cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Unión Demócrata Cristiá (RDA)
Historia
Dos aproximadamente 200.000 militantes que había en 1947, tres anos despois unha cuarta parte deles foran expulsados, excluídos ou fuxiran cara á Alemaña occidental. Alcanzouse o clímax do éxodo en marzo de 1953, cando 691 membros do CDU fuxiron a Occidente. A pesar disto, a maior parte dos líderes, militantes e seguidores do partido mantivéronse nun grande número. Para os anos 80 o CDU tiña entre as súas filas a 140.000 militantes. miniatura|Imaxe do XV Congreso da CDU, celebrado en [[Dresden|Dresde en 1982.]] A CDU opúxose en máis dunha ocasión ao SED en relación coas propostas de goberno na Cámara Popular. Unha das desavinzas máis salientábeis tivo lugar na sesión do 9 de marzo de 1972, cando 14 deputados da CDU votaron en contra e 8 se abstiveron na votación da lei do aborto. O ano seguinte á reunificación o 75% da poboación do Leste estaba a favor da lei oriental de interrupción libre nos tres primeiros meses, polo 55% dos occidentais, e paulatinamente as voces na CDU unificada foron máis proclives a aceptar esa lei tal como se aprobou na RDA.
Na década de 1950 o líder da CDU era Otto Nuschke, un antigo líder do Partido Democrático Alemán durante a República de Weimar, un estreito aliado dos comunistas. Despois da morte de Nuschke, August Bach sucedeuno durante un breve período, até que en 1966 Gerald Götting foi elixido presidente. Anteriormente xa fora secretario xeral. O propio Götting foi elixido presidente do Parlamento durante a década de 1970. Götting permaneceu como presidente e aliado do goberno de Erich Honecker ata que este último foi substituído por Egon Krenz en outubro de 1989. O 2 de novembro de 1989 Götting foi destituído polos reformistas en favor da reunificación. En decembro foi substituído por Lothar de Maizière, avogado e vicepresidente do Sínodo da Igrexa Evanxélica na RDA. Nese momento a CDU destituíu aos seus principais dirixentes e renunciou ao comunismo.
Congresos do partido
miniatura|Congreso extraordinario da CDU en decembro de 1989, durante o cal o partido abandonou as súas formulacións socialistas.
Organización interna
dereita|miniatura|Exterior do edificio de Neue Zeit, vista traseira, co [[muro de Berlín na fronte, 1984.]]
Qi ji ben xiao hai
Qi ji ben xiao hai (en 奇迹·笨小孩) é un filme chinés de 2022 dirixido por Wen Muye. É a segunda longametraxe de Wen. Conta principalmente a historia dun mozo chamado Jing Hao que, para salvar á súa irmá, aproveita desesperadamente a oportunidade que atopou para iniciar un negocio, cambia o seu destino e afecta ás persoas que o rodean. O filme rematouse en outubro de 2021 e estreouse nos cinemas da China o 1 de febreiro de 2022 (o primeiro día do Aninovo Chinés). Recadou máis de 211 millóns de dólares, converténdose no noveno filme con maior recadación de 2022. Foi escollido como candidato da China para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Robert W. Woolley
Robert Wickliffe Woolley, nado en Lexington, Kentucky, o 29 de abril de 1871 e finado en Frankfort, no mesmo Estado, o 15 de decembro de 1958, foi un político demócrata estadounidense que ocupou a dirección da Casa da Moeda dos Estados Unidos entre 1915 e 1916.
Primeiros anos e formación
Woolley naceu en Lexington, no condado de Fayette, Kentucky, o 29 de abril de 1871, fillo de Lucy McCaw e de Franklin Waters Woolley, nunha familia de tradición política.
Cursou estudos superiores na Universidade de Kentucky entre 1886 e 1887, e na Universidade de Fordham entre 1887 e 1889.
Carreira xornalística
Posteriormente traballou como reporteiro en diversos xornais, como o Lexington Leader (1893), o Chicago Trubune (1896-1897) e o New York Word (1897-1905 e 1907-1909), e colaborou na fundación do Club Nacional de Prensa.
Carreira política
Woolley era un membro activo do Partido Demócrata e exerceu como director de publicidade da Convención Nacional Demócrata en 1912. Entre 1913 e 1915 foi auditor do Tesouro no Departamento de Interior. miniatura|161x161px|[[Medalla da Casa da Moeda dos Estados Unidos dedicda ao seu director, Robert W. Woolley, deseñada por George T. Morgan (1916).]] En 1915 foi nomeado polo presidente Woodrow Wilson director da Casa da Moeda dos Estados Unidos, e dirixiu o proceso de emisión das moedas conmemorativas da Exposición Panamá-Pacífico, en San Francisco. En 1916 renunciou a este cargo para participar na campaña de reelección do presidente Wilson, durante a que presidiu a Oficina de Publicidade do Comité Nacional Demócrata. A el atribúeselle o éxito do slogan "Con honra, mantívonos fóra da guerra".
En 1916 foi membro da Comisión de Ensaios dos Estados Unidos.
En 1911 Woolley foi o investigador xefe do Comité Stanley, que investigou o asunto da U.S. Steel Corporation e amosouse crítico coa política enerxética dos EEUU. Tamén foi membro do Comité Interestatal de Comercio entre 1917 e 1921.
Posteriormente exerceu a avogacía no despacho Esch, Kerr, Woolley & Shipe, entre 1929 e 1934, e participou como delegado nas Convencións Nacionais Demócratas de 1936 e de 1940.
Vida familiar
Robert W. Woolley casou o 20 de abril de 1900 con Marguerite Holmes Trenholm (1878-1936), con quen tivo catro fillas; unha delas, Frances (1914-2003) foi a nai do futuro gobernador de Virxinia Charles S. Robb.
Woolley morreu en Frankfort, Kentucky, e foi soterrado no cemiterio de Fairfax, Virxinia.
Carminodoris boucheti
Carminodoris boucheti é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Ortea en 1979.
Den skyldige
Den skyldige é un filme dinamarqués de 2018 co-escrito e dirixido por Gustav Möller. Estreouse na sección de Cinema Dramático Mundial no Festival de Cinema de Sundance de 2018. Foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 91ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado, chegando a clasificarse na lista curta de decembro.
Sinopse
Holm, un oficial de policía de Copenhaguen asignado a servizo de oficina nun centro de despacho de policía mentres se atopa baixo revisión disciplinaria, vese involucrado nun posible caso de secuestro e vese tentado a romper a lei para garantir o regreso seguro dunha muller que o chamou pola liña de emerxencia.
Blanquita
Blanquita é un filme de 2022 e coprodución internacional dirixido por Fernando Guzzoni e protagonizado por Alejandro Goic, Amparo Noguera, Marcelo Alonso, Daniela Ramírez e Ariel Grandón. O filme tivo a súa estrea internacional o 4 de setembro de 2022 no Festival Internacional de Cinema de Venecia, na sección "Horizons",  onde gañou o premio ao mellor guión. Estreouse o 9 de decembro en Cinema Village de Nova York e en Laemmle Glendale dos Ánxeles. Foi escollido como candidato de Chile para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
O filme baséase nun escándalo de prostitución infantil real, o caso Spiniak, que sacudiu a Chile a comezos dos anos 2000, e narra a historia de Blanquita (Laura López), unha residente dunha casa de acollida de 18 anos, que se converte na testemuña clave dun escándalo no que están involucrados poderosos empresarios e políticos.
Distritos de Nauru
thumb|300px|Mapa dos distritos de [[Nauru.]]
Os distitos de Nauru son unha división adminitrativa deste país da Oceanía, composto por unha única illa que se atopa no nordeste de Australia, no Océano Pacífico Sur, ao sur dar illas Marshall.
A illa de Nauru está dividida en 14 distritos:
Charles Stark Draper
Charles Stark Draper, nado o 2 de outubro de 1901 en Windsor, Missouri, e finado o 1 de xullo de 1987, foi un enxeñeiro estadounidense que destacou no desenvolvemento de sistemas de navegación inerciais.
Traxectoria
Draper naceu o 2 de outubro de 1901 en Windsor, Missouri. Estudou ciencias e psicoloxía nas universidades de Missouri e Stanford, rematando cun doutoramento en física polo Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) en 1938. Deu clases durante un ano para a continuación fundar o Laboratorio de Instrumentación do MIT en 1940, chegando a ser xefe do departamento de aeronáutica do MIT.
O primeiro éxito do Laboratorio de Instrumentación foi o xiroscopio Mark 14 para os canóns antiaéreos da Armada. Durante os anos 1950 desenvolveu un péndulo de Foucault para corrixir automaticamente os erros dos xirocompases navais e aeronáuticos da época debido á rotación da Terra. Tamén desenvolveron pilotos automáticos en base ao péndulo e xirocompás, demostrándose a súa utilidade co primeiro voo automático transcontinental dun bombardeiro B-29 en 1953.
Rodrigo Andrade Olivié
Traxectoria
E licenciado en ciencias económicas.
Participou os Xogos Olímpicos de 1980 en Moscova e nos de 1984 nos Ánxeles.
Reside en Barcelona, onde dirixe unha escola náutica.
Garcilaso Rollán
Garcilaso Rollán Sánchez, nado en Ávila en 1957, é un pintor e deseñador de moedas español, coñecido pola súa imaxe da catedral de Santiago de Compostela nas moedas divisionarias do euro de España.
Traxectoria
Garcilaso Rollán Sánchez, gravador da Real Casa da Moeda - Fábrica Nacional de Moeda e Timbre (RCM-FNMT), de Madrid, é o autor de case medio cento de moedas, tanto circulantes como conmemorativas, dos sistemas da peseta e do euro.
En 1993 deseñou a súa primeira moeda, a de 25 pesetas dedicada ao País Vasco, e durante a década de 1990 creou varias das moedas máis populares de curso legal en España co seu valor en pesetas.
Coa Chegada do euro, o seu deseño da fachada da Catedral de Santiago de Compostela foi o escollido para os anversos da serie divisionaria de moedas de 1, de 2 e de 5 céntimos de euro. De igual xeito, foi o creador de variasmoedas cinmemorativas cuñadas pola RCM-FNMT e destinadas especificamente ao coleccionismo e ao investimento.
En 2003 e 2004 ocupouse tamén do deseño de tres moedas conmemorativas uruguaias dedicadas ao centenario da UEFA e ao Campionato Mundial de Fútbol de Alemaña en 2006, cuñadas na ceca pública española.
Carychium ibazoricum
Carychium ibazoricum é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Bank & E. Gittenberger en 1985.
Carychium minimum
Carychium minimum é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por O. F. Müller en 1774.
Trofeo Memorial Héctor Rial
O Trofeo Memorial Héctor Rial foi un trofeo disputado en Pontevedra desde 1993 até 2004, que estaba dedicado á memoria de Héctor Rial, histórico adestrador do Pontevedra CF. Xogábase no Estadio de Pasarón. miniatura|[[Héctor Rial, futbolista e adestrador arxentino de orixe galega, en memoria do cal se creou o trofeo.]]
Carychium tridentatum
Carychium tridentatum é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Risso en 1826.
António Franco Alexandre
António Franco Alexandre, nado en Viseu o 17 de xuño de 1944, é un matemático, filósofo e poeta portugués. Está considerado como un dos principais poetas das Letras portuguesas da segunda metade do século XX.
Traxectoria
Naceu en Viseu. Viviu na Francia, de 1962 a 1969, na cidade de Tolosa, onde estudou Matemáticas. Viaxou para os Estados Unidos, onde continuou a estudar. En 1971, mudouse para a cidade de París. Só despois da Revolución dos Cravos retornou a Portugal.
B.Sc. en Matemáticas pola Universidade de Harvard e doutor en Filosofía pola Universidade de Lisboa, desde 1975 foi profesor de Filosofía na respectiva Facultade de Letras.
A súa poesía ten conquistado cada vez maior recoñecemento crítico.
Blanca Chancoso
María Blanca Chancoso Sánchez, nada en Cotacachi, 1955, é unha dirixente indíxena ecuatoriana de nacionalidade kichwa-otavalo. Formou parte da fundación da Confederación dos Pobos de Nacionalidade Kichua de Ecuador (Ecuarunari) e da Confederación de Nacionalidades Indíxenas de Ecuador (Conaie). Á súa vez escribiu sobre o Sumak kawsay ou bo vivir, salientando o seu artigo “Sumak Kawsay desde la visión de la mujer”.
Traxectoria
Blanca Chancosa naceu en Cotacachi, unha cidade da provincia ecuatoriana de Imbabura, no seo dunha familia que proviña do campo. Fixo os seus estudos secundarios nun colexio rural, onde obtivo o seu bacharelato en ciencias da educación. Como educadora dedicouse a organizar ás comunidades da súa rexión.
Obtivo influencia dentro das comunidades indíxenas en 1974, cando organizou a Federación de Indíxenas e Campesiños de Imbabura. En 1980 estivo á fronte das actividades nun momento onde os indíxenas reivindicaban o estabelecemento da educación bilingüe e o recoñecemento da plurinacionalidade.
Xa dende 1972 formara parte da fundación da Confederación dos Pobos de Nacionalidade Kichua de Ecuador (Ecuarunari) onde foi parte do seu Consello Político. En 1986, estivo na Confederación de Nacionalidades Indíxenas de Ecuador (CONAIE) á que se integrou a ECUARUNARI. Dende o 15 de maio de 2016 é a vicepresidenta da ECUARUNARI.
Luis José Díaz Salas
Traxectoria
En 1987 creou o seu primeiro deseño para a FNMT, o reverso da moeda de 500 pesetas, que en 1993 incorporou a novidade técnica coñecida como "imaxe latente", para dificultar a falsificación. Durante a década de 1990 creou varias das moedas máis populares de curso legal en España co seu valor en pesetas, así como un bo número de moedas conmemorativas.
En 2003 e 2004 ocupouse tamén do deseño dos reversos de dúas moedas conmemorativas uruguaias dedicadas ao centenario da UEFA e ao Campionato Mundial de Fútbol de Alemaña en 2006, cuñadas na ceca pública española.
Cavolinia inflexa
Cavolinia inflexa é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Charles Alexandre Lesueur en 1813.
Heeojil gyeolsim
Heeojil gyeolsim (en 헤어질 결심) é un filme surcoreano de 2022 producido, coescrito e dirixido por Park Chan-wook. Está protagonizado por Tang Wei e Park Hae-il. En abril de 2022, o filme foi escollido para competir pola Palma de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2022, onde Park Chan-wook gañou o premio ao mellor director. Heeojil gyeolsim estreouse nos cinemas de Corea do Sur o 29 de xuño de 2022. O filme recibiu a aclamación da crítica e foi nomeada a numerosos premios, incluíndo os Premio BAFTA. Foi escollido como candidato de Corea do Sur para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, clasificándose na lista curta de decembro. Tamén foi considerado un dos 5 mellores filmes internacionais de 2022 segundo o National Board of Review.
Eduardo del Río
O nome Eduardo del Río pode referirse a:
Poesía árabe
A poesía árabe clasifícase en dous tipos principais, rimada ou medida e prosa, sendo a primeira moi anterior á segunda. A poesía rimada encádrase dentro de quince metros diferentes recollidos e explicados por al-Farahidi en The Science of 'Arud. Al-Akhfash, un estudante de al-Farahidi, engadiu máis tarde un metro máis para facerlles dezaseis. Os metros da poesía rítmica coñécense en árabe como "mares" (buḥūr). A unidade de medida dos mares coñécese como "taf'īlah", e cada mar contén un certo número de taf'ilas que o poeta ten que observar en cada verso (bayt) do poema. O procedemento de medición dun poema é moi rigoroso. Ás veces, engadir ou eliminar unha consoante ou unha vogal pode cambiar o bayt dun metro a outro. Ademais, na poesía rimada, cada bayt ten que rematar coa mesma rima (qāfiyah) ao longo do poema.
Al-Kʰalīl b. ˀAḫmad al-Farāhīdī (711 – 786 d.C.) foi o primeiro erudito árabe en someter a prosodia da poesía árabe a un estudo fonolóxico detallado. Non conseguiu producir unha teoría coherente e integrada que satisfaga os requisitos de xeneralidade, adecuación e sinxeleza; en cambio, limitouse a enumerar e categorizar os datos primarios, producindo así unha formulación meticulosamente detallada pero incriblemente complexa que moi poucos son capaces de dominar e utilizar.
Os investigadores e críticos da poesía árabe adoitan clasificala en dúas categorías: poesía clásica e poesía moderna. A poesía clásica escribiuse antes do renacemento árabe (An-Nahḍah). Así, toda a poesía que se escribiu en estilo clásico chámase "clásica" ou "poesía tradicional" xa que segue o estilo e a estrutura tradicional. Tamén se coñece como "poesía vertical" en referencia á súa estrutura paralela vertical das súas dúas partes. A poesía moderna, pola súa banda, desviouse da poesía clásica no seu contido, estilo, estrutura, rima e temas.
Bernard Arnault
Bernard Jean Étienne Arnault (pronunciado en ); nado o 5 de marzo de 1949, é un empresario, investidor e coleccionista de arte francés.
Arnault é o presidente e director executivo (CEO) de LVMH, a maior empresa de artigos de luxo do mundo.
En abril de 2018, converteuse na persoa máis rica do mundo da moda, superando a Amancio Ortega de Inditex.
É a persoa máis rica do mundo segundo a revista Forbes, cun patrimonio neto de 192.100 millóns de dólares, en maio de 2021. Perdeu esta honra da revista de economía e finanzas, superado por Elon Musk meses despois, e volveuna recuperar a finais do ano 2022.
Hipermetropía
A hipermetropía é un defecto ocular da refracción que consiste en que os raios de luz inciden no ollo humano, converxendo detrás da retina, formando desta maneira o foco ou imaxe. É debida case sempre a que o ollo é moi curto no seu eixo antro-posterior.
É un defecto moi frecuente, aínda que non é progresivo nin ten repercusións graves. Trátase mediante o uso de lentes compensadoras converxentes ou convexas e/ou se corrixe con cirurxías refractivas a base de raios láser. A hipermetropía, a miopía e o astigmatismo son os principais defectos de refracción ou ametropías. A magnitude deste defecto mídese en dioptrías positivas.
Síntomas
Unha persoa con hipermetropía ten problemas de visión a distancias curtas, podendo ver con maior claridade a distancias afastadas. O ollo non pode enfocar obxectos situados máis preto dunha determinada distancia, denominada punto próximo. Nunha persoa adulta sen defectos ópticos, o punto próximo sitúase a 25 cm do ollo. Nun hipermétrope o punto próximo desprázase a maiores distancias.
Os nenos hipermétropes non adoitan presentar diminución de agudeza visual, pois compensan o déficit mediante a acomodación (cambio de forma do cristalino). O continuo esforzo de acomodación pode producirlles dor de cabeza, fatiga visual (astenopia acomodativa) ou atrasos na aprendizaxe.
Nos adultos, os síntomas característicos consisten en dificultade para a visión próxima, por exemplo para poder ler, e co paso dos anos aféctase tamén a visión afastada.
Tratamento
Pódese tratar mediante o uso de lentes con lentes correctoras convexos ou positivas ou con lentes de contacto. O tratamento cirúrxico pode facerse actuando sobre a córnea con láser (LASIK, LASEK ou PRK), extraendo o cristalino e substituíndoo por unha lente intraocular, ou implantando unha lente intraocular especial (ICL) sen extraer o cristalino. Corríxese cunha lente converxente, que fai que o foco da combinación da lente e o cristalino sitúese na retina.
Cepaea nemoralis
Cepaea nemoralis é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Carl von Linné en 1758.
Beulah
Beulah foi unha banda estadounidense de indie rock procedente de San Francisco, California, e asociado á The Elephant 6 Recording Company.
Primeiros anos
A banda foi fundada por Miles Kurosky e Bill Swan en San Francisco no ano 1996, cando os dous traballaban na mesma oficina. Descubriron que compartían gustos musicais semellantes e decidiron formar un grupo. Esta primeira encarnación de Beulah gravou unha canción cada seis semanas durante 16 meses na súa gravadora de catro pistas. O líder de The Apples in Stereo e membro de Elephant 6 Robert Schneider fixouse na banda, expresando o seu interese por lanzar o que sería o seu primeiro sinxelo, "A Small Cattle Drive in a Snow Storm", a través de Elephant 6 Records. O seu primeiro álbum, Handsome Western States, publicouse ese mesmo ano, tamén a través de Elephant 6 e masterizado por Schneider. O disco esgotouse rapidamente. Esta asociación co colectivo continuou ao longo de toda a súa carreira a pesar de que Beulah non volvese a editar máis material co selo. Para saír de xira para promocionar o disco uníronse á banda Steve La Follette, Steve St. Cin e Pat Noel, realizando as súas primeiras actuacións como abreconcertos para The Apples in Stereo.
1999 - 2002
A banda continuou xirando extensivamente durante 1999, tomándose un descanso en 2000. Steve St. Cin deixou o grupo e foi substituído por Danny Sullivan, coñecido polos seus días en Screeching Weasel. Kurosky foi ao Xapón, estando cun amigo durante oito semanas, e compuxo as cancións que se converterían no terceiro álbum de Beulah. Mandou por correo cintas coas demos das cancións ao resto dos membros, e estes mandaron cintas de volta coas súas propias versións dos temas. Este proceso creou xustaposicións interesantes na forma de compoñer da banda, como describiu Kurosky: "Bill podería escoitala como unha canción soul e Pat como unha canción country, e pode que me gusten ámbalas dúas partes e as use". Kurosky converteu esas gravacións na base para o novo álbum da banda, The Coast Is Never Clear. Durante o proceso de gravación, porén, a Kurosky diagnosticóuselle trastorno bipolar e foi a terapia diariamente, o que conformou o estado de ánimo lírico do disco, por momentos incriblemente pesimista, moi afastado do sentido fresco e veraniego da música. Isto tamén fixo a gravación difícil; o diario de estudio de Bill Swan contén extractos como, "Miles ameazou con golpearme na cabeza cun pé de micro. Esta vai seu unha gravación longa". Ademais destes problemas persoais, Beulah tivo outros problemas co lanzamento do disco, principalmente pola compra de Capricorn Records, selo que que a banda asinara despois do lanzamento de When Your Heartstrings Break. Finalmente o álbum foi editado a través da discográfica independente Velocette Records o 11 de setembro de 2001. O disco foi loubado pola crítica e a banda continuou coa súa xira, a pesar de ter cancelado as súas datas en Europa ese inverno. Pouco despois do lanzamento do disco Steve La Follette e Bill Evans deixaron a banda, sendo substituídos por Eli Crews e Pat Abernathy.
Últimos anos
Nese tempo Beulah semellaba estar afundíndose. Mensaxes crípticas aludindo a unha ruptura apareceron no sitio web da banda, e o propio grupo dixo que se Yoko non chegaba a ser disco de ouro separaríanse. Aínda que o álbum tivo as mellores críticas da carreira da banda, sendo descrito como unha "epopeia que abarca toda a súa carreira" por Dusted Magazine, o disco non acadou o estátus de ouro. Tras unha última xira a banda separouse, cun derradeiro concerto gratuíto en Castle Clinton, no Battery Park de Nova York o 5 de agosto de 2004. O 2 de agosto de 2005 publicouse un DVD relatando a súa xira de 2003, titulado A Good Band is Easy to Kill (referíndose á canción da banda "A Good Man is Easy to Kill").
Domingo y la niebla
Domingo y la niebla é un filme costarriqueño de 2022 dirixido por Ariel Escalante Meza. Estreouse internacionalmente o 25 de maio de 2022 no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2022 na sección Un Certain Regard, converténdose no único filme costarriqueño e centroamericano en competir nesta sección. Foi escollido como candidato de Costa Rica para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Marquesado de Algara de Gres
O marquesado de Algara de Gres é un título nobiliario outorgado por Afonso XII, por Real Decreto de 23 de decembro de 1875 a Manuel Calderón de la Barca Herce en recoñecemento polos servizos prestados á monarquía polo seu pai Saturnino Calderón Collantes.
Schwarze Insel
Schwarze Insel é un filme alemán de 2021 dirixido por Miguel Alexandre e escrito por Alexandre e Lisa Carline Hofer. Está protagonizado por Hanns Zischler, Alice Dwyer e Mercedes Müller.
Antanas Žukauskas
Antanas Žukauskas, nado en Pienionys, Utena, o 9 de marzo de 1939, e finado en Vilnius o 27 de abril de 2022, foi un escultor, medallista e deseñador de moedas lituano, coñecido polo seu deseño dos anversos nacionais da serie de moedas en euros de Lituania.
Primeiros anos e formación
Antanas Žukauskas foi o menor de tres irmáns no seo dunha familia labrega e criuouse na localidade de Bikūnai en Anykščiai, en cuxo instituto curso o ensino secundario, do que se graduou en 1959.
De 1960 a 1966 cursou estudos superiores artísticos na Academia de Artes de Vilnius, na especialidade de Escultura, tendo como mestre a Juozas Kėdainis.
Escultura
A súa primeira experiencia laboral foi ao servizo do Ministerio de Cultura da República Socialista Soviética de Lituania, entre 1966 e 1970. A partir dese ano Žukauskas instalouse como artista independente e en 1974 integrouse na Asociación de Artistas Lituanos.
Xa desde 1964 participou en numerosas exposicións de arte tanto en Lituania como no estranxeiro. As súas obras atópanse en moitas coleccións, como as do Museo de Arte Lituana, o Museo Nacional de Lituania, a Fundación da Asociación de Artistas Lituanos, o Museo Vydūnas de Detmold, os Museos Vaticanos, a Galería Tretyakov de Moscova ou o Museo Balzekas de Cultura Lituana de Chicago.
Diana Atamaint
Traxectoria
Naceu o 12 de maio de 1972 en Sucúa, provincia de Morona Santiago. Realizou os seus estudos secundarios no Colexio Río Upano e os superiores na Universidade de Cuenca, onde obtivo o título de enxeñeira comercial. Posteriormente realizou unha mestría en políticas públicas na Facultade Latinoamericana de Ciencias Sociais.
Antanas Žukauskas
Escultura
Žukauskas foi un creador prolífico de esculturas e relevos para espazos públicos, como a decoración escultórica do Teatro Nacional de Ópera e Ballet de Lituania, en Vilnius, así como outros monumentos, lápidas, etc.
Diana Atamaint
Traxectoria
Entrou na política en 2005 como deputada alterna de Sandra Palacios. Nas eleccións lexislativas de 2006 foi elixida deputada nacional en representación de Morona Santiago polo Movemento de Unidade Plurinacional Pachakutik, converténdose na primeira lexisladora do pobo shuar. Durante o seu tempo no Congreso utilizou en varias ocasións (incluíndo na súa posesión como deputada) traxes tradicionais da comunidade shuar.
Antanas Žukauskas
Medallística e deseño de moeda
En 1984, Antanas Žukauskas creou unha medalla para conmemorar o 500 aniversario da morte do santo nacional lituano, San Casimiro, co seu retrato no anverso e unha oración á Virxe María no reverso. Esta medalla era a única medalla oficial de tema relixioso na Unión Soviética.
Diana Atamaint
Traxectoria
En novembro de 2007 foi cesada do seu cargo xunto ao resto de deputados pola Asemblea Constituínte de 2007.
Antanas Žukauskas
Medallística e deseño de moeda
Ademais, Žukauskas deseñou entre 1995 e 2005 varias moedas, tanto circulantes como conmemorativas, do sistema do litas para o Banco de Lituania e a Casa da Moeda de Lituania. No entanto, a obra que lle supuxo un maior recoñecemento internacional foi o deseño dos anversos nacionais comúns a toda a serie circulante de moedas do euro de Lituania, que entrou en circulación en 2015, co cabaleiro Vytis ("O Perseguidor) extraído do escudo de Lituania.
Diana Atamaint
Traxectoria
En 2009, foi nomeada subsecretaria da Amazonía do ministerio de agricultura, mais renunciou ao cargo para participar como candidata a asembleísta nas eleccións lexislativas do mesmo ano. Nas mesmas gañou un escano en representación de Morona Santiago por Pachakutik.
Durante as protestas da comunidade shuar a finais de 2009 participou como representante dos manifestantes nos diálogos co Goberno central.
En xuño de 2012 a ministra de ambiente, Marcela Aguiñaga, demandou a Atamaint por inxurias calumniosas logo de que a asembleísta afirmase nunha entrevista que a ministra realizou supostos desvíos de fondos públicos a contas de amigos. A Corte Nacional de Xustiza solicitou á Asemblea o levantamento da inmunidade parlamentaria de Atamaint, mais esta rexeitou a petición. A moción para negar o pedido foi presentada por Paco Moncayo e obtivo 66 votos a prol, 36 en contra e 11 abstencións.
O 2 de agosto de 2018 foi nomeada vicepresidenta encargada do Consello Nacional Electoral logo de tomar posesión como voceira do organismo polo Consello de Participación Cidadá e Control Social. Finalmente tomou cargo como presidenta do mesmo organismo cando se definiu o conxunto de conselleiros final.
Ponte de Salcedo
A Ponte de Salcedo foi unha ponte sobre o río Navia que estaba situada no lugar de Salcedo no concello de Grandas de Salime.
Características
A finais do século XIX principiou a construción dunha estrada para unir Grandas de Salime con La Puela e, xa que logo, de Lugo con Oviedo para se converter nun punto crucial na comunicación terrestre entre Asturias e Galicia. O proxecto prevía cruzar o val do río Navia por medio dun continuo descenso dende Grandas cara ao sur, augas arriba do Navia, ata chegar ao nivel do río no lugar de Salcedo, uns dous quilómetros augas arriba de Salime. No lugar de Salcedo era onde se establecía a ponte e a estrada continuaba durante un anaco cara ao sur pola beira dereita do Navia ata a confluencia co río del Ouro, remontando o seu val cara ao leste en dirección a Verducedo. A ponte estaba constituída por dous estribos de fábrica e un tramo metálico de 36 metros de luz.
Ao pouco de empezar a guerra civil, a finais de xullo de 1936, os milicianos republicanos voaron a ponte mentres se retiraban cara ao centro de Asturias diante o avance do exército sublevado. Pouco despois construíuse unha pasarela provisional que se mantivo de xeito precario ata despois da guerra. En 1940 construíuse unha nova ponte definitiva, que consistía nun arco biarticulado de 34 metros de luz con taboleiro de 4 metros de altura. Cada un dos semiarcos consistía nunha celosía de táboas prendidas con cravos.
Coma a ponte de Salime, a ponte de Salcedo desapareceu en 1953 so as augas do encoro de Salime, o que supuxo tamén cortar a antiga estrada, que se substituíu por un novo tramo de 33 quilómetros de Grandas a Verducedo.
Pobo otavalo
Os otavalos (en Utawalu runa) son un pobo indíxena das montañas andinas da provincia de Imbabura, no norte de Ecuador. Os otavalos tamén habita a cidade de Otavalo, nesa mesma provincia. O comercio e a artesanía atópanse entre as principais actividades económicas dos otavalos, que gozan dun maior nivel de vida que a maioría dos pobos indíxenas de Ecuador e de moitos mestizos desa área.
Os otavalos viven zonas altas e frescas dos Andes ecuatorianos. A cidade de Otavalo está situada a unha altitude de 2532 m.
Pedro García Arcas
Pedro García Arcas, nado en Sarria e finado no mesmo concello o 27 de xuño de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Secretario do Centro Republicano de Monforte de Lemos en 1932, militou na ORGA. Foi detido en outubro de 1934 con Vicente Páramo Losada, Antonio Rodríguez Castro, Antonio Sanmartín López, Manuel Durán Fernández, Emilio Golás Rodríguez, Julio Páramo Sánchez, e Felipe Rodríguez García, acusados de confeccionar e repartir follas subversivas incitando á revolución. Integrouse en Izquierda Republicana da que foi elixido secretario da agrupación local en 1935. En marzo de 1936 foi nomeado concelleiro. A madrugada do 26 de xuño de 1936 foi obxecto dun atentado cando o falanxista Manuel Carrozas Varela lle disparou, feríndoo gravemente no local da sociedade La Unión, matando ao tamén concelleiro Victorino Cabarcos López cando tratou de detelo. . Finou ao día seguinte a consecuencia das feridas. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 abríronlle expediente de responsabilidades políticas.
Brand New Cherry Flavor
Brand New Cherry Flavor é unha serie de televisión estadounidense de 2021 creada por Nick Antosca e Lenore Zion. Está baseada na novela homónima de Todd Grimson. A serie está protagonizada por Rosa Salazar, Catherine Keener, Eric Lange, Manny Jacinto e Jeff Ward. Estreouse en Netflix o 13 de agosto de 2021.
Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2022
A 75ª edición do Festival Internacional de Cinema de Cannes celebrouse dende o 17 até o 28 de maio de 2022. O festival contou cunha homenaxe ao actor Tom Cruise, cuxo filme Top Gun: Maverick se estreou no festival e onde o actor recibiu unha Palma de Ouro honorífica. O cartel oficial do festival foi deseñado como unha homenaxe a The Truman Show (1998).
O festival volveu á plena capacidade de espectadores logo da interrupción nas edicións dos dous anos anteriores por mor das restricións da pandemia de COVID-19 en Francia.
Margarida Lopes de Almeida
Margarida Lopes de Almeida, tamén coñecida como Margarida Lopes e Margarida Fortunata de Almeida, nada no Río de Xaneiro o 7 de abril de 1896 e finada en 1979, foi unha declamadora, poetisa e escultora brasileira. Era considerada unha declamadora eximia, fundadora da nova escola de declamación no Brasil, sendo coñecida no país como "a Moça que Apregoa Versos" e a "Arquimilionária da Poesía". Era filla da escritora, novelista e abolicionista Júlia Lopes de Almeida, e do poeta Filinto de Almeida, e irmá do tamén poeta Afonso Lopes de Almeida.
Biografía
Margarida naceu o 7 de abril de 1896, na rúa Aprazível do barrio de Santa Teresa, da cidade do Río de Xaneiro, filla da novelista Júlia Lopes de Almeida e do poeta Filinto de Almeida, fundadores da Academia Brasileira de Letras. Estudou na escola de Paula Macedo, no mesmo barrio, tamén ela escritora co pseudónimo Lía de Santa Clara. Nacida nunha familia moi ligada ás artes, desde a infancia que estivo en contacto coa poesía, sendo visitas frecuentes da familia nomes como Olavo Bilac, Raimundo Correia, Alberto de Oliveira, Paulo Barreto, e Artur de Azevedo.
Morreu en 1979.
Declamación
Presentouse ao público aínda meniña, declamando poemas durante unha conferencia, e participando con frecuencia nos saraus literarios do salón do Jornal do Commercio, e na Escola Nacional de Belas-Artes.
Foi a primeira artista a se presentar ao público para facer un espectáculo unicamente de declamación, estreando no Río de Xaneiro en 1921.
Era considerada declamadora eximia, fundadora da nova escola de declamación no Brasil. esquerda|miniatura|250x250px|Busto en bronce de Júlia Lopes de Almeida, en Lisboa, executado por Margarida en 1939. Entre outros traballos, Margarida Lopes de Almeida é autora do busto de Júlia Lopes de Almeida, executado en 1939 en bronce sobre pedestal de pedra, ofrecido polas mulleres brasileiras ás portuguesas, inaugurado en 28 de marzo de 1953 no Xardín Gomes Amorim, localizado na Praceta da Avenida António José de Almeida, en Lisboa, Portugal, e da escultura en bronce "Creoula", de 1940, parte do acervo do Museo Nacional de Belas Artes.
Pasaxes por Portugal
En 1927, estivo no Funchal, na illa da Madeira, onde deu un recital no Teatro Arriaga, actual Teatro Municipal Baltazar Días. miniatura|182x182px|Placa no Teatro Municipal Baltazar Dias homenaxeando Margarida Lopes de Almeida na súa pasaxe polo [[Funchal, Madeira|Funchal en abril de 1934.]] En decembro de 1933, referida como insigne diseur e escultora brasileira, chegou a Lisboa, a bordo do vapor Bagé, en tránsito para París.
O 22 de abril de 1934, chegou ao Funchal, a bordo do vapor Madrid, vinda de Lisboa e a camiño de París, ficando hospedada no Savoy Hotel. Realizou dous recitais no Teatro Municipal, con interpretacións de poetas portugueses, brasileiros, españois e franceses, tendo, no intervalo do segundo recital, sido descerrada unha lápida comemorativa conmemorando a súa pasaxe polo Teatro Municipal, con discurso do entón gobernador civil do Funchal, António Caldeira Coello.
O 7 de abril de 1946, volveu a pasar polo Funchal, a bordo do Serpa Pito, vinda de Lisboa en misión especial do Ministerio das Relacións Exteriores do Brasil.
Chegou novamente no Funchal, o 2 de novembro de 1952, a bordo do navío Vira Cruz, partindo para Lisboa no Serpa Pito a 9 do mesmo mes. Aí actuou no Teatro San Luís, antes de seguir en tourné pola Europa.
En abril de 1961 actuou no Teatro D. Maria II, en Lisboa, vinda dunha tourné por Angola e Mozambique.
Tafio
Tafio, na mitoloxía grega, foi un fillo de Poseidón con Hipótoe, filla de Méstor e de Lisídice.
Tafio foi o rei e fundador da cidade de Tafos, na illa do mesmo nome, hoxe Meganisi, cerca de Acarnania.
Wiliame Katonivere
Ratu Wiliame Katonivere, nado en Suva o 20 de abril de 1964, é un político fidxiano que desde o 12 de novembro de 2021 é o 6° presidente da República de Fidxi.
Biografía
Katonivere naceu o 20 de abril de 1964 no Colonial War Memorial Hospital en Suva, sendo o máis novo de sete irmáns. Asistiu á Draiba Fijian School antes de continuar a súa educación secundaria no Bua College. Casou con Filomena Katonivere e tiñan dous fillos e tres netos.
Foi xefe da provincia de Macuata desde 2013, sucedendo o seu irmán maior Aisea Katonivere, e anteriormente participou en iniciativas de conservación do Arrecife Cakaulevu.
Katonivere foi presidente do Pine Group of Companies de 2020 a 2021, que inclúe a Fiji Pine Limited, a Tropik Wood Industries Limited e a Tropik Wood Products Limited. Tamén é membro da xunta dos aeroportos de Fidxi, a Fiji Sugar Corporation e a Rewa Rice Ltd.
O primeiro ministro Frank Bainimarama propuxo a Katonivere como presidente da República de Fidxi o 21 de outubro de 2021. O Parlamento reuniuse ao día seguinte para votar sobre a súa presidencia. Katonivere obtivo 28 votos gañándolle á súa contendente do Partido Liberal Socialdemócrata, a deputada Teimumu Kepa. Antes de converterse en presidente, Katonivere renunciou a todos os seus postos directivos que ocupaba anteriormente.
Katonivere prestou xuramento como sexto presidente de Fidxi o 12 de novembro de 2021, sucedendo a George Konrote. Aos 57 anos, é a persoa máis nova en asumir o cargo.
Hemigaleus australiensis
Hemigaleus australiensisi é unha especie de peixe condrictio da orde dos carcarriniformes, familia dos hemigaleidos, unha das dúas integradas no xénero xénero Hemigaleus.
Descrición
A especie foi descrita en 2005 polo ictiólogo australiano William Toby White, o seu colega, tamén australiano, Peter Robert Last e Leonard Compagno, biólogo mariño estadounidense recoñecido experto na taxonomía dos tiburóns, no tarballo:
Etimoloxías
Para a do xénero, ver Hemigaleus.
O epírteto específico, australiensis fai referencia á área de distribución da especie, nas augas tropicais do norte de Australia.
Hábitat e distribución
É un peixe mariño, demersal, que frecuenta augas tropicais entre os 12 e os 170 m de profundidade. Distribúese desde o océano Índico oriental até o Pacífico occidental, nas costas de Australia. Cómpre confirmar os rexistros que se citaron en Papúa Nova Guinea.
Bioloxía
Os machos alcanzan a madurez sexual cando midn uns 60 cm, e as femias cando miden entre os 60 e os 65 cm. As con crías nacen cuns 30 cm de lonxitude.
Serendipity
Serendipity é un filme estadounidense de 2001 dirixido por Peter Chelsom, escrito por Marc Klein, e protagonizado por John Cusack e Kate Beckinsale. O filme recadou 77,5 millóns de dólares sobre un orzamento de 28 millóns de dólares.
Nikola Janković
Nikola Janković, nado o 13 de febreiro de 1994 en Vranje, é un xogador de baloncesto profesional serbia. Xoga nas posicións de ala-pivote e pivote cunha altura de 2,06 m. Foi o MVP da Liga do Adriático en 2017 coa Union Olimpija. Actualmente xoga para o FMP Meridian serbio.
Traxectoria
Nado en Vranje, unha cidade situada no sur de Serbia, Janković comezou a xogar de novo ao baloncesto nun club da súa cidade natal, o Ekonomac. A continuación formou parte das categorías inferiores do FMP Železnik e do KK Crvena zvezda (Estrela Vermella), onde fixo unha media de 10,4 puntos por partido entre 2009 e 2012. Após cumprir 18 anos, renunciou a asinar o seu primeiro contrato profesional co equipo de Belgrado, asinando no seu lugar co Spirou Charleroi belga. Na súa primeira temporada como profesional fóra do seu país apenas contou con minutos co primeiro equipo, onde fixo unha media de 5,2 puntos e 2,6 rebotes por encontro. Ao ano seguinte foi cedido ao Verviers-Pepinster, outro equipo da máxima categoría belga, onde destacou con 16,1 puntos e 6,2 rebotes por partido.
Regresou a Charleroi ao finalizar a tempada. Con todo, o xogador rompe o contrato que lle unía ao club para fichar polo KK Mega Basket serbio. En febreiro de 2016 logra xunto ao seu equipo o primeiro trofeo importante na historia do Mega Leks, a Copa de Serbia. Acabou a tempada facendo unha media de 9,4 puntos e 5,4 rebotes por partido. NA seguinte temporada asina coa Union Olimpija de Liubliana, equipo co conseguiu gañar a liga e a copa. Tamén foi ese mesmo ano o MVP da Liga do Adriático (ABA Liga), tras facer unha unha valoración de 19,24, con 16,6 puntos e 7,2 rebotes por partido. Tras finalizar a temporada viaxou a Turquía para xogar co Sakarya BB da máxima categoría do país. Esa temporada fai unha media de 7,8 puntos e 4,5 rebotes por xogo. En 2018 asina co Movistar Estudiantes da Liga ACB, onde fai 9,3 puntos e 4,3 rebotes por partido. Con todo, en decembro dese mesmo ano decide asinar polo Partizan de Belgrado. Tras tres temporadas no equipo serbio e un breve paso polo Podgorica, Janković regresa ao Mega Basket para a temporada 2021, onde permanece até decembro. O 28 desde mesmo mes anúnicase a súa fichaxe polo Río Breogán da Liga ACB. Sen moitas oportunidades no club lucense, o 7 de setembro anúnciase a súa fichaxe polo FMP Meridian serbio.
Equipos
Nikola Janković xogou nos seguintes equipos ao longo da súa carreira profesional.
Uncut Gems
Uncut Gems é un filme estadounidense de 2019 dirixido por Josh e Benny Safdie, coescrito por Ronald Bronstein. O filme está protagonizado por Adam Sandler no papel de Howard Ratner, un xoieiro xudeu de Nova York con problemas de apostas. No filme tamén aparecen Lakeith Stanfield, Julia Fox, Kevin Garnett, Idina Menzel e Eric Bogosian. A rodaxe produciuse entre setembro e novembro de 2018. A banda sonora orixinal foi composta por Daniel Lopatin.
Aamir Khan
Khan recibiu numerosos premios, incluídos nove Filmfare Awards, catro National Film Awards e un AACTA Award, e unha das súas producións tamén recibiu unha candidatura ao Óscar. O goberno da India outorgoulle o Padma Shri en 2003 e o Padma Bhushan en 2010, e recibiu un título honorífico do goberno da China en 2017.
Traxectoria
En 1999 fundou Aamir Khan Productions e a súa primeira produción, Lagaan (2001), foi candidata ao Óscar ao mellor filme en lingua non inglesa e recibiu para el o National Film Award ao mellor filme popular e dous premios Filmfare, mellor filme e mellor actor. Tras unha pausa de catro anos volveu a interpretar protagonistas, en particular en Fanaa e Rang De Basanti. Debutou como director con Taare Zameen Par (2007), polo que gañou os Filmfare Awards ao mellor filme e mellor director. Os maiores éxitos comerciais de Khan foron Ghajini, 3 Idiots, Dhoom 3, PK e Dangal, todos eles na listaxe dos filmes indios con maior éxito de público. Khan gañou o seu terceiro Filmfare ao mellor actor por Dangal.
Ten un gran seguimento global, especialmente na India e na China, e foi descrito por Newsweek como "a máis grande estrela do cinema" do mundo. Foi listado regularmente entre os 500 musulmáns máis influentes do mundo. Khan é activista e cooperante, e foi voceiro de varias causas sociais, algunhas das cales provocaron controversia política. Tamén creou e presentou o programa de televisión Satyamev Jayate. O seu traballo como reformista social fíxoo aparecer na listaxe da revista Time das persoas máis influentes do mundo en 2013.
The 33
The 33 é un filme de 2015 dirixido por Patricia Riggen e escrito por Mikko Alanne, Craig Borten e José Rivera. O filme está baseado nos feitos reais do desastre mineiro de Copiapí, no ano 2010 en Chile, no cal un grupo de trinta e tres mineiros quedaron atrapados dentro da mina San José durante 69 días. O filme está protagonizado por Antonio Banderas, no papel do mineiro Mario Sepúlveda.
Tin Hinan
Tin Hinan é o nome dado polo pobo tuareg a unha raíña guerreira de prestixio do século IV. A súa monumental tumba atópase no Sáhara no municipio de Abalessa, na rexión de Ahaggar ou Hoggar (Alxeria). O nome significa literalmente "a das tendas", mais pode ser interpretado como "a nai da tribo" (ou "de todos nós"). Ás veces é mencionada como a "Raíña do Hoggar" ou como Tamenoukalt, que tamén significa "raíña".
A raíña do Hoggar
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/40/Tombeau_Tin_Hinan.jpg/220px-Tombeau_Tin_Hinan.jpg|esquerda|miniatura|Maqueta da tumba de Tin Hinan, no Museo Nacional do Bardo ([[Alxer)]] A tumba de Tin Hinan foi aberta por Byron Khun de Prorok co apoio do exército francés en 1925. En 1933 fíxose unha investigación arqueolóxica máis polo miúdo. Atopouse o esqueleto dunha muller nunha liteira de madeira deitado de costas, coa cabeza mirando cara o leste. Estaba acompañada de pezas de ouro macizo e xoias de prata, algunhas delas adornadas con perlas. No antebrazo dereito levaba sete pulseiras de prata, e no esquerdo, sete pulseiras de ouro. No corpo foron colocadas outra pulseira de prata e un anel de ouro, así como os restos dun colar de ouro e perlas.
Tamén se atoparon distintos obxectos funerarios. Estes inclúen unha Venus de estilo aurignaciano (similar á de Hohle Fels), unha copa de cristal (perdida durante a segunda guerra mundial) e unha folla de ouro co selo dunha moeda romana de Constantino I emitida entre 308 e 324 d.C.. A data coincide coa datación por carbono-14 da cama de madeira e tamén co estilo da cerámica e os mobles doutra sepultura próxima. A tumba está construída nun estilo moi popular no Sáhara.
Un estudo antropolóxico dos restos publicado en 1968 concluíu que se trataba do esqueleto dunha muller de 1,72 a 1,76 metros de altura, pertencente a unha raza mediterránea, que probabelmente non tivera fillos e era coxa debido á deformación das zonas lumbar e sacra. O corpo atópase exposto no Museo do Bardo en Alxer.
O pobo tuareg era consciente de que a tumba contiña unha muller de prestixio. Durante moito tempo circularan na rexión diversas lendas sobre ela antes de a tumba ser aberta. Segundo unha delas, Tin Hinan proviña das bravas tribos de bérberes orixinarias de Tafilete, un oasis do cordal do Atlas (no actual Marrocos), acompañada dunha serventa, Takamat. Tin Hinan tiña unha filla (ou neta), Kella, mentres Takamat tiña dúas fillas. Estas nenas disque son as devanceiras dos tuareg do Hoggar.
Noutra versión, Tin Hinan tivo tres fillas (con nomes totémicos referidos aos animais do deserto) que foron as antepasadas tribais. A súa relixión musulmá é anacrónica, igual cá afirmación de que Kella era a súa filla ou neta, pois a matriarca tribal Kella viviu no século XVII.