cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ceolred de Mercia
Morte e sucesión
Ceolred morreu en 716. San Bonifacio describiu posteriormente a súa morte como o resultado dun frenesí de tolemia que tivo lugar durante un banquete, "falando cos demos e maldicindo aos sacerdotes de Deus". Sucedeuno no trono Aethelbald de Mercia, un membro doutra rama da familia real de Mercia que fora obrigado a exiliarse durante o goberno de Ceolred. Ceolred foi enterrado en Lichfield.
Ernst Moritz Arndt
Ernst Moritz Arndt, nado en Schoritz en 1769 e finado en Bonn en 1860, foi un escritor alemán.
Traxectoria
Coas súas composicións bélicas e nacionalistas contribuíu a sublevar a Alemaña contra Napoleón.
Thomas Arne
Thomas Augustine Arne, nado en Londres en 1710 e finado en 1778, foi un compositor inglés, coñecido sobre todo polas súa canción patriótica,, Rule Britannia. Tamén é o autor da música de moitas obras de William Shakespeare e dez óperas, a máis coñecida é Artaxerxes.
Federico Trillo-Figueroa y Vázquez
Federico Trillo-Figueroa Vázquez, nado en Santiago de Compostela o 10 de maio de 1920 e finado en Cartaxena o 12 de setembro de 2002, foi un político e militar galego, auditor do Corpo Xurídico da Armada, alcalde de Cartaxena e gobernador civil durante a ditadura franquista.
Traxectoria
Combateu como alférez provisional durante a guerra civil. En 1960 foi nomeado alcalde de Cartaxena, cargo que ocupou até 1966. Durante a súa alcaldía inaugurou o busto de Asdrúbal o Belo. Posteriormente foi gobernador civil das provincias de Teruel, Cáceres, Burgos e Zaragoza. Doutor en dereito, chegou a ser ministro togado do Corpo Xurídico da Armada.
Vida persoal
Casado con Eloísa Martínez-Conde y Muñoz, é pai do tamén político Federico Trillo-Figueroa Martínez-Conde.
Ildefons Cerdà
Ildefons Cerdà i Sunyer, nado en Centelles (Barcelona) o 23 de decembro de 1815 e finado en Las Caldas del Besaya (Cantabria) o 21 de agosto de 1876, foi un enxeñeiro, urbanista, xurista, economista e político español.
Home polifacético, escribiu a Teoría xeral da urbanización, obra pioneira da especialidade, pola cal considéraselle un dos fundadores do urbanismo moderno. O seu proxecto máis importante foi a reforma urbanística da Barcelona do século XIX mediante o Plan Cerdà, co que creou o actual barrio do Eixample. Cerdà non foi un triunfador; concentrado meticulosamente no seu traballo, tivo problemas familiares, o seu proxecto do ensanche nunca foi ben visto polos estamentos locais e acabou arruinado, pois o Estado español e o Concello de Barcelona non lle pagaban os honorarios que lle debían. Houbo de pasar un século para que se recoñecese o seu legado.
Principais obras
250px|miniatura|Plano do proxecto do eixample de Barcelona (1859)
Liechtenstein nos Xogos Olímpicos
Liechtenstein participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1936, e dende entón enviou atletas para competir dos Xogos de Verán e Inverno. O Comité Olímpico de Liechtenstein foi creado en 1935.
Liechtenstein é o país máis pequeno do mundo (tanto en área como en poboación) en gañar unha medalla olímpica. Os deportistas de Liechtenstein gañaron un total de dez medallas, todas elas en esquí alpino, sendo o único país en gañar soamente medallas nos Xogos de Inverno, e non nos de Verán. Liechtenstein ten o maior número de medallas per capita que calquera outro país do mundo, tendo case unha medalla por cada 3 600 habitantes. Sete das dez medallas foron conseguidas por membros da mesma familia: os irmáns Hanni e Andreas Wenzel, e a filla de Hanni, Tina Weirather. Ademais, os irmáns Willi e Paul Frommelt gañaron dúas das outras tres. Ursula Konzett é a única gañadora de medalla de Liechtenstein que non está relacionada coas familias Wenzel ou Frommelt.
Vilarensal
O topónimo Vilarensal pode referirse a dous lugares de Galicia:
Saint-Ganton
Saint-Ganton (en Sant-Weganton) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Louseiro, Sarria
San Martiño de Louseiro é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística no ano 2007 tiña 103 habitantes (50 homes e 53 mulleres) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 118 habitantes.
Vilarensal, Borrifáns, Oza-Cesuras
Vilarensal é un lugar da parroquia de Borrifáns no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 9 habitantes (3 homes e 6 mulleres).
Dereitos reprodutivos
Por dereitos reprodutivos enténdense aqueles dereitos que buscan protexer a liberdade e autonomía de todas as persoas para decidir con responsabilidade se ter fillos ou non, cantos, en que momento e con quen. Os dereitos reprodutivos dan a capacidade a todas as persoas de decidir e determinar a súa vida reprodutiva.
Os dereitos reprodutivos, do mesmo xeito que os dereitos humanos, son inalienábeis e non están suxeitos a discriminación por xénero, idade ou raza.
Historia do concepto de «dereitos reprodutivos»
A orixe do concepto de Dereitos Reprodutivos, no marco de Nacións Unidas e a Organización Mundial da Saúde aparece na Conferencia de Teherán de 1968 e na definición de Bucarest (Conferencia sobre Poboación de 1974) como un dereito fundamental tanto das parellas como dos individuos. A inclusión e integración da planificación familiar dentro do campo dos dereitos reprodutivos e da saúde reprodutiva prodúcese por primeira vez na Conferencia Internacional para mellorar a saúde das Mulleres e os Nenos por medio da Planificación Familiar, en Nairobi, Kenya, (5 a 9 de outubro de 1987).
Contextualización demográfica
Durante a transición demográfica produciuse unha redución radical da taxa bruta de mortalidade, posteriormente produciuse unha forte redución da taxa de natalidade no que se chamou a segunda transición demográfica. A estes cambios hai que sumar outros, sociolóxicos, que afectan basicamente ao papel tradicional da muller. É neste novo contexto onde xorden as demandas de Dereitos Reprodutivos xa que o enorme crecemento demográfico e o cambio de mentalidade permitirían o seu exercicio. A esta situación hai que sumar os avances e difusión dos métodos anticonceptivos. O esforzo reprodutivo realizado polas mulleres redúcese xa que a supervivencia dos individuos permitiría reducir substancialmente o número de fillos. Nas sociedades modernas dáse unha alta eficiencia reprodutiva que libera a muller de boa parte do traballo que desenvolvía tradicionalmente e permítelle incorporarse ao mercado de traballo modificándose substancialmente as relacións sociais antes estabelecidas e advertíndose cambios substanciais: declive do traballo reprodutivo, derrubamento do patriarcado, privatización da sexualidade e redución do control social sobre a sexualidade; desaparación da punibilidade das relacións sexuais non reprodutivas; alto control sobre a procreación co uso de métodos anticonceptivos e apoio interxeneracional moi amplo a fillos e netos, reforzamento dos lazos familiares profundos; aumento dos anos vividos ou madurez de masas; centralidade da familia e reforzamento dos lazos e importancia desta.
Dereitos reprodutivos
Algúns dos Dereitos reprodutivos son os seguintes:
Formarían parte dos dereitos reprodutivos o dereito a escoller libremente a parella sexual así como concertar libremente o matrimonio; a planificación familiar para decidir sobre a reprodución, o acceso aos métodos anticonceptivos. Tamén son derivados dos dereitos reprodutivos o dereito da muller a non ser despedida por motivo do seu embarazo, e o dereito á baixa maternal paga.
Nalgúns estados (España e outros estados de Europa) recoñécese tamén o dereito a baixa por paternidade, posto que se entende que nas primeiras semanas a muller, aínda sen traballar, pode non ser quen de facerse cargo da súa casa e do seu fillo soa, e o nacemento dun fillo é responsabilidade de ambos os pais.
Vulneración dos dereitos reprodutivos
Neste sentido, os dereitos reprodutivos vulnéranse nas sociedades nas que existen os matrimonios concertados, as mulleres non teñen dereito a permanecer solteiras, nin a elixir marido, nin a separarse del. En Afganistán, colectivos de mulleres loitan actualmente contra a lei que permite a violación dentro do matrimonio, dando dereito ao marido a manter relacións sexuais coa súa esposa sempre que el queira. Con todo, non se considera que hai violación dos dereitos reprodutivos cando unha sociedade non recoñece o dereito ao aborto voluntario. Isto débese a que non existe un "dereito humano a abortar" nin tampouco unha prohibición absoluta, dependendo esta cuestión dos ordenamentos xurídicos internos dos Estados.
Juan Mari Lekuona
Juan Mari Lekuona Berasategi, nado en Oiartzun, Guipúscoa en 1927 e finado en Donostia o 5 de decembro de 2005, foi un poeta vasco en lingua éuscara e estudoso da literatura oral nesta lingua.
Alfred Bosch
Alfred Bosch Pascual, nado en Barcelona o 17 de abril de 1961, é un profesor de Historia na Universidade Autónoma de Barcelona, ademais de novelista, ensaísta e político catalán. É un moi recoñecido dentro da literatura catalá contemporánea. No plano político está ligado a ERC.
Vida
Licenciado en Filosofía e Letras pola Universidade Autónoma de Barcelona no ano 1984 e doutorado en Historia pola Universidade de Barcelona en 1994 (coa tese Nelson Mandela, l'últim Home-Déu), exerceu de profesor de Historia na Universidade Pompeu Fabra, na Universidade de Chicago, na Universidade de Londres, na Universidade de Ibadan (Nixeria), na Universidade de Witwatersrand (Suráfrica) e na Hood College (Washington).
Escritor
En ficción publicou un bo número de novelas, algún libro de relatos e ten colaborado en antoloxías. A súa narrativa adoita contar cunha traballada ambientación histórica, unha notable vocación viaxeira e un tratamento psicolóxico dos personaxes singular. Boa parte das súas obras están traducidas ao castelán, ao francés e ao portugués.
Juan Mari Lekuona
Traxectoria
Desde a procura do sentido do home e do mundo, cunha fonda raíz panteísta, evolucionou cara a un surrealismo existencia, cun estilo reflexido dándolle unha grande musicalidade ao texto. Máis adiante hai un maior hermetismo no uso das imaxe, mais sen deixar o humanismo tentando conxugar a tradición e a vangarda.
Alfred Bosch
Escritor
Como ensaísta, centrouse en reflexións sobre a realidade africana, pero tamén fixo incursións no debate sobre Europa e sobre a sociedade catalá.
Ten colaborado en diversos medios de comunicación de forma regular.
Político
Entre os anos 2010 e 2011 foi o voceiro de Barcelona Decideix, plataforma transversal que organizou unha consulta popular sobre a independencia na cidade de Barcelona o 10 de abril de 2011.
O 20 de novembro de 2011 foi elixido deputado, como cabeza de lista de Esquerra Republicana de Catalunya en coalición con Reagrupament e Catalunya Sí, da X lexislatura ao Congreso dos Deputados.
Josep Antoni Duran i Lleida
Josep Antoni Duran i Lleida, nado en Alcampell (Huesca) o 27 de marzo de 1952, é un político catalán ligado a Unió Democràtica de Catalunya. É diplomado en Comunidades Europeas polo Ministerio de Asuntos Exteriores e de Cooperación de España.
Traxectoria
Licenciado en Dereito. Comezou a súa carreira política exercendo o cargo de tenente de alcalde do Concello de Lleida. Ao ano seguinte deixou este cargo para ser nomeado Director Xeral de Asuntos Interdepartamentais da Generalitat de Cataluña. En 1982 foi elixido deputado nacional e nomeado delegado Territorial da Generalitat en Lleida. En 1986 foi reelixido, por terceira vez, como deputado. Durante 1986 e 1987 foi eurodiputado. En 1999 foi elixido como deputado ao Parlamento de Cataluña sendo nomeado conselleiro de Gobernación da Generalitat (cargo que exerceu ata 2001). Foi nomeado o ano 2003 fillo ilustre de Alcampell; ao acto asistiu o presidente da Deputación Xeral de Aragón, Marcelino Iglesias.
Actualmente é deputado por Barcelona elixido nas eleccións xerais de 2008, reelixido nas adiantadas do 20 de novembro de 2011, e portavoz do Grupo Parlamentario catalán (CIU) (GC-CIU). É ademais, presidente do Comité de Goberno de Unió Democrática de Catalunya (UDC), cargo que desempeñou no período 1982-1984 e desde 1987 ata a actualidade, e, desde 2001, Secretario Xeral de Convergència i Unió (CIU).
En 2004 foi elixido Presidente da Comisión permanente de Asuntos Exteriores do Congreso dos Deputados, cargo que repetiu en 2008 e 2011.
Hai que apuntar que foi vicepresidente da Internacional Demócrata Cristiá e que ocupa a Presidencia de Honra da Cámara de Comercio de Chile en Barcelona.
En novembro de 2011 era o quinto político mellor valorado, por detrás de Rosa Díez, Uxue Barkos, Mariano Rajoy e Alfredo Pérez Rubalcaba.
Alpha Leporis
miniatura|300px Alpha Leporis (α Leporis / α Lep), coñecida tamén coma Arneb é unha estrela, a máis brillante da constelación de Lepus, situada a 1.300 anos luz da Terra. É unha estrela vella e moribunda, que poida que pasara a fase de superxigante e agora se estea contraendo e pasando as últimas fases da evolución estelar ou quizais aínda está en expansión na fase de superxigante.
Sinagoga de Novi Sad
miniatura|A vista da sinagoga de fronte
A Sinagoga de Novi Sad (en serbio cirílico: Новосадска синагога) é unha institución cultural situada no centro da cidade de Novi Sad na provincia autónoma de Voivodina en Serbia, a sinagoga foi recoñecida como un fito histórico.
A nova sinagoga, a quinta que foi erguida no mesmo lugar desde o século XVIII, tornouse un gran proxecto para toda a comunidade xudía de Novi Sad, cuxa construción comezou en 1905 e terminou en 1909.
Xordanes
Xordanes, (en latín, Iordanis) tamén coñecido como Iornandes ou Iordannes, foi un funcionario e historiador do Imperio Romano de Oriente, probablemente de orixe gótica e que viviu no século VI. Aínda que escribiu unha Historia de Roma (Romana), a súa obra de maior interese é De origine actibusque Getarum (en galego, A orixe e as fazañas dos Godos), ou Getica, escrita en latín (probabelmente a terceira lingua de Xordanes) en Constantinopla, sobre o 551. Neste traballo faise referencia a unha illa chamada Scandza -que se identifica como Escandinavia- e aos distintos pobos alí existentes entre os que cita aos Gautigodos -quizais os godos-, os strogodos e os Svea,
Tamén foi cónsul no 470.
O ambiente político en Constantinopla
miniatura|350px|dereita|O [[Imperio Romano (capital Constantinopla), mostrado en rosa, cando Xordanes escribiu Getica. As conquistas de Xustiniano aparecen en verde]] Xustiniano chegara ao poder como emperador asociado en 527, tomando pouco máis tarde o control en solitario trala morte de seu predecesor. Desde 523, ademais, estaba casado con Teodora. Naquela época, Italia era unha mestura de antigos romanos, pobos italianos e godos. As relacións entre estes pobos variaban entre períodos de paz e outros de non tanta harmonía. No aspecto relixioso, Italia quedaba en territorio de influencia de Roma, mentres Xustiniano e Teodora pertencían á Igrexa ortodoxa oriental.
Xustiniano foi coñecido como "o emperador que nunca durmía". El e máis Teodora (que foi unha parella excelente e de semellante intelixencia á do emperador) dedicaron case cada momento do seu tempo e recursos a un obxectivo: a reunificación e restauración do Imperio Romano. Os seus métodos foron en ocasións extremos, ao igual que desapiadados. Lograron un éxito parcial neste obxectivo, e dese modo, ambos os dous foron coñecidos como os últimos emperadores propiamente romanos.
Como astuto estadista que era, comprendeu a necesidade de vencer os seus inimigos facendo certas concesións. Continuou a política de recoñecer á sede papal como suprema autoridade eclesiástica. A pesar diso, confiaba en controlar ese poder grazas á súa influencia persoal. En 536, a súa esposa chegou a un acordo co representante papal, Vixilio, un nativo romano. No quid pro quo subseguinte (expresión que aínda hoxe é a base dos acordos legais), o quid era a concesión do papado e 700 libras de ouro. O quo era a cooperación de Vixilio con Xustiniano.
Tras este acordo, o xeneral dos exércitos de Xustiniano, Belisario, estableceu a súa gornición na cidade de Roma. O Papa Silverio (un guerreiro godo) foi expulsado do papado mediante falsas acusacións. Belisario asegurouse que a elección do novo Papa favorecese a Vixilio. Xustiniano, porén, que actuara so a motivación da razón de estado, non contaba con que Vixilio, máis pendente da súa propia conciencia, terminaría actuando en contra da política imperial.
A crise do papado
A controversia dos tres capítulos foi un asunto complexo dentro dos círculos das igrexas cristiás. Pediuse a Xustiniano que tomase parte (como xa fixera Constantino I ao entrar nos debates sobre temas relixiosos), cousa que fixo en 543 ou 544, cun edicto que condenaba os Tres Capítulos. Xustiniano esperaba que o edicto facilitase a reconciliación cos monofisitas. Patriarcas e Bispos foron entón obrigados a asinaren o edicto.
Vixilio negouse a asinar. Sacárono á forza en medio dun servizo relixioso que celebraba a festividade de Santa Cecilia e foi escoltado ata un barco que, no río Tíber, esperaba para transportalo a Constantinopla. Tras unha estadía en Sicilia, chegou a Constantinopla en 547, pasando na capital os seguintes oito anos, aínda que non só pola súa teimosa negativa a asinar o edicto, senón tamén porque Xustiniano prefería mantelo afastado das guerras cos godos e dos violentos conflitos políticos que devoraban Italia. En 555, trala derrota dos godos, Vixilio accedeu aos desexos do soberano e permitíronlle abandonar a capital, só para morrer na viaxe de regreso a Roma, onde foi enterrado á súa chegada.
Xordanes involúcrase no conflito
Como e onde chegou Xordanes a unirse a Vixilio en Constantinopla segue sendo un enigma. Como bispo de Crotona, non debía acharse en Roma no momento do arresto de Vixilio. Tras unirse a el, podería non ser autorizado a marchar, xa que este compartía a política conciliatoria de Vixilio que concernía aos restos dos hunos e aos godos. A última cousa que Xustiniano quería era a reconciliación, xa que enviara a Belisario a Italia para derrotar estes pobos.
O libro sobre a historia de Roma, Romana, empezou como unha forma de alixeirar a carga do arresto e para encher as longas horas do mesmo. Esta obra sobreviviu baixo varios títulos descritivos: De summa temporum vel origine actibusque gentis romanorum, De regnorum et temporum successione, e incluso Liber de origine mundi et actibus romanorum ceterarumque gentium ou De gestis romanorum. Trátase dunha apresurada compilación, iniciada antes, pero publicada despois da Historia dos Godos de 551, cubrindo a historia do mundo desde a Creación, baseada en Xerome e outros escritores, pero que ten o seu maior valor en canto trata os acontecementos entre 450 e 550, cando Xordanes aborda a historia recente da súa época.
Traxectoria
Nunha pasaxe da súa propia obra, na Getica, escribe sobre si mesmo:
Xa no texto da edición de Mommsen de 1882, suxeríase que o nome longo do pai de Xordanes debía dividirse en dúas partes: Alanovii Amuthis, ambas as dúas formas xenitivas. O primeiro probablemente alude á pertenza aos alanos, mentres que Amute sería o seu verdadeiro nome. A palabra anterior debería pertencer entón a Candacus, o que significa que era un alano. Mommsen, con todo, rexeitou suxestións para modificar un texto corrompido.
Paria era o avó paterno de Xordanes. Este escribiu que era secretario de Candaco, dux dos alanos (dux Alanorum), un líder dos alanos ata entón descoñecido. Xordanes foi notario (notarius; secretario) do grutungo Baza, mestre de soldados, sobriño de Candaco, do clan ostrogodo dos Amalos. Isto foit ante conversionem meam ("antes da miña conversión").
Xordanes bispo
Non se sabe moito sobre a carreira de Xordanes na Igrexa e a natureza e os detalles da conversión seguen sen estar claros. A conversión probablemente non foi do paganismo ao cristianismo. Os godos foran convertidos ao arianismo coa axuda de Ulfilas (un godo), nomeado bispo por iso. A conversión de Xordanes puido ser unha conversión ao credo Niceno (Trindade), que se pode expresar en anti-arianismo en certas pasaxes da Getica. Nas cartas a Vixilio, menciona que espertou a vestris interrogationibus, ("polo seu interrogatorio"). Alternativamente, a conversión de Xordanes podería significar que se converteu nun monxe, ou nun clérigo ou nun membro do clero. Algúns manuscritos din que foi bispo, algúns mesmo din bispo de Rávena, pero o nome Xordanes non aparece na lista dos bispos de Rávena.
O papa Pelaxio I menciona a un Iordanis, defensor Ecclesiae Romanae ("Xordanes, defensor da Igrexa romana"), que podería referirse ao historiador bizantino. A énfase no termo "Iglesia Romana" final, en oposición a algunha outra igrexa, parece implicar o coñecido conflito entre o credo niceno e o credo ariano, entón aínda en curso. Ao redor do ano 551, ao papa Vixilio, detido en Constantinopla, uniuse un bispo Xordanes de Crotona (Calabria, Italia), comunmente identificado como "Xordanes" o historiador.
Getica
miniatura|dereita|200px|Moito do que sabemos sobre a [[Batalla dos Campos Cataláunicos vén da Getica, escrita por Xordanes.]] Os avatares do tempo fixeron que esta sexa a única fonte supervivente sobre a orixe dos pobos godos que ocuparon as beiras do Mar Báltico, arredor da actual Polonia, e que se estenderon ao sur ata o Mar Negro, formando un imperio diferenciado cunha lingua propia e sobre como os godos foron derrotados polos hunos e gradualmente se dispersaron por Europa ata desapareceren por asimilación con outros pobos.
Esta obra foi escrita por Xordanes a pedimento dun amigo, quen lle pediu escribila para a igrexa, como resumo dunha obra de varios volumes (hoxe desaparecida) sobre a historia dos godos, compilada polo político e escritor Casiodoro. Os factores máis importantes na selección de Xordanes para este traballo foi o seu interese pola historia (xa estaba traballando nunha historia de Roma), a súa habilidade para escribir de forma sucinta, e as súas propias relacións cos godos. Xordanes fora funcionario de alto nivel, notario ou secretario, dun pequeno estado cliente de Constantinopla na fronteira de Mesia, ao norte da actual Bulgaria.
Outros escritores como Procopio escribiron obras aínda existentes sobre a historia posterior dos godos. Como único traballo supervivente sobre a orixe dos godos, a Getica de Xordanes foi obxecto dunha extensa revisión crítica. Xordanes escribiuno en latín tardío, denigrado polos clasicistas por non respectar as regras do latín clásico de Cicerón. Segundo a súa propia introdución, só tivo tres días para revisar o traballo de Casiodoro, e polo tanto, debía confiar no seu propio coñecemento. Algunhas das súas exposicións son moi concisas.
Así e todo, parte desa consideración de escritor en latín decadente de Xordanes viuse recentemente cambiada, ao se descubriren novos manuscritos -o Panornitanus Arch. Stato. cod. Basile- parecendo que os abundantes erros atribuídos á pluma de Xordanes corresponden aos copistas nórdicos posteriores, descoñecedores do latín.
Nubes de evolución
Nubes de evolución é unha novela de Andrea Maceiras, galardoada co Premio Fervenzas Literarias 2014 ao mellor libro xuvenil. A obra xa conta con sete edicións.
Cas de Pedro, Santa Cristina de Asma, Carballedo
Cas de Pedro é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Asma, no concello lugués de Carballedo na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 16 habitantes (10 mulleres e 6 homes).
Nubes de evolución
Trama
Os tres protagonistas principais da historia son Amanda, Uxío e Luís. Amanda é unha rapaza nova que está a criar unha nena despois de que o rapaz co que a tivo se desentendese da paternidade. Traballa como camareira a tempo parcial e como limpadora na estación de autobuses, e vive só para isto e para a súa filla Ánxela nun pequeno apartamento, despois de ter que abandonar a casa da nai por causa dunha discusión coa súa irmá. A súa vida é dura e triste e a estación de autobuses, un lugar inhóspito e frío no que transcorre o seu día a día. Uxío é tamén un rapaz novo, mal estudante e rebelde, fillo de pais divorciados e que mantén unha relación cunha rapaza que non lle convén. Cando queda cos amigos para adestrar pasa pola estación de autobuses na que traballa Amanda. Luís é un profesor de instituto viúvo, cuxa muller tamén se chamaba Ánxela, e ten unha mala opinión das xeracións máis novas. É un home taciturno e amargado.
Cas de Pedro, Santa Cristina de Asma, Carballedo
Toponimia
O topónimo fai referencia a Casa de Pedro. miniatura|Plantas de xirasol na entrada do lugar en outubro de 2017
Nubes de evolución
Estrutura
Trátase dunha novela de lectura doada para adultos e adolescentes que presenta a tres personaxes. Estes narran en primeira persoa anacos das súas vidas, marcadas polo desengano, o fracaso e, sobre todo, pola soidade, ou as súas vivencias. Teñen en común o feito de se atoparen casualmente na fría estación de autobuses. Alí traballa Amanda, de dezanove anos, nai solteira que vive coa súa filla Ánxela, cos seus soños rotos e o rostro afundido polo cansazo. Leva máis dun ano dedicada a superar os retos diarios. Pola mesma estación transita cada dous días Uxío, rebelde, con problemas familiares e relacións tenas, que reproduce coa súa moza o mesmo comportamento que teñen os seus pais entre si. O terceiro narrador homodiexético é Luís, un vello profesor de instituto, cheo de manías, que, incapaz de asumir a realidade da morte da súa muller, constrúe un feixe de hábitos absurdos cos que poñer orde na súa vida. O seu traballo como docente no instituto está así mesmo lacerado pola rutina. De xeito gradual, Andrea Maceiras vai achegándolle ao lector as maneiras como estes tres personaxes, que nos seus primeiros encontros mesmo se desprezan os uns ós outros, van estabelecendo entre eles unha relación. Finalmente, resulta ser un puzzle vital con final feliz.
Jason Bateman
Jason Kent Bateman, nado o 14 de xaneiro de 1969 en Rye, Nova York, é un actor, director e produtor estadounidense de cinema e televisión.
Traxectoria
Empezou actuando en televisión a comezos da década de 1980 na serie Little House on the Prairie e nas comedias de situación Silver Spoons e The Hogan Family. Na década de 2000, acadou sona por interpretar o personaxe de Michael Bluth na serie de televisión Arrested Development, polo que gañou un premio Globo de Ouro e un Satellite. Tamén protagonizou filmes como Juno (2007), Hancock (2008), Up in the Air (2009), The Switch (2010), Paul (2011), Como acabar co teu xefe (2011), The Change-Up (2011), Identity Thief (2013), Bad Words (2013), Horrible Bosses 2 (2014), The Gift (2015) e Zootopia (2016).
Celestino Fernández de la Vega
Celestino Fernández de la Vega Pardo, nado en Friol o 23 de setembro de 1914 e finado no Río Miño, en Lugo, en marzo de 1986, foi un escritor galego, filósofo e ensaísta. É coñecido sobre todo polo seu tratado sobre o humor titulado O segredo do humor, de 1963.
Traxectoria
Foi o sexto de oito fillos do notario Higinio Fernández de la Vega Pasarín, de Castroverde, e Ánxela Pardo Saavedra, de Friol. Con once anos de idade abandonou a súa vila natal para mudarse a Lugo coas súas irmás mais vellas e estudar o bacharelato. En 1930, para compracer os desexos do seu pai, comezou a carreira de dereito na Universidade de Santiago de Compostela e despois de catro anos foi rematala a Madrid. Alí coñeceu a Pío Baroja. Pouco despois de realizar os últimos exames foi mobilizado e combateu no bando nacional durante a Guerra civil española, pasando por Estremadura, Teruel e Asturias.
Rematado o conflito, comezou a preparar as oposicións a técnico da Administración, que gañou en 1940, e foi destinado ao Goberno Civil de Lugo. Alí foi asiduo de varios parladoiros con Luís Pimentel, Ánxel Fole, Antonio Figueroa, Luciano Penedo e Ramón Piñeiro. Foi un dos socios fundadores da Editorial Galaxia e colaborou en publicacións como El Progreso, La Noche, Grial ou Galicia Emigrante.
Fernández de la Vega tratou de pór en valor o que entendía como características fundamentais do ser galego: a saudade, o sentimento da paisaxe e o humorismo. Importantes obras súas que tratan estes temas son "Abrente e solpor da paisaxe" de 1958 e mais O segredo do humor. Foi autor de numerosos artigos xornalísticos. Formou parte da comisión do patrimonio histórico-monumental de Lugo e foi o encargado de escribir sobre Lugo na Gran Enciclopedia Galega. 200px|miniatura|[[O segredo do humor foi incluído na Biblioteca Galega 120.]] O humor, segundo a concepción do autor estaba entre medias do lado serio do cómico e o ridículo do serio. Para Fernández de la Vega o humorista máis relevante das literaturas hispánicas do século XX foi o nacionalista Alfonso Daniel Rodríguez Castelao.
Foi nomeado Membro de honra da Asociación de Escritores en Lingua Galega.
No ano 1980 sufriu un infarto e entrou nun estado de forte aprehensión. Tras desaparecer do seu domicilio o 25 de marzo de 1986, o seu corpo foi achado no río Miño o día 15 de abril.
Ensaio
200px|miniatura|El enigma de Santa Eulalia de Boveda, 1970.
Traducións
Traduciu, do alemán ao castelán, manuais de dereito administrativo que lle foron encargados polo Estado español.
Tempada 2010-11 do HC Liceo
A tempada 2010-2011 foi a 32ª tempada do H.C. Liceo na OK Liga (a máxima categoría do hóckey a patíns no estado español) de xeito consecutivo dende a súa fundación en 1972.
Equipo
Adestrador: Carlos Gil Seijo
Segundo adestrador: Ramón Canalda
Delegado: Juan José Suárez
Preparador Fisico: José Vicente Veiga Doldán
Servizo Médico do Clube: Javier Pombo Prieto
Fisioterapeuta: Sergio García
Utilleiros: Francisco Javier Tato e Miguel Fernández
Mecánico: Fernando Galmán Barreiro
Península de Taimir
miniatura|dereita|220px|Península de Taimir. A península de Taimir (en Полуостров Таймыр, Таймырский полуостров) é unha península de Rusia, situada na zona de Siberia, que forma a parte máis setentrional do continente asiático. Está delimitada polas augas do golfo do Ienisei ao oeste, as do mar de Kara ao norte e as do golfo de Jatanga do mar de Laptev, ao leste; polo sur, o seu límite continental está formado polo curso do río Jatanga.
Administrativamente, toda a península pertence ao Krai de Krasnoyarsk da Federación de Rusia.
Na península discorren algúns ríos importantes que desaugan directamente ao mar de Kara, como o río Taimir ou o río Piassina.
Poboación
A situación illada do pobo nganasan permitiulles manter as prácticas xamánicas ata o século XX.
Economía
A compañía MMC Norilsk Nickel leva a cabo operacións mineiras na zona, cunha fundición na cidade de Norilsk, preto da península. O concentrado de mineral de níquel e outros produtos da compañía son transportados nun curto ferrocarril á cidade portuaria de Dudinka, na beira do río Ienisei, e dende alí por barco cara a Murmansk e outros portos.
Fauna e flora
No norte de Siberia, a fauna e a flora teñen só un período de dous meses ao ano para garantir a súa reprodución. Cada verán, o sol de medianoite xunta multitudes de especies. Os renos emigran e reúnense con milleiros de osos polares e focas. Á súa vez, aves de Europa, África e Asia van a Taimir, a maior concentración de aves salvaxes do mundo.
Esta zona é unha ecorrexión da ecozona paleártica da World Wide Fund for Nature, a «Tundra de Siberia Central e península de Taimir».
A península é o último lugar natural coñecido onde habitou o boi almiscreiro fóra de América do Norte, desaparecido dous mil anos antes. Foron introducidos con éxito en 1975. A poboación creceu ata 2500 animais en 2002, incrementándose a 6500 en 2010.
Peter Zumthor
miniatura|Bruder Klaus Kapelle. miniatura|Museo de Kolum. miniatura|Capela de San Benedito. miniatura|Termas de Vals.
Peter Zumthor, nado en Basilea o 26 de abril do 1943, é un arquitecto suízo, gañador do Premio Pritzker do ano 2009. Cunha obra de grande estilo independente, Zumthor destaca pola súa sensibilidade cos materiais, especialmente a madeira, e coa atmosfera que crea e envolve o propio edificio. Aínda que a súa obra non é moi prolífica, amosa unha exquisita calidade, non deixando que a forma sexa a principal protagonista nos seus proxectos.
Os seus comezos
Fillo dun carpinteiro, Zumthor recibe formación no traballo da madeira dende moi novo. Do 1958 até o 1962 adéstrase como ebanista. Máis tarde, entre os anos 1963 e 1966, estuda na Escola de Deseño Kunstgewerbeschule, Vorkurs and Fachklasse  na cidade de Basilea. Un ano despois, ao rematar os estudos en Suíza, múdase a Nova York, comezando os estudos de arquitectura e deseño no Instituto Pratt da mesma cidade. No 1968 obtén o título de arquitecto.
Loureiro, Sarria
San Martiño de Loureiro é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística no ano 2007 tiña 104 habitantes (51 homes e 53 mulleres) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 114 habitantes.
Patrimonio
Nesta parroquia están a necrópole de Santa Mariña e a Torre de Vilar, declaradas Ben de Interese Cultural en 2006 e 1994 respectivamente.
Hormona antimülleriana
A hormona antimülleriana (AMH), tamén chamada factor inhibidor mülleriano (MIF), hormona inhibidora mülleriana (MIH), e substancia inhibidora mülleriana (MIS), é unha hormona proteica que, nos humanos, está codificada polo xene AMH. Inhibe o desenvolvemento do conduto de Müller (conduto paramesonéfrico) no embrión masculino, cuxo nome procede do investigador Johannes Peter Müller.
A AMH está presente nos peixes, réptiles, aves, e mamíferos marsupiais e placentarios.
A AMH segrégana as células de Sertoli dos testículos durante a embrioxénese dos fetos masculinos.
Estrutura
A AMH é unha hormona proteica relacionada estruturalmente coa inhibina e a activina, que forma parte da familia do factor de crecemento transformante β (TGF-β). É unha glicoproteína dimérica.
Xene
Nos humanos está codificada no xene AMH situado no cromosoma 19 (locus 19p13.3), entanto que o xene AMHR2 do cromosoma 12 codifica o seu receptor.
Embrioxénese
Os embrións dos mamíferos na zona uroxenital teñen condutos de Müller, que no embrión feminino orixinarán o útero, cérvix e trompas de Falopio, e no embrión masculino desaparecerán (deixando vía libre para a formación do aparato reprodutor masculino). Nos mamíferos a AMH impide nos machos o desenvolvemento dos condutos de Müller no embrión e outras estruturas müllerianas, permitindo que se forme correctamente o aparato reprodutor masculino. O efecto é ipsilateral, é dicir, cada testículo suprime só o desenvolvemento dos condutos de Müller do seu lado. Nos humanos, esta acción ten lugar durante as primeiras 8 semanas de xestación. Se as gónadas non producen a hormona, os condutos de Müller automaticamente se desenvolven, e os condutos de Wolff, que son responsables da formación dos condutos reprodutores masculinos, automaticamente desaparecen. As cantidades de AMH medibles en sangue varían segundo a idade e o sexo. A AMH funciona interactuando con receptores específicos da superficie das células diana. O efecto máis coñecido e específico, mediado a través dos receptores AMH de tipo II, é a morte celular programada (apoptose) das células diana (os condutos de Müller fetais).
Ovarios
Nas nenas sas a AMH pode ser tanto detectable coma indetectable no sangue do cordón umbilical ao nacer e mostra un marcado aumento aos tres meses de idade; despois o seu nivel decrece ata os 4 anos de idade (aínda que segue sendo detectable) e a partir dese momento crece linearmente ata os oito anos de idade, permanecendo case constante desde a a infancia media ata o inicio da idade adulta (non cambia significativamente durante a puberdade); a partir dos 25 anos de idade a AMH declina ata chegar a niveis indetectables na menopausa. A AMH exprésase nas células da granulosa do ovario durante os anos reprodutivos, e controla a formación de folículos ováricos primarios ao inhibir o recrutamento excesivo de FSH polos folículos. Xa que logo, ten un papel na foliculoxénese, e algúns suxiren que serve para medir certos aspectos da función ovárica, útiles para avaliar condicións como síndrome de ovario poliquístico e insuficiencia ovárica prematura.
Outros
A produción de AMH polas células de Sertoli dos testículos permanece alta durante toda a infancia nos machos, pero declina ata niveis baixos durante a puberdade e vida adulta. A AMH viuse que regula a produción de hormonas sexuais, e o cambio nos niveis de AMH (baixada nas mulleres e aumento nos homes) pode estar implicado no comezo da puberdade en ambos os sexos. Os receptores funcionais de AMH tamén se expresan nas neuronas do cerebro dos embrións de rato, e pénsase que xogan un papel no desenvolvemento do dimorfismo sexual do cerebro e o conseguinte desenvolvemento de comportamentos específicos de xénero.
Patoloxía
Nos homes unha actividade embrional inadecuada da AMH pode orixinar a síndrome de conduto de Müller persistente (PMDS), no cal se forma un útero rudimentario e os testículos xeralmente non descenden ao escroto (criptorquidismo). Nestes casos o xene AMH ou o xene AMH-RII (do receptor) son xeralmente anormais. As medición de AMH son moi utilizadas na avaliación da presenza testicular e funcionalidade en nenos pequenos con condicións intersexuais, xenitais ambiguos, e criptorquidismo.
Aplicacións
A AMH foi sintetizada para a súa aplicación. A súa capacidade de inhibir o crecemento de tecidos derivados dos condutos de Müller creou moitas expectativas para utilizala no tratamento de diversas condicións médicas como endometriose, adenomiose, e cáncer uterino. Varios laboratorios están investigando esta posibilidade.
A comparación do nivel de AMH dun paciente cos niveis medios é tamén útil na avaliación da fertilidade, xa que nos dá unha indicación da reserva ovárica e identifica as mulleres que quizais poidan necesitar conxelar os seus óvulos ou procurar un embarazo canto antes, xa que a súa fertilidade será peor despois. A medida soamente da AMH pode confundir cando aparecen niveis elevados en casos de síndrome de ovario poliquístico, e os niveis de AMH deben ser considerados en conxunto con outras probas obstétricas para facer un reconto de folículos antrais no ovario e do volume do ovario.
Tamén ten o potencial de racionalizar o programa de indución da ovulación e as decisións sobre o número de embrións que se deben transferir nas técnicas de reprodución asistida para maximizar as posibilidades de embarazo e minimizar o risco de síndrome de hiperestimulación ovárica (OHSS) A AMH pode predicir unha resposta excesiva na hiperestimulación ovárica cunha sensibilidade e especificidade do 82% e o 76%, respectivamente.
Esclerótica
A esclerótica, Tamén coñecida como esclera e branco do ollo, é unha membrana externa do ollo, de cor branca, opaca, dura, grosa e rica en fibras de coláxeno, que cobre nas cinco sextas partes o globo, deixando unha abertura na zona posterior para o paso do nervio óptico e outra maior, na parte anterior, pechada pola córnea e denominada limbo esclerocorneal, a través da que penetra a luz.
Intoxicados
Intoxicados foron unha banda de música rock formada na cidade arxentina de Buenos Aires. A banda xorde nos finales do ano 2000 despois da separación da banda Viejas Locas e caracterízase e diferénciase desta segundo á apertura musical que presenta sendo unha banda de rock (interpretando así mesmo múltiples estilos de música). A banda foi disuelta durante febreiro do ano 2009, despois de anunciar unha pausa indefinida que continúa ata a actualidade.
Esclerótica
A esclerótica cobre a coroide e á súa vez está cuberta pola conxuntiva ocular onxuntiva ocular na súa parte anterior. Está formada por tres capas:
Vitantonio Liuzzi
Vitantonio "Tonio" Liuzzi (Locorotondo (Italia), 6 de agosto do 1980 ) É un piloto automobilístico italiano, campión de Fórmula 3000 no 2004 e que competiu na Fórmula Un nos equipos Red Bull, Toro Rosso, Force India e HRT. Ten casas en Lugano, Suíza e Pescara, Italia.
Traxectoria
No ano 2005 correu para a escudería Red Bull Racing en F1, alternándose no volante con Christian Klien, correndo no Gran Premio de San Marino e atinxindo unha oitava posición, o que lle daba dereito a 1 punto para o mundial de pilotos. Nas restantes carreiras, Liuzzi foi piloto probador, xa que pola presión dun patrocinador austríaco do equipo, Klien disputou moitos máis premios dos previemente pactados.
Despois da adquisición por parte de Red Bull de parte da antiga Minardi, Liuzzi é traspasado á renomeada Scuderia Toro Rosso da cal é piloto oficial no ano 2006 e para a cal consegue o primeiro punto mundial cun 8° posto no Gran Premio dos Estados Unidos.
Na tempada 2007 non tivo moita fortuna e retirouse moitas veces debido á pouca fiabilidade do seu bólido. Porén, no GP da China en Shanghai alcanzou o 6°posto e conquistou os primeiros puntos da tempada.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida. † Piloto que non terminou o Gran Premio, pero se clasificou ao completar máis do 90% da distancia de carreira.
LDAP
LDAP (Lightweight Directory Access Protocol), (Protocolo Lixeiro de Acceso a Directorios) é un protocolo a nivel de aplicación que permite o acceso a un servizo de directorio ordenado e distribuído para buscar diversa información nunha contorna de rede. LDAP tamén é considerado unha base de datos (aínda que o seu sistema de almacenamento pode ser diferente) á que poden realizarse consultas.
Habitualmente, almacena a información de autenticación (usuario e contrasinal) e é utilizado para autenticarse aínda que é posible almacenar outra información (datos de contacto do usuario, localización de diversos recursos da rede, permisos, certificados etc).
En conclusión, LDAP é un protocolo de acceso unificado a un conxunto de información sobre unha rede.
Aplicacións
Existen diversas usos e aplicacións reais do protocolo LDAP.
Active Directory
Active Directory é o nome utilizado por Microsoft (desde Windows 2000) como almacén centralizado de información dun dos seus dominios de administración.
Un Servizo de Directorio é un depósito estruturado da información dos diversos obxectos que contén o Active Directory, neste caso son impresoras, usuarios, equipos...
Baixo este nome atópase realmente un esquema (definición dos campos que poden ser consultados) LDAP versión 3, o cal permite integrar outros sistemas que soporten o protocolo. Neste LDAP almacénase información de usuarios, recursos da rede, políticas de seguridade, configuración, asignación de permisos etc.
Novell Directory Services
Tamén coñecido como eDirectory é o software de Novell utilizado para manexar o acceso a recursos en diferentes servidores e computadoras dunha rede. Basicamente está composto por unha base de datos xerárquica e orientada a obxectos, que representa cada servidor, computadora, impresora, servizo, persoas etc. entre os cales créanse permisos para o control de acceso, por medio de herdanza. A vantaxe deste programa é que corre en diversas plataformas, polo que pode adaptarse facilmente a contornas que utilicen máis dun sistema operativo.
iPlanet - Sun ONE Directory Server
Baseado nun programa anterior feito por Netscape, iPlanet desenvolveuse cando AOL adquiriu Netscape Communications Corporation e logo conxuntamente con Sun Microsystems comercializaron software para servidores. Entre eles o iPlanet Directory Server, LDAP... Actualmente denomínase Sun ONE Directory Server.
OpenLDAP
Trátase dunha versión libre do protocolo que soporta múltiples esquemas polo que pode utilizarse para conectarse a calquera outro LDAP.
Ten a súa propia licenza, a OpenLDAP Public License. Ao ser un protocolo independente da plataforma, varias distribucións GNU/Linux e BSD inclúeno, do mesmo xeito que AIX, HP-UX, Mac VOS X, Solaris, Windows (2000/XP) e z/VOS.
OpenLDAP ten catro compoñentes principais:
Red Hat Directory Server
Forma un repositorio central para a infraestrutura de manexo de identidade, Red Hat Directory Server simplifica o manexo de usuarios, eliminando a redundancia de datos e automatizando o seu mantemento.
Apache Directory Server
Apache Directory Server (ApacheDS), é un servidor de directorio completamente escrito en Java por Alex Karasulu e dispoñible baixo a licenza de Apache Software, é compatible con LDAPv3 certificado polo Open Group, soporta outros protocolos de rede tal como Kerberos e NTP, ademais prové Procedementos Almacenados, triggers e vistas; características que están presente nas Base de Datos Relacionais pero que non estaban en presentes no mundo LDAP
Open DS
Baseado nos estándares LDAPv3 e DSMLv2, OpenDS xurdiu como un proxecto interno de SUN, aínda que posteriormente púxose a disposición da comunidade. Está desenvolvido en Java e precisa dunha contorna de execución (Java Runtime Environment) para funcionar. É multiplataforma.
A primeira versión estable foi liberada en xullo de 2008.
Patriarcado latino de Xerusalén
O patriarcado de Xerusalén dos latinos (en latín: Patriarchatus Hierosolymitanus Latinorum) é unha sé católica latina inmediatamente suxeita á Santa Sé, con xurisdición sobre Israel, Chipre, Palestina e Xordania. O patriarca actual é o arcebispo Fuad Tual.
O patriarcado cruzado
O 15 de xullo de 1099 Xerusalén foi conquistada polos cruzados, que estabeleceron o Reino de Xerusalén que durou preto de 200 anos. Até ese momento a maioría dos cristiáns en Terra Santa estaban baixo a xurisdición do patriarca ortodoxo de Xerusalén, mais os cruzados non aceptaron someterse ao rito bizantino e a unha Igrexa independente de Roma dende o Gran Cisma de 1054 entre o Oriente e o Occidente cristiáns.
Así, o 1 de agosto de 1099 os relixiosos cruzados crearon o patriarcado de Xerusalén dos Latinos, e foi nomeado como primeiro titular Arnulf de Chocques. Simón II, o patriarca grego de Xerusalén, acabou refuxiándose en Constantinopla, cara a 1107, e os seus sucesores non voltarían a Xerusalén até 1187.
O patriarca latino tamén controlaba o barrio cristián da cidade de Xerusalén (a igrexa do Santo Sepulcro e inmediacións).
Mollo de soia
miniatura|Mollo de soia O mollo de soia ou salsa de soia (醤油　shōyu en xaponés, 醤油 jiàng yóu en chinés) é un mollo fabricado a partir dunha mestura de grans de soia fermentados polos microrganismos Aspergillus oryzae e Aspergillus soyae, un cereal torrado, auga e sal mariño.