cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arcadia (utopía)
Entre os artistas occidentais que tocaron o tema de Arcadia nas súas obras atópanse Jacopo Sannazaro, Miguel de Cervantes, Lope de Vega, sir Philip Sidney, Nicolas Poussin e Friedrich Schiller.
Arcadia na antigüidade
Segundo a mitoloxía grega, Arcadia no Peloponeso era un territorio propiedade de Pan, unha foresta virxe fogar do deus do bosque e o seu corte de dríadas, ninfas e outros espíritos da natureza. Era unha versión do paraíso, aínda que só no sentido de ser a morada das entidades sobrenaturais, non a morada para os mortais que faleceron.
A mitoloxía grega inspirou ao poeta romano Virgilio a escribir as súas Églogas, unha serie de poemas ambientados en Arcadia.
Cabe destacar, que a Arcadia que describiron os autores gregos foi todo o contrario. Era o reino de Pan (do que deriva pánico ), deus da natureza e patrón dos pastores, os seus habitantes gozaban de fama polos seus dotes musicais, a súa ruda virtude e a súa rústica hospitalidade, pero tamén polo seu grandísima ignorancia e polo seu baixo nivel de vida. Con todo, Polibio chegou a describila como unha rexión pobre, erma, rochosa, fría, privada de todos aqueles praceres que amenizan a existencia. Por iso os poetas gregos situaron as súas poesías bucólicas na illa de Sicilia en lugar de Arcadia.
Arcadia na arte
Arcadia permaneceu como un tema artístico desde a antigüidade, tanto nas artes visuais como na literatura. Imaxes de belas ninfas e paisaxes pastoriles foron unha recorrente fonte de inspiración de pintores, escultores e poetas.
A mitoloxía grega serviu ao poeta latino Virxilio para escribir os seus Bucólicas, unha serie de poemas situados en Arcadia. Virxilio influíu á súa vez na literatura europea medieval (ver, por exemplo, a Divina Comedia).
No Renacemento, Arcadia pasa a ser o símbolo da sinxeleza pastoril e escritores como Garcilaso de la Vega tratan frecuentemente o tema, asimilándoo ao propio paraíso. A diferenza da Utopía de Tomás Mouro, que é un artefacto do home, Arcadia é presentada como o resultado espontáneo dun modo de vida natural, non corrompido aínda pola civilización.
No rococó foi o escenario habitual do xénero das fêtes galantes, escenas cortesás ambientadas en paisaxes bucólicos, un xénero iniciado por Jean-Antoine Watteau.
Trambasaugas, A Proba de Burón, A Fonsagrada
Trambasaugas é un lugar da parroquia da Proba de Burón, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Kupon
Características
Kupon foi un satélite de comunicacións desenvolvido orixinalmente por Lavochkin para ser parte da terceira xeración do sistema de comunicacións militar ruso. O proxecto foi cancelado coa caída da Unión Soviética, co que Kupon foi o primeiro e último membro do sistema. O satélite foi adquirido polo Banco Central da Federación Rusa para transmitir datos á rede bancaria do país.
O satélite tiña unha grilla de antenas que alimentaban 16 transpondedores en banda Ku, capaces de manexar 10.000 transaccións simultáneas. O deseño do satélite derivábase do dos satélites US-KMO de aviso temperán.
Uns días despois do lanzamento o satélite comezou a sufrir problemas, fallando completamente en marzo de 1998 debido a un fallo da computadora ou do sistema de control de actitude.
A Carrexa, Casteláns, Covelo
A Carrexa é un lugar da parroquia de Casteláns, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Vilamaior, San Martín de Arroxo, A Fonsagrada
Vilamaior é un lugar da parroquia de San Martín de Arroxo, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
A Cancela Grande, Casteláns, Covelo
A Cancela Grande é un lugar da parroquia de Casteláns, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Suñide, Suñide, Samos
Suñide é un lugar da parroquia de Suñide no concello lugués de Samos na comarca de Sarria.
As Barreiriñas, Casteláns, Covelo
As Barreiriñas é un lugar da parroquia de Casteláns, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Tianzhou
miniatura|Representación dunha Tianzhou. Tianzhou é a primeira nave de carga desenvolvida pola República Popular da China para dar servizo ás súas estacións espaciais.
Características
Os cargueiros Tianzhou teñen unha masa de case 13 toneladas, forma cilíndrica e un par de paneis solares para producir energxía. A súa estrutura deriva da primeira estación china, Tiangong 1, e o primeiro Tianzhou deu servizo á estación Tiangong 2. Os cargueiros son lanzados mediante foguetes CZ-7 desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Wenchang.
Timation
Timation foi unha serie de dous satélites do Laboratorio de Investigación Naval dos Estados Unidos.
Venda de Córneas, Suñide, Samos
Venda de Córneas é un lugar da parroquia de Suñide no concello lugués de Samos na comarca de Sarria.
Timation
Características
O programa Timation (contracción de Time/Navigation) comezou en 1964, culminando co lanzamento de Timation 1 en 1967 e Timation 2 en 1969. O obxectivo era demostrar que se podían usar satélites emitindo sinais e con reloxos de alta precisión a bordo como método de navegación na superficie terrestre. Os dous satélites foron lanzados con éxito e axudaron na creación do que máis tarde sería coñecido como GPS.
Hermann Kasack
Hermann Kasack, nado en Potsdam o 24 de xullo de 1896 e finado en Stuttgart o 10 de xaneiro de 1966, foi un escritor alemán.
Poesía
miniatura|Echo. Achtunddreißig Gedichte.
Obras radiofónicas
miniatura|Die Heimsuchung. Eine Erzählung.
Campelo, Casteláns, Covelo
Campelo é un lugar da parroquia de Casteláns, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
A Arroteña, Casteláns, Covelo
A Arroteña é un lugar da parroquia de Casteláns, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Candelos, San Martín de Arroxo, A Fonsagrada
Candelos é un lugar da parroquia de San Martín de Arroxo, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Kvant-1
miniatura|O módulo Kvant fotografiado durante a misión [[STS-63.]] Kvant-1 foi un dos módulos que formaban a estación espacial Mir.
Características
O módulo Kvant-1 foi o primeiro módulo do tipo 37KE e estaba destinado a facer observacións astrofísicas e experimentación en ciencia de materiais. Con 18.500 kg de masa, 13 m de longo e 4,2 de diámetro, foi lanzado o 31 de marzo de 1987 a bordo dun foguete Proton K e usaba a mesma computadora de voo deseñada para a estación Saliut 5B e o sistema de volante de inercia desenvolvido para as estacións Almaz. O módulo atracou coa estación o 12 de abril e permaneceu unido a ela ata a súa reentrada atmosférica, o 23 de marzo de 2001. En 1992 se lle agregaron propulsores de control de actitude para reducir o consumo de propelente durante as manobras de apuntado. Un dos paneis solares do módulo Kristall foi montado no módulo Kvant 1 en 1992 e substituído en 1995 por dous paneis cunha potencia de 12 kW. A mediados dos anos 1990 a maior parte da instrumentación do módulo xa non funcionaba e nos últimos días o módulo usábase como almacén de lixo.
O módulo estaba dividido nun compartimento presurizado cun volume de 40 m3 e un compartimento non presurizado. A parte presurizada á súa vez dividíase nunha zona de laboratorio e nunha zona de habitación. A parte non presurizada contiña estabilizadores de potencia e no seu exterior do módulo saían dous mastros para experimentos científicos.
Castro de Arroxo, San Martín de Arroxo, A Fonsagrada
Castro de Arroxo é un lugar da parroquia de San Martín de Arroxo, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
O Barreiro, Covelo, Covelo
O Barreiro é un lugar da parroquia de Covelo, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Yi So-yeon
Yi So-yeon -pronúnciase [i sojʌn]-, nada en Gwangju o 2 de xuño de 1978, é unha cosmonauta surcorean a. O 8 de abril de 2008, converteuse na primeira coreana e unha das primeiras mulleres asiáticas en saír ao espazo ao participar no voo espacial Soiuz TMA-12.
Traxectoria
Yi So-yeon foi ao Instituto Gwanju (광주 과학 고등학교). Máis tarde, formouse no Instituto de Ciencia e Tecnoloxía de Daejeon, onde preparou o doutoramento en biotecnoloxía.
O 7 de marzo de 2008, o Ministerio de Ciencia e Tecnoloxía escolleuna para substituír ao seu colega Ko San como participante nun voo espacial organizado pola Axencia Espacial Federal Rusa o 8 de abril de 2008.
As Barreiras, Covelo, Covelo
As Barreiras é un lugar da parroquia de Covelo, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Vileiriz, Suñide, Samos
Vileiriz é un lugar da parroquia de Suñide no concello lugués de Samos na comarca de Sarria.
A Airexe, Suñide, Samos
A Airexe é un lugar da parroquia de Suñide no concello lugués de Samos na comarca de Sarria.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Outeiro, Suñide, Samos
Outeiro é un lugar da parroquia de Suñide no concello lugués de Samos na comarca de Sarria.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Alfred Malherbe
miniatura|260px|Litografía de Alfred Malherbe en Monographie des picidées. Mégapic impérial et mégapic à bec d'ivoire Alfred Malherbe, nado o 14 de xullo de 1804 en Port-Louis (illa Mauricio) e finado Metz o 14 de agosto de 1866, foi un maxistrado e naturalista afeccionado francés.
Traxectoria
Alfred Malherbe naceu en Port-Louis, illa Mauricio.
Despois de estudar Dereito, en 1832 foi nomeado xuíz do tribunal de Metz (de onde era orixinaria a súa familia), no que foi maxistrado instrutor e vicepresidente do tribunal.
Baldomar, Covelo, Covelo
Baldomar é un lugar da parroquia de Covelo, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Universidad Internacional de La Rioja
A Universidad Internacional de La Rioja (UNIR), é unha universidade privada de educación en liña, con sede en Logroño e presenza en América Latina. En 2020 contaba con máis de 48.000 alumnos, e en 2022 con 55.000 alumnos. Ten 108 titulacións oficiais avaladas pola ANECA, 84 títulos propios e 3 programas de doutoramento.
Río de Bangos, San Martín de Arroxo, A Fonsagrada
Río de Bangos é un lugar da parroquia de San Martín de Arroxo, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Cacharrizo, Covelo, Covelo
Cacharrizo é un lugar da parroquia de Covelo, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Universidad Internacional de La Rioja
Historia
Foi recoñecida en 2008 polo Parlamento da Rioxa e após autorización por Decreto 69/2009, comeza a actividade académica Réxese pola Lei de Ordenación Universitaria española, polas directrices da Unión Europea e polas normas do Estado español e a Comunidade da Rioxa. A súa estrutura, organización e funcionamento foron deseñados segundo parámetros e requisitos do Espazo Europeo de Educación Superior (EEES).
O 8 de marzo de 2019 a UNIR, integrada no grupo rioxano Proeduca Altus, realizou a súa entrada no Mercado Alternativo Bursátil (MAB).
O Coto do Lazo, Covelo, Covelo
O Coto do Lazo é un lugar da parroquia de Covelo, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Universidad Internacional de La Rioja
Historia
A Facultade de Empresa e Comunicación en outubro de 2019 e a de Educación en xullo de 2020 recibiron a Acreditación Institucional da ANECA. Outras 16 universidades españolas recibiron este recoñecemento ás súas respectivas facultades.
En marzo de 2021 o Grupo Proeduca adquiriu a escola de mercadotecnia dixital KSchool.
Método pedagóxico
Susténtase nos seguintes alicerces:
Premios
miniatura|Primeira gradación de UNIR
Alfred Malherbe
Traxectoria
Apaixonado pola natureza desde moi cedo, dedicou o seu tempo libre á botánica, á zooloxía (e en particular á ornitoloxía).
Asinou un importante estudo sobre os pícidos titulado Monographie des picidées (Imprenta de J. Verronnais, Metz) que apareceu en catro volumes entre 1861 e 1863. Alí descríbese cada especie acompañada de litografías coloreadas a man.
Foi director do Museo de Metz e presidente da Sociedade de Historia Natural de Metz desde 1844 até a súa morte.
En 1862 foi galardoado como Cabaleiro da Lexión de Honor.
Abreviaturas
A abreviatura Malherbe emprégase para indicar a Alfred Malherbe como autoridade na descrición e clasificación científica en botánica.
A abreviatura Malherbe emprégase para recoñecer a Alfred Malherbe como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Martin Walser
Martin Johannes Walser, nado en Wasserburg, Baviera, o 24 de marzo de 1927 e finado en Nussdorf o 28 de xullo de 2023, foi un escritor e dramaturgo alemán, membro do Grupo 47.
Novío, San Martín de Arroxo, A Fonsagrada
Novío é un lugar da parroquia de San Martín de Arroxo, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
San Martín, San Martín de Arroxo, A Fonsagrada
San Martín é un lugar da parroquia de San Martín de Arroxo, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
O Mangón, Covelo, Covelo
O Mangón é un lugar da parroquia de Covelo, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Ervellais, San Martín de Arroxo, A Fonsagrada
Ervellais é un lugar da parroquia de San Martín de Arroxo, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Río de Toxos, San Martín de Arroxo, A Fonsagrada
Río de Toxos é un lugar da parroquia de San Martín de Arroxo, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Veiga de Arroxo, San Martín de Arroxo, A Fonsagrada
Veiga de Arroxo é un lugar da parroquia de San Martín de Arroxo, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Cima de Vila, Covelo, Covelo
Cima de Vila é un lugar da parroquia de Covelo, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Tankred Dorst
Obra (selección)
miniatura|Sepultura.
Vila Adriana
A Vila de Adriano (Villa Adriana) é un Patrimonio da Humanidade da UNESCO que comprende as ruínas e restos arqueolóxicos dun gran complexo de vilas construído c. 120 dC polo Emperador romano  Hadriano en Tívoli preto de Roma. O sitio é propiedade da República de Italia e está xestionado desde 2014 polo Polo Museale del Lazio.
Historia
thumb | 375px | Un modelo da Vila de Adriano thumb | vertical = 1.2 | Un plano da Vila de Adriano thumb | vertical = 1.2 | A recreación da vila de Canopus, un balneario preto de Alexandría, visto desde o templo de Serapis
A vila construíuse en Tibur (hoxe Tívoli) como un retiro de Roma para o emperador Hadriano durante a segunda e terceira década do século II d.C. Dise que a Hadriano non lle gustaba o palacio no Palatino en Roma, o que levouno á construción deste retiro. Era tradicional que os emperadores romanos construíran unha vila como un lugar para relaxarse ​​da vida cotiá. Anteriores emperadores e romanos con riqueza, como Traxano, tamén construíran vilas. Moitas destas vivendas tamén se autosostiñan con pequenas explotacións (granxas) e non precisaban importar alimentos.
A pintoresca paisaxe ao redor de Tibur fixera da zona unha elección popular entre as casas de campo e retiros rurais. Era popularmente coñecido pola xente chegada da península española que residía na cidade de Roma. Isto puido contribuír á elección da propiedade por parte de Hadriano, que aínda que nacido en Roma, os seus pais viñeran de España e quizais estivera familiarizado coa zona durante a súa vida temperá.
Tamén puido haber unha conexión a través da súa muller Vibia Sabina (83-136/137) que era sobriña do emperador Traxano. A familia de Sabina posuía grandes terras e especúlase que a propiedade de Tibur puido ser unha delas. Unha vila da época republicana constituíu a base para o establecemento de Adriano.
Durante os últimos anos do seu reinado, Hadriano gobernou o imperio desde a vila. Hadriano comezou a usar a vila como a súa residencia oficial ao redor do 128 d.C. Polo tanto, vivía alí unha gran corte e un gran número de visitantes e burócratas terían que ter sido entretidos e aloxados temporalmente no lugar. O servizo postal mantívoo en contacto con Roma a 29 km. de distancia, onde estaban os distintos departamentos gobernamentais.
Descoñécese se a muller de Hadriano vivía na vila de xeito temporal ou permanente; as súas relacións con ela aparentemente eran bastante tensas ou distantes, posiblemente debido á súa ambigua sexualidade. Os pais de Hadriano morreran cando era novo, e el e a súa irmá foron adoptados por Traxano. É posible que a corte de Hadriano na vila fose predominantemente masculina, pero é probable que a súa nodriza Germana, a quen tomara un profundo apego, estivera probablemente alí (ela realmente sobreviviuno).
Despois de Hadriano, a vila foi usada ocasionalmente polos seus diversos sucesores (bustos de Antonino Pio (138-161), Marco Aurelio (161-180), Lucius Verus (161-169), Septimio Severo e Caracalla atopáronse nas instalacións). Zenobia, a raíña deposta de Palmira, posiblemente viviu aquí nos anos 270.
Durante o declive do Imperio romano no século IV, a vila caeu gradualmente en desuso e quedou parcialmente arruinada ao retirarse valiosas estatuas e mármores. A instalación utilizouse como almacén polos dous bandos durante a destrutiva Guerra Gótica (535-554) entre os ostrogodos e bizantinos. Atopáronse restos de fornos de cal, onde se queimaba mármore do complexo para extraer cal para o material de construción. Os cristiáns tamén reutilizaron o material de construción para construír basílicas e outros edificios.
No século XVI, o cardeal Ippolito II d'Este colleu gran parte do mármore e das estatuas da Vila de Adriano para decorar a súa propia Villa d'Este situada nas proximidades. Desde ese período as escavacións revelaron esporadicamente máis fragmentos e esculturas, algunhas das cales mantivéronse in situ ou espoñense no lugar nos edificios expositores.
Estrutura e arquitectura
A Vila de Hadriano é unha vasta área de terra con moitas piscinas, baños, fontes e arquitectura clásica grega e romana situada no que sería unha mestura de xardíns, zonas silvestres e terras de cultivo. Debido ás viaxes de Hadriano, tamén encargou edificios e estatuas de estilo exipcio, nomeando incluso algúns edificios como cidades ou templos exipcios.
Os edificios están construídos en travertino, ladrillo, cal, pozzolana e toba. O complexo contén máis de 30 edificios, que abranguen polo menos un quilómetro cadrado (unha área máis grande que a cidade de Pompeia), dos cales aínda hai moito sen escavar. As vilas situábanse normalmente nos cumes dos outeiros, pero coas súas fontes, piscinas e xardíns, a vila de Hadriano requiría abundantes fontes de auga, que eran subministradas polos acuedutos que alimentaban Roma, incluído o Aqua Anio Vetus, Aqua Anio Novus, Aqua Marcia e Aqua Claudia. Para aproveitar esas fontes, a vila tiña que estar situada nun terreo inferior ao acueduto. thumb|upright=1.2| As ruínas da Vila de Adriano no seu estado actual
O complexo da vila contén moitas estruturas de diferentes culturas. Por exemplo, a vila ten un pequeno río Nilo atravesándoa que se relaciona co río Nilo exipcio. Ademais, a vila tiña Poikilos, que son figuras gregas que se viron na Grecia antiga. Dentro de todas as estruturas da vila, tamén hai unha gruta chamada Hades. Todas estas estruturas refírense a sitios que visitou o emperador Hadriano durante o seu reinado.
O Pecile de Hadriano situada no interior da Vila era un enorme xardín rodeado dunha piscina e unha arcada. As dimensións da piscina miden 232 x 97 m.. Orixinalmente, a piscina estaba rodeada por catro paredes co interior columnado. Estas columnas axudaron a soster o tellado. No centro do cuadriportico había unha gran piscina rectangular. As catro paredes crean unha soidade pacífica para Hadriano e os hóspedes.
Unha das estruturas da vila é o chamado "Teatro Marítimo". Consta dun pórtico redondo cunha bóveda de canón sostida por piares. Dentro do pórtico había unha piscina en forma de anel cunha illa central. O gran recinto circular de 40 m. de diámetro ten unha entrada ao norte. Dentro da parede exterior e rodeando o foso hai un anel de columnas iónicas sen estrías. O Teatro Marítimo inclúe un salón, unha biblioteca, baños climatizados, tres suites con calefación por chan radiante, lavabo, unha galería de arte e unha gran fonte. Durante a antigüidade, a illa estaba conectada ao pórtico por dúas pontes levadizas de madeira. Na illa atópase unha pequena casa romana completa cun  atrium, unha biblioteca, un triclinium e pequenos baños. A zona foi probablemente utilizada polo emperador como retiro da movida vida na corte.
A vila utiliza numerosos estilos arquitectónicos e innovacións. As cúpulas dos baños de vapor teñen buratos circulares no vértice para permitir a fuga de vapor. Isto recorda ao Panteón, tamén construído por Adriano. A zona ten unha rede de túneles e empregábase principalmente para transportar servidores e mercadorías dunha zona a outra.
En 1998 descubríronse na Vila os restos do que os arqueólogos afirmaron ser a tumba monumental de Antínoo ou un templo para el. Non obstante, isto foi posto en dúbida posteriormente nun estudo no que se observou a falta de probas directas sobre a tumba de Antínoo, así como unha fonte patrística previamente esquecida que indica o enterro en Exipto en Antinoöpolis, e que trata a posibilidade dun santuario de Antínoo na Vila de Hadriano como verosímil pero non probada. thumb|800px|center|Gran Terma
En setembro de 2013 investigouse unha rede de túneles enterrados profundamente baixo a vila; probablemente fosen rutas de servizo para o persoal para que a natureza idílica da paisaxe puidese permanecer intacta. O sitio albergou a varios miles de persoas, incluíndo persoal, visitantes, criados e escravos. Aínda que durante a ausencia de Hadriano durante moitas visitas de inspección das provincias se desenvolvería moita actividade importante, moita xente (e animais) debéronse mover a diario polo xacemento de Tívoli. A actividade de construción case constante ademais das actividades básicas de xardinería e domésticas probablemente levou a perrecorrer ás rutas subterráneas.
A propia vila describíuse como unha obra mestra arquitectónica. Un equipo de especialistas en espeleoloxía descubriu que é aínda máis impresionante do que se pensaba.
Esculturas e obras de arte
thumb|200px| Un [[gravado en aceiro que representa a pintura de Augustus agora perdida da morte de Cleopatra VII en  encáustica, que foi descuberta na Vila do emperador hadriano (preto de Tívoli, Italia) en 1818 vese aquí vestida coa radiante coroa dourada dos  Gobernantes ptolemaicos, un  Nó de Isis (correspondente á descrición de Plutarco dela vestindo a túnica de Isis), e sendo mordida por un aspide nun acto de suicidio.]] thumb|right|O [[Vaso Warwick. Da Vila de Hadriano en Tivoli. Século II d.C., reconstrución do século XVIII. The Burrell Collection, Glasgow, Reino Unido.]] thumb| Máscaras teatrais de Traxedia e Comedia en refinado mosaico, procedente da villa ([[Cerro Capitolino | Museo Capitolino, Roma)]] thumb| "A batalla de centauros e bestas salvaxes" feita para o comedor da Vila de Hadriano e estimouse entre o 120 e o 130 d.C. O mosaico agora atópase no [[Altes Museum en Berlín, Alemaña.]]
Na Vila desenterráronse e restauráronse moitos fermosos artefactos, como estatuas de mármore de Antínoo, o amante deificado de Hadriano, afogado accidentalmente en Exipto e mosaicos do teatro e dos baños.
Un mosaico realista representaba un grupo de pombas ao redor dunha cunca, cunha bebida, parece ser unha copia dunha obra de Sóso de Pérgamo tal e como describiu Plinio o Vello. Á súa vez copiouse amplamente.
Atopáronse moitas copias de estatuas gregas (como diversos tipos de estatua de Amazona), e incluso interpretacións ao estilo antigo Exipto dos deuses Romanos e viceversa.
A maioría destes foron levados a Roma para a súa conservación e restauración, e pódense ver nos Museos Capitolinos ou nos Museos Vaticanos. Non obstante, moitos tamén foron escavados no século XVIII por anticuarios como Piranesi e  Gavin Hamilton para vendelos a Grand Touristas e anticuarios como como Towneley Charles, e así están nas principais coleccións de antigüidades noutros lugares de Europa e América do Norte.
As obras atopadas na vila inclúen:
Importancia actual
A Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) designou a Vila de Adriano como Patrimonio da Humanidade en 1999. A designación especificaba os límites do sitio e creou unha zona de amortecemento ao seu redor na que non permitíase novas construcións. En 2011, o goberno comunal de Tívoli anunciou os plans, posteriormente cancelados, para construír un vertedoiro de residuos nas inmediacións da vila e aprobou a construción de vivendas públicas en 120.000 metros cadrados dentro da zona de amortecemento. Na súa 36ª reunión anual, a UNESCO abordou formalmente estas invasións no sitio. Mentres felicitaron ao goberno italiano pola súa decisión de abandonar a construción dun vertedoiro de residuos na zona de Corcolle, o comité solicitou ao goberno "que informe ao Centro do Patrimonio Mundial no seu momento sobre calquera proxecto de desenvolvemento importante previsto na zona tampón da propiedade, incluída a promoción de vivendas en Comprensorio di Ponte Lucano, para a que se debería incluír unha avaliación de impacto patrimonial, de conformidade co parágrafo 172 das Directrices operativas, antes de que se tome ningún compromiso irreversible." A UNESCO tamén solicitou "que o Estado parte se presente. . . un informe actualizado sobre o estado de conservación da propiedade", en febreiro de 2014, que reflicte as preocupacións polo deterioración das ruínas expostas.
Os motivos para facer da vila un patrimonio mundial son: é unha obra mestra que reúne a cultura material do mundo mediterráneo, inspirou o período renacentista e barroco, inspirou tamén o mundo moderno e a vila ten unha supervivencia excepcional do inicio do Imperio Romano.
En 2016, como parte da reorganización do Ministero per i Beni e le Attività Culturali, a Vila de Adriano, a veciña Vila d'Este e o Templo de Hércules en Tívoli colocáronse baixo a supervisión do recentemente creado Istituto Autonomo di Vila Adriana.
A Accademia Adrianea di Architettura ed Archeologia1 lanzou unha convocatoria para a comunicación dunha conferencia titulada Designing the UNESCO Buffer Aobe.
A Academia da vila situouse na lista dos 100 sitios máis ameazados de 2006 do World Monuments Watch debido ao rápido deterioración das ruínas.
En febreiro de 2021, arqueólogos dirixidos polo investigador Rafael Hidalgo Prieto da Universidade Pablo de Olavide anunciaron o descubrimento de restos da sala de almorzo de hadriano na que adoitaban amosar o seu poder imperial. Revelaron unha estrutura como un triclinio de auga e un comedor separado que serviu de modelo para o coñecido Serapeum.
"O emperador quería amosar cousas que abrumarían ao visitante, algo que non se vira en ningún outro lugar do mundo e que só existe en Vila Adriana", dixo Prieto.
Juan Andrade Domínguez
Juan Andrade Domínguez, finado en Vigo en 1915, foi un mestre e xornalista galego.
Traxectoria
Foi director de El Restaurador en 1912, á morte do director propietario Ramón Sinforiano Fernández. Docente, foi director do colexio “de la Victoria” e un dos promotores de La Cooperativa que tivo a idea de crear a Escola Municipal de Artes e Oficios de Vigo. Finou en Vigo a principios de decembro de 1915.
Silvela, San Martín de Suarna, A Fonsagrada
Silvela é un lugar da parroquia de San Martín de Suarna, no concello lucense da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
The Adventures of Jimmy Neutron, Boy Genius
Sinopse
A historia transcorre despois dos acontecementos da película, onde Jimmy Neutron segue inventando cousas novas para facilitarlle a vida, divertirse ou salvar ao mundo ou á xente de Retrovilla cando un dos seus inventos causa problemas. Ao mesmo tempo, trata os problemas que atravesa calquera neno como familia, amizade e escola.
Os Fornos da Cal, San Martín de Suarna, A Fonsagrada
Os Fornos da Cal é un lugar da parroquia de San Martín de Suarna, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Bicás
O topónimo galego Bicás pode referirse a:
Llencias, San Martín de Suarna, A Fonsagrada
Llencias é un lugar da parroquia de San Martín de Suarna, no concello lucense da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Kvant-2
miniatura|O módulo Kvant-2 fotografiado durante a misión [[STS-79.]] Kvant-2 foi un dos módulos que formaban a estación espacial Mir.
Características
O módulo Kvant-2 foi o primeiro de dous módulos de expansión para a estación Mir. Era un módulo do tipo 77KSD destinado a ofrecer unha esclusa, potencia eléctrica adicional e volantes de inercia para estabilizar a estación. O módulo tiña unha masa de19.565 kg e medía 13,73 m de longo. Foi lanzado o 26 de novembro de 1989 a bordo dun foguete Proton K e albergaba experimentos biolóxicos e de observación da Terra. Incluía o sistema Elektron de hidrólese para proporcionar osíxeno a partir de auga reciclada e dous sistemas de rexeneración de auga, unha ducha e unha esclusa. O módulo estaba dividido en tres compartimentos presurizados: o de instrumentación e carga, o de instrumentación científica e a esclusa. Tiña un volume presurizado total de 61 m³ e un sistema de propulsión consistente en dous motores principais de 3,9 kN de pulo alimentados por tetróxido de nitróxeno e UDMH e varios propulsores de control de actitude de 400 N de pulo. Dispoñía de dous paneis solares de 26 m² de superficie que proporcionaban unha potencia de 6,9 kW que se almacenaban nun sistema de baterías de níquel-cadmio cunha capacidade de 360 Amperio-hora.
Kvant-2 destruíuse xunto co resto da Mir cando a estación reentrou na atmosfera de maneira controlada o 23 de marzo de 2001.
Paradanova, San Martín de Suarna, A Fonsagrada
Paradanova é un lugar da parroquia de San Martín de Suarna, no concello lucense da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Pazos, Covelo, Covelo
Pazos é un lugar da parroquia de Covelo, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
As Óseas, Covelo, Covelo
As Óseas é un lugar da parroquia de Covelo, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Piñoi, Covelo, Covelo
Piñoi é un lugar da parroquia de Covelo, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Outeiro, Covelo, Covelo
Outeiro é un lugar da parroquia de Covelo, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Du Sie Er & Wir
Du Sie Er & Wir é un filme alemán de 2021 dirixido por Florian Gottschick, escrito por Florian von Bornstädt e protagonizado por Jonas Nay, Nilam Farooq e Paula Kalenberg. Estreouse en Netflix o 15 de outubro de 2021.
Aspidella
Morfoloxía
Os Aspidella eran fósiles discoidais, con aneis concéntricos e/ou raios centrípetos. O diámetro dos individuos circulares variaba de 1 a 180 mm. A maioría dos individuos están entre 4 e 10 mm, pero pénsase que os individuos menores degradábanse e desaparecían antes de fosilizar. Outros Aspidella teñen forma de elipse, de 3–8 cm de longo e 1–4 cm de largo. A maioría teñen un vultiño ou protuberancia central. As beiras e cristas de todos os espécimes están feitas de raios de bordo elevado e/ou aneis concéntricos.
Ecoloxía
miniatura|Discos de Aspidella grandes e pequenos nunha superficie dun leito da Formación Fermeuse A escaseza de individuos grandes probablemente indica que os Aspidella eran estrategas do r, que producían numerosa proxenie, a maioría da cal morría. É moi común en sedimentos de augas profundas, pero está presente na maioría das ensamblaxes de fósiles de Ediacara, incluíndo os depositados por riba da base de ondas de tormenta (profundidade á que as ondas xa non alteran os sedimentos do fondo). Estes organismos podían alcanzar densidades de 3000 m−2.
Afinidade
Igual que o taxon Ediacaria (ver tamén máis abaixo), Aspidella considerouse inicialmente un escifozoo (un tipo de augamar). Esta designación inicial foi despois refutada; demostrouse que algúns espécimes eran o disco de suxeición (unha especie de rizoide) dalgún organismo, cuxo corpo principal se estendía nas augas abertas pero que se desprendía antes da fosilización (uns poucos espécimes levan esbozos de pedúnculos opostos ao vultiño central ao que se unían); mentres que outros representaban colonias microbianas.
Algúns individuos están asociados con rastros de movementos deixados no sedimento que lembran os producidos hoxe polas modernas anemones (Cnidaria).
Tafonomía
As superficies superior e inferior dos fósiles teñen unha composición elemental distintiva que lembra a de biopelículas fosilizadas. O sedimento dentro dos fósiles tan tamén unha composición distintiva, xa que está enriquecido en certos elementos con respecto á matriz de rocha. Como é difícil explicar esa distribución de elementos por procesos diaxenéticos post mortem, parece que os elementos (e os sedimentos) foron incorporados ao interior do organismo cando este estaba vivo.
Historia da investigación
Aspidella terranovica foi descuberta en 1868 polo xeólogo escocés Alexander Murray e foi o primeiro fósil do Ediacárico nomeado. En 1872, Elkanah Billings describiu fósiles de Aspidella terranovica da rúa Duckworth de St. John's, Terra Nova (47.56703°N, -52.70508°W). Estaban nun afloramento de lousas negras do Precámbrico accesible nunha rúa da cidade. Billings era o paleontólogo xefe do Geological Survey of Canada daquela. Aínda así, o seu descubrimento foi cuestionado por Charles Doolittle Walcott, que citou a opinión de que as formas conservadas nas rochas eran concrecións formadas inorganicamente. Outras explicacións que se deron nesa época foron que os círculos eran orixinados polo escape de burbullas, ou mesmo simulacións enganosas colocadas alí por Deus para levar ao erro aos que tiñan pouca fe. Foron os primeiros fósiles da biota de Ediacara (do Ediacárico ou Vendiano) descritos por un científico.
Durante décadas, Aspidella e os fósiles do seu tipo non foron considerados formas de vida do Precámbrico. Houbo que esperar aos traballos realizados por Reg Sprigg, que descubriu os fósiles de Ediacara Hills, para que fosen recoñecidos. Fósiles como estes atopáronse en moitas outras partes do mundo en rochas de aproximadamente a mesma idade e acabaron sendo aceptados como auténticos restos de formas de vida.
Sistemática e taxonomía
miniatura|Discos de 1-2 centiímetros de ancho de Aspidella (e algúns individuos máis pequenos dalgúns milímetros) nun leito fosilizado da Formación Fermeuse preto de Ferryland, Terra Nova
O nome Aspidella deriva do grego antigo aspis (Ασπις, un escudo redondo) coa terminación do diminutivo latino e terranovica en latín significa 'da terra nova', referíndose á illa de Terra Nova.
Diferentes formas morfolóxicas denomináronse Ediacaria ou Spriggia. Porén, as diferenzas entre os Aspidella "típicos" pequenos e elípticos, os Spriggia wadea planos e anelados e os Ediacaria grandes, con protuberancia central e raios débense a unhas diferentes condicións tafonómicas. Por exemplo, Spriggia e Ediacaria parecen ser restos dos mesmos animais, só que o primeiro fosilizou nunha arxila de gran fino mais compacta, mentres que o último atopouse en rochas que orixinalmente eran sedimentos predominantemente areosos.
Outros numerosos nomes de taxons poderían ser sinónimos júnior de Aspidella, como:
Debido á súa natureza non descrita, Aspidella pode considerarse un taxon forma, unha ensamblaxe artificial de organismos de aspecto e forma de vida similar sen relación filoxenética. Nese caso, algúns supostos sinónimos (como Ediacaria ou Cyclomedusa) poderían seguir sendo válidos. Os espécimes tipo eran os de tipo elipsoide (perdéronse, pero queda un molde). Así, se Aspidella no sentido amplo acaba por ser unha ensamblaxe de taxons máis ou menos relacionados, o nome do xénero aplicaríase só aos espécimes elipsoides pequenos. Independentemente da súa clasificación final, porque foi clasificado como animal, alga, ou fungo (lique), o nome Aspidella está aceptado en ambos os códigos de nomenclatura, e isto impide a adopción dun homónimo posterior "Aspidella" (Gilbert 1940) para un grupo de cogomelos hoxe existentes, que foron renomeados como Saproamanita.
Dsitribución
Outros lugares onde se atoparon espécimes de Aspidella foron a península de Bonavista e o Mistaken Point en Terra Nova, a Formación Twitya na Columbia Británica e na Carolina do Norte central.
Os fósiles de Aspidella atópanse en estratos desde hai 610 a 555 millóns de anos, con posibles representantes que datan de hai 770 millóns de anos.
Jingle Bells
Jingle Bells, orixinalmente coñecida como One Horse Open Sleigh, é unha das máis comúns e coñecidas cancións de Nadal do mundo. Escribiuna e compúxoa James Lord Pierpont (1822–1893) e publicouse como One Horse Open Sleigh o 16 de setembro de 1857 como unha canción para o Día de Acción de Grazas e que máis tarde pasou a se identificar como unha canción de Nadal. A canción retrata as experiencias do eu lírico ó andar pola neve nunha zorra poxada a cabalo.
Penamaior, San Martín de Suarna, A Fonsagrada
Penamaior é un lugar da parroquia de San Martín de Suarna, no concello lucense da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
O Souto, Covelo, Covelo
O Souto é un lugar da parroquia de Covelo, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Gilbert Charles Bourne
Gilbert Charles Bourne, nado o 5 de xullo de 1861, e finado o 9 de marzo de 1933, foi un zoólogo británico.
Traxectoria
Bourne foi profesor de Zooloxía na Universidade de Oxford desde 1906 até 1921.
Como zoólogo, especializouse nos cnidarios e a el débeselle a descrición da orde das escleractinias, antozoos da subclase dos hexacoraliarios.
Á parte do seu traballo científico, Bourne foi un militar. Foi oficial no 4º Batallón do Rei (Infantaría Lixeira de Shropshire) desde 1882 até 1897, cando renunciou como capitán e maior honorario. Ao estalar a Segunda Guerra dos Bóers en Suráfrica a finais de 1899, volveu a entrar no batallón e foi ascendido ao grao de maior o 8 de novembro de 1899, e ao de tenente coronel honorario o 28 de febreiro de 1900. servindo como segundo do batallón mentres este estaba estacionado en Irlanda. Máis tarde volveu ao servizo durante a Primeira guerra mundial.
Universidade de Módena e Reggio Emilia
A Universidade de Módena e Reggio Emilia, en italiano Università degli Studi di Modena e Reggio Emilia, é unha universidade organizada segundo un modelo de campus en rede. A súa peculiaridade, por tanto, é a de estar apoiada nun proxecto de desenvolvemento complementario entre dous polos académicos distintos. Módena (sede da segunda universidade máis antiga de Italia, nada en 1175 e desenvolvida arredor do histórico Studium mutinensis ) e Reggio Emilia desde 1998.
Algúns estudantes coñecidos que asistiron á Universidade son o dramaturgo do século XVII Carlo Goldoni e, o historiador do século XVIII Ludovico Antonio Muratori, o expresidente de Italia Sandro Pertini ou a científica Genoveffa Franchini.
Recoñecemento
Está entre as mellores universidades de Italia. No 2007 foi elixida como a mellor universidade pública nacional polo xornal Il sole 24 ore, sinalando o alto nivel no servizo e prestacións; mentres que no 2008 perdeu dúas posicións, por detrás da Politécnica de Milán e a Universidade de Trieste.
A Universidade forma parte do consorcio interuniversitario Cineca.
Organización
As facultades en Módena atópanse en tres puntos distintos da cidade
En Reggio Emilia repártense en dúas localizacións:
Ademais, a universidade conta con diversas galerías, teatros e museos integrados.
O Vieiro, San Martín de Suarna, A Fonsagrada
O Vieiro é un lugar da parroquia de San Martín de Suarna, no concello lucense da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Nickeil Alexander-Walker
Nickeil Alexander-Walker, nado o 2 de setembro de 1998 en Toronto, Ontario, é un xogador de baloncesto profesional canadense que xoga nos Minnesota Timberwolves da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 20 de xuño de 2019, Alexander-Walker foi escollido na 17ª posición do Draft da NBA de 2019 polos Brooklyn Nets, e os seus dereitos foron traspasados ós Atlanta Hawks xunto a Allen Crabbe e unha elección da primeira rolda do Draft de 2020, a cambio de Taurean Prince e unha elección da segunda rolda do Draft de 2021. Ese mesmo día, Alexander-Walker foi traspasado de novo, desta vez ós New Orleans Pelicans xunto ós dereitos da 8ª elección Jaxson Hayes, os dereitos da 35ª elección Marcos Louzada Silva e unha elección da primeira rolda do Draft de 2020, a cambio dos dereitos da cuarta elección do Draft De'Andre Hunter e Solomon Hill. O traspaso fíxose oficial o 7 de xullo de 2019. O día seguinte, Alexander-Walker asinou cos Pelicans. Debutou na NBA cos Pelicans o 22 de outubro de 2019, na derrota de New Orleans por 130–122 contra os Toronto Raptors.
O 8 de febreiro de 2022, Alexander-Walker foi traspasado xunto a Josh Hart, Tomáš Satoranský, Didi Louzada e unha elección da primeira rolda do Draft de 2022 ós Portland Trail Blazers a cambio de CJ McCollum, Larry Nance Jr. e Tony Snell. Un día máis tarde, Alexander-Walker foi traspasado de novo, desta vez ós Utah Jazz nun traspaso entre tres equipos.
Arthur Adamov
Obras teatrais
miniatura|Placa da rúa Arthur Adamov de [[Champigny-sur-Marne.]]
Santa Cruz, Covelo, Covelo
Santa Cruz é un lugar da parroquia de Covelo, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
O Toumilo, Covelo, Covelo
O Toumilo é un lugar da parroquia de Covelo, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Rozabragada, San Martín de Suarna, A Fonsagrada
Rozabragada é un lugar da parroquia de San Martín de Suarna, no concello lucense da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Gran Premio de Hungría de 2021
O Gran Premio de Hungría 2021 (oficialmente Formula 1 Rolex Magyar Nagydíj 2021) foi unha carreira de automóbiles de Fórmula 1 que se celebrou o 1 de agosto de 2021 en Hungaroring en Mogyoród, Hungría. A carreira foi a 11ª rolda do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2021, a 37ª carreira do Gran Premio de Hungría e a 36ª vez que a carreira se disputou como un evento do campionato do mundo desde a tempada inaugural en.
Antecedentes
Instaláronse valados adicionais na décimo terceira curva antes do evento, mentres que se fixeron pequenas modificacións na entrada e saída do carril de boxes.
Cualificación
A primeira sesión de clasificación tivo lugar o 31 de xullo ás 15:00 CEST. Hamilton clasificouse en pole position por diante de Bottas e Verstappen. Verstappen comezará cos pneumáticos brandos despois de usalos no segundo segmento mentres que Hamilton e Bottas comezarán no composto de pneumáticos medianos. Pérez clasificouse cuarto, por diante de Gasly. A segunda quenda da cualificación detívose cando Sainz sufriu un accidente. O vento causou inestabilidade no coche. Russell non logrou pasar a Q3 por primeira vez en 2021. Schumacher non participou na sesión porque o seu coche resultou danado nun accidente durante os adestramentos libres.
Carreira
A carreira comezou ás 15:00 CEST do 1 de agosto. Celebrouse durante 70 voltas no circuíto de Hungaroring con Lewis Hamilton comezando na Pole Position. A carreira gañouna Esteban Ocon, completando o podio Sebastian Vettel e Lewis Hamilton. Pierre Gasly logrou a volta rápida, mentres que os dous coches de Williams puntuaron por primeira vez en tres anos. Co seu terceiro posto e Max Verstappen quedando décimo, Hamilton recuperou o liderado na clasificación por puntos.
A choiva antes e durante a primeira volta fixo que todos os coches arrancasen con pneumáticos intermedios. Lewis Hamilton mantivo o liderado no inicio, mentres que Valtteri Bottas comezou mal, sendo adiantado por varios coches. Ao chegar á primeira curva, o finlandés bateulle por detrás a Lando Norris, que á súa vez chocou contra o coche de Max Verstappen. Bottas, que continua na carreira, bate co coche de Sergio Pérez. Lance Stroll tamén comete un erro, chocando contra Charles Leclerc que, á súa vez, implica a Daniel Ricciardo.
A dirección da carreira decide primeiro enviar o coche de seguridade á pista e logo opta pola suspensión da carreira con bandeiras vermellas. No momento da suspensión Hamilton manda na carreira, por diante de Esteban Ocon, Sebastian Vettel, Carlos Sainz, Yuki Tsunoda, Nicholas Latifi e Fernando Alonso. Bottas, Pérez, Norris, Leclerc e Stroll xa non poden seguir. Verstappen, aínda que co coche danado, retomou a saída.
As condicións meteorolóxicas melloran pero todos os pilotos deciden, ao reiniciar, manter os pneumáticos intermedios. Pero ao final da volta de formación, todos menos Hamilton, entraron aos boxes para montar pneumáticos slick. Hamilton quedou así só na grella de saída. No caos dos cambios de pneumáticos Kimi Räikkönen é enviado de novo á pista cando chega Nikita Mazepin, no choque o ruso leva a peor parte e vese obrigado a retirarse, Raikkonen recibiu unha penalización de dez segundas.
Luz Campello
Luz Campello García, nada na Granxa Vella (Labrada, Guitiriz) en 1966, é unha traballadora social e escritora galega.
Traxectoria
Estudou na Universidade Complutense de Madrid e despois fixo Socioloxía na Universidade da Coruña.
Dennis Nilsen
Dennis Andrew Nilsen, nado o 23 de novembro de 1945, e finado o 12 de maio de 2018, foi un asasino en serie escocés e necrófilo que asasinou polo menos doce mozos entre 1978 e 1983 en Londres. Condenado pola corte criminal de Old Bailey por seis cargos de asasinato e dous de intento de asasinato, Nilsen foi sentenciado a cadea perpetua o 4 de novembro de 1983, coa recomendación de que estivese preso un mínimo de vinte e cinco anos. Esta recomendación foi modificada posteriormente a de por vida en decembro de 1994. Nos seus últimos anos, Nilsen estivo preso no cárcere de máxima seguridade de Full Sutton.
Tódolos asasinatos de Nilsen foron cometidos en dous enderezos do Norte de Londres onde residiu entre 1978 e 1983. As súas vítimas foron atraídas a estes enderezos por engano e foron asasinadas por estrangulamento, ás veces acompañadas de afogamento. Despois de cada morte, Nilsen facía un ritual no que bañaba e vestía o corpo da vítima, que conservaba durante longos períodos de tempo, antes de facer unha disección e eliminar os restos queimándoos nunha fogueira ou botándoos polo retrete.