibiron as súas críticas por motivos diferentes. miniatura|esquerda|300x300px|Estudo de embrións de polo en desenvolvemento publicado por von Baer no seu libro "Sobre a historia do desenvolvemento dos animais."
Outras ciencias
O termo lei de Baer tamén se aplica á proposición non confirmada de que no hemisferio norte, a erosión ocorre principalmente na marxe dereita dos ríos, e no Hemisferio Sur, á ribeira esquerda. Na súa formulación máis completa: a erosión dos ríos depende da dirección de fluxo, así, por exemplo, no Hemisferio Norte, un río que flúe de norte a sur, de acordo coa teoría, erosiona a súa marxe dereita, mentres que no mesmo hemisferio, un río que flúe de norte a sur erosiona a súa esquerda, debido ao efecto Coriolis.
Tamén destacou nos primeiros estudos sobre o tempo biolóxico - a percepción do tempo en diferentes organismos.
Honores póstumos
Unha estatua na súa honra se pode atopar en Toome Hill en Tartu, así como en Lasila Manor, de Estonia, e no Museo Zoolóxico de San Petersburgo. Antes da conversión de Estonia ao euro, o billete de 2 coroas estonianas levaba o seu retrato. A illa Baer no mar de Kara foi bautizada na súa honra polas súas importantes contribucións á investigación de meteoroloxía do Ártico entre 1830 e 1840.
Lupus (constelación)
Características Notables
Lupus é unha pequena constelación que, sen ter ningunha estrela extremadamente brillante, conten ó redor dunha trintena de estrelas de segunda e terceira magnitude, incluíndo un número de estrelas binarias ou múltiples. Entre as estrelas que compoñen a figura da constelación, só algunhas reciben nome propio. A máis brillante entre elas, α Lupi, ocasionalmente coñecida coma Kakkab ou Men. GQ Lupi é unha estrela cunha compañeira subestelar da que se ten obtido unha imaxe directa. Na constelación tamén pódense observar algúns cúmulos abertos e globulares.
Mitoloxía
Segundo a lenda tratase do rei de Arcadia, Licaón, que foi transformado en lobo coma castigo pola súa extrema crueldade xa que chegou a matar a case tódolos seus fillos.
Dinastía Guidoni
A dinastía, tamén coñecida por Widonides en francés, Guideschi, Guidoni ou Vitone en italiano e Guidonen ou Widonen en alemán, comprende os membros dunha familia nobiliaria de orixe franca, que foron figuras destacadas na Italia do século IX.
O nome da dinastía débese a Guido de Nantes (falecido entre 802 e 814), conde e marqués de Nantes (na Marca Bretoa), cuxas orixes francas poden rastrexarse até o reino de Austrasia a finais do século VIII e principios do IX. A abundancia deste nome (Guy, Wido, Guido) entre os seus descendentes explica a designación de Guidoni para os membros da dinastía.
Foi unha dinastía agresiva que expandiu a súa base de poder en Italia, no Ducado de Spoleto, enfrontado cos Estados Pontificios, algunhas veces leal ao Sacro Imperio carolinxio e case sempre contra o papado. Durante todo o século IX competiron con outra familia dinástica italiana de orixe franca, os Supónidas, á que disputaban o Ducado de Spoleto e a preeminencia sobre Italia. Emparentaron cos emperadores carolinxios (ou de Occidente) por vía matrimonial, o que os fixo chegar a seren reis de Italia e emperadores do Sacro Imperio, así como a aspirar á sucesión do trono de Francia, empeño no que foron derrotados polos Robertinos.
Inicio da dinastía
miniatura|Os ducados [[longobardos de Spoleto e Benevento contra o século IX.]] miniatura|O Ducado de Speoleto e o Principado de Benevento contra o ano 1000. O primeiro membro da familia que destacou na escena política europea foi o neto de Guido de Nantes, Guido I coñecido polo seu nome italiano Vito di Spoleto, segundo fillo de Lamberto I de Spoleto e da súa segunda esposa, Adelaida da Lombardía, que era filla de Pipino de Italia, rei de Italia e fillo máis vello de Carlomagno (co que conecta a súa dinastía coa carolinxia). Guido foi investido en 842 como duque de Spoleto polo emperador Lotario I, como oito anos antes (834) o fora seu pai Lamberto. Guido I foi moi activo en Lotarinxia e Italia, casando cunha nobre lombarda, Ita de Benevento, filla do príncipe de Benevento Sico I e cimentando así o seu poder nos territorios lombardos do sur de Italia, na chamada Lombardía menor (Longobardía Minor). Os descendentes de Guido I e Ita gobernaron o Ducado de Spoleto até o ano 897, cando un dos últimos representantes da dinastía, Guido IV de Spoleto, morreu asasinado polo seu sucesor no Ducado. Este Guido IV foi tamén o príncipe de Benevento, que logrou expulsar os bizantinos do seu principado no ano 895.
Duques de Spoleto
Como se pode ver, os Guidoni máis notábeis foron Guido III de Spoleto e o seu fillo Lamberto II, pois ambos os dous chegaron a ser reis de Italia e emperadores carolinxios, o primeiro en febreiro do ano 889 en Pavía como rei de Italia e o 28 de febreiro de 891 como emperador do Sacro Imperio, e o segundo, á morte de seu pai en decembro de 894 (aínda que asociado a ambos os tronos, como correi de Italia en maio de 891 e como coemperador, probabelmente, o 23 de febreiro de 892).
Antes de ser rei de Italia, Guido de Spoleto, o terceiro do seu nome no Ducado de Spoleto, intentou converterse en rei da Francia Occidentalis coa axuda de seu primo o arcebispo de Reims Fulquerio o Venerábel, e aproveitando que os nobres francos da Francia Occidentalis depuxeran a Carlos III o Gordo como o seu rei (e como emperador do Sacro Imperio). Chegou a ser coroado en xaneiro de 888 como rei dos francos polo arcebispo de Langres, pero a coroación do conde de París, Eudes (da casa dos Robertinos), un mes despois en Compiègne e o apoio da nobreza francesa á súa causa, obrigárono a resignar o título e regresar a Italia, onde, coa axuda papal, conseguiu suceder a Carlos III o Gordo como rei de Italia e emperador carolinxio.
Gonda
O topónimo galego Gonda pode referirse a:
Besexos, Vila de Cruces
San Fiz de Besexos é unha parroquia que se localiza no concello de Vila de Cruces. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 128 habitantes (71 mulleres e 57 homes), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 142 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 88 habitantes, sendo 42 homes e 46 mulleres.
Illa de Insua Bela
A Insua Bela é un pequeno illote rochoso entre Aguiño e a illa de Sálvora. Alí aproan as lanchas para ir e vir entre eses lugares, librando as touzas e baixos da canle.
A Cabana, Queixeiro, Monfero
A Cabana é un lugar da parroquia de Queixeiro no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 21 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 12 eran homes e 9 eran mulleres.
Cantilena
miniatura|Os [[Xograr|xograres da Idade Media popularizaron as cantilenas a través da súa repetición e representación en diferentes núcleos urbanos e rurais]] Unha cantilena, en musicoloxía, é unha canción sinxela e repetitiva.
Os musicólogos describen con ela o tipo de canción ou melodía que, durante o Medioevo, era integrada no canto litúrxico ou na canción profana. Máis especificamente, unha cantilena era, entre os séculos XIII e XV, unha canción polifónica, en particular a chanson francesa. Máis ou menos durante o mesmo período, os ingleses empregaban a palabra para identificar pezas a tres voces con textos relixiosos escritos en latín. Por extensión, desde o século XIX o vocábulo «cantilena» serve para designar unha melodía vocal lírica.
O xénero literario medieval francés era unha canción en lingua vulgar ao mesmo tempo lírica e narrativa. A máis antiga é a Cantilena de Santa Eulalia en pareados asonantes; outras foron a Cantilena de San Farón e a de Guillaume, que non se conservou.
Gondarán
O topónimo galego Gondarán pode referirse a: