cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Adonis
Afrodita por medio dun meigallo fixo que Mirra tivese relacións incestuosas con seu pai, Tías, rei de Asiria. Cando o rei o descubriu tratou de matar a filla cun coitelo, e os deuses para o evitar converteron a Mirra nunha árbore de mirra. Desta árbore xermolou Adonis, confirmando a súa natureza como deus da vexetación.
Segundo a versión de Apolodoro, Adonis era fillo de Ciniras, rei de Chipre e Metharne, e segundo Hesíodo era o fillo de Fénix. Unha vez nado Adonis, Afrodita meteuno nun cofre e levouno baixo a súa á, confiando a súa crianza a Perséfone. Cando Afrodita o reclamou, Perséfona negouse a o devolver, prendada da súa beleza. Zeus decidiu que Adonis debería pasar catro meses con Afrodita, catro con Perséfona e catro meses con quen elixira; Adonis sempre elixiu a Afrodita por ser Perséfona a deusa máis fría do baixomundo.
Durante unha xornada de caza con Afrodita, un xabaril (enviado por Ares) atacouno, e do seu sangue naceron unhas flores chamadas anemones; cando Afrodita foi socorrelo feriuse cunhas silvas e as pingas do seu sangue transformáronse nunhas flores semellantes á rosa, denominadas adonis.
Lingua
Na fala coloquial, cando alguén (normalmente un home e non unha muller) destaca pola súa beleza, compárase con este deus: Está feito un Adonis.
Con el corazón
Con el corazón é un álbum recompilatorio do grupo galego de rock Los Suaves, publicado en 1996, baixo o selo Clave.
Ducto biliar
Anatomía do ducto biliar
A bile que excreta o fígado é colleitada por finos canalículos bilíferos que van confluíndo nas canles bilíferas e outras de maior calibre até a porta hepática. Cada porción hepática ten o seu conduto biliar (dereito e esquerdo); ambos fúndense nun conduto hepático común, que se une ó conduto cístico –procedente da vesícula biliar– para formar o conduto colédoco encargado de levar a bile até a porción descendente do duodeno.
A vesícula biliar está aloxada na foxa da cara visceral do fígado. Consta dun fondo, corpo, infundíbulo e pescozo que continúa co ducto cístico. A túnica mucosa é sumamente irregular, en forma de panal de abella, antes de continuar co ducto cístico. Na vesícula a secreción biliar almacénase ata que un estímulo adecuado causa a súa liberación pola contracción da súa parede muscular.
A bile, a partir da unión entre o ducto cístico e o ducto hepático común, segue polo ducto colédoco que discorre polo bordo libre do momento menor (ligamento hepatoduodenal). Logo colócase por detrás da porción superior do duodeno, atravesa a cabeza do páncreas para drenar finalmente na porción descendente do duodeno na papila duodenal unido ó ducto pancreático. A arteria hepática dereita emite a arteria cística destinada á irrigación da vesícula biliar. As relacións entre a arteria cística e o ducto cístico son de importancia cirúrxica na extirpación da vesícula biliar (colecistectomía).
Ina
Ina (伊那市, いなし, Ina-shi) é un concello da prefectura de Nagano no Xapón. Está situado na rexión de Kōshin'etsu, no centro da rexión de Chūbu e ó sur da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 667,81 km², a poboación de 71.068 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 106 h/km².
O concello de Ina limita cos concellos de Ōshika, Komagane, Miyada, Kiso, Shiojiri, Minamiminowa, Minowa, Suwa, Chino, Fujimi (que son da prefectura de Nagano); Minamiarupusu, Hokuto (que son da prefectura de Yamanashi); e Shizuoka (da prefectura homónima).
Historia
A cidade de Ina foi fundada pola fusión do concello da vila de Ina e cinco concellos de aldeas o 1 de abril de 1954.
Eume
O topónimo galego Eume pode referirse a:
Amais, dá nome a:
José Vázquez Estévez
José Vázquez Estévez, nado en Arbo o 19 de marzo de 1866 e finado no mesmo concello o 27 de abril de 1926, foi un avogado e político galego
Traxectoria
En 1912 opositou á cátedra de Dereito Natural da Universidade de Valladolid, pero non conseguiu a praza, que por un só voto foi para Eduardo Callejo. Desgustado, tomou a decisión de retirarse a Arbo, onde se dedicou á organización dos sindicatos agrícolas, escribindo artigos en periódicos galegos, Noticiero de Vigo e especialmente no semanario La Voz del Condado, inspirado por el, dando conferencias e pronunciando discursos. Formou parte da comisión organizadora da VI Asemblea Agraria de Galicia celebrada en Redondela en outubro de 1915 e foi presidente da Federación Agraria de Tui (1918-1921). Foi nomeado deputado provincial en setembro de 1924 e foi presidente de Unión Patriótica de Arbo.
Publicou un folleto sobre os sindicatos agrícolas na prensa galega que foi premiado no certame literario-social de Pontevedra en 1907. Colaborou con Baltasar Merino para a súa Flora de Galicia.
Vida persoal
Casou con Delfina Martínez e foi pai de Pilar, Olimpia, Eulalia, Gonzalo, Berta, Margarita e Alfonso Vázquez Martínez.
Linguas cai-long
As linguas cai-long ou caijia-longjia-luren forman unha rama da familia lingüística sino-tibetana. Hoxe as linguas longjia e luren son extintas. Eran faladas na provincia de Guizhou na República Popular da China.
Raimun Aid
Raimun Aid (en ريمون عيد), nado na gobernación do Monte Líbano o 6 de agosto de 1930 e finado o 11 de xuño de 2012, foi un eclesiástico católico maronita, arcebispo de Damasco entre 1999 e 2005.
HMS Bounty
O HMS Bounty foi un barco de vela da armada británica no que tivo lugar o 28 de abril de 1789 un motín. O barco fora un cargueiro, ata que dous anos antes a armada adquiriuno co fin de transportar froitos do pan desde Tahití ata o Caribe. Os froitos do pan debían constituír un alimento barato para os escravos que traballaban nas plantacións de cana de azucre.
O barco, "HMAV Bounty" (HMAV = His Majesty's Armed Vessel, ou sexa, veleiro armado da súa maxestade), partiu o 23 de decembro de 1787 desde Inglaterra, baixo o mando do capitán William Bligh, que tiña 33 anos de idade e servira como navegante ás ordes do capitán James Cook. A tripulación estaba formada por 44 homes. A ruta que se lle indicou ao capitán para chegar pronto a Tahití foi a que pasa polo sur de América, rodeando o Cabo de Fornos. Con todo, Bligh atopouse alí cunha tempestade que lle impediu avanzar, de maneira que logo de 30 días de intentalo abandonou e tomou a ruta alternativa polo sur de África. O Bounty chegou finalmente a Tahití o 25 de outubro de 1788, logo de dez meses de navegación, e varios meses máis tarde do previsto. miniatura|esquerda|200px|O [[Motín do HMS Bounty|motín do Bounty.]] Debido ao atraso en chegar, Bligh e os seus homes tiveron que permanecer cinco meses na illa, xa que non era a época na que podían trasplantarse botóns do froito do pan. A tripulación comezou a habituarse aos costumes dos nativos e a esquecerse da súa condición de mariñeiros ingleses. Moitos deles estableceron relacións con mulleres de Tahití. O primeiro oficial, Fletcher Christian, casou ata cunha delas.
Finalmente puideron recollerse botóns do froito do pan e, moi a pesar dunha parte da tripulación, o Bounty partiu rumbo ao Caribe o 4 de abril de 1789. Na mañá do 28 de abril produciuse a rebelión, capitaneada por Fletcher Christian. 11 homes seguiron a Christian, mentres que 31 foron leais a Bligh. Os amotinados embarcaron ao capitán, xunto con 18 mariñeiros leais, nun bote, provisto dunha vela, un sextante e un reloxo. Os outros 13 mariñeiros leais ao capitán tiveron que permanecer a bordo do Bounty por falta de espazo no bote.
miniatura|200px|esquerda|William Bligh
Bligh realizou unha fazaña de navegación e chegou logo de 41 días ata a illa de Timor, por onde pasaban barcos ingleses. Percorrera unhas 5.800 millas e perdera un só home, morto nun enfrontamento con nativos hostís dunha illa, onde intentara recalar para recoller auga e víveres. Cando chegou a Londres, o almirantado deu a razón a Bligh e confirmoulle no seu posto na armada real.
En canto a Christian e os amotinados, volveron a Tahití, onde quedaron 16 homes á espera de que chegase un barco inglés e lévaraoos á patria. Christian partiu de novo no Bounty, levando consigo oito mariñeiros, así como seis homes e once mulleres de Tahití, unha delas cun bebé. Os homes nativos axudarían nas tarefas do barco. Debían esconderse para non ser apresados xamais por un barco da armada británica, xa que os amotinados eran condenados á morte.
De forma casual, Christian e os seus homes avistaron a illa de Pitcairn, no extremo oeste do arquipélago de Tahití, que por aquel entón figuraba nas cartas mariñas nunha posición errónea. Decidiron ocultarse alí, xa que o erro cartográfico reduciría a probabilidade de que fosen localizados. O 23 de xaneiro de 1790 queimaron o Bounty, para que non se visen os seus mastros de lonxe e para borrar toda pegada material do motín.
En 1808 apareceu o primeiro barco, que resultou ser americano. Christian e algúns outros morreran. Con todo, aínda hoxe viven en Pitcairn descendentes dos amotinados do Bounty e das súas mulleres tahitianas.
Leiras, As Goás, Abadín
Leiras é un lugar da parroquia das Goás no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2015 tiña once habitantes (oito homes e tres mulleres), un home máis ca en 2011.
Moment Bends
Moment Bends é o cuarto álbum da banda australiana de indie pop Architecture in Helsinki, editado o 8 de abril do 2011 en Australia e o 3 de maio nos Estados Unidos. O proxecto inicialmente ía chamarse Vision Revision. O seu primeiro sinxelo foi o tema "Contact High", aínda que "That Beep", que tamén está incluída no álbum, fora editada como EP no ano 2008.
Condado de Kronoberg
O Condado de Kronoberg, ou Kronobergs län, é un condado ou län que se atopa ó sur de Suecia. O condado fai fronteira cos condados de Escania, Halland, Jönköping, Kalmar e Blekinge. miniatura|esquerda|300px| Castelo de Kronoberg
Concellos
200px|miniatura|esquerda
O Souto de Riba, Cea, Vilagarcía de Arousa
O Souto de Riba é un lugar da parroquia de Cea no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Taoiseach
miniatura|Oficina do Taoiseach nos Edificios Gobernamentais, Merrion Street, [[Dublín.]] O Taoiseach (plural: Taoisigh) é o equivalente a Primeiro Ministro (na súa tradución ao gaélico) na República de Irlanda. Mentres que o presidente remite a un posto elixido por votación directa, o Taoiseach ou Primeiro Ministro establécese mediante un acordo entre os partidos máis votados. O Taoiseach actual é Leo Varadkar.
Tōmi
Tōmi (東御市, とうみし, Tōmi-shi) é un concello da prefectura de Nagano no Xapón. Está situado na rexión de Kōshin'etsu, no centro da rexión de Chūbu e ó nordés da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 112,30 km², a poboación de 30.978 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 276 h/km².
O concello de Tōmi limita cos concellos de Ueda, Tateshina, Saku, Komoro (son da prefectura de Nagano); e Tsumagoi (da prefectura de Gunma).
Pedro Basanta
Pedro Basanta del Río Rojo, nado en Lugo cara 1897 e finado en Madrid o 15 de xullo de 1964, foi un enxeñeiro forestal e político galego
Traxectoria
Fillo de José Basanta Santomé. Estudou na Escola de Enxeñeiros de Montes. En 1925 foi nomeado concelleiro de Lugo. Foi enxeñeiro-xefe do Servizo de Repoboación Forestal da Deputación de Pontevedra. Foi un dos fundadores do Partido Galeguista de Pontevedra en 1931, despois integrouse no Partido Galeguista e desempeñou a secretaria xeral e a presidencia do comité xeral durante a campaña de propaganda do Estatuto de Galicia de 1931. Foi candidato por Lugo nas eleccións de 1933. En 1935, xunto con Xosé Filgueira Valverde e outros integrouse na Dereita Galeguista. miniatura|Circular de 1931 do [[Partido Galeguista de Pontevedra en favor do Estatuto de Galiza, asinada por Basanta (presidente) e Bóveda (secretario xeral). ]] Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi sancionado coa postergación durante cinco anos e inhabilitación para cargos de confianza e profesionais en Galicia durante tres anos. Ofreceuse ás autoridades militares para cooperar e en outubro de 1936 foi pasaportado a Navia para facerse cargo das obras do aeródromo militar de Jarrio. O 18 de abril de 1937 foi nomeado tenente honorario de Enxeñeiros e en agosto foi incorporado á comandancia de Obras e Fortificacións do Oitavo Corpo de Exército franquista, interveu na construción das pontes de campaña, pistas e refuxios dos avances sobre as estradas de León e Oviedo por Pajares e polos portos de Torna e San Isidro. Rematada a campaña do norte, incorporárono ao servizo da infraestrutura da Xefatura do Aire e foi destinado á fronte de Guadalaxara, sub-sector de Soria, construíndo o aeródromo de Quintana de Gormaz e encargado do Parque número un de avance instalado na Torre Sebiñán. O 18 de maio de 1938 foi designado encargado das obras dos aeródromos de Jarrio, Sarria (aeródromo de Rozas) e Santiago de Compostela (actual aeroporto da Lavacolla) ata o 19 de setembro que foi destinado á Comandancia de Obras e Fortificacións da Oitava Rexión Militar, con residencia en Pontevedra como enxeñeiro de Obras e dirixindo as do cuartel de Campolongo e as das estradas de Beluso a Punta Udra e Panxón a Monteferro. En 1938 concedéronlle o emprego de capitán honorario polo tempo que durase a campaña. En 1939 dirixiu as obras dos edificios do cuartel de Campolongo e a dirección da explotación de madeiras que a comandancia tiña en Santiago de Compostela e en Ferreira do Valadouro.
En 1941 pertencía a Falange Española como militante adscrito á xefatura da Coruña. Abríronlle expediente polo Regional de Responsabilidades Políticas, pero por incorporarse voluntario ao exército franquista, e polos servizos prestados, foi absolto, declarándoo exento de toda responsabilidade política.
Igrexa de Bunge
A igrexa de Bunge (sueco: Bunge kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Bunge, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia
Escavacións arqueolóxicas realizadas en 1916 e 1971 descubriron que a presente igrexa, principalmente gótica, foi precedeida por outra de estilo románico do século XII. A súa enorme torre é posterior pero pertencía a ese primeiro edificio. A torre está apoiada por un cantraforte e está construída como unha fortaleza con habitacións fortificadas en tres plantas. A nave e o coro construíronse no século XIV nun estilo gótico clásico típico de Gotland; a nave e alta e espazosa, dividida en dúas partes por esveltas columnas; o coro carece de ábsida; e a parte leste da igrexa remata no seu lugar nunha parede recta adornada con tres fiestras alongadas.
A igrexa e o cemiterio están rodeados por un muro que orixinalmente era máis alto e tiña un propósito defensivo. Nel aínda sobreviven catro portas medievais e varias seteiras. O complexo da igrexa evidentemente tivo un rol defensivo xa que hai marcas de picas e frechas de béstas na robusta porta da torre, que aínda se conserva no seu lugar orixinal. Ademais, o interior da igrexa está densamente decorado con frescos que representan, entre outras cousas, a cabaleiros loitando. Os frescos e a muralla da igrexa poden datar do curto período de tempo no que Gotland pertenceu á Orde Teutónica. Isto levou a algúns académicos a especular se a igrexa puido ser durante un tempo propiedade da Orde e converteuse nun Ordensburg a pequena escala.
Arquitectura
A igrexa é unha das máis grandes do norte de Gotland. Como se menciona arriba, amosa unha mestura entre estilo románico (torre) e gótico (nave e coro). A igrexa ten un portal sur finamente tallado, rico en esculturas, e un portal norte con detalles románicos, posiblemente tamén incorporado do anterior edificio.
A característica máis distintiva do interior son as ricas pinturas das paredes, con frescos executados por un mestre pintor probablemente de Prusia ou Bohemia. Estes son de finais do século XIV ou principios do século XV e representan distintos temas cristiáns, como o Xuízo Final, a crucifixión de Xesús, algúns apóstolos ou lendas de santos. En canto aos cabaleiros mencionados anteriormente, os académicos teñen diferentes teorías sobre o que representan. Unha di que son Cabaleiros Teutóns, outra afirma que é unha representación da batalla de Visby, mentres que outras cren que son, en relación con outras pinturas, unha representación do tema cristián do martirio da Lexión Tebana. A igrexa conserva unha única vidreira, unha pía bautismal do século XIII e unha rareza: un cepillo de esmolas de pedra asinado con runas por un canteiro: Lafrans fixo esta pedra.
Graña, Cures, Boiro
Graña é un lugar da parroquia de Cures no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE) en 2013 tiña catro habitantes (dous homes e dúas mulleres).
Adopcionismo
O adopcionismo foi unha doutrina relixiosa segundo a cal Xesús Cristo era un simple ser humano, elevado a unha dignidade semellante á de Deus despois da súa morte, momento no que foi adoptado por Deus. O adopcionismo é propio do pensamento cristián primitivo.
As súas orixes veñen da tradición xudía, no que o mesías era un ser humano elixido por Deus para elevar o pobo xudeu por riba do resto dos pobos, e da tradición grega na que existían heroes elevados á condición divina por medio da apoteose logo de extraordinarias fazañas. O adopcionismo foi condenado nos concilios de Nicea (325) e Calcedonia (381).
Rexurdiu a fins do século VIII na Península Ibérica e na Septimania con Elipando de Toledo e Fiz de Urgell. En 784, o arcebispo Elipando ditou unha profesión de fe durante un concilio celebrado en Sevilla co fin de condenar as doutrinas de Mixecio, que predicaba na Bética. Porén, esta profesión de fe deu lugar a unha controversia que tivo como defensores a Elipando de Toledo e ao bispo Fiz de Urgell e en contra a Beato de Liébana, Alcuíno de York, Bieito de Aniano, Paulino de Aquilea e, especialmente, a Carlomagno, quen utilizou o seu poder para afogar a desviación doutrinal e as súas intencións políticas.
O adopcionismo foi condenado por vez primeira no Concilio de Ratisbona, en 792. Fiz de Urgell foi feito abxurar en Roma despois do concilio. Sucedéronse máis condenas: No 794 no Concilio de Frankfurt, no 797 no Concilio de Cividale, no 798 no Concilio de Roma, sendo papas Hadrián I e León III; Alcuíno de York emprendeu unha campaña amigábel, Teodulfo e Leidrado viaxaron a Urgell en misión. Finalmente, Fiz e Alcuíno enfrontáronse perante a Corte de Aquisgrán en 799 e Fiz renunciou ás ideas adopcionistas, desaparecendo así a herexía, favorecido pola morte de Elipando.
Estación de Barra de Miño
dereita|miniatura|Vista da estación.
Carcinoma
miniatura|230px|Micrografía de células de pulmón con carcinoma. Un carcinoma (do latín carcinoma á súa vez do grego καρκίνωμα, derivado de καρκίνος «caranguexo» é un tumor maligno desenvolvido a partir de células epiteliais, glandulares (adenocarcinoma) ou do trofoblasto (coriocarcinoma) que tende a invadir tecidos circulares orixinando metástases.
Estación de Barra de Miño
Barra de Miño é unha estación de tren de Adif situada en Barra de Miño, no concello de Coles, provincia de Ourense. Ten servizos de media distancia.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 36,5 da liña férrea de ancho ibérico que une Monforte de Lemos con Redondela a 118 metros de altitude, entre as estacións dos Peares e Ourense-Empalme. O tramo é de vía única e está electrificado.
Carcinoma
Os lugares máis comúns de lesións de tipo carcinoma son pel, boca, pulmón, mama, estómago, colo de útero, próstata e pene.
Os carcinomas do tipo basocelular son orixinarios da epiderme e dos apéndices cutáneos por enriba da capa basal, como os polos, por exemplo. Xa os carcinomas epidermoides teñen orixe no queratinocito da epiderme, podendo tamén xurdir no epitelio escamoso das mucosas.
Individuos que traballan con exposición directa ó sol son máis vulnerábeis ó cancro de pel non melanoma. Ese tipo de cancro é máis común en adultos con picos de incidencia arredor dos 40 anos. Porén, coa constante exposición de mozos ós raios solares a media de idade dos pacientes está a diminuír.
Estación de Barra de Miño
Historia
A estación foi inaugurada o 1 de decembro de 1884 coa aperta do tramo Monforte de Lemos-Ourense da liña que unía Vigo con Monforte de Lemos. A súa explotación inicial quedou a cargo da Compañía do Ferrocarril de Medina a Zamora e de Ourense a Vigo. Dita xestión mantívose ata 1928 cando foi absorbida pola Compañía Nacional dos Ferrocarrís do Oeste de España, compañía pública creada para xestionar varios trazados, en xeral deficitarios, do oeste do país. En 1941, Oeste foi unha das empresas que se integrou na recentemente creada Renfe.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
A estación
Está situada a beiras do río Miño. O seu edificio para viaxeiros conserva o seu deseño orixinal. É de base rectangular, dúas alturas e está recuberta por un tellado de catro vertentes. Dispón de dúas plataformas, unha lateral e outra central á que acceden dúas vías. Os cambios de plataforma realízanse a nivel.
Media distancia
Actualizado a 14 de xuño de 2016.
Gunderico
Gunderico (en latín: Gundericus) nado no 379 e finado no 428, foi rei dos vándalos entre o 407 e o 428 e dos alanos entre o 419 e o 428. Dirixiu aos vándalos asdingos, tribo que residía orixinalmente preto do río Oder, para participar nas invasións bárbaras do Imperio Romano de Occidente no século V.
Traxectoria
Cos seus aliados suevos e a cabalaría pesada proporcionada por varios clans alanos, Gunderico derrota unha forza de 3.000 francos e forza o paso á Galia, que recorre saqueando, entre outras, cidades como Maguncia ou Amiens.
Ante a presión conxunta dos francos e das tropas britano-romanas do usurpador Constantino III, vese empuxado cara o sur, cruzando os Pireneos en outubro do 409.
Asentamento na Gallaecia
Dous anos despois, en 411, un tratado con Roma estableceu aos vándalos asdingos ao norte da Gallaecia, aos suevos no sur, aos alanos en Lusitania e a Cartaxinense, e aos vándalos silingos na Bética.
Esta situación, porén, ha durar pouco, debido á intervención dos visigodos que, dirixidos por Walia e en calidade de foederati de Roma, interveñen en Hispania no ano 417. Walia penetra na Cartaxinense e derrota aos vándalos silingos na Bética, capturando ao seu rei Fredebaldo.
Sucesión alana
No 418 chégalle a vez aos alanos, cuxo rei Ataces morre a mans dos visigodos. Como consecuencia de todo isto, Gunderico acabará asumindo en 419 o título de “Rex Wandalorum et Alanorum” ("Rei de vándalos e alanos") e instalando ao seu pobo na Bética como foederati no 422.
Guerra suevo-vándala
En 419, despois dunha disputa con Hermerico, os vándalos atacaron os suevos e atraparon ao exército de Hermerico na batalla dos montes Nervasos. O xeneral romano Asterio interveu a favor dos suevos e os vándalos retrocederon, marchando cara á Bética, onde se uniron aos silingos sobreviventes. miniatura|305x305px|Campañas de [[suevos, vándalos e Imperio romano de Occidente durante a guerra suevo-vándala.]]
Asentamento na Bética
En 422, Gunderico derrota a un exército romano preto de Córdoba que, ao mando de Castino, pretendía recuperar a Bética. Os vándalos atacaron Mauretania Tingitana, Baleares, e saquearon Cartaxena e Hispalis (Sevilla) no 425, aínda que non chegaron a establecerse nestas cidades. Gunderico volveu tomar Hispalis en 428.
Morte
Hidacio escribiu que en Hispalis no 428 Gunderico puxo "as mans na igrexa daquela mesma cidade, por vontade de Deus foi apreixado por un demo e morreu". Non está claro como morreu Gunderico, aínda que se teoriza que Hidacio facía referencia ao intento de Gunderico de converter unha igrexa católica nunha igrexa ariana pero morreu inesperadamente. Despois de que Gunderico morrese a principios de 428, os vándalos elixiron ao seu medio irmán Xenserico como o seu sucesor, este deixou Iberia no 429 e invadiu a África romana onde se asentou.
Xosé Castro (deseñador)
Xosé Castro, nado o 29 de marzo de 1971 na Cañiza e finado tamén na Cañiza o 12 de xuño de 2023, foi un deseñador de moda de muller galego.
Deseñador
En 1997 ingresou no Royal College of Art de Londres para perfeccionar os seus coñecementos de moda e para traballar creando proxectos para deseñadores. Graduado e á volta a Barcelona, en 2000, comezou a traballar para outros deseñadores, como Marina Rinaldi, Mikel Rosen, Antonio Miró ou María Moreira. Nese ano 2000 obtivo o premio Tesoiras ao mellor deseñador novo. Tamén é dese tempo a súa primeira colección propia, chamada Agenor Tabaré.
En 2008 creou uns vaqueiros que vestiu Sarah Jessica Parker, a actriz estadounidense, na serie de televisión internacional Sex and the City. Tamén nunha ocasión fixo uns pantalóns que acabou levando Lady Gaga.
Foi deseñador para a marca Desigual e traballou tamén para distintas marcas, tanto en roupa como en complementos: Kukuxumusu, Planeta, Carnoá, Cruzcampo, Marchon, Caramelo, Tous, Cubic, Surkana, Barada ou Quart Textil. Tivo a súa propia colección de alta costura, chamada El cuervo. Desfilou en pasarelas de Valencia, Barcelona, Marsella e Xenebra. En 2021 trasladou o seu estudo de costura á Cañiza.
Ademais, foi director de arte dos traballos de fin de grao no barcelonés Istituto Europeo di Design (IED) e profesor de proxectos no mestrado de moda da Universidade de Vigo.
Falecemento
Enfermou de cancro e foi hospitalizado no Álvaro Cunqueiro de Vigo. Á súa morte doou as súas creacións para bolsas de artistas novos e para a Asociación Española contra o Cancro. Foi soterrado no camposanto de Santa Teresa, na Cañiza.
Honras
Ingresou na Federación Francesa da Costura.
Lo mejor de ¿Hay alguien ahí?
¿Hay alguien ahí? é un álbum en directo do grupo galego de rock Los Suaves. Foi publicado en 1996, baixo o selo Polygram.
Economía de Taxiquistán
Taxiquistán ten un dos máis baixos PIB per cápita entre os ex-membros da Unión Soviética. Debido a escaseza de empregos no país, case a metade da súa forza de traballo vive no exterior.
Lo mejor de ¿Hay alguien ahí?
Trátase dunha edición resumida do directo ¿Hay alguien ahí?, publicado en 1995, cos temas tocados pola banda na súa etapa en Polygram.
Quinto Aurelio Memio Símaco
Quinto Aurelio Memio Símaco finado no 526, foi un aristócrata romano do século VI, historiador e partidario da ortodoxia nicena. Foi un mecenas do coñecemento secular e converteuse en cónsul no ano 485. Apoiou ao papa Símaco no cisma da elección dos papas e foi executado como o seu xenro Boecio despois de ser acusado de traizón. Era neto do célebre orador pagán Quinto Aurelio Símaco que polemizou con san Ambrosio.
Traxectoria
Pertenceu á familia Símaco, unha das familias senatoriais máis ricas e influentes de Roma. O seu pai, Quinto Aurelio Símaco, fora cónsul no 446. Memio Símaco tivo tres fillas (Rusticiana, Gala e Proba) e adoptou ao mozo Anicio Manlio Severino Boecio ao morrer o pai deste; máis tarde, Boecio casou con Rusticiana e a parella tivo dous fillos, Símaco e Boecio, ambos cónsules no 522. Os cargos civís de Memio Símaco incluían ser nomeado cónsul único para 485, o terceiro membro coñecido da súa familia para ocupar este cargo.
Aínda que Símaco era o xefe dunha familia cunha longa conexión coa tradición pagá -o seu avó Quinto Aurelio Símaco pronunciou un famoso discurso instando ao regreso do Altar da Vitoria á Casa do Senado romano- era un fervente cristián, interesado tanto nas disputas teolóxicas. e, máis prosaicamente, nas loitas polo control do Papa. Durante e despois da disputada elección do papa Símaco (que aparentemente non estaba relacionado con el), el xunto con Anicio Probo Fausto Niger foron os dous únicos senadores que apoiaron ao papa contra o seu rival máis popular, Lourenzo, antipapa.
Símaco cultivou a antiga cultura romana, escribindo unha historia romana en sete volumes; esta obra perdeuse agás unha sección citada por Xordanes no seu Getica. A riqueza de Símaco permitiu o seu patrocinio: participou na publicación do Commentarii in Somnium Scipionis de Macrobio Ambrosio Teodosio, e incluso hai unha copia do traballo corrixido pola súa man.
Na súa maior parte, Símaco mantivo boas relacións cos novos gobernantes de Italia, tanto Odoacro como Teodorico o Grande, demostrado polo seu nomeamento como praefectus urbi entre 476 e 491, cónsul en 485, patricio durante o 510 e, mesmo converténdose no, influínte cargo de, caput senatus (presidente do Senado). A súa visita a Constantinopla, despois da cal Prisciano dedicoulle algúns poemas, foi probablemente en nome do rei Teodorico.
Non obstante, Símaco contradiciu ao rei ostrogodo, que o condenou a morte por traizón no 526, un ano despois da execución de Boecio.
Casa da Moeda de The Dalles
A Casa da Moeda de Dalles foi un proxecto de fábrica de moeda estadounidense na localidade de The Dalles, en Oregón, chamada a ser unha das ramas da Casa da Moeda dos Estados Unidos.
A construción do seu edificio iniciouse en 1869, aínda que non chegou a completarse e a Casa da Moeda non chegou a entrar en funcionamento.
Historia
En 1860 descubríronse veas de ouro en Idaho, o que, unido á Febre do Ouro do leste de Oregón, creou a necesidade de contar cunha casa de moeda no noroeste do Pacífico. Malia as dificultades ocasionadas pola Guerra Civil que se estaba a desenvolver, en 1862 dirixíronse cara ás novas explitacións auríferas unhas 80.000 persoas. Como a ceca máis próxima era a Casa da Moeda de San Francisco, comezou a utilizrse o ouro en po como moeda nos intercambios comerciais na zona de The Dalles, xa que o envío do metal ata San Francisco para a súa fundición e a súa cuñaxe resultaba demasiado caro e perigoso. Esta situación xustificaba o establecemento dunha ceca nas proximidades.
O senador por Oregón James W. Nesmith presentou xa en 1862 un proxecto de lei para a instalación dunha casa de moeda en Portland, que non tivo éxito. Mais o 4 de xullo de 1864, o Congreso si que deu o prace para o establecemento dunha nova rama da Casa da Moeda dos Estados Unidos en The Dalles (daquela coñecida como Dalles City), para a cuñaxe de moedas de ouro e de prata. O ano seguinte, un novo proxecto de lei, novamente frustrado, intentou levar a Portland a instalación da nova ceca.
esquerda|miniatura|190px|O [[Senado dos Estados Unidos de América|senador James Nesmith (1861-1867), que propuña o establecemento da casa da moeda en Portland]]
William Logan, un axente da Oficina de Asuntos Indíxenas, foi escollido como comisionado para a construción e a posta en marcha da nova casa de moeda e como primeiro director da institución, mais o seu falecemento no naufraxio do S. S. Brother Jonathan durante o seu traslado a The Dalles impediuno.
Mary Laughlin doou o 6 de xullo de 1865 uns terreos para a construción da ceca, e neles comezou a erguerse o edificio, baixo a dirección de Harvey A. Hogue como novo superintendente. No entanto, o proxecto comezou a acumular sucesivos atrasos, paralelamente á diminución da Febre do Ouro e á apertura da liña de ferrocarril do Pacífico central. Esta situación motivou que a necesidade dunha nova ceca se fose esvaecendo antes mesmo de que se finalizasen as obras e se instalase a maquinaria de cuñaxe.
En 1869 completáronse o soto e un dos andares, mais as obras cesaron en 1870. O ano seguinte, un incendio destruíu unha gran parte da cidade; o feito de que as obras da ceca estivesen no medio dun quinteiro fixo de cortalumes e impediu que o lume seguise estendéndose pola cidade. Finalmente, as obras abandonáronse definitivamente en 1873.
En 1875, o Goberno federal entregoulle a estrutura inacabada do edificio ao Estado de Oregón, e logo pasou a mans privadas en 1889. Na década de 1940, o edificio foi utilizado pola Columbia Warehouse Company. Un novo incendio en 1943 deteriorou a construción, que logrou ser reparada en 1947. Posteriormente a propiedade pasou a Ralph's Transfer & Storage Co., ata que en 2007, logo dunhas importantes obras de remodelación por valor de 1,5 millóns de dólares, pasou a ser a sede da empresa Erin Glenn Winery.
Oroxénese herciniana
miniatura|300px|Lugar do cintos de montaña do herciniano ou varisco (de Alleghenia en América do Norte) a metade do [[Carbonífero. As liñas de costa actuais represéntanse en gris. ]] A oroxénese herciniana ou varisca foi un evento xeolóxico de formación de masas de montañas que se produciu no Paleozoico final pola colisión continental de Euramérica (ou Laurusia) e Gondwana e que resultou na formación do supercontinente Panxea.
Nomenclatura
O termo varisca ou varisco procede do nome latino medieval do distrito Variscia, que se refería á tribo xermana dos Varisci. Ese termo acuñouno en 1880 o profesor xeólogo Eduard Suess, da universidade de Viena. Pola outra banda, o termo herciniano deriva do bosque Herciniano, que foi o bosque que se cita na literatura e que cubría a parte leste do río Rin de norte a sur da Xermania Magna.
Casa da Moeda de The Dalles
O edificio
Construíuse no centro dun quinteiro e os planos orixinais prevían que dispuxese de dúas plantas, de 27 m x 16 m. Posteriormente engadíuselle unha nova sección de formigón pola fachada norte.
Oroxénese herciniana
Nomenclatura
Ambos os dous termos tentan ser descritivos das direccións de buzamento que os xeólogos observaran na zona alemá: a varisca, de suroeste a noroeste, e a herciniana, de noroeste a suroeste. A dirección varisca reflicte a dirección dos antigos pregamentos que emerxeron ao longo de Alemaña e rexións próximas e que se desviaron da súa dirección para encaixar nos seguintes pregamentos.
Pumariño, As Goás, Abadín
Pumariño é un lugar da parroquia das Goás no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2015 tiña 31 habitantes (16 homes e 15 mulleres), o mesmo número ca en 2011 (15 homes e 16 mulleres).
Oroxénese herciniana
Nomenclatura
Franz Kossmat liderou a investigación dos pregamentos variscos en Alemaña, e definiu unha división das variscidas europeas en 1927 que aínda é válida. A outra dirección, a herciniana, segue a dirección das montañas Harz alemás. Este termo, úsase en diferentes graos como sinónimo de varisco.
Nalgúns casos, en particular en estudos americanos, empréganse outros termos para referirse á mesma oroxénese e formación das Montañas do Apalache, ou similares.
O termo varisca experimentou diferentes usos desde os 1960. Polo xeral, emprégase para describir os pregamentos e fases da oroxénese do paleozoico tardío e dándolle unhas datas de 380 a 280 Ma. Nalgunhas outras publicacións o termo emprégase para pregamentos aínda máis recentes, dándolle outro concepto diferente ao da oroxénese europea e americana relacionada coa colisión de Gondwana-Euramérica.
Distribución
300px|miniatura|Distribución das oroxéneses con idades similares á oroxénese varisca (gris).
O cinto americano e europeo varisco inclúe as cordilleiras da península Ibérica (en particular Galiza e os Pireneos), o suroeste de Irlanda, Cornualla e Devon, e en Gales as rexións de Pembrokeshire, a península de Gower e o val de Glamorgan. Os seus efectos están presentes tamén en Francia desde a Bretaña, por debaixo da bacía parisiense ata Ardenas, no Macizo Central francés, a cordilleira dos Vosgos e en Córsica. O cinto varisco reaparece na Sardeña italiana e en Alemaña no macizo do Rhin (Ardenas, Eifel, Hunsrück, Taunus e outras rexións arredor do val cetral do Rhin), na Selva negra e nas montañas de Harz quedaron como un vestixio.
Na república Checa e no leste de Polonia o macizo Bohemio é a rexión máis o leste do cinto varisco europeo no que non houbo modificacións. Outras formacións variscas que aparecen máis o sueste están en parte agochadas polo impacto da sucesiva oroxénese alpina.
A oroxénese varisca foi contemporánea coa oroxénese acadiana e a apalache, que se produciu en América do Norte, e que foi responsable da formación dos Apalaches e das montañas Ouachita. As áreas americanas do norte con dobramentos variscos son a Nova Inglaterra, Nova Escocia e Terra Nova e Labrador. A meseta marroquí e o Anti-atlas do noroeste africano teñen unha estreita relación coas Apalaches e formaron parte da oroxénese apalache antes da apertura do océano atlántico durante o xurásico.
Formación
A oroxénese varisca ou herciniana produciuse cunha complicada e heteroxénea mestura de colisións de diferentes microplacas en diferentes unidades de tempo. Iso dificulta a reconstrución da oroxenia. A converxencia de placas que causaron a oroxénese caledoniana no silúrico continuou coa oroxénese varisca nos seguintes períodos, o Devoniano e o Carbonífero. Ambas as dúas oroxéneses produciron a unión dun supracontinente, a Panxea, que rematou no carbonífero.
Durante o ordovícico as masas de terra, que eran a Gondwana (as arestora América do Sur, África, a Antártida e Australia), ocuparon posicións entre o polo sur e o ecuador nunha única face do planeta. Cara o leste había tres masas continentais: Laurentia, Siberia e Báltica, e que se posicionaban formando os vértices dun triángulo. Cara ao sur tiñan un arquipélago, o terreo de Avalonia, que emerxía pegado á marxe litoral norte da Gondwana a comezos do ordovícico.
A expansión do piso oceánico ao sur de Avalonia puxouna cara o norte de Laurentia e fixo emerxer as montañas do norte do Apalache durante a fase acadiana da oroxénese caledonia. Nese período o mar de Tornquist, que estaba entre a Avalonia e Báltica, pechouse. Con iso, a Avalonia formou pola costa do sur un novo continente: Euramérica ou continente do "Arenito vermello antigo" e resultou nas masas que arestora son a América do Norte, as Illas Británicas, a Alemaña do norte, a Escandinavia e o leste de Rusia.
A finais do Devoniano e durante o Carbonífero o arquipélago Armórica da Europa do sur, que se separara de Gondwana despois de Avalonia máis tarde durante o Ordovícico, foi empurrada cara a Avalonia e creou unha segunda franxa polo leste da Caledonia e o Apalache: a do varisco de Europa e América do Norte. Iso continuou coa colisión de Gondwana coa Euramérica a principios do Carbonífero, cando o cinto varisco xa que estaba presente e desenvolvéndose en activo.
A finais do Carbonífero, Gondwana uniuse coa Euramérica polo seu oeste e polo norte da América do Sur e o noroeste de África. Siberia estábase achegándoselles polo noroeste, despois da súa separación de Euramérica só con augas pouco profundas entre medias. O choque de Siberia resultou na formación das montañas Urais a finais do paleozoico e completouse coa formación de Panxea. A Euramérica do leste aínda se mantivo en división de Gondwana coa formación do océano Paleotetis.
Durante o Triásico da era mesozoica, a flora e fauna púidose desprazar entre os continentes desde a Siberia ata, pasando polo norte da Antártida,o polo sur. Na era do mesozoico a formación do Atlántico supuxo a quebra da Panxea. En consecuencia, o cinto varisco, que daquela circundaba a periferia do Báltico, resultou rachando e perdendo a súa continuidade desde os Apalaches.
A oroxenia varisca ibérica
miniatura|400px|esquerda|Estruturas xeolóxicas europeas da oroxénese varisca no Pérmico. Destaca a forte curvatura do Arco Ibero-Armoricano e mais tamén das posicións da futura península Ibérica e das illas de [[Córsega e Sardeña en comparanza co demais do que hoxe é Europa  ]]
A metade occidental da península Ibérica forma a chamada cadea montañosa do macizo Ibérico, que é un continuo do macizo Central e Armoricano franceses e os macizos de Rhin e Bohemio alemáns: a rama sur do arco Ibero-Armoricano. Ese macizo Ibérico discorre desde a Galiza-Trás-os-Montes ata a Algarve e a Serra Morena, e é unha parte do continuo que se formou no proceso de oroxénese varisca europea durante o Proterozoico superior e o Carbonífero pola converxencia e colisión de Laurasia e Gondwana. O macizo Ibérico é a parte sur dese arco continuo Ibero-Armoricano, que ten uns 3 mil km de longo e unha anchura entre os 700 e 800 km.
Xa que o resultado final da oroxénese foi a formación da Panxea, consecuentemente, nesta área deuse o peche de tres océanos: Xápeto, Reico e o Galicia-Macizo Central Francés. O novo cinto varisco creado da península tiña unha continuidade lineal ata Bohemia. No Pérmico o macizo sufriu unha forte erosión e partiuse en varias placas por mor da disgregación de Panxea e a apertura do océano Atlántico. Así, a cadea varisca peninsular perdeu a súa continuidade coa América do Norte, o occidente africano e o macizo de Bohemia. Trala fragmentación, Iberia, Córsega e Sardeña retornaron as súas posicións pre-mesozoicas. Ademais, a formacións que se produciron durante a oroxénese varisca ibérica víronse reactivadas pola seguinte oroxénese alpina.
A oroxénese supuxo a deformación e unha metamorfización parcial, con intrusión de granitoides, dos terreos proterozoicos e paleozoicos que formaban as placas. A orientación da sección xeolóxica ten unha forma que revela claramente a orixe de oroxénese: na parte norte a orientación das placas é cara o leste, e no sur é cara ao suroeste. Arestora esa territorio que se formou nesa oroxénese atópase amplamente erosionado. Mesmo as súas montañas mostran relevos suaves, como é o caso do macizo galaico. A orografía determinouna en esencia os factores de facilidade de meteorización das rochas: naqueles lugares onde a erosión foi máis fácil o relevo resultou en máis suave, de menor pendente. A litoloxía do macizo determínano en esencia as rochas plutónicas, en particular os granitos, e a presenza dalgunhas rochas metamórficas, como os xistos, as cuarcitas e os gneises. Nalgunhas pequenas áreas acumuláronse materiais sedimentarios, arenitos ou calcarias.
A división do macizo ibérico
miniatura|esquerda|Unidades xeolóxicas da península Ibérica, onde se pode comprobar as áreas resultantes da oroxénese herciniana do centro ao oeste. O macizo que xerou a oroxénese herciniana na península pódese clasificar en varias zonas paralelas e concéntricas ao arco Ibero-Armoricano: a zona cántabra, a asturoccidental-leonesa, a central ibérica, a Ossa-Morena e a portuguesa do sur. A maiores está a Galicia-Trás-os-Montes, que en realidade non é un cinto que forme parte desta oroxénese senón que é un bloque alóctono que foi empurrado contra a zona ibérica central.
Acéptanse polo xeral a definición destas zonas :
A oroxenia na Europa Central
Na Europa Central hai varias rexións xeotectónicas que resultaron da oroxénese herciniana e que sufriron poucas modificacións pola seguinte oroxénese froito da tectónica alpina. Nesta zona do continente pódense diferenciar as seguintes áreas principais :
A oroxénese no norte de África
O noroeste do continente africano é parte da cadea peri-atlántica hercínica. Está presente no Atlas magrebí e os macizos de Marrocos, Alxeria do oeste. Ademais, nas rexións alpinas do Rif marroquino e a Cabilia alxerina aparecen alóctonos dentro das zonas hercínicas. Ese conxunto do oeste africano, do dominio de meseta, contrasta co pouco deformado dominio saharauí, que é o Anti-Atlás. Nesta rexión africana a oroxénese produciuse durante o período de subdución do océano Reico por debaixo da terraza da Avalonia. O réxime tectónico da área foron os de eventos de compresión e extensión seguidos dunha converxencia oblícua coa liña de Gondwana fronte a Laurusia.
A oroxénese en América do Norte
Os Apalaches de América foron froito de varios procesos de oroxénese diasincrónicos desde o Ordovícico ao final do Devoniano. A oroxénese de Alleghenia foi unha elas e resultou na formación dos montes de Allegheny pola colisión das estruturas xa formadas dos Apalaches coa Godwana, en particular co norte Africano, para formar a Panxea. Estes eventos están relacionados no tempo coa oroxénese herciniana da Europa do oeste e central, as Illas Británicas e Siberia do oeste.
Ángulo de rozamento interno
dereita|300px|miniatura|Ángulo de repouso. Na enxeñaría, o ángulo de rozamento interno é unha propiedade dos materiais granulares.
O ángulo de rozamento ten o fundamento físico no ángulo de repouso, ou máximo ángulo posible que forma a pendente dun montón de material granular. Nun material granuloso o ángulo de repouso está determinado pola fricción, a cohesión e a forma das partículas, pero nos materiais sen cohesión, e onde as partículas son moi pequenas en relación ao tamaño do conxunto, o ángulo de repouso coincide co ángulo de rozamento interno.
É especialmente importante na mecánica de solos para determinar tanto a capacidade portante como a resistencia ao escorregamento dun terreo areoso.
Medición
Existen numerosos procedementos para determinar o ángulo de rozamento interno, cada un produce resultados lixeiramente diferentes. Os resultados son altamente dependentes da metodoloxía exacta do experimentador e, como resultado, os datos de diferentes laboratorios poden non ser comparables. Ademais, no rango de, a capacidade portante dun terreo depende exponencialmente da tanxente de dito ángulo:
Polo que pequenos erros na determinación do ángulo conducen a estimacións moi diferentes da capacidade portante. Alternativamente en moitos casos faise unha medición mediante un instrumento chamado célula de cortante, cuxa medida estaría directamente relacionada coa capacidade portante.
Aplicacións
O ángulo de rozamento interno intervén no deseño de equipos para o procesado de partículas sólidas, como por exemplo, un silo de almacenaxe ou unha cinta transportadora para materiais granulosos. E igualmente en xeotecnia e xeoloxía o ángulo de rozamento interno é importante para determinar a estabilidade de noiros, a resistencia dunha cimentación ou para o cálculo do pulo de terras.
Larvas de formiga león
miniatura|Trampa dunha [[Myrmeleontidae|formiga león.]]A larva da formiga león atrapa formigas e outros pequenos insectos escavando un orificio cónico en area solta, tal que a pendente deste está moi próximo ao ángulo de repouso da area. Así, cando un bicho se achega polo burato, o seu peso causa que a area escorregue, levándoo para abaixo, onde está a formiga león á espera.
Estación de Castrelo de Vilariño de Conso
Castrelo de Vilariño do Conso é un apeadoiro de Adif, situado no concello de Vilariño de Conso, provincia de Ourense. Está situada na liña A Coruña-Madrid e actualmente non presta servizos de pasaxeiros.
Linguas horpa-lavrung
As linguas horpa-lavrung forman unha rama da familia lingüística sino-tibetana. Fálanse na provincia de Sichuan na República Popular da China.
O Souto, Cea, Vilagarcía de Arousa
O Souto é un lugar da parroquia de Cea no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.