cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pilar García Negro
Traxectoria política
En 2006 foi xulgada e condenada canda Xosé Manuel Carril e Francisco Xosé Rei por inxurias e desorde pública logo dun pleno, celebrado en 2004, no Palacio de María Pita no que Francisco Vázquez pretendía cooficializar os topónimos galego e castelán para a cidade.
Edicións e estudos
miniatura|Pilar García Negro e [[Queremos Galego.]]
Obras colectivas
miniatura|Problemática das línguas sen normalizar. Situación do galego e alternativas, 1980.
Non chores, Sabeliña
Non chores, Sabeliña é unha zarzuela en composta polo compositor lucense Gustavo Freire en 1943 con libreto en galego de Xosé Trapero Pardo. Segundo di o propio libreto, a obra foi concibida como unha obra para afeccionados, polo que as dificultades técnicas non son grandes. O papel principal na obra recae no coro.
Historia e características
A obra foi estreada en 1992 nun concerto da Banda Municipal de Lugo e o Orfeón Lucense no que os papeis principais estiveron interpretados por Noemi Mazoy e Moncho García Otero, malia que hai temas que durante moito tempo formaron parte do repertorio da Banda Municipal de Lugo.
O seu libreto foi o primeiro texto publicado nesta lingua logo da Guerra Civil.
Non chores, Sabeliña vén ser o consello do autor experimentado a unha rapaza nova que sofre temporal mal de amores, sabendo que ao remate todo se aclarará e Sabeliña e o seu namorado comprobarán que o amor verdadeiro triunfa sobre todas as dificultades.
Gravacións
A primeira interpretación de Non chores, Sabeliña foi gravada pola Radio Galega en 1992, mais non foi ata 2009 cando se realizou unha gravación fiel á partitura orixinal. Esta última gravación correu por parte da Orquestra de Xove, en colaboración coa Coral Lugh e que tivo o seu xermolo nunha interpretación levada a cabo pola orquestra e a coral en 2006.
Asteroides Amor
miniatura|300px|Eros.
Asteroide Amor é calquera dos asteroides que teñen unha órbita entre Marte e a Terra. Eros quizais sexa o máis famoso e foi o primeiro asteroide en ser orbitado e posteriormente visitado por unha sonda humana. Cruzan a órbita de Marte pero non a da Terra.
Ver tamén
Asteroides Amor
Asteroides Apolo
Asteroides Atón
Asteroide Troiano
Raul Meireles
Raul José Trindade Meireles, máis coñecido como Raul Meireles, nado no Porto o 17 de marzo de 1983, é un futbolista profesional portugués que xoga como centrocampista para o Fenerbahçe S.K. da Süper Lig turca. Xoga principalmente como centrocampista.
Meireles comezou a súa carreira no Boavista, mais o seu primeiro ano foi cedido ao Clube Desportivo das Aves da Liga de Honra, onde fixo o seu debut profesional. Despois dunha cesión de dous anos, regresa ao Boavista e debuta na Primeira Liga. Grazas ás súas grandes actuacións, Meireles foi fichado polo outro equipo da cidade: o FC Porto, gañando tres títulos de Primeira Liga consecutivos, dúas Copas e tres Supercopas. En 2010, ficha polo Liverpool inglés, onde gañou o premio ao Mellor xogador de 2011 segundo os fans da Premier League. En agosto de 2011 asina co Chelsea, uníndose ao seu ex-adestrador de André Villas-Boas, con quen xa pasara un período curto de tempo.
A carreira internacional de Meireles no fútbol nacional comezou nas categorías xuvenís, cando representou á selección sub-16 no equipo para a Eurocopa 2000 sub-16 en Israel. En novembro de 2006, foi chamado á selección absoluta por primeira vez. Máis tarde representou a nas Eurocopas de Austria/Suíza 2008 e Polonia/Ucraína 2012 e nos Mundiais de Suráfrica 2010 e Brasil 2014.
Boavista
Nado no Porto, no verán de 2001 tras asinar co Boavista, é inmediatamente cedido ao Desportivo das Aves da Liga de Honra, segunda categoría do fútbol portugués. Debuta co primeiro equipo o 8 de agosto de 2001, nun partido amigábel contra o Gondomar, no que o seu equipo venceu por 3-0. Porén, na súa primeira campaña xoga tan só 16 partidos de liga. Na tempada 2002-03, o 25 de maio de 2003 marca o seu primeiro gol nun partido contra a União da Madeira. O tanto foi un tiro desde unha distancia de 30 metros fóra do alcance do gardameta da União. Na tempada 2003-04, volveu a Boavista despois dun período de préstamo de dous anos. Meireles fixo o seu debut na Primeira Liga o 17 de agosto de 2003 contra o SL Benfica, e foi elixido como o mellor xogador do partido polos diario Record. Nesa tempada, aínda que non puido anotar ningún gol, xoga 29 partidos de liga, o que demostra a súa importancia para o equipo.
Porto
O 7 de xullo de 2004, o FC Porto asina a Meireles cun contrato de cinco anos, que é presentado en rolda de prensa o 12 de xullo. Co dorsal 33 na camisola debuta o 22 de setembro contra a União de Leiria no Estádio do Dragão, saíndo desde o banco no minuto 59. O partido finalmente remataría con empate 1-1. O 18 de febreiro de 2005 xoga o seu primeiro partido no once inicial, nunha vitoria en liga no Estádio do Restelo dos Belenenses. Tan só cinco días despois, o 23 de febreiro, debuta na UEFA Champions League nun partido ante o Inter de Milán, xogando os 90 minutos. Durante esa tempada, xoga trece partidos de liga, dez dos cales saído desde o banco, non anotando goles.
Durante a tempada 2005-06, o 19 de febreiro, Meireles anota o seu primeiro gol co equipo en liga, tanto que daría unha vitoria en casa por 1-0 ante o Marítimo. Só tres partidos despois, o 10 de marzo, anota o seu segundo gol da tempada nun triunfo por 2-0 ante o Vitória de Setúbal. Nesa campaña, anota dous goles en 18 aparicións, que axudan ao seu equipo a gañar a Liga. Uns días máis tarde Meireles gaña o seu segundo título, a Copa de Portugal. Nas seguintes catro tempadas, Meireles convertese nun dos xogadores máis importantes do centro do campo do Porto. O seu primeiro gol na Liga de Campións sería durante a tempada 2006-07, concretamente o 21 de febreiro de 2007, nun encontro contra o Chelsea. A nivel de título gaña tres Ligas consecutivas en 2006-07, 2007-08 e 2008-09, ademais de dúas Copas en 2009 e 2010.
Liverpool
miniatura|left|150px|Meireles en [[Liverpool Football Club|Liverpool.]] O 29 de agosto de 2010, Meireles foi traspasado ao Liverpool FC por unha suma de 13 millóns de euros. No equipo inglés escollería o dorsal número 4, até ese intre en posesión do Alberto Aquilani, que saía do club cedido se á Juventus. O club compraría ao xogador como un recambio inmediato para o arxentino Javier Mascherano, quen fichara polo FC Barcelona a comezos dese verán. Debuta na Premier League, entrando como suplente, o 12 de setembro de 2010 nun empate a 0-0 ante o Birmingham City. Tan só catro días máis tarde debuta na Europa League cunha vitoria por 4-1 ante o Steaua de Bucarest en Anfield. A súa primeira titularidade en liga foi na seguinte xornada, o 19 de setembro, nunha derrota por 3-2 ante o Manchester United en Old Trafford.
O 16 de xaneiro de 2011, Meireles anota o seu primeiro gol para o Liverpool no derbi ante Everton, nun empate 2-2 en Anfield que coincidía coa chegada de Kenny Dalglish como novo adestrador. O seu segundo gol chega tan só seis días máis tarde, grazas a unha volea co pé dereito contra o Wolverhampton Wanderers, nunha vitoria a domicilio por 3-0. O 2 de febreiro marca outro gol, o terceiro en catro partidos, nunha vitoria por 2-0 ante o Stoke City, e catro días máis tarde fai catro de cinco, ao anotar o gol da vitoria en Stamford Bridge contra o Chelsea. Meireles aumentaría a súa conta goleadora o 12 de febreiro ante o Wigan Athletic, chegando a conseguir finalmente cinco goles en seis partidos consecutivos da Premier League. Non conseguriría ese ano marcar máis goles, terminando a tempada con 5 en 33 partidos, acabando o seu equipo no sexto lugar na da clasificación con 58 puntos. A súa primeira tempada na liga inglesa foi moi exitosa, chegando a conseguir o trofeo ao Mellor xogador da Liga outorgado polos fans, superando a Fernando Torres, Samir Nasri, Dimitar Berbatov e David Luiz.
Meireles comeza a seguinte tempada entrando desde o banco no minuto 75 minutos ante o Sunderland. No seguinte partido, contra o Arsenal, no cal non figuraba de novo no once inicial, sae desde o banco no minuto 71 para axudar cun gol. Uns días máis tarde, o 31 de agosto de 2011, presenta unha solicitude de transferencia por escrito, nos últimos minutos do período de traspasos.
Chelsea e Fenerbahçe
Co Chelsea procurando no mercado coa necesidade dun centrocampista despois dunha lesión a longo prazo de Michael Essien, xunto a unha tentativa errada de adquirir a Luka Modrić do Tottenham Hotspur, propicia que Meireles asine un contrato co club londiniense de catro anos por unha cantidade por volta dos 12 millóns de libras. Uns días despois, Meireles afirmou que nunca quixo deixar o Liverpool, mais a oportunidade de traballar con André Villas-Boas, con quen pasara un curto período de tempo no FC Porto, era demasiado boa como para rexeitala.
Debutou cos "blues" o 10 de setembro de 2011 nun encontro contra o Sunderland que terminou con vitoria de 2-1 para o seu equipo. No mes seguinte, anotou o seu primeiro gol do Chelsea nun partido da fase de grupos da UEFA Champions League, nunha vitoria por 5-0 contra ante Racing Genk belga. O 12 de decembro, Meireles anotou o seu primeiro gol na Premier League co seu novo equipo na vitoria por 2-1 ante os líderes da liga nese momento: o Manchester City. Tres meses máis tarde, o 7 de marzo de 2012, anotou o seu terceiro gol da tempada, esta vez dun esforzo potente gama de longo na FA Cup na quinta rolda na vitoria de repetición sobre o Birmingham City. O 3 de setembro de 2012, confírmase o acordo entre o Chelsea e o Fenerbahçe turco para a venda de meireles por 8 millóns de libras.
Revolver (álbum)
Revolver é o sétimo álbum da banda inglesa de rock The Beatles, editado o 5 de agosto de 1966 a través do selo Parlophone. Moitos dos temas que aparecen en Revolver teñen un son con guitarras máis roqueiras, que contrasta co seu anterior traballo, o folk rock Rubber Soul (1965). No Reino Unido, as catorce cancións do disco foron publicadas para as emisoras de radio ao longo do mes de xullo de 1966.
Acadou o número 1 tanto nas listas británicas como estadounidenses, posto que ocupou sete e seis semanas respectivamente. Foi colocado no primeiro lugar da lista dos "1000 mellores álbum de todos os tempos" e no número 3 da lista da Rolling Stone dos "500 mellores álbums de todos os tempos".
Portada e título
A ilustración da portada foi creada polo baixista e artista Klaus Voormann, un dos máis vellos amigos dos Beatles dos seus días no Star Club en Hamburgo. O deseño de Voormann, en parte debuxo de liñas e en parte collage, incluía fotografías de Robert Whitaker, que tamén tomou as fotografías da contraportada e outras imaxes do grupo entre 1964 e 1966, como a famosa "butcher cover" (portada sanguinaria) de Yesterday and Today. A propia fotografía de Voormann, así como o seu nome (Klaus O. W. Voormann) aparece no medio do peo de Harrison no lado dereito da portada. A portada de Revolver que aparece no seu traballo para Anthology 3, substituíu esta imaxe por unha fotografía máis recente. A imaxe de Harrison pode verse novamente no seu sinxelo "When We Was Fab" xunto cunha versión actualizada da mesma.
O título "Revolver", ao igual que o de "Rubber Soul", é un xogo de palabras, referíndose tanto ao tipo de arma como ao movemento xiratorio ("revolving" en inglés) dun disco ao reproducirse. Segundo Barry Miles, no seu libro Paul McCartney: Many Years from Now, o título que orixinalmente querían era Abracadabra, ata que descubriron que outra banda xa o usara. Despois diso, as opinións dividíronse: Lennon quería chamalo Four Sides of the Eternal Triangle e Starr bromeando suxeríu After Geography, xogando co recentemente editado álbum dos Rolling Stones Aftermath. Outras suxestións foron Magic Circles, Beatles on Safari, Pendulum, e, finalmente, Revolver, que polo seu xogo de palabras foi o único que agradou aos catro. O título foi escollido mentres a banda estaba de xira no Xapón entre xuño e xullo de 1966.
Formariz, Cabalar, A Capela
Formariz é un lugar na parroquia de Cabalar no concello da Capela, na comarca do Eume, na provincia da Coruña. No ano 2010 tiña 32 habitantes segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, deles 12 eran homes e 20 eran mulleres.
Carmen Porter
Traxectoria
Licenciada en Ciencias da Información pola Universidade Complutense de Madrid e a Universidade Europea de Madrid. É subdirectora do programa de radio Milenio 3, que se emite na Cadena SER e do programa de televisión Cuarto Milenio en Cuatro. É colaboradora da revista Más Allá.
Foi redactora da revista Enigmas do home e do universo, na que se encargou, entre outros temas, dun suplemento en forma de xornal, que contiña noticias do mundo do misterio, ao que denominaban Enigmas Expreso. Tamén foi redactora no programa de televisión El Otro Lado de la Realidad que se emite en Telemadrid.
José Antonio Fernández Romero
Foi profesor en varias universidades nórdicas, de Islandia, Finlandia e Suecia, e na Universidade de Vigo. Foi un tradutor de Halldór Laxness, Jóhann Hjálmarsson e Hans Christian Andersen, entre outros autores. En 1996 recibiu o Premio Nacional de Tradución de España pola Antoloxía da Poesía Nórdica, traducido en conxunto con Francisco Uriz.
A Pedreira, Mondariz, Mondariz
A Pedreira é un lugar da parroquia de Mondariz, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado. Tiña 3 habitantes no ano 2013 segundo datos do IGE, dos cales eran 2 homes e 1 muller, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando non tiña habitantes.
A Casanova, As Pontes de García Rodríguez, As Pontes de García Rodríguez
A Casanova é un lugar da parroquia das Pontes de García Rodríguez no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do IGE, no ano 2014 tiña 10 habitantes dos cales 5 eran homes e 5 eran mulleres.
Tipografía
miniatura|200px|Caracteres tipográficos metálicos A tipografía (do grego τύπος, typos, golpe ou pegada, e γράφω graphο, escribir) é a arte e técnica do manexo e selección de tipos, orixinalmente de chumbo, para crear traballos de impresión. O tipógrafo Stanley Morrison definiuna como:
É unha ferramenta de comunicación e de transmisión de ideas presente en campos nos que especialmente os elementos visuais teñen importancia, como por exemplo a publicidade, a arte, o márketing, o deseño... Comprende a realización de calquera produto (xa sexa impreso ou non) que se comunica cos demais mediante palabras. A pesar de non comunicar a través de imaxes, xa que é un campo distinto, nalgunhas ocasións trabállase con elas. Unha imaxe comunica moita máis información e de maneira máis rápida, eficaz e sinxela ca unha palabra. Cabe mencionar a diferenza entre tipografía e caligrafía pois, mentres a primeira caracterízase polo emprego de máquinas para poder creala, a segunda tende a crearse a man. miniatura Esta técnica ten a súa orixe coa creación do papel, así mesmo. Coas primeiras impresións (antigos bloques de madeira talada) foi posible producir textos. Uns anos máis tarde, sobre o século XV, Johannes Gutenberg creou en Alemaña unha forma de creación de moldes usados para elaborar letras e así poder imprimilas no papel creando textos. O primeiro libro impreso foi a Biblia con 42 liñas por páxina. O éxito desta técnica fomentou a súa propagación por toda Europa e o seu perfeccionamento. Un dos lugares nos que destacou a innovación na imprenta foi Italia, onde conseguiron plasmar a caligrafía humanista e carolinxia, marcando un punto de partida para as tipografías que temos hoxe en día.
A tipografía encárgase da materialización visual da escritura, non só hai que xogar artisticamente cos elementos gráficos, senón que se debe gardar a lexibilidade, a harmonía e a coherencia creando á súa vez un produto visualmente agradable en canto á cor, os espazos...A seleción dunha fonte determinada achega certo valor de credibilidade ao texto, como ocorre por exemplo cos periódicos. Algúns exemplos son Franklin, Gothic, Futura, Helvética, Century... O emprego axeitado da tipografía pode marcar a diferenza entre chamar ou afastar os lectores e futuros compradores.
Elementos tipográficos
Velaquí a táboa fundamental de elementos tipográficos:
A primeira tipografía foi a romana estabelecida na cidade de Venecia, modelada por Claude Bandemaur, escritor e biólogo.
Elementos Tipográficos Romana/Francesa:
Licofrón (sofista)
Licofrón foi un sofista cuxa procedencia exacta e ano de nacemento e morte se descoñecen.
Traxectoria
As fontes de coñecemento das súas reflexións filosóficas proveñen de Aristóteles.
Teoría do coñecemento
Licofrón di sobre o coñecemento que é a comuñón do saber coa alma, comuñón que se dá por si mesma.
Ontoloxía
Para solucionar a tensión entre o Un e o Múltiple, tema principal da filosofía presocrática, Licofrón negou o Ser, o que "é", tese que pode ser comparada coa de Gorxias:
Bandeira de Casaquistán
A bandeira de Casaquistán (en Qazaqstan twı) foi adoptada o 4 de xuño de 1992, substituíndo á bandeira da República Socialista Soviética de Casaquistán. A bandeira é un deseño de Shaken Niyazbekov.
Licofrón (sofista)
Sobre a lei
Licofrón cre que a lei é un garante dos dereitos cidadáns, pero de ningún modo obriga aos mesmos a ser moralmente bos.
Bandeira de Casaquistán
Descrición
Consiste nun pano de cor azul celeste no que aparecen representados unha aguia esteparia, o sol (ouro) con 32 raios no centro e un estampado dourado próximo ao bordo máis próximo ao mastro.
Licofrón (sofista)
Sobre a igualdade social
Licofrón afirma que a nobreza é unha palabra baleira, e que non hai diferenzas reais entre "nobres" e "plebeos".
Bandeira de Casaquistán
Descrición
O estampado representa á arte e as tradicións culturais do pobo casaco. A cor azul celeste do fondo da bandeira alude aos diversos pobos túrquicos que conforman a poboación actual do país (que inclúe entre outros a poboacións de orixe tártara, mongol e uigur). Para eses pobos a cor azul celeste estaba dotado de simbolismo relixioso e representaba ao deus Gök-Tanry aínda que actualmente a cor da bandeira é interpretado como o símbolo do ceo despexado que se divisa no país e da liberdade do seu pobo.
A aguia dourada é un símbolo asociado co imperio de Xenxis Kan que dominou Casaquistán baixo un estandarte de cor azul cunha figura semellante a unha aguia.
Konstantin Novoselov
Konstantin Novoselov, nado como Konstantin Sergeevich Novoselov (en Константин Сергеевич Новосёлов) en Nizhnii Tagil (URSS) o 23 de agosto de 1974, é un físico ruso-británico coñecido polos seus traballos sobre o grafeno xunto con Andre Geim, polos cales recibiron o Premio Nobel de Física en 2010. É membro do grupo de traballo de mesoscópica da Universidade de Manchester como investigador da Royal Society.
Traxectoria
Novoselov publicou máis de 60 traballos de investigación en temas como supercondutividade (Efecto Hall), movementos sub-atómicos das paredes de dominio magnético, da invención da Cinta de Geco, e o grafeno.
O Catarou, As Pontes de García Rodríguez, As Pontes de García Rodríguez
O Catarou é un lugar da parroquia das Pontes de García Rodríguez no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do IGE, no ano 2014 estaba habitado por un home.
CERS
A Confederación Europea de Patinaxe ou CERS (en francés: Confédération Européenne de Roller Skating) é o organismo que regula os deportes de patinaxe (hóckey a patíns, patinaxe artístico en patíns, patinaxe de velocidade sobre rodas e hóckey en liña) a nivel europeo e que ten a súa sede na cidade de Porto, Portugal.
É unha das confederacións continentais que forman parte da Fédération Internationale de Roller Sports (FIRS). Foi fundada en 1975 por iniciativa do coruñés Antonio González, que foi ademais o seu presidente entre 1975 e 1982.
Comité central
O CERS está dirixido por un comité central composto polos seguintes membros:
Comités técnicos
As 4 disciplinas deportivas teñen o seu propio comité que as xestiona a nivel europeo e que son os que organizan as diversas competicións:
Yellow Submarine (álbum)
Yellow Submarine é o décimo álbum da banda inglesa de rock The Beatles, editado o 17 de xaneiro de 1969 a través do selo Apple Records. Foi publicado como a banda sonora para a película do mesmo nome, que se estreou no Reino Unido sete meses antes do lanzamento do álbum.
Reg Parnell Racing
Reg Parnell Racing foi un equipo privado de Fórmula Un durante os anos cincuenta e sesenta. O equipo fundouno o ex-piloto de Fórmula Un Reg Parnell despois de retirarse das carreiras. Participou co nome de Yeoman Credit Racing en  e como Bowmaker Racing Team en. Os mellores resultados do equipo foron un par de segundos postos en Reino Unido e Alemaña en. John Surtees tamén logrou a pole position para o equipo no Gran Premio dos Países Baixos de 1962.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
‡ No Gran Premio de Austria de 1964 Amon usou un coche prestado por Team Lotus con motor Climax V8.
Illa Flinders
miniatura|Municipalidade de Flinders, Tasmania
A Illa Flinders é unha illa localizada no Estreito de Bass, a uns 20 km do extremo nordés de Tasmania, Australia. As súas coordenadas son. Trátase da illa máis grande do denominado Grupo Furneaux.
Administrativamente, forma parte do estado de Tasmania e da municipalidade de Flinders. Hai que ter en conta que a Illa Flinders é só unha das moitas illas que están baixo a xurisdición desta muncipalidad.
A illa ten aproximadamente 75 km de extensión entre os seus extremos norte e sur, e 40 km de leste para oeste. A superficie total da mesma é de 1333 km². Cunha altura de 750 m, o monte Strzelecki é o punto máis alto da illa, cuxa poboación apenas supera os 1000 habitantes.
Entre os principais asentamentos atópanse Whitemark (que conta coa pista de aterraxe máis longa da illa) e Lady Barron. Un segundo aeroporto foi construído na illa polo magnate areeiro Gary Morrison. Morrison fixo pública a súa intención de converter a Illa Flinders nun dos principais puntos turísticos da rexión nos próximos 5 anos. Leváronse a cabo reunións con Greg Norman para desenvolver un campo de golf de 72 hoyos, e un hotel de 500 habitacións en Lady Barron.
miniatura|260px|A Illa Flinders vista desde o espazo, abril de 1993
Prehistoria
A illa Flinders foi habitada polo menos fai 35.000 anos, cando a xente chegou desde Australia a través dunha ponte entón de terra que agora é o Estreito de Bass. Unha poboación permaneceu ata hai uns 4.500 anos, sucumbindo á sede e a fame logo dun gran cambio climático El Niño.
Descubrimento europeo
Algunhas das illas do sueste do Grupo Furneaux foron rexistradas por primeira vez en 1773 polo navegador británico Tobias Furneaux, comandante do HMS Adventure (1771), o buque de apoio nasegunda viaxe de James Cook. En febreiro de 1798, o navegante británico Matthew Flinders trazou algunhas das illas do sur, usando un dos botes abertos da goleta Francis. Máis tarde ese ano, Flinders volveu e terminou cartografar as illas no "Norfolk", entón continuou a completar a primeira circunnavegación de Tasmania (1798-99), acompañado por George Bass, demostrando que Tasmania é unha illa separada do continente australiano por Bass Strait, máis tarde chamado así en honor de George Bass.
Nomes xeográficos
James Cook nomeou ás illas illas Furneaux, por Tobias Furneaux. Flinders nomeou á illa máis grande do grupo "Gran Illa". Tamén nomeou un grupo de montañas na illa Flinders, como os "Tres Patriarcas". A pequena illa xusto ao leste, Flinders nomeouna "illa Babel" polos ruídos feitos alí polas aves mariñas. Phillip Parker King chamou posteriormente á illa máis grande Illa Flinders, por Matthew Flinders. Flinders nomeou a Illa Mount Chappell na honra da súa esposa Ann née Ann Chappelle. Hai tres illas chamadas "Illa Flinders", a grande illa no lado leste do Estreito de Bass, nomeado por Phillip Parker King; unha illa no Grupo Investigador de Australia do Sur, nomeado por Matthew Flinders na honra do seu irmán máis novo Samuel Flinders (guardiamariña no HMS Investigator (1798)); e unha illa no grupo Flinders ao norte de Cooktown, Queensland chamada así por Matthew Flinders.
Asentamentos
A finais do século XVIII, a illa era frecuentada frecuentemente por cazadores de focas e mulleres aborixes de Tasmania, a maioría das cales foran secuestrados das súas tribos continentais. As existencias de focas pronto desapareceron, causando que o último permiso de caza emitísese en 1828. Moitas familias de cazadores decidiron quedar no Grupo Furneaux, subsistindo grazas ao pastoreo de gando e aves de curral.
A partir de 1830, os restos da poboación aborixe de Tasmania foron exiliados a Settlement Point (ou Wybalenna, que significa "Casa do Home Negro" na lingua do pobo Ben Lomond) na illa Flinders. Estes 160 supervivientes consideráronse seguros dos colonos brancos aquí, pero as condicións eran pobres, e o plan de recolocación foi de curta duración. En 1847, logo dunha campaña da poboación aborixe contra o seu comandante, Henry Jeanneret, que implicou unha petición á raíña Vitoria, os 47 aborixes restantes foron recolocados de novo, esta vez á estación de Oyster Cove. Un asentamento de ex convictos, 56 quilómetros ao sur da capital de Tasmania, Hobart, onde se pensa que Truganini, a última Aborixe de sangue completa tasmana, morreu en 1876.
De finais do século XIX, otorgáronse terras, pero non foi ata a década de 1950 que se iniciou un plan de asentamento adecuado, principalmente atraendo colonos de Tasmania continental e Nova Gales do Sur ata a costa oriental da illa Flinders. O Municipio de Illa Flinders creouse en 1903.
Boris Christoff
Boris Christoff (en Борис Кирилов Христов, Boris Kirilov Hristov, |bɔˈris ˈkirilɔf ˈxristɔf|), nado en Plovdiv o 18 de maio de 1914 e finado en Roma o 28 de xuño de 1993, foi un cantante de ópera búlgaro, considerando un dos mellores baixos do século XX.
Inicios
Nado en Plovdiv, Christoff demostrou moi novo o seu talento musical e cantou de neno no coro da catedral Alexander Nevsky de Sofía. O seu pai era un cantor moi popular en Resen, atraendo os fieis da igrexa do exarcado búlgaro en que cantaba. A fianis da décad de 1930 graduouse en dereito e comezou unha carreira como maxistrado. Continuou a cantar no seu tempo libro no coro Gusla de Sofía, adquirindo un grande éxito como cantante solista en 1940. Grazas á garantía do goberno, Christoff marchou en maio de 1942 a Italia onde foi tutelado durante dous anos no repertorio clásico italiano para baixos polo gran barítono da xeración anterior Riccardo Stracciari.
Carreira
Tras varias aparicións como invitado e recitais en Austria en 1944 e 1945, Christoff volveu a Italia en decembro de 1945. Debutou na ópera como Colline en La bohème en Reggio Calabria o 12 de marzo de 1946. Non seguintes anos apareceu en numerosos papeis no Teatro alla Scala de Milán, en La Fenice de Venecia, na ópera de Roma, no Covent Garden de Londres, nos teatros da ópera de Nápoles, Barcelona, Lisboa, Río de Xaneiro etc.
En 1950 foi invitado a cantar na Metropolitan Opera en Nova York mais a súa entrada nos Estados Unidos foi rexeitada por mor da McCarran Immigration Act, que prohibía aos cidadáns dos países do bloque oriental a entrada no país. O seu papel realizouno o baixo italiano Cesare Siepi. Despois de que se eliminasen as restricións, Christoff actuou por primeira vez nos Estados Unidos en 1956 na San Francisco Opera. Rexeitou todas as invitacións do Metropolitan e nunca actuou alí. Tras unha breve ausencia dos escenarios a causa dunha cirurxía dun tumor cerebral, volveu á súa carreira en 1965, aínda que cun ritmo máis lento. En 1967 foille permitida a volta a Bulgaria por primeira vez dende 1945 para o funeral da súa nai.
Rematou a súa carreira cun concerto final na Accademia di Bulgaria de Roma o 22 de xuño de 1986. Faleceu en Roma en 1993 e o seu corpo foi enviado a Bulgaria, onde se lle deu un funeral de estado, sendo enterrado na catedral de Alexander Nevsky de Sofía.
Voz, repertorio, carácter
Christoff tiña unha voz excelente cun distintivo ton escuro. Aínda que non era tan ampla coma outras voces de baixos, non tivo problema en impactar grandes auditorios, como a ópera de San Francisco. Debido á súa presenza no escenario e temperamento dramático, foi un grande herdeiro dos baixos eslavos exemplificados por Fyodor Stravinsky, Lev Sibiriakov, Vladimir Kastorskii, Feodor Chaliapin, Alexander Kipnis e Mark Reizen, entre outros. Cantou sobre todo repertorio de Verdi e compositores rusos, e foi tamén un fino cantante de música de cámara vogal. Entre os seus papeis máis célebres estiveron o tsar Boris (Musorgskii - Boris Godunov), Filipe II (Verdi - Don Carlo), Mefistófeles (Gounod - Faust e Boito - Mefistofele), Ivan Susanin (Glinka - A Life for the Tsar), Zaccaria (Verdi - Nabucco), o tsar Ivan (Rimskii-Korsakov - Ivan the Terrible), Dosifei (Mussorgskii - Khovanshchina), Gomez da Silva (Verdi - Ernani), Fiesco (Verdi - Simon Boccanegra), Attila (Verdi - Attila), Padre Guardiano (Verdi - La forza del destino), Galitzky e Kontchak (Borodin - Kniaz Igor) e outros.
Christoff realizou gravacións de estudio de oito óperas (Don Carlo, Boris Godunov e Faust dúas veces cada unha) e numerosas gravacións en directo (actuacións na radio ou nos escenarios). Foi moito máis admirado como cantante e gravou máis de duascentas cancións rusas de Musorgskii (foi o primeiro que gravou todas as súas 63 cancións), Tchaikovsky, Rimsky-Korsakov, Glinka, Borodin, Cui, Balakirev ademais de cancións tradicionais, moitas con acompañamento de piano. Iniciou a tradición de facer gravacións de estudio de Boris Godunov co mesmo baixo cantando os tres papeis (Boris, Varlaam, Pimen).
Mentres que era un gran actor en escena, Christoff tivo difíciles relacións fóra con outros cantantes e produtores, algunha delas que acabaron en escándalos públicos. En 1955, pelexou con Maria Callas durante as interpretacións de Medea na ópera de Roma e en 1961 o seu contrato con La Scala rematou tras un conflito aberto co seu colega búlgaro Nicolai Ghiaurov a quen Christoff culpou de colaborar co réxime comunista búlgaro.
Era cuñado do barítono italiano Tito Gobbi.
400px|miniatura|Monumento a Boris Christoff preto da catedral Alexander Nevsky de Sofía, Bulgaria
Lei orgánica para a mellora da calidade educativa
A Lei Orgánica 8/2013, do 9 de decembro, para a mellora da calidade educativa (LOMCE)), chamada popularmente a ley Wert, é unha lei do ordenamento xurídico español con carácter de lei orgánica que modifica a Lei Orgánica 2/2006, do 3 de maio, de Educación (LOE), e seis artigos e unha disposición adicional da Lei Orgánica 8/1985, do 3 de xullo, reguladora do Dereito á Educación (LODE).
Desde a presentación do proxecto de lei, o 17 de maio de 2013, por parte do ministro de Educación, Cultura e Deporte do goberno popular de Mariano Rajoy, José Ignacio Wert, ata a súa aprobación definitiva polas Cortes Xerais o 28 de novembro, foi unha lei contestada e controvertida por parte de varios sectores sociais e políticos. A lei levantou unha forte polémica debido ao seu carácter altamente conservador, que produciu un distanciamento entre a comunidade educativa e o Ministerio de Educación pola falta de consenso. A mostra desta falta de consenso pódese sintentizar na ausencia de procedementos para obter información e opinión das diferentes entidades implicadas e a falta do consenso político e social amplo e necesario nestas circunstancias.
Durante a súa tramitación nas Cortes, a lei non foi apoiada por ningún outro grupo parlamentario máis que o Partido Popular.
Diferenzas na etapa de Educación Primaria
Segundo o artigo 1.9, que modifica o artigo 18 da LOE, os tres ciclos de Primaria que constaban de dous cursos cada un pasan a ser 6 cursos (sen estar divididos en ciclos). Desaparece a materia de Coñecemento do Medio Natural, Social e Cultural e a materia de Educación para a Cidadanía. Ademais, Educación Artística pasa a ser optativa e introdúcese a opción entre Relixión ou Valores Sociais e Cívicos.
Diferenzas na etapa de Educación Secundaria
Nesta etapa aparece o primeiro cambio no que se refire á estrutura da etapa e na organización dos cursos. A Secundaria articularase en dous ciclos, desta forma primeiro, segundo e terceiro formarán o primeiro ciclo e cuarto curso será o segundo ciclo, este último con carácter propedéutico.
A organización de cuarto será diferente a como veu sendo ata agora. Organizarase en torno a dúas opcións:
a) Ensinanzas académicas para a iniciación o Bacharelato.
b) Ensinanzas aplicadas para a iniciación á Formación Profesional.
Tal e como indica en ambas opcións, o alumnado cursará, Xeografía e Historia, Lingua Castelá, Matemáticas e Primeira Lingua Estranxeira. Ademais, para o itinerario de ensinanzas académicas, o alumnado cursará dous das seguintes materias: Latín, Economía, Bioloxía e Xeoloxía, Física e Química. Na opción de ensinanzas aplicadas, cursará dúas materias da oferta do centro educativo en materias troncais: Ciencias Aplicadas á Actividade Profesional, Iniciación á Actividade Emprendedora e Empresarial e Tecnoloxía. Ademais tódolos alumnos deben cursar as materias de Educación Física e Relixión, ou Valores Éticos.
Outra das novidades que inclúe a LOMCE son un conxunto de alternativas metodolóxicas na ensinanza e avaliación da lingua estranxeira para o alumnado con discapacidade, concretamente para aquel que presenta algún tipo de dificultade na súa expresión oral.
No artigo 27 aparece unha nova medida de atención á diversidade. Trátase dos “Programas de mellora do aprendizaxe e o rendemento no primeiro ciclo”. Neles utilizarase unha metodoloxía específica a través da organización de contidos, actividades prácticas, etc. Incluíndo materias diferentes cuxa finalidade é que os alumnos poidan cursar cuarto curso pola vía ordinaria, para poder obter así o título de graduado en educación secundaria obrigatoria.
Os alumnos que cursarán ditos programas serán aqueles que repetirán polo menos un curso en calquera etapa, e que unha vez cursado o primeiro curso de educación secundaria obrigatoria non estean en condicións de pasar ó segundo curso, ou que unha vez cursado segundo non estean en condicións de pasar a terceiro. O equipo docente poderá propoñer ós pais e titores legais a incorporación a un programa de mellora do aprendizaxe en segundo e terceiro.
Para facilitar que os alumnos e alumnas consigan os obxectivos e adquiran as competencias, as Administracións educativas establecerán un conxunto de medidas de reforzo, facendo fincapé nas necesidades específicas de apoio educativo.
Outra diferenza respecto da LOE é que o consello orientador faise ó rematar cada curso, non ó final de cada etapa de secundaria. Desta forma entregarase aos pais ou titores legais de cada alumno ou alumna un consello orientador, que incluirá un informe sobre o grao de logro dos obxectivos e competencias, acompañado dunha serie de consellos conforme as súas necesidades para a mellora da aprendizaxe.
Diferenzas na etapa de Bacharelato
Tal e como expón a lei tódalas modalidades de Bacharelato seguen sen cambios, de maneira que se pode escoller: Ciencias sociais, Humanidades, Ciencias e Artes. O currículo tamén se organizará en materias troncais, específicas e materias de libre configuración autonómica. Teranse en conta as mesmas alternativas metodolóxicas na ensinanza da lingua estranxeira para o alumnado con calquera discapacidade.
Organización do centro escolar
Os centros escolares seguirán separándose en públicos e privados, e estes últimos poderán ser concertados ou non concertados. Ditas institucións públicas e privado-concertadas estarán ao servizo da administración pública.
A estrutura orgánica dun centro escolar é a seguinte: Os órganos de goberno están formados polos colexiados (claustro de profesores e consello escolar) e os órganos unipersoais (director/a, xefe/a de estudos e secretario/a). Os de representación son as asociacións de pais e nais de alumnos e a dos propios alumnos. E a coordinación docente inclúe a titores, comisión de coordinación pedagóxica (C.C.P.), equipo docente, etc.
Tódolos centros de Educación Infantil e Primaria deben contar cun órgano de coordinación docente que inclúa unha titoría, un equipo de nivel, un equipo docente, unha comisión de coordinación pedagóxica e un equipo de orientación e apoio.
Avaliación
As avaliacións externas de final de etapa constitúen unha das principais novidades da LOMCE con respecto ó marco anterior e unha das medidas para mellorar a calidade do sistema educativo.
Estas probas terán un carácter formativo e de diagnóstico. Por unha parte servirán para garantir que o alumnado alcance os niveis de aprendizaxe axeitados para o normal desenvolvemento da vida persoal e profesional e, ademais, debe orientar ós alumnos nas súas decisións escolares de acordo cos coñecementos e competencias que posúan. Por outro lado, as probas normalizan os estándares da titulación, indicando cales son os niveis de esixencia requiridos e introducindo elementos de certeza, obxectividade e comparabilidade de resultados. Ademais, proporcionan ós pais e nais, ós centros e ás Administracións Educativas unha valiosa información. O obxectivo desta avaliación é a mellora da aprendizaxe do alumnado, das medidas de xestión dos centros e das políticas das Administracións.
As probas serán homologables ás que se realizan internacionalmente, en especial as da OCDE. Centraranse no nivel de adquisición das competencias e seguirán as pautas internacionais (deberán ser coidadosas para poder medir os resultados do proceso de aprendizaxe sen minguar a desexada autonomía dos centros e deberán excluír a posibilidade de calquera adestramento para a súa superación).
As Administracións educativas publicarán os resultados obtidos polos centros de acordo co indicado nos artigos 140 e seguintes desta Lei Orgánica e nos termos que o Goberno estableza reglamentariamente.
As Administracións educativas poderán establecer planes específicos de mellora naqueles centros públicos que non alcancen os niveis axeitados.
O éxito desta proposta consistirá en conseguir que ningún alumno encontre nelas unha barreira infranqueable. Cada proba debe ofrecer opcións, de maneira que ninguén que queira seguir aprendendo quede fóra do sistema.
The Beatles (álbum)
The Beatles é o noveno álbum da banda inglesa de rock The Beatles, editado o 22 de novembro de 1968 a través do selo Apple Records. Trátase dun álbum dobre, e é coñecido como "The White Album" (o álbum branco) xa que a súa capa branca non contén imaxes ou texto agás o nome da banda (e un número de serie nas primeiras edicións en vinilo e CD).
O álbum foi composto durante un período de confusión para o grupo, despois de visitar a Maharishi Mahesh Yogi na India e de ter unha sesión de composición particularmente produtiva a comezos de 1968. De volta ao estudio, o grupo gravou dende maio ata outubro dese ano. Ringo Starr deixou a banda durante un breve período de tempo, deixando que Paul McCartney tocase a batería en dúas cancións.
Tras o seu lanzamento en novembro de 1968, o álbum foi aclamado en case todo o mundo e acadou o número 1 nas listas do Reino Unido e dos Estados Unidos. O disco destaca pola natureza ecléctica das súas cancións, cousa que dividíu aos críticos á hora de avaliar o seu legado. O álbum vendeu ao redor dos 30 millóns de copias en todo o mundo e foi listado no número 10 da lista da Rolling Stone dos "500 mellores álbum de todos os tempos". En 1987, como parte do seu 20 aniversario, Rolling Stone colocouno no número 9 da lista dos "100 mellores álbums dos últimos vinte anos".
Antecedentes
O álbum foi o primeiro que os Beatles realizaron tras a morte do seu representante, Brian Epstein, e o primeiro publicado polo seu propio selo, Apple Records.
A meirande parte das cancións foron concibidas durante un curso de meditación transcendental con Mahesh Yogi en Rishikesh, India, na primavera de 1968. O retiro requirira longo períodos de meditación, inicialmente concibidos pola banda como un respiro espiritual de todos os feitos mundanos, segundo as palabras de John Lennon, para "alonxarse de todo". Tanto Lennon como Paul McCartney rapidamente atopáronse en modo compositor, e miúdo reuníanse "clandestinamente polas tardes nas súas habitacións" para revisar o novo traballo. "Independentemente do que se supoñía que debía facer", Lennon recordaría máis tarde, "escribín algunhas das miñas mellores cancións alí". Preto de cuarenta novas composicións xurdiron de Rishikesh, vinte e tres das cales serían gravadas nunha forma moi básica en Kinfauns, a casa de George Harrison en Esher, no mes de maio de 1968.
O título de traballo do disco, A Doll's House, foi cambiado cando a banda inglesa de rock progresivo Family publicou o álbum cun título semellante Music in a Doll's House a principios dese ano.
Antonio Riveira Ponte
Antonio Riveira Ponte, finado en Vilarmaior o 21 de abril de 1947, foi un político galego.
Traxectoria
Falanxista. Xefe local do Movimiento de Vilarmaior, foi cesado en novembro de 1941. En abril de 1942 foi multado con 5.000 pesetas pola Fiscalía Provincial de Taxas por venda de aceite e azucre a prezos abusivos. Foi nomeado alcalde de Vilarmaior nos anos corenta. Foi executado pola IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia o 21 de abril de 1947 en represalia pola morte de Manuel Ponte Pedreira. Foi soterrado no cemiterio da parroquia de Doroña onde se celebraron os funerais o 3 de maio.
Leos Carax
Alex Christophe Dupont, nado en Suresnes (Altos do Sena) o 22 de novembro de 1960 é un director de cinema, guionista e crítico francés, coñecido como Leos Carax ([leɔs karaks]). O seu nome profesional é un anagrama do seu nome real, 'Alex', e de 'Oscar'.
Traxectoria
Leos Carax naceu nos suburbios de París, fillo de pai francés e nai estadounidense.
Comezou a súa carreira cinematográfica cunha serie de curtametraxes e como crítico, antes de estrear Boy Meets Girl (1984). Este traballo estableceu a reputación de Carax co seu estilo visual. Supuxo ademais a primeira colaboración co actor Denis Lavant e co director de fotografía Jean-Yves Escoffier. Seguiu a continuación Mauvais Sang (1986) que continuou a explorar as complexidades do amor nos tempos modernos a través dun punto de vista máis escuro e criminal. O filme é unha clara homenaxe á Nouvelle Vague e o uso de actrices como Juliette Binoche foi unha proba do tributo ás súas influencias, especialmente Jean-Luc Godard.
Cinco anos despois dirixiu Les Amants du Pont-Neuf, que se converteu nunha cara obra cando as autoridades parisienses só aceptaron unha rodaxe de dez días na Pont Neuf. A reacción aos problemas de filmar nunha ponte pública levaron a construír un modelo da ponte no sur de Francia. Porén, o primeiro día de rodaxe Denis Lavant feriuse gravemente no polgar e houbo que atrasar a filmación un mes. As dificultades financeiras prolongaron aínda máis o tempo. O filme foi un éxito de crítica e abriu a porta a facer un traballo máis experimental na súa cuarta longametraxe, Pola X, adaptación dun conto sobre o incesto de Herman Melville.
Volveu ao cinema en 2012 con Holy Motors de novo con Denis Lavant.
Luís Calvo Miguélez
Luís Calvo Miguélez, nado en Esperante (Agolada) en 1970, é un político galego.
Traxectoria
Estivo emigrado en Suíza 24 anos. Regresou a Agolada en 2012. Fundou o Partido Anticorrupción y Justicia (PAYJ) co que se presentou ás Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2016. Nas eleccións municipais de 2019 encabezou a candidatura do PAYJ en Agolada, obtivo a maioría absoluta (sete dos once concelleiros) e foi elixido alcalde de Agolada. Nas municipais de 2023 volveu encabezar a candidatura do PAYJ e revalidou a alcaldía con maioría absoluta (seis dos once concelleiros).
As Cortes, As Pontes de García Rodríguez, As Pontes de García Rodríguez
As Cortes é un lugar da parroquia das Pontes de García Rodríguez no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do IGE, no ano 2014 estaba despoboado.
Jesualdo Ferreira
Manuel Jesualdo Ferreira, nado en Mirandela o 24 de maio de 1946, é un adestrador de fútbol portugués. Na actualidade adestra o Al-Sadd Sports Club.
Carneiro
Carneiro é nome de diferentes animais:
Tamén se lle chama así á constelación de Aries, o Carneiro, así como tamén ao signo zodiacal Aries.
Gran Premio dos Países Baixos
O Gran Premio dos Países Baixos (Grote Prijs van Nederland) é un evento de carreira automobilística de Fórmula Un celebrada no Circuíto Park Zandvoort, Holanda do Norte, Holanda, de 1950 a 1985 e que voveu ao calendario a partir do Campionato Mundial de Fórmula Un de. Formou parte do Campionato do Mundo desde 1952 e designouse como Gran Premio de Europa dúas veces, en e, cando este título era unha designación honoraria outorgada cada ano a unha carreira de Gran Premio en Europa.
En foi a última carreira, xa que a empresa que dirixía o circuíto (CENAV) saíu do negocio, o que marcou o final do Circuíto de Zandvoort. A pista, propiedade do municipio de Zandvoort, non se utilizou durante algún tempo e parte dos terreos e aproximadamente a metade da pista vendeuse en 1987 a Vendorado, para construír unha urbanización de bungalows.
O 14 de maio de 2019, anunciouse a volta do Gran Premio de Holanda na pista de Zandvoort para o calendario de Fórmula Un. En marzo de 2020 aprazouse a volta do evento en resposta á pandemia de COVID-19. Posteriormente cancelouse por completo co regreso do evento previsto para, onde o favorito local Max Verstappen levou a vitoria.