cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guadalcanal, Illas Salomón
Colonización e Independencia
Aínda que a illa foi descuberta para a Coroa de Castela e Aragón, os esforzos españois en colonizala fracasaron. Ao longo dos séculos XVIII e XIX arribaron á mesma só misioneiros e distintos grupos de europeos. En 1885, a Compañía Alemá da Nova Guinea estableceu control sobre as illas Salomón. Con todo, a administración alemá durou pouco. En 1893, A parte sueste das Salomón foi convertida en protectorado británico e cinco anos máis tarde engadiuse a parte norte. En 1900, Alemaña transferiu os seus restantes dominios (con excepción de Bougainville e Buka) a Gran Bretaña a cambio da retirada británica de Samoa Oriental. Desde entón, como parte das Illas Salomón Guadalcanal foi ocupada pola Coroa Británica. En 1920 Bougainville e Buka foron postas baixo mandato australiano pola Liga das Nacións, mentres que Guadalcanal permaneceu baixo a coroa británica ata 1942, cando foi ocupada por forzas do Imperio do Xapón e, máis tarde, reconquistada por forzas estadounidenses (Ver Batalla de Guadalcanal). En 1976 a Coroa británica concedeu o autogoberno ás illas Salomón e dous anos despois, a independencia.
Memorias dunha gueixa
Memorias dunha gueixa (en Memoirs of a Geisha) é un filme dirixido por Rob Marshall que foi estreado no 2005. Producido polas produtoras de Steven Spielberg Amblin Entertainment e Spyglass Entertainment, e por Red Wagon Productions de Douglas Wick, está baseada na novela homónima de Arthur Golden.
Estreouse en galego na TVG o 12 de marzo de 2009.
Sinopse
O Xapón, 1929. Chiyo, unha nena de nove anos, é vendida polos seus pais para traballar na casa de gueixas de Nitta Okiya. A súa irmá máis vella Satsu non é aceptada e é enviada a un prostíbulo. Na casa Chiyo coñece a Cabaza, outra nena que vai ser instruída para ser gueixa, así como ás famosas gueixas Hatsumomo (Gong Li) e a súa rival Mameha (Michelle Yeoh). Os comezos de Chiyo (Zhang Ziyi) son duros, pero un encontro co que será o amor da súa vida, o Presidente (Ken Watanabe), fará que dende ese momento só desexe converterse nunha famosa gueixa para estar máis preto del.
Río Valiñas
miniatura|250px|Conca fluvial do río Mero e Barcés, onde está o río Valiñas.
O río Valiñas é un curso fluvial galego.
Curso
Nace preto do lugar de Vista Alegre, no concello da Laracha. Logo transcorre polo concello de Culleredo, onde forma o Val de Veiga, e Cambre, formando linde entre os dous ata desembocar no río Mero, na Telva, xa practicamente na ría do Burgo. Na parroquia de Veiga, no concello de Culleredo, únese coas augas de dous regatos procedentes da zona do monte Xalo, o rego do Castelo e o rego da Cruz, co que forman un caudal considerable.
Mairéad Ní Mhaonaigh
Mairéad Ní Mhaonaigh (pronunciado maɾʲed̪ nʲiː ˈwiːn̪i) nada o 26 de xullo de 1959 en Gaoth Dobhair, é unha cantante e músico irlandesa, líder da banda Altan, que co-fundou co seu marido Frankie Kennedy en 1985. Mairéad é considerada unha referencia tocando o fiddle segundo o estilo de Donegal, e tamén unha das cantantes máis importantes en lingua irlandesa, a súa lingua materna. Despois de 24 anos con Altan, Mairéad lanzou o seu primeiro álbum en solitario, Imeall, no 2009, e forma parte do supergrupo irlandés T with the Maggies, con quen tamén lanzou un álbum no 2010.
Fíbula celta
miniatura|Fíbula en prata do período viquingo miniatura|O broche Rogart, Museo Nacional de Escocia, FC2. Broche penanular dos [[pictos, en Escocia, século VIII, prata con ouro e cristal. Clasificadas como Fowler tipo H3.. ]] As fíbulas celtas, tamén chamadas broches penanulares, son tipos de broches fixadores da roupa. Están especialmente asociados co comezo da Alta Idade Media en Irlanda e Britania, malia ter sido atopados noutros tempos e lugares, como por exemplo, formando parte do vestido feminino tradicional en áreas da moderna norte de África.
Nui
Nui é un dos 9 distritos (tres deles consisten en 1 illa, e 6 son atois con varias illas) do país de Oceanía, Tuvalu. Ten unha poboación de 548 persoas (censo de 2001).
Xeografía
Nui consiste en aproximadamente 21 illotes. Estes son:
A illa máis grande, e máis ao nordés é Fenua Tapu, á cal séguenlle Meang (a máis ao oeste), Tokinivae, Pongalei, Talalolae, Pakantou, Unimai, Piliaieve e Motupuakaka. A única illa habitada é Fenua Tapu, na cal hai dúas veciñanzas.
Linguas
Os habitantes de Nui falan xilbertense, o idioma de Kiribati e tuvalés, e a lingua oficial de Tuvalu, xa que os devanceiros de Nui eran orixinarios de Kiribati.
Deporte
É a sede do equipo de fútbol homónimo, o Nui, que compite na A-Division de Tuvalu.
Marcos Bagno
Marcos Bagno, nado en Cataguases o 21 de agosto de 1961, é un profesor, lingüista e escritor brasileiro. É membro correspondente da Real Academia Galega dende 2017.
Traxectoria
É profesor do Departamento de Linguas Estranxeiras e Tradución da Universidade de Brasilia, doutor en filoloxía e lingua portuguesa pola Universidade de São Paulo, tradutor, escritor con diversos premios e máis de 30 títulos publicados entre literatura e obras técnico-didácticas. Especialista en sociolingúística, autor de literatura infanto-xuvenil e mais de obras pedagóxicas sobre o ensino de portugués no Brasil. En 2012 súa obra As Memórias de Eugênia quedou en terceiro lugar do Premio Jabuti na categoría xuvenil, e o ano seguinte, o libro infantil Marcéu recibiu o Premio Literario da Fundación Biblioteca Nacional Glória Pondé na categoría xuvenil. Escribe unha columna sobre cuestións de linguaxe na revista Caros Amigos.
Prexuízo lingüístico
Entre os temas recorrentes tratados polo autor está o prexuízo lingüístico, do que é unha autoridade recoñecida. En 2011, o Ministerio da Educación distribuíu en milleiros de escolas públicas o libro Por uma Vida Melhor, no que defende o uso das variantes lingüísticas, afirmación criticada por parte da prensa, mais defendida polo autor.
Atila o huno (telefilme)
Atila o huno (na versión orixinal Attila) é un telefilme americano ambientado nos derradeiros anos do Imperio Romano de Occidente, en particular durante as invasións dos hunos en Europa.
Sinopse
Narra a historia do guerreiro huno Atila, quen asume o liderado dos hunos e une os diferentes clans baixo un mesmo estandarte.
Afasia
A afasia é un trastorno da linguaxe, consistente na deterioración da linguaxe despois de ter sido adquirida de xeito normal e sen déficit intelectual correlativo. O termo afasia foi acuñado en 1864 polo médico francés Armand Trousseau.
Causas
As causas principais son:
A dificultade da linguaxe máis común dos afásicos é a incapacidade para falar correctamente por problemas de decodificación, memoria e de sintaxe. Debido a que os afásicos frústranse con facilidade, é destacábel o papel da relaxación, o xogo, a pantomima e das actividades interesantes para o suxeito, xunto co adestramento auditivo intenso.
Tipos
Ficheiro:BrocasAreaSmall.png
Frádegas, Curtis, Curtis
Frádegas é un lugar da parroquia de Curtis no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Tiña 4 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 1 era home e 3 eran mulleres.
Albano Dante Fachin
Albano Dante Fachin Pozzi, nado en Bahía Blanca o 22 de abril de 1976, é un político arxentino-catalán, deputado no Parlamento de Cataluña na súa XI lexislatura. Así mesmo, foi un destacado activista contra a corrupción sanitaria, forma parte co Procés Constituent a Catalunya e, dende xullo de 2016, é o secretario xeral de Podemos en Cataluña.
Ramón García Núñez
Ramón García Núñez, nado en Vilagarcía de Arousa en 1906 e finado en Lugo o 21 de outubro de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Empregado de banca, na República militou en Izquierda Republicana. Foi nomeado gobernador civil de Lugo o 5 de xullo de 1936. Xulgado en Lugo por traizón o 14 de outubro de 1936, foi condenado a pena de morte e multa mancomunada de 1 millón e medio de pesetas. Foi executado en Lugo ás 18:00 horas do 21 de outubro de 1936 con José Ramos López, Perfecto Abelairas Castro, Ángel Pérez López e Rafael de Vega Barrera.
Akrotiri, Santorini
miniatura|[[Sitio arqueolóxico en Akrotiri.]] miniatura|Mapa de Akrotiri durante a [[Idade de Bronce.]] Akrotiri (en grego: Ακρωτήρι) é un sitio arqueolóxico da civilización minoica da Idade de Bronce na illa grega de Santorini (antigamente illa de Thera) a uns 100 km ó norte de Creta. Esta illa forma parte do arquipélago das Cíclades.
A Fraga, Souto, Paderne
A Fraga é un lugar da parroquia de Souto no concello coruñés de Paderne, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
Akrotiri, Santorini
O formidábel estado de conservación do lugar —semellante ó das ruínas romanas de Pompeia— débese ó feito de que foi cuberta polo piroclasto dunha erupción volcánica (a erupción minoica) ocorrida a metade do segundo milenio aC.
Historia
As primeiras evidencias sobre a presenza humana en Akrotiri poden remontarse xa no quinto milenio a.C., cando era unha pequena vila mariñeira e agrícola. A finais do terceiro milenio, esta comunidade desenvolveuse e expandiuse significativamente. Un factor para o crecemento de Akrotiri pode ser as relacións comerciais que estableceu con outras culturas do Exeo, como se demostran os fragmentos de cerámica estranxeira no lugar. A posición estratéxica de Akrotiri na ruta de navegación principal entre Chipre e a Creta minoica tamén o converteu nun punto importante para o comercio de cobre. permitindo así converterse nun importante centro de procesamento de cobre, como demostrou o descubrimento de moldes e crisois. A prosperidade de Akrotiri continuou uns 500 anos máis, as rúas pavimentadas, un amplo sistema de drenaxe, a produción de cerámica de alta calidade e unha maior especialización artesanal apuntan ao nivel de sofisticación alcanzado polo asentamento.
Non obstante, todo isto acabou no século XVI a.C. coa erupción volcánica de Thera. Hai unha gran variedade de probas de datación da erupción, pero non se sabe o seu ano exacto. A datación por radiocarbono sitúao moi probablemente entre o 1620 e o 1530 a.C., que tamén está de acordo co intervalo de datas de 1570 a 1500 a.C. suxerido polas semellanzas da cultura material con outros xacementos do Exeo. Os patróns de crecemento pouco comúns observados nos aneis das árbores en 1597, 1560, 1546 e 1544 a.C. son consistentes cun acontecemento volcánico importante nalgún deses anos. Estas tres últimas datas poden ser as mellores candidatas, xa que tamén se consideran posibles para os rexistros do Imperio Novo de Exipto que se pensa que fan referencia á erupción.
Asentamento cicládico
O sitio de escavación de Akrotiri pertence a un asentamento da cultura cicládica na illa de Santorini, asociado á civilización minoica debido ás inscricións no lineal A, e estreitas semellanzas en estilos de  artefactos e frescos. A escavación recibe o nome da moderna vila de [[Akrotiri, Santorini |Akrotiri] situada nun outeiro próximo. O nome do sitio na antigüidade é descoñecido.
thumb|left | Unha vista cara abaixo sobre a Praza do Triángulo fronte á West House en Akrotiri, Grecia. Tomado en 2001, 4 anos antes de que caese o tellado.
Escavacións
As primeiras escavacións na illa de Santorini foron realizadas polo xeólogo francés F. Fouque en 1867, despois de que algúns locais atopasen antigos artefactos nunha canteira. Máis tarde, entre 1895 e 1900, as escavacións do arqueólogo alemán Barón Friedrich Hiller von Gaertringen revelaron as ruínas da antiga Thera en Mesa Vouno, que datan do período arcaico, moito despois da erupción minoica. Tamén, un pouco máis tarde, R. Zahn escavou na localidade de Potamos, preto de Akrotiri, baixo os auspicios do Instituto Arqueolóxico Alemán de Atenas.
Spyridon Marinatos iniciou unha gran escavación moderna en 1967 e revelou o valor total deste sitio. A elección do sitio de Marinatos demostrou ser correcta e a poucas horas da escavación comezaron a descubrirse os restos da cidade enterrada. O seguinte paso foi determinar a extensión da cidade, o que levou dúas tempadas enteiras 1967 e 1968. Nos primeiros anos da escavación prestouse moita atención á organización de instalacións axeitadas para a escavación, incluíndo importantes talleres, laboratorios para almacenamiento, reparación e tratamento e áreas de exame de achadegos arqueolóxicos. Debido a que o xacemento se conservou en espesas cinzas volcánicas, Marinatos observou que moitos dos edificios conserváronse con máis dunha altura, creando desafíos únicos para a escavación. Experimentouse con túneles na pedra pómez, pero esta técnica abandonouse máis tarde.
Algúns historiadores sosteñen que este asentamento, así como o desastre que o deixou esquecido durante a maior parte da historia, foi a inspiración detrás da historia da Atlántida de Platón, como se mencionou nos seus diálogos [Timeo (diálogo) | Timeo]] e  Critias. Instaláronse artefactos escavados nun museo distante do lugar (Museum of Prehistoric Thera), con moitos obxectos e obras de arte. Só se atopou un só obxecto de ouro, escondido baixo o chan, e non se atoparon restos de esqueletos humanos non enterrados. Isto indica que se realizou unha evacuación ordenada con pouca ou nula perda de vidas.
Unha ambiciosa estrutura de tellado moderno, destinada a protexer o sitio, colapsou xusto antes da súa finalización en 2005, matando a un visitante. Non resultaron danadas ás antigüidades. Como resultado, o sitio estivo pechado aos visitantes ata abril de 2012. As escavacións paráronse desde 2005 por falta de financiamento. Retomáronse en 2016 co apoio dun patrocinador.
thumb | Unha figuriña de cabra dourada, atopada en 1999. En outubro de 2018 descubriuse un pequeno santuario cunha estatuíña de mármore dunha muller na "Casa da Thrania" situada preto de Xeste 3, onde se atopou unha cabra dourada en 1999.
Frescos de Akrotiri
thumb | left | Flores de primavera e andoriñas. Os frescos de Akrotiri son especialmente importantes para o estudo da arte minoica porque se conservan moito mellor que os que xa se coñecían en Knossos e noutros sitios de Creta, dos que só sobreviviron pequenos fragmentos, normalmente caídos ao chan.
Todos os pigmentos empregados polos artistas de Akrotiri para pintar os frescos parecen baseados en minerais e, polo tanto, resultaron nunha gran conservación das pezas. As cores empregadas na pintura de Thera inclúen o branco, amarelo, vermello, marrón, azul e negro. A técnica empregada non é un verdadeiro fresco, salvo algúns casos illados, e no seu lugar aparece coma se a pintura comezase mentres o xeso aínda estaba mollado, pero coma se o artista non fixera ningún esforzo por mantelo mollado e bastarlle completar o traballo nunha superficie seca. Como resultado, a miúdo no mesmo fresco, a pintura penetrou no xeso nalgunhas áreas pero despréndese facilmente noutras.
Precisáronse técnicas especializadas cando se descubriu no inicio do proceso da escavación que o xacemento contiña numerosas pinturas nas paredes ao fresco ben conservadas. Tassos Margaritoff, un dos principais restauradores de frescos bizantinos, é actualmente o supervisor do proxecto Akrotiri. Os primeiros fragmentos de fresco descubríronse en 1968 no sector Alfa e representan a cabeza dun africano, a cabeza dun mono azul e algúns grandes paxaros voadores azuis.
thumb | Vila minoica Akrotiri 2 thumb| Modelo das escavacións.
En 1970 descubriuse o Fresco de Primavera na sala Delta 2. É o primeiro fresco que se atopou perfectamente conservado e aínda en pé e instalada na súa posición orixinal. A parede de apoio do fresco non estaba na mellor das condicións e, polo tanto, o fresco tivo que ser recatado inmediatamente para conservalo. O rescate do fresco foi un procedemento delicado e permitiu aos arqueólogos e restauradores desenvolver unha experiencia inestimable.
Atopáronse algúns frescos incluídos O pescador e a dama da casa das damas, aínda que separados da parede.
Obxectos de Akrotiri
As escavacións en Akrotiri produciron unha gran variedade de artefactos que revelan numerosas variedades de cerámica cicládica tardía (LC I) da zona. A cerámica é o produto máis común e duradeiro na cultura da maioría das sociedades antigas e, polo tanto, é de grande importancia para os arqueólogos na interpretación das sociedades gregas antigas. En Akrotiri, a cerámica é particularmente abundante debido ás circunstancias que rodearon a desaparición da cidade, xa que a súa repentina evacuación fixo que os habitantes só puideran levar as súas posesións máis valiosas.
Con moitos fins, a cerámica pode dicir moito sobre a sociedade na que se produciu. Os frascos grandes utilizáronse como recipientes para o almacenamento de mercadorías, mentres que outros como os frascos con estribos foron deseñados para o transporte de certos produtos. Tamén houbo vasos para preparar e cociñar alimentos, comer e beber e moitas outras actividades diversas, incluíndo bañeiras, braseiros, lámpadas de aceite, colmeas, macetas, etc. O máis evidente é a forma, o tamaño e quizais incluso a decoración dos vasos estaba intimamente relacionada co seu uso no mundo antigo.
thumb | Mesa de ofrenda, fundida de xeso dun orixinal de madeira do século XVI a.C. En canto aos mobles, as cinzas volcánicas que asolagaban a cidade a miúdo penetraban nas casas en gran cantidade e, nestas capas de po volcánico fino, producían negativos dos obxectos de madeira desintegrados. Usando estes negativos como moldes, pódese verter líquido xeso-de-París e producir moldes de pezas, ou incluso mobles enteiros como camas, mesas, cadeiras ou tallos. As mesas de ofrenda son un dos achados máis comúns en Akrotiri e estaban feitas de barro ou revestidas de xeso, decoradas coa mesma técnica que as pinturas murais e só tiñan tres patas moi decoradas e unha parte superior.
Akrotiri hoxe: o camiño de chegada
Hai un camiño que baixa das primeiras casas do moderno asentamento ao aparcadoiro das escavacións de Akrotiri, que conecta o antigo sitio de escavación coa cidade de Akrotiri. O camiño sinalizouse e reabriuse en setembro de 2012 e agora ten un mantemento regularmente grazas aos voluntarios internacionais. A poboación local foi o primeiro partidario desta iniciativa e encargada do mantemento do camiño, traballando xunto aos voluntarios. O camiño é adecuado para bicicleta de montaña, sendeirismo e moitas outras actividades.
Imenosa
Historia
Xurdida en Astano, na reconversión naval pasou a pertencer á SEPI. Posteriormente tomou o control das instalación Bazán como industria auxiliar. En 2015 fíxose cargo das súas instalacións Windar Renovables para a fabricación de pezas para eólica mariña. A empresa ocupa unhas instalacións de 200 000 m² xunto aos diques de Astano. Nas súas orixes a empresa fabricaba maquinaria naval, posteriormente ampliaría a produción e equipamento industrial, guindastres, equipamento mineiro e outras industrias.
Gorxá, Curtis, Curtis
Gorxá é un lugar da parroquia de Curtis no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Tiña 60 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 32 eran homes e 28 eran mulleres.
Beloi, Lagoa, Alfoz
Beloi é un lugar da parroquia de Lagoa no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 23 habitantes (12 homes e 11 mulleres).
Santiago, Galápagos
A illa Santiago é unha illa das Illas Galápagos. Tamén se coñece como San Salvador, chamada así pola primeira illa descuberta por Cristovo Colón no Mar Caribe (véxase San Salvador, Bahamas), ou como James Island. A illa, que consta de dous volcáns superpostos, ten unha superficie de 585 km² e unha altitude máxima de 907 m.. Na illa atópanse iguanas mariñas, lobos mariños, focas, tartarugas terrestres e mariñas, flamengos, delfíns e quenllas. Hai unha gran cantidade de cabras e porcos, animais que foron introducidos polos humanos nas illas e que causaron un gran dano ás especies endémicas. Pimpíns de Darwin e Falcóns das Galápagos así como unha colonia de lobos mariños son vistos frecuentemente na illa. En Sullivan Bay, pódese observar un recente (1897) fluxo de lava.
Puerto Egas, ao sur de James Bay e ao oeste de Santiago, é un dos mellores sitios. Hai unha longa costa de lava onde as formacións rochosas erosionadas albergan unha excelente variedade de vida silvestre. As iguanas mariñas toman o sol. As piscinas de marea conteñen moitos cangrexos Sally Lightfoot, que atraen a outros tipos de cazadores. Seguindo o rastro atópanse lobos mariños. Puerto Egas non só é un bo lugar para tomar fotos, senón que tamén é perfecto para o mergullo e ver moitas especies de peces tropicais.
Sullivan Bay é especialmente fascinante para quen estean interesados na xeoloxía e a vulcanoloxía. Pódese camiñar sobre un fluxo de lava negra sen erosionar cuberto con burbullas de lava e moldes de tronco de árbore na superficie. Hai dúas pequenas praias onde as tartarugas veñen para aniñar.
Cousin's Rock é un sitio de mergullo moi coñecido e está situado na costa leste de Santiago. É unha rocha triangular que se eleva aproximadamente 10 m fora da auga e está formada por moitas capas de rocha volcánica.
Sombreo Chino (Chapeu Chinés) é un pequeno illote no extremo sueste de Santiago. Un cono volcánico de 52 m de altura e 0´22 km², chámase así polo seu parecido co chapeu cónico asiático.
Chanceler de Alemaña
miniatura|Chancelería en Berlín, a residencia oficial do Chanceler O Kanzler (chanceler) foi tradicionalmente a denominación do xefe de goberno de Alemaña. Durante o período de 1871 ata 1945, o nome do cargo era Reichskanzler (chanceler imperial), e actualmente é Bundeskanzler (chanceler federal). Logo da elección de Angela Merkel, a primeira muller que ocupa a máis alta instancia do executivo alemán, o cargo adoptou a forma feminina: en alemán Bundeskanzlerin e en galego chanceleresa federal.
Chanceleres de Alemaña
miniatura|[[Otto von Bismarck]]
República Federal de Alemaña (Bundeskanzler)
miniatura|[[Willy Brandt e Richard Nixon]]
Segunda Liga
A Segunda Liga (por razóns de patrocinio, Ledman LigaPro) é o segundo nivel do fútbol portugués. Está formada por 22 equipos e os dous primeiros ascenden á Primeira Liga, mentres que os dous últimos equipos descenden ao Campeonato de Portugal. Foi creada en 1990 coa denominación de Segunda Divisão de Honra.
Até a tempada 2004–05, ao final do campionato, os tres primeiros clasificados ascendían á Primeira Liga, sendo substituídos polos tres últimos clasificados desta. A partir da seguinte tempada reducíronse a dous os equipos que ascendían e descendían.
A Gulpilleira, Curtis, Curtis
A Gulpilleira é un lugar da parroquia de Curtis no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Tiña 24 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 12 eran homes e 12 eran mulleres.
Casoio, Carballeda de Valdeorras
San Xulián de Casoio é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Carballeda de Valdeorras. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 57 habitantes (29 homes e 28 mulleres), distribuídos en 1 entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 68 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 44 habitantes, sendo 21 homes e 23 mulleres.
Problemas por solucionar na física
miniatura|[[Simulación de como aparecerá a detección da partícula de the Higgs no detector CMS no CERN.]] Os seguintes son algúns dos Lista de problemas por resolver na física. Algúns deles son teóricos, significando que as teorías existentes parecen incapaces de explicar algúns fenómenos observados ou resultados experimentais. Outros son experimentais, significando que hai unha dificultade en criar un experimento para testar algunhas teorías propostas ou para investigar algúns fenómenos con máis detalle.
AB Aurigae
miniatura|300px|AB Aurigae co seu anel de po AB Aurigae (HD 31293 / HIP 22910) é unha estrela variable na constelación de Auriga, o cocheiro. Encóntrase a 470 anos luz de distancia do Sistema Solar.
AB Aurigae é unha estrela branca de tipo espectral A0Ve cunha luminosidade 31 veces maior que a luminosidade solar. É unha estrela moi estudada xa que é considerada prototipo das estrelas Herbig Ae, estrelas xoves de masa intermedia que aínda non entraron na secuencia principal. Situada na rexión de formación estelar de Taurus-Auriga, a súa idade está comprendida entre 1 e 3 millóns de anos. Rodeada por unha complexa combinación de estruturas de gas e po, AB Aurigae amosa unha serie de fenómenos fascinantes, entre eles unha nebulosa de reflexión que estendese miles de UA máis alá da estrela, así como unha rexión máis compacta con forma de anel (entre 100 e 750 UA da estrela) composta fundamentalmente de gas. Parece que o disco interior de po ten un radio exterior de aproximadamente 130 UA,dentro do cal existe moi pouca cantidade de gas.
O anel de po presenta un espazo baleiro a 102 UA de AB Aurigae; iso, unido á existencia de claros dentro do anel a menor distancia da estrela, suxire a formación de polo menos un obxecto pequeno a unha distancia orbital de aproximadamente 100 UA. Tamén detectouse un “punto forte” na parte externa do anel, que pode ser causado por unha zona de maior densidade motivada polo acrecentamento sobre un compañeiro invisible.
A magnitude aparente de AB Aurigae oscila de forma irregular entre +6,9 e + 8,4, estando catalogada como unha variable Orión.
Abrodos, Souto, Paderne
Abrodos é un lugar da parroquia de Souto no concello coruñés de Paderne, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 18 habitantes (10 homes e 8 mulleres).
Gideon Mantell
miniatura|dereita|Mantell.
Liga Nacional de Rugby
A Liga Nacional de Rugby é unha asociación de clubs da División de Honra do rugby español creada en 2018 co obxectivo de organizar a máxima competición nacional a nivel de clubs a partir do ano 2019 en coordinación coa Federación Española de Rugby, que é a organizadora das 51 edicións disputadas até a data e a propietaria de tódolos dereitos. A LNR toma como modelos as asociacións creadas noutros deportes como fútbol (LFP), baloncesto (ACB) ou balonmán (ASOBAL), onde os clubs autoxestionan a máxima competición.
Historia
A nova asociación foi presentada o 26 de maio de 2018 no Estadio José Zorrilla de Valladolid e a primeira asemblea levouse a cabo o 29 de xuño de 2018 no Colexio Maior Ximénez de Cisneros de Madrid. Nela tomou posesión o primeiro comité executivo formado por:
Os trece clubs fundadores foron os doce que disputarán a edición 2018-2019 da División de Honra e mailo equipo que perdeu a categoría na edición previa:
O comité de márketing quedou integrado por:
Bugs Bunny
Bugs Bunny é un personaxe de ficción caracterizado como un coello antropomórfico que aparece en varias curtametraxes de animación das series Looney Tunes e Merrie Melodies, producidas por Leon Schlesinger Productions, que mercaría Warner Bros. en 1944. Apareceu en máis de 200 filmes de cine e episodios de televisión. Actualmente, é a mascota corporativa da Warner Brothers, especialmente do seu departamento de animación. É un dos personaxes máis coñecidos no mundo, sendo que, en 2002, foi elixido pola revista TV Guide como o maior personaxe de debuxos animados de todos os tempos.
Segundo o libro Bugs Bunny: 50 years and Only One Grey Hare, xurdiu en 1940, no barrio de Brooklyn, Nova York, creado por Tex Avery, que dirixiu A Wild Hare (1940), a estrea de Bugs Bunny no cine, e Robert McKimson, que creou o deseño definitivo do personaxe. Segundo Mel Blanc, o seu dobrador orixinal, Bugs Bunny ten un acento característico de Flatbush, unha equilibrada mestura entre os dialectos do Condado do Bronx e do Brooklyn. O seu famoso retrouso é a pregunta Que hai de novo, vello?, xeralmente dito mentres mastiga unha cenoria.
Happy Rabbit
Happy Rabbit apareceu por primeira vez na curta animada "Porky's Hare Hunt", que se estreou o 30 de abril de 1938. Co-dirixido por Ben Hardaway e Cal Dalton (que era responsable de deseño inicial do coello), esta curta tiña un argumento case idéntico á curta de 1937 "Porky's Duck Hunt" (dirixido por Tex Avery), onde se presentara o personaxe de Daffy Duck. Neste, o deseño do coello aínda era totalmente diferente do que finalmente viría a ser, en vez de ter o pelo de cor gris, era un coello branco, e tiña unha personalidade ben máis atolada, como se fose un parrulo en roupa de coello". O actor de voz americano Mel Blanc foi quen lle puxo voz ao coello, que inicialmente tiña un acento neoyorquino, e que perdeu nas versións posteriores. Blanc inicialmente, tamén lle dera unha risada ao coello (ha, ha, ha, HA, ha!), que máis tarde empregaría para o personaxe Woody Woodpecker de Walter Lantz.
Happy Rabbit tivo a súa segunda aparición en 1939 na curta "Prest-O Change-O" dirixida por Chuck Jones, onde é o coello de compañía dun mago chamado: "Sham-Fu the Magician", e incomoda a dous cachorros que andaban a fochicar no material do mago. A súa terceira aparición foi en 1939 na curta: "Hare-um Scare-um", que foi a primeira na que o coello aparecía de cor gris, en vez de branco.
En "Elmer's Candid Camera", producido por Chuck Jones en 1940, o coello encóntrase por primeira vez con Elmer Fudd. Esta curta foi tamén a última na que o coello deu a risada creada por Mel Blanc, que no mesmo ano pasaría a ser usada para Woody Woodpecker de Walter Lantz no episodio Knock Knock.
Bugs Bunny
A primeira aparición oficial do personaxe co nome de "Bugs Bunny" foi na curta "A Wild Hare", dirixida por Tex Avery, con estrea do 27 de xullo de 1940, foi aquí que pronunciou por primeira vez o seu famoso retrouso, "What's up, doc?" (Que hai de novo, vello?) falando con Elmer. O historiador de animación Joe Adamson considera "A Wild Hare" como o primeiro deseño "oficial" do personaxe co nome de "Bugs Bunny". E é tamén o primeiro debuxo animado onde Mel Blanc usa a que sería a "voz estándar" do personaxe.
Khalid Mutakabbir
Khalid Mutakabbir, nado o 20 de maio de 1991 en Suwanee, Xeorxia, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense. Cunha estatura de 1,93 metros xoga na posición de escolta.
Traxectoria profesional
O 23 de agosto de 2014, anunciouse a fichaxe de Mutakabbir polo Leyma Natura Básquet Coruña da Liga LEB Ouro. Tras un ano na Coruña, fichou polo Palma Air Europa, da LEB Ouro.
Bebop
Bebop é unha onomatopea supostamente inventada por Dizzy Gillespie (na forma rebop) para referirse á síncope característica deste estilo, evolución do Jazz durante a segunda guerra mundial, cara a unha maior complexidade rítmica, harmónica e estrutural e unha interpretación máis libre e agresiva.
Características
Musicalmente, o bop era unha evolución do swing e unha reacción contra o carácter comercial e previsíbel que estaba adquirindo. Os músicos cansos de estar toda a noite tocando arranxos tediosos cando acababan os seus traballos reuníanse en locais de Harlem, principalmente o Minton's Playhouse e improvisaban até o abrir do día. Entre os que se reunían estaban: Charlie Christian, Lester Young, Kenny Clarke aos que se uniron os dióscuros do bebop: Charlie Parker e Dizzy Gillespie. Os músicos mozos incluían harmonías audaces e duplicaban os ritmos (tocar en 8/4 cando o tema está en 4/4), en parte por diversión, pero tamén para desanimar aos músicos da vella escola ou pouco dotados. Por causa da folga de gravacións do sindicato de músicos de 1942 a 1944, os seus comezos non están documentados e até 1945 non se grava o primeiro disco de bebop. Nun comezo o estilo foi fortemente contestado polos músicos maiores e os afeccionados, pero o Jazz é unha música de músicos e entre eles axiña prendeu; e pese ás enormes dificultades técnicas que comportaba, para 1949 todo era bebop. Durante os anos cincuenta producironse dúas reacción a este estilo: o Hardbop estilo máis simple e enraizado no gospel, e o Cool jazz máis desapaixonado e con arranxos máis complexos.
Baltar, Souto, Paderne
Baltar é un lugar da parroquia de Souto no concello coruñés de Paderne, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
William Buckland
William Buckland, nado o 12 de marzo de 1784 en Axminster (Devonshire) e finado o 14 de agosto de 1856, foi un prominente naturalista, xeólogo e paleontólogo británico que escribiu a primeira descrición completa dun dinosauro. Era de opinión favorábel ao creacionismo antigo da Terra e á teoría do Diluvio Universal, foi convencido da realidade das glaciacións de Louis Agassiz.
Cēsis
Cēsis (en letón Cēsis, en estoniano Võnnu, en alemán Wenden e en ruso Кесь/Цесис é unha cidade de Letonia. Con 15,400 habitantes (2016) é a segunda maior cidade ao norte da rexión de Vidzeme, despois de Valmiera. Estivo nomeada a Capital Europea da Cultura no ano 2014 . A batalla de Cēsis no xuño de 1919, onde forzas letoas e estonianas combateron contra os alemás, considérase como decisiva na guerra de independencia de Letonia.
Disgrafía
Unha disgrafía é unha incapacidade evolutiva ou deterioración importante da escrita. Adoita manifestarse na má formación das letras, na descorganización e nunha coordinación viso-motora fina limitada. O éxito do tratamento destes problemas está relacionado co desenvolvemento global das habilidades da linguaxe que incidan no ensino de conceptos direccionais, temporais e espaciais, e na redución da angustia.
Phrynorhombus norvegicus
Phrynorhombus norvegicus (Günther, 1862) é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos escoftálmidos, única actualmente recoñecida no xénero ''Phrynorhombus e coñecida en galego como meiga de Noruega.
Taxonomía
O xénero Phrynorhombus foi descrito en 1862 polo zoólogo británico de orixe alemá Albert Günther. O nome Phrynorhombus está formado coa raíz do latín científico phryno-, derivada do grego φρύνος phrýnos, "sapo", e o latín rhombus, "rodaballo" que, á súa vez, deriva do grego antigo ῥόμβος rhómbos, "rombo". Günther, así mesmo, describiu por primeira vez, e o mesmo ano, á especie, pero baixo o nome de Rhombus norvegicus, que máis tarde reclasificou no xénero actual.
Até hai pouco tempo recoñecíanse no xénero dúas especies: pero a segunda reclasificouse actualmente como Zeugopterus regius (Bonnaterre, 1788).
Características
As principais características morfolóxicas deste peixe son:
Bioloxía
Aliméntase principalmente de pequenos peixes e invertebrados (sobre todo crustáceos e vermes). A desova efectúase entre os meses de febreiro e agosto (con máis frecuencia entre abril e xullo). Os ovos, peláxicos, miden 0,8 mm de diámetro, e eclosionan ao cabo dunha semana. As larvas, de simetría bilateral, sofren a metamorfose ao estadio bentónico cando alcanzan entre 10 e 13 mm.
En Galicia
O primeiro rexistro en augas de Galicia, na zona externa da ría de Arousa, entre os 10 e os 40 m de profundidade, fíxoo J. Iglesias en 1981, publicándoa no seu traballo "Spatial and temporal changes in the demersl fish community of the Ria de Arosa (NW Spain)", Mar. Biol. 65: 199-208. Posteriormente hai outra cita, do mesmo autor, xunto a E. González Gurriarán, en 1984, na ría de Pontevedra, publicada en "Primeros datos sobre la megafauna bentónica de la Ría de Pontevedra: Peces demersales y crustáceos decápodos (Brachyura)", ''Cuadernos da Área de Ciencias Mariñas. Seminario de Estudos Galegos'' 1: 303-319.
Domiz, Carballeda de Valdeorras
San Bernabeu de Domiz é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Carballeda de Valdeorras. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 23 habitantes (13 homes e 10 mulleres), distribuídos en 1 entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 31 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 22 habitantes, sendo 16 homes e 6 mulleres.
Ivo Castro
Ivo Castro, nado en Lisboa o 28 de marzo de 1945, é un lingüista portugués, especialista en historia da lingua portuguesa e mais é coordinador da edición crítica da obra de Fernando Pessoa.
Traxectoria
Licenciouse en filoloxía románica na Universidade de Lisboa (UL) en 1969. Foi catetrático de lingüística da Facultade de Letras da Universidade de Lisboa e director do seu Centro de Lingüística. Entre 1995 a 2004 foi director da Cátedra de Estudos Galegos da Universidade de Lisboa. É membro correspondente da Real Academia Galega dende 2002, e en 2023 nomeárono doutor honoris causa da Universidade de Santiago de Compostela.
Ilona Brūvere
Ilona Brūvere, nada en Riga en 1954, é unha directora de cine letoa.
Traxectoria
Brūvere recibiu formación na Escola Inglesa de Riga Nº 50. Como realizadora no Studio of Film Actors e a nivel universitario na facultade de xornalismo de Letonia.
No período 1972-1979 Brūvere traballa como reporteira para a Radio Letoa. Nese mesmo período é aceptada como asistente de dirección para o Estudo de Cine de Riga e como presidenta da asociación de Novos Cineastas, presidencia que duraría até o 1989, ano no que emigra á República Federal de Alemaña. Xa na súa cidade de acollida ingresa como membro da Asociación Alemá de Cineastas ″Bundesvereinigung des deutchen Films, Hamburger Filmburo″. Como autora alemá colabora co Ministerio de Cultura en Hamburgo e Frankfurt. Así mesmo toma parte nas actividades relacionadas coa ″European Film Foundation″ entre o 1990-1991. Ano no que retorna a Riga.
miniatura|centro|600px|Cartel da retrospectiva sobre Ilona Brūvere 1. Festival Internacional de Cine de Riga (Riga IFF) en 2014
Ladrús, Curtis, Curtis
Ladrús é un lugar da parroquia de Curtis no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Tiña 5 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 4 eran homes e 1 era muller.
Arquitectura paleocristiá
miniatura|300px|[[Basílica de Santa Sabina de Roma, de arquitectura paleocristiá, construída no século V.]] A arquitectura paleocristiá, tamén chamada arquitectura cristiá primitiva, é aquela que foi realizada entre finais do século III –baixo o mandato de Constantino I o Grande– até o século VI –na época do emperador Xustiniano I. Xorde principalmente para satisfacer a necesidade de construción de estruturas de seu para a relixión cristiá.
Aínda que se orixinou en Siria e Exipto, axiña pasou a Occidente, e vai ser en Roma –centro da cristiandade– onde se produciron as primeiras manifestacións de monumentos de arquitectura, no eido dos cemiterios ou catacumbas; era unha etapa de clandestinidade por mor das persecucións ás que eran obxecto aqueles que practicaban a relixión cristiá. Nesta mesma época, para celebrar as asembleas de culto relixioso empregábanse vivendas privadas, adaptando algunhas das súas salas para estes fins (domus ecclesiae).
A etapa seguinte comeza no ano 313 co Edicto de Milán, promulgado polos emperadores Constantino I o Grande –despois da súa conversión– e Licinio, segundo o cal outorgáronselles ós cristiáns plenos dereitos de manifestación pública das súas crenzas:
Jonathan Swift
Jonathan Swift, nado en Dublín o 30 de novembro de 1667 e finado na mesma cidade o 19 de outubro de 1745, foi un escritor satírico irlandés en lingua inglesa.
A súa obra principal é As viaxes de Gulliver, que constitúe unha das críticas máis amargas que se escribiron contra a sociedade e a condición humana.
Chantada, Souto, Paderne
Chantada é un lugar da parroquia de Souto no concello coruñés de Paderne, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 111 habitantes (56 homes e 55 mulleres).
Lardeira, Carballeda de Valdeorras
San Tirso de Lardeira é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Carballeda de Valdeorras. Segundo o IGE en 2014 tiña 26 habitantes (17 homes e 9 mulleres), 24 menos ca en 2004 (25 homes e 25 mulleres) e 25 menos ca en 1999. Ten unha única entidade de poboación, a aldea que dá nome á parroquia.
Pedro Galán Calvete
Pedro Galán Calvete, nado na Coruña o 18 de xullo de 1917 e finado na Corveira (Culleredo) o 16 de setembro de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Pedro Galán Cortés, camareiro nos transatlánticos, foi o maior de catro fillos. Cursou os estudos primarios na Escola de Insiño Galego da Coruña. Institución creada polas Irmandades da Fala e onde impartía aulas Ánxel Casal, para continuar despois na Escola Profesional de Comercio.
O seu compromiso político apareceu nun manifesto publicado na revista A Nosa Terra en outubro de 1933. Neste, xunto a Jenaro Marinhas del Valle entre outros, diríxense "aos mozos cruñeses" para lles anunciar a constitución da Federación de Mocedades Galeguistas, baixo a disciplina do Partido Galeguista. Foi Secretario de Organización da Mocedade Galeguista da Coruña. Representou as mocidades da Coruña na asemblea fundacional da Federación de Mocedades Galeguistas celebrada en Ourense en xaneiro de 1934, e formou parte do seu Consello Nacional en representación da comarca da Coruña. miniatura|Tumba de Pedro Galán no [[cemiterio de Santo Amaro da Coruña.]] Traballou no departamento de contabilidade da empresa de xabróns «La Toja», ao tempo que realizou un intenso traballo político e social. Participou en actos públicos na Comarca da Coruña con Ramón Suárez Picallo, Antón Villar Ponte, Uxío Carré Naya, José Villaverde Velo e Javier Pose. Tamén estivo vencellado á creación do Club do Mar, xa que formou parte da súa directiva en 1935 como vogal do comité de propaganda. Colaborou en A Nosa Terra, con artigos como "Cambó Falou" e "A Hespaña d-eles".
Co golpe de Estado de 1936 rexeitou a oportunidade de fuxir embarcado a América que lle ofreceu o seu pai e, seguindo coa súa vida con normalidade, iniciou estudos de Dereito. Foi detido o 10 de setembro de 1936 e levado ao Cárcere da Coruña e despois ao cuartel da policía no Orzán. O 16 de setembro atoparon o seu corpo nunha gabia da Corveira, xunto cos de Manuel Andrade Deibe, Joaquín Iglesias Cabana e José Manuel Álvarez Álvarez.
Protease
As proteases, tamén chamadas peptidases, proteinases ou encimas proteolíticos, (EC 3.4) son encimas que rompen enlaces peptídicos entre os aminoácidos das proteínas, orixinando péptidos máis pequenos ou aminoácidos libres. O proceso chámase clivaxe ou rotura proteolítica, un mecanismo común de activación ou inactivación de encimas implicado principalmente na dixestión e na coagulación sanguínea. Como se utiliza no proceso unha molécula de auga, as proteases clasifícanse como hidrolases.
As peptidases constitúen unha grande familia, dividida en endopeptidases e exopeptidases, de acordo coa posición do enlace peptídico que vai ser roto na cadea peptídica.
As endopeptidases actúan preferentemente nas rexións internas da cadea polipeptídica, situadas entre as rexións N-terminal e C-terminal. A presenza de grupos α-amino ou α-carboxilo ten un efecto negativo na actividade do encima.
Maques de Abaixo, Curtis, Curtis
Maques de Abaixo é un lugar da parroquia de Curtis no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2010 tiña quince habitantes (sete homes e oito mulleres).
Protease
As exopeptidases actúan soamente nos extremos das cadeas polipeptídicas na rexión N- ou C-terminal. Aquelas que actúan na rexión amino terminal libre liberam un único residuo de aminoácido (aminopeptidases), un dipéptido (dipeptidil-peptidases) ou un tripéptido (tripeptidil-peptidases). As exopeptidases que actúan na rexión carboxilo terminal libre liberan un único aminoácido (carboxipeptidases) ou un dipéptido (peptidil-dipeptidases).
Clasificación
As proteases poden clasificarse en sete grandes grupos:
As peptidases de treonina e ácido glutámico non foran descritas ata 1995 e 2004 respectivamente. O mecanismo usado para romper un enlace peptídico implica a fabricación dun residuo de aminoácido (peptidases de serina, cisteína e treonina) ou a formación dunha molécula de auga nuleofílica (peptidases de ácido aspártico e ácido glutámico e metaloproteases) que pode atacar o grupo carbonilo do enlace peptídico. Unha maneira de formar un nucleófilo é pola tríade catalítica, na cal se usa un residuo de histidina para activar unha serina, cisteína ou treonina como nucleófilo.
Evolución
As peptidases poden clasificarse por criterios evolutivos. A análise das secuencias de aminoácidos das peptidases utilizouse para clasificalas de acordo coas súas familias evolutivas. Algunhas das familias foron agrupadas xuntas e presentan indicios dunha relación distante, parece haber preto de 60 liñas evolutivas de peptidases con orixes distintas. Algúns membros presentan actividades completamente diversas de peptidase, mais hai tamén exemplos impresionantes de converxencia.
Inibidores
A función das peptidases é inibida por encimas inibidores de proteases. Exemplos de inibidores de protease son a clase das serpinas ( ser ine p rotease ou p eptidase in hibitors), entre as que se inclúe a alfa 1-antitripsina. Outras serpinas son o complemento 1-inibidor, a antitrombina, a alfa 1-antiquimotripsina, inhibidor do activador do plasminóxeno 1 (coagulación, fibrinólise) e a recentemente descuberta neuroserpina.
Algúns virus como o VIH dependen de proteases no seu ciclo reprodutivo, pois algunhas proteínas virais están codificadas nunha longa cadea peptídica, e son despois liberadas por proteases, só entón asumen a súa conformación ideal e función. Así, estanse desenvolvendo inibidores de protease como medios antivirais.
Degradación
Como as proteases son proteínas, son cortadas por outras proteases, ás veces da mesma variedade. Iso pode ser un método importante de regulación da actividade proteolítica.
Investigación sobre proteases
O campo de investigación das proteases é inmenso. Barrett e Rawlings estimaron que se publican cada ano aproximadamente uns 8000 artigos relacionados con elas.
Neurolisina
A neurolisina é unha metalopeptidase do cinc. A estrutura da neurolisina forma unha quenlla estreita e profunda. Esa estrutura é a responsable da alta especificidade das neuropeptidases. Ademais, algúns estudos indican que o tamaño da zona N-terminal da proteína que entra no sitio da hidrólise está restrinxido a aproximadamente 10 residuos polas dimensións limitadas da concavidade activa do sitio. As características estruturais poden esclarecer a capacidade de rotura proteolítica dunha variedade de secuencias.
Maya Manolova
Maya Bozhidarova Manolova, nada o 4 de maio de 1965 en Kyustendil, é unha avogada e política búlgara, defensora do pobo búlgara dende 2015.
Traxectoria
Estudou na súa localidade natal e graduouse en historia en Moscova e mais en economía (1994) e dereito (1996) na Universidade de Economía Nacional e Mundial de Sofía. Exerceu como avogada en Kyustendy de 1998 ata 2015.
Actividade política
Militante do Partido Socialista Búlgaro dende 1989, presentouse ás eleccións nas listas de Coalición por Bulgaria, dirixida polos seu partido, e entrou como deputada na Asemblea Nacional en 2005. Líder do PSB da provincia de Kyustendil dende 2008. Entre 2013 e 2014 foi vicepresidenta do parlamento, durante a 42ª lexislatura.
O Campo Verde, Lagoa, Alfoz
O Campo Verde é un lugar da parroquia de Lagoa no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 15 habitantes (6 homes e 9 mulleres).
Gas, Souto, Paderne
Gas é un lugar da parroquia de Souto no concello coruñés de Paderne, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 89 habitantes (49 homes e 40 mulleres).