cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lipopolisacárido
Antíxeno O
Un polímero repetitivo de glicano contido no LPS da bacteria denomínase antíxeno O, polisacárido O ou cadea lateral O. O antíxeno O está unido ao oligosacárido que forma o núcleo da molécula e comprende o dominio máis externo da molécula de LPS. A composición da cadea O varía de cepa a cepa. Por exemplo, hai unhas 160 estruturas diferentes de antíxeno O producidas por distintas cepas de E. coli. A presenza ou ausencia de cadeas O determina se o LPS se considera rugoso ou liso. As cadeas O de lonxitude completa orixinan LPS lisos, mentres que a ausencia ou redución das cadeas O dan lugar ao LPS rugoso. As bacterias con LPS rugoso xeralmente teñen membranas celulares máis penetrables por antibióticos hidrófobos, xa que un LPS rugoso é máis hidrófobo. O antíxeno O está exposto na superficie externa da célula bacteriana e, en consecuencia, é unha diana para o recoñecemento polos anticorpos do hóspede.
José de Alencar
Biografía
José de Alencar foi máis lonxe nas novelas que completan a trilogia indixenista: O Guarani (1857), Iracema (1865) e Ubirajara (1874). A primeira fala sobre o amor do indio Peri coa muller branca Ceci. A segunda, epopea sobre a orixe do Ceará, ten como personaxe principal a india Iracema, a "virxe dos beizos de mel" e "cabelos tan escuros como a á da graúna". O terceiro ten por personaxe a Ubirajara, valente guerreiro indíxena que durante a historia crece en dirección á madureza.
Lipopolisacárido
Núcleo
O dominio do núcleo (core) sempre contén un compoñente oligosacárido (oligosacárido do núcleo) que se une directamente ao lípido A e normalmente contén azucres como a heptosa e a ácido 3-desoxi-D-mano-oct-2-ulosónico (tamén chamado KDO, ceto-desoxioctulosonato). Os núcleos do LPS de moitas bacterias tamén conteñen compoñentes non carbohidratos, como substituíntes fosfato, aminoácidos e etanolamina.
José de Alencar
Biografía
En 1859, tornouse xefe da Secretaría do Ministerio da Xustiza, sendo despois consultor do mesmo. En 1860, ingresou na política, como deputado provincial no Ceará, sempre militando no Partido Conservador (Brasil Império). En 1868, tornouse ministro da Xustiza, ocupando o cargo até xaneiro de 1870. En 1869, presentou a candidatura ao senado do Imperio, tendo o Emperador D. Pedro II do Brasil non o ter escollido por ser moi novo aínda. En 1872 foi pai de Mário de Alencar, o cal, segundo unha historia nunca confirmada, podería ser, na verdade, fillo de Machado de Assis, o que, para algúns, daría apoio para o enredo principal da novela Don Casmurro. Produciu tamén novelas urbanas (Senhora, 1875; Encarnação, escrito en 1877, ano da súa morte e divulgado en 1893), rexionalistas (O Gaúcho, 1870; O Sertanejo, 1875) e históricos (Guerra dos Mascates, 1873), alén de pezas para o teatro.
Lipopolisacárido
Lípido A
O lípido A é, en circunstancias normais, un disacárido de glicosamina fosforilado decorado con múltiples ácidos graxos. Estas cadeas de ácidos graxos hidrófobos ancoran o LPS na membrana bacteriana e o resto do LPS proxéctase desde a superficie da célula. O dominio do lípido A é responsable de gran parte da toxicidade das bacterias gramnegativas. Cando as células bacterianas son lisadas polo sistema inmunitario, fragmentos da membrana que conteñen o lípido A son liberados á circulación, causando febre, diarrea e un posible choque endotóxico letal (chamado choque séptico). O residuo de lípido A é un compoñente moi conservado do LPS. Porén, a estrutura do lípido A varía entre especies bacterianas e dita estrutura define a activación global do sistema inmnitario do hóspede.
José de Alencar
Biografía
Viaxou para a Europa en 1877, para tentar un tratamento médico, porén non tivo éxito. Faleceu no Río de Xaneiro en decembro do mesmo ano, vítma da tuberculose. Machado de Assis, que estivo no velorio de Alencar,quedou impresionado coa pobreza con que a familia Alencar vivía. O seu corpo foi primeiramente sepultado no Cemiterio de San Francisco Xavier, no Río de Xaneiro, despois foi enterrado no Cemiterio de San João Batista, tamén no Río de Xaneiro. A súa esposa Georgiana faleceu trece anos despois e foi sepultada ao lado do marido en 1913.
Lipopolisacárido
Lipooligosacáridos
Os lipoologosacáridos (LOS) son glicolípidos que se encontran na membrana externa dalgúns tipos de bacterias gramnegativas, como Neisseria spp. e Haemophilus spp. O termo é sinónimo de forma de baixo peso molecular do LPS bacteriano. Os LOS teñen un papel central no mantemento da integridade e funcionalidade da membrana externa da envoltura gramnegativa. Os lipooligosacáridos xogan un importante papel na patoxénese de certas infeccións bacterianas porque poden actuar como inmunoestimuladores e inmunomoduladores. Ademais, as moléculas de LOS son responsables da capacidade que teñen algunhas cepas de bacterias de presentar mimetismo molecular e diversidade antixénica, que axuda á evasión das defensas inmunitarias do hóspede e así contribúe á virulencia destas cepas de bacterias.
José de Alencar
Homenaxes
Na cidade do Río de Xaneiro, no barrio do Flamengo, na súa homenaxe, foi erguida en 1897 unha estatua na praza do Catete, rúa que foi rebatizada como praza José de Alencar.
Lipopolisacárido
Lipooligosacáridos
Quimicamente, os lipooligosacáridos carecen de antíxenos O e só posúen un residuo para a ancoraxe na membrana externa baseado no lípido A e un núcleo oligosacárido. No caso de Neisseria meningitidis, a porción de lípido A da molécula ten unha estrutura simétrica e o núcleo interno está composto por ácido 3-desoxi-D-mano-2-octulosónico (KDO) e restos de heptosa (Hep). A cadea oligosacárida do núcleo externo varía dependendo da cepa bacteriana. O lipopolisacárido bacteriano pode clasificarse en dúas formas: a forma de alto peso molecular (Mr, ou lisa) posúe unha cadea repetitiva de polisacárido O (antíxeno O) de alto peso molecular, e a forma de baixo peso molecular (baixo Mr ou rugosa ou oligosacárido, LOS), carece de cadea O, pero posúe un curto oligosacárido no seu lugar.
José de Alencar
Homenaxes
En Fortaleza, en 1910, foi erguido o Theatro José de Alencar. A Praza José de Alencar e a estación José de Alencar da Liña Sur do metro de Fortaleza son, tamén, homenaxes da súa cidade natal.
Lipopolisacárido
Modificacións do LPS
A produción do LPS na bacteria pode ser modificada para que este teña unha estrutura de azucres específica. Estas estruturas poden ser recoñecidas por outros LPS (o cal permite inhibir toxinas LPSs) ou por glicosiltransferases que utilizan esas estruturas de azucres para engadir máis azucres específicos. Un encima lipase do hóspede moi conservado pode detoxificar o LPS cando este entra ou é producido nos tecidos animais. Pode tamén converter o LPS no intestino nun inhibidor de LPS. Os neutrófilos, macrófagos e células dendríticas producen esta lipase, a aciloxiacil hidrolase (AOAH), que inactiva o LPS ao eliminar as dúas cadeas acilo secundarias do lípido A para producir tetraacil LPS. Nos ratos se se administra LPS por vía parenteral, aqueles ratos que carecen de AOAH desenvolven altos títulos de anticorpos non específicos, desenvolvendo unha prolongada hepatomegalia, e experimentando unha prolongada tolerancia á endotoxina. Para que os animais recuperen a homeostase despois dunha exposición parenteral ao LPS pode ser necesaria a inactivación do LPS. Aínda que os ratos teñen moitos outros mecanismos para inhibir a sinalización por LPS, ningún pode impedir estes cambios en animais que carecen de AOAH.
José de Alencar
Homenaxes
José de Alencar tamén foi o nome dun distrito do municipio de Iguatu, no Ceará.
Academia Brasileira de Letras40x40px
Grande expoñente da literatura brasileira do século XIX, non alcanzou a fundación do Silogeu Brasileiro. Cóubenlle, mentres, a homenaxe de ser patrono da cadeira 23 da academia.
Lipopolisacárido
Biosíntese e transporte
miniatura|esquerda|380px|Transporte de LPS: As moléculas de LPS completas son transportadas a través do [[periplasma e membrana externa polas proteínas LptA, B, C, D, E, F e G ]]
José de Alencar
Academia Brasileira de Letras40x40px
Nas discusións que antecederon na academia, seu nome foi defendido por Machado de Assis para ser o primeiro patrono, ou sexa, nomear a cadeira 1. Mais non podería haber xerarquía nesa escolla, e resultou que Adelino Fontoura, un autor case descoñecido, veu a ser o patrono efectivo.
Lipopolisacárido
Resposta inmune
O LPS actúa como a endotoxina prototípica porque se une ao complexo receptor CD14/TLR4/MD2 en moitos tipos celulares, pero especialmente en monocitos, células dendríticas, macrófagos e células B, o cal promove a secreción de citocinas proinflamatorias, óxido nítrico e eicosanoides.
José de Alencar
Características da obra de Alencar
esquerda|miniatura|255x255px|O Guarani, 1ª Edición, 1857. Unha característica marcante da súa obra é o nacionalismo, tanto nos temas canto nas innovacións no uso da lingua portuguesa. Nun momento de consolidación da Independencia, Alencar representou un dos máis sinceros esforzos patrióticos en poboar o Brasil con coñecemento e cultura propios, en construír novos camiños para a literatura no país.
Castro da Pedreira
O Castro da Pedreira é un poboado castrexo situado nun pequeno outeiro na parroquia do Val, concello de Narón.
Lipopolisacárido
Resposta inmune
Como parte da resposta ao estrés celular, o superóxido é unha das principais especies reactivas do oxíxeno inducida polo LPS en varios tipos celulares que expresan o TLR (receptor de tipo Toll).
José de Alencar
Características da obra de Alencar
A obra de José de Alencar pode ser dividida en dous grupos distinguidos.
Castro da Pedreira
Descrición
Foi redescuberto nos traballos da concentración parcelaria. O castro ten forma ovalada de norte-sur uns 84 metros e de leste-oeste 64 metros. Non se identifcan os accesos orixinais. É unha plantación de eucaliptos.
José de Alencar
Características da obra de Alencar
miniatura|270x270px|Monumento a José de Alencar na praza José de Alencar, no Río de Xaneiro.
Lipopolisacárido
Resposta inmune
O LPS é tamén un piróxeno exóxeno (substancia que induce a febre).
Algúns investigadores dubidan dos informes de efectos tóxicos xeneralizados atribuídos a todos os lipopolisacáridos, en especial para o caso das cianobacterias.
A función do LPS estivo en investigación experimental durante varios anos debido ao seu papel na activación de moitos factores de transcrición. O LPS tamén produce smoitos tipos de mediadores implicados no choque séptico. Os humanos son máis sensibles ao LPS que outros animais (por exemplo, os ratos). Unha dose de 1 µg/kg induce un shock en humanos, pero os ratos toleran unha dose ata mil veces máis alta. Isto pode estar relacionado con diferenzas no nivel de anticorpos naturais circulantes entre as dúas especies. Said et al. demostraron que o LPS causa unha inhibición dependente da IL-10 da expansión e función de células T CD4 ao regular á alza os niveis de PD-1 en monocitos, o que orixina a produción de IL-10 polos monocitos despois de unirse o PD-1 ao PD-L1.
As endotoxinas son en gran parte responsables das intensas manifestacións clínicas das infeccións por bacterias patóxenas gramnegativas, como Neisseria meningitidis, o patóxeno que causa a enfermidade meningocócica, incluíndo a meningococcemia, a síndrome de Waterhouse–Friderichsen e a meninxite. A fosfatase alcalina impide a inflamación intestinal (e a elevada permeabilidade intestinal) causada polas bacterias ao desfosforilaren a porción do lípido A do LPS.
Bruce Beutler compartiu o Premio Nobel de Medicina ou Fisioloxía de 2011 polo seu traballo que demostraba que o TLR4 é o receptor do LPS.
Demostrouse que porcións do LPS de varias cepas bacterianas son quimicamente similares ás moléculas da superficie de células hóspede humanas; a capacidade dalgunhas bacterias de presentar moléculas na súa superficie que son quimicamene idénticas ou similares ás moléculas da superficie dalgúns tipos de células do hóspede denomínase mimetismo molecular. Por exemplo, en Neisseria meningitidis L2,3,5,7,9, a porción terminal tetrasacárida do oligosacárido (lacto-N-neotetraosa) é o mesmo tetrasacárido que se encontra no paraglobósido, un precursor dos antíxenos glicolipídicos ABH que se encontran nos eritrocitos humanos. Outro exemplo é a porción terminal trisacárida (lactotriaosa) do oligosacárido de Neisseria spp patóxena. O LOS tamén se encontra en glicoesfingolípidos lactoneoseries de células humanas. A maioría dos meningococos dos grupos B e C, e tamén os gonococos teñen este trisacárido formando parte da estrutura dos LOS. A presenza deste 'imitadores' da superficie celular humana pode, ademais de actuar como unha 'camuflaxe' ante o sistema inmunitario, ter un papel na supresión da tolerancia inmunitaria cando se infecta o hóspede con certas xenotipos de antíxeno leucocitario humano (HLA), como HLA-B35.
Recentemente, un novo estudo publicado descubriu que o LPS pode ser detectado directamente polas células nais hematopoéticas por medio da súa unión ao TLR4, causando que proliferen en reacción á infección sistémica. Esta resposta activa a sinalización de TLR4-TRIF-ROS-p38 dentro da célula nai e por medio dunha activación sostida de TLR4 pode causar un estrés proliferativo, que conduce a alterar a súa capacidade de repoboación competitiva. A infección en ratos por Salmonella typhimurium mostrou resultados similares, validando o modelo experimental in vivo.
Efecto da variabilidade na resposta inmune
miniatura|300px|O [[receptor de tipo Toll do sistema inmunitario innato recoñece o LPS e desencadea unha resposta inmune.]]
Os antíxenos O (os carbohidratos externos) son a porción máis variable da molécula de LPS, e danlle a especificidade antixénica. En contraste, o lípido A é a parte máis conservada. Porén, a composición do lípido A tamén pode variar (por exemplo, no número e natureza das cadeas acilo tanto entre distintos xéneros coma dentro do mesmo xénero). Algunhas destas variacións poden darlle propiedades antagonistas a estes LPS. Por exemplo, o lípido A difosforilo de Rhodobacter sphaeroides (RsDPLA) é un potente antagonista do LPS en células humanas, pero é un agonista en células de hámster e de equinos.
Especulouse que os lípidos A cónicos (por exemplo o de E. coli) son moi agonistas, e os lípidos A menos cónicos, como os de Porphyromonas gingivalis, poden activar un sinal diferente (o TLR2 en troques do TLR4), e os lípidos A completamente cilíndricos, como o de Rhodobacter sphaeroides, son antagonistas dos TLRs.
Os clústers de xenes para a prodción de LPS son moi variables entre diferentes cepas, subespecies e especies de patóxenos bacterianos de plantas e animais.
O soro sanguíneo humano normal contén anticorpos anti-LOS que son bactericidas e os pacientes que teñen infeccións causadas por cepas serotipicamente distintas posúen anticorpos anti-LOS que difiren na súa especificidade comparados co soro normal. Estas diferenzas na resposta inmune humoral a diferentes tipos de LOS poden atribuírse á estrutura da molécula do LOS, principalmente dentro da estrutura da porción oligosacárida do LOS. En Neisseria gonorrhoeae demostrouse que a antixenidade das moléculas de LOS pode cambiar durante unha infección debido á capacidade destas bacterias de sintetizar máis dun tipo de LOS, unha característica coñecida como variación de fase. Adicionalmente, Neisseria gonorrhoeae, así como Neisseria meningitidis e Haemophilus influenzae, poden modificar máis os seus LOS in vitro, por exemplo por sialilación (modificación con residuos de ácido siálico) e como resultado poden incrementar a súa resistencia á morte mediada polo complemento ou mesmo regulan á baixa a activación do complemento ou evádense dos efectos de anticorpos bactericidas. A sialilación pode tamén contribuír a dificultar a adhesión e fagocitose de neutrófilos polas células do sistema inmunitario e tamén a reducir a explosión oxidativa. Haemophilus somnus, un patóxeno do gando vacún, tamén presenta variación de fase de LOS, unha característica que pode axudar a evasdirse das defensas inmunitarias do hóspede bovino. En conxunto, estas observacións suxiren que as variacións nas moléculas da superficie de bacterias como os LOS poden axudar a que o patóxeno se evada tanto das defensas inmunes do hóspede humorais (mediadas polos anticorpos e complemento) coma das celulares (matanza realizada polos neutrófilos, por exemplo).
Vías non canónicas de recoñecemento do LPS
Recentemente, demostrouse que ademais das vías mediadas por TLR4, certos membros da familia das canles iónicas de potencial receptor transitorio (TRP) recoñecen o LPS. A activación mediada por LPS de TRPA1 demostouse en ratos e moscas Drosophila melanogaster. A altas concentracións, o LPS activa tamén outros membros da familia da canle TRP, como TRPV1, TRPM3 e en certa medida TRPM8. O LPS é recoñecido polo TRPV4 en células epiteliais. A activación de TRPV4 polo LPS era necesaria e suficiente para inducir a produción de óxido nítrico con efectos bactericidas.
Endotoxemia
Porén, a endotoxemia de orixe intestinal, especialmente na interface hóspede-patóxeno, considérase un importante factor no desenvolvemento da hapatite alcohólica, que probablemente se desenvolve sobre a base do síndrome de sobrecrecemento bacteriano no intestino delgado e un incremento na permeabilidade intestinal.
O lípido A pode causar unha activación incontrolada dos sistemas inmunitarios de mamíferos con produción de mediadores inflamatorios que pode causar un choque séptico. Esta reacción inflamatoria é mediada polo TLR 4, que é responsable da activación de células do sistema inmunitario. Os danos na capa endotelial de vasos sanguíneos causados por estes mediadores inflamatorios pode orixinar unha síndrome de permeabilidade capilar, dilatación de vasos sanguíneos e un decrecemento da función cardíaca e pode conducir a un choque séptico. Unha activación do complemento demasiado pronunciada pode observarse tamén posteriormente no curso da infección a medida que as bacterias se multiplican no sangue. Unha elevada proliferación de bacterias que desencadea un dano endotelial destrutivo pode igualmete levar a unha coagulación intravascular diseminada con perda da función de certos órganos internos como os riles, glándulas adrenais e pulmóns debido a que o rego sanguíneo se ve comprometido. A pel pode mostrar os efectos do dano vascular a miúdo acoplados con diminución dos factores de coagulación en forma de petequias, púrpura e equimoses. As extremidades poden tamén ser afectadas, ás veces con consecuencias devastadoras como o desenvolvemento de gangrena, que pode requirir amputación. A perda de función das glándulas adrenais pode causar insuficiencia adrenal e hemorraxias adicionais nas adrenais causan a síndrome de Waterhouse-Friderichsen, ambas as cales poden ser mortais. Tamén se informou que os LOS de gonococos poden causar danos nas trompas de Falopio das mulleres.
Enfermidades autoinmunes
O mimetismo molecular dalgunhas moléculas de LOS pénsase que causa respostas do hóspede baseadas na autoinmunidade, como gromos de esclerose múltiple. Outros exemplos de mimetismo bacteriano de estruturas do hóspede por medio do LOS poden encontrarse nas bacterias Helicobacter pylori e Campylobacter jejuni, organismos que causan enfermidade gastrointestinal en humanos, e en Haemophilus ducreyi, que causa o chancroide. Certos serotipos de LPS de C. jejuni (atribuídos a certos residuos de tetra- e pentasacárido do núcleo oligosacarídico) foron tamén implicados na síndrome de Guillain–Barré e unha variante da Guillain–Barré chamada síndrome de Miller-Fisher.
Ligazón coa obesidade
Demostrouse en estudos epidemiolóxicos que un incremento da carga de endotoxinas, que pode ser o resultado do incremento de poboacións de bacterias produtoras de endotoxinas no tracto intestinal, está asociado con certos grupos de pacientes relacionados coa obesidade. Outros estudos mostraron que a endotoxina purificada de Escherichia coli pode inducir obesidade e resistencia á insulina cando se inxecta en modelos de ratos libres de xermes. Un estudo máis recente descubriu unha posible contribución en Enterobacter cloacae B29 á obesidade e á resistencia á insulina nun paciente humano. O mecanismo que se supón para a asociación da endotoxina coa obesidade é que a endotoxina induce unha vía mediada pola inflamación que explica a obesidade e resistencia á insulina observadas. Entre os xéneros bacterianos asociados cos efectos sobre a obesidade relacionados coa endotoxina están Escherichia e Enterobacter.
Investigacións de laboratorio e sistemas de produción biotecnolóxicos
Os lipopolisacáridos son frecuentes contaminantes do ADN de plásmidos preparados a partir de bacterias ou proteínas expresadas por bacterias, e deben ser eliminados deses ADN e proteínas para evitar contaminar os experimentos e evitar a toxicidade dos produtos fabricados usando a fermentación industrial.
Ademais, a ovoalbumina está frecuentemente contaminada con endotoxinas. A ovoalbumina é unha das proteínas máis estudadas en modelos animais e tamén un modelo establecido de alérxeno para a hipersensibilidade das vías aéreas. A ovoalbúmina dispoñible comercialmente que está contaminada con LPS pode activar completamente as células endoteliais nun ensaio in vitro da primeira etapa da inflamación e falsea os resultados das investigacións, xa que non reflicte con exactitude o efecto dos antíxenos proteicos na fisioloxía animal.
Na produción farmacéutica cómpre eliminar todas as trazas de endotoxina dos recipientes dos medicamentos, xa que mesmo pequenas cantidades de endotoxina causan enfermidade en humanos. Para este propósito utilízase un forno de despiroxenación. Necesítanse temperaturas por riba de 300 °C para destruír esta substancia. Unha taxa de redución de endotoxina definida é unha correlación entre o tempo e a temperatura. Baseándose no material de empaquetado primario, como viais ou xiringas, para conseguir unha redución de niveis de endotoxina á milésima parte o típico é chegar unha temperatura do vidro de 250 °C e mantela durante un tempo de 30 minutos.
O ensaio estándar para detectar a presenza de endotoxina é o ensaio Lisado de Amebocito de Limulus (LAL), no que se utiliza sangue do artrópodo mariño Limulus polyphemus (cangrexo de ferradura). Niveis moi baixos de LPS poden causar coagulación do lisado de Limulus debido a unha potente amplificación por medio dunha fervenza encimática. Porén, debido á minguante poboación destes animais, e ao feito de que hai factores que interfiren co ensaio LAL, estanse facendo intentos de desenvolver ensaios alternativos, e os máis prometedores son os tests ELISA que usan unha versión recombinante dunha proteína do ensaio LAL, o factor C.
Pablo Álvarez
Pablo Álvarez pode referirse a:
Альварес, Пабло
Pobo bosníaco
Os bosníacos (en Bošnjaci, singular masculino: Bošnjak, feminino: Bošnjakinja) son unha nación e grupo étnico eslavo que habita principalmente en Bosnia e Hercegovina. Unha minoría nativa de bosníacos vive noutros países dos Balcáns, especialmente na rexión de Sandžak de Serbia e en Montenegro (onde os bosníacos forman unha maioría rexional), así como en Croacia e Kosovo. Os bosníacos caracterízanse pola súa adherencia á relixión musulmá dende os séculos XV e XVI, pola súa cultura común e pola lingua bosníaca.
Arredor de dous millóns de bosníacos viven nos Balcáns, cunha poboación dun millón máis de bosníacos noutras partes do mundo. O xenocidio e limpeza étnica durante a Guerra de Bosnia (1991–95) tivo un forte efecto na distribución territorial da poboación. En parte por mor disto existe unha significativa disápora bosníaca en varios países, incluíndo Austria, Alemaña, Turquía, Australia, Suecia, o Canadá e os Estados Unidos de América.
Sergio de la Fuente
Sergio de la Fuente Valdizán, nado en Vitoria (Áraba) o 1 de novembro de 1989, é un xogador profesional de baloncesto vasco que xoga para o CB Valladolid da Liga LEB. Cunha estatura de 1,98 metros xoga na posición de ala.
Premio Goya ó mellor guión orixinal
Na lista seguinte amósase a relación dos gañadores do Premio Goya ó mellor guión orixinal desde a orixe do premio ata a actualidade.
Historia Augusta
A Historia Augusta é unha colección romana de biografías, escrita en latín, sobre emperadores romanos, os seus compañeiros, os herdeiros designados e os usurpadores dende o 117 ao 284.
A verdadeira autoría da obra, a súa data real, a súa fiabilidade e o seu propósito foron asuntos de controversia por historiadores e eruditos desde que Hermann Dessau, no 1889, rexeitou tanto a data como a autoría como se indica no manuscrito. Os principais problemas inclúen a natureza das fontes que se utilizaron e a que parte do contido é pura ficción. Por exemplo, a colección contén uns 150 supostos documentos, incluíndo 68 cartas, 60 discursos e propostas ao pobo ou ao Senado e 20 decretos e aclamacións senatoriais. Agora, practicamente todos, considéranse fraudulentos.
Durante a segunda década do século XXI, o consenso xeral apoiou a posición de que só había un único autor, que escribiu a finais do século IV ou a principios do século V, que estaba interesado en mesturar cuestións contemporáneas (políticas, relixiosas e sociais) nas vidas dos emperadores do século III. Hai máis consenso en que o autor empregou os elementos ficticios na obra para resaltar referencias a outras obras publicadas, como as de Cicerón e Amiano Marcelino, nun complexo xogo alegórico. A pesar dos enigmas, é a única fonte continua en latín durante gran parte do período que abrangue polo que se está a avaliar continuamente. Os historiadores modernos non están dispostos a abandonala como fonte única de información posible, a pesar da súa evidente fiabilidade en moitos niveis.
Título e alcance
O nome Historia Augusta foi acuñado por Isaac Casaubon, quen fixo unha edición crítica en 1603, a partir das diferentes variantes dun feixe de manuscritos. O título rexistrado no manuscrito do Codex Palatinus (escrito no século IX) é Vitae Diversorum Principum et Tyrannorum a Divo Hadriano usque ad Numerianum Diversis compositae ("As vidas de varios emperadores e tiranos dende o Divino Hadriano até Numeriano por varios autores"), e suponse que a obra puido chamarse orixinalmente De Vita Caesarum ou Vitae Caesarum, coa intención de continuar coa obra de Suetonio.
Mario Aurelio Poli
Mario Aurelio Poli, nado o 29 de novembro de 1947 en Buenos Aires, é un cardeal e arcebispo católico latino arxentino.
Historia Augusta
Título e alcance
Descoñécese a amplitude da circulación da obra a finais da antigüidade, pero o seu primeiro uso foi nunha Historia romana composta por Quinto Aurelio Memio Símaco en 485. Tamén se atopan longas citas dela en autores dos séculos VI e IX, incluído Sedulius Scottus que citou partes do Marco Aurelio, do Maximino e do Aureliano dentro do seu Liber de Rectoribus Christianis, e os principais manuscritos tamén datan dos séculos IX ou X. Os seis Scriptores -Elio Esparciano, Xulio Capitolino, Volcacio Galicano, Elio Lampridio, Trebelio Polio e Flavio Vopisco (de Siracusa)- dedican as súas biografías a Diocleciano, Constantino e varias persoas privadas, e así aparentemente todos escribían a finais do século III e principios do IV. Os primeiros catro autores están unidos ás vidas de Hadriano a Gordiano III, mentres que os dous últimos están unidos ás vidas de Valeriano a Numeriano.
As biografías abranguen aos emperadores desde Hadriano até Carino e Numeriano. En tódolos manuscritos falta unha sección que cubre os reinados de Filipo o Árabe, Decio, Treboniano Galo, Emiliano e a parte final do reinado de Valeriano; igualmente, tense aducido que as biografías de Nerva e Traxano tamén se perderon ao comezo do traballo, o que pode suxerir que a compilación podería ser unha continuación directa da obra de Suetonio, De vita Caesarum. Tamén se teorizou que a lagoa de mediados do século III podería ser realmente un dispositivo literario intencionado do autor ou autores, aforrando o traballo de cubrir emperadores para os que quizais estivese dispoñible pouco material orixinal.
A pesar de dedicar libros enteiros a usurpadores efémeros ou nalgúns casos inexistentes, non hai biografías independentes dos emperadores Quintilo e Floriano, cuxos reinados só se sinalan brevemente cara ao final das biografías dos seus respectivos predecesores, Claudio II o Gótico e Tácito. Durante case 300 anos despois da edición de Casaubon, aínda que gran parte da Historia Augusta fora tratada con certo escepticismo, foi utilizada polos historiadores como unha fonte auténtica; Edward Gibbon utilizouna extensamente no primeiro volume do Decline and Fall of the Roman Empire. Non obstante, "nos tempos modernos a maioría dos eruditos len a obra como unha peza de mistificación deliberada escrita moito máis tarde da súa suposta data, con todo a visión fundamentalista aínda ten un apoio distinguido. (...) A Historia Augusta tamén é, por desgraza, a principal fonte latina dun século da historia romana. O historiador debe facer uso, pero só cunha extrema circunspección e precaución.
Mario Aurelio Poli
Traxectoria
Naceu en Buenos Aires o 29 de novembro de 1947. Foi ordenado sacerdote o 25 de novembro de 1978 polo arcebispo de Buenos Aires, Juan Carlos Aramburu.
Historia Augusta
Transmisión textual
Na opinión de Marshall, as mellores edicións académicas son as de H. Peter (Teubner 1884, 2ª edición) e E. Hohl (Teubner 1971, reedición de 1965 revisada por Ch. Samberger e W. Seyfarth). Unha copia do Codex Palatinus (posiblemente a feita por Petrarca en 1356) foi a base do editio princeps da Historia, publicada en Milán en 1475. Unha versión impresa posterior (a edición Aldine) publicouse en Venecia en 1516 e seguido de preto por unha edición editada por Desiderius Erasmus, e publicada por Johann Froben en Basilea en 1518.
O debate sobre a datación
miniatura|Hermann Dessau, cuxo innovador traballo sobre a Historia Augusta levou á súa avaliación crítica no século XX En 1776, Gibbon observara que había algo mal cos números e os nomes dos biógrafos imperiais e que isto xa fora recoñecido polos historiadores máis vellos que escribiran sobre ese tema. Gerardus Vossius, quen publicou Historicis Latinis en 1627, discutiu o problema da distribución dos distintos vitae entre os scriptores, mais tamén os problemas sobre os autores por eles citados. Louis-Sébastien Le Nain de Tillemont, que publicou Histoire des Empereurs et des autres Princes qui ont régné durant les six premiers Siècles de l'Eglise en 1690, denunciou as biografías como inútiles, cheas de contradicións e erros cronolóxicos. Un claro exemplo foi a referencia do biógrafo "Lampridius" (que aparentemente escribía as súas biografías despois do 324) por "Vopiscus", que estaba destinado a escribir as súas biografías no 305-6. Entón, en 1889, Hermann Dessau, que estaba cada vez máis preocupado polo gran número de termos anacrónicos, o vocabulario do latín vulgar e, especialmente, a serie de nomes propios obviamente falsos na obra, afirmou que os seis autores eran todos persoas ficticias e que a obra fora composta, de feito, por un único autor a finais do século IV, probablemente no reinado de Teodosio I. Entre as súas probas xustificativas atopábase que a vida de Septimio Severo parecía facer uso dunha pasaxe do historiador de mediados do século IV, Aurelio Víctor, e que a vida de Marco Aurelio tamén usaba material de Eutropio.
Mario Aurelio Poli
Traxectoria
O 8 de febreiro de 2002 foi nomeado bispo auxiliar de Buenos Aires e bispo titular de Abidda. Recibiu a consagración episcopal o 20 de abril de 2002 de mans do arcebispo de Buenos Aires Jorge Mario Bergoglio.
Historia Augusta
O debate sobre a datación
Nas décadas posteriores a Dessau, moitos eruditos argumentaron a prol da preservación dalgún dos seis Scriptores como persoas distintas e a favor da autenticidade de primeira man do contido. Xa en 1890, Theodor Mommsen postulou un "editor" teodosiano da obra de Scriptores, unha idea que rexurdiu moitas veces desde entón. Hermann Peter (editor da Historia Augusta e do Historicorum Romanorum reliquiae) propuxo a data de 330 como momento da realización da obra, baseándose nunha análise do estilo e da linguaxe. Outros, como Norman H. Baynes, abandonaron a data do comezo do século IV pero só avanzaron ata o reinado de Xuliano o Apóstata (útil para argumentar que a obra se pretendía como medio de propaganda pagá).
Nos anos sesenta e setenta, con todo, os argumentos orixinais de Dessau recibiron unha poderosa reformulación e expansión por Ronald Syme, que dedicou tres libros ao tema e era partidario de data-la redacción da obra polo 395. Outros estudos recentes tamén mostran moito consistencia do estilo, e a maioría dos eruditos aceptan agora a teoría dun único autor de identidade descoñecida, escribindo con posterioridade ao 395. Aínda que se cría que a Historia Augusta non facía referencia a ningún material da historia de Amiano Marcelino, que rematou antes do 391 e que abrangue o mesmo período, agora demostrouse que non é así, e que a Historia Augusta fai de feito referencia á historia de Amiano.
Mario Aurelio Poli
Traxectoria
O 24 de xuño de 2008 o papa Bieito XVI nomeouno bispo de Santa Rosa.
Historia Augusta
O debate sobre a datación
Porén, non tódolos eruditos aceptaron a teoría dun falsificador que traballase nas últimas décadas do século IV ou principios do V. Arnaldo Momigliano e A. H. M. Jones foron os críticos máis importantes do século XX sobre a teoría de Dessau-Syme entre os eruditos de fala inglesa. Momigliano, resumindo a literatura de Dessau ata 1954, definiu a cuestión como "res iudicanda" (é dicir, "un asunto por decidir") e non como "res iudicata" ("un asunto que se decidiu"). Momigliano revisou todos os libros publicados sobre o tema por Ronald Syme e proporcionou argumentos contrarios á maioría, se non a tódolos argumentos de Syme. Por exemplo, a referencia na vida de Probo sobre os descendentes do emperador, que se tomara para referirse a Sexto Claudio Petronio Probo (cónsul no 371) e á súa familia, pode, en opinión de Momigliano, referirse igualmente aos membros anteriores da familia, que destacaron ao longo do século IV, como Petronio Probino (cónsul no 341) e Petronio Probiano (cónsul no 322). A opinión de Momigliano era que non había probas suficientes para desestimar unha data de composición de principios do século IV, e que calquera anacronismo posconstantiniano podería ser explicado por un editor que traballase sobre o material máis tarde, quizais durante os reinados de Constancio II ou Xuliano.
Mario Aurelio Poli
Traxectoria
Logo do conclave de 2013, onde Bergoglio foi elixido papa, o 28 de marzo foi nomeado arcebispo de Buenos Aires, e o 4 de maio nomeado tamén ordinario para os fieis de rito oriental na Arxentina.
Historia Augusta
O debate da autoría: seis scriptores ou un autor único?
miniatura|A Historia Augusta principia con Hadriano (estatua do emperador no templo de [[Apolo de Cirene).]] Vencellado ao problema sobre a data de composición da Historia está o debate sobre a autoría do traballo. Tomando a Historia en conxunto, hai claramente unha división entre os autores anteriores e posteriores ao espazo interrompido. Para a primeira metade da Historia, aparecen catro scriptores, e as biografías son divididas dun xeito extraordinariamente errático:
Mario Aurelio Poli
Traxectoria
O 19 de febreiro de 2014 o papa Francisco nomeouno como membro da Congregación para as Igrexas Orientais. O 22 de febreiro de 2014 o papa Francisco creouno cardeal co título de cardeal-presbítero de San Roberto Bellarmino.
Historia Augusta
O debate da autoría: seis scriptores ou un autor único?
Destes catro, Esparciano e Galicano afirman emprender un conxunto completo de biografías imperiais a partir de Xulio César, mentres que a intención declarada de Lampridio era escribir unha colección de biografías que tratasen os gordianos, Claudio II, Aureliano, Diocleciano, Maximiano e os catro rivais de Constantino. Capitolino tamén xustificou que estaba a escribir máis biografías das que están presentes na Historia
A segunda metade da Historia divídese entre dous scriptores. A diferenza da primeira metade, os emperadores abordados nesta sección agrúpanse loxicamente e divídense aproximadamente á metade entre os dous scriptores en secuencia cronolóxica:
En canto a calquera recoñecemento da existencia mutua entre os scriptores, só Flavio ​​Vopisco (aparentemente escrito en 305 ou 306) se refire a calquera dos outros autores (concretamente Trebelio Polión, Xulio Capitolino e máis Elio Lampridio). Ningún dos outros cinco demostra ser consciente da existencia de ningún dos seus "colegas". Non obstante, estas referencias causan dificultades cando estes autores tamén se dirixen a Constantino nas súas dedicatorias, como tamén facía Vopisco. Por exemplo, Capitolino diríxese principalmente a Diocleciano, pero no Albino, Maximinio e Gordiano diríxese a Constantino dun xeito que suxire que escribe despois do 306. miniatura|A Historia Augusta remata con [[Numeriano, irmán de Carino.]] A teoría de que houbo un único autor, como postulou inicialmente Hermann Dessau, baséase nas dificultades inherentes a que unha única obra estea composta por varios individuos pero sen evidencia textual dun editor que reuniuse o material. Isto é especialmente evidente porque o texto aparecen exemplos de intencións, declarados por un autor, de escribir a vida dun dos emperadores, só para que esa vida a complete outro dos scriptores. Se esas afirmacións son certas, e esas vidas adicionais completáronse, entón un editor debe ter participado no proxecto para seleccionar a vida dun scriptor sobre a doutro.
Por outra banda, a presenza dun editor postconstantiniano, como postulara orixinalmente Theodore Mommsen, aínda ten un apoio notable e, recentemente, foi apoiado por Daniel Den Hengst, quen suxire que o editor foi o autor da segunda metade da Historia, operando baixo os pseudónimos de Polión e Vopisco. E que, ademais, este editor non só escribiu as vidas secundarias na primeira metade, senón que tamén foi o responsable das insercións nas vidas primarias desa serie. Tamén, opina que as vastas diferenzas estilísticas entre as dúas metades da historia fan que non puidesen ser escritas polo mesmo autor.
Mesmo así, aínda aceptando a validez de seis autores independentes, segue a haber problemas, xa que a forma en que abordaron o seu traballo mostra temas e detalles semellantes. Os seis non só proporcionan biografías dos emperadores, senón tamén dos césares e dos usurpadores. Describen o seu traballo e enfoque nunha linguaxe moi semellante e citan historiadores e biógrafos descoñecidos, como Iunius Cordus. Colectivamente comparten moitos erros, como chamar a Diadumeniano, "Diadumenus". Igualmente, comparten moito contido idiosincrático e unha linguaxe semellante, con especial atención ás mulleres, ao viño e á disciplina militar, e abusaban de xogos de palabras un tanto pobres nos que atribuían trazos de personalidade a certos emperadores, por exemplo Vero era sincero, mentres Severo era un individuo severo. Igualmente, os autores compartían certas características estilísticas das que se ten afirmando que non se producirían de xeito natural entre individuos que escriben por separado. Por exemplo, tódolos autores usan a palabra occido con respecto a matar (un total de 42 ocorrencias), mais só nunha ocasión, algún deles usa a palabra alternativa interficio. Esta proporción non se atopa con ningún outro escritor neste período de tempo e para este xénero. Finalmente, cada un dos seis scriptores escribiu vidas de ficción para algunhas das súas biografías utilizando, en tódolos casos, fontes, documentos e aclamacións falsos.
Tamén se ten argumentado que os nomes dos propios scriptores son un xeito de licenza literaria na que non só se burlan tanto dos autores e historiadores lexítimos, senón tamén da propia narrativa. Os nomes Trebelio Polión e Flavio Vopisco orixinaríanse de diversos xeitos a partir dos escritos de Cicerón,igual có nome Capitolino.Ademais, a palabra Vopiscus é un raro termo latino, que se refire a un xemelgo que sobrevive, mentres o seu irmán morreu no útero; polo que se interpretou que, dos seis autores da Historia, "Flavius ​​Vopiscus" había se-lo derradeiro en sobrevivir. Por outra banda, crese que Vulcacius é unha burla a Volcacio Sedíxito, que foi un crítico literario histórico con algunha relación co humor. Sobre os posibles significados detrás dos outros dous scriptores (Spartianus e Lampridius) non se ten afirmado nada.
Para rematar, tamén hai que ter en conta que os resultados da recente análise estilística asistida por ordenador, levados a cabo por Prickman, sobre a autoría única ou múltiple demostraron ser inconclusos:"'Non obstante, a análise estilística da obra por computador deu resultados ambiguos; algúns elementos de estilo son bastante uniformes ao longo da obra, mentres que outros varían dun xeito que suxire a autoría múltiple. En que medida isto se debe ao feito de que obviamente compílanse a partir de varias fontes. Non está claro. Fixéronse varias análises por computador do texto para determinar se houbo varios autores. Moitos deles conclúen que só había un autor, pero non están de acordo coa metodoloxía. feito polo mesmo equipo concluíu que había varios autores, aínda que non estaban seguros de cantos '."
Vitae: primarias e secundarias
Unha característica única da Historia Augusta é que pretende subministrar as biografías non só dos emperadores reinantes (chamadas "vidas primarias" polos eruditos modernos), senón tamén "vidas secundarias" dos seus herdeiros designados, colegas menores e usurpadores que reclamaron sen éxito o poder supremo. Así, entre as biografías de figuras do século II e principios do século III inclúense o herdeiro de Hadriano, Lucio Elio César, e os usurpadores Avidio Casio, Pescenio Níxer, Clodio Albino, o irmán de Caracalla Publio Septimio Xeta e mailo fillo de Macrino, Diadumeniano. Ningunha destas pezas contén moita información sólida: todas están marcadas por recheos retóricos e unha ficción evidente. A biografía do collega de Marco Aurelio, Lucio Vero, que Mommsen considerou "secundario" é, aparentemente, rica en información aparentemente fiable e foi reivindicada por Syme como pertencente á serie "primaria".miniatura|Busto de [[Heliogábalo, no Palazzo Nuovo (Museos Capitolinos de Roma).]]As vidas "secundarias" permitiron ao autor exercer a liberdade na invención de sucesos, lugares e persoas sen necesidade de axustarse a feitos históricos auténticos. Segundo avanza a obra, a inventiva do autor experimenta un crecente grao de elaboración a medida que as fontes históricas lexítimas comezan a se esgotaren, compoñendo finalmente relatos en gran parte ficticios como as "biografías" dos "Trinta Tiranos", que o autor afirmou que se levantaron como usurpadores baixo Galieno. Ademais, despois da biografía de Caracalla as biografías "primarias", dos propios emperadores, comezan a asumir as calidades retóricas e ficticias previamente confinadas ás "secundarias", probablemente porque as vidas secundarias foron escritas despois da vida de Caracalla. A biografía de Macrino é notoriamente pouco fiable e, tras un retorno parcial á fiabilidade no caso da vida de Heliogábalo, a de Alexandre Severo, unha das biografías máis longas de toda a obra, convértese nunha especie de fabulación retórica e exemplar sobre o tema do rei filósofo. É evidente que as fontes anteriores do autor desapareceron e, ao mesmo tempo, este, esaba a desenvolver os seus talentos inventivos. Aínda fai uso dalgunhas fontes recoñecidas como Herodiano, até o 238, e probablemente Dexipo, nos últimos libros, e para todo o período imperial a Enmannsche Kaisergeschichte, xunto con Aurelio Victor, Eutropio, Amiano Marcelino e Xerome; así e todo, as biografías son cada vez máis teñen cada vez máis doses de invención e na que se van incrustando, de xeito ocasional, anacos de feitos reais.
Xénero e propósito
miniatura|Busto de [[Alexandre Severo, no Louvre.]]As interpretacións do propósito da Historia tamén varían considerablemente, algúns autores considérana como unha obra de ficción ou sátira destinada a entreter e outros a catalogan coma un ataque pagán ao cristianismo; de aí que o posible escritor ocultase a súa identidade para garantir-la súa seguridade persoal. Segundo esta teoría anticristiá, a lagoa que abrangue o período dende Filipo o Árabe até o final do reinado de Valeriano é analizada como un burato deliberado, liberando ao autor da necesidade de aborda-lo reinado de Filipo, xa que a finais do século IV, Filipo estaba a ser reivincidado coma un emperador cristián e, polo mesmo, tampouco discutiu os reinados de Decio e Valeriano, quen eran coñecidos perseguidores da Igrexa. Tamén evitou tratar cos seus destinos, xa que os cristiáns vían os seus fins como vinganza divina polas persecucións ordenadas. De feito, cando son mencionados, tanto Decio como Valeriano son vistos moi positivamente polo autor da Historia. Ademais, cómpre observar que a Historia, tamén, parodia as escrituras cristiás. Por exemplo, na vida de Alexandre Severo aparece: "Dise que o día despois do seu nacemento unha estrela de primeira magnitude foi visible durante todo o día en Arca Cesarea", mentres que cando se pregunta, de xeito retórico: "onde, salvo en Roma, hai un poder imperial que goberna un imperio?", esta considérase unha resposta á Segunda Epístola aos Tesalonicenses 2: 6-7.
Syme argumentou que foi un erro considerala como unha obra histórica e que non se puido determinar, con claridade, un propósito propagandístico. Teorizou que a Historia é, principalmente, un produto literario: un exercicio de sátira producido por un "canalla escolástico" que atende (e burla ou parodia) as tendencias anticuadas da época teodosiana, nas que Suetonio e Mario Máximo estaban de moda e Amiano Marcelino producía unha historia sobria ao xeito de Tácito. De feito, nunha pasaxe do Quadriga tyrannorum -o "carro de catro cabalos de usurpadores" que, se di que, aspiraba á púrpura no reinado de Probo-, a propia Historia acusa a Mario Máximo de ser un produtor da "historia mítica" (homo omnium verbosissimus, qui et mythistoricis se voluminibis implicavit: o máis concienzudo dos homes, que ademais se envolveu en volumes de ficción histórica). O termo mythistoricis non aparece en ningún outro lugar en latín. A consideración significativa a este respecto é a sección inicial da vida de Aureliano, na que "Flavio Vopisco" rexistra unha suposta conversa que mantivo co prefecto da cidade de Roma durante a festa das Hilarias, na que o prefecto o insta a escribir como queira e que invente o que non saiba. esquerda|miniatura|[[Cicerón, un dos autores a cuxos traballos a Historia Augusta fai referencias referencias de xeito indirecto.]]