cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Materialismo dialéctico
Materialismo
O materialismo considera que o mundo é material, que tódolos fenómenos no universo consisten en materia en movemento, e que tódalas cousas son interdependentes e están interconectadas, e se desenvolven de acordo cunha lei natural, que o mundo existe fóra de nós e con independencia da nosa percepción, que o pensamento é un reflexo do mundo material no cerebro, e que o mundo é en principio cognoscible.
Dialéctica
A dialéctica é en esencia a lei máis xeral de desenvolvemento da natureza, sociedade e pensamento. As súas características principais son as seguintes:
Leis da dialéctica
As tres leis fundamentais da dialéctica son:
Véxase tamén
Persoas
Conceptos
Congro arxentino
O congro arxentino, Conger orbignianus Valenciennes, 1847, é unha especie de peixe angüiliforme da familia dos cóngridos, subfamilia dos congrinos.
Descrición
Morfoloxía típica de congro. Pode chegar a medir até 112 cm de lonxitude máxima. As aletas pectorais son pequenas.
Hábitat
É un peixe mariño, demersal e propio de climas subtropicais (4 °N-45 °S) que vive na plataforma continental.
Distribución xeográfica
Habita no océano Atlántico oriental (desde o sur do golfo da Guinea —Annobón, Guinea Ecuatorial— até Angola e Namibia) e no Atlántico occidental (desde Río de Xaneiro —Brasil— até o norte da Arxentina).
Alimentación
Aliméntase de peixes, gambas, camaróns, cangrexos e moluscos.
Monte da Curota
A Curota é un monte de 512 m de altitude situado no suroeste da serra do Barbanza, no concello de Ribeira. Ás veces chámaselle A Curotiña, inda que esa denominación non é a máis empregada nin tradicional.
Xeografía
miniatura|200px|Cume da Cutora.|alt=Monte dos Forcados desde A Curota. O miradoiro da Curota, situado no punto alto da montaña, é un dos de maior visibilidade das rías Baixas. Desde o cume enxérganse a ría de Arousa, as dunas de Corrubedo, a illa de Sálvora, as illas Ons e as Cíes. En días claros poden verse o monte de Santa Trega, o monte Galiñeiro sobre Vigo e a Serra da Groba sobre Baiona. Fisterra e o Monte Pindo poden verse nestas circunstancias desde o veciño cume dos Forcados (620 m).
Xeoloxía
miniatura|dereita|200px|Vales dos ríos San Xoán, Barbanza e Pedras vistos desde a Curota, Ribeira. A maior parte da montaña está formada por rochas plutónicas, concretamente de granito de dúas micas de gran medio a groso ("granito tipo Barbanza"), con afloramentos de granodiorita biotítica con megacristais (que forman típicos bolos de pedra nos arredores do miradoiro de Valle-Inclán). Na vertente suroeste da montaña, en partes baixas preto da Cruz de Moldes, aparece unha franxa de xistos cámbrico-precámbricos.
Vexetación
As partes superiores da montaña están desprovistos de vexetación arbórea, estando cuberta de prados e toxos (Ulex europaeus) que acostuman ter unha floración amarela no mes de abril. O uso económico principal da montaña é o forestal nas partes baixas, principalmente con plantacións de piñeiro bravo (Pinus pinaster), eucalipto común (Eucalyptus globulus) e eucalipto brillante (Eucalyptus nitens).
Fauna
A fauna é pouco diversa e está conformada por especies comúns en xeral, aínda que se pode destacar a presenza da lesma Geomalacus maculosus, clasificada como "vulnerábel" no Catálogo Galego de Especies Ameazadas. Entre as aves máis visibles destacan o miñato común (Buteo buteo), o lagarteiro (Falco tinnunculus), o corvo grande (Corvus corax), a papuxa do mato (Sylvia undata) e o chasco (antes Saxicola torquata, hoxe S. rubicola); e entre os mamíferos o coello (Oryctolagus cuniculus) e os cabalos en estado semisalvaxe.
GLAAD
A Gay & Lesbian Alliance Against Defamation (GLAAD) é unha organización benéfica que desenvolve a súa actividade no mundo LGTB e declárase "dedicada a promover e asegurar unha imaxe nos medios xusta, precisa e non-exclusionista de xente e eventos como medio para eliminar a homofobia e a discriminación por identidade de xénero e orientación sexual".
A GLAAD foi fundada en 1985 en Nova York.
Monte da Curota
Historia
Hai mámoas no Alto dos Curros, preto do miradoiro de Valle-Inclán, e dous grupos de petróglifos, talvez de época medieval, na vertente sur.
Boa parte da montaña estivo en litixio no século XX entre os concellos de Ribeira e A Pobra do Caramiñal, sentenciando o Estado a favor do primeiro o 15 de xullo de 1956, anulando un deslinde previo de 1936 que entregaba a vertente oeste sobre a aldea de Sanamedio á Pobra.
Nas últimas décadas do século XX a Curota sufriu a devastación de incendios frecuentes, que orixinaron procesos erosivos patentes na vertente sur.
Usos
As partes altas da montaña pertencen á comunidade de montes en man común de Lesón, que destina estas zonas á caza e pastoreo extensivo principalmente. Tradicionalmente destacou a gandería extensiva de cabalos e vacas. A apicultura está presente en parcelas baixas da montaña.
Existen dúas canteiras abandonadas nas partes baixas, hoxe en proceso de restauración natural. Unha destas está no suroeste da montaña, que se adicou á extracción cuarzo rosa. Mostras desta mina están catalogadas no Museo de Historia Natural da Universidade de Santiago.
Neste monte hai instalacións de parques eólicos polo norte, ao longo da serra do Barbanza. Con todo, o cume desta montaña está libre deste tipo de infraestruturas. Este cume da Curota emprégano diversas empresas de telecomunicacións. Conta cunha torre de telecomunicación recuberta de bloques de pedra.
O cume é un destino turístico de interese turístico, e conta con algún mercado e cámping. Na estrada que sobe ata o cume atópase o miradoiro do Alto da Lagoa a 360 m de altitude.
Ignacio Herrero Fuentes
Ignacio Herrero Fuentes, nado en Pedrafita do Cebreiro o 6 de abril de 1909 e finado en San Carlos-Cojedes (Venezuela) en 2001, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Foi elixido secretario-bibliotecario da Juventud Esperantista de Ourense en 1928. Foi mestre en Pedrafita (A Teixeira) en 1930, e na escola de Tamallancos dende 1931. Pertenceu á Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense e colaborou en Escuela del Trabajo. Presentou o relatorio "El problema lingüístico de la escuela gallea" no Congreso Regional de Trabajadores de la Enseñanza de Galicia celebrado en abril de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido, pero logrou fuxir da cadea. Exiliouse en Cuba e despois pasou a Panamá onde foi profesor na Universidade de Panamá. Publicou artigos filolóxicos na revista Universidad e dirixiu un boletín político. Trasladouse despois a Venezuela onde foi director do Colexio estatal Cojedes. Foi autor do estudo preliminar de ''La versificación hispanoamericana pre-modernista. Héctor Pedreáñez Trejo''. Publicou baixo o pseudónimo de Dr. Iñigo sobre a erudición dos debates intelectuais entre Risco e Couceiro Freijomil.
Souteliño
Co topónimo Souteliño podemos referirnos a varios lugares de Galicia:
Salento
miniatura|península de Salento Salento é unha subpenínsula Italia italiana da península itálica e está no extremo sueste do país e da península. E parte meridional da rexión de Puglia entre o Mar Xónico, ao oeste e o Mar Adriático, ao leste. Tamén coñecida como Península salentina ou tacón da bota de Italia.
Nesta pequena península atópanse as seguintes cidades: Taranto, Lecce, Manduria, Nardò, Mesagne, Francavilla Fontanta e Ostuni.
As costas da península pertencen ao golfo de Taranto, Canal de Otranto e Mar Xónico (todas estas pertencentes ao mar Mediterráneo).
Teodora
Teodora é o nome de varias emperatrices bizantinas:
Ademais levaron este nome unhas nobres romanas de época carolinxia:
Fauna Europaea
Fauna Europaea é unha base de datos en liña de nomes científicos e áreas dedistribución de todos os animais pluricelulares terrestres e de auga doce europeos.
A súa construción foi inicialmente promovida pola Unión Europea (2000-2004). O proxecto está coordinado pola Universidade de Ámsterdam.
Jorge Canda Martínez
Jorge Canda Martínez, nado na Lama en 1956, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Axente de seguros e antigo militante e candidato do CDS en 1987, nas eleccións municipais de 1991 e de 1995 encabezou a lista do PSdeG-PSOE coma independente, alcanzando a alcaldía Lama neses últimos comicios mediante un pacto cunha forza independente. Nas municipais de 1999 encabezou de novo a candidatura do PSdeG-PSOE e acadou a maioría absoluta, co que continuou como alcalde. Jorge Canda e todo o seu equipo de goberno pasáronse ao grupo mixto e en 2002 formalizaron o seu ingreso no PPdeG. Nas municipais de 2003 encabezou a lista do PPdeG, coa que foi reelixido. Volveu ser elixido alcalde con maioría absoluta encabezando a lista de PPdeG nas sucesivas eleccións.
Mono (grupo musical)
Mono é unha banda xaponesa de post-rock formada en 1999 en Toquio. Os seus membros son Takaakira Goto (guitarra), Yoda (guitarra), Tamaki Kunishi (baixo, guitarra, piano e glockenspiel) e Yasunori Takada (percusión, glockenspiel e sintetizador).
Até estes momentos Mono publicou cinco álbums de estudio. Pasaron os seus primeiros anos de existencia dando concertos por Asia, Europa e América e publicaron dous álbums, Under the Pipal Tree (2001) e One Step More and You Die (2002) en Tzadik Records e Music Mine respectivamente.
De 2004 a 2007, Mono firmou con Temporary Residence Limited e publicou dos álbums máis: Walking Cloud and Deep Red Sky, Flag Fluttered and the Sun Shined (2004) e You Are There (2007), coas súas correspondentes xiras de promoción. En 2008, a banda tomou un descanso que durou un ano até a súa seguinte obra, Hymn to the Immortal Wind (2009).
O estilo da banda está influído polo shoegaze e o rock experimental, así como polo clasicismo e a música clásica contemporánea, con trazas de minimalismo. O son de Mono caracterízase polo uso da reverberación, a distorsión e o delay nas guitarras de Goto e Yoda. As actuacións en público do grupo acostuman a seren intensas, tanto na súa maneira de tocar como no se dinamismo.
Historia
Mono fúndase en Toquio en outubro de 1999 con tres membros: Goto e Yoda nas guitarras, e Takada na batería. En xaneiro de 2000 celebran o seu primeiro gran concerto e dous meses despois úneselles Tamaki no baixo. miniatura|250px|A banda en maio de 2015 no Teatro Principal de Santiago de Compostela En setembro de 2000 editan o seu primeiro EP: Hey, You e tocan antes de que acabe o ano no Mercury Lounge de Nova York. Na primavera de 2001 participan no festival SXSW de Texas. En novembro editan Under the Pipal Tree, no selo de John Zorn, co que tocan tanto en Estados Unidos como en Suecia, sendo a súa primeira actuación en directo en Europa.
En 2002 editan One Step More and You Die e volven a tocar no SXSW, antes de comezar a súa primeira gran xira por USA con 22 concertos.
Reedítase o seu segundo traballo en Europa e América, en maio e xuño viaxan polos Estados Unidos con Pelican (cos que teñen un split EP) e en xullo xiran de novo por Europa.
En setembro de 2007 o selo norteamericano publica a colección de rarezas titulada Gone e no Xapón o seu primeiro DVD, The Sky Remains The Same As Ever, dirixido por Teppei Kishida.
Coincide cunha nova xira norteamericana, anunciada como a última antes de retirarse dos escenarios para preparar un novo disco para 2008. Tras actuar xunto a Envy no décimo aniversario da sala Liquid Room de Toquio, finalmente anuncian unha nova xira europea durante o mes de novembro e un último concerto no Xapón.
As mulheres que amavam os videojogos
As muleres que amavam os videojogos é un ensaio de Antía Seoane e Maite Sanmartín,  unha obra que xurdiu  dun traballo final  do Mestrado de Estudos de Xénero da Universidade de Santiago de Compostela.
Sinopse
Este libro é "um ensaio que reflete sobre este jeito da lecer sob uma perspectiva feminista não só criticando o preconceito patriarcal dos videojogos que dominam o mercado, senão propondo alternativas e oferecendo conselhos para fazer melhores escolhas"
Forma parte da colección Alicerces da editorial Através.
Copa da Raíña de hóckey a patíns
A Copa da Raíña de hóckey a patíns é a segunda competición de hóckey a patíns do Estado español disputada por clubs femininos. Esta competición foi iniciada na tempada 2005-06.
Bertram Thomas
Bertram Thomas, nado en Pill (Somerset) o 13 de xuño de 1892 e finado o 27 de decembro de 1950, foi un aventureiro e explorador británico.
Priroda
Priroda, ao igual que o módulo Spektr, ten a súa orixe no programa de estacións espaciais militares soviéticas. Co derrubamento do réxime soviético o programa finalizou, e Priroda, xunto con Spektr, aínda sen rematar, pasaron a almacenamento. Anos máis tarde os Estados Unidos acordaron con Rusia proporcionar fondos para rematar ambos módulos a cambio de levar a bordo entre 600 e 700 kg de experimentos americanos. Priroda foi o último módulo da Mir e foi destinado principalmente a facer observacións da Terra, como a busca de recursos naturais e o estudo da atmosfera. Tamén serviu para facer experimentos de materiais, biolóxicos e de tecnoloxía espacial. O volume presurizado total do módulo era de 66 m3 e non levaba ningún panel solar, polo que cando estaba desconectado da estación tiña que facer uso das súas baterías. Como sistema de propulsión contaba con dous motores principais de 3,9 kN de pulo e varios propulsores de 400 N de pulo para o control de actitude. O módulo acoplouse coa estación polos seus propios medios, automaticamente, o 26 de abril de 1996.
Entre os instrumentos que levou a bordo destacan:
Markhás
Markhás é unha aldea prefabricada creada no deserto de Rub al-Khalí.
Os beduínos nómades teñen neles a oportunidade de instalarse e seguir a súa vida de pastoreo, contando con comodidades coma xardíns ou mesquitas. Neles seguen vixentes certos costumes nómades (fiadeiros, reunións nocturnas de anciáns para falar e beber leite de camelo ou crianza de camelos, cabras e ovellas) xunto a outras características occidentais (ensino superior, servizos médicos, transporte, aire acondicionado ou auga limpa). A pesar da claustrofobia e a perda de liberdade que lles implica, teñen certa aplicación na zona do deserto de Arabia Saudita: porén, debido á menor calidade na banda do Iemen xa que alí non se conta cos cartos procedentes do petróleo, non teñen tanta aceptación noutros lugares.
Notas
Donovan Meister & George Steinmetz (2005) Media luna vacía. En: Revista National Geographic edición española de febreiro de 2005.
Xoán Xurxo II de Saxonia
Xoán Xurxo II de Saxonia (en Johann Georg II.), nado en Dresden o 31 de maio de 1613, e finado en Freiberg o 22 de agosto de 1680, foi duque de Saxonia e membro da Casa de Wettin.
Traxectoria
Era o terceiro (pero o maior que sobreviviu) dos fillos de Xoán Xurxo I de Saxonia e a súa segunda esposa Madalena Sibila de Prusia.
Sucedeu a seu pai como elector despois da súa morte o 8 de outubro do ano 1656.
O seu goberno estivo marcado polo renacemento da economía de Saxonia trala guerra dos Trinta Anos. Por mor dun interese persoal, contribuíu no nacemento de numerosas industrias e negocios para mellorar a economía do electorado (teas, carbón, vidro, entre outras). A prata extraída das proximidades volveu encher as arcas do estado e a acuñar novamente moeda. Incluso os bohemios exiliados contribuíron ó desenvolvemento da economía.
No ano 1657 fai un acordo cos seus irmáns a fin de evitar futuras disputas e divisións do ducado. O ano 1664 estabeleceu amizade con Luís XIV de Francia, isto levouno a enfrontarse duramente coa oposición dalgunhas faccións saxoas anti francesas, o que o empuxou a adherirse á política de Leopoldo I de Habsburgo, deixando de lado ó rei francés.
Os maiores intereses do elector non estaban na política, senón na música e a arte. Centrou a súa atención na súa cidade natal, Dresden, que baixo o seu goberno se converte no principal centro musical de Alemaña. Xoán Xurxo acolle na súa espléndida corte a músicos de todas partes do mundo e gañou axiña o título de mecenas.
As grandes sumas que o seu estado reportaba levárono o ano 1661 a revisar a política económica do electorado, que por outra banda tiña un desenvolvemento militar moi inferior a estados veciños como Bohemia ou Prusia.
Baldrico de Friúl
Baldrico ou Balderico (Baldericus) foi duque de Friúl (Foroiuliensis dux) desde 819 cando substituíu a Cadaloh segundo Tegano de Trier na súa Vita Hludovici Imperatoris, e ata 828, cando foi deposto do seu cargo: foi o último duque de Friúl.
Traxectoria
Baldrico era un legado imperial en 815, cando marchou a Zelandia cun exército de saxóns e obotritos para restaurar ao deposto rei de Dinamarca, Harald Klak.
Como gobernador de Friúl continuou a guerra iniciada por Baldrico contra Ljudevit Posavski (Liudovitus), o líder (dux) dos croatas de Panonia. Tivo éxito na expulsión do territorio imperial de Ljudevit. El e un conde de nome Gerold tamén fixeron a guerra aos ávaros por orde de Bertrico, conde do palacio, en 826.
Con Xurxo, prestador de Venecia, trouxo un órgano hidráulico a Aquisgrán en 826.
Notas
<references responsive="" group="">
División Administrativa da República Popular da China
miniatura|400px|Mapa político da [[República Popular da China. Divisións administrativas e disputas territoriais.]]
A vixente Constitución da República Popular da China prevé, de jure, tres niveis de goberno, aínda que actualmente, na práctica (de facto), hai cinco niveis: a provincia, a prefectura, o xián (ou condado), o municipio e a cidade.
Desde o século XVII, na China, os límites provinciais mantivéronse en gran medida invariábeis. Os principais cambios desde entón foron a reorganización das provincias no noroeste despois da creación da República Popular da China e a formación de rexións autónomas, que tiveron como idea inspiradora as políticas étnicas implantadas na antiga Unión Soviética.
Niveis de organización territorial
A Constitución da República Popular da China prevé oficialmente que o país se organiza en tres niveis:
Porén, na aplicación real, inclíronse dous niveis máis: a prefectura, nas provincias, e o polo, nos municipios. (Hai un sexto nivel, a oficina pública de distrito, por debaixo dos condados, pero está sendo abolida).
Endemismo
dereita|miniatura|A [[salamántiga rabilonga, endemismo do noroeste da Península Ibérica, ten en Galicia as súas principais poboacións.]] Endemismo é un termo empregado na bioloxía para indicar que a distribución dun taxón está limitada a un ámbito xeográfico reducido, non se atopando de forma natural en ningunha outra parte do mundo. Por iso, cando se indica que unha especie é endémica de certa rexión, quérese dicir que só é posible atopala de forma natural nese lugar.
División Administrativa da República Popular da China
Cadro das divisións administrativas
A República Popular da China divídese administrativamente da seguinte maneira:
Cada unha destas administracións, subdivídese en prefecturas, e estas en condados (algúns dos cales é autónomo).
Endemismo
Exemplos de endemismos
Un endemismo típico é o lince ibérico, propio da Península Ibérica, e as xirafas, que unicamente habitan nas rexións semidesérticas do sur do Sáhara, ou a Secuoia xigante, que só se atopa na Sierra Nevada californiana.
As illas, dado o seu illamento, son lugares cunha elevada taxa de endemismos. Así, Australia, que non tivo contacto co resto de terras emerxidas dende hai máis de 50 millóns de anos, posúe unha flora e unha fauna de seu moi distinta do resto do mundo. A metade das aves de Papúa Nova Guinea e a metade dos mamíferos que habitan Filipinas son endémicos.
miniatura|O [[Dracaena draco|drago, unha árbore endémica de Macaronesia.]]
As illas volcánicas, que nunca estiveron en contacto co continente son especialmente ricas en especies endémicas; as especies que as habitan son descendentes das que chegaron accidentalmente en tempos pasados e puideron adaptarse. Son excelentes exemplos as Illas Hawai ou as Illas Galápagos (que inspiraron a Darwin a súa famosa teoría da evolución e, en España, as Illas Canarias, con 500 especies de plantas endémicas e en concreto a illa de Tenerife, que presenta a maior relación de endemismos florísticos da rexión macaronésica, só superada por Madagascar e Australia.
Gerald Rudolph Ford, Jr.
Gerald Rudolph Ford, Jr., nado en Omaha (Nebrasca) o 14 de xullo de 1913 e finado en Rancho Mirage (California) o 26 de decembro de 2006. foi un político estadounidense, presidente dos Estados Unidos de América de 1974 a 1977.
Traxectoria
esquerda|miniatura|| Gerald Rudolph Ford no [[anverso dun dólar presidencial de 2016. ]]
Tras estudar en Yale e participar na segunda guerra mundial, na mariña, en 1965 foi nomeado líder da minoría republicana na Cámara dos Representantes.
A súa primeira medida como presidente foi perdoar de todos os delitos federais ao seu predecesor e amigo, Richard Nixon. En 1976 Ford gañou a carreira das primarias a Ronald Reagan, porén perdeu fronte ao demócrata Jimmy Carter as eleccións do ano seguinte.
Levou a cabo unha política economicamente liberal, reducindo impostos e recurtando o gasto social. Promoveu a distensión coa Unión Soviética (véxase guerra fría).
Recombinación xenética
Durante a meiose en eucariotas, a recombinación xenética implica o emparellamento dos cromosomas homólogos. Isto pode ir seguido de intercambio de información entre os cromosomas. O intercambio de información pode ocorrer en moitos casos sen un intercambio físico de ADN, xa que unha sección de material xenético se copia dun cromosoma a outro, sen que o cromosoma doante sufra cambios (ver vía SDSA da figura); ou ben pode haber unha rotura, intercambio e re-unión das febras do ADN, o cal formará novas moléculas de ADN distintas das iniciais (ver vía DHJ da figura).
Manuel Rivas
Manuel Rivas Barrós, nado no barrio coruñés de Montealto o 26 de outubro de 1957, é un escritor, poeta, ensaísta e xornalista galego, membro de número da Real Academia Galega dende 2009. A súa obra literaria está escrita orixinalmente en galego e é considerado na actualidade coma o escritor galego con máis proxección internacional, a súa obra está traducida a vinte idiomas, entre eles o francés, italiano, inglés, alemán, grego, turco, ruso, finés, holandés, croata e xaponés.
Recombinación xenética
A recombinación pode tamén ocorrer durante a mitose nos eucariotas e nela están xeralemnte implicados os dous cromosomas irmáns formados despois da replicación cromosómica. Neste caso, non se producen novas combinacións de alelos, xa que os cromosomas irmáns son normalmente idénticos.
Manuel Rivas
Traxectoria
miniatura|Manuel Rivas fotografado nos anos [[1980|'80.]] Manuel Rivas estudou no IES Monelos e comezou a súa carreira como xornalista moi novo, aos 15 anos, como meritorio en El Ideal Gallego. Estudou Ciencias da Información na Universidade Complutense de Madrid. Os seus primeiros artigos remóntanse á década de 1970. miniatura|Manuel Rivas na manifestación do [[xuízo do Prestige en 2012.]] É colaborador en diversos medios de comunicación galegos e españois: El País, El Ideal Gallego, La Voz de Galicia, sendo nomeado subdirector do Diario de Galicia. Tamén colaborou nas revistas Teima e Man Común, desenvolveu unha sección fixa no semanario A Nosa Terra, foi redactor xefe da sección de cultura do efémero semanario El Globo e chegou a ser o director da revista cultural Luzes de Galiza. En 1981 participou na viaxe do Xurelo á Foxa Atlántica, onde realizou un traballo xornalístico que axudou na paralización dos verquidos radioactivos. Presentou os programas da TVG Máis alá e O mellor.
Recombinación xenética
Na meiose e na mitose a recombinación ocorre entre moléculas de ADN similares (homólogos). Na meiose, os cromosomas homólogos non irmáns emparéllanse un co outro para que a recombinación teña lugar caracteristicamente entre homólogos non irmáns. Tanto nas células meióticas coma nas mitóticas a recombinación entre cromosomas homólogos é un mecanismo común utilizado na reparación do ADN.
Manuel Rivas
Traxectoria
Mantén unha columna semanal no xornal El País, onde comezou como correspondente coruñés e fixo numerosas intervencións en medios de comunicacións audiovisuais. En outubro de 2003 participou, xunto con Xurxo Souto, na reinauguración da emisora comunitaria Cuac FM (A Coruña), da que ambos os dous se converteron en padriños e socios de honra.
Recombinación xenética
A recombinación xenética e a reparación do ADN recombinacional ocorren tamén en bacterias e arqueas.
Manuel Rivas
Traxectoria
miniatura|dereita|200px|Manuel Rivas presentando dous libros. miniatura|dereita|200px|Manuel Rivas no [[Culturgal 2010.]]
Recombinación xenética
A recombinación pode ser inducida artificialmente no laboratorio (in vitro) para producir ADN recombinante, por exemplo para producir vacinas.
Manuel Rivas
Traxectoria
No campo da creación literaria, deuse a coñecer como cofundador do grupo poético Loia, na revista co mesmo nome apareceron as súas primeiras composicións en 1977. Dous anos despois publicou o seu primeiro libro de poemas co que se revelou como unha voz distinta dentro da lírica galega e polo poema Pra escarnho e mal dizer foi galardonado co Premio de Poesía Nova de O Facho, o primeiro dunha longa serie de premios que leva xa na súa carreira como escritor, narrador e poeta, resaltando entre todos eles a concesión no ano 1996 do Premio Nacional de Narrativa por Que me queres, amor?, unha obra escrita orixinalmente en lingua galega, premio polo que xa fora finalista oito anos antes pola novela Un millón de vacas.
Recombinación xenética
A recombinación V(D)J en organismos cun sistema inmunitario adaptativo é un tipo de recombinación xenética específica de sitio que axuda ás células inmunitarias a diversificarse rapidamente para poder recoñecer e adaptarse a novos patóxenos.
Manuel Rivas
Traxectoria
Escribiu destacados libros de poemas, novelas, artigos e ensaios literarios. Considerado pola crítica como un revolucionario da literatura galega contemporánea sendo el un personaxe comprometido coa súa terra e coa súa cultura. Unha parte da súa produción editorial (os ensaios) deriva da súa prolífica carreira como xornalista.
Rub al-Khalí
dereita|miniatura|300px|O Rub' al-Khali miniatura|300px|Dunas no Rub' al Khali Rub al-Khalí é unha parte do deserto arábigo de 580.000 quilómetros cadrados nos estados do Iemen, Omán, Emiratos Árabes Unidos e Arabia Saudita, tamén chamado "a media lúa baleira". Por tanto, é un dos maiores desertos de area do mundo.
Manuel Rivas
Traxectoria
Algunhas das súas obras foron adaptadas ao cine, como A lingua das bolboretas (José Luis Cuerda, 1999), O lapis do carpinteiro (Antón Reixa, 2004) e Todo é silencio (José Luis Cuerda, 2012). . En 2018 publicou Vivir sen permiso e outras historias de Oeste, o segundo relato baséase na "idea orixinal" escrita polo autor para a serie de televisión Vivir sin permiso.
Foi membro fundador de Greenpeace, polo que non resulta estraño o seu grao de implicación persoal en actividades relacionadas coa catástrofe do Prestige nas costas galegas coma a creación da plataforma cidadá Nunca Máis ou coa vaga de lumes do ano 2006 no territorio galego.
É membro de número da Real Academia Galega. Ingresou o 12 de decembro de 2009 a proposta de Luz Pozo Garza, Xosé Neira Vilas e Xosé Luís Axeitos, lendo o discurso ''A boca da literatura. Memoria, ecoloxía, lingua, respondido por Xosé Luís Axeitos.''
No ano 2013 fundou a revista Luzes canda a Xosé Manuel Pereiro.
Vida persoal
Está casado con María Isabel López e Mariño, profesora de Economía nun instituto de ensino secundario, e ten dous fillos, un home e unha muller. O fillo, Martiño Rivas, é actor. A filla, Sol, é poeta. Dende hai moitos anos reside en Vimianzo.
Narrativa
miniatura|230px|Evolución de gando vacún en [[Castela e León, Galicia, Cataluña e Portugal. O número galego inspirou o título de Un millón de vacas.]]
Rub al-Khalí
Historia
Inda que ten unha boa parte de afloramentos rochosos e chairas de xabre, coñécese tamén por "as areas" pola súa extensión de area, que o converte no mar de area máis extenso do mundo, con dunas de ata 250 metros de alto. Mais o seu subsolo agocha outra riqueza: nos anos 1930 descubríronse uns xacementos de petróleo debaixo do deserto e creouse a Arabian-American Oil Company (Aramco) para a súa comercialización. Agora esta empresa xa non ten capital norteamericano e isto fornece enormes beneficios ó estado saudita, que conta cunha das maiores rendas per cápita do mundo grazas a isto (o cal lle permite, por exemplo, construír markhases). As exploracións ulteriores aínda amosaron máis xacementos (Xaiba en 1990, de 775 quilómetros cadrados e con catorce mil millóns de barrís de cru Arab, un dos mellores do mundo) e polo deserto trazáronse oleodutos de ata 635 quilómetros (construídos por 14.000 operarios) ata a refinería de Abqaiq.
Manuel Rivas
Artigos e ensaios literarios
miniatura|dereita|150px|Adicatoria de Manuel Rivas.
Rub al-Khalí
Historia
Neste deserto poden atoparse fenómenos xeográficos coma uadi, uruquín (o de al-Mutaridah, "a vea continua"), sabhas (a de Umm as-Sammim, "Nai dos velenos") ou barhanas, e é onde se cultiva o qat.
Manuel Rivas
Galardóns
En outubro de 2011 foi nomeado doutor honoris causa pola Universidade da Coruña.
Recombinación xenética
Sinapse
Durante a meiose, a sinapse cromosómica (o emparellamento de cromosomas homólogos) é o proceso que normalmente precede á recombinación xenética.
Kazuyoshi Miura
Kazuyoshi Miura (三浦 知良), a miúdo simplificado como Kazu (alcumado King Kazu), nado o 26 de febreiro de 1967, é un futbolista xaponés, que xoga como dianteiro no Yokohama FC, da J1 League.
Recombinación xenética
Encimas
A recombinación xenética é catalizada por moitos encimas diferentes. As recombinases son os encimas fundamentais que catalizan o paso de transferencia de febra durante a recombinación. A RecA é a recombinase principal de Escherichia coli, e é a responsable da reparación das roturas de dobre cadea do ADN. Nos lévedos e outros organismos eucarióticos cómpren dúas recombinases para a reparación das roturas de dobre cadea. A proteína RAD51 é necesaria para as recombinacións mitótica e meiótica, mentres que a proteína DMC1 é específica da recombinación meiótica. Nas arqueas o ortólogo da proteína bacteriana RecA é a RadA.
Kazuyoshi Miura
Xogou coa selección xaponesa e foi o primeiro xaponés en recibir o premio Futbolista Asiático do Ano no ano 1993, un premio celebrado cada ano pola Confederación Asiática de Fútbol. Con máis de 35 anos como profesional ostenta o récord de lonxevidade profesional dun futbolista.
Recombinación xenética
Sobrecruzamento cromosómico
miniatura|Ilustración de [[Thomas Hunt Morgan do sobrecruzamento (ano 1916).]]
Kazuyoshi Miura
Traxectoria
No presente xoga para o Yokohama FC na segunda división da J. League. Kazu, que se fixo famoso no Xapón o mesmo ano do lanzamento da J. League en 1993, é considerado a primeira superestrela xaponesa de fútbol.
Recombinación xenética
Sobrecruzamento cromosómico
Nos eucariotas o sobrecruzamento cromosómico facilita a recombinación durante a meiose. O proceso de sobrecruzamento dá lugar a descendencia que ten diferentes combinacións de xenes con respecto aos seus proxenitores, e pode ocasionalmente producir novos alelos quiméricos. A reordenación de xenes ocasionada pola reordenación xenética produce un incremento da variación xenética. Tamén permite que os organismos que se reproducen sexualmente eviten o trinquete de Muller, fenómeno no cal os xenomas dunha poboación con reprodución sexual acumulan mutacións deletéreas de maneira irreversible.
O sobrecruzamento cromosómico implica a recombinación entre os cromosomas homólogos emparellados herdados de cada un dos proxenitores, e ocorre xeralmente na meiose. Durante a profase I (estadio de paquitene) as catro cromátides das tétrades están estreitamente aplicadas unha sobre outra. Mentres están nesta formación, os sitios homólogos de dúas cromátides poden emparellarse estreitamente e intercambiar información xenética.
Manuel Rivas
Galardóns
En decembro de 2022 foi Medalla de Ouro ao Mérito nas Belas Artes do Goberno de España.
Recombinación xenética
Sobrecruzamento cromosómico
Como a recombinación pode ocorrer (cunha probabilidade baixa) en calquera lugar do cromosoma, a frecuencia de recombinación entre dous lugares no cromosoma depende da distancia que os separa. Por tanto, para xenes suficientemente distantes do mesmo cromosoma a cantidade de sobrecruzamento é alta dabondo como para destruír a correlación entre alelos.
Para os xenetistas é moi útil rastrexar o movemento dos xenes que se orixinan por sobrecruzamento. Como dous xenes que están moi xuntos no cromosoma é menos probable que queden separados no sobrecruzamento que os xenes que están a máis distancia, pode deducirse de forma aproximada a que distancia se encontran no cromosoma coñecendo a súa frecuencia de sobrecruzamento. Pode utilizarse tamén este método para inferir a presenza de certos xenes. Os xenes que tipicamente permanecen xuntos durante a recombinación dise que están ligados. Un xene nun par ligado pode ás veces usarse como marcador para deducir a presenza doutro xene. Isto úsase para detectar a presenza dun xene causante dunha doenza.
Conversión xénica
Na conversión xénica, unha sección de material xenético cópiase dun cromosoma a outro, sen que o cromosoma doante sufra cambios. A conversión xénica ocorre a alta frecuencia no sitio onde ten lugar o evento de recombinación durante a meiose. É un proceso polo cal unha secuencia de ADN se copia dunha hélice de ADN (que permanece inalterada) a outra hélice, cuxa secuencia queda, en consecuencia, alterada. É dicir, non se transferiu un fragmento físico do outro cromosoma, senón que se copiou o fragmento, e a copia inseriuse no outro cromosoma. A conversión xénica foi moi estudada en cruzamentos de fungos, onde poden observarse convenientemente os catro produtos dunha determinada meiose. Os eventos de conversión xénica poden distinguirse como desviacións nunha determinada meiose do patrón de segregación normal 2:2 (por exemplo, aparece un patrón 3:1).
Recombinación non homóloga
A recombinación pode ocorrer entre secuencias de ADN que non presentan homoloxía de secuencia (non homólogas). Isto pode orixinar translocacións cromosómicas, que ás veces poden causar cancros.
Nos linfocitos
Tamén se chama recombinacións ás reordenacións xénicas que sofren os xenes dos anticorpos e receptores inmunitarios nos linfocitos.
As células B do sistema inmunitario realizan recombinacións xenéticas, chamadas cambio de clase das inmunoglobulinas que afectan á súa rexión constante. É un mecanismo biolóxico que fai cambiar un anticorpo dunha clase a outra, por exemplo, dun isotipo IgM a un isotipo IgG. O linfocito dispón de varios xenes C, que teñen corrente arriba unhas rexións S de cambio (switch), onde se corta encimaticamente unha rexión con xenes C para as cadeas μ e δ, que será eliminada do cromosoma, polo que a célula deixa de expresar, por exemplo, a cadea μ (das IgM) e pasa a expresar outra cadea característica doutro isotipo de inmunoglobulina.
Na formación da rexión variable das cadeas dos anticorpos das células B e os receptores TCR das células T ten lugar a recombinación V(D)J. O linfocito dispón de moitos xenes V, D e J, que mediante a mencionada recombinación dan lugar a unha combinación particular de xenes V, D e J (na cadea pesada) ou V e J (na lixeira) en cada linfocito, única para cada linfocito, o que permite que o sistema inmunitario teña anticorpos e receptores con innumerables centros de recoñecemento de antíxenos. Os xenes rexionais V, D, J están flanqueados por secuencias sinal de recombinación (RSSs, polas súas siglas en inglés) que son recoñecidas por un grupo de encimas coñecidos colectivamente como VDJ recombinases. Neses puntos realízase a recombinación.
Enxeñaría xenética
En enxeñaría xenética, a recombinación pode tamén referirse á recombinación artificial e deliberada de fragmentos diferentes de ADN, a miúdo procedentes de diferentes organismos, creando o que se denomina ADN recombinante. Un bo exemplo dese uso da recombinación dáse no gene targeting, que se pode usar para engadir, eliminar ou cambiar os xenes dun organismo. Esta técnica é importante para os investigadores bioquímicos porque lles permite estudar os efectos específicos dos xenes. As técnicas baseadas na recombinación xenética aplícanse tamén á enxeñaría de proteínas para desenvolver novas proteínas de interese biolóxico.
Reparación recombinacional
Durante a mitose e a meiose, os danos no ADN causados por diversos axentes exóxenos (por exemplo, luz ultravioleta, raios X, axentes químicos de reticulación) poden ser reparados por reparación recombinacional homóloga (HRR). Estes achados suxiren que os danos no ADN que ocorren de forma natural, como a exposición a especies reactivas do oxíxeno que son produtos secundarios do metabolismo normal, son tamén reparados por reparación recombinacional homóloga. Nos humanos e roedores, as deficiencias nos produtos xénicos necesarios para a reparación recombinacional homóloga durante a meiose causan infertilidade. Nos humanos, as deficiencias en produtos xénicos necesarios para este tipo de reparación, como BRCA1 e BRCA2, incrementan o risco de cancro (trastorno de deficiencia na reparación do ADN).
En bacterias, a transformación é un proceso de transferencia de xenes que ocorre normalmente entre células individuais da mesma especie bacteriana. A transformación implica a integración do ADN doante no cromosoma receptor por recombinación. Este proceso parece ser unha adaptación para a reparación dos danos no ADN no cromosoma receptor por reparación recombinacional homóloga. A transformación pode ser beneficiosa para as bacterias patóxenas ao permitirlles reparar os danos no ADN, especialmente os danos que ocorren nos ambientes oxidantes inflamatorios asociados cunha infección no hóspede.
Recombinación meiótica
Os modelos moleculares de recombinación meiótica evolucionaron ao longo dos anos a medida que se acumulaban as evidencias. Ter unha boa comprensión do mecanismo da recombinación meiótica é crucial para resolver o problema da función adaptativa do sexo, un asunto importante en bioloxía. Un modelo recente que reflicte o estado de coñecemento actual é o presentado por Anderson e Sekelsky, e está esquematizado na primeira figura deste artigo. A figura mostra que dúas das catro cromátides presentes inicialmente na meiose (profase I) están emparelladas unha con outra e poden interaccionar. Nesta versión do modelo, a recombinación iníciase por unha rotura de dobre cadea (ou oco) que se mostra na molécula de ADN (cromátide) na parte superior da primeira figura da páxina. Porén, outros tipos de danos no ADN poden tamén iniciar a recombinación. Por exemplo, unha reticulación interfebras (unión entre febras), causada pola exposición a un axente de reticulación como a mitomicina C, pode repararse por reparación recombinacional homóloga.
Como se indica na primeira figura, prodúcense dous tipos de produtos recombinantes. No lado dereito indícase o tipo “crossover” ou con sobrecruzamento (CO), no que as rexións que flanquean os cromosomas están intercambiadas, e na parte esquerda, vese outro tipo, o tipo “non-crossover” ou de non sobrecruzamento (NCO), no que as rexións flanqueantes non foron intercambiadas. O tipo CO de recombinación implica a formación intermedia de dúas “unións de Holliday” indicadas na parte inferior dereita da figura por dúas estruturas con forma de X en cada unha das cales hai un intercambio dunha febra entre as dúas cromátides participantes. Esta vía está indicada na figura como vía DHJ (unión dobre de Holliday).
Os recombinantes NCO (ilustrados á esquerda na figura) orixínanse por un proceso denominado annealing de febra dependente de síntese (SDSA, synthesis dependent strand annealing). Os eventos de recombinación do tipo NCO/SDSA parecen ser máis comúns que os de tipo CO/DHJ. A vía NCO/SDSA contribúe pouco á variación xenética, xa que os brazos dos cromosomas que flanquean a recombinación permanecen na configuración parental. Así, as explicacións da función adaptativa da meiose que se centran exclusivamente no sobrecruzamento son inadecuadas para explicar a maioría dos episodios de recombinación.
A aquiasmia é un fenómeno no que a recombinación autosómica está completamente ausente nun dos sexos dunha especie. A segregación cromosómica aquiásmica está ben documentada no macho da mosca Drosophila melanogaster. A heteroquiasmia é o fenómeno que consiste en que hai diferentes taxas de recombinación en cada sexo dunha especie. Este patrón de dimorfismo sexual na taxa de recombinación foi observado en moitas especies. As femias de mamíferos teñen xeralmente taxas de recombinación máis altas que os machos.
Distrito Mbale
Limita co Distrito Sironko polo norte, co Distrito Bududa polo nordeste, co Distrito Manafwa polo sueste, co Distrito Tororo polo sur, co Distrito Butaleja polo suroeste, co Distrito Budaka polo oeste, e cos Distritos Pallisa e Kumi polo noroeste. Posúe unha área de 2.467 km2. Os distritos de Bududa, Manafwa e Sironko formaban parte do Distrito Mbale antes de se separaren para formar distritos diferentes.
Segundo o censo do ano 2002 tiña unha poboación estimada de 332.200 habitantes. O 92% da poboación pertence ao rural. Os principais grupos étnicos do distrito son os bamasaba e os bagisu. A principal lingua é o lugisu, tamén chamada lumasaba.
A principal actividade económica do distrito é a agricultura.
A Universidade Islámica en Uganda (IUIU) ten base na cidade de Mbale.
Mbale foi formalmente irmandada con Pontypridd, Gales a través de diversas cerimonias no 2005. A irmandade fíxose con fin de ligar profesionais e organizacións de Gales cos seus homólogos en África, baixo o auspicio caritativo de PONT (Partnerships Overseas Networking Trust).
Xabier Barreiro Liz
Xabier Barreiro Liz, nado en Santiago de Compostela o 28 de novembro de 1971, é un escritor en lingua galega e artista plástico.
Traxectoria
Formado na Universidade de Santiago de Compostela e na de Coímbra (Portugal), publicou artigos e narracións breves nas revistas literarias das respectivas universidades. Actualmente dedícase ao mundo do ensino.
Obra
Ten publicadas tres novelas. As dúas primeiras A cova dos mouros (2000) e A pantasma telefónica (2001), están tamén ilustradas polo autor e enfocadas a un público infantil. Na primeira fala das aventuras fantásticas dun cativo de orixe musulmá que se interna nun mundo incrible cheo de seres marabillosos. Na segunda obra, unha pantasma comeza a empregar as novas tecnoloxías para aterrorizar un grupo de mozos e mozas de secundaria. A terceira novela, O son esquecido (2005) adéntrase na novela para adultos. Trátase dunha reflexión sobre as relacións humanas. A protagonista, Raquel, navega por un mundo interno que a leva a coñecerse a si mesma, empregando a viaxe interior como medio de autocoñecemento.
No eido das artes plásticas, Xabier Liz inscríbese nunha estética postinformalista, herdeira de pintores como Antoni Tàpies, Anselm Kiefer, Lucia Fontana ou Leopoldo Nóvoa, a quen Xabier Liz recoñece como o seu mestre e de quen recibiu consellos nos derradeiros anos de vida do pintor galego.
As súas últimas exposicións, en centros culturais e galerías de arte como Os Catro Gatos (Santiago de Compostela), Octógono (Avilés), El Estudio (Xixón) ou a Casa da Cultura de Luarca, amosan unha depuración do materialismo máis rugoso previo, inserindo nas superficies pictóricas pezas de cerámica e evocacións estilizadas de figuras. Sobre a obra de Xabier Liz afirmou o crítico Paco Yáñez no número 1 da revista La veintiuno: «si algo pone sobre el lienzo la actual pintura del artista gallego es el proceso de sedimentación pictórica de la materia, conformando verdaderos palimpsestos sobre los que vuelve una y otra vez implementando nuevas capas cuyas densidades y morfologías enriquecen los estratos artístico-geológicos de sus cuadros más recientes».
Resident Evil: Umbrella Chronicles
Resident Evil: Umbrella Chronicles é un videoxogo de pistola pertencente á serie Resident Evil, producido por Capcom e lanzado en novembro de 2007 para Nintendo Wii. Inclúe diversos escenarios presentes noutras entregas da serie: Resident Evil 0, Resident Evil e Resident Evil 3.
Estilo de xogo
Trátase dun videoxogo de pistola sobre raís. É dicir, o xogador non move á personaxe, senón que esta ten unha ruta fixa executada pola videoconsola. O obxectivo é disparar e eliminar os inimigos de cada pantalla dentro dun límite de tempo. O control está adaptado aos mandos de Wii, podendo empregar o Wiimote ou o Wii Zapper. A medida que avanza a historia, o xogador gaña melloras para o armamento e pode descubrir documentos relativos a Umbrella, a corporación ficticia presente en toda a serie.
Sinopse
Umbrella Chronicles narra feitos acontecidos noutras entregas de Resident Evil: Resident Evil 0, Resident Evil e Resident Evil 3. Cada escenario presenta unha serie de inimigos distintivos e unha parella de personaxes propia: Rebecca Chambers e Billy Coen nas pantallas de Resident Evil 0, Jill Valentine e Ricardo Olivera nas de Resident Evil 3, por último, Chris Redfield e de novo Jill Valentine nas pantallas de Resident Evil.
Multixogador
O xogo consta dun multixogador cooperativo para dúas persoas, cada unha cun punteiro para disparar. Carece de multixogador en liña.
Recepción e crítica
A prensa especializada acolleuno con boas notas, acadando un 75 en Metacritic. IGN outorgoulle un 79, mentres que GameSpy concedeulle un 70.
Vendas
Capcom logrou vender 1,34 millóns de unidades desta entrega.
Aeroporto de Fukuoka
O aeroporto de Fukuoka, anteriormente coñecido como base aérea de Itazuke, é un aeroporto xaponés situado a 3 quilómetros ao leste do centro da cidade de Fukuoka.
O de Fukuoka é o principal aeroporto da illa de Kyushu e o cuarto máis concorrido do Xapón en termos de pasaxeiros, con 20 968 463 no ano 2015. En 2017 era o cuarto aeroporto dunha única pista máis concorrido do mundo (despois de Bombai, Londres-Gatwick e İstanbul-Sabiha Gökçen). O aeroporto está rodeado por áreas residenciais, polo que os voos rematan ás 10 da noite por petición dos residentes e reanúdanse ás 7 da máña. A terminal doméstica está conectada co sistema de metro da cidade, que une o aeroporto co centro financeiro de Fukuoka en menos de dez minutos. A terminal internacional só é accesible por estrada.