cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lancia
Produción en serie (1908-1918)
En 1910 os compoñentes de Lancia se exportaron aos Estados Unidos onde foron ensamblados e vendidos como SGV pola SGV Company. alt=|miniatura|150x150px|Lancia Epsilon En 1911 preséntanse os modelos Lancia Delta 20/30hp (Tipo 56) e o seu substituto o Lancia Epsilon (tipo 58). O Delta foi construído en dúas versións de chasis, con diferentes distancia entre eixes (normal e curto). A cilindrada do motor foi aumentada con respecto ao seu antecesor (o Gamma) ata os 4 084 cc, o que lle permitía alcanzar os 60 hp de potencia máxima a 1 800 rpm e unha velocidade máxima declarada de 115 quilómetros por hora. O Lancia Epsilon fabricouse entre os anos 1911 e 1912. O Epsilon compartía moitas características co seu antecesor, o Lancia Delta 20/30 hp, aínda que presentaba cambios substanciais como unha distancia entre eixes notablemente maior (327 cm), que permitiu unha mellora notable da habitabilidade posterior. O motor e a transmisión pola contra non presentaban cambio algún, manténdose a cilindrada e transmisión. Fabricáronse un total de 350 unidades do epsilon ata finais de 1912, sendo substituído polo Lancia Theta en 1913. miniatura|left|150px|Lancia Theta O Lancia Eta foi un modelo presentado en 1911 que se fabricou en paralelo ao Lancia Epsilon, sendo máis pequeno e estilizado e incorporando novos detalles como as luces eléctricas.
Gran Premio de Corea
O Gran Premio de Corea (coreano: 코리아 그랑프리) foi unha carreira Fórmula 1 celebrada en Corea do Sur, desde ata, cando abandonou o calendario de Fórmula Un.
Lancia
Produción en serie (1908-1918)
En 1913 Lancia presentaría o seu exitoso Theta (tipo 61) no salón de automóbil de Londres. O Theta contaba cunha versión de chasis alargado, que aumentaba a habitabilidade posterior. O coche incorporaba de serie loces eléctricas e acendido interior do motor, este último de case 5 litros de cilindrada, acompañado dunha transmisión manual de 4 velocidades, alcanzando unha velocidade máxima de 120 km/h. Este modelo fabricaríase durante case 5 anos, todos no marco da primeira guerra mundial, producíndose un total de 1 696 unidades ata 1918.
Gran Premio de Corea
Historia
A carreira disputaríase no Circuíto Internacional de Corea. Tamén se puxo de manifesto que a carreira sería promovida por unha empresa público-privada. O acordo é por sete anos cunha opción de cinco anos que asegure que a carreira se celebrará ata o ano 2021.
Lancia
Produción en serie (1908-1918)
En 1915, Lancia tamén fabricou o seu primeiro camión, o Jota que se mantivo como unha serie dedicada.
Gran Premio de Corea
Historia
A pesar desta confirmación, o Gran Premio de Corea do Sur non se incluíu en ningún dos calendarios provisionais de 2010. Tras a aprobación de fondos para a carreira, programouse esta para o 17 de outubro do 2010 no calendario publicado pola Federación Internacional do Automóbil (FIA) o 21 de setembro de 2009. O 10 de decembro de 2009, os organizadores da carreira anunciaron que estarían listos na data prevista, cun plan para acabar o circuíto o 5 de xullo de 2010, aínda que admitiron que o seu maior problema radicaba na procura de aloxamento para todo o persoal e os espectadores da Fórmula Un. Os organizadores tamén descartaron a posibilidade de realizar a carreira de noite, polo menos ata que teñan máis coñecementos e experiencia na xestión dun Gran Premio. A pesar da confirmación, había aínda o risco de que o circuíto non chegara a tempo, isto foi negado polo promotor da carreira, quen dixo que o circuíto ía estar antes do previsto.
Lancia
Produción en serie (1919-1931)
miniatura|Right|150px|Lancia Lambda En 1919 Lancia lanza ao mercado o Kappa, cun motor 4 cilindros derivado claramente do Theta, pero mellorando a potencia, a cal era de grande alcance para a época (70 HP) e unha velocidade máxima de 120 km/h, pero tamén se caracteriza por presentar polo menos tres innovacións dignas de mención: o motor con culata separada, a panca de cambios situada no centro (entre os dous asentos dianteiros) e o abandono das rodas de madeira, estando dispoñibles de serie as lamias de disco de aceiro.
Gran Premio de Corea
Historia
Logo de varios adiamentos, a FIA programou unha inspección final do circuíto o 11 de outubro de 2010, 13 días antes de que o Gran Premio de Corea fose programado para comezar a carreira. Logo da inspección da FIA, o director de carreira Charlie Whiting declarou que a carreira ía seguir adiante.
Lancia
Produción en serie (1919-1931)
Aínda co lanzamento do Kappa, o ano 1919 non representou un bo período, diminuíndo a produción en máis dun 20 % con respecto ao ano anterior, con perdas de case 1 millón e medio de Liras. Con todo o Kappa tería vendas en constante aumento superando en 1920 as mil unidades. miniatura|left|150px|Lancia Dilambda En 1921 Lancia presenta o modelo Dikappa, que non era máis que unha versión deportiva do modelo Kappa, con melloras na distribución do motor, que lle permitían incrementar a potencia ata os 87 hp, con lixeiro aumento na capacidade de aceleración e unha velocidade máxima de 125 km/h. Esta versión tería unha vida breve (un ano) debido ás intencións de Vincenzo de presentar ao mercado un modelo con motor de 8 cilindros en V, intencións que se materializarían en 1922 co lanzamento do Trikappa, unha evolución considerable a nivel mecánico do Dikappa, que alcanzaba unha potencia máxima de 100 hp e unha velocidade final de 130 km/h. O Lancia Trikappa fabricaríase ata 1925.
Renegades
Renegades é o cuarto e derradeiro álbum de estudio da banda Rage Against the Machine. É un disco composto enteiramente por versións de artistas como Minor Threat, MC5, Rolling Stones, Cypress Hill e Devo, e foi editado o 5 de decembro do ano 2000 pola Epic Records, un tempo despois de que Zack de la Rocha dixera que deixaba o grupo. O resto dos membros da banda uniuse logo co ex vocalista de Soundgarden, Chris Cornell, e formaron o supergrupo Audioslave. Rage tivo de todos os xeitos, outro álbum, Live at the Grand Olympic Auditorium, un disco que contén as cancións dos dous últimos concertos que realizaron.
Gran Premio de Corea
Cancelación
Un calendario preliminar para a tempada indicaba unha data provisional para o Gran Premio de Corea, pero a carreira omitiuse do calendario final para 2014.
Renegades
A versión Europea deste disco contén a canción "Kick out the Jams" e "How I Could Just Kill A Man" (con Cypress Hill), tocando durante eses últimos concertos, nos Ánxeles.
A portada do disco lembra á icona da arte pop LOVE (Amor) de Robert Indiana. Hai dúas versións de portadas, unha coas letras negras e o fondo negro e azul, e outra con cor verde substituíndo o azul.
Lancia
Produción en serie (1919-1931)
No salón do automóbil de París de 1931 chegan os substitutos do exitoso Lambda, o Lancia Artena e Lancia Astura, modelos que se fabricarían en paralelo co menos convencional e máis ostentoso Dikappa. O Artena e Astura eran moi similares, diferenciándose principalmente polo tipo de motor e a distancia entre eixes. O Artena o propulsaba un motor de 4 cilindros de 2 litros e o Astura viña equipado cun motor de V8 de 2.6 litros. Do Artena chegáronse a fabricar 9 series, para un total de 13.000 unidades.
Produción en serie (1932-1949)
miniatura|left|150px|Lancia Augusta Lancia presenta no salón do automóbil de milán de 1933 un novo modelo, o Augusta, que se distinguiu por introducir novas características para a época como o motor en V estreita, suspensión anterior con rodas independentes, resortes helicoidais, freos hidráulicos e sobre portas de acceso ao habitáculo sen alicerces. O Augusta representou un récord de vendas histórico para Lancia, chegando a fabricar 17.000 exemplares en Italia, e 3.000 unidades en Francia (onde se comercializou co nome de Belna) ata 1936, data en que finaliza a produción deste modelo.
Malia as vendas do Augusta, Vincenzo Lancia, quen aínda non esquecía as glorias do Lambda, pensaba nunha máquina máis revolucionaria; así, a finais de 1934, Vicenzo convoca ao equipo de xestión, conformado polos enxeñeiros Manlio Gracco (director xeral) e Baggi Giuseppe (director técnico) e os técnicos Alghisi, Falchetto, Sola e Verga e o probador Gismondi, para desenvolver un automóbil cun coidado estudo aerodinámico (raro para a época), que fose ademais lixeiro e capaz de desenvolver unhas prestacións superiores á competencia cunha potencia e consumos contidos. Todas estes requisitos darían forma á futura berlina de Lancia, o Aprilia. miniatura|right|150px|Lancia Aprilia En 1937 Lancia presenta o novo Aprilia, que presentaba un deseño aerodinámico cun coeficiente de penetración aerodinámica que era infrecuente para o período (0´47 segundo nas medicións feitas posteriormente en 1970 no túnel aerodinámico de Pininfarina), e a suspensión independente para as catro rodas. Os freos de disco posteriores non estaban unidos ás rodas, senón que pola contra ao empalme entre a árbore e o diferencial, a caixa de engrenaxes e o diferencial foron incorporados nun só bloque. O Aprilia sería o último modelo que se fabricaría baixo a batuta de Vincenzo Lancia, quen morreu o 15 de febreiro de 1937, pouco tempo despois de comezada a súa produción. Vincenzo morreu dun ataque ao corazón e tanto a súa esposa, Adele Miglietti Lancia, e o seu fillo, Gianni Lancia, tomaron o control da empresa. Convenceron Vittorio Jano para unirse como enxeñeiro. Jano xa se fixera un nome por si mesmo mediante o deseño de varios modelos de Alfa Romeo, incluíndo algúns dos coches de carreiras máis exitosos da historia como o 6C, P2 e P3.
Ata 1949, data na que conclúe a produción do Aprilia, chegáronse a fabricar 27.836 exemplares. miniatura|left|150px|Lancia Ardea En 1939 Lancia daría forma a unha versión pequena e económica de Aprilia, o Lancia Ardea, un pequeno sedán, que tiña unha caixa de engrenaxes de 5 velocidades, co quinto engrenaxe multiplicado, amortecedores con sistema eléctrico de 12 voltios e dun choque de Houdaille. O Ardea presentouse cun motor de 4 cilindros en V estreita de 903 cc, capaz de dar 28 hp a 4 600 rpm. Grazas ao seu lixeiro peso (750 kg) e o seu baixo consumo (7 litros cada 100 km a 75 km/h) o Ardea foi amplamente utilizado no transporte público como Taxi, para o que Lancia proporcionou un chasis lixeiramente máis longo (tipo 450) que melloraba a habitabilidade interior con respecto ao sedán común (tipo 250). Ata o final da súa comercialización en 1953, chegáronse a fabricar 31.961 exemplares do Ardea, o que o converte nun dos modelos máis lonxevos na historia de Lancia.
Produción en serie (1950-1969)
En 1957 aparece en escena a Lancia Flaminia como substituto do Aurelia. Presentaba un motor cos cilindros en V a 60º e 2500 cc de cilindrada. Flaminia era un sedán de grandes dimensións deseñado por Pininfarina, de produción limitada e elevado prezo que limitou o seu éxito de vendas iniciais. Este modelo foi lanzado tamén en versión cupé e convertible. A súa produción finalizou en 1970. En 1958, o Grupo Pasenti adquire a totalidade de Lancia, despois do baixo éxito comercial dos modelos Aurelia e Appia, que deixaron economicamente inestable á empresa. miniatura|right|150px|Lancia Flaminia Cupé En abril de 1963 Lancia lanza ao mercado o seu último modelo como marca independente, o modelo Lancia Fulvia como substituto do Appia na súa gama baixa, propulsado por un pequeno motor de 1300 cc de cilindrada e cunha disposición dos seus 4 cilindros en V e transmisión ás rodas dianteiras. Pouco tempo despois Lancia foi absorbida por Fiat logo de que o goberno italiano desbotara a idea de que Ford fixésese co control da compañía, polo que este foi o último cupé deportivo deseñado e producido por Lancia de forma independente. O Lancia Fulvia orixinal foi o primeiro Lancia en gañar un campionato de rally. A produción do Fulvia finalizou en 1973, con 200.000 exemplares vendidas da versión sedán e case 170.000 exemplares da versión cupé.
Produción en serie (1970-1979)
Fiat lanzou unha oferta pública de adquisición (OPA) en outubro de 1969 que foi aceptada por Lancia xa que a empresa estaba perdendo importantes sumas de diñeiro, con perdas en 1969 de 20 millóns de libras. A familia Pasenti vende a totalidade da marca Lancia ao xigante industrial de Turín Fiat S.p.A., quen adquirira tamén ese mesmo ano a Autobianchi e Ferrari. Este non foi o final da marca Lancia, e os novos modelos da década de 1970 tales como o Stratos, Gamma e Beta serviron para demostrar que Fiat desexaba preservar a imaxe da marca que adquirira.
En 1979 vería luz a primeira xeración do Lancia Delta deseñada por Giorgetto Giugiaro e baseado orixinalmente na plataforma do Fiat Ritmo e substituto do Fulvia. É un automóbil compacto de 5 portas, que sería durante moito tempo o modelo de acceso á marca, ata a chegada do Lancia Ypsilon no ano 1996. Recibirá numerosos cambios estéticos e mecánicos ata o fin da súa comercialización en 1993, cando se presentaría a segunda xeración deste modelo.
Gran Premio de Corea
Cancelación
Inicialmente, a carreira non se incluíu no calendario provisional de, un calendario posterior publicado en decembro de 2014 deu ao Gran Premio de Corea un espazo o 3 de maio de 2015, movendoo desde cara ao final do calendario en anos anteriores, cara ao inicio do calendario. O 12 de decembro de 2014, Bernie Ecclestone dixo que o Gran Premio de Corea debía agregarse ao calendario de 2015 por motivos legais, citando obrigacións contractuais, pero que os organizadores non estaban interesados en albergar a carreira. Máis tarde anunciouse que a FIA eliminouno do calendario porque os organizadores non desexaban aloxalo. Tiñan plans de revivir o Gran Premio de Corea en, pero tampouco se materializaron.
Lancia
1980 en diante
Durante a década de 1980, a compañía cooperou con Saab Automobile, co Lancia Delta vendido como Saab 600 en Suecia. En 1985 Lancia tamén compartiu unha plataforma co Saab 9000, Fiat Croma e o Alfa Romeo 164. Durante a década de 1990, todos os modelos estaban estreitamente relacionados con outros modelos de Fiat.
A partir do 1 de febreiro de 2007, FIAT reorganizou as súas operacións automobilísticas. Fiat Auto converteuse Fiat Group Automobiles S.p.A., Fiat S.p.A.. leva a produción de automóbiles da rama principal. Ao mesmo tempo a empresa actual, Lancia Automóbiles S.p.A., creouse a partir da marca preexistente, e é controlada ao 100% por FGA. En 2011, Lancia moveuse nunha nova dirección e engadiu novos modelos fabricados por Chrysler que vendéronse baixo a marca Lancia en moitos mercados europeos. Pola contra, Lancia construíu modelos comezaron a venderse nos mercados co volante á dereita baixo a marca Chrysler. En 2015 a compañía matriz de Automóbiles Lancia Fiat Group S.p.A. converteuse en FCA Italia S.p.A., o que reflicte a incorporación precoz de Fiat S.p.A. en Automóbiles Fiat Chrysler.
Innovacións
Lancia é coñecido no mundo do automóbil pola introdución de vehículos con numerosas innovacións. Estes inclúen o Theta de 1913, que foi o primeiro coche de produción europea que contaba cun sistema eléctrico completo como equipamento estándar. O primeiro coche de Lancia que adoptou un chasis monocasco, o Lambda producido en 1922-1931, ofrecía unha suspensión dianteira de 'alicerce deslizante' independente que incorporaba un resorte e amortecedor hidráulico nunha soa unidade (unha característica que se empregou nos Lancia posteriores, ata o Appia no que foi substituído en 1963). En 1948 presentaron a primeira caixa de cambios de 5 velocidade instalada nun coche de produción (series 3 Ardea). Lancia estreou a primeira produción completa de V6, en 1950 no Aurelia, logo de experimentos anteriores con líderes da industria con configuracións V8 e V12. Tamén foi o primeiro fabricante en producir un motor V4. Outras innovacións incluíron o uso de suspensión independente nos coches de produción (nunha época onde o eixe ríxido era unha práctica común tanto para os eixes dianteiros e traseiros dun coche) e eixes transversais traseiros, que equiparon primeiro as gamas Aurelia e Flaminia. Esta procura da innovación, a procura constante da excelencia, a fixación pola calidade, os procesos complexos de construción e a anticuada maquinaria de produción significaba que todos os coches esencialmente deberían ser feitos a man. Con poucas coincidencias entre os diferentes modelos, os custos de produción seguiron aumentando amplamente, mentres que a demanda non o fixo, finalmente isto afectou á viabilidade de Lancia.
Gianni Lancia, un enxeñeiro graduado foi presidente de Lancia de 1947 a 1955. En 1956 a familia Pesenti tomou o control de Lancia con Carlo Pesenti (1907-1984) ao cargo.
Fórmula Un
miniatura| Un coche [[Lancia D50|Lancia D50A de Fórmula Un]]
Despois que o fillo de Vincenzo Lancia Gianni convertérase en director da firma, comezou a participar con maior frecuencia nos deportes de motor, decidindo construír un coche de Gran Premio. Vittorio Jano foi o novo deseñador de Lancia e o seu Lancia D50 foi presentado no Gran Premio de España de 1954, onde Alberto Ascari logrou a pole position e fixo a volta rápida. No Gran Premio de Mónaco de 1955 Ascari estrelouse no porto logo de saírse nunha chicana. Unha semana máis tarde Ascari morreu nun accidente pilotando un coche deportivo de Ferrari en Monza. Coa morte de Ascari e os problemas financeiros da empresa Lancia retirouse das carreiras de Gran Premio en total Lancia logrou dúas vitorias e dez podios na Fórmula Un.
Anel de Nardó
miniatura|300px|Vista dende satélite do anel de Nardó. O Anel de Nardò (Pista di prova di Nardò della Fiat, constrído en 1975 en Nardò, Italia) é un circuíto circular de probas da automoción para alta velocidade. Ten unhas dimensións de 12,5 quilómetros de lonxitude e catro pistas ao ancho. Posúe as características necesarias para determinar unha "velocidade neutral" para cada carril na cal o condutor percibe o circuíto como unha pista recta continua. Adquirida polo OEM italiano Porsche no ano 2012 pasou a denominarse como o Nardò Technical Center.
Lancia
Fórmula Un
Os restos do equipo Lancia foron trasladados a Scuderia Ferrari, onde Juan Manuel Fangio gañou o campionato de 1956 cun coche Lancia-Ferrari.
Anel de Nardó
Competitividade
Dende o ano 1975 lévase utilizando como pista de probas para probar a velocidade máxima dos novos modelos ininterrompidamente. Aberto a tódolos fabricantes do mercado, abre 363 días ao ano, en tres quendas a semana completa.
Lancia
Rally
miniatura| Un coche de rally [[Lancia Delta S4 Grupo B]] Lancia tivo moito éxito nos deportes de motor, e sobre todo no ámbito dos rallys. Antes da creación do Campionato Mundial de Rally (WRC), Lancia logrou o último título do Campionato Internacional de construtores co Fulvia en 1972. No WRC, seguen sendo estatisticamente unha das marcas con máis éxitos (malia retirarse ao final da tempada 1993), gañou o título de construtores co Stratos (1974, 1975 e 1976), co 037 (1983) e o Delta (seis vitorias consecutivas de 1987 a 1992). O Delta é tamén o modelo máis exitoso da historia da competición en rallyes. Todo isto deu Lancia un total de 11 campionatos.
Juha Kankkunen e Miki Biasion gañaron dous títulos de piloto co Delta. Entre outros pilotos que lograron o Campionato Mundial de Rally de pilotos con Lancia foron Markku Alén, Didier Auriol, Sandro Munari, Bernard Darniche, Walter Röhrl, Björn Waldegård e Henri Toivonen. A historia da marca nos rallyes tamén está marcada pola traxedia, coa morte de piloto italiano Attilio Bettega no Tour de Corse de 1985 nun Lancia 037 e a continuación o campión finlandés Toivonen nun Lancia Delta S4 no mesmo rally exactamente un ano máis tarde. Estas mortes levaron ao fin do grupo B de rally.
Carreiras de coches deportivos
En 1953 presentaron o Lancia D24 para as carreiras de coches deportivos, era unha evolución do modelo D23, carrozado como spider por Pininfarina. A maioría de vitorias máis significativas foron: Carreira Panamericana 1953, Mille Miglia de 1954 e a Targa Florio de 1954.
miniatura| right |Un [[Lancia LC1 deportivo Grupo 6]] Durante o dominio dos rallies de Lancia, a empresa tamén se expandiu aos coches deportivos desde finais da década de 1970 ata mediados da década de 1980. Correndo orixinalmente, co Stratos HF no Grupo 4, así como un breve interludio cunha rara versión no Grupo 5, o coche foi substituído polo exitoso Beta Montecarlo Turbo que gañou o Campionato Mundial de Marcas de 1980 da FIA, 1Campionato do Mundo de Resistencia de Marcas de 1981 e o Deutsche Rennsport Meisterschaft de 1980.
Arco arterial dorsal do carpo
miniatura|250px|Arterias do antebrazo O arco arterial dorsal do carpo é unha formación vascular da man, que abastece a parte dorsal do carpo. Está constituído pola arteria dorsal carpal radial e pola arteria dorsal carpal cubital. Está conectado á arteria interósea anterior e á arteria interósea posterior. Do arco xorden tres arterias dorsais do metacarpo.
Lancia
Carreiras de coches deportivos
miniatura| right | Un coche deportivo [[Lancia LC2]] En 1982 o equipo trasladouse ata o Grupo 6 co LC1 Spyder, seguido dos Grupo C LC2 cupé que contou cun motor Ferrari en 1983. O LC2 coincidiu co Porsche 956 en termos de velocidade pura, logrou 13 poles durante a súa vida útil, con todo os seus resultados víronse obstaculizadas pola falta de fiabilidade e economía de combustible e só logrou gañar tres carreiras europeas e do Campionato Mundial de Resistencia. A incapacidade do equipo para competir contra os coches dominantes Porsche 956 e 962 levoulles a abandonar a carreiras de autos deportivos a finais de 1986 co fin de concentrarse nos rallyes, aínda que os equipos privados seguiron competindo co LC2s coa diminución dos resultados ata principios de 1990.
Let It Bleed
Let It Bleed é o oitavo álbum británico e décimo estadounidense da banda inglesa de rock The Rolling Stones, publicado o 5 de decembro de 1969 a través do selo Decca Records no Reino Unido e London Records nos Estados Unidos. Editado pouco despois da súa xira estadounidense de 1969, é a continuación do Beggars Banquet de 1968 e o derradeiro en contar con Brian Jones, ademais do primeiro onde aparece Mick Taylor.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Mick Jagger eKeith Richards, agás onde se indique.
España Democrática
España Democrática foi un periódico editado en Montevideo entre 1937 e 1959.
Historia e características
Subtitulado Órgano del Comité N. Pro Defensa de la República Democrática Española, foi fundado en 1937 por un grupo de españois antifascistas. En 1938, cambiou o subtítulo por Órgano del Comité Nacional de ayuda al pueblo español e despois pasou a subtirularse Por la paz, por la democracia, por la independencia de España. Incluíu colaboracións sobre asuntos galegos.
No número 817, de 31 de maio de 1956, dedicado ao I Congreso da Emigración Galega organizado en Buenos Aires, en xullo daquel ano, publicou o manifesto e o programa da asemblea en lingua galega. Tamén publicou en galego un artigo do mestre exiliado Isidoro Cid Rivo e unha entrevista ao escritor Alfonso Gayoso Frías.
Aeroporto de Mora-Siljan
O Aeroporto de Mora-Siljan (IATA: MXX, ICAO: ESKM) é un aeroporto sueco situado a uns 7 km ao suroeste de Mora. O seu operador, AB Dalaflyget, que tamén opera o Aeroporto de Dala, está formado polos municipios de Mora, Falun, Borlänge e o condado de Dalarna, no centro do país. Dalaflyget tamén proporciona servizos de control de tráfico aéreo. A pista de aterraxe, de 45 metros de ancho, e a súa plataforma poden acomodar avións do tipo Boeing 737.
Cavidade sigmoide maior do cúbito
A cavidade sigmoide maior do cúbito é unha superficie articular da epífise proximal formada polo olécrano e pola apófise coronoide cubital. Artéllase coa tróclea umeral.
Aeroporto de Mora-Siljan
Durante a semana operan dous voos a Arlanda (tres os xoves), e un os domingos, nunha ruta que dura uns 50 minutos. De 2011 ata 2015 Avies operou esa liña con avións turbohélice Jetstream 32, con capacidade para 19 pasaxeiros.
O número de pasaxeiros caeu dramaticamente dende os 50 000 anuais nos anos 80 ata os 7 000 en anos recentes, seguindo a mesma tendencia experimentada por todos os aeroportos suecos de terceiro nivel nese período. A competencia entre dúas aeroliñas domésticas, Skyways Express e a defunta Executive Express, rematou en 2005, deixando á zona sen voos a Estocolmo e ao resto do mundo, precisando 4 horas de viaxe en coche para chegar á capital. O municipio de Mora encargouse do aeroporto antes de que se crease Dalaflyget. Dende o ano 2016 AIS Airlines encárgase de operar a liña a Estocolmo.
Cavidade sigmoide maior do cúbito
A superficie é lisa, pero ten unha pequena prominencia na unión do acromion e da apófise coronoide. Unha pequena crista ósea separa a cavidade en dúas, medial e lateral. A porción medial é a de maior tamaño e ten forma cóncava. A externa é máis pequena e ten forma convexa, agás a parte máis inferior, que é cóncava.
Gwasg Gee
miniatura|Volume IX da enciclopedia Y Gwyddoniadur Cymreig (1878).
Gwasg Gee foi unha editorial galesa que tivo a súa orixe na imprenta de Thomas Gee na vila de Denbigh e á que o seu fillo Thomas Gee converteu nunha auténtica editorial. Durante dous séculos foi unha das maiores editoriais en lingua galesa. Pechou no ano 2001.
Historia
En 1808 o reverendo Thomas Jones establecera unha imprenta en Ruthin que mercou Gee en 1813 e trasladou a Denbigh. Tras facerse cargo do negocio familiar Thomas Gee fillo en 1845 comezou a editar o periódico literario trimestral Y Traethodydd que se sumou ao que xa viña publicando desde 1843 Y Faner e que fixeron coñecida á casa editora. En 1854 comezou a publicación de Y Gwyddoniadur Cymreig enciclopedia en dez volumes que se completou en 1879. Tras a morte de Gee a empresa pertenceu aos seus herdeiros ata 1914 e en 1935 mercouna o esposo da escritora Kate Roberts e tras a morte deste foi Roberts quen se fixo cargo da editorial.
Parada da Serra, A Gudiña
Desde o punto de vista eclesiástico, xunto co lugar de Veiga de Nostre (en Parada da Serra, Castrelo do Val), forma a parroquia eclesiástica de Parada da Serra.
Patrimonio
dereita|miniatura|Brazalete da Urdiñeira. dereita|miniatura|Pulseira da Urdiñeira.
Xunto a Parada, ao pé da cova das Choias, apareceu en 1921 o tesouro da Urdiñeira, datado no final da Idade de Bronce. Está composto por un brazalete e unha pulseira de ouro, xunto cun botón de cobre. Foi atopado pola pegureira Xosefa Gago Fernández, e o cura de Parada vendeullo ao coleccionista Ricardo Blanco-Cicerón a través de Cándido Cid Rodríguez, procurador da diocese de Ourense. O botón ficou no Museo Arqueolóxico de Ourense, e as dúas pezas de ouro foron mercadas por Álvaro Gil Varela, e finalmente polo Museo Provincial de Lugo.
As pezas de ouro foron feitas coa técnica da cera perdida, e están adornadas con figuras xeométricas. O botón, segundo López Cuevillas podería interpretarse como disco solar.
Gilles Simeoni
Gilles Simeoni, nado en Bastia o 20 de abril de 1967, é un avogado e político corso, membro do partido autonomista corso Inseme per a Corsica. Foi alcalde de Bastia dende o 5 de abril de 2014 até o 7 de xaneiro de 2016, e presidente do Consello executivo da Córsega dende o 17 de decembro de 2015. Ademais, el foi o avogado do nacionalista corso Yvan Colonna, condenado polo asasinato de Claude Érignac.
Traxectoria
É o fillo de Edmond Simeoni e o neto do ex-deputado europeo Max Simeoni. A súa nai Lucie é corsa de adopción, de orixe xudía alsaciana e polaca.
É titular dunha mestría en dereito e dun doutoramento de ciencias políticas baixo o tema «a política mediterránea da Unión europea» obtido ó final dos seus estudos na Universidade de Córsega Pasquale Paoli e en Aix-en-Provence.
Foot Locker
miniatura|240px|Tenda de Foot Locker. Foot Locker é unha multinacional estadounidense adicada ao calzado e roupa deportiva. A súa sede atópase en Nova York e opera en máis de 20 países con cerca de 3 900 franquías. Como principal sinal de identidade, o seu logotipo e os seus empregados visten un uniforme similar ao dos árbitros nas ligas deportivas americanas.
Historia
No 1963 o grupo Woolworth mercou unha empresa adicada ao calzado, Kinney Shoe Corporation, que converteu nunha filial. Desta compañía xurdiron tendas de calzado especializadas, entre as cales se encontraba a adicada a calzado e roupa deportiva, Foot Locker, no 1974. Ese mesmo ano abre a súa primeira tenda en California.1
A marca comezou axiña a expandirse por todo Estados Unidos e incluso iniciou operacións en Europa na década de 1980. Porén, isto chocaba co declive da súa propietaria Woolworth, que comezou a pechar varias das súas tendas por todo o país. As operacións de Foot Locker pasaron a ser controladas por unha entidade chamada Woolworth Company, que coa quebra da matriz no 1997 pasou a ser Venator Group, e Foot Locker converteuse na principal empresa de calzado do grupo Kinney. No 1998, Venator anuncia o peche de todas as antigas tendas de Kinney, o que converte a Foot Locker na empresa principal do grupo,2​ e en 2001 o propio grupo cambiou o seu nome polo de Foot Locker Inc.3
Pompeii (filme)
Pompeii é un filme histórico de 2014 producido e dirixido por Paul W. S. Anderson. É unha coprodución internacional entre os Estados Unidos, Alemaña e o Canadá, e está inspirada na erupción do Vesuvio no ano 79 A.D. que destruíu Pompeia, unha cidade do Imperio Romano. Está protagonizado por Kit Harington, Emily Browning, Carrie-Anne Moss, Adewale Akinnuoye-Agbaje, Jessica Lucas, xunto con Jared Harris e Kiefer Sutherland.
Parque Nacional Abisko
miniatura|dereita|220px|[[Lapporten no Parque Nacional Abisko.]] O Parque nacional Abisko atópase no norte de Suecia, na rexión de Norrbotterns Län.
Características
O hábitat predominante é a tundra. Nas zonas máis temperadas existen masas boscosas de coníferas. O parque foi creado en 1909 e protexe unha superficie de 7.700 hectáreas.
Vexetación e fauna
As especies arbóreas predominantes son o bidueiro pubescente (subespecie tortuosa) e o piñeiro rubio. No delta do río Abiskojakka é moi interesante a presenza de aves. Na época de cría (maio a xullo) o acceso está restrinxido. As aves máis salientables son a escribenta das neves, a Calcarius lapponicus e o papoazul. Entre os mamíferos salientan os lemmings, o alce e ocasionalmente o raposo ártico.
Rally San Froilán de 1987
O Rally San Froilán de 1987 foi a 9ª edición de dito rally. Foi puntuable para a tempada 1987 do Campionato de Galicia de Rally, así como para o Campionato de España de Rallys. Celebrouse entre o 10 e o 11 de outubro de 1987 e o vencedor foi o madrileño Carlos Sainz, a bordo dun Ford Sierra RS Cosworth.
Itinerario
O rally constou de dúas etapas e 18 treitos cronometrados. A primeira etapa correuse na tarde do sábado 10 e consistiu en tres pasadas polos treitos de Galegos (14,6 km), Ribeira de Piquín (17 km) e O Chao de Pousadoiro (7 km). A segunda etapa disputouse na mañá do domingo. Constou de tres pasadas pola Mota (13,4 km), Paradela (6,2 km) e Goián (10,55 km).
Morcego rabudo
O morcego rabudo (Tadarida teniotis) é unha especie de morcego microquiróptero da familia Molossidae.
A cor do pelo é moi variable dende o pardo ao gris claro, algúns exemplares presentan áreas canosas. As femias son lixeiramente máis grandes. Miden entre 57 e 64 milímetros e o seu peso atópase entre os 22 a 54 gramos. A súa fórmula dentaria é.
Mostran unha gran variedade de chamadas sociais, tanto dende os refuxios como en voo, con exhibicións sonoras dos machos dominantes e fortes emisións durante as persecucións aéreas. Emite entre 9 e 15 kHZ, sendo audible para o oído humano.
Hábitat
Os refuxios localízanse en farallóns rochosos, cantís mariños e estruturas artificiais como pontes ou edificios. Aliméntanse por riba de núcleos habitados e espazos abertos nun amplo rango altitudeinal, observóuselles alimentándose a grande altura (de 200 a 300 metros) nas cidades. Atópase dende o nivel do mar até os 2.300 m de altitude.
Ameazas
Como ocorre a boa parte dos quirópteros e segundo os hábitats que ocupan, as molestias causadas aos veciños das construcións que habitan, provocan a expulsión ou fumigación das colonias, así como a reparación destes edificios taponando as fisuras onde aniñan. O descenso nas poboacións de lepidópteros nocturnos, que constitúen o seu alimento máis importante, tamén afecta á especie. O seu voo alto e veloz, con grandes desprazamentos en busca de alimento, fanlle candidato ao choque coas pas dos parques eólicos.
III Asemblea Agraria de Galicia
A III Asemblea Agraria de Galicia celebrouse en Monforte de Lemos o 13 e 15 de agosto de 1911.
Historia e características
Estivo presidida por Rodrigo Sanz, formando a mesa Ambrosio Landeira da sociedade de Serantes, pola Coruña, Adolfo Ortigueira da sociedade de Lérez, por Pontevedra, Manuel Vázquez do Carballiño, por Ourense, e Juan Méndez Fernández, sacerdote, do Sindicato Agrícola do Páramo, por Lugo, e como secretarios actuaron Santiago Casares Quiroga e Victoriano Rodríguez Gómez. Participaron 89 sociedades, 9 periódicos e 8 entidades oficiais. Renunciouse á creación dunha federación galega, que fora unha proposta da anterior Asemblea, e insistiuse na organización de sociedades comarcais.
Carlos I
Baixo o nome de Carlos I gobernaron varios reis:
Sexismundo II Augusto de Polonia
Sexismundo II Augusto de Polonia (en polaco: Zygmunt II August; en ruteno: Żygimont III Awgust I; en lituano: Žygimantas III Augustas I; en alemán: Sigismund II. August) nado en Cracovia en 1520 e finado en Knyszyn en 1572, foi rei de Polonia e gran duque de Lituania (1548-1572). Era fillo de Sexismundo I e da princesa Bona Sforza de Milán. Foi o derradeiro da súa dinastía e tras a súa morte, a Unión de Lublin converteuse nunha monarquía electiva.
Traxectoria
Tivo tres esposas:
Con ningún destes matrimonios tivo descendencia; por este motivo, ó morrer, a coroa pasou a ser electiva.
Eleccións municipais en Rábade
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Rábade dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Rábade]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Rábade desde a aprobación da Constitución de 1978.
Suicide Silence
Suicide Silence é unha banda estadounidense de metal extremo procedente de Riverside (California). Formada no ano 2002, o grupo ten publicados tres álbums de estudio, un EP e sete vídeos musicais. Suicide Silence está composto polos guitarristas Chris Garza e Mark Heylmun, o batería Alex Lopez e o baixista Dan Kenny. Tras a morte do seu vocalista Mitch Lucker, o 1 de novembro do 2012, incorporouse ao grupo no seu sitio Hernán "Eddie" Hermida.
Escanlar, San Pedro de Ernes, Negueira de Muñiz
Escanlar é un lugar da parroquia de San Pedro de Ernes, no concello de Negueira de Muñiz, na comarca da Fonsagrada, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña un habitante (unha muller), a mesma cantidade ca en 2006.
Escanlar é probablemente a localidade lucense máis oriental.
Arxá, Lagostelle, Guitiriz
Arxá é un lugar da parroquia de Lagostelle no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 10 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 3 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 13 habitantes.
Cuqui Piñeiro
María Cruz Piñeiro Álvarez, nada en Goián (Tomiño) o 25 de abril de 1960, é unha empresaria e escultora galega máis coñecida como Cuqui Piñeiro.
Traxectoria
Filla do escultor e artista galego Xoán Piñeiro Nogueira e licenciada en Xeografía e Historia en 1983, especialidade en Arte Moderna, pola Universidade de Santiago de Compostela, dirixe a fundición de bronce Arte Bronce Fundición e a galería de arte co mesmo nome, compaxinado coa súa faceta como artesá fundidora de esculturas de bronce, con propósito de destacar o oficio de broncista, na que desenvolve a súa propia obra creativa en pezas únicas, deseños e series de figuras, animais e formas extraídas da propia natureza. Foi comisaria de diversas exposicións como a Exposición II Bienal de Artistas Galegas (Casa dás Artes. Concello de Vigo), a Exposición Xoán Piñeiro 1920-1980 (Castelo de Soutomaior, Deputación Provincial de Pontevedra), ambas as dúas en 1990 ou a tamén dedicada ao seu pai, na Casa dos Alonso da Guarda en 2013, entre outras.
Tancredo Neves, Santa Maria
Vilas
O barrio ten as seguintes vilas: Conjunto Residencial Piratini, Núcleo Habitacional Tancredo Neves, Tancredo Neves, Vila Canaã.
El Despertar (Salceda de Caselas)
El Despertar foi un periódico agrario editado en Salceda de Caselas entre 1915 e 1916.
Historia e características
Xornal agrarista e anticaciquil dependente da Sociedad de labradores de Salceda de Caselas. Estaba dirixido por Eduardo González Fonte e Joaquín Fernández Sestelo. Foi pechado en 1916 e o seu director Joaquín Fernández desterrado. Como resposta xurdiu en 1917 en Bos Aires El Agrario, editado polo Centro Protección Agrícola del Distrito de Salceda en Buenos Aires.
Elisa Nogueira Méndez
Elisa Nogueira Méndez, nada en San Cibrao das Viñas o 9 de xaneiro de 1936, é unha política galega do PPdeG.
Traxectoria
Estudou Maxisterio. Foi alcaldesa do concello de San Cibrao das Viñas dende as primeiras eleccións democráticas, primeiro con Coalición Democrática, e despois co PPdeG, sempre con maioría absoluta. Foi deputada provincial. En 2011 abandonou a política.
Vida persoal
Casou con Alberto Luis Iglesias Díaz e é nai de Alberto Iglesias Nogueira e sogra de Rosendo Fernández Fernández.
Neurregulina
As neurregulinas ou neurorregulinas son unha familia de catro proteínas relacionadas estruturalmente que forman parte do grupo de proteínas relacionadas co EGF. Estas proteínas desempeñan diversas funcións no desenvolvemento do sistema nervioso e xogan múltiples papeis esenciais na embrioxénese de vertebrados como: o desenvolvemento cardíaco, a diferenciación de células de Schwann e de oligodendrocitos, algúns aspectos do desenvolvemento neuronal, e a formación de sinapses neuromusculares.
Tipos de neurregulinas
En mamíferos, os membros da familia da neurregulina son os produtos de 4 xenes NRG1, NRG2, NRG3 e NRG4, respectivamente.
As formas transmembrana da neurregulina 1 (NRG1) están presentes dentro de vesículas sinápticas, incluíndo as que conteñen glutamato. Despois da exocitose, a NRG1 está na membrana presináptica, onde o ectodominio da NRG1 pode ser clivado e separado. O ectodominio migra despois a través da fenda sináptica e únese e activa un membro da familia do receptor EGF na membrana postsináptica. Isto incremmenta a expresión de certas subunidades receptoras de glutamato. A NRG1 parece sinalizar para que se produza a expresión da subunidade receptora de glutamato, e a súa localización e/ou fosforilación que facilita a subseguinte transmisión de glutamato.
O xene NRG1 foi identificado como un xene que potencialmente determina a susceptibilidade á esquizofrenia por unha combinación de estratexias de ligazón xenética e asociación.
ARIA
ARIA xoga un papel no desenvolvemento da sinapse, inflúe na regulación á alza dos xenes do receptor de acetilcolina baixo a placa motora despois de que as motoneuronas de mamíferos fixeron contacto sináptico con fibras musculares, de aí o seu nome de "actividade indutora do receptor da acetilcolina" ou ARIA (en inglés Acetylcholine Receptor Inducing Activity).
Modelos animais
Un estudo feito en ratos en 2009 atopou que cando a sinalización de neurregulina-1\ErbB é alterada, as espiñas dendríticas de neuronas crecen pero non se forman completamente. Isto non producía ningún cambio significativo inmediato no desenvolvemento cerebral, pero en adultos houbo unha redución de espiñas dendríticas das neuronas. A sinalización glutamatérxica estaba marcadamente alterada nos ratos como resultado do experimento.
En peixes, aves e anélidos
As NRG-1,2,3 atopáronse en peixes e aves.
O ARNm similar ao precursor Pro-NRG2 de mamíferos encontrouse en anélidos Lumbricidae.
Jesús Porto López
Jesús Porto López, nado ca. 1937 foi un mestre e político galego, alcalde de Vilasantar durante o final do franquismo.
Traxectoria
Sendo mestre da escola de Présaras, Jesús Porto foi nomeado alcalde de Vilasantar o 30 de xaneiro de 1974.
Rupicaprinos
miniatura|250px|Cabra das Montañas Rochosas ([[Oreamnos americanus).]] miniatura|250px|Coral de cola longa ([[Nemorhaedus caudatus).]] miniatura|250px|Serau de Sumatra ([[Capricornis sumatraensis).]]
A dos rupicaprinos (Rupicaprini) é unha tribo de mamíferos artiodáctilos da familia dos bóvidos e subfamilia dos caprinos.
Trátase de animais moi áxiles, de aspecto intermedio ao das cabras verdadeiras (tribo dos Caprini), pola forma do seu corpo, e dos antílopes (subfamilia dos Antilopinae), polas súas patas longas —ao que deben o seu nome en ingléa, goat antelopes— que vive nas altas montañas do sur de Europa, Asia e na parte occidental de América do Norte.
Clasificación
A subfailia foi descrita en 1945 polo zoólogo e paleontólogo estadounidense George Gaylord Simpson, e está constituída polos seguintes catro xéneros:
Porén, hai que facer notar que moitos autores agrupan estes xéneros na subfamilia dos caprinos, e outros, en cambio, como Cabrera, elevan o grupo á categoría de subfamilia: Rupicaprinae.
Características
Ancestrais bóvidos prosperaban en pasteiros durante o plioceno hai 7 millóns de anos (MA). Os rupicaprinos apareceron no plistoceno e distribuíronse por todo o continente eurasiático.
Porén, os camiños evolutivos das especies hoxe viventes son difíciles de rastrexar debido a que os rexistros fósiles nas montañas son escasos. De todos os xeitos, de estudos taxonómicos das especies da tribo Rupicaprini centrados no cranio e a pel, dedúcese que os xéneros Rupicapra, Oreamnos, Capricornis e Nemorhaedus son o suficientemente similares como para agrupalos nunha tribo separada (da dos Caprini). Ademais das afinidades morfolóxicas, comparacións xenéticas das especies actuais de Capricornis tamén confirman as poboacións ancestrais da liñaxe destes.
Os rupicaprinos son animais que están moi ben adaptados á vida en terreos empinados, rochosos e, ademais, toleran ben o frío. Os machos son do mesmo tamaño ou lixeiramente máis grandes que as femias. Ambos os sexos teñen cornos de cor parda escura, curtos, curvados cara a atrás, en forma de gancho. Estas armas son eficientemente utilizadas nas pelexas entre os machos dominates e tamén contra os depredadores.
As distintas especies difiren no tamaño, na cor da pelaxe, a configuración dos cornos e na situación e uso das glándulas odoríferas. O goral ten as glándulas preorbitais moi pequenas, os rebezos e a cabra das Montañas Rochosas, esta de pelaxe totalmente branca, teñen dúas grandes glándulas supraoccipitais e os seraus (xénero Capricornis), moi similares aos gorais, pero máis grandes, habitan xeralmente a máis baixas altitudes, son máis lentos e menos áxiles que os seus parentes do xénero Naemorhedus, porén son capaces de escalar pendentes para escapar dos depredadores ou buscar refuxio durante os invernos fríos ou os veráns calorosose, e a diferenza destes últimos, usan as súas glándulas preorbitais para marcar o seu territorio.
II Asemblea Agraria de Galicia
A II Asemblea Agraria de Galicia celebrouse en Monforte de Lemos do 13 ao 15 de agosto de 1910.
Historia e características
A Asemblea, que estaba prevista para agosto de 1909, adiouse pola conflitiva situación social (Semana Tráxica, represión contra a Mano Negra e sucesos de Oseira). Estivo presidida por Rodrigo Sanz. Constituíron con el a mesa: Francisco Pérez, presidente da Federación Agraria de Ourense como vicepresidente; Manuel Lugrís, polas sociedades da Coruña; Santos García, pola de Pontevedra; Juan Méndez Fernández, pola de Lugo; e Ricardo Picouto pola de Ourense; actuaron como secretarios Santiago Casares Quiroga e Victoriano Rodríguez. Participaron 66 sociedades, 5 periódicos e 5 entidades oficiais e contou coa adhesión de 2 deputados galegos. Aprobáronse 43 conclusións, e nomeouse unha comisión para facelas inmediatamente executivas. Entre os aspectos novidosos figurou unha conclusión que pedía a substitución dos cereais por cultivos hortícolas, froiteiros e forraxeiros. Manifestando o predominio solidario, acordouse a creación dunha Federación Agraria de ámbito galego. Non se trataron cuestións políticas, ao entender que seguían vixentes as aspiracións da I Asemblea.
As conclusións desta comisión executiva publicáronse e entregáronselle ao xefe do Goberno, clasificándoas nos seguintes apartados: Cultivo Xeral, Vitivinicultura, Gandería, Industrias Rurais, Transportes e Comunicacións, Propiedade Rural, Foros Acción Sindical, Crédito Rural, Lexislación Agrícola, Forestal, Hixiene e Sanidade Rurais, Impostos, Emigración, Instrución, Servizo Militar e Execución do Acordado.
Russ Meyer
miniatura|300px|Russ Meyer (esquerda) e Roger Ebert Russell Albion Meyer, coñecido coma Russ Meyer, nado o 21 de marzo de 1922 en San Leandro e finado o 18 de setembro de 2004 no barrio de Hollywood Hills (Os Ánxeles), foi un director de cine e fotógrafo estadounidense.
II Asemblea Agraria de Galicia
Historia e características
Basilio Álvarez asistiu á Asemblea como secretario da Liga Agrario-Redencionista, que propuxo a articulación dun partido agrario.
Condado de Brown, Wisconsin
O condado de Brown (en inglés, Brown County) é un condado no estado estadounidense de Wisconsin. No censo de 2010 o condado tiña unha poboación de 248 007 habitantes. A sede de condado e maior cidade é Green Bay.
O condado recibe o seu nome do xeneral do exército estadounidense Jacob Brown, que participou na guerra de 1812 contra o Reino Unido.
Xeografía
Segundo a Oficina do Censo, o condado ten unha área total de 1 600 km² (616 sq mi), da cal 1 400 km² (530sq mi) é terra e 220 km² (86 sq mi) é auga.
A Oleira de Abaixo, Coruxou, Irixoa
A Oleira de Abaixo é un lugar da parroquia de Coruxou no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Condado de Brown, Wisconsin
Demografía
No censo de 2000, houbo 226 778 persoas, 87 295 fogares e 57 527 familias residindo no condado. A densidade de poboación era de 429 persoas por milla cadrada (166/km²). No 2000 había 90 199 unidades unifamiliares nunha densidade de 171 por milla cadrada (66/km²). A demografía do condado era de 91,14% brancos, 1,16% afroamericanos, 2,29% amerindios, 2,18% asiáticos, 0,03% insular do Pacífico, 1,90% doutras razas e 1,30% de dúas ou máis razas. 3,84% da poboación era de orixe hispana ou latina de calquera raza.
No censo de 2010, houbo 148 007 persoas, 98.383 fogares e 63 721 familias residindo no condado. A densidade de poboación era de 403 persoas por milla cadrada (156/km²). No 2010 habían 104 371 unidades unifamiliares nunha densidade de 170 por milla cadrada (66/km²). A demografía do condado era de 86,5% brancos, 2,2% afroamericanos, 2,7% amerindios, 2,7% asiáticos, 0,0004% insular do Pacífico, 3,7% doutras razas e 2,2% de dúas ou máis razas. 7,3% da poboación era de orixe hispana ou latina de calquera raza.
A Oleira
O topónimo A Oleira pode referirse a dous lugares de Galicia:
Matilde Camus
Aurora Matilde Gómez Camus ou Matilde Camus, nada en Santander o 26 de setembro de 1919 e finada no mesmo lugar o 28 de abril de 2012 foi unha poeta cántabra en lingua castelá.
Algúns dos seus poemas foron traducidos ao italiano.