cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Selección de fútbol de México
Historia
230px|miniatura|esquerda|O Club América, equipo base da primeira selección mexicana. Nos anos 20, o fútbol era practicado en México só por estranxeiros. Só o Club América estaba integrado completamente por mexicanos. Para finais de 1922 o embaixador de México en Guatemala, Juan de Deus Bojórguez, convidou o equipo a aquel país, por tal motivo foi o primeiro representante do fútbol mexicano no estranxeiro. A xira tamén incluíu tres partidos, disputados a principios de xaneiro de 1923, coa selección local, o cal foi derrotado en dúas ocasións polo cadro mexicano.
A primeira selección mexicana de fútbol formouse a finais de 1923, coincidindo coa parada do campionato mexicano 1923-24. O primeiro partido da selección de México foi o 9 de decembro, ante a selección de Guatemala. No primeiro partido Adolfo Frías Beltrán, primeiro adestrador nacional, aliñou co gardameta Ignacio da Garza; os defensas Pedro Legarreta e Rafael Garza Gutiérrez «Marca» (primeiro capitán de México); os mediocampistas Enrique Esquivel, Aurelio Yáñez e Roberto Jardón; e os dianteiros Carlos Garcés, Horacio Ortíz, Adeodato López, Mauro Guadarrama e Cornelio «Coneja» Cuevas.
A internacionalización do fútbol mexicano comezou co debut da selección nunha competición oficial, os Xogos Olímpicos de Ámsterdan. O 30 de maio de 1928 México disputou o seu primeiro partido oficial fronte a selección de España, que terminou cunha derrota para os mexicanos por 7 goles a 1. Posteriormente o equipo dirixido por Jesús Salgado concluíu a súa participación cunha nova desfeita ante Chile por 3 a 1.
Ese mesmo ano, o Congreso da FIFA reuniuse en Ámsterdan e decidiu a realización dun torneo especializado, para o cal debería procurarse unha sede. Uruguai foi elixida como sede do devandito torneo e México foi convidado a esta primeira Copa Mundial de Fútbol. A selección azteca quedou emparejeda no grupo A, xunto aos representativos de Arxentina, Chile e Francia. O 13 de xullo de 1930 os mexicanos caeron 4 a 1 ante os franceses no partido inaugural de Uruguai 1930. O dianteiro Juan Carreño fixo o único gol e converteuse no primeiro futbolista mexicano en marcar nun campionato do mundo. Os seguintes encontros do Mundial non supuxeron mellor fortuna para os mexicanos, quen caeron con Chile por 3 a 0 e Arxentina por 6 a 3. Porén, o mediocampista Felipe Rosas converteuse no primeiro anotador de México nos Mundiais, con dous goles.
México pensaba clasificarse sen problemas cara ao Mundial de Italia 1934 tras vencer contundentemente en tres duelos ao seu similar de Cuba (3 a 2; 5 a 0 e 4 a 1); mais inesperadamente, o comité organizador esixiu que México enfrontase a Estados Unidos, o cal se inscribiu de última hora, para definir ao equipo cualificado á Copa do Mundo. Sen outra alternativa, México enfrontou ao representativo estadounidense en Roma o 24 de maio de 1934, partido que deu un resultando adverso para o cadro Tricolor e quedou eliminado por 4 a 2. Esta eliminación derivaría nunha prolongada ausencia do país na xusta futbolística. Dende esta data até 1970 México non pasaría nunca da primeira fase dun mundial, sendo o maior logro gañar un partido Mundial de 1962.
En outubro de 1964 designouse a México para organizar o Mundial de 1970, tendo ao Estadio Azteca como símbolo e só unha vitoria nos certames anteriores, tiñan a misión de facer un bo papel en casa co apoio da súa xente. A inauguración da Copa do Mundo levouse a cabo o 31 de maio, e no partido inaugural México recibiu á, cun cheo absoluto no Azteca con 107.160 espectadores, pero o representativo local non puido corresponder ao empatar sen anotacións ante a decepción xeral. O segundo partido foi contra un rival da área:, o resultado foi de 4-0; por primeira vez na historia, México participaba nunha goleada e non era a vítima. O 11 de xuño os locais venceron pola mínima diferenza a con gol de Gustavo Pena, nese entón, defensa do Cruz Azul. Con este resultado por primeira vez na historia, a Tricolor avanzaba á seguinte rolda. O 14 de xuño no estadio "La Bombonera" de Toluca, termináronse os soños ao perder 1-4 ante, o cadro azteca empezou gañando con tanto de José Luís González ao minuto 13, pero ao 25 produciuse un autogol de Gustavo Pena e despois apareceron Luigi Riva (dúas veces) e Gianni Rivera para sepultar as esperanzas do cadro mexicano.
Despois doutra serie de anos con malos resultados, México hospeda en 1986 de novo o Campionato Mundial, sendo o primeiro país que organiza dúas Copas do Mundo. Isto ocorreu despois de que Colombia, que era a sede designada, renunciase case catro anos antes por non cubrir as esixencias da FIFA, entón o país poxou por organizar novamente unha xusta mundialista e o 20 de maio de 1983, a FIFA deu a súa aprobación. Neste mundial México rexurdiría no seu nivel logo de anos de estancamento, causando un grande impacto ao mando de Bora Milutinović. A súa primeira fase foi case impecable: O debut foi o 3 de xuño enfrontando a con vitoria de 2-1 con goles de Fernando Quirarte e Hugo Sánchez ante 100.000 espectadores, empatouse a un tanto contra a selección de Paraguai, e no último partido venceron a  pola mínima diferenza logrando o pase aos oitavos de final.
O 15 de xuño, fronte 115 mil espectadores no Estadio Azteca, deron conta de por 2 goles a 0, o primeiro deles memorable polo remate de "tesoira" de Manuel Negrete, lembrado como "o gol máis belo de México nos mundiais". Desafortunadamente, a ilusión terminou en cuartos de final, celebrado en Monterrey, ante, xa que despois de prevalecer o empate sen anotacións en tempo regular e extra, caeron ante o cadro teutón en penais por marcador de 1-4 grazas ás 2 atalladas do veterano porteiro alemán Harold Schumacher. Os mundiais de 1970 e 1986 terminaron sendo as mellores actuacións de México na historia dos mundiais ocupando a 6ta. posición da clasificación xeral en ambos os certames. Dende este mundial até o de Suráfrica 2010 chegaron en cinco ocasións a oitavos de final sen conseguir superar a rolda.
Uniforme
As cores do uniforme de local proveñen da bandeira nacional, camisola verde, pantalóns brancos e medias vermellas (nalgúns partidos as medias foron brancas e mesmo os pantalóns verdes). O uniforme de visitante foi case sempre completamente branco, aínda que ás veces o pantalóns é substituído por un verde.
Nos primeiros anos da seleccións mexicana, o uniforme era de camiseta granate e pantalóns e medias azul mariño. Despois foi cambiado ás cores actuais para darlle un sentido máis patriótico ao equipo. Nun intento de lembrar as primeiras vestimentas, no ano 2001 a marca que vestía á selección nese momento, Atletica, decidiu crear un terceiro uniforme coas mesmas cores que a de outrora.
Máis partidos disputados
Actualizado a 6 de setembro de 2019. En negra xogadores en activo coa selección.
Máximos goleadores da selección
Actualizado a 6 de setembro de 2019. En negra xogadores en activo coa selección. miniatura|Javier "Chicharito" Hernández.
Bandeira de Inglaterra
A bandeira de Inglaterra, un dos países que constitúen o Reino Unido, consiste nunha Cruz de San Xurxo vermella nun fundo branco. A súa orixe non foi estabelecida con precisión, mais aparece como símbolo inglés dende a idade media. Foi a bandeira do exército británico e insignia da mariña mercante até 1606. De 1606 até 1801 foi usada pola mariña mercante.
Simboloxía
A cruz de San Xurxo fai referencia ao santo patrón do país, que, segundo a lenda, salvou unha princesa dun dragón e co seu sangue fixo un sinal de cruz no seu escudo branco.
Non hai consenso a respecto da maneira como se converteu patrón de Inglaterra. O seu nome era coñecido polos ingleses e irlandeses moito antes da conquista normanda, o que leva a crer que os soldados que retornaban das cruzadas influíran bastante na súa popularidade. Está acreditado que o santo xa fora escollido coma padroeiro do reino cando o rei Eduardo III fundou a Orde dos Cabaleiros de San Xurxo, no 1348. No 1415, a data da súa conmemoración tornouse unha das festividades máis importantes do país.
Incorporación á Bandeira Británica
A "Bandeira de San Xurxo" é unha das bandeiras que constitúen a bandeira do Reino Unido, representando a Inglaterra e Gales, xuntamente coa "Bandeira de Santo André", representando a Escocia e a "Bandeira de San Patricio", representando a Irlanda.
centro|400px
Paromomicina
miniatura|dereita|300 px|Paromomicina. [[Nomenclatura da IUPAC|Nome IUPAC: (2R,3S,4R,5R,6S)-5-amino-6-[(1R,2S,3S,4R,6S)- 4,6-diamino-2-[(2S,3R,4R,5R)-4-[(2R,3R,4R,5R,6S)- 3-amino-6-(aminometil)-4,5-dihidroxi-oxan-2-il] oxi-3-hidroxi-5-(hidroximetil)oxolan-2-il]oxi- 3-hidroxi-ciclohexil]oxi-2-(hidroximetil)oxano-3,4-diol.]]
A paromomicina é un antibiótico do grupo dos aminoglicósidos, que foi illado por primeira vez na década de 1950 da bacteria Streptomyces krestomuceticus. Utilízase en forma de paromomicina sulfato e tamén se chama monomicina e aminosidina e coñécese co nome comercial Humatin.
Indicacións
É un antibiótico indicado en medicina e veterinaria principalmente para combater as infeccións intestinais protozoarias criptosporidiose, amebíase, e leishmaníase. En veterinaria tamén se pode utilizar para tratar a tuberculose causada por microorganismos resistentes aos fármacos de primeira liña.
Adminístrase por inxección intramuscular ou en cápsulas.
Modo de acción
A paromomicina inhibe a síntese proteica ao unirse ao ARN ribosómico de 16 S do ribosoma.
Historia e dispoñibilidade
Demostrouse a efectividade da paromomicina contra a leishmaníase cutánea en estudos clínicos realizados na antiga URSS na década de 1960, e en estudos sobre leishmaníase visceral a principios dos anos 1990.
O seu uso terapéutico como tratamento contra a leishmaníase visceral foi desenvolvida polo Institute for OneWorld Health. Á paronomicina déuselle o status de medicamento orfo en 2005, o que quere dicir que a súa fabricación non é rendible por tratar doenzas que afectan a un número pequeno de persoas e que pode recibir subvencións estatais para o seu desenvolvemento. Foi aprobada polo Drug Controller General of India en setembro de 2006 para o tratamento da leishmaníase visceral.
Desde febreiro de 2008 a compañía que a fabricaba nos Estados Unidos, King Pharmaceuticals, cesou a súa produción de Humatin (nome comercial da paromomicina), pero continúan fabricándoa outras compañías. En Europa pode conseguirse en farmacia con receita médica.
Slash Records
Slash Records é un selo discográfico estadounidense baseado na cidade californiana dos Ánxeles e orixinalmente especializado en bandas locais e bandas de punk rock.
Historia
A etiqueta fundouna no ano 1978 Bob Biggs a raíz do fancine Slash. Biggs, que era pintor, iniciou o selo cun sinxelo en 7" de The Germs. O ano seguinte publicou un álbum completo do grupo, ao que lle seguiu o álbum Los Angeles da banda X en 1980. Ata 1981 o selo foi distribuído a través de Jem, pero esa compañía entrou en bancarrota e Slash asinou un contrato de distribución con Warner Bros., un movemento que estivo entre as primeiras colaboracións dun selo que se iniciou como independente e unha gran discográfica. Durante o tempo deste acordo, a etiqueta lanzou álbums de prominentes bandas de punk e rock de Los Angeles, como Fear, The Blasters, L7 e Los Lobos.
Slash Records floreceu incluso despois de que o fancine deixase de editarse en 1980. No ano 1981 creouse unha subsidiaria, Ruby Records, que editou álbums de Misfits, Dream Syndicate e The Gun Club. Cara mediados da década dos 80, Slash estendérase máis aló de Southern California, lanzando discos de Robyn Hitchcock e Burning Spear.
Universal Music Group (o dono de American Decca) creouse pola fusión das familias MCA e PolyGram Records, a última das cales posuía a London Records, no ano 2000 e pechou Slash como un selo activo. Cando o presidente de London Records Roger Ames pasouse ao Warner Music Group retivo os dereitos de London e Slash, e o vello catálogo de Slash foi adquirido por Warner. No ano 2003 Ames relicenzou o uso do nome de Slash de novo a Bob Biggs, que entón relanzou o selo.
Varzim Sport Club
O Varzim Sport Club é un club de fútbol portugués da cidade Póvoa de Varzim. Fundouse en 1915 e compite na Segunda Divisão, terceiro nivel do fútbol portugués.
Estercobilina
A estercobilina é un pigmento biliar tetrapirrólico e un dos produtos finais do catabolismo do grupo hemo. É o composto químico responsable da cor castaña do material fecal humano e illouse orixinalmente das feces en 1932. A estercobilina (e o composto relacionado urobilina) poden utilizarse como marcadores para a identificación bioquímica dos niveis de contaminación fecal dos ríos.
Ictericia obstrutuva
Na ictericia obstrutiva, non chega ningunha bilirrubina ao intestino, o que significa que non pode haber formación de estercobilinóxeno. A falta de estercobilina e outros pigmentos biliares fai que as feces teñan cor de arxila clara.
Pigmento castaño dos cálculos biliares
Un estudo de nenos con colelitíase atopou que no pigmento castaño dos cálculos biliares había cantidades substanciais de estercobilina. Este estudo suxeriu que os cálculos biliares con pigmento castaño podían formarse espontaneamente en nenos que padecen infeccións bacterianas do tracto biliar.
Papel no tratamento de enfermidades
Un estudo de 1996 de McPhee et al. suxeriu que a estercobilina e outros pigmentos pirrólicos relacionados, como a urobilina, biliverdina, dimetil éster, e ácido xantobilirrúbico, teñen a potencialidade de funcionar como unha nova clase de inhibidores da protease do VIH-1 en concentradcións micromolares baixas. Estes pigmentos foron seleccionados por seren de forma similar á do exitoso inhibidor da protease de VIH-1 Merck L-700,417. Necesítanse máis investigacións para estudar a eficacia farmacolóxica destes pigmentos.
Álvaro del Portillo
Álvaro del Portillo Diez de Sollano, nado en Madrid o 11 de marzo de 1914 e finado en Roma o 23 de marzo de 1994, foi un bispo católico español, sucesor de san Xosemaría Escrivá á fronte do Opus Dei.
Vida
Álvaro del Portillo foi terceiro de oito irmáns, nunha familia profundamente cristiá. Ingresou no Opus Dei en 1935. Foi Doutor Enxeñeiro de Camiños e Doutor en Filosofía e en Dereito Canónico. Foi ordenado sacerdote o 25 de xuño de 1944. Formou parte do Consello Xeral do Opus Dei de 1940 a 1975; de 1940 a 1947 e de 1956 a 1975 foi secretario xeral.
No 1975 foi elixido para suceder a Xosemaría Escrivá. Ao ser erixido o Opus Dei como prelatura persoal, o Papa nomeouno prelado. En 1990 foi nomeado bispo titular de Vita por Xoán Paulo II, quen lle conferiu a ordenación episcopal o 6 de xaneiro de 1991. No 1985 fundou en Roma o Centro Académico Romano da Santa Cruz, xerme da Universidade Pontificia da Santa Cruz. En 1989 promoveu a constitución do Centro Académico Romano (CARF), para o apoio económico da formación do clero.
Durante os seus dezanove anos á fronte do Opus Dei, o labor da prelatura estendeuse a vinte novos países.
Fofe, Covelo
San Miguel de Fofe é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Covelo na comarca da Paradanta. Segundo o INE en 2010 tiña 51 habitantes (29 mulleres e 22 homes), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 55 habitantes.
Está atravesada polo río Tea, sobre o cal hai unha ponte medieval.
A Fraguiña, Mourentán, Arbo
A Fraguiña é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña catro habitantes (dous homes e dúas mulleres).
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1962
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1962 é o décimo terceiro campionato anual de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Con 9 Grandes Premios no calendario, deu comezo o 20 de maio, e finalizou o 29 de decembro.
Resumo do campionato
Os Ferrari foron eclipsados por completo en, en parte como resultado de problemas internos, en parte porque os equipos ingleses fixeran grandes progresos. BRM chegou ben con Graham Hill, gañando o campionato logo dunha longa batalla co revolucionario monocasco Lotus 25 conducido por Jim Clark. Dan Gurney deu a Porsche a súa única vitoria nun Gran Premio en Rouen, e Cooper gañou a súa última carreira ata. Lola fixo a primeira das súas incursións esporádicas nas carreiras de grandes premios, e Jack Brabham xurdiu como un construtor, ao anotar os seus primeiros puntos no seu propio automóbil. Stirling Moss, un dos grandes pilotos, estrelouse gravemente antes do comenzo do campionato e nunca volveu a correr nun gran premio. Ricardo Rodríguez converteuse no piloto máis novo en puntuar no campionato puntuación co seu cuarto posto en Bélxica (20 anos, 123 días), unha marca que se mantivo durante 38 anos ata que Jenson Button, de 20 anos, 67 días, o rompeu no Gran Premio do Brasil de 2000.
Resultados da tempada
Os puntos para o Campionato do Mundo de pilotos de 1962 foron adxudicados mediante 9-6-4-3-2-1 para os seis primeiros clasificados de cada carreira contabilizando os cinco mellores resultados de cada piloto.
Equipos e pilotos confirmados
miniatura|O británico [[Graham Hill (foto de 1963) gañou o seu primeiro Campionato de Pilotos, pilotando para BRM]] miniatura|Jim Clark (Lotus 25 Coventry Climax), disputando o [[Gran Premio de Alemaña de 1962, quedou segundo no campionato logo de retirarse cando era primeiro con posibilidades de gañar o campionato na última carreira da tempada]]miniatura|O Campión da tempada anterior [[Phil Hill quedou sexto no Campionato Mundial de 1962]]
O Plantío de Arriba, San Claudio, Ortigueira
O Plantío de Arriba é un lugar da parroquia de San Claudio no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1962
Equipos e pilotos confirmados
Os seguintes equipos e pilotos participaron no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1962:
Clasificación do Mundial de Construtores de 1962
Os puntos para a Copa Internacional de Construtores de F1 de 1962 outórganse sobre unha base 9-6-4-3-2-1 para os seis primeiros lugares de cada carreira, só o mellor coche de cada fabricante era elixible para gañar puntos e só os cinco mellores resultados podían contar por cada fabricante. miniatura|O defensor do título Phil Hill quedou sexto no campionato mundial de pilotos de 1962
Bande, Bande, Bande
É a capital do concello, ao que dá nome.
Brunei no Festival Televisivo da Canción da URA
A participación de Brunei no Festival Televisivo da Canción da URA comeza no Festival Televisivo da Canción da URA 2013, en Hanoi e rematou polo de agora no Festival Televisivo da Canción da URA 2014, en Macau. A participación do país foi organizada pola cadea nacional Radio Televisyen Brunei.
Guangxi
Guangxi (en chinés: 广西; pinyin: Guǎngxī) oficialmente Rexión Autónoma de Guangxi Zhuang (en 广西壮族自治区), é unha provincia do sur da China limitando con Vietnam (concretamente coa rexión vietnamita de Tonkín). En 1958, converteuse en rexión autónoma, un territorio con privilexios especiais creados especificamente para os habitantes da rexión, do pobo zhuang.
A súa situación, nas áreas montañosas do sur da China, constituíu o límite da cultura e da civilización chinesas ó longo da historia.
Club Athlétique Brive-Corrèze
O Club Athlétique Brive-Corrèze Limousin é un club francés de rugby fundado en 1904 na cidade de Brive-la-Gaillarde no departamento de Corrèze na rexión de Lemosín. As súas cores son o negro e a branco e xogan os seus partidos coma local no estadio Stade Amédée-Domenech, cunha capacidade para 15.000 espectadores.
Historia
O club foi fundado o 12 de outubro de 1912. Antes da segunda guerra mundial, o Brieve cambiou de rugby union a rugby league, mais volveu á rugby union despois da Guerra.
O Brive experimentou un rexurdimento a mediados dos '90, primeiro en 1996, cando chegaron novamente á final dende mediados dos '70 en París. Novamente perdeu, desta vez fronte ao Stade Toulousain por 20-13, no que foi a súa cuarta final perdida. Só outros dous clubs teñen máis finais perdidas que o Brieve, o ASM Clermont Auvergne con 9 e o Union Sportive Daquoise con 5. Ese mesmo ano gañaron o Challenge Yves du Manoir, derrotando ao Pau por 12-6.
Na tempada 1997, chegou ata a final da Heineken Cup na que se enfrontaron ao Leicester Tigers de Inglaterra no Cardiff Arms Park. O Brive finalmente gañou unha final, gañando aos Tigers 28-9. É polo tanto un dos dous únicos equipos campións da Copa de Europa que nunca gañaron a competición doméstica xunto a Northampton Saints.
O 22 de febreiro de 1997, o Brive, en calidade de campión europeo, enfrontouse aos Auckland Blues que gañara o Super 12, perdendo por 47-11.
En 1998, o Brive chegou novamente á final da Heineken Cup, desta vez fronte ao Bath, perdendo fronte no Parc Lescure de Bordeos por 19-18.
No 2000, o equipo descendeu á Rugby Pro D2, volvendo á máxima categoría en 2003, mais dende o ascenso unicamente se clasificou para os playoffs en 2004.
Na tempada 2011-12 perdeu a máxima categoría, descendendo ó Pro D2, a segunda división francesa.
Agroi, Mourentán, Arbo
Agroi é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Philipp Franz von Siebold
O barón Philipp Franz von Siebold, nado en Würzburg, Principado episcopal de Würzburg, Sacro Imperio Romano-Xermánico, o 17 de febreiro de 1796, e finado en Múnic, Reino de Baviera, o 18 de outubro de 1866, foi un nobre, médico e botánico bávaro.
Foi o primeiro europeo que ensinou medicina occidental no Xapón.
Adquiriu notoriedade polo seu estudo da flora e a fauna do arquipélago nipón, un biótopo único abundante en endemismos.
Era irmán (ou primo) do anatomista e zoólogo Carl Theodor Ernst von Siebold (1804-1885).
Primeiros anos
Nacido en Würzburg, Baviera, no seo duna familia de médicos e profesores de medicina, von Siebold estudou inicialmente medicina na Universidade de Würzburg, desde novembro de 1815.
Philipp von Siebold graduouse en medicina en 1820. Exerceu como médico durante un tempo en Heidingsfeld, pequena localidade ao sur de Würzburg, no Reino de Baviera.
Ao servizo dos Países Baixos
Invitado a pasar aos Países Baixos por un achegado á súa familia, entrou ao servizo sa Compañía Holandesa das Indias Orientais en 1822. Von Siebold solicitou un posto de médico militar, posto que lle permitiu viaxar ás colonias holandesas. Entrou no servizo militar holandés o 19 de xuño de 1822.
Foi asignado como médico na fragata Adriana para unha viaxe que, partindo de Rotterdam, debía de arribar a Batavia (actual Iacarta) nas Indias Orientais Neerlandesas (actualmente Indonesia). Durante a súa viaxe a Batavia na fragata Adriana practicou os seus coñecementos da lingua neerlandesa e, ademais, rapidamente aprendieu a lingua malaia. Durante a longa viaxe, von Siebold comezou a formar unha colección de fauna mariña. Chegou a Batavia o 18 de febreiro de 1823.
Como oficial médico que era, von Siebold foi asignado a unha unidade de artillaría. Porén, permaneceu unhas semanas na residencia do Gobernador Xeral para recuperarse dunha enfermidade.
Debido aos seus eruditos coñecementos, impresionou ao Gobernador Xeral Indias Orientais Neerlandesas, o barón Van der Capellen, e ao encargado do Xardín botánico de Buitenzorg, Caspar Georg Karl Reinwardt. Estes presentárono a Engelbert Kaempfer e Carl Peter Thunberg (autor da Flora Japonica), ambos os dous antigos médicos residentes en Dejima.
A Academia das Ciencias e as Artes de Batavia fíxoo un dos seus membros.
Chegada a Dejima: unha vocación oculta outra
miniatura|260px|[[Dejima (abaixo, no centro) e a baía de Nagasaki, contra 1820. Pódense ver dous barcos holandeses e numerosos xuncos chineses.]]
Von Siebold foi enviado o 28 de xuño de 1823 nunha expedición científica neerlandesa a Dejima, illa artificial preto de Nagasaki, á que chegou o 11 de agosto dese mesmo ano. Durante a súa accidentada viaxe zafouse por pouco de afogar a causa dun tifón no mar da China Oriental.
Siebold foi o novo residente médico e científicoe Dejima; debido a que soamente se permitía permanecer nesa illa a un pequemo número de cidadáns holandeses, os posto de científico e de médico debían ser ocupados por unha mesma persoa. Nese momento, Deshima non pertencía á Compañía Holandesa das Indias Orientais, pero estaba baixo a influencia do estado neerlandés por razóns políticas.
O seu encontro co Xapón marcou o seu destino e a súa vocación.
Actividade como médico e profesor de medicina
Científicos xaponeses convidaron a Von Siebold para que lles mostrase as marabillas da ciencia occidental, aprendendo pola contra dos xaponeses os seus costumes. Despois de sandar a un influente oficial local, von Siebold gañou a prerrogativa de poder abandonar o posto comercial e poder desprazarse fóra del (cousa que lle estaba prohibida aos holandeses, que non podían "pisar o sabrado chan nipón". Apoveitou a oportunidade que se lle daba para tratar aos seus pacientes xaponeses que se encontaban na grande área ao redor do posto. Siebold adquiriu moito crédito pola introdución da vacinación e da anatomía patolóxica por primeira vez no Xapón.
En 1824, Siebold comezou a traballar nunha escola de medicina de Nagasaki, a Narutaki-juku (Escola Narutaki), O doutor Von Siebold dirixiu a ensinanza da medicina, chamada Rangaku, a numerosos alumnos xaponeses, coa axuda de 50 intérpretes (designados polo shōgun). A Escola Narutaki converteuse no lugar de encontro duns 50 rangakusei (estudantes).
Choei Takano, Ishii Sōken, Oka Kenkai, Takenouchi Gendō, Totsuka Seikai foron os seus principais alumnos. Os xaponeses recoñeceron a von Siebold o mérito de ter sido o experto que transmitiu a Ciencia occidental ao Xapón. A lingua neerlandesa converteuse na lingua franca nestes contactos académicos durante unha xeración, até a restauración Meiji.
Os seus pacientes pagábanlle con toda clase de obxectos e artefactos que máis tarde poderían ter importancia. Estes obxectos de uso cotián, máis tarde serían a base dunha enorme colección etnográfica, a cal constaba de obxectos de uso diario no fogar, traballos en madeira, ferramentas e pezas artesanais utilizadas polas xentes do Xapón.
A política e o amor
miniatura|170px|Kusumoto Otaki.
Von Siebold foi encargado polo goberno holandés para que recollese todo tipo de informacións sobre o Xapón, pero non falaba nin lía a lingua xaponesa.
Porén, Siebold puido encontrar intérpretes e entusiastas colaboradores entre os seus rangakusei (alumnos), o que lle permite redactar en neerlandés memorias que cobren todos os aspectos da civilización xaponesa: flora, fauna, lingüística, historia e xeografía.
miniatura|esquerda|170px|[[Kusumoto Ine.]]
Os matrimonios mixtos entre xaponeses e occidentais estaban prohibidos, pero von Siebold coñeceu pronto a O'Taki San (楠本滝 Kusumoto Otaki), coa que viviu amancebado e quizais casou.
Os documentos de cortesá, permitíronlle a Kusumoto Otaki acceder a Dejima, enclave que estaba prohibido aos xaponeses, exceptuando ás cortesás.
En 1827 Kusomoto Otaki deu á luz unha filla, Kusumoto Ine, tamén coñecida como Oine.
Anos máis tarde Oine foi a primeira doutora en medicina occidental, e parteira (hebamme) do Xapón.
Por dicir mellor, foi a primeira muller xaponesa que recibiu un adestrenamento por un médico, e converteuse ela mesma nunha apreciada médica, chegando a ser médica da emperatriz, na Corte de Toquio en 1882. Morreu na Corte en 1903.
Von Siebold adoitaba chamar á súa esposa "Otaksa" (nome probabelmente derivado de O'Taki San), e nomeou unha especie do xénero Hydrangea na súa honra, Hydrangea otaksa Siebold & Zucc., hoxe clasificada como Hydrangea macrophylla (Thunb.) Ser., 1830.
Un dos seus cultivares, coñecido como "Otaksa", é unha das hortensias máis cultivadas en Galicia.
Actividade como naturalista
miniatura|250px|Siebold en Dejima coa súa amante xaponesa Kusumoto Otaki e a súa pequena filla Kusumoto Ine observando cun teresukoppu (telescopio) a entrada dun barco holandés na baía de Nagasaki. Cadro de Kawahara Keiga: Chegada dun barco holandés. miniatura|250px|Ilustración feita para Siebold por [[Kawahara Keiga do cangrexo Carcinoplax longimana.]] miniatura|250px|[[Dasyatis zugei por Kawahara.]]
Porén, o seu máximo interese estaba enfocado no estudo da fauna e a flora xaponesas. Recolectou tanto material como puido. Comezou a plantar un pequeno xardín botánico detrás da súa casa, (non había moito espazo na pequena illa). Von Siebold reuniu máis de 1 000 plantas nativas. Nunha casa de cristal especialmente construída (invernadoiro), cultivaba as plantas xaponesas para que puideran soportar posteriormente o clima holandés. Artistas locais xaponeses debuxaron imaxes destas plantas, creando ilustracións botánicas e imaxes da vida diaria do Xapón, que complementaban a súa colección etnográfica. Von Siebold contratou cazadores xaponeses para conseguir animais raros e recolectar espécimes. Moitos destes espécimes foron recolectados coa axuda de colaboradores xaponeses, como Ito Keiske (1803—1901), Mizutani Sugerok (1779—1833), Ohkochi Zonshin (1796—1882) e Katsuragawa Hoken (1797—1844), un médico do shōgun. Ademais, o asistente de von Siebold e o seu sucesor, Heinrich Bürger (1806-1858), demostrou ser un elemento indispensábel para o bo desenvolvemento do traballo de von Siebold no Xapón.
Von Siebold foi o primeiro introdutor en Europa de plantas de xardín que actualmente resultan moi familiares, como moitas do xénero Hosta, da familia das asparagáceas, e Hydrangea otaksa. Sen que o souberan os xaponeses, tamén sacou de contrabando fóra do país sementes xerminábeis da planta dol té, para o xardín botánico de Buitenzorg, en Batavia. Con este acto tan simple, comezou o cultivo do té na illa de Xava, daquela colonia holandesa. Até entón, o Xapón reservara estritamente o comercio de plantas de té. Cómpre salientar que, en 1833, Xava albergaba xa máis de medio millón de plantas de té.
Durante a súa permanencia en Dejima, von Siebold despachou tres navíos cun número descoñecido de espécimes de herbario a Leiden, Gante, Bruxelas e Antuerpen. Na carga mandada a Leiden ía o primeiro espécime da salamandra xigante de Japón, Andrias japonicus, (Temminck, 1836), que se enviou a Europa.
En 1825 a Compañía das Indias Orientais subministroulle a von Siebold dous asistentes: o farmacéutico e mineraloxista Heinrich Bürger (o seu último sucesor) e o pintor Carl Hubert de Villeneuve. Ambos os dous resultáronlle moi útiles nos seus esforzos investigadores, que abarcaban desde a etnografía e a botánica até á horticultura, no seu intento de documentar a súa exótica experiencia xaponesa.
Sábese que von Siebold non tiña un carácter doado de tratar, e continuamente entraba en conflito cos oficiais neerlandeses de rango superior, que censuraban a súa actitude de superioridade no trato. Este rosario de conflitos conduciu a que as autoridades reclamaran que volvera a Batavia en xullo de 1827. Pero o barco Cornelis Houtman, que foi enviado para conducilo de volta a Batavia, foi guindado por un tifón contra a costa da baía de Nagasaki. A tormenta danou gravemente Dejima e destruíu o xardín botánico de von Siebold. Refrotado e reparado o Cornelis Houtman, von Siebold enviou a Batavia 89 caixóns co que se puido salvar da súa colección botánica no naufraxio; porén, el permaneceu en Dejima.
O incidentre Siebold: expulsión do Xapón
En 1828 von Siebold fixo unha viaxe á Corte de Edo. Durante a longa viaxe foi recolectando numerosas plantas e animais. Pero tamén obtivo varios mapas do Xapón e de Corea, que lle subministrou o astrónomo da corte Takahashi (debuxados por Inō Tadataka), e que os consideraba convenientes para fixar por si mesmo a fronteira norte do Xapón. A posesión de mapas do Xapón esraba rigorosamente prohibida aos estranxeiros. Custoulle caro; como resultado do afundimento da nave que levaba unha das súas cargas, estes mapas foron recollidos polos rescatadores, xunto con outros 50 obxectos prohibidos. O goberno inmediatamente acusouno de alta traizón e de ser un espía a soldo do Imperio ruso. Algnúns dos seus alumnos foron encarcerados, e el quedou suxeito a arresto domiciliario, sendo finalmente expulsado do país o 22 de outubro de 1829.
Satisfecho de que os seus colaboradores xaponeses puideran continuar o seu traballo, von Siebold volveu á súa antiga reesidencia en Batavia na fragata Java, levando consigo a súa enorme colección de miles de animais e plantas, os seus libros e... os seus mapas. O Xardín botánico de Buitenzorg albeegaría pronto as plantas superviventes da súa casa de Dejima, unha colección de 2 000 plantas vivas. Volveu aos Países Baixos o 7 de xullo de 1830. A súa estancia no Xapón e en Batavia durara un período dens oito anos.
Establecemeno en Leiden
miniatura|250px|Retrato de von Siebold en 1875. miniatura|250px|Primeira páxina de Flora Japonica. Von Siebold chegou, pois, aos Países Baixos en 1830, xusto no momento en que os problemas políticos convulsionaban Bruxelas, e que conducirían á independencia de Bélxica. Por pouco perde as súas coleccións etnográficas en Antuerpen e os seus espécimes de herbario en Bruxelas. Desgrazadamente, deixou atrás as súas coleccións de plantas vivas, que foron enviadas á Universidade de Gante. A consecuente expansión da súa colección de plantas raras e exóticas acrecentou a fama de horticultura de Gante. Porén, a Universidad de Gante, en gratitude, en 1841, restituille espécimes de cada unha das plantas da colección orixinal.
A "colección von Siebold" abriu as súas portas ao público en 1831. Siebold tamén fundou un museo na súa casa en 1837. O seu sucesor no Xapón, o anteriormente mencionado Heinrich Bürger, enviolle tres cargamentos máis de espécimes.
Esta colección de flora foi a base das coleccións xaponesas do National Herbarium de Leiden e do Museum Naturalis desta cidade. Este museo remodelaríase máis tarde para formar o ben coñecido e respectado Museo Nacional de Etnoloxía de Leiden.
Durante a súa estancia en Leiden publicou, en 1832, Nippon, o primeiro volume dun traballo etnográfico e xeográfico sobre o Xapón profusamente ilustrado. Tamén contén o relato da súa viaxe á Corte do shōgun en Edo. A semellanza doutras publicacións de von Siebold, foi moio prolífico, e seis volumes máis apareceron até 1882.
Outros sobre a Bibliotheca Japonica apareceron entre 1833 e 1841. Este traballo fíxoo en colaboración con Joseph Hoffmann e Kuo Cheng-Chang, un xavanés de orixe chinesa que viaxou con von Siebold desde Batavia. Contén un traballo de investigación sobre literatura xaponesa e, ademais, un dicionario plurilingüe chinés, xaponés e coreano.
Os zoólogos Coenraad Temminck (1777-1858), Hermann Schlegel (1804-1884) e Wilhem de Haan (1801-1855) describiron e documentaron cientificamente as coleccións de animais xaponeses de von Siebold. O resultado conduciu a Fauna Japonica, unha serie de monografías publicadas entre 1833 e 1850, facendo da fauna xaponesa a mellor descrita de entre as faunas non europeas: unha fazaña memorábel de von Siebold.
Desde o Hortus Botanicus Leiden (o xardín botánico de Leiden) moitas das plantas de von Siebold comezaron a súa difusión por Europa e de aí a outros países aamericanos. Hosta e hortensia, Azalea, Petasites e Tussilago, ademais do alerce do Xapón (arix kaempferi), despois de conquistar os xardíns europeos, empezaron a conquistar os xardíns de todo o mundo.
Abreviatura
A abreviatura Siebold emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en botánica.
Javier Navarrete
Javier Navarrete, nado en Teruel en 1956, é un compositor de cine aragonés.
Traxectoria
Con 19 anos mudouse a Barcelona. Colaborou coas películas de terror de Guillermo del Toro relacionadas coa guerra civil, El espinazo del diablo e El laberinto del fauno. Con esta última foi nomeado aos Premios Goya e aos Oscar no 2006.
Ledoño, Ledoño, Culleredo
Ledoño é un lugar da parroquia de Ledoño no concello coruñés de Culleredo na comarca da Coruña. Segundo o INE en 2016 tiña 277 habitantes (146 homes e 131 mulleres).
Lluis Xabel Álvarez
Lluis Xabel Álvarez García, alcumado Texuca, nado en Sama (Langreu) en 1948, é un filósofo, escritor e profesor asturiano da Universidade de Oviedo.
Traxectoria
Cursou os seus estudos nas universidades de Valencia e Oviedo. Incorporouse ao Departamento de Filosofía en 1972, adicándose en especial a dar clases de Filosofía, Linguaxe, Estética e Filosofía da Arte. En 1977 colaborou na creación da Sociedade Asturiana de Filosofía e foi un dos fundadores do Conceyu Bable en 1974. Desde 2012 é catedrático de Estética e Filosofía do Arte.
Dentro da súa obra como escritor ten un libro de poemas en asturiano: Poemes y tornes (1990), ademais do ensaio Diálogu de Pumarín y otros trabayos de razón local (1999).
Serra de Alfàbia
250px|miniatura|A serra de Alfàbia dende [[Fornalutx.]] A serra de Alfàbia é unha serra da illa de Mallorca que forma parte da serra de Tramuntana. Recibe o seu nome da posesión de Alfàbia, no concello de Sóller.
Lluis Xabel Álvarez
Traxectoria
É membro da Academia da Lingua Asturiana dende a súa constitución en 1981.
Castiñeiro de Pumbariños
miniatura|dereita|Vista do Castiñeiro de Pumbariños no Souto de Rozavales. dereita|miniatura|Castiñeiro de Pumbariños.
O castiñeiro de Pumbariños é un castiñeiro senlleiro da especie Castanea sativa Mill. Forma parte do Souto de Rozavales. . No ano 2000 foi incluído no catálogo de árbores senlleiras. Está dentro da ruta turística ruta Ourense Oriental da Xunta de Galicia.
Colexio Compañía de María de Santiago de Compostela
A Compañía de María de Santiago de Compostela, tamén coñecido como a Ensinanza (debido á rúa onde se atopa, do mesmo nome) é un centro educativo concertado. Foi fundado no ano 1759 baixo a titularidade da Orde da Compañía de María. Hoxe en día impártese dende Infantil a Bacharelato e, malia que comezou sendo un centro educativo só para mulleres, actualmente xa se integraron os alumnos de xénero masculino.
Historia e características
A súa orixe está na vontade testamentaria de Mateo Vázquez, natural de San Pedro de Présaras, residente e morto no Perú en 1744. Nun testamento deixou 100.000 pesos destinados a unha fundación en Santiago de Compostela, de Carmelitas ou Capuchinas. Valentín Sánchez Boado, o seu curmán e testamenteiro trouxo a Santiago os 100.000 pesos pero atopouse con que xa estaba en marcha a fundación dun mosteiro de Carmelitas e que existía outro de Capuchinas. En vista disto decidiu fundar un Convento de Ensinanza. As monxas fundadoras do centro chegaron a Santiago dende Tudela en novembro de 1759. Púxose a primeira pedra o 10 de maio de 1760. Bendiciuse a capela provisional o 26 de outubro de 1765. O 24 de marzo de 1770 ten lugar a bendición da igrexa actual.
Godóns, Covelo
Santa María de Godóns é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Covelo na comarca da Paradanta. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 252 habitantes (146 mulleres e 106 homes), distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 295 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 148 habitantes, sendo 71 homes e 77 mulleres.
Información
Esta parroquia atópase a 10 quilómetros da capital do concello. A gandaría unida á agricultura minifundista en desaparición considérase a súa principal actividade, mais agora a concentración parcelaria que posúe a zona aumentou as superficies cultivábeis. Dende os seus cumios, sobre todo o monte Collado, pódese observar unha paisaxe da parroquia.
Godóns posúe, amais, unhas antigas vías empedradas e unha ponte medieval que atravesa o río Tea.
Ignacio Irusquieta
Ignacio Irusquieta García, nado o 17 de outubro de 1933 en Iturrigorri (Biscaia), é un exfutbolista español. Xogaba de defensa.
Pito de Pikasso
[[Correlingua na Estrada, 2016|thumb]]
Inicios
O grupo nace durante o 2004 en Santiago de Compostela, cun obxectivo claro, facer punk-rock con letras surrealistas mesturadas con moi pouca vergoña, sen máis intención que o rock como forma de diversión propio e alleo.
A formación inicial foi: Guille (collón esquerdo/baixo), na batería (tronco): Milo, Miki Aceite Johnson (collón dereito/guitarra pajillera) e Luko (capullo/guitarra e voz)
Recoñecemento e renovación da formación
No 2008 seguen dando concertos, no que comparten cartel con bandas coma Ruxe-Ruxe, The Homens, Cornelius ou Siniestro Total, tocando en diversos festivais da zona compostelá. No mes de setembro de 2008, entra Marek ao baixo, en substitución de Luigi, que entrara coma baixista tamén, no 2008. A formación final queda así: Milo (á batería/tronco):, Miki Spinelli (collón dereito/guitarra pajillera), Luko (capullo/guitarra e voz) e Marek (collón esquerdo/baixo).
En 2009 publican o seu primeiro traballo de larga duración "KRAKSH!¡!" que segue a liña marcada polas anteriores maquetas. Este disco marcaría un antes e despois no grupo, xa que é o que lle dará un certo recoñecemento a nivel galego, realizando unha xira no 2009 para presentalo, no que darían 35 concertos, e no 2010 seguirían coa presentación alcanzando outros 20 concertos por toda a xeografía do país. Este primeiro disco foi gravado por Iago Pico en Pousada Son (Ames).
Na primavera de 2011 sae o segundo LP "De Perrecho a Capitan", que conta con 12 temas de Punk-rock surrealista. Foi gravado e mesturado por Hevi “Na de Alfredo” e masterizado por Dan Millice en Masterdisk (Nova York, EUA).
Despois do verán de 2011, Marek, deixa o grupo por cambios de destino laboral e entra Carlos, que compartiría o posto de baixista entre Pito de Pikasso e Ruxe-Ruxe até comezos de 2014, no que decide abandonar Pito de Pikasso e centrarse en Ruxe-Ruxe. No seu lugar, volve ao posto de baixista o Guille, antigo membro e co-fundador (xunto con Milo e Luko).
No verán de 2012 entra Kike como guitarra en substitución de "Aceite Johnson" Spinelli.
3º disco e xira
En 2013, Pito de Pikasso saca o seu 3º disco, "Arrock con Chícharos". A xira de presentación faría que compartan cartel de grupos coma Heredeiros da Crus ou os xa veteranos Zenzar.
Recompilatorios
Pito de Pikasso tamén colaborou en discos recompilatorios coma o "Zona Norte", recompilatorio reivindicativo, contra a falta de oportunidades que existen na zona de Ferrolterra e A Mariña Occidental. Tamén contra a falta de locais de ensaio e infraestruturas adecuadas, a falta de salas de concertos, e a falta de apoio institucional aos grupos locais, e co fin de estimular a creación de novas bandas emerxentes na zona.
Tamén formaron parte do disco-homenaxe que realizaron diferentes bandas galegas (entre elas: Ruxe-Ruxe, Machina, Dios Ke Te Crew,....) aos 25 anos da existencia dos "Padriños" do Rock Galego, Zenzar.
Elisenda Alamany
Elisenda Alamany Gutiérrez, nada en Sabadell en 1983, é unha profesora e política catalá. É deputada no Parlamento de Cataluña na XII lexislatura, inicialmente pola coalición Catalunya en Comú-Podem. Asumiu a portavocía do grupo parlamentario do 18 de xaneiro de 2018 ao 29 de outubro de 2018. En outubro de 2018 impulsou a plataforma "Sobiranistes" como corrente crítica da dirección de En Comú Podem. En febreiro de 2019 abandonou o grupo parlamentario pero mantivo o seu escano. O 24 de febreiro de 2019 anunciou a creación do novo partido "Nova".
CosmoCaixa Barcelona
CosmoCaixa Barcelona é un museo de ciencias pertencente á Obra Social de "la Caixa" que se atopa en Barcelona. Foi inaugurado no ano 2004 trala expansión do seu predecesor, o Museo de Ciencias de Barcelona, inaugurado en 1981.
Prosper Mérimée
Prosper Mérimée, nado en París o 28 de setembro de 1803 e finado en Cannes o 23 de setembro de 1870, foi un dramaturgo, escritor de relatos, arqueólogo e historiador francés. A súa obra máis coñecida é a novela curta Carmen, que foi a base para a ópera do mesmo título de Bizet.
CosmoCaixa Barcelona
La Caixa era propietaria doutro museo homólogo en Alcobendas (Madrid), chamado CosmoCaixa Madrid. Este museo pechou as súas portas o 31 de decembro de 2013.
En 2006, o Foro Europeo de Museos outorgoulle o Premio do museo europeo do ano, galardón que recoñece cada ano ós novos museos que realizaron achegas e innovacións no eido museístico. O museo galardoado é sede durante un ano da estatua de Henry Moore The Egg, que simboliza o premio. Xunto co Museo Guggenheim de Bilbao (2000), o Museo Arqueolóxico Provincial de Alacant (2004) e o Museo de Medina Azahara (2012), son os catro únicos museos de España que recibiron o premio.