cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francisco José Viegas
Traxectoria política
Tivo responsabilidades públicas como director da Casa Fernando Persoa, cargo que lle atribuíu o antigo Alcalde de Lisboa, António Carmona Rodrigues, en 2006. En 2008 deixou esa función para regresar á dirección da revista Ler, onde se mantivo até 2011. Este ano iniciou un camiño na política, que o levaría ao goberno de Pedro Passos Coello, mais dimitiu o ano seguinte, en 2012.
Precisamente en 2011 -e na secuencia das eleccións lexislativas de xuño dese ano-, Francisco José Viegas foi elixido deputado polo Partido Social Demócrata - a pesar de non ser militante- dpor Bragança. Logo de seguida. Axiña foi nomeado Secretario de Estado da Cultura do XIX Goberno Constitucional órgano que, desde Manuel Maria Carrilho, tivera o grao político de Ministro. Cuestionado polo Correio da Manhã sobre a nova orgánica respondeu: "Iso" [o fin do Ministerio da Cultura] "baséase nun prexuízo ideolóxico e é moi difícil perdelo. A Secretaría de Estado ten dúas centésimas máis do total do Orzamento do que o Ministerio tiña, mais iso non o ven significativo". O 25 de outubro de 2012, porén, foi informada a saída de Francisco José Viegas do goberno, a petición propia, e por "razóns graves de saúde".
En febreiro de 2013 saltou a polémica ao publicar un texto no seu blog, A Origem das Espécies, onde criticaba severamente a intención de multar quen non pedise facturas detalladas.
Miquel Iceta
Miquel Iceta i Llorens, nado en Barcelona o 17 de agosto de 1960, é un político catalán, primeiro secretario do Partit dels Socialistes de Catalunya (PSC) dende o ano 2014 e dende o 27 de xaneiro de 2021, Ministro de Política Territorial do Goberno de España. Foi nomeado en substitución de Carolina Darias, que foi nomenada Ministra de Sanidade, en substitución de Salvador Illa, que deixou o cargo para concorrer como candidato do PSC nas eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2021.
Iceta foi secretario primeiro do Parlamento de Cataluña dende 2012 até 2014 e candidato a Presidente da Generalitat de Cataluña polo PSC nas eleccións de 2015 e de 2017.
Traxectoria
Iceta comezou a súa actividade política como afiliado do Partit Socialista Popular (PSP) de Cataluña con 17 anos, pasando en 1978 a formar parte do Partit dels Socialistes de Catalunya (PSC), entrando na súa dirección en 1984, realizando labores de organización, formación e de coordinación de campañas electorais.
Foi concelleiro de Cornellà de Llobregat entre 1987 e 1991, director do departamento de análise do gabinete da Presidencia do Goberno español (1991-1995), subdirector do devandito gabinete (1995-1996). Nas Eleccións xerais de 1996 resultou elixido deputado por Barcelona na candidatura do PSC-PSOE.
No 1999 presentouse nas listas ao Parlamento de Cataluña, revalidando a súa acta nas eleccións de 2003, 2006, 2010 e 2012. Na VII lexislatura foi relator na redacción do Estatuto de Autonomía de Cataluña de 2006. Foi voceiro do Grupo Parlamentario Socialista de 2003 a 2012. Na constitución da X lexislatura, o 17 de decembro de 2012, asumiu o posto de secretario primeiro da Mesa do Parlamento.
Dentro do Partit dels Socialistes de Catalunya foi viceprimeiro secretario (2000-2011). No ano 2011 optou á primeira secretaría, aínda que finalmente retirou a súa candidatura por falta de apoios. Trala renuncia de Pere Navarro como primeiro secretario do PSC en 2014, Iceta foi o único candidato que se presentou para substituílo nas primarias.
Foi candidato do PSC en 2015 para a presidencia da Generalitat de Cataluña nas que o seu partido acadou 16 escanos.
En 2016 foi reelixido líder do PSC, gañando nas primarias a Núria Parlón. Repetiu como aspirante do PSC á presidencia da Generalitat no contexto das eleccións autonómicas de 2017.
Lois de Gales
Lois de Cambridge (Louis Arthur Charles) nado en Londres o 23 de abril de 2018, é o terceiro fillo e segundo varón dos duques de Cambridge, Guillerme e Catarina. Ocupa o quinto lugar na liña de sucesión ao trono británico, tralo seu avó o príncipe de Gales, o seu pai o duque de Cambridge e os seus irmáns máis vellos o príncipe Xurxo de Cambridge e a princesa Carlota de Cambridge. É o terceiro neto da falecida Diana, Princesa de Gales.
Nacemento
A duquesa púxose de parto á primeira hora da mañá do 23 de abril. Deu a luz a un neno que pesaba 3.8 kg ás 11h:01 hora local o mesmo día.
O príncipe foi bautizado o día 9 de xullo de 2018 en Londres polo arcebispo de Canterbury. Ese mesmo día anunciáronse os nomes dos seus padriños e madriñas: Nicholas van Cutsem, Guy Pelly, Harry Aubrey-Fletcher, Lady Laura Meade, Mrs. Robert Carter e Lucy Middleton.
O terceiro fillo dos duques é, desde o seu nacemento, un príncipe británico con tratamento de alteza real segundo as patentes emitidas pola raíña Isabel II o 31 de decembro de 2012, polas que se concedía devandito título e tratamento a todos os fillos do fillo máis vello do príncipe de Gales.
Jean Chrétien
Joseph Jacques Jean Chrétien, nado o 11 de xaneiro de 1934, é un avogado e foi o primeiro ministro do Canadá entre 1993 e 2003.
Lévy Madinda
Lévy Madinda, nado en Libreville o 11 de xuño de 1992, é un futbolista profesional internacional gabonés.
Traxectoria
Comezou xogando profesionalmente no Stade Mandji ata que no ano 2010 ficha polo filial do Celta de Vigo, equipo co que acada o ascenso a Segunda División B na tempada 2012/13 pese a rematar a tempada sendo un habitual nas convocatorias do primeiro equipo, co que debuta na Copa do Rei ante o UD Almería o 31 de outubro. Debuta en Primeira División o 30 de marzo de 2013 ante o FC Barcelona.
Internacional
Foi internacional coa Selección de fútbol de Gabón en trinta e sete ocasións, anotando cinco goles. Foi convocado para as Copa Africana de Nacións de 2012, 2015 e 2017, así como para os Xogos Olímpicos de 2012.
Tiburón anguía
miniatura|230px|Gorxa do tiburón anguía. Obsérvese como o primeiro par de fendeduras branquiais é continua a través dela. miniatura|230px|Dentes do tiburón anguía.
Esta especie pouco común áchase na plataforma continental exterior e na parte superior do noiro continental, polo xeral cerca do fondo. Presentando varias características primitivas, coinsidérase como un fósil vivente.
Alcanza unha lonxitude de até 4 m e corpo, de cor parda escura, parecido ao duna anguía.
As aletas pectorais son curtas e arredondadas. A aleta dorsal única, pequena, está colocada moi atrás, fronte á aleta anal, e ten a marxe arredondada. As aletas pélvicas a a anal son grandes e arredondadas. A aleta caudal é moi longa e de fotrma máis ou menos triangular, sen un lóbulo inferior ou unha incisura ventral no lóbulo superior.
Presenta un par de pregas de pel grosa ao longo do ventre, de función desconocida, separadas por sucos.
Descrición
As principais caracteísticas desta especie son:
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza (IUCN) avaliou esta especie como NT (medianamente ameazada), xa que dada a súa taxa de reprodución moi baixa, e aínda que no ten interese comercial, as capturas accidentais poden chegar a esgotar a súa poboación.
Sincretismo
Etimoloxía
A palabra provén do grego antigo sinkretismós ("coalición de dous adversarios contra un terceiro"), en alusión pexorativa aos cretenses, a quen os gregos consideraban traizoeiros.
Isto pódese reflectir claramente coa chegada dos españois a América e Canarias, coa fusión entre o cristianismo e as crenzas dos habitantes destas terras nesa época, creando así unha mestura entre doutrinas, crenzas, tradicións e lendas típicas de certos países.
O sincretismo nos novos movementos relixiosos
No contexto dos novos movementos relixiosos falar de sincretismo é falar da New Age ("nova era"). Na espiritualidade desta doutrina existen movementos de múltiples relixións e doutrinas, baseándose na crenza de que todas as relixións son basicamente unha con "distintas roupas". Isto, unido á súa popularidade, fai que a New Age sexa o máximo expoñente do sincretismo no contexto dos movementos sectarios.
Aínda que o sincretismo é un trazo típico da New Age, este fenómeno afecta tamén a outras seitas, e en xeral aplícase a aquelas que toman elementos prestados de distintas relixións ou credos para facelos propios.
Benito Rivas Fondevila
Benito Rivas Fondevila, nado en Siador en 1910 e finado o 18 de novembro de 1973, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Fillo de Benito Rivas Rodríguez, que fora secretario do Xulgado de Silleda, foi mestre e estivo afiliado a Falange. O 9 de abril de 1948, no asalto á súa casa de Siador, resultou ferido o guerrilleiro Miguel Nicolás Esperante, que faleceu inmediatamente. Foi presidente da Hermandad de Labradores de Silleda. Foi nomeado alcalde de Silleda en febreiro de 1971. Foi presidente da Cooperativa Hoxe. Foi condecorado como cabaleiro da Orde de Cisneros e da Gran Cruz do Mérito Agrícola.
Recoñecementos
Unha praza da vila de Silleda leva o seu nome.
Porina
miniatura|dereita|Porina específica para a sacarosa de [[Salmonella enterica subsp. enterica|Salmonella typhimurium, unha bacteria gramnegativa. PDB-1A0S. ]] miniatura|Un monómero da mesma proteína anterior en vista lateral, que ilustra a estrutura en [[barril beta antiparalela.]] As porinas son proteínas con estrutura de barril beta que abranguen todo o grosor dunha membrana da célula e actúan como un poro a través do cal pode producirse a difusión pasiva de certas moléculas. A diferenza doutras proteínas de transporte de membrana, as porinas son grandes dabondo como para permitir a difusión pasiva a través delas, é dicir, actúan como canles que son específicas para diferentes tipos de moléculas. Están presentes na membrana externa das bacterias gramnegativas e tamén nalgunhas grampositivas do grupo Mycolata (actinomicetos que conteñen ácido micólico), as mitocondrias, e os cloroplastos.
A descuberta das porinas foi atribuída a Hiroshi Nikaido, ao que se lle deu o sobrenome de "o porinólogo".
Estrutura
As porinas están compostas por cadeas β, que están, en xeral, unidas por xiros beta no lado citoplásmico e por longos bucles de aminoácidos no outro. As cadeas β dispóñense de modo antiparalelo e forman un tubo cilíndrico, chamado barril β. A composición de aminoácidos das cadeas β das porinas é peculiar porque os residuos de aminoácidos polares e non polares son alternantes. Isto significa que os residuos non polares quedan mirando cara á fóra e interaccionan coa membrana lipídica non polar, mentres que os residuos polares están orientados cara á dentro mirando ao interior do barril beta para interaccionaren coa canle acuosa.
A canle da porina está parcialmente bloqueado por un bucle (o ollo do poro), que se proxecta dentro da cavidade. En xeral, encóntrase entre as cadeas 5 e 6 de cada barril, e define o tamaño dos solutos que poden atravesar a canle. Está revestido case exclusivamente con aminoácidos cargados dispostos a cada lado da canle, creando un campo eléctrico transversal a través do poro. O ollo do poro ten un excedente local de cargas negativas por ter catro residuos de ácido glutámico e sete de ácido aspártico (xunto cun residuo de histidina, dous de lisinas e tres de arxininas, que non o compensan), e está parcialmente compensado coa unión de dous ións calcio, e pénsase que esta disposición asimétrica da molécula ten unha influencia na selección das moléculas que poden pasar a través da canle.
Funcións celulares
Nas bacterias gramnegativas, a membrana interna é a principal barreira de permeabilidade, mentres que a membrana externa contén porinas, que a fan moi permeable a moléculas de aproximadamente 1500 daltons. As moléculas de tamaño medio ou cargadas que se deben transportar a través da membrana, móvense a través das porinas.
As porinas controlan tipicamente a difusión de pequenos metabolitos como azucres, ións, e aminoácidos.
As porinas son quimicamente selectivas, xa que transportan só un grupo de compostos (por exemplo, carbohidratos ), ou mesmo poden ser específicas para un só composto. Os antibióticos beta-lactámicos e a fluoroquinolona deben pasar a través das porinas para chegaren aos seus obxectivos nas bacterias gramnegativas. As bacterias poden desenvolver resistencia a estes antibióticos por medio de mutacións no xene que codifica as porinas.
Outras "porinas"
Hai outras proteínas que forman poros ou canles nas membranas que conteñen o nome porina, pero que son completamente distintas. As nucleoporinas son proteínas que facilitan o transporte a través dos poros nucleares da envoltura nuclear eucariota, polo que son distintas das porinas de tipo bacteriano e clasifícanse á parte. As acuaporinas son outro tipo de proteínas que forman canles acuosas nas membranas das células, tamén totalmente diferentes ás bacterianas, cunha estrutura formada por hélices alfa.
Selección de fútbol de Turquía
A Selección de fútbol de Turquía (en turco: Türkiye Millî Futbol Takımı), dependente da Türkiye Futbol Federasyonu (UEFA), representa internacionalmente a Turquía. Nunca conseguiu ningún título de relevancia, sendo o seu mellor resultado nunha Copa de Mundo os terceiro posto en Suíza 1954 e nunha Eurocopa tamén o terceiro posto en Austría/Suíza 2008.
Fundación
Funcionamento
As fundacións son creadas cun fin común, que pode ser moi variado. Unha fundación adoita estar dotada, o que significa que recibe unha gran cantidade de diñeiro para facer o seu traballo. Polo xeral obteñen o capital dos seus padroados, que son os que gobernan a institución; non obstante, poden realizar actividades económicas para cumprir os seus obxectivos.
Exemplos de fundacións inclúen a Fundación Rockefeller e a Fundación Wikimedia. A familia Rockefeller gañou o seu diñeiro coa banca e o petróleo e a súa fundación familiar está dotada dunha gran cantidade de diñeiro. Outro exemplo é a Fundación Bill & Melinda Gates. Gates fixo unha fortuna con Microsoft. El e a súa exesposa doan diñeiro a proxectos como a educación, o tratamento da SIDA ou a malaria no Terceiro Mundo.
En Galiza hai fundacións como Meniños, Xeito Novo , FGS ou Fundación Andrea
Na lexislación
A lexislación galega recolle o seguinte:
Drusos
miniatura|Estrela drusa. Os drusos (en árabe: duruzi دروزي, plural: duruzدروز ; en hebreo: druzi דרוזי, pl. druzim דרוזים) son unha minoría relixiosa que habita, principalmente, no Líbano, Israel, Siria, e Xordania. Así mesmo, existen pequenas comunidades de emigrantes drusos nos Estados Unidos, Canadá, América do Sur, Australia, e Europa. Falan o árabe e seguen patróns sociais moi similares aos dos árabes de Oriente Próximo. A maioría dos musulmáns da rexión non os consideran musulmáns, aínda que eles defenden que a súa relixión é o islam. A maior parte dos drusos considérase árabe, aínda que algúns drusos israelís non. Existen ao redor dun millón de drusos no mundo, a meirande parte no Oriente Próximo.
Características
Os drusos chámanse a si mesmos Ahl al-Tawhid ("xentes dun só Deus"), polo que se consideran monoteístas. Discútese cal é a orixe do nome «druso», que se adoita atribuír ao ismaelita Muhammad al-Darazi, morto en 1021, un dos primeiros profetas da seita, considerado un herexe polos drusos actuais.
A relixión, monoteísta e desenvolvida no século X, acepta a lexitimidade dos profetas das tradicións grega, xudeu-cristiá e islámica, incorpora elementos gnósticos e, segundo algunhas fontes, cren na reencarnación. Os drusos manteñen en segredo boa parte dos detalles da súa fe (practicando a taqiyya, tomada do islam xiíta), non aceptan conversións e desaconsellan firmemente o paso dunha relixión a outra. Isto débese en parte a motivos históricos; os drusos foron violentamente perseguidos durante séculos por outras comunidades relixiosas.
Os drusos cren na unidade de Deus. Son monoteístas e a súa teoloxía ten unha visión neoplatónica sobre como interacciona Deus co mundo similar ao gnosticismo e a outras seitas esotéricas. Porén, en contra do que se pensa, non están influídos pola filosofía sufí.
Manuel Varela Radío
Manuel Varela Radío, nado en Pontevedra o 15 de decembro de 1873 e finado en Madrid o 13 de decembro de 1962, foi un médico e catedrático galego.
Traxectoria
Era fillo de Teodoro Varela de la Iglesia, profesor de instituto procedente dunha familia liberal. Estudou o bacharelato nos institutos de Pontevedra e Compostela. Matriculado en Medicina, foi discípulo de Ángel Martínez de la Riva. Durante a carreira visitou algúns centros científicos de Alemaña. Despois de doutorarse en Madrid volveu a Alemaña para especializarse en Xinecoloxía e Obstetricia en Berlín.
Desde a súa cátedra deixou unha importante pegada en Santiago de Compostela. En 1911 obtivo unha bolsa da Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas e volveu viaxar a Alemaña. A el se lle debe a incorporación de adiantos técnicos na cirurxía xinecolóxica, entre eles a utilización da radioterapia e a autoclave. Impartiu cursos para alumnos e para médicos na súa especialidade.
En 1908 puxo en marcha en Compostela un sanatorio, produto da empresa sanitaria con Ángel Baltar Cortés, unha das primeiras instalacións deste tipo en Galicia.
Francisco Caamaño Deñó
Francisco Alberto Caamaño Deñó, nado en Santo Domingo o 11 de xuño de 1932 e finado na Cordilleira Central o 16 de febreiro de 1973, foi un militar e heroe dominicano que ocupou a presidencia constitucional da República Dominicana durante a guerra de abril de 1965.
Manuel Varela Radío
Traxectoria
Roberto Nóvoa Santos considerábao como un dos seus mestres. Das súas aulas sairía un importante número de especialistas en Xinecoloxía cirúrxica, como Antonio Martínez de la Riva, Miguel Gallas Novás, Carlos Gil Gil, José Torre Blanco, Pablo Sela Sampil, José María Fernández Colmeiro, Alejandro Otero Fernández ou Luís Morillo Uña. Este último sucedeuno na cátedra compostelá, logo do seu traslado a Madrid en 1919.
Desde a Universidade Central levou a cabo un labor titorial especial co alumnado galego que estudaban Medicina na capital. Mesmo avalou a conterráneos, en bastantes ocasións, para que accedesen a institucións como a Residencia de Estudiantes.
Francisco Caamaño Deñó
Foi un dos líderes do movemento para restaurar o presidente democraticamente electo, Juan Bosch, que fora derrocado por un golpe militar patrocinado pola CIA en setembro de 1963. Esta facción de adeptos pasou a ser conñecida como Constitucionalistas, polo seu desexo de retornar a unha forma lexítima e constitucional de goberno, en oposición á xunta militar que estaba no poder.
Manuel Varela Radío
Traxectoria
Asumiu responsabilidades políticas como republicano independente, xa que foi deputado nas Cortes Constituíntes de 1931 por Pontevedra, na Federación Republicana Gallega. Coma moitos dos seus discípulos, exiliouse tralo golpe de Estado de 1936. Marchou voluntariamente en outubro dese ano por temor a represalias incontroladas.
Francisco Caamaño Deñó
Como os Constitucionalistas tomaron con éxito Santo Domingo de Guzmán ó longo dos primeiros días do levantamento, o presidente estadounidense Lyndon Johnson ordenou a invasión polo Exército dos Estados Unidos, apelidada como Operación Power Pack, co pretexto de que a vida dos cidadáns estadounidenses precisaba ser protexida. Un factor, que estaba sen dúbida máis envolto na decisión, foi o temor de que os Constitucionalistas conducirían a un réxime comunista no país, e ese risco de "outra Cuba" era algo que non sería permitido.
Manuel Varela Radío
Traxectoria
Logo dun tempo en Francia, asentouse en Zúric (Suíza). O goberno republicano cesouno da súa cátedra por abandono do servizo. Volveu do exilio voluntario en 1941, tras negociar coas autoridades franquistas. Sometido a varios procesos polos tribunais encargados da represión, foi separado do seu cargo e expedientado polo Tribunal de Responsabilidades Políticas. Foi reposto en 1945, mais poucos días despois pasou á condición de xubilado por cumprir a idade. Porén, seguiu a exercer a actividade privada durante varios anos, practicamente ata a súa morte.
Francisco Caamaño Deñó
Durante este período, Caamaño foi de facto e de jure, o presidente da República Dominicana. Despois dalgúns meses de combates dos Constucionalistas, que estaban en menor número e desarmados polas forxas estranxeiras, Caamaño e os seus homes consentiron un acordo de reconciliación e así rematou o goberno Consitucionalista.
Enfrontando ameazas e ataques continuos durante os meses seguintes, Camaaño aceptou un acordo imposto polo goberno dos Estados Unidos. O presidente provisional dominicano, Héctor García Godoy, enviou o coronel Caamaño como adido militar da embaixada dominicana para o Reino Unido. Mentres estivo aló, foi contactado polas autoridades cubanas e fuxiu para Cuba para iniciar un grupo guerrilleiro.
Durante o inverno de 1973, após varios anos permanecendo low-profile, Caamaño conduciu o desembarque dun pequeno grupo de rebeldes en Playa Caracoles, próximo de Azua e despois para as montañas da Cordilleira Central, co obxectivo de iniciar unha revolución campesiña para derrubar o presidente dominicano Joaquín Balaguer. O goberno de Balaguer era represivo e altamente centralizador nese período, lembrando moito o réxime de Rafael Trujillo no cal Balaguer fora un dos presidentes fantoches do ditador e asesores achegados. Despois dalgunhas semanas de guerra de guerrilla contra o exército regular de Balaguer e após non ter recibido o apoio campesiño, Caamaño foi ferido e capturado polas forzas do goberno dominicano, e despois sumariamente executado.
Domingo Dulce
Domingo Dulce y Garay, nado en Sotés (A Rioxa) o 7 de maio de 1808 e finado en Amélie-les-Bains (Francia) o 23 de novembro de 1869). Foi un militar español.
Traxectoria
Ingresou en 1823 no exército coincidindo co final do Trienio liberal e participou na primeira guerra carlista cos militares cristinos e baixo as ordes de Baldomero Espartero a quen lle unía unha profunda amizade, obtendo catro Cruces Laureadas de San Fernando. Froito da amizade con Espartero foi a súa colaboración durante a rexencia deste, sendo persoa destacada para sufocar a revolución de 1841 cando os moderados, con Diego de León e Manuel de la Concha á fronte, trataron de tomar, entre outras accións, o Palacio Real de Madrid e secuestrar á raíña Isabel II.
Xa co grado de xeneral, participou na guerra dos Matiners enfrontándose vitorioso ao lendario militar carlista Ramón Cabrera. Participou na Vicalvarada apoiando, neste caso, a O´Donnell e o seu proxecto de Unión Liberal, así como posteriormente enfrontouse ao alzamento carlista de San Carlos da Rápita, tras cuxo esmagamento obtivo o título de Marqués de Castell-Florite.
Durante a maior parte do tempo dos gobernos da Unión Liberal estivo destinado en Cuba como Capitán Xeneral dados os receos que contra el seguía mantendo O'Donnell, aínda que foi senador de 1858 a 1860. Durante a súa estancia en América destacou pola súa clara vocación abolicionista o que provocou a inimizade dos españois alí asentados e o enfrontamento aberto con Julián de Zulueta.
Ao seu regreso en 1866 participou nas conspiracións que culminaron coa revolución de 1868 e o destronamento da raíña Isabel. Aínda que permaneceu todo o tempo desterrado en Canarias polas sospeitas de colaboración con elementos progresistas, foi un dos asinantes do Manifesto que acompañou á revolución.
O goberno revolucionario provisional nomeouno, de novo, capitán xeneral en Cuba onde decretou a liberdade de imprenta na illa por vez primeira o 9 de xaneiro de 1869. Poco meses máis tarde, morreu.
Javier Piñeiro
Javier Piñeiro Pérez, nado en Caldas de Reis, é un expiloto galego de rally. Foi campión de Galicia de rally na tempada 1997. Competiu tamén no Campionato de España, onde gañou o Trofeo Citroën no ano 2000.
É irmán do tamén expiloto Fernando Piñeiro.
Traxectoria
Tamén cun Clio proclamouse campión galego en 1997 despois de lograr catro vitorias e un segundo posto nas cinco primeiras carreiras. Na tempada seguinte disputou o Campionato de España co mesmo vehículo e en 1999 fixo o propio cun Citroën Saxo VTS.
El Mundo
El Mundo del siglo XXI, máis coñecido como El Mundo, é un xornal español. Ten a súa sede en Madrid e conta con edicións rexionais en lugares como Galicia, Cataluña, País Vasco, Andalucía, Almería, Huelva, Comunidade Valenciana, Castela-A Mancha, Castela e León, Illas Baleares, Alacant ou Cantabria. Tamén conta con edición aberta en Internet chamada elmundo.es. O seu director é Francisco Rosell.
A empresa editora, Unidad Editorial S. a., é dona tamén do Grupo Recoletos, ambas propiedade á súa vez do grupo RCS MediaGroup (Rizzoli), que controla o diario italiano de maior tirada, o Corriere della Sera, e que marca as directrices xerais de acción. O Grupo Unidad Editorial está presidido pola historiadora e académica María del Carmen Iglesias Cano e edita, ademais do diario El Mundo, outras publicacións como Marca, Expansión, Telva ou La aventura de la Historia, entre outras.
O 8 de marzo de 2010 El Mundo lanzou Orbyt, a plataforma de contidos de pago na que ademais de contar con catro seccións específicas, tamén se pode consultar a hemeroteca do xornal, opinar, interactuar coa redacción e beneficiarse de promocións ou descontos exclusivos.
Historia
Apareceu por primeira vez o 23 de outubro de 1989 e foi fundado por Alfonso de Salas, Pedro J. Ramírez, Balbino Fraga, Juan González e Melchor Miralles.
Seguindo o ronsel do anterior xornal dirixido por Pedro J. Ramírez, Diario 16, El Mundo dedicou desde sempre importantes esforzos á investigación xornalística. Neste sentido, desvelaron os escándalos de corrupción no goberno de Felipe González, como o caso Ibercorp e o terrorismo de Estado do GAL. Estas revelacións tiveron unha repercusión significativa na opinión pública e influíron no desgaste do expresidente e a vitoria de José María Aznar en 1996. miniatura|250px|Difusión de El Mundo segundo a [[Oficina de Xustificación da Difusión (OJD) (1994–2005).]]
O diario apoiou en liñas xerais ao goberno de Aznar. No entanto cuestionou algunhas das súas accións, especialmente as que podían favorecer a PRISA, desde a etapa de González ambos se converteron en rivais. El Mundo tamén criticou seriamente a Guerra de Iraq.
O diario deu un voto de confianza a José Luis Rodríguez Zapatero e aprobou accións como retirar as tropas de Iraq ou, con indecisións sobre a súa denominación xurídica, a aprobación do matrimonio entre persoas do mesmo sexo. Pero mantivo unha liña crítica co goberno socialista, que actualmente é predominante. Entre as súas críticas están os pactos cos nacionalistas periféricos, que segundo El Mundo levaron á reforma do Estatuto de Autonomía de Cataluña de 1979, co novo Estatuto de 2006, ou a tentativa de negociar a paz con ETA. En canto ao seu labor investigador, El Mundo é un dos máximos promotores das teorías que cuestionan a instrución xudicial dos atentados do 11 de marzo de 2004, mostradas como intentos de clarificación de aspectos que, ao seu xuízo, estarían sen resolver.
En 2009 Amaya García Ortiz de Jocano resultou galardoada co Premio Ortega e Gasset de xornalismo na modalidade de xornalismo dixital pola reportaxe Clase de historia a pie de fosa, publicado en elmundo.es.
En 2010, segundo as contas que Unidad Editorial depositou ante o Rexistro Mercantil de Madrid, o xornal sofre unha quebra técnica debido ao descenso de publicidade e de vendas. O xornal tivo que recibir un préstamo da súa empresa matriz RCS MediaGroup por valor de 8,8 millóns de euros.
1260
Mortes
Historia ano a ano
Galería de imaxes de Nigrán
Galería de imaxes do concello de Nigrán na provincia de Pontevedra.
O Río de Cortes, O Val, Narón
O Río de Cortes é un lugar da parroquia de Santa María a Maior do Val no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 52 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 28 homes e 24 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 47 habitantes.
-684
Outros
Historia ano a ano
Quimiótrofo
right|miniatura|Unha [[cheminea negra hidrotermal no océano Atlántico, que proporciona enerxía e nutrientes a comunidades bacterianas quimioautótrofas.]] miniatura|Un quimiótrofo (máis concretamente quimioorganoheterótrofo). Os quimiótrofos son organismos que obteñen a súa enerxía de reaccións químicas de oxidación de doantes de electróns que se encontran no seu ambiente, os cales poden ser moléculas orgánicas (nese caso o organismo é quimioorganótrofo) ou inorgánicas (organismos quimiolitótrofos). Este tipo de metabolismo chámase quimiotrofia. O contrario de quimiótrofo é fotótrofo, que é un organismo que utiliza a enerxía da luz solar. Os quimiótrofos poden ser autótrofos (quimioautótrofos) se utilizan o carbono do CO2, ou heterótrofos (quimioheterótrofos), se utilizan carbono procedente de moléculas orgánicas.
Quimioautótrofos
Os quimioautótrofos, ademais de obteren enerxía de reaccións químicas, sintetizan todos os compostos orgánicos necesarios utilizando o carbono procedente do dióxido de carbono. Os quimioautótrofos usan fontes de electróns inorgánicas para producir enerxía, como o sulfuro de hidróxeno, xofre elemental, ión ferroso, hidróxeno molecular, e amoníaco, polo que son litótrofos (quimiolitoautótrofos). Son quimioautótrofos a maioría das bacterias ou arqueas que viven en ambientes hostís como as fontes hidrotermais mariñas e son os produtores primarios neses ecosistemas. Os biólogos evolutivos cren que os primeiros organismos que habitaron a terra eran quimioautótrofos. Os quimioautótrofos xeralmente pertencen aos seguintes grupos: metanóxenos, halófilos, oxidantes do xofre, reductoras do xofre, nitrificantes, bacterias do anammox, e termoacidófilos. O crecemento quimiolitotrófico pode ser moi rápido, como ocorre en Thiomicrospira crunogena que ten un tempo de duplicación de arredor dunha hora.
Quimioheterótrofos
Os quimioheterótrofos son incapaces de fixar o carbono para formar os seus propios compostos orgánicos, polo que deben adquirir compostos orgánicos xa formados do seu medio. Os quimioheterótrofos poden ser quimiolitoheterótrofos (algúns procariotas), que utilizan fontes de electróns inorgánicas para producir enerxía como o xofre, ou quimioorganoheterótrofos (animais, fungos, protozoos, moitos procariotas), que utilizan fontes de orgánicas de enerxía (e de carbono) como carbohidratos, lípidos, e proteínas.
Bibliografía
2. Coupled Photochemical and Enzymatic Mn(II) Oxidation Pathways of a Planktonic Roseobacter-Like Bacterium Colleen M. Hansel and Chris A. Francis* Department of Geological and Environmental Sciences, Stanford University, Stanford, California 94305-2115. 28 de setembro de 2005 / consultado o 17 de febreiro de 2006.
Elysium (filme)
Elysium é un filme estadounidense dirixido por Neill Blomkamp que foi estreado no 2013.
Sinopse
No ano 2159, os seres humanos divídense en dous grupos: os ricos, que viven na estación espacial Elysium, e tódolos demais, que sobreviven como poden nunha Terra devastada e superpoboada. Rhodes (Jodie Foster), unha dura gobernante, promove unha ríxida lei antimigración, cuxo obxectivo é preservar o luxoso estilo de vida dos cidadáns da estación espacial. Malia isto, os habitantes da Terra farán todo o posible por emigrar a Elysium. Max (Matt Damon) acepta unha misión case utópica, pero que, se tivese éxito, significaría a conquista da igualdade entre as persoas deses dous mundos tan opostos.
-682
Outros
Historia ano a ano
1261
Mortes
Historia ano a ano
Gran Premio de Austria de 1986
Sorprendentemente Teo Fabi e Gerhard Berger dous pilotos do aínda relativamente novo pero emerxente equipo Benetton-BMW cualificaron na primeira fila.
Na saída Gerhard Berger tomou o liderado por un tempo, o seu compañeiro de equipo Teo Fabi finalmente acadou o liderado de Berger por uns 5-6 segundos na Bosch-Kurve, o motor BMW do coche de Fabi fallou logo de pasar a Berger e Berger inmediatamente retomou a dianteira a través da Bosch-Kurve. Berger tivo que entrar en boxes e perdeu 4 voltas reparando un problema coa súa batería.
Derek Warwick non puido arrincar. Nas probas pola mañá, a caixa de cambios do seu Brabham rompeuse, o que sobre-acelerou o BMW. O coche foi reparado, cambiouse a culata do BMW, e Warwick ocupou o seu lugar na grella. Cando Riccardo Patrese colocouse no seu lugar na grella, a caixa de cambios do seu coche rompeuse deixándoo sen a 2ª ou 3ª marcha. Como o coche de Patrese era de feito o de reposto desde que se estrelara co seu coche de carreiras e que logo fora destruído polo lume na cualificación, como piloto máis veterano e tamén como o cualificador máis rápido dos dous, a dirección do equipo tomou a decisión de entregar o coche de Warwick a Patrese para a carreira. Warwick máis tarde admitiu que o dono do equipo Bernie Ecclestone tivo que arrastrar fisicamente do coche, xa que se negou a entregalo. Patrese retirouse inmediatamente da proba logo de só dúas voltas. O Campión do Mundo de James Hunt definiu nun comentario á televisión, unha carreira miserable para Brabham.
Beneyto
Beneyto pode facer referencia :
Gran Premio de Austria de 1986
Malia os problemas de Brabham, o circuíto de Österreichring coa súa falta de curvas lentas mostrou a potencia dos motores BMW e o valor da aerodinámica de liña baixa do BT55 sendo o coche de Warwick o máis rápido no control de velocidade (achegándose á Bosch-Kurve) a 344 km/h durante a cualificación.
Líderes por volta
Gerhard Berger (1-25), Nigel Mansell (26-28), Alain Prost (29-53)
Catlocarpio siamensis
Catlocarpio siamensis (coñecido en กระโห้ pron; ou กะมัน, kaman; en ត្រីគល់រាំង, trei kól; e en cá Hô), é a meirande especie de ciprínido do mundo. Este peixe migratorio só habita nas concas dos ríos Mae Klong, Mekong e Chao Phraya, en Indochina. A súa poboación decreceu drasticamente por mor da destrución do hábitat e a sobrepesca, polo que a especie está considerada en perigo crítico.
Unión de Mulleres Antifascistas
A Unión de Mulleres Antifascistas foi unha organización de inspiración comunista fundada en España como correspondente da Unión de mulleres contra a guerra e o fascismo feita pola Internacional Comunista, tras o triunfo de Hitler en Alemaña en 1933.
Historia e características
Esta organización permitía o ingreso nas súas ringleiras de mulleres de calquera ideoloxía política e deste xeito integráronse nela mulleres anarquistas, republicanas, socialistas, católicas etc., chegando a ter máis de 60.000 afiliadas en España, Dolores Ibárruri era a súa presidenta.
Posteriormente á súa fundación, o sindicato Unión Xeral de Traballadores acordou en 1932 rebaixar as súas cotas á metade para facilitar o ingreso das mulleres, o mesmo fixo a Confederación Nacional do Traballo en 1936, o que rebaixou algo a súa influencia, cedida ás Mujeres Libres da CNT e ao secretariado feminino do POUM
Co estalido da guerra civil española colaborou activamente co goberno da república na confección de uniformes e roupa para os refuxiados, estabelecendo asilos para orfos da guerra e hospitais de campaña.
Duramente reprimida tras a vitoria dos golpistas da ditadura franquista, con moitas das súas afiliadas fusiladas ou en prisión, a organización pasou ao exilio, en especial a Francia e México. En Francia moitas delas colaboraron coa maquis durante a segunda guerra mundial e organizáronse despois da vitoria dos Aliados, celebrando en Tolosa, 1946, o seu primeiro Congreso no exilio, mantendo a súa axuda aos refuxiados e máis aos presos en cadeas españolas, porén foi en México dende onde seguiron loitando máis activamente. A partir dos anos 60 ampliaron a súa colaboración con outras organizacións de mulleres, enviando material escolar á Federación de Mulleres Cubanas de Cuba ou colaborando coas do Salvador e Nicaragua.
A Unión continuou coas súas actividades ata a liberación do último preso político en España, momento no que se disolveu.
Tivenys
Tivenys é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Baix Ebre.
Narain Karthikeyan
Kumar Ram Narain Karthikeyan (en támil குமார் ராம் நாராயண் கார்த்திகேயன்); nado o 14 de xaneiro de 1977, en Madras, Tamil Nadu, é o primeiro piloto de carreiras de Fórmula Un indio. Previamente competiu na A1GP e nas Le Mans Series. Fixo o seu debut na Fórmula Un en co equipo Jordan, e foi piloto de probas de Williams F1 en  e. Do mesmo xeito que outros ex pilotos de F1, Karthikeyan trasladouse as carreiras de stock car (automóbiles de serie) e pilotou o Toyota Tundra nº 60 do equipo Safe Auto Insurance Company de Wyler Racing nas Cámping World Truck Series da NASCAR de 2010. No ano pilotou para o equipo Hispania Racing F1 Team de Fórmula Un. De novo fichou polo equipo HRT para a tempada.
Inicios da súa carreira
En 1995, Karthikeyan participa no Campionato de Fórmula Asia por só en catro carreiras. Con todo, acadou o ritmo de inmediato e foi capaz de terminar segundo na carreira en Shah Alam, Malaisia. En 1996, estivo a tempada completa na serie e converteuse no primeiro indio e o primeiro asiático en gañar a Fórmula Asia series internacionais. Trasladouse a Gran Bretaña en 1997 para competir no campionato británico de Fórmula Opel co equipo Motorsport Némesis, tendo unha 'pole position' gañando en Donington Park e acabando en sexto lugar nas puntuacións finais.
O Vento, O Val, Narón
O Vento é un lugar da parroquia de Santa María a Maior do Val no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 40 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 22 homes e 18 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 37 habitantes.
Narain Karthikeyan
Inicios da súa carreira
Na tempada de Fórmula Tres Británica de 1998, Karthikeyan fixo o seu debut no campionato británico de Fórmula Tres co equipo Carlin Motorsport. Competiu en só 10 carreiras, logrou dous terceiros postos nas dúas últimas carreiras da tempada, en Spa-Francorchamps e no Silverstone, para terminar 12º na xeral. Continuou no campionato de Fórmula Tres Británica de 1999, terminando no podio cinco veces, incluíndo dúas vitorias en Brands Hatch. A súa tempada tamén inclúe dúas poles, tres voltas rápidas e dúas marcas de volta, rematando sexto no campionato. El tamén competiu na Gran Premio de Macau, cualificou en sexta posición e acabou en sexto lugar na segunda carreira. Continuando no Campionato Británico de F3 en 2000, terminou cuarto na xeral na clasificación, e tamén logrou a pole position e volta rápida no Gran Premio de Macau. El tamén gañou a carreira de F3 Internacional de Spa-Francorchamps e o Korea Super Prix.
Karthikeyan comezou 2001 no Campionato de Formúla Nippon F3000, terminando o ano entre os dez primeiros. No mesmo ano, converteuse no primeiro indio en pilotar algunha vez un coche de Fórmula Un, nunha proba para o equipo Jaguar Racing en Silverstone o 14 de xuño. Impresionado coa súa actuación, ofrecéuselle entón unha proba de condución no Jordan - Honda EX11 en Silverstone, en setembro. Karthikeyan, fai unha nova proba co Jordan, en Mugello en Italia o 5 de outubro, terminando xusto medio segundo máis lento que o primeiro piloto de Jordan Jean Alesi.
En 2002, competiu nas Telefonica World Series co equipo RC Motorsport Tata, tendo unha 'pole position' e o establecemento o tempo de volta máis rápido fora da Fórmula Un, en Interlagos no Brasil. Continuando coa Superfund Word Series en 2003, Karthikeyan, gañou dúas carreiras e outros tres podios no seu camiño á cuarta posición no campionato. Estes resultados valéronlle outra proba de pilotaxe na Fórmula Un, esta vez co equipo Minardi. Ofrecéuselle un coche de carreiras para a tempada de Fórmula Un de, pero non puido recadar os fondos de patrocinio necesarios para selar o trato. Durante o ano, casou con Pavarna.
1262
Mortes
Historia ano a ano
Narain Karthikeyan
Inicios da súa carreira
Continuou na Nissan World Series, renomeada "World Series by Nissan", en 2004, tendo vitorias en Valencia, España e Magny-Cours, Francia.
Equipos: Carlin Motorsport, RC Motorsport, [Equipo Impul http://www.impul.co.jp/], Williams F1 Team, Jordan Toyota
Campionatos: Fórmula 3 Británica, Fórmula Nippon, Fórmula Nissan (agora fusionada coa Fórmula Renault)
Carreira na Fórmula Un
miniatura| right | Karthikeyan bloqueo dos freos durante a clasificación no [[Gran Premio dos Estados Unidos de 2005]] O 1 de febreiro de 2005, Karthikeyan anunciou que asinara un acordo preliminar co equipo Jordan de Fórmula Un e dixo que ía ser o seu piloto principal na tempada de Fórmula Un de, converténdose así no primeiro piloto de carreiras na Fórmula 1 da India. O seu compañeiro era o portugués, Tiago Monteiro. Karthikeyan completou a proba de distancia de 300 km. necesaria nun coche de Fórmula Un co fin de obter o súa superlicencia no Circuíto de Silverstone o 10 de febreiro.
Na súa primeira carreira, o Gran Premio de Australia, Karthikeyan clasificou en 12ª posición. Logo dun mal comezo que o viu caer ao posto 18 no final da primeira volta, Karthikeyan acabou no posto 15, dúas voltas detrás do gañador Giancarlo Fisichella. Logrou os seus primeiros puntos no Gran Premio dos Estados Unidos de 2005, en circunstancias absurdas, tres equipos retiráronse debido a unha discusión sobre a seguridade dos pneumáticos. Karthikeyan acabou cuarto, por diante dos dous pilotos de Minardi, pero detrás do seu compañeiro de equipo Monteiro. Á parte do GP dos Estados Unidos, a máis alta meta de Karthikeyan foi o 11º lugar. No Gran Premio do Xapón de 2005 nos adestramentos libres, que foi o máis rápido durante un longo período de tempo e, finalmente, cualificou 11. No Gran Premio da China de 2005 clasificouse no posto 15, moi preto en tempos a moitos dos mellores equipos. Nun desafortunado final da tempada 2005, Karthikeyan estrelouse co seu Jordan contra un muro na carreira chinesa, pero resultou ileso e capaz de ofrecer despois unha entrevista.
Para a tempada Jordan desapareceu e converteuse en Midland. Cerca do final de 2005, Karthikeyan anunciou que non pilotaría para Midland o ano seguinte ao parecer debido á petición de que tiña que pagar 11´7 millóns de dólares para asegurar o seu posto no equipo. Dixo que "de todos os xeitos, ser piloto de probas nun bo coche permitírame mostrar as miñas habilidades mellor". O 8 de decembro de 2005, Karthikeyan probou co Williams en España e terminou nun respectable quinto posto, superando ao segundo piloto de Williams, Nico Rosberg no FW27C, que terminou noveno. O 27 de xaneiro de 2006, Williams confirmou Karthikeyan como cuarto piloto. Foi para realizar tarefas de proba para o equipo xunto con Alexander Wurz que anteriormwnte se confirmou como terceiro piloto do equipo. Foi contratado como piloto de probas de reserva de Williams xunto con Kazuki Nakajima na tempada de Fórmula Un de. Karthikeyan, dixo que estaba impresionado pola diferenza entre os equipos máis atrasados da Fórmula Un e un equipo de primeira división.
miniatura| right | Karthikeyan pilotando para [[Hispania Racing F1 Team|Hispania no GP ]] Máis tarde, en, vinculouse co equipo Spyker (anteriormente Jordan) de Fórmula Un logo de que seu piloto Christijan Albers fora despedido,, , aínda que finalmente Sakon Yamamoto obten a unidade. Debido á retirada do apoio de Tata (patrocinador principal de Karthikeyan) de WilliamsF1, a Nakajima déuselle a maior parte das funcións de proba e Karthikeyan foi deixado de lado.
Cando o equipo Spyker F1 foi comprado por Vijay Mallya cara ao final de 2007, Karthikeyan volveuse a falar del como piloto do novo equipo Force India de Fórmula Un no. Con todo, Karthikeyan nin sequera chegou a probar para o equipo. Karthikeyan tamén estivo relacionado a unha unidade co equipo Super Aguri en xaneiro de 2008, como un dos termos dun consorcio indio de investir no equipo. O acordo non se firmou e continuou competindo para o A1 Team India. Karthikeyan foi o único piloto indio, de Fórmula Un ata a tempada de Fórmula Un de, cando Karun Chandhok asinou co equipo Hispania Racing F1 Team.
O 6 de xaneiro de 2011, Karthikeyan anunciou que ía pilotar para o equipo Hispania na tempada, despois de cinco anos sen participación activa no campionato. Karthikeyan, confirmou o acordo a través da súa páxina de Twitter, dicindo que sería "un soño feito realidade, correr diante da afección local no GP da India en outubro", e agregou que o apoio do patrocinador Grupo Tata fora "básico".
O 30 de xuño de 2011, Karthikeyan foi substituído por Daniel Ricciardo para as restantes carreiras da tempada, excepto o Gran Premio da India, pero participou nos primeiros adestramentos do venres en Alemaña, Singapur, Xapón e Corea.
O 23 de outubro de 2011, confirmouse que Karthikeyan substituiría a Liuzzi para o Gran Premio da India. Karthikeyan cualificou no posto 22. Pero recibiu unha penalización de cinco posicións por obstaculizar a Michael Schumacher durante a Q1 polo que comezou no posto 24. A pesar de recibir danos na primeira volta da carreira,, Karthikeyan logrou derrotar a Ricciardo por 31´8 segundos na carreira para terminar 17º. Liuzzi volveu substituír a Karthikeyan a partir do Abu Dhabi Grand Prix.
O 3 de febreiro de 2012, confirmouse que Karthikeyan asinou de novo polo equipo HRT para a tempada de Fórmula Un de xunto a Pedro de la Rosa.
As 24 Horas de Le Mans
Na segunda semana de marzo de 2009, Karthikeyan probou para o equipo Kolles Le Mans. Máis tarde confirmouse que para a tempada 2009, sería o compañeiro de Christijan Albers. O equipo Kolles, encabezado polo ex-director do equipo Force India Colin Kolles, vai tomar parte no campionato con dous Audi R10 turbo diésel. O coche conta cunha exitosa historia nas carreiras, con tres vitorias nas 24 Horas de Le Mans e 22 carreiras individuais gañadas. Team Kolles paticipou no campionato por primeira vez en 2009.
-686
Outros
Historia ano a ano
Narain Karthikeyan
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida. * Tempada en curso
Resultados completos A1 Grand Prix
(key) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Superleague Formula
(key) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Cidade independente
Unha cidade independente é unha cidade que non forma parte doutra entidade gobernamental local.