cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Butthole Surfers
A lenda medra
O seu segundo álbum publicouse finalmente como Rembrandt Pussyhorse a través de Touch and Go en abril de 1986. Tras dous anos dende as gravacións orixinais, o traballo presentaba unha mestura e unha selección de cancións distinta á da versión non lanzada por Alternative Tentacles. Sobre todo coñecido pola súa versión minimalista do tema de The Guess Who "American Woman", trátase dun dos álbums máis experimentais da carreira de Butthole Surfers. Despois dunha particularmente descontrolada xira, incluso para os estándars de Butthole Surfers, a banda semi-asentouse en Winterville no verán de 1986. Nervosa regresou ao grupo (Cabbage fora despedida meses antes), e púxose a traballar na creación dun estudio caseiro nunha casa alugada nas aforas de Athens. Ao pouco tempo comezaron a gravar o seu terceiro álbum de xeito pausado. O novo traballo, Locust Abortion Technician, publicouse en marzo de 1987 e trátase dun dos álbums máis pesados de Butthole Surfers, sendo considerado tamén un dos mellores. Aproveitando elementos do punk, do heavy metal, e da psicodelia, o seu son único creou varias cancións rechiantes de ritmos lentos que poderían considerarse precursoras do grunge.
Evolución
Na época na que apareceu Locust Abortion Technician a banda mercou unha casa en Driftwood, Texas, a uns 50 km de Austin. Era a casa dun rancho construída na ladeira dun outeiro, con 20 000 m2 de terreo ao seu redor. Ao igual que coa casa alugada preto de Athens, o complexo foi convertido nun estudio de gravación. Non viviron xuntos na nova casa durante moito tempo, aínda que Coffey foi o primeiro en mudarse e converteuse no seu fogar. En 1991 todos os membros tiñan xa residencias separadas.
A principios de 1988, Butthole Surfers estaba lista para gravar un novo álbum e quería usar un estudio moderno por primeira vez, elixindo unhas instalacións de última xeración en Texas. As sesións de gravación duraron tan só unha semana, xa que a banda levaba anos interpretando a meirande parte do material gravado. O grupo optou por seguir o modelo usado neste álbum nos seus proxectos futuros. Como diferenza, as cancións das súas primeiras gravacións pasaran por un proceso de máis desenvolvemento e experimentación no estudio. Pinkus posteriormente comentou que as sesións mellor organizadas apagaron un pouco a creatividade expontanea que impulsara os seus primeiros lanzamentos.
Hairway to Steven publicouse en abril de 1988 e marcou o paso intermedio entre as raíces experimentais da banda e as gravacións máis accesibles posteriores. Aínda que a metade do material ten un son tan extremo como o dos seus inicios, outras cancións son máis convencionais. Este foi o primeiro álbum de Butthole Surfers no que se usou extensivamente a guitarra acústica. As cancións de Hairway to Steven non tiñan nome cando se publicou por vez primeira, e no seu lugar cada tema estaba representado cunha caricatura absurda, moitas delas incluso escatolóxicas. Durante o seguinte ano a banda estivo de xira para promocionar o disco, facendo tamén unha exitosa xira por Europa (en parte axudados pola influencia do seu novo distribuidor británico, Blast First). Ao igual que as súas gravacións no estudio, as súas actuacións ao vivo comezaron a perder gran parte do seu caos anterior.
Durante o inverno de 1988 Butthole Surfers usou un DAT portátil para gravar algúns concertos. As mellores desas gravacións lanzáronse como Double Live, un dobre álbum de edición limitada publicado en vinilo e casete en 1989, e en CD o ano seguinte. Este foi o seu primeiro lanzamento a través do seu propio selo, Latino Buggerveil. Aínda que o álbum está descatalogado, as súas cancións están dispoñibles de xeito gratuíto como MP3s descargables na páxina oficial da banda. O traballo foi publicado en resposta ao aumento de vendas de gravacións ilegais dos seus concertos e contiña cancións de todos os seus anteriores discos.
Double Live foi o derradeiro traballo de Butthole Surfers en contar con Nervosa, que deixou abanda a principios de 1989. Pouco despois de marchar diagnosticáronlle un aneurisma, e viuse obrigada a someterse a unha cirurxía cerebral. Ademais, comezou a sufrir convulsións inducidas por luz estroboscópica. En 1991, Nervosa (que volveu a chamarse Teresa Taylor tras a súa retirada) tivo un pequeno papel no filme de Richard Linklater Slacker. En 1995 traballou na Escola de Texas para Cegos e Discapacitados Visuais.
Butthole Surfers nun buscou substituír a Nervosa cando marchou e optou continuar como cuarteto. Tras un EP final con Touch and Go, o Widowermaker de 1989, a banda deixou o selo e fichou por Rough Trade Records por supostamente un só álbum. Antes da estrea do novo traballo, Rough Trade falou coa banda pala lanzar primeiro o EP de 1990 The Hurdy Gurdy Man, que era como unha mostra previa do seguinte lanzamento. Ese mesmo ano Rough Trade lanzou Digital Dump de The Jackofficers, o proxecto paralelo de house psicodélico de Haynes e Pinkus.
piouhgd foi o quinto álbum de estudio de Butthole Surfers, e o primeiro con Rough Trade. Editado en abril de 1991, contaba con instrumentación electrónica, pero foi visto en gran medida como unha decepción en comparación con anteriores traballos. Tanto Haynes como Leary expresaron dende entón o seu descontento co álbum. A banda foi convidada a formar parte da xira inaugural do Lollapalooza ese verán. Nese tempo Haynes colaborou con Ministry, cantando no seu sinxelo de 1991 "Jesus Built My Hotrod", que posteriormente foi incluído no álbum Psalm 69: The Way to Succeed and the Way to Suck Eggs.
Recoñecemento mainstream
miniatura|240x240px|A banda no Lollapalooza de 1991 con algúns membros de Siouxsie and the Banshees Rough Trade quebrou en 1991, non sen antes publicar o álbum do proxecto en solitario de Leary, The History of Dogs. No ano seguinte Butthole Surfers conmocionou a moitos seguidores e críticos ao fichar polo gran selo Capitol Records. En 2017 Paul Leary dixo: "Medrei escoitando a The Beatles e Grand Funk Railroad e Dean Martin, e a idea de estar na mesma discográfica que eles era fodidamente rara, realmente rara. Moita xente deunos problemas por facer iso, pero que carallo: non ía rexeitalo".
Capitol reeditou inmediatamente piouhgd e emparellou á banda co seu primeiro produtor de renome, John Paul Jones, coñecido por ser o baixista de Led Zeppelin. O froito desta asociación, Independent Worm Saloon de 1993, presentaba un enfoque rock máis sinxelo por insistencia de Jones. Butthole Surfers conseguiron así o seu priemeiro pequeno éxito na radio, "Who Was in My Room Last Night?". O tema acadou o número 24 da lista de sinxelos da Billboard Modern Rock Tracks, mentres que o álbum chegou ao número 124 da lista Billboard 200. Dúas das novas cancións apareceron en episodios da serie da MTV Beavis and Butt-head. O guitarrista e grande influencia para a banda Helios Creed tocou a guitarra en dúas das cancións do disco, "The Annoying Song" e "Clean It Up".
Cando Pinkus marchou en 1994 o resto dos membros recrutaron a unha serie de músicos de recheo e continuaron xirando esporadicamente, incluso cando os tres tiñan proxectos paralelos. Haynes estaba traballando con Johnny Depp, Bill Carter, Sal Jenco, Flea, e outros nun novo grupo, P. En 1993 Haynes tocou con esta banda en The Viper Room dos Ánxeles, a mesma noite na que o actor River Phoenix morreu dunha sobredose. Mentres tanto, Leary estaba forxando unha reputación como un habilidoso produtor musical, e Coffey creou o seu propio selo discográfico, Trance Syndicate. Segundo Leary e expertos da industria, Haynes dependía cada vez máis das drogas duras nesa época, aínda que el minimizou as súas preocupacións.
En 1995 a banda colaborou cunha versión da sintonía da serie Underdog no álbum tributo Saturday Morning: Cartoons' Greatest Hits, producido por Ralph Sall para MCA. Nese mesmo ano o proxecto paralelo de Haynes, P, publicou un álbum epónimo a través de Capitol, mentres que o selo de Coffey. Trance Syndicate. editou o primeiro recompilatorio de Butthole Surfers. Co título The Hole Truth... and Nothing Butt, estaba formado principalmente de temas ao vivo gravados en distintos locais entre 1985 e 1991. No mes de decembro Butthole Surfers iniciou a que sería unha longa batalla legal con Touch and Go. Ao principio buscaban incrementar os seus beneficios polos álbums publicados polo selo, debido a que a discográfica elixira unha extratexia de non promoción. O caso converteuse rapidamente nunha batalla por todos os dereitos de propiedade que durou máis de tres anos.
En 1996 Capitol publicou o sexto álbum de estudio de Butthole Surfers, Electriclarryland, que chegou ao número 31 da Billboard 200; o sinxelo "Pepper" acadou o número 1 da lista Billboard Modern Rock Tracks. As súas cancións comezaron a aparecer nas bandas sonoras de grandes producións de Hollywood, como o filme de Baz Luhrmann Romeo + Juliet ou o de John Carpenter Escape from L.A. A pesar de mellorar as vendas co seu segund álbum con Capitol, a relación entre o grupo e o selo era cada vez máis conflitiva. En 1998 cancelouse o proxecto After the Astronaut, e Butthole Surfers separouse con acritude do seu representante, Tom Bunch. En 1999 a banda gañou Butthole Surfers a súa demanda xudicial contra Touch and Go. A pesar do resultado, moitos compañeiros de Butthole Surfers na comunidade da música alternativa, como o vocalista de Fugazi e Minor Threat Ian MacKaye, criticáronos por ter realizado a demanda. Haynes e outros dixeron que eles non terían iniciado o procedemento se sentisen que os acordos con Rusk eran honorables. Rusk proporcionou á banda estados contables indescifrables. Rusk continuou insistindo que as súas accións foran honestas, incluso despois de que un tribunal de apelacións dixese o contrario. Co caso resolto a banda reeditou Psychic... Powerless... Another Man's Sac, Rembrandt Pussyhorse (co EP Cream Corn...), Locust Abortion Technician, e Hairway to Steven a través do seu selo Latino Buggerveil.
Anos recentes
No ano 2000 a banda contratou a Nathan Calhoun como baixista. Tras resolver os seus problemas con Capitol, Butthole Surfers regravou case todas as cancións de After the Astronaut para Weird Revolution, lanzado a través de Hollywood Records/Surfdog Records. O álbum apareceu en agosto de 2001 e chegou ao número 130 da lista Billboard 200. Tratábase do seu disco máis electrónico ata a data, e o sinxelo "The Shame of Life" acadaría o número 24 da lista Billboard Modern Rock Tracks.
Dende entón o grupo publicou dous recompilatorios a través de Latino Buggerveil: Humpty Dumpty LSD (2002) recompila descartes de estudio, mentres que Butthole Surfers/Live PCPPEP (2003), combina os seus dous primeiros EPs con Alternative Tentacles. En 2004 Haynes formou Gibby Haynes and His Problem, que publicou un álbum epónicmo a través de Surfdog Records ese mesmo ano. Mentres promocionaba o seu proxecto paralelo, Haynes indicou que era probable un novo álbum de Butthole Surfers, e remarcou que sería "ruídoso". Porén, non se anunciou ningunha data de lanzamento.
A banda reuniuse con Jeff Pinkus e Teresa Nervosa para unha xira pola costa leste e Europa en verán de 2008 con The Paul Green School of Rock All Stars. Era a primeira vez que esa formación tocaba xunta dende 1989. O grupo tocou no festival All Tomorrow's Parties comisionado polos Melvins e Mike Patton de Faith No More. A aparición da banda en All Tomorrow's Parties levou a unha disputa co fundador e organizador de ATP Barry Hogan, whque lle dixo a un xornalista de The Village Voice que Butthole Surfers (xunto con Killing Joke e The Black Lips) non volverían a tocar no festival. A formación "clásica" continuaou de xira en 2009, con concertos nos Estados Unidos e o Canadá.
En Austin, Texas, durante o derradeiro concerto programado da xira o día 31 de outubro de 2009, Haynes dixo: "Tocamos o noso primeiro concerto como Butthole Surfers en Austin. E este pode ser o noso derradeiro". Haynes non aclarou esa afirmación, pero tanto Paul Leary como King Coffey afirmaron que a banda volvería a xirar se editaban un novo álbum. Porén, Butthole Surfers realizou dous concertos no Scoot Inn de Austin durante o Halloween de 2010.
En 2016, coa banda en hiato, Leary afirmou: "Non quero tocar ao vivo nunca máis. Non é divertido. Non me gusta saír de xira. Esa hora no escenario é moi divertida, pero as outras 23 horas apestan".
Nunha entrevista con The Quietus en marzo de 2017, Leary falou sobre a posibilidade de facer un novo álbum: "Todos estivemos ocupados coas noas cousas por separado, e produxen moito nos últimos anos, e estou nese momento no que penso que xa o fixen o suficiente tempo, polo que é hora de facer un novo álbum de Butthole Surfers. Especialmente agora que Trump é presidente. Se algunha vez houbo un momento para un álbum de Butthole Surfers, é agora. Sinxelamente non hai nada máis raro que iso".
Nome
O nome ten sido unha enorme fonte de problemas para o grupo. Moitos clubs, xornais, radios e televisións néganse a facer referencia ao su nome completo, e no seu lugar optan por usar "B.H. Surfers" u outras abreviacións.
A Abelleira, Baroncelle, Abadín
A Abelleira é un lugar da parroquia de Baroncelle, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Tiña 12 habitantes en 2015 (9 homes e 3 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 13 habitantes (9 homes e 4 mulleres).
Bandeira de Queensland
miniatura|100px|Insignia estatal. A bandeira de Queensland é un dos símbolos oficiais do Estado de Queensland, unha subdivisión de Australia. A orixe da bandeira remóntase a 1870, con pequenas variacións. O emblema foi deseñado por William Hemmant, o Secretario Colonial e Tesoureiro de Queensland, o 29 de setembro de 1876.
O seu deseño consiste nun rectángulo cunha proporción de 1:2. A bandeira está baseada no Pavillón Británico Azul co símbolo do estado no campo azul. O emblema é un disco branco cunha Cruz de Malta, ou Cruz de San Xoán na cor azul celeste. No centro da cruz atópase unha coroa imperial británica.
Historia
A bandeira do Estado foi creada en 1870, baseada no Pavillón Británico Azul, mais non tiña presente un emblema. No seu lugar había un perfil da Raíña Vitoria nun disco azul rodeado por un anel branco sobre o que estaba a verba “Queensland” escrita en ouro.
A seguinte alteración ocorreu en 1876, pois como había moitas reclamacións de que o reprodución da efixie da Raíña Vitoria era moi difícil, foi proposta unha substitución. Moitas reclamacións foron feitas por funcionarios do Estado, como o exemplo abaixo citado, misiva dos Arquivos do estado de Queensland.
A Cruz de Malta cunha Coroa Imperial no seu centro foron entón escollidas para substituír a efixie da Raíña.
Gran Premio Caesars Palace
Cando Watkins Glen saíuse da programación despois de, a F1 mirou ao oeste e puxo unha carreira nas Vegas para a tempada. A nova carreira foi a última da tempada, mentres que Long Beach foi a primeira, a carreira non era popular entre os pilotos, sobre todo pola calor do deserto. Tamén foi descrito como un dos peores circuítos da historia da Fórmula. A pista foi instalada no estacionamento do hotel Caesars Palace e estaba sorprendentemente ben preparada para ser un circuíto temporal: suficientemente ampla para adiantar, con amplas escapatorias cheas de area, e unha superficie suave como o cristal. O seu sentido anti-horario, con todo, puxo unha enorme presión sobre o pescozo dos pilotos. Neste circuíto Nelson Piquet gañou o seu primeiro campionato do mundo e terminando en quinto lugar en, lle levou quince minutos recuperarse do esgotamento pola calor. A carreira de foi gañada por Michele Alboreto nun Tyrrell, ese foi o final da Fórmula Un nas Vegas onde as carreiras congregaran só pequenas multitudes.
Houbo rumores especulativos dun retorno do Gran Premio de Las Vegas ao calendario da F1. De feito, no programa de Indianapolis 500 de 1995 anunciabase un posible circuíto urbano nas Vegas, pero nunca se materializou. Logo do Gran Premio dos Estados Unidos de 2005 en Indianápolis, volveron os rumores de novo, con todo, é un dos moitos circuítos de carreiras vinculados co futuro, pero o límite estrito sobre o número de carreiras anuais significa que Las Vegas non é favorita para albergar de novo unha carreira.
Ligazóns externas
Лас Вегас Гранд При Gran Premi de Las Vegas Caesars Palace Grand Prix Gran Premio de Las Vegas Las Vegasin Grand Prix Grand Prix automobile de Las Vegas Velika nagrada Las Vegasa Caesars Palace Gran Premio di Caesars Palace ラスベガス市街地コース Trasa Caesars Palace Caesars Palace Grand Prix Grand Prix Las Vegas Formuły 1 Grande Prêmio de Las Vegas Гран-при Лас-Вегаса Caesars Palace Grand Prix Velika nagrada Las Vegasa
13, Rue del Percebe
13, Rue del Percebe é un cómic realizado polo debuxante Francisco Ibáñez, protagonizada pola veciñanza dun edificio.
Personaxes
Planta baixa: na planta baixa sitúase o colmado de don Senén, un tendeiro que sempre intenta estafar os clientes. Na portería, a personaxe da porteira, unha muller chismosa, dando vida ao famoso tópico. O sumidoiro tamén é unha vivenda, pois nel vive Don Hurón.
Primeiro andar: no primeiro dereita vive dona Leonor, a dona dunha pensión que fai o posible por gañar realugados. No primeiro esquerda está a consulta dun veterinario un pouco torpe.
Segundo andar: no segundo dereita vivía un científico ao que tódolos monstros lle saían mal. Foi borrado da serie por mor da censura franquista baixo o argumento "só Deus pode crear vida". Durante un tempo, pódese ver á porteira intentando vender o piso, sendo o estado deste motivo do chiste. Finalmente, o novo inquilino pasa a ser un xastre non moi bo no seu oficio. No segundo esquerda vive unha anciá con paixón polos animais, chegando a adoptar ata avestruces ou elefantes.
Príncipe de España
miniatura|200px|dereita|[[Xoán Carlos I de España|Xoán Carlos de Borbón como Príncipe de España en 1971]] miniatura|dereita|[[Estandarte do Príncipe de España.]] Príncipe de España foi un título creado en 1969 por medio da lei de designación de Xoán Carlos de Borbón como sucesor de Francisco Franco na Xefatura do Estado a título de Rei. Xoán Carlos I ostentou devandito título ata o 22 de novembro de 1975, cando asumiu a Xefatura do Estado trala morte de Franco.
13, Rue del Percebe
Personaxes
Terceiro andar: no terceiro dereita vive unha nai cuns fillos un pouco trasnos. Nas primeiras edicións da serie, estes tiñan unha irmá casadeira, que non volveu aparecer. No terceiro esquerda vive un ladrón ao que case sempre lle saen mal os roubos, e mais a súa muller.
Patxi Salinas
Francisco 'Patxi' Salinas Fernández, nado en Bilbao o 17 de novembro de 1963, é un exfutbolista e adestrador de fútbol español. Xogaba de defensa e desenvolveu toda a súa carreira como futbolista no Athletic de Bilbao e no Celta de Vigo. Dende 2022 adestra o Portugalete.
13, Rue del Percebe
Personaxes
Faiado: no faiado vive un moroso continuamente acosado polos seus acredores. No tellado viven un rato que está continuamente maltratando a un gato.
Príncipe de España
O título levaba asociados o tratamento de Alteza Real e os honores militares correspondentes aos Capitáns Xenerais do Exército. En 1971 estableceuse oficialmente o guion e o estandarte do Príncipe de España.
Patxi Salinas
Como xogador
Medrou xunto ó seu irmán o tamén exfutbolista Julio Salinas, no barrio bilbaíno de San Adrián. Desde categorías inferiores xogou como defensa. Tras debutar co Athletic Club en primeira división gañou dúas ligas (1982-83, 1983-84) e unha Copa do Rei (1984). Foi internacional coa Selección Española absoluta en tres ocasións.
Como adestrador
En 2008 adestrou á Unión Deportiva Atlético Gramenet Milán, equipo de 2ª B de España.
13, Rue del Percebe
Personaxes
Tamén se consideraría un personaxe ao ascensor, continuamente avariado.
Patxi Salinas
Como adestrador
En febreiro de 2010 deixou o cargo de Director Deportivo do Club Rápido de Bouzas tras dúas tempadas no cadro galego.
O 23 de xuño de 2011 anunciouse a súa contratación como adestrador do CD Ourense, en substitución de Cándido Gómez. Porén, a crise económica do club levou á dimisión de Patxi Salinas en decembro dese mesmo ano.
En novembro de 2012 converteuse no sucesor de Martin Gregory á fronte do Melita F.C., penúltimo clasificado do campionato maltés.
Na tempada 2016/17, foi o adestrador do Rápido de Bouzas, co que quedou subcampión da Terceira División Galega e co que conseguiu o primeiro ascenso na historia do club á Segunda División B.
Para a tempada 2017/18 fichou polo Burgos CF. O 5 de febreiro de 2018, o club emitiu un comunicado informando da rescisión do contrato do técnico vasco.
O 23 de maio firmou como adestrador do CD Badajoz da 2ª B, aínda que foi despedido o 23 de outubro do mesmo ano, polos malos resultados do equipo.
Anacreonte
Anacreonte, nado en Teos no c. 570 a.C. e finado no 478 a.C., foi un poeta grego lírico.
Traxectoria
Soldado na súa mocidade, estivo en Samos invitado polo tirano Polícrates e en Atenas por Hiparco. Autor de cinco libros de himnos, cantos eróticos... dos que só se conservan fragmentos, entre eles dous himnos dedicados a Artemisa e a Baco nos que o amor, o viño e a danza constitúen os principais temas, e deron orixe posteriormente ás composicións coñecidas como anacreónticas.
Pedro Humire
esquerda|miniatura|311x311px|Pedro Humire Pedro Humire Loredo, nado en Socoroma o 30 de xuño de 1935 é un escritor e músico aimará chileno.
Traxectoria
Fillo de Daniel Humire Carrasco e Jesusa Loredo Gómez, foi o menor de 9 irmáns. Estudou lingüística e literatura na Universidade de Santiago de Chile e traballou como mestre rural. É autor de varios libros de poesía como Parinacota, Sukurumampi Piñalulina e Relatos tradicionales aymaras. Polo seu apoio ao goberno de Unidade Popular de Salvador Allende, pasou un ano detido como preso político ao comezo da ditadura de Augusto Pinochet. Gañou varios premios universitarios e nacionais de poesía e canción indíxena, e Logrou dúas veces o premio de poesía indíxena de Chile, versión aimará, en 1999 con "Aka jach’ a Pampa" mais en 2002 con "Uma". A súa obra apareceu tamén en varias escolmas como Antología de la Poesía del Norte en 1966 ou Antología de tres escritores aymaras de la Región Arica-Parinacota, Chile en 2014. Tamén estudou a vitalidade da lingua aimará no norte de Chile e publicou en 1986 artigo "Influencia de la cultura occidental en la desaparición de la lengua aymara en el norte de Chile",
Pneumotórax
miniatura|[[Tomografía computadorizada do tórax amosando pneumotórax esquerdo (lado dereito da imaxe). Unha drenaxe obsérvase in situ, entre a cavidade pleural e as costelas.]] O pneumotórax é a entrada de aire no espazo (virtual no san) interpleura l: entre a pleura visceral e a parietal.
Tricolor
miniatura|[[Bandeira dos Países Baixos|Bandeira tricolor neerlandesa.]] miniatura|[[Bandeira de Francia|Bandeira tricolor francesa.]] miniatura|[[Bandeira de Rusia|Bandeira tricolor rusa.]] miniatura|[[Bandeira de Alemaña|Bandeira tricolor alemá.]] miniatura|[[Bandeira de Italia|Bandeira tricolor italiana.]] miniatura|[[Bandeira de Romanía|Bandeira tricolor romanesa.]]
Pneumotórax
Orixina un colapso pulmonar de maior ou menor magnitude, coa súa correspondente repercusión na mecánica respiratoria e hemodinámica do paciente, onde a orixe pode ser externa (perforación na caixa torácica) ou interna (perforación nun pulmón). Pola descrición da súa dor, en localización e intensidade, pode ser confundido cunha anxina de peito ou un infarto de miocardio.
Tricolor
Unha bandeira tricolor é un tipo específico das bandeiras de tres bandas, coas tres franxas de igual tamaño e con cada unha das franxas dunha cor distinta, xa sexan verticais ou horizontais.
Pneumotórax
Aínda que non supón un gran risco -coa debida atención hospitalaria- para a vida da persoa, o diagnóstico debe ser rápido e a súa atención case inmediata, xa que ademais do colapso pulmonar e a debida perda de osíxeno, a formación dun pneumotórax a tensión (onde o aire entra no espazo interpleural pero non sae) pode ser fatal en moi pouco tempo, ó ir comprimindo o outro pulmón e o corazón.
Tricolor
Na actualidade son varios os países do mundo que teñen unha bandeira tricolor:
Pneumotórax
Etioloxía
Segundo a causa que desencadee o pneumotórax, pode ser: O paciente do pneumotórax espontáneo adoita presentar un perfil de alta estatura, superior ós 180 cm, complexión delgada, pulmóns grandes e alongados, e unha idade de entre 20 e 30 anos, a maior incidencia segundo menor é a idade neste rango, e cun risco case 5 veces maior en homes. Ademais, afeccións como a asma poden axudar á formación destes, así como o tabaco chega a multiplicar por 22 o risco de que se produzan en homes e por 9 en mulleres.
Clasificación
Segundo o grao de afectación pulmonar, denomínase:
O Bosque, Dorneda, Oleiros
O Bosque é un lugar da parroquia de Dorneda no concello de Oleiros, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 61 habitantes (31 homes e 30 mulleres).
Cristina Villó
Cristina Villó, nada na Coruña, Galicia en 1818 e finada en Valencia en 1884, foi unha soprano galega.
Traxectoria
Flla dun músico, maior do rexemento, que tivo que ir vivir a Madrid. Dende a nenez, Cristina amosou extraordinario interese pola arte da lírica. Dotada dunha fermosa voz, foi aceptada no Conservatorio de Madrid, onde o seu pai a inscribiu seguindo o consello do músico Tomás Genovés (que ía casar coa súa irmá Elisa). Alí foi a primeira estudante pensionada. Aínda que non hai ningún posto vacante, fixo tales avances no centro que cando só tiña dezaoito anos os seus profesores afirmaron que xa era unha artista perfecta, e xa a continuación, fixo a súa presentación en Valencia coa ópera La straniera de Bellini, sendo recibida con grandes aplausos do público.
De Valencia, foi a Zaragoza, e máis tarde a Lisboa, a Málaga, e, finalmente a Madrid, onde o público lle deu unha entusiasta benvida. Non pasou moito até que foi a Italia, e dise que logo de escoitala cantar a romanza de Lucrezia Borgia, Donizetti declarou: "non oín xamais voz máis fermosa que a desta cantante española''. Contratada polo Gran Teatro de Ámsterdam, a súa popularidade medrou tanto na capital que cando ía facer compras, os comerciantes non querían cobrarlle nada.
Regresou a Italia, e máis tarde a España, retirándose dos escenarios no cumio da súa fama e das súas facultades, con pouco máis de 35 anos. A última vez que aparece nos xornais é con motivo dunha actuación de Rigoletto de Verdi na cidade de Valencia, onde vivía. Morreu nesta cidade no ano 1884.
Tres das súas irmás comezaron carreiras líricas e dúas delas, Matilde Villó e Elisa Villó, cantaron no Gran Teatre del Liceu de Barcelona. Deuse o feito de que Cristina e Matilde cantaron xuntas nunha mesma función neste teatro, a ópera Norma de Vincenzo Bellini, o 17 de decembro de 1851.
A Cabana, San Cristovo das Viñas, A Coruña
miniatura|Situación da Cabana no concello da Coruña. A Cabana é un lugar da parroquia de San Cristovo das Viñas, no concello da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2014) ten 1 037 habitantes (496 homes e 541 mulleres), o que supón unha diminución en 24 habitantes en relación ao ano anterior.
Xove, Xove
San Bartolo de Xove é unha parroquia do concello lugués de Xove na comarca da Mariña Occidental. Tiña 1.422 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 726 homes e 696 mulleres. O que supón un aumento de 214 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 1.208 habitantes (597 homes e 611 mulleres) e 406 máis que en 2000.
Aldara Álvarez García
Aldara Álvarez García, nada en Vigo en 1995, é unha debuxante galega máis coñecida polo nome artístico Anémona de Río. É a autora de Tam, o primeiro manga galego.
Traxectoria
Formouse na escola profesional de banda deseñada e ilustración O Garaxe Hermético. No último curso do Garaxe Hermético creou Tam, a personaxe protagonista da súa primeira obra publicada, que levou o Premio Fin de Curso 2017. Tam foi publicado por Retranca Editora en febreiro de 2018, e conta a historia dunha moza que recibe unha invitación para participar nunha cea de antigos estudantes. Segundo Fervenzas Literarias, Tam foi o quinto mellor libro de banda deseñada en galego do ano 2018.
En decembro de 2019, converteuse na primeira gañadora do Premio O Garaxe Hermético de banda deseñada pola obra A proba de auga. Edicións Xerais publicou a obra na primavera de 2020.
Xaime Quesada Blanco
Xaime Quesada Blanco, nado o 20 de decembro de 1975 en Ourense e finado o 21 de xuño de 2006 en Vilar de Astrés, Ourense, fillo do tamén pintor Xaime Quessada e da arquitecta María Xesús Blanco, foi un dos grandes representantes da plástica galega de principios do século XXI, malia a súa curta vida.
Traxectoria
De formación en Belas Artes pola escola madrileña de San Fernando, expuxo en Santiago de Compostela, A Coruña, Ourense (tanto no Museo Municipal coma no Centro Cultural da Deputación), Vigo e tamén noutros países europeos coma Suecia, Alemaña ou Noruega. Sempre apoiado pola familia, e coa experiencia que lle transmitiu o pai, Xaime Quessada, o mozo pintor galego deixou un legado de interese para a pintura do país.
Autor de numerosas obras pictóricas, aínda que tamén escultóricas e muralistas, probou a revitalizar técnicas coma o construtivismo e o expresionismo abstracto sen deixar de empregar xeitos novos de traballo coma os dixitais. Díxose amante da arte e amosouse como un grande ilustrador de cores, máis que de ideas ou grandes temas. Apostou tamén pola seriación nos seus cadros, e sinalou en diversas ocasións como mestres os rusos Kandinski e a Vassareli.
Faleceu dun derramo cerebral na súa casa familiar de Vilar de Astrés e foi soterrado no camposanto de Señorín, no Carballiño.
Inch'Allah dimanche
Inch'Allah dimanche (en إن شاء الله الأحد) é un filme franco-alxeriano de 2001 dirixido por Yamina Benguigui. Conta a vida dunha muller inmigrante alxeriana en Francia. O filme foi escollido como candidato de Alxeria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 74ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Boston Red Sox
Os Boston Red Sox son un equipo profesional de béisbol estadounidense con sede na cidade de Boston, Massachusetts. Os Red Sox compiten na división Leste da American League da Major League Baseball (MLB). Nado no ano 1901 como un dos oito membros fundadores da American League, o equipo xoga os seus partidos como local no Fenway Park desde 1912. No seu palmarés destacan oito trofeos das Series Mundiais, tendo participado en doce de elas. O nome do equipo foi escollido ao redor de 1908 polo propietario do equipo naquela altura, John I. Taylor, seguindo a estela doutros equipos coñecidos como "Boston Red Stockings", incluíndo o predesor dos Atlanta Braves.
Nos anos sucesivos á fundación da Liga Americana, os de Boston eran un dos equipos dominadores da competición. De feito, derrotaron aos Pittsburgh Pirates na primeira edición das Series Mundiais en 1903, vencendo noutras catro máis até 1918. Porén, a partir dese ano, entraron nunha das maiores xeiras sen gañar un campionato da historia do béisbol, a coñecida como "Maldición do Bambino". A orixe deste termo provén do trasapaso de Babe Ruth aos New York Yankees dous anos despois do título de 1918, encadeando posteriormente 86 anos sen gañar un título. A mala xeira foi rota coa vitoria nas Series Mundiais de 2004. Durante este período o equipo fixo parte dalgúns dos momentos máis históricos das World Series como o mad dash de 1946, o "Impossible Dream2 de 1967, o home run de Carlton Fisk en 1975 ou o erro de Bill Buckner en 1986. Tras a vitoria de 2004 chegarían tres máis, unha en 2007, outra en 2013 e outra en 2018, sendo o primeiro equipo en conseguir tres títulos no século XXI. A historia dos Red Sox está tamén marcada pola súa rivalidade cos Yankees, estando considerada a máis feroz e histórica do deporte norteamericano.
Os Boston Red Sox son propiedade do Fenway Sports Group, tamén dono do Liverpool F.C. da Premier League de fútbol inglesa. A nivel de públicom son un dos equipos que máis seareiros arrastran nos seus partidos como visitante, non sendo un dos equipos con maior media de asistentes por partido como local debido á pouca capacidade do Fenway Park (37.731 espectadores). Desde o 15 de maio de 2003 até o 10 de abril de 2013, os Red Sox venderon todas as entradas do seu partidos, conseguindo encher o seu estadio durante 820 partidos consecutivos, récord do deporte profesional estadounidense. É tamén destacábel que os seareiros adoptaron a canción "Sweet Caroline" de Neil Diamond como un himno do equipo.
Lena Fernández
Lena María Fernández Faro, nada en Santiago de Compostela, é unha actriz galega coñecida polo seu papel de Maruxa na serie de televisión Amar es para siempre.
Yō Yoshida
Yō Yoshida (吉田 羊), nada o 3 de febreiro de 1974 en Kurume, é unha actriz xaponesa.
Traxectoria
Naceu na prefectura de Fukuoka, situada no norte da illa de Kyūshū. Logo de rematar a secundaria na súa cidade natal marchou a Toquio. En 1997 debutou como actriz nun pequeno teatro tras ver un anuncio dunha compañía teatral. A súa primeira aparición no cinema foi en 2009 no filme 20th Century Boys. En 2015 recibiu o premio á mellor actriz secundaria no "VIII Festival Internacional de Drama de Tokio" e o premio Hōchi de cinema.
Os Vilares, Montecubeiro, Castroverde
Os Vilares é un lugar da parroquia de Montecubeiro no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña sete habitantes (dous homes e cinco mulleres).
Breixo, Dorneda, Oleiros
Breixo é un lugar da parroquia de Dorneda no concello de Oleiros, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 334 habitantes (177 homes e 157 mulleres).
Alcoià
O Alcoià é unha comarca do centro da Comunidade Valenciana, na provincia de Alacant. A súa capital é Alcoi. Limita co Vall d'Albaida e el Comtat polo norte, a Marina Baixa ao leste, o Alacantí e o Vinalopó Mitjà ao sur, e o Alt Vinalopó polo oeste.
Na proposta de distribución de comarcas de Joan Soler i Riber de 1970 tamén se inclúen na comarca de Alcoià as poboacións do Vall de Biar que nas Demarcacions Territorials Homologades (DTH) da Generalitat aparece no l'Alt Vinalopó: Beneixama, Biar, El Camp de Mirra e la Canyada de Biar.
Os concellos que pertencen á comarca de Alcoià son: Alcoi, Banyeres de Mariola, Benifallim, Castalla, Ibi, Onil, Penàguila e Tibi.
Xeografía
Trátase dunha comarca montañosa, que presenta diversas foies interiores, como a Foia de Castalla e a de Alcoi, separadas por diversas serras, entre as cales destacan a serra del Menejador que pertence ao Carrascar de la Font Roja, a Mariola ou la Carrasqueta.
Clima e vexetación
O clima é totalmente mediterráneo, pero máis frío que nas comarcas costeiras. Nas serras hai unha vexetación orixinal de carballos, piñeiros e especies aromáticas, por riba de todo na serra de Mariola.
Demografía
Segundo o INE a 1 de xaneiro do 2016, os concellos que conformaban a comarca tiñan a seguinte poboación:
Economía
A agricultura é de secaño (cereais, uvas, oliveiras e améndoas). Hoxe, non obstante, a actividade principal da comarca é a industrial, especialmente a téxtil, a do calzado, a do papel e a de xoguetes. A cidade máis grande é Alcoi, capital da comarca, que conta cunha importante tradición industrial papeleira e metalúrxica que se alcanzou no século XX, pero a industria téxtil é a máis importante na actualidade. Son tamén importantes as poboacións de Ibi, que conta con  industrias de xoguetes mecánicos; Onil, dedicada á fabricación de bonecas, e Castalla, que se especializou tamén na produción de xoguetes.
Delimitacións históricas
A comarca de Alcoià é de creación moderna, creada no 1989, e comprende a comarca histórica da Foia de Castalla, e parte da antiga Valls d'Alcoi. Estas comarcas antigas aparecen no mapa de comarcas de Emili Beüt "Comarques naturals del Regne de València" publicado en 1934.
Iberia Sport Club
O Iberia Sport Club foi un equipo de fútbol español da cidade de Zaragoza, en Aragón. O club foi fundado o 24 de marzo de 1917 e xogaba os seus partidos no Estadio de Torrero. En 1932 fusionouse co Zaragoza Club Deportivo, dando orixe ao Zaragoza Foot-ball Club, primeiro nome do actual Real Zaragoza.
Historia
O Iberia Sport Club foi fundado en 1917 como un equipo popular, onde algúns dos seus xogadores eran obreiros da fábrica ferroviaria Carde y Escoriaza, de gran tradición na cidade. Vestía camisa gualdinegra e pantalón negro, así eran coñecidos popularmente como os avispas. O 7 de outubro de 1923 inaugúrase o Campo de Torrero, de gran capacidade, construído no tradicional barrio de Torrero, nuns terreos próximos á Canle Imperial de Aragón.
En 1917 o Iberia alcanza o título de Campión Rexional de Aragón, ao cal lle seguirían dez títulos máis durante o seguintes catorce anos.
Competiu durante tres tempadas na Segunda División de España, durante as tempadas 1928/29, 1929/30 e 1930/31. Durante a primeira tempada na categoría de prata (tempada 1928/29) estivo a piques de ascender, quedando empatado a puntos co campión o Sevilla Club de Fútbol que xogaría a promoción. Á seguinte tempada quedaría a un punto do ascenso directo, por detrás do Sporting de Gijón empatado a puntos, e a un do primeiro da categoría: o Deportivo Alavés, que ascendería a Primeira División. Pecharía a súa aventura en busca da elite ocupando o último posto, pasando a competir na Terceira División de España durante a tempada 1931/32, quedando quinto do Grupo III-A.
En marzo de 1932 fusionouse co segundo equipo da cidade, o Zaragoza Club Deportivo para formar o Zaragoza Foot-ball Club, actual Real Zaragoza.
Pierre Trudeau
Trudeau liderou a idea dun estado unido por un Goberno central forte co francés e o inglés como linguas oficiais. Está considerado como o fundador do Canadá moderno que asumiu o federalismo, o bilingüismo e o multiculturalismo como sinais de identidade. Mesmo os seus adversarios políticos recoñeceron unha fonda admiración pola súa figura. Como escritor publicou o seu primeiro libro en 1956. Foi despedido nun multitudinario funeral ao que asistiron persoeiros de relevancia mundial. O Aeropuerto Internacional de Montreal foi bautizado co seu nome o 1 de xaneiro de 2004.
Traxectoria
Trudeau naceu en Montreal no seo dunha familia adiñeirada, de nai escocesa (Grace Elliott) e pai francés (Charles-Émile Trudeau). Educouse nalgunhas das escolas máis prestixiosas do mundo, incluíndo a universidade Harvard.
Carreira política
Ao rematar os seus estudos percorreu Europa durante varios anos. Regresou ao Canadá en 1943 e comezou a traballar como avogado. Tamén regresou á Universidade do Quebec como profesor adxunto, mentres establecía os seus primeiros contactos políticos como funcionario na Secretaría do Gabinete de Ottawa, converténdose no principal asesor en cuestións de dereito laboral e liberdades civís.
En 1961 foi nomeado catedrático adxunto da facultade de dereiro da universidade de Montreal en que estivo ata 1965. Ese mesmo ano presentouse ás eleccións parlamentarias polo Partido Liberal e foi elixido deputado por primeira vez. Un ano máis tarde foi nomeado secretario parlamentario do primeiro ministro Lester Pearson, posto que desempeñou ata abril de 1967 cando foi nomeado ministro de Xustiza e procurador xeral do Canadá, cargos que desempeñou ata 1968. Na súa etapa como ministro de Xustiza practicou reformas liberais en asuntos como o aborto e a homosexualidade.
En 1968 gañou as eleccións e foi nomeado primeiro ministro sucedendo a Lester Pearson. Durante este mandato destacaron entre outras medidas o decreto de estado de guerra ante diversos actos de terrorismo, entre os que se incluíu o asasinato do ministro de traballo Pierre Laporte.
En 1972 estableceu un goberno minoritario que o reelixiu como primeiro ministro. Durante este período tivo o apoio dos socialdemócratas do NDP. Aínda que o 9 de maio de 1974 perdeu unha moción de censura, o 8 de xuño do mesmo ano foi reelixido con maioría absoluta nas eleccións lexislativas. En 1976 visitou Cuba nunha visita en que levou a súa familia. Foi o primeiro xefe de estado dun país membro da OTAN que o fixo e estableceu unha forte amizade con Fidel Castro, que acudiu ao funeral de Trudeau, onde saudou a toda a familia. Non obstante, en 1978 decretou o embargo a Cuba que se mantivo ata o verán de 1993, ao ter coñecemento da presenza militar en Angola.
En 1979 foi derrotado polos conservadores de Joe Clark, converténdose no líder da oposición. O novo goberno durou oito meses e Trudeau foi reelixido por cuarta vez o 18 de febreiro de 1980. Ese mesmo ano, cunha apaixonada campaña en contra do separatismo, conseguiu que nun referendo formulado no Quebec sobre a cuestión, a proposta fose derrotada por un 60 % dos votos.
Últimos anos
Trudeau foi membro do Consello de Interacción, grupo de ex-gobernantes de diversos países formado co propósito de analizar os problemas económicos, estratéxicos e ecolóxicos mundiais. Así mesmo foi membro do Consello de xefes de Goberno Libremente Elixidos, entre os que tamén estaba o expresidente estadounidense Jimmy Carter.
Manifestouse ante distintos comicios canadenses e fixo unha campaña en contra do referéndum sobre a secesión do Quebec en outubro de 1992, alegando que provocaría un caos que levaría á desintegración do país. En 1993 tamén se manifestou en contra do acabado de crear Bloc québécois, sostendo que o seu ascenso ao poder sería unha ameaza para o Canadá.
Vida persoal
Trudeau casou o 4 de marzo de 1971 con Margaret Sinclair nunha cerimonia secreta no norte de Vancouver. Coñecéranse en Tahití cando ela tiña vinte anos, vinte e nove menos ca el. Formaron unha parella con grande impacto social ata a súa separación en 1977. Tiveron tres fillos e divorciáronse oficialmente en 1984.
En 1998 faleceu o seu fillo máis novo, Michel, con vinte e tres anos nunha avalancha mentres practicaba alpinismo. O seu fillo máis vello, Justin, seguiu os seus pasos na política, converténdose en primeiro ministro do Canadá en 2015. O seu fillo mediano, Alexandre, é cineasta e xornalista.
Despois do divorcio en 1984, Trudeau converteuse no primeiro xefe de goberno canadense pai solteiro. Mantivo unha relación romántica coa actriz canadense Margot Kidder, nos últimos meses do seu exercicio e despois de deixar o cargo.
En 1991, foi pai de novo, con Deborah Margaret Ryland Coyne, da súa única filla, Sarah.
Legado
Probablemente pode ser cualificado como o primeiro ministro máis popular e polémico na historia do Canadá. Unha vez no cargo fíxose responsable do establecemento como oficiais das linguas francesa e inglesa, creou a lexislación da Carta Canadense dos Dereitos e as Liberdades, que establece a igualdade de dereitos e implica que todos os cidadáns teñen "dereito á protección e beneficio da lei sen discriminación ningunha por orixe, cor, raza, sexo, idade ou discapacidade mental ou física". Esta carta inclúe a liberdade de expresión e de prensa.
O documento establece na sección 27 que "esta Carta deberá interpretarse dunha maneira consistente coa preservación e mellora do patrimonio multicultural dos canadenses".
Tamén tivo que ver na repatriación dende Inglaterra da Constitución de 1867, British North America Act, terminando deste xeito cun dos últimos lazos coloniais. Estableceu ademais a constitución do Canadá de 1982.
Melissa Joan Hart
Melissa Joan Hart, nada en Smithtown, Nova York o 18 de abril de 1976, é unha actriz, directora, produtora, cantante, deseñadora de moda e empresaria estadounidense. É coñecida polos seus papeis principais nas series Clarissa Explains It All (1991–94), Sabrina the Teenage Witch (1996–03), e Melissa & Joey (2010–15).
Inicios na actuación
Comezou a súa carreira a unha idade temperá. O seu primeiro comercial de televisión foi para un xoguete chamado Splashy. Dende entón, realizou máis de 25 comerciais antes de cumprir os cinco anos. A súa carreira televisiva comezou en 1985 cun papel menor na miniserie Kane & Abel. O ano seguinte tivo un papel estelar nun episodio de The Equalizer e un papel principal coa actriz Katherine Helmond no filme de televisión Christmas Snow, o cal gañou un Premio Emmy.
Clarissa Explains It All
En 1989 presentouse á audición para unha produción de Broadway, The Crucible, que protagonizaba o actor Martin Sheen, pero só quedou como suplente dos tres novos protagonistas. Logo protagonizou a serie de televisión Clarissa Explains It All. Esta serie de Nickelodeon era unha comedia sobre situacións diarias polas que atravesaba unha moza. Chegou a ser un grande éxito e estivo no aire por catro tempadas. O programa permitiulle obter catro nomeamentos consecutivos dos Premios de Artistas Novos, dos cales gañou tres, converténdose en famosa entre as adolescentes estadounidenses.
Sabrina, the Teenage Witch
Despois da cancelación da serie, empezou a súa educación na Universidade de Nova York, aínda que non completou os seus estudos, porque retomou a súa carreira como actriz en 1996 cando obtivo o papel principal para a serie de televisión Sabrina, the Teenage Witch, onde actuou xunto cos actores Caroline Rhea, Beth Broderick, Nate Richert e Nick Bakay. Esta serie durou sete tempadas na cadea estadounidense ABC. Mentres tanto, traballou tamén na serie Touched by an Angel.
Anagni
Anagni é unha comuna da provincia de Frosinone, no Lacio, Italia. Famosa polas súas conexións co papado. Ten 19.334 habitantes. Os restos arqueolóxicos máis antigos datan do séculoVII a.C. ), entra en contacto con Roma na época de Lucius Tarquinius Superbus, foron aliados ata que Roma atacou Anagni (306 a.C.) e disolveu a Confederatio Hernicae, unha federación cos Hernici, dos que Anagni era o centro espiritual. Durante o Imperio Romano os emperadores pasaban o verán na vila, e a partir do século XII os papas seguiron o seu exemplo. Varios papas da familia Conti, naceron aquí (Inocencio III, Gregorio IX, Alexandre IV, Bonifacio VIII). En 1160 Alexandre III excomungou solemnemente ao emperador Frederico Barbarroxa na vila. En 1303 os enviados do rei de Francia, Filipe o Fermoso, humillaron ao papa Bonifacio VIII.
O Martinete, San Cristovo das Viñas, A Coruña
miniatura|Situación do Martinete no concello da Coruña. O Martinete é un lugar da parroquia de San Cristovo das Viñas, no concello da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2014) ten 1.015 habitantes (486 homes e 529 mulleres), o que supón un aumento en 29 habitantes en relación ao ano anterior.
Patrimonio
No Martinete consérvase un hórreo de tipo bergantiñán sen revocar. Sitúase nunha área con forte presión urbanística.
Manuel Goded
Manuel Goded Llopis, nado en San Xoán de Porto Rico o 15 de outubro de 1882 e finado en Barcelona o 12 de agosto de 1936, foi un militar español que participou na Guerra do Rif e ao comezo da Guerra Civil española.