cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Andreas Brehme
Andreas "Andy" Brehme, nado en Hamburgo o 9 de novembro de 1960, é un ex-futbolista xermano, que xogaba de lateral esquerdo. Era un grande especialista a balón parado, e foi campión do mundo en 1990, anotando un gol de penalti na final contra a Arxentina.
Clubs
Andreas Brehme comeza a súa carreira no 1. FC Kaiserslautern, no ano 1981. Aquí ficaría ata 1986, cando marcha cara o Bayern Múnic. Na súa etapa coma xogador do Bayern conseguiría o seu primeiro título coma profesional: foron campións da Bundesliga no ano 1987. A finais da tempada unha boa oferta do Inter de Milán faille colle-la equipaxe e fichar polo club italiano.
Ciudadanos en Blanco
Ciudadanos en Blanco (Cenb) é unha agrupación política española que se autodefine como unha "agrupación de ciudadanos y ciudadanas unidos en torno a la difusión, defensa e implantación del Voto en Blanco Computable", inscrita no rexistro de partidos para acadar lexislar o voto en branco como un voto computable de xeito que se reflicta en escanos baleiros.
Andreas Brehme
Clubs
Na súa etapa no Inter gaña a Serie A (O Scudetto) en 1989 e a Copa da UEFA de 1991. Estes anos a rivalidade entre os dous clubs máis importantes da cidade, o Inter e o AC Milan tiña unha especial forza, xa que a base dos primeiros eran os seus xogadores xermanos Lothar Matthäus, Rudi Völler e o propio Brehme e no caso dos segundos os neerlandeses Marco van Basten, Ruud Gullit e Frank Rijkaard.
Ciudadanos en Blanco
Cenb fundouse en 2002 nas Illas Baleares. Desde entón vense presentando ás eleccións nos 3 niveis territoriais (local, autonómico e estatal). En outubro de 2011, xunto con outras organizacións, funda a coalición hartos.org.
O motivo do seu programa electoral débese á actual lei electoral española (LOREG), na cal os votos en branco son válidos e contabilizados para calcular a porcentaxe de votos de cada partido que, para poder entrar no repartimento de escanos, debe superar a barreira do 3% nas eleccións xerais e o 5% nas municipais e na maioría das autonómicas. Porén, ditos votos en branco non son tidos en conta á hora de facer o repartimento de escanos, aínda que superen a porcentaxe marcada. Segundo esta agrupación, se o voto en branco conta para calcular a porcentaxe de cada partido, debe de contar tamén para facer o repartimento como se fose un partido máis. No caso de que deste xeito lle correspondese algún escano aos votos en branco, reflectiríase en escanos baleiros sen ocupar.
Andreas Brehme
Clubs
Tras cinco tempadas en Italia, en 1992 ficha polo Real Zaragoza de onde sairá no verán de 1993. A derradeira etapa da súa carreira xogaría no seu primeiro club, o 1. FC Kaiserslautern. Antes do seu retiro en 1998 gañan a Copa de Alemaña de Fútbol en 1996 e a Bundesliga xa en 1998.
Ciudadanos en Blanco
CenB ofrécese aos votantes que teñan intención de votar en branco como unha ferramenta para facer visible dito voto mediante a non-ocupación do escano e a renuncia a calquera emolumento que lle puidera corresponder por ter acadada a representación. A pesar da grande expansión que sufriu desde a súa fundación, aínda non logrou presentar listas en todas as provincias do Estado español.
Liña política
Ciudadanos en Blanco persegue que os votos en branco nas eleccións sexan computados de forma que se acadan os suficientes para obter un escano, este quede baleiro. O principal punto do programa electoral da agrupación é a consecución dunha lei electoral máis proporcional ca actual e que contemple o voto en branco computable para a repartición. O partido afirma que, agás nesa ocasión, deixaría os seus escanos baleiros e, unha vez conseguida, o partido autodisolveríase.
Andreas Brehme
Selección
Brehme xogou tanta na selección de Alemaña do Oeste coma despois na da Alemaña unificada.
Participou en tres mundiais, México 86, Italia 90 e EUA 94.
Ciudadanos en Blanco
Liña política
Nas eleccións municipais do 2011, acadou catro concelleiros en tres concellos cataláns :
Andreas Brehme
Selección
En México o equipo xermano quedou subcampión ao perder na final contra a Arxentina, na que destacaba Diego Maradona. O encontro rematou 3-2, despois de adiantarse os arxentinos por 2-0 e a posterior igualada dos xermanos, un xenial pase de Maradona no derradeiro intre do encontro deulle a vitoria ó cadro suramericano.
Ciudadanos en Blanco
Liña política
Para as Eleccións xerais de España de 2015, cambiou de nome e aliados, pasando a denominarse "Movimiento Ciudadano por el Voto en Blanco Computable" e presentándose polo partido Escaños en Blanco.
Andreas Brehme
Selección
En Italia vingáronse da Arxentina, xa que de novo as dúas escuadras se enfrontaban na final. Desta volta Alemaña venceu 1-0 cun gol de penalti de Andreas Brehme.
Os seus derradeiros encontros internacionais disputounos no Mundial dos Estados Unidos en 1994. Aquí non lograron pasar dos cuartos de final, o que supuxo unha decepción para os daquela actuais campións do mundo.
Adestrador
Despois de gaña-lo campionato da Bundesliga, Brehme retírase do fútbol e adícase a prepararse para ser adestrador. O seu primeiro club xa coma técnico foi 1. FC Kaiserslautern, no ano 2000. Dous anos máis tarde dimitiría do cargo polos pobres resultados que estaba a acadar, xa que o club atopábase neses intres a piques de descender de categoría.
Marchou ó SpVgg Unterhaching, da 2ª división xermana mais tivo que abandonar o club ante a crise de resultados que atravesaba.
Estivo tamén de axudante de Giovanni Trapattoni no VfB Stuttgart mais foron cesados do cargo ós poucos meses.
Ihor Vozniak
Traxectoria
O 11 de xaneiro de 2002 foi nomeado bispo auxiliar de Lviv e bispo titular de Nisa in Lycia. Recibiu a consagración episcopal de mans do arcebispo maior de Lviv, Liubomyr Huzar, o 17 de febreiro do mesmo ano.
O 10 de novembro de 2005 foi nomeado arcebispo de Lviv.
Transpositor
Un instrumento transpositor é aquel en que a altura das notas que soan non é a mesma que a que consta na partitura.
Isto faise por diferentes razóns: para evitar o uso de moitas liñas adicionais como no caso da guitarra, escrita unha oitava máis aguda, para evitar o uso de alteracións (díeses e bemois).
Por exemplo, se nunha partitura escrita para saxo tenor ou clarinete aparece un dó o músico tocaraa e soará un si bemol, pero o instrumentista seguirá a chamarlle a esa nota dó. Isto facilita moito a notación e o aprendido, pois o músico escribe e le Dó Re Mi Fa Sol La Si o que realmente é Sib Dó Re Mib Fa Sol La. Ademais, nalgunhas familias de instrumentos as posicións dos dedos corresponde ao nome da nota e non ao seu son, así un músico pode tocar varios instrumentos sen ter que aprender de novo as posicións. Así é común que un saxofonista toque varios instrumentos (normalmente tenor e soprano). El le a partitura e, onde pon Do, el coloca os dedos para do, no tenor soará Sib, no alto Mib e no soprano Sib unha oitava máis agudo.
José Polo Folgueira
José Polo Folgueira foi un xastre e xornalista galego.
O Noval, Leiro, Ribadumia
O Noval é un lugar da parroquia de Leiro no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Rial, Leiro, Rianxo
Rial é un lugar da parroquia de Leiro no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 195 habitantes (90 homes e 105 mulleres).
A Dog Called Ego
A Dog Called Ego é unha banda alemá de post-rock formada en Hamburgo no ano 2006 por Christoph Stepan (guitarra, voces), Dirk Bakker (batería), Marcel Habbe (guitarra, voces) e Gregor Kaisser (baixo).
Pertinax
Publius Helvius Pertinax, nado en Alba Pompeia no 126 e morto en Roma no 193, foi un emperador romano.
Traxectoria
Durante os seus anos mozos estivo traballando como ensinante de gramática. Enrolouse no exército, e grazas ao patrón do seu pai, Loliano Alvito, cónsul no 144, foi nomeado centurión. Decontado amosou o seu gran valor nas guerras particas e foi trasladado a Britania. Dende alí o seu seguinte destino foi Mesia, como praefectus alae, onde estivo ao mando dunha das ás da cabalaría. Volveu trocar de destino, xa administrativo, en Alba Emilia, como praefectus alimentorun, cun novo cargo para a frota do Rhin. De alí marchou á Dacia como ducenarius, ou sexa, supervisor das contas da provincia, cargo que o levou a ser acusado falsamente de malversación dos fondos públicos. Foi cesado polo emperador dos seus cargos.
Retirado, foi chamado por T. Claudio Pompeiano para servir nas súas forzas como xefe da cabalaría. Pompeiano era o xenro do emperador Marco Aurelio no tempo en que os marcomanos irromperon en Aquileia, onde Pertinax estaba destinado. Destacou na loita contra os marcomanos, polo cal foi recompensado polo emperador, que o introduciu no Senado, xa que a súa honra estaba limpa ao se descubrir que a malversación fora unha trama para afastar un funcionario honrado e pouco dado aos subornos. Como a guerra continuaba, Pertinax foi nomeado legado da lexión I Adiutrix, para rexeitar os marcomanos de Raetia e Noricum, acción que conseguiu facer brillantemente. Marco Aurelio nomeouno cónsul.
Enviado a Siria no 175, tivo que volver de novo para o Danubio, xa que a guerra empeorara naquela provincia. Foi nomeado no 179 gobernador da Dacia, despois de telo sido da Mesia Superior e Inferior. Finalmente, e como cumio da súa brillante carreira, déronlle a Siria para gobernar. Á morte de Marco Aurelio parece que se deixou levar polas prebendas do cargo, xa que volveu a Roma moito máis rico do que fora na Dacia.
O Empalme, Leiloio, Malpica de Bergantiños
O Empalme é un lugar da parroquia de Leiloio no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na Comarca de Bergantiños. Tiña 71 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 36 homes e 35 mulleres.
Flying Saucer Attack
Flying Saucer Attack é unha banda inglesa de space rock experimental formada en Bristol no ano 1992 e liderada polo compositor David Pearce. Rachel Brook (agora Rachel Coe) de Movietone tocou na banda durante os seus primeiros anos; outros músicos que colaboraron nas gravacións e actuacións do grupo foron Rocker (ex-The Flatmates), Matt Elliott (Third Eye Foundation) e Sam Jones (Crescent).
William Eugene Smith
William Eugene Smith, nado en Wichita, (Kansas) o 30 de decembro de 1918 e finado en Tucson (Arizona) o 15 de outubro de 1978, foi un fotoxornalista estadounidense membro de Magnum Photos.
O misterio de Marie Rogêt
O misterio de Marie Rogêt é unha obra de Edgar Allan Poe pertencente ao ciclo das aventuras de monsieur Dupin, e publicouse en 1843. Supón quizais a máis relevante das obras deste ciclo. Nela Poe presenta unha solución a un caso real, baseándose nas noticias de prensa sobre o caso. Para iso, traslada a obra dunha a outra cidade e cambia os nomes propios.
Víktor Tsoi
Víktor Róbertovich Tsoi (en ruso, Ви́ктор Ро́бертович Цой), nado o 21 de xuño de 1962 en San Petersburgo (entón chamada Leningrado) e finado o 15 de agosto de 1990 en Tukums (SSR de Letonia, Unión Soviética) foi un músico de rock e poeta da Unión Soviética, coñecido por ser o líder do grupo Kinó (Кино).
Biografía
Víktor naceu o 21 de xuño de 1962 en Leningrado (actual San Petersburgo). A súa nai, Valentina Guseva, era profesora de ximnasia, e o seu pai, Robert Maximovich Tsoi, un enxeñeiro de ascendencia coreana nado no actual Casaquistán. Víktor foi o único fillo da parella.
Entre 1974 e 1977 estuda na escola de ensinanza media artística, onde crea xunto con Maksim Pashkov o grupo "Palata nº6" («Палата №6»). En 1977 pasa a estudar na escola Sierov de Belas Artes, onde foi expulsado ao ano seguinte por "falta de aproveitamento nos estudos". Comeza entón a traballar nunha fábrica e a asistir á escola nocturna.
Carreira como músico
Tsoi comezou a escribir cancións aos 17 anos. Nos anos 70 e 80, a música rock era un movemento underground limitado principalmente á cidade de Leningrado; As estrelas pop de Moscova, avaladas polo estado soviético, gobernaron as listas e recibiron a maior exposición dos medios. A música rock non era popular entre o goberno e as bandas de rock recibiron pouco ou nada de financiamento, ademais de non ter case exposición nos medios de comunicación. O Rock Club de Leningrado foi un dos poucos lugares públicos onde se lles permitiu actuar ás bandas de rock.
No Rock Club Tsoi actuou como músico solista, apoiado por membros da banda Aquarium. As letras e a música de Tsoi impresionaron á multitude. No verán de 1981, Tsoi, Rybin e Oleg Valinsky formaron a banda Garin i giperboloydy (Гарин и Гиперболоиды, lit. Garin e os hiperboloides). O nome era unha homenaxe á clásica novela rusa Гиперболоид инженера Гарина ("O hiperboloide do enxeñeiro Garin") de Aleksei Nikolaevich Tolstoi. No outono do mesmo ano, a banda foi admitida como membro do Leningrad Rock Club. Non moito despois, Valinsky foi recrutado no exército, deixando só a Tsoi e Rybin, que cambiaron o nome da banda por Kinó (Кино, cinema en ruso). Kinó comezou a gravar o seu primeiro álbum na primavera de 1982. esquerda|miniatura|250x250px|Memorial espontáneo realizado en San Petersburgo despois do falecemento de Tsoi.
Falecemento
O 15 de agosto de 1990, Víktor Tsoi faleceu nun accidente de tráfico preto da localidade letoa de Tukums, ás aforas de Riga. A investigación concluiu que Tsoi quedouse durmido mentres conducía debido á fatiga, chocando contra un autobus a 130 km/h. Foi inhumado o 19 de agosto no cemiterio de Bogoslovskoe en San Petersburgo. Miles de persoas asistiron ao funeral.
Impacto cultural
miniatura|250x250px|O Muro de Tsoi en Moscova. O 21 de xuño de 2012, Google conmemorou o 50 aniversario do nacemento de Tsoi cun Doodle que lembra ao Muro de Tsoi en Moscova.
A1 Ethniki 2008-09
A tempada 2008-2009 da A1 Ethniki foi a 69ª edición da máxima competición de baloncesto en Grecia. A competición contou con 14 equipos, que se enfrontaron entre si ó longo de 26 xornadas. Trala tempada regular, os 8 primeiros da táboa disputaron as eliminatorias polo título de campión, título que rematou nas mans do Panathinaikos BC por 30ª ocasión, tras vencer ó Olympiacos BC na final.
Eliminatorias polo título
O campión da tempada 2008-09 da A1 Ethniki foi o Panathinaikos BC.
Columns
Columns (コラムス en xaponés, tamén chamado Jewels e Shapes and Columns no Brasil) é un videoxogo arcade do xénero puzzle moi similar a Tetris. Foi creado en 1989 por Jay Geertsen (non Geertson, como se acredita erroneamente na versión para Windows) de Hewlett-Packard para o X Window System. Nathan Meyers portouno a DOS, Chris Christensen a Apple Macintosh. John Rotenstein creou a primeira versión para Windows baseándose na versión de Christensen para Macintosh. Tamén foi portado ao Atari ST no modo monocromo de alta resolución. En 1990 Jay Geertsen vendeu os dereitos a Sega, que o portou ás súas plataformas arcade e a case tódalas súas videoconsolas, ademais de darlle o aspecto visual de xoias.
Descrición
O xogo ten lugar nunha especie de estreito pozo rectangular análogo ao de Tetris. Columnas compostas por tres pezas diferentes (por exemplo, xoias de distinta cor) aparecen, unha á vez, desde a cima do pozo e caen ata o seu fondo, aterrando ben na súa base ou sobre outras columnas caídas previamente.
Mentres cae, o xogador pode mover a columna á esquerda e dereita, así como rotar as posicións das pezas que a compoñen.
Se tras caer unha columna hai no pozo tres ou máis pezas iguais conectadas en liña recta tanto horizontal, como vertical ou diagonalmente, ditas pezas desaparecen; reposicionándose o resto de pezas por efecto da gravidade. Se devandito reposicionamiento volve provocar que tres ou máis pezas iguais volvan a aliñarse, estas tamén desaparecen e a chea restante volve a recolocarse. Este proceso repítese tantas veces como sexa necesario. Non é raro que isto suceda tres ou catro veces consecutivas, aínda que normalmente trátase dun feito casual provocado por un gran número de pezas acumuladas no pozo.
Ocasionalmente aparece unha columna especial denominada a Xoia Máxica. Esta brilla en diferentes cores e, ao aterrar, destrúe todas as pezas do mesma cor que a que se atopa baixo ela.
Como Tetris, as columnas caen a un ritmo cada vez maior a medida que o xogador progresa. O obxectivo do xogo é xogar o maior tempo posible antes de que o pozo énchase de pezas.
Game Gear
A versión Game Gear é notablemente diferente da orixinal para Mega Drive:
Outros modos de xogo
Algunhas versións ofrecen modos de xogo alternativos, por exemplo:
Música
Un dos temas máis recoñecibles de Columns chámase Clotho, presumiblemente relacionado coa Moira grega homónima, debido á influencia grega de parte da estética do xogo. Entre o resto de temas incluídos atópanse Atropos e Lathesis, nomes das outras Moiras.
Sant Feliu de Llobregat
Sant Feliu de Llobregat é un municipio e cidade española da Barcelona, en Cataluña. É a capital da comarca do Baix Llobregat e forma parte da área metropolitana de Barcelona.
Xeografía
Pola xidade discorre a riera de Sant Just que ao chegar a Sant Feliu toma o nome de Riera Pahissa, que colle as augas do monte Aguilar (387m) e do monte Sant Pere Màrtir (389) e o porto da Vinyassa, actualmente está canalizada case en tota a súa extensión e convertida en rúa, do mesmo xeito que a Riera la Salut, que recolle as augas que baixan do monte de Olorda, o monte do Serra, o monte de Can Pascual, o monte de Merlés, e o monte Rodou. Tamén queda cerca o Torrente de Can Miano. As montañas máis próximas á cidade que pertencen á Serra de Collserola son: o Puig d'Olorda (436,4 m.), explotado por unha fábrica de cemento ata o ano 2006, a Penya del Moro (375 m.), o Puig Aguilar (387m.) e o Puig Sant Pere Màrtir (389 m.).
Historia
Restos materiais do paleolítico atopados na zona de Can Albareda certifican a presenza humana na zona en tempos da prehistoria. Tamén se atoparon restos ibérico e romanos en diferentes puntos como les Grases ou a praza da Vila.
Salival
Salival é unha caixa en formatos CD/VHS e CD/DVD editada o 12 de decembro do 2000 pola banda de metal progresivo estadounidense Tool. Inclúe un libro de 56 páxinas con fotografías e imaxes dos seus vídeos musicais.
Sant Feliu de Llobregat
Historia
En tempos dos romanos e durante unha parte da Idade Media a cidade recibiu os nomes de Ticiano, Tiano e Micano. O topónimo Sant Feliu non aparece de forma escrita ata o ano 1002 no que se recolle nun documento depositado no mosteiro de Sant Cugat del Vallès. A orixe desta denominación era unha ermida dedicada a este santo.
Salival
O tema "You Lied" é unha versión de Peach, a anterior banda do baixista Justin Chancellor. A versión da canción de Led Zeppelin "No Quarter" foi gravada orixinalmente para a banda sonora de Private Parts, pero Tool finalmente non permitiu o seu uso na película.
Sant Feliu de Llobregat
Historia
Durante o século XVII, Jaime Falguera construíu un palacio na cidade, con extensos xardíns que se estendían ata o Llobregat. A propiedade ata fai poucos anos pertencía á familia do Marqués de Castellbell, familia nobre descendente de Jaime Falguera que utilizou o palacio ata ben entrado o século XX. Actualmente o palacio e o que queda dos seus xardíns son de titularidade municipal. Como curiosidade mencionar que nas caballerizas aínda se conserva a carroza da familia Castellbell que foi inmortalizada nun fragmento da obra La Rambla de les floristes de Josep Maria de Sagarra.
En 1855 inaugurouse a estación de tren de Sant Feliu que correspondía á liña que unía Barcelona con Vilafranca. Outro edificio emblemático, o Mercado Municipal, construír en 1885. Sant Feliu é a capital da comarca do Baix Llobregat desde 1936. O crecemento e a acumulación progresiva de servizos propiciou que o rei Afonso XIII concedese o título de cidade a Sant Feliu en 1929.
Durante a Guerra Civil os topónimos con referentes relixiosos quedaron suprimidos. No caso de San Felíu, a poboación pasou a chamarse "Roses del Llobregat" pola gran tradición do cultivo desta flor.
Desde principios do século XX instaláronse na cidade numerosos talleres, primeiro téxtiles e logo metalúrgicos. Coa chegada da produción eléctrica abandonáronse os vapores e iniciouse a industrialización da vila e de toda a comarca. En 1948 fundouse Radio Sant Feliu co nome de "Radio Juventud de San Feliú" que, a pesar de estar baixo a tutela das "Mocidades do Movemento" (falanxistas) gozou dunha certa independencia.
Cabe destacar tamén, que a cidade foi a sede do adestramento de voleibol durante os Xogos Olímpicos de Barcelona en 1992.
No ano 2004, unha bula do Papa Xoán Paulo II designa á Arquidiocese de Barcelona como provincia eclesiástica e sede metropolitana, e desgaja dela dúas novas dioceses, convertendo a Sant Feliu en sede episcopal, outorgándolle un bispo e elevando á Parroquia de Sant Llorenç á categoría de Igrexa Catedral.
Festividades
miniatura|Monumento conmemorativo do 11 de setembro.
Didio Xuliano
miniatura|270px|Didio Xuliano no anverso dunha [[Moeda da Antiga Roma|moeda romana (dupondio)]] Marcus Severus Didius Iulianus (137-193) foi un emperador romano, nado en Mediolanum (Milán) probabelmente o 29 de xaneiro do ano 137.
Pertencía a unha familia senatorial e a súa nai era orixinaria de Hadrumentum (África), en relacións coa familia Antonina, polo que gozou dos favores de Domitila, a nai do emperador Marco Aurelio.
Traxectoria
Foi decemviro, cuestor, edil, pretor e legado de Acaia e de África. Na Xermania estivo ao mando da XXI lexión. En Bélxica detivo a invasión dos xermanos, polo que foi nomeado cónsul. Venceu aos chattis e dirixiu un repartimento de alimentos en Italia.
Durante o reinado de Cómodo, foi desterrado a Mediolanum, acusado de participar nunha conspiración contra do emperador, pero foi absolto e volveu gañar o favor imperial. Mais adiante foi gobernador de Bitinia, cónsul e procónsul de África e entre os anos 189-190 e 192-193 tivo o proconsulado de Asia. No ano 193, Didio Xuliano retirouse á vida privada.
Despois do éxito da conspiración contra de Pertinax, Didio Xuliano acercouse aos pretorianos para lles prometer cartos a cambio da subida ao poder. Flavio Sulpiciano, prefecto da cidade de Roma tamén entrou na poxa, polo que o imperio se estaba a vender ao mellor ofertante.
Didio Xuliano gañou ao ofrecer 25.000 sestercios para cada pretoriano. Foi confirmado polo Senado como emperador, pero odiado polo pobo que o consideraba culpábel de participar no asasinato de Pertinax, e non lle ofreceu ningunha honra fúnebre por medo ás reaccións de Roma. E pronto houbo sublevacións en Roma e outras cidades, polo que as lexións de Pannonia (actual Hungría) nomearon a Septimio Severo como emperador. O Senado declarou a Septimio Severo como inimigo público, pero este se encontraba preto de Italia, e puxo o seu exército cara a Roma, onde se presentaba como o vingador de Pertinax. Pronto tomou Rávena e a frota alí fondeada. Didio Xuliano enviou embaixadores para chegar a un acordo, e mesmo conseguiu que o Senado nomeara a Septimio Severo como emperador a carón del, pero este non aceptou.
A autoridade de Didio Xuliano ía rapidamente deteriorándose. Os pretorianos ao mando de Tulio Crispino foron derrotados, armou os gladiadores de Capua, e intentouno con magos para paralizar as armas do inimigo, pero só conseguiu que o Senado o condenase a morte e nomease como único emperador a Septimio Severo.
A sentenza cumpriuse o 1 de xuño nos recintos imperiais, onde foi decapitado.
Guido Fanconi
Traxectoria
Fixo os seus estudos de educación secundaria en Zürich. En 1911 comezou a súa formación en medicina en Lausana e en 1920 entrou no Kinderspital (Hospital para nenos) da Universidade de Zúric, onde estivo traballando durante 45 anos, agás por un ano. Fanconi recoñeceu a importancia da bioquímica na medicina clínica. En 1929 sucedeu a Emil Feer como profesor de pediatría e director do hospital. Baixo a súa dirección converteuse nun dos hospitais para nenos de máis renome do mundo.
Existen varias doenzas que levan o nome do doutor Fanconi. En 1927 relacionou a panmielopatía hereditaria cunha baixa estatura e a hiperpigmentación, máis coñecida como anemia de Fanconi. En 1934 os primeiros casos de fibrose quística no páncreas foron descritos nunha tese baixo a súa dirección.
En 1941 houbo unha gran epidemia de poliomielite en Suíza. Fanconi analizou a epidemioloxía e descubriu que o virus non se transmitía polos fluídos, como se cría anteriormente, senón que tiña relación coa vía gastrointestinal como febre tifoide. A súa comprensión da fisiopatoloxía levou a estebelecer relacións que culminaron na súa predición de que o síndrome de Down debíase a unha anormalidade dos cromosomas, vinte anos antes de que se descubrise a trisomía 21.
En 1945 fundou un xornal de pediatría chamado Helvetica Paediatrica Acta, que acadou sona internacional. En 1965 retirouse da dirección de pediatría, mais continuou exercendo até a súa morte.
Praza de Cibeles
220px|miniatura|Vista da praza de Cibeles, coa fonte no centro e o [[Palacio de Comunicacións de Madrid|Palacio de Comunicacións, sede da Alcaldía, detrás.]] A praza de Cibeles é unha praza da cidade de Madrid, situada na intersección da rúa de Alcalá (que a cruza de oeste a este) co paseo de Recoletos (ao norte) e o paseo del Prado (ao sur). Este lugar, un dos máis simbólicos da capital, divide os límites dos distritos Centro, Retiro e Salamanca.
No centro do recinto, sitúase a soada fonte de Cibeles, esculpida no ano 1782, a partir dun deseño de Ventura Rodríguez. Cada unha das catro esquinas da praza está presidida por edificios emblemáticos, construídos entre finais do século XVIII e principios do XX. O Palacio de Buenavista ou Cuartel Xeral do Exército, que data de 1777, é o máis antigo de todos eles. Sitúase no ángulo noroccidental, enfrontado ao Palacio de Linares ou Casa de América, que se alza sobre o nororiental. Pola súa banda, o Palacio de Comunicacións, sede da Alcaldía de Madrid desde o ano 2007, esténdese sobre o extremo sueste e o Banco de España sobre o suroeste.
Monte Pedroso
miniatura|dereita|Vista dende cerca do campus.
O monte Pedroso é un monte situado no concello de Santiago de Compostela, na parroquia de Santa María de Figueiras.
Dista tan só 3 km do casco urbano da capital galega. Accédese a el a través do Campo das Hortas e da Calzada do Carme de Abaixo. Está na marxe dereita do río Sarela e na zona consérvase unha ponte medieval. Dende o seu cumio (461 m) hai unha boa vista de Compostela e doutros montes pretos como o de Fontecova. No cumio atópanse as antenas e instalación dos reemisores de radio e televisión. Os seus bosques foron moi castigados na vaga de incendios do verán de 2006.
Da presenza humana no Pedroso desde tempos remotos dan testemuña os petróglifos preto do cumio.
A Feira Nova, Leiloio, Malpica de Bergantiños
A Feira Nova é un lugar da parroquia de Leiloio no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 17 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 6 homes e 11 mulleres.
Urbano Feijoo Sotomayor
Urbano Feijoo Sotomayor, nado en Bamio en 1808 e finado en Viana do Bolo o 10 de agosto de 1898, foi un empresario e político galego, irmán de Camilo Feijoo de Sotomayor
O Barral, Rianxo, Rianxo
O Barral é un lugar da parroquia de Rianxo no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 124 habitantes (59 homes e 65 mulleres).
Urbano Feijoo Sotomayor
Traxectoria
Comerciante na Habana, accionista do ferrocarril de Sagua e vocal da Xunta de Auxilio. En 1853 aprobouse o seu proxecto de colonización galega da illa de Cuba, que se empezou a realizar a partir de 1854. A xustificación do proxecto era a salvación de moitos galegos que atravesaban un período de fame severa polas malas colleitas, mais en realidade a intención final era a salvación dos enxeños de azucre que xestionaba na illa. O operativo levou á illa de Cuba 2000 galegos en condicións de escravitude. Urbano Feijoo foi o exclusivo beneficiario. Rematou ao ano seguinte, debido ao escándalo que provocou. O negocio rematou sen a condena do contratista e evitando o Estado a súa responsabilidade. miniatura|page=7|Memoria escrita por Urbano Feijoo: Isla de Cuba. Inmigración de trabajadores españoles, publicada na Habana en 1853 para xustificar a súa empresa Foi deputado no Congreso por Ourense (1854), por Verín (abril de 1872) e polo distrito de Matanzas (Cuba) en 1881.
926
Mortes
Historia ano a ano
Urbano Feijoo Sotomayor
Traxectoria
Casou con Carlota Robleda.
Das novas cousas de Ramón Lamote
Historia do texto
O libro conta novas historias de Ramón Lamote e é, tanto pola secuencia, como polo título, secuela de Das cousas de Ramón Lamote, publicado en 1985. A acción sitúase vinte anos despois, cun Ramón Lamote xa ancián e xubilado, pero non fai referencia en ningún momento aos anos que transcorreron no medio.
O libro foi publicado por Editorial Galaxia (a primeira parte da serie fórao por Barco de Vapor), con ilustracións de Xoán Balboa, que tamén se ocupara desta tarefa vinte anos atrás.
Estrutura
O libro está dividido en sete capítulos de extensión regular, e contan fundamentalmente tres feitos: a escrita dun libro por encargo para un empresario da cidade onde vive Ramón Lamote (capítulos I e II), a creación dunha asociación de sacadores de honra (capítulos III e IV) e a estadía do protagonista na cidade utópica de Urbscras (capítulos V, VI e VII).
Personaxes secundarias
Ademais de Ramón Lamote, existen outros personaxes na obra, algúns deles novos e outros xa presentes na primeira entrega da serie.
Fibratus
miniatura|250px|Cirrus fibratus Fibratus é unha especie de nubes caracterizada por posuír un aspecto fibroso ou filamentoso.
Está presente nos xéneros cirrus e cirrostratus.
Apfelstrudel
miniatura|250px|Apfelstrudel de [[masa follada.]] miniatura|250px|Apfelstrudel "estirado". Apfeltrudel é unha sobremesa tradicional da cociña bávara e austríaca. As orixes desta sobremesa poderían ser da cociña bizantina, armenia ou turca. Consiste nun strudel reenchido de mazá.
Historia
O Apfelstrudel servía na antigüidade de sustento para a xente máis humilde. As precedentes deste pastel están, probablemente, no árabe e armenio Baklava. A receita pode ter chegado cos soldados cazares do Imperio otomán que, logo da conquista de Bizancio no ano 1453 dirixíronse atravesando os Balcáns cara Viena. A cociña vienesa adoptou este prato e o perfeccionou até chegar a ser o que coñecemos hoxe en día. O éxito desta sobremesa fixo que posteriormente a súa receita se volvese popular en todos os países do antigo Imperio austrohúngaro.
Ingredientes
Consiste nun rolo de follado recheo de compota de mazá, azucre, canela, uvas pasas e pan relado que unha vez preparado cocíñase no forno. Outros ingredientes inclúen piñóns, noces, ou améndoas reladas. A arte da súa elaboración consiste en facer a pasta do follado o máis fina e elástica dentro do posible. Os mestres pasteleiros austríacos e alemáns sosteñen que para que esta sobremesa estea no seu punto xusto, debería poderse ler un xornal a través dela.
Para cociñar o Apfelstrudel, chégase a escoller as mazás axeitadas para que teñan un bo aroma, unha textura agradable de compota e ao padal un "toque" lixeiramente acedo.
Pilar Lorengar
Pilar Lorenza García Seta, coñecida como Pilar Lorengar, nada en Zaragoza o 16 de xaneiro de 1928 e finada en Berlín o 2 de xuño de 1996, foi unha soprano española que realizou gran parte da súa carreira en Berlín con repertorio de zarzuela, Mozart, Puccini, Verdi e Wagner.
Traxectoria
Pilar Lorengar naceu en Zaragoza e viviu os seus primeiros anos nunha vivenda humilde da rúa Las Armas, 92, no barrio de El Gancho de Zaragoza. Asistiu en réxime de internado ao colexio Duquesa Villahermosa das Fillas da Caridade, onde participou no coro escolar. Afeccionouse á zarzuela escoitándoa na radio. Antes de iniciar os seus estudos musicais cantou zarzuela no programa "Ondas Infantiles" de Radio Zaragoza da Cadena SER.
Recibiu as primeiras clases de canto da profesora Margarita Martínez Alfaro. As súas primeiras actuacións en Zaragoza foron nos cafés Avenida, Ambos Mundos e Alaska. Tamén actuou no teatro de variedades Oasis e no teatro Argensola. Estudou oito anos con Ángeles Ottein e máis tarde en Berlín con Carl Ebert e Hertha Klust.
En 1949 trasladouse a Barcelona e matriculouse no conservatorio da cidade. Dous anos despois regresou a Madrid.
En 1952 debutou como solista en Barcelona na Novena Sinfonía de Beethoven e Ein deutsches Requiem de Brahms. O seu debut fora o 2 de maio de 1951 no Teatro Municipal de Orán, na Alxeria francesa, como "Rosa" na ópera Maruxa de Amadeo Vives. Como cantante de ópera debutou en 1955 como "Cherubino" no Festival Internacional de arte lírico de Aix-en-Provence e a continuación como "Violetta" en La traviata de Giuseppe Verdi na Royal Opera House do Covent Garden de Londres. Un ano máis tarde actuou no Festival de Glyndebourne e en 1958 no Teatro Colón de Buenos Aires como "Pamina" de Die Zauberflöte e como protagonista en La zapatera prodigiosa de Juan José Castro dirixida por Margarita Xirgu.
Entre 1952 e 1958, Pilar Lorengar gravou con Ataúlfo Argenta case unha vintena de zarzuelas, entre as que destacaron Los diamantes de la corona e Jugar con fuego, de Barbieri; El rey que rabió, El puñao de rosas, Las Bravías e La Tempestad, de Chapí; Chateau Margaux, de Fernández Caballero; La Alsaciana, de Guerrero; El Caserío, de Guridi, Los cadetes de la reina e Molinos de viento, de Luna; El maestro Campanone, de Lleó; La Dogaresa, de Millán; La canción del olvido e La reina mora, de Serrano; Las golondrinas, de Usandizaga; Maruxa, de Vives ou La rumbosa, de Moreno Torroba.
Como cantante convidada actuou confrecuencia na ópera de Viena e en concertos da Filharmónica de Viena. O seu último éxito en Berlín foi "Valentin"e de Les Huguenots de Giacomo Meyerbeer, escenificada por John Dews, retirándose no Teatro Campoamor de Oviedo en 1991. A súa despedida en Berlin foi como Tosca, ese mesmo anmo. Tiña 63 anos e levaba corenta de carreira profesional.
Faleceu de cancro de pulmón en 1996 aos sesenta e oito anos no Park Sanitarium de Berlín. Segundo o seu desexo, as súas cinsas foron esparexidas no mar do Norte.
Vida privada
O 27 de xullo de 1960 casou co doutor Jurgen Schaff.
Recoñecementos
En 1991, recibiu o Premio Príncipe de Asturias das Artes, colectivamente, con Victoria de los Ángeles, Teresa Berganza, Montserrat Caballé, José Carreras, Alfredo Kraus e Plácido Domingo.
Ligazóns externas
}
Brandy
miniatura|Unha botella de [[calvados Pays D'Auge]] O brandy (apócope de brandewijn; holandés: viño queimado) é o termo en xeral usado para o viño destilado, case sempre cun 40-60% de volume en etanol. Ademais de viño, este alcohol tamén pode ser feito de polpa de uva ou de zume de fruta fermentado. A menos que se diga o contrario, o brandy está feito de viño de uva.
Historia
A orixe do brandy non é clara pero está ligada ó desenvolvemento da destilación. Bebidas de alcohol concentrados coñecéronse na Grecia e Roma antigas, e poden ter unha historia aínda máis antiga, desde a antiga Babilonia. O brandy como se coñece hoxe, apareceu no século XII e fíxose popular no século XIV.
Inicialmente o viño era destilado como un método de conservación para facer máis fácil o seu transporte polos comerciantes. A intención era agregar de novo a auga separada ó brandy na destilación pouco antes do seu consumo. Logo descubriuse que se se almacenaba en barricas de madeira, o produto resultante melloraba considerablemente comparado co viño orixinal.
927
Mortes
Historia ano a ano
Sinfonía coral
miniatura|[[Hector Berlioz foi o primeiro en empregar o concepto de sinfonía coral para unha composición musical —o seu ''Roméo et Juliette.]] Unha sinfonía coral é unha composición musical para orquestra, coro e, en ocasións, solistas, que se adhire polo xeral no seu funcionamento interno e arquitectura musical global á forma musical sinfónica. O termo sinfonía coral neste contexto foi acuñado por Hector Berlioz cando describiu a obra Roméo et Juliette na súa introdución de cinco parágrafos para a obra. O antecedente directo da sinfonía coral é a Novena sinfonía de Ludwig van Beethoven. A Novena de Beethoven incorpora a parte da Ode an die Freunde (Himno á alegría), un poema de Friedrich Schiller, co texto cantado por solistas e coro no último movemento. É o primeiro exemplo do uso da voz humana por parte dun compositor maior no mesmo nivel que os instrumentos nunha sinfonía.
Uns poucos compositores do século XIX, en particular Felix Mendelssohn e Franz Liszt, seguiron a Beethoven na produción de obras sinfónicas corais. No século XX o xénero desenvolveuse notablemente, con obras destacadas de compositores como Gustav Mahler, Sergei Rachmaninov, Igor Stravinskii, Ralph Vaughan Williams, Benjamin Britten e Dmitrii Shostakovich, entre outros. Os últimos anos do século XX e o inicio do século XXI viron a aparición de máis obras neste xénero, entre elas composicións de Peter Maxwell Davies, Tan Dun, Philip Glass, Hans Werner Henze, Krzysztof Penderecki e William Bolcom.
Historia
miniatura|[[Ludwig van Beethoven redefiniu o xénero sinfónico introducindo letra e voces na súa Novena sinfonía. ]] A finais do século XVIII a sinfonía estableceuse como o xénero instrumental máis prestixioso. Aínda que o xénero fora desenvolvido con considerable intensidade ao longo dun século e apareceu nun amplo rango de ocasións, a música era xeralmente empregada como unha obra de inicio ou de peche; no medio estarían outras que incluíran solistas vocais ou instrumentais. A causa da ausencia de texto escrito para o seu enfoque, esta foi vista como un vehículo para o entretemento máis que para as ideas sociais, morais ou intelectuais. A medida que a sinfonía foi medrando en tamaño e significado artístico, grazas en parte aos esforzos na forma de compositores como Haydn, Mozart e Beethoven, tamén acumulou prestixio. Houbo ademais un cambio de actitude cara á música instrumental en xeral; a ausencia de texto, antes vista como unha desvantaxe, pasou a ser considerada como unha virtude.
Algúns compositores emularon e ampliaron o modelo de Beethoven. Berlioz amosou na súa sinfonía coral Roméo et Juliette un novo enfoque á natureza épica da sinfonía empregando voces para mesturar a música e a narración, mais reservou momentos cruciais desta narrativa só para a orquestra. Ao facelo, segundo Bonds, Berlioz ilustra aos compositores posteriores "novos enfoques para abordar a metafísica no ámbito da sinfonía". Mendelssohn escribiu o seu Lobgesang como unha obra para coro, solistas e orquestra. Etiquetando a obra como unha cantata sinfónica, ampliou o final coral a nove movementos incluíndo seccións para solistas vocais, recitativos e seccións para coro; isto fixo a parte vocal máis longa que as tres seccións puramente orquestrais que a preceden. Liszt escribiu dúas sinfonías corais, seguindo nestas formas de varios movementos as mesmas prácticas compositivas e os mesmos obxectivos programáticos que establecera nos seus poemas sinfónicos.
miniatura|esquerda|[[Krzysztof Penderecki escribiu a súa Sétima Sinfonía para celebrar o terceiro milenio da cidade de Xerusalén.]] Despois de Liszt, Mahler tomou o legado de Beethoven nas súas primeiras sinfonías, no que Bonds chama "os seus esforzos por un final utópico". Para este fin Mahler empregou un coro e solistas no final da súa Segunda sinfonía, a "Auferstehung" ("Resurrección"). Na súa Terceira, escribiu un final puramente instrumental seguindo a dous movementos vocais, e na súa Cuarta un final vocal é cantado por unha soprano solista. Logo de escribir as súas Quinta, Sexta e Sétima sinfonías como obras puramente instrumentais, Mahler regresou ao estilo do "festival sinfónico cerimonial" na súa Oitava sinfonía, que integra o texto ao longo de toda a obra. Logo de Mahler, a sinfonía coral converteuse nun xénero máis común, experimentando diversos trocos compositivos no proceso. Algúns compositores como Britten, Rachmaninov, Shostakovich e Ralph Vaughan Williams, seguiron a forma sinfónica de xeito estrito. Outros, como Havergal Brian, Alfred Schnittke e Karol Szymanowski, escolleron ampliar a forma sinfónica ou empregar diferentes estruturas sinfónicas en conxunto.
Ao longo da historia da sinfonía coral téñense composto obras que reflectiron obxectivos programáticos de composición particulares. Unha das primeiras foi Lobgesang de Mendelssohn, encargada pola cidade de Leipzig en 1840 para celebrar o 400 aniversario da invención dos tipos móbiles por Johannes Gutenberg. Máis dun século despois, a Segunda sinfonía de Henryk Górecki, subtitulada "Kopernikowska", foi encargada en 1973 pola Kosciuszko Foundation en Nova York para celebrar o 500 aniversario do astrónomo Nicolao Copérnico. Entre esas dúas obras, en 1930, o director de orquestra Serge Koussevitzky pediulle a Stravinskii que escribira a Symphonie des Psaumes para o 50 aniversario da Boston Symphony Orchestra e, en 1946, o compositor Henry Barraud, daquela á cabeza de Radiodiffusion Française, encargoulle a Darius Milhaud a composición da súa Terceira sinfonía, subtitulada "Te Deum", para conmemorar o final da segunda guerra mundial.
Nos últimos anos do século XX e principios do XXI, compuxéronse máis sinfonías corais. A Sétima Sinfonía de Krzysztof Penderecki foi escrita para conmemorar o terceiro milenio da cidade de Xerusalén. A Symphony 1997: Heaven Earth Mankind de Tan Dun conmemora a transferencia da soberanía de Hong Kong ese ano á República Popular da China. A Quinta sinfonía de Philip Glass foi un encargo, como moitas outras pezas, para celebrar o inicio do século XXI. A sinfonía coral de Paul Spicer Unfinished Remembering (2014, libreto de Euan Tait) foi encargada para conmemorar o centenario do inicio da primeira guerra mundial.
Características xerais
Como nun oratorio ou unha ópera, unha sinfonía coral é unha obra musical para orquestra, coro e (frecuentemente) voces solistas, aínda que se compuxeron algunhas para voces sen acompañamento. Berlioz, quen en 1858 acuñou o termo para describir a súa obra Roméo et Juliette, explicou a peculiar relación que el concibía entre a voz e a orquestra:
A diferenza dos oratorios ou óperas, que están xeralmente estruturados dramaturxicamente en arias, recitativos e coros, unha sinfonía coral está estruturada como unha sinfonía, en movementos. Pode empregar o esquema tradicional de catro movementos cun rápido como movemento inicial, un movemento lento, un scherzo e un finale, ou como ocorre con moitas sinfonías instrumentais, pode usar unha estrutura diferente de movementos. O texto escrito nunha sinfonía coral está ao mesmo nivel que a música, como nun oratorio, e o coro e os solistas comparten papel cos instrumentos. Co tempo o uso do texto permitiu á sinfonía coral evolucionar dende unha sinfonía instrumental cun coral final, como na Novena de Beethoven, cara a unha composición que pode empregar voces e instrumentos ao longo de toda a obra, como na Symphonie des Psaumes de Stravinskii ou a Oitava sinfonía de Mahler.
Ás veces o texto pode dar un esquema básico que se corresponde co esquema de catro movementos dunha sinfonía. Por exemplo, a estrutura de catro partes do poema de Edgar Allan Poe The Bells, unha progresión dende a xuventude ata o matrimonio, madurez e morte, suxeriulle os catro movementos dunha sinfonía a Sergei Rachmaninov, o que deu como resultado a súa sinfonía coral do mesmo nome. O texto pode animar a un compositor a ampliar a sinfonía coral máis aló dos límites habituais do xénero sinfónico, como fixo Berlioz co seu Roméo et Juliette, a pesar de que aínda permanece dentro da intención estrutural ou estética básica da forma sinfónica. Isto tamén pode influír o contido musical en partes nas que non hai canto, como en Roméo et Juliette. Aquí, Berlioz permite expresar á orquestra a maior parte do drama na música instrumental e aforra palabras para as seccións expositivas e narrativas da obra.
A Barraca, Rianxo, Rianxo
A Barraca é un lugar da parroquia de Rianxo no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 35 habitantes (18 homes e 17 mulleres).
Sinfonía coral
Relación entre as palabras e a música
Como nun oratorio, o texto escrito nunha sinfonía coral pode ser tan importante como a música, e o coro e solistas poden participar en igualdade de condicións cos instrumentos na exposición e desenvolvemento das ideas musicais. O texto tamén pode axudar a determinar se o compositor segue a forma sinfónica dun xeito estrito, como no caso de Rachmaninov, Britten e Shostakovich, ou se superan a forma sinfónica, como no caso de Berlioz, Mahler e Havergal Brian. Ás veces a elección do texto ten levado ó compositor a estruturas sinfónicas diferentes, como nos casos de Szymanowski, Schnittke e, de novo, Havergal Brian. O compositor pode tamén optar por tratar o texto de xeito fluído, dun xeito máis parecido á música que á narración. Tal foi o caso de Vaughan Williams, Mahler e Philip Glass.
Tratamento musical do texto
miniatura|O uso do verso libre de [[Walt Whitman foi apreciado polos compositores que procuraban un enfoque máis fluído para establecer o texto.]] As notas de programa de Vaughan Williams para A Sea Symphony explica como o texto ía ser tratado como a música. O compositor escribiu, "o esquema da obra é sinfónico máis que narrativo ou dramático, e isto pode xustificar a frecuente repetición de palabras e frases importantes que ocorren no poema. As palabras e a música están tratadas sinfonicamente". Os poemas de Walt Whitman inspirárono para escribir a sinfonía, e o uso de verso libre de Whitman tornouse apreciado nun momento no que a fluidez da estrutura se volveu máis atractiva que os tradicionais axustes métricos do texto. Esta fluidez axudou a facilitar o tratamento sinfónico non narrativo do texto que Vaughan Williams tiña en mente. No terceiro movemento en particular, o texto é vagamente descritivo e pode ser "empurrado pola música", algunhas liñas repítense, algunhas non consecutivas no texto seguen inmediatamente a outras na música, e algunhas desaparecen por completo.
Vaughan Williams non foi o único compositor que seguiu un enfoque non narrativo ao seu texto. Mahler tomou un enfoque similar, quizais mesmo máis radical na súa Oitava sinfonía, presentando moitas liñas da primeira parte, "Veni, Creator Spiritus", no que o escritor e crítico musical Michael Steinberg se refire como "un incrible crecemento denso de repeticións, combinacións, inversións, transposicións e confusións". El fixo o mesmo co texto de Goethe na segunda parte da sinfonía, facendo dous cortes substanciais e outros trocos.