Cromatografía_en_capa_fina
Proceso e principios da separación
Os distintos compostos químicos da mestura da mostra viaxan a diferentes velocidades debido a diferenzas na súa atracción á fase estacionaria e debido a diferenzas na solubilidade no solvente. Cambiando o solvente, ou quizais usando unha mestura, pode axustarse a separación de compoñentes (medido polo valor Rf). Ademais, a separación conseguida coa placa de cromatografía en capa fina pode usarse para estimar a separación dunha columna de cromatografía flash. (Un composto elúe desde unha columna cando a cantidade de solvente recollido é igual a 1/Rf.) Os químicos a miúdo usan a cromatografía en capa fina para desenvolver un protocolo para a separación por cromatografía e o uso da cromatografia en capa fina determina que fraccións conteñen os compostos desexados. miniatura|800px|O desenvolvemento dunha placa de cromatografía en capa fina. Unha mancha púrpura sepárase en dúas manchas, vermella e azul. miniatura|Superficie dunha táboa acabada de cortar de [[Eucalyptus camaldulensis mostrando cromatografía en capa fina. A banda azul horizontal débese á reacción entre o ferro da folla da serra coa que a cortaron e a madeira ácida.]] A separación de compostos está baseada na competición do soluto e a fase móbil para unirse a sitios na fase estacionaria. Por exemplo, se se utiliza como fase estacionaria un xel de sílice da fase normal, pode considerse polar. Dados dous compoñentes de distinta polaridade, o composto máis polar ten unha interacción máis forte coa sílice e ten, por tanto, unha mellor capacidade para desprazar a fase móbil dos sitios de unión dispoñibles. Como consecuencia, o composto menos polar móvese máis alto na placa (o que resulta nun valor máis alto de Rf). Se a fase móbil se cambia a un solvente máis polar ou mestura de solventes, mellora a súa unión á placa polar e despraza os solutos dela, polo que todos os compostos da placa da comatografía en capa fina se moverán avanzando pola placa. Dise comunmente que os solventes (eluentes) "fortes" empurran os compostos analizados pola placa, mentres que os eluentes "febles" apenas os moven. O grao da forza/debilidade depende da cobertura (fase estacionaria) da placa. Para placas cubertas de xel de sílice, a forza dos eluentes increméntase na seguinte orde: perfluoroalcano (o máis feble), hexano, pentano, tetracloruro de carbono, benceno/tolueno, diclorometano, dietil éter, etil acetato, acetonitrilo, acetona, 2-propanol/n-butanol, auga, metanol, trietilamina, ácido acético, ácido fórmico (o máis forte). Para placas cubertas de C18 a orde é a inversa. Noutras palabras, cando a fase estacionaria é polar e a fase móbil é non polar, o método é de fase normal en vez de fase inversa. Isto significa que se se usa unha mestura de etil acetato e hexano como fase móbil, engadir máis etil acetato ten como resultado valores de Rf maiors para todos os compostos na placa de cromatografía en capa fina. Cambiando a polaridade da fase móbil normalmente non resultará nunha orde inversa da separación dos compostos na placa de cromatografía en capa fina. Unha serie eluotrópica pode utilizarse como guía seleccionando unha fase móbil. Se se desexa que haxa unha orde inversa dos compostos debería utilizarse unha fase estacionaria apolar, como a sílice funcionalizada con C18.