cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Andros, Grecia
Andros ou Khora, a capital, na costa leste, tiña uns 2.000 habitantes en 1992, os mesmos que un século atrás. outros asentamentos son Gavrio, Batsi, e Ormos Korthiou. A illa tiña 18.000 habitantes en 1900, cunha densidade de 48´13 hab./km². En 1991, o censo era de 8.781 habitantes, cunha densidade de 23,48 hab/km². En (1992), a poboación da cidade de Andros era de 2.000 habitantes e o total da illa de 10.500 habitantes.
A illa é famosa polo seu manancial Sariza en Apoikia onde a auga sae dunha cabeza de león. Paleópolis, a antiga capital, foi construída nunha empinada ladeira, e o espigón do seu porto aínda se pode ver baixo a auga.
Toponimia
Segundo a mitoloxía grega, o seu nome deriva de Andreos, a quen Radamante deixou o control da illa (Diodoro Sículo, v.79).
Segundo outra tradición, estivo poboada por guerreiros da illa de Cos, levados por Fidipo, de regreso da guerra de Troia (pseudo-Apolodoro, Epítome, vi.15b)
Antigüidade
miniatura| 180px | left | Estatua de Hermes Chthonios (copia romana de I dC), [[Museo Arqueolóxico de Andros]]
Durante o neolítico final (hai máis de 5.000 anos), Andros tiñan unha aldea fortificada na súa costa occidental, que os arqueólogos chamaron Strofilias, pola meseta na que foi construído. Strofilas estaba relacionada coa cultura "Attica-Kefala", e é anterior á cultura das Cícladas do Idade de Bronce. Foi un importante centro marítimo e un dos primeiros exemplos de fortificación en Grecia. Destácase por tallas de pedra nas súas paredes, que inclúen animais tales como chacais, cabras, cervos, peixes e golfiños, así como unha representación dunha frotilla de buques. A illa na antigüidade foi colonizada polos xonios cara ao século -X, talvez cunha mestura de ascendencia tracia. Aínda que dependía orixinalmente de Eretria, no século VII antes de Cristo volveuse o suficientemente próspera para fundar varias colonias na Calcídica, cara ao 654 a.C. (Acanto, Estaxira, Argilos e Sane). As ruínas de Paleópolis, a antiga capital, atópanse na costa oeste; a cidade posuía un famoso templo, dedicado a Dioniso.
Cando Xerxes II invadiu Grecia, Andros tivo que achegar naves ao exército persa (-480). Como consecuencia, o estratego ateniense Temístocles, impúxolle unha multa que non pagou, e a capital da illa foi asediada; pero non puido ser conquistada.
Aínda que inscrita na Liga de Delos mantívose sen afecto cara a Atenas, e no -477 tivo que ser coaccionada co establecemento dunha cleruquía na illa; con todo, no -411 Andros proclamou a súa liberdade, e no -408 resistiu un ataque ateniense. Como membro da segunda Liga de Delos foi controlada novamente por unha gornición e un arconte. No período helenístico, Andros sostívose como posto fronteirizo polas dúas potencias navais do mar Exeo, Macedonia e o Exipto tolemaico. En 333a.C., recibiu a gornición macedonia de Antípatro; no -308 que foi liberada por Tolomeo I de Exipto. Na guerra de cremónides (-266--263) pasou de novo a Macedonia logo dunha batalla disputada fronte ás súas costas.
A antiga capital, Andros, tiña boas fortificacións e utilizaba de porto o de Gaurion.
Idade Media
Antes de caer baixo o poder otomán, Andros foi gobernada, entre 1207 e 1566, polas familias Zeno e Sommariva, como protectorado veneciano.
Andros foi capturadoa pola Cuarta Cruzada no seu camiño cara a Constantinopla en 1203. Logo da caída de Constantinopla en 1204, a illa deixouse baixo o control da República de Venecia de acordo coa Partitio Romaniae; en 1207 converteuse en parte do Ducado do Arquipélago baixo Marco Sanudo, que á súa vez lla concedeu a Marino Dandolo como un sub-feudo. É probable que nalgún momento ao redor de 1239, Dandolo fora expulsado da illa por Geremia Ghisi, gobernante de Skiathos, Skopelos e Skyros. Dandolo morreu pouco despois, o caso foi levado ante os tribunais venecianos contra Ghisi pola viúva de Dandolo Felisa e a súa irmá María Doro. Felisa foi axudada polo influente señor de Astypalaia, Jacopo Querini, que se converteu no seu segundo marido. Aínda que a corte veneciana fallou ao seu favor en agosto de 1243 e ordenou aos irmáns Ghisi renunciar a Andros, isto non se materializou. O xuízo prolongouse ata logo da morte de Geremia, cando o duque Angelo Sanudo fíxose cargo da illa. Co tempo concedeuse a metade da mesma, de acordo co dereito feudal na Grecia latina, a Felisa. O caso tomou nova vida logo da morte de Felisa e non a reclamou ningún herdeiro. O duque Marco II Sanudo reverteu toda a illa para o dominio ducal, pero só dous días antes de que pasara o prazo legal de dous anos e dous días, o neto de Nicolás Marino Querini apareceu en Naxos a reclamar a súa herdanza. O caso presentouse novamente ante os tribunais de Venecia, pero Sanudo denunciou a autoridade da República sobre o seu dominio. O caso foi finalmente resolveuse a través da mediación de Nicolás Giustinian, o veneciano bailo de Negroponte de 1291 a 1293, co que Querini renunciou ás súas reclamacións a cambio dun pago en efectivo de 5.000 libras. Polo tanto Andros quedou en mans dos duques Sanudo, quen en diante designaronse a se mesmos "Señores do ducado de Naxos e Andros" e de cando en vez elixiron o castelo de Andros como a súa residencia. En 1292, Andros, xunto con outras das Cícladas, foi asaltada pola frota aragonesa baixo o mando de Roger de Llúria.
miniatura| Mapa de 1844 do [[Almirantado|Almirantado británico de Andros e do estreito Cabo Doro (hoxe estreito Kafireus)]] En decembro de 1371, a illa foi concedida como feudo a María Sanudo, media irmá do último duque Sanudo, Nicolò III dalle Carceri. En 1383, Nicolás III foi asasinado e Francesco I Crispo converteuse no novo duque, cedendo Andros xunto con Syros para a súa filla e o seu marido, Pietro Zeno, fillo do bailo de Negroponte veneciano. Zeno era un diplomático moi capaz, pero ata el atopou difícil manobrar entre os diversos poderes en competencia da época. A diferenza de Syros, Paros, e outras illas, que quedaron na miseria e case despoboadas polos ataques otománs, Andros logrou escapar relativamente ilesa, pero a cambio Zeno viuse obrigado a pagar tributo e proporcionar porto e refuxio para os barcos turcos. Con todo, en 1416, a illa foi atacada e case toda a poboación raptada polos otománs. Máis ou menos ao mesmo tempo que os Arvanitas cruzaron desde Eubea ata a illa, establecéndose na súa parte norte.
En 1431, cando os venecianos saquearon a colonia genovesa de Chios, os xenoveses tomaron Andros e Naxos, ambas baixo a protección de Venecia, como vinganza, e unicamente a hábil diplomacia dos duques do arquipélago logrou impedir a anexión pura e simple das illas por Xénova. En 1427, Pietro Zeno morreu, e sucedeuno o seu fillo Andrea, que tiña mala saúde e só tiña unha filla. En 1437, Andrea tamén morreu, e a illa foi tomada polos tíos de Andrea, que querian casar á filla de Andrea co seu fillo cando ela tivera idade, e polo tanto legalizar o seu control do Andros. Venecia reaccionou rapidamente e fíxose cargo da illa, instalando un gobernador alí mentres os seus tribunais examinaban os casos de todos os reclamantes. Un deles era o fillo de María Sanudo Crusino I Sommaripa, Señor de Paros e Triarca de Negroponte. Do mesmo xeito que a súa nai, nunca abandonou as súas pretensións na illa, e, finalmente, foi reivindicado polos tribunais venecianos. Logo de compensar a familia Zeno, tomou posesión da illa en 1440.
Andros sufriu unha vez máis en gran medida os ataques turcos durante a Guerra turco-veneciana (1463-1479). En 1468 catro naves atacaron a illa, matando ao Baron Giovanni Sommaripa e levándose numerosos prisioneiros e un botín por valor de 15.000 ducados. Dous anos máis tarde os otománs invadiron a illa de novo, raptando a moitos dos seus residentes, a illa quedou con 2.000 habitantes. Malia estes desastres, as dúas posesións de Sommaripa, Andros e Paros, mantivéronse como as illas máis prósperas das Cícladas nese período, e os gobernantes Sommaripa de Andros actuaron independentemente do seu soberano teórico en Naxos, ata o punto de reclamar o título de duque por si mesmos. Polo ano 1500, con todo, as dúas ramas Sommaripa de Andros e Paros estaban en guerra entre eles, como resultado moitos andrios foron levados a Paros. Ademais, os andrios sufriron a crueldade do seu propio "Duque", Francesco, ata o punto de que enviaron unha embaixada a Venecia ameazando con chamar aos turcos, se non facían nada. Os venecianos responderon mediante mandando a Francesco a Venecia en 1507, e nomeando un gobernador propio para os seguintes sete anos.
No evento, restaurouse o dominio Sommaripa, cando Venecia recoñeceu a Alberto Sommaripa como o herdeiro lexítimo. A illa foi capturada polo almirante otomán Hayreddin Barbarroxa en 1537, pero Crusino III Sommaripa logrouna recuperar a través da intercesión do embaixador de Francia, a cambio dun tributo anual de 35.000 akces ao gobernador otomán en Negroponte.
Época otomá
Cando os otománs anexaron Naxos en 1566, a petición dos gregos locais, os andrios tamén decidiron levantarse contra o seu gobernante, Gianfrancesco Sommaripa. Aínda que este último logrou escapar con súa vida, Andros tamén atopouse baixo control otomá. Durante os seguintes trece anos, concedéuselle a totalidade do antigo Ducado do Arquipélago ao favorito do sultán, Joseph Nasi, que gobernou as illas a través de representantes e sobre todo estaba preocupado co seu uso como fonte de riqueza. Tras a morte de Nasi, os gregos de Andros e Naxos pediron ao Sultan que os descendentes das súas vellas dinastías foran restaurados como vasalos turcos, pero ao final, as illas foron anexadas directamente como unha provincia; en 1580, con todo, as Cícladas concedéuselles unha carta de privilexios que lles outorgaban unha considerable autonomía local, impostos baixos e liberdade relixiosa, situación que se mantivo durante todo o período da dominación otomá.
Primeiro foi parte da provincia romana das Illas, que máis tarde pasou a formar parte da thema do mar Exeo, do mesmo xeito que outras illas do Exeo, sufrío ataques dos sarracenos, pero durante o período Komnenian a illa floreceu debido á produción de seda, e a exportación de tecidos de gasa e veludo a Europa occidental.
Na década de 1770, durante a Guerra Ruso-Turca (1768-74), a illa foi ocupada polos rusos e utilizouse como base para as súas operacións no Exeo.
Época moderna
O 10 de maio de 1821, Teófilo Kairis, un dos principais intelectuais gregos, declarou a participación da illa na Guerra de Independencia grega levantando a bandeira grega na igrexa de San Xurxo. Dese momento é o famoso e emotivo discurso, ou "ritoras" (ρήτορας), polo que os armadores e comerciantes inspiraronse para contribuír con fondos para construír unha armada grega para loitar contra os otománs. Ao final da guerra, a illa converteuse en parte do independente Reino de Grecia.
Despois da independencia, Andros converteuse nun importante centro de navieiro grego. Os comerciantes de andros eran particularmente activos no comercio de grans procedentes de Europa central e oriental levado a cabo desde o estuario Danubio. En 1914, a frota de Andros era a segunda de Grecia en termos de capacidade. Despois da primeira guerra mundial, os buques rexistrados locais aumentaron de 25 (1921) a 80 antes da segunda guerra mundial. As perdas sufridas durante esta última, así como a internacionalización da navegación e a emigración das familias propietarias de buques ao Pireo e Londres, marcou o final da frota de Andros.
Administración
Andros é unha unidade rexional do Exeo Meridional, e o único municipio da unidade rexional. Como parte da reforma do goberno de Kallikratis en 2011, a unidade rexional de Andros creouse a partir dunha parte do antigo Concello das cícladas. na mesma reforma, o actual municipio de Andros foi creado a partir dos 3 antigos municipios:
Galería de imaxes de placas altimétricas dos concellos de Galicia
Galería de imaxes de placas altimétricas dos concellos de Galicia.
Laurent Gbagbo
Laurent Koudou Gbagbo, nado o 31 de maio de 1945 en Gagnoa, é un político marfilés que foi presidente do seu país entre 2000 e 2010.
Formación
Gbagbo naceu na aldea de Mama, preto de Gagnoa. Estudou Historia e comezou a traballar como profesor desa materia, ao tempo que iniciaba as súas actividades de oposición ao réxime ditatorial de Félix Houphouët-Boigny. Prendeuno a policía en marzo de 1971 e permaneceu no cárcere case dous anos, ata xaneiro de 1973. Logo marchou a Francia onde se doutorou en Historia pola Universidade París Diderot. De volta a Costa do Marfil, converteuse no director do Instituto de Historia, Arte, e Arqueoloxía Africana da Universidade de Abixán. En 1982 participou nunha folga de profesorado e participou na creación da Fronte Popular Marfilesa (FPI), feito que o levou de novo ao exilio a Francia. Regresou do exilio en 1988 para asistir ao congreso constituínte do seu partido, do que foi proclamado secretario xeral.
Inicios políticos
En 1990 presentouse ás primeiras eleccións multipartidistas do país, como candidato único das forzas da oposición a Houphouët-Boigny. Malia contar co apoio económico do presidente de Burkina Faso, Blaise Compaoré, só obtivo o 18.3% dos votos. Conseguiu, iso si, un escano na Asemblea Nacional, canda outros oito membros do FPI.
Gbagbo fora escollido por Ouragahio, no departamento de Gagnoa e foi voceiro do grupo parlamentario do FPI desde 1990 a 1995. En 1992 foi acusado polo goberno de Boigny de incitación á violencia, e foi xulgado e condenado a prisión. Liberado uns meses despois, o FPI boicoteu as eleccións presidenciais de 1995, pero participou nas lexislativas, onde Gbagbo revalidou o seu escano por Ouragahio e tamén o cargo de voceiro do seu grupo parlamentario.
No III Congreso do FPI de 1999 foi elixido candidato ás eleccións presidenciais do 2000. Pero antes dos comicios Robert Guéï encabezou un golpe de estado, fíxose co poder, e postulouse el mesmo como candidato ás eleccións. Ademais, Guéi prohibiulles a outros candidatos opositores, como Alassane Ouattara ou Henri Konan Bédié, concorrer aos comicios, co que Gbagbo quedou como único representante da oposición. Nos comicios, celebrados o 22 de outubro de 2000, os dous candidatos reclamaron a vitoria e un levantamento popular en Abixán fixo fuxir a Guéi e colocou a Gbagbo no poder o 26 de outubro.
A guerra civil
Dous anos máis tarde, o 19 de setembro de 2002, prodúcese un intento de golpe de estado militar contra o goberno de Gbagbo. Os soldados toman Bouaké e Korhogo, pero fracasan na conquista de Abixán. Os soldados rebeldes recibían apoio de Burkina Faso, e o goberno de Gbagbo axusou a Francia de favorecer tamén os rebeldes, punto negado polas autoridades galas. A situación mantívose e evolucionou cara a unha guerra civil con dous gobernos, un situado no norte, de maioría musulmá e outro situado no sur do país, de maioría cristiá. En 2003 chegouse ao Acordo de paz de Linas-Marcoussis, que incluía o despregamento de forzas de pacificación internacionais (fundamentalmente francesas), a creación dun goberno de unidade nacional de carácter neutral, e o continuidade de Gbagbo na presidencia.
Posguerra
Logo da sinatura do acordo, presentáronse diversas dificultades para conseguir o seu cumprimento. Como o desarmamento dos rebeldes non se producía, Gbagbo lanzou ataques aéreos contra os rebeldes, e nun deses ataques morreron nove soldados franceses en Bouaké. O goberno marfilés dixo que fora un erro, pero o exército francés respondeu bombardeando as posicións de Gbagbo, o que ocasionou diversos pogroms antigalos en Abixán.
O mandato de Gbagbo remataba en outubro de 2005, pero ante a imposibilidade de celebrar eleccións pediu unha extensión dun ano co arbitrio da Unión Africana. O plan foi aprobado polo Consello de Seguridade das Nacións Unidas. Ao cabo dun ano as condicións seguían sen darse, e Gbagbo solicitou un novo adiamento, neste caso coa clara oposición dos demais partidos e dos rebeldes do norte. A ONU concedeulle o adiamento, en troques de que o primeiro ministro Charles Konan Banny, gozase de maiores poderes. Gbagbo aceptou o acordo de maneira xeral, pero dixo que algúns puntos que violaban a constitución marfilesa non serían de aplicación.
O 4 de marzo de 2007 asinouse un novo tratado de paz entre o goberno e os rebeldes das Forzas Novas de Costa do Marfil en Ouagadougou, e como consecuencia Guillaume Soro, dirixente rebelde, convertíase en primeiro ministro. . O 30 de xullo de 2007 ten lugar unha cerimonia de desarmamento en Boauké onde Soro e Gbagbo queiman simbolicamente un contedor con armas. Durante a cerimonia Gbagbo declarou que a guerra estaba por fin rematada, e que tería que producirse unha rápida convocatoria electoral. En 2008 o FPI elixe de novo a Gbagbo como candidato ás eleccións presidenciais, pero os comicios volven adiarse ata 2010.
Eleccións de 2010
Ouattara pola súa banda tamén se proclama presidente e comeza o seu avance dende as posicións do norte cara a Abixán, a principal cidade do país, onde se refuxia Gbagbo. A finais de marzo as tropas rebeldes cercan a cidade. O 5 de abril de 2011, as axencias de prensa reportaron que Gbagbo estaría negociando a súa rendición. Porén, esta rendición non se produciu, e o 11 de abril foi detido, logo dunha semana de asedio na súa residencia.
En novembro de 2011 o exército ivoriense entregouno ao Tribunal Penal Internacional da Haia.
Contra o reloxo elite masculina no Campionato do Mundo de ciclismo en ruta
right|miniatura|250px|''Maillot arco da vella que se outorga ao campión.
A contra o reloxo elite masculina do Campionato do Mundo de ciclismo en ruta lévase disputando dende os mundiais do ano 1994.
Galería de imaxes de Portor, Negreira
Santa María de Portor''' é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Negreira.
Jurisdicción de San Zadornil
Jurisdicción de San Zadornil é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 68 habitantes (INE 2012).
Proteína G
miniatura|250px|Complexo beta-gamma [[fosducina- transducina. As subunidades beta e gamma da proteína G móstranse en azul e vermello, respectivamente.]] miniatura|180px|[[Guanosina difosfato.]]miniatura|180px|[[Guanosina trifosfato.]]
As proteínas G, tamén chamadas proteínas que se ligan a nucleótidos de guanosina, son unha familia de proteínas implicada na transmisión de sinais de diferentes tipos de estímulos de fóra da célula cara ao interior da célula. As proteínas G funcionan como interruptores moleculares. As súas actividades están reguladas por factores que controlan a súa capacidade de unirse e hidrolizar a guanosina trifosfato (GTP) a guanosina difosfato (GDP). Cando se unen ao GTP, están "encendidos" (en "on"), e cando se unen ao GDP, están "apagados" (en "off"). As proteínas G pertencen a un grande grupo de proteínas chamadas GTPases.
Hai dúas clases de proteínas G. Unhas son GTPases pequenas monoméricas, mentres que as outras forman e funcionan como complexos de proteína G heterotrimérica. Estas últimas son complexos constituídos por subunidades alfa (α), beta (β) e gamma (γ). Ademais, as subunidades beta e gamma poden formar un complexo estable dímero denominado complexo beta-gamma.
As proteínas G localizadas dentro da célula son activadas polos receptores acoplados á proteína G (GPCRs) que abranguen todo o grosor da membrana. A un dominio do GPCR localizado fóra da célula únense moléculas de sinalización. Á súa vez, un dominio do GPCR intracelular activa a proteína G. A proteína G activa despois unha fervenza de eventos posteriores de sinalización que finalmente causan un cambio no funcionamento da célula. O receptor acoplado á proteína G e as proteínas G traballan xuntas na transmisión de sinais procedentes de moitas hormonas, neurotransmisores, e outros factores de sinalización. As proteínas G regulan encimas metabólicos, canais iónicos, transportadores, e outras partes da maquinaria celular, controlando a transcrición, motilidade, contractilidade, e secreción, as cales á súa vez regulan diversas funcións sistémicas como o desenvolvemento embrionario, aprendizaxe e memoria, e a homeostase.
Historia
As proteínas G foron descubertas cando Alfred G. Gilman e Martin Rodbell investigaban a estimulación das células con adrenalina. Observaron que cando a adrenalina se unía ao seu receptor, o receptor non estimulaba a actividade de encimas directamente, senón que dito receptor estimulaba primeiro a unha proteína G, a cal, á súa vez, estimulaba os encimas (por exemplo á adenilato ciclase, que produce o segundo mensaxeiro AMP cíclico). Por este descubrimento estes investigadores recibiron o Premio Nobel de Medicina de 1994.
Función
As proteínas G son moléculas importantes na transdución de sinais nas células iniciada nos receptores acoplados á proteína G. "O mal funcionamento das vías de sinalización do GPCR (receptor acoplado á proteína G) está implicado en moitas doenzas, como a diabetes, cegueira, alerxias, depresión, defectos cardiovasculares, e certas formas de cancro. Estímase que un 30% das dianas dos fármacos modernos son GPCRs."
O xenoma humano codifica uns 800 receptores acoplados á proteína G, que poden detectar, segundo os casos, fotóns (luz), hormonas, factores de crecemento, fármacos, e outros ligandos endóxenos. Aproximadamente 150 dos GPCRs que se encontraron no xenoma humano teñen funcións aínda descoñecidas.
Tipos de sinalización por proteínas G
As proteínas G poden pertencer a dúas familias de proteínas: as heterotriméricas e as GTPases pequenas. As proteínas G heterotriméricas, ás veces denominadas proteínas G "grandes", son activadas polos receptores acoplados á proteína G e están formados polas subunidades alfa (α), beta (β), e gamma (γ). O segundo tipo son as proteínas G "pequenas" (de 20-25 kDa) que pertencen á superfamilia das proteínas Ras de GTPases pequenas. Estas proteínas son monoméricas e homólogas da subunidade alfa (α) que se encontra nas heterotriméricas, e tamén se unen ao GTP e GDP e están implicadas na transdución de sinais.
Mecanismos comúns
miniatura|450px|Ciclo de activación da proteína G (púrpura) polo receptor acoplado á proteína G (azul claro) que recibe un ligando (vermello). As proteínas G activadas por receptor están unidas ao lado interno da membrana plasmática. Constan da subunidade Gα e as subunidades estreitamente asociadas Gβγ. Hai moitas clases de subunidades Gα, como son, por exemplo: Gsα (G estimuladora), Giα (G inhibidora), Goα (G doutros tipos), Gq/11α, e G12/13α. Compórtanse de xeito diferente no recoñecemento do efector, pero comparten un mecanismo similar de activación.
Activación
Cando un ligando activa ao receptor acoplado á proteína G, isto induce un cambio conformacional no receptor, que permite que o receptor funcione como un factor de intercambio de nucleótidos de guanina (GEF), que intercambia GTP en lugar de GDP na subunidade Gα, segundo a explicación tradicional do modo de activación da proteína heterotrimérica. Este intercambio activa a disociación da subunidade Gα, unida ao GTP, do dímero Gβγ e do receptor. Porén, están empezando a aceptarse outros modelos que suxiren que hai un rearranxo molecular, reorganización, e formación dun precomplexo de moléculas efectoras. Tanto a Gα-GTP coma a Gβγ poden despois activar diferentes fervenzas de sinalización (ou vías de segundos mensaxeiros) e proteínas efectoras, mentres que o receptor pode activar a outra proteína G máis iniciando outro ciclo.
Terminación
A subunidade Gα hidroliza finalmente o GTP que estaba unido a GDP pola súa actividade encimática inherente, o que lle permite reasociarse con Gβγ e empezar un novo ciclo. Un grupo de proteínas chamadas reguladores da sinalización das proteínas G (RGSs), actúan como proteínas activadoras da GTPase (GAPs), específicas para as subunidades Gα. Estas proteínas actúan acelerando a hidrólise do GTP a GDP e finalizando o sinal transducido. Nalgúns casos, o propio efector pode ter unha actividade GAP intrínseca, o cal axuda a desactivar a vía. Isto é así no caso da fosfolipase C beta, a cal posúe actividade GAP na súa rexión C-terminal. Esta é unha forma alternativa de regulación da subunidade Gα. Porén, hai que salientar que os GAPs de Gα non teñen residuos catalíticos para activar a proteína Gα, senón que funcionan rebaixando a enerxía de activación necesaria para que poida ter lugar a reacción.
Gαs
A vía dependente de AMPc utilízase como unha vía de transdución de sinais de moitas hormonas, entre as que están: ADH, GHRH, GHIH, CRH, ACTH, TSH, LH, FSH, PTH, (co receptor PTH1 en riles e ósos, o receptor PTH2 no sistema nervioso central, ósos, riles e cerebro), calcitonina (co receptor da calcitonina en intestinos, ósos, riles e cerebro), glicagón, hCG e adrenalina.
Gαi
A insulina funciona a través de proteínas segundo mensaxeiros Gi (inhibitorias).
Gαq/11
Gαq/11 estimula á fosfolipase C beta unida a membranas, a cal despois cliva ao PIP2 (un fosfoinosítido de membrana) orixinando dous segundos mensaxeiros, o IP3 e o diacilglicerol (DAG). A vía dependente do fosfolípido inositol utilízase como unha vía de transdución de sinais por hormonas como as seguintes: ADH (Vasopresina/AVP), TRH, TSH, anxiotensina II e GnRH.
Lipidación
Para asociarse coa capa interna da bicapa lipídica da membrana plasmática, moitas proteínas G e pequenas GTPases son lipidadas, é dicir, modificadas covalentemente coa adición de lípidos. A lipidación pode ser unha miristoilación, palmitoilación ou prenilación.
Multa
miniatura|dereita|Un policía expedindo unha multa de tránsito. Unha multa (do latín multa, ae) ou pena pecuniaria é a imposición administrativa ou penal que consiste nun pagamento en cartos, por veces expresada en días de sanción (cando o seu pagamento redime a reclusión polo número correspondente de días).
Denomínase multa coercitiva á que se reitera en prazos determinados se non se paga. Unha vez resolto o acto administrativo que establece unha obriga persoal fronte ao incuprimento por parte da persoa obrigada, a administración pode tomar diversas medidas: execución subsidiaria, multa coercitiva, compulsión sobre as persoas, e a máis xeral e empregada: o constrinximento sobre o patrimonio.
En España, o artigo 97 da Lei 30/1992, sobre o réxime xurídico das administracións públicas e do procedemento administrativo común, dispón que "se en virtude do acto administrativo houbese que satisfacer cantidade líquida seguirase o procedemento previsto nas normas reguladoras do procedemento recadatorio en vía executiva". É dicir, é a propia administración pública, sen intercención dos tribunais de xustiza, a encargada do cobro das débedas pecuniarias, chegando se é o caso, ao embargo de contas correntes ou bens.
O procedemento concreto está regulado no Regulamento xeral de recadación. Así mesmo, existe a capacidade de recorrer a sanción ben sexa por vía administrativa ou vía xudicial. En calquera caso, a capacidade de emitir multas debe ser regulada trala aprobación dunha lei e desenvolta por vía regulamentaria.
Dobre hélice
O polímero da dobre hélice do ADN mantense unido por medio de enlaces entre as bases nitroxenadas dos nucleótidos complementarias. No ADN B, que é a estrutura máis común da dobre hélice, descrita por Watson e Crick, esta é dextroxira e ten uns 10–10,5 nucleótidos por volta. A estrutura de dobre hélice do ADN forma un suco maior (máis profundo ou amplo) e un suco menor. Dada a diferenza de largura entre os dous tipos sucos, moitas proteínas que se unen ao ADN fano no suco maior.
Historia
O modelo de dobre hélice da estrutura do ADN publicárono por primeira vez na revista Nature James D. Watson e Francis Crick en 1953, (e as coordenadas X, Y, Z en 1954 ) baseándose nunha imaxe de difracción de raios X crucial do ADN etiquetada como "Foto 51", obtida polo equipo de Rosalind Franklin en 1952, seguida dunha imaxe do ADN máis clara obtida xunto con Raymond Gosling, Maurice Wilkins, Alexander Stokes, e Herbert Wilson, xunto con información bioquímica e de apareamento de bases de Erwin Chargaff. O modelo previo era un ADN de tripla febra.
A determinación de que a estrutura do ADN era unha dobre hélice serviu para dilucidar o mecanismo de apareamento de bases polo cal a información xenética se almacena e copia nos organismos vivos e é considerado como un dos descubrimentos científicos máis importantes do século XX. Crick, Wilkins, e Watson compartiron o premio Nobel de Medicina de 1962 polas súas contribucións a este descubrimento. (Franklin, cuxos datos de difracción de raios X foran fundamentais, morrera en 1958, polo que non se lle puido dar o premio Nobel, que só se adoitaba dar a científicos vivos.)
Hibridación de ácidos nucleicos
A hibridación é o proceso de unión por apareamento de bases complementario de dúas moléculas de ácido nucleico para formar a dobre hélice. Denomínase "fusión" ao proceso polo cal a dobre hélice se separa en dúas febras independentes ao romperen as interaccións entre as febras (fundamentalmente enlaces de hidróxeno). Estes enlaces son febles e as febras poden separarse facilmente aplicando calor suave, encimas, ou forza física. A fusión ocorre preferentemente en certos puntos do ácido nucleico. As secuencias ricas en T e A funden máis facilmente que as rexións ricas en C e G. Estas características mecánicas aprovéitaas a célula para usar secuencias como TATA ao inicio de moitos xenes para axudar á ARN polimerase a separar as febras do ADN para facer a transcrición.
A separación das febras por quentamento suave, como o utilizado na PCR, é simple con tal que as moléculas teñan menos de 10.000 pares de bases (10 pares de quilobases ou 10 kbp). O entrelazado das febras de ADN fai que os segmentos longos sexan difíciles de separar. A célula evita este problema permitindo que os seus encimas separen (fundan) o ADN (helicases) traballen en conxunción coas topoisomerases, que poden cortar quimicamente a cadea de enlaces fosfodiéster dunha das febras para que poida rotar arredor da outra. As helicases desenrolan as febras para facilitar o avance dos encimas que len o ADN como as ADN polimerases.
Xeometría dos pares de bases
miniatura|450px|dereita|Xeometrías dos pares de bases. Para cada par de bases, considerado en relación co seu predecesor, hai que considerar as xeometrías dos pares de bases indicadas na figura, que se caracterizan por 6 coordenadas.
Estes valores definen de forma precisa a localización e orientación no espazo de cada base ou par de bases nunha molécula de ácido nucleico en relación coa súa predecesora ao longo do eixe da hélice. Xuntos, caracterizan a estrutura helicoidal da molécula. En rexións do ADN ou ARN onde a estrutura "normal" está distorsionada, o cambio nestes valores pode utilizarse para describir dita distorsión.
Xeometrías da hélice
Crese que na natureza existen polo menos tres conformacións do ADN, chamadas ADN A, ADN B, e ADN Z. A forma "B" é a descrita por James D. Watson e Francis Crick e é a que predomina nas células. A súa hélice ten 23,7 Å de diámetro e unha lonxitude de 34 Å por cada secuencia de 10 pares de bases. A dobre hélice dá un xiro completo sobre o seu eixe cada 10,4-10,5 pares de bases en solución. Esta frecuencia de xiro (paso de rosca) depende en gran medida das forzas que cada base exerce sobre as súas veciñas da cadea.
O ADN A e o Z teñen diferenzas significativas na súa xeometría e dimensións con respecto ao ADN B, pero sempre forman estruturas helicoidais. A forma A probablemente aparece só en mostras deshidratadas de ADN, como as utilizadas en experimentos de cristalografía, e posiblemente en moléculas híbridas formadas por apareamento de febras de ADN e ARN. Os segmentos de ADN que as células metilaron con propósitos reguladores poden adoptar a xeometría Z, na cal as febras xiran arredor do eixe da hélice de forma oposta a como o fan no ADN A e ADN B, é dicir, o xiro é levoxiro. Hai tamén probas de que complexos proteína-ADN forman estruturas de tipo ADN Z.
Ademais dos ADN A, B e Z son posibles outras conformacións; entre as descritas ata agora están tamén as do ADN C, ADN E, L -ADN (forma enantiomérica do D -ADN), ADN P, ADN S etc. De feito, só as letras F, Q, U, V, e Y quedaban dispoñibles en 2011 para describir as novas estruturas do ADN que puidesen descubrirse no futuro. Algunhas destas formas foron creadas sinteticamente. Hai tamén formas de ADN de tripla hélice e formas cuádruplex como o cuádruplex G.
miniatura|dereita|250px|As estruturas dos ADN A, B, e Z. miniatura|dereita|250px|O eixe da hélice dos ADN A, B, e Z.
Sucos do ADN
miniatura|Sucos maior e menor do ADN. O suco menor é un sitio de unión para o colorante [[Hoechst (colorante)|Hoechst 33258.]]
Anne DeMarinis
Anne DeMarinis é unha artista e músico. Foi membro da banda estadounidense de rock alternativo Sonic Youth durante un breve período de tempo no ano 1981 facendo labores de teclista. Tamén achegou voces, xunto con Kim Gordon e Thurston Moore, en tres temas no seu único concerto que fixo coa banda, o día 18 de xuño de 1981. Os temas levaban por nome "Noisefest #1", "Noisefest #2" e "Noisefest #3". Tamén tocou a guitarra no concerto na canción "Noisefest #4". Deixou o grupo antes de que o EP de estrea da banda fose gravado.
Dobre hélice
Sucos do ADN
As dúas febras helicoidais do ADN forman unha serie de espazos entrantes. Pode trazarse outra dobre hélice seguindo estes espazos, ou sucos, que quedan entre as febras. Estes espazos baleiros son adxacentes aos pares de bases e poden proporcionar un sitio de unión para moléculas. Como as febras non están directamente en fronte unha da outra, os sucos son de tamaño desigual. Un dos sucos, chamado suco maior, ten unha largura de 22 Å e o outro, chamado suco menor, ten unha largura de 12 Å. A estreitura que presenta o suco menor significa que as beiras das bases son máis accesibles no suco maior. Como resultado, proteínas como os factores de transcrición que poden unirse a secuencias específicas no ADN de dobre febra, xeralmente fan contacto cos lados das bases expostas no suco maior. Esta situación varía en conformacións infrecuentes do ADN que se atopan na célula, pero os sucos maior e menor sempre se denominan así facendo referencia ás diferenzas de tamaño que se verían se o ADN adoptase a conformación B ordinaria.
Formas non helicoidais
Na década de 1970 foron considerados durante breve tempo modelos non helicoidais alternativos do ADN como unha solución potencial a certos problemas observados na replicación do ADN en plásmidos e na cromatina. Porén, estes modelos foron abandonados en favor do modelo en dobre hélice debido aos avances experimentais que houbo como a cristalografía de raios X de dúplex de ADN e posteriormente da partícula central do nucleosoma, e o descubrimento das topoisomerases, de modo que estes modelos non helicoidais non son aceptados actualmente na corrente científica predominante.
Os ácidos nucleicos monocatenarios non adoptan unha forma helicoidal.
Morning Phase
Morning Phase é o décio segundo álbum do músico estadounidense Beck, publicado o 21 de febreiro de 2014 a través do selo Capitol Records. Segundo unha nota de prensa, Morning Phase é unha "peza de acompañamento" do seu álbum de 2002 Sea Change. Varios dos músicos que gravaron partes para Sea Change volveron gravar en Morning Phase.
Monistrol de Montserrat
Monistrol de Montserrat é un concello da provincia de Barcelona, Cataluña, situado na comarca do Bages e por onde pasa o río Llobregat.
Xeografía
miniatura|250px|esquerda|Vista de Monistrol de Montserrat. Atópase baixo a montaña de Montserrat, formando parte dela. O río Llobregat atravesa o municipio e divídeo en dúas metades, de maneira que o poboado orixinal está na ribeira dereita e os novos desenvolvementos urbanísticos recentes (Monistrol-Residencial, El Pla, La Batanera...) na beira esquerda. Vindo do sur, Monistrol é a primeira localidade da comarca do Bages, a 15 km da capital comarcal, Manresa.
Provincia das Palmas
As Palmas (en castelán: Las Palmas) é unha provincia española das dúas que forman a comunidade autónoma das Illas Canarias, e está formada polas illas de Gran Canaria, Fuerteventura, Lanzarote e La Graciosa, así como por unha serie de cinco illotes: Alegranza, Montaña Clara, Lobos, Roque del Este e Roque del Oeste, que son as illas máis orientais do arquipélago, e que suman unha área de 4.066 km². Conta cunha poboación de 1.083.502 habitantes (2010), sendo a 13ª provincia española en número de habitantes e a primeira das Canarias.
Monistrol de Montserrat
Xeografía
Limita ao norte con Castellbell i el Vilar, ao leste con Vacarisses, ao oeste con Marganell e El Bruc e ao sur con Esparreguera e Collbató.
Zifio de Cuvier
O zifio de Cuvier, ou cifio de Cuvier, Ziphius cavirostris, é unha especie de cetáceo odontoceto da superfamilia dos zifioideos, familia dos zifíidos, unha das dúas especies viventes da subfamilia dos zifiinos, e único representante do xénero Ziphius.
Embutido
Estes son algúns tipos de embutidos:
Zifio de Cuvier
É o zifio de maior distribución coñecida. O seu estudo moderno iniciouno en 1823 Georges Cuvier a partir dun cranio encontrado anos antes nas costas de Francia.
Descrición
A especie foi descrita en 1823 polo naturalista francés Georges Cuvier na súa obra Recherches sur les ossements fossiles. Nouv. éd., 5 (1): 1-352.
Provincia das Palmas
A súa capital é a cidade das Palmas de Gran Canaria, sita na illa de Gran Canaria, que é tamén a capital das Canarias xunto con Santa Cruz de Tenerife.
Zifio de Cuvier
Etimoloxías
O nome científico Ziphius foi cuñado por Georges Cuvier, que parece que o derivou dunha adaptación do grego antigo ξίφος xíphos "espada", en alusión ao estreito bico destes animais. O epíteto específico, cavirostris, así mesmo debido a Cuvier, está formado polos elementos do latín científico cavi-, da raíz do adxectivo latino cavus, -a, -um, "oco", "baleiro", e -rostris, do latín rostrum, -i, "fociño", "bico", aludindo ao seu bico oco (no melón).
Provincia das Palmas
A provincia xurdiu en 1927 coa separación desta provincia coa ata entón única provincia do arquipélago, a Provincia de Canarias.
Zifio de Cuvier
Sinonimia
Ao longo do tempo, ademais do nome que lle deu Cuvier, e que é o actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos numerosísimos sinónimos seguintes:
Características
As principais características que permiten distinguir o zifio de Cuvier doutras especies de cetáceos semellantes son as seguintes:
Hábitat
Ziphius cavirostris é unha especie que habita en augas temperadas dos océanos e mares de todo o mundo, desde os trópicos até ás rexións polares, entre os 90° N e os 90° S, e entre os 180° W e os 180° E.
Distribución
miniatura|400px|Distribución do zifio de Cuvier.
A distribución do zifio de Cuvier coñécese sobre todo en base ao gran número de varamentos, e a algunhas observacións. Parece ser un dos zifios de distribución máis cosmopolita, cun ámbito moi extenso nos océanos Atlántico, Pacífico e Índico, encontrándose individuos desde as illas Shetland a máis de 60º N até o arquipélago da Tierra do Fogo, a 55º S, non estando presentes, por tanto, tan só nas augas polares de ambos os hemisferios.
Encóntrase en torno a moitas illas oceánicas, e son bastante comúns en mares pechados, como o Mediterráneo ou o do Xapón. Reside todo o ano en augas de Hawai e outras zonas, e non se coñecen migracións.
Nas costas europeas as poboacións máis importantes están no golfo de Biscaia e na conca occidental do Mediterráneo (costas de España, Francia e Italia, pero sinaláronse algúns varamentos en Grecia). Non se viu no canal da Mancha, e só penetra excepcionalmente no mar do Norte. Raros animais erráticos foron observados nas costas de Suecia e no mar Báltico. A súa presenza en augas próximas a Galicia é pouco frecuente.
Poucas veces se acerca á costa, excepto en canóns submarinos ou en zonas onde a plataforma continental é estreita e as augas costeiras son profundas.
Comportamento
O zifio de Cuvier é unha especie peláxica, gregaria, oceanódromo, que nada a profundidades entre os 0 e os 8 000 m, usualmente entre os 1 000 e os 4 000 m, que se despraza en pequenos grupos de até 25 individuos. Polo xeral evita os barcos, pero ás veces é curioso e amigábel, sobre todo en Hawai. Algúns animais puidéronse observar no momento de saltar por completo fóra da auga, cousa que parece pouco frecuente; no salto sae da auga case verticalmente, e cae cara a atrás de forma torpe.
O sopro respiratorio está dirixido lixeiramente cara a diante e á esquerda, pero é baixo e pouco conspicuo; pode verse mellor tras unha inmersión longa. Na inmersión profunda, arquéase e saca a aleta cuadal por riba da auga para mergullarse verticalmente. As inmersións adoitan duraren entre 20 e 40 min, seguramente con de 2 a 3 sopros cada 10 ou 20 seg. A profundidade alcanzada nos seus mergullos parece ser da orde dos 300 m (información obtida a partir das especies encontradas nos contidos estomacais), e a duración da inmersión pode durar até 30 min.
Parece dar tombos na auga, e pode asomar a cabeza cando nada velozmente, e coa aleta dorsal visíbel.
Mondariz Fútbol Club
O Mondariz Fútbol Club é un club de fútbol galego do concello de Mondariz. Foi fundado en 1920 e actualmente compite no Grupo Sur da Preferente Autonómica de Galicia.
Zifio de Cuvier
Bioloxía
Pouco é o que se sabe da vida do zifio de Cuvier. A madurez sexual alcánzase, en ambos os sexos, cando chegan medir 5,5 m. Non se coñece ningún dato sobre a época do emparellamento nin da duración da xestación, pero o período de nacementos parece ser, no golfo de Biscaia, en primavera. As crías miden, ao naceren, de 2 a 3 m.
O seu réxime alimenticio componse fundamentalmente de cefalópodos de augas profundas, pero tamén pode comer pequenos peixes e algúns crustáceos.
Estado de conservación
En 2008 a UICN catalogou o estado do zifio de Cuvier na súa Lista vermella como puco preocupante (LC). Aínda que non se dispón de estimacións globais sobre a poboación total deste cetáceo, considérase que non é inferior aos 100 000 individuos.
A especie ten unha área de distribución moi ampla, e as principais ameazas son os altos niveis de ruídos causado polos humanos, en especial os sonares militares, e as capturas accidentais. A combinación da súa ampla distribución e da súa abundancia relativa, é suficiente para que non ocorra unha diminución global maior do 30 % en tres xeracións.
Llano de Bureba
Llano de Bureba é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 65 habitantes (INE 2012).
Determinación do sexo pola temperatura
miniatura|dereita|Os crocodilos, moitas tartarugas e outros réptiles determinan o sexo da descendencia segundo a temperatura á que se incuben os ovos. O sistema de determinación do sexo pola temperatura ambiental é un tipo de determinación do sexo da descendencia por factores ambientais, no cal a temperatura á que están sometidos os ovos durante o desenvolvemento embrionario do animal determina que o individuo que vai nacer sexa dun sexo ou outro. Hai determinados limiares de temperatura que ao sobrepasalos nacen individuos dun sexo, e cando a temperatura permanece por debaixo nacen do outro sexo. Onde é máis común este sistema é entre a clase dos réptiles, pero tamén se dá nalgunhas aves (que normalmente utilizan o sistema ZW) como o megapódido australiano Alectura lathami. Non se trata dun sistema cromosómico de determinación do sexo por medio de cromosomas sexuais, que son os máis comúns entre os vertebrados (sistema XY ou ZW). Polo contrario é un tipo de determinación sexual ambiental, nas que un factor ambiental é o determinante, neste caso a temperatura, noutros casos a poboación (polifenismo).
Os ovos son afectados pola temperatura á que se incuban durante o terzo intermedio do seu desenvolvemento embrionario. Este período crítico de incubación coñécese como o período termosensitivo. O momento específico da determinación do sexo coñécese grazas ao estudo histolóxico da determinación sexual das gónadas embrionarias das tartarugas.
Tipos
Como nun niño natural non todos os ovos van estar á mesma temperatura, dese niño eclosionarán xeralmente tanto machos coma femias. Neste mecanismo de determinación sexual distínguense dous patróns que dependen da temperatura acadada polos ovos en distintas zonas do niño, que se denominan patrón I (dividido en IA e IB) e patrón II. O patrón IA ten unha soa zona de transición de temperatura, onde os ovos producen predominantemente machos se son incubados por debaixo desta zona de temperatura, e predominantemente femias se son incubados por riba dela. O patrón IB tamén ten unha soa zona de transición, pero é contrario ao anterior, xa que as femias se producen por debaixo desa temperatura e os machos por riba. O patrón II ten dúas zonas de transición, e nel os machos predominan a temperaturas intermedias e as femias en ambos os extremos de temperatura. Cando os ovos están moi preto da temperatura limiar, orixínanse un conxunto de individuos cunha proporción de sexos mixta e, máis raramente, individuos intersexos (con características intermedias).
Nas tartarugas que presentan determinación do sexo dependente da temperatura, os machos orixínanse xeralmente a temperaturas de incubación inferiores ás das femias (patrón IA), e o cambio na determinación sexual ocorre con variacións de só 1-2 °C. A temperaturas máis frías entre 22,5 e 27 graos Celsius orixínanse principalmente tartarugas macho, e a temperaturas máis quentes arredor 30 °C só se orixinan femias. En lagartos e crocodilianos, este patrón é o inverso (patrón IB).
Propúxose que esencialmente todos os modos de determinación do sexo dependente da temperatura son en realidade do tipo II e que aqueles casos que se desvían do patrón esperado femia-macho-femia é que, simplemente, nunca foron expostos aos rangos de temperatura extremos.
Hormonas nos sistemas de determinación do sexo pola temperatura
A sinerxía (acción conxunta) entre temperatura e hormonas foi tamén identificada nestes sistemas. Coa administración de estradiol a temperaturas que producen normalmente machos o que se xeran son femias, que son fisioloxicamente idénticas ás femias orixinadas a temperaturas que dan lugar a femias. O experimento inverso, machos producidos a temperaturas de femias, só ocorre cando se administra testosterona non aromatizable ou un inhibidor do encima aromatase, o que indica que o encima responsable da conversión da testosterona a estradiol, a aromatase, xoga un papel no desenvolvemento das femias.