cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sherlock Holmes
Coñecementos e habilidades
Ademais a análise de Holmes da evidencia física é á vez científica e precisa. Os seus métodos inclúen o uso de pegadas latentes, pisadas, pegadas de animais ou marcas de bicicleta para identificar as accións na escena do crime (Un estudo en escarlata, "Penca de Prata", "A aventura da escola Priory", O can dos Baskerville, "O misterio do Val de Boscombe"), o uso de cinzas de tabaco e cabichas de cigarros para identificar aos delincuentes ("A aventura do doente internado", O can dos Baskerville), a comparación de cartas escritas á máquina para denunciar unha fraude ("Un caso de identidade"), os residuos de pólvora ("O enigma de Reigate"), a comparación da bala de dúas escenas do crime ("A aventura da casa baleira") e mesmo un uso primitivo das impresións dixitais (" A aventura do construtor Norwood"). Holmes tamén demostra coñecementos de psicoloxía en "Escándalo en Bohemia", levando a Irene Adler a revelar onde escondera unha fotografía baseada na premisa de que "cando unha muller cre que se incendia a súa casa, o seu instinto faille correr inmediatamente cara ao que ten en máis estima. Unha nai corre en busca do seu bebé, unha muller solteira bota man ao seu xoieiro". Na primeira historia de Un estudo en escarlata, Holmes afirma inventar un proceso químico para detectar o tempo que leva nun sitio unha mancha de sangue, aínda que diferentes os tipos de sangue non foron identificados até anos máis tarde.
A pesar da emoción da súa vida (ou talvez tratando de deixala atrás) Holmes retirouse ás terras do condado de Sussex para ser apicultor ("A segunda mancha"), escribindo un libro sobre o tema, titulado Manual de apicultura, con algunhas observacións sobre a separación da Raíña. Ademais posúe un grande amor pola música, sendo un gran mestre na interpretación do violín e mesmo ás veces tomándose un descanso en medio dun caso para escoitar algún concerto.
Libros
As historias orixinais de Sherlock Holmes escritas por Conan Doyle están recollidas en catro novelas e cincuenta e seis relatos curtos agrupados en cinco coleccións.
Ciaxares
Traxectoria
Rexeitou as invasións escitas, en alianza co novo monarca de Babilonia, Nabopolasar, e ambos emprenderon unha dura campaña contra o Imperio Asirio, que foi destruído rapidamente trala conquista da súa capital, Nínive no -612.
Pouco despois morreu, deixando un reino solidamente estruturado ao seu fillo Astiaxes, quen foi o último rei da súa estirpe por liña directa paterna. Un neto de Astiaxes, Ciro II o Grande, revolucionou o mundo político de Oriente Medio e Próximo, ao se sublevar contra o seu avó e fundar o Imperio Persa aqueménida.
Pseudouridina
A pseudouridina (simbolizada coa letra grega psi, ψ) é un ribonucleósido derivado da uridina. Atópase en certos ARN non codificantes, como os ARN de transferencia ou os ARN ribosómicos. A pseudouridina non é incorpoarda ao ácido nucleico durante o proceso de transcrición, senón que se orixina por unha modificación postranscricional de certos residuos de uridina. Esta é a modificación de base nitroxenada máis frecuente nos ARN, e pode encontrarse en todos os tipos de organismos vivos.
Estrutura
A pseudouridina é o produto dunha isomerización da uridina, que é o resultado dunha rotación de 180° do anel de pirimidina arredor do eixe pasando polos átomos N3 e C6 do anel. Esta rotación non modifica as propiedades de apareamento de Watson e Crick que tiña a uridina, pero modifica a natureza do enlace glicosídico entre a ribosa e a base nitroxenada. As bases nitroxenadas dos nucleósidos e nucleótidos naturais están ligadas ao azucre por un átomo de nitróxeno (enlace C–N). Na pseudouridina, este enlace é cambiado por un enlace C–C. Os residuos de pseudouridina posúen un segundo grupo NH que pode formar un enlace de hidróxeno suplementario. Esta capacidade é utilizada en certos ARN para estabilizar a súa estrutura. Un dos bucles ou brazos do ARNt leva un residuo de pseudouridina conservado que está implicado na estabilización da estrutura tridimensional. Por esta razón, este brazo denomínase TψC, pola secuencia conservada centrada na pseudouridina (ψ). Recentes estudos suxiren que pode ofrecer tamén certa protección contra as radiacións.
Síntese
A pseudouridina é incorporada ao ARN por unha clase de encimas chamados pseudouridina sintases, que catalizan a isomerización do anel de uracilo, nun proceso chamado pseudouridilización.
400px|esquerda|miniatura|Síntese da pseudouridina.
Uso diagnóstico
A medición do contido de pseudouridina en análises de urina utilízase como elemento diagnóstico de certas patoloxías, como os cancros. O metabolismo transcricional está aumentado nos tumores malignos e dá lugar a un aumento da produción de pseudouridina, durante a degradación do ARN. A pseudouridina, que é resistente debido ao seu enlace glicosídico C-C, é eliminada do corpo pola urina.
Albán
O topónimo Albán pode referirse a:
Casco, Toutón, Mondariz
Casco é un lugar da parroquia de Toutón, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado. Tiña 108 habitantes no ano 2013 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 46 homes e 62 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 150 habitantes.
Korn (álbum)
KoЯn é o álbum de debut do grupo homónimo KoЯn. Destacan nel as dúas guitarras con gran distorsión e con numerosos efectos, unha batería moi seca e característica, un baixo con gran protagonismo e técnica e unhas letras que na súa maioría falan de problemas persoais e sociais que afectaron na vida persoal do seu cantante Jonathan Davis.
Bob Cousy
Robert Joseph Cousy, nado o 9 de agosto de 1928 en Nova York, Estados Unidos, é un ex xogador profesional de baloncesto, que xogou como base en Boston Celtics dende 1951 a 1963, e brevemente con Cincinnati Royals na tempada 1969-70. Esta recoñecido como un dos mellores xogadores da historia no seu posto. É coñecido como "The Cooz" ou "Houdini of the Hardwood".
Universidade Holy Cross
Cousy xogou en Holy Cross durante a súa carreira univerasitaria, onde foi o MVP do equipo e máximo anotador en 1949 e 1950, dúas veces All-Conference e All-New England (1949 e 1950), e nomeado por Sporting News no segundo mellor equipo do All-American en 1949 e no primeiro equipo ao ano seguinte. Liderou a Holy Cross ao campionato da NCAA de 1947.
Carreira NBA
Cousy foi elixido no Draft da NBA de 1950 por Tri-Cities Blackhawks, e inmediatamente traspasado a Chicago Stags, e máis tarde elixido polos Celtics nun draft no que se seleccionaban os xogadores que quedaran libres tras a desaparición dos Stags. Na NBA, liderou ao seu equipo a seis campionatos, incluído un en 1957 e posteriormente cinco consecutivos, de 1959 a 1963. Este cinco aneis foron parte do oito conseguidos de maneira consecutiva por Boston.
Cousy é o xogador que máis asistencias repartiu na historia dos Celtics con 6955. Liderou a NBA en asistencias desde 1953 a 1960, esta última tempada cunha media de 9,5, a súa marca persoal. Ademais, anotou 16.960 puntos e participou no NBA All-Star Game en trece ocasiones consecutivas, sendo o MVP do devandito encontro en 1954 e 1957. Tamén foi nomeado MVP na tempada 1957-58, no mellor quinteto desde 1952 a 1961 e no mellor segundo en 1962 e 1963. Cousy aínda posúe dúas marcas NBA: as de máis asistencias repartidas nunha metade (19, o 27 de febreiro de 1959 ante Minneapolis Lakers) e os de máis tiros libres nun partido de playoffs (ou realmente en calquera partido de NBA), cando anotou 30 dos 32 tentados o 21 de marzo de 1953 ante Syracuse.
Cousy retirouse oficialmente dos Celtics ao finalizar a tempada 1961-62, pero regresou sete anos máis tarde e xogou sete partidos con Cincinnati Royals, na actualidade Sacramento Kings. Foi adestrador dos Royals de 1969 a 1974, pero non foi capaz de dirixir ao equipo a un balance superior a 36-46. Durante a tempada 1973-74, foi despedido cando asinaba unha marca de 6-16.
Vida tras a NBA
miniatura|esquerda|O número 14, retirado por [[Boston Celtics.]] En 1963, a autobiografía máis vendida de Bob Cousy, "Basketball Is My Life", foi publicada. No libro describe como rompeu o seu brazo dereito cando era un neno e viuse forzado a practicar deportes usando a súa man esquerda. Sentiu que o ser ambidextro fíxolle mellor xogador de baloncesto. Ese mesmo converteuse no adestrador de Boston College, e en seis tempadas tivo unha marca de 117 vitorias e 38 derrotas, e foi nomeado Adestrador do Ano de New England en 1968 e 1969.
Cousy gozou dunha vida moi pública no seu retiro. Fixo de Comisionado na American Soccer League a finais dos 70, apareceu na película Blue Chips, e traballou para os Celtics unha vez que os seus días como xogador chegaron ao seu fin. Tamén traballou como comentarista en retransmisións de baloncesto. Ademais, o seu mítico dorsal 14 foi retirado polos Celtics. En 1996, foi elixido pola NBA como un dos "50 mellores xogadores da historia da NBA", e ESPN colocoulle na posición 94 na súa lista dos 100 mellores atletas do século XX.
Atol Reitoru
Reitoru ou Te Pirehi, é un atol das Tuamotu, na Polinesia francesa. Está situado no centro do arquipélago, a 50 km ao suroeste de Hikueru, e pertence á comuna de Hikueru.
Xeografia
A lagoa interior está pechada sen paso navegable algún cara ao oceáno. A superficie é de 1´39 km². O atol está habitado por un pequeno grupo de dez persoas dedicadas ó cultivo e a colleita de perlas e de copra. Non ten ningunha infraestrutura.
Historia
O atol foi descuberto polo francés Louis Antoine de Bougainville en 1768. O ano seguinte, o inglés James Cook chamouno Bird Island porque os paxaros eran os únicos habitantes que atopou. Durante o século XIX e comezos do XX foi un importante centro para os mergulladores que colleitaban perlas. En 1903 o atol quedou mergullado durante un ciclón provocando a morte dun centenar de persoas.
Arte islámica
miniatura|Mesquita de Córdoba O termo arte islámica designa a produción artística que se desenvolveu entre a héxira (622) e o século XIX no territorio habitado por poboacións de cultura islámica que se estendía no momento de máximo esplendor desde España ata Indonesia. A fe nun Deus único, Alá, e no seu profeta, Mahoma, creou uns lazos culturais e relixiosos que se reflectiron tamén na arte.
A orixe nómade do pobo árabe, primeiro en converterse ó islam, determinou que a arte estivese centrada nas artes decorativas e industriais: ourivaría, marfís, cerámica mentres que a arquitectura, carente en orixe dunha organización no construtivo e no ubanístico vai derivar nunhas estruturas arquitectónicas abertas con patios e pórticos cubertos xeralmente con terrazas. O material de construción habitualmente utilizado foi o ladrillo, as naves realízanse mediante o arco de medio punto, o arco apuntado, o arco peraltado e sobre todo polo arco de ferradura e o arco polilobulado, os edificios estaban cubertos por bóvedas de canón e a partir do século X por bóvedas de aresta formando arcos que se cruzan deixando un polígono central. O edificio máis característico da arte islámica é a mesquita, a súa orixe está na casa de Mahomed e a súa tipoloxía non mudou ata a época actual, consta de haram, sala de piares orientada cara A Meca cun nicho aberto no muro do fondo, diante do que está a macsura (palco) e o mimbar (púlpito), esta sala dá ao sahn, patio porticado no que está o sabil (fonte de ablucións).
A decoración da arte islámica é plana, sen eixo de simetría e con tendencia á repetición indefinida de motivos xeométricos e vexetais estilizados que se mesturan entre si e con outros motivos epigráficos.
Fear Factory
Orixe da banda
Fear Factory é unha das maiores influencias da música extrema, tanto pola súa técnica como polo seu son orixinal e independente que creou un estilo propio. Foi a primeira banda que incorporou voces limpas nun son death metal. Comezaron a súa traxectoria musical como unha banda de Death Metal cos discos Concrete e Soul Of A New Machine, pero con grandes influencias de grupos como Napalm Death, Godflesh, Ministry, Neurosis e outras bandas industriais e Grindcore/death metal. Despois pasaron a industrial/death metal con Demanufacture, e posteriormente a Industrial Metal co disco Obsolete.
O inicio da carreira profesional tivo como punto de partida unha recomendación de Max Cavalera, da banda Sepultura, á discográfica Roadrunner Records, mercede ó álbum Concrete. Previamente Fear Factory enviara o disco a Earache Records, que os rexeitaron por parecerse demasiado a Napalm Death e a Godflesh.
Con Roadrunner editaron o álbum Soul of a new machine en 1992. O disco non tivo moito éxito, pero brindoulles a oportunidade de facer unha xira polos Estados Unidos con outras bandas como Sepultura, Biohazard ou Sick of It all. Mesmo viaxaron a Europa da man de Brutal Truth. Para as xiras contrataron a Andrew Shives como baixista, encargándose Dino Cazares da guitarra malia ser el quen gravara o baixo para o disco.
Ó ano seguinte editaron Fear Is the Mind Killer, un EP máis experimental que o traballo anterior. O disco estaba composto por temas que xa aperecían en Soul Of A New Machine, pero voltos a mesturar por Rhys Fulber e Bill Leeb de Front Line Assembly. Este disco tamén marcou o debut na banda do teclista Reynor Diego.
Tralo despido de Andrew Shives en 1994, encontraron a Christian Olde Wolbers a través do cantante/guitarrista Evan Seinfeld de Biohazard. Christian estaba nese momento de vacacións nos Ánxeles, xa que el vivía en Bélxica, pero accedeu a unirse ó grupo para a gravación do seguinte disco.
Demanufacture, a consagración
En 1995 Fear Factory saltou á fama da man do álbum Demanufacture, a través do selo discográfico Roadrunner, conseguindo o apoio unánime da crítica e o público. O éxito levounos a unha gran xira durante os dous seguintes anos, abríndolles as portas de grandes festivais internacionais, como o Ozzfest, nos que compartiron escenario con grandes grupos como Black Sabbath, Iron Maiden ou Megadeth. Este disco marcou o recoñecemento de Fear Factory como unha das bandas máis importantes e innovadoras do metal. Neste disco pódense observar claramente os elementos que caracterizan a banda e que a distinguiron das demais, gañándose un sitio dentro dos grandes do metal. Por un lado está a perfecta sincronización entre os potentísimos riffs de guitarra de Dino e a rápida batería de Herrera, que, complementado co baixo de Christian, lle daban un carácter extremo ó disco. Tamén é moi importante agregarlle o gran traballo de Burton C. Bell, que é quen de mesturar voces próximas ó death metal, con coros cunha voz sumamente limpa e melódica.
Os principais temas deste disco son "Replica" (do que se gravou un videoclip), que é o tema máis melódico do disco; "Zero Signal", que supón o máximo expoñente da forza e rapidez da banda; e "Self Bias Resistor", que destaca polos seus memorables coros. Tamén cómpre salientar temas como "New Breed", onde se aprecia maxistralemnte a unión de elementos metaleiros coa música electrónica.
En 1997 lanzan o Remanufacture, que consistía en novas mesturas de tódolos temas de Demanufacture, deixando claras as influencias da música electrónica sobre a banda.
Obsolete, disco de ouro
En 1998, tres anos despois do Demanufacture, a banda edita o disco Obsolete, volvendo a repetir éxito e comezando deseguido novas xiras con bandas como Slayer ou Rammstein. Obsolete, en termos de vendas, foi o disco de máis éxito de Fear Factory, chegando a ser disco de ouro nos Estados Unidos. Foi un dos grandes éxitos do momento do selo Roadrunner. Seguiu o camiño do anterior, Industrial Metal, ademais de seguir mesturando voces desgarradoras con voces limpas nos coros. Malia esta liña xeral de continuidade, tamén se incluíron temas máis comerciais como "Edgecrusher", no que por primeira vez se engadían elementos máis próximos ó nu metal, aínda que finalmente primou absolutamente un estilo máis achegado ó de Demanufacture. Aínda que a vea experimental se observou máis controlada, neste disco se decidiron por introducir violas, violíns e violoncellos en boa parte das cancións, dándolle un toque máis épico a algúns temas.
Os temas máis importantes do disco é "Shock", onde se aprecia o clásico de Fear Factory, metal industrial con liñas vocais que xiran para soar ben salvaxes e desgarradas ou ben como himnos. Ó longo do álbum a tensión musical vai crecendo, destacando entre medio temas escuros como "Freedom or Fire" e outros máis melódicos como "Descent", ata chegar ó tema "Resurrection", a canción máis sorprendente do álbum e posiblemente a máis melódica de Fear Factory ata entón. Os coros deste tema convertéronse indubidablemente nun dos himnos máis memorables da banda. Deste tema tamén se gravou un vídeo. Deste disco se publicaría máis adiante unha edición especial para coleccionistas, na que se inclúe entre outros, o tema "Cars", unha versión de Gary Numan, ademais de ser esta a primeira vez que a banda experimenta cun tema pop, aínda que sen perder en ningún caso o seu selo característico.
Digimortal e o acercamento ó Nu Metal
Malia o excelente son do disco, as influencias do Nu Metal están moi presentes, incluso en temas como "Back the Fuck Up", que Burton C.Bell canta xunto a un membro do grupo de hip-hop Cypress Hill. Un tema destacable é "Dark Bodies", que é unha balada xa "clásica" de Fear Factory, mesturando pasaxes tranquilas coa brutalidade característica da banda. Outras cancións importantes son "Damaged", onde por momentos recuperan o son metaleiro habitual da banda, e "Digimortal". "Linchpin" é o tema principal do disco, cunha melodía moi rechamante, sendo un dos temas máis recordados do disco. Deste tema gravouse un vídeo, que foi o último onde se poden ver os catro membros orixinais xuntos.
A separación
Finalmente, tralos problemas xurdidos tras Digimortal, en marzo de 2002 o grupo disolveuse. Sumado ás diferenzas musicais, tamén existían fortes problemas de convivencia entre Dino Cazares e Burton C. Bell, aínda que tamén cos demais membros. A finais dese ano anunciouse o regreso da banda sen Dino Cazares, co que a formación cambiou, pasando Christian Olde Wolbers á guitarra, para dar espazo ó novo baixista, procedente de Strapping Young Lad, Byron Stroud. Sobre o cambio de Chirstian do baixo á guitarra, Raymond Herrera asegurou que: ''Christian era de lonxe máis capaz de facer o traballo. É moito máis rápido e preciso. É mellor guitarrista que Dino. E podo decilo porque se alguén sabe o bo que é Dino, son eu. Vin a Christian facer cousas ás que Dino nunca chegaría. Pode tocar abertamente, nun estilo realmente épico. É máis multifacético que Dino. Non teño nada contra Dino. Dino era moi bo no que facía. Só que Christian é quen de facer o mesmo e outras cousas máis. Creo que é interesante. É xenial, ¿quen sabe? Quizais se Christian escribise máis na guitarra na época de Dino, as cousas serían distintas. Nunca se nos ocorreu antes porque todo funcionaba ben''.
Porén, o ex-guitarrista da banda defendeuse argumentando que el xunto a Raymond foron os compositores dos principais discos (Soul of a New Machine, Demanufacture e Obsolete) e que Christian apenas colaborou, sendo o seu principal aporte o fracasado Digimortal. Ademais acusou a Christian de imitar os riffs seus, argumentando que o seu mellor traballo é copiar ben a súa forma de tocar a guitarra. Incluso ó escoitar o disco Archetype, ironizou dicindo que pensou que era el o que estaba tocando.
O regreso
A comezos de 2004 coñeceuse que o grupo estaba traballando nun novo disco coa discográfica Liquid 8 records. En abril lanzaron Archetype, considerado un dos mellores álbums da súa carreira, e que os devolve ó seu estilo industrial/death metal. Neste disco abandonan definitivamente o estilo Nu Metal para volver ás súas raíces, máis próximas ó Demanufacture. Durante todo o disco os temas amosan grande agresividade, destacando os temas "Slave Labor", "Archetype" e "Cyberwaste".
Este traballo tivo un moderado éxito que lles permitiu enderezar a súa traxectoria e lles deu confianza para lanzar un segundo disco en agosto de 2005. Este foi titulado Transgression e supuxo un paso adiante na evolución do son de Fear Factory tomando elementos máis melódicos pero intentando manter a forza que os caracterizaba. Incluso neste disco se incluíu unha versión de U2, a canción "I Will Follow", na que o grupo interpreta un tema pop mantendo o seu estilo. Malia isto o disco tivo algunhas críticas polo peculiar cambio de estilo, pero Fear Factory defendeuse argumentando que Transgression era un disco experimental.
A Cruz de Outeiro, Outeiro, Quiroga
A Cruz de Outeiro é un lugar da parroquia de Outeiro, no concello lugués de Quiroga na comarca homónima. Segundo o IGE, en 2016 tiña 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres).
A Amañecida, Laraño, Santiago de Compostela
A Amañecida é un lugar da parroquia de Laraño no concello coruñés de Santiago de Compostela, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 24 habitantes (11 homes e 13 mulleres).
Galería de imaxes da igrexa de San Martiño de Tiobre
Igrexa de San Martiño de Tiobre, Tiobre, Betanzos
-348
Véxase tamén
Historia ano a ano
Orfeo negro
Orfeo negro (en Orfeu Negro) é un filme de 1959 coproducido entre Francia, o Brasil e Italia dirixido polo director de cinema francés Marcel Camus. Foi rodado en Río de Xaneiro e contribuíu a volver mundialmente famosa a música popular brasileira. Antônio Carlos Jobim e Luiz Bonfá son os autores dos dous temas principais da música que chegaron a ser clásicos da bossa nova e do jazz, A felicidade, de Jobim, e Manhã de Carnaval, de Bonfá.
O filme está baseado na obra teatral de 1954 Orfeu da Conceição, do poeta e músico Vinícius de Moraes, e constitúe unha adaptación do mito de Orfeo ao ambiente do carnaval brasileiro.
Foi emitido na TVG o 29 de agosto de 1986.
Argumento
A bela Eurídice chega ó Río de Xaneiro en vésperas do seu célebre entroido, onde é acollida por unha prima que vive nunha favela da cidade. Achégase aló entre o frenesí da samba polas rúas, nun tranvía conducido por un músico chamado Orfeo, heroe popular do lugar polo poder de sedución das súas cancións, e que se fixa nos seus encantos. A paixón mergullaraos no transo vertixinoso do entroido, que á súa vez os arrastrará a un desenlace fatídico. Como no mito grego, Orfeo, aínda que é capaz de facer levantarse o sol coa súa música e canto, e de embelesar todos os que o ouven, non consegue realizar o seu amor.
Elenco
Breno Mello era un xogador de fútbol sen experiencia na interpretación cando foi escollido para o papel de Orfeo. Ía camiñando pola rúa no Río de Xaneiro cando o director Marcel Camus o parou e preguntoulle se lle gustaría aparecer nun filme. Da Silva, que interpreta a Morte, foi un atleta de triplo salto que gañou dúas medallas olímpicas en 1952 e 1956.
Marpessa Dawn non era brasileira, senón de Pittsburgh, Pensilvania.
Premios
Orfeo negro gañou a Palma de Ouro no Festival Internacional de Cine de Cannes en 1959 e o Oscar ao mellor filme en lingua non inglesa representando a Francia. Tamén gañou o Globo de Ouro e o BAFTA ao mellor filme en lingua non inglesa.
Influencia
Jean-Michel Basquiat citou Orfeo negro como unha das súas primeiras influencias musicais. Barack Obama escribiu no seu libro de memorias Dreams from My Father (1995) que era o filme favorito da súa nai.
Palaemonetes antennarius
Palaemonentes amtennarius é unha especie de crustáceo decápodo carideo da familia dos palemónidos.
Taxonomía
A especie foi descrita en 1837 por H. Milne Edwards en: Milne Edwards, H. (1834-1840): Histoire naturelle des Crustacés, comprenant l’anatomie, la physiologie et la classification de ces animaux. París: Librairie encyclopédique de Roret.
Distribución
Palaemonentes amtennarius vive nos ríos, lagos e esteiros do dos países mediterráneos, desde Eslovenia, Italia e Croacia, polo oeste, até Turquía, polo leste (incluíndo Grecia e as súas illas máis grandes). Vive en ríos e lagos e, a pesar de ser unha forma típica de auga doce, tense observado en augas lixeiramente salobres.
Conservación
A súa presenza na zona é xeneralizada e, en ausencia de calquera das principais ameazas coñecidas, a UICN considera o status da especie como "LC" (''pouco preocupante).
Pesca
A especie é obxecto de pesca comercial no Mediterráneo e no mar Negro.
Nome galego
Os profesores F. Lahuerta e F. X. Vázquez propoñen para esta especie o nome de camarón das lagoas.
Os nomes noutros idiomas, segundo este autores son:
ORS 1
ORS 1 (Octahedron Research Satellite 1 ou Octahedral Research Satellite 1), tamén denominado ERS 15, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 19 de agosto de 1966 mediante un foguete Atlas-Agena D desde a base Vandenberg da Forza Aérea.
Características
ORS 1 foi un dos membros exitoso da familia de satélites ERS (Environmental Research Satellites), pequenos satélites lanzados como carga secundaria xunto satélites máis grandes para facer probas tecnolóxicas e estudos do contorno espacial. ORS 1 foi lanzado xunto cos satélites RTS-1 2 e EGRS 7. Levaba a bordo varios experimentos, todos relacionados coa soldadura en frío no espazo e transmitía na frecuencia de 136,44 MHz.
A Barcia, Laraño, Santiago de Compostela
A Barcia é un lugar da parroquia de Laraño no concello coruñés de Santiago de Compostela, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 208 habitantes (98 homes e 110 mulleres).
Zetaproteobacterias
As zetaproteobacterias ou Zetaproteobacteria é a clase de Proteobacteria de máis recente introdución nas clasificacións. Está composta por unha única especie, a Mariprofundus ferrooxydans descrita en 2010, que se considera basal ás gamma e betaproteobacterias o que foi confirmado por diversos estudos
Seguindo a convención para a denominación das clases das Proteobacteria (inicialmente chamadas "bacterias púrpuras") iniciada con Carl Woese, esta é a 6ª clase do grupo en ser descrita, polo que recibiu o nome da 6ª letra do alfabeto grego, zeta (ζ) , polo que a denominación non está baseada na posición filoxenética con respecto ás outras clases.
Bandeira de Portugal
A bandeira actual constitúe un importante cambio en comparación coa evolución que tivera a insignia nacional durante as diferentes etapas da historia, posto que até esa época estivera intimamente asociada ás armas reais. Coa fundación do país, a bandeira nacional baseouse tanto na cruz azul do rei Afonso Henriques como no fondo branco, que representaba a ideoloxía liberal. Os diferentes sucesos acaecidos na Historia de Portugal afectaron en gran medida ao desenvolvemento do Escudo de Portugal, até chegar ao deseño actual.
Devil (filme de 2010)
Devil (tamén coñecido como The Night Chronicles: Devil) é un filme estadounidense de terror psicolóxico dirixido por John Erick Dowdle que foi estreado no ano 2010.
Bandeira de Portugal
Deseño
O decreto que substituíu a bandeira utilizada durante a monarquía constitucional foi aprobado pola Asemblea constituínte e publicado no diario oficial número 141 o día 19 de xuño de 1911. O 30 de xuño de 1911, publicáronse no mesmo diario (número 150) as regulacións oficiais relativas á bandeira.
Dimensións
miniatura|300px|dereita|Bosquexo da bandeira coas dimensións oficiais da bandeira de Portugal. Todas as medidas están en relación á lonxitude. A lonxitude da bandeira é unha vez e media máis grande que a anchura, o que se traduce a un cociente de 2:3. Está verticalmente dividida en dúas cores fundamentais: verde escuro, na parte máis próxima ao mastro, e vermello escarlata na outra parte. A división por cores é de tal forma que o verde ocupa dous quintos da lonxitude e o vermello o resto.
As cores da bandeira non están especificados en ningún documento legal; na lista de abaixo aparecen unhas cores aproximadas:
Orixes
miniatura|180px|dereita|[[João Pinheiro Chagas]] miniatura|180px|dereita|Os Restauradores, onde se izou a bandeira por primeira vez. Coa Revolución do 5 de outubro de 1910, apareceu a necesidade de substituír os símbolos monárquicos, representados en primeira instancia pola bandeira nacional e polo himno. A elección da nova bandeira non estivo exenta de conflito, especialmente no relativo ás cores, xa que había partidarios do vermello e verde republicano, mentres que outros avogaban polo azul e branco tradicional e monárquico. O azul tamén tiña un forte significado relixioso, posto que era a cor da Nosa Señora da Concepción, que fora coroada Raíña e Patroa de Portugal polo rei Xoán IV. Desta forma, a substitución desta cor era unha das prioridades dos republicanos, dentro da onda de secularización do Estado.
Tras moitas discusións e con varios modelos de bandeira, creouse unha comisión gobernamental o 15 de outubro de 1910, na que se incluía a Columbano Bordalo Pinheiro (pintor), João Pinheiro Chagas (xornalista), Abel Botelho (escritor) e a dous líderes militares da revolución de 1910, Ladislau Pereira e Afonso Palla. Esta comisión elixiu o vermello e o verde do Partido Republicano Portugués, baseándose estritamente en motivos patrióticos. Estas cores estiveran presentes nas pancartas dos rebeldes durante a insurrección republicana do 31 de xaneiro de 1891 no Porto, así como na que tivo lugar en Lisboa.
Danilo Medina
Danilo Medina Sánchez, nado en Arroyo Cano, San Juan o 10 de novembro de 1951, é un político e economista dominicano, que foi presidente da República Dominicana dende 2012 ata 2020.
Bandeira de Portugal
Orixes
Sobre o vermello, a comisión considerou que debía ''(...) estar presente como unha das cores principais, porque é a cor cálida e viril por excelencia. É a cor da conquista e a risa. Unha cor bonita e ardente (...) Lembra a idea de sangue e urxe á obtención da vitoria''. En canto ao verde, foi máis difícil explicar a súa inclusión, xa que non fora unha cor tradicional na bandeira portuguesa durante o desenvolvemento da historia. Porén, se xustificou por que, durante a insurrección de 1891, o verde era a cor que se atopaba na bandeira revolucionaria que "brillaba sobre as luces redimidas" do republicanismo. Finalmente, o branco (no escudo) un fermoso e fraternal cor, polo cal os demais cores poden destacar, a cor da simplicidade, da harmonía e da paz, engadindo que (...) é o mesmo cor que, cargado con entusiasmo e fe pola cruz vermella de Cristo, marcou o ciclo épico da Era dos Descubrimentos.
Danilo Medina
Foi elixido presidente do seu país o 20 de maio de 2012 co 51% dos votos para o período 2012–2016, derrotando o expresidente Hipólito Mejía. En 2016, foi reelixido con 61,8% dos votos, derrotando a Luis Abinader, candidato do Partido Revolucionario Moderno (PRM). Nas eleccións de 2020 foi derrotado por Abinader.
É membro do Comité Central do Partido da Liberación Dominicana.
Bandeira de Portugal
Orixes
A nova bandeira foi producida en grandes cantidades na sede da Cordoaría Nacional (fábrica nacional de cordas) e presentada oficialmente en toda a nación o 1 de decembro de 1910 (día da Restauración da Independencia), que fora previamente declarado polo goberno como Día da Bandeira (actualmente non se celebra). Na capital, trasladouse dende o concello até a Praza dos Restauradores, en cuxo monumento foi izada. Esta presentación festiva non puido acougar as voces en contra dunha bandeira que fora adoptada sen unha consulta previa á poboación e que representaba ao réxime político no canto da a nación. Para aumentar a estima cara á bandeira, o goberno ordenou que se exhibise en todos os centros educativos, debéndose explicar os seus símbolos a todos os alumnos; os libros de texto usados nas escolas foron reformados para que aparecesen os novos símbolos nacionais. O 1 de decembro (día da bandeira), 31 de xaneiro e 5 de outubro foron declarados Festa nacional.
UCI ProTour
miniatura|Tour de Francia 2005 A UCI ProTour é un sistema de competición dirixido pola Unión Ciclista Internacional (UCI) e creado polo expresidente da devandita asociación, Hein Verbruggen. Está composto por unha serie de carreiras de bicicleta en estrada e un número de equipos ciclistas, cada un dos cales debe competir en tódalas carreiras do sistema. O 2005 foi o primeiro ano no que tivo validez.
Creación
A Uci ProTour xurdiu nunha clara imitación do modelo da Fórmula 1. Antes da súa existencia, cada carreira invitaba libremente ós equipos que desexaba e cada equipo acudía ás carreiras que escollías. Isto tiña tanto inconvenientes como vantaxes:
Para intentar solucionar estes problemas, Hein Verbruggen creou, fronte á oposición das grandes carreiras e dos equipos pequenos, o coñecido como UCI ProTour.
Aliaksandr Nadsan
Aliaksandr Antonavič Nadsan (en Аляксандр Антонавіч Надсан), nado o 8 de agosto de 1926 e finado en Londres o 15 de abril de 2015, foi un sacerdote belaruso, que exerceu de visitador apostólico para os fieis grecocatólicos bielorrusos no estranxeiro.
UCI ProTour
Vantaxes e desvantaxes
O UCI ProTour foi longamente criticado debido a que deixaba ós equipos pequenos (que non estaban integrados no sistema) á marxe dos acontecementos deportivos importantes. Desa forma, estes equipos só poden acudir a carreiras pequenas que lles proporcionan poucos rendementos económicos e esperar unha das escasas invitacións das Voltas máis grandes para poder adquirir algo de importancia.
Aliaksandr Nadsan
Traxectoria
Naceu en Haradzieja, preto de Niasviž, en Polonia (hoxe na rexión de Minsk, Belarús). O seu pai servira como oficial no exército tsarista na primeira guerra mundial, e posteriormente participara no levantamento armado de 1920 contra os bolxeviques en Sluck.
Lordelo, Toutón, Mondariz
Lordelo é un lugar da parroquia de Toutón, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2013 tiña 75 habitantes (37 homes e 38 mulleres), 24 menos ca en 2000.
Festín, Toutón, Mondariz
Festín é un lugar da parroquia de Toutón, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado. Tiña 45 habitantes no ano 2013 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 22 homes e 23 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 76 habitantes.
Aliaksandr Nadsan
Traxectoria
Aliaksandr estudou matemáticas no seminario de Niasviž. En 1944 emigrou de Belarús, e en 1945 foi soldado no Segundo Corpo de Polonia baixo o mando do xeneral Anders, que loitaba no norte de Italia, onde foi ferido. Co seu corpo, trasladouse en 1946 ao Reino Unido, onde estudou Matemáticas na Universidade de Londres graduándose en 1953. Durante este período, Nadsan foi un dos fundadores da Asociación de Bielorrusos en Gran Bretaña, e o seu presidente entre 1951 e 1953. Foi tamén editor dos xornais Biełarus na čužynie e Na šlachu, e participou nas actividades da sociedade académica cristiá bielorrusa Ruń e no Belarusian People's Independent Christian Movement.
Dende o outono de 1953, baixo a influencia de Časlaŭ Sipovič, estudou no Pontificio Colexio Grego de Roma, e foi ordenado sacerdote o 23 de novembro de 1958. En xullo de 1959 volveu a Londres, onde retomou as súas actividades en organizacións da diáspora bielorrusa.
Dende 1971 foi director do Francis Skaryna Belarusian Library and Museum de Londres, a maior biblioteca bielorrusa no estranxeiro. Dende 1981 é cabeza da misión católica bielorrusa en Gran Bretaña, e dende finais dos 80, visitador apostólico de todos os fieis grecocatólicos bielorrusos no estranxeiro. Denden entón dedica os seus esforzos á resconstrución e fornecemento da Igrexa Católica Bielorrusa dentro do seu país, e o 11 de marzo de 1990 celebrou a Divina Liturxia en Minsk, a primeira vez que se facía de xeito público dende que a unión fora abolida en 1839.
UCI ProTour
Vantaxes e desvantaxes
Ademais, as Voltas máis grandes vían que, co UCI ProTour, a súa capacidade de decisión reducíase. Os únicos criterios de competición que pasaban a ser válidos eran os da UCI e, a raíz diso, carreiras coma o Tour de Francia incumpriron en numerosas ocasións as normativas da UCI ProTour.
Equipos aceptados na UCI ProTour
miniatura|300px|Ivan Basso (CSC), no Tour de 2005
Clasificación Individual
Os puntos gañados nas etapas serán sumados o último día da proba.
A proba contra o reloxo por equipos non dá puntos.
Os puntos que correspondan ás prazas obtidas por corredores que non pertencen a equipos UCI ProTour non serán contados.
O líder da clasificación UCI ProTour levará un maillot branco que o identificará.
Clasificación por equipos
Os puntos obtidos por equipos que non pertenzan ó UCI ProTour non son atribuíbles.
Clasificación por Países
As clasificacións individuais, por equipos e por países serán actualizadas ó final de cada proba do UCI ProTour.
Singles 2001–2005
Singles 2001–2005 é un recompilatorio de grandes éxitos da banda escocesa Biffy Clyro, editado o 7 de xullo do 2008. O álbum conta con sinxelos do seu tempo na súa antiga discográfica, Beggars Banquet, que foi a encargada de lanzar o disco.
-360
Véxase tamén
Historia ano a ano
Amparo Arango Fernández
Amparo Arango Fernández, nada na Habana o 2 de abril de 1907, foi unha química e farmacéutica galega.
Traxectoria
Realizou estudos superiores de Química e Farmacia na Facultade de Química da Universidade de Santiago de Compostela entre 1926 e 1931. Foi discípula de Isidro Parga Pondal, xunto a Encarnación Fraga Padín e Dolores Lorenzo Salgado.
Ingresou no Seminario de Estudos Galegos en 1929, co traballo Contribución al estudio de los minerales de wolframio de Galicia III: Análisis de las wolframitas de Juno, Monte Neme, Casayo, A Veiga y Vilacoba, que se publicou nos Anales de la Sociedad Española de Física e Química.
Portacurbo, Toutón, Mondariz
Portacurbo é un lugar da parroquia de Toutón, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2013 tiña sete habitantes (catro homes e tres mulleres), un máis ca en 2000.
Itch
Itch é un EP da banda inglesa de rock alternativo Radiohead, editado o 1 de xuño de 1994 a través do selo EMI.
Aínda que o EP non contén material novo, nel aparece a versión estadounidense de "Stop Whispering", que foi remesturada por Chris Sheldon. Conta cun arranxo de cordas e ten un tempo máis lento. Esya versión estivo anteriormente discpoñible no sinxelo "Stop Whispering", editado en 1993. O segundo tema do EP, "Thinking About You", era unha versión máis rápida e máis punk da que aparecía no álbum Pablo Honey, e que tamén estba no EP Drill.
"Faithless, the Wonderboy" foi primeiro editada como cara-b do sinxelo de 1993 "Anyone Can Play Guitar". A versión de "Banana Co." presente no EP é acústica, e tamén pode atoparse no sinxelo "Pop Is Dead". Unha versión en estudio deste último tema sería editada no sinxelo "Street Spirit (Fade Out)" en 1996.
As versións ao vivo de "Killer Cars", "You", e "Vegetable" lanzáranse anteriormente na reedición en vinilo de 12" de "Creep". Os tres temas foron gravados na sala Metro de Chicago, o 30 de xuño de 1993. O último corte, "Creep (Acoustic)", está tamén no EP My Iron Lung, e foi gravado nos estudios KROQ dos Ánxeles, o 13 de xullo de 1993.
Tesouro de Villena
miniatura|300px|dereita|Conxunto do Tesouro de Villena. miniatura|300px|Conxunto do Tesouro de Villena e o [[Tesouro do Cabezo Redondo|do Cabezo Redondo, tal e como se atopan expostos no Museo Arqueolóxico José María Soler.]] O Tesouro de Villena é un dos achados áureos máis importantes da Idade de Bronce europea. Está conformado por 59 obxectos de ouro, prata, ferro e ámbar que totalizan un peso de case 10 quilos. Esa magnitude convérteo no tesouro de vaixela áurea máis importante da Península Ibérica e o segundo de toda Europa, só superado polo das Tumbas Reais de Micenas, Grecia. Ademais, destacan as pezas de ferro xa que son as máis antigas achadas en España e corresponden a unha fase na que o ferro se consideraba metal precioso e, polo tanto, atesourable.
Encontrouno en 1963 o arqueólogo villenense José María Soler nas proximidades de Villena (Alacant, España), e desde entón foi a peza clave do Museo Arqueolóxico de Villena. Do seu descubrimento fixéronse eco a maioría dos medios estatais varios do estranxeiro, entre eles de Francia, Alemaña e os Estados Unidos. O orixinal foi exposto en Madrid, Alacant, Toquio e Kioto, e existen dúas copias de todo o conxunto que son usadas para expoñelo sen poñelo en perigo, mentres que o orixinal se conserva permanentemente nunha vitrina blindada do Museo Arqueolóxico de Villena.
O descubrimento
miniatura|200px|Mapa arqueolóxico de termo de Villena, onde aparece o lugar no que se atopou o tesuoro.
Antecedentes
A crecente actividade urbanística que se estaba levando a cabo en Villena na década de 1960 levou a buscar lugares dos que extraer grava para fabricar formigón. En outubro de 1963, o albanel Francisco García Arnedo encontrou unha peza metálica entre a grava dunha obra que se estaba a realizar na rúa de Madrid e entregoulla ao capataz, Ángel Tomás Martínez, crendo que se trataba dunha peza da engrenaxe dalgún camión. Dito capataz limitouse a colgalo nun lugar visible onde o dono puidera encontralo. Transcorridos varios días, chamou á atención doutro albanel, Francisco Contreras Utrera, que o colleu e o levou para a súa casa. A muller deste, Esperanza Fernández García, foi quen decidiu levalo ao xoieiro Carlos Miguel Esquembre Alonso o día 22 de outubro de 1963. O xoieiro, ao decatarse de que a peza era un extraordinario brazalete de ouro avisou ao arqueólogo José María Soler, quen inmediatamente se presentou na xoiería. Soler, temendo que o brazalete fora mutilado ou que parte da información fora falsa, puxo o caso en coñecemento do Xuíz de Instrución de Villena. As indagacións empezaron ao pouco tempo, pero non se encontraron circunstancias aclaratorias do achado.
O día 25 de novembro, o mesmo xoieiro avisou a Soler de que chegara ás súas mans outro brazalete de similares características. Neste caso levárao á xoiería a parella formada por Esperanza Martínez Morales e o seu home Juan Calatayud Díaz, transportista de gravas, que aseguraban que a peza pertencía á avoa de Esperanza Martínez. Dado o parecido de ambos brazaletes e ao feito de que o segundo presentaba as mesmas adherencias terrosas que o primeiro, Soler puxo de novo o caso en coñecemento do Xuíz de Instrución. O día 26, antes de comparecer no xulgado, Juan Calatayud apareceu na casa de Soler afirmando que encontrara o obxecto nunha das ramblas próximas da cidade, ao pé da Serra do Morrón. O día 30 de novembro, dentro do marco das dilixencias xudiciais, fíxose unha inspección ocular de dita rambla tras a cal se decidiu escavar na zona.
Escavación
miniatura|250px|Imaxe do tesouro tal como apareceu na vasilla. A rambla na que apareceran os brazaletes está no val de Beneixama, ao sur da Serra do Morrón, a uns 5 km do casco urbano de Villena. A rambla en si é a parte baixa do Barranco Roch, que toma como nome Rambla do Panadeiro. O día 1 de decembro presentouse alí José María Soler, acompañado dos irmáns Enrique e Pedro Domenech Albero e os seus respectivo fillos. A zona sinalada atopábase preto das ruínas duns barracóns islámicos e alí localizou o equipo unha área duns 30 m² baixo a que podería encontrarse o lugar de proveniencia dos brazaletes. Non deu resultado e dispuxéronse a escavar por estratos unha área con restos de incineración de 1 m². Tampouco se encontrou ren e ás 5 da tarde, xa dispostos a regresar, Pedro Domenech, que se desprazara un pouco, descubriu co seu sacho dous brazaletes e o bordo dunha vasilla.
As circunstancias eran pouco favorables, xa que era noitiña e non se dispoñía dos medios para levantar o achado con garantías, amén de que para Soler a idea de cubrilo de novo para volver o día seguinte era "francamente temeraria". Polo tanto, enviouse aos dous rapaces, Enrique e Pedro, ao encontro do taxi que estaría de camiño para recoller o equipo, cunha nota para o avogado Alfonso Arenas García na que se pedía un fotógrafo con medios de iluminación. Ao cabo de dúas horas, apareceron o avogado, o taxista Martín Martínez Pastor, os dous rapaces e o fotógrafo Miguel Flor Amat, que tomou as únicas fotografías do achado in situ. Despois, montouse a vasilla no taxi e levouse ao despacho de Soler.
Presentación ao público
A primeira exposición levouse cabo durante o Nadal de 1963 nas dependencias do Museo Arqueolóxico de Villena. O 27 de decembro de 1963, o ferroviario Pedro Lorente García entregou por propia vontade a José María Soler un terceiro brazalete que o tiña perdido no rocho da súa casa, ao que chegara 4 ou 5 meses antes e que fora identificado pola súa filla como semellante aos do Tesouro tras contemplalo na exposición.
Lingua normanda
O normando é unha lingua romance, unha das linguas d'Oïl, considerada tradicionalmente un dialecto do francés (pexorativamente denominado patois), que por iso recibe tamén o nome de francés normando. Fálase na rexión de Normandía, onde carece de status de oficialidade e tan só está recoñecida como lingua rexional; e nas Illas Anglonormandas, onde os dialectos se desenvolveron por separado do normando continental dende que Normandía deixou de pertencer á coroa inglesa no século XIII. Na actualidade, en xeral, o normando está máis presente nas áreas menos accesibles do antigo ducado de Normandía, as Illas Anglonormandas, a península do Cotentín e o Pays de Caux.
Tesouro de Villena
Pezas
O tesouro está formado por 66 pezas, 56 das cales se agrupan claramente para formar 49 obxectos diferenciados. As outras 10 pezas deberon pertencer a obxectos complexos dos que foron arrancadas e é difícil determinar a súa natureza, polo que hai que consideralas como obxectos individuais. Isto dános un total de 59 obxectos cunha cantidade e peso que se distribúen do seguinte xeito:
Illas Dous Grupos
350px|dereita|Localización das illas Dous Grupos nas Tuamotu|miniatura 350px|miniatura|Mapa dos atois As illas Dous Grupos (en francés, îles Deux Groupes) é o nome histórico de dous atois das Tuamotu, na Polinesia Francesa. Son os atois Marokau e Ravahere, separados por menos de 2 km. Están situados no centro do arquipélago, a 750 km ao leste de Tahití, e están incluídos na comuna de Hikueru.
Tesouro de Villena
Pezas
Pódese observar a preponderancia de brazaletes, que constitúen case a metade do conxunto de obxectos e supoñen o 54% do peso. Seguen os cuncos, co 36% do peso. Os frascos de ouro e prata supoñen un 6% do total, mentres que os 15 obxectos restantes conforman tan só un 4% de entre todos eles. A seguinte táboa amosa a relación entre os materiais utilizados e o peso dos mesmos entre as pezas do tesouro: Claramente o material máis importante é o ouro, cun 91% das pezas e un 93% do peso. A prata ocupa un lugar moi secundario, con tan só o 4,5% das pezas e o 5,7% do peso. As cantidades de ferro e ámbar son practicamente insignificantes.
Tesouro do Cabezo Redondo
miniatura|250px|Conxunto do Tesouro de Cabezo Redondo. O Tesouro do Cabezo Redondo é un achado áureo atopado na primavera de 1963 no Cabezo Redondo, poboado argárico situado a 2 km da cidade de Villena (Alacant). Está composto por 35 pezas de adorno persoal (un diadema, aneis, brazaletes, colgantes, contas de colar, espirais, cintas e un pequeno lingote de ouro) que alcanzan os 150 g de peso e pénsase que formaron parte dos materiais dun ourive, debido á presenza do lingote. Especulouse moito sobre a súa estreita relación co Tesouro de Villena.