cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Presidente de Xeorxia
O presidente de Xeorxia (en საქართველოს პრეზიდენტი) é o xefe de estado e xefe das Forzas de Defensa de Xeorxia. Tamén lidera a administración interna do país e a política exterior do Estado. A Constitución de Xeorxia establece que debe asegurar a unidade e a integridade do país e a actividade das institucións do Estado. Ata antes das emendas á Constitución en febreiro de 2004, asumía tamén a xefatura de Goberno.
A actual presidenta de Xeorxia é Salome Zurabishvili desde decembro de 2018, a primeira muller elixida neste posto na historia do país. É tamén a última persoa en ser elixida de maneira directa. Tras unha reforma constitucional adoptada a finais de 2017, en 2024, cando expire o mandato de Zurabishvili, o cargo será elixido polo Parlamento.
Pacios de Mondelo, Quiroga, Quiroga
Pacios de Mondelo é un lugar da parroquia de Quiroga, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
O camiño (filme de 1982)
O camiño (en Yol) é un filme turco de 1982 dirixido por Şerif Gören e Yılmaz Güney. O guión foi escrito por Yılmaz Güney, e foi dirixido por Şerif Gören durante o tempo que Güney estivo en prisión. Posteriormente, cando Güney escapou do cárcere, levou os negativos a Suíza e editou o filme en París.
Estreouse subtitulado en galego o 4 de decembro de 2020, no Cineclube Padre Feijoo (Ourense) na Casa da Cultura.
Centaur (foguetes)
miniatura|Unha etapa Centaur IIA sendo integrada nun foguete Atlas IIA. Centaur é o nome dunha familia de foguetes espaciais estadounidenses usados desde principios dos anos 1960 como etapas superiores de diferentes foguetes.
Características
A familia Centaur tivo o seu comezo nos primeiros anos da década de 1960 con probas dunha etapa para poder lanzar cargas máis pesadas. As Centaur foron as primeiras etapas superiores crioxénicas da historia. O seu desenvolvemento continúa ata o día de hoxe.
Centaur I
O Centaur I tiña un pulo de 146,8 kN, cunha masa cheo de 15.600 kg, un impulso específico de 444 s e un tempo de acendido de 402 s. Medía 9,15 m de altura e 3,05 m de diámetro. Usaba osíxeno e hidróxeno líquidos en dous motores RL-10A-3A e foi utilizado nos foguetes Atlas G Centaur e Atlas I.
Centaur II
O Centaur II era unha versión máis pesada do Centaur I, usando os mesmos motores. Tiña unha masa de 18.833 kg cheo e o mesmo pulo e impulso específico, chegando aos 488 s acendido. As súas dimensións eran de 10,10 m de altura e 3,05 m de diámetro. Foi usado nos foguetes Atlas II.
Centaur IIA
Foi usado nos foguetes Atlas IIA e Atlas IIAS. Usaba dous motores RL-10A-4, cun pulo total de 185,01 kN. Tiña unha masa de 19.073 kg, un impulso específico de 449 s e 392 s de acendido. As súas dimensións eran de 10,10 m de altura e 3,05 m de diámetro.
Centaur IIIB
Usado no Atlas IIIA, usaba dous motores RL-10A-4-1 de Pratt & Whitney alimentados por hidróxeno e osíxeno líquidos. Tiña un pulo de 99,16 kN, cunha masa de 18.710 kg, un impulso específico de 451 s e 738 s de acendido. As súas dimensións eran de 10,00 m de altura e 3,05 m de diámetro.
Foi usado no Atlas IIIB, usando dous motores RL-10A-4-2 propulsados por hidróxeno e osíxeno líquidos. Tiña un pulo de 198,32 kN, cunha masa de 22.960 kg, un impulso específico de 451 s e 460 s de acendido. As súas dimensións eran de 11,68 m de altura e 3,05 m de diámetro.
Centaur G
Etapa usada nos Titan 4. Tiña un pulo de 146,8 kN, unha masa de 23.880 kg, un impulso específico de 444 s e 625 s de acendido. As súas dimensións eran de 9,00 m de altura e 4,33 m de diámetro.
Centaur V1
O Centaur V1 é unha etapa dun só motor RL-10A-4-2 usada nos foguetes Atlas V. Ten un pulo de 99,19 kN, unha masa de 22.825 kg, un impulso específico de 451 s e 894 s de acendido. As súas dimensións son de 12,68 m de altura e 3,05 m de diámetro.
O Toucedo, Quiroga, Quiroga
O Toucedo é un lugar da parroquia de Quiroga, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
A Seara, A Seara, Quiroga
A Seara é un lugar da parroquia da Seara, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Teresa Helena Higginson
Teresa Helena Higginson, nada en Holywell o 27 de maio de 1844 e finada en Chudleigh o 15 de febreiro de 1905, foi unha mística galesa da igrexa católica.
Traxectoria
Higginson naceu en Holywell (Gales) en 1844, onde os seus pais estaban de peregrinación no santuario de Santa Winefrida. O pai, Robert Francis Higginson, era católico e a nai era conversa. Higginson foi a unha escola católica en Nottingham e exerceu de mestra en Bootle (Inglaterra).
Durante a súa vida Higginson tivo estigmas, feridas nas mans e nos pés similares ás causadas pola crucifixión en Xesucristo. Amais, durante as súas oracións entraba en transos que duraban varios días e "recreaba de xeito violento" as escenas do Viacrucis.
Higginson morreu en Chudleigh e foi declarada Serva de Deus.
Legado
En 1928 Higginson foi proposta como posíbel candidata para a canonización. Moitas das cartas que escribiu Higginson atópanse nos arquivos de Augustine's Abbey, na vila de Ramsgate. A Catedral Metropolitana de Cristo Rei de Liverpool garda duplicados das mesmas.
Abraham González Casanova
Abraham González Casanova, coñecido como Abraham, nado en Cornellà de Llobregat o 16 de xullo de 1985, é un futbolista catalán que xoga como centrocampista no Ethnikos Achnas da primeira división chipiotra.
Traxectoria
Natural de Cornellà de Llobregat, Abraham principiou a súa carreira futbolística no club de fútbol base Fundació Ferran Martorell e de alí pasou á filial do Terrassa FC. Disputou un total de 16 partidos co primeiro equipo, na Segunda División B, durante a tempada 2004-2005.
En xullo de 2007 fichou polo FC Barcelona para reforzar o equipo filial e durante a tempada 2007-08 foi un dos titulares indiscutibles do equipo dirixido por Pep Guardiola que logrou o campionato de terceira división e o ascenso a Segunda B. No verán de 2008 viaxou co primeiro equipo á concentración de pretemporada en Escocia, e alí foi que debutou nun amigable diante do Hibernian FC. Pouco despois chegou o seu debut en partido oficial co FC Barcelona nas semifinais da Copa Cataluña perante a UE Sant Andreu.
O resto da tempada 2008-09 seguiu no FC Barcelona Atlètic, con algunha participación puntual co primeiro equipo azulgrana, que esa campaña logrou unha vitoria tripla. O 10 de outubro de 2008 xogou seis minutos da eliminatoria de dezaseisavos de final da Copa do Rei contra do Benidorm CF. O equipo barcelonista tamén o inscribiu para disputar a Liga de Campións da UEFA e convocárono para un partido, co Shakhtar Donetsk, aínda que á fin non saíu ao campo. Completou a tempada debutando na primeira división na última xornada do campionato co Deportivo da Coruña. Abraham saltou ao terreo de xogo no minuto 76', en substitución de Xavi Hernández.
O 12 de xuño de 2009 fíxose oficial a súa fichaxe polo Cádiz CF da segunda división española onde xogou ao longo de toda a tempada pero o descenso do equipo fixo inevitable a súa marcha .Logo de pasar desapercibido por varios equipos da Segunda División como o Gimnàstic de Tarragona ou o SD Ponferradina en menos dun ano, no verán de 2011 fichou pola Agrupación Deportiva Alcorcón e tras dúas boas tempadas, en xullo de 2013, confirmouse a súa fichaxe polo Real Club Deportivo Espanyol e a súa volta á primeira división española.
O 16 de xuño de 2016 o Club Universidad Nacional da Liga MX mexicana fíxose co xogador e anotou o seu primeiro gol co seu novo equipo o 11 de setembro de 2016 no minuto 85 contra o Querétaro, co que asegurou a vitoria do seu equipo por 4-1. O centrocampista barcelonés xogou tres tempadas co equipo. O 12 de xuño de 2018 anunciouse como reforzo do Club de Fútbol Lobos de la Benemérita Universidad Autónoma de Puebla, tras non anovar o CUN o seu contrato. A venda da franquía en xuño de 2019 a Ciudad Juárez deulle a carta de liberdade, e pasou a Veracruz para xogar co Club Deportivo Veracruz.
En xaneiro de 2020 asinou co AEK Larnaca da primeira división chipriota e o 31 de xaneiro de 2022 mudou de equipo ao pasar ao tamén chipriota Ethnikos Achnas.
Vieiros, A Seara, Quiroga
Vieiros é un lugar da parroquia da Seara, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
O Mazo, A Seara, Quiroga
O Mazo é un lugar da parroquia da Seara, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Sufraxio feminino no Perú
O sufraxio das mulleres no Perú foi alcanzado o 7 de setembro de 1956, durante o goberno de Manuel A. Odría, que promulgou a Lei Nº 12.391, que permitía as mulleres maiores de idade e alfabetizadas ter dereito a votar e ser elixidas, é dicir, o sufraxio feminino activo e pasivo. Sendo o penúltimo país latinoamericano en conceder este dereito.
Antecedentes
O primeiro intento de outorgar o voto ás mulleres peruanas deuse en 1867, cando o senador feminista Celso Bambaren Ramírez tentou que ambos os sexos fosen equiparados en dereitos constitucionais na Carta Magna dese ano.
As primeiras  sufraxistas peruanas xorden a finais do século XIX, entre as que destacan as escritoras María Jesús Alvarado, Zoila Aurora Cáceres, Adela Montesinos, Elvira García e García e Magda Portal. Alvarado foi a primeira peruana en expor en 1911 a igualdade de dereitos e con iso o voto feminino ; isto, sumado ás súas diversas reivindicacións, condenoulle á deportación ditaminada polo goberno de Leguía.
O contexto convulsionado no que ocorre o debate polo voto municipal das mulleres, corresponde ao curto período do comandante Luís M. Sánchez Cerro. De acordo ao historiador Jorge Basadre o período que vai do derrocamento de Leguía, o 22 de agosto de 1930, ata a instalación da Xunta de Goberno presidida por Samanez Ocampo, o 3 de marzo de 1931, onde o poder presidencial cambiou cinco veces: Leguía, Ponce, Sánchez Cerro, Elías e Jiménez, é unha das etapas máis cheas de incerteza e inestabilidade na historia do Perú Republicano.
O Partido Aprista ingresa a unha etapa de clandestinidade que se prolonga ata 1945, durante a cal os seus dirixentes e militantes foron perseguidos e encarcerados. Esta agrupación política permitiu o ensaio do sufraxio feminino nunhas votacións internas, aínda que logo foi un procedemento que se rexeitou. Doutra banda, José Carlos Mariátegui acababa de morrer deixando ao Partido Socialista sen unha dirección política clara, o que se traduciu na súa postura dividida fronte ao debate sobre o dereito ao sufraxio municipal para as mulleres.
O debate constitucional de 1931-1932
O debate parlamentario para o sufraxio feminino levouse a cabo en sete sesións entre o 26 de decembro de 1931 e o 12 de xaneiro de 1932.
Plantearonse tres posicións:
O Partido Descentralista do Perú votou en contra, o Partido Aprista votou a favor do sufraxio feminino restrinxido, a Unión Revolucionario votou a favor do sufraxio feminino irrestrictivo e o Partido Socialista tivo o voto distribuído entre as tres posturas.
Ao non chegarse a un consenso sobre estas tres posturas, unha proposta alternativa que buscou conciliar “entre o principio e a realidade nacional” foi presentada polo senador Víctor Manuel Arévalo, propoñendo, da seguinte maneira, o voto facultativo para a muller nas eleccións municipais:
Novamente remarcouse a idade e o estado civil como un elemento fundamental e finalmente, a proposta de Arévalo, gañou por 69 votos contra 3, promulgándose o artigo 86 na Constitución de 1933 que sinalaba:
As mulleres non puideron facer efectivo o seu dereito para votar en eleccións municipais senón ata 1963, ano no que, durante o primeiro goberno de Fernando Belaúnde Terry, levan a cabo por primeira vez en todo o Perú as eleccións municipais directas. Anteriormente era o goberno central o que designaba aos representantes edís, estendendo así a súa presenza aos gobernos locais.
Goberno de Odría
A aprobación da lei do voto feminino estaría enmarcada nun contexto de cálculo político no que Odría buscaba o apoio das mulleres para a súa candidatura nas eleccións de 1956, á súa vez, a decisión correspondería a un discurso demagóxico que respondía os seus intereses de recompoñer a súa figura paternalista como autoridade democrática, debido a que xa en case toda Latinoamérica outorgouse o voto político ás mulleres. Non facelo no Perú, ía en contra da imaxe que Odría buscaba transmitir.
Outro factor que exerceu presión desde a esfera internacional, tras a Segunda Guerra Mundial, foron os pronunciamentos da ONU e a declaración universal dos DDHH (1948) nas que se instaba aos países membros a promover nas súas lexislaturas a igualdade de dereitos a homes e mulleres.
Con todo, a obtención do sufraxio para as mulleres non foi só obra do contexto e estratexias políticas de Odría. Aínda que os movementos polo sufraxio no Perú non foron masivos e concentráronse nos círculos de mulleres intelectuais, profesionais e académicas, as súas demandas e mobilizacións tiveron difusión en semanarios, xornais e revistas de alta circulación logrando así transcender os seus propios círculos e ter un impacto na opinión pública.
Doutra banda, unha investigación de Diana Miloslavich, dá conta con detalle, do papel relevante da igualdade nos “dous momentos máis importantes da historia por adquirir dereitos políticos fundamentais para as mulleres: os debates durante a Asemblea Constituínte de 1931 e os que precederon ao voto feminino en 1954”. Miloslavich conecta ambos os momentos como parte e continuación dun reconto histórico do sufraxio feminino no Perú.
A Lei N.º 12391
O 7 de setembro de 1955 logo de que o proxecto de lei do coronel Augusto Romero Lovo, ministro de Goberno e Policía, fóra debatido na Cámara de Deputados (o 5 e 8 de novembro de 1954 e 22 de agosto de 1955) e na Cámara de Senadores (o 19 de novembro de 1954 e 1 de setembro de 1955) en dúas lexislaturas ordinarias, aprobouse a lei  N.º 12391 de reforma constitucional que constituía na modificación dos artigos 84º, 86º e 88º. De acordo a esta modificación, as mulleres obtiveron este dereito político, pero con restricións xa que só gozarían deste dereito as mulleres que soubesen ler e escribir, tivesen máis de 21 anos ou fosen maiores de 18 anos, a condición de que estivesen casadas. Inmediatamente os partidos políticos crearon ou reactivaron os seus comités femininos.
O 9 de setembro, Odría escribiu:
As eleccións de 1956
Nesas eleccións as mulleres participaron como electoras, membros de mesa —titulares e suplentes— e candidatas e sendo a primeira vez que exercían o voto. Emisoras radiais como O Sol, O Pobo ou O Agostiño emitiron programas educativos electorais para  aleccionarlas no seu novo deber cívico.
As primeiras parlamentarias peruanas
As Eleccións de 1956, concluíron coa elección de Manuel Prado Ugarteche como Presidente da República e a elección de cento oitenta e dous deputados, dos cales oito foron mulleres, e de cincuenta e tres senadores, unha soa muller foi senadora, Irene Silva de Santolalla. Para estas eleccións presentáronse 28 candidatas a Deputada e dúas a Senadora.
É así que o primeiro corpo parlamentario de mulleres no Perú foi o seguinte:
O voto universal feminino
Finalmente, o voto universal, e con iso o voto de toda a poboación feminina, logrouse en 1979, facéndose efectivo nas eleccións xerais de 1980.
Vilarbacú, A Seara, Quiroga
Vilarbacú é un lugar da parroquia da Seara, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Rúa Benito Corbal (Pontevedra)
A rúa Benito Corbal é unha rúa de Pontevedra situada no ensanche da cidade. É unha das súas rúas principais, coñecida como a milla de ouro.
Orixe do nome
A rúa está dedicada desde 1928 ao empresario e político pontevedrés Benito Corbal (1853-1926). A el debeuse o traslado do campo da feira á praza de Barcelos e a construción de máis do 80% dos edificios da rúa que leva o seu nome (entre eles o seu propio domicilio no número 34).
Historia
As orixes da actual rúa Benito Corbal están no trazado do novo camiño ou estrada cara a Ourense que substituíu en 1844 o Camiño Vello de Castela como principal saída da cidade cara á meseta. Esta nova entrada á cidade, cuxa parte máis céntrica corresponde a actual rúa Benito Corbal, chegaba ata as proximidades da igrexa da Virxe Peregrina.
En 1868 derrubouse o tramo da antiga muralla de Pontevedra entre a porta de Trabancas e o convento de San Francisco para abrir o paso desde a praza da Ferrería á nova estrada de Ourense.
A rúa converteuse no eixo principal de desenvolvemento da cidade, acaparando a maior parte da actividade construtora. Por ese motivo, o 28 de abril de 1894 a corporación municipal de Pontevedra acordou denominala rúa do Progreso, desde a praza da Ferrería ata o Hospital Provincial de Pontevedra, que se acababa de empezar a construír.
En 1909 inaugurouse no número 21 da rúa o Hotel Progreso nun singular edificio de pedra de nova construción de tres andares e bufarda. Foi un dos referentes da vida social da cidade e acolleu durante medio século grandes vodas e homenaxes ata a súa derriba en 1974.
En 1915 ante o incremento do tránsito na rúa, inaugurouse nun soar que albergaba antes unhas cocheiras o Edificio Gran Garaje como parada de carruaxes.
En 1926 despois da morte de Benito Corbal, o presidente da Sociedade Patronal de Pontevedra, apoiado por máis de dous terzos dos veciños da rúa solicitou que se lle dese o nome de Benito Corbal á rúa Progreso por ser un home laborioso e amante de Pontevedra. O cambio de nome da rúa produciuse o 18 de abril de 1928. miniatura|Primeiro tramo da rúa na beira do [[centro histórico de Pontevedra|centro histórico.]]
En 1938 naceu na rúa o restaurante Calixto (pechado en 1992), xa que os seus fundadores pensaron que había que dar para comer a quen paraba na súa posta de cabalos. Foi o primeiro restaurante de Pontevedra citado na guía Michelín.
En 1943 abriuse no número 15 da rúa Benito Corbal un dos cinemas máis importantes da cidade con capacidade para 1200 espectadores, o Cinema Victoria, que pechou a finais de marzo de 2002 coa proxección da película francesa Amélie.
En 1951, debido ao incremento de automóbiles e do tráfico rodado, inaugurouse a coñecida gasolineira Costa Giráldez no número 49 da rúa. O soar foi cedido por Valentín Costa Giráldez ao concello. O local, que era aparcadoiro, taller e gasolineira, estivo aberto ata finais de 2017.
En 1958 inaugurouse o emblemático Hotel Universo na esquina da rúa Benito Corbal coa rúa Sagasta. O seu xardín chegaba ata a confluencia da rúa Cruz Gallástegui. Foi un referente da vida social pontevedresa coa súa cafetería, o seu restaurante, a súa boîte (sala de festas) e os seus salóns de té e marcou unha época na cidade. O hotel pechou en 1977.
Tamén en 1958 inaugurouse no número 47 da rúa un edificio propio para a Xefatura Provincial do Movemento, que coa chegada da democracia reformouse por completo. Converteuse a finais dos anos 70 en sede da Delegación Provincial do Ministerio de Cultura na provincia de Pontevedra. O 30 de xuño de 1986 tras unha reforma integral interior e exterior pasou a ser a sede da Xunta de Galicia na provincia de Pontevedra e abriu as súas portas o 20 de outubro de 1986. En 2018 acometeuse unha reforma integral do edificio e reinaugurouse o 17 de xuño de 2019.
O 10 de marzo de 2022 a cadea de supermercados Gadis abriu despois dunha reforma integral do antigo edificio de Costa Giráldez, o seu supermercado máis grande de Galicia nun centro urbano, con dúas plantas e 2.200 metros cadrados de superficie de venda.
Descrición
É unha rúa en pleno centro da cidade cun trazado de medio quilómetro en liña recta e predominantemente chaira. Ten unha anchura media de 12 metros.
É unha rúa céntrica no ensanche da cidade, peonil entre a praza da Peregrina e a praza da Ferrería na beira do centro histórico de Pontevedra e a rúa Sagasta e cun carril de circulación e dúas beirarrúas desde a rúa Sagasta ata a rúa Cobián Areal. Toda a rúa está arborizada lonxitudinalmente no seu lado norte con sóforas.
No seu trazado conflúen múltiples rúas, de oeste a leste: Daniel de la Sota, Cobián Roffignac, Xenaro Pérez de Villamil (baixada á praza de Barcelos), Sagasta, Vasco da Ponte, Lepanto (peonil), Blanco Porto e Javier Puig.
É unha das rúas principais da cidade e un dos centros neurálxicos da mesma, onde se atopa a superficie comercial máis ampla da cidade con múltiples comercios e franquías nacionais e internacionais.
Edificios destacados
Na rúa Benito Corbal había numerosos edificios modernistas de principios do século XX que se perderon ao ser demolidos como consecuencia do desenvolvismo e da especulación inmobiliaria dos anos 70 e 80 do século XX na cidade. miniatura|[[Edificio Gran Garaje|Edificio modernista Gran Garaje no número 8.]]
O inicio da rúa coincide coa parte traseira da Igrexa da Virxe Peregrina, un dos edificios máis simbólicos de Pontevedra, Ben de Interese Cultural. Trátase dun templo barroco circular con elementos neoclásicos e planta de cuncha vieira, terminado de construír en 1792.
Os edificios dos números 1, 5 e 9 da rúa, na beira do centro histórico da cidade, moi preto da igrexa do convento de San Francisco datan do século XIX.
No número 8 da rúa atópase o Edificio modernista Gran Garaje. Foi construído en 1915 e é unha das mostras que se conservan de edificios modernistas na cidade. Destaca pola cor branca da súa fachada e a decoración na mesma. Na actualidade acolle unha tenda da cadea de roupa Mango.
No número 47 da rúa sitúase un dos edificios da Xunta de Galicia na cidade, que fora nas dúas últimas décadas do século XX a súa sede principal en Pontevedra. A finais dos anos 70 foi sede provincial do ministerio de Cultura e en 1986 reformouse totalmente. Reformouse novamente por completo en 2019, adquirindo a súa característica cor azul no exterior.
Gerhard Thiele
Gerhard Paul Julius Thiele, nado en Heidenheim-Brenz, Alemaña, o 2 de setembro de 1953, é un astronauta alemá que formou parte da misión STS-99.
As Chouzas, Vilanuíde, Quiroga
As Chouzas é un lugar da parroquia de Vilanuíde, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Gerhard Thiele
Traxectoria
Thiele graduouse en física pola Universidade Ludwig-Maximilians en Múnic en 1982 e doutorouse 1985. Comezou o seu adestramento como astronauta da axencia espacial alemá DLR en 1988, completándoo en 1990. Uniuse ao corpo de astronautas da Axencia Espacial Europea en 1998. Participou na misión STS-99, pasando un total de 11,24 días no espazo.
Carmen Mola
Carmen Mola é o pseudónimo co que os escritores Jorge Díaz Cortés, Agustín Martínez e Antonio Santos Mercero publicaron varias novelas. Segundo a biografía ficticia que atribuían a Mola, era a dunha escritora española de novela negra e profesora universitaria. A prensa chámaa «a Elena Ferrante española».
A identidade verdadeira dos autores coñeceuse en outubro de 2021, durante a entrega dos Premios Planeta.
Nunha entrevista a suposta Mola daba as súas razóns de por que se ocultaba detrás dun pseudónimo: Citaba a Pierre Lemaitre, Fred Vargas, Benjamin Black, Alicia Giménez Bartlett ou Víctor del Árbol como influencias e defendía ao seu protagonista, un personaxe con poder cheo de todo tipo de tópicos. Mola escribiu tres obras publicadas en Alfaguara coas que se converteu nunha das escritoras españolas de referencia do xénero negro e policial, uns xéneros que, nas súas propias palabras, «nunca caducarán, porque tratan de entender o mundo e evolucionan á vez que a sociedade».
En 2018 o seu primeiro libro e o primeiro da triloxía, titulado La novia gitana internouse na vida do colectivo xitano cunha historia sobre a investigación dun asasinato, unha historia que non é habitual e que captou a atención do público lector alzando a novela como un grande éxito de vendas. A novela métenos na investigación, por parte do equipo encabezado pola inspectora Elena Branco da BAC (Brigada de Análise de Casos), do asasinato ritual da moza Susana Macaya, en vésperas da súa voda. Tras este éxito, que Mola non esperaba, continuou en 2019 con La red Púrpura, outro suspense sobre a desaparición dunha moza adolescente que está relacionado co tráfico de vídeos de mortes en directo e por último en 2020 con La Nena, na que a súa protagonista, a inspectora Elena Branco, volve capturar ao lector na procura de Chesca, outra inspectora, e convídanos a reflexionar sobre conceptos como a violación, a adopción ou a herdanza.
A súa obra foi traducida en oito países e segundo datos de venda vendeu 250 mil exemplares ademais de adaptarse proximamente a unha serie de televisión con Diagonal TV e Viacom International Studios que poderá verse en AtresMedia.
En 2021 gañou o Premio Planeta con La bestia, dotado con un millón de euros. A obra trata sobre unha cidade na que hai unha onda de crimes a nenas das clases máis humildes, que un policía, unha nena e un xornalista tentan desvelar.
Obra
Triloxía La novia gitana
Ta’m-e gīlās
Ta’m-e gīlās (en ) é un filme iraniano de 1997 escrito, producido, editado e dirixido por Abbas Kiarostami, e protagonizado por Homayoun Ershadi. Conta a historia dun home de mediana idade de Teherán que conduce polos suburbios da cidade na procura de alguén disposto a enterralo logo de que el cometa suicidio. O filme gañou a Palma de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1997, a cal compartiu co filme xaponés Unagi.
Marca (mercado)
<div style="float:right; margin: 0 0 0.2em 0.2em; padding: 0.2em 0.6em; font-size: 350%; line-height: 1.1em; background-color: #ddddff; border: 1px solid #aaaaff;"> Unha marca, cando se refire ao ámbito do mercado (trade mark, TM en inglés), é un conxunto de características (incluíndo nome, deseño, símbolo) que identifica un ben ou servizo do vendedor como diferente dos doutros vendedores. É calquera signo, susceptible de ser representado graficamente, con carácter distintivo para distinguir os produtos ou servizos dunha empresa dos doutras empresas. Estes signos poden incluír nomes, letras, números, elementos figurativos, combinacións de cores e calquera combinación destes signos. Existen marcas de produtos e marcas de servizos.
Mário César Cardoso de Pinna
Mário César Cardoso de Pinna é un ictiólogo brasileiro.
Traxectoria
Graduado en Bioloxía pola Universidade Federal do Rio de Janeiro en 1988, e Doutor en Bioloxía Evolutiva pola Universidade da Cidade de Nova York en 1993.
Marca (mercado)
Unha antiga forma de marca rexistrada era a de ferro no gando, identificando os animais dun propietario.
Os comerciantes tratan de darlle a un produto ou servizo unha personalidade e imaxe a través da marca. Por iso, esperan asociala coas calidades do produto. Así, marca é un elemento importante na publicidade.
Mário César Cardoso de Pinna
Traxectoria
En 2000 foi docente na Universidade de São Paulo. As súas actividades de investigación en zooloxía, céntranse na ictioloxía, especialmente na sistemática e na filoxenia dos siluriformes e os clupeiformes. Así mesmo algunhas das súas actividades tamén son a sistemática teórica e a popularización da teoría da evolución.
Foi investigador asociado no Museo Americano de Historia Natural (Nova York) e na Smithsonian Institution (Washington, DC), e profesor visitante e investigador no Museo Nacional de Historia Natural de Francia (París) desde 2014 a 2015.
Marca (mercado)
Historia
A palabra inglesa "brand" (marca) deriva do nórdico antigo brandr que significa "queimar" (da que tamén derivan os termos branco e black, negro en inglés, polo resplandor e o carbón ao queimarse algo). Refírese en orixe ás marcas dos produtos que se facían con lume.
Mário César Cardoso de Pinna
Traxectoria
Tamén exerce como editor asociado do Zoological Journal of the Linnean Society da Sociedade Linneana de Londres e Papeis Avulsos de Zoologia e é membro do consello editorial do International Journal of Ichthyology e da Revista Brasileira de Zoologia.
Actualmente é profesor titular do Museu de Zoologia da Universidade de São Paulo.
Marca (mercado)
Historia
Na India, desde o período védico, a marca comercial aplicada a un grupo de plantas medicinais coñécese como "Chyawanprash".
As marcas de auga utilizáronse en papel en Italia durante o século XIII.
Mário César Cardoso de Pinna
Traxectoria
Co seu colega Naércio Aquino de Menezes foi o descritor da nova especie Pristigaster whiteheadi.
Abreviatura
A abreviatura de Pinna emprégase para recoñecer a Mário César Cardoso de Pinna como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Marca (mercado)
Marca comercial
Legalmente, unha marca comercial é unha marca rexistrada que adquiriu recoñecemento legal para a súa inclusión nun rexistro. O dereito de marca confire ao seu titular o dereito exclusivo do seu uso para distinguir os seus produtos no mercado, e protéxeo contra a imitación, copia ou falsificación. Iso en ocasións ten sido fonte de controversia (por exemplo no alcance da marca apple "mazá" en diversos ámbitos comerciais, ou a coincidencia no uso dun crocodilo por distintas marcas de roupa como Lacoste). Unha marca comercial non rexistrada pode ter un recoñecemento implícito da natureza perpetua do produto ou por orde xudicial.
Adoita empregarse o símbolo ™ (do inglés trademark, en HTML &trade) para identificar marcas que reclaman dereitos pero que non están rexistradas nunha xurisdición determinada. O símbolo ® (en HTML &reg;) úsase cando se rexistra a marca comercial.
Os dereitos de marca rexistrada só aplícan na xurisdición na que tivo lugar o rexistro. Varios tratados de propiedade intelectual buscan harmonizar as leis para compatibilizar os dereitos das marcas. O sistema principal para facilitar o rexistro internacional de marcas é o Sistema de Madrid. Xestionado pola Organización Mundial da Propiedade Intelectual, ofrece un rexistro centralizado de marcas internacionais de aplicación aos estados membros da Unión de Madrid (máis de 120 países ou Estados).
Marca comunitaria
A Unión Europea, que se adheriu ao Protocolo de Madrid en 2004, estableceu a marca comunitaria para un rexistro unitario nos estados membros. A marca comunitaria está xestionada pola Oficina de Harmonización do Mercado Interior con sede en Alacante.
A marca comunitaria e, en xeral, todas as marcas rexistradas baixo diferentes leis, outorgan ao titular un dereito exclusivo que impide que terceiros a utilicen con fins comerciais:
En particular, o artigo 10 do Regulamento da marca comunitaria establece que a reprodución dunha marca comunitaria nun dicionario, enciclopedia ou obra de referencia similar non pode dar a impresión de que constitúe o termo xenérico para os produtos ou servizos para os que se está rexistrada a marca.
Lovemark
Lovemark - literalmente en inglés "marca querida" - é un concepto de mercadotecnia que busca substituír a idea dunha marca. O concepto foi descrito por primeira vez nun libro do mesmo título por Kevin Roberts, CEO de Saatchi &amp; Saactchi.
Músculo sóleo
O músculo sóleo (musculus soleus) é un músculo ancho e groso da parte inferior das pernas, debaixo dos xemelgos. Nos humanos e outros mamíferos, a sola vai dende xusto por debaixo do xeonllo ata o talón, e as súas funcións inclúen estar de pé e o xesto de camiñar. Está moi relacionado cos xemelgos, e algúns anatomistas considéranos un só músculo, o tríceps sural. O nome soli provén do latín solea, que significa sandalia. Non todos os mamíferos teñen músculo único: por exemplo, os cans non teñen; nos cabalos é un órgano vestixio.
Inserción
Insírese na parte superior da cabeza, bordo e cara posterior do peroné, na liña oblicua e bordo interno da tibia e no arco do sóleo, na parte inferior, a unha aponeurose que se estreita e contribúe, cos xemelgos, para formar o tendón de Aquiles, na cara posterior do calcáneo.
Función
A función principal dos músculos da perna, incluído o sóleo, é a flexión, aumentando o ángulo entre o pé (anatomía) e a perna. Son músculos fortes e vitais para camiñar, correr e bailar. O sóleo xoga un papel moi importante para manternos de pé; se non fose pola súa constante acción, o noso corpo caería cara adiante.
Maverick (filme)
Maverick é un filme estadounidense de 1994 dirixido por Richard Donner, escrito por William Goldman e protagonizado por Mel Gibson, Jodie Foster e James Garner. Está baseado na serie de televisión homónima creada por Roy Huggins e protagonizada orixinalmente polo propio James Garner.
Músculo sóleo
Función
Ademais, mentres está de pé, a única é responsable do retorno do sangue venoso ao corazón, e coñécese comunmente como bomba do músculo esquelético, corazón periférico ou bomba sural do tríceps.
O músculo sóleo ten unha maior proporción de fibra muscular lenta que outros músculos. Nalgúns animais, como a cobaia ou o gato, o sóleo está feita de fibra muscular lenta ao 100%. O sóleo humano ten unha composición que varía entre o 60 e o 100% de fibra muscular lenta.
A Aira Vella, Vilanuíde, Quiroga
A Aira Vella é un lugar da parroquia de Vilanuíde, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
De Havilland Puss Moth
Deseño e desenvolvemento
O prototipo DH.80 Puss Moth E-1, con rexistro G-AAHZ, voou por primeira vez o 9 de setembro de 1929 e foi deseñado para o florecente movemento do voo privado no Reino Unido. Era un avión aerodinámico construído totalmente en madeira equipado co novo motor en liña invertido de Havilland Gipsy III, que daba unha visión sen obstáculos polo morro sen as culatas saíntes do motor Gipsy II anterior.
O Puss Moth foi substituído na liña de produción polo de Havilland DH.85 Leopard Moth que, cunha fuselaxe de madeira contrachapada, era máis barato de construír e máis lixeiro. Ao pesar menos, o Leopard Moth tiña un mellor rendemento co mesmo motor Gipsy Major.
Fallos técnicos
A principios da súa carreira, o DH.80A sufriu unha serie de accidentes mortais, sendo o máis famoso o do aviador australiano Bert Hinkler mentres cruzaba os Alpes no CF-APK o 7 de xaneiro de 1933. Determinouse que a causa era un "aleteo" autoexcitado causado polas turbulencias que provocaba un fallo nas ás. Este problema corrixiuse reforzando o puntal dianteiro cun "puntal de xurado" ao encaixe da raíz do alerón traseiro, e cun temón máis grande. Un avión participou no concurso europeo de avións turísticos Challenge 1934, pero abandonou por mor dunha avaría no motor nunha das últimas etapas.
Historial operacional
A meirande parte dos DH.80As foron usados como avións provados, aínda que moitos tamén voaron comercialmente con pequenas firmas chárter para pasaxeiros ou transporte de correo. Normalmente só había espazo para dúas persoas, aínda que en voos comerciais podían levarse dous pasaxeiros en asentos lixeiramente escalonados coas pernas do pasaxeiro traseiro ao lado do asento do pasaxeiro dianteiro. As ás plagábanse cara atrás para a almacenaxe, cun sistema usado noutros avións lixeiros de Havilland da época.
Julia Peguero Sanz
Julia Peguero Sanz, nada en Zaragoza en 1880 e finada en Madrid o 4 de decembro de 1978, foi unha mestra e feminista española. Foi nomeada secretaría segunda da sección de Filosofía do Ateneo de Madrid en 1922. En 1930 foi a única que votou en contra de nomear a Miguel de Unamuno como socio de honra de dita institución. Tamén foi directora de Mundo Femenino, órgano de expresión da Asociación Nacional de Mujeres Españolas.
De Havilland Puss Moth
Historial operacional
Os avións civís británicos que sobreviviron foron postos en servizo durante a segunda guerra mundial para actuar como avións de comunicación. No ano 2013 había cinco exemplares listados na base de datos da Autoridade de Aviaciación Civil, tres dos cales estaban en condicións de voar.
Julia Peguero Sanz
Traxectoria
En 1899 figuraba como opositora a Escolas Normais no programa de «Gramática general, Filología y Literatura castellanas» e no de «Aritmética, Geometría y Álgebra».
De Havilland Puss Moth
Voos de récord
A principios dos anos 1930 os DH.80 usáronse para establecer varios récords. A principios de 1931, Nevill Vintcent realizou o primeiro voo dende Inglaterra ata Ceilán no G-AAXJ. O 25 de maio de 1931 o capitán James Douglas Mail voou o seu Puss Moth G–ABIU, bautizado Baby Tank, de Croydon a Bulawayo, en Cimbabue, pasando primeiro por Pisa e Rome, despois saltando ao norte de África, e baixando posteriormente pola costa leste para chegar ao seu destino 8 día despois. O tempo total de voo doi de 73 horas e 50 minutos. miniatura|247x247px|C. J. Melrose co VPuss Moth VH-UQO En xullo e agosto de 1931 Amy Johnson realizou unha travesía de oito días co seu copiloto, Jack Humphreys, de Londres a Toquio. Voando o G-AAZV, bautizado Jason II, completou a primeira parte da viaxe, ata Moscova, nunhas 21 horas. Dende alí continuou a través de Siberia ata chegar a Toquio, establecendo un rácord de voo entre Reino Unido e Xapón.
A finais de 1931, o australiano Bert Hinkler pilotou o CF-APK de fabricación canadense nunha serie de importantes voos, incluídos un Nova York-Xamaica, un Xamaica-Venezuela, e un cruzamento de 22 horas do Atlántico sur de oeste a leste, sendo o segundo cruzamento transatlántico en solitario.
Julia Peguero Sanz
Traxectoria
O 20 de outubro de 1918, na casa de María Espinosa de los Monteros, Julia foi cofundadora da Asociación Nacional de Mujeres Españolas. Formou parte da súa directiva dende 1920, primeiro como secretaria xeral, e dende 1932, como presidenta.
De Havilland Puss Moth
Voos de récord
En novembro de1931 Peggy Salaman, de 19 anos de idade, partiu no G-ABEH, bautizado Good Hope, para bater o récord para o voo entre Londres e Cidade do Cabo. onseguiu chegar a Cidade do Cabo ás 5.40 horas xunto a Gordon Store, o seu copiloto e navegante, superando en máis dun día o récord anterior establecido por Glen Kidston.
Mercedes-Benz 300 SLR
O Mercedes-Benz 300 SLR (W 196 S) foi un coche deportivo de 2 prazas que participou no Campionato do Mundo de Automóbiles Deportivos antes do accidente e incendio catastróficos nas Le Mans ese ano que acabou co seu dominio prematuramente. O coche foi designado como "SL-R" (por Sport Leicht-Rennen, eng: Sport Light-Racing), que máis tarde foi condensado en "SLR". Tecnicamente, o W 196 S baséase no W 196 R, pero ten un motor lixeiramente diferente, cunha cilindrada de 3 litros.
Julia Peguero Sanz
Traxectoria
Destacada activista no Ateneo de Madrid, en xuño de 1919 foi elixida para formar parte da sección de Música.
De Havilland Puss Moth
Voos de récord
O máis famoso dos Puss Moths que estableceron novos récords foi o G-ABXY de Jim Mollison, The Heart's Content, que completou o primeiro cruzamento do Atlántico de leste a oeste en agosto de 1932, dende Portmarnock Strand, preto de Dublín, ata New Brunswick, no Canadá, e o primeiro cruzamento de leste a oeste do Atlántico sur dende o aeródromo de Lympne ata Natal, no Brasil, en febreiro de 1933. Amy Johnson, a muller de Mollison, realizou voos de récord entre Inglaterra e Cidade do cabo usando o G-ACAB, Desert Cloud, en 1932. C. J. Melrose voou o VH-UQO, chamado My Hildegarde, na carreira aérea MacRobertson Air Race de 1934. Acabou sétimo e segundo na xeral en hándicap cun tempo de 10 días e 16 horas.
Mercedes-Benz 300 SLR
Do mesmo xeito que o motor M 196 R do W 196 R de Fórmula 1, o M 196 S do W 196 S é un motor 8 cilindros en liña de 3 litros de inxección directa (pero cun diámetro e unha carreira de 78 mm); a súa potencia nominal é de 276 PS.
Julia Peguero Sanz
Traxectoria
En 1920, a Xunta Directiva da Asociación Nacional de Mujeres Españolas tiña como presidenta a María Espinosa de los Monteros, como vicepresidenta a Dolores Velasco de Alamán, e como secretaria xeral a Julia Peguero de Trallero, quen nese momento xa casara e adoptara o apelido do marido, Ceferino Trallero Mateo. Este finou en Madrid o 7 de xullo de 1930.
Mercedes-Benz 300 SLR
A posición de condución do monoposto do W 196 S modificouse a un asento estándar de dous prazas en paralelo, engadíronse os faros e fixéronse algúns outros cambios para adaptar un vehículo estritamente de pista a un coche deportivo de estrada/pista de resitencia.
De Havilland Puss Moth
Especificacións
Datos de British Civil Aircraft since 1919 (Volume 2).
Julia Peguero Sanz
Traxectoria
Ademais, como vicesecretaria estaba Luisa Salina de Gorostidi, como tesoureira Ana Picar, como contadora Benita Asas Manterola, e como vocais María Valero de Mazas, Isabel Oyarzábal, María Martos, Pilar Gutiérrez, Julia Pérez Baza, Natividad Albertos, Emilia Pastor e Isabel Alda.
Mercedes-Benz 300 SLR
Dous dos nove chasis 300 SLR producidos convertéronse en híbridos 300 SLR/300 SL. Efectivamente, coches de estrada legais, tiñan un estilo cupé, portas de á de gaivota e unha pegada a medio camiño entre os dous modelos.
Julia Peguero Sanz
Traxectoria
O 25 de marzo de 1921 a ANME dotouse dun órgano de propaganda, Mundo Feminino, que existiu até 1936. Foi dirixido desde 1932 por Julia Peguero, a cuarta e última presidenta da institución. Antes encabezaran a organización María Espinosa de los Monteros (1918-1920), Dolores Velasco de Alamán (1920-1924) e Benita Asas Manterola (1924-1932).
Na xunta xeral do Ateneo de Madrid o venres 28 de marzo de 1930, Julia Peguero foi a única socia que votou en contra de nomear a Miguel de Unamuno como membro de honra. Consideraba que este nomeamento tiña carácter político, máis que tratarse dun recoñecemento real da figura de Unamuno.
Mercedes-Benz 300 SLR
Cando Mercedes-Benz cancelou o seu programa de carreiras despois do desastre de Le Mans de 1955, o proxecto híbrido arquivouse. O xefe de deseño da empresa Rudolf Uhlenhaut, arquitecto tanto da 300 SLR como dos híbridos, quedou cun dos mulettos sobrantes como o seu coche persoal. Capaz de achegarse aos 290 km/h, o Uhlenhaut Coupé foi, con diferenza, o coche de estrada máis rápido do mundo na súa época.
Julia Peguero Sanz
Traxectoria
O 1 de xaneiro de 1934, no seu “Manifiesto a la mujer”, Julia Peguero afirma:
Mercedes-Benz 300 SLR
Nome
A pesar do seu nome e gran semellanza tanto co aerodinámico W194 Le Mans de 1952 como do emblemático coche de estrada 300SL Gullwing de 1954 que xerou, o 300 SLR de 1955 non derivouse de ningún dos dous. Pola contra, baseouse no exitoso Mercedes-Benz W196 campión de Fórmula Un de 1954–1955 de 2,5 litros 8 en liña, co motor, ampliado a 3,0 litros para os circuítos de carreiras de coches deportivos e designado "SL-R" para Sport Leicht-Rennen (ing: Sport Light-Racing). Todos foron obra do xefe de deseño de Daimler-Benz, Rudolf Uhlenhaut.
Julia Peguero Sanz
Traxectoria
Así, en 1934 fundou dende a ANME o partido Acción Política Feminina Independente, o cal quixo coaligar, sen éxito, na Fronte Popular en 1936.
Finou en Madrid, aos 98 anos, o 4 de decembro de 1978.
Mercedes-Benz 300 SLR
Récord de carreiras
thumb|[[Stirling Moss pilotandoe o Mercedes-Benz 300 SLR do seu antigo compañeiro nas carreiras de Mercedes Juan Manuel Fangio en Nürburgring en 1977]] O piloto do equipo Mercedes Stirling Moss gañou a Mille Miglia de 1955 nun 300 SLR, establecendo o récord do evento cunha media de 157,650 km/h máis de. Foi asistido polo copiloto Denis Jenkinson, un xornalista británico de carreiras de motor, quen o informou con notas tomadas previamente, antepasados ​​das notas de copiloto usadas ​​nos rallys modernos. O seu compañeiro de equipo Juan Manuel Fangio foi segundo nun coche irmán.
Despois de perderse as dúas primeiras carreiras en Bos Aires na Arxentina e as 12 Horas de Sebring nos Estados Unidos onde Ferrari logrou unha vitoria e un segundo posto respectivamente, os 300 SLR lograron máis tarde unha vitoria adicional no campionato mundial cun 1-2-3 no Tourist Trophy en Dundrod, Irlanda, e un 1-2 na Targa Florio en Sicilia, logrando a vitoria de Mercedes no Campionato do Mundo de Automóbiles Deportivos de 1955. Tamén conseguíronse outros trofeos que non eran de campionato no Eifelrennen de Alemaña e no Gran Premio de Suecia.
Non obstante, estas impresionantes vitorias quedaron eclipsadas en Le Mans cando os 300 SLR líderes retiráronse unha vez máis despois dun horrible accidente no que participou un coche do equipo pilotado por Pierre Levegh. Mesmo co innovador freo de vento, os freos de tambor do coche non puideron evitar que Levegh chocase por detrás cun Austin-Healey, o que provocou que o seu coche voara polo aire. Tras o impacto, o alto contido de magnesio da carrozaría ultralixeira Elektron provocou que prendera e queimárase no posterior incendio do combustible. Para empeorar as cousas, un desinformado equipo de bombeiros da carreira intentou inicialmente extinguilo con auga, logrando só que ardese máis. Oitenta e catro espectadores e Levegh perderon a vida no que segue sendo o accidente con maior mortalidade na historia do automobilismo. Mercedes retirouse das carreiras ao final da tempada de 1955 e permanecería retirado durante tres décadas.
Cupé Uhlenhaut
thumb|As portas de á de gaivota eran unha característica distintiva do Cupé Uhlenhaut
Daimler-Benz fabricou dous cupés 300 SLR homologados para estradas, hoxe coñecidos como Cupé Uhlenhaut. Un destes dous coches serviu no seu día como coche persoal do seu deseñador, o xefe de deportivos de Daimler-Benz Rudolf Uhlenhaut, de aí o nome.
Antes do accidente de Le Mans, ordenara que dous dos nove chasis W196 construídos fosen reservados para a súa modificación nun híbrido SLR/SL. O cupé resultante presentaba unha carrozaría significativamente máis esculpida que o 300 SL montado sobre unha versión lixeiramente ensanchada do chasis do SLR, con portas distintivas "á de gaivota" aínda necesarias para despexar as vigas altas do seu marco espacial. Estes tiñan a intención de correr na Carrera Panamericana que cancelouse por problemas de seguridade tras a traxedia de Le Mans.