cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cobos de Cerrato
Cobos de Cerrato é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 159 habitantes (INE 2012).
UMTS
Predecesores de UMTS
No 1985, xorde en Europa a primeira xeración (1G) tras adapta-lo sistema AMPS (American Mobile Phone System) aos requisitos europeos, e ser bautizado coma TACS (Total Access Communications System). TACS engloba a todas aquelas tecnoloxías de comunicacións móbiles analóxicas. Pode transmitir voz pero non datos. Actualmente esta tecnoloxía está obsoleta e agárdase que desapareza nun futuro próximo.
Por mor da sinxeleza e as limitacións da primeira xeración, xorde o sistema GSM (Global System for Mobile Communications) o cal marcara o inicio da segunda xeración (2G). A súa principal característica é a capacidade de transmitir datos ademais de voz, a unha velocidade de 9,6 kb/s. O cal permitiulle sacar á luz o famoso e xeitoso sistema de mensaxes curtos (SMS). No 2001 aparece a chamada segunda xeración e media (2.5G) nos Estados Unidos e Europa como paso previo a 3G. Nesta xeración están incluídas aquelas tecnoloxías que permiten unha meirande capacidade de transmisión de datos e que xurdiron como paso previo as tecnoloxías 3G. A tecnoloxía máis notoria desta xeración é o GPRS (General Packet Radio System), capaz de coexistir con GSM, máis ofrecendo un servizo portador máis eficiente para o acceso a redes IP coma Internet. A velocidade máxima do GPRS é de 171,2 kb/s máis na práctica non acostuma a pasar dos 40 kb/s de baixada e dos 9,6 kb/s de subida. No Xapón esta xeración non existiu xa que se deu o salto directo de 2G a 3G.
Características
UMTS permite introducir moitos mais usuarios á rede global do sistema, e ademais permite incrementar a velocidade a 2 Mbps por usuario móbil. Está sendo desenvolvido por 3GPP (3rd Generation Partnership Project), un proxecto común no que colaboran: ETSI (Europa), ARIB/TTC (Xapón), ANSI T-1 (USA), TTA (Corea) e CWTS (China). Para acadar a aceptación global, 3GPP vai introducindo UMTS por fases e versións anuais. A primeira foi no 1999, e describía transicións dende redes GSM. No 2000, describíronse transicións dende IS-95 e TDMA. A unión internacional de telecomunicacións (ITU) é a encargada de establece-lo estándar para que tódalas redes 3G sexan compatíbeis.
UMTS ofrece os seguintes servizos:
Arquitectura
A estrutura das redes UMTS esta composta por dúas grandes subredes: a rede de telecomunicacións e a rede de xestión. A primeira é a responsábel de sustentar a transmisión da información entre os extremos dunha conexión. A segunda ten como misións a provisión de medios para a facturación e a tarificación dos aboados, do rexistro e definición dos perfís de servizo, a xestión e seguridade no manexo dos seus datos, así como a operación dos elementos da rede, co fin de asegurar o correcto funcionamento desta, a detección e resolución de avarías ou anomalías, ou tamén a recuperación do funcionamento tras períodos de apagado ou desconexión dalgúns dos seus elementos. Dentro deste apartado imos a analizar só a primeira das dúas subredes, isto é, a de telecomunicacións. UMTS emprega unha comunicación terrestre baseada nunha interface de radio W-CDMA, coñecida como UMTS Terrestral Radio Access (UTRA). Soporta división de tempo dúplex (TDD) e división de frecuencia dúplex (FDD). Ambos modelos ofrecen proporcións de información de ata 2 Mbps.
Unha rede UMTS componse dos seguintes elementos: Tamén formarían parte desta estrutura as redes de transmisión empregadas para enlazar os diferentes elementos que a integran, como os protocolos UU e IU.
Un exemplo dunha conexión á rede UMTS dende un terminal sería o seguinte: partimos do noso dispositivo 3G tanto sexa un teléfono móbil ou unha tarxeta para ordenadores compatíbel con esta rede, nosos datos chegan ao Nodo B o cal encárgase de recoller as sinais emitidas polos terminais e pasan o RNC para ser procesadas. Estes dous compoñentes é o que chamamos UTRAN, dende o UTRAN pasa ao Núcleo da rede que esta dividido en conmutadores que distribúen os datos polos diferentes sistemas, segundo vaian a un ou a outro seguirán un camiño pasando polo MSC (Mobile services Switching Centre), ou polo SGSN (Serving GPRS Support Node) e posteriormente polo GGSN (Gateway GPRS Support Node).
Repercusión
Trala implantación do sistema UMTS, o concepto de teléfono móbil cambiou radicalmente, pasando de ser un simple instrumento de comunicación para converterse nun terminal multimedia con múltiples capacidades para a comunicación e mailo ocio, grazas á gran cantidade de servizos ofertados e que crecen día a día, como a capacidade de conectarse a internet, transferencia e reprodución de son e vídeo, videoconferencia e demais.
UMTS en España
Europa foi pioneira no nacemento da 3G, a través dos programas de investigación RACE, ACTS e IST, iniciados a comezos da pasada década, e máis tarde dentro do seo de ETSI. Dende 1998, está en desenvolvemento en cooperación coas organizacións de estandarización no 3GPP.
España, dentro do marco europeo, foi un dos países pioneiros en tecnoloxía UMTS e por raro que pareza, foi un dos primeiros países en lanzar o servizo, situándose por diante de países como Alemaña e o Reino Unido, nos que esta tecnoloxía saíu ó mercado con máis dun ano de atraso respecto a España.
En España, o pasado 13 de marzo do ano 2000 adxudicáronse as 4 licenzas UMTS dispoñíbeis as operadoras Telefónica Móviles (MoviStar), Airtel (actualmente Vodafone), Amena (actualmente Orange) e ao consorcio Xfera (máis coñecido como Yoigo).
Ligazóns externas
(en castelán)
Celestino García Braña
Celestino García Braña, nado en Mieres (Asturias) o 18 de abril de 1945 e radicado en Pontevedra, é un arquitecto e político galego.
Traxectoria
Formou parte do Comité Central do Partido Comunista de Galicia. Presentouse como candidato polo PCE ás eleccións xerais de 1977 pola provincia de Pontevedra, e volveu ser candidato ao Congreso do PCE nas eleccións de 1979. É profesor titular na área de Composición arquitectónica do departamento de Composición da Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña.
A Graña, A Madanela de Montes, Forcarei
A Graña é un lugar da parroquia da Madanela de Montes, no concello de Forcarei, na provincia de Pontevedra. No ano 2007 tiña 15 habitantes (9 homes e 6 mulleres), o mesmo número que no ano anterior.
Berxaos, Carcacía, Padrón
Berxaos é un lugar da parroquia de Carcacía no concello coruñés de Padrón da comarca de Betanzos. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 33 habitantes (16 homes e 17 mulleres).
Eternal Sunshine of the Spotless Mind
Eternal Sunshine of the Spotless Mind é un filme estadounidense dirixido por Michel Gondry que foi estreado no 2004.
Turbomeca Astazou
A Turbomeca Astazou é unha exitosa serie de motores turbohélice e turboeixo encendida por primeira vez en 1957. A versión orixinal pesaba 110 kg e desenvolvía 320 CV a 40 000 rpm. Foi admitido para o uso en aviación o 29 de maio de 1961 despois dunha proba de 150 horas. O principal enxeñeiro no seu desenvolvemento foi G. Sporer. Foi nomeado así por dous cumios dos Pireneos.
Agusta fabricou unha versión simplificada coñecida como Turbomeca-Agusta TA.230.
Pablo Bustinduy
Pablo Bustinduy Amador, nado en Madrid en 1983, é un politicólogo e político español. Voceiro do Grupo Parlamentario de Unidos Podemos na Comisión de Asuntos Exteriores do Congreso dos Deputados e deputado de Podemos por Madrid. É, asemade, o coordinador da Secretaría Internacional de Podemos.
Traxectoria
É fillo de Ángeles Amador Millán, exministra de Sanidade entre 1993 e 1996; e de Javier Bustinduy.
Licenciouse en Ciencias Políticas e da Administración pola Universidade Complutense de Madrid. Ampliou os seus estudos en Francia, onde obtivo un máster en Historia e Pensamento Político no Instituto de Estudos Políticos de París, con mención Summa Cum Laude; e nos Estados Unidos de América, onde traballa na súa tese doutoral en filosofía política na New School for Social Research de Nova York.
Traballou como investigador e profesor de Filosofía en varias universidades dos Estados Unidos (Universidade de Fairfield, Saint Francis College e CUNY University) e como articulista en varios medios. Moitos dos seus artigos quedaron recollidos no blog pourlafindutemps. Tamén traduciu, prologado e editou obras relacionadas coa economía, o pensamento político e a estética, como Kleptopia, de Matt Taibbi, Le Destin des images, de Jacques Rancière, a obra colectiva Lugares comunes, ou État de vigilance, de Michael Foessel, entre outras.
Implicado no proxecto de Podemos dende os seus comezos, traballou como coordinador da Delegación de Podemos no Parlamento Europeo despois das eleccións europeas de 2014. Dende marzo de 2015 é integrante do Consello de Coordinación, ocupando a carteira da Secretaría Internacional. Foi elixido deputado por Madrid nas eleccións de 2015 e reelixido nas de 2016. No Congreso dos Deputados é voceiro do Grupo Confederal Unidos Podemos-En Comú Podem-En Marea para as Comisións de Asuntos Exteriores e Unión Europea.
Eleccións municipais en Negueira de Muñiz
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Negueira de Muñiz dende 1979.
A partir do ano 2003 a poboación do concello baixa dos 250 habitantes, polo que as súas eleccións se realizan con listas abertas, é dicir, cada elector pode sinalar un máximo de catro nomes de entre os que conforman as listas. Os cinco candidatos que reúnan máis votos serán os cinco concelleiros.
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Negueira de Muñiz desde a aprobación da Constitución de 1978.
O Allo, Zas
San Pedro do Allo é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Zas. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 155 habitantes (78 homes e 77 mulleres), o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 148 habitantes.
Toponimia
O nome de Allo podería estar relacionado coa palabra aio, persoa ao servizo dun gran nobre, como o era a familia Rioboo, propietaria das Torres. Outros din que o topónimo podería vir da palabra latina angulus ao referirse a unha curva ou meandro que o Río Grande realiza nesta zona e delimita estas terras.
Patrimonio
O pazo das Torres do Allo é un dos máis antigos de Galiza. Foi erguido sobre os restos dunha fortaleza mandada destruír polos Reis Católicos, e foi unha antiga propiedade do clan dos Riobó. Na actualidade é un museo, propiedade da Deputación da Coruña, no que se reproduce a vida nos pazos galegos.
Foi mandada construír polo fidalgo Gómez de Rioboo Villardefrancos na primeira metade do século XVI. A súa familia era procedente da parroquia de Riobó (Cabana de Bergantiños), e tiñan como soar primitivo o Poste da Penela, en Silvarredonda.
O edificio é de estilo renacentista, e consta de dúas torres e un longo corpo central que as une. Unha cornixa, da que sobresaen varias gárgolas, percorre toda a parte alta do edificio. As fiestras da parte alta das torres están adornadas con elementos do gótico final, e as máis próximas ao corpo central están enmarcadas por un arco conopial, complementando o conxunto os escudos e os balcóns.
Nos escudos represéntanse os símbolos das familias dos Rioboo (torre envolta en silveiras), dos Caamaño (piñeiro e lanzas), Seixas (cinco pombas), Losada (dous lagartos baixo unha lousa) e Figueroa (cinco follas de figueira).
Ornex
Ornex é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Baio, Zas
Santa María de Baio é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Zas. Segundo o censo municipal no ano 2018 tiña 1 183 habitantes, distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1 319 habitantes.
Etimoloxía do topónimo
Estrabón menciona unha forma "Bainis" (III, 3, 4) para referirse ao río Miño, e que semella ter un elemento bai referido a cursos ou masas de auga, presente en Baio pero tamén en Baiona e Baión. Pode estar relacionado coa base, quizais céltica, *bod, "auga, charca, fonte".
Antonio Agustín
Antonio Agustín Albanell, nado en Zaragoza o 26 de febreiro de 1517, e finado en Tarragona o 31 de maio de 1586, foi un eclesiástico e humanista aragonés.
Traxectoria
Estudoso do dereito e as humanidades, proveniente dunha familia que ocupou importantes postos na administración pública e na carreira eclesiástica, o seu cursus honorum comezou no eido civil e rematou no eclesiástico. Foi auditor do Tribunal da Rota Romana, nuncio do Papa en Inglaterra e no Sacro Imperio, participou no Concilio de Trento, e foi sucesivamente bispo de Alife, de Lleida e arcebispo de Tarragona.
Especialista en historia do dereito, tanto civil coma eclesiástico, con importantes achegas na tarefa de fixar os textos orixinais, destacou na historia do dereito canónico, onde os seus estudos foron moi valorados no seu tempo. Foi dos primeiros estudosos en considerar a numismática e a epigrafía como auxiliares da historia. Para realizar as edicións críticas das compilacións de dereito civil romano e dereito eclesiástico, formou unha importante colección de manuscritos, tanto gregos como latinos, converténdose nun destacado bibliófilo, posuidor dunha completa biblioteca humanística que puxo a disposición doutros humanistas.
Jaime Carvajal y Urquijo
Jaime Carvajal y Urquijo, marqués de Isasi, nado en Llodio o 9 de xuño de 1939, é un empresario español.
Traxectoria
En 1962 herda o marquesado de Isasi en 1962. En 1977 foi designado senador polo propio monarca, e na cámara alta incorporouse ao grupo de senadores da Agrupación Independente. Non se presentou á reelección nos comicios de 1979.
Como empresario, ao remate dos seus estudos incorporouse ao Banco Urquijo, primeiro a través de empresas filiais e en 1969 na área internacional. En 1973 foi designado director xeral da entidade e cando en 1978 se fai co cargo de presidente do consello de administración, o Urquijo é xa o noveno banco do país. Durante o seu período á fronte o banco produciuse o asasinato dos marqueses de Urquijo, propietarios da entidade, feito que conmocionou a opinión pública española. Posteriormente pasou a liderar a o Banco Hispano Industrial, e abandonouno cando se produciu unha reestruturación do grupo do Banco Hispano Americano en 1985.
Cancro de pulmón
O cancro de pulmón é un conxunto de enfermidades resultantes do crecemento maligno de células do tracto respiratorio, en particular do tecido pulmonar, é un dos tipos de cancro máis frecuentes a nivel mundial. O cancro de pulmón adoita orixinarse a partir de células epiteliais, e pode derivar en metástase e infiltración a outros tecidos do corpo. Exclúese do cancro de pulmón aquelas neoplasias que fan metástase no pulmón provenientes de tumores doutras partes do corpo. Os síntomas máis frecuentes adoitan ser dificultade respiratoria, tose —incluíndo tose sanguinolenta— e perda de peso, así como dor torácica, rouqueira e inchazón no pescozo e a cara.
A Madanela, A Madanela de Montes, Forcarei
A Madanela é un lugar da parroquia da Madanela de Montes, no concello de Forcarei, na provincia de Pontevedra. No ano 2007 tiña 41 habitantes (18 homes e 23 mulleres), 3 menos ca no ano 2006.
Cancro de pulmón
O cancro de pulmón é clasificado en dous tipos principais en función do tamaño e aparencia das células malignas: o cancro pulmonar de células pequenas (microcítico) e o de células non pequenas (non microcítico). Esta distinción condiciona o tratamento e así, mentres o primeiro polo xeral é tratado con quimioterapia e radiación, o segundo tende a selo ademais mediante cirurxía, láser e, en casos selectos, terapia fotodinámica.
A causa máis común de cancro de pulmón é o tabaquismo, sendo o 95% de pacientes con cancro de pulmón fumadores e ex-fumadores. Nas persoas non-fumadoras, a aparición do cancro de pulmón é resultado dunha combinación de factores xenéticos, exposición ao gas radon, asbesto, e contaminación atmosférica,  incluíndo fume secundario (fumadores pasivos).
A diagnose temperá do cancro de pulmón é a principal condicionante para o éxito no seu tratamento. En estadíos temperáns, o cancro de pulmón pode, en ao redor do 25% dos casos, ser tratado mediante resección cirúrxica con éxito de curación. Con todo, debido á súa virulencia e á dificultade para a súa detección precoz, na maioría dos casos de diagnose onde xa ocorre metástase; o cancro de pulmón presenta, xunto co cancro de fígado, páncreas e esófago, os prognósticos peores, cunha esperanza de vida media de aproximadamente 8 meses.
O cancro de pulmón é unha das enfermidadees máis graves e un dos cancros con maior incidencia no ser humano, responsable dos maiores índices de mortalidade oncolóxica a escala mundial. É a primeira causa de mortalidade por cancro no home e a terceira, despois do de colon e mama, na muller, causando máis dun millón de mortes cada ano no mundo. No Reino Unido (2004) e nos Estados Unidos (2006) representa a primeira causa de morte por cancro en mulleres e homes. En España son diagnosticados anualmente uns 20.000 casos, o que representa o 18,4% dos tumores entre os homes (18.000 casos) e o 3,2% entre as mulleres (2.000 casos). A pesar da dificultade para atopar estatísticas consistentes entre os diferentes países de Iberoamérica e o Caribe, a supervivencia global ha ir aumentando, especialmente en pacientes en tratamento regular con quimioterapia.
Tipos de cancro
O cancro de pulmón pode agruparse en dúas grandes entidades, o cancro metastásico e o cancro primario de pulmón. A metástase pode derivar de diversos tipos de cancro: cancro de mama, de fígado e outros.
Dentro dos cancros primarios do pulmón (cancros derivados dos tecidos propios do pulmón) diferéncianse os tumores de células grandes dos tumores de células pequenas. En total hai catro variedades anatomopatolóxicas distintas:
Tratamento
O tratamento inicial é o cirúrxico, que é o único tratamento actual con posibilidades de conseguir a curación total. A cirurxía do cancro pode consistir na exérese dun anaco illado do pulmón, na resección dun lóbulo pulmonar ou mesmo dun pulmón enteiro. A cirurxía está indicada nos estadios temperáns da enfermidade do cancro epidermoide, adenocarcinoma e cancro de células xigantes. Procúrase a extirpación completa do tumor, deixando uns bordos periféricos de seguridade. En función do estadio da enfermidade pode optarse pola extirpación dos ganglios linfáticos próximo, que poden conter células tumorais. Son estes restos microscópicos nos ganglios linfáticos os responsables de moitas metástases e recidivas.
O carcinoma de células pequenas apenas se opera nunca, debido a que na maior parte dos casos a enfermidade xa está diseminada. Nestes tumores o tratamento de elección é a quimioterapia, con ou sen radioterapia asociada. Non obstante, a pesar dun tratamento correcto, a mortalidade sitúase no 95%.
Teorema de Tales
Os dous teoremas de Tales
miniatura|Semicírculo que ilustra o segundo teorema de Tales. O primeiro deles explica esencialmente unha forma de construír un triángulo semellante a un previamente existente ("os triángulos semellantes son os que teñen ángulos congruentes, isto deriva en que os seus lados homólogos sexan proporcionais e viceversa").
Mentres que o segundo desentraña unha propiedade esencial dos circuncentros de todos os triángulos rectángulos ("atopándose estes no punto medio da súa hipotenusa"), que á súa vez na construción xeométrica é amplamente utilizado para impor condicións de construción de ángulos rectos.
Se diversas rectas paralelas son intersecadas por dúas transversais, os segmentos determinados polas paralelas e correspondentes entre transversais, son proporcionais.
Primeiro teorema
miniatura|Unha aplicación do teorema de Tales. Como definición previa ao enunciado do teorema, é necesario establecer que dous triángulos son semellantes se teñen os ángulos correspondentes iguais ou si os seus lados son proporcionais entre si. O primeiro teorema de Tales recolle un dos resultados máis básicos da xeometría:
Segundo parece, Tales descubriu o teorema mentres investigaba a condición de paralelismo entre dúas rectas. De feito, o primeiro teorema de Tales pode enunciarse como que a igualdade dos cocientes dos lados de dous triángulos non é condición suficiente de paralelismo. Con todo, a principal aplicación do teorema, e a razón da súa fama, derívase do establecemento da condición de semellanza de triángulos, por mor da cal se obtén o seguinte corolario.
Corolario
Do establecemento da existencia dunha relación de semellanza entre ambos os triángulos dedúcese a necesaria proporcionalidade entre os seus lados. Iso significa que a razón entre a lonxitude de dous deles nun triángulo mantense constante no outro.
Por exemplo, na figura obsérvanse dous triángulos que, en virtude do teorema de Tales, son semellantes. Entón, do mesmo dedúcese a modo de corolario que o cociente entre os lados A e B do triángulo pequeno é o mesmo que o cociente entre os lados D e C no triángulo grande. Isto é, que como polo teorema de Tales ambos os triángulos son semellantes, cúmprese que: Este corolario é a base da xeometría descritiva. A súa utilidade é evidente; segundo Heródoto, o propio Tales empregou o corolario do seu teorema para medir a altura da pirámide de Keops en Exipto. En calquera caso, o teorema demostra a semellanza entre dous triángulos, non a constancia do cociente.
Do primeiro teorema de Tales dedúcese ademais o seguinte (realmente é outra variante de devandito teorema, e, á súa vez, consecuencia do mesmo): Se as rectas A, B, C son paralelas e cortan outras dúas rectas R e S, entón os segmentos que determinan nelas son proporcionais.
Demostración
Na circunferencia de centro O e raio r (véxase fig 2.3), os segmentos son iguais por seren todos raios da mesma circunferencia. Polo tanto os triángulos  AOB e  BOC son isósceles.
A suma dos ángulos do triángulo ABC é: Dividindo ambos os membros da ecuación anterior entre dous, obtense:
Coa expresión anterior o segundo teorema queda demostrado.
Corolarios
Xa que aplicando o teorema anterior, sábese que para calquera posición que adopte o vértice B vale a igualdade, OA = OB = OC = r, onde OB é a mediana da hipotenusa, (véxase  fig 2.3).
O corolario 2 tamén xorde de aplicar o teorema anterior. Para unha comprensión intuitiva basta observar a fig 2.2.
Aplicación do segundo teorema
miniatura|325x325px|Construción de tanxentes (liñas vermellas) a unha circunferencia k desde un punto P, utilizando o segundo teorema de Tales. O segundo teorema pode ser aplicado para trazar as tanxentes a unha circunferencia k dada, que ademais pasen por un punto P coñecido e externo á mesma (véxase figura).
Suporase que unha tanxente calquera t (por agora descoñecida) toca a circunferencia k nun punto T (tamén descoñecido por agora). Sábese por simetría que calquera raio r da circunferencia k é perpendicular á tanxente do punto T que devandito raio define na mesma, polo que se conclúe que o ángulo OTP é necesariamente recto.
O anterior implica que o triángulo OTP é rectángulo. Lembrando o corolario 2 do teorema segundo de Tales pódese deducir que entón o triángulo OTP é inscribible nunha circunferencia de radio ½ da hipotenusa OP do mesmo.
Entón marcando o punto H como punto medio da hipotenusa OP e facendo centro no mesmo, pódese debuxar unha segunda circunferencia auxiliar (gris na figura) que será a que circunscribe ao triángulo OTP.
Esta última circunferencia trazada intersecarase coa circunferencia k en dous puntos T e T' , estes son xustamente os puntos de tanxencia das dúas rectas que son simultaneamente tanxentes a k e ademais pasan polo punto P, agora xa coñecidos os puntos T e T' só basta trazar as rectas TP e T'P (vermellas na figura) para ter resolto o problema.
Lenda relatada por Plutarco
miniatura|500x500px Segundo a lenda relatada por Plutarco, Tales de Mileto nunha viaxe a Exipto, visitou as pirámides de Gizeh, construídas varios séculos antes. Admirado ante tan portentosos monumentos desta civilización, quixo saber a súa altura. De acordo á lenda, tratou este problema con semellanza de triángulos (baixo a suposición de que os raios solares incidentes eran paralelos), puido establecer unha relación de semellanza (teorema primeiro) entre dous triángulos rectángulos, por unha banda o que ten por catetos (C e D) á lonxitude da sombra da pirámide (que se pode coñecer) e a lonxitude da súa altura (descoñecida), e doutra banda, valéndose dunha vara cravada no chan de modo perfectamente vertical cuxos catetos coñecibles (A e B) son, a lonxitude da vara e a lonxitude da súa sombra. Realizando as medicións nunha hora do día en que a sombra da vara sexa perpendicular á base da cara desde a cal medía a sombra da pirámide e agregando á súa sombra a metade da lonxitude dunha das caras, obtiña a lonxitude total C da sombra da pirámide até o centro da mesma.
Como en triángulos semellantes se cumpre que, polo tanto a altura da pirámide é , co cal resolveu o problema.
Persischstunden
Sinopse
Un home xudeu nun campo de concentración alemán faise pasar por iraniano e despois é obrigado a ensinar persa, unha lingua que non fala, a un nazi.
Frexulfe
O topónimo galego Frexulfe pode referirse a:
José María Barro Soto
José María Barro Soto, finado en Madrid o 21 de decembro de 1990, foi un político galego.
Traxectoria
Foi secretario e presidente da Cámara Agraria de Ortigueira. Concelleiro de Ortigueira, foi elixido deputado provincial en 1949. Foi alcalde de Ortigueira entre 1958 e 1959 e volveu ser alcalde entre 1969 e 1976.
Vida persoal
Casou con Dorila Bello Sanjurjo.
Campo de rugby Valle de las Cañas
O campo de rugby Valle de las Cañas é un recinto que forma parte da Cidade Deportiva Valle de las Cañas en Pozuelo de Alarcón (Comunidade de Madrid). Ten un terreo de xogo de herba artificial, e unha tribuna lateral con capacidade para 735 persoas sentadas. Neste campo xogan os seus encontros como locais os equipos do C.R.C. Pozuelo e do Olímpico R.C.
A Baiuca, O Caramiñal, A Pobra do Caramiñal
A Baiuca é un lugar da parroquia do Caramiñal no concello coruñés da Pobra do Caramiñal da comarca do Barbanza. Tiña 28 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 11 eran homes e 17 eran mulleres.
Toponimia
Unha baiuca é un local público onde se serve alcohol, como unha taberna ou tasca.
Gota fría
thumb|300px|Tormenta aproximándose á illa de [[Menorca.]] A gota fría, tamén chamada depresión illada en niveis altos (DINA) é un fenómeno meteorolóxico moi difícil de predicir, consistente en fortes choivas.
Características
A espectacularidade destas precipitacións, os danos que poden chegar a provocar e o abuso que moitas veces realizan os medios de comunicación do termo, provocaron en máis dunha ocasión unha confusión entre o concepto de gota fría e o de choivas torrenciais. Os meteorólogos aclaran que non todos os casos de gota fría desencadean fortes precipitacións, pero cando o fan é difícil predicir con exactitude onde, cando e con que intensidade choverá.
Na Península Ibérica o fenómeno consiste en chuvascos e tormentas de extraordinaria violencia, aínda que de pouca duración e que afectan normalmente a unha zona pouco extensas. Son frecuentes nas zonas costeiras do mar Mediterráneo, sobre todo entre os meses de setembro e outubro. Algúns producen grandes desastres, como o que provocou unha enorme crecida no río Xúcar que rompeu a presa de Tous, ou os que inundaron cidades como Valencia, Alacant, Almería ou Terrassa. As grandes riadas que causaron importantes danos en Bilbao e noutros lugares do País Vasco foron tamén producidas por unha gota fría. Os meteorólogos acostuman explicar que a causa destas choivas torrenciais son as denominadas "gotas frías".
O caso de maior cantidade de choiva caída en pouco tempo é o de Gandia, na Comunidade Valenciana, na que en novembro de 1987 caeron máis de 1.000 mm de choiva en 36 horas, dos cales 400 mm en menos de 6 horas.
Formación
A gota fría fórmase cando coinciden tres acontecementos: mar quente, atmosfera inestable na superficie e aire frío en altura.
Cando o mar se atopa a temperaturas altas, como o Mediterráneo ao final do verán que pode chegar a estar a cerca de trinta graos en zonas próximas á costa, desprende moito vapor de auga, como a auga quente dun baño ou dunha ducha. Se nesta situación chega unha borrasca ou unha fronte fría e hai unha bolsa de aire frío en altura, prodúcese unha situación de inestabilidade do aire superficial que aumenta conforme ascendemos. O vapor de auga, que o mar libera en gran cantidade, ascende arrastrado pola inestabilidade e vaise condensando ao encontrarse coa zona fría, formándose unha nube.
Esta nube pode ir agrandándose a gran velocidade porque o vapor ascendente encontra moita facilidade para subir ao atoparse con zonas máis frías, e con este frío vai condensándose cada vez máis auga. En moi poucas horas pódense formar grandes nubes tormentosas, do tipo dos cumulonimbos, que aínda que non teñan unha grande extensión en horizontal, poden chegar a ter máis de dez quilómetros de altura. Estes cumulonimbos descargan unha forte chuvia, normalmente acompañada de grandes lóstregos e de sarabia.
Danos
Os danos que causa unha tormenta non dependen só da intensidade da chuvia. Nunha ladeira con moita pendente, carente de vexetación, a auga corre moi rapidamente, arrastrando con forza o solo e provocando unha grande erosión. Se ademais esta ladeira remata nun val, pode formarse unha gran riada que arrastra con forza todo o que atopa. Na zona mediterránea española é frecuente que as canles dos ríos permanezan secas moitos meses ao ano e que sexan ocupadas por cultivos ou edificacións, o que fai que nas grandes crecidas os danos sexan maiores, por unha parte porque se destrúe o que estaba aí construído e, por outra, porque se impide a libre saída da auga e se fai maior a crecida.
Espasandín
O topónimo galego Espasandín pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Propelente sólido
miniatura|right|Un motor Castor 120 de Thiokol propulsado por propelente sólido. Os propelentes sólidos para foguetes son aqueles nos que o combustible e o oxidante están embebidos nunha matriz sólida.
Algunhas das súas vantaxes son:
E algunhas das súas desavantaxes son:
As súas vantaxes fanno o propelente ideal para aplicacións militares.
Historia
Pódese considerar a pólvora, usada xa polos chineses no século XIII, como o primeiro propelente sólido da Historia. A finais dos séxulos XVII e XVIII tiveron lugar avances en química que diron lugar á nitrocelulosa, a nitroglicerina, a cordita e a dinamita, que foron a base para os propelentes sólidos posteriores. A nitrocelulosa foi empregada como propelente para pezas de artillería xusto antes da primeira guerra mundial.
Considérase o traballo de Theodore von Karman en 1936 usando alcatrán xunto con perclorato de potasio como o punto de arranque dos propelentes sólidos compostos modernos. O seu traballo incluía o estudo e comprensión de como actúa o propelente, a súa combustión, ignición e a interacción entre propelente e contedor. Os propelentes sólidos compostos substituíron na súa época aos propelentes sólidos de dobre base, feitos con misturas de nitrocelulosa e nitroglicerina.
Despois da segunda guerra mundial o desenvolvemento de propelentes sólidos enfocouse a mellorar o seu impulso específico, que da unha medida da súa eficiencia e que en xeral é peor que nos propelentes líquidos. A industria militar dos Estados Unidos estaba especialmente interesada no desenvolvemento deste tipo de propelente dadas as súas características, que as facían apropiadas para ter os seus mísiles listos para o lanzamento nun curto período de tempo.
A principios da década de 1950 a empresa Atlantic Research descubriu que o uso de ata un 15% de aluminio pulverizado na mistura de propelente facía aumentar o seu rendemento ata un 15%. Ao mesmo tempo comezou a comprenderse mellor a química dos propelentes sólidos e a interacción entre as substancias ligantes no propelente e o comburente e o oxidante. Desenvolvéronse substancias ligantes como parte do propelente, mellorando as súas características mecánicas e de resistencia ao desgaste, a humidade e á tempatura.
Pola época apareceron dúas grandes familias de propelentes compostos: os baseados en poliuretano (usados inicialmente pola empresa Aerojet) e os baseados en polibutadieno (favorecidos por Thiokol). Ao mesmo tempo os propelentes de dobre base recibiron un empurrón, superando en impulso específico aos compostos. Posteriormente desenvoluse o HTBD (Hydroxyl Terminated Butadiene, butadieno finalizado en hidroxilo), que comezou a ser usado con preferencia cara os anos 1990.
O deseño da combustión
Na maior parte de foguetes de propelente sólido baseado en alcatrán a combustión prodúcese na parte posterior exposta á atmosfera, producindo un pulo constante. Noutra clase de arranxo do propelente prodúcese unha combustión ó longo do cilindro de propelente, tanto no diámetro externo como no interno, resultando tamén nun pulo constante. Outro caso son os propelentes adheridos ao casco interno do foguete: a combustión prodúcese ó longo dunha perforación cilíndrica a través do centro do propelente, o que causa un pulo inicial baixo ata un moi alto cara o final da combustión. Dado que este perfil de pulo non é xeralmente o desexado a solución que se atopou para que este arranxo produca un pulo máis ou menos constante foi que a perforación teña sección de estrela, onde nas puntas se produce unha combustión rápida que se vai volvendo máis lenta cada o centro. Para necesidades concretas de aceleración e cambios de pulo modifícase a xeometría do propelente durante a súa fabricación acorde as especificacións. Tamén é posible engadir capas intermedias de propelente con diferentes características ou alterar o tamaño e forma lonxitudinalmente para conseguir os obxectivos buscados.
Abundio
Abundio é un nome propio masculino galego, provén do nome latino Abundius derivado do adxectivo posclásico abundus (abondoso). No mundo cristián fíxose popular polo santo Abundio de Como do século V. No ano 2011 levábano en Galicia 7 persoas
Subdivisións de Tonga
Existe un cuarto arquipélago setentrional moi afastado, e administrado directamente desde Nukuʻalofa, capital da illa de Amsterdam:
A maior parte das illas son coralinas, mais hai algunhas de orixe volcánica. Lateiki (Mete Shoal) e Fonuafo'ou son dous volcáns mergullados que, desde o século XIX, teñen emerxido en varias ocasións.
A capital do país é Nukuʻalofa, residencia habitual do rei Taufa'ahau Tupou IV.
Distrito de Elbasan
O Distrito de Elbasan (en albanés: Rrethi i Elbasanit) é un dos 36 distritos da Albania, localizado no centro do país, na prefectura de Elbasan. A súa capital é a cidade de Elbasan. Outras cidades importantes do distrito son Cërrik e Kërrabë.
Outriaz
Outriaz é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Sanguñedo, A Madanela de Montes, Forcarei
Sanguñedo é un lugar da parroquia da Madanela de Montes, no concello de Forcarei, na provincia de Pontevedra. No ano 2007 tiña 84 habitantes (36 homes e 48 mulleres), 3 menos ca no ano 2006.
Blender
Blender é un programa informático de código aberto, de Blender Foundation, para modelaxe, animación, texturas, composición, renderizado, edición de vídeo e creación de aplicacións interactivas en 3D: xogos, presentacións e outros, a través de seu motor de xogo integrado, Blender Game Engine. Está dispoñíbel para GNU GPL, versión 2 ou posterior. Blender posúe aínda partes licenciadas sobre Python Software Foundation License.
San Xusto, A Madanela de Montes, Forcarei
San Xusto é un lugar da parroquia da Madanela de Montes, no concello de Forcarei, na provincia de Pontevedra. No ano 2007 tiña 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres), o mesmo número que no ano anterior.
Sucesión ecolóxica
Nunha sucesión temos inicialmente as comunidades pioneiras (primeiros seres vivos que ocupan un substrato), seguido por comunidades intermediarias que presentan un nivel maior de diversificación e, finalmente a comunidade clímax, cando a comunidade chega ao seu máximo grao de desenvolvemento e equilibrio.
Xeografía de Tonga
300px|miniatura|dereita|Mapa de Tonga.
Tonga é un arquipélago localizado ao sur de Samoa. As súas 169 illas, das cales 36 están habitadas, divídense en tres grupos principais: Vava'ou, Ten'apai e Tongatapu, que forman unha liña norte-sur de 800 quilómetros de longo. Tongatapu, a illa máis grande e que alberga a capital Nukuʻalofa, cobre 257 km². Xeoloxicamente, as illas de Tonga son de dous tipos: a maioría teñen unha base de pedra calcaria que se orixinou a partir de formacións de coral levantadas; as demais consisten en pedra calcaria sobre unha base de orixe volcánica.
O clima é basicamente subtropical cun período cálido (de decembro a abril), durante o cal a temperatura sobe por riba dos 32 °C, e un período máis fresco (de maio a novembro), no que as temperaturas non acostuman superar os 27 °C. A temperatura sobe de 23 °C a 27 °C, e a precipitación anual varía de 170 a 297 centímetros se se viaxa desde Tongatapu para o sur para as illas do norte máis próximas ao Ecuador. A humidade media diaria é do 80%.
Ten unha área total de 748 km², dos que 718 km² son de terra e 30 de auga. Non ten fronteiras con outros países, e ten unha lonxitude de costas de 419 km.
Accidentes mariños: plataforma continental: 200 m de profundidade zona económica exclusiva: 200 mn (370.4 km) territorio mariño: 12 mn (22.2 km)
Clima: tropical; alterado por ventos alisios; estación cálida (de decembro a maio), estación fresca (de maio a decembro)
Terreo: a maioría das illas teñen unha base de pedra calcaria que se orixinou a partir de formacións de coral levantadas; as demais consisten en pedra calcaria sobre unha base de orixe volcánica.
Elevacións do terreo: punto máis baixo: Océano Pacífico 0 m punto máis alto: lugar sen nome en Kao Island con 1.033 m
Recursos naturais: pescado, terreo fértil
Terras de regadío: N/D km²
Pobo lhotshampa
Os lhotshampa ou lhotsampa (en ल्होत्साम्पा; en ལྷོ་མཚམས་པ་; lho-mtshams-pa) son un grupo étnico heteroxéneo de Bután orixinario do Nepal. Os lhotshampa habitan no sur de Bután, e por iso son chamados coloquialmente como sureños. A comezos de 2007, moitos lhotshampas foron trasladados a terceiros países, como os Estados Unidos, o Canadá, Australia e o Reino Unido, así como países europeos. No presente, o número de lhotshampa do Nepal é significativamente menor ó dos Estados Unidos e outros países onde foron asentados. Este pobo de orixe nepalesa comezou a asentarse en áreas inhabitadas do sur de Bután no século XIX.
Brandoñas, Zas
Santa María de Brandoñas é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Zas. Segundo o IGE, no 2019 a súa poboación descendera ata os 74 habitantes, sendo 33 homes e 41 mulleres. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 125 habitantes (64 mulleres e 61 homes) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 133 habitantes.
Rally Botafumeiro de 1987
O Rally Botafumeiro de 1987 foi a terceira edición de dito rally e a segunda proba da tempada 1987 do Campionato de Galicia de Rally. Disputouse entre o 28 e o 29 de marzo de 1987 e o vencedor foi o vascofrancés Marc Etchebers, a bordo dun Porsche 911 SC.
Itinerario
O rally dividiuse en dúas seccións, con dúas pasadas a tres treitos en cada unha delas. A primeira sección, na tarde do sábado, percorreu os treitos de Touro-Vilar (12,1 km), Cira (5,7 km) e A Ponte de Sarandón (5,9 km). A segunda sección, na noite do sábado para o domingo, constou dos treitos de Rois (7,7 km), Pontecesures-Xirimbao (11,7 km) e Vedra-San Xián (6,5 km), tamén a dúas pasadas cada un.
A Figueira, O Caramiñal, A Pobra do Caramiñal
A Figueira é un lugar da parroquia do Caramiñal no concello coruñés da Pobra do Caramiñal da comarca do Barbanza. Tiña 61 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 33 eran homes e 38 eran mulleres.
Horacio Gil
Horacio Gil Expósito, nado en Pontevedra en 1962, é un político galego do PPdeG, deputado na Deputación de Pontevedra e alcalde de Arbo.
Traxectoria
Foi tenente de alcalde de Arbo con Manuel Rivera Domínguez. Nas municipais de 2011 encabezou a lista do PPdeG, pero non logrou a alcaldía. Foi portavoz do PP de Arbo. En setembro de 2013 nomeado foi deputado provincial pola comarca do Condado-Paradanta. En xuño de 2014 presentou unha moción de censura xunto a Alternativa Independiente de Arbo (AIAR). O 27 de xuño de 2014 someteuse a moción de censura a votación en pleno municipal sendo superada co apoio dos cinco concelleiros do PP e dous dos tres electos de AIAr, sendo investido alcalde de Arbo.
Modelo científico
Un modelo científico pódese considerar como unha forma de simplificar os comportamentos que se están a dar constantemente na natureza. Neste modelo búscase principalmente unha hipótese que dea resposta a un fenómeno ou comportamento presente na natureza. Para poder chegar ao final do estudo e conseguir un modelo científico, os científicos acostuman a empregar o "método hipotético-dedutivo".
Principios históricos
A idea de modelo científico xurdiu xa na Idade Moderna (a partir do século XVI) da man do chamado método científico. O modelo científico xorde nesta época como unha forma de intentar dar explicacións do que pasaba na natureza e dar resposta a todos aqueles fenómenos que acontecían nela. Na ciencia o modelo científico é unha idealización do fenómeno estudado.
Moitos foron os creadores de modelos científicos ao longo de séculos, pero cabe destacar a Galileo no XVI, Newton no XVIII e Einstein no XX.
Outros artigos
Teoria
Shimada
Shimada (島田市, しまだし, Shimada-shi) é un concello da prefectura de Shizuoka no Xapón. Está situada na rexión de Tōkai, ao sur-leste da rexión de Chūbu e no centro da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 315,88 km² e a poboación de 100.996 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 320 h/km².
Dentro de territorio da cidade había fronteira entre provincia histórica de Tōtōmi e Suruga
O concello de Shimada limita cos concellos de Makinohara, de Kikugawa, de Kakegawa, de Mori, de Hamamatsu, de Kawanehon, de Shizuoka, de Fujieda, de Yaizu e de Yoshida.
Bandeira do Perú
A bandeira do Perú consta de tres franxas verticais de igual anchura, sendo as bandas extremas de cor vermella e a central de cor branca. Ten tres versións diferentes para usos distintos, cada cal cunha denominación oficial; o Estado peruano usa as variantes coñecidas como o Pavillón Nacional e a Bandeira de Guerra, que inclúen o escudo nacional con acompañantes distintos.
Antes do 28 de xullo de 1821, día da declaración da Independencia do Perú, as tropas peruanas independentistas usaron bandeiras para diferenciarse doutras forzas militares. Estas bandeiras foron usadas por Guillermo Miller e Francisco Antonio de Zela en Tacna.
O 7 de xuño celébrase o día da bandeira, co gallo do aniversario da Batalla de Arica e o 28 de agosto a Procesión da Bandeira na cidade de Tacna.
Oyonnax
Oyonnax é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Ángel Viñas
Ángel Viñas Martín, nado en Madrid o 2 de marzo de 1941, é un economista, historiador, catedrático e diplomático español, especializado na guerra civil española e o franquismo.
Traxectoria
Doutor en Ciencias Económicas pola Universidade de Hamburgo, Glasgow e na Libre de Berlín. Foi catedrático de Economía Aplicada e de Historia en distintas universidades (Valencia, Alcalá de Henares, UNED e Complutense), así como profesor da Escola Diplomática e membro da xunta de goberno da mesma.​ Foi premio extraordinario na licenciatura e no doutoramento en Ciencias Económicas na Universidade de Madrid e accésit ao Premio Nacional Fin de Carreira.
Carreira, Zas
Santiago de Carreira é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Zas. Segundo o IGE, no 2018 a súa poboación descendera ata os 176 habitantes, sendo 86 homes e 90 mulleres. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 246 habitantes (126 homes e 120 mulleres) distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 267 habitantes.
Lrutyan Simfonia
Lrutyan Simfonia (en Լռության սիմֆոնիա) é un filme armenio de 2001 dirixido por Vigen Chaldranyan. Foi escollido como candidato de Armenia para o Óscar ó mellor filme internacional na 74ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Berta Cáccamo
Berta Álvarez Cáccamo, coñecida artisticamente como Berta Cáccamo, nada en Vigo o 1 de setembro de 1963 e finada en Coruxo (Vigo) o 11 de maio de 2018, foi unha pintora abstracta galega.
Traxectoria
Nada na familia Álvarez Blázquez, moi relevante no panorama cultural galego da última metade do século XX, en 1986 licenciouse en Belas Artes na Reial Acadèmia Catalana de Belles Arts de Sant Jordi de Barcelona. En 1987 recibiu a bolsa Manuel Colmeiro da Xunta de Galicia, e en 1990 a bolsa de Creación Artística Banesto en Madrid.
Comezou a expor en 1986, vinculada á corrente renovadora do grupo Atlántica. En 1989 obtivo o premio Cidade de Palma, na Bienal de Pontevedra e no I Certame Unión Fenosa da Coruña. Nese mesmo ano foi vivir a París, tendo unha estancia na Cité Internacional des Arts entre 1990 e 1991. En 1991 foi premiada no II Certame Unión Fenosa.
A súa pintura é abstractiva e conceptual, dentro da non figuración, con amplas manchas de tons axordados e dominio de cores ocres e negras. Hai unha estrutura xeométrica nas súas composicións, deliberadamente elementalizadas, con vagas referencias formais. Adoita usar lenzos de gran tamaño.
Foi profesora na Facultade de Belas Artes de Pontevedra, centro educativo da Universidade de Vigo, situado no campus de Pontevedra.
A súa obra está presente no Centro Galego de Arte Contemporánea, no Museo Provincial de Pontevedra e en coleccións particulares como a Colección Afundación, o Museo de Arte Contemporánea Gas Natural Fenosa ou a da Fundación María José Jove.
En 2019 o CGAC rendeulle homenaxe.
Vida persoal
Foi filla do escritor Xosé María Álvarez Blázquez e de María Luisa Cáccamo Frieben, e irmá de María Luisa, Xosé María, Alfonso, Elena e Celso Álvarez Cáccamo.
Distrito de Durrës
O Distrito de Durrës (en albanés: Rrethi i Durrësit) é un dos 36 distritos da Albania localizado na prefectura de Durrës. A súa capital é a cidade de Durrës. Sitúase no litoral albanés do Mar Adriático. Outra cidade importante neste distrito é Shijak.
Municipios
O distrito de Durrës está dividido nos seguintes municipios:
Mohéli
miniatura|250px|Mapa xeral da illa dereita|miniatura|Mohéli (en branco) en relación as Comores (marrón)