cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Standells
The Standells é unha banda estadounidense de garage rock formada nos anos 60 nos Ánxeles, California. Foron chamados os "padrinos do punk rock" e son coñecidos polo seu hit de 1966 "Dirty Water", na actualidade himno de varios equipos deportivos de Boston.
Chroicocephalus serranus
Historia natural
Xeralmente vese en grupos pequenos, próximos á auga e voando sobre páramos e terras crebadas. Aliméntase de insectos que atrapa polos prados, tamén de insectos que atrapa no voo.
Habita en lagoas, ríos e zonas húmidas de altura entre os 3 000 a 4 500 msnm, pero no inverno pode baixar a zonas de 2000 msnm ou incluso ao nivel do mar. Aniña en colonias dispersas e illadas, ás veces cerca de lagoas pequenas e afastadas. A súa distribución vai desde o norte de Ecuador, pasando por toda a serra peruana, o oeste de Bolivia e o norte de Chile, até o noroeste da Arxentina. A poboación total estímase en 50 000 parellas.
Seminaus, Baroncelle, Abadín
Seminaus é un lugar da parroquia de Baroncelle, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá.
Os Rebuxentos, Piñeiro, Xermade
Os Rebuxentos é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 15 habitantes (8 homes e 7 mulleres).
Arquidiocese católica latina de Rabaul
Territorio
A arquidiocese abrangue a provincia de Nova Bretaña Oriental en Papúa-Nova Guinea. A sé arcebispal é a cidade de Kokopo, onde está a Catedral do Sagrado Corazón, e en Rabaul esta a Concatedral de San Francisco Xabier.
O territorio está organizado en 29 parroquias.
Historia
En 1844 foi erixida a vigairía apostólica de Melanesia, en territorios da vigairía apostólica de Oceanía occidental. O 10 de maio de 1889 foi renomeada como vigairía apostólica de Nova Bretaña, e gañou territorios da vigairía apostólica de Micronesia e cedeu territorio para erixir a vigairía apostólica de Nova Guinea. O 8 de decembro de 1890 mudou novamente o seu nome polo de vigairía apostólica de Nova Pomerania.
O 24 de febreiro de 1896, o 28 de xuño e o 27 de xullo de 1897 cedeu partes do seu territorio para erixir a prefectura apostólica da Terra do Emperador Guillerme, a vigairía apostólica das Illas Gilbert, e a prefectura apostólica das Illas Salomón Británicas. O 23 de maio de 1898 cedeu territorio para erixir a prefectura apostólica das Illas Salomón Alemás. En 1905 cedeu territorio para erixir a misión sui iuris das Illas Marshall. O 14 de novembro de 1922 foi renomeada como vigairía apostólica de Rabaul.
O 5 de xullo de 1957 cedeu territorios para estabelecer a vigairía apostólica de Kavieng, e o 15 de novembro de 1966 foi elevada a arquidiocese metropolitana coa bula Laeta incrementa de Paulo VI.
O 4 de xullo de 2003 cedeu novamente territorio para erixir a diocese de Kimbe.
Pupieno
Marcus Clodius Pupienus Maximus, nado no 164, foi un emperador romano. De familia humilde, a súa carreira baseouse no exército e a política e estivo apoiada por Septimio Severo.
Traxectoria
Exerceu nu primeiro intre como primus pilus, e pasou por tribuno militar, procónsul en Bitinia, Grecia e Narbonensis. Foi legatus na Xermania Superior e inferior, loitando contra os sármatas, alamáns e sasánidas. Foi cónsul dúas veces, a primeira no 204 e a segunda probablemente no 234, sendo prefecto da cidade de Roma, onde colleu sona de ser moi duro e severo. Tivo tres fillos, un deles cónsul no 236.
O Emperador Maximino Tracio foi declarado inimigo público e noméase a Gordiano I e Gordiano II como emperadores. Pero cando chega a Roma a nova da morte dos dous ás portas de Cartago, xunto co feito de que Maximino se achegaba coas súas lexións cara a Roma, o Senado, reúnese nunha xuntanza de emerxencia no templo de Xúpiter e nomean a Balbino e Pupieno como co-emperadores. O pobo de Roma, sabedor desta nova, rodea o templo e esixe que se nomee a Gordiano III, neto de Gordiano I como emperador. Para calmar o problema, Gordiano III, quen aínda era un rapaz de 13 anos, é nomeado César.
Pupieno atópase cun grande problema para xuntar tropas e conseguir fondos e pertechos para as tropas. Pero mentres tentaba a solución deste problema, o emperador Maximino e o seu fillo son asasinados polos lexionarios, córtanlles a cabeza e lévanllas a Pupieno, quen as transporta a Roma, onde fai unha entrada que o Senado romano converte nun triunfo persoal.
É agora cando se pode dedicar ó imperio, pero á súa chegada atópase cun problema: o pobo de Roma non acepta os co-emperadores, e os pretorianos tiñan envexa da garda persoal de Pupieno, que era gala e temían ser desprazados. A subversión levou a queimar unha parte importante de Roma. O levantamento estaba rematado cando Pupieno entrou na cidade, pero o malestar estaba a continuar.
Celebrando uns xogos para festexar a vitoria sobre Maximino, os pretorianos aproveitan para se dirixir ó pazo imperial, onde atopan aos dous emperadores nunha forte discusión, que viña a conto de que os avisaran do pronunciamento dos pretorianos e un a outro se botaban a culpa do intento de asasinato. Os pretorianos mátanos alí mesmo e nomean emperador a Gordiano III.
O reinado conxunto de Balbino e Pupieno escasamente durara tres meses e non se tomara ningunha medida para rematar cos grandes males do imperio.
Leishmaniose
miniatura|300px|Ciclo biolóxico da Leishmania A leishmaniose ou leishmaníase é unha enfermidade parasitaria producida por protozoos do xénero Leishmania, da familia dos tripanosómidos. Realmente agrupa un amplo conxunto de formas clínicas, con cadros diversos e gravidade diferente. Segundo a especie responsable, a enfermidade recibe diferentes nomes específicos, como kala-azar ou febre negra (producida pola L. donovani), botón de oriente ou botón de Alepo (producida pola L. tropica). Outras especies son causa de diferentes procesos cutáneos.
Considérase unha zoonose e afecta principalmente os países máis desfavorecidos, tanto polas precarias condicións hixiénicas como pola carencia de medios de loita e tratamento. Máís do 90% dos casos de leishmaniose do mundo danse en Bangladesh, o Brasil, a India, o Nepal e o Sudán.
Etioloxía
O parasito causante da enfermidade, a Leishmania, é un protozoo flaxelado, transmisible ó home desde diversos animais, coma cans e roedores, a través das picadas da femia dun mosquito do xénero Phlebotomus.
Patoxenia
A enfermidade presenta unha prevalencia relativamente alta entre os cans, do 4 ó 10%.
Cressin-Rochefort
Cressin-Rochefort é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Leishmaniose
Patoxenia
Noutros países detectouse o parasito en especies silvestres, que actúan como portadores asintomáticos e reservorios da enfermidade.
Cadro clínico
A forma cutánea caracterízase por úlceras indoloras que xorden no punto da picada e que poden curar espontaneamente ou manterse abertas durante longos períodos de ata varios anos.
O Amilladoiro, Filgueira de Barranca, Oza-Cesuras
O Amilladoiro é un lugar da parroquia de Filgueira de Barranca no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 3 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 1 era home e 2 eran mulleres.
Fontán, San Xurxo de Sacos, Cerdedo-Cotobade
Fontán é un lugar da parroquia de San Xurxo de Sacos, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade.Segundo o IGE, en 2015 tiña 47 habitantes (27 homes e 20 mulleres), 3 menos ca en 2006.
Patrimonio
No outeiro do Castro está situado o camposanto e o campo de fútbol, posiblemente sobre un antigo castro.
Néa Ellinikí Radiofonía, Ínternet kai Tileórasi
Néa Ellinikí Radiofonía, Ínternet kai Tileórasi (Νέα Ελληνική Ραδιοφωνία, Ίντερνετ και Τηλεόραση, en galego Nova Radio, Internet e Televisión Grega), tamén coñecida polas súas siglas left|miniatura|Logotipo do grupo coorporativo da radiotelevisión pública grega. NERIT (ΝΕΡΙΤ), é a corporación nacional de radiodifusión pública da Grecia, sucesora da Ellinikí Radiofonía Tileórasi (ERT), que pechou o 12 de xuño de 2013, é fundada polo goberno grego coa lei 4173 do 26 xuño 2013. miniatura|Presidente Antonis Samarás.|192px As canles do grupo comezaron a funcionar o 4 de maio de 2014, ás seis da tarde (hora grega). A súa sede central é a mesma que a da ERT, pero precisouse de 800 traballadores, un terzo dos traballadores do grupo anterior.
A empresa constituíuse pouco despois de que o goberno grego de Antonis Samarás anunciara o peche da Ellinikí Radiofonía Tileórasi (ERT), unha empresa de radiodifusión pública existente dende 1938. A medida supuxo o despido do seus 2.656 empregados e o peche de tódolos seus servizos, entre os que estaban cinco canles de televisión (ERT1,NET, ET3, ERT HD e ERT World) e sete emisoras de radio, para aforrar 300 millóns de euros. miniatura|Logotipo do terceiro canle público da extinta ERT. left|miniatura|Logotipo do canle de Alta Definición que tiña o grupo ERT.|194px Na actualidade o ente xestiona as dúas canles de televisión e as dúas emisoras de radio. Dende o 22 xaneiro 2014 forma parte como membro efectivo na Unión Europea de Radiodifusión.
Á espera dunha organización empresarial definitiva, NERIT opera nunha rede de televisión, de carácter xeneralista: DT - Dimosia Tileorasi (AT - Δημόσια Τηλεόραση, a televisión pública), que é transmitida en dúas canles (SDTV e HDTV).
NERIT, o 1 de xaneiro de 2014, comeza a aplicar unha taxa de licenza de televisión, cunha retención dunha porcentaxe monetaria en tódalas facturas de enerxía eléctrica emitidas. Este método de financiamento foi causa de protestas en Grecia dende que todas as facturas de enerxía eléctrica emitidas en Grecia inclúen a dita da taxa, independentemente de se tratar de particulares ou entidades públicas (por exemplo, oficinas municipais).
Servizos
Canles de Radio:
Canles de Televisión:
Este ente tamén encárgase do canal do parlamento Vouli Tileorasi.
Dirección
NERIT A.E é organizada por dous órganos levadas a cabo polo goberno.
Consello de vixilancia Theodoros Fortsakis (presidente) Anna Damianidou Andreas Zoulas Tatiana Karapanagioti Loukas Karytinos Simos Simopoulos Christos Chomenidis
Consello Diretivo Georgios Prokopakis (presidente e Administrador Delegado) Ekaterini Evagelakou Theodoros Karounos Nikolaos Xanthoulis Konstantinos Polyzogopoulos
Fentáns, San Xurxo de Sacos, Cerdedo-Cotobade
miniatura|dereita|250px|Pedra das Ferraduras. miniatura|dereita|250px|Hórreo. Fentáns é un lugar da parroquia de San Xurxo de Sacos, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 tiña 67 habitantes (33 homes e 34 mulleres), o que supón un descenso de 6 persoas respecto ó ano 2006.
Características
É a única parte do concello na beira dereita do río Lérez. Para chegar alí antigamente cruzábase pola ponte de San Xurxo, do século XVIII, pero no ano 2002 fíxose unha nova pola que pode pasar o tráfico rodado.
Neste lugar está a capela da Nosa Señora de Lixó e a Virxe dos Remedios, a carón dun peto de ánimas e do cruceiro de Lixó.
Pero o lugar destaca especialmente polo alto número de restos arqueolóxicos. Entre todos eles destaca a Pedra das Ferraduras, pero tamén están o petróglifo do Outeiro do Morcego (5 grupos), o do Coto da Braña, o do Outeiro da Besta, a Laxe dos Cervos, a Chan do Rapadoiro, o Coto do Rapadoiro, a do Camiño da Balboa, e os petróglifos de Lixó. Son da Idade de bronce, con inscricións de cazoletas, de figuras circulares e zoomórficas (de cervos).
Irmás Cartoné
Irmás Cartoné é unha editorial galega a cargo dos tradutores Celia Recarey e Carlos Valdés, fundada en 2014. Ten a súa sede en Santiago de Compostela, e está centrada na publicación en tradución ao galego de textos clásicos da literatura estranxeira no dominio público, como Orlando, de Virginia Woolf ou O triunfo do ovo, de Sherwood Anderson.
Onde viven os monstros
Onde viven os monstros (en Where the Wild Things Are) é un libro infantil de ilustracións obra do escritor e ilustrador estadounidense Maurice Sendak, orixinalmente publicado por Harper & Row en 1963. O libro foi adaptado en numerosas ocasións a diferentes medios, incluíndo unha curtametraxe animada en 1973 (que foi actualizada en 1988); unha ópera de 1980 ou filme homónimo de 2009 dirixido por Spike Jonze. No ano 2009, o libro vendera máis de 19 millóns de copias en todo o mundo, dos cales 10 millóns corresponden a exemplares vendidos nos Estados Unidos de América. Sendak gañou a Medalla Caldecott anual dos bilbiotecarios infantís en 1964, que recoñeceron Onde viven os monstros como o "máis distinguido libro de ilustracións estadounidense para nenos" do ano anterior.
Flavobacterium
Flavobacterium é un xénero de bacterias gramnegativas, con forma de bacilo con especies móbiles e non móbiles, que consta de 130 especies recoñecidas (http://www.bacterio.net/flavobacterium.html), e de 3 especies novas propostas (F. gondwanense, F. salegens, e F. scophthalmum ). As flavobacterias atópanse no solo e auga doce en diversos ambientes. Varias especies causan doenzas en peixes de auga doce.
Flavobacterium psychrophilum causa doenzas na troita arco da vella e outros salmónidos. Flavobacterium columnare causa unha enfermidade en peixes de auga doce, como os siluriformes. Flavobacterium branchiophilum causa nas troitas unha enfermidade nas branquias.
A especie tipo do xénero é Flavobacterium aquatile (Frankland e Frankland 1889) Bergey et al. 1923. O nome do xénero significa "bacteria amarela".
Max Jean
Max Jean nado o 27 de xullo de 1943 en Marsella é un ex-piloto de Francia que gañou o campionato de Formule France en 1968. Ademais de numerosas participacións na Fórmula dúas e Fórmula Tres, Jean participou nun Gran Premio de Fórmula Un, pilotando un March para Frank Williams Racing Cars na súa carreira na casa o 4 de xullo de 1971. Non logrou puntos de campionato.
Resumo da carreira
O nome de Max Jean inscribíuse incorrectamente como Jean Max nun formulario de inscrición ao principio da súa carreira, e posteriormente atribuiuselle este nome con frecuencia. Foi campión da Formule France en 1968, pilotando para o equipo oficial GRAC e logrando 11 vitorias dos 17 eventos da serie nunha tempada na que participou o dúas veces vencedor das 24 Horas de Le Mans Gérard Larrousse e o futuro piloto de Fórmula Un Jean-Pierre Jarier. O seu éxito animou a Ecurie GRAC a construír un automóbil de Fórmula Tres para que participara en 1969, pero os resultados foron escasos. Terminou décimo na carreira de Pau e sétimo en Dijon, pero estes foron os seus dous únicos acabados en carreira no campionato francés e frecuentemente non puido clasificarse para carreiras.
En 1970 deixou a escudaría GRAC e obtivo financiamento do fabricante de lubricantes Motul para participar nun automóbil Tecno. Na carreira inicial da tempada, en Nogaro, terminou en segunda posición. Repetiu esta posición na cuarta e quinta roldas do campionato en Linas-Montlhéry e Magny-Cours. Con todo, ademais dun sexto posto na rolda oito en Dijon e noveno na segunda visita a Nogaro, non chegou á bandeira final en ningunha das súas outras aparicións, sufriu unha variedade de fallos mecánicos. Con todo, malia as súas decepcionantes actuacións na Fórmula Tres, foi recrutado polo equipo oficial Tecno para as carreiras de Fórmula 2 en Paul Ricard en Francia e Tulln-Langenlebarn en Austria, onde terminou no sétimo e 13º lugar, respectivamente.
Despois de 1971, as actividades nas carreiras de Jean reducironse. En 1972 participou en dúas carreiras de Fórmula D para o equipo de Rondel Racing, que tamén se beneficiaron do patrocinio de Motul. Non conseguiu cualificar o BT38 do equipo para a rolda de Pau e terminou na 13ª posición na carreira de agosto en Albi. En 1973, Jean volveu entrar no campionato francés de Fórmula Tres, pilotando un coche Automobiles Martini para o equipo ORECA. Tras unha mala tempada, ao final do ano Motul cortou o seu patrocinio e Jean retirouse.
Tras a conclusión da súa andaina nas carreiras, Max Jean fundou unha exitosa empresa familiar de transporte.
Convento Bracarense
miniatura|dereita|220px|Extensión do conventus bracarensis dentro da Gallaecia (nome latino de Galicia) a finais do [[século III dentro do Imperio Romano.]] O Convento Bracarense, (en Conventus Bracarensis) foi unha entidade administrativa romana da Gallaecia sita no Noroeste de Península Ibérica. O seu nome deriva da súa capitalidade, Bracara Augusta (Braga), a cidade máis importante do convento e que rexía económica e administrativamente todo o territorio. Tiña como lindes o curso do río Douro polo sur -que marcaba a raia coa Lusitania-, polo norte o río Verdugo na parte meridional da actual provincia de Pontevedra, e o río Sil, ambos marcaban o linda norte co conventus lucensis, na cara oriental, o río Navea, afluente do Sil, sería de liña divisoria a respecto do convento asturicense, quedando as actuais comarcas de Trives (esta non completamente), Viana e o Valdeorras dentro dos dominios conventuais de Asturica Augusta.
As Ribas, Piñeiro, Xermade
As Ribas é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 2 habitantes (2 homes).
Estación de Pobra de Seabra
Pobra de Seabra é unha estación de tren de Adif situada na vila de Pobra de Seabra, provincia de Zamora. Ten servizos de longa e media distancia operados por Renfe.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 106,871 da liña férrea de ancho ibérico que une Zamora coa Coruña vía Ourense a 950 metros de altitude, entre as estacións de Linarejos-Pedroso e Pedralba. O tramo é de vía única e está sen electrificar.
Historia
A vontade de unir Madrid vía Medina del Campo con Vigo polo camiño máis curto posible é antiga e apareceu plasmada nalgúns anteproxectos como o de 1864. Con todo, o mesmo descartaba dita posibilidade ao considerar que supoñía "dificultades enormísimas" que superaban mesmo "os da baixada do porto de Payares no ferrocarril de Asturias". É por iso, que a estación non foi inaugurada ata o 1 de xullo de 1957 coa posta en marcha do tramo Ourense-Pobra de Seabra da liña entre Zamora e A Coruña. A súa explotación inicial quedou a cargo de Renfe cuxo nacemento se produciu en 1941.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
A estación
O edificio para viaxeiros é unha clara mostra da arquitectura propia da zona con estruturas realizadas con grandes bloques de pedra e amplos tellados de lousa de varias vertentes. Un arco central e varios pináculos de pedra serven como decoración. Aínda que posúe dous pisos, o edificio non se caracteriza pola súa altura. Dispón dunha plataforma lateral e outra central de boa anchura aínda que sen protección ás que acceden tres vías. Os cambios de plataforma realízanse a nivel.
Debido á súa situación estratéxica entre Ourense e Zamora está dotada dunha extensa praia de vías dunha rotonda xiratoria, dun depósito de locomotoras, de varios peiraos de carga, guindastres, augadas e edificio anexos.
Longa Distancia
Actualizados a 23 de xuño de 2016.
Media distancia
Actualizado a 23 de xuño de 2016.
Roger de Wendover
Roger de Wendover, finado o 6 de maio de 1236, foi un cronista inglés do século XIII probabelmente orixinario de Wendover en Buckinghamshire. Nunha data incerta converteuse en monxe na Abadía de St Albans, despois foi nomeado prior da célula de Belvoir, pero perdeu esta dignidade nos primeiros anos de Henrique III, despois de ser atopado culpábel de malgastar as doazóns. Pasou os seus últimos anos en St Albans, onde morreu o 6 de maio de 1236.
Traxectoria
Foi o primeiro dos cronistas importantes que traballaron en St Albans. A súa crónica máis coñecida chámase Flores Historiarum. A crónica baséase en gran parte en material que xa existía en St Albans. O núcleo real da primeira parte das Flores Historiarum suponse que foi a compilación de John de Cella (tamén coñecido como John de Wallingford), que foi abade de St Albans de 1195 a 1214, aínda que isto é cuestionable.
O traballo de John comezou a partir de 1188 e foi revisado e continuado por Roger até 1235, o ano previo á súa morte. Roger afirma no seu prólogo seleccionar «dos libros dos escritores católicos dignos de crédito, así como se obteñen flores de varias cores de diferentes campos». Por tanto chamou ao seu traballo Flores Historiarum, un título apropiado no século XIII para unha extensa compilación. Iniciouse en St Albans, pero completouse finalmente en Westminster baseado na Crónica de Mateo de París. A obra foi atribuída un tempo a Matthew de Westminster, pero agora sábese que nunca existiu un cronista real que tivese ese nome.
O traballo de Roger de Wendover, con todo, agora valórase non tanto polo que recompilou de autores anteriores senón pola súa narrativa detallada e dinámica dos acontecementos contemporáneos, desde 1216 até 1235 incluíndo a sinatura da Carta Magna. . Un exemplo diso é a súa descrición da acción das tropas do rei Xoán I de Inglaterra no norte durante a amarga guerra ao final do seu reinado:
A obra Revelation of St Nicholas to a monk of Evesham foi escrita en 1196, pero o autor é descoñecido. Atópase en forma abreviada nas Flores Historiarum no ano 1196. Trátase dunha curiosa alegoría relixiosa que trata da peregrinación dunha alma desde a morte a través do purgatorio e do paraíso ao ceo. O monxe, conducido por San Nicolao, é levado dun lugar a outro no purgatorio, onde se reúne e conversa con persoas de diferentes rangos, que relatan as súas historias e o seu sufrimento. Do purgatorio avanza lentamente cara ao paraíso e finalmente chega ás portas do ceo, despois do cal esperta.
Crottet
Crottet é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
William Thomson
William Thomson, 1º Barón Kelvin, coñecido tamén como Lord Kelvin, nado o 26 de xuño de 1824 en Belfast (Irlanda do Norte) e finado o 17 de decembro de 1907 en Largs (Escocia), foi un físico, matemático, enxeñeiro e unha personalidade sobresaliente das ciencias físicas do século XIX. Realizou importantes traballos de análise matemática da electricidade e de termodinámica. Contribuíu a unificar a aínda emerxente disciplina da física na súa caracterización moderna.
Lombo do Muíño, San Xurxo de Sacos, Cerdedo-Cotobade
Lombo do Muíño é un lugar da parroquia de San Xurxo de Sacos, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres), a mesma cantidade ca en 2006.
William Thomson
É amplamente coñecido por desenvolver a escala termométrica de medición da temperatura absoluta que leva o seu nome. Thomson estabeleceu a noción de cero absoluto, correspondente á ausencia absoluta de calor e presión dun gas. A partir de aí desenvolveu a nova escala, que se mide en graos Kelvin, utilizada no Sistema Internacional de unidades. Estabeleceu tamén a variación do punto de fusión do xeo en función da presión, e descubriu ademais o arrefriamento debido á expansión dos gases.
O título de Barón Kelvin foille concedido en honra aos seus traballos. Toma esa denominación do río Kelvin, que flúe a través da universidade de Glasgow, na que exerceu.
Thomson tivo unha segunda carreira como enxeñeiro de telégrafos e inventor, a cal lle deu sona entre o grande público.
O Cubo, Liáns, Oleiros
O Cubo é un lugar da parroquia de Liáns no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
José Rodríguez Cadarso
Traxectoria
Fillo de Jesús María Rodríguez Vázquez e irmán de Alejandro Rodríguez Cadarso. Estudou Farmacia. Instalouse como farmacéutico en Cambados. Foi alcalde de Cambados de 1940 a 1945. Despois foi inspector farmacéutico municipal. Finou en Cambados a finais de maio de 1951.
Vida persoal
Casou con Eladia Cobas Lojo e foi pai de José Rodríguez-Cadarso Cobas.
Orla Tragarrás
Orla Tragarrás (en Orla Frø-snapper) é unha novela infantil escrita por Ole Lund Kirkegaard que foi orixinalmente publicada en 1969.
Foi traducida ó galego por Sara Alonso Pimentel e publicada por Alfaguara en 1990. Foi traducida de novo por Moisés Barcia Rodríguez e publicada por Sushi Books, selo editorial de Rinoceronte Editora, no ano 2014.
Prezo
miniatura|dereita|220px|Produtos dunha [[froitaría co prezo.]] Denomínase prezo ao valor monetario asignado a un ben ou servizo. Conceptualmente, defínese como a expresión do valor que se lle asigna a un produto ou servizo en termos monetarios e doutros parámetros como esforzo, atención ou tempo.
O prezo non é só diñeiro e ata non é o valor propiamente dito dun produto tanxible ou servizo (intanxible), senón un conxunto de percepcións e vontades a cambios de certos beneficios reais ou percibidos como talles. Moitas veces os beneficios poden cambiar ou deixar de selo, isto vémolo na moda ou produtos que transmiten status nun sociedade. O troco é o método por excelencia utilizado para adquirir un produto, pero enténdese o troco ata como o intercambio dun produto por diñeiro.
No mercado libre, o prezo fíxase mediante a lei da oferta e a demanda. No caso de monopolio o prezo fíxase mediante a curva que maximiza o beneficio da empresa en función dos custos de produción.
Ao longo do tempo os prezos poden crecer (inflación) ou decrecer (deflación). Estas variacións determínanse mediante o cálculo do índice de prezos, existindo varios como o denominado Índice de Prezos ao Consumidor, Índice de Prezos de Consumo ou Índice de Prezos ao Consumo (IPC), o (IPI) (Índice de Prezos Industriais) etc.
O produto ou servizo que se intercambia ten valor para o público na medida que é capaz de brindarlle un beneficio, resolverlle un problema, satisfacerlle unha necesidade ou cumprirlle un desexo; por iso, a palabra clave desta definición conceptual de prezo é valor.
Analizar a relación que se dá entre o valor e o prezo permite identificar a estratexia de prezo que a longo prazo pode resultar exitosa para unha compañía.
O prezo pode estudarse desde dúas perspectivas. A do cliente, que o utiliza como unha referencia de valor, e a da empresa, para a cal significa unha ferramenta pola que converte o seu volume de vendas en ingresos.
Concepto xurídico
En dereito o prezo é a contraprestación monetaria nunha serie de contratos, como o arrendamento ou a compravenda. Tamén, como calquera outro ben moble pode ser obxecto de multitude de negocios xurídicos (doazón, herdanza, prenda etc.).
Con todo, en contratos como o da compravenda, o prezo é unha parte esencial do contrato, ata o punto de que se en lugar dun prezo monetario intercambiásese outro tipo de ben, o contrato deixaría de ser compravenda, e pasaría a ser unha permuta.
Interlingua
O termo interlingua pode facer referencia a diferentes conceptos:
A Uceira Grande, Baroncelle, Abadín
A Uceira Grande é un lugar da parroquia de Baroncelle, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Tiña 26 habitantes en 2015 (14 homes e 12 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010 cando tiña 23 habitantes (12 home e 11 mulleres).
Candieiras, Filgueira de Barranca, Oza-Cesuras
Candieiras é un lugar da parroquia de Filgueira de Barranca no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 17 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 7 eran homes e 10 eran mulleres.
Alejandro Gómez Alonso
Alejandro Gómez Alonso, nado en Forcarei en 1973, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Estudou Dereito. Foi presidente de Novas Xeracións (1998-2003). Foi concelleiro e voceiro do PPdeG de Forcarei. En 2003 substituíu como deputado a Corina Porro. Foi elixido deputado do Parlamento de Galicia nas eleccións de 2005 e volveu ser deputado na VIII e IX lexislaturas, sendo voceiro de Infraestruturas do Grupo Parlamentario Popular. É secretario de Organización do PPdeG.
José Rodríguez-Cadarso Cobas
José Alejandro Rodríguez-Cadarso Cobas, nado en Cambados en 1923 e finado en Pontevedra o 20 de agosto de 2008, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de José Rodríguez Cadarso. Foi alcalde de Cambados de 1949 a 1951. Foi deputado provincial. Foi vicesecretario provincial de Ordenación Social.
Vida persoal
Casou con Rosario de la Peña Andrés-Moreno e foi pai de María del Carmen, Pilar, Charo, Marisa, Blanca, José, Antonieta, Luis, María Dolores, Belén, Ana e Jaime Rodríguez-Cadarso del Rosario.
A Uceira Pequena, Baroncelle, Abadín
A Uceira Pequena é un lugar da parroquia de Baroncelle, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá.
Crozet, Ain
Crozet é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
A Longa, San Xurxo de Sacos, Cerdedo-Cotobade
O lugar está atravesado pola estrada N-541 que vai de Pontevedra a Ourense.
Rego de Candia, Candia, Abadín
Rego de Candia é un lugar da parroquia de Candia, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá.
Igrexa de San Bartolomeu Apóstolo (Caná)
A Igrexa de San Bartolomeu Apóstolo (en hebreo: כנסיית בית ברתולומאוס השליח; en latín: Ecclesia Sancti Bartholomei Apostoli) é unha igrexa católica administrada pola orde Franciscana en Caná no actual Israel, construída en honra ao lugar onde a tradición indica que estivo algunha vez o apóstolo San Bartolomeu. A igrexa foi fundada en 1885.
Bartolomeu é un dos apóstolos que segundo a Biblia estaban presentes no milagre dos peixes: "Despois disto, novamente se apareceu Xesús aos seus discípulos na beira do lago Tiberíades. E fíxose presente como segue. Estaban reunidos Simón Pedro, Tomás o Xemelgo, Natanael de Caná de Galilea, os fillos do Zebedeo e outros dous discípulos." (Xoán 21, 1-2)
Fronte á igrexa hai catro pilastras e unha xanela redonda enriba da porta do templo. No centro hai unha inscrición en latín: "DOM S NATHANAELIS BARTHOLOMAEI APOSTOLI" (que quere dicir: o apóstolo Natanael Bartolomeu). O altar álzase sobre unha plataforma elevada, e en fronte, dous pares de columnas de pequeno porte teñen capiteis corintios, ademais un baixorrelevo representa a reunión de Natanael e Filipe o Apóstolo. Adxunto hai un cemiterio pequeno.
Sanche Grande, Piñeiro, Xermade
Sanche Grande é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 21 habitantes (10 homes e 11 mulleres).
A aventura de Hodia de Piort
A aventura de Hodia de Piort (en Hodja fra Pjort) é un libro infantil de Ole Lund Kirkegaard publicado orixinalmente en 1970. Conta a historia dun rapaz chamado Hodia, que sae á procura de aventuras cunha alfombra voadora. O libro foi adaptado ó cinema en 1985, e a un filme animado en 2017. En 2016, adaptouse nun musical con texto e música do artista dinamarqués Sebastian.
Foi traducido por Moisés Barcia Rodríguez e publicado por Sushi Books, selo editorial de Rinoceronte Editora, no ano 2014.
Giancarlo Ferrari
Giancarlo Ferrari, nado o 22 de outubro de 1942, é un ex-arqueiro italiano.
Traxectoria
Conseguiu medalla de bronce en tiro con arco nos Xogos Olímpicos de Montreal en 1976 e en Moscova en 1980.
Cesare Baronius
Cesare Baronius, nado en Sora en 1538 e finado en Roma en 1607, foi un cardeal e historiador eclesiástico italiano.
Traxectoria
Estudou en Veroli e Nápoles. En Roma ingresou na Congregación do Oratorio en 1557, encargado por San Filipe Neri de responder aos ataques protestantes escribiu en 12 volumes os Annales ecclesiastici (1588-1607), escribe a historia en estrita orde cronolóxica, e foi nesta obra onde se fala por vez primeira dos anos escuros para describir o estado da civilización europea entre o 500 e o 1100. En 1593 sucedeu a San Felipe Neri como xeneral do Oratorio. Foi confesor do papa Clemente VIII, quen en 1596 o fixo cardeal e bibliotecario do Vaticano.
Sanche
O topónimo galego Sanche pode referirse a:
Chamoso, O Corgo
San Cristovo de Chamoso é unha parroquia do concello do Corgo na comarca de Lugo. Tiña 161 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 90 homes e 71 mulleres. O que supón unha diminución de 12 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 173 habitantes (96 homes e 77 mulleres) e 12 menos que en 2000.
A Eira de Concha, Liáns, Oleiros
A Eira de Concha é un lugar da parroquia de Liáns no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Historia do cultivo da cana de azucre
A historia do cultivo da cana de azucre en Occidente está vencellado ao xurdimento das potencias económicas en Europa nos séculos XVI, XVII e XVIII.
A cana de azucre no Brasil
A cana de azucre foi levada ao Brasil polos portugueses, que lla vendían aos neerlandeses, e estes redistribuíana no norte da Europa facendo un lucrativo comercio. Coa morte do herdeiro do trono portugués en 1578 e o posterior anexamento de Portugal á España do 1580, os Países Baixos, inimigos de España, decidiu ocupar a rexión do Pernambuco, principal produtora de cana de azucre no Brasil (entón baixo dominio de España, despois da unificación das coroas portuguesa e española). Os neerlandeses pasaron a financiar a compra de máquinas para os enxeños de produción de azucre e para os produtores brasileiros, así mesmo tamén a vender directamente o azucre de Pernambuco no resto da Europa. Feito isto, aumentaron os seus lucros.
Despois de que Portugal recuperara a súa independencia, no 1640, decidiu retomar as súas antigas colonias que foran ocupadas polos neerlandeses. Conseguírono en 1654 cando retomaron Pernambuco. Os neerlandeses fuxiron para as Antillas, pero levaron plantas de cana de azucre para comezar o cultivo nos seus novos territorios. Con isto, a produción brasileira pasou a ter concorrentes, e perdeu a lucratividade que o monopolio comercial representara para Portugal no século XVI.
O cultivo de cana de azucre no Brasil volveu a ter grande importancia no século XX, coa implantación en longa escala dun programa para utilizar o alcol como substituto da gasolina en motores de automóbiles. Na actualidade máis da metade dos automóbiles brasileiros funcionan con motores adaptados a un carburante que leva etanol (obtido da cana de azucre) até un 95 % e un 5 % de derivados do petróleo.
The Remix
miniatura|Logotipo do álbum. The Remix é o segundo álbum de compilación de remixes pola cantante Lady Gaga, lanzado o 10 de marzo de 2010 no Xapón.
Marquesado de Estella
O Marquesado de Estella é o título nobiliario español que o rei Afonso XII concedeu por decreto do 25 de maio de 1877 ao capitán xeneral Fernando Primo de Rivera e Sobremonte, I conde de San Fernando de la Unión. O 11 de outubro de 1923 o rei Afonso XIII outórgalle a Grandeza de España. O seu nome refírese ao municipio navarro de Estella, onde o xeneral entrou en batalla coas forzas carlistas.
Isabel García Pacín
María Isabel García Pacín, nada en Friol en 1973, é unha política galega do PPdeG.
Cruzilles-lès-Mépillat
Cruzilles-lès-Mépillat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Ramón Plasencia Ruibal
Ramón Plasencia Ruibal, nado na Coruña o 7 de outubro de 1874 e finado en Xixón a finais dos anos vinte, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Fillo do tenente coronel Alfredo Plasencia Cassina. Colaborou en El Reservista e foi correspondente de El Correo Militar na Coruña (1895-1896). Marchou despois a Granada. Regresou a Galicia e colaborou en La Nueva Época de Ourense e La Correspondencia Militar, La Nación Militar e La Mañana de Madrid. Trasladouse a Monforte de Lemos onde foi correspondente de El Correo de Lugo e dirixiu o semanario El Cantaclaro. Pola súa actividade xornalística foi ameazado e perseguido por persoeiros monfortinos; Manuel Arias Rodríguez interpuxo contra el querela criminal por suposto delito de inxurias e calumnias en 1900, e chegou a ser detido en maio. Posteriormente foi redactor de El Pueblo de Betanzos e El Heraldo de Galicia da Coruña. Foi nomeado oficial primeiro da Secretaría da Escola de Comercio de Palma de Mallorca en 1910. Trasladouse despois a Xixón, onde foi Oficial da Secretaría da Escola de Comercio e secretario da Cámara de Comercio. Desde Xixón colaborou en La Voz de Galicia, El Eco de Santiago e El Correo Gallego.
Recoñecementos
Foille concedida a Cruz de Isabel a Católica (1897).
Vida persoal
Casou con Genoveva Sotelo.
Castro do Castrelo
O castro do Castrelo é un castro situado na parroquia de Castrelo de Miño, no concello ourensán de Castrelo de Miño.
Morfoloxía
Consta dun recinto fortificado sobre o cal foron construídos na Idade Media unha torre e un mosteiro que posteriormente foi desmantelado. A actual igrexa, de orixe románica, moi probablemente ocupou o lugar desta necrópole medieval.
Debido á presenza da igrexa e do propio núcleo de Santa María, o castro atópase moi alterado.
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas.
Kesha
250px|dereita|miniatura|Kesha nun concerto en 2011.
Kesha Rose Sebert, nada nos Ánxeles o 1 de marzo de 1987, é unha cantante e compositora estadounidense, coñecida tamén como Ke$ha.
Traxectoria
miniatura|200px|dereita|Kesha en Austria, en 2010.
Kesha medrou coa nai, Pebe Sebert, cantante e compositora, separada, e mais co seu irmán Logan, grazas a programas de asistencia social e en condicións de precariedade. Criada no mundo do espectáculo, saíu do instituto para dedicarse á canción. O seu primeiro sinxelo foi "Tik Tok", en agosto de 2009, que chegou ao número 1 das listas en once países.. A continuación, en xaneiro de 2010 lanzou o seu álbum de estrea: Animal.
Rozavella, Candia, Abadín
Rozavella é un lugar da parroquia de Candia, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá.
Jānis Timma
Jānis Timma, nado en Krāslava o 2 de xullo de 1992, é un xogador profesional de baloncesto letón que actualmente xoga no Khimki da VTB United League. Con 2,03 metros de altura, xoga na posición de ala.
Sofía Novoa
Sofía Novoa Ortiz, nada en Vigo o 16 de maio de 1902 e finada en Madrid o 3 de xaneiro de 1987, foi unha musicóloga e mestra galega.
Jānis Timma
Traxectoria
Timma foi elixido na 60ª posición do Draft da NBA de 2013 polos Memphis Grizzlies. O 24 de xuño de 2015, os Grizzlies traspasaron os dereitos de Timma ós Orlando Magic, a cambio de Luke Ridnour.
O 8 de xuño de 2017, Timma asinou un contrato de tres anos co Baskonia da Liga ACB.
Igor de Souza
Igor de Souza Fonseca, nado o 19 de febreiro de 1980 en Maceió é un futbolita brasileiro con pasaporte portugués que xoga na demarcación de dianteiro centro. É irmán do tamén futbolista Yuri de Souza e curmán do ex xogador do Celta de Vigo Charles Dias, cos que coincidiu no Pontevedra CF.
Sofía Novoa
Traxectoria
Filla de Joaquín Novoa Barros, republicano socialista e anticlerical, mais ante todo un amante da música e membro fundador da "Sociedad Filarmónica de Vigo" da que foi presidente. Estudou o bacharelato en Vigo onde tamén iniciou os estudos musicais en 1912, primeiro con José Capell i Martí, despois con Mónico García de la Parra e posteriormente coa pianista viguesa e amiga e veciña da familia María Luisa Sanjurjo de Oza. A súa infancia estivo marcada por esa actividade do seu pai e pola súa casa pasaron músicos como José Iturbe, Alfred Cortot, Enrique Arbós ou Wanda Landowska.
Trala primeira guerra mundial marchou a Madrid para continuar cos seus estudos seguindo o exemplo de María Sanjurjo. Asistiu a clases particulares de piano con Pilar de la Mora e de harmonía con Benito García de la Parra, irmán de Mónico, examinándose por libre no Real Conservatorio de Madrid. Durante a súa estadía de cinco anos en Madrid aloxouse na Residencia de Señoritas, o primeiro centro oficial de España de educación universitaria para mulleres, onde fixo amizade con Olimpia Valencia. e gozou do favor da súa directora, María de Maeztu. Durante a súa estadía na residencia coñece ao compositor Jesús Bal y Gay co que comparte o seu interese polo folclore musical galego, interese que xa partía da amizade do seu pai con Casto Sampedro Folgar. En 1925 titulouse en Solfexo, Harmonía e Piano con premio extraordinario. Ampliou estudos en Lisboa, e logo en París na École Normale de Musique coa compositora Nadia Boulanger, piano con Alfred Cortot e tamén estudou a ximnasia rítmica Dalcroze. Alí frecuentou a casa de Andrés Gaos e Joaquín Nin compartindo veladas con Enrique Arbós, Joaquín Rodrigo, Óscar Esplá e o propio Alfred Cortot e moitos outros músicos.
En 1930 María de Maetzu ofrécelle o posto de profesora no Instituto-Escuela da Residencia de Señoritas, traballo que completou co de profesora no Instituto Internacional de Madrid onde puxo en práctica o método Dalcroze grazas á formación recibida en París.
Recoñecementos
Na súa honra crearonse os Premios Sofía Novoa, que pretenden fomentar, consolidar e dar a coñecer a inclusión da perspectiva de xénero nos traballos de fin de máster e fin de grao realizados na Universidade de Vigo nos campus de Vigo e de Pontevedra.
Igor de Souza
Traxectoria
Ao igual que o seu irmán desenvolve a maior parte da súa carreira en Portugal. Comezou xogando no Bragança e posteriormente no Clube Desportivo das Aves, Marialvas, Gondim e Pedrouços. Empezou a destacar no FC Maia, onde coincidiu co seu irmán e onde logrou os seus mellores rexistros goleadores chegando a anotar 26 goles nunha tempada.
No verán de 2002 fichou polo Sporting Clube de Braga, porén non acada continuidade no equipo e enlaza sucesivas cesións, no Vitória FC, CF Estrela da Amadora e no Pontevedra CF, equipo que finalmente exerce a opción de compra no ano 2011.
Chega cedido a Pontevedra en decembro de 2005 e dende un primeiro momento adaptase ao equipo, onde tamén milita o seu irmán Yuri. Debuta en xaneiro de 2006 ante o Celta de Vigo B, no que anota os tres goles da vitoria granate por 3-1. En apenas media tempada acada a interesante cifra de 15 goles. Ao ano seguinte repetiu cesión no equipo galego pese ao interese doutros equipos de categoría superior. No verán de 2007 o Pontevedra CF exerce a opción de compra.
Lentisferas
As lentisferas ou Lentisphaerae (en grego esferas pegañentas) son un filo de bacterias estreitamente relacionadas coas Chlamydiae e as Verrucomicrobia. Os membros do grupo poden ser aerobios ou anaerobios e viven en animais, augas doces e mariñas. Algúns viven anaerobicamente no intestino de mamíferos e aves. Dos mariños atopáronse secuencias xenéticas en peixes, corais e sedimentos mariños.
Jackson Pollock
Paul Jackson Pollock, nado en Cody, Wyoming, o 28 de xaneiro de 1912 e finado en Springs, Nova York, o 11 de agosto de 1956 foi un pintor estadounidense, referencia no movemento do expresionismo abstracto.
Parábola (literatura)
Unha parábola é unha narración alegórica de carácter pedagóxico ou polémico da que se deduce unha ensinanza ou unha verdade importante. É, en esencia, un relato simbólico ou unha comparación baseada nunha observación verosímil. A parábola ten unha finalidade didáctica e pódese atopar un exemplo dela nos evanxeos cristiáns, onde Xesús narra parábolas como ensinanzas ao pobo.
Jackson Pollock
Primeiros anos
Jackson Pollock naceu en Cody, Wyoming en 1912, o máis novo de cinco irmáns. Os seus pais, Stella May McClure e LeRoy Pollock, naceron e creceron en Tingley, Iowa e estudaron en Tingley High School. O seu pai nacera co apelido McCoy, mais tomou o apelido dos seus pais adoptivos, veciños que o acolleron trala morte dos seus pais biolóxicos. LeRoy Pollock era granxeiro e logo agrimensor para o goberno, pasando por varios traballos. A súa nai, orgullosa da súa familia de tecedores, confeccionou e vendeu vestidos de adolescentes. En novembro de 1912 Stella levou os seus fillos a San Diego; Jackson tiña só dez meses e nunca volveu a Cody. Criouse en Arizona e Chico (California).
Lentisferas
O filo foi definido pola análise filoxenetica do ARNr 16S. O filo inclúe dous xéneros, Lentisphaera e Victivallis, ambos os dous cocos gramnegativos quimioorganotrofos, que se nutren de azucres como monosacáridos, disacáridos, azucres alcohois, ou azucres ácidos, e producen un material limoso extracelular pegañento.
Parábola (literatura)
miniatura|165px|Representación da parábola do fillo pródigo.
Jackson Pollock
Primeiros anos
Mentres vivía en Echo Park, California, entrou no Manual Arts High School dos Ánxeles, do que foi expulsado. Xa en 1928 fora expulsado doutro instituto. Durante os seus primeiros anos, Pollock estudou a cultura dos nativos americanos mentres viaxaba co seu pai.
Lentisferas
Taxonomía
O grupo pode clasificarse nunha clase con dúas ordes, familias e xéneros: Clase Lentisphaeria
Parábola (literatura)
Etimoloxía
Orixinaria do grego parabole, significa narrativa curta ou apólogo. O termo "parábola" provén do nome dado polos retoricistas gregos a toda ilustración ficticia na forma dunha breve narrativa. Máis adiante pasou a coñecerse como narrativa ficticia, aludindo xeralmente a algunha cousa que pode ocorrer de xeito natural, e pola cal se precisan asuntos morais ou espirituais.
Historia
As parábolas caracterízanse pola expresión de conceptos espirituais. A forma máis coñecida de parábola no cristianismo é a Biblia, que contén moitas parábolas. Ademais das xa familiares parábolas de Xesucristo no Novo Testamento, como a do bo samaritano e do fillo pródigo. Dúas parábolas no Antigo Testamento son as do cordeiro, narradas por Nathan (2 Samuel 12:1-9), e a da muller de Tekoah (Samuel 14:1-13).
Jackson Pollock
Primeiros anos
En 1930, seguindo o seu irmán máis vello Charles Pollock, mudouse a Nova York, onde ambos os dous estudaron con Thomas Hart Benton na Art Students League. A temática rural de Benton tivo pouca influencia na obra de Pollock, pero o seu uso rítmico da pintura e a súa feroz independencia si permaneceron. A principios da década de 1930, Pollock pasou un verano viaxando polo oeste estadounidense co seu compañeiro Glen Rounds e o seu profesor Benton.
Parábola (literatura)
Historia
Tamén na Biblia se encontra a Parábola do servidor que non perdoabs, que narra a historia dun siervo que non está disposto a perdoar as débedas que os seus vasalos mantiñan con el, mais esperaba a que Deus lle eximira dos seus erros. A parábola apunta, sobre todo, a que se foi a vontade divina a de perdoar ao deudor, este debe ser igual de tolerante con quen cometen o mesmo erro. Cando o siervo castiga aos seus vasalos, ordenando o seu arresto e execución, Deus enfurécese e multiplica o castigo por "sete veces sete".