cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elizabeth Errington
Elizabeth Ann Errington, nada en 1947 en Potchefstroom, Suráfrica, é unha arqueóloga e numismática británica vinculada ao Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico, especializada en Gandhara, nas coleccións de Charles Masson e na moeda asiática.
Traxectoria
Errington pasou a súa infancia e cursou a educación secundaria en Potchefstroom, en Suráfrica, e en 1967 acadou a súa graduación na Escola de Arte de Xohanesburgo. Posteriormente traballou como deseñadora gráfica, tanto en Suráfrica como en Londres.
En 1977 ingresou na Escola de Estudos Orientais e Africanos (SOAS) da Universidade de Londres, e en 1980 recibiu a súa graduación en Historia e Arqueoloxía de Oriente Próximo e Medio. Entre ese ano e 1987 traballou no seu doutoramento sobre a arqueoloxía do século XIX en Gandhara e Afganistán, que acadou cunha tese titulada The Western Discovery of the Art of Gandhara and the Finds of Jamalgarhi.
Errington traballou para o Instituto Británico de Estudos Persas en 1988, preparando para a súa publicación o catálogo das escavacións de Ghubayra, en Irán.
Logo do seu doutoramento na Escola de Estudos Orientais e Africanos, Errington traballou en 1992 na exposición Crossroads of Asia e na redacción do seu catálogo, do Museo Fitzwilliam, da Universidade de Cambridge.
The Observer
The Observer é un periódico británico que sae á rúa todos os domingos. Desde o punto de vista ideolóxico ten unha tendencia política socialdemócrata aínda que cunha liña editorial lixeiramente escorada á dereita con respecto ao seu periódico irmán, The Guardian, que sae á rúa de luns a sábado.
Cadena 100
Cadena 100 é un cadea musical de radio española propiedade de Radio Popular S.A. Os seus estudos centrais están en Madrid, aínda que posúe frecuencias repartidas por toda España.
Elizabeth Errington
Traxectoria
Ademais, Errington é asesora da Universidade de Oxford no proxecto Gandhara Connections.
Cadena 100
Historia
Cadena 100 ten o seu precedente en Popular FM, unha cadea de emisoras musicais de Radio Popular que empezou a emitir a principios da década de 1990. A partir desa rede de emisoras, en 1992 Rafael Revert (que fora fundador de Los 40 Principales) creou Cadena 100, e dirixiuna ata 1997.
Elizabeth Errington
Artigos e colaboracións
Esta é unha escolma dalgúns dos artigos máis representativos da carreira de Elizabeth Errington:
Cadena 100
A nova Cadena 100
O 4 de setembro de 2006 a cadea estrea unha nova programación adoptando os máis actuais sistemas de programación musical baseados exclusivamente nas preferencias dos oíntes de 25 a 39 anos.
O 25 dese mesmo mes a cadea estreou o seu novo programa espertador: Buenos días, Javi Nieves.
O Piqueiro, Barallobre, Fene
O Piqueiro é un lugar da parroquia de Barallobre no concello coruñés de Fene na Comarca de Ferrol. Tiña 60 habitantes no ano 2014 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 31 eran homes e 29 mulleres.
A Pomba, Barallobre, Fene
A Pomba é un lugar da parroquia de Barallobre no concello coruñés de Fene na Comarca de Ferrol. Segundo o IGE no ano 2014 tiña 50 habitantes (23 homes e 27 mulleres). Neste lugar atópase a igrexa parroquial de Santiago de Barallobre e máis un cruceiro.
Hylobatidae
Os xibóns son Hominoideos da familia Hylobatidae. Historicamente a familia tense clasificado nun só xénero mais agora está clasificada en catro xéneros. Os xibóns habitan trópicos e rexións subtropicais de Sumatra, Borneo e Xava.
Téñense denominado simios menores. Distínguense dos grandes simios (chimpancés, gorilas, orangutáns, bonobos e humanos) en ser máis pequenos, mostrar menor dimorfismo sexual, en non facer niños e en ter características anatómicas que os asemellan máis aos monos ca aos grandes simios. Igual ca outros simios, non teñen rabo.
Os xibóns teñen unha alta capacidade locomotora, de bracear de póla a póla a longas distancias e a altas velocidades (mesmo ata acadar saltos de 15 metros a velocidade de 55 km/h). Chegan a facer saltos de ata 8 metros. Son quen de andar bipedalmente coas súas mans levantadas para manter o equilibrio. Ao contrario que outros Hominoidea, teñen parellas estables.
Dependendo da especie e do seu sexo, a pel dos xibóns cambia de negra, pasa por roxa e chega a un amarelo claro ou branco. É infrecuente ver un xibón totalmente branco de pel.
Historia evolutiva
A data da aparición evolutiva dos xéneros é complexa de elucidar A mellor estimación actual pon a Nomascus diverxendo dos outros tres xéneros hai 7 millóns de anos. A nivel de especie, Hylobates pileatus diverxeu de H. lar e H. agilis hai 3.9 millóns de anos, e H. lar e H. agilis separáronse hai 3.3 millóns de anos. Os extintos Bunopithecus sericus foron xibóns ou primates semellantes a xibóns que, até hai nada, se pensaba que estaban máis relacionados cos xibóns hoolock.
Taxonomía
A familia está dividida en catro xéneros baseándose no estudo do seu número de cromosomas diploides: Hylobates (44), Hoolock (38), Nomascus (52) e Symphalangus (50).
Aeroporto de Marsh Harbour
O aeroporto internacional Leonard M. Thompson, anteriormente coñecido como aeroporto internacional de Marsh Harbour International é un aeroporto que serve a Marsh Harbour, unha cidade das illas Ábaco, nas Bahamas.
Marsh Harbour ten un grande atractivo para o turismo, polo que o aeroporto ofrece servidos a varias cidades en Florida e a Nassau. No ano 2007 construíuse unha nova pista de aterraxe para permitir que avións máis grandes operasen no aeroporto. En maio de 2014 inaugurouse unha nova terminal.
Guillerme III dos Países Baixos
Guillerme III dos Países Baixos (orixinariamente en neerlandés: Willem Alexander Paul Frederik Lodewijk van Oranje-Nassau), nado na cidade belga de Bruxelas o 17 de febreiro de 1817 e finado na vila holandesa de Apeldoorn o 23 de novembro de 1890, foi príncipe de Orange, gran duque de Luxemburgo e terceiro rei dos Países Baixos.
Xenealoxía
miniatura|esquerda|Guillerme III e a raína Emma Guillerme era fillo do rei Guillerme II dos Países Baixos e da súa Ana Pavlovna de Rusia, filla do tsar Paulo I e da emperatriz María Fedorovna (Sofía Dorotea de Württemberg).
Casou coa súa curmá Sofía de Wurtemberg, filla do rei de Württemberg Guillerme I e da gran duquesa Catarina Pavlovna de Rusia en 1839.
Ao enviuvar en 1877, dous anos máis tarde casou en segundas nupcias coa princesa Emma, do pequeno principado alemán de Waldeck-Pyrmont.
Dos catro fillos de Guillerme III, só tres sobreviviron ata a idade adulta. Dous eran fillos do seu primeiro matrimonio coa raíña Sofía, e a filla era do seu matrimonio coa raíña Emma.
Vida familiar
O seu primeiro matrimonio foi infeliz e caracterizouse polas liortas entre os cónxuxes e entre os seus fillos. Sofía era unha muller liberal e intelectual, que odiaba a rixidez e á que lle desagradaba o ambiente militar. No entanto, Guillerme era un home sinxelo, conservador, fora educado no exército e gustáballe a vida militar. Como resultado destas disputas familiares chegou a prohibir o exercicio intelectual na súa casa, polo cal a raíña Vitoria do Reino Unido, que mantiña correspondencia coa raíña Sofía, chamoulle “pailán maleducado”. Por outra banda, as súas aventuras extramatrimoniais levaron o The New York Times a considerar o rei holandés como "o monarca máis decadente da época". Outra causa de tensións no seu matrimonio era o seu carácter caprichoso: podía enfadarse até o límite con alguén un día, e mostrarse extremadamente educado o seguinte. miniatura|Os funerais de Guillerme III en 1890
O príncipe Guillerme
Guillerme rexeitaba os cambios constitucionais iniciados en 1848 polo seu pai e o seu primeiro ministro. Guillerme II e a súa nora Sofía consideraban que eses cambios eran necesarios para salvar a monarquía a longo prazo. No entanto, o príncipe Guillerme considerábaos limitacións inútiles do poder real e desexaba gobernar como o seu avó, Guillerme I.
Ante a perspectiva de gobernar un reino constitucional, tratou de cederlle os seus dereitos ao trono ao seu irmán máis novo, o Príncipe Henrique, pero a súa nai convenceuno de que non o fixese. Un ano despois, en 1849, Guillerme convertíase en rei dos Países Baixos á morte do seu pai.
Rei dos Países Baixos
En reiteradas ocasións, o xa rei Guillerme III considerou a posibilidade de abdicar o trono cando o seu fillo máis vello cumprise dezaoito anos, o que ocorreu en 1858, pero finalmente decidiu continuar no cargo. O seu primeiro acto de goberno foi a inauguración do gabinete parlamentario do primeiro ministro Thorbecke, o arquitecto liberal da constitución holandesa de 1848, que o monarca detestaba.
En 1867 intentou vender o Gran Ducado de Luxemburgo a Napoleón III, pero a súa proposta case provocou o estoupido dunha guerra entre Francia e Prusia, e a impopularidade da decisión finalmente terminaría provocando que se convertese nun Estado independente.
Malia os seus periódicos enfrontamentos cos parlamentarios, o rei Guillerme III gozaba de gran popularidade entre os holandeses, amosando unha actitude moi cordial e aberta co pobo.
Coa morte en 1877 da raíña Sofía, as tensións matrimoniais remataron e as da súa corte diminuíroron. Algúns políticos holandeses opuxéronse á súa voda en segundas nupcias con Emma de Waldeck-Pyrmont dous anos despois, porque a nova raíña era 41 anos máis nova el. Con todo, Emma demostrou ser unha muller cordial e comprensiva e, finalmente, as tensións entre o parlamento (que debía dar a súa aprobación ao enlace) e o rei finalizaron e a parella puido casar. Non fora a súa primeira elección, anteriormente o rei Guillerme fora rexeitado pola princesa Paulina de Waldeck-Pyrmont (irmá de Emma) e pola princesa Thyra de Dinamarca.
A praga escarlata
A praga escarlata é unha novela postapocalíptica do autor estadounidense Jack London, publicada en 1912 na revista London Magazine co título orixinal en lingua inglesa de The Scarlet Plague. A obra foi traducida ao galego por Tomás González Ahola e publicada por Urco editora en 2009.
Trama
Smith explícalles que el era profesor universitario de literatura, e cóntalles o modo en que a praga comezou en Londres e Nova York, estendéndose por todo o mundo. Smith refuxiouse canda a catrocentas persoas na facultade de Química, pero ante os saqueos e roubos vividos na cidade e as mortes por mor da enfermidade, o grupo minguado decidiu marchar cara á zona rural ao sueste. Ao cabo, quedou el só, e logo de varios anos sobrevivindo contactou con outro grupo de xente. Os superviventes tiveron descendencia, a partir da cal naceron os tres netos: Edwin, Beizodelebre e Hu-Hu.
Consciente de que lle queda pouco tempo de vida, procura transmitirlle aos seus netos a súa sabedoría e os seus valores, así como a importancia da transmisión do coñecemento. Porén, os seus esforzos son baldíos, pois seguen un método de vida de cazadores-recolectores e non conciben a caída da civilización que o seu avó lles conta.
Guillerme III dos Países Baixos
Rei dos Países Baixos
A raíña Emma tivo unha influencia salientable sobre a caprichosa personalidade de Guillerme, e o matrimonio foi especialmente feliz. En 1880 naceu a princesa Guillermina, que se converteu en herdeira en 1884 despois da morte do derradeiro dos fillos do primeiro matrimonio de Guillerme.
O rei enfermou gravemente en 1887 e morreu tresa nos despois. Os seus restos mortais descansan na cripta real da Igrexa Nova da cidade surholandesa de Delft. Como Guillermina aínda non alcanzara a idade adulta, a raíña Emma converteuse na rexente da súa filla ata que Guillermina cumpriu os 18 anos en 1898. Como o Gran Ducado de Luxemburgo só podía ser herdado por homes naquel momento, debido á existencia dunha lei sálica, Luxemburgo foi herdado polo gran duque Adolfo de Luxemburgo, anteriormente duque de Nassau.
Dany Boon
Daniel Hamidou, máis coñecido como Dany Boon, nado o 26 de xuño de 1966 en Armentières, Norte-Paso de Calais, é un actor, humorista e produtor francés.
Ribas, Calvos, Bande
Ribas é un lugar da parroquia de Calvos no concello ourensán de Bande na comarca da Baixa Limia. Tiña 53 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 28 eran homes e 25 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 52 habitantes (28 homes e 24 mulleres).
Emilio Martínez
O nome de Emilio Martínez pode referirse a:
Instagram
Instagram é unha rede social e aplicación para partillar fotos e vídeos. Permite aos usuarios aplicar efectos fotográficos como filtros, marcos, cores retro e vintage, e posteriormente partillalas en diferentes redes sociais como Facebook, Tumblr, Flickr, Twitter ou Vkontakte. Unha característica distintiva da aplicación é que da unha forma cadrada ás fotrografías en honor á Kodak Instamatic e as cámaras Polaroid, contrastando coa relación de aspecto 16:9 que na actualidade usan a maioría das cámaras dos teléfonos móbiles.
Instagram foi creada por Kevin Systrom e Mike Krieger e foi lanzada en outubro de 2010. A aplicación gañou popularidade de forma doada, con máis de 100 millóns de usuarios activos en abril do 2012 e superou os 300 millóns en decembro de 2014. Instagram foi deseñada orixinalmente para iPhone e á súa vez dispoñíbel para os seus irmáns iPad e iPod co sistema iOS 3.0.2 ou superior. A principios de abril de 2012, publicouse unha versión para Android.
Filtros
Instagram identifícase polos seus coñecidos filtros os cales veñen de Polaroid que fan alusión a que foron tomadas polas mesmas.
Julio Amador Rodríguez Fernández
Julio Amador Rodríguez Fernández, finado en Chantada o 12 de marzo de 1947, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Darío Rodríguez Fernández. Procurador en Chantada. Foi elixido secretario da Asociación Republicana de Chantada que presidía Daniel Vázquez Campo en febreiro de 1931. Foi nomeado presidente da Comisión Xestora do concello de Chantada en setembro de 1931, permanecendo no cargo até xullo de 1932. Foi proclamado candidato da ORGA para as eleccións de 1933.
Arión (cabalo)
Na mitoloxía grega, Arión (en grego antigo Άρείων, Areíôn, 'mellor', 'máis forte', 'máis valoroso') foi un cabalo fillo de Poseidón e Deméter. Tiña as crinas azuladas e podía correr tan rápido que podía ir sobre a auga. Tiña estirpe divina.
Conta a lenda que cando a deusa Deméter andaba polo mundo adiante buscando á súa filla Perséfone, que fora raptada por Hades, ía seguida por Poseidón, namorado e obsesionado con ela. Para escapar deste acoso, Deméter converteuse en egua e ocultouse nunha eguada do rei Onco (en Telpusa, na Arcadia ). Esta camuflaxe foi inútil á hora de evitar ó deus, porque este, transformado en semental, terminou cubríndoa.
Arión foi o cabalo de Adrasto, rei de Argos, que encabezou a fracasada expedición dos Sete contra Tebas, e o único dos sete paladíns que sobreviviu. Ó ser derrotados, Adrasto salvou a vida porque Arión o levou ata un lugar afastado e seguro, na Ática.
Antes de pertencer a Adrasto, os donos de Arión foron o rei Onco, en cuxas eguadas naceu, e o mesmo Heracles. Cando Heracles marchaba contra a Élide parou en Arcadia e pediulle o cabalo a Onco, e así puido conquistar Elis.
A lenda pretende explicar a teoría de que Poseidón foi o creador do cabalo, aínda que xa a nai, Rea, déralle a comer a Cronos un poldro, para salvar a Poseidón acabado de nacer, pois o pai, Cronos, ía comendo a tódolos fillos que ía tendo Rea. O que si é certo é que os cabalos lle están consagrados a el, e que creou as carreiras de cabalos.
O Ramo, Barallobre, Fene
O Ramo é un lugar da parroquia de Barallobre no concello coruñés de Fene na Comarca de Ferrol. Tiña 112 habitantes no ano 2014 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 48 eran homes e 64 mulleres.
No lugar do Ramo sitúanse o campo do fútbol de Barallobre, a estación do ferrocarril, o parque de educación viaria, o colexio público e o pavillón municipal.
O Fontelo, Aiazo, Frades
O Fontelo é un lugar da parroquia de Aiazo no concello coruñés de Frades da comarca de Ordes. Tiña 92 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE, dos cales 52 eran homes e 40 eran mulleres.
Hiperinflación na República de Weimar
miniatura|300x300px|Diario do [[28 de xullo de 1923, no titular di que ao cambio, un dólar estadounidense equivale a un millón de marcos.]] O período de hiperinflación na República de Weimar aconteceu entre 1921 e 1923 na República de Weimar, nome histórico co que se identifica a Alemaña durante o período de entreguerras. Non foi a primeira nin a máis forte da serie de hiperinflacións que arrasaron Europa nos anos 1920, pero é o caso máis destacado da historia, xa que nela sucedéronse situacións tales como: aumento dos prezos, dos tipos de xuro, modificacións do tipo de cambio e abandono da moeda como unidade de intercambio.
Causas
Desde os días da primeira guerra mundial o Goldmark, a moeda do Imperio alemán, sufrira unha grave perda de valor real e de poder adquisitivo pois o goberno xermano emitiu papel moeda para facer fronte ás súas necesidades derivadas da guerra, chamando Papiermark a estas novas emisións. Debido ás urxencias nadas do conflito, o Papiermark carecía de apoio en ouro e non era convertible neste metal precioso, o cal era unha situación pouco usual para a época, onde o esquema do patrón ouro requiría que todas as emisións de papel moeda dun país estivesen apoiadas en ouro precisamente para garantir o seu valor.
Tras o termo da primeira guerra mundial en novembro de 1918 as potencias vencedoras como Francia e Gran Bretaña impuxeron á derrotada Alemaña o pago de reparacións de guerra pola destrución causada durante o conflito, sufrida principalmente en Bélxica e o norte de Francia, atribuíndo toda a responsabilidade por iso sobre Alemaña, fixando esta condición no Tratado de Versalles de 1919.
A pesar de que as reparacións eran por cantidades moi elevados para a época (implicando varios miles de millóns de marcos alemáns), non abarcaban a todos os ingresos do goberno alemán e discutíronse prazos e cantidades de pago. Non obstante, a República de Weimar herdara a moeda depreciada do goberno imperial e tamén carecía de reservas de ouro suficientes, polo cal se seguiu usando o Papiermark como diñeiro sen apoio.
O Papiermark, a pesar da esixencia das reparacións, mantiña un tipo de cambio relativamente estable nos 60 marcos por cada dólar estadounidense durante a primeira metade de 1921. Con todo, o ultimato de Londres polas reparacións de guerra de maio de 1921 demandou un total de 2.000.000.000 de marcos de ouro anuais, unha suma moi elevada e sen precedentes que representaba máis do 26% do valor das exportacións alemás. O primeiro pago realizouse en agosto de 1921.
Desenvolvemento da hiperinflación
right|miniatura|410x410px|A absoluta perda de valor do marco levou a casos como o desta imaxe: un alemán mostra a desvalorización do diñeiro empapelando unha parede con billetes dun marco, máis baratos que o papel de parede. miniatura|Sede do [[Reichsbank en Berlín, xuño de 1923: usuarios empregan maletíns para transportar o diñeiro recibido do banco.]] O primeiro pago de reparacións en marcos ouro de agosto de 1921 marca o comezo dunha desvalorización exponencial do marco alemán, que pasou en novembro de 1921 a marcar un tipo de cambio de 330 marcos por cada dólar estadounidense. O montante total das reparacións ascendía a 132.000.000.000 marcos de ouro, unha cifra moi superior ao total das reservas de ouro alemás. A República de Weimar tratou entón de comprar divisas estranxeiras, pero pagando en bonos do tesouro público e en débedas comerciais, algo que propiciou unha desvalorización máis rápida do marco nos mercados financeiros mundiais.
A emisión de papel moeda sen apoio en ouro servira con grande éxito ao goberno da República de Weimar como ferramenta de "defensa", ao pagar as reparacións a poténcialas vencedoras con diñeiro depreciado, pero cando o mercado financeiro internacional decatouse da acelerada desvalorización do marco alemán a inicios de 1922, franceses, belgas, e británicos esixiron o pago en recursos naturais (madeira, carbón, trigo), impondo unha presión máis severa sobre a economía alemá.
Durante a primeira metade de 1922, o marco estabilizouse nun cambio ao redor dos 320 marcos por dólar estadounidense, algo acompañado de conferencias internacionais sobre as reparacións de guerra, incluída unha organizada en xuño de 1922 por J. P. Morgan, Jr., banqueiro estadounidense. Nestes encontros non se alcanzou ningunha solución factible que satisfixese dun lado a Francia e Gran Bretaña e polo outro aos Estados Unidos, os maiores acredores de Alemaña en virtude das débedas de guerra, polo que a inflación alemá disparouse, converténdose en hiperinflación, e o tipo de cambio do marco aumentou, até os 8000 marcos por dólar estadounidense en decembro de 1922, mentres o goberno alemán destinaba a maior parte dos seus ingresos ao pago de reparacións para evitar presións militares de Francia e Gran Bretaña. Aínda por riba, a abundancia de circulante causara unha rápida depreciación do diñeiro ao longo de 1922 ao momento que o custo de vida pasou de 41 a 685, é dicir, multiplicouse por dezaseis.
Como resultado, os prezos de artigos de consumo aumentaban aceleradamente en poucos días, tornando inservible o diñeiro emitido polas autoridades gobernamentais en Berlín. A poboación que dependía dun salario para vivir viuse en serias dificultades pois os prezos dos alimentos e servizos básicos aumentaban de prezo en cuestión de semanas, facendo imposible o aforro. Así mesmo, a urxencia de pagar reparacións causara que case todas as divisas dispoñibles no mercado quedasen en poder do goberno, o cal impedía ao alemán medio adquirir moeda estranxeira para protexerse da inflación.
Xunto con iso, a inflación causou a ruína de miles de aforristas que investiran o seu diñeiro depositándoo nos bancos, quedando a salvo deste risco tan só a minoría de persoas que posuía bens cuxo valor non era afectado pola inflación (xoias de metal precioso, inmobles, ou similares), polo cal gran parte da clase media alemá sufriu unha seria deterioración no seu nivel de vida. Así mesmo, nas grandes cidades como Berlín, Hamburgo, ou Múnic, así como nas zonas industriais como a Cunca do Ruhr, ocorrían períodos de escaseza de alimentos (e a súa consecuente subida de prezo) en tanto os produtores agrícolas rexeitaban tamén o diñeiro depreciado que se lles ofrecía. miniatura|300x300px|Libro de gastos dunha ama de casa alemá en 1923. Nótese as cantidades de diñeiro indicadas na páxina esquerda e como se prescinde dos ceros na páxina dereita Dada a urxencia de manter a vida económica, os concellos de cidades pequenas, caixas de aforro e empresas comerciais ou industriais emitiron documentos de papel denominados Notgeld (en alemán "diñeiro de emerxencia") para representar con eses papeis sumas de diñeiro, e logo, ao aumentar a deterioración da economía, representar artigos de consumo como madeira, carne, trigo, centeo, entre outros. O Notgeld, ao actuar como diñeiro a nivel local, aliviaba o uso do troco, que se tornaba pouco práctico nunha economía industrializada como a de Alemaña; mentres, o Notgeld supuña apenas unha solución de reducido alcance e que non resolvía o problema clave: a ausencia dunha moeda fiduciaria forte a nivel nacional e a acelerada depreciación do marco alemán.
En xaneiro de 1923, a situación volveuse aínda máis tensa coa Ocupación do Ruhr por tropas francesas e belgas, medida determinada polos gobernos de ambos os países para asegurarse o pago das reparacións de guerra en bens como o carbón, ferro, aceiro, ou madeira, xa que o marco alemán era rexeitable como medio de pago pois carecía de valor. Ante iso, os obreiros alemáns do Ruhr lanzáronse a unha folga xeral contra os ocupantes franceses, e o goberno en Berlín emitiu entón máis papel moeda para pagar salarios aos folguistas (que sumaban varios milleiros), o cal agravou máis a inflación en tanto o circulante recentemente emitido quedaba en Alemaña.
Aínda que as reparacións de guerra supuñan apenas un terzo do déficit do orzamento alemán de 1920 a 1923, o goberno alemán atopou nelas unha chiba expiatoria para xustificar a deterioración da economía, que xunto a banqueiros e especuladores acelerarían o proceso inflacionista na súa procura de beneficios.
Fin da inflación
miniatura|300x300px|Funcionarios alemáns colectando o papel moeda depreciado, xaneiro de 1924 A hiperinflación alcanzou o seu máximo en novembro de 1923, pero foi suprimida cunha nova moeda: o Reichsmark, que entrou en circulación o 15 de novembro de 1923. O goberno apoiouse nesta nova moeda, de valor fixo, finalmente aceptada, mentres se puxo fin á emisión de billetes.
Baixo inspiración do presidente do Banco Central, o economista Hjalmar Schacht, determinouse que era inviable continuar coa impresión de papel moeda que carecía de todo valor, e que os danos na economía alemá habían forzado a varias localidades a instituír mecanismos de troco, en tanto o diñeiro perdía significado.
A solución proposta por Schacht consistía en que o goberno impuxese unha hipoteca legal sobre as terras e bens industriais existentes no país, que servirían como apoio da nova moeda, por un valor total de 3.2 billóns de Rentenmark. Esta solución lembraba o rol dos fracasados asignados durante a Revolución Francesa, pero na Alemaña de 1920 xa había suficiente uso de papel moeda como para evitar as distorsións do século XVIII. Esta conversión impediu a emisión de máis papel moeda sen apoio, e solucionaba o problema da carencia de ouro que apoiase ao diñeiro como era común en todo o mundo antes do Crac do 29.
Consecuencias
right|miniatura|250x250px|Medalla conmemorativa da inflación. En [[Lingua alemá|alemán, pódese ler: O 1 de novembro de 1923, unha libra de pan custaba 3.000 millóns de marcos, unha libra de carne: 36.000 millóns, un vaso de cervexa: 4.000 millóns.]] Aínda que a inflación terminou coa introdución do Rentenmark e a República de Weimar mantívose durante unha década máis, sinálase á hiperinflación como unha das razóns do ascenso do nazismo en Alemaña. Adolf Hitler, no seu libro Mein Kampf, realiza numerosas referencias á débeda alemá e ás consecuencias negativas que levou.
A inflación acrecentou as dúbidas sobre a eficacia das institucións liberais, especialmente entre a clase media que perdera gran parte da súa riqueza ao ser esta expresada en depósitos bancarios e bonos gobernamentais, vítimas das peores desvalorizacións. Así mesmo, produciu un forte resentimento cara aos banqueiros alemáns e os especuladores, moitos deles xudeus, aos que o goberno e a prensa culparon da inflación. A prosperidade dos especuladores en metais preciosos e inmobles, e a ruína financeira dos aforristas que conservaban diñeiro en efectivo, fixo que estes últimos empezasen a perder a fe nos mecanismos da democracia e o capitalismo, que non puideran protexelos do desastre.
A hiperinflación tivo un impacto significativo sobre a cultura alemá. Respecto diso, Bernd Widding (2001), observa que valores liberais como a frugalidade, o aforro de diñeiro e a confianza interpersoal, fixéronse cachizas. Segundo Bidding (2001), deuse paso a unha sociedade de tipo “can-come-can”, que beneficiaba aos usureiros, contrabandistas, arrendatarios de apartamentos e comerciantes polo miúdo, por ser os únicos sectores económicos que podían explotar a demanda de alimentos e vivenda para a debilitada clase media alemá. Igualmente, coa perda de ingresos nos fogares, as mulleres liberáronse sexualmente como un modo de asimilar a situación económica dos seus maridos.
O que demostra a hiperinflación na República de Weimar, é que a perda de confianza nos medios convencionais de intercambio económico rompe coa orde social. Desa maneira, o desmembramento do sistema monetario modificou o horizonte temporal dos alemáns (a súa preocupación polo presente é maior que polo futuro) polo que valores que son funcionais á estabilidade económica como o aforro, o préstamo e o crédito, perden sentido. Por iso, chegouse a cualificar á xeración afectada pola hiperinflación, como uns aventureiros, que serían a base do recrutamento das Forzas Militares que acompañaron as políticas expansionistas do Terceiro Reich.
Troy McClure
Troy McClure é un personaxe ficticio da serie animada estadounidense The Simpsons. Phil Hartman foi o actor que lle deu voz ó personaxe, que apareceu por primeira vez no episodio da segunda temporada titulado "Homer vs. Lisa and the 8th Commandment". McClure representouse como un actor de obras baixo orzamento, como anuncios de televisión e filmes educativos. Aparece como personaxe principal no episodio "A Fish Called Selma", no que casa con Selma Bouvier para darlle un pulo á súa carreira en declive e calar os rumores sobre a súa vida persoal. McClure tamén aparece como presentador nos episodios "The Simpsons 138th Episode Spectacular" e "The Simpsons Spin-Off Showcase".
McClure baseouse parcialmente nos actores de serie B Troy Donahue e Doug McClure, así como no mesmo Hartman. Tralo asasinato de Hartman o 28 de maio de 1998 retiráronse da serie tódolos personaxes ós que el daba voz, sendo a súa última participación no episodio da décima temporada titulado "Bart the Mother". Os medios teñen citado a McClure como un dos personaxes máis populares da serie. No ano 2006 IGN clasificouno no primeiro posto da súa lista dos "25 mellores personaxes secundarios de The Simpsons".
Rol na serie
Troy McClure represéntase como un actor estereotípico de Hollywood no declive da súa carreira profesional. No contexto da serie foi unha estrela nos anos 1970, pero a súa carreira profesional foi costa abaixo por mor de rumores dunha parafilia en relación ós peixes. Na maioría das súas aparicións na serie fai de presentador de curtas ou anuncios vistos por outros personaxes. Adoita presentar filmes educativos e infocomerciais. McClure preséntase recitando unha frase característica, mencionando dous títulos semellantes a actuación na que aparece. Por exemplo, no episodio "Bart the Mother", McClure preséntase nun filme sobre aves dicindo:
O papel principal de McClure foi no episodio da sétima temporada titulado "A Fish Called Selma". Neste episodio McClure comeza unha relación con Selma Bouvier, a quen coñece cando fai as probas para o permiso de conducir. Esta relación reaviva a súa carreira profesional, levándoo a protagonizar Stop the Planet of the Apes, I Want to Get Off!, unha obra musical de teatro que versiona o filme O Planeta dos Simios. Para mellorar aínda a súa carreira profesional, o seu axente suxírelle que se case, e Selma acepta a proposición sen coñecer as verdadeiras intencións da mesma, trasladándose a vivir con el na súa casa, un edificio de arquitectura moderna que semella o Chemosphere. Na súa despedida de solteiro, McClure emborráchase e dille a Homer Simpson que o casamento é unha farsa para axudarlle na súa carreira profesional. Homer non di nada na voda, pero posteriormente confésalle isto a Marge, que a súa vez informa á súa irmá. Selma decide seguir con McClure pese a isto ata que o axente suxírelles ter un fillo para conseguir un papel nun novo filme, polo que remata a relación con McClure. Finalmente McClure consegue o papel, pero rexéitao para protagonizar e dirixir un filme propio, titulado The Contrabulous Fabtraption of Professor Horatio Hufnagel.
A maiores das aparicións na historia da serie, McClure aparece como presentador dos capítulos "The Simpsons 138th Episode Spectacular" e "The Simpsons Spin-Off Showcase". O primeiro é unha representación "detrás das cámaras" da serie, na que os personaxes principais responden a diversas preguntas e na que se amosan imaxes "nunca antes vistas". O segundo é un episodio que presenta tres posibles series derivadas da serie principal. Xa fóra da serie principal, McClure formou parte da serie de xoguetes de figuras de acción World of Springfield, así como no videoxogo Virtual Springfield, no que introduce ó xogador na cidade de Springfield.
Creación
dereita|miniatura|[[Phil Hartman deu voz a Troy McClure]] O personaxe de McClure baseouse no actor en declive prototípico de Hollywood. Os actores de serie B Troy Donahue e Doug McClure serviron como inspiración para o nome e para algunhas características do personaxe. O guionista Mike Reiss coñecería posteriormente á filla de Doug McClure, quen lle confesou que ó seu pai vía esta inspiración como divertida, e os seus fillos chegaron a chamarlle "Troy McClure" en broma cando el non miraba. Segundo o creador da serie Matt Groening, Phil Hartman foi escollido para darlle voz ó personaxe pola súa capacidade de "sacar a maior cantidade de humor" de calquera liña que tivese que recitar. A aparencia visual de McClure's tamén baseouse na do propio Hartman. Durante o seu deseño, os debuxantes incluíron unha liña adicional por baixo dos seus ollos para suxerir que o personaxe fixera unha operación de cirurxía plástica na cara. Nunha moi breve aparición do personaxe no episodio da segunda tempada titulado "Bart's Dog Gets an F", a voz de McClure foi a de Dan Castellaneta.
Desenvolvemento
Segundo o produtor executivo Al Jean, os guionistas adoitaban usar a McClure como un "botón do pánico" e engadían o personaxe cando sentían que un episodio necesitaba máis humor.
O personaxe de McClure's desenvólvese principalmente no capítulo "A Fish Called Selma", que fornece unha visión máis a fondo da súa vida privada e historia pasada. Bill Oakley e Josh Weinstein tiñan un aprecio declarado por Hartman, e querían facer un episodio completo sobre McClure para darlle máis presenza a Hartman. De aí partiu a idea da voda de McClure's con Selma Bouvier. O debuxante de animación Mark Kirkland declarou sentirse particularmente contento polo protagonismo de McClure neste episodio, declarando que lle resultaba moi divertido interpretar as actuacións de voz de Hartman e o episodio permitíalles ós animadores "amosar abertamente a McClure como personaxe".
Durante o episodio "A Fish Called Selma" suxírese que McClure ten unha parafilia sexual particular. Inicialmente os guionistas non tiñan decidido cal sería esta preferencia pouco habitual, pero eventualmente decidíronse polo fetichismo polos peixes, seguindo unha suxestión do produtor executivo James L. Brooks. Josh Weinstein describiu este concepto de fetichismo como "tan pervertido e estraño que se saía do habitual".
Retirada do personaxe
Tralo asasinato de Hartman en 1998, no lugar de substituílo por un novo actor de voz, os produtores da serie decidiron retirar o personaxe de McClure, así como o outro personaxe interpretado por Hartman, Lionel Hutz. McClure apareceu por última vez no episodio da décima tempada titulado "Bart the Mother", que se lle adicou a Hartman. Antes do seu falecemento, Hartman tiña expresado o seu interese en protagonizar un filme sobre McClure con actores reais, cun guión escrito por parte do equipo de guionistas da serie. Nunhas declaracións súas, indicou que tiña moitas ganas de realizar este filme. Matt Groening posteriormente declarou para a revista Empire que esta idea nunca chegara a pasar do simple entusiasmo, pero que houbera sido moi divertida de chegar a realizarse.
Recepción e influencia
Aínda despois da retirada do personaxe, McClure continuou sendo un dos personaxes secundarios máis populares da serie. IGN posicionouno no primeiro lugar da súa listas de 2006 dos "25 mellores Personaxes Secundarios de The Simpsons", cualificándoo como "un personaxe marabillosamente bizarro e entretido que demostra o mellor que poden dar de si os pequenos papeis en The Simpsons". Nun artigo de 2007 sobre a serie, Adam Finley de TV Squad escribiu que McClure era o responsable dalgúns dos momentos máis divertidos na historia da serie. A súa vez, Hartman situouse no primeiro posto da lista de AOL dos 25 personaxes invitados favoritos de The Simpsons. Chris Turner argumentou no seu libro titulado Planet Simpson que McClure e Lionel Hutz representaban xuntos a contribución máis significativa á serie fóra dos personaxes permanentes.
A aparición máis significativa de McClure, no episodio "A Fish Called Selma", é a favorita de moitos dos membros do equipo da serie, e varias publicacións considerárono como un dos mellores episodios. Entertainment Weekly situou o episodio no oitavo posto na súa lista dos mellores 25 episodios de The Simpsons, e IGN nomeou o episodio como o mellor da sétima tempada da serie.
McClure era un dos papeis máis coñecidos de Phil Hartman, quen tiña declarado que era un dos que el máis apreciaba e adoitaba usar a súa voz de McClure para entreter á audiencia entre tomas da gravación de NewsRadio. Moitos dos obituarios de Hartman mencionaron o seu papel de McClure como un dos puntos máis altos da súa carreira como actor. A BBC afirmou que a voz de Hartman era coñecida por millóns de persoas grazas ós personaxes de McClure e Lionel Hutz.
Voo 1153 de Tuninter
O voo 1153 de Tuninter era un servizo internacional entre o aeroporto de Bari, Italia, e o aeroporto de Xerba-Zarzis, Tunisia. O día 6 de agosto de 2005 o ATR 72 que operaba o voo amarou no mar Mediterráneo a uns 29 km da cidade de Palermo. 16 das 39 persoas a bordo morreron. O accidente debeuse a que o avión quedou sen queroseno debido á instalación dun indicador de cantidade de combustible deseñado para o ATR 42 no máis grande ATR 72. Foi o primeiro accidente con vítimas mortais de Tuninter nos seus 14 anos de historia.
Tripulación
O capitán do voo Chafik Al Gharbi, de 45 anos, un piloto con experiencia con 7 182 horas de voo. O copiloto era Ali Kebaier Al-Aswad, de 28 anos, con 2 431 horas. Ámbolos dous estaban moi familiarizados co ATR 72, tendo acumuladas 5 582 e 2 130 horas nese modelo respectivamente.
Accidente
O indicador de cantidade de combustible (FGI) do ATR 72-202 fora substituído a noite anterior do voo, pero os técnicos instalaron sen decatarse un FQI deseñado para o ATR 42, un avión semellante pero máis pequeno, e con tanques de combustible tamén máis pequenos. As tripulación de terra e o enxeñeiro de voo, baseándose nas lecturas incorrectas do novo FQI, cargaron o avión cunha cantidade non axeitada de combustible para o voo.
No voo de Bari a Xerba os dous motores se pararon no aire. O motor dereito fallou a 23 000 pés (7 000 metros). O avión comezou a descender ata os 17 000 pés, pero 100 segundos despois do fallo do motor dereito o motor esquerdo tamén fallou. A tripulación non detectara o esgotamento do combustible debido ao indicador instalado, que marcaba unha cantidade suficiente nos tanques, incluso despois de que todo o combustible se consumise. Tras o fallo dos motores o capitán solicitou unha aterraxe de emerxencia en Palermo, Sicilia. A tripulación intentou repetidamente acender os motores sen éxito cando intentaban voar cara Palermo. O ATR planeou durante 16 minutos, pero foi incapaz de chegar á pista e o avión tivo que amarar a 43 quilómetros ao nordés do aeroporto de Palermo, a unha velocidade de 233 km/h. O avión rompeu en tres partes tras o impacto.
Todo o avión flotou durante un tempo tras o impacto, pero só a fuselaxe central e as ás quedaron a flote. Patrulleiras de Palermo chegaron 46 minutos despois da amaraxe e comezaron a rescatar os superviventes.
El Profesorado Gallego
Historia e características
Subtitulado Periódico dedicado a la primera enseñanza, apareceu o 27 de xullo de 1894. O seu director e propietario era Ramón Tovar Méndez. Publicábase os días 7, 17 e 27 de cada mes. Tiña tres seccións: Oficial, que recollía as disposicións que ían saíndo; Doutrinal, con artigos sobre o ensino, e Noticias, notas soltas recentes sobre a ensinanza e o maxisterio. Inicialmente editábase da tipografía de José Eiras, pasando posteriormente á da viúva de Antúnez. Cesou a súa publicación en outubro de 1900.
A Igrexa, Calvos, Bande
A Igrexa é un lugar da parroquia de Calvos no concello ourensán de Bande na comarca da Baixa Limia. Tiña 23 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 11 eran homes e 12 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 23 habitantes (11 homes e 12 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Ragtime
O ragtime é un estilo musical norteamericano que tivo o seu máximo auxe entre 1899 e 1918. Houbo varios períodos de rexurdimento da súa popularidade e aínda se compón hoxe en día. O ragtime foi a primeiro xénero verdadeiramente afro-norteamericano e precedeu ó jazz. Comezou coma música de baile das bandas populares anos antes de ser publicado en partituras de música popular para piano. Sendo unha modificación da marcha, moi popular daquela, adóitase escribir en 2/4 ou 4/4, decote cun padrón predominante de baixo na man esquerda nos tempos impares e acordes nos pares acompañando unha melodía asincopada na man dereita. A unha composición neste estilo chámaselle "rag". Un rag escrito en 3/4 é un "ragtime waltz".
O ragtime non é un compás (tempo) no mesmo sentido no que a marcha é 2/4 e o waltz é 3/4, senón que emprega un efecto aplicable á música en calquera compás. A característica máis salientable do ragtime é un tipo específico de síncope na que os acentos melódicos caen entre os tempos do compás. Isto crea melodías que semellan fuxir dalgúns tempos do acompañamento enfatizando notas que preceden ou seguen ó tempo. O efecto pretendido sobre o oínte é acentuar os tempos, inducíndoo a moverse cara a música. Scott Joplin, o compositor e pianista coñecido coma o "Rei do Ragtime", calificou este efecto coma "estraño e intoxicante". Tamén empregou o termo swing para describir como tocar o ragtime: "Toca a modo ata que collas o swing ...". (Joplin, School of Ragtime, 1908). O nome swing aplicaríase despois a un xénero primixenio de jazz desenvolvido dende o ragtime. En inglés, o feito de converter unha peza musical nun ragtime trocado os valores dos tempos das notas da melodía coñécese coma "ragging" a peza. Os ragtimes orixinais adoitan conter varios temas diferentes, sendo o máis común catro.
De acordo co New Grove Dictionary of Jazz, a forma musical foi orixinalmente chamada "ragged time" e logo derivaría a "ragtime".
Tridecágono
Un tridecágono regular non se pode construír con regra e compás, aínda que si se pode empregando unha construción Neusis.
Lugares de Arzúa
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Arzúa.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Arzúa
Mondariz-Balneario
Mondariz-Balneario é un concello da provincia de Pontevedra, pertence á comarca do Condado. Segundo o INE en 2021 tiña 675 habitantes. Cunha superficie de 2,3 km² é o concello máis pequeno de Galicia. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Historia
No termo municipal hai restos dun poboado castrexo no Coto de Cividade. Da época da romanización consérvanse os restos dunha calzada sobre o río Tea.
O concello está situado preto do castelo de Sobroso, polo que a fonte de Gándara adoitaba recibir a visita da nobreza. Segundo a tradición, en 1282 casaron na capela de San Pedro o rei Dinis de Portugal e a infanta Isabel de Aragón.
Durante o Antigo Réxime esta zona pertencía á provincia de Tui, unha das sete do Reino de Galiza. Trala reforma administrativa, o 30 de novembro de 1833 a xurisdición de Sobroso pasou a ser dependente da provincia de Pontevedra. O lugar pertencía aínda á parroquia de Mondariz, até que en 1904 se creou a parroquia de Troncoso.
A comezos do século XX o empresario Enrique Peinador promoveu a recuperación da fonte de Gándara e a creación do balneario, que axiña se converteu nun centro de hospedaxe frecuentado pola burguesía.
Após se constituír como entidade local menor, o 30 de novembro de 1924, co nome da Nosa Señora de Lourdes, a parroquia pasou a formar un concello independente, facendo referencia o seu nome ao balneario de augas medicinais. O 17 de abril de 1925 o rei Afonso XIII concedeu á vila o título de "Moi Hospitalaria".
Lugares de Mondariz-Balneario
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Mondariz-Balneario vexa: Lugares de Mondariz-Balneario.
Finados en 2015
Esta é unha listaxe de persoas de sona que finaron ao longo de 2015. Primeiro lístanse as personalidades internacionais, e a continuación as personalidades galegas, ordenadas por data de falecemento. A lista recolle, por esta orde, data de falecemento, nome, idade ao falecer, profesión ou motivo de sona, nacionalidade de orixe e causa da morte.
Para unha listaxe non ordenada, véxase a categoría "Finados en 2015".
Elementos arquitectónicos de xardín
miniatura|[[Pérgola nun camiño no Parque de Castrelos en Vigo.]] Os elementos arquitectónicos de xardín  son as diferentes construcións ou elementos empregados en xardinaxe para certo uso, xeralmente de lecer, por exemplo abeirar do sol unha estancia para xantar, ler etc, tendo, á vez, un fin ornamental.
Descrición
miniatura|esquerda|Emparrado en túnel preto de Grommbridge ([[Reino Unido)]] Moitas veces estes termos solápanse nos seus significados, ou teñen lixeiras variacións, como ocorre con emparrado e pérgola. A maior parte destas construcións (e dos seus nomes) veñen dos xardíns ingleses. Cómpre lembrar que os xardíns teñen outros elementos arquitectónicos coma casas, invernadoiros, alpendres, celeiros etc.
Marc Quinn
Marc Quinn, nado en Londres o 8 de xaneiro de 1964, é un artista visual contemporáneo británico. A súa obra inclúe escultura, instalación e pintura. Quinn explora "o que é ser humano no mundo de hoxe", a través de temas como o corpo, a xenética, a identidade, o medio ambiente e os medios de comunicación de masas. A súa obra emprega materiais que varían moito, desde sangue, pan e flores ata mármore e aceiro inoxidable. O artista foi un membro notable do movemento dos Young British Artists, revelado na década de 1990. Quinn vive e traballa en Londres.
Elementos arquitectónicos de xardín
Descrición
Os xardíns galegos comportan ademais outros elementos, hoxe convertidos en decorativos, froito de construcións adxectivas empregadas na agricultura tradicional, coma os hórreos.
Marc Quinn
Quinn é celebrado internacionalmente. Unha das súas obras máis coñecidas foi a comisión pola primeira edición do Cuarto Plinto na Trafalgar Square en 2004, que foi a súa escultura Alison Lapper Embarazada. A serie de auto-retratos de Quinn, feita co seu sangue, Self (1991-presente) foi sometida a unha retrospectiva na Fundación Beyeler en 2009.