cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Airbus Helicopters X6
Desenvolvemento
En xaneiro de 2018 o seu desenvolvemento conxelouse debido á falta de subministración de determinadas tecnoloxías, e aínda que o mercado do H225 se mantivo forte en 2017 con 44 pedidos, o mercado do petróleo e o gas en mar a fóra diminuíu; os 377 millóns de axuda de Francia e Alemaña aínda non estaban asignados pero podían usarse se o X6 se lanzaba. O mercado do petróleo e o gas en mar a fóra continuou baixando xa que os campos petrolíferos do mar do Norte, o seu principal cliente, continúan esgotándose e o prezo do petróleo é demasiado baixo como para financiar novas operacións.
Period. End of Sentence.
'Period. End of Sentence.' é unha curtametraxe documental de 2018 dirixida por Rayka Zehtabchi. Conta a historia das mulleres da India e a súa silenciosa revolución sexual pola desestigmatización do período. Está protagonizada por Arunachalam Muruganantham, Shabana Khan, Gouri Choudari, Ajeya e Anita. O documental segue un grupo de mulleres de Hapur, e a súa aprendizaxe no manexo dunha máquina que lles permite obter compresas de baixo custo e biodegradables que venden a outras mulleres por poucos cartos. Isto non só axuda a mellorar a hixiene feminina dándolles acceso a produtos básico senón que tamén apodera ás mulleres ó rachar os tabús que rodean a menstruación na India e contribúe no desenvolvemento económico da zona. O filme está inspirado na vida de Arunachalam Muruganantham, unha activista social de Tamil Nadu, na India.
A obra foi galardoada co Oscar á mellor curtametraxe documental na 91ª edición dos premios.
Raúl Baltar
Raúl Baltar Estévez, nado en Vigo o 7 de abril de 1963, é un banqueiro galego.
Lunana: A Yak in the Classroom
Lunana: A Yak in the Classroom (en ལུང་ནག་ན) é un filme butanés de 2019 dirixido por Pawo Choyning Dorji. Estreouse internacionalmente no Festival de Cinema de Londres. Foi escollido como candidato de Bután para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais foi descualificada. Non obstante, foi enviado o ano seguinte, chegando a clasificarse na lista curta de decembro, e sendo nomeado en febreiro de 2022.
Raúl Baltar
Traxectoria
É licenciado en Ciencias Económicas e Empresariais dende 1987 pola Universidade Autónoma de Madrid.
Lunana: A Yak in the Classroom
O filme gañou o Premio da Audiencia ó mellor filme e ó "mellor do festival" no Festival Internacional de Cinema de Palm Springs. Na 26ª edición do Festival de Cinema della Lessinia en Italia, o filme foi galardoado coa Lessinia d'Oro ó mellor filme do festival, o premio "Giuria Microcosmo del carcere di Verona" e unha mención especial no premio "Log to Green". No Festival Internacional de Cinema de Saint-Jean-de-Luz, gañou o Prix du Public, e Sherab Dorji foi galardoado co premio ó mellor actor polo seu papel como Ugyen Dorji.
Sinopse
Ugyen, un mestre de escola no seu último ano de prácticas, é enviado á remota vila de Lunana, no norte de Bután. Alí deberá superar a grande altitude, a falta de comodidades e o xélido inverno.
Raúl Baltar
Traxectoria
Iniciou a súa carreira profesional como asesor na recoñecida empresa consultora Arthur Andersen S.A., especializándose en auditorías para o sector financeiro. Tamén ocupou importantes posicións no Banco Zaragozano, onde estabeleceu traballou como Xerente de Auditoría Interna entre 1991 e 1994, Director Xerente Xeral de B.Z Xestión, tamén do Grupo Banco Zaragozano, entre 1994 e 1997 e Xerente de Banca Privada entre 1997 e 1998, até alcanzar a Xerencia Territorial de Andalucía, Estremadura e Canarias (1998-2000).
Desempeña, dende o 2008, o cargo de Director da Asociación Bancaria de Venezuela.
Antía Nara
Antía Mato Bouzas, coñecida literariamente como Antía Nara, nada en Santiago de Compostela en 1974, é unha politicóloga, tradutora e novelista galega en lingua galega.
Traxectoria
Licenciouse e fixo un mestrado en Ciencias Políticas na Universidade de Santiago de Compostela, onde fixo estudos sobre migracións. Proseguiu a súa formación na Universidade Jawaharlal Nehru, en Nova Delhi, no King's College e mais na Escola de Estudos Orientais e Africanos (SOAS) da Universidade de Londres, un dos centros punteiros do mundo no estudo de Asia e de África. En 2005 regresou a España e proseguiu a súa investigación na Universidade Nacional de Educación a Distancia, dentro do Instituto Universitario Gutiérrez Mellado, onde se doutora.
En 2006, traballou cunha bolsa na delegación da Comisión Europea en Dacca (Bangladesh), e posteriormente trasladouse a Berlín para incorporarse ao Zentrum Moderner Orient, onde realizou estudos sobre a área xeográfica de Caxemira e a rexión fronteiriza entre a India e Paquistán.
Como novelista, a súa primeira novela publicouna en 2007. Recuncou nas letras case unha década despois, en 2016, coa súa segunda novela.
Faramontaos, A Merca
San Xes de Faramontaos é unha parroquia do concello ourensán da Merca na comarca da Terra de Celanova. No ano 2007 tiña 80 habitantes, deles 36 eran homes e 44 eran mulleres, o que supón unha diminución de 6 habitantes en relación ao ano 2000.
Fernanda Montenegro
Arlette Pinheiro Esteves da Silva, nada no Río de Xaneiro o 16 de outubro de 1929 é unha actriz brasileira de cinema, teatro e televisión, coñecida como Fernanda Montenegro. Chamada "a Primeira Dama do Teatro do Brasil", foi a primeira actriz latinoamericana que recibiu unha candidatura ao Óscar como mellor actriz protagonista, polo filme Central do Brasil de Walter Salles.
En 2013, converteuse tamén na primeira brasileira en gañar un premio Emmy internacional.
En 2013, foi votada como a 15.ª celebridade máis influente do Brasil pola revista Forbes. Durante a cerimonia inaugural dos Xogos Olímpicos de 2016, leu o poema "A Flor e a Náusea", de Carlos Drummond de Andrade, dobrado en inglés por Judi Dench.
Orixe
Naceu como Arlette Pinheiro Esteves da Silva, filla de Vitório Esteves da Silva, mecánico, de orixe portuguesa e de Carmen Nieddu Pinheiro Esteves da Silva, ama de casa, filla de italianos da illa de Sardeña. Sobre a adopción do seu nome artístico, a actriz afirmou que escolleu Fernanda simplemente pola súa sonoridade, mentres que Montenegro era o apelido do médico da familia.
Carreira
miniatura|Fernanda Montenegro na peza teatral A mulher de todos nós, 1967. [[Arquivo Nacional do Brasil.]] Iniciouse na radio aos na radio aos 16 anos e a finais dos 40 traduciu e adaptou obras de teatro célebres para ese medio. A súa vida artística no teatro comezou coa obra Alegres Canções nas Montanhas en 1950. Entre os seus compañeiros estaban Fernando Torres, quen se converteu no seu esposo. Nos seguintes anos traballou con outros actores, como Sérgio Britto, Cacilda Becker, Nathália Timberg, Cláudio Corrêa e Castro e Ítalo Rossi.
En 1959 deixou o Teatro Brasileiro de Comedia ao que ingresara en 1956 e fundou xunto co seu marido e outros destacados actores a compañía Teatro dos Sete no Río de Xaneiro.
A principios da década de 1960 mudouse a São Paulo, onde traballou en moitas obras de teatro e televisión. A súa primeira telenovela foi Pouco Amor Não é Amor.
O Campo, Noicela, Carballo
O Campo é un lugar da parroquia de Noicela no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 15 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 8 homes e 7 mulleres.
Fernanda Montenegro
Carreira
A consagración internacional chegou en 1998 con Central do Brasil, que a levou a ser candidata ao Oscar á mellor actriz. Non gañou, mais recibiu o premio do Festival Internacional de Cinema de Berlín entre outras distincións.
En 1999 O Auto da Compadecida, un dos seus grandes éxitos televisivos foi convertido en filme e estreado nos cines.
En 2007 participou en ''Love in the Time of Cholera de Mike Newell como "Tránsito Ariza".
En 2010 gañou o premio á mellor actriz de teatro por Viver Sem Tempos Mortos.
Vida persoal
Montenegro estivo casada con Fernando Torres dende 1954 ata a morte del en 2008. Con el tivo unha filla, a actriz Fernanda Torres, nada en 1965 (coa que protagonizou o filme Casa de Areia en 2005 ) e un fillo, o director Cláudio Torres, nado en 1962 (con quen rodou Redentor en 2004 ).
Homenaxes
O cantante e compositor Milton Nascimento compuxo e dedicoulle a canción "Mulher da vida".
Río Rin
O Rin (Rhein en alemán, Rhin en francés, Rijn en neerlandés, Rain en retorrománico) é un dos ríos máis longos e importantes de Europa, con 1238 km e un caudal de 2300 m³/s. Atravesa Europa de sur a norte, desembocando no mar do Norte.
miniatura|dereita|Loreley O nome Rin é de orixe celta e significa fluír (como en grego antigo 'rheīn'=fluír). Xunto co Danubio, o Rin constituía a maior parte da fronteira setentrional do Imperio Romano. Os romanos chamaban o río co nome de Rhenus. Desde esa época o Rin é un curso de auga moi usado para o transporte e o comercio.
Xeografía
Nace nos Alpes, no leste da Suíza, no cantón de Grisons (ou Graubünden en alemán) e é o resultado da confluencia de dous ríos, o «Rin anterior» e o «Rin posterior». Desauga no mar do Norte mesturando as súas augas coas do río Mosa no gran delta. Atravesa ou acompaña seis países: Suíza, Austria, Liechtenstein, Alemaña, Francia e os Países Baixos. Constitúe a fronteira natural entre Suíza e Liechtenstein, entre Alemaña e Suíza e entre Alemaña e Francia.
Nos Países Baixos, o Rin divídese para formar un delta:
Historia
Esta característica de fronteira nacional é relativamente recente, con excepción do período durante o cal o Imperio romano o transformou nunha barreira ao norte contra os bárbaros, cunha fronteira (limes) enchida de fortificacións, como Colonia ou Estrasburgo. Entre a caída do Imperio romano e a conquista da Alsacia por Luís XIV, o Rin era parte do mundo xermánico, que o denominaba Vater Rhein, o Rin paternal.
Hidroloxía
esquerda|miniatura|Canón ou Ruinaulta, entre Ilanz/Glion e Chur, [[Suíza.]]
Con 14.000 á 17.000 anos de idade, as cataratas do Rin teñen unha altura de 23 metros (desnivel total de 33 metros) e unha largura de 150 metros, cun fluxo medio de 373 m³/s.
O fluxo medio anual na fronteira franco-alemá é de 1.240 m³/s, en Estrasburgo de 1.080 m³/s, e en Basilea de 1062 m³/s. A maior seca foi de 202 m³/s, e a maior enchente de 5.700 m³/s.
Afluentes principais
Os principais afluentes do Rin, por orde de confluencia desde o nacemento ata a desembocadura, son: miniatura|500px|centro|O río Mosa nas [[Ardenas francesas.]]
Economía
miniatura|250px|Buque mercante no Rin, preto de [[Karlsruhe.]] Entre Basilea e o seu estuario, o Rin atravesa unha das zonas máis densamente poboadas da Europa occidental, historicamente rica en comercio e trocas. O Val do Rin tamén foi o berce dunha das principais rexións da Revolución Industrial, a rexión do Ruhr, que se beneficia dunha importante reserva de recursos minerais, de fácil acceso e favorábeis ao desenvolvemento da industrialización.
Río da Loba, Oleiros, Oleiros
Río da Loba é un lugar da parroquia de Oleiros no concello coruñés de Oleiros.
Río Rin
Economía
Desde a «Convención de Mannheín» de 1868, o Rin considérase unha rexión de "augas internacionais" da última ponte da Basilea até o mar do Norte, asegurándolle a Suíza un acceso libre ao mar. A sede da Comisión central pola Navegación do Rin está en Estrasburgo. Fundada en 1815 durante o Congreso de Viena, é a máis antiga organización internacional.
En 2000, a Organización das Nacións Unidas para a Educación, Ciencia e Cultura (UNESCO) inscribiu os 65 km do Val Medio do Rin na lista do Patrimonio da Humanidade, xuntamente co rochedo da Lorelei, preto da cidade de Saint-Goar, en Alemaña.
Toponimia
O Rin deu o seu nome aos dous departamentos franceses da rexión de Alsacia:
Dá tamén o seu nome a dous Estados de Alemaña:
Canais
miniatura|dereita|Gran Canal da Alsacia. O curso do Rin está afectado por diversos canais, de varias naturezas, que discorren paralelos (o gran canal da Alsacia) ou que o unen co curso doutros ríos (o Canal Saint-Symphorien que o une co Ródano-Saona).
Joyeux
Joyeux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Río Rin
Canal Rin-Meno-Danubio
Comezou a construírse despois da segunda guerra mundial e rematouse en 1993. Con 677 quilómetros de lonxitude percorre a parte meridional de Alemaña, esténdese polo Estado federado de Baviera dende Aschaffenburg ata as proximidades da fronteira con Austria. Pasa polos vales dos ríos Meno, Regnitz e Altmül, permitindo a navegación ata o Danubio e polo tanto ata o Mar Negro dende o Mar do Norte.
Cita
«Toda a historia de Europa (...) está resumida neste río de guerreiros e de pensadores, nesta onda inmensa que sacode Francia, neste murmurio profundo que fai soñar a Alemaña. O Rin reúne todo » Le Rhin, Victor Hugo, 1842.
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Vue aérienne du Rhin à Dusseldorf.jpg|O Rin por Düsseldorf. Ficheiro:Cologne (Köln) Rhine River view.jpg|O Rin en Colonia. Ficheiro:Rheinfall01.jpg|As cataratas do Rin, Schaffhausen (Suíza). Ficheiro:BrueckeMaxau.jpg|Ponte sobre o Rin en Karlsruhe. </Gallery>
Bar (unidade)
Normalmente a presión atmosférica dáse en milibares xeralmente co símbolo mb no canto do propio mbar por influencia do antigo símbolo do bar que era b, a presión estándar ao nivel do mar é igual a 1 013,25 milibares.
Bombardier Aviation
Historia
Tras 30 anos dedicándose aos ferricarrís, no ano 1986 Bombardier Inc. decidiu entrar no sector aeronautico e mercou Canadair en 1986, recuperando a súa rendibilidade. Posteriormente mercou en 1989 a empresa de Belfast Short Brothers, que estaba a piques de quebrar. Ao pouco tempo, en 1990, faríase coa xa quebrada Learjet Company de Wichita, Kansas, fabricante de avións executivos, e finalmente en 1992 adquiriría a subsidiaria de Boeing de Havilland Aircraft of Canada baseada en Toronto, Ontario, que nese momento estaba a dar perdas.
Carré Alvarellos
Os apelidos Carré Alvarellos poden referirse a doce irmáns, fillos de Uxío Carré Aldao e Purificación Alvarellos Pena, entre eles:
Bombardier Aviation
Reactores executivos actuais
miniatura|Bombardier Global
Reactores comerciais actuais
miniatura|[[Lufthansa Regional CRJ-200]] miniatura|Bombardier CSeries CS100 Flight Test Vehicle (FTV1) at Mirabel
Is It In You?
Is It In You? é o primeiro álbum de estudio da banda galega de rock psicodélico Puma Pumku, publicado o 24 de novembro de 2014 a través do selo Matapadre. O disco foi gravado polos membros de Triángulo de Amor Bizarro Roberto Mallo e Rodrigo Caamaño en Boiro no mes de novembro de 2013.
Śarīra
miniatura|Śarīra Śarīra (sánscrito: शरीर ) é un termo xenérico para referirse ás reliquias budistas, aínda que comunmente fai referencia a unhas particulares de forma irregularmente esférica, como perlas, de cores variadas e de materiais duros. Venéranse en todas as tradicións buditas: Theravada, Mahayana e vajrayana. miniatura|200px|Reliquias de Buddha procedentes de [[Peshawar, agora en Birmania]] A diferenza das reliquias noutras relixións, reliquie in altre religioni, as śarīra non son estritamente parte do corpo físico dunha persoa, pero procúrase por elas entre as cinzas logo da cremación considerándose secrecións. Así, máis ca restos dun corpo, considéranse algo máis. Ademais pénsase que co paso do tempo mudan de aspecto físico e multiplícanse.
Poden producilas non só o Buda mais tamén os arhat ou persoas particularmente dotadas espiritualmente, en particular monxes eminentes, e nalgúns casos poden aparecer tamén nas estupas.
Consérvanse en pequenas estupas, en relicarios de cristal ou inseridas no interior de estatuas veneradas. Tan só no caso do Buda o termo śarīra tamén se emprega para referirse os restos corporais, como é o caso do dente conservado en Sri Lanka
Martín Fernández Prado
Traxectoria profesional
Desde 1995 é arquitecto autónomo do COAG (delegación de Lugo) e desde 1998 co-propietario de HFP Arquitectura & Urbanismo SL. Profesor contratado en diversos cursos de grao e posgrao na ETS de Arquitectura da Universidade da Coruña desde 1998.
Traxectoria política
Colaborador xa da formación conservadora desde os tempos de Alianza Popular colaborou tamén desde 2003 cos equipos de Alberto Núñez Feijóo : foi Director Xeral de Planificación da Xunta de Galicia (2003-2005) e é presidente da Comisión Territorial do Eixo Atlantico (formada por 32 cidades de Galiza e Norte de Portugal).
Nomeado tenente de alcalde e concelleiro de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas após a maioría absoluta acadada nas eleccións municipais de 2011 na Coruña e posteriormente concelleiro de Urbanismo, Vivenda e Rehabilitación, Infraestruturas e Servizos Públicos. Permaneceu no cargo até 2015, cando pasou ás bancadas da oposición.
En agosto de 2016 anunciouse a súa presenza como número 12 nas listas do PP pola provincia da Coruña para as eleccións ao Parlamento de Galicia dese ano, resultando elixido deputado para a X lexislatura. No parlamento presidiu a comisión non permanente sobre Seguridade Viaria e exerceu asemade como voceiro do grupo popular na Comisión 2ª, Ordenación Territorial, Obras Públicas, Medio Ambiente e Servizos, e na área de Universidades.
Minoría sexual
Minoría sexual refirese ao grupo social cuxa identidade de xénero, orientación sexual ou prácticas sexuais consentidas difiren dos da maioría da sociedade na que viven. É un termo que en sociología utilízase para referirse ao conxunto da diversidade sexual e de xénero, incluído habitualmente baixo as siglas LGTBI.
É un concepto análogo ao de minoría étnica. As minorías sexuais tamén poden manifestar comportamentos e prácticas que en conxunto conforman unha subcultura. En certos lugares e momentos históricos, as minorías sexuais han chegado mesmo a desenvolver unha linguaxe propia co que identificarse sen ser recoñecidos polo resto da sociedade.
En moitos lugares as minorías sexuais enfróntanse ao rexeitamento social e a riscos de saúde asociados que van máis aló das súas prácticas sexuais, como maiores taxas de depresión ou de suicidio.
Ronseltz
Ronseltz foi un grupo poético formado na Coruña entre 1984 e 1985 por Xoán C. Rodríguez, Manuel Cortés, Miguel A. Montes (Miki Nervio), Serxio Iglesias e Xabier Cordal. O colectivo foi abandonando toda actividade nos inicios da década dos noventa. En 1994 Edicións Positivas publicaría Unicornio de cenorias que cabalgas os sábados, única obra do grupo, reeditada en 2014.
Historia
Nos inicios participaron tamén o artista plástico XAMS, Roberto Salgueiro e Júrgio Valinhas. Ronseltz deuse a coñecer mediante recitais en varios puntos dentro e fóra de Galicia e publicou tres revistas co mesmo nome entre 1985 e 1987. A súa posta en escena oscilaba entre o humor posmoderno e a provocación punk. Coa palabra como referente case único, Ronseltz utilizaba ocasionalmente, non sen ironía, referencias á vangarda e medios propios da performance.
Algunhas revistas, como O Mono da Tinta, Luzes de Galiza ou A Trabe de Ouro, incluíron textos de Ronseltz. Porén, a publicación de Unicornio de cenorias... supuxo, co grupo xa desaparecido, a difusión nacional do seu papel na revitalización da poesía dos 80, ancorada maioritariamente en fórmulas rituais e contido neodecadentista. Así foi recoñecido por poetas de xeracións posteriores.
Todos os membros do grupo continuaron en solitario actividades literarias, artísticas e musicais.
Rocío Fraga Sáenz
Rocío Fraga Sáenz, nada na Coruña en 1976 é unha socióloga e política galega.
Traxectoria
Licenciada en Socioloxía pola Universidade da Coruña, experta en Investigación e Acción Participativa, así como en Igualdade e Emprego.
Estivo vinculada a diferentes movementos sociais, desde o ecoloxismo, o estudantil ou o feminismo. Concorreu como número 7 nas listas de Esquerda de Galicia - Os Verdes ás eleccións municipais de 1999 para a cidade da Coruña.
Após as eleccións municipais de 2015 saíu elixida concelleira pola Marea Atlántica e foi nomeada responsábel de Igualdade e Diversidade. É tamén deputada provincial.
Apófise mastoide
A apófise mastoide é un relevo óseo pertencente ó temporal. Atópase por detrás do conduto auditivo externo e da apófise estiloide. Este relevo é importante debido ás insercións musculares que acolle:
A mastoide é tamén empregada na exploración da vía auditiva. Cando un individuo non oe pode ser debido á alteracións da cadea de ósos do oído medio ou a alteracións do sistema nervioso central (órgano de Corti, VIII par cranial, oliva protuberancial etc.). Cun diapasón golpéase na mastoide explorando a transmisión ósea. Se escoita, a anomalía atópase na cadea do oído medio.
Schläfenbein
Orde composta
Os artistas romanos non tiveron a pretensión de aplicar sobre iso un novo sistema arquitectónico, para o adorno como para a ordenanza a orde composta non difire máis da orde corintia que as variedades diversas desta última difiren ordinariamente entre elas. Son os arquitectos do século XVI os que imaxinaron facer unha orde especial desta combinación de formas observadas en munumentos romanos. O capitel corintio, pola variedade dos seus aspectos, pola facilidade de modificar a mercé da alegoría na decoracion, pola riqueza das esculturas que contén, foi a que serviu mellor o gusto dos arquitectos polos símbolos e a magnificencia dos atributos; por isto vemos variedades innumerables de capiteles, nos cales a orde primitiva desapareceu case por completo de estar tan cargados a chegar ao cambio da forma esencial. Logo de ver delfines, tritones, trofeos, na composición dun capitel corintio, vimos volutas xónicas, sen inquietarse polos motivos desa mudanza. É deste xeito que a orde composta se fixo un sistema bastardo e parasito, que non se sabería erixir en orde especial. Con todo foi aplicada sobre un gran número de edificios do Renacemento, e as regras foron postas por mestres famosos que se poden citar: Baldassarre Peruzzi, Sebastiano Serlio ou Philibert Delorme, entre outros.
Úmero
miniatura|150px|Cara posterior do úmero esquerdo. O úmero (do latín umĕru) é un óso pertencente ao membro superior.
Epífise superior
Na epífise superior achamos varias estruturas óseas:
Epífise inferior
Presenta varias estruturas, unhas articulares e outras non articulares. De dentro a fóra son:
Epicóndilo lateral ou epicóndilo
É un lugar de inserción de varios músculos:
Cóndilo
Artéllase coa epífise superior radial.
Canle condilotroclear
Por el desprázase o rebordo da cavidade glegnoidea do radio.
Tróclea
Artéllase coa epífise superior do cúbito.
Epicóndilo medial ou epitróclea
Ao igual có epicóndilo, é un lugar de inserción muscular. Nel atoparemos as insercións craniais de:
Articulacións
miniatura|150px|esquerda|Cara anterior do úmero esquerdo.
Aeroporto de Zvartnots
O aeroporto internacional de Zvartnots é un aeroporto situado preto de Zvartnots, a 12 quilómetros ao oeste de Iereván, a capital de Armenia. É o principal aeroporto internacional e o aeroporto máis concorrido do país, ademais de ser o principal centro de conexións internacional de Iereván.
Angeliño
José Ángel Esmorís Tasende, coñecido como Angeliño, nado en Silván, Erbecedo, Coristanco, o 4 de xaneiro de 1997, é un futbolista galego que xoga de lateral esquerdo no Hoffenheim, da Bundesliga, cedido polo RB Leipzig.
É irmán do tamén futbolista Dani Tasende.
Primeiros pasos
Angeliño uniuse ó Deportivo da Coruña en 2007 con dez anos de idade, tras comezar a xogar ó fútbol nas Escolas de Fútbol Luís Calvo Sanz do Bergantiños. Ocupou varias posicións comezando de porteiro, ata que no Deportivo asentouse definitivamente como lateral esquerdo. Xogou durante seis anos nas categorías inferiores do club herculino.
Manchester City (1ª etapa)
O 8 de xullo de 2012 asinou un contrato de catro anos co Manchester City, facéndose efectivo en xaneiro do ano seguinte. Inicialmente asignado ó equipo sub-18, xogou regularmente co equipo de reservas na Premier League sub-21 con só dezaseis anos. Co club inglés disputou a Liga Xuvenil da UEFA, onde foi elixido no once ideal.
0 2 de decembro de 2014 foi convocado como suplente do primeiro equipo por Manuel Pellegrini no partido que gañou o Manchester City por 1–4 no campo do Sunderland.
Cesión ao New York City
Foi cedido ó New York City FC en 2015. Debutou co equipo profesional o 12 de xullo de 2015 no empate 4–4 contra o Toronto FC. O seu primeiro partido como titular foi contra o New England Revolution, xogando os 90 minutos. Co equipo neoiorquino xogou un total de 14 partidos e deu 4 asistencias.
Regreso a Manchester
Tras rematar a súa cesión volveu a Manchester, onde continuou xogando na Premier League sub-21. Ademais o 30 de xaneiro de 2016 debutou co primeiro equipo na vitoria na casa do Aston Villa por 0–4 nunha eliminatoria da FA Cup, substituíndo a Clichy no minuto 81. Ese mesmo ano debutou en competición europea da man do adestrador Pep Guardiola, nun partido de clasificación para a Liga de Campións, no que o seu equipo venceu ao Steaua Bucarest no Etihad Stadium.
Cesión ao Girona e ao Mallorca
esquerda|miniatura|Angeliño en [[2014.]] A finais de decembro de 2016 foi presentado como novo xogador do Girona en calidade de cedido, pero só un mes despois, e sen ter debutado por culpa de desacordos entre o Girona e o City, deixou o equipo, sendo cedido ao Mallorca. No equipo balear xogou 17 partidos e viviu o descenso á Segunda División B ao final da tempada.
Cesión ao NAC Breda
Na tempada 2017/18 xogou no NAC Breda na Eredivisie, a primeira división do fútbol neerlandés. No equipo de Breda disputou de xeito íntegro todos os partidos de liga e copa, anotou tres goles, deu seis asistencias, foi elixido catro veces "talento do mes" e finalmente foi incluído no once ideal da propia liga. As súas boas actuacións fixeron que o PSV Eindhoven lle ofrecese ao City sete millóns de euros polo seu traspaso.
PSV Eindhoven
No PSV foi titular indiscutible durante toda a tempada 2018/19, disputando de inicio todos os partidos da liga neerlandesa e da Liga de Campións. Nesta última competición debutou o 18 de setembro de 2018, na derrota por 4-0 do seu equipo fronte ao FC Barcelona no Camp Nou. En total entre as dúas competicións anotou un gol e repartiu once asistencias, logrando finalmente o subcampionato de liga.
Cesión ao RB Leipzig
miniatura|Angeliño realizando un saque de banda nun partido da [[Fußball-Bundesliga|Bundesliga do RB Leipzig contra o Borussia Dortmund en 2021.]] Cando Angeliño chegou ao Leipzig a metade de tempada, este ocupaba a primeira posición da táboa na Bundesliga. Disputou case todos os partidos como titular e anotou un gol na vitoria do seu equipo fronte ao FC Schalke 04 por 0-5. Finalmente remataron a liga en terceira posición. O 13 de agosto de 2020 no Estádio José Alvalade de Lisboa, Angeliño deulle a Tyler Adams a asistencia para facer o segundo e definitivo gol fronte ao Atlético de Madrid e meter ao Leipzig nunhas semifinais da Liga de Campións, só 11 anos despois da fundación do club.
O 8 de setembro o RB Leipzig anunciou que o futbolista xogaría como cedido no club alemán outra tempada máis. O 20 de outubro, no primeiro partido do seu equipo na Liga de Campións 2020-21, Angeliño marcou dous goles na vitoria por 2-0 sobre o İstanbul Başakşehir FK, debutante na competición. En decembro liderou o seu equipo na vitoria por 3-2 fronte ao Manchester United, cun gol e dúas asistencias que clasificaron ao club alemán para oitavos de final e deixaron fóra ao equipo de Solskjær.
RB Leipzig
Na tempada 2021/22 o equipo quedou cuarto na Bundesliga e quedou eliminado da Liga de Campións na fase de grupos, na que que acabou terceiro. Pasou así á Europa League, competición na que acadou as semifinais. No partido de ida, Angeliño marcou o único gol do partido ante o Rangers (1-0), pero o equipo escocés remontou no encontro de volta no Ibrox Stadium, privando o equipo alemán da súa primeira final europea. En maio de 2022 conquistou a DFB-Pokal, o primeiro título na historia do club, aínda que non chegou a saltar ao campo na final ante o Freiburg.
Cesión ao Hoffenheim
No verán de 2022 o Leipzig incorporou ao internacional alemán David Raum para o lateral esquerdo, polo que Angeliño quedou sen sitio no equipo. Saíu entón cedido ao Hoffenheim, da mesma liga.
Participación na selección
En novembro de 2013 debutou coa selección española sub-20 nun partido contra Alemaña.
O 20 de maio de 2016 xogou de titular coa selección galega un partido amigable no estadio de Riazor contra a selección de Venezuela, que rematou con empate a un gol.
Familia
O seu irmán máis novo, Dani Tasende, formouse na canteira do Bergantiños e xoga no Villareal B de Segunda División B.
Santiaguiño
O santiaguiño (Scyllarus arctus, Linnaeus 1758) é un crustáceo decápodo mariño, da familia Scyllaridae, do grupo das lagostas.
Descrición
Son características da especie a presenza dun par de antenas anchas e planas, con forma de pa. O animal usa estas antenas para escavar e remove-las piedras ou a area para alimentarse, xa que é basicamente preeiro. Aínda así, tamén come moluscos e pequenos invertebrados.
O abdome, longo e groso, presenta unha serie de segmentos formados por placas duras tamén cubertas de tubérculos irregulares. Poden apreciarse bandas de cor azul pálido ou alaranxado. O telson mostra unha primeira metade calcificada, sendo o resto membranoso.
As patas torácicas son curtas e rematan nunha uña. Nas femias, o último par de patas remata nunhas pequenas pinzas.
Pesca
Péscase con nasas e con redes de arrastre.
Trátase dunha especie en franca regresión, practicamente desaparecida do mar e case ausente nos mercados desde hai anos. Captúrase esporadicamente nas nasas que se calan para outros crustáceos. En Galicia existe un Plan de explotación ditado no 2001 que limita as épocas de captura a xullo e agosto, coa pretensión de recupera-la especie.
O santiaguiño ten sona de marisco saboroso e moi apreciado, o que non impediu o seguinte comentario despectivo de Álvaro Cunqueiro:
Outras denominacións
Ademais da variante fonética santiaghiño, María do Carmo Ríos Panisse recolleu para este crustáceo os seguintes sinónimos:
Tamén recolleu as formas jaima e jamba, en Muxía, e Jaimito en Sardiñeiro.
Lonicera
Lonicera é un xénero de plantas con flores pertencente á familia Caprifoliaceae. As especies incluídas dentro deste xénero normalmente son coñecidas polo nome popular de madreselvas ou chuchameles (ademais dos múltiplos nomes vulgares en galego das diferentes especies).
Son arbustos arqueados ou parras sarmentosas, a maioría con doces fragrancias, flores con forma de campá. Hai unhas 180 especies de madreselvas.
Etimoloxía
Sábese que o termo madreselva se usou durante moito tempo para designar as especies integrantes do xénero Lonicera, aínda que este apelativo deberíase aplicar só para designar a especie Lonicera caprifolium  L., planta sarmentosa que se encontra nos bosques europeos, e chamar todas as demais simplemente como loniceras.
O termo "Lonicera" foi usado por primeira vez por Linné en 1753 adaptando ao latín o apelido "Lonitzer", en honra ao botánico Adam Lonitzer (1528-1586), médico que exerceu en Frankfurt.
Outros nomes vulgares
En galego existen multitude de nomes para as diferentes especies de Lonicera, ás veces uns mestúranse con outros. Entre eles: madreselva (var. madresilva), cabrifollo (var. cadrifollo), herba salgueira, bigorda, chuchamel (zugameles, sugamés, zugos), altasebes, garnicela etc.
Descrición
As follas son opostas, ovais simples, e de 1–10 cm de lonxitude. A maioría son caducifolias e algunhas son perennifolias. Moitas das especies presentan flores que presentan un olor perfumado, producindo un doce néctar comestible. A froita é unha baga de coloración roxa, azul ou negra contendo varias sementes; na maioría das especies as bagas son levemente tóxicas, porén algunhas (como a Lonicera caerulea) teñen bagas comestibles. Estas plantas son a base de alimentación das larvas dalgunhas especies de Lepidoptera.
A madreselva xaponesa e a madreselva de Amur (Lonicera maackii) están consideradas como plantas invasoras en EUA e Nova Zelandia. As madreselvas poden ser controladas: cortándoas, queimándoas, ou queimando as raíces e repetindo a operación ás dúas semanas até que as reservas das raíces se esgoten.
Usos
A Lonicera caprifolium é moi apreciada como planta ornamental, debido ás súas bonitas e aromáticas flores.
Jujurieux
Jujurieux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Compresor (máquina)
Clasificación dos compresores
Os compresores clasifícanse segundo a súa estrutura mecánica en alternativos e rotativos.
Os compresores rotativos comprimen o gas mediante un movemento xiratorio. Segundo o sistema de funcionamento clasifícanse en:
Nirvana (homónimos)
O termo nirvana pode referirse a:
O Río, Oleiros, Oleiros
O Río é un lugar da parroquia de Oleiros no concello coruñés de Oleiros. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 55 habitantes (32 homes e 23 mulleres).
Sean O'Casey
Sean O'Casey, nado como John O'Casey en Dublín, o 30 de marzo de 1880 e finado en Torquay, Inglaterra, o 18 de setembro de 1964, foi un escritor e dramaturgo irlandés.
Traxectoria
Fortemente comprometido co socialismo e co nacionalismo irlandés (chegou a ser Secretario Xeral do Exército Cidadán Irlandés), nas súas obras centrouse na situación da clase traballadora irlandesa. Foi un prolífico escritor que asinou moitas das súas obras co seu nome en gaélico irlandés, Seán Ó Cathasaigh.
David Bisbal
David Bisbal Ferre, nado en Almería o 5 de xuño de 1979, é un cantante español dado a coñecer grazas ao concurso de telerrealidade musical Operación Triunfo, onde quedou en segundo lugar. Vendeu máis de 4 000 000 de discos na súa carreira desde 2002.
Faramontaos
O topónimo galego Faramontaos pode referirse a:
Cangas, Foz
San Pedro de Cangas é unha parroquia do concello de Foz, na provincia de Lugo, cunha superficie de 9,25 km². Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2017 tiña 813 habitantes (411 mulleres e 402 homes) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 877 habitantes.
Xeografía
Cangas está situada no extremo noroccidental do concello de Foz, nunha zona limitada ao Sur pola parroquia de Cordido deste mesmo concello, ao leste pola parroquia de Nois (concello de Foz), ao Norte polo mar Cantábrico e ao oeste polo concello de Burela.
O territorio parroquial sitúase no val inferior do río Moucide, que cruza a parroquia en sentido norte-sur até a súa desembocadura no Cantábrico na zona denominada Riosmar. As maiores altitudes acádanse na zona occidental, no límite con Burela, onde se acadan alturas de até 460 m no denominado Pico do Pelobrinco, nunha zona onde os montes do Buio acadan a zona costeira á altura da praia da Areoura.
Nación
O concepto de nación, dependendo do contexto ou da perspectiva política, pode variar na súa significación. Coloquialmente o significado de nación é sinónimo de país e mesmo estado; mais esta concepción é redutora ante aquela que considera unha nación como unha comunidade de persoas que posúen unha cultura, unha lingua, unha historia, unha orixe étnica, un territorio ou unha mentalidade propia, e que posúen ademais consciencia de constituíren un pobo diferenciado. Así a todo, dado que a realidade sempre é sumamente complexa, é posible achar nacións, mesmo en Europa, que non posúen algunha destas características (pénsese en Suíza e na súa realidade lingüística).
O termo nación vén do latín natio. Empregouse orixinalmente na Universidade de París para referirse a un grupo de estudantes dun determinado país, que falaban a mesma lingua e se rexían polas súas propias leis.
O modelo de estado-nación xurdiu durante o Renacemento cando os reis absolutistas de Castela, Inglaterra e Francia homoxeneizaron os territorios dos seus reinos, marxinando as minorías nacionais que había neles. Algunhas nacións coinciden actualmente no modelo estado-nación como pode ser Portugal, algúns estados están formados por varias nacións coma o Reino Unido ou Bélxica, e outras nacións non teñen un estado propio coma o Kurdistán ou o Sáhara Occidental.
Teorías sobre a nación
Hai catro correntes na súa conceptualización, a teoría histórico-materialista, as teorías metafísicas, as teorías psicolóxicas e as teorías empíricas.
Meilyr Brydydd
Meilyr Brydydd (fl. 1100-1137) é o primeiro do grupo de poetas galeses coñecidos como Poetas dos Príncipes ou Gogynfeirdd cuxa obra sobreviviu. Meilyr foi o poeta da corte de Gruffudd ap Cynan (c. 1055-1137), rei de Gwynedd. Compuxo unha notábel awdl farwnad (elexía) pola morte do seu patrón e un marwysgafn sobre a inminencia do seu propio final, remarcábel na súa intensidade e a profundidade do seu sentimento. Foi o pai doutro coñecido poeta: Gwalchmai ap Meilyr.
Nación
Nación en España
A evolución social e política de Europa cara a finais do século XIX nacen en España multitude de movementos nacionalistas, a maioría deles baseados en razóns históricas, culturais e lingüísticas (por exemplo, en contraposición con Suíza). Tal é o caso especialmente do País Vasco, Cataluña, Galicia e en boa medida, a Comunidade Valenciana (denominado País Valenciano polos nacionalistas valencianos) e Andalucía, cuxos movementos nacionalistas xurdiron a fins do século XIX e acrecentáronse especialmente trala ditadura de Francisco Franco co xurdimento da democracia.
Constitución de 1978
Esta Constitución se fundamenta, e así se reflicte no seu artigo 2, na indisoluble unidade da Nación española, patria común e indivisible de todos os españois, e do mesmo xeito recoñece e garante o dereito á autonomía das nacionalidades e rexións que a integran e a solidariedade entre todas elas, como se amplía a continuación:
Co éuscaro (lingua prerromana), o catalán, e o galego (linguas romances) como linguas propias oficiais, respectivamente, xunto co castelán, oficial en toda España, como aparece na Constitución española de 1978, que recoñece no Artigo 2 do Título Preliminar a existencia de diversas nacionalidades españolas, parte dunha "Nación española indisoluble":
O concepto de "nación" e "nacionalidade", con todo, non se definen (e desde un principio utilízanse en contraposición co significado dado noutros países, nos cales tanto pertenza a unha nación como nacionalidade utilízanse como equivalentes), aínda que se suscita a Nación española como nación, integrada por diversas nacionalidades e rexións (neste sentido, Nación tamén como pertencente a un territorio). O concepto de nacionalidade atópase de xeito xeral nos estatutos, por exemplo, de Aragón (1982) ou Andalucía (1981):
O significado de nacionalidade atópase especialmente entrelazado coa división política histórica do Reino de España (con excepción especialmente do País Vasco) e o de nación co da raíz latina (sen Portugal), máis enclaves fóra da península Ibérica. O concepto nacionalista baséase ou ben neste e á posible existencia dunha única nación española (con matices), na existencia dunha nación española que se integra por diversas nacións ata chegar á interpretación da existencia posible de só un estado español, plurinacional (afirmando a posible existencia dunha nación española de conxunto ou negándoa por completo), dependendo da postura ideolóxica e política dos diversos partidarios e a onde poñan énfase nas características definitorias do concepto de nación.
Straub-Huillet
Traxectoria
Jean-Marie Straub e Danièle Huillet coñecéronse en 1954 e casaron en 1959, manténdose xuntos até a morte de Danièle, mais sen teren descendencia. Malia seren franceses, traballaron especialmente en Alemaña e Italia, e o seu cinema destaca polo seu estilo rigoroso e de estimulación intelectual. As súas películas adoitan ter fontes de inspiración literarias.
Nación
Constitución de 1978
En termos xurídicos, na Constitución de 1978, a Nación española (como nación política, na que residen, con carácter exclusivo e excluínte, a soberanía e o poder constituínte) é o suxeito político que se constitúe en Estado social e democrático de Dereito, e a Nacionalidade (equivalente a nación cultural) o suxeito político que se constitúe en Comunidade Autónoma.
Straub-Huillet
Traxectoria
Straub e Huillet fixeron en 1963 o seu primeiro filme, unha curtametraxe de 18 minutos sobre un texto de Heinrich Böll, Machorka-Muff. O seguinte foi Nicht versöhnt, de 55 minutos, baseado tamén nunha novela de Heinrich Böll, cunha mirada moi crítica sobre a sociedade, posición que mantiveron de por vida. En 1968 fixeron Chronik der Anna Magdalena Bach, baseada no escrito da muller de Johann Sebastian Bach e con música deste autor. Adaptaron dúas óperas de Arnold Schoenberg, así como a primeira novela de Franz Kafka, Amerika.
Notas
{{Barra portal|Cine|Francia]] {{Control de autoridades}}
{{ORDENAR:Straub, Jean-Marie}}
Nación
Ligazóns externas
EuroMinority - Organización para as Minorias Europeas
Distrito de Sukhumi
O distrito de Sukhumi (en სოხუმის რაიონი, en Аҟәа араион, en Сухумский район) é un distrito de Abkhazia, unha das repúblicas independentes de facto de Xeorxia. Corresponde co distrito epónimo xeorxiano. A súa capital é Sukhumi, a cidade homónima, que tamén é a capital de toda a república. O distrito ten unha poboación de 11 531 persoas segundo o censo de 2011. A cidade de Sukhumi é unha entidade administrativa separada con máis 60 000 habitantes.
A Cabeceira, Corvite, Abadín
A Cabeceira é un lugar da parroquia de Corvite, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Tiña 16 habitantes en 2015 (6 homes e 10 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2011 cando tiña 19 habitantes (7 homes e 12 mulleres).
Distrito de Sukhumi
Demografía
Segundo o censo de 2011, tiña unha poboación de 11 531 persoas, compostas por:
Infusión
miniatura|220px|Follas e infusión do té keemon miniatura|220px|[[Mate]]
Unha infusión é unha bebida obtida somerxendo unha substancia vexetal nun líquido moi quente co fin de extraer algún dos seus compoñentes solúbeis. A infusión prepárase vertendo auga a punto de ferver nunha cunca que conteña as follas secas, partes das flores ou dos froitos de diversas herbas aromáticas,
Historia
O café entrou na nosa historia a través do mundo árabe. Disque as tribos nómades de Etiopía e Arabia, onde a cafeeira medra brava, consumíano, aínda que non o tomaban a xeito de bebida, senón que esmagaban o gran e o mesturaban con graxa, formando unhas bólas que ían comendo.
As infusións máis comúns a nivel mundial son: o café, o té, o mate, a macela, a tila e a orchata de chufa. Hoxe en día atopamos nos supermercados galegos gran variedade de infusións, que se venden con diferentes fins. Con todo as máis comúns en Galiza son o café, o té, a macela, a tila, o poexo e a herba luísa.
Acepción en física
En física, denomínase así á acción de extraer dun produto, mestura ou solución (tanto como ao produto extraído) as partes solúbeis en auga a unha temperatura maior á ambiente, e menor á de fervura.
Acepción en medicina
Unha infusión é unha disolución cuxo obxectivo clínico próximo consiste en ser incectada nalgún compartimento corporal, xeralmente o torrente circulatorio venoso, en cuxo caso se denomina infusión intravenosa (IV) ou endovenosa (EV). Porén, no caso de que o compartimento fose a luz do tubo dixestivo e esa infusión fose introducida pola boca, tal infusión débese denominar infusión oral, por exemplo, unha infusión de té.
Ordinariamente as infusiones son disolucións acuosas dalgún soluto, é dicir, o resultado de diluír un soluto en auga mais sen que esta conteña soluto sobrenadando, depositado no fondo do recipiente ou flotando nalgún punto da masa de disolvente. O soluto será sempre a shustancia que vai ser disolta no diluínte. Son posíbeis disolucións con disolventes distintos á auga, por exemplo, alcol ou algún líquido oleoso e o soluto pode ser materia sólida como, por exemplo, o sal común, gasoso como, por exemplo, anhídrido carbónico inxectado a presión ou unha substancia líquida como, por exemplo, o ácido acético.
Plantas que se beben en infusión
miniatura|250px|[[Herba luísa, é común en infusión.]] miniatura|250px|Flor de [[macela|camomila, bébese en infusión (macela).]] miniatura|250px|[[Carqueixa, bébese coma infusión medicinal en Galiza.]]
Rueiro, Oleiros, Oleiros
Rueiro é un lugar da parroquia de Oleiros no concello coruñés de Oleiros.
Vicus
Na Roma Antiga, un vicus era un barrio ou rúa normal, como o Vicus Tuscus, que atravesaba o Velabro e no que habitaban artesáns etruscos, o Vicus Iugarius, na beira do Capitolio, o Vicus Patricius, o Vicus Sandalarius etc.
Vicus é a orixe etimolóxica de numerosas poboacións chamadas Vigo, Vic, Norwich, Wyck, Wijk etc.
O graduado
O graduado (en The Graduate) é un filme estadounidense dirixido por Mike Nichols que foi estreado en 1967. Está baseado na novela homónima de Charles Webb. Gañou un Oscar ó mellor director, e obtivo seis nomeamentos. En 1996, a película foi considerada «cultural, histórica e esteticamente significativa» pola Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos e seleccionada para a súa preservación no National Film Registry.
Emitiuse en galego na TVG o 30 de abril de 1991.
Pila
Pila en galego pode ser:
Persoas
Pila é un apelido español:
O graduado
Sinopse
Benjamin (Dustin Hoffman) acaba de graduarse da universidade e volve a casa a pasar unhas vacacións. O matrimonio Robinson, amigos dos seus pais de hai anos, interésase por el. O marido quere que saia coa súa filla Elaine (Katharine Ross), mentres que a súa esposa, a señora Robinson (Anne Bancroft) desexa ter relacións sexuais con el.
Andrés Comerma
Andrés Avelino Comerma i Batalla, nado en Valls (Tarragona) o 10 de xullo de 1842 e finado en Ferrol o 11 de marzo de 1917, foi un militar, naturalista e enxeñeiro naval español, moi vinculado á cidade de Ferrol. No ano 2020 dedicóuselle o Día da Ciencia en Galicia.
O graduado
Sinopse
Logo de atoparse varias veces coa señora Robinson, quen lle prohibe ver a súa filla, Benjamin namórase de Elaine. Cando todo sae á luz, Benjamin atópase só e abandonado. Aínda así, loita para ver a Elaine e expresarlle os seus sentimentos.
Andrés Comerma
Traxectoria
Foi fillo de Pedro Comerma Ballester, arquitecto municipal, e Rosa Batalla Badía, mestra de nenas. Andrés foi o máis novo de cinco irmáns. Trala morte do seu pai, cando tiña 11 anos de idade, marchou a estudar a Tarragona, latín e retórica no seminario e o bacharelato no instituto. En 1860 comezou a estudar a carreira de Enxeñería de Camiños, e en 1863 aprobou o exame de ingreso na Escola de Enxeñeiros da Armada de Ferrol. Con 22 anos (1864) chegou ao posto de alférez de fragata e tres anos máis tarde, en 1867 presentou o proxecto de final de carreira e accedeu ao grao de alférez de navío, dentro do corpo de enxeñeiros.