cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Parlamento Europeo
Elíxese por sufraxio universal, directo e secreto cada cinco anos dende 1979. Malia isto, a participación nas eleccións europeas leva caendo consecutivamente en cada votación dende esa data, manténdose por debaixo do 50% dende 1999. Nas eleccións de 2009, a porcentaxe de votantes situouse no 43% dos cidadáns europeos con dereito a voto, oscilando entre o 90% en países como Luxemburgo e Bélxica (onde o voto é obrigatorio) e o 20% en Eslovaquia. A participación foi inferior ao 50% en 18 dos 27 Estados membros.
Dende a súa fundación no ano 1952, as súas competencias foron ampliadas varias veces, principalmente a través do Tratado de Maastricht en 1992 e o Tratado de Lisboa en 2007.
O Parlamento Europeo ten dous lugares de reunión: o Edificio Louise Weiss en Estrasburgo, Francia, e o complexo de edificios do Espazo Léopold en Bruxelas, Bélxica. A Secretaría Xeral do Parlamento Europeo pola súa parte, o corpo administrativo, ten a súa sede na cidade de Luxemburgo.
Historia
A Comunidade Europea do Carbón e o Aceiro (CECA) estableceu unha 'Asemblea Comunitaria' en setembro de 1952, os 78 membros da cal proviñan dos parlamentos estatais dos estados membros. Esta asemblea foi ampliada en marzo de 1958 para tratar de cubrir tamén a Comunidade Económica Europea e ó Euratom e adoptouse o nome de Asemblea Parlamentaria Europea até 1962 cando foi substituído polo de Parlamento Europeo. En 1979 o Parlamento foi ampliado e os seus membros foron elixidos directamente por vez primeira. Dende aquela, o Parlamento tense expandido a medida que se foron incorporando novos estados á UE.
Composición
alt=|miniatura|Roberta Metsola, presidenta do Parlamento Europeo dende 2022. Artigo sobre as eleccións europeas
O Parlamento Europeo representa a máis de 450 millóns de cidadáns da Unión Europea. Os seus membros son coñecidos como Membros do Parlamento Europeo (MEPs nas súas siglas en inglés). Na actualidade hai 751 MEPs que son renovados cada 5 anos por sufraxio universal. Non existe un sistema uniforme para a elección dos MEPs, cada estado membro elíxeos do xeito que cren axeitado aínda que todos empregan sistemas semellantes de representación proporciónal.
A asignación de asentos para cada estado membro baséase na proporcionalidade decrecente en función da poboación pero ofrecendo ós estados pequenos un maior número de representantes dos que lles corresponderían pola súa poboación. Debido a que o número de MEPs asignados a cada país foi negociado mediante tratados non hai ningunha fórmula para calcular o número de asentos para cada estado.
No 2004, o número de asentos do Parlamento Europeo aumentou temporalmente ata os 788 asentos para acolleren ós representantes dos novos estados membros unidos á UE o 1 de maio do mesmo ano. Actualmente o número é de 751.
A proporción de mulleres MEPs elixidas no 2004 era dun 30,2%, en 1979 era só o 16,5%.
Poderes e funcións
Nin o Parlamento Europeo nin o Consello de Ministros posúen iniciativa lexislativa. Este papel queda reservado para a Comisión Europea. Non obstante, as propostas de lei e as directivas da Comisión teñen que ser aprobadas polo Parlamento e polo Consello para poderen entrar en vigor.
O Parlamento ten o poder de arranxar e bloquear as iniciativas lexislativas naquelas áreas nas que ten competencia de codecisión. Nalgunhas áreas pode aceptar ou vetar as propostas da Comisión e noutras só ten poder consultivo.
O Presidente da Comisión Europea é elixido polo Consello Europeo, aínda que ten que ser ratificado polo Parlamento. O resto dos comisarios tamén teñen que ser ratificados polo Parlamento quen acepta ou rexeita á Comisión presentada polo Presidente da Comisión Europea en bloque.
O Parlamento Europeo exerce unha función de supervision democrática sobre as actividades da UE e en especial sobre aquelas que leva a termo a Comisión Europea. O Parlamento ten o poder de presentar unha moción de censura á Comisión. Neste caso a moción ten que ser secundada por unha maioría de dous terzos para ser aprobada.
Localización
O Parlamento Europeo ten a súa base en tres cidades diferentes. O protocolo do Tratado de Amsterdam require que haxa sesións mensuais na cidade de Estrasburgo, onde está a sede oficial do Parlamento, mentres que as sesións extra e os comités fanse na cidade de Bruxelas. A cidade de Luxemburgo é a sede do Secretariado do Parlamento Europeo.
Na actualidade existe un forte movemento que quere que Bruxelas sexa a capital de tódalas institucións da UE (a Comisión Europea, o Consello Europeo e o Consello da Unión Europea). A pesar disto, e do millón de sinaturas pedindo o seu traslado, Francia oponse fortemente.
Organización
As principais oficinas e órganos do Parlamento son os seguintes:
Lista de comités
Asuntos interiores
Asuntos exteriores
Grupos e partidos políticos
Os partidos políticos con representación no Parlamento Europeo están organizados en grupos políticos, se ben a disciplina de grupo é moi débil e tanto as delegacións estatais como os MEPs a título individual son libres de establecer alianzas segundo crean conveniente.
No 2014 constaba de sete grupos, así como un conxunto de MEPs non adscritos a ningún grupo.
Manon Lescaut (Puccini)
Manon Lescaut é unha ópera en catro actos con música de Giacomo Puccini e libreto en italiano escrito sucesivamente por varias persoas: Ruggiero Leoncavallo, Domenico Oliva, Marco Praga, Giuseppe Giacosa, Luigi Illica, Puccini e Giulio Ricordi. Está baseada na obra L'historie du chevalier des Grieux et de Manon Lescaut (1731) do Abade Prévost, que inspirou tamén a ópera Manon de Jules Massenet. O editor, Giulio Ricordi, e o propio compsitor tamén contribuíron ao libreto. Tan confusa foi a autoría do libreto que ninguén aparece acreditado na portada da partitura orixinal. Foi estreada o 1 de febreiro de 1893 no Teatro Regio de Turín.
Manon Lescaut foi o primeiro grande éxito do compositor. O seu editor non quería ningunha outra ópera sobre a novela do abade Prévost, xa que o compositor francés Jules Massenet xa escribira unha excelente. O que non sabían é que [[Daniel Auber|Auber tamén escribira a súa. Mais Puccini non fixo caso desta solicitude e continuou co seu proxecto.
Puccini colleu algúns elementos musicais empregados en Manon Lescaut de obras que el mesmo escribira con anterioridade. Por exemplo, el madrigal Sulla vetta tu del monte do segundo acto reflicte o Agnus Dei da súa Misa a catro voces de 1880. Outros elementos de Manon Lescaut proceden da súa composición para cordas: o cuarteto Crisantemi (xaneiro de 1890), tres Minuetos (probablemente de 1884) e un Scherzo (1883?). O tema de amor procede da aria Mentia l'avviso (1883).
Tiberio II
Tiberio II Constantino foi emperador bizantino entre o 578 e o 582, elevado en decembro de 574 á categoría de César durante o reinado de Xustino II grazas á influencia da súa esposa Sofía. Ela exerceu o goberno durante os últimos anos del, que estiveron marcados pola inhabilitación mental do emperador, a guerra persa e a persecución monofisita. miniatura|esquerda|Interpretación do busto de Tiberio II, publicada en Romanorvm imperatorvm effigies. Elogijs ex diuersis scriptoribus per Thomam Treteru S. Mariae Transtyberim canonicum collectis (1583) O emperador foi moi popular. Reducíronse os impostos; detívose o acoso á herexía monofisita; os poderes do senado e o dos partidos Verdes e Azuis aumentaron. Formouse un corpo de elite no exército, formado por quince mil bárbaros que co tempo se converteu na chamada garda varega.
Castro de Edreira
O castro de Edreira, tamén chamado O Castelo, é un castro situado na parroquia de Oleiros, no concello coruñés de Oleiros.
Morfoloxía
Consta dun recinto fortificado de forma circular. Ten un diámetro de 150 metros.
Hai indicios de que estivo rodeado na súa totalidade por un talude que hoxe se interrompe polas bandas oeste e sueste, a consecuencia de movementos de terras. Apréciase un socalco pola banda oeste, defendido por un terraplén, a través do cal se pode acceder ó recinto principal.
Conservación
Na actualidade a vexetación cobre gran parte do castro.
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas.
Carlos de Valois
Carlos de Valois, nado en Vincennes o 12 de marzo de 1270   e finado en Nogent-le-Roi o 16 de decembro de 1325, foi o terceiro fillo de Filipe III de Francia e de Isabel de Aragón. Fundou a Casa de Valois rama segundoxénita da Dinastía dos Capetos, a que ocuparía o trono de San Luís coa morte do seu sobriño Carlos IV e o ascenso do seu fillo máis vello, como Filipe VI de Francia.
Traxectoria
Foi armado cabaleiro aos 14 anos e investido como Rei de Aragón polo legado do Papa Martiño IV en 1284, quen declarou a Cruzada Aragonesa. Os seus dereitos sustentábanse no sangue real da súa nai. Ao mesmo tempo, o seu pai convertíao en Conde de Valois. Xamais puido ocupar o trono aragonés e renunciou ao título en 1295, nos termos do Tratado de Anagni.
Foi tamén conde de Anjou, de Maine e de Perche (tras o seu matrimonio en 1290) con Margarida de Anjou-Sicilia; do seu segundo matrimonio obtivo o título de Emperador titular de Constantinopla, (1301–1308), que ostentaría até a morte da súa muller, Catarina de Courtenay. casou en terceiras nupcias (1308) con Mahaut de Chatillon-Saint-Pol. Dos seus tres matrimonios tivo abundante descendencia.
Loitou en Italia en defensa do Papa en 1301, comandou dúas expedicións en Aquitania en nome do seu irmán Filipe IV (1268 e 1314), foi candidato a coroa do Sacro Imperio. Á morte do seu irmán, opúxose ao centralismo do seu sobriño, Luís X, encabezando á nobreza (1314–1315). Faleceu en Nogent-le-Roi e foi enterrado na igrexa dos Xacobinos de París.
Matrimonios e fillos
Contraeu matrimonio por primeira vez en 1290 con Margarida de Anjou-Sicilia (1274–1299), filla do rei Carlos II de Nápoles e María de Hungría. Deste matrimonio naceron:
En 1302 casa novamente con Catarina de Courtenay (1274–1308), emperatriz titular de Constantinopla. Tiveron catro fillos:
Finalmente, en 1308, casou con Mahaut de Châtillon-Saint Pol (1293–1358), filla de Guy de Châtillon, Conde de Saint Pol, coa que tivo catro fillos:
Devanceiros
Devanceiros de Carlos de Valois
Alejandro Arribas
Alejandro Arribas Garrido, nado en Madrid o 1 de maio de 1989, é un futbolista español. Xoga de central e o seu equipo actual é o Real Oviedo da Segunda División.
Traxectoria
Formado nas categorías inferiores do CF Rayo Majadahonda fichou polo Rayo Vallecano no ano 2008, aínda que mediada a tempada foi cedido ao CDA Navalcarnero. Ao ano seguinte afianzade no filial do equipo de Vallecas e debuta co primeiro equipo da man do adestrador Pepe Mel. Tras dar o salto definitivo ao primeiro equipo no verán de 2012 ficha polo CA Osasuna ao rematar o contrato co equpo madrileño.
Tralo descenso do Osasuna rescinde o seu contrato e ficha polo Sevilla FC en 2014. Un ano despois fíxose oficial a súa fichaxe polo Deportivo da Coruña cun contrato por 3 tempadas, con opción a catro.
O 8 de decembro de 2017 anunciouse o seu traspaso ao Club Universidad Nacional (Pumas de la UNAM) mexicano. Arribas firmou por dúas tempadas e media e o traspaso estimouse en millón e medio de euros.
Teoría da probabilidade
A teoría de probabilidade é a teoría matemática que modela os fenómenos aleatorios, o estudo matemático da probabilidade.
Os fenómenos aleatorios contrapóñense ós fenómenos determinísticos, nos cales o resultado dun experimento, realizado baixo condicións determinadas, produce un resultado único ou previsible: por exemplo, a auga quentada a 100 graos centígrados, a presión normal, transfórmase en vapor. Un fenómeno aleatorio é aquel que, malia realizarse o experimento baixo as mesmas condicións determinadas, ten como resultados posibles un conxunto de alternativas: por exemplo, lanzar unha moeda ou un dado.
Os matemáticos pensan en probabilidades como números no intervalo 0 a 1 asignados a "eventos" cuxa ocorrencia ou fallo é aleatorio. As probabilidades P(E) son asignadas ós eventos E de acordo cos axiomas de probabilidade.
A probabilidade de que un evento E ocorra, dada a ocorrencia coñecida dun evento F é a probabilidade condicional de E dado F; o seu valor numérico é (sempre que P(F) sexa non cero). Se a probabilidade condicional de E dado F é a mesma que a probabilidade ("incondicional") de E, entón E e F dise que son eventos independentes. Que esta relación entre E e F é simétrica pode verse máis rapidamente comprobando que é o mesmo que dicir
.
Dous conceptos cruciais na teoría da probabilidade son as variables aleatorias e a distribución de probabilidade.
En 1933, o matemático soviético Andrei Kolmogorov propuxo un sistema de axiomas para a teoría da probabilidade, baseado na teoría de conxuntos e na teoría da medida, desenvolvida poucos anos antes por Lebesgue, Borel e Frechet entre outros.
Esta aproximación axiomática que xeneraliza o marco clásico da probabilidade (a cal obedece á regra de cálculo de casos favorables sobre casos posibles), permitiu a modelación matemática de sofisiticados fenómenos aleatorios. Actualmente, estes fenómenos atopan aplicación nas máis variadas ramas do coñecemento, como pode ser a física (onde corresponde mencionar o desenvolvemento das difusións e o movemento Browniano), ou as finanzas (onde destaca o modelo de Black e Scholes para a avaliación de accións).
Deutsches Zentrum für Luft- und Raumfahrt
O Deutsches Zentrum für Luft- und Raumfahrt e.V (en galego, Centro Espacial Alemán), é a axencia espacial alemá adicada a investigación nacional nos ámbitos da aviación e espacial. O centro forma parte da Helmholtz Association.
Os seus programas de investigación inclúen equipos nacionais e internacionais. Ademais de xestionar a investigación, a DLR representa a Alemaña os membros que representan o Goberno alemán na ESA, a Axencia Espacial Europea, o seu presuposto anual acada uns 846 millóns de euros.
Figueiroa, Tállara, Lousame
Figueiroa é un lugar da parroquia de Tállara no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 14 habitantes (8 homes e 6 mulleres).
Fender Precision Bass
miniatura|300px O Fender Precision Bass, tamén coñecido como P-Bass, é un dos primeiros modelos de baixo eléctrico deseñado por Leo Fender (que se encargou da parte electrónica) e o seu equipo (encargado do corpo e o mastro). O seu prototipo é do ano 1950 e saíu ao mercado en 1951, sendo o primeiro instrumento deste tipo en conseguir a atención dos músicos e ter un uso xeneralizado. Foi un instrumento revolucionario para a época e tivo un grande impacto na música popular dende entón. O seu corpo é moi semellante ao da guitarra Fender Stratocaster.
Na súa configuración estándar, de despois de 1957, o Precision Bass é un instrumento de corpo sólido de catro cordas equipado cunha única pastilla humbucker pickup e un mastro de arce dunha peza de 20 trastes con diapasón de palisandro ou arce.
Antecedentes
O Precision Bass deseñouse para superar eses problemas. O nome "Precision" procede do uso de trastes para tocar afinado máis doadamente en comparación cos contrabaixos sen trastes. Porén, o baixo eléctrico carece das distintivas cualidades acústicas do contrabaixo, ofrecendo un son máis sólido, duro e sostido. Tras a resistencia inicial por parte dos contrabaixistas, o baixo eléctrico fíxose dominante e transformou os ritmos da música popular.
A aceptación do baixo foi inicialmente lenta, xa que os contrabaixistas miraban ao novo instrumento co mesmo desagrado que os guitarristas á súa irmá de corpo sólido, a Telecaster. Unha das primeiras en incorporar o novo instrumento foi a banda do vibrafonista e batería Lionel Hampton, coa axuda porterior do respaldo do baixista de Elvis Presley Bill Black, que comezou a usar un Precision Bass durante a rodaxe de Jailhouse Rock.
Fender tamén entregou un dos primeiros Precision ao baixista de sesión e arranxador dos Ánxeles Shifty Henry. Monk Montgomery converteuse no segundo intérprete de jazz en popularizar o baixo de Fender; primeiro tocando con Lionel Hampton; e despois co seu irmán, o guitarrista Wes Montgomery. En 1954 Henry e Montgomery aparecían en anuncios de Fender. Cara finais da década dos 50 o P-Bass estaba finalmente gañando aceptación entre os baixistas de rock 'n roll e country, así como entre guitarristas como Carol Kaye, unha guitarrista de jazz que se fixo coñecida polo seu traballo como baixista no consorcio de músicos de sesión dos Ánxeles coñecido como The Wrecking Crew.
Historia
Para a construción do primeiro prototipo, Leo Fender e George Fullerton baseáronse na guitarra Telecaster, que eles mesmos presentaran pouco antes. Imaxinaron que para conseguir unha guitarra-baixa tan só terían que modificar as dimensións do mastro da guitarra, e tras varios experimentos por ensaio e error establecieron a medida que hoxe consideramos estándar, 34 polgadas. Para a construción destes primeiros prototipos tiveron que empregar cordas de contrabaixo de tripa, que eles mesmos recortaran para axustalas ás dimensiones reducidas do diapasón, e ás que envolveran cun arame metálico para excitar a resposta das pastillas. Do mesmo xeito, empregaron caravillas de contrabaixo.​ Debido a que o corpo do instrumento resultaba moi grande e pesado, Leo Fender deulle o deseño dobre cutaway, para mellorar o balance do instrumento e alixeirar o seu peso.
Os instrumentos de produción baseados neste prototipo presentaban xa cordas de metal flatwound fabricadas por Squier,​ caravillas fabricadas pola firma alemá Schaller, e unha única pastilla de bobinado simple con dous controis, ton e volume. O mastro estaba fixado con parafusos ao corpo do instrumento, o que permitía a súa fabricación en serie, disminuíndo os custos de produción. Dando por sentado que os músicos usarían o polgar para pulsar as cordas, Leo Fender incluíu un bloque de madeira unido con parafusos ao corpo baixo as cordas para facilitar esa postura. Engadíronse cubrepastillas de metal cromado que proporcionaban illamento eléctrico ás pastillas, e, por último, incluíanse muteadores de goma sobre as cordas para reducir o sustain do instrumento.
Xunto ao Precisión Bass orixinal, Leo Fender presentou o seu amplificador Bassman, un modelo que deseñou especificamente para reproducir as baixas frecuencias propias do instrumento e que sería adoptado máis tarde de forma entusiasta por guitarristas de Jazz de todo o mundo.
Aterosclerose
A aterosclerose é unha enfermidade vascular crónica e progresiva que adoita manifestarse na idade adulta ou na idade avanzada. A aterosclerose é unha forma de arteriosclerose caracterizada pola inflamación crónica da túnica íntima (a capa máis interna das arterias que está en contacto directo co sangue) das arterias de grande e medio calibre; inflamación que se debe esencialmente, pero non só, á acumulación e oxidación das lipoproteínas na parede arterial (chronic lipid-driven inflammatory disease) e que produce un conxunto dinámico de lesións multifocais, cuxa máis común é a placa aterosclerótica.
A aterosclerose é causada pola combinación de múltiples factores (etioloxía multifactorial e factores de risco cardiovascular (CV) : factores xenéticos (familiaridade), fume, hipercolesterolemia, síndrome metabólica, diabetes mellitus, hipertensión, obesidade, hiperhomocisteinemia, sedentarismo. A estes engádense outros factores para os cales as evidencias adoitan ser menos estritas: alcohol, axentes infecciosos (especialmente Chlamydophila pneumoniae), periodontite, algunhas doenzas inflamatorias crónicas coma broncopneumopatía crónica obstrutiva, a artrite reumatoide, as doenzas renais crónicas.  A multiplicidade de posibles axentes etiolóxicos e a longa evolución de décadas das lesións reflíctense na extrema complexidade do proceso de formación patolóxica (patoxénese).
Dado que é impensable restaurar a integridade nas paredes vasculares de todo o sistema arterial, a intervención terapéutica debe dirixirse principalmente á prevención primaria (prevención da doenza aterosclerótica) a través do control dos factores de risco "CV", con medidas comportamentais (dieta, exercicio físico e hábitos de vida) e farmacolóxicos (ex. antidislipidémicos, antihipertensivos, hipoglicemiantes, ácidos graxos omega-3, ácido acetilsalicilico). A terapia farmacolóxica é indispensable na prevención secundaria (prevención de eventos 'CV' na aterosclerose sintomática): os fármacos antiagregantes plaquetarios son esenciais para impedir a formación de trombos; a acción da estatina e dos inhibidores de ACE van moito máis alá dos seus efectos sobre o colesterol e a presión arterial. Non obstante, a eficacia máxima dos distintos tratamentos farmacolóxicos nos ensaios clínicos non supera o 30-40% da redución das ocorrencias de CV. A estenose severa das arterias pódese tratar cirúrxicamente (por exemplo, endoarterectomía, stent, bypass).
A intensa pescuda ten como obxecto o estudo de fenómenos autoinmunes na aterosclerose e preparación de vacinas. Espérase con estas investigacións poder limitar o estrago da parede do vaso arterial. Outro campo da nova exploración é a busca de terapias eficaces para lesións lesion-targeted, isto é, medicamentos que poden ser dirixidos de forma selectiva cara as áreas das lesións.
Etimoloxía
miniatura|Vídeo con subtítulos O termo ateroma (do grego athere, "papa") foi usado polo fisiólogo suízo Albrecht von Haller en 1755 na obra  Opuscula Pathologica  para indicar o material pultáceo contido nas placas, para salientar as similitudes cos "tumores" císticos, anteriormente clasificados no esteatoma para o contido sebáceo, ateroma para o contido pultáceo e melicéride para contido similar ao mel. En 1829 o francés Jean Lobstein, no seu "Traité d'Anatomie Pathologique", introduciu o termo arteriosclerose para describir o espesamento e o aumento da consistencia das arterias. O termo aterosclerose foi suxerido por Marchand en 1904 para indicar a presenza do ateroma e do endurecemento da parede arterial. Nos últimos anos, é común utilizar a denominación aterotrombose para destacar a estreita ligazón entre aterosclerose e trombose; Willerson fala de aterotrombosclerose. .
Antonio López del Arco
Antonio Rodríguez López del Arco, nado en 1873 e finado en Madrid o 16 de maio de 1956, foi un xornalista, editor e escritor español.
Traxectoria
Sendo mozo editou o periódico El Estudiante e despois fundou a segunda época de Gil Blas. Foi redactor de El Demócrata de Madrid e dirixiu Barcelona Cómica de Barcelona. Fundou en Lugo El Sui Generis en 1891, e colaborou en Ilustración Ibérica, La Saeta e El Iris. Creou unha editora co seu nome onde publicou Revista Cosmopolita. Fundou despois Economía e editou o Anuario Informativo de la Banca y la Industria. Creou a Agencia Arco de información.
Vida persoal
Casou con Ana Soler Cervello.
Vigo Foot-ball Club
O Vigo Foot-ball Club foi un equipo de fútbol da cidade de Vigo, fundado no ano 1905.
Traxectoria
miniatura|dereita|Equipo do Vigo F.C. en 1912. miniatura|dereita|O Vigo na final de Copa de 1908. Vigo foi unha das cidades polas que entrou o fútbol na península, de man de mariñeiros e traballadores británicos. As primeiras demostracións do deporte foron por parte do equipo da empresa británica Eastern Telegraph Company que estaba instalando o cable telegráfico entre as illas e Vigo para dende alí conectar con Lisboa. Este equipo chamouse Exiles Foot-Ball Club e disputou varios encontros contra as tripulacións mercantes e militares británicas de paso polo porto vigués. Pronto se crearon os primeiros equipos mixtos entre galegos e británicos, como por exemplo o Petit FC.
Seguindo o exemplo de Barcelona, onde en 1899 se fundaron o FC Barcelona e o FC Catalá, en Vigo fundouse en 1905 o Vigo Foot-ball Club e o Fortuna Foot-ball Club. O Vigo F.C. vestiría unha camisa metade branca e metade vermella con pantalón branco, e xogaba no Campo de Coia. Foi fundado por un grupo de alumnos da Escola de Artes e Oficios liderados polo deportista Manuel Ocaña, que se converteu no primeiro presidente do club.
Dende as súas orixes foi o club referencia e absorbeu en 1906 ao New Club, formado pouco antes, consolidando un proxecto que o levou a disputar a final do Campionato de España en 1908 ante o Real Madrid, final que perdeu por 2-1.
Rickenbacker
Fundación
A compañía fundouse como a "Ro-Pat-In Corporation" por Adolph Rickenbacher e George Beauchamp en 1931 para vender guitarras eléctricas hawaianas deseñadas por Beauchamp. Eles elixiron o nome comercial Rickenbacher (posteriormente cambiado a Rickenbacker) para esas guitarras, aínda que os primeiros exemplares levaban a marca "Electro".
A compañía tamén vendía amplificadores para as súas guitarras eléctricas. Un fabricante de radios dos Ánxeles chamado Van Nest deseñou o primeiro modelo de amplificador producido pola empresa. Pouco despois, o enxeñeiro Ralph Robertson seguiu desenvolvendo os amplificadores, e na década dos 40 polo menos 4 modelos distintos estiveron dispoñibles. James B. Lansing, da Lansing Manufacturing Company, deseñou o altofalante do modelo profesional de Rickenbacker. Durante o principio dos anos 40 os amplificadores da compañía eran ás veces reparados por Leo Fender, que tiña unha tenda de reparacións que evolucionou na Fender Electric Instrument Manufacturing Company.
Guiende, Tállara, Lousame
Guiende é un lugar da parroquia de Tállara no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 66 habitantes (37 homes e 29 mulleres).
Leira, Rebordelos, Carballo
Leira é un lugar da parroquia de Rebordelos no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 14 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 8 homes e 6 mulleres.
O "Mar Baixo de Leira" é un tramo de costa da parroquia de Rebordelos que vai dende a Punta Mortaxa ata Visinande. Comprende varias praias dende A Arnela ata Leira.
San Cristovo, Monterrei
San Cristovo é unha parroquia do concello ourensán de Monterrei na comarca de Verín. No ano 2007 tiña 157 habitantes (79 homes e 78 mulleres) nunha soa entidades de poboación, o que supón unha diminución de 37 habitantes en relación ao ano 2000.
Signs
Signs é un filme de ciencia ficción e terror escrito e dirixido por M. Night Shyamalan que foi estreado no 2002. Foi producido polo propio Shyamalan, Frank Marshall, Kathleen Kennedy e Sam Mercer. Foi distribuído comercialmente por Touchstone Pictures nos cines, e por Touchstone Home Entertainment no formato de vídeo. A historia céntrase nun antigo sacerdote episcopaliano chamado Graham Hess, interpretado por Mel Gibson, que descobre unha serie de círculos nos cultivos da súa granxa. Hess descobre pouco a pouco que o fenómeno é produto de vida extraterrestre. Tamén está protagonizado por Joaquin Phoenix, Rory Culkin e Abigail Breslin. Signs explora temas como a fe, a bondade e o extraterrestre.
Despois da súa estrea nos cines dos Estados Unidos o 2 de agosto de 2002, o filme recadou $227 966 634. Gañou $180 281 283 máis a través da estrea internacional do filme, conseguindo un total de $408 247 917. Considerando o seu orzamento de $72 millóns, foi considerado un grande éxito financeiro, ademais de ter unha boa acollida por parte da crítica, que eloxiou a atmosfera e a historia. O filme foi nomeado a numerosos premios, incluíndo o da Sociedade de Críticos de Cine en Liña e os Premios Empire.
Sinopse
Graham Hess (Mel Gibson) é un pastor protestante que vive cos seus dous fillos (Rory Culkin e Abigail Breslin), e co seu irmán Merrill (Joaquin Phoenix), unha antiga estrela do béisbol que traballa nunha gasolineira. Despois da morte da súa muller nun accidente de tráfico, Graham perde a fe e, en consecuencia, abandona ós seus fregueses. Unha boa mañá, ó espertar, decátase de que os seus fillos non están na casa e que os cans non deixan de ladrar. Atópaos nos campos de millo que rodean a súa granxa, onde os nenos fixeron un descubrimento aterrecedor: un misterioso debuxo de círculos e liñas de máis de 150 metros de lonxitude apareceron nos campos de millo inexplicablemente.
FC Twente
O Football Club Twente é un club de fútbol neerlandés, da cidade de Enschede. Fundouse en 1965 e compite na Eredivisie.
Liga de Campións da UEFA 2018-19
A final xogouse no Wanda Metropolitano de Madrid, España.
Muhammad Ali Jinnah
Muhammad Ali Jinnah, nado como Mahomedali Jinnahbhai (en મહમદ અલી ઝીણાભાઇ) en Karachi o 25 de decembro de 1876 e finado na mesma cidade o 11 de setembro de 1948, foi un avogado, político e fundador de Paquistán. Jinnah actuou como líder da Liga Musulmá Panindia dende 1913 ata a creación de Paquistán o 14 de agosto de 1947, sendo o primeiro Gobernador Xeral do país ata a súa morte. Foi coñecido en Paquistán como Quaid-i-Azam ("Gran líder") e Baba-i-Qaum, "Pai da nación"). O día do seu nacemento está considerado festa nacional no país.
FC Twente
Cadro actual
15px
Liga de Campións da UEFA 2018-19
Rolda previa
!colspan=4|Semifinais
Muhammad Ali Jinnah
Traxectoria
Jinnah naceu na mansión Wazir en Karachi, e estudou para avogado no Lincoln's Inn de Londres. Trala súa volta á India Británica, entrou no Bombay High Court, e comezou a interesarse na política nacional, que acabou por substituír a práctica legal. Jinnah acadou prominencia no Congreso Nacional Indio nas dúas primeiras décadas do século XX. Neses primeiros anos da súa carreira política, Jinnah avogou pola unidade hindú-musulmá, axudando á creación do pacto de Lucknow de 1916 entre o Congreso e a Liga Musulmá Panindia, na que Jinnah tamén era prominente. Foi tamén un líder clave na All India Home Rule League, e propuxo un plan de reforma constitucional de catorce puntos para salvagardar os dereitos políticos dos musulmáns. Porén, en 1920, dimitiu do Congreso cando este acordou unha campaña de satyagraha, que consideraba como anarquía política.
Liga de Campións da UEFA 2018-19
Oitavos de final
Os partidos de ida xogáronse o 12, 13, 19 e 20 de febreiro, e os de volta o 5, 6, 12 e 13 de marzo de 2019.
Muhammad Ali Jinnah
Traxectoria
En 1940, Jinnah pasara a crer que os musulmáns do subcontinente indio deberían ter o seu propio estado. Ese ano, a Liga Musulmá, liderada por Jinnah, aprobou a resolución de Lahore, que pedía un estado separado. Durante a Segunda guerra mundial, a Liga aumentou a súa forza mentres os líderes do Congreso estaban en prisión, e nas eleccións provinciais de 1946 gañaron a maioría dos escanos reservados para os musulmáns. Finalmente, o Congreso e a Liga non foron quen de lograr unha fórmula de poder compartido para que o subcontinente se mantivese unido nun único estado, levando a todos os partidos a acordar a independencia dunha India predominantemente hindú e un Paquistán de maioría islámica.
Liga de Campións da UEFA 2018-19
Cuartos de final
Os partidos de ida xogáronse o 9 e 10 de abril, e os de volta o 16 e 17 de abril de 2019.
Semifinais
Os partidos de ida xogáronse o 30 de abril e 1 de maio, e os de volta o 7 e 8 de maio de 2019.
Muhammad Ali Jinnah
Traxectoria
Como primeiro Gobernador Xeral de Paquistán, Jinnah traballou para establecer o goberno e as políticas do novo estado, e para axudar os millóns de inmigrantes musulmáns que chegaran dende a India a Paquistán trala independencia, supervisando persoalmente o establecemento de campos de refuxiados. Jinnah faleceu aos 71 anos en setembro de 1948, só un ano despois de que Paquistán obtivese a independencia do Reino Unido. Deixou un profundo e respectado legado en Paquistán. Segundo o seu biógrafo Stanley Wolpert, permanece como o maior líder do país.
Liga de Campións da UEFA 2018-19
Estatísticas
Nas estatísticas non se teñen en conta as roldas previas.
Máximos goleadores
Fonte:
Equipo da tempada
O 2 de xuño de 2019, a UEFA elixiu os 20 xogadores que conformaron o mellor equipo do campionato.
Rebordelos, Rebordelos, Carballo
Rebordelos é un lugar da parroquia de Rebordelos no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 79 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 41 homes e 38 mulleres.
Cestro, Rebordelos, Carballo
Cestro é un lugar da parroquia de Rebordelos no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 18 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 8 homes e 10 mulleres.
Soiuz 11A510
O Soiuz 11A510 foi o nome dun foguete espacial da antiga Unión Soviética derivado do mísil R-7 usado unicamente en dúas ocasións, entre 1965 e 1966.
Características
O Soiuz 11A510 foi unha variante dos foguetes da familia Soiuz que usaba unha segunda etapa Vostok e unha terceira etapa Tsyklon. Foi usado para lanzar dous satélites da familia RORSAT que simulaban utilizar enerxía nuclear.
El Sui Generis
El Sui Generis foi un periódico editado en Lugo entre 1891 e 1892.
Historia e características
Apareceu en abril de 1891. Periódico decenal fundado por Antonio López del Arco. Editábase na imprenta de Gerardo Castro Montoya. Publicou a Biblioteca de El Sui Generis na que apareceron Átomos de Ramiro Vieira Durán e Ensayos poéticos de Bautista Varela Balboa. Cambiou o seu título por El Heraldo en outubro de 1892.
Marracín de Abaixo, Tállara, Lousame
Marracín de Abaixo é un lugar da parroquia de Tállara no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 60 habitantes (32 homes e 28 mulleres).
Artés (automóbil)
Artés foi un fabricante español de automóbiles.
Historia da empresa
A empresa José Artés de Arcos SA de Barcelona iniciou a produción de automóbiles en 1966. Separadamente dos automóbiles, a compañía tamén fabricaba compoñentes para esta industria. Na década de 1970, puxo fin á produción.
Guepardo
Os Guepardo eran automóbiles de Fórmula 4.
Campeador
O Campeador presentouse en 1967 no Salón do Automóbil de Barcelona. O prototipo era un coche deportivo con motor traseiro e carrozaría de fibra de vidro de plástico reforzado similar ao Ford GT40. O motor era dun Renault 8 Gordini, un catro cilindros de 1.255 cc de desprazamento e 103 CV. Para a produción en serie estaba previsto a utilización dun motor SEAT de 1.500 cc e 140 CV. Pero nunca chegou. O proxecto do Campeador tivo que ser abandonado tras un incendio nos talleres Zipo de Barcelona, onde se ía a construír o modelo. Soamente quedou o prototipo, que foi restaurado e máis tarde, case 40 anos logo da súa fabricación, foi exposto no Auto Retro 2007 de Barcelona por xentileza da Colección Ramón Magriñá.
Gato Montés
miniatura|Artés Gato Montés de 1971 Foi un todo terreo de seis rodas anfibio. Foi presentado en 1971 no Salón do Automóbil de Barcelona e producido en pequenas series. Opcionalmente podía montar un motor de Bultaco con 250 cc de dous cilindros, ou o motor de pistón do Citroën 2CV con 602 cc de desprazamento. Pódese ver unha unidade no museo do automóbil Collecció d'Automòbils de Salvador Claret en Sils, Xirona.
Gran Premio dos Países Baíxos de 1966
O Gran Premio dos Países Baixos de 1966 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 24 de xullo de 1966 no circuíto de Zandvoort. Foi a quinta carreira da tempada de Fórmula Un de.
A carreira foi o 16º Gran Premio dos Países Baixos desde que se celebrou por primeira vez en 1948. Levouse a cabo sobre 90 voltas ao circuíto de catro quilómetros cunha distancia de carreira de 382 quilómetros.
Resumo da carreira
Brabham, de 40 anos, mostrouse molesto polas noticias de prensa sobre a súa idade e, nun truco moi infrecuente, no Gran Premio dos Países Baixos de 1966, dirixiuse ao seu coche na grella de saída antes da carreira cunha longa barba falsa e apoiándose nun bastón antes de saír para gañar a carreira.
A carreira foi a terceira consecutiva gañada polo piloto australiano campión do mundo en e, Jack Brabham no seu Brabham BT19. O piloto británico, campión do mundo de, Graham Hill terminou segundo no seu BRM P261, cunha volta por diante do resto de participantes. O vixente campión do mundo Jim Clark logrou o seu primeiro podio do ano no seu Lotus 33.
A vitoria de Brabham aumentou a súa vantaxe de puntos a 16 puntos por encima de Hill, e co compañeiro de Hill no equipo BRM Jackie Stewart dous puntos máis afastado.
Mauricio, emperador
Traxectoria
Orixinario da rexión de Capadocia, Mauricio foi nomeado sucesor por Tiberio II unha semana antes de morrer (segundo parece, envelenado por un prato de amoras).
Pouco logo da súa subida ao trono, interveu na guerra de sucesión que enfrontaba aos membros da dinastía sasánida en Persia. O rei Hormisdas foi deposto e asasinado nun golpe de estado en 590, e o seu fillo, o futuro Cosroes II refuxiouse en territorio bizantino. Mauricio prestoulle axuda militar para recuperar o trono, o que logrou ao ano seguinte. A cambio da axuda bizantina, Persia cedeu ao imperio a Armenia persa e a Mesopotamia oriental, ademais de asinar un tratado de paz que se mantería durante todo o goberno de Mauricio.
Con todo, os eslavos e os ávaros devastaron durante o seu reinado a rexión dos Balcáns, atacaron Tesalónica (en 584 e 586), e chegaron nas súas incursións ata o Peloponeso. Mauricio dirixiu contra eles varias campañas, que tiveron éxito, pero deixaron exhaustos os recursos do Imperio. No oeste, organizou os exarcados de Rávena e de Cartago para a mellor defensa dos dominios bizantinos en Italia e no norte de África. A importancia que concedía aos territorios de Occidente faise evidente no testamento que redactou en 597, ao sentirse gravemente doente, no que legaba o goberno de Constantinopla ao seu primoxénito, Teodosio, en tanto que Tiberio, o seu segundo fillo, recibía o dominio de Italia e as illas occidentais, con sede en Roma.
Durante o reinado de Mauricio, o Imperio debeu soster guerras case interminábeis en todas as fronteiras. A escaseza de fondos ocasionou varios levantamentos militares: xa en 588 tivo lugar unha rebelión en Oriente por mor da redución das racións militares, e en 599 12.000 soldados bizantinos prisioneiros foron executados polos ávaros ao negarse o emperador a pagar un rescate. En 602, cando ordenou que o exército dos Balcáns pasase o inverno alén do Danubio, produciuse unha rebelión que terminou co reinado de Mauricio. Os soldados amotinados avanzaron cara a Constantinopla baixo o mando dun dos seus centurións, Focas. Mauricio creu que varios dos membros da súa familia o traizoaran, e ordenou deter ao seu fillo, Teodosio, e ao seu sogro, Xermano. Teodosio foi azoutado publicamente, e Xermano refuxiouse en Santa Sofía. Entón producíronse revoltas na cidade, e Mauricio, xunto coa súa esposa e os seus oito fillos, cruzou o Mar de Mármara e refuxiouse en Nicomedia. O seu fillo Teodosio fuxiu a Persia, ou, polo menos, un personaxe que pretendía ser Teodosio refuxiouse na corte de Cosroes II, quen aproveitaría posteriormente a situación para declarar a guerra ao Imperio Bizantino. Cando as tropas de Focas entraron na capital, enviouse de inmediato unha forza en busca de Mauricio, e tanto el como os seus catro fillos menores foron sumariamente executados e decapitados.
É tamén coñecido por ser o autor do tratado militar Strategikon, en doce libros, baseado na súa experiencia militar e considerado como a única obra de importancia sobre armas combinadas anterior á Segunda Guerra Mundial. Segundo algúns autores, o tratado non é obra súa, senón dun dos seus xenerais.
O emperador Mauricio é venerado como santo na Igrexa Ortodoxa.
Mario Götze
Mario Götze, nado en Memmingen o 3 de xuño de 1992, é un futbolista alemán. Xoga de mediapunta e é internacional coa selección alemá.
Traxectoria
Götze xogou nas categorías inferiores do Borussia Dortmund antes de xogar no primeiro equipo de 2009 a 2013, onde gañou dúas ligas e unha copa, e chegou á final da Liga de Campións da UEFA na tempada 2012-13.
En abril de 2013, Götze fichou polo Bayern de Múnic a cambio de 37 millóns de euros.
Víctor Català
Caterina Albert i Paradís, nada en L'Escala o 11 de setembro de 1869 e finada na mesma vila o 27 de xaneiro de 1966, foi unha escritora catalá da Renaixença, máis coñecida polo pseudónimo literario de Víctor Català.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia burguesa. Estudou en Xirona e xa dende moi nova amosou inclinacións artísticas, en especial polo debuxo, a pintura e a poesía, sendo as súas primeiras composicións xuvenís en lingua castelá. En 1890 morreu seu pai e Caterina quedou encargada de administrar o patrimonio familiar. En 1897, escribiu a súa primeira obra importante, obra dramática romántica, El setè, sant matrimoni.
En 1898 concorreu aos Jocs Florals de Olot, onde resultan premiados o seu poema El llibre nou e o seu monólogo La infanticida, que escandaliza pola súa temática e o ton no que estaba escrito, aumentando o escándalo ao saber o xurado que fora unha muller quen o escribira. Por mor disto Catarina dende 1900 utiliza o alcume de Víctor Català. En 1901 sae do prelo o libro de poesías El cant dels mesos e comeza a colaborar na revista Joventut ata o seu peche en 1906. Quatre monòlogs aparece en 1902 e nese ano sae tamén Drames rurals, libro de relatos que se converte nun éxito de vendas e crítica.
dereita|miniatura|Nicho de Caterina Albert.
Vences, Monterrei
Santa Baia de Vences é unha parroquia do concello ourensán de Monterrei na comarca de Verín. No ano 2007 tiña 260 habitantes (127 homes e 133 mulleres) nunha soa entidade de poboación, o que supón unha diminución de 4 habitantes en relación ao ano 2000.
Catecismo do labrego
O Catecismo do labrego é unha obra literaria en prosa escrita por Valentín Lamas Carvajal, en colaboración con Arturo Vázquez Núñez, publicada en 1889 baixo o pseudónimo de Frei Marcos da Portela.
Características
Comezou a súa publicarse en 1888 na revista O Tio Marcos d'a Portela e levaba por título Catecismo do Gallego. O ano seguinte, 1889, editouse de xeito independente en El Eco de Orense co título completo de Catecismo da doutrina labrega composto por R. P. M. Fr. Marcos da Portela, Doutor en Teoloxía Campestre. Tivo un elevado número de edicións, incluíndo as das coleccións Biblioteca das Letras Galegas, Biblioteca 114 e Biblioteca Galega 120, e acadou un enorme éxito popular.
Edicións en galego
O libro foi incluído na Biblioteca das Letras Galegas de Edicións Xerais de Galicia, na Biblioteca de Autores Galegos do Diario 16 de Galicia, na Biblioteca 114 de El Correo Gallego e na Biblioteca Galega 120 de La Voz de Galicia.
Seitán
right|miniatura|300px|Un anaco de seitán.
O seitán é un produto alimenticio orixinario de Asia oriental, elaborado a partir do glute de trigo, que presenta un alto contido proteico. O xeito tradicional de elaboralo consiste en lavar unha masa de fariña triga con auga, para separar o glute do amidón, aínda que actualmente se separa industrialmente e se pode mercar o glute en po, que despois se ferve nun caldo con salsa de soia, alga kombu e xenxibre. Segundo o Oxford Dictionary, a orixe da verba seitán estaría na expresión xaponesa shokubutsusei tanpaku, proteína vexetal.
É unha receita moderna, propia da cociña macrobiótica, baseada en elaboracións de glute tradicionais da China e o Xapón. Adóitaselle chamar de "carne vexetal", xa que o seu aspecto é semellante unha vez cociñado. Pódese arranxar de moitos xeitos: fritido, rebozado, en estofado, empanado, coma base de albóndegas etc. Pode ser un substituto parcial da carne animal polo seu bo contido de proteínas. No Xapón existe un produto semellante chamado fu.
Características culinarias
Contendo unha elevado porcentaxe de proteínas, pode axudar a reducir o colesterol, e diminúe o risco da inxesta de antibióticos e hormonas que se poden atopar en vestixios nalgunhas producións de carne animal. Polo seu menor custo, é de uso frecuente no canto da carne na cociña asiática, gastronomía vexetariana, gastronomía budista, macrobiótica e dietética. O glute de trigo é moi popular na China.
Miniature Sensor Technology Integration
miniatura|256px|MSTI 2 antes do lanzamento. Miniature Sensor Technology Integration ou MSTI foi unha familia de satélites estadounidense militares.
Características
Os satélites MSTI concebíronse como satélites de baixo custo lanzados para probar novos sensores no marco da Iniciativa de Defensa Estratéxica da Forza Aérea dos Estados Unidos. Planificáronse cinco satélites MSTI, aínda que finalmente se enviaron tres a órbita, cos outros dous cancelados.
MSTI 1
MSTI 1 tivo a misión de obter imaxes no infravermello de varias illas no océano Pacífico oriental durante catro días. Tiña unha masa de 150 kg e estaba estabilizado por un sistema a reacción usando gas frío. As imaxes eran enviadas a estacións en terra mediante un transmisor en frecuencia modulada. Foi lanzado o 21 de novembro de 1992 mediante un foguete Scout G1 a unha órbita de 289 x 366 km e 96,7º de inclinación orbital.
MSTI 2
MSTI 2 foi lanzado mediante outro Scout G1 na última engalaxe desde modelo de foguete o 9 de maio de 1994. A súa misión, de seis meses de duración, foi demostrar a capacidade de seguimento de mísiles desde satélite. Conseguiu localizar e seguir con éxito o lanzamento dun mísil de proba Minuteman 3. O satélite obtivo máis de tres millóns de imaxes no infravermello durante a súa misión e fallou aos cinco meses en órbita, posiblemente a un impacto con lixo espacial.
MSTI 3
MSTI 3 levaba tres sensores a bordo:
Deputado, deputada
miniatura|dereita|300px|Gravado do edificio do Congreso dos Deputados de [[España en Madrid, (1843).]] Deputado, integrante dun Parlamento ou dunha Cámara dos Deputados. Nos sistemas bicamerais xeralmente integran a cámara baixa, mentres que a cámara alta está integrada polos senadores. Representan a soberanía popular.
Teñen a responsabilidade de ser os representantes do pobo e nos sistemas democráticos son elixidos polo voto libre e segredo dos cidadáns.
No Reino Unido e noutros países que seguen o seu sistema parlamentario os deputados coñécense como Membros do Parlamento (Member of Parliament en inglés, frecuentemente abreviado en MP)
Parlamento Europeo
Os deputados da Unión Europea coñécense como eurodiputados. Na primeira lexislatura do Parlamento Europeo, os deputados da Unión Europea do 1 de maio de 2004 con 25 países membros, o número de eurodiputados elevouse temporalmente a 788. Carecen de iniciativa lexislativa.