cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Masada
Escavación arqueolóxica de 1963-65
O interese por Masada medrou ata o punto de que finalmente se elevou a necesidade dunha escavación arqueolóxica na parte superior da meseta, baseada non só no seu valor científico, senón como un símbolo nacional do novo estado xudeu. Así, a principios da década de 1960 a Universidade Hebrea de Xerusalén, a Israel Exploration Society e o Departamento de Antigüidades de Israel patrocinaron a misión arqueolóxica, dirixida por Yigael Yadin e desenvolvida en dúas fases, a primeira a partir de outubro de 1963 a maio de 1964 e a segunda de novembro de 1964 a abril de 1965, sumando once meses de intervención. Ademais de contar cun equipo de profesionais e persoal contratado, ofrecíase a oportunidade de colaborar na escavación a calquera voluntario que o desexase, mediante anuncios na prensa israelí e británica. The Observer. A convocatoria foi un éxito, con máis de 5.000 voluntarios que asistiron de 28 países e tamén do propio Israel, moitos deles membros do kibbutz próximo, ou pertencentes ás Forzas de Defensa de Israel ou Gadna. Os voluntarios distribuíronse en 23 quendas de dúas semanas de duración, de xeito que simultaneamente había unhas 300 persoas na escavación.
A misión arqueolóxica confirmou gran parte da información ofrecida por Flavio Xosefo na súa historia, aumentando drasticamente o coñecemento sobre Masada: escavouse o 97% da superficie construída da fortaleza, mentres que o 3% restante (na área de almacéns) deixouse deliberadamente sen escavar, para dar aos visitantes unha idea do estado antes da intervención. A restauración e a preservación dos restos atopados tamén se levaron a cabo simultaneamente, en colaboración co Departamento de Conservación de Lugares Históricos. Do mesmo xeito, atopáronse elementos como estucos, moedas, envases de cerámica e ostraca, pergamiños, roupa, armas, comida, sementes e incluso restos humanos de 28 individuos, identificados como rebeldes xudeus, que foron enterrados con honras militares na propia fortaleza o 7 de xullo de 1969.
Intervencións posteriores
Os traballos de restauración en Masada realizáronse conxuntamente cos traballos de escavación na campaña 1963-65 e durante todo o ano 1966 e consistiron principalmente en elevar os muros caídos do palacio occidental, da sinagoga e dos almacéns á súa altura orixinal. a conservación dos frescos do palacio norte.
Posteriormente Ehud Netzer realizou varias escavacións na fortaleza, unha primeira en 1989 e outras varias no marco do proxecto de desenvolvemento Masada durante os anos 1995 e 2000. Tamén en 1995 levouse a cabo unha nova escavación no campamento F e no "agger" romano, dirixido por Gideon Foerster.
Descrición
thumb|center|800px|Plano de Masada, coas estruturas máis notables numeradas (o muro de casamatas e as súas torres non se destacan debido aos seus contornos evidentes):
Verbi gratia
Verbi gratia, en abreviatura v. g., é unha locución latina de uso actual que significa literalmente "a modo de exemplo". Emprégase cando se quere ilustrar cun exemplo o que se está a dicir.
Nieve de Medina
Nieve de Medina é unha actriz española nada en Madrid en 1962.
Constantino Lourido Cabanas
Constantino Lourido Cabanas, nado en Galegos (Riotorto) o 14 de febreiro de 1900 e finado en Buenos Aires o 22 de marzo de 1960, foi un empresario e filántropo galego.
Traxectoria
Emigou a Arxentina con 19 anos. En Río de la Plata traballou de operario de panadería co seu curmán José Loureiro Cabanas. Tres anos despois abriu unha panadareía propia. Abriu despois a Confeitaría Savona. En 1927 instalouse en Villa Devoto e construíu un edificio que foi o centro da súa industria que chegou a ter até trinta panaderías. Viaxou aos Estados Unidos e Europa para aprender, mellorar e innovar e foi pioneiro da mecanización da fabricación de pan na Arxentina.
Doou unha Sala de Maternidade para o hospital da cidade de Pilar.
O prezo do poder
O prezo do poder (en Scarface) é un filme policial estadounidense de 1983 dirixido por Brian De Palma con guión de Oliver Stone, un remake do filme do filme Scarface de 1932. A película conta a historia do refuxiado cubano Tony Montana (Al Pacino), que chega en 1980 a Miami sen nada, e sobe ata converterse nun poderoso patrón da droga. No elenco tamén participaron Mary Elizabeth Mastrantonio, Steven Bauer e Michelle Pfeiffer. A estrea foi o 1 de decembro de 1983 en Nova York e o 9 de decembro de 1983 lanzouse comercialmente nos Estados Unidos.
Argumento
miniatura|Graffiti coa imaxe Al Pacino caracterizado como Tony Montana En 1980 o refuxiado cubano e ex-convicto Antonio "Tony" Montana chega a Miami, como parte do éxodo do Mariela. Vai parar a un campo de refuxiados cos seus mellores amigos, Manny Ribera, Ángel e Chi-Chi. Conseguen saír e a promesa de lograr o permiso de residencia por asasinar un ex-alto cargo do goberno cubano a petición dun dos maiores traficantes de drogas, Frank López. Traballan como lavapratos nun posto de comidas, a contragusto de Tony que afirma que el está para cousas máis grandes.
Omar Suárez, a man dereita de Frank, encárgalles un traballo, mercar cocaína dos traficantes colombianos, pero o negocio vai mal. Os colombianos desmembran a Angel cunha motoserra, mentres Manny e Chi-Chi rescatan a Tony e matan os traficantes. Sospeitando que Omar está involucrado, Tony e Manny insisten en entregar persoalmente as drogas e os cartos a Frank. Durante areunión, Tony séntese atraído pola muller de Frank, Elvira Hancock.
Elenco
miniatura|[[Michelle Pfeiffer era unha actriz descoñecida cando rodou Scarface, e tanto Al Pacino como o director Brian De Palma, inicialmente, estaban en contra da súa escolla como protagonista.]]
Desenvolvemento
miniatura|[[Oliver Stone (1987) escribiu o guión para Scarface mentres loitaba contra a súa adicción á cocaína.]] Scarface comezou a desenvolverse despois de Al Pacino ver o filme Scarface (1932) nos Ánxeles. Chamou ao seu produtor Martin Bregman, e informoulle que cría que un remake da película podería ter éxito. Pacino orixinalmente quería manter o período histórico da trama, pero entendía que por mor da súa natureza melodramática sería difícil de realizar. Sidney Lumet foi ao primeiro que contactaron coa idea de dirixir o filme, desenvolvendo a idea de Montana, un cubano acabado de chegar aos Estados Unidos no éxodo do Mariela.
As diferenzas creativas entre Bregman e mais Lumet fixeron que este último deixase o proxecto. Lumet quería facer un historia máis política, centrada en culpar de favorecer o fluxo de cocaína á administración presidencial da época, e Bregman discordaba. Bregman substituíuno por Brian De Palma e contratou o escritor Oliver Stone para escribir o guión, este concebiuno mentres loitaba contra a súa propia adicción á cocaína. Stone e Bregman realizaron a súa propia investigación, viaxando a Miami, onde tiveron acceso aos rexistros da oficina do fiscal e unidade contra o crime da policía. Stone trasladouse a París para escribir o guión, na crenza que non podería desngancharse mentres estivese no país, logrando deixar a droga.
O elenco
Pacino insistiu en facer o papel principal, o de Tony Montana, aínda que tamén llo ofreceran a Robert De Niro pero non aceptou. Pacino traballou con expertos en loita con coitelo, adestradores físicos e co boxeador Roberto Durán para lograr o tipo de corpo que quería para o papel. Durán tamén axudou na inspiración do personaxe, que tiña "un certo león dentro", segundo Pacino. O personaxe de Sophie que realizou Meryl Streep en Sophie's Choice (1982) tamén influenciou o personaxe. Bauer e un experto en dialectoloxía axudárono na aprendizaxe do español cubano e da súa pronuncia.
Bauer logrou o seu papel sen audición. Durante o proceso de selección o director de repartición Alixe Gordin viu a Bauer e inmediatamente se deu de conta que era o indicado para o papel de Manny, un xuízo co que concordaron De Palma e Bregman. Foi o único cubano real entre os actores principais. Mais así a todo tamén se considerou a John Travolta para o papel.
Rodaxe
miniatura|Mansión El Fureidis en Montecito, preto de [[Santa Bárbara, California|Santa Bárbara]] Mentres ensaiaba para un tiroteo Al Pacino mancouse e estivo fóra da rodaxe durante dúas semanas. A escena do tiroteo inclúe un plano rodado por Steven Spielberg, de visita durante a rodaxe. Mentres se realizaba o filme algúns cubano-estadounidenses obxectaron que a súa comunidade aparecía retratada como criminais e interpretados por actores non cubano-americanos. Para contrarrestar esta situación, a película presenta unha declaración nos créditos afirmando que os personaxes da película non representaban á comunidade cubano-estadounidense.
Non obstante o filme estar ambientado en Miami, a rodaxe realizouse na súa maior parte nos Ánxeles, ao negar a Miami Tourist Board os permisos para rodar na cidade por pensar que podería afectar o turismo por canto se retrataba a cidade como un paraíso das drogas e das bandas. A gran mansión de Tony gravouse en El Fureidis, de estilo romano situada en Montecito (California).
A rodaxe durou 24 semanas, do 22 de novembro de 1982 ao 6 de maio de 1983. Ken Pepiot e Stan Parks realizaron os efectos especiais.
Cualificación
Scarface recibiu a cualificación X en Norteamérica tres veces por extrema violencia, linguaxe ofensiva (emprégase ao longo do filme fuck (carallo) 207 veces ) e uso de drogas duras. Esa cualificación, asociada coa pornografía limitaba o número de cinemas onde se exhibiría, e restrinxía a publicidade promocional, o que potencialmente podía prexudicar a recadación. A causa da cualificación era unha das escenas iniciais, onde se desmembraba a Angel. De Palma editou a escena e volveulle enviar a película á Motion Picture Association of America (MPAA) mais outra volta recibiu o X. Recurtou máis esa escena sen éxito. Universal optou por apelar a decisión da MPAA e finalmente a cualificación mudouse á menos restritiva cualificación R.
Recepción
Ao primeiro o filme tivo críticas negativas, e houbo controversias sobre a violencia e a linguaxe sexualmente explícita do filme. The New York Magazine definiuna como unha película de serie B baleira, fachendosa e excesiva. Houbo na época críticas positivas como a de Roger Ebert que lle deu catro estrelas de catro e máis tarde engadiuna á súa lista de grandes películas. A crítica contemporánea é radicalmente diferente na súa interpretación, así Rotten Tomatoes dálle un 83% baseado en 65 críticas  e en Metacritic logra unha puntuación de 65/100.
Recadación
A estrea comercial do filme en Norteamérica foi o 9 de decembro de 1983, na súa primeira fin de semena de exhibición logrou 4.500.000 de dólares en 996 cines, unha media de 4616 dólares por cine, o segundo filme desa fin de semana por tras de Sudden Impact (9.600.000). Recadou 45.400.000 en Norteamérica e 20.400.000 noutros mercados, converténdose no 16º filme dese ano por recadación e o sétimo da cualificación R.
Os Muíños de Abaixo, Coiro, A Laracha
Os Muíños de Abaixo é un lugar da parroquia de Coiro no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 22 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 9 homes e 13 mulleres.
Numerus clausus
Numerus clausus é unha locución latina que significa literalmente "número pechado", "cantidade limitada". Aplícase especialmente, ao número limitado de admisión de alumnos para ingresar nunha institución.
OU-536
dereita|miniatura|Estrada OU-536 ao seu paso pola [[A Caseta, As Chás, Maceda|Caseta (As Chás, Maceda).]]
A OU-536 é unha estrada pertencente á rede primaria básica da Xunta de Galicia. Ata xaneiro de 2003 era coñecida como C-536, e unía as localidades de Ourense e A Rúa pola Pobra de Trives. A Xunta de Galicia iniciou unha redenominación das súas estradas en 2002 seguindo a política de racionalización da nomenclatura dos viarios iniciada polo Ministerio de Fomento. Esta nomenclatura nas estradas nacionais non fora alterada desde 1941, e nas autovías e autoestradas desde 1967.
O seu inicio está no campus universitario de Ourense e o cabo nas piscinas municipais da Pobra de Trives.
Historia
A OU-536 foi trazada na década de 1850 (Real Orde de 12 de decembro de 1852 que ordena a súa construción), para o que se realizaron numerosas pontes e pasos superiores de arco en cantaría (moi comúns na época), e aproveitando antigas pontes romanas da Vía Nova, como a ponte do Bibei (A Pobra de Trives) e a ponte da Cigarrosa (Petín). Nun principio, a infraestrutura chamábase "estrada de Segunda Orde Ponferrada-Ourense" (como de primeira orde aparece en diversos planos da Xefatura Provincial de Estradas de Ourense, sendo admitida nesta última categoría), e posteriormente, a partir de 1941, foi N-120 (Logroño-Vigo, treito Ponferrada-Ourense). Era o acceso centro a Galicia oficialmente ata a década de 1970 (pois o Plan de Accesos a Galicia de 1970 decidira a construción dun novo acceso central que non contemplaba o trazado entre A Rúa e Ourense pola Pobra de Trives), e vía de comunicación principal entre A Rúa e Ourense ata o ano 1987, cando mudou a nomenclatura, deixando de se-la N-120.
En 1987 foi integrada na Rede de Estradas Autonómicas de Galicia, coa nova denominación de C-536, e pasou a ser a ruta da actual OU-536 unha ruta secundaria e deficitaria con respecto á nova N-120, que discorre a partir de entón polas localidades do sur lugués de Monforte de Lemos e Quiroga.
Obras de acondicionamento
En 1965 e en 1966 foron estabilizados algúns terrapléns e desprazada a traza do viario debido a afundimento de muros antigos nos concellos de Castro Caldelas e A Pobra de Trives (PK 82, zona coñecida como 'curva do espello' sentido Trives); así como ampliada a calzada en numerosos puntos (significativa é a actuación no treito Trives-Larouco). Tamén se procedeu ao pintado de marcas viarias. A OU-536 (N-120) non foi contemplada polo Plan REDIA de 1967, e non se produciu un acondicionamento do trazado en alzado e en planta ata mediada a década dos oitenta, no treito que discorre desde Castro Caldelas ata Esgos como N-120 aínda (daquela estábase construíndo a actual N-120 entre Toral de los Vados e O Barco, e o treito entre A Rúa e Monforte de Lemos estaba operativo como C-533).
No ano 1994 a OU-536 ampliábase a 3 carrís (con inclusión de carril bici, posteriormente suprimido) e acondicionábase xeometricamente ata unha velocidade de proxecto de 80 km/h no treito que discorre desde Ourense ata A Derrasa. En 1996 finalizaban as obras de acondicionamento xeométrico do treito Castro Caldelas-Alto de Cerdeira (realizadas por OTECA S.A.); e en 1997 finalizaban as obras do acondicionamento xeométrico do treito Alto de Cerdeira-A Pobra de Trives, executadas por Arias Hermanos S.A.
Pankus
Pankus foi un tribunal da nobreza hitita establecido polo rei Telibinus para regular todas as cuestións en materia sucesoria, e ao que estaba sometido incluso o mesmo rei.
Os Muíños de Arriba, Coiro, A Laracha
Os Muíños de Arriba é un lugar da parroquia de Coiro no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 10 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 5 homes e 5 mulleres.
Quintelas, Dúas Igrexas, Forcarei
Quintelas é un lugar da parroquia de Dúas Igrexas, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE do 2008 tiña 40 habitantes deles 15 homes e 25 eran mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
A Pedra, Coiro, A Laracha
A Pedra é un lugar da parroquia de Coiro no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE, en 2018 tiña 21 habitantes (12 homes e 9 mulleres).
Einherjar
miniatura|"Walhalla" (1905) por [[Emil Doepler.]] Os Einherjers son os guerreiros mortos en batalla que son elixidos por Odín por seren dos máis valentes, e son levados ao Valhalla polas valquirias a ter a súa vida de gozo e de adestramentos, preparándose para o Ragnarok e que axudarán a Odín na súa pelexa contra os xigantes malignos. Están armados con dúas grandes machadas de combate ou espadas, escudo e unha armadura.
Eldhrimnir
Na mitoloxía nórdica, Eldhrimnir é o caldeiro máxico no cal o cociñeiro dos deuses, Andhrímnir, prepara a Sæhrímnir, o xabarín cósmico, todas as noites.
Eldhrímnir
Julia Jones
Julia Jones, nada o 23 de xaneiro de 1981 en Boston, Massachusetts, é unha actriz estadounidense da ascendencia nativa americana, inglesa e africana. É famosa por interpretar o papel de Leah Clearwater na saga cinematográfica Twilight.
Historia de Cartaxena
A  historia de Cartaxena atravesou diferentes fases, desde os primeiros asentamentos até a actual configuración urbana da cidade.
Mastia dos Tartesios
Mastia ou Massia de Tarse, é o nome dunha antiga tribo ibérica, pertencente á confederación tartesa, situada no sueste de España que tradicionalmente se asociou á cidade de Cartaxena. A primeira descrición da cidade de Mastia aparece en obra titulada Ora Maritima, do poeta latino Rufo Festo Avieno sobre fontes do século VI antes de Cristo.
Non hai probas definitivas de que se refira á cidade de Cartaxena, aínda que polo contexto e o resto de descricións de accidentes xeográficos que anteceden e seguen a estes versos, semella que poida referirse a esta cidade. Tamén houbo estudosos que localizaron Mastia nalgún punto próximo a Mazarrón. Tamén hai unha referencia a Mastia no tratado entre Roma e Cartago do ano 348 a.C., como "?ast?a ?a?se???" (Mastia dos Tartesios).
Qart Hadasth, cidade púnica
A primeira constancia certa da existencia da cidade débese, segundo os escritores clásicos, á fundación do mesmo arredor do ano 227 a.C. polo xeneral cartaxinés Asdrúbal o Belo co nome de Qart Hadasht (Cidade Nova). Asdrúbal tería refundado a cidade sobre o primitivo asentamento de Mastia, volvendo a amurallala e converténdoa na principal base dos cartaxineses na Península Ibérica.
De Qart Hadasth partiu Aníbal cos seus elefantes na súa celebre expedición a Italia, que lle levaría a cruzar os Alpes, ao comezar a segunda guerra púnica no ano 218 a.C..
Carthago Nova, cidade romana
Artigo principal: Cartago Nova miniatura|dereita|180px|Escultura de Mercurio procedente do foro romano de Cartaxena. O xeneral romano Escipión tomou Cartago no ano 209 a.C., sendo posesión romana desde entón co nome de Cartago Nova, e converténdose nunha das cidades romanas máis importantes da Hispania. Ao estabelecerse a presenza romana en Hispania, Carthago Nova dependeu administrativamente da Hispania Citerior con capital en Tarraco (Tarragona). Durante o goberno de Augusto, a cidade foi elevada a rango de colonia co nome de Colonia Vrbs Iulia Nova Carthago (C.V.I.N.C) co que os seus habitantes pasaban a considerarse cidadáns de dereito romano. Augusto reurbanizou a cidade e dotouna dun esplendoroso teatro, e un grande foro coa súa curia e varios templos.
Durante o goberno de Tiberio, creouse o conventus iuridicus carthaginense con capital na cidade, dentro da provincia tarraconense. No ano 298, o emperador Diocleciano dividiu a Tarraconense en tres provincias, constituíndo a provincia romana Carthaginense e establecendo a capital na cidade de Cartaxena.
Cara o 425 a cidade foi saqueada polos vándalos antes de pasar estes a África.
Carthago Spartaria, capital de Spania
miniatura|esquerda|180px|Lucerna bizantina. Museo Arqueolóxico de Cartaxena. Tras a caída do Imperio de Occidente e o estabelecemento dos reinos xermanos en España, cara o 550, o emperador bizantino Xustiniano I conquistouna, converténdose na capital da provincia de Spania do Imperio Bizantino baixo o nome de Carthago Spartaria. Durante a dominación bizantina, a diocese Carthaginense, que era sé metropolitana, perdeu esta condición por decreto do rei visigodo Gundemaro, que trasladou a sé a Toledo.
Cara o 622 dc., os visigodos, dirixidos polo rei Suintila, tomaron e, segundo conta San Isidoro destruíron e arrasaron por completo a cidade, causando unha profunda decadencia.
A reconquista de Cartaxena
miniatura|dereita|220px|Castelo da Concepción. En 1245, reinando Fernando III o Santo, o seu fillo, o príncipe Afonso reconquista a cidade despois dun duro asedio. En 1250 o Papa comunica ao rei a restauración da Diocese de Cartaxena e nomea bispo ao franciscano frei Pedro Galego, confesor do propio príncipe Afonso. Inmediatamente iníciase a construción da Catedral.
Cara 1270, o xa rei Afonso X o Sabio crea a Orde militar de Santa María de España, estabelecendo o seu sede principal neste templo, e poñéndoa baixo o patrocinio dunha imaxe medieval, a Virxe do Rosell, antiga patroa de Cartaxena. O rei manda construír sobre a primitiva alcazaba musulmá o castelo da Concepción, obra que garda moitas similitudes co castelo de Lorca e co que comparte marcas de canteiro. Porén, durante o episcopado de García Martínez, o segundo bispo da diocese, este decide, co consentimento do rei Sancho IV e do papa Nicolao IV, trasladar a sede episcopal e o cabido a Murcia pero mantendo o nome da diocese como carthaginense.
En 1296 a cidade pasaría á reino de Aragón, lexitimada a posesión pola sentenza arbitral de Torrellas, pero o tratado de Elx de 1305 devolveríaa ao reino de Castela.
Durante o século XIV o rei Pedro I de Castela emprende a política de refortificar a cidade co fin de convertela en porto principal da coroa, continuando as obras no castelo da Concepción. A pesar destas obras, o castelo seguiu sen se acabar. Cartaxena convértese nun importante porto comercial no que se instalan comerciantes de varias nacións, especialmente xenoveses.
O asasinato do rei Pedro I inicia en Castela a dinastía dos Trastamara, cuxos reinados se caracterizaron polas continuas concesións á nobreza. Neste sentido, en 1464, o rei Henrique IV de Castela concede a don Pedro Fajardo, marqués dos Vélez, o señorío da cidade de Cartaxena co seu castelo e os dereitos de xurisdición e cobro de tributos. Esta situación mantense até tempos dos Reis Católicos. En 1503 a raíña Isabel ordena a restitución da cidade de Cartaxena con todos os seus dereitos á coroa, entregando como compensación a Pedro Fajardo e Chacón o dominio das cidades de Vélez-Rubio, Vélez-Blanco e Cuevas del Almanzora.
A cidade baixo os Habsburgo
miniatura|esquerda|220px|Torre de Santa Elena. Durante os séculos XVI e XVII a cidade prosegue unha lenta recuperación demográfica grazas por un lado ao comercio marítimo e por outro ao interese da coroa en potenciar o seu porto como base militar. Durante estes séculos houbo varios andazos de peste bubónica que asolaron a cidade, sendo especialmente grave o de 1648, no que morreron arredor de 14.000 persoas en tres meses.
O porto de Cartaxena se converteu en principal base militar da política mediterránea dos reis de España en relación ás súas posesións en Italia e de contención do poderío turco e berberisco. En 1509 o seu porto serviu de base da que partiron as tropas do Cardeal Cisneros para a conquista de Orán, e en 1516 para a toma de Alxer. Durante o reinado de Carlos I de España converteuse en base das galeras reais, feito que fixo que se concentrase unha grande poboación de galeotes (condenados a remar en galeras) na cidade. Filipe II ordenou fortificar a cidade que estaba desguarnecida ao duque Vespasiano de Gonzaga, o cal realizou unhas obras de moi deficiente factura e aproveitou para se levar numerosas esculturas romanas que apareceron durante as obras. Tamén se construíron por toda a costa numerosas torres vixía, como a de Santa Elena, para avisar do perigo de ataque dos piratas berberiscos.
É durante o reinado de Filipe II cando Miguel de Cervantes visita varias veces a cidade e lle dedica un coñecido poema.
Durante o século XVII, o porto de Cartaxena perde importancia debido ao auxe dos portos atlánticos, en contacto con América. Experiméntase unha certa recuperación durante o reinado de Carlos II, durante o cal o centro da península comeza un lento declive en beneficio da periferia.
A cidade baixo os Borbóns
miniatura|dereita|220px|Muralla da época de Carlos III. Cartaxena experimentou unha grande recuperación co estabelecemento da dinastía dos Borbóns no século XVIII. Cartaxena convértese na capital do Departamento Marítimo do Mediterráneo. Resulta fundamental para a historia da cidade o traslado das Reais Atarazanas desde Barcelona ao Arsenal de Cartaxena, un feito que supuxo unha gran engalaxe na medra demográfica debida á gran cantidade de man de obra que se requiría para a construción naval. Constrúense numerosas obras de carácter militar: os castelos de Galeras, San Julián, a Atalaya e dos Moros, unhas novas murallas con tres monumentais portas (hoxe desaparecidas), un grande hospital militar e cuarteis, todas obras de importantes enxeñeiros militares como Sebastián de Feringán ou Mateo Vodopich.
No marco das tendencias ilustradas da época, a cidade chegou a dispor dun xardín botánico, que lamentabelmente foi arrasado durante a guerra da Independencia.
Cartaxena na arte
miniatura|dereita|220px|A clemencia de Escipión. Cadro de Sebastiano Ricci na Royal Art Colection de Londres. A clemencia de Escipión, tamén chamada A continencia de Escipión é o relato lendario e mitolóxico da toma da cidade de Cartago Nova polo xeral romano Escipión o Africano, narrado polos historiadores Polibio e Tito Livio, e que se converteu nun dos temas preferidos da poesía, a literatura, a escultura e a ópera de tema histórico do renacemento e o barroco.
Existen polo menos 19 óperas que narran a toma de Carthago Nova por Escipión, algunhas de autores tan destacados como Händel, Johann Christian Bach, Baldassare Galuppi, Antonio Caldara, Tomaso Albinoni ou Francesco Cavalli. En pintura destacan os cadros deste asunto de Pinturicchio, Anton van Dyck,Nicolas Poussin e Gianbattista Tiepolo, entre outros.
Sitta neglecta
Sitta neglecta é unha especie de ave paseriforme da familia Sittidae, que vive no sueste asiático.
Distribución e hábitat
Esta especie pode encontrarse en Birmania, Tailandia, Laos, Camboxa e Vietnam. O seu hábitat natural son os bosques secos tropicais ou subtropicais, bosques húmidos de terras baixas tropicais ou subtropicais, e bosques de montaña húmidos tropicais ou subtropicais.
Taxonomía
Esta especie foi separada nunha especie propia por Rasmussen e Anderton (2005), xa que antes formaba parte do complexo S. castanea/cinnamoventris/neglecta.
Segundo o Congreso Ornitolóxico Internacional e Alan P. Peterson, non se distinguen subespecies dentro de S. neglecta.
Star Trek
miniatura|dereita| Gene Roddenberry, creador de Star Trek Star Trek é unha franquía de entretemento multimedia ambientada no universo de ciencia ficción creado por Gene Roddenberry en 1966 para a serie de televisión homónima. A franquía inclúe series de televisión, películas, obras de banda deseñada, novelas, xogos e videoxogos , mesmo revistas, atraccións, e exposicións itinerantes. miniatura|dereita|Maqueta da USS Enterprise (NCC-1701)
Star Trek (1966-1969)
miniatura|dereita|Logo da serie orixinal Star Trek, a serie orixinal, conta a historia dos tripulantes da nave espacial USS Enterprise (NCC-1701) da Federación Unida de Planetas mentres dura a súa misión de exploración do espazo cara a "onde ningún home foi antes".
Na serie orixinal William Shatner (cápitan James T. Kirk), Leonard Nimoy (Spock) e DeForest Kelley (Dr. Leonard "Bones" McCoy) interpretan os papeis principais, completan o elenco habitual James Doohan (enxeñeiro xefe Montgomery "Scotty" Scott), Nichelle Nichols (Uhura, oficial de comunicacións) e Walter Koenig (Chekov) e George Takei (Sulu) como pilotos da nave. A serie estreouse na NBC o 8 de setembro de 1966. Permaneceu en antena tres temporadas. Rematou o 3 de xuño de 1969 trala emisión dun total de 79 episodios de 50-60 minutos de duración.
Star Trek: The Animated Series (1973-1974)
miniatura|dereita|Logo de Star Trek: The Animated Series miniatura|esquerda|[[George Takei, Sulu na serie orixinal, autografando un celuloide orixinal da serie animada nunha tenda de banda deseñada en Manhattan.]] Star Trek: The Animated Series é unha serie de animación continuación das aventuras da serie Star Trek orixinal. Durou dúas temporadas, entre setembro de 1973 e outubro de 1974, nese período emitíronse 22 capítulos. Contou coa participación dos actores William Shatner, Leonard Nimoy, DeForest Kelley, James Doohan, Nichelle Nichols, George Takei, Majel Barrett da serie orixinal que puxeron as voces ás personaxes animadas.
Star Trek: The Next Generation (1987-1994)
miniatura|dereita|Logo de Star Trek: The Next Generation Star trek: The Next Generation é a terceira das series do universo Star Trek. Pasado un século da primeira viaxe continúa a misión de exploración do espazo cunha anovada tripulación, nunha nova nave, a USS Enterprise (NCC-1701-D), ao mando de Jean-Luc Picard (Patrick Stewart) o novo capitán. Esa continuidade reflíctese no monólogo dos créditos de apertura en dúas pequenas modificacións.
A tripulación da nova xeración conta cun oficial klingon chamado Worf (Michael Dorn), un androide de nome Data (Brent Spiner), unha conselleira, Deanna Troi (Marina Sirtis), metade humana metade betazoide, xunto ao primeiro oficial William Riker (Jonathan Frakes), a doutora Beverly Crusher (Gates McFadden) mailo seu fillo Wesley Crusher (Wil Wheaton), e o xefe de enxeñeiros cego, grazas a un visor ten un sentido da vista artificial, Geordi La Forge (LeVar Burton). Durante sete temporadas, de 1987 a 1994, emitíronse 178 episodios (26 por temporada, agás a segunda 22) de Star trek: The Next Generation.
Star Trek: Deep Space Nine (1993–1999 )
miniatura|dereita|Logo de Star Trek: Deep Space Nine Star Trek: Deep Space Nine, a cuarta entrega das series Star Trek traslada a acción da nave espacial Entreprise á estación espacial Deep Space Nine na Vía Láctea. O capitán Benjamin Sisko (Avery Brooks) é o comandante en xefe da Deep Space Nine (DS9). A vida da serie prolongouse sete temporadas, 176 capítulos en total dunha hora cada un.
Star Trek: Voyager (1995–2001)
miniatura|dereita|Logo de Star Trek: Voyager Star Trek: Voyager é a quinta serie da saga Star Trek. Nesta tirada a nave deixa de ser do tipo USS Entreprise, pasa a ser a USS Voyager (NCC-74656), e quen goberna a nave é a capitá da frota estelar Kathryn Janeway (Kate Mulgrew). Star Trek: Voyager narra a viaxe da Voyager de volta á Terra nun periplo de 75 anos. Un traxecto desde o extremo da galaxia, a 70.000 anos luz onde foi enviada tralo secuestro por un ente extraterrestre, ata este planeta. A emisión, na United Paramount Network (UPN), estendeuse durante sete temporadas, de 1995 a 2001, sumando un total de 172 episodios.
Star Trek: Enterprise (2001–2005)
miniatura|dereita|Logo de Star Trek: Enterprise Star Trek: Enterprise, só Enterprise ata a terceira temporada, está situada nun tempo anterior á serie Star Trek orixinal. A tripulación da nave Enterprise (NX-01), sen o prefixo USS, está formada polo capitán Jonathan Archer (Scott Bakula) —seu pai deseñou a nave-, a oficial científica T'Pol (Jolene Blalock) —vulcaniana—, o enxeñeiro xefe Trip Tucker (Connor Trinneer), o oficial de seguridade Malcolm Reed (Dominic Keating), a oficial de comunicacións e experta en lingüística Hoshi Sato (Linda Park), o piloto Travis Mayweather (Anthony Montgomery) e o Dr. Phlox (John Billingsley) —denobulano—. Emitida orixinalmente na United Paramount Network (UPN) acadou catro temporadas cun total de 98 episodios (26, 26, 24, 22 capítulos por temporada respectivamente).
Star Trek: Discovery
miniatura|dereita|Logo de Star Trek: Discovery Star Trek: Discovery é a sétima das series do universo Star Trek. Estreouse en setembro do 2017, e pódese ver en todo o mundo na plataforma de pago Netflix. A historia que narra remontase, de maneira aproximada, á década anterior á misión quinquenal da serie Star Trek orixinal.
Filmes
miniatura|esquerda|[[Brent Spiner, á dereita, o androide Data no set de Star Trek: Nemesis]] Star Trek: The Motion Picture (1979) comezou o percorrido cinematográfico das personaxes de Star Trek. Foi a primeira das trece longametraxes estreadas desde 1979 ata 2016. A tripulación da serie orixinal protagonizou os seis primeiros filmes con algunha aparición espóradica noutros proxectos (William Shatner, capitán Kirk, en Star Trek Generations ou Leonard Nimoy, Spock, en Star Trek de J. J. Abrams entre outras). A tripulación da serie Star Trek: The Next Generation substituíu á orixinal nos seguintes filmes, do sétimo ao décimo. A partir de 2009, as seguintes entregas: Star Trek (2009), Star Trek Into Darkness (2013), Star Trek Beyond (2016) corresponden a un novo comezo da saga cunha nova tripulación independente das series.
Thema de Anatolia
miniatura|Themata da Península de Anatolia. O Thema Anatólico (en grego Άνατολικόν [θέμα] Anatolikón [théma]), tamén coñecido como Thema dos Anatólicos (θέμα Άνατολικῶν; thema Anatolikōn), foi un thema (provincia militar-civil) do Imperio Bizantino, na rexión central da Asia Menor (actual Turquía). Abrigou o exército bizantino do Oriente que quedaba tras os reveses provocados pola expansión islámica, vindo a tornarse, a partir da separación do thema Opsiciano c. 750, no máis importante thema imperial. Foi sede de importantes xenerais como o futuro emperador León III, o Isauro (r. 717–741) e Bardanes, o Turco, así como serviu de abrigo para Constantino V Coprónimo (r. 741–775). Existiu até o século XI, cando é conquistado polos invasores turcos selxúcidas.
Historia
A data exacta da creación do thema é descoñecida. Xuntamente con outros themas máis antigos, foi creado nalgún momento tras a década de 640 como unha área de campamento militar para o que restaba do exército bizantino, decimado polas conquistas árabes. O Thema Anatólico recibiu o seu nome do exército da Diocese do Oriente (en grego Άνατολῆ Anatolē) debido á súa localización ao leste. A mención máis antiga do thema é de 669, mais o nome de Exército Oriental (Exercitus Orientalis) só xorde nas fontes históricas en 687.
Directamente dirixido cara as forzas do Califato durante o primeiro século da súa existencia, e beneficiando do seu apoio aos emperadores isauros, o Thema Anatólico era o máis poderoso e máis prestixioso dos themas (ver abaixo). O seu poder era enorme, porén tamén significaba que era unha eventual ameaza para o emperador: a primeira revolta rexístrase en 681 e en 714 o seu comandante, León, o Isauro, conseguiu establecerse como emperador (León III). Outro estratego, Bardanes, o Turco, rebelouse en 803. Por outro lado, en 742, o emperador Constantino V Coprónimo (r. 741–775) encontrou refuxio e apoio no Thema Anatólico contra o usurpador Artabasdo (r. 741–742). A última aparición do Thema Anatólico nas fontes históricas é en 1077, cando o estratego Nicéforo Botaniates se proclamou emperador (como Nicéforo III). Pronto despois, a rexión foi invadida polos turcos selxúcidas.
Xeografía e administración
esquerda|miniatura|Os themas bizantinos da Asia Menor cerca de 842, mostrando a fragmentación dos grandes themas en circunscricións menores Na súa extensión "clásica", durante os séculos VIII e IX, o thema abranguía as antigas rexións da Licaonia, Pisidia, Isauria, así como a maior parte de Frixia e partes da Galacia Salutar. Inicialmente, o thema Anatólico estendíase até aos límites oeste e sur da Asia Menor, pero aproximadamente en 720 foi dividido para formar os themas Tracesiano e Cibirreota. Segundo o emperador Teófilo (r. 829–842), as partes leste e sueste, fronte á zona de fronteira árabe e incluíndo as fortalezas que gardaban a entrada norte das chamadas Portas Cilicias, foron retirados ao thema para formar dous novos distritos fronteirizos (clisura): o de Capadocia (orixinalmente unha turma dos Anatólicos) e o de Seleucia. O emperador León VI, o Sabio (r. 886–912) entregou a rexión oeste do lago Tuz (os bandos de Eudocia, Santo Agapeto e Afrazeia) á Capadocia.
A capital do thema foi Amorio, na Frixia, polo menos até ser saqueada polos árabes en 838. Despois diso, probabelmente a capital foi trasladada para a fortaleza veciña de Políboto, na actual provincia turca de Afyonkarahisar. As estruturas urbanas da Antigüidade tardía sufriron considerabelmente cos ataques árabes e co declive da urbanización, mais moitas das cidades do interior do thema, na Frixia e na Pisidia, sobreviviron nunha forma reducida. As cidades orientais da rexión da Capadocia (antiga provincia da Capadocia Secunda), que facían fronteira co califato, foron practicamente destruídas, acontecendo o mesmo con Antioquía de Pisidia
Locucións galegas sobre o pan
miniatura|250px|A pan e coitelo: Ter xente na casa, estar a mesa posta
O Casal, Sésamo, Culleredo
O Casal é un lugar da parroquia de Sésamo no concello coruñés de Culleredo na comarca da Coruña. Tiña 97 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE, dos cales 48 eran homes e 49 mulleres.
As Rabadeiras, Dúas Igrexas, Forcarei
As Rabadeiras,máis coñecido popularmente como Rabadeiras, é un lugar da parroquia de Dúas Igrexas, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE do 2008 tiña 82 habitantes deles 38 homes e 44 eran mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
Lingua abón
O abón ou abong é unha lingua bantú de Nixeria.
Falantes
1.000 (1973)
Galería de imaxes de Penas, Monterroso
San Miguel de Penas é unha parroquia do concello de Monterroso na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo.
Lingua abón
Ligazóns externas
Ethnologue
Tomás Mac Curtain
Tomás Mac Curtain, nado en Ballyknockane (condado de Cork) o 20 de marzo de 1884 e finado en Cork o 20 de marzo de 1920, foi un político irlandés vencellado ao Sinn Féin.
Traxectoria
Achegado dende moi novo ao movemento nacionalista irlandés, chegou a ser secretario da Conradh na Gaeilge en 1902, con só 18 anos. En 1911 uniuse ao Fianna Éireann e foi membro fundador dos Voluntarios Irlandeses. Durante o Alzamento de Pascua capitaneou un grupo de 1.000 homes en Cork o Domingo de Pascua, pero acabaron dispersándose ao recibiren ordes contraditorias dos mandos establecidos en Dublín. Durante a Guerra de Independencia Irlandesa ascendeu ao grao de comandante no IRA e foi elixido para o cargo honorífico de Lord Maior de Cork. Foi asasinado por efectivos da Royal Irish Constabulary, corpo de policía ao servizo das forzas británicas durante o conflito.
Subxéneros da ciencia ficción
Achegas da ciencia ficción á ciencia
De igual xeito que a ciencia ficción tomou moitos dos seus argumentos e elementos de ambientación de conceptos ou creacións da Ciencia, esta tomou en ocasións elementos da literatura de CF para convertelos en conceptos reais ou hipóteses de traballo de face ao futuro científico ou tecnolóxico.
Os casos máis coñecidos desta transferencia son os do termo robot empregado por primeira vez polo escritor checo Karel Capek na súa obra R.U.R. (Robots Universais de Rossum), o termo derivado robótica, creado nas novelas de robots de Isaac Asimov ou o ascensor espacial imaxinado independentemente por Arthur C. Clarke e Charles Sheffield.
A caída
A caída (en La Chute) é unha novela filosófica de Albert Camus. Publicada por primeira vez en 1956, é a súa derradeira obra completa de ficción. Ambientada en Ámsterdam, A caída consiste nunha serie de monólogos drmáticos do autoproclamado "xuíz-penitente" Jean-Baptiste Clamence, e como reflexiona sobre a súa vida a un estraño. Durante a súa confesión, Clamence conta o seu éxito como un rico avogado parisiense que era moi respectado polos seus colegas; a súa crise, e a súa "caída" en desgraza, estaban destinadas a invocar, en termos seculares, a caída do home dende o xardín do Edén. A caída explora temas de inocencia, encarceramento, non existencia e verdade. Nun eloxio a Albert Camus, o filósofo existencialista Jean-Paul Sartre describe a novela como "quizais a máis fermosa e a menos entendida" das obras de Camus.
Foi traducido ó galego por María Dolores Cabrera e foi publicado por Edicións Xerais no ano 1989, na colección Grandes do noso tempo. Existe unha segunda tradución a cargo de Xosé Manuel Beiras, publicada en novembro de 2019 por Laiovento co título A desfeita.
Sæhrimnir
Na mitoloxía nórdica, Sæhrimnir era o xabarín cósmico que era matado e devorado todas as noites polos Æsir e os einherjar. O cociñeiro dos deuses, Andhrímnir, era responsable de darlle morta e de preparalo no caldeiro máxico Eldhrimnir. Despois de que Sæhrimnir era comido, era revivido para prover a comida do día seguinte.
Subxéneros da ciencia ficción
Achegas da ciencia ficción á ciencia
Algúns conceptos tiveron unha notable influencia, a pesar non ser na actualidade máis que meras invencións da imaxinación. Por exemplo a psicohistoria influíu na forma de ver a socioloxía desde un punto de vista matemático.
Finalmente, algunhas invencións da ciencia ficción inspiraron algunha das liñas de investigación actual, como a comunicación instantánea (ansible, taquións).
Terminoloxía
Dentro da ciencia ficción a terminoloxía, a xerga fanta-científica, palabras comúns para os lectores asiduos do xénero, pero non para os novos lectores, é pan de cada día.
Con todo, non están creadas como unha forma de linguaxe identificativo, senón que a maior parte das veces son ideas e conceptos interesantes que se converteron en dominio público, dentro do xénero e ata fose del, no mundo da ciencia.
Estes términos son moi usados dentro dos relatos e novelas de ciencia ficción. Como exemplo temos ao Hiperespazo, que é unha especie de «espazo alternativo» polo que se pode viaxar dun punto a outro; as Sociedades ou Mentes Colmea, que son intelixencias gestalt compostas pola mente de moitos seres e non só dun etcétera.
Heinrich Barth
miniatura|Heinrich Barth. Heinrich Barth, nado en Hamburgo en 1821 e finado en Berlín en 1865, foi un explorador e lingüista alemán.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Berlín, logo de se graduar en 1844 viaxou por Italia e o Reino das Dúas Sicilias. Interesado en viaxar polo mar Mediterráneo estudou árabe en Londres.
En 1845 estaba en Tánxer e dende alí partiu para coñecer o norte de África, proseguiu por Exipto, ascendeu o río Nilo ata Wadi Halfa e cruzou o deserto ata Berenice. Cruzou a península do Sinaí e atravesou Palestina, Siria, Turquía e Grecia, ao tempo que examinaba os restos arquelóxicos. En 1847 volveu a Berlin e exerceu como profesor asociado á universidade e escribía Wanderungen durch die Küstenländer des Mittelmeeres (Viaxes polos países costeiros do Mediterráneo), que publicou en 1849.
A instancias de Robert Wilhelm Bunsen e outros científicos, Barth uniuse con Adolf Overweg, astrónomo, á expedición organizada polo goberno británico e dirixida por James Richardson para abrir rotas comerciais cos países de África central. A expedición partiu de Tripoli a comezos de 1850, pero as mortes de Richardson (marzo 1851) e Overweg (setembro 1852) deixaron a Barth á fronte da misión, e foi el o primeiro europeo en visitar Adamawa. Volveu a Europa en setembro de 1855.
Xa en Alemaña preparou unha colección de vocabularios de linguas de África central, que apareceron entre 1862 e 1866, e seguiu a viaxar, en 1858 viaxou polo Oriente Medio e en 1862 viaxou polo Imperio Otomán. En 1863 aceptou o posto de profesor de xeografía na Universidade de Berlín e elixírono presidente da Sociedade Xeográfica.
Penso, Coiro, A Laracha
Penso é un lugar da parroquia de Coiro no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 45 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 21 homes e 24 mulleres.
Muralla de Hadrián
O Muro ou Muralla de Hadrián (en latín: Vallum Hadriani) é unha antiga construción defensiva da illa de Gran Bretaña, erguida entre os anos 122-132 por orde do emperador romano Hadrián para defender o territorio britano sometido, ao sur da muralla, das belicosas tribos dos pictos que se estendían ao norte da mesma, no que chegaría a ser Escocia trala invasión dos escotos provenientes de Irlanda. A muralla tiña como función tamén manter a estabilidade económica e crear condicións de paz na provincia romana de Britania ao sur, así como marcar fisicamente a fronteira do Imperio. Hoxe día aínda subsisten importantes treitos da muralla.
Este limes fortificado estendíase durante 117 km desde o golfo de Solway, no oeste, ata o esteiro do Tyne no leste, e estaba flanqueado polas poboacións de Pons Aelius (actual Newcastle) e Maglona (Carlisle). A muralla en si estaba construída na súa totalidade con perpiaños, tiña un canto de 2,4 a 3 m e unha altura de entre 3,6 e 4,8 m. Contaba con 14 fortes principais e 80 fortíns que albergaban gornicións en puntos claves de vixilancia, así como un foxo na súa parte setentrional de 10 m e un camiño militar que a percorría polo seu lado meridional. O seu nome úsase en ocasións como sinónimo da fronteira entre Escocia e Inglaterra, aínda que na maioría da súa lonxitude, o muro segue unha liña máis ao sur que a fronteira moderna.
A súa función defensiva foi asumida pola muralla de Antonino, erguida máis ao norte e abandonada tras un breve período de tempo diante da hostilidade dos tribos caledonias, volvendo a muralla de Hadrián a ser o límite setentrional do territorio romano de Britania. Os pictos atravesaron a muralla en tres ocasións, en 197, 296 e 367. Foi reparada e ampliada en 209, durante o reinado de Septimio Severo, e definitivamente abandonada no ano 383.
Three Men and a Baby (álbum)
Three Men and a Baby é un álbum colaborativo de Melvins e Mike Kunka, publicado o 1 de abril de 2016 a través do selo Sub Pop Records. O disco foi gravado na súa maior parte en 1999 por Tim Green, pero o resto foi atrasado durante máis dunha década. O álbum foi rematado en 2015 co colaborador de Melvins Toshi Kasai na gravación e as mesturas.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Mike Kunka e Melvins agás onde se indique.
Santiago Rugby Club
O Santiago Rugby Club é un equipo de rugby de Santiago de Compostela que compite na Liga Galega de Rugby. O equipo disputa os seus encontros como local no Campo de Rugby da USC.
O club é o herdeiro da antiga tradición rugbística que existe na capital galega, e que no seu tempo estivo representada sobre todo polo equipo universitario. Despois de varios anos sen equipo de rugby na cidade, en 2007 fundouse o Gallaecius Rugby Club, que en 2011 trocou o seu nome polo actual Santiago Rugby Club.