cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Venus de Mal'ta
Contexto arqueolóxico das Venus
En Mal'ta recolléronse até 29 figuriñas de Venus, que apareceron nas vivendas rectangulares e nas cabanas. Recolléronse tamén outras figuras, principalmente de aves, e material diverso (coitelos, rapadores, agullas, subelas, colares etc.). En ambos os dous casos o material aparecía diferenciado polo lugar e por agrupamento, de xeito que para os prehistoriadores formaban depósitos masculinos (asociación de coitelos, armas de caza, figuras de aves) e mobiliario feminino (colares, agullas, subelas, raspadores).
Descrición xeral das venus de Mal'ta
Estas estatuíñas femininas forman unha serie, na que a maior alcanza 136 mm e a menor 31 mm de altura. Con respecto ás Venus prehistóricas europeas, o seu risco máis notorio é a ausencia de esaxeración das zonas asociadas á maternidade: peitos e cadeiras apenas están máis que sinalados, pero as cadeiras preséntanse en bastantes casos alzadas; o ventre adoita ser plano e sen indicar o embigo. Porén sempre se indica o triángulo púbico. Os brazos, en xeral, só están suxeridos. As pernas están esbozadas e acaban de forma apuntada. En varias das figuras insinúase algún tipo de vestimenta por medios decorativos.
A que figura como ilustración exponse en San Petersburgo no Ermitage.
Kreuzer
miniatura|Kreuzer de [[1840 do landgrave de Hesse-Homburg ]] O kreuzer (tamén coa variante kreutzer) foi unha antiga moeda europea, inicialmente de prata e finalmente de cobre, cuñada desde o século XIII fundamentalmente en Alemaña, Austria e Suíza, ata a súa desaparición co gallo das principais reformas monetarias alemás e austrohúngaras de finais do século XIX.
Orixe do nome
miniatura|[[Groso (moeda)|Groso de prata tirolés cuñado Ca. 1286, que lle deu nome ao kreuzer pola dobre cruz dos seus anversos]] A denominación ten a súa orixe no alto alemán medio kriuzære ou kriuzer. A moeda recibiu este nome a partir da dobre cruz que se amosaba nos anversos das primeiras emisións.
Nas rexións de fala francesa onde circulou o kreuzer, este coñeceuse tamén como cruche, e en zonas francófonas de Suíza grafouse como creuzer.
Orixe e expansión
A orixe do kreuzer remóntase a unha moeda con valor dun groso que se cuñou a partir de 1271 en Merano, no Tirol do Sur, caracterizada pola dobre cruz (en alemán: kreuz) do seu anverso, que estendeu o seu uso durante os séculos XV e XVI por todo o sur da zona xermana, que incluía, entre outros, o Sacro Imperio Romano Xermánico e a Antiga Confederación Suíza. miniatura| Kreuzer a nome de Friedrich Karl de Württemberg ([[1690).]]
En 1559 propúxose para o Sacro Imperio unha taxa de cambio estable de 60 kreuzer por cada florín (gulden) de ouro, mais só os estados do sur aceptaron este cambio, en tanto que os do norte conservaron o seu groschen. O valor unitario do kreuzer foi fixado en 4,2 pfennig. As moedas baseadas neste padrón suxeitábanse á relación 240 pfennig = 60 kreuzer = 1 florín.
Na súa orixe presentouse como unha moeda de prata, aínda que axiña pasou a ser de billón e sucesivamente foi minguando a súa porcentaxe de dese metal ata se converter, a comezos do século XIX, nunha moeda de cobre.
Tálero de convención
miniatura|Kreuzers de diferentes [[Estados de Alemaña|estados alemáns do século XIX]] En setembro de 1753, o Sacro Imperio acordou adoptar como unidade monetaria de referencia o "tálero de convención" (konventionstaler), unha moeda de prata de 23,39 gramos de peso fino coa que intentaba harmonizar os diferentes táleros que circulaban no seu territorio.
Froito desta reforma deuse unha duplicidade do kreuzer: por unha banda estaba o resultante dese acordo (ás veces denominado konventionskreuzer) equivalente a 1/120 do tálero da convención, utilizado en todo o Imperio Austrohúngaro. Pero os estados alemáns do sur adoptaron outro kreuzer máis pequeno (kreuzer landmünze), que viña supor 1/44 do tálero de convención. Na realidade o sistema chegou a ser híbrido, xa que estes estados do sur emitiron moedas con valores de ata 6 kreuzer (landmünze), equivalentes a 5 da convención, en tanto que para as moedas de máis valor utilizaban a denominación en kreuzers da convención.
Desaparición
miniatura|120px|[[Selo postal|Selo de correos de 3 kreuzer da Confederación de Estados do Norte de Alemaña (1869)]]
En 1873, logo da unificación de Alemaña e a adopción do sistema decimal para a moeda, o kreuzer desapareceu definitivamente.
Pola contra, o Imperio Austrohúngaro, que adoptou o sistema decimal en 1857, estableceu como unidade un florín con 100 kreuzer. A reforma de 1892 substutíu o kreuzer polo heller como unidade divisionaria, o que supuxo a desaparición do kreuzer nese territorio.
Gorom-Gorom
Gorom-Gorom é unha poboación do norte de Burkina Faso. O seu nome significa senta, (e) sentamos, polo seu papel como importante cruzamento de camiños do Sahel. É a capital da provincia de Oudalan, que limita con Níxer e Malí, na rexión do Sahel; e do departamento homónimo.
Coñecido polo seu mercado, como tamén polas súas numerosas mesquitas, atrae a gran número de tuaregs, fulani ... Hai depósitos de ouro cerca, en Essakane.
Campionato de Europa de hóckey a patíns masculino
O Campionato da Europa de Hóckey Patíns é a principal competición de seleccións europeas masculinas de hóckey a patíns. Esta competición dispútase cada dous anos e é organizada polo CERH, o Comité Européen de Rink-Hockey.
A primeira grande dominadora da competición foi Inglaterra, vencedora das 12 primeiras edicións. A partir daquela as seleccións dominadoras da competición foron Portugal, España e en menor medida Italia.
Clasificación
O Comité européen de rink hockey estableceu unha clasificación en 2006, esta clasificación, de tódalas edicións do Campionato de Europa dende a súa creación en 1926 ata o 2018, exclúe os resultados das dúas competicións non oficiais disputadas en 1924 e 1925. As seleccións reciben puntos segundo a súa posición final no campionato, de xeito que o 1º recibe 13 puntos, o 2º recibe 11, o 3º recibe 9, o 4º recibe 7, o 5º recibe 6, o 6º recibe 5, o 7º recibe 4, o 8º recibe 3, o 9º recibe 2 e 1 punto para os clasificados a partir da 10ª praza.
Sermos Galiza
Sermos Galiza é o nome dun semanario de comunicación xeral e de ámbito galego, publicado pola empresa Sermos Galiza S.A e dirixido por María Obelleiro. A súa versión dixital botou a andar o 26 de abril de 2012, e o seu primeiro número impreso saíu á rúa o 17 de maio do mesmo ano. As súas linguas de edición son o galego e o portugués. O deseño do seu sitio web corre a cargo da empresa compostelá Sacauntos Cooperativa Gráfica.
En novembro de 2017, a sociedade anónima Sermos Galiza anunciou a inminente saída dun diario impreso baixo o nome de Nós Diario. O xornal foi lanzado o 2 de xaneiro de 2020, pasando, desde aquela, o semanario Sermos a publicarse os sábados como suplemento do diario.
Mary Karooro Okurut
Mary Busingye Karooro Okurut, nada en Bushenyi o 8 de decembro de 1954, é unha profesora, escritora e política de Uganda, máis coñecida como Mary Karooro Okurut. Desde xuño de 2016 traballa na oficina do Primeiro Ministro de Uganda.
Traxectoria
Fixo a educación primaria e secundaria en Bweranyangi. En 1972 ingresou no Trinity College Nabbingo para comezar a educación superior. Entre 1974 e 1977 estudou Artes na Universidade Makerere, especializándose en Literatura. En 1981 rematou un mestrado sobre Literatura na mesma universidade, e en 1982 recibiu unha diplomatura en Educación pola mesma institución. Ao tempo, comezou a traballar como lectora no Departamento de Literatura, onde estivo até 1993.
Antes de iniciar a súa carreira política Okurut era coñecida pola súa contribución á literatura de Uganda. En 1995 foi unha das fundadoras de FEMRITE, Asociación de Mulleres Escritoras de Uganda.
Vida persoal
Casou con Stanislaus Okurut, con quen tivo cinco nenos e tres nenas, e ficou viúva o 5 de abril de 2014. É de relixión protestante
Soum
Soum é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión de Sahel. A súa capital é a cidade de Djibo.
Koichiro Matsuura
Koichiro Matsuura (松浦晃一郎), nado en Toquio o 29 de setembro de 1937, é un diplomático xaponés. Foi Director Xeral da Unesco entre 1999 e 2009.
Matsuura estudou dereito na Universidade Imperial de Toquio e economía no Haverford College (Estados Unidos). Desde 1961 dedicouse á diplomacia, desempeñando o seu labor en embaixadas e representacións do Xapón en Ghana, Francia, Estados Unidos e Hong Kong, así como no ministerio xaponés de asuntos exteriores. Entre 1992 e 1994, foi ministro para asuntos estranxeiros e entre 1994 e 1999 foi embaixador extraordinario e plenipotenciario do Xapón en Francia. Entre 1998 e 1999 foi presidente do Comité Mundial de Patrimonio da UNESCO.
John Davey
John Davey, nado en Boswednack, Zennor, en 1812 e finado en 1891, foi un granxeiro córnico coñecido por ser unha das últimas persoas con algúns coñecementos da lingua córnica. Segundo Henry Jenner, o seu nivel de habilidade na lingua non estaba claro, pero probabelmente se limitase a unha poucas palabras e frases. Traballou como mestre en Zennor durante unha tempada e afirmaba que o que sabía de córnico aprendérallo o seu pai. Unha canción atribuída á súa memoria, "Cranken Rhyme", non procede de ningunha fonte anterior e pénsase que é un dos últimos vestixios da tradición literaria en córnico.
16 de agosto
O 16 de agosto é o 228º día do ano do calendario gregoriano e o 229º nos anos bisestos. Quedan 137 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Madonna.
Asalha Puja
miniatura|O Asalha Puja tal como se reflicte no Wat Chedi Liam Asalha Puja, tamén coñecido como día do dharma, é un festival budista theravāda, que se celebra coincidindo coa lúa chea do mes coñecido en pali como āsāḷha, o oitavo do antigo calendario budista indio e que corresponde normalmente ao mes de xullo do calendario gregoriano. Conmemora o primeiro sermón, coñecido como Dhammacakkappavattana Sutta, que deu Buda despois da súa iluminación, no coñecido como parque dos cervos en Sarnath, e no que predicou para os cinco ascetas (pañcavaggiyā) cos que practicara durante seis anos unha forma de ascetismo extremo en Uruvela. Escoitando as súas ensinanzas, o venerable Kondañña logrou a súa primeira percepción do nibbāna, dando así orixe ao nobre Sangha. A prédica de Buda xa contén todas as ideas básicas do budismo e considérase o nacemento do budismo.
16 de agosto
Mortes
miniatura|100px| Eça de Queirós. miniatura|100px| Aretha Franklin.
Asalha Puja
Celébrase en Camboxa, Tailandia, Sri Lanka, Laos, Myanmar e obsérvase tradicionalmente visitando mosteiros, doando ofrendas aos templos, lendo textos relixiosos e escoitando os sermóns recitados ou cantados polos monxes, que tamén entoan nese día himnos en sánscrito ou encabezan unha procesión con candeas que dan a volta aos seus templos tres veces. Nos países de tradición theravada  o día seguinte ao Asalha Puja inicia o vassa, o período de tres meses lunares de vida retirada anual que realizan os monxes durante a estación chuviosa.
Literatura de cordel
miniatura|dereita|220px|Literatura de cordel. A literatura de cordel é un xénero de literatura popular feito en verso e de orixe tanto escrita coma oral. Recibe o seu nome polos chamados pregos de cordel.
16 de agosto
Outros
Os 366 días do ano
Séno
Séno é unha provincia de Burkina Faso localizada na rexión Sahel. A súa capital é a cidade de Dori.
Literatura de cordel
Historia e características
O termo cordel provén do xeito da comercialización dos "folletos" en Galicia e Portugal, onde os pregos das obras se colgaban en cordas. Tivo a súa orixe na Península Ibérica e foi unha literatura moi popular nos séculos XV e XVI, estendeuse polas colonias europeas e americanas dos reinos da península.
Séno
Departamentos
A provincia divídese en seis departamentos: miniatura|esquerda|Departamentos de Séno.
Literatura de cordel
Historia e características
Os pregos de cordel, emparentados cos romances e as coplas de cegos, teñen rimas como os romances e podían levar ilustracións. As estrofas adoitaban ser de dous, seis ou dez versos, eran recitados ou cantados polos vendedores (normalmente invidentes) nas prazas das feiras, acompañados en ocasións de instrumentos como a zanfona, o violín, ou a viola de man.
Cómpre destacar que na literatura de cordel portuguesa as estrofas máis comúns son a "quadra" ou "quadritíha" (catro versos heptasílabos con rima nos pares); a "sextilha" (seis versos e similar estrutura); a "séptima" (seguindo o esquema [-,a,-,a,b,b,a]; e o popular "martelo agalopado", composto con décimas de heptasílabos ou decasílabos.
En canto ó contido, Joaquín Marco diferencia dous grandes bloques dentro dos pregos poéticos: os pregos literarios (romances de cativos, novelescos, cancións amorosas, milagres etc.), e os pregos históricos (relacións, crimes, de carácter político etc.).
Rosana
Rosana Arbelo Gopar, nada en Lanzarote, Illas Canarias o 24 de outubro de 1963, máis coñecida como Rosana, é unha cantautora española que se deu a coñecer co seu tema El talismán do seu álbum Lunas rotas. Foi galardoada en varios premios, destacando nas categorías de «Álbum revelación», «Mellor solista feminina» e por «Mellor artista feminina latina», vendendo máis de 10 millóns de copias en todo o mundo.
Mal'ta
miniatura|Plaqueta con mamut gravado, proveniente de Mal'ta, Museo do Hermitage, san Petersburgo.
Historia arqueolóxica
A estación foi descuberta en 1928, e desde entón escavada en campañas posteriores. O recinto ocupa arredor de 8.000 m².
Aspectos xeolóxicos e de ambiente
O recinto está situado sobre un socalco do río Belaia, formado por depósitos basicamente de loess e lodos, de bastante potencia.
A fauna asociada presenta nos estratos máis antigos animais hoxe extinguidos como o rinoceronte lanudo e o león das cavernas. O mamut mantense.
Descubertas
As sucesivas escavacións atoparon unha industria lítica e ósea ou ebúrnea variada, que é a grosso modo comparábel con a do paleolítico superior europeo occidental. Encontrouse tamén material de ornamentación diverso e abundante, a maior parte de marfil e óso: alfinetes, prendedores de pelo, diademas, aneis, placas etc.
O máis destacábel foron os "edificios" achados, que corresponden a tres tipos: a) cabanas circulares de preto de 4 m de diámetro; b) vivendas rectangulares duns 12 m²; e dúas grandes estruturas, tamén rectangulares, unha de máis de 80 m². Nelas utilizáronse varas de madeira, osamentas e peles para paredes e cubertas, e pedras como elemento de suxeizón principal.
Nas cabanas e nas vivendas atopáronse depósitos diferentes que suxiren un repartimento "masculino" e "feminino" dos materiais: nos depósitos masculinos apareceron asociadas armas de caza con estatuíñas de paxaros; mentres nas zonas femininas, apareceron estatuíñas femininas, case todas de marfil, de 31 a 136 mm de alto, xunto con instrumentos como raspadores, agullas, subelas, colares etc.
Cronoloxía
A medición por carbono 14 subministrou unha data de -12.800, o que xunto ás características da industria, fan a Mal'ta coetáneo do Magdaleniense europeo-occidental. Tal data é considerada demasiada baixa segundo algúns autores.
Conclusión
Malt'a supón polos riscos da súa industria e arte unha estación que prolonga o Paleolítico europeo, a través das estacións intermedias próximas aos montes Urais, cara Asia Central, e efectúa de centro de ligazón con estacións do resto de Asia, cara o Altai e o río Amur.
Francisco Martínez Bouzas
Francisco Martínez Bouzas, nado en Arnuíde (Vilar de Barrio) o 4 de marzo de 1945, é un profesor e crítico literario galego.
Traxectoria
Licenciado en Filosofía e Letras (Sección Filosofía) pola Universidade de Barcelona e en Filosofía na Universidade Pontificia San Tomé de Aquino de Roma. Realizou así mesmo estudos de grao na Universidade de Comillas de Madrid e na Universidade Gregoriana de Roma. Traballou como catedrático de Filosofía no IES Ramón Cabanillas de Cambados. Desenvolve asemade un amplo labor como crítico literario.
Como docente dirixiu distintos cursos e proxectos de formación organizados pola Consellería de Educación da Xunta de Galicia. Ten colaborado así mesmo como profesor titor coa Facultade de Ciencias da Educación da Universidade de Santiago de Compostela.
O seu labor como crítico literario exérceo en revistas especializadas como A Trabe de Ouro, Anuario de Estudios Literarios Galegos, Festa da Palabra Silenciada, Papeles de la FIM, Guía dos Libros Novos. Colabora asiduamente na prensa diaria como columnista e crítico literario. Teno feito nos seguintes xornais: Diario 16 de Galicia, O Correo Galego, Faro de Vigo, El Correo Gallego, La Voz de Galicia e El País de Cali (Colombia).
Membro dos xurados de distintos premios literarios de ámbito galego. No ano 2004 recibiu o Premio Xerais á cooperación editorial como crítico literario.
Rita Segato
Rita Laura Segato, nada en Buenos Aires o 14 de agosto de 1951, é unha antropóloga e feminista arxentina residente entre Brasilia e Tilcara. É especialmente coñecida polas súas investigacións sobre cuestións de xénero nos pobos indíxenas e comunidades latinoamericanas, sobre violencia de xénero e ás relacións entre xénero, racismo e colonialidade. Considera que as relacións de xénero son un campo de poder e que é un erro falar de crimes sexuais, que deberían ser considerados "crimes do poder, da dominación, da punición".
Traxectoria
Estudou primaria na Escuela Normal en Lenguas Vivas Juán Ramón Fernández e a secundaria no Colegio Nacional de Buenos Aires (1970). Estudou tamén no Conservatorio Municipal Manual de Falla (1967) e na Escuela Nacional de Danzas (1973). Cursou a licenciatura en Ciencias Antropolóxicas na Universidade de Buenos Aires até o seu primeiro peche en 1974. Especializouse en etnomusicoloxía no Instituto Interamericano de Etnomusicología e Folklore de Caracas con Isabel Aretz (1975), onde permaneceu como investigadora do arquivo de música latinoamericana até 1980.
Foi profesora do Departamento de Antropoloxía da Universidade de Brasilia entre 1985 e 2010. En 2011 migrou á docencia nos posgraos interdisciplinares de Bioética e de Dereitos Humanos da mesma universidade, ademais de actuar como profesora visitante en diversos programas de doutoramento de América Latina.
En 1993 achegouse á análise da violencia contra as mulleres por un encargo do goberno da cidade de Brasilia en 1993. Inicialmente creu que era un lugar de paso, pero a análise das violencias machistas acompañouna até a súa xubilación.
É investigadora do Consello Nacional de Investigacións do Brasil desde 1998.
Entre os seus libros destacan Las estructuras elementales de la violencia (2003), La nación y sus otros (2007) e Las nuevas formas de la guerra y el cuerpo de las mujeres (2014).
No 2006 realizou unha investigación sobre os crimes en Ciudad Juárez.
A partir da análise do feminicidio de Ciudad Juárez, Segato propón pensar a violencia contra as mulleres como un sistema de comunicación que mostra a forza e a impunidade daqueles que desde o Estado e o paraestatal reinan na fronteira.
''Se o acto violento é entendido como mensaxe e os crimes percíbense orquestrados en claro estilo responsorial, atopámonos cunha escena onde os actos de violencia compórtanse como unha lingua capaz de funcionar eficazmente para os entendidos, os avisados, os que falan, aínda cando non participen directamente na acción enunciativa. É por iso que, cando un sistema de comunicación cun alfabeto violento instálase, é moi difícil desinstalalo, eliminalo.''
Posición sobre a violencia de xénero
Considera que a violencia contra as mulleres da forma na que pode observarse na Arxentina ten relación co momento mundial no que "hai poder de donos" nunha época de posesividade ("dueñidad") o que irrompe no inconsciente colectivo na maneira en que os homes que obedecen a un mandato de masculinidade, que é un mandato de potencia, proban a súa potencia mediante o corpo das mulleres.
Considera que a violencia de xénero ten un "efecto chamada", é "contaxiosa" e pode ser transformada en espectáculo.
Sobre a crenza xeneralizada sobre se a reincidencia é ineludíbel no caso do violador considera que "é obrigatorio pensar que todo ser humano pode cambiar. É moi difícil ás veces. Hai que dar as condicións para que o poida facer, condicións que non están dadas na actualidade."
Piccadilly Circus
alt=|miniatura|280x280px|Imaxe de Piccadilly Circus en 2012.
Piccadilly Circus é unha intersección de rúas e un espazo público do West End de Londres, na Cidade de Westminster.
Foi construído en 1819 para conectar Regent Street coa principal rúa de compras, Piccadilly (a palabra "circus" refírese a un "espazo circular aberto nunha intersección de rúas"), e liga directamente cos teatros en Shaftesbury Avenue así como con the Haymarket, Coventry Street (en dirección a Leicester Square) e Glasshouse Street. A súa proximidade ás principais zonas de compras e entretemento, a súa situación céntrica no corazón do West End, e o feito de ser a maior intersección de tráfico fixeron de Piccadilly Circus un importante punto de encontro e unha atracción turística en si mesma.
Esta intersección é coñecida polas súas grandes pantallas de vídeo e os seus carteis publicitarios de neon, montados no edificio situado na esquina que dá ao cara norte, así como pola fonte en memoria de Shaftesbury e a estatua coñecida como Eros (chamado en ocasións O Anxo da Caridade Cristiá, e que en realidade é Anteros). Está rodeado por gran cantidade de edificios destacables, incluíndo o London Pavilion e o Criterion Theatre. Baixo a praza atópase a estación de Piccadilly Circus do Metro de Londres.
Historia
miniatura|A intersección en 1896.|280x280px|alt= O termo Piccadilly aparece por primeira vez en 1626 para nomear unha casa, Pickadilly Hall, pertencente a Robert Baker, un xastre famoso por vender piccadills ou piccadillies, termos usados para denominar varios tipos de pescozo (golas). A rúa era coñecida como Portugal Street en 1692 en honra a Catarina de Portugal, a esposa do Rei Carlos II de Inglaterra, pero xa era coñecida como Piccadilly cara a 1743. Piccadilly Circus foi creado en 1819, para a unión con Regent Street, que estaba a ser construída naquela en base ao proxecto de John Nash no lugar en que se atopaban unha casa e un xardín pertencentes a Lady Hutton. O cruzamento perde a súa forma circular en 1886 coa construción de Shaftesbury Avenue.
A unión destas rúas soportou un fluxo de tráfico moi denso xa desde a súa construción, xa que se sitúa no centro de Theatreland, o principal distrito de teatro de Londres, e soporta o tráfico saínte de Piccadilly, ao que Charles C. B. Dickens, fillo de Charles Dickens, describiu como "Picadilly, a gran vía que vai de Haymarket e Regent Street ao oeste de Hyde Park Corner é o máis parecido ao bulevar parisiense do que Londres pode alardear."
A estación de metro de Piccadilly Circus foi aberta o 10 de marzo de 1906 na Liña Bakerloo, e na Liña Piccadilly en decembro dese ano. En 1928 a estación foi en gran parte reconstruída para soportar o incremento do tráfico.
Os primeiros anuncios eléctricos da intersección apareceron en 1910, e en 1923 colocáronse os valos publicitarios eléctricos na fachada do London Pavilion. Os primeiros semáforos foron instalados o 3 de agosto de 1926 na intersección.
Subtilisina
A subtilisina é un encima protease non específico que se obtivo inicialmente do Bacillus subtilis (de aí o seu nome), pero tamén aparecen subtilisinas noutras especies bacterianas.
As subtilisinas pertencen ás subtilases, un grupo de serina proteases que, igual que as outras serina proteases, inician o ataque nucleofílico ao enlace peptídico por medio dun residuo de serina situado no sitio activo. As subtilisinas teñen xeralmente pesos moleculares de aproximadamente entre 20.000 e 45.000 daltons. Poden obterse de certos tipos de bacterias do solo, como Bacillus amyloliquefaciens que as segregan en grandes cantidades.
Nomenclatura
Outros nomes que se lle deron ás subtilisinas son: alcalase, alcalase 0.6L, alcalase 2.5L, encima ALK, bacilopeptidase A, bacilopeptidase B, proteinase alcalina bioprase de Bacillus subtilis, bioprase AL 15, bioprase APL 30, colistinase, subtilisina J, subtilisina S41, subtilisina Sendai, subtilisina GX, subtilisina E, subtilisina BL, xenenase I, esperase, maxatase, termoase PC 10, protease XXVII, termoase, superase, subtilisina DY, subtilopeptidase, SP 266, savinase 8.0L, savinase 4.0T, kazusase, protease VIII, opticlean, proteinase alcalina de Bacillus subtilis, protina A 3L, savinase, savinase 16.0L, savinase 32.0 L EX, orientase 10B, protease S.
Estrutura
A estrutura da subtilisina foi determinada por cristalografía de raios X. É unha proteína globular de 275 residuos con varias hélices alfa, e unha grande folla beta. Non está estruturalmente relacionada co clan da quimotripsina de serina proteases, pero utiliza o mesmo tipo de tríade catalítica no seu sitio activo. Este é un exemplo clásico de evolución converxente.
Mecanismo de catálise
Aínda que os residuos Asp-32, His-64, e Ser-221 están lonxe na secuencia proteica, están xuntos no sitio activo cando a proteína se prega.
Para resumir as interaccións antes descritas, a Ser-221 actúa como un nucleófilo e rompe o enlace peptídico co seu átomo de oxíxeno parcialmente negativo. Isto é posible debido á natureza de relevo de carga do sitio activo da subtilisina.
Ferramenta de laboratorio
En bioloxía molecular, cando se usa como organismo modelo a bacteria B. subtilis, o xene que codifica a subtilisina (aprE) é a miúdo o segundo xene que se prefire utilizar, despois do xene amyE, para facer construtos reporteiros integrados, debido á súa prescindibilidade.
Comerciais
As subtilisinas transformadas por enxeñaría xenética utilízanse moito en produtos comerciais (o encima nativo é doadamente inactivado por deterxentes e temperaturas altas) para limpeza en lavandarías deterxentes de lavalouzas, cosméticos, procesamento de alimentos, pomadas para o coidado da pel, limpeza de lentes de contacto, e en investigación en química orgánica sintética.
Aeroporto de Dresde
O aeroporto de Dresde (IATA: DRS, ICAO: EDDC) é o aeroporto internacional de Dresde, a capital do estado alemán de Saxonia. Está situado en Klotzsche, un distrito da cidade a 9 km ao norte do seu centro. Opera voos a un feixe de cidades europeas e a varios destinos de vacacións.
Elbe Flugzeugwerke (EFW), unha subsidiaria de Airbus e ST Aerospace, está baseada no aeroporto. EFW dedícase principalmente a realizar conversións de avións de pasaxeiros a cargueiros.
AENOR
AENOR é o acrónimo da Asociación Española de Normalización y Certificación. É unha organización privada, independente e sen fins de lucro para a normalización e certificación da calidade en España. Constituíuse en 1986, coincidindo coa entrada de España na Comunidade Económica Europea. Ata entón a normativa de normalización era responsabilidade do Instituto de Racionalización e Normalización (IRANOR), entidade pública creada en 1945 dependente do Consello Superior de Investigacións Científicas.
Historia
miniatura|esquerda|100px|Empresa certificada por Aenor. No primeiro ano creáronse os primeiros 24 comités técnicos de normalización, herdando o traballo de IRANOR, partindo de 7.810 normas, xa existentes. Un ano despois, AENOR asumía a representación de España ante os organismos europeos: CEN, CENELEC e ETSI e internacionais ISO e IEC.
Actualmente, son máis de 200 os comités técnicos de normalización nos que participan preto de 6.000 expertos.
En 1989 comezouse a certificación segundo UNE-EN ISO 9001 actualmente hai máis de 26.000 certificados.
En 1992, coa celebración do Cumio da Terra en Río de Xaneiro, iniciáronse as políticas ambientais nas empresas, ISO 14000. Os primeiros certificados de AENOR desta norma son de 1994 e xa lévanse emitidos máis de 6.900 certificados.
En 2011, co gaio do 25 aniversario, AENOR contaba con 200 Comités Técnicos de Normalización, 28.000 normas e máis de 90.000 produtos exhiben a marca N. Nestes anos lévanse emitido máis de 60.000 certificados de sistemas de xestión.
Coroa de duque
miniatura|dereita|240px|Corona ducal.
A coroa de duque é o timbre representativo do título nobiliario de duque ou duquesa.
Está composta por un cerco de metal precioso e pedrería, decorado con oito floróns semellantes ás follas de apio que se manteñen sobre puntas elaboradas co mesmo metal que a base.
Esta é a corona coa que tamén timbran os seus escudos os Grandes de España, sexan ou non duques, aínda que está cuberta dun bonete de veludo vermello rematado nun botón de ouro.
BCP-4000
miniatura|250px|RadarSat 1, un satélite baseado no bus BCP-4000. BCP-4000 (acrónimo de Ball Aerospace Commercial Platform 4000) é un Bus construído pola empresa Ball Aerospace deseñado para satélites que fan uso de radar de apertura sintética (SAR).
Características
BCP-4000 proporciona a potencia e estabilidade necesarias para satélites que fan uso do SAR. Foi usado por primeira vez en RadarSat 1, lanzado nun Delta 7920-10.
Antón Figueroa Lorenzana
Antón Figueroa Lorenzana, nado en Chantada en 1943, é un profesor e teórico literario galego.
Traxectoria
Catedrático de Literatura Francesa na Facultade de Filoloxía da Universidade de Santiago de Compostela, Figueroa mantén unha constante preocupación pola renovación metodolóxica dende as teorías da recepción ata o concepto de campo literario. É membro do consello de redacción da revista A Trabe de Ouro.
Pontevedra Club de Fútbol
O Pontevedra Club de Fútbol é un club de fútbol da cidade de Pontevedra. Foi fundado en 1941 e milita na Segunda División RFEF, á que ascendeu na tempada 2022/23.
Mantén historicamente unha gran rivalidade co Celta de Vigo, equipo da cidade veciña.
Orixes
Trala guerra civil retomáronse as actividades deportivas. O Pontevedra Club de Fútbol fundouse o 16 de outubro de 1941 trala unión dos dous clubs máis importantes daquela época da cidade, o Eiriña e o Alfonso CF. O seu primeiro presidente foi Fernando Ponte Conde. O primeiro partido foi un amigábel contra Celta de Vigo o 28 de decembro de 1941, no campo de Pasarón, que rematou con empate a tres goles. Polo Pontevedra xogaron Domínguez, Ruibal, Hermida, Calviño, Quico II, Ernesto, Pinocho, Foro, Corbacho, Besada (que marcou o primeiro gol) e Iglesias.
Competicións oficiais
O Pontevedra solicitou participar no Campionato Galego de Afeccionados. Debutou o 22 de febreiro de 1942 contra o Santiago de Compostela, perdendo por 1 a 0. O primeiro partido oficial en Pasarón tivo lugar o 1 de marzo contra o Celta B, con empate a 1. Logo de 6 partidos, o equipo granate proclámase campión do grupo sur, disputando a final contra o Galicia de Ferrol. Os pontevedreses gañaron o campionato tras vencer 3-0 en Pasarón e perder 2-1 no Inferniño. Esta vitoria deulle a posibilidade de disputar o Campionato de España de Afeccionados, perdendo en cuartos de final contra o Mediodía de Madrid.
Comezou a tempada 1942-43 na Serie A Rexional, e proclamouse de novo campión galego de afeccionados, doutra volta contra o Galicia de Ferrol. No campionato de España foi eliminado contra o Sama de Langreo.
En 1943 o equipo comezou en terceira división, e malia que quedou campión varios anos (1947 e 1948) e xogou a promoción de ascenso en varias ocasións, mantívose nesta categoría até 1957, cando descendeu á categoría rexional. Ao ano seguinte ascendeu tras quedar campión, e na tempada 1959-60, con Cuqui Bienzobas no banco, o equipo acadou o ascenso a Segunda División, tras unha promoción contra o Burgos CF e logo dun partido de desempate en León, con gol de Guillermo na prórroga.
En 1961 produciuse o debut na Copa do Xeneralísmo, perdendo na primeira eliminatoria contra o Castellón. En 1963 o equipo adestrado por Rafa Yunta resultou campión da segunda división, acadando o ascenso á máxima categoría.
O debut do equipo na Primeira división foi na tempada 1963-64. A época dourada na primeira división é coñecida como a do Hai Que Roelo, debido á dificultade que tiñan os equipos rivais para gañar ós granates no campo de Pasarón.
dereita|miniatura|Equipo inicial no Trofeo Cidade de Pontevedra 2009. dereita|miniatura|Encontro de liga da [[Segunda división B española de fútbol|segunda división B 2016/17 entre o Pontevedra CF e o Racing de Santander.]]
Despois do descenso da primeira división iníciase unha etapa irregular, na que chega a descender a terceira. Na tempada 1983-84 leva por primeira vez publicidade nas camisolas, estando patrocinado pola Caixa de Aforros Provincial de Pontevedra. Na tempada 1984-85 quedou subcampión da Copa da Liga de España de Segunda División B, perdendo na final contra o Sestao SC. O 5 de xuño de 1985 foi elixido presidente Luís Emilio Batallán.
Tras moitos anos en segunda B, acadou o ascenso a segunda na tempada 2003-04, adestrado por José Aurelio Gay, se ben non foi quen de manter a categoría.
O 23 de xaneiro de 2007 o club conseguiu culminar con éxito o proceso de transformación voluntaria en Sociedade Anónima Deportiva, en boa parte pola mediación do seu presidente, Nino Mirón, que se fixo co 52 % das accións do club no último momento. Nese mesmo ano gañou a Copa Federación tras impoñerse na final ao Mallorca B.
Na tempada 2011–12 de Terceira División acabou no cuarto posto, clasificándose para xogar a fase de ascenso a Segunda División B. Con todo, foi eliminado polo Espanyol B na primeira rolda e non conseguiu subir de categoría. Na tempada seguinte non conseguiu clasificarse para a fase de ascenso, ao rematar na 5ª posición. O 26 de xuño de 2013 Mauricio Rodríguez deixou a presidencia, ocupándoa José Manuel Fernández en funcións. O 7 de xullo de 2014 pasou a ser presidenta do equipo a empresaria Lupe Murillo. thumb|Partido disputado entre o [[Deportivo da Coruña e o Pontevedra.]] En abril de 2018 gañaron a súa segunda Copa Federación tras vencer na final ao Ontinyent Club de Futbol thumb|Seareiros do Pontevedra.
Trofeos de verán
Desde 1959 o equipo organiza o Trofeo Luis Otero, lembrando ao futbolista pontevedrés Luis Otero Sánchez, que chegou a ser olímpico en Antuerpen en 1920, e disputa dende 1967 o Trofeo Cidade de Pontevedra, organizado polo concello.
En 1984 instaurouse o Trofeo Deputación, que non tivo continuidade e entre 1993 e 2004 xogou o Trofeo Memorial Héctor Rial, en homenaxe ao histórico adestrador do club, Héctor Rial.
Escudo
O escudo oficial do club consiste nunha fusión do escudo da cidade, unha ponte ameada, e un balón. Entre estes dous elementos atópase unha banda coa palabra "Pontevedra" inscrita nela, mentres que no interior do balón pódense ler as letras C e F.
Uniforme
O uniforme histórico do Pontevedra CF é camiseta granate, pantalón azul e medias granates. Inicialmente o pantalón era branco, mudándose polo azul en 1956 por problemas de lavandería. Tamén houbo outras variacións ao longo da historia, como o uso de medias azuis ou ata dunha camiseta a raias azuis e granates.
Os uniformes para a tempada 2010/11 son:
Actualmente, a súa marca é Bemiser e o seu patrocinador é Deputación de Pontevedra.
BCP-2000
miniatura|250px|QuikScat, un satélite baseado no bus BCP-2000. BCP-2000 (acrónimo de Ball Aerospace Commercial Platform 2000) é un Bus construído pola empresa Ball Aerospace deseñado orixinalmente para levar a bordo cámaras de alta resolución.
Pontevedra Club de Fútbol
Himno
O himno do Pontevedra CF está na súa maior parte en lingua castelá, se ben inclúe como retrouso unha cantiga popular galega :
Mascota
A mascota actual é Roelio, unha especie de óso andante vestido co uniforme titular do equipo. Esta mascota é unha homenaxe ó alcume do equipo na época en que estaba en primeira división, o Hai que Roelo.
BCP-2000
Características
BCP-2000 pode acomodar diversos tipos de sensores para a exploración da Terra que necesiten alta precisión no apuntado. Un volume adicional baixo o bus, cunhas dimensións de 91 x 119 x 102 cm, pode albergar instrumentos adicionais ou tanques de propelente a maiores. Tamén hai sitio nos laterais, do lado dos paneis solares, para colocar pequenas cargas. A plataforma pode proporcionar ata 730 vatios de potencia en órbita e unha capacidade de almacenamento a bordo de 200 Gbit cunha taxa de transferencia de ata 576 Mbps. Os datos poden transmitirse a terra a velocidades de ata 320 Mbps en banda X.
Pontevedra Club de Fútbol
Estadio
miniatura|[[Estadio Municipal de Pasarón de Pontevedra.]]
O Pontevedra xoga os seus partidos no Estadio Municipal de Pasarón, que foi inaugurado en 1965. As súas medidas son 105 x 66 metros. Albergaba a 16.500 persoas, e logo dun proceso de reformas que acabaron en maio de 2010, caben 12.000. O estadio xa fóra reformado en 1982 co gallo da Copa do Mundo.
BCP-2000
Características
O deseño redundante do bus fai que se lle calcule unha probabilidad de éxito maior do 86% para misións de 5 anos. A alimentación é proporcionada por un par de paneis solares con eixos articulados, cada un formado á súa vez por tres subpaneis. Tamén leva a bordo unha antena en banda X que pode moverse en dous eixos. A telemetría pode enviarse tanto en banda X como en banda S. O control de actitude, que usa hidracina, está deseñado para poder mover a nave rapidamente e con precisión e un GPS permite a localización precisa en órbita.
Pontevedra Club de Fútbol
Estadio
dereita|miniatura|200px|Furgoneta propiedade do club.
BCP-2000
Características
O bus é compatible cos lanzadores Delta II, Titan II, Antares, Athena e Kosmos 3M, aínda que é posible integralo noutros foguetes.
Pontevedra Club de Fútbol
Filial
O Pontevedra Club de Fútbol B é o equipo filial do Pontevedra. Fundouse en 1965 e actualmente xoga na Terceira División RFEF.
Revolutionary Road
Revolutionary Road é un filme británico-estadounidense dirixido por Sam Mendes que foi estreado no 2008. Está baseado na novela homónima de Richard Yates.
Sinopse
Filme ambientado nos anos 50. Frank (Leonardo DiCaprio) e April (Kate Winslet) coñécense nunha festa e axiña se namoran o un do outro. Ela quere ser actriz. El desexa viaxar e fuxir da rutina. Pasan os anos, e a parella transfórmase nun estable matrimonio con dous fillos que vive nos suburbios de Connecticut. Pero a súa vida non é feliz. Ámbolos dous se atopan ante un difícil dilema: ora loitar polos seus soños e ideais de sempre ora conformarse coa gris e mediocre vida que levan.
Landín
O topónimo galego Landín pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Agrupación Nacional
A Agrupación Nacional (en francés, Rassemblement national, RN) —denominado ata 2018 Fronte Nacional (FN) (en francés, Front national)— é un partido político francés de extrema dereita que se define como dereita nacionalista, populista e soberanista.
Presidencia do RN
miniatura|150px|En 2011 [[Marine Le Pen sucedeu ao seu pai ao mando do partido]] A presidencia estivo en mans do seu fundador Jean-Marie Le Pen desde 1972 ata 2011, ano en que foi substituído pola súa filla Marine Le Pen.
Poder do RN
Durante os anos 90 e a primeira década do século XXI, a Fronte Nacional foi o terceiro partido político francés, tralo de centro-dereita (UMP) e o de centro-esquerda (Partido Socialista).
En 2005, a FN fixo campaña polo non no referendo sobre o Tratado que establece unha constitución para Europa, que venceu por un 55%, fronte ao 45% do si. Comunistas e boa parte dos socialistas tamén apoiaron o voto en contra.
Nas eleccións ao Parlamento Europeo de 2014 e 2019 foi o partido máis votado en Francia. Na Eurocámara, o RN está integrado no grupo parlamentario Identidade e Democracia, canda outros partidos euroescépticos e nacionalistas de dereitas.
Couso, Coristanco
San Miguel de Couso é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2018 tiña 290 habitantes distribuídos en 11 entidades de poboación (133 homes e 157 mulleres), 139 menos ca en 1999. Segundo o padrón municipal en 2004 tiña 396 habitantes (211 mulleres e 185 homes), e segundo o IGE en 2014 tiña 336 habitantes (152 homes e 184 mulleres).
Toponimia
Basicamente seguimos as informacións de Fernando Cabeza Quiles (1992, 2000 e 2008). Couso procedería do latín capsu (caixa) e faría referencia a unha caixa orográfica ou depresión no terreo; tamén podería ser un lugar para encerrar animais. Brenlla é posible que aluda a unha terra accidentada e poboada de maleza. Currás, sitio pechado e con finalidades agrícolas ou gandeiras. Esternande pode pensarse que leva o prefixo grego esterno (peito ou parte saínte) pero o máis probable é que veña de *Astranandus nunha villa, granxa ou posesión medieval. Furoca, situada nun fochanco, o nome pode ter algo que ver co seu emprazamento. Pereiras podería ter dúas acepcións: lugar no que son abundantes esas árbores froiteiras pero tamén topónimo que indica sitios máis ou menos elevados ás veces sobre outeiros escarpados. Ribela parece indicarnos un diminutivo de ripa (ribeira) e indicaría un asentamento nunha aba ou ladeira. O Ventoso, lugar moi batido polo vento. O Vilar, do latín villa, propiedade agraria ou habitacional da época romana, tamén pode referirse a un conxunto de terras de labradío, cerradas e pertencentes a varios donos.
Ríos e vexetación
Preto do castro que hai na aldea do Vilar ten a súa orixe o Rego da Bordesca -máis adiante do Calvar- orixinado polas augas de tres fontes. Nela ten, tamén, a súa orixe o Río Vao formado pola confluencia de tres regatos: o Ponte Trilla, o de Couso e o maior dos tres que é o da Rabuxenta que nace a menos dun km de Esternande.
Demografía
Os primeiros datos do número de habitantes datan de 1607 e fálannos de que en Couso vivían 30 fregueses que en 1708 pasarían a ser 236 habitantes,mentres que en 1836 chegarían aos 260. No séc. XX acadáronse as seguintes cantidades:326(1887), 381, 468, 449, 491, 569, 660, 679, en cada unha das décadas. A partir de 1970 iníciase un descenso e así a partir desa data o montante demográfico foi o seguinte:658(1981), 619(1986), 483(1991), 489(1996),433(2001),385(2006),350(2011) e 336(2014). Nesta última data os seus habitantes estarían repartidos entre as distintas aldeas do seguinte xeito: Bormoxoio (9), Brenlla (61), Couso (7), Currás de Abaixo (33), Currás de Arriba(23), Esternade (35), A Fucoca (16), Pereiras (51), A Ribela (24), Ventoso (13) e O Vilar (64). A súa superficie sería de 13 km cadrados, para acadar unhas densidades de 50,23 hab./km cadrados (1981), de 33,05 (2001) e de 25,65 (2014), a metade de hai 33 anos.
Historia
A parroquia estivo habitada desde moi antigo como o proban a existencia de, polo menos, sete mámoas e un poboado castrexo. Catro da mámoas sitúanse preto da aldea da Ribela e a terceira no curuto dun monte ao sur do Vilar. Está ben conservada e aínda se lle nota moi ben o cono de violación. De dimensións considerables, coñécese como a Moa Zapateira. As outras estarían preto da Brañeira e no Monte do Marco (Bormoxoio). No inventario de bens patrimoniais (2000) constan como elementos inscritos: catro mámoas no monte da Medoñas, o túmulo do Monte do Marco, a mámoa do Rato, a mámoa da Moa Zapateira, o castro de Vilar, o igrexario e cruceiro de Couso, a reitoral e vivendas contiguas e unha casa e hórreo en Brenlla. No PXOM figura o anterior; pero, ademais, un total de dez mámoas, cinco casas, tres hórreos e un muíño en Pereiras.
O castro está situado ao noroeste do Vilar, moi preto das casas. Na súa construción aproveitouse un montículo que facilita considerablemente a súa función defensiva. A medida dos seus diámetros son 96x75 m e os seus desniveis exteriores poden acadar os 20 nalgúns puntos. Ten dous puntos de entrada. Segundo a tradición popular foi feito polos mouros que vivían nos arredores, que nel hai unha viga de ouro, pero que ninguén a atopou; tamén que hai un encanto dunha galiña con pitos que aparecen a noite de San Xoán e, mesmo, a sitúan nun punto determinado no lado norte moi preto da muralla externa.
Yotsukaidō
Yotsukaidō (四街道市, よつかいどうし, Yotsukaidō-shi) é un concello da prefectura de Chiba no Xapón. Está situado ao sur da rexión de Kantō e ao norte da prefectura, na zona de provincia histórica de Shimōsa, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 34,70 km² e a poboación de 86.456 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 2.490 h/km².
O concello de Yotsukaidō limita cos concellos de Chiba e Sakura.
Gustavo Ayón
Gustavo Alfonso Ayón Aguirre, nado o 1 de abril de 1985 en Tepic, Nayarit, é un ex xogador profesional de baloncesto mexicano. Cunha estatura de 2,08 metros xogaba nas posicións de pivote e ala-pivote.
Traxectoria
Ayón pasou os seus tres primeiros anos coma profesional xogando en México, antes de asinar co Baloncesto Fuenlabrada da Liga ACB. Tras unha pequena etapa en Venezuela, Ayón regresou a España para xogar no CB Illescas e no Tenerife CB, ademais de pasar unha segunda etapa en Fuenlabrada.
En decembro de 2011, Ayón asinou un contrato de tres anos cos New Orleans Hornets da National Basketball Association (NBA).
O 11 de xullo de 2012, Ayón foi traspasado ós Orlando Magic a cambio de Ryan Anderson.
O 21 de febreiro de 2013, Ayón foi traspasado ós Milwaukee Bucks xunto a Ish Smith e J. J. Redick, a cambio de Beno Udrih, Doron Lamb e Tobias Harris. O 25 de xullo de 2013 foi cortado polos Bucks.
O 29 de xullo de 2013, asinou cos Atlanta Hawks.
O 23 de setembro de 2014, Ayón asinou un contrato de dous anos co Real Madrid. O 14 de xullo de 2016, renovou o seu contrato co Real Madrid por tres tempadas máis.
BCP-5000
BCP-5000 (acrónimo de Ball Aerospace Commercial Platform 5000) é un Bus construído pola empresa Ball Aerospace deseñado para satélites de detección remota.
17 de agosto
O 17 de agosto é o 229º día do ano do calendario gregoriano e o 230º nos anos bisestos. Quedan 136 días para finalizar o ano.
Mortes
miniatura|100px| Alexandre Bóveda.
Outros
Existe na Arxentina, na provincia de Buenos Aires, unha localidade chamada "Diecisiete de Agosto", fundada en 1904 coincidindo co aniversario da morte do xeneral José de San Martín, pai da independencia do país.