cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nazario de Puzo
Traxectoria
Contador de navío. Foi redactor de El Eco Ferrolano na súa segunda etapa (1864-1869) e colaborou en El Progreso. Estivo destinado en Filipinas ata 1884. Foi dado de baixa do servizo en 1897 cando estaba na prisión da Habana. En 1902 foron anulados todos os seus nomeamentos.
Recoñecementos
Cruz de primeira clase do mérito naval en 1882.
Photorhabdus luminescens
Photorhabdus luminescens (antes chamado Xenorhabdus luminescens) é unha especie de gammaproteobacterias da familia Morganellaceae, que é un patóxeno letal dos insectos.
Vive no intestino dun nematodo entomopatóxeno da familia Heterorhabditidae. Cando o nematodo infecta un insecto, P. luminescens libérase na hemolinfa e rapidamente mata o insecto hóspede (en 48 horas) ao producir toxinas, como o complexo proteico insecticida de alto peso molecular Tca. P. luminescens tamén produce unha toxina proteica pola expresión dun só xene chamado mcf (do inglés makes caterpillars floppy).
Tamén segrega uns encimas que degradan o corpo do insecto infectado e bioconvérteno en nutrientes, que poden utilizarse tanto polo nematodo coma polas bacterias. Deste modo, ambos os organismos teñen nutrientes suficientes para replicarse/reproducire varias veces. As bacterias entran na proxenie do nematodo a medida que se desenvolven.
P. luminescens, o simbionte bacteriano do nematodo Heterorhabditis megidis, produce 3,5-dihidroxi-4-isopropil-trans-estilbeno. Os experimentos con larvas infectadas do lepidóptero Galleria mellonella apoian a hipótese de que este composto ten propiedades antibióticas que axudan a minimizar a competición con outros microorganismos e impide a putrefacción do cadáver do insecto infectado polo nematodo.
Bioluminescencia
P. luminescens é bioluminescente; porén, a razón disto non se comprende ben.
Informouse que a infección por esta bacteria de feridas de soldados da guerra civil americana na batalla de Shiloh causaba que a ferida resplandecese, e isto axudaba á supervivencia dos soldados debido á produción de antibióticos por P. luminescens. Este fenómeno recibiu a denominación informal de "resplandor do anxo."
Non hai informes contemporáneos deste fenómeno, o que significa que podería ser un mito ou ben que as condicións que había daquela, como baixa iluminación, abundancia de sangue, permanecer un tempo no campo de batalla, presenza de vexetación específica, chuvia e humidade, e o tempo que se tardaba en organizar a evacuación médica permitían que se producise o fenómeno, pero non ocorre nas condicións actuais moi diferentes.
Xenoma
O xenoma de P. luminescens foi secuenciado. Contén unha proteína MACPF; porén, esta molécula parece non ser lítica. Tamén contén o xene do ARN gcvB que codifica un pequeno ARN non codificante implicado na regulación de varios sistemas de transporte de aminoácidos así como xenes para a biosíntese de aminoácidos.
A deleción do xene hfq causa a perda da produción de metabolitos secundarios.
Antoloxía grega
A Antoloxía grega (en latín Anthologia Graeca e en grego Ἀνθολογία Ἑλληνική) é o nome dado actualmente ao compendio de epigramas grecolatinos e bizantinos, escritos en grego, e provenientes das dúas coleccións máis importantes destes actualmente conservadas: a Antoloxía Palatina, e a Antoloxía Planúdea.
Composición
Para a súa ordenación, dividiuse en dezaseis libros, os quince primeiros serían propiamente a Antoloxía Palatina, respectando mesmo os seus títulos, e o décimo sexto comporíano todos aqueles poemas que aparecían na Antoloxía Planúdea pero non na Palatina (esta forma de ordenación fai que exista unha enorme confusión entre Antoloxía Palatina e Antoloxía grega).
A Coroa de Meleagro
Aínda que se atoparon papiros en Exipto que conteñen fragmentos de coleccións de poesía, a antoloxía epigramática grega máis antiga coñecida foi compilada por Meleagro de Gádara no século -II, baixo o título Ἀνθολογία (literalmente, Flores seleccionadas), que se conveu titulala modernamente, A grilanda (ou coroa) de flores. Contiña, ademais dos poemas do propio compilador, poemas de corenta e seis autores máis, entre eles, Alceo de Mitilene, Éveno de Paros, Anacreonte ou Simónides de Ceos. No prefacio da colección, Meleagro compara, con moita delicadeza, a orde dos poemas ás flores dunha grilanda unidas polos seus talos, imaxe que pasou á posteridade coa palabra "Antoloxía" como sinónimo de colección de obras literarias destinadas a futuras xeracións.
As antoloxías posteriores
A Ἀνθολογία de Meleagro tivo tanto éxito, que se incrementou con novos poemas desde a antigüidade. Os prefacios das edicións de Filipo de Tesalónica, Dioxeniano e Agatías o Escolástico, así o demostran (cada unha, aínda que eran obras independentes, ademais de conter varios dos poemas seleccionados por Meleagro, incorporaban os propios dos seus compiladores e outros máis dos seus gustos).
A Antoloxía de Planudes
miniatura|dereita|Exemplar do [[museo Británico da edición clásica da Antoloxía grega en 5 tomos de Van Bosch e Van Lennep (comezada en 1795 por Bosch, terminada e publicada en 1822 por Lennep). Con abundantes ilustracións, consta da tradución en versos latinos levada a cabo por Grotius da edición de Maximus Planudes da Antoloxía. Recolle a edición grega defectuosa de Wechel (1600), que é en si mesma unha continuación da edición planúdea de 1566, escrita por Henri Estienne.]] O erudito Maximus Planudes realizou a principios do século XIV unha edición da Antoloxía grega, á que, ademais engadiu algunhas obras, eliminou ou modificou varios poemas que non lle parecían auténticos. Esta versión foi a única coñecida no Occidente cristián, Ata que en 1606 Claude Saumaise descubriu en Heidelberg unha colección máis completa baseada na anterior edición de Céfalas, o manuscrito Codex Palatinus 23. A copia que fixo Saumaise, non tería sido publicada antes de 1776, posto que Richard François Philippe Brunck a anexou aos seus Analecta. A primeira edición crítica débese a F. Jacobs (13 vol. 1794-1803; revisada en 1813-17). Foi difundida en toda Europa. Un crítico do Times Literary Supplement, ao comentar en 1971 a tradución parcial de Robin Skelton da Antoloxía, deixou escrito: Pódese detectar a influencia desta colección sobre autores tan diferentes como Propercio, Ezra Pound e Edgar Lee Masters. A súa influencia acrecentouse coa publicación da súa tradución sen censuras no século XX.
Estilo
Os poemas desta antoloxía proveñen de diversas épocas. Pódese distinguir catro períodos:
Bibliografía
Edicións antigas dixitalizadas:
Clémence Royer
Clémence Augustine Royer, nada en Nantes o 21 de abril de 1830 e finada en Neuilly-sur-Seine o 2 de febreiro de 1902, foi unha filósofa, científica, tradutora e economista francesa. A finais do século XIX converteuse nunha figura do feminismo e do pensamento libre. Débeselle a Clémence a tradución ao francés d'A orixe das especies de Charles Darwin, introducindo así en Francia o darwinismo en 1862.
Traxectoria
Clémence Royer, filla única de Augustin-René Royer e Joséphine-Gabrielle Audouard, naceu en Nantes, Bretaña, no seo dunha familia católica e lexitimista, da que máis tarde renega. A súa nai foi unha costureira natural de Nantes, e o seu pai, orixinario de Le Mans, foi un oficial do exército e monárquico lexitimista condenado á morte polo seu apoio ás forzas contra-revolucionarias. Tras o fracaso da rebelión de 1832 pola Restauración da monarquía borbónica, a familia exiliouse en Suíza e estableceuse durante catro anos ás beiras do lago Lemán antes de volver a Orleans. Alí o seu pai entregouse ás autoridades e foi xulgado por tomar parte na rebelión, pero resultou finalmente absolto.
Royer foi educada polos seus pais até os 10 anos, momento no que foi enviada ao convento do Sagrado Corazón, en Le Mans. Alí recibiu unha educación relixiosa pero non foi feliz. Aos 13 anos mudouse cos seus pais a París. Na adolescencia, Royer sobresaíu pola súa habilidade no bordado e gozaba lendo obras e novelas.
En xaneiro de 1854, á idade de 23 anos, empezou a traballar como profesora nun colexio privado feminino en Haverfordwest, Gales, o que lle permitiu ao mesmo tempo perfeccionar o seu inglés. Permaneceu alí un ano antes de regresar a Francia na primavera de 1855, onde pasou a ensinar nun colexio en Turena, e máis tarde nun colexio preto de Beauvais na primavera de 1856. Segundo a súa autobiografía, neste período comezou a cuestionarse a súa fe católica.
A partir do verán de 1856 Clémence abandona a súa carreira como profesora e establécese de novo na Suíza francesa, primeiro en Lausana e máis tarde en Cully onde alugou unha habitación dunha casa de viñedo en Praz-Perey. Na biblioteca pública de Lausana, Clémence dedicou o seu tempo ao estudo, primeiro das orixes do cristianismo, e máis tarde de diversos temas científicos. Ademais, proseguiu coa tradución da obra de Darwin "A orixe das especies", ao mesmo tempo que impartiu clases de lóxica e filosofía.
A Fraga, Ourol, Ourol
A Fraga é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Escourido, Ourol, Ourol
Escourido é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Clémence Royer
Traxectoria
En 1858, inspirada por unha conferencia pública da novelista sueca Frederika Bremer, Royer impartiu con grande éxito catro conferencias sobre lóxica destinadas unicamente a mulleres. Nesa época Clémence empezou a frecuentar a un grupo de librepensadores franceses exiliados e de republicanos na cidade. Así coñeceu ao economista Pascal Duprat, deputado francés exiliado que ensinaba ciencias políticas na Universidade de Lausana e editaba dous xornais. Pascal, 15 anos maior que Clémence, máis tarde converteuse en amante de Royer e pai do seu fillo.
Cando en 1860 o cantón suízo de Vaud outórgalle un premio polo mellor ensaio sobre a reforma do imposto, Royer escribe un libro analizando a historia e a práctica do imposto, que é galardoado co segundo premio. O seu libro é publicado en 1862 baixo o título Théorie de l'impôt ou a dîme social e inclúe un debate sobre o rol económico das mulleres na sociedade e a súa obriga de ter fillos. Grazas a este libro Clémence comeza a ser coñecida fóra de Suíza.
Na primavera de 1861 Royer visita París e imparte unha nova serie de conferencias ás cales acode a condesa Marie d'Agoult, escritora que comparte moitas das opinións republicanas de Royer. As dúas mulleres fanse amigas e manteñen o contacto por correspondencia. Así, Royer escríbelle longas cartas onde engade artigos escritos por ela para o Journal des Économistes.
En 1870 convértese na primeira muller admitida na Société d’anthropologie de Paris, fundada once anos atrás por Paul Broca. Alí levará a cabo os seus traballos de divulgación e defenderá con vigor as súas posicións pouco convencionais. Feminista declarada, milita a favor da instrución das mulleres e da filosofía popular: en 1881 funda a Société des études philosophiques et morales co obxectivo de convertela nun « ensino mutuo de filosofía ».
Desconfiada dos utopistas socialistas, declara: «nin utopía nin soños, só o saber real das cousas». Clémence colabora no Journal des femmes e en La Fronde con Marguerite Durand e «a gran Séverine». O seu Cours de philosophie naturelle é unha tentativa de inspiración enciclopédica para facer unha «síntese académica». Membro fundador da primeira obediencia masónica mixta, « Lle Droit humain», é condecorada coa Lexión de Honra o 17 de novembro de 1900.
Primeira edición (1862)
Charles Darwin estaba impaciente por ver o seu libro traducido ao francés, pero non se coñecen exactamente todos os detalles das negociacións que atribuíron a primeira tradución da Orixe das especies a Clémence Royer. Darwin solicitoullo primeiro a Louise Belloc, quen declinou a oferta por considerar o libro demasiado técnico. Darwin acudiu igualmente a Pierre Talandier, quen foi incapaz de atopar un editor.
Clémence Royer coñecía ben as obras de Jean-Baptiste Lamarck e de Thomas Malthus polo que comprendeu a importancia do traballo de Darwin. A súa estreita relación co editor francés Guillaumin, que publicou as tres primeiras edicións francesas da Orixe das especies, foi probablemente de grande axuda.
Nunha carta datada do 10 de setembro de 1861 Darwin pide ao seu editor inglés Murray enviar unha copia da terceira edición da Orixe das especies a «Mlle Clémence-Auguste Royer, visto o seu acordo cun editor para a tradución francesa». Réné-Édouard Claparède, naturalista suízo da Universidade de Xenebra que xa fixera unha crítica favorable da Orixe das especies para a Revue Germanique, ofreceuse a axudala coa tradución dos tecnicismos no campo da bioloxía.
Clémence foi máis aló do seu rol como tradutora e engadiu un longo prefacio (64 páxinas) na edición francesa no cal detalla a súa interpretación persoal da obra, ademais de notas ao pé de páxina onde comenta o texto de Darwin. No seu prefacio, auténtico panfleto positivista consagrado ao triunfo do progreso da ciencia sobre o escurantismo, Clémence ataca con vigor as crenzas relixiosas e o cristianismo, argumenta en favor da aplicación da selección natural na raza humana e detalla o que ela considera consecuencias negativas resultantes da protección dos débiles pola sociedade. Denuncia unha sociedade na que o débil predomina por encima do forte co pretexto dunha «protección exclusiva e errónea acordada aos débiles, aos lisiados, aos terminais, a todos os erros da natureza». Estas ideas euxenistas precoces (o termo será inventado polo primo de Darwin, Francis Galton, en 1883) valéronlle unha certa notoriedade.
Clémence modificou deliberadamente o título para que coincidira co seu punto de vista sobre a teoría de Darwin: a edición de 1862 titulouse Da Orixe das especies ou as leis do progreso nos seres organizados. Este título, así como o prefacio, pon de manifesto a idea dunha evolución que tende ao progreso, a cal estaba máis preto da teoría de Lamarck que das ideas contidas na obra de Darwin.
Así, Clémence Royer proxecta sobre A Orixe das especies (o cal non trata de ningunha maneira as orixes do home, a aplicación da selección natural nas sociedades humanas, nin moito menos o progreso na sociedade industrial do século XIX) as súas propias ideas e aspiracións.En xuño de 1862, despois de recibir un exemplar da tradución francesa, Darwin escribiu unha carta ao botánico estadounidense Asa Gray: «Recibín fai dous ou tres días a tradución francesa da Orixe das especies de Mlle. Royer, quen debe de ser unha das mulleres máis intelixentes e orixinais de Europa: é unha fervente deísta que odia o cristianismo e declara que a selección natural e a loita pola vida explica toda a moral, a natureza humana, a política, etc.!!! Fai con certo sarcasmo algunhas observacións curiosas e interesantes e anuncia que vai escribir un libro sobre estes temas, que estraña será esta obra».
Con todo, un mes máis tarde Darwin comparte as súas dúbidas co zoólogo francés Armand de Quatrefages : «Tería desexado que a tradutora coñecese mellor a historia natural; debe de ser unha muller intelixente, pero singular; nunca antes escoitara falar dela ata que se a propuxo para traducir o meu libro». Darwin non estaba satisfeito coas notas ao pé de páxina de Clémence Royer, e quéixase disto nunha carta escrita ao botánico inglés Joseph Hooker: «Practicamente en toda A Orixe das especies, onde expoño unha gran dúbida, ela engade unha nota explicando o problema ou dicindo que non existe tal problema! É realmente curioso ver que clase de persoas ambiciosas hai no mundo...»
Segunda e terceira edición (1866, 1870)
Para a segunda edición da tradución francesa, publicada en 1866, Darwin suxire a Clémence Royer certos cambios e corrixe algúns erros. A expresión «as leis do progreso» foi suprimida do título para facelo máis próximo ao orixinal en inglés: A Orixe das especies por selección natural ou as leis de transformación dos seres organizados. Na primeira edición Clémence Royer traducira natural selection como «elección natural», con todo para esta nova edición foi substituído por «selección natural» cunha nota ao pé de páxina onde a tradutora explicaba que «elección» era o equivalente en francés do termo inglés selection, e que adoptaba finalmente o termo «incorrecto» de «selección» conforme ao uso establecido noutras publicacións.
No prefacio desta segunda edición Clémence Royer tenta suavizar as súas posturas euxenistas expostas no prefacio da primeira edición (reproducida integramente), pero engade unha alegación en favor da liberdade de pensamento e deféndese das críticas que recibira por parte da prensa católica. En 1867, a opinión de Darwin era claramente máis negativa: «A introdución foi para min unha sorpresa absoluta, e estou seguro de que prexudicou ao meu libro en Francia». (D. Becquemont en Ch. Darwin, L’Orixine de espèces, ed. Flammarion-GF, 2008).
Clémence Royer publicou unha terceira edición en 1870 sen avisar a Darwin. Alí engadiu de novo un prefacio onde critica duramente a teoría da panxénese que Darwin presentara na súa obra de 1868 A variación de animais e plantas domesticados.  Esta nova edición non incluía as modificacións introducidas por Darwin na 4.ª e 5.ª edicións inglesas. Cando Darwin soubo da existencia desta terceira edición escribiu ao editor francés Reinwald e ao naturalista xenebrino Jean-Jacques Moulinié, quen xa traduciran A variación do inglés ao francés para pór a punto unha nova tradución a partir da 5.ª edición da Orixe das especies.
A pesar dos seus receos, Darwin escribiu a Moulinié suxeríndolle que debía estudar coidadosamente a tradución de Royer. A publicación da nova edición atrasouse debido á guerra Franco-Prusiana, a Comuna de París e a morte de Moulinié en 1872. Cando a nova tradución francesa apareceu finalmente en 1873 incluía no seu interior un apéndice describindo as incorporacións feitas na sexta edición inglesa, que fora publicada un ano antes.
Cuarta edición (1882)
En 1882, ano da morte de Darwin, Clémence Royer publicou unha cuarta edición coa editorial Flammarion. Nela incluíu o prefacio da primeira edición e engadiu unha curta «advertencia aos lectores da cuarta edición» (5 páxinas). Esta edición foi publicada en 1932, é dicir trinta anos despois da súa morte.
Obras
Clémence Royer deixou unha abundante e variada obra que inclúe estudos de filosofía, economía, política, historia e numerosos temas anexos.
Teresa Condeminas
Teresa Condeminas i Soler, nada en Barcelona o 27 de febreiro de 1905 e finada na mesma cidade o 24 de xaneiro de 2002, foi unha pintora catalá do clasicismo e o novecentismo.
Traxectoria
Estudou na Escola de la Llotja dende os 13 anos. Durante 10 anos foise matriculando en diversas materias polo afán que sempre a caracterizou por lograr unha formación académica adecuada. Formou parte da Associació d'Art, constituída en 1926 na Llotja, coa que participou nas distintas exposicións colectivas organizadas por esta. Tivo como profesor a Félix Mestres, de quen aprendeu o perfeccionamento e a corrección da liña, e tamén a Vicenç Borràs, quen lle transmitiu o seu interese pola luz. Ambos trazos sempre estiveron presentes na súa produción artística. Tamén se dedicou á docencia: impartiu aulas de debuxo e pintura no seu estudio, próximo á Sagrada Familia de Barcelona.
Cultivou case todos os xéneros pictóricos: paisaxe, bodegón e sobre todo espidos femininos de formas redondeadas e clásicas, claramente novecentistas. Os espidos femininos tiveron un papel importante na súa produción dos anos 30, cunha coidada e refinada técnica, texturas nacaradas, liñas perfectas, composicións estudadas e pinceladas case imperceptíbeis. Estes trazos, xunto co tratamento dos tecidos, levaron a que a crítica falase de «pintura ingresiana».
Porén, as figuras mostran certa frialdade, próxima á falta de sentimento ou a unha actitude extremadamente distante, que posibelmente a levasen a unha representación obsesiva de rostros, algúns deles con certo aspecto de máscara de Picasso. O seu estilo foi considerado pulcro, tranquilo e de perfecto clasicismo. Este foi relacionado coas propostas pictóricas que dominaron Cataluña nos anos 30 e que se acentuarían na década dos 40, xa no franquismo. A censura deste foi moi severa tamén sobre a arte, e negaba calquera tendencia vangardista. Os seus espidos e representacións de figuras femininas poden considerarse como as últimas obras mestras do novecentismo.
Foi cofundadora da Associació d'Art formada en 1926 por estudantes da Llotja. Entre outros membros estaban Josep Amat i Pagès, Josep Barrenechea, Lola Bech i Beltran, Carmel Davalillo, Teresa Fábregas i Puig, Francesc Galofré i Suris, Lola Masalles, Manuel Rocamora, Josepa Serraviñals i Furió, Ricard Tárrega e Maurici Vallsquer.
Membro da Asociación Española de Pintores y Escultores desde 1928, participou dende moi nova nas Exposicións de Primavera e nas Nacionais de Belas Artes de Barcelona, en que pronto obtivo premios. Tamén participou na Exposición Nacional de Belas Artes de Madrid, polo menos en 1935, na que obtivo a medalla de terceira categoría, e en 1936 coa obra Camerino, reproducida no correspondente catálogo.
Participou en reiteradas ocasións nas bienais de Venecia organizadas polo réxime fascista italiano. En 1938 Benito Mussolini convidou a España á Bienal de Venecia. Eugeni d'Ors, director xeral de Belas Artes do goberno franquista de Burgos, foi o comisario da exposición. Parece ser que escolleu a Condeminas xunto con outros artistas, como Ignacio Zuloaga, Josep de Togores ou Pere Pruna, mais o seu nome non aparece nalgunhas fontes oficiais. Con todo, sábese con certeza que participou nas de 1940 e 1944. Tamén participou na Exposición de Arte Española en Berlín en 1941 e en Bos Aires en 1947.
Malia a súa reiterada participación en concursos e exposicións colectivas de todo tipo, Condeminas non realizou ningunha exposición individual até xaneiro de 1948 na Sala Gaspar de Barcelona. Entre 1945 e 1948 expuxo regularmente nas Galeries Augusta desa cidade. A súa produción quizais non foi demasiado regular, mais sempre se mantivo fiel ao seu estilo, o clasicismo novecentista da primeira época.
Ao longo da súa carreira recibiu diferentes premios e distincións, como as medallas Masriera e Fortuny. No concurso de paisaxes Josep Masriera, organizado pola Reial Acadèmia Catalana de Belles Arts, gañou unha medalla de prata en 1926 e unha de ouro en 1927. Obtivo un diploma de honra na Exposición Internacional de Barcelona de 1929, así como a terceira e segunda medallas nas exposicións nacionais de 1935 e 1950. Tamén gañou unha mención honorífica no concurso-exposición Barcelona vista pels seus artistes que organizou o Reial Cercle Artístic de Barcelona entre 1930 e 1931.
Casou co pintor Lluís Muntané Muns, director e profesor da Escola de Belles Arts de Barcelona entre 1945 e 1948.
O Museo Nacional de Arte de Cataluña conserva a obra Camí de la font, que adquiriu en 1935 na Exposición de Primavera. Así mesmo, o Museo Nacional Raíña Sofía garda a obra El espejo.
Individuais
=== Colectivos ===
Lobamorta, Ourol, Ourol
Lobamorta é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Tapes 'n Tapes
Tapes 'n Tapes é unha banda estadounidense de indie rock formada en Minneapolis, Minnesota. Xurdido no ano 2003, o grupo ten publicados tres álbums de estudio e un EP ata a data.
Traspedra, Santeles, A Estrada
Traspedra é un lugar da parroquia de Santeles no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Antonio Blanco Conde
Traxectoria
Debutou na liga co Real Madrid o 18 de abril de 2021, nun empate sen goles contra o Getafe, sendo suplente. Tres días despois foi titular por primeira vez, na vitoria por 3-0 ante o Cádiz.
Selección española
Debido ao illamento dalgúns xogadores da selección tras o positivo por COVID-19 de Sergio Busquets, a selección española sub-21 foi convocada para o amigable internacional contra do 8 de xuño de 2021. Blanco debutou coa absoluta no partido no que España conseguiu a vitoria adiantándose por 4-0.
Clubs
20x20px Actualizado ao último partido disputado o 28 de novembro de 2021.
Fontes: UEFA - BDFutbol - Transfermarkt - SoccerWay
Viasque, Santeles, A Estrada
Viasque é un lugar da parroquia de Santeles no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Macedo, Ourol, Ourol
Macedo é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Casa de Normandía
A Casa de Normandía ou Dinastía Normanda é a familia á que pertenceron, entre outros, os duques de Normandía e os reis de Inglaterra inmediatamente posteriores á conquista normanda de Inglaterra e que perduraron até que a dinastía Plantagenet subiu ao poder en 1154.
Inclúe a Rollón e os seus descendentes e, desde Guillerme o Conquistador e os seus herdeiros, até 1135. Despois diso disputouse entre a neta de Guillerme, Matilde, e Estevo I da Casa de Blois.
Duques normandos
Os duques normandos foron:
Monarcas normandos de Inglaterra e Normandía
Os monarcas normandos de Inglaterra e Normandía foron:
Xenealoxía
Nota: Os nomes dos reis de Inglaterra marcáronse en letra grosa para diferencialos dos duques de Normandía.
Caribe (filme de 2004)
Caribe é un filme costarriqueño de 2004 dirixido por Esteban Ramírez. Foi protagonizado polos artistas intencionais Jorge Perugorría, Cuca Escribano e Maya Zapata. O guión (coescrito entre Ramírez e Ana Istarú), é unha adaptación dun conto do escritor Carlos Salazar Herrera titulado "El solitario", publicado póstumamente no seu libro De amor, celos y muerte (1980).
Caribe foi a primeira longametraxe na carreira de Esteban Ramírez. A cinta mestura diversos elementos narrativos: unha mensaxe ambientalista e de denuncia social, no medio dun triángulo amoroso que conflúen na vida tormentosa do seu protagonista. Foi escollido como candidato de Costa Rica para o Óscar ó mellor filme internacional na 78ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Probas de detección de antíxenos da malaria
dereita|miniatura|Disposivo de detección da malaria sen usar.
A Meá, Ourol, Ourol
A Meá é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Probas de detección de antíxenos da malaria
Probas de diagnóstico rápido de malaria baseadas en antíxenos
A malaria é unha enfermidade curable se os pacientes teñen acceso a un diagnóstico precoz e un tratamento rápido. As probas de diagnóstico rápido baseadas en antíxenos (RDT) teñen un papel importante na periferia da capacidade dos servizos de saúde porque moitas clínicas rurais non teñen a capacidade de diagnosticar a malaria no lugar debido á falta de microscopios e técnicos adestrados para avaliar os filmes sanguíneos. Ademais, en rexións onde a enfermidade non é endémica, os tecnólogos de laboratorio teñen unha experiencia moi limitada na detección e identificación de parasitos da malaria. Un número cada vez maior de viaxeiros de zonas temperadas cada ano visitan países tropicais e moitos deles volven cunha infección por malaria. As probas RDT aínda se consideran complementos á microscopía convencional, pero con algunhas melloras pode substituír ao microscopio. As probas son sinxelas e o procedemento pódese realizar no lugar en condicións de campo. Estas probas empregan o dedo ou sangue venoso, a proba completada leva un total de 15 a 20 minutos e non é necesario un laboratorio. O limiar de detección por estas probas de diagnóstico rápido está no rango de 100 parasitos / µl de sangue en comparación con 5 mediante microscopía de película grosa.
pGluDH
Glutamato deshidroxenase de plasma (pGluDH) precipitada por anticorpos do hóspede. Cada vez ten máis importancia un diagnóstico preciso, tendo en conta a crecente resistencia de Plasmodium falciparum e o alto prezo das alternativas á cloroquina. O encima pGluDH non ocorre nos glóbulos vermellos do hóspede e foi recomendado como encima marcador para as especies de Plasmodium por Picard-Maureau et al. en 1975. A proba enzimática marcador da malaria é adecuada para o traballo de rutina e agora é unha proba estándar na maioría dos departamentos que tratan a malaria. Sábese que a presenza de pGluDH representa a viabilidade do parasito e unha rápida proba de diagnóstico usando pGluDH como antíxeno tería a capacidade de diferenciar organismos vivos dos mortos. Na China desenvolveuse un RDT completo con pGluDH como antíxeno e agora está a ser sometido a ensaios clínicos. Os GluDH son encimas omnipresentes que ocupan un importante punto de ramificación entre o metabolismo do carbono e do nitróxeno. Tanto os encimas GluDH dependentes da nicotinamida adenina dinucleótido (NAD) [EC 1.4.1.2] como os fosfatos de nicotinamida adenina dinucleótido (NADP) están presentes en Plasmodia; o GluDH dependente de NAD é relativamente inestable e non é útil para fins diagnósticos. A glutamato deshidroxenase proporciona unha fonte de carbono oxidable utilizada para a produción de enerxía, así como un portador de electróns reducido, NADH. O glutamato é o principal doador de amino doutros aminoácidos nas reaccións de transaminación posteriores. Os múltiples papeis do glutamato no balance de nitróxeno convérteno nunha porta de entrada entre o amoníaco libre e os grupos amino da maioría dos aminoácidos. Publícase a súa estrutura cristalina. A actividade do GluDH en P.vivax, P.ovale e P. malariae nunca se probou, pero dada a importancia do GluDH como encima do punto de ramificación, cada célula debe ter unha alta concentración de GluDH. É ben sabido que os encimas cun alto peso molecular (como o GluDH) teñen moitos isozimas, o que permite diferenciar as cepas (dado o anticorpo monoclonal correcto). O hóspede produce anticorpos contra o encima parasito que indican unha identidade de secuencia baixa.
pLDH
P. falciparum lactate deshidroxenase (PfLDH) é unha oxidoreductase de 33 kDa [EC 1.1.1.27]. É o último encima da vía glicolítica, esencial para a xeración de ATP e un dos encimas máis abundantes expresados ​​por P. falciparum. Plasmodium LDH (pLDH) de P. vivax, P. malariae e P. ovale) presenta un 90-92% de identidade a PfLDH de P. falciparum. Os niveis de pLDH reducíronse no sangue antes do tratamento que HRP2. A este respecto, pLDH é similar a pGluDH. Non obstante, as propiedades e sensibilidades cinéticas dos inhibidores dirixidos ao sitio de unión ao cofactor difiren significativamente e son identificables medindo as constantes de disociación para os inhibidores que difiren ata 21 veces.
pAldo
A frutosa-bisfosfato aldolase [EC 4.1.2.13] cataliza unha reacción clave na glicólise e na produción de enerxía e é producida polas catro especies. A aldolase P.falciparum é unha proteína de 41 kDa e ten unha semellanza de secuencia do 61-68% ás aldolases eucariotas coñecidas. A súa estrutura cristalina publicouse. A presenza de anticorpos contra p41 nos soros de adultos humanos parcialmente inmunes á malaria suxiren que p41 está implicado na resposta inmune protectora contra o parasito.
O Milleiro, Ourol, Ourol
O Milleiro é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Martín Zubimendi
Martín Zubimendi Ibáñez, nado en Donostia o 2 de febreiro de 1999, é un futbolista español. A súa posición é centrocampista e o seu club actual é a Real Sociedad da Primeira División de España.
Traxectoria
Zubimendi é produto da prolífica canteira da Real Sociedad, club da súa cidade natal. O xogador ingresou nas categorías inferiores do club con apenas 12 anos de idade e formouse a través de todas as categorías do mesmo até alcanzar o primeiro equipo.
Sendo xogador de categoría xuvenil, o 22 de abril de 2017 debutou coa Real Sociedad B en Segunda División B ao disputar os minutos finais do partido que enfrontou aos donostierras coa UD Logroñés (0:2). Ese ano xogou varios partidos no primeiro reserva da Real Sociedad.
Para a tempada 2017-18, Zubimendi foi ascendido oficialmente ao persoal da Real Sociedad C, de Terceira División e simultaneamente ao filial de Terceira con algúns partidos en Segunda División B, mostrando unha evidente progresión no seu xogo. Ao finalizar a tempada foi ascendido oficialmente á Real Sociedad B.
A súa entrada no primeiro equipo de maneira regular produciuse no tramo final da tempada 2019-20. Ao renovarse a liga en xuño despois do parón producido pola pandemia do Covid-19, deuse por finalizada a competición de Segunda B e varios xogadores do filial, entre eles Zubimendi, incorporáronse ao primeiro persoal para reforzar o primeiro equipo no tramo final da tempada. A ampliación do número de substitucións por partido a 5 e as ausencias por lesión de varios mediocampistas do equipo, como Ander Guevara, Asier Illarramendi e Luca Sangalli abríronlle un oco nas convocatorias do primeiro equipo. Zubimendi converteuse nun habitual nas aliñacións txuri-urdin, xogou os últimos 9 encontros da tempada e foi titular en 6 deles. Foi un dos xogadores que lograron a clasificación para a Europa League acabando a tempada en sexto lugar.
En xullo de 2020, Zubimendi renovou o seu contrato coa Real Sociedad até 2025. e en setembro pasou a ser xogador do primeiro equipo. A súa situación durante a tempada 2020-21 foi peculiar xa que mantiña dorsal de xogador do equipo B e pertencía a efectos oficiais, por tanto, ao equipo da Real Sociedad B. Con todo, na práctica, o xogador foi considerado xogador do primeiro equipo, tanto nas comunicacións do club como na rutina diaria. De feito, o xogador non participou nin nos adestramentos nin encontros do equipo reserva, senón soamente nos do primeiro equipo, e compartiu a titularidade do posto de medio centro con Ander Guevara.
Selección nacional
En 2020, foi convocado pola selección de fútbol sub-21 de España e xogou partidos clasificatorios. Ao ano seguinte debutou coa nun amigable ante  que finalizou con triunfo español por 4-0.
Estatísticas
20x20px Actualizado ao último partido disputado o 21 de novembro de 2021.
Huanjing
Huanjing (medio ambiente), abreviadamente HJ, é o nome dunha serie de satélites artificiais chineses adicados á observación da Terra, para a busca de recursos e apoio en situacións de catástrofe natural. Son operados polo CRESDA (China Centre for Resources Satellite Data and Application).
HJ 1A e 1B
Os HJ 1A e 1B foron lanzados a bordo do mesmo foguete CZ-2C o 6 de setembro de 2008. Proporcionan imaxes cunha resolución de entre 3 e 100 m rango óptico, co HJ 1A levando ademais unha cámara hiperespectral e o HJ 1B unha cámara no infravermello. O satélite HJ 1A leva tamén a carga SMMS (Small Multi-Mission Satellite), colaboración entre varios países da zona de Asia-Pacífico.
HJ 1C
HJ 1C é o compoñente de radar do conxunto de satélites HJ 1. O satélite usa un radar en banda S para obter imaxes da superficie terrestre. Despois do lanzamento, o 18 de novembro de 2012 a bordo un CZ-2C, a antena sufriu algún problema, co que a resolución das imaxes era inferior á esperada. Como solución os operadores do satélite baixaron a órbita para obter mellores imaxes.
HJ 2A e 2B
HJ 2A e 2B, lanzados o 27 de setembro de 2020 a bordo dun CZ-4B, son satélites ópticos cunha resolución de 16 m en modo multiespectral e 48 m en modo hiperespectral e infravermello. Xunto con Gaofen 1 e Gaofen 6 forman unha constelación coorbital.
Ourol, Ourol, Ourol
Ourol é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Calvelo, Santo André de Vea, A Estrada
Calvelo é un lugar da parroquia de Santo André de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Mosende, Ourol, Ourol
Mosende é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Penabade, Ourol, Ourol
Penabade é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Gondarei, Santo André de Vea, A Estrada
Gondarei é un lugar da parroquia de Santo André de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Naisten Liiga 2023-2024
A tempada 2023-2024 da Naisten Liiga será a 41ª edición da máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino de Finlandia. O IFK de Helsinqui defenderá o título conquistado na tempada precedente.
Renuncia de Lukko
A pesar de que o Lukko conseguira manter a categoría na serie clasificatoria logo de derrotar na derradeira xornada ao HIFK Akatemia, o 28 de abril de 2023 Lukko ry, a empresa que xestionaba o equipo feminino entre outros, decidiu suprimir o equipo da Naisten Liiga sinalando unha presunta falta de xogadoras. Nunha entrevista no portal Jatkoaika, a capitá do equipo, Maija Koski, sinalaba a ausencia de comunicación co equipo por parte de Lukko ry, que en nigún momento se reuniu coas xogadoras para analizar a situación para chegar a un acordo e manter o equipo na competición. Pouco despois da toma da decisión o equipo feminino foi eliminado das listas de equipos do club de Rauma.
O 5 de xuño de 2023 a Federación Finlandesa de Hóckey sobre Xeo confirmou que para a tempada 2023-24 a liga pasaría a estar integrada por tan só nove equipos logo da renuncia do equipo de Rauma.
Nova xerencia
O 31 de marzo de 2023 a Federación Finlandesa de Hóckey sobre Xeo anunciou no seu sitio web unha convocatoria para procurar unha nova xerente da Naisten Liiga co obxectivo de elevar o nivel da competición e atraer a máis entusiastas, e así levar á competición ao profesionalismo. O 1 de agosto a federación anunciou que a elixida, Henni Laaksonen, comezaría a traballar dende principios dese mesmo mes.
Clásico de inverno
O día 3 de febreiro de 2024 disputarase un clásico de inverno ao aire libre na mítica pista de xeo de Koulukatu de Tampere entre os dous equipos máis laureados do hóckey sobre xeo feminino finlandés, o Ilves e o K-Espoo. Aa directora do Ilves, Yin Tuorila, sinalou a intención de:
O 28 de xaneiro de 2012 houbo un precedente dun partido ao aire libre na daquela denominada Naisten SM-sarja no mesmo escenario e cos mesmos protagonistas, se ben daquela o equipo de Espoo era denominado "Espoo Blues", no chamado Koulukarun lassikko.
Estrutura da tempada
A tempada 2023-24 comezará co "avausturnaus" (en galego "torneo de abertura") no Matinkylän jäähalli de Espoo, que terá lugar durante o sábado 9 e o domingo 10 de setembro de 2023, e no que se reuniron todos os equipos participantes na liga agás o Team Kuortane, que comezará a competición na seguinte fin de semana. Como principal atractivo do evento, na primeira xornada enfrontaranse os dous finalistas da tempada precedente, o K-Espoo e o HIFK.
A liga regular finalizará o 25 de febreiro de 2024 e a continuación os oito primeiros equipos disputarán os play-offs.
Mali (filme)
Mali é un filme croata de 2018 dirixido por Antonio Nuić. Foi escollido como candidato de Croacia para o Óscar ó mellor filme internacional na 92ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Celeirón, Santo André de Vea, A Estrada
Celeirón é un lugar da parroquia de Santo André de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Mali (filme)
Sinopse
Frenki, un traficante de drogas recentemente liberado do cárcere, loita pola custodia do seu fillo.
Run (filme de 2014)
Foi escollido como candidato de Costa Rica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 88ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Recibiu 12 nomeamentos nos Premios da Academia Africana de Cinema, mais non gañou ningún galardón.
Carmen P.G. Granxeiro
Carmen Pérez González-Granxeiro, nada en Lugo en 1985, é unha artista multidisciplinar e escritora galega.
Traxectoria
Ademais de formar parte de exposicións e experiencias artísticas e sociais colectivas, participou no II Congreso Pinto e Maragota pola Diversidade, en videofórums nos centros de Ensino Secundario de Pontevedra e con múltiples palestras en centros educativos sobre cine e fotografía, feminismo, diversidade sexual, desde perspectivas históricas, técnicas, estéticas...
En 2015 foi candidata ao Senado con En Marea. É “activista do cotián”, desde o ecoloxismo ata a defensa dos dereitos LGTBI, pasando por unha postura -arredor da prostitución e do traballo sexual- que non encadra nin no abolicionismo nin no regulacionismo e que resume en "Por un abolicionismo consciente e práctico contra todo tipo de proxenetismo. Traballo sexual dende unha perspectiva libertaria.".
Giovanna Botteri
Giovanna Botteri, nada en Trieste o 14 de xuño de 1957, é unha xornalista italiana.
Traxectoria
Filla do xornalista Guido Botteri, exdirector da RAI Friuli-Venezia Giulia , e de nai montenegrina , licenciouse en filosofía pola Universidade de Trieste, e logo doutorouse en historia do cine na Sorbona de París.
Empezou a colaborar en revistas de filosofía como Aut Aut e Alfabeta e a partir de 1983 nos xornais Il Piccolo e Alto Adige para pasar en 1985 a traballar para a RAI de Trieste, primeiro na radio e máis tarde na televisión. En maio de 1986 fixo un especial con Margherita Hack para RAI 3, e logo colaborou con Michele Santoro no programa Samarcanda. En decembro de 1988 entrou na redacción internacional do telexornal TG3.
Tras seguir o contracumio do G 8 de Xénova en 2001 estivo en Afganistán ata o derrocamento do réxime talibán e, como correspondente do TG2 e do TG3, en Iraq antes e durante a segunda guerra do Golfo. En outubro de 2002 seguiu as inspeccións das Nacións Unidas ás prisións iraquís e, xunto con Guido Cravero, filmou en exclusiva mundial tanto o inicio dos bombardeos en Bagdad o 20 de marzo do 2003 como a chegada dos tanques dos Estados Unidos o 9 de abril. De 2000 a 2004 dirixiu a edición nocturna do TG 3 e entre 2005 e 2006 a edición principal, a das 19:00 horas, e de 2007 a 2019 foi correspondente nos Estados Unidos. Dende o 1 de agosto de 2019 é correspondente da RAI na China, centrando as súas reportaxes e novas dende finais de decembro de 2019 na pandemia coñecida como COVID-19, causada polo virus SARS-CoV-2.
Concello de Karlskrona
Karlskrona é un concello sueco (kommun) do condado de Blekinge. A súa capital é Karlskrona, que tamén é a capital do condado. En xuño de 2022 o concello tiña unha poboación de 66 588 habitantes.
O concello forma a parte oriental do landskap de Blekinge e cuns 1 000 quilómetros cadrados é o municipio máis grande do condado.
O municipio limita ao oeste co concello de Ronneby no condado de Blekinge, e ao norte cos concellos de Emmaboda e Torsås no condado de Kalmar. Ao nordés ten unha fronteira marítima co concello de Mörbylånga na illa de Öland.
Manuel Pérez Becerra
Manuel Pérez Becerra, nado na Pobra do Caramiñal cara a 1907 e finado no mesmo concello o 12 de xaneiro de 1937, foi un sindicalista e político galego.
Traxectoria
Maquinista naval. Afiliado á CNT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 7 de xaneiro de 1937 xunto con Manuel Hermo Vidal. Inculpado en causa militar. Sucidouse tirándose por unha fiestra do segundo piso do cuartelillo de Falange da Pobra do Caramiñal onde estaba detido, segundo a versión oficial. Outras fontes aseguran que foi asasinado.
A Rega, O Sisto, Ourol
A Rega é un lugar da parroquia do Sisto no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
O Coto da Rega, O Sisto, Ourol
O Coto da Rega é un lugar da parroquia do Sisto no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Murxide, Santo André de Vea, A Estrada
Murxide é un lugar da parroquia de Santo André de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Patricia S. Cowings
Patricia S. Cowings, nada no Bronx (Nova York) en 1948 é unha psicóloga aeroespacial. Foi a primeira muller estadounidense formada como astronauta científica pola NASA; aínda que foi suplente para un voo espacial en 1979, non viaxou ao espazo. É moi coñecida polos seus estudos sobre a fisioloxía dos astronautas no espazo exterior, así como por axudar a atopar curas para o mareo dos astronautas.
Traxectoria
Cowings era a única filla de Sadie  B. e Albert S.  Cowings. Sadie era profesora de preescolar. Albert era propietario dunha tenda de comestibles. Tivo outros tres irmáns que chegaron a ser un xeral de dúas estrelas do exército, un músico de jazz e un xornalista independente. Os seus pais facían fincapé na educación como "forma de saír do Bronx".
Educación
Patricia atopou o seu amor pola ciencia a unha idade temperá. Patricia dedicouse á danza africana e ao step e licenciouse en artes. A psicoloxía e máis tarde a psicofisiología mostráronlle como mellorar o potencial humano. A esta vocación contribuíu a súa tía psicóloga, á que consideraba unha profunda inspiración por obter un doutoramento. A asistencia a unha clase de enxeñería na escola de posgrao, na que participou no deseño dun transbordador espacial, animouna a traballar no campo da tecnoloxía espacial.
Carreira
miniatura|Patricia Cowings, investigadora en psicoloxía na  División Biomedica do Centro Investigador de Ames Realizou a maior parte das súas investigacións no Centro de Investigación Ames da NASA. Alí desenvolveu e patentou un sistema de adestramento fisiolóxico chamado Autogenic- Feedback  Training  Exercise ( AFTE), que permite ás persoas aprender o autocontrol voluntario de ata 24 respostas corporais en seis horas. O seu traballo probouse por primeira vez en 1985 para o Spacelab-3 ( STS 51- b e  STS 51 c) e a primeira misión do transbordador do Departamento de Defensa. Tamén probou o seu método de adestramento AFTE na misión  Space  J-Lab (a primeira misión xaponesa do transbordador), centrándose o seu traballo na eliminación do mareo do astronauta. Mae Jemison e o astronauta xaponés Mamoru Mohri foron adestrados co método AFTE. Máis tarde, adestrou a catro cosmonautas para controlar tanto o mareo como a presión arterial baixa tras seis meses no espazo a bordo da estación espacial MIR. Atopou o éxito cos seus métodos de biorretroalimentación, e continuou ensinando á xente para controlar o mareo por movemento, a mellorar o rendemento dos pilotos de procura e rescate, e a reducir os síntomas de varias poboacións de pacientes que sofren  náuseas, mareos e desmaios. Colaborou na redacción de varias publicacións co seu marido, o Dr. William B.  Toscano. Teñen un fillo, que viaxou con eles mentres adestraban ás tripulacións espaciais.
Na actualidade, segue traballando para axudar a previr o mareo dos astronautas no espazo, así como para axudar a controlar o mareo no seu regreso a casa. É a investigadora principal dos Laboratorios de Investigación Psicofisiolóxica do Centro de Investigación Ames da NASA, e foi profesora adxunta de Psiquiatría na UCLA e de psicoloxía médica e clínica na universidade dos servizos  uniformados. ( ARC).