cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Campionato de Europa de hóckey a patíns masculino 2018
Cuartos de final
Italia pola súa banda eliminou a Andorra e clasificouse para as semifinais logo de gañar 2-6, nun partido no que no primeiro minuto xa conseguiran bater dúas veces o gardameta andorrano (con goles aos 8 e os 54 segundos), aínda que Andorra se aproximou no marcador, finalizando a primeira parte cun axustado 1-3. Na segunda parte os italianos anotaron tres goles máis e puxeron cinco goles de vantaxe que Miquel Llorenç reduciu para deixar o partido no 2-6 definitivo.
Suíza e España disputaron a terceira semifinal. A anfitrioa conseguiu un cómodo triunfo ante o combinado helvético por 10-2 grazas á súa efectividade e disparo exterior; aínda así o equipo español tardou cinco minutos en abrir o marcador. Logo dos tres tantos locais anotados por Font, Lamas e Bargalló, os helvéticos, dirixidos polo asturiano Alejandro Rodríguez, achegáronse no marcador. A reacción española chegou da man de Raúl Marín e Jordi Adroher, que con dous e un goles respectivamente deixaron un claro 1-6 no marcador ao final da primeira parte. Malia que o equipo suízo anotou un gol máis, a segunda parte non foi máis que un trámite. Durante o partido estiveron presentes no palco de autoridades o presidente do Comité Olímpico Español, Alejandro Blanco, o presidente da Real Federación Española de Patinaxe, Carmelo Paniagua, e o presidente da Federación Galega de Patinaxe, Vicente Torres.
A selección portuguesa cumpriu co prognóstico e derrotou con contundencia a Inglaterra (2-14). O equipo inglés comezou con forza o partido e foi quen de igualar a contenda logo de que os lusos se adiantaran no marcador, Con todo, os de Luís Sénica anotaron catro goles máis e foron ao descanso cun claro 1-5 no marcador. A segunda parte non tivo moita historia e o equipo portugués aumentou a súa vantaxe.
Semifinais
As seleccións de España e Francia abriron as semifinais do Campionato de Europa. A pesar do 8-2 final, a anfitrioa pasou apuros para derrotar o combinado galo. A estratexia que lle valera a España para derrotar comodamente a Suíza nos cuartos de final atopouse coa oposición na portería de Keven Correia. Casanovas mandou fóra un penalti no primeiro cuarto de hora e España non foi quen de anotar o primeiro gol ata o minuto 17 de partido, cando Adroher errou unha falta directa cuxo rexeitamento aproveitou Nil Roca. Sete minutos máis tarde, a acumulación de faltas outorgou unha directa que Carlo Di Benedetto se encargou de transformar, deixando o empate no marcador ao descanso. Na reanudación os franceses adiantáronse no marcador nada máis comezar logo dunha perda de Roca nun ataque en superioridade, obrigando a España a unha remontada. Font empatou o partido, e dous goles do coruñés Eduard Lamas impulsaron os españois cara á final. A partir dese momento a selección francesa non puido deter o potencial ofensivo español e encaixou catro goles máis. Deste xeito a selección española clasificouse de novo para unha final europea, algo que non ocorría dende 2010.
A segunda semifinal enfrontou os equipos de Portugal e Italia, que disputaran a final de 2016 en Oliveira de Azeméis. Como xa pasara dous anos antes, o equipo portugués fíxose coa vitoria, clasificándose para a final fronte a España. A selección portuguesa, que partía como favorita, adiantpuse no marcador da man de Diogo Rafael. Con todo, o equipo italiano respondeu da man de Alessandro Verona e Davide Banini para irse con vantaxe ao descanso. Logo do paso polos vestiarios Portugal deulle a volta ao marcador da man de João Rodrigues (minuto 30) e Gonçalo Alves, que bateu de penalti no minuto 37 a Leonardo Barozzi e deu unha certa tranquilidade ao equipo adestrado por Luís Sénica. A falta de 11 minutos para a conclusión do partido Giulio Cocco dispuxo dunha falta directa para empatar o partido, mais non a puido transformar e finalmente Rafael Costa sentenciou o choque a falta de 52 segundos para o final, levando a Portugal por segunda vez consecutiva a unha final continental.
3º e 4º posto
Como previa á final do campionato, as seleccións de Francia e Italia disputaron o partido pola medalla de bronce, que foi parar ás mans da azzurra. No primeiro período ambos os equipos comezaron con menos ritmo que o día anterior, acusando o cansazo das semifinais, e ningún dos dous equipos foi quen de marcar antes do descanso. O equipo de Massimo Mariotti aproveitou a súa maior profundidade de banco para dar un paso máis na segunda metade. Logo de 33 minutos a cero, Domenico Illuzzi transformou un penalti e puxo en vantaxe a Italia. Alessandro Verona dispuxo dunha falta directa para ampliar a vantaxe, conseguindo o gol no segundo intento. Unha tarxeta azul sinalada a Carlo Di Benedetto deixou os galos en inferioridade, situación que aproveitou Davide Banini para poñer o 3-0 no marcador, e a pouco menos de nove minutos para a conclusión Illuzzi conseguiu o cuarto tanto italiano e sentenciou o choque. Un penalti transformado por Roberto Di Benedetto reduciu distancias, pero a continuación Verona anotou o quinto tanto italiano. Un novo pelanti transformado por Roberto Di Benedetto deixou o marcador no 2-5 definitivo.
Final
Como peche da competición, a final do campionato enfrontou as seleccións de España e Portugal ante unhas 2 800 persoas. O partido comezou con Portugal centrado no ataque e Sergi Fernández tivo que deter xa dous lanzamentos lusos nos primeiros 25 segundos. No minuto 3 Gonçalo Alves puxo en vantaxe o cadro luso logo dunha acción individual do dianteiro do Porto. O combinado español continuou o seu plan de xogo rápido, defensa contundente e procura do contraataque, e no minuto 6 chegaba o primeiro tanto da man de Adroher, que logo dunha asistencia de Lamas conseguiu bater a Ângelo Girão. Logo do gol, o equipo español seguiu centrado no ataque e o pau salvou o 2-1 logo dun disparo de Henrique Magalhães no minuto 7 e un penalti errado por Alves, e un minuto despois o cadro español púxose en vantaxe grazas ao tanto de Ferrán Font. Unha tarxeta azul a Font logo de encararse con Nunes supuxo a inferioridade para o equipo español e unha falta directa que o propio Nunes errou. Portugal tomou a iniciativa pero Nil Roca interceptou a bóla e Lamas culminou o contraataque que deixaba o 3-1 no marcador a tres minutos do descanso. Na reanudación o ritmo de xogo reduciuse e Alabart fixo o cuarto logo doutra contra no minuto 32, e a falta de dez minutos Nil Roca puxo o 5-1 no marcador. Unha azul a Pau Bargalló supuxo unha falta directa que João Rodrigues se encargou de transformar. O propio Rodrigues tivo a oportunidade de achegar máis o equipo portugués, mais desta volta mandou a bóla ao pau na falta directa de que dispuxo e ao pouco Ferrán Font puxo o 6-2 no marcador nun momento no que a selección española procuraba máis manter a posesión que aumentar a conta goleadora. Finalmente, no último minuto de partido o capitán portugués anotou o terceiro para Portugal, deixando o partido co 6-3 definitivo. En declaracións posteriores ao partido, o defensa liceísta Eduard Lamas apuntou a que o marcador non reflectira o ocorrido na pista, sinalando que o 6-3 final non era xusto co xogo do equipo portugués.
Resultados
Inglaterra e Andorra enfrontáronse na oitava xornada de competición na semifinal de consolación para buscar a clasificación para o partido polo quinto posto. O equipo andorrano deixou encarrilado o partido cun claro 0-4 ao descanso con goles de Adrià e Oriol Antequera, e Gerard Miquel por partida dobre. Logo dun parcial de 2-4 para os do Principado, e con Inglaterra anotando nos minutos finais os seus dous goles, o partido concluíu coa vitoria andorrana por 2-8 e a súa clasificación para a loita pola quinta praza.
No outro cruzamento enfrontáronse as seleccións de Alemaña e Suíza. Os xermanos adiantáronse axiña aos helvéticos, que a pesar do 1-3 inicial conseguiron empatar o partido ao descanso. Logo do paso polos vestiarios a segunda parte estivo marcada polas constantes alternativas e finalizou de novo con empate, desta volta a cinco goles. Na prórroga o equipo alemán adiantouse de novo, mais o equipo suízo conseguiu darlle a volta ao marcador no último minuto da primeira parte da prórroga, poñendo o 7-6 definitivo no marcador ao non ser capaz ningún dos dous equipos de marcar un gol nos seguintes cinco minutos.
No partido polo sétimo posto Inglaterra e Alemaña disputaron un partido que ao descanso parecía que ía ser igualado co 3-3 que reflectía o marcador; con todo, o equipo alemán dirixido por Jordi Molet ampliou a diferenza ata un claro 3-11 que se mantivo ata os últimos minutos, nos que o combinado inglés maquillou o resultado con tres goles. Finalmente os xermanos impuxéronse por 6 goles a 12 e conseguiron finalizar o campionato na sétima posición, se ben a clasificación final estivo por debaixo das expectativas do conxunto alemán.
Andorra e Suíza protagonizaron un partido igualado e emocionante pola quinta praza. Aínda que os andorranos chegaron a situarse á fronte do marcador (2-1), os helvéticos chegaron ao descanso por diante cun 2-3 que deixaba o partido aberto na segunda metade. Logo da reanudación o partido complicouse para os andorranos co cuarto gol helvético, aínda que Borrell anotou un tanto máis para os andorranos apertando o marcador a pouco máis de sete minutos para a conclusión. Con todo, un novo tanto suízo puxo de novo dous goles de vantaxe que foron insalvables para os do Principado. Finalmente Suíza impúxose 3-5 e adxudicouse a quinta posición final.
9º a 11º posto
Ao mesmo tempo que comezaban os cuartos de final comezou a liguiña entre os tres peores clasificados da fase de grupos para evitar a última posición. A sétima xornada de competición comezou co partido entre as seleccións de Austria e Bélxica, as últimas clasificadas dos grupos A e B respectivamente. O combinado belga amosou a súa mellor versión contra un rival dun nivel similar, e o partido finalizou cun empate a catro goles. Ao finalizar o partido cada equipo lanzou tres faltas directas para evitar posibles empates, impoñéndose o combinado austríaco por 2-1.
O día seguinte xogou de novo Bélxica, desta volta fronte aos seus veciños dos Países Baixos. O partido comezou con catro goles nos tres primeiros minutos e un 1-3 favorable aos "tulipáns", que seguiron a aumentar a súa vantaxe para irse ao vestiario cun claro 2-7 a favor. Bélxica pouco puido facer na segunda parte e o partido finalizou cun contundente 3-15 para os neerlandeses, o que deixaba definitivamente os belgas na última posición e os austríacos e neerlandeses loitando pola novena posición.
O último día de competición iniciouse co partido entre os Países Baixos e Austria. Se ben a primeira parte transcorreu sen goles, a segunda iniciouse con dous goles do combinado neerlandés, ao que seguiu unha fase de constantes alternativas. Finalmente Austria impúxose por 5-4 e conseguiu a novena praza, deixando o equipo neerlandés na décima.
Goleadores
O máximo goleador da competición foi o portugués João Rodrigues, o xogador do Benfica anotou 24 goles en sete encontros, incluídos seis goles no primeiro partido que a súa selección xogou contra Andorra, ademais conseguiu marcar canto menos un gol en cada partido do campionato, cunha media de 3,4 goles por partido. A continuación amósanse os dez máximos goleadores da competición, así como os goles marcados e o número de partidos disputados:
Porteiros
miniatura|200px|Sergi Fernández (na imaxe no Mundial de 2007), foi o mellor porteiro do campionato. Ao finalizar o campionato o porteiro coa mellor porcentaxe de paradas foi o español Sergi Fernández, cun 94,4 % de paradas e tan só sete goles encaixados. Por outra banda, o porteiro máis goleado foi o belga Toony Adriaanssens, que encaixou 56 goles e realizou 108 paradas, conseguindo un 48,1 % de paradas, un dos peores rexistros do campionato, só superado polo do andorrano Roger Xicola Prats, que con dous goles encaixados e unha soa parada foi o único porteiro con máis goles encaixados que paradas realizadas do campionato:
Tarxetas
Nos 40 partidos disputados no EuroHockey 2018 non se amosou o cartón vermello a ningún xogador. Si se amosaron tarxetas azuis a 42 xogadores. O xogador que máis cartóns azuis viu foi o inglés Josh Taylor, cun total de seis azuis nos oito partidos que disputou coa súa selección na Coruña, dúas delas no partido fronte a Italia da fase de grupos, e outras dúas tamén no partido polo sétimo posto disputado fronte a Alemaña. A continuación amósanse os seis xogadores máis amoestados da competición, así como o número de tarxetas azuis:
Medios de comunicación
O resto dos partidos foron retransmitidos en directo por internet. O Eurohockey 2018 foi o evento elixido pola CERS para estrear a súa nova televisión en online. Tamén a través do sitio web da Real Federación Española de Patinaje, a través da súa plataforma FEP-TV ofreceu o resto do campionato co sinal de WS Europe Rink-Hockey, podendo visualizarse en teléfono intelixente, tablet e Smart TV.
Controversias
miniatura|200px|Fernando Graça, máximo responsable do hóckey a patíns europeo. Nesta edición do Campionato de Europa fíxose notable a diferenza de nivel entre as grandes potencias europeas e o resto dos equipos, producíndose numerosas goleadas, especialmente na fase de grupos, mais tamén na fase final como o 14-2 de Portugal a Inglaterra. O 16 de xullo, logo de dous días de competición, o portal catalán OKCAT.cat especulou cunha hipotética participación da selección catalá, e a posibilidade de que outros países se presentasen con dous equipos, co propósito de elevar o nivel. O portugués Fernando Graça, presidente do World Skate Europe Rink Hockey anunciou na cidade herculina que o modelo de competición do Campionato de Europa cambiaría na edición de 2020 co obxectivo de reducir o número de partidos que finalicen con goleadas, para isto o máximo responsable do hóckey a patíns europeo sinalou:
Sinalou tamén que as dúas divisións que se establecerían serían dúas competicións diferentes: na que competirían os seis mellores equipos sería considerada como Campionato de Europa, mentres que a segunda división sería o campionato Challengers.
O 18 de xullo produciuse unha reunión da CERS con representantes de Bélxica e os Países Baixos para falar do futuro do hóckey a patíns en ambos os países e tentar sentar unhas bases para o crecemento da modalidade.
Juan Antonio Posse
miniatura|dereita|Casa Vella ou Casa de Mariana, en Soesto (Laxe), onde naceu J. A. Posse en 1766. miniatura|dereita|Placa na súa casa natal.
Campionato de Europa de hóckey a patíns masculino 2018
Controversias
Un feito que chamou a atención foi a presenza de Serge Berthels no equipo belga, un xogador que compite na liga de veteráns. Cos seus 52 anos, Berthels foi o xogador máis vello en disputar o EuroHockey da Coruña, e o xogador de máis idade na historia do campionato. A presenza de Berthels puxo de manifesto o, segundo el mesmo, "pobre nivel" do hóckey a patíns no país, onde a modalidade podería desaparecer "en menos dunha década". Berthels explicaba a súa presenza no combinado belga:
Juan Antonio Posse
Deixou escritas dúas obras políticas de carácter constitucionalista: un sermón do 28 de novembro de 1812 defendendo a Constitución de Cádiz —publicado ese mesmo ano en León e reeditado ó ano seguinte na Coruña— e unha crítica á Constitución de 1837 —publicada en 1838—. Tamén son del varios artigos publicados coas iniciais do seu nome en El Ciudadano por la Constitución, da Coruña (en 1813). Non obstante, o máis interesante foron as súas memorias, redactadas en 1834, que permaneceron inéditas ata que Gumersindo de Azcárate conseguiu publicalas entre 1916 e 1918 na revista La Lectura; en 1984 o hispanista estadounidense Richard Herr, profesor emérito da Universidade de Berkeley, volveunas publicar na editorial Siglo XXI. Destas memorias, das que desapareceu o manuscrito orixinal, quedou sen publicar o período final, de 1820 a 1834.
Traxectoria
miniatura|A igrexa de Santo Estevo de Soesto, lugar de bautismo de Posse.
Naceu na parroquia de Santo Estevo de Soesto —daquela pertencente á xurisdición de Vimianzo e provincia de Santiago, hoxe ó concello de Laxe e provincia da Coruña— o 26 de decembro de 1766. Foi fillo de Ignacio Posse e Mariana Varela, e recibiu os nomes de Juan —por ser o santo do día do bautismo (neste caso, o seguinte ó día do nacemento)— e de Antonio —escollido polos padriños—. Pasou a súa infancia na aldea natal axudando a seus pais, alindando o gando da casa e axudando na labranza. En 1779, ó cumprir 12 anos, decidiron dedicalo a estudar, e, acompañado do seu proxenitor marchou a Las Muñecas (Valderrueda, na provincia de León), para facer estudos eclesiásticos baixo a tutela dun tío seu, párroco daquel lugar. Fixo estudos de gramática e foi estudar á Universidade de Valladolid.
miniatura|Lódares, na provincia de León.
Unha vez ordenado, exerceu o seu ministerio en tres parroquias leonesas: en Llánaves de la Reina (1794-1798), Lodares (1798-1807) e San Andrés del Rabanedo (1807-1854), que daquela era un arrabalde da cidade de León. Na primeira delas, situada na montaña preto de Cantabria, chegou a negarlles os sacramentos a algúns homes polo maltrato que estes lles daban ás súas mulleres, as que “golpeaban, arrastraban y trataban brutalmente”; En varias ocasións manifestou a súa aversión a calquera tipo de violencia, xa fose contra os animais, xa contra os humanos; os castigos que se lles impoñían ós nenos para educalos tamén eran motivo do seu rexeitamento. Mais alí aprendeu que as terras eran comúns, repartidas a partes iguais e sorteadas entre os veciños cada doce anos. Isto motivou que, fronte á defensa que facía o liberalismo tradicional da propiedade privada, con Gaspar melchor de Jovellanos á fronte, Posse se manifestase firme defensor do colectivismo, atribuíndolles ás riquezas a causa da corrupción dos pobos.
miniatura|esquerda|Llánaves (León), o primeiro curato de Posse.
Procurou o modo de ler obras de autores prohibidos pola Inquisición, como Rousseau, Montesquieu, Adam Smith, Mabli ou Tamburini, para o cal aprendeu francés e italiano pola súa conta. Obtivo licenza para ler libros prohibidos, e iniciou unha extensa biblioteca que en 1811 fixo trasladar en dous baúis e unha arca por un arrieiro maragato á súa casa materna de Soesto, para logo facela tornar de novo a León en 1812.
Sendo estudante xa se sentira atraído polo xansenismo francés, que daquela era unha forma de opoñerse ó ultramontanismo e á doutrina dos xesuítas. Xa daquela se manifestara contra a infalibilidade do Papa. En Llánaves lera un autor tan prohibido como Tamburini, xansenista italiano, crítico coa Inquisición; nesta parroquia chegou a agochar libros conflitivos entre as rochas da montaña. En Lodares tratou de ler máis libros xansenistas. Coincidía co xansenismo e co galicanismo en buscar nas fontes da Igrexa primitiva, anterior ó establecemento das ordes relixiosas e á supremacía do Papa, o cristianismo máis puro; tamén se viu embebido polo espírito puritano dos seguidores de Iansenius.
En 1807 conseguiu un curato ás portas da cabeza do seu bispado, a cidade de León, porque se consideraba con méritos para ser algo máis ca un cura de aldea. Porén, estar preto do bispado acadoulle contratempos, e intentou inutilmente obter un curato en Galicia (o de Santa Sabiña da Terra de Xallas, que quedara vacante á morte doutro tío seu cura), pero atopouse coa oposición do arcebispo compostelán Rafael de Múzquiz.
Posse opúxose á invasión napoleónica de España en 1808, malia as simpatías que sentira pola Revolución e pola República francesa. Consideraba que a revolución acabara secuestrada polo xugo militarista e cesarista de Napoleón. Prestou acubillo na súa casa ós patriotas perseguidos polo exército invasor, e a mansión foi saqueada polos soldados franceses en 1809 e 1811. En 1810 os partidarios leoneses do rei Xosé I Bonaparte ofrecéronlle ser cóengo, o que rexeitou de inmediato. Ese mesmo ano desprazouse ó Bierzo para participar na elección dos deputados da provincia nas Cortes de Cádiz; propuxo o seu amigo Félix Acebedo, de ideoloxía liberal, pero non saíu elixido.
David Morris Lee
David Morris Lee, nado o 20 de xaneiro de 1931, é un físico ao que lle outorgaron un Nobel de Física en 1996 polas súas investigacións do helio-3.
Juan Antonio Posse
Traxectoria
O 29 de novembro de 1812 pronunciou ante os seus fregueses de Santo André un sermón ou discurso de eloxio á Constitución española de 1812, promulgada en Cádiz o 19 de marzo dese ano. Convencido polo comandante Juan Díaz Porlier e outros amigos liberais, publicouno como Discurso sobre la Constitución que dixo Don Juan Antonio Posse en León a finais dese mesmo ano e reeditouse na Coruña o ano seguinte ás expensas dos redactores da publicación periódica liberal El Ciudadano por la Constitución. Defendía a Constitución porque promovía a igualdade entre todos a cidadanía fronte ós estamentos do Antigo Réxime, deixando así de seren súbditos sen dereitos.
Non atopaba contradición entre a obra lexislativa de Cádiz e a relixión: a Constitución dáballe a posibilidade de volver á relixión santa dos primeiros séculos do cristianismo (o que reflicte a influencia das lecturas xansenistas no seu pensamento). Isto implicaba a abolición da Inquisición. Felicitou os lexisladores por garantiren a práctica exclusiva da relixión católica en España, o polémico artigo 12, concesión ós deputados conservadores de Cádiz que claramente contradí a liberdade relixiosa.
David Morris Lee
Traxectoria
Naceu en Rye, Nova York. Seus pais eran fillos de emigrados xudeus procedentes de Inglaterra e Lituania. Graduouse na Universidade Harvard en 1952 e logo uniuse ao Exército dos Estados Unidos durante 22 meses. Obtivo o seu Masters degree na Universidade de Connecticut e o seu Ph.D. na Universidade Yale en 1955, onde traballou para Henry A. Fairbank. Despois da súa graduación en Yale, converteuse en profesor da Universidade Cornell, onde traballou até agora.
Juan Antonio Posse
Traxectoria
Porén, esta defensa do primeiro texto constitucional español foi a principal das causas polas que foi procesado e condenado durante o primeiro período absolutista de Fernando VII (1814-1820), amais de ser acusado de desafecto ó Sumo Pontífice e de pedir a abolición da Inquisición. Foi delatado polo seu propio bispo, e todos estes procesos acrecentaron a súa xenreira e desprezo contra o propio estamento ó que pertencía.
David Morris Lee
Traxectoria
En 1972, publicou un traballo sobre a superfluidez do helio-3 co profesor de Cornell Robert C. Richardson e o seu estudante graduado Doug Osheroff. Os tres recibiron o Premio Nobel en 1996. Tamén investigou o spin.
É membro da Academia Nacional de Ciencias e da American Academy of Arts and Sciences.
Juan Antonio Posse
Traxectoria
En 1816 fuxiu do convento onde o encerraran cara a Madrid, mais foi apresado de novo, e permaneceu na cadea até 1818. Recuperou temporalmente a liberdade e, mentres esperaba a resolución da súa causa, marchou a Galicia en xullo de 1819. Pasou cinco meses na casa natal, e en xaneiro de 1820 regresou a León, onde lle comunicaron a condena de seis anos de encerro nun convento.
Tralo pronunciamento a favor da Constitución de 1812 dos militares liberais ao mando de Rafael del Riego, iniciado o 1 de xaneiro de 1820 en Cabezas de San Juan (provincia de Sevilla), iniciouse o Trienio Constitucional e levantóuselle a pena a Posse. Os liberais propuxéronlle ser bispo de Tortosa, mais rexeitouno. Axiña foi caer no desencanto, unha vez que viu que os deputados liberais nas Cortes non tomaban as decisións que había que tomar, senón que “eran unos pasteleros que no pensaban sino en sus colocaciones y en la de sus amigos, para lo cual se aumentaban los sueldos” (Posse/apud Herr 1984: 249).
Este desencanto fixo que confiase como última táboa de salvación nos seus amigos liberais coruñeses, ós que lles enviou unha polémica carta:
Richard Herr comenta, no tocante a esta carta, que polo desengano que tivo dos liberais do Trienio, “que no son mejores que los demás, termina —por estas razones— convertido, curiosamente, en un protonacionalista galego” (Posse/apud Herr, p. 293). Para Lema Suárez (1998: 27) esta misiva, anecdótica ou non, constitúe o primeiro manifesto reivindicativo do galeguismo contemporáneo. Durán López (2008: 156-160) quítalle importancia a esta proposta supostamente “protonacionalista, protogalleguista o protorregionalista” contida en tan só media ducia de liñas, porque Posse nos seus sermóns defende unha idea liberal de «nación» identificada con España, “una nación de carácter unitario”; precisa, ademais, que tal proposta era máis confederal que independentista, e que fora lanzada como unha dura crítica contra os vellos liberais doceanistas que participaran nas Cortes de Cádiz (Argüelles, Toreno…) e que agora constituía o núcleo moderado do partido; Posse identifícase con esta proclama cos exaltados e chama ós moderados «pasteleros»; Durán considera que en 1820 latexaba en Posse “una pulsión anticentralista y antipolítica, una desconfianza innata hacia la élite dirigente que copa el poder en un régimen parlamentario centralista”. Para este analista, a proposta de Posse de independencia galega seguida de confederación cos outros españois depende máis de refundar a liberdade nacional desde abaixo, desde o pobo, despois dun desengano cara ás elites dirixentes, e non dun sentimento patriótico ou nacionalista identificado con Galicia.
Seguramente este manifesto puido ser unha arroutada produto do enfado, pois el mesmo admite que se vira precisado “a recoger velas, no volviendo hablar de ello” ó non gustar esta protesta. Así e todo, cómpre ter en conta que, aínda que fose por un momento, el viu en Galicia algo distinto, diferencial, que xustificaba que a súa patria puidese aspirar a autogobernarse (“tenían todo lo necesario”). Para non excluír Galicia de España pensou de inmediato nunha fórmula intermedia: a confederación. Mais, porque considerou que Galicia reunía unhas características específicas para autogobernarse e non o reino de León no que levaba vivindo a maior parte da súa vida? Historiadores galegos contemporáneos como Xosé Ramón Barreiro —nas súas obras ''Historia de Galicia. Edade Contemporánea (1981) e Historia social da Guerra da Independencia en Galicia'' (2009)— teñen probado que durante a Guerra da Independencia contra os franceses Galicia se comportara como un reino, demostrando que sabía gobernarse por si mesma, pois a Xunta Suprema do Reino de Galicia autoorganizara a defensa creando un exército propio, enviara embaixadores a Gran Bretaña, montara un aparato administrativo... de tal xeito que os galegos foran os primeiros en expulsaren os franceses do seu territorio antes que ningún: os franceses entraran en xaneiro de 1809 e en xuño do mesmo ano, tras a batalla de Ponte Sampaio, xa estaban fóra; Barreiro afirma que fora o pobo galego —e non o exército regular español que, ó mando do Marqués de la Romana, andaba fuxindo do francés en vez de se enfrontar a el— quen liberara Galicia.
O motivo de enviar unha carta con este contido á Coruña é explicable se se ten en conta a capital importancia que naqueles momentos tiña o liberalismo galego, e moi particularmente o coruñés, no Estado español. No se esqueza que na Coruña tivera lugar un dos primeiros pronunciamentos antiabsolutistas a favor da restauración da orde constitucional, en 1815, o do mariscal Juan Díaz Porlier, que fora detido en Madrid en 1814. Porlier sería executado, pero a cidade mantivo a súa memoria coma un heroe. Cinco anos despois, en 1820, cómpre salientar que o pronunciamento de Rafael del Riego e Quiroga en Cabezas de San Juan (Sevilla), iniciado o 1º de xaneiro, seguramente non triunfaría se non recibise o apoio da burguesía coruñesa: "As accións que se levaron a cabo na Coruña o 21 de febreiro de 1820 foron decisivas para o definitivo triunfo que Rafael Riego iniciara en Cabezas de San Juan" (Romero Masiá; 2008: 33). Como di a mesma Ana Romero, “estes (e outros) acontecementos fixeron que esta cidade e a de Cádiz merecesen o cualificativo das máis liberais de España”.
En suma, dun xeito ou doutro, obviamente sen pretendelo, Posse foi todo un precursor do provincialismo e do rexionalismo galego do século XIX, pero, como as súas memorias permaneceron inéditas durante máis de oitenta anos, o seu manifesto para nada influíu nin no levantamento de 1846 nin no movemento rexionalista da segunda metade do século. O propio Durán admite, finalmente, que a posición de Posse si se podería cualificar de protonacionalista [galega] (Durán López; 2008: 159).
Mandíbula (artrópodos)
As mandíbulas son unha das pezas bucais dos artrópodos mandibulados (crustáceos, miriápodos e hexápodos). Ocupan unha posición postoral (están dispostas inmediatamente detrás da boca), e non son, por tanto, homólogas dos quelíceros dos quelicerados, nas que ocupan unha posición anatómica preoral (inmediatamente antes da boca).
Juan Antonio Posse
Traxectoria
miniatura|esquerda|Centro cultural Juan Antonio Posse.
Mandíbula (artrópodos)
Trátase de apéndices moi modificados, cunha zona basal engrosada e endurecida provista de elementos cortantes e/ou mastigadores, e unha zona apical (ausente en miriápodos e hexápodos, formada por un pequeno palpo nos crustáceos.
Nos crustáceos
Nos crustáceos as mandíbulas están formadas polos terceiros apéndices cefálicos, situados no somito mandibular, flanqueando a boca, e son multiarticulados e birrámeos, constituídas por un propodito (ou propodio) alongado en forma de robusta lámina mastigadora de bordo interno dentado e un endopodito (ou endopodio) en forma de palpo sensorial.
Nos insectos e miriápodos
Nos insectos e nos miriápodos as mandíbulas son cada un dos dous apéndices laterais do terceiro segmento cefálico, situados entre as antenas e as primeiras maxilas, e que consisten nunha peza bucal endurecida, non dividida en artellos, que se utilizan para a captura das presas. As mandíbulas dos insectos son tan variadas como o son os seus alimentos. Por exemplo os saltóns e outros insectos herbívoros teñen mandíbulas filosas, serradas, que se moven de lado a lado. A maioría das bolboretas e trazas adultas carecen de mandíbulas porque se alimentan principalmente de néctar, mentres que as súas eirugas teñen mandíbulas mastigadoras. As mandíbulas das abellas raíñas son dentadas, pero as das obreiras son lisas. A maioría dos escaravellos adultos e as súas larvas teñen mandíbulas mastigadoras, serradas, similares ás dos saltóns.
Juan Antonio Posse
Traxectoria
O que está fóra de toda dúbida é o seu galeguismo afectivo, analizado in extenso por Lema Suárez (1998: 35-49) e Mariño Paz (2008: 134-140). Non debe pasar desapercibido que, malia vivir en Galicia tan só os doce primeiros anos da súa vida, se sentía identificado moito máis con Galicia que con León. Sen esquecer os problemas leoneses, preocúpanlle moito máis os da súa terra nativa. Nalgunha ocasión chega a declarar o seu amor “vivísimo” pola súa patria.
A partir de 1820, ó se perder o derradeiro capítulo das súas memorias, non se sabía máis nada da vida de Posse. No apartado final, Richard Herr apuntaba só algúns datos entre 1820 e 1834: que en 1823 sufrirá nova persecución polo seu comportamento no Trienio liberal; os seus inimigos pensaban denuncialo á Inquisición, pero, como esta non se restableceu no segundo período absolutista de Fernando VII, o crego estaba libre en 1824 (dato adiantado nas memorias, pois nese ano volveu a Lánaves de visita).' “No sabemos si lo encarcelaron otra vez, pero como nunca lo expresa, se puede pensar que no” (Posse/apud Herr 1984: 293). Pois resultou que si, que volvería á cadea. En 1827 os seus inimigos procesaríano unha vez máis, por obra dun vello inimigo seu, Fernando Ortiz de la Tabla, provisor eclesiástico do bispado de León, por se ter insolentado con el. O Tribunal de Gracia [eclesiástico] condenouno a reclusión no convento dos franciscanos descalzos de León, desposuíndoo das facultades propias do sacerdocio (celebrar misa e confesar) e relegándoo ó estado de simple crego irregular. Tamén lle incautaron os seus bens. Por este proceso, vemos que Posse mantivo o seu espírito rebelde e inconformista, ata o punto de ser chamado “clérigo inobediente”. A súa rebeldía queda manifesta cando, facendo caso omiso da condena, seguiu oficiando e mesmo chegou a fuxir do convento; por todo isto, o fiscal eclesiástico chegou a solicitar para el prisión perpetua. O seu avogado recorre á Chancelería de Valladolid, pero o máis seguro é que tales reclamacións non desen resultado, pois foi condenado a pagar as custas do xuízo. Non sabemos se algún día o cumpriu; de seguro que aínda non o fixera nos primeiros días do mes de xaneiro de 1828, e poida que tampouco catro anos e medio despois, en xuño de 1832.
Finalmente, en 1995, once anos despois de que R. Herr publicara as memorias de Posse, a familia que actualmente vive na Casa Vella ou de Mariana de Soesto achou un opúsculo impreso de 27 páxinas, datado en 1838, con este título: ''Plática Tercera por don Juan Antonio Posse, cura párroco de San Andrés, en continuación de la orden del gefe político. Para el cuarto domingo 28 de Enero de 1838. León: Imprenta de D. Cándido Paramio, calle de la Rua. Setiembre de 1838 (texto completo en Posse /apud Lema (1998). Nesta Plática Tercera'' vai criticar sobre todo as excesivas prerrogativas que se lle daban ó monarca na Constitución.
O seu progresismo no eido político e social parece transformarse, non obstante, en conservadorismo en materia relixiosa, pois volve defender a presenza da relixión no texto constitucional como xa o fixera en 1812. Pero esta súa relixiosidade dista moito das posturas reaccionarias, pois xa en 1812 fixera unha condena expresa da intolerancia e do despotismo relixioso e, por ende, da Inquisición (“Nunca fue más pura la Fe... que en los primeros siglos de la Iglesia, cuando no había inquisición”, [Posse/apud Herr 1984: 268]).
Nesta análise do texto constitucional tamén defende o clero secular e o seu dereito a participar na vida política, en particular nas Cortes, e volve loar o colectivismo agrario de Llánaves (“por esta razón alli no hay ricos ni pobres, no hay vicios ni escándalos, de manera que en cuatro años que allí he vivido de cura, ninguno del pueblo me pidió limosna” (Posse/apud Lema 1998: 7).
A «Plática» de 1838 era o último escrito e tamén o último dato que tiñamos de Posse. Richard Herr supoñía en 1984 que morrera sendo cura de San Andrés, pero posiblemente o que el non imaxinaba era que o seu óbito tardase anos en producirse: xustamente o 13 de maio de 1854, á idade de 87 anos. No seu testamento, redactado o 31 de xaneiro de 1854 “allándose enfermo, pero en mi caval juicio y entendimiento natural”, destina á Biblioteca Provincial de León o dicionario económico de Chozel, “de cuatro tomos en pasta y en francés” e nomea herdeira de todos os seus bens á súa sobriña Tomasa Posse, veciña de San Andrés, pasando logo a facer unha firme declaración de fe relixiosa no seo da Igrexa Católica, Apostólica e Romana, advertindo que “si en mis papeles escritos, traducciones, estractos, apuntaciones y demas, se allare alguna cosa contraria á la religión de esta Sta. Yglesia declaro que no son mías ni conforme a mi voluntad”. No texto testamentario nada hai que o leve a rectificar das súas ideas político-sociais de toda a vida.
Comentarios e análise
As memorias escritas en 1834 por Posse permaneceron inéditas ata a década de 1880, cando o seu propietario llas amosou ó intelectual e político leonés Gumersindo de Azcárate (deputado republicano e catedrático de lexislación comparada na Universidade de Madrid. A Azcárate interesoulle sobre todo o caso do repartimento periódico de terras comunais en Llánaves e axiña deu conta disto no Boletín da Institución Libre de Enseñanza, en 1883 (Azcárate; 1883, t. VII, p. 147); oito anos despois, 1902, nun discurso de apertura de cátedras do Ateneo de Madrid, volveu citar textualmente o relato de Posse do repartimento comunal de Llánaves.
O segundo persoeiro en se interesar polo crego galego, segundo Herr, foi Joaquín Costa, o formulador do rexeneracionismo, amigo de Azcárate e interesado tamén pola preservación da propiedade colectiva do solo en España. Na súa obra Colectivismo agrario en España inclúe a Posse entre os reformadores que encontraron na propiedade colectiva solucións ós problemas sociais; de Posse cita as mesmas frases eufóricas de Azcárate e engade outras sobre o repartimento de Llánaves.
Richard Herr (1984) detense nos aspectos que máis lle chamaron a atención: empeza establecendo comparanzas e diferenzas con outros españois contemporáneos seus que tamén deixaran escritas as súas memorias: Manuel Godoy (1767-1851), José Mª Blanco White (1775-1841) etc. Con Godoy, nada ou case nada tiña en común, pois o Príncipe da Paz fala do mundo da corte e Posse do dos campesiños. Blanco White, de familia acomodada sevillana, fora cura rebelde coma el, e coincidiron os dous en denunciaren o escurantismo da Igrexa da época e o prexuízo que a Inquisición representaba para o país; este presbítero tamén se interesa pola lectura de libros prohibidos, e isto dá pé a Herr para salientar o mérito de Posse por ser quen a acceder a estas lecturas do mundo da Ilustración no pechado ambiente do mundo rural. Tamén co ilustrado Jovellanos compartía a crítica cara á Igrexa, pero no político e no económico eran radicalmente distintos, xa que, mentres o asturiano defendía a propiedade privada, base do liberalismo do século XIX, Posse defende a colectiva, xa antes de chegar a Llánaves. Polo tanto, mentres Jovellanos representa a cara individualista da Ilustración, Posse representa a colectivista, idea tomada seguramente de J.J. Rousseau (considera as riquezas a causa da corrupción de todos os pobos).
O seu pensamento político maniféstase na defensa da Constitución de 1812, co seu famoso sermón (“El discurso de Posse respira un aire republicano mal disfrazado”, precisa o analista). O suposto igualitarismo constitucional permitirá que por fin todos (galegos, andaluces, casteláns…) poidamos ser españois, en sendo homes libres e non escravos dos reis. Felicita tamén os lexisladores de Cádiz pola inclusión do artigo 12, que declara a relixión católica como oficial e única da nación española, prohibindo o exercicio de ningunha outra; neste punto el considera que a Constitución daría pé a volver á “relixión santa” dos primeiros tempos da Igrexa, o que implicaría a abolición do tribunal da Inquisición. No seu discurso ou sermón constitucional Posse trata de evitar pezas oratorias extravagantes e baleiras, tratando de se achegar á linguaxe do pobo.
Nos anos críticos da ocupación francesa Herr salienta o seu patriotismo, que o levou a rexeitar unha coenxía ofrecida polo goberno intruso. Non é, polo tanto, un afrancesado, malia as iniciais simpatías que sentira polos primeiros anos da Revolución francesa e polas súas ideas: o cesarismo de Napoleón desvirtuara as ideas revolucionarias.
Xosé Mª Lema Suárez, na primeira parte do seu estudo ''Un novo documento de D. Juan Antonio Posse. a Plática Tercera (1838)'' [1998], fai un resumo das memorias vitais, para despois deterse nos aspectos máis salientables da súa personalidade e pensamento: a) un crego ilustrado, anticlerical e colectivista; b) a súa atinada visión histórica do momento que está a vivir; o amor «vivísimo» por Galicia; d) as súas periódicas viaxes a Galicia: morriña pola terra nai; e) a consideración da lingua galega nas súas memorias. En colaboración co debuxante Roberto Mouzo, Lema reconstrúe en catro mapas as viaxes de Posse: a saída de Galicia a León (1790), levado por seu pai de Soesto a Las Muñecas, pasando por Santiago e Lugo); a primeira viaxe ó lugar natal (1790), cando tiña 23 anos, de Valladolid a Soesto, pasando por Lugo a Santiago; a cuarta viaxe, de León a Soesto (1810 ou 1811), cando tiña 44 ou 45 anos; a quinta viaxe (1812), de León a Soesto pasando por Lugo e A Coruña (a volta fixéraa por Santiago e Portomarín); a quinta viaxe (1819), cando tiña 53 anos: de León a Soesto, botando cinco meses na casa natal, aproveitando para visitar a comarca: Corme, o santuario da Barca en Muxía etc. Neste opúsculo tamén hai unha atención especial para a análise do posible primeiro manifesto nacionalista galego de 1820 e a evolución ideolóxica de Posse despois de 1820. Ademais do texto completo da «Plática Tercera» de 1838 —e do comentario correspondente— tamén se publican catro documentos: a súa partida de bautismo (1766); unha citación notarial de 1819 a Mariana Varela, a súa nai; a súa acta de defunción (1854) e o seu testamento (1854).
O profesor da Universidade de Cádiz, Fernando Durán López, estudou a Posse por mor da elaboración da súa tese de doutoramento sobre as autobiografías dos séculos XVIII e XIX. Froito desta investigación foi a posterior publicación da obra Vidas de sabios. El nacimiento de la autobiografía moderna en España (1733-1848), en 2005, na que se analizan polo miúdo, especialmente desde o punto de vista literario, estilístico etc., as autobiografías duns vinte persoeiros das letras españolas do séc. XVIII e primeiro terzo do XIX.
Para Durán, Posse é un dos principais protagonistas do seu estudo, dedicándolle á súa figura case en exclusiva cerca de 40 páxinas: as comprendidas nos apartados 8, 9 e 10 do capítulo III, no 4 do capítulo V, no 7 e o 8 do VII, e o 5 dos capítulos VIII e do IX. Como punto de partida, salienta de Posse o feito de que nunca esqueceu as súas humildes orixes rurais. Polo que respecta ó seu pensamento, subliña a súa pertenza á corrente menos individualista da Ilustración, a menos liberal. A esta postura radical súmanse outras que malamente casaban coas dos constitucionalistas de 1812: a súa firme crenza na lexitimidade da soberanía popular por enriba de calquera xustificación histórica, a súa defensa do sistema republicano, e a súa sorprendente proposta de converter Galicia en independente, que, na opinión do investigador,
Para Durán, máis aínda que as súas ideas, o máis atractivo do crego é a personalidade que revela a súa escritura nas únicas tres obras que lle coñecemos:
Outras análises
Ademais de todos os citados neste traballo, Alberto Gil Novales foi outro dos investigadores españois interesados pola vida e obra de J. A. Posse: a salientar unha recensión á aparición de Un novo documento de don Juan Antonio Posse: a Plática Tecera (1838), no mesmo ano da publicación desta obra (1998), e a publicación na Internetonde? dunha breve biografía do crego: «Posse, Juan Antonio (1766-1854)».
Na I Xornada sobre a figura de Juan Antonio Posse, de Laxe (27 de abril de 2007), tamén participaron os seguintes investigadores: Ana María Romero Masiá, que analizou o liberalismo coruñés dentro do contexto do liberalismo galego do séc. XIX; Xosé María Méndez Doménech, que falou da familia Doménech, fomentadores cataláns da pesca presentes en Laxe desde 1760 (Posse tivera amizade con algúns dos seus membros), e Pegerto Saavedra Fernández, que analizou o clero galego na vida e época de Posse.
Tratamento da lingua galega
Outro dos aspectos que centraron a atención foi a consideración da lingua galega na obra de J. A. Posse, particularmente nas memorias. José Luis Pensado, nun artigo xornalístico de 1985, salientaba que, malia pasar case toda a súa vida fóra de Galicia, a súa prosa aínda rexistraba algún que outro galeguismo léxico (furna, tolete, refaixos, foles, regacho, fuliada…) e sintáctica ("una marejada hubo de echarnos a pique" etc.). Lema Suárez (1998: 50-51) tamén se ocupou deste aspecto, salientando o feito de que, aínda que o crego abandonara o uso do galego unha vez instalado definitivamente en León, tivera unha manifesta simpatía e consideración cara á súa lingua materna, o que non era moi de esperar na época.
Pero o seu tío Andrés, párroco da localidade, xa rexistraba un alto grao de autoodio idiomático:
Cando volva a Galicia en 1790, tras once anos de ausencia, só se expresará en lingua castelá, de tal xeito que os que falan con el o confunden cun viaxeiro castelán. El mesmo recoñece que o feito de se expresar en castelán lle daba un plus de prestixio:
O profesor Ramón Mariño Paz (2008: 121-134) abordou de cheo a biografía lingüística do crego Posse no contexto dos usos e actitudes lingüísticas imperantes no seu tempo: o monolingüismo galego da súa infancia e o seu cambio definitivo ó castelán na súa adolescencia, lóxicos pola súa inmersión lingüística en León. Mariño, que identificou polas iniciais os artigos de Posse na publicación dos liberais coruñeses El Ciudadano por la Constitución (de 1813), considera lóxico estes aparecesen en castelán e non en galego, dado que “naquel tempo non era corrente nin doado publicar en galego nin sequera dentro de Galicia”. Posse tiña simpatía pola súa lingua de nacenza, e valorábaa, pero vivindo como vivía en León seguro que nunca pensou na posibilidade de escribir na lingua nai.
Tratado dos Touros de Guisando
dereita|miniatura|250px|Inscrición que lembra o tratado O Tratado, Xura ou Concordia dos Touros de Guisando son denominacións historiográficas para o acordo ratificado o 19 de setembro de 1468 no cerro de Guisando (xunto aos Touros de Guisando, un conxunto de touros de pedra de orixe prerromana, na actual localidade abulense de El Tiemblo), entre o rei de Castela, Henrique IV e a súa medio irmá Isabel. Por mor do tratado, Isabel foi proclamada princesa de Asturias e recoñecida como herdeira da Coroa de Castela.
Historia
Os primeiros enfrontamentos que conduciron á Guerra de Sucesión Castelá comezaran en 1464, cando un grupo de nobres rebelouse coa intención de facer abdicar ao rei e depor ao seu valido, Beltrán de la Cueva. Os nobres rebeldes chegaron a realizar unha cerimonia, coñecida como a Farsa de Ávila de 1465, na que depuxeron de xeito simbólico a Henrique IV e entronizaron no seu lugar ao seu medio irmán Afonso de Castela. Tras a morte do infante Afonso en xullo de 1468, a outra medio irmá de Henrique, Isabel de Castela, pasou a ser a candidata dos nobres rebeldes.