cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia do capitalismo
A propiedade intelectual
No Reino Unido, a primeira lei sobre as patentes de invención (statute of monopolies) foi votada polo Parlamento inglés en 1623. Desde o Renacemento, as numerosas cidades recoñecíanlles privilexios aos inventores. En Francia, o Antigo Réxime asegúralles tamén dereitos. É Beaumarchais quen fará, durante a Revolución francesa, votar dereitos de autor. É o mellor exemplo do lazo substancial do capitalismo ao dereito, porque nada máis que a violencia do Estado pode previr a copia. O Reino Unido da revolución industrial garantirase a exclusividade das súas innovacións impedindo a saída de toda máquina ata 1843.
Nos nosos días, as patentes expón problemas éticos nos dominios médicos mentres que se expón a cuestión do patentación viva (o xenoma humano en particular). As patentes sobre o software, os algoritmos e os métodos de asuntos son tamén cada vez máis criticados, os seus detractores que temen un efecto oposto sobre a innovación e algúns un factor desestabilizante do capitalismo (Causa Research In Motion versus BlackBerry, Causa Microsoft versus Eolas etc.). A evolución dos soportes informáticos e os métodos de intercambio, tal como o peer-to-peer, mostran ben que a perpetuación do capitalismo repousa na vontade e a capacidade do Estado que asegura a protección da propiedade privada.
Máis especificamente, trátase en realidade de poder monetizar o que ata alí tiña só un valor vago. Ata unha época recente, a propiedade intelectual foi asegurada polo feito que a súa violación necesitaba capitais importantes (Fábricas de reprodución de CD, Fábrica destinada a producir un produto que viola unha patente etc.) e sobre todo o produto terminado (nacida da violación) era un produto físico. Desta forma, aínda que a noción de propiedade intelectual non estivo ben establecida, un produto físico (entón a propiedade non era ambigua) viña materializar aquilo e os falsificadores potenciais vacilaban en investir o capital nunha empresa que sabían condenable (e condenada) ao mediano prazo. O custo de reprodución e sobre todo a ausencia de natureza "física" dos bens imitados hoxe voaron estas dúas barreiras. Esta nova situación creou unha necesidade para o sistema capitalista: o de definir claramente os límites, as regras e os medios de protección da propiedade intelectual co fin de poder monetizala de modo fiable. O fracaso deste proceso arrastraría modificacións profundas na estrutura do capitalismo actual.
A urxencia do «capital humano»
Debemos a análise máis coñecida do "capital humano" ao economista norteamericano Gary Becker (Human Capital, 1964). Define o conxunto das aptitudes e as habilidades acumuladas polo individuo e susceptibles de desempeñar un papel no proceso de produción. É a forma de capital cuxa consideración é a máis recente. Desempeña un papel que crece nunha sociedade cada vez máis terciarizada e onde a investigación e as ciencias teñen un sitio crucial.
Coel Hen
Coel Hen ou Coel o vello (en galés: Coil) é o nome dun rei lendario das tribos celtas do norte de Inglaterra e sur de Escocia no século IV. Isto correspóndese co que os galeses chaman Yr Hen Ogledd.
Xanzón, Moraime, Muxía
Xanzón é un lugar da parroquia do Moraime no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 4 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 1 era muller.
Coel Hen
Historia
miniatura|dereita|240px|Mapa do norte de Yr Hen Ogledd antes das invasións dos [[anglos]] Coel Hen era para algúns autores, o derradeiro dos Duces Britanniarum  con control militar no norte da Britania romana. Ao retirarse a última das lexións romanas no 407, Coel Hen mantívose como caudillo das forzas locais.
O período do 410 ao 455 foi unha "Idade Escura" en Inglaterra, de anarquía tribal, guerras, fames negras e conflitos relixiosos, pese ao cal Coel Hen puido manter o reino unido. O seu territorio coñeceuse como Yr Hen Ogledd, en galés "O Vello Norte".
Á súa morte, o seu reino teríase dividido entre os seus fillos ou os seus comandantes, co que gradualmente a organización tornou ás súas bases tribais históricas. Algúns deses reinos foron Gododdin, Alt Clut, Novant, Rheged, Bernicia e Elmet.
Moito tempo despois, en xenealoxías do século XII, os seus reis eran chamados Gwyr e Gogledd ("Homes do Norte") e adoitaban ser considerados descendentes de Coel Hen.
Historia do capitalismo
A urxencia do «capital humano»
Este capital é substancial ao individuo e parece pois improbable que se lle poida desposuír. Existen no entanto unhas excepcións notables. Os asalariados que deixan a súa empresa poden estar sometidos por exemplo a unha cláusula de non-competencia, impedíndolles entón que unha empresa competidora aproveite os seus coñecementos por un certo tempo. Pero o capital humano pon verdadeiros problemas: a "fuga de cerebros" por exemplo (altos diplomados formados a expensas dun Estado e que outros aproveitan). Da mesma forma, o risco de perder aos seus asalariados desanima ás empresas de ofrecerlles unha formación onerosa. O capital humano representa unha forma de capital da que o capitalista aínda non pode apropiarse.
As evolucións descritas por estes dous últimos parágrafos, aceleradas polo proceso de universalización, fan a algúns considerar o paso a un novo tipo de economía ("economía do saber" que algúns se esmeran en chamar "capitalismo cognitivo") na cal os dereitos de propiedade sobre o capital serían máis limitados. En calidade de exemplo o filósofo altermundialista de inspiración marxista Antonio Negri estima que:
Esta tese queda por contestar.
O Outeiro, Viveiro, Celanova
O Outeiro é un lugar da parroquia de Viveiro no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 17 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 7 eran homes e 10 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Grafito
Aspecto
De aspecto metálico e de cor agrisada, o grafito rara vez aparece na súa forma cristalina. Exfóliase con moita facilidade.
Estrutura
No grafito, os átomos de carbono forman capas paralelas, apiladas unhas encima das outras. Detro dunha capa, os átomos de carbono están enlazados a outros tres a unha distancia moi curta. Entre unha capa é outra a distancia de unión é moito maior, e por iso as capas pódense exfoliar tan facilmente unhas das outras.
Propiedades
En dirección perpendicular ás capas, o grafito presenta unha certa condutividade da electricidade, que aumenta ó elevar a temperatura, comportándose deste xeito como un semicondutor. Ó longo das capas a condutividade é moito maior e diminúe ó aumentar a temperatura, comportándose como un condutor eléctrico semimetálico.
Usos do grafito
O grafito é usado basicamente para a fabricación de lapis, ladrillos, crisois, discos parecidos ós de vinilo pero máis resistentes, reactores nucleares, eléctrodos (pola súa condutividade) e pezas de enxeñería (pistóns, xuntas, arandelas, rodamentos).
Pódese obter grafito sintético quentando unha mestura de petróleo e brea de carbón a uns 950 °C durante un tempo que abrangue entre as 11 e as 13 semanas, depositando logo o produto resultante nun forno eléctrico a unha temperatura próxima ós 2.800 °C durante unhas 4 ou 5 semanas. O proceso é, na súa meirande parte, unha técnica a altas temperaturas, pero é tamén un procedemento de refinado, xa que case tódalas impurezas dos óxidos metálicos do carbón en bruto quedan reducidas a metal e acaban por evaporar.
Outros elementos nativos
Existen outros minerais formados exclusivamente por un só elemento. Algúns deles son:
Aura
A palabra Aura pode designar varias realidades:
David Scott
David Randolph Scott, nado en San Antonio, Texas, o 6 de xuño de 1932, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións Gemini 8, Apollo 9 e Apollo 15.
Traxectoria
Scott graduouse en ciencias pola Academia Militar dos Estados Unidos e é máster en aeronáutica e astronáutica polo Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts. Foi seleccionado como astronauta pola NASA en outubro de 1963. Participou nas misións Gemini 8, Apollo 9 e Apollo 15, pasando un total de 22,79 días no espazo.
Okegawa
Okegawa (桶川市, おけがわし, Okegawa-shi) é un concello da prefectura de Saitama no Xapón. Está situado no centro da rexión de Kantō e no centro da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. Ten 25,26 km² de superficie e unha poboación de 74.735 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 2.960 h/km².
O concello de Okegawa limita cos concellos de Kawajima, de Kitamoto, de Kōnosu, de Shōbu, de Hasuda, de Ina e de Ageo.
Río Astarpa
O río Astarpa é probabelmente o moderno río Gediz e clásico Hermos e atópase ao norte de Esmirna.
Batalla
O río foi teatro da principal batalla entre o Imperio Hitita e o reino de Arzawa. O rei deste país, Uhha-Ziti, ferido pola caída dun meteorito no seu palacio de Apasa (Éfeso), enviou contra os hititas ao seu exército baixo o mando do seu fillo Piyama-Kurunta; os dous exércitos atopáronse no río, preto da cidade de Walma; os arzawáns serían derrotados e volvéronse en desorde cara a Apasa perseguidos polos hititas. O rei subiu a un barco e fuxiu da cidade; o seu fillo Piyama-Kurunta fuxiu en barco cara a Ahhiyawa e non se sabe se ía co mesmo barco que o pai. Mursilis II, o vencedor, foi o primeiro rei que conquistou permanentemente unha cidade da costa do mar Exeo. A batalla librouse nunha data incerta que se sitúa entre -1325 e -1315, no cuarto ano de reinado de Mursilis II.
Xurarantes, Moraime, Muxía
Xurarantes é un lugar da parroquia do Moraime no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 37 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 19 eran homes e 18 eran mulleres.
Agustín Rey Fonseca
Agustín Rey Fonseca, nado en Marín en 1893 e finado en Barcelona en 1968, foi un político galego.
Vida persoal
Casou con Ramona Luciana Santiago Quiroga e foi pai de Gabino Rey Santiago.
Víctor Pablo Pérez
Víctor Pablo Pérez Pérez, nado en Burgos o 15 de marzo de 1954, é un director de orquestra español.
Traxectoria
Fixo os seus estudos musicais no Real Conservatorio de Música de Madrid e na Hochschule für Musik de Múnic. miniatura|Víctor Pablo Pérez dirixindo a [[OSG.]] Entre 1980 e 1988 foi o director artístico e titular da Orquestra Sinfónica de Asturias. En 1987 foi o principal director invitado da Orquestra Nacional de España (ONE). Desde 1986 a 2005 foi o director artístico e titular da Orquestra Sinfónica de Tenerife (OST). E desde 1993 a 2013, foi o director artístico e titular da Orquestra Sinfónica de Galicia (OSG).
Colabora habitualmente co Teatro Real de Madrid, o Gran Teatre del Liceu de Barcelona, o Festival Mozart da Coruña, e en diversos festivais internacionais de música das Canarias, Perelada, Granada, Santander, Schleswig-Holstein, Festival Bruckner de Madrid, e no Rossini Opera Festival (ROF), o Festival de San Lorenzo de El Escorial e na Quincena Musical de Donostia-San Sebastián.
Desde a temporada 2013-2014 foi designado director artístico e titular da Orquestra e Coro da Comunidade de Madrid (ORCAM).
Colaboracións
Víctor Pablo Pérez, ademais de dirixir habitualmente a práctica totalidade das orquestras españolas, foi chamado como director invitado por diferentes formacións internacionais como:
Así mesmo colabora habitualmente con grandes solistas como C. Zimerman, G. Sokolov, A. Volodos, L. O. Andens, P. Lewis, R. Blezatz, F. P. Zimermann, J. Rachlin, L. Kavakos, A. S. Mutter, Midori, Gil Saham, N. Zneider, S. Chang, A. Steinbacher, G. Kremer, M. Vengerov, R. Fleming, Mª Bayo, A. Arteta, N. Dessay, N. Stuzmman, E. Podles, V. Kasarova, F. Cedolins, I. Mula, P. Domingo, R. Villazón, C. Álvarez, J. Bros, Mª J. Moreno, A. Murray e M. Barrueco, por só citar algúns.
Instrumento musical
Un instrumento musical é un xerador de son que serve para levar á práctica ideas musicais. A súa forma de execución está vencellada ao corpo humano, ben sexa por medio do sopro ou do movemento dos seus membros.
Clasificación
Pódese tamén diferenciar entre os instrumentos que están afinados na tonalidade real e os transpositores, que tocan nunha tonalidade diferente á escrita. Trátase xeralmente de instrumentos aerófonos nos que se busca facilidade para o intérprete de xeito que poida pasar dun a outro sen grandes modificacións na dixitación, por exemplo, dun óboe (en dó) a un corno inglés (en fa).
Poderíanse facer moitas máis clasificacións, como instrumentos monódicos (producen un só son, por exemplo, a frauta) ou polifónicos (poden producir varios sons, coma o piano). Con todo, a clasificación máis aceptada na actualidade é a seguinte:
Raúl González Puebla
Raúl González Puebla é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Concelleiro polo Terzo Familiar nas últimas corporacións franquistas. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura da Agrupación Independiente Guardesa. Gañou as eleccións con maioría absoluta e foi elixido alcalde o 19 de abril de 1979. Nas municipais de 1983 encabezou a candidatura da Coalición Popular e volveu ser elixido alcalde con maioría absoluta.
Douglas McGrath
Douglas Geoffrey McGrath, nado en Midland (Texas) o 2 de febreiro de 1958 e finado en Nova York o 3 de novembro de 2022, foi un guionista estadounidense, como tamén actor e director de películas.
Strelitzia
miniatura|250px|Flor de [[Strelitzia nicolai.]]
Características
As Strelitzia son plantas herbáceas perennes, de porte característico arbustivo, con grandes follas coriáceas e carnosas.
O xénero contén só especies surafricanas, pero Strelitzia reginae e Strelitzia nicolai cultívanse frecuentemente en xardíns tropicais de todo o mundo como plantas ornamentais, e son coñecidas como aves do paraíso, debido á forma da flor, que recorda a cabeza destas aves.
Descrición
O xén ero foi descrito en 1789 polo botánico escocés William Aiton.
Etimoloxía
Co nome do xénero Aiton, que foi designado en 1759 director do novo Real Xardín Botánico de Kew (Londres), onde permaneceu até a súa morte en 1793, honrou a memoria da raíña Carlota de Inglaterra, esposa do rei Xurxo III do Reino Unido, princesa alemá filla de Carlos II, gran duque de Mecklenburg-Strelitz, que era moi afeccionada á botánica, e foi unha das colaboradoras dese Real Xardón Botánico.
Especies
Segundo o Sistema Integrado de Información Taxonómica (ITIS), o xénero só inclúe dúas especies:
Porén, o Kew Garden World Checklist (20 de marzo de 2012),recoñece as cinco especies seguintes, que recolle tamén a Encyclopedia of Life:
Ricardo Alzugaray Yanguas
Ricardo Alzugaray Yanguas, finado o 30 de outubro de 1878, foi un xurista e político español.
Traxectoria
Doutorouse en dereito na Universidade Central de Madrid en 1858, onde leu a disertación El estado en sus relaciones sociales é individuales. Participou en conferencias a favor do librecambismo no Ateneo de Madrid, onde trabou amizade con Pedro Antonio de Alarcón, e foi elixido deputado por Navarra en 1864.
Foi xurista do Tribunal Supremo de España e nas eleccións a Cortes de 1869 foi elixido deputado polo distrito de Estella e nas de abril de 1872 e 1876, polo de Lalín como independente, aínda que vencellado ao elduayenismo.
Aethelhelm
Traxectoria
Os fillos de Aethelred eran demasiado novos para se converteren en rei cando o seu pai morreu en 871 polo que o trono pasou ao seu tío, Alfredo. O único rexistro seguro de Aethelhelm faino un dos beneficiarios no testamento de Alfredo a mediados da década de 880, e especúlase que morreu pouco despois.
Algúns historiadores identifícano cun personaxe homónimo, que serviu como «ealdorman» de Wiltshire e posíbel pai de Aelfflaed, segunda esposa do rei Eduardo o Vello. Con todo, Barbara Yorke rexeita esta idea argumentando que non parece ser unha práctica dos «Aetheling» (príncipes da dinastía real que eran elixíbeis para se converteren en rei) converterse en «ealdorman», e unha doazón de Alfredo ao «ealdorman» Aethelhelm non fai ningunha referencia a un parentesco entre eles, e que a oposición ao matrimonio entre o rei Eadwig e Aelfgifu, a súa curmá de terceiro grao indica que un matrimonio entre Eduardo e unha curmá de primeiro grao sería prohibida por incestuosa.
Á morte de Alfredo «o Grande», o seu irmán máis novo Aethelwold disputa a sucesión con todo, morre en batalla.
O historiador Aethelward (m. c. 998) dicía ser descendente do rei Aethelred e por tanto posibelmente era un descendente de Aethelhelm. Algúns xenealoxistas suxeriron que os Godwin eran descendentes de Aethelred a través de Aethelhel, pero case todos os historiadores descartan esta idea.
Río Rabazal
O río Rabazal (en lingua portuguesa Rio Rabaçal) nace en Galicia, próximo á fronteira con Portugal, entrando neste país no concello portugués de Vinhais. No concello de Vinhais xunta as súas augas con río Mente, que actúa como fronteira natural entre España e Portugal. Está represado en Rebordelo, no extremo sur de Vinhais, antes de entrar no concello de Valpaços, e proseguir o seu curso ata a confluencia con río Tuela a Norte de Mirandela para unirse ó río Tua.
Soviet de Petrogrado
miniatura|300px|Reunión do Soviet de Petrogrado
O Soviet de Petrogrado dos Deputados de Obreiros e Soldados (Петроградский совет рабочих и солдатских депутатов, Petrogradskii sovet rabochikh i soldatskikh deputatov), usualmente chamado Soviet de Petrogrado (en Петроградский совет, Petrogradskii sovet), foi o soviet (consello de traballadores) de Petrogrado, Rusia, establecido en marzo de 1917 trala Revolución de Febreiro como representante dos traballadores da cidade e dos soldados da gornición da capital.
O Soviet de Petrogrado foi importante durante a Revolución Rusa que levou á Revolución de Outubro como un centro de poder rival ao Goberno Provisional.
Formación
O algúns dirixentes sindicais e das cooperativas, deputados socialistas e membros do Comité Central para as Industrias de Guerra recentemente liberados –en total unhas corenta acodes – reuníronse na sala doce do Palacio Táuride para tratar de formar un soviet como o Soviet de Petrogrado de 1905, nomearon un Comité executivo temporal e convocaron aos delegados dos traballadores para unha sesión esa mesma noite. Foi o primeiro deste tipo de órgano que ao longo dos meses seguintes foise estendendo por todo o país. Cada compañía de soldados favorables ao alzamento contra a autocracia debía elixir un delegado, mentres que se esperaba que os obreiros escollesen un por cada mil traballadores. Os delegados debían reunirse no Palacio esa mesma tarde, ás 7 p.m. A primeira sesión empezou finalmente ao redor das nove da noite cuns 250 delegados (número que non deixou de crecer segundo transcorría a sesión). A reunión tratou exclusivamente da organización do organismo e aprobouse a elección dun Comité executivo de oito membros (Steklov, Petrov, Krásikov, Sokolovski, Sujánov, Shliápnikov, Aleksandróvich e Kapelinski) presidido por Nikolái Chjeidze e co eser Aleksandr Kerenskii e o menxevique Matvéi Skóbelev como vicepresidentes. Ademais destes oito membros, cada partido socialista enviaría dous delegados ao Comité. Bogdánov e Baturski representaron aos menxeviques, Stalin (desde o ) e Viacheslav Mólotov aos bolxeviques, Rusánov e Zenzínov aos socialrevolucionarios, Henryk Ehrlich (máis tarde substituído por Mark Liber) e Rafes ao Bund, Leonti Bramson e Nikolái Chaikovski aos trudovikí, Peshejónov e Charnoluski aos socialistas populares, Kurenev aos Mezhraiontsy e Stuchka e Kozlovski aos socialdemócratas letóns.
O engadíronse nove delegados dos soldados e o Soviet pasou a chamarse oficialmente «Soviet de Petrogrado dos Deputados de Obreiros e Soldados». Na mesma sesión aprobouse unha moción favorable á creación dunha milicia que restaurase a orde na capital e substituíse á policía tsarista. Na reunión do comité executivo inmediatamente posterior ao pleno do Soviet, aquel escolleu a dez comisarios para dirixir a nova milicia noutros tantos distritos da cidade; os elixidos, con todo, eran políticos sen coñecemento da situación local e enfrascados en asuntos políticos, que non exerceron influencia destacable na formación das unidades. A resposta dos obreiros á petición do Soviet foi, con todo, entusiasta e facilitou a creación da milicia. Ao día seguinte da súa formación, o Soviet comezou a publicar o único diario que apareceu en Petrogrado durante a Revolución de Febreiro: Izvestia.
Na súa primeira proclama, o Soviet solicitaba o apoio popular e indicaba a súa misión de lograr un Goberno popular, consolidar as liberdades públicas e preparar a elección e reunión dunha Asemblea constituínte elixida democraticamente, mentres trataba de restablecer a orde na capital. Aínda que xa o o Soviet formábano preto de 3000 delegados (2000 deles soldados) e 39 membros do comité executivo, as decisións en realidade tomábaas un reducido número de persoas deste último. A maioría do comité era menxevique.
A noite do, representantes do comité executivo reuníronse con membros do Comité provisional da Duma Estatal por invitación destes para tratar a formación dun novo Goberno; o acordo entre as partes publicouse o. Sen ingresar no Goberno, o Soviet ofreceu, con todo, o seu apoio ao Goberno sempre que se mantivese fiel ao acordo alcanzado e o nomeou un comité de enlace co Consello de Ministros. miniatura|[[Orde número 1.]]
O rápido e decidido apoio popular ao Soviet conferiulle pronto un gran poder político. Comparado co Comité provisional da Duma Estatal, formado por deputados liberais da Duma o mesmo día que o Soviet, este contaba con maior influencia entre as masas que se alzaron contra o Goberno imperial. Non tomou, con todo, os centros de poder na capital nin os principais centros de comunicacións, non desexando os seus dirixentes arrebatar directamente o poder ao Goberno tsarista. Isto debeuse a que as principais figuras que pasaron a controlar o Soviet eran socialistas moderados que consideraban necesaria a implantación dun sistema político democrático burgués antes de que puidese darse unha revolución socialista: a revolta debía acabar coa autocracia tsarista e dar comezo a un réxime liberal burgués, non a un Goberno socialista, que debía establecerse máis adiante. A esta convicción ideolóxica uniuse a necesidade de dar un carácter liberal á revolución para contar coas simpatías dos mandos militares, capaces de esmagar a revolta, débil militarmente.
O primeiro presidente do Soviet de Petrogrado foi o menxevique Nikolái Chjeidze, sendo o vicepresidente o antigo trudovik Aleksandr Kerenskii. Para tratar de gañarse o apoio das masas revolucionarias o Comité provisional da Duma Estatal ofreceulles os ministerios de Traballo e Xustiza, respectivamente. Mentres que Chjeidze negouse a ingresar no Goberno, Kerenskii aceptouno, sen que iso aumentase o prestixio do Comité, ignorando así a decisión do Soviet de non enviar membros dos partidos socialistas ao novo Goberno. O o Soviet aprobou as negociacións co Comité da Duma, presentando unhas esixencias en xeral moi moderadas, que foron rapidamente aceptadas polos membros do Comité, interesados tamén nun acordo co Soviet. O Goberno provisional formouse ao día seguinte, composto exclusivamente por liberais e Kerenskii, que aceptou pola súa conta o posto no Goberno, malia a prohibición do comité executivo pero co apoio posterior do pleno do Soviet.
O publicou a «Orde número 1», de importancia crucial para o período político ata a Revolución de Outubro xa que estipulaba a autoridade do Soviet de Petrogrado e non do Goberno provisional sobre as tropas revolucionarias, a súa liberdade política e a imposibilidade de que fosen transferidas á fronte.
Control menxevique-socialrevolucionario
A maior delegación no Soviet de Petrogrado era a dos socialrevolucionarios, que contaban con máis de 400 delegados baixo a disciplina do partido e preto de 600 simpatizantes, controlando en efectos as deliberacións do mesmo. En xeral, con todo, existiu unha alianza entre socialrevolucionarios e menxeviques que fixo innecesario o control exclusivo dos primeiros, salvo nos escasos asuntos nos que houbo desacordo entre ambas delegacións, como no caso da reforma agraria e, máis tarde, sobre a reelección da presidencia do Soviet. Entre os representantes de orixe populista os socialrevolucionarios pronto absorberon aos escasos delegados socialistas populares, non habendo divisións neste campo (a diferenza dos marxistas, divididos entre menxeviques e bolxeviques). A delegación socialrevolucionaria, con todo, era máis notable polo seu tamaño que pola capacidade da súa dirección, en xeral mediocre. As principais figuras do partido participaron no Soviet só de xeito secundario, dando prioridad a outras actividades. O control efectivo quedou en mans dos dirixentes menxeviques (Irakli Tsereteli, Fiódor Dan e Nikolái Chjeidze, principalmente.
Baixo control bolxevique
Tralo errado golpe de Kornílov a forza dos moderados entre as masas minguou e o reforzo dos radicais permitiu, xunto coa división nas filas socialrecolucionarias entre fraccións de dereita e esquerda, a toma do control do Soviet de Petrogrado polos bolxeviques, con Lev Trotski na presidencia, o.
Íñigo de la Serna
Íñigo Joaquín de la Serna Hernáiz, máis coñecido como Íñigo de la Serna, nado o 10 de xaneiro de 1971 en Bilbao, é un político español, membro do Partido Popular e ministro de Fomento desde 2016.
Desde 1999 até 2003 foi o encargado do gabinete do conselleiro de Medio Ambiente do Goberno de Cantabria. A partir de 2003 foi o encargado da concellaría de Medio Ambiente, Auga e Praias no concello de Santander. No ano 2004 é elixido vicesecretario do Partido Popular de Cantabria, para despois presentarse ás eleccións municipais do ano 2007. Íñigo de la Serna foi elixido alcalde de Santander en ditas eleccións, conseguindo 15 dos 27 concelleiros (o PSC-PSOE obtivo 7 e o PRC os 5 restantes).
É de destacar que ao ser elixido, converteuse no alcalde máis novo de capital de provincia de toda España, xa que unicamente tiña 36 anos, ademais de facelo con maioría absoluta obtendo o 52% dos votos, sendo esta a primeira vez que se presentaba. Nas eleccións municipais do ano 2011 revalida a súa maioría absoluta de forma máis ampla como alcalde de Santander, conseguindo 18 dos 27 concelleiros (o PSC-PSOE obtivo 5 e o PRC os 4 restantes). Converteuse así no cuarto alcalde máis votado de España obtendo o maior récord do seu partido na cidade co 56% dos votos.
É enxeñeiro de Camiños, Canais e Portos pola Universidade de Cantabria. Traballou no gabinete Apia XXI.
O'Bahía
O O'Bahía foi unha embarcación galega de pesca do cerco que afundiu nas costas das Illas Sisargas o 2 de xuño de 2004. O accidente produciuse a unhas catro millas ao suroeste das Illas Sisargas, na Costa da Morte, cando o barco volvía de recollida logo de faenar ao bocarte nas costas de Euskadi. A situación climatolóxica era moi mala.
Íñigo de la Serna
Desde o 23 de xullo de 2012 ostenta tamén o cargo de Presidente da Federación Española de Municipios e Provincias, (FEMP), tras a dimisión voluntaria do anterior rexedor, Juan Ignacio Zoido, sendo elixido por unanimidade entre os membros pertencentes ao Consello Territorial da mesma.
O'Bahía
Segundo o informe oficial emitido polo Ministerio de Fomento, a causa foi:
Características da embarcación
A construción do barco do cerco O'Bahía, con matrícula 3ª-VILL5-5-99, data de 1999. A embarcación medía 18 metros de eslora e posuía unha manga de 5,1 metros e un puntal de 2,35 metros. O material principal de construción é o aceiro, e as cores predominantes eran o branco e o vermello. O casco proviña de Ferrol.
A base do pesqueiro estaba situada en Cambados, na ría de Arousa.
Antecedentes
O día 5 de maio, após sufrir danos no seu motor, este tivo que ser substituído. O motivo foi a contaminación do combustíbel do barco ao abastecerse no porto de Pasaia. Dito combustíbel, composto por 2.500 litros de gasóleo, estaría contaminado con restos hídricos, o que levou a ter que mudar o motor por outro de similares características. Así, entre os días 20 e 21 de maio, a empresa encargada de realizar as tarefas de mantemento do motor realizou as reparacións oportunas.
Ás 12 horas do 27 de maio dese mesmo ano, o buque comezou o traxecto de retorno a Galicia, após daren por rematada a faena da anchoa no País Vasco. Durante o percorrido, decidiu modificar os plans de demanda do porto de Vigo, e establecer unha base provisional na costa lucense, no porto de Burela. Dita modificación nos plans iniciais veu motivada polas novas sobre a presenza de bancos de sardiñas no litoral lucense. Deste xeito, o 28 de maio os buques O'Bahía e o Novo Ameixa arribaron a Burela ás 14 horas. Durante os días posteriores á chegada a Burela, a embarcación adicouse a faenar nas capturas de sardiña.
Finalmente, o día 2 de xuño, após descargar no porto as capturas dos anteriores días, e tras recargar 2.500 litros de gasóleo, o barco cerqueiro partiu de Burela con destino a Vigo.
Viveiro, Viveiro, Celanova
Viveiro é un lugar da parroquia de Viveiro no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 32 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 14 eran homes e 18 mulleres.
Dixestión anaerobia
A dixestión anaerobia é o conxunto de procesos polos cales os microorganismos degradan o material biodegradable en ausencia de oxíxeno. O proceso utilízano de forma natual certos microorganismos no seu metabolismo e tamén se utiliza en moitas aplicacións industriais e domésticas para tratar o lixo e/ou producir combustibles. Moitas das fermentacións utilizadas industrialmente para producir alimentos e bebidas, e as fermentacións caseiras, utilizan a dixestión anaerobia.
A dixestión anaerobia prodúcese de forma natural nalgúns solos e en lagos e nos sedimentos das cuncas oceánicas, onde xeralmente se denomina "actividade anaerobia". Esta actividade é, por exemplo, a fonte do gas metano dos pantanos, como descubriu Volta xa en 1776.
O proceso de dixestión anaerobia empezou coa hidrólise bacteriana de materiais. Nela polímeros orgánicos insolubles, como carbohidratos, son degradados dando derivados solubles utilizables por outras bacterias. As bacterias acidoxénicas converten despois os azucres e aminoácidos en dióxido de carbono, hidróxeno, amoníaco, e ácidos orgánicos. Estas bacterias converten estes ácidos orgánicos resultantes en ácido acético, xunto con amoníaco adicional, hidróxeno, e dióxido de carbono. Finalmente, os metanóxenos converten estes produtos en metano e dióxido de carbono. As poboacións de arqueas metanoxénicas xogan un indispensable papel nos tratamentos anaerobios de augas residuais.
A dixestión anaerobia utilízase amplamente como fonte de enerxía renovable. O proceso produce biogás, que consiste en metano, dióxido de carbono e trazas doutros gases "contaminantes". Este biogás pode utilizarse directamente como combustible, en motores de gas de electricidade e calor combinados ou ser mellorado a biometano de calidade de gas natural. O dixestato rico en nutrientes tamén producido pode utilizarse como fertilizante.
Coa reutilización do lixo como recurso e as novas estratexias tecnolóxicas que rebaixaron os custos de capital, a dixestión anaerobia está recibindo nos últimos anos unha atención crecente dos gobernos de varios países, como Reino Unido (2011) Alemaña e Dinamarca (2011).
Historia
miniatura|150px|Alumeado público de gas. O interese científico na produción de gas a partir da descomposición natural de materia orgánica data do século XVII, cando Robert Boyle (1627-1691) e Stephen Hales (1677-1761) se decataron de que os sedimentos removidos en correntes de auga e lagos liberaban gas inflamable. En 1808 Humphry Davy probou a presenza de metano no gas producido polo esterco de vaca. En 1859 unha leprosería de Bombai, India construíu o primeiro dixestor anaerobio. En 1895, desenvolveuse a tecnoloxía en Exeter, Inglaterra, utiizando un tanque séptico paa xerar gas para a iluminación. Tamén en Inglaterra, en 1904, instalouse o primeiro tanque bifuncional que servía para a sedimentación e á vez para o tratamento de lodos en Hampton, Londres. En 1907, en Alemaña, patentouse o tanque Imhoff, un tipo inicial de dixestor.
A investigación na dixestión anaerobia empezou a facerse a fondo na década de 1930.
Proceso
Moitos microorganismos realizan a dixestión anaerobia, incluíndo as bacterias do ácido acético (acetóxenos) e as arqueas produtoras de metano (matanóxenas). Estes organismos realizan diversos procesos químicos que converten a biomasa en biogás.
Nestes procesos o oxíxeno está excluído. Os anaerobios utilizan aceptores de electróns distintos do oxíxeno. Estes aceptores poden ser a propia materia orgánica ou poden ser óxidos inorgánicos procedentes do material de entrada. Cando todo o oxíxeno presente nun sistema anaerobio deriva dos átomos de oxíxeno contidos na propia materia orgánica, os produtos finais "intermediarios" son principalmente alcohois, aldehidos, e ácidos orgánicos, xunto con dióxido de carbono. En presenza de microorganisos metanóxenos especializados, os intermediarios son convertidos nos produtos "finais" definitivos metano, dióxido de carbono e trazas de sulfuro de hidróxeno. Nun sistema anaerobio, a maioría da enerxía química contida no material de partida utilízana as bacterias metanóxenas para producir e liberar metano.
Na súa aplicación ao tratamento de augas residuais prodúcese unha desnitrificación de ditas augas, na cal as bacterias anaerobias facultativas utilizan os nitratos e nitritos, en condicións anóxicas (condicións intermedias), con formación de CO2, auga e nitróxeno gasoso como produtos finais. Para o uso como aceptores de electróns de sulfatos e CO2 requírense condicións estritamente anaerobias, é dicir, ausencia total de oxíxeno (e de nitratos). Os carbohidratos conteñen oxíxeno que pode utilizarse como aceptor de electróns; unha porción do carbohidrato é oxidado a CO2 e ácidos orgánicos mentres que outra porción é reducida a aldehidos, cetonas e alcohois. Practicamente, a descomposición anaerobia é posible con todos os compostos orgánicos que conteñen oxíxeno nas súas moléculas.
As poboacións de microorganismos anaerobios tardan un período de tempo significativo en establecerse ata ser completamente efectivas. Por tanto, unha práctica común é introducir microorganismos anaerobios a partir de materiais que xa conteñan poboacións deles, un proceso denominado "sementar" os dixestores, realizado normalmente mediante a adición de lodos de augas residuais ou xurros de gando.
Etapas do proceso
miniatura|600px|Etapas clave do proceso da dixestión anaerobia.
Hai catro etapas claves biolóxicas e químicas na dixestión anaerobia, que son:
Manuel Díaz González "Ligero"
Manuel Díaz González, coñecido como Ligero, nado en Camposancos (A Guarda) o 22 de decembro de 1923 e finado na Guarda o 21 de outubro de 1989, foi un político galego do PPdeG.
Dixestión anaerobia
Etapas do proceso
Na maioría dos casos, a biomasa está constituída por grandes polímeros orgánicos. Para que as bacterias dos dixestores anaerobios accedan á enerxía que potencialmente ten ese material, estas cadeas moleculares deben primeiro ser rotas nas súas partes constituíntes máis pequenas, que son monómeros como azucres (monosacáridos) facilmente utilizables por outras bacterias. O proceso de romper estas cadeas e de disolver as pequenas moléculas, que quedan en solución, chámase hidrólise. Por tanto, a hidrólise destes poímeros de alto peso molecular é un primeiro paso necesario para a dixestión anaerobia no que se orixinan azucres simples, aminoácidos e ácidos graxos.
Manuel Díaz González "Ligero"
Traxectoria
Foi peón e albanel na empresa Moreira. Dedicouse ao estraperlo e despois ao contrabando de tabaco. Logo de pasar polo cárcere de Carabanchel, foi condenado no macroxuízo 11/84.
Dixestión anaerobia
Etapas do proceso
O proceso biolóxico da acidoxénese causa unha ulterior degradación do resto dos compoñentes por bacterias acidóxenas (fermentativas). Nela orixínanse os ácidos graxos volátiles, xunto con amoníaco, dióxido de carbono, e sulfuro de hidróxeno, xunto con outros subprodutos. O proceso da acidoxénese é similar ao modo en que o leite se pon ácido.
Manuel Díaz González "Ligero"
Traxectoria
Presidiu o Club Sporting Guardés. Foi Tenente Alcalde da Guarda con Raimundo Lomba González e Raúl González Puebla. Foi deputado provincial dende 1983. Nas municipais de 1987 encabezou a candidatura de Alianza Popular e foi elixido alcalde da Guarda con maioría absoluta, permanecendo no cargo ata o seu falecemento en 1989.
Dixestión anaerobia
Etapas do proceso
A teiceira etapa da dixestión anaerobia é a acetoxénese. Nela as moléculas simples creadas durante a fase de acidoxénese son dixeridas máis polos acetóxenos para producir principalmente ácido acético, xunto con dióxido de carbono e hidróxeno.
Manuel Díaz González "Ligero"
Vida persoal
Casou con Lucía Martínez Veloso.
Dixestión anaerobia
Etapas do proceso
A fase terminal da dixestión anaerobia é o proceso biolóxico da metanoxénese. Aquí,os metanóxenos utilizan os produtos intermediarios das fases precedentes para convertelos en metano, dióxido de carbono e auga. Estes compoñentes constitúen a maioría do biogás emitido no sistema. A metanoxénese é sensible tanto aos pHs altos coma aos baixos e ocorre ente os pHs 6,5 e 8. O material restante indixerible polas bacterias e os restos de bacterias mortas constitúen o chamado dixestato.
Unha ecuación química xenérica simplificada do proceso consunto é a seguinte: C6H12O6 → 3CO2 + 3CH4
En lotes ou continuos
A dixestión anaerobia pode realizarse como un proceso por lotes ou continuo.
Nun sistema por lotes a biomasa engádese ao reactor ao principio do proceso. O reactor é despois selado durante o resto da duración do proceso.
Na súa forma máis simple para o procesado por lotes cómpre a inoculación con material xa procesado para iniciar a dixestión anaerobia. Nun escenario típico, a produción de biogás ten lugar co patrón da distribución normal en relación co tempo. Os operadores poden utilizar este feito para determinar cando se cre que se completou o proceso de dixestión da materia orgánica. Pode haber graves problemas de xeración de malos cheiros se se abre e baleira o reactor por lotes antes de que o proceso estea totalmente rematado.
Un tipo máis avanzado de técnica por lotes limita os problemas do fedor ao integrar a dixestión anaerobia cunha compostaxe no recipiente. Nesta técnica a inoculación ten lugar utilizando un percolado desgasificado que se fai recircular. Unha vez que se completa a dixestión anaerobia, a biomasa mantense no reactor e utilízase despois para a compostaxe no recipiente antes de abrilo.
Como a dixestión por lotes é simple e require menos equipamento e deseños sinxelos, é xeralmente unha forma de dixestión máis barata. Utilizando máis dun reactor por lotes nunha planta pode asegurarse unha constante produción de biogás.
Temperatura
Os dous niveis de temperaturas operacionais convencionais para os dixestores anaerobios determinan as especies de metanóxenos que se desenvolverán nos dixestores:
Un caso límite conseguiuse en Bolivia, onde se realizou a dixestión anaerobia a temperaturas de menos de 10 °C. Este proceso anaerobio é moi lento, e tarda tres veces máis que o proceso mesofílico normal. En traballos experimentais feitos na Universidade de Alasca Fairbanks, un dixestor de 1.000 litros no que se utilizaron psicrófilos colleitados da "lama dun lago xeado de Alaska" produciu 200–300 litros de metano diarios, aproximadamente un 20 a 30% do rendemento dos dixestores de climas máis cálidos.
As especies mesófilas superan en número ás termófilas, e son máis tolerantes aos cambios nas condicións ambientais que os termófilos. Os sistemas mesófilos considérase, por tanto, que son máis estables que os sistemas termófilos.
Pode utilizarse un pretratamento adicional para reducir o tempo necesario de retención para producir biogás. Por exemplo, certos procesos trituran as substancias para incrementar a área superficial ou usan unha fase de pretratamento termal (como a pasteurización) para mellorar significativamente a produción de biogás. O proceso de pasteurización pode tamén utilizarse para reducir a concentración de patóxenos no dixestato que queda no dixestor anaerobio. A pasteurización pode conseguirse por tratamento con calor combinado con maceración dos sólidos.
Contido de sólidos
Normalmente, hai tres parámetros operacionais asociados co contido de sólidos do material que se introduce nos dixestores. Este material pode ser:
Os dixestores altos en sólidos (secos) están deseñados para procesar os materiais cun contido de sólidos entre o 25 e o 40%. A diferenza dos dixestores húmidos que procesan xurros bombeables, os dixestores altos en sólidos (substrato amontoable seco) están deseñados para procesar substratos sólidos sen adición de auga. Os principais tipos de dixestores secos son os de fluxo vertical continuo e os dixestores horizontais de túnel por lotes. Os dixestores de fluxo vertical continuo son tanques cilíndricos colocados verticalmente nos que entra o material de forma continua pola parte superior do dixestor, e flúe cara abaixo por gravidade durante a dixestión. Nos dixestores de tunel por lotes, o material a dixerir deposítase en cámaras con forma de túnel cunha porta hermética ao gas. En ningún destes dous tipos de dixestores hai mestura dentro do dixestor. O grao de pretratamento aplicado, como a retirada dos contaminantes, depende tanto da natureza dos residuos coma que van ser procesados coma da calidade desexada do dixestato. A redución do tamaño das partículas do material por trituración é beneficiosa en sistemas verticais continuos, xa que acelera a dixestión, mentres que os sistemas por lotes evitan a trituración pero requiren unha estrutura (por exemplo, un patio de residuos) para reducir a compactación das moreas de materiais. Os dixestores secos verticais teñen unha pegada ecolóxica menor debido ao tempo de retención efectiva máis curta e o seu deseño vertical.
Os dixestores húmidos poden deseñarse para operar tanto con contidos altos de sólidos coma cunha concentración de sólidos suspendidos totais (TSS) maior de ~20%, ou unha concentración menor de ~15%.
Os dixestors altos en sólidos (húmidos) procesan un mesto xurro que require máis enerxía para mover e procesar o material a dixerir. O espesor do material pode tamén levar asociado problemas de abrasión. Os dixestores altos en sólidos necesitan tamén a corrección de cálculos convencionais como a produción de gas, tempo de retención, cinética etc., baseados orixinalmente en conceptos de dixestión de residuos diluídos, xa que maiores fraccións da masa do material de entrada son potencialmente convertibles en biogás.
Os dixestores baixos en sólidos (húmidos) poden transportar o material a través do sistema utilizando bombas estándar que requiren un gasto de enerxía significativamente menor. Os dixestores baixos en sólidos necesitan unha maior cantidade de terreo que os altos en sólidos debido aos maiores volumes asociados co aumento da proporción líquido-material dos dixestores. Hai beneficios asociados coa operación en ambientes líquidos, como que permite unha mellor circulación dos materiais e o contacto entre a bacteria e o seu alimento. Así, as bacterias acceden máis doadamente ás substancias das cales se alimentan, e aumenta a taxa de produción de gas.
Complexidade
dereita|miniatura|300px|Compoñente de dixestión [[UASAB baixo en sólidos de dúas etapas dun sistema de tratamento biolóxico mecánico preto de Tel Aviv; a auga procesada está no tanque de equilibrio e no reactor por lotes secuencial, 2005.]] Os sistemas de dixestión poden configurarse con diferentes niveis de complexidade:
Nun sistema de dixestión dunha etapa (monoetapa), todas as reaccións biolóxicas ocorren nun só reactor selado ou tanque de contención. Utilizando unha soa etapa redúcense os custos de construción, pero hai un menor control das reaccións que están tendo lugar no sistema. As bacterias acidóxenas, ao produciren ácidos, reducen o pH do tanque. As bacterias metanóxenas operan a un rango de pH moi definido. Por tanto, as reaccións biolóxicas realizadas polas diferentes especies nun reactor dunha soa fase poden entrar en competición directa. Outro sistema de reacción dunha etapa é o de lagoa anaerobia. Estas lagoas son estanques con fondo de lama utilizados para o tratamento e almacenamento a longo prazo de esterco. Aquí, as reaccións anaerobias quedan contidas dentro dos lodos anaerobios naturais do estanque.
Nun sistema de dixestión de dúas etapas (multietapas), optimízanse varios tanques de dixestión para ter o máximo control sobre as comunidades bacterianas que crecen nos dixestores. As bacterias acidóxenas producen ácidos orgánicos e crecen e reprodúcense máis rapidamente que as metanóxenas. As bacterias metanóxenas requiren pHs e temperaturas estables para optimizar o seu rendemento.
En circunstancias típicas, a hidrólise, a acetoxénese e a acidoxénese ocorren dentro do primeiro tanque de reacción. O material orgánico quéntase despois para chegar á temperatura operacional requirida (mesofílica ou termofílica) antes de ser bombeado ao reactor metanoxénico. Os tanques para a hidrólise inicial ou a acidoxénese que están antes do reactor metanoxénico poden servir para regular a velocidade con que se engade o material de partida. Algúns países europeos esixen un tratamento con calor elevada para matar as bacterias patóxenas dos residuos que entran. Nese momento pode facerse unha pasteurización ou esterilización antes da dixestión ou entre os dous tanques de dixestión. Non obstante, non é posible illar completamente as diferentes fases da reacción, e a miúdo prodúcese algún biogás nos tanques de hidrólise e acidoxénese.
Tempo de permanencia
O tempo de permanencia do material nun dixestor varía coa cantidade e tipo de material con que se alimenta ao dixestor, coa configuración do sistema de dixestión e co feito de ser dunha ou de dúas etapas.
No caso da dixestión termofílica dunha etapa, os tempos de permanencia poden ser de arredor de 14 días, o cal, comparado coa dixestión mesofílica, é relativamente rápido. A natureza do fluxo destes sistemas implica que pode que non se produza a completa degradación do material neste período de tempo. Nese caso, o dixestato final pode ser máis negro e producir máis cheiro.
Na dixestión mesofílica en dúas etapas, o tempo de permanencia pode oscilar entre 15 e 40 días.