cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reiki
En textos académicos é frecuente a aparición do reiki como exemplo ilustrativo de pseudociencia.
Etimoloxía
thumb|77px|Reiki en [[Shinjitai]] O termo xaponés reiki é, nesa lingua, un préstamo do chinés lingqi 靈氣. As fontes lexicográficas traducen: ''(de belas montañas) atmosfera ou influencia espiritual, 1. intelixencia, poder de entendemento. 2. forza ou poder sobrenatural nos contos de fadas, poder ou forza milagrosa, 1. influencia espiritual (das montañas etc.) 2. enxeño, habilidade''. Esta palabra composta xaponesa reúne rei 霊 espírito, alma, sobrenatural, milagroso, divino, corpo etéreo e ki 気, gas, aire, respiración, enerxía, forza, atmosfera, estado de ánimo, intención, emoción, atención, aquí co significado do termo chinés qi (Wade-Giles "chi") enerxía espiritual, enerxía vital, forza vital, enerxía da vida. As fontes lexicográficas do xaponés traducen reiki como: sensación de misterio, unha atmosfera (sensación) de misterio, e unha atmosfera etérea (que prevalece nos sacros recintos dun templo), (sensación, percepción de) unha presenza espiritual (divina).
Algúns autores occidentais traducen o termo como enerxía vital universal. Aínda que ki é correctamente traducido como enerxía vital, rei non ten en ningunha acepción o significado de universal.
Segundo tradución de Rika Saruhashi, reiki é a forza natural que nos dá vida ou que fai funcionar a alma.
Teoría
Segundo os seus seguidores o reiki é un sistema de harmonización natural que utiliza a aínda non demostrada "enerxía vital universal", para tratar enfermidades e desequilibrios físicos, mentais e emocionais. Mikao Usui (monxe zen xaponés), foi quen afirmou ter redescuberto esta técnica de curación milenaria, tras alcanzar satori (estado máximo de iluminación e plenitude) durante un retiro espiritual no monte Kurama de Kioto polo 1922, aínda que non existe constancia algunha da existencia do reiki anterior a esta data.
Pero máis aló do seu aspecto supostamente terapéutico, que o propio Usui asegurou descubrir por casualidade, o reiki é unha disciplina ou camiño espiritual (dō  en xaponés, Tao en chinés), onde se afirma: ''o principal obxectivo deste Rei Ho (método misterioso), non é curar as enfermidades físicas. O seu propósito último está en cultivar o corazón para manter o corpo san a través do poder misterioso do Universo, Rei Non, que se nos outorga para gozar dos bos actos da vida''. É por iso que Mikao Usui legou aos seus alumnos este cinco principios e estableceunos como norma de vida:
Mikao Usui empezou a ensinar os cinco principios ao constituír Usui Reiki Ryoho Gakkai, en 1922. Parece ser que foron obtidos dun libro chamado Kenzen non Genri (Principios de Saúde), escrito en 1914 polo Dr. Bizan Suzuki, amigo de Usui, e forman parte da filosofía Reiki. Os seus practicantes recítanos unha vez ao día coma se fosen unha oración ou mantra, antes ou despois de meditar, e fundamentan a súa vida neles.
Só por hoxe. Realmente só existe un eterno presente. O pasado é só un soño e o futuro depende do teu presente. O que somos agora é o resultado do que fomos antes. O que seremos no futuro, será o resultado do que somos agora. Por tanto, debemos tratar de manter a mente no presente, aquí e agora, porque é o verdadeiramente real. Imaxina que vas pola rúa, absorto en pensamentos sobre o pasado ou sobre o futuro, e ao teu paso aparece unha gran bolsa chea de billetes de 500 euros. É a solución aos teus problemas pero pasarás de longo porque non a verás. Nin estas alí, nin estas aquí.
Non me preocupo. Preocuparse implica sufrir por algo que aínda non chegou ou que xa pasou. O cal é absurdo e fainos perder moito tempo. Todos actuamos mal no pasado, equivocámonos e fixemos dano a seres queridos. Pero está ben, iso formaba parte da aprendizaxe e naquel momento fixémolo o mellor que puidemos, sempre teremos novas oportunidades para facelo mellor. Non deberiamos ser tan duros connosco mesmos. Preocuparse polo futuro é absurdo, porque o futuro está a suceder agora mesmo, cada instante pode ser o último e por tanto, debemos apartar o medo das nosas vidas e seguir loitando, confiando e xogando coas cartas da vida, aprendendo a fluír co ritmo do universo.
Non me irrito. Os enfados e a irritación adoitan ter orixe nas nosas ganas de telo todo e a todos baixo control. Cando algo escapa ao noso control, enfadámonos. E as ganas de telo todo controlado, teñen a súa orixe no medo. Como temos medo, necesitamos controlalo todo. Hai que aprender a relaxarse e a confiar nos demais.
Con agradecemento. Ser agradecido é unha virtude. Se nos afacemos a sorrir e agradecer o que recibimos, o universo comprácese e entréganos aínda máis cousas, pero se recibimos e non o agradecemos, pronto deixaremos de recibir. Nós mesmos experimentámolo, cando nos entregamos a alguén ofrecéndolle o mellor, pero esa persoa non nos dá nin as máis míseras grazas, ao final acabamos por non entregarnos co mesmo entusiasmo e simplemente, cumpriremos co regulamentariamente establecido e pouco máis. Non só agradecer ás persoas todo o que nos dan, senón tamén agradecer secretamente ao Universo todo canto nos foi entregado, cada experiencia, cada novo día, cada batalla que nos enriquece debemos agradecela, mesmo agradecer os malos momentos, pois grazas a iso crecemos e chegamos a este momento.
Trabállome intensamente. O traballo persoal de cada un de nós é importante. Todos ocupamos un posto crucial na sociedade e o traballo forma parte da porción de enerxía que entregamos ao mundo, para que funcione mellor. Debemos traballar con alegría e tratar de facelo co corazón, entregando o mellor de nós mesmos nese traballo para beneficio de todos. Pero este Principio vai moito máis alá do traballo laboral. Realmente aquí o Mestre Usui indícanos a necesidade de traballarse intensamente por dentro, dedicar tempo ao estudo das propias emocións e á mente, traballarse un mesmo intensamente para mellorar e elevarse nas altas frecuencias da Luz e o Amor, para así ser máis feliz e irradiar esa felicidade en todas as direccións.
Son amable e respectuoso. Ser amable é unha das máis importantes cousas que podemos facer para axudar a mellorar o mundo. Un rostro amable e feliz vai irradiando Luz pola rúa, mentres que un rostro enfadado e irascible crea mal ambiente ao seu ao redor. Os budistas din que hai que cultivar o hábito do contento, eles sempre sorrín a pesar das adversidades. Unha palabra amable pode alegrarlle o día a alguén, xerando así moita Luz, pero unha palabra cruel pode facer sentirse fatal a alguén e facer que xere moita enerxía negativa.
A práctica dos Principios de Reiki forma parte dos seus exercicios habituais de purificación e crecemento. Os seus practicantes afirman que é totalmente recomendable pola súa facilidade e que produce profundos e beneficiosos cambios a quen as observan e estudan.
Ademais do cinco principios, os practicantes de reiki utilizan 125 wakas escritos polo emperador Meiji e seleccionados por Usui Sensei, como complemento durante a meditación.
Práctica
thumb|205px|right|Tratamento Reiki. A práctica do reiki fundaméntase nun emisor ou canle que, a través das súas mans ou doutros métodos -segundo o nivel-, transmitiría o reiki (forza natural que nos dá vida) a un receptor que pode ser el mesmo ou outra persoa, co fin de paliar ou eliminar molestias e enfermidades. No entanto, dado que sería unha enerxía universal, os tratamentos poderían tamén dirixirse a outros seres vivos como animais, plantas ou a determinadas situacións.
Algúns mestres de reiki afirman que esta práctica ten certas contraindicacións:
Con todo, outros mestres defenden que o reiki sabe en todo momento que debe facer, como debe actuar, onde debe dirixirse e en ningún caso actuará negativamente.
Sistemas
Actualmente existen dous principais sistemas de Reiki, aínda que cada un conta á súa vez con diversas correntes:
Xaponés tradicional
thumb|135px|right|[[Mikao Usui.]] Usui Reiki Ryoho Gakkai foi fundado por Mikao Usui en 1922 co obxectivo de transmitir Anshin Ritsumei (estado de paz interior absoluto), aínda que se utiliza como porta de entrada para a imposición de mans. Xamais desapareceu e actualmente segue activo co mesmo nome e sede en Toquio, sendo a súa práctica denominada Dento Reiki (Reiki Tradicional). Caracterízase porque mantén como fin último alcanzar satori.
Presidentes:
Occidental
thumb|135px|right|[[Chujiro Hayashi.]] Iníciase con Chujiro Hayashi, médico e oficial da mariña imperial xaponesa ademais de último mestre certificado por Usui. Tras a morte deste en 1926, independízase de Usui Reiki Ryoho Gakkai e funda a súa propia asociación, Hayashi Reiki Kenkyu-kai, sistematizando o método e enfocándoo cara a unha vertente máis terapéutica. Na súa clínica coñeceu e tratou a Hawayo Takata en 1935, sendo finalmente certificada por Hayashi como mestra de reiki en Hawai, en 1938. Con todo, Takata nunca tivo contacto con Usui Reiki Ryoho Gakkai nin tampouco foi nomeada presidenta de Hayashi Reiki Kenkyu-kai, senón que tras a morte de Hayashi sucedeulle como segunda presidenta a súa muller Chie e cando esta se retira, Hayashi Reiki Kenkyu-kai desaparece. Hawayo Takata comezou a divulgar reiki en EUA e denominou os seus ensinos Usui Shiki Ryoho.
Liña sucesoria de reiki occidental:
Como consecuencia da división entre os sucesores de Takata tras a súa morte, xorden as dúas primeiras asociacións de reiki en occidente:
Atami
Atami (熱海市, あたみし, Atami-shi) é un concello da prefectura de Shizuoka no Xapón. Está situado ao leste da rexión de Tōkai, ao sur-leste da rexión de Chūbu e ao extremo leste da prefectura, no centro da illa de Honshū. Ten 61,56 km² de superficie e unha poboación de 40.009 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 650 h/km².
Reiki
Occidental
En 1999 os ensinos tradicionais xaponeses ábrense a occidente da man de Hiroshi Doi (Usui Reiki Ryoho Gakkai) e Fuminori Aoki (Reido Reiki Gakkai). Doi é creador de Gendai Reiki Ho, método que trata de unificar os dous principais sistemas de reiki, tomando como base os ensinos orixinais de Mikao Usui e engadindo técnicas de reiki occidental. Actualmente, Hiroshi Doi é presidente de Gendai Reiki Healing Gakkai e Fuminori Aoki preside Reido Reiki Gakkai e Human & Trust Institute, no Xapón.
Actualmente en Europa creouse a Federación Europea de Reiki Profesional, presidida de forma honorífica por Hyakuten Inamoto e de forma operativa por Víctor Fernández Casanova, xunto á Asociación Komyo Reiki Kai e a Reiki Combat Kenkyukai, estilos de Reiki de recente creación que están marcando un referente no Reiki occidental, sen perder a súa esencia tradicional xaponesa.
Liñaxe
A liñaxe do reiki fai referencia á cadea de iniciacións ou sintonizacións que relaciona un mestre de reiki con Mikao Usui, fundador do sistema. Considérase que só os mestres de reiki ostentan unha liñaxe concreta ao ter a capacidade para iniciar a outros; pola súa banda, os alumnos dos distintos niveis de reiki pertencen ou están asociados a unha ou varias liñaxes segundo os mestres que tivesen. Un mestre de reiki pode ter varias liñaxes, por recibir a iniciación en mestría de diferentes mestres.
Exemplo de liñaxe do reiki (reiki occidental):
Aprender reiki
Segundo Frank Arjava Petter, para aprender reiki só se necesitan dúas cousas:
Graos ou niveis
Os dous primeiros niveis, Shoden e Chuden, son para curar o corpo físico e o nivel emocional/mental. Considérase, como norma xeral, que para alcanzar a Iluminación debemos ter un corpo san e unha mente/corazón en harmonía. Estes dous niveis ademais, permítennos ofrecer tratamentos como terapeutas ás persoas.
O seguinte nivel, Okuden, permítenos curar o Karma e as cuestións espirituais, é un nivel de traballo interno ou profundo. Prodúcese a elevación espiritual. Equivale ao Terceiro Nivel de Reiki.
A Mestría ou Shinpiden, é para ensinar aos demais e componse de varios niveis. Tradicionalmente obtense o grao de Mestre nas escolas de Reiki de sempre, tras un curso de apenas 8 horas.
Nivel básico (Shoden-Chuden-Okuden):
Nivel de mestría (Shinpiden):
Sôke: É o máximo expoñente da Escola, que asume o compromiso de expandir e manter a pureza dos ensinos recibidos. Calquera persoa que dirixe a súa propia escola de Reiki ten a consideración de Sôke.
Reiki e ciencia
O reiki postula a existencia dunha enerxía mística, non detectable nin mensurable de forma obxectiva, polo que a posición da comunidade científica é que o único efecto sobre a saúde é o atribuíble ao placebo, á evolución natural da enfermidade e á relaxación. O consenso científico, por tanto, é que é unha pseudomedicina ou pseudociencia sen ningunha base real. Do mesmo xeito que a maioría de pseudomedicinas que non implican unha manipulación física (homeopatía, toque terapéutico etc.), aínda que non leva un dano directo para a saúde, tampouco ofrece beneficio ningún, pero existe o perigo de que o paciente abandone ou atrase a aplicación do tratamento médico, co consecuente prexuízo para a súa saúde e en ocasións, o requirido desembolso económico. Os seguidores do reiki considérano terapia complementaria, pero a súa eficacia non está cientificamente demostrada nin existen mecanismos plausibles para o seu funcionamento.
Aínda que existen algúns estudos que suxiren que o reiki pode influír na saúde dos pacientes, adoitan adoecer de fallos metodolóxicos e non contan con evidencias contrastables acerca de ningún tipo de efecto real. Debido á súa falta de base científica, existe aínda unha ampla oposición á súa incorporación aos sistemas públicos de saúde e non existe ningunha titulación oficial recoñecida polas autoridades sanitarias nin educativas de ningún país. A pesar diso, nalgúns hospitais españois intentouse usar como terapia complementaria, o que está prohibido pola lexislación española , algo que as autoridades sanitarias teñen reiterado. Algúns servizos públicos de sanidade, como o National Health Service (NHS) do Reino Unido, ou o Centro Nacional de Medicamento Complementario e Alternativo (NCCAM) da EE.UU. informan os seus pacientes sobre o reiki e ofréceno como terapia complementaria. O uso de fondos públicos para financiar tratamentos non probados, causa nestes países unha gran polémica.
Reiki e relixión
Algúns expertos en seitas e New Age manifestaron as súas dúbidas acerca de que a terapia reiki sexa compatible co cristianismo. En 2009 o Comité Doctrinal da Conferencia Estadounidense de Bispos Católicos pronunciouse oficialmente respecto diso explicando dita incompatibilidade. As conclusións do documento son:
Así e todo, algúns autores de obras pseudocientíficas como Nicolás Notovitch, Suzanne Olsson, Holger Kersten, Diane Stein ou Antonio Piñero falan do que se coñece como Os anos perdidos de Xesús   -intervalo de tempo de 18 anos transcorridos entre a fuxida e o comezo do seu ministerio- e defenden que este fuxiu da ira de Herodes a Exipto e de alí á India, onde foi instruído no budismo Mahayana e Vajrayana, ademais de aprender a arte de sandar coas mans. Algúns budistas sosteñen que tamén Buda (480-400 a. C.) curaba os enfermos).
A Casanova, Albixoi, Mesía
A Casanova é un lugar da parroquia de Albixoi no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes. Tiña 8 habitantes no ano 2021 segundo datos do INE dos cales 4 eran homes e 4 eran mulleres.
Zambia National Broadcasting Corporation
Zambia National Broadcasting Corporation (ZNBC) é a compañía pública de radio e televisión de Zambia.
Villazanzo de Valderaduey
miniatura|Situación do concello na provincia de León Villazanzo de Valderaduey é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 531 habitantes (INE 2011).
El Carche
miniatura|dereita|300px|Localización de El Carxe na Rexión de Murcia. miniatura|dereita|300px|Núcleos de poboación de El Carxe.
El Carche (en valenciano: el Carxe) é unha serra pertencente aos municipios murcianos de Abanilla, Jumilla e Yecla, no sueste de España. Ten catalogación de parque rexional e comprende tres núcleos de poboación na periferia dos núcleos de Raspay, La Alberquilla e El Carche, con 182 habitantes (2005). A súa altitude máxima é de 1.371 metros (Pico da Madama).
Tamén dá nome a unha zona estendida entre os municipios murcianos de Yecla, Jumilla e Abanilla na que se atopan poboacións onde, tras a chegada dunhas decenas de familias da lindeira provincia de Alacant a finais do século XIX e principios do século XX, parte da poboación fala valenciano. Ten 697 habitantes empadroados (INE 2006). Tamén é o nome do núcleo máis grande (en extensión) de devanditas poboacións.
Historia
Logo da expulsión dos mouriscos no século XVII gran parte dos extensos termos municipais de Yecla e Jumilla, e tamén de Abanilla, permaneceran despoboados. Estas terras foron dedicadas ao pastoreo na década de 1878-1887. Despois explotáronse agricolamente. Dende entón foron obxecto dunha intensa inmigración de labradores valencianos provenientes dos vales do Vinalopó que levaron alí a súa lingua.
Núcleos de poboación
Os principais núcleos de poboación da zona de El Carxe e a poboación censada segundo datos do INE de 2006 son os seguintes:
O resto dos núcleos da zona do Carche definida por Manuel Sanchis como valencianofalante tiñan censadas un total de 164 habitantes (INE 2006).
Lingua
miniatura|280px|El Carxe en relación coas áreas dialectais do valenciano. Grazas ás investigacións sociolingüísticas levadas a cabo por Pere Barnils e Antoni Girera, coñécese por primeira vez a súa existencia como zona de fala catalá na publicación en 1919 de Dialectes Catalans, e en 1921 d' El valencià, respectivamente no Butlletí de Dialectología Catalá VII. Posteriormente, Manuel Sanchis-Guarner analizaría en profundidade as súas características dialectais propias. Aínda que o valenciano non ten recoñecemento oficial na Rexión de Murcia, a Academia Valenciana da Lingua imparte clases de valenciano en Yecla a petición do propio concello.
Doutra banda, debido á instalación de residentes británicos na zona, o inglés utilízase cada vez máis entre a poboación da serra.
Gregorio I, papa
miniatura|dereita|Gregorio I
Gregorio I, nado arredor do ano 540 en Roma e finado o 12 de marzo de 604, foi un relixioso italiano, 64º papa da igrexa católica, coñecido tamén como San Gregorio Magno.
Traxectoria
É un dos catro Padres da Igrexa latina (xunto con san Xerome de Estridón, santo Agostiño de Hipona e santo Ambrosio de Milán). Proclamado Doutor da Igrexa o 20 de setembro de 1295 por Bonifacio VIII, foi tamén o primeiro frade en chegar ao pontificado, e probablemente a figura definitoria da posición medieval do papado como poder separado do Imperio romano. Home profundamente místico, con el a Igrexa de Roma adquiriu gran prestixio en todo Occidente; tras el, os papas intituláronse, segundo o seu exemplo, «servo dos servos de Deus» (servus servorum Dei).
Político
Consonte o modelo de Agostiño de Hipona na súa obra De Civitate Dei, buscou construír unha república cristiá onde o poder temporal estivese sometido ao espiritual buscando a xustiza e o ben común dos cidadáns. Tivo que convencer aos longobardos para que respectasen a cidade chegando a un acordo de repartición territorial con eles, nun momento en que os romanos non tiñan outra autoridade á que acudir.
Pastor
Monxe admirador de Bieito de Nursia, fundou varios mosteiros consonte á regra deste santo, e divulgou na cristiandade o espírito beneditino de oración, estudo, traballo manual e hospitalidade.
Administrador
De cualidades organizadoras notables, soubo ao redor de Roma estruturar o chamado Patrimonio de Pedro, buscando a protección dos caudillos bárbaros e poñéndoo ao servizo dos marxinados e desamparados. Porén, reivindicou a primacía fronte a Constantinopla, e o seu labor administrativo puxo os alicerces do poder temporal dos Papas e a raíz da súa decadencia espiritual.
Mestre
Preocupado pola formación secular e relixiosa do pobo, impulsou tamén o coidado da liturxia e o chamado canto gregoriano
Considerado como un dos Pais da Igrexa occidental, escribiu unha regra pastoral que será guía pastoral e relixiosa dos bispos medievais, uns Diálogos sobre a vida edificante dos santos, en particular Bieito de Nursia, e a célebre Moralia in Job e varias coleccións de Homilías. A el débese o concepto de pecado capital como raíz do resto dos vicios. Tendo a súa orixe no orgullo, os pecados capitais son sete: soberbia, envexa, ira, avaricia, preguiza, gula e luxuria. Encadean ao home de xeito que este debe contar para vencelos cos dons da graza que o Espírito lle outorga, en especial a fe, a esperanza e máis o amor.
Alcocero de Mola
Alcocero de Mola é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 32 habitantes (INE 2012).
Alcocero foi rebautizado como «Alcocero de Mola» en referencia á morte do militar Emilio Mola, xeneral do bando sublevado que morreu nun accidente aéreo preto da localidade durante a guerra civil española
ZIZ
ZIZ é a compañía pública de radio e televisión de Saint Kitts e Nevis.
Novás, Albixoi, Mesía
Novás é un lugar da parroquia de Albixoi no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes. Tiña 6 habitantes no ano 2021 segundo datos do IGE dos cales 4 eran homes e 2 eran mulleres.
Peder Sørensen
Peder Sørensen, nado en 1542 e finado en 1602, foi un físico dinamarqués e un dos máis importantes seguidores de Paracelsus.
Traxectoria
O seu traballo inclúe o tratado maior Idea medicinae philosophicae (Idea de Medicina Filosófica) de 1571, afirmando a superioridade das ideas de Paracelsus sobre aquelas de Galen. Estudosos incluíndo Jole Shackelford e Hiro Hirai (Le concept de semences dans les théories de la matière à la Renaissance, 2005) demandaron que Sørensen foi un predecesor importante de ambos, Johann Baptista von Helmont e Pierre Gassendi.
Ueno Hikoma
Ueno Hikoma (上野 彦馬), nado en Nagasaki o 15 de outubro de 1838, e finado ibídem o 22 de maio de 1904, foi un fotógrafo pioneiro xaponés. É coñecido polos seus retratos, moitos deles de importantes personalidades, e polas súas excelentes paisaxes, particularmente de Nagasaki e os seus arredores. Ueno foi unha figura clave da fotografía xaponesa do século XIX, tendo grande éxito tanto comercial como artístico.
esquerda|miniatura|Vista de botes. Século XIX.
Breogán Pereiro
Breogán Pereiro Pérez, nado en Ourense o 16 de febreiro de 1988, é un futbolista e deseñador de moda galego.
Traxectoria
Irmán do tamén futbolista Moisés Pereiro, formouse nas categorías inferiores do Real Madrid, Villarreal CF e Real Murcia, un accidente de tráfico obrigouno a regresar a súa cidade natal pra recuperarse, onde comezou a xogar co Antela FC de Xinzo. En 2008 fichou polo CD Ourense co que disputou esa temporada. En 2009 fichou polo extinto Cidade de Santiago pero non rematou a tempada e deixou temporalmente o fútbol. Ao ano seguinte (2010) fichou polo Santa Comba FC, que tamén deixou para proseguir os seus estudos de moda en Turín. En 2011 foi fichado en Italia polo equipo congolés FC Saint Éloi Lupopo, de Lumbumbashi, que xoga na división de honra do seu país.
Como deseñador de moda formouse en Galicia e en Italia, e ata 2011 o seu éxito maior fora a participación nun desfile de importancia a nivel galego, o Felicidad Duce de Allariz.
Garabás, Garabás, Maside
Garabás é un lugar da parroquia de Garabás no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Tiña 59 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 25 eran homes e 34 mulleres.
Anaconda (filme)
Anaconda é un filme brasileiro-americano dirixido por Luis Llosa que foi estreado en 1997.
Estreouse en galego na TVG o 13 de maio de 2022.
Sinopse
Un equipo de documentalistas trasládase á selva amazónica para localizar á tribo indíxena dos Shirishama. O grupo está formado por Terri (Jennifer Lopez), directora de cine, Steve Cale (Eric Stoltz), antropólogo, o encargado do son Gary Dixon (Owen Wilson), o cámara Danny Rich (Ice Cube), o narrador Warren Westridge (Jonathan Hyde) e a produtora Denise Kahlberg (Kari Wuhrer). Ó equipo únese como guía Paul Sarone (Jon Voight), un misterioso ex sacerdote que se dedica á caza e asegura saber onde se atopan os Shirishama. Pero, en realidade, o que fai é guialos á caza dun réptil único no mundo: unha inmensa serpe anaconda de doce metros de longo.
Pedro Santisteve
Pedro Santisteve Roche, nado en Zaragoza o 28 de maio de 1958, é un avogado penalista, activista social e profesor universitario aragonés. Foi o alcalde de Zaragoza dende o 13 de xuño de 2015 até o 15 de xuño de 2019.
Biografía
Santisteve licenciouse en Dereito e exerce dende 1984 como avogado penalista. Ao longo da súa traxectoria persoal destacouse pola súa crítica ao sistema penitenciario actual e pola defensa dos dereitos das persoas encarceradas. É fundador da Asociación de Seguimento e Apoio a Presas e Presos en Aragón (ASAPA), que en 2000 recibiu da Deputación Xeral de Aragón a Medalla ao Mérito Social. Dende a década de 1990 é profesor na facultade de Dereito da Universidade de Zaragoza.
Carreira política
A entrada de Santisteve en política comezou co movemento 15-M. En 2015 resultou gañador do proceso de primario de Ganemos Zaragoza, no que participaron máis de 3.700 persoas. Deste modo, Santisteve foi o cabeza de lista da candidatura de unidade cidadá Zaragoza en Común (ZeC), na que conflúen movementos sociais, Podemos, Izquierda Unida, Equo, Puyalón de Cuchas, Piratas de Aragón, Somos e Demos+.
O programa co que esta candidatura concorreu aos comicios municipais estivo baseado na transparencia institucional, a toma de decisións participativa, a rendición de contas e unha política social máis ampla.
Esta candidatura, liderada por Santisteve, obtivo nas eleccións municipais do 24 de maio de 2015 80.040 votos (24,57%) e 9 concelleiros, quedando como a segunda forza política por detrás do PP, con 10 concelleiros, e por enriba do PSOE, con 6 concelleiros.
O 13 de xuño de 2015 Pedro Santisteve foi investido alcalde de Zaragoza grazas aos votos dos concelleiros de Zaragoza en Común (ZeC), o PSOE e Chunta Aragonesista (CHA).
Cabrillanes
Cabrillanes é un concello español da provincia de León. A súa poboación é de 936 habitantes (INE 2011).
A Lamasaída, Garabás, Maside
A Lamasaída é un lugar da parroquia de Garabás no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Tiña 16 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 10 eran homes e 6 mulleres.
The Discovery of a World Inside the Moone
The Discovery of a World Inside the Moone é o cuarto álbum da banda estadounidense de indie pop The Apples in Stereo, publicado o 18 de abril de 2000 a través dos selos SpinART Records e Elephant 6. O disco recibiu en xeral boas críticas como mostra do pop psicodélico experimental da banda.
Este traballo e o primeiro gran cambio no estilo de produción da banda en comparación con anteriores discos. Ata The Discovery of a World Inside the Moone, o produtor e líder do grupo Robert Schneider usaría normalmente unha produción do estilo "Wall of Sound" nos seus discos, mentres que neste álbum preferiu conseguir un son máis "cru". Iso fíxose coa intención de mostrar un son máis semellante ao das actuacións do grupo.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Robert Schneider agás onde se indique.
Cancións extra
Bonus 7" A edición en vinilo de The Discovery of a World Inside the Moone viña cun flexidisc de 7" cos seguintes temas:
Versión xaponesa A versión xaponesa do álbum contiña as seguintes cancións extra:
Queimadura
Unha queimadura é un tipo de lesión da pel causada por diversos axentes, como a calor, o frío, a electricidade, os químicos, a fricción e a radiación. A maioría das queimaduras son debidas a lapas, líquidos quentes, superficies quentes e outras fontes de altas temperaturas
As queimaduras son polo xeral previbles. O tratamento inmediato como medida de primeiros auxilios para as queimaduras leves consiste en facer correr auga a temperatura ambiente sobre a área afectada, para tratar de normalizar a temperatura dos tecidos queimados e eliminar contaminantes. É preferible que a auga bañe a parte afectada en lugar de facer inmersión, sempre coidando non utilizar auga fría debido á posibilidade de xerar unha reacción térmica que separará os estratos superiores da pel, dificultando a súa curación.
Galería de imaxes de embarcacións de Viveiro
Galería de imaxes de embarcacións de Viveiro.
Julieta Venegas
Julieta Venegas Percevault, nada en Long Beach (California) o 24 de novembro de 1970, é unha compositora e cantante mexicana, que se criou e creceu en Tijuana (México). Nos últimos anos da súa relativamente longa carreira musical, logrou posicionarse coma unha das cantautoras máis destacadas dentro do panorama do pop Latino.
Traxectoria
Tras formar outro grupo chamado Lula, Julieta aprendeu a tocar o acordeón e empezou a compoñer con el as que serían as cancións do seu primeiro disco, Aquí. Pouco despois de disolverse o grupo, Julieta comenzou a actuar en vivo como solista. Neste período, comezou (coa participación de Fratta e Rafa González) un novo proxecto máis persoal chamado La Milagrosa (tomado dun libro do mesmo nome obra de Carmen Boullosa), un pseudónimo co que a xente comezou a recoñecer a Julieta. Esta confusión semántica levou a Julieta a lanzar Aquí simplemente como un álbum de "Julieta Venegas". Durante o desenvolvemento deste proxecto, Julieta tivo unha participación vocal no disco Acústico desliz de Fratta, no cal tamén tomaron parte Ely Guerra e Rita Guerrero.
Co apoio de BMG, Julieta gravou o seu primeiro disco como solista baixo a produción de Gustavo Santaolalla. Editado en 1997, Aquí colocou a Julieta Venegas como unha proposta inédita no ámbito da música popular en México. miniatura|dereita|250px|Tocando a guitarra en Lugo Tras darse a coñecer a nivel internacional, Julieta recibiu un grande número de invitacións para colaborar con diferentes músicos e intérpretes latinoamericanos, como Sasha Sökol, Enanitos Verdes, Sr González, Los Tres, Liquits, Cartel de Santa e Eugenia León.
En 1998 participou na xira De diva voz xunto a Ely Guerra e Aurora y la Academia, con concertos en diferentes localidades de México e EUA. Pouco despois actuou na xira Calaveras y diablitos, ao lado de Aterciopelados e Los Fabulosos Cadillacs, en España.
En 1999 apareceu na versión para México do vídeo "Infinito" de Enrique Bunbury.
En 2000 Nacho Mastretta convidouna a participar no seu disco Luna de miel. Incluía doce cancións interpretadas por doce vocalistas femininas de diferentes países. Posteriormente, contribuíu con tres cancións á banda sonora de En el país de No Pasa Nada.
Pouco despois escribiu e gravou para a película Amores perros o tema "Amores perros me van a matar". Produciron a canción Emmanuel del Real e Quique Rángel (de Café Tacuba), quen tamén participaron no seu seguinte álbum, Bueninvento.
Bueninvento, producido tamén por Gustavo Santaolalla e Joe Chicarelli, foi lanzado en setembro de 2000. Trece dos catorce temas eran obra de Julieta Venegas.
Ese mesmo ano participou no Arezzo Wave Love en Italia, onde cantou unha versión da canción "Amores perros..." en italiano.
En 2002, o cantautor Víctor Manuel ofreceulle participar nun disco en homenaxe a Joaquín Sabina xunto con outras mulleres. Cantou "Corre dijo la tortuga".
A finais de 2003 lanzou o álbum Sí, até entón o seu maior éxito comercial, o que lle permitiu abarcar un mercado máis amplo. Vendeu máis de medio millón de copias.
En 2004 colaborou no disco Neruda en el corazón con artistas como Joan Manuel Serrat, Pablo Milanés ou Ana Belén. Musicou o poema "A callarse".
Julieta participou, con Paulina Rubio, na canción "Nada fue un error" do arxentino Coti. En 2006 viaxou a Buenos Aires, onde gravou durante uns 3 meses o álbum Limón y Sal. O primeiro sinxelo foi "Me voy".
En xuño de 2006 participou en España no festival MTV Day xunto a Amaral e Keane, entre outros, e dous días máis tarde na celebración do 40 aniversario de Los 40 Principales. Cantou "Me voy" e "Nada fue un error" xunto a Coti. Participou na serie Yo soy Bea.
Declaracións políticas
En maio de 2007, Julieta Venegas declarouse a favor da lei en México que despenalizou o aborto antes das dúas semanas de embarazo: "Estou totalmente de acordo coa despenalización do aborto, porque é un tema de saúde. As mulleres teñen dereito a elixir sobre as súas vidas... é un gran paso". A declaración sumouse á doutros artistas de opinión similar.
Gotenba
Gotenba (御殿場市, ごてんばし, Gotenba-shi) é un concello da prefectura de Shizuoka no Xapón. Está situado ao leste da rexión de Tōkai, ao sur-leste da rexión de Chūbu e ao leste da prefectura, no centro da illa de Honshū. Ten 194,63 km² de superficie e unha poboación de 88.858 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 457 h/km².
O concello de Gotenba limita cos concellos de Fujinomiya, de Fuji, de Susono, de Koyama (son da prefectura de Shizuoka); e de Hakone (da prefectura de Kanagawa).
Girolamo Fabrizi d'Acquapendente
Girolamo Fabrizi d'Acquapendente, (en latín, Hieronymus Fabricius; en galego, Xerome Fabricio), nado en Acquapendente en 1537 e finado o 21 de maio de 1619, foi un destacado anatomista italiano.
Biografía académica
Fabricio estudou en Padua, onde terminou ocupando a cátedra de cirurxía até entón nas mans do seu antigo profesor Gabriele Falloppio (1523-1562). O seu alumno máis soado será William Harvey (1578-1657), con quen lle unirá unha longa amizade e ao que axudará considerablemente nos seus traballos sobre a circulación sanguínea.
Labor
Fabricio foi o primeiro en aplicar exhaustivamente o método de Vesalio da observación directa ao estudo dos embrións. Así mesmo, foi pioneiro na publicación de ilustracións baseadas no estudo sistemático do desenvolvemento do pito.
Grazas á disección de animais, Fabricius investigou a formación do feto, a estrutura do esófago, o estómago e o intestino, así como as particularidades do ollo, o oído e a larinxe. A súa principal achega foi o descubrimento das válvulas membranosas no interior das veas.
Fabricio estudou a embrioxénese de varios vertebrados, facendo especial énfase na anatomía dos embrións máis que nos procesos de desenvolvemento. A bolsa de Fabricio das aves (órgano inmunitario e hematopoético) recibe ese nome no seu honor. A súa visión da nova embrioloxía está presente na influencia que exerceu sobre William Harvey.
Bibliografía
Os seus escritos de anatomía e fisioloxía foron reunidos baixo o título de Opera omnia anotomica et phisiologica e os seus tratados de cirurxía na súa Opera chirurgica(1617).
A Lata, Albixoi, Mesía
A Lata é un lugar da parroquia de Albixoi no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes. Tiña 15 habitantes no ano 2021 segundo datos do IGE dos cales 6 eran homes e 9 eran mulleres.
Beldoña, Mabegondo, Abegondo
Beldoña é un lugar da parroquia de Mabegondo no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 84 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 44 eran homes e 40 mulleres.
Éxtase de Santa Tareixa
A Éxtase de Santa Tareixa de Ávila (tamén coñecida como Transverberación de Santa Tareixa) é unha escultura de mármore e bronce dourado de Gian Lorenzo Bernini, feita entre 1647 e 1652 e situada na igrexa de Santa Maria della Vittoria, en Roma, na capela de Cornaro.
Contexto histórico
En 1647, nun momento en que, co pontificado de Inocencio X, a extraordinaria carreira artística de Bernini estaba a sofrer algún contratempo, o cardeal Federico Cornaro confiou ás súas calidades de arquitecto e escultor a creación da capela da súa familia sita na parte esquerda do transepto da igrexa de Santa Maria della Vittoria, en Roma.
Bernini, ao executar o traballo, buscou o seu desquite profesional pola lene actitude que o novo pontífice mostrou cara a el e tentou facer o máis significativo exemplo da arte barroca que o seu maxín puido imaxinar como arquitecto e escultor. Levou a cabo a obra entre 1647 e 1652 e unha vez rematado, cunha certa falsa modestia, Bernini definiuno como o seu "traballo menos malo" (polo tanto, o mellor dos seus logros). Así, o documentou o propio Filippo Baldinucci, na biografía do artista:
Descrición
esquerda|miniatura| Vista xeral da capela dos Cornaro: no centro atopamos a Santa Tareixa mailo querubín, e nos lados podemos ver aos membros da familia Cornaro mirando desde balcóns falsos. Unha das ideas principais da arte barroca é o gusto pola "teatralidade": a representación espectacular e, ás veces, até enfática dos acontecementos. Neste traballo, Bernini, usando a súa experiencia directa como organizador de espectáculos teatrais, transforma o espazo da capela nun teatro, nun sentido non metafórico senón literal.
Para iso, amplía a profundidade do transepto; logo, abrindo unha fiestra de vidro amarelo sobre a parede traseira, deseñada para permanecer oculta polo tímpano do altar, obtendo unha fonte de luz na que feixe de raios de luz en bronce dourado sobre o grupo. Estes raios caen dende enriba como un reflector dando un sentido realista á escena que semella captar un instante, transitorio e inestable o que reforza a sensación de provisionalidade do evento. Pódese imaxinar facilmente como este efecto, na penumbra da igrexa, habería parecer espectacular.
Mesmo a frecha orixinal portada polo anxo, hoxe substituída por un simple dardo, fora realizada cun raio dourado que tentaba representar o lume do "grande amor de Deus", como dicía a propia santa Tareixa na súa autobiografía.
A elegante edícula barroca, feita con mármores policromados, na que Bernini sitúa a escena da Transverberación de Santa Tareixa, actúa como un proscenio do teatro: amosa a figura da muller santa que se atopa semideitada nunha nube vapososa que a leva -coma se houber unha máquina oculta funcionando no teatro- ao ceo. A transformación da capela en teatro conséguese por mor da construción, nos dous lados do escenario-altar, de pequenos palcos nos que aparecen os bustos retratados dos distintos personaxes da familia Cornaro. O acontecemento privado da éxtase da santa convértese así nun acontecemento público ao que os nobres espectadores non expresan estupor pola situación mística que contemplan senón un certo desencanto, ou mesmo, aburrimento, como acontece a miúdo no teatro. Igualmente, están a intercambiar comentarios sobre o espectáculo que se lles ofrece. miniatura| O palco esquerdo, con membros da familia Cornaro como testemuñas activas do evento místico. Mais esa escenificación da éxtase non tiña como destino a familia dos clientes, comitentes, senón os fieis que se achegan ao altar-escenario da capela. Aquí demostra todo o seu dominio como escultor, capaz de traballar en mármore coma se fose cera, con extrema atención aos detalles. O amplo e vaporoso vestido da santa, caído de xeito desordenado sobre o corpo, é unha obra mestra do virtuosismo técnico, debido a que o mármore perde toda rixidez e a escultura semella querer manifestar a primacía da representación do movemento. Sobre esa cuestión, Ernst Gombrich comentou o seguinte:
A representación das éxtases místicas dos santos e as súas visións do divino representa un dos temas máis queridos da arte barroca: os santos "axudan cos ollos cara ao ceo" -seguindo as recomendacións dos xesuítas sobre as funcións pedagóxicas da arte sacra- a sentir emocionalmente, co sangue e coa carne, o que significa a inspiración mística que leva á comunicación con Cristo e que é a prerrogativa da devoción máis profunda. Tamén neste respecto, a representación do éxtase, a obra creada por Bernini na capela de Cornaro, estará destinada a crear escola e ser tomada como modelo incontables veces na historia da arte sacra.
A iconografía da Transverberación de Santa Tareixa, que atopa o seu prototipo na "Aparición de Cristo a Santa Margarida de Cortona" de Giovanni Lanfranco (1622), está inspirado directamente nunha famosa pasaxe dos escritos da santa, no cal ela describe unha das súas moitas experiencias de experiencia celestial:
miniatura|Detalle da cabeza do querubín, cun sorriso pícaro. miniatura|Detalle da cabeza da santa. Bernini representou en mármore, case literalmente, o relato ofrecido pola santa cunha composición que amosa o corpo abandonado da santa e cunha faciana doce que se volve cara ao ceo, cos ollos semipechados e os beizos entreabertos para xemer mentres un querubín coa aparencia dun pícaro sostendo un dardo, símbolo do amor de Deus, retira a roupa da santa para golpeala no corazón. É salientábel o contraste entre a suave e delicada presenza do anxo (que nos fai pensar máis nun Eros da mitoloxía grega que nunha entidade espiritual cristiá) e na roupa da santa con pregas moi marcadas.
Interpretación psicanalítica
A interpretación que os eruditos psicanalíticos como Marie Bonaparte deron (a partir dos relatos da transverberación deixada por santa Tareixa) á experiencia da éxtase mística en termos dunha certa pulsión erótica que se expresa sublimándose no desmaio da inspiración espiritual, levou á crítica a destacar, nesta obra de Bernini, a beleza sensual e ambigua dos protagonistas, confirmando así a posibilidade dunha lectura en termos psicanalíticos. O psicólogo italiano Enzo Bonaventura refírese a Cupido, destacando, a nivel simbólico, unha relación entre a figuración grega e a transfiguración relixiosa na arte cristiá. Para probar a súa lexitimidade, só é necesario recordar as palabras de Renan durante unha viaxe a Roma, perante este mesmo grupo estatuario: "Si c'est cela l'extase mystique, je connais bien des femmes qui l'ont éprouvée". Con todo, poderíase mencionar tamén ao conde de Brosses, ao marqués de Sade ou ao escritor Veuillot.
A lectura da vida de santa Tareixa probablemente non debía ser un feito ocasional, limitado a pasaxes individuais, quizais indicadas polo cliente, senón que, algúns eruditos tamén observan na Transverberación a semellanza con outras experiencias místicas, como a da santa xenovesa Caterina Fieschi Adorno.
A influencia da obra de Bernini foi enorme non só entre os seus contemporáneos, senón tamén entre moitos artistas posteriores. O famoso compositor Pietro Mascagni, por exemplo, compuxo en 1923 unha visión lírica para orquestra titulada Contemplando la santa Teresa del Bernini, unha pequena peza de só catro minutos de duración.
Cumann na mBan
Cumann na mBan (en inglés Irishwomen's Council e en galego, Liga das Mulleres), era unha organización paramilitar irlandesa de ideoloxía republicana estabelecida en Dublín o 5 de abril de 1914 como unha organización auxiliar dos Irish Volunteers. Malia seren unha organización independente, a súa executiva estaba subordinada á dos Volunteers.
Alright!
"Alright!" é o single número 23 da cantante xaponesa Ami Suzuki, lanzado o 17 de maio do ano 2006 baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura.
Información
Este tema é considerado pola mesma Ami un dos seus temas de verán. Para a canción contou cos arranxos de HAL, sendo esta a segunda vex que o dúo de músicos traballan con Ami despois de "To be Free", incluído no single de Nadal, "Little Crystal".
O vídeo musical de "Alright!", gravado en Saipan, é o primeiro de dous vídeos que seguen a mesma liña "natural", xunto con "Like a Love?". Inclusive este considerase a primeira parte dunha historia de amor, que é continuada en "Like a Love?". Neste vídeo musical, que é de grande simplicidade, mostrase a Ami de vacacións con dúas amigas nun lugar de veraneo, e onde o final coñece a unha persoa. A canción foi a principal cantada por Ami no a-nation do ano 2006.
Saudosismo
miniatura|Teixeira de Pascoaes cuns amigos ([[1898).]]
O Saudosismo é unha corrente cultural, literaria, política e filosófica de carácter nacionalista que se desenvolveu en Portugal a principios do século XX. As súas orixes hai que buscalas no Neorromanticismo. As figuras principais deste movemento son os poetas Teixeira de Pascoaes e João Lucio e participaron del outros como Jaime Cortesão, Álvaro Pinto e Leonardo Coimbra.
Características
miniatura|esquerda|150px|Cego Rabequista ([[1855), de José Rodrigues.]] O Saudosismo tivo como órgano de expresión a revista A Águia, nun ambiente revolto pola recente proclamación da República Portuguesa, as posteriores tentativas de restauración monárquica e a proximidade da primeira guerra mundial.
Os seguidores do Saudosismo agrupábanse na sociedade Renascença Portuguesa, que pretendía "revelar a 'alma lusitana', integrá-la nas suas qualidades essenciais e originárias". O poeta Teixeira de Pascoaes falaba desde as páxinas d'A Águia da "alma excepcional, instintivamente naturalista e mística, que criou a saudade, promessa de uma nova civilização lusitana". Dende 1911 A Águia sería o órgano de expresión da Renascença.
O Saudosismo tivo unha derivación progresista arredor da revista Seara Nova, promovida por Raul Brandão, Aquilino Ribeiro e Teixeira Gomes; e outra reaccionaria, antiliberal e antidemocrática, o Integralismo Portugués, que se fundirá máis adiante co Salazarismo, e que estaba dirixida por Antonio Sardinha. O Saudosismo deploraba a sociedade industrial, defendía o regreso ó paraíso perdido do campo, ensalzaba o intuitivo fronte ó empírico e mesturaba o cristianismo cun misticismo panteísta de raizame pagá. Esta postura valeulle a ruptura co Modernismo literario, de recente aparición, que se agrupou arredor da nova revista Orpheu.
Galicia e o Saudosismo
Na definición da alma portuguesa a partir das súas características particulares, os autores adscritos ó Saudosismo fixeron numerosas referencias a Galicia e acabaron por lograr o acercamento dalgúns literatos galegos. En 1913 Cláudio Basto publica n'A Águia un ensaio titulado A saudade Portuguesa e Galega. En Nós, á súa vez, rexístrase a intervención de Teixeira de Pascoaes, Leonardo Coimbra e outros membros do grupo Renascença, que entenden ás veces esta descuberta de Galicia como un descubrir algo que pertence a Portugal: Teófilo Braga e José Ballesteros afirman que Galicia é un anaco esgallado de Portugal, Pascoaes fala de que Galicia é "un bocado de Portugal sob as patas do leão de Castela".
Esta postura tivo a súa correspondencia no Pangaleguismo de Antón e Ramón Villar Ponte, Vicente Risco e outros dende as páxinas d'A Nosa Terra, ou no Atlantismo de Ramón Otero Pedrayo, Antón Losada Diéguez e outros a través de Nós.
Rogelio Gómez Fernández
Rogelio Gómez Fernández, máis coñecido coma Gelucho, nado en Cacheiras (Teo) o 13 de febreiro de 1970, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol galego. Xogaba na demarcación de dianteiro e dende 2020 adestra a Agrupación Estudiantil, en Terceira División.