cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ubuntu (GNU/Linux)
Ubuntu 8.04 (Hardy Heron)
esquerda|miniatura| Ubuntu 8.04 Hardy Heron Ubuntu 8.04 (Hardy Heron, inglés para Garza robusta), lanzado o 24 de abril do 2008, é a oitava versión de Ubuntu. É a segunda versión LTS (soporte a longo prazo). O seu soporte remata en abril de 2011 para as computadoras de escritorio e no 2013 para os servidores.
A edición de escritorio inclúe GIMP 2.4, GNOME 2.2s, Mozilla Firefox 3.0 (beta 5), OpenOffice.org 2.4 e Pidgin 2.4. A edición de servidores inclúe MySQL 5.0, PHP 5.2 e Python 2.5. Ubuntu 7.04 utiliza Linux 2.6.24 e X.Org 7.3.
A edición de escritorio inclúe unha morea de novas características, entre as que atopamos a integración da ferramenta de busca Tracker, o gravador de discos Brasero, o cliente bittorrent Transmission, o cliente VNC Vinagre, sistema de son por PulseAudio, e autenticación do Active Directory e inicio de sesión con Likewise Open. Ademais, incluíu actualizacións para Tango, diversas melloras no Compiz, integración e saída do rato automáticos ao utilizar unha máquina virtual VMWare, e un xeito máis doado de desinstalar Ubuntu. Ubuntu 8.04 é a primeira versión de Ubuntu en incorporar no LiveCD o instalador Wubi que permite instalar Ubuntu dentro dunha partición Windows coma un programa máis, sen necesidade de facer unha partición específica para el.
Ubuntu 8.10 (Intrepid Ibex)
Ubuntu 8.10 (Intrepid Ibex, inglés para Cabra intrépida) viu a luz o 30 de outubro do 2008, sendo a novena versión de Ubuntu GNU/Linux lanzada por Canonical Ltd.. O seu soporte esténdese ata abril de 2010.
Esta versión chegou cunha morea de novas características entre as que destacan:
Ubuntu 9.04 (Jaunty Jackalope)
Ubuntu 9.04 (Jaunty Jackalope, inglés para Jackalope alegre), que viu a luz en abril do 2009, é a décima versión de Ubuntu GNU/Linux. O seu soporte esténdese ata outubro do 2010.
Nesta versión preténdese reducir o tempo necesario para iniciar o sistema e regresar do estado de hibernación e de suspensión, e a integración de diversos servizos e aplicacións web coa interface do escritorio.
Ademais será a primeira vez que todo o desenvolvemento do núcleo de Ubuntu se traslade ao sistema de control de versión descentralizado Bazaar.
Ubuntu 9.10 (Karmic Koala)
Ubuntu 9.10 (Karmic Koala), que viu a luz en outubro de 2009, é a undécima versión de Ubuntu GNU/Linux. O seu soporte esténdese ata abril do 2011.
Ubuntu 10.04 (Lucid Lynx)
Ubuntu 10.04 (Lucid Lynx) viu a luz en abril de 2010.
Ubuntu 10.10 (Maverick Meerkat)
Ubuntu 10.10 (Maverick Meerkat) lanzouse o 10 de outubro de 2010.
Ubuntu 11.04 (Natty Narwhal)
Ubuntu 11.04 (Natty Narwhal) viu a luz o 28 de abril de 2011.
Ubuntu 11.10 (Oneiric Ocelot)
Ubuntu 11.10 lanzouse o 13 de outubro de 2011.
Fin do soporte
Ao rematar o soporte dunha versión de Ubuntu, os seus repositorios elimínanse dos servidores principais de Ubuntu, así coma dos seus mirrors. Aínda así, pódense atopar os repositorios de versións vellas de Ubuntu en old-releases.ubuntu.com.
Variantes
miniatura|dereita|250px|[[Kubuntu 9.04 KDE4, na súa versión de escritorio.]] miniatura|dereita|250px|[[Xubuntu é útil para usar con computadoras vellas e con poucos recursos.]] Existen unha morea de variantes de Ubuntu, tanto oficiais -a filosofía de Ubuntu é a de crear distribucións dirixidas a públicos concretos- coma non oficiais.
O lanzamento das variantes oficiais está sincronizado cos lanzamento de Ubuntu. Das oficiais, Kubuntu e Edubuntu son as únicas que xunto coa estándar están dentro do servizo ShipIt que permite solicitar CDs de balde. As variantes oficiais de Ubuntu limítanse a instalar diferentes grupos de paquetes dos que leva o Ubuntu orixinal, pero posto que todas elas obteñen paquetes adicionais e actualizacións dende o mesmo repositorio que Ubuntu, todas teñen á súa disposición o mesmo software, e mesmo pódese instalar calquera delas dende o propio xestor de paquetes.
Canonical non controla nin xestiona as variantes non oficiais e derivadas, que adoitan ser forks con obxectivos diferentes dos da empresa. Estas versións distintas correspóndenlles a diversos grupos de persoas que se esforzan en fornecer e desenvolver diferentes funcionalidades á distribución. É frecuente ver distros que incrementan a estabilidade e/ou facilidade de uso para as diferentes necesidades do usuario final a través de diversas configuracións previas de programas e personalización das interfaces de usuario. As variantes oficiais da distribución son:
Acollida
A popularidade de Ubuntu medrou constantemente dende o seu lanzamento no 2004. Ubuntu foi a distro de Linux máis vista en Distrowatch.com durante tres anos consecutivos (2005, 2006, 2007), e actualmente é a máis vista de cara ao 2008. As buscas de "Ubuntu" no buscador de Google foron en constante aumento dende a súa aparición en 2004, mentres que as doutras importantes distros de Linux descenderon ou se mantiveron nos mesmos niveis durante o mesmo período, tal é o caso de Fedora, Debian ou openSUSE. Nunha enquisa realizada en agosto de 2007 a 38.500 visitantes de DesktopLinux.com, Ubuntu resultou ser a máis popular, cun 30,3% de usuarios que afirmaban usala.
Ubuntu recibiu o premio Reader Award á mellor distribución de Linux en 2005 na linuxWorld celebrada en Londres, foi ben vista por diversas publicacións de medios dixitais e impresos, e recibiu o premio InfoWorld's 2007 Bossie Award ao Mellor Sistema Operativo de Código Aberto. Mark Shuttleworth dixo que polo menos oito millóns de persoas utilizaban Ubuntu ao rematar o ano 2006.
Mais Ubuntu tamén recibiu opinións en contra. Ars Technica botoulle unha ollada ao lanzamento inicial da versión 8.04 de Ubuntu e concluíu que aínda que era unha clara mellora con respecto da versión 7.10, algúns defectos non permitían a calidade da experiencia do usuario. En concreto, Ars Technica dixo que Transmission (un cliente BitTorrent) era simple de máis para os usuarios de BitTorrent, que o novo sistema de busca de ficheiros, o Tracker, era inferior ao anterior (Beagle), e criticou a configuración de PulseAudio, visión compartida polo creador do propio PulseAudio, Lennart Poettering, que afirmou que "Ubuntu non fixo precisamente un traballo estelar [optando por PulseAudio] . Non fixeron os deberes.". PCWorld criticou a falta dun xestor de efectos de escritorio integrado, o que non evitou que nomeasen a Ubuntu coma a "mellor distribución de Linux dispoñible a día de hoxe". ChannelWeb criticou o instalador Wubi, alegando que o Windows Vista se colgaba ao rematar a instalación, e tamén dixo que se ben era posible conectarse a un directorio activo de Microsoft, o proceso non era o axeitado. Na súa revisión de Ubuntu 8.04, InfoWorld declarou que Brasero, a aplicación para gravar CD/DVDs, deixaba moito que desexar fronte ás alternativas de pago para Mac OS X e Windows.
Bañoca, Bardaos, San Sadurniño
Bañoca é un lugar da parroquia de Bardaos no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 39 habitantes (22 homes e 17 mulleres).
Leucodistrofia ortocromática
Non confundir con: Leucodistrofia metacromática.
A leucodistrofia ortocromática, tamén denominada síndrome de Cockayne, síndrome de Webber-Cockayne ou síndrome de Neill-Dingwal, é unha doenza de orixe xenética, de tipo autosómica recesiva. É unha entidade rara e clasifícase dentro do grupo das leucodistrofias. Os pacientes afectados teñen un exceso de sensibilidade á luz solar, teñen estatura reducida e sofren de avellentamento prematuro. A causa da enfermidade é un defecto nos mecanismos de reparación do ADN. A incidencia da síndrome de Cockayne é de 1 caso cada 200.000 persoas por ano. O seu prognóstico é nefasto, e en raras ocasións os doentes chegan até a segunda década da vida. Debe o seu nome ao físico inglés Edward Alfred Cockayne (1880-1956) e ao dermatólogo inglés Frederick Parkes Weber (1863-1962).
Causas
A SC ten unha orixe xenética, en tanto que se produce un fallo nos mecanismos de reparación do ADN, concretamente á reparación por escisión de nucleótidos (NER, do inglés, nucleotide excision reparation). Pertence ao mesmo grupo de doenzas que o xeroderma pigmentoso e a tricotiodistrofia. Ten un patrón hereditario autosómico recesivo, e describíronse mutacións en dous xenes importantes: ERCC6 (CSB; 10q11) e ERCC8 (CSA; 5q12.1), nos cromosomas 10 e 5 respectivamente. A mutación nestes dous xenes produciría aproximadamento o 70% dos casos de leucodistrofia ortocromática.
Síntomas
Os pacientes con SC adoitan ter unha aparencia consumida por mor do avellentamento prematuro, causado en parte pola atrofia do tecido graxo subcutáneo. Os síntomas principais son o atraso mental, o atraso do desenvolvemento físico e intelectual do cativo, a ataxia cerebelosa, a espasticidade, a neuropatía periférica desmielinizante, a retinopatía pigmentaria, e outras anomalías coma cegueira, xordeira e presenza de carie.
Os doentes que sofren SC adoitan ser rapaces coa cabeza pequena (microcefalia), as orellas grandes e o nariz pequeno. Nalgúns deles tamén existe unha importante fotosensibilidade.
Diagnóstico
A base do diagnóstico é a demostración da anomalía nos mecanismo de reparación de ADN, para o cal existen test da reparación do ADN. Para a SC de tipo II, pódese diagnosticar a doenza antes de que o neno naza, analizando as células do líquido amniótico ou das vilosidades coriónicas.
Elliot Page
Elliot Page, nado como Ellen Grace Philpotts-Page en Halifax, Nova Escocia o 21 de febreiro de 1987, é un actor e produtor canadense. É coñecido polo seu papel no filme e serie de televisión Pit Pony (1997–2000), o cal lle valeu un Premio Young Artist, e polos seus papeis recorrentes en Trailer Park Boys (2002) e ReGenesis (2004). Page tamén obtivo recoñecemento polo seu papel no filme Hard Candy (2005), gañando o premio da Austin Film Critics Association á mellor actriz.
Leucodistrofia ortocromática
Tratamento
Non existe tratamento eficaz que cure esta doenza. Así, o único tratamento posíbel consiste en paliar a sintomatoloxía derivada da enfermidade. A proteción solar, os audífonos, ou mesmo a fisioterapia poden axudar a reducir os síntomas durante a vida do doente. Malia todo, as expectativas de supervivencia raramente superan os 20 anos de idade.
Elliot Page
Page conseguiu recoñecemento internacional pola súa interpretación no filme de Jason Reitman Juno (2007), que lle valeron nomeamentos para os Premios Óscar, os BAFTA, os Critics' Choice Awards, os Globos de Ouro e os Screen Actors Guild Award. Tamén conseguiu eloxios polas súas interpretacións en The Tracey Fragments (2007), Whip It (2009), Super (2010), Orixe (2010) e Tallulah (2016). Page interpretou a Kitty Pryde nos filmes de X-Men The Last Stand (2006) e Days of Future Past (2014), produciu o flime Freeheld (2015), que tamén protagonizou, e fixo o seu debut como director no documental There's Something in the Water (2019). Dende 2019, interpreta a Vanya Hargreeves na serie de Netflix The Umbrella Academy.
Page anunciou publicamente que era homosexual en febreiro de 2014, e anunciou que era transxénero en decembro de 2020, xunto co seu novo nome, Elliot Page.
Traxectoria
miniatura|Elliot durante a presentación de [[Whip It no Festival Internacional de Cine de Toronto de 2009.]] É fillo de Denis Page (deseñador gráfico) e Martha Phillpotts (mestra). Asistiu ó "Halifax Grammar School" até o oitavo curso e posteriormente estivo varios anos no instituto "Queen Elizabeth High School" graduándose finalmente no "Shambhala School" en 2005. Pasou dous anos en Toronto, Ontario, estudando no programa interactivo de "Vaughan Road Academy" xunto co seu mellor amigo e tamén actor canadense Mark Rendall.
Page comezou a súa carreira co filme Pit pony (1997), á idade de dez anos, interpretando o papel de "Maggie McLean". Posteriormente, en 1999, realizouse a serie televisiva homónima. Grazas ó seu traballo nesta última entrou nos nomeamentos ós Premios Gemini como mellor interpretación de programa infantil.
Acadou notoriedade polo seu traballo no filme Hard Candy (2005), cuxo tema central é o abuso sexual, no papel de "Hayley Stark", unha adolescente de 14 anos lista e encantadora que coñece a un home de trinta e poucos anos con quen non "debería" estar.
Elliot Page sorprendeu a críticos e espectadores coa súa interpretación dun papel tan duro como o que tivo en Hard Candy, pero quizais sexa máis coñecido despois de traballar en X-Men: The Last Stand como "Kitty Pryde/Shadowcat", unha mutante capaz de atravesar calquera tipo de material.
No 2007 sorprendeu ós críticos novamente cunha faceta como actror completamente diferente co seu papel en Juno, unha rapaza de dezaseis anos cun embarazo non desexado. O filme valeulle a candidatura ó Globo de Ouro en 2008 na categoría de Mellor actriz de comedia ou musical e ó Oscar á mellor actriz. Juno conseguiu o Oscar ó mellor guión o 24 de febreiro de 2008.
O 1 de marzo de 2008 Elliot foi a convidado de Saturday Night Live e o 3 de maio de 2009 aparecía como estrela invitada no capítulo "Waverly Hills 9-0-2-1-D'oh" da serie animada The Simpsons, interpretando ó personaxe "Alaska Nebraska".
O 1 de decembro de 2020 anuncia nas redes sociais un comunicado declarando ser transxénero.
miniatura|dereita|Page con [[Drew Barrymore na estrea do filme Whip It en setembro de 2009.]]
Paul Breitner
Paul Breitner, nado en Kolbermoor o 5 de setembro de 1951, é un exfutbolista alemán. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección alemá.
Traxectoria
É un dos grandes futbolistas xermanos de tódolos tempos, sendo 48 veces internacional. Os seus clubs foron o Bayern Múnic (70-74 e 78-83) e o Real Madrid (74-78). Foi campión de liga co Bayern nos anos 1972,1973,1974,1980 e 1981, da copa en 1971 e 1982 e da Copa de Europa en 1974. Co Real Madrid gañou a liga en 1975 e 1976, a Copa en 1975 e a Copa da UEFA en 1974.
Selección nacional
Coa selección alemá foi campión de mundo en 1974 e subcampión en 1982. Nas Eurocopas tamén foi campión no ano 1980.
A día de hoxe traballa coma comentarista en televisión e columnista.
Isidro de la Cal
Isidro de la Cal é unha empresa galega de produción e comercialización de peixe e marisco con orixe en Castela e León.
Historia
As orixes da empresa fundada por Isidro de la Cal estaban mercando peixe fresco no porto da Coruña e enviándoo a peixarías de Castela e León.
A empresa diversifica a súa actividade na subministración, produción, elaboración, comercialización e distribución de produtos do mar. Peixe e marisco tanto en fresco como conxelados. Ten acordos pesqueiros con outras empresas e factorías de acuicultura propias. Ten plantas de acuicultura propias en Valdoviño para a produción de rodaballo e de troitas en Carballo.
Certificacións ambientais
A empresa ten as certificacións:
Eiao
Eiao é unha illa das Marquesas, na Polinesia francesa. Está situada no grupo norte do arquipélago.
Xeografía
A illa é unha plataforma elevada, con cantís de 500 m. no suroeste e unha gran roca en forma de obelisco na punta sueste. Na costa noroeste hai algunhas baías cunha zona de ancoraxe e desembarco en Vaituha onde, ademais, hai un río de auga fresca.
Historia
Hoxe en día a illa está deshabitada, pero antigamente estaba habitada pola tribo chamada Tuametaki, e era un lugar sacro para os habitantes de Te I´i, ao norte de Nuku Hiva. Noutras illas das Marquesas atopáronse restos arqueolóxicos de ferramentas feitas con rocas basálticas de Eiao. A illa foi descuberta en 1791, polo norteamericano Joseph Ingraham que a chamou Knox en honra ao entón secretario de guerra dos Estados Unidos Henry Knox. Outros nomes utilizados foron: Masse, Fremantle e Robert. En marquesano escríbese ´eiao e en ocasións se transcribió Eiau ou Hiaou.
A finais do século XIX utilizouse como illa penal. Na década dos 1970 foi ocupada militarmente polos franceses como un posible lugar para facer probas nucleares. En 1992 declarouse como reserva natural para protexer as especies en perigo, algunhas delas endémicas.
400px|esquerda|Mapa de Eiao miniatura|esquerda|250px|Baía de [[Vaituha en Eiao.]]
Alfafar
Alfafar é un concello da Comunidade Valenciana, pertencente á provincia de Valencia, na comarca da Horta Sud. Limita con Massanassa, Paiporta, Sedaví e a cidade de Valencia, da cal pertence á súa área metropolitana.
Xeografía
Alfafar atópase situado a 6 km da cidade de Valencia, pertencente á comarca da Horta Sud. Ten un termo municipal de máis de 10 km² de superficie chaira e fértil, maioritariamente dedicada a regadíos entre os que predomina o arroz. O seu núcleo urbano edificado ocupa tan só pouco máis dun 10 %. estando gran parte do termo dentro do Parque Natural da Albufeira.
A altitude no centro do casco antigo respecto do nivel do mar é duns 10 msnm. Limita ao norte con Valencia cidade e Sedaví, ao leste de novo con Valencia e as súas pedanías, ao sur con Massanassa e o Parque natural da Albufeira e ao oeste con Paiporta e Benetússer.
O termo atópase atravesado de norte a sur por catro grandes saídas viarias que comunican o pobo coa capital e que lle confiren unha grande accesibilidade, tanto por estrada como por tren. O seu clima é tépedo.
Núcleos
O concello dispón de dous núcleos principais de poboación, Alfafar e El Tremolar. Ademais dispón dos seguintes barrios:
Historia
Alfafar foi no seu día unha alquería musulmá. O nome procede do árabe "Al Hofra" que significa lugar fondo, de foxos ou fosos. Esas fosas atopáronse en tempos bastante recentes no proceso de realización de diversas obras no centro da vila. Nun rucucho da praza do País Valencià apareceron galerías a unha profundidade de catro a cinco metros, onde se atoparon diversos anacos de cerámica que se cre que datan dos séculos IX ou X.
O nome de Al Hofra foi converténdose, sucesivamente por corrupción e uso da palabra, en Alfolfar, Alfofar e na actual Alfafar. No "Llibre del Repartiment" de Xaime I, hai constancia de doazóns en xuño de 1238, antes da Conquista de Valencia que se realizou en outubro, de casas e terras a xentes das súas hostes en "Alqueriam d'Alfofar". En xaneiro de 1347 o Rei Pedro o Cerimonioso doa todas as terras a Don Pedro Boval, cabaleiro principal deste Reino, de todas as terras, converténdoo en Señorío ao seu favor o catorce de febreiro de 1363, e a súa familia exerceuno até a desaparición dos señoríos en 1812. Aínda que restan poucas edificacións antigas, suponse que por este pobo discorría a Vía Augusta, e que existiu un núcleo de poboación moi antigo adicado á agricultura e a pesca, debido á proximidade do lugar co lago da Albufeira.
Demografía
Alfafar conta cunha poboación de 20.655 habitantes en 2008.
Economía
A economía do municipio foi até estes últimos anos agrícola, predominando o cultivo do arroz e en menor medida, a laranxa, mais foi evolucionando e actualmente predomina o sector industrial e comercial, desenvolvéndose nos últimos anos, o sector servizos. As empresas do municipio fóronse desprazando á zona industrial; ademais, están a establecerse un bo número de empresas debido aos bos servizos e comunicacións.
No sector industrial hai que ter en conta que Alfafar e os seus arredores foi tradicionalmente unha zona dedicada á industria moble (o triángulo do moble: Alfafar, Benetússer e Sedaví). É unha actividade importante aínda que os centros de traballo fóronse desprazando cara aos polígonos industriais. Entre un 40 % e un 60 % da demanda de emprego da poboación activa do municipio de Alfafar pertence ao sector servizos, o que podería deberse especialmente a que unha das actividades destacadas do municipio e dos pobos limítrofes baséase nos comercios, aínda que con frecuencia trátese de pequenos e medianos comercios.
Recentemente inaugurouse o Centro Comercial MN4, un complexo comercial e de lecer que se pode considerar como unha nova fonte de emprego sen esquecer o emprego que xerou o Parque Albufeira e Centro Comercial Carrefour. Por tanto Alfafar é considerada unha zona de grande actividade comercial.
Xardín Botánico de Ámsterdam
miniatura|250px|Entrada do xardín botánico de Ámsterdam. O Xardín Botánico de Ámsterdam (en Hortus Botanicus Amsterdam) é un xardín botánico de 1,2 hectáreas de extensión, de administración privada sen ánimo de lucro, en Ámsterdam, nos Países Baixos.
Localización
Hortus Botanicus Amsterdam Plantage Middenlaan 2A, Amsterdam, Noord-Holland NL-1018 DD Holland-Holanda.
Está aberto todos os días e págase unha tarifa de entrada.
Historia
Este xardín botánico é un dos máis antigos do mundo, foi fundado en 1638 polo consistorio da cidade para que servise como xardín de herbas para os remedios de médicos e boticarios. Contén máis de seis mil árbores e plantas tropicais e indíxenas.
A colección inicial do Hortus Botanicus, foi reunida durante o século XVII con sementes e plantas que trouxeron os comerciantes da Compañía das Indias Orientais (VOC) polo seu uso en medicina e polas posibilidades para o comercio. Unha soa planta de café, Coffea arabica, na colección do Hortus serviu como planta parental para a totalidade das plantas de cultivo de café de Centroamérica e Suramérica.
Cochlearius cochlearius
Cochlearius cochlearius, tamén coñecido como arapapá, é unha especie de ave pelecaniforme da familia Ardeidae; antes clasificábase nunha familia monotípica, denominada Cochlearidae, que hoxe é considerada como unha subfamilia dos ardeidos.
Características
A lonxitude total é de aproximadamente 54 centímetros. O adulto ten unha coroa negra, crista longa e cara negra. A parte superior, gorxa e peito son brancos, e as partes inferiores son vermellas cos flancos negros. As ás son gris pálido. O peteiro macizo, ancho, con forma de cullerón, dálle o nome á especie é principalmente negro. Os paxaros inmaturos teñen as partes superiores principalmente castañas e as inferiores esbrancuxadas tinguidas de castaño, mentres que tamén lles falta a crista.
Historia natural
Vive nos pantanos de mangle de México até o Perú e a Arxentina. É unha ave nocturna, e reprodúcese colonialmente nas árbores de mangleiro, pon 2 a 4 ovos brancos azulado nun niño de poliñas.
Galería de imaxes de letreiros de Galicia
Galería de imaxes de letreiros de Galicia.
Eva Xanim
Eva González Álvarez, coñecida como Eva Xanim, nada en Navia de Suarna o 11 de decembro de 1994, é unha escritora e profesora galega.
Traxectoria
O pseudónimo Xanim corresponde ao nome da casa paterna.
Ademais de Navia de Suarna tamén está moi ligada ao concello asturiano de Ibias, no que foron nados seu pai e a súa nai.
Comezou os estudos no IES Lucus Augusti en 2010 (centro no que tamén realizou as prácticas docentes ) e graduouse en Lingua e Literatura Galegas e Lingua e Literatura Españolas pola Universidade de Santiago de Compostela. En xullo de 2018 aprobou as oposicións de profesora de Lingua Galega e Literatura para ensino secundario.
É escritora dalgún que outro texto poético e narrativo e ten colaborado en numerosos proxectos literarios, revistas e presentacións de libros. A investigación, a arte, a natureza e a lingua son algunhas das súas paixóns.
Obra
Colaborou na revista luguesa Xistral e participou en varios libros colectivos:
Abrantes
Abrantes é un concello e cidade do distrito de Santarém (Portugal), na provincia de Ribatexo, rexión do Centro (Região das Beiras) e subrexión de Médio Tejo, cuns 18.500 habitantes.
É a cabeceira dun concello con 714,69 km² de superficie e 39.325 habitantes (2011),  subdividido e 13 freguesías ou parroquias e cunha densidade demográfica de 55,02 hab/km².
O concello limita polo norte con Vila de Rei, Sardoal e Mação, ao leste por Gavião, no sul con Ponte de Sor e no oeste con Chamusca, Constância, Vila Nova da Barquinha e Tomar.
Historia
A orixe podería ser celta, aínda que o seu nome provén do latín Aurantes. Recibiu categoría de cidade en 1916, pola lei nº 601 de 14 de xuño. Hoxe a cidade engloba catro das freguesías: Rossio ao Sul do Tejo, São João e São Vicente e Alferrarede.
Xeografía
A cidade de Abrantes érguese sobre unha cuíña a 100 m da marxe dereita do Texo, dominando todo o val desde o oeste de Belver, concello do Gavião, até  o concello de Constância.
Economía
A cidade de Abrantes é un polo comercial e industrial da fértil rexión agrícola próxima. Ten industria metalúrxica e metalmecânica de importancia nacional, como a factoría de Mitsubshi Fuso Truck Europe. Localízase alí tamén a Tejo-Energia, cunha central termoelétrica no Pego, sendo a maior empresa do distrito de Santarém.
Poboación
" (Nota: Número de habitantes  'residentes', ou sexa, que tiñan residencia oficial no concello na data en que se realizara o censo) " '' (Nota: De 1900 a 1950 os datos refírense a poboación "de facto", ou sexa, que estaba presente no concello na data en que os censos ser levaran a cabo. Por iso, pode haber algunhas diferenzas respecto coa poboación residente). ''
Freguesías
miniatura|Freguesías de Abrantes O concello de Abrantes está dividido nas seguintes 13 freguesías:
Cidades irmandadas
A cidade de Abrantes está irmanada con:
Carroipaz, Curtis, Curtis
Carroipaz é un lugar da parroquia de Curtis no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Tiña 23 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 11 eran homes e 12 eran mulleres.
Ricardo Blázquez
Traxectoria
Foi ordenado sacerdote da diocese de Ávila o 18 de febreiro de 1967 polo seu bispo, Santos Moro Briz.
O 8 de abril de 1988 foi nomeado bispo titular de Germa in Galatia e bispo auxiliar de Santiago de Compostela, cando a arquidiocese estaba gobernada por Antonio María Rouco Varela. Recibiu a ordenación episcopal o 29 de maio, de mans do mesmo arcebispo, sendo os co-consagradores principais o arcebispo de Madrid Ángel Suquía e o nuncio apostólico Mario Tagliaferri.
O 27 de xuño de 2015 Francisco nomeouno membro da Congregación para as Igrexas Orientais.
Campo electromagnético
O campo electromagnético é a base do electromagnetismo. Está formado por dous campos vectorais interrelacionados, o campo eléctrico e o campo magnético, caracterizados polos vectores E e B, respectivamente. Se o campo magnético é nulo e o campo eléctrico é constante fálase de campo electrostático.
A Casanova, Curtis, Curtis
A Casanova é un lugar da parroquia de Curtis no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Non tiña habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
Chad Michael Murray
Chad Michael Murray, nado o 24 de agosto de 1981, é un actor e modelo estadounidense, famoso polo papel de Lucas en One Three Hill. Actou noutras series de éxito como Gilmore Girls e Dawson's Creek.
Eadberht
Eadberht é un antropónimo anglosaxón que pode referirse a:
Caradoc
miniatura|Símbolo de Caradoc Freichfras
Caradoc ou Caradoc Freichfras («brazo forte») é unha figura semilendaria do século V ou VI na historia de Gales e un suposto antergo dos reis de Gwent. Tamén é mencionado nas lendas artúricas baixo o nome de Caradoc Briefbras («brazo curto») como un dos cabaleiros da Táboa Redonda.
Rebelouse contra Artur cando se tornou rei, pero logo apoiouno. Ás veces, é identificado como dous personaxes, Caradoc, o Vello (un rei) e Caradoc, o Mozo (un cabaleiro).
Na literatura medieval é nomeado nos libros Perceval ou le Conte du Graal e Mabinogion.
Motu Iti
Motu Iti, ou tamén Hatu Iti, é unha illa das Marquesas, na Polinesia francesa. O nome Motu Iti significa «illa pequena». Igualmente é un nome común na Polinesia utilizado en moitos lugares diferentes; tales como un illote na Illa de Pascua, fronte ao volcán Rano Kau.
A illa de Motu Iti nas Marquesas, está situada no grupo norte do arquipélago, ao noroeste de Nuku Hiva.
A illa consta de dúas rocas: Motu Iti e Plate. Por este motivo Etienne Marchand, tras descubrilas en 1791, bautizounas como Deux-Frères, «dous irmáns». Motu Iti é de orixe volcánico e ten unha altitude máxima de 220 metros. Está deshabitado e depende administrativamente da comuna de Nuku Hiva.
Casanova, Bardaos, San Sadurniño
Casanova é un lugar da parroquia de Bardaos no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 24 habitantes (12 homes e 12 mulleres).
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Casanova coincide co latín: casa nova.
Corveira, Bardaos, San Sadurniño
Corveira é un lugar da parroquia de Bardaos no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).
Proteólise
miniatura|300px|A [[hidrólise dunha proteína (en vermello) polo ataque nucleofílico da auga (en azul). A vida media da reacción se non está catalizada é de varios centos de anos.]] A proteólise é a degradación de proteínas ou ben por medio de encimas específicos, chamados proteases, ou ben por medio de dixestión intramolecular.
Proceso de degradación
Se as protreínas se degradan durante a dixestión, participan proteases específicas como a tripsina, a quimotripsina, as carboxipeptidases e a elastase.
A degradación intracelular lévaa a cabo un complexo multiencimático denominado proteasoma, que actúa no citosol. Trátase dunha estrutura cilíndrica formada por proteases con dous extremos con complexos proteicos que alimentan a cámara interna do cilindro ao recoñeceren as proteínas. As proteínas que van ser degradadas foron previamente marcadas cunha pequena proteína chamada ubiquitina.
A proteólise ten varias funcións para a célula, entre elas:
A proteólise pode realizarse tamén no interior dos orgánulos chamados lisosomas, por medio dunhas proteases específicas chamadas catepsinas, das que hai uns 50 tipos diferentes. O pH óptimo para a súa actuación é de 5, e esta acidez obtense grazas a unha bomba de protóns. A degradación lisosomal recicla os aminoácidos das proteínas que non son anómalas, por exemplo, as que se encontran na membrana, ou se incorporaron á célula por endocitose. Non elimina proteínas "incorrectas". Son moi importantes en procesos como a regresión do útero tras o parto, que en 9 días pasa de pesar 2 kg a 50 g, ou na eliminación das membranas interdixitais durante o desenvolvemento fetal.
A proteólise tamén se usa moito en investigación e técnicas de diagnóstico.
Efecto proteolítico dalgúns velenos
Algúns velenos, tales como aqueles producidos por certas especies de serpes, poden tamén producir proteólise. Estes velenos son de feito, fluídos dixestivos que evolucionaron de modo que comezan a actuar no exterior do corpo do animal. Os velenos proteolíticos poden causar un amplo espectro de efectos tóxicos, tales como:
Butorides striata
Butorides striata, é unha especie de ave pelecaniforme da familia Ardeidae que habita en América, Asia, África e Oceanía. Pódese atopar nas proximidades de auga doce, salobre ou salgada.
Características
Na idade adulta pode chegar a medir de 36 a 48 cm de longo. O seu peteiro mide de 7 a 9 cm, o cal lle beneficia para pescar.
Historia natural
Fai os seus niños nas árbores nas proximidades dos ríos; pode pór de 2 a 5 ovos, os cales logran sobrevivir a maioría das veces.
Do mesmo xeito que a gran maioría das especies de garzas non anda en grupos, e polo xeral mantense soa ou coa súa parella. Aliméntase de peces e insectos pequenos con axuda do seu longo e agudo peteiro.
Accidente de Torre del Bierzo
miniatura|dereita|220px|Desaparecido túnel número 20 na estación de [[Torre del Bierzo.]] O accidente ferroviario de Torre del Bierzo tivo lugar o 3 de xaneiro de 1944 en Torre del Bierzo (provincia de León) ao chocaren dentro do túnel número 20 da liña Palencia-A Coruña un tren correo, unha locomotora en manobras e un tren de mercadorías. O número oficial de vítimas mortais foi de 78 segundo a autoridade xudicial, pero sempre se sospeitou que o Réxime franquista puido ocultar a magnitude real do accidente. Documentos posteriores elevaron a cifra a 200 falecidos, pero hai indicios e estudos que dan un saldo de ata 500 ou 800 mortos.
O franquismo rapidamente censurou a dimensión desta catástrofe, dado que o pésimo estado das infraestruturas ferroviarias e a constante falta de mantemento eran en boa medida as responsables do accidente, debido a que se tivo que responder a escasezas de todo tipo e a necesidade da reconstrución dos danos producidos pola recente guerra civil, unha tarefa difícil pola presente escaseza de recursos económicos. Varias décadas despois, o accidente daría título a unha curtametraxe (Túnel número 20) dirixido por Ramón de Fontecha, que obtivo o Premio Goya á mellor curtametraxe documental en 2002.
Galería de imaxes de obxectos de metal de Galicia
Obxectos de metal de Galicia
Ramón Alberto Villaverde
Fillo de emigrantes galegos no Uruguai, destacou primeiro en Colombia, onde formou unha famosa dupla goleadora con Alfredo di Stéfano no Millonarios de Bogotá, para logo fichar polo FC Barcelona, onde xogou durante nove tempadas converténdose nun dos xogadores suramericanos máis importantes da historia do club.
Traxectoria
Seus pais eran dous emigrantes de Arteixo que se instalaran en Montevideo na década de 1910. Súa nai Matilde era de Rañobre, na parroquia de Oseiro, e seu pai da Pedreira, da mesma parroquia. Na capital uruguaia naceu Ramón Alberto en 1930. A súa madriña foi a nai de Héctor Núñez, outro histórico futbolista uruguaio fillo de galegos.
Comezou a xogar no Liverpool de Montevideo, na tempada 1949-50, para despois pasar ao fútbol colombiano. No país cafeteiro militou primeiro no Cúcuta Deportivo, na tempada 1950-51, e logo marchou a Bogotá para xogar en Millonarios entre 1952 e 1954, na época dourada do club, alcumado entón como o "Ballet Azul", onde formou unha gran dupla con Alfredo Di Stéfano.
Despois fichou polo FC Barcelona da man do directivo Pedro Salvat e de Josep Samitier, o 8 de xullo de 1954 e o seu debut produciuse en Les Corts contra o Sevilla FC na primeira xornada da tempada 1954/55. O Barça gañou por 4-2 e Villaverde conseguiu o primeiro gol superando ao porteiro do Sevilla, Busto, cunha cabezada colocada.
A súa demarcación natural era a de interior, pero adaptouse sen problemas á de extremo por ambos os dous lados e pódese considerar como adiantado ao seu tempo xa que non permanecía fixo na banda senón que tendía a romper polo centro buscando outras alternativas de ataque.
Xogou no Barça durante nove tempadas, disputando 373 partidos e anotando 151 goles, sendo o máximo goleador do club na tempada 1955/56. Levantou 7 títulos: 3 ligas, 2 Copas do Xeneralísimo e dúas Copas de Feiras.
Tivo o seu cénit no Barça baixo a dirección de Helenio Herrera e unha das súas actuacións máis destacadas foi nos cuartos de final da Copa de Europa de 1960 contra os "Wolves", alcume co que se coñecía o Wolverhampton inglés. Na noite do 10 de febreiro de 1960 na ida no Camp Nou, o Barça superou aos británicos por 4-0 con goles de Villaverde (2), Kubala e Evaristo. Na volta, o 2 de marzo do mesmo ano, a exhibición foi total, gañando por 2-5 cun gol de Villaverde e catro de Kocsis e co público inglés aplaudindo ao Barça ao remate.
Villaverde non xogou a famosa final dos postes cadrados de Berna, en 1961, e xa asentado nun suave declive, permaneceu no club ata 1963, cando se lle dedicou un partido de homenaxe. No seu último ano de contrato saíu cedido ao Racing de Santander, onde colgou as botas en 1964.
Morreu en Barcelona o 15 de setembro de 1986 á idade de 56 anos, por problemas cardíacos.
Palmarés
Millonarios
FC Barcelona
Ilia Devin
Ilia Devin (Девин Илья Максимович), nado o 20 de xullo de 1922 en Sire Теrizmorga e finado o 13 de novembro de 1998 en Saransk, foi un xornalista e escritor mordovo, un dos principais escritores en lingua moksha.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia labrega e estudou na súa localidade natal. Loitou en varias frontes durante a segunda guerra mundial co Exército Vermello e logo da guerra traballou na radio estatal de Mordova mais nas publicacións periódicas Mokšen Pravda e Mokša. Membro da Unión de Escritores de Rusia dende 1949, foi o presidente da Unión de Escritores da República de Mordovia (1971-1984). Membro do Consello Supremo da RSS de Mordovia (1975-1980), delegado no XXV Congreso do PCUS (1976)
Actividade literaria
Comezou a escribir durante os seus anos escolares, publicou o seu primeiro poema en 1939 na revista Kolkhozon Eriaf e nos anos seguintes publicou en diversas revistas mordovas. Durante a guerra publicou en revistas militares e en 1945 publicou o seu primeiro libro, unha selección da súa poesía militar, Šobdavan Zari. Ao longo da súa vida publicou 20 libros, tanto de poesía como de prosa. Pero a súa obra principal é a novela Nariše que saíu do prelo en 1969, ambientada nos anos inmediatamente posteriores á guerra nunha aldea mordova, a trama céntrase na nova xeración que participa activamente en todas as esferas de actividade nuns anos marcados polas dificultades causadas pola guerra e polas moitas pexas que poñen os membros da vella xeración aos avances.
Armada dos Estados Unidos de América
A Armada dos Estados Unidos (en inglés United States Navy) é unha rama das Forzas Armadas dos Estados Unidos.
Historia
Comezou chamándose Continental Navy (Armada Continental, 13 de outubro de 1775). Durante a guerra de independencia americana os barcos baixo mando continental facían labores costeiras de ataque a mercantes británicos debido á carencia de medios e capacidades para enfrontarse á mariña de guerra británica, a maior do mundo na época. Nesa guerra, os EUA chegaron a mandar sobre 50 barcos. Trala contenda, o Congreso licenciou a oficiais e mariñeiros e vendeu as súas naves.
Anxeriz, O Castro de Ouro, Alfoz
Anxeriz é un lugar da parroquia do Castro de Ouro no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 17 habitantes (9 homes e 8 mulleres).
Armada dos Estados Unidos de América
Historia
O 27 de marzo de 1794, o Congreso aprobou a construción de seis fragatas para protexe-la súa frota mercante dos ataques piratas. En 1797 o USS Constellation, USS United States e o USS Constitution entraron en servizo. O 30 de abril de 1798 creouse o Departamento da Armada (Navy Department) que faría as funcións de Ministerio da Mariña. Na guerra de 1812 contra os británicos, a reducida frota estadounidense non puido evita-lo bloqueo dos portos occidentais. Nos anos vindeiros non participou en conflitos relevantes de xeito activo.
Na Guerra de Secesión a armada unionista era claramente superior á confederada e estableceu un bloqueo sobre as costas confederadas no golfo de México. Na guerra produciuse o primeiro enfrontamento entre naves acoirazadas de vapor: o USS Monitor e o CSS Virginia.
Non sería ata a década de 1880 que a armada americana comezou a definitiva posta en marcha para ser considerada no escenario mundial e te-las capacidades para proxecta-la influencia política e defende-los intereses nacionais no Caribe e no Pacífico. En 1883 constrúense tres cruceiros de aceiro: USS Boston, USS Atlanta e USS Chicago.
Na guerra hispanoamericana de 1898, os barcos americanos obtiveron unha importante vitoria sobre a España. No novo século Theodore Roosevelt apoiou o investimento en aumenta-lo número de barcos de guerra e contar cunha frota moderna.
Cara a primeira guerra mundial, a Armada dos Estados Unidos tiña unha potencia importante, pero aínda por debaixo da británica ou da alemá. Tralo afundimento do Lusitania, en 1917 os Estados Unidos entran guerra no bando aliado pero a súa armada limítase a funcións de escolta de transporte de soldados e a despregar un campo de minas submarino no Mar do Norte.
Na década de 1920, os Estados Unidos xa contaban con tres portaavións (o USS Langley, o USS Lexington e o USS Saratoga), basicamente acoirazados ós que se engadía unha plataforma para uso de avións.
En 1941 prodúcense os primeiros encontros entre os submarinos alemáns e os barcos americanos. O 16 de abril de 1941 a armada recibe ordes de afundir todo barco alemán que se achegue a 25 millas das costas americanas. O 7 de decembro do mesmo ano, Xapón ataca Pearl Harbor en Hawai e os Estados Unidos entran en guerra (ver ataque a Pearl Harbor).
Tanto no teatro atlántico como no pacífico a armada estadounidense leva a cabo importantes misións entre as que cómpre destacar a Batalla Naval de Guadalcanal (a maior batalla mariña do século XX) e o Desembarco de Normandía, decisivo para abrir unha fronte occidental en Europa.
A Segunda Guerra Mundial remata cos Estados Unidos como primeira potencia naval e nas décadas posteriores a mariña establece bases navais estratexicamente situadas en todo o mundo. A capacidade nuclear da arma submarina americana constitúe a máis mortífera ferramenta da chamada contraforza. A aplicación de mísiles balísticos (primeiro os Polaris e logo os Trident) nos submarinos, xunto cos silos en terra e os bombardeiros estratéxicos constitúen o tridente da forza estratéxica dos Estados Unidos.
Tralo fin da guerra fría, a frota americana non deixou de diminuír (en 1988, 588 barcos, en 2005 menos de 300), pero aínda hoxe supera as sete seguintes maiores frotas xuntas, sendo a americana con moito a indisputable primeira potencia naval.
Organización
O Comandante en Xefe da mariña de guerra estadounidense e o Presidente dos Estados Unidos. Por debaixo del, a mariña depende do Departamento de Defensa, e a súa vez administrativamente do Secretario de Mariña e operacionalmente dos Mando Unificados de Combate.
Aeroporto de Höga Kusten
O aeroporto de Höga Kusten (IATA:KRF, ICAO: ESNK), coñecido tamén como aeroporto de Kramfors/Sollefteå, é un aeroporto sueco situado entre as cidades de Kramfors e Sollefteå, no leste do país.
Armada dos Estados Unidos de América
Organización
A forza operativa naval dos Estados Unidos divídese en sete frotas, cada unha mandada por un vicealmirante. Estas son:
Aeroporto de Höga Kusten
Historia
Os pasaxeiros do aeroporto desecenderon dende os 63 000ata os 15 000 entre os anos 2000 e 2008. Gran parte desta perda debeuse á competencia en prezo dos aeroportos de Sundsvall-Härnösand (a 80 km de Kramfors e 110 km de Sollefteå) e de Örnsköldsvik (a 110 km de Kramfors e 120 km de Sollefteå), pero tamén debido á mellora das conexións por estrada e tren con Estocolmo.
A finais de 2006 a aeroliña Nordic Regional comezou a operar en Kramfors e iniciou voos con reactores con avións MD-87 na ruta Gällivare-Kramfors-Arlanda, facendo que as cifras de pasaxeiros aumentaran lixeiramente. Despois da tempada de verán, Nordic Regional non puido continuar a liña debido a problemas económicos. O aeroporto estivo entón sen tráfico durante varios meses, ata que en outubro de 2008 Nextjet comezou a voar a Arlanda.
No ano 2012 o aeroporto recibiu o seu nome actual, Höga Kusten ("costa alta" en sueco), cando se abriu ao trafico a estación de ferrocarril ao lado do aeroporto.
O Castro de Vilarullo, Curtis, Curtis
O Castro de Vilarullo é un lugar da parroquia de Curtis no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Non tiña habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
Eadric
Eadric, escrito posteriormente Edric ou Edrick, é un antropónimo anglosaxón que pode referirse a:
Leboriz, Bardaos, San Sadurniño
Leboriz é un lugar da parroquia de Bardaos no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Ioió
miniatura|dereita|Ioió dos anos 1960. Un ioió é un xoguete formado por dous pequenos discos redondos de igual tamaño unidos por un eixo, no que se enrola un cordel. O obxectivo do xogo é subir e baixar o disco mediante brincadeiras. Aparellos similares existiron en diversas culturas pero o xoguete moderno provén de Filipinas baseado nun artefacto empregado na caza. En 1929 un empresario norteamericano de orixe filipina comezou a produci-lo xoguete en cantidade e comezou a facerse popular entre os nenos norteamericanos.
Eadwine
Eadwine (posteriormente Edwin) é un antropónimo anglosaxón que pode referirse a:
A noite estrelada
A noite estrelada (en La Nuit étoilée; en De sterrennacht) é un cadro do artista postimpresionista neerlandés Vincent van Gogh. Pintado en xuño de 1889, representa a vista dende a fiestra orientada ó leste do seu cuarto no asilo de Saint-Rémy-de-Provence, xusto antes do amencer, co engadido dunha aldea ideal. Estivo na colección permanente do Museo de Arte Moderna en Nova York dende 1941, adquirido a través de Lillie P. Bliss Bequest. Considerado como unha das obras máis salientables de Van Gogh, A noite estrelada é unha das pinturas máis recoñecidas da historia da cultura occidental.
Waitakere Ranges
Waitakere Ranges é unha cadea de outeiros que se estende 25 km ó norte e 25 km ó sur de Auckland, Nova Zelandia. A súa altitude máxima é de 474 metros. Os maorís chaman a Waiakere Ranges e os seus arredores Te Wao nui a Tiriwa. Zona húmida, recibe unha media de 2000 mm ó ano, unha pequena parte consistente en 28 km² forma The Waitakere Ranges Regional Parkland.
Leboriz
O topónimo galego Leboriz pode referirse a:
Alquilación
A alquilación é a transferencia dun grupo funcional alquilo desde unha molécula a outra. O grupo alquilo pode ser transferido por medio dun alquil carbocatión, un radical libre, un carbanión ou un carbeno (ou os seus equivalentes). Os axentes alquilantes utilízanse amplamente en química porque os grupos alquilo son un dos grupos máis comúns que se encontran nas moléculas orgánicas. Moitas moléculas diana biolóxicas ou os seus precursores sintéticos están compostas por unha cadea alquilo con grupos funcionais específicos nunha determinada orde. A alquilación selectiva, ou engadir partes á cadea cos grupos funcionais desexados, utilízase especialmente cando non hai ningún precursor biolóxico do que se poida dispoñer comunmente. A alquilación cun grupo alquilo dun só carbono denomínase metilación.
En contextos referentes á refinación do petróleo, a alquilación refírese a unha determinada alquilación de isobutano con olefinas. Para converter o bitume ou o petróleo pesado en cru sintético, a alquilación produce alquilato C7–C8 sintético, que é un produto para mesturar coa gasolina súper.
En medicina, a alquilación de ADN utilízase en quimioterapia para danar o ADN de células cancerosas. A alquilación realízase cun tipo de fármacos chamados axentes alquilantes antineoplásticos.