cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hadrián I, papa
Traxectoría
Foi elixido papa o 1 de febreiro de 772.
O seu pontificado, un dos máis longos da historia, iníciase tendo que facer fronte á invasión do rei longobardo Desiderio, para o que pediu, como o seu antecesor Estevo IV, axuda ao rei dos francos, o recentemente coroado Carlomagno.
Carlomagno, á fronte dun poderoso exército, entra en Italia en 773 e dirixiuse a Roma onde, en abril de 774, recoñeceu as doazóns territoriais que o seu pai, Pipino o Breve, realizara ao papado. A continuación dirixiuse a Pavía, a capital longobarda, que é tomada en xuño de 774 o que permite a Carlomagno enviar ao exilio, de Corbie (Francia), a Desiderio e autoproclamarse rei dos longobardos.
Durante o seu pontificado, Irene, nai do emperador Constantino VI convocou o Sétimo Concilio Ecuménico que se celebrou en Nicea en 787 e que baixo a presidencia dos legados papais restableceu o culto da imaxes condenando a iconoclasia e excomungando aos seus seguidores, co que se puxo fin á primeira crise iconoclasta iniciada polo emperador León III o Isáurico no 726.
Faleceu, logo de máis de vinte e tres anos de papado, o 25 de decembro de 795, sendo enterrado na Basílica de San Pedro.
A Quinta, Abades, Baltar
A Quinta é un lugar da parroquia de Abades no concello ourensán de Baltar na comarca da Limia. Tiña 22 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 10 eran homes e 12 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 29 habitantes (14 homes e 15 mulleres).
Os Sardiñas, Soaserra, Cabanas
Os Sardiñas é un lugar da parroquia de Soaserra no concello coruñés de Cabanas na comarca do Eume. Tiña 12 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 6 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 13 habitantes.
Fixoi, Meangos, Abegondo
Fixoi é un lugar da parroquia de Meangos no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 7 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 3 mulleres.
Kosmos 106
Kosmos 106 (Космос 106 en ruso), tamén denominado DS-P1-I Nº 1, foi un satélite artificial soviético lanzado o 25 de xaneiro de 1966 mediante un foguete Kosmos 2I desde Kapustin Yar.
Características
Kosmos 106 foi o primeiro membro da serie de satélites DS-P1-I, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración. Foi o único satélite DS-P1-I lanzado por un foguete Kosmos 2M e foi inxectado nunha órbita inicial de 564 km de apoxeo e 290 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48,4 graos e un período de 92,8 minutos.
Kosmos 106 reentrou na atmosfera o 14 de novembro de 1966.
Écurie Maarsbergen
Écurie Maarsbergen (francés para Escudaría Maarsbergen) era o nome usado polo piloto de carreiras Carel Godin de Beaufort para participar cos seus propios coches na Fórmula 1 e carreiras de coches deportivos entre 1957 e 1964. Habitualmente os vehículos eran pilotados polo propio Beaufort, pero tamén proporcionou coches para outros pilotos durante este período.
Brañas de Xestoso
As brañas de Xestoso son un espazo natural declarado zona especial de conservación (ZEC) situado nos concellos de Forcarei, Silleda e A Estrada, entre os ríos Ulla, Deza e Umia. O espazo acolle a lagoa Sacra de Olives e o Monte San Sebastián.
Flora
As brañas de Xestoso comprenden diversos ecosistemas. Nas matogueiras baixas dominan as ericáceas e as leguminosas higrófilas, nas herbeiras dominan as gramíneas, nas turbeiras abundan os liques e os xuncos, mentres que nas zonas de transición cara aos prados húmidos predominan as queirogas, carqueixas e pereiras. Tamén hai rochedos silíceos e carballeiras.
Fauna
Entre a fauna destaca o miñato, o falcón, a aguia albela, o paporroibo, o sisón, a laverca, a cobra viperina, ademais de diversas especies de ras e sapos.
Agra, Carnoedo, Sada
Agra é un lugar da parroquia de Carnoedo no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 53 habitantes (24 homes e 29 mulleres).
Toponimia
O topónimo provén do latín, e é unha extensión de terreo cultivábel dividida en leiras que pertencen a varios propietarios.
O Igrexario, Soaserra, Cabanas
O Igrexario é un lugar da parroquia de Soaserra no concello coruñés de Cabanas na comarca do Eume. Tiña 9 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 6 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 11 habitantes.
Tsakhiagiin Elbegdorj
Tsakhiagiin Elbegdorj (Цахиагийн Элбэгдорж), nado o 30 de marzo de 1963, é o cuarto e actual Presidente de Mongolia. Elbegdorj é un especialista nos mercados emerxentes e foi un dos arquitectos da democracia en Mongolia, unha nación de Asia central situada entre Rusia e a China. Elbegdorj foi elixido por vez primeira Presidente de Mongolia no 2009, e na actualidade está exercendo o seu segundo mandato. Con anterioridade, serviu por dúas veces como Primeiro Ministro de Mongolia, como Vicepresidente do Parlamento de Mongolia e como membro do parlamento por catro veces. Elbegdorj foi un dos principais líderes da Revolución democrática de 1990 en Mongolia, que rematou con 70 anos de goberno comunista no país, e colaborou na redacción da Constitución de 1992, que garante a democracia e a economía de libre mercado. Elbegdorj foi cualificado polos seus partidarios como un "Loitador pola liberdade" e o "Pardal Dourado da Democracia", facendo alusión ó paxaro que chega coa primavera despois dun duro e longo inverno.
Elbegdorj é fundador do xornal Ardchilal (en galego Democracia), o primeiro xornal independente do país, e axudou a establecer a primeira estación de televisión independente de Mongolia.
André Gide
André Paul Guillaume Gide, nado en París o 22 de novembro de 1869 e finado na mesma cidade o 19 de febreiro de 1951, foi un escritor francés, defensor dos dereitos dos homosexuais. Foi recoñecido co Premio Nobel de Literatura en 1947.
Traxectoria
Era fillo de Paul Gide, profesor en leis da Universidade de París, falecido en 1880. Seu tío foi o economista político Charles Gide. Criado en Normandía, con problemas de saúde e vivindo practicamente illado, converteuse desde novo nun escritor prolífico. En 1895, logo da morte de súa nai Juliette Rondeaux, casou coa súa curmá Madeleine Rondeaux, pero o matrimonio nunca foi consumado.
En 1891 publicou as súas primeiras poesías, Les Cahiers d'André Walter. En 1893 e 1894 viaxou polo norte de África. Fíxose amigo de Oscar Wilde en Alxeria e posteriormente comezou a recoñecer a súa orientación homosexual. En 1896 foi elixido alcalde de La Roque-Baignard, en Normandía.
En 1897 publicou Les nourritures terrestres, en 1899 Le Prométhée mal enchaîné, e en 1900 Lettres à Angèle. En 1908 colaborou na revista literaria La Nouvelle Revue Française.
As súas obras non comezaron a acadar éxito até rematada a primeira guerra mundial.
Na década de 1920 Gide converteuse en inspiración de escritores como Albert Camus e Jean-Paul Sartre. En 1923 publicou un libro de Fiódor Dostoievski, pero tras defender a homosexualidade nunha edición de Corydon en 1924, comezou a recibir máis críticas. Máis tarde, el mesmo considerou que esa fora a súa mellor obra.
En 1923 naceu a súa filla Catherine, froito da súa relación con María Van Rysselberghe. A súa esposa Madeleine faleceu en 1938. Posteriormente utilizou o transfundo do matrimonio non consumado na novela Et nunc manet in te, de 1951.
A partir de 1925 comezou a pedir mellores condicións para os criminais, e ao ano seguinte publicou a autobiografía Si le grain ne meurt.
Entre xullo de 1926 e maio de 1927 viaxou ás colonias francesas en África co seu sobriño Marc Allégret. Estivo na actual República do Congo, en Oubangui-Chari (actual República Centroafricana), o Chad e o Camerún. Relatou as viaxes en dous diarios, que titulou Voyage au Congo e Le Retour du Tchad. Neses relatos criticaba o comportamento dos intereses económicos franceses no Congo, e inspirou unha reforma. Particularmente criticaba o réxime de grandes concesións. Este réxime acordaba cal parte da colonia se concedía ás empresas francesas e en que zona se podían explotar os recursos naturais, principalmente o caucho. Relatou o modo en que os nativos foron forzados a deixar as aldeas natais durante varias semanas para recolectar caucho no bosque, comparando esta explotación coa escravitude.
Durante a década de 1930 tivo unha etapa comunista, pero quedou desilusionado trala súa visita á Unión Soviética. As súas críticas ao comunismo levárono á perda da amizade que tiña con varios amigos socialistas, especialmente trala publicación do seu libro Retour de l'U.R.S.S. en 1936. En 1933 colaborou con Igor Stravinskii no ballet Persephone.
En 1942, durante a segunda guerra mundial, regresou a África, onde viviu até a fin da guerra. En 1947 foille concedido o Premio Nobel de Literatura.
Faleceu en 1951, e ao ano seguinte a Igrexa católica incluíu as súas obras no Index Librorum Prohibitorum.
Celestial
Celestial é o álbum de estrea da banda estadounidense de post-metal ISIS, publicado o 3 de abril de 2000 a través dos selos Escape Artist Records e Hydra Head Records. Un ano despois o grupo publicou SGNL>05, un EP creado como unha extensión de Celestial; os seus temas foron collidos directamente das sesións de gravación de Celestial. O líder Aaron Turner descríbeos como "parte do mesmo todo", separados porque publicar un dobre álbum como primeiro lanzamento da banda podería ser demasiado para os oíntes.
Filipe, antipapa
Filipe (ou Filipo) foi antipapa durante un só día, o 31 de xullo de 768.
Traxectoria
No verán do 768, un grupo de notables conducidos polo primicerio Cristóbal e unha gornición que enviara Desiderio da Lombardía logrou apoderarse do impostor, o antipapa Constantino II, sacáronlle os ollos e encerrárono nun convento. Desiderio aproveitou entón a ocasión para nomear a Filipe, que tiña sobre Constantino a vantaxe de ser monxe. Entronizárono no palacio de Letrán, pero no mesmo día despúxerono. Non resistiu e regresou ao convento de San Vito. Seguidamente os francos elixiron a Estevo IV (ou Estevo III, segundo as numeracions), sacerdote siciliano que tiña asegurado o seu recoñecemento por parte dos sucesores de Pipino o Breve: Carlomagno e Carlomán, outro fillo de Carlos Martel.
Tony Snell
Tony Rena Snell, Jr., nado o 10 de novembro de 1991 no barrio de Watts, na cidade dos Ánxeles (California) é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga nos New Orleans Pelicans da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
Snell foi elixido na 20ª posición do Draft da NBA de 2013 polos Chicago Bulls. O 10 de xullo de 2013, asinou o seu primeiro contrato profesional cos Bulls. Participou cos Bulls na Liga de Verán da NBA de 2013, onde fixo 11.8 puntos, 6.6 rebotes e 2.2 asistencias por partido.
O 17 de outubro de 2016, Snell foi traspasado ós Milwaukee Bucks a cambio de Michael Carter-Williams.
O 20 de xuño de 2019, Snell foi traspasado xunto os dereitos do Draft de Kevin Porter Jr. ós Detroit Pistons, a cambio de Jon Leuer.
O 10 de agosto de 2021, Snell asinou cos Portland Trail Blazers.
O 8 de febreiro de 2022, Snell foi traspasado xunto a CJ McCollum e Larry Nance Jr. ós New Orleans Pelicans a cambio de Josh Hart, Nickeil Alexander-Walker, Tomáš Satoranský, Didi Louzada e unha elección da primeira rolda do Draft de 2022.
José Novo García
Traxectoria
Foi catedrático da Facultade de Dereito da Habana, maxistrado da Audiencia e coronel do Batallón de Voluntarios de Jesús del Monte na Habana. Fundou a revista Galicia Moderna, da que foi director e dirixiu tamén Aires d’a Miña Terra, ambas publicadas na Habana. Retornou enfermo a Galicia a principios de outubro de 1898 e morreu aos poucos días.
El Socialista Gallego
Historia e características
Órgano da Agrupación Socialista de Refugiados Gallegos, comezou a publicarse o 1 de maio de 1938. Fundado por Marcial Fernández Vázquez, Manuel Cordero Pérez, Ramón Troncoso Fernández e José Gómez Osorio, estaba dirixido por Manuel Cordero.
A Reguenga, O Lago, Maside
A Reguenga é un lugar da parroquia do Lago no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Tiña 13 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 7 mulleres.
Constantino, papa
Constantino, nado en Tiro (Siria, hoxe no Líbano) e finado en Roma o 9 de abril de 715, foi o Papa nº 88 da Igrexa católica de 708 a 715.
Traxectoria
A diferenza dos seus predecesores, mantivo boas relacións co emperador Xustiniano II, a partir da visita realizada a Constantinopla entre outubro de 710 e 711 co obxecto de resolver os desacordos existentes entre as Igrexas Orientais e Occidentais, xurdidos a raíz do Concilio Quinisexto ou Segundo Concilio Trullano, celebrado naquela cidade en 692.
O Papa foi ben acollido en todas as cidades, particularmente na capital. Logrou convencer a Xustiniano II de modificar certas resolucións do citado concilio.
Tralo regreso do Papa a Roma, Xustiniano II enfrontouse a unha rebelión encabezada por Filípico Bardano, quen se proclamou emperador tras tomar prisioneiro a Xustiniano e mandalo executar.
Este foi un momento moi importante na historia do cristianismo, pois foi a primeira vez que un emperador buscou a confirmación papal ao seu nomeamento, pero ao ser Bardano un convencido seguidor do monotelismo, o Papa negouse a confirmalo como emperador, volvendo a tensarse as relacións entre Roma e Constantinopla. Esta situación mantívose até que en 713 Bardano foi deposto e substituído por Anastasio II, que acatou as decisións do Terceiro Concilio de Constantinopla.
Artemis Corona
Este accidente xeolóxico ten asociado a Artemis Chasma, unha gran depresión que engloba parcialmente á Corona. As cristas da depresión que forma a Chasma están máis elevadas cás planicies circundantes, pero non así o interior de Artemis, que está de media a 4 km de profundidade respecto das chairas que rodean o complexo da Corona. De feito hai 7,5 km de diferenza de altitude entre o punto máis baixo e o punto máis alto da Artemis Corona
Pensase que a meirande parte das Coronae de Venus son creadas coma consecuencia do ascenso de materiais quentes procedentes do interior do planeta en forma de plumas ou diapiros, Artemis podería selo resultado dun evento deste tipo a grande escala. As cristas, fisuras e depresións, comunmente son accidentes xeolóxicos alargados (formados por forzas que tenden a separa-la litosfera da codia dun planeta) pero a infrecuente forma circular de Artemis, suxire a hipótese alternativa da formación por compresión, contracción e subdución, mediante un proceso semellante a das zonas de subdución oceánicas que existen na Terra. Actualmente, os científicos asignados ó programa da sonda Magallanes están examinando en detalle este accidente xeolóxico, para determina-la súa orixe exacta.
Artemis tamén contén no seu interior varios cráteres de impacto, regueiros de lava, volcáns que van de tamaños pequenos (<20 kms) ata volcáns que acadan os 100 km de diámetro, así mesmo tamén posúe no seu interior complexos sistemas de fisuras e fracturas.
Recibe o nome en honra a deusa grega da caza, da lúa, dos bosques, da virxindade (é un longo ecetera).
Plaça de la Vila de Gràcia
250px|miniatura|Torre do reloxo, no centro da praza. A Plaça de la Vila de Gràcia (ata 2009, plaça de Rius i Taulet, e coñecida polos veciños como Plaça d'Orient ) é o centro administrativo da antiga vila de Gràcia, hoxe distrito da cidade de Barcelona.
Características
O campanario de 33 metros que domina a praza é o seu elemento máis destacado. Foi construído por Antoni Rovira i Trias entre 1862 e 1864. Trátase dunha torre octogonal cun reloxo de esferas de catro lados. Enriba atópase a mítica "Campana de Gràcia", coñecida como la Marieta.
No lado mar da praza está o edificio da sede do distrito, construído por Francesc Berenguer i Mestres. Restaurado recentemente, na fachada destacan dúas farolas de estilo mariñeiro e o escudo da vila forxado en ferro (tres lirios brancos sobre campo azul).
Glicagón
miniatura|dereita|Glicagón. O glicagón é unha hormona peptídica de 29 aminoácidos segregada polo páncreas, que eleva os niveis de glicosa sanguíneos. Os seus efectos opóñense aos da insulina, a cal fai diminuír os niveis de glicosa sanguíneos. O glicagón e a insulina son parte dun sistema de retroalimentación que serve para manter estables os niveis sanguíneos de glicosa. O páncreas libera glicagón cando os niveis de azucre sanguíneo (glicosa) son moi baixos. O glicagón causa que o fígado converta o glicóxeno almacenado en glicosa, a cal se libera na corrente sanguínea. Os niveis sanguíneos altos de glicosa estimulan a liberación de insulina, e esta permite que a glicosa entre nas células e sexa utilizada polos tecidos insulino-dependentes.
O glicagón pertence a unha familia de varias hormonas relacionadas (glicagón/GIP/secretina/VIP).
Produción
O glicagón prodúcese e segrégase nas células alfa dos illotes de Langerhans do páncreas endócrino. Nos roedores as células alfa están localizadas nas beiras externas dos illotes. Nos illotes humanos as células alfa están distribuídas por todo o illote.
Mecanismo regulatorio
O incremento da secreción de glicagón está causado por:
A diminución da secreción (inhibición) de glicagón está causada por:
Funcións
miniatura|esquerda|Células con marcaxe para o glicagón. O glicagón axuda a manter o nivel de glicosa no sangue, principalmente aumentando a glicoxenólise e a gliconeoxénese e parando a glicólise. miniatura|dereita|Modelo do glicagón, co extremo [[carboxilo terminal arriba e o amino terminal abaixo.]] A glicosa almacénase no fígado en forma de glicóxeno, que é un polisacárido formado por miles de moléculas de glicosa. Os hepatocitos do fígado teñen receptores de glicagón. Cando o glicagón se une aos seus receptores, as células hepáticas converten o glicóxeno en moléculas de glicosa, e libéranas na corrente sanguínea; esta degradación do glicóxeno denomínase glicoxenólise. Consonte as reservas de glicóxeno van sendo consumidas, o glicagón estimula ao fígado a sintetizar glicosa adicional por medio da gliconeoxénese. O glicagón detén a glicólise no fígado, facendo que os intermediarios glicolíticos sexan encamiñados á gliconeoxénese.
A produción de glicagón parece ser dependente do sistema nervioso central por medio de rutas que non están aínda definidas. Nos animais invertebrados, a extirpación do pedúnculo ocular afecta á produción de glicagón. A escisión do pedúnculo ocular en crustáceos novos produce hiperglicemia inducida polo glicagón.
Mecanismo de acción
O glicagón únese ao receptor do glicagón, un receptor acoplado á proteína G, situado na membrana plasmática. O cambio conformacional no receptor activa as proteínas G, unha proteína heterotrimérica con subunidades α, β, e γ. Cando a proteína G interacciona co receptor, sofre un cambio conformacional que dá lugar á substitución dunha molécula de GDP que estaba unida á subunidade α por unha molécula de GTP. Esta substitución orixina a separación da subunidade α das subunidades β e γ. A subunidade alfa activa especificamente o seguinte encima da cascada de activación, a adenilato ciclase.
A adenilato ciclase produce AMP cíclico (AMPc), que, á súa vez, activa a proteína quinase A (ou proteína quinase dependente do AMPc). Este encima, á súa vez, activa a fosforilase quinase, a cal fosforila a glicóxeno fosforilase, converténdoa na súa forma activa chamada fosforilase A. A fosforilase A é o encima responsable da liberación de glicosa 1-fosfato do polímero de glicóxeno.
Historia
Na década de 1920, Kimball e Murlin estaban estudando extractos do páncreas cando encontraron unha nova substancia con propiedades hiperglicemiantes. Describiron o glicagón en 1923. A secuencia de aminoácidos do glicagón foi descrita a finais da década de 1950. Unha comprensión máis completa das funcións fisiolóxicas do glicagón chegou na década de 1970, cando se desenvolveu o técnica do radioinmunoensaio.
Estrutura
O glicagón é un polipéptido de 29 aminoácidos. A súa estrutura primaria nos humanos é: NH2-His-Ser-Gln-Gly-Thr-Phe-Thr-Ser-Asp-Tyr-Ser-Lys-Tyr-Leu-Asp-Ser-Arg-Arg-Ala-Gln-Asp-Phe-Val-Gln-Trp-Leu-Met-Asn-Thr-COOH.
O polipéptido ten un peso molecular de 3485 daltons.
Patoloxía
Os niveis anormalmente elevados de glicagón poden ser causados por tumores pancreáticos, como o glicagonoma, cuxos síntomas inclúen eritema migratorio necrolítico, redución da cantidade de aminoácidos e hiperglicemia. Pode aparecer en solitario ou no contexto dunha neoplasia múltiple endócrina de tipo 1.
Aplicacións e contraindicacións
O glicagón inxectable é vital en casos de hipoglicemia grave cando o afectado está inconsciente ou por outras razóns cando non se toma glicosa oralmente.
Algunhas evidencias suxiren que o glicagón podería ser beneficioso no tratamento da sobredose de beta bloqueantes.
O glicagón actúa moi rapidamente; e os seus efectos secundarios máis comúns son dores de cabeza e náuseas.
Interacción con fármacos: O glicagón interacciona só cos anticoagulantes orais, aumentando a tendencia a sangrar.
Aínda que o glicagón se use para tratar diversas formas de hipoglicemia, está toralmente contraindicado en pacientes con feocromocitoma, xa que a súa interacción cos elevados niveis de adrenalina (epinefrina) orixinados polo tumor poden producir un incremento expoñencial nos niveis de azucre sanguíneos, causando un estado de hiperglicemia, o cal pode producir unha elevación da presión sanguínea con resultados fatais.
Canle radicular
Unha canle radicular é un espazo anatómico dentro da raíz dun dente. Forma parte dun espazo natural dentro dun dente, e forma parte da polpa dentaria (dentro da parte coronal do dente), a principal canle(s), e máis as pólas anatómicas intricadas que poden conectar a canle da raíz cos canles da superficie.
Gobia, Meangos, Abegondo
Gobia é un lugar da parroquia de Meangos no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Non tiña ningún habitante no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
Canle radicular
Estrutura do dente
miniatura|Procedemento na canle radicular. No centro de cada dente hai unha área oca que aloxa tecidos brandos, como o nervio, vasos de sangue e tecido conxuntivo. Esta área oca contén un espazo relativamente ancho no coronal do dente chamada polpa dentaria. Este percorrido de canles polo centro das raíces é semellante á mina dun lapis no interior do mesmo. A polpa nútrese grazas ós vasos de sangue, e os nervios sensoriais levan sinais até o cerebro. Un dente pode ser aliviado da dor se hai dano irreversíbel na polpa, a través da canle radicular.
A Lagoa, Soaserra, Cabanas
A Lagoa é un lugar da parroquia de Soaserra no concello coruñés de Cabanas na comarca do Eume. Tiña 6 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 7 habitantes.
Galicia Libre (Madrid)
Galicia Libre foi unha publicación periódica de inspiración anarquista editada en Madrid entre 1937 e 1939.
Historia e características
Órgano da Agrupación de Gallegos Libertarios, apareceu o 20 de setembro de 1937. Foi unha publicación primeiro decenal e despois quincenal dirixida por Samuel Gómez González, o líder da Agrupación de Gallegos Libertarios. A partir do número 22 (do 15 de maio de 1938) pasou a subtitularse Órgano de la Federación de Agrupaciones de Gallegos Libertarios. A comezos de 1939 trasladouse a Valencia, onde se imprentaron os dus últimos números. Entre os seus colaboradores figuraron Miguel Vázquez Valiño, Manuel Pita Armada, José Ledo Limia e Luís Chamorro e as ilustracións de Manuel Crestar. Tamén chegaban colaboracións dende a emigración galega de América, destacando as de Campio Carpio.
Ignacio Bolívar y Urrutia
Ignacio Bolívar y Urrutia, nado en Madrid o 9 de novembro de 1850 e finado en Cidade de México o 19 de novembro de 1944, foi un naturalista e entomólogo español, investigador e impulsor do desenvolvemento da ciencia biolóxica.
Traxectoria
Licenciouse en Dereito e doutorouse en Ciencias Naturais e en 1875 obtivo praza de profesor na Universidade Central de Madrid, onde foi designado catedrático de Entomoloxía en 1877. Vinculado ao krausismo, presidiu a Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas de Madrid e a Real Sociedad Española de Historia Natural e foi membro da Real Academia Española (1930), da Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas y Naturales (1944) e de diversas sociedades científicas de Europa e América. Tamén foi director do Museo de Ciencias Naturales e do Real Jardín Botánico de Madrid. Aos 89 anos marchou ao exilio (en 1939) a México, xunto co seu fillo, tamén entomólogo, Cándido Luis Bolívar y Pieltáin. Neste país foi nomeado Doutor honoris causa pola Universidade Nacional Autónoma de México despois dunha extraordinaria labor académica e de colaboración científica que mantivo durante cinco anos, o tempo que pasou dende a súa chegada ata o seu pasamento, á idade de 94 anos.
Consagrouse principalmente ao estudo da entomoloxía, na que acadou un gran prestixio internacional. Neste campo escribiu máis de 300 libros e monografías e descubriu máis de mil especies novas e uns 200 xéneros novos. Ademais, animou a adicarse á entomoloxía a grandes científicos como José María de la Fuente e Eugenio Morales Agacino.
Fundou en México en 1940, con outros exiliados españois, a revista Ciencia, revista que é, a partir de 1980, o órgano oficial da Academia Mexicana de Ciencias. Tamén foi presidente da Unión de Profesores Universitarios Españoles en el Extranjero. Entre as súas obras máis importantes figuran: Ortópteros de España nuevos o poco conocidos (1873) e Catálogo sinóptico de los ortópteros de la fauna ibérica (1900).
O 30 se xaneiro de 2019 foi rehabilitado polo goberno, devolvéndolle o diploma académico arrebatado polo réxime de Franco.
Gregorio II, papa
Gregorio II, foi Papa da Igrexa católica, e santo. Naceu en Roma, e morreu o 10 de febreiro de 731.
Matt Cameron
Matthew David Cameron, nado o 28 de novembro de 1962 en San Diego (California), é un músico estadounidense. Tocou a batería na banda de grunge Soundgarden dende 1986 ata a súa disolución en 1997. Despois da desaparición de Soundgarden foi invitado polos seus amigos de Pearl Jam, onde estivo tocando ata a actualidade. Cameron tamén tocou a batería nos proxectos paralelos Hater e Wellwater Conspiracy, facendo tamén funcións de vocalista na última.
Historia do mundo actual
Historia do mundo actual, historia inmediata, historia do presente ou historia do tempo presente son distintos nomes para unha disciplina historiográfica de recente creación e de utilización non xeneralizada no ámbito académico. Xorde por unha escisión da historia contemporánea, inevitabelmente dilatada polo paso do tempo.
Como nova área de coñecemento historiográfico nace pola necesidade de recuperar o sentido do termo contemporáneo como tempo coetáneo ao da experiencia vivida. A delimitación da historia do presente ou do mundo actual depende non só das vivencias das diversas xeracións que coexisten nun momento dado, senón da conciencia histórica e do uso público do pasado pola política, os grupos sociais e os medios de comunicación. Os estudos sobre a memoria histórica, de gran difusión na actualidade, están estreitamente vinculados.
Co uso de termos explicitamente ligados ao presente e ao inmediato insístese na súa aplicación preferentemente para referirse á máis recente actualidade, co que o seu obxecto está en permanente construción. A diferenza co periodismo, que se ocupa tamén da narración da actualidade consiste na aplicación da metodoloxía propia da ciencia histórica. O problema da obxectividade é o que máis facilmente pode afectar ao historiador da historia inmediata ou do tempo presente; aínda que tampouco ocorre que para épocas máis pretéritas se consiga totalmente, a pesar de que para elas debese operar a perspectiva e os intereses lonxincuos que dá o paso do tempo. Eric Hobsbawm argumenta que o historiador mantén unha relación moi persoal incluso co período non vivido directamente por el, pero que viviu de forma intermediada, influído pola súa familia ou outros testemuños (o que denomina zona de sombra). Para períodos máis afastados no tempo, a identificación cunha relixión, unha nación, unha civilización ou calquera outro trazo (que, aínda que careza de validez para o presente, pode ser incluso adoptado polo historiador) operaría no mesmo sentido.
Montijo, Portugal
miniatura|200px|dereita|Escudo de Montijo O Montijo é unha cidade portuguesa pertencente ao Distrito de Setúbal, rexión de Lisboa e subrexión da Península de Setúbal, con cerca de 26.500 habitantes. Ata o 6 de abril de 1930 designouse Aldeia Galega do Ribatejo, ou máis simplemente, Aldeia Galega. As connotacións pexorativas que para o vulgo portugués ten galego, levaron a pedir a troca do nome.
É sede dun municipio con 347,35 km² de área e 39.168 habitantes (2001), subdividido en 8 freguesías. É un dos poucos municipios de Portugal territorialmente descontinuos e é aquel que o é máis evidentemente. A porción principal, onde se sitúa a cidade, é a máis pequena e limita ao norte e ao leste co concello de Alcochete, a sueste con Palmela, a suroeste coa Moita e ao noroeste lígase aos municipios de Lisboa e de Loures a través do estuario do Texo. A porción secundaria, cerca de 20 km ao Leste, limita ao nordeste con Coruche, ao leste con Montemor-o-Novo, ao sueste con Vendas Novas, ao suroeste con Palmela, de novo, e ao noroeste con Benavente.
Historia
Os coutos e herdades que existían na actual área do concello do Montijo nos albores da nación portuguesa foran doados por D. Sancho I, en 1186, aos Cabaleiros da Orde de Santiago da Espada, da que era daquela prior D. Paio Peres. O núcleo poboacional, denominado Aldeia Galega, habitado principalmente por pescadores e salineiros, comezou a se desenvolver desde que na maioridade de Afonso V, o rexente D. Pedro e o mestre da Orde, o infante D. João, ambos tíos do monarca, mandaran sanear o esteiro de Alhos Vedros, construíndo para o efecto unha estacada.
D. Manuel I outorgoulle carta foral a 15 de setembro de 1514. O correo-maior Luís Afonso fixo de Aldeia Galega, en 1533, a sede da posta nas comunicacións co Sur de Portugal, tornando a poboación punto de pasaxe para nacionais e estranxeiros que se dirixían á capital ou dela proviñan, e desta forma a vila coñeceu grande desenvolvemento e abastanza.
Foi na entón Aldeia Galega do Ribatejo que o duque de Bragança xa aclamado rei en Lisboa como D. João IV, en virtude do éxito da revolución de 1 de decembro de 1640, ao dirixirse de Vila Viçosa para Lisboa, reuniu o primeiro consello rexio de que saíran nomeados os seus ministros e a constitución dun consello de guerra permanente.
Montijo foi elevada a categoría de cidade o 14 de agosto de 1985. A nova ponte sobre o Texo, a Ponte Vasco da Gama, foi inaugurada en marzo de 1998, ligando o Montijo a Sacavém.
O Montijo é coñecido por terra de touradas, boa comida e fados.
Ceruloplasmina
miniatura|dereita|Ceruloplasmina (de ). A ceruloplasmina é un encima ferroxidase que nos humanos está codificado polo xene CP situado no cromosoma 3.
A ceruloplasmina é a principal proteína transportadora de cobre no sangue, e ademais ten un papel no metabolismo do ferro. Foi descrita en 1948. Outra proteína chamada hefaestina ten unha grande homoloxía coa ceruloplasmina, e participa tamén no metabolismo do ferro e probablemente no do cobre.
Función
A ceruloplasmina é un encima sintetizado no fígado que contén 6 átomos de cobre na súa estrutura. A ceruloplasmina transporta máis do 95% do cobre total no plasma sanguíneo humano san. O resto do cobre lévano as macroglobulinas. A ceruloplasmina mostra unha actividade de oxidase dependente do cobre, que está asociada coa posible oxidación do Fe2+ (ión ferroso) a Fe3+ (ión férrico), axudando ao seu transporte no plasma en asociación coa transferrina, a cal só pode levar ferro en estado férrico. O peso molecular da ceruloplasmina humana é de 151 kDa.
Regulación
Un elemento regulador en cis chamado elemento GAIT está implicado no silenciamento traducional selectivo do transcrito de ceruloplasmina. O silenciamento require a unión ao elemento GAIT dun complexo inhibidor citosólico chamado inhibidor da tradución activado polo IFN-gamma (GAIT, IFN-Gamma-Activated Inhibitor of Translation).
Importancia clínica
Como en todas as proteínas plasmáticas, os niveis de ceruloplasmina diminúen en pacientes con enfermidades hepáticas debido á redución das capacidades de síntese. Os Mecanismos de redución dos niveis de ceruloplasmina son:
A dispoñibilidade de cobre non afecta á tradución da proteína nacente. Porén, o apoencima sen o cobre é inestable. A apoceruloplasmina é en grande medida degradada intracelularmente nos hepatocitos e as pequenas cantidades que se liberan teñen unha curta vida media na circulación de só 5 horas comparado cos 5,5 días da holoceruloplasmina (proteína + cobre).
As mutacións no xene da ceruloplasmina (CP), que son moi raras, poden orixinar unha enfermidade xenética chamada aceruloplasminemia, caracterizada por hiperferritinemia con sobrecarga de ferro. No cerebro, esta sobrecarga de ferro pode dar lugar a signos e síntomas neurolóxicos característicos, como a ataxia cerebelar, demencia progresiva, e signos extrapiramidais. O exceso de ferro pode tamén depositarse no fígado, páncreas, e retina, dando lugar a cirrose, anormalidades endócrinas, e á perda de visión, respectivamente.
Deficiencia
Os niveis de ceruloplasmina inferiores aos normais poden indicar o seguinte:
Exceso
Niveis de ceruloplasmina maiores dos normais poden indicar ou ser detectados nos casos seguintes:
Reguenga
O topónimo Reguenga pode referirse a:
Parque Nacional dos Altos Tatras
miniatura|dereita|220px|Vista das montañas no inverno. O Parque nacional Altos Tatras atópase en Eslovaquia.
Características
O hábitat predominante e a alta montaña. Existen varios cumios que superan os 2.000 metros coma o Kriván (2.494 mt), o Gerlachovsky Stit (2465 mt) e Lomnicky Stit (2.632 mt). Todos eles pertencentes ós Cárpatos. O parque foi creado no 1949 e conta cunha superficie protexida de 74.000 hectáreas.
Vexetación e Fauna
As forestas de coníferas son extensas. Existen especies tan singulares coma o sabugueiro vermello e o piñeiro mugo. Salientar tamén varias flores endémicas dos Cárpatos coma a Soldanella carpatica, Dianthus nitidus, Delphinium oxysepalum e ''Cerastium strictum ssp. tatrae''. Fauna variada e de grande importancia ecolóxica. Dende os grandes depredadores, coma o oso pardo e o lobo ata pequenos mamíferos coma a marmota ou a toupa dos Tatras (microtus tatricus). As aves máis importantes son aquelas ligadas á alta montaña, coma a aguia real ou a pita do monte.
Canal Panda
O Canal Panda é unha canle de televisión portuguesa dedicada ó público infantil-xuvenil, transmitindo maioritariamente series de animación e ás veces películas. Foi fundada en 1996, daquela baixo o nome Panda Club e inicialmente tamén foi distribuída en España e Macau, mais ao cabo de dous anos pasou a chamarse coa actual denominación de Canal Panda. En 2000 pasou a dedicarse exclusivamente ó mercado portugués.
A Rúa, Soaserra, Cabanas
A Rúa é un lugar da parroquia de Soaserra no concello coruñés de Cabanas na comarca do Eume. Tiña 17 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 8 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 20 habitantes.
UDFj-39546284
UDFj-39546284 é a designación que recibe unha estrutura estelar descuberta o 27 de xaneiro do 2011 mediante observación infravermella realizada polo telescopio espacial Hubble. G. Illingworth (Universidade de California), R. Bouwens (Universidade de California e Universidade Leiden) e o equipo HUDF09 identificaron este obxecto que se atopa na constelación Fornax. En novembro do 2012 confirmouse que o corremento ao vermello era Z~10 empregando datos dos telescopios espaciais Hubble e Spitzer, incluíndo os do Campo extremadamente profundo do Hubble (HXDF en inglés). En decembro do mesmo ano, empregando os mesmos telescopios e o Campo ultra profundo do Hubble (HUDF) precisouse que Z = 11,9.
Descrición
A fonte da luz que hoxe en día se detecta xa non existe. Crese que a imaxe corresponde a unha pequena galaxia compacta de estrelas azuis que existiu hai 13.420 millóns de anos, aproximadamente 380 millóns de anos despois do Big Bang.
No momento da publicación do descubrimento, a galaxia era a máis vella e distante de todas as coñecidas, superando por 150 millón de anos luz a distancia á anterior.
A galaxia, formada cerca do fin dos anos escuros é salientable pola información que contén sobre os primeiros anos despois do Big Bang.
Parque de Bens
miniatura O parque de Bens é un parque do concello da Coruña situado en Bens. Foi inaugurado o 5 de xuño de 2001, Día Mundial do Medio Ambiente, sobre o antigo vertedoiro da cidade, que se derrubara en 1996 causando a morte dun veciño do Portiño.
Conta cunha extensión total de 605 000 m² dividida en varias áreas:
No parque consérvase a Blanca Quiroga, embarcación de salvamento marítimo.
Tsuneko Okazaki
Tsuneko Okazaki, nada o 7 de xuño de 1933, é unha científica xaponesa, bióloga molecular, coñecida por descubrir e investigar en 1968, xunto co seu home Reiji Okazaki (1930-1975), uns fragmentos característicos de ADN que recibiron o nome de fragmentos de Okazaki en memoria dos descubridores.
Trátase de cadeas curtas de nucleótidos que se forman durante a duplicación do ADN na chamada "duplicación descontinua".
Biografía
Graduouse na Universidade de Nagoia (Xapón en 1956 e foi a primeira muller profesora nesta universidade, para pasar despois a exercer de profesora no Instituto Médico da Universidade Fujita.
No ano 2000 recibiu o Premio L'Oréal-UNESCO a Mulleres en Ciencia, premio que se concede anualmente a cinco científicas distinguidas, unha por cada continente.
En 2015, a Universidade de Nagoia creou o Premio Tsuneko e Reiji Okazaki en honor ó legado do matrimonio.
O Souto, Meangos, Abegondo
O Souto é un lugar da parroquia de Meangos no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 35 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 15 eran homes e 18 mulleres.
Malpica
O topónimo galego Malpica pode referirse a:
Soprano
miniatura|265px|Teclado de piano indicando a tesitura de soprano. A soprano é a voz feminina máis aguda. O termo emprégase tamén como sinónimo para a persoa que canta con esa voz. A voz de soprano posúe un timbre claro e brillante. En contextos corais e operísticos, a liña de soprano adoita levar a melodía. Esta denominación vén da lingua italiana soprano (en galego ‘soberán, superior’), que á súa vez vén do latín súper, supra: ‘sobre, por riba de’. .
Asociación Regionalista Gallega
miniatura|[[Manuel Murguía, presidente da Asociación Regionalista Gallega.]]
A Asociación Regionalista Gallega, foi unha organización política rexionalista galega activa entre 1890 e 1892.
Traxectoria
En novembro de 1890 constituíuse en Santiago de Compostela o Comité Central Regionalista presidido polo liberal Manuel Murguía, aínda que a maioría dos seus membros viñan do tradicionalismo, entre eles Alfredo Brañas, Salvador Cabeza de León, José Tarrío García e Juan Barcia Caballero. En 1891 fórmanse comités locais, baixo o nome xa de Asociación Regionalista Gallega, en Lugo, A Coruña, Ourense, Pontevedra, Vigo e Tui. En total non chegou a moito máis de 50 asociados, aínda que nas eleccións municipais de Santiago José Tarrío e Cabeza de León saíron elixidos concelleiros.
La Patria Gallega (1891-1892) foi o seu órgano oficial, dirixido por Murguía, e no que Brañas escribiu artigos importantes para a evolución posterior do rexionalismo. En 1893 apareceu El Regionalista, de curta duración. A Asociación Regionalista Gallega mantivo contactos cos rexionalistas cataláns a través de Murguía, que participou nos Jocs Florals de Barcelona de 1890 e colaborou en La España Regional de Barcelona.
Entre as actuacións da ARG destaca a organización dos Xogos Florais de Tui en 1891, nos que Brañas e Murguía empregaron o galego por vez primeira nun acto público e a participación na Xunta de Defensa de Galicia que se opuña ao traslado da capitanía militar fóra de Galicia.
As diferenzas entre tradicionalistas e liberais impediu a consolidación da organización, aínda que foi un chanzo moi importante na formación dun sentimento nacional galego, ao ser a primeira organización política rexionalista de Galicia.
Lavandeira, Soaserra, Cabanas
Lavandeira é un lugar da parroquia de Soaserra no concello coruñés de Cabanas na comarca do Eume. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña 51 habitantes (24 homes e 27 mulleres), doce menos ca en 1999.
Maisie Williams
Maisie Williams, nada o 15 de abril de 1997 en Bristol, é unha actriz do Reino Unido. Até o de agora só interpretou un papel que lle reportou un notábel recoñecemento como actriz, que é o de Arya Stark, unha rapaza pouco da familia nobre dos Stark, na serie de televisión Game of Thrones. En 2015 participou en diversos episodios da serie británica Doutor Who como Ashildr, unha rapaza dun pobo xermánico atacado por alieníxenas.
Kosmos 148
Kosmos 148 (Космос 148 en ruso), tamén denominado DS-P1-I Nº 2, foi un satélite artificial soviético lanzado o 16 de marzo de 1967 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 148 foi o segundo membro da serie de satélites DS-P1-I, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración. Foi lanzado por un foguete Kosmos 2I e inxectado nunha órbita inicial de 436 km de apoxeo e 275 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71,0 graos e un período de 91,3 minutos.
Kosmos 148 reentrou na atmosfera o 7 de maio de 1967.
Peso da Régua
miniatura|120px|dereita|Escudo de Peso da Régua O Peso da Régua (moitas veces chamado simplemente Régua) é unha cidade portuguesa no Distrito de Vila Real, Rexión Norte e subrexión do Douro, con cerca de 10.000 habitantes. Está a pé do río Douro.
É sede dun pequeno municipio con 96,12 km² de área e 17.987 habitantes (2004), subdividido en 12 freguesías. O municipio limita ao norte cos concellos de Santa Marta de Penaguião e Vila Real, ao Leste con Sabrosa, ao Sur con Armamar e Lamego, ao suroeste con Mesão Frio e ao Oeste con Baião.
Vicente Quintá Somoza
Vicente Quintá Somoza, finado en Pontevedra o 3 de maio de 1965, foi un político galego.
Peso da Régua
O concello foi creado en 1836 por desmembramento de Santa Marta de Penaguião. É tamén coñecida como a capital do viño e da viña. É o centro da rexión demarcada do Douro. Desde aquí os rabelos, pequenos barcos a vela - representados no brasón da cidade-, levantaban áncora carregados de toneis, navegando augas do Douro abaixo ata Porto e Vila Nova de Gaia, onde pasaban a curtirse nas adegas das diferentes casas vinificadoras.
Freguesías municipais
As freguesías do Peso da Régua son:
Vicente Quintá Somoza
Traxectoria
Membro do Partido Republicano Radical, pertenceu ao Comité Provincial de Pontevedra dende 1931. O 12 de novembro de 1934 foi elixido alcalde de Pontevedra, permanecendo co cargo ata o 8 de xaneiro de 1936.
Pak Pong-ju
Pak Pong Ju (chosongul: 박봉주; hanja: 朴鳳柱 ou 朴奉珠 romanización actualizada Bak Bongju), nado en Hamgyong do Norte o 24 de outubro de 1939, é un político de Corea do Norte.
Foi Primeiro ministro do seu país entre setembro de 2003 e abril de 2007, e dende abril de 2013 a abril de 2019. Previamente fora ministro da industria química.
Soe Win
O Xeneral Soe Win, en birmano စိုးဝင်း, nado o 10 de maio de 1947 e finado o 12 de outubro de 2007, foi o primeiro ministro de Myanmar dende o 19 de outubro de 2004 até 2007.
Era coñecido polos disidentes birmanos como o "carniceiro de Depayin" polo seu papel como cabeza pensante da Masacre de Depayin en 2003, onde 70 partidarios da Liga Nacional para a Democracia foron asasinados.
Hockey Club Monza
Historia
O Hockey Club Monza foi fundado por Ambrogio Mauri e Gianni Redaelli en 1933 baixo o nome de Skating Hockey Club Monza. Contra 1936 a pista de xogo era unha pista ao aire libre na via Boccaccio de Monza, o a via Ardigò de MOnza e o palazzetto de Biassono.
En 1997 o club cesou a súa actividade no hóckey a patíns para adicarse ao hóckey liña ata a tempada 2003-04, cando cesou definitivamente a súa actividade.
Xogadores
Algúns dos xogadores máis destacados que vestiron a camisola branca e vermella foron: Kullmann, Massironi e os irmáns Castoldi, Gelmini, o portugués António Livramento (un dos mellores xogadores de tódolos tempos), o porteiro Citterio e, máis recentemente, Federico Paghi, Massimo e Enrico Mariotti e Pino Marzella.
Meritocracia
Meritocracia (do latín mereo, merecer, obter) é unha forma de goberno baseada no mérito. As posicións xerárquicas son conquistadas en base ó mérito, e hai un predominio de valores asociados á educación e á competencia.
A meritocracia está asociada, por exemplo, ó estado burocrático, sendo a forma pola cal os funcionarios estatais son selecionados para os seus postos de acordo coa súa capacidade (a través de concursos, por exemplo). Ou tamén máis comunmente asociado ós exames de ingreso ou avaliación nas escolas, nas cales non hai discriminación entre os alumnos en canto ás preguntas ou temas propostos. Así a meritocracia tamén indica posicións conseguidas por mérito persoal.
Aínda que a maioría dos gobernos están baseados en parte na meritocracia, esta non se expresa de forma pura en ningún lugar. Gobernos como o de Singapur ou Finlandia utilizan estándares meritocráticos para a elección de autoridades, aínda que mesturados con outros. Un modelo próximo á meritocracia pode ser a xerarquía militar na cal teoricamente os postos obtéñense por adecuación a certos valores.
O principal argumento a favor da meritocracia é que proporciona maior xustiza que outros sistemas xerárquicos, dado que as distincións non se fan por sexo ou raza, nin por riqueza ou posición social, entre outros factores biolóxicos ou culturais. Aínda que existen clases sociais e os defensores da meritocracia non pretenden acabar con elas, pero é un criterio máis xusto para a distribución dos estamentos sociais.