cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Theodore Kaczynski
Manifesto Unabomber
Kaczynski foi condenado a 8 cadeas perpetuas sen posibilidade de liberdade condicional. No momento da súa morte, estaba retido no ADX Florence, un centro penitenciario de máxima seguridade no condado de Freemont, Colorado, cumprindo a súa condena.
Globo de Ouro ó mellor actor secundario de serie, miniserie ou telefilme
Mellor actor secundario de serie, miniserie ou telefilme
1970
Mellor actor secundario - serie de televisión 1970: James Brolin – Marcus Welby, M.D.
1971: Edward Asner – The Mary Tyler Moore Show como Lou Grant
1972: James Brolin – Marcus Welby, M.D.
1973: McLean Stevenson – M*A*S*H
1974: Harvey Korman – The Carol Burnett Show
1975: Edward Asner – The Mary Tyler Moore Show como Lou Grant e 1975: Tim Conway – The Carol Burnett Show
1976: Edward Asner – Rich Man, Poor Man
1977: premio non concedido
1978: Norman Fell – Three's Company como Stanley Roper
1979: Danny DeVito – Taxi como Louie De Palma e 1979: Vic Tayback – Alice como Mel Sharples
1980
Mellor actor secundario de serie, miniserie ou telefilme 1980: Pat Harrington - One Day at a Time como Dwayne Schneider e 1980: Vic Tayback - Alice como Mel Sharples
1981: John Hillerman - Magnum, P.I. como Jonathan Higgins
1982: Lionel Stander - Hart to Hart
1983: Richard Kiley - The Thorn Birds
1984: Paul Le Mat - The Burning Bed
1985: Edward James Olmos - Miami Vice como Martin Castillo
Amoeiro, Amoeiro
Santa María de Amoeiro é unha parroquia do concello de Amoeiro, na comarca de Ourense, provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2014 tiña 586 habitantes (284 homes e 302 mulleres), o que supón un aumento con respecto ao ano 1999 cando tiña 563 habitantes.
Globo de Ouro ó mellor actor secundario de serie, miniserie ou telefilme
1980
1986: Jan Niklas - Anastasia: The Mystery of Anna
1987: Rutger Hauer - Escape From Sobibor
1988: Barry Bostwick - War and Remembrance e 1988: John Gielgud - War and Remembrance
1989: Dean Stockwell - Quantum Leap como Al Calavicci
1990
1990: Charles Durning - The Kennedys of Massachusetts como John Fitzgerald
1991: 'Louis Gossett, Jr. - The Josephine Baker Story'' como Sidney Williams
1992: Maximilian Schell - Stalin como Vladimir Lenin
1993: Beau Bridges - The Positively True Adventures of the Alleged Texas Cheerleader-Murdering Mom como Terry Harper
1994: Edward James Olmos - The Burning Season
1995: Donald Sutherland - Citizen X
1996: Ian McKellen - Rasputin: Dark Servant of Destiny
1997: George C. Scott - 12 Angry Men como Juror #3
1998: Don Cheadle - The Rat Pack como Sammy Davis, Jr. 1998: Gregory Peck - Moby Dick como Father Mapple
1999: Peter Fonda - The Passion of Ayn Rand
2000
2000: Robert Downey, Jr. - Ally McBeal como Larry Paul
2001: Stanley Tucci - Conspiracy como Adolf Eichmann
2002: 'Donald Sutherland - Path to War'' como Clark M. Clifford
2003: Jeffrey Wright - Angels in America como Mr. Lies / Norman "Belize" Ariaga / Homeless Man / The Angel Europa / The Antarctic Eskimo
2004: William Shatner - Boston Legal como Denny Crane
2005: Paul Newman - Empire Falls as Max Roby
2006: Jeremy Irons - Elizabeth I como Robert Dudley
2007: Jeremy Piven - Entourage como Ari Gold
2008: Tom Wilkinson - John Adams como Benjamin Franklin
2009: John Lithgow - Dexter como Arthur Mitchell
2010
2010: Chris Colfer - Glee como Kurt Hummel
2011: Peter Dinklage - Game of Thrones como Tyrion Lannister
2013: Jon Voight - Ray Donovan como Mickey Donovan
It's a Shame about Ray
It's a Shame about Ray é un álbum da banda estadounidense de rock alternativo The Lemonheads. Foi editado o día 2 de xuño de 1992 e publicado baixo o selo Atlantic Records.
Listaxe de cancións
Todos os temas escritos por Evan Dando excepto onde se indique o contrario.
Terra Alta
250px|miniatura|Localización da comarca en [[Cataluña.]] 250px|miniatura|[[Horta de Sant Joan (Conxunto Histórico-Artístico).]] A Terra Alta é unha comarca da provincia de Tarragona, en Cataluña. Limita coas comarcas da Ribera d'Ebre, Baix Ebre e Matarraña, esta última pertencente a Aragón. A súa capital é Gandesa. En 2009 tiña 12.943 habitantes.
Kajetán Matoušek
Kajetán Matoušek, nado o 7 de agosto de 1910 en Praga (Austria-Hungría) e finado o 19 de outubro de 1994 tamén en Praga (República Checa), foi un eclesiástico católico latino checo, bispo auxiliar de Praga.
Traxectoria
Naceu o 7 de agosto de 1910 en Praga, e foi ordenado sacerdote o 22 de decembro de 1934. Por mor da cada vez maior situación de persecución do réxime checoslovaco contra a Igrexa católica, foi nomeado bispo en segredo o 29 de agosto de 1949, auxiliar de Praga e titular de Serigene. A súa consagración episcopal tivo lugar o 17 de setembro do mesmo ano, de mans do bispo Antonín Eltschkne.
Foi dos poucos que puidereon exercer o seu ministerio, probablemente porque conseguiu manter a súa ordenación episcopal en segredo, evitando a cadea. Até 1989 exerceu como párroco en Praga, onde ordenou en segredo a varios sacerdotes, entre eles a Antonín Liška, consagrado bispo por el mesmo pouco despois.
O 19 de maio de 1988 lle foi permitido exercer novamente o seu ministerio episcopal. Renunciou ao cargo o 5 de xuño de 1992 e finou o 21 de outubro de 1994.
Castro dos Prados
O Castro dos Prados ou Castro de Punta dos Prados é un poboado pertencente á cultura castrexa, un castro dos coñecidos como costeiros.
Situación
Castro situado no concello de Ortigueira na provincia da Coruña, concretamente na parroquia de San Xoán de Espasante.
Ocupa unha das tres penínsulas que delimitan a rada da praia de Santo Antón de Espasante, estando moi próximos o Castro de Coroa de Ladrido e o Castro do Tallo de Ladrido e tamén unha vila romana.
Descrición
O único acceso por terra ao sitio arqueolóxico conta cun sistema defensivo composto de dous foxos intercalados por dúas murallas e un parapeto case desaparecido.
Houbo varias intervencións arqueolóxicas, distribuídas en cinco campañas entre os anos 1987 a 1992.
O castro tivo dous momentos diferentes de ocupación, cunha posible cronoloxía do segundo momento arredor do século I a.c. momento que parece coincidir co do elemento mais importante atopado neste castro, o Monumento con Forno ou pedra fermosa ou formosa, do tipo de construcións hipoxeas atopadas nos grandes castros da zona portuguesa, e un dos poucos exemplos da zona galega xunto co de "Augas Santas" en Allariz. A súa planta distribúese en Adro, Cámara, Antecámara e Forno, sendo a interpretación actual maioritaria que o seu uso era como balneario de vapor, e no cal a pedra fermosa, profusamente decorada e de aí o seu nome, constituía o sistema de acceso.
Crash Bandicoot (videoxogo)
Crash Bandicoot é un videoxogo de plataformas desenvolvido por Naughty Dog e publicado por Sony Computer Entertainment para PlayStation. Unha versión remasterizada, incluída na colección Crash Bandicoot N. Sane Trilogy será estreada para PlayStation 4 no 2017.
Bóveda de Amoeiro, Amoeiro
San Paio de Bóveda de Amoeiro é unha parroquia do concello de Amoeiro, na comarca de Ourense, provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2011 tiña 318 habitantes, dos cales 164 eran mulleres e 154 homes, o que supón un aumento respecto do ano 1999 cando tiña 255 habitantes.
Límite dunha sucesión
A definición significa que eventualmente todos os elementos da sucesión se aproximan tanto como queiramos ao valor límite. A condición que impón que os elementos se atopen arbitrariamente próximos aos elementos subseguintes non implica, en xeral, que a sucesión teña un límite.
A idea de proximidade dá lugar a distintas definicións de límite dependendo do conxunto onde se definiu a sucesión.
Definición formal
O termo xeral dunha sucesión ten límite \,l, cando \,n tende a \infty, se para todo valor  por pequeno que sexa, existe un valor \,n_0 a partir do cal se \,n>n_0 temos que a distancia de \,l a \,x_n é menor que, é dicir:
.
Notación
ou tamén
ou simplemente
Límite dunha sucesión complexa
Dise que a sucesión converxe cara a un complexo \ell se e só se É a mesma definición que para \R, con módulo en lugar do valor absoluto.
Pódese escribir As sucesións complexas converxentes posúen as mesmas propiedades que as sucesións reais, agás as de relación de orde: o límite é único, unha sucesión converxente ten módulo limitado, toda sucesión de Cauchy converxe (en efecto, \mathbb C é tamén completo).
Converxencia puntual
O concepto de converxencia puntual é un dos varios sentidos nos que unha sucesión de funcións pode converxer a unha función particular.
Unha sucesión de funcións f_n:S\to M definidas nun conxunto non baleiro S\, con valores nun espazo métrico (M,d\,) converxe puntualmente a unha función f:S\to M se
para cada x\in S fixo. Isto significa que
A sucesión de funcións con x\in [0,1] converxe puntualmente á función f(x):=0\, posto que
para cada x\in [0,1] fixo.
Converxencia uniforme
Unha sucesión de funcións f_n:S\to M definidas nun conxunto non baleiro S\, con valores nun espazo métrico (M,d\,) converxe uniformemente a unha función f:S\to M se para todo  existe un enteiro N\, (que depende de \varepsilon) tal que
para todo x\in S e todo n \ge N. É dicir,
O concepto de converxencia uniforme é un concepto máis forte que o de converxencia puntual. En, N\, pode depender de \varepsilon e de x\, mentres que en , N\, só pode depender de \varepsilon. Así, toda sucesión que converxe uniformemente, converxe puntualmente. O enunciado recíproco é falso, e un contraexemplo clásico constitúeno as sucesión de funcións definidas por. Esta sucesión converxe puntualmente á función
xa que
mentres que Non obstante esta sucesión non converxe uniformemente, pois para  non existe un N\, que satisfaga.
De especial interese é o espazo das funcións continuas C(\Omega)\, definidas sobre un compacto Neste caso, unha sucesión de funcións  converxe uniformemente a unha función  se, e só se, converxe na norma do sup, é dicir,
Sucesións noutros espazos matemáticos
Unha sucesión de elementos \{x_n\}\, dun espazo métrico (M,d\,) converxe a un elemento x\in M se para todo número existe un enteiro positivo N \, (que depende de \varepsilon) tal que
Intuitivamente, isto significa que os elementos x_n\, da sucesión se poden facer arbitrariamente próximos a x\, se n\, é suficientemente grande, xa que d(x_n,x\,) determina a distancia entre x_n\, e x\,. A partir da definición é posible demostrar que se unha sucesión converxe, o fai cara a un único límite.
A definición aplícase en particular aos espazos vectoriais normados e aos  espazos con produto interno. No caso dun espazo normado a norma  induce a métrica  para cada x,y\in E; no caso dun espazo con produto interno  o produto interno  induce a norma  para cada x\in E.
Converxencia débil
Unha sucesión dise que converxe debilmente a x ou en sentido débil se para toda función linear f, f(Xn) converxe a f(X).
Por exemplo a serie 1/n dende n=1 ata infinito converxe debilmente a cero porque: lim f(1/n) = lim n/n*f(1/n) = lim 1/n*f(n/n) = lim 1/n*f(1) = 0 por ser f linear.
Límite nun espazo topolóxico
Unha xeneralización desta relación, para unha sucesión de puntos nun espazo topolóxico T:
De forma intuitiva, supoñendo que se ten unha sucesión de puntos (por exemplo un conxunto infinito de puntos numerados utilizando os números naturais) nalgún tipo de obxecto matemático (por exemplo os números reais ou un espazo vectorial) que admite o concepto de veciñanza (no sentido de "todos os puntos dentro dunha certa distancia dun dado punto fixo"). Un punto L é o límite da sucesión se para toda veciñanza que se defina, todos os puntos da sucesión (coa posible excepción dun número finito de puntos) están próximos a L. Isto pode ser interpretado como se houbese un conxunto de esferas de tamaños decrecentes ata cero, todas centradas en L, e para calquera destas esferas, só existise un número finito de números fóra dela.
Unha sucesión converxente posúe un único límite se T é un espazo de Hausdorff; por exemplo a recta real estendida, o plano complexo, os seus subconxuntos (ℝ, ℚ, ℤ...) e produtos cartesianos (ℝn...).
Teoría da probabilidade
En teoría da probabilidade existen diferentes nocións de converxencia: converxencia de funcións medibles, converxencia en distribución e límites de variables aleatorias.
Cerqueiro
Un cerqueiro é un cerquiño, unha especie de carballo caducifolio, tamén coñecida como cerquiño. Como topónimo derivado do latín, Cerqueiro pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Lou Roy-Lecollinet
Lou Roy-Lecollinet, nada en Neuilly-sur-Seine o 1 de agosto de 1996, é unha actriz francesa.
Traxectoria
Deuse a coñecer despois de que Arnaud Desplechin a escollese para o seu filme Trois souvenirs de ma jeunesse onde encarna o papel de Esther e que lle reportou un nomeamento ós Premios Cesar da Academia Francesa de Cinema.
Samel, Foxado, Curtis
Samel é un lugar da parroquia de Foxado no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 12 habitantes (6 homes e 6 mulleres).
O río Samel áchase nas proximidades.
Ernst Otto Fischer
Ernst Otto Fischer nado o 10 de novembro de 1918 en Múnic (Imperio Alemán) e finado o 23 de xullo de 2007 en Múnic (Alemaña), foi un químico e profesor universitario alemán, quen gañou o Premio Nobel de Química polo seu traballo pioneiro na área da química organometálica.
Biografía
Ernst naceu en Solln, preto de Múnic. Os seus pais foron Karl T. Fischer, Profesor de Física na Universidade Tecnolóxica (UT) de Múnic, e Valentine née Danzer. Graduouse en 1937 con Abitur. Antes de completar dous anos de servizo militar obrigatorio, estalou a segunda guerra mundial, e debeu prestar servizo en Polonia, Francia e Rusia. Durante un período de licenza por estudos, cara a fins de 1941 comezou a estudar química na UT de Múnic. Tras o fin da Guerra, foi liberado polos estadounidenses no outono de 1945 e renovou os seus estudos, graduándose en 1949.
En 1964 foi electo como membro da sección de Matemática/Ciencias Naturais da Academia Bávara de Ciencias. En 1969 foi designado membro da Deutsche Akademie der Naturforscher Leopoldina (Academia alemá das ciencias naturais Leopoldina) e en 1972 foille outorgado un doutoramento honorario pola Facultade de Química e Farmacia da Universidade de Múnic.
Investigacións científicas
Traballou na súa tese de doutoramento como asistente do Profesor Walter Hieber no Instituto de Química Inorgánica. A súa tese titulouse "Os Mecanismos das Reaccións Monóxido de Carbono de Sales de Níquel (II) en Presenza de Ditionita e Sulfoxilato Logo de recibir o seu doutoramento en 1952, continuou coa súa investigación na química organometálica do metal de transición e na súa tese sobre "Os Complexos Metálicos de Ciclopentadienos e Indenos". En 1955 foi designado conferenciante na Universidade Tecnolóxica, en 1957 profesor e logo en 1959, profesor C4. En 1964 tomou o cargo de Xefe de Química Inorgánica na UT.
Ernst deu conferencias ao redor do mundo sobre complexos metálicos de ciclopentadienil, indenil, olefinas e carbonilos metálicos. Nos anos 60, o seu grupo descubriu un metal-alquilideno e complexos alquilidinos, desde entón chamados carbenos e carbinos Fischer. En total, publicou ao redor de 450 artigos e adestrou a varios estudantes de PhD e postdoctorado, moitos dos cales seguiron carreiras importantes. Entre as súas múltiples conferencias no estranxeiro, foi Conferenciante de Firestone na Universidade de Wisconsin (1969), profesor visitante na Universidade de Florida (1971) e profesor visitante de Arthur D. Little, Inc. no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (1973).
Recibiu moitos premios incluíndo, en 1973 xunto a Geoffrey Wilkinson, o Premio Nobel de Química polo seu traballo sobre compostos organometálicos.
Pazo de Mariñán
O Pazo de Mariñán é un pazo do século XVIII, que se atopa no lugar de Mariñán, no concello de Bergondo. Foi declarado Conxunto Histórico-Artístico en 1972.
Descrición
Sitúase a 25 km da cidade da Coruña, na marxe esquerda do río Mandeo, moi próximo a poboacións históricas como Betanzos e Pontedeume. Presenta elementos barrocos no seu corpo arquitectónico e no seu xardín de estilo francés.
Foise herdando de pais a fillos ata chegar a mans de Gerardo Bermúdez de Castro y Suárez de Deza, señor de Láncara. Un antepasado seu foi Luís de Pimentel e Soutomaior, que intentou asasinar á súa muller, Inés de Ribadeneira, nas dependencias do pazo.
Ó morrer Gerardo Bermúdez en 1936 sen descendencia, o pazo quedou legado á Deputación da Coruña para fins sociais. Ó ser os seus últimos propietarios Señores de Láncara, o pazo foi coñecido polos seus contemporáneos como Pazo de Láncara, sendo así recordado pola veciñanza de máis idade. Asemade na declaración como conxunto histórico artístico no 1972 se fará mención a este dobre nome, que oculta o máis antigo de Pazo ou Quinta de Bergondo. O Pazo de Láncara (Lugo) tamén formaba parte do legado de Gerado Bermúdez de Castro.
Á morte deste benfeitor a súa doazón pasou case inadvertida; o Pazo foi nomeado Fogar Xeneralísimo Franco e co beneficio de vendas de terras se fixeron colexios e outros centros asistencias, ningún dos cales leva o seu nome.
Conta cunha pinacoteca visitable, centrada en cadros dos séculos XIX e XX, moitos deles galegos, e as súas dependencias están ambientadas con mobiliario principalmente do século XIX.
Xardín
O xardín do pazo conta con exemplares botánicos de gande importancia, tres deles figuran no Catálogo de Árbores Senlleiras de Galicia:
Ademais o grupo de Plátanos comúns figura no mesmo catálogo, na categoría de formacións senlleiras.
Trocozoo
Os Trocozoos (Trochozoa) forman un grupo de varios filos de animais protóstomos, que teñen en común o feito de estar unidos pola presenza nas fases embrionarias de larvas trocóforas, as cales teñen dúas bandas de cilios arredor da metade do seu corpo.
Recentes estudos de ADN parecen confirmar a unidade deste grupo, sendo polo tanto un grupo monofilético e tendo como grupos moi próximos os lofoforados. Esta é a razón pola que se creou un clado que os asocia nun único grupo e que leva o nome de lofotrocozoos. Ata hai pouco, os artrópodos (insectos e crustáceos) considerábanse posibles parentes próximos dos anélidos, isto estaba baseado no feito de que ámbolos dous grupos están segmentados, pero os artrópodos non posúen larva trocófora e ademais non existen evidencias moleculares que apoien unha estreita relación entre estes grupos.
Bibliografía
<References/>
Fútbol indoor
Partido ó aire libre|250px|miniatura miniatura|250px|Partido en [[Singapur]] O fútbol indoor é unha variedade de fútbol caracterizada por xogarse nun terreo de menores dimensións e polo uso de paredes como un elemento máis do xogo, como nas pistas de hóckey sobre xeo.
É bastante común nos Estados Unidos e o Canadá, onde hai ligas profesionais e afeccionadas dedicadas ó fútbol indoor. Tamén ten certa importancia en México, o Brasil (onde é coñecido como showbol) e no Reino Unido.
Desde 2007 existe en España a liga nacional de fútbol indoor, na que participan os 9 equipos que gañaron algunha liga de fútbol. Nas tres edicións disputadas os campións foron o Deportivo da Coruña, en 2 ocasións, e o FC Barcelona.
Mikel Arana
Mikel Arana Etxezarreta, nado en Ordizia o 2 de outubro de 1973, é un político do País Vasco. Foi coordinador xeral de Ezker Batua-Berdeak e, despois, de Ezker Anitza, o referente de Esquerda Unida en devandita comunidade autónoma, até as eleccións de outubro de 2012 tras as que anunciou a súa dimisión.
Mikel Arana ten o éuscaro como lingua materna. Ademais de éuscaro e castelán, fala tamén inglés e italiano.
Traxectoria política
Tras a integración de Ezker Batua no Goberno Vasco foi director de Servizos do departamento de Vivenda e Asuntos Sociais, dirixido polo seu correlixionario Javier Madrazo. Ocupou este posto dende 2001 até 2009.
Nas eleccións ao Parlamento Vasco de 2009 foi cabeza de lista de Ezker Batua por Guipúscoa, obtendo o único escano da súa formación en devanditas eleccións. Ante o fracaso electoral, Madrazo dimitiu como coordinador xeral, sendo Arana elixido como o seu substituto polo Consello Político da formación, cun 86% dos votos. Era o único candidato, proposto polos seguidores de Madrazo e o EPK, que conformaban a maioría no anterior congreso. Arana foi o primeiro coordinador xeral de Ezker Batua que non era militante do EPK.
En xaneiro de 2012, tras a escisión sufrida en Ezker Batua, foi elixido coordinador xeral de Ezker Anitza e pasou a representar a devandita formación no Parlamento Vasco. Dimitiu ao non conseguir revalidar a súa acta de deputado nas eleccións de outubro.
Ainola
Ainola foi o fogar de Jean Sibelius, a súa muller Aino e a súa familia dende o outono de 1904 ata 1972. Atópase nas costas do Lago Tuusula en Järvenpää, 38 quilómetros ao norte de Helsinqui. Foi deseñada polo arquitecto finés Lars Sonck. En 1972 as fillas de Jean Sibelius venderon o edificio ao goberno de Finlandia, quen xunto á Sibelius Society of Finland converteuno nun museo do compositor, que sería inaugurado no 1974.
Atol Takaroa
Takaroa é un atol de Tuamotu, na Polinesia francesa. É a capital da comuna de Takaroa e forma parte do grupo das illas do Rei Xurxo. Está situado ao norte do arquipélago, a 9 km ao nordés de Takapoto e a 575 km ao nordés de Tahití.
Xeografía
É un atol ovalado de 24 km de longo e 8 de ancho, cunha superficie total de 113 km². A lagoa interior comunícase co océano por un paso de 3 m de profundidade.
Historia
O nome Takaroa quere dicir «queixo longo». Outros nomes históricos son Taka-Pua, Tioka e Taaroa. O inglés John Byron, en 1765, chamouno Coral Island.
Daniela Bianchi
miniatura|Daniela Bianchi entre [[Richard Chamberlain e Raymond Massey en 1964.]] Daniela Bianchi, nada en Roma o 31 de xaneiro do 1942, é unha actriz italiana. Foi segunda no concurso de Miss Universo en 1960, acadando sona pola súa beleza e mais pola súa actuación nun dos filmes da saga de James Bond no 1963.
Traxectoria
Naceu durante a segunda guerra mundial. Fixo un par de filmes na súa terra natal antes de ser escollida Miss fotoxénica pola prensa do seu país no 1959. Presentouse ao concurso Miss Universo no 1960 e chegou á final.
Os produtores da serie Bond, procuraban á intérprete de Tatiana Romanova no filme Desde Rusia con amor (1962), e chamaron a un casting a Bianchi, quen resultou escollida pola súa beleza e encanto, precisos para interpretar o personaxe clave do filme. O único detalle foi a súa voz, que non concordaba coa imaxe da axente rusa que interpretaba, polo que tivo que ser dobrada. A actuación de Bianchi resultou convincente e o filme tivo grande éxito.
María Chenlo
María Chenlo nada en Valga, na provincia de Pontevedra, é unha cantante e actriz galega.
Daniela Bianchi
Traxectoria
Despois do filme Bianchi fixo algúns filmes máis ben discretos, até 1968, no que se adicou a outra actividade. Só no 1990 apareceu nunha parodia de James Bond, xunto ao irmán de Sean, Neil Connery en Operación 000.
María Chenlo
Biografía
Está casada con Jesús Rodríguez, relacionado tamén co mundo da música, co que ten un fillo chamado Michael. No ano 2007 participou na primeira edición do programa da TVG Son de estrelas como representante da Comarca de Caldas e obtén o segundo posto despois de recibir grande apoio do público durante todo o concurso, especialmente na fase final. En 2012-2013 concursa como impostora, no programa da mesma cadea de televisión, O clan dos impostores.
Co tema Si no vuelves más representou a Galicia no Festival Gayvisión 2011.
La Jetée
La Jetée é unha curtametraxe de ciencia ficción dirixida en 1962 por Chris Marker, con música de Trevor Duncan producida por Anatole Dauman para Argos Studio e editada por Jean Ravel.
A película de 28 minutos realizouse a través de fotografías fixas en branco e negro, empregando a imaxe en movemento só durante uns poucos segundos.
Nesta obra de culto atopou inspiración Terry Gilliam para a súa película 12 Monkeys, tamén renden homenaxe ó filme de Marker os videoclips "Dancerama" de Sigue Sigue Sputnik e "Jump They Say" de David Bowie.
Renacemento italiano
miniatura|250px|[[A escola de Atenas de Rafael.]] O Renacemento italiano foi a primeira manifestación do Renacemento europeo, un período de grandes cambios e adiantos culturais que comezou en Italia durante o século XIV, e durou ata o século XVI, marcando a transición entre a Idade Media e a Idade Moderna. O termo Renacemento é moderno en realidade, xa que provén do século XIX, de historiadores como Jules Michelet e Jacob Burckhardt. Malia que na orixe do movemento o esforzo intelectual estaba confinado á literatura e o patrocinio formou parte do século XIV, moitos aspectos da cultura e da sociedade italiana seguiron a ser fondamente medievais. O Renacemento non chegou ó seu apoxeo ata finais de século. A palabra renacemento (Rinascimento en italiano) provén do renovado interese na cultura da Antigüidade clásica despois do período que os humanistas cualificaron como os anos escuros. Eses cambios concentráronse na elite, e para a maioría da poboación, a vida cambiou ben pouco con respecto á Idade Media.
O Renacemento italiano comezou na rexión de Toscana, con epicentro na cidade de Florencia. Florencia, unha das diversas cidades estado da península, acadou grande importancia económica concedendo crédito ós monarcas europeos e sentando as bases do capitalismo e a banca. Posteriormente, o Renacemento espallouse e tivo un importante impacto en Roma, que foi ornamentada con algúns edificios no estilo antigo, e despois fortemente reconstruída polos papas do século XVI. O cumio do movemento deuse a fins do século XV, mentres os invasores estranxeiros sumían á rexión no caos. Non obstante, as ideas e ideais do renacemento difundíronse polo resto de Europa, posibilitando o Renacemento nórdico, centrado en Fontainebleau e Antuerpen, e o Renacemento inglés.
O Renacemento italiano é ben coñecido polos seus logros culturais. Isto inclúe creacións literarias con escritores como Petrarca, Castiglione, e Machiavelli, obras de arte de Michelangelo e Leonardo da Vinci, e grandes obras de arquitectura, coma a catedral metropolitana de Santa María del Fiore en Florencia e a Basílica de San Pedro en Roma.
Shaun Livingston
Shaun Patrick Livingston, nado o 11 de setembro de 1985 en Peoria, Illinois, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense. Cunha altura de 2,01 m e 87 kg de peso, Livingston xoga na posición de base. O seu maior éxito é o anel de campión conseguido como membro dos Warriors na temporada. Antes do equipo californiano formou parte de Los Angeles Clippers, equipo que o seleccionou no Draft da NBA en 2004, Miami Heat, Oklahoma City Thunder, Washington Wizards, Charlotte Bobcats, Milwaukee Bucks, Cleveland Cavaliers e Brooklyn Nets.
Instituto
Xogou primeiro no instituto Richwoods, pasando posteriormente ao de Peoria Central, onde se lle comparou coa grande estrela da NBA Magic Johnson. No ano 2004 xogou o McDonald's High School All-American, un partido que disputan os mellores xogadores de instituto da temporada, onde foi nomeado co-MVP. Debido ao éxito, aceptou unha bolsa para xogar e realizar os seus estudos na Universidade de Duke, mais pouco despois renunciou a ela, anunciando que se presentaría no Draft da NBA.
Profesional
Foi elixido na cuarta posición da primeira rolda do Draft de 2004]] por Los Angeles Clippers, aproveitando a praza que lles cederan os Charlotte Bobcats. Na súa tempada de rookie tan só puido disputar 30 partidos debido a unha lesión de xeonllo. A pesar diso, conseguiu facer unha media de 7,4 puntos e 5 asistencias por partido. Na súa segunda tempada tamén se perdeu un bo número de partidos por mor das lesións, mais a súa maior desgraza sucedería en febreiro de 2007, cando, tras unha mala caída, desconxuntouse a rótula e fracturouse os ligamentos anterior e posterior do xeonllo, o que lle fixo perderse o resto da temporada, tendo prevista unha recuperación de polo menos 8 meses.
En outubro de 2008 asinou contrato con Miami Heat, pasando despois polos Oklahoma City Thunder e os Tulsa 66ers da NBA Development League. Tras pasar por Wizards e Bobcats, o 23 de xuño de 2011 asina polos Milwaukee Bucks nun traspaso a tres bandas. Posteriormente volvería aos Wizards, para xogar despois en Cleveland e Brooklyn. Finalmente en 2014 asina polos Golden State Warriors, equipo co que consegue o seu primeiro anel de campión.
Julio Parrilla
Julio Parrilla Díaz, nado en Ourense o 25 de marzo de 1946, é un bispo católico galego.
Traxectoria
Estudou na escola e no bacharelato en Ourense e en 1971 toma contacto co movemento católico Adsis. Licenciouse en filosofía pola Universidade Pontificia Salesiana de Roma, en teoloxía catequética pola Universidade Pontificia de Salamanca e de novo en filosofía pola de Valencia. Ordenouse sacerdote o 30 de marzo de 1975, en Salamanca.
En 1992 instalouse en Ecuador, na cidade de Portoviejo, e máis tarde, en 1998, trasladouse a Quito, onde traballou como párroco durante dez anos ata que o 18 de abril de 2008 foi nomeado bispo de Loja, en Ecuador polo papa Bieito XVI.
É secretario xeral do movemento Adsis.
Oskar Merikanto
Frans Oskar Merikanto, nado en Helsinqui (Finlandia) o 5 de agosto de 1868 e finado en Oitti (Hausjärvi, Finlandia) o 17 de febreiro de 1924, foi un compositor, músico, director de orquestra e mestre finlandés. Merikanto tivo unha especial relevancia no desenvolvemento da música relixiosa e as representacións operísticas en Finlandia. Entre as súas composicións salientan as súas obras para piano, que lle proporcionaron gran popularidade, e as súas cancións.
Traxectoria
O pai de Oskar Merikanto, Frans Ferdinand Ala-Kanto, de Jalasjärvi (Ostrobotnia do Sur, que tiña o apelido sueco Mattsson cando se uniu ao exército Finlandés. En 1882 mudou o seu apelido por Merikanto, "meri" significa "mar" e fai referencia á súa viaxe dende Vaasa ata Helsinqui, mentres que "Kanto" fai referencia ás súas orixes na propiedade Kanto.
En 1887 foi admitido para estudar no Conservatorio de Leipzig, onde se formou ata 1889 co apoio de Aurora Karamzin. Dende 1892 ata a súa morte exerceu como organista na igrexa de San Xoán de Helsinquii.
Pianista e organista
Oskar Merikanto foi un salientado pianista e organista. Como pianista percorreu Finlandia dando concertos como acompañante de cantantes e instrumentistas, traballo no que era recoñecido non só pola súa calidade como instrumentista senón por apoiar ás persoas ás que acompañaba por todos os medios posibles.
Abu Bakr al-Baghdadi
Abu Bakr al-Baghadadi, nado en Samarra en 1971 e finado en Barisha o 27 de outubro de 2019, foi un xihadista iraquí, líder do Estado Islámico de Iraq e do Levante que se autoproclamou o 29 de xuño de 2014 califa so o nome de Ibrahim. Buscado polos Estados Unidos como terrorista, a revista Time considerouno en 2013 o terrorista máis poderoso do mundo.
Traxectoria
Non se coñece moito da súa traxectoria vital, puido ser un imán antes da caída de Saddam Hussein que podería xa estar en conexión con movementos salafistas, e segundo información aparecida en webs xihadistas conta cun doutoramento en estudos islámicos dunha universidade de Bagdad. Logo da invasión norteamericana dirixiu pequenos grupos de militantes islamitas contrarios á presenza norteamericana ata que se integrou na organización iraquí de Al Qaida e presidiu o tribunal islámico da cidade de Rawa, preto da fronteira con Siria, onde segundo informacións xornalísticas gañou reputación pola súa brutalidade. Detido polas forzas norteamericanas en 2005 estivo prisioneiro en Camp Bucca durante catro anos. Tras a súa liberación integrouse no Estado Islámico de Iraq, onde tamén estaban os militantes de Al Qaida. Logo da morte do líder da organización, esta anunciou nun comunicado o 16 de maio de 2010 a elección de Abu Bakr como o seu novo dirixente. So o seu liderado, desde o outono de 2010, o grupo multiplicou os seus ataques, tanto contra os cristiáns e os xiítas como contra obxectivos gobernamentais e policiais. Entre os que salienta a toma de reféns o 31 de outubro de 2010, Día de Tódolos Santos, no interior da catedral de Bagdad, o que provocou a morte de 46 persoas.
Trocófora
[[Ficheiro:Trocofora.svg|miniatura|Larva trocófora en visión lateral
A.- Episfera B.- Hiposfera 1.- Ganglio nervioso 2.- Placa sincipital 3.- Prototroca 4.- Metatroca 5.- Esbozo mesodérmico 6.- Ano 7.- Protonefridio 8.- Tubo dixestivo 9.- Boca 10.- Blastocele ]]
Unha trocófora é un tipo de larva mariña, que posúe dúas bandas de cilios. Debido ao movemento destes cilios crea remuíños na auga que posibilitan o control na dirección dos seus movementos. adicionalmente, estes movementos da auga serven para o achegamento de comida, que pode deste xeito ser máis facilmente capturada, sendo a base principal da súa alimentación o plancto.
O nome de trocófora procede da súa forma de peón, tendo unha clara simetría bilateral e distinguíndose nela as seguintes partes:
Esta larva atópase tipicamente en varios filos dentro do grupo dos Lophotrochozoa, como os moluscos, anélidos, sipuncúlidos etc. Hai formas parecidas, máis ou menos asimilables á larva trocófora, como a larva pilidio dos nemertinos ou a larva de Müller dos platelmintos (con aparato dixestivo incompleto).
dereita|miniatura|300px|[[Ontoxenia dun Polyplacophora: a primeira imaxe é unha trocófora, a segunda é un estadio de metamorfose e a terceira é un xuvenil dun Polyplacophora.]]
Figueirido, Vilaboa
Santo André de Figueirido é unha parroquia que se localiza no concello pontevedrés de Vilaboa. Segundo o IGE en 2013 tiña 760 habitantes (391 mulleres e 369 homes), distribuídos en 9 entidades de poboación, 79 menos ca en 1999. É a parroquia menos poboada do concello.
Xeografía
dereita|miniatura|Igrexa parroquial. Limita ao norte con Santa Comba de Bértola, ao suroeste con Vilaboa, ao leste coa Canicouva (Pontevedra), e ao noroeste con Salcedo (Pontevedra). A parroquia está situada na Depresión Meridiana. Nela nace o río dos Gafos, que discorre cara ao norte. O curso forma un val polo que pasa a vía portuguesa do Camiño de Santiago, percorrendo un tramo da antiga vía XIX do itinerario de Antonino. Segundo o Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Madoz, na parroquia había un portádego no camiño de Pontevedra cara a Vigo e Tui.
Patrimonio
A igrexa parroquial é barroca, do século XVII, se ben conserva parte da ábsida rectangular de estilo románico. Sobre o testeiro ten un agnus dei, e nun dos laterais ten unha seteira románica. Ten planta rectangular, co presbiterio cuberto con bóveda de canón. Unha das pedras do muro sur ten gravado un dameiro.
Na parroquia está a base militar da BRILAT.
Deportes
Na parroquia está o Figueirido CF que xoga na 2ª División Rexional.
José Luis Crespo Garrido
Traxectoria
Desde 1977 ata 1988 foi mestre e director do Colexio Público de Negreira. Na súa actividade sindical foi secretario xeral da unión comarcal de Compostela da UXT desde 1990 ata 1998. Foi tesoureiro da UXT en Galicia desde 1998 e ata o 2005 formando parte da directiva de Suso Mosquera. Finalizou a súa etapa docente ata a xubilación no IES Xelmirez I de Santiago de Compostela.
Ramón López Carrozas
Ramón López Carrozas, nado en Sarria o 31 de agosto de 1937, é un bispo católico e frade mercedario galego.
Traxectoria
Relacionado familiarmente coa Orde da Mercé, foi ordenado sacerdote o 10 de abril de 1960 no mosteiro de Poio. Estudou teoloxía na Universidade Pontificia de Salamanca, e especializouse en teoloxía dogmática.
En 1967 instálase no Brasil como crego e o 26 de abril de 1979 foi nomeado bispo auxiliar de Piauí, no Brasil, diocese que ocupou ata que dez anos máis tarde, en 1989 moi nomeado bispo de Bom Jesus do Gurguéia, subsidiaria da anterior, por Xoán Paulo II.
Santiago Agrelo
Santiago Agrelo Martínez, nado o 20 de xuño de 1942 en Asados (Rianxo), é un frade franciscano galego, arcebispo católico de Tánxer entre 2007 e 2019.
Traxectoria
Entrou no seminario franciscano de Herbón en 1953, con once anos, e estivo nel ata 1958. Ao ano seguinte fixo o noviciado no convento de San Francisco do Val de Deus e en 1963 fixo aló a profesión solemne da Orde dos Freires Menores. Estudou teoloxía e filosofía en Ponteareas e na Universidade Pontificia de Salamanca. O 13 de agosto de 1966 foi ordenado sacerdote en Salamanca.
Foi profesor de liturxia no Antonianum en Roma, e posteriormente no Instituto Teolóxico de Santiago de Compostela. Ademais, ocupou diversos cargos e postos dentro da orde franciscana en Galicia, pero tamén en Portugal, Santa Fe (Colombia). Despois de ocupar a titularidade de varias parroquias galegas rurais, o 11 de abril de 2007, o papa Bieito XVI nomeouno arcebispo metropolitano de Tánxer, en Marrocos, cargo que ocupou a partir do 17 de xuño.
Ao cumprir os 75 anos, conforme o Código de Dereito Canónico, presentou a súa renuncia, que foi aceptada polo papa Francisco o 24 de maio de 2019.
En setembro de 2022, o concello de Rianxo nomeouno fillo predilecto.
Recklinghausen
Recklinghausen é unha cidade da Rexión do Ruhr, en Renania do Norte-Westfalia, na Alemaña. Recklinghusen é a cidade que se atopa máis ao norte da rexión do Ruhr e linda coa zona rural de Münserland. Mentres que a paisaxe ao norte de Recklinghausen se caracteriza por grandes extensións e campos adicados á agricultura, as zonas ao sur da cidade están dominadas pola industria.
Cunha poboación de 120.536 habitantes, Recklinghausen ocupa o posto 60 en cidades de Alemaña por poboación e a 22 de Renania do Norte-Westfalia. É a capital do distrito de Recklinghausen.
Transporte
As dúas principais autoestradas que atravesan a zona da cidade son a A2 e a A43. A cidade está ligada ás vías do Rhein-Herne-Kanal. Recklinghausen ten dúas estacións ferroviarias: A Estación Central (Hauptbahnhof Recklinghausen), que está servido por Intercity e servizos de EuroCity, e a Estación Sur (Recklinghausen Südbahnhof).
Gran Premio de Austria de 1971
O Gran Premio de Austria de 1971 foi unha carreira do Campionato do Mundo Fórmula 1 celebrada no Circuíto de Österreichring o 15 de agosto de 1971. Foi a oitava carreira da tempada de Fórmula Un de.
Informe da Carreira
Jo Siffert gañou a pole por sorpresa a Jackie Stewart e liderou por diante de Clay Regazzoni e Jacky Ickx. Os dous primeiros afastáronse do resto, onde Regazzoni loitaba con François Cevert e Ickx perdía posicións con problemas mecánicos. Na volta 32, Ickx retirouse cun problema de buxías.
Na volta 36, a carreira de Stewart terminou cun violento accidente, o eixe de transmisión traseiro esquerdo rompeuse e a roda foi arrincada. Saíu ileso para rematar como campión do mundo trala retirada de Ickx. Cevert estaba perseguindo a Siffert, pero a 12 voltas para o final a súa caixa de cambios rebentou.
Fittipaldi Reducía rapidamente a distancia co líder do BRM, debido a unha picada na roda traseira esquerda do suízo. Pero amañouse para coidar o coche e lograr a vitoria por 4 segundos. Schenken foi terceiro, con Wisell impoñendose a Hill no cuarto lugar, o inglés sufriu unha picada nos últimos instantes e Pescarolo terminou sexto.
Río Sadar
O Sadar é un río de Navarra, afluente do río Elorz, que nace nas serras de Aranguren e Tajonar, discorrendo en dirección oeste, entre as margas eocénicas da Cuenca de Pamplona. Ten unha lonxitude de 19 km e drena unha conca duns 70 km². As precipitacións medias que recibe, 700 mm, achéganlle un caudal estimado de 12 hm³ anuais. Trátase dun río pequeno, cun caudal escaso, que se encontra moi encaixado no terreo e que apenas presenta problemas de inundacións. A súa canle, incluídos os seus noiros, ten unha anchura media duns 6-8 metros. En Pamplona, onde percorre aproximadamente 3,7 km, atravesa os Campus da Universidade Pública de Navarra e a Universidade de Navarra e desemboca no río Elorz.
Pablo López Vidal
O nome Pablo López Vidal pode referirse a:
Paul Klee
miniatura|Centro Paul Klee de Berna, obra do arquitecto [[Renzo Piano]]
Paul Klee, nado en Müchenbuchsee o 18 de decembro de 1879 e finado en Muralto o 29 de xuño de 1940, foi un pintor suízo cun estilo entre o surrealismo, o expresionismo e a abstracción.
Traxectoria
Klee naceu en Münchenbuchsee, preto de Berna, Suíza, nunha familia de músicos. O seu pai, Hans Klee, era profesor de música no Seminario Estatal de Berna e súa nai, Ida Frick, estudara para cantante, polo que recibiu unha selecta formación musical, destacando como violinista. Estudou arte en Múnic con Heinrich Knirr e Franz von Stuck. Ao regreso dunha viaxe a Italia asentouse en Múnic, onde coñeceu a Wassily Kandinsky e Franz Marc.
En 1911 Wassily Kandinsky e Franz Marc fundaron en Múnic un grupo de artistas vinculado ao expresionismo co nome de Der Blaue Reiter. Paul Klee non era oficialmente membro desta asociación, pero sentíase moi unido ao círculo de artistas que a integraban e participou nas súas exposicións. En 1913 Klee traduciu "Das Licht" (La Lumière) de Delaunay para a galería Der Sturm de Herwarth Walden, en Berlín.
Klee traballaba en óleo, acuarela, tinta e outros materiais, xeralmente combinándoos nun só traballo. Os seus cadros frecuentemente aluden á poesía, á música e aos soños, e ás veces inclúen palabras ou notas musicais.
Despois da primeira guerra mundial, Klee ensinou na Bauhaus e, a partir de 1931, na Academia Düsseldorf, antes de ser denunciado polos nazis por producir "arte dexenerada".
Paul Klee tamén escribiu textos sobre teoría da arte que foron publicados cando aínda estaba en vida e que se seguen publicando en varias linguas. O máis coñecido é Pâdâgogisches Skizzenbuch, Munich, Lagen, 1925.
Cornoces, Amoeiro
San Martiño de Cornoces é unha parroquia do concello de Amoeiro, na comarca de Ourense, provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2011 tiña 253 habitantes, dos cales 137 eran homes e 116 mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 265 habitantes.
Patrimonio
A igrexa de San Martiño de Cornoces foi consagrada no ano 1200, segundo unha inscrición na fachada sur. Foi construída sobre un primitivo poboado castrexo. Na fachada ten un tímpano historiado con figuras, probablemente de San Martiño. A porta sur é sinxela e estreita. Sobre a cornixa da nave principal e da ábsida hai canzorros simples. Sobre o testeiro da ábsida álzase unha cruz antefixa coa respresentación de Cristo crucificado. A espadana, barroca, ten dous arcos de medio punto. Xunto á igrexa está a casa reitoral, de planta rectangular e dúas alturas con muros de cachotaría de granito. O cemiterio esténdese arredor do templo. A igrexa aparece citada na novela Os camiños da vida, de Ramón Otero Pedrayo.