cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dólar de ouro conmemorativo do lugar de nacemento de McKinley
Inicio e preparación
A lei establecía que non se cuñasen máis de 100.000 pezas e que o ouro necesario para a súa produción se adquirise no mercado libre. A Asociación podería comprar os dólares ao seu valor facial. Ao mesmo tempo, esixía que as moedas se cuñasen na Casa da Moeda de Filadelfia e que os cuños se destruísen logo da cuñaxe, algo que os numismáticos Anthony Swiatek e Walter Breen cuestionaron, por supor unha duplicidade das disposicións da Lei da Moeda de 1873.
Deseño
Os deseños foron preparados na Casa da Moeda de Filadelfia polo seu gravador xefe, Charles E. Barber, que se encargou do anverso da moeda, e polo seu axudante, George T. Morgan, que se ocupou do reverso. Cando se presentaron á Comisión de Belas Artes os deseños do dólar de McKinley o 31 de marzo de 1916, esta recomendou algúns cambios, aínda que se descoñece cales foron; en calquera caso, non se fixo alteración ningunha e os deseños foron aprobados. miniatura|140x140px|O [[busto de McKinley no dólar de ouro da Exposición da Compra de Luisiana. ]] O anverso está caracterizado polo busto de McKinley carente de calquera tipo de adobío, ollando cara á esquerda, co nome do país por riba, UNITED STATES OF AMERICA, e a expresión McKINLEY DOLLAR por baixo. McKinley aparecera xa nunha das dúas versións do dólar de ouro da Exposición da Compra de Luisiana, emitido en 1903, e converteuse deste xeito na primeira persoa en aparecer dúas veces en senllas emisións diferentes de moeda estadounidense. Aquel dólar tamén fora deseñado por Barber e as novas moedas, segundo Q. D. Bowers, "presentan unha imaxe tan diferente que o observador mal informado non sabería se está representando o mesmo home". Bowers suxeriu que Barber podería estar tratando de crear "unha nova versión distintiva". Don Taxay amosouse conforme con esta opinión e engadiu que "a principal preocupación de Barber parece que foi facer o retrato de McKinley o máis diferente posible do dos dólares da compra de Luisiana".
O reverso, deseñado por Morgan, é unha vista frontal do monumento memorial ao lugar de nacemento de McKinley en Niles, e para Swiatek e Breen "a opinión máis caritativa debe cualificalo de inexacto e incompetente". Por riba do edificio inscríbese a lenda McKINLEY BIRTHPLACE / NILES OHIO / 1916 / MEMORIAL.
O historiador da arte Cornelius Vermeule, no seu traballo sobre a moeda estadounidense, tampouco se amosa satisfeito polos dólares do memorial de McKinley: "cando Barber e Morgan colaboraban, os resultados eran case sempre opresivos. Os dólares conmemorativos de McKinley de 1916 e de 1917 dan testemuño destes xuízos estilísticos; o busto sen roupa do anverso semella insipidamente romano, e o clásico edificio memorial con columnas colocado nun seu reverso está aínda máis constrinxido por unha letra demasiado grande".
Distribución e coleccionismo
miniatura|260x260px|[[Edificio da biblioteca e museo nacional que compoñen o memorial do lugar de nacemento de McKinley en Niles, Ohio.]] A Casa da Moeda de Filadelfia cuñou 20.000 dólares entre agosto e outubro de 1916, e outros 26 exemplares a maiores reservados para a súa inspección pola Comisión de Ensaios dos Estados Unidos na súa reunión de 1917. En febreiro de 1917 cuñáronse outras 10.000 moedas (mais outras 14 para inspección), tamén en Filadelfia. A Asociación púxoas á venda ao público por tres euros cada exemplar, o mesmo ao que se venderan tamén os dólares de ouro da Exposición da Compra de Luisiana. A promoción dos dólares do memorial de McKinley foi defectuosa e as súas vendas non foron as desexadas. O comerciante numismático de Texas B. Max Mehl adquiriu 10.000 pezas a un prezo reducido descoñecido e estivo vendéndoas durante varios anos a dous dólares e medio cada unha.
The Washington Post informou o 30 de xullo de 1916 da saída á venda dos dólares de ouro de McKinley e diciía que estaban a ser "devorados" como recordos". No entanto, segundo B. Max Mehl no seu traballo de 1937 acerca das moedas conmemorativas estadounidenses:
Consonte R. S. Yeoman na edición de 2015 de A Guide Book of United States Coins, o prezo no mercado numismático do dólar do memorial de McKinley de 1916 varía entre os 500 e os 1.850 dólares en función do seu estado de conservación, en tanto que a datada en 1917 oscila entre os 550 e os 3.250. Porén en casos de exemplares cunha presenza e un estado extraordinarios, os prezos poden chegar a ser moi superiores; un destes espécimes, datado en 1916, foi vendido por Heritage Auctions en 2009 por 16.100 dólares.
O Poboado, Manzaneda, Manzaneda
O Novo Poboado é un lugar da parroquia de Manzaneda, no concello ourensán de Manzaneda, na comarca da Terra de Trives. Construíuse a mediados do século XX para dar servizo aos traballadores da subestación eléctrica de Ponte Bibei.
Accidente do SNCASE Languedoc de Aviaco de 1958
O accidente do SNCASE Languedoc de Aviaco de 1958 ocorreu o día 4 de decembro de 1958 cando un SNCASE Languedoc de Aviaco esnafrouse na montaña La Rodilla de la Mujer Muerta, na Serra de Guadarrama, morrendo as 21 persoas que ían a bordo. O avión estaba operando un voo doméstico regular entre o aeroporto de Vigo e o aeroporto de Madrid-Barajas.
Avión
O aparello accidentado tratábase dun catrimotor francés SNCASE Languedoc con número de serie 28 e rexistro EC-ANR.
Accidente
O avión engalou do aeroporto de Vigo ás 15:40 do 4 de decembro de 1958 con destino Madrid. Ás 17:15 instruíuselle aos pilotos que contactasen coa torre de control de Barajas e continuase no nivel de voo 95. Nos seguintes cinco minutos o avión esnafrouse contra a montaña de 1999 metros La Rodilla de la Mujer Muerta, na Serra de Guadarrama. Os cinco tripulantes e 16 pasaxeiros a bordo morreron. A busca do avión viuse obstaculizada pola severa climatoloxía, con brétema, neve, fortes ventos e chuvia torrencial.
A causa do accidente foi que o piloto voaba demasiado baixo mentre intentaba descender para saír de condicións de formación de xeo. Un erro de navegación puido contribuír a que se producise o sinistro. Un dos falecidos foi o exfutbolista Ramiro Paredes Ramos.
Naisten Liiga 2017-2018
A tempada 2017-2018 da Naisten Liiga foi a 36ª edición da máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino de Finlandia. A liga comezou o sábado 16 de setembro de 2017 e concluíu o 4 de marzo de 2018. Pola súa banda os play-offs comezaron o 6 de marzo de 2018 e finalizaron o 4 de abril coa disputa do cuarto partido das finais.
Ao finalizar a tempada as Kärpät revalidaron o título conquistado a tempada precedente logo de derrotar nas finais (1-3) ao Ilves, proclamándonse campioas por terceira vez na súa historia. Pola súa banda o Team Kuortane fixo historia ao conseguir a súa primeira medalla logo de derrotar ás Blues en Espoo (0-5) no partido polo bronce.
Nesta edición participaron un total de oito equipos e non se produciron descensos ao ampliarse a liga ata os dez equipos para a tempada 2018-19 ascendendo os dous mellores equipos da Mestis.
Cambio de denominación
O 21 de marzo de 2017 a Federación Finlandesa de Hóckey sobre Xeo (Suomen Jääkiekkoliitto) anunciou que para a seguinte tempada "Naisten Liiga" pasaría a ser a denominación da máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés, co obxectivo de elevar o perfil das grandes ligas femininas, ao adoptar a mesma denominación que a liga profesional masculina, denominada simplemente Liiga. O novo nome, así como o logotipo da competición foron presentados en Helsinqui ese mesmo día.
Regreso de Espoo Blues
Logo de que o máximo responsable do Espoo United, Jussi Salonoja, anunciara que o club abandonaría todas as súas actividades en categoría feminina, o futuro do equipo feminino de hóckey sobre xeo mantívose incerto e propuxéronse moias solucións posibles, incluída a adquisición do equipo por parte do HIFK ou a fusión con Espoo Blues Juniorit (un club júnior con fortes vínculos coa franquía).
Finalmente, a menos de dúas semanas para o inicio da competición a Federación Finlandesa de Hóckey sobre Xeo anunciou que outorgaría a praza do Espoo United a Ysikoppi ry, un equipo de hóckey sobre xeo feminino que pasou a competir na máxima categoría baixo a denominación de "Espoo Blues", que xa fora empregada polo equipo representativo entre 1998 e 2016, así como polo equipo profesional masculino da cidade de Espoo que competiu na máxima categoría ata a súa disolución por motivos económicos en 2016.
O caso de María Chávez
O 16 de xaneiro de 2018 o portal finlandés especializado en hóckey sobre xeo Jatkoaika.com informaba de que o Servizo Finlandés de Inmigración deportara a xogadora mexicana do KJT María Chávez logo de negarlle o permiso de residencia no país. O KJT ao mesmo tempo perdía a súa outra dianteira mexicana, Bertha González, cuxa solicitude do permiso de residencia aínda estaba en proceso no momento da deportación de Chávez pero que decidiu viaxar xunto coa súa compatriota. A decisión do Servizo Finlandés de Inmigración levou ao KJT a iniciar unha iniciativa cidadá para mudar a lei de inmigración do país e así facilitar que atletas de fóra de Europa puidesen xogar e adestrar sen precisar dun contrato de traballo durante a súa estadía no país nórdico.
Estrutura da tempada
miniatura|O [[Tesoman jäähalli, no distrito de Tesoma (Tampere), foi o escenario do torneo de abertura da competición (avausturnaus).]] A tempada 2017-18 comezou co "avausturnaus" (en galego "torneo de abertura") no Tesoman jäähalli de Tesoma (Tampere), disputado durante o sábado 16 e o domingo 17 de setembro de 2017, e no que se reuniron todos os equipos participantes na liga, o que supuxo dous xogos adicionais ao calendario da liga. O torneo naceu para darlle unha maior visibilidade á liga para poder conseguir un público maior e maiores investimentos económicos que puideran mellorar as condicións das xogadoras, dentro da estratexia da dirección do hóckey feminino, creada na tempada precedente do campionato finlandés por representantes dos clubs e da federación, de facer a competición máis atractiva e competitiva, reunindo talento autóctono e foráneo.
A liga constou dunha liga regular iniciada co "torneo de abertura" e finalizada o 4 de marzo de 2018, na que se xogaron un total de 30 partidos, o que supuxo que cada equipo enfrontouse contra o resto a cuádrupla volta, ademais dos dous partidos disputados na fin de semana inicial.
Ao finalizar a liga regular os seis primeiros clasificados disputaron os play-offs. Os dous primeiros equipos da táboa clasificáronse directamente para as semifinais, mentres que os catro restantes tiveron que disputar os cuartos de final. Todas as eliminatorias disputáronse ao mellor de cinco partidos, agás a loita pola medalla de bronce entre os equipos perdedores das semifinais, que se disputou a partido único.
Os dous últimos clasificados non tiveron que disputar fase de permanencia, xa que a liga ampliou o número de equipos participantes ata os 10 para a tempada 2018-19 ascendendo aos dous mellores equipos da Mestis.
Equipos participantes
Na primeira tempada baixo a denominación de Naisten Liiga tomaron parte na competición un total de oito equipos, que foron os mesmos protagonistas que na tempada precedente, cando a competición aínda era denominada Naisten SM-sarja. Por rexións, a única que contou con máis dun representante foi a rexión de Uusimaa, con dous (Blues e KJT), o resto de equipos eran das rexións de Ostrobotnia do Sur, Ostrobotnia do Norte, Satakunta, Savonia do Norte, Tavastia Propia e Pirkanmaa. Cinco dos equipos participantes compartían os seus nomes con equipos profesionais masculinos da Liiga (HPK, Ilves, KalPa, Kärpät e Lukko).
Liga regular
A tempada da Naisten Liiga comezou co torneo de abertura celebrado no Tesoman jäähalli de Tampere, que abriu de novo as súas portas logo de dous anos nos que foi demolido por problemas de humidades e reconstruído conn capacidade para unhas 1 500 persoas. O partido inaugural enfrontou ás xogadoras locais do Ilves co HPK de Hämeenlinna, que se decidiu do lado das visitantes 2-4. O primeiro gol da liga coa súa nova denominación foi obra de Anniina Kaitala no minuto 12:51.
O HPK foi o primeiro equipo en encabezar a competición logo de gañar os seus dous encontros do torneo de abertura, sendo o único equipo que foi quen de sumar tres puntos en cada un dos partidos do torneo. Con todo, logo do parón internacional de outubro e da disputa dos seis primeiros encontros foron as xogadoras do Kärpät e do Ilves as que se fixeron co mando da liga regular, que mantiveron logo de superar o ecuador da tempada, se ben o Ilves contaba cunha ampla vantaxe sobre as xogadoras de Oulu.
Entre o 10 e o 22 de febreiro de 2018 tiveron lugar os Xogos Olímpicos de Inverno na cidade surcoreana de Pyeongchang, polo que 12 xogadoras se ausentaron da competición ligueira para xogar coa selección finlandesa, que acabaría por colgarse a medalla de bronce, aínda que moitas xogadoras uníronse aos seus equipos de inmediato para disputar os derradeiros enfrontamentos da liga regular.
Logo de 28 partidos xogados o Ilves asegurouse a primeira posición da táboa na liga regular aproveitando tamén a derrota das Kärpät na casa fronte o Team Kuortane. Deste xeito as de Tampere entraron nas series polo título directamente nas semifinais. Finalmente, á conclusión da liga regular a loita pola segunda posición entre as Espoo Blues e as Kärpät decantouse do lado das de Oulu. A clasificación final amosou unha clara distinción entre os equipos clasificados para as series e os dous últimos clasificados, xa que o sétimo clasificado (Lukko, que conseguiu o obxectivo de non finalizar na derradeira posición) tan só conseguiu 9 puntos, isto é 38 puntos menos que o equipo que o precedeu na táboa (KalPa), e o pechacancelas KJT conseguiu tan só 3 puntos, mentres que entre o primeiro e o sexto houbo unha diferenza de 28 puntos, que se reduciron a 9 con respecto do terceiro, 6 co cuarto, e 5 co quinto clasificado.
Fonte: Leijonat.fi
Estatísticas das xogadoras
Ao final da liga regular Linda Välimäki (Ilves) liderou a táboa de puntuadoras da liga cun rexistro de 30 goles e 28 asistencias para un total de 58 puntos, catro máis que a súa compañeira de equipo Riikka Noronen e seis máis que Saija Tarkki (Kärpät), segunda e terceira máximas puntuadoras respectivamente. A seguintes dez xogadoras lideraron a liga regular en puntos:
Ao final da liga regular Vilma Vaattovaara (Ilves) foi a porteira coa mellor porcentaxe de paradas cun 94,5%. Vaattovaara foi a terceira porteira que máis tempo permaneceu no xeo por detrás de Jenna Silvonen (Blues) e Meeri Räisänen (HPK, que foi a segunda mellor porteira en porcentaxe cun 94,1%). Con todo, foi Jenna Silvonen a porteira que máis veces conseguiu finalizar un partido sen encaixar un gol (shutout) cun total de seis partidos, e a que máis partidos xogou cun total de 28. As seguintes dez porteiras lideraron a liga regular en porcentaxe de paradas:
Play-offs
Fonte: Leijonat.fi
HPK (4) vs Kuortane (5)
O HPK, que finalizara a liga regular na cuarta posición, enfrontouse ao Team Kuortane, quinto clasificado da liga regular. As de Hämeenlinna superaron na clasificación ás de Ostrobotnia do Sur por un punto, e dos catro enfrontamentos previos ás series o HPK gañara tres (os dous primeiros e o derradeiro) e o Team Kuortane tan só un, sen conseguir gañar en Hämeenlinna. As xogadoras dirixidas por Jari Risku eliminaron pola vía rápida ás de Hämeenlinna logo de impoñerse en tres partidos (1-4, 3-0 e 1-4). Deste xeito o equipo de Kuortane conseguiu a clasificación para as semifinais por primeira vez na súa historia.
O Team Kuortane gaña a serie 3 - 0.
Blues (3) vs KalPa (6)
As Blues non foron quen de superar ás Kärpät na clasificación da liga regular e finalizaron na terceira posición, o que lles fixo disputar as eliminatorias de cuartos de final fronte ás sextas clasificadas, as xogadoras de KalPa. As eliminatorias comezaron o 6 de marzo coa vitoria das Blues en Espoo (6-1), mais as de Kuopio conseguiron empatar a serie na casa. Finalmente as Blues gañaron o terceiro e o cuarto encontro e clasificáronse para as semifinais fronte ás Kärpät, segundas clasificadas.
As Blues gañan a serie 3 - 1.
Ilves (1) vs Kuortane (5)
Logo de facer historia e clasificarse por primeira vez para as semifinais, o Team Kuortane enfrontouse ao Ilves, primeiro clasificado da liga regular. A serie iniciouse cun partido moi disputado en Tampere, antes do cal Linda Välimäki recibiu o trofeo Marianne Ihalainen de mans da propia Ihalainen como máxima puntuadora da liga regular, así como o trofeo Tiia Reima á máxima goleadora da liga regular. No partido, as locais só puideron facerse coa vitoria nos shootouts logo de finalizar o tempo regulamentario con empate a un gol e non marcar ningún dos dous equipos na prórroga. O Team Kuortane puido equilibrar a serie coa vitoria na casa no segundo partido, no que salientou especialmente a figura da local Jenniina Nylund, que anotou catro goles, os dous últimos, un deles o da vitoria, en menos de 20 segundos ao final do terceiro período. No terceiro partido as xogadoras de Kuortane conseguiron remontar tres goles, mais acabaron cedendo novamente nos shootouts. Finalmente as xogadoras do Ilves impuxéronse na súa visita a Kuortane no cuarto partido (2-3), no que as veteranas do Ilves asumiron a responsabilidade, e no que Linda Välimäki anotou o gol gañador ao final da superioridade do seu equipo logo de que as locais igualaran o marcador ata en dúas ocasións, e que buscaron sen éxito o gol sen porteira durante un minuto e medio. Deste xeito as de Tampere clasificábanse para as finais da liga por primeira vez dende 2012.
O Ilves gaña a serie 3 - 1.
Kärpät (2) vs Blues (3)
As Kärpät gañan a serie 3 - 2.
Partido polo bronce
miniatura|esquerda|O estadio de [[Espoo Metro Areena|Tapiola en Espoo foi o escenario do partido pola medalla de bronce.]] As Espoo Blues e o Team Kuortane enfrontáronse no partido pola medalla de bronce. As Blues, equipo máis laureado da competición, finalizaron a liga regular na terceira posición e caeron nas semifinais fronte ás Kärpät no quinto partido, mentres que as de Kuortane chegaron ás series como quintas clasificadas e caeran nas semifinais, ás que chegaron logo de eliminar ao HPK, fronte o Ilves, primeiro clasificado da liga regular. A final de consolación xogouse no estadio de Tapiola en Espoo, onde as xogadoras do Kuortane sorprenderon ás locais dende o inicio, cando tomaron vantaxe cun gol de Petra Nieminen, no segundo terzo outros dous goles de Linnea Melotindos e Jenniina Nylund ampliaron a vantaxe, e no último terzo dous goles máis do equipo colexial puxeron o 0-5 definitivo nun partido no que salientou a figura da porteira visitante Tiia Pajarinen, quen conseguiu manter a portería a cero con 36 paradas, garantindo a medalla de bronce.
Final
Na final víronse as caras os dous mellores equipos da liga regular, o Ilves e as Kärpät. A eliminatoria prevíase moi igualada, xa que dos catro partidos nos que se enfrontaran na liga regular cada un gañara dous. No partido inaugural da serie as de Oulu fixéronse coa vitoria, gañando o factor cancha logo de adiantarse no marcador a menos de tres minutos para a conclusión do primeiro período e ampliar a diferenza ao 0-2 cando aínda non pasaran cinco minutos do segundo terzo, e aínda que Jenna Lehtiniemi reduciu as diferenzas, Saila Saari anotou o 1-3 definitivo cando as locais xogaban sen porteira buscando o empate. O Ilves empatou a serie coa súa vitoria en Oulu no segundo partido (1-2) logo dos shootouts, se ben as de Tampere adiantáronse no marcador logo dun forte inicio de partido no que Ida Karjalainen abriu o marcador, aínda que Saila Saari se encargaría de igualar a contenda. Nos shootouts Vilma Vaattovaara detivo todos os lanzamentos das Kärpät, mentres que Riikka Noronen asinou o gol da vitoria das linces. Tamén se decidiu nos shootouts o terceiro choque, no que a pesar de que as locais dominaron o marcador 2-0 no terceiro tempo, os goles de Niina Koukkula e Saila Saari con 29 segundos de diferenza levaron o partido á prórroga, onde ningún dos equipos encontrou o camiño do gol ata que, xa nos shootouts, Isa Rahunen anotou o primeiro lanzamento e posteriormente ningunha outra xogadora foi quen de levar o disco ao fondo da rede. Finalmente o campionato decidiuse en Oulu logo da vitoria das locais no cuarto encontro por 5 goles a 1, rompendo así a dinámica dos encontros entre ambos equipos na tempada, xa que todos os partidos ata o momento se decidiran a favor do equipo visitante. A porteira das Kärpät Johanna Oksman tivo un papel destacado ao deter 27 lanzamentos e levouse o premio á mellor xogadora dos play-offs.
As Kärpät gañan a serie 3 - 1.
Equipo campión
O equipo das Kärpät que conquistou o primeiro campionato finlandés feminino baixo a denominación de "Naisten Liiga" estivo integrado polas seguintes xogadoras:
Premios
miniatura|[[Linda Välimäki, do Ilves recibiu os premios á mellor xogadora da liga e máxima goleadora e puntuadora da liga regular, amais de ser nomeada no primeiro equipo das estrelas e xogadora do mes de outubro.]]
Alogasterópodos
miniatura|240px|Valvata piscinalis. (Familia dos valvátidos, superfamilia dos valvatoideos). Os alogasterópodos (Allogastropoda), tamén chamados heterobranquios inferiores (en inglés Lower Heterobranchia) son un grupo de lesmas de mar e caracois acuáticos bastante especializados e moi evolucionados, considerados taxonomicamente como infraclase, unha das dúas en que se divide a sublclase dos heterobranquios.
Aínda que a gran maioría das súas especies son mariñas, algunhas lograron faceren a transición á auga doce.
Taxonomía
Aínda que na taxonomía dos gastrópodos de Bouchet e Rocroi (2005) os heterobranquios inferiores considerábase un grupo informal, termo que indicaba a incerteza da súa monofilia, Estudos posteriores levaron a considerar as superfamilias do grupo como monofiléticas, incluíndoas entre os eutineuros. Tras esta conclusión, o grupo aparece na clasificación de Bouchet e Rocroi de 2017 co rango de infraclase. En consecuencia, o World Register of Marine Species (Rexistro Mundial de Especies Mariñas) dálle esta categoría.
Superfamilias
Segundo o WoRMS o grupo comprende as superfamilias seguintes:
Mclusky Do Dallas
Lanzáronse catro sinxelos do disco: "Lightsabre Cocksucking Blues", "Whoknowyou", "To Hell with Good Intentions", e "Alan Is a Cowboy Killer". O álbum foi reeditado de forma limitada en vinilo de cor laranxa claro e branco mármore como unha exclusiva para o Record Store Day en 2012.
O nome do álbum xoga co título da película pornográfica de 1978 Debbie Does Dallas.
Hideo Nakata
Hideo Nakata (en 中田 秀夫, Nakata Hideo), nado en Okayama o 19 de xullo de 1961, é un cineasta xaponés.
Traxectoria
Nakata naceu en Okayama e é coñecido internacionalmente polo seu traballo en filmes de terror xaponeses como Ringu (1998), O sinal 2 (1999) e Dark Water (2002), dos que mesmo se fixeron os remakes en inglés The Ring (2002), Dark Water (2005) e The Ring Two.
Nakata ía debutar no cinema en inglés con True Believers, mais foi apartado do proxecto. Posteriormente DreamWorks ofreceulle dirixir The Ring Two (2005), que aceptou, co que debutou en inglés cunha secuela dun remake do seu propio filme.
Nakata destacou inicialmente no cinema con Joyû-rei, coñecida como Ghost Actress e Don't Look Up (1996). Aínda que non tivo demasiado éxito levouno a dirixir Ringu.
O seu filme Chatroom, participou na sección Un Certain Regard no Festival de Cannes de 2010.
Neue Galerie
A Neue Galerie é unha galería de arte neoiorquina de propiedade privada, situada na Quinta Avenida á altura da rúa 86, dentro da chamada Milla dos Museos.
Manzaneda, Manzaneda, Manzaneda
Manzaneda é un lugar da parroquia de Manzaneda, no concello ourensán de Manzaneda, na comarca da Terra de Trives. É a vila capital do concello, ao que dá nome.
Juan Norat
Juan Norat Pérez, nado en Portonovo (Sanxenxo) o 6 de decembro de 1944 e finado na mesma vila o 19 de decembro de 2021, foi un futbolista galego. Xogaba como centrocampista.
Traxectoria
Xogador na súa mocidade do Portonovo, en 1963 foi xogar co Pontevedra CF, un club que naquel ano ascendera a primeira división. Xogou co Pontevedra seis anos anos en primeira (1965-1970), e unha en segunda división (1964-65). A temporada 70/71 disputouna co CD Ourense, pero regresou ao Pontevedra que competía nese momento en Segunda, onde botou catro temporadas, dúas en terceira división, e dúas máis en Segunda B, que se acababa de crear naquela altura.
Tipacoque
Tipacoque é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia do Norte. Atópase no Altiplano Cundiboyacense, na Cordilleira Oriental dos Andes colombianos, na beira occidental do río Chicamocha.
John Beazley
John Davidson Beazley CH, nado en Glasgow o 13 de setembro de 1885 e finado en Oxford o 6 de maio de 1970 foi un historiador da arte e arqueólogo escocés británico, que estudou a cerámica antiga clásica. Foi o encargado de crear o maior índice de cerámica grega antiga baseado en estilos artísticos.
Primeiros anos
Despois de graduarse, Beazley pasou un tempo na British School de Atenas. Despois volveu á Universidade de Oxford como estudante e titor de Clásicos na Christ Church.
Durante a Primeira guerra mundial, Beazley serviu na intelixencia militar. Traballou na División de Intelixencia Naval. Ocupou o grao de tenente temporal desde marzo até outubro de 1916 cando foi destinado ao exército.
Carreira académica docente e investigadora
En 1925, converteuse en profesor Lincoln de Arqueoloxía e Arte Clásicas na Universidade de Oxford, cargo que ocupou até 1956. Especializouse en cerámica decorada grega e converteuse nunha autoridade mundial no tema. Adaptou o método de historia da arte iniciado por Giovanni Morelli para asignar as "mans" (estilo) específicas a workshops (talleres) e artistas específicos, mesmo onde ningunha peza asinada ofrecía un nome, por exemplo o Pintor de Berlín, cuxa produción el distinguiu por primeira vez. Mirou o varrido da cerámica clásica, pezas máis grandes e pequenas, para construír unha historia de talleres e artistas na antiga Atenas. A primeira edición en inglés do seu libro, Attic Red-figure Vase-painters, apareceu en 1942 (en alemán como Attische Vasenmaler des rotfigurigen Stils, 1925).
Kent Ridge 1
Características
Kent Ridge 1 é un satélite para a observación da Terra en modo hiperespectral desenvolvido pola Universidade Nacional de Singapur en colaboración con Berlin Space Technologies. Ten unha masa de 78 kg e usa o bus LEOS-50. O satélite pode obter imaxes no rango visible e no infravermello, no rango entre 400 e 900 nanómetros e entre 900 e 1700 nm, co fin de xestionar a terra, a auga e a vexetación, así como monitorizar en caso de desastre.
O satélite aliméntase mediante células solares e leva tres cargas a bordo: dúas cámaras hiperespectrais baseadas na transformada de Fourier e unha cámara de vídeo de alta resolución.
Coalición electoral
Denomínase coalición, lista ou pacto electoral á agrupación de partidos políticos e/ou alianzas políticas ou organizacións cidadás que teñen como obxectivo presentar unha candidatura única nun proceso electoral. Non se debe confundir cos acordos electorais previos, xa que as coalicións electorais, coa unión de varias formacións, buscan obter un mellor resultado por unha dobre vía. En primeiro lugar, mostran ao electorado a capacidade de agrupar ao redor dun candidato ou programa común os distintos pareceres. Por outra banda, buscan adquirir vantaxes dos sistemas electorais (maioritarios ou proporcionais) ao tempo da adxudicación de escanos ou outros postos. O obxectivo é, así, que os votos dirixidos a grupos minoritarios se sumen a outros que, por separado, non lograrían representación política.
O réxime xurídico das coalicións electorais varía en función dos países. Na maioría, no período anterior ao proceso electoral, para poder concorrer con candidatura propia, requírese a entrega, por parte das direccións dos partidos políticos, dos acordos polos que formalizan a unión. Posteriormente inscríbense nun rexistro creado ao efecto ante o órgano da administración pública designado ou o órgano electoral xudicial. No devandito documento debe constar o nome da coalición, o símbolo e as siglas, os grupos políticos que a integran e as eleccións ás que pretenden concorrer.
As limitacións para a creación de coalicións electorais varían conforme as diferentes lexislacións. Nuns países esíxese que o partido político que se integre na coalición non poida concorrer á mesma convocatoria coas súas propias siglas, mesmo en circunscricións ou distritos electorais onde a coalición non se presente.
Indian Regional Navigation Satellite System
miniatura|200px|Representación dun satélite IRNSS. Indian Regional Navigation Satellite System ou IRNSS é o nome dunha serie de satélites de navegación indios.
Toca, Boyacá
Toca é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia do Centro. Toca atópase no Altiplano Cundiboyacense a 27 quilómetros ap nordeste da capital do departamento, Tunja. Limita con Tuta polo norte, con Siachoque polo sur, con Pesca polo leste e con Tuta e Chivatá polo oeste.
Thomas M. Pettit
Thomas McKean Pettit, nado en Filadelfia o 26 de decembro de 1797 e finado na mesma cidade o 30 de maio de 1853, foi un xurista e político estadounidense, nomeado director da Casa da Moeda dos Estados Unidos pouco antes do seu falecemento.
Traxectoria
Thomas M. Pettit naceu en Filadelfia o 26 de decembro de 1797, fillo de Elizabeth McKean e do comerciante Andrew Pettit, e neto dun delegado no Congreso Continental e dun dos asinantes da Declaración de Independencia dos EEUU.
Pettit Ingresou na Universidade de Pensilvania en 1812, e nela acadou a súa licenciatura en Dereito en 1815 e o grao de mestrado en 1818. En Pensilvania foi un dos trece membros da Sociedade Filomática, a primeira organización estudantil de Pensilvania.
Logo do seu paso pola universidade, Pettit ingresou no Colexio de Avogados de Filadelfia en 1818 e exerceu a avogacía; en 1820 era procurador da cidade de Filadelfia. Entre 1824 e 1828 foi fiscal xeral adxunto do Tribunal Supremo de Filadelfia. En 1832 converteuse en xuíz asociado do Tribunal de Distrito de Filadelfia, e entre 1835 e 1845 foi xuíz presidente do distrito, posto ao que renunciou en 1845, cando foi nomeado Fiscal dos Estados Unidos para o Distrito Leste de Pensilvania.
No ámbito da representación política, Pettit foi elixido membro da Asemblea Xeral de Pensilvania en 1830, e un ano despois foi tamén membro do Consello Municipal de Filadelfia.
Entre 1845 e 1848 formou parte da Comisión de Ensaios dos Estados Unidos.
O presidente dos Estados Unidos Martin Van Buren nomeouno membro do Consello de Visitantes da Academia Militar estadounidense. O 4 de abril de 1853, o presidente Franklin Pierce nomeouno director da Casa da Moeda dos Estados Unidos, posto que ocupou dun xeito efémero, xa que finou durante o seu exercicio, poucas semanas despois da súa toma de posesión.
Vida persoal
Thomas M. Pettit casou o 7 de febreiro de 1828 con Sara Berry Dale (1804-1853), con quen tivo 7 fillos. Pettit faleceu en Filadelfia o 30 de maio de 1853 e foi soterrado no cemiterio da Christ Church desa cidade.
Ferrocarril en Gotland
O condado de Gotland é o único condado sueco que no presente non ten ferrocarril con tráfico comercial. Porén, no pasado existiron varias compañías e liñas, comezando a operar os primeiros servizos no ano 1878. En 1947 o estado sueco mercou as compañías que continuaban operando e un ano despois estas incorporáronse a Statens Järnvägar (SJ). O derradeiro tráfico de pasaxeiros comercial foi en 1960.
Gotlands järnväg (GJ)
miniatura|225x225px|Estación de Visby en 1910 No ano 1870 presentouse unha primeira proposta sobre un ferrocarril en Gotland, propoñéndose unha liña entre Visby e Havdhem. A cuestión xurdiu no consello comarcal en dúas ocasións a principios da década de 1870 e en 1874 fíxose unha chamada para conseguir cartos para a construción dun ferrocarril. A cidade de Visby decidiu investir medio millón de coroas para construír unha liña entre Visby e Hemse e o día 30 de novembro de 1875 celebrouse a asemblea constituínte da compañía Gotlands järnväg, na cal Ernst Leijer foi nomeado primeiro director executivo. Decidiuse tamén que a liña trazaríase dende Visby ata Hemse pasando por Roma cun ancho de vía de tres pés suecos (891 mm).
As obras comezaron cos traballos de escavación en abril de 1877, iniciándose a construción da liña en maio dese mesmo ano. As obras rematáronse en setembro de 1878 cun custo de 1 175 716 coroas e 67 öre, sendo a estimación inicial de 1 300 000 coroas. Gotlands järnväg (GJ) estreouse o 10 de setembro de 1878 coa presenza do rei Óscar II. miniatura|225x225px|Estación de Roma en 1906 A vía alongouse en varias etapas cara o norte de Visby, primeiro ata Väskinde en 1896, ata Tingstäde en 1899, e por último ata Lärbro en 1921. Durante moito tempo planeouse alongar o trazado ata Fårösund pero a idea desbotouse a finais dos anos 40 porque, entre outros motivos, o tráfico de coches e camións comezara a afectar a rendibilidade do ferrocarril. Cara o sur alongouse a vía ata Havdhem en 1900 e ata Burgsvik en 1908. Ademais en 1901 abriuse un ramal cara o porto de Visby.
O derradeiro servizo público foi o día 30 de setembro de 1960, aínda que se seguiría operando o tráfico de mercadorías privado entre o matadoiro e o porto de Visby ata maio de 1962.
Slite-Roma Järnväg (SlRJ)
Xa cando se comezou a planificar o ferrocarril en Gotland na década de 1870 discutiuse unha conexión entre Slite e Tingstäde que nunca chegou a materializarse. En 1896, tras a construción da refinería de azucre de Roma en 1984, investigouse un ferrocarril para transportar remolacha azucreira entre Roma e Slite que resultou na presentación dunha solicitude de concesión. En 1899 fundouse Slite-Roma Järnvägsaktiebolag (SlRJ) e a construción dos 33 quilómetros da liña completouse en 1902. O ferrocarril conectouse coa liña de Gotlands en Roma e a compañía tivo que pagar 1/4 dos custos operativos e 10 500 coroas.
A liña inaugurouse o 25 de maio de 1902 con dúas locomotoras, dous vagóns de pasaxeiros e 47 vagóns de mercadorías en servizo. O tráfico de pasaxeiros rematou en 1953, mentres que o transporte de remolacha continuou ata 1956.
Klintehamn-Roma Järnväg (KlRJ)
Debido a que a refinería de azucre de Roma precisaba dun transporte rápido de remolacha cara as súas instalacións impulsouse a construción dunha liña cara Klintehamn, que á súa vez transportaría o azucre xa elaborado de vlta a Klintehamn para sen embarcado no seu porto. A asemblea xeral constituínte de Klintehamn-Roma Järnvägsaktiebolag (KlRJ) tivo lugar o día 4 de marzo de 1897, a liña, de 23 quilómetros de lonxitude, comezou a construírse dous días antes e inaugurouse o 21 de setembro de 1898. Esta uniuse ao ferrocarril de GJ en Roma e a compañía tivo que pagar 1/4 dos custos operativos e 10 000 coroas.
Sydvästra Gotlands Järnväg (SGJ)
O 8 de xaneiro de 1912 celebrouse unha asemblea municipal especial en Klintehamn para discutir a creación dunha conexión ferroviaria dende Klintehamn ata o suroeste de Gotland. Na reunión decidiuse construír unha conexión ata Hablingbo, a Sydvästra Gotlands Järnväg, cun presuposto de 50 000 coroas. A concesión solicitouse en maio dese ano e foi concedida en 1913. Debido a problemas económicos e á primeira guerra mundial a liña, de 27 km, non comezaría a construírse ata 1922. O tramo rematouse en agosto de 1923 e inaugurouse o 7 de xullo de 1924.
Os problemas económicos continuaron tras a apertura da liña e tres anos despois a situación era grave, polo que en 1927 KIRJ fíxose cargo da compañía. O tráfico xeral pechouse o 10 de xuño de 1953 e o transporte de remolachas continuou ata 1958.
Ronehamn-Hemse Järnväg (RHJ)
Xusto antes do cambio de século houbo plans para construír unha nova refinería de azucre en Hemse, polo que se planeou tamén unha nova conexión que rematase en Ronehamn. Fíxose unha solicitude a Gotlands Järnväg sobre o interese de dita conexión, pero GJ non amosou ningún interese nela. No seu lugar constituíuse Södra Gotlands Järnvägsaktiebolag e solicitouse unha concesión en 1897. A concesión outorgouse pero os plans prolongáronse no tempo e a concesión transferíuse a un consorcio formado principalmente por membros da refinería de Roma, reorganizándose a empresa como Ronehamn-Hemse Järnvägsaktiebolag.
A construción dos 10 quilómetros de vía rematouse no ano 1900, pero a vía non se inauguraría ata o 1 de maio de 1904. A compañía tivo problemas financeiros durante toda a súa existencia e acabou quebrando en 1918. A liña vendeuse e funcionou uns poucos anos ata demolerse en 1923.
Visby-Visborgs slätts Järnväg (VVJ)
Con motivo da introdución do servizo militar obrigatorio en Suecia en 1901 xurdiu a necesidade de poder adestrar soldados todo o ano, e polo tanto construíuse un novo cuartel na chaira de Visborg, ao sur de Visby. Para transportar os materiais necesarios para a construción a Administración do Exército (Arméförvaltningen) construíu unha liña de 2,4 km dende Visby en 1903. Unha vez que o cuartel estivo rematado, varios oficiais do Rexemento de Infantería Real de Gotland (I 27) tomaron a iniciativa para crear unha empresa e explotar a vía. A liña inaugurouse o 27 de xuño de 1904 aínda que non se chegou a constituír ningunha compañía.
Posteriormente, o empresario Oskar Kallenberg, que acababa de construír o balneario de Kneippbyn, uniuse a varios granxeiros de Västerhejde e creou a compañía Trafik AB Västerhejde-Visby (VVJ) e a liña ampliouse 5,4 km cara o sur ata Hallvards e pasando tamén polo balneario de Kallenberg. A nova liña inaugurouse en 1912 e toda a vía dende Visby pasou a ser operada por VVJ.
A compañía entrou en liquidación en 1931, pero o tráfico continuou ata o 31 de decembro de 1939. O tramo entre Kneippbyn e Hallvards desapareceu en 1940 e o resto da vía foi usada esporadicamente polo exército para transportar carga ata outubro de 1946.
Canteiras
No norte da illa construíronse ademais pequenas vías industriais nas canteiras de Bläse (Fleringe), Bungenäs (Bunge) e Smöjen (Hellvi).
Presente
miniatura|225x225px|Estación de Hesselby en 2018 A meirande parte dos trazados foron desmantelados tras o cesamento de actividade das distintas liñas nos anos 50 e 60, así como algunhas estacións e instalacións. En 1963 o rexedor do municipio de Romakloster conseguiu facerse cunha locomotora de SlRJ, pero a imposibilidade de darle un corresto mantemento fixo que o seu estado se degradase e estivese a piques de deixar a illa ao ser enviada a un museo na Suecia continental.
Durante os anos seguintes Gotlandståget ampliou as instalacións en Hesselby e fíxose con máis material de todo tipo, dende vehículos ata uniformes. En 1982 a asociación tomou o control da antiga estación de Tule, a tres quilómetros ao sur de Hesselby. Todo o tramo entre as dúas estacións restaurouse ata que ámbolos dous edificios foron declarados monumentos protexidos en 2002.
Gotlandståget estudou a posibilidade de ampliar a vía ata Roma e en 2006 recibiu fondos do proxecto Leader+ da Unión Europea. Durante os anos seguintes renováronse distintas partes do trazado e ampliouse a vía e o 19 de xaneiro de 2013 un tren puido percorrer a distancia entre Hesselby e Tule por vez primeira dende 1958. miniatura|225x225px|Estación de Tjuls en 2021 A construción do tramo ata Roma comezou en outubro de 2013, a estación comezouse un ano despois e o 14 de maio de 2015 inaugurouse a liña completa entre Hesselby e Roma, de 6,5 quilómetros de lonxitude.
Nos fornos de cal de Bläse, no norte da illa, había un pequeno tramo de vía industrial. O servizo interrumpirase en 1954, despois do cesamento da actividade no forno, e as vías retiráronse en 1972. En 1985 inaugurouse un museo nas antigas instalacións do forno de cal e no ano 1991 reconstruíse a vía industrial de 1,6 km que unía a canteira co porto, que agora se utiliza como atracción turística.
Na estación de Tjuls, na liña que unía Roma e Klintehams, inaugurouse o 13 de agosto de 2005 un pequeno museo na que se inclúen tamén uns poucos metros de vía onde están instalados dous vagóns.
West Point (homónimos)
O topónimo West Point pode referirse a:
Joan Subirats
Joan Subirats i Humet, nado en Barcelona o 17 de maio de 1951, é profesor de Ciencias Políticas da Universidade Autónoma de Barcelona, especialista en goberno, xestión pública e análise de políticas públicas. Tamén traballou en temas de exclusión social, temas de innovación democrática e sociedade civil. En decembro de 2021, foi nomeado ministro de Universidades do goberno español en substitución de Manuel Castells, que dimitiu por motivos persoais.
Formación e primeira militancia
Nado no barrio de El Raval, estudou Económicas na Universidade de Barcelona entre 1969 e 1974. Moi axiña comezou a militar en Bandera Roja, un partido fundado por ex-militantes do PSUC. En calidade de representante seu participou, en 1973, na Assemblea de Catalunya, movemento que organizou a toda a oposición catalá á ditadura franquista, e foi un dos 113 detidos, polo que foi encarcerado dous meses na Prisión Modelo de Barcelona. Posteriormente, militou no PSUC.
Carreira profesional
Na década de 1970, comezou a traballar como profesor universitario na facultade de Dereito da UB. En 1980, doutorouse en Economía pola Universidade de Barcelona e a partir de 1985, pasou á Facultade de Ciencias Políticas da Universidade Autónoma de Barcelona. Foi director do Instituto de Goberno e Políticas Públicas, IGOP, dependente da UAB, dende a súa creación até xullo de 2009, e alí dirixiu posgraos en Economía Cooperativa. Tamén foi profesor visitante en varias universidades como La Sapienza de Roma, a de Georgetown, Universidade de California-Berkeley, a Universidade de Nova York e a UNAM de México.
Activismo político
Durante moito tempo estivo na órbita de ICV pero sen implicación política, mais en xuño de 2014 aparece como un dos voceiros de Barceona en Comú. Despois foi un dos voceiros de Guanyem Barcelona, e é membro da coordinadora de Catalunya en Comú. En novembro de 2017, foi nomeado Comisario de Cultura do Concello de Barcelona.
Ten colaborado habitualmente en diversos medios, como o xornal Ara, Catalunya Plural, Crític e El País e no programa La ventana de la Cadena SER.
Literatura en esperanto
dereita|miniatura|[[Ludwik Lejzer Zamenhof|L. L. Zamenhof, creador da lingua, foi o primeiro en publicar textos literarios orixinais e traducidos en esperanto.]] O esperanto é a única lingua artificial que posúe unha cultura propia suficientemente desenvolvida, e que creou unha literatura de interese, formada tanto por obras traducidas como orixinais.
Calcúlase que o número de libros editados en esperanto é superior ao vinte e cinco mil. O principal servizo de venda de libros, o da Asociación Universal de Esperanto posúe máis de catro mil títulos no seu catálogo. Existen revistas dedicadas exclusivamente á literatura, como Fonto e Literatura Foiro, mentres que as revistas xerais, como Monato e La Ondo de Esperanto tamén editan textos de ficción, orixinais e traducidos.
En xuño do ano 2008, Geoffrey Sutton publicou a Concise Encyclopedia of the Orixinal Literature of Esperanto (Enciclopedia concisa da literatura orixinal do esperanto), con máis de trescentos artigos sobre os principais escritores e a súa obra, ordenados cronoloxicamente.
1887-1920: Romaticismo primitivo e fundación do estilo
O primeiro libro onde se ofrecían os fundamentos do idioma, publicado o 26 de xullo de 1887, xa incluía unha tradución, e un pequeno poema orixinal. Posteriormente, o mesmo iniciador do idioma, L. L. Zamenhof continuou editando obras, tanto traducidas como orixinais, como unha forma consciente de probar e desenvolver as potencialidades da lingua. Actualmente os falantes de esperanto continúan considerando as obras de Zamenhof como modelos do mellor esperanto clásico.
Outros autores da primeira etapa foron Antoni Grabowski e Kazimierz Bein (Kabe). Henri Vallienne é considerado como o autor das primeiras novelas.
1931-1951: Parnasianismo e madurez
Tamén mostrou gran brillantez a escola soviética, ligada en parte á asociación obreira Sennacieca Asocio Tutmonda, ata a súa desaparición ao final dos anos 30 polas persecucións de Stalin.
1952-1974: Posparnasianismo e modernidade
Tras a Segunda guerra mundial renovouse a actividade literaria. O centro constituíuno a localidade canaria de La Laguna, onde o profesor Juan Régulo Pérez fundara a editorial Stafeto. De entre os autores orixinais publicados merecen especial mención os agrupados na Escola escocesa, con William Auld, varias veces candidato ao Premio Nobel de Literatura, á cabeza.
1975-1991: Poesía experimental, popularización da novela
Nos anos 80 e 90 destacouse unha nova xeración, entre a que destaca a chamada Escola ibérica, grupo entre os que se atopan os escritores Miguel Fernández, Miguel Gutiérrez Adúriz, Jorge Camacho Cordón, Gonçalo Neves ou Abel Montagut.
Rubén I de Armenia
Rubén I de Armenia (Ռուբեն Ա en armenio, transliterado como Rupen ou Roupen), nado en 1025 e finado en Korgomolo en 1095, foi un señor de Partzerpert e fundador da dinastía rubénida, que deu lugar á creación de do Reino Armenio de Cilicia.
Orixes
Nado en Armenia, a súa orixe non está clara. Mentres o cronista armenio, Mateo de Edesa, convérteo en parente de Gagik II, o derradeiro rei armenio de Ani, pero non o relaciona coa dinastía bagratuni; outros autores afirman que estaba emparentado, seguramente era fillo, con Gagik II, o derradeiro rei desta cidade. Outras noticias, emparéntano con Senekerim e os príncipes de Siunia.