cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bandeira de Galicia
Cromatismo oficial
Segundo a Lei 5/1984 de símbolos de Galicia, a bandeira de Galicia é branca, cunha banda diagonal de cor azul que a atravesa desde o ángulo superior esquerdo ata o inferior dereito. A franxa azul posúe unha largura igual á terceira parte do alto da bandeira. As cores oficiais da bandeira son:
Castro das Travesas
O castro das Travesas ou Eira dos Mouros é un poboado castrexo situado no concello de Carral. Segundo as escavacións feitas en 2006, as primeiras ocupacións datan dos séculos IV-III antes da era actual.
Bandeira de Galicia
O cálice e o pendón de Santiago
No século XV, nun tempo no que o antigo reino de Galicia ficara reducido a dimensións similares as actuais, foi probabelmente o pendón de Santiago a primeira bandeira levantada para representalo, pois baixo este estandarte marchou a Santa Irmandade do Reino de Galicia durante as guerras irmandiñas. Esta simboloxía contaba con precedentes desde o século XIII. Naquela altura, en dous momentos de crise sucesoria, os burgueses dos reinos de Galicia e León constituíranse en irmandades, empregando a imaxe do apóstolo a cabalo como un dos símbolos escollidos para representalos.
Castro das Travesas
Descricións
O castro ten unha planta circular que despois das limpezas feitas en 2006 e os estudos que se fan dende entón fixan unha extensión dunhas 6 hectáreas polo que está considerado como o castro máis extenso da provincia da Coruña. Preto do castro atopáronse indicios que confirman o paso dun ramal da vía romana XX do Itinerario de Antonino, coñecida como per loca maritima.
Bandeira de Galicia
O cálice e o pendón de Santiago
Durante este mesmo século XIII, as armas do reino galego aparecen deseñadas nos primeiros armoriais. Nun deles, o Segar's Roll inglés, o escudo do Rey de Galyce adórnase con tres cálices dourados sobre fondo azul. Estas armas falantes, creadas pola proximidade fonética, na lingua normanda, das palabras calice e Galyce, tiveron enorme influencia en posteriores armoriáis. Nestes o escudo evolucionou nun cáliz pechado nun relicario, pasando despois á súa representación en forma aberta. Na propia Galicia a simboloxía foi adoptada, desde o século XV, polas novas institucións creadas polos reis católicos.
Castro das Travesas
Escavación
No interior da croa en 2006 documentáronse estruturas de postes de madeira fincados na rocha e asegurados con chanzos, entrenzados de pallabarro e cubertas vexetais. A construción é autóctona.
Bandeira de Galicia
O cálice e o pendón de Santiago
Dúas mostras das bandeiras elaboradas a partir do cálice aparecen en obras do século XVI. Pódese apreciar a bandeira galega no "Carro triunfal de Maximiliano" de Durero do ano 1515 e na "Procesión Funebre de Carlos V" do neerlandés Joannes Doetecum do 1559.
A bandeira naval
A armada do reino de Galicia, creada para a defensa das costas galegas, así como para a consecución do voto en cortes, tivo os seus comezos en 1624 coa orde de contrución dos seus primeiros buques. Posteriormente, en 1647, o rei Filipe IV estabeleceu que a bandeira desta escuadra fose branca «coas armas dese reino». Deste xeito, durante o século XVIII e até o segundo terzo do XIX o pavillón nacional galego foi representado adoito nos catálogos das bandeiras marítimas do mundo. Este pavillón era sempre branco coas armas de Galicia, isto é, un cáliz cuberto de ouro sen remate crucífero e acompañado con tres cruces a cada lado, normalmente vermellas e ocasionalmente douradas. Os exemplos máis temperáns pódense ver na táboa de Petrus Schenk Schouw-park aller Scheeps-Vlaggen des geheelen Water-Waerelds do ano 1711 ou na obra Les pavillons ou banniéres que la plûpart des nations arborent en mer de 1718, ambas publicadas en Ámsterdam. Outras obras nas cales tamén se manifestan son a Encyclopédie de Diderot e d'Alembert e a Encyclopédie Méthodique. Xa no seguinte século, pódese salientar un raro lenzo de algodón coas bandeiras navais do mundo onde a galega tamén aparece. Atopado en Londres, foi probabelmente elaborado para o mercado estadounidense e é datado contra 1840. Unha das últimas publicacións na cal se rexistra o pavillón de Galicia debeu ser Vlaggen van alle Natien de Steenbergen, xa do ano 1862.
A cruz de Santiago
esquerda|miniatura|180x180px|Estandarte de Ramiro I coa cruz de Santiago. Nos tombos da Catedral de Santiago de Compostela figura unha representación da lendaria Batalla de Clavijo. Un enfrontamento entre musulmáns e cristiáns no que venceron estes últimos pola milagrosa mediación do apóstolo Santiago. Na imaxe ondea sobre a tenda do rei de Galicia Ramiro I unha bandeira branca con cruz vermella, relacionada desde aquela co culto a Santiago. Esta Cruz de Santiago foi asumida como símbolo de identidade da Orde de Santiago, unha institución relixiosa e militar creada no século XII. Na Idade Moderna, finalizadas as guerras cos musulmáns na península, a cruz foi adoptada como un sinal de distinción para nobres e fidalgos. En Galicia, o símbolo funcionou no barroco como un atributo do Apóstolo Santiago, e desde esta posición pasou á heráldica, e a outros eidos culturais e políticos. miniatura|136x136px|Emblema da Orde de Santiago Foron os primeiros centros galegos formados pola emigración quen estableceron, na súa constitución en 1742, que a súa bandeira fose unha tea branca coa divisa do reino nun lado e coa cruz do apóstolo no outro. Malia seren ideado inicialmente para uso interno, o estandarte pasou a identificarse con Galicia a raíz da súa adopción polos voluntarios do Terzo de Galegos durante a defensa de Buenos Aires do ano 1806.
Nesa mesma década, como recorda unha placa memorial na parede sur da Praza da Quintana, o Batallón Literario, fundado en 1808 durante a guerra contra os exércitos napoleónicos, combateu baixo a bandeira de Galicia, naquela altura de cor enteiramente branca. Di en 1887 Manuel Murguía: "La bandera de Galicia, es blanca. Tal al menos se dice y asegura generalmente, confirmando esta opinión el hecho de que, la que el batallón de literarios llevó a campaña, es de este color." Nalgunhas fontes afírmase que foi tamén branca a bandeira que se arborou en Galicia durante a revolución de 1846, aínda que non se aclara se estaba asociada unicamente ao reconstituído Batallón Literario.
O deseño actual. Das prohibicións á oficialización
miniatura|Bandeira branca coa cruz de Santiago no semanario [[Galicia (A Habana)|Galicia da Habana (1902).]] O actual deseño da bandeira galega remóntase ao Rexurdimento na altura en que se comezan a reformular ou a recrear os símbolos de Galicia. A finais do século XIX comezáranse a empregar diferentes modelos de bandeiras coa idea de representaren graficamente unha Galicia que camiñe cara á liberdade. Neste contexto numerosos intelectuais defenderon a bandeira branca coa cruz vermella de Santiago, así como tamén a bandeira branca coa franxa azul, que foi asumida axiña por boa parte do galeguismo e finalmente por toda Galicia. En 1898 apareceu, tanto na prensa da Galicia interior coma da Galicia emigrante, o primeiro documento público que trataba de fixar o que remataría sendo o actual deseño da bandeira :"'A bandeira galega só ten dúas cores: branco e azul. O fondo é branco, e dende o ángulo superior da esquerda ata o ángulo inferior da dereita, atravesando o centro, unha franxa de cor azul que debe ter de ancho a terceira parte do alto ou ancho total da bandeira'" miniatura|269x269px|Primeira imaxe coñecida da actual bandeira galega. Áchase na carroza do [[Centro Gallego de La Habana|Centro Galego da Habana, que desfilou pola capital cubana o 15 de novembro de 1892.]] A bandeira, que xa fora izada en Cuba polas sociedades de emigrantes no inicio do século XX e viñera cubrindo o cadaleito do poeta Curros Enríquez chegado da illa, comezaba a usarse nalgúns actos oficiais. Foi prohibida na ditadura de Primo de Rivera de iure e na ditadura de Francisco Franco de facto. En 1930 as leis volveron autorizala e mesmo algunha institución menor defendeu o seu izado público, en ocasión solemne, canda a española, aínda que continuaba habendo debate, con indisimulado fondo político, acerca de cal dos deseños en contenda tiña que presentarse como bandeira galega. En 1931, durante os disturbios que deron lugar en Ourense á proclamación simbólica da República Galega, grupos de obreiros cortaron en tiras a bandeira española republicana e ergueron a bandeira de Galicia xunto á vermella dos comunistas. Tratábase dun feito histórico en canto que xa non só o galeguismo ou os colectivos emigrantes, senón traballadoras e traballadores adscritos a movementos da esquerda revolucionaria, en Ourense ou en Santiago, exhibían o distintivo nacional ao mesmo nivel que as bandeiras características da loita obreira. A instauración da II República significou un recoñecemento tácito da representatividade da bandeira galega —se ben a constitución republicana española non facía referencia explícita ao asunto — en varias localidades  do país e o seu uso (nas diversas versións, incluída a proposta por Castelao e tamén a estreleira) aparece documentado amais nas columnas galegas que combateron contra o golpe de Estado fascista de 1936. A derrota implicou neste plano a persecución da bandeira, que se converteu desde o primeiro momento en sinal de resistencia antifranquista.
A partir de 1939 a bandeira galega tivo que ocultarse á vista das autoridades. Foron moitas as agrupacións patrióticas, de natureza política ou de orientación cultural, que as ocultaron por medo á represión. Pequenos obxectos que a incluían, coma cinseiros e impresos diversos, foron incautados. As poucas veces en que a bandeira nacional burlou a prohibición despois de 1939 foi grazas á ignorancia dos propios censores, que non acababan de identificar as colgaduras brancas e azuis como representativas do país. A resistencia simbólica atangueu tamén as colectividades galegas no estranxeiro, cuxa práctica habitual de exhibición do noso distintivo patrio se viu acosada polo aparato internacional do poder franquista.
En 1971 un mozo que portaba unha bandeira galega durante unha manifestación no Paseo de Alfonso (Vigo) foi xulgado e condenado polo Tribunal de Orden Público a multa e máis de dous anos de prisión por "manifestación" e "propaganda ilegal", considerándose o estandarte que sostiña, por parte da Fiscalía, unha das probas da súa condición de promotor dos delitos.
A representación moderna e oficial do escudo galego foi fixada no ano 1972 pola Real Academia Galega (RAG). A RAG propuxo á Xunta de Galicia conservar a memoria da bandeira galega antiga dentro da moderna. O resultado foi a superposición das armas ou escudo galego sobre a bandeira civil, formando o que en vexiloloxía se denomina "bandeira institucional". A bandeira "de estado", "institucional" ou "oficial" galega é a que debe figurar nos actos oficiais do goberno e institucións galegas:
Aínda que a bandeira autonómica oficial de Galicia está plenamente asumida na actualidade, persisten esporadicamente actitudes de odio, sobre todo fóra de Galicia, contra algunha das súas variantes como a estreleira.
Contexto político. Orixe e simboloxía da bandeira
miniatura|upright=1.3|Cartón postal da [[Liga Gallega na Cruña coa bandeira de Galicia, a máis antiga conservada. ]] Cómpre situar o imperativo da proclamación da bandeira de Galicia no contexto político resultante das revolucións francesa e americana, que afirmaba novas comunidades nacionais e cidadás soberanas e propuña, fronte ás tradicións iconográficas da aristocracia, novos universos simbólicos nos que bandeira, escudo e himno han cobrar o maior protagonismo. Como recorda o historiador Ramón Villares a través da tese de Eric Hobsbawm:"(...) o período de 1870 a 1914 caracterizouse pola produción masiva de tradicións e símbolos de carácter nacional, como unha forma de construír unha «relixión civil alternativa« que permitise gobernar o proceso de incorporación das masas á vida política e substituír deste modo o papel que exercían anteriormente a Igrexa ou as propias monarquías tradicionais, na consecución da necesaria cohesión social dentro das súas comunidades políticas. Era preciso fundamentar sobre novos piares as lealdades sociais e políticas de sociedades que, como as europeas occidentais, se atopaban nun proceso de profunda remodelación social, despois das revolucións que tiveran lugar en Inglaterra no século XVII e en Francia a finais do século XVIII."A partir dese contexto, o labor de deseñar e asumir colectivamente unha insignia sumouse a outros do mesmo tipo (consensuar un escudo, un himno e fundar unha Academia da Lingua, entre outros); foron os proto-nacionalistas de finais do XIX quen traballaron nesa dirección.
Continúase descoñecendo o significado último da simboloxía da bandeira galega actual. Desde os primeiros anos ata hai relativamente pouco déronse lecturas inxenuas (como a crenza de que a franxa azul representaba o río Miño, o que motivou versións nas que a franxa transversal partía da esquina superior dereita e non desde a esquerda), pero máis alá delas existiron esforzos premeditados para desacreditar a actualización do símbolo que propoñía o grupo soberanista de Murguía. Chegouse a atribuír o novo deseño a unha confusión dos emigrantes, quen tomarían como bandeira galega o distintivo branco con banda azul da provincia marítima da Coruña ao véreno ondear no porto e nos transatlánticos. O que pretendían en realidade tanto a dereita españolista coma a liña académica tradicionalista, con representantes coma Couceiro Freijomil ou César Vaamonde Lores, era oficializar como estandarte o pendón branco coa cruz de Santiago.
Hoxe hai constancia, ben documentada, de que a bandeira da comandancia coruñesa se estableceu con posterioridade ás primeiras exhibicións do futuro símbolo nacional, pero algunhas páxinas mesmo institucionais continúan avalando a grave inexactitude histórica.
Unha bandeira de raso azul e branca xa fora empregada durante unha recepción de peregrinos que tivo lugar en Santiago de Compostela os días 22 e 23 de agosto de 1881. Aínda que non existen probas suficientes para relacionar esa bandeira mostrada en 1881 coa que se describiu por primeira vez nun periódico compostelán (nova reproducida pouco despois polo bonaerense El Eco de Galicia no mesmo ano de 1898), hai fundadas razóns para crer que a actual bandeira de Galicia foi creación de Manuel Murguía (probablemente coa axuda no deseño da súa filla Alexandra Murguía Castro) e sábese que a Sociedade Económica de Amigos do País a exhibiu publicamente durante o traslado dos restos de Rosalía de Castro desde o cemiterio de Adina, en Iria, ata San Domingos de Bonaval, celebrado os días 25, 26 e 27 de maio de 1891.
A bandeira, grazas sobre todo ao activismo dalgúns intelectuais e das organizacións culturais e políticas (resultou decisivo o apoio das comunidades da diáspora: emigrantes do Centro Galego da Habana desfilaron con ela en outubro do 1892 ) foi afianzándose no século XX como símbolo unánime da nación galega e así foi asumido xa desde os anos finais da ditadura.
Provincia de Sondrio
Sondrio (Sundri no valtellinés) é unha provincia da rexión da Lombardía, en Italia. A súa capital é a cidade de Sondrio.
Ten unha área de 3.212 km2, e unha poboación de 176.769 habitantes (2001). Hai 78 municipios na provincia.
A provincia limita con Suíza (co cantón dos Grisóns) polo norte e oeste, cas provincias de Como e Lecco polo oeste, coas provincias de Bergamo e Brescia polo sur e coa rexión de Trentino-Alto Adige/Südtirol polo leste.
República Socialista Soviética de Donetsk-Krivoi Rog
A República Soviética de Donetsk, posteriormente chamada República Soviética de Donetsk-Krivoi Rog (en ruso: Донецко-Криворожская советская республика'), foi unha república xurdida nos turbulentos anos inmediatamente posteriores á Revolución de Outubro.
Proclamada o 11 de febreiro de 1918 foi nominalmente existente até o 17 de febreiro de 1919, cando foi oficialmente disolta.
Historia
Esta república fundouse como reacción á constitución da República Popular de Ucraína, inspirada nun país baixo un criterio étnico, en contraposición co criterio marxista de unidade económica das rexións, cualificando o criterio nacional como "burgués" e "contrarrevolucionario".
A república non foi recoñecida nin polo Comité Executivo Central de Todas as Rusias, nin por ningunha nación.
Proclamada en febreiro de 1918, foi incorporada en marzo de 1918 á República Socialista Soviética de Ucraína con certo grao de autonomía.
As tropas alemás, no marco da primeira guerra mundial, avanzaron adentrándose na rexión proclamada pola república nun intento de establecer as fronteiras da Ucraína independente baixo protectorado alemán, coa intención de crear unha serie de estados subordinados á costa da antiga Rusia Imperial.
Coa toma de Khárkiv polas tropas alemás, trasladouse a capital a Luhansk. Tomada esta, produciuse a desaparición territorial da república.
Aínda despois da retirada alemá da guerra, o Comité Executivo Central de Todas as Rusias creu que non era conveniente a existencia dunha entidade soviética distinta á de Ucraína, disolvendo oficialmente a república o 17 de febreiro de 1919.
A Fonte, Entíns, Outes
A Fonte é un lugar da parroquia de Entíns no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 10 habitantes (7 homes e 3 mulleres).
Campobecerros, Campobecerros, Castrelo do Val
Campobecerros é un lugar da parroquia de Campobecerros no concello ourensán de Castrelo do Val na comarca de Verín. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 104 habitantes (49 homes e 55 mulleres), un menos ca en 2010 (55 homes e 50 mulleres) e un máis ca en 2009 (52 homes e 51 mulleres).
Lista das constelacións por área
Esta é a lista das 88 constelacións modernas, organizada segundo a área que cobren de firmamento, medido en graos cadrados, determinados polos límites trazados por Eugène Joseph Delporte no 1930, por mandato da Unión Astronómica Internacional (UAI) e publicadas no Délimitation scientifique des constellations (Cambridge University Press). Antes do traballo de Delporte, os límites só foron vagamente definidos.
Delporte debuxou os límites usando as liñas verticais e horizontais de ascensión recta e declinación; Porén, fixo esta tarefa segundo a época besseliana B1875.0, o que significa que, debido á precesión dos equinoccios, os bordos dos mapas modernos (por exemplo, para a época xuliana X2000) téñense movido un pouco, polo que xa non son liñas perfectamente verticais ou horizontais. Este desvío aumentará cós anos e séculos vindeiros. Porén, isto non altera a área que cobre cada constelación.
Amósanse os nomes latinos das constelacións. A área está dada en graos cadrados.
John Chancellor
John William Chancellor, nado en Chicago o 14 de xullo de 1927 e finado en Princeton, Nova Jersey o 12 de xullo de 1996, foi un xornalista estadounidense, que traballou durante a maioría da súa carreira para NBC News, sendo o presentador de NBC Nightly News de 1970 a 1982.
Traxectoria
Chancellor comezou a traballar en 1948 no Chicago Sun-Times primeiro como rapaz para todo e despois como reporteiro, desde 1950 traballou na estación de televisión local afiliada á NBC, a WNBQ, e a partir de 1956 foi correspondente de Huntley-Brinkley Report, o noticieiro da tarde da NBC e posteriormente, en 1958 e ata 1960, en Europa (Viena, Londres, Moscova e Bruxelas). En xullo de 1961, Chancellor substituíu a Dave Garroway como presentador do programa da NBC Today, deixándoo en setembro de 1962 para pasar a correspondente político para a NBC News, el xunto con Frank McGee, Edwin Newman e Sander Vanocur conformaron un equipo que cubriu as convencións políticas da década de 1960, sendo coñecidos como "Four Horsemen" (Catro xinetes). Durante a convención nacional republicana de 1964 arrestárono cando intentaba entrevistar a un delegado por intentar interromper o transcurso normal da convención, Chancellor transmitiu en directo o seu arresto. En 1965 aceptou o nomeamento como director da Voice of America a proposta do presidente Lyndon Johnson, posto que mantivo ata 1967. Volvendo á NBC en 1968 de novo como correspondente de Huntley-Brinkley Report e dous anos máis tarde converteuse en presentador da NBC Nightly News, posición que mantivo ata o 2 de abril de 1982, permanecendo no programa realizando comentarios editoriais ata o 9 de xullo de 1993.
Manuel Candal
Manuel Candal Candal, nado en Ordes en 1935 e finado en Vilamartín de Valdeorras o 11 de novembro de 2009, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Rexentaba unha empresa en Vilamartín de Valdeorras. Nas primeiras eleccións democráticas presentouse encabezando a lista de UCD e foi elixido alcalde. Nas municipais de 1983 encabezou a candidatura de Coalición Galega obtendo a maioría absoluta. Nas municipais de 1987 presentouse por Alianza Popular e volveu revalidar a maioría absoluta. Repetiu a maioría absoluta nas seguintes eleccións presentándose polo PPdeG. Foi presidente da Fundación Valdegodos, unha entidade privada destinada á construción e xestión de asilos de anciáns.
Logo de perder o apoio dalgúns dos seus concelleiros, entre eles a súa filla, María Jesusa Candal, o 26 de novembro de 2008 presentou a dimisión alegando motivos de saúde. Posteriormente o fiscal de Ourense acusouno dun delito de prevaricación urbanística por unhas licenzas de obra que asinara pouco antes da súa dimisión.
Vida persoal
Faleceu un ano despois, vítima dun infarto. A corporación municipal encabezada pola súa filla, nomeouno "alcalde de honra" e fillo adoptivo de Vilamartín.
Areas, Ponteareas
Santa María de Areas é unha parroquia que se localiza no concello de Ponteareas. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 1007 habitantes (504 mulleres e 503 homes), distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 1.091 habitantes.
Historia
A parroquia foi entregada á Igrexa de Compostela polo Rei Afonso III, nos anos 893 e 899.
Patrimonio
A igrexa de Santa María de Areas foi levantada en 1878, para substituír a antiga situada na Fox, no lugar de Ganade e que, debido á súa proximidade ao Río Tea, sufría frecuentes inundacións. Nela sobresae un retablo de pedra adicado á Virxe das Dores e da Paixón do Señor, obra do canteiro José Cerviño García.
A capela de San Brais é do século XVII e a de Santa Lucía do século XVIII.
O pazo de Porto Barreiro, dos Ponce de León, na súa maioría obra do século XVIII.
Kismaayo
miniatura|310px|Mapa de Kismaayo. miniatura|310px|Soldados kenyanos da Misión da [[Unión Africana en Somalia (AMISOM) presentando armas na chegada do xefe das forzas armadas de Kenya, o 25 de decembro de 2015.]]
Kismaayo (en somalí, Kismaayo; en árabe, كيسمايو,; en italiano, Chisimaio) é unha cidade portuaria na provincia de Jubbada Hoose (Baixo Xuba), Rexión autónoma de Xubalandia, a máis sureña de Somalia.
É a quinta cidade máis grande do país, despois de Mogadixo (a capital), Hargeisa, Merca e Berbera.
Está situada a 528 km ao suroeste de Mogadixo, cerca da foz do río Xuba, onde desemboca no océano Índico.
En 2007, a súa poboación estimábase nuns 256 000 habitantes.
En 2006 a cidade estivo baixo o control da Unión de Tribunais Islámicos, un grupo islamista fundamentalista que estableceu alí a xaria.
Historia
A cidade quizais podería ser a antiga Gondal. Foi fundada en 1872 polos Baxuni, etnia bantú, antes de que os clans somalís se instalasen na rexión.
O seu nome deriva de dúas palabras da lingua Bajuni: Kisima, que significa "pozo" e yu, que significa "profundo"; por tanto, o nome da cidade significa "pozo profundo". Dado que era difícil para os somalís a pronuncia de Kisimayu, o nome foi somalizado, e converteuse en Kisimaayo (o duplo "aa" en somalí indica un a longo, polo que algúns escriben Kismayo). O pozo do cal a cidade recibiu o nome encontrábase na illa de Kisimayu que durante a construción do porto actual foi unida á costa polos norteamericanos en 1962.
A Kismaayo moderna debe o seu desenvolvemento aos coñecementos e ao savoir-faire dos seus habitantes, que foron capaces de establecer relacións comerciais coas zonas da costa oriental de África ao longo dos séculos pasados.
Dous anos máis tarde, despois de rematar a misión da ONU, a administración da cidade confiouse ao xeneral Morgan, xenro do antigo presidente de Somalia Siad Barre, e home pertencente ao clan deste. Despois de fracasar na misión de pacificación dos clans da rexión, o xeneral Morgan foi destituído, pero permaneceu á cabeza da administración da rexión. Tivo que enfrontar unha importante ofensiva militar apoiada polos habitantes de Kismaayo e dirixida polo coronel Barre Hiiraale para destituílo no ano 2001.
A cidade, que estes anos perdeu poboación, estimándose que en 2012 contaba con entre os 160 000 e os 190 000 habitantes, foi o derradeiro bastión das milicias da Unión de Tribunais Islámicos, antes da súa caída a comezos de 2007 despois dunha ofensiva conxunta das forzas armadas somalís e etíopes.
Despois dunha batalla en agosto de 2008 que causou polo menos 89 mortos, a cidade volver caer baixo o dominio dos UTI, que desarmaron as milicias locais co fin de restablecer a orde. Ao tempo, reinstauraron a xaria na súa versión máis radical, comprendendo tamén o dereito penal musulmán inspirado naquela. Tamén destruíron os lugares relixiosos (critiáns e sufís).
Cando se produciu a intervención kenyana en Somalia, en novembro de 2011, as forzas armadas de Kenya fixeron un bloqueo aeronaval do porto, co que deixaron os islamistas radicais sen unha das súas máis importantes fontes de ingresos: as taxas portuarias das naves que atracaban alí, e o que obtiñan das mercadorías de contrabando para Kenya, ademais do carbón vexetal que se exportaba a Oriente Medio.
O venres 28 de setembro de 2012, as forzas kenyanas e as somalís, baixo o mando do xeneral de brigada kenyano Anthony Ngere, entraron en Kismaayo despois de desembarcaren na praia con apoio de helicópteros e artillaría, e anunciando que tomaran o porto. . Pola noite, os islamistas da UTI anunciaron a súa retirada da cidade. As perdas, para a AMISOM, foron oficialmente 118 mortos e 60 feridos.
Vilabol de Suarna, A Fonsagrada
Santa María de Vilabol de Suarna é unha parroquia do concello da Fonsagrada, na provincia de Lugo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 97 habitantes (56 homes e 41 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ó ano 2007 cando tiña 156 habitantes.
Vilar de Mulleres, Lobelle, Carballedo
Vilar de Mulleres é un lugar da parroquia de Lobelle no concello lucense de Carballedo na Comarca de Chantada. Tiña 27 habitantes no ano 2009 dos cales eran 14 homes e 13 mulleres. En 2016 20 (11 mulleres e 9 homes). En 2018 segundo o INE eran 24 (11 homes, 13 mulleres). En 2020 21, 10 mulleres e 11 homes.
Toponimia
A orixe do topónimo é de fácil interpretación: "vilar de mulleres", do latín, derivado de , "casa de campo". Xa en 1274 hai unha venda ao mosteiro de Dozón: in parrochia de Lobelli, in loco que vocatur Vilar de Mulieribus.
Museos Vaticanos
Os Museos Vaticano (en Musei Vaticani) atópanse na Cidade do Vaticano, en Roma. Situados a carón da basílica de San Pedro, compóñense de diferentes edificios de museos, edificios pontificios, galerías, monumentos e xardíns. A base das súas obras foi a colección privada de Xulio II, que foi escollido papa en 1503. Co paso do tempo outros papas aumentaron as extensas coleccións que gardan estes museos. A este conxunto de edificios tamén pertence a Biblioteca Vaticana, unha das mellores do mundo.
Os Museos Vaticanos foron visitados por 4 310 083 persoas no ano 2007.
Galería de imaxes da Pobra do Brollón
Galería de imaxes do concello da Pobra do Brollón na provincia de Lugo.
Pitbull
Armando Christian Pérez, coñecido como Pitbull, nado en Miami o 14 de xaneiro de 1981, é un cantante estadounidense de orixe cubana de crunk, electropop, reggaeton, hip hop e dance principalmente coñecido polas súas colaboracións musicais. Tamén gravou cancións de pop e house. Creceu en Little Havana, unha sección de Miami coñecida pola súa gran poboación de cubanos.
Areosa, Mesía, Mesía
A Areosa é un lugar da parroquia de Mesía no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes.
En terra hostil
En terra hostil (en The Hurt Locker) é un filme estadounidense dirixido por Kathryn Bigelow que foi estreado no 2008. Gañador de seis Oscars no 2009, incluíndo o Óscar ó mellor filme e o Oscar ó mellor director.
Sinopse
Durante a Guerra de Iraq, unha unidade de elite de artificieiros norteamericanos actúa na caótica cidade de Bagdad, onde calquera persoa pode ser un inimigo e calquera obxecto, unha bomba. O xefe do grupo, o sarxento Thompson, morre no transcurso dunha misión e é substituído polo temerario sarxento William James (Jeremy Renner). Cando falta pouco para que a brigada sexa relevada, o imprudente comportamento de James fará que os seus dous subordinados cavilen seriamente no risco que corren.
Giambattista Vico
Traxectoria
Fillo dun libreiro, pronto se instruíu en escolas secundarias locais e con diversos profesores xesuítas, rematando os seus estudos na Universidade de Nápoles, onde se graduou como Doutor en Dereito Civil e Canónico.
En 1686 saíu de Nápoles para Vatolla, onde desempeñou o papel de titor dos fillos de Domenico Rocca. Volveu a Nápoles no 1965 e catro anos despois casou con Teresa Caterina Destito coa que tivo oito fillos, dos que sobreviviron cinco.
Pensamento
O pensamento de Vico xa chegara ás clases altas, pero foi despois da tradución da súa obra Scienza nuova cando o seu pensamento chegou a un público máis amplo. Da súa docencia proveñen as Seis Oracións Inaugurais, que escribiu para o inicio os seus anos académicos que transcorreron entre 1699 e 1707.
No seu pensamento, que queda claramente reflectido na súa obra Scienza nuova, Vico explica como ve a historia da humanidade de maneira espiral, no que se ve como os homes que comezan sendo libres, se van diferenciando en clases dominantes e dominadas. As clases dominadas relévanse e volven ser libres comezando un ciclo de novo.
Os seus discursos
Os seus Discursos inaugurais organízanse en torno a catro temas principais. O primeiro punto é o "obxectivo do estudo axeitado da natureza humana", e lévase a primeira tres Discursos Inaugurais". O educador, escribiu Vico, debe estar familiarizado coa predisposición natural da alma humana e deben estimular o alumno a desenvolver esa familiaridade tamén. O obxectivo do estudo é identificar o camiño que leva do coñecemento á sabedoría. No primeiro discurso inaugural, "o educador invitou o alumno a "cultivar sempre a forza divina da mente". Vico non se distancia dos temas familiares da súa educación xesuíta, con todo, o poder creativo do ser humano tamén foi importante e foi un dos puntos fixos de filosofía clásica.
No segundo discurso inaugural, Vico introduciu os temas da virtude e da sabedoría. Estes deben adornar a alma humana "e transformar a aprendizaxe, que é estéril e rudimentaria, en coñecemento". O último é un obxectivo común para o cal todos os profesores e alumnos deben apuntar. O establecemento dunha comuñón de fins é fundamental para un sistema de educación. Vico engadiu no Discurso Inaugural terceiro que esta complicidade entre mestre e discípulo "disipa o simulado e aprendizaxe inútil".
Obras
Vico comezou a escribir como poeta. Empezou a abordar temas filosóficos cos seus seis Discursos Inaugurais. En 1707 deu a sétima oración, intentando que fose un aumento da filosofía de Bacon. En 1711 crea De antiquissima Italorum sapientia ex linguae latinae originibus eruenda tres libri e de aí para adiante publica diversas obras que remataron sendo importantes:
O principio do verum-factum
O punto de partida da filosofía de Vico é a cuestión da verdade, que para Descartes era ofrecida ao home dentro do ámbito daquelas ideas claras e distintas que lle resultaban «evidentes».
É este o principio da filosofía de Vico, o que establece o nexo entre a verdade e a produción, segundo o cal a única verdade que pode ser coñecida radica nos resultados da acción creadora, da produción.
Por isto, ademais, soamente Deus coñece a totalidade do mundo, en canto créao continuamente; ao home só lle está reservado o posto máis humilde de demiúrgo da historia e artífice do seu propio destino, sendo a historia e a súa vida os únicos obxectos posibles do seu coñecemento en tanto son produtos seus. Do mesmo xeito, o outro campo en que pode alcanzar a verdade, é o da matemática, da cal, en certo sentido, tamén é produtor.
Vera Duarte
Vera Valentina Benrós de Melo Duarte Lobo de Pina, nada en Mindelo o 2 de outubro de 1952, é unha xurista e escritora de Cabo Verde.
Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade Clásica de Lisboa. De volta a Cabo Verde, foi xuíza conselleira do Tribunal Supremo de Xustiza e Conselleira do Presidente da República. En 1995 recibiu o Premio Norte-Sur do Consello de Europa, en recoñecemento á súa loita na defensa dos dereitos humanos. Integrou a Comisión Africana dos Dereitos do Home e dos Pobos e a Comisión Internacional de Xuristas.
Estreouse na literatura en 1993 co libro de poemas Amanhã Amadrugada. A súa primeira novela, A Candidata (2003), recibiu o Premio Sonangol de Literatura. En 2019 participou na Coruña no ciclo Poetas Di(n)versos.
Fontenlos, Entíns, Outes
Fontenlos é un lugar da parroquia de Entíns no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 13 habitantes (5 homes e 8 mulleres).
Primeira División de Costa Rica
A Primeira División de Costa Rica é a competición de máximo nivel da liga profesional de fútbol que se disputa en Costa Rica, organizada pola Unión de Clubs de Fútbol da Primeira División. Actualmente recibe o nome de Campionato Progol por razóns de patrocinio.
Varios dos clubs máis importantes do país fundaron en 1921 a Federación Costarriqueña de Fútbol, e nese mesmo ano naceu a Liga de Primeira División. Durante moitos anos o campionato contou tan só con 7 equipos. En 1999 foi refundada a federación, o que provocou tamén trocos na liga, que pasou a estar dividida en dous torneos, de Verán e de Inverno. Os dous equipos gañadores xogaban unha final entre si para determinar cal era o campión desa tempada. Dende 2007 cada tempada ten dous campións, correspondentes a cada torneo.
O actual formato da competición consiste nunha liga de 12 equipos que disputan 22 xornadas en dúas voltas, de xeito que cada equipo enfróntase ós outros 11 na casa e fora. Tralo remate das 22 xornadas, os 4 primeiros equipos da táboa disputan as semifinais e final polo título de campión. Tanto o torneo de Inverno como o de Verán teñen o mesmo funcionamento.
Paporroibo
O paporroibo, tamén coñecido como paporrubio, peizoque, paifoco, pisco (Erithacus rubecula) ou paparruxa, é un pequeno paxaro insectívoro e paseriforme da familia dos muscicápidos, que outrora foi clasificado dentro da familia dos túrdidos. Cun tamaño de 12,5–14,0 cm de lonxitude, o macho e a femia son semellantes en coloración, cun papo laranxa e rostro revestido de capas grises, marróns e unha barriga branca. Está presente en Europa, oeste de Siberia e África do Norte; é sedentario na maioría dos seus hábitats agás nas rexións máis setentrionais.
Primeira División de Costa Rica
Os dous campións acadan o dereito a participar na seguinte edición da Liga de Campións da Concacaf. No caso de que un mesmo equipo gañe o dous torneos, participará en competicións continentais o equipo subcampión con maior puntuación.
Paporroibo
O termo paporroibo tamén é aplicado a outro paxaro doutra familia con papo alaranxado ou vermello. Trátase do paporroibo real (Pyrrhula pyrrhula), que é unha especie eurasiática da familia dos frinxílidos.
The Archies
The Archies constituíu un grupo musical ficticio desenvolvido a partir da serie de animación norteamericana The Archie Show, emitida a finais dos anos 60 do século XX e á súa vez baseada na serie de banda deseñada Archie Comics creada por John Goldwater e Bob Montana en 1941.
Características
Inicialmente compuñan a banda os personaxes de Archie Andrews e Reggie Mantle na guitarra e Jughead Jones na batería, mais logo tamén a integraron Betty Copper na pandeireta e Veronica Lodge no teclado electrónico.
As cancións graváronas realmente músicos de estudio con Ron Dante como cantante principal, publicándose varios sinxelos e álbums entre 1968 e 1972, o grande éxito da banda foi o tema Sugar, Sugar que chegou ata o número un nas listas dos máis escoitados en varios países.
Primeira División de Costa Rica
O potencial competitivo da liga costarriqueña de fútbol demóstrase no feito de que os seus equipos acadaron a vitoria final na Liga de Campións da Concacaf en 6 ocasións, unha cifra superior á acadada polos equipos norteamericanos da MLS, sendo superados tan só polos equipos do campionato mexicano, que acadaron a vitoria final na máxima competición continental 27 veces.
Paporroibo
Taxonomía e sistemática
esquerda|miniatura|A subespecie E. r. melophilus caracterízase pola rechamante cor do seu papo. O paporroibo foi descrito por Carl von Linné en 1758 na décima edición de Systema Naturae baixo o nome binomial Motacilla rubecula. O seu epíteto específico rubecula é un diminutivo derivado do latín ruber 'vermello'. O xénero Erithacus foi introducido polo naturalista francés Georges Cuvier en 1800, dándolle ó paxaro o seu actual nome binomial E. rubecula. O nome do xénero, Erithacus, provén do grego antigo e fai referencia a un paxaro descoñecido, agora identificado como paporroibo.
Illa Asunción
300px|right
Asunción (ou Ascuncion) é unha illa deshabitada pertencente ás Illas Marianas do Norte. Está situada a 101 km ao noroeste de Agrihan e 37 km ao sueste das Illas Maug.
Xeografía
Asunción é unha illa densamente boscosa, de forma aproximadamente elíptica, cunha lonxitude de e un ancho de  e unha superficie de. Toda a illa é un gran estratovolcán que se eleva dende o fondo do océano ata unha altura de sobre o nivel do mar, que entrou en erupción por última vez en 1906.
Está situada no extremo norte das Marianas do arco de illas volcánicas, situada a 101 km ao noroeste de Agrihan e 37 km ao sueste das illas Maug; a illa de Pagán atópase 175 km ao suroeste. A maioría das costas son rochosas ou con cantís.
Primeira División de Costa Rica
Equipos 2012
360px|miniatura|dereita|Encontro Alajuelense-Saprissa, no Estadio Morera Soto. Os seguintes 11 equipos competirán polo campionato de Verán 2012. A ausencia dun 12º equipo é debida a razóns económicas, que levaron ó club AD Barrio México a abandonar a competición:
Illa Asunción
Xeografía
A illa ten gran vexetación, con plantacións de cocos e bosques de folla ancha. Os barrancos teñen tamén unha gran vexetación con outras especies leñosas. A illa está deshabitada.
Primeira División de Costa Rica
Palmarés
† = Equipo desaparecido.
Paporroibo
Taxonomía e sistemática
Previamente, o xénero tamén incluía as especies Larvivora akahige e Larvivora komadori. Porén, segundo os estudos de filoxenia molecular, estas especies orientais son máis semellantes a outros grupos de aves asiáticas que ó paporroibo. Nunha reorganización do xénero, Larvivora akahige e Larvivora komadori foron trasladados ó recuperado xénero Larvivora, deixando o paporroibo como o único membro de Erithacus. As análises filoxenéticas situaron Erithacus na subfamilia Erithacinae, que antes contiña só especies africanas, pero a súa posición exacta respecto dos outros xéneros non foi resolta.
Illa Asunción
Historia
Desde unha perspectiva europea, Asunción descubríuna en 1669 o misioneiro español Diego Luís de San Vitores, que lle deu o nome actual (en castelán "Asunción de María"). É probable que fose visitado previamente en 1522 polo mariño español Gonzalo de Vigo, naugrago da expedición de  Magalláns en 1521, e tamén o primeiro náufrago europeo na historia do Pacifico. En 1695, os nativos Chamorros foron trasladados á forza a Saipan e tres anos despois a Guam.
Paporroibo
Taxonomía e sistemática
O distintivo papo alaranxado que amosan ámbolos dous sexos contribuíu ó nome común paporroibo (o laranxa como nome de cor era descoñecido en Europa até o século XVI, cando foi introducida a froita do mesmo nome). Noutras linguas europeas, o seu nome común tamén fai referencia á distintiva cor do papo, como no neerlandés roodborstje, no francés rouge-gorge, no alemán Rotkehlchen, no italiano pettirosso ou no castelán petirrojo.
Illa Asunción
Historia
Despois da venda das Marianas do Norte por España ao Imperio alemán en 1899, Asunción administrouse como parte da Nova Guinea alemá. En 1903, a illa arrendouse a unha empresa xaponesa, que cazaba aves para buscar plumas para exportalas ao Xapón e de alí a París. Seis cazadores xaponeses morreron na illa en 1910 por enfermidade.
Durante a primeira guerra mundial, Asunción quedou baixo o control do Imperio do Xapón e foi administrada como o Mandato do Pacífico Sur. Tras a segunda guerra mundial, Asunción quedou baixo o control dos Estados Unidos e administrouse como parte do Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico. Desde 1978, a illa forma parte da Mancomunidade das Illas Marianas do Norte.
En 1985, de acordo coa Constitución da Mancomunidade das Illas Marianas do Norte, a illa foi designada como unha zona salvaxe para a protección e conservación dos recursos naturais. Desde 2009, a illa forma parte do Marianas Trench Marine National Monument dos Estados Unidos.
Paporroibo
Taxonomía e sistemática
O paporroibo pertence ó grupo de paxaros principalmente insectívoros que foron chamados de forma distinta como tordos ou "papamoscas", dependendo de en cal dos grupos foron clasificados taxonomicamaente. Eventualmente, o conxunto de aves "papamoscas" foi re-analizado e o xénero Erithacus foi asignado ó grupo de papamoscas semellantes a tordos, a tribo Saxicolini, que tamén inclúe o rousinol.
Subespecies
dereita|miniatura|250px|Adulto en [[Tolosa, Francia|Tolosa, Francia.]] Na súa ampla distribución euroasiática, os paporroibos varían lixeiramente mais non tódalas rexións forman poboacións discretas que poidan ser consideradas subespecies. As subespecies de paporroibo distínguense principalmente por seren poboacións residentes en illas e áreas montañosas. O paporroibo das illas Británicas e o do oeste de Europa, Erithacus rubecula melophilus, tamén é común en rexións adxacentes. E. r. witherbyi do noroeste de África, Córsega e Sardeña parécese moito a melophilus mais cunha lonxitude de ás máis curta. As aves setentrionais son meirandes e de cores máis esvaecidas, coñecidas como E. r. tataricus. Na zona sueste da súa distribución salientan a E. r. valens da península de Crimea, a E. r. caucasicus do Cáucaso e E. r. hyrcanus cara ó sur en Irán, e son polo xeral aceptadas como significativamente diferentes.
En Madeira e os Azores, a poboación local foi descrita como E. r. microrhynchos, e malia que non se distingue na súa morfoloxía, o seu illamento suxire que a subespecie é válida.
Paporroibo das Illas Canarias
right|200px|miniatura|Chamada do paporroibo de [[Gran Canaria.]] miniatura|esquerda|Adulto e exemplar xuvenil do paporroibo de Gran Canaria. As aves máis diferentes son as de Gran Canaria (E. r. marionae) e Tenerife (E. r. superbus), que poden ser consideradas dúas especies diferentes ou cando menos dúas subespecies distintas. Distínguese axiña por un anel ocular branco, un peito de cor intensa e unha liña agrisada que separa o vermello alaranxado da cor marrón. A súa barriga é completamente branca.
A secuencia do citocromo b e as súas vocalizacións sinalan que os paparroibos de Gran Canaria e Tenerife son bastante distintos e probablemente derivan dunha colonización dende o continente hai 2 millóns de anos.
Unha comparación completa entre marionae e superbus está pendente de confirmar que a primeira é efectivamente unha subespecie diferente. Os resultados iniciais suxiren que os paxaros de Gran Canaria teñen ás un 10% máis curtas que os de Tenerife. As poboacións máis occidentais das Illas Canarias son máis recentes (Plistoceno Medio) e só están comezando a diverxer xeneticamente. Os paporroibos de El Hierro, La Palma e La Gomera (E. r. microrhynchus) son semellantes ás subespecies de tipo europeo (E. r. rubecula).
Os paporroibos que se poden atopar en Fuerteventura son os europeos, o cal non é sorprendente xa que estas aves non crían nesta illa nin en Lanzarote, senón que son aves de invernía que só pasan por estas illas durante as migracións entre África e Europa.
Outros paporroibos
A especie paporroibo real (Pyrrhula pyrrhula) é chamada así polas súas semellanzas co paporroibo, máis as dúas especies non están relacionadas entre si. A súa semellanza reside na mancha alaranxada do seu papo, presente en ámbalas dúas clases de aves.
Descrición
miniatura|Exemplar novo, en [[Sussex.]] O paporroibo adulto mide entre 12,5e 14,0 cm de longo e pesa entre 16 e 22 g, cunha envergadura de 20 a 22 cm. O macho e a femia teñen unha plumaxe moi semellante; unha cara e papo alaranxados (cunha cor máis intensa na subespecie británica E. r. melophilus), ten unha banda agrisada nos lados da gorxa e o ventre branco. As plumas da parte superior do corpo son marróns, ou cor castaña olivácea nas aves británicas, e a barriga é branca, mentres que as patas e os pés son marróns. O peteiro e os ollos son negros. Os exemplares novos teñen a plumaxe acastañada con manchas e fáltalles a mancha vermella característica dos adultos, que aparece gradualmente.
Distribución e hábitat
O paporroibo habita en Eurasia e no oeste de Siberia, no sur de Alxeria e nas illas do Atlántico chegando até os Azores e Madeira. É esporádico en Islandia. No suroeste, chega até o Cáucaso. Os paporroibos de Irlanda e Gran Bretaña son residentes todo o ano mais existe unha pequena minoría, polo xeral femias, que migran cara ó sur de Europa durante o inverno, chegando até a península Ibérica. Os paporroibos de Escandinavia e Rusia migran cara a Gran Bretaña e o oeste de Europa para fuxir dos duros invernos. Estas aves migratorias poden ser recoñecidas polo ton máis agrisado da súa parte superior e por ter un papo laranxa máis opaco. O paporroibo prefire os bosques de abetos no norte de Europa, mentres que os de Irlanda e Gran Bretaña prefiren as zonas de parques e xardíns.