cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Meca
Santuario ancestral
A Kaaba era nun principio só un cercado de pedra sen teito, con esquinas orientadas segundo os puntos cardinais. Albergaba ídolos de tódalas tribos da península arábiga, máis de 360, un por día, a "Pedra Negra" entre eles. Unha vez ao ano as tribos reuníanse alí abrindo unha tregua nas súas loitas constantes. No século V, a tribo coraixita fíxose co control da Meca e os seus membros convertéronse en expertos mercadores e comerciantes. Tal costume, o prestixio do lugar e a súa estratéxica posición nas rutas comerciais da rexión, favoreceron un pronto e florecente desenvolvemento do comercio (sinaladamente as especias do Iemen e Omán) que orixinou o crecemento dunha vila arredor.
Centro do islam
miniatura|esquerda|200px|Ilustración da Gran Mesquita, [[1787.]]
Para o século V, o control da área da Meca estaba en mans da tribo de mercadores Quraish quen reconstruíron a Kaaba no século VII, xa teitada e de forma cúbica. Nesa época Mahoma, que pertencía ao clan haxemita de dita tribo, revolucionou as ideas relixiosas da rexión ao establecer un culto monoteísta, rexeitando a idolatría vixente, sobre todo a Hubal, deidade lunar. A Kaaba converteuse no lugar máis sagrado, foco da oración dos musulmáns e centro de peregrinación da nova relixión, o islam, inda que A Meca nunca ostentaría capitalidade política algunha no imperio árabe.
O primeiro califa, Omar (634-644), ante o crecente número de peregrinos, manda derrubar as casas arredor da Kaaba e delimita cun muro un recinto de oración. O seu sucesor, o califa Uthman (644-656) agrándao e cobre con teito sobre arcos e columnas, dando orixe así á Gran Mesquita Al-Haram, que será novamente agrandada, enriquecida, destruída e reconstruída numerosas veces ao longo dos séculos. O califa Al-Mansur (754-775) dobra o tamaño do ala norte e oeste e o seu sucesor Al-Mahdi, no 777, ordena a reconstrución demolendo máis casas arredor, nun plan reticular de 196x142m con tres minaretes. En 1399 produciuse un incendio e tamén un asolagamento, tras os cales procedeuse a unha nova reconstrución, en 1405.
Xa baixo o poder otomán, en 1571 o sultán Selim II ordenou a remodelación da mesquita ao seu arquitecto Sinan, quen erixiu un teito abovedado sostido por novas columnas. Ademais, en 1629 foi restaurada e a Kaaba reconstruída. O recinto da mesquita ocupaba 192x132m e tiña sete minaretes, mantendo esta estrutura básica ata 1918.
Baixo a Dinastía Saudita
Tras un efémero reino de Hiyaz do que foi capital (1916-1924), a dinastía Saudita, fundadora do moderno estado de Arabia Saudita, impulsou a ampliación da Gran Mesquita (1955-1973 e 1982 ata o presente), con extensas demolicións arredor converténdoa no edificio relixioso maior do mundo, ao calor dun crecente número de peregrinos que contabilízanse xa por millóns. Toda unha rede de infraestruturas tense construído para o seu romaxe. Ademais, leváronse adiante vastos proxectos urbanísticos nas inmediacións da mesquita que supuxeron a desaparición do tecido e arquitectura tradicionais, substituídos por Abraj Al Bait, un complexo de xigantescos rañaceos e barrios de apartamentos de luxo.
Importancia no islam
miniatura|upright|O [[Hajj consiste en que os peregrinos visitan a mesquita da o-Haram, pero principalmente acampan e pasan tempo nas chairas de Mina e Arafah]]
A Meca ocupa un lugar importante no islam e considérase a cidade máis sacra en todas as ramas da relixión. A súa importancia débese ao papel que desempeña na Hajj na Umrah e pola súa condición de lugar de nacemento do profeta Mahoma.
Masjid al-Haram
Masjid al-Haram é o lugar de dous dos ritos máis importantes tanto do Hajj como da Umrah, a circunvalación arredor da Kaaba (tawaf) e o paseo entre os dous montes de Safa e Marwa (sa'ee). A mesjid é tamén o sitio do Pozo de Zamzam. Segundo a tradición islámica, unha oración na masjid é igual a 100.000 oracións en calquera outra masjid do mundo.
Maqam Ibrahim
Esta é a pedra sobre a que se apoiou Ibrahim (Abraham) para construír as partes máis altas da Kaaba. Contén dúas pegadas comparativamente maiores que as dos pés humanos actuais. A pedra está elevada e aloxada nunha cámara hexagonal dourada xunto á Kaaba, na placa de Mataf.
Safa e Marwa
Os musulmáns cren que na revelación divina a Mahoma, o Corán, Alá describe as montañas de Safa e Marwah como símbolos da súa divindade. Camiñar entre as dúas montañas sete veces, 4 de Safa a Marwah e 3 de Marwah indistintamente, considérase un piar obrigatorio (rukn) da 'Umrah.
Economía
A economía da cidade depende case exclusivamente das persoas que asisten ao Hajj, a peregrinación que os fieis musulmáns realizan á Meca. Esta deixa na cidade máis de 100 millóns de dólares, ao mesmo tempo o goberno saudita inviste preto de 50 millóns en servizos para os peregrinos.
A pesar de que na cidade tamén existen algunha industria o papel que desenvolve A Meca na economía do país e irrelevante, xa que esta se basea nas importacións de petróleo.
Sanidade
A asistencia sanitaria é proporcionada polo goberno saudita de forma gratuíta a todos os peregrinos. Hai sete hospitais principais na Meca:
Hai tamén moitas clínicas dispoñibles tanto para residentes como para peregrinos.
Administración
A cidade da Meca está gobernada polo concello homónimo, cuxo goberno está formado por 14 membros electos na cidade e presididos por un alcalde (Al-Amin) nomeado polo goberno de Arabia Saudita.
A cidade é a capital da provincia co mesmo nome, cuxa cidade con máis poboación é Jeddah. O gobernador desta provincia foi entre 2000 e 2007, ano do seu falecemento, o príncipe Abdul Majeed bin Abdulaziz Al Saud. O 16 de maio de 2007 foi sucedido polo príncipe Khalid bin Faisal Al Saud.
Cidades irmandadas
20px Medina, Arabia Saudita.
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Kabaa (January 2003).jpg|A Kaaba. Ficheiro:Supplicating Pilgrim at Masjid Al Haram. Mecca, Saudi Arabia.jpg|Peregrino rezando na mesquita Masjid al-Haram da Meca. Ficheiro:Mecca.JPG|A mesquita Masjid al-Haram e a Kaaba. Ficheiro:Masjid al-Haram panorama.JPG|Imaxe panorámica da mesquita Masjid al-Haram. </Gallery>
Cuíña dos Pardais
miniatura|260x260px| Unha vista da Cuíña dos Pardais. A cuíña dos Pardais (en ruso: Воробьёвы горы, Vorobiovy Gory), chamada de Lenin entre 1935 e 1999, é un outeiro na marxe dereita do río Moscova e un dos puntos máis altos da capital rusa, cunha altitude de 220 metros por riba do nivel do mar.
Conta cun miradoiro dende o que se contempla unha ampla vista panorámica da cidade, situado nunha chaela sobre un arboredo corgueiro cun desnivel de 85 metros sobre a superficie do río. Baixo a cuíña, e da outra banda do río, atópase o estadio Luzhniki (antigo Estadio Lenin), onde se celebraron as cerimonias de apertura e peche dos Xogos Olímpicos de verán de 1980. Preto del está o mosteiro de Novodevichi, exemplo sobranceiro do barroco Naryshkin.
Non moi lonxe do miradoiro está a ponte de Luzhniki, que atravesa o río para ligar a avenida Komsomolsky e a avenida Vernadsky. É unha ponte de dous niveis, o superior está aberto ao tráfico rodado e o inferior á circulación do metro, cunha pasaxe peonil. Neste nivel está a estación de metro Vorobiovy Gory, construída con paredes de vidro que permiten aos pasaxeiros apreciar a súa localización sobor do río.
Durante o Mundial de fútbol de 2018, a cuíña dos Pardais acolleu o maior fan fest do torneo, un espazo de entremento para os seareiros asistentes á competición.
Teleférico
O 27 de novembro de 2018 abriu un teleférico entre o cume e o complexo deportivo Luzhniki. Ata 2016 houbo nesa zona un trampolín de salto de esquí, data na que se desmontou con vistas a construír unha área de lecer con instalacións para deportes de neve, cun novo trampolín, pistas de esquí e snowboard e un escorregadoiro para zorras.
The Cars (álbum)
The Cars é o álbum de estrea da banda estadounidense de rock The Cars, publicado o 6 de xuño de 1978 a través do selo Elektra Records. Cos populares temas "Just What I Needed" e "My Best Friend's Girl" sendo amplamente pinchados nas emisoras de AOR, o álbum vendeu un millón de copias cara finais de anos e escalou as listas de xeito constante, chegando ao núemro 18 da Billboard 200 en marzo de 1979. O álbum foi seleccionado número 4 na lista dos mellores álbums do ano e 1979 de Billboard. The Cars estivo na lista de álbums durante 139 semanas con catro temas máis: "Good Times Roll", "You're All I've Got Tonight", "Bye Bye Love" e "Moving in Stereo".
Xuvia - Castro
Xuvia-Castro é un espazo natural galego declarado zona especial de conservación (ZEC) que abrangue 2.074 ha dos concellos da Capela, Moeche, Narón, Neda, San Sadurniño, As Somozas e As Pontes de García Rodríguez, percorridos polo río Xuvia e o seu afluente o Castro e que conserva gran parte dos bosques tradicionais de ribeira. Na parte alta do río Castro, na Serra do Forgoselo, localízase unha grande extensión de torgueiras ben conservadas. A altitude media é de 407 m. e pertence á rexión bioclimática atlántica.
Costa do Sol
miniatura|300 px|Foto de [[Puerto Banús, Marbella.]] A Costa do Sol (en castelán: Costa del Sol) é unha rexión costeira da provincia de Málaga en Andalucía. É a principal industria económica da provincia e unha das zonas turísticas máis importantes de España.
A área limítase ao leste pola provincia de Granada e ao oeste coa provincia de Cádiz, ao longo de máis de 150 km de costa mediterránea.
Con frecuencia adoita dicirse que a provincia de Málaga no seu conxunto é un pequeno continente. De feito, o visitante comprobará nos seus desprazamentos polas distintas zonas, que nas súas 7.456 quilómetros cadrados (curiosamente a menos extensa de Andalucía) alberga todas as paisaxes posibles, os máis variados contrastes, a máis completa rede de establecementos hostaleiros e, polo tanto, unha oferta turística practicamente ilimitada.
Málaga goza dun extraordinario clima (coñecido mundialmente), cunha temperatura media ao ano de 22 °C e con máis de 300 días de sol ao ano. A provincia consta de 101 municipios e o litoral costasoleño abarca desde o municipio de Manilva ata Nerja.
Nos anos 1950 comezou o auxe do turismo internacional e desde entón é un destino popular para estranxeiros, principalmente para británicos, alemáns, escandinavos e franceses. Clara consecuencia disto é o espectacular crecemento económico e demográfico de toda a comarca.
Está constituído por dúas comarcas: a Costa do Sol Occidental e a Costa do Sol Oriental, sendo a capital e centro de ambas a cidade de Málaga.
Dispón dunha gran oferta de prazas hostaleiras e de lecer, tanto de "Sol e Praia", como rural, máis de 70 campos de golf, tres parques zoolóxicos, un parque de atraccións (Tivoli World) etc.
Pobos e cidades
A Costa do Sol confórmana os seguintes municipios, listados desde o leste ao oeste: miniatura|200px|Nerja.
miniatura|200px|[[Torre del Mar.]]
200px|miniatura|Foto desde [[Serra Bermeja onde se observa Estepona.]]
Comunicacións e infraestruturas
Como consecuencia do rápido crecemento da poboación, estacional e permanente, da Costa do Sol e as practicamente inexistentes infraestruturas existentes no inicio do turismo nos anos 60, pódese falar de tres diferentes etapas;
Nesta última etapa na que nos atopamos intenta mellorar principalmente as infraestruturas ferroviarias. É unha aposta polo transporte público de calidade que camiña da man do salto cualitativo que van supor a chegada do tren de alta velocidade (AVE) a Málaga en decembro de 2007 e a inauguración do Metro de Málaga en 2009.
Para prolongar este esforzo deseñouse o Corredor da Costa do Sol con dous modelos ferroviarios distintos para a Costa do Sol Oriental e Occidental. Actualmente está en execución.
Navegación aérea
A navegación aérea é o conxunto de técnicas e procedementos que permiten conducir eficientemente unha aeronave ao seu lugar de destino, asegurando a integridade dos tripulantes e pasaxeiros e dos que están en terra. A navegación aérea baséase na observación do ceo e o terreo e nos datos achegados polos instrumentos de voo.
O elemento responsable en terra da navegación aérea é o control de tráfico aéreo, apoiado na información proporcionada polos pilotos e polos sistemas de radar.
Métodos
miniatura|Radio baliza VOR/DME Lorbé, Oleiros Existen varios métodos básicos que os navegantes e pilotos combinan para navegar eficazmente:
Regras
Dependendo das condicións mínimas de visibilidade, distancia ás nubes, e do tipo de espazo aéreo atravesado existen dous conxuntos de regras de obrigado cumprimento: as Regras de voo visual ou VFR (necesitando visibilidade maior de 5NM ou 8 Km. e teito de nubes por riba dos 1500m.) e as Regras de voo instrumental ou IFR, que opera mediante instrumentos. Os avións de liña, por razóns de seguridade, operan soamente baixo as regras de voo instrumental, independentemente das condicións meteorolóxicas.
Love of Lesbian
Love of Lesbian é un grupo musical de indie español formado en Barcelona que está en activo desde 1996.
Logo de tres discos en inglés, decidiron cantar en castelán, lingua en que sacaron os seus últimos tres discos. Santi Balmes considerou os inicios en inglés como un "erro" e explicou o cambio como un xeito de autoafirmación. Un momento importante para a súa proxección como grupo foi a actuación como abreconcertos de The Cure durante o Dream Tour 2000.
Traxectoria
Son un dos grupos máis apreciados pola crítica da escena indie española, sobre todo a partir da publicación de Maniobras de escapismo en 2005. Neste disco Love of Lesbian pasaron de utilizaren o inglés nas súas letras a cantaren en castelán. Con ese disco e o seguinte Cuentos chinos para niños del Japón asentáronse como unha das principais bandas indies en español.
No ano 2009 participaron na oitava edición do Festival do Norte.
O tema "Club de fans de John Boy" é empregado polo programa de radio El Larguero como canción de peche durante a fin de semana.
Emilio Álvarez González
Emilio Álvarez González, nado en Trasar de Carballo (Cartelos, Carballedo) o 12 de xaneiro de 1954 (el contaba que nacera en setembro de 1953, pero non o rexistraran ata esa data) e finado en Ourense o 7 de novembro de 2008, foi un poeta galego.
Traxectoria
miniatura|Peto de ánimas de Trasar fronte á casa do Grande na que naceu o poeta.
Estudou no Seminario de Lugo, rematou o bacharelato superior e fixo estudos de maxisterio. Exerceu de comercial en Ourense. Emilio Álvarez foi un poeta autodidacta, un poeta do pobo, da lareira, que escribía os poemas nun pequeno caderno mentes gardaba as vacas da casa do Grande de Trasar no prado dos Currás. Comezou escribindo en castelán, a lingua na que foi alfabetizado, e co paso do tempo e as lecturas volveu á súa lingua materna, o galego.
A súa primeira obra é en castelán: Caminos al atardecer  (1974). Está dedicado A mis padres y hermanos: “Que vivir es ir más allá de nuestro ser y relacionarnos con los demás seres”. Son corenta e tres poemas e tres textos en prosa de diferente temática e lonxitude. Algún chega ás tres páxinas, outros son máis sinxelos:
A rima está presente en moitos. Predomina o versolibrismo, a ausencia de estrofa.
O segundo libro poético é en galego: Albas de primaveira (1981). Son 48 poemas numerados. O 36 está dedicado a súa nai, a señora María do Grande:
O 37 ao seu avó:
E remata o libro no poema 47:
miniatura|Libretiña na que anotaba as poesías mentres andaba coas vacas no prado dos Currás
Lucil, Outes, Outes
Lucil é un lugar da parroquia de Outes no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 2 habitantes (ningún home e 2 mulleres).
Ana Carrasco
Ana Carrasco, nada en Cehegín o 10 de marzo de 1997, é unha piloto de motociclismo murciana. Compite no Campionato do Mundo de Supersport 300.
Traxectoria
No ano 2013 debutou na categoría de Moto3, no equipo Calvo Team, compartindo garaxe co que remataría por ser campión da categoría ese mesmo ano Maverick Viñales, e converteuse na muller mais nova en participar no Campionato do Mundo de Motociclismo. Ese mesmo ano converteuse na primeira muller da historia en acadar puntos na categoría de Moto3, e na primeira en acadalos no Mundial de Motociclismo dende 2001, grazas a unha 15ª praza na carreira disputada en Malaisia. Superouno cunha 8ª praza no peche da tempada en Valencia.
Sorte similar tivo no ano 2015 no que acadou a 18ª praza en dúas ocasións en Francia e en Australia pilotando unha KTM do equipo RBA Racing Team, ademais a metade de ano sufriu unha aparatosa caída na pista alemá de Sachsenring na que tamén se viu implicada a piloto María Herrera e na que se fracturou o úmero.
No 2016 Carrasco non atopou oco no mundial e optou por participar no CEV (Campionato de España de Velocidade) na categoría de Moto2.
Para o 2017 Carrasco asinou con ETG Racing para pilotar a súa Kawasaki Ninja 300 no Campionato do Mundo de Supersport 300 e na súa primeira carreira en Aragón fixo un 10º posto.
Estatísticas no Campionato do Mundo de Motociclismo
(Carreiras en negra indican pole position, Carreiras en cursiva indican volta rápida)
A Forest
"A Forest" é unha canción da banda inglesa The Cure, editado o 28 de marzo de 1980 como único sinxelo do seu segundo álbum Seventeen Seconds. Foi o seu primeiro sinxelo en entrar nas listas británicas, acadando o posto 31; tamén foi un éxito nos Países Baixos, acadándo o número 26 nese país. Ademais tamén sería o seu primeiro sinxelo en ser lanzado nun formato de 12 polgadas, contendo versións máis longas dos temas que as aparecidas no álbum.
Piñeiro, O Páramo
San Salvador de Piñeiro é unha parroquia do concello do Páramo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 87 habitantes, deles 36 eran homes e 51 eran mulleres.
Economía
O sector primario é o maioritario, adicado á gandaría e a agricultura. A plantación que máis abunda son piñeiros e carballos.
Patrimonio
O castro de Piñeiro está sen escavar.
Festas
As festas na honra da Virxe do Rosario celébranse a primeira fin de semana de outubro.
-106
Acontecementos
200px|miniatura|esquerda|Iugurta perante Sila, encadeado, gravado de 1772
Outros
Historia ano a ano
Mirás, Outes, Outes
Mirás é un lugar da parroquia de Outes no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 46 habitantes (22 homes e 24 mulleres).
Jacinto do Prado Coelho
Jacinto de Almeida do Prado Coello, nado en Lisboa o 1 de setembro de 1920 e finado na mesma cidade o 19 de maio de 1984, foi un crítico literario, ensaísta e profesor universitario portugués.
Traxectoria
Jacinto Almeida do Prado Coello naceu o 1 de setembro de 1920 en Lisboa, fillo do profesor de instituto António do Prado Coelho.
En 1941 conclúe a licenciatura en Filoloxía Románica na Facultade de Letras da Universidade de Lisboa. Dous anos despois, inicia alí unha carreira académica a cuxo cume ascende en 1953, altura en que se torna catedrático titular de Literatura Portuguesa Moderna.
Xamais abandonará posicións de assinalábel destaque nos principais organismos encargados do estudo e divulgación da lingua portuguesa: presidente da dirección do Centro de Estudos Filológicos entre 1954-1965; socio correspondente (a partir de 1955) e efectivo (despois de 1962) da Academia das Ciências de Lisboa, institución que o nomea responsábel pola comisión de redacción do seu Dicionário de Lingua Portuguesa e o fai chegar a presidente da dirección o ano de 1972. Mais é o interese polos escritores portugueses que estruturará o esencial da actividade de investigador de Prado Coelho. esquerda|miniatura|Dicionário de Literatura, unha das obras do autor, nunha biblioteca municipal, no [[Brasil]] Verificábel desde logo na tese de doutoramento, presentada en 1947 co título Introdução ao Estudo da Novela Camiliana. Colabora no nº 52, maio de 1947, da  revista  Mundo Literario (1946-1948) coa crítica "Camilo romántico" e tamén se encontra colaboración da súa autoría nas revistas Litoral (1944-1945) e Atlántico. Ademais de Camilo Castelo Branco será aínda, a partir de 1965, responsábel da edición das Obras, con máis de seis decenas de volumes publicados até final da década dos setenta. Tamén outros dous nomes de primeira liña do panorama literario captan a súa atención de estudoso e divulgador. A Fernando Pessoa dedica un ensaio seminal titulado Diversidade e Unidade em Fernando Pessoa- impreso por primeira vez en 1947. O outro autor é Teixeira de Pascoaes, sobre quen redacta varios artigos, responsabilizándose tamén da organización e anotacións críticas das súas Obras Completas. E moitos máis escritores, dos cales cumpre destacar Camões, Almeida Garrett, Eça de Queirós ou Fialho de Almeida, foron obxecto da súa atención crítica.
O traballo académico de Prado Coelho mostra preocupacións moi propias da axenda da investigación europea a partir da segunda pos-guerra. As reflexións consagradas á estilística, historia, literatura comparada ou mesmo á teoría literaria - neste particular as teses da chamada estética da recepción van levalo a organizar na Facultade de Letras un seminario sobre Socioloxía da Lectura - serán unha constante ao longo da súa vida, en paralelo coa sistemática organización dun discurso pedagóxico sobre o ensino da literatura. Entre 1975 e 1984 dirixe a revista Colóquio/Letras, editada pola Fundación Gulbenkian.
Foi presidenete da Sociedade Portuguesa de Escritores cando, en 1965, ocorre o lance máis dramático da vida do gremio: sanciona a asignación dun premio a Luandino Vieira, declarado opositor angolano do réxime salazarista, razón bastante para as autoridades políticas procederen ao peche das instalacións da Sociedade.
Jacinto do Prado Coelho morreu na mañá de 19 de maio de 1984, na súa residencia en Lisboa.
The Whole Love
The Whole Love é o oitavo álbum da banda estadounidense de rock alternativo Wilco, publicado o 27 de setembro do 2011 a través do selo dBpm. Os asistentes ao Solid Sound Festival de 2011 no Museo de Arte Contemporánea de Massachusetts, dende o 24 ao 26 de xuño, puideron mercar o primeiro sinxelo do disco, "I Might". Todo o álbum foi posto en streaming na páxina oficial de Wilco durante 24 horas entre o 3 e o 4 de setembro de 2011, e posteriormente puido escoitarse na National Public Radio. O 30 de novembro de 2011 o disco foi nomeado ao Grammy ao "Mellor álbum de rock".
Jacinto do Prado Coelho
Traxectoria
O Concello de Lisboa homenaxeou o filólogo dando o seu nome a unha rúa en Telheiras Norte.
Participou en 7 ensayos sobre Rosalía co apartado "O classico e o prazenteiro en Rosalía". É o autor do limiar de Lúa de Alén-mar: 1939-1958 de Ernesto Guerra da Cal.
Reascos, O Páramo
Santa María de Reascos é unha parroquia do concello do Páramo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 27 habitantes, deles 10 eran homes e 17 eran mulleres.
Établissement public de télévision
Établissement public de télévision (en árabe: "المؤسسة العمومية للتلفزيون") (EPTV) é a empresa pública de radiodifusión da Alxeria. Os produtos da empresa: EPTV (rede de televisión), Canal Algérie, Algérie 3, Algérie 4 e Coran TV 5.
Fresno (homónimos)
Co termo español fresno, que se lle aplica á árbore do freixo, podemos referirnos a unha serie de topónimos e entidades relacionadas por España e por América.
Control de tráfico aéreo
dereita|miniatura|200px|Torres de control de tráfico aéreo no [[Aeroporto de Schiphol]]
O espazo aéreo divídese en rexións de información de voo, coñecidas como FIR (Flight Information Region) e cada país faise responsable do servizo nas comprendidas na súa 'área de responsabilidade'. En moitos casos esta área de responsabilidade excede as augas territoriais dun país a fin de que o espazo aéreo comprendido sobre as augas internacionais sexa provisto dun servizo de información. O espazo aéreo no que se presta o servizo de control aéreo chámase 'espazo aéreo controlado'. A Unidade encargada de dar servizo de control ao tráfico aéreo nestas áreas recibe o nome de Centro de Control de Área. Debido ao amplo espazo aéreo que manexan,están divididos en Sectores de Control, cada un responsable dunha parte do espazo total ao seu cargo. Cando un avión está a piques de saír dun sector é traspasado ao seguinte sector en forma sucesiva, ata a aterraxe no seu destino. Actualmente, a maior parte das rutas aéreas están cubertas por radares, o que permite facer un seguimento permanente aos voos.
Nas rexións de información de voo atópanse as áreas terminais (TMA) dos aeroportos importantes e entre elas discorren as aerovías, corredores polos que circulan as aeronaves. Outros elementos son as áreas prohibidas, restrinxidas ou perigosas que son zonas onde o voo de aeronaves vese restrinxido en diferentes medidas e por causas diversas.
As normas que regulan a circulación aérea no espazo aéreo controlado recóllense no Regulamento de Circulación Aérea.
Lee Van Cleef
Clarence Leroy "Lee" Van Cleef, Jr., nado o 9 de xaneiro de 1925 en Somerville (Nova Jersey) e finado o 16 de decembro de 1989 en Oxnard (California), foi en actor estadounidense famoso por aparecer en filmes do xénero coñecido como Spaghetti Western.
Moledo, Outes, Outes
Moledo é un lugar da parroquia de Outes no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 31 habitantes (12 homes e 19 mulleres).
Boys Don't Cry (sinxelo)
"Boys Don't Cry" é o segundo sinxelo editado pola banda inglesa The Cure, aparecido o 15 de xuño de 1979. Gravouse ao mesmo tempo que o seu álbum de estrea Three Imaginary Boys, pero ao igual que os sinxelos "Killing an Arab" e "Jumping Someone Else's Train", non foi incluído no disco. Porén si aparecería na súa reedición estadounidense, Boys Don't Cry.
Edición de 1979
7"
Reedición de 1986
7"
12"
Cabo da Roca
dereita|miniatura|250px|O faro do Cabo da Roca.
O cabo da Roca é un cabo situado en Portugal, o punto máis occidental da Europa continental. Era coñecido polos romanos como Promontorium Magnum e durante a era da navegación a vela como a Roca de Lisboa.
Está situado no distrito de Lisboa, 40 quilómetros ao oeste de Lisboa e 18 quilómetros ao oeste de Sintra (concello ao que pertence) no Parque Natural de Sintra-Cascais. As súas coordenadas están inscritas nunha placa de pedra do monumento do lugar (a placa data do ano 1979). O acantilado emerxe do océano Atlántico a aproximadamente 140 metros sobre o nivel do mar. Enriba do acantilado hai un faro e unha tenda para turistas.
O cabo é unha popular atracción turística. O poeta Luís de Camões definiu o Cabo da Roca como o lugar onde a terra se acaba e o mar começa.
Outes, Outes, Outes
Outes é un lugar da parroquia de Outes no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 36 habitantes (18 homes e 18 mulleres).
American Murder: The Family Next Door
American Murder: The Family Next Door é un filme documental estadounidense de 2020 dirixido por Jenny Popplewell. O filme conta a historia dos asasinatos da familia Watts de 2018, a cal ocorreu en Frederick, Colorado. Emprega imaxes de arquivo e publicacións de redes sociais, así como gravacións das forzas da lei, mensaxes de texto e vídeos caseiros para explicar os eventos acontecidos. Estreouse en Netflix o 30 de setembro de 2020.
Acollida
No portal Rotten Tomatoes, o filme ten un índice de aprobación de 84% en base as recensións de 19 críticos.
Ribas de Miño, O Páramo
Santiago de Ribas de Miño é unha parroquia do concello do Páramo, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2011 tiña 85 habitantes, deles 42 eran homes e 43 eran mulleres, o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 92 habitantes.
Joaquín Pérez Boullosa
Traxectoria
Pertenceu á directiva de sociedades recreativas e benéficas. Foi secretario da Cámara de Comercio. Concelleiro en varias ocasións, foi nomeado alcalde de Vigo a finais de decembro de 1903, permanecendo no cargo ata 1905. Finou a principios de agosto de 1920 na súa herdade de Miravalle en Lavadores.
Alfoz de Quintanadueñas
Alfoz de Quintanadueñas é un concello español da provincia de Burgos, na comunidade autónoma de Castela e León. A súa poboación é de 1.994 habitantes (INE 2012).
Télévision Algérienne
Televisión alxerina (en árabe: "التلفزيون الجزائري") ou EPTV, é a primeira canle pública alxerina da Établissement public de télévision.
Busto, Visantoña, Mesía
Busto é un lugar da parroquia de Visantoña no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes. Tiña 24 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 12 eran homes e 12 eran mulleres.
Osip Mandelshtam
Osip Emilevich Mandelshtam (en Осип Эмильевич Мандельштам), nado en Varsovia o 15 de xaneiro de 1891 e finado en Vladivostok o 27 de decembro de 1938, foi un poeta polaco, ruso por adopción.
Traxectoria
Iniciouse como poeta no movemento acmeísta, pero evolucionou cara posicións persoais, síntese do simbolismo, o futurismo e o acmeísmo. A Oda a Stalin, un poema contra Stalin custoulle en 1934 un desterro aos Urales, onde intentou suicidarse, e despois de varios anos en Voronezh, nos que puido continuar a súa obra en condicións precarias, regresou para ser novamente arrestado en 1938 e condenado a cinco anos de traballos forzados. Morreu nun campo de traballo próximo a Vladivostok.
A poesía de Mandelstam, considerado un dos maiores poetas rusos do século XX, foi milagrosamente conservada por Nadiezhda, a súa muller, autora de dous libros: Contra toda esperanza e Libro segundo, nos que conta as tráxicas experiencias que viviu co poeta durante os anos do terror. Mandelstam foi tamén un gran prosista. Coloquio sobre Dante, proba do seu coñecemento da Divina Comedia, que citaba de memoria.
Virelai
miniatura|Virelai titulado Douce Dame Jolie, de Guillaume de Machau Un virelai é unha das formas fixas (as outras son a balada e o rondó) da música e da poesía medievais francesas. Foi unha das formas máis comunmente adoptadas na música europea desde finais do século XIII ata o século XV.
Historia
miniatura|Son do virelai Douce Dame Jolie, de Machaut Atopamos a forma do virelai na música francesa desde os derradeiros troveiros (trouvères) do norte, pasando pola Ars Nova, ata os compositores francoflamengos do século XV. A balada italiana (ballata), moi similar, utilizárona os compositores do Trecento, especialmente Francesco Landini.
Un dos compositores máis recoñecidos de virelais foi Guillaume de Machaut (c. 1300-1377). Outros compositores de virelai foron Jehannot de l'Escurel, un dos máis temperáns (d. 1304) e Guillaume Dufay (c. 1400-1474), un dos máis serodios. A mesma forma musical aparece con frecuencia nas Cantigas de Santa María, case sempre coa forma métrica do zéxel, e é a base tamén dos vilancicos polifónicos dos séculos XV e XVI.
Cara a mediados do século XV, as formas poéticas acadaron a separación das musicais e compuxéronse numerosos exemplos de vilerais (tamén de baladas e de rondós) que ou ben non estaban acompañados de música, ou ben este acompañamento musical non chegou a nós.
Un virelai composto por unha soa estanza coñécese tamén como bergerette.
Virelai antigo e novo
Desde o século XV en adiante o virelai xa non se utilizou con regularidade nas composicións musicais e pasou a ser unha forma puramente literaria, e a súa variedade estrutural proliferou. No século XVII, Père Mourgues estableceu a diferenza entre o que el chamou virelai ancien (vello) e vilerai nouveau (novo). O vello mantiña algunha similitude co que fora característico dos séculos XIV e XV,  cunha estrutura sen refrán e cun esquema de rima entrelazada entre as estanzas: na primeira estanza, as rimas son aab-aab-aab, coas liñas "b" máis curtas que as "a"; na segunda estanza, as rimas "b" móvense aos versos máis longos, e introdúcese unha nova rima "c" para os máis curtos (bbc-bbc-bbc), e así sucesivamente. Na outra forma descrita por Père Mourgues, o virelai nouveau, cada estrofa remata cunha repetición do primeiro ou o segundo verso do refrán alternativamente, e a última estrofa termina en ambos os versos do refrán en orde invertida. Estas formas utilizáronse ocasionalmente na poesía inglesa posterior, por exemplo por John Payne (co vilerai antigo Spring Sadness) e por Henry Austin Dobson (co vilerai novo July).
Forma musical
Dentro desta estrutura xeral, o número de liñas e o esquema de rima son variables. O refrán e a terceira sección poden ser de tres, catro ou cinco liñas cada un, con esquemas de rima como ABA, ABAB, AAAB, ABBA, AAAB ou AABBA. A estrutura implica adoito unha alternancia entre unhas liñas máis longas e outras máis curtas. Habitualmente as tres estanzas comparten as rimas, o que significa que o poema enteiro pode ser construído en apenas dúas rimas, se as dúas primeiras seccións tamén comparten as súas rimas co refrán.
Douce Dame Jolie, de Guillaume de Machaut, é un exemplo dun virelai con rimas AAAB no refrán e "aab" (cun acurtado segundo verso) en cada unha das segundas seccións.
Kainuku Kapiriterangi Ariki
Kainuku Kapiriterangi Ariki é unha ariki das Illas Cook, da dinastía Kainuku Ariki, unha das dúas en gobernar tradicionalmente a vaka (tribo) de Takitumu na illa de Rarotonga
Traxectoria
Trala morte de súa nai, Kainuku Mata Tekura Tau ka Pa Nia Ariki en xullo de 2010 houbo unha disputa polo título con outro familiar, Maru Ben, quen reclamaba o título como descendente de Kainuku Tamoko, ariki durante a época misioneira, pero logo dunha sentenza xudicial que lle foi favorable a Kapiterangi a investidura tivo lugar o 6 de maio de 2006 no marae de Orotuma e como tal ocupou o seu posto na Cámara dos Ariki e desde decembro de 2009 é vicepresidenta da cámara.
Rosa Aguilar
Rosa Aguilar Rivero, nada en Córdoba en 1957, é unha política andaluza, foi ministra de Medio Ambiente, Medio Rural e Mariño de España entre os anos 2010 e 2011
Traxectoria
Licenciada en dereito, entrou en política da man do Partido Comunista de España e de Izquierda Unida, concelleira en Córdoba desde 1987 ata 1991. Deputada no Parlamento de Andalucía substituíndo a Julio Anguita (1990-1993), deputada no Congreso dos Deputados (1993-1996). En 1999 accedeu á alcaldía de Córdoba grazas a un pacto co PSOE, no ano 2003 revalidou o seu mandato, xa sen precisar pacto ningún.
Asociación de Mujeres Juristas Themis
A Asociación de Mujeres Juristas Themis, é unha organización non gobernamental sen ánimo de lucro integrada por avogadas, procuradoras, xuízas, maxistradas e secretarias xudiciais de España. Constituída en 1987, o seu obxectivo fundacional é promover a igualdade xurídica entre mulleres e homes. Foi premiada en varias ocasións con motivo do seu destacado traballo na loita polos dereitos das mulleres. Recibiu en 1999 a Cruz de Plata de la Orden Civil de la Solidaridad Social do Ministerio de Trabajo, e foi premiada polo Instituto de la Mujer con motivo do Día Internacional da eliminación da violencia contra as mulleres en 2007.
Orixe e fundación
A fundadora de Themis, foi a avogada chilena Alicia Herrera Rivera, quen tras o golpe de estado de Augusto Pinochet se exiliou en Europa, desdeonde loitou contra a ditadura chilena creando equipos de apoio xurídico ás persoas presas. En 1977 estableceuse en España e coñeceu de primeira man a situación das mulleres maltratadas, e dedicou todos os seus esforzos para impulsar neste país os cambios lexislativos que permitisen ás mulleres saír do desamparo que padecían. Deste xeito, participou nos traballos que coordinaba o Colectivo Jurídico Feminista.
“O ensordecedor silencio das mulleres que non se atrevían a gritar ante a xustiza a súa cotiá traxedia e o medo que teñen as mulleres maltratadas a denunciar foi o que me incitou a traballar por elas”, comentaría, referíndose á situación que atopou no noso país.
Xunto con outras avogadas, promoveu que a Constitución Española, entón en tramitación parlamentaria, recollese a igualdade de dereitos de homes e mulleres.
Formou parte na creación da Comisión de Investigación de Malos Tratos a Mujeres, ONG que se constituíu en 1983, e foi convidada a informar, como experta, ante o Senado. Tamén compartiu co Defensor do Pobo a súa enorme experiencia sobre o desamparo que as mulleres sufrían fronte á lei española.
En 1987 creou, en colaboración cun grupo de letradas, a Asociación de Mujeres Juristas Themis, en referencia á deusa de xustiza grega. A finalidade da asociación era a denuncia da indefensión das mulleres e a reivindicación da súa tutela xudicial efectiva. Herrera foi elixida primeira presidenta de Themis. Lembrando aquela época, relataba como as dificultades para loitar contra os malos tratos e a acumulación de impotencia ao ver como as autoridades non facían nada fronte ao tema, transformáronse “nunha inxección constante de enerxía para seguir adiante.
As accións de Themis van encamiñadas a garantir a efectividade dos dereitos das mulleres e impulsar as propostas de cambio naquelas normas xurídicas que atenten contra os seus dereitos.
Os principais obxectivos son: Para conseguir estes obxectivos, Themis desenvolve diversas actividades en varios ámbitos de actuación, destacando a asesoría e os programas de asistencia xurídica gratuíta para mulleres, así como a formación xurídica e informes e publicacións.
Logros conseguidos
Doutra banda, a comisión de seguimento da implantación da orde de protección das vítimas de violencia doméstica do Congreso dos Deputados modificou a solicitude de Orde de Protección, tendo en conta determinadas propostas realizadas por Themis no ano 2006.
A fundadora da asociación foi convidada a informar o Senado en 1988 sobre a desprotección que as mulleres vítimas de violencia de xénero sufrían fronte á lei española, comezando, desta forma, a visibilizar os malos tratos que as mulleres padecían así como a esixir aos poderes públicos unha protección integral para as vítimas.
Premios e recoñecementos
A asociación, foi premiada en 1999 coa Cruz de Plata de la Orden Civil de la Solidaridad Social do Ministerio de Trabajo.
En 2007 recibiu o recoñecemento que outorga en Ministerio o 25 de novembro con motivo do Día internacional para a eliminación da violencia contra as mulleres.
Con motivo do día da muller traballadora en 2015 recibiu o Premio Dulce Chacón outorgado pola Federación de Mujeres Progresistas de Torrelodones
En novembro de 2016 recibiu o Premio "Móstoles Ciudad contra la Violencia de Género"
Special Collection
Special Collection é un EP da banda estadounidense de rock alternativo Garbage, editado o 6 de febreiro do 2002 só no Xapón polo selo Sony Music Japan. Está formado por unha serie de caras-b, remesturas e un tema en directo.
A Ribeira, O Páramo
San Mamede da Ribeira é unha parroquia do concello do Páramo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 50 habitantes, deles 21 eran homes e 29 eran mulleres.
Mildio
dereita|miniatura|Examplo de mildio (esquerda) e do [[oídio (dereita) nunha folla de videira.]] O mildio (do inglés mildew, por vía do francés mildiou, balor, mofo) é unha enfermidade criptogámica das plantas que ataca especialmente a viña e se manifesta pola aparición de manchas nos órganos afectados (follas, flores e froitos). Outros cultivos como a cebola, a pataca e o tomate tamén sofren o mildio. Común nas videiras galegas, nalgunhas zonas de Galiza chámanlle mildeu e mera.
O termo mildio é moi xenérico e se refire a calquera tipo de microbio tipo oomicetos que son parasitos das plantas. O mildio pertence exclusivamente a Peronosporaceae. Na agricultura profesional é un problema especialmente para os produtores de crucíferas (Brassicaceae), viñas e hortalizas (especialmente as que medran en emparrados). O principal exemplo é Peronospora farinosa presentado en NCBI-Taxonomy e HYP3. Este patóxeno non produce estruturas de supervivencia nos estados do norte dos EUA, e hiberna a xeito de colonias vivas de mildio nos estados da Costa do Golfo. Cada primavera vai avanzando cara o norte coa progresiva produción de cucurbitáceas. As perdas de rendemento na agricultura por mor do mildio está máis asociada ás podremias brandas que ocorren despois de que as follas caian e se produzan queimaduras solares nos froitos. O mildio das cucurbitáceas só afecta ás cucurbitáceas.
Síntomas
Os síntomas iniciais inclúen grandes áreas amareladas na face das follas. A medida que as lesións maduran, esténdense axiña e se tornan pardas. O envés das follas afectadas adoita aparecer enchoupado. Logo dunha inspección máis de preto, óllase que vai aparecendo unha especie de cerco avultado pardo purpúreo (ver cogomelos na imaxe do apartado anterior). Pódense ollar pequenas esporas coa forma dunha pelota de fútbol entre os cercos cunha lupa de 10 aumentos. En condicións favorábeis para a doenza (noites frías con longos períodos de orballo) o mildio espállase axiña, destruíndo o tecido foliar sen afectar aos talos ou aos pecíolos.
Medios culturais
Xa que o patóxeno do mildio non hiberna sempre en todos os climas, a rotación de cultivos e o arado non afecta o desenvolvemento da enfermidade. O patóxeno acostuma establecerse a finais do verán sendo nesta época máis intensa a enfermidade, logo o uso de variedades cedas pode reducir a ameza do mildio.
Control químico
Ás veces non é necesaria a aplicación de funxicidas específicos para o control do mildio. Funxicidas de amplo espectro coma clorotalonil, mancozeb ou cobre fixo son pouco eficaces na protección contra a infección de mildio. Os funxicidas sistémicos recoméndanse para o seu uso no mildio das cucurbitáceas, mais só unha vez confirmada a enfermidade.
Outros cultivos
A patoloxía tamén se dá na soia, onde o patóxeno causante do mildio é Peronospora manshurica.
Outra especie é o mildio da espinaca, Peronospora farinosa.
O mildio do lúpulo (causado por Pseudoperonospora humuli) é específico para o lúpulo (Humulus lupulus). É a enfermidade máis devastadora nos campos de lúpulo do oeste dos Estados Unidos, xa que o microbio se desenvolve en climas húmidos. Os talos rubideiros do lúpulo que están infectados se atrofian amosando acios engrosados de follas encrespadas e pálidas. As manchas son avultadas e prateadas pola face da folla, mentres que polo envés fican ennegrecidas polas esporas. Estas pequenas manchas chámanse "picos basais". As manchas 'laterais' ou "terminais" prodúcense nas follas máis alta da rubideira. Toda unha colleita de lúpulo pode ser devastada en poucos días.
Do mesmo xeito, o mildio das cucurbitáceas (causado por Pseudoperonospora cubensis) é específico desta familia (por exemplo, o melón ( Cucumis melo), o cogombro ( Cucumis sativus ), a cabaza, a sandía ( Citrullus lanatu]) e outros membros da familia das Cucurbitaceae. Esta enfermidade é unha das patoloxías máis importantes das cucurbitáceas en todo o mundo.
Mildio e oídio
O mildio distínguese do oídio polas seguintes características:
Arena Omsk
O Omsk Arena (en Омск-Арена) é un pavillón deportivo da cidade de Omsk (Rusia). Foi inaugurado no 2007, substituíndo o Blinov Sports and Concerts Complex para os partidos como local do equipo de hóckey sobre xeo do Avangard Omsk, que actualmente compite na Kontinental Hockey League (KHL). Ten capacidade para 10.318 espectadores e foi inaugurado o 31 de agosto de 2007.
Construción e inauguración
300px|miniatura|dereita|Interior do Omsk Arena. Logo de que a construción do pavillón fora designada á compañía austríaca AMR, a construción comezou o 16 de marzo de 2004. O 31 de agosto de 2007 xogouse o primeiro partido de hóckey sobre xeo como parte das Super Series de 2007, unha competición júnior entre Rusia e o Canadá.
O propietario orixinal do pavillón foi Roman Abramovich, aínda que en 2012 decidiu donarllo ao Avangard Omsk.
A Castiñeira, Montemaior, A Laracha
A Castiñeira é un lugar da parroquia de Montemaior no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 23 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 11 homes e 12 mulleres.
Os Pobos Deciden
miniatura|250px|Logo dos Pobos Deciden. Os Pobos Deciden (en español e asturiano Los Pueblos Deciden, en vasco Herriek Erabaki, en aragonés Os Pueblos Deciden), é unha coalición política española formada para as eleccións ao Parlamento Europeo de 2014 e integrada por Euskal Herria Bildu (EH Bildu), o Bloque Nacionalista Galego (BNG), e outras formacións minoritarias de esquerda nacionalista, como a aragonesa Puyalón de Cuchas, a asturiana Andecha Astur, ou as formacións canarias Alternativa Nacionalista Canaria (ANC) e Unidad del Pueblo (UP). Tamén recibiu o apoio de Euskal Herria Bai (EH Bai), formación do País Vasco francés que decidiu non presentarse a estas eleccións, así como de Gorripidea, formación proveniente de Zutik.
A coalición está formada por organizacións de esquerda independentista e nacionalista do País Vasco, Navarra, Galicia, Aragón, Asturias e as Canarias co obxectivo común de acadar a autodeterminación dentro de España. O cabeza de lista foi Josu Juaristi de EH Bildu, seguido de Ana Miranda Paz como representante do BNG. Asemade, o escritor Suso de Toro figuraba no posto doce da lista como independente, dentro da cota do BNG. No caso de obter un único escano, EH Bildu e BNG acordaron repartirse a lexislatura en función dos votos achegados á candidatura.
Tamén se barallou a presenza nesta coalición da Esquerra Republicana de Catalunya (ERC), que decidiu presentar a súa propia candidatura xunto con dous partidos minoritarios cataláns, e da Candidatura d'Unitat Popular (CUP) e Nós-Unidade Popular, que finalmente rexeitaron presentarse a devandita cita electoral.
Sande de Arriba, Outes, Outes
Sande de Arriba é un lugar da parroquia de Outes no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) non ten ningún habitante.
Hileo
Hileo, na mitoloxía grega, pode designar tres personaxes diferentes:
Hileo, participante na cacería do Xabaril de Calidón
miniatura|300px|Gravado para Ovidio: Metamorfosis (1518)
Tamén estaba Hileo, que morreu ó comezo da caza, xunto a Anceo, fillo de Licurgo.
Hileo, centauro
Atalanta, filla de Esqueneo, aínda que as fontes lle dan distinta xenealoxía, foi abandonada no monte polo seu pai, que só quería fillos varóns. Recollérona e criárona uns cazadores ata que, xa adulta, decideu manterse virxe e dedicarse á caza. Foi unha das participantes da caza do Xabaril de Calidón.
Os centauros Reco e Hileo intentaron violala pero ela matounos coas súas frechas.