cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia de Berlín
Ruína e Muro: a cidade dividida
Berlín Occidental, sen ningunha capacidade industrial, absolutamente subvencionada pola RFA, configúrase arredor da Kurfürstendamm. A falta dalgúns equipamentos e institucións da cidade histórica debe proverse delas duplicando aquelas. Así nace a Universidade Libre de Berlín (1948), a Technische Universität no extremo oeste do Tiergarten, outra sala de ópera (Deutsche Oper) e o conxunto do Kulturforum nas inmediacións do muro na Postdamer Platz con, entre outras dotacións, a Filharmónica de Berlín (Berliner Philharmonie, Hans Scharoun 1963) xunto a nova Biblioteca do Estado do mesmo arquitecto (1967-78) e a Neue Nationalgalerie (1968) de Mies van der Rohe.
Capital da Alemaña reunificada
En 1989, a simbólica caída do muro arrastrou ao ano seguinte a reunificación de Alemaña e con ela a da cidade, recuperando deseguido, en 1991, o status de capital, agora federal, da nación.
Un dos plans urbanos máis ambiciosos do noso tempo foi deseñado para que Berlín recuperase o seu pasado esplendor entre as grandes metrópoles europeas. Coma proxectos máis sinalados: xa executada unha faixa administrativa no meandro do Spree ao norte do Reichstag coa nova estación central ; a Postadamer Platz coma novo centro comercial e de negocios tamén realizado (en execución a Leipziger Platz ); en vías de realización unha Alexanderplatz que recupera a súa escala e traza orixinais, rodeada de rañaceos nas grandes avenidas perimetrais, e un tecido máis denso no primeiro tramo da Karl-Marx-Allee ; e o novo Foro Humboldt para o que se vai reconstruír o Pazo Real.
Avelino Giráldez Pazó
miniatura|200px|Posesión de Avelino Giráldez, retrato en [[Vida Gallega, 1926.]] Avelino Giráldez Pazó foi un político galego.
Vida persoal
Casou con Demetria Fernández López e foi pai de Jesús Olimpio Giráldez Fernández.
Osteodermo
miniatura|Primeiro plano da pel dun [[Heloderma suspectum|monstro do Xila, mostrando os seus osteodermos]] miniatura|Osteodermo do cocodriliano extinto [[Deinosuchus]] Os osteodermos ou osteodermas son depósitos óseos que forman escamas, placas ou outras estruturas no derma da pel dalgúns animais. Os osteodermos encóntranse en moitos grupos de réptiles e anfibios existentes ou extintos, como os lagartos, crocodilianos, ras, temnospóndilos (anfibios primitivos extintos), varios grupos de dinosauros (singularmente os anquilosauros e estegosaurios), fitosauros, aetosauros, placodontos e hupehsuquios (réptiles mariños con posibles afinidades cos ictiosauros).
Os osteodermos son pouco comúns en mamíferos, pero aparecen tamén en moitos xenartros (armadillos e nos extintos gliptodontos e preguiceiros terrestres). Os osteodermos evolucionaron de forma claramente independente en moitas liñaxes distintas, e estas variadas estruturas deben considerarse análogos anatómicos e non homólogos, e non necesariamente indican monofilia. En moitos casos, os osteoermos poden funcionar como armaduras defensivas. Os osteodermos están compostos de tecido óseo, e derivan dunha poboación de células da crista neural de tipo escleroblasto durante o desenvolvemento embrionario do organismo. A poboación de células da crista neural escleroblásticas ten algunhas características homólogas asociadas co derma.
Os osteodermos dos modernos crocodilianos están moi vascularizadas e poden funcionar como armadura ou como intercambiadores de calor, permitindo que estes grandes réptiles aumenten ou baixen rapidamente a súa temperatura. Outra función é neutralizar a acidose causada por estar mergullados durante longos períodos de tempo, o que produce unha acumulación de dióxido de carbono no sangue. O calcio e o magnesio no óso dérmico liberan ións alcalinos á corrente sanguínea, actuando como un tampón químico contra a acidificación dos fluídos corporais.
Fernando Iglesias Chamorro
Fernando Iglesias Chamorro, nado en Panxón (Nigrán) o 3 de setembro de 1966 e finado en Vigo no 2000, foi un futbolista galego. Xogaba de porteiro.
Traxectoria
Formouse no Deportivo B para dar o paso ao primeiro equipo en 1987, onde recalaría até 1990. Posteriormente xogaría no CD Lugo e no CD Badajoz. No ano 2000 faleceu electrocutado en Vigo mentres traballaba.
Symeon Lukach
Symeon Lukach (en Симеон Лукач), nado o 7 de xullo de 1893 e finado o 22 de agosto de 1964, foi un bispo grecocatólico ucraíno, finado como mártir e beatificado por Xoán Paulo II en 2001.
Traxectoria
Lukach naceu na vila de Starunia, na rexión de Stanislaviv. Os seus pais eran granxeiros. Entrou no seminario en 1913, mais a primeira guerra mundial interrompeu os seus estudos durante dous anos. Finalizounos en 1919, cando foi ordenado sacerdote por Hryhorii Khomyshyn. Posteriormente deu clases de Teoloxía moral no seminario de Stanislaviv até abril de 1945, cando Khomyshyn consagrouno bispo en segredo.
O 26 de outubro de 1949 foi arrestado por vez primeira polo NKVD e deportado a Siberia para dez anos de traballos forzados. Logo de cumprir a metade da condena, foi liberado o 11 de febreiro de 1955. Continuou a exercer o seu ministerio de xeito clandestino, e en xullo de 1962 foi novamente arrestado. Foi xulgado canda a Ivan Sleziuk, tamén bispo na clandestinidade, e foi sentenciado a cinco anos máis de prisión. Na cadea contraíu tuberculose, e foi liberado e enviado á súa vila natal, onde finou o 22 de agosto de 1964.
O papa Xoán Paulo II beatificouno o 27 de xuño de 2001 na súa visita pastoral a Ucraína, xunto a Mykolai Charnetskyi e compañeiros mártires.
Branquia
miniatura|Branquias dun [[atún.]] As branquias son os órganos respiratorios de numerosos animais acuáticos, mediante os cales extraen o osíxeno (O2) disolvido na auga e transfiren a esta o dióxido de carbono (CO2).
Os animais acuáticos dotados de branquias captan o O2 que se encontra disolvido na auga, o cal pasa aos fluídos internos (sangue, linfa etc.) e é transportado aos tecidos, onde as células requíreno para a respiración celular, proceso que se realiza en orgánulos celulares denominados mitocondrias. Como resultado da respiración celular prodúcese CO2, o cal debe ser eliminado para evitar a intoxicación do medio interno.
Os animais máis pequenos e de menor taxa metabólica realizan o intercambio de gases pola superficie corporal. Pero os máis grandes necesitan unha superficie de intercambio máis extensa, para o que adquiriron no curso da evolución estruturas especializadas, as branquias. Para favorecer o intercambio, a circulación de fluídos está sempre especialmente organizada nestes órganos, incluso naqueles animais que carecen dun sistema vascular desenvolvido, como os moluscos.
Características
miniatura|Nos [[tiburóns aprécianse facilmente as aberturas branquiais laterais.]] miniatura|Branquias externas da larva do anfibio ''[[Lissotriton vulgaris.]]
Beloniformes
miniatura|300px|[[Agulla (peixe)|Agulla (Belone belone)]] Os Beloniformes (Beloniformes) son unha orde de peixes con espiñas nas aletas (superorde Acantopterixios ou (Acanthopterygii). Comprenden principalmente especies mariñas pero tamén algunhas de augas salobres ou doces.
Branquia
Características
As branquias son xeralmente finas placas ou excrecencias de tecido mucoso altamente irrigadas por vasos sanguíneos, ou o seu equivalente para os animais sen este tipo de sistema circulatorio, a través de cuxas paredes se realizan os intercambios gasosos. As galadas está sempre localizadas no corpo do animal de modo que teñan o máximo contacto coa auga e, ao mesmo tempo, quedar protexidas.
Beloniformes
Características
Adoitan ser peixes de tamaño medio que viven cerca da superficie da agua e que se alimentan de algas, plancto ou pequenos animais, incluídos outros peixes.
Branquia
Características
Normalmente son órganos externos, a diferenza dos pulmóns ou as traqueas dos animais de vida aérea, porque os órganos en forma de cavidade complexa non son apropiados para o movemento intensivo dun líquido como a auga, de densidade moito maior que a do aire, e polo rozamento implicado. O intercambio eficaz de gases exixe un contacto sen barreiras entre as células epidérmicas da branquia e a auga circundante, o mesmo, por outra parte, que nos pulmóns, de forma que incluso en animais dotados de tegumentos reforzados, como a pel escamosa dos peixes, as branquias están sempre polo menos cubertas de tecidos brandos e fráxiles.
Beloniformes
Características
As mandíbulas dos beloniformes están especialmente prolongadas, só a inferior (familia Adrianichthyidae) ou as dúas (familias Belonidae ou Scomberesocidae), carácter que se pode presentar só nos individuos adultos, só nos xuvenís ou en ámbalas idades.
Branquia
Características
Anatomicamente as branquias preséntanse en dúas formas. A máis común é a de apéndices ramificados de gran superficie relativa. Así é como se presentan, por exemplo, en moluscos, anélidos e larvas acuáticas de salamandras e tritóns, ou nas larvas acuáticas de insectos. A outra forma é a que se observa no conxunto heteroxéneo de vertebrados acuáticos que se denomina peixes. Nestes as branquias son estruturas especializadas organizadas entre as fendeduras farínxeas, ou fendeduras branquiais, orificios que comunican lateralmente o tubo dixestivo co exterior. A auga que entra pola boca sae polas fendeduras, oxixenando o sangue que circula por vasos que percorren os tabiques situados entre elas (que son as branquias).
Nas dúas modalidades anatómicas as branquias poden quedar máis ou menos protexidas dentro dunha cavidade aberta pola que se fai circular a auga. É o caso, por exemplo, dos moluscos (cefalópodos, gasterópodos, bivalvos etc.) onde a cavidade paleal que contén as branquias intercambia auga co ambiente só a través de condutos chamados sifóns. Tamén é o caso dos peixes óseos, onde as branquias quedan protexidas externamente por unha extensión da parede corporal chamada opérculo. Nos elasmobranquios (raias e tiburóns), pola contra, as fendeduras branquiais son visíbeis externamente.
As branquias nos peixes
Nos peixes óseos a auga é bombeada activamente, con movementos rítmicos, desde a cavidade bucofarínxea cara á cavidade situada debaixo do opérculo, pasando para iso entre as branquias. Dos tiburóns tense dito, pero agora sabemos que non é exacto, que se limitan a nadar coa boca aberta, de maneira que a auga flúe constantemente a través das branquias.
Beloniformes
Clasificación
Divídense en dúas subordes e cinco familias:
Branquia
As branquias nos invertebrados e nas larvas dos anfibios
Os insectos acuáticos —normalmente as súas larvas— as traqueas branquiais son tubos por onde circula o aire e a través das súas paredes realízanse os intercambios gasosos. Por exemplo, na larva da libélula as paredes da extremidade do recto conteñen numerosas traqueas, que funcionan como branquia rectal, onde a auga é bombeada para dentro e para fora do tubo dixestivo, subministrando así oxixeno ao animal.
Pazo de Cela
O Pazo de Cela é un pazo de estilo barroco do século XVII situado na parroquia de Cela, no concello coruñés de Cambre, moi achegado á cidade da Coruña. De propiedade privada, no século XXI abre ao público como espazo para a celebración de banquetes de casamento ou bautizos.
Edificio
O estilo é predominantemente barroco, cunha planta rectangular e cuberta de tella plana, conta con planta terrea e dous andares. Os muros son de fábrica de cachotaría de granito e cantaría nas contornas dos vans do primeiro andar. Destaca unha escaleira cun patín monumental de perpiaños de granito. Salientan dous escudos a ambos os dous lados da porta principal.
Xardinaxe
A quinta, de 6.000 m², áchase amurallada, e conta cun xardín de estilo afrancesado, entre outros elementos de xardín, cun encoro, unha pérgola, un quiosco e un pavillón acristalado onde se celebran os eventos.
En canto á vexetación, conta con sebes de buxos, e diversos exemplares de palmeiras, plátanos, fentos arbóreos, camelias e criptomerias.
Edward Gorey
Edward St. John Gorey, nado en Chicago o 22 de febreiro de 1925 e finado o 15 de abril de 2000, foi un artista recoñecido polos seus debuxos torcidos e macabros.
Traxectoria
Asistiu a varias escolas primarias locais e logo á Escola Francis W. Parker. Entre 1944 e 1946 estivo no exército en Dugway Proving Ground, e entre 1946 e 1950 asistiu a Harvard, onde estudou francés e compartiu habitación co poeta Frank O'Hara.
Aínda que adoitaba declarar que a súa aprendizaxe artística formal foi insignificante, Gorey estudou arte durante un semestre no Chicago Art Institute en 1943, chegando a ser co tempo un ilustrador profesional. Entre 1953 e 1960 viviu en Nova York e traballou para o Departamento de Arte de Doubleday Anchor, ilustrando portadas de libros. O seu primeiro traballo, The Unstrung Harp (A Arpa sen encordar), foi publicado en 1953. Tamén publicou baixo pseudónimos como Ogdred Weary, un anagrama do seu primeiro nome e o apelido.
Os libros de historias ilustradas e debuxos de Gorey, cos seus aires ominosos enmarcados nas épocas victoriana e eduardina, tiveron un seguimento de culto, pero Gorey chegou a ser ben coñecido desde a súa chegada á serie da PBS Mystery! en 1980 e os seus deseños para a produción de Broadway de Drácula en 1977, mercede á que gañou o Tony Award ó Mellor Deseño de Vestiario e foi tamén nomeado para o Mellor Deseño Escénico.
En anos posteriores, Gorey viviu en Yarmouth Port, Massachusetts, en Cape Cod, onde escribiu e dirixiu numerosos espectáculos nocturnos, onde decotío presentaba as súas propias marionetas de papel maché, nunha compañía coñecida como La Theatricule Stoique. O seu maior traballo teatral foi o libreto para "Opera Seria for Handpuppets", The White Canoe, para unha partitura do compositor Daniel James Wolf.
Foi notable pola súa afección ó ballet (durante moitos anos asistiu a tódalas representacións do New York City Ballet) e ós gatos. Ambas figuras aparecen na súa obra. O seu coñecemento da literatura e cine era infrecuentemente extenso, e nas súas entrevistas nomeaba como artistas favoritos a Jane Austen, Francis Bacon, George Balanchine, Balthus, Louis Feuillade, Ronal Firbank, Lady Murasaki Shikibu, Robert Musil, Yasujiro Ozu, Anthony Trollope ou Vermeer. Entre 1996 e a súa morte en abril de 2000 viviu só, e seguiu traballando como ilustrador. Nese tempo foi o centro dun documental dirixido por Christopher Seufert, aínda pendente de estrenarse. A súa casa en Cape Cod é chamada Elephant House e agora serve como galería e museo.
Obra
Escribiu máis de 100 libros, incluíndo:
Moitas das obras de Gorey foron publicadas imperceptiblemente e son difíciles de encontrar ou caras. Porén, os seguintes catro recompilatorios recollen xuntos boa parte do seu material. Dado que os seus libros orixinais son curtos, os recompilatorios conteñen ata 15 por cada volume.
Tamén ilustrou outros 60 traballos doutros autores, como Edward Lear, John Bellairs ou John Ciardi. Serviu de importante influencia a Tim Burton.
A Gorey gustábanlle moito os xogos de palabras, en particular os anagramas. Escribiu moitos dos seus libros baixo pseudónimos que eran frecuentemente anagramas do seu propio nome. "Eduard Blutig" é outro xogo de palabras: "Blutig" é o correspondente en alemán (lingua na que escribiu o título das obras escritas con ese pseudónimo) de "bloody" (sanguento), un sinónimo de "gory".
Vladimir Antonov-Ovseenko
Vladimir Aleksandrovich Antonov-Ovseenko (en Владимир Александрович Антонов-Овсеенко e en Володимир Олександрович Антонов-Овсієнко), nado en Chernigov, Ucraína o e finado en Moscova o 10 de febreiro de 1939, foi un prominente bolxevique, xornalista, “podporúchik” (subtenente) e diplomático ruso. É recordado por ser o dirixente do asalto ao Palacio de Inverno que culminou co triunfo dos bolxeviques durante a Revolución de Outubro. Foi vítima da Gran Purga que levou a cabo Stalin a finais dá década de 1930.
Inicio na carreira militar
Naceu en Chernigov o 21 de marzo de 1883, nunha familia de oficiais. O seu pai era militar e terratenente empobrecido. Graduouse no corpo de cadetes de Voronezh en 1901. Contrario para entón ao militarismo, uniuse de inmediato aos círculos revolucionarios. Pola presión do seu pai, ingresou na Escola Militar de Enxeñaría Nikolaiev, aínda que renunciou a xurar a «fidelidade ao Tsar e á Patria», explicando a súa «repugnancia cara ao ambiente castrense». Posteriormente foi detido, podendo saír máis tarde de prisión grazas á influencia do seu pai. En 1902 marchou da súa casa, traballou un tempo como peón e chofer, antes de ingresar pouco despois na Escola Militar de San Petersburgo.
Actividade revolucionaria
Logo de ingresar nunha organización socialdemócrata en Varsovia, ingresou formalmente no Partido Obreiro Socialdemócrata de Rusia en 1903. Creou unha organización revolucionaria na Escola de Infantería Vladimir de San Petersburgo, onde obtivo o grado militar de cadete. En 1904, graduouse na academia militar da capital.
Terminada a súa traxectoria na Escola Militar de Infantería Vladimir, foi destinado a Varsovia, onde fundou o Comité Militar do Partido Obreiro Socialdemócrata de Rusia. Logo de servir no extremo oriente, presentou a súa dimisión ao grado de podporúchik, e consagrouse por completo á loita revolucionaria clandestina. Durante a Revolución Rusa de 1905, dirixiu o levantamento en Novo-Alexandria en Polonia e Sebastopol (1906). Ao pouco foi detido nesta cidade e sentenciado a matar, conmutada a pena por vinte anos de traballos forzados en Siberia. Escapou de alí en xuño de 1907 e pasou a residir en Finlandia, San Petersburgo e Moscova antes de emigrar a Francia en 1910. Alí uniuse á fracción menxevique do partido na que permaneceu ata abril de 1917, cando se pasou aos bolxeviques.
Decidido opositor de Lenin e os seus seguidores, durante a primeira guerra mundial identificouse coa corrente internacionalista. Editou Golos (A voz) e Nashe Slovo (O noso mundo) colaborando estreitamente con Trotski –co que estableceu unha notable amizade que perdurou na década de 1920– e os membros do Comité Interdistrito. Esta última publicación, malia o humilde da súa extensión e das súas paupérrimas finanzas, atraeu a destacados escritores socialistas –Trotski, Mártov, Lunacharski, Riazánov ou Manuilski– que máis tarde tiveron un destacado papel na revolución rusa.
Asalto ao Palacio de Inverno
Antonov-Ovseenko durante a época da Revolución.|miniatura|dereita Regresou a Rusia en maio de 1917 e uniuse entón aos bolxeviques. Como membro da Organización Militar, xunto ao Comité Central do Partido Obreiro Socialdemócrata de Rusia (bolxevique), trasladouse a Helsinqui para dirixir o traballo de propaganda entre os soldados do norte e os mariños da frota báltica, ao mesmo tempo publicando o xornal Volná (en Волна, Onda). Foi un dos participantes máis activos da Conferencia da Fronte de Todas as Rusias e as organizacións de retagarda do Comité Central do Partido Obreiro Socialdemócrata de Rusia (bolxevique), realizado en xuño de 1917, aceptando Antonov-Ovseenko a participación na organización directa das manifestacións contra a Ofensiva Kerenski, que desembocaron na crise de xullo, polo que foi detido polo Goberno Provisional Ruso, e internado na cárcere de Krestý en San Petersburgo, onde xunto con Fiodor Raskólnikov, e en nome dos detidos bolxeviques, escribiron unha protesta contra o arresto non fundamentado. (Na década de 1920, este episodio da vida de Antonov-Ovseenko, segundo as fontes oficiais soviéticas, foi descrito así: «Pola participación na insurrección de xullo, foi detido polo Goberno Provisional, e xunto con Trotski, recluiráselle en Krestý». Logo do cal, será liberado baixo fianza. O 4 de setembro o Centrobalt designou a Antonov-Ovseenko Comisario achego ao Gobernador Xeral de Finlandia.
Foi delegado na Conferencia Democrática de Todas as Rusias, e no Segundo Congreso de Mariños da Frota Báltica (setembro-outubro de 1917), onde se emite o chamamento «A todos os oprimidos dos países». O 30 de setembro elíxese a estrutura da oficina rexional finlandesa do partido bolxevique. É membro do Comité de Organización e do Comité Executivo do Congreso dos Traballadores do Óblast. Participou nos traballos da Conferencia de Organizacións Militares do Partido Obreiro Socialdemócrata de Rusia (bolxevique) da Fronte Norte, levada a cabo o 15 de outubro, onde se elixirá a Asemblea Constituínte Rusa. No informe da sesión do Soviet da Social Democracia Rusa de 23 de outubro dáse conta que a gornición ao completo apoia o establecemento do poder dos Soviets, habendo os Gardas Vermellos ocupado as fábricas e depósitos de armas e reforzaron o anel externo de defensa de Petrogrado, habendo paralizado as accións do Estado Maior da Rexión Militar de Petrogardo.
Antonov-Ovseenko, na súa calidade de Secretario do Comité Militar Revolucionario de Petrogrado, tomou parte activa na insurrección armada de outubro, en Petrogrado. Encabezou aos Gardas Vermellos, aos soldados revolucionarios e aos mariñeiros durante tómaa do Palacio de Inverno, que non ofreceu resistencia para cando Antonov-Ovseenko entrou no edificio, arrestando alí ao Goberno Provisional Ruso. Logrou conter a rabia dos soldados ante a fuga de Kerenskii e protexer aos detidos ata o seu traslado á Fortaleza de San Pedro e San Paulo de ser linchados en dúas ocasións.
No Segundo Congreso dos Soviets de Todas as Rusias, o, Antonov-Ovseenko foi elixido membro do Comité para os Asuntos Militares e Navais do Sovnarkom de Lenin, un dos tres que formaba a súa presidencia colexiada.
Representou á fronte norte na efémera Asemblea Constituínte.
A guerra civil
Por indicación persoal de Antonov-Ovseenko, o 1 de abril de 1918 foi executado en Taganrog (mar de Azov) o xeneral tsarista retirado Paul von Rennenkampf.
Días logo da derrota dos Imperios Centrais na guerra mundial, relevóuselle do mando dun grupo de exércitos da fronte oriental para encargárselle a formación dun exército que invadise Ucraína menos de dúas semanas máis tarde. O 19 de novembro, o novo Comité Militar Revolucionario de Ucraína, instalouse Kursk cun nome suposto para non espertar sospeitas da súa misión real. A Antonov-Ovseenko acompañábanlle Stalin, Vladimir Zatonski e Georgi Piatakov como membros do comité. A súa fronte, con todo, era secundario para o alto mando bolxevique, máis preocupado polos combates no leste e no sur –contra os cosacos de Piotr Krasnov–. As diferentes prioridades de Ioakim Vatsetis, ao mando das forzas bolxeviques no seu conxunto, e de Antonov-Ovseenko conduciron a continuos rozamentos entre os dous. Tivo que reunir a toda velocidade unidades para a inmediata invasión, utilizando algunhas a medio formar ou mal armadas xunto con forzas de desertores, partisanos e campesiños. Non estaba moi claro ademais que unidades estaban realmente baixo o seu mando. Dirixiu a fronte ucraína entre decembro de 1918 e xuño de 1919.
Logo da retirada do exército alemán, de xaneiro a xuño de 1919, Antónov-Ovséyenko mandou ao exército na fronte ucraína, ao mesmo tempo que dirixiu os asuntos militares da República Popular de Ucraína, participando activamente nas operacións militares contra o exército da República Nacional Ucraína, e a reconstitución do poder soviético en practicamente todo o territorio de Ucraína.
Estaba activamente preocupado polos temas de carácter social e económico, así cando os propietarios das empresas de Khárkiv negáronse a pagar aos obreiros o seu soldo, que protestaban para a introdución da xornada de traballo de 8 horas, Antonov-Ovseenko meteu a 15 capitalistas nun vagón de tren, e esixiulles un millón en efectivo, ameazando, en caso contrario, con envialos ao traballo nas minas.
Antonov-Ovseenko participou activamente no brutal esmagamento da Rebelión de Tambov en 1921. Entre 1919 e 1920 tratou de loitar contra o descontento popular desde o seu posto de Presidente do Comité Executivo do Óblast de Tambov, e en 1921 recibiu plenos poderes do VTsIK para a loita contra o bandoleirismo no Óblast de Tambov, axudado activamente por Mikhaíl Tujachevsky no esmagamento da rebelión antibolxevique de campesiños por parte do Exército Vermello, coñecido na historiografía soviética como «antónovischina».
Entre 1920 e 1921, foi membro da presidencia colexiada da Comisaría de Traballo e do NKVD.
Época soviética
No XI Congreso do partido, opúxose á implantación da NEP.
Nos anos de Guerra Civil, Antónov-Ovséyenko formouse como un experimentado funcionario do partido, e o seu traballo levouno entre 1922 e 1924 á xefatura do Departamento Político do Consello Militar Revolucionario (РВС nas súas siglas cirílicas). Opoñíase activamente á ampliación do poder de Stalin, chamándoo déspota, unha ditadura personalizada. Por iso, Antonov-Ovseenko apoiou a Trotski, co que tiña boas relacións, e adheriuse entre 1923 e 1927 á «esquerda» trotskista, aínda que presioado en 1928 viuse obrigado a romper con ela. Durante esta década, traballou na diplomacia soviética en varios países: Checoslovaquia (1925), Lituania (1928) e Polonia (1930). Na década de 1930 permitíuselle traballar en temas xurídicos, chegando a ser o fiscal xefe da a RSFSR, (1934) e comisario de Xustiza do Pobo da RSFSR (1937).
Na guerra civil española foi cónsul xeral da URSS en Barcelona (de 1936 a 1937), prestando grande apoio ao exército republicano como conselleiro militar. Da colección de documentos do mencionado Antonov-Ovseenko, testemuñou que trataba de intervir en defensa da liña de Stalin, contra a oposición dos anarquistas e do POUM, que controlaban o movemento antifascista de Cataluña, e foi nomeado por Juan Negrín como «o catalán máis grande que os mesmos cataláns». Despois do conflito xurdido entre o cónsul xeral e Juan Negrín, presentou a súa dimisión.
A finais de 1937, Antonov-Ovseenko foi destituído en España e posteriormente arrestado polo NKVD durante a Gran Purga de 13 de outubro de 1937. Nomeóuselle brevemente comisario de Xustiza en 1938. O 8 de febreiro de 1938 foi condenado a matar polo Colexio Militar da Corte Suprema da URSS «por pertencer a unha organización terrorista trotskista e por espionaxe» e fusilado o ano seguinte, en 1939. Foi rehabilitado postumamente en 1956.
Alberto Martínez Díaz
Alberto Martínez Díaz, nado en Lugo o 27 de outubro de 1962, é un ex-futbolísta galego máis coñecido como Berto Martínez, que xogaba na demarcación de centrocampista.
Traxectoria
Debutou no fútbol profesional no Caudal Deportivo aínda que a maior parte da súa carreira transcorreu no Real Oviedo, club no que militaría 14 tempadas e durante as cales acadou o ascenso a Primeira División, gañou a Copa da Liga e chegou a disputar a Copa da UEFA. Na actualidade segue sendo o xogador que máis encontros oficiais disputou co club ovetense (512).
O 4 de setembro de 1991 foi convocado coa Selección de fútbol de España para disputar o encontro contra Uruguai en Oviedo.
Retirouse no ano 2004 nas filas do Oviedo Astur.
Sistema límbico
miniatura|dereita|Sistema límbico. O sistema límbico é un sistema formado por varias estruturas cerebrais que xestiona respostas fisiolóxicas ante estímulos emocionais. Está relacionado coa memoria, atención, instintos sexuais, emocións (por exemplo pracer, medo, agresividade), personalidade e a conduta. Está formado por partes do tálamo, hipotálamo, hipocampo, amígdala cerebral, corpo caloso, séptum e mesencéfalo.
O sistema límbico interacciona moi velozmente, e ao parecer sen que necesiten mediar estruturas cerebrais superiores, co sistema endócrino e o sistema nervioso autónomo.
L'Arroseur arrosé
L'Arroseur arrosé é un filme francés, mudo en branco e negro dirixido e producido por Louis Lumière e protagonizado por François Clerc e Benoît Duval. Foi estreado por primeira vez o 10 de xuño de 1895.
Trátase da máis temperá mostra de comedia coñecida no cine, así como o primeiro en representar unha historia ficticia. O filme foi orixinalmente coñecido como "Le Jardinier" (O xardineiro) ou "Le Jardinier et le petit espiègle" (O xardineiro e o pequeno pícaro).
Sinopse
Rodado en Lión na primavera de 1895, o filme amosa unha sinxela broma na que un xardineiro é amolado por un rapaz que pisa a mangueira que o xardineiro está a empregar para regalas plantas, cortando dese xeito o fluxo de auga. Cando o regador olla no furado para inspeccionar que é o que detén a auga, o mozo ergue o pé, facendo que o xardineiro molle a cara. O xardineiro está atordado e o seu chapeu está no chan, pero axiña se decata. Prodúcese entón unha persecución, tanto dentro como fóra da pantalla (a cámara nunca se move da súa posición orixinal) ata que o home atrapa ó rapaz e dálle unha tunda.
Personaxes
Louis Lumière usou ó seu propio xardineiro, François Clerc, para interpretar o papel principal. Para o rapaz fedello, Lumière usou un aprendiz da factoría Lumière, que aparece nos créditos como Daniel Duval e Benoît Duval. Mais parece que foi Léon Trotobas quen primeiro interpretou o papel en La Ciotat.
Lista de illas de Tonga
A seguinte e unha lista de illas e cidades (pobos e aldeas) de Tonga, en orde alfabético.
Teleférico de Montjuïc
300px|miniatura|O antigo teleférico. miniatura|300px|dereita|Teleférico de Montjuïc renovado. O teleférico de Montjuïc é un teleférico que dá acceso á montaña barcelonesa de Montjuïc desde a saia oriental. A pesar do seu nome, non é propiamente un teleférico, senón un telecabina. O día 16 de maio do 2007 reabriuse logo da súa remodelación. Na actualidade está xestionado pola empresa TMB.
Percorrido
Ficheiro:TelefericM.png
O teleférico dispón de tres estacións: Parc de Montjuïc (con correspondencia co Funicular de Montjuïc), Mirador (só con parada sentido Castell > Parc) e Castell.
Vistas
Desde o teleférico pódese ver toda Barcelona e varios dos seus lugares máis representativos, como: a Plaça de Catalunya, a Catedral de Barcelona, a Sagrada Familia, os cruceiros atracados no Porto de Barcelona, a Vila Olímpica de Barcelona, a Torre Agbar ou a zona do Fórum.
Secuenciación de escopeta
En xenética, a secuenciación de escopeta ou secuenciación shotgun é un método utilizado para secuenciar febras de ADN longas. Denomínase así por analoxía co padrón de disparo case aleatorio e de rápida expansión dunha escopeta.
O método de terminación da cadea de secuenciación de ADN tradicional ("secuenciación de Sanger") só pode utilizarse para febras de ADN curtas de 100 a 1 000 pares de bases. Debido a este límite de tamaño, as secuencias máis longas poden ser divididas en fragmentos máis pequenos que se poidan secuenciar separadamente, e estas secuencias son despois ensambladas para dar a secuencia completa.
Hai dous métodos principais para este proceso de fragmentación e secuenciación. O primer walking (ou "chromosome walking") progresa ao longo do anaco enteiro de febra, anaco por anaco, mentres que a secuenciación de escopeta é un proceso máis rápido pero máis complexo, que usa fragmentos ao chou.
Exemplo
Por exemplo, consideremos as seguintes dúas roldas de lecturas de escopeta:
Cómpre utilizar moitas lecturas solapantes para cada segmento do ADN orixinal para superar estas dificultades e ensamblar con exactitude a secuencia. Por exemplo, para completar o Proxecto Xenoma Humano, a maioría do xenoma humano foi secuenciado a unha cobertura de 12X ou maior; é dicir, cada base da secuencia final estaba presente como media en 12 lecturas diferentes. Incluso así, os métodos correntes non conseguiran en 2004 illar ou ensamblar secuencias fiables para o aproximadamente o 1% do xenoma humano (eucromático).
Historia
A secuenciación de escopeta de xenoma completo de pequenos xenomas (de 4 000 a 7 000 pares de bases) foi suxerida por primeira vez en 1979. O primeiro xenoma secuenciado por secuenciación de escopeta foi o do virus do mosaico da coliflor, publicado en 1981.
Secuenciación de extremos apareados
Unha aplicación máis ampla da técnica beneficiouse da secuenciación de extremos apareados, coñecida coloquialmente como secuenciación de escopeta de dobre canón. A medida que os proxectos de secuenciación empezaron a tratar con secuencias de ADN máis longas e complicadas, moitos grupos empezaron a decatarse de que podía obterse información útil secuenciando ambos os extremos dun fragmento de ADN. Aínda que secuenciar ambos os extremos do mesmo fragmento e facer un seguimento dos datos apareados era máis laborioso que secuenciar un só extremo de dous fragmentos distintos, o coñecemento de que as dúas secuencias estaban orientadas en direccións opostas e eran de aproximadamente a lonxitude dun fragmento era valioso para reconstruír a secuencia do fragmento diana orixinal.
Historia. A primeira descrición publicada do uso de extremos apareados é do ano 1990 e formaba parte da secuenciación do locus HGPRT humano, aínda que o uso de extremos apareados estaba limitado a pechar ocos (na secuencia) despois da aplicación da estratexia tradicional de escopeta. A primeira descrición teórica dunha estratexia de secuenciación apareada pura, asumindo fragmentos de lonxitude constante, fíxose en 1991. Nesa época, había un consenso na comunidade de investigadores de que a lonxitude de fragmento óptimo para a secuenciación de extremos apareados sería de tres veces a lonxitude da lectura de secuencia. En 1995 Roach et al. introduciron a innovación de usar fragmentos de varios tamaños e demostraron que unha estratexia de secuenciación de extremos apareados pura sería posible en dianas grandes. A estratexia foi adoptada seguidamente por The Institute for Genomic Research (TIGR) para secuenciar o xenoma da bacteria Haemophilus influenzae en 1995, e despois por Celera Genomics para secuenciar o xenoma da mosca do vinagre Drosophila melanogaster en 2000, e seguidamente o xenoma humano.
Estratexia
Para aplicar a estratexia, unha febra de ADN de alto peso molecular rómpese en fragmentos ao chou, de tamaño seleccionado (xeralmente de 2, 10, 50 e 150 kb), e clónase nun vector apropiado. Os clons son despois secuenciados desde ambos os extremos usando o método de terminación da cadea rendendo dúas curtas secuencias. Cada secuencia denomínase lectura de extremo ou lectura e dúas lecturas de cada clon denomínanse pares apareados (mate pairs). Como o método de terminación da cadea xeralmente só pode producir lecturas de entre 500 e 1 000 bases de longo, en todos menos nos clons máis pequenos, os pares apareados raramente se solapan.
Pros e contras
Os que propoñen esta estratexia argumentan que é posible secuenciar o xenoma completo dunha vez usando grandes conxuntos de secuenciadores, o que fai o proceso total sexa moito máis eficiente que as estratexias máis tradicionais. Os detractores argumentan que, aínda que a técnica secuencia rapidamente grandes rexións do ADN, a súa capacidade de ligar correctamente estas rexións é dubidosa, especialmente para xenomas con rexións repetitivas. A medida que os programas de ensmblaxe de secuencias sexan máis sofisticados e o poder de computaión se faga máis barato, será posible superar esta limitación.
Cobertura
A cobertura (profundidade de lectura ou profundidade) é o número medio delecturas que representan un determinado nucleótido na secuencias reconstruída. Pode calcularse a partir da lonxitude do xenoma orixinal (G), o número de lecturas (N), e a lonxitude media das lecturas (L) como N\times L/G. Por exemplo, un xenoma hipotético de 2 000 pares de bases reconstruído a partir de 8 lecturas cunha lonxitude media de 500 nucleótidos terá unha redundancia de 2x. Este prámetro tamén permite estimar outras cantidades, como a porcentaxe do xenoma cuberto polas lecturas (ás veces tamén chamada cobertura). É moi interesante que haxa unha alta cobertura na secuenciación de escopeta porque pode superar os erros na chamada de bases (ou base calling, a asignación de nucleobases a picos do cromatograma) e de ensamblaxe. A teoría de secuenciación do ADN trata das relacións estes estas cantidades.
Ás veces faise unha distinción entre a cobertura da secuencia e a cobertura física. A cobertura da secuencia é o número medio de veces que se le unha base (como se describiu antes). A cobertura física é o número medio de veces que se le unha base ou é abranguida por lecturas de pares apareados.
Secuenciación de escopeta xerárquica
miniatura|Na secuenciacion de escopeta de xenoma completo (arriba), o xenoma enteiro é roto aleatoriamente en pequenos fragmentos (do tamaño axeitado para a secuenciación) e despois reensamblado. Na secuenciación de escopeta xerárquica (abaixo), o xenoma rómpese primeiro en segmentos máis grandes. Despois de que se deduce a orde destes segmentos, estes son despois rotos en fragmentos de tamaño axeitado para secuenciar.
Aínda que a secuenciación de escopeta pode en teoría aplicarse a un xenoma de calquera tamaño, a súa aplicación directa á secuenciación de xenomas grandes (por exemplo, o xenoma humano) estivo limitada ata finais da década de 1990, cando os avances tecnolóxicos fixeron que fose práctico manexar as enormes cantidades de datos complexos implicados no proceso. Historicamente, a secuenciación de escopeta de xenoma completo críase que estaba limitada polo tamaño dos grandes xenomas e pola complexidade engadida pola alta porcentaxe de ADN repetitivo (maior do 50% para o xenoma humano) presente en grandes xenomas. Non estaba amplamente aceptado que a secuencia de escopeta de xenomas completos proporcionase datos fiables. Por estas razóns, ideáronse outras estratexias que rebaixaban a carga computacional de ensamblaxe de secuencias que tiña que ser utilizada antes da secuenciación de escopeta. Na secuenciación xerárquica, tamén coñecida como secuenciación de arriba a abaixo, faise un mapa físico de baixa resolución do xenoma antes da secuenciación real. A partir deste mapa, selecciónanse para a secuenciación un número mínimo de fragmentos que cobren o cromosoma enteiro. Deste modo, requírese a mínima cantidade de secuenciación de alto rendemento e ensamblae.
O xenoma amplificado é primeiramente fragmentado en anacos máis grandes (de 50-200kb) e clonado nun hóspede bacteriano usando BACs ou PACs. Como se fragmentaron múltiples copias de xenomas de forma aleatoria, os fragmentos contidos neses clons teñen extremos diferentes, e con suficiente cobertura (ver sección máis arriba) é teoricamente posible atopar un armazón de cóntigos de BAC que cobre o xenoma enteiro. Esta armazón denomínase camiño de baldosas (tilling path). Unha vez que se encontra un camiño de baldosas, os BACs que forman este camiño son fragmentados ao chou en pequenos fragmentos e poden secuenciarse usando o método de escopeta a escala menor. miniatura|Un cóntigo BAC que cobre a área xenómica enteira de interese constitúe o camiño de baldosas.
Aínda que as secuencias completas de cóntigos de BACs non se coñecen, as orientacións relativas entre eles si se saben. Hai varios métodos para deducir esta orde e seleccionar os BACs que constitúen o camiño de baldosas. A estratexia xeral supón identificar as posicións de clons unha en relación doutra e despois seleccionar o menor número de clons necesarios para formar un armazón contiguo que cubra toda a área de interese. A orde dos clons dedúcese determinando o modo no cal se solapan. Os clons que se solapan poden ser identificados de varias maneiras. Pode hibridarse unha pequena sonda etiquetada radioactivamente ou quimicamente que contén un sitio etiquetado por secuencia (STS ou sequence-tagged site) nunha micromatriz sobre a cal se imprimen os clons. Deste modo, identifícanse todos os clons que conteñen un secuencia determinada no xenoma. O extremo dun destes clons pode despois ser secuenciado para render unha nova sonda e o repetirse o proceso nun método chamado chromosome walking.
Alternativamente, a biblioteca de BACs pode ser dixerida por restrición. Infírese que dous clons que teñen varios tamaños de fragmentos en común se solapan porque conteñen múltiples sitios de restrición espallados regularmente en común. Este método de mapado xenómico denomínase pegada dactilar de restrición porque identifica un conxunto de sitios de restrición contidos en cada clon. Unha vez que se atopou o solapamento entre os clons e se coñece a súa orde relativa no xenoma, secuénciase polo método da escopeta un armazón dun subconxunto mínimo destes cóntigos que cobre todo o xenoma.
Dado que implica que primeiro hai que crear un mapa de baixa resolución do xenoma, a secuenciación de escopeta xerárquica é máis lenta que a secuenciación de escopeta de xenoma completo, pero depende menos fortemente de algoritmos de computación que a secuenciación de escopeta de xenoma completo. Porén, o proceso da creación de bibliotecas de BACs amplas e a selección do camiño de baldosas fan que a secuenciación de escopeta xerárquica sexa lenta e requira moito traballo. Agora que se dispón da tecnoloxía, que a fiabilidade dos datos está demostrada, a velocidade e eficiencia de custo da secuenciación de escopeta de xenoma completo converteuna no método primario para a secuenciación de xenomas.
Secuenciación de seguinte xeración
A secuenciación de escopeta clásica estaba baseada no método de secuenciación de Sanger e esta foi a técnica máis avanzada para a secuenciación de xenomas aproximadamente durante o período 1995–2005. A estratexia de escopeta ou shotgun aínda se aplica hoxe en día; porén, faise usando outras tecnoloxías de secuenciación, chamadas secuenciación de seguinte xeración. Estas tecnoloxías producen lecturas máis curtas (de aproximadamente 25–500 pares de bases), pero moitos milleiros ou millóns de lecturas nun tempo relativamente curto (da orde dun día). Isto ten como resultado unha alta cobertura, pero o proceso de ensamblaxe require un uso máis intensivo da computación. Estas tecnoloxías son moi superiores á secuenciación de Sanger debido ao alto volume de datos e o tempo relativamente curto que se tarda en secuenciar un xenoma completo.
Secuenciación de escopeta metaxenómica
Para determinar a especie/cepa do organismo do cal procede o ADN examinado, é dabondo ter lecturas de 400-500 pares de bases con tal que o seu xenoma sexa xa coñecido, usando por exemplo un software de clasificación taxonómica baseado en k-mer. Con millóns de lecturas de secuenciación de seguinte xeración de mostras ambientais, é posible ter unha visión completa de calquera microbioma complexo formado por miles de especies, como a flora intestinal. As vantaxes sobre a secuenciación de amplicón de ARNr 16S son: non está limitada a bacterias; pode facer unha clasificación ao nivel de cepas, mentres que a secuenciación de amplicón só o fai a nivel de xénero; e a posibilidade de extraer xenes completos e especificar as súas funcións como parte do metaxenoma. A sensibilidade da secuenciación metaxenómica faina unha elección atractiva para o uso clínico. Porén, enfatiza o problema da contaminación da mostra ou a canle de secuenciación.
Ligazóns externas
Este artigo incorpora material en dominio público do documento do National Center for Biotechnology Information "NCBI Handbook".
Niní Marshall
Marina Esther Traveso, nada en Buenos Aires o 1 de xuño de 1903 e finada na mesma cidade o 18 de marzo de 1996, foi unha actriz e comedianta arxentina, coñecida polo pseudónimo de Niní Marshall. Chamábana a Dama do Humor, a Gran Pallasa do Século, Chaplín con Faldras. Ademais da súa carreira artística, traballou como xornalista e crítica de espectáculos para revistas como Sintonía ou La novela semanal.
Filmografía na Arxentina
Diálogos:
Como intérprete:
Filmografía en México
Emigrou a México onde deixou como legado a seguinte filmografía:
Vida persoal
Casou con Felipe Edelman, logo de rematar o colexio secundario e aos dous meses de dar a luz a súa única filla Ángeles, falece súa mai. Por ese mesmo tempo sepárase de seu marido por ser un xogador empedernido e deixalos na ruína. "A miña catástrofe sentimental e económica", chamou ao suceso nas súas memorias de 1985.
Adolfo Rodríguez Saá
miniatura|Adolfo Rodríguez Saá coa banda presidencial. Adolfo Rodríguez Saá, nado en San Luis, o 25 de xullo de 1947, é un político arxentino, que foi gobernador de San Luis de 1983 a 2001 e presidente da Arxentina entre o 23 e o 30 de decembro de 2001.
José Antonio Varela Casal
José Antonio Varela Casal, finado en Antas de Ulla o 24 de xullo de 1998, foi un político galego do PPdeG.
Adolfo Rodríguez Saá
Traxectoria
Naceu no seo dunha das familias con maior avoengo da provincia de San Luis, descendente do revolucionario federal Juan Saá e de Carlos Juan Rodríguez. Estudou dereito na Universidade Nacional de Buenos Aires, graduándose en 1971.
José Antonio Varela Casal
Traxectoria
Fillo de Francisco Varela Ouro. Funcionario do Concello de Antas de Ulla. Nas eleccións municipais de 1991 encabezou a candidatura do Partido Popular de Galicia á alcaldía de Antas de Ulla e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 1995 volveu ser elixido alcalde con maioría absoluta. Foi deputado provincial. Finou en Antas de Ulla o 24 de xullo de 1998. Sucedeuno interinamente José Robustiano Taboada, ata que foi elixido alcalde o seu fillo Javier Varela Pérez a finais de agosto. Nas municipais de 1999 encabezou a candidatura do PP o seu fillo Javier Varela Pérez e foi elixido alcalde.
Adolfo Rodríguez Saá
Gobernador de San Luis
Participou na actividade política desde moi novo e foi apoderado legal do Partido Xusticialista desde 1971. En maio de 1973, asumiu a acta de deputado provincial durante o goberno de Elías Adre, con quen rivalizou polo liderado do PX provincial. Converteuse en presidente do Bloque do FREJULI. Logo do golpe de estado de marzo de 1976 cesou nas súas funcións. Á volta da democracia, converteuse en gobernador de San Luis en 1983 co 40,48 % dos votos contra un 37,27 % da UCR.
Ucraína no Festival de Eurovisión Júnior
Ucraína participou por primeira vez no IV Festival de Eurovisión Júnior en 2006.
Adolfo Rodríguez Saá
Gobernador de San Luis
Nas eleccións de 1987, volveu gañar Adolfo Rodríguez Saá co 52,12 % fronte ao 32,86 % a UCR. En 1991, gañou o P.X. co 50,57 %, e o segundo lugar foi para a UCR, co 38,11 %. O mesmo ocorreu en 1995, cando o P.X. obtivo o triunfo co 71,47 %, e a UCR. en segundo lugar, co 16,82 %. En 1999 Rodríguez Saá logrou un novo triunfo, co 54,9 %, contra o 44,5 % da Alianza.
En 1995 converteuse en vicepresidente do Consello Nacional Xusticialista e impulsou a denominada Fronte Federal Solidaria (FFS) de gobernadores xusticialistas para reafirmaren os intereses das once provincias pequenas diante das tres grandes: Buenos Aires, Córdoba e Santa Fe (ás que despois se sumaron Santa Cruz e A Pampa). Foi presidente do Consello Federal de Investimentos desde o 19 de setembro de 2001 ata o 22 de decembro de 2001.