cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Meritocracia
Conforme ó que o sufixo "cracia" indica, a meritocracia é, estritamente falando, un sistema de goberno baseado na habilidade (mérito) no canto da riqueza ou posición social. Neste contexto, "mérito" significa basicamente intelixencia e esforzo. Mentres que a palabra "meritocracia" é agora frecuentemente usada para describir un tipo de sociedade onde a riqueza, ingresos e clase social son designados por competición, asumíndose que os vencedores, de feito, merecen tales vantaxes. Consecuentemente, a palabra adquiriu unha connotación de "Darwinismo social" e é usada para describir sociedades agresivamente competitivas, con grandes diferenzas de ingresos e riqueza, en contraste coas sociedades igualitarias.
Gobernos e organismos meritocráticos salientan o talento, educación formal e competencia en lugar das diferenzas existentes como clase social, etnia ou sexo. Na práctica, as investigacións sobre mobilidade social indican que todos estes criterios supostamente neutros favorecen ós fillos dos que xa son privilexiados dalgún modo.
Nunha democracia representativa, onde o poder está, teoricamente, nas mans dos representantes electos, os elementos meritocráticos inclúense no uso de consultores especializados para axudar á formulación de políticas e nun servizo civil meritocrático para poñer en funcionamiento devanditas consultorías. O problema perenne da defensa meritocrática é definir, exactamente, que se entende por "mérito".
Orixes e Historia
A palabra meritocracia probablemente aparece por primeira vez no libro Rise of the Meritocracy de Michael Young (1958). No libro aparecía cargada de contido negativo, xa que a historia trataba dunha sociedade futura na cal a posición social dunha persoa era determinada polo coeficiente intelectual e o esforzo. Young utilizou a palabra mérito nun sentido pexorativo, diferente ó común ou aquel usado polos defensores da meritocracia. Para estes, mérito significa aproximadamente habilidade, intelixencia e esforzo. (Unha crítica comunmente feita á meritocracia é a ausencia dunha medida específica deses valores, e a arbitrariedade das eleccións).
Os primeiros indicios deste mecanismo remóntanse á antigüidade, na China. Confucio e Han Fei son dous pensadores que propuxeron un sistema próximo ó meritocrático. Tamén poden ser citados Xenxis Kan e Napoleón Bonaparte, cada cal utilizou na súa vida e na política dos seus estados elementos da meritocracia.
Racing Club de Madrid
O Racing Club de Madrid foi un club de fútbol español do barrio de Chamberí, en Madrid. Fundouse en 1914 e disolveuse en 1931. Chegou a xogar na Segunda División.
Estadio
O Racing disputaba os seus partidos nun campo situado no Paseo do Xeneral Martínez Campos, actualmente ocupado polo Teatro Amaya.
Xeografía de Escocia
miniatura|300px|Mapa topográfico de Escocia. A xeografía de Escocia é moi variada, dende as terras baixas do rural ata as terras altas ermas, e dende as grandes cidades ata as illas deshabitadas. Localizada no Norte de Europa, Escocia comprende o terzo norte da illa de Gran Bretaña así como 790 illas, nas que se inclúen as dos grandes arquipélagos das Illas Shetland, das Órcadas e das Illas Hébridas interiores e exteriores.
A única terra que fai fronteira con Escocia é Inglaterra, que percorre 97 km en dirección nordeste dende o Fiorde de Solway ata o Mar do Norte na costa leste. Separada pola Canle do Norte, a illa de Irlanda está a 31 km da punta suroeste das terras escocesas. Noruega está localizada a 310 km ó norete de Escocia cruzando o Mar do Norte. O Océano Atlántico, que bordea a costa oeste de Escocia e as illas do norte, inflúe no clima temperado e marítimo do país.
A topografía de Escocia distínguese pola Falla das Highland, que atravesa as terras de Escocia dende Helensburgh ata Stonehaven. A liña de falla separa dúas rexións físicas, as Highlands no norte e no oeste, e as Lowlands do sur e leste. A rexión máis accidentada das Highland contén a maioría das zonas montañosas de Escocia, onde se sitúa o punto máis alto do país, Ben Nevis. As Lowland, na parte sur de Escocia, son máis chas e o fogar da maior parte da poboación, especialmente na estreita cintura entre Firth of Clyde e Firth of Forth coñecida como Cinto central. Glasgow é a meirande cidade de Escocia, malia que Edimburgo é a capital e o centro político do país.
A abundancia de recursos naturais como carbón, ferro e cinc contribuíron significativamente ó crecemento industrial de Escocia durante os séculos XIX e XX. Na actualidade, a enerxía é un elemento fundamental da economía de Escocia. Mentres Escocia é o meirande produtor de petróleo na Unión Europea, o potencial de produción de enerxías renovables emerxeu como un importante tema económico e medioambiental nos anos recentes.
A crise carnívora
A crise carnívora (en La crisis carnívora) é un filme de animación español dirixido por Pedro Rivero e protagonizado por Enrique San Francisco, que foi estreado no 2008. É unha produción de Continental Animación, Abrakam Estudio, Dream e Semprecinema que conta axuda da Consellería de Cultura e Deporte da Xunta de Galicia, ICAA e a participación de TVG, TV3 e ETB.
Estreouse en galego nalgúns cines de Galicia (Filmax da Coruña, Termas de Lugo, Área Central de Santiago e Gran Vía de Vigo) o 16 de maio de 2008. Foi o primeiro filme realizado en animación flash. A animación foi feita por Nikodemo, os responsables da serie de éxito de Internet Cálico Electrónico. Antes da proxección do filme proxectouse un capítulo inédito de devandita serie.
Sinopse
Grazas ó Pacto Vexetariano, tódolos animais conviven en paz e harmonía. Todos menos un: a hiena Crevel, que vive coa angustiosa sensación de non volver a probala carne. Decidido a calmalo seu bandullo, unha noite Crevel acode ó cemiterio disposto a devoralos cadáveres, pero non pode facelo, porque non hai ningún. O león Pérsicus e o seu consigliere, o tigre Altaicus, organizaron toda unha rede alimenticia cos defuntos para manter os seus hábitos carnívoros. Ó ser descubertos, acusan a Crevel da brutal profanación, obrigándoo a fuxir da ira dos herbívoros. Pero Crevel regresará do exilio cun plan para derrocar ós felinos. Oculto baixo un disfrace do xabarín Willy, propón ós herbívoros unha grande alianza para tomalo poder, valéndose do recordo dun heroe lendario que se enfrontou no seu día ó consigliere Altaicus: o lobo Wolfeimer.
Jim Ward
Jim Ward, nado en El Paso (Texas) o 19 de setembro de 1976, é o vocalista, guitarrista e líder da banda de rock Sparta e foi co-fundador, guitarrista e pianista da banda seminal de post-hardcore At the Drive-In.
A súa primeira grande banda foi Foss, onde tocaba a guitarra e cantaba. Nela foi onde comezou a traballar con Cedric Bixler-Zavala. A banda desfíxose despois de editar un único traballo, El Paso Pussycats.
A Carreira, Louredo, Maside
A Carreira é un lugar da parroquia de Louredo no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Tiña 36 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 18 eran homes e 18 mulleres.
Urxa
Urxa é unha longametraxe galega escrita e dirixida por Carlos Piñeiro e Alfredo García Pinal, e protagonizada por Luma Gómez no papel de Urxa. Trátase dunha coprodución na que tanto o equipo técnico coma o artístico están formados na súa maior parte por galegos.
Cerdeiras, Soaserra, Cabanas
Cerdeiras é un lugar da parroquia de Soaserra no concello coruñés de Cabanas na comarca do Eume. Tiña 4 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 5 habitantes.
Zacarías, papa
San Zacarías, nado arredor do 679 en Grecia e finado o 15 de marzo de 752, foi Papa da Igrexa católica (741-752).
John Ray
John Ray, nado na vila de Black Notley, preto de Braintree, Essex, o 29 de novembro de 1627 e morto o 17 de xaneiro de 1705, foi un naturalista inglés, ás veces considerado o pai da historia natural británica.
Zacarías, papa
Traxectoria
Sábese pouco da súa vida antes de ser coroado papa. Nos seus primeiros anos de pontificado conseguiu que os longobardos (pobo xermánico que ocupou o norte da península itálica), devolvesen algunhas cidades á Igrexa.
Fóra da península itálica contribuíu a que Pipino o Breve destronara a Khilderico III, último rei merovinxio. En efecto, Pipino, Mordomo do Pazo, era o home forte que gobernaba na práctica o pobo franco, e Khilderico III o rei débil chamado a dar fin á liñaxe de Clodoveo. En tal situación, para lexitimar a súa planeada usurpación do trono, Pipino realizou ó Papa unha comprometedora consulta cargada en aparencia de inxenua busca da ortodoxa conduta: Quen debía ser o rei dos francos: o que exercía na práctica a realeza, ou quen a ostentaba nominalmente? O Papa resolveu a cuestión con este veredicto: «Quen o é de feito, séxao de dereito».
Así naceu unha forte relación de vínculos políticos e relixiosos entre o Papado e a dinastía Carolinxia, fundada por Pipino. Zacarías enviou ó arcebispo Bonifacio para que coroase a Pipino, rei dos francos, no seu nome.
A súa festividade celébrase o 5 de marzo.
John Ray
Traxectoria
Até 1670, asinou como John Wray. Contrariamente a outros naturalistas da súa época, non era médico. Por tanto non se interesaba polas plantas por razóns farmacolóxicas senón por motivos máis científicos. Ray é considerado como o fundador da botánica moderna.
Fillo dun ferreiro, tivo a oportunidade de estudar en Cambridge. Como alí non se realizaban cursos sobre botánica, estudou pola súa conta esta disciplina.
Botánica
En 1660, apareceu de forma anónima, unha obra sobre a flora dos arredores de Cambridge (Catalogus stirpium circa Cantabrigiam nascentium) onde plasmou as súas primeiras observacións. Cada vez que abordaba unha especie nova, proporcionaba información sobre o seu hábitat, descrición morfolóxica, a súa floración e indicacións terapéuticas. A obra tivo un grande éxito.
Planeou a publicación dunha flora europea e realizou viaxes a Europa. Comezou a publicar en 1686 Historia plantarum generalis, primeiro tentativa dunha flora mundial. Ray engadiu ás especies europeas as plantas que lle foron enviadas por exploradores europeos.
Ray tentou unha primeira clasificación natural das plantas e expuxo o seu método en tres obras: Methodus plantarum nova (1682), o primeiro volume de 'Historia plantarum (1686) e en Methodus emendata (1703).
Separou as monocotiledóneas das dicotiledóneas de forma clara, probablemente inspirado por Teofrasto, e as ximnospermas das anxiospermas. Separou tamén as plantas sen flores das plantas con flores.
Grazas a el, o vocabulario botánico enriqueceuse considerablemente. Débenselle a el termos como cotiledón ou pole. Tamén empregou o vocabulario de Marcello Malpighi, de Karl Sigismund Kunth ou de Nehemiah Grew.
Ray tamén tentou a realización dunha clasificación aproximada das distintas clases de champiñóns.
Ornitoloxía
miniatura|220px|[[Frontispicio (libro)|Frontispicio do The Wisdom of God, 2ª ed. de 1692]] En 1676, Ray publicou Ornithologia libri tres de Francis Willughby, morto prematuramente. Esta versión latina traduciríase ao inglés dous anos máis tarde. Considérase que Ornithologia é unha das obras fundadoras da ornitoloxía moderna. Non se coñece cal foi a participación de Ray en devandita obra, a súa amizade con Willughby, explica sen dúbida a súa discreción sobre este punto.
O concepto de especie
Nos séculos XVII e XVIII numerosos zoólogos e botánicos utilizaran os conceptos de xénero e especie pero sen darlle un fundamento rigoroso, o que deu lugar á proliferación de nomes atribuídos ás especies descritas.
Atribúese a Carl von Linné a definición destes conceptos, mais unha lectura coidadosa dos textos de Ray, que Linneo citou en numerosas ocasións, amosa que Ray describira dunha forma moi similar á de Linneo, estes conceptos trinta anos antes.
Na súa Historia plantarum, Ray indica tamén que as plantas non poden transmitir ás súas descendentes características adquiridas accidentalmente. Precisou que os individuos pertencentes a unha especie dan lugar a individuos idénticos a eles. Tamén apuntou a ausencia de descendencia fértil no caso de cruzamento entre individuos de especies distintas.
Queda integrar nesta visión das especies, as diferenzas individuais. Para Ray, estas débense unicamente a accidentes ou restricións do medio (como o clima, o sol ou a alimentación). A diversidade de aparencias das especies domésticas, ao non impedir as cruces, constituía para Ray unha proba suplementaria da estabilidade das especies.
Ray cría que o número de especies do mundo estaba fixo desde a creación do mundo e nunca concibiu a posibilidade dunha certa evolución.
A Filosofía
John Ray publica en 1691 The Wisdom of God Manifested in the Works of the Creation, que sería editada vinte e tres veces entre 1691 e 1846. A primeira edición véndese totalmente en menos dun ano. O suxeito deste libro non era verdadeiramente orixinal, outros autores xa o fixeron. Ray interésase con numerosos suxeitos como a influencia da Lúa sobre as mareas, a forma das células, os movementos de aves e peixes etc.
O seu texto sería aproveitado por William Paley (1743-1805) no seu Natural Theology de 1802, e os seus exemplos de adaptación por Charles Darwin (1809-1882).
Xabariz, Soaserra, Cabanas
Xabariz é un lugar da parroquia de Soaserra no concello coruñés de Cabanas na comarca do Eume. Tiña 40 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 13 homes e 27 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 49 habitantes.
Corticados
Os Corticados ou Corticata ("que teñen córtex"), son un grupo de seres vivos que na clasificación dos eucariotas proposta por Cavalier Smith se considera un clado e comprende os seguintes dous supergrupos:
Os Corticata caracterízanse por presentar, polo menos orixinariamente alvéolos corticais. Tamén se lles ten chamado Photokaryotes, porque os dous supergrupos que abrangue adquiriron cloroplastos; os Archaeplastida por endosimbiose primaria dunha cianofícea e os Chromalveolata por endosimbiose secundaria dunha alga vermella.
Malia a opinión de Cavalier Smith, non está claro que realmente sexa un clado, xa que outros autores opinan que podería ser polifilético (un clado contén todos os organismos que descenden dun antepasado común e ningúns máis).
Subrexión de Jämsä
miniatura|200px|Localización da subrexión de Jämsä. A subrexión de Jämsä (en finés Jämsän seutukunta) é unha das seis subrexión da rexión de Finlandia Central. En 2017 tiña unha poboación de 23 431 habitantes.
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980. Con todo, entre 1980 e 2005, a poboación dos dous municipios nos que se dividiu Längelmäki foi asignada integramente á subrexión de Jämsä.
Ar, Montouto, Abegondo
Ar é un lugar da parroquia de Montouto no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 16 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 10 eran homes e 9 mulleres.
Paul Banks
Traxectoria
A familia de Paul deixou Inglaterra cando el tiña tres anos, mudándose a Míchigan, e despois a España. Seu pai foi trasladado a México polo que tivo que deixar o colexio en España e rematou a secundaria en México. Alí asistiu á American School Foundation, onde tivo un papel principal no musical South Pacific.
Asistiu á Universidade de Nova York onde estudou inglés e literatura comparativa, e despois de graduarse traballou en revistas como Gotham e Interview. Banks posteriormente conseguiu un traballo nunha cafetería para poder dedicarlle máis tempo á música.
Nos primeiros anos da súa carreira con Interpol, Banks soia tocar unha Gibson Les Paul negra. Porén na xira da primavera do 2007 polo Canadá, usou principalmente unha Fender Jaguar, así como unha Gibson Flying V e a súa Les Paul nalgúns poucos temas.
Fame (novela)
Fame é unha novela do escritor Knut Hamsun, publicada en 1890 co título orixinal en lingua norueguesa de Sult.
A obra foi traducida ao galego dende a versión en inglés por Moisés Barcia e publicada en 2019 por Rinoceronte Editora.
Características
É a primeira obra do autor noruegués, e nela plasma no seu personaxe principal un alto grao de desestabilidade emocional, similar á que Kafka mostra nas súas obras.
Estrutura primaria das proteínas
thumb|300px|Unha proteína é unha cadea de aminoácidos. A súa estrutura primaria é a secuencia de aminoácidos da cadea.
A estrutura primaria das proteínas e dos péptidos é a secuencia liñal de aminoácidos que compoñen a cadea proteica. O termo "estrutura primaria" foi acuñado por Linderstrøm-Lang en 1951. Por convención, a estrutura primaria da proteína indícase empezando polo seu extremo amino terminal e acabando no carboxilo terminal. A diferenza das outras estruturas das proteínas (secundaria, terciaria, cuaternaria), a estrutura primaria non é unha disposición no espazo da cadea, senón a súa secuencia de aminoácidos.
Estrutura primaria dos polipéptidos
Certas estruturas secundarias e terciarias son incompatibles coa abundancia de certos aminoácidos na estrutura primaria dunha cadea polipeptídica. Por exemplo, a hélice alfa non se pode formar se unha cadea posúe moitos residuos de ácido glutámico xuntos porque a pH celular se repelerían as súas cargas negativas, e pola mesma razón se ten moitos residuos de arxinina ou lisina (repeleríanse as cargas positivas). Tampouco se pode formar se están moi xuntos os aminoácidos asparaxina, serina, treonina e leucina debido ao gran volume e á forma das súas cadeas laterias, que supoñen impedimentos estéricos ao pregamento. Tampouco se pode formar se a estrutura primaria ten moitas prolinas, porque a cadea lateral deste aminoácido non está libre e non pode facer as rotacións e as pontes de hidróxeno necesarias para que se forme a hélice alfa.
O mesmo ocorre coa conformación en folla beta, que só é posible se os aminoácidos teñen cadeas laterais pouco voluminosas. Por exemplo, a fibroína da seda ten unha grande abundancia na súa estrutura primaria dos aminoácidos glicina e alanina, que son os menos voluminosos, e non empecen a formación da folla beta.
En xeral, os polipéptidos son polímeros non ramificados, polo que a súa estrutura primaria pode normalmente especificarse pola súa secuencia de aminoácidos. Porén, as proteínas poden ter enlaces cruzados, xeralmente por pontes disulfuro entre aminoácidos cisteína, polo que é moi importante ver cantas e en que posición están as cisteínas na estrutura primaria, xa que isto determinará a posibilidade de formar pontes disulfuro nas estruturas superiores. Por exemplo, as alfa-queratinas teñen unha estrutura primaria con moitas cisteínas, o que lles permite establecer pontes disulfuro entre cadeas adxacentes, que quedan fortemente unidas.
Nos encimas a composición de aminoácidos é tamén moi importante, xa que no seu centro activo debe haber aminoácidos con cadeas laterais cos grupos químicos axeitados para colocar en posición o substrato e intervir na catálise.
Nas proteínas os aminoácidos son L-aminoácidos, pero en caso de que os aminoácidos estean na forma D, a proteína non pode ser cortada pola maioría das proteases. Estes aminoácidos D son introducidos por modificacións postraducionais e aparecen en bacterias e algúns gasterópodos mariños (Conus).
Modificacións postraducionais
A secuencia de aminoácidos dunha proteína correspóndese coa secuencia de codóns do ARNm que leva aos ribosomas a información xenética para traducir a proteína, segundo as correspondencias do código xenético. Porén, unha cadea polipeptídica pode sufrir modificacións posteriores á súa tradución, que cambian as propiedades da proteína, e que se chaman modificacións postraducionais, e que son necesarias para o funcionamento da proteína final. Moitas destas modificacións postraducionais teñen lugar no retículo endoplasmático ou no aparato de Golgi. Moitas outras reaccións (por exemplo, cianilación) non se dan nos sistemas biolóxicos, e só son aplicadas polos químicos nos laboratorios.
As modificacións postraducionais poden consistir en:
Modificacións proteolíticas da estrutura primaria
Algunhas proteínas mesmo teñen a capacidade de clivarse a si mesmas. Xeralmente, o grupo hidroxilo dunha serina (raramente dunha treonina) ou o grupo tiol dun residuo de cisteína ataca o carbono carbonílico do enlace peptídico precedente, formando un intermediato enlazado tetraedricamente (intermediato hidroxioxazolidina (Ser/Thr) ou hidroxitiazolidina (Cys)). Este intermediato tende a reverter á forma amida, expoñendo o grupo atacante, xa que a forma amida é xeralmente favorecida por razóns de enerxía libre, (presumiblemente debido á forte estabilización de resonancia do grupo peptídico). Porén, outras interaccións moleculares adicionais poden facer que a forma amida sexa menos estable; orixinándose un enlace éster (Ser/Thr) ou tioéster (Cys) en lugar do enlace peptídico. Esta reacción química denomínase cambio N-O acil.
O enlace éster/tioéster pode cortarse de varias maneiras:
Historia da estrutura primaria das proteínas
A pesar destes datos e de evidencias posteriores de que as proteínas dixeridas proteoliticamente rendían só oligopéptidos, a idea de que as proteínas eran cadeas liñais non ramificadas, polímeros de aminoácidos non foi aceptada inmediatamente. Algúns reputados científicos como William Astbury dubidaban de que os enlaces covalentes fosen fortes dabondo como para manter unidas moléculas tan longas; considerábase que a axitación térmica rompería en cachos moléculas tan longas. Hermann Staudinger tivo que facer fronte a reticencias similares na década de 1920 cando afirmou que o caucho estaba composto de macromoléculas.
Estando así as cousas, xurdiron varias hipóteses alternativas. A hipótese da proteína coloidal afirmaba que as proteínas eran ensamblaxes coloidais de pequenas moléculas. Esta hipótese foi desbotada na década de 1920 polas medidas de ultracentrifugación feitas por Theodor Svedberg, que mostraban que as proteínas tiñan un peso molecular ben definido e reproducible, e polas medicións electroforéticas de Arne Tiselius, que indicaban que as proteínas eran unha soa molécula. Unha segunda hipótese, a hipótese ciclol formulada por Dorothy Wrinch, propoñía que o polipéptido liñal sufría un rearranxo químico ciclol C=O + HN \rightarrow C(OH)-N que formaba enlaces cruzados entre os grupos amida do seu esqueleto, formando un tecido bidimensional. Varios investigadores propuxeron outros modelos de estruturas primarias das proteínas, como o modelo dicetopiperacina de Emil Abderhalden e o modelo pirrol/piperidina de Troensegaard en 1942. Aínda que nunca atinguiron moito creto, estes modelos alternativos non foron finalmente desbotados ata que Frederick Sanger conseguiu secuenciar a insulina e Max Perutz e John Kendrew determinaron cristalograficamente a hemoglobina.
Thermoplasmatales
Filoxenia
A taxonomía actualmente aceptada deste taxon está baseada na LPSN (List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature) e no NCBI (National Center for Biotechnology Information) e a filoxenia está baseada no ARNr 16S da LTP 106 do 'The All-Species Living Tree' Project.
Notas: ♠ Cepas que se encontran no NCBI pero non están na lista da LPSN.
Guanosín monofosfato cíclico
O guanosín monofosfato cíclico ou GMPc (en inglés cGMP) é un nucleótido cíclico derivado da guanosina trifosfato (GTP). Consta da base nitroxenada guanina, unida ao azucre ribosa e a un fosfato, o cal está unido tanto ao OH 5' do azucre coma ao 3', formando un ciclo na molécula. O GMPc actúa como un segundo mensaxeiro de forma similar ao AMPc. O seu modo máis común de acción é activar proteína quinases intracelulares en resposta á unión aos receptores da membrana celular dalgunha hormona peptídica que non pode penetrar na célula.
Bandeira do Reino Unido
A bandeira do Reino Unido (en inglés: Union Flag ou Union Jack) é unha combinación das cruces dos santos patróns de Inglaterra, de Escocia e de Irlanda do Norte, tres das catro rexións que, con Gales, forman o Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte. A cruz vermella sobre fondo branco do centro é a de San Xurxo, de Inglaterra. A aspa branca sobre fondo azul é a cruz de Santo André, de Escocia. E a aspa vermella sobre fondo branco é a cruz de San Patricio, de Irlanda.
Historia
miniatura|esquerda|180px|A Union Flag A versión final da Bandeira da Unión apareceu en 1801, ao producirse a unión de Gran Bretaña con Irlanda, por mor do cal incluíuse a cruz de San Patricio porque con anterioridade xa se combinaron as cruces dos patróns de Inglaterra e Escocia. A cruz permanece na bandeira aínda que na actualidade unicamente Irlanda do Norte forma parte do Reino Unido. Hai que advertir que, mentres que as cruces de San Xurxo e Santo André teñen unha longa tradición, a "cruz de San Patricio" é de invención recente.
Gales non está representada na bandeira da Unión porque, cando apareceu a primeira versión oficial da súa bandeira, Gales xa se unira con Inglaterra, aínda que os elementos da bandeira do País de Gales, un dragón vermello sobre un fondo branco e verde, datan do século XV. O dragón é un símbolo que probablemente foi introducido en Gran Bretaña polas lexións romanas.
A Bandeira da Unión débese izar coa banda diagonal branca máis ancha cara arriba cerca da hasta, e a banda branca diagonal máis angosta (na parte que ondea) máis lonxe da hasta. Malia o seu uso frecuente, non está recoñecida oficialmente, é dicir, non está ao abeiro dun documento que a estableza como bandeira nacional do Reino Unido, senón soamente como bandeira de proa.
Por outra banda, o Reino Unido é un dos países que teñen diferentes pavillóns nacionais. Denominan "Rede Ensign" ou "Pavillón vermello" ao pavillón civil, "White Ensign" ou "Pavillón branco" ao pavillón naval (agás a Forza Aérea, que ten un pavillón especial), e "Blue Ensign" ou "Pavillón azul" ao pavillón institucional. Ademais, teñen infinidade de variantes de cada un deles, con privilexios aprobados para diversos organismos e clubs náuticos, que poden incluír os seus escudos no batente do pavillón correspondente.
Guanosín monofosfato cíclico
Funcións
O GMPc é un regulador corrente da condutancia das canles iónicas, da glicoxenólise, e da apoptose celular. Tamén relaxa o músculo liso. Nos vasos sanguíneos a relaxación das fibras musculares lisas das súas paredes leva á vasodilatación e incrementa o fluxo sanguíneo.
Bandeira do Reino Unido
Galería
miniatura|400px|centro|Composición da Bandeira do Reino Unido
Distrito de Vila Real
miniatura|Distrito de Vila Real.
Guanosín monofosfato cíclico
Funcións
O GMPc é un segundo mensaxeiro na fototransdución no ollo. Nos fotorreceptores do ollo dos mamíferos a presenza de luz activa a fosfodiesterase, a cal degrada o GMPc. A canles iónicas de sodio dos fotorreceptores teñen unha apertura controlada polo GMPc, polo que a degradación do GMPc causa o peche de ditas canles, o que orixina a hiperpolarización dos fotorreceptores da membrana plasmática e finalmente o envío da información visual ao cerebro.
Distrito de Vila Real
Vila Real é un distrito de Portugal, pertencente á provincia tradicional de Tras-os-Montes e Alto Douro. En 2009 a poboación residente era de 213 775 habitantes, e a súa capital é Vila Real.
Guanosín monofosfato cíclico
Funcións
O GMPc tamén media a activación da atracción das dendritas apicais das células piramidais (neuronas) na capa VI do córtex cerebral pola semaforina-3a (Sema3a). Polo contrario, os axóns das células piramidais son repelidos pola semaforina-3a, o que fai que as dendritas crezan en dirección a onde hai esa molécula e os axóns na contraria. A atracción está mediada polo incremento dos niveis de guanilato ciclase soluble presentes nas dendritas apicais. A guanilato ciclase soluble xera GMPc, orixinando unha secuencia de activacións químicas que dan lugar á atracción cara á zona con semaforina-3a. A ausencia de guanilato ciclase soluble no axón causa a repulsión pola semaforina-3a. Esta estratexia asegura a polarización estrutural das neuronas piramidais e ten lugar durante o desenvolvemento embrionario.
Distrito de Vila Real
Limita ao norte con Galiza, ao sur co distrito de Viseu, ao leste co distrito de Braganza e ao oeste cos distritos do Porto e Braga. Ten unha área de 4.328 km², sendo o 11º maior distrito portugués.
Guanosín monofosfato cíclico
Degradación
Numerosas nucleótido cíclico fosfodiesterases (PDE) poden degradar o GMPc por hidrólise a GMP. As PDE 5, 6 e 9 son específicas do GMPc, mentres que as PDE1, 2, 3, 10 e 11 poden hidrolizar tanto AMPc coma GMPc.
Distrito de Vila Real
Territorio
O distrito de Vila Real subdivídese nos seguintes 14 concellos:
Guanosín monofosfato cíclico
Degradación
Os inhibidores da fosfodiesterase impiden a degradación do GMPc, polo que aumentan ou prolongan os seus efectos. Por exemplo, o sildenafilo (Viagra) e fármacos similares, usados contra a disfunción eréctil, aumentan os efectos vasodilatadores do GMPc no corpo cavernoso do pene ao inhibiren a PDE 5 (ou PDE V). Porén, o fármaco pode inhibir tamén a PDE6 na retina (pero con menos afinidade ca pola PDE5). Isto pode orixinar unha perda de sensibilidade visual, pero é improbable que afecte á función visual xeral, excepto en condicións de reducida visibilidade cando os obxectos están xa no limiar da percepción visual. Este efecto é en gran medida evitado por outros inhibidores da PDE5, como o tadalafilo.
Distrito de Vila Real
Territorio
Na división do país en unidades territoriais para fins estatísticos (NUTS), o distrito forma parte da Rexión Norte, onde se divide nas subrexións do Douro, de Alto Trás-os-Montes e do Támega.
Guanosín monofosfato cíclico
Activación de proteína quinases
O GMPc está implicado na regulación dalgunhas quinases dependentes de proteínas. Por exemplo, a proteína quinase G é un dímero que consta dunha unidade catalítica e outra regulatodora, no que a unidade reguladora bloquea o sitio activo da unidade catalítica.
Cando o GMPc se une a sitios da unidade regulatoria do encima, levántase o bloqueo, e isto activa a unidade catalítica, permitíndolle que fosforile os seus substratos. A diferenza da activación dalgunhas outras proteína quinases, como a proteína quinase A, a activación da proteína quinase G non supón a disociación das unidades catalítica e reguladora.
Distrito de Braga
O distrito de Braga é un distrito portugués, pertencente á provincia tradicional do Miño. Limita ao norte co distrito de Viana do Castelo e con Galiza, ao leste co distrito de Vila Real, ao sur co distrito do Porto e ao oeste co océano Atlántico. Ten unha área de 2.673 km² (15º maior distrito portugués). Poboación residente (2001): 831.368. Capital do distrito: Braga.
Subdivisións
O distrito de Braga subdívidese nos seguintes 14 concellos:
Na actual división principal do país, o distrito encóntrase integrado na Rexión Norte.
Priekuļi
Priekuļi (en letón: Priekuļu novads) é un dos 109 concellos de Letonia. Está situado en Vidzeme parte central do Gauja en Letonia, creouse o 1 de xullo de 2009. Está rodeado polos concellos de Cesis, Pārgaujas, Kocēnu, Beverīnas, Smiltenes, Raunas e Vecpiebalgas.
O Campo do Monte, Montouto, Abegondo
O Campo do Monte é un lugar da parroquia de Montouto no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 33 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 19 eran homes e 14 mulleres.
Priekuļi
División territorial
O concello está formado pola fusión de catro parroquias:
Independientes por Vilagarcía
Independientes por Vilagarcía foi un partido local do concello de Vilagarcía de Arousa ata finais do 2011. O seu líder era José Luis Rivera Mallo.
Historia
Rivera Mallo separouse de Alianza Popular (foi alcalde dende 1983 a 1991) e organizou un partido localista na súa vila natal. Presentouse por primeira vez nas municipais de 1999.
Nas eleccións municipais de 2011 tivo a chave de goberno para os populares, que quedaron a un escano da maioría absoluta. Recentemente, o partido fusionouse co PPdG.
Kosmos 204
Kosmos 204 (Космос 204 en ruso), tamén denominado DS-P1-I Nº 3, foi un satélite artificial soviético lanzado o 5 de marzo de 1968 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 204 foi o terceiro membro da serie de satélites DS-P1-I, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración. Foi lanzado por un foguete Kosmos 2I e inxectado nunha órbita inicial de 436 km de apoxeo e 275 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71,0 graos e un período de 91,3 minutos.
Kosmos 204 reentrou na atmosfera o 2 de marzo de 1969.
RB Leipzig
O RasenBallsport Leipzig e. V., coñecido como RB Leipzig, é un club de fútbol alemán da cidade de Leipzig, en Saxonia. Foi fundado en 2009 e compite na Bundesliga. O seu campo é o Red Bull Arena, con capacidade para 42.959 espectadores.
Cadro actual
Actualizado a 2 de setembro de 2019.
Clubs afiliados
Os seguintes clubs están afiliados co RB Leipzig:
Os seguintes clubs estiveron afiliados co club:
Polvoreira de Mougá
A Polvoreira de Mougá é unha instalación militar da Armada Española situada en Mougá (Doniños, Ferrol).
Historia
As polvoreiras de Mougá formaron parte das defensas que foron construídas no arco Ártabro por toda a costa de Ferrol, A Coruña e ata Valdoviño para vixiar a costa e servir de apoio á Armada Española. Todas esas construcións foron abandonadas. Só queda operativa a de Mougá e a antena de Bailadora no monte do mesmo nome, no concello de Ares. Mougá está preto da base Naval da Graña e relativamente preto da antiga Bazán, os estaleiros militares.
Dentro das instalacións militares están catalogados dous túmulos megalíticos, outros dous preto do peche e dous máis a 400 metros.
Descrición
miniatura|esquerda|Valado da polvoreira de Mougá, Armada Española. O recinto, duns cinco km de perímetro, está situado no cumio do monte. Accédese dende a estrada Serantes-Doniños CP-3607, a altura dos altos de Valón a estrada divídese en varios camiños. Unha desas estradas leva a Doniños, outra a San Xurxo e a outra aos altos de Mougá. Ese lugar elevado é un paso natural entre os vales de Serantes e Doniños.
As instalacións teñen un só acceso por estrada, o outro é polo cumio do monte, por Bailadora, o antigo acceso a Ferrol dende Covas. Este paso é por estrada sen asfaltar e máis propio de vehículos todo terreo.
O perímetro das polvoreiras ten un valado metálico con arame de espiño no alto, está sinalizado e a iluminación fai que se vexa dende boa parte da comarca.
Dentro do perímetro hai todo tipo de instalacións para persoal, zona residencial, zonas industriais boa parte das cales están soterradas igual que os silos para os mísiles.
As instalacións foron actualizadas para servir como polvoreiras das fragatas F-100 da Armada Española. A estrada de acceso ao Porto Exterior de Ferrol construíse preto das instalacións, seguindo boa parte do perímetro.
Serie A2 Basket
Serie A2, coñecida por motivos de patrocinio como Serie A2 Old Wild West, é a segunda máxima categoría do baloncesto profesional de Italia. Está por debaixo da LBA e por riba da Serie B no sistema de baloncesto italiano. A competición, organizada pola Lega Nazionale Pallacanestro, consiste en vinte e seis equipos divididos en dous grupos, dos cales ascenden ao final da temporada dous.
Equipos
Os seguintes son os equipos que compiten na temporada 2022−23 da Serie A2.
Antón Tovar
Antonio Domingo José Tovar Bobillo, chamado Antón Tovar, nado na Pereira (Rairiz de Veiga) o 23 de outubro de 1921 e finado en Ourense o 16 de xuño de 2004, foi un poeta galego que escribiu en lingua castelá e lingua galega, encadrado na chamada promoción de enlace. A súa obra está marcada polo pesimismo, o sentimento poético sincero e auténtico, o existencialismo, o intimismo e a preocupación social, ademais da baldía procura de deus. Foi membro correspondente e de honra da Real Academia Galega.
Traxectoria
Pasou parte da infancia en Celanova. Despois trasladouse coa familia a Ourense, onde fixo o bacharelato, recibindo clases de Ramón Otero Pedrayo, e onde pasaría a maior parte da súa vida. María del Carmen Fernández, muller de Vicente Risco, era curmá da nai de Tovar. Risco emprestaríalle a Tovar libros de Ramón Cabanillas, Antonio Noriega Varela, Gonzalo López Abente e Rosalía de Castro.
En 1940 iniciou en Santiago de Compostela os estudos de Filosofía e Letras, carreira que abandonou para ingresar como novizo nos xesuítas de Salamanca, onde permaneceu pouco máis dun ano (1941-1942). En maio de 1941 morreulle o pai.
En 1942 gañou a oposición a Contador do Estado, e foi destinado primeiro a León e un ano despois a Ourense, cidade onde exerceu como funcionario do Ministerio da Facenda e onde estabeleceu relación con Otero Pedrayo, Risco (a quen veneraba a pesar das diferenzas ideolóxicas que mantiñan), Florentino López Cuevillas, Xesús Ferro Couselo, Alberto Vilanova, Xosé Luís López Cid, Xaquín Lorenzo e Luís Trabazo.
Na década dos cincuenta iniciou a súa actividade literaria en castelán co poemario Barro de nadie (1955). Despois de varios poemarios nesa lingua, en 1962 edita en galego Arredores, ao que seguirían outros. Nas súas primeiras obras está presente a reivindicación do idioma, pero a súa poesía caracterízase por un existencialismo pesimista que está presente ao longo de toda a súa produción. Segundo el mesmo: Rosalía, Curros, Rubén, Antonio Machado, Baudelaire, Francis Jammes, Blas de Otero, Teixeira de Pascoaes, Pessoa, Antero de Quental, Torga e, sobre todo, Antón Tovar, son os autores que inflúen na obra de Antón Tovar.
Para Facenda traballou até 1967, cando foi expulsado pola súa militancia clandestina no PCE-PCG. Nesa altura, comezou a traballar na libraría Tanco, e tivo acceso a libros prohibidos pola censura.
En 1968 coñeceu a Antonia Mirayo Pérez, "Tucha", con quen casou ese mesmo ano, e que o acompañaría ata o 16 de xullo de 2000, data de pasamento dela. En febreiro de 1973 viaxou até México con Celso Emilio Ferreiro e Xosé Luís Méndez Ferrín, convidados polo Goberno daquel país para participar na homenaxe a León Felipe.
Aínda que Tovar é fundamentalmente poeta, tamén publicou relatos curtos, diarios e ensaio. Colaborou pouco na prensa e en revistas, e non deu recitais nin ditou conferencias.
Nos Xogos florais de Guimarães de 1960 obtivo o primeiro e o terceiro premio polos poemas "O can" e "Responso saudoso pra D. Enrique o Navegante". Recibiu o premio Amor Ruibal no ano 1966 polo ensaio "Xoán XXIII e a Terra". De novo nos Xogos florais de Guimarães, outorgáronlle o primeiro premio por "Deume a risa", en 1972. Déronlle un Premio da Crítica Galicia (1981) por Calados esconxuros, o Losada Diéguez (1991) e o Celanova, Casa dos poetas (2003). En 2002, o plenario da RAG designou por unanimidade a Antón Tovar para ser o representante dos poetas galegos para optar ao Premio Reina Sofía de Poesía Iberoamericana (11ª ed.).
Foi membro correspondente da RAG desde o 29 de xaneiro de 1984, e membro de honra, desde o 15 de marzo de 1997.
Despois dunha prolongada enfermidade, faleceu en Ourense na madrugada do mércores 16 de xuño de 2004. As súas cinzas foron depositadas no cemiterio de San Francisco.
No ano 2005 o Concello de Rairiz de Veiga, o Museo da Limia, o Centro de Cultura Popular do Limia e o Liceo de Ourense convocaron a primeira edición do Premio de Poesía Antón Tovar.
En 2006 a Consellería de Cultura publicou un disco, titulado Arabela da pluma, no que o cantautor valdeorrés Anxo Rei (Ángel Rey Núñez) puxo música a varios poemas de Tovar, extraídos de Arredores, Non, O vento no teu colo, Berros en voz baixa e A nada destemida: "Tanto que camiñei"; "Pluma que tes"; "O medo vai e vén"; "Ouvín un paxaro"; "Ca miña señor"; "Dixéronme que non"; "Vas e ves"; "Palabras"; "Digo sí digo non" e "Eu quería".
Obra en galego
miniatura|Non, 1967.
Lista de dinosauros
Nesta listaxe de dinosauros figuran todos os xéneros válidos pertencentes á superorde Dinosauria, sen contar o clado Aves. Nela non se inclúen os xéneros considerados como dubidosos ou inválidos.
Distrito de Viana do Castelo
miniatura|Localización do distrito de Viana do Castelo.
O distrito de Viana do Castelo é un distrito portugués pertencente á provincia tradicional do Minho. Limita polo Norte e polo Leste con Galiza, polo sur co Distrito de Braga e polo oeste co Océano Atlántico. Área: 2 255 km² (o menor - 18º - dos distritos portugueses). Poboación residente (2001): 250.273 habitantes. Capital de distrito: Viana do Castelo.
O distrito de Viana do Castelo está integrado polos seguintes 10 municipios:
Na actual división principal do país, o distrito forma parte da Rexión Norte, onde constitúe a subrexión do Minho-Lima.
Mervyn LeRoy
Mervyn Leroy, nado en San Francisco o 15 de outubro de 1900 e finado en Beverly Hills (California) o 13 de setembro de 1987, foi un director de cine, produtor e actor norteamericano.
Traxectoria
Nado de pais xudeus en San Francisco, California, a súa familia arruinouse co terremoto de 1906. Para gañar diñeiro vendeu periódicos e comezou a cantar. Comezou traballando en cine mudo.
En 1938 foi elixido como cabeza de produción de MGM. Grazas a el os estudos produciron O marabilloso mago de Oz (1939). foi responsábel do descubrimento de Clark Gable, Loretta Young, Robert Mitchum e La Turner.
Na década de 1950 dirixiu diversos musicais, así como a película Quo Vadis?.
Foi nomeado ao Premio Oscar en 1943 como mellor director por Random Harvest e en 1940 como produtor de O marabilloso mago de Oz. Ademais recibiu o Oscar Honorífico en 1946.
Leroy retirouse en 1965 e escribiu a súa autobiografía Take One, en 1974. Morreu en Beverly Hills. Ten unha estrela no Paseo da Fama de Hollywood en 1560 Vin Street.
Os Ameneiros, Soaserra, Cabanas
Os Ameneiros é un lugar da parroquia de Soaserra no concello coruñés de Cabanas na comarca do Eume. Tiña 4 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 1 muller, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 1999 cando contaba cos mesmos habitantes.
Allariz
Allariz é un concello da provincia de Ourense pertencente á bisbarra de Allariz - Maceda. Segundo o INE en 2019 tiña 6.188 habitantes (6049 en 2015, 5506 no 2007, 5433 no 2006, 5351 no 2005, 5313 no 2004, 5216 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é allaricense ou.
Demografía
Fonte: Instituto Nacional de Estadística, INE 1857-2011
Xeografía
miniatura|esquerda|As dezaseis parroquias que conforman o concello de Allariz.
O concello de Allariz sitúase na metade occidental da provincia de Ourense, ocupando unha extensión de 86 km², pola que se espallan 87 núcleos de poboación repartidos en 16 parroquias. Linda ao norte con Taboadela, ao sur con Rairiz de Veiga e Vilar de Santos, ao leste con Paderne de Allariz, Xunqueira de Ambía e Sandiás, e ao oeste coa Merca e A Bola.
O punto máis elevado do municipio é o monte Penamá (927 m). A rede hidrográfica xira en torno ao río Arnoia, de 87 km de lonxitude, que atravesa o municipio de leste a oeste. O clima pódese definir como atlántico de interior con influencias continentais, con grande abundancia de microclimas dependentes do val.
As comunicacións establécense por estrada. As principais son a estrada N-525, Benavente - Santiago de Compostela, e a autovía A-52, Benavente - O Porriño, que cruzan o municipio de noroeste a sueste.
O conxunto urbano de Allariz resulta de especial interese dentro de Galicia sendo merecedor en 1971 da declaración de Conxunto Histórico-Artístico.
Goberno e política
150px|miniatura|Escudo non oficial A alcaldesa do concello é María Cristina Cid Fernández dende xuño de 2018, cando o anterior alcalde, Francisco García Suárez que levaba 18 anos no cargo, presentou a renuncia. Nas eleccións municipais de 2019, Cristina Cid conseguiu a mesma maioría absoluta que tiña anterioremente.
Os partidos políticos máis relevantes no ámbito local, ademais do BNG, son o PPdG, cuxa candidata nas eleccións de 2019 foi Luz Doporto Real e o PSdeG con Zaida Rodríguez Camba.
As eleccións municipais de 2015, deu como resultado unha corporación municipal formada por 13 membros, 9 do BNG, 3 do PPdG e 1 do PSdeG. A xunta de goberno, presidida polo alcalde, compúxose polos 9 concelleiros do BNG. Nas eleccións municipais de 2019, o número de concelleiros permaneceu sen cambios.
Historia
A poboación ten a súa orixe no castro que domina o decorrer do río Arnoia, cruzado por camiños estratéxicos; mais o seu desenvolvemento primixenio está sen aclarar. Os restos de petróglifos e castros máis temperáns datan do 1º milenio a. C. Sobresae entre os primeiros o conxunto da Padela. O monte do Castelo anteriormente era un castro, así o testemuña a morea de cerámica achada na superficie. O máis estudado é sen dúbida o de Armea, na parroquia de Santa Mariña, escavado nos 50 por Conde Avís. Os obxectos atopados áchanse no Museo Provincial de Ourense.
A localización á beira do río Arnoia foi un aliciente para o asentamento romano. Abundan calzadas da época (San Isidro, Roiriz), así como topónimos que sobreviviron na Idade Media (Portela de Airavella, Portela de Magarelos). No monte Castelo e en poboados castrexos romanizados tense atopado abondosa cerámica. descoñécese a situación da necesaria ponte romana existente entre os tramos de Potovello e Acea Rica, onde se cre que ergueuse posteriormente unha ponte medieval.
Da época sueva hai varias lendas, como a que marca a súa fundación por Aliarico ou a de ter sido Corte de Witiza. O que se pode asentar para ese período é que un cabaleiro suevo de nome Aliarico a repoboou cara os séculos V-VI con carácter agrícola dándolle o nome de Villa Aliarici. Os suevos tamén deron nome ás parroquias de Guimarás e Gundiás. Xa neste tempo construíronse varias edificacións relixiosas como o mosteiro de San Martiño de Pazó, o mosteiro de San Trocado e o mosteiro de San Adrián de Amiadoso, todos eles dependeron de Celanova.
A primitiva basílica de San Bieito data do século X, construída no mesmo lugar que a actual.