cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Órgano de cores
miniatura| Unha caricatura do "órgano ocular" de Louis-Bertrand Castel de Charles Germain de Saint Aubin miniatura| Teclado sinestésico de Scriabin. Na súa sinfonía sinestésica fixo uso da Crómola, un tipo de órgano de coresO termo órgano de cor, ou órganos de cores refírese a unha tradición de dispositivos mecánicos construídos para representar o son e acompañar a música nun medio visual. Os primeiros órganos de creados foran instrumentos manuais baseados no deseño do clavecín.
No 1900 eran electromecánicos. Nas décadas de 1960 e 1970, o termo órgano de cor asociouse popularmente con dispositivos electrónicos que respondían ás súas entradas musicais con espectáculos de luces. O termo órgano de luz úsase cada vez máis para estes dispositivos; permitindo que órgano de cor retome o seu significado orixinal.
Século XVI
En 1590, Gregorio Comanini describiu un invento do pintor manierista Arcimboldo dun sistema para crear música-cor, baseado na luminosidade aparente (contraste claro-escuro) en lugar da tonalidade.
Século XVIII
En 1725, o xesuíta francés Louis Bertrand Castel propuxo a idea de Clavecin pour les yeux (clavecín para os ollos). Na década de 1740, o compositor alemán Telemann foi a Francia para velo, compuxo algunhas pezas para el e escribiu un libro sobre el. Tiña 60 pequenos cristais de cores, cada un cunha cortina que se abría ao tocar unha chave. Aproximadamente en 1742, Castel propuxo a clavecin oculaire (un órgano de luz) como instrumento para producir tanto o son como as cores claras "adecuadas". En 1743, Johann Gottlob Krüger, profesor da Universidade de Hall, propuxo a súa propia versión do clavecín ocular.
Século XIX
En 1877, o artista e inventor Bainbridge Bishop obtén unha patente para o seu primeiro órgano de cor. Os instrumentos eran accesorios iluminados deseñados para órganos de tubos que podían proxectar luces de cores nunha pantalla en sincronización coa actuación musical. Bishop construíu tres dos instrumentos; cada un foi destruído nun incendio, incluído un na casa de PT Barnum.
En 1893, o pintor Alexander W. Rimington inventou o Clavier à lumières que chamou a atención de Richard Wagner e Sir George Grove. Afirmouse incorrectamente que o seu dispositivo foi a base das luces que acompañaron a estrea na cidade de Nova York da sinfonía sinestésica de Alexander Scriabin Prometheus: The Poem of Fire en 1915. O instrumento que acompañou esa estrea foi a cromola do enxeñeiro de iluminación Preston S. Millar, similar ao instrumento de Rimington.
Século XX
Nun manifesto artístico de 1916, os futuristas Arnaldo Ginna e Bruno Corra describiron os seus experimentos con "órganos de cor" en 1909. Tamén pintaron nove películas abstractas, hoxe perdidas.
En 1916, o pintor futurista Vladimir Baranoff Rossiné estreou o piano optofónico na súa exposición individual en Kristiana (Oslo).
En 1918, a concertista Mary Hallock-Greenewalt creou un instrumento que chamou Sarabet. Tamén inventora, patentou nove inventos relacionados co seu instrumento, incluído o reóstato.
En 1921, Arthur C. Vinageras propuxo o Chromopiano, un instrumento parecido e tocado como un piano de cola, pero deseñado para proxectar "acordes" compostos a partir de luces de cores.
Na década de 1920, Thomas Wilfred creou o Clavilux, un órgano de cores, que finalmente patentou en sete versións. En 1930, producira 16 unidades "Home Clavilux". Wilfred acuñou a palabra lumia para describir esa arte. Significativamente, os instrumentos de Wilfred foron deseñados para proxectar imaxes de cores, non só campos de luz coloreada como sucedeu con instrumentos anteriores.
En 1925, o compositor húngaro Alexander Laszlo escribiu un texto chamado Color-Light-Music; Laszlo percorreu Europa cun órgano de cores.
En Hamburgo, desde finais dos anos 20 até principios dos 30, mostráronse varios órganos de cores no Kongreß für Farbe-Ton-Forschung. Ludwig Hirschfeld Mack tocou o seu órgano de cor Farbenlichtspiel neste congreso e noutros festivais e eventos en Alemaña. Desenvolvera este órgano de cor na escola Bauhaus de Weimar, con Kurt Schwerdtfeger.
A London Daily Mail Ideal Home Exhibition de 1939 contou cunha "Consola de luz de 72 vías e un órgano Compton para a música en cor", así como unha Torre "Kaleidakon" de 230 kW e 21m de altura.
Entre 1935 e 1977, Charles Dockum construíu unha serie de Proxectores Mobilcolor, as súas versións de órganos de cores silenciosos.
A finais da década de 1940, Oskar Fischinger creou o Lumigraph que producía imaxes presionando obxectos/mans nunha pantalla de goma da sobresaia un feixe de luz coloreada; non era por tanto un órgano de cores, pois non producía son. As imaxes deste dispositivo xerábanse manualmente e interpretábanse con varias músicas de acompañamento. Necesitaba dúas persoas para operar: unha para facer cambios nas cores, a outra para manipular a pantalla. Fischinger interpretou o Lumigraph en Los Ángeles e San Francisco e recibiu a licenza dos produtores da película de ciencia ficción de 1964, The Time Travelers.
Século XXI
En 2000, Jack Ox e David Britton crearon "The Virtual Color Organ", órgano de cor de realidade virtual, un sistema para traducir composicións musicais en performance visual. Usa a potencia de supercomputación para producir imaxes visuais en 3D a partir de ficheiros de interface dixital de instrumentos musicais (MIDI). As actuacións teñen lugar en contornas interactivas e inmersivas de realidade virtual, como o Cave Automatic Virtual Environment (CAVE), VisionDome ou Immersadesk. Como é un mundo inmersivo en 3D, o Color Organ tamén é un lugar, é dicir, un espazo de actuación.
O estudoso do Instituto de Artes de California William Moritz ten documentado os órganos de cores como unha forma de música visual, particularmente como un precursor do cine de música visual. Os seus traballos e investigacións orixinais atópanse na colección do Center for Visual Music de Los Angeles, que tamén ten outros papeis e recursos históricos sobre órganos de cor.
Soiuz TMA-20M
Soiuz TMA-20M foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 18 de marzo de 2016 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz TMA-20M, unha Soiuz modelo TMA-M cos cosmonautas Aleksei Ovchinin, Oleg Skripochka e Jeffrey Williams a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e facer experimentos e mantemento durante un período de seis meses. A nave acoplouse ao módulo Poisk e regresou o 7 de setembro de 2016 ás 1:13 GMT.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-20M estaba formada por Sergei Rizhikov, Andrei Borisenko e Robert Kimbrough.
Manxar, San Mamede do Couto, Samos
Manxar é un lugar da parroquia de San Mamede do Couto no concello lugués de Samos na comarca de Sarria.
Patrimonio da Humanidade no Reino Unido
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade no Reino Unido, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Hai 33 sitios declarados Patrimonio da Humanidade da UNESCO no Reino Unido e nos Territorios Británicos de Ultramar. A lista da UNESCO contén un sitio designado en Inglaterra e Escocia (o Fronteiras do Imperio Romano) máis dezaoito exclusivamente en Inglaterra, cinco en Escocia, catro en Gales, un en Irlanda do Norte e un en cada un dos territorios de ultramar de Bermudas, Xibraltar, as Illas Pitcairn, e Santa Helena. Hai un sitio adicional en parte no territorio británico de Akrotiri e Dhekelia, pero considérase que forma parte da lista de Chipre. Os primeiros sitios do Reino Unido que se inscribiron na Lista do Patrimonio Mundial foron Calzada e costa do Xigante, Castelo de Durham e Catedral de Durham, Deafiladeiro de Ironbridge, Parque real de Studley incluíndo as ruínas da Abadía de Fountains, Stonehenge, Avebury e sitios relacionados e os Castelos e murallas do rei Eduardo en Gwynedd en 1986. Os últimos sitios en ser inscritos foron A paisaxe de lousa do noroeste de Gales e o Spa de Bath (como parte) dos grandes Spas de Europa en xullo de 2021.
A constitución da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (comunmente coñecida como UNESCO) ratificouse en 1946 por 26 países, incluído o Reino Unido. O seu propósito era garantir a "conservación e protección da herdanza mundial de libros, obras de arte e monumentos da historia e da ciencia". O Reino Unido achega 130.000 libras anuais ao Fondo do Patrimonio Mundial que financia preservación de sitios en países en desenvolvemento. Algunhas propiedades designadas conteñen varios sitios que comparten unha localización xeográfica ou un patrimonio cultural común.
A Comisión Nacional do Reino Unido para a UNESCO aconsella ao goberno británico, responsable do mantemento dos seus sitios Patrimonio da Humanidade, sobre as políticas relativas á UNESCO. A Comisión Nacional do Reino Unido para a UNESCO realizou investigacións en 2014-2015 sobre Valor máis amplo da UNESCO para o Reino Unido e descubriu que os sitios do Patrimonio Mundial do Reino Unido xeraron un estimado de 85 millóns de libras entre abril de 2014 e marzo de 2015 a través da súa asociación coa rede global.
Os criterios de selección do Patrimonio Mundial I–VI están relacionados culturalmente, e os criterios de selección VII–X son os criterios naturais. Vinte e tres sitios son designados como "cultural", catro como "natural" e un como "mixto". O detalle de sitios por tipo foi similar ás proporcións xerais, dos 1.121 sitios da Lista do Patrimonio Mundial, o 77,5 % son culturais, o 19 % son naturais e o 3,5 % son mixtos. San Kilda é o único Patrimonio da Humanidade mixto no Reino Unido. Preservado orixinalmente só polos seus hábitats naturais, o sitio ampliouse en 2005 para incluír a comunidade crofting que noutrora habitou o arquipélago, o sitio converteuse nun dos só 25 sitios mixtos no mundo. Os sitios naturais son a Dorset e a costa leste de Devon, calzada e costa do xigante, illa Gough e Illa Inaccesible, e Illa Henderson. O resto son culturais.
En 2012, o Comité do Patrimonio Mundial engadiu Cidade Mercantil Marítima de Liverpool á Lista do Patrimonio Mundial en Perigo, citando ameazas á integridade do sitio derivadas dos proxectos de desenvolvemento urbano planificados. O sitio foi desposuído da condición de Patrimonio da Humanidade en 2021.
Froián, San Mamede do Couto, Samos
Froián é un lugar da parroquia de San Mamede do Couto no concello lugués de Samos na comarca de Sarria.
Vilela, Merlán, Chantada
Vilela é un lugar da parroquia de Merlán no concello lucense de Chantada, na comarca de Chantada.
Metriopelia ceciliae
Metriopelia ceciliae é unha especie de ave columbiforme da familia Columbidae, que se distribúe pola Arxentina, Bolivia, Chile e o Perú.
Rolandas Jakstas
Rolandas Jakstas, nado o 28 de setembro de 1992 en Plungė, é un xogador lituano de baloncesto profesional que xoga no HLA Alicante da Liga LEB Ouro.
Metriopelia ceciliae
Descrición
Entre as tres pombas de Lima esta recoñécese facilmente pola súa cor marrón terra coas puntas das ás brancas, o que fai un efecto estrelado. Ten un anel de pel descuberta ao redor dos ollos de cor laranxa intenso. Ao bater as súas ás fai un son semellante a un axóuxere, de aí o seu nome común en castelán, "paloma cascabelita".
Historia natural
Habita en zonas abertas e rochosas dende a serra baixa á serra alta (900 a 4000 msnm) dos Andes. Adóitase ver en grupos.
Rolandas Jakstas
Traxectoria profesional
O 14 de agosto de 2020, anunciouse a súa fichaxe polo Básquet Coruña da Liga LEB Ouro.
O 13 de xullo de 2021, Jakstas asinou un contrato dunha tempada co CB Lucentum Alicante da LEB Ouro.
Soiuz TMA-21
Soiuz TMA-21 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 4 de abril de 2011 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz TMA-21 foi lanzada cos cosmonautas Andrei Borisenko, Ronald Garan e Aleksandr Samokutiaiev a bordo para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e levar a cabo unha misión de seis meses. Durante a súa estancia a ISS recibiu a visita das misións STS-134 e STS-135 e dos cargueiros Progress M-10M, Progress M-11M e Progress M-12M. A nave regresou o 16 de setembro de 2011.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-7 estaba formada por Daniel Burbank, Anatoli Ivanishin e Anton Shkaplerov.
Argozón, O Monte, Chantada
Argozón é un lugar da parroquia do Monte no concello lucense de Chantada, na comarca de Chantada.
Moreiras, O Monte, Chantada
Moreiras é un lugar da parroquia do Monte no concello lucense de Chantada, na comarca de Chantada.
Braquicneminos
A dos braquicneminos (Brachycnemina) é unha suborde de cnidarios antozoos da orde dos zoantarios.
A suborde comprende un total de 6 xéneros coñecidos, con máis de 163 especies.
Descrición
A suborde foi descita en 1891 polo biólogo, antropólogo e etnólogo británico Alfred Cort Haddon e o entomólogo australiano M. E. Shackleton.
Familias
A suborde comprende as tres familias seguintes:
Quinzán do Monte, O Monte, Chantada
Quinzán do Monte é un lugar da parroquia do Monte no concello lucense de Chantada, na comarca de Chantada.
Braquicneminos
Características
Debido a que os membros desta suborde recoléctanse libremente, non existen características estándar que os unan, á parte de lixeiras diferenzas morfolóxicas, ecolóxicas e filoxenéticas.
Porén, a característica distintiva dos zoantarioss deste grupo é a presenza dun quinto par incompleto do mesenterio. A suborde inclúe principalmente especies coloniais, pero tamén algunhas que, coa excepción da familia dos zoántidos, teñen partes profundamente incrustadas na area ou outros refugallos. Estas incrustacións poden afectar tanto á ectoderma como á mesoglea, e poden chegar a representaren até o 45 % do peso dos pólipos.
Hábitat
As especies dos braquicneminos habitan na maioría dos hábitats, desde arrecifes tropicais pouco profundos até zonas frías nas profundidades mariñas. Forma grandes colonias nas cristas de arrecifes intermareais en augas pouco profundas.
Distribución
Estes antozoos poboan os arrecifes de coral das augas tropicais e subtropicais dos océanos Atlántico, ïndico e Pacífico.
Bioloxía
A maioría das especies da suborde teñen como hóspedes na súa endoderma zooxantelas endosimbiontes do xénero Symbiodinium, aínda que tamén hai algunhas especies de azooxantelatos (por exemplo, Sphenopus spp).
Filoxenia
Estudos de análises xenéticas suxiren que o dos Brachycnemina é un grupo monofilético que diverxeu dos Macrocnemina, grupo parafilético.
Marina Peña-Rey Bouzas
Marina Peña-Rey Bouzas, nada en Viascón o 9 de abril de 1914 e finada en México no 2002, foi unha das primeiras universitarias da Universidade de Santiago de Compostela.
Traxectoria
Marina era filla de Manuel Peña Rey, médico e director do Hospital Provincial de Ourense ata a súa destitución e detención en xullo de 1936. En 1929 matriculouse na Facultade de Farmacia de Santiago, rematando os estudos en 1933. Nese ano vaise a Madrid para completar os seus estudos, aloxándose na Residencia de Señoritas.
Wikipedia en bikol central
A Wikipedia en bikol central (en Bikol Wikipedia) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua bikol central.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Luciano Fernández
O nome Luciano Fernández pode referirse a:
San Miguel, O Monte, Chantada
San Miguel é un lugar da parroquia do Monte no concello lucense de Chantada, na comarca de Chantada.
San Cristovo, Mouricios, Chantada
San Cristovo é un lugar da parroquia de Mouricios no concello lucense de Chantada, na comarca de Chantada.
Al-fakik
Al-Fakik leva o nome do irmán cego e linguateiro do barbeiro de Bagdad, cuxa historia está narrada nos contos das Mil e unha noites.
A Carballeira, Barcia de Mera, Covelo
A Carballeira é un lugar da parroquia de Barcia de Mera, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
O Mesón, San Mamede do Couto, Samos
O Mesón é un lugar da parroquia de San Mamede do Couto no concello lugués de Samos na comarca de Sarria.
Toponimia
O topónimo "Mesón" pode facer referencia a un establecemento público onde se serve comida, ou tamén pode estar vinculado cun orónimo que fai referencia a unha zona chá e elevada, nunha relación figurada co termo meso semellante á existente entre meseta e mesa.
Amálgama (gramática)
A aglutinación ou amálgama (raramente emprégase tamén o galicismo mot-valise), é un termo en lingüística que se refire a unha palabra ou morfema resultante da fusión de dúas palabras, normalmente unha perdendo a parte final e o outros perdendo a parte inicial (composición por aglutinación).
Vespula vulgaris
Vespula vulgaris é unha especie de insecto himenóptero da suborde dos apócritos, superfamilia dos vespoideos, familia dos véspidos, subfamilia dos vespinos, unha das comprendidas no xénero Vespula.
Amálgama (gramática)
Por exemplo, é unha palabra formada por amálgama "augardente" que amalgama auga + ardente. Moitas veces estas palabras son neoloxismos.
Carredás, Barcia de Mera, Covelo
Carredás é un lugar da parroquia de Barcia de Mera, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Amálgama (gramática)
Noutras linguas
Noutras linguas, a aglutinación é moito máis común. Por exemplo, no alemán, é frecuente a formación de palabras longas a través da aglutinación, como "Donaudampfschiffahrtsgesellschaft", que combina varias palabras para referirse unha "compañía de navegación de vapores do Danubio".
Vespula vulgaris
Descrición
A especie foi descrita en 1758 por Linneo baixo o nome de Vespula vulgaris.
Etimoloxía
Para a do xénero, ver Vespula.
Sa, Mouricios, Chantada
Sa é un lugar da parroquia de Mouricios no concello lucense de Chantada, na comarca de Chantada.
Amálgama (gramática)
Noutras linguas
En galego hai amálgamas provenientes do inglés e doutras linguas, como bit - (binary + digit) ou Spanglish.
Vespula vulgaris
Etimoloxía
O epíteto específico, vulgaris, Linneo tomouno do latín clásico vulgāris, -e, "común".
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Características
miniatura|180px|Cabeza de [[Vespula germanica|V. germanica]] miniatura|180px|Cabeza de V. vulgaris
A extraordinaria capacidade de adaptación de V. vulgaris permítelle vivir nunha ampla gama de hábitats, desde áreas moi húmidas até ambientes artificiais como xardíns e estruturas humanas. Esta especie, xunto con outras especies de avespa como Vespula germanica, impactaron nos ecosistemas, especialmente nos de Nova Zelandia e Australia, onde foron importadas polos humanos, e con frecuencia causan danos nos cultivos froiteiros e poñen en perigo aos humanos.
Distribución e hábitat
Vespula vulgaris é unha especie paleártica. Encóntrase nunha ampla gama de países, incluíndo o Reino Unido, Alemaña, a India, e a China. É unha especie invasora en Nova Zelandia, Australia e Suramérica. . Até 2010 pensábase que tamén estaba en Norteamérica, pero os datos moleculares e morfolóxicos mostraban que os exemplares identificados como V. vulgaris en Norteamérica eran Vespula alascensis, que antes se considerara un sinónimo taxonómico, pero agora considérase unha especie separada.
V. vulgaris ten alta capacidade de adaptación en diferentes ambientes. Prolifera na maioría dos tipos de hábitats, incluíndo praderías, bosques naturais e artificiais, terras arbustivas e incluso en zonas urbanas, como xardíns, hortas e edificios. Porén, require que a temperatura sexa moderadamente cálida, porque a súa actividade de forraxe depende da temperatura (por riba de 2 °C).
Wikipedia en valón
A Wikipedia en valón (en Wikipedia e walon) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua valoa.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Ahmad (cráter)
Ahmad é un cráter de impacto que está situado no hemisferio norte da lúa de Saturno, Encélado. Ahmad foi descuberto por primeira vez en imaxes da Voyager 2 pero foi visto cunha maior resolución (aínda que preto do terminador) pola sonda Cassini . Atópase a 58,8 ° norte Latitude, 311,6 ° Oeste e ten 18,7 quilómetros de diámetro. A parte occidental do cráter está en boa parte ausente, xa sexa enterrada ou esnaquizada preto da marxe oriental de Samarcanda Sulci. Unha estrutura grande e semellante a unha cúpula ocupa o interior do cráter, provocada por recheos de material de Samarcanda Sulci ou por mor da relaxación viscosa.
Ahmad recibe o nome dun heroe dos contos de As mil e unha noites. Tróuxolle a seu pai unha mazá e casou con Pari-Banou.
San Paio, Muradelle, Chantada
San Paio é un lugar da parroquia de Muradelle no concello lucense de Chantada, na comarca de Chantada.
Nande, Mouricios, Chantada
Nande é un lugar da parroquia de Mouricios no concello lucense de Chantada, na comarca de Chantada.
MuSIASEM
MuSIASEM ou Multi-Scale Integrated Analysis of Societal and Ecosystem Metabolism,  é un método de contabilidade usado para analizar socioecosistemas e simular posibles patróns de desenvolvemento, examinando como as sociedades usan os recursos e o impacto que isto ten nos ecosistemas. O seu obxectivo é analisar e simular posibles modelos de desenvolvemento. Para facelo, ten en conta distintos niveis (como o económico, demográfico ou enerxético) e mantén a coherencia entre eles
Historia e propósito
Este enfoque foi creado arredor de 1997 por Mario Giampietro e Kozo Mayumi, e foi desenvolvido desde entón polo grupo IASTE da Universidade Autónoma de Barcelona. MuSIASEM permite caracterizar os modelos metabólicos dos sistemas socioecolóxicos, ou sexa, como e por que os humanos usan os recursos e como este uso afecta os ecosistemas.
Usando MuSIASEM, podemos examinar diferentes alternativas en termos de factibilidade (compatibilidade con procesos fóra do noso control), viabilidade (compatibilidade con procesos que podemos controlar) e desirabilidade (compatibilidade coas nosas normas e institucións).
MuSIASEM pretende ser unha ferramenta útil para entender como as nosas actividades afectan ao ambiente e como podemos facer un desenvolvemento máis sustentable. A versión 2.0 de MuSIASEM, foi probada en varios estudos de caso.
Aplicacións
MuSIASEM usouse para analizar sistemas agrícolas, biocombustibles, enerxía nuclear, sustentabilidade do uso da auga, xestión de residuos urbanos e metabolismo urbano en países en desenvolvemento, entre outros. Ademais, aplicouse a diferentes escalas: municipal, rexional, estatal e supranacional (en Laos rural, Cataluña, China, Europa, Illas Galápagos etc.)
A FAO probou a utilidade do método e en Ecuador usouse para formar ao persoal do Secretariado Nacional para o Desenvolvemento e Planificación. Tamén se aplicou para analizar o metabolismo urbano de Shanghai.
Uriz, Muradelle, Chantada
Uriz é un lugar da parroquia de Muradelle no concello lucense de Chantada, na comarca de Chantada.
Caxil, Barcia de Mera, Covelo
Caxil é un lugar da parroquia de Barcia de Mera, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Mouricios, Mouricios, Chantada
Mouricios é un lugar da parroquia de Mouricios no concello lucense de Chantada, na comarca de Chantada.
O Ceo, Barcia de Mera, Covelo
O Ceo é un lugar da parroquia de Barcia de Mera, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
William Henry Waddington
William Henry Waddington, nado en Saint-Rémy-sur-Avre o 11 de decembro de 1826 e finado en París o 13 de xaneiro de 1894, foi un político, diplomático, arqueólogo e numismático francés, primeiro ministro de Francia en 1879.
O Ceo, Casteláns, Covelo
O Ceo é un lugar da parroquia de Casteláns, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
William Henry Waddington
Primeiros anos e formación
Waddington naceu no castelo de Saint-Rémy, no departamento de Eure-et-Loir, fillo do industrial británico Thomas Waddington, cuxa familia establecera un negocio de manufactura de algodón en Francia, denominado Établissements Waddington fils et Cie.
Tanto o seu pai como a súa nai, Anne Chisholm, naturalizáranse como cidadáns franceses, e William Henry recibiu a súa primeira educación no instituto Louis-le-Grand de París. Posteriormente, os seus pais enviárono a Inglaterra para estudar na Rugby School en Rugby, Warwickshire, baixo a supervisión do seu tío, Walter Shirley. Concluída a etapa de educación secundaria, foi admitido no Trinity College, da Universidade de Cambridge, onde acadou o mestrado en Estudos Clásicos, premiado coa prestixiosa Chancellor's Gold Medal.
Durante os seus estudos en Cambridge afeccionouse ás regatas de remos e chegou a participar na coñecida competición entre Oxford e Cambridge polo Támese en marzo de 1849.
Arqueólogo e numismático
De volta en Francia, Waddington dedicouse durante algúns anos á investigación arqueolóxica. Viaxou por Asia Menor, Grecia e Siria na compaña de Melchior de Vogüé, e detallou as súas experiencias e as súas descubertas en varios libros, entre eles Mélanges de numismatique et de philologie (1861).
Coa excepción do seu ensaio "The Protestant Church in France", publicado en 1856 como artigo dentro de Cambridge Essays, o resto da súa produción bibliográfica versa sobre a arqueoloxía e a numismática.
Entre outras entidades académicas neste terreo, Waddington foi membro da Sociedade de Anticuarios de Londres desde 1865 e foi elixido membro da Académie des Inscriptions et Belles-Lettres, de París.
Deputado e senador
miniatura| [[Caricatura de William Henry Waddington publicada en Vanity Fair o 28 de setembro de 1878. ]] Logo de disputar sen éxito o escano pola circunscrición de Aisne para a Cámara de Deputados en 1865 e en 1860, Waddington foi elixido deputado en xaneiro de 1871. En 1873 foi nomeado Ministro de Instrución Pública dentro do efémero segundo Goberno de Dufaure, do 18 ao 24 de maio dese ano.
O 30 de xaneiro de 1876 resultou elixido senador por Aisne e foi nomeado novamente ministro de Instrución Pública por Dufaure, quen lle encargou un proxecto de lei para a transferencia de poderes asicionais ao Estado, que finalmente non logrou sacar adiante no Senado. Waddington continuou ocupando este cargo con Jules Simon como primeiro ministro, ata o seu cesamento durante a crise constitucional do 16 de maio de 1877.
O triunfo dos republicanos nas seguintes eleccións xerais de outubro de 1877 devolveu a Waddington ao Goberno, como Ministro de Asuntos Exteriores, novamente con Dufaure como primeiro ministro. El foi un dos plenipotenciarios franceses no Congreso de Berlín (1878). A cesión de Chipre ao Reino Unido foi percibida inicialmente pola prensa francesa como un duro golpe para a súa reputación diplomática, mais isto mitigouse co seu papel decisivo no acordo do Reino Unido para permitir que Francia tivese mans libres en Tunisia. En 1885 resultou elixido novamente para o Senado.
Primeiro Ministro de Francia
A principios de 1879, Waddington acordou substituír a Jules Dufaure como primeiro ministro interino, coa anuencia de Léon Gambetta. Inicialmente mantivo a paz entre os radicais e os reaccionarios ata que o atraso das reformas urxentes fixo que perdese o apoio de todos os partidos políticos e, finalmente, dimitiu o 27 de decembro.
Carreira diplomática
En 1883 Waddington aceptou o seu nomeamento como Embaixador de Francia no Reino Unido e ocupou este posto durante unha década, ata 1893. Durante este período, a súa esposa, Mary Alsop King, escribiu dúas colleitas das súas experiencias no ámbito diplomático, tituladas Letters of a Diplomat's Wife, 1883-1900 (Nova York, 1903) e Italian Letters of a Diplomat's Wife (1904), publicadas un tempo despois do pasamento do seu home.
Vida persoal
Waddington casou en 1850 coa súa primeira esposa, Mathilde Lutteroth (finada en 1852), filla do banqueiro francés Henri Lutteroth. Tiveron un fillo, chamado Henri (1852-1939), que foi capitán da Armada francesa.
En 1874 casou en segundas nupcias, en París, con Mary Alsop King (finada en 1923), unha escritora estadounidense natural de Nova York, filla do congresista Charles King. Tiveron un fillo, chamado Francis Richard.
Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis salientables dos publicados por William Henry Waddington ao longo da súa carreira:
Tesouro de Terreaux
O tesouro de Terreaux é un conxunto de moedas medievais europeas descuberto en 1993 na praza de Terreaux, na cidade francesa de Lión.
Composición
O tesouro está composto por 543 moedas de ouro e de prata, mais dous fragmentos de moedas, que apareceron no interior dunha vasilla de barro. Entre as 84 moedas de ouro, figuran cinco escudos de Filipe VI de Valois, dous moutons d'or de Xoán o Bo, un ducado veneciano e algúns floríns.
Segundo a datación das pezas, que proceden de diversos países europeos, o conxunto debeu ser soterrado cara a 1360, durante o transcurso da Guerra dos Cen Anos, polo que achega datos sobre os inicios do comercio internacional de Lión.
O tesouro pasou a estar exposto no Gabinete de Medallas do Museo de Belas Artes de Lión.
A Quintá, Muradelle, Chantada
A Quintá é un lugar da parroquia de Muradelle no concello lucense de Chantada, na comarca de Chantada.
San Mamede, San Mamede do Couto, Samos
San Mamede é un lugar da parroquia de San Mamede do Couto no concello lugués de Samos na comarca de Sarria.
Paderne, Muradelle, Chantada
Paderne é un lugar da parroquia de Muradelle no concello lucense de Chantada, na comarca de Chantada.
A Corcoveira, Barcia de Mera, Covelo
A Corcoveira é un lugar da parroquia de Barcia de Mera, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Espiñeiro, Barcia de Mera, Covelo
Espiñeiro é un lugar da parroquia de Barcia de Mera, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Castel del Monte, Apulia
Castel del Monte (Italiano para "Castelo do Monte"; Barese: Castìdde du Monte) é unha cidadela e castelo do século XIII situados nun outeiro en Andria na rexión de Apulia ao sueste de Italia. Construíuse durante a década de 1240 polo Rei Frederico II, que herdara as terras da súa nai Constanza de Sicilia. No século XVIII elimináronse os mármores interiores do castelo e o mobiliario restante. Non ten foxo nin ponte levadiza e algúns consideraron que nunca foi pensado como fortaleza defensiva; con todo, o traballo arqueolóxico suxeriu que tiña orixinalmente unha cortina. Descrito pola Enciclopedia Italiana como "o castelo máis fascinante construído por Frederico II", o sitio está protexido como Patrimonio da Humanidade. Tamén aparece na versión italiana da moeda de un céntimo de euro.
Localización
thumb | esquerda | Castel do Monte visto desde arriba Castel del Monte está situado nun pequeno outeiro preto do mosteiro de Santa María do Monte, a unha altitude de 540 m. Cando se construíu o castelo, a rexión era fértil e famosa cun abastecemento abundante de auga e vexetación exuberante. Atópase na comuna de Andria, provincia de Barletta-Andria-Trani, ocupando o lugar dunha fortaleza anterior da que non existen restos estruturais.
A construción do castelo só se menciona nunha fonte contemporánea, un documento que data de 1240, no que Frederico II ordenaba ao gobernador de Capitanata para rematar algunhas obras nel. ​​Nunca se rematou e non hai probas de que o usase como pavillón de caza como se afirma habitualmente. ​​Máis tarde converteuse nunha prisión, usada como refuxio durante unha peste, e finalmente caeu no abandono. Orixinalmente tiña paredes e columnas de mármore, pero todas foron roubadas por vándalos ou reutilizadas en construcións próximas.
Descrición
thumb | vertical | Plano octogonal do castelo. Debido ao seu tamaño relativamente pequeno, noutrora considerábase que non era máis que un "pavillón de caza", pero agora os eruditos cren que orixinalmente tiña un muro cortina e serviu como cidadela. Frederico era responsable da construción de moitos castelos en Apulia, pero o deseño xeométrico de Castel del Monte foi único. A fortaleza é un prisma octogonal cunha torre octogonal en cada esquina. As torres orixinariamente eran uns 5 m. máis altas que agora e quizais deberían incluír un terceiro andar. ​​Ambas plantas teñen oito habitacións e un patio de oito lados ocupa o centro do castelo. Cada unha das estancias principais ten teitos abovedados. Tres das torres de esquina conteñen escaleiras. O castelo ten dúas entradas, unha entrada de servizo discreta e unha entrada principal ornamentada. A entrada principal de Frederico incluía elementos do deseño clásico e puido estar influenciada polo interese de Frederico pola arquitectura grecorromana.
thumb | esquerda | Capitel con cabeza de fauno O plano octogonal é infrecuente nos deseños dun castelo. Os historiadores debateron sobre o propósito do edificio e suxeriuse que estaba pensado como un pavillón de caza. Outra teoría é que o octógono é un símbolo intermedio entre un cadrado (que representa a terra) e un círculo (que representa o ceo). Frederico II puido inspirarse para construír esta forma tanto na Cúpula da Roca en Xerusalén, que vira durante a Sexta Cruzada, ben na Capela Palatina da Catedral de Aquisgrán.
Ocasionalmente utilizado como pavillón de caza baixo Manfredo de Sicilia, o castelo convértese nunha prisión estatal baixo o vencedor deste, Carlos I de Anjou: aquí os fillos de Manfredo, Henry, Azzo e Enzo foron mantidos prisioneiros despois de 1266, así como outros seguidores de Hohenstaufen.
Polje
Polje ou polié (do eslovaco polje, pl. polja) é unha chaira do carso, de dimensións considerábeis e vertentes cun declive pronunciado ou abruptas, cun fondo xeralmente plano e cuberto de terra roxa e aluvións. A cunca de recepción ten un drenaxe endorreico e centrípeto. Poden permanecer secos, ser atravesados por un curso de auga ou estaren inundados de forma permanente ou temporal. A medida que o nivel freático aumenta, poden ser alimentados por exsurxencias ou por pónores, que poden funcionar como pías cando baixa de novo. Ás veces teñen zunidos, que son unha forma rochosa abrupta, illada e dispersa dentro dos poljes.
Castel del Monte, Apulia
Descrición
A parede principal mide 25 m. de altura e os oito bastións cada un de 26 m. Os lados do octágono principal teñen unha lonxitude de 16,5 m e os das torres octogonais cada un de 3,1 m. O castelo ten un diámetro de 56 m. A súa entrada principal está orientada ao leste.
Polje
Son comúns en terreos kártsticos (cársicos) en Europa central, ou do Sur, por exemplo no Peloponeso, e menos comúns na Península Ibérica, aínda que existen exemplos.
Castel del Monte, Apulia
Era moderna
No século XVIII saqueáronse os mármores do castelo e outras ornamentacións. Os membros da Casa de Borbón tomaron as columnas de mármore e os marcos das fiestras e reutilizáronos no seu palacio de Caserta. O que queda agora inclúe fragmentos dun cabaleiro e un relevo romano reutilizado, mentres que na Galería Provincial de Bari hai un fragmento de cabeza e un busto sen cabeza, ás veces interpretado como Frederico II. ​​Despois de estar abandonado durante bastante tempo, o castelo comprouno en 1876 por unha suma de 25.000 liras o Estado italiano, que iniciou o proceso de restauración en 1928.
Polje
Véxase tamén
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 2; -webkit-column-count: 2; column-count: 2; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Castel del Monte, Apulia
Era moderna
Durante a Ocupación aliada da Segunda Guerra Mundial, o 15º Grupo da Forza Aérea dos Estaados Unidos estableceron unha estación secreta de axuda á navegación chamada Big Valla no Castel.
Na década de 1950 descubriuse que o chan arredor do castelo contiña un composto de cor vermello brillante producido por unha cepa da bacteria Streptomyces peucetius. Os científicos chamaron á droga daunorrubicina e no seu desenvolvemento posterior identificouse un composto relacionado doxorrubicina que se emprega como un axente quimioterapéutico usado para tratar o cancro.
O elemento central da trama da novela de Umberto Eco "O nome da rosa" é unha antiga fortaleza coñecida como "Aedificium". Isto inspirouse case con certeza en Castel del Monte. Tamén foi o escenario da película  Tale of Tales.
En 1996 Castel del Monte foi nomeado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO, que o describiu como "unha obra mestra única da arquitectura militar medieval".
Castel del Monte está representado no reverso da emisión italiana  Moeda de 1 céntimo de euro.
A miúdo o castelo estivo ligado erroneamente aos Cabaleiros Templarios e foi considerado como unha construción "misteriosa" incluso por notables historiadores. O historiador italiano Raffaele Licinio a miúdo condenou esas opinións e interpretacións esotéricas, subliñando que Castel del Monte era só un dos castelos do sistema de fortificación desenvolvido por Frederico II, e que non está ligado de ningún xeito aos templarios.
Castel del Monte DOC
Ao redor do castelo, na rexión de Andria atópase a Denominación de orixe de viño italiano de Castel del Monte que produce viños tintos, brancos e rosados. A maioría dos viños son mesturados pero as variedades poden producirse sempre que polo menos o 90% do viño estea composto pola mesma uva. Os tintos adoitan ser unha mestura de 65-100% Uva di Troia, ata un 35% de Sangiovese, Montepulciano, Pinot noir e  Aglianico. Os "rosados" inclúen un 65-100% de Uva di Troia e/ou Bombino nero coas outras variedades de uva que enchen o resto. Os brancos compóñense principalmente de Pampanuto (65-100%) con outras variedades de uva branca local cubrindo o resto. As uvas vermellas e "rosadas" limítanse a un rendemento de | colleita de 14 toneladas/ha e deben elaborar un viño cun mínimo do 12% grao alcohólico (11% no caso dos "rosados"). As uvas de viño branco están limitadas a un rendemento de colleita de 15 toneladas/ha e deben elaborar un viño cun alcol mínimo do 11%. Se o viño vai ser etiquetado unha Reserva, o viño debe ser  envellecido polo menos dous anos en barrica de madeira de  carballo e debe ter un nivel mínimo de alcol do 12,5%.
Ronnie Thompkins
Traxectoria
Formado en Fort Hayes State e Eastern Michigan, Thompkins xogou durante toda a súa carreira en diferentes equipos de todo o planeta. Chegou a xogar na Liga ACB da man do Breogán de Lugo. Con todo, a súa experiencia na categoría reduciuse a tan só seis partidos, sendo despedido despois dun incidente en Málaga. O xogador, despois dun encontro ante o Unicaja, acompañado dos seus compañeiros Cedric Glover e Tharon Mayes e con síntomas de embriaguez, negouse a pagar a factura dos seus gastos no hotel. Tras unha discusión cun empregado do estabelecemento hoteleiro, o pivote propinoulle unha puñada e empurrou, que acabou co home no chan. Thompkins colleu despois unha pedra para continuar coa agresión, mais foi detido polos seus compeñeiros. O empregado declarou que de non ser por Glover e Mayes, Thompkins teríao matado. O contrato do xogador foi rescindido inmediatamente. Tras xogar noutros moitos países, chegou a ser suspendido por consumo de substancias ilegais. En 2003 faleceu por un accidente de tráfico, aínda que tamén hai quen sostén que foi atopado morto nun hotel por sobredose.
Teatro de Thorikos
O Teatro de Thorikos (grego: Αρχαίο Θέατρο Θορικού), situado ao norte de Lavrio, era un antigo teatro grego na demo de Thorikos en Ática, Grecia. É un dos teatros gregos máis antigos coñecidos e foi construído arredor do 525-480 a.C. O teatro é inusual no seu deseño, xa que é alongado en lugar do típico semicírculo.
Historia
miniatura|Teatro de Thorikos en 1819 O teatro de Thorikos foi construído en varias etapas. A primeira fase de construción remóntase ao final do período arcaico, arredor do 525-480 a.C. O teatro pode ser considerado unha construción grega moi antiga. miniatura|Teatro de Thorikos no 1840 é A forma especial do teatro foi previamente explicada polo feito de que tería sido construído en sua totalidade cando a forma dos teatros aínda non estaba establecida. Máis recentemente, considérase que a forma se explica polo feito de que se fixeron expansións ao soporte do teatro en etapas sobre a parte máis antiga despois da súa construción. O teatro alongouse cando foi expandido no período clásico do século IV a.C., e xa se fixeron cambios neles no ano 300 a.C.
Limiñón, Muradelle, Chantada
Limiñón é un lugar da parroquia de Muradelle no concello lucense de Chantada, na comarca de Chantada.
Val, San Mamede do Couto, Samos
Val é un lugar da parroquia de San Mamede do Couto no concello lugués de Samos na comarca de Sarria.
Vilamelle, San Mamede do Couto, Samos
Vilamelle é un lugar da parroquia de San Mamede do Couto no concello lugués de Samos na comarca de Sarria.
Os Oleiros, Barcia de Mera, Covelo
Os Oleiros é un lugar da parroquia de Barcia de Mera, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 17 habitantes, dos cales 8 eran homes e 9 eran mulleres.
Wikipedia en chinés clásico
A Wikipedia en chinés clásico (文言 維基 大典) ou Wikipedia en chinés clásico e literario (古文 / 文言文 - 維基 大典) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en chinés clásico e literario. Foi creada o 31 de xullo de 2006, e tiña máis de 2 620 artigos en febreiro de 2012. Os seus artigos están especialmente relacionados coa historia chinesa, e en particular a dinastía Han e o período dos Tres Reinos da China.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Boán, Muradelle, Chantada
Boán é un lugar da parroquia de Muradelle no concello lucense de Chantada, na comarca de Chantada.
O Pazo, Barcia de Mera, Covelo
O Pazo é un lugar da parroquia de Barcia de Mera, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Muradelle, Muradelle, Chantada
Muradelle é un lugar da parroquia de Muradelle no concello lucense de Chantada, na comarca de Chantada.
Os Carrís, Bruicedo, A Fonsagrada
Os Carrís é un lugar da parroquia de Bruicedo, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Lamas, San Mamede do Couto, Samos
Lamas é un lugar da parroquia de San Mamede do Couto no concello lugués de Samos na comarca de Sarria.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
A Peleda, Barcia de Mera, Covelo
A Peleda é un lugar da parroquia de Barcia de Mera, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Barrio, Muradelle, Chantada
Barrio é un lugar da parroquia de Muradelle no concello lucense de Chantada, na comarca de Chantada.
As Pereiras, Barcia de Mera, Covelo
As Pereiras é un lugar da parroquia de Barcia de Mera, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Edgar Ende
Edgar Karl Alfons Ende, nado en Altona (Hamburgo) o 23 de febreiro de 1901 e finado en Baiern (distrito de Ebersberg) o 27 de decembro de 1965, foi un pintor surrealista alemán e pai do novelista de literatura infantil e xuvenil Michael Ende.
Primeiros anos
Ende asistiu á Escola de Artes e Oficios de Altona de 1916 a 1920. En 1922 casou con Gertrude Strunck, pero divorciouse catro anos despois. Volveu casar en 1929, o mesmo ano en que naceu o seu fillo Michael.
Anos do nazismo
Na década de 1930 as pinturas surrealistas de Ende comezaron a atraer unha considerable atención da crítica, pero despois foron condenadas como dexeneradas polo goberno nazi. A partir de 1936 os nazis prohibíronlle seguir pintando e expoñendo a súa obra. En 1940 foi recrutado na Luftwaffe como operador de artillería antiaérea.
A maioría das súas pinturas foron destruídas por un bombardeo en Múnic en 1944, o que fixo que a súa obra de preguerra que superviveu sexa extremadamente rara.
Despois da guerra
En 1951, Ende coñeceu ao recoñecido fundador do surrealismo, André Breton, quen admiraba a súa obra e declarouno surrealista oficial. Continuou pintando obras surrealistas até a súa morte en 1965 por un infarto de miocardio.
Pénsase que as pinturas de Ende tiveron unha influencia significativa na escritura do seu fillo. Isto dedúcese nas escenas que representan as pinturas de soños surrealistas do Minroud de Yor en Die Unendliche Geschichte (A historia sen fin), e explícitouse no libro de Michael Ende Der Spiegel im Spiegel (O espello no espello), unha colección de contos baseada (e impresa xunto con) nas obras surrealistas de Edgar Ende.
O Xipro, Lamas de Campos, A Fonsagrada
O Xipro é un lugar da parroquia de Lamas de Campos, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Tronceda, Lamas de Campos, A Fonsagrada
Tronceda é un lugar da parroquia de Lamas de Campos, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
O San Amaro, Barcia de Mera, Covelo
O San Amaro é un lugar da parroquia de Barcia de Mera, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 173 habitantes, dos cales 85 eran homes e 88 eran mulleres.
Cova, Monteseiro, A Fonsagrada
Cova é un lugar da parroquia de Monteseiro, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
As Pereiras, Casteláns, Covelo
As Pereiras é un lugar da parroquia de Casteláns, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 29 habitantes, dos cales 16 eran homes e 13 eran mulleres.
Parque nacional de Cilento e Val de Diano
O Parque nacional Cilento, Vallo di Diano e Alburni ( italiano Parco Nazionale do Cilento, Vallo di Diano e Alburni) é un Parque nacional italiano na Provincia de Salerno, na Campania no sur de Italia. Inclúe gran parte do Cilento, o Vallo di Diano e o Monti Alburni. Creouse en 1991 e antigamente era coñecido como Parco Nazionale do Cilento e Vallo di Diano.