cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Clément Ader
Traxectoria
En 1868 mellora e fabrica velocípedes con grande éxito comercial, pero a guerra de 1870 arruínao e provoca o seu traslado a París. Perfeccionou o teléfono en 1878 e inventa o teatrófono, o que permite a transmisión telefónica por dúas canles, Ader realiza a primeira transmisión en estéreo en 1881. Baseándose nos estudos sobre o voo dos paxaros de Louis Mouillard, construíu os primeiros aeroplanos con motor. Entre 1890 e 1897 realiza tres aparatos: Eole (Avión I), Zéphyr (Avión II) e Aquilon (Avión III) baixo secreto militar.
Tidal
De Tidal editáronse seis sinxelos: "Shadowboxer", "Slow Like Honey", "Sleep to Dream", "The First Taste", "Criminal" e "Never Is a Promise". "Criminal", o máis popular de todos, gañou en 1998 o Grammy á mellor interpretación vocal de rock feminina e foi elixido sinxelo do ano na enquisa aos lectores da Rolling Stone do ano 1997. O vídeo musical para "The First Taste" nunca chegou a ser emitido nos Estados Unidos.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Fiona Apple.
Clément Ader
Traxectoria
O 9 de outubro de 1890 realiza o seu primeiro voo: 50 metros a 20 cm. de altura antes de se estrelar, os seus traballos resultan de interese para o ministerio da guerra francés, financiando as súas actividades, en 1897 o Aquilon realiza un voo de 300 metros diante dun comité militar o 14 de outubro, pero o proxecto queda finalmente paralizado.
Portland
Portland pode referirise a:
Saguinus midas
O Saguinus midas é unha especie de primate platirrino da familia Callitrichidae, orixinario da Amazonia, que habita no Brasil, Güiana, Güiana Francesa, Suriname e Venezuela.
Fuzzy Logic
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Super Furry Animals.
Na edición estadounidense substitúese "Something for the Weekend" pola versión máis longa do sinxelo do tema coñecido como "Something 4 the Weekend".
CD extra da reedición
No ano 2005 o álbum foi reeditado cun segundo disco con temas adicionais gravados sobre o memo tempo.
A Ponte Nova
O topónimo A Ponte Nova pode referirse a varios lugares de Galiza:
Nova narrativa galega
A etiqueta nova narrativa galega designa a produción dun grupo de narradores galegos que publican dende a década de 1950 e durante as seguintes dos 60 e dos 70, ata 1980, ano de publicación de Cara Times Square de Camilo Gonsar; segundo analiza Manuel Forcadela. Porén, moitos persoeiros consideran que en realidade o movemento remata xa no ano 1971 coa publicación de Adiós, María por Xohana Torres.
Adoitan considerarse integrantes seus tamén Xosé Luís Méndez Ferrín, Gonzalo Rodríguez Mourullo, María Xosé Queizán e Xohán Casal, aínda que algún expertos engaden máis autores. Carlos Casares, Xavier Alcalá e Lois Diéguez tamén contarán cunha primeira etapa creativa cuxa estética e procedementos encaixarán na Nova Narrativa Galega. miniatura|[[Xosé Luís Méndez Ferrín, unha das figuras máis prolíficas da literatura galega, contribuíu durante o seu primeiro ciclo creativo á Nova Narrativa Galega con obras coma Percival e outras historias ou O crepúsculo e as formigas.]]
Características
A prosa da nova narrativa galega supón unha innovación nas formas narrativas, a introdución de modelos culturais estranxeiros e unha ruptura coa concepción tradicional de novela. Incorporan procedementos técnicos e temáticos de autores coma William Faulkner, Franz Kafka, James Joyce, Marcel Proust, John Dos Passos, do existencialismo francés de Jean-Paul Sartre ou Albert Camus e, moi especialmente, do nouveau roman; movemento do que toman o título. "Nouveau roman" tradúcese por nova novela, isto é, nova narrativa.
Está protagonizada por escritoras/es novas/os con formación universitaria. Manteñen un compromiso coa lingua propia a través da súa práctica monolingüe en galego. Esténdese entre elas/es unha visión pesimista e desesperanzada da vida, froito da influencia da filosofía existencialista. Comparten unha experiencia xeracional conxunta arredor da chamada "Xeración de 1957" (Millán Otero), "Xeración dos 50" ou "Xeración das Festas Minervais" (X. L. Méndez Ferrín). Pretenden superar os modelos establecidos pola Xeración Nós e por individualidades coma Cunqueiro ou Blanco Amor. Para logralo, rompen cos procedementos tradicionais da prosa, coma a linealidade do tempo ou o narrador omnisciente. Pola súa contra, optan por voces narradoras moi limitadas que simplemente plasman o que perciben, agochadas entre as personaxes ou mesmo converténdose nunha delas, polo que é frecuente o uso da primeira persoa, resultado da influencia do obxectivismo francés, así como tamén frecuentes usos do multiperspectivismo e pluralidade de narradores. Anúlase a cronoloxía lineal para dar entrada á cronoloxía vital, na que todos os planos temporais aparecen fundidos, recurrindo a analepses, prolepses, ucronía ou mesmo á paralización temporal.
Introducen tamén técnicas doutras artes, tales coma o cine ou a música, cunha forte influencia da estética beat, o jazz ou o rock, vistas coma novidosas polos seus aires europeos e americanos, o que era moi infrecuente no ambiente da censura e illamento franquistas. Deste xeito, introdúcense trazos dunha certa "narración cinematográfica", xa desenvolvida por autores estranxeiros coma os xa nomeados William Faulkner e John Dos Passos. En boca dun dos integrantes do movemento, había un "devezo de renovación absoluta do relato, de acordo coas máis novas técnicas da ficción" (Méndez Ferrín 1984).
O desenvolvemento e estrutura dos personaxes vólvese crucial durante o curso da narración, polo que asenta con forza o uso do monólogo interior, mesmo plasmando pensamentos dun xeito bruto, sen elaboración previa ou posterior, de forma que reflicte a figura dos seus subconscientes, coma discursos mentais non pronunciados. Estas personaxes tenden a sufrir dificultades para a comunicación co exterior ou coa sociedade, chegan a ser antiheroes con riscos psicopáticos ou patolóxicos (loucuras, paranoias, esquizofrenias...), con personalidades desequilibradas ou traumatizadas, que moitas veces non logran distinguir entre soño e realidade. Decote as personaxes son obxectualizadas ou inhumanizadas, polo que o lector ten que explorar o seu subconsciente para descifrar as claves da súa conduta. Enfócanse coma reflexións sobre o absurdo da existencia, pois son figuras incapaces de gobernarse a si mesmas nin ao seu propio destino, chegando a vivir a realidade coma todo un pesadelo. Concíbese o ser humano coma un obxecto máis, normalmente moi degradado.
Pola contra, o inanimado toma gran relevancia, sendo moitas veces descrito con minuciosidade, formando parte de contornas urbanas periféricas ou espazos claustrofóbicos, sórdidos ou enigmáticos, desbotando o ruralismo propio da literatura galega anterior. Este cambio de escenario vén acompañado dunha fuxida do realismo directo onde se ofrecen localizacións espaciais ambiguas que, aínda que poden ter conexión co real (v.gr. a Compostela dalgúns relatos de O crepúsculo e as formigas de Ferrín), non existen alén das mentes deformadas das personaxes.
A temática concorda coas visións pesimistas propias do movemento, son frecuentes asasinatos, suicidios, a soidade, o illamento, amores insatisfeitos etc. En xeral, a violencia e as paixóns son as protagonistas. A morte e, moitas veces, o sexo convértense en ideas obsesivas nesta narrativa, que reflicten a tensión das relacións humanas e unha sociedade alienante. Enfócase todo isto dende unha contestación aos argumentos lóxicos e usuais, e chega a darse en ocasións unha negación da acción. É frecuente o erotismo e a sexualidade incorpórase coma un compoñente máis do labor literario.
A linguaxe utilizada renega do enxebrismo, procura a universalidade dos textos escritos e encádrase nun galego protonormativo.
Historia da nova narrativa
Os integrantes do movemento naceran arredor da década de 1930, polo que non sufriron diretamente a Guerra Civil, mais si as súas consecuencias. Criáronse no sistema franquista, que impuña unha forte censura ás chamadas "linguas rexionais", coma era o caso do galego, e educaba a poboación nun marco ideolóxico nacionalcatolicista que bloqueaba o acceso a moitas correntes de pensamento, coma o marxismo. Porén, esta última repercute na xeración, que adopta unha perspectiva marxista para a interpretación da sociedade que impulsa o realismo social.
Considérase que a corrente é iniciada por Gonzalo Rodríguez Mourullo con dous libros: Nasce un árbore (1954) e Memorias de Tains (1956). Logo virán nomes como Xosé Luís Méndez Ferrín, Carlos Casares ou María Xosé Queizán. Camilo Gonsar é outro dos autores salientables desta Nova Narrativa Galega. Nas súas obras crea un mundo moi persoal. Salientan entre elas Lonxe de nós e dentro (1961), Como calquera outro día (1969) ou  Cara Times square (1980). Malia a brevidade da súa obra, tamén destaca Xohán Casal, que finou en 1960, aos 24 anos, cos seus mellores relatos recollidos no libro O camiño de abaixo (1970). María Xosé Queizán contribúe ao movemento con A orella no buraco (1965), novela obxectualista moi influenciada polo nouveau roman francés, aínda que posteriormente vai tomar outra derrota, abordando problemáticas sociais diversas coma a sida, a transexualidade, a homosexualidade etc. Os seus integrantes son militantes activos do galeguismo cultural e político.
Xosé Luís Méndez Ferrín achega libros de relatos coma Percival e outras historias (1958) e O crepúsculo e as formigas (1961), así coma tamén a novela Arrabaldo do Norte (1964), deste xeito convértese nun dos autores máis recoñecidos de toda a historia da literatura galega.
A estrutura xeralmente complexa e profunda das obras do movemento esixe un tipo de lector competente e activo (dificultades técnicas, temáticas...). Nas obras abundan reflexións filosóficas, simbolismos, un forte influxo do marxismo, o behaviorismo, o existencialismo e a psicanálise. Este trazo explica, en parte, o escaso éxito comercial da produción da nova narrativa galega.
Prodúcese un paulatino afastamento da experimentación formal ata 1980, data na que o movemento xa foi superado.
O Castro, Figueredo, Oza-Cesuras
O Castro é un lugar da parroquia de Figueredo no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
Gontán de Abaixo, Fraiás, Abadín
Gontán de Abaixo é un lugar da parroquia de Fraiás no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 27 habitantes en 2015 (15 homes e 12 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2011 cando tiña 28 habitantes (15 homes e 13 mulleres).
Choride, Figueredo, Oza-Cesuras
Choride é un lugar da parroquia de Figueredo no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Grolos, Nigrán, Nigrán
Grolos é un lugar da parroquia de San Fiz de Nigrán no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 85 habitantes (36 homes e 49 mulleres).
Descrición
No lugar, atravesado pola Rúa dos Pazos, atópanse os de Urzáiz Cadaval e de Cea, ámbolos dous declarados bens de interese cultural.
Cancioneiro da Biblioteca Nacional
Descrición
A compilación deste cancioneiro fíxose en Italia no final do século XV ou inicios do século XVI por encargo do humanista Angelo Colocci. Foi descuberto por Costantino Corvisieri e por Enrico Molteni na biblioteca familiar do conde Brancuti de Cagli; adquirido por Ernesto Monaci, foi cedido polos seus herdeiros ao goberno portugués, que o conserva na Biblioteca Nacional de Lisboa (1924).
Este cancioneiro é un manuscrito cartáceo formado por 355 folios (numerados por Molteni) dun tamaño de 280 por 210 mm con diversas lagoas. Son en total seis transcritores (incluído Colocci) quen traballarían no manuscrito; tradicionalmente supúñase que foran tres, mais os últimos estudos de Anna Ferrari indican que non foi así. Colocci transcribiu da súa propia man moitas rúbricas e apostilas marxinais, tamén algunhas razós esquecidas polos copistas, ademais de numerar progresivamente os textos, ou ben reproducir unha numeración precedente, presentando numerosas lagoas e duplicacións. Foi copiado en Italia por amanuenses ibéricos e italianos e compilado por Colocci a partir doutro(s) manuscrito(s) que non se conservan. Os modelos dos apógrafos italianos puideron chegar a Italia na embaixada enviada por Manuel I de Portugal ao papa León X (1514) en que figuraba Garcia de Resende. Alí serían copiados dende o orixinal ou os orixinais por Colocci e o seu equipo, creando os volumes que se conservan.
Trátase do cancioneiro máis abundante no número de composicións, pois contén 1567 cantigas dos tres grandes xéneros duns 150 autores Ademais, contén fragmentos dun tratado de poética trobadoresca, a Arte de trovar, e cinco lais narrativos.
Linguas kra
Linguas
As linguas kra son as seguintes:
Acoso físico
En psicoloxía utilízase o termo acoso para referirse a un trastorno que sofren algunhas persoas e que as leva a espiar a súa vítima, seguila pola rúa, chamala por teléfono, mandarlle cartas, mensaxes sms, agasallos, escribindo o seu nome en muros de zonas moi visíbeis ou mesmo ameazala e cometer actos violentos contra ela.
Así mesmo, este trastorno pode deberse a unha obsesión desenvolvida cara á vítima.
Os Ánxeles, Boimorto
Santa María dos Ánxeles é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Boimorto na comarca de Arzúa. Segundo o IGE en 2018 tiña 175 habitantes (85 mulleres e 90 homes) distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 240 habitantes.
Acoso físico
Tamén se debe considerar que moitos casos de acoso non necesariamente se derivan dunha obsesión persoal; débese lembrar que a intención de acosar é, á parte de conseguir información da vítima, un recurso para facerlle a vida difícil ou até imposible.
Gobernos, sobre todo autoritarios e totalitarios, usan o acoso como unha medida para manter o control do seu país mediante unha policía secreta capaz de invadir a vida persoal de cidadáns sospeitosos e buscar evidencias que os poderían incriminar. Grupos como a SS, a Gestapo, a Checa, a FBI, a CIA e a NKVD son exemplos notábeis.
Os Ánxeles, Boimorto
Antigamente a parroquia coñecíase por Santa María de Perra ou da Perra. A mediados do século XVI, na época de inicio da intromisión do castelán en Galicia, o arcebispo de Compostela Francisco Blanco Salcedo mandou mudar o nome para o actual.
Eclesiasticamente pertence ao arciprestado de Sobrado.
miniatura|Os Ánxeles no [[Catastro de Ensenada (1752).]] miniatura|Os Ánxeles no [[Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz (1845). ]]
Demografía
Os Ánxeles xunto coa contigua parroquia de Dormeá aparecen no Censo de Pecheros de 1528 con 49 pecheros ―os que teñen que pagar un tributo― mentres no censo de 1591 teñen 35 veciños, dos cales 33 son pecheros.
Sameblod
O filme, rodado en sueco e en lingua saami meridional, está ambientado na Suecia da década de 1930, e conta a historia dunha rapaza de 14 anos que viven os prexuízos contra os saamis e decide fuxir e esquecer a súa herdanza. Partes da historia están inspirada na vida da avoa de Kernell.
Cancioneiro da Biblioteca Vaticana
miniatura|V 438: Sedia-m'eu na ermida de San Simión e cercaron-mi as ondas, que grandes son… O Cancioneiro da Biblioteca Vaticana (códice Vat. Lat. 4803), tamén coñecido como V, é unha colectánea de 1200 cantigas medievais escritas en galego-portugués (cantigas de amigo, de amor e de escarnio e maldicir), que se conserva na Biblioteca Apostólica Vaticana de Roma.
Características
thumb|page=7|Cancioneiro portuguez da Vaticana, [[Teófilo Braga, 1878.]] É un manuscrito cartáceo copiado conxuntamente co Colocci-Brancuti por orde de Angelo Colocci no final do século XV ou ben nos primeiros anos do XVI. Está composto por 228 folios de 300 por 220 mm. numerados do 1 ao 10 e despois novamente de 1 a 200, e tamén de 18 folios sen numerar, con frecuentes lagoas. A escritura é cursiva e irregular, parece que foi feita pola man dun amanuense non profesional que empregou unha tinta especialmente corrosiva, encontramos aínda unha outra man á que debemos as rúbricas atributivas e as postilas -menos numerosas que no Cancioneiro da Biblioteca Nacional (B)- identificábel coa de Colocci. Hai indicios de que entre B e V mediou un outro manuscrito cuxa elaboración sería tamén dirixida polo humanista.
Josep Irla
Josep Irla i Bosch, nado en Sant Feliu de Guíxols, Cataluña, o 24 de outubro de 1874 e finado en Saint-Raphaël, Francia, o 19 de setembro de 1958, foi un político catalán, e Presidente da Generalitat de Cataluña no exilio.
Traxectoria
Nacido nunha familia de hostaleiros, o máis grande de tres irmáns, creou unha importante empresa de explotación da sobreira. Cabeza do republicanismo catalanista nas comarcas xerundenses, foi alcalde de Sant Feliu de Guíxols (1909) e en 1911 deputado provincial de Xirona e, como tal, membro da Asemblea da Mancomunidade. Coa chegada da República incorporouse a Esquerra Republicana de Catalunya, con quen foi deputado ao Congreso español.
Foi o último presidente do Parlamento de Cataluña (1938) antes do fin da guerra civil. En xaneiro de 1939 exiliouse en Francia, e tras o fusilamento de Lluís Companys (1940) asumiu a presidencia da Generalitat. organizou o goberno ao exilio, con Josep Tarradellas como primeiro conselleiro. Dimitiu en 1954, e morreu o 19 de setembro de 1958 a Saint-Raphaël, Provenza (Francia).
En 1981 os seus restos serían trasladados e inhumados a Sant Feliu de Guíxols, tras recibir honras oficiais. Hoxe en día, a Fundación Josep Irla asumiu a tarefa de manter a honra do presidente e de conservar o seu legado ideolóxico.
5 de maio
O 5 de maio é o 125º día do ano do calendario gregoriano e o 126º nos anos bisestos. Quedan 240 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Søren Kierkegaard. miniatura|100px|Karl Marx.
Mortes
miniatura|184x184px|Maurice Merleau-Ponty.
Notas
Os 366 días do ano
The Idler Wheel...
The Idler Wheel Is Wiser Than the Driver of the Screw and Whipping Cords Will Serve You More Than Ropes Will Ever Do, normalmente acurtado a The Idler Wheel..., é o cuarto álbum da artista estadounidense Fiona Apple, publicado o día 1 de xuño do 2012 a través do selo Epic Records. O disco estreouse no número 3 da lista Billboard 200, vendendo 72.000 copias na súa primeira semana.
En outubro de 2019 a publicación dixital Pitchfork Media situou o disco no número 5 da súa lista dos 200 mellores álbums da década de 2010.
Figueredo de Abaixo, Figueredo, Oza-Cesuras
Figueredo de Abaixo é un lugar da parroquia de Figueredo no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (6 homes e 2 mulleres).
Pájaros de verano
Pájaros de verano é un filme de 2018 dirixido por Ciro Guerra e Cristina Gallego. É un filme colombiano en coprodución con Dinamarca, México, Alemaña, Suíza e Francia. O filme, ambientado entre as décadas de 1960 e 1980, narra o ascenso e a caída dunha familia wayuu produto da bonanza marimbera.
Sinopse
O filme conta o alzamento e a caída dunha familia wayuu durante os inicios do narcotráfico en Colombia. Abrangue dende finais da década de 1960 e a de 1970 e está dividido en cinco capítulos ("cantos"): "Hierba salvaje 1968", "Las tumbas 1971", "La bonanza 1979", "La guerra 1980" e "El limbo".
Día de Portugal
miniatura|dereita|A [[bandeira de Portugal.]] O Dia de Portugal, de Camões e das Comunidades Portuguesas é unha festa nacional portuguesa, na que se celebra o cabodano da morte de Luís Vaz de Camões, finado o 10 de xuño de 1580.
Historia
miniatura|dereita|Monumento a Luís de Camões en [[Lisboa.]] Durante a ditadura do Estado Novo (1933-1974) celebrábase este día o "Día da Raça", nacionalizando o festexo do cabodano de Camões, que nos seus comezos, polo 1880, só se celebraba en Lisboa por idea, en tempos de monarquía, dos republicanos. .
Despois, na secuencia dos traballos lexislativos da Proclamación da República Portuguesa do 5 de outubro de 1910, foi publicado un decreto o 12 de outubro estipulando os festivos nacionais. Algúns elimináranse, particularmente os relixiosos.
Nese decreto ficarían consignados os festivos do 1 de xaneiro (Día da Fraternidade Universal), 31 de xaneiro (que evocaba a revolución fallada do Porto), 5 de outubro (Día dos heroes da República), 1 de decembro (Día da Autonomía pola Restauración da Independencia e Día da Bandeira) e 25 de decembro (Día da Familia).
O decreto de 12 de xuño dáballe tamén a posibilidade aos municipios de escolleren un día do ano que representase as súas festas tradicionais e municipais. Lisboa escolleu como festivo municipal o 10 de xuño, na honra de Camões, o escritor d' Os Lusíadas.
Durante o Estado Novo, o 10 de xuño continuou sendo o Dia de Camões, mais nun sentido máis nacionalista e de conmemoración colectiva histórica e propagandística.
Zaldibar
miniatura|Casa do concello Zaldibar é un concello vasco da provincia de Biscaia, na comarca de Durangaldea. A súa poboación é de 2.931 habitantes (2011).
Laca
miniatura|Caixa lacada con decoración de madreperla, [[Dinastía Ming, século XVI.]] A laca é unha secreción resinosa e translúcida producida polo insecto Laccifer lacca (Coccoidea), de onde toma o nome, que habita sobre varias plantas, sobre todo na India e o leste de Asia. Esta secreción áchase pegada ás ramas da planta invadida, e nela está encerrado o insecto durante case toda a súa vida. Unha vez colleitada, moída e cocida con outras resinas e minerais, convértese en goma laca, usada en vernices (transparentes ou con cor), tintas, lacres, adhesivos etc.
Vernices ao alcol
Trátase de resinas sintéticas ou naturais que se disolven en alcohol, que se secan por evaporación rápida do disolvente, e a miúdo contan cun proceso de curado que produce un acabado de dureza, cun aspecto que vai desde o brillo ó mate. En ocasións pode requirir un puído.
As resinas usadas comunmente son: gomas lacas, dammar e sandáraca (resinas brandas), colofonia e resinas formofenólicas. Como solventes utilízanse o alcohol etílico e o metílico. Son de secado rápido, empregándose para protexer madeiras, paneis etc. aplicando unha película incolora e brillante.
Jeremy Renner
Jeremy Lee Renner, nado en Modesto (California) o 7 de xaneiro de 1971, é un actor e músico estadounidense. Renner apareceu en numerosos filmes ó longo da década de 2000, sobre todo en papeis secundarios. O recoñecemento internacional chegoulle con filmes como Dahmer (2002), S.W.A.T. (2003), Neo Ned (2005), 28 Weeks Later (2007) e foi nomeado ao Oscar ó mellor actor polo seu papel protagonista no filme En terra hostil (2009). Ó ano seguinte apareceu no filme Cidade de ladróns (2010). O seu traballo como "James Coughlin" nese filme serviulle para acadar un nomeamento da Academia por mellor actor secundario.
Traxectoria
Fillo de Lee e Valerie, é o maior de cinco irmáns. Actualmente vive na súa cidade natal. Antes de interesarse polo cinema, as súas paixóns centrábanse na criminoloxía e na computación, pero o teatro puido máis e trasladouse a San Francisco, onde estivo en producións locais. Ó cabo dun tempo marcha vivir aos Ánxeles, onde a súa vida transcorría entre múltiples audicións e actuacións en pequenos teatros. Graduouse na Fred C. Beyer High School e asistiu á Modesto Junior College.
Renner caracterízase por interpretar antiheroes. Entre outros papeis, representou un vampiro do século XVIII, un pistoleiro alcólico e un asasino en serie. Tamén fixo aparicións na televisión en series como Angel, CSI, House'' e moitos outros.
Premios
250px|dereita|miniatura|Jeremy Renner con [[Brian Geraghty en abril de 2010.]]
Cesáreo García Álvarez
Cesáreo García Álvarez, nado en Padrenda, foi un sacerdote e xornalista galego.
Traxectoria
Estudou no Seminario de Ourense e colaborou en La Voz Católica. Colaborou en La Integridad, El Noroeste, La Nueva Época de Ourense e El Castellano de Burgos, do que foi director (1901), empregando en ocasións o pseudónimo de Isaac Rego Arce. Foi cura ecónomo de Matamá e Couso e colaborou en Noticiero de Vigo, onde se amosou contrario ao socialismo. Foi promotor do movemento social-católico en Galicia. Amigo de Basilio Álvarez, na fase máis radical de Acción Gallega dedicouse a combatela. Dirixiu La Era (1911), La Voz del Condado (1913), dende o que promoveu a organización social e cooperativista identificada coa Igrexa católica. Posteriormente dirixiu La Integridad (1914-1923) e foi nomeado Catedrático de Teoloxía Fundamental e Historia Eclesiástica do seminario de Tui en 1915. En 1921 foi nomeado párroco de Carballeda. miniatura|200px|Con José Gómez López en Carballeda, 1924.
Etxalar
dereita|300px|Etxalar
Etxalar é un municipio navarro pertencente á comarca de Bortziriak, situado no denominada meiriñado de Pamplona, a 73,6 km de Pamplona. No anos 2006 posuía 799 habitantes nunha área de 47,05 km².
Topónimo
O nome aparece por primeira vez escrito nun documento de 1280. A etimoloxía máis estendida e probable fai derivar o seu nome da expresión herbeira da casa en éuscaro. Derivaría por tanto de etxa (variante de etxe, casa) e larr(e) ("prado, herbal").
Xeografía
A vila de Etxalar está situada no norte de Navarra, sendo o pobo das Cinco Villas que máis ao leste se encontra. Polo norte linda cos concellos de Bera e Sara, polo leste con Baztan, polo sur con Bertizarana e polo oeste con Igantzi e Lesaka.
Administración
No ano 2007 foi elixido alcalde Miguel María Irigoyen Sanzberro.
Cultura
As festas patronais celébranse entre os días 14 (véspera) e 18 de agosto.
Convento do Rosario de San Sadurniño
Historia
As súas orixes están relacionadas coa Orde do Temple, que construíu un hospital e unha igrexa na Idade Media. En 1508 o primeiro señor de San Sadurniño, Fernando de Andrade, neto de Nuno Freire de Andrade, o Mao, reconstrúe a igrexa e obtén bula do papa Xulio II para establecer unha colexiata atendida por cinco capeláns.
O fillo de Fernando de Andrade, Xoán Freire de Andrade, segundo señor de San Sadurniño, substitúe os capeláns por regulares da orde franciscana.
En 1570 o terceiro señor de San Sadurniño, Pedro de Andrade, fillo do anterior, encomenda o convento á orde de San Domingos, sendo estes relixiosos os que rexerán a institución ata a súa desaparición no século XIX. Este mesmo señor crea a Cátedra de Gramática e Latinidade, dependente do convento.
Fernand Lataste
Fernand Lataste, nado en Cadillac (Xironda) o 25 de marzo de 1847 e finado o 6 de xaneiro de 1934 en Bordeos, foi un zoólogo francés especializado en herpetoloxía.
Outras publicacións
Lataste, entre outras moitas obras, publicou as seguintes:
Taxonomía
Foi o autor e descritor de numerosos xéneros e especies, por exemplo, Pachyuromys duprasi, un xerbo descrito en 1880.
Por outra parte, o médico e naturalista español Edurado Boscá, nomeou á víbora fociñuda na súa honra, Vipera latastei, unha víbora moi común en España, Portugal e África do Norte.
Así mesmo, seu nome está asociado á seguintes especies:
Ciencias da saúde
Denomínanse ciencias da saúde a un conxunto de disciplinas encamiñadas a proporcionar os coñecementos adecuados para a prevención das enfermidades e a promoción da saúde e o benestar tanto do individuo como da colectividade. Abarca un conxunto de diferentes disciplinas científicas aplicadas orientadas á saúde de seres humanos e animais.
As ciencias da saúde organízanse en dúas vertentes:
Ambas as vertentes reúnense para lograr o amplo propósito de:
As ciencias da saúde son interdiciplinares porque entrelazan ou combiñan varias ciencias para o estudo dun mesmo caso clínico descoñecido, ou para profundar o estudo dunha maneira máis especializada.
As investigacións nestas ciencias están baseadas en ciencias da natureza, como a bioloxía, a química e a física, aínda que tamén nalgunhas das chamadas ciencias sociais, como a socioloxía médica, a psicoloxía etc. Outros campos científicos que fan importantes e significativas achegas ás ciencias da saúde son: bioquímica, biotecnoloxía, enxeñaría, epidemioloxía, xenética, enfermaría, farmacoloxía, farmacia, medicina e outras.
A finalidade última das ciencias da saúde no é só a de subministrar información, senón, e isto é moi imoportante, promover cambios favorábeis na sociedade cara á saúde en todas as actividades e na conduta das persoas.
Catágo das ciencias da saúde
Gezondheidszorg
Los del Río
Los del Río é un dúo musical formado por Antonio Romero Monge e Rafael Ruiz Perdigones. Iniciaron a súa carreira musical na década dos 60. O seu maior éxito chegou con "Macarena" entre os anos 1995 e 1997, converténdose no terceiro sinxelo e a canción en español máis vendida da historia da música a nivel mundial con máis de 14 millóns.
Historia
En 1962, cando tiñan só 14 anos, formaron o dúo Los del Río, actuando por primeira vez ante o público no programa Ronda del Domingo de Radio Sevilla da Cadena SER. O factor clave no aumento da popularidade do Grupo Los del Río, é a súa colaboración co produtor e compositor Manuel Sánchez Pernía con quen gravaron un disco cun estilo bastante similar pouco antes do estrepitoso éxito da Macarena. A súa especialidade é a música folclórica, en especial as sevillanas. Por un tempo, Los del Río actuaban en festas privadas de Marbella e Madrid. . Con todo, no verán de 1996, tras ser remesturada (Macarena) polo dúo Fangoria para chegar a ser máis comercial, o dúo gozou dun enorme éxito coa canción do verán, chegando ata a acadar o número un no Billboard Hot 100. A canción tamén foi vendida en moitos outros países como en Australia.
Los del Río seguen a vivir en Dos Hermanas (Sevilla).
Aínda que o dúo non recoñeza o éxito da canción á Fangoria, eles seguen tentando ata o día de hoxe que se lles recoñeza, mediante demandas que foron sistematicamente desestimadas.
Discos
dereita|miniatura|385px|Un sarxento americano apréndelle o baile da Macarena a un soldado iraquí.
Retraemento
Historia
Durante o século XIX, nun momento en que en España estaba pouco desenvolvido o sistema parlamentario, tódolos partidos políticos promoveron nalgún momento esta estratexia. Os liberais progresistas fixérono antes de 1868, causando a caída da monarquía e a chegada da revolución de setembro; e os afonsinos, republicanos e carlistas fixérono en 1872 co fin de provocar a caída da monarquía de Amadeu de Savoia.
En ocasións o «retramento» foi practicado en combinación coa insurrección ou os pronunciamentos militares. O non recoñecemento do réxime político establecido, a denuncia de que o devandito réxime non permitía o libre xogo político, por exemplo a base de manipular as eleccións ou, en fin, as escasas posibilidades de lograr un bo resultado electoral, foron as razóns para boicotear o proceso político e promover a abstención.
ADEOS 1
Características
A misión de ADEOS 1 consistiu en facer observacións de cambios medioambientais na Terra. Foi inxectado nunha órbita heliosincrónica e rebautizado como Midori 1. Deseñado modularmente, o corpo principal medía 4 x 4 x 5 metros e o panel solar, unha vez despregado, medía 3 metros de ancho por 13 metros de longo. O satélite estabilizábase nos tres eixos mediante catro volantes de inercia e dous propulsores alimentados por hidracina. O coñecemento da actitude da nave proviña de dous magnetómetros e unha unidade de referencia inercial. O panel solar, composto por células de arseniuro de galio, alimentaba cinco baterías de níquel-cadmio cunha capacidade de 35 amperios-hora e proporcionando ata 4,5 kW de potencia a unha tensión de entre 34 e 52 voltios.
Os datos do satélite enviábanse ben directamente a terra en banda S (cunha velocidade de subida de 500 bps e de baixada de 4 Mbps) ou banda X, ben indirectamente a través do satélite ETS-6 usando s banda Ka, cunha velocidade de 120 Mbps. Adeos 1 levaba a bordo grabadoras para almacenar os datos.
ADEOS 1 deixou de funcionar o 30 de xuño de 1997, dous anos antes de cumprir a súa expectativa de vida, de tres anos. A falta de datos do dispersómetro NSCAT debido ao fin prematuro da misión foi compensada co lanzamento ex profeso do satélite QuikScat.
Día Kamehameha
miniatura|200px|dereita|[[Kamehameha I é coñecido coma o Napoleón do Pacífico.]] O día Kamehameha, o 11 de xuño, é un festivo hawaiano, nos Estados Unidos, que se celebra na honra de Kamehameha o Grande, o monarca que unificou o Reino de Hawaiʻi, que abranguía as illas hawaianas de Niʻihau, Kauaʻi, Oʻahu, Molokaʻi, Lānaʻi, Kahoʻolawe, Maui e Hawaiʻi.
Historia
O festivo foi establecido baixo decreto real polo bisneto, tamén rei, Kamehameha I, en 1871, celebrándose por primeira vez no seguinte ano. A finais do XIX, as festas do día Kamehameha consistían nun entroido e unha feira, con carreiras de cabalos, de persoas e de velocípedes.
O día Kamehameha foi un dos primeiros festivos que estableceu o Gobernador de Hawai, cando logrou a súa condición de estado en 1959.
Hoxe en día, o Día trátase dun evento que lembra o Antigo Hawai, respectando as tradicións culturais dos tempos de Kamehameha. Ademais, a Competición de Hula do Rei Kamehameha (King Kamehameha Hula Competition) atrae a grupos de danza hula de todo o mundo até o Neil S. Blaisdell Center durante dous días.
Arcon (foguete)
Arcon é o nome dun foguete sonda estadounidense que estivo en servizo entre 1958 e 1959.
Características
Arcon estaba propulsado por propelente sólido e era similar ós foguetes Deacon e Cajun. Lanzáronse en total 9 Arcon, con só dous éxitos, desde a base de Wallops Island.
Angel Olsen
Angel Olsen, nada o 22 de xaneiro de 1987 en St. Louis, Missouri, e unha músico e cantautora estadounidense de St. Louis, Missouri que no presente vive en Asheville, Carolina do Norte.
Primeiros anos e educación
Aos tres anos de idade Olsen foi adoptada por unha familia de acollida que coidara dela dende pouco despois de nacer. A diferenza de idade entre ela e os seus país deixoulle unha grande impresión. "Debido a que hai tantas décadas de diferenza entre nós, interesoume máis como foi a súa infancia", dixo dos seus pais, que aínda viven en St. Louis. "Fantaseaba sobre como sería ser mozo nos anos 30 e 50, máis que outros nenos da miña idade". Olsen explicou que "miña nai só ten esa capacidade para os fillos". A pesar de que nos seus primeiros anos de adolescensia quería ser unha "pop star", os seus intereses cambiaron posteriormente no instituto. Olsen fíxose máis introvertida, asistindo regularmente a concertos de punk rock e música noise no Lemp Neighborhood Arts Center e no Creepy Crawl, ademais de ir a concertos de rock cristián na cidade. Comezou a aprender a tocar o piano e a guitarra e compoñía a súa propia música. Dous anos despois de graduarse no Tower Grove Christian High School, Olsen mudouse a Chicago.
Carreira
Tras lanzar o seu primeiro EP, Strange Cacti, e un álbum de estrea, Half Way Home, a través do selo Bathetic Records, Olsen fichoi por Jagjaguwar, que editou o seu álbum Burn Your Fire for No Witness o 17 de febreiro de 2014. O último tema do disco, "Windows", apareceu no episodio final da serie orixinal de Netflix 13 Reasons Why en 2017.
O terceiro álbum de Olsen, My Woman, foi editado o 2 de setembro de 2016. A crítico de Consequence Of Sound Ciara Dolan describiu o álbum como un "disco sorprendente de forza e honestidade inalcanzables", mentres que Jenn Pelly de Pitchfork dixo del que era "o seu mellor disco ata agora".
Ademais do seu traballo con Bonnie "Prince" Billy e The Cairo Gang, Olsen colaborou con outras figuras notables do indie rock estadounidense, como Tim Kinsella de Cap'n Jazz, LeRoy Bach de Wilco, e Cass McCombs. A súa colaboración con Kinsella e Bach, ademais de co poeta de Chicago Marvin Tate, deu como resultado o álbum Tim Kinsella Sings the Songs of Marvin Tate by Leroy Bach Featuring Angel Olsen que o prupo publicou a través do selo de Indianápolis Joyful Noise Recordings o día 3 de decembro de 2013.
O seu cuarto álbum, All Mirrors, foi publicado o 4 de outubro de 2019 con aclamación da crítica. Laura Snapes de Pitchfork describiu o álbum como "breathtaking", mentres que Alexis Petridis de The Guardian dixo que era "desafiante e intrigante" e Luke Saunders de Happy Mag describíuno como un cambio de "transcendencia teatral" en comparación cos seus anteriores traballos. miniatura|250x250px|Olsen en Oslo en 2020 En 2019 o produtor Mark Ronson contou con Olsen no seu álbum Late Night Feelings, no que tamén participaron Miley Cyrus e Camila Cabello.
O 28 de agosto de 2020 Olsen publicou o seu quinto álbum de estudio, Whole New Mess, a través de Jagjaguwar. O álbum conta con temas de All Mirrors arranxados nun estilo máis íntimo.
En 2020, Olsen publicou varias remesturas de lanzamentos populares. O 9 de abril Olsen publicou unha remestura de "All Mirrors" producida por Johnny Jewel de Chromatics. O 3 de xuño Olsen lanzou unha remestura de "New Love Cassette" producida por Mark Ronson co cal colaborara no tema "True Blue". Tamén en 2020 Olsen traballou nunha versión de "Mr. Lonely", orixinalmente de Bobby Vinton, para o filme Kajillionaire dirixido por Miranda July. Olsen colaborou co compositor de música para películas Emile Mosseri na versión que foi lanzada o 16 de setembro de 2020 e que foi incluída na banda sonora.
O 30 de marzo de 2021 Olsen anunciou unha edición especial en boxset titulada Songs of the Lark and Other Far Memories, que contén os seus dous anteriores álbums, All Mirrors e Whole New Mess, xunto con demos, cancións reelaboradas, remesturas e versións para pechar ese capítulo da súa carreira, editada a través de Jagjaguwar. Anunciouse co sinxelo principal "It's Every Season [Whole New Mess]", lanzado o 7 de maio de 2021.
O 20 de maio de 2021 Olsen lanzou un sinxelo con Sharon Van Etten, "Like I Used To", que foi producido por John Congleton. Olsen e Van Etten aparecen no vídeo musical con peiteados tipo "shag" moi semellantes.
O 20 de agosto de 2021 Olsen publicou o seu cuarto EP, Aisles, formado por cinco versións de temas populares dos anos 80. O escritor de Pitchfork Evan Rytlewski describíuno como "unha partida inusual para unha compositora que sempre apostou todo pola súa convicción".
En 2021 tamén recibiu o Libera Awards á mellor gravación de folk/bluegrass polo seu álbum Whole New Mess (Jagjaguwar) da American Association of Independent Music (A2IM).
O sexto álbum de estudio de Olsen, Big Time, editouse o 3 de xuño de 2022. O disco foi precedido polo sinxelo principal "All the Good Times", e por "Big Time".
Linguas tai
As linguas tai forman unha rama da familia lingüística kra-dai. Fálanse na República Popular da China, Vietnam, Laos, Tailandia, Myanmar e a India.
Linguas
As linguas tai son as seguintes:
Zamudio
miniatura|Torre Malpica ou de Zamudio Zamudio é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 3.248 habitantes (2011).
Adam Driver
Adam Douglas Driver, nado o 19 de novembro de 1983, é un actor estadounidense. Durante a súa carreira recibiu numerosos premios, incluíndo a Copa Volpi ó mellor actor, así como nomeamentos ós Premios Tony, ós Premios Óscar, e ós Premios Primetime Emmy.
Driver fixo o seu debut en Broadway con Mrs. Warren's Profession (2010) e despois apareceu en Man and Boy (2011). Acadou certa fama co papel secundario na serie de HBO Girls (2012–2017), polo cal recibiu tres nomeamentos consecutivos ós Premios Primetime Emmy. Driver comezou a súa carreira no cinema en papeis secundarios en Lincoln (2012) de Steven Spielberg, Frances Ha (2012) de Noah Baumbach, Inside Llewyn Davis (2013) dos irmáns Coen e Silence (2016) de Martin Scorsese. Gañou a Copa Volpi ó mellor actor polo seu papel no drama Hungry Hearts (2014) e protagonizou Paterson (2016) de Jim Jarmusch.
6 de maio
O 6 de maio é o 126º día do ano do calendario gregoriano e o 127º nos anos bisestos. Quedan 239 días para finalizar o ano.
Outros
Os 366 días do ano
Igrexa de Eksta
A igrexa de Eksta (sueco: Eksta kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Eksta, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia e arquitectura
A parte máis antiga da igrexa de Eksta é a torre, que data do século XIII e non cambiou dende a súa construción. O resto da igrexa é tamén da Idade Media, pero foi fortemente reformada no ano 1838. A igrexa aínda ten catro portais medievais, tanto de estilo románico como gótico. O interior é principalmente neoclásico, datando da renovación realizada en 1838. Nas pareces sobreviviron algúns restos de frescos medievais, así como un único panel das vidreiras.
Figueredo de Arriba, Figueredo, Oza-Cesuras
Figueredo de Arriba é un lugar da parroquia de Figueredo no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 contaba cun habitante (1 muller).
Policía local
miniatura|dereita|Coche da Policía Local de Viveiro. A Policía Local é unha forza armada de competencia e xurisdición do municipio ao que serven, e funcións civís. A Policía Local forma parte dos corpos e forzas de seguridade do estado español. A súa organización é xerarquizada tendo un mando superior, sendo o alcalde a máxima autoridade nas súas funcións. Os policías locais teñen a consideración de funcionarios públicos e axentes da autoridade. Este corpo non existe en tódolos concellos. A policía local só existirá en concellos de máis de cinco mil habitantes segundo a Lei 7/1985, de 2 de abril, e a Lei Orgánica 2/1986, de 13 de marzo, de Forzas e Corpos de Seguridade. Nos concellos onde non existe Policía Local as súas funcións asúmeas a Garda Civil ou a policía autonómica de existir.
As súas funcións principais son (Lei Orgánica de Forzas e Corpos de Seguridade, artigo 53):
Policía Local en Galicia
miniatura|dereita|Escudo identificativo no uniforme da Policía Local de Galiza. En Galiza hai 130 concellos con Policía Local, cun total de 2 545 axentes en 2010. A Lei autonómica de coordinación de policías locais (4/2007, artigo 30) esixe un mínimo de dous axentes e un oficial por cada concello e para os concellos de menos de 5000 habitantes é preciso un informe preceptivo do titular da consellería competente en materia de seguridade.
NGC 1487
miniatura|NGC 1487 vista polo [[telescopio Hubble.]] miniatura|Galaxia NGC 1487 vista polo telescopio espacial GALEX.
NGC 1487 é unha galaxia na constelación de Eridanus. Ten unha magnitude aparente de 11.6, unha ascensión recta de 3h 55m 45s e unha declinación de -42° 22' 4". Foi descuberta o 29 de outubro de 1826 por James Dunlop.
O Escorial
O topónimo O Escorial pode referirse a:
Gap
miniatura|Vista xeral.
Gap é unha cidade francesa, capital do departamento dos Alpes Altos, na rexión Provenza-Alpes-Costa Azul. No ano 2006, a cidade tiña 38 200 habitantes.
Andrés de Solanes
miniatura|dereita|200 px|A Oración do Horto de Andrés de Solanes
Andrés de Solanes, finado en Vitoria en 1635, foi un escultor español do século XVII, membro da chamada Escuela Castellana e discípulo de Gregorio Fernández.
Foi un dos oficiais de confianza do mestre Gregorio Fernández, converténdose en mestre de escultura, co seu propio taller, activo entre 1626 e 1642, e con capacidade para contratar obras, aínda que sempre considerou ao escultor de Sarria como o seu mestre de referencia.
Solanes figura como membro da Confraría Penitencial da Sagrada Paixón de Cristo de Semana Santa de Valladolid para a que realizou varios traballos, entre eles participou no proxecto dun paso procesional do Santo Enterro encargado pola confraría d'A Piedade, así como a entrega en 1629 do paso d'A Oración da Horta para a confraría da Santa Vera Cruz.
Outras obras nas que interveu son a escultura do Retablo Maior do Convento de San Pablo de Valladolid e nos retablo do Convento de Aranzazu, en Vitoria, cidade na que expira no ano 1635.
Manuel Darriba
Manuel Anxo Darriba Blanco, nado en Sarria en 1973, é un escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Licenciado en Xornalismo pola Universidade Complutense de Madrid e en Filosofía pola UNED. Traballou como reporteiro e enviado especial de El Progreso de Lugo e o Diario de Pontevedra ata o 2004. Nese ano fundou con José Manuel Gegúndez a axencia Transmedia, editora de publicacións especializadas. Foi responsable de edicións nesta empresa ata o 2010, dirixindo diversas revistas de gandería, hostalería e o Anuario da Academia Galega do Audiovisual.
Ten colaborado en medios como Dominical (suplemento de El Periódico de Catalunya, ABC e unha quincena de periódicos rexionais), o semanario La Clave, o xornal económico Expansión, o magacine galego GPS, a Axencia Galega de Noticias, a revista literaria Protexta, os suplementos "Crónica" e "Magazine" de El Mundo e a edición galega de El País. Ata o 2013, publicou unha columna semanal no xornal gratuíto De luns a venres.
O seu labor xornalístico recibiu os premios Once-Galicia de xornalismo, Julio Camba de reportaxe e a mención especial no Premio Nacional Manuel Alcántara para xornalistas menores de 35 anos. No 2012 foi premio Fernández del Riego de xornalismo literario.
Debutou como escritor coa novela Paf Xarope, no 1997. Posteriormente publicou o libro de poemas Calor (1997) e a novela Outonos espectaculares (1998). No ano 2000 gañou o Premio de novela curta Manuel Lueiro Rey con Velada do billarista e no 2005 o Premio Espiral Maior de Poesía por Vostede non sabe con quen está a falar. Dúas obras súas foron editadas en castelán por Bruguera no 2008 nun único volume: ''El billarista. Accidental''. No 2009 publica a novela curta Branco. No 2010 gañou o premio de poesía Miguel González Garcés coa obra Os indios deixaron os verdes prados.
Baixo o pseudónimo de Manuel Amado, escribiu biografías dos poetas Lorenzo Varela, Uxío Novoneyra e Lois Pereiro, editadas por Galaxia e distribuídas en prensa nos Días das Letras Galegas dedicados a estes autores.
Illa Polillo
Polillo é unha illa na rexión nordés do arquipélago filipino. Está separado de Illa de Luzón polo Estreito de Polillo e forma o lado norte da Baía Lamon.
A illa divídese en tres concellos. O concello de Polillo cobre a parte sur da illa, mentres que a parte nororiental é administrada polo concello de Burdeos. O noroeste está dentro da xurisdición do concello de Panukulan. A illa tamén alberga ao lagarto Butaan, un parente do dragón de Komodo.
Manuel Darriba
Traxectoria
No eido audiovisual, Darriba é guionista e director dos documentais Tolos por Xapón (con Pedro A. Ramos), nomeado as Premios Mestre Mateo, e Prodixiosos, producidos por Bren Entertainment para a Televisión de Galicia. No 2011 escribiu, produciu e dirixiu a longametraxe documental ''Pacios. As fotos da memoria''. A película estivo nos festivais internacionais de Lucerna (Suíza), Tesalónica (Grecia) e o catálogo de produción latinoamericana Latin Side Of The Doc (México DF).
Illa Polillo
Segundo o Censo filipino de 2010, a illa é fogar de 64.802 habitantes.