cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Denez Prigent
Denez Prigent é un cantante bretón de Santec, na rexión de Penn ar Bed da Bretaña, que canta nos estilos bretóns de gwerz e kan ha diskan. Ten gravado cinco álbums e ten aparecido con Lisa Gerrard en dous duetos.
Eleccións xerais de España de 1905
Resultados en Galicia
miniatura|150px|Eduardo Vincenti
Denez Prigent
A primeira canción do seu álbum Irvi, "Gortoz a ran" (en galego: Estou agardando), gravada xunto a Lisa Gerrard, foi elixida por Ridley Scott para a banda sonora do seu filme Black Hawk Down.
STS-133
STS-133 foi a última misión do transbordador espacial Discovery, lanzada o 24 de febreiro de 2011 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-133, con seis astronautas a bordo, foi unha misión de aprovisionamento da Estación Espacial Internacional. A tripulación estaba formada polo comandante Steve Lindsey, o piloto Eric Boe e os especialistas de misión Alvin Drew, Nicole Stott, Steve Bowen e Michael Barratt.
O Discovery, no seu último voo, levou varias toneladas de subministracións e equipamento diverso no MPLM Leonardo, así como os módulos PMM e ELC4 para almacenar partes de reposto e servir como almacenamento. Tamén levou o Robonaut 2, un asistente robótico experimental para o interior da estación. Durante a misión se levaron a cabo dous paseos espaciais.
O Discovery volveu por última vez a terra en Cabo Cañaveral o 9 de marzo de 2011 ás 16:57 GMT.
Voo 9045 de Pulkovo Aviation Enterprise
Avión
O aparello implicado no accidente era un Antonov An-12BP con catro motores Ivchenko AI-20M, con rexistro RA-11118, de Pulkovo Aviation Enterprise.
Tripulación
Seis tripulantes e sete pasaxeiros estaban a bordo do avión. A tripulación de voo estaba formada por:
Accidente
O voo 9045 levaba 12 515 kg de moedas dende San Petersburgo cunha escala en Volvogrado. Ata a aterraxe non houbo problemas durante o voo a Nalchik. O control de tráfico aéreo informou a tripulación das condicións meteorolóxicas no aeroporto, pero non mencionou o problema do xeo; polo tanto, a tripulación non activou o sistema de desxeo para a aproximación.
Cando o avión estaba a 13 quilómetros da pista, a tripulación estableceu os flaps a 15°. A 8 km da pista o avión entrou na senda de planeo, e tras iso puxéronse os flaps en 35°. 16 segundos despois a tripulación incrementou a potencia dos motores para manter unha velocidade constante de 260 km/h. O avión estaba xa a 40 metros por debaixo da sonda de planeo e os pilotos axustaron os elevadores de 1 a 5° de deflexión, só para que os elevadores fosen espontaneamente aos 15° de deflexión.
A unha altitude de 320 metros o avión inclinou o morro cara abaixo uns 50-55° entrando nun rápido descenso; os pilotos tiraron das columnas de control, pero debido a que estaban a baixa altitude non foron capaces de recuperar o aparello. O avión esnafrouse nun campo, incendiouse e rapidamente foi engulido polas lapas.
Robin Huw Bowen
Robin Huw Bowen é un músico que toca a tripla arpa galesa, coñecida en galés como Telyn Deires, e está recoñecido internacionalmente como o principal expoñente en canto a tocar este instrumento.
Nado na comunidade galesa de Liverpool, Inglaterra nunha familia orixinaria de Anglesey, Robin aprendeu a arpa celta simple durante a súa etapa escolar, inspirado polo artista bretón Alan Stivell. En 1979 recibiu o título de graduado en Lingua e Literatura Galesas pola Universidade de Gales.
Manuel Antônio de Almeida
Manuel Antônio de Almeida, nado no Río de Xaneiro o 17 de novembro de 1830 e finado en Macaé o 28 de novembro de 1861, foi un médico, escritor e profesor brasileiro.
Biografía
Fillo do tenente Antônio de Almeida, e de Josefina Maria de Almeida. Seu pai morreu cando Manuel Antônio tiña dez anos de idade. Concluíu a Facultade de Medicina en 1855, mais nunca exerceu a profesión. Dificultades financeiras levárono ao xornalismo e ás letras. Cando tiña ao redor de vinte anos, súa nai faleceu.
Foi redactor do xornal Correio Mercantil, para o cal escribía un suplemento, A Pacotilha. Neste suplemento publicou nas páxinas dos folletíns a súa única obra en prosa, a novela Memórias de um Sargento de Milícias, de 1852 a 1853, en capítulos.
Pertenceu á primeira sociedade carnavalesca do Río de Xaneiro, o Congreso das Sumidades Carnavalescas, fundado en 1855.
Foi profesor do Liceu de Artes e Ofícios do Río de Xaneiro.
En 1858 foi nomeado director da Tipografia Nacional, onde coñeceu o mozo aprendiz de tipógrafo Machado de Assis.
Procurou iniciar a carreira na política. Cando ía facer as primeiras consultas entre os electores, morreu no naufraxio do navío Hermes, en 1861, na costa fluminense.
Obra
Memórias de um sargento de Milícias, de 1852, foi o seu único libro. Retrata as clases medias e baixas, algo moi excepcional para a época, na cal as novelas retrataban os ambientes aristocráticos. A experiencia de ter unha infancia pobre influenciou Manuel Antônio de Almeida no desenvolvemento da súa obra.
A acción sitúase na época de D. João VI e narra a historia das aventuras de Leonardo, desde o seu nacemento até o casamento con Luisinha. Fillo de Leonardo Pataca e Maria das Hortaliças, o heroe vive libremente, practicando travessuras, que son o centro da narrativa e só rematan cano el é escollido, polo xefe de polícia, para ocupar o cargo de sarxento de milicias.
En español Memorias de un sargento de milicias (2016), Mármara Ediciones.
Tamén escribiu crónicas, críticas, artigos, etc., publicadas en xornais da época e que foron reunidas en libro, en 1991, por Bernardo de Mendonça a partir da pescuda de fontes primarias, a comezar polo xornal Correio Mercantil, do Río de Xaneiro. A Obra Dispersa de Manuel Antônio de Almeida reúne non só a colaboración dispersa en xornais e a opereta Dois Amores, mais tres antoloxías complementarias: a correspondencia activa, descubrimento entre os recentes anos 50 e 60, dirixida a Quintino Bocaiuva, Francisco Ramos da Paz e José de Alencar; as declaracións de contemporáneos, como Francisco Otaviano, Machado de Assis, Augusto Emílio Zaluar, Félix Ferreira, Joaquim Manuel de Macedo; e, por fin, unha mostra das dúbidas críticas nas lecturas pre-modernistas das Memórias de Um Sargento de Milícias.
Willem de Sitter
Willem de Sitter, nado o 6 de maio de 1872 en Snits e finado o 20 de novembro de 1934 en Leiden, foi un matemático, físico e astrónomo neerlandés
Traxectoria
De Sitter, fillo do xuíz Lamoraal Ulbo de Sitter e Catharina Bestling e neto do político liberal e alcalde de Groningen Willem de Sitter estudou matemática e física na Universidade de Groningen,comezando a se interesar pola astronomía. Traballou con Jacobus Kapteyn nun catálogo de estrelas no Observatorio astronómico de Cidade do Cabo en Suráfrica (1897–1899), despois traballou durante oito anos como axudante de Kapteyn no laboratorio de astronomía de Groningen e en 1908 accedeu á cátedra de astronomía na Universidade de Lieden e foi director do seu observatorio astronómico desde 1919 ata a súa morte.
De Sitter fixo importantes achegas á cosmoloxía física. En 1932 xunto con Albert Einstein publicou o artigo On the Relation between the Expansion and the Mean Density of the Universe, na revista Proceedings of the National Academy of Sciences na que conxeturaban que podía existir gran cantidade de materia que non emitise luz, o que agora se coñece como materia escura. De Sitter tamén estableceu os conceptos coñecidos como Espazo de Sitter e Universo de Sitter, unha solución para a teoría da relatividade xeral libre de materia e cunha constante cosmolóxica positiva, o que resulta nun universo baldeiro que se expande exponencialmente. De Sitter tamén foi famoso polas súas investigacións obre o planeta Xúpiter.
Neotrópico
Neotrópico, Rexión Neotropical e Ecozona Neotropical son termos utilizados en bioxeografía e ecoloxía para identificar a rexión tropical do continente americano, unha das oito ecozonas terrestres que dividen a superficie da Terra.
Vacilacións nos termos
Estes termos aplícanse en diferentes contextos con delimitacións lixeiramente diferentes.
Algúns autores defíneno como unha rexión bioxeográfica, e outros como unha ecozona terrestre que inclúe case toda a América do Sur, Centroamérica, as Antillas, unha parte de México (as terras baixas mexicanas) e unha parte dos Estados Unidos (Florida).
Ten fauna e flora diferentes das da rexión Neártica pola diferente evolución do continente norteamericano.
Algúns autores utilizan o termo como un sinónimo para América do Sur pois abarca practicamente todo o continente desde a costa do mar Caribe até a illa da Terra do Fogo, no sur. Porén, no extremo sur do continente a zona andino-patagónica (que inclúe os chamados bosques Subantárticos) corresponde á ecozona Antártica (Nova Zelandia, Australia e a Antártida propiamente dita), mentres que outros separan a rexión andina, que abarcaría todos os ecosistemas de alta montaña dos Andes e a Patagonia.
Who Stole Feminism?
'Who Stole Feminism? How Women Have Betrayed Women' é un libro de 1994 sobre feminismo escrito por Christina Hoff Sommers, unha escritora que durante a época da escrita tamén era profesora de filosofía na Universidade Clark. Sommers argumenta que hai unha división entre o feminismo da equidade e o que ela chama "feminismo de xénero". Sommers sostén que as feministas de equidade buscan os mesmos dereitos legais para as mulleres e os hombres, mentres que as feministas de xénero buscan contrarrestar as desigualdades históricas baseadas no xénero. Sommers argumenta que as feministas de xénero fixeron reclamacións falsas sobre temas como a anorexia nerviosa e agresións domésticas e exerceron unha influencia nociva nos campus universitarios estadounidenses. Who Stole Feminism? recibiu unha ampla atención polo seu ataque ó feminismo estadounidense, e recibiu críticas altamente polarizadas divididas entre comentaristas conservadores e liberais. Algúns críticos gabaron o libro, mentres que outros atopárono defectuoso.
Val de Benasque
miniatura|250px|Mapa en relevo do val de Benasque. miniatura|250px|[[Pico Aneto e a cachoeira de Aigualluts.]] O val de Benasque (en aragonés Bal de Benás, en benasqués Ball de Benás) é un val pirenaico situado na comarca oscense da Ribagorza, no tramo superior da conca do río Ésera.
Os municipios que forman parte do val son Benasque e Sahún. No primeiro deles encóntrase o lugar de Sarllé (Cerler), no que se acha a estación de esquí Aramón Cerler.
No lugar fálase o que se coñece como o benasqués, unha fala de transición entre o aragonés e o catalán.
No val atópanse os cumios máis altos do Pireneo, destacando o Aneto, de 3.404 metros de altitude, e o Posets. A maioría dos glaciares pirenaicos están no val de Benasque.
Ligazóns externas
miniatura|centro|800px|Vista panorámica do [[macizo da Maladeta e a zona alta do val de Benasque.]]
Casal de Agra, Lubre, Bergondo
Casal de Agra é un lugar da parroquia de Lubre no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 66 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 30 eran homes e 33 eran mulleres.
Toponimia
O topónimo provén do latín, e é unha extensión de terreo cultivábel dividida en leiras que pertencen a varios propietarios.
Emma Smith
Emma Hale Smith Bidamon, nada en Harmony Township (Pensilvania) o 10 de xullo de 1804 e finada en Nauvoo (Illinois) o 30 de abril de 1879, foi a esposa de Joseph Smith (Jr.) ata a morte deste en 1844, e unha das líderes nos comezos do movemento dos Santos dos Últimos Días. Foi nomeada en 1842 como a presidenta inaugural dunha organización de servizo composta por mulleres chamada nese entón Sociedade de Socorro de Mulleres de Nauvoo para daquela ser reorganizada en Utah como un dos fundamentos da Igrexa de Xesús Cristo dos Santos dos Últimos Días co nome Sociedade de Socorro.
Natalie Wood
Natalie Wood, pseudónimo de Natalia Nikolayevna Zakharenko, nada en San Francisco (California) o 20 de xullo de 1938 e finada en Santa Catalina (California) o 29 de novembro de 1981, foi unha actriz estadounidense de cinema e televisión.
Traxectoria
Empuxada e apoiada pola súa ambiciosa nai Maria, Natalie Wood converteuse nunha estrela de cine infantil, que interveu en numerosas películas con notable éxito, e foi unha das poucas que conseguiu levar a cabo a transición de estrela infantil cara a actriz adulta.
Outro dos seus grandes filmes foi West Side Story, no que interpretou o papel principal de María. Xa que Wood tiña unha bonita voz, foi ela quen cantou todas as súas cancións. Con todo, finalmente foi dobrada por unha cantante profesional, o que lle ocasionou unha gran decepción.
Nestes anos, no apoxeo da súa carreira cinematográfica, foi considerada a actriz máis popular de Hollywood xunto con Elizabeth Taylor. O seu historial inclúe outras películas importantes como Centauros do deserto, de John Ford e The Candidate cun novo Robert Redford.
Wood estivo casada en dúas ocasións co actor Robert Wagner. Estivo un tempo de noiva cos actores Michael Caine, Steve McQueen, Tony Curtis, Warren Beatty, Dennis Hopper, o cantante Elvis Presley, o director de cine Henry Jaglom, e o político Jerry Brown.
Faleceu despois de caer ó mar desde o barco onde estaba, próximo á illa de Santa Catalina, California.
Brandon Davies
Brandon Davies, nado o 25 de xullo de 1991 en Filadelfia, Pensilvania, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que actualmente xoga para o Valencia Basket da Liga ACB.
Traxectoria
O 28 de outubro de 2013, Davies asinou cos Philadelphia 76ers. Xogou o seu primeiro partido na NBA o 2 de novembro de 2013 contra os Chicago Bulls.
O 11 de decembro de 2014, Davies foi traspasado ós Brooklyn Nets a cambio de Andrei Kirilenko, Jorge Gutiérrez e unha elección da segunda rolda do Draft de 2020.
O 4 de xullo de 2019, Davies asinou un contrato de dous anos co FC Barcelona da Liga ACB.
Girls & Boys
"Girls & Boys" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Blur, editada como principal sinxelo do seu terceiro álbum Parklife o día 7 de marzo de 1994. Chegou ao número 5 da lista británica de sinxelos e foi o primeiro top 5 de Blur e o seu sinxelo máis exitoso ata a chegada de "Country House", que foi número 1 no ano seguinte. O sinxelo foi visto como un regreso da banda, que tivera un período bastante frouxo en vendas durante un par de anos. A canción superou en tres postos na lista británica de sinxelos ao seu anterior pico comercial, "There's No Other Way", e fixo que o grupo acadase un grande éxito en todo o mundo. Nos Estados Unidos conseguiu o posto 59 da lista Billboard Hot 100 e o número 4 na Modern Rock. Ata a data é o sinxelo de Blur que máis alto chegou nas listas estadounidenses.
Gran Premio de Italia de 1965
O Gran Premio de Italia de Fórmula 1 de (formalmente o XXXVI Gran Premio d'Italia) celebrouse en Monza o 12 de setembro de 1965.
A carreira, que foi a oitava rolda da tempada de Fórmula Un de, foi gañada por Jackie Stewart, quen logrou a súa primeira vitoria nun Gran Premio, pilotando para o equipo BRM. O seu compañeiro de equipo, Graham Hill, terminou segundo logo dunha carreira moi rifada entre ambos e Jim Clark, que pilotaba un Lotus - Climax, e que conseguira o Campionato de pilotos de 1965 na carreira anterior. A súa bomba de combustible fallou a varias voltas do final, a retirada do Ferrari de John Surtees, asegurou a Dan Gurney do equipo Brabham - Climax unha posición final no podio.
Informe da carreira
Jim Clark loitou polo liderado nos dous primeiros terzos da carreira con Graham Hill, Jackie Stewart e John Surtees (que se retirou con problemas de embrague), ata a volta 64 cando a súa bomba de combustible fallou. Stewart tomou a iniciativa e esperábase que ía deixar pasar ao seu xefe de equipo. A entusiasta multitude esperaba ver pasar aos dous BRM sobre a liña de meta en formación. Pero, na aproximación á Parabólica na última volta, Hill achegouse demasiado e foi polo céspede, loitando por manter a adherencia no barro e a grava. Polo tanto, Stewart logrou a súa primeira vitoria nun dobrete de BRM con Hill. Dan Gurney logrou o podio final e Lorenzo Bandini, Bruce McLaren e Richard Attwood completaron os puntos. A carreira tivo 40 cambios de líder entre os catro pilotos (todos británicos), probablemente a maior cantidade nunha carreira de Fórmula Un.
Televisión Universidad de Concepción
A Televisión Universidad de Concepción (TVU) é unha canle de televisión rexional en Chile que ofrece programación en castelán. Foi inaugurada o 4 de abril de 1997, e ten a súa sede na cidade de Concepción. O propietario é o holding Octava Comunicaciones S.A. da Universidade de Concepción. A cobertura do seu sinal abrangue as rexións de Biobío, Araucanía, Los Ríos, Los Lagos e Metropolitana a través dos operadores de cable e televisión como VTR, Mundo Pacífico, Telefónica del Sur e GTD Manquehue.
Descrición
O contido deste sinal de TV busca o desenvolvemento integral das comunidades dentro da zona de cobertura. A programación ten o seu foco na reflexión, estudo e recreación, procurando estimular e maximizar o benestar material fronte ao espiritual. O pensamento ten orixe nunha frase de Enrique Molina, un dos fundadores da Universidade de Concepción: Sin verdad y esfuerzo no existe progreso.
Hermunde, Hermunde, Pol
Hermunde é un lugar da parroquia de Hermunde no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 21 habitantes (12 homes e 9 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Tatiana Yablonska
dereita|miniatura|200x200px|Selo de 1967 co seu cadro "O pan" de 1947 Tatiana Nilovna Yablonska (en cirílico ruso: Татьяна Ниловна Яблонская, ucraíno: Тетяна Нилівна Яблонська) nada en Smolensk o 11 de xullo jul./24 de xullo greg. de 1917 e finada en Kíiv o 17 de xuño de 2005, foi unha pintora ucraína.
Alelí mariño
O alelí mariño, Matthiola sinuata, é unha especie de planta pertencente á familia Brassicaceae. miniatura|445x445px|Ilustración
Tatiana Yablonska
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia de profesores. Trasladáronse a Odesa en 1928, logo a Kamianets-Podilskyi e finalmente a Luhansk nos anos 1930. Tatiana estudou no Instituto de Arte de Kíiv e no taller de Fedir Krychevsky.
Foi membro da República Socialista Soviética de Ucraína (1951-1958), do Sindicato de Artistas de Ucraína desde 1944, da Unión de Artistas da URSS e da Academia Imperial das Artes.
Alelí mariño
Distribución e hábitat
Costas do sur e oeste de Europa. En dunas e cantís. Florece na primavera e verán.
Tatiana Yablonska
Traxectoria
Entre outros premios, galardoárona co de Artista do pobo da URSS en 1982, Artista dos anos da UNESCO, o de Heroína de Ucraína ou o Premio Estatal da Unión Soviética en 1949, 1951 e 1979.
Alelí mariño
Taxonomía
Matthiola sinuata foi descrita por (L. ) R.Br. e publicado en Hortus Kewensis; or, a Catalogue of the Plants Cultivated in the Royal Botanic Garden at Kew. London 4: 120 1812. Número de cromosomas de Matthiola sinuata (Fam. Cruciferae) e taxóns infraespecíficos: 2n=14 Matthiola: nome xenérico que está dedicado ao médico e botánico italiano Pietro Andrea Gregorio Mattioli.
Tatiana Yablonska
Traxectoria
Morreu en Kíiv o 17 de xuño de 2005.
Entre os seus estudantes inclúese o pintor Mikhail Turovsky.
Recoñecementos
Tetjana Jablonska recibiu numerosos honores. Incluíndo:
O 21 de febreiro de 2017, o Banco Nacional de Ucraína emitiu unha moeda conmemorativa de 2 hryvnia con motivo do seu 100 aniversario.
Grande intercambio americano
miniatura|Exemplos do intercambio faunístico americano tras o xurdimento de [[América Central|Centroamérica. Os animais de orixe suramericana, en verde oliva, e os de orixe norteamericana, en azul.]]
O grande intercambio americano foi un importante acontecemento paleozooxeográfico en que a fauna terrestre e dulciacuícola emigrou de América do Norte a través de Centroamérica cara a América do Sur e viceversa, como resultado do xurdimento do istmo de Panamá entre as metades boreal e austral do actual continente americano, que até aquela eran continentes separados. Esta migración masiva culminou hai aproximadamente tres millóns de anos, na primeira metad do plioceno superior.
Este evento significou a interacción da rexión biogeográfica Neotropical (América do Sur) e a Neártica (América do Norte) para formaren definitivamente o conxunto bioxeográfico das Américas.
O intercambio de especies faise visíbel a partir da observación dos estratos xeolóxicos e do atento estudo da fauna de ambos os subcontinentes. O seu efecto foi máis importante sobre a distribución dos mamíferos, pero tamén deu unha oportunidade única para expandirse a aves, artrópodos, réptiles, anfibios e incluso permitiu a migración de peixes de auga doce entre ambos os subcontinentes.
Intercambios similares ocorreron a principios do cenozoico, cando as masas de terra anteriormente illadas da India e África entraron en contacto con Eurasia hai 50 e 30 millóns de anos, respectivamente.
Caboi, Outeiro de Rei
San Martiño de Caboi é unha parroquia do concello de Outeiro de Rei na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 91 habitantes, deles 42 eran homes e 49 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Étimo
O topónimo Caboi deriva do nome dun antigo possessor. No século X este lugar foi referido como Calabogii e uilla Calabogi. En 1173 era Kalaboe, a dicir de Boullón Agrelo, quen non é capaz de determinar se o nome derivaba de Calapodius ou de Calepodius, nome dun mártir e santo católico do século IV, e tamén dun cónsul romano do século V. O mesmo nome era empregado na Cataluña medieval, onde deu orixe ó topónimo Calabuig, documentado como uilla Calapodii no século IX.
Historia
A aldea de Astariz ostentaba na época sueva o título de "Coto Real" e gobernábase con autoridades propias. Xa na época medieval esta parroquia debeu ser unha fortaleza, aínda se poden apreciar nalgúns lugares restos das murallas e foxos que a rodearon. Tamén hai noticias da existencia dunha torre, hoxe desaparecida.
Patrimonio
A Casa de Prado, con pedra de armas na fachada.
Manuel López Sendón
Manuel López Sendón, nado en Carnota en 1909 e finado en Santiago de Compostela o 8 de decembro de 1985, foi un médico e político falanxista galego.
Da súa formación ata a Guerra Civil
Fillo do secretario do Concello de Teo, Antonio López García e Cándida Sendón Amado (dunha familia de médicos), foi irmán de Antonio (político en Asturias), José Luis (médico nas Canarias e Ourense) e Pedro López Sendón (médico).
Como médico formouse xunto ao catedrático e cirurxián Miguel Gil Casares, tras cuxa morte se trasladou a Madrid para rematar a súa formación no Instituto Nacional de Oncoloxía (especializándose en hispatoloxía con Pío del Río Hortega) e no Instituto Nacional de Hixiene (especializándose tamén en bacterioloxía). Rematou os seus estudos na Facultade de Medicina da USC en 1932. Neste tempo foi contador da Asociación Profesional de Estudantes de Medicina, da facultade compostelá. En xullo de 1933 obtivo o doutoramento pola Universidade Central de Madrid. Ao pouco obtivo unha bolsa dun ano para estudar Medicina Interna na cidade alemán de Halle en 1933, recibindo clases do internista Theodor Brugsch. En abril de 1934 foi contratado pola compostelá sociedade de Clases Laboriosas para ser o seu médico internista, mentres tamén era profesor axudante da Facultade de Medicina. Uns días despois, tamén foi contratado o médico Domingo García Sabell pola mesma sociedade benéfica, co que compartiu por tanto a actividade ata xuño do mesmo ano , e de novo desde xullo. Poucos meses despois, tamén foi contratado como médico pola sociedade Unión Protectora de Artesáns, xunto ao médico Manrique R. Suárez Villafranca. Dende 1935 estivo como axudante de clases prácticas de Patoloxía na mesma facultade, xunto a Casimiro Martínez López. Ao mesmo tempo, recibía consulta para "enfermidades internas e do aparato respiratorio" no 1º andar do número 24 da rúa do Hórreo. En marzo de 1935 deixou as súas funcións nas devanditas sociedades para viaxar de novo a Alemaña, cunha bolsa da Facultade de Medicina, onde se formou no Hospital Universitario da Charité (Berlín), xunto ao profesor Gustav von Bergmann, volvendo no mes de xullo , retomando as súas consultas no Hórreo.
Significado falanxista desde 1934, nas eleccións de febreiro de 1936 presentouse candidato pola provincia da Coruña para o Congreso por Falange Española , obtendo 2.728 votos en Santiago , un resultado escaso na súa propia cidade. Tras a sublevación do 18 de xullo de 1936, López Sendón entrou a formar parte da Xunta Xestora do Concello de Santiago, presidida por Manuel García Diéguez, nun posto equivalente ao de concelleiro. Desde febreiro de 1937, durante a guerra civil española, marchou voluntario á fronte coa II Bandera de La Coruña, resultando ferido en xullo deste mesmo ano en Asturias. Posteriormente, volveu ser ferido en Anchanda, na toma do Cinto de Ferro de Bilbao, polo que foi condecorado.
O Hospital Gil Casares
Tras a súa recuperación, foi Xefe de Sanidade de Falange en Galicia. En abril de 1938 encargouse, como o seu primeiro director, do novo Hospital Gil Casares que daquela foi inaugurado como "Sanatorio Antituberculoso de La Choupana", dependente do Patronato Nacional Antituberculoso do Goberno Civil da Coruña. En abril de 1941 foi confirmado no cargo, tras superar unhas oposicións, engadíndolle a xefatura do Dispensario Nacional Antituberculoso de Santiago. Nos seus primeiros anos tratouse neste hospital exclusivamente a pacientes con tuberculose, tendo como axudante ao doutor Galarza. Posteriormente, ampliáronse as patoloxías tratadas e dedicouse monograficamente a enfermidades do tórax. Baixo a súa dirección, solicitouse que o hospital levara o nome do pioneiro da loita contra a tuberculose en Galicia e catedrático de Medicina Interna da USC, Miguel Gil Casares. Reunida a xunta directiva (López Sendón, como Director; Antonio Golpe, como Xefe de Servizo; e Ángel Carretero, como Xefe de Administración) formalizouse a petición, sendo concedida, así como aproveitouse para realizarse a primeira ampliación do hospital. A denominación oficial daquela quedou como Hospital de Enfermidades do Tórax Profesor Gil Casares. Durante as obras de ampliación do hospital, que deron comezo a mediados de 1956 e remataron cinco anos despois, López Sendón deu pulo á súa carreira política. En 1979 xubilouse como director López Sendón e foi substituído no cargo por Antonio Golpe Cobas.
Carreira política
Foi membro da American Trudeau Society (que desde os anos 60 mudou o nome por American Thoracic Society) e vogal da Asociación Oficial de Tisiología Española. Tamén foi presidente da Xunta Directiva da Asociación de Especialistas de Enfermidades do Tórax en Galicia desde 1956, presidente do Colexio Médico de Santiago desde decembro de 1960 e, en decembro de 1963, foi elixido vicepresidente do Colexio Oficial de Médicos da Provincia da Coruña. .
Distincións e homenaxes
En 1937 recibiu a Medalla de Sufrimentos pola Patria, pola súa participación na toma do Cinto de Ferro de Bilbao. En xuño de 1952 recibiu as insignias da Encomenda e Placa da Orde Civil de Sanidade pola súa labor na loita contra a tuberculose.
O "Certamen de Narrativa Joven «Doctor Manuel López Sendón»", que organiza o concello granadino de Almuñécar, leva desde o 2012 o seu nome.
Vida persoal
Casou o 20 de decembro de 1938 coa ceense Dorotea Lastres García, coa que tivo unha filla, María Luisa (casada co avogado Joaquín Blanco Ande), e un fillo, Manuel Antonio López-Sendón Lastres (falecido sendo neno). En 1956 adquiriu o chamado Castelo do Cardeal, na ría de Corcubión.
Florence Rush
Florence Rush, nada o 23 de xaneiro de 1918 e finada o 9 de decembro de 2008, foi unha activista, teórica feminista e traballadora social estadounidense. É coñecida por introducir a teoría The Freudian Coverup na súa presentación "The Sexual Abuse of Children: A Feminist Point of View" sobre o abuso sexual infantil e o incesto en abril de 1971, na conferencia sobre violación da New York Radical Feminists (NYRF). O obxectivo de Rush naquela época era desafiar as teorías freudianas dos nenos como sedutores de adultos e non como vítimas de explotación sexual dos adultos.
STS-134
STS-134 foi a última misión do transbordador espacial Endeavour, lanzada o 16 de maio de 2011 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-134, con seis astronautas a bordo, foi unha misión de aprovisionamento da Estación Espacial Internacional. A tripulación estaba formada polo comandante Mark Kelly, o piloto Gregory H. Johnson e os especialistas de misión Michael Fincke, Greg Chamitoff, Andrew Feustel e Roberto Vittori.
O Endeavour, na súa viaxe final, levou o Espectrómetro Magnético Alfa (Alpha Magnetic Spectrometer, AMS) á estación para o estudo da antimateria, así como subministracións e equipamento diverso, incluíndo antenas para comunicación en banda S, un tanque de gas de alta presión e partes de reposto para Dextre. Durante a misión se levaron a cabo catro paseos espaciais.
O Endeavour volveu por última vez a terra en Cabo Cañaveral o 1 de xuño de 2011 ás 6:35 UTC.
Mirjana Joković
Mirjana Joković (en cirílico: Мирјана Јоковић), nada o 24 de novembro de 1967 en Belgrado, é unha actriz serbia. Traballou tanto no cinema coma no teatro, sendo especialmente coñecida polo seu papel de Natalija Zovkov no filme de Emir Kusturica Underground (1995). En 1989 gañou a Cuncha de Prata á mellor actriz polo seu papel de Estrela en Eversmile, New Jersey (1989).
CP Tordera
O Club Patí Tordera é un club de hóckey a patíns catalán da localidade de Tordera, na comarca de Maresme (Barcelona). O club foi fundado en 1946 e adícase tamén á patinaxe artística.
Historia
O primeiro partido oficial do club disputouse no ano 1951, pouco desprois de que se inaugurase a pista que agora se chama Pista de l'Amistat.
Na década de 1970 creouse a sección de patinaxe artística do club. Un dos éxitos máis importantes do club foi o título de campión da Copa CERS acadado na tempada 1985-86. Na década seguinte chegou dúas veces máis á final desta competición, obtendo o subcampionato fronte ao OC Barcelos e ao FC Porto respectivamente. Tamén é destacable o feito de ter chegado en dúas ocasións ás semifinais da Copa de Europa.
Na tempada 1992-93 o CP Tordera participou no Copa das Nacións de Montreux (Suíza), acadando a terceira posición enfrontándose ás seleccións de Portugal, Italia e Arxentina.
Logo de 23 anos seguidos na División de Honra, na tempada 2001-02 o equipo perdeu a categoría, polo que actualmente milita na Primeira División.
Sebastião José de Carvalho e Melo
miniatura|350px|Retrato do Marqués de Pombal coa insignia da [[Orde de Cristo.]] Sebastião José de Carvalho e Melo, primeiro Conde de Oeiras e Marqués de Pombal, nado en Lisboa o 13 de maio de 1699 e finado en Pombal o 8 de maio de 1782, foi un diplomático e político portugués, Primeiro Ministro do rei Xosé I de Portugal. É unha das figuras máis carismáticas e controvertidas da historia portuguesa. Representante en Portugal do Despotismo ilustrado, a súa obra política marca un tempo na historia de Portugal que se coñecerá como a época pombalina.
Traxectoria
Nado en Lisboa, nunha familia de fidalgos con raíces e casa petrucial en Pombal, estudou leis na Universidade de Coímbra e serviu durante pouco tempo no exército. Pouco máis se sabe da súa vida, na que non parece haber unha ocupación destacada, ata que en 1738, xa con 39 anos, e en parte grazas a amizades da súa familia próximas ao rei Xoán V de Portugal, é nomeado embaixador en Londres. Non parece que fixera ningunha xestión destacada nesta misión diplomática, pero serviulle para coñecer os comezos da Revolución Industrial que despois tentará trasladar a Portugal.
Foi despois destinado a Viena, co encargo de mediar nas disputas que mantiñan o Imperio Austrohúngaro e a Santa Sé. A pesar das dificultades da empresa e dos cambios políticos, Pombal tivo un papel destacado e resolveu a misión con bastante éxito. E gañou ante a corte portuguesa un prestixio que tivo moito que ver co seu futuro político.
Chegado ao trono Xosé I, nomea a José de Carvalho como primeiro ministro. Neste posto irá aumentando cada vez máis o seu poder ata converterse nun auténtico valido que goberna segundo a súa vontade.
O terremoto e a reconstrución de Lisboa
miniatura|O Marqués de Pombal amosando a reconstrución de Lisboa por [[Louis-Michel van Loo, 1766.]] O Día de Santos de 1755 un terremoto de grao 9 na escala de Richter arrasou Lisboa e boa parte da fachada atlántica da Península Ibérica e norte de África. O terremoto, o tsunami posterior e o incendio que se declarou a consecuencia destes destruíron o 85% da cidade.
La Voz de Mondoñedo
La Voz de Mondoñedo foi un semanario editado en Mondoñedo entre 1903 e 1925.
Sebastião José de Carvalho e Melo
O terremoto e a reconstrución de Lisboa
Pombal, fiel ao seu estilo eficiente, despótico e reformista, dita normas para facer fronte á situación, conforme á frase que se lle atribúe "enterrar os mortos, socorrer os vivos e reconstruír".
La Voz de Mondoñedo
Historia e características
Subtitulado Periódico semanal, apareceu o 29 de marzo de 1903. Fundado por Dodolino Trigo, comezou sendo liberal e defensor da política de Eugenio Montero Ríos. Entre os seus colaboradores figurou Antón Villar Ponte. Pasou a mans de Edesio Mancebo en 1919 e, despois, de Constantino Sánchez, converténdose en voceiro dun político local. Incluíu colaboracións literarias. Deixou de publicarse en 1925.
Sebastião José de Carvalho e Melo
As primeiras disposicións
Con estas medidas Pombal evitou un andazo, tan común entón nestas situacións e estivo en disposición de reconstruír en tempo moi breve.
La Voz de Mondoñedo
Segunda etapa
Rexurdiu na primeira quincena de xuño de 1936 co subtítulo Periódico quincenal independiente baixo a dirección e propiedade de Jesús López Díaz.
Sebastião José de Carvalho e Melo
A reconstrución
miniatura|left|250px|Rua Augusta da [[Baixa de Lisboa|Baixa lisboeta, pódese apreciar o tipo de deseño urbano e arquitectónico que impuxo o Marqués.]] A zona afectada da cidade e que Pombal mandou reconstruír é o que se coñece hoxe como a Baixa pombalina ou simplemente A Baixa. Nun primeiro momento, Pombal deu ordes de que os propietarios reconstruíran os edificios ou os venderan a quen estivera en condicións de facelo, so pena de sérenlles expropiados os terreos. Isto foi motivo de enfrontamento coa nobreza, que, en moitos casos, non dispoña de medios para reconstruír os seus pazos; ao tempo que permitiu a unha nacente burguesía que si tiña recursos facerse con novas propiedades. A reconstrución fíxose dun xeito coherente cos ideais do racionalismo: planta urbana trazada a escuadra, rúas amplas, prazas. Ademais, en cada bloque de casas había un pozo que fornecía de auga en caso de incendio. E as medianeiras entre casas eran máis altas que os tellados, para evitar que o lume se transmitise de casa en casa por eles.
Os edificios foron deseñados por arquitectos portugueses buscando a estrutura que mellor resistira aos terremotos. Para isto, fixéronse modelos a escala de distintas estruturas e fíxose desfilar arredor delas a compañías do exército, simulando un terremoto, para comprobar cal era a máis resistente.
Pro tamén estes deseños foron motivo de disputas entre Pombal, a Igrexa e a nobreza. O Marqués dispuxo que tódolos edificios fosen iguais (alturas, disposición, fiestras, portas), sen facer distincións, incluso igrexas e pazos nobiliarios. Había dúas razóns para estas normas:
A reforma da Universidade de Coímbra
Na Universidade de Coímbra, promúlganse novos Estatutos en 1772, créanse dúas novas facultades (Matemáticas e Filosofía), amplíase o claustro de profesores, reformúlanse programas e lánzase un ambicioso programa de obras: Laboratorio Químico, Gabinete de Física, Observatorio Astronómico, Xardín Botánico, Museo de Historia Natural e Tipografía Académica.
Na reforma da Facultade de Medicina, seguíronse as teorías experimentalistas de Ribeiro Sanches, que levaron á fundación do Teatro Anatómico e do Dispensario Farmacêutico.
Åmli
Åmli é un concello do condado de Aust-Agder, Noruega. O concello limita ó norte con Fyresdal e Nissedal, ó leste con Vegårshei, ó sur con Froland e ao oeste con Bygland. miniatura|esquerda|300px|Eppeland
Paralelo
Denomínase paralelo ao círculo formado pola intersección da esfera terrestre cun plano imaxinario perpendicular ao eixo de rotación da Terra.
Sobre os paralelos, e a partir do meridiano orixe (Greenwich), medimos a lonxitude (arco de circunferencia expresado en graos sexaxesimais); esta poderá ser leste ou oeste, en función do senso de medida da mesma.
Existen cinco paralelos que determinan unha posición concreta da órbita terrestre no seu desprazamento ao redor do Sol e que por iso reciben un nome particular:
A Terra fica dividida así en cinco zonas:
A zona tórrida coincide coa máxima e mínima declinación do Sol, atinxindo grandes alturas e culminando no cénit (altura máxima no ceo) dúas veces ao ano. Os raios solares inciden case perpendicularmente nesta zona e é por iso que é a máis calorosa. Nas zonas temperadas os raios inciden máis oblicuamente e o Sol nunca culmina no cénit, por iso son menos calorosas que a anterior. Nas zonas glaciares os raios inciden moi oblicuamente, quentando moi pouco. Nestas zonas os días e as noites teñen unha duración maior a medida que aumenta a latitude. Nos polos as noites e os días teñen unha duración de seis meses.
Os Peares
Os Peares é un núcleo de poboación galego repartido entre catro parroquias de catro concellos pertencentes a dúas provincias. Oficialmente, con este nome existen unha parroquia do concello ourensán da Peroxa e o único lugar desta parroquia. Por extensión úsase este topónimo para referirse ao núcleo de poboación que forman a parroquia e lugar anteriormente mencionados, e mais os lugares do Coitelo no tamén ourensán concello de Nogueira de Ramuín, A Granxa no concello lugués de Carballedo e O Torrón no tamén concello lugués de Pantón. En 2015, segundo datos do IGE, tiña 155 habitantes, dos cales 78 eran homes e 77 mulleres. Os lugares máis poboados son Os Peares con 68 habitantes e A Granxa con 61, pola contra o lugar do Torrón é o menos poboado con 5 habitantes.
Xeografía
miniatura|250px|Desembocadura do Sil (ó fondo) no Miño (á esquerda, baixo a ponte do ferrocarril) O lugar dos Peares está situado na desembocadura dos ríos Sil e Búbal no Miño, e cruzado polos tres ríos. É un lugar de fortes pendentes, xa que o núcleo está situado nun punto onde os ríos baixan encaixados.
Existen desde hai tempo dúas importantes pontes que atravesan o núcleo, unha que cruza o Sil en dirección norte-sur, e outra que atravesa o Miño en sentido leste-oeste. A primeira é para o tráfico de automóbiles, mentres que a segunda é para o ferroviario, pois a estación dos Peares era unha parada importante na liña entre Ourense e Monforte de Lemos. En setembro de 2016 abriuse unha nova ponte sobre o Miño que, con case 200 metros de longo e 5 de ancho, posibilita o uso compartido por parte de vehículos e peóns.
Administración
O núcleo dos Peares divídese administrativamente entre catro parroquias de catro concellos das provincias de Lugo e Ourense. Ditas parroquias son: na provincia de Ourense Os Peares do concello da Peroxa e Viñoás do concello de Nogueira de Ramuín, e na de Lugo Oleiros do concello de Carballedo e Pombeiro do concello de Pantón.
Deporte
Os Peares é o punto de partida da tradicional proba anual de piragüismo do Descenso do Miño, con chegada no encoro de Velle en Ourense.
Rede Europea de Orquestras Folk
A Rede Europea de Orquestras Folk (ENFO, coas siglas en inglés de European Network of Folk Orchestras) é un proxecto do concello de Vigo a través da escola de Música Folk e Tradicional, E-Trad cuxo obxectivo é vincular dun xeito estable institucións educativas e orquestras no ámbito da música folk e tradicional europea.
Socios da ENFO
Os socios acuais da Rede Europea de Orquestras Folk son E-Trad, a Fundación SondeSeu (Galicia), a Sibelius Academy (Finlandia), a asociación Artemotiva (Italia) e a Royal Scottish Academy of Music and Drama (Escocia)
Actividades
A Rede Europea de Orquestras Folk está incluída no programa da EACEA Culture 2013. No período comprendido entre marzo de 2010 e marzo de 2012 a Rede Europea de Orquestras Folk creou un catálogo europeo de escolas e orquestras, unha guía para a creación de orquestras, unha guía de contidos para escolas de música tradicional e folk de dstintos niveis educativos e un plan de negocio que asegure a súa consolidación. Do mesmo xeito celebra concertos públicos e encontros de traballo entre os seus socios nas cidades de Vigo, Aosta e Helsinqui.
Allosaurus
Allosaurus (gr. "réptil diferente") é un xénero de dinosauros terópodos alosáuridos, que viviron a finais do período Xurásico, fai aproximadamente 156 e 144 millóns de anos, no Kimeridgiano e o Titoniano, no que hoxe é Norteamérica e Europa. Atopáronse varias especies, e aínda que a máis coñecida é Allosaurus fragilis dos Estados Unidos, tamén se atopou en Portugal (A. europaeus) e posiblemente en Tanzania, a China e Siberia.
A diferenza doutros terópodos anteriores, os alosauros eran comparativamente máis grandes, de ao redor de 9 metros de longo, con todo compartían moitos dos seus mesmos trazos anatómicos. Era un carnívoro bípede con garras e patas masivas, balanceadas pola súa pesada cola. O seu cranio curvo provisto de dentes aserrados era característico das súas baixas cristas irregulares, sobre e diante dos ollos. Malia ser un temible cazador relativamente grande non pesaba tanto, o mesmo que un moderno rinoceronte indio.
Trabajo
Trabajo foi o nome de varias publicacións:
Lourixe, Hermunde, Pol
Lourixe é un lugar da parroquia de Hermunde no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 19 habitantes (9 homes e 10 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Cy Touff
Empezou a estudar piano aos seis anos, para logo seguir co xilófono e o saxofón antes de chegar á trompeta. Estivo no exército estadounidense de 1944 a 1946, onde tocou o trombón. Despois da guerra púxose coa trompeta baixa e traballou con persoeiros tales como Woody Herman e Sandy Mosse entre outros. El e Mosse lideraron un octeto chamado Pieces of Eight a finais dos cincuenta durante unha década.
Lourixe
O topónimo galego Lourixe pode referirse a:
Candai, Outeiro de Rei
San Vicente de Candai é unha parroquia do concello de Outeiro de Rei na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 88 habitantes, deles 40 eran homes e 48 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Xeografía
Situada á marxe dereita do Miño, regan as súas terras os arroios Portoprés e As Chairas. Alcanza a súa máxima altitude no Cordal de Candas (605 m.).
Patrimonio
Existe un reducido número de mámoas (3 - 4) no chamado Monte de Candai.
A igrexa parroquial de San Vicente de Candai foi reedificada en 1877 sobre os cimentos dunha anterior probablemente de orixe románico.
Castelán dominicano
O castelán dominicano é a variedade da lingua castelá ou español falado na República Dominicana. Ao igual que o resto de variedades do castelán caribeño, distínguese por unha fonética moi semellante á do dialecto andaluz. Este ten certas distincións segundo os grupos socioculturais do país.
Caracterízase principalmente polo uso dalgúns elementos antigos e o apego ás formas tradicionais, o cal maniféstase na conservación de palabras pouco empregadas noutros lugares, como bravo (‘anoxado’), dilatarse (‘demorarse’), bregar (‘traballar’), musaraña (‘xesticulación burlesca’), prieto (‘negro, de cor escuro’). Asemade é unha tendencia a redución fonética na cal é frecuente eliminar o /s/ ao final das sílabas e as palabras, un exemplo disto é dicir ete no canto de este, ou má no canto de más.
O castelán dominicano ten as súas raíces principais nos dialectos das rexións españolas de Andalucía e as Canarias. Aínda que posúe influencia africana e indíxena no seu vocabulario a presenza africana no léxico é menor á indíxena e esta á súa vez é insignificante na pronuncia e nas estruturas morfosintácticas.
Michael Kimmel
Michael Scott Kimmel, nado o 26 de febreiro de 1951, é un sociólogo especializado en estudos de xénero. É profesor de socioloxía de Universidade de Stony Brook, no Estado de Nova York e foi fundador e editor da revista académica Men and Masculinities. Kimmel é voceiro da National Organization for Men Against Sexism (NOMAS) e considérase a si mesmo feminista. En 2013, fundou o Centro para o estudo do home e a masculinidade na Universidade de Stony Brook, onde é director executivo.
Polaciones
Polaciones é un concello da comunidade autónoma de Cantabria, situado na comarca de Saja-Nansa. Limita ao norte con Tudanca e Rionansa, ao leste coa Mancomunidade Campoo-Cabuérniga, ao sur coa provincia de Palencia e Hermandad de Campoo de Suso e ao oeste con Cabezón de Liébana e Pesaguero. Está situado no curso alto do río Nansa, no extremo suroccidental de Cantabria e a 104 quilómetros de Santander. É o val máis alto da comunidade autónoma cántabra.
Localidades
O val de Polaciones consta de nove vilas e tres núcleos de poboación máis pequenos, que son:
Simon Birch
Simon Birch é un filme estadounidense dirixido por Mark Steven Johnson que foi estreado en 1998. Está baseado na novela A Prayer for Owen Meany de John Irving.
Polaciones
Localidades
(Datos de poboación de 2006).
Simon Birch
Sinopse
Aínda que Simon Birch é o neno máis pequeno da cidade, no profundo do seu corazón sabe que naceu para facer algo grande. Simon atópase nunha constante busca para descubrir o seu destino. Porén parece que só sabe meterse en leas. Mentres tanto, o seu mellor amigo, Joe, busca a identidade do seu pai, un segredo que a súa nai lle agochou toda a súa vida.
Miomorfos
A dos miomorfos (Myomorpha) é unha suborde de mamíferos roedores que inclúe, entre outras especies, os hámsters, os lemmings, os xerbos, as cortas, así como os ratos e as ratas.
Polaciones
Administración
Teodoro Ruiz Quevedo (PRC) é o actual alcalde do concello. As seguintes táboas amosan os resultados das eleccións municipais de 2003 e 2007.
Miomorfos
Taxonomía
A suborde foi creada en 1855 polo naturalista alemán Johann Friedrich von Brandt.
Na actualidade comprende 1137 especies viventes incluídas en dúas superfamilias con sete familias:
Suborde Myomorpha