cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Enerxía eólica
Técnica
Para poder aproveitar a enerxía eólica é importante coñecer as variacións diúrnas e nocturnas e estacionais dos ventos, a variación da velocidade do vento coa altura sobre o solo, a entidade dos refachos en espazos de tempo breves, e valores máximos ocorridos en series históricas de datos cunha duración mínima de 20 anos. É tamén importante coñecer a velocidade máxima do vento. Para poder utilizar a enerxía do vento, é necesario que este alcance unha velocidade mínima de 12 km/h, e que non supere os 65 km/h.
A enerxía do vento é empregada mediante o uso de máquinas eólicas (ou aeromotores) capaces de transformar a enerxía eólica en enerxía mecánica de rotación utilizable, xa sexa para accionar directamente máquinas operatrices, como para produción de enerxía eléctrica. Neste último caso, o sistema de conversión, (que comprende un xerador eléctrico cos seus sistemas de control e de conexión á rede) é coñecido como aeroxerador.
A baixa densidade enerxética, da enerxía eólica por unidade de superficie, trae como consecuencia a necesidade de proceder á instalación dun número maior de máquinas para o aproveitamento dos recursos dispoñíbeis. O exemplo máis típico dunha instalación eólica está representada polos parques eólicos (varios aeroxeradores implantados no territorio conectados a unha única liña que os conecta á rede eléctrica).
Historia
Un muíño é unha máquina que transforma o vento en enerxía aproveitábel, que provén da acción da forza do vento sobre unhas aspas oblicuas unidas a un eixo común. O eixe xiratorio pode conectarse a varios tipos de maquinaria para moer gran, bombear auga ou xerar electricidade.
Real Orden del Mérito Deportivo
250px|right O Real Orden del Mérito Deportivo (en galego: Real Orde do Mérito Deportivo) é un dos máximos galardóns que se pode outorgar dentro do deporte español.
Enerxía eólica
Enerxía eólica no Reino Unido
A minieólica podería xerar electricidade máis barata que a da rede nalgunhas zonas rurais do Reino Unido, segundo un estudo de Carbon Trust. Segundo ese informe, os miniaeroxeradores poderían chegar a xerar 1,5 teravatios hora (TWh) ao ano no Reino Unido, un 0,4% do consumo total do país, evitando así a emisión de 0,6 millóns de toneladas de CO2.
Real Orden del Mérito Deportivo
Características
Poden ser recoñecidos os españois que se distinguiron notoriamente na práctica do deporte, no fomento e ensinos da educación física, ou que presten eminentes servizos na investigación, difusión, organización e desenvolvemento da cultura física e do deporte. Tamén os estranxeiros que presten servizos extraordinarios e desinteresados en favor da cultura física ou o deporte españois ou as corporacións, federacións, clubs ou agrupacións deportivas, e aqueloutros organismos ou entidades públicas ou privadas acredoras a tal distinción por algún dos motivos expresados nos apartados precedentes.
A Chanca, Sarria
San Mamede da Chanca é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística no ano 2007 tiña 54 habitantes (28 homes e 26 mulleres) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 58 habitantes.
Patrimonio
No lugar da Chanca está o Castro da Chanca, poboado castrexo.
José Sande Lois
José Sande Lois, nado en Malpica de Bergantiños, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Estudou maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela. Foi mestre interino da Ponte do Porto até 1929. Despois foi mestre de Nantón. Militante de Izquierda Republicana. Na II República foi nomeado alcalde de Malpica de Bergantiños en xaneiro de 1936, renunciou ao cargo en abril dese ano ao ser destinado como mestre a San Mamede de Ribadulla (Vedra). Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu na evasión da motora San Adrián. Foi procesado en Ferrol por rebelión militar e declarado fuxido en rebeldía. No proceso de depuración foi expulsado do Maxisterio. A súa causa foi sobresida definitivamente en novembro de 1944.
Galería de imaxes de Lugo zona 3
1
Mafalda (personaxe)
Mafalda é unha personaxe de banda deseñada do debuxante arxentino Quino. O personaxe deu nome a unha serie de historietas que acadou fama internacional.
O personaxe apareceu por primeira vez en 1964 en "Gregorio", o suplemento humorístico da revista Leoplán. O 29 de setembro dese ano empezou a aparecer regularmente, no semanario Primera Plana. Tivo periodicidade diaria ata 1973. As súas historias foron traducidas a máis de trinta linguas.
En galego publicouse un conxunto das súas historias intitulado Mafalda: tiras de Quino (Lumen, 1984) a tradución feita por Xosé Ramón Díaz e Ramón Reimunde Noreña.
Amigos
Os seus mellores amigos son Felipe, Manolito, Susana, Miguelito e Libertad.
Recoñecementos
Na cidade de Buenos Aires hai unha praza chamada Mafalda, así como unha placa no edificio onde residiu Quino mentres a debuxaba e onde está ambientada a historieta (rúa Chile número 371 do barrio de San Telmo)
Programación a nivel de valores
A programación a nivel de valores é uns dos dous paradigmas contrastantes identificados por John Backus no seu traballo sobre os programas como obxectos matemáticos; o outro é a programación a nivel funcional. O termo inicialmente utilizado por Backus foi o de programación a nivel de obxectos, pero na actualidade ese termo traería confusión coa programación orientada a obxectos.
Características
Os programas a nivel de valores describen como combinar diferentes valores (por exemplo, números, caracteres etc.) para formar novos valores ata obter o resultado final. Os novos valores obtéñense como resultado da aplicación de operacións que transforman valores noutros valores, por exemplo, a suma, a concatenación, o investimento de matrices etc.
As linguaxes que seguen o estilo de Von Neumann son de nivel de valores: as expresións á dereita dunha asignación teñen por obxecto a creación do novo valor a asignar.
Relación coas linguaxes baseadas no cálculo lambda
Segundo este punto de vista, as linguaxes baseadas no cálculo lambda (tales como Lisp, ISWIM e Scheme) son linguaxes a nivel de valores, aínda que o seu deseño non as restrinxe a iso.
Por exemplo, nunha definición típica no cálculo lambda da forma f = λx.E a variable x así como a expresión E denotan valores. Tipicamente, E é unha expresión que aplica funcións de formación de valores a variables e constantes.
Punto de vista oposto
Pola súa banda, os partidarios da programación funcional consideran as linguaxes baseadas no cálculo lambda como contentivos de ambos os paradigmas, dado que tanto as operacións de formación de valores como as operacións de construción de programas se expresan no mesmo formalismo, deixando que o usuario escolla que partes do seu programa deben ser escritas nun paradigma ou no outro.
Escudo de Austria
O escudo de Austria data do ano 1919, aínda que o seu uso foi interrompido entre 1934 e 1938 durante a ocupación da Alemaña nazi de Austria.
Descrición
É unha aguia de sabre, coas ás estendidas que porta sobre o seu peito o escudo do antigo ducado de Austria que é un campo dividido en tres franxas horizontais do mesmo tamaño, de goles a superior e a inferior, de prata, a central. A aguia porta nas súas garras, unha fouce que é o símbolo da agricultura (coa esquerda) e un martelo pola industria (na dereita), ambos de ouro. Tamén sostén entre as súas patas unha cadea rota de prata, que simboliza a liberdade recuperada polo pobo austríaco, coa axuda do Exército Vermello, fronte á Alemaña nazi que anos antes lla anexionou. A aguia aparece coroada cunha coroa mural, símbolo da República que é a forma de goberno vixente no país (inicialmente representaba á clase media).
O escudo introduce algunhas modificacións pero é moi similar ás versións adoptadas en 1919 e 1934. Todas elas proveñen do escudo dos Emperadores de Austria ao que se lle eliminaron algúns elementos, como unha das dúas cabezas da aguia (que era bicéfala, salvo na versión de 1934), tres coroas (imperial a superior e reais as que se situaban sobre as cabezas da aguia), o colar da Orde do Vélaro de Ouro (nalgunhas versións aparecían máis ordes) ou os cuarteis cos símbolos outros territorios que dominaron os Habsburgo.
Entre o 11 de novembro de 1918 e o 8 de maio de 1919, en Austria utilizouse un escudo coñecido como emblema da torre que foi deseñado persoalmente polo chanceler Karl Renner. Neste escudo aparecían representados: unha torre (símbolo da burguesía), dous martelos (símbolo da clase obreira) e unha coroa de espigas de trigo (símbolo dos agricultores). No emblema da torre incorporáronse as cores xermánicas (negro-vermello-amarelo), adoptados pola Confederación Xermánica.
Weimar
Weimar é un dos lugares con maior riqueza cultural de Europa, xa que foi fogar de grandes personaxes como o pintor Lucas Cranach o Vello, o reformador Martiño Lutero, o compositor Johann Sebastian Bach, os escritores Johann Wolfgang von Goethe, Friedrich Schiller e Christoph Martin Wieland, os filósofos Johann Gottfried von Herder, Friedrich Wilhelm Nietzsche e Arthur Schopenhauer, o músico Franz Liszt e os fundadores da escola de deseño, arte e arquitectura Bauhaus.
Foi un lugar de peregrinación para a intelectualidade alemá, desde que Goethe se trasladou por primeira vez á cidade a finais do século XVIII. Na cidade pódense atopar as tumbas de Goethe, Schiller, e Nietzsche, así como o Arquivo de Goethe e Schiller, o Arquivo Estatal de Turinxia, o Arquivo Musical de Turinxia e a Biblioteca da princesa Anna Amalia.
Durante o período da Historia de Alemaña de 1919-1933 fálase da República de Weimar, pola constitución da República, que foi redactada na cidade, mentres que a capital, Berlín, cos seus disturbios rueiros logo da revolución de 1918, foi considerada demasiado perigosa para convocar á Asemblea Nacional constituínte.
Weimar foi o centro do movemento Bauhaus e actualmente ten diversas galerías de arte, museos, o Teatro Nacional Alemán, e dous institutos de educación superior: a Universidade Bauhaus e a Escola Superior de Música Franz Liszt. Durante a segunda guerra mundial, houbo un campo de concentración ao noroeste da cidade, en Buchenwald, un pequeno bosque ao que Goethe gustáballe frecuentar. Con todo, a diferenza de moitas outras cidades alemás, Weimar non sufriu demasiados danos durante esta guerra, polo que o seu centro antigo consérvase no seu maior parte.
A parte clásica de Weimar é considerada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO desde 1998. Igualmente, a cidade foi seleccionada Capital Europea da Cultura en 1999.
Aerosmith
Aerosmith é unha banda de Hard Rock estadounidense formada por Steven Tyler (voz, teclado e harmónica), Joe Perry (guitarra e coros), Brad Whitford (guitarra), Tom Hamilton (baixo) e Joey Kramer (batería) a principios da década dos anos 70.
Influencias
Musicalmente foron influenciados por bandas como Led Zeppelin, Deep Purple, Cream, The Yardbirds, The Rolling Stones e outras moitas, todas pertencentes á segunda xeración de rock británico. Podería dicirse que o que comezou con Elvis Presley, tivo o seu florecimiento intercontinental cos Beatles e os Rolling Stones. Logo bandas como Black Sabbath e Led Zeppelin levaron o concepto un pouco máis aló, e os herdeiros norteamericanos, os receptores desa devolución musical foron Aerosmith. Un son e actitude que caían nalgún lugar entre o Rock & Roll e o Heavy Metal. Eran un reflexo do que estaba ocorrendo na escena británica por aquel entón. Tyler dixo "You gotta fake it 'till you make it" (algo así como "tes que copialo ata que o logres"). É por esta razón que nos primeiros discos da banda as influencias pódense percibir facilmente. De todas as maneiras, non tardaron en crear o seu propio estilo.
Con discos como Toys in the Attic en 1975, e principalmente con Rocks en 1976 (para algúns un dos mellores discos de Hard Rock de todos os tempos) consolidaron o seu status, o que lles permitiu encabezar numerosos recitais, concertos e festivais por todo o mundo.
A época escura
O grupo atravesou unha época escura por culpa das drogas, o alcohol e as continuas discusións entre algúns dos seus compoñentes. Isto último provocou a saída, primeiro do guitarrista Joe Perry e máis tarde de Brad Whitford. Con Joe Perry non soamente se perdeu o seu talento musical, senón tamén a súa fonte creativa, xa que era coautor da maioría das cancións do grupo. Joe formou The Joe Perry Project, coa que editou 3 LP's: Let The Music Do The Talking, Once a Rocker, Always a Rocker e I've Got The Rock & Rolls Again. Brad Whitford uniuse ao guitarrista de Ted Nugent, Derek St. Holmes, con quen editou o disco ''Whitford/St. Holmes''. Cabe destacar que a figura de Whitford quedou sempre eclipsada pola de Joe Perry. Todo isto pese a que Brad era un excelente guitarrista e ocupábase dunha gran parte dos sos nas cancións de Aerosmith.
Jimmy Crespo e Rick Dufay chegaron para encher o baleiro de guitarras deixado na banda, e en 1982 sae ao mercado un novo disco, Rock in a Hard Place, do cal non se vendieros demasiadas copias. Máis tarde Brad únese ao Joe Perry Project e tocan xuntos en varios shows en vivo. O día de San Valentin de 1985, Joe Perry e Brad Whitford visitan aos seus ex compañeiros de Aerosmith no backstage e logran unha reconciliación (en parte grazas ao traballo das súas respectivas esposas), reuníndose de novo coa banda e iniciando o Back in the Saddle Tour.
O reencontro co éxito
Catro anos logo de editar Pump (1989), sae á venda Get a Grip, disco que se atopou con críticas moi diversas. O disco contiña, por unha banda, cancións como "Eat the Rich", "Fever", "Gotta Love It", "Line Up", que eran Aerosmith puro, sen adulterar, e polo outro cancións como "Crazy" e "Cryin'" que aínda que foron un éxito nas radios e listas de moitos países do mundo, non fixeron máis que relacionar eternamente á banda con esa imaxe de "grupo que compón baladas". Sen poñer en dúbida a calidade destas últimas cancións, isto fixo que unha parte dos seguidores da banda se despegaran deles. E novamente apareceu a "xeración MTV" para encher o baleiro. Nesta época, Aerosmith tivo críticas negativas alegando que se pasaran ao Pop para ser máis comerciais.
A Get a Grip seguíronlle varios discos. Nine Lives (1997), Just Push Play (2001), varias compilaciones de grandes éxitos e en 2004 Honkin' on Bobo, que é unha compilación de covers de blues máis un tema orixinal da banda ("The Grind").
En 1998 encabezaron a banda sonora orixinal da película Armageddon (coprotagonizada pola filla de Steven Tyler, Liv Tyler) coa canción "I don't want to miss a thing" (Composta por persoas alleas á banda só para a película), "What Kind Of Love Are you On" (Descarte de Nine Lives), "Come Together" e "Sweet Emotion".
Joe Perry editou a principios de 2005 un disco en solitario titulado Joe Perry, con temas e material que levaba amasando desde 1997. Este tema serviu para que Perry fose nomeado ao Grammy polo tema "Mercy". Tamén en 2005, a banda de Boston regresa ás bateas cun novo disco en vivo, titulado Rockin' The Joint, gravado no Hard Rock Hotel de Las Vegas con anterioridade ao lanzamento do disco de blues Honkin' On Bobo do 2004, polo que non inclúe ningunha canción deste.
Confederación Alemá do Norte
A Federación Alemá do Norte (en alemán, Norddeutscher Bund) tivo o seu inicio en 1867, logo da disolución da Confederación Xermánica. Formada por 22 estados do norte de Alemaña, foi un agrupamento transitorio, que durou só ata a proclamación do Imperio Alemán en 1871.
A diferenza da Confederación Xermánica, a Federación Alemá do Norte foi un verdadeiro estado. O seu territorio estaba comprendido polas partes da Confederación Xermánica que se atopaban ao norte do Main; os territorios orientais de Prusia e o Ducado de Schleswig, mais excluía a Austria, Baviera, Württemberg, Baden e os territorios meridionais do Gran Ducado de Hesse. Con todo, consolidou o poder prusiano no norte de Alemaña, e puxo os cimentos do control prusiano sobre o sur, grazas á Zollverein e a Tratados de Paz Secretos (asinados cos estados meridionais o día anterior á Paz de Praga).
Aínda que deixou de existir logo da creación do Imperio Alemán, foi a primeira pedra deste. A súa constitución daba grandes poderes ao novo Chanceler (Bismarck), quen foi designado pola Presidencia do Bundesrat. Isto foi así porque o chanceler era inmune ante o Reichstag, o que lle permitiu ser a única ligazón entre o Presidente e o pobo porén, a constitución non era tan conservadora. O Chanceler retivo o poder sobre o aparello militar (logo da amarga experiencia da Crise Constitucional de 1862 en Prusia, que case devora a Guillerme I). Porén, non se toleraba oposición algunha á Chancelaría: os civís que se opuxeran a Bismarck na década do 1860 tiñan prohibido exercer cargos públicos.
Historia
A Federación entrou na historia logo de que Prusia derrotara a Austria e ao resto dos estados da Confederación Xermánica na Guerra das Sete Semanas de 1866. Bismarck redactou a constitución que entrou en vigor o 1 de xullo de 1867. Nesta constitución declarábase Presidente ao Rei de Prusia e a Bismarck como Chanceler. Os estados estaban representados no Bundesrat (Congreso Federal) con 43 escanos (dos cales 17 eran prusianos). Para as eleccións ao Reichstag, Bismarck introduciu en Alemaña o sufraxio masculino. O Bundesrat converteuse no Parlamento da Zollverein en 1867, intentando crear unha proximidade maior cos estados meridionais, permitíndolles enviar representantes ao Bundesrat.
Logo da derrota francesa na Guerra Franco-Prusiana en 1871, Baviera, Württemberg, Baden e o Gran Ducado de Hesse (que orixinariamente non eran membros da Federación), se agruparon coa Federación para formar o Imperio Alemán, con Guillerme I como Káiser ou Emperador Alemán.
Selos postais
Ademais había estampas especiais dun cuarto de xilin para Hamburgo, coa inscrición adicional "Stadtpostbrief Hamburg" (en galego, "Carta postal da Cidade de Hamburgo").
Pouco antes de 1869 os selos empezáronse a emitir perforados para facilitar a administración e contabilidade destes, perforando tamén os que foron emitidas anteriormente. A partir do 1 de marzo do mesmo ano foron emitidas estampas valorizadas en 10 e 30 gramos de ouro, salientábeis por ser impresas en coiro de intestino de carneiro, para prever a súa reutilización.
O 1 de xaneiro de 1872 os selos da Federación foron substituídos polos primeiros selos do Imperio Alemán.
Pan de soda
thumb|Pan de soda [[pan integral|integral.]]
O pan de soda (soda bread en inglés) é un tipo de pan no cal o fermento é substituído por bicarbonato sódico. Os ingredientes tradicionalmente utilizados no pan de soda son fariña, bicarbonato sódico, sal e soro de manteiga ou leite agre. Outros ingredientes poden engadirse á mestura, como as pasas e os froitos secos.
Características
A manteiga contén ácido láctico, que reacciona co bicarbonato de sodio para formar diminutas burbullas de dióxido de carbono. O pan acostuma secarse rapidamente, polo que é mellor servilo quente ou torrado no forno. En Irlanda, xeralmente, a fariña faise de trigo brando polo que a fariña recomendada é a de repostaría, que ten menos forza, isto é, que contén menores niveis de glute.
Domingo Antonio Merelles
Domingo Antonio Merelles nado na Hedreira (Avión), foi un avogado e político galego.
José Ferrer de Couto
José Ferrer de Couto, nado en Ferrol o 14 de xullo de 1820 e finado en Nova York o 3 de xullo de 1877, foi un militar, historiador e xornalista galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Vicente Ferrer, subtenente de infantería de Mariña, e Manuela de Couto. Estudou na Academia Militar de Guardias Marinas y Pilotos de Ferrol. En 1837 foi nomeado subtenente dun dos batallóns que se enfrontaron aos carlistas.
Domingo Antonio Merelles
Traxectoria
Estudou leis na Universidade de Santiago de Compostela. Vencellado aos negocios mineiros, adquiriu bens desamortizados. Mercou o pazo de Porteliña e estableceu a súa residencia en Beariz. Progresista radical, foi elixido deputado por Ourense en 1839 e 1841. Foi vogal da Xunta Superior Provisional de Goberno de Galicia presidida por Pío Rodríguez Terrazo en 1846. Participou na construción do Bienio Progresista. Converxeu na Unión Liberal e volveu ser elixido deputado polo Carballiño en 1858. Foi rexedor de Santiago de Compostela entre maio e decembro de 1866. Foi elixido senador pola provincia de Ourense en 1871. Foi nomeado gobernador civil de Ourense en 1881.
José Ferrer de Couto
Traxectoria
Publicou o tratado Moral del ejército, no que defendía a escrupulosa separación entre a carreira militar e a política, o que lle trouxo problemas e marxinación dentro do corpo, polo que deixou o exército en 1844. Tamén escribiu un tomo de poesías, Horas de mal humor. Logo de licenciarse compuxo os tres volumes do Album del ejército español. Encargáronlle unha Historia de la Marina Real Española, e mentres se documentaba escribiu unha Historia del combate naval de Trafalgar que lle valeu a Cruz de Carlos III. Tamén obtivo a encomenda da Orde de Isabel la Católica.
Con motivo da expedición contra Cuba do insurxente Narciso López e a súa captura, viaxou á illa e publicou Vindicación de los hechos y administración de los españoles en América e América y España, dirixido contra os Estados Unidos e a doutrina Monroe. Tamén son da súa autoría Cuestiones de México, Venezuela y América en general, Reincorporación de Santo Domingo a España e México y España. Da súa obra Crisol histórico español y restauración de glorias nacionales chegaron a facerse dúas edicións, e o autor regalou os fondos que obtivo para os gastos da guerra de Santo Domingo, Cuba e Porto Rico.
Domingo Antonio Merelles
Vida persoal
Casou en Santiago de Compostela con Antonia Caula, irmá de Pedro Caula e foi pai de Adolfo Merelles Caula.
José Ferrer de Couto
Traxectoria
Encabezou nos estados do norte a oposición aos plans abolicionistas de Abraham Lincoln co seu libro de 1864 Los negros en sus diversos estados y condiciones, tales como son, como se supone que son y como deben ser, publicado simultaneamente en inglés e español, e que lle provocou a xenreira dos medios abolicionistas. É un estudo para xustificar económica, histórica e moralmente a práctica da escravitude -que Ferrer de Couto non recoñece como tal, senón como "traballo organizado dos negros"- e ten como propósito ser unha base de acordo para que os dous bandos da Guerra de Secesión, o norte de Lincoln e o sur de Jefferson, a preserven fose cal for o resultado final da guerra:
José Ferrer de Couto está enterrado en Nova York, como era o seu desexo. Cando morreu, o New York Times dedicoulle unha extensa e eloxiosa necrolóxica.
Recoñecementos
Foi membro da Sociedad Económica de Madrid e da Sociedad Geográfica de México, cabaleiro da orde do mérito militar, cabaleiro do hábito de Santiago, cabaleiro da orde militar de San Fernando, oficial da orde militar imperial de Guadalupe.
Colúmbidos
A dos colúmbidos (Columbidae) é unha familia de aves da subclase dos neornites, infraclase dos neognatos, superorde nas neoaves e granorde dos columbimorfos, que comprende todas as especies, viventes e extintas, da monotípica orde das columbiformes, que inclúe as chamadas pombas, o pombo, as rulas, e outras especies afíns.
As pombas distribúense por toda a Terra, agás a Antártida e o Ártico, e con centro de dispersión en América Central. A maior diversidade de especies téñena as ecozonas Indomalaia e de Australasia.
A especie máis coñecida é a pomba brava (Columba livia) que deu orixe ás diferentes razas de pombas domésticas que se ven en cidades e vilas de todo o mundo. Quizais a característica máis sorprendente deste animal é a súa capacidade para volver ó seu niño desde os lugares máis remotos. Por iso, o ser humano empregouna para enviar mensaxes. A estas Pombas chámaselles pombas mensaxeiras e constituíu un eficaz medio de comunicación antes de que se inventara o teléfono ou o telégrafo.
Esta ave sóubose adaptar ó contorno urbano ata tal punto que se converteu nun tremendo problema en cidades como Venecia ou Santiago de Compostela, onde tiveron que tomar medidas porque a corrosión provocada polas defecacións deste animal están deteriorando gravemente o patrimonio artístico e arquitectónico da dita cidade.
Características
As pombas son aves dotadas de grande intelixencia se se comparan con outras aves e monógamas. Esta característica permítelles un gran coidado das súas crías. A monogamia entre as pombas parece facilitar en gran medida unha alta taxa reprodutiva, a pesar de que, como outros animais silvestres, as pombas sofren dunha gran mortandade infantil. As crías de pombas ao pouco de estaren listas para sustentarse e suficientemente desenvolvidas para voar son expulsadas do territorio en que aniña a parella proxenitora, xa que a mesma xeralmente volve procrear nun intervalo de tempo curto outros dous pichóns nos que a parella inverte gran cantidade de tempo en coidado: a nai adoita quedar gran parte do seu tempo nun sinxelo niño chocando os ovos e logo coidando os pichóns mentres o pai busca alimentos para nutrir a familia.
Os niños, normalmente débiles, están elaborados con pequenas pólas, e os ovos, habitualmente dous, son incubados por ambos os sexos. As pombas aliméntanse de sementes e froitos. Ambos os sexos alimentan as súas crías cunha secreción moi nutritiva que se segrega por células especiais.
Á parte de ter un gran sentido da orientación, a pomba é unha das aves que voa máis rápido: alcanza os 56 km/h. Tamén caracteriza as pombas o seu agudo sentido da vista: entre finais da década de 1970 e principios da de 1980 a Garda Costeira dos Estados Unidos desenvolveu un sistema experimental de rescate con pombas adestradas en recoñeceren cores brillantes. Consistía en equipar un helicóptero con tres exemplares nunha pequena cabina con xanelas na parte inferior do vehículo cubrindo así os 360 ° do arco de visión. As pombas conseguían unha efectividade na localización de obxectos boiantes do 93 %, fronte ao 38 % dos humanos nas mesmas condicións. O proxecto, denominado "Project Sea Hunt", foi definido pola Garda Costeira como o "mellor sistema de busca con luz diúrna". Porén, o sistema nunca pasou da fase experimental e foi cancelado en 1983 por recortes no orzamento sen que as pombas puidesen ter a posibilidade de salvar vida ningunha.
As pombas superan a proba do espello; cada individuo recoñeceríase como individual ou tería conciencia da súa "personalidade". De acordo a descubrimentos de 2016 as pombas son capaces de distinguir distintos grafemas ("ler") e chegar a ter algún entendemento da diferenza entre estes grafemas.
Anatomía
As especies da familia Columbidae caracterízanse por posuír un tronco moi robusto cunha cabeza pequena en comparación, aínda que a área do encéfalo está bastante desenvolvida, os peteiros son curtos e inchados e as patas curtas con catro dedos, un deles opoñíbel. Posúen ademais ás relativamente grandes e especialmente fortes, que as fan particularmente axeitadas para o voo.
Descrición
As dimensións entre as especies varían considerablemente, dende os Goura da Nova Guinea que chegan ás dimensións dun pavo ás Columbina que son pouco meirandes ca un paxaro, a primacía da especie de menos lonxitude corresponde á Ptilinopus nainus, que mide apenas 13 cm de lonxitude. A plumaxe suave e larga tamén é moi variábel: algunhas especies teñen unha cor branca e negra e pouco visíbel, mentres que outras, especialmente as pombas que coman froita do xénero Ptilinopus e as pombas do xénero Treron e Alectroenas posúen varias cores moi rechamantes.
Militares
As pombas foron empregadas nas dúas guerras mundiais, especialmente polos exércitos australiano, francés, alemán, estadounidense e británico e recibiron galardóns polo seu servizo. O 2 de decembro de 1943 tres pombas, Winkie, Tyke e White Vision recibiron por primeira vez a medalla Dickin polo seu servizo na Royal Air Force durante a segunda guerra mundial.
Relixión
Na Biblia relátase que Noé deixou ir unha pomba desde a arca despois do Diluvio para intentar encontrar terra firme e que esta regresou cunha póla de oliveira no bico. Ademais, no Novo Testamento, o Espírito Santo descende en forma de pomba sobre Xesuscristo no momento en que este é bautizado.
Alimento
Algunhas especies de pombas son empregadas como alimento; non obstante, todos os tipos son comestibles.
Simbolismo
A pomba é tamén un animal con significado simbólico. Actualmente, a representación dunha pomba branca cunha póla de oliveira no bico é un símbolo de paz e puridade nas sociedades occidentais.
En política, ós políticos que defenden solucións pacíficas ós problemas cualifícaselles de pomba, mentres que os que avogan por unha actuación agresiva denomínaselles falcóns.
Notas
<references group="n."/>
Fell on Black Days
"Fell on Black Days" é unha canción da banda estadounidense de grunge Soundgarden, editada como quinto sinxelo do seu álbum Superunknown no ano 1994. O tema acadou o número 4 da lista da Billboard Mainstream Rock Tracks. "Fell on Black Days" foi incluída nos recompilatorios A-Sides e Telephantasm.
Listaxe de cancións
Todos os temas por Chris Cornell, agás onde se indique.
Compresibilidade
A compresibilidade é unha propiedade da materia á cal se debe que todos os corpos diminúan de volume ao sometelos a unha presión ou compresión determinada, mantendo constantes outros parámetros.
Compresibilidade en sólidos, líquidos e gases
Os sólidos a nivel molecular son moi difíciles de comprimir, xa que as moléculas que teñen están moi empaquetadas e existe pouco espazo libre entre elas como para aproximalas sen que aparezan forzas de repulsión fortes. Esta situación contrasta coa dos gases, os cales teñen as súas moléculas moi separadas polo que, en xeral, son altamente compresíbeis baixo condicións de presión e temperatura normais. Os líquidos baixo condicións de temperatura e presión normais son tamén bastante difíciles de comprimir, aínda que presentan unha pequena compresibilidade maior que a dos sólidos.
Compresibilidade en termodinámica
En termodinámica defínese a compresibilidade dun sistema hidrostático como o cambio relativo de volume fronte a unha variación da presión. En principio, a magnitude da compresibilidade depende das condicións baixo as cales se leva a cabo a compresión ou descompresión do sistema polo que, a menos que se especifique o modo en que se realiza esa operación, a compresibilidade terá un valor ou outro segundo as cantidades de calor intercambiadas co exterior. Debido a esa dependencia da compresibilidade das condicións, distínguese entre a compresibilidade isoterma e a compresibilidade adiabática.
Compresibilidade isoterma
É unha medida da compresibilidade dun corpo ou sistema termodinámico cando se somete a unha transformación cuase-estática de presión mentres que a súa temperatura se mantén constante e uniforme, e vén dada por:
Nun proceso de variación de presión a temperatura constante, o corpo terá intercambiado unha certa cantidade de calor co exterior polo que a súa enerxía total, que pode obterse como suma do traballo realizado sobre o corpo e da calor intercambiada polo mesmo, non permanecerá constante.
Compresibilidade adiabática
É unha medida da compresibilidade dun corpo ou sistema termodinámico cando se somete a unha transformación cuase-estática de presión en condicións de illamento térmico perfecto, e vén dada por:
Nun proceso adiabático de variación de presión, o corpo experimentará algún cambio de temperatura.
Kompressionsmodul
Calvor, Sarria
Santo Estevo de Calvor é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística no ano 2007 tiña 86 habitantes (38 homes e 48 mulleres) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 98 habitantes.
Daniel Lambert
Daniel Lambert, nado en Leicester o 13 de marzo de 1770 e finado en Stamford, Lincolnshire, o 21 de xuño de 1809, foi un carcereiro e criador de animais inglés, famoso polo seu gran tamaño corporal pouco habitual. Tras traballar durante catro anos como aprendiz nun taller de gravado e fundición de Birmingham, volveu a Leicester no ano 1788 e sucedeu o seu pai como alguacil da prisión de Leicester. Estaba considerado unha persoa deportista e moi forte, ademais dun experto en animais de carreiras e galos de pelexa.
Calvor, Sarria
Patrimonio
Ademais da súa igrexa parroquial, existen dúas capelas na honra da Asunción e a Virxe do Camiño.
Daniel Lambert
Tras volver a Leicester o seu peso corporal comezou a aumentar progresivamente, malia manterse activo e, segundo as súas propias declaracións, absténdose de beber alcol e sen comer cantidades excesivas de comida. No ano 1805 a prisión na que traballaba pechou. Naquel entón pesaba uns 320 kg, converténdose na persoa de maior peso corporal rexistrada ata aquel momento. Sen emprego e por mor do seu gran tamaño, Lambert recluíuse no seu fogar.
No ano 1806 a pobreza obrigouno a exhibirse ó público para conseguir ingresos. En abril de 1806 trasladouse a Londres, cobrando ós espectadores unha tarifa para entrar no seu apartamento e coñecelo. Os visitantes quedaban impresionados pola súa intelixencia e personalidade, e visitalo tornouse nunha actividade de moda na cidade. Tras varios meses de exhibición pública, Lambert cansou desta situación e en setembro de 1806 volveu, considerablemente máis rico, a Leicester, onde pasou a criar cans de carreiras e a asistir a eventos deportivos de forma regular. Entre os anos 1806 e 1809 fixo unha serie de xiras curtas para exhibirse de novo e recadar máis fondos.
Primeiros anos
Daniel Lambert naceu no fogar familiar de Blue Boar Lane, Leicester, o 13 de marzo de 1770. O seu pai, chamado tamén Daniel Lambert, servira como cazador para Harry Grey, 4º conde de Stamford, e cando naceu o seu fillo era o carcereiro da prisión de Leicester. Lambert foi o maior de catro, con dúas irmás e un irmán que faleceu de mozo.
Ós oito anos de idade estaba considerado un bo nadador, e durante gran parte da súa vida adicouse a ensinar ós nenos da vila a nadar. O seu tío paterno era un garda de coto profesional, e o seu avó materno fora criador de galos de pelexa. Lambert desenvolveu un grande interese polos deportes de campo, gozando particularmente da caza de lontras, da pesca, do tiro e das carreiras de cabalos. Na súa xuventude estivo considerado un bo deportista, e nos últimos anos de adolescencia pasou a estar considerado como un experto na cría de cans de caza.
En 1784 pasou a traballar como aprendiz en Messrs Taylor & Co, un taller de gravado e fundición de Birmingham dirixido por Benjamin Patrick. Esta fábrica especializábase en cintos e botóns gravados que pasaron a non estar de moda, polo que o negocio foi en declive. No ano 1788 Lambert volveu a Leicester, servindo como axudante do seu pai na prisión. O seu pai retirouse ó pouco tempo e Lambert sucedeuno como o carcereiro da prisión. Foi un carcereiro respectado, facendo amizade con moitos dos prisioneiros e tentando axudalos cando estes ían a xuízo.
Peso corporal e desemprego
Malia a súa cada vez maior corpulencia, Lambert mantíñase en forma e activo, chegando nunha ocasión a camiñar uns 11 km dende Woolwich ata a Cidade de Londres "cunha fatiga aparentemente moito menor que varios outros homes de mediano tamaño que ían no seu grupo". Sen posuír unha grande axilidade, o seu gran tamaño non lle supoñía unha restrición significativa, e era capaz de manterse de pé sobre unha perna mentres levantaba a outra ata unha altura duns 2 metros. Continuou coa ensinanza de natación en Leicester, e era capaz de manterse flotando con dous homes adultos sentados nas súas costas. Non lle gustaba cambiarse de roupa, e adoitaba levar a mesma roupa do día anterior incluso cando aínda estaba húmida. Segundo o propio Lambert, este comportamento nunca lle provocou un arrefriado ou ningunha outra enfermidade.
Cara a 1801 o seu peso corporal incrementárase ata uns 250 kg, e o seu tamaño impedíalle tanto a el coma ó seu cabalo manter o ritmo da caza, polo que se viu obrigado a deixar esta actividade. O seu interese por este tipo de actividades non cesou e pasou a adicarse a manter unha manda duns 30 cans terrier. Foi nesta época cando, malia manter unha sólida reputación como carcereiro, xurdiron serias preocupacións pola súa aptitude física para este posto. Naquel momento as prisións tradicionais estaban perdendo popularidade, pasando a substituírse por institucións de traballos forzados, e en 1805 a prisión onde traballaba foi finalmente clausurada. Lambert quedou sen emprego, aínda que mantivo unha renda anual dunhas 50 libras outorgada polos maxistrados de Leicester en recoñecemento do seu servizo como carcereiro.
Para aquel entón a barriga de Lambert acadara un tamaño desproporcionado. Ata seis homes de tamaño normal podían meterse xuntos no seu chaleco, e cada unha das súas calzas era do tamaño dun saco. A súa renda anual de 50£ non lle chegaba para cubrir custos, e non podía traballar por mor do seu gran tamaño corporal, converténdose virtualmente nun recluso. Comezaron entón a espallarse varias historias sobre a súa gran corpulencia, e algúns dos viaxeiros que visitaban Leicester comezaron a usar varios pretextos para entrar no seu fogar e poder velo.
Sensible polo seu peso, Lambert non deixaba que ninguén o pesase, pero nunha ocasión no ano 1805 uns amigos persuadírono para que asistise xunto a eles a unha pelexa de galos en Loughborough. Unha vez que conseguiu entrar no carruaxe con dificultades, o resto do grupo conduciuno ata unha gran báscula e saltaron do carro. Tras descontar o peso do carro baleiro que xa mediran con anterioridade, calcularon que o peso corporal de Lambert estaba nuns 320 kg, superando a Edward Bright, cuns 279 kg de peso, como a persoa rexistrada de maior peso corporal da historia ata ese momento.
Exhibición en Londres
Malia a súa timidez, Lambert precisaba ingresos con urxencia, polo que non viu outra alternativa que exhibirse a si mesmo, cobrándolle entrada ós espectadores. O 4 de abril de 1806 subiu a un carruaxe especialmente construído para el e viaxou dende Leicester ata o seu novo fogar no número 53 de Piccadilly, naquel entón preto do límite occidental de Londres. Durante cinco horas cada día recibía visitantes no seu fogar, cobrando un xilin por cada un deles.
Lambert compartía o seu interese e coñecemento dos deportes, cans e cría de animais coas clases media e alta de Londres, polo que visitalo e trabar a súa amizade pasou a estar de moda en pouco tempo na cidade. Un banqueiro chegou a facerlle 20 visitas, pagando a entrada en cada unha das ocasións. Durante este período da historia de Inglaterra non había un estigma real da obesidade, polo que o público xeral consideraba a Lambert unha marabilla admirable, en lugar dun becho raro. Esta aventura de negocio tivo un éxito inmediato, atraendo a uns 400 visitantes diarios. A descrición do seu fogar era de ter un aire dun lugar de vacacións de moda, no canto dun lugar de exhibición, e a Lambert agradáballe que os visitantes adoitaban tratalo con cortesía, e non simplemente coma un espectáculo. Lambert insistía en manter unha atmosfera de civismo cos seus invitados, e tódolos homes que entraban nos seus cuarto debían quitarse o chapeu.
Exame médico
Lambert chamou a atención da profesión médica, e pouco tempo despois da súa chegada a Londres a revista Medical and Physical Journal publicou un artigo sobre el. Confirmaron que pesaba 320 kg, e mediron a súa altura en 1,80 m. Un exame médico exhaustivo determinou que as súas funcións corporais estaban correctas, e que respiraba sen dificultades. O artigo describía a Lambert como activo e mentalmente alerta, culto e cunha memoria excelente. Gustáballe cantar, e tiña unha fala normal que non amosaba sinais de ningún tipo de presión nos seus pulmóns. Os doutores detectaron unha tumefacción dos seus pes, pernas e cadeira, e unha acumulación de graxa no seu abdome, pero á marxe dunha pel grosa e escamada nas pernas causada por ataques previos de erisipela, non tiña problemas de saúde. Lambert afirmou perante os doutores que inxería cantidades normais de comida ordinaria. Declarou que dende 1795 non bebera nada máis que auga, e que malia ser aínda moi novo e asistir regularmente a festas e reunións, naquel entón non se unía ós seus compañeiros na bebida. Lambert estimou que era capaz de camiñar uns 400 m sen dificultades. Durmía con regularidade non máis de oito horas por noite, sempre coa ventá aberta, e non se lle escoitaba roncar nunca, acadando un estado de alerta completa ós cinco minutos de espertar e sen tomar sestas durante o día.
É imposible coñecer con certeza a causa do extremo peso de Daniel Lambert, pero considérase pouco probable que estivese causado por unha desorde endócrina ou xenética. Á marxe do seu peso, non amosaba síntomas dunha desorde tiroide, e ningún dos seus retratos o representa coa obesidade facial típica da síndrome de Cushing. Os pacientes da síndrome Bardet–Biedl e da síndrome Prader–Willi, síndromes xenéticas que poden dar lugar a obesidade nos pacientes, tamén sofren de dificultades na aprendizaxe e de debilidade muscular, pero Lambert estaba considerado un home moi intelixente, extremadamente forte e, agás polas erisipelas e varices nas súas pernas, non sufría de problemas de saúde aparentes. Un comentarista coetáneo afirmou que "O Sr. Lambert escasamente coñece o que é estar enfermo ou indisposto". O único problema fisiolóxico rexistrado de Lambert foi unha ocasional "depresión do espírito", durante a súa estancia en Londres. Malia que uns tíos seus sufrían tamén de obesidade, os seus pais e irmás sobreviventes mantiveron unha fisionomía normal durante toda a vida.
Consecuentemente, é probable que o aumento de peso de Lambert estivese provocado non por unha desorde física senón por unha combinación dunha inxestión excesiva de comida e dunha falta de exercicio. Malia ter unha constitución pesada na súa xuventude, comezou a gañar peso só cando comezou a traballar no relativamente sedentario traballo de carcereiro da prisión. Unha biografía de Lambert publicada durante a súa vida afirmaba que "foi ó cumprirse un ano desta asignación cando a súa corpulencia presentou o maior e máis rápido incremento". Aínda que afirmaba comer pouco e absterse de tomar alcol, considérase moi probable que un home co seu estilo de vida e posición na sociedade inxerise grandes cantidades de carne e tomase cervexa nos eventos sociais.
Visita de Józef Boruwłaski
Tras pasar varios meses en Londres, Lambert recibiu a visita de Józef Boruwłaski, un anano de 99 cm de altura. Nado en 1739 no seo dunha familia pobre na vila rural de Pokuttya, Boruwłaski estaba considerado o último dos ananos de corte de Europa. Fora presentado á emperatriz María Tareixa en 1754, e tras un curto período de tempo residindo co despoxado rei polaco Estanislau I Leszczynski, pasou a exhibirse por Europa, gañando unha considerable fortuna. Ós 60 anos de idade retirouse a Durham, onde se converteu nunha figura tan popular que a cidade de Durham pasou a pagarlle para que vivise alí, converténdose nun dos seus cidadáns máis famosos.
Retorno a Leicester
Aínda que en xeral era respectado pola sociedade de Londres, canto máis tempo pasaba alí máis irritable se tornaba. Tímido e consciente da súa condición, sentíase anoxado polas repetidas preguntas sobre o tamaño da súa roupa. En resposta a unha petición dunha muller que lle preguntou polo custo do seu abrigo, respondeu: "Non podo pretender cargar a miña memoria co prezo, pero podo facilitarlle o método de obter a información que require. Se cree conveniente regalarme un novo abrigo, saberá entón exactamente o que custa". Outro espectador interesado afirmou que xa que o prezo da entrada era o que servía para pagar a roupa de Lambert, tiña tamén o dereito de saber máis. Lambert respondeu "Señor, se soubese que parte do meu próximo abrigo vai pagar o seu xilin, podo asegurarlle que cortaría a peza". Lambert calculou en 1806 que un traxe completo custáballe unhas 20 £.
Lambert rexeitou ofertas de varios empresarios e axentes para representalo, e cara a setembro de 1806 retornou a Leicester coma un home rico. Retomou os seus pasatempos favoritos, criando cans e galos de pelexa. Tiña unha cadela de cría terrier pola que lle ofreceron unhas 100 guineas que estaba considerada unha das mellores de Inglaterra. Rexeitou vendela, quedando con ela como animal de compañía para toda a súa vida. Volveu a asistir a eventos deportivos, e un artigo no Leicester Journal de setembro de 1806 sobre as carreiras de Leicester indicou que "Entre as distinguidas personaxes sobre a pista aledounos ver o noso vello amigo, o Sr. Daniel Lambert, nun aparente bo estado de saúde e espírito". Sen poder seguir as cazas montado a cabalo, usou unha parte do diñeiro conseguido en Londres para reunir unha manda de galgos, observándoos dende o seu carruaxe mentres perseguían lebres na campiña de Leicestershire.
En decembro de 1806 Lambert realizou unha breve xira para recadar fondos, exhibíndose de novo en Birmingham e Coventry. A comezos do ano seguinte volveu a Londres, quedando unha tempada en Leicester Square. Alí caeu enfermo. O seu médico, o doutor Heaviside, cría que a súa doenza podía estar causada polo aire contaminado de Londres, polo que Lambert volveu a Leicester. Recuperouse da enfermidade, e a finais de 1807 levou a cabo unha serie de xiras por Inglaterra.
No verán de 1808 Lambert permaneceu en Londres durante un breve período de tempo, onde vendeu un par de cans spaniel por unhas 75 guineas en Tattersalls, e máis tarde ese ano fixo unha pequena exhibición en York. En xuño de 1809 comezou unha nova xira por East Anglia, finalizando en Stamford durante as Stamford Races. Un reconto da época suxire que tiña pensado que esta xira fose a última, xa que entón sería o suficientemente rico como para retirarse. Durante esta xira, Lambert foi pesado en Ipswich. O seu peso naquel momento foi de 335 kg. Incapaz de utilizar escaleiras, alugou unha habitación no baixo da pousada Waggon & Horses no número 47 de Stamford High Street o 20 de xuño de 1809.
Morte
Trala súa chegada a Stamford Lambert envioulle unha mensaxe ó xornal Stamford Mercury para encargar uns anuncios e folletos. Dicindo que "como a Montaña non podía agardar por Mahoma, Mahoma iría ata a montaña", pediulle ó impresor que lle fixese unha visita na pousada Waggon & Horses, para debater os requirimentos da impresión. Esa mesma noite Lambert estaba na súa cama e admitiu sentirse esgotado, pero aínda así foi capaz de explicarlle os seus requirimentos ó impresor, ansioso de que os folletos fosen entregados a tempo.