cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jets to Brazil
Historia
En outubro de 2008 Schwarzenbach creou unha nova banda, The Thorns of Life, pero esta separouse en agosto de 2009. Pouco despois, Schwarzenbach uniuse ao batería de Against Me! Kevin Mahon e á baixista Caroline Paquita para formar Forgetters, que lanzou un álbum e creou o seu propio selo discográfico, Too Small To Fail Records. En 2017 Schwarzenbach reuniuse con Jawbreaker.
Daly reuniuse con Texas Is The Reason para dous concertos no Irving Plaza en Nova York en novembro de 2006 e nunha xira de reunión de 2012 a 2013.
O 25 de marzo de 2019, durante a parte de preguntas e respostas dunha proxección do documental de Jawbreaker Don't Break Down, Schwarzenbach respostou unha pregunta sobre unha posible reunión de Jets To Brazil, dicndo que podería suceder algún día pero que nese momento estaba centrado en Jawbreaker.
Aro (xogo)
O xogo consistía, tradicionalmente, en facer rodar, en equilibrio, un aro (que antigamente se fabricaba a partir dun caldeiro vello ou coa roda dunha bicicleta, aínda que hoxe en día, se usan máis os de diferentes plásticos e similares). Para suxeitar o aro, pódese usar unha guía, que é un pau con forma de gancho na punta (inicialmente era un arame, pero foi substituído polos mesmos materiais que se usan hoxe en día para os aros.
Cando se acada a habilidade necesaria, pódense facer xogos e competicións varias de velocidade, habilidade ou realizar circuítos.
Churrigueresco
thumb|Altar maior da igrexa do [[Convento de Santo Estevo de Salamanca, unha das obras emblemáticas do churrigueresco, da autoría de José Benito Churriguera]]
O churrigueresco é un estilo extravagante de arquitectura e decoración, popular en España e en América Latina (especialmente en México e no Perú) no século XVIII, época do barroco, tamén usado algunhas veces para definir libremente, como un todo, o barroco e o rococó serodios na arquitectura española. É polo tanto un estilo barroco que presenta máis ornamentación. Foron construcións de retablos efémeros e tamén no arquitectónico.
A designación ten orixe na familia Churriguera, escultores de Salamanca, a quen se deben as principais contribucións para este estilo, notabelmente José Benito Churriguera, Manuel de Lara Churriguera e Nicolás Churriguera
En Galiza, malia non ter moita pegada, si aparece nalgúns retablos, coma no Convento de Santa Clara de Santiago de Compostela. Porén deixa claramente a súa pegada na fachada barroca profusamente ornamentada do Obradoiro da catedral de Santiago de Compostela, de Fernando de Casas Novoa.
The Number 23
The Number 23 é un filme estadounidense dirixido por Joel Schumacher que foi estreado no 2007.
Manuel Dapena Baqueiro
Manuel Dapena Baqueiro, nado o de 12 de febreiro de 1947 en Santiago de Compostela, político madrileño de orixe galega.
El Correo
El Correo, anteriormente coñecido como El Correo Español-El Pueblo Vasco, é un xornal matutino diario de pago español con sede en Bilbao, pertencente ao Grupo Vocento. Consta de dez edicións rexionais, seis delas na provincia de Biscaia: Biscaia, Marxe Esquerda, Marxe Dereita, Duranguesado, Costa, Nervión-Ibaizábal, Álava, Miranda de Ebro, Guipúscoa e A Rioxa. Edítase principalmente en idioma español, aínda que inclúe artigos e suplementos en éuscaro.
Instituto de Astrofísica das Canarias
miniatura|dereita O Instituto de Astrofísica das Canarias é un centro de investigación español localizado nas Illas Canarias, aproveitando a calidade e claridade dos seus ceos. Os seus observatorios e o Instituto de Astrofísica constitúen o Observatorio Norte Europeo. Ten a súa sede na cidade de San Cristóbal de la Laguna (Tenerife).
El Correo
O primeiro número do xornal, baixo o título El Correo Español-El Pueblo Vasco, apareceu o 13 de abril de 1938, como fusión de dúas publicacións previas: El Pueblo Vasco, fundada o 1 de maio de 1910 polos irmáns Gabriel e Emilio Ybarra de la Revilla, e El Correo Español diario da Falanxe Española Tradicionalista e das JONS".
Dende a década de 1970, El Correo foi obxectivo das accións de ETA, sufrindo atentados contra as súas instalacións en varias ocasións, incluído o asasinato do seu directivo Javier de Ybarra y Bergé en 1977.
Trátase do xornal máis lido de Biscaia e Álava, superando o 60% de cota de mercado en 2007. Segundo datos da Oficina de Xustificación da Difusión, conta cunha tirada media de 137.725 exemplares diarios. Doutra banda, é o sétimo periódico de pago de información xeral máis lido de España, con 520.000 lectores ao día.
Antecedentes
El Pueblo Vasco foi creado co obxectivo de apoiar ao novo Partido Conservador de Antonio Maura en Biscaia; autodefiníase ideoloxicamente como de inspiración cristiá, español, partidario da autonomía vasca, defensor da libre empresa e monárquico afonsino. Para iso, asócianse co editor do xornal do mesmo nome en San Sebastián, Rafael Picavea. O seu primeiro director foi Juan de la Cruz Elizondo, e a súa primeira sede estivo na praza circular de Bilbao, trasladándose en marzo de 1912 á rúa Ledesma. Pronto se viu enfrontado co seu gran opoñente, La Gaceta del Norte.
O 17 de xullo de 1936 o xornal é intervido polo goberno republicano, tras meses de censura, non volvéndose a publicar até o ano seguinte.
Ao dezasete días de tomar Bilbao o exército franquista, o 6 de xullo de 1937 comeza a publicarse o primeiro número de El Correo Español diario da Falanxe Española Tradicionalista e das JONS órgano da Falanxe Española Tradicionalista e das JONS, desde os talleres incautados polo franquismo ao diario Euskadi. Ese mesmo día sae, de novo, El Pueblo Vasco ao mercado.
Fusión de El Pueblo Vasco y El Correo Español
O 13 de abril de 1938, El Pueblo Vasco e El Correo Español, son obrigados a se fusionaren polo goberno franquista, publicándose desde entón como El Correo Español-El Pueblo Vasco, baixo o control da Falanxe, que designa como director a Santiago Nadal. A sociedade resultante é a Sociedade Anónima El Pueblo Vasco. Durante esa época denominouse Diario da Falanxe Española Tradicionalista e das JONS.
El Pueblo Vasco e El Correo Español dispuxo dende esta época da rotativa "Goss" doada anos antes ao diario Euskadi polo magnate norteamericano William Randolph Hearst. O Goberno Vasco da época non destruíu a rotativa e, esta, foi incautada polo goberno franquista e entregada ao novo proxecto.
Bilbao Editorial (1945-1976)
En 1945, únense á sociedade editora as familias Echevarría e Bergareche, editores do desaparecido El Noticiero Bilbaíno. En 1947, adquiren a maior parte do guipuscoano El Diario Vasco, recuperan a parte apropiada polos falanxistas, e convértense en Bilbao Editorial.
En 1951, Alejandro Echevarría substitúe a Ramón Sierra como director, até 1966. En 1955, o diario pasa a se-lo organizador da Volta Ciclista a España.
En marzo de 1965, sendo vicepresidente Luís Bergareche, o xornal trasládase á rúa Pintor Losada, no barrio de Bolueta, abandonando o formato "saba" polo tabloide, incrementando así o número de páxinas.
Dende 1976
Nos anos 80 sácase unha edición específica para a marxe esquerda da ría do Nervión, e empeza a saír tamén os luns.
En 1984, a empresa empeza a súa expansión fóra do País Vasco coa compra do cántabro El Diario Montañés, expansión que continuaría posteriormente até a formación do actual Grupo Vocento (anteriormente Grupo Correo Prensa Española).
Tras anos sendo chamado comunmente así e para tentar facer esquecer o seu pasado franquista, o xornal é finalmente rebautizado como El Correo. Neste novo período foron directores:
Edicións
O xornal ten diferentes edicións, dez en concreto, que cobren a información dun modo máis local. Seis edicións cobren a provincia de Biscaia e outras catro cobren Álava, A Rioxa, Guipúscoa e Miranda de Ebro.
Vilanfesta, A Cova, Carballedo
Vilanfesta é un lugar da parroquia da Cova, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 3 habitantes, 2 mulleres e 1 home.
Toponimia
O topónimo dereiva do latín, casa empinada, elevada.
Semónides de Amorgos
Simónides - ou, máis correctamente, Semónides de Amorgos - (Σημωνίδης ο Αμοργίνος, Illa xonia de Samos, nado no século -VII e finado no século -VI, foi un poeta iámbico grego, considerado, xunto con Arquíloco, o creador da sátira grega, aínda que o obxecto dos seus ataques é máis xeral no caso do primeiro que neste.
Traxectoria
Naceu na illa de Samos pero, marchou á veciña de Amorgos como dirixente dunha colonia, segundo a Suda.
Escribiu dous libros de iambos ou sátiras e algunhas elexías. Consérvanse deles 29 fragmentos, o máis extenso dos cales é unha sátira misóxina: «O home non pode coñecer bendición máis grande que unha boa esposa, nin peor maldición que unha mala». Afirma das malas mulleres que son sucias como porcos, astutas como raposos, mexericas como cans, tan apáticas como a terra, tan caprichosas como o mar, tan obstinadas como os asnos, tan incontinentes como as donicelas, tan orgullosas como as eguas de puro sangue ou máis feas que un mono; pola contra, as boas mulleres son tan hacendosas e melíferas como as abellas.
Luís Porteiro Garea
Luís Porteiro Garea, nado en Lugo o 16 de novembro de 1889 e finado en Frades o 27 de outubro de 1918, foi un avogado e político galego, fundador das Irmandades da Fala.
Pensamento
Foi un dos creadores do nacionalismo na súa vertente política, pois apostou por superar as reivindicacións puramente lingüísticas e culturais e avanzar cara á creación dunha organización política. Tamén foi un acérrimo defensor da lingua galega, sen esquecer a europeización da cultura, e rexeitou o separatismo. Considerou a Galicia e a España como dous entes diferenciados pero cunha estreita interrelación. miniatura|Portada da Revista del Centro Gallego de Buenos Aires, dedicada a Porteiro. Os seus escritos atenderon a un dobre núcleo temático: definiu España como unha organización defectuosa que se fundou na oligarquía e o caciquismo e responsabilizou os galegos e os factores endóxenos de Galicia dos seus propios problemas. Defendeu o establecemento dunha república presidencialista e progresista.
Recoñecemento
A Universidade de Santiago de Compostela convocou o Premio Luís Porteiro Garea a prol da normalización lingüística.
Bernardo Cruz
Bernardo Víctor Cruz Torres, máis coñecido como Bernardo, nado o 17 de xullo de 1993 en Córdoba, é un futbolista profesional español que xoga como defensa central no Alcorcón da Segunda División.
Traxectoria
Na temporada 2012−13, Bernardo asina co Córdoba B, aparecendo nalgunhas ocasións co primeiro equipo. De feito, debuta o 14 de setembro de 2013 na Segunda División ante o Numancia. Ao acabar a temporada consegue o ascenso á Segunda División B. Na seguinte temporada convértese nun habitual do primeiro equipo, xogando até 15 partidos, contribuíndo ao ascenso dos cordobeses á Primeira División. Co equipo en Primeira, ao ano seguinte é cedido ao Racing de Santander de Segunda, onde xoga 16 partidos. Tras acabar a temporada, declina seguir no Córdoba e asina co Sevilla Atlético, onde se converte nun dos piares do equipo. Tras acabar a temporada 2016−17, o 30 de xuño asina co Club Deportivo Lugo por dúas temporadas.
O 9 de xaneiro de 2019, fíxose oficial a súa fichaxe polo Granada CF polo resto da tempada 2018-19 e dúas máis.
Lourido, Salvaterra de Miño
Santo André de Lourido é unha parroquia que se localiza no concello de Salvaterra de Miño. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 118 habitantes (62 homes e 56 mulleres), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 128 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación medrara ata os 127 habitantes, sendo 56 homes e 71 mulleres.
The Advantage
The Advantage é unha banda estadounidense de rock procedente de Sacramento, California formada no ano 1998. O grupo está especializado en facer versións da música de vellos xogos da videoconsola NES, un xénero coñecido como Nintendocore. A banda chámase así polo joystick da NES do mesmo nome.
Igrexa de Vänge
Historia e arquitectura
A torre románica é a parte máis vella da presente igrexa. Foi construída ao redor do ano 1200. Orixinalmente estaba unida a unha igrexa románica, pero a nave e o coro desta, de mediados do século XII, foron substituídos polas partes góticas presentes a día de hoxe e construídas a finais do século XIII. A sancristía e á única parte da igrexa que non é medieval e foi construída no ano 1866. Os tres contrafortes no norte e no sur probablemente levantáronse antes do século XVIII. O exterior está decorado con relieves medievais que representan a vida de Xesús, reusados da primeira igrexa, unha "igrexa icónica", atribuídos a Byzantios e incorporados á estrutura gótica, principalmente á fachada sur do coro. No interior o coro mantén restos de frescos da igrexa orixinal.
A historia da igrexa vese claramente no exterior, onde a torre románica parece desproporcionadamente pequena con respecto á nave de estilo gótico. O edificio ten catro portais, sendo o do sur do coro o máis rico, con relieves incorporados da antiga igrexa no pinche.
Parte do mobiliario da igrexa é medieval. A pía bautismal é de ao redor de 1130 e foi realizada polo escultor Hegvald; está considerada unha das mellores pezas do artista. O seu obradoiro tamén se encargou das pías das igrexas de Halla, Sjonhem e Viklau, entre outras. A igrexa tamén ten unha cruz triunfal do mesmo século. O retablo tamén é medieval pero foi alterado durante o século XVII. A meirande parte dos demais accesorios, como os bancos e o púlpito son de séculos posteriores.
Burbáguena
miniatura|dereita|150px|Localización da comarca do Jiloca en Aragón, onde se localiza Burbáguena.
Burbáguena é un concello aragonés da provincia de Teruel, situado na comarca de Jiloca. A súa poboación era de 301 habitantes en 2005.
Xeografía
O concello de Burbáguena está sito, no suroeste de Aragón, no val do río Jiloca, a unha altitude de 814 msnm, e ocupa unha área de 30,9 km².
Historia
O topónimo procede da antiga Burbacana ou Burbaca. En 1248, por privilexio de Jaume I, o lugar desligouse da dependencia de Daroca, pasando a formar parte de Sesma del Río Jiloca, na Comunidade de Aldeas de Daroca, que durante o antigo réxime, até 1838, dependía directamente do rei.
Patrimonio
O centro histórico conserva construcións do renacemento aragonés, dos séculos XVI e XVII.
A igrexa da Nosa Señora dos Anxos, tamén coñecida como igrexa da Asunción, é un templo barroco construído no século XVIII en cadeirado, combinado con ladrillo nas partes altas. Forma un volume destacado e compacto dentro da localidade. En 2002 foi nomeada Ben de Interese Cultural, se ben no ano 2010 foi pechada por mor dunhas importantes grietas.
Luc Longley
Lucien James Longley, nado o 19 de xaneiro de 1969 en Melbourne, Victoria, é un ex xogador e actual adestrador australiano de baloncesto profesional. Foi o primeiro australiano en xogar na National Basketball Association (NBA), onde estivo dez tempadas en catro equipos diferentes. Foi internacional coa selección australiana, coa que disputou os Xogos Olímpicos de 1988, 1992 e 2000, e dende 2013 é adestrador asistente da selección.
Burbáguena
Patrimonio
Consérvanse as ruínas do castelo de Burbáguena, do século XII, manténdose partes da muralla e tres torres de pequeno tamaño.
Luc Longley
Traxectoria profesional
Longley foi seleccionado na 7ª posición do Draft da NBA de 1991 polos Minnesota Timberwolves. Debutou na NBA cos Timberwolves o 30 de novembro de 1991. Tras dúas tempadas a baixo nivel, na tempada 1993–94 foi traspasado ós Chicago Bulls a cambio de Stacey King.
Burbáguena
Patrimonio
Nos arredores da vila hai tres ermidas, de San Pedro Mártir, San Bernabé e San Nicolás.
Luc Longley
Traxectoria profesional
En Chicago converteuse no pivote titular, e gañou tres campionatos da NBA consecutivos de 1996 a 1998, converténdose no primeiro xogador australiano en gañar a NBA. Tras a ruptura do equipo ó remate da tempada 1997–98, Chicago traspasou a Longley ós Phoenix Suns, a cambio de Mark Bryant, Martin Müürsepp, Bubba Wells e unha elección da primeira rolda do Draft.
Antes do comezo da tempada 2000–01, Longley foi traspasado ós New York Knicks, no segundo traspaso entre catro equipos da historia da NBA. Longley xogou un ano para os Knicks antes de retirarse por problemas no nocello esquerdo.
Schutzstaffel
miniatura|Bandeira das SS. O Schutzstaffel (do alemán, escuadrón de protección), abreviado como SS (ᛋᛋ en alfabeto rúnico) foi unha organización militar e de seguridade do Partido Nazionalsocialista Alemán dos Traballadores (Partido Nazi) en Alemaña.
Historia
As SS creáronse en 1925 como unha unidade de garda persoal para o líder nazi Adolf Hitler. Baixo o liderado de Heinrich Himmler entre 1929 e 1945, as SS medraron dunha pequena formación paramilitar ata converterse nunha das máis grandes e poderosas organizacións na Alemaña nazi. Os nazis fixeron das SS unha unidade de elite, a "Garda Pretoriana" do partido, cos seus membros escollidos baixo os seus principios de pureza racial e cunha lealdade incondicional cara o Partido Nazi.
A diferenza co brazo político das SS, o Allgemeine-SS, o seu aparato militar, a Waffen-SS, evolucionou cara a un segundo exército alemán xunto coa Wehrmacht, operando en colaboración co exército regular, o Heer. A Waffen-SS gañou a reputación ao ter bos soldados, pero tamén gañou notoriedade pola súa excesiva brutalidade contra civís e prisioneiros de guerra. Os membros das Waffen-SS axudaron a esmagar o levantamento do Gueto de Varsovia, no que participaron numerosos xudeus polacos, e aniquilaron a uns cantos prisioneiros de guerra norteamericanos preto da cidade belga de Malmedy durante a Batalla das Ardenas en 1944.
As SS tiñan o seu propio sistema de rangos militares, diferente aos da Wehrmacht, aos do NSDAP ou aos doutras estruturas estatais. Tiñan tamén as súas propias insignias e uniformes.
Para manter o poder político do NSDAP, se lles outorgou ás SS a autoridade de establecer e promover o Sicherheitsdienst ou SD, o servizo de intelixencia e seguridade, e a Geheime Staatspolizei, máis coñecida como a Gestapo, a policía secreta do Estado nazi. Isto fixo que as SS se mantivesen por riba da lei.
Ŋ
Historia
miniatura|esquerda|Texto en gamilaraay de 1856, que emprega un G xirado para substituír o ŋ. No Fyrsta Málfræðiritgerðin, tratado do século XII sobre a fonética do antigo nórdico e do antigo islandés emprega o carácter g para representar o son n velar. Xa en 1619 Alexander Gill “o Vello” utiliza un n minúsculo cun gancho semellante ao do g no seu libro Logonomia Anglica. No caso da letra maiúscula emprega G cun trazo. Desde entón, lingüistas coma William Holder ou Benjamin Franklin continuaron a empregar o símbolo para representar ese fonema.
Os antigos impresores, que non dispoñían do símbolo adoitaban empregar un G maiúsculo rotado ou ben a letra grega eta ( ƞ ).
STS-65
STS-65 foi unha misión do transbordador espacial Columbia lanzada o 8 de xullo de 1994 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-65, con sete astronautas a bordo, foi lanzada para facer varios experimentos a bordo módulo laboratorio internacional IML-2. Os experimentos abranguían os campos da bioloxía, a física e aspectos tecnolóxicos. A tripulación estaba formada polo comandante Robert D. Cabana, o piloto James D. Halsell, o comandante de carga Richard J. Hieb, os especialistas de misión Carl E. Walz, Leroy Chiao e Donald A. Thomas e a especialista de carga Chiaki Naito-Mukai, a primeira muller xaponesa no espazo. Os experimentos a bordo do IML-2 foron unha colaboración internacional de científicos da Axencia Espacial Europea, o Canadá, Francia, Alemaña e o Xapón xunto cos Estados Unidos.
O transbordador regresou a terra no Centro Espacial Kennedy o 23 de xullo de 1994.
A aventura é a aventura
A aventura é a aventura (en L'aventure, c'est l'aventure) é un filme francés de 1972 dirixido por Claude Lelouch. Foi estreado no Festival Internacional de Cine de Cannes de 1972, pero non entrou na competición oficial. Foi protagonizado por Lino Ventura e polos cantantes Jacques Brel e Johnny Hallyday.
Estreouse en galego o 23 de marzo de 1994 a través da TVG.
Maimuni prez zimata
Maimuni prez zimata (en Маймуни през зимата) é un filme búlgaro de 2006 dirixido por Milena Andonova. Foi escollido como candidato de Bulgaria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 79ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Boing
Boing é unha canle de televisión privada española propiedade do 50% de Mediaset España e outro 50% de Time Warner que emite a través da TDT e nas plataformas de televisión de pago Movistar+ e Vodafone TV, Orange TV, R e Euskatel. A programación está orientada ó público infantil e xuvenil e os seus principais competidores son Disney Channel e Clan TVE. Comezou as súas emisións o 1 de setembro de 2010.
Audiencias
Evolución da cota de pantalla mensual, segundo as medicións de audiencia elaborados en España por TNS. Están en letra grosa e azul os meses nos que foi líder de audiencia.
Notópteros
A orde de insectos notópteros (Notoptera) é un grupo proposto en 1915, que foi moi pouco utilizado desde a súa concepción orixinal; porén, nas clasificacións máis recentes da liñaxe dos insectos que inclúen os Grylloblattodea e os Mantophasmatodea, este nome foi recuperado e redefinido para referirse a unha soa orde que inclúe todos os fósiles e representantes vivos destas dúas liñaxes.
Tal como se define actualmente, esta orde comprende catro familias, dúas delas coñecidas só por fósiles, e as outras dúas teñen tanto fósiles coma especies vivas, e hai en total menos de 60 especies coñecidas.
Pobo cheyenne
Historia
Antes de seren internados en reservas, os cheyennes eran aliados dos arapaho e os lakota (síux). A nación cheyennes comprendía dez bandas que se estendían por tódalas grandes pradeiras, dende o sur de Colorado ás Black Hills en Dakota do Sur. Cara a mediados do século XVIII as bandas comezaron a separarse, algunhas permaneceron preto das Black Hills, mentres que outras permaneceron cerca dos Platte Rivers do centro de Colorado.
Na actualidade, os cheyennes do norte viven ó sueste de Montana nunha reserva propia. Os cheyennes do sur, xunto cos arapaho do sur, viven no centro de Oklahoma. A súa poboación total combinada é duns 20.000.
Idioma
Tanto os cheyennes de Montana como os de Oklahoma falan a lingua cheyenne, cunhas poucas diferenzas no vocabulario entre as dúas comunidades. A lingua cheyenne forma parte da familia de linguas algonquinas, e é un dos poucos idiomas algonquinos das pradeiras que desenvolveu características tonais. Os idiomas máis próximos ó cheyenne son o arapaho e o ojibwa (chippewa).
centro|600px|Poboado Cheyenne
Alfred Jodl
Alfred Jodl, nado en Würzburg, Alemaña, o 10 de maio de 1890 e finado o 16 de outubro de 1946, foi oficial da Wehrmacht e axudante persoal de Wilhelm Keitel.
Traxectoria
Educado na escola de cadetes en Múnic, graduouse en 1910, incorporándose ao exército como oficial de artillería. Durante a primeira guerra mundial combateu nas frontes occidental e oriental, sendo ferido en dúas ocasións.
Coñeceu a Adolf Hitler en 1923 e en 1935 foi nomeado Xefe de Defensa Nacional da Wehrmacht. O 26 de agosto de 1939 ascendeu a xeneral. Durante a segunda guerra mundial foi Xefe do Departamento de Mando e Operacións no OKW, sendo conselleiro estratéxico de Hitler. Á morte deste foi nomeado Xefe de Estado Maior de Karl Dönitz, asinando a capitulación incondicional de Alemaña en Reims o 7 de maio de 1945.
Foi detido polo exército británico o 23 de maio de 1945, recluído no campo de prisioneiros de guerra de Flensburg e acusado polo Tribunal de Nuremberg de crimes de guerra, crimes contra a paz e crimes contra a humanidade, sendo executado na forca o 16 de outubro de 1946.
Reinos da Commonwealth de Nacións
miniatura|300px| miniatura|[[Isabel II do Reino Unido|Isabel II é a soberana reinante en cada unha das 15 monarquías da Commonwealth.]] Un Reino da Commonwealth é un estado soberano no cal a Raíña Isabel II é a monarca constitucional reinante e xefa de Estado. Cada reino é independente dos outros. Hai 15 reinos da Commonwealth: Antiga e Barbuda, Australia, as Bahamas, Belize, o Canadá, Granada, Nova Zelandia, Papúa Nova Guinea, Saint Kitts e Nevis, as Illas Salomón Santa Lucia, San Vicente e as Granadinas, Tuvalu, o Reino Unido e Xamaica. Os 15 reinos da Commonwealth son membros da Commonwealth de Nacións, unha organización intergubernamental de 53 estados membros. Isabel II é a Xefa da Commonwealth.
Na coroación de Isabel II en 1952, usouse o termo realms (reinos) para describir os sete estados soberanos dos cales era raíña (o Reino Unido, Canadá, Australia, Nova Zelandia, Suráfrica, Paquistán e Ceilán). Dende entón, os novos reinos foron creados por independencia das antigas colonias e algúns reinos convertéronse en repúblicas.
Reinos actuais da Commonwealth
Hai 15 reinos da Commonwealth actualmente cunha extensión combinada (excluíndo reclamacións antárticas) de 18.7 millóns de km² e unha poboación duns 151 millóns de habitantes, dos cales todos menos uns dous millóns viven nos seis países máis poboados: o Reino Unido, Canadá, Australia, Papúa Nova Guinea, Nova Zelandia, e Xamaica. Alén dos estados arriba listados, o Dominio de Terra Nova foi un dominio cando o Estatuto de Westminster 1931 foi aprobado polo rei mais perdeu ese status en 1934, sen ter nunca aprobado o Estatuto de Westminster, e antes de que o termo "reino da Commonwealth" fora nunca usado. Debido a unha crise financeira e política doméstica, o poder lexislativo de Terra Nova solicitou ao Reino Unido suspender o status de dominio e o parlamento británico aprobou a Acta de Terra Nova de 1933, e a orde foi aplicada en 1934. En vez de reclamar o status de dominio despois da Segunda Guerra Mundial, Terra Nova converteuse nunha provincia do Canadá en 1949.
Referendos republicanos
Varios reinos da Commonwealth realizaron referendos para decidir se converterse ou non en repúblicas. Dos oito referendos realizados, só tres deron un resultado favorable á república: os de Ghana, Suráfrica e o segundo referendo de Gambia. Os referendos que rexeitaron a proposta foron os de Australia, dúas veces en Tuvalu, e en San Vicente e as Granadinas.
Grupo Independiente Liberal
O Grupo Independiente Liberal (GIL) foi un partido español populista de dereitas fundado por Jesús Gil y Gil en 1991. Presentouse ás eleccións municipais de 1991 en Marbella e conseguiu a alcaldía da cidade, realizou unha política de loita contra o crime e de ornamentación da cidade cun gasto público desmesurado, obstruíndo os intentos de fiscalización de difererentes institucións públicas. O GIL estendeu a súa actuación a outras cidades da Costa do Sol e por Andalucía conseguindo o goberno de Barbate, Los Barrios, Chipiona, Xerez da Fronteira, La Línea de la Concepción, Puerto Real, Tarifa, Estepona, Fuengirola e Torremolinos ademais de Ceuta.
Condenado por prevaricación pola Audiencia de Málaga, Jesús Gil tivo que deixa-la alcadía de Marbella no 2002 en mans de Julián Muñoz e o GIL acabou por disolverse en 2007.
Temis (mitoloxía)
Foi a segunda esposa de Zeus, despois de Metis, do que procreou as Horas, as Moiras (Cloto, Láquesis e Átropos), a virxe Astrea (que personificará a Xustiza) e as Ninfas do Erídano (que axudaron a Heracles a chegar ó país das Hespérides).
Mitoloxía
miniatura|Estatua de Temis atopada en Ramnunte (c. 300 a. C., [[Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas)]] Crese que Temis, como personificación da Lei Natural e da Xustiza, aconsellou a Zeus protexerse coa pel da cabra Amaltea na loita contra os Xigantes. Tamén se di que foi ela a que incitou á Guerra de Troia, como solución para paliar a superpoboación da Terra.
Como esposa de Zeus e pola axuda prestada ós deuses ó inventar os oráculos e as leis, vive no Olimpo e está asociada ós Deuses olímpicos. Tamén foi quen ensinou a Apolo a facer augurios, pois ela era quen ostentaba o Oráculo de Delfos -herdado de Xea- antes de cederllo a Febe. Foi ela quen predixo a Atlas que o fillo de Zeus lle roubaría as mazás de ouro das Hespérides. Foi consultada en Delfos por Deucalión e Pirra.
Iconografía
Temis recibiu culto en Grecia: en Ramnunte, na costa da Ática, hai un pequeno templo, de principios do século V a. C., onde se adoraba a Temis e a Némese. A estatua de Temis foi obra do escultor Queréstrato.
Adoita representarse coa balanza e a espada, e, na maioría das ocasións, cos ollos vendados, imaxe que hoxe segue simbolizando a xustiza.
Basilicata
miniatura|300px|dereita|Centro de Potenza, capital da Basilicata. Basilicata, tamén chamada Lucania, é unha rexión da Italia meridional con preto de 600 000 habitantes. A capital da rexión é Potenza. Basilicata limita ao sueste co mar Xónico (Golfo de Taranto), ao leste coa Puglia, ao oeste coa Campania, ao suroeste co mar Tirreno e ao sur coa Calabria. As cidades principais son Potenza, e Matera (capital da súa provincia), Pisticci, Melfi e Policoro.
Xeografía
O territorio de Basilicata é sobre todo montañoso (46,8%). O cumios principais do Apenino Lucano son: Pollino (2248 m), Sirino (2007 m), Papa (2000 m), Volturino (1836 m) e Serranetta (1472 m). Na área norteoccidental da rexión áchase un volcán inactivo, o monte Vulture. Os outeiros ocupan o 45,13% e as chairas só o 1,8%, e entre elas a maior é a chaira de Metaponto que ocupa a parte meridional da rexión, ao longo da costa xónica. Os ríos lucanos son torrenteiras, entre a que destaca o Bradano, o Basento, o Agri, o Sinni e o Cavone. Entre os lagos e encoros, o de Monticchio ten orixe volcánica, mentres que os de Pietra del Pertusillo, San Giulano e Monte Cotugno son artificiais, construídos para consumo humano e regadíos. As costas do litoral xónico son baixas e areosas, mentres as do litoral tirrénico son altas e rochosas. O clima é de tipo mediterráneo nas costas e continental nas zonas de montaña.
Ourantes, Punxín
San Xoán de Ourantes é unha parroquia pertencente ao concello de Punxín, na comarca do Carballiño. En 2013, segundo o IGE, tiña 113 habitantes (57 homes e 56 mulleres), distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 142 habitantes.
O topónimo Ourantes é un hidrónimo de orixe prerromana, da raíz *awer- co significado de 'mollar, humedecer, fluír'. Outros autores defende que é un orónimo a partir da raíz preindoeuropea *or-r/ur-r "outeiro, algura, monte ou val entre montes".
Patrimonio
O castro de San Cibrao de Las é un poboado castrexo de grandes dimensións, coñecido como A Cidade. Estivo habitado desde o século II a.C. ata o século II d.C., e con posibles ocupacións esporádicas máis tardías.
A igrexa de San Xoán de Ourantes é un templo de orixe románica, moi modificado no século XVIII, principalmente no seu muro norte onde se lle adosou unha esvelta torre campanil barroca.
17 de xullo
O 17 de xullo é o 198º día do ano do calendario gregoriano e o 199º nos anos bisestos. Quedan 167 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Camille Corot. miniatura|100px| María Wonenburger. miniatura|100px| Angela Merkel.
Outros
Os 366 días do ano
Pobo arapaho
Os arapaho, coñecidos tamén como Gens-de-Vache ("xente do bisonte"), son unha tribo de indios nos estados de Colorado e Wyoming (Estados Unidos).
Eran estreitos aliados dos cheyenne e aliados dos síux. A lingua arapaho é unha das linguas algonquinas moi próxima ó Gros Ventre, con quen os arapaho compartiran unha longa afiliacición cultural. A lingua cheyenne e a lingua dos pés negros eran as outras linguas algonquinas das Grandes Pradeiras pero eran bastante diferentes do arapaho. Cara a 1850 as bandas arapaho separáronse en dúas tribos: os arapaho do norte e os do sur. Os arapaho do norte levan vivindo dende 1878 na Reserva de Wind River, Wyoming, a terceira maior reserva dos Estados Unidos. A tribo dos arapaho do Sur vive xunto ós cheyenne en Oklahoma. miniatura|Campamento arapaho. O seu nome vén do pawnee tirapihu ("comerciantes"), ou ben do crow alappahó ("xente con moitas tatuaxes", polo costume que tiñan de gravar círculos cerimoniais na cara). Eles chámanse a si mesmos inu-na ina ("o noso pobo"). O idioma divídese en tres dialectos ou divisións: o basanwūnema; o atsina ou gros ventre (que se converteu nunha tribo independente); e o na’’wathinahana.
Appenzell (homónimos)
O topónimo Appenzell pode facer referencia a:
Piñarrostro, A Cova, Carballedo
Piñarrostro é un lugar da parroquia da Cova, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 estaba deshabitado.
En Piñarrostro está a igrexa parroquial trasladada alí cando o encoro dos Peares anegou a ribeira.
Toponimia
O topónimo alude a un sitio empinado ou costento, quizais composto de piñar+rostro (do latín, obxecto acabado en punta). Ningún outro lugar de Galicia nin de España leva este nome.
Libio Severo
miniatura|Libio Severo nun [[ás]] Libio Severo foi emperador romano desde o ano 461 ao 465.
Coa morte de Maioriano, ábrese un interregno no que non hai candidatos para ser emperador. Ricimer convértese de xeito real no gobernante de Italia, que era o único territorio ao que fora constrinxido o Imperio Romano. Durante meses, dende agosto de 461, o trono esta baldeiro.
Teodorico II propón o seu candidato e como tal envía embaixadas a Oriente para que sexa aceptado. O mesmo fai o vándalo Xenserico, que propón o seu neto, xa que o seu fillo Henerico casara coa irmá de Honorio, Eudocia, raptada no saqueo de Roma. Porén, é Ricimer quen nomea en Rávena o novo emperador na persoa de Libius Severus, coñecido coma Serpentius e natural de Lucania. Foi un 19 de novembro do 461.
Pero León I propoñíase de tomar o control dos restos do Imperio de Occidente, e non recoñeceu este nomeamento, xa que tiña o seu propio candidato con Antemio, xenro de Marciano.
O seu reinado
Libio Severo estaba baixo o control total de Ricimer, que era de xeito quen controlaba o estado. Aínda que as posesións do Imperio estaban case limitadas a Italia, tivo que lle facer fronte á rebelión de Aegidus, partidario do emperador Maioriano, quen non recoñece o nomeamento e se rebela contra o novo emperador.
No 462, diríxese a Narbona para atopar unha alianza dos visigodos na loita contra Aegidus, e chega a un acordo co conde Agripino, rival de Aegidus. Este morre no 465 en Arles e a autoridade romana queda restaurada.
Poucas das accións ocorridas baixo o seu reinado son coñecidas, xa que a maior parte delas foron atribuídas a Ricimero, converténdose este emperador nun monicreque nas mans do xeneral ariano. Os ataques de parte dos vándalos ás costas de Italia por parte de Xenserico, para empurrar polo nomeamento do seu candidato Olibrio. A pesar das embaixadas enviadas a Oriente, non é recoñecido, e como os ataques dos vándalos contra as costas italianas continuaban, estas embaixadas eran imperiosas, xa que os ataques se estenden ao Peloponeso grego, o que fai que León I nomee como emperador do Oeste o seu candidato Antemio no 467. Pero antes, Libio Severo xa deixara de serlle útil a Ricimer.
A súa morte
A desaparición de Libio Severo ocorre no outono do 465. Non obstante, algúns historiadores romanos datan a súa morte en agosto, o día 15, aínda que tamén se observa que algunhas leis firmadas por el foron publicadas o 25 de setembro. Segundo Casiodoro, foi envelenado por Ricimer no seu Palacio de Roma, mentres que o historiador Sidonio Apolinar, case o seu contemporáneo, data a súa morte no 468 de xeito natural. O certo é que Libio Severo non deixou pegada ningunha e forma parte da lista dos emperadores sen sombra.
Demencia
Unha demencia  é un conxunto de patoloxías do sistema nervioso central que producen un déficit, en termos xerais progresivo e irreversible, que condiciona perda de funcións cerebrais superiores (memoria, linguaxe, razoamento etc.) e outras habilidades previamente adquiridas, pero mantendo un nivel de consciencia normal.
Epidemioloxía
As demencias son pouco comúns en individuos menores de 50 anos, e nas demencias precoces adoita haber unha ou múltiples alteracións xenéticas predispoñentes ou causantes. A frecuencia aumenta exponencialmente coa idade, chegando ata o 22% en maiores de 85 anos.
Demencias máis comúns
A demencia máis frecuente é a enfermidade de Alzheimer, que produce un curso progresivo en anos, con alteracións na memoria, aprendizaxe, linguaxe, recoñecemento e nas etapas finais, alteracións motoras semellantes á enfermidade de Parkinson e mesmo convulsións tónico-clónicas.
Outras demencias frecuentes son:
Bibliografía
Harrison, Principios de Medicina Interna. 17ª edición
A Igrexa, Covas, Meaño
A Igrexa é un lugar da parroquia de Covas no concello pontevedrés de Meaño na comarca do Salnés. Tiña 45 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 26 eran mulleres e 19 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 49 veciños, e o ano 2005, cando eran 58.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Plan Xeral de Ordenación Municipal
miniatura|Plan de ordenación municipal da cidade de [[Barcelona.]] O Plan Xeral de Ordenación Municipal (abreviado PXOM) é o instrumento de planeamento urbanístico básico a nivel local en Galicia. É o instrumento polo que se planifica unha ordenación integral do territorio ou de diversos municipios. De acordo coa lexislación do Estado español e das súas respectivas comunidades autónomas, ten por obxecto o establecemento da ordenación do territorio planeado, definindo o modelo de utilización do solo a longo termo (modelo de cidade) que resulta da ponderación cualitativa e cuantitativa dos datos e conclusións dos estudos previos realizados para o efecto e das diferentes alternativas de planeamento formuladas.
A ordenación integral do territorio dun ou varios concello comprende obrigatoriamente:
No ano 2010, só un 40% dos concellos galegos dispoñían dun Plan Xeral de Ordenación Municipal (128 de 315 concellos).
Plans de ordenación urbanística en España
Actualmente, e após a Sentenza do Tribunal Constitucional 61/1997, de 20 de marzo, as competencias urbanísticas están atribuídas en exclusiva ás Comunidades Autónomas:
Morelos, Estado de México
Morelos é un concello do Estado de México, en México. Limita coas municipalidades de Chapa de Mota, Timilpan, Jocotitlán, Atlacomulco, Jiquipilco e Villa del Carbón. A súa área é de 236,32 km², e a súa poboación era de 28.426 habitantes no ano 2010.
Historia
Os datos dispoñibles sobre os primeiros poboadores deste concello foron os otomís. Dedicáronse ao cultivo do millo, á caza e á pesca así como á recollida de froitos.
Beach Rats
Argumento
Frankie (Harris Dickinson) é un mozo de Brooklyn que vive co seu pai enfermo, a súa nai e a súa irmá máis nova. Para escapar da súa vida familiar, pasa o tempo coa súa nova moza (Madeline Weinstein), cos seus amigos e falando con homes maiores en Internet, cos que se cita para ter sexo e consumir drogas. Porén, non se identifica como bisexual ou gay diante da súa moza e os seus amigos. É por iso que só ten sexo con homes maiores, para evitar persoas que poidan coñecer os seus amigos. Co tempo, iráselle facendo máis difícil.
Paul Newman
Orixes
Fillo de Terézia Fecková, nada en Ptičie, Imperio austrohúngaro (hoxe Eslovaquia), e Arthur Samuel Newman, estadounidense xudeu, fillo de emigrantes húngaros e polacos, cursa estudos elementais na Malvien Grammar School e na Shaker Heights School. En 1942 ingresa no Kenyon College universitario e ao ano seguinte alístase na Armada.
Carreira
Despois de traballar de figurante e de facer pequenos papeis en diversas series de televisión, proba sorte no cine. O seu primeiro filme foi The Silver Chalice, cinta bíblica de luxosa produción dirixida por Victor Saville con regulares resultados tanto de público coma de crítica. Compartía cartel con Pier Angeli e Virginia Mayo.
O seu primeiro éxito chegoulle dous anos despois cunha película de enorme repercusión a nivel internacional, interpretando ao boxeador Rocky Graziano en Somebody Up There Likes Me de Robert Wise. Ese mesmo ano logra destacar nun filme de ambiente xudicial baseado nunha obra teatral, The Rack, de Arnold Laven. Un ano despois repite con Robert Wise nun melodrama criminal onde comparte cartel con Joan Fontaine e Jean Simmons, Until They Sail. Ese mesmo ano estrea a biografía musical da cantante Helen Morgan, The Helen Morgan Story, dirixida por Michael Curtiz.
En 1958 Newman estreará catro filmes, entre os que destaca sen lugar a dúbidas Cat on a Hot Tin Roof, de Richard Brooks, adaptación teatral da obra homónima de Tennessee Williams. Este filme marcará unha época e lanzará ao actor ao cumio da industria cinematográfica pola súa extraordinaria interpretación do atormentado Brick Pollitt así coma pola indubidable química en pantalla da parella protagonista, que formará xunto a Elizabeth Taylor. Burl Ives, Jack Carson e Madeleine Sherwood completan un grande elenco.
150px|esquerda|miniatura|Con [[Elizabeth Taylor en Cat on a Hot Tin Roof.]]
The Left Handed Gun, de Arthur Penn, revisión desmitificadora de Billy o Neno; The Long, Hot Summer primeira película do actor coa que sería a súa dona, Joanne Woodward e cun dos directores cos que máis traballaría ao longo da súa carreira, Martin Ritt; e a comedia Rally 'Round the Flag, Boys!, tamén serían estreados este ano.
En 1959 estrea unha historia sobre as presións da alta sociedade conservadora, The Young Philadelphians, na que interpreta a un xove e talentoso avogado que loita por se abrir camiño. A película, dirixida por Vicent Sherman, está baseada na novela de Richard P. Powell, The Philadelphian. Ao ano seguinte volve a traballar coa súa dona, Joanne Woodward, no melodrama From the Terrace e no drama histórico Exodus, producido e dirixido polo cineasta Otto Preminger, para o que Dalton Trumbo adaptaba o best-séller homónimo de Leon Uris sobre o nacemento do estado de Israel.
1961 parece dar un revés á xove estrela, ao estreares dúas cintas que pasan sen pena nin gloria: por un lado, a hoxe célebre pero no seu momento algo incomprendida O buscavidas, de Robert Rossen; polo outro Paris Blues, a súa segunda película con Martin Ritt, onde encarna a un xove músico de jazz que viaxa a París. Pero, dende 1962 en adiante, Newman vai encadeando un éxito tras outro, en títulos destacados coma Sweet Bird of Youth, nova adaptación dunha obra de Tennessee Williams, que supón o reencontro do actor co director e guionista Richard Brooks; Hemingway's Adventures of a Young Man e Hud de novo baixo a dirección de Ritt; a comedia Samantha onde volve a coincidir coa súa muller; a intriga The Prize con Mark Robson na dirección; e The Outrage, versión do filme de Akira Kurosawa Rashomon, con Martin Ritt na dirección, e onde completa un elenco encabezado por Edward G. Robinson, Laurence Harvey e Calire Bloom.
Filmografía como actor
Na filmografía non se inclúen os cameos, os documentais para os que prestou a súa voz, nin as dobraxes.
Lingua irlandesa media
Irlandés medio é o nome que lle deron os filólogos á forma da lingua irlandesa falada entre o século X ao XII; é, xa que logo, contemporáneo das fases finais do inglés antigo e iniciais do inglés medio. As linguas goidélicas modernas: irlandés, gaélico escocés, e manx son todas descendentes do irlandés medio.
Historia
O irlandés medio falouse en Irlanda e Escocia; desde o Munster ata a illa de Inchcolm no Mar do Norte. A súa extensión xeográfica fixo dela a máis estendida de todas as linguas insulares a finais do século XII, cando o inglés medio comezou a facer incursións en Irlanda e moitas das rexións célticas do norte e do oeste de Britania.
Poucas linguas europeas poden rivalizar no volume de literatura que nos legou o irlandés medio. Moita desta supervivencia é debida ao teimudos que foron uns poucos anticuarios irlandeses modernos, pero o simple volume de sagas, anais, haxiografías (etc) que sobreviviron mostra a confianza que tiñan os membros das instruídas ordes gaélicas medievais na súa lingua. Case todo o que sobreviviu vén de Irlanda, un pouco de Escocia e moi pouco da Illa de Man. O Lebor Bretnach, o "Nennio irlandés", só se conserva en manuscritos preservados en Irlanda; con todo, Thomas Owen Clancy hai pouco propuxo que foi escrito en Escocia, no mosteiro de Abernethy.
Historia dos Estados Unidos de América
A historia dos Estados Unidos de América está vinculada á colonización da rexión de Norteamérica durante a idade moderna, se ben a zona xa estaba poboada desde antes.
América precolonial
Crese que ao redor do ano 1000, un grupo de viquingos establecidos en Groenlandia navegaron cara á costa oriental de América do Norte baixo o mando de Leif Eriksson, arribando a un lugar que chamaron Vinland. Na provincia canadense de Terra Nova e Labrador atopáronse irrefutables vestixios dunha colonia viquinga, en L'Anse aux Meadows. É probable que os viquingos tamén visitasen Nova Escocia e Nova Inglaterra; con todo, non lograron fundar colonias permanentes e pronto perderon contacto co novo continente.
Cinco séculos máis tarde, a necesidade de incrementar o comercio e un erro de navegación propiciaron un novo encontro co continente americano. A finais do século XV había en Europa unha gran demanda de especias, sedas e tinturas de Asia. Cristovo Colón creu erroneamente que podería chegar ao Extremo Oriente navegando 6.400 quilómetros cara ao oeste partindo desde Europa. En 1492 persuadiu aos reis de España para que lle financiasen a viaxe. Colón navegou cara a occidente pero non chegou a Asia, senón a unha das illas Bahamas no Caribe, o 12 de outubro de 1492. Colón chegou a explorar a maior parte da área caribeña; xamais alcanzou o Extremo Oriente, pero en cambio regresou a Europa con ouro, e no lapso de 40 anos os aventureiros españois conquistaran un enorme imperio en Centro e Suramérica. Os españois tamén fundaron algunhas das primeiras colonias norteamericanas: San Agustín en Florida (1565), Santa Fe en Novo México (1609), e San Diego en California (1769).
Colonización de América do norte
Estados Unidos xurdiu a partir da colonización inglesa de América, protagonizada por ondas de inmigrantes británicos que fundaron entre os séculos XVII e XVIII Trece Colonias na costa atlántica do continente norteamericano, ao Leste dos Apalaches. Estas colonias daban as costas ás posesións francesas do Quebec e Luisiana (Nova Francia).