cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Década de 1940
A década de 1940 foi o período de tempo que iniciou en 1 de xaneiro de 1940 e terminou en 31 de decembro de 1949. Este período foi marcado e é coñecido polos conflitos que tiveron curso, segunda guerra mundial e guerra fría. A case totalidade da segunda guerra aconteceu na primeira metade da década e, tralo remate do conflito, as tensións entre os países vitoriosos, que xa existían desde antes até dos episodios bélicos, tomaron unha traxectoria ascendente, colocando en lados opostos as ideoloxías capitalista e comunista, o que acabou por conducir á guerra fría.
Foi a época que asistiu ao rexurdimento do estado de Israel, localizado máis ou menos na mesma rexión onde existira na Idade Antiga. Este acontecemento, dentro dun contexto que reanimou nalgúns pobos o sentimento de identidade común e fixo emerxeren nacionalidades históricas, como a India e o Vietnam.
La Bazouge-du-Désert
La Bazouge-du-Désert (Bazeleg-an-Dezerzh en bretón, La Bazój-du-Dezèrt en galó) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
University College Dublin R.F.C.
O University College Dublin Rugby Football Club é o club de rugby do University College Dublin, que ten a súa casa en Dublín (Irlanda). Xogan os seus partidos como local no UCD Bowl. O club foi fundado en 1910 e gañaron o seu primeiro trofeo, a Leinster Junior Challenge Cup, en 1914. En 1924 gañaron a súa primeira Leinster Club Senior Cup. Dende 1952 xogaron un partido desafío anual, The Colours Match contra os seus rivais Dublin University Football Club, da Universidade de Dublín. En 1993 cando a AIB League ampliouse a catro divisións para incluír 46 clubs sénior, o UCD e outros catro equipos universitarios participaron na liga. En 2001 gañaron a 2ª División da AIB League, gañando o ascenso a primeira. Continuaron xogando nesta división ata a tempada 2008-09, cando remataron penúltimos e foron descendidos. Foron o primeiro equipo universitario irlandés de rugby que xogou na 1ª División da AIB League.
Hidrácido
Os hidrácidos son compostos químicos con propiedades ácidas que só conteñen H+ e un non-metal (NM). Orixinariamente son os hidruros dos halóxenos e os dos anfíxenos ou calcóxenos (compostos principalmente gasosos) denominados xenericamente "....uro de hidróxeno":
HF(g) fluoruro de hidróxeno.
HCl(g) cloruro de hidróxeno.
Distriz, Vilalba
Xeografía
Distriz é unha parroquia con terreos de labradío, prados e chousas, arbolados con soutos, abidueirais e carballeiras á beira do río Trimaz.
Hidrácido
HBr(g) bromuro de hidróxeno.
HI(g) ioduro de hidróxeno.
H2O(l) auga.
H2S(g) sulfuro de hidróxeno.
H2Se(g) seleniuro de hidróxeno.
H2Te(g) Telururo de hidróxeno.
Como podemos apreciar, tódolos compostos anteriores son gasosos agás a auga, que é líquida á temperatura ambiente e á presión atmosférica normal. Pero tódos estes gases son moi solubles na auga, dando lugar a disolucións de carácter ácido, pasando entón a denominarse coa nomenclatura "ácido .....hídrico".
Algúns son ácidos moi fortes, o que significa que están totalmente disociados na auga, dando H+(aq) e X-(aq) como os ácidos: iodhídrico, bromhídrico e clorhídrico, que son moi fortes.
HCl + H2O → H3O+ + Cl-
Outros son ácidos máis febles, é dicir que están parcialmente disociados, acadando un equilibrio entre o ácido sen disociar e os protóns e maila súa base conxugada, como os ácidos fluorhídrico, sulfhídrico, selenhídrico e telurhídrico.
HF + H2O <==> H3O+  + F-
Existe tamén outra categoría de ácidos que ademais de conter H e un NM tamén conteñen osíxeno, estes ácidos denomínanse "oxoácidos"
Almeria, Nebrasca
Almeria é un pequeno núcleo de poboación sen entidade administrativa pertencente ao condado de Loup, no estado estadounidense de Nebrasca.
Historia e topónimo
Esta comunidade fundouse en 1884. O nome desta comunidade non parece estar directamente relacionado coa cidade de Almería situada no Reino de España. Aparentemente foi bautizada así en nome de Almeria Strohl. muller de Wess Strohl, fundador da comunidade. Os mesmos habitantes non foron responsables do topónimo posto que o nome foi proposto polas autoridades postales dos Estados Unidos para dar nome á oficina de correos que se abriu por reclamación da comunidade.
Almeria é un nome de pila en inglés, pero arcaico e pouco frecuente.
Fernando García Agudín
Fernando García Agudín, nado na Coruña o 11 de xaneiro de 1935, é un político galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela en 1956, foi avogado do Estado dende 1961 e xefe da avogacía do Estado na Coruña dende 1978. Foi tenente de alcalde do concello da Coruña (1971-1974) e representante de Galicia na Xunta Democrática de España (1974-1975). Líder de Esquerda Democrática Galega durante a transición, fundou en xullo de 1976 o Partido Popular Galego ao unirse á Unión Democrática de Galicia, liderada por Xaime Illa Couto. Foi deputado pola UCD no Parlamento de Galicia pola Coruña na I lexislatura (1981-1985) e no Congreso na II lexislatura (1982-1986). Posteriormente integrouse en Coalición Galega da que foi elixido presidente no congreso de outubro de 1986. O 11 de abril de 1987 como representante de Coalición Galega constituíu na Coruña a Coalición Progresista Galega, con José María Pardo Montero polo Partido Liberal e Enrique Marfany polo PDP.
Galería de imaxes de Neira Vilas
Galería de imaxes de Xosé Neira Vilas.
Blackrock College RFC
O Blackrock College Rugby Football Club é un club de rugby irlandés do distrito de Blackrock, en Dublín. Foi fundado en 1882 por alumnos do Blackrock College. O equipo sénior milita na 1ª División da AIB League.
Capitanía Xeneral de Filipinas
A Capitanía Xeneral de Filipinas tamén coñecida como Reino de Filipinas, era unha entidade territorial española, adscrita como entidade autónoma do Vicerreinado de Nova España ata 1821, que foi establecida pola Monarquía Española nas chamadas Indias Orientais, zonas de Asia e Oceanía, con capital en Manila.
Incluía, ademais do arquipélago filipino, Palau, a illa de Guam, as Marianas do Norte e os Estados Federados da Micronesia. O vicerreinado de Nova España, que tiña a súa sede na Cidade de México, exercía sobre estes territorios poderes relacionados con asuntos económicos, xa que no resto o capitán xeneral trataba directamente con El Rey e o Consello de Indias.
A Capitanía xeneral durou ata o 12 de xuño de 1898, cando os filipinos ao mando do xeneral Emilio Aguinaldo declararon a súa efémera independencia. O 10 de decembro de 1898, polo Tratado de París, en virtude do cal rematou a guerra hispano-estadounidense, Filipinas e Guam foron cedidas aos Estados Unidos. As Marianas, Carolinas e Palau foron vendidas ao Imperio alemán polo Tratado xermano-español do 12 de febreiro de 1899.
Historia
Despois da conquista de Filipinas en 1565 por Miguel López de Legazpi, as illas do arquipélago recibiron primeiro a condición de gobernación e máis tarde de Capitanía Xeneral dependente do vicerreinado de Nova España en 1574. En 1584 creouse a Real Audiencia de Manila, que gobernaba a capitanía cando estaba vacante, o capitán xeneral exercía as funcións de gobernador e presidente da Real Corte (ata 1861).
Por Real Orde do 17 de xullo de 1784 creouse a Intendencia de Manila para as causas do exército e do tesouro real, o xuíz da Audiencia de Manila, Ciriaco González Carbajal, tendo que utilizar a Real Ordenanza de Intendentes de 1782 para o Río da Prata. A proposta de Carbajal, creáronse 4 concellos máis o 24 de novembro de 1786 en Filipinas xunto cos seus respectivos correxidores, que eran: Ilocos, Camarines, Lloilo e Cebú, pero estes concellos suprimíronse pola Real Orde do 20 de novembro de 1787. Un mes antes, o 23 de outubro, o municipio de Manila uniuse á capitanía xeneral. Foi novamente separada pola Real Orde do 25 de febreiro de 1819, reunida o 14 de setembro de 1824, separada o 27 de outubro de 1829, reunida a finais de 1842.
Ata o ano 1822, os capitáns xenerais eran civís, pero a partir dese ano sempre foron militares. Ao longo da segunda metade do século XIX establecéronse gobernos e comandancias militares, moi numerosos dado o elevado número de illas e o tamaño do distrito. Despois de longas etapas de insurrección por parte da poboación local e da guerra cos Estados Unidos, o dominio español en Filipinas cesou en 1898.
O período 1834 - 1874 representou un período de auténticos cambios en Filipinas, superando o seu atraso con respecto a Hispanoamérica.
A partir de 1868, séntese a influencia liberal e os filipinos sentíronse marxinados ao non poder manter aos seus representantes nas Cortes, logrados na Constitución española de 1812.
Influencia da Constitución de 1812
thumb | dereita | Forte de Santiago, entrada.
Un proxecto, anterior á un século á Commonwealth de Gran Bretaña, posibilitou a integración da Capitanía Xeneral de Filipinas: en Asia, as illas Filipinas e as que dependen do seu goberno.
Cara a mediados do século XVIII había 24 provincias, das cales 19 eran alcaldías maiores e 5 eran correximentos:
Correximentos:
Alcaldías maiores:
Provincias formadas posteriormente:
Século XIX
Cara a mediados do século XIX existían as seguintes provincias:
A finais do século XIX, España reclamaba e incluía xa o Sultanato de Joló (Joló) que á súa vez comprendía Borneo do Norte ou Sabah; as reclamacións en Micronesia estendéronse a Palau, ás Illas Carolinas, ás Illas Marshall e, máis difusamente, ás Illas Bonin e agora chamadas Illas Spratly.
1837
Unha Real Orde do 31 de maio de 1837 determinou: Manila. Caraga, Samar, Iloilo, Antique, Capiz, Albay, Camarines Sur, Tayabas, Cavite, Zamboanga, Marianas. Misamis, Mindoro, Nueva Ecija, Illa Negros, Camarines Norte, Tondo, Zambales, Bulacan, Pampanga, Bataan, Pangasinam, Llocos Sur, Ilocos Norte, Cagayan, Illas Batanes, Laguna, Batangas, Zebú, Leyte, Calamianes.
Organización gobernamental
Esta posición foi desempeñada por un tenente xeneral do exército, de acordo coas leis especiais vixentes no arquipélago, sendo asesorado por dous órganos consultivos, que eran o Consello de autoridades e o Consello de administración. Un xulgado local para asuntos contencioso-administrativos funcionaba, independentemente do Consello de Administración, e baixo as ordes inmediatas do gobernador xeral, unha secretaría do goberno xeral.
Para o despacho de asuntos relacionados coas ramas de Facenda, Goberno e Desenvolvemento, a Oficina Xeral do Goberno e a Dirección de Administración Civil funcionaron como secretarías do Goberno Xeral.
Distribución do goberno
Os gobernos parciais eran civís, ou civís e político-militares, ou simplemente militares, todos eles divididos en certas categorías ou clases, indicios de maior ou menor autoridade gobernamental. Das provincias de Luzón, algunhas estaban gobernadas por autoridades civís e outras por gobernadores militares con xurisdición civil. Xeralmente a categoría ou rango militar do gobernador correspondía ás facultades gobernamentais.
Os gobernadores, agás o gobernador civil de Manila que tiña a categoría de xefe de administración de 1ª clase, eran xefes de administración da segunda e, nas súas respectivas provincias, os representantes do gobernador xeral das Illas, a primeira autoridade na orde xerárquica e superior na administrativa e na económica por ter baixo a súa inmediata dependencia as administracións depositarias de Facenda e fondos locais e ordenar o pagamento de todas as obrigas consignadas nos orzamentos xerais, provinciais e municipais.
Gobernos político-militares
Os gobernadores político-militares tiñan os mesmos poderes que os civís, agás economicamente, cuxa xestión era exclusiva dos administradores do Tesouro nas provincias, onde os gobernadores non eran, ao mesmo tempo, subdelegados do ramo. O mesmo ocorría coscomandantes político-militares nos gobernos de igual clase.
Colonización de Taiwán
Enviouse unha expedición española desde Filipinas para conquistar Taiwán (illa Formosa) ao mando de Antonio Carreño Valdés. Desembarcaron no norte da illa (os holandeses establecéranse no sur desde 1625) o 7 de maio de 1626. Fundouse o porto de "La Santísima Trinidad" (actualmente Keelung), defendido por un forte chamado de San Salvador. Pouco despois fundouse un novo asentamento na cidade de Tamsui onde se construíu outro forte chamado Santo Domingo.
Os españois e os holandeses enfrontáronse repetidamente en Taiwán, o debilitamento da presenza española fixo que abandonasen Tamsui en 1638, mentres que en 1642 unha frota holandesa conquistou "La Santísima Trinidad" e expulsou aos españois de Taiwán.
Organización eclesiástica
O 6 de febreiro de 1579 creouse a diocese de Manila como sufragánea da Arquidiocese de México. O 14 de agosto de 1595 elevouse a Arquidiocese de Manila, sendo as súas sufragáneass as tres dioceses creadas ese día:
O 27 de maio, 1865 creouse a Diocese de Jaro, tamén sufragánea de Manila.
Gobernadores
O Gobernador Xeneral de Filipinas liderou esta colonia española ata o seu traspaso aos Estados Unidos de América. O gobernador tamén posuía o título de Capitán Xeneral, rango militar outorgado polas Cortes españolas. Estes gobernantes controlaron as illas Filipinas e o resto das Indias Orientais españolas desde a posición estratéxica de Manila desde 1565 ata 1821, cando deixaron de formar parte do vicerreinado de Nova España. e convertéronse nunha capitanía illada ata 1898, subsistindo ata 1899 cos arquipélagos das Carolinas, Marianas e Palau.
Etnias filipinas
Os indíxenas eran os itas desprazados aos lugares máis boscosos polos inmigrantes Malaio-polinesios. Dos malaios musulmáns do sur proceden os "moros". Do contacto cos españois formáronse os "mestizos". A poboación estranxeira eran os chineses, que monopolizaban o comercio, os crioulos e os españois.
Educación e cultura
En 1849, Narciso Clavería fixo o primeiro censo preciso do arquipélago, forzando á poboación a adoptar un único nome e apelido. As listas fixéronse con nomes xeográficos e apelidos españois, logrando a castelanización dos apelidos.
Manila
Manila foi a capital da Oceanía española. En 1830, perdidas as provincias de ultramar da América continental, incluído México (o punto de conexión entre España e o remoto arquipélago filipino). As primeiras correntes separatistas filipinas coinciden con isto.
Tomada polos americanos en 1898, Manila continuou mantendo un forte carácter hispano durante as dúas primeiras décadas do século XX. Os Estados Unidos, nun esforzo sectario, decidiron o progresivo e rápido desmantelamento de todas as institucións culturais españolas, en particular a educación escolar e a oficialidade da lingua española.
Lingua española
En 2006, estimábase que había 3.180.000 falantes do español en Filipinas. A maioría dos filipinos levan nomes de orixe hispano. Como noutros países de fala hispana, os filipinos teñen dous apelidos, coa notable diferenza de que o apelido materno prima sobre o paterno.
La madre (telenovela)
La madre é unha telenovela colombiana, creada por Cenpro Televisión con Coestrellas e producida polo RCN Televisión, idea orixinal de Mónica Agudelo. Está protagonizada por Margarita Rosa de Francisco que fai o papel dunha muller que debe dedicarse a coidar dos seus fillos nun dos momentos máis difíciles da súa vida, a separación co seu esposo. Trátase da primeira telenovela da Canle RCN, como canle privada.
Linguas níxer-congo
miniatura|Familia níxer-congo (amarelo) As linguas níxer-congo, son probablemente a familia (ou macrofamilia) con maior número de linguas do mundo, con case 1.400, que contan cuns 400 millóns de falantes en África. Caracterízanse por usar un sistema amplo de clases nominais (agás o mandé) e o uso preponderante de prefixos máis ca de sufixos.
Historia
O pioneiro no estudo das linguas africanas foi o misioneiro alemán Sigismund Koelle, quen, en 1854, estudou as linguas atlánticas, mandés e gur. Os lingüistas alemáns Bleek, Meinhof, Lepsius e Westermann (séculos XIX e XX) estudaron as linguas bantús e atoparon interrelacións con outras linguas africanas.
Se ben a opinión maioritaria entre os africanistas é que as linguas níxer-congo forman unha unidade filoxenética válida, aínda non se puido reconstruír a protolingua, e existen moitas dúbidas sobre a clasificación interna. Algúns lingüistas recoñecidos como R. M. W. Dixon non consideran que se poida afirmar que sexa unha familia correctamente establecida, dada a evidencia dispoñible.
Principais grupos
As ramas e linguas principais da familia de linguas níxer-congo son as seguintes:
Clasificación interna
Non existe unha reconstrución adecuada do proto-níxer-congo, existen reconstrucións das protolinguas que deron orixe a varios dos subgrupos. Por esta razón, existen certas dúbidas sobre as relacións das diferentes ramas da familia, debéndose por isto considerar calquera clasificación das relacións internas como provisional.
Relación con outras linguas
Propúxose o grupo congo-sahariano relacionando as linguas nilo-saharianas coas níxer-congo (Gregersen, 1972). Outra proposta máis actual (Blench, 1995-2006) formula a macrofamilia nixerosahariana, onde as linguas níxer-congo son simplemente unha póla das nilo-saharianas relacionadas coas linguas sudánicas centrais. Mais estas teorías aínda son vistas con reserva pola maioría de lingüistas.
Características comúns
O seguinte cadro resume algunhas das características dos grupos tradicionais que se distinguen dentro das linguas níxer-congo:
O signo + indica unha clara presenza de certa característica, - a súa ausencia e (+) unha lixeira tendencia a presentar a característica.
A táboa anterior construíse sobre unha evidencia limitada:
Fonoloxía
As linguas níxer-congo teñen unha marcada tendencia a ter sílabas abertas do tipo CV (= Consoante + Vogal). A estrutura fonotáctica típica do antecesor común crese que podería ter sido CVCV, estrutura que aínda se mantén nalgunhas linguas bantús, nas linguas mandés e nas linguas ijo (nalgunhas outras linguas os cambios fonéticos reduciron esta estrutura básica).
Ademais da ausencia de grupos consonánticos, frecuentemente as linguas níxer-congo presentan a ocorrencia de consoantes prenasalizadas //. Algúns autores consideran que a alternacia entre unha consoante simple (non mutada) e a súa correspondente prenasalizada (mutada) era regular en proto-níxer-congo.
É frecuente en moitas linguas níxer-congo a aparición de harmonía vocálica asociada ao trazo fonolóxico do avance da raíz da lingua (mentres que outras linguas con harmonía vocálica fóra de África, adoitan basear dita harmonía no redondeamento vocálico).
Fóra das xeneralidades anteriores presentes nas linguas modernas, a fonoloxía histórica da familia non se coñece ben xa que non se conta cunha reconstrución adecuada do proto-níxer-congo (só se teñen reconstrucións para algúns dos grupos). A falta dunha reconstrución completa dificulta a clasificación interna das diferentes ramas. Algúns autores buscaron unha aproximación ao proto-níxer-congo comparando reconstrucións parciais. Por exemplo comparando o proto-potou-akán e o proto-bantú, J. M. Stewart (2002) fai unha aproximación do proto-níxer-congo (en realidade é a clasificación interna comunmente aceptada do proto-Volta-Congo meridional) de acordo con esta reconstrución toda consoante ten dúas formas en distribución complementaria: grao non mutado / grao mutado. No grao non mutado unha consoante xeralmente é un alófono non nasal (aínda que as non mutadas aproximantes son nasalizadas), mentres que no grao mutado a consoante ten un alófono prenasalizado ou nasal. As raíces teñen a forma usual C1V1(C2V2), o inventario reconstruído para as consoantes que aparecen en primeiro lugar (C1) é: ! colspan="2"| ! bilabial ! alveolar ! palatal ! velar ! labiovelar ! rowspan="2"| Oclusiva ! xorda ! sonora ! rowspan="2"| Implosiva ! xorda ! sonora ! colspan="2"| aproximante ! colspan="2"| nasal Para cada par de fonemas da táboa o primeiro é o alófono que aparece ante vogal non nasal (grao non mutado) e o segundo o que aparece ante vogal nasal (grao mutado). Neste sistema destaca a ausencia de africadas ou fricativas, unha característica tamén presente en proto-bantú e en proto-potou-akan.
En canto ao inventario vocálico reconstrúense polo menos 7 timbres (ademais da oposición de nasalidade): ! rowspan="2" | ! colspan="3" | orais ! colspan="3" | nasais ! anterior ! central ! posterior ! anterior ! central ! posterior ! cerradas ! semicerradas ! abertas
Morfoloxía
As linguas níxer-congo son normalmente linguas flexivas cunha morfoloxía nominal complexa que frecuentemente inclúe xénero gramatical (clases nominais). Non obstante, algúns grupos como o mandé non comparten gran parte da morfoloxía típica do resto de linguas.
Os verbos xeralmente constan dunha raíz seguida dun ou máis sufixos flexivos. Os nomes consisten nunha raíz precedida dun prefixo que indica a clase nominal da forma (C)V-.
Linguas da familia e número de falantes
miniatura|630px|centro|Grupos e principais linguas níxer-congo.
Kärsämäki
Alavieska é un municipio de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 2 612 habitantes. A superficie do termo municipal é de 700,91 km2, dos cales 4,96 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 3,75 hab./km².
Limita cos concellos de Haapajärvi, Haapavesi, Pyhäjärvi, Pyhäntä e Siikalatva, todos eles na súa mesma rexión.
O concello é unilingüe en finés.
Marrocos nos Xogos Olímpicos
Marrocos participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1960, e dende entón competiu en cada edición dos Xogos Olímpicos de Verán, agás en 1980, cando se uniu ao boicot liderado polos Estados Unidos. Marrocos tamén boicoteou os Xogos de 1976, retirando os seus deportistas logo de ter enviado inicialmente unha delegación. Só un representante marroquí tivo tempo para competir antes da retirada do seu país: Abderahim Najim.
Marrocos tamén participou nos Xogos Olímpicos de Inverno en sete ocasións dende 1968.
O Comité Olímpico Nacional de Marrocos foi creado en 1959.
007: O mañá nunca morre
007: O mañá nunca morre (en Tomorrow Never Dies) é un filme británico dirixido por Roger Spottiswoode que foi estreado en 1997. É o oitavo filme de espías inspirado na personaxe de James Bond, e o segundo protagonizado por Pierce Brosnan como o axente 007. O guión foi escrito por Bruce Feirstein, e conta os intentos de Bond por deter a Elliot Carver, un poderoso dono dos medios de comunicación que tenta comezar a terceira guerra mundial.
Lingua akurio
O akurio é unha lingua caribe que se fala en Suriname.
Distribución xeográfica
Fálase na xungla do sueste de Suriname, o primeiro contacto entre este grupo e os brancos realizouse en 1937 cando unha expedición holandesa exploraba a fronteira entre Suriname e o Brasil e entrou no seu territorio tradicional na zona do río Tapain, afluente do Paloemeu. Actualmente os akurio viven nas aldeas trió de Tëpu, Kwamalasamutu e Palumeu ás beiras dos ríos Tapanahoni e Sipaliwini.
Falantes
10 (grupo étnico de 50)(2001)
Historia
Os akurios eran un pobo nómade ata que en 1968 misioneiros cristiáns contactaron con eles e os levaron a asentamentos habitados polo pobo trió, agás un grupo de 10 akurios que decidiron permanecer nómades. Os akurios deixaron de lle falaren a lingua aos nenos no decurso dos anos 70, ao tempo que se reducía a poboación ao 25%. Actualmente non hai información sobre o grupo que se mantivo nómade.
O Vello
O topónimo O Vello pode referirse a varios lugares de Galicia:
Nimos
Nimos é unha illa grega despoboada no grupo das illas do Dodecaneso no mar Exeo sur. Situado fronte á costa norte de Symi, da que está separada por un pequeno estreito pouco profundo chamado Diapori, que ten unha superficie de 4´6 km2. É a illa Ymos dos antigos gregos.
A illa, do mesmo xeito que Symi e os demais illotes dos arredores, proclamouse sitio arqueolóxico polo Consello Central de Arqueoloxía de Grecia.
Historia
En Nimos atópanse pegadas de asentamentos humanos desde a colonización neolítica (cuarto milenio antes de Cristo..) ata o período micénico (ao redor de 1600-1050 aC ..). Desde o período helenístico existen estruturas de torres, chamadas Kastra (Κάστρα).
A illa habitouse ata 1971 por seis pastores. Hoxe, durante os meses de verán fanse excursións desde Symi ás praias e a Igrexa Panagia Apokoui (Παναγία της Αποκουή).
Atol Suwarrow
Suwarrow (ou tamén Suvorov ou Suvarov) é un atol das illas Cook setentrionais. Está situado a 825 km ao noroeste de Rarotonga. As súas coordenadas son: 13º 15' S 163º 5' O.
O atol consiste en 22 illotes sobre un escollo de coral. O máis grande, que foi habitado intermitentemente, é Anchorage Island. A superficie total é de 0,4 km².
Non existe un asentamento tradicional polinesio e estaba deshabitado cando foi descuberto, en 1814, polo ruso Mikhail Lazarev no barco Suvorov, que traía o nome do xeneral ruso Alexander Vasilyevich Sovorov, denominado Suwarrow no poema épico Don Juan de Lord Byron. No século XIX atopáronse uns misteriosos tesouros, probablemente dalgún galeón español perdido no Pacífico.
En 1978 foi declarado parque nacional, o único nas illas Cook. É un lugar destacado polas aves mariñas e polos caranguexos de coco (birgus latro). Actualmente só hai un habitante, o gardián do parque nacional.
Spain and the World
dereita|miniatura Spain and the World, foi o nome dunha publicación anarquista, de tirada quincenal, iniciada como resposta á Guerra Civil española e á loita da CNT-FAI, que ofrecía unha análise dos acontecementos.
Traxectoria
A publicación, Spain in the World comezara, en 1936, das mans do Dr. Galasso e Vernon Richards para competir con News Chronicle e New Statesman que eran defensores da política soviética en España. A publicación quincenal, Spain and the World, fora iniciada polo Dr. Galasso e Vernon Richards en 1936, co obxectivo de competir con News Chronicle e con New Statesman que apoiaban a política da Fronte Popular e a política soviética en España.
Daquela, en Gran Bretaña, o xornal Freedom, de Freedom Press, comezara a esmorecer e Thomas Keell tentara pecha-la cabeceira como mostra da mala situación do movemento anarquista británico. Segundo Donald Rooum, un debuxante inglés de ideoloxía anarquista, "despois do seu primeiro número, Spain and the World, converteuse nunha publicación de Freedom Press, con Tom Keell e Lilian Wolfe". O periódico continuou renovando os éxitos do xornal Freedom co apoio de activistas importantes como Marie-Louise Berneri e Frank Leech.
Aínda así houbo unha breve disputa entre as dúas cabeceiras "ceibes" que se publicaban a principios da década de 1930. Cara a 1939, Spain and the World cambiaría o nome da cabeceira a Revolt! e, finalmente en 1945, converteríase en War Commentary, antes de regresar á publicación do semanario Freedom, en 1951.
As Calvelas, Recemel, As Somozas
As Calvelas é un lugar da parroquia de Recemel no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
O Pontillón, Ferreira, Coristanco
O Pontillón é un lugar da parroquia de Erbecedo, no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños.
KK MZT Skopje
O KK MZT Skopje Aerodrom (en macedonio: КК МЗТ Скопје Аеродром) é un club de baloncesto profesional da cidade de Skopje, capital de Macedonia do Norte. Compite na MPL, máxima categoría do baloncesto macedonio, e na Segunda División da Liga do Adriático. O seu pavillón é o Jane Sandanski, que conta con capacidade para 7.500 espectadores, aínda que tamén ten utilizado en competicións europeas o Sportski centar Boris Trajkovski, recinto para 10.000 espectadores. O MZT Skopje conta nas súas vitrinas con doce títulos da Liga de Macedonia (seis da era iugoslava), nove Copas e tres Supercopas.
Historia
En 1971 Uroš Maljković foi elixido para ser o novo presidente do club, mentres que Boris Sokolovski foi o novo adestrador. Despois da reorganización das ligas en Iugoslavia, o KK Skopje gañou o dereito a xogar na Segunda División Sur. Na primeira temporada nesta liga o equipo acabou no sétimo lugar. Na segunda temporada o equipo atinxe os play-offs polo ascenso á YUBA Liga, máis é eliminado na primeira fase. Posteriormente o equipo descende de novo á Liga rexional, sendo nomeado novo adestrador Taki Dzikov. En 1979 o equipo volve a quedar no primeiro posto da liga macedonia, conseguindo regresar á Segunda División iugoslava. Debido a este éxito, a empresa Metalski Zavod Tito comezou a investir no equipo. Coa chegada de MZT, Slobodan Mucunski, un dos principais dirixentes da compañía, converteuse no presidente do club. En 1984 constúese o novo pavillón Jane Sandanski no municipio de Aerodrom. Dous anos despois o club mudou o seu nome a MZT Skopje e baixo as ordes de Lazar Lečić conseguiu por fin o ascenso á YUBA Liga, alí competiron dúas temporadas.
Despois da independencia de Macedonia, o MZT Skopje converteuse inmediatamente nun dos principais clubs de baloncesto do país. A mediados dos anos 1990 o MZT tivo algúns bos momentos no ámbito europeo, sendo o máis memorable o da tempada 1996−97, cando o equipo xogou a Copa Saporta, onde venceu a equipos como o Real Madrid, o Benfica ou o Ratiopharm. Na Liga local, con todo, non consegiui grandes éxitos até o ano 20012, onde encadean até seis títulos de liga consecutivos. Desde a independencia do país, o club tan foi quen de gañar nove títulos de Copa e Tres supercopas, concerténdose así nun dos principais clubs do país.
Paradigmas dos verbos irregulares galegos
Os paradigmas dos verbos irregulares son os seguintes:
Verbo caber
center|555px
Verbo dar
centro|555px
Verbo dicir
centro|555px
Verbo haber
centro|555px
Verbo ir
centro|555px
Verbo poder
centro|555px
Verbo pór
centro|555px
Verbo pracer
centro|555px
Verbo querer
centro|555px
Verbo saber
centro|555px
Verbo ser
centro|555px
Verbo ter
centro|555px
Verbo traer
centro|555px
Verbo valer
centro|555px
Verbo ver
centro|555px
Verbo vir
centro|555px
Stian Arnesen
Stian Arnesen, máis coñecido como Nagash ou Lex Icon (Hamar, 7 de maio de 1978) é un músico de black metal noruegués. É vocalista e toca a guitarra, o baixo, a batería e o sintetizador en distintos grupos.
Traxectoria
Nagash nace en Hamar (Noruega) en 1978. En 1992 (con 14 anos), xunto con Fafnir e Glaurung, comeza a escribir música para un proxecto chamado Troll. Fafnir e Glaurung deixan pronto a banda, pero Nagash continúa o proxecto en solitario, tocando a guitarra e o teclado.
Un ano máis tarde funda outra banda chamada Covenant con Blackheart (agora coñecido como Psy Coma). Logo de sacar dous álbums, In Times Before the Light e Nexus Polaris, a banda ten que cambiar de nome, xa que existía unha banda en Suecia co nome de Covenant, polo que o trocan a The Kovenant.
A pouco foi gañando reputación na escena do black metal, que despois sería o baixista de Dimmu Borgir en 1996. En 1999 sae de Dimmu Borgir e concéntrase en The Kovenant, ao mesmo tempo cambia o estilo musical da banda, de black metal a black metal industrial.
En 2004, coñecido polo nome de Lex Icon, forma equipo con Shagrath nunha nova banda de heavy metal chamada Chrome Division, na que toca a batería. Lex termina saíndo de Chrome Division e dedícase ao traballo do seu novo disco con The Kovenant.
Canyon (satélites artificiais)
O contratista principal dos satélites foi Lockheed. Suponse que usaban antenas de ata 10 m de diámetro e que estaban estabilizados nos tres eixos. Lanzáronse un total de sete satélites Canyon mediante foguetes Atlas-Agena D, seis deles chegando a órbita sen problemas e un perdido durante o lanzamento. Os tres primeiros sufriron distintos grados de problemas durante a súa operación, mentres que os tres últimos funcionaron sen problemas e cumprindo cos seus obxectivos.
Foron sucedidos pola serie de satélites Chalet.
O Porto, Ferreira, Coristanco
O Porto é un lugar da parroquia de Erbecedo, no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños.
Caparroso
miniatura|600px|Vista xeral de Caparroso.
Caparroso é un municipio español da Comunidade Foral de Navarra, situado no meiriñado de Olite, na comarca da Ribeira Arga-Aragón e a 56 km da capital da comunidade, Pamplona.
A súa poboación en 2014 era de 2 794 habitantes (INE).
Xeografía
miniatura|200px|Escudo de Caparroso. A vila de Caparroso está situada na cabeceira do val do Ebro e regada polo río Aragón, nunha comarca moi rica e de grande produtividade agrícola. Desde 1472 é un dos chamados pobos congozantes das Bardenas Reales (actualmente son 19), xunto co mosteiro de La Oliva e os vales de Roncal e Salazar, que teñen dereito de aproveitamento nas Bardenas Reales.
Economía
Caparroso foi sempre un pobo eminentemente agrícola. Desde hai uns anos a súa economía está evolucionando cara ao sector industrial, coa posta en marcha do nuevo polígono industrial, no que se instalaron empresas multinacionais.
Falcon Gold
Falcon Gold foi un experimento da Academia da Forza Aérea dos Estados Unidos a bordo da segunda etapa dun Atlas IIA lanzado o 25 de outubro de 1997 desde Cabo Cañaveral.
Características
A misión de Falcon Gold era demostrar a viabilidade do uso do GPS na órbita xeoestacionaria e máis alá. O experimento consistía nun receptor GPS para recibir e analizar os sinais de posicionamento acaroado á segunda etapa do foguete lanzador, un Atlas IIA que puxo en órbita o satélite DSCS III. O experimento funcionou durante seis días, entre o 3 e o 9 de novembro de 1997, ata que se esgotaron as baterías. A segunda etapa reentrou na atmosfera terreste o 27 de novembro.
Gondaísque, Vilalba
No seu territorio atópase o castro de Gondaísque, no límite coas parroquias de Belesar e Boizán (lugar do Castro).
Fórmula (homónimos)
O termo fórmula pode referirse a:
Na linguaxe común:
En lóxica:
En matemáticas e ciencias naturais, é unha representación simbólica de información:
En matemáticas:
En química:
En anatomía e zooloxía:
En botánica:
En medicina e farmacia:
En hematoloxía:
En crisatalografía:
En xenética:
Outros usos:
Elfriede Jelinek
Elfriede Jelinek, nada o 20 de outubro de 1946 en Mürzzuschlag (Estiria, Austria), é unha escritora austriaca en lingua alemá. O ano 2004 recibiu o Premio Nobel de Literatura polo "fluír musical de voces e contravoces en novelas e obras dramáticas, que cun apaixonamento verbal característico, desenmascaran o absurdo e a forza coercitiva dos clixés sociais".
Traxectoria
Despois de pasar a selectividade sufriu a primeira crise psicolóxica, aínda que acabou algúns semestres de Historia da Arte e estudos teatrais na universidade de Viena, ata que en 1967 os seus ataques de angustia a obrigaron a deixar os estudos e illarse durante un ano na súa casa. Nesa época comezou a escribir, e os seus primeiros poemas foron impresos por revistas e pequenas editoriais. Ese mesmo ano apareceu o seu libro de poemas, Lisas Schatten. A primeira novela, bukolit (Elfriede escollera, na tradición do grupo de Viena, escribir en minúsculas) de 1968, non saíu do prelo ata 1979. Despois da morte de seu pai, empezou a recuperarse. Implicouse nos movementos relacionados co maio do 68 e viviu algúns meses nunha comuna de esquerdas con Robert Schindel e Leander Kaiser. En 1971 pasou o exame de órgano no conservatorio. O seu traballo literario da época estaba marcado pola ruptura coas teorías de Roland Barthes, expresada no ensaio "die endlose unschuldigkeit". En 1972 viviu con Gert Loschütz en Berlín, pero volveu un ano despois a Viena. En 1974 ingresou no Partido Comunista de Austria (KPÖ), implicándose na loita electoral e en actos culturais de esquerdas. Ese ano casou con Gottfried Hüngsberg, que naquel tempo escribía música cinematográfica para Rainer Werner Fassbinder.
Dende o seu casamento viviu alternativamente entre a capital austríaca e Múnic. O éxito literario chegoulle en 1975 coa novela "die liebhaberinnen" (As amantes), caricatura dende o punto de vista marxista-feminista dunha novela popular. Sobre todo nos anos 70 escribiu numerosas obras para a radio. "Ausgesperrten" apareceu nos anos 80 como obra radiofónica, novela e finalmente foi levada ó cine.
O primeiro grande escándalo relacionado coa figura de Jelinek ocorreu en 1985 coa estrea de "Burgtheater". A obra trataba o tema da insuficiente revisión do pasado nacionalsocialista de Austria, centrándose na figura da actriz Paula Wessely. Aínda que o contido crítico do texto foi recibido só como unha crítica aos colaboracionistas, a fama de Jelinek como escritora disposta a manchar a imaxe do seu propio país, comezou a establecerse. En 1983 apareceu a novela A pianista ("Die Klavierspielerin"). Nas recensións da obra adoitou destacarse só o significado biográfico do texto, pasando por alto outros aspectos relativos ó enfrontamento de Jelinek coa sociedade establecida. Lust, que amosaba as diferenzas da autora coas relacións de poder patriarcais no campo da sexualidade, foi o seguinte punto de confrontación da escritora coas convencións. A novela foi recibida como "pornografía feminina" e causou un grande escándalo.
En 1991 deixa o KPÖ e entra en relación coa revista científica de orientación marxista "Das Argument". Despois das críticas á peza teatral Raststätte e de ataques persoais á autora en propaganda do partido de extrema dereita FPÖ, Jelinek anunciou en 1995 a súa retirada da escena pública e prohibiu que as súas obras foran representadas en Austria. En 1998 volveu estrear en Austria "Ein Sportstück", pero no ano 2000 renunciou de novo á vida pública, durante a formación do goberno azul e negro constituído por conservadores e ultranacionalistas. Outros textos de Jelinek fan referencia á situación política do seu país naqueles anos: "Das Lebewohl. Ein Haider-Monolog" foi representado nunha praza de Viena durante unha manifestación. A montaxe teatral "Ich liebe Österreich" (Amo a Austria) criticaba a política de asilo do goberno, no contexto da campaña publicitaria encetada por este co lema "Bitte liebt Österreich" (Por favor, ama a Austria).
Nunha entrevista co Magazine littéraire (2007) Jelinek repetiu a lista dos temas fundamentais da súa obra: a infancia oprimida, a polémica contra a "Natureza" e a "Inocencia", o odio pola herdanza Nazi do seu país. Nesa entrevista consideraba que boa parte da literatura austríaca xira arredor do "furado negro" Hitler.
Cabanela, Recemel, As Somozas
Cabanela é un lugar da parroquia de Recemel no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado
Comarques Centrals
dereita|miniatura|200px| As Comarques Centrals (Comarcas Centrais en catalán) ou Catalunya Central é un dos oito ámbitos funcionais territoriais (AFT) definidos no Plan territorial xeral de Cataluña, para un hipotético desenvolvemento da Comunidade Autónoma en vigairías.
Atópase no centro de Cataluña, nos cursos alto e medio dos ríos Llobregat e Ter. Inclúe as comarcas de Bages, Berguedà, Moianès, Osona, Solsonès e os concellos de Anoia que o solicitaron.
Antonio Guntín Rodríguez
Antonio Guntín Rodríguez, finado en Pontevedra o 1 de agosto de 1886, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Foi redactor de La República. Foi secretario da Sociedad Juegos Florales de Pontevedra. Gañou o premio de La Ilustración Gallega y Asturiana no certame literario e musical celebrado en Pontevedra en agosto de 1880 coa obra Cartilla agraria para Galicia, que foi publicada polo mesmo periódico en 1881. Finou en Pontevedra con 38 anos.
Antonio Guntín
Co nome de Antonio Guntín podemos referirnos a:
O Porto, Oca, Coristanco
O Porto é un lugar da parroquia de Oca, no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños.
Río Omolon
miniatura|dereita|Ríos Kolyma e Omolon.
Comarques Gironines
dereita|miniatura|200px| As Comarques Gironines (Comarcas Xerundenses en catalán) é un dos oito ámbitos funcionais territoriais (AFT) definidos no Plan territorial xeral de Cataluña, para un hipotético desenvolvemento da Comunidade Autónoma en vigairías.
Río Omolon
O río Omolon é un longo curso fluvial ruso, localizado no extremo nordés de Siberia, o principal afluente do río Kolyma, que á súa vez verte as súas augas no golfo do Kolyma, na parte central do mar de Siberia Oriental. Administrativamente, o río discorre polo óblast de Magadán, o distrito autónomo de Chukotka e a república de Saxa da Federación Rusa.
Iola Leal Riesco
Traxectoria
Antes de unirse a EFI, traballou para a FERN, Amazonia Assemblea de Solidaritat, Skamot Verd e a Asociación Pola Defensa da Ría. Ten un mestrado en bioloxía pola Universidade de Barcelona.
Uruk
Uruk (sumerio Unug, bíblico Erech, grego Orchoë e arábico Warqa) foi unha cidade antiga de Sumeria, situada ao leste do leito do río Éufrates, na liña da antiga canle Nil, nunha rexión de pantanos a 225 km ao SSE de Bagdad. A teoría de que o nome moderno Iraq deriva do nome Uruk non está comprobada.
No seu apoxeo Uruk probablemente tiña entre 50.000 a 80.000 habitantes nunha zona amurallada duns 6 quilómetros cadrados, a maior cidade do mundo nesa época. Uruk foi unha das primeiras cidades do mundo, cunha gran poboación formada por xente dunha rexión no canto de estar unida por vínculos de familia como era típico dos pobos e vilas de eras previas. Uruk foi testemuña do xurdimento da civilización na Mesopotamia coa súa burocracia, e a súa sociedade estratificada e militar, estivo habitada durante cinco mil anos, desde a cultura de El Ubaid ata a época parta.
Historia
miniatura|esquerda|280px|A cidade de Uruk en Mesopotamia
Os niveis arqueolóxicos mais profundos datan do período de El Ubaid (ss XVIII-XV a. de c.). A 500 metros deste cigurat álzase o cigurat de Anu no barrio sumerio de Kullaba, mais estretito co outro pero máis alto coroado por un santuario de 18×7 metros do período Jemdet Nasr.
Uruk desempeñou un papel moi importante na historia política do país desde unha etapa temperá, exercendo unha hexemonía en Babilonia nun período anterior a Sargón de Acad. Despois foi prominente nas loitas nacionais contra os elamitas ao redor de 2000 aC, na cal sufriu severamente. Recordos destes conflitos atópanse na Epopea de Gilgamesh.
Oppenheim afirma que, "En Uruk, na zona sur da Mesopotamia, a civilización sumeria parece que alcanzou a súa cúspide creativa. Isto aparece repetidas veces nas referencias a esta cidade en textos relixiosos e especialmente en textos literarios, incluíndo aqueles de contido mitolóxico; a tradición histórica preservada na lista de reis Sumerios confírmao. O centro do poder político desprazouse posteriormente de Uruk a Ur."
Segundo a Biblia (Xénese 10:10), Erech, probablemente Uruk, foi a segunda cidade fundada por Nimrod. Parece que tamén foi o fogar dos Archavitas, exiliados por Asnapper a Samaria (Esdras 4:9-10). Os sitios mencionados en Ezra atópanse todos na zona sur da Mesopotamia, e parecería que Asnapper podería ser o rei Asirio Asurbanipal, quen levou a cabo a campaña contra estes Babilonios do sur.
A primeira escavación de Uruk realizouna un equipo alemán guiado por Julius Jordan antes da primeira guerra mundial. Esta expedición regresou en 1928 e fixo escavacións posteriores ata 1939. En 1954 regresou baixo a dirección de H. Lenzen e realizáronse escavacións sistemáticas nos anos seguintes. Estas escavacións deron con algúns dos documentos sumerios máis antigos e unha gran cantidade de tabelas legais do período seléucida, publicadas posteriormente por Adam Falkenstein e outros epigrafistas alemáns.
Bazouges-la-Pérouse
Bazouges-la-Pérouse (Bazeleg-ar-Veineg en bretón, Bazój-la-Pérózz en galó) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
280px|miniatura|Castelo de La Ballue.
José Manuel Oliveira
José Manuel Oliveira Boga, nado o 5 de maio de 1967 en Padrón, é un antigo ciclista profesional galego, activo entre 1988 e 1991. Actualmente desempeña o cargo de seleccionador galego de ciclismo en estrada.
Como ciclista
Como afeccionado, comezou a facer ciclismo no club da súa vila natal, o Club Ciclista Padronés e mais no veciño Club Ciclista Rois, de Rois. É nesta época, en 1986, cando obtén a vitoria en seis carreiras dun día, e onde consegue ser líder provisional da Volta a Mallorca, da Vuelta a Castilla-La Mancha, da Vuelta a Segovia, e mais gañar a Semana del pedal, nome co que se coñece a volta ao Principado de Asturias. En 1987 queda de segundo na Volta a Ourense, despois de ser o líder temporal, e nese ano forma parte tamén da selección española de afeccionados que obtén a medalla de bronce na contra o reloxo por equipos nos Xogos do Mediterráneo celebrados en Latakia (Siria).
En 1988 comeza a súa traxectoria como profesional no equipo asturiano do CLAS-Cajastur. En 1989 consegue un segundo posto na sétima tirada da Volta a Cataluña, e en 1991 participa no seu único Tour de Francia, que rematou na posición 148. Tamén participou na Vuelta Ciclista a España, no Giro de Italia e en clásicas da Copa do Mundo. En 1992 ficha polo CHCS-Ciemar, no que sería o seu último ano como profesional.
Como director deportivo
Como director deportivo, Oliveira dirixiu o Aluminios Alca de Padrón (1994), o C.C.Coruñés Leyma (1995, 1996, 1997) e posteriormente o Club Ciclista Estradense, xa no século XXI. En 2005 pasa a ser o seleccionador galego de ciclismo en estrada.
Vida persoal
Rexenta unha tenda de bicicletas en Santiago de Compostela.