cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mileto, Grecia
Historia
Na guerra entre Roma e Antíoco III o grande, Mileto apoiou a aquel e o -188 foi recoñecida cidade libre. O -133, cando o reino de Pérgamo se converteu en provincia romana, Mileto foi agregada á provincia de Asia pero conservou a condición de cidade libre, ata que a perdeu o -78 por ter apoiado a Mitrídates VI Eupátor, rei do Ponto.
Capitanía Xeneral
Esta acumulación de poderes non era soamente honorífica, xa que o que implicaba unha concepción do poder que podemos cualificar de vicerreinal: o Gobernador resumía todos os poderes e, nese sentido, era un delegado rexio ou vicerrei.
As Capitanías Xenerais na coroa española
Desde o comenzo da época borbónica (1711), instituíuse, por mandato do rei Filipe V, e a causa da supresión dos vicerreinos da Coroa de Aragón, a nova figura como Xefe do Exército e Presidente da Audiencia.
Durante o século XVIII, por tanto, revalorizándose o emprego de capitán xeneral, adquirindo, como vimos, un carácter esencialmente político (administración de xustiza, goberno e facenda, sen perder, porén, o seu cometido militar tradicional.
Coa reforma administrativa de 1835, e debido á redistribución do territorio en provincias, a cuxa fronte estaban funcionarios civís, o Capitán Xeneral perdeu as funcións gobernativas e quedou como mando supremo dunha rexión militar.
Mileto, Grecia
Historia
Paulo de Tarso pasou pola cidade cando volvía de Macedonia e Misia. Foi sede dun bispo desde o tempo do emperador Decio, cando Santo Tirso e os seus compañeiros serían martirizados na cidade. Eusebio, bispo de Mileto, participou no Primeiro Concilio de Nicea o 325 pero máis tarde Éfeso foi a sede dun bispado que incluíu Mileto e outros de Caria.
A cidade entrou en decadencia durante o Imperio Romano, decadencia que se acentuou no período bizantino. Foi ocupada o 1328 polos selxúcidas. Continuou existindo como unha pequena vila chamada Balat. O 1424 pasou aos otománs. Balat quedou deshabitada no século XVII e as súas ruínas serían destruídas por un terremoto o 1955. Despois construíuse un novo hotel de Balat a 1 km ao sur.
Capitanía Xeneral
As Capitanías Xenerais na coroa española
Actualmente a única persoa que ostenta o título é o rei de España.
As Capitanías Xenerais na América Española
Nalgunhas posesións coloniais españolas, caracterizadas en xeral por seren zonas de importancia estratéxica, ben fose polas loitas contra as potencias estranxeiras, a pirataría, ou a loita contra as tribos indíxenas de difícil sometemento, o cargo de Capitán Xeneral e as súas funcións adquiriron máis relevancia que as propias do oficio de presidente ou de simple gobernador. miniatura|270px|Vicerreinado de Santa Fe de Bogotá (en rosa) e a Capitanía Xeneral de Venezuela (en amarelo), en 1742. Ao redor de Venezuela, pódense ver as provincias segregadas de Santa Fe en 1777 e agregadas a Venezuela. A acumulación deste oficio ao de vicerrei, presidente-gobernador ou simple gobernador, remóntase ao século XVI. Alfonso García-Gallo explica que, estando pacificada a respectiva zona, e non existindo tropas permanentes nela, a Capitanía Xeneral nas Indias durante o século XVI e até mediados do XVII, era máis ben un cargo secundario, polo que non se mencionaba cando se describían as autoridades do territorio.
Pero durante o século XVIII a preocupación militar pasou a un primeiro plano, revalorizándose o emprego de capitán xeneral. E, como na metrópole, adquiriu un carácter esencialmente político, sen perder o seu cometido militar.
Considerando esta evolución experimentada na península Ibérica, García Gallo estima que a creación da Capitanía Xeneral de Venezuela por real cédula de 8 de setembro de 1777 non só tiña un contido militar senón tamén político: o capitán Xeneral de Venezuela non estaba són por riba dos restantes gobernadores no militar, senón que tiña a "superior xurisdición gobernativa" sobre as demais provincias (Trinidad, Cumaná, Margarita, Guayana e Maracaibo).
Outros autores, como Mario Briceño, Guillermo Morón e Antonio Muro Orejón, sinalan que a real cédula de 1777 supuxo unicamente a submisión das distintas provincias no militar, polo que Venezuela non tería sido nunca, gobernativamente, unha Capitanía Xeneral.
Muro Orejón afirma que as Capitanías Xenerais nas Indias eran exclusivamente institucións militares de rango máximo, e non institucións de goberno indiano. Engade que a súa consideración como institucións de goberno débese a unha confusión orixinada a partir dos mapas e cartas náuticas das potencias estranxeiras do século XVIII, documentos nos que adoitaba sinalarse coa denominación de Capitanía Xeneral ás presidencias-gobernacións, pois o que lles interesaba destacar nestas era a existencia dun importante continxente militar en ditos territorios, dirixidos por un capitán xeneral, e non así o título civil —presidente-gobernador— que tal autoridade posuía como principal. Ademais, tamén se suma o feito de que os cargos de presidentes-gobernadores foron, por regra xeral, ocupados por militares durante dita época, o que provocaría que a estes lles resultara máis grato o uso do título de capitán xeneral, antes do que o primordial e civil de presidente-gobernador.
Lista das Capitanías Xenerais no Novo Mundo
As Capitanías Xenerais que adoitan mencionarse en manuais, monografías e outros textos son as seguintes (entre parénteses, ano de establecemento):
Fabián Orellana
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores de Colo-Colo, porén foi descartado polon primeiro equipo a causa da súa baixa estatura, polo que ficha polo Audax Italiano. Co equipo chileno obtivo a primeira praza na fase regular do Campionato Clausura en 2007, o que lle valeu a clasificación para a Copa Libertadores para a seguinte tempada.
As súas boas actuacións espertaron o interese de varios equipos de América e Europa, fichando finalmente polo Udinese Calcio en 2009. Porén so chegou a disputar encontros amigábeis de pretempada, xa que foi cedido ao Xerez CD da Primeira División Española para a tempada 2009/2010 e ao Granada CF na 2010/11 para axudar ao equipo a ascender á máxima categoría.
Tras os bos resultados, xa que marcou goles decisivos para o ascenso do club, o Granada fichouno en propiedade. Porén as malas relacións co adestrador do equipo, Fabriciano González, fixeron que saíse cedido a outro equipo antes de comezar a tempada.
Na tempada 2011/12 chega cedido con opción de compra ao Celta de Vigo, por aquel entón en Segunda División. Debutou co equipo na primeira xornada, o 26 de outubro de 2011, e finalizou a tempada disputando 33 encontros con 13 tantos e 11 asistencias, colaborando no ascenso do equipo a Primeira División.
Coa selección de fútbol
Foi convocado pola Selección de fútbol de Chile absoluta nas eliminatorias para o Mundial de Fútbol Suráfrica 2010 contra as seleccións de Arxentina e Perú trala lesión do titular Alexis Sánchez, porén non chegaría a debutar.
Pouco despois foi convocado por Marcelo Bielsa para formar parte da selección sub-23 que iría ao Torneo Esperanzas de Toulon, en Francia, onde a selección chilena rematou na segunda posición cunha grande actuación de Orellana.
O seu bo papel levouno a debutar finalmente coa Selección o 15 de outubro de 2008 ante Arxentina, marcando o gol do triunfo, a causa deste gol foi alcumado O histórico xa que era o primeiro triunfo na historia de Chile sobre Arxentina na fase previa dun Mundial. O 10 de outubro de 2010 tamén anota un dos goles da vitoria sobre Colombia, vitoria que clasificou a Chile para a Copa do Mundo.
En 2010 debutou nun Mundial de Fútbol disputando un encontro en Suráfrica 2010.
Cardeñuela Riopico
Cardeñuela Riopico é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 148 habitantes (INE 2012).
Pico de Orizaba
O volcán Pico de Orizaba, tamén denominado Citlaltépetl, localízase en México e é a montaña máis alta deste país, a terceira de América do Norte e o terceiro volcán máis alto no hemisferio Occidental. Localízase no extremo oriental do complexo montañoso de Eje, na fronteira entre os estados de Veracruz e Puebla. Actualmente encóntrase dormente, mais non está extinto, tendo ocorrido as últimas erupcións en 1687 e anteriormente en 1630, 1613, 1569, 1566, 1545 e 1537.
A cidade de Orizaba encóntrase no pé deste volcán. Próxima ao Pico de Orizaba fica a Sierra Negra. Este volcán foi importante para as culturas dos Azteca e Totonaca. O pico e os terreos circundantes son parte dun parque nacional. É posíbel subir até ao cumio do pico, xa que existen camiños de aproximación e escalada.
Stuart Proud Eagle Grant
Stuart Proud Eagle Grant, nado en McCook, Nebrasca, o 26 de xaneiro de 1946, é un actor síux da tribo dos lakota.
Fasiánidos
A dos fasiánidos (Phasianidae) é unha familia de aves da orde dos galiformes, na que están incluídos os galos, faisáns, pavos, pavóns, perdices, paspallases e outras aves terrestres. Conta cunhas 186 especies repartidas en 4 subfamilias, con 46 xéneros.
A familia inclúe moitas das aves de caza máis populares.
Características
Son xeralmente robustas e con plumaxe de cores máis ou menos rechamantes, e coas ás curtas en relación ao corpo, polo que non son axeitadas para voaren a longas distancias. Comen sementes e complementan a súa dieta con insectos. A plumaxe dos machos ten moito máis colorido que a das femias; a súa cola é longa e remata en punta. As femias, de tamaño é un pouco menor que o dos machos, e teñen unha plumaxe de cor máis uniforme, na que se mesturan plumas marróns e grises. Coidan os seus niños e crías con moita dedicación.
Distribución e hábitats
Os fasiánidos son, na maioría, unha familia do Vello Mundo, cunha distribución que inclúe a maior parte de Europa e Asia (excepto o extremo norte), toda a África (excepto os desertos máis secos) e, ao sur, habitan tamén en gran parte da Australia oriental e (antigamente) en Nova Zelandia. A subfamilia dos meleagridinos (pavos) son propios do Novo Mundo, mentres que os tetraoninos (pitas do monte e similares) son circumpolares. A maior diversidade de especies está no sueste asiático e en África. O Afropavo congensis é endémico da africana cunca do Congo. A subfamilia dos perdicinos ten unha distribución moito máis estendida: dentro da súa área de distribución ocupan case todos os hábitats dispoñíbeis, agás os bosques boreais e a tundra ártica.
Relacións cos humanos
Varias especies de faisáns e de perdices son moi importantes para os seres humanos. O galo banquiva (Gallus gallus) do sueste asiático é o antepasado silvestre do galo doméstico, a ave máis importante da gandaría. Os faisáns comúns (Phasianus colchicus), varias especies de perdices e paspallases e algúns francolíns (Francolinus sp.) foron amplamente introducidos e xestionados como aves de caza. Varias especies de fasiánidos están ameazadas por actividades humanas.
Descrición
A familia foi descrita en 1821 polo naturalista estadounidense Thomas Horsfield.
Subfamilias
Segundo a clasificación de referencia do Congreso Ornitolóxico Internacional (versión 8.2, 2019), recoñécense as subfamilias seguintes:
Notas taxonómicas e evolución
O clado Phasianidae é a maior das ramas dos Galliformes, e está composto por máis de 150 especies. Este grupo inclúe os faisáns as perdices e os paspallases, os galos e os pavóns. Os pavos e as pitas do monte e similares tamén foron recoñecidos, xa que teñen as súas orixes ligadas ás dos faisáns e as perdices.
Até o inicio da década de 1990, esta familia estaba dividida en dúas subfamilias: a dos Phasianinae, que incluía os faisáns, tragopáns (Tragopan sp.), galos e pavóns, e a dos Perdicinae, que reunía as perdices, os paspallases do Vello Mundo e o francolíns (Francolinus sp.). Estudos filoxenéticos moleculares demostraron que estas dúas subfamilias non son monofiléticas, senón que constitúen só unhas liñaxes cun antepasado común. Por exemplo, algunhas perdices (as do xénero Perdix) están máis próximas aos faisáns, mentres que as perdices do xénero Alectoris están máis preto dos galos siletres.
Filoxenia
Relacións filoxnéticas dos galiformes vivos, baseada na obra de John Boyd.
Parque Natural de Los Alcornocales
Descrición do parque
Este parque contén algo máis de 170.000 hectáreas de fragas mediterráneas. Con forma de lingua, a masa forestal esténdese dende as praias de Tarifa ata o Parque Natural Serra de Grazalema. As forestas son posíbeis grazas ás temperaturas medias e á gran pluviosidade. Ademais a presenza de néboas e brumas fan que as secas non sexan habituais. O vento máis frecuente é o de Levante, que favoreceu nos últimos tempos a aparición de centrais eólicas e un turismo de lecer relacionado coas actividades deportivas asociadas o vento. A presenza humana na área do parque remóntase á Idade de Bronce. Existen restos de ducias de poboados que testemuñan a presenza de poboacións recolectoras e cazadoras. Tamén son testemuñas desta época os vestixios de pintura rupestre ou as tumbas escavadas en rochas. Posteriormente, a área do parque foi zona de paso de fenicios, gregos, romanos e musulmáns. En canto o patrimonio citar o Mosteiro do Corvo (Monasterio del Cuervo en castelán), construído pola orde dos carmelitas descalzos e hoxe en día abandonado.
Flora
Ademais das sobreiras podemos atopar carballos ananos, rododendros ou fentos (especie moi rara en Andalucía e máis propia do clima atlántico). O sotobosque tamén ten unha gran distribución e calidade coa presenza de queiroas, estevas e orquídeas. Nas zonas máis secas e rochosas salientar a presenza da planta carnívora Drosera stenopetala. Durante séculos a explotación das forestas foi a actividade económica principal. Así as queiroas empregáronse coma materiais de construción ou vasoiras e os freixos para faceren utensilios de cociña. Pero a especie de maior valor económico foron e son as sobreiras, cuxa cortiza emprégase para os tapóns das botellas, para carteiras ou coma illante acústico e térmico.
Fauna
Imaxe do parque|250px|dereita|miniatura A presenza da auga garante a supervivencia de 11 especies diferentes de anfibios, dende píntegas ata varios tipos de ras. Pola súa situación o parque é paso das aves migratorias que volven a África no outono. As aves rapaces merecen unha consideración especial polo seu número e variedade. Así son frecuentes a aguia cobreira, o lagarteiro, o azor, o miñato real, a aguia perdiceira, o voitre branco e o voitre común (que conxuntamente con Grazalema dispoñen nesta zona dunha das maiores poboacións de toda Europa). Debido a isto existe no parque o Centro de Recuperación de Aves Rapaces El Pelayo para o estudo e recuperación de aves feridas. Entre os mamíferos é frecuente o corzo.
Persoa física
O concepto xurídico de persoa física (ou persoa natural) foi elaborado fundamentalmente xa polos xuristas romanos. Cada ordenamento xurídico ten a súa propia definición de persoa, aínda que en tódolos casos é moi similar. En termos xerais é todo membro da especie humana susceptible de adquirir dereitos e contraer obrigacións. Nalgúns casos pódese facer referencia a estas como persoas de existencia visible, de existencia real, física ou natural.
A súa orixe etimolóxica vén de persona -ae, que era aquela máscara (per sonare, para facerse oír) que levaban os actores na antigüidade e que ocultaba o seu rostro ó tempo que facía soar a súa voz. Isto é, unha ficción que se sobrepón ó ser que a porta. Ademais, como no teatro clásico grego e romano un reducido número de actores representaban tódolos papeis, o cambio de careta indicaba ó público o personaxe dramático que estaba representado. Desta última función de individualización dos diferentes seres humanos provén o significado actual do termo persoa. Isto é así porque non tódolos seres humanos -especialmente noutros tempos- podían ser considerados persoas.
Na actualidade as persoas físicas teñen, polo simple feito de existir, atributos dados polo dereito. A personalidade abre a porta da titularidade de dereitos, de modo que só sendo considerado tal se podía, por exemplo, contratar ou contraer matrimonio.
Antecedentes sobre o concepto de persoa física
Se ben é certo que actualmente se sobreentende que todo membro do xénero humano é persoa, no pasado non sempre foi así, xa que persoas pertencentes a diferentes grupos culturais, relixiosos e étnicos, non eran considerados como persoas e, por ende, privados de tódolos seus dereitos.
Inicio da existencia da persoa física
Segundo o sistema xurídico concreto, a personalidade pode ser determinada polo mero nacemento (teoría da vitalidade), ou ben o recentemente nado debe cumprir unha serie de requisitos engadidos (teoría da viabilidade).
O Código Civil Francés, no artigo 725, e o de Austria, capítulo 3, parte 2, esixen que o nacido sexa viable, de vida, é dicir, que non traia algún vicio polo que a súa morte se poida asegurar, ou que nacese antes de tempo. O fundamento do Código francés e dos códigos que o seguen é o seguinte: o fillo que nace antes dos seis meses da concepción, aínda que naza vivo, é incapaz de prolongar a súa existencia. O mesmo di do que nace cun vicio orgánico, tan demostrado que poida asegurarse a súa pronta morte; desde entón a este ser non se lle pode atribuír dereito algún, porque a capacidade de dereito depende non só do nacemento, senón da capacidade da vida, da viabilidade.
Cómpre ter en conta que no dereito español os fetos no útero materno denomínanse nasciturus, e teñen unha protección xurídica específica para o caso de que finalmente nazan e teñan personalidade xurídica plena. Deste xeito, un neno aínda non nacido pode chegar a herdar os bens do seu pai, se este morrese durante a súa xestación. A efectos constitucionais sobre a protección do feto ante a posibilidade de prácticas abortivas, existe unha sentenza do Tribunal Constitucional (STC 53/85) que declara ó feto como ben xuridicamente protexido e esixe a súa protección, a tódolos efectos civís (para a consideración como persoa remítese á lexislación civil).
Fin da existencia da persoa física
A existencia das persoas físicas termina coa morte (ou a súa presunción por ausencia ou accidente) das mesmas. Nas antigas lexislacións podían existir outras formas de finalización, como a escravitude, a morte civil por condena perpetua ou profesión relixiosa.
Diverxencia do concepto de Dereito Penal
A personalidade xurídica ten efectos dentro da esfera do Dereito privado da persoa xurídica, e por iso se regula normalmente no correspondente Código civil. Porén, o tratamento da persoa no Dereito penal é independente.
Por isto, en España aínda que sexan necesarias 24 horas para que un bebé sexa considerado persoa segundo o Código civil, o homicidio, para ser considerado como tal, non necesita cumprir eses requisitos, senón que basta con que o bebé nacese. Se non nacese, sería un posible delito de aborto, pero nunca de homicidio.
Polo tanto, pode haber casos nos que unha persoa humana é persoa desde o punto de vista penal pero non civil (nacido con só unhas poucas horas de vida). O seu homicidio ou asasinato daría lugar a consecuencias penais, pero non civís (por exemplo, non habería herdanza).
Relación entre o concepto de persoa física e os dereitos humanos
Os dereitos da personalidade pertencían inicialmente ó campo do dereito civil. Porén, o Código de Napoleón que serviu de modelo para outros moitos, non desenvolveu esta categoría esencial de dereitos.
Os dereitos da persoa física alcanzaron o seu recoñecemento mercede a tratados internacionais, como a Declaración Universal dos Dereitos Humanos da ONU e posteriormente mediante a súa positivación como dereitos fundamentais nas diferentes constitucións, o que impulsou o seu respecto polos poderes públicos.
No caso do dereito español o máis amplo catálogo dos mesmos encóntrase no Título Primeiro da Constitución Española e, especialmente, no seu artigo 10: "a dignidade da persoa, os dereitos individuais que lle son inherentes, o libre desenvolvemento da personalidade, o respecto á Lei e ós dereitos dos demais son o fundamento da orde política e da paz social".
O Couce das Taugas, Devesos, Ortigueira
O Couce das Taugas é un lugar da parroquia de Devesos no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 3 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 5 habitantes.
Narendra Modi
Narendra Damodardas Modi, nado en Vadnagar o 17 de setembro de 1950, é un político indio, primeiro ministro desde o 26 de maio de 2014. Foi ministro-xefe do estado de Guxarat desde o ano 2001 ata 2014, membro do Partido do Pobo Indio (BJP). Membro da organización Rashtriya Swayamsevak Sangh (RSS), cualificado como un nacionalista hinduísta polos medios e por el mesmo. É unha figura controvertida na India e internacionalmente. Criticouse a súa xestión á fronte do goberno de Guxarat pola violencia que se desatou entre hinduístas e musulmáns no seu estado en 2002, mais tamén gabouse a súa política económica, considerando que creara as condicións para o crecemento da economía guxaratí.
Infancia e mocidade
Modi naceu no seo dunha familia de especieiros na pequena cidade de Vadnagar no distrito de Mehsana, entón no estado de Bombai, e na actualidade en Guxarat. Era o terceiro de seis fillos da parella que formaban Damodardas Mulchand Modi e Heeraben. De neno axudou na venda de té na estación de ferrocarril de Vadnagar e nos vagóns de tren e xa na súa mocidade tiña un posto de té cun seu irmán preto dunha terminal de autobús, sen deixar os seus estudos, mesmo participando en espectáculos teatrais xa de neno. Consonte as tradicións da casta ghanchi os seus pais arranxaran un matrimonio concertado con Jashodaben Chimanlal, unha moza da vila próxima de Brahamanwada, aínda que segundo Joshodaben el nunca a considerou nin a tratou como a súa dona. miniatura|Entre as actividades de formación que se realizaban na sede da RSS en Nagpur incluíanse manobras paramilitares en [[uniforme, como a que se observa enriba.]] Traballou logo nunha cantina do servizo de transportes por estrada de Guxarat, e alí permaneceu ata que se converteu nun pracharak (propagandista) a tempo completo da organización RSS en 1970. Tras recibir adestramento da RSS en Nagpur, requisito para ter unha posición de responsabilidade no Sangh Parivar, conxunto de organizacións nacionalistas hinduístas, estivo á fronte da organización estudantil, Akhil Bharatiya Vidyarthi Parishad (ABVP), en Guxarat, organizando axitacións e distribución de propaganda durante o tempo que estivo en vigor o estado de emerxencia declarado por Indira Gandhi entre 1975 e 1977. Durante os seus anos no RSS, Mode tratou a Vasant Gajendragadkar e Nathalal Jaghda, líderes do Jan Sangh, máis tarde fundadores da sección guxaratí do BJP. Modi mantívose como pracharak no RSS mentres realizaba estudos de ciencia política na Universidade de Guxarat.
Primeiros pasos en política
En 1987 entrou no BJP e xa nese ano era o secretario xeral da sección de Gujarat, facéndose coñecido a nivel nacional tras organizar a xornada da unidade (Ekta yatra) dirixida polo presidente do partido Murli Manohar Joshi en 1991. A súa estratexia electoral foi fundamental para conseguir a vitoria para o seu partido nas eleccións estatais guxaratís de 1995.
En 1995 entrou na Secretaría Nacional do BJP con cargo en cinco grandes estados, entre eles Haryana e Himachal Pradesh. . En 1998 asumiu a Secretaría Nacional do BJP.
Ministro-xefe de Guxarat
En 2001 o ministro-xefe de Guxarat Keshubhai Patel tiña problemas de saúde e o BJP perdera escanos en eleccións parciais, en medio de acusacións de abuso de poder, corrupción e mala administración, ademais das críticas á actuación do seu goberno durante o terremoto que asolara partes de Guxarat en 2001. Como resultado o BJP buscaba un novo candidato e Modi foi o elixido, substituíndo a Patel o 7 de outubro de 2001, coa responsabilidade de revalidar o seu posto nas eleccións de decembro de 2002. Como ministro-xefe desenvolveu unha política de redución do goberno e de privatizacións, malia as ideas de antiprivatización e antiglobalización do RSS
Eleccións de 2002
miniatura|Como consecuencia da violencia desatada no ano 2002 adiantáronse as eleccións nas que Modi resultou vencedor. Na imaxe columnas de fume durante a vaga de violencia en [[Ahmedabad.]] Como consecuencia da vaga de violencia, Modi convocou eleccións anticipadas oito meses antes do remate do seu mandato. Gran parte da campaña estivo centrada no lugar dos musulmáns na sociedade guxaratí, e Modi buscando capitalizar os sentimentos hinduístas da maioría da poboación adoptou unha retórica antimusulmá, con frecuentes mencións ao terrorismo islámico. Finalmente o BJP, dirixido por Modi, logrou 127 escanos nunha Asemblea de 182.
Segundo mandato (2002–2007)
A pesar da retórica hinduísta empregada nas eleccións, as políticas desenvolvidas por Modi no seu segundo mandato levaron a unha redución da influencia de organizacións hinduístas como o Bharatiya Kisan Sangh (BKS) e o Vishva Hindu Parishad (VHP),, eliminando figuras radicais do seu goberno como Gordhan Zadaphia, ou tomando decisións como demoler 200 templos ilegais en Gandhinagar, o que irritou ao VHP , ou deixar de consultar das súas decisións a organizacións vencelladas ao movemento nacionalista hinduísta. . Modi centrou a súa política no desenvolvento económico, cambios que levaron a que Guxarat se dese a coñecer como un destino atractivo para os investidores, reducindo a corrupción e promovendo parques financeiros e tecnolóxicos.
Malia centrar as súas políticas no desenvolvemento económico, o naquel entón primeiro ministro Atal Bihari Vajpayee, quen pedira a Modi non facer discriminacións entre cidadáns tras do episodio de violencia de 2002 e que estaba a favor que deixase o seu posto distanciouse de Modi e tras a derrota nas eleccións xerais indias de 2004 indicou que a pasada violencia en Guxarat fora unha das razóns da derrota electoral do BJP e recoñeceu que a non destitución de Modi inmediatamente despois dos feitos fora un erro.
A medida que se aproximaban as eleccións estatais e xerais de 2007 e 2008 o BJP incrementou a súa retórica sobre o terrorismo. Modi criticou ao primeiro ministro Manmohan Singh por non aplicar a lexislación antiterrorista e demándoulle ao goberno nacional que permitise aos estados adoptar leis máis duras, así como a execución de Afzal Guru, un colaborador dos jihadistas paquistanís condenados por terrorismo pola súa participación no ataque ao Parlamento da India en 2001. Nas eleccións estatais de 2007 o BJP renovou a maioría, con 122 dos 182 escanos da Asemblea, e Modi continuou no seu posto.
Proxectos de desenvolvemento
Modi continuou a política iniciada por Patel de apoiar a creación de infraestrutura para a conservación das augas subterráneas, fundamental para o desenvolvemento da agricultura nun estado semiárido, así desde 2004 Guxarat mellorou o seu rendemento agrícola substancialmente, en gran parte debido a proxectos de melloras no fornecemento de auga subterránea nas rexións de Saurashtra e Kachchh no norte, polo aumento do uso da rega por goteo e polo establecemento de sistemas máis eficientes de subministración eléctrica ás granxas. Aínda que as medidas para a irrigación das rexións do centro e sur non tiveron éxito en acadar as súas metas no período 2001–2010 Gujarat rexistrou unha taxa de crecemento anual no sector agrícola do 10,97%, o meirande entre os estados indios.
O goberno de Modi utilizou o slogan "Guxarat vibrante"  como símbolo dun desenvolvemento dinámico, crecemento económico e prosperidade, non obstante recibiu críticas por considerar que non se correspondía coa realidade por ter Guxarat índices baixos en desenvolvemento humano, pobreza, nutrición ou educación, así é o estado 13º en pobreza, o 21º en educación, categorízándose como "alarmante" no Índice estatal de fame da India, non obstante as autoridades guxaratís fan fincapé no aumento da educación feminina ou na diminuación da mortalidade materna.
Polémicas
No ano 2010 durante un discurso electoral en Mangrol xustificou a execución extraxudicial de Sohrabuddin Sheikh mentres permanecía so custodia da policía estatal. Tras o que a Comisión Electoral da India considerou o discurso indulxente nunha actividade que podería agravar as diferenzas existentes entre comunidades. Posteriormente a policía arrestou ao ministro do interior de Modi, Amit Shah por indicios de ordenar o asasinato de Sohrabuddin e outras dúas persoas, logo de pasar tres meses na cadea saíu en liberdade provisional resultando reelixido nun dos distritos electorais de Ahmedadbad.
Desacordos coa gobernadora
O 25 de agosto de 2011, a gobernadora de Guxarat, Kamla Beniwal designou a R. A. Mehta para o posto de Lokayukta, un valedor do pobo dedicado á loita contra a corrupción, e que permanecera vacante desde 2003. Mehta fora recomendado para o cargo polo presidente do Tribunal Superior de Guxarat en xuño de 2011 e Beniwal designouno sen consultar a Modi e o seu consello de ministros, o que creou tensións entre Modi e Beniwal. O 25 de setembro Modi acusou á gobernadora de establecer un goberno paralelo no estado co apoio do seu partido, o Congreso Nacional Indio e pediu a súa deposición. Modi tamén acusou a Beniwal de delongar a posta en vigor dunha lei que reservaba a metade dos asentos nas corporacións locais ás mulleres.
Cuarto mandato (2012– )
Nas eleccións guxaratís de 2012, Modi gañou o seu asento polo distrito electoral de Maninagar, e o seu partido, o BJP gañou 115 dos 182 escanos da Asemblea, mantendo a maioría absoluta que establecera xa Modi no seu primeiro mandato. En eleccións parciais posteriores, o BJP gañou outros catro escanos, sen Modi facer campaña polos seus candidatos, elevando o número de asentos do BJP a 119.
Ascenso no BJP nacional
En marzo de 2013 Modi entrou na dirección parlamentaria do BJP, a máxima instancia de decisión do partido, e asumiu o posto de presidente do Comité de Campañas Electorais Centrais e o 10 de xuño o partido designouno para dirixir a campaña das eleccións parlamentarias de 2014 o que supuxo a renuncia de todos os seus postos no artigo de L.K. Advani, un dos líderes fundadores do BJP segundo The Times of India como protesta contra da designación de Modi, aínda que Advani retirou a súa renuncia ao día seguinte polas xestións do xefe do RSS Mohan Bhagwat. En setembro de 2013 o BJP comunicaba que Modi era o seu candidato a primeiro ministro nas eleccións de 2014 pola coalición Alianza Democrática Nacional.
Eleccións xerais de 2014
Narendra Modi preséntase ás eleccións en dous distritos electorais, Varanasi (Uttar Pradesh) e en Vadodara (Guxarat). A súa candidatura conta co apoio de líderes espirituais hinduístas como Ramdev e Morari Bapu, e por economistas como Jagdish Bhagwati e Arvind Panagariya mais a oposición do Nobel de economía Amartya Sen por estimar que como primeiro ministro non faría o suficiente para que as minorías se sentisen a salvo e que con Modi os índices de Guxarat en educación e saúde foran moi mal. Tras a vitoria do seu partido o presidente nomeouno primeiro ministro, xurando o cargo o 26 de maio de 2014
Large Marge
Large Marge é un episodio pertencente á tempada 14 da serie animada The Simpsons, estreado nos Estados Unidos pola cadea Fox o 24 de novembro de 2002. No episodio, Marge decide facerse unha liposucción, pensando que a Homer xa non lle parece atractiva. Non obstante, recibe accidentalmente implantes mamarios, polo que moitos homes comezan a adorala en Springfield e convértese en modelo. Mentres tanto, Bart e Milhouse intentan imitar un truco que viron nun episodio de Batman que convidou como protagonista a Krusty o pallaso. Cando o truco remata mal, os grupos de vixilancia dos medios culpan a Krusty, forzando ao pallaso a facer o seu programa máis consciente da seguridade e menos divertido.
Argumento
Lisa e Homer apostan por quen gañou as eleccións presidenciais de 1948. Lisa gaña e comeza a escoller a actividade para o Daddy-Daughter Day. A súa actividade participa na construción de vivendas para un hábitat para a humanidade xunto a Jimmy Carter, Bill Clinton e George H. W. Bush, cuxa relación reflicte a dos Three Stooges. Mentres pintaba, Homer quítase o anel de voda (que en realidade é un Band-Aid con papel de lata envolto ao redor, xa que a verdadeira banda de voda de Homer foi tragada por unha tartaruga) para non pintar nel, e Lindsay Naegle e Cookie Kwan por erro, cren que Homer é un solteiro. Marge, conducindo con Maggie, ve a Homer aparecer coqueteando coas mulleres flexionando os músculos (aínda que realmente está interpretando a Marge entrando de parto con Bart). Marge preocúpase de que Homer perdeu interese por ela, polo que decide facer unha liposucción, por consello de Manjula. Desafortunadamente, por erro fanlle implantes mamarios, destinados a unha das prácticas do alcalde Quimby. O doutor di que Marge debe esperar 48 horas antes de poder retirar os implantes.
Mentres tanto, Bart e Milhouse ven un episodio de Batman, con Krusty como un vilán chamado Clownface, que ameaza a Batman e Robin cun carrusel de morte que xira rapidamente. A Bart e Milhouse gústalles a idea, inspirándoos a recrear o truco, con Bart colocando a Milhouse nun carrusel na escola. Otto usa o autobús para iniciar o carrusel, xirándoo a unha velocidade incrible. Os parafusos ceden e o carrusel voa polo aire, derrubando a bandeira da escola. Milhouse vomita na bandeira mentres os veteranos de Iwo Jima visitan a escola. Cando o director Skinner atrapa a Bart por iso, Bart confesa que el e Milhouse viron a Krusty facer o truco na televisión. En resposta, Skinner lidera un grupo que protesta contra Krusty, que agora é visto como unha perigosa influencia para os nenos. O programa de Krusty renóvase para excluír todo o que se considere perigoso e susceptible de ser imitado polos espectadores impresionables (ata o punto de que o mono de Krusty, Mr. Teeny, ten que ser enviado de novo á natureza).
Despois de regresar a casa tras a cirurxía, Marge decátase de que os seus seos están a dificultar a súa vida ata pra facer as tarefas máis sinxelas. Marge tenta ocultar os peitos da súa familia, pero Homer e os nenos descobren o segredo de Marge despois dunhas poucas horas. Marge e a súa familia saen a cear ao restaurante italiano local. Luigi, que acababa de rexeitar a Ned Flanders, admite inmediatamente á familia Simpson. Kiki Highsmith, unha executiva de feiras, achégase a Marge e ofrécelle un traballo de modelo. Marge acepta e gústalle inicialmente a experiencia, pero pronto está atormentada por dores de costas e moitos homes en Springfield acosándoa sexualmente.
Na Springfield Shoe Expo, Marge é aínda máis humillada e obxectivada por homes luxuriosos mentres promove os cornos de zapatos. Ao mesmo tempo, Bart axuda a Krusty a recuperar a súa popularidade, sendo axudado por Milhouse e Stampy, o elefante mascota de Bart, nun truco. O truco rapidamente descontrólase cando Stampy mete na boca a Milhouse e a Bart. Homer tenta salvalos, pero tamén se mete na boca de Stampy. Krusty esquece a palabra que supostamente fixera a Stampy someterse e deitarse. A policía decide disparar contra Stampy, o que poñería en perigo a Homer, Bart e Milhouse. Marge aparece no lugar e despois de intentar disuadir sen éxito o disparo da policía (xa que o xefe Wiggum afirma que non negocian cos elefantes), distrae á policía facendo pasar os peitos á multitude reunida. Krusty, aínda desprezado polos veciños de Springfield, salva o día no que se acorda da palabra de seguridade de Stampy "Magumbo" despois de dicilo accidentalmente mentres miraba os peitos de Marge. Stampy libera a Bart, Milhouse e Homer, e Krusty é aclamado como un heroe e a súa popularidade recupérase na cidade (aínda que a historia de como Krusty salvou aos nenos queda relegada a só un parágrafo no xornal local mentres a historia de Marge parpadea a multitude na exposición de zapatos recibiu 26 páxinas con fotos). Ao final, a Marge quítanlle os implantes.
Henrique II do Sacro Imperio Romano Xermánico
Henrique II de Alemaña, tamén coñecido como Henrique II o Santo, como Santo Henrique o Exuberante e como Henricus Saxon (Henrique de Saxonia), nado o 6 de maio de 973 e finado o 13 de xullo de 1024, duque de Baviera, rei de Alemaña, rei de Italia e emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico, o derradeiro da liñase do emperador Otón I e da dinastía Saxoa, foi oblato da Orde de San Bieito e santo da Igrexa católica que destacou pola súa actividade misioneira e reformista, e é o patrono de todos os oblatos da orde beneditina e dos esposos que non teñen fillos.
Traxectoria
Foi fillo de Henrique II, duque de Baviera, chamado O Pendedenceiro, e da súa esposa Xisela de Borgoña. Como seu pai se levantara contra os dous emperadores anteriores, tivo que exiliarse na súa xuventude. Sucedeu ao seu pai no ducado de Baviera no ano 995.
Elección como rei alemán
Ao falecer o emperador Otón III en xaneiro de 1002, converteuse en rei de Alemaña, pero existía certa oposición á súa candidatura como emperador do Sacro Imperio. Pese a iso, foi elixido emperador o 7 de xuño de 1002, aínda que tardou un ano máis en ser recoñecido unanimemente polos cinco príncipes electores alemáns do Reichstag do imperio.
Campañas militares contra o Principado de Polonia e en territorio italiano
Manobras da guerra xermano-polaca de 1002-1005|miniatura|esquerda|200px miniatura|[[Diñeiro (moeda)|Diñeiro de Henrique II, cuñado na ceca de Pavía, en Italia.]] Henrique tivo que empregar algúns anos en consolidar as súas fronteiras. Fixo unha campaña contra o duque Boleslao I o Bravo de Polonia e tivo que trasladarse a Italia para enfrontarse a Arduíno de Ivrea, que se proclamara rei. Henrique foi coroado rei de Italia en Pavía o 15 de maio de 1004.
A súa segunda campaña contra o ducado de Polonia saldouse cunha nova vitoria, que culminou nun tratado de paz en 1018 polo que o ducado de Polonia tivo que desprenderse de Bohemia.
Elección como emperador
Tras efectuar unha segunda campaña en territorio italiano para consolidar o seu poder, foi coroado emperador do Sacro Imperio polo papa Bieito VIII o 14 de febreiro de 1014. No ano 1020 tivo que encabezar unha terceira expedición para garantir os seus dominios italianos.
Apoio á Igrexa
Henrique II apoiou o poder dos bispos fronte ao clero monástico. Interesouse por cuestións da administración da Igrexa. Foi partidario do celibato eclesiástico como medio para evitar o dominio dos territorios da Igrexa por liñaxes familiares. Foi un personaxe cuxas actuacións resultaron moi importantes na evolución da Historia da Igrexa: en 1014, con motivo da súa coroación como emperador, solicitou ao papa Bieito VIII a recitación do Credo coa inclusión do Filioque, que era a fórmula popularmente aceptada nos seus territorios francos e xermanos. O papa accedeu á súa petición, co que por primeira vez na historia o filioque usouse en Roma. Este feito sería de gran transcendencia, pois sería a xustificación para a separación das Igrexas ortodoxas orientais tras o cisma de Oriente de 1054.
Relacións con países veciños e morte
miniatura|180px|[[Árbore xenealóxica de Henrique II nas Crónicas de Núremberg.]] Aínda que Henrique II reuniuse en 1023 con Roberto II de Francia para discutir reformas eclesiásticas, xamais se levaron a cabo, e cómpre destacar que as relaciones políticas entre ambos os países eran moi favorábeis.
Por outra parte, mantivo como aliada a Hungría, xa que a esposa do rei santo Estevo I, Xisela de Baviera, era irmá de Henrique II. Posto que neste período Hungría se achaba no proceso de cristianización e se organizaban as dioceses e arquidioceses, numerosos relixiosos alemáns, así como gran cantidade de nobres e cabaleiros, foron buscar sorte na corte de Estevo I, sendo ben recibidos e outorgándosellles en moitas ocasións algunhas terras no reino tras xurar lealdade ao soberano húngaro.
Henrique II e a súa esposa, Cunegunda de Luxemburgo, non tiveron fillos.
Canonización
O papa Uxío III canonizou a Henrique II en 1146. Inocencio III fixo o propio coa súa esposa Cunegunda en 1200.
Barrister
miniatura|dereita|Gravado representando a un avogado Por barrister enténdese unha das dúas categorías de avogados que existen en Inglaterra, e na Escocia (onde se utiliza o termo "advocate") e outros países da tradición do Common Law.
A súa función principal, pero non exclusiva, é a de representar como mandatarios aos litixiantes ante os tribunais. Neste senso, o traballo do barrister corresponde nos países baixo o sistema continental, a demandar ou alegar ante os tribunais de xustiza. Sen prexuízo do anterior, esta profesión pode tratarse dende a especialización en temas determinados, así como a prestación de consellos en certas áreas cos seus clientes.
Na tradicíón legal do Common Law, o labor do avogado continental atópase separada en dúas partes. Comparándoo coa medicina, primeiro atopámonos cos solicitor, que do mesmo xeito que os médicos xerais, enfróntanse coa gran maioría dos casos e que só en casos especiais pola súa complexidade ou especialización, require a intervención dun especialista, que neste caso sería o barrister. Este paralelo é, con todo, pouco preciso. Un barrister pode ser retido por un especialista para cumprir certas funcións (como representar ante os tribunais a un cliente), sen que singnifique unha maior complexidade do traballo.
Historicamente, a distinción entre ámbalas dúas profesións era absoluta, cousa que se moderou co paso do tempo. Dende un tempo en diante, é común que unha mesma persoa exerza en ámbolos dous campos indistintamente, en especial en países que tenden a eliminar estas diferenzas profesionais (como varios estados de Australia). Con todo, esta distinción permanece viva en Inglaterra e Gales, onde as profesións teñen espazos en común e na Escocia e Irlanda, onde a separación é aínda máis profunda.
Os barrister están regulados por unha asociación ou colexio profesional, aínda que isto non ten outro fin que mantelos unidos en base a unha xurisdición determinada. Os barrister non adoitan reunirse cos seus clientes. Estas escasas reunións realízanse a través dun solicitor que o instrúe no caso determinado. Non existe relación directa entre o cliente e o barrister, se non que toda comunicación é por intermedio do solicitor.
Regulación
As Inns of Court (Facultades de Advocatos en Escocia) son sociedades independentes responsables polo adestramento, admisión (caling ou chamado) e control dos barrister. Unha persoa pode integrarse nun colexio profesional só por intermedio dunha das Inns.
Para Inglaterra e Gales só existen catro "Inns":
A tradución literal ao galego de "Inns" é pousada, función primaria que cumprían estas institucións respecto dos integrantes que proviñan de fóra da cidade de Londres. Cada unha destas institucións corresponde a unha antiga sociedade (algunhas remontan as súas orixes ao século XV), que se encargaba de facer aos postulantes a exercer a lei no reino.
En Irlanda existe só a King's Inns como a respectiva sede dos barrister.
Abelardo Olivier
Abelardo Olivier, nado en Portogruaro o 9 de novembro de 1877 e finado en Milán o 24 de xaneiro de 1951, foi un tirador de esgrima italiano, gañador de tres medallas olímpicas.
Traxectoria
Participou nos Xogos Olímpicos de 1908, logrando unha medalla de prata en sabre por equipos. Nos Xogos Olímpicos de 1920 levou dous ouros en florete e espada por equipos
A Fraga, Moaña (Virxe do Carme), Moaña
A Fraga é un lugar da parroquia de Virxe do Carme de Moaña, no concello pontevedrés de Moaña na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 73 habitantes, dos cales 32 eran homes e 41 eran mulleres.
O Pazo Vello
O topónimo galego O Pazo Vello pode referirse a:
República Checa
A República Checa        (en checo: Česká republika), tamén coñecida como Chequia   (en checo: Česko) é un país do centro de Europa, limitado ao norte por Polonia, ao leste por Eslovaquia, ao sur por Austria e ao noroeste por Alemaña. Xunto con Polonia, Eslovaquia e Hungría, integra o Grupo Visegrád. Está formada polas rexións históricas de Bohemia, Moravia e Silesia. Bohemia ocupa a parte occidental do país, está rodeada de montes baixos e forma unha cunca regada polos ríos Labe (Elba) e Vltava (Moldava). Moravia, na parte oriental, está regada polo río Morava. Silesia, situada ao norte de Moravia, fai fronteira con Polonia.
O Estado Checo, ou as terras da Coroa de Bohemia, como era coñecido até 1918, formouse no final do século IX. Despois da Batalla de Mohács en 1526, o Reino de Bohemia foi integrado na monarquía dos Habsburgo xunto con Austria e Hungría. A república independente de Checoslovaquia formouse en 1918, tralo colapso do Imperio Austrohúngaro ao remate da Primeira guerra mundial. O Pacto de Múnic (asinado pola Alemaña nazi, Francia, Reino Unido e Italia) estabeleceu unilateralmente a incorporación de Checoslovaquia á Alemaña. En agradecemento pola liberación da maior parte da República polo Exército Vermello, o Partido Comunista obtivo maioría relativa (38 %) nas eleccións de 1946.
Dous anos despois, en 1948, Checoslovaquia converteuse nunha ditadura por mor dun golpe de estado. En 1968 a crecente insatisfacción culminou nunha tentativa de reformar o réxime. Os acontecementos coñecidos como a Primavera de Praga de 1968 terminaron coa invasión por parte dos exércitos dos países do Pacto de Varsovia (coa excepción de Romanía). As tropas permaneceron no país até a Revolución de Veludo de 1989, cando caeu o réxime. O 1 de xaneiro de 1993 Checoslovaquia dividiuse pacificamente en dous estados, a República Checa e Eslovaquia. O 1 de maio de 2004, Chequia ingresou na Unión Europea.
Etimoloxía
A actual República Checa chámase en checo Česká republika, denominación que deriva do nome da maior rexión do país, Čechy (Bohemia) ou do etnónimo checos, nome dunha das tribos eslavas que habitaron o actual territorio do país despois da época das migracións e que dominou a zona cara ao 530. A orixe do nome da tribo é descoñecido. De acordo cunha lenda, o nome vén do líder Praotec Čech ("pai Checo").