cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Emblema do Iemen
Iemen do Norte
Dende 1945 a 1990, Iemen estaba dividido en Norte e Sur. O Norte tiña un emblema máis semellante ó actual, e lembraba ó Reino do Iemen.
Iemen do Sur
O Sur tiña un emblema coa "Aguia de Saladino".
Gran Premio do Canadá de 1996
O Gran Premio do Canadá de 1996 (oficialmente o 1996 Formula 1 Grand Prix du Canada) foi unha carreira de motor de Fórmula Un celebrada o 16 de xuño de 1996 no Circuíto Gilles Villeneuve, Montreal. Foi a oitava carreira da tempada de Fórmula Un de. A carreira gañouna Damon Hill por diante do heroe local Jacques Villeneuve, fillo de Gilles.
Michael Schumacher comezou desde a parte traseira da grella, xa que o seu equipo aínda estaba traballando no seu coche cando o resto partiu na volta de quecemento. Isto foi o comenzo dunha serie de problemas mecánicos para o dobre campión do mundo.
Por segunda carreira sucesiva, Gerhard Berger trompeou cando intentaba pasar ao seu compañeiro de equipo Jean Alesi na volta 43. Alesi continuou no terceiro lugar, mentres que detrás Martin Brundle, quedou cuarto despois da saída de Berger, tivo que entrar a cambiar o morro tras unha colisión co Minardi de Pedro Lamy cando Lamy inadvertidamente golpeou a á dianteira de Brundle mentres intentaba volver a formar parte da carreira despois dun trompo na volta 45, deixando a Brundle no sétimo posto e entregando cuarto lugar para o McLaren de David Coulthard. Brundle finalmente recuperou o sexto lugar detrás de Mika Häkkinen no outro McLaren logo de pasar a Johnny Herbert cortesía dunha parada máis rápida en boxes.
Karlstad
Karlstad é a cidade máis grande e capital do condado sueco de Värmland e atópase situada no municipio do mesmo nome. A cidade ten 87.000 habitantes e ten unha universidade e unha catedral.
Karlstad está localizada no delta do río máis grande de Suecia, o Klarälven, que desemboca no lago máis grande do país, o Vänern. A cidade ten o segundo porto nun lago máis grande de Suecia tras Västerås.
Karlstad adoita a asociarse co sol e o seu símbolo é un sol sorrinte. Karlstad ten a fama de ser unha das cidades máis soleadas de Suecia e unha camareira local, coñecida como "Sola i Karlstad" (o Sol en Karlstad) pola súa amabilidade, tamén é un os símbolos da cidade e ten unha estatua no centro.
Historia
Na illa máis grande de Karlstad tiña lugar un consello chamado Tingvalla na Idade Media, que tiña as súas raíces na era viquinga antes do ano 1.000. O lugar tamén adoitaba usarse como mercado.
A Karlstad concedeulle o título de cidade o duque Carlos o 5 de marzo de 1584, o cal posteriormente sería coroado como o rei Carlos IX de Suecia. O nome da cidade deriva do rei (Karlstad significa literalmente "cidade de Carlos"). O duque tamén lle garantiu a Karlstad o dereito a ter a sede do goberno da rexión, e concedeulle unha considerable cantidade de terra. miniatura|left|200px|Sola i Karlstad O duque construíu a súa propia casa na cidade, coñecida como Kungsgården (a leira do rei). A catedral de Karlstad construiríase no lugar da Kungsgården entre 1724 e 1730.
O golpe de estado máis significativo na historia moderna de Suecia tivo a súa orixe en Karlstad. Durante a noite do 7 de marzo de 1809, o tenente coronel Georg Adlersparre usou parte do exército occidental que estaba en Värmland para ocupar Karlstad. Dende alí proclamou oficialmente unha revolución, e durante o 9 de marzo el e os seus soldados comezaron a súa exitosa marcha cara a capital para rematar co reinado do rei Gustavo IV Adolfo de Suecia.
En 1905 o acordo para disolver a unión entre Noruega e Suecia negociouse e asinouse en Karlstad.
Valeriana
Valeriana é un xénero de plantas da familia Valerianaceae. Inclúe un número de 200 especies, das cales a máis coñecida é Valeriana officinalis, chamada comunmente herba benta ou valeriana menor ou herba dos gatos. Algunha especies son nativas de Europa e outras de América do Norte. Adóitanse usar coma somnífero.
Descrición
Son herbas perennes, rizomatosas. Flores hermafroditas, en inflorescencias cimosas simples ou escasamente ramificadas. Cáliz con dentes lineares enrolados durante a antese, acrescente, plumoso e persistente na frutificación en forma de papo. Corola con tubo infundibuliforme, con 5 lóbulos desguais. Androceo con 3 estames. Estigma trífido. Froitos coas dúas cavidades estériles moi pouco desenvolvidas.
A herba benta emprégase en Galiza dende a antigüidade.
A planta chamada valeriana vermella, valeriana roxa ou alfinetes (Centranthus ruber), non pertence a este xénero.
Taxonomía
O xénero foi descrito por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 31–34. 1753. Valeriana: nome xenérico derivado do latín medieval xa sexa en referencia aos nomes de Valerio (que era un nome bastante común en Roma, Publio Valerio Publícola é o nome dun cónsul nos primeiros anos da República), ou ao provincia de Valeria, unha provincia do imperio romano, ou coa verba valere, "para estar san e forte" do seu uso coma menciña popular para o tratamento do nerviosismo e a histeria.
Edmonton Oilers
Dende a súa fundación, os Oilers xogaron sete veces as finais da Stanley Cup (1983, 1984, 1985, 1987, 1988, 1990 e 2006), gañando o título en 1984, 1985, 1987, 1988 e 1990. Manteñen unha forte rivalidade cos seus veciños de Alberta, os Calgary Flames, coñecida como the Battle of Alberta (en galego a batalla de Alberta). A franquía de Edmonton conseguiu o Presidents' Trophy en dúas ocasións consecutivas, sendo o primeiro equipo en conseguir este galardón.
De entre todos os xogadores que vestiron a camisola dos Oilers compre destacar a Wayne Gretzky, coñecido como The Great One, considerado por moitos o mellor xogador da historia do hóckey sobre xeo. Nove xogadores do equipo forman parte do Hockey Hall of Fame. O equipo actual está adestrado por Todd McLellan e está liderado polo capitán Andrew Ference.
Rivalidades
Os Edmonton Oilers son un dos dous equipos que representan á provincia de Alberta na NHL. O equipo mantén unha forte rivalidade cos seus veciños, os Calgary Flames. Esta rivalidade foi especialmente tensa na segunda metade da década de 1980, cando os dous equipos eran os dous mellores equipos da Campbell Conference e mesmo algúns anos, de toda a liga.
Os Oilers derrotaron aos Flames nos play-offs en 1983, 1984, 1988, e 1991, no seu camiño cara as súas cinco Stanley Cups. Con todo, os Flames vingáronse e eliminaron os seus veciños cun gol decisivo autogol do defensa dos Oilers Steve Smith, que elevou a rivalidade a un novo nivel. Os flames tiñan unha posición privilexiada nos play-offs de 1988 logo de ter gañado o Presidents' Trophy, mais os Oilers os barreron nas series (4-0) para acabar gañando a Stanley Cup.
En toda a historia ambos equipos se enfrontaron nos play-offs en cinco ocasión, nas que os Flames tan só foron capaces de eliminar os Oilers nunha ocasión na tempada 1985-86. Na liga regular, os Flames dominan cun resultado de 120 vitorias, por 110 vitorias dos Oilers e 19 empates.
A continuación móstranse os resultados entre os enfrontamentos nos play-offs dos Oilers e os Flames, en letra grosa os partidos gañados polos Oilers:
Mascota
Os Oilers non posúen mascota, sendo un dos únicos tres equipos da NHL que non contan cunha, os outros dous son os New York Rangers e os Philadelphia Flyers, xa que os Dallas Stars contan dende setembro de 2014 con Victor E. Green.
Oilers Octane
Na tempada 2010–11, os Oilers introduciron ás Oilers Octane, o primeiro grupo de cheerleading dun equipo canadense da NHL. As Oilers Octane están formadas por 19 mulleres entre os 18 e os 29 anos, a maioría delas procedentes da área metropolitana de Edmonton ou a provincia de Alberta.
O grupo de animación ao principio non foi recibido con entusiasmo polos seareiros. Máis de 1.500 persoas asinaron unha petición online en contra, suxerindo que as mulleres non melloraban a experiencia do partido e podían mesmo obstaculizalo. Moitos consideraron que o grupo era un truco barato de relacións públicas e o consideraron irrespectuoso coas mulleres e nada relacionado co hóckey.
Amais de actuar nos partidos como local dos Oilers, axudan coas promocións e a interección cos seareiros, as integrantes de Octane participan na recadación de fondo para caridade e eventos especiais.
Pavillóns
Dende 1974, os Edmonton Oilers xogan os seus partidos como local no Rexall Place, se ben as súas dúas primeiras tempadas empregou os Edmonton Gardens. Dende 2016 o equipo xogará os seus partidos como local no Rogers Place, que terá capacidade para 18.641 espectadores. Ao longo da súa historia os Oilers xogaron nos seguintes pavillóns:
Castro de Castromao, Ponteareas
O Castro de Castromao é un poboado castrexo situado no concello de Ponteareas na parroquia de Guillade.
Edmonton Oilers
Edmonton Gardens
O primeiro pavillón empregado polos Edmonton Oilers para os seus partidos como local foi o Edmonton Gardens, onde xogou dende a súa creación ata 1974, cando se trasladou ao Northlands Coliseum, que se inaugurou en novembro dese mesmo ano. Este, inaugurado en decembro de 1913, foi o primeiro pavillón que acolleu partidos de hóckey sobre xeo na cidade e tiña capacidade para 5.200 espectadores. Finalmente, o edificio foi demolido en 1982.
Castro de Castromao, Ponteareas
Descrición
Atópase na parte alta do monte Castromao, a unha altura duns 305 m de alitude. Este castro foi afectado por diferentes repoboacións forestais que danaron as súas estruturas. Nel atópanse restos dalgunhas vivendas e parte dunha muralla.
Cólquida
miniatura|300px A Cólquida foi o reino xurdido da confederación dos Kholka sobre o século IX a.C.. Os kholka e o seu reino de Cólquida destruíron a confederación de Diaochi (século -VIII), pero iso os puxo en contacto directo con Urartu. Nas fontes de Urartu menciónanse numerosas cidades reais da Cólquida e parece, logo, que xa no século -VIII tiña un bo grao de civilización. Un só rei gobernaba a Cólquida, e en cada provincia había un gobernador. Este reino de Cólquida aparece no mito dos Argonautas, que foron á Cólquida na procura do vélaro de ouro. Esquilo e Píndaro serían os primeiros en mencionar a Cólquida, que anteriormente era chamada Aea, porque foi a suposta residencia do rei Eetes, quen, segundo os gregos, gobernaba a Cólquida.
Edmonton Oilers
Rexall Place
Datos de asistencia no Rexall Place dende a chegada dos Oilers á NHL:
{|
Cólquida
Sobre o -750/-748 o rei Sardur II de Urartu invadiu o país e devastouno na parte sur. Sobre o -747/-741 volveu e conquistou a residencia real de Ildamuche, que era a sede dun goberno provincial. Pouco despois comezaron as arremetidas dos cimerios, que os xeorxianos chamaron Ghmir e que provocaron moitos danos e mortos. Atrás súa viñeron os escitas, e o país quedou asolado. Os xeorxianos da montaña baixaron á chaira ,e iso desorganizou a economía. Pero a autoridade do rei mantívose. Os gobernadores (chamados Sceptuchs) rexían as provincias. Os escitas e os medos destruíron Urartu o -590, e o lugar de Urartu foi ocupado polas tribos armenias. Así, a Cólquida e Armenia convertéronse en veciñas. O rei da Cólquida aínda consta como un dos que, o século -V, enviaba imposto ao rei dos aqueménidas de Persia (que o -521 derrubaran aos medos). O imposto, que se enviaba cada cinco anos, eran cen mozas e cen rapaces mozos escravos.
A partir xa do século -VI, os gregos comezaron a colonizaren a costa da Cólquida. Así, Phasis (Poti), Guienos (Otxamtxira), Dioskuria ou Dioscuria (Sujumi) e unha de nome descoñecido na Adjaria. As fontes gregas fan mención da cidade de Kutaia (hoxe Kutaisi), importante centro do reino e o lugar tradicional de nacemento de Medea, e tamén se atoparon os restos arqueolóxicos dalgunhas outras cidades, a principal das cales é Vani. No século -V aparece a economía monetaria na Cólquida. Sobre o século -IV a parte oriental cae baixo dominación do reino de Iberia e o reino pasa a ser chamado Egrissi nas fontes xeorxianas. Este reino, non sempre foi gobernado por un rei único.
Edmonton Oilers
Rogers Place
miniatura|250px|Interior do Rogers Place.
Afiliacións na NHL
As franquías da NHL teñen un equipo limitado por convenio, polo que contan cun ou máis equipos «afiliados» que cada ano compiten en ligas menos importantes. Isto permítelles recrutar xogadores xoves na repesca anual, permitíndolles continuar o seu desenvolvemento sen comezar demasiado cedo. Ademais, estes equipos afiliados (tamén chamados clubs escola ou farm teams en inglés) constitúen unha reserva de talentos para as franquías da NHL, que os atraen a merced das lesións e/ou a pobre formación do equipo. A excepción dos equipos propietarios do seu propio club escola, as afiliacións finalizan cun acordo contractual e non se conxean no tempo. Dende os seus inicios, os Oilers tiveron as seguintes afiliacións secundarias:
Cólquida
Mitrídates VI Eupátor do Ponto (-111 - -63) incorporou o país e fixo gobernador de Cólquida ao seu fillo Makhare (Macares), pero este quixo facerse independente e o seu pai fíxoo matar. Aristócratas amigos do rei do Ponto gobernaron o país. O -66 os romanos van expulsar a Mitrídates, que fuxiu a Cólquida e despois ao Bósforo Cimerio. Sobre o -65 un gobernador local de Cólquida chamado Oltaco, que se resistía aos romanos, foi expulsado por estes, pero outros gobernadores locais axudaron a Roma. Pompeio fixo gobernador do distrito a un aristócrata local de nome Aristarco (dominador de Cólquida segundo as moedas). A Cólquida agora só estaba formado pola parte central, e a capital era Phasis (Poti). Caído Pompeio, Farnaces do Bósforo, fillo de Mitrídates, aproveitando que César estaba ocupado en Exipto, apoderouse de Cólquida, Armenia e parte de Capadocia (-49) derrotando a Gneo Domicio Calvino, pero o seu éxito foi de curta duración. Este mesmo personaxe foi enviado por César contra Farnaces e derrotouno o -47. Polemón, sucesor de Farnaces, foi rei do Ponto e o Bósforo, incluíndo Cólquida. Cando o reino do Ponto foi abolido, incorporouse a Roma como parte da provincia de Galacia. Gornicións romanas establecéronse nas vilas costeiras.
Edmonton Oilers
Afiliacións secundarias
Ademais destes equipos, as franquías da NHL posúen unha ou dúas afiliacións denominadas «secundarias» con equipos que compiten en ligas menores. Estes equipos son empregados xeralmente como depósito de xogadores para os equipos anteriores en caso de ausencias por lesión de xogadores ou partidos cun equipo da NHL. Ao longo da súa historia, os Oilers tiveron as seguintes afiliacións secundarias:
Equipo actual
Esta sección presenta o equipo de xogadores dos Edmonton Oilers. Este efectivo pode variar ao longo da tempada en función das lesións e os reforzos procedentes dos equipos afiliados a Edmonton: os Bakersfield Condors da American Hockey League e os Norfolk Admirals da ECHL.
Capitáns
Dende a súa primeira tempada na NHL, o equipo dos Oilers tivo dezaxete capitáns. O primeiro capitán da historia da franquía foi nomeado na tempada 1972-73, cando o equipo comezou a competir na WHA, e foi Al Hamilton, que ocupou o posto durante catro tempadas. O actual capitán do equipo é o defensa de Edmonton Andrew Ference, que foi nomeado o 29 de setembro de 2013 tras chegar ao equipo procedente dos Boston Bruins. Agás os estadounidenses Lee Fogolin e Doug Weight, todos os capitáns da historia dos Oilers naceron no Canadá. Os diferentes xogadores que teñen sido capitáns do equipo ao longo da súa historia foron:
Estatero
miniatura|Estatero [[Época arcaica|arcaico de prata de Corinto, con Pegaso no anverso. Ca. 555-515 a. de C.]] O estatero (do grego: στατήρ, "peso") ou a estatera (a través do lat: statēra) foi unha moeda da Antiga Grecia cuñada en prata, electro e ouro en diversas rexións e épocas, que se basea nunha anterior unidade de peso. O termo utilízase tamén para designar outras moedas similares, a imitación dos estateros gregos, emitidas noutros lugares da Europa Antiga e do Oriente Medio.
En función das súas autoridades emisoras e da súa tipoloxía, os estateros poden recibir denominacións máis específicas, como "dárico", "filipo" ou "creseida".
Unidade de peso
Segundo o historiador inglés Robin Lane Fox, o estatero como unidade de peso ten a súa orixe na illa de Eubea, cun peso duns 16,8 gramos ou 0,59 onzas, tomando como base o siclo fenicio, cun peso semellante, e que tamén se correspondía coa quincuaxésima parte dunha mina.
Moeda de prata
miniatura|Estatero de [[prata de Delfos. Ca. 338-334 a. de C.]] O estatero como moeda de prata da Antiga Grecia, primeiro en forma de lingote e máis tarde xa como moeda cuñada, apareceu no século VIII a. de C. e mantívose en circulación ata o século I da nosa era. O primeiro estatero cuñado que se coñece, xa coa marca da autoridade emisora saíu dos obradoiros monetarios de Exina arredor do ano 700 a. de C. e amosa o tradicional sapoconcho das moedas desta procedencia. Un destes exemplares consérvase no Gabinete de Medallas da Biblioteca Nacional de Francia, en París.
O estatero de prata emitido en Corinto, de 8,6 gramos de peso, dividiuse en tres dracmas de prata de 2,9 gramos, aínda que a súa vinculación co didracma (dous dracmas) ateniense de prata era evidente, xa que compartían o mesmo peso de 8,6 gramos (0,30 oz). Consecuentemente, o tetradracma (catro dracmas) ateniense pesaba 17,2 gramos (0,61 oz). A cuñaxe de estateros tamén se produciu en diversas cidades-Estado gregas, como é o caso da xa citada Aegina, Aspendos, Delfos, Knossos ou Cidonia, moitas outras de Xonia, Lampsaco, Metaponto, Olimpia, Paestum, Siracusa, Thasos ou Tebas, entre outras.
Moeda de ouro
miniatura|380px|[[Moeda de ouro de 20 estateros do rei grecobactriano Eucratides I, a maior moeda áurea da Antigüidade. Peso: 169,2 g. Diámetro: 58 mm. Gabinete de Medallas, París.   ]]Tamén existiu o estatero de ouro, aínda que a súa cuñaxe foi máis esporádica e só nalgúns lugares, xa que se trataba máis comunmente dunha unidade de conta equivalente, segundo a época e o lugar, a 20 ou a 28 dracmas dependendo en sitio e tempo (o de Atenas, por exemplo, era de 20 dracmas). O motivo destas variacións é que o estatero de ouro pesaba xeralmente 8,5 gramos, o dobre ca un dracma, mentres que a pariedade entre o ouro e a prata tiña flutuacións, ata que se estableceu en 1:10. O uso do ouro na cuñaxe de estateros parece maioritariamente de orixe macedonia. Os tipos máis coñecidos de estateros de ouro gregos correspóndense cos de 28 dracmas de Cízico.
Equivalencias
As equivalencias do estatero coas outras moedas daquela época é a seguinte:
Divisores
O estatero tiña moi numerosas fraccións, das que as máis utilizadas eran as seguintes:
Estateros non gregos
miniatura|Estatero [[celta de billón achado en Armórica]]Os guerreiros das tribos celtas trouxeron este valor á Europa Central e Occidental logo de tomaren contacto con el mentres servían como mercenarios no norte de Grecia.
Edmonton Oilers
Eleccións na primeira rolda do draft
Cada ano dende 1963, os xogadores das ligas menores teñen a posibilidade de asinar contratos coas franquías da NHL. Esta sección presenta os xogadores que foron elixidos polos Oilers na primeira rolda do draft. Estas eleccións poden ser intercambiadas, polo que un ano, os Oilers ben poden non ter escollido na primeira rolda ou, pola contra, poden ter escollido a máis dun xogador. Os Oilers escolleron en primeira posición en catro ocasións (2010, 2011, 2012 e 2015). A continuación móstranse as eleccións na primeira rolda do draft da NHL dos Edmonton Oilers:
Estatero
Estateros non gregos
Na Galia, ao regresaren á súa terra os xefes galos que serviron nos exércitos de Filipo II de Macedonia ou nos de Alexandre e os seus sucesores, tamén emitiron estateros de ouro (coñecidos como "filipos"), tomando como modelo os emitidos por Filipo II. Algúns destes estateros galos foron, pola súa vez, importados polos británicos en grandes cantidades, quen, por imitación, chegaron tamén a producilos nas illas. Estes estateros británicos adoitan pesar entre 4,5 e 6,5 gramos (0,16 a 0,23 oz ).
Cólquida
Dioscuria, a capital, chamouse Sebastópolis baixo dominio romano, e estaba na costa do Euxino. Outras cidades serían Sarapana (hoxe Scharapani), Surium, Arqueópolis, Macheiresis, e Cyta ou Cutatisium (hoxe Kutaisi).
O ano 69 as locais vanse rebelar baixo a dirección de Anikete (Anicetes), e os rebeldes chegaron ata Trebisonda, onde derrotou aos romanos e queimou as súas naves. O emperador enviou a Virdio Xeminio cun exército que derrotou a Anikete. Este refuxiouse co príncipe local de Sedokhez, que o entregou ao romanos. Desde entón a presenza romana reforzouse e o país estivo suxeito ata o século II, cando os príncipes locais dos Lazes, Apxiles ou Apsides, Abasgues ou Abascis, Samiges e outros menores fixéronse practicamente independentes. O principado dos Lazes conquistará os outros principados entre o século III e o IV, dando orixe ao reino de Lazika, desaparecendo no mesmo século a presenza de gornicións romanas que existiron ata pasado o ano 300.
Estatero
Estateros non gregos
Ademais de nas Illas Británicas, os estateros celtas e as súas imitacións chegaron tamén a emitirse nas actuais Polonia e República Checa. E seguindo a extensión da cultura grega cara ao leste da man de Alexandre, os estateros chegaron mesmo a territorios asiáticos nos actuais Afganistán e Paquistán, no tempo do emperador Kanishka (século II d. de C.).
Edmonton Oilers
Líderes históricos
A seguinte táboa mostra os dez xogadores que máis puntos, goles e asistencias conseguiron cos Edmonton Oilers. Wayne Gretzky lidera os tres apartados logo de xogar 10 tempadas no equipo. A táboa inclúe os rexistros na liga regular tanto na NHL como na WHA:
''Nota: Pos = Posición; PX = Partidos xogados; G = Goles; A = Asistencias; Pts = Puntos; PPP = Puntos por partido; GPP = Goles por partido; APP = Asistencias por partido
Números retirados
miniatura|250px|O número 99 de [[Wayne Gretzky foi retirado de toda a liga. Na imaxe sección adicada a Gretzky no Hockey Hall of Fame.]] Os Edmonton Oilers teñen retirado sete dorsais. Un destes números, o 99 de Wayne Gretzky, foi retirado de todos os equipos da liga. O número 3 de Al Hamilton foi o primeiro en ser retirado. Coa excepción do dorsal de Hamilton, todos os números retirados pertenceron a xogadores da época dourada dos Oilers, que entre 1984 e 1990 gañaron cinco Stanley Cups. Os números retirados pola franquía de Edmonton son os seguintes:
Adestradores
miniatura|250px|[[Glen Sather dirixiu aos Oilers en tres períodos un total de 842 partidos, gañando catro das cinco Stanley Cups do equipo.]] Ao longo da historia dos Oilers, vinte adestradores distintos dirixiron ao equipo. Algúns como Bill Hunter e Glen Sather dirixiron ao equipo en diferentes períodos. O seu primeiro adestrador dos daquela chamados Alberta Oilers foi Ray Kinasewich, que dirixiu o equipo na súa primeira tempada na World Hockey Association (WHA). Posteriormente, xa na NHL, o primeiro adestrador do equipo foi Glen Sather, quen dirixiría ao equipo en tres períodos distintos cun total de 842 partidos adestrados coa franquía de Edmonton. Foi precisamente baixo a dirección de Sather con quen o equipo conseguiu os seus maiores logros, conseguindo gañar catro das cinco Stanley Cups que posúen. O outro adestrador co que os Oilers conseguiron gañar a liga foi John Muckler, na súa primeira tempada no banco.
Directores xerais
miniatura|250px|[[Peter Chiarelli (hóckey sobre xeo)|Peter Chiarelli é general manager dos Oilers dende abril de 2015.]] Dende a creación da franquía en 1971, os Edmonton Oilers tiveron nove general managers. O primeiro en ocupar o posto foi Bill Hunter, coa franquía aínda na World Hockey Association (WHA), ocupando o posto durante cinco anos, mentres que Larry Gordon foi o primeiro general manager da franquía na National Hockey League (NHL). De todos os general managers da franquía, Glen Sather foi o único introducido no Hóckey Hall of Fame na categoría de "Construtores", e co que a franquía conseguiu os seus maiores logros. Dende abril de 2015 Peter Chiarelli ocupa o cargo logo de suceder a Craig MacTavish, quen estivera á fronte da franquía os dous anos anteriores.
Membros do Hall of Fame
Dende 1945, o Hockey Hall of Fame recoñece ás personalidades do hóchey sobre xeo que marcaron este deporte.
Xogadores
9 xogadores dos Oilers forman parte do Hall of Fame:
Trofeos colectivos
miniatura|250px|Os Edmonton Oilers gañaron cinco [[Stanley Cups.]] A Stanley Cup é o premio final da National Hockey League, e coroa ao mellor equipo das series eliminatorias. Os Edmonton Oilers gañaron o trofeo en cinco ocasións ao longo da súa historia, tendo chegado en 18 ocasións á final da Stanley Cup:
A primeira vez que se entregou o Presidents' Trophy ao mellor equipo da liga regular foi na tempada 1985-86. Dende aquela os Oilers gañaron dúas veces o Presidents' Trophy, sendo o primeiro equipo en conseguir o trofeo:
O Clarence S. Campbell Bowl é actualmente o trofeo outorgado ao campión da Conferencia Oeste. Os Oilers gañaron este galardón en sete ocasións ao longo da súa historia:
Trofeos individuais
O trofeo Art Ross é outorgado ao xogador que máis puntos conseguiu na liga regular. Wayne Gretzky gañou o trofeo en sete ocasións consecutivas durante a súa etapa nos Oilers:
O trofeo Hart (en inglés Hart Memorial Trophy) é entregado ao mellor xogador da liga regular por votación da Asociación Profesional da Prensa Escrita. Esta distinción é entregada dende 1923 e dous xogadores dos Oilers a teñen conseguido dende aquela:
Ao final da tempada, o mellor defensor da NHL recibe o trofeo James Norris. Un único defensa dos Oilers conseguiu o trofeo: Os defensores dos Bruins que teñen conseguido o trofeo son:
O trofeo King Clancy premia cada ano ao xogador que demostrou o mellor exemplo de liderado dentro e fóra da pista e teña contribuído á sociedade. Dous xogadores dos Bruins teñen conseguido este galardón:
O trofeo Lady Byng é outorgado ao xogador que se considera que ten o mellor espírito deportivo, mantendo un rendemento excepcional no xeo; a Asociación de Xornalistas de hóckey profesional outorga os votos para atribuír o trofeo tendo en conta tanto o rendemento no xeo como o número de minutos de penalización acumulados. Os xogadores dos Bruins que teñen recibido o trofeo Lady Byng son:
O Lester B. Pearson Award é outorgado anualmente ao "xogador máis destacado" da NHL por votación da Asociación de Xogadores da NHL. Dous xogadores dos Oilers recibiron o galardón:
O premio Plus/Minus da NHL foi concedido entre 1983 e 2007 ao xogador con mellor rexistro de plus/minus. Os seguintes xogadores dos Flames teñen conseguido o galardón na historia da franquía:
O trofeo Vézina é un trofeo concedido aos porteiros da NHL. De 1927 a 1982, o trofeo premiaba ao mellor porteiro da liga regular. Tiny Thompson, que foi o primeiro xogador dos Bruins en gañar o trofeo, ostenta tamén o récord para un xogador da franquía de Boston con catro trofeos Vézina gañados:
Adhesivo
miniatura|Adhesivo publicitario en [[banana|plátanos.]] Un adhesivo é un soporte de texto ou imaxes impresas ou serigrafadas sobre unha lámina de vinilo, papel ou tea, en cuxa parte posterior se dispuxo dunha fina capa de adherente. Esta lámina vai pegada sobre un papel siliconado ou transfer co fin de manter a capacidade de adhesión até o momento en que se decida fixar esta lámina sobre outra superficie de forma definitiva.
Algúns adhesivos non necesitan a capa adherente, xa que se colocan sobre superficies moi lisas, como o cristal ou a cerámica, e a fixación realízase por efecto electrostático.
Utilízanse tamén como accesorio para decoración de interiores e exteriores, e como soporte publicitario.
Día da Independencia
alt=|miniatura|300x300px|Verde escuro - Día nacional relacionado coa independencia; Verde claro - Día nacional relacionado coa unificación/revolución; Vermello - Outros motivos para o Día nacional; Gris - Non hai un Día nacional oficial O día da independencia é un evento anual que conmemora o aniversario da independencia ou a conversión dunha nación en estado, normalmente despois de deixar de ser un grupo ou parte doutra nación ou estado, ou máis raramente despois do fin dunha ocupación militar. Moitos países conmemoran a súa independencia dun imperio colonial.
Carmen Parga
Carmen Parga Parada, nada na Coruña o 29 de abril de 1914 e finada en Cidade de México o 10 de abril de 2004 foi unha profesora e activista republicana exiliada en México.
Traxectoria
Casou en 1936 con Manuel Tagüeña, un físico que se converteu en tenente coronel do XV Corpo do Exército do Ebro.
En febreiro de 1939 abandonaron España escapando a través dos Pireneos, e na primavera, Carmen e Manuel, que conseguiron saír do cepo francés dos campos de refuxiados republicanos, chegaron a Leningrado nun cargueiro a través do golfo de Finlandia. Instaláronse en Moscova, cidade na que naceron as súas dúas fillas e quedou enterrado o seu pai. A invasión alemá durante a segunda guerra mundial fixo que tivera que desprazarse á rexión de Pensa, gañándose a vida como tecedora e costureira.
En 1945 trasladouse coas súas fillas a Iugoslavia, pois o seu marido foi destacado alí como "técnico militar", e tres anos despois, en 1948, mudáronse a Checoslovaquia.
Finalmente, logo da morte de Stalin en 1953, trasladáronse a México. Chegaron á súa capital «tras penosos avatares», o 12 de outubro de 1955. O seu marido morreu nese país en 1971. En México Carmen traballou como profesora nos colexios "Madrid" e "Luis Vives" da capital mexicana. Tamén coordinou as actividades dos talleres artísticos do Molino de Santo Domingo, e foi presidenta da agrupación do PSOE na Cidade de México. En 1996 publicou o seu libro de memorias titulado Antes que sea tarde. Morreu aos 89 anos na súa casa de Cidade de México.
Creseida
Caracterización
Os primeiros estateros de Creso cuñáronse en electro, unha aliaxe de prata e ouro pobre neste último metal, e tiñan un peso de arredor de 14,3 gramos. Mais adiante emitíronse tamén en ouro e en prata puros, aínda que xa cun peso inferior.
Unha característica da tipoloxía das creseidas é o feito de estaren cuñadas en discos de groso calibre e con forma ovoide. Os seus anversos caracterizábanse preferentemente pola representación de anomais; as máis frecuentes eran o touro e o león en loita, o león en solitario e o cabalo.
Os seus reversos estaban sempre ocupados por un ou dous cadrados incusos gravados mediante golpe de punzón.
Creseidas aqueménidas
Cando Ciro o Grande, rei do Imperio Aqueménida, invadiu Lidia e toda a Asia Menor, adoptou o sistema bimetálico introducido por Creso e continuou coas cuñaxes de ouro e de prata en Sardes seguindo o modelo da creseida ata arredor de 520 a. de C. O deseño dos animais neste período era máis ríxido, menos natural que o das emisións orixinais lidias.
Algunhas destas moedas foron atopadas en moi boas condicións no coñecido como Tesouro de Apadana, achado baixo os cimentos do palacio de Apadana en Persépole, datado ca. 515 a. de C., o que confirma que as moedas foran cuñadas non recentemente baixo administración aqueménida.
FC St. Pauli
Na tempada 2003-04 descenderon até a Regionalliga, nese momento a terceira división do fútbol en Alemaña, e permaneceron alí durante catro anos. En 2007 o St. Pauli ascendeu de novo á 2. Fußball-Bundesliga, división na que compite actualmente tras descender en 2011 da 1. Bundesliga, máxima categoría do fútbol xermano.
Aínda que a nivel futbolístico o equipo non obtivo demasiados éxitos, é amplamente recoñecido por ser un club de culto debido ás súas peculiaridades únicas, entre as cales está o uso de bandeiras piratas como emblema oficioso, competir nun torneo internacional de seleccións co nome de "República de St. Pauli" ou declararse antifascista nos propios estatutos do club.
Primeiros anos
miniatura|esquerda|St. Pauli cara o [[1900.]] O club fundouse en 1899 como un grupo informal de entusiastas do fútbol dentro da ''Hamburg-St. Pauli Turn-Verein 1862''. Este equipo non xogou o seu primeiro partido até 1907. Fundado oficialmente o 15 de maio de 1910, o club xogou como "St Pauli TV" na Kreisliga Groß-Hamburgo (Alsterkreis) até 1924 cando se formou por separado un equipo de fútbol chamado Fußball-Club St. Pauli.
O equipo xogou como un insignificante "equipo de metade de táboa cara abaixo" até a creación do primeiro equipo en 1934 na Gauliga Nordmark, competición de primeiro nivel, unha das dezaseis divisións creadas na reorganización de fútbol alemán que ocorreu durante o Terceiro Reich. O Sankt Pauli descendeu de categoría inmediatamente, pero volveron de novo á máxima competición en 1936. Tras descender outra vez en 1940, o "St Pauli" reaparecería na Hamburgo Gauliga en 1942, onde xogaría até o final da segunda guerra mundial.
O fútbol da posguerra
miniatura|220px|Tribuna Sur do estadio. Despois da guerra, o club volveu xogar na Oberliga Nord en 1947. Unha grande actuación na tempada 1947-48, na cal finalizou en segundo posto, levou ao St. Pauli á súa primeira participación importante no campionato nacional. O equipo chegou ás semifinais onde foron eliminados ao caer por 2 a 3 ante os futuros campións, o 1. FC Nürnberg. O club seguiu xogando ben durante principios dos anos 1950, mais era incapaz de acadar o nivel de rivais como o Hamburger SV, terminando no segundo posto en cinco do sete seguintes tempadas e quedando eliminado nas primeiras roldas en cada unha das súas participacións no campionato nacional desde 1949 a 1951. Na segunda metade da década dos 1950 e principios dos anos 1960, o St. Pauli foi superado por rivais como o Werder Bremen e o VfL Osnabrück, sendo incapaz de superar os cuartos de final.
Promoción á Bundesliga
En 1963, fundouse a Bundesliga, a nova liga profesional de primeira división de Alemaña Occidental. Equipos como o Hamburgo, o Werder Bremen ou o Eintracht Braunschweig uníronse á liga tras terminar nos primeiros postos da Oberliga Nord, mentres que o St. Pauli permaneceu na segunda división (Regionalliga Nord). O éxito da Bundesliga e o crecemento de fútbol profesional en Alemaña Occidental levou á formación da 2. Bundesliga en 1974. O St. Pauli formou parte da nova liga e en 1977 logrou ascender á Bundesliga grazas a quedar campión da súa división. O equipo descendeu tras xogar unicamente unha tempada na Bundesliga.
O regreso do club á 2. Bundesliga foi tamén efémero. En 1979, ao bordo da bancarrota, negóuselle a licenza para a tempada seguinte e foi relegado á Oberliga Nord (III División). Os bos resultados do equipo á fronte da competición en 1981 e 1983 non viñeron acompañados por unha boa situación financeira. En 1984, o club suficientemente saneado, recuperou a categoría ascendendo á 2. Bundesliga, por diante da sección afeccionada do Werder Bremen, que en realidade terminara dous puntos diante St. Pauli, pero non podían xogar a promoción.
Un club "de culto"
miniatura|esquerda|180px|[[Jolly Roger|Bandeira pirata utilizada polos seareiros e o club.]] Foi a mediados dos anos 1980 cando o St. Pauli comezou a transición de club tradicional a un club de culto. O cambio comezou coa mudanza dos seus terreos de xogo ao peirao de St. Pauli, preto do famoso Reeperbahn de Hamburgo, centro da vida nocturna da cidade e do barrio vermello. Así, de maneira espontánea xurdiron os ideais alternativos do club: a política de esquerdas (comunismo e socialismo), anarquismo, pola que se inclina o club, e a atmosfera festiva característica dos seus partidos.
O St. Pauli converteuse no primeiro equipo en Alemaña en prohibir oficialmente os símbolos da dereita nacionalista e as actividades fascistas, nunha época en que estas correntes inspiraban o vandalismo no fútbol. En 1981, o equipo tiña unha asistencia media de só 1.600 espectadores por partido: antes de finais dos anos 1990 esa media aumentou a 20.000 espectadores por partido.
Foi tamén durante a década de 1980 cando o primeiro equipo comezou a ser asociado co símbolo que adoptaron os seus seareiros: a caveira con ósos cruzados, que chegou a ser o seu propio emblema non oficial do club. Este símbolo estivo sempre asociado ao barrio de Sankt Pauli dun ou doutro xeito. Hamburgo foi a cidade adoptiva do pirata máis famoso de Alemaña, Klaus Störtebeker, pero o que debe ser acreditado como introdutor do símbolo no club é, probablemente, Doc Mabuse, o cantante dunha banda punk de Hamburgo que, como conta a lenda, tomou por vez primeira a bandeira dun posto ao pasar a través do Hambuerger Dom, bébedo no seu camiño cara ao Millerntor-Stadion. miniatura|220px|Pub "[[Jolly Roger" frecuentado por seareiros do club.]] Na década de 1990, os medios de comunicación alemás espallaron a imaxe de culto do club, centrándose na parte punk dos seareiros nas emisións de televisión dos partidos. Nese momento, os medios de comunicación tamén empezaron a establecer alcumes como Freibeuter der Liga ("bucaneiros da liga"), así como das Freudenhaus der Liga ("Bordel da liga", aínda que tamén significa literalmente "Casa de ocio").
O St. Pauli estivo ascendendo e descendendo da Bundesliga no transcurso dos seguintes doce anos. O club mesmo descendeu á Oberliga (terceira división) na tempada 1984-85, mais gañou o campionato ao ano seguinte regresando á 2. Bundesliga. Tras dous bos anos ascende, e permanece durante tres tempadas na 1. Bundesliga (1988-1991). Logo pasa outras catro tempadas seguidas en 2. Bundesliga, para posar outras dúas na máxima categoría (1995-1997, para volver a descender.
No novo milenio
miniatura|220px|Conmemoración no 100 aniversario do club. En 2001-02 o club logrou xogar na 1. Bundesliga. Esta aventura case levou á bancarrota ao club que tivo que levar a cabo iniciativas chamadas "Retteraktion" para liquidar a súa débeda. Imprimíronse camisetas coa imaxe do club rodeada pola palabra "Retter" (salvador) e lográronse vender máis de 140.000 en tan só seis semanas. Tamén se organizou un partido benéfico contra o Bayern München para tentar rescatar ao club e sanealo economicamente. O club tamén foi activo en accións benéficas e humanitarias. En 2005 o club, o equipo e os seareiros iniciaron a campaña "Viva con auga de Sankt Pauli", coa que se reuniu diñeiro para dispensadores de auga para escolas de Cuba.
Durante a tempada 2005-06, o equipo gozou dun éxito sen precedentes na DFB Pokal, vencendo ao Wacker Burghausen, ao Bochum e ao Hertha Berlin e, nos cuartos de final o día 25 de xaneiro de 2006 ao Werder Bremen por 3-1 nun Millerntor-Stadion cheo, conseguindo un lugar nas semifinais da Copa de Alemaña. Cos triunfos o club conseguiu ingresar aproximadamente 1 millón de euros en concepto de dereitos de TV e patrocinios. Tras as súas vitorias na DFB Pokal, o club tamén lanzou unha nova liña de camisetas coa lema "Wir sind Pokal" (Somos a Copa). O diario Bild titulou despois "Wir sind Papst" (Somos o Papa). O St. Pauli foi finalmente eliminado da copa ao caer fronte ao Bayern München o 12 de abril por 3-0 cun gol de Owen Hargreaves e dous de Claudio Pizarro.
Despois do éxito conseguido na tempada 2006/2007 na Regionalliga Nord (na cal finalizou 1º), o equipo ascendeu á 2. Bundesliga. Na tempada 2009-10 volveu conseguir un novo o ascenso á máxima categoría do fútbol xermano, mais descenderon a falta dunha xornada para a finalización do campionato, rematando no último posto.
Estadio
miniatura|220px|Fachada do estadio.
O fogar do club é o Millerntor-Stadion. A construción do estadio comezou en 1961, pero a súa terminación foi atrasada porque había inicialmente rede de sumidoiros no lugar, facendo que non se puidesen xogar os partidos con choiva. Tivo orixinalmente capacidade para 32.000 espectadores, pero o número de asentos reduciuse estes últimos anos por motivos de seguridade. En 1970, o estadio foi rebautizado como Wilhelm Koch, en honra dun presidente anterior do club, pero isto causou polémica, xa que se descubriu que fora un membro do Partido Nazi durante a guerra, así que o nome foi cambiado de novo a Millerntor en 1999.
Actualmente, o estadio está a ser remodelado. A obra require unha reconstrución total do estadio (ampliación da capacidade, novas graderías etc) e espérase que sexa terminada en 2014 e teña un custo de ao redor de 30 millóns de euros. A capacidade será de 30.000 espetadores. O estadio está localizado preto do Heiligengeistfeld e supervisado pola torre Flak (un búnquer para a defensa antiaérea da segunda guerra mundial). Pódese chegar ao estadio sinxelamente coa liña U3 do metro de Hamburgo, estacións de St. Pauli e Feldstraße.
Seareiros
miniatura|esquerda|150px|Logo nun vehículo. O FC. St Pauli goza de certa fama polo carácter antifascista dos seus seareiros: a maior parte dos seareiros do equipo considéranse a si mesmos como antirracistas, antifascistas e antisexistas, e isto en ocasións tróuxolles conflito con neonazis e hooligans. A organización ten unha postura aberta contra o racismo, o fascismo, o sexismo, e a homofobia e incorporou esta posición nos seus estatutos. Os partidarios do equipo tradicionalmente participan en manifestacións no distrito de St. Pauli, incluíndo aqueles sobre o aloxamento de baixos ingresos como o Hafenstraße e Bambule. O centro de actividade dos fans é o "Fanladen St. Pauli". O orgullo do club, é ter o número máis grande de admiradoras en todo o fútbol alemán. En 2002, a publicidade para a revista de homes "Maxim", foi retirada do estadio en resposta ás protestas de seareiras, sobre as imaxes sexistas de mulleres nos anuncios.
miniatura|220px|O grupo [[Ska-punk Kollmarlibre coas camisolas do St. Pauli.]] O St. Pauli é tamén un símbolo mundial para o punk e subculturas relacionadas. O logo non oficial e os xerseis marróns e brancos do equipo a miúdo eran levados por artistas internacionais como Asian Dub Foundation, The Gaslight Anthem ou Panteón Rococó. Turbonegro gravou unha versión especial da súa canción I Got Erection coa letra adaptada en alemán para o St. Pauli. Bad Religion xogou un partido de caridade contra o terceiro equipo de St. Pauli no ano 2000. O líder de KMFDM, Sascha Konietzko é natural de Hamburgo e recoñecido seareiro do St. Pauli, unha vez colocou un enorme cadro dun puño que rompe unha esvástica na páxina principal da súa banda, co título St. Pauli gegen Rechts! (St Pauli contra os Nazis). Un dos seareiros máis notables é Andrew Eldritch, o líder da banda The Sisters of Mercy. Na xira de 2006 Sisters Bite The Silver Bullet Eldritch levou a famosa camisa Totenkopf. Músicos alemáns, como: Fettes Brot, Die Ärzte, o cantante Bela B, Kettcar, Tomte e moitas outras bandas son seareiros recoñecidos do St. Pauli.
Os partidos do St. Pauli no Millerntor-Stadion teñen unha media de asistencia maior que calquera outro equipo na segunda división alemá, e a miúdo superior que os de equipos de primeira división. Un estudo recente estimou que o equipo ten aproximadamente 11 millóns de admiradores en todas partes de Alemaña. O club tamén é famoso polos seus estreitos vínculos co Celtic F.C. de Glasgow (Escocia). De feito, moitos seguidores do St Pauli acoden a ver partidos de competicións organizadas pola UEFA en Europa Central. Cando o Celtic xoga en casa, pódense apreciar moitas bufandas do St Pauli na bancada, e mesmo a tenda oficial online do Celtic vende produtos do St Pauli. Hai aproximadamente 200 clubs de fans certificados, moitos deles fóra de Alemaña.
Cadro actual
miniatura|220px|Benedikt Pliquett.
Destacados
En 2010, como parte dos actos de celebración do 100 aniversario do club, os fans votaron aos seguintes xogadores como os mellores da historia do club:
Adestradores
miniatura|180px|Michél Mazingu-Dinzey
A cultura do club
miniatura|185px|Tenda de agasallos no estadio. miniatura|185px|Outra foto da tenda.
Camilo
Camilo é un antropónimo masculino. Amais, como topónimo pode referirse a:
Iago Fernández
Iago Fernández, nado en Cangas en 1987, é un batería e compositor de jazz establecido en Suíza.
Traxectoria
Fillo do músico cangués Moncho Fernández, comezou a estudar Matemáticas en Santiago de Compostela ; estudou percusión clásica no conservatorio profesional de Cangas e jazz no Seminario Permanente de Jazz de Pontevedra (2002-2006). Co grupo Mr. Chacho quedou finalista no Concurso Internacional do Festival de Getxo (2007).
Foi membro do cuarteto de Jesús Santandreu (2007-2010), co que gravou un disco e que lle abriu contactos no mundo do jazz de Valencia, Madrid e Lisboa. Co saxofonista catalán tocado en varios dos festivais e ciclos de jazz máis importantes da Península Ibérica (Barcelona, Vigo, Madrid, San Sebastián, Lisboa, Braga..), e ocasionalmente tamén noutras partes do mundo (Ecuador, Alemaña e outros países).
Como músico de acompañamento tamén colaborou con Avishai Cohen (na súa xira europea de 2013 ), Omer Avital, Perico Sambeat, Marcus Strickland, Lage Lund, Masa Kamaguchi, Javier Colina, Albert Sanz, Chris Kase, Jesse van Ruller, Steve Nelson , Demian Cabaud, Jeff Williams ou Andrzej Olejniczak, entre outros.
A partir de 2008 combinou a súa traxectoria como líder de grupo coa participación estable en distintas formacións, coma o trío de Xan Campos, o sexteto de Virxilio Da Silva, o quinteto de Wilfried Wilde e mais o quinteto do guitarrista lisboeta André Fernandes (tamén con Perico Sambeat).
Á fronte do Iago Fernández Quintet, con André Fernandes, Demian Cabaud, Xan Campos e mais Zé Pedro Coelho, nese tempo tamén produciu dous álbums, Acougo (Free Code, 2015) e Brisa (Fresh Sound, 2016). Con Brisa obtivo o Premio Martín Códax da Música na categoría de jazz e improvisación na súa edición de 2017.
Ademais, nese tempo tamén gravou cinco álbums co trío de Xan Campos entre 2007 e 2020, e acumulou máis dunha ducia de rexistros como instrumentista noutros conxuntos. Ao longo da súa carreira gravou en máis de 40 álbums.
En 2018 marchou a estudar a Basilea (Suíza), na Jazz Campus, onde vive dende aquela. Alí, despois de atravesar unha crise persoal, compuxo ao longo de tres anos o seu cuarto álbum, Luzada, dinalmente publicado en 2022. En Luzada incluíu dous poemas da súa autoría, en lingua galega, e interpretadas pola vocalista polaco-xaponesa Yumi Ito, coa que tamén colabora noutros proxectos. Ademais de tocar a batería, en Luzada tamén interpreta nos teclados.
Brandariz, Brandariz, Vila de Cruces
Brandariz é un lugar da parroquia de Brandariz, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 2 habitantes (2 homes), o que supón unha diminución de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Gran Premio de Hungría de 1987
O Gran Premio de Hungría de 1987, foi unha carreira de Fórmula Un que se disputou o 9 de agosto de 1987, no circuíto de Hungaroring. Foi a novena carreira da tempada de 1987.
Foi o terceiro Gran Premio de Hungría e o segundo desde o seu reinicio en 1986 no circuíto de Hungaroring. A carreira disputouse sobre 76 voltas ao circuíto de catro quilómetros para un distancia da carreira de 305 quilómetros.