cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Master System
Historia
Brasil foi un dos países onde a SMS tivo un maior éxito. Alí foi distribuída por Tec Toy, unha compañía dese país, baixo licenza de Sega. Aquí foron lanzados novos modelos da Sega Master System despois da Master System II (SMS III, Master System Super Compact...), e algúns xogos foron traducidos ó portugués. Os personaxes dalgúns deses xogos traducidos foron modificados por outros famosos nese país (por exemplo, Wonder Boy in Monster Land foi cambiado por Mônica, o personaxe principal dun cómic para nenos popular no Brasil, creado por Maurício de Sousa).
Máis tarde na súa vida no Brasil, varios xogos para a Game Gear tiveron conversión á Master System, e varios xogos orixinais brasileiros foron programados. Tec Toy tamén produciu unha versión baixo licenza do popular xogo de pelexas Street Fighter II. A pesar das limitacións da consola, foi unha conversión moi lograda. Durante os días finais da Master System no Brasil, os xogos foron en xeral dirixidos cara os nenos.
En xeral, a SMS tivo un éxito importante a nivel mundial, pero non conseguiu capturar ó público xaponés e ó estadounidense. Sega aprendeu dos seus erros conseguindo facer da Mega Drive un grande éxito en Europa e no Brasil, e o equivalente norteamericano, a Genesis, popular. O fracaso da Master System influíu no posterior éxito da Mega Drive.
Orxeiro, Landoi, Cariño
Orxeiro é un lugar da parroquia de Landoi no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 25 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 15 homes e 10 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 34 habitantes.
Consello de Estado de Cuba
O Consello de Estado de Cuba, estableceuse pola Constitución de 1976, é o órgano superior do Estado que actúa a nome da Asemblea Nacional do Poder Popular entre os seus períodos de sesións, executa os acordos desta e cumpre as demais funcións que lle confire a lei. É de carácter colexiado. As súas decisións tómanse polo voto de maioría simple dos seus membros.
A Asemblea Nacional do Poder Popular elixe, de entre os seus integrantes, o Consello de Estado na sesión constitutiva de cada lexislatura, cada 5 anos. Está integrado polo presidente, o primeiro vicepresidente, cinco vicepresidentes, un secretario e 23 membros máis. Durante o transcurso da lexislatura pode elixir novos membros en caso de falecemento, revogación ou renuncia.
Atribucións constitucionais do Consello de Estado
O Artigo 90 da Constitución establece as atribucións do Consello de Estado, que poden agruparse segundo a seguinte clasificación:
Facultade de convocatoria
Competencias lexislativas
Facultades de nomeamento e condecoración
Facultades en estados excepcionais
Facultades supraxudiciais
Outras
Atribucións do presidente do Consello de Estado
O artigo 93 da Constitución establece as competencias do presidente do Consello de Estado e xefe de goberno, que se poden agrupar do seguinte xeito:
Como xefe de Estado
Como xefe de goberno
Membros
Primeiro Consello de Estado na I Lexislatura (decembro de 1976 - decembro de 1981) Renovación do Consello de Estado na II Lexislatura (decembro de 1981 - decembro de 1986) Renovación do Consello de Estado na III Lexislatura (decembro de 1986 - febreiro de 1993)
Estendeuse a 6 anos e 2 meses debido aos proxectos de reforma constitucional e o inicio do período especial (crise económica). Renovación do Consello de Estado na IV Lexislatura (febreiro de 1993 - febreiro de 1998) Renovación do Consello de Estado na V Lexislatura (febreiro de 1998 - febreiro de 2003) Renovación do Consello de Estado na VI Lexislatura (febreiro 2003 - febreiro 2008) Renovación do Consello de Estado na VII Lexislatura (febreiro 2008 - febreiro 2013) Renovación do Consello de Estado na VIII Lexislatura (febreiro 2013 - abril 2018)
Prorrogouse outros 2 meses debido á interrupción do proceso electoral polo paso do furacán Irma e as tarefas de recuperación.
Ainhoa Cantalapiedra
Ainhoa Cantalapiedra Cuñado, nada en Galdakao (Biscaia) o 25 de setembro de 1980, é unha cantautora española. Chegou á fama en 2002, formando parte da segunda edición do concurso Operación Triunfo, na que resultou gañadora.
Paradela, Landoi, Cariño
Paradela é un lugar da parroquia de Landoi no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 4 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 3 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 3 habitantes.
Brais González Pérez
Brais González Pérez, nado en Salceda de Caselas o 13 de xullo de 1988, é un escritor e político galego.
Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. É membro de agrupacións como as Redes Escarlata, a Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega e a Asociación de Amizade Galego-Cubana Francisco Villamil. Foi ademais o secretario de organización de Adiante até o ano 2011. Actualmente é avogado sendo así o responsable da asesoría xurídica do sindicato CUT.
Política de Francia
Francia é unha república democrática semipresidencialista. O presidente elíxese por sufraxio directo e universal. Existen dúas cámaras electas, o Senado e a Asemblea Nacional.
Farruco Graña
Xosé Farruco Graña Rama, nado en Carballo o 7 de outubro de 1966, é un escritor, profesor e político galego.
Traxectoria
Licenciouse en Filosofía en Ciencias da Educación pola Universidade de Santiago de Compostela. Establecido en Ribadeo, é profesor de Filosofía no IES Marqués de Casariego, en Tapia de Casarego (Asturias). Ten presentado traballos en varias edicións da Semana Galega de Filosofía, así como en Cursos de Formación do Profesorado. Na actualidade colabora coa prensa local tanto da Mariña (El Progreso-A Mariña, La Comarca del Eo) como de Bergantiños (La Voz de Galicia), así como con prensa de ámbito galego como Xornal.com, A Nosa Terra ou Sermos Galiza.
Tras as eleccións municipais de 2015 foi concelleiro de Ribadeo ata 2019, encargado da área de Cultura. Tras deixar o cargo, é presidente da Asociación Cultural Francisco Lanza.
Premios
Primeiro premio, modalidade Narrativa (adulto/as) do XVI Certame Literario Terras de Chamoso.
José Saramago
Saramago considerouse responsable do recoñecemento internacional efectivo da prosa en portugués. Coñecido polo seu ateísmo e iberismo, foi membro do Partido Comunista Portugués e foi subdirector do Diário de Notícias. Xunto con Luiz Francisco Rebello, Armindo Magalhães, Manuel da Fonseca e Urbano Tavares Rodrigues foi, en 1992, un dos fundadores da Fronte Nacional para a Defensa da Cultura (FNDC). Casado, en segundas nupcias, coa española Pilar del Río, Saramago viviu na illa española de Lanzarote, nas Illas Canarias. O 29 de xuño de 2007 constituíu a Fundación José Saramago para a defensa e difusión da Declaración Universal dos Dereitos Humanos e problemas ambientais. En 2012, a Fundación José Saramago abriu as súas portas ao público na Casa dos Bicos de Lisboa, presidida pola súa muller Pilar del Río.
Traxectoria
José Saramago naceu en 1922 na aldea de Azinhaga, no municipio de Golegã, dunha familia de agricultores, foron os seus pais José de Sousa (1896-1964), que despois foi policía, e Maria da Piedade (1898-1982). Naceu 16 de novembro, aínda que o rexistro oficial mostra o 18 como o día do seu nacemento. A súa vida pasou en gran parte na cidade de Lisboa, a onde a familia se mudou en 1924, mesmo antes de cumprir dous anos, o seu irmán Francisco de Sousa (1920-1924) morreu o 22 de decembro do mesmo ano.
A orixe do apelido Saramago fai referencia ao apelido familiar, Saramago, que é unha planta herbácea cunha flor que medra na rexión de Golegã. Na data do rexistro de nacemento de José, o conservador rexistrou erroneamente ao neno co alcume polo que a familia era coñecida.
A súa nai, analfabeta, inculcoulle as ganas de saber e regaloulle o seu primeiro libro. Mostrou un interese temperán polos estudos e a cultura, e esta curiosidade ante o mundo acompañouno ata a súa morte.
Fascinado polos libros, visitou a Biblioteca Municipal Central / Palácio Galveias pola noite.
Camiño profesional e literario.
Despois de Terra do Pecado, Saramago presentou ao seu editor o libro Clarabóia que, tras ser rexeitado, permaneceu inédito ata 2011. Non obstante, persiste nos esforzos literarios e, 19 anos despois, un empregado, daquela, da Editorial Estudos Cor, cambia a prosa para a poesía, lanzando Os Poemas Possíveis. Cinco anos, publica, sen afección, outros dous libros de poesía máis: Probablemente Alegria (1970) e O Ano de 1993 (1975). É cando tamén cambia de traballo, abandonando Estudos Cor para traballar no Diário de Notícias (DN) e, máis tarde, no Diário de Lisboa. En 1975, volveu ao DN como subdirector, onde permaneceu dez meses, ata o 25 de novembro do mesmo ano, cando os militares portugueses interviñeron na publicación (reaccionando ao que consideraban os excesos da Revolución dos Caraveis), despedindo a varios empregados. Cansado, Saramago decide dedicarse só á literatura, substituíndo ao xornalista polo narrador: "(...) Estaba agardando as pedras do crebacabezas do destino - supoñendo que haxa destino, non creo que haxa - para organizarse. É necesario que cada un de nós puxese a súa propia pedra, e o que puxen foi este: "Non vou buscar traballo", dixo Saramago nunha entrevista coa revista Playboy, en 1995. Da experiencia vivida nos xornais, quedaron tres crónicas: Deste Mundo e Outro, 1971, A Bagagem do Viajante, 1973, Opiniões que o DL Teve, 1974 e Os Apontamentos, 1976. Pero non son as crónicas, nin as historias, nin o teatro os encargados de facer de Saramago un dos autores portugueses máis importantes. Esta misión está reservada para as súas novelas, o xénero ao que regresa en 1977.
De 1980 a 1991, o autor sacou á luz catro novelas máis que fan referencia a feitos da realidade material, cuestionando a interpretación da "historia" oficial: O Ano da Morte de Ricardo Reis (1985), sobre as andanzas do heterónimo de Fernando Pessoa por Lisboa. Jangada de Pedra (1986), na que se cuestiona o papel ibérico na entón CEE a través da metáfora da Península Ibérica, rompéndose de Europa e atopando o seu lugar entre a vella Europa e a nova América; História do Cerco de Lisboa (1989), onde un revisor ten a tentación de introducir un "non" no texto histórico que corrixe, cambiando o seu significado; e O Evangelho Segundo Jesus Cristo (1991), onde Saramago reescribe o libro sagrado desde a perspectiva dun Cristo que non é Deus e se revolve contra o seu destino e onde, en profundidade, cuestiona o lugar de Deus, o cristianismo, o sufrimento e a morte.
Nos anos seguintes, entre 1995 e 2005, Saramago publicou seis novelas máis, iniciando unha nova fase na que as tramas xa non se despregan en lugares ou tempos concretos e os personaxes históricos están ausentes: Ensaio Sobre a Cegueira (1995); Todos os Nomes (1997); A Cova (2001); O Homen Duplicado (2002); Ensaio sobre a lucidez (2004); e As intermiténcias da morte (2005). Nesta fase, Saramago penetrou nos camiños da sociedade contemporánea dun xeito máis investigador, cuestionando á sociedade capitalista e o papel da existencia humana condenada a morte.
Formou parte da primeira dirección da Asociación Portuguesa de Escritores, e, desde 1985 a 1994, foi presidente da Asemblea Xeral da Asociación Portuguesa de Autores.
Os tempos de Lanzarote
A novela O Evangelho Segundo Jesus Cristo (1991) levouno á fama por mor dunha polémica sen precedentes en Portugal —que se considera unha república laica—, cando o goberno vetou a súa presentación ao Premio Literario Europeo dese ano, alegando que «ofendía os católicos». Como acto de protesta, Saramago abandonou Portugal e instalouse na illa canaria de Lanzarote. En 1995 publicou unha das súas novelas máis coñecidas, Ensaio sobre a Cegueira. En 1997 publicou a súa novela Todos os Nomes, que gozou tamén de gran recoñecemento. En 1998 gañou o Premio Nobel de Literatura, converténdose no primeiro escritor —e ata o de agora o único— de lingua portuguesa en gañar este premio. Desde entón, compartiu a súa residencia entre Lisboa e a illa canaria, participando na vida social e cultural de ambos os países, cuxas estreitas relacións xustificou nunha entrevista para propoñer a súa idea utópica de creación dunha Iberia unida. ​ Ateo declarado, ​ colaborou ocasionalmente en prensa, achegando o seu punto de vista, sempre agudo e comprometido.​ En definición súa, «Deus é o silencio do universo, e o ser humano, o berro que dá sentido a ese silencio». Unha das súas últimas obras foi As intermitências da morte, onde conta dun país cuxo nome non será mencionado e prodúcese algo nunca visto desde o principio do mundo: a morte decide suspender o seu traballo letal, a xente deixa de morrer. De aí en diante, relataranse situacións inimaxinables ou non, xa que ninguén morre pero seguen envellecendo. A frase que pecha a súa última novela, Caín, é «A historia acabou, non haberá máis que contar». Tanto a súa casa como a biblioteca privada atópanse abertas ao público todo o ano na vila de Tías. Polos corredores é fácil toparse con Pilar do Río, a súa muller, quen aínda frecuenta a vivenda e preside a Fundación José Saramago. Alí, entre outras cousas, está a colección de reloxos que o escritor portugués detivo ás catro, como símbolo de amor cara a ela, pois coñecéronse a esa hora.
A viaxe a Lanzarote conta máis sobre o escritor do que mostra a xustificación actual (a medida de censura portuguesa). Co xesto de retirada cara á illa máis oriental das Canarias, Saramago non só protesta contra o cerco, senón que se arraiga nun lugar de xeografía inhóspita (é unha illa volcánica, con pouca vexetación e sen fonte de auga potable). A decisión ten un carácter revelador, máis aínda se ten en conta que, neste caso, "máis oriental" significa dicir máis preto de Portugal e do continente europeo. miniatura|Estatua de José Saramago Mesmo nos tempos de hexemonía do pensamento pro mercado, Saramago mantivo os ollos nunha illa europea máis preto de África que o antigo centro da civilización capitalista. Atento sempre ás inxustizas da era moderna, vixiante das máis diversas causas sociais, Saramago nunca se cansou de investir, usando a arma que usaba, a palabra. "Aquí na Terra continúa a fame, / A desgraza, o loito e a fame de novo". di o eu lírico do poema saramaguiano "Fala do Velho do Restelo ao Astronauta" (do libro Os Poemas Possíveis, publicado en 1966).
Morte
Portugal declarou dous días de loito. Condolencias de Luiz Inácio Lula da Silva (Brasil), Bernar Kouchner (Francia) e José Luis Rodríguez Zapatero (España), mentres Raúl e Fidel Castro de Cuba enviaron flores. O funeral foi en Lisboa o 20 de xuño de 2010, na presenza de máis de 20.000 persoas, moitos viaxaron centos de quilómetros, mais tamén foi notabele a ausencia do Presidente de dereitas de Portugal Aníbal Cavaco Silva.
Obra
Na Universidade Autónoma de Barcelona creouse a Cátedra José Saramago e na Universidade de Vigo a Cátedra Internacional José Saramago.
José Saramago e Galicia
Ensaio sobre a Cegueira foi representado polo grupo galego Sarabela Teatro en 2015, baixo a dirección de Ánxeles Cuña Bóveda.
José Saramago sostivo que a existencia dunha cultura galego-portuguesa «é case teórica, xa que a relación de Galicia e Portugal termina no Douro». Explicou que «o que está ao sur xa non pinta nada e chega ata o Douro porque eses dous pobos teñen intereses comúns; temos intereses exclusivos dun e outro lado, pero non se chega a ningunha parte se non se busca o que é común, o que é noso».
En 1999 clausurou a XVI Semana Galega de Filosofía, na que participou unha vez máis. Participou en 2009 nos Diálogos Literarios de Mariñán, da Fundación Carlos Casares. miniatura|Saramago Grafitti Rua Afonso de Albuquerque En 2018 o Centro Cultural Portugués do Instituto Camões de Vigo celebrou en Galicia o vixésimo aniversario da concesión do Premio Nobel de Literatura a José Saramago.
Copa do Rei de Rugby 2019-2020
Na tempada 2018-2019 levouse a cabo a 87ª edición da Copa do Rei de rugby, o torneo nacional máis antigo do rugby español, organizado pola F.E.R..
Disputaron esta competición da Copa do Rei os catro equipos que quedaron en primeiro lugar nos resultados habidos na primeira volta da División de Honra de cada un dos catro grupos de tres equipos que foron creados por sorteo entre os doce equipos que constituían a División de Honra, de xeito que cada equipo xogou dentro do seu grupo un encontro como local e outro como visitante.
Clasificación a través do torneo de liga
Os doce equipos da División de Honra foron agrupados por sorteo de tres en tres, resultando catro grupos. Empregando os resultados da primeira volta do campionato de liga quedaron clasificados para as semifinais da Copa do Rei os primeiros clasificados de cada grupo.
Nesta tempada adoptouse o novo sistema de puntos bonus por ensaios. En anteriores edicións o bonus ofensivo acadábase anotando catro ensaios ou máis. Dende a tempada 2019-2020 o bonus ofensivo acádase gañando o encontro anotando tres ensaios ou máis que o equipo rival. Por outra banda os puntos bonus defensivos seguen acadándose cando se perde o encontro por unha diferenza de sete puntos ou inferior.
Torneo da Copa do Rei
O Copa do Rei comezou propiamente coas semifinais, de xeito que nesta edición o torneo contou oficialmente con catro participantes e constou de tres encontros: as dúas semifinais e a final. 300px|miniatura|A final estaba prevista para o 26 de abril de 2020 no Estadio Ruta de la Plata de Zamora.
A final da Copa do Rei de rugby tivo lugar en Burgos, cidade que xa acollera unha final de Copa no ano 1984. O encontro rematou co resultado de 24 a 18 a prol do Club Alcobendas Rugby, que deste xeito acadou o seu segundo título consecutivo nesta competición.
Crenza
miniatura|upright=1.2|A lenda da [[Ave fénix renacendo das súas cinzas é unha crenza na resurrección moi arraigada na civilización occidental.
Na imaxe, detalle do bestiario de Aberdeen, (século XII).]]
Unha crenza é unha idea que se considera verdadeira por quen a profesa, independentemente das probas eventuais da súa existencia, realidade ou posibilidade. Por metonimia, o termo designa tamén o obxecto desta crenza.
O concepto filosófico de crenza forma parte da teoría do coñecemento. As crenzas (relixiosas ou outras) tamén son obxecto de estudo da antropoloxía cultural. Asóciase ás veces este termo ao de superstición. Fálase ás veces de mito para designar unha crenza manifestamente falsa, pero compartida por un número determinado de persoas.
A definición de crenza sufriu cambios substanciais ao longo dos séculos, definíndose de formas diferentes en diferentes períodos, ben como convicción non conforme á razón, ben como convicción racionalmente fundada. Platón, iniciador da tradición epistemolóxica, opón a crenza (ou opinión —δόξα "dóxa"—, en grego) ao concepto de coñecemento como modelo de explicación contrario ás premisas relativistas suxeridas polos sofistas, que abordaban as crenzas/opinións e o coñecemento de forma indiscriminada, reducindo a verdade á conxectura de interese individual.
Crenza, fe, relixión
Unha crenza é un paradigma habitualmente baseado na fe, creado pola mente, idealizándose xeralmente na interpretación dun contido cognoscitivo ou dun feito (abstracto ou concreto) dos cales se descoñece demostración absoluta ou non se exixe unha xustificación ou fundamento racional (apoiada ordinariamente no Principio da Incerteza Científica), relacionándose as crenzas a unha proposta teórica que carece de suficiente comprobación, pero aínda así pode ser verdade (baseándose en principios probabilísticos ou paradoxais, como por exemplo o Gato de Schrödinger).
A xustificación dunha crenza como verdadeira sería un coñecemento evidente. Pero a cuestión é, unha crenza é verdadeira porque é coñecemento evidente ou, pola contra, é evidente porque é coñecemento verdadeiro? Distinguir coñecemento e crenza non é doado. Pois a crenza non pode enunciarse polo crente senón como verdade.
As crenzas son unha das bases da tradición. Unha crenza é unha valoración subxectiva que un fai de si mesmo, dos outros e do mundo que o arrodea. As crenzas máis importantes son as conviccións e os prexuízos, cando non están contrastados cos principios e métodos da ciencia. Unha crenza, ou conxunto de crenzas, agrupa dalgunha maneira a un conxunto de individuos que idealizan unha proposición que suscita a propia crenza e xorde como potencial verdade (xa que só é unha crenza) e acumulando no seu saber o que se axusta á mesma, constituíndo un entramado cultural e social que forma unha potencial identidade de agrupamento de individuos que comparten crenzas similares. Ditas crenzas xeneralizadas establecen o que se denomina un dogma, definindo unha moral necesaria para poder formar parte do grupo, como ocorre con algúns tipos de seitas.
As fontes das que proveñen as crenzas son variadas:
Clasificación
Unha crenza pode ter ou non base empírica. Por exemplo, as crenzas relixiosas, ao estaren baseadas en dogmas, non adoitan ter base empírica; o que as fai opostas á ciencia, que se constrúe a partir de datos obtidos mediante o método experimental ou a través de cálculos precisos.
Aínda que na linguaxe común non adoita terse en conta a seguinte distinción; porén, conceptualmente convén diferenciar:
Cando as crenzas admiten discusión e contraste, danse distintos tipos de marcos de desenvolvemento, principalmente encadrados en dous:
Crenzas e relixións
As relixións están construídas por un conxunto de crenzas, e funcionan grazas aos dogmas, ou ás doutrinas ás que o crente se adhire. O crente é entón o que ten a fe, é dicir, quen se sitúa nun estado de adhesión reflexiva e activa aos elementos fundamentais da súa relixión. As crenzas fundamentais varían segundo as relixións. Segundo Tylor, a crenza nunha alma inmaterial e que permanece despois da morte está na orixe de todas as relixións, e constitúe pois o elemento primordial. Do mesmo xeito, Paul Diel presenta en La divinité un encadeamento lóxico, desde o punto de vista psicanalítico, relacionando o animismo co monoteísmo, co terror metafísico como motor principal. A angustia da morte estaría, pois, na base da crenza nunha divindade. A paleoantropoloxía sitúa a aparición dos ritos funerarios nas sociedades prehistóricas desde hai 300,000 anos, polas pegadas de rituais ao redor da morte, e con máis detalle nas sepulturas desde hai 100,000 anos. Os conceptos de alma e do máis alá nacerían por tanto neste intervalo.
Os elementos de cada unha destas crenzas, alma, mitos, seres divinos, varía segundo as relixións. Por exemplo, o Taoísmo e o Budismo non necesitan unha crenza nun ou en varios deuses, mentres que nas relixións monoteístas a crenza en Deus é o elemento primordial. En todos os casos, no entanto, a crenza en que a adecuación do individuo á orde das cousas reveladas polos mitos, ou ás revelacións divinas, condiciona o que lle sucederá á alma despois da morte constitúe a base do funcionamento da relixión e da aplicación dos seus dogmas.
O ateísmo á a actitude que exclúe a crenza na existencia de calquera divindade.
Crenzas e ciencia
A ciencia aspira a producir os coñecementos a partir de pasos metódicos e afastados dos dogmas. Os coñecementos científicos diferéncianse entón fundamentalmente das crenzas polo seu modo de produción. A ciencia é unha produción colectiva construída sobre a experimentación, e constitúe unha unidade grazas a unha relación e a unha confrontación permanentes coa "realidade" empírica. A ciencia debe poñer regularmente en dúbida o seu contido e manter unha rede coherente de coñecementos, pola publicación dos traballos de investigación. A adhesión ás teorías científicas, polos científicos competentes, baséase en que posúen medios de verificación e de refutación subministrados polas publicacións. Trátase pois dun mecanismo totalmente diferente do da adhesión ás crenzas. A posición ideal do científico non é a de crer na súa teoría, senón ao contrario, de admitila pero buscando permanente as súas posibilidades de falsidade. Karl Popper ilustra así esta actitude:
Constátase un paradoxo entre "a regra necesaria de obxectivación" do real (necesidade epistemolóxica, metodoloxía científica), é dicir, de produción dos saberes empiricamente verificábeis, e a necesidade dunha fe para chegar a ela.
Pero este paradoxo desaparece se se considera que a utilización dun útil (a "regra") necesita a certeza que producirá o que se espera, isto é, saberes universais e diacrónicos.
Jacques Bouveresse escribe as seguintes liñas a propósito de William James :
Así constátase que, a nivel dos individuos e da sociedade, teorías científicas e crenza cabalgan xuntas ás veces, e que a ciencia mesma é obxecto de crenza.
A nivel dun "simple quidam" non dominado do paradigma das ciencias, certos datos científicos son dificilmente verificábeis (a radiación cósmica, as erupcións solares, a mecánica cuántica, os átomos...). Deben entón ser considerados como verdadeiros porque, validados pola comunidade científica, entran —ou non entran en conflito con- no sistema de crenzas individual ou colectivo.
A nivel dunha sociedade, a validación dos saberes e, por tanto, a autorización de adherirse a un concepto están institucionalmente aseguradas pola ciencia e polos grupos de influencia. Existen, porén, numerosas desviacións na fe acordada nos avances científicos. Os grupos de influencia poden desviar (de boa fe ou inconscientemente) datos para crear crenzas a fin de lexitimar certas prácticas.
Peptidil transferase
A peptidil transferase é un ribozima situado na subuinidade maior do ribosoma con actividade de aminoaciltransferase, que exerce a principal actividade enzimática do ribosoma, creando enlaces peptídicos entre aminoácidos adxacentes portados por ARNt durante a biosíntese de proteínas (tradución). Os substratos da reacción da peptidil transferase son un peptidil-ARNt (un ARNt que leva unido unha cadea peptídica que se está sintetizando no ribosoma) e un aminoacil-ARNt (un ARNt que leva unido un aminoácido, que é o seguinte aminoácido que será engadido a dita cadea). A cadea polipeptídica en formación e o aminoácido están unidos cada un ao seu ARNt por enlace éster ao átomo de O nos extremos CCA-3' de ditos ARNt. A peptidil transferase cataliza a adición do residuo de aminoácido unido a un dos ARNt para que creza a cadea polipeptídica unida ao outro ARNt durante a síntese de proteínas. A actividade de peptidil tansferase non se encontra na parte proteica do ribosoma, senón que depende enteiramente dun ARNr da subunidade ribosómica maior, polo que actúa como un ribozima, e cataliza a formación de enlaces peptídicos. O aliñamento entre os extremos CCA do peptidil-ARNt unido ao ribosoma e o aminoacil-ARNt no centro activo da peptidil transferase contribúe á súa capacidade de catalizar estas reaccións. Esta reacción ocorre por medio dun desprazamento nucleofílico. O grupo amino do aminoacil-ARNt ataca o grupo carboxilo terminal do peptidil-ARNt. É un ribozima cunha secuencia de nucleótidos que foi moi conservada durante a evolución. A existencia de ribozimas como este apoia a hipótese do mundo de ARN, na que o ARN tería un papel fundamental na orixe da vida.
Hai outros enzimas peptidil transferases que non funcionan na tradución, pero son relativamente poucos os enzimas con esta función.
Función e mecanismo
A peptidil transferase acelera a reacción ao diminuír a enerxía de activación da reacción. Fai isto proporcionando a orientación axeitada para que ocorra a reacción. Proporciona a necesaria proximidade dos reactivos, xa que os achega, pero non proporciona un mecanismo alternativo, senón que simplemente facilita que o substrato teña a correcta orientación, incrementando a probabilidade de que o mecanismo funcione.
O ribosoma
Nunha estrutura ribosómica hai tres sitios de unión de moléculas, que son os sitios P, A e E. O sitio A é o sitio aminoacil onde se une o aminoacil-ARNt. A estrutura do sitio A contén un residuo de aminoácido unido por enlace éster e alí hai unha amina libre. O sitio P é o sitio peptidil, onde se une outro ARNt coa cadea polipeptídica en crecemento. O sitio E é o sitio de saída (exit en inglés), onde están os ARNt que deixaron o seu aminoácido e saen seguidamente do ribosoma.
Mecanismo
En canto ao mecanismo, a reacción catalizada polo centro peptidil transferase do ribosoma é a aminólise dun enlace éster, na que o grupo α-amino nucleofílico do aminoacil-ARNt do sitio A ataca o carbono do carbonilo do enlace éster que une o residuo peptídico do peptidil-ARNt do sitio P. O ataque do grupo α-NH2 sobre o carbono do carbonilo do éster ten como resultado a formación dun estado de transición de seis membros no cal o grupo 2′-OH do residuo ribosa A76 do sitio A doa o seu protón ao oxíxeno 3′ saínte adxacente e simultaneamente recibe un protón do grupo amino.
Diana de antibióticos
Os seguintes inhibidores da síntese de proteínas teñen como diana a peptidil transferase:
Lira (poesía)
A lira é unha estrofa de rima consonante e esquema 7a 11B 7a 7b 11B. É unha variante, en menos versos, da estancia fixada por Dante e Petrarca. Coa lira intentouse a imitación das estrofas curtas de Horacio. Empregada por Bernardo Tasso, foi introducida en España por Garcilaso de la Vega na súa "Ode ad florem Gnidi". Frei Luis de León e San Juan de la Cruz continuaron o seu cultivo.
Exemplos
(Bernardo Tasso, "Loda de la vita pastorale", Rime, 1560)
(Garcilaso de la Vega, "Ode ad florem Gnidi")
(Frei Luis de León)
(Manuel Curros Enríquez, Aires da miña terra, 1880)
Home superfluo
Home superfluo (lishni chelovek en ruso) é o nome que se lle dá a un personaxe típico da literatura rusa do século XIX. Trátase dun heroe idealista mais inactivo, que é consciente e sensíbel cara os problemas morais e sociais, mais que nunca emprende accións, debido en parte á súa debilidade e lasitude e en parte porque vive nunha sociedade que limita as liberdades.
Pushkin foi o primeiro en empregar a palabra lishni neste sentido ao describir ao personaxe de Onegin en Euxenio Onegin (1823-1831). Onegin é, precisamente, o prototipo de home superfluo, seguido de Chatski, que aparece na novela de Griboyedov A desgraza de ter espírito (1825); o máis famoso é, talvez, o Oblomov da novela homónima de Iván Goncharov. Outro exemplo é o Pechorin d' Un heroe do noso tempo de Lérmontov (1840).
O tipo do home superfluo foi perfeccionado por Iván Turgenev: Rudin (Rudin, 1856), Rakitin (Un mes no campo) e o personaxe do conto "O Hamlet do Distrito Shchigrovsky" (en Apuntamentos do álbum dun cazador). Para Turgenev, o "home superfluo", unha mestura traxicómica, de Hamlet e don Quixote, era característico da sociedade rusa decimonónica que pecaba de non poder conciliar os impulsos do corazón e da cabeza e se daba a demasiada introspección, "intelectualización" e indecisión.
Atópanse tamén "homes superfluos" en Tolstoi (o Conde Vronski en Ana Karenina (1875-6) e son frecuentes en Chekhov. As mulleres que se relacionan con estes personaxes son, pola contra, fortes, determinadas e decisivas, como a Tatiana de Euxenio Onegin e a Natalia de Rudin.
A Lama, Landoi, Cariño
A Lama é un lugar da parroquia de Landoi no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 17 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 11 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 15 habitantes.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Meleato, Landoi, Cariño
Meleato é un lugar da parroquia de Landoi no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 3 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 4 habitantes.
Neste lugar está a Igrexa parroquial.
Pere Bessó
Pere Bessó i González, nado en Valencia en 1951, é un escritor valenciano e lingua catalá e castelá.
Traxectoria
Profesor de ensino secundario e concelleiro de Esquerra Unida del País Valenciano en Mislata, os seus primeiros poemarios foron en castelán: Cenáculo de Sombras (1975) e Imágenes (1976). A partir de 1978 só escribe en catalán, ata agora publicou 20 poemarios entre eles: Herborlari de silencis (1978), Mediterrània (1979), L'Alter ego (1980), Una estança a Alessandria (1983), Prims hommenatges (1984), Les llimes de la vosgiana (1987), Pagaràs els ouls de cugul (1988) e La Terra promesa (1988), Narcís de la memòria (2000), El pou de la set que no assacia (2005). Tamén dirixiu a revista literaria Múrice.
No ano 2000 obtivo o Premio Vicent Andrés Estellés de poesía.
Primeira división española 1958/59
A tempada 1958/59 da Primeira división española de fútbol, que foi a 28ª edición do campionato, disputouse entre o 14 de setembro de 1958 e o 19 de abril de 1959.
O CF Barcelona proclamouse campión de liga por sétima vez na súa historia.
Trofeo Pichichi
Alfredo di Stéfano sumou o seu quinto Trofeo Pichichi.
Consello Regulador do Mexillón de Galicia
miniatura|250px|O selo azul do [[Marine Stewardship Council, etiqueta acadada polo Mexillón de Galicia.]]
O Consello Regulador do Mexillón de Galicia é un organismo que ten como obxectivo o fomento da calidade do mexillón galego.
Ten a súa sede na Avenida da Mariña, 25-1º de Vilagarcía de Arousa.
Historia
O Consello Regulador do Mexillón de Galicia iniciou as súas actividades en 1994, aínda que os traballos previos á súa constitución comezaron en 1989. Unha das primeiras iniciativas do Consello Regulador foi a solicitude, baixo os termos da normativa autonómica, do recoñecemento "Produto Galego de Calidade" para o mexillón de Galicia. Por entón, esta normativa aplicábase unicamente aos produtos agroalimentarios da terra, de forma que o mexillón converteuse no primeiro produto do mar en obter esa mención. Con posterioridade, a Unión Europea estableceu un marco comunitario unificado para as Denominacións de Orixe e outras figuras de calidade vinculadas a un lugar xeográfico determinado, obrigando aos países membros a eliminar ou reconverter todo tipo de marcas, denominacións e normativas que fixeran mención á orixe como factor determinante da calidade dos produtos. O nome Mexillón de Galicia foi pioneiro na súa solicitude e converteuse no primeiro produto do mar en Europa en obter o distintivo de calidade Denominación de Orixe Protexida (DOP). No ano 2007 quedaba inscrita no rexistro da Unión Europea a Denominación de Orixe Protexida Mexillón de Galicia e actualmente é a única DOP para un produto do mar en España. Desde entón, o Consello Regulador foi adquirindo unhas funcións perfectamente definidas e foi perfeccionando os seus sistemas de control de calidade. Paralelamente, a marca "Mexillón de Galicia" foi aumentando a súa notoriedade e prestixio entre produtores, comercializadores e consumidores.
Desde a súa creación en 1994 o Consello do Mexillón de Galicia traballou pola implantación dunha denominación de orixe protexida (DOP) para o Mexillón de Galicia, que a Unión Europea recoñeceu en 2007 como a primeira da súa categoría aplicada a un produto do mar. «A denominación certificou a calidade e a orixe do mexillón galego; dende o principio traballamos tamén na sostenibilidade, pero faltábanos a súa certificación; ese momento chega agora», indicou Francisco Alcalde, o presidente do Consello, un organismo baixo o que se amparan 2 090 bateas, ao redor de dous terzos das que existen nas rías galegas, e 55 empresas que, en 2018, colocaron no mercado 54 millóns de kg de mexillón acreditado. Un ano leva traballando o Consello no proceso que acaba de iniciarse e que concluirá nunos doce meses: a consecución do "selo azul" do Marine Stewardship Council (MSC), a principal etiqueta internacional de xestión ambiental para produtos mariños.
A sede do Consello en Vilagarcía foi o escenario no que Mexillón de Galicia anunciou o arranque dunha avaliación que medirá o estado das poboacións do noso mexillón, Mytilus galloprovincialis, o impacto do seu cultivo no ecosistema e a eficacia da súa xestión. Laura Rodríguez, a directora de MSC para España e Portugal, explicou que todo iso se desenvolve a través de 29 indicadores que puntúan examinadores independentes. Neste caso, Bureau Veritas. A partir de aí, as empresas que desexen sumarse á certificación deberán someterse a un proceso similar, pero centrado na cadea de custodia. Se a nota é positiva, o mexillón galego con denominación poderá comercializarse co seu selo azul.
Funcións
A finalidade principal do Consello Regulador é fomentar a calidade do mexillón, tanto nas actividades de cultivo, como na elaboración, transformación e distribución, para poder ofrecerlle ao consumidor un produto acorde coas súas expectativas e esixencias. O control da orixe e da calidade do produto comeza coa realización de auditorías nas bateas. Así mesmo, o Consello Regulador dispón de unidades de control en todos os peiraos autorizados para a descarga de mexillón. O persoal técnico de control e certificación está equipado con medios de transmisión telemática de datos e supervisa cada unha das descargas de mexillón que se realizan neses peiraos. Tamén é función do Consello auditar a cadea de custodia nas empresas de elaboración e transformación de mexillón e facer inspeccións aleatorias de produto no mercado. Os controis establecidos son a base de todo o sistema de certificación de produto, que é un proceso dinámico e permanente, de xeito que cando os resultados son favorábeis e garanten a calidade e a orixe do mexillón, prodúcese a certificación conforme a norma de calidade ISO-17065. O Consello Regulador do Mexillón de Galicia ten subcontratada parte das tarefas de control e certificación á entidade independente externa Bureau Veritas.
Organigrama
O máximo órgano de xestión do Consello Regulador do Mexillón de Galicia é o pleno, composto por representantes dos produtores e comercializadores de mexillón, así como por vocais da Administración autonómica. As actividades de control da Denominación de Orixe Protexida canalízanse a través dunha estrutura independente, encabezada por un Comité de Certificación.
Gastronomía: receitas
Toas estas receitas, e oito máis, poden verse aquí.
Liga ACB 2016-17
A tempada 2016-17 da Liga ACB, tamén chamada Liga Endesa por motivos de patrocinio, foi a 34ª edición da máxima competición ligueira entre clubs de baloncesto que se xoga en España. Comezou coa primeira xornada da liga regular o 30 de setembro de 2016, e rematou o 16 de xuño de 2017 co derradeiro partido das finais da ACB, onde o Valencia Basket derrotou ó Real Madrid para conseguir o primeiro título ligueiro da súa historia.
Tempada regular
Xog = Encontros xogados; G = Encontros gañados; P = Encontros perdidos; P+ = Puntos a prol; P- = Puntos en contra; Dif = Diferenza de puntos
Posicións por xornada
Fonte: ACB
Playoffs
Unha vez rematada a tempada regular, os oito primeiros conxuntos da táboa comezaron a disputa polo campionato. Cada eliminatoria dos cuartos de final decidíronse ó mellor de 3 encontros, mentres que as semifinais e a final disputáronse ó mellor de 5 encontros. Así foron os emparellamentos das eliminatorias finais polo título:
Xogadores da semana
Fonte:
Xogadores do mes
Fonte:
Mar Morto
O Mar Morto, en hebreo ים המלח, árabe البحر الميت, é un lago de auga salgada do Oriente Medio.
Características
O Mar Morto é o punto máis baixo do globo: 417 metros baixo o nivel do mar.
Parque natural de Montesinho
O Parque Natural de Montesinho é un espazo natural portugués catalogado como parque natural que acolle ao macizo montañoso de Montesinho e da Coroa no norte do distrito de Bragança, en Trás-os-Montes e Alto Douro. Esta área de conservación ocupa 74.229 ha. do norte dos municipios de Vinhais e Bragança e limita coa Galiza e Zamora. . No parque están presente especies ibéricas e europeas ameazadas, como os lobos europeos e cervos, ou endemismos como os das armerias.
Xeografía
O parque natural de Montesinho está na área setentrional dos concellos de Vinhais e Bragança, no distrito de Bragança da rexión norte portuguesa. Esta Terra Fría transmontana limita coas fronteiras do sur da comarca galega de Viana e coas comarcas zamoranas da Seabra, La Carballeda e Aliste. Na Bragança ocupa, na súa totalidade ou en parte, as freguesías de Aveleda, Babe, Baçal, Bragança, Carragosa, Castrelos, Castro de Avelãs, Deilão, Donai, Espinhosela, França, Gimonde, Gondesende, Meixedo, Parâmio, Quintanilha, Rabal, Rio de Onor e Sâo Julião de Palácios. En Vinhais ocupa as de Edral, Fresulfe, Mofreita, Moimenta, Montouto, Paçó, Pinheiro Novo, Quirás, Santa Cruz, Santalha, Sobreiró de Baixo, Soeira, Travanca, Tuízelo, Vila Verde, Vila de Lomba, Vilar de Ossos, Vilar Seco da Lomba, Vinhais.
Orografía
O parque atópase nos sistemas montañosos da serra de Montesinho e serra da Coroa. De oeste a leste, neste espazo ás elevacións de montaña sucédenlle vales encaixados e profundos. Así, as altitudes varían entre os 438 e os 1481 m.
Hidrografía
miniatura|dereita|Río Tuela ao seu paso por Santa Cruz, Vinhais. Os ríos que discorren polo espazo seguen un curso en dirección norte-sur e dan á bacía do río Douro, e son dos que máis auga aportan lle aportan a este.
En Vinhais están os ríos Mente, Rabaçal e Tuela. O río Mente e o Rabazal nacen en terras galegas e o Tuela en terras zamoranas. O Mente, que nace preto da Pena Veidosa, limita ao espazo natural polo leste e a el chegan tamén augas de Chaves. Os montes entre o río Mente e Rabazal e forman un perfil que se chama "terras de Lomba", por esa simetría ondulada entre os dous vales.
Na Bragança están os ríos Sabor, Maçãs e Baceiro. O río Sabor nace en Zamora e pasa preto da cidade de Bragança. O río Mazás nace en Zamora igualmente e limita en dous puntos o límite fronteirizo de Portugal e do espazo. O río Baceiro é un río menor e nace tamén en Zamora.
Clima
Presenta un clima mediterráneo, con fase de transición a rexión de montaña, e as temperaturas varían entre –12 °C e 40 °C.
Xeoloxía
O parque está asentado nun dominio onde dominan os xistos, inda que hai posicións con base de granitos, rochas ultrabásicas ou puntos menores con calcarias.
No norte do parque, que son as maiores altitudes, domina a rocha granítica. Na rexión central, entre Matas e Matos, dominan os xistos, que están asociados unha zona de complexos para-autóctonos. Nesta rexión dominan os grandes declives e os vales encaixados. Máis ao sur, entre Matos e Pinhais, este vales supoñen máis superficie. Na na rexión sur do parque, en Vinhais, o substrato é de rochas básicas e ultrabásicas dun complexo xeolóxico alóctono. Esta última área xeolóxica é a de maior extensión do parque.
Flora
miniatura|dereita|Lameiros na serra de Montesinho. Entre a diversidade de flora do Montesinho destaca a vexetación serpentinícola e as súas carballeiras.
Unha extensión importante é a que ocupan as queirogas e as xestas, ou matogueiras, nas zonas máis elevadas ou solos onde se deixou de cultivar. Nas zonas máis altas dominan as queiroas de Erica australis ssp. aragonensis e nas máis baixas a Cistus ladanifer ou Lavandula stoechas ssp. sampaiana. En áreas con solos de maior profundidade aparecen as xestas Cytisus scoparius e C. striatus e C. multiflorus. Nas xesteiras dominan Erica tetralix e Genista anglica ou Echinospartum ibericum, que só aparecen nas rexións máis altas do parque e en mosaicos. Nestas áreas están presentes endemismos como Ranunculus abnormis, Doronicum pubescens, Viola bubanii, Gentiana pneumonanthe ou Caltha palustris.
En canto á masa arbórea, nestas serras están presentes os soutos de castiñeiros (Castanea sativa), polo xeral explotados para o seu aproveitamento, as aciñeiras, en zonas máis baixas ou en abas e veigas, e carballeiras. As carballeiras danse nun continuo que chega ata o sur do parque, ata a serra de Nogueira. Estas carballeiras nas zonas máis baixas e de costas son de Quercus rotundifolia e nas maiores altitudes de Quercus pyrenaica.
Nos solos ultrabásicos deste parque aparecen endemismos como Armeria eriophylla, Anthyllis sampaiana, Avenula pratensis ssp. lusitanica, Linaria aeruginea, Notholaena marantae ssp. marantae e a Santolina semidentata.
Fauna
miniatura| Este parque alberga unha importante diversidade animal. Chegáronse a contabilizar ata as 250 especies de vertebrados e alberga un alto número de endemismos e especies ameazadas.
Tamén habitan o parque as víboras Vipera latastei, o lagarto das silvas (Lacerta schreiberi) e o tritón marmorado (Triturus marmoratus).
Aves
O parque natural é tamén unha ZEPA grazas a súa diversidade de avifauna, que chega ata as 170 especies. Esas aves son en gran parte nidificantes e típicas de zonas de montaña. Están presentes aves infrecuentes como a aguia real (Aquila chysaetos), a cegoña negra (Ciconia nigra), a gatafornela (Circus cyaneus), o picanzo vermello (Lanius collurio), o melro rubio (Monticola saxatilis) ou a pica alpina (Anthus spinoletta).
Cultura
dereita|miniatura|Muíño en Vinhais.
Patrimonio arqueolóxico
Na serra da Coroa e de Donai existen monumentos megalíticos e mámoas. Existen diferentes poboados castrexos.
Patrinomio civil
O proceso de romanización, que levou ao abandono dos castros e intensificación da agricultura e minaría, levou á integración do territorio na Civitas Zoelarun romana. A vía XVII do itinerario Antonino foi un trazado norte que pasou pola Citivas dos Zoelas, que hoxe en día semella ser Castro de Avelãs, Bragança.
Patrimonio cultural
No Nadal na zona da Lombada celébrase a "festa dos rapaces". Na música tradicional do parque destacan as gaitas de foles.