cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vera Mukhina
Vera Ignatievna Mukhina (en Ве́ра Игна́тьевна Му́хина; en Vera Muhina), nada en Riga o 1 de xuño de 1889 e finada en Moscova o 6 de outubro de 1953, foi unha pintora e escultora soviética, alcumada como "a raíña da escultura soviética".
Erasístrato
Descubrimentos sobre o sistema nervioso
Na liña de Anaxágoras e Alcmeón de Crotona fixo ao cortex cerebral a sede do pensamento, ao contrario que Aristóteles, que a situaba no corazón.
Byrrhoidea
Filoxenia
Os Byrrhoidea no seu estado actual poderían non ser monofiléticos. Atopouse en múltiples estudos que os Buprestoidea deberían aniñarse dentro deles. Filoxenias recentes separaron o grupo Dryopoidea, incluíndo Dryopidae, Elmidae, Limnichidae, Heteroceridae, Chelonariidae, Eulichadidae, Callirphidae, Ptilodactylidae e a familia extinguida Mastigocoleidae. , e algunhas filoxenias consideran que o grupo está máis estreitamente relacionado con Elateroidea que con Byrhhidae.
Erasístrato
Descubrimentos sobre o sistema circulatorio
Erasístrato sinalou a importancia do sangue e estivo moi próximo de facer o descubrimento da circulación sanguínea ao recoñecer que o corazón estaba no centro da rede de arterias e veas. Deu as primeiras descricións da vea cava, as válvulas venosas e as arterias pulmonar e renal.
Vera Mukhina
Traxectoria
Mukhina naceu en Riga (daquela integrada no Imperio Ruso) nunha familia adiñeirada dedicada ao comercio. Viviu nos números 23/25 da Turgeņeva iela (rúa Turgeņeva), onde hoxe figura unha placa conmemorativa.
Erasístrato
Descubrimentos sobre o sistema circulatorio
Foi autor dunha teoría contraposta á dos humores. Defendeu a idea de que o sistema de veas transportaba sangue e non o pneuma imaxinado por Hipócrates. Este sangue contendo o espírito vital era transportado do corazón ao cerebro, onde era transformado e distribuído polo corpo vía os nervios (dos que demostrou que non eran ocos senón formados por unha estrutura tubular sólida). Con todo, o papel das arterias na súa teoría era o de transportar o aire, o que explicaba, segundo el, o pulso. Interpretaba algunhas desordes fisiolóxicas como un exceso de sangue nas arterias. Esta teoría da plétora sanguínea expúxose en oposición á práctica de sangrías defendida por outros médicos da época, como Herófilo.
Vera Mukhina
Traxectoria
Os antepasados de Mukhina viviron en Riga após a Guerra de 1812, en que as tropas napoleónicas invadiron Rusia. A familia era de boa posición económica: en 1937 Mukhina herdou 4 millóns de lats do seu avó. Pasou a infancia e a xuventude (1892-1904) en Feodosia, na península de Crimea. Alí estivo ao coidado do seu pai, quen velou pola saúde de Vera, xa que a nena tiña só dous anos cando a nai morreu de tuberculose. En Feodosia, Mukhina recibiu as súas primeiras leccións de debuxo e pintura. En 1904, cando morreu o pai, Vera e Maria, a súa irmá máis vella, foron atendidas por tíos e tías que viviron en Kursk, onde Mukhina cursou a secundaria, da que se graduou con honras.
O día de Nadal de 1912, estando Mukhina na casa do seu tío na provincia de Smolensk, tivo un accidente. Mentres baixaba por un monte montada nunha zorra, chocou contra unha árbore e cortou o nariz cunha póla. Foi operada nun hospital en Smolensk, mais as cicatrices ficaron na súa cara de por vida. Amais, a súa face delicada e infantil ficou moi distinta após as oito cirurxías plásticas realizadas por varios médicos franceses. Adquiriu un aspecto masculino, de trazos ásperos e irregulares. O accidente tivo importantes consecuencias na vida de Mukhina, así como na súa carreira futura.
Anos despois mudouse a Moscova, onde estudou en varios centros de arte privados, incluíndo os de Konstantin Yuon e Ilya Mashkov. En 1912 viaxou a París, onde estudou de maneira simultánea na Académie de la Grande Chaumière e na Académie de La Palette (onde tivo como profesores a Henri Le Fauconnier e Jean Metzinger), ao tempo que tomou clases con Emile-Antoine Bourdelle. Posteriormente viaxou a Italia para coñecer a pintura e a escultura do Renacemento.
En 1915 e 1916 traballou como asistente de Aleksandra Ekster no teatro de cámara Alexander Tairov en Moscova. Tras a Revolución de Outubro en Rusia, adoptouse o coñecido como "plan Lenin de propaganda monumental". Os escultores recibiron encomendas do estado para facer monumentos na cidade. En 1918 Mukhina completou o proxecto do monumento ao educador e publicista Nikolai Ivanovich Novikov. Dito proxecto foi aprobado polo Narkompros, o Comisariado de Educación. Porén, o modelo do monumento, feito de arxila e almacenado nun taller sen calefacción, acabou por gretarse, polo que o proxecto ficou incumprido.
Como parte do plan de propaganda monumental, Mukhina creou esbozos das esculturas Revolución e mais Liberated Labor (1919), así como monumentos a Vladimir Mikhailovich Zakorskii (1921) e Iakov Mikhailovich Sverdlov, tamén coñecido como A Chama da Revolución, (1923) e inspirada na obra Formas únicas da continuidade no espazo (1913), do artista futurista italiano Umberto Boccioni.
Na década de 1920 Mukhina converteuse nunha das escultoras máis salientábeis da Unión Soviética. Malia manterse como escultora cubista até 1922, deveu nunha artista de renome do realismo socialista, tanto no estilo coma no ideolóxico. En 1923 Mukhina e Aleksandra Ekster deseñaron o pavillón do periódico Izvestia na primeira exposición sobre os eidos agrícola e artesanal de toda Rusia, en Moscova. En 1925 Mukhina e a deseñadora de moda Nadezhda Petrovna Lamanova recibiron o "Grand Prix" na Exposición Internacional de Artes Decorativas e Industriais Modernas de París pola súa colección de roupa elegante para mulleres. Estaba elaborada a partir de materiais bastos mais accesíbeis: farrapo, percal, lona, flanela, tecido para elaborar chapeus, cintos decorados con ervillas de cores e botóns entallados en madeira. A decoración dos vestidos consistía en ornamentos orixinais, incluíndo o estampado de galos, inventado por Mukhina.
Mukhina deuse a coñecer a nivel internacional coa escultura O Obreiro e a Muller do Kolkhoz, de 1937. Entre 1938 e 1939 traballou nas obras Himno á Internacional, Chama da Revolución, Mar, Terra, Fertilidade e Pan, para a ponte Moskvoretski. Pan (1939) é a única escultura feita por Mukhina, xa que as demais foron recreadas a partir de bosquexos tras o pasamento da escultora.
Desde outubro de 1941 até abril de 1942 viviu e traballou no centro de evacuación de Kamensk-Uralski. En 1945 Mukhina foi convidada a Riga como experta para facer unha conclusión do monumento Liberdade, o cal ía ser derrubado. Porén, defendeu ferreamente o monumento, malia a súa opinión contradicir a do partido, e o monumento foi mantido.
Esculpiu, amais, dous monumentos a Maxim Gorki. Un deles foi instalado en 1943 en Moscova na terminal ferroviaria de Belorusski; o outro, na cidade de Gorki (actualmente coñecida como Nizhnii Novgorod) en 1952.
Mukhina continuou coas súas creacións de monumentos oficiais e coa escultura arquitectónica, por encargo do Estado, até o seu pasamento. Tamén experimentou co vidro, e elaborou bustos con ese material, co obxectivo de enriquecer o vocabulario artístico da arte soviética. Presentou acotío as súas teorías sobre a escultura, experimentou con materiais novos e desenvolveu unha técnica de escultura polícroma.
Entre 1941 e 1952, Mukhina gañou o Premio Estatal da URSS cinco veces, e en 1943 foi nomeada Artista do Pobo da URSS. Debido á influencia de Mukhina como gran artista soviética, e como antiga alumna do escultor letón Kārlis Zāle, persuadiu os oficiais soviéticos a finais da década de 1940, sinalando a grande importancia artística do Monumento de Liberdade de Riga. Grazas ao seu esforzo, evitou que o monumento fose demolido, xa que se pretendía levantar no seu lugar unha estatua de Iosif Stalin.
O Pazo, Recaré, O Valadouro
O Pazo é un lugar da parroquia de Recaré, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Vera Mukhina
Traxectoria
En 1953 escribiu o libro A Sculptor's Thoughts. Finou ese ano en Moscova o 6 de outubro a causa dunha anxina. Está enterrada, xunto co seu home, no cemiterio moscovita de Novodevichi.
En Moscova
miniatura|292x292px|Deseño de vestiario para teatro (1916)
A obra máis célebre de Mukhina, con diferenza, é O Obreiro e a Muller do Kolkhoz. Esta escultura de grandes dimensións foi a principal atracción do pavillón soviético na Exposición Internacional en París de 1937. Dito monumento era o máis preciado do pavillón deseñado polo arquitecto Boris Mikhailovich Iofan. O deseño permitía que o sol, ao alumear a escultura pola parte frontal, crease un efecto resplancedente. Dese xeito, as dúas figuras semellaban estar a voar, sensación realzada por unha bufanda ou pañoleta ondeante. O conxunto transmitía un poderío pouco común que representaba as aspiracións da URSS de lograr novas vitorias. A prensa francesa considerouna como "a mellor escultura do século XX". A estatua, co brillo do sol, parecía desafiar a aguia nazi no alto da esvástica do pavillón alemán, situado xusto enfronte.
Pola súa parte, Pablo Picasso declarou:
Esta foi a primeira obra escultórica do mundo creada mediante soldadura. O monumento, de 24 metros de altura e 75 toneladas de peso, foi construído a partir de placas de aceiro inoxidábel sobre un soporte de madeira. As placas estaban unidas mediante unha técnica anovadora de soldadura por puntos. Cada unha das figuras sostén, respectivamente, un martelo e un fouciño, que unidos representan o distintivo da Unión Soviética.
Trala clausura da exposición, o monumento foi desmontado e levado de regreso a Moscova. En 1939 foi instalado onda a entrada principal do Centro Panrruso de Exposicións (VDNKH), malia que o deseño sufriu alteracións. O monumento foi situado nun pedestal baixo e, ao seren as costas das estatuas orientadas cara ao sol, desapareceu a sensación de estaren voando. Ante isto, Mukhina afirmou que o seu monumento quedara "a rastro". Con todo, en 1947 a escultura converteuse no logo do estudo cinematográfico Mosfilm, un dos máis antigos de Europa. En 2009 foi restaurada e instalada nun pedestal máis alto.
Sa, Recaré, O Valadouro
Sa é un lugar da parroquia de Recaré, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
A Torre, Recaré, O Valadouro
A Torre é un lugar da parroquia de Recaré, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Illa Decepción (novela)
Illa Decepción é a terceira novela da escritora compostelá Berta Dávila, escrita en galego e publicada por Galaxia no 2020. Nese mesmo ano gañou a XIV Edición do Premio Narrativa Breve Repsol.
Trama
En realidade a trama non segue un desenvolvemento lineal, senón que resulta un pretexto para que a autora desenvolva unha serie de reflexións sobre diversos acontecementos da súa vida. Os temas que se tocan na novela son propios do ámbito íntimo da autora, como a maternidade, a relacións interpersoais, a relación cos obxectos e os espazos vividos ou o estado anímico da propia autora. Nesa liña son constantes as regresións temporais que nos levan a momentos da infancia e da mocidade da autora.
Narración
A novela nárrase en primeira persoa. Pola súa temática e o lirismo da súa linguaxe a obra aseméllase a Carrusel, a anterior novela da autora. Emporiso, nesta ocasión teñen maior peso os aspectos metanarrativos ou a reflexión sobre o contexto social en que se desenvolve a redacción da novela, que coincide en boa medida co confinamento domiciliario decretado no territorio español a causa da crise do coronavirus.
Vilariño, Zamáns, Vigo
Vilaverde é un lugar da parroquia de Zamáns, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo.
José Balboa
Traxectoria
En setembro de 2016 publicou a súa autobiografía Uno de tantos.
Obras
Todo o diñeiro recadado das súas obras é destinado á investigación das enfermidades estrañas.
Palas de Rei, Palas de Rei, Palas de Rei
Palas de Rei é un lugar da parroquia de Palas de Rei no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 849 habitantes, dos cales 414 eran homes e 435 eran mulleres.
Lingua yurí
A lingua yurí (ou jurí) foi unha lingua indíxena falada outrora na rexión do río Caquetá, no Amazonas brasilieiro, estendéndose lixeiramente a Colombia. Foi falado no río Puré, en Colombia, e nos ríos Içá e Japurá, no Brasil.
Penela, Palas de Rei, Palas de Rei
Penela é un lugar da parroquia de Palas de Rei no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 32 habitantes, dos cales 15 eran homes e 17 eran mulleres.
Toponimia
O topónimo é un diminutivo de pena (latín medieval derivado de ) co sufixo do latín vulgar -ella, unha "peneda pequena".
Lingua yurí
Unha pequena cantidade de datos sobre a lingua foi recolectada en dúas ocasións no século XIX, en 1853 e 1867. Kaufman (1994:62, por Nimuendajú 1977:62) declara que hai boas evidencias léxicas que apian a conexión coa lingua ticuna e a familia ticuna–yurí, aínda que os datos non foron comparados explicitamente (Hammarström 2010).
Crese que o pobo yurí e a súa lingua sobreviven entre os pobos non contactados da rexión do río Puré, no Parque Nacional Natural Río Puré. Ademais, "yurí" é empregado a miúdo como sinónimo do único pobo nomeado da área, os carabayo. Unha lista de palabras recollidas en 1969 dos carabayo, recuperadas en 2013, suxire que a lingua esta estreitamente relacionada co yurí, aínda que quizais non sexa un descendente directo.
Torrullón, Recaré, O Valadouro
Torrullón é un lugar da parroquia de Recaré, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Trasmil, Recaré, O Valadouro
Trasmil é un lugar da parroquia de Recaré, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Penela, Quindimil, Palas de Rei
Penela é un lugar da parroquia de Quindimil no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa.
Toponimia
O topónimo é un diminutivo de pena (latín medieval derivado de ) co sufixo do latín vulgar -ella, unha "peneda pequena".
Esteban Cortizas Vilar
Esteban Cortizas Vilar, coñecido como Bailarín, nado en Mugardos e finado no mesmo concello o 23 de xaneiro de 1946, foi un político galego.
Traxectoria
Emigrou aos Estados Unidos de América, onde foi bailarín e profesor de baile co nome Cortez. Retornou a Mugardos en 1922, e foi profesor de baile. Volveu marchar aos Estados Unidos e retornou noutras ocasións a Mugardos aproveitando as xiras que facía por Inglaterra, París e Bélxica. Tamén traballou nalgunhas películas. Seguiu visitando Mugardos nos anos da República. Definitimaente instalado en Mugardos, foi vicepresidente do Casino Mugardés en xaneiro de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi xefe dos "balillas" de Mugardos, xefe local da Falanxe de Mugardos e un dos principais responsábeis da represión na zona de Mugardos. Foi nomeado concelleiro de Mugardos e foi primeiro tenente-alcalde. En febreiro de 1944 foi destituído polo gobernador civil "por conduta incorrecta e proceder agresivo contra unha xerarquía de Falange". Foi executado no Casino de Mugardos onde estaba reunida a directiva, polos guerrilleiros Adolfo Allegue Allegue e José Vázquez Mauriz o 23 de xaneiro de 1946; os guerrilleiros efectuaron varios disparos, alcanzando tres deles a Cortizas que foi traslado ao Sanatorio do Carme onde morreu.
Lingua náhuatl de Tabasco
A lingua náhuatl de Tabasco é unha variedade da lingua náhuatl falada por unhas 30 persoas do pobo náhuatl en Cupilco, no estado mexicano de Tabasco. A lingua pertence á rama oriental do grupo de linguas nahuas e presenta unha serie de características diverxentes. Está relacionada coas variedades de Mecayapan, Tatahuicapan de Juárez, Cosoleacaque e tamén está emparentado coa lingua pipil do Salvador.
É a variante máis oriental en territorio mexicano, da cal quedan arredor de 30 falantes que residen na comunidade de Cupilco, no concello tabasqueño de Comalcalco. Está clasificado segundo o centro de investigacións Ethnologue na categoría de “8b”, é dicir, case extinto.
Lingua náhuatl de Oaxaca
A lingua náhuatl de Oaxaca (en Huaxyacac nahuatlahtolli) é unha variedade da lingua náhuatl falada por unhas 13.000 persoas do pobo náhuatl no estado mexicano de Oaxaca. Fálase na serra mazateca de Oaxaca, e esténdese dende Teotitlán até a rexión de Tochtepec. É a variedade máis meridional en territorio mexicano e está emparentada co náhuatl da Serra Negra de Puebla e o náhuatl de Orizaba. Ten arredor de 13.000 falantes, os cales residen principalmente nas comunidades de Teotitlán del Camino, Santa María Teopoxco, Nanahuatipam, San Martín Toxpalan, Apixtepec, El Manzano de Mazatlán, Cosolapan e Tenosapa.
José Eduardo Agualusa
José Eduardo Agualusa Alves da Cunha, nado en Huambo (Angola) o 13 de decembro de 1960, é un xornalista, escritor e editor angolano de ascendencia portuguesa e brasileira.
Traxectoria
Nacido en Huambo, na entón África Occidental Portuguesa, é neto materno de Joaquim Fernandes Agualusa, Oficial da Orde Civil do Mérito Agrícola e Industrial Clase Industrial a 13 de maio de 1960.
Estudou agronomía e silvicultura no Instituto Superior de Agronomía da Universidade Técnica de Lisboa. Colaborou co xornal portugués Público desde a súa fundación; na revista do domingo dese diario (Pública) asinaba unha crónica quincenal. Escribiu crónicas para a revista portuguesa LER, para o xornal brasileiro O Globo e para o portal Rede Angola. Na RDP África foi realizador do programa A Hora das Cigarras, sobre música e poesía africana.En 2006 lanzou, xuntamente con Conceição Lopes e Fátima Otero, a editora brasileira Língua Geral, dedicada só a autores de lingua portuguesa. Nunha entrevista, o escritor responde a pregunta, "Quen é o Eduardo Agualusa? "Quen eu son non ocupa moitas palabras: angolano en viaxe, case sen raza. Gústame o mar, o ceo con lume ao fin da tarde. Nacín nas terras altas. Quero morrer en Benguela, como alternativa pode ser Olinda, no Nordeste do Brasil." Preguntado se se divirte escribindo, Agualusa explica: "Escribir divírteme, e escribo tamén, porque quero saber como termina o poema, o conto ou a novela. E tamén porque a escrita transforma o mundo. Ninguén cre nisto e no entanto é verdade."
Beneficiouse de tres bolsas de creación literaria: a primeira, concedida polo Centro Nacional de Cultura en 1997 para escribir Nação Crioula; a segunda en 2000, concedida pola Fundación Oriente, que lle permitiu visitar Goa, India, durante tres meses e tras a cal escribiu Um Estranho em Goa; a terceira en 2001, concedida pola institución alemá Deutscher Akademischer Austauschdienst. Grazas a esta bolsa viviu un ano en Berlín, e foi alí que escribiu O Ano em que Zumbi Tomou o Rio. En 2009, foi convidado pola fundación holandesa Fonds voor de Letteren a pasar dous meses en Ámsesterdm, onde escribiu Barroco Tropical.
Membro da União dos Escritores Angolanos. Os seus libros están traducidos a máis de trinta idiomas.
Novela
miniatura|J. E. Agualusa
Recepción crítica
Pires Laranjeira describe o autor así: "Agualusa alia á súa capacidade de fundamentación histórica a facilidade de fluencia da enunciación, cauterizadas con episodios burlescos, sentimentais e marabillosos."
Lingua avéstica
O avéstico (tamén coñecido como zenda , proveniente da palabra avéstica zainti, que significa 'interpretación' ) é unha lingua iraniana oriental, próxima ao sánscrito, pertencente á familia das linguas indoeuropeas, empregada na antiga Persia, na que está escrito o Avesta (tamén chamado Zendavesta ), o libro sagrado do zoroastrismo.
Características xerais
O alfabeto avestano é unha evolución da escritura palavi tardía que á súa vez deriva do alfabeto arameo.
Estudo
A lingua avéstica segue a ser estudada e empregada como lingua litúrxica zoroastriana. Un dos filólogos occidentais que mostrou interese nesta lingua foi Rasmus Rask, que publicou Om Zendsprogets og Zendavestas Ælde og Ægthed ("Sobre a idade e a autenticidade da linguaxe Zenda e do Zendavesta").
Alvite, San Tomé de Recaré, O Valadouro
Alvite é un lugar da parroquia de San Tomé de Recaré, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Regodeiras, Carteire, Palas de Rei
Regodeiras é un lugar da parroquia de Carteire no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 12 habitantes, dos cales 6 eran homes e 6 eran mulleres.
A Penela, Ulloa, Palas de Rei
Penela é un lugar da parroquia de Ulloa no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 2 habitantes, un home e unha muller.
Casal do Rico, San Tomé de Recaré, O Valadouro
Casal do Rico é un lugar da parroquia de San Tomé de Recaré, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Orbazai
O topónimo galego Orbazai pode referirse a:
As Casas de Baixo, San Tomé de Recaré, O Valadouro
As Casas de Baixo é un lugar da parroquia de San Tomé de Recaré, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Coence, Coence, Palas de Rei
Coence é un lugar da parroquia de Coence no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 15 habitantes, dos cales 6 eran homes e 9 eran mulleres.
As Casas de Riba, San Tomé de Recaré, O Valadouro
As Casas de Riba é un lugar da parroquia de San Tomé de Recaré, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Tampereen Kaupunkiliikenne
miniatura|Logotipo da Tampereen Kaupunkiliikenne. A Tampereen Kaupunkiliikenne Liikelaitos ou TKL (anteriormente chamada Tampereen Kaupungin Liikennelaitos) é un operador de transporte urbano propiedade da cidade de Tampere, Finlandia. Foi fundada o 20 de outubro de 1948.
Historia
miniatura|Antigo trolebús de Tampere en [[Museokeskus Vapriikki|Vapriikki.]] Fundada o 20 de outubro de 1948, o 8 de decembro dese mesmo ano puxo en funcionamento a primeira liña regular de trolebuses de Finlandia entre Hämeenkatu e Härmälä. Con todo, o servizo de trolebuses finalizaría 15 de maio de 1976.
O 10 de outubro de 1995 introduciu as novas tarxetas de viaxe electrónicas.
Meskina
Meskina é un filme neerlandés de 2021 dirixido por Daria Bukvic. O filme xurdiu como un proxecto de Soundos El Ahmadi, que quería ver máis representación da comunidade marroquí nos filmes neerlandeses.
Controversia
É o primeiro filme do actor Bilal Wahib tras un incidente moi denunciado no que lle pediu a un menor que se expuxese en Instagram Live.
Lady Byron
Anna Isabella Noel Byron, nada en Durham o 17 de maio de 1792 e finada en Londres o 16 de maio de 1860, undécima baronesa Wentworth e baronesa Byron, coñecida como Lady Byron, foi unha aristócrata inglesa. Estudou matemáticas e astronomía, e mostrou interese por estas ciencias paralelamente ao desenvolvemento que estaban a experimentar naquel momento. As súas inquedanzas empurrárona a tratar de mellorar as desigualdades sociais, ás que dedicou boa parte dos seus esforzos. Fundou a Ealing Grove School, baseada nos principios pedagóxicos de Emanuel de Fellenberg. Era antiescravista e loitadora pola igualdade de dereitos das mulleres.
Tivo unha filla, a matemática Ada Lovelace.
Infancia e adolescencia
Naceu en Elemore Hall, Pittington, Durham, como Anna Isabella Milbanke. Filla de Sir Ralph Milbanke e Judith Noel, Anna Isabella creceu nunha familia nobre e recibiu unha educación superior. Por unha banda, o seu pai acadara unha notable sona polo seu traballo a favor dos pobres e da abolición da escravitude e, por outra, ambos os pais eran de carácter liberal e progresista, sendo as súas fillas as primeiras receptoras da súa ideoloxía. Anna Isabella creceu preocupada pola difícil situación dos traballadores e dos agricultores arrendatarios no estado, e axudou no establecemento dunha escola en Seaham. Lectora temperá, mostrouse especial interese polas matemáticas e a astronomía, disciplinas que estudou xunto a outras con titores de Cambridge, como William Frend, antigo profesor daquela universidade, quen deu a Annabella unha educación próxima á dos estudantes universitarios, ampliando a súa educación con materias como literatura, filosofía, ciencias e matemáticas. As novas ideas sobre o magnetismo e a frenoloxía chegaron a fascinala.
Matrimonio e maternidade
Ela coñeceu a George Gordon Byron en marzo de 1812, o ano da fama do poeta, pero non conxeniaron e Annabella rexeitou a proposta de matrimonio. En outubro dese mesmo ano, Lord Byron escribiu a Lady Melbourne nestes termos sobre a diferenza de carácter e intereses de ambos: "Agradézoche unha vez máis os teus esforzos coa miña Princesa de Paralelogramos, que a desconcertou máis que a Hipotenusa; na túa natureza non te esqueceches das Matemáticas, onde apreciaba o teu enxeño. A súa forma de proceder é bastante rectangular, ou máis ben somos dúas liñas paralelas que se estenden unha ao lado da outra até o infinito, pero destinadas a non atoparse nunca." Eles continuaron como amigos até 1813, nas súas cartas discutían sobre literatura e el visitouna en Seham. Finalmente, en 1814 aceptou a segunda proposta de matrimonio, a cerimonia tivo lugar o 2 de xaneiro de 1815 pasando a lúa de mel en Halnaby Hall. Porén, o mesmo día da voda xa apareceron problemas entre eles.
O 10 de decembro de 1815 deu a luz á súa única filla, Augusta Ada Byron en Londres. En 1816, un mes despois do nacemento de Ada, e despois de saber que Byron non lle era fiel, Anna Isabella deixouno e obtivo o divorcio coa axuda dos seus pais. Crese que a principal motivación de Annabella para solicitar o divorcio foi o temor de que Lord Byron obtivese a custodia da súa filla, xa que nese momento adoitaban favorecer ao marido. Byron deixou Inglaterra ese mesmo ano e nunca regresou.
Poucos meses despois do seu casamento con Lord Byron, o seu tío materno Thomas Noel, o barón Wentworth, morreu, deixando a nai de Anna Isabella e un primo, Nathaniel Curzon, terceiro barón Scarsdale, como coherdeiros. Os pais de Anna Isabella engadiron o apelido Noel aos seus nomes, polo que Sir Ralph converteuse en Sir Ralph Noel Milbanke e a súa nai Judith Noel-Milbanke.
A propia Anna Isabella engadiu o apelido Noel ao seu nome cando morreu a súa nai, e á morte de Curzon sen herdeiros en 1856 converteuse na baronesa Wentworth por dereito propio como única demandante do título, aínda que nunca o usou. Asinou as súas cartas AI Noel Byron e o seu testamento figura como "Baronesa Noel-Byron". O mundo coñecíaa como Lady Byron e os seus amigos chamábanlle Annabella.
Inside Bill's Brain: Decoding Bill Gates
Inside Bill's Brain: Decoding Bill Gates é unha miniserie documental estadounidense de 2019 creada e dirixida por Davis Guggenheim. Dividido en tres episodios, a serie explora a mente e as motivacións de Bill Gates, cofundador e antigo director executivo de Microsoft e fundador de Bill and Melinda Gates Foundation, xunto coa súa esposa naquela época.
Lady Byron
Matrimonio e maternidade
Anna Isabella promoveu o interese da súa filla Ada polas matemáticas e a lóxica, motivada pola idea de que o estudo destas materias impediría á súa filla desenvolver o carácter temperamental e imprevisible do seu pai. Así, ao contrario do que era costume naquel momento, a baronesa fixo que a súa filla tomase clases de matemáticas e ciencias. Entre os titores que asignou para a súa educación estaban William Frend, William King, o médico de familia, e Mary Somerville, unha astrónoma e matemática escocesa que foi das primeiras en ser admitida na Royal Astronomical Society. Cando a súa filla casou, pediu axuda ao profesor Augustus de Morgan para que non abandonase as matemáticas despois do matrimonio.
Inside Bill's Brain: Decoding Bill Gates
O documental percorre a vida de Gates, dende a infancia, a creación de Microsoft e o seu estado actual como o segundo home máis rico do mundo. A secuencia de apertura presenta unha montaxe de imaxes de arquivo, incluíndo a Gates cando recibe un tortazo na cara de Noël Godin en Bélxica, durante unha visita a funcionarios da Unión Europea.
Lady Byron
Madurez e pasamento
Lady Byron seguiu interesándose polos desfavorecidos, investigando as causas dos seus problemas, proporcionando solucións máis aló do mero apoio económico. Axudou a crear a Brighton Cooperative Society e prestou o soto da súa casa de Brighton para unha escola de mecánica.
En 1840 asistiu á Convención contra a escravitude británica e estranxeira, implicándose na mellora das condicións dos barrios pobres e poñendo enriba da mesa os dereitos das mulleres. Compartiu con Mary Carpenter (1807–1877), a pioneira en establecer escolas de reforma femininas, a convicción de que a sociedade debería asumir a responsabilidade da educación e coidado dos orfos. En 1852 comprou Red Lodge en Bristol, que Mary Carpenter dirixía como escola de reforma para nenas.
Lady Byron morreu de cancro de mama o 16 de maio de 1860, un día antes do seu 68º aniversario. Foi enterrada no cemiterio de Kensal Green, en Londres.
Gontá de Abaixo, Coence, Palas de Rei
Gontá de Abaixo é un lugar da parroquia de Coence no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 59 habitantes, dos cales 29 eran homes e 30 eran mulleres.
Jesús Centeno
Jesús Centeno Moyer, nado en Lugo o 27 de abril de 1967, é un ex-deportista galego, que competía en péntatlon moderno. Disputou os Xogos Olímpicos de 1992 en Barcelona.
É fillo do tamén deportista Leopoldo Centeno, irmán xemelgo de Leopoldo Centeno Moyer, tamén pentatleta olímpico, e irmán máis vello de Rafael Centeno, pentatleta e cociñeiro.
Traxectoria
Seu pai Leopoldo practicara varios deportes, entre eles o baloncesto, chegando a militar no Breogán, a hípica ou o péntatlon moderno. Jesús comezou na hípica, pasando logo ao péntatlon, deporte que comezou a practicar en Toledo e no que empezou a destacar xunto ao seu irmán xemelgo Leopoldo e ao irmań menor, Rafael.
En 1985 entrou con Leopoldo na Residencia Blume de Barcelona e en 1988 acudiu aos Xogos Olímpicos de Seúl, como suplente de seu irmán e dos tamén irmáns Eduardo e Jorge Quesada. Nos Xogos Olímpicos de 1992 formou no equpo titular, xunto ao seu irmán xemelgo e Carles Lerín, acabando na 12ª posición. Na proba individual foi 27º.
O Cruceiro, Cuíña, Palas de Rei
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Cuíña no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa.
O Cruceiro, Salaia, Palas de Rei
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Salaia no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa.
Rally Rías Baixas de 1990
O Rally Rías Baixas de 1990 foi a 26ª edición de dito rally. Foi puntuable para a tempada 1990 do Campionato de Galicia de Rally, así como para a Copa de España de Rallys. Celebrouse o 28 de xullo de 1990 e o vencedor foi Germán Castrillón, a bordo dun Ford Sierra RS Cosworth.
Itinerario
O rally constou de tres seccións e 17 treitos cronometrados. A primeira comezou ás 10 da mañá e percorreu os treitos de Vigo, Cillarga (9,4 km), Barbudo (4,4 km), Fornelos - Quintáns (16,8 km) e Sabaxáns - Barcia de Mera - Covelo (22,9 km). Na segunda sección repetíronse os mesmos treitos, con chegada en Vigo e cunha pasada extra por Cillarga. A terceira e última sección, a nocturna, comezou ás 9 da noite en Vigo e percorreu dúas veces os treitos de Salceda (6,7 km), Chenlo (9,9 km), Vincios - Vilaza (4,6 km) e Camos - Vincios (5,4 km), rematando de madrugada.
Resumo
O rally supuxo o regreso de Germán Castrillón e Estrella Castrillón, que tras seren subcampións galegos o ano anterior non participaran aínda en ningún rally desta tempada por falta de patrocinadores. Finalmente inscribíronse cun Ford Sierra Cosworth mercado a Carlos Piñeiro. Tamén reaparecía o vigués Juan Carlos González "Culebra", aos seus 52 anos e despois de máis de dez sen competir. Inscribiuse cun BMW M3 que lle mercou a Pep Bassas, e co que o piloto catalán se proclamara campión de España na tempada anterior.
No primeiro treito da sección nocturna, en Salceda, Castrillón recuperou a primeira posición, e aumentou a súa vantaxe nos dous seguintes treitos, Chenlo e Vincios - Vilaza. Na primeira pasada por Camos - Vincios, "Culebra" recortoulle un pouco de tempo ata colocarse a 15 segundos, pero con todo, Castrillón xa non cedeu a primeira posición e chegou como vencedor á meta, tendo como único sobresalto en toda a noite unhas vacas que se lle cruzaron na estrada no treito de Chenlo.
O vascofrancés Marc Etchebers ocupou o terceiro caixón do podio, ao chegar por diante do canario "Carlos" e do Citroën AX Sport de "Peitos", quedando este último en quinto lugar e primeiro da Challenge Citroën.
Lingua náhuatl de Orizaba
A lingua náhuatl de Orizaba é unha variedade da lingua náhuatl falada por unhas 120.000 persoas do pobo náhuatl no estado mexicano de Veracruz, principalmente na área ao sur da cidade de Orizaba. Tamén se coñece como azteca de Orizaba e náhuatl da Serra de Zongolica. Ten un 79 por cento de intelixibilidade co náhuatl de Morelos. Hai un dialecto chamado náhuatl de Ixhuatlancillo que se fala nunha vila ao norte de Orizaba. Existe unha escola secundaria que usa esta lingua.
A Muxueira, San Tomé de Recaré, O Valadouro
A Muxueira é un lugar da parroquia de San Tomé de Recaré, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
O Cruceiro, San Miguel de Coence, Palas de Rei
O Cruceiro é un lugar da parroquia de San Miguel de Coence no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa.
Osismos
Os osismos (en latín, Osismii) foron un pobo galo que viveu na Armórica, da que ocupaban unha boa parte do seu occidente.
Nome
A súa primeira mención, como Ὀστίσμιοι Ostímioi, débese ao xeógrafo e viaxeiro da Antiga Grecia Piteas, no século IV a.C., que os situaba ao final da península de Kabaïon, que hoxe en día non se pode identificar. O seu nome (Ostímioi) significa "o máis lonxao" ou "aqueles que viven no fin do mundo". Seu territorio correspóndese en termos xerais ao moderno departamento francés de Finistère, cuxo nome reflicte o mesmo significado en latín Finis Terræ, isto é, a final da Terra, do que tamén deriva a galega Fisterra.
Segundo Estrabón, o explorador Piteas, que viaxou ao noroeste de Europa a finais do século IV a.C., informou da variante Ὠστιμίους Ōstimíous, que parece ser a forma máis antiga do nome, documentada antes de que ocorrera o coñeocido cambio de son galo: st-> -ss-.
Historia
miniatura|220px|Moedas dos osismios miniatura|220px|Restos do antigo acueduto galorromano de Vorgium, actual Carhaix, no territorio de Poher Establecidos desde a Idade do Ferro, Ptolomeo dixo que a cidade principal do pobo dos osismios era a de Vorganium (hoxe Carhaix-Plouguer).
Os osismios chegaron aos tempos romanos, e aparecen nos textos de Xulio César, Plinio o Vello e Estrabón. Sometéronse a César durante a guerra das Galias, no 57 a.C. Ao ano seguinte aliaronse cos vénetos na guerra destes contra César, pero foron derrotados. Convertéronse nunha civitas romana, palabra que denota unha unidade administrativa semiautónoma de nivel medio.
A súa identidade sobreviviu até a Antigüidade tardía, pero a súa romanización desapareceu.
Na Alta Idade Media, o territorio que ocuparan os osismios, pagus Castri ou Paou-Kaer, ou Poher era un pagus, subdivisión da antiga Dumonia (en latín Dumnonia) que designaba no século VI un reino bretón situado no suroeste de Inglaterra. O termo utilizouse a partir do século VIII na haxiografía bretoa para designar unha parte da península Armoricana. Poher foi un condado, que apareceu a principios da Idade Media na Bretaña, e cuxa capital era a cidade galorromana de Vorgium, capital dos osismos, que se converteu en Carhaix tras a caída do Imperio romano. As escavacións arqueolóxicas efectuadas desde 1999 mostran que, se a cidade perdeu a súa función de capital a partir do século IV, porén seguiu sendo un bastión importante e unha encrucillada estratéxica. Os límites deste territorio foron moi variábeis ao longo da historia, tendendo a reducirse co paso do tempo. O historiador Hubert Guillotel fainos coincidir coa diocese de Cornualla (actualmente diocese de Quimper).
Dorra, Cuíña, Palas de Rei
Dorra é un lugar da parroquia de Cuíña no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 2 habitantes, dos cales un era home e unha era muller.
As Laranxeiras, San Tomé de Recaré, O Valadouro
As Laranxeiras é un lugar da parroquia de San Tomé de Recaré, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Wikilibros
Wikilibros (Wikibooks en inglés, tamén chamado Galilibros na versión en lingua galega) é un proxecto irmán de Wikipedia e parte da Fundación Wikimedia, que empezou o 10 de xullo de 2003. O proxecto é unha colección de libros de texto, manuais e outros textos pedagóxicos de contido libre, que se escriben e editan colaborativamente do mesmo xeito que Wikipedia.
O sitio traballa con tecnoloxía wiki, o que significa que cada usuario pode colaborar na escritura de calquera libro, facendo clic no enlace «Editar» que hai en cada páxina.
O proxecto foi aberto en resposta ao wikipedista Karl Wick, que quería un lugar onde empezar a construír libros de contido aberto, como os de química orgánica e física para reducir o custo de comprar un mesmo materiais de estudo. Foi un dos fundadores do proxecto.
Algúns dos primeiros libros foron creados e outros empezaron a ser copiados doutras fontes de libros de contido aberto en Internet.
Dereito á auga e o saneamento
miniatura|Muller recollendo auga en [[Machaze (Mozambique)]] O dereito á auga e o saneamento é un dereito humano recoñecido pola Asemblea Xeral da Organización das Nacións Unidas no ano 2010.
Wikilibros
Todo o contido do sitio está baixo a Licenza Creative Commons Atribución/Compartir-Igual. Debido a iso, do mesmo xeito que en Wikipedia, o contido pódese redistribuír mantendo a licenza e a atribución aos autores orixinais.
Dereito á auga e o saneamento
A comezos da década de 2020 a falta de saneamento seguro é un problema de saúde pública (favorece a aparición de doenzas infecciosas) e ambiental que padecen uns 4 500 millóns de persoas no mundo. Outros 2 100 millóns non teñen acceso á auga potable no seu fogar.
Aínda que a Declaración Universal dos Dereitos Humanos establece nos seus artigos 3 e 25 os alicerces do dereito á auga e o saneamento, e a que outros convenios internacionais recoñecen estes dereitos, especialmente o Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos de 1966, non foi ata o 28 de xullo de 2010, que a Asemblea Xeral das Nacións Unidas os fixou como dereitos humanos mediante a adopción da Resolución A/RES/64/292.
Wikilibros
Nome
Oficialmente o proxecto chámase Wikilibros; mais, na versión galega, chamámolo Galilibros (igual que con Galipedia e os proxectos similares). No dominio aparece "wikibooks" porque os dominios das páxinas de Wikimedia non se traducen.
Dereito á auga e o saneamento
Recoñecemento
miniatura|Depósito de auga en Fortín Caballero ([[Paraguai)]] A Declaración Universal dos Dereitos Humanos de 1947 recoñece no artigo 3 que "todo individuo ten dereito á vida, á liberdade e á seguridade da súa persoa" e no 25 que calquera ten "dereito a un nivel de vida adecuado que lle asegure, así como á súa familia, a saúde e o benestar, e en especial a alimentación, o vestido, a vivenda, a asistencia médica e os servizos sociais necesarios" mais en ningún dos dous casos precisa concretamente o acceso á auga potable. Con todo, a partir do Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos de 1966 a cuestión foi abordada en cumios e convencións posteriores. Deste xeito, na primeira conferencia da ONU sobre a auga, celebrada en Mar del Plata no ano 1977, declarou que todas as poboacións tiñan dereito ao acesso á auga potable na calidade e cantidade suficiente como para cubrir as súas necesidades e no seu Plan de Acción instou a que cada estado fixase uns fitos para garantir o acceso en 1990. Ademais, na Convención sobre a eliminación de todas as formas de discriminación contra a muller aprobada no ano 1979, compromete aos ratificantes a garantir o acceso á auga e saneamento; e a Convención sobre os Dereitos do Neno, aprobada en 1989, pide acceso á auga potable limpa para os menores.
Wikilibros
Alcance
A comunidade de Galilibros traballa en moitos libros de texto en diferentes linguas e a distintos niveis educativos, desde primaria até niveis universitarios. No 2020, Galilibros conta con 1150 páxinas de contido.
Dereito á auga e o saneamento
Recoñecemento
No ano 2000, a Asemblea Xeral da ONU aprobou a Resolución 54/175 que afirmaba que o acceso ao alimento e á auga potable son dereitos esenciais e nos Obxectivos do Milenio, se ben non se explicita o dereito, si que urxe a reducir á metade a proporción de poboación sen acceso á auga potable e os servizos de saneamento no ano 2015.
En 2005, un informe do Relator especial para o Consello Económico e Social das Nacións Unidas determinou que o dereito á auga e o saneamento é un dereito humano, e en base a este informe, o Consello de Dereitos Humanos solicitou ao Alto Comisionado de Dereitos Humanos a explorar a visión dos Estados sobre esta cuestión, as implicacións e obrigacións para o acceso á auga limpa e o saneamento. Finalmente a Asemblea Xeral recoñeceu o acceso á auga potable e o saneamento como un dereito humano grazas á Resolución A/RES/64/292. A resolución foi proposta por Bolivia e contou co voto favorable de 122 países e 41 abstencións. A loita das Nacións Unidas para garantir este dereito está recollida como o sexto Obxectivo de Desenvolvemento Sustentable.
Wikilibros
Alcance
Galilibros está dispoñible en múltiples idiomas. No 2011, todos os idiomas acumulaban 141 000 páxinas.
Proxectos relacionados
Wikisource tamén é un repositorio de libros, pero almacena copias exactas de libros de distribución libre (por exemplo, libros clásicos que xa están no dominio público ou libros actuais liberados mediante licenza Commons). A diferenza de Wikisource, os libros en Galilibros son unicamente libros pedagóxicos e estanse editando e actualizando constantemente.
Ordóñez
Ordóñez é un apelido patronímico derivado do antropónimo Ordoño; pode referirse a:
Como topónimo pode referirse a:
Poher
miniatura|450px|Mapa dos [[Países da Bretaña|países bretóns. En verde escuro, territorio dos osismos]] Poher, en bretón Poc'hêr, é un país tradicional da Bretaña coñecido na Alta Idade Media e situado na Bretaña centroccidental, entre as montañas Arrée e as montañas Negras. Tamén foi chamado "Alto Cornualles" e designado, durante varias décadas, polos nomes de País Centro Oeste da Bretaña e Kreiz Breizh en bretón. O pagus Castri ou Paou-Kaer, ou Poher era un pagus, subdivisión da antiga Dumonia (en latín Dumnonia) que designaba no século VI un reino bretón situado no suroeste de Inglaterra.
O termo utilízase a partir do século VIII na haxiografía bretoa para designar unha parte da península Armoricana.
O Navallo, San Tomé de Recaré, O Valadouro
O Navallo é un lugar da parroquia de San Tomé de Recaré, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Poher
Xeografía e historia
miniatura|290px|Restos do antigo acueduto galorromano de Vorgium, actual Carhaix, no territorio de Poher Poher foi un principado, ou condado, que apareceu a principios da Idade Media na Bretaña, e cuxa capital era a cidade galorromana de Vorgium, capital dos osismos, que se converteu en Carhaix tras a caída do Imperio romano. As escavacións arqueolóxicas desde 1999 mostran que, se a cidade perdeu a súa función de capital a partir do século IV, porén seguiu sendo un bastión importante e unha encrucillada estratéxica.
Os límites deste territorio foron moi variábeis ao longo da historia, tendendo a reducirse co paso do tempo. O historiador Hubert Guillotel fainos coincidir coa diocese de Cornualla (actualmente diocese de Quimper).
Segundo Dom Gallois, relixioso beneditino do século XVII, incluía a zona comprendida entre as Montañas Negras e os Montes de Arrée. O historiador André Chédeville considera que chegaba até o Canal da Mancha, argumentando que ao principio era un pagus máis estreito e extenso cara ao norte, pero que na época carolinxia estaba restrinxido e dividido en dúas partes (Quimper e Treguier).
Segundo Dom Gallois, a mediados do século IX o condado de Poher foi desmembrado polo seu conde e reunido co da Bretaña, no século X, baixo Alan II. O último conde, Hoël, casou con Havoise, filla de Alan III, en 1066.
Lista dos condes de Poher
A xenealoxía dos condes de Poher superponse parcialmente coa dos duques da Bretaña.
Cuíña, Cuíña, Palas de Rei
Cuíña é un lugar da parroquia de Cuíña no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 13 habitantes, dos cales 8 eran homes e 5 eran mulleres.
Casa Rey
Descrición
Na rúa de María Barbeito e na avenida de Montoto a fachada ten grandes galerías desde o segundo andar. Ademais, hai un miradoiro curvo na esquina. No andar baixo unhas cariátides decoran a fachada, así como traballos en ferro.
A fachada de María Pita segue a estética da praza.
Os Novás, San Tomé de Recaré, O Valadouro
Os Novás é un lugar da parroquia de San Tomé de Recaré, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Ordoño
O antropónimo masculino Ordoño pode referirse a:
Amais, como topónimo pode referirse a:
Súbete a mi moto (serie de televisión de 2020)
Súbete a mi moto é unha serie de televisión de 2020 coproducida entre México e Porto Rico sobre o grupo de música xuvenil Menudo. A serie narra a historia da banda dende a súa creación ata a súa evolución e éxito internacional. Menudo foi a banda que lanzou estrelas musicais como Ricky Martin entre outros. En xullo de 2019, SOMOS Productions, Endemol Shine Boomdog e Piñolywood Studios anunciaron a produción de Súbete a mi moto.
A serie componse de 15 episodios de 60 minutos cada un, e estreouse a través de Amazon Prime Video o 9 de outubro de 2020 en México, América Latina e España. Foi rodada en México e Porto Rico. Estreouse nos Estados Unidos o 14 de febreiro de 2021 en Estrella TV.
Pardellas, San Tomé de Recaré, O Valadouro
Pardellas é un lugar da parroquia de San Tomé de Recaré, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Orga
O topónimo galego Orga pode referirse a:
Pedralba, San Tomé de Recaré, O Valadouro
Pedralba é un lugar da parroquia de San Tomé de Recaré, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Érmora, Cuíña, Palas de Rei
Érmora é un lugar da parroquia de Cuíña no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 12 habitantes, dos cales 8 eran homes e 4 eran mulleres.
Labagueira, Cuíña, Palas de Rei
Labagueira é un lugar da parroquia de Cuíña no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 3 habitantes, dos cales 2 eran homes e 1 era muller.
Dora de Pédery-Hunt
Traxectoria
Dora estudou inicialmente Física, Medicina e Arquitectura, antes de elixir a arte como vocación aos 24 anos. Durante seis anos formouse na que hoxe é a Universidade Húngara de Belas Artes de Budapest, con profesores como Elek Lux, Béla Ohmann e József Reményi. En 1943 acadou o seu diploma de Mestría en Escultura.