cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Windows XP
En xuño do 2004, Microsoft en colaboración coa Xunta de Galicia sacou unha extensión que permite ter este sistema operativo en galego.
Características novas
Windows XP introduciu novas características como:
José Viqueira Barrio
José Viqueira Barrio foi un médico e coleccionista numismático e de minerais galego.
Traxectoria
Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi médico en Vilagarcía de Arousa. Vendeu a súa colección numismática á Facultade de Filosofía e Letras da Universidade de Santiago de Compostela en 1934. Cedeu a súa colección mineralóxica, a cal tardou corenta anos en elaborar, ao Museo de Historia Natural da USC. Ten unha rúa dedicada en Vilagarcía de Arousa.
19 de decembro
O 19 de decembro é o 353º día do ano do calendario gregoriano e o 354º nos anos bisestos. Quedan 12 días para finalizar o ano.
José Viqueira Barrio
Vida persoal
Casou en Cesuras con Modesta Roa Lago o 23 de xaneiro de 1913.
19 de decembro
Nacementos
miniatura|150px|dereita|Jean Genet.
Mortes
miniatura|125px|dereita|Emily Brontë.
Outros
Os 366 días do ano
Papiro (planta)
Este artigo trata sobre a planta, para o material de escritura véxase o artigo: papiro.
O papiro (Cyperus papyrus) é unha especie de planta palustre, do xénero Cyperus, da familia das ciperáceas. Está constituído por un talo de sección triangular que no seu extremo superior porta follas dispostas en estrela. miniatura|240px|Detalle da planta
Descrición
Os talos poden acadar de tres a cinco metros de lonxitude, e até seis metros ao seu ápice. Medra sobre terreos areentos e cheos de humidade, con abundante insolación durante todo o ano, podendo ter o pé do seu tronco totalmente mergullado na auga. A sección dos talos é dun grosor de varios centímetros nos exemplares máis grandes.
As súas follas son de cor verde xade, longas, magras, firmes, con espigas marróns, de dez a trinta cm de longo. Ten longos troncos granizos que levan no ápice unha grande inflorescencia liviá e plumosa en abano e, curiosamente, os renovos xorden sempre do mesmo segmento. Bioquimicamente realiza a súa síntese de carbohidratos pola máis eficiente vía de 4 carbonos.
O papiro multiplícase principalmente a través dos seus rizomas, das que agroman novos troncos a intervalos regulares. Produce tamén sementes que poden ser transportadas polo vento. Porén, o Cyperus alternifolius orixinario de Madagascar, pode tamén reproducirse por esgollos: un fragmento de tronco, afundido parcialmente baixo a auga, xera raíces e das que xorden novos troncos. Tolera temperaturas de 20 a 33 °C, e pH entre 6 e 8,5.
Distribución
Cyperus papyrus, é unha planta orixinaria de Exipto que medra na beira do río Nilo e o seu delta, e servía para elaborar os antigos papiros manuscritos.
Taxonomía
Cyperus papyrus foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 47. 1753. Cyperus: nome xenérico que deriva do grego e que significa "xunco".
papyrus: epíteto latino que significa "de papel".
Aria Giovanni
Cindy Renee Volk, coñecida como Aria Giovanni, nada en Long Beach (California) o 3 de novembro de 1977, é unha modelo erótica estadounidense.
Traxectoria
Creceu na cidade dos Ánxeles e estudou nunha preparatoria do condado de Orange. O seu pai era italo-iugoslavo e a súa nai era franco-xermana-irlandesa-india. Sobre os seus primeiros anos de vida, Aria conta que era bastante tímida, tendo un só amigo durante a secundaria, aínda que lle ía moi ben nas clases. Concordando coa súa páxina web, foille tan ben que puido graduarse de secundaria á idade de 16 anos e entrar na universidade.
Cursou os seus primeiros anos da universidade na carreira de Bioloxía. Adicionalmente aos seus estudos, recibiu clases particulares de matemáticas e traballou como camareira para pagar os seus gastos. Foi durante esta época que decidiu entrar ao mundo da moda. Empezou a responder anuncios de xornal a finais de 1998 e pronto empezou a aparecer en varias páxinas web porno de afeccionados tales como BubbleGirls, Amateur Pink, Busty Amateurs e Seductive Amateurs.
Foi en Busty Amateurs onde comezou a ser coñecida, co nome de Kennedy, xunto a modelos famosas da época tales como Dazzie Kellog e Alissa Perry.
No 2000, Aimee Sweet presentou a Giovanni coa fotógrafa Suze Randall, quen en maio dese ano tomou unhas fotografías de Giovanni que apareceron na revista Penthouse, sendo en setembro dese ano a «Penthouse Pet» do mes na revista. Ao mesmo tempo, apareceu no sitio Web Bomis, pousando sen roupa para un concurso de Ferrari.
Durante a mesma época das sesións de fotos para Penthouse, foi transferida á Universidade de California en San Diego, para obter o título en Bioquímica e unha diplomatura en Escritura Inglesa. Con todo, decidiu deixar os estudos xa que sentía que non lle deixarían tempo para a modelaxe: «Sabía que podía sempre regresar aos estudos, pero probablemente non podería regresar á modelaxe».
Fischer
Co nome Fischer podemos atopar:
Aria Giovanni
Traxectoria
Un importante éxito na súa vida artística foi cando ao pousar para a revista Penthouse foi contactada polo produtor de películas softcore Andrew Blake, con quen protagonizou inicialmente Blondes and Brunettes no ano 1999, logo a súa película ARIA no 2000 e en Justine como co-protagonista de Aimee Stuart no 2001. Foi no 2004 cando produciu a súa primeira película, Meridians of Passion, que foi acollida con grande entusiasmo pola comunidade de admiradores da «Deusa» máis que polo mercado internacional.
Apareceu en varias películas de tipo softcore. Con todo, as súas escenas son case sempre de tipo lésbico, onde o contacto sexual foi de forma implícita. Existe un vídeo de Bubble Girls gravado en setembro de 1998 no que se ve experimentando praceres co seu corpo (masturbación coas súas mans, introdución de toda a man e de obxectos diversos na súa vaxina e unha escena onde se dá pracer ao seu corpo mentres urina), ao que en numerosas entrevistas afirmou:
Malia recibir innumerables ofertas para o seu paso ao hard, tan só realizou algúns traballos soft, lésbicos e sós da man de Andrew Blake. No 2001 actuou con Monica Snatch na película «Survivors Exposed», unha parodia da serie de televisión «Survivor». Tamén apareceu no show de citas de TV «Shipmates» (episodio do 16 de novembro do 2001).
Giovanni apareceu tamén en bondage, fotografía de fetichismo e artística. Gañou particular respecto por pertencer ás poucas modelos de grandes peitos que traballan no campo sen someterse a cirurxía estética.
Actualmente está divorciada, logo de estar casada uns anos co guitarrista de rock John Lowery, mellor coñecido como John 5, ex-guitarrista da banda de Marilyn Manson e actualmente guitarrista da banda de Rob Zombie.
No 2008 participou no primeiro episodio do proxecto PG Porn creado por James Gunn e definido, polo mesmo, como porno 'para a xente que lle gusta todo do porno, excepto o sexo'.
Filmografía
200px|miniatura|Aria Giovanni.
Rubinstein
Co nome Rubinstein podemos atopar:
Ozieri
miniatura|200px|Catedral de Ozieri Ozieri é un concello italiano da provincia de Sassari, na rexión de Sardeña. Ten 11.031 habitantes (en 2008) e esténdese por unha área de 252 km², cunha densidade de poboación de 44 hab/km². Fai fronteira cos concellos de: Ardara, Chiaramonti, Erula, Ittireddu, Mores, Nughedu San Nicolò, Oschiri, Pattada e Tula.
Fuso
O termo fuso pode referirse a:
Circuíto de Kyalami
Kyalami é o nome do circuíto de carreiras de coches situado en Gauteng (Suráfrica) ao oeste de Johannesburgo. Nel celebrouse desde 1967 o Gran Premio de Suráfrica de Fórmula 1. Nos últimos anos os arredores do circuíto transformáronse nun suburbio residencial e de uso industrial de Johannesburgo.
O circuíto orixinal que estivo en uso ata que as sancións políticas suspenderon o Gran Premio de Suráfrica en 1986 era un circuíto impoñente no que se celebraron memorables carreiras. Con todo, cando a comezos de 1990 reconstruíuse como parte dun complexo habitacional, o trazado orixinal famoso mundialmente por algunha das súas curvas e por ser un dos máis rápidos do mundial, converteuse nun circuíto estreito e tortuoso. Desde a súa renovación só corréronse dúas carreiras do campionato de Fórmula 1 (1992 e 1993), debido á quebra do promotor.
Baix Llobregat
250px|dereita|miniatura|Localización da comarca en [[Cataluña]]250px|dereita|miniatura|Norte da comarca, con [[Montserrat, Valencia|Montserrat ao fondo e Martorell.]] O Baix Llobregat (en galego: Baixo Llobregat) é unha comarca que se atopa na provincia de Barcelona, en Cataluña. É a terceira comarca máis poboada con 781.749 habitantes (cifra do 2008, só superada polas do Barcelonès e o Vallès Occidental) e unha superficie de 486,5 km². A capital da comarca é Sant Feliu de Llobregat, aínda que hai diversas cidades importantes e maiores, especialmente no delta do Llobregat e que forman parte da Área metropolitana de Barcelona.
Limita ao norte co Bages, ao leste co Vallès Occidental, ao sueste co Barcelonès, ao sur co mar Mediterráneo, ao suroeste co Garraf, ao oeste co Alt Penedès e ao noroeste con Anoia.
Sector primario
Nesta comarca persiste a agricultura, importante no Delta do Llobregat, a segunda zona máis fértil de Cataluña por detrás do Segre. Cultívanse produtos de regadío, como as alcachofas con denominación de orixe Sant Boi, as leitugas e tomates. Respecto á cría de animais, destaca o polo de raza Prat.
Industria
A comarca foi unha das primeiras zonas industrializadas do Estado español, mostra disto é a Colonia Güell (en Santa Coloma de Cervelló). Actualmente atópanse aquí algunhas industrias importantes, especialmente no Delta e o Val do Llobregat, aínda que ultimamente, danse casos de deslocalización como o da planta de Seat en Martorell.
Comercio
O Baix Llobregat é unha das zonas máis comerciais e mellor comunicadas de Cataluña. Respecto ao comercio ten os seguintes centros comerciais, entre outros:
Fondo da Aldea
O topónimo galego Fondo da Aldea pode referirse a:
Ponte de Carlos
A ponte ten unha lonxitude de 516 metros, e o seu ancho é de case 10 metros, á vez que se atopa apoiada en 16 arcos. Está protexida por 3 torres distribuídas entre as súas dúas cabeceiras, dúas delas en Malá Strana e a restante no extremo situado na Cidade Vella. A torre localizada na cabeceira da Cidade Vella é considerada por moitos como unha das construcións máis impresionantes da arquitectura gótica no mundo. A ponte está decorada con 30 estatuas situadas nos seus lados, a maior parte das cales son de estilo barroco e foron construídas ao redor do 1700.
Durante as noites a Ponte de Carlos é unha testemuña silenciosa dos tempos medievais. Pero durante o día, a súa faciana muda completamente e transfórmase nun sitio moi transitado. Artistas e comerciantes tratan de facer diñeiro a expensas do importante fluxo de turistas que todos os días visitan o lugar.
Construción da ponte
A necesidade dunha nova ponte xurdiu logo de que a vella Ponte de Judith fose destruída por unha inundación en 1342. Esta ponte de estilo románico fora bautizada en honor á dona do rei Ladislau I.
Astrólogos e numerólogos determinaron que Carlos IV debía asistir ao asentamento da pedra fundamental ás 5:31 AM do 9 de xullo de 1357. Este preciso intre pode ser enunciado como 135797531, e conforma unha secuencia capicúa de díxitos impares ascendentes e descendentes, que se atopa gravada na torre da Cidade Vella. A construción foi supervisada por Peter Parler, e liderada por un "magister pontis", Jan Ottl.
A ponte foi construída con arenita de Bohemia. Existe unha lenda segundo a cal utilizáronse ovos para enriquecer o morteiro usado ao momento de tender os bloques, co obxectivo de facelo máis duro. Malia que isto non pode ser verificado directamente, análises recentes confirmaron a existencia de ingredientes orgánicos e inorgánicos no morteiro. A construción da Ponte de Carlos estendeuse ata principios do século XV. Para soster economicamente a obra cobrábanse peaxes, tarefa que inicialmente estivo a cargo da orde relixiosa dos Cabaleiros da Cruz con Estrela Vermella, e logo da municipalidade da Cidade Vella (ata 1815).
Historia ata o século XX
Ao longo da súa historia, a Ponte de Carlos foi testemuña de numerosos acontecementos, á vez que sufriu danos en varias ocasións. En 1432, unha inundación destruíu tres dos seus alicerces. En 1496, o terceiro arco (contando dende a beira da Cidade Vella) esborrallouse logo de que un dos alicerces descendese debido á erosión na súa parte inferior. Nesta ocasión, os traballos de reparación duraron ata o ano 1506.
Un ano logo da Batalla da Montaña Branca, logo da execución dos 27 líderes da revolta anti-Habsburgo o 21 de xuño de 1621, as cabezas dos rebeldes foron expostas na ponte para disuadir aos checos da posibilidade de novos alzamentos. Cara fins da Guerra dos Trinta Anos, en 1648, os suecos ocuparon a ribeira occidental do Moldava e no seu intento de avanzar cara a Cidade Vella, a batalla máis importante produciuse sobre a ponte. Durante o combate, a torre ao lado da Cidade Vella sufriu graves danos nun dos seus lados (o que mira cara ao río) e a maior parte dos ornamentos góticos deberon ser retirados.
Durante o século XVII e comezos do XVIII a ponte adquiriu a súa aparencia actual, ao instalarse unha serie de estatuas barrocas sobre os alicerces do mesmo. Durante unha gran inundación acontecida en 1784, cinco alicerces foron danados considerablemente e, aínda que os arcos non se romperon, o tránsito pola ponte debeu ser restrinxida por un tempo.
240px|dereita|miniatura|A Ponte de Carlos cedo pola mañá, co [[Castelo de Praga ao fondo.]] Vista da Ponte durante as inundacións de [[1872.|miniatura|esquerda]]
A escaleira orixinal que descendía desde a ponte cara á Illa Kampa foi substituída por unha nova en 1844. Ao ano seguinte, unha nova inundación ameazou a integridade da ponte, aínda que finalmente non se rexistraron danos de consideración. En 1848, durante os días da Revolución, a ponte escapou ilesa aos canonazos, aínda que algunhas das estatuas foron danadas. En 1866, instaláronse as luces de estilo seudo gótico (inicialmente a gas, aínda que máis tarde serían substituídas polas eléctricas) na balaustrada da ponte. Na década de 1870 o primeiro servizo regular de transporte público (autobús) comezou a funcionar sobre a ponte, o cal sería substituído tempo despois por un tranvía tirado por cabalos. Tamén foi en 1870 cando a ponte recibiu a denominación actual de Ponte de Carlos. Entre 1874 e 1883, as torres foron sometidas a unha restauración minuciosa.
Entre o 2 e o 5 de setembro de 1890, outra inundación de proporcións catastróficas afectou a Praga e causou importantes danos á Ponte de Carlos. Centos de embarcacións, troncos e outros materiais flotantes vidos de augas arriba comezaron a formar unha barreira a medida que se amoreaban contra a ponte. Como consecuencia da presión exercida, tres dos arcos da ponte foron derribados e dous dos seus alicerces colapsaron debido á erosión xerada pola auga. Xunto co quinto alicerce, dúas das estatuas construídas por Ferdinand Brokoff (as de San Ignacio de Loyola e San Xavier) tamén caeron ao río. Os traballos de recuperación demandaron dous anos (a ponte foi reaberta o 19 de novembro de 1892) e custaron 665.000 coroas.
Dende o século XX ata a actualidade
200px|miniatura|A Ponte de Carlos nun día de inverno, vista dende a Torre na beira da Cidade Vella A comezos do século XX, o tráfico a través da Ponte de Carlos aumentou de xeito pronunciado. O 15 de maio de 1905 foi o derradeiro día no que circulou o tranvía tirado por cabalos, sendo substituído por un eléctrico que funcionaría ata 1908, e por autobuses logo dese ano. Ao finalizar a segunda guerra mundial, construíuse unha barricada na entrada á ponte situada baixo a torre da Cidade Vella.
Entre 1965 e 1978, leváronse a cabo importantes obras de mantemento na ponte, grazas á colaboración de varias entidades científicas e culturais. Reasegurouse a estabilidade dos alicerces, substituíronse todos os bloques de pedra que estaban danados, quitouse a capa asfáltica que recubría a ponte e prohibiuse todo tipo de tránsito con excepción do pedestre. Dende a finalización destas obras, cuxo custo roldou os 50 millóns de coroas, soamente pódese acceder á ponte a pé. esquerda|miniatura|Torre da ponte de Carlos, na beira de [[Malá Strana.]] Na década de 1990, xurdiron críticas ás obras de mantemento e reconstrución que se realizaron, xunto con propostas para que se volvan a realizar tarefas de restauración.
A comezos do século XXI, a maior parte dos expertos estaba de acordo en que as derradeiras obras realizadas non estiveran exentas de erros, pero cuestionaban a necesidade de volver a interferir na ponte. Con todo, logo das desastrosas inundacións de 2002 (que en si mesmas só ocasionaron danos menores á ponte), decidiuse realizar traballos de reparación e estabilización en dous dos alicerces (o oitavo e o noveno) situados na beira de Malá Strana. Trátase dos únicos alicerces que non foran reparados logo das inundacións nos anos 1890. As citadas inundacións de 2002 incrementaron o número de persoas que sinalan a necesidade dunha restauración máis minuciosa e, cara 2005, considerábase que a reparación dos dous alicerces representaba a primeira etapa dun plan de obras estendido, que incluiría entre outras cousas a inclusión dun sistema protector de hidroillamento. Todas as obras levaranse a cabo gradualmente, sen necesidade de pechar á ponte ao público, e espérase que se conclúan no ano 2007.
Estatuas na ponte
150px|dereita|miniatura|Estatua de [[Xoán Nepomuceno (santo)|San Xoán Nepomuceno.]] As 30 estatuas que se atopan ao longo da Ponte de Carlos, na súa maior parte pertencen ao estilo barroco, estas forman unha combinación de estilos única xunto co gótico que prevalece na ponte propiamente dita. A maior parte das esculturas foron realizadas entre 1683 e 1714, e representan a varios santos e santos patróns venerados nesa época. Entre os artistas que decoraron a ponte coas súas obras atopábanse os máis prominentes de Bohemia: Matthias Braun, Jan Brokoff e os seus fillos Michael Brokoff e Ferdinand Brokoff, entre outros.
Entre as esculturas máis notables, cóntanse as de San Luthgard, o Crucifixo e o Calvario e a de San Xoán Nepomuceno. Tamén é coñecida a estatua do cabaleiro Bruncvík, malia que non se atopa en ningunha das dúas fileiras principais a ambos os dous lados da ponte.
A partir de 1965, todas as estatuas foron substituíndose con réplicas, sendo exhibidas as obras orixinais no Museo Nacional.
The Culling (videoxogo)
Modo de xogo
Os xogadores atópanse nunha pequena illa chea de varias trampas e construcións. Durante o xogo, os participantes na loita poden interactuar con covas, pontes, gas velenoso, barrís explosivos e outros obxectos. Completando diferentes tarefas como sobrevivir uns poucos minutos, desprazarse unha certa distancia ou interactuar coa contorna, os xogadores reciben "F.U.N.C". F.U.N.C é a moeda empregada no xogo para crear ou mellorar os equipamentos.
Desenvolvemento
The Culling foi deseñado por Xaviant para ser desfrutado por xogadores e por aqueles que ven a partida.
Vigoalminuto.com
Vigoalminuto.com é un xornal galego na rede, en lingua galega e castelán, e centrado sobre todo na comarca de Vigo. A súa directora é Natalia Fernández. Ten a súa sede na cidade de Vigo, e está editado pola empresa Tresyuno Comunicación.
Ardara
miniatura|200px|Igrexa de Santa María del Regno Ardara é un concello italiano da provincia de Sassari, na rexión de Sardeña. Ten 827 habitantes (en 2004) e esténdese por unha área de 38 km², cunha densidade de poboación de 22 hab/km².
Fai fronteira cos concellos de: Chiaramonti, Mores, Ozieri, Ploaghe e Siligo.
Pablo Álvarez Núñez
Pablo Álvarez Núñez, coñecido como Pablo Álvarez, nado en Oviedo o 14 de maio de 1980, é un exfutbolista galego-asturiano. Desenvolveu a súa carreira deportiva principalmente entre o Lugo, o Sporting de Gijón e o Deportivo da Coruña. Xogou coas seleccións galega e asturiana de fútbol.
Museo Nusantara (Delft)
O Museo Nusantara (en neerlandés: Museum Nusantara) foi unha institución museística sobre Indonesia (ex Indias Orientais Neerlandesas) sito no número 4 da praza Sint Agathaplein, na cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos.
Pablo Álvarez Núñez
Comezos en Lugo
Naceu en Oviedo e criouse en Lugo, cidade na que comezou a xogar ao fútbol sala no colexio dos Franciscanos, onde tamén practicou atletismo. En idade benxamín entrou na canteira do Lugo, na que estivo ata 1998, xogando co equipo xuvenil na División de Honra.
Museo Nusantara (Delft)
A colección estaba composta por arte e utensilios tradicionais de Indonesia, e pretendía achegar unha idea da historia e da cultura dos diversos grupos étnicos daquel país.
Ademais, este museo foi unha mostra das relacións existents durante catro séculos entre Indonesia e os Países Baixos, logo de que en 1595 partise a primeira frota holandesa cara ás Indias Orientais e en 1602 se establecese a Compañía Holandesa das Indias Orientais (VOC).
Pablo Álvarez Núñez
Paso polo Sporting de Gijón
Na tempada seguinte xa formou parte plenamente do primeiro equipo, co que disputou 39 partidos, 32 deles como titular, e marcou cinco tantos. No club asturiano coincidiu con David Villa e contabilizou 168 encontros e 27 goles ata 2006.
Museo Nusantara (Delft)
Historia
miniatura|esquerda|Estatuiña masculina de madeira, exposta no Museo Nusantara En 1864, o Consello Municipal de Delft decidiu crear unha institución para a educación en lingüística e en etnoloxía das Indias Orientais Neerlandesas, vinculada tamén á Escola Politécnica de Delft (actual Universidade de Tecnoloxía de Delft). Este organismo, chamado Institución Indiana (Indische Instelling), creou unha colección inicial de obxectos para utilizar nese proceso educativo, que constituíu o núcleo dos fondos do posterior Museo Nusantara. O proxecto educativo finalizou en 1899, cando a colección abranguía arredor de 5.000 obxectos.
Pablo Álvarez Núñez
Deportivo da Coruña
Antes do remate da tempada 2005/06 chegou a un acordo co Deportivo da Coruña para a súa fichaxe para a seguinte tempada. Con todo, xogando aínda co Sporting, rompeu a tibia e o peroné nun partido contra o Lleida, o que alonxou dos terreos de xogo durante nove meses. Puido debutar finalmente co equipo de Joaquín Caparrós en xaneiro de 2007, nun partido de cuartos de final da Copa do Rei contra o Valladolid, onde xogou como titular, marcando un gol. Na seguinte campaña, con Miguel Ángel Lotina no banquiño, apenas contou con minutos e seguiu sen participar en moitos dos partidos.
Antes do remate da tempada 2005/06 chegou a un acordo co Deportivo da Coruña para a súa fichaxe para a seguinte tempada. Con todo, xogando aínda co Sporting, rompeu a tibia e o peroné nun partido contra o Lleida, o que o afastou dos terreos de xogo durante nove meses. Puido debutar finalmente co equipo de Joaquín Caparrós en xaneiro de 2007, nun partido de cuartos de final da Copa do Rei contra o Valladolid, onde xogou como titular, marcando un gol. Catro días despois estreouse na Primeira División, nun partido contra o Mallorca en Riazor, no que entrou como substituto de Riki. Na seguinte campaña, con Miguel Ángel Lotina no banquiño, apenas contou con minutos, polo que no mercado de inverno saíu cedido ao Racing de Santander,.
Museo Nusantara (Delft)
Historia
A partir de aí, a colección continuou agrandándose ata chegar aos 18.000 obxectos, 16.000 fotografías e soportes de imaxe, e 8.000 fondos bibliográficos relativos a Indonesia.
Pablo Álvarez Núñez
Deportivo da Coruña
Co Racing marcou o seu primeiro gol en Primeira División. Foi o 13 de xaneiro de 2008, fronte ao CA Osasuna no estadio Reyno de Navarra. O 7 de maio, no partido fronte ao Sevilla FC, sufriu unha fractura do óso malar que lle impidiu xogar o resto da temporada.
Museo Nusantara (Delft)
Historia
En 1954 fundouse a Asociación de Amigos do Museo Etnográfico, e en 1962 a Fundación para a Propiedade da Arte Etnográfica, coa misión de conseguir fondos económicos e adquirir novas pezas para o museo.
Pablo Álvarez Núñez
Deportivo da Coruña
Na tempada 2008–09 regresou ao Deportivo da Coruña, onde militou durante os seguintes tres anos, superando os 100 partidos e debutando na Copa da UEFA contra o Aalborg. Na tempada 2010/11 formou parte do equipo que acabou descendendo a Segunda División dúas décadas despois, logrando ascender de novo na campaña seguinte con Oltra no banco e con récord de puntos (91).
Museo Nusantara (Delft)
Historia
No marco da reestruturación do uso de edificios e institucións municipais, o Concello de Delft, propietario do edificio e da colección, decidiu o pechamento do museo o 6 de xaneiro de 2013. En abril de 2014 anunciouse que a antiga colección do Museo Nusantara sería dividida provisionalmente entre diversos museos, entre outros o Museo Prinsenhof, tamén de Delft, e o Museo Volkenkunde, de Leiden, aínda que existe un proxecto de reestablecemento do museo, pendente de concreción.
Pablo Álvarez Núñez
Regreso a Lugo
Para a tempada 2012/13 regresou ao Lugo, na volta do club á Segunda División. No seu primeiro ano formou parte habitual do once de Quique Setién, chegando a xogar 31 partidos e marcar 4 goles. Na seguinte tempada por mor das lesións tan só xogou 16 partidos. Ao finalizar a campaña, tras acabar o seu contrato co club lucense, asinou polo Langreo, equipo nese ano recentemente ascendido á Segunda División B.
Asturias e os Estados Unidos
Alí permaneceu ata decembro, cando decidiu probar co New York City FC da Major League Soccer (MLS) estadounidense, equipo no que xogaba o seu amigo e excompañeiro David Villa. Finalmente asinou contrato o 6 de marzo de 2015, e alí compartiu equipo ademais de con Villa con outras estrelas como Pirlo e Lampard, e co tamén galego Angeliño.
Tras unha breve cesión ao Wilmington Hammerheads, regresou a Asturias, e en maio de 2016 volveu fichar polo Langreo, co que xogou na Terceira División. Nas dúas seguintes tempadas xogou co Llanera, tamén en Terceira, club no que colgou as botas en 2018.
Selección
Vencellado tanto a Asturias, onde naceu, como a Galiza, onde se criou, afirmou en numerosas ocasións sentirse galego e asturiano, motivo polo que xogou coas dúas seleccións. Estreouse coa selección asturiana nun partido contra Lituania no Molinón o 29 de decembro de 2001 (6-1), e coa galega exactamente catro anos despois, contra o Uruguai en San Lázaro (3-2). Disputou dous partidos máis co combinado galego, contra o Camerún en 2007 e contra Irán en 2008.
Vida persoal
É fillo de Concha Núñez e do perito agrónomo Adalberto Álvarez, fundador da empresa Calfensa e profesor na Escola Politécnica Superior de Lugo. No ano 2008 adheriuse á campaña Doi la cara pola oficialidá, en favor do recoñecemento do asturiano como cooficial de Asturias.
Maxim Gorki
miniatura|Fotografía coa autografía de Maxim Gorki. Aleksei Maksimovich Peshkov, (en Алексей Максимович Пешков), nado en Nizhnii Novgorod o 28 de marzo de 1868 e finado en Moscova o 18 de xuño de 1936, máis coñecido polo seu pseudónimo Maxim Gorki (en Максим Горький), foi un escritor ruso identificado co movemento revolucionario soviético.
Traxectoria
Aleksei Peshkov era fillo dun tapiceiro que con moito traballo e esforzo mellorou máis tarde a súa posición social. Gorki empezou desde neno a desempregar oficios variados, ata que decidiu abandonar o fogar paterno para facer a súa vida independentemente. No transcurso de 18 anos, entre 1875 e 1893, o autor traballou como empregado de pintor, axudante de panadeiro, camareiro de barco, empregado de ferrocarrís e mesmo como vendedor de bebidas.
Comezou a utilizar o pseudónimo Gorki en 1892, mentres traballaba en Tbilisi para o xornal Кавказ (O Cáucaso). Toda a experiencia acumulada ó longo desa época enriquecería máis tarde a bagaxe temática do escritor. De feito, as súas vivencias e as das persoas coas que traballou e conviviu deron vida ós relatos das súas obras autobiográficas Infancia, Entre os homes e As miñas entrevistas.
Unha das súas experiencias, a súa permanencia como pasante de avogado, foi a que despertou o seu gusto pola literatura e o seu interese pola cultura. En adiante, a lectura foi actividade crucial nos seus días e máis tarde deu vida ás súas primeiras narracións: Makar-Tchudra (1892) ou Tchelkach (1895).
A súa obra
miniatura|Selo conmemorativo dedicado ó escritor. A obra de Maxim Gorki medrou axiña. Xa en 1898 reunira a súa produción narrativa en dous volumes. A súa persoa era cada vez máis popular, os seus contos agradaban ó público e a súa fama transcendera as fronteiras para levar o seu nome por toda Europa.
Entón, tamén as súas producións teatrais Pequenos burgueses e Os baixos fondos acadaron o éxito. Foron levadas a escena en 1902 no Teatro de Artes de Moscova e máis tarde recorreron os mellores escenarios de Europa. Estas obras de teatro empregaron de xeito innovador técnicas naturalistas estruturando unha serie de tramas paralelas nas que practicamente tódolos personaxes tiñan a mesma importancia.
Noutros campos seguiu acadando novos logros. Da narrativa curta pasou á de longo alcance con novelas como “Varen’ka Olesova” (1898), Foma Gordeev (1899) e Os tres (1900).
En San Petersburgo estableceu contacto con destacados marxistas que o motivaron a volver a vista cara aos problemas sociais, convencéndoo da conveniencia do movemento revolucionario. Tamén na súa obra plasmou a súa simpatía con estes ideais, como o amosan os seus dramas O canto do petrel, Os veraneantes, Os fillos do sol, Os inimigos ou Os bárbaros. Porén, a censura recaeu sobre algúns deles. Foi nomeado membro honorario da Academia Imperial de Ciencias, pero en 1902 foille anulado o posto a causa de diverxencias políticas. Porén, Maxim Gorki non estaba disposto a ceder nos seus ideais e seguiu apoiando á Revolución, o que o levou ó cárcere.
En 1907 mudouse a Capri por severos problemas de saúde, e alí xa nese ano escribiu a súa obra máis popular, A nai, na que relata a evolución do pensamento da nai dun obreiro socialista, así como a contorna da Rusia revolucionaria. Na illa italiana estableceu un centro de emigración revolucionaria ata pouco antes de estalar a primeira guerra mundial. Mentres tanto, a súa fama ía en decadencia e el mesmo sufría unha crise de identidade influenciado polas ideas de Tolstoi.
Ó estalar a Revolución rusa en 1917 encontrábase na súa patria, onde traballou activamente no ámbito cultural ata 1921, cando se traslada a Alemaña, onde permanece tres anos.
Despois estivo en Sorrento, e en 1928 regresa a Rusia, onde empeza a etapa da súa obra na que sustentou o réxime soviético. Maxim Gorki morreu en Moscova o 14 de xuño de 1936.
Cláusula filioque
As Igrexas orientales difiren da occidental no texto do Credo de Nicea sobre o Espírito Santo. Na forma oriental dise: o Espírito Santo "procede do Pai" (sen engadir nin "e do Filho" nin "unicamente"). Na forma occidental, engádense as palabras "e do Fillo" (escrito en latín, Filioque).
A Igrexa católica confesa unha dobre procesión do Espírito Santo: "do Pai e do Fillo", como dun só Principio. A Igrexa latina confesa isto tamén polo uso do Credo con Filioque a non ser que a palabra "procedit" (procede) sexa representada pola palabra grega "προερχόμενον", que ten un sentido máis restringido, que non se pode aplicar á procesión do Espírito Santo a partir do Fillo. Por esta razón, a tradución grega do Misal Romano exclúe o Filioque, e varios papas teñen recitado o Credo publicamente en grego sen o Filioque. En xeral, as Igrexas católicas orientais non usan a cláusula, o que non é negar a doutrina, e a Santa Sé anima as que a introduciran a "volver ás súas raíces".
Na Encyclopedia of Eastern Orthodox Christianity Marcus Plested sinala que os teólogos ortodoxos, mentres se opoñen, por unanimidade, a inclusión do Filioque no Credo de Nicea, descubriron agora modos posibles de conciliación en materia de doutrina e fraseoloxía. Xa Sergei Bulgakov (1871-1944) declarou que o Filioque non se pode considerar nin un dogma, nin unha herexía, senón un theologoumenon, é dicir, unha opinión teolóxica aceptable. Karl Barth e Yves Congar din que a visión de Bulgakov é compartida pola maioría dos teólogos ortodoxos.
Non todos os teólogos ortodoxos comparten esta visión. Alén de moitas "pombas" hai tamén –observa o bispo ortodoxo Kallistos (Timothy) Ware  – os "falcóns", para os que o Filioque é unha herexía. Un dos máis destacados destes era Vladimir Lossky (1903-1958), que no Filioque viu a raíz de todos os problemas dogmáticos das relacións entre Oriente e Occidente: segundo el, a cuestión da procesión do Espírito Santo é a única razón dogmática para a separación de Oriente e Occidente; as outras diverxencias doutrinarias só son o resultado desta.
Geraldo Alckmin
Geraldo José Rodrigues Alckmin Filho, nado en Pindamonhangaba o 7 de novembro de 1952, é un médico e político brasileiro, gobernador do Estado de São Paulo, cargo que ocupa por terceira vez.
Fondo do Lugar
O topónimo galego Fondo do Lugar pode referirse a:
Século -VII
século VIII a. C. < Século VII adC > século VI a. C. 300px|dereita|Mapa do mundo no século VII adC
Armin van Buuren
Armin van Buuren, nado en Leiden, Países Baixos, o 25 de decembro de 1976, máis pasou a súa infancia en Koudekerk aan den Rijn. Van Buuren é un recoñecido DJ e produtor de música trance. En 2007 é considerado por DJ Magazine o DJ número 1 do mundo e o número 3 segundo TheDjlist.
Perfugas
Perfugas é un concello italiano da provincia de Sassari, na rexión de Sardeña. Ten 2.487 habitantes (en 2004) e esténdese por unha área de 60 km², cunha densidade de poboación de 41 hab./km².
Fai fronteira cos concellos de Bortigiadas, Bulzi, Chiaramonti, Erula, Laerru, Martis, Santa Maria Coghinas e Tempio Pausania.
Barredo
O topónimo Barredo pode referirse a:
Fenobarbital
miniatura|dereita|150px|estrutura do fenobarbital
O fenobarbital ou fenobarbitona (tamén coñecida polos nomes comerciais Luminal® ou Gardenal®) é unha droga da familia dos barbitúricos usada como medicamento anticonvulsionante, hipnótico e sedativo.
A súa composición química é: 5-etil-5-fenil-1,3-diazinano-2,4,6-triona, de fórmula molecular C12H12N2O3,
A Frairía
O topónimo galego A Frairía pode referirse a:
Kool & the Gang
Kool & the Gang é un grupo estadounidense de jazz, R&B, soul, funk e disco group, formado en 1964 como "Jazziacs" na cidade de Jersey City, Nova Jersey.
Pasaron por diferentes fases musicais durante a súa historia, comezando cun jazz purista, pasando polo funk e R&B, adoptando un son smooth pop-funk, e co paso do milenio, acabaron tendo un son máis moderno de electro-pop. Na súa carreira venderon arredor de 70 millóns de álbums en todo o mundo.
Campionato de Fútbol de Nova Zelandia
O campionato de fútbol de Nova Zelandia (en inglés New Zealand Football Championship), coñecido por razóns de patrocinio como ASB Premiership, é a principal liga profesional de fútbol en Nova Zelandia.
Fundouse en 2004, incluíndo ás oito franquías que desde entón participaron en todas as tempadas, CAuckland City FC, Canterbury United, Hawke's Bay United, Otago United, Team Wellington, Waikato FC, Waitakere United e YoungHeart Manawatu. Estas oito franquías fundáronse en 2004 para poder participar neste campionato, a maioría son agrupacións de distintos equipos de determinadas rexións. Cada un representa a unha rexión de Nova Zelandia.
Un dos partidos máis importantes e atraíntes é o clásico de Auckland, que ten como protagonistas ao Auckland City e ao Waitakere United.
A liga dispútase nos meses de verán, para non interferir cos torneos de fútbol semiprofesionais que se disputan no inverno, e está organizada pola Asociación de Fútbol de Nova Zelandia.
Formato
A competición é unha liga pechada a oito franquías deportivas, que representan ás rexións máis poboadas do país e están controladas por consorcios de clubs. Hai unha liga regular, con dúas roldas a ida e volta, e regulamento FIFA. Ao termo da mesma, os catro mellores clasifícanse para unha rolda eliminatoria, a dous partidos en semifinais e unha gran final a encontro único, que se celebra no estadio do equipo máis forte. Non hai ascensos nin descensos.
Historia
miniatura|Situación dos clubs do campionato e da zona que representan. As orixes da actual liga neozelandesa atópanse no primeiro campionato nacional de fútbol no país, a Liga Nacional de Nova Zelandia. A súa primeira edición tivo lugar en 1970 coa participación de oito clubs procedentes de torneos rexionais, que estaban integrados na súa maioría por xogadores afeccionados ou semiprofesionais. En 1992, a liga desapareceu por problemas financeiros, e probáronse ata catro formatos distintos, que non gozaron de continuidade. Entre outras razóns, os torneos non eran viables no económico polo escaso interese do público e a baixa profesionalización das entidades.
Finalmente, en 2003 creouse o sistema actual de liga, baseado en franquías deportivas e que se celebraría no verán. Os clubs participantes son entidades profesionais, xestionadas por consorcios de equipos que participan nos torneos invernais do país. As franquías poden colaborar con outros clubs, caso do Team Wellington, que mantén un convenio de colaboración con Wellington Phoenix, representante neozelandés na liga australiana. O sistema está controlado pola Asociación de Fútbol de Nova Zelandia, que supervisa a viabilidade económica das franquías e controla que a maioría de rexións do país estean representadas.
A primeira tempada foi a 2004/05, na que o Auckland City FC alzouse co seu primeiro trofeo, algo que se repetiría nas dúas seguintes tempadas, 2005/06 e 2006/07. Pero en 2007/08, o Waitakere United cortaría coa hexemonía do Auckland City. Malia iso, en 2008/09 Auckland City foi campión novamente, chegando así á suma de catro títulos. Os torneos de 2009/10, 2010/11 e 2011/12 foron gañados polo Waitakere United, alcanzando ao Auckland en cantidade de logros. A hexemonía destes dous equipos é moi grande, só o YoungHeart Manawatu, Team Wellington e Canterbury United puideron lograr segundos postos, xa sexa nos playoffs ou no torneo regular.
Bota de ouro
Aínda que o goleador do torneo é recoñecido desde a primeira edición, foi a partir de 2007 que se introduciu un premio para o xogador que conseguise devandito logro, o Golden Boot.
Farruco
Farruco é un hipocorístico do antropónimo masculino Francisco. Pode referirse a:
Dig
"Dig" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Incubus, publicada como segundo sinxelo do seu álbum Light Grenades o 27 de marzo do 2007. O tema acadou o número 4 na lista Modern Rock Tracks, o 17 na Adult Top 40 e o 94 na Billboard Hot 100.
GULO
GULO é a sigla de Grupo de Usuarios de Linux de Ourense. Constituise non oficialmente en 1999. Ten a súa sede oficial no Local de Asociacións do Campus de Ourense da Universidade de Vigo.
A seu xeito de constitución é o de Asociación, en concreto, Asociación Universitaria.
Nace dun grupo de alumnos interesados en Linux, a maioría dos cales estudaban, neses intres, titulacións de informática ou física.
Esta asociación tivo, especialmente nos seus inicios, un grande soporte da Facultade de Ciencias e da Escola Superior de Enxeñería Informática da Universidade de Vigo (Campus de Ourense).
Tiana, Barcelona
Tiana é un municipio catalán da comarca do Maresme, na provincia de Barcelona. Limita coa comarca do Barcelonès e pertence á área metropolitana de Barcelona.
Xeografía
Tiana atópase na serra de Marina. Limita ao norte cos municipios de Santa Maria de Martorelles i Sant Fost de Campsentelles, ao leste con El Masnou e Alella, ao sur con Montgat, antiga barriada mariñeira de Tiana ata a súa segregación en 1933, e ao oeste con Badalona.
Coma Pedrosa
miniatura|O Pico Comapedrosa desde Arinsal O pico Alt de Comapedrosa, tradicionalmente Coma Pedrosa) é un monte dos Pireneos que con 2.946 metros s.n.m. constitúe a cima máis elevada do pequeno estado de Andorra.
Situación
O Coma Pedrosa está situado no noroeste do principado de Andorra, na freguesía de La Massana, moi preto dos límites coas comarcas do Pallars Sobirà (Cataluña) e o País de Foix (Francia). A entidade de poboación máis próxima é Arinsal.
Ascensións
É un dos picos favoritos de escaladores. Aínda que a súa subida tecnicamente non presenta especiais dificultades, é, porén, fatigosa. Unha das vías máis utilizadas é saíndo desde Arinsal até o estany Negre.
Florete
miniatura|dereita|Florete con empuñadura italiana O florete é un tipo particular de arma, semellante á espada, que se utiliza na esgrima. É unha das tres armas que se empregan neste deporte e polo tanto, unha das súas especialidades.
Características
O florete é unha espada longa, flexíbel de aceiro inoxidábel, de 500 gramos de peso e 90 centímetros de lonxitude. A súa principal característica é que ten unha sección rectangular.
A garda ten que ter unha circunferencia de entre 9,5 e 12 cm, e a folla ten que ir ao xusto medio da garda. Existen diversos tipos de empuñaduras e asas: fundamentalmente a de mango dereito e a chamada ortopédica. A de mango dereito, sitúa todos os dedos xuntos ao redor da asa, e é a máis común de usar na aprendizaxe. A ortopédica, que permite un maior desenvolvemento de forza, posto que o polgar se separa do resto do puño, é a máis usada en competición.
A folla do florete eléctrico ten un fío que a percorre enteira e que transmite os impulsos eléctricos dende a punta ata un enganche situado no interior da asa. A sensibilidade de toque nesta disciplina é de 500 gramos de forza, menor cá da espada.
A folla do florete, como a do resto das armas da esgrima, ten distintos nomes conforme as partes: a espiga é a parte da folla que se inserta na asa; o forte é a base da folla, máis resistente có resto, e que se usa para as paradas, pero tamén a que ten un movemento máis lento; o centro, ou parte media, onde se desenvolven a maior parte dos contactos entre floretes; e a punta, que é a parte máis frouxa pero máis rápida.
Uso
Ao ser a arma máis lixeira das tres e a máis cómoda de manexar, é a máis indicada para os adestramentos. Habitualmente é a primeira arma coa que toman contacto co deporte os seus practicantes, e é especialmente indicada para os rapaces e as rapazas. Durante longos anos, esta foi a única arma da esgrima feminina.
Regras
miniatura|dereita|120px|En vermello, a área de tocado en florete A variedade de florete difire das outras dúas (o sabre e a espada) nalgunhas regras e particularidades derivadas da forma e dos usos da arma.
A zona de tocado en florete limítase ao tronco, é dicir, que non se pode puntuar contra a cabeza, as pernas ou os brazos. Os tocados nestas zonas provocan a detención do combate, pero sen que suba ningún punto ao marcador. Porén, si que se pode tocar nas costas, aproveitando un movemento lateral do contrario, e provocando unha flexión na folla do florete. A ese movemento chámaselle flick.
En florete non existe o tocado dobre, é dicir, que obtén o punto quen leva a prioridade, e non os dous (de ser o caso que os dous impacten no contrario). A prioridade lévaa quen está atacando, non sendo que sexa neutralizado por unha parada regulamentaria.
Carya
miniatura|Follaxe de [[Carya cordiformis.]] miniatura|Amento masculino (candea) de [[Carya illinoinensis.]] right|miniatura|Noces chegadas de Carya ovata, a punto de caeren, Andrews, [[Carolina do Sur (Estados Unidos).]]
Carya (as nogueiras de pecán) é un xénero de plantas arbóreas, máis raramente arbustivas, da familia Juglandaceae. Inclúe unha trintena de táxones aceptados -entre específicos, infraespecíficos e híbridos- dos case 150 descritos.
Etimoloxía
Carya: derivado do grego κάρυον, "noz".
Descripión
Árbores, máis raramente arbustos, de 3 até 50 de altura, monoicos como todos os representantes da familia, con casca de cor cinsenta ou apardada, lisa con fendas en individuos novos, tornándose engurrada e ocasionalmente profundamente sucada ou exfoliada en escamas laminares ou ben en fitas longas ou largas. As follas son imparipinnadas, con pecíolo de glabro a pubescente ou escamoso e 3-21 folíolos peciolulados de marxe asserado -os distais máis grandes- que miden de 2-26 por 1-14 cm. Os amentos masculinos (candeas), pénsiles, son de 3 fascículos de flores con 3-15 estames pubesentes ou non. As flores femininas organízanse en espigas terminais. Os froitos son drupáceos ("drupa involucrada" ou "trima") de invólucro dehiscentes en 4 valvas de suturas lisas ou aladas, con noz comprimida ou non, angulosa ou lisa, suave ou verrugosa, de casca fina ou grosa e de cor parda, ocasionalmente pintada de negro ou marrón. A semente pode ser doce ou amarga.
Distribución
Unha ducia de especies son nativas de América do Norte (11 en EUA, 1 en México), e unhas 5–6 de China e Indochina. Un certo número de especies foron introducidas en diversas rexións do mundo con fins ornamentais, alimenticios ou industriais.
Especies e clasificación
Principais especies:
Por exemplo:
Usos
O xénero ten certa importancia económica: por exemplo, Carya illinoinensis, a nogueira de pecán común, e a súa noz, é o produtor máis importante de «noces» de América do Norte, e a madeira das verdadeiras «Nogueiras americanas» é sen igual para a fabricación de mangos de ferramentas por ser moi rexa e resistente a golpes. Tamén estas nogueiras son unha boa fonte alimenticia para a fauna salvaxe sendo moi apreciadas na gastronomía humana.
Departamento de Lavalleja
Localización e características
Limita polo norte co departamento de Treinta y Tres, polo leste co de Rocha, polo sur cos de Canelones e de Maldonado, e polo oeste co de Florida.
O nome do departamento provén do brigadier xeral Juan Antonio Lavalleja, quen tivo unha destacada actuación militar e política na loita independentista do país e que era natural do mesmo.
18 de decembro
O 18 de decembro é o 352º día do ano do calendario gregoriano e o 353º nos anos bisestos. Quedan 13 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|125px|dereita|Steven Spielberg.
Mortes
miniatura|175px|dereita|Antonio Stradivari examinando un instrumento.
Outros
Os 366 días do ano
Boyko Borisov
Boyko Metodiev Borisov (en búlgaro: Бойко Методиев Борисов), nado en Sofía o 13 de xuño de 1959, é un político búlgaro e en 2009 o Primeiro Ministro de Bulgaria. É enxeñeiro con grao de tenente polo Instituto de Estudos Superiores do Ministerio do Interior en 1978, con especialidade en loita contra incendios.