cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Río Draa
Historia
O Draa é coñecido desde os antigos romanos, que o chamaron Darat. Publio Cornelio Escipión Emiliano Africano Menor Numantino (en latín, Publius Cornelius Scipio Aemilianus Africanus minor Numantinus) (185 a.C.-129 a.C.), máis coñecido como Escipión Emiliano, comandante en África, confiou ao historiador Polibio unha frota para explorar as costas marroquís; este dixo ter visto crocodilos.
As tres partes en que se divide a conca están incluídas no que o viaxeiro, xeógrafo, militar e historiador español Luis del Mármol Carvajal (Granada, 1524-Vélez-Málaga, 1600) chamou "Numidia", que distingue claramente de "Barbaria".
Da zona do baixo Draa proviña unha tribo árabe coñecida como os Beni Saad (ou saadís), que adquiriron gran poder económico grazas á súa intermediación no comercio caravaneiro do ouro. Os Beni Saad fundaron unha dinastía que expandiu o seu poder por todo Marrocos (1554), e loitou contra os intentos de colonización dos portugueses. As suntuosas tumbas dos sultáns saadís encóntranse en Marrakech.
Claude Cohen-Tannoudji
Claude Cohen-Tannoudji, nado en 1933 é un Físico alxeriano que recibiu o Premio Nobel de Física en 1997, xunto con Steven Chu e William Daniel Phillips polos seus estudos sobre o arrefriamento de átomos con láser.
Traxectoria
O seu traballo tense desenvolvido no Centre national de la recherche scientifique (CNRS, Centro Nacional para a Investigación Científica) e a Universidade de París.
Volcán Chaitén
No 2008 entrou en erupción logo de séculos sen actividade, o que produciu masivas evacuacións da poboación da cidade de Chaitén e arredores.
José Sánchez de Santa María
José Sánchez de Santa María foi un tradutor galego, que Ricardo Carballo Calero cita entre os precursores de Rosalía.
Traxectoria
Louis Lucien Bonaparte, sobriño de Napoeón, fixo traducir a varios idiomas o Evanxeo de Mateo. En 1861 publicouse en Londres a tradución galega, debida a José Sánchez de Santamaría, de Santiago de Compostela, polo demais descoñecido.
A versión está feita sobre a tradución castelá de Félix Torres Amat, e non sobre o texto grego. O libro leva un prólogo do príncipe editor titulado Observaciones comparativas sobre la pronunciación gallega, asturiana, castellana y portuguesa. Abondan na tradución galega os castelanismos morfolóxicos e sintácticos.
Aneirin Karadog
Aneirin Karadog, nado o 11 de maio de 1982 en Lanelwy, é un presentador, cantante e poeta galés.
Traxectoria
De pai galesofalante e nai bretoa, naceu no norte de Gales aínda que pasou a maior parte da infancia en Pontypridd, localidade próxima a Cardiff. Estudou lingua francesa e castelá na Universidade de Oxford. Traballou durante un tempo na organización de promoción do galés, Menter Iaith, en Rhondda Cynon Taf e desde 2005 desenvolveu a súa actividade profesional na produtora televisiva Tinopolis, con colaboracións nos programas Wedi 7, Heno e Sam Ar y Sgrin de S4C e actuou no programa infantil da mesma emisora, Y Barf.
Gañou o Urdd Eisteddfod en 2005 e apareceu no volume colectivo, Crap Ar Farddoni  con outros poetas novos: Catrin Dafydd, Hywel Griffiths, Eurig Salisbury e Iwan Rhys. En 2012 publicou deu ao prelo o seu primeiro libro individual: O Annwn i Geltia . que logrou o premio ao mellor libro de poesía en galés do ano. Foi membro do grupo de hip hop Genod Droog (2005-2008) e do dúo Y Diwygiad, colaborando tamén en álbums doutros grupos: Llwybr Llaethog, Cofi Bach e Tew Shady En marzo de 2012 foi un dos creadores e o presentador de Aneirin Bx3, un espectáculo poético infantil en colaboración con Eurig Salisbury, Catrin Dafydd e Llyr Barmouth. En 2016 gañou o Eisteddfod Nacional.
Demostración
O termo demostración pode ter os seguintes significados:
KRunner
KRunner é o lanzador de aplicacións do ambiente de escritorio KDE4.
Funcionalidades
KRunner permite buscar e abrir ficheiros e aplicacións. Asemade, pode usarse para operacións máis xenéricas, coma de calculadora ou de conversor de unidades.
A aplicación permite o inicio rápido doutros programas, así como de marcadores do Konqueror ou de ficheiros e cartafoles abertos recentemente (incluídas páxinas web visitadas). Tamén pode usarse
Na seguinte versión de KDE, a 4.3, KRunner cambiará lixeiramente o modo en que amosa a información, en entre as súas novidades estará a busca de música en Amarok.
Cetáceos
Os cetáceos (Cetacea) son unha orde de mamíferos completamente adaptados á vida acuática. O nome destes animais procede do latín cetus (balea, grande animal mariño), e este do grego antigo κήτος kétos (peixe grande).
En 1988, Rice recoñecía 83 especies e 42 subespecies. Posteriormente houbo un consenso ao considerar tres, e non unha, especies de balea franca, pasando a ser consideradas un total de 85 especies, reducíndose o número de subespecies a 41. Case todas as especies son animais mariños, que inclúen baleas, cachalotes, candorcas, golfiños, arroaces, toniñas etc., agás 7 especies de golfiños de auga doce, se ben un destes últimos, o baiji, está declarado formalmente extinto. Todas estas especies agrúpanse en dúas subordes, o dos misticetos e o dos odontocetos. Unha terceira suborde extinta, os arqueocetos, son os antepasados das modernas baleas.
Entre os misticetos están os animais vulgarmente chamados baleas, os máis grandes do mundo. Aínda que o termo balea debe reservarse ós integrantes da familia Balaenidae, úsase tamén para referirse a outras especies non pertencentes á familia dos balénidos e incluso tamén para cetáceos con dentes, como é o caso da denominación de balea asasina para a candorca (que nin é balea nin é asasina), de balea de esperma para o cachalote ou de balea piloto para o caldeirón.
Na suborde dos odontocetos están os golfiños e as candorcas, con frecuencia criados en catividade e adestrados para serviren de espectáculo, práctica non exenta de polémica que moita xente reclama sexa erradicada, como se fixo en Francia.
Morfoloxicamente, presentan un corpo fusiforme, semellante ós dos peixes, que os fai máis hidrodinámicos. As patas anteriores transformáronse en aletas, mentres que as posteriores desapareceron como tales, aínda que quedan algúns ósos vestixiais non unidos á pelve e ocultos dentro do corpo. A aleta caudal é horizontal e divídese en dous lóbulos. Xeralmente carecen de pelo e teñen unha capa de tecido adiposo debaixo da pel para manter a calor corporal en augas frías. O tamaño dos cetáceo vai desde 1 m e 50 kg do golfiño de Maui aos 29,9 m e 173 toneladas da balea azul, que é o animal máis grande que xamais existiu na Terra, mesmo maior cos renomeados dinosaurios. Algunhas especies mostran dimorfismo sexual. Aínda que non son tan flexibles ou áxiles coma as focas, os cetáceos poden nadar moi rápido, así a candorca é capaz de trasladarse a 35 km/h en períodos curtos de tempo, e o rorcual común pode manter unha velocidade de 30 km/h. Os golfiños poden facer xiros moi axustados mentres nadan a gran velocidade. Os misticetos teñen vibrisas na súa boca, a diferenza das baleas dentadas. Os cetáceos teñen uns sentidos moi desenvolvidos: a vista e o oído están adaptados tanto para a auga como para o aire, e as baleas teñen un sistema táctil nas súas vibrisas. Algunhas especies están ben adaptadas para mergullarse a grandes profundidades.
Os grandes cetáceos foron obxecto da caza comercial durante séculos, como un recurso mariño máis, ata poñelos en perigo de extinción. Aínda hoxe algúns países coma o Xapón, Noruega ou Islandia seguen cazando baleas para comer a súa carne, escudándose no argumento da caza científica. Puntualmente tamén se cazaron os golfiños, tanto para aproveitar a carne como por consideralos inimigos dos pescadores e aínda hoxe o fan no Xapón, os inuit (esquimós) do Canadá ou nas illas Feroe en Dinamarca.
A rama da bioloxía que estuda estes animais é a cetoloxía.
Características
miniatura|350px|esquerda|Oito especies de cetáceos debuxados a tamaño proporcional: 1. [[Balea vasca; 2. Candorca; 3. Balea de Groenlandia; 4. Cachalote; 5. Narval; 6. Balea azul; 7. Rorcual común; 8. Beluga.]]
Externamente posúen un corpo pisciforme, adaptado á vida acuática, con amplas variacións no tocante ó tamaño (desde as toniñas de ó redor dun metro de lonxitude ata a balea azul, de ata 30 metros e 180 toneladas, o animal máis grande coñecido), a forma da cabeza e o tamaño das aletas.
Os cetáceos, coma tódolos demais mamíferos, son animais de sangue quente (endotérmicos), respiración pulmonar e reprodución vivípara (paren e aleitan as súas crías). A presenza de pelo sobre a pel é vestixial e só se observa, moi ralo, nos fetos. As extremidades anteriores transformáronse en aletas pectorais (sen función locomotriz) e as posteriores atrofiáronse case totalmente, quedando unicamente un pequeno óso pélvico no abdome.
O rabo transformouse nunha aleta caudal que, a diferenza dos peixes, é horizontal. Esta aleta caudal é o mecanismo que utilizan para propulsarse e desprazarse. Presentan tamén unha aleta dorsal, sen base ósea, que pode ser moi destacada (como na candorca) ou inexistente (como na balea vasca ou na beluga).
O problema da respiración pulmonar nun medio acuático resolvérono mediante a transformación do cranio, alongado en horizontal, e a migración dos orificios nasais (narinas ou aventadores) á cara superior da cabeza. Os misticetos (baleas e rorcuais) posúen dous orificios nasais mentres que os odontocetos (golfiños, cachalote etc.) só presentan un. Outras transformacións fisiolóxicas permítenlles espazar extraordinariamente os movementos respiratorios e permanecer períodos prolongados de tempo baixo a auga (o cachalote, por exemplo, pode permanecer baixo a auga ata dúas horas sen necesitar saír á superficie para respirar).
Carecen de aparato auditivo externo e só teñen uns pequenos orificios detrás dos ollos e, ademais, en moitas especies estes condutos están obstruídos. Aínda así posúen un sentido do oído moi desenvolvido e son quen de determina-la orixe dos sons baixo o mar grazas ó seu sistema de ecolocalización. Tamén poden comunicarse entre si mediante un amplo repertorio de sons, que varían, segundo a especie e a familia, entre breves chasquidos a cancións prolongadas.
Evolución
A orixe dos cetáceos hai que buscala en mamíferos terrestres normais de hábitos anfibios, probablemente durante o Eoceno, hai entre 55 e 34 millóns de anos. Concretamente, evolucionaron a partir de mamíferos da orde dos artiodáctilos (mamíferos provistos de dedos articulados), hoxe representados polas vacas, cabalos, porcos, hipopótamos etc.
Clasificación taxonómica
A orde dos cetáceos foi descrita en 1792 polo zoólogo francés Mathurin Jacques Brisson, na súa obra Regnum animale in classes IX distributum sive Synopsis methodica. Haak, París, Leiden 1756–1762.
Os cetáceos divídense tradicionalemente en tres subordes (ou superfamilias para algúns autores), unha xa extinta e dúas con especies actualmente viventes:
Porén, modernamente moitos autores inclúenos na nova orde dos cetartiodáctilos (Cetartiodactyla), na suborde dos cetancodontamorfos (Cetancodonta), coa categoría sistemática de infraorde. (Ver Cetartiodáctilos). Aquí seguimos a clasificación tradicional.
Orde Cetacea Brisson, 1792
Alimentación
A dieta dos cetáceos é moi variada, o que determina importantes transformacións na dentición. Atendendo ás características desta clasifícanse en dúas subordes:
miniatura|350px|dereita|Golfiño común (Delphinus delphis), adulto e cría.
Reprodución
Os cetáceos son vivíparos: paren as súas crías vivas. Paren unha soa cría de cada vez aínda que se coñecen casos excepcionais de partos e xestacións dobres. As crías acabadas de nacer deben saír axiña á superficie, a respirar, acto no que son axudados pola nai ou por outras femias do mesmo grupo familiar.
Mistacocetos
miniatura|210px|[[Balaenoptera borealis.]] miniatura|210px|[[Balaenoptera edeni.]] miniatura|210px|[[Balaenoptera bonaerensis.]] miniatura|210px|[[Balaenoptera omurai.]]
Sociedade Galega de Historia Natural
A Sociedade Galega de Historia Natural menciona, na súa Lista padrón (provisoria) dos verberados de Galicia, publicada no Tomo I: O medio da Xeografía de Galicia de Pérez Alberti, a cinco das sete especies de rorcuais, cos nomes galegos que se indican:
Vocabulario multilingüe de Lahuerta e Vázquez
Os profesores Fernando Lahuerta e Francisco X. Vázquez recollen, no seu Vocabulario multilingüe, seis especies de rorcuais (o que implica que non forzosamente todas elas teñan que frecuentar, máis ou menos esporadicamente, as costas próximas a Galicia, aínda que si poidan ter nomes galegos):
Guía dos mamíferos de Galicia de Díaz d'a Silva e Cartelle
Pola súa parte, Díaz d'a Silva e Cartelle, na Guía dos mamíferos de Galicia, consideran como presentes nas nosas costas, algunhas accidentalmente, ás mesmas cinco especies, aínda que con nomes galegos algo diferentes:
Sociedade Galega de Historia Natural
miniatura|210px|[[Tursiops truncatus.]] miniatura|210px|[[Steno bredanensis.]] miniatura|210px|[[Delphinus delphis.]] miniatura|210px|[[Lagenorhynchus acutus.]] miniatura|210px|[[Phocoena phocoena.]] miniatura|210px|[[Globicephala melas.]] miniatura|210px|[[Orcinus orca.]] miniatura|210px|[[Physeter macrocephalus.]]
Na lista provisoria anteriormente citada sinálanse as especies seguintes:
Guía dos mamíferos de Galicia de Díaz d'a Silva e Cartelle
Na citada Guía de d'a Silva e Cartelle inclúense, como visitantes das augas galegas, as segunies especies:
Nomes propostos por Lahuerta e Vázquez para as especies citadas nos apartados anteriores
Lahuerta e Várquez, no seu Vocabulario multilingüe, propoñen os seguintes nomes:
Partido de Baviera
O Partido de Baviera (en alemán: Bayernpartei) é un partido político autonomista e rexionalista do estado de Baviera, no sur de Alemaña. Foi fundado en 1946 e descríbese como patriótico bávaro, buscando a independencia de Baviera dentro da Unión Europea. Xunto coa Unión Social Cristiá pode verse como herdeiro do Partido Popular Bávaro que existiu antes da segunda guerra mundial. Tras algún éxito a finais dos 40 e nos 50, o partido perdeu votantes rapidamente. Aínda hoxe existe pero foi elixido para o parlamento estatal de Baviera por última vez en 1962. O actual presidente do partido é Florian Weber. O partido é membro da Alianza Libre Europea.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 49ª edición dos Óscar
200px|miniatura|[[Jean-Jacques Annaud, director do filme gañador.]] Os seguintes 24 filmes, todos eles de países diferentes, foron propostos na 49ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Costa do Marfil, Alemaña Oriental, Francia, Italia e Polonia. O galardón recaeu sobre Costa do Marfil, co filme de Jean-Jacques Annaud La Victoire en chantant, converténdose no primeiro país subsahariano en presentar e gañar o galardón. O filme non sería aceptado segundo as normas actuais, xa que tanto o director como a produción do filme eran maioritariamente franceses. Costa do Marfil non volveu presentar un filme nesta categoría até a 88ª edición dos premios, con Run.
Mamed Casanova: O Fillo da Furia
Mamed Casanova: O Fillo da Furia é unha novela gráfica en branco e negro de Manuel López Poy e Miguel Fernández Vázquez, publicada en 2010 por Demo Editorial.
Trama
Entre os séculos XIX e XX, o bandoleiro galego Mamed Casanova é perseguido pola Garda Civil por toda a comarca de Ortigueira. Tres anos de continuos apresamentos, fugas e asaltos que fixeron del unha figura case lendaria.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 49ª edición dos Óscar
O Xapón non presentou un filme por primeira e única vez na historia. Alemaña Oriental recibiu o seu único nomeamento con Jakob der Lügner.
Hüsker Dü
Hüsker Dü foi unha influente banda de rock fundada en Minneapolis-St. Paul, Minnesota, estaba formada por Bob Mould (guitarra e voz), Greg Norton (baixo) e Grant Hart (batería e voz).
Hüsker Dü foi unha das máis importantes bandas do underground estadounidense durante os anos 80. Cunha sonoridade innovadora e revolucionaria, a banda é sinónimo de power trio, e é citada como influencia por nomes tan dispares como Pixies, Dinosaur Jr, The Lemonheads, Nirvana, Soul Asylum e Foo Fighters.
Historia
Formado en St. Paul, Minnesotta por Bob Mould (guitarra e voz), Greg Norton (baixo) e Grant Hart (batería e voz), Hüsker Dü (nome sacado dun xogo de mesa dinamarqués, que significa en danés "lémbrase vostede?") comezou tocando hardcore inspirado e influenciado pola escena californiana. Coas composicións e voces a cargo de Bob Mould e Grant Hart, o inicio da carreira da banda foi marcado por un son agresivo e rápido, que lembraba a bandas como Black Flag e Dead Kennedys. Co tempo, o son da banda foi facéndose máis elaborado, a clave dese cambio foi o álbum duplo Zen Arcade de 1984, e a partir de aí, Hüsker Dü converteuse en punto de referencia para o chamado rock alternativo durante os anos 80 e 90.
A formación e o inicio hardcore
En 1979 o guitarrista/vocalista Bob Mould era estudante de primeiro ano no Macalester College en St. Paul, Minnesotta e frecuentaba Cheapo Records, unha tenda de discos onde traballaba Grant Hart. Greg Norton e Hart coñecéranse solicitando o mesmo posto na tenda. Hart e Mould uníronse por un amor compartido polos Ramones, e pouco despois recrutaron a Norton e ao teclista Charlie Pine para formar unha banda, Buddy and the Returnables. Comezaron a realizar concertos tocando principalmente versións de temas de rock clásico e dos Ramones. Aos demais membros do grupo non lles gustaba o son dos teclados de Pine e comezaron a ensaiar se el, compoñendo algunhas cancións orixinais.
O novo nome orixinouse durante o ensaio do tema de Talking Heads "Psycho Killer.” Incapaces de recordar as porcións en francés cantadas na canción orixinal (como Qu'est-ce que c'est?), no seu lugar berraban palabras en outros idiomas estranxeiros que recordaban, incluído o popular título do xogo de memoria dos anos 70 Hūsker Dū? O nome gustoulles e engadíronlle diérese do metal. Mold dixo que lles gustaban as cualidades algo misteriosas do nome, e que os diferenciaba doutros grupos de hardcore punk con nomes como "Social Red Youth Dynasty Brigade Distortion".
A principios dos anos 80, Hüsker Dü conquistou un público local. Tanto Mould como Heart compoñían as cancións e cantaban. En 1981, lanzaron o seu primeiro sinxelo, Statues, coa discográfica local Reflex, seguido polo lanzamento do álbum Land Speed Record, que contiña 17 cancións en só 26 minutos, lanzado pola New Alliance Records. Ao final daquel ano, lanzaron un EP igualmente rápido e pesado, In a Free Land.
En 1982, volveron á Reflex, onde lanzaron Everything Falls Apart, o primeiro disco gravado en estudio. Naquela época, Hüsker Dü comezou a facer interminables xira polo circuíto underground estadounidense. Xunto con Minutemen, R.E.M., Black Flag, Meat Puppets e Replacements, Hüsker Dü formaba un grupo de bandas independentes que construíran unha reputación polas constantes xiras e tendo os seus discos soando nas radios universitarias. Os concertos de Hüsker Dü eran un espectáculo á parte, bastante peculiar. Eles practicamente non falaban co público e enlazaban as cancións unha coa outra, sen interrupción. Á parte dunha axenda chea de concertos, Hüsker Dü tamén pasou a gravar asiduamente, lanzando o EP Metal Circus en 1983.
A virada
Despois de Metal Circus, Hüsker Dü pasou a desenvolverse musicalmente dunha forma bastante rápida, con Mould e Hart encontrando os seus camiños como compositores no álbum Zen Arcade de 1984, o primeiro que lanzaron coa discográfica SST Records. Zen Arcade tamén foi o primeiro en recibir o recoñecemento da crítica, sendo un dos discos máis eloxiados daquel ano. Zen Arcade era tamén un álbum duplo, algo completamente inédito no underground, e mostraba á banda ampliando os seus horizontes, fuxindo dalgunhas limitacións do hardcore e compoñendo melodías máis concisas e ben definidas, así como instrumentais máis extensos e densos, aínda que mantendo a enerxía do punk rock. A audiencia da banda pasou a medrar máis. A finais de 1984, lanzaron "Eight Miles High", unha cover de The Byrds, só dispoñible como sinxelo.
Hüsker Dü continuou gravando e facendo concertos a un ritmo frenético entre 1984 e 1985. Tudo corría ben para a banda, con éxito entre os críticos e cun público que medraba. Pero nesa época comezou a xurdir unha rivalidade entre os compositores e vocalistas da banda, Bob Mould e Grant Hart, así como unha dependencia do alcohol e as anfetaminas.
New Day Rising, de 1985, reflectía as influencias de The Byrds e doutros nomes dos anos 60 como The Zombies e ata os Beatles, todo iso baixo a forma do rock alternativo e do punk rock. Co lanzamento do seguinte álbum, Flip Your Wig, tamén de 1985, Hüsker Dü converteuse na primeira das bandas independentes de post-punk da metade dos anos 80 en asinar cunha grande discográfica, fichando coa Warner Brothers. Flip Your Wig está entre os mellores traballos da banda, onde a súa fórmula parece encontrar un perfecto equilibrio.
Candy Apple Grey, o primeiro lanzamento pola nova discográfica, xurdiu en 1986. Un bo disco, favorecido principalmente polas facilidades de produción ofrecidas por unha grande discográfica. Aínda que o son seguía a liña máis accesible dos últimos 3 discos, non habían hits obvios e a banda non acadou o éxito comercial, pero mantivo a súa integridade e o seu público (aínda que reducido) intactos. Durante esa época, as tensións internas entre Mould e Hart medraron. Mould estaba recuperado mentres Hart parecía afondar na dependencia de drogas e alcohol. Aínda así, estaban listos para a gravación dun novo álbum duplo, Warehouse: Songs and Stories. A pesar de que a Warner non quería que a banda lanzase outro álbum duplo, Warehouse foi lanzado en maio de 1987, sendo ben recibido pola crítica. Os fans máis radicais recoñecían que ese non era o mellor disco da banda, e que Mould e Heart como compositores estaban distanciandose.
O fin do camiño
A banda estaba preparando unha serie de concertos para promover o lanzamento de Warehouse cando o representante da banda, David Savoy, suicidouse unha noite antes do inicio da xira. Hüsker Dü acabou facendo os concertos de todas formas (eles tocaban o novo álbum enteiro, na orde do disco e sen interrupcións todas as noites). Pero o suicídio de Savoy aumentou as turbulencias na banda e Hart non amosaba sinais de recuperación. Así que foi cancelada a xira de Warehouse e a banda non tocou ata o fin de 1987, o que xerou especulacións de que o grupo estaría separándose. Eses rumores foron confirmados en xaneiro de 1988, cando Hart foi despedido e a banda disolveuse.
Hart lanzou un EP en solitario, 2541, pola SST a finais de 1988, seguido polo álbum Intolerance un ano despois. Unha vaz lanzado o disco, Hart recuperouse do abuso de drogas e formou unha nova banda, Nova Mob. Nova Mob lanzou o seu álbum de estrea en 1991, The Last Days of Pompeii e o segundo disco, autotitulado en 1994. Despois do segundo disco, Nova Mob disolveuse e Grant Hart volveu á súa carreira en solitario. Greg Norton converteuse en chef de restaurantes de Minneapolis.
Inmediatamente despois do final de Hüsker Dü, Bob Mould comezou unha carreira en solitario, explorando sonoridades máis intimistas e acústicas. Despois de lanzar dous álbums, Workbook (1989) e Black Sheets of Rain (1990), formou o trío Sugar en 1992. Entre 1992 e 1994 Sugar lanzou dous álbums, Copper Blue (1992) e File Under: Easy Listening (1994). En 1995, Sugar acabou e Mould retornou á súa carreira só.
En 1994, foi lanzado o álbum en directo The Living End, gravado en 1987, durante a última xira de Hüsker Dü. O disco contén 24 temas, algúns deles inéditos, incluíndo unha versión de The Ramones.
Lista de reis dos pictos
Reis dos pictos
As diferentes cores sinalan reis presuntamente relacionados.
Reis históricos antigos
O primeiro rei picto que aparece en múltiples fontes antigas é Bridei, fillo de Maelchon, e os reis do século VI en diante poden ser considerados históricos xa que as súas mortes aparecen reflectidas en fontes irlandesas.
Reis dos pictos 839–848
As mortes de Eógan e Bran levaron a unha época de conflito con moitos pretendentes ó trono dos pictos.
Reis dos pictos tradicionalmente contados como reis dos escoceses
Cináed mac Ailpín (Kenneth MacAlpin en inglés) derrotou ós reis rivais arredor dos anos 845–848. Tradicionalmente é considerado o primeiro "Rei dos escoceses", ou dos "Pictos e Escoceses", xa que supostamente conquistou ós pictos como un gael. Porén, a maioría dos estudosos modernos sinalan, que en realidade era "Rei dos Pictos", e os termos "Rei de Alba" ou "Rei dos Escoceses" non foi empregado até varias xeracións despois del.
Economía de Curaçao
Turismo, refino de petróleo e o sistema bancario internacional son as principais actividades da pequena economía de Curaçao, a cal é moi dependente do exterior. A pesar dun pequeno crecemento do PIB durante a última década, a illa goza dun elevado PIB per cápita e unha infraestrutura ben desenvolvida, cando comparada a outros países da rexión. Curaçao ten un excelente porto que pode recibir grandes barcos petroleiros. A empresa estatal de Venezuela aluga a única refinaría de petróleo da illa do goberno. A maior parte do petróleo é importado de Venezuela, e os derivados do refino son exportados aos Estados Unidos.
Case todos os bens de capital e de consumo son importados, sendo os Estados Unidos, Brasil, Italia e México os principais fornecedores. O goberno busca diversificar a industria e o comercio, e asinou un acordo coa Unión Europea con miras a expandir os negocios con ela. O solo pobre e a escaseza de auga impiden o desenvolvemento da agricultura. Problemas orzamentarios complican a reforma do sistema de saúde, xubilación e pensións, para unha poboación cada vez máis vella.
Norman Rockwell
Norman Percevel Rockwell, nado en Nova York o 3 de febreiro de 1894 e finado en Stockbridge o 8 de novembro de 1978, foi un ilustrador, fotógrafo, pintor e autor estadounidense célebre polas súas ilustracións da vida cotiá americana, moitas veces cheas de ironía e humor.
O seu atractivo para os americanos radica na súa reflexión sobre a cultura popular americana a través dunha pintura figurativa moi expresiva. É coñecido por ilustrar de 1916 a 1960 as portadas da revista Saturday Evening Post.
A Corredoira, Pedroso, Narón
A Corredoira é un lugar da parroquia de Pedroso no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 9 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 5 mulleres, o que supón un descenso con relación ao ano 2003 cando tiña 11 habitantes.
Topónimo
O topónimo Corredoira fai referencia a un camiño para carros.
Evangelista Torricelli
Evangelista Torricelli, nado en Faenza (Romagna) o 15 de outubro de 1608 e finado en Florencia o 25 de outubro de 1647, foi un físico e matemático italiano.
Traxectoria
Quedou orfo con moi poucos anos, polo cal, viviu co seu tío, Jacobo Torricelli, un frade que lle ensinou humanidades. En 1627 foi enviado a Roma para estudar ciencias xunto a Benedetto Castelli.
A lectura da obra de Galileo Diálogo da nova ciencia inspiroulle algúns dos seus principios mecánicos. Estes principios aparecen na súa obra De motu. En 1632 Castelli púxose en contacto con Galileo para amosarlle o traballo do seu pupilo e solictarlle que o acollese, e Galileo aceptou, polo que Torricelli trasladouse a Arcetri, onde foi aprendriz de Galileo. Este morreu nos primeiros meses do ano seguinte. Fernando II de Toscana nomeouno físico e matemático da corte, polo cal non ve cumprido o seu soño de volver a Roma e tense que trasladar a Florencia finalmente.
Tiña pleuresía, pola culpa desta enfermidade faleceu en Florencia cando só tiña trinta e nove anos. Dous séculos máis tarde fixéronlle unha estatua na súa cidade natal.
Descubrimentos de Torricelli
En 1643 descubriu o principio do barómetro, polo cal pasou a posteridade, xa que con este descubrimento demostraba a existencia da presión atmosférica, principio demostrado máis tarde por Blaise Pascal. Ademais de descubrir o principio do barómetro tamén enunciou o teorema de Torricelli, moi importante en hidráulica.
En 1644 publicou o seu traballo sobre o movemento na obra Opera geometrica. A publicación desde principio máis outros traballos sobre as curvas cicloides, supúxolle unha loita contra Roberval, quen o acusou de plaxio. Aínda que parece ser que os dous chegaron a mesma conclusión por separado. A loita durou ata a morte de Torricelli.
Tamén tivo máis descubrimentos como por exemplo, o principio que di que unha serie de corpos que están conectados de modo que debido o seu movemento o seu centro de gravidade non pode baixar ou subir estes elementos están en equilibrio.
Anticorpo de cadea pesada
Un anticorpo de cadea pesada é un anticorpo que consta só de dúas cadeas pesadas e carece das dúas lixeiras que normalmente tamén teñen os anticorpos normais. Atopáronse en camélidos e tiburóns.
Nos anticorpos comúns, a rexión que se une ao antíxeno consta dos dominios variables das cadeas pesada e lixeira (VH e VL). Os anticorpos de cadea pesada poden tamén unirse a antíxenos malia ter só dominios VH. Esta observación levou ao desenvolvemnto dun novo tipo de fragmentos de anticorpo cun potencial uso como fármacos, que se denominan anticorpos de dominio simple.
Descubrimento
En 1989 un grupo de biólogos dirixido por Raymond Hamers na Universidade Libre de Bruxelas investigou o sistema inmunitario dos dromedarios. Ademais dos esperados anticorpos normais de catro cadeas, identificaron anticorpos máis simples que constaban só de dúas cadeas pesadas. Este descubrimento foi publicado en Nature en 1993. En 1995 un equipo de investigadores da Universidade de Miami atopou un tipo diferente de anticorpos de cadea pesada en tiburóns.
En peixes cartilaxinosos
miniatura|260px|Un anticorpo de cadea pesada de tiburón (á esquerda) e un anticorpo de cadea pesada de camélido (no medio) en comparación cun anticorpo común (dereita). As cadeas pesadas móstranse en ton máis escuro e as lixeiras máis claras.
Os  IgNAR (do inglés immunoglobulin new antigen receptor, inmunoglobulina con novo receptor de antíxeno) dos peixes cartilaxinosos (por exemplo os tiburóns) son anticorpos de cadea pesada. Os IgNAR mostran diferenzas estruturais significativas con outros anticorpos. Teñen cinco dominios constantes (CH) por cadea en vez dos habituais tres, varias pontes disulfuro en posicións pouco habituais, e a rexión determinante da complementariedade 3 (CDR3) forma un bucle estendido que cobre o sitio no que se une á cadea lixeira noutros anticorpos. Estas diferenzas, combinadas coa idade filoxenética dos peixes cartilaxinosos, orixinou a hipótese de que os IgNAR poderían estar máis estreitamente relacionados cunha proteína de unión a antíxenos primordial que coas inmunoglobulinas de mamíferos. Para comprobar esta hipótese sería necesario descubrir IgNAR ou anticorpos similares en vertebrados que sexan aínda máis antigos filoxeneticamente, como nos peixes ágnatos como as lampreas e mixíns. Os invertebrados non teñen anticorpos en absoluto.
En camélidos
Os únicos mamíferos que posúen anticorpos de cadea pesada (similares a IgG) son os camélidos, como os dromedarios, camelos, llamas e alpacas. Este foi un desenvolvemento evolutivo secundario: as cadeas pesadas destes anticorpos perderon un dos seus dominios constantes (CH1) e sufriron modificacións no dominio variable (VH), ambos elementos estruturais necesarios para a unión das cadeas lixeiras. Nun subgrupo, o CH1 desaparecido parece que foi substituído por unha rexión bisagra estendida, como se mostra na imaxe. Malia a súa diferente estrutura global, os anticorpos de cadea pesada de camélidos comparten varias propiedades cos IgNAR, por exemplo o bucle CDR3 estendido e a conformación do CDR1. Argumentouse que estas semellanzas son causadas por esixencias funcionais ou ben por evolución converxente, en vez de indicaren unha verdadeira relación.
Aproximadamente o 50% dos anticorpos de camélidos son do tipo ordinario de mamífero con cadeas pesadas e lixeiras. Non se coñece ningún tipo de animal que teña só anticorpos de cadea pesada e careza completamente do tipo común cos dous tipos de cadeas.
Os anticorpos de cadea pesada de camélidos son tan específicos para os antíxenos coma os anticorpos normais e nalgúns casos son máis robustos. Ademais, son facilmente illados usando o mesmo procedemento de cribado de fagos usado cos anticorpos habituais, o que permite cultivalos ex vivo en grandes concentracións. O seu menor tamaño e dominio simple fan que estes anticorpos sexan doados de transformar en células bacterianas para a súa produción en masa, polo que son ideais para utilizalos en investigación.
Castros do norte de Portugal
Esta é unha listaxe non exhaustiva dos castros existentes no norte de Portugal por distritos e municipios:
Latente
Latente (do latín latens, -ntis, "oculto", "invisíbel") designa a cualidade dunha propiedade oculta que pode manifestarse ulteriormente.
A esta cualidade chámaselle latencia. Así, en diversas circunstancias falamos de tempo de latencia ou de período de latencia para referírmonos á demora entre unha acción e o desencadeamento dunha reacción na súa resposta.
Mariola (xogo)
miniatura|dereita|Xogo da mariola. miniatura|dereita|Transcurso dunha partida da mariola. A mariola, peletre ou patefa é un xogo tradicional infantil, con moi diversas variantes, no que se debuxan unha serie de casas numeradas no chan por onde ten que saltar o xogador, ou os xogadores por orde, despois de guindar un anaco de pedra chamado peletre ou patefa que se arrastra mentres se salta á pata coxa.
Materiais necesarios
Para comezar a xogar só se necesita debuxar o campo de xogo e coller unha pedra para poder lanzala e xogar.
Dependendo das zonas, o campo debúxase de distintas formas. Na zona de Carnota, onde se coñece como pelete, debúxase un terreo de xogo onde se enumeran as casiñas do un ao nove, ou senón poñendo ceo nese cadro.
Proceso
Para comezar, tírase a pedra na casiña un e sáltase á pata coxa, sen pisar na casiña que ten a pedra. Ao chegar ás casiñas divididas con dous números (as casiñas 4 e 5, e as casiñas 7 e 8), porase un pé en cada unha simultaneamente. Ao chegar á derradeira casiña, tamén dependendo das zonas, nunhas remátase o xogo e noutras séguese.
Wergeld
Wergeld (formas alternativas: weregild, wergild, weregeld, etc.) foi unha forma de compensación, normalmente pago como reparación esixido a unha persoa culpábel de homicidio ou outro tipo de morte ilegal, aínda que tamén podía ser esixido por calquera outro crime serio.
Datos xerais
O pago do Wergeld foi un mecanismo legal moi importante nas sociedades do norte de Europa, como a viquinga ou a anglosaxoa, durante a Alta Idade Media; a outra forma de reparación nesa época era a vinganza sanguenta blutrache. O pago facíase normalmente ao clan familiar. Se o pago non se realizaba, ou era rexeitado polo bando ofendido, adoitaba derivar a unha constante débeda de sangue.
O tamaño do Wergeld en casos de asasinato viña imposto polo rango social da vítima. Nos casos de escravos ou thralls (escravos na cultura escandinava), non se estipulou ningún prezo, aínda que era común realizar un pago simbólico no caso do thrall e o valor do escravo no seu caso. Un clásico exemplo dunha disputa por un Wergeld dun escravo nárrase na Saga de Egil Skallagrímson.
Etimoloxía
A palabra Wergeld está composta por were, que significa "home", e geld, que significa "pago"; a palabra significaría "prezo dun home". Etimoloxicamente, were está relacionado co termo latino vir. Geld é a raíz da palabra inglesa gilt (dourado, de cor dourada), como 'Gold', que significa: 'Ouro'. Hoxe en día, a palabra Geld segue significando "diñeiro" en linguas como o holandés, o yiddish e o alemán.
LACE
LACE (acrónimo de Low-power Atmospheric Compensation Experiment), coñecido tamén como USA 51, foi un satélite artificial militar estadounidense lanzado o 14 de febreiro de 1990 mediante un foguete Delta 6920 desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral.
Características
LACE foi un satélite militar experimental lanzado para medir a distorsión dos raios láser emitidos desde a superficie terrestre cara o satélite nas bandas de luz visible e infravermello.
O satélite foi construído polo Laboratorio de Investigación Naval e levaba, ademais dos sensores para o láser, un sensor ultravioleta para descubrir as mellores lonxitudes de onda coas que detectar o rastro do escape dos foguetes e un experimento para medir a presenza de neutróns no espazo.
LACE estabilizábase mediante gradente gravitatorio. Foi posto fóra de servizo o 14 de febreiro de 1993, tras superar a súa vida útil esperada, de 30 meses, e reentrou na atmosfera o 24 de maio de 2000.
Federación Mundial de Curling
A Federación Mundial de Curling (en inglés World Curling Federation, WCF) é o organismo internacional dedicado a regular as regras do curling a nivel competitivo e regularmente realizar competicións e outros eventos.
Historia
A FMC foi fundada o día 1 de abril de 1966 en Perth (Escocia) por 7 países (Escocia, Canadá, os Estados Unidos, Suecia, Noruega, Suíza e Francia) co nome de International Curling Federation. En 1991 o nome foi cambiado ao actual.
En 1968 foi celebrado o primeiro Campionato Mundial de Curling, limitado á participación masculina (o primeiro Campionato Mundial de Mulleres realizouse en 1979).
En 1992 o Comité Olímpico Internacional decidiu aceptar o curling como parte da programación oficial dos Xogos Olímpicos de Inverno, facendo este deporte a súa aparición oficial nos xogos de 1998. Antigamente tiña figurado dúas veces como deporte demostración, nos xogos de 1988 e de 1992.
Organización
A estrutura xerárquica da federación está conformada polo Presidente e os Vicepresidentes, o Director Xeral, o Congreso (efectuado cada dous anos), o Comité Executivo, o Consello e oito Comités Técnicos - un para cada disciplina.
Federacións nacionais
miniatura|400px|Membros da FMC e as súas divisións rexionais (América, Europa e Pacífico). Deseguido amósase unha lista das asociacións membros da FMC: * A Federación de Curling de Armenia foi suspendida por non pagar a cotas pertinentes.
A Costeira, Pedroso, Narón
A Costeira é un lugar da parroquia de Pedroso no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 11 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 6 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 8 habitantes.
La Cepeda
Localización
Bisbarra situada no corazón da provincia de León, entre a Maragatería, O Bierzo, a Omaña e a Vega del Órbigo. Trátase dunha bisbarra histórica sen recoñecemento administrativo.
Extensión
Ten unha extensión de 506, 4 Km2, e un total de 44 pobos.
Concellos
Os concellos de Quintana del Castillo e Villagatón forman La Cepeda Alta, e os outros tres La Cepeda Baixa.
Clima
É de tipo continental, con invernos moi fríos e veráns cálidos. A temperatura media anual sitúase arredor dos 10 °C, a media do mes máis frío está entre 2º e 4º, chegando a mínimas de ata -10 °C, e a media do mes máis cálido sitúase entre 18 °C e 20 °C alcanzando máximas de 35 °C. A duración do perido frío comprende de 7 a 9 meses, entendendo como mes frío aquel no que a temperatura media é menor de 7 °C. O período de xeadas esténdese dende outubro a maio.
Xeoloxía
A parte norocidental está constituída por lousas, mentres que a parte nororiental e o sudoccidental son terreos de cuarcitas. En xeral o substrato xeolóxico está formado por terreos pobres. Só os chans aluviais das estreitas veigas dos ríos e regueiros son de boa calidade con abundate materia orgánica, boa textura e escasa pedregosidade.
Vexetación
A vexetación desta bisbarra componse polo carballo e en menor medida a aciñeira (Quercus ilex). Nas veigas abundan o lamigueiro, o ameneiro (Alnus glutinosa), o salgueiro. Nos montes predomina o breixo, a carroucha ou a queiroga de Umbela, as vasoiras (Adenocarpus), o toxo (Ulex europaeus), o piorno (Genista), a carqueixa (Genista tridentata), o codeso (Halimium), a silveira (Rubus idaeus).
Construcións
Son pequenas casas agrupadas arredor da igrexa e preto do cemiterio. As casas tiñan unha porta grande que permitía o paso de carruaxes facía o portal. Moitas delas tiña dous plantas, á planta de arriba accedíase por unha escaleira que estaba no curral a través do corredor, onde estaban os cuartos. Dende o curral tamén se accedía ás cortes, cochineras, palleiro e demais dependencias do agricultor.
Glasvegas
Glasvegas é unha banda escocesa de indie rock procedente de Glasgow. O grupo está composto por James Allan (voces), Rab Allan (guitarra e coros), Paul Donoghue (baixo e coros) e Jonna Löfgren (batería). Glsvegas recibiu moi boas críticas co seu primeiro álbum, Glasvegas , editado en setembro do ano 2008, e que chegou ao número 2 da lista británica de álbums, sendo nomeado para os Mercury Music Prize un ano despois.
A revista NME declarou: "Se The Libertines definiron o comezo da década e Arctic Monkeys a súa metade, entón Glasvegas case con seguridade definirán o seu final e máis aló". Se álbum de estrea, Glasvegas (2008), colleitou éxito no Reino Unido, onde foi platino, e en Suecia, chegando a ser ouro. O impacto da banda no Reino Unido e o éxito do seu primeiro traballo non pasou desapercibido en Norteamérica, onde a banda estivo de xira seis veces entre outubro do 2008 ata setembro do 2009.
Antzuola
miniatura|250px|Situación de Antzuola dentro da provincia de Gipúscoa Antzuola é unha vila e concello do País Vasco, dentro da provincia de Guipúscoa; dentro da comarca de Debagoiena. Ten unha área de 27,72 km².
Poboación
No ano 2010 segundo o INE Antzuola tiña 2.161 habitantes, 2042 en 2005.
Ursula K. Le Guin
Ursula Kroeber Le Guin, nada en Berkeley, California, o 21 de outubro de 1929 e finada o 22 de xaneiro de 2018, foi unha escritora estadounidense de ciencia ficción e fantasía.
Escribiu poesía, libros infantís e ensaios, e incluso traduciu obras doutros autores dende o chinés e o español. Así e todo, debe a súa fama ó numeroso caudal de libros e contos de ciencia ficción e fantasía publicados ó longo da súa carreira con varios premios Hugo e Nébula. Foi a única muller que ata a data foi galardoada co título de Gran Mestra pola Asociación de escritores de ciencia ficción e fantasía dos Estados Unidos (SFWA). Considerabase unha feminista anarquista e taoísta.
Traxectoria
Naceu en Berkeley, California o 21 de outubro de 1929. O seu pai era o eminente antropólogo Alfred L. Kroeber e a súa nai, Theodora, escritora de literatura infantil. Dende pequena educouse nunha atmosfera de interese académico polos mitos e lendas de tódolos pobos da terra. O seu interese pola literatura é temperán: xa á idade de 11 anos enviou o seu primeiro relato á reputada revista Astounding Science Fiction e, aínda que foi rexeitado, iso non lle fixo desistir.
Foi á Escola Radcliffe da Universidade Harvard, onde se graduou en 1951, e logo pasou un ano na Universidade de Columbia onde fixo o seu posgraduado en linguas romances. A súa tese de mestría relacionaba diversos aspectos da literatura romance da Idade Media e o Renacemento. Tras finalizar o seu curso de posgraduado, obtivo unha bolsa Fulbright para estudar en Francia, onde coñeceu ó que se convertería no seu marido, Charles Le Guin. Casaron en 1953.
Á súa volta a EE.UU. ensinou francés en varias universidades antes de se dedicar por completo á literatura. Publicou seis libros de poesía, vinte novelas e máis dun centenar de historias, catro coleccións de ensaios, once libros para nenos e algunhas traducións (entre as que destaca o Tao Te Ching de Lao Tse e unha selección de poemas de Gabriela Mistral). Dende 1958 viviu en Portland, Oregón, onde deu a luz os seus tres fillos. Hoxe en día está considerada como un dos mellores autores vivos do xénero; no ano 2003 foi galardoada como "Gran Mestra" da SFWA (a primeira muller en obter esta distinción).
Primeiras publicacións
As súas primeiras creacións literarias non foron no terreo da fantasía, pero non obtivo moito interese por parte das editoriais. Entón volveu ó campo da fantasía en busca dun estilo e formas que lle permitisen profundar nos temas que lle interesaban sen perder a capacidade de publicar aquilo que escribía.
A súa primeira publicación dun conto de fantasía foi na revista Amazing en 1962, pero o seu debut como novelista non chegaría ata catro anos máis tarde, coa novela Rocannon's World (1966). A historia de Rocannon conta a viaxe dun científico a un mundo poboado por tres especies intelixentes diferentes nun ambiente máis propio da fantasía que da ciencia ficción. En realidade, esta historia enmarcábase xa nas bases do que sería o seu propio universo de creación: o universo Hainish, no que conviven diferentes razas humanoides descendentes dunha única civilización ancestral proveniente do planeta Hain e cuxa diversidade psicolóxica e sociolóxica permiten explorar unha gran diversidade de facetas e valores da nosa propia cultura.
A serie, que nos traslada a 2500 anos no futuro, continuou durante o final dos anos 60 con outras novelas como Planet of Exile en 1966, City of Illusions un ano despois, e unha das súas obras mestras, The Left Hand of Darkness en 1969, novela premiada tanto cun Hugo como cun Nébula e que a catapultou á fama.
Terramar
Ursula K. Le Guin, alén da ciencia ficción, tamén cultivou con moito éxito o xénero fantástico e posiblemente a serie de fantasía lle outorgou tanta fama como as súas obras de ciencia ficción.
A serie de Terramar, na que se narra a historia dun xove aprendiz de mago que ten que loitar contra o seu propios medos e fantasmas, foi iniciada coa novela de 1968, O feitizeiro de Terramar, e posteriormente continuada en 1971 con As Tumbas de Atuan e The Farthest Shore. E moitos foron os que coñeceron a esta escritora grazas a estes tres títulos.
Vinte anos despois, Le Guin volvería a retomar os personaxes e escenarios oceánicos, con Tehanu: The Last Book of Earthsea (1990) e The Other Wind (2001), aínda que entre tanto seguiu escribindo algúns contos dentro deste mundo que se poden atopar en escolmas como The Wind's Twelve Quarters ou o máis moderno Tales from Earthsea.