cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Horus Paxaro (faraón)
Identidade
Exiptólogos como Jaroslav Černý e Kaplony pensan que Horus-Paxaro podería ser o faraón  Horus-Ba. En efecto, este gobernante escribiu o seu nome co signo da perna ou os signos da perna e do carneiro, que lese "Ba". Černý e Kaplony pensan que o paxaro no serekh de Horus-Paxaro é o signo do ganso coa mesma transcrición, "Ba". Neste caso Horus-Ba] e Horus "Paxaro" poderían ser a mesma figura histórica. A teoría de Černý e Kaplony non é aceptada pola maioría, a presenza do serekh de Horus-Paxaro na tumba de [[Qaa apunta máis ben a un interregno con Horus-Paxaro entre a primeira e a segunda dinastía.
Exiptólogos como Wolfgang Helck e Peter Kaplony cren que Horus Paxaro e Sneferka pelexáronse entre eles para conseguir o trono de Exipto. As loitas alcanzaron o espolio do cemiterio real de Abidos, que foi polo tanto abandonado. A loita polo trono foi rematada polo fundador da II dinastía, o faraón Hotepsekhemwy. Unha evidencia que apoia esta teoría é o nome Horus de Hotepsekhemwy que significa  "As dúas potencias están reconciliadas"  e podería relacionarse cunha re-unificación do reino exipcio despois dun período de discordia.
Descoñécese o lugar da tumba de Horus-Paxaro.
Manfred Max Neef
Primeiros anos de vida
Fillo de Magdalena Sophie Neef, con estudos humanistas e musicais e Alfred Wilhelm Hermann Max, economista de orixe alemá, ambos alemáns que chegaron a Chile logo da Primeira guerra mundial. Max Neef estudou no Liceo de Aplicación e posteriormente economía na Universidade de Chile.
A mediados da década de 1950, traballou na compañía Shell, onde alcanzou un cargo directivo. En 1957 decide abandonar para sempre o traballo en empresas privadas, para comezar a traballar de maneira independente.
En 1961 toma un posto académico na Universidade de California en Berkeley, acompañando aos seus alumnos nas protestas en contra da guerra de Vietnam. Durante os anos seguintes, traballa esporadicamente en proxectos para a ONU (especialmente a FAO) e a OEA.
O exilio
Durante a década de 1970 o economista comeza a traballar en Ecuador, con pequenos campesiños indíxenas da rexión chuviosa occidental, e tamén no Brasil, tentando revitalizar unha pequena cidade no estado federal de Minas Xerais. As ideas desenvolvidas nestes traballos acaban por materializarse nos seus textos Experiences in Barefoot Economics, subtítulo que levaría máis tarde, en 1992, o seu libro From the Outside Looking In, editado pola Fundación Dag Hammarskjöld de Suecia.
En 1973 acepta un posto académico na Universidade de Chile, pero o mesmo ano prodúcese o golpe de estado que dá inicio á ditadura militar liderada por Augusto Pinochet, e debido ao seu traballo realizado en Ecuador, mal visto pola ditadura, decide exiliarse na Arxentina, onde comeza a traballar para a Fundación Bariloche, fortemente marcada polas ideas de Carlos Mallmann, e que mesturaba os estudos en ciencias naturais, matemáticas e música, ademais de ser os responsables do estudo Límites de la pobreza, no cal se presenta o «Modelo de Bariloche», unha alternativa optimista ao exposto no recoñecido informe Os límites do crecemento de Donella Meadows, publicado en 1972 polo Club de Roma.
Vida política e administrativa
En 1985 foi un dos integrantes do grupo político Intransigencia Democrática, e en 1988 foi un dos fundadores do movemento político Independentes por el Consenso Democrático. Max Neef foi membro do Consello Asesor dos Gobernos do Canadá e Suecia para o Desenvolvemento Sustentable, e en 1993 postúlase como candidato independente á presidencia de Chile, sendo presentado polo Movemento Ecoloxista, eleccións gañadas por Eduardo Frei Ruiz-Tagle en primeira maioría e obtendo un cuarto lugar, co 5.55 % dos votos.
Entre 1991 e 1994 foi reitor da Universidade Bolivariana, e entre 1994 e 2002 foi reitor da Universidade Austral de Chile. Posteriormente traballou como Profesor Titular da Facultade de Ciencias Económicas e Administrativas, ocupando ademais o cargo de director do Instituto de Economía de dita universidade.
Obra e pensamento
miniatura|267x267px|Max-Neef dando unha charla en 2007. Foi considerado polas súas ideas, enfoques económicos e ambientalistas como un adiantado para a súa época. As súas obras máis destacadas son dúas teses que denominou A economía descalza e Desenvolvemento a escala humana, as que definen unha matriz que abarca nove necesidades humanas básicas: «subsistencia», «protección», «afecto», «comprensión» ou «entendemento», «participación», «creación», «recreo» ou «lecer», «identidade» e «liberdade»; ademais propuña unha décima necesidade, pero que prefería manter separada das anteriores: a «transcendencia». Todas elas fan fincapé na importancia dos esforzos humanos pequenos e apaixonados. Max-Neef ademais postulaba que non existe correlación algunha entre o grao de desenvolvemento económico (industrial) e a felicidade relativa das persoas implicadas; ao contrario, o desenvolvemento económico parece aumentar a soidade e a alienación nas sociedades desenvolvidas.
Na década de 1990 formulou a Hipótese do Limiar, a idea de que a partir de determinado punto do desenvolvemento económico, a calidade de vida comeza a diminuír. Por tanto, «todo crecemento cuantitativo debería derivar nun desenvolvemento cualitativo». Para Max-Neef, o «desenvolvemento» debe definirse como a «liberación de posibilidades creativas» de todos os integrantes dunha sociedade, concepto independente do de crecemento económico, sen ser unha condición para este último.
Qasr Amra
Qusayr 'Amra or Quseir Amra, lit. "small qasr of 'Amra", sometimes also named Qasr Amra (قصر عمرة / ALA-LC: Qaṣr ‘Amrah), é o máis coñecido dos castelos do deserto situados no actual leste de Xordania. Foi construído nalgún momento entre o ano 723 e 743, por Walid Ibn Yazid, o futuro califa omeia Walid II, cuxo dominio da rexión foi en aumento nese intre. Considérase un dos exemplos máis importantes da arte islámica e da arquitectura.
Hamsun (filme)
Hamsun é un filme de 1996 dirixido por Jan Troell. É unha coprodución internacional entre Dinamarca, Suecia, Noruega e Alemaña, e conta a historia do autor noruegués Knut Hamsun (interpretado por Max von Sydow) quen, xunto coa súa muller Marie Hamsun (interpretada por Ghita Nørby) pasou de ser un heroe nacional a un traidor logo de apoiar a Alemaña nazi durante a ocupación de Noruega na segunda guerra mundial.
Qasr Amra
O edificio é en realidade o resto dun conxunto máis grande que incluía un castelo real, pensado como retiro real, sen ningunha función militar, do que só quedan os cimentos. O que queda hoxe é unha pequena cabana de campo. Destacan sobre todo os frescos que permanecen principalmente nos teitos do interior, que representan, entre outros, un grupo de gobernantes, escenas de caza, escenas de baile que conteñen mulleres espidas, artesáns, o recentemente descuberto "ciclo de Xonás", e, enriba dunha cámara de baño, a primeira representación coñecida do ceo nunha superficie hemisférica, onde se acompaña a imaxe especular das constelacións acompañadas polas figuras do zodíaco. Isto levou á designación de Qusayr 'Amra como Patrimonio da Humanidade da UNESCO. A casa de baños tamén é, xunto con exemplos noutros castelos do deserto de Xordania, un dos restos máis antigos que se conservan dun hammam no histórico mundo musulmán.
Manfred Max Neef
Obra e pensamento
O economista tamén creou o indicador ECOSON (siglas para «ecological person»; «persoa ecolóxica» en castelán), que mide a cota de consumo de enerxía dun cidadán que satisfai de maneira sensata as súas necesidades básicas sen marxinar a ninguén. Trátase, por tanto, dun indicador referido á dispoñibilidade de enerxía e ao mesmo tempo á súa xusta distribución. Max-Neef concluía que os ecosons son moito maiores no hemisferio norte que no hemisferio sur; e que por tanto, para buscar un desenvolvemento sustentable, máis que buscar reducir a sobrepoboación no sur, o crítico é buscar diminuír os ecosons no norte. Este indicador foi calculado polo Max Planck Institute, en Alemaña.
Qasr Amra
Ese estado e a súa localización ao longo da principal estrada leste-oeste de Xordania, relativamente preto de Amman, convertérono nun destino turístico moi visitado.
Hamsun (filme)
O filme gañou os Premios Guldbagge ó mellor filme, mellor actor (Sydow), melor actriz (Nørby) e mellor guión (Enquist). O filme foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 69ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Qasr Amra
Localización e acceso
Qusayr 'Amra está situado no lado norte da estrada 40 de Xordania, a uns 85 km. de Amman e a 21 km. ao suroeste de Al- Azraq.
Manfred Max Neef
Obra e pensamento
En canto a que facer hoxe para reverter o crecemento non sustentable da humanidade, Max-Neef adoita exemplificar a situación coa súa parábola do rinoceronte, que representa o monstro da modernización: parece imposible espantalo cun pau, pero moitísimos mosquitos, reunidos espontaneamente e sen unha xerarquía, poden facerlle a vida imposible ata que decida marchar.
Qasr Amra
Localización e acceso
Atópase dentro dunha gran área cercada con arame de púas. Un aparcadoiro pavimentado está situado na esquina sueste, xusto fóra da estrada. Un pequeno centro de visitantes vende as entradas. O castelo está situado no oeste da zona pechada, por debaixo dunha pequena subida. thumb|200px|dereita|Vista sur (traseira), desde a estrada
Manfred Max Neef
Recoñecementos
En 1983 foi galardoado co premio Right Livelihood Award, considerado o Premio Nobel alternativo de economía. Co diñeiro deste premio fundou en Santiago o xa desaparecido Centro de Estudio y Promoción de Asuntos Urbanos (CEPAUR), a través do cal puxo en práctica a súa teoría do «desenvolvemento a escala humana». Posteriormente fíxose membro do Club de Roma, da Academia Leopold Kohr en Salzburgo, Austria, e da E.F. Schumacher Society, en Inglaterra, chamada así en honra ao famoso intelectual e economista Ernst Friedrich Schumacher.
Qasr Amra
Descrición
Os vestixios de muros de pedra utilizados para encerrar o xacemento suxiren que formaba parte dun complexo de 25 ha., hai restos dun castelo que podería albergar temporalmente unha gornición de soldados.
Manfred Max Neef
Controversias
En marzo de 2015, a Comisión Nacional de Acreditación sancionou á axencia acreditadora de Max Neef e outras exautoridades universitarias, incluíndo ao exrector da Universidade de Chile Luís Riveros, mediante unha multa de ao redor de 8600 dólares debido ao conflito de interese que afectou a acreditación da carreira de Enxeñaría Comercial cuxo Instituto de Economía Max Neef encabezaba como Director. Max Neef presentou unha querela contra o académico da Universidade Austral de Chile que denunciou o conflito de interese, querela que foi finalmente rexeitada e que levou a que o tribunal sancionase a Max Neef co pago dos gastos xudiciais incorridos polo académico querelado. Debido á súa negativa a pagar o ordenado polo Tribunal, o avogado do académico querelado solicitou á autoridade xudicial que se decrete embargo contra os bens do economista.
Qasr Amra
Descrición
Xusto ao sueste do edificio hai un pozo, de 40 m. de profundidade, e tamén se atoparon vestixios do mecanismo de elevación impulsado por animais e dunha presa.
Sofie (filme)
Sofie é un filme dinamarqués de 1992 dirixido por Liv Ullmann. Foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 65ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Qasr Amra
Descrición
A arquitectura do salón de recepción e dos baños é idéntica á de Hammam al-Sarah, tamén en Xordania, agás que este último foi erixido con perpiaños de pedra calcárea finamente cortados (baseado na tradición arquitectónica tardo romana), mentres que o baño de Amra erixíuse usando cachotería en bruto unida por morteiro de xeso-cal (baseado na tradición da arquitectura sasánida).
Manfred Max Neef
Morte
Evitáronse entregar detalles do seu deceso. O seu rexistro de defunción sinala como a súa causa de morte "síndrome consuntivo, cancro metastático de orixe non coñecida". Realizóuselle o seu velorio no vestíbulo da aula Magna da Uach, lugar onde se lle rendería unha homenaxe. Realizouse a cerimonia de recoñecemento ao labor de Max-Neef efectuándose durante a xornada do sábado 10 de agosto, para que logo a familia levara o seu corpo a Temuco. A Intendencia dos Ríos decretou duelo rexional un día pola morte de Manfred Max Neef.
Ensaios
miniatura|250x250px|Manfred Max Neef en 2016.
Qasr Amra
Descrición
É un edificio baixo feito de calcaria e basalto. O bloque norte, de dous pisos, presenta un teito de tripla bóveda sobre a entrada principal da fachada. As ás occidentais presentan bóvedas ou cúpulas máis pequenas.
Hoxe, Qasr Amra está en peor estado que os outros castelos do deserto como Qasr Kharana, con graffitis que danan algúns frescos. Non obstante, os traballos de conservación están en curso co apoio do Fondo Mundial de Monumentos, o Istituto Superiore per la Conservazione ed il Restauro e o Departamento de Antigüidades de Xordania.
Construción: quen e cando
Un dos seis reis representados é Don Rodrigo de España, cuxo breve reinado (710-712) foi tomado para indicar a data da imaxe, e posiblemente o edificio, cara ao 710. Polo tanto, durante un longo tempo os investigadores crían que o califa sentado Walid I era o construtor e o principal usuario de Qasr Amra, ata que xurdiron dúbidas, facendo crer aos especialistas que un dos dous príncipes que máis tarde se converteron en califa, Walid ou Yazid, foron os candidatos máis probables para ese papel. O descubrimento dunha inscrición durante un traballo en 2012 permitiu datar a estrutura a dúas décadas entre 723 e 743, cando foi encargada por Walid Ibn Yazid, príncipe herdeiro baixo o califa Hisham e o seu sucesor durante un breve reinado como califa en 743–744.<ref. nome="cores"/>
Ambos príncipes pasaron longos períodos de tempo lonxe de Damasco, a capital Omeia, antes de asumir o trono. Walid era coñecido por dedicarse ao tipo de actividades sibaritas representadas nos frescos, especialmente sentado ao bordo das piscinas escoitando música ou poesía. Unha vez foi entretido por artistas vestidos de estrelas e constelacións, o que suxire unha conexión coa pintura do ceo no caldarium. A nai de Yazid era unha princesa persa, o que suxire unha familiaridade con esa cultura, e el tamén era coñecido pola súa busca de praceres semellantes.
As consideracións fundamentais na colocación dos castelos do deserto centráronse no acceso e a proximidade ás antigas rutas que van desde Arabia ata Siria ao norte. Unha ruta importante ía desde a cidade árabe de Tayma a través de Wadi Sirhan cara á chaira de Balqa en Xordania e explica a localización de Qusayr 'Amra e outras fortificacións similares, como Qasr Al-Kharanah e Qasr al-tuba.
Redescubrimento en 1898
A estrutura abandonada foi redescuberta por Alois Musil en 1898, cos frescos feitos famosos polos debuxos do artista austríaco Alphons Leopold Mielich para o libro de Musil. A finais da década de 1970 un equipo español restaurou os frescos. O castelo declarouse Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 1985 baixo os criterios I), III) e IV) ("obra mestra do xenio creativo humano", "testemuño único ou polo menos excepcional dunha tradición cultural" e "un exemplo destacado dun tipo de edificio, conxunto arquitectónico ou tecnolóxico ou paisaxe que ilustra unha etapa significativa da historia da humanidade").
Conservación
Desde 1970, realizáronse múltiples proxectos de conservación en Qusayr 'Amra para abordar o estado da estrutura e dos frescos. O primeiro realizouno o Museo Arqueolóxico de Madrid e abarcou tres anos desde 1971 ata 1974. Aínda que o proxecto implicou algúns aspectos arquitectónicos de restauración, centrouse moito na restauración dos frescos de toda a casa de baños. Non obstante, esta goma laca foi máis daniña que protectora, e retirouse durante un proxecto de conservación realizado en 1996 pola Universidade de Granada. Co paso dos anos, a cor da goma laca cambiou e tapou os cadros. Durante e despois do proceso de eliminación, a goma laca tamén provocou que parte da pintura se desprenda da parede.
Proxecto actual
En 2010, comezou un novo proxecto de conservación que aínda está activo. Este proxecto realizouse polo Fondo Mundial para Monumentos, o Istituto Superiore per la Conservazione ed il italiano Restauro, e o Departamento de Antigüidades de Xordania. Aínda que este proxecto traballa na propia casa de baños, ademais de restaurar os frescos, fai que un punto para centrarse tamén na arquitectura exterior da casa de baños, como o qasr, saqiya, e a torre de vixía, que non se conservaron, xa que os proxectos anteriores centráronse principalmente nos frescos e no interior da casa de baños. Os esforzos de conservación comezaron coa documentación do estado das pinturas, frescos e do edificio. Aplicouse morteiro de cal a partes da estrutura que estaban mostrando sinais de fuga de auga e perda de morteiro orixinal. Ademais, engadíronse fiestras e cubertas do teito para evitar que a auga entrase na casa de baños e protexela das condicións externas. A eliminación de máis goma laca e a limpeza das pinturas e dos frescos revelaron ricas cores que antes non eran visibles.
Frescos
250px|thumb|right|Fresco do califa [[Al-Walid II|Al Walid II]] 250px|right|thumb|Fresco dunha muller bañandose 250px|right|thumb|[[A pintura dos seis reis|Fresco de "Seis reis", un dos frescos máis coñecidos de Qasr Amra]] 250px|thumb|right|Constelacións e zodíaco pintados na cúpula do [[caldarium]]
Salón de recepción
A bóveda de entrada principal ten escenas de caza, consumo de froita e viño e mulleres espidas. Algúns dos animais mostrados non son abundantes na rexión pero atopáronse doadamente en Persia, o que suxire algunha influencia desa área. Unha superficie representa a construción do edificio. Preto da base dunha parede aparece un rei con halo nun trono. Unha sección contigua, agora no Museo de Arte Islámica de Berlín, mostra aos asistentes así como un barco en augas abundantes en peixes e aves.
Corredor oeste
Na parede norte do corredor oeste, hai un gran fresco dunha muller espida nadando. Neste fresco, hai peixes que parecen estar nadando arredor da muller, e unha flor grande que se entende como unha flor de loto. Non se sabe a quen representa a muller, pero debido ao aparente estilo clásico e tardío romano de representala, suxeríronse unha serie de personaxes mitolóxicos. A pesar diso, debido ás imaxes que rodean á muller, crese que este fresco específico representa unha escena nilótica. Houbo unha serie de conexións visuais feitas entre o Nilo e o río Xordán que poderían apoiar esta afirmación. O Nilo entendíase especificamente como un símbolo de abundancia e un provedor de vida, e este significado, cando se colocaba no contexto do lugar no que se atopa este fresco na casa de baños, conecta co papel de al-Walid como gobernante. Fronte a esta parede aséntase o fresco de al-Walid entronizado, e este contraste entre o gran fresco de al-Walid e o fresco da muller nadando implica que, como califa, al-Walid se viu como un provedor de vida para o pobo que gobernaba.
Ábsida do trono
Unha imaxe coñecida como os "seis reis" representa ao califa omeia e aos gobernantes dos reinos próximos e afastados. Segundo os detalles e as inscricións da imaxe, catro dos reis representados son identificados como o Emperador bizantino, o rei Visigodo Don Rodrigo, o Shah do Imperio Sasánida, e o Negus de Etiopía. O último estivo durante moito tempo sen identificar, especulándose que era un gobernante turco, chinés ou indio, e agora sábese que representa ao emperador da China. A súa intención non estaba clara. A palabra grega ΝΙΚΗ nike, que significa vitoria, descubríuse nas proximidades, o que suxire que a imaxe dos "seis reis" estaba destinada a suxerir a supremacía do califa sobre os seus inimigos. Outra posible interpretación é que as seis figuras están representadas en súplica, presumiblemente cara ao califa que estaría sentado no salón.
Baños
Os frescos de todas as salas, agás o caldarium, reflicten os consellos dos médicos árabes contemporáneos. Crían que os baños drenaban os espíritos dos bañistas, e que para revivir "os tres principios vitais do corpo, o animal, o espiritual e o natural", as paredes do baño debían estar cubertas con imaxes de actividades como a caza, das amantes e de xardíns e palmeiras.
Apodyterium
O apodyterium, ou vestiario, está decorado con escenas de animais que participan en actividades humanas, especialmente interpretando música. Unha imaxe ambigua ten un anxo mirando cara abaixo a unha forma humana envolta. Moitas veces pensouse que era unha escena da morte, pero algunhas outras interpretacións suxeriron que o sudario cobre a un par de amantes. Os cristiáns da zona cren que a figura do medio é Xesús Cristo.
Tepidarium
Nas paredes e no teito do tepidarium, ou baño quente, hai escenas de plantas e árbores similares ás do mosaico da Mesquita Omeia en Damasco. Dos tres frescos que representan mulleres bañándose en Qusayr 'Amra, dous están situados no tepidarium. Estes frescos representan mulleres cargando baldes de auga para bañar aos seus fillos, e tamén inclúen imaxes de erotes. Estas mulleres represéntanse completamente espidas, o que non era raro xa que os omeias aceptaban as representacións de nudez, e como este edificio non é relixioso, tamén se aprobaron as representacións de humanos. Estes frescos teñen unha clara influencia romana con non só a inclusión dos erotes, senón tamén os fondos románicos e a crenza de que as escenas representadas poderían formar parte dun ciclo infantil dionisíaco. É certo dicir que as mulleres representadas probablemente fosen deusas dalgún tipo xa que ás mulleres non se lles permitía entrar aos baños. Ademais, os homes só podían entrar se estaban cubertos, o que se reflicte nas imaxes de homes algo cubertos na casa de baños, polo que as representacións de espidos de mulleres só serían aceptables se os temas non fosen humanos. Xa que os frescos só teñen algunhas cifras, fixo que os espectadores puidesen centrarse máis nelas e no que estaba a suceder na escena. A escena dunha muller botando auga sobre a cabeza doutra persoa imitaría o que ocorreu en a sala e conecta ademais os frescos co espectador.
Caldarium
O caldarium ou cúpula hemisférica do baño quente ten unha representación do ceo na que se representa o zodíaco, entre 35 constelacións identificables separadas. Crese que é a imaxe máis antiga do ceo nocturno pintada en calquera outra cousa que non sexa unha superficie plana. Os radios emerxen non do centro da cúpula senón, precisamente, do [[polo celeste] norte. O ángulo do zodíaco tamén se representa con precisión. Crear o fresco na cúpula foi tecnicamente difícil, pero, baseándose na evidencia que mostraba que o artista tiña que refacer varias partes, estaba claro que era moi hábil e se centraba na precisión. O único erro discernible na obra de arte que se conserva é a orde das estrelas no sentido antihorario, o que suxire que a imaxe foi copiada dunha sobre unha superficie plana.
José Rodríguez Faílde
José Rodríguez Faílde, nado en Carracedo (A Peroxa) en 1887 e finado nos Peares en 1958.
Traxectoria
Emigrou a Cuba onde traballou como xornalista e foi propietario da revista El Industrial (1912) e colaborou en Galicia, La Patria Gallega. Retornou a Galicia en 1917, desde onde enviou colaboracións para Eco de Galicia e O Tio Marcos d'a Portela e ao ano seguinte crónicas para a revista Galicia. Volveu marchar a Cuba en 1920, e colaborou en Eco de Galicia, Heraldo de Galicia (onde publicou un poema en galego) e España Nueva. Foi secretario da sociedade Naturales de la Peroja da Habana. Retornou definitivamente a mediados dos anos vinte e instalouse en Ourense, foi dono dun quiosque-libraría onde non vendía prensa de dereitas. Colaborou en La Región. Na República militou no Partido Republicano Radical Socialista, do que foi elixido bibliotecario da xunta executiva de Ourense que presidía Jacinto Santiago en xaneiro de 1933. Coa folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido o 8 de outubro "por berros subversivos" e instruíuselle unha información militar que foi sobresida, saído en liberdade o 20 dese mes. Simpatizante de Azaña afiliouse a Izquierda Republicana.
Vida persoal
Foi pai de América e Josefa Rodríguez Toral.
Satellite Launch Vehicle 3
Satellite Launch Vehicle 3 ou SLV 3 foi un foguete espacial da India deseñado para ser capaz de lanzar cargas lixeiras a órbita.
Campionato mundial de resistencia da FIA
O Campionato Mundial de Resistencia da FIA (oficialmente FIA World Endurance Championship ) é unha competición de automobilismo de velocidade que se disputa entre sport prototipos e gran turismos. Ao longo da súa historia cambiou o seu nome e a súa normativa numerosas veces.
Actualmente está organizado polo Automobile Club de l'Ouest e sancionado/regulado pola Federación Internacional do Automóbil.
Substitúe á vella Le Mans Intercontinental Cup do ACO que comezou en 2010, e é a primeira serie de resistencia do campionato mundial desde a desaparición do  World Sportscar Championship ao final de  1992. O nome do Campionato Mundial de Resistencia foi usado anteriormente pola FIA desde 1981 ata 1985.
A serie presenta varias clases de coches que compiten en carreiras de resistencia, con Sport prototipos competindo cos Hypercar ( LMH) e LMP2 e gran turismo baseados na produción que compiten nas categorías LM GTE Pro e Am. Os títulos de campións do mundo outórganse aos pilotos e fabricantes con maior puntuación durante a tempada, mentres se outorgan outras copas e trofeos para pilotos e equipos privados.
Historia
O Campionato Mundial de Resistencia disputouse por primeira vez en 2012 como substituto da Intercontinental Le Mans Cup, seguindo gran parte do mesmo formato e presentando oito carreiras de resistencia en todo o mundo, incluída as 24 Horas de Le Mans. Había catro categorías: prototipos LMP1 e LMP2 xunto con GTE gran turismo, divididos en GTE Pro para equipos con pilotos profesionais e GTE Am para equipos con pilotos afeccionados.
Ante o descenso do interese dos fabricantes pola clase LMP1 despois da tempada 2017, a FIA encargou un estudo sobre os futuros regulamentos da máxima categoría do campionato. Coñecido como Le Mans Hypercar (LMH), a proposta requiría un afastamento das entradas de Le Mans Prototype e menos dependencia das tecnoloxías híbridas. A proposta deseñouse para facer o campionato máis atractivo para os fabricantes de automóbiles e citou modelos emblemáticos como o Aston Martin Vulcan e McLaren Senna GTR como exemplos dos coches que esperaba atraer a nova normativa. A clase Hypercar apareceu por primeira vez na tempada 2021, con participación de Alpine, Glickenhaus e Toyota. A partir de 2022, os Le Mans Daytona h tamén poderán competir na categoría Hypercar xunto aos LMH.
A partir de 2024, as clases GTE Pro e GTE Am substituiranse por unha categoría baseada na categoría GT3. Segundo o presidente da Comisión de Resistencia da FIA, Richard Mille, a FIA apunta a unha categoría enfocada ao cliente onde os fabricantes non poden entrar oficialmente.
Formato
Outros dez títulos outórganse cada tempada en función do reconto total de puntos, e catro son campionatos do mundo: Campionato Mundial de Pilotos de Resistencia Hypercar, Campionato Mundial de Pilotos de Resistencia GT, Campionato Mundial de Resistencia Hypercar (Fabricantes) e Campionato Mundial de Fabricantes de Resistencia GT. O sistema de puntos é similar ao empregado nos outros campionatos mundiais da FIA, outorgando puntos aos dez primeiros clasificados nunha escala de marxe de puntos descendentes do primeiro ao décimo. Os coches que rematen a carreira pero clasificados undécimos ou pior reciben medio punto. Para carreiras de 8 e 10 horas, os puntos valen aproximadamente 1,5 veces máis (é dicir, 25 puntos por gañar valen 38 puntos nestas carreiras). Para nas 24 horas de Le Mans, os puntos valen aproximadamente o dobre.
Camisón
thumb|Un camisón Un camisón, é unha peza de roupa de noite que colga solta, e adoitan usar mulleres e nenas. Un camisón está feito de algodón, seda, satén ou nailon e pode estar decorado con encaixes apliques ou bordados no peito e dobladillos.
Satellite Launch Vehicle 3
Características
SLV-3 formou parte dos primeiros esforzos da India por desenvolver lanzadores orbitas. O foguete estaba formado por catro etapas de propelente sólido e fixo catro lanzamentos exitosos.
Camisón
Primeiros camisóns
Os camisóns modernos orixínanse a partir das camisas para durmir dos homes ou dos camisóns de noite das mulleres que se remontan ao século XVI. As camisolas e os camisóns de noite adoitaban ser só camisas de día ou roupa interior e eran pezas sen forma ata os nocellos con distintos colos. Os camisóns semellaban túnicas, usadas por ambos os sexos durante séculos en Exipto e Roma. Adoitaban estar feitos de liño branco para ser facilmente lavados e absorbentes. Nobres e Señores, porén, levaban camisóns bordados.
BugSat-1
Características
BugSat-1 era un demostrador tecnlóxico para estudar a viabilidade da constelación de satélites ÑuSat de observación terrestre, deseñados pola compañía arxentina Satellogic S.A.. Cunha masa de 22 kg e unhas dimensións de 275 x 500 x 500 mm, o satélite probou unha serie de tecnoloxías para a nova constelación, levando a bordo tres antenas, unha cámara de resolución media, un receptor GPS, unha radio UHF e unha radio en banda C. BugSat-1 transmitía de manera periódica paquetes AX.25 para a comunidade de radioafeccionados na banda UHF.
Camisón
Primeiros camisóns
Non foi ata finais do século XVII cando a roupa de durmir desenvolveu a súa propia identidade en Europa Occidental, e as mulleres de clase máis alta comezaron a usar batas semellantes a camisóns exclusivamente para a cama. Os camisóns adquiriron máis forma cando apareceu a negligee en Francia a principios do século XVIII. A negligee adoitaba facerse con tecido suave e transparente e era máis axustada na cintura, pero aínda quedaba frouxa para ser confortable. Tamén era un sinal de riqueza e considérase a primeira roupa de noite feminina que se utilizou amplamente e un predecesor do camisón moderno. Segundo os historiadores Willet e Phillis Cunnington, só se fixeron pequenos axustes nos camisóns ata finais do século XIX por mor das actitudes sociais; os adornos de encaixe ou deseños máis axustados foron vistos "como un sinal de depravación que ía en contra dos máis altos principios de prudencia na dama inglesa".
Camisóns como batas: séculos XVIII e principios do XIX
Antes de finais do século XIX, o termo "camisón" non se refería a roupa de durmir senón a roupa informal. O camisón era unha "versión dunha bata moderna" e adoitaba usarse na casa ou en ocasións nas que non era necesario un traxe formal. Esta prenda era en realidade un Banyan, unha túnica en forma de camiseta adoptada polos británicos procedentes da India, pero que se coñeceu como "camison de noite", bata ou "bata de mañá" na época a principios de 1700 debido ao seu carácter casual.
Os camisóns, ou batas, eran usados ​​principalmente polos homes. As variacións inglesas do camisón ou bata foron influenciadas por vestidos similares da India, Xapón e Oriente Medio. A principios do século XVIII, o estilo kimono fíxose popular. Era frouxo e encaixaba sobre os homes coma un abrigo. O vestido "consiste en dous anchos de tea cosidos no centro cara atrás ata o pescozo, onde se une a un pequeno rectángulo de tecido para formar o escote. Cada ancho de tea cae sobre os ombreiros para crear a parte frontal do vestido. Anchos adicionais de tea forman as mangas. Pódense coser insercións en forma de V nas costuras laterais para obter máis plenitude."
Os camisóns ou batas tamén aumentaron en demanda debido aos retratos e ás implicacións de status. A peza vese nos retratos dos séculos XVII e XVIII. "A adopción do camisón polos ingleses pode datar do século XVI cando Henrique VIII usaba o que parece ser un caftán islámico con peche de sapo para un retrato de Holbein". Cunningham sinala as pinturas "The Apothecary's Shop" (1752) e "The Concert" (1741) que "ilustran a aparente idoneidade do vestido tanto para ocasións profesionais como sociais".
Séculos XIX e XX
thumb|Anuncio dunha revista para camisóns bata en 1915.
De 1840 a 1900 realizáronse cambios estilísticos nos escotes, colos, mangas, corpiños e peches dos camisóns. "Adornos como volantes, escotes, cintas, encaixes, abalorios, calados e bordados a miúdo engádense aos escotes, colos, corpiños, mangas, puños e saias". O camisón de noite tradicional substituíuse por pixamas no mundo occidental cando se adoptou da India en 1870. O pixama converteuse de camiño nun elemento esencial no garda-roupa dos homes debido á súa comodidade e connotacións exóticas. O pixama feminino presentouse en 1886 e era unha combinación de camisón e pantalóns "que requiría 4 ½ yardas de tecido de calico ou flanela. A parte superior tiña un colo alto e unha parte frontal abotoada, e había volantes nos pulsos e nos xeonllos". A deseñadora francesa Coco Chanel foi a primeira en lanzar unha liña de atractivos pixamas femininos que aumentaron a súa popularidade.
A pesar da introdución do pixama, a popularidade do camisón creceu drasticamente na década de 1920. Entre 1920 e 1940, os camisóns non curvaban o corpo senón que o envolvían en liña recta. Isto atribúese en gran medida á deseñadora francesa Madeleine Vionnet que rexeitou os corsés e se fixo famosa por "cortar as teas ao bies". Os seus estilos acentuaban as curvas á vez que proporcionaban fluidez e confort. Durante este tempo, os camisóns tamén pasaron do uso doméstico aos eventos de moda. En 1933, a creadora de tendencias Mary d'Erlanger levou un camisón escotado por diante e por detrás para un baile en Nova York popularizando a elegancia do estilo. Este estilo, agora coñecido como "vestido combinación", rexurdiu na década de 1990. A mediados do século XIX houbo máis camisóns feitos a medida, con saias completadas con corpiños que abrazan a figura, reflectindo as tendencias da época. Na década de 1960, os camisóns diversificáronse completamente, en variedade de lonxitudes, patróns e tecidos.
Século XXI
No século XXI, os camisóns son usados principalmente polas mulleres. Os estilos de camisóns modernos comúns están feitos de algodón, cetim, seda ou encaixe e teñen detalles bordados ou encaixes con tirantes finos. Os camisóns teñen diferentess variacións. Máis longos, os camisóns de algodón adoitan denominarse "camisones vitorianos", xa que foron influenciados por estilos similares a finais do século XIX. Os camisóns máis curtos son as "picardías", que xeralmente son de encaixe e seda cun escote en V. Outras variacións son o camisón "estilo camisa" ou o camisón "combinación".
Popularidade
Nos retratos durante os séculos XVII e XVIII, os membros de clase alta da sociedade adoitaban pousar cos seus camisóns, ou roupa informal de día, para confortar e mostrar o seu exotismo. Cando o camisón redefiníuse como roupa de durmir no século XX, alcanzou novos niveis de popularidade entre as mulleres a medida que os estilos se facían máis favorecedores e entrou no mundo da moda.
Little Big Women
Little Big Women (en 孤味) é un taiwanés de 2020 dirixido por Joseph Hsu, adaptado a partir dunha curtametraxe epónima de 2017. O filme estreouse en outubro de 2020 no Festival Internacional de Cinema de Busan. O filme tivo un grande éxito de recadación en Taiwán.
Medio dólar Franklin
O medio dólar Franklin é unha moeda de prata co valor facial de medio dólar cuñada pola Casa da Moeda dos Estados Unidos entre 1948 e 1963, que presenta como motivo central do seu anverso o busto do pai fundador Benjamin Franklin e no reverso a Campá da Liberdade, cunha pequena aguia ao seu lado.
A moeda cuñouse cunha aliaxe do 90 % de prata nas cecas de Filadelfia (sen marca de ceca), Denver (D) e San Francisco (S), cunha tiraxe total de máis de 460 millóns de exemplares.
A daquela directora da US Mint, Nellie Tayloe Ross, era unha admiradora da figura histórica de Franklin e quería renderlle tributo nunha moeda. Para tal efecto, en 1947 encargoulle ao gravador xefe da casa da moeda, John R. Sinnock, que preparase os cuños para unha moeda de medio dólar na honra de Franklin. Como Sinnock faleceu en maio de 1947, o seu deseño viuse completado polo seu sucesor como gravador xefe, Gilroy Roberts. A casa da moeda presentou os deseños á Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos para recadar o seu ditame e, malia non ser este enteiramente positivo, mantivéronse os deseños orixinais de Sinnock e Roberts.
Logo do lanzamento á circulación desta moeda en abril de 1948, a US Mint recibiu a acusación de que as iniciais JRS de Sinnock no truncamento do ombreiro de Franklin supuñan unha homenaxe velada ao ditador soviético Josef Stalin —aínda que este non tiña un segundo nome que comezase por R—. Non se fixo ningún cambio ao respecto e a ceca pública estadounidense respondeu que as letras eran simplemente as iniciais do artista —a mesma acusación xurdira xa coa aparición dos dez centavos co busto de Roosevelt en 1946, igualmente obra de Sinnock—.
A moeda cuñouse con regularidade desde 1948 ata 1963. A partir de 1964 foi substituída polo coñecido como medio dólar Kennedy, emitido na honra do presidente asasinado John F. Kennedy. Aínda que a moeda segue a ter legalmente a consideración de curso legal, tanto o seu valor no mercado do coleccionismo como o propio valor da prata que contén —8,37 dólares en decembro de 2021— exceden amplamente o seu valor nominal.
Antecedentes e inicio
esquerda|miniatura|245x245px|A [[Director da Casa da Moeda dos Estados Unidos|directora da US Mint, Nellie Tayloe Ross, avogaba por colocar o busto de Franklin no medio dólar.]]
A admiración que a directora da US Mint, Nellie Tayloe Ross, sentía cara á figura de Benjamin Franklin levouna á necesidade de homenaxealo coa súa presenza nunha moeda dos Estados Unidos. En 1933, o gravador xefe Sinnock creara xa unha medalla coa imaxe de Franklin, o que é probable que espertase en Ross o seu desexo. No seu momento, Franklin opuxérase á colocación de retratos nas moedas do país; el prefería a inclusión de proverbios dos que a poboación que utilizaba as moedas puidese tirar proveito a través da reflexión. Nunha entrevista de 1948, Ross indicou que Franklin só coñecía a monarquía británica viva mediante a súa representación nas moedas e que era presumible que pensase de xeito diferente sobre unha república que honra a figura dun fundador falecido. De feito, Franklin podería estar máis desgustado polo deseño do reverso. Como dixo o investigador numismático Jonathan Tepper: "Se Benjamin Franklin soubese que aparecía nun medio dólar xunto a unha aguia, é moi probable que se anoxase bastante, xa que el detestaba este animal, ao que se refería adoito como preeiro; como era un home práctico, Franklin colocou o pavo salvaxe como ave nacional".
Unha lei de 1890 prohibía a substitución dunha moeda sen a intervención do Congreso dos EEUU, a non ser que xa levase en circulación como mínimo 25 anos desde a súa primeira emisión. O anterior medio dólar da "Liberdade camiñando" e a moeda de 10 centavos Mercury emitíranse por vez primeira en 1916, polo que poderían ser substituídas libremente sen a intervención do Congreso a partir de 1940.
Os funcionarios da US Mint consideraron entón a posibilidade de pór a Franklin na moeda de 10 centavos de 1941, mais este proxecto foi arquivado por mor da gran demanda de moedas que sufriu a casa da moeda cando os Estados Unidos entraron na segunda guerra mundial. Durante a guerra, a ceca pública pensou na posibilidade de engadir un ou varios valores faciais novos na moeda nacional, e Sinnock preparou un deseño de Franklin en previsión dunha nova emisión, que non se chegou a producir. A moeda de dez centavos —coñecida como dime— foi redeseñada en 1946 para representar o presidente caído Franklin D. Roosevelt, que estivera relacionado estreitamente coa ONG March of Dimes. O deseño da Liberdade camiñando era visto como anticuado polos funcionarios da US Mint, e a única outra moeda que se cuñaba e que podería ser substituída era o centavo co busto de Lincoln. Mais Abraham Lincoln seguía a ser unha figura moi querida e Ross non quería ser a responsable de eliminalo da moeda estadounidense.
Deseño
Así as cousas, en 1947, Ross pediulle a Sinnock que realizase un deseño para un medio dólar con Franklin como protagonista, e o gravador xefe adaptou o seu deseño anterior da medalla para o anverso desta moeda, para o que se baseara nun busto de Franklin creado por Jean-Antoine Houdon. Pola súa banda, Sinnock baseou o seu deseño para o reverso no do medio dólar conmemorativo do sesquicentenario da Independencia dos Estados Unidos, que el mesmo creara en 1926 coa Campá da Liberdade como motivo principal.
miniatura|170x170px|O [[Reverso (moedas)|reverso do medio dólar do sesquicentenario dos EEUU (1926) serviu de base para o do medio dólar Franklin. ]]
O escritor numismático Don Taxay descubriu máis tarde que Sinnock baseara a súa Campá da Liberdade nun esbozo de John Frederick Lewis. Sinnock faleceu en maio de 1947, antes de concluír o deseño do reverso, polo que este tivo que ser completado polo novo gravador xefe, Gilroy Roberts.
Do mesmo xeito que o traballo de Sinnock nos dez centavos de Roosevelt, o retrato está deseñado con liñas sinxelas, con Franklin vestido cun traxe de época. A pequena aguia á dereita da campá do reverso engadiuse con posterioridade ao deseño inicial, cando os funcionarios da casa da moeda se decataron de que a Lei da Moeda de 1873 esixía que aparecese unha aguia en todas as moedas dos Estados Unidos cun valor facial superior aos dez centavos.
A Casa da Moeda dos Estados Unidos solicitou o preceptivo ditame da Comisión de Belas Artes, á que se lle proporcionou un molde en chumbo do anverso e unha representación do reverso, que Don Taxay supón que debeu ser un modelo en xeso. O 1 de decembro de 1947, o presidente da comisión, Gilmore Clarke, escribiulle á directora Ross para lle comunicar que non tiñan obxección ningunha sobre o anverso, que recoñecían como "un bo traballo de Sinnock"; no entanto, acerca do reverso...:
O numismático Paul Green sinalou máis tarde: "Ao longo dos anos, é probable que houbese aínda máis xogos de palabras e declaracións despectivas se se intentase representar a campá sen ningunha fenda". A Comisión de Belas Artes propuxo a creación dun concurso de deseño baixo os seus auspicios. As súas opinións, que só tiñan carácter consultivo, foron rexeitadas polo Tesouro e a nova moeda foi aprobada polo secretario desta institución, John W. Snyder, o que Taxay atribúe á falta de vontade de desacreditar a Sinnock.
Lanzamento e produción
esquerda|miniatura|330x330px|O lanzamento do medio dólar Franklin foi portada da [[revista The Numismatist en xuño de 1948.]]
O 7 de xaneiro de 1948, o Tesouro emitiu un comunicado de prensa anunciando a nova moeda de medio dólar. A desaprobación da Comisión de Belas Artes non se incluíu neste comunicado e no seu lugar indicábase que o deseño fora unha idea de Ross e que este recibira a "entusiasta aprobación" do secretario Snyder. O comunicado salientaba a reputación de Franklin como aforrador e expresaba a esperanza de que o medio dólar servise como recordatorio de que o diñeiro sobrante debería utilizarse para adquirir bonos e selos de aforro. Franklin converteuse na quinta persoa —e a primeira non presidente— en ser honrada cunha emisión de moeda estadounidense de curso legal, despois de Lincoln, Roosevelt, George Washington e Thomas Jefferson.
Nun discurso pronunciado co gallo da presentación do deseño en xaneiro de 1948, Ross indicou que se lle instara a colocar o busto de Franklin na moeda dun céntimo, pola súa asociación co proverbio "un centavo aforrado é un centavo gañado". E ante isto, Ross argüíu: "Estarán de acordo, creo, en que a peza de medio dólar, ao ser máis grande e de prata, se presta moito máis a producir un efecto impresionante". O 29 de abril de 1948, un día antes do lanzamento da moeda, Ross celebrou unha cea para 200 persoas no Instituto Franklin de Filadelfia, na que cada invitado recibiu como agasallo un medio dólar Franklin cunha tarxeta asinada por ela.
As novas moedas de novo dólar puxéronse en circulación por vez primeira no mediodía do 30 de abril de 1948, aniversario da toma de posesión de George Washington como presidente dos Estados Unidos en 1789. Puxéronse ao dispor do público nun posto situado nas escaleiras do edificio da delegación do Tesouro de Nova York, por parte de empregados do Franklin Savings Bank vestidos con traxes da época da Revolución Americana.
No ambiente de paranoia antisoviética que se vivía na época nos Estados Unidos, a moeda de dez centavos Roosevelt creada por Sinnock xa creara queixas dalgúns cidadáns que consideraban que as iniciais de John Sinnock no anverso da moeda facían referencia realmente a Josif Stalin e foran colocadas alí por algún infiltrado do Kremlin dentro da US Mint. Realmente as iniciais, colocadas no truncamento do busto de Franklin, non eran JS, senón JRS —de John Ray Sinnock—, mais aínda así a casa da moeda seguiu a recibir queixas no mesmo sentido coa moeda de medio dólar, ás que respondeu co que o historiador numismático Walter Breen cualificou como "indignados desmentidos oficiais". Segundo o The New York Times: "A xente escribiu esixindo saber como a casa da moeda descubrira que Stalin tiña un segundo nome". Outro rumor xurdido coa aparición desta moeda foi que o "o" pequeno da palabra "of" era un erro, polo que as moedas serían retiradas. Este rumor tivo unha vida máis curta que o de Stalin.
Logo do asasinato de John F. Kennedy o 22 de novembro de 1963, o Congreso e a Casa da Moeda dos EEUU mobilizáronse axiña para autorizar e producir un novo medio dólar na súa homenaxe. Coa autorización desta nova moeda, coñecida como "medio dólar Kennedy", o 30 de decembro de 1963, a serie do medio dólar Franklin chegou á súa fin. Walter Breen informou do rumor da existencia de dólares Franklin datados en 1964, probablemente producidos nunha tiraxe de proba para comprobar os cuños con esa data, mais o feito é que non se chegou a coñecer a especie física de ningún destes espécimes.
En total cuñáronse arredor de 453 millóns de exemplares do medio dólar Franklin destinadas á circulación ordinaria, mais outros 15.886.955 en acabamento proof para o coleccionismo numismático.