cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pepe Villar
José "Pepe" Villar Fernández, nado en Vigo o 20 de agosto de 1928 e finado o 27 de xuño de 2007, foi un futbolista e adestrador de fútbol galego. Estivo vinculado case en exclusiva ao Celta de Vigo.
Traxectoria
Os dous últimos anos da súa carreira como xogador (1959–60 e 1960–61) discorreron na Segunda División, clasificándose os dous anos para a promoción de ascenso pero sen acadar o obxectivo. Logo da última campaña, na que só xogou tres partidos, decidiu retirarse. En total xogou 269 partidos co club celeste: 207 en primeira división (onde marcou 7 goles), 32 en segunda, 9 de promoción de ascenso e 21 de Copa.
Trala súa retirada como xogador mantívose ligado ao club como auxiliar do adestrador Louis Hon e dirixindo o equipo xuvenil durante moito tempo, levándoos en 1965 á final do campionato de España fronte ao Athletic Club de Bilbao. Na tempada 1966–67 o primeiro equipo do Celta xogaba en Segunda División, e trala dimisión do adestrador César Rodríguez, Pepe Villar dirixiu o combinado no treito final da liga. Posteriormente exerceu como segundo adestrador de Ignacio Eizaguirre e un tándem co gran capitán, Manolo, a finais da tempada 1987–88.
Tarazona
miniatura|250px|Catedral mudéxar de Trazona
Áchase no val medio do río Queiles, a unha distancia de 86 km da capital autonómica, Zaragoza, a 20 km do monte Moncayo e o seu parque natural e a 15 km do mosteiro de Veruela. Pese a non estar situada nun dos principais eixos de comunicación, a industria exerce un papel moi importante na súa economía.
Historia
miniatura|Praza de touros Durante a época romana Tarazona foi unha próspera cidade, cuxos habitantes adquiriron o dereito romano (é dicir, gozaban de pleno dereita a cidadanía romana), de nome Turiaso. No Baixo Imperio, a cidade, que adquirira rango episcopal, veuse atacada durante a rebelión dos bagaudas, que a saquearon e asasinaron o seu bispo. Coa caída do imperio sufriu, igual que o resto de zonas urbanas, a decadencia, que sería compensada logo da invasión islámica.
José González Caballero
José González Caballero, coñecido como Caballero, nado en Alcalá de Guadaíra (Sevilla) o 15 de xaneiro de 1916 e finado o 8 de xaneiro de 1967, foi un futbolista español. Xogaba de dianteiro.
Tarazona
Historia
Tarazona foi reconquistada en 1119 por Afonso I de Aragón, recuperando a sé episcopal. Despois da morte de Afonso I, Tarazona ficou como unha cidade fronteiriza entre Castela, Navarra e Aragón, logrando especial importancia estratéxica.
José González Caballero
Traxectoria
Na tempada 1933–34 debutou en Primeira División co Real Betis, onde permaneceu até 1940.
Tarazona
Historia
No século XIV, foi ocupada polas tropas castelás durante nove anos, ao longo dos cales a catedral sufriu diversos danos.
José González Caballero
Traxectoria
Na tempada 1941–42 formou parte do equipo do Deportivo da Coruña que debutou en Primeira División, da man do adestrador pontevedrés Celso Mariño, sendo un habitual da dianteira xunto a Ricardo García "Cuca", Antonio Villar Chao e Julio Antonio Elícegui. Permaneceu no club coruñés 4 temporadas, participando en 83 partidos e anotando 20 goles. Na campaña 1944–45 descendeu a Segunda División.
Tarazona
Historia
Xa no século XX, converteuse nun importante centro industrial, especialmente na produción de fósforos e téxtil, que a partir dos anos 80 foron substituídas por outras industrias. Actualmente ten unha importante actividade turística, para o que conta con bos hoteis e restaurantes e unha excelente cociña rexional.
José González Caballero
Traxectoria
Na tempada 1945–46 fichou polo SD Ceuta, de Segunda División.
Tarazona
Lugares de interese
miniatura|Pazo do Concello de Tarazona Tarazona é unha esvelta cidade monumental. Destaca a maxestosa catedral de Nosa Señora da Horta de estilo gótico-mudéxar, que leva a restaurarse desde ha máis de 20 anos.
De grande interese é tamén a fachada da Casa do Concello, do século XVI, xunto coa portada renacentista coas figuras de Hércules (suposto mítico fundador da cidade), Pierres, Caco (seres mitolóxicos supostos habitantes do próximo Moncayo) e da procesión de coroamento do emperador Carlos V en Boloña. A praza, antigo lugar onde se celebraba o mercado urbano, é lembrada por Gustavo Adolfo Bécquer nas súas Rimas y Leyendas.
Outros lugares a ver
O conxunto monumental da Xudaría, corresponde ao antigo barrio dos hebreos da cidade.
Ademais, entre outras edificacións:
Praza Maior de Ourense
alt=Praza maior (na actualidade)|miniatura|Praza Maior Esta praza foi durante séculos o corazón do Casco Histórico da cidade de Ourense, e continúa sendo o principal centro de encontro desta. Destaca porque o chan está inclinado cara o lado do concello, é a única praza romana de Europa que conta con esta característica.
Historia
miniatura|[[Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense.]] Antigamente coñecida como Praza do Campo, creouse no século XII pero non foi ata os séculos XVI e XVII cando comezou a cobrar importancia na cidade, coa reforma urbana en Ourense, coa construción de novas vivendas, hospitais, empedrado das rúas, novos edificios públicos como a Casa Consistorial (levantada a comezos do século XVI e reformada a finais do século XVII) e a ermida dos Santos Cosme e Damián onde se situaba a escola de primeiras letras.
Obras arquitectónicas da praza
Nesta praza están algunhas das principais obras romanas da cidade. No lateral que non está ocupado por soportais atópase a fachada da Casa Consistorial (Casa do Concello), obra de José Antonio Queralt Rauret, a finais do século XIX. Conta cunha fachada clasicista, cun baixo cun pórtico, balcón no primeiro andar e remate con brasón que é unha representación gráfica con forma de escudo, neste caso o da cidade e remata cunha pequena torre do reloxo.
Ao lado está o antigo palacio Episcopal, que agora é o Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense. É o edificio de estilo románico máis completo da cidade, a súa estrutura conta con elementos romanos, góticos, renacentistas, barrocos e modernos. Comezouse a construír no século XII e foi moi relevante na organización urbana do Ourense medieval. miniatura|Casa Fermín García Os outros tres laterais contan con soportais e forman o “Espolón” que é como se coñece o antigo paseo da nobreza, para o faladoiro. Sobre isto hai vivendas dos séculos XVII e XIX, entre elas a casa de Fermín García, deseño de Daniel Vázquez Gulías, arquitecto que contribuíu ao urbanismo e a transformación da cidade, mediante os encargos da burguesía da época. Hoxe é un espazo de exposición, adornado cun toque de modernismo.
Antigamente realizábase cada ano a feira de San Martiño, que duraba do 1 ao 15 de novembro. Os veciños prestaban os soportais aos mercaderes para que expuxeran os seus produtos.
Gran Manchester
dereita|miniatura|250px|Localización do Gran Manchester. O Gran Manchester (Greater Manchester) é un condado metropolitano da rexión noroeste de Inglaterra, cunha poboación de 2,56 millóns de habitantes. Alberga unha das maiores áreas metropolitanas do Reino Unido e comprende dez municipios metropolitanos: Bolton, Bury, Oldham, Rochdale, Stockport, Tameside, Trafford, Wigan e as cidades de Salford e Manchester. O Gran Manchester foi creado o 1 de abril de 1974 como resultado da Acta do Goberno Local de 1972.
O condado metropolitano non ten costa e limita cos condados de Cheshire (ao suroeste e ao sur), Derbyshire (ao sueste), Yorkshire do Oeste (ao nordeste), Lancashire (ao norte) e Merseyside (ao oeste). A Área Urbana do Gran Manchester é a terceira aglomeración máis poboada do Reino Unido e esténdese pola maior parte do terreo do condado. Posto que se trata dun condado cerimonial, o Gran Manchester posúe un Lord Tenente e un Alto Sheriff.
Terra Adelia
Xeografía
Terra Adelia atópase entre 136° E (preto de Pourquoi Pas Point en -66.2°N, 136.18333°W) e 142° E (preto de Point Alden en -66.8°N, 142.03333°W), cunha lonxitude de costa de aproximadamente de 350 km. e coa súa parte interior estendéndose como un sector dun círculo sobre cara ao Polo sur. Terra Adelia ten fronteiras co Territorio Antártico Australiano tanto no leste como no oeste, concretamente en Terra de Clarie (parte da Terra de Wilkes) no oeste de Terra de Xurxo V no leste. Estímase que a súa superficie total de terra, na súa maioría cuberta por glaciares, é de 432.000 quilómetros cadrados.
Historia
A costa de Terra Adelia foi descuberta en 1840 polo explorador francés Jules Dumont d'Urville (1790-1842) que a nomeou pola súa esposa, Adèle. Esta é a base da reclamación francesa nesta terra antártica.
Estación Dumont d'Urville
Desde o 12 de xaneiro de 1956, unha base de investigación francesa permanente localízase en, a estación Dumont d'Urville ten unha poboación no inverno de ao redor de 33 persoas, pero chegan a preto de 78 durante o verán da Antártida.
Base de Charcot
Base de Charcot foi unha base francesa situada na capa de xeo antártica a 320 km. da costa e da estación de Dumont d'Urville, nunha elevación de aproximadamente 2400 m.. A estación, construída para o Ano Xeofísico Internacional de 1957-58, rendeu homenaxe a Jean-Baptiste Charcot, e estivo ocupada só desde xaneiro de 1957 ata 1960, só vivían tres homes.
A base estaba composta por un corpo principal de 24 metros cadrados (o "barracón") que consistía en seccións semicilíndricas de chapa metálica ensambladas de punta a punta. Esta forma foi planeada para soportar mellor a presión de neve acumulada nel. As galerías horizontais conectáronse para albergar dispositivos de medición científica, mentres que un conduto de aire vertical abríase a poucos metros sobre o nivel de neve proporcionando ventilación.
Base de Cap Prud'Homme
Cap Prud'Homme é un campamento italo-francés, inaugurado en 1994, situado na costa da capa de xeo antártica, en Terra Adelia, a uns 5 km da illa Petrel, onde está a base francesa Dumont d'Urville.
Todos os materiais e equipamentos da Estación Concordia italo-francesa son transportados por un convoi combinado de ata 7 tractores Caterpillar de Cap PrudHomme, con pistas Kassbohrer e un equipo de ata 9 persoas, cada convoi transporta unha media de 150 toneladas de carga útil.
María Bores
María Bores Vázquez, nada en Madrid o 17 de novembro de 1997, é unha futbolista profesional que na actualidade xoga no Sevilla Fútbol Club de Primeira División Feminina de España (Liga Iberdrola) tanto de lateral dereita como esquerda.
Traxectoria
María Bores iniciou os seus pasos como futbolista no equipo do colexio con 6 anos de idade. Con 9 anos federouse co equipo Canillas Fútbol Club e despois proseguiu a súa carreira no Club Valdetorres.
Debido a que as normas estipuladas neste deporte permiten que as nenas xoguen ata unha determinada idade, o Madrid Club de Fútbol Feminino fichouna para o seu equipo.
O seu debut chegou co primeiro equipo do Atlético de Madrid, onde se estreou contra a Real Sociedade. Co Atlético de Madrid tamén xogou a Copa da Reina, a cal gañaron por primeira vez na historia.
Primeira División
Ó ano seguinte do debut co Atlético de Madrid e xa sendo xogadora profesional neste equipo conseguiron algo histórico para o club como é a conquista da Liga Iberdrola, algo que sucedeu por primeira vez na historia do club.
Na temporada 2017-2018 ficha no Sevilla Fútbol Club, un equipo que ascendeu nos últimos anos a Primeira División Feminina. María Bores consolidouse neste equipo xa que é o seu segundo ano; na actualidade xoga co número 14 no lateral dereito ou esquerda.
Selección Madrileña
Foi convocada pola selección madrileña sub-16 e sub-18 para disputar os campionatos de España onde conseguiu ser campioa de España dúas veces.
Selección Española
Cando xogaba no Atlético de Madrid foi convocada pola Selección Española para disputar o Europeo sub-19 onde quedaron subcampioas e tamén o mundial sub-20 onde quedaron eliminadas en cuartos ante Corea do Norte.
Bernard Sumner
Bernard Sumner, nado o 4 de xaneiro de 1956 en Salford, Inglaterra, é un músico británico, principalmente coñecido por ser o guitarra e teclado de Joy Division e o guitarrista e vocalista de New Order.
Sumner foi o artífice do inicio da banda xurdida de Manchester, Joy Division, xunto a Ian Curtis, Peter Hook, e Stephen Morris. Despois da morte de Ian Curtis, cantante de Joy Division, Sumner formou New Order cos seus ex compañeiros de Joy Division, e incluíu na formación a Gillian Gilbert (máis tarde muller de Stephen Morris). Con este grupo Sumner creou o sinxelo de dúas caras máis vendido da historia, Blue monday, que xeraría grandes ingresos para New Order, parte dos cales Bernard Sumner destinou á súa discográfica, Factory Records. En 2006, New Order lanzou o seu traballo máis recente titulado Waiting for the siren's call, que inclúe o sinxelo Krafty.
Canda o guitarrista de The Smiths, Johnny Marr, formou durante os anos 1990 a banda Electronic.
Juan María Medina Ayllón
Juan María Medina Ayllón, nado en Villanueva de la Reina (provincia de Xaén) o 17 de agosto de 1943, é un escultor español que vive en Barcelona.
Bernard Sumner
No 2007 empezou un novo proxecto, Bad Lieutenant.
Juan María Medina Ayllón
Traxectoria
En 1962 instalouse en Barcelona, onde estudou na Escola Llotja e graduouse na Facultade de Belas Artes de San Xurxo Universidade de Barcelona. Dende 1987 ata a súa xubilación en 2012, ensinou escultura en madeira departamento de escultura na Escola Llotja.
Participou en varias exposicións en países europeos e americanos, e traballou en obras como o Cristo resucitado para a igrexa de San Paciano en San Andrés de Palomar (Barcelona), o monumento ao fundador do municipio en San Julia de Llor i Bonmatí (Xirona), ou na reconstrución gótica de dúas coroas para a Cámara do Consello da Cidade de Barcelona, modelos de anxos-lámpada para Old Opera Frankfurt e o Cristo morto para o municipio de Villanueva de la Reina (provincia de Xaén). En 2008 recibiu o Diploma de Mestre Artesano, na especialidade de escultor premiado pola Generalitat de Cataluña.
Obras en museos
miniatura|250px|Contraposición en Bahrain de Medina Ayllón. miniatura|250px|Sensibilidad de Medina Ayllón.
Moon Jae-in
Foi elixido logo da destitución de Park Geun-hye, como candidato do Partido Demócrata de Corea.
Altes Museum
O Altes Museum (en galego Museo Antigo) é un dos museos da Illa dos Museos (Museumsinsel) de Berlín. O edificio é de estilo neoclasicista, e foi deseñado polo arquitecto alemán Karl Friedrich Schinkel entre 1822 e 1823; non obstante, a súa construción non se puido comezar ata 1825, sendo inaugurado como museo en 1830. No seu interior alberga unha colección de antigüidades dos museos estatais da cidade.
Moon Jae-in
Activista estudiantil durante a súa mocidade, avogado de dereitos humanos e xefe de gabinete do presidente Roh Moo-hyun, Moon exerceu como líder do Partido Democrático de Corea (2015-2016) e foi membro da 19ª Asemblea Nacional (2012-2016). Tamén foi candidato ás eleccións presidenciais de 2012 co Partido Demócrata Unido nas eleccións presidenciais de 2012 co Partido Democrático Unido en que perdeu estreitamente contra Park Geun-hye. Como presidente de Corea do Sur, Moon Jae-in reuniuse co líder de Corea do Norte Kim Jong-un nos cumes inter-coreanos en abril, maio e setembro de 2018 converténdoo no terceiro presidente surcoreano en reunirse co seu homólogo norcoreano.
O 30 de xuño de 2019, Moon reuniuse con Kim Jong-un e co presidente dos Estados Unidos, Donald Trump, na zona desmilitarizada de Corea.
Altes Museum
Os seus arredores atópanse o Neues Museum (Museo Novo), o Pergamonmuseum (Museo de Pérgamo) e o Berliner Stadtschloss (Palacio Real de Berlín). Este último estase a reconstruír desde o ano 2006.
Moon Jae-in
Primeira vida, educación e servizo militar
Naceu durante o último ano da guerra de Corea, como o segundo fillo e o máis vello de cinco de Moon Yong-hyung e de Kang Han-ok. Os seus pais eran refuxiados da provincia de Hamgyeong, en Corea do Norte, que fuxiron da súa cidade natal de Hungnam durante a evacuación de Hungnam na guerra de Corea.
A súa familia finalmente estableceuse en Busan. Como o seu pai non quería converterse en empregado do goberno, como fora en Corea do Norte, comezou un negocio de venda de calcetíns, o que deixou á súa familia endebedada. A súa nai converteuse na sustentadora da familia vendendo roupa de organizacións de socorro e repartindo yeontans. A familia de Moon quedou apegada á Igrexa Católica cando a súa nai foi á catedral local para recibir leite integral en po. Moon dixo unha vez nunha entrevista que non sabía como andar en bicicleta xa que a súa familia era demasiado pobre para poder pagar unha bicicleta ou a matrícula mensual.
Moon entrou na escola secundaria Kyungnam. Foi aceptado para estudar dereito na Universidade Kyung Hee cunha bolsa completa. Alí coñeceu á súa futura esposa, Kim Jung-sook. Despois de organizar unha protesta estudantil contra a Constitución de Yushin, foi arrestado, condenado, encarcerado e expulsado da universidade. Máis tarde, foi recrutado no exército e asignado ás forzas especiais de Corea do Sur, onde participou na "Operación Paul Bunyan" durante o "incidente do machado" en Panmunjom.
Despois de quedar libre de cargos, a morte do seu pai influíuno para decidirse por facer o exame para o colexio de avogados. Foi a Daeheungsa, o templo budista, para estudar para o exame e pasou a primeira de dúas roldas en 1979. En 1980 volveu á escola para completar o resto de estudos. Máis tarde ese ano, pasou a segunda rolda e foi admitido no Instituto de Investigación e Formación Xudicial. Graduouse segundo na súa clase pero non foi admitido a converterse en xuíz ou fiscal estatal debido á súa historia de activismo contra a ditadura de Park Chung-hee cando era estudante. Moon optou pola práctica privada.
Avogado de dereitos humanos
Despois de converterse en avogado, colaborou e traballou co futuro presidente Roh Moo-hyun nos anos 80. Xunto con Roh, traballou en casos relacionados coas cuestións dos dereitos laborais e fíxose famoso polo seu traballo nos dereitos humanos do traballo. A súa amizade durou ata o suicidio de Roh en 2009.
Foi membro fundador do xornal progresista surcoreano, The Hankyoreh, en 1988.
Administración de Roh Moo-hyun
Dado a insistencia de Roh, Moon converteuse no director de campaña de Roh durante a súa candidatura presidencial. Despois da vitoria de Roh, Moon converteuse no axudante de Roh con diversos roles na administración presidencial. Moon realizou funcións como secretario presidencial para asuntos civís, secretario presidencial para a sociedade civil e secretario presidencial entre 2003 e 2008.
Cando a Asemblea Nacional votou para destituír a Roh en 2004, Moon dirixiu a delegación legal de Roh no Tribunal Constitucional e gañou o caso.
Moon foi o xefe de persoal de Roh, que liderou o comité de preparación do 2º Cumio Intercoreano, pero non asistiu ao cumio.
Entrada na política
A pesar da súa anterior indiferenza, comezou a involucrarse na política. Publicou unha memoria chamada Moon Jae-in: The Destiny, que se converteu en best-seller. A súa popularidade estaba en constante aumento contra o probable rival na carreira presidencial, Park Geun-hye. Por exemplo, nunha enquisa de febreiro de 2012, a popularidade de Moon era comparable á e Park.
Moon conseguiu aproveitar o descenso de popularidade dos conservadores no medio dunha serie de escándalos de corrupción. Como dixo un experto, "Moon conseguiu retratarse como un líder moderado e racional que ten o apoio da xeración máis nova".
Eleccións xerais de 2012
En 2012, Moon introduciu unha oferta para un asento na Asemblea Nacional na 19.ª elección lexislativa. A lúa gañou un asento no Sasang Distrito de Busan o 11 de abril de 2012 como membro do Partido Unido Democrático con 55% do voto.
Campaña presidencial de 2012
O 16 de setembro de 2012, Moon recibiu a candidatura presidencial do Partido Unido Democrático.
Presentouse ás eleccións presidenciais de 2012 como candidato do Partido Unido Democrático nunha carreira de tres contra Park Geun-hye, a candidata do partido gobernante e filla do falecido presidente Park Chung-hee, e o independente, magnate do software, Ahn Cheol-soo. Ahn abandonou a candidatura e apoiou a Moon despois de que as enquisas mostrasen unha máis que probable derrota de ambos. Moon acabou perdendo as eleccións.
Dirixente do Partido Demócrata
Moon foi elixido como líder da Nova Alianza Política para a Democracia (NPAD) o 2 de febreiro de 2015. Antes da súa elección, Moon e o líder do partido e candidato á presidencia de 2012, Ahn Cheol-soo, tiveran moitas disputas públicas sobre a dirección do partido.
O papel oficial de Moon levou a Ahn Cheol-soo a renunciar e formar o centrista Partido Popular. Tras a marcha de Ahn e co novo mandato de Moon como líder, o partido rebautizouse como o novo Partido Demócrata.
Eleccións primarias e xerais
Tras a destitución de Park Geun-hye, Moon foi o candidato do Partido Demócrata para as eleccións de 2017, tras gañar as primarias contra Ahn Hee-jung, Lee Jae-myung, e Choi Sung co 57% dos votos.
Foi elixido o 19º presidente de Corea do Sur o 10 de maio tras obter o 41.1% dos votos. Como Moon foi elixido nunhas eleccións especiais, non tivo os 60 días de período de transición das administracións anteriores, senón que foi investido o día despois das eleccións.
Presidencia
miniatura|Moon Jae-in toma o xuramento presidencial na Asemblea Nacional, o 10 de maio de 2017.
Salario mínimo
O seu goberno lanzou unha serie de aumentos no salario mínimo. Un deles foi en 2018, que elevou o salario mínimo un 16,4% respecto ao ano anterior a 7.530 wons por hora. Os ingresos do 20% de traballadores con salarios máis baixos diminuíron un 3,7% no segundo trimestre do ano. O incremento foi aplicado fronte ao mesmo período do ano anterior.
Xornada laboral
As horas máximas da semana laboral reducíronse de 68 a 52. En outubro de 2018, un estudo realizado por unha empresa de telecomunicacións descubriu que no centro de Seúl a cantidade de tempo que pasaban as persoas no lugar de traballo ou preto del baixara en 55 minutos e o tempo de lecer aumentou en zonas residenciais. Non obstante, atoparon pouco ou ningún cambio noutros lugares do país. Os bares e restaurantes do centro de Seúl reportaron unha perda de negocios.
Educación
A antecesora de Moon e filla de Park Chung-hee, Park Geun-hye, planeou orixinalmente o uso de libros de texto de historia emitidos polo Estado en 2018. Moon reverteu estes plans en maio de 2017 nun dos seus primeiros actos importantes como presidente. Os críticos do plan orixinal de Park víano como un xeito de Park de mitigar algunhas representacións das políticas opresivas da ditadura de seu pai, destacando só os logros positivos do pasado. Park declarou que quería substituír os libros "inclinados á esquerda" por outros creados polo goberno que inculcarían máis patriotismo. Aínda que o goberno do Park respondera co contragolpe de cambiar a súa posición oficial ao esixir os libros de texto e permitir ás escolas escoller o programa, a acción de Moon eliminou o programa completamente. As escolas seguirán escollendo libros de texto publicados e aprobados polo goberno escritos en virtude de orientacións educativas.
Dereitos dos animais
Moon prometera durante a súa campaña que adoptaría un can dun santuario de animais. Isto era considerado relevante para a política surcoreana xa que o país permite o consumo de carne de can. A súa administración adoptou a Tory, un mestizo negro de catro anos que fora salvado dunha granxa de carne de can, por un grupo de animalista. Considérase que a medida enviou "unha forte mensaxe contra o comercio de carne de can".
Enerxía
miniatura|Moon reúnese co presidente ruso, [[Vladimir Putin, no Foro Económico Oriental en Vladivostok, o 6 de setembro de 2017.]] A administración de Moon centrouse en aumentar o consumo de gas natural de Corea do Sur e afastarse da nuclear e do carbón como fontes de enerxía. Estes plans inclúen o atraso da construción de reactores nucleares, así como a reapertura do diálogo en torno a un gasoduto natural que viría de Rusia e pasaría por Corea do Norte. No evento do 19 de xuño de 2017, que marcou o fin das operacións no máis antigo reactor nuclear de Corea do Sur, na planta de Kori, Moon describiu o seu plan para o futuro da enerxía en Corea, dicindo que "abandonaremos a política de desenvolvemento centrada nas centrais nucleares e sairemos da era da enerxía nuclear". Isto levaríase a cabo mediante a cancelación de plans para novas centrais nucleares e non renovación de licenzas para explotar plantas. Ademais, pechou oito centrais eléctricas de carbón ao asumir un cargo en maio de 2017 e comprometeuse a pechar as dez plantas de carbón ao final do seu mandato. A longo prazo, preveu que as fontes renovables puideran cumprir coa demanda de Corea, pero interinamente propuxo gas natural licuado (GNL) como medida de parada, mentres que o carbón e a nuclear sexan desconectados nas próximas décadas.
Relacións internacionais
alt=|esquerda|miniatura|O [[Presidente dos Estados Unidos|presidente estadounidense, Donald Trump, recibe ao presidente Moon o 30 de xuño de 2017 no Rose Garden da Casa Branca.]] alt=|esquerda|miniatura|Moon co presidente estadounidense [[Donald Trump no auxe da crise de Corea do Norte en novembro de 2017.]] Moon visitou os Estados Unidos para reunirse co presidente estadounidense Donald Trump en xuño de 2017, para discutir as relacións comerciais entre os Estados Unidos e Corea e os programas de mísiles de Corea do Norte. Moon revelou nunha conferencia de prensa conxunta que o presidente Trump aceptou unha invitación para visitar Corea do Sur.
Corea do Norte
miniatura|Kim e Moon danse a man na liña de demarcación. alt=|miniatura|O líder norcoreano [[Kim Jong-un e Moon danse a man na Casa da Paz.]] Describindo a súa estratexia de Corea do Norte nun discurso en Berlín, o 6 de xullo de 2017, Moon caracterizou o proceso que levou á unificación como un proxecto a longo prazo, en lugar de expoñer plans detallados para unha Corea unificada. Destacou a alianza cos Estados Unidos e especificou a necesidade de asegurar o desmantelamento do programa de armas nucleares de Corea do Norte. Ao mesmo tempo, presentou a cuestión da unificación nun contexto rexional e sinalou a súa esperanza de traballar en cooperación coa comunidade internacional. Apoiou as sancións contra Corea do Norte, deixando aberta a posibilidade de que fosen anuladas, e indicou que é crucial establecer un tratado de paz con Corea do Norte para poñer fin á guerra de Corea oficialmente a cambio da desnuclearización.
Moon opúxose ao despregamento total dos sistemas THAAD durante a súa campaña presidencial e pediu máis conversas de paz involucrándose con Corea do Norte.
A finais de xullo, tras o último lanzamento de mísiles de Corea do Norte e as accións cada vez máis agresivas, Moon pediu aos Estados Unidos permiso para construír os seus sistemas de defensa doméstica e configurar temporalmente un sistema completo de THAAD.
Moon reuniuse con Kim Jong-un, presidente do Partido dos Traballadores de Corea, o 27 de abril de 2018.
Kim e Moon volveron reunirse o 26 de maio. A segunda reunión tamén foi na DMZ, esta vez no lado norcoreano, na aldea de Panmunjom. A reunión durou dúas horas e non foi anunciada publicamente de antemán. Centrouse en gran parte no cancelado cume con Donald Trump.
En setembro de 2018, Moon Jae-in visitou Pyongyang no cume inter-coreano de setembro de 2018. El e 150 delegados, incluídos os prominentes empresarios, culturais e relixiosos, voaron cara ao aeroporto de Sunan en Pyongyang e atopáronse con Kim Jong-un. Os dous líderes coreanos anunciaron un acordo para diminuír as hostilidades na DMZ, continuar proxectos económicos conxuntos e abrir instalacións de armas de Corea do Norte a expertos internacionais. Os líderes tamén deron un discurso a 150.000 cidadáns norcoreanos no Estadio do 1 de maio sobre temas como a unificación, a paz duradeira e a amizade. Moon cumpriu o seu soño de subir ao Monte Paektu.
Desemprego
En xaneiro de 2019, a taxa de desemprego de Corea do Sur alcanzou o 4,5%, o maior número observado no mes de xaneiro desde 2010, mentres que a taxa de paro xuvenil, que afecta aos coreanos de 25 a 34 anos que non conseguiron emprego, alcanzou o punto o máis alto de Corea do Sur en 19 anos. Segundo Statistics Korea, 338.000 mozos coreanos estaban en paro en xullo de 2018. A cifra é a máis alta desde que o desemprego xuvenil marcou 434.000 en 1999, cando a nación aínda se estaba recuperando da crise financeira asiática de 1997.
Familia
miniatura|Kim Jung-sook con [[Ivanka Trump nos Xogos Olímpicos de inverno de 2018, o 24 de febreiro de 2018.]] Moon casou con Kim Jung-sook, unha cantante da mesma universidade á que asistía el.
Relixión
Moon é o terceiro presidente coreano católico, logo do falecido expresidente Kim Dae-jung e de Roh Moo-hyun (católico non practicante), así como a súa muller, a primeira dama Kim Jung-sook. É o segundo líder que segue sendo católico practicante mentres está no cargo; o seu nome bautismal (ou cristián) é Timoteo.
Alcume
Moon é alcumada o "Rei escuro" (en coreano 명왕), pola personaxe Silvers Rayleigh da serie manga xaponesa One Piece.
Aeroporto de Xibraltar
O Aeroporto de Xibraltar (en inglés: Gibraltar Airport ou North Front Airport) é un aeroporto internacional que se atopa no istmo que une a colonia británica de Xibraltar con España. Atópase a uns 500 metros do centro de Xibraltar e a unha distancia similar do centro de La Línea de la Concepción, na provincia de Cádiz.
Álvaro Muñoz
Álvaro Muñoz Borchers, nado o 25 de novembro de 1990 en Ávila, é un xogador profesional de baloncesto español que actualmente xoga para o Obradoiro CAB da Liga ACB.
Traxectoria
O 18 de xullo de 2019, anunciouse a súa fichaxe por tres tempadas polo Obradoiro CAB da Liga ACB. O 26 de xullo de 2022, Muñoz e o Obradoiro acordaron a continuación do xogador por unha tempada máis.
John Carew
John Alieu Carew, nado o 5 de setembro de 1979 en Lørenskog, é un futbolista noruegués. Xoga de dianteiro.
Aeroporto de Xibraltar
Ten unha pista única de 1 829 metros de lonxitude e é a única do mundo que está atravesada ao mesmo nivel por unha estrada, a N-351. En 2006, pasaron polo aeroporto 330 057 pasaxeiros e 348 toneladas de carga.
Historia
Foi construído durante a segunda guerra mundial e inaugurado en 1949, aínda que só como base de emerxencia para o Exército británico. O 2 de decembro de 1987, grazas a un acordo entre os gobernos británico e español, acordouse o uso civil da instalación, que non foi posto en práctica ante a oposición das autoridades xibraltareñas. Os avións con orixe e destino Xibraltar non podían entrar no espazo aéreo español.
En 2006, un novo acordo firmado en Córdoba entre o Reino Unido, o Goberno de Xibraltar e España terminou coas, ata entón, restricións ao uso civil do aeroporto, permitindo tamén voos con España. O 16 de decembro dese ano un avión de Iberia procedente de Madrid-Barajas aterrou no aeroporto, poñendo fin así a anos de conflito.
Masma, Mondoñedo
Santo André de Masma é unha parroquia do concello de Mondoñedo na comarca da Mariña Central, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 260 habitantes, deles 126 eran homes e 134 eran mulleres, o que supón unha diminución de 10 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
GNU Hurd
GNU Hurd é o microkernel multiservidor que desenvolve o Proxecto GNU da Free Software Foundation. Está pensado como substituto do núcleo Unix e libérase con licenza GNU. Malia que o kernel de Linux se converteu na solución máis viable no proxecto GNU, o desenvolvemento de GNU Hurd continúa arestora só que a modo.
GNU Hurd consiste nunha serie de protocolos e procesos de servidor (ou daemons) que se executan no microkernel GNU Mach. Hurd intenta superar en funcionalidade ao kernel de Unix, e en estabilidade, máis sen perder a compatibilidade con este. O Proxecto GNU, con desenvolvedores a favor desde a década dos 1980, escolleu a opción de ser multiservidor pola aparente vantaxe sobre das arquitecturas traducionais monolíticas de Unix.
Nome e logo
Thomas Bushnell, do alcume BSG e o primeiro arquitecto do Hurd dixo en 1991, describiu a Hurd como unha acrimonia mutuamente recursiva:
O logotipo son as caixas Hurd e reflicten a arquitectura do sistema. No logo móstranse os noodos dos servidores do núcleo de Hurd e a comunicación entre eles, por pontes directas entre procesos ou mensaxes IPCs.
Características
GNU Hurd é unha colección de servidores que corren no microkernel Mach pra poñer en funcionamento sistemas de ficheiros, protocolos de rede, control de acceso a ficheiros, e outras funcións que están postas en funcionamento polo kernel Unix ou por kernels similares (coma o Linux). O Proxecto GNU estívose desenvolvendo dende 1990 como software libre, distribuíndose baixo a licenza GPL. Hurd intenta superar ós kernel tipo Unix en canto a funcionalidade, seguridade e estabilidade, aínda manténdose compatible con eles. Isto lógrase grazas a que Hurd pon en funcionamento a especificación POSIX, entre outras, pero eliminando as restricións arbitrarias ós usuarios.
GNU Hurd está orientado a ter unha programación e un ambiente de usuario familiares para múltiples propósitos. O Hurd utiliza desenvolvemento para plataformas IA-32, i686 en Assembly e C. Coa librería de C para GNU deséñanse as liñas estándar coma as ANSI/ISO, BSD, POSIX, Single Unix, SVID, e a X/Open. Hurd ten unha estrutura orientada a obxectos. As interfaces do Hurd están deseñadas para permitir redes agrupadas (colectivas), aínda que esta función aínda non foi posta en funcionamento.
RL-10A-4-1
RL-10A-4-1 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado na etapa Centaur IIIA, usada como última etapa no foguete Atlas IIIA.
Características
Os motores RL-10A-4-1 eran fabricados pola empresa Pratt and Whitney e funcionaban alimentados por osíxeno líquido e hidróxeno líquido. Tiñan un pulo de 99,10 kN e usábanse na etapa Centaur IIIA, empregada como última etapa no foguete Atlas IIIA.
Perséfone
300px|miniatura|Perséfone abrindo unha [[cista que contén a Adonis de neno.]] Na mitoloxía grega, Perséfone (do grego Περσεφόνη), tamén chamada Kore; "a doncela"), é a filla de Zeus e a deusa Deméter, e raíña do inframundo. Homero descríbea como a formidable e maxestosa raíña do inframundo, que fai efectivas as maldicións dos homes nas almas dos mortos. Perséfone foi secuestrada por Hades, o deus do inframundo. O mito do seu secuestro amosa a súa función como personificación da vexetación que aparece na primavera e desaparece despois da colleita; polo tanto, tamén se asocia coa primavera e a fertilidade da terra. Existen mitos semellantes no Oriente, nos cultos de deuses como Atis, Adonis e Osiris, e na Creta minoica.
Perséfone, como deusa da vexetación, e a súa nai Deméter eran as figuras centrais dos misterios eleusinos que precederon ós deuses olímpicos, e que prometían ós iniciados unha perspectiva máis alentadora despois da morte. Segundo a tradición órfica, Perséfone é a nai de Dioniso, Iaco ou Zagreo. A orixe da súa adoración é incerta, pero está baseada en cultos moi antigos de comunidades agrarias.
Na mitoloxía romana, é chamada Proserpina, e a súa nai Ceres.
Deinonychus
Deinonychus (do δεινός; deinós, 'terrible' e do ὄνυξ; ónux, 'gadoupa') é un xénero representado por unha única especie de dinosauro terópodo dromeosáurido, Deinonychus antirrhopus. Viviu a mediados do período Cretáceo, fhai aproximadamente 115 e 108 millóns de anos, entre o Aptiano e o Albiano, no que hoxe é Norteamérica. Deinonychus era un corredor moi áxil e veloz, calidades que se vían favorecidas pola súa cola longa e ríxida, sempre levantada, que lle axudaba a manter o equilibrio durante a carreira. Aínda que estaba estreitamente emparentado co Velociraptor de Mongolia, diferénciase facilmente a primeira ollada polo seu morro máis curto, constitución máis robusta e maior tamaño. Alcanzaba lonxitudes de entre 2,5 e 3,5 metros e un peso de 50 a 70 quilogramos.
Os estudos do paleontólogo John Ostrom sobre Deinonychus de finais da década de 1960 revolucionaron o pensamento científico sobre os dinosauros, provocando un "renacemento dos dinosauros" e espertando un debate sobre se os dinosauros eran de sangue quente ou de sangue frío. Antes diso, a concepción popular sobre os dinosauros era a de xigantes reptilianos. Ostrom observou o corpo pequeno, a postura elegante e horizontal, a columna vertebral, e especialmente as gadoupas raptoriais agrandadas nos pés, suxerían un depredador activo e áxil.
Descuberta e nomeamento
Os restos fosilizados de Deinonychus foron descubertos na formación Cloverly de Montana e Wyoming e na formación Antlers de Oklahoma, en América do Norte. A formación Cloverly data de finais do Aptiano até comezos do Albiano no período Cretáceo, hai entre 115 e 108 millóns de anos. Ademais, uns dentes atopados en Arundel Clay Facies (mediados do Aptiano), da formación Potomac na chaira costeira atlántica de Maryland, tamén foron asignados ó xénero.
Bruce Campbell
Bruce Lorne Campbell, nado o 22 de xuño de 1958 en Royal Oak, Míchigan, é un produtor, escritor, director e actor estadounidense.
Traxectoria
Recoñecido actor de serie B, Campbell é famoso polos seus papeis en filmes de terror como The Evil Dead, Evil Dead 2, Crimewave, Army of Darkness, Maniac Cop, Bubba Ho-Tep, 2013: Rescate en L.A. e Sundown: The Vampire in Retreat, mesmo parodiou o seu status de icona da serie B no filme dirixido e producido por el en 2007 My Name Is Bruce. Entre as súas actuacións fóra da serie B salientan Cloudy with a Chance of Meatballs, Congo e McHale's Navy. Desde o 2007 interpreta a Sam Axe en Burn Notice que se emite en USA Network.
Maserati 4CL e 4CLT
O Maserati 4CL e o seu modelo irmán derivado o Maserati 4CLT son monoprazas deseñados e construídos por Maserati. O 4CL presentouse a principios da tempada de 1939, como rival dos modelos Alfa Romeo 158 e varios ERA da clase voiturette de Gran Premio. Aínda que as carreiras cesaron durante a segunda guerra mundial, o 4CL foi un dos modelos punteiro na reanudación das carreiras a finais dos anos corenta. Os experimentos coa sobrealimentación de dúas etapas e a construción do chasis tubular e finalmente levaron á presentación do modelo revisado 4CLT en 1948. O 4CLT foi constantemente mellorado e actualizado nos dous anos seguintes, resultando o modelo 4CLT/50 definitivo, presentado para o ano inaugural do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1950. Na inmediata posguerra e nos dous primeiros anos da categoría de Fórmula Un, o 4CLT foi o coche elixido por moitos participantes privados, dando lugar a numerosos exemplos de participación na maioría das carreiras durante este período.
Deseño
A finais da década de 1930, o rápido e continuo desenvolvemento na cada vez máis competitiva clase voiturette internacional e a presentación dos modelos Alfa Romeo 158 e ERA tipo B e C, obrigaron aos irmáns Maserati a deseñar un novo motor de catro cilindros en liña. Este novo motor desenvolveu entre 30 e 50 CV máis que o anterior 6 en liña, o aumento logrouse principalmente mediante un aumento de catro válvulas por cilindro, combinado co uso dun supercargador máis potente e un pequeno aumento da relación de compresión. Seguindo a práctica Maserati habitual, o motor montouse nun deseño de chasis case idéntico ao do antecesor do 4CL: o Maserati 6CM. Convencional na súa arquitectura, dous largueiros xemelgos percorrían a lonxitude do coche unidos, a modo de escaleira, por travesas máis pequenas, aínda que o deseño 4CL incorporaba máis compoñentes de aluminio que o seu antepasado. Aínda que case idéntico na súa distancia entre eixes, a distacia entre eixos do 4CL tiña 5 cm. máis ancho que o 6CM e sentábase máis baixo grazas aos sopeortes dos resortes reposicionados.
Sobre este chasis bastante conservador había unha carrozaría de panel de aliaxe baixa e curviliña, construída por Maserati. Maserati tamén construíu desde o principio unha versión simplificada do 4CL. O desenvolvemento continuo do motor, en resposta á introdución do sobrealimentador de dúas etapas de Alfa Romeo na posguerra, comezou a expoñer os puntos débiles no deseño do chasis. Nun intento de mellorar a rixidez torsional Maserati comezou a experimentar con elementos do chasis de sección tubular. Estes modelos experimentais funcionaron xunto cos 4CL convencionais ao longo da tempada de 1947 e, finalmente, levaron á introdución do 4CLT en 1948.
Historial de carreiras
En mans de Luigi Villoresi o aerodinámico logrou a pole position no debut nas carreiras do 4CL no Gran Premio de Trípoli de 1939, por diante do flamante Mercedes  W165. Non obstante, tanto el como dous dos tres 4CL convencionais retiráronse pronto da carreira con problemas no motor, deixando aos Silver Arrows a vitoria. Vergoñentamente para o equipo oficial, tras este decepcionante debut, a primeira vitoria do 4CL chegou en mans do piloto privado Johnnie Wakefield no Gran Premio de Nápoles, dúas carreiras despois. Durante o resto das carreiras de voiturette de 1939, Wakefield obtivo outras dúas vitorias, e os 4CL oficiais obtiveron outras dúas, antes de que o estalido da guerra restrinxise a competencia internacional. Villoresi levou o 4CL á vitoria na Targa Florio de 1940, pero coa entrada restrinxida aos países do Eixo, e só Maserati presentou un equipo oficial, a oposición apenas era de clase mundial.
Mareca sibilatrix
Mareca sibilatrix é unhas das tres especies existentes de parrulo do xénero Mareca, da subfamilia dos anatinos. Este paxaro é orixinario da parte do sur de América do Sur, incluíndo o arquipélago de Chiloé. O seu epíteto específico, sibilatrix, quere dicir 'chiador', referido á chamada do paxaro.
Maserati 4CL e 4CLT
Historial de carreiras
Despois da substitución dos 4CL do equipo de fábrica polo novo 4CLT, moitas unidades de coches antigos atopáronse en mans dos máis privados. Debido á popularidade do 4CL entre os participantes privados, moitos seguían correndo en competición de primeiro nivel ao comezo do Campionato Mundial de Fórmula Un en 1950.
Os cambios no chasis e no motor feitos aos 4CL experimentais finalmente se uniron no 4CLT, o anexo "T" denota o seu chasis "t"ubular. As melloras na rixidez torsional que trouxo a construción tubular eran necesarias para contrarrestar os aumentos de par e potencia resultantes da mellora de dous sobrealimentadores do velo motor 4 en liña. A potencia foi ata aproximadamente 260 bhp (194 kW), desde os 220 do 4CL. Outros cambios incluíron o uso de rodamento de rodrodetes para o veo de manivelas, compoñentes da suspensión traseira forxados (en vez de fundidos) e o chasis foron deseñados para funcionar con amortecedores desde o primeiro momento.
4CLT/48 Sanremo
A primeira variante do 4CLT gañou o seu alcume de "Sanremo" pola primeira carreira na que participou, o Gran Premio de San Remo de 1948. O nome quedoulle, xa que Alberto Ascari levou o seu 4CLT á vitoria na súa aparición na carreira. Villoresi e Reg Parnell gañaron cinco das carreiras restantes da tempada 1948. No primeiro ano do Campionato Mundial de Fórmula 1, un Sanremo anotou o que ía ser o mellor campionato de Maserati, cando Louis Chiron obtivo o terceiro posto no seu Gran Premio de casa: o Gran Premio de Mónaco de 1950. A última variante de 4CL en competir no Campionato Mundial foi un 4CLT/48 modificado polo equipo Arzani-Volpini, que nin sequera conseguiu clasificarse para o Gran Premio de Italia de 1955.
1949
En 1949, pequenas modificacións nos tambores de freo, o cambio da paletas a fendas para arrefriar, xunto con pequenos cambios no deseño do control da cabina e o reposicionado do depósito de aceite resultaron nun coche ás veces denominado 4CLT/49. Nunca foi coñecido como tal polo fábricante. O trío Ascari / Villoresi / Parnell, xunto a Juan Manuel Fangio e Toulo de Graffenried, ocuparon o lugar onde quedaran a tempada anterior, gañando nove das primeiras quince carreiras de 1949, incluída a vitoria de Graffenried no Gran Premio do Reino Unido. Non obstante, na segunda metade da tempada só lograron outras tres vitorias, xa que os coches cada vez máis competitivos de Ferrari e Talbot venceron aos Maseratis na maioría das carreiras máis importantes.
1950–1951
1950 viu a presentacion do Campionato Mundial de Pilotos da FIA. En resposta ás melloras do Alfa 158 e dos xa competitivos Ferrari e Talbot, Maserati volveu a actualizar o motor do 4CLT. Un veo de manivelas de varias partes, bielas alixeiradas e equilibradas, un par de sobrealimentadores máis potentes e cambios no tempo de acendido levaron a potencia do motor ata os. Xunto á rebaixa de do peso do coche, isto levou a Maserati a uns niveis de rendemento case Alfa. A pesar de ser moderadamente competitivas en carreiras curtas, as últimas actualizacións demostraron ser demasiado para o deseño do motor dunha década e o rendemento do 4CLT Grand Prix viuse obstaculizado por fallos no motor. As únicas vitorias da Fórmula Un da ​​tempada producíronse en probas fóra do Campionato. Fangio gañou o Gran Premio de Pau o mesmo día en que Parnell gañou o Trofeo Richmond en  Goodwood. David Hampshire gañou o Trofeo Nottingham máis tarde ese ano. Fangio tamén gañou o Gran Premio de Ramparts de Fórmula 2, en Angoulême, cun chasis 4CLT equipado cun motor A6GCM. O equipo Milano modificou un 4CLT para usalo en  e, pero sen éxito.
Tamén para 1951, B. Bira modificou o seu 4CLT do 49 para montar un motor máis potente, un motor V12 de, de aspiración natural O.S.C.A.. Este motor desenvolvía ao redor de. Con el Bira gañou a carreira de Goodwood a principios da tempada, pero na súa única aparición no Campionato do Mundo, no Gran Premio de España de 1951, retirouse na primeira volta.
4CLT / 50
A finais de 1949, un número (dous ou tres, dependendo da fonte) dos coches restantes de Sanremo convertéronse para usalos nas series de tempada da Fórmula Libre en Bos Aires, Arxentina, na tempada estival de 1949 a 1950. Este modelo chamábase 4CLT/50, aínda que ás veces ese nome tamén se aplica aos coches de Fórmula Un especificados en 1950, os coches Tempada son os únicos que a fábrica refírese como tales. As modificacións restrinxíronse principalmente á ampliación da capacidade do motor a. A pesar destas melloras, a serie estivo dominada por Ferrari e seguindo o última carreira os coches foron enviados de volta a Italia e reconvertidos ás especificacións da Fórmula 1.
O 4CLT Platé
<! - Esta sección está ligada desde Enrico Platé -> [Enrico Platé], un defensor dos automóbiles Maserati de sempre, recoñeceu as deficiencias do Maserati como vehículo de Fórmula Un e converteu un 4CLT/48 na variante Maserati-Platé 4CLT de Fórmula 2. Como a F2 era para coches de aspiración natural, o primeiro paso foi eliminar os sobrealimentadores. Despois diso, para contrarrestar a perda de rendemento resultante, a relación de compresión duplicouse con creces e a capacidade elevouse ata o límite da clase de. Coa menor potencia de saída do motor revisado, o peso reduciuse e mellorou a dirección ao reducir a distancia entre eixes.