cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stonehenge
Stonehenge 3 II (2600 a 2400 anos antes da era actual)
Dentro do círculo hai cinco trílitos de pedras sarsen traballadas dispostas en forma de ferradura de 13,7 metros de ancho, co seu extremo aberto orientado cara o NL. Estas pedras enormes, cinco montantes e dez linteis, pesan ata 50 toneladas cada unha. Estaban vinculados con unión complexa, están dispostos simetricamente. O menor par de trílitos tiña uns 6 metros de alto, o par seguinte, un pouco máis alto e o máis grande, só o Trilithon na esquina SO tería 7,3 metros de altura. Só un vertical desde o Gran Trilithon segue en pé, dos cales un de 6,7 metros é visible e outro de 2,4 metros está por debaixo do chan.
Muscularis mucosae
A primeira capa (a máis interna) da parede do tubo dixestivo é a túnica mucosa. Está en contacto cos alimentos en dixestión e os zumes dixestivos. A túnica mucosa consta á súa vez de varias capas: o epitelio superficial, a lámina propia na que se encontran os vasos sanguíneos que nutren o epitelio, e a muscularis mucosae, que non é máis que unha fina capa de músculo liso en contacto coa lámina propia. Debaixo están as outras tres capas do tubo dixestivo, que son a túnica submucosa, a túnica muscular formada por músculo liso, e a túnica serosa, que é a capa máis externa.
Stonehenge
Stonehenge 3 II (2600 a 2400 anos antes da era actual)
As imaxes dunha daga e 14 machados foron talladas nunha das pedras sarsens, coñecida como a pedra 53. Máis tallas de machados vense nas caras exteriores das pedras 3, 4 e 5. As tallas son difíciles de datar, pero son morfoloxicamente similares a armas de finais da Idade de Bronce, o traballo recente de dixitalización láser nas tallas apoia esta interpretación. O par de trílitos no nordeste son máis pequenos, miden uns 6 metros de altura, o máis grande, está no suroeste da ferradura, é de case 7,5 metros de altura.
Esta fase ambiciosa foi datada por radiocarbono entre 2600 e 2400 anos antes da era actual, un pouco antes que o arqueiro Stonehenge, descuberto no foxo exterior do monumento en 1978, e os dous conxuntos de enterros, coñecidos como o Arqueiro de Amesbury e o Arqueiro de Boscombe, descuberto a 4,8 km ao oeste. Case ao mesmo tempo, un círculo de madeira grande e unha segunda vía construíuse a 3,2 km de distancia en Durrington Walls con vistas ao río Avon. O círculo de madeira orientouse cara a saída do sol no solsticio de mediados de inverno, opoñéndose ás aliñacións solares en Stonehenge, mentres que a avenida aliñouse coa posta do sol no solsticio de verán e leva desde o río ata o círculo de madeira. A evidencia de dous grandes incendios nas beiras do Avon entre as dúas avenidas tamén suxire que os dous círculos estaban vinculados e pode que se empregasen como unha ruta da procesión nos días máis longos e a noite máis curta do ano. Parker Pearson especula que o círculo de madeira de Durrington Walls foi o centro dunha "terra dos vivos", mentres que o círculo de pedra representaba unha "terra dos mortos". O río Avon serve como un camiño entre os dous.
Stonehenge 3 IV (2280 a 1930 anos antes da era actual)
Nesta fase viuse a posterior reordenación das pedras azuis. Estaban dispostas nun círculo entre os dous aneis de sarsens e nun óvalo no centro do anel interior. Algúns arqueólogos sosteñen que algunhas destas pedras azuis eran dun segundo grupo traído de Gales. Todas as pedras están ben traballadas e dispostas espazadas verticalmente sen ningún dos linteis que ligan as de Stonehenge 3 III. A Pedra do Altar puido moverse dentro do óvalo neste tempo e reerixida verticalmente. Aínda que isto parece a etapa máis impresionante do traballo, Stonehenge 3 IV foi máis ben pobremente construído en comparación cos seus predecesores inmediatos, xa que as pedras azuis acabadas de reinstalar non estaban ben chantadas e comezaron caer. Aínda así, só se fixeron cambios menores despois desta fase.
Lagarta rabuda oriental
A lagarta rabuda oriental (Psammodromus jeanneae ) é unha especie de lagarta da familia Lacertidae, propia da parte oriental da península Ibérica. Anteriormente estaba incluída (igual que a P. manuelae) na especie P. algirus, pero estudos recentes do seu ADN mitocondrial mostraron que é unha nova especie. Non obstante, algúns autores consideran que P. algirus, P. manuelae e P. jeanneae son sinónimos (Verdú Ricoy et al. 2010).
Stonehenge
Stonehenge 3 V (1930 a 1600 anos antes da era actual)
Pouco despois, na sección NL da Fase 3 IV o círculo de pedras azuis foi removido, creando un escenario en forma de ferradura (a Bluestone Horseshoe), que reflicte a forma dos trílitos sarsen centrais. Esta fase é contemporánea co sitio Seahenge en Norfolk.
Lagarta rabuda oriental
Busack e Lawson (2006) estimaron que o illamento reprodutivo entre as poboacións ancestrais de P. algirus a ambos os lados do estreito de Xibraltar ocorreu hai uns 2,98-3,23 millóns de anos e a separación entre P. manuelae e P. jeanneae hai entre 1,4-1,54 millóns de anos. Outros autores (Carranza et al. 2006) atrasan máis ambas as datas.
Stonehenge
Despois do monumento (1600 anos antes da era actual ata hoxe)
miniatura|dereita|Imaxe de Stonehenge dos anos 1960, antes da reconstrución. A última construción coñecida en Stonehenge fíxose preto do ano 1600 antes da era actual (ver os ocos Y e Z), e o último uso deles foi probablemente durante a Idade de Ferro. Moedas romanas e restos medievais foron atopados ao redor do monumento, pero descoñécese se o monumento estaba en uso continuo ao longo da prehistoria británica e máis alá, ou exactamente como se utilizou. O campamento romano de Vespasiano da Idade de Ferro foi construído ao lado da avenida, preto do río Avon. Un saxón decapitado do século VII foi atopado nunha escavación en Stonehenge en 1923.
Frankfurter Allgemeine Zeitung
Frankfurter Allgemeine Zeitung (en galego literalmente Xornal Xeral de Frankfurt) é un xornal alemán de tendencia conservadora e de centro dereita fundado o 1 de novembro de 1949. Tamén é coñecido pola abreviatura FAZ ou F.A.Z.. A súa edición dos domingos é a Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung (F.A.S.).
Lagarta rabuda oriental
O nome da especie "jeanneae" fai referencia a Jeanne A. Visnaw, esposa dun dos descritores da especie, Stephen D. Busack. Jeanne capturou o primeiro exemplar e preparou os seus tecidos para o seu exame. Esta lagarta rabuda denomínase oriental, porque a outra especie irmá, P. manuelae, ocupa a parte occidental da Península.
Descrición
Coloración do dorso pardo clara, pardo cobriza ou olivácea, con dúas liñas supraciliares e outras dúas supralabiais abrancazadas ou amareladas, cunha banda escura entre elas. Nalgunhas poboacións hai unha liña vertebral escura. Ocelos axilares de cor azulada, de tamaño decrecente cara á parte posterior, menores que en P. manuelae. Os ocelos están rodeados de negro. Os machos grandes presentan en primavera os lados da cabeza e a gorxa de cor alaranxado e amarelo. Flancos de escasa coloración negra e con disposición irregular.
Ainulindalë
Ainulindalë é o primeiro relato que aparece na obra O Silmarillion, do británico J. R. R. Tolkien, e á súa vez é o nome do feito histórico ficticio que narra e que forma parte do legendarium creado polo escritor. A primeira versión de «Ainulindalë», por entón chamada A música dos ainur, foi escrita entre novembro de 1918 e a primavera de 1920. Tras varias modificacións, a versión definitiva non estaría rematada ata finais da década de 1940.
No relato nárrase a historia da creación de Eä, o mundo ficticio no que se desenvolve o legendarium de Tolkien. Tamén se conta como Ilúvatar e os ainur descenderon ó mundo para darlle forma e preparalo para a chegada dos elfos e os homes.
Bracha L. Ettinger
Bracha Lichtenberg Ettinger (en ברכה אטינגר, ברכה ליכטנברג-אטינגר), nada en Tel Aviv en 1948, é unha artista israelí. Como artista visual produciu principalmente pinturas, debuxos, cadernos e fotografías. Tamén é filósofa, psicanalista e escritora.
Traxectoria
A obra de Ettinger consiste principalmente en pinturas ó óleo. Ettinger está considerada unha figura prominente da escena artística francesa e israelí. A arte de Ettinger' foi analizada polo miúdo no libro Women Artists at the Millennium, en Encounters in the Virtual Feminist Museum de Griselda Pollock e na antoloxía Women's Work is Never Done de Catherine de Zegher. As súas ideas sobre a teoría cultural, a psicanálise e o feminismo francés conseguiron o recoñecemento despois da publicación de Matrix and Metramorphosis (1992), anacos dos seus cadernos (Moma, Oxford, 1993) e The Matrixial Gaze (1995). Durante dúas décadas o seu traballo foi influente na historia da arte, estudos cinematográficos, psicanálise, estética e estudos de xénero.
Ettinger é profesora no European Graduate School de Saas-Fee, Suíza.
Illa de Basse-Terre
A illa de Basse-Terre (île de Basse-Terre ou île de la Basse-Terre) é a occidental das dúas maiores illas do departamento de ultramar francés de Guadalupe, no mar Caribe. Ao sur atópase Les Saintes e Dominica. No nordeste, atópase a outra metade de Guadalupe, Grande-Terre.
Historia e características
Está separada da súa irmá máis nova Grande-Terre por unha estreita canle chamada Rivière Salée (en galego, río salgado). Ten unha superficie 847´82 km² e unha poboación estimada en 187.000 habitantes en 2006 que viven en 16 comunas (concellos). É unha illa volcanica cun volcán activo, La Grande Soufrière. É de clima tropical, onde se poden rexistrar intensas precipitacións.
Brachyplatystoma vaillantii
Brachyplatystoma vaillantii é unha especie de siluriforme da familia Pimelodidae, que é orixinario das bacías do Amazonas e do Orinoco, así como outros ríos importantes da Güiana e o nordeste do Brasil.
Illa de Basse-Terre
Historia e características
O seu nome provén do vocabulario de mariña usado no século XVII, usado para designar a litoral que se atopa protexido dos ventos en oposición á palabra Capesterre.
Brachyplatystoma vaillantii
Morfoloxía
Os machos poden acadar os 150 cm de lonxitude total e 20 kg de peso.
Illa de Basse-Terre
Historia e características
A principal localidade e capital de departamento e rexión francesa é a cidade de Basse-Terre que se atopa no sur da illa, ao suroeste do volcán Soufrière. Tiña 37.455 habitantes na súa área urbana no censo de 2006. A cidade de Basse-Terre é a prefectura (capital) de Guadalupe se atopa no sur da illa, ao suroeste do volcán Soufrière.
Brachyplatystoma vaillantii
Hábitat
É un peixe demersal e de clima tropical.
Illa de Basse-Terre
Nome
Malia o seu nome, a illa de Basse-Terre (literalmente "terras baixas") é a illa máis alta de Guadalupe, chegando a 1467 m por encima do mar nivel no volcán Soufrière. O nome da illa é o resultado da terminoloxía francesa utilizada no Caribe no século XVII. No Caribe, os ventos predominantes sopran desde o nordeste (ver alisio), polo tanto o lado occidental das illas do Caribe, o lado de sotavento (en francés, Côte sous le vent), protexido dos ventos alisios, que se chamou a Basse-Terre ("Terra baixa") no século XVII francés, xa que está situado a favor do vento en comparación co lado oriental das illas do Caribe, o lado de barlovento (en francés, Côte au vent), que está exposta aos ventos alisios e foi chamado o Capesterre.
Esta distinción entre a Basse-Terre (lado occidental dunha illa) e a Capesterre (lado oriental dunha illa) foi utilizada en varias illas do Caribe colonizadas por Francia. A capital de Saint Kitts e Nevis, por exemplo, foi chamada Basseterre, xa que se atopa no lado occidental da illa de Saint Kitts. A illa de Basse-Terre orixinalmente chamouse "Guadalupe" (un nome que non incluía orixinalmente a illa irmá de Grande-Terre) e, como noutras illas do Caribe francés o seu lado occidental chámase Basse-Terre, mentres o seu lado oriental chamábase Capesterre. A capital e principal asentamento de Guadalupe estableceuse no lado de Basse-Terre da illa no século XVII e chamábase simplemente a cidade de Basse-Terre (do mesmo xeito como o que ocorreu en Saint Kitts). Máis tarde no século XVIII, a illa enteira (e non só o seu lado occidental) chegou a ser coñecido como Illa de Basse-Terre, probablemente baixo a influencia do seu asentamento máis grande da cidade de Basse-Terre, e logo o nome de Guadalupe utilizouse para acombinación das illas de Basse-Terre e Grande-Terre.
Xeografía
La Soufrière, a montaña máis alta das Antillas Menores, atópase na illa. Elévase a 1467 m de alto e é un activo volcán. Nos arredores de Basse-Terre ten unha terra fértil e un relevo volcánico áspero. Os arredores de Basse-Terre consta de bosques, pasteiros e azucre, café, plátano e plantacións de cacao. A illa ten unha superficie de 847´8 km².
A costa leste da illa de Basse-Terre, coñecida como a costa de barlovento (en francés, Côte-au-vent), está exposta aos ventos alisios e recibe unha gran cantidade de choiva, mentres que a costa occidental da illa, coñecida como a costa de sotavento (en francés, Côte-sous-lle-vent) está protexida dos ventos polo volcán Soufrière e é xa que logo moito máis seca.
AP-6
A AP-6 ou Autoestrada do Noroeste é unha autoestrada española que discorre desde Villalba (Madrid) ata Adanero (Ávila). A concesionaria é a empresa Iberpistas do grupo Abertis.
En 2007 terminouse de construír o terceiro tunel baixo a Serra de Guadarrama e os novos carrís de circulación. Desta forma conta cun tramo con tres túneles, quedando un reversible en función das necesidades do tráfico.
Ademais está iluminada desde Collado Villalba a San Rafael, entre os km 42 e 60. A devandita iluminación continua en sentido Madrid pola A-6 ata o seu inicio en Moncloa.
Está previsto que proximamente se amplie a 3 carrís por sentido entre San Rafael e Villacastín, entre os km 60 e 80.
A Concesionaria da Autoestrada é Iberpistas e a concesión acaba o 30-1-2018 cando será incorporada a Castellana de Autoestradas.
Formarís
O topónimo galego Formarís pode referirse a:
Lugares de Boiro
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Boiro.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Boiro
Veo (micoloxía)
222px|dereita
Os veos poden ser clasificados en dúas categorías:
McLaren MP4-27
O McLaren MP4-27 é un coche de carreiras de Fórmula Un deseñado por McLaren para a tempada de Fórmula Un de. O coche será pilotado polos ex campións do mundo Jenson Button e Lewis Hamilton. Presentouse o 1 de febreiro na base do equipo McLaren en Woking, Surrey, antes das primeiras sesións de probas de inverno en Xerez da Fronteira.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
* Tempada en curso. † Pilotos que non terminaron o Gran Premio, pero se clasificaron ao completar máis do 90% da distancia de carreira.
Hortaliza
miniatura|250px|Posto na rúa de verduras e hortalizas Denomínanse hortalizas as plantas herbáceas e de ciclo curto, cultivadas nas hortas e campos de regadío, das que se aproveitan as follas, flores, raíces, talos tenros, froitos etc. para a alimentación humana. Trátase dun concepto gastronómico sen fundamento botánico ningún, que ten os lindes pouco definidos: segundo os distintos autores pode incluír ou non as verduras (plantas das que se aproveitan as follas e outras partes verdes: espinacas, leitugas, grelos etc.) e os legumes frescos (plantas das que se aproveitan os froitos verdes ou as sementes: feixón, chícharos etc.). Exclúe as froitas (pero inclúe algúns tipos de froitos, como é o caso do tomate ou o pemento) e os cereais. Resulta común agrupar verduras e hortalizas baixo un mesmo concepto ou considera-las verduras como un subgrupo das hortalizas. As patacas tamén poden considerase hortalizas se ben, pola relevancia do seu consumo, adoitan tratarse por separado.
Pódense consumir de formas moi diversas, xa sexa directamente en cru, en ensalada ou como acompañamento; ou trala súa preparación culinaria, sexa como prato principal ou como gornición de pratos diferentes.
miniatura|250px|Recolección de allo porro na Idade Media Forman parte da alimentación humana desde tempo os comezos da agricultura, se ben o seu uso habitual na dieta humana non se xeralizou ata os séculos XVI e XVII. Nas últimas décadas observouse unha progresiva redución no consumo de verduras e hortalizas, paralela ó aumento do consumo de carnes e peixes, ata o punto de asimilar estes produtos ó nivel económico: a maior nivel económico, maior consumo de alimentos proteicos e menor consumo de alimentos vexetais. Outros factores que interviron neste fenómeno foron a aparición de novos hábitos alimenticios que rexeitaban preparacións culinarias lentas e elaboradas a favor doutras comidas de elaboración máis fácil e rápida, e tamén certa asociación entre as verduras e hortalizas cos réximes de adelgazamento ou dietas de convalecencia. Na actualidade, os novos coñecementos dietéticos e fisiolóxicos puxeron de manifesto a necesidade de incorporar alimentos de orixe vexetal á dieta para podela considerar equilibrada, teoría que defende o incremento do consumo deste tipo de alimentos, en detrimento dos proteicos.
Así, a inclusión de verduras, froitas e hortalizas como elementos habituais na dieta é hoxe un consello dietético unanimemente aceptado por tódolos nutrólogos como garantía dunha dieta equilibrada. Recoméndase especialmente a súa inclusión na comida dos meniños non só polos efectos beneficiosos directos que teñen, senón para que adquiran o hábito de consumir alimentos vexetais desde a infancia.
Galicia, con A Rioxa, Murcia, Asturias e Castela-A Mancha, eran as comunidades cun menor consumo de hortalizas nos fogares. O maior consumo dáse en comunidades como Valencia, Castela e León, Madrid (que rondan os 55–57 kg) e, destacando sobre todas, Cataluña, con 77,2 kg por habitante e ano.
Clasificación
As hortalizas clasifícanse en función da parte da planta que se consome. A clasificación que estableceu o Código Alimentario Español fai os seguintes grupos:
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Cucurbita pepo Vilarromaris Oroso Galiza 3.jpg|Cabaciña Ficheiro:Tomates Bastavales Galicia.jpg|Tomates Ficheiro:Pementos de Padron.jpg|Pementos Ficheiro:Cebolas.JPG|Cebolas </Gallery>
Composición e valor nutritivo
Os compoñentes nutritivos das hortalizas que sustentan o seu interese na alimentación non son as proteínas, graxas ou carbohidratos, por máis que, efectivamente, acheguen estes elementos á dieta. A verdadeira importancia destes alimentos radica no seu carácter de alimentos reguladores, así denominados porque a súa función biolóxica é a de regula-los mecanismos fisiolóxicos do organismo mediante a achega de vitaminas e minerais, xunto coa fibra alimentaria. A sensibilidade de moitas vitaminas ós tratamentos térmicos e a facilidade coa que vitaminas e minerais se perden na auga de cocción, aconsellan que estes alimentos vexetais se consuman en cru ou tras un tratamento culinario que respecte o seu valor nutritivo e reduza ó mínimo esas perdas nutritivas. Nalgún caso, algunhas hortalizas se dixiren con dificultade e esixen unha elaboración culinaria completa.
A composición nutritiva das hortalizas é relativamente uniforme e caracterízase pola súa riqueza en auga, que representa aproximadamente un 70-95% do seu peso.
Habitualmente son pobres en proteínas, que ademais son de baixo valor nutritivo pola súa baixa dixestibilidade, e lípidos (por baixo do 0,5%).
O potasio abunda na remolacha e o sodio no apio.
A maior parte das hortalizas achegan reducidas cantidades de calorías (10-15 calorías por 100 gramos). Só o allo, a alcachofa e a pataca superan as 50 calorías por 100 gramos.
Entre o 2 e o 10% do peso está representado pola fibra alimentaria ou fibra dietética. Normalmente, os compoñentes fibrosos das hortalizas –a celulosa- son menos dixeribles cós achegados polas froitas.
Algunhas hortalizas conteñen substancias características, sen valor nutritivo, como é o caso do disulfuro dipropilo das cebolas, responsable de provocaren irritación dos ollos ó cortalas.
Por todas estas razóns, resulta aconsellable o consumo frecuente de verduras e hortalizas, recomendándose unha ración en cada comida. A achega de fibra alimentaria resulta fundamental para unha correcta dixestión e un funcionamento do aparato dixestivo regular. De aí a recomendación de consumir verduras e hortalizas como medida preventiva e paliativa do estrinximento e o cancro de colon.
Cómpre ter presente que o valor nutritivo das hortalizas sofre serias diminucións durante a súa preparación culinaria, maiormente se esta é prolongada e a altas temperaturas. A cocción, sendo imprescindible en certos casos, provoca que as vitaminas hidrosolubles pasen á auga de cocción e se perdan. As vitaminas B e C son especialmente sensibles ás altas temperaturas de cocción e a preparacións culinarias prolongadas; a vitamina A resiste ben estes tratamentos, pero pérdese por oxidación ó contacto co aire.
Para reducir ó mínimo estas perdas cómpre extrema-las precaucións tanto no momento da compra como na conservación e nas condicións de preparación na cociña. Recoméndase coce-las verduras e hortalizas enteiras e sen pelar, se for posible. Se o tipo de hortaliza ou a técnica culinaria esixe cortala, aconséllase facelo en anacos grandes, deste xeito redúcese a superficie en contacto coa auga e, simultaneamente, a perda de nutrientes por dilución nesa auga. Tamén, utiliza-la mínima cantidade de auga posible (mellor, cociñalas ó vapor) e busca-la forma de aproveitala, cociñar en recipientes pechados e só durante o tempo xusto para que o alimento quede tenro, colocóandoas directamente na auga fervendo; e evitar requenta-lo prato.
Comercialización
miniatura|250px|Verduras e hortalizas á venda A forma máis habitual da venda das hortalizas é en fresco, se ben poden atoparse no mercado noutras moitas formas: en conserva, conxeladas, fermentadas, preparadas para o consumo etc. No caso da venda en fresco deben cumpri-las Normas de Calidade establecidas para cada especie que, en xeral, prohiben a venda de produtos sucios, rotos, desiguais, mazados, con balor ou con colores e sabores anómalos. No envase exposto á venda ou sobre unha táboa colocada sobre o produto debe consta-la seguinte información obrigatoria:
Outras presentacións
Como xa se dixo, as hortalizas poden someterse a diferentes tratamentos e transformacións para obter distintos produtos derivados que aumentan o tempo de conservación á vez que engaden outras propiedades gastronómicas.
Pidre, Solbeira de Limia, Xinzo de Limia
Pidre é un lugar da parroquia de Solbeira de Limia, no concello ourensán de Xinzo de Limia, na comarca da Limia. No ano 2022 tiña 31 habitantes, dos cales 15 eran homes e 16 mulleres.
Veo universal
En micoloxía, o veo universal é unha estrutura que envolve todas ou a meirande parte das lamelas do fungo. Por exemplo, no caso do agárico Agaricus bisporus, cando o fungo aínda está inmaturo, momento no que podería parecer un fungato, está protexido por esta estrutura con forma de ovo. O veo finalmente crebará e espallará polo fungo crecente, mais xeralmente deixa evidencias da súa forma con algúns restos como a volva, unha estrutura con forma de cunca na base do estipe, así como restos sobre o chapeu ou píleo. Esta característica é moi importante dende o punto de vista da identificación de cogomelos bravos, por mor a que é doada de ollar. Dende o punto de vista taxonómico tamén é relevante, xa que case sempre que aparece, significa que o fungo pertence á familia das Amanitaceae. Isto ten especial importancia por mor do elevado número de especies velenosas que pertencen a esta familia.
Eustatismo
O eustatismo é a variación do nivel do mar respecto aos continentes, supostamente inmóbiles.
Valaquenta
Valaquenta é o segundo relato que aparece na obra O Silmarillion, unha colección de mitos ficticios escritos por J. R. R. Tolkien e publicados en forma abreviada e condensada polo seu fillo Christopher Tolkien en 1977.
Adam Clayton
Adam Charles Clayton, nado o 13 de marzo de 1960, é un músico coñecido por ser o baixista da banda irlandesa de rock U2. Viviu no condado de Dublín dende que a súa familia se trasladou a Malahide en 1965, cando tiña cinco anos. Clayton é coñecido polo seu baixo en temas como "New Year's Day", "Bullet the Blue Sky", "With or Without You", "Mysterious Ways", "Get on Your Boots" e "Magnificent". O seu traballo en No Line on the Horizon foi citado como a súa mellor contribución ao baixo. Adam ten traballado tamén en varios proxectos en solitario ao longo da súa carreira, como o seu traballo co seu compañeiro Larry Mullen Jr. no tema da película de 1996 Mission: Impossible. Clayton, como parte de U2, leva gañados 22 premios Grammy.
Valaquenta
Non é exactamente unha historia en si mesma xa que non hai secuencias nin accións. Valaquenta é como unha listaxe ou pé de páxina moi extenso no que se explican as características persoais de cada divindade maior do universo de Tolkien. Estas divindades son as chamadas Valar e Maiar.
Eustatismo
O fenómeno pode ter varias causas. A principal reside nas variacións que pode experimentar o volume total das augas contidas polas cuncas oceánicas, por mor dos cambios climáticos, especialmente os máis importantes e de longo período, representados pola alternancia das glaciacións e interglaciares. O exemplo da glaciación de Würm é revelador: durante ese período a masa das augas marítimas evaporadas e paseniñamente conxeladas sobre os continentes fixo baixar o nivel dos mares nuns 120 m. A ese glacioeustatismo poden sumarse os efectos do termoeustatismo: o arrefriamento das augas marítimas provoca a súa contracción en proporcións considerábeis, xa que 1 °C en máis ou en menos da temperatura media dos mares provoca, respectivamente, unha elevación ou un descenso de 2 m. do seu nivel xeral.
Tamén existe un eustatismo diastrófico, debido ás deformacións tectónicas das cuncas dos océanos tralo fenómeno xeofísico do diastrofismo. Así é como a elevación dunha cordilleira submarina desaloxa un volume similar de auga por enriba do nivel anterior.
War of the Worlds (filme de 2005)
War of the Worlds é un filme estadounidense dirixido por Steven Spielberg que foi estreado no 2005. Está baseado no libro A guerra dos mundos de H.G. Wells.
Paul Ricoeur
Paul Ricoeur, nado en Valence o 27 de febreiro de 1913 e finado en Châtenay-Malabry o 20 de maio de 2005, foi un filósofo e antropólogo francés, coñecido polo seu intento de combinar a descrición fenomenolóxica coa interpretación hermenéutica.
Traxectoria
Foi profesor nas universidades de Estrasburgo, París, Nanterre e Chicago. Se ben é certo que é o principal representante da hermenéutica en Francia con especial atención ás cuestións éticas.
A súa extensa obra Filosofía da vontade, propón o modelo exemplar dunha fenomenoloxía existencial. A súa segunda obra, Finitude e culpabilidade, trata da fenomenoloxía do mal cunha penetración sen paralelo no século XX. Ricoeur amplía o campo tradicional da hermenéutica nunha interpretación dos símbolos primixenios: falta, pecado e culpa, e dos mitos do mal. E no "ensaio sobre Freud" titulado Sobre a interpretación integra, ademais, a psicanálise.
As expresións simbólicas
As expresións simbólicas encóntranse sobre todo en certos textos (tradicións mitolóxicas e relixiosas, literatura...), pero tamén na vida cotiá (soños, fantasías, expresións neuróticas...). Ricoeur interesouse tanto por unhas como polas outras, pero máis en particular pola simboloxía bíblica (por exemplo, a mancha como símbolo do pecado).
Como filósofo, Paul Ricoeur mantén a súa adhesión á reflexión. Pero pensa que non se deben aceptar sen máis os datos da conciencia inmediata. A transparencia do cogito e do pensamento que pretende captarse e coñecerse con inmediatez é ilusoria. Para coñecerse, a conciencia ten que considerar as súas expresións empíricas, os signos polos cales se manifesta, tanto individual como colectivamente.
A hermenéutica da sospeita e a hermenéutica da revelación
A produción de símbolos, e ao mesmo tempo a hermenéutica, son bifacéticas. O símbolo pode servir para disimular ou para revelar. A funcións disimuladora require unha hermenéutica desmistificadora e mantén a sospeita respecto de toda expresión simbólica, percibida sempre como a máscara dun desexo, unha intención ou unha significación non confesada.
A función reveladora ou de manifestación require, pola súa parte, unha hermenéutica do desvelamento progresivo que intenta traducir un sentido profundo, non inconfesable, pero inefable. Esta hermenéutica aliméntase do sentido do sagrado, un sentido para cal expresión faltan conceptos e termos adecuados.
Ricoeur practicou ambas hermenéuticas.
A hermenéutica desmistificadora encontra exemplar ilustración na psicanálise freudiana, pero procede máis globalmente dos tres mestres da sospeita: Nietzsche, Marx e Freud. A hermenéutica psicanalítica é redutora e regresiva, practica unha "arqueoloxía do suxeito", reduce todas as significacións, psicolóxica e culturalmente elaboradas, á significación única do desexo sexual, é dicir, ao sen sentido dunha pulsión. Non ofrece, en definitiva, ningún sentido, ningunha orientación, ningunha finalidade positiva. Polo contrario, é destrutora de normas e valores.
A hermenéutica da manifestación remite á fenomenoloxía das relixións. É a interpretación do simbolismo sagrado, que apunta á preservación e a restauración do sentido e do valor. Ofrece un sentido no cal o alcance é fundamentalmente escatolóxico, pois concirne aos fins últimos (certos, pero non definibles á perfección, de onde a necesidade da simbolización) da humanidade e do espírito. Polo tanto, é progresiva, segundo unha intención case profética: relevación do Sentido.
Estas últimas precisións permiten presaxiar a resposta que Ricoeur aporta ao problema da dualidade da hermenéutica, problema que é toda unha interpelación á reflexión filosófica.
A articulación das dúas hermenéuticas
A dualidade da hermenéutica enuncia un problema en si mesmo hermenéutico ou "metahermenéutico", posto que se trata dun problema de dobre sentido. ¿Como articular as dúas hermenéuticas? ¿Son irredutiblemente distintas e opostas? ¿Ou ben é posible unha reconciliación mediante a suxestión, por exemplo, de que a hermenéutica da sospeita non é outra cousa que o paso obrigado -a proba crítica e desmistificadora previa, a redución das ilusións e dos ídolos- con vistas á hermenéutica da relevación?
Ricoeur, que é un filósofo cristián, inclínase cara esta última hipótese. Practicar unicamente a hermenéutica da sospeita e pretender analizar o sentido do sagrado como mera máscara do desexo, correspondería a unha actitude nihilista, cega a unha parte esencial da experiencia humana. Levar ao extremo os pensamentos da sospeita invita, en realidade, a sospeitar deles mesmos e a recoñecer que non posúen a última palabra. En última instancia, a hermenéutica é positiva, afirmativa do sentido, encontro do valor, incluso cando a expresión sexa alusiva, parcial e imperfecta. Segundo Ricoeur, a hermenéutica sinala en dirección a unha ontoloxía (talvez unha teoloxía), un Sentido do Ser, que é un Espírito, e que o concepto e o termo propio non conseguen captar de todo. Pero o traballo de explicitación conceptual e de teorización, de interpretación-tradución filosófica dos símbolos, non ten absolutamente nada de ridículo. Ricoeur non pretende "superar" a filosofía: só se nega a identificala coa reflexión pura da conciencia. Abandonada a súa inmediatez, a conciencia queda baleira, exclusivamente crítica, negativa.
En conclusión, a filosofía, no seu paso pola hermenéutica, aliméntase de símbolos. Por outra parte, a hermenéutica desmistificadora, que de bo grado practica a filosofía dos séculos XIX e XX, debe interpretarse como unha etapa ou un medio con vistas á hermenéutica da restauración do sentido, máis alá do nihilismo.
Hermenéutica versus estruturalismo
A filosofía hermenéutica de Ricoeur non está exenta de preocupacións metodolóxicas e epistemolóxicas. O problema da dualidade hermenéutica é de natureza metodolóxica e enuncia cuestións epistemolóxicas. Así, a propósito da psicanálise, volve presentar o problema da articulación do entender e o explicar. En efecto, os fenómenos psicanalíticos sitúanse no punto de conexión das pulsións (que son forzas biolóxicas e dependen da explicación causal) e das representacións (fantasías, soños) que pertencen á orde do sentido e requiren interpretación.
Non obstante, Ricoeur sumarase ao debate relativo á oposición entre entender e explicar a propósito doutro campo das ciencias humanas: a antropoloxía e a etnoloxía, fundado por Lévi-Strauss segundo o método estruturalista. A lingüística converteuse en certo modo en paradigma das ciencias humanas que, sobre todo durante os anos 60 e en reacción ao existencialismo, declararanse estruturalistas. O movemento afectou en particular á filosofía (Louis Althusser, Michel Foucault), pero tamén á psicanálise (Jacques Lacan) e á crítica literaria (Roland Barthes).
En realidade, o asento filosófico do estruturalismo é pouco preciso. Falouse moito dun pensamento da "fin do suxeito" e da "fin do home". É verdade que o estruturalismo destrúe a imaxe moderna do home, ser libre, voluntarista, consciente, autor responsable das súas palabras e dos seus xestos. Tamén é verdade que as análises estruturalistas, que pretenden atribuír ao home un saber obxectivo sobre si mesmo, non parecen abrir ningunha esperanza propiamente humanista de emancipación, de asunción voluntaria e eficaz da humanidade por si mesma, de acción sobre as estruturas que se considera escravizantes.
O estruturalismo parece fundamentalmente redutor; remite a forzas e causas, a cristalizacións, todo aquilo desprovisto absolutamente de sentido "humano". Leva a estruturas na cal a orixe é continxente, pero nas que a necesidade imponse a partir do momento no que se presentan concretamente.
O máximo de sentido que o estruturalismo parece capaz de conceder é o dos xogos do poder e do desexo, que subministran a enerxía motriz das estruturas inconscientes. O poder e o desexo son as manifestacións antropolóxicas elementais de forzas e de causas. Calquera outro sentido parece absolutamente ilusorio. Polo tanto, o estruturalismo parece fundamentalmente rebelde a toda asimilación, a toda redención dialéctica ou hermenéutica, a toda restauración do sentido e da finalidade como irredutíbeis ao xogo cego das forzas e das causas. O estruturalismo francés ilustra un dos cumios do que se denomina "crise do sentido e dos valores"; é típico do nihilismo contemporáneo.
O estruturalismo dominou o pensamento francés durante máis dunha década a partir dos anos 60. Estableceu múltiples e moitas veces inesperadas complicidades con outras correntes ideolóxicas e filosóficas, como o marxismo (Louis Althussser) ou a fenomenoloxía (Maurice Merleau-Ponty). Eran alianzas parciais e non exentas de profundas diferenzas. O estruturalismo tamén influíu, en diversa medida, nalgunhas das personalidades filosóficas máis relevantes: Gilles Deleuze, Jacques Derrida, Michel Foucault. Só as correntes do pensamento xurdidas do existencialismo espiritualista relixioso ou próximas ao mesmo tempo (sobre todo do personalismo cristián) mantivéronse á marxe desta influencia. Neste último sector colócase o pensamento de Paul Ricoeur. A súa análise crítica do estruturalismo expresouse principalmente na revista Esprit durante os anos 60 e levouno a unha polémica con Claude Lévi-Strauss.
A hermenéutica tamén é fundamentalmente histórica: comprender un acontecemento é ser capaz de situalo nun relato que teña sentido. A historia, a tradición, a narración, son o lugar onde pode vivir o sentido. Esa vida do sentido esixe a continuidade dun fío que una o presente ao pasado máis afastado e que é necesario prolongar nunha invención do porvir. Precisamente nesta incansábel operación de recuperación e de tecido, que é o que permite ao todo manterse unido a pesar das diferenzas, consiste a hermenéutica.
A actualidade do pensamento hermenéutico
Por diversas razóns, a corrente hermenéutica reviste unha importancia de primeira orde na paisaxe filosófica do século XX. Ante todo, estableceu dúas relacións complexas (de converxencia parcial e de oposición) coa maior parte das outras correntes: fenomenoloxía, estruturalismo, Escola de Frankfurt, filosofía da linguaxe, posmodernismo...
En segundo lugar, céntrase na cuestión da linguaxe, determinante para a filosofía do século XX. En terceiro lugar, toma posición con respecto á civilización tecnocientífica contemporánea. En resumo, enriquece unha certa imaxe da condición humana na que encontran os seus respectivos lugares a cuestión da linguaxe e a da tecnociencia.
A cuestión da linguaxe
A corrente hermenéutica contribuíu poderosamente a realizar a importancia privilexiada da linguaxe, que é o trazo máis característico da filosofía do século XX. Gadamer sostivo a natureza verbal de toda comprensión, precompresión e interpretación. Subliña a natureza lingüística da tradición, máis precisamente a súa textualidade, pois é escrita. Asimila o devir da historia ao diálogo englobante que a tradición non deixa de establecer consigo mesma por intermedio dos suxeitos falantes, nós. O diálogo hermenéutico é o presente que xera o futuro na continuidade do pasado (pero non a súa pura e simple repetición). Máis aínda: segundo Gadamer, o ser, en termos precisos, é indisociable da linguaxe, pois o home establece unha relación esencial e orixinariamente hermenéutica co que é.
Protosphyraena
Protosphyraena é un xénero fósil de peixes semellantes a un peixe espada, que viviu durante o Cretáceo Superior (Coniaciano-Maastrichtiano). É coñecido a través dos restos fósiles atopados en Europa, Asia e por ser membro da formación Niobrara de Smoky Hill, en Kansas (finais do Coniaciano até comezos do Campaniano). Protosphyraena era un peixe grande, de 2 a 3 metros de lonxitude. Protosphyraena compartiron os océanos cretáceos con réptiles acuáticos, como os mosasauros e plesiosauros, así como outras especies de peixes depredadores extintos. O nome Protosphyraena é un combinación dos termos gregos protos ("antigo") máis Sphyraena, o xénero das barracudas, xa que os primeiros paleontógos confundiron os Protosphyraena como os devanceiros das barracudas. Investigacións recentes amosan que os Protosphyraena non están relacionados coa familia de peixes espada Xiphiidae, senón que pertence á familia extinta Pachycormidae.
Xenocidio camboxano
miniatura|250px|Cranios das vítimas dos Khmer vermellos.
O xenocidio camboxano (en របបប្រល័យពូជសាសន៍) foi obra do réxime maoísta dos Khmer vermellos (en francés: Khmer Rouge ou KR; en khemer: Khmer Krahom), un partido político que gobernou a chamada Kampuchea Democrática entre 1975 e 1979, cunha concepción extremista da revolución.
Baixo a dirección de Pol Pot, o réxime propúxose a creación dun modelo socialista agrario baseado nos ideais do maoísmo e o stalinismo. A súa política caracterizouse pola ruralización forzada dos habitantes dos núcleos urbanos, torturas, execucións masivas, traballos forzados xeneralizados e malnutrición, custando a vida de aproximadamente un cuarto da poboación do país. En cifras concretas, entre millón e medio e tres millóns de camboxanos faleceron. O xenocidio finalizou coa invasión vietnamita. Descubríronse máis de 20 000 fosas comúns, chamadas Campos da Morte. Os principais descubrimentos destas fosas déronse entre 1995 e 1996.
O obxectivo principal dos Khmer vermellos era purificar o país, en similitude ó tentado pola Alemaña nazi, crear unha raza superior ou, como dixo un líder khemer: «a purificación da poboación». Como a maioría das vítimas eran de etnia khmer, a mesma dos seus verdugos, ás veces denomínase ó proceso un "autoxenocidio".
O 2 de xaneiro de 2001, o goberno camboxano aprobou unha lexislación para axuizar un número limitado de dirixentes vermellos. Estes comezaron o 17 de febreiro de 2009. O 7 de agosto de 2014, Nuon Chea e Khieu Samphan foron declarados culpables e sentenciados a cadea perpetua polos seus crimes de lesa humanidade.
Steve Kerr
Stephen Douglas "Steve" Kerr, nado en Beirut (Líbano) o 27 de setembro de 1965, é un ex xogador e adestrador profesional estadounidense de baloncesto, que actualmente adestra os Golden State Warriors da National Basketball Association (NBA). Como xogador, tras formarse na Universidade de Arizona, formou parte dos Phoenix Suns, Cleveland Cavaliers, Orlando Magic, Chicago Bulls, San Antonio Spurs e Portland Trail Blazers, conseguindo un total de cinco aneis de campión, tres cos Bulls e dous cos Spurs, nas súas quince temporadas como profesional. Kerr, xunto con Frank Saul, son os únicos xogadores da historia da NBA en gañar dous títulos de forma consecutiva con diferentes equipos. Actualmente é o xogador con mellor porcentaxe de acerto en lanzamentos de 3 da historia da NBA cun 45,4%. Como adestrador é o único da historia de competición en conseguir un balance de "30-5" no seu primeiro ano ao cargo, levándose ese mesmo ano ademais o anel de campión.
Universidade
Kerr comezou a súa carreira universitaria en 1984, na Universidade de Arizona. En 1986 foi incluído na selección de baloncesto dos Estados Unidos que participaría no Mundial de baloncesto de España, onde conseguiron levar a medalla de ouro tras derrotar á Unión Soviética nunha apertada final. Coa súa universidade conseguiu chegar á Final Four en 1988. Acabou os seus estudos cunhas medias de 11,2 puntos e 3,4 rebotes por partido.
Profesional
Foi elixido no Draft de 1988 polos Phoenix Suns nunha posición moi baixa, a 25 da segunda rolda. Kerr foi un xogador de banco, que se converteu nun auténtico especialista nos lanzamentos de 3 puntos, aproveitando ao máximo os poucos minutos dos que dispuña con frecuencia na cancha. Só estivo unha tempada en Arizona, sendo traspasado ao ano seguinte a Cleveland, onde comezou a demostrar ao mundo as súas calidades como lanzador de longa distancia, roldando ou superando desde entón o 50% de acerto desde a liña de 3, algo que acadaron moi poucos xogadores en toda a historia da liga. Estivo en Ohio tres tempadas e media, terminando a última delas nas filas dos Orlando Magic. Ao ano seguinte, na tempada 1993-94, asinou polos Chicago Bulls, onde coincidiría con Michael Jordan, Scottie Pippen, Dennis Rodman ou Toni Kukoč. Con eles logrou 3 campionatos da NBA consecutivos.
Adestrador
Sen experiencia como asistente, sendo analista televisivo desde a súa retirada, os Golden State Warriors ofrécenlle o posto de "adestrador xefe", gañando a batalla a outros equipos interesados nel como eran os New York Knicks. O 3 de xaneiro, Steve Kerr convértese no primeiro adestrador "rookie" en lograr un balance de 30-5 no seu inicio en toda a historia da NBA. O seu éximo como adestrador no seu primeiro ano levouno a ser noameado adestrador do equipo da Conferencia Oeste do All-Star de 2015.
Carambola
200px|miniatura|Carambola. A carambola é o froito da caramboleira (Averrhoa carambola ; Oxalidaceae), unha árbore ornamental de pequeno porte, de flores brancas e purpúreas, largamente usada como planta de arborización de xardíns e leiras. Orixinaria da India, e moi coñecida na China, foi introducida no Brasil en 1817. Plantada en case todo o territorio nacional do Brasil, comeza a producir froitos en torno de catro anos de existencia, dando unha media de douscentos froitos, podendo durar de cincuenta a setenta anos. A froita parece unha estrela cando é cortada e ten cinco gomos.
Características
É considerada unha froita de horta, pois o seu cultivo non é feito en escala, sendo producida só en leiras, granxas e pomares de facendas. É moi popular no nordés brasileiro.
Luis Bazal
Luis Bazal Rodríguez, nado en Cerecinos de Campos (Zamora) o 5 de xullo de 1905 e finado en Roses o 17 de xaneiro de 1993, foi un mestre e escritor galego.
Carambola
Características
Pode ser consumida ao natural ou nos preparados de xeleas, caldas, zumes e compotas. Cortada en faixas e deixada no lume baixo con azucre, fica case da mesma consistencia e sabor do doce de ameixa negra. Na India e na China son moi consumidas como sobremesa, así como as flores e os froitos verdes, que son utilizados nas ensaladas.
Luis Bazal
Traxectoria
Nado en Cerecinos de Campos onde exercía como médico o seu pai. A familia trasladouse a Madrid e cando morreu o pai, asentouse en Verín. Luis Bazal fíxose mestre e iniciou a súa actividade profesional en 1933 na escola de Correchouso (Laza). Xunto con Losada, Celso Blanco e Perdiz acabaron coa hexemonía da UGT e implantaron a CNT en Verín (1933). Detido en outubro de 1934, cando era mestre en Correchouso, permaneceu preso dous meses e foi trasladado a Pidre (Solbeira de Limia) como represalia pola súa participación nos movementos sindicais dos carrilanos. Durante o curso 1935/36 foi destinado a San Mamede de Palmés, nesa escola distinguiuse polo seu papel de dinamizador dos movementos asociativos entre veciños e labregos, militou na FAI local e organizou a CNT, ademais de formar parte da Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense (ATEO).
Carambola
Características
As persoas portadoras de insuficiencia renal non poden comer carambola, pois esta froita posúe unha toxina natural que non é filtrada polo ril destas persoas, ficando retida no organismo e atinxindo o cerebro, podendo levar inclusive á morte. Os síntomas de intoxicación son depresión, confusión mental, convulsións e coma. Os portadores de diabetes deben consultar co médico antes de a comer, pois poden sufrir de insuficiencia renal e non o saberen.
Luis Bazal
Traxectoria
En maio de 1977 regresou a España, vivindo un ano en Barcelona e outro en Roses (provincia de Xirona).
Equiocio
Equiocio é un evento multidisciplinar cun eixe no mundo dos cabalos que se celebra en Covas desde 1992. Nel desenvólvense competicións que abarcan múltiples disciplinas relacionadas co deporte pero tamén coa industria ecuestre e que ten como complemento unha gran oferta de lecer dirixida a toda a familia.
En 2017, o mesmo escenario, representa o nacemento dun novo Equiocio, con máis deporte, máis actividades, máis natureza, máis conciencia ... 26 anos avalan este evento que foi pioneiro no seu formato, que combina o deporte coa cultura, o turismo, o lecer e a súa crecente participación con diferentes organizacións cun obxectivo común. Cun programa de actividades que serven de polo de atracción para persoas de todas as idades, especialmente para os miles de nenos que participan nos diferentes talleres cada ano, converténdose nunha das principais obras de Equiocio, que representa a a contratación dun gran número de familias.