cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paul di Resta
Traxectoria
A continuidade de Paul para, asegurada extraoficialmente, foi confirmada no acto de presentación do Force India VJM06 en febreiro de 2013. No entanto, o piloto escocés estivo en negociacións con McLaren para substituír a Lewis Hamilton. Di Resta conseguiu estrearse en Australia con puntos terminando en 8º lugar, resultado que repetiría en China tras abandonar por problemas mecánicos en Malaisia. No GP de Bahrain, iguala o seu mellor resultado (4ª posición).
Resumo da súa carreira deportiva
† – como di Resta era un piloto invitado, non podíia puntuar.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Museo Catedralicio de Ourense
275px|miniatura|Lápida de Baños de Molgas (século VI).
O Museo Catedralicio de Ourense, situado no interior da Catedral, contén unha completa mostra de arte sacra. A súa orixe hai que atrasala ata 1944 cando se decidiu acometer as obras necesarias que permitisen a exhibición das pezas que conservaba a Catedral. As obras foron levadas a cabo polos arquitectos Luis Menéndez Pidal e Francisco Pons Sorolla, sendo inaugurado en 1954.
O Museo está situado no ángulo formado pola nave maior e o brazo sur do transepto, e ocupa as dependencias que se construíron do inacabado claustro gótico (popularmente coñecido como Claustra Nova), con pinturas murais das últimas décadas do século XV ou moi primeiros anos do XVI.
Accédese desde a nave da Epístola, a través dunha porta con arco conopial cara á nave e románica cara o interior; esta segunda mostra no seu tímpano un Agnus Dei con dous anxos turiferarios. Así, as dúas salas do Museo posúen unha serie moi interesante de capiteis e ménsulas con escenas de caza, animais mitolóxicos, figuras humanas e motivos vexetais.
Colección
Entre as pezas expostas destaca o chamado tesouro de San Rosendo, composto polo báculo do Santo, en marfil, unha ara portátil de pórfiro e prata, un cáliz, unha mitra e outras pezas, todas do século XII. Tamén o anel do Santo, datado de antes do século X.
Pero hai outras moitas pezas de interese: un conxunto de placas de esmalte dun frontal dun relicario, de Limoges, datadas no século XII; unha custodia procesional do XVII (de Enrique de Arfe), unha cruz de acibeche, o relicario dos santos Rosendo e Torcuato, a arqueta de Santa Susana, o busto de Santa Constanza, a lauda cristiá máis antiga de Galicia, do século VI, procedente de Baños de Molgas etc. Tamén hai diversos cálices e ornamentos relixiosos, esculturas en pedra ou madeira dos séculos XVI ó XVIII de artistas como o Mestre de Sobrado, Cornielles de Holanda, Francisco de Moure ou Mateo de Prado; tamén hai algunhas táboas do coro da Catedral.
<Gallery> Ficheiro:Ourense Museo Catedral 01-18.JPG|Detalle da Crucifixión, pintura mural do século XVI. Ficheiro:Ourense Museo Catedral 01-03.JPG|Táboa de San Marcos, procedente do coro. Ficheiro:Ourense Museo Catedral 01-01b.jpg|Centauro. Ficheiro:Ourense Museo Catedral 01-30.JPG|Capitel figurado. Ficheiro:Ourense Museo Catedral 01-34.JPG|Capitel con harpías enfrontadas. </Gallery>
Xoias bibliográficas
Finalmente, cómpre destacar dentro do arquivo catedralicio o Misal Auriense, o Breviario Auriense e as Constitucións Sinodais do impresor Tanco. O citado Misal Auriense foi o primeiro libro que se imprentou en Galicia, en 1494, no taller de Rodriguez de la Passera, de Monterrei só 40 anos despois da aparición da Biblia de Gutenberg. Consérvanse só dous exemplares: este da Catedral de Ourense, impreso en pergameo, e outro na Biblioteca Nacional, impreso en papel. Existe un facsímile editado en 1994 pola Xunta de Galicia a partir do exemplar de Ourense, pero incompleto (só reproduce algúns folios de cada sección).
As Constitucións Sinodais son outro incunable escrito polo bispo Manrique de Lara en 1544. O libro establecía as normas de comportamento dos fieis ante os feitos da vida cotiá. O Breviario Auriense, do XV, detalla as oracións que debían rezar os cregos da diocese.
Arte conceptual
A Arte conceptual, tamén coñecida como idea art, é un movemento artístico en que as ideas dentro dunha peza son un elemento máis importante do que é o sentido polo que foi creada a peza. A idea está sobre os aspectos formais dunha peza e en moitos casos a idea é a peza en si mesma, quedando a resolución final da obra como mero soporte.
A arte conceptual foi descrita polo artista Sol LeWitt likzae como:
A arte conceptual como movemento emerxeu á metade dos anos 1960, en parte como unha reacción en contra do formalismo que fora articulado polo influente crítico Clement Greenberg. Así a todo, dende as décadas de 1910 e 1920 o artista francés Marcel Duchamp serviría como precursor, dado que cos seus traballos chamados ready-made daría ós artistas conceptuais as primeiras ideas de obras baseadas en conceptos e realizadas con obxectos de uso común.
A arte conceptual emprega habitualmente materiais como a fotografía, mapas e vídeos
Title of Record
Title of Record é o segundo álbum da banda estadounidense de rock industrial Filter, publicado o 24 de agosto de 1999 a través do selo Reprise Records.
Buteogallus meridionalis
O Buteogallus meridionalis é unha especie de ave accipitriforme da familia Accipitridae amplamente distribuída por América do Sur, onde é posible a súa observación dende Panamá até o centro da Arxentina. Non se coñecen subespecies.
Joakim Bonnier
miniatura|262px|right|Bonnier no [[Gran Premio de Alemaña de 1962 pilotando un Porsche 804.]] Joaquín "Jo" Bonnier (nado en Estocolmo, Suecia o 31 de xaneiro de 1930 e finado en Le Mans, Francia o 11 de xuño de 1972) foi un piloto sueco de Fórmula 1 que competiu en varios equipos.
Primeiros anos
200px|miniatura|left|Bonnier nun [[Chaparral Cars|Chaparral, durante a práctica en Nürburgring en 1966.]] Jo Bonnier naceu en Djurgården, Estocolmo, no seo da rica familia Bonnier. Falaba seis idiomas. Os seus pais esperaban que fora médico. O seu pai, Gert, foi profesor de xenética na Universidade de Estocolmo. Moitos membros da súa numerosa familia estaban no negocio editorial, e foi a súa aspiración unirse a eles durante un tempo. Asistiu á Universidade de Oxford durante un ano, estudou idiomas. A continuación, marchou a París, Francia pensando en aprender sobre o negocio editorial.
Primeira competición
Bonnier comezou a competir nas carreiras en Suecia aos 17 anos, nunha vella motocicleta Harley-Davidson. Regresou a casa a Suecia en 1951 logo da súa viaxe a París. Participou en varios rallies como o orgulloso propietario dun Simca.
Fórmula Un
Bonnier entrou na Fórmula Un en cun Maserati. A carreira deportiva de Bonnier case terminou en setembro de 1958 nunha carreira en Imola, preto de Modena. Debutou nun Maserati 1500 e correu a través da pista logo dun mal comezo. Bonnier pasou a Luigi Musso e foi sacando ao líder Eugenio Castellotti ao redor de dous segundos por volta. Bonnier perdeu o control cando outro automóbil parou diante de el, mentres negociaba unha curva rápida. O seu Maserati golpeou unha roca grande no bordo da estrada e catapultouno. O outro condutor pasou por debaixo del mentres viraba unha e outra vez no aire. Mentres estaba boca abaixo o casco do seu competidor púxose en contacto co seu. O Maserati de Bonnier aterrou de costado antes de derrapar 75 metros e dirixirse a unha gabia, onde se detivo contra un poste. Bonnier foi lanzado fóra do coche. Sufriu unha conmoción cerebral, varias costelas rotas e unha vértebra rota. Nada quedaba do seu coche a parte dunha chea de chatarra fumeante.
O seu maior logro na F1 foi a vitoria lograda para BRM no Gran Premio dos Países Baixos de 1959 en Zandvoort, cando o seu moi pouco fiable coche funcionou ben por unha vez (Dan Gurney e Hans Herrmann tiveron accidentes logo de fallarlles os freos). Tamén gañou o Gran Premio de Alemaña de 1960 cun Porsche 718, unha carreira celebrada en Fórmula 2. Bonnier foi un dos impulsores da Asociación de Pilotos de Grandes Premios. miniatura|left|Bonnier en Malia a súa vitoria para BRM, Bonnier non pilotou en moitos equipos de fábrica en toda a súa carreira, cunhas participacións illadas como piloto substituto en Lotus, Brabham e Honda. Tralo seu debut nun Maserati de fábrica, logo conduciu á súa propia escudería Joakim Bonnier Team Racing e para a Scuderia Centro Sud de Mimmo Dei nos últimos anos da década dos 50, antes de atopar un lugar nos equipos BRM e Porsche.
Logo de que Porsche deixara os Grandes Premios a final da tempada de Fórmula Un, Bonnier marchou a Rob Walker Racing Team, o único equipo privado que anotara vitorias en probas do Mundial, onde pilotou Coopers e Brabhams, anotando algúns puntos.
En 1966 refundou o seu propio equipo como Anglo-Suisse Racing Team (que máis tarde sería renomeado como Ecurie Bonnier), pero o seu interese na F1 diminúe gradualmente. A súa última tempada completa foi a de, no que cambiou o seu vello Cooper T86 por un vello McLaren. Correu en ocasionalmente na F1 ata.
En 1966, xunto cos pilotos estadounidenses Phil Hill, Richie Ginther e Carroll Shelby, foi o asesor de carreiras da famosa película Grand Prix protagonizada por James Garner. Todas as persoas mencionadas (incluíndo Garner, que fixo toda á súa propia condución) foron empregados como pilotos das escenas de carreiras. Durante a rodaxe no Gran Premio de Bélxica de 1966 no circuíto de Spa-Francorchamps, Bonnier, xunto con máis da metade dos participantes, incluíndo Jackie Stewart, Bob Bondurant, Graham Hill e Denny Hulme, estreláronse na primeira volta da carreira. Segundo Phil Hill, Bonnier pasou por un espazo á beira da pista e non puido participar no rodaxe posterior no circuíto.
Carreiras de Coches Deportivos
miniatura|1965 Ademais de F1, Bonnier tamén participou en moitas carreiras de autos deportivos. Gañou a Targa Florio de 1960, co-pilotando un Porsche 718 de fábrica con Hans Herrmann, e en 1962 cun Ferrari 250 TRI patrocinado polo Conde Giovanni Volpi acadou os máximos honores nas 12 Horas de Sebring, compartindo o coche con Lucien Bianchi. En 1963 foi unha vez máis gañador na Targa Florio, con Carlo Mario Abate noutro Porsche 718 de fábrica.
1964 foi o seu mellor ano no automobilismo, onde co-pilotando un Ferrari P patrocinado por Maranello Concessionaires con Graham Hill, logrou cun 330P o segundo lugar nas 24 Horas de Le Mans e unha vitoria en Montlhéry, na carreira de 12 horas de Reims tamén logrou o primeiro lugar nun 250LM.
Logo gañou os 1000 quilómetros Nürburgring nun Chaparral en 1966 (con Phil Hill), a súa última vitoria nun grande evento deportivo, pero aínda logrou vitorias menores, os 1.000 quilómetros de Barcelona en Montjuïc en 1971 (con Ronnie Peterson) e as 4 horas de Le Mans en 1972 (con Hughes de Fierlant).
Bonnier comprou un McLaren M6B para facer a campaña nas Can-Am series de 1968. Na primeira saída no GP Karlskoga en Suecia, Bonnier tiña a pole, pero unha excursión fóra da pista na primeira volta levoulle a terminar segundo tras David Piper nun Ferrari 330P3 / 4. Logo correu co seu McLaren en cinco das seis carreiras Can-Am, o seu mellor resultado un oitavo en Las Vegas. El estivo repleto de problemas mecánicos a maioría da tempada. Con todo, terminou terceiro no M6B na carreira das 200 millas do Monte Fuji.
Morte
Bonnier morreu nun accidente nas 24 Horas de Le Mans de 1972 no que o seu coche de carreiras Lola golpeou unha barreira e o auto doutro competidor antes de golpear contra as árbores do lado da pista, morrendo instantaneamente.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados nas carreiras non de campionato
(Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en itálica indican volta rápida)
Belén Artesanal de Valga
miniatura|dereita|300px O Belén Artesanal de Valga é a maior representación belenística de Galicia, construída polos veciños do concello e recoñecida como Festa de Galicia de interese turístico. Móntase desde 1995 e o número de visitantes nos últimos anos calcúlase nuns 40.000 cada ano.
Con máis de 3.000 figuras, das que máis de 300 están animadas, repartidas sobre uns 250 m2, o Belén de Valga representa non só o clásico nacemento senón a vida tradicional dunha aldea galega típica, incluíndo escenas populares e cotiás, e diversos elementos actuais que tiveran sona en Galicia ou no resto de España. A iluminación remeda ritmicamente o paso do día e a noite.
É visitable -de balde- desde o primeiro domingo de decembro ata o segundo domingo de xaneiro.
Escenas do Belén
Entre as imaxes típicas do Nacemento están a Anunciación; o Portal, con Xosé, María e Xesús recibindo os presentes dos pastores e dos Reis Magos; e o castelo de Herodes, ante o que tamén pasan os Reis.
A vida rural galega represéntase co traballo arando a terra, segando a herba ou sachando na horta, o coidado do gando, a malla, a mata do porco, un lagar e un alambique para facer augardente, unha escola, o lavadoiro, o baile na praza maior, tabernas nas que os veciños beben e xogan ás cartas e ó dominó, e mesmo un pulpeiro. Tamén se representan diversos oficios, como o carniceiro, dentista, afiador, carpinteiro, ferreiro, oleiro e outros. Ó lonxe, aparece a Santa Compaña. A aldea tamén está presente en casas, igrexas, muíños, piornos, fontes etc., sen faltar un espazo para un parque biosaudable.
miniatura|300px|A Bela Otero; á esquerda Castelao, Camilo José Cela e, sentado, Cunqueiro As figuras representan tanto persoas anónimas como persoeiros identificables, como a valguesa Bela Otero bailando no seu escenario ou unha conversa entre Castelao, Cunqueiro, Rosalía e Cela ó redor dunha mesa do xardín. E non faltan tampouco escenas propias do concello de Valga e das terras próximas: as procesións relixiosas das distintas parroquias, a novillada celebrada no contexto da Festa da Xuventude, as escavacións arqueolóxicas de Igrexa Vella (en Cordeiro), a homenaxe á asociación de veciños de Vilarello (tamén en Cordeiro), a representación da batalla en Casal do Eirixo (27 de abril de 1809) na Guerra de Independencia española, os muíños de Catoira ou a figura do propio alcalde José María Bello Maneiro. Tamén se lle fai unha homenaxe a José Burés o Rato, veciño de Valga que recentemente doou un cento de apeiros agrícolas ó concello.
A todos estas escenas tradicionais tamén se unen outras de total actualidade, galega e española. Así, o Belén conta cunha representación da Catedral de Santiago, co Papa Francisco no Obradoiro rodeado de rapaces e peregrinos (e mesmo co seu vello Renault 4); un plató do programa da TVG Luar, coa presenza de Gayoso, Mucha e Nucha; o Hospital Comarcal do Salnés e unha lembranza ós ERE de Andalucía. Tamén hai unha homenaxe ás vítimas do accidente do Alvia en Angrois, co tren baixo a ponte na que saíu das vías. Incluso pode verse presidente Feijoo no momento de comunicar a declaración do Bélén como Festa de Interese Turístico.
Entre as escenas nacionais pódense citar o plató de El Hormiguero (con Pablo Motos entrevistando a Santiago Segura) e outro coa tertulia de "Sálvame Deluxe", a peineta de Bárcenas á súa chegada a Barajas e mesmo a Urdangarin co seu maletín do caso Noos. No alto dun monte pode verse a silueta dun Touro de Osborne. Noutros anos foron moi sonados o roubo do Códice Calixtino, a voda da Duquesa de Alba, a selección nacional de fútbol, os debates electorais.
É tradición agochar entre as figuras unha que representa a un personaxe famoso, do que non se dá ningunha información. Os visitantes que cren identificalo participan nun concurso e o ganador recibe unha figura do Belén a modo de premio.
Nun lateral do Belén exponse outro, de pequeno tamaño e destinado ó público infantil, no que se inclúen as figuras dos Simpsons, Bob Esponja ou Peppa Pig.
Cuestións técnicas
miniatura|300px|O Presidente Feijóo A montaxe do Belén comeza xa en setembro, a cargo da Asociación Amigos do Belén de Valga. Tódalas figuras, casas e obxectos son artesanais, feitas á man, sen comprar ningún elemento. As figuras (homes, mulleres, vacas, cabalos, galiñas, cans, gaivotas e mesmo un peto nun piñeiro) fanse con papel de periódico e pasta de modelar e vístense con retrincos de tea cedidos polos veciños. As construcións fanse de madeira, barro e pedra, iluminadas por unhas 8.000 lámpadas; e para mover as 300 figuras animadas úsanse mecanismos de todo tipo, como motores de limpaparabrisas, cepillos de dentes eléctricos e outros sistemas. Tódolos anos modifícase a montaxe, os decorados, as escenas (relixiosas ou non) e moitos dos personaxes.
Festa de interese turístico
O pasado 31 de outubro de 2013, o Consello da Xunta de Galicia declarou o Belén Artesanal en Movemento de Valga como Festa de Galicia de Interese Turístico. Este recoñecemento baséase no seu tamaño e o elevado número de visitantes, así como no carácter popular e participativo da súa montaxe. Tamén se valorou o feito de manter a tradición belenística e os valores formativos ó representar e mostrar oficios xa desaparecidos.
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Belén de Valga 2013 003.JPG|Vista xeral do Belén, de noite Ficheiro:Belén de Valga 2013 024.JPG|Escavacións de Igrexa Vella Ficheiro:Belén de Valga 2013 055.JPG|Os Reis Magos ante Herodes Ficheiro:Belén de Valga 2013 068.JPG|Accidente de Angrois Ficheiro:Belén de Valga 2013 071.JPG|O Papa Francisco ante a Catedral Ficheiro:Belén de Valga 2013 083.JPG|"Sálvame Deluxe" Ficheiro:Belén de Valga 2013 007.JPG|Luis Bárcenas Ficheiro:Belén de Valga 2013 017.JPG|O carniceiro Ficheiro:Belén de Valga 2013 036.JPG|A Festa da Xuventude Ficheiro:Belén de Valga 2013 026.JPG|Mulleres no lavadoiro </Gallery>
Castillón, Pantón
Santiago de Castillón é unha parroquia do concello de Pantón na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Pertence á diocese de Lugo e ó arciprestado de Ferreira de Pantón. No ano 2007 tiña 95 habitantes, deles 42 eran homes e 53 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Xeografía
Limita coas parroquias pantonesas de San Vicente de Castillón polo norte; con Moreda polo leste; con Ferreira polo sur e con Eiré polo suroeste.
Wardruna
Wadruna é un grupo musical de folk nórdico creado en Bergen no 2003. A súa música está inspirada no espiritualismo nórdico e nas runas do Elder Futhark. Está composto por Einar "Kvitrafn" Selvik, Gaahl e Lindy Fay Hella.
No 2014, Kvitrafn anunciou a través da súa conta oficial de Facebook que participaría na composición da banda sonora da segunda tempada da serie de televisión Vikings, xunto con Trevor Morris.
Cajun (foguete)
Cajun foi o nome dun tipo de foguete sonda estadounidense desenvolvido a finais dos anos 1950 como sucesor mellorado do Deacon mediante un uso dun mellor propelente.
Bandeira budista
250 px|dereita|miniatura|A bandeira budista
A bandeira budista foi creada o 28 de abril de 1885 en Sri Lanka polo coronel da mariña estadounidense xa retirado Henry Steel Olcott, un dos fundadores e o primeiro presidente da Sociedade teosófica, e máis por J.R. de Silva. Olcott chegara en 1879 á illa de Sri Lanka, apaixonouse polo budismo e concibiu a bandeira tamén como un xeito de axudar o nacionalismo ceilandés. De feito, a bandeira converteuse nun dos símbolos nos budistas nacionalistas ceilandeses.
En 1956, a bandeira é adoptada polo conxunto do budismo durante o Congreso Budista Mundial. Na actualidade úsase en todos os países budistas, ondea sobre os templos nas manifestacións relixiosas e forma parte dos elementos reivindicativos políticos, como na revolución azafrán, de Birmania.
Significación
esquerda|200 px|miniatura|A bandeira budista. A bandeira componse de catro cores do arco da vella, símbolo xa utilizado polos movementos esotéricos do século XIX, e mais o branco. Son as cinco cores asociadas á aura de Buda, e que se representan tanto en horizontal como en vertical na bandeira. As cinco cores representan ademais as cinco fontes de perfeccionamento indispensables na práctica budista.
As cinco fitas verticais significan:
Hai unha sexta fita vertical que recolle as cinco cores anteriores, representadas horizontalmente, e que simboliza a non-discriminación.
Perilinfa
A perilinfa é un fluído extracelular corporal localizado dentro da cóclea ou caracol do oído interno en dous dos seus tres compartimentos: a scala tympani (escala timpánica) e a scala vestibuli (escala vestibular). A composición iónica da perilinfa é comparable á do plasma sanguíneo e o líquido cefalorraquídeo. O principal catión (ión cargado positivamente) da perilinfa é o sodio (Na+). Os valores das concentracións de ións sodio e potasio na perilinfa son 138 mM e 6,9 mM, respectivamente.
Localización
O oído interno divóidese en dúas partes: labirinto óseo e labirinto membranoso. O labirinto membranoso está dentro do labirinto óseo, e contén un fluído chamado endolinfa. Entre a parede externa do labirinto membranoso e a parede do labirinto óseo está o espazo perilinfático, que contén a perilinfa. O labirinto membranoso está suspendido na perilinfa. A perilinfa do labirinto óseo está comunicada co líquido cefalorraquídeo do espazo subaracnoide por medio do conduto perilinfático.
Composición e función
A perilinfa e a endolinfa teñen composicións iónicas peculiares, axeitadas ás súas funcións de regular electroquimicamente os impulsos das células ciliadas fonorreceptoras. O potencial eléctrico da endolinfa é ~80-90 mV máis positivo que o da perilinfa debido á maior concentración de potasio (K+) que de sodio (Na+).
Friedrich Wilhelm Argelander
Friedrich Wilhelm August Argelander, nado o 22 de marzo de 1799 en Memel (Klaipeda), fillo de pai alemán e nai finlandesa, e finado o 17 de febreiro de 1875, foi un astrónomo prusiano.
Traxectoria
Unha vez rematados os seus estudos en 1822, Bessel conseguiulle un traballo en 1823 como observador no observatorio da universidade de Turku (en sueco, Åbo), Finlandia, chamada por aquel entón Academia de Turku. Argelander converteuse no director do observatorio e en 1828 en mestre de astronomía da universidade. Ese mesmo ano a universidade trasladouse a Helsinqui debido a un incendio que destruíra a maior parte dos edificios da universidade de Turku. Antes do traslado estivera traballando no movemento das estrelas, e escribiu os resultados en 1837 no libro Sobre o movemento propio do Sistema Solar.
Para a determinación do movemento propio do Sistema Solar relacionado ao universo que o rodea, Argelander chegou á conclusión de que non tiña datos suficientes para a resposta correcta de sobre que centro se movían o Sol e as estrelas, se é que había algún. Deste xeito dedicouse a estudar as posicións das estrelas no hemisferio norte dende 1852 en diante. En 11 anos mediu a posición e brillo de 324.198 estrelas entre +90° e –2° de declinación coa axuda do seu asistente Eduard Schönfeld e de Adalbert Krüger, e recolleu estas observacións nun índice numerado por declinación. Este catálogo publicado por vez primeira en 1863 fíxose coñecido como Bonner Durchmusterung (Medición de Bonn, abreviado BD). Foi o último mapa estelar publicado sen usar a fotografía.
No mesmo ano, Argelander fundou a Sociedade Astronómica xunto a Wilhelm Foerster entre outros. O obxectivo desta sociedade era o de realizar un mapa completo do ceo. A sociedade publicou de xeito independente un catálogo de estrelas entre os 80° e –23° de declinación en 1887, contendo preto de 200.000 estrelas, e foi coñecido como Astronomische Gesellschaft Katalog (AGK).
Morreu o dís 17 de febreiro de 1875, á idade de 75 anos. O cráter da Lúa Argelander (cráter)Argelander e o asteroide 1551 Argelander foron chamados así na súa honra.
KRD 442
KRD 442, código GRAU 11D442, é un motor foguete desenvolvido por Isayev e usado como propulsor orbital para módulos espaciais derivados dos módulos FGB soviéticos e rusos que formaban parte da estación espacial Mir e que forman parte da Estación Espacial Internacional. Proporciona un pulo variable de entre 0,17 a 4,8 N e as súas turbobombas úsanse adicionalmente para extraer o propelente dos cargueiros Progress.
Plátano oriental
O plátano oriental (Platanus orientalis), é unha grande árbore caducifolia da familia Platanaceae, amplamente distribuída e dunha longa vida.
Localización
A súa área de distribución nativa inclúe polo menos Eurasia dende os Balcáns até o Irán. Algúns autores estenden a súa área de distribución dende a Península Ibérica polo oeste, até o Himalaia polo leste, pois é sabido que se cultiva dende épocas antigas en moitas destas rexións, sendo difícil de establecer se verdadadeiramente é indíxena. En Galicia non é nativa, atopando soamente a súa especie irmá e híbrida: [o plátano común.
Na Turquía chámanlles Çinar (chinar) e recibe o nome de Chenar no Irán e mais na India.
Adoita atoparse de xeito natural nas marxes dos ríos, xunto a especies coma os amieiros, salgueiros e lamagueiros. Porén, é aboslutamente capaz de ter unha sobrevivencia con éxito en solos secos unha vez que se establece.
A espora que produce esta árbore causa unha reacción alérxica frecuente.
Milagros Otero
Milagros María Otero Parga, nada en Santiago de Compostela en 1960, é unha avogada e xurista galega.
Traxectoria
Doutora en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. É catedrática de Filosofía do Dereito na USC, da que foi decana. É académica da Real Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación. O 3 de agosto de 2015 foi elixida Valedora do Pobo polo Parlamento de Galicia. En 2018 a oposición pediu a súa dimisión.
Venta de Baños
Venta de Baños é un concello español da provincia de Palencia, en Castela e León. É coñecido por ser un importante nó ferroviario, orixe da fundación da localidade.
Xeografía
O municipio está situado a unha distancia de 8 km de Palencia, a capital provincial, e a 37 km de Valladolid, e 86 km de Burgos. Venta de Baños limita ao norte e oeste con Villamuriel de Cerrato, ao norte con Calabazanos e Hontoria de Cerrato, ao sur con Dueñas e ao leste con Tariego de Cerrato.
Etimoloxía
O nome xurdiu dunha venda ou pousada (na actualidade, en ruínas), próxima a Baños de Cerrato, que data do reinado de Fernando VI cando se creou a Rede de Estradas de España e que estaba situada no Camiño Real de Burgos, que unía Valladolid e Burgos, en 1756. Nesa época, dita venda era coñecida como a venda de Baños, e de aí o nome.
Ata 1977 o concello chamábase Baños de Cerrato, localidade que tamén se atopa no termo municipal, aínda que a capital era Venta de Baños.
Demografía
O concello está formado por dúas localidades: Venta de Baños (6.054 hab.) e Baños de Cerrato (378 hab.).
Patrimonio
250px|miniatura|Igrexa de San Juan de Baños Posúe importantes pezas arquitectónicas de carácter relixioso como:
Transporte
Accédese á localidade a través da Autovía de Castela, a nacional N-620 e as estradas provinciais P-122 que leva ao Mosteiro de San Isidro, a P-1222 que leva a Tariego de Cerrato. Ademais, a Autovía Cantabria-Meseta ten a súa orixe na localidade.
Na estación de Venta de Baños conflúen as liñas férreas Madrid-Hendaia e Venta de Baños-Xixón, ademais das liñas de alta velocidade Valladolid-León e Venta de Baños-Vitoria.
Deportes
Eventos
Equipos federados O Club Deportivo Venta de Baños ten varias seccións: equipo feminino de voleibol e masculino de fútbol. O Venta de Baños Rugby Club estivo activo entre 2003 e 2005.
Centro de Saúde
O equipo de Atención Primaria do Centro de Saúde de Venta de Baños, no 2002, estaba integrado por 11 Médicos Xerais, 1 Pediatra, 8 D.Ou.E., 2 Auxiliares Administrativos, 1 Celador, 1 Auxiliar de enfermería, 1 Fisioterapeuta, 1 Traballador Social e 2 Veterinarios. Os Servizos Médicos que o Centro realiza diariamente son medicina xeral, pediatría, ATS e DUE e urxencias.
Pedro Martínez de la Rosa
Pedro Martínez de la Rosa, nado en Cardedeu o 24 de febreiro de 1971 é un piloto español de Fórmula Un. Participou en 107 Grandes Premios cos equipos Arrows, Jaguar, McLaren e Sauber, e HRT. Debutou o 7 de marzo de 1999, converténdose nun dos poucos pilotos que anotaron un punto na súa primeira carreira. Logrou un total de 35 puntos no campionato, que inclúe un podio no Gran Premio de Hungría de 2006.
O 21 de novembro de 2011, anunciouse que De la Rosa asinou un contrato de dous anos para pilotar co equipo HRT F1. Coa retirada do equipo HRT en 2013, quedou sen asento para a tempada. O 16 de xaneiro de 2013, de la Rosa foi anunciado como piloto probador de Ferrari para a tempada de Fórmula 1 de.
Inicios
A diferenza da maioría dos pilotos, comezou a súa carreira en coches de radio control, especializado en 1:08 off-road. Gañou o campionato europeo de radio control off-road en dúas ocasións en 1983 e 1984 e foi finalista no campionato do mundo en 1986 Despois en 1988, xa con 17 anos empezou no karting. Logo participou no campionato da Fórmula Fiat español e converteuse en campión en 1989.
Andaina profesional
En 1990, de la Rosa competiu no campionato español de Fórmula Ford 1600 e converteuse en campión. Logo marchou a competir no campionato británico de Fórmula Ford 1600 e conseguiu dous podios de seis carreiras. En 1991, De la Rosa conseguiu o cuarto posto no Campionato de Fórmula Renault español con tres podios. En 1992 participou á vez no campionato europeo e británico da Fórmula Renault. Participou no campionato británico de Fórmula e os seguintes dous anos. En 1995, marchou ao Xapón onde proclamouse campión da Fórmula 3 xaponesa e foi terceiro no Gran Premio de Macau. En 1996, terminou oitavo tanto na Fórmula Nippon como na All Japan GT Championship. Ao ano seguinte foi campión na Fórmula Nippon. Tamén foi o campión do All Japan GT xunto a Michael Krumm.
Arrows (1999-2000)
En, de la Rosa foi piloto de probas de Jordan. No ano seguinte, uniuse a Arrows e anotou un punto do campionato do mundo ao terminar sexto na súa primeira carreira, o Gran Premio de Australia de 1999. Regularmente clasificou por diante do seu compañeiro de equipo, o máis experimentado Toranosuke Takagi. No ano 2000 permaneceu en Arrows xunto ó holandés Jos Verstappen. Anotou dous puntos, terminando sexto no Gran Premio de Alemaña e no Gran Premio de Europa. Verstappen comentou a metade de tempada que el e de la Rosa 'traballamos ben xuntos e temos unha boa relación'. Durante a tempada 2000, o equipo Arrows participou nunha serie de televisión de 13 capítulos chamado 'Racing Arrows', que seguiu o equipo e os pilotos ao longo do ano. Emitiuse na canle de televisión británica ITV en 2001.
miniatura|right|De la Rosa pilotando un [[Jaguar Racing|Jaguar no Gran Premio do Canadá de 2001]]
Eliseo Alonso
Eliseo Alonso Rodríguez, nado en Goián (Tomiño) o 1 de marzo de 1924 e finado na Habana o 18 de novembro de 1996, foi un escritor galego en galego e castelán.
Traxectoria
No 1950 emigrou a Buenos Aires e traballou na prensa da Arxentina. Colaborou tamén na prensa galega da diáspora: fundou Mundo Gallego, dirixiu Airiños (órgano da Asociación Casa de Galicia) e elaborou o suplemento "Aquí Buenos Aires" de El Pueblo Gallego de Vigo. Á volta a Galicia seguiu colaborando na prensa americana, na española e na galega, especializándose en temas de caza e pesca.
Pedro Martínez de la Rosa
McLaren (2003–2009)
miniatura|left|De la Rosa no [[Gran Premio do Canadá de 2005, como terceiro piloto]] miniatura|left|De la Rosa no [[Gran Premio do Brasil de 2006]]
De la Rosa é contratado como piloto de probas de McLaren, pero participou no Gran Premio de Bahrein de 2005 cando Juan Pablo Montoya lesionouse o ombreiro. Terminou quinto e marcou a volta rápida en carreira.
Eliseo Alonso
Traxectoria
Utilizou en ocasións o pseudónimo de Alonso de Goyán en artigos publicados no Faro de Vigo, La Voz de Galicia, Clarín e outras publicacións.
Obra
É autor de varios libros en castelán sobre a súa terra natal así como dalgunhas narracións, os Contos do Miño (1955), a novela A rúa do noxo (Galaxia, 1977) e o libro de relatos para nenos Reiciñeira (1981), que contén contos narrados inicialmente para a súa filla.
Pedro Martínez de la Rosa
McLaren (2003–2009)
O 11 de xullo de 2006 anunciouse que De la Rosa faríase cargo do segundo asento de McLaren con efecto inmediato logo da marcha de Juan Pablo Montoya á NASCAR. Aínda que non estaba claro se quedaría co asento ata o final da tempada, pero varios resultados satisfactorios levárono a continuar.
Eliseo Alonso
Obra
No eido do ensaio, escribiu en galego Viños do Rosal e do Condado (1992), e en castelán La pintura de Antonio Fernández (1959), Los ríos de Pontevedra (1966), Bajo Miño y costa sur (1967), Xoán Piñeiro (1981), Gamelas y marineros (1987).
Como poeta, publicou só dous libros en galego: Cantos de cotovía (colección Benito Soto, 1950; limiar de Álvarez Blázquez) e Seara de romances (1952). En castelán tamén escribiu o poemario Tiempo y camino (1974). Bastantes poemas non recollidos en libro viron a luz en revistas hispánicas e americanas. Da súa obra poética di Francisco Fernández del Riego:
Pedro Martínez de la Rosa
McLaren (2003–2009)
No Gran Premio de Hungría de 2006 de la Rosa conseguiu o seu primeiro podio, chegando segundo detrás de Jenson Button.
Logo dun longo período de especulación sobre quen sería compañeiro de equipo de Fernando Alonso en, foi Lewis Hamilton quen quedou co asento. De la Rosa continuou como piloto de probas do equipo.
Eliseo Alonso
Obra
A primeira edición de Contos do Miño, feita en Buenos Aires, foi recomendada por Otero Pedrayo, quen di destes relatos: "Son agromados na petrucial carballada. E como toda primaveira teñen seus fondos ecoares de tristura".
Lingua
Aínda que escribiu pouco en galego, a obra de ficción de Eliseo Alonso distínguese polo uso do dialecto do galego que se fala na súa zona e, en xeral, no Baixo Miño. Iso fai que na súa escrita aparezan palabras como vareixa (mosca enorme e noxenta, especialmente a que sobrevoa a carne morta ou podre), careco -a (persoa sen pelo na cabeza), moucho (banco sen respaldo) ou lilailo (ledo), entre outras.
Pedro Martínez de la Rosa
McLaren (2003–2009)
Na tempada compaxinou as súas tarefas de probador coa de comentarista das carreiras da emisora española Telecinco. Logo da súa ausencia en 2006 regresou ao micrófono en 2007.
As novas de 2007 vinculaban a de la Rosa co retorno ás carreiras de F1 co novo equipo Prodrive, que creouse para facer o seu debut na tempada. As especulacións suxerían que Prodrive formaríase co apoio do equipo McLaren, e que de la Rosa, xunto co seu compañeiro probador Gary Paffett correrían nel na súa primeira tempada. Pero, o equipo non puido estar na grella da nova tempada, e para 2008, de la Rosa mantívose como piloto de probas de McLaren. miniatura|right|De la Rosa probando un [[McLaren no Circuíto de Cataluña en 2008]] De la Rosa tamén estivo implicado na controversia de espionaxe en torno ao seu equipo e os rivais de Ferrari. Coas probas achegadas por el e o seu compañeiro de equipo Fernando Alonso, a FIA excluíu ao equipo do Campionato de Construtores de 2007, e sancionouno cunha multa récord de 100 $ millóns.
Antes do inicio do Gran Premio de Australia de 2008, de la Rosa foi elixido como o novo presidente da Asociación de Pilotos de Grand Prix (GPDA) logo dunha votación unánime. Substituíu ao retirado Ralf Schumacher. Quedou en McLaren en 2009, e en xaneiro de 2010 converteuse no quinto piloto de probas con máis experiencia na historia, en termos de días de proba. Anunciou que desexaba renunciar á función de presidente da GPDA, trala finalización do seu contrato para pilotar con Sauber en 2010, e foi substituído no cargo por Nick Heidfeld no Gran Premio de Australia.
BMW Sauber/Sauber (2010–2011)
miniatura|right|De la Rosa pilotando un [[Sauber|BMW Sauber no Gran Premio de Malaisia de 2010]] O día 19 de xaneiro de 2010, o recentemente resucitado equipo Sauber anuncia a fichaxe de De la Rosa. O seu compañeiro de equipo en Sauber foi o piloto xaponés Kamui Kobayashi que destacara en Toyota durante as dúas últimas carreiras da tempada de Fórmula Un.
De la Rosa terminou sete das trece carreiras nas que participou na tempada, e anotou seis puntos nunha única clasificación en postos de puntuación, un sétimo lugar no Gran Premio de Hungría de 2010. De la Rosa cualificou entre os dez primeiros en dúas ocasións, en Silverstone e en Hungría xa que tanto el como o seu compañeiro Kobayashi loitaron con problemas de fiabilidade na maioría da tempada.
Sauber substituíuno do seu asento en carreira en favor de Nick Heidfeld tralo Gran Premio de Italia. De la Rosa substituíu a Heidfeld como piloto de probas para en Pirelli, á espera do seu regreso a Fórmula 1 para a tempada.
Logo do accidente en Mónaco de Sergio Pérez, de la Rosa Substituíuno no equipo Sauber no Gran Premio do Canadá de 2011, logo de que Pérez decidira logo da primeira sesión de adestramentos libres do venres, non participar o resto da fin de semana. De la Rosa logrou manterse fóra de problemas durante toda a primeira parte da carreira, afectada por fortes choivas, ía noveno antes de que unha bandeira vermella suspendera a carreira. Finalmente terminou 12º logo de ter un contacto pouco despois da reanudación polo que requiriu unha nova á.
Regreso a McLaren en
O 9 de marzo de 2011, McLaren anunciou que De la Rosa regresaba ao equipo como piloto de probas e reserva.
HRT
miniatura|De la Rosa no [[Gran Premio dos Estados Unidos de 2012]]
De la Rosa clasificouse por diante de Karthikeyan, unha vez máis, en China, e rematou 21º, cunha volta menos que o gañador da carreira. En Bahrain, terminou 20º logo de cualificar 22º, aínda que logo da carreira, admitiu que o equipo aínda necesita "gañar algo de velocidade por volta" para loitar contra os seus rivais cunha base consistente. A raíz disto, de la Rosa acabou a súa carreira de casa por primeira vez desde o 1999 no posto 19º, o último de todos os pilotos clasificados. Pero non puido completar o Gran Premio de Mónaco debido a unha colisión con Pastor Maldonado ao comezo da carreira.
O Fontao, Abellá, Frades
O Fontao é un lugar da parroquia de Abellá no concello de Frades, na comarca de Ordes. Segundo o INE a súa poboación no ano 2018 era de 45 persoas (23 homes e 22 mulleres).
Pedro Martínez de la Rosa
Ferrari (2013)
O 16 de xaneiro, Ferrari anunciou que de la Rosa firmou un contrato co equipo, para axudar cos seus recursos no simulador. O 24 de xaneiro Ferrari anunciou que de la Rosa podería compartir o seu traballo co de piloto probador no seu desafío 2013, no F138 de Felipe Massa na primeira proba da tempada, a partir do 5 de febreiro en Xerez.
O Fontao, Abellá, Frades
Neste lugar naceu e morreu o guerrilleiro antifranquista Manuel Ponte.
Pedro Martínez de la Rosa
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
José Gómez Osorio
José Ramón Gómez Osorio, nado en Vilar (Pousada, Baleira) o 14 de xaneiro de 1882 e finado en Madrid o 24 de febreiro de 1940, foi un político e dirixente socialista galego.
Traxectoria
Traballou como ebanista en Madrid. Veu a Vigo como ferroviario da Compañía do Ferrocarril de Medina a Zamora e de Ourense a Vigo, fundou o sindicato e en 1916 presidiu o Sindicato Metalúrxico de Vigo. Foi secretario do Sindicato de Ferroviarios da UGT de Galicia. Despois da folga de 1917 pasou a Portugal. En 1918 foi vivir a Cangas e en 1919 foi secretario da Alianza Mariñeira. En 1919 e 1920 foi candidato a deputado a Cortes polo PSOE. Durante a ditadura de Primo de Rivera foi representante de Galicia no pleno do PSOE (1924) e foi xulgado por inxurias ao exército e condenado no sanatorio de Taboada onde coincidiu con Julián Besteiro en 1927. En 1928 regresou a Vigo.
Nas eleccións a Cortes Constituíntes de 1931 foi elixido deputado pola provincia de Pontevedra polo PSOE. Foi concelleiro en Salamanca. Foi preso en 1934 por protestar contra a destitución do alcalde de Vigo. Gómez Osorio pertencía á corrente besteirista do socialismo. Durante a Guerra Civil Española foi gobernador civil de Madrid dende o 17 de abril de 1938 e último presidente da Comisión Executiva Nacional do PSOE no interior (elixida poucos días antes do final da Guerra, o 20 e 21 de marzo de 1939, coa pretensión de converterse na dirección do partido no exilio; a subseguinte represión franquista acabou con case a metade dela ).
Durante o golpe de Estado do coronel Casado foi apresado por tropas do PCE en El Pardo no seu intento de afogar o golpe, sendo liberado logo da capitulación comunista. Ao rematar a guerra foi detido polas tropas franquistas no porto de Alacant, internado no campo de Albatera e levado posteriormente á prisión de Porlier. O 24 de febreiro de 1940 foi fusilado xunto a Ricardo Zabalza, secretario xeral da Federación de Trabajadores de la Tierra de la UGT, o avogado e concelleiro de Madrid José Serrano Batanero e un mozo anarquista.
Casou con Elvira Pérez e tivo dous fillos, Bienvenido e Sócrates. Este último, promotor durante a Guerra da nova federación socialista xuvenil, non relacionada coas JSU, permaneceu encarcerado ata 1945, na mesma cadea que o seu pai, e posteriormente colaborou na reconstrución do PSOE na clandestinidade.
Emilio Aspe Vaamonde
Traxectoria
Fillo de Nicasio de Aspe Fullós, vicepresidente da Real Academia de Medicina de Galicia e Asturias e do Colexio de Médicos da Coruña, secretario do dispensario antituberculoso da Coruña e doutor da armada, e de Adela Vaamonde de Castro.
Vida persoal
Casou con Vicenta Martínez Montoya, con quen tivo dous fillos, Emilio e Adela de Aspe Martínez.
Deade, Pantón
San Vicente de Deade é unha parroquia do concello de Pantón na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Pertence á diocese de Lugo e ó arciprestado de Ferreira de Pantón. No ano 2017 tiña 57 habitantes, deles 27 eran homes e 30 eran mulleres.
Xeografía
Limita coas parroquias pantonesas de Ferreira polo norte; Siós polo leste; Serode e San Fiz de Cangas polo sur e Següín polo oeste.
Cuñarro
O topónimo Cuñarro pode referirse a dous lugares de Galicia:
Pythium
Pythium é un xénero de Oomicetos parasitos. Posto que este grupo de organismos noutrora foron clasificados coma Fungi (fungos), algunhas veces aínda son tratados como tales.
Importancia ecolóxica
Moitas especies de Pythium, xunto cos seus parentes achegados, Phytophthora, son patóxenos de plantas de importancia económica na agricultura. Pythium ocasiona a podremia común das raíces das plantas. Esta é unha doenza moi común en leiras e invernadoiros, onde o organismo mata as plantas nos alcouves recentemente sementados (Jarvis, 1992). Esta enfermidade polo xeral implica relacións complexas con outros fungos como Phytophthora e Rhizoctonia.
As distintas especies de Pythium tenden a ser moi inespecíficas e xeneris na súa gama de hóspedes. Cada especie pode infectar unha ampla gama de hóspedes (Owen-Going, 2002), mentres que as especies de Phytophthora son xeralmente máis específicas respecto do hósped. Por esta razón, as especies de Pythium son máis devastadores nas colleitas, posto que a rotación de cultivos por si soa a miúdo non pode erradicar o axente patóxeno. O barbeito tampouco erradica o patóxeno posto que Pythium tamén é un saprofito e vai sobrevivir moito tempo en materia vexetal en descomposición.
Porén, os danos ocasionados por Pythium limítase a unha área dos cultivos. Isto débese á pouca mobilidade das zoósporas, que compren dunha tona de auga para se trasladar e á capilaridade das partículas do solo, que tenden a actuar coma un filtro natural. Nos sistemas hidropónicos en invernadoiros, onde as plantas de vastos monocultivos mantéñense en solución nutritiva (que conteñen nitróxeno, potasio, fosfato e micronutrientes) que se recircula acotío nos cultivos, Pythium pode causar unha extensa e destrutora podremia das raíces (Jarvis, 1992; Owen-Going, 2002, Owen-Going et al., 2003). A podremia das raíces afecta a toda a cultura (ducias de miles de plantas, nos máis dos casos) nun prazo de dous a catro días (Owen-Going, de 2002, Owen-Going et al., 2003).
Porén, varias especies de Pythium, incluíndo P. Oligandrum, P. Nunn, P. Periplocum e mais P. acanthicum son micoparasitos de fungos e oomicetos parasitos, polo que recibiron grande atención coma axentes de control biolóxico.
Premios Fouciño
Os Premios Fouciño, organizados polo Concello de Zas, premian curtametraxes en lingua galega. En 2018 chegaron á súa terceira edición. Son obxectivos do premio incentivar a creación audiovisual e incrementar a presenza da lingua galega na rede.
Teñen dúas categorías, unha para os centros de ensino e outra, aberta.
Trofeo Teresa Herrera 1989
A 44º edición do Trofeo Teresa Herrera celebrouse na Coruña entre o 11 e o 13 de agosto de 1989. O campión foi o Bayern de Múnic, que logrou o seu primeiro título.
O romanés Gheorghe Hagi foi elixido mellor xogador do torneo.
Razorblade Suitcase
O disco foi reeditado coincidindo co seu 20 aniversario, titulándoo oficialmente Razorblade Suitcase (In Addition). Foi publicado dixitalmente o 16 de decembro de 2016, e en vinilo o 10 de febreiro de 2017. A reedición inclúe o álbum remasterizado e catro rarezas extra: "Broken TV", "Old", "Sleeper" e "Bubbles". Antes deste lanzamento, tres das catro cancións extra foran publicadas como caras b ou incluídas en recompilatorios, pero "Sleeper" tratábase dun tema inédito.
Utebo
dereita|miniatura|200px|Torre mudéjar da igrexa parroquial da nosa Señora da Asunción Utebo é un concello da provincia de Zaragoza. Situado a 12 km da capital, con 16.966 habitantes, de xeito que é así a terceira poboación da provincia, tan só superada por Zaragoza e Calatayud, e unha das maiores de Aragón.
Situación xeográfica
A súa poboación atópase repartida en tres núcleos de poboación: Casco Antigo, El Monte (zona desenvolvida a partir da década dos 40 do pasado século) e o Barrio de Malpica (limítrofe co barrio rural de Casetas pertencente a Zaragoza). A poboación sitúase na marxe dereita do río Ebro. O termo municipal é practicamente chairo e o 67% da extensión pertence a terras de cultivo, das que o 70% delas son de regadío fornecidas polas canles de rega do Ebro, do Jalón e o Canle Imperial de Aragón.
Cultura
Utebo conta cun museo-centro cultural denominado: Centro Cultural Mariano Mesonada - Museo Orús. No Museo Orús exponse a obra pictórica de José Orús despois de que este doase en 2004 a súa obra ao concello.