cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Peter Revson
1963-1974 Fórmula Un, TransAm, Can-Am e Indianápolis
miniatura|left| Peter Revson no Gran Premio do Canadá de 1972 en Mosport Park, 23 de setembro de 1972. Revson poucos minutos despois de lograr a Pole Position, e estrelarse na seguinte volta.
Nas 500 Millas de Indianápolis de 1969 Revson foi o mellor novato, quedando en quinto lugar na carreira. Pilotaba un Brabham-Repco, que tivo problemas do carburador. Durante unha elección posterior á carreira, foi seleccionado como finalista para novato do ano. Ese ano Revson logrou sete acabados no top cinco da serie TransAm, pilotando un Mustang.
O Aparral
O topónimo galego O Aparral pode referirse a:
Peter Revson
1963-1974 Fórmula Un, TransAm, Can-Am e Indianápolis
En 1970 asociouse con Steve McQueen para lograr o segundo lugar nas 12 Horas de Sebring. O mesmo ano Revson pilotou con Mark Donohue no equipo de fábrica de Penske Racing, no SCCA Trans Am. El pilotou un Lola Racing Cars L&M especial e converteuse nun dos pilotos principais na serie de carreiras Can-Am. Revson uniuse a McLaren en, converténdose no primeiro estadounidense en gañar o campionato Can-Am. Esa mesma tempada terminou segundo nas 500 Millas de Indianápolis logo de rexistrar o mellor tempo de clasificación.
Competiu na Indy 500 cada ano desde 1969 ata 1973. En 1972, Revson foi fichado polo equipo McLaren de Fórmula 1. Permaneceu co equipo por dous anos, gañando o Gran Premio do Reino Unido de 1973 e o Gran Premio do Canadá de 1973. Marchou a Shadow en. É o último piloto nado nos Estados Unidos en gañar unha carreira de Fórmula Un (Mario Andretti, que gañou posteriormente, é un estadounidense naturalizado).
Morte
Revson morreu durante unha sesión de probas antes do Gran Premio de Suráfrica de 1974 en Kyalami. Mentres pilotaba o UOP Shadow-Ford Ford DN3, sufriu unha avaría na suspensión dianteira, e estrelouse con forza contra a barreira Armco no exterior da "Barbecue Bend", e morreu.
Tony Southgate, deseñador do DN3, (Motorsport Magazine, xuño de 2012, páxina 84) - "Revvie era un tipo fabuloso, tolerante, encaixaba ben, e un moi bo piloto, pero traxicamente non estivo connosco moito tempo. Clasificouse na 2ª fila na Arxentina e na fila 3 en Brasil. Logo, el e eu, o noso xefe de mecánicos Pete Kerr e outros dous mecánicos fomos a Kyalami para as probas antes do GP de Suráfrica. Revvie ía moi ben, moi contento co coche, e logo non apareceu. Saímos correndo á parte de atrás do circuíto e atopamos o coche enterrado baixo as barreiras Armco no exterior dunha curva rápida. Peter xa estaba na ambulancia e marchara. Telefonei ao hospital, e dixéronme que tiña que ir á morgue e identifícalo. Cando se soubo a noticia, desatouse o inferno, xornalistas golpeando na miña porta do hotel, entón o avogado da familia Revson chegou e tomou o control."
"Estabamos usando moito titanio no DN3, que era un novo material bastante común entón. O titanio é fodido, ten que mecanizarse ben e puírse a superficie e unha rótula que tiña un mecanizado basto fallara. Só había unha barreira Armco e o coche, en lugar de ser desviado ou detido, metérase baixo a barreira ata a cabina do piloto. Sentíame persoalmente responsable. Foi un momento moi difícil. O glamour da Fórmula 1 desaparecera, substituído por unha especie de soidade. Só tiña que traballar. Por suposto substituín todos os compoñentes de titanio por aceiro antes da seguinte carreira."
Foi o segundo Revson a perder a súa vida nas carreiras, o seu irmán Douglas morreu nun accidente en Dinamarca en 1967. Peter e Douglas Revson están enterrados xuntos nunha cripta no Ferncliff Cemetery de Hartsdale, Nova York. A autobiografía de Revson, 'Speed with Style' (velocidade con estilo), co-escrito con Leon Mandel, foi publicado postumamente por Doubleday & Company en 1974.
Revson foi substituído por Tom Pryce, quen morreu tres anos máis tarde no mesmo Gran Premio.
Resultado completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Complexo de recoñecemento da orixe
miniatura|260px|Papel potencial de Cdc6 na iniciación da replicación do ADN. En bioloxía molecular, o complexo de recoñecemento da orixe, abreviado como ORC (do inglés origin recognition complex), é un complexo para a unión ao ADN de 6 subunidades presente en todos os eucariotas, que se une de maneira dependente do ATP ás orixes de replicación. As subunidades deste complexo están codificadas polos xenes ORC1, ORC2, ORC3, ORC4, ORC5 e ORC6 humanos. O ORC é un compoñente esencial para a replicación do ADN en eucariotas, e únese á cromatina nas orixes de replicación durante o ciclo celular. O ORC dirixe a replicación do ADN por todo o xenoma e é necesario para a súa iniciación. O ORC únese nas orixes de replicación e serve como os alicerces para a ensamblaxe do complexo de pre-replication (pre-RC), que comprende Cdc6, Tah11 (tamén chamado Cdt1), e o complexo Mcm2-Mcm7. A ensamblaxe do complexo de pre-replicación durante a fase G1 cómpre para que se autorice a replicación dos cromosomas antes da síntese de ADN durante a fase S do ciclo celular. A fosforilación regulada durante o ciclo celular de Orc2, Orc6, Cdc6, e MCM pola proteína quinase dependente de ciclina Cdc28 regula a iniciación da replicación do ADN, incluíndo o bloqueo da reiniciación na fase G2/fase M.
Arteria braquial
A arteria braquial ou arteria umeral é unha arteria do membro superior. Áchase no compartimento anterior do brazo. Comeza no bordo inferior do músculo redondo maior, coma prolongación da arteria axilar, e termina na articulación do cóbado, onde se bifurca en arteria radial e arteria cubital.
Complexo de recoñecemento da orixe
En lévedos, o ORC exerce tamén un papel no establecemento do silenciamento nos loci de tipo de apareamento Hidden MAT Left (HML) e Hidden MAT Right (HMR). O ORC participa na ensamblaxe da cromatina transcricionalmente silenciosa en HML e HMR ao recrutar a proteína silenciadora Sir1 nos silenciadores de HML e HMR.
Tanto Orc1 coma Orc5 únense ao ATP, aínda que soamente Orc1 ten actividade de ATPase. Cómpre a unión de ATP a Orc1 para que o ORC se una ao ADN e é esencial para a viabilidade da célula. A actividade de ATPase de Orc1 está implicada na formación do complexo de pre-replicación. A unión de ATP a Orc5 é esencial para a estabilidade do ORC como un conxunto. Só son necesarias as subunidades Orc1-5 para a unión á orixe de replicación. Pola súa parte, Orc6 é básica para o mantemento do complexo de pre-replicación unha vez formado. As interaccións no ORC suxiren que Orc2-3-6 poden ser os que formen o corazón do complexo.
Arteria braquial
Pólas
Van destinadas a abastecer os músculos do brazo. As pólas máis importantes son:
Galloanserae
O dos Galloanserae é un clado (considerado como superorde) de aves da subclase dos neognatos e infraclase dos neognatos, constituído polas ordes dos galiformes e os anseriformes.
Os membros dos Galloanserae son as aves máis importantes para a alimentación humana como aves domésticas, e tamén como aves de caza. Galiñas, pavos, pintadas, faisáns, perdices, paspallás, patos, gansos e outras aves similares pertencen a este grupo.
Características
Ecolóxicamente é un grupo extremadamente diverso e, consecuentemente, na adaptación aos diferentes estilos de vida, tamén é diverso morfoloxicamente e condutualmente; porén existen algunhas características evidentes que unen a galiformes e anseriformes. Moitas destas, porén, son plesiomórficas para todas as aves modernas, e son tamén compartidas coas antigas.
Evolución
Debido ás similitudes anatómicas e moleculares estableceuse que as dúas ordes citadas están emparentadas evolutivamente e incluíronse xuntas en Galloanserae que foi inicialmente denominado Galloanseri. Este clado é apoiado ademais por outros estudos morfolóxicos e de datos de secuencia de ADN, así como por datos de presenza/ausencia de retrotransposóns.
Dos escasos fósiles que se descubriron até agora, acéptase actualmente a conclusión de que ao final do Cretáceo xa estaban amplamente distribuídos. De feito era o grupo predominante das aves modernas. Fósiles como os de Vegavis indican que anseriformes esencialmente modernos, aínda que pertencentes a liñaxes xa extintas, eran contemporáneos dos dinosaurios (non avianos). En oposición ás bastante conservadoras galiformes, as anseriformes adaptárose á alimentación por filtración, e caracterízanse por un gran número de autapomorfismos relacionados con este estilo de vida. Anteriormente, os sistemas de alimentación extremadamente avanzados de dosA anseriformes, xunto coas similitudes do anseriforme primitivo Presbyornis coas aves limícolas, levaran a algúns taxónomos a asocialas cos Charadriiformes. Porén, Galloanserae continúa aceptándose como liñaxe evolutiva xenuína por unha vasta maioría de científicos, dado que estudos posteriores apoiaron fortemente a súa existencia.
Filoxenia
As relacións filoxenéticas dos Galloanserae móstranse neste cladograma, baseado en Hackett et al. (2008):
Art Angels
Art Angels é o cuarto álbum de estudio da cantante e compositora canadense Claire Boucher, profesionalmente coñecida como Grimes, publicado dixitalmente o 6 de novembro de 2015 a través do selo 4AD e en formatos físicos o 11 de decembro. Boucher comezou a planificar o disco en 2013 como a continuación do seu terceiro álbum de estudio, Visions, porén, eliminou a meirande parte do material desas primeiras sesións e comezou unha nova serie de gravacións en 2014. O tema "Realiti", que procedías das primeiras gravacións, foi editado como unha demo a principios de 2015.
Art Angels foi descrito como máis accesible que os anteriores traballos de Boucher mentres que mantiña as súas influencias experimentais. O álbum conta con convidados como o rapeiro taiwanés Aristophanes e a cantante estadounidense Janelle Monáe. Editáronse dous sinxelos do traballo, "Flesh Without Blood" e "Kill V. Maim", ademais de vídeos musicais para varias cancións. Art Angels vendeu 11 000 copias na súa primeira semana nos Estados Unidos e converteuse no álbum de Boucher en chegar máis alto nas listas ata ese momento. O disco foi editado con moi boas críticas e apareceu nas listas de mellores traballos de 2015 de varias publicacións.
En outubro de 2019 a publicación dixital Pitchfork Media situou o disco no número 11 da súa lista dos 200 mellores álbums da década de 2010.
Nervio cubital
miniatura|200px|Nervios do membro superior
O nervio cubital ou nervio ulnar é un nervio do membro superior humano. É unha rama terminal do fascículo medial do plexo braquial.
Estevo (antroponimia)
dereita|thumb|250px|[[Estevo I de Hungría, santo]]
Juan Pablo Sorín
Juan Pablo Sorín, nado o 5 de maio de 1976 en Buenos Aires é un exfutbolista arxentino que xogaba na demarcación de lateral esquerdo. Anunciou a súa retirada o 28 de xullo de 2009 tras problemas con lesións.
Estevo (antroponimia)
Estevo é un nome de home na súa variedade galega. Provén da palabra grega Στέφανος (Stéfanos), que en grego antigo significa 'coroado'). A partir da cristianización, o seu uso relaciónase menos coa súa orixe grega e máis cos santos e papas que levaron este nome. Emprégase coma prenome en todo o mundo, o seu santoral é o 26 de decembro.
A súa mención pódese referir a:
Nervio cubital
Características
Preto da súa orixe adoita recibir unha rama comunicante da raíz lateral do nervio mediano, que se orixina no fascículo lateral e porta febras de C7. O nervio cubital pasa polo brazo e antebrazo acadando a man, onde innerva todos os músculos intrínsecos desta (agás os tres músculos da eminencia tenar e os dous músculos lumbricais laterais). No seu traxecto polo antebrazo, dá lugar a ramas para innervar o músculo flexor cubital do carpo e a metade medial do músculo flexor común fondo dos dedos da man. O nervio cubital innerva a pel situada sobre a superficie palmar do quinto dedo, a metade medial do cuarto dedo, a pel da palma e pulso, e a da superficie dorsal da zona medial da man.
Jack Nicholson
Traxectoria
miniatura|Nicholson en 1976.
Filmografía
miniatura|Nicholson cuns lentes escuros.
Orixe
Orixe pode referirse a:
Sake
miniatura|250px|Sake servido nun vaso de vidro.
Senado de Francia
miniatura|300px|dereita|Vista exterior do Senado ([[Pazo de Luxemburgo)]] O Senado (en francés Sénat) constitúe a cámara alta do Parlamento francés. Exerce o poder lexislativo xunto coa Asemblea Nacional. É, en virtude do artigo 24 da Constitución da Vª República, a cámara de representación das entidades territoriais e dos franceses no estranxeiro. É coñecido tamén coloquialmente como Alta Asemblea.
Sake
O sake (en 酒) é unha bebida orixinaria do Xapón, que se obtén por fermentación do arroz. Neste país é máis coñecido como nihonshu (日本酒), ou 'licor xaponés', malia que o nome técnico preciso é seishu (清酒), que é o que se amosa nas botellas. Cunha graduación alcohólica comprendida entre 14° e 16°, adóitase servir quente ou morno en pequenas cuncas.
En Occidente é habitual referise ó sake como "viño de arroz", malia que o proceso de produción é máis semellante ó da cervexa que ó do viño, xa que se produce unha dobre transformación: do amidón en azucre, e do azucre en alcohol. En contraste do que ocorre coa cerveza, onde o azucre se obtén por un proceso de maltaxe previo á fermentación, no caso do sake e estas dúas transformacións prodúcense de xeito simultáneo.
Senado de Francia
O Senado atópase no Pazo de Luxemburgo, no 6º arrondissement de París e está vixiado pola Garda Republicana. Enfronte do edificio está o xardín do Senado, o Xardín de Luxemburgo, que está aberto ao público.
Historia
miniatura|Xardín do Palacio de Luxemburgo, A Historia de Francia dá diferentes nomes á cámara alta:
Atribucións
Segundo a Constitución francesa o Senado ten case as mesmas funcións cá Asemblea Nacional. As iniciativas lexislativas proveñen do Goberno (proxectos de lei) ou dos membros do Parlamento (proposicións de lei). As dúas asembleas deben aprobar o texto antes de ser promulgado.
No caso de que a Asemblea Nacional e o Senado non consigan chegar a un acordo, o goberno pode decidir -a través dun complexo procedemento chamado comisión mixta paritaria- outorgar a decisión final á Asemblea Nacional, cuxa maioría está habitualmente ao lado do goberno. Isto non ocorre con frecuencia: a maioría de ocasións as dúas sedes ponse de acordo finalmente ou o goberno decide retirar a iniciativa. Con todo, este poder dá á Asemblea Nacional unha posición preponderante no proceso lexislativo.
O Senado tamén participa na acción de control do goberno mediante a publicación de varios informes ao longo do ano acerca de diversos temas.
Interinidade na Presidencia da República
A Constitución de 1958 confía ao Presidente do Senado a función de asumir o cargo de Presidente da República interinamente (ata unhas novas eleccións) no caso de que o Consello Constitucional constatase a vacante temporal ou definitiva por falecemento, enfermidade, dimisión ou outras razóns.
Alain Poher ocupou en dúas ocasións o Elisio por esta razón: en 1969 tras a dimisión de Charles de Gaulle e en 1974 tras a morte de Georges Pompidou.
Composición e modo de elección
O Senado componse de 331 senadores:
Ata o ano 2004 os senadores eran elixidos por 9 anos por sufraxio indirecto, polos grandes electores (grands électeurs), que eran elixidos por sufraxio directo e eran renovados por terzos cada 3 anos (series A, B e C).
A partir da renovación de setembro de 2004 a duración do mandato vaise reducindo progresivamente a 6 anos. A renovación de aí en diante farase cada 3 anos en dúas series (series 1 e 2). Unha parte dos senadores elixido en 2004 terá un mandato de 6 anos e a outra de 9. Os elixidos en 2008 serán todos elixidos por 6 anos. A nova lei ademais baixa a idade necesaria para ser elegible de 35 a 30 anos.
miniatura|250px|Interior do Senado. Así mesmo, modifica a repartición dos escanos por departamentos para reflectir as evolucións da poboación francesa. Así, os membros do Senado pasarán a ser 341 en 2008 e 346 en 2011 coa seguinte repartición:
Os representantes dos franceses no estranxeiro son elixidos pola Asemblea de franceses no estranxeiro.
En cada renovación parcial, é dicir, cada tres anos, o Senado elixe ou reelixe o seu órgano de goberno e o seu Presidente. O Presidente do Senado é actualmente Jean-Pierre Bel.
Os grandes electores son:
Últimas eleccións
* Comunista, Republicano & Cidadán. ** Reagrupamento Democrático e Social Europeo (grupo parlamentario máis antigo de Francia). *** a UMP non existía no 2001, o número de senadores é o do RPR e RI. Entre paréntese o número de senadores que uníronse á UMP dende a súa creación.
Nestea
Nestea é unha marca de té xeado fabricada e distribuída por Nestlé. É unha bebida refrescante de té ao limón, listo para tomar frío. É a marca pioneira en España no mercado dos tés fríos.
O lanzamento da bebida en España tivo lugar no ano 1993, tras un acordo entre Nestlé e Coca-Cola.
A gran demanda fixo diversificar o mercado, no 1994 lanzan a versión sen azucre, en 1994 a versión de pexego, e no ano 2002 a versión de té á laranxa.
Jessie J
Jessica Ellen Cornish, nada o 27 de marzo de 1988 en Basildon, Essex, Reino Unido, coñecida como Jessie J, é unha cantante e compositora británica. En febreiro de 2011 gañou o premio elección dos críticos nos Brit Awards. Foi aclamada polo cantante Justin Timberlake como «a mellor cantante do mundo do momento».
Traxectoria
O seu álbum debut, Who You Are, foi lanzado ao mercado o 25 de febreiro de 2011 e acadou un bo recibimento comercial. Entrou nos repertorio dos máis vendidos na maioría dos países arredor do mundo, entre os que se atopan Australia, Canadá, Irlanda e Nova Zelandia. Ademais vendeu máis dun millón de copias no Reino Unido. Do álbum lanzáronse dous sinxelos, titulados «Do It Like a Dude» e «Price Tag», que obtiveron unha boa acollida comercial. O primeiro deles chegou ao número dous da lista UK Singles Chart, ademais recibiu un disco de ouro por parte da British Phonographic Industry, mentres que o segundo converteuse nun éxito número un en países coma Francia, Irlanda e Nova Zelandia, ademais de ser certificado en ocasións con discos de platino neses países.
Foron lanzados, tamén, outros tres sinxelos do disco: «Nobody's Perfect», lanzado o 27 de maio de 2011 en iTunes, «Who's Laughing Now», que logrou colocarse nos números dezaseis e vinte e oito das listas UK Singles Chart e Irish Singles Char,  e «Who You Are». En medio da promoción do álbum, a cantante lanzou outro sinxelo pertencente a súa edición de luxo, chamado «Domino», que obtivo boa recepción en Australia, Nova Zelandia e os Estados Unidos de América, neste último converteuse no primeiro top 10 da cantante, mentres que no Reino Unido converteuse no seu segundo número un, detrás de «Price Tag». O último sinxelo do disco, «LaserLight», acadou a quinta posición da lista UK Singles Chart, o que converteu a Jessie na primeira e ata o de agora única cantante británica en ter seis sinxelos top 10 dun mesmo álbum nesa lista
Casanova, Tuimil, Bóveda
Casanova é un lugar da parroquia de Tuimil, no concello lugués de Bóveda, na comarca da Terra de Lemos. Segundo o IGE, en 2012 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Cuco-Rei
Cuco-Rei foi unha revista galega dirixida por Luís Seoane en Buenos Aires. O seu único número saíu en setembro de 1970 e sería a súa última publicación do exilio.
Historia e características
É, en parte, continuadora de Galicia Emigrante. Comparte con esta revista os contidos, centrados principalmente en Galiza e na emigración e as súas preocupacións e participación tanto de emigrados como de galegos residentes na Galiza interior. A publicación de só seis páxinas contén: un editorial de Luís Seoane, un poema de Lorenzo Varela titulado "Cantiga nova que se chama cadea", un artigo de Isaac Díaz Pardo baixo o pseudónimo de Fernández Ollarmao, outras recensións e un comentario sobre o ingreso de Rafael Dieste na Real Academia Galega.
Lingua alatil
O alatil é unha lingua da familia Torricelli que se fala en Papúa Nova Guinea.
Distribución xeográfica
Fálase na provincia de Sandaun
Falantes
176 (2003)
Trío (música)
Un trío é unha agrupación de tres instrumentistas ou intérpretes vocais. Denomínase do mesmo xeito a unha peza musical composta para ser interpretada por un conxunto de tres intérpretes. É unha formación musical empregada en diferentes estilos musicais, como a música de cámara, o jazz, o rock ou a música tradicional.
Música académica
Na música de cámara o formato de trío comeza a empregarse a partir do barroco (1600-1750). Nesta época úsase o termo trío en referencia a unha composición para tres partes ou voces, independentemente do número de instrumentos. De feito, a sonata a trío barroca esta composta para catro instrumentos, dous instrumentos ´melódicos solistas de tesitura aguda (comunmente violíns, frautas ou óboes), acompañados por un continuo ou baixo continuo, formado por dous instrumentos de tesitura grave, un deles melódico (viola, violoncello ou fagot) e outro polifónico ou harmónico (clave, arpa ou laúde. Compre resaltar as obras Bach
Durante o período clásico o continuo vai sendo gradualmente substituído por un novo instrumento, o piano, de xeito que o trío para piano (violín, violoncello e piano) pasa a ser a forma predominante, aínda que tamén houbo outros formatos, como o trío de corda (violín, viola e violoncello). Ao longo do clasicismo obsérvase unha progresiva tendencia a equiparar o papel de cada instrumento, potenciando o carácter conversacional da música de cámara. Destacan as obras de Haydn, Mozart ou Beethoven
No período romántico (século XIX) a popularidade do formato de trío para piano seguiu medrando, con importantes contribucións de Mendelssohn, Schumann, Brahms ou Antonín Dvořák, ademais de arranxos de obras sinfónicas.
Catalán en Andorra
O catalán é a lingua propia e a única oficial do Principado de Andorra, practicamente ata ben entrado o século XX era a única lingua de uso coloquial no país, o latín e máis tarde o francés e o castelán eran as linguas utilizadas no ensino. O cambio na composición da poboación, en 1940 o 17% da poboación era estranxeira, e 1989 o 76% e en 2004 o 67%, fixo que a poboación autóctona, e a súa lingua, pasara a ser minoría. A maioría dos estranxeiros son españois, o 44%, principalmente de lingua castelán, pero tamén unha parte importante son de lingua catalá e galega; o 11‰ son portugueses, de lingua materna portuguesa e o 7% franceses, na súa gran maioría de lingua francesa porén hainos tamén de lingua catalá. Segundo a enquisa de usos lingüísticos de Andorra de 2004 o 31.4% da poboación ten o catalán como lingua inicial e o 43.8% utilízaa como lingua habitual.
Marco xurídico
Andorra é o único territorio de catalanófono no que o catalán non comparte oficialidade con outra lingua, a constitución andorrana de 1993 declara no seu artigo 2.1 ao catalán como a lingua oficial do Estado, que se regula pola Lei de ordenación do uso da lingua oficial do 16 de decembro de 1999 que ten como obxectivo que o catalán sexa a lingua de uso xeral e de expresión colectiva da sociedade andorrana. Todos os andorranos teñen o deber de coñecer o catalán e non só existe o deber de atender en catalán para as administracións públicas senón tamén para os profesionais liberais e os seus colexios profesionais e máis tamén para as organizacións empresariais.
Ensino
Andorra conta con tres sistemas educativos diferentes, o andorrano, o español e o francés. O catalán é materia obrigatoria nos tres sistemas pero tan só é lingua vehicular no sistema andorrano e nas escolas relixiosas do sistema español. No curso 2005/06 un 33.48% dos alumnos matriculáronse no sistema andorrano e un 32.82% no español, no entanto o sistema francés segue a ser o de máis alumnos inscritos cun 33.7%
Medios de comunicación
Os medios de comunicación andorranos empregan como única lingua vehicular o catalán, o ente público Ràdio i Televisió d'Andorra opera Andorra Televisió e Ràdio Nacional d'Andorra exclusivamente en catalán. Na TDT andorrana pódense ver ademais as canles públicas da televisión catalá. No país existen dous diarios de pago Diari d'Andorra e el El Periodic d'Andorra e dous gratuítos Bon dia e Més Andorra integramente en catalán.
Gran Premio do Brasil de 1995
O Gran Premio de Brasil de 1995 (oficialmente o XXIV Grande Prêmio do Brasil) foi unha carreira de motor de Fórmula 1 celebrada o 26 de marzo de 1995 no Autódromo José Carlos Pace, São Paulo, Brasil. Foi a primeira rolda da tempada de Fórmula Un de. A carreira de 71 voltas gañouna Michael Schumacher para o equipo Benetton logo de comezar desde a segunda posición. David Coulthard terminou en segundo lugar nun Williams, con Gerhard Berger en terceiro lugar nun Ferrari. Damon Hill, que comezou a carreira desde a pole position, trompeou cando lideraba na volta 30 cun aparente problema na caixa de cambios, que máis tarde se descubriu que era un fallo na suspensión. O triunfo de Schumacher produciuse malia que Benetton tivo problemas de dirección no seu auto durante a práctica do venres, o que lle ocasionou un forte accidente e necesitou cambios nos compoñentes da dirección para o resto do evento. Malia a vitoria de Schumacher, Hill demostrou ser máis rápido durante a carreira e parecía estar en camiño a unha cómoda vitoria antes da súa repentina retirada.
Outras actuacións notables foron as de Berger, quen tomou a posición final no podio malia quedar atrasado durante unha das súas paradas de rutina en boxes debido a un problema cunha porca da roda frouxa. Mika Häkkinen, quen finalizou cuarto para o equipo de McLaren malia que o seu novo auto demostrou ser pouco competitivo nas probas de pretempada, e Mika Salo, quen conduciu con forza na primeira metade da carreira para colocarse terceiro no seu primeiro Gran Premio para o equipo Tyrrell, só para sufrir unha cambra e volver ao sétimo lugar ao final. Detrás de Häkkinen, os outros finalistas que anotaron puntos foron Jean Alesi no segundo Ferrari e Mark Blundell, que pilotaba o segundo McLaren. Blundell substituíu ao piloto regular Nigel Mansell no segundo McLaren ata que o equipo puido construír un chasis máis ancho no que acomodalo, xa que o deseño inicial da cabina do coche resultou demasiado estreito para que puidese conducir comodamente.
Varias horas despois da conclusión da carreira, Schumacher e Coulthard foron excluídos do resultado da carreira cando a "pegada dixital" química das mostras de combustible dos seus automóbiles tomadas logo da cualificación e a carreira non coincidiu coa mostra especificada presentada na Fédération Internationale de l'Automobile (FIA) antes do evento. Berger foi declarado gañador, pero a decisión dos comisarios de excluílos foi anulada nunha audiencia de apelación o 13 de abril. Schumacher e Coulthard foron reintegrados no primeiro e segundo lugar respectivamente, pero os dous equipos non recibiron os seus respectivos puntos para a clasificación de construtores. O equipo de Ferrari non quedou satisfeito coa decisión tomada na audiencia de apelación, Berger clasificouna como "unha broma". A regra relativa á legalidade dos combustibles cambiara para a tempada de 1995, do mesmo xeito que o novo equipo estandarizado utilizado para repostar durante a carreira, o procedemento de pesaxe dos pilotos e as condicións das licenzas de conducir dos pilotos. Todos estes cambios xeraron controversias que ás veces ameazaron con ensombrecer a carreira, do mesmo xeito que a condición das excesivas fochancas da pista. A carreira tamén marcou o primeiro Gran Premio do Brasil que tería lugar desde a morte do triplo campión mundial o brasileiro Ayrton Senna o ano anterior, a súa morte foi conmemorada de varios xeitos durante o evento.
Wiglaf
O antropónimo xermánico Wiglaf designa a:
San Miguel do Campo, Nogueira de Ramuín
San Miguel do Campo é unha parroquia do concello ourensán de Nogueira de Ramuín na comarca de Ourense. No ano 2007 tiña 273 habitantes (135 homes e 138 mulleres) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 17 habitantes en relación ao ano 2000.
Endocardite de Löffler
A endocardite de Loeffler ou Löffler, é un termo médico que define a inflamación do endocardio (endocardite) caracterizada por unha infiltración de eosinófilos que co tempo dá lugar a un engrosamento fibrótico do corazón ou dalgunha das súas zonas. É por iso que se considera unha miocardiopatía restritiva, e un dos xeitos de expresarse a síndrome hipereosinofílica. Ademais, a eosinofilia é quen de causar danos ao tecido cardíaco por mor da acción da proteína básica maior (PBM), radicais superóxidos, hidrolases e eicosanoides aliberados polos eosinófilos. Ás veces, pódese asociar con trombos da parede ventricular. O nome provén do investigador clínico austríaco Wilhelm Löffler. A doenza está causada por un verme parasito (helminto), provocando nun primeiro momento unha parasitose con infiltración eosinofílica. É por iso que, malia a doenza non ten predisposición xeográfica, se tivo descrito con certa frecuencia en climas temperados, onde hai unha maior abundancia de parasitos.
Sintomatoloxía
Os síntomas que máis adoito acontecen aparecer nesta doenza son a astenia (fatiga), o edema pulmonar e dos membros inferiores, e a dispnea ou dificultade respiratoria. De se producir unha embolia a nivel sistémico pode dar lugar a disfunción renal ou neurolóxica, e pode ser mortal. Os signos máis frecuentes son a cardiomegalia, os sopros cardíacos de insuficiencia mitral e o signo de Kussmaul (patróns respiratorios anormais).
Diagnóstico
As probas de laboratoria non son obrigatorias, mais son de grande axuda ao reveralern un incremento dos eosinófilos no sangue. Tamén adoita revelar, por mor da afectación miocárdica, a elevación de enzimas cardíacas como a CPK ou a troponina. O electrocardiograma e o ecocardiograma son probas de utilidade xa que demostran a hipertrofia dos ventrículos, e ademais dan coñecemento do grao de afectación das estruturas cardíacas, e tamén do seu grao funcional. A biopsia de miocardio pode amosar fibrose, e aínda que máis raramente, eosinofilia.
Lugares de Carnota
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Carnota.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Carnota
Gomorra (filme)
Gomorra é un filme italiano dirixido por Matteo Garrone que foi estreado en 2008. Está baseado na novela homónima de Roberto Saviano, que tamén colaborou no guión. Conta a historia do clan Casalesi, un sindicato do crime dentro da Camorra que opera nas provincias de Nápoles e Caserta, na rexión de Campania.
Home bala
miniatura|dereita|250px|Home bala nun espectáculo en [[Melbourne, Australia]] Un home bala é un tipo que é arrebolado ao xeito dunha bóla de canón dende un canón especialmente deseñado para tal cousa. O impulso non é proporcionado pola pólvora, senón por un resorte elástico ou de aire comprimido. Trátase dun espectáculo habitual nos circos modernos. Ao respecto da pólvora, esta pódese empregar co gallo de fornecer os efectos visuais e auditivos, pero non garda relación ningunha co mecanismo que impulsa ao home bala.
Air Astana
Air Astana (casaco: Эйр Астана) é a aeroliña nacional da República de Casaquistán. Baseada en Almati, opera voos regulares domésticos e internacionais a 64 destinos dende o seu principal centro de conexións, no aeroporto de Almati, e o seu centro de conexións secundario, no aeroporto de Astana. É unha empresa conxunta entre o fondo soberano casaco Samruk-Kazyna (51%) e BAE Systems PLC (49%). Foi incorporada en outubro de 2001 e iniciou as súas operacións comerciais o 15 de maio de 2002.
Historia
Orixinalmente foi concivida como unha aeroliña puramente doméstica. BAE Systems accedeu a participar a mediados de 2001 na nova empresa a petición do presidente do país, Nursultan Nazarbayev, co obxectivo de facilitar o contrato para un radar aéreo que estaba negociando co goberno de Casaquistán. Sir Richard Evans, o presidente de BAE Systems na época, foi clave para acadar no acordo. Porén, o contrato para o radar nunca se materializou, e os posteriores cambios na dirección e nas estratexias de BAE Systems levaron ao peche das súas oficinas en Casaquistán. Ademais, a pesar do apoio de Nazarbayev e de varios conselleiros próximos, a empresa foi vista nun primeiro momento como unha entidade estranxeira atopando unha oposición inmediata por parte de moitos elementos dos medios e da clase política do país.
2002-2005
A pesar da falta de apoios, a aeroliña conseguiu saír adiante. Baixo o mandato do seu primeiro presidente, o antigo executivo de British Airways Lloyd Paxton, alugou os seus primeiros 3 Boeing 737 a International Lease Finance Corporation (ILFC) e comezou as súas operacións comerciais o 15 de maio de 2002. A finais de 2003 alugou avións Fokker 50 a Aircraft Finance Trading BV (AFT) e 3 Boeing 757 a Pegasus Leasing Corp. No seu primeiro ano de operacións declarou beneficios. Tras a bancarrota da anterior aeroliña de bandeira Air Kazakhstan en febreiro de 2004, moveuse rapidamente para expandir a súa rede doméstica cara rutas internacionais como Dubai, Istanbul, Moscova, Pequín, Frankfurt e Londres.
2005-presente
Os primeiros problemas co crecemento da aeroliña e desacordos sobre os plans da frota e a estratexia dos centros de conexión levaron a tensións entre os accionistas facendo que houbese un cambio na dirección en outono de 2005. Peter Foster, un antigo executivo de Cathay Pacific Airways que liderara o equipo de rehabilitación de Philippine Airlines en 1999 despois dunha tempada como CEO en Royal Brunei Airlines, foi nomeado presidente da aeroliña o 1 de outunro. Establecéronse plans de desenvolvemento a longo prazo e creáronse estruturas de xestión que permaneceron case sen cambios dende entón. A aeroliña vén sendo considerable rendible e foi listada entre as 20 con máis beneficios do mundo en termos de marxe neto nos anos 2010, 2011 e 2012 por Airline Business e Air Finance Journal.
Ata o 8 de decembro de 2016 Air Astana foi a única aeroliña casaca con permiso para voar cara a Unión Europea.
Frota
thumb|Air Astana [[Airbus A320 family|Airbus A320-200]] thumb|[[Boeing 757-200 de Air Astana]] thumb|[[Boeing 767-300ER de Air Astana]] En marzo de 2018 a frota de Air Astana estaba formada polos seguintes avións:
A Besura, O Aparral, As Pontes de García Rodríguez
A Besura é un lugar da parroquia do Aparral no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Estaba despoboado no ano 2014 segundo datos do IGE.
Lira
O termo lira pódese referir a:
O topónimo Lira pode referirse a:
Corpus Documentale Latinum Gallaeciae
O Corpus Documentale Latinum Gallaeciae (CODOLGA), é un corpus lingüístico dos textos latinos da antiga Galiza.
Formouse reunindo os textos dos mosteiros de Samos, Sobrado dos Monxes, Oseira (Cea), Celanova, Xuvia (Narón), Lourenzá, Carboeiro (Silleda), Caaveiro, San Paio de Antealtares, San Martiño Pinario e os das sés das catedrais de Santiago de Compostela, Mondoñedo, Lugo, Tui e Ourense.
Foi levado a cabo polo Centro Ramón Piñeiro baixo a dirección de José Eduardo López Pereira en convenio coa Universidade de Santiago de Compostela. Permite buscas segundo o tipo de documento, a data, o lugar e utilizar estratexias de busca. Para poder acceder a el, precísase rexistrarse.
O Mariño, Goiáns, Porto do Son
O Mariño é un lugar da parroquia de Goiáns no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 210 habitantes (113 homes e 97 mulleres).
O Castro, Tuimil, Bóveda
O Castro é un lugar da parroquia de Tuimil, no concello lugués de Bóveda, na comarca da Terra de Lemos. Segundo o IGE, en 2012 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Santa Cruz de Rubiacós, Nogueira de Ramuín
Santa Cruz de Rubiacós é unha parroquia do concello ourensán de Nogueira de Ramuín na comarca de Ourense. No ano 2007 tiña 93 habitantes (35 homes e 58 mulleres) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 16 habitantes en relación ao ano 2000.
CF Estrela da Amadora
O Clube de Futebol Estrela da Amadora é un equipo de fútbol portugués da cidade de Amadora. Fundouse en 1932.
Beiralúa
Beiralúa é o quinto álbum de estudio da orquestra folk galega SonDeSeu. Componse de dezasete temas máis un bonus track, e foi publicado en maio de 2018.
Tamén contou coa participación de varios músicos convidados: Susana Seivane, Rosa Cedrón, Toño Domínguez, Treixadura e o Cuarteto de Vento Metal Ribeira de Piquín. Este álbum conta coa particularidade de recoller unha obra particularmente creada por Anxo Pintos para a candidatura das illas Cíes a Patrimonio da Humanidade, titulada "San Martiño". Esta suite foi composta para o espectáculo "O Canto das Illas" e consta de 10 motivos (dende a pista 8 até a 17) inspirados na fauna e contorna da illa de San Martiño, a máis meridional das tres que conforman o arquipélago de Cíes.
SC-20
A SC-20 é unha estrada multicarril que circunvala polo leste a cidade de Santiago de Compostela. Discorre en paralelo á <font style="background-color:#003399;color:#ffffff">  AP-9  e foi a antiga <font style="background-color:#FF0000;color:#ffffff">N-550 . No transcurso da súa vida foi mellorada, como no túnel do Hórreo.
Seinäjoki
Seinäjoki é unha cidade de Finlandia, capital da rexión de Ostrobotnia do Sur. Segundo o censo de 2012 tiña unha poboación de 59.557 habitantes. É famosa por albergar cada ano o festival de tango Tangomarkkinat.
Xeografía
A cidade está dividida en dúas partes. De feito, a cidade de Seinäjoki absorbeu o antigo concello de Peräseinäjoki en 2005. A antiga vila agrícola correspóndese coa parte sur da cidade de Seinäjoki.
A localidade está situada no val do río Seinäjoki, que flúe cara ao norte ao Kyrönjoki.
Limita coas localidades de Ilmajoki e Jalasjärvi ao oeste, e Alavus ao leste, Virrat e Kihniö ao sur (na rexión de Pirkanmaa).
O concello expandiuse no 2009 ao fusionarse cos concellos de Nurmo e Ylistaro.
A Cabeza dos Fornos, O Aparral, As Pontes de García Rodríguez
A Cabeza dos Fornos é un lugar da parroquia do Aparral no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. No ano 2014 segundo datos do IGE estaba habitado por un home.
Valcunqueiro, Goiáns, Porto do Son
Valcunqueiro é un lugar da parroquia de Goiáns no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 23 habitantes (14 homes e 9 mulleres).
Synapturichthys kleinii
Synapturichthys kleinii (Risso, 1827) é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos soleidos, a única existente no xénero Synapturichthys, coñecido en galego como linguado xaspeado.
Trátase dun linguado que habita nas costas do Atlántico leste (incluído o mar Mediterráneo), de Suráfrica e do océano Índico occidental
Xénero
O xénero foi creado en 1927 polo ictiólogo francés Paul Chabanaud.
Especie
A especie foi descrita por primeira vez en 1827 polo naturalista nizardo Antoine Risso, co nome de Rhombus kleinii.
Sinónimos
Ademais de polo nome orixinario que lle outorgou Risso, e de polo actualmente válido, a especie coñeceuse tamén ao longo do tempo polos seguintes sinónimos:
Xénero
O xenérico Synapturichthys está fomado pola adición a Synaptura nome doutro xénero de soleidos — véxase a súa etimoloxía en Synaptura— da adaptación latina do termo do grego antigo ἰχθύς chthýs, "peixe".
Especie
O epíteto específico, kleinii, foi unha homenaxe que lle fixo Risso ao naturalista xermano-polaco Jacob Theodor Klein.
Características
Como todos os linguados ten unha aparencia característica, asimétrica e con ambos os ollos no mesmo lado do corpo, o chamado "lado" ocular" ou "lado pigmentado" (o dereito, neste caso), mentres que o lado sen ollos é o chamado "lado cego. O corpo, como o de todos os soleidos, ten forma de lingua (de aí os seus nomes vulagares) ou de sola de sandalia (de aí, o seu nome científico), máis alto cara a arriba, cara á cabeza, pero que se vai estritando pouco a pouco cara ao extremo caudal. As escamas do lado ocular están provistas de espínulas, o que fai que o tarto da súa pel sexa áspero. A liña lateral é recta e visíbel no lado ocular, con tan só unha soa pequena curvatura cerca da cabeza, á altura da aleta pectoral. A zona superior das narinas do lado cego está expandida, formando unha roseta, como nas especies do xénero Pegusa.
As aletas dorsal e anal están unidas na súa parte posterior, por unha membrana, á aleta caudal.
A súa columna vertebral está constituída por de 46 a 47 vértebras. A aleta dorsal presenta de 75 a 92 raios, e a anal, de 63 a 72.
A coloración da súa cara pigmantada é típica: beixe ou de cor area, salferida ás veces de manchas escuras, con puntos brancos. A aletas dorsal e anal están boredas de escuro. A aleta pectoral deste lado leva unha mancha negra no centro, e o extremo é abrancazado. O lado cego é abrancazado.
Pode alcanzar un tamaño máximo de até os 40 cm, aínda que os espécimes capturados rondan os 15 cm.
Hábitat, distribución e bioloxía
O linguado xaspeado é un peixe mariño e de augas salobres, demersal, que habita en fondos de entre os 20 e os 460 m de profundidade, en augas subtropicais, entre os 44° N e os 32° S, nas costas do Atlántico leste (incluído o mar Mediterráneo), de Suráfrica e do océano Índico occidental.
Encóntrase en fondos areosos e lamacentos, principalmente en augas pouco profundas.
Pesca
O linguado xaspeado captúrase nas áreas de pesca 27, 34, 37 e 47 (Atlántico nordeste, Atlántico centro-leste, Mediterráneo e Atlántico sueste, respectivamente).
Chave inglesa
miniatura|dereita|100px|Chave inglesa convencional A chave inglesa é unha ferramenta ou trebello empregado para afrouxar ou axustar roscas e parafusos. A abertura da chave inglesa é axustábel (posúe unha cabeza móbil), o que lle permite adaptarse a diferentes medidas de parafusos; é esta a principal característica deste utensilio, que marca a diferenza coas chaves comúns, as cales posúen un tamaño fixo.
Existen moitas formas de "chave inglesa", dende chaves afirmadas mediante cuña, as cales precisan dun martelo para axustar a cabeza móbil, até as modernas que se axustan mediante rosca.
O Pozo, Goiáns, Porto do Son
O Pozo é un lugar da parroquia de Goiáns no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 45 habitantes (19 homes e 26 mulleres).
Campo eléctrico
Denomínase campo eléctrico á deformación do espazo arredor dunha rexión que contén carga, creada pola presenza dela, tamén ao espazo onde se manifesta a atracción ou repulsión sobre outras cargas. A representación matemática da intensidade de campo eléctrico é:E
A intensidade do campo eléctrico nun punto é a forza que actúa sobre a unidade de carga positiva colocada no punto dado a unha distancia r da carga considerada.
Se colocamos un corpo electrizado no seo dun campo eléctrico, aquel é atraído ou repelido, dependendo do tipo de carga, por unha forza que é directamente proporcional á carga do corpo Q e á intensidade do campo E.
Reverberación
miniatura|Son con diferentes tempos de reverberación. A reverberación é un fenómeno físico xerado polo son, producido pola reflexión deste, que consiste nunha lixeira permanencia dun son unha vez que a fonte orixinal deixou de emitilo. Pódese definir tamén como a reflexión múltipla dunha frecuencia.
Cando percibimos un son nun recinto pechado, este chéganos desde o seu emisor a través de dúas vías: unha directa e outra reflectida. O son directo é o que o seu nome indica, que vén en liña recta, e os son reflectido é o creado a partir de rebotes do son principal en obstáculos, como por exemplo, as paredes dun recinto. Nótese que o son reflectido provén de numerosos puntos, a diferenza do directo, e que ademais, se a fonte emitiu novas ondas sonoras, estas combínanse coa reflexión, aumentando polo tanto progresivamente a súa intensidade até a un valor estacionario.
Cando o son reflectido é intelixible para o ser humano como un segundo son, denomínase eco, pero cando debido á forma da reflexión ou ao fenómeno de persistencia acústica é recibido como unha adición que modifica o son orixinal, denomínase reverberación. A reverberación vai ocorrer cando a diferenza entre os instantes de recibimento dos dous sons é inferior a 0,1 s, cando non se percibe un novo son, senón unha continuación do son inicial.
A reverberación, ao modificar os son orixinais, é un parámetro que cuantifica notablemente a acústica dun recinto. Para valorar a súa intervención na acústica dunha sala emprégase o tempo de reverberación. O efecto da reverberación está máis presente en salas grandes con superficies pouco absorbentes e menos presente en salas pequenas con superficies absorbentes.
Asociación Numismática Finlandesa
A Asociación Numismática Finlandesa (en finés: Suomen Numismaattinen Yhdistys –  SNY –  ; en sueco Numismatiska Föreningen i Finland r.y.) é unha entidade asociativa fundada en 1914 co obxectivo de unir os investigadores e os coleccionistas de moedas, medallas e obxectos afíns de Finlandia, e promover a ciencia numismática e a arte da medalla finlandesa.
Ten a súa sede en Helsinqui, e conta con máis de 1.500 afiliados. O seu presidente é Petteri Järvi.
A SNY é unha das 23 asociacións numismáticas que se integran na Sociedade Numismática Finlandesa (Suomen Numismaatikkoliitto ry –  SN –  ).
Trátase da asociación máis antiga no seu ámbito e tamén a de maior número de afiliados e a que ten unha área de operacións máis grande. Ademais da súa actuación en Finlandia, a SNY foi unha das entidades fundadoras da Unión Numismática Nórdica en 1936.
A Asociación organizou poxas numismáticas desde o mesmo ano da súa fundación. Ademais emite medallas e promove conferencias, visitas, exposicións e outras actividades educativas e editoriais no ámbito da numismática, entre elas a publicación, desde 1976, de Numismaattinen aikakauslehti ("Revista numismática"), cunha periodicidade de entre 4 e 5 números anuais.
Sprite
180px|miniatura|Botella de Sprite
Sprite é unha famosa marca recoñecida mundialmente de bebida gasosa con sabor a lima-limón e sen cafeína producida pola empresa "The Coca-Cola Company".
Foi a resposta de Coca-Cola fronte á popularidade de 7 Up, que empezou como "Lithiated Lemon" en 1929. Sprite preséntase en latas principalmente verdes e azuis ou en botellas verde transparente cunha etiqueta principalmente verde e azul. Actualmente Sprite véndese en máis de 190 países.
Nos anos 1980, moitos anos despois da súa presentación, Coca-Cola fixo presión ás súas embotelladoras máis grandes, que distribuían 7 Up, para que substituíse á competencia co seu propio produto. Grazas, en gran medida, á forza do sistema de embotelladores de Coca-Cola, Sprite logrou liderar as vendas no mercado de refrescos lima-limón en 1989.
Chámase limoada en Australia, Nova Zelandia e Suíza.