cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio do Xapón de 1988
Resumo da carreira
Cos pneumáticos lisos nunha pista que agora estaba mollada, Senna xesticulaba para que detiveran a carreira, pero isto non sucedeu. A carreira esgotou toda a súa distancia e Senna liderou ata a meta diante de Prost. Honda se deleitó cun 1-2 na súa terra natal. Boutsen ocupou o terceiro lugar, mentres que Berger recuperouse ao cuarto lugar, Nannini tivo que conformarse coa quinta posición. Patrese terminou en sexto, e sétimo foi Nakajima.
Coa vitoria na carreira, Senna asegurou o Campionato Mundial. Debido ao sistema de puntuación en 1988, Prost só podía sumar tres puntos máis para o seu total en caso de gañar en Australia, o que lle daría 87 puntos en total. Se Senna non anotaba empatarian a puntos, pero Senna aínda gañaría o título, por ter máis vitorias (8 a 7). A vitoria no Xapón tamén foi a oitava vitoria da tempada, que superou a marca de triunfos totais nunha soa tempada, anteriormente en mans de Jim Clark e Prost.
La Voz de Oleiros
La Voz de Oleiros foi un periódico editado en Oleiros (Vilalba) entre 1922 e 1925.
Diego López Rodríguez
Diego López Rodríguez, nado en Paradela o 3 de novembro de 1981, é un futbolista galego, que xoga de porteiro no Rayo Vallecano. Formado na canteira do Lugo, fichou no ano 2000 polo Real Madrid, para xogar primeiro nos seus dous filiais e logo no primeiro equipo, onde apenas tivo protagonismo debido á competencia de Iker Casillas. Entre 2007 e 2012 militou no Villarreal, onde foi titular indiscutible e onde se converteu no gardameta con máis encontros oficiais da historia do club.
Tras un breve paso polo Sevilla regresou ao Real Madrid, quitoulle a titularidade a Casillas e participou na conquista da décima Liga de Campións para o club. A continuación xogou dúas tempadas no Milan, sendo titular na primeira delas pero perdendo dita condición na segunda, trala irrupción de Gianluigi Donnarumma. Pasou entón a xogar no Espanyol, no que militou ata os 40 anos, gañando un Trofeo Zamora de Segunda División e converténdose nun xogador histórico do club.
Foi internacional coa selección española nun partido amigable ante Macedonia en 2009.
Inicios
Comezou a xogar ao fútbol no seu Paradela natal e colocouse por primeira vez de porteiro mentres xogaba nun equipo de fútbol 7 chamado Euromoble. En 1993 entrou na sección de fútbol sala da Sarriana, en categoría infantil, onde xogaba como defensa central e porteiro suplente.
Lugo
En 1994 entrou na canteira do Lugo, e alí o adestrador Kubala colocouno definitivamente na portería. Tras seis anos nas categorías inferiores do club albivermello, o 5 de xaneiro do ano 2000 debutou co primeiro equipo na Segunda División B. Foi nun encontro ante o Páraja-Playas, no que o adestrador Fabri lle deu entrada no minuto 15 trala expulsión do gardameta titular, o histórico José Domínguez, e no que acabou encaixando catro goles. Disputou un segundo partido co Lugo catro meses despois, saíndo de titular ante o Sporting de Gijón B.
Filiais
No verán de 2000 fichou polo Real Madrid para xogar no seu segundo filial, o Real Madrid C. Foi o gardameta titular do equipo na tempada 2000/01 na Terceira División, mentres que na seguinte saíu cedido ao Alcorcón, da Segunda División B, onde non contou con ningún minuto, sendo o porteiro titular David Criado. Regresou ao Real Madrid C para a campaña 2002/03 e a continuación pasou dous anos no Real Madrid Castilla, con López Caro como adestrador. No primeiro apenas dispuxo de minutos, pero na tempada 2004/05 xogou 32 encontros e conseguiu o ascenso a Segunda División. Esa mesma campaña chegaron as súas primeira convocatorias co primeiro equipo, pero sen debutar en partido oficial.
Primeiro equipo
No verán de 2005 deu o salto definitivo ao primeiro equipo e converteuse no segundo gardameta do Real Madrid, por detrás de Iker Casillas. O 6 de decembro de 2005 debutou co equipo na Liga de Campións, nunha derrota por 2-1 diante do Olympiacos no estadio Georgios Karaiskakis, no que foi tamén o primeiro partido de López Caro no banco do club branco.
Esa mesma campaña foi titular en tres partidos da Copa do Rei e o 30 de abril de 2006 fixo o seu debut na Primeira División, nun partido ante Osasuna no Reyno de Navarra, no que entrou nos minutos finais trala expulsión de Casillas. Foi titular na seguinte xornada ante o Racing de Santander no Sardinero.
Top10
A Liga Italiana de Rugby, chamada dende o 2010 Campionato Nazionale di Eccellenza, e anteriormente Super 10, é a competición de maior categoría a nivel de clubs do rugby italiano.
Diego López Rodríguez
Primeiro equipo
Na tempada 2006/07 foi novamente suplente de Casillas. Non tivo minutos no campionato de liga, que terminou con vitoria madridista, pero foi titular nos partidos da Copa do Rei e nun encontro da Liga de Campións ante o Dynamo de Kíiv.
Villarreal
No verán de 2007 foi traspasado ao Villarreal CF por seis millóns de euros. Empezou a tempada 2007/08 como suplente de Sebastián Viera, aínda que finalmente logrou desprazalo da titularidade, acabando a campaña con 34 partidos disputados. Ao termo da competición o Villarreal logrou un histórico subcampionato de liga e Diego López foi elixido pola UEFA como o porteiro revelación do campionato.
Top10
Características
O primeiro campionato italiano foi no ano 1929 e nel participaron 6 dos 16 equipos existentes daquela en Italia. En 2002, o campionato italiano foi reestruturado de xeito que os 10 equipos máis fortes tomasen parte na nova competición chamada Super 10 e as antigas Series A se converteran na segunda división do rugby italiano. A competición comeza en setembro e remata en maio. Tras unha competición a dobre volta (con partidos na casa e fora), os catro mellores pasan a uns play-offs que deciden cal é o campión, ademais aquel equipo que remata como pechacancelas trala tempada regular, baixa á Serie A. Do mesmo xeito, ó cabo da tempada regular, eses 4 equipos que lideran a táboa competirán o seguinte ano fronte a equipos doutros países europeos, tomando parte na European Challenge Cup.
Diego López Rodríguez
Villarreal
Na tempada 2008/09 consolidouse como gardameta titular do submarino amarelo e converteuse nun dos porteiros máis destacados do fútbol español, feito que lle abriu as portas da selección española. Titular indiscutible, encadeou 121 xornadas de liga consecutivas defendendo a portería do club castellonenco entre 2007 e 2012, cifra que ningún futbolista conseguira no século XXI, e que foi superada uns anos despois por Iñaki Williams. Xogou un total de cinco tempadas no Villarreal, nas que disputou dúas edicións da Liga de Campións e tres da Europa League. Deixou o club amarelo en 2012 como o porteiro con máis partidos oficiais da historia do club (230), marca que mantivo ata 2021, cando foi superado por Sergio Asenjo.
Sevilla
O 22 de maio de 2012, o Sevilla anunciou a fichaxe de Diego López por 3,5 millóns de euros, nun contrato por cinco anos. Con todo, xogou só media tempada no club andaluz, compartindo a titularidade con Andrés Palop.
Top10
Información Xeral
As cidades de Parma (na que xogan o Crociati Rugby e o GranDucato Parma Rugby) e Roma (na que xogan o SS Lazio Rugby e o Rugby Roma Olimpic) son as únicas cidades que teñen dous equipos na actualidade. Os clubs Treviso, Viadana e Calvisano teñen dominado o campionato italiano durante os derradeiros anos, aínda que ningún deses 3 clubs compiten xa no torneo.
Diego López Rodríguez
Real Madrid (2ª etapa)
O 25 de xaneiro de 2013 o Sevilla e o Real Madrid chegaron a un acordo para o traspaso do gardameta, que regresou así ao club madrileño para suplir a baixa de Iker Casillas, mancado nunha man. O seu bo rendemento e as súas destacadas paradas na vitoria por 1-2 sobre o Manchester United en Old Trafford, fixeron que o adestrador José Mourinho o mantivera como titular trala recuperación de Casillas. Na seguinte tempada chegou ao banco o italiano Carlo Ancelotti, que decidiu manter a Diego López como meta titular nos partidos de liga e a Casillas nos de Copa do Rei e Liga de Campións. Aínda así, o lucense xogou un partido da Liga de Campións ante o Galatasaray, competición que o equipo branco acabou conquistando, xunto á Copa do Rei.
Top10
Información Xeral
O rugby italiano evolucionou ó longo do tempo; os clubs están mellor equipados, mellor organizados e adestran mellor ós seus xogadores. Hai máis cartos dos patrocinadores e xogadores estranxeiros (algúns dos cales xogan representando a Italia coa súa selección grazas ás normas da IRB ó respecto) que teñen mellorado o nivel competitivo da liga. En 2005 a Federación Italiana de Rugby (FIR) decidiu introducir unha norma pola que se obrigaba ós equipos a convocar polo menos a 12 xogadores italianos dos 22 que cada equipo leva a cada partido. Isto foi un esforzo para evitar que os mellores xogadores italianos emigraran para xogar en Francia, cuxo campionato é moito máis forte e profesional que o italiano, e deixar así de depender dos clubs franceses para facer as aliñacións da selección italiana.
Diego López Rodríguez
Milan
En agosto de 2014 foi traspasado ao Milan, co que debutou na Serie A na primeira xornada da tempada 2014/15, nun partido contra a Lazio, no que lle parou un penalti a Antonio Candreva. Foi titular durante o resto da tempada, excepto en varias xornadas que causou baixa por lesión. Comezou como primeiro gardameta tamén na seguinte campaña, pero trala oitava xornada, o adestrador serbio Siniša Mihajlović preferiu darlle unha oportunidade a Gianluigi Donnarumma, de 16 anos, cuxas grandes actuacións deixaron ao galego sen poder disputar máis partidos co club lombardo.
Top10
Información Xeral
No canto de acadar que máis cantidade de medios de comunicación se preocuparan do rugby, os equipos italianos que competían na Heineken Cup e na European Challenge Cup seguiron a perder fronte a equipos ingleses e franceses, así como fronte ós equipos das provincias e rexións de Irlanda e Gales que xogan na Liga celta. Debido a isto, suxeriuse hai uns anos que os equipos italianos entrasen na Liga Celta.
Diego López Rodríguez
Espanyol
Ante a falta de minutos en Italia, no verán de 2016 foi cedido ao Espanyol, regresando así á liga española. No equipo dirixido por Quique Sánchez Flores fíxose rapidamente coa titularidade e na seguinte tempada pasou a ser xogador en propiedade do club. Nos seguintes anos mantivo un alto nivel de xogo, estableceu un novo récord de minutos sen encaixar un gol para un porteiro do club (586) e participou na histórica xeira do Espanyol de partidos europeos invicto, no que superaron os 21 do Ajax.
Top10
Información Xeral
O 2008 foi unha sorpresa positiva nas competicións europeas, dado que os equipos italianos, agora cuns maiores orzamentos, chegaron a gañar a algúns equipos franceses da parte baixa da táboa, co que semellaba que o nivel do Super 10 evolucionaba para ben.
Diego López Rodríguez
Espanyol
Viviu un descenso a Segunda División na tempada 2019/20 e na seguinte, xa con 39 anos, foi o gardameta menos goleado da categoría de prata, encaixando só 25 goles en 40 partidos e contribuíndo ao ascenso do club como campión de Segunda. Na tempada 2021/22 foi o porteiro titular en 36 dos 38 partidos de liga, con notables actuacións, a pesar do cal, o club non renovou o seu contrato, feito que colleu por sorpresa ao xogador. Deixou o equipo barcelonés despois de 213 partidos e con status de futbolista histórico do club.
Rayo Vallecano
En xullo de 2022 anunciouse a súa fichaxe polo Rayo Vallecano.
Top10
Información Xeral
Na tempada 2010-2011 producíronse os trocos mais salientables na competición. Co obxectivo de que a selección italiana de rugby (que toma parte no Torneo das Seis Nacións) acade unha maior competitividade e que os xogadores italianos non teñan que emigrar ó estranxeiro para competir ó máximo nivel, a Federación Italiana de Rugby e a Magners League chegaron a un acordo para que 2 equipos italianos participen por primeira vez na prestixiosa competición británica, unha das 3 ligas mais poderosas de Europa, que ata entón só estado composta por equipos de Irlanda, Escocia e Gales. Ó primeiro propúxose que unha franquía coa sede en Roma e que xogase como local no Stadio Flaminio fose elixida para participar na Magners League, pero non se chegou a un acordo. A proposta dunha franquía con sede en Viadana si acadou o acordo das institucións e dos clubs implicados, de tal xeito que, co nome de Aironi Rugby, esta franquía debutou na tempada 2010-2011 da Magners League, o que supuxo o abandono do Rugby Viadana da Liga Italiana de Rugby. Sendo incapaces de organizar a creación dunha franquía en Roma, propúxose que fose o Benetton Treviso o que accedese á outra praza restante para competir na Magners League, aceptando o club de Véneto, o que supuxo a súa saída da Liga Italiana.
Kasugai
Kasugai (春日井市, かすがいし, Kasugai-shi) é un concello da prefectura de Aichi no Xapón. Está situado na parte Tōkai da rexión de Chūbu, e ó norte da prefectura, na zona da provincia histórica de Owari, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 92,71 km² e a poboación de 302.885 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 3.270 h/km².
Diego López Rodríguez
Selección galega
En 2005 foi convocado por Arsenio Iglesias e Fernando Vázquez para a selección galega, recuperada tras décadas de inactividade. Foi titular no partido inaugural ante o Uruguai no estadio de San Lázaro e participou tamén nos seguintes tres encontros, ante Ecuador, o Camerún e Irán.
Selección española
O 20 de marzo de 2009, o seleccionador nacional español, Vicente del Bosque, convocouno por primeira vez para dous partidos da selección española contra Turquía, correspondentes á clasificación para o Mundial de 2010, aos que acudiu como terceiro porteiro. Tamén como terceiro porteiro, estivo entre os 23 elixidos para disputar a Copa Confederacións 2009 en Suráfrica. Con todo, non debutou ata o 12 de agosto de 2009, nun amigable contra Macedonia no estadio Filipo II de Skopje, no que entrou como substituto de Pepe Reina na segunda parte e onde España acabou gañando 2-3.
Kasugai
O concello de Kasugai limita cos concellos de Inuyama, de Komaki, de Toyoyama, de Nagoya, de Seto (son da prefectura de Aichi); e de Tajimi (son da prefectura de Gifu).
Diego López Rodríguez
Vida persoal
O 11 de xuño de 2011 casou en Ponte Sampaio con Iria Otero, coa que tivo tres fillas: Zoe, Bianca e Flavia.
Top10
Información Xeral
Como resultado da entrada de Aironi Rugby e Benetton Treviso na Magners League 2010-2011, o campionato italiano baixa un grao na súa importancia e se converte practicamente nunha liga semi-profesional ou de formación de xogadores, como son a liga galesa, a irlandesa ou a escocesa, que xa pasaron hai uns anos por este transo de depreciación.
Formato
O presente formato das ligas italianas e a súa estrutura é a seguinte:
Campións
Finais dende o 2002:
1 = no tempo engadido
Palmarés por equipos
! Equipo ! Gañadas ! Anos nos que gañou
Marsupilami
O Marsupilami é un personaxe de cómic belga creado por André Franquin en 1952 nas páxinas de Spirou e Fantasio, e que logo obtivo a súa propia serie de álbums, escritos por Greg e Yann e debuxados por Batem, a finais dos 80. Máis tarde, as súas aventuras convertéronse tamén en dúas series de debuxos animados e un videoxogo para Sega Genesis. O nome marsupilami está formado pola xuntanza das palabras marsupial, Pilou-Pilou (o nome francés de Eugene o Jeep, un personaxe de Popeye que a Franquin lle gustaba de neno) e ami, amigo en francés. As aventuras do Marsupilami, orixinalmente en francés, foron traducidas a varios idiomas, entre eles o castelán, o holandés, o alemán e varios idiomas escandinavos.
S. P. L. Sørensen
miniatura
Søren Peter Lauritz Sørensen, nado en Havrebjerg o 9 de xaneiro de 1868 e finado o 12 de febreiro de 1939, foi un químico dinamarqués. A súa grande achega foi a de introducir o concepto de pH.
Spyrydon Lytvynovych
Spyrydon Lytvynovych (en Спиридон Литвинович, en Spirydion Litwinowicz), nado o 6 de decembro de 1810 en Nadrichne (entón parte do Reino de Galicia e Lodomeria, actual Ucraína) e finado o 4 de xuño de 1869 en Lemberg, foi metropolita de Lviv e primado da Igrexa Católica Bizantina Ucraína entre 1864 e 1869.
Trois couleurs: Bleu
Trois couleurs: Bleu (en Trzy kolory. Niebieski) é un filme francés de 1993 escrito e dirixido por Krzysztof Kieślowski. Bleu é o primeiro dos tres filmes da triloxía das Tres cores, baseado nos ideais da revolución francesa: a liberdade, a igualdade e a fraternidade. Foi seguido por Trois couleurs: Blanc e Trois couleurs: Rouge. Segundo Kieślowski, o tema deste filme é a liberdade, especificamente a liberdade emocional, máis que a social ou a política.
Eberardo de Friúl
Eberardo (ou Evrardo), dito o Santo, nado en 820 e finado o 16 de decembro de 866, foi marqués de Friúl. Naceu durante o reinado de Carlomagno e morreu baixo Luís o Piadoso.
Orixes familiares
Era fillo de Unroch de Friúl e de Engeltruda de París, filla de Bigón de París e irmán de Berenguer o Sabio.
Luis José de Orbegoso
Luis José de Orbegoso y Moncada Galindo (* Facenda Chuquisongo, 25 de agosto de 1795 - † Trujillo, 5 de febreiro de 1847) foi un militar e político peruano. Participou a favor da independencia do seu país. Presidente Constitucional do Perú de 1833 a 1836 (aínda que a título provisorio) e Presidente do Estado Nor-Peruano (integrante da Confederación Perú-Boliviana), entre 1837 e 1838. Desenvolveu a súa carreira política durante unha etapa de profunda división social e unha continua guerra civil polo que en varios momentos o seu goberno constitucional coexistiu cos dos militares golpistas Pedro Pablo Bermúdez e Felipe Santiago Salaverry.
Eberardo de Friúl
Educación
Non hai dúbida de que foi estando na Escola Palatina, cando Eberardo comezou a construír unha gran biblioteca que organizou con gran coidado e vontade.
Luis José de Orbegoso
Traxectoria
Luís José de Orbegoso foi fillo de Xusto de Orbegoso e Burutarán e de Francisca Moncada-Galindo e Morais, membros da nobreza colonial asentados na cidade de Trujillo. Por vía materna era descendente dos antigos condes de Olmos.
Eberardo de Friúl
Feitos notábeis
Cando a súa idade lle permitiu levar armas, participou en numerosas expedicións militares. Defendeu o seu país contra a invasión dos búlgaros e expulsounos completamente da Península (825 - 830). En recompensa polos seus servizos, no ano 836 o emperador Luís o Piadoso concedeulle o maior honor posíbel: a man da súa filla, a princesa Xisela, en matrimonio. Entre os ricos dominios do dote da princesa, estaba o Pago de Cysoing, preto de Lille. Pareceulles un lugar agradábel e convertérono nunha das súas residencias habituais.
Luis José de Orbegoso
Traxectoria
Naceu na facenda Chuquisongo, preto de Huamachuco, no actual departamento da Libertad. Militou ao principio como oficial das milicias coloniais, para enrolarse logo ao bando patriota, participando con José de San Martín na guerra da independencia. Foi nomeado Prefecto do departamento da Libertad durante a ditadura de Simón Bolívar. Durante o goberno de José de la Mar participou na guerra contra a Gran Colombia.
Eberardo de Friúl
Feitos notábeis
Eberardo e Xisela decidiron fundar un mosteiro en Cysoing. O proxecto foi longo e difícil e non estaba completo cando morreron os impulsores da súa creación. O mosteiro foi inicialmente consagrado ao Santo Salvador e María (nai de Xesús). Os monxes vivían en comunidade seguindo os preceptos canónicos e con todo o rigor do claustro. A súa principal función era cantar solemnemente na igrexa. Sábese que Eberardo gozaba cantando xunto co coro.
Luis José de Orbegoso
Traxectoria
Tralo derrocamento de La Mar retirouse á súa facenda (1829). Pero retornou á vida pública como deputado por Huamachuco, na Convención Nacional convocada en 1833. Ao concluír o primeiro goberno de Agustín Gamarra foi elixido Presidente provisorio da República en 1833, gañándolle a Pedro Pablo Bermúdez, o candidato preferido de Gamarra.
Eberardo de Friúl
Feitos notábeis
Usou a súa influencia sobre Lotario (o fillo máis vello do Emperador) para atopar o xeito de que o pai e o fillo se reconciliasen. Durante o Concilio de 839, Lotario arrastrouse implorando perdón ao seu pai.
A actividade de Eberardo non se limitou ao Pago de Cysoing, tamén participou libremente nos asuntos doutros territorios e do imperio en xeral. O emperador Luís o Piadoso morreu en 840 e a guerra, unha guerra cruel e desapiadada, estalou entre o emperador Lotario I e os seus dous irmáns, Luís o Xermánico e Carlos o Calvo.
Eberardo lamentou esta loita fratricida e esforzouse por detela. Logo da sanguenta batalla de Fontenay, o 25 de xuño de 841, conduciu o embaixador de Lotario onda os seus irmáns para levar a cabo as negociacións de paz. A conferencia tivo lugar en Milin, preto de Châlons na Champaña. Decidiuse dividir o Imperio entre os tres irmáns. Os negociadores, entre os que se atopaba Eberard, encargáronse de facer unha partición xusta e equitativa. Non foi antes de agosto de 843 cando se presentou o informe aos tres reis en Verdún. As negociacións terminaron e restaurouse a paz entre os tres irmáns.
Luis José de Orbegoso
Traxectoria
Ao producirse a invasión da chamada Expedición Restauradora peruano-chilena, Orbegoso quixo representar o sentimento peruanista e expulsar tanto a bolivianos como a chilenos. Porén, foi derrotado polos restauradores no combate de Portada de Guías (1838). Tras un intento de reconciliación con Santa Cruz, este cominouno a abandonar o país.
Orbegoso saíu ao desterro rumbo a Ecuador. Regresou posteriormente, aínda que xa afastado da vida política activa. Morreu en Trujillo en 1847.
Eberardo de Friúl
Feitos notábeis
Despois de que a guerra terminase e se asinase o tratado de paz, Eberardo marchou con urxencia a Italia, que naquel momento estaba baixo a ameaza dos sarracenos. Estes sarracenos foran chamados no 842 polo duque de Benevento. Supoñían unha ameaza e mesmo chegaron a saquear Roma en varias ocasións. Entón Eberardo, como duque de Friúl, erixiuse como líder de resistencia. A guerra durou ata que terminou o ano 851 coa derrota final dos sarracenos. Este feito supúxolle unha gran reputación como soldado e como líder.
No ano 858 foi enviado a Ulm como embaixador de Luís o Novo, fillo de Lotario, para estar co seu tío, Luís o Xermánico.
Eberardo morreu a finais dese ano (16 de decembro).
Herdanza
De acordo coa súa esposa, a princesa Xisela, Eberardo repartiu as súas posesións entre os seus descendentes vivos. O documento establece un repartimento igual das xoias e dos adornos, os obxectos valiosos da súa capela e os libros da súa biblioteca.
O fillo máis vello, Unroch, recibiu todas as propiedades da Lombardía e Xermania. O segundo, Berenguer, recibiu Annappes cos seus dominios excepto Gruson e as propiedades en Hesbaye e Condrost. O terceiro, Adalardo, recibiu Cysoing, Camphin, Gruson e Somain, con todos os cargos e títulos de Abadía na rexión. O cuarto, Raúl ou Rodolfo, recibiu Vitry-en-Artois e Mestucha, excepto a igrexa de Vitry que foi cedida á abadía de Cysoing.
Ás súas tres fillas, Ingletruda, Judit e Heilwida, deulles outros dominios: Ermen, Marshem, Balghingham, Heliwsheim, Hostrenheim, Luisinga, Wendossa e Engerresteim.
Eberardo tivo tres fillos máis, Eberardo, Alpais e Xisela. Os dous primeiros morreron moi novos, mentres que Xisela non herdou xa que morreu antes de que o seu pai organizase a distribución dos seus bens e propiedades.
Nupcias e descendentes
Casou en 836 coa princesa Xisela, a filla do emperador Luís o Piadoso e, xuntos, tiveron dez fillos:
Selección de fútbol do País Vasco
A selección de fútbol do País Vasco (en Euskal Herriko futbol selekzioa) é un equipo de carácter non oficial organizado pola Federación Vasca de Fútbol, a entidade privada sen ánimo de lucro que xestiona o fútbol no ámbito do País Vasco. A selección acolle a xogadores de todos os territorios vascos, nados na Comunidade Autónoma Vasca, en Navarra ou no País Vasco francés.
Durante a Segunda República xogou baixo as denominacións de Vasconia e Euzkadi. Trala caída do franquismo levou os nomes de "selección de Euzkadi" ou "de Euskadi". En 2007 cambiou a súa denominación a "selección de Euskal Herria" (en éuscaro Euskal Herriko Selekzioa), retomando en 2008, non sen polémica, o antigo nome de "selección de Euskadi".
31 de outubro
O 31 de outubro é o 304º día do ano do calendario gregoriano (305º nos anos bisestos). Quedan 61 días para finalizar o ano.
Acontecementos
miniatura|100px|Constitución española de 1978
Nacementos
miniatura|100px|Carlos Drummond de Andrade miniatura|100px|Peter Jackson miniatura|100px|Beverly Lynne miniatura|100px|J.I.D
Mortes
miniatura|100px|Enriqueta Otero
Outros
Os 366 días do ano
Recreo
Recreo é unha cidade arxentina, situada en Catamarca, situada na rexión noroeste do país, con preto de 10.147 habitantes. É o segundo municipio do Departamento de La Paz. A súa extensión é de 29 km².
Demografía
Os habitantes de Bos Aires son coñecidos como recreínos. Segundo o censo do 2001, a cidade ten unha poboación de 10.147.
Igrexa Memorial Kaiser Wilhelm
miniatura|Kaiser-Wilhelm-Gedächtniskirche en [[1900]]
miniatura|[[Mosaico interior representando a Guillerme II e a súa dona Augusta Victoria]] A igrexa evanxélica luterana Kaiser-Wilhelm-Gedächtniskirche (igrexa en lembranza do emperador Guillerme), coloquialmente coñecida como Gedächtniskirche (igrexa da lembranza), atópase na praza Breitscheidplatz, xunto á avenida de Kurfürstendamm en Charlottenburgo-Berlín (preto do lado suroccidental do Tiergarten).
Despois de ser esnaquizada durante a segunda guerra mundial, conservouse en estado de ruína como memorial. Os restos da igrexa están clasificados como monumento protexido.
Historia
O emperador Guillerme II doou a construción do monumento relixioso para honrar ao seu avó Guillerme I.
Durante a segunda guerra mundial foi bombardeada polos Aliados na Batalla de Berlín.
Arquitectura
A igrexa construíuse entre 1891 e 1895 de acordo aos planos de Franz Schwechten, cun estilo arquitectónico neorrománico segundo o modelo de diversas igrexas románicas de Renania, en especial á catedral de Bonn, de estilo románico tardío, e situada en Bonn. O edificio orixinal causaba grande impresión polas súas cinco torres. A torre principal acadaba os 133 metros, sendo a máis alta da cidade. No seu interior, mosaicos de gran valor lembraban a vida e fazañas do emperador Guillerme I.
Monumento
Pensouse construír dentro das ruínas da igrexa demolida polos bombardeos unha igrexa de cristal. Pero tras un concurso, elixiuse a idea do arquitecto Egon Eiermann, quen propuxo un compendio entre a ruína e unha construción moderna. Mantívose así a ruína da torre, dunha altura de 68 metros, asegurada arquitectonicamente, como monumento conmemorativo contra a guerra, rodeada por un conxunto de catro partes que se construíron entre 1951 e 1961.
Mycobacterium leprae
Mycobacterium leprae, tamén chamada bacilo de Hansen, é unha especie bacteriana tipica principalmente de países tropicais que causa a lepra. É unha bacteria pleomórfica, xeralmente con forma de bacilo, intracelular, aeorobia e ten resistencia ácido alcohol á decoloración (acid-fastness). M. leprae está rodeada por unha característica cuberta cerosa exclusiva das micobacterias. En tamaño e forma é moi semellante a Mycobacterium tuberculosis. Debido á súa grosa cuberta cerosa, M. leprae tínguese con carbol fucsina en vez de coa tradicional tinguidura de Gram.
Con microscopía óptica M. leprae aparece en grupos, en masas arredondadas de células, ou en grupos de bacilos juntos lado con lado. A célula mide de 1-8 μm de lonxitude e de 0,2-0,5 μm de diámetro.
Descubriuna en 1873 o médico noruegués Gerhard Armauer Hansen, que buscaba unha bacteria nos nódulos cutáneos dos pacientes de lepra. O organismo nunca puido ser cultivado con éxito nun medio de cultivo artificial. En vez diso, o que se fai é cultivala nas almofadas plantares dos ratos e máis recentemente en armadillos de nove bandas porque, igual que os humanos, eses animais son sensibles á lepra. Isto pode utilizarse como unha proba de diagnóstico sobre a presenza do bacilo da lepra en lesións corporais sospeitosas de pacientes humanos. A dificultade de cultivar o organismo parece deberse a que é un parasito intracelular obrigado que carece de moitos dos xenes necesarios para unha supervivencia independente. A súa complexa e rara parede celular con ácido micólico, que a fai membro do xénero Mycobacterium, é tamén o que fai que sexa tan difícil de destruír e aparentemente tamén é a razón do súa extremadamente lenta replicación.
M. leprae é sensible á dapsona (diaminodifenilsulfona, o primeiro tratamento efectivo para a lepra descuberto na década de 1940), pero a bacteria foi desenvolvendo resistencia contra este antibiótico. Actualmente non se recomenda unha terapia só con dapsona, senón que a OMS recomenda que se aplique un tratamento multirogas, que inclúe a dapsona, rifampicina e clofazimina. En pacientes que reciben este tratamento, unha alta proporción dos bacilos morre nun breve período sen que haxa un alivio inmediato dos síntomas. Isto suxire que moitos dos síntomas da lepra poden deberse en parte á presenzsa das células mortas.
Xenoma
Mycobacterium leprae ten o tempo de duplicación (rapidez de división) maior de todas as bacterias e foi imposible cultivala no laboratorio. A comparación da secuencia do xenoma de M. leprae coa de Mycobacterium tuberculosis dá unha explicación clara destas propiedades, e mostra un caso extremo de evolución redutiva. Menos da metade do seu xenoma contén xenes funcionais. A deleción e deterioración de xenes parece ter eliminado moitas actividades metabólicas importantes, incluíndo a produción de sideróforos, parte da cadea oxidativa e a maior parte das cadeas respiratorias anaerobias e microaerófilas, e numerosos sistemas catabólicos e os seus circuítos regulatorios.
Completouse recentemente a secuencia xenómica da cepa de M. leprae illada orixinalmente en Tamil Nadu e denominada TN. A secuencia obtívose mediante unha estratexia combinada, empregando análises de secuencias de ADN automatizadas de cósmidos seleccionados e clons de "escopeta" de xenoma completo. Despois de finalizado este proceso, atopouse que a secuencia do xenoma contén 3 268 203 parees de bases (bp), e ten un contido G+C medio do 57,8%, valores moito menores dos que se obtiveron para M. tuberculosis, que son 4 441 529 bp e 65,6% G+C,. Uns 1500 xenes son comúns a M. leprae e M. tuberculosis. A análise comparativa suxire que ambas as micobacterias derivan dun antepasado común e, nun estadio anterior tiveron unhas pozas xénicas de tamaño similar. Unha diminución de tamaño desde un xenoma de 4,42 Mbp, como o de M. tuberculosis, a outro de 3,27 Mbp supón a perda dunhas 1 200 secuencias codificantes de proteínas. Hai evidencias de que moitos dos xenes que estaban presentes no xenoma do antepasado común de ambas se perderon por recombinación no xenoma de M.leprae.
A información sobre o xenoma completo pode ser útil para desenvolver novas probas cutáneas de diagnóstico, para comprender os mecanismos polos que se producen danos nos nervios e a resistencia a drogas e para identificar novas dianas de drogas para o deseño racional de novos réximes terapéuticos e drogas para tratar a lepra e as súas complicacións.
Igrexa Memorial Kaiser Wilhelm
Monumento
As paredes das novas salas da igrexa caracterízanse por ter máis de 20.000 cristais coloreados que mergullan o interior nunha luz azulada. Á parte diso, a construción de dobre parede illa o interior do ruído do tráfico das proximidades.
Freire
O termo freire pode referirse a :
Amais, o apelido Freire é o 44º máis frecuente en Galiza, con 13 962 ocorrencias. Pode referirse a:
Suapena, A Capela, A Capela
Suapena é un lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela, na comarca do Eume. No ano 2010 tiña 4 habitantes segundo datos do INE, deles 1 era home e 3 eran mulleres.
Abadox
Abadox (アバドックス) é un videoxogo para a NES, subtitulado The Deadly Inner War. É xogo de disparos en scrolling lateral do estilo de Gradius e R-Type. O xogo salienta polo seu estilo visual único xa que está ambientado no tracto intestinal dun organismo alieníxena xigante. Abadox é tamén coñecido polo seu grao de dificultade, xa que só é preciso un disparo inimigo para ser asasinado. En Abadox, se o xogador morre, debe comezar de novo dende o checkpoint antes da morte.
Bassano Hockey 54
A Associazione Sportiva Dilettantistica Bassano Hockey 54, máis coñecida coma Bassano Hockey 54 é un club de hóckey a patíns da cidade italiana de Bassano del Grappa en Venecia. Tamén se lle coñece polo nome do seu patrocinador, Metalba-Infoplus Bassano 54.
Potsdamer Platz
miniatura|250px|A cúpula do [[Sony Center, obra de Helmut Jahn, edificio máis emblemático da nova Potsdamer Platz]]
Potsdamer Platz é un dos lugares máis destacados da cidade de Berlín. Nesta praza lévase a cabo o Festival de Cine de Berlín, máis coñecido como a Berlinale; onde se fai entrega dos osos de ouro ás mellores películas do festival.
Historia
Nesta praza desenvolveuse dende o século XIX unha zona de densa actividade comercial e cultural. Foi neste lugar onde se instalou o primeiro semáforo de Europa.
Potsdamer Platz, como o resto da cidade, viuse sometida ao bombardeo aliado durante os últimos meses da segunda guerra mundial, o que levou á case total destrución das edificacións do lugar.
Trala ocupación da cidade por parte dos aliados, a Potsdamer Platz quedou no área onde se dividían os protectorados soviético e norteamericano. Coa construción do Muro, que a cruzaba no seu sector oeste, quedou nunha terra de ninguén inutilizable e non foi reconstruída, malia estares moi próxima á principal avenida comercial de Berlín Leste. Trala caída do muro os berlineses déronse á tarefa de rehabilitar Potsdamer Platz, o que conseguiron no transcurso de menos dunha década.
A actual arquitectura do lugar non lembra en nada á orixinal.
Ligazóns externas
Kulturforum am Potsdamer Platz
Praha, Texas
miniatura|Sinal de benvida a Praha, [[Texas.]]
Praha é unha área non incorporada do Condado de Fayette, en Texas (Estados Unidos), situada a aproximadamente 85 km ao sueste da capital do estado, Austin.
Historia
A localidade actual recibiu orixinalmente o nome de Mulberry por parte dos primeiros colonos: James C. Duff, William Criswell e Leroy Criswell. Tamén foi coñecida como Hottentot. a name which apparently referred to a band of local outlaws.)
En 1854 un inmigrante checo chamado Matiáš Novák comprou 100 acres (0,40 km²) de terra e construíu unha casa onde se comezaron a oficiar misas. A súa chegada atraeu a outros inmigrantes checos, incluídos Jan Baca, Josef Vyvjala, Ondřej Gallia, Josef Hájek, František Václ, e George Morýsek. En 1858 a vila foi renomeada como Praha, o nome local da capital checa, Praga.
A pequena vila foi medrando nas seguintes décadas. En 1865 Joseph Bithowski, un monxe cisterciense, construíu unha pequena igrexa, e na medianoite do día de Nadal oficiouse a primeira misa. En 1868 creouse unha escola pública, e na década dos '80 do século XIX a vila xa contaba con tres tendas, un restaurante, e unha nova igrexa que serviu como parroquia ás cidades circundantes. En 1884 abriuse unha oficina de correos, e en 1896 unha escola católica checa.
Praha comezou un declive gradual logo de 1873, cando a Southern Pacific Railroad decidiu pasar unha milla ao norte da cidade e Flatonia, unha nova cidade fundada preto das vías, comezou a albergar negocios fóra de Praha.
No seu momento de esplendor, Praha contaba con 700 habitantes, mais durante o século XX a súa poboación nunca chegou a superar os 100 habitantes, e en 1906 a oficina de correos pechou. Contra o ano 1968 a poboación caera ata os 25 habitantes e en 1973 pecharan as escolas parroquiais e públicas.
Porén, os fieis da zona continuaron a asistir ás misas na igrexa parroquial, na actualidade o edificio máis característico da vila. Este edificio neogótico finalizouse en 1892 e é o centro das celebracións anuais da Asunción de María, celebrado tódolos días 15 de agosto dende 1892. Coñecido actualmente como Praha Picnic, a celebración atrae a uns 5.000 visitantes para ver a súa tradicional polca e kolaches.
Durante a segunda guerra mundial Praha tivo o dubidoso honor de ser a vila dos Estados Unidos cunha maior proporción de mortes por residente. O maior número de mortes foi no ano 1944, cando morreron 9 soldados da vila. Tres pequenas capelas idénticas foron construídas en memoria das mortes.
A Aira, Rendar, O Incio
A Aira é un lugar da parroquia de Rendar no concello do Incio, na comarca de Sarria. Segundo o INE en 2011 estaba despoboado.
El Villalbés (Vilalba)
El Villalbés foi un periódico editado en Vilalba en 1925.
Historia e características
Periódico semanal que apareceu o 1 de xaneiro de 1925. Publicábase os xoves. O director-propietario era Mariano Pérez Ceinos. Entre os seus redactores figurou José Enríquez Chanot.
Os tres mosqueteiros
miniatura|D'Artagnan e os tres mosqueteiros nunha ilustración de Maurice Leloir para a edición da obra da editorial Calmann Lévy en 1894. Os seus retratos dos personaxes convertéronse nos canónicos Os tres mosqueteiros (en francés Les Trois Mousquetaires) é unha novela de Alexandre Dumas, escrita en francés no ano 1844 e publicada orixinalmente en forma de serie na revista Le Siècle entre marzo e xullo dese ano e uns meses despois editou nun volume a editorial Baudry e reeditado en 1846 J. B. Fellens e L. P. Dufour con ilustracións de Vivant Beaucé. Foi a primeira parte dunha triloxía coñecida como «dos mosqueteiros», que abrangue tamén Vingt ans après (1845) e Le Vicomte de Bragelonne (1847). Na orixe da novela está Les Mémoires de d’Artagnan (1700) de Gatien de Courtilz de Sandras que narra ficcionalmente a historia dun personaxe real, Charles de Batz-Castelmore, conde d'Artagnan. En galego apareceu por vez primeira no ano 2000 na Colección Xabarín de Xerais, nunha tradución de Darío Xohán Cabana en dous volumes e despois, en 2017, en Baía Edicións, en tradución de María Reimóndez.
Argumento
miniatura|D'Artagnan segundo a primeira edición ilustrada. Vivant Beaucé (1849) En 1625 o protagonista, d'Artagnan, un rapaz gascón que non domina moito o francés, viaxa á corte para entrar nos mosqueteiros en defensa do rei tanto contra os inimigos externos como internas e, especialmente contra o cardeal Richelieu. D'Artagnan é de orixe humilde, pero o seu pai coñecía o capitán da garda, que acepta facerlle unha entrevista. Antes desta entrevista, o rapaz gascón xa conseguira poñerse a mal, por varias razóns, con tres mosqueteiros: Athos, Porthos e Aramis. Os tres desafiárono en duelo, mais cando se vai celebrar o primeiro, contra Athos, aparece acompañado cos outros dous mosqueteiros como testemuñas. A partir dese momento, a obra segue as convencións da novela de aventuras, con enfrontamentos a espada, e unha posible historia de amor, tornándose nun clásico.
Adaptacións
Fixéronse varias adaptacións ao cinema, desde a primeira realizada por Georges Méliès en 1903, especialmente en Francia e mais en Hollywood, e mesmo inspirou unha serie de debuxos animados, onde os personaxes eran cans: D'Artacán y los tres mosqueperros. O propio Dumas realizou a primeira adaptación teatral en 1849, La Jeunesse des mousquetaires aínda que xa en 1845 realizara unha adaptación de Vingt ans après. Tamén se realizaron varias adaptacións á banda deseñada como a versión de Mazel e Raoul Cauvin en 1972.
The National
The National é unha banda estadounidense de indie rock formada por nativos de Cincinnati, Ohio no ano 1999, aínda que na actualidade está establecida en Brooklyn, Nova York. As letras do grupo están escritas e cantadas por Matt Berninger. O resto de The National está composto por dous pares de irmáns: Aaron (guitarra e teclados) e Bryce Dessner (guitarra), e Scott (baixo) e Bryan Devendorf (batería). Carin Besser non é membro de The National, pero compuxo letras para a banda xunto co seu marido, Berninger, dende o álbum de 2007 Boxer.
Fundada por Matt Berninger, Aaron Dessner, Scott Devendorf e Bryan Devendorf, The National publicou o seu álbum de estrea autotitulado, The National (2001), a través de Brassland Records, un selo independente fundado por Aaron e o seu irmán xemelgo Bryce Dessner. Bryce, que axudara na gravación do disco, uniuse pouco despois á banda, participando como membro permanente na gravación do seguinte traballo, Sad Songs for Dirty Lovers (2003).
The National é comparada a miúdo con Joy Division, Leonard Cohen, Wilco e Nick Cave & the Bad Seeds. O nome da banda foi escollido porque "non significaba nada" e era "benigno e carente de sentido".
Ibai Gómez
Ibai Gómez Pérez, nado en Bilbao o 11 de novembro de 1989, é un futbolista vasco, que xoga de extremo esquerdo no Santutxu. Desenvolveu a maior parte da súa carreira entre o Athletic Club e o Alavés, acumulando 226 partidos e 28 goles na Primeira División.
Comezos
Fillo do tamén futbolista Mitxelo, naceu no barrio bilbaíno de Santutxu e comezou a xogar ao fútbol con menos de 4 anos na canteira do Santutxu, club do seu barrio no que seu pai actuara como xogador, adestrador e presidente. Militou neste club durante 16 anos. Na tempada 2008/09 debutou co primeiro equipo, co que xogou na División de Honra de Biscaia. Na seguinte campaña pasou ao Sestao River, de Segunda División B, onde foi o máximo goleador do equipo, con 8 tantos en 36 partidos. Con todo, o equipo adestrado por Alfonso del Barrio acabou descendendo á Terceira División.
Athletic (1ª etapa)
O seu bo rendemento en Sestao chamou a atención do Athletic, que o fichou en xuño de 2010, con 20 anos. Durante as súas dúas primeiras campañas no club bilbaíno, contou con ficha do filial, o Bilbao Athletic, que compaxinou coas súas primeiras aparicións co primeiro equipo. Debutou na Primeira División na sétima xornada da tempada 2010/11, nunha vitoria por 2-1 sobre o Zaragoza en San Mamés. Entrou na segunda parte como substituto de Gaizka Toquero, pero menos de tres minutos despois tamén el tivo que ser substituído, ao sufrir unha escordadura de xeonllo. A lesión obrigouno a unha operación cirúrxica e mantívoo fóra dos terreos de xogo medio ano.
O 5 de abril de 2012 marcou o seu primeiro gol co Athletic, nos cuartos de final da Europa League ante o Schalke 04, un tanto que contribuíu á clasificación do equipo para as semifinais. Marcou tamén un gol nas semifinais contra o Sporting de Portugal e disputou a final perdida contra o Atlético de Madrid no Arena Națională de Bucarest, xogando a segunda parte como substituto de Aurtenetxe. Un par de semanas despois, foi titular na final da Copa do Rei contra o FC Barcelona no Vicente Calderón, caendo, do mesmo xeito que na Europa League, por 3-0.
Despois de 28 partidos e 14 goles co filial, na tempada 2012/13 subiu definitivamente ao primeiro equipo do Athletic. Nesa campaña, con Marcelo Bielsa no banco, disputou 46 partidos, a metade deles como titular, e marcou cinco goles, estreándose como goleador na Primeira División nun encontro fronte ao Real Madrid no Santiago Bernabéu. A súa participación baixou durante as seguintes dúas tempadas, pero a pesar diso, anotou oito goles na 2013/14, mentres que na seguinte debutou na Liga de Campións e xogou a súa segunda final de Copa do Rei, perdendo de novo ante o Barça. Na campaña 2015/16 varias lesións impedíronlle pasar de 350 minutos de xogo.
Alavés
No verán de 2016 fichou polo Deportivo Alavés, club adestrado polo arxentino Mauricio Pellegrino, onde se fixo coa titularidade e foi unha peza chave para a boa marcha do equipo, que acadou unha histórica final da Copa do Rei na primeira tempada de Ibai en Vitoria. Foi titular na final, xogando así a a súa terceira final de Copa, e caendo por terceira vez ante o Barcelona. Disputou un total de 92 partidos co club vitoriano durante dúas tempadas e media, marcando 17 goles.
Athletic (2ª etapa)
En xaneiro de 2019 regresou ao Athletic de Bilbao, no que xogou durante dúas tempadas e media. Na tempada 2019/20 acadou a súa cuarta final de Copa do Rei e sumou a súa cuarta derrota, desta vez contra a Real Sociedad, aínda que quedou no banco todo o partido. Durante esta segunda etapa no club bilbaíno chegou ata os 193 partidos oficiais coa camiseta do equipo e alcanzou os 18 goles. Ao remate da campaña 2020/21, o club comunicoulle que o adestrador Marcelino non contaba con el, polo que acordou a rescisión do ano de contrato que lle quedaba.
Deportivo da Coruña
No verán de 2022 recalou en Galicia, onde fichou polo Deportivo da Coruña, da Primeira División RFEF. Debutou coa camiseta branquiazul na segunda xornada da tempada 2022/23, substituíndo a Víctor Narro nos minutos finais da vitoria por 2-1 sobre a Balompédica Linense en Riazor. Con todo, dous meses despois e tras só sete partidos e dúas titularidades, anunciou a súa retirada do fútbol profesional, tres días antes de cumprir os 33 anos.
KOffice
KOffice é un paquete ofimático libre propio do contorno de escritorio KDE. Tódolos seus compoñentes son liberados baixo unha licenza libre. A versión KOffice 1.6.3 é a última versión estable dispoñible.
KOffice conta cos seguintes compoñentes:
KOffice inclúe un filtro de importacións para algúns formatos de ficheiro doutros programas e é publicada de forma independente a KDE. Este conxunto de aplicacións ofimáticas pode ser descargado na páxina oficial de KOffice.
Véxase tamén
Lista de Programas de KDE
GameCube
miniatura|dereita|300px|Gamecube A Nintendo GameCube é unha consola de 128 bits de Nintendo que debe o seu nome a súa forma de cubo.
Historia
No 1999 presentáronse os primeiros rumores sobre a nova consola de Nintendo, todo apuntaba que esta ía ser de cartuchos e compatible con Nintendo 64.
Nintendo presentou o proxecto Dolphin, xunto con IBM e ATI a cal sería en base a unha tarxeta gráfica de 128-bits, procesador de 400 Mhz e utilizaría o DVD. Para mediados de 2000, rumoreouse sobre a StarCube (nome clave da consola) e que a súa capacidade diminuía a 300 mhz. Nintendo en agosto do ano 2000, no "SpaceWorld 2000", revelou as primeiras imaxes da nova consola, Nintendo GameCube, coa súa capacidade de 485 Mhz e 128 bits que non diminuíron senón que aumentaron.
No E3 2001 se presentouse oficialmente a consola de sobremesa con demos xogables (destacando "Super Smash Bros Melee", "Kameo: Elements of Power","Luigi's Mansion" , e varias demos máis...) pero con diferenzas no deseño da consola: como na altura (de 15 cm a 11,4 cm), a bandexa do disco que xa non presentaba aberturas; as rañuras de expansión, que agora en vez de ser 2 eran 3; as digicards cambiaron de deseño; o mando cambiaba un pouco con mangos máis delgados; o cambio de forma da b e a súa cor de azul a vermello coma o botón start que cambia o seu cor e forma, pero seguiu sendo do agrado das persoas. Xa en 2005, Nintendo anunciou a súa sucesora, nome en clave Revolution, coa que esperaban revolucionar a industria dos videoxogos cunha nova forma de xogar.
Características
Trátase da primeira consola de Nintendo que non funciona con cartuchos senón con mini-DVD (GODs). Estes mini-DVD miden 8 cm e son capaces de almacenar ata 1,5 xigabytes de información. Ademais, lense a gran velocidade.