cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Diocese católica latina de Mondoñedo-Ferrol
Historia
Os límites da diocese foron modificados co decreto da Sagrada Congregación Consistorial de 1954, executado en marzo do ano seguinte. Por unha banda, Mondoñedo perdeu tódolos exclaves, isto é, todo o arciprestado de Melide, incorporado ao bispado de Lugo, e as parroquias de Buría (ou Camariñas), Miño e Xornes, incorporadas ao de Santiago; por outra, gañou cinco parroquias procedentes do bispado de Oviedo mais que pertencían á provincia de Lugo (Vilaoudriz, Conforto, Bogo, Vilaboa e Vilarmide) e seis parroquias con cinco anexas procedentes da diocese lucense (Baamonde con San Martiño de Pacios, Carral con Uriz, O Castro con Bóveda, Santalla de Pena con Donalbai, San Vicente de Pena, e Virís con San Fiz de Cerdeiras).
O 19 de marzo de 1959 toma o nome actual.
Estatísticas
A finais de 2004 a diocese tiña 286.097 bautizados nunha poboación de 288.998 persoas, o que supón o 99 % do total.
Bispos da diocese
miniatura|300x300px|División eclesiástica de [[Galicia. Moitos dos seus arciprestados fan referencia a entidades étnicas prerromanas, como Nemancos, Céltigos, Entíns ou Posmarcos.]] Ao longo da súa historia, estes foron os bispos que tivo a diocese nas súas diferentes sedes:
Publicacións
A diocese edita a revista anual Estudios Mindonienses. O último número editado é o 35, correspondente ao ano 2022.
Electrodoméstico
miniatura|dereita|Interior dun [[frigorífico.]] miniatura|dereita|Exposición de [[televisores.]] miniatura|dereita|Pequeno electrodoméstico: unha [[torradora.]] miniatura|dereita|Interior dunha [[lavalouza.]] Un electrodoméstico é unha máquina que realiza algunhas tarefas domésticas rutineiras, como poden ser cociñar, conservar os alimentos, ou limpar, tanto para un fogar como para institucións, comercios ou industria. Un electrodoméstico diferénciase dun aparello de fontanería en que o electrodoméstico utiliza unha fonte de enerxía para a súa operación distinta á auga (xeralmente, a electricidade).
Dentro da categoría xenérica de electrodomésticos podemos distinguir os seguintes grupos:
Liña marrón
Fai referencia ao conxunto de electrodomésticos de vídeo e son. Este tipo de electrodoméstico distribúese nun 44% do total do mercado en comercios afiliados. O comportamento de compra segue as liñas do sector en xeral, seguido por grandes superficies (27%) e hipermercados (22%). O sector está vivindo un auténtico auxe debido á continua aparición de novidades tecnolóxicas que melloran as ofertas anteriores. Así, os maiores crecementos en vendas dos últimos anos producíronse en reprodutores de DVD e 'Home cinema'. A aparición das pantallas de televisión de plasma prometen unha revolución similar nos próximos anos.
Esta categoría inclúe:
Liña branca
Refírese aos principais electrodomésticos vinculados á cociña e limpeza do fogar. No comercio afiliado é onde máis electrodomésticos son adquiridos cun 48% sobre o total do mercado, seguido das grandes superficies especializadas cun 25% sobre o total. Inclúe:
Os grandes electrodomésticos poden ser divididos, en grandes trazos, en equipos de refrixeración, calefacción, equipamento de lavado e mixtos.
Pequenas aplicacións de electrodomésticos (PAE)
Divídese en tres categorías:
A venda de pequenos aparellos eléctricos prodúcese nun 35% no comercio afiliado seguido dun 26% en hipermercados. Isto marca unha diferenza coa distribución do sector en xeral e coa liña marrón, en particular.
Outros artigos
ホーム・アプライアンス Huishoudelijke apparatuur
Soiuz 10
Soiuz 10 foi o nome da primeira misión espacial tripulada enviada cara a unha estación espacial, a Saliut 1. Foi lanzada o 22 de abril de 1971 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
A misión de Soiuz 10 foi acoplarse coa primeira estación espacial da Historia, a Saliut 1, lanzada só tres días antes. A bordo da cápsula iban o comandante Vladimir Aleksandrovich Shatalov, o enxeñeiro de voo Aleksei Ieliseiev e o enxeñeiro de sistemas Nikolai Rukavishnikov. A nave era unha Soiuz 7KT-OK.
Despois do lanzamento a Soiuz 10 manobrou durante 24 horas para igualar a súa órbita coa da Saliut 1, que á súa vez manobrou para achegarse á Soiuz. Os sistemas automáticos deixaron as naves a 180 m de distancia unha da outra. O sistema de acoplamento automático fallou, deixando como única opción o acoplamento manual. Os cosmonautas atoparon a manobra manual dificultosa comparada co acoplamento entre dúas naves Soiuz: a Saliut, coa súa maior masa e coa súa falta de manobrabilidade, resultou ser un obxectivo máis esquivo. Análises posteriores mostraron ademais que a instrumentación a bordo da Soiuz era insuficiente para un acoplamento manual cómodo e normal. De tódolos xeitos a tripulación conseguiu finalmente acoplarse ao porto da Saliut, aínda que non conseguiron un acoplamento duro. Toda a manobra de acoplamento foi grabada por cámaras de televisión situadas no exterior da Soiuz. Finalmente os cosmonautas non puideron entrar na estación debido a problemas no zapón interno da súa propia nave. A Saliut 1 e a Soiuz 10 permaneceron unidas durante 5 horas e 30 minutos antes de desacoplarse, non sen antes ter que intentalo varias veces debido ao acoplamento defectuoso. A Soiuz manobrou arredor da estación para tomar fotos e inspeccionala. A misión regresou a terra a noite do 24 de abril, converténdose tamén na primeira cápsula tripulada en facer un regreso nocturno. Durante a aterraxe, que tivo lugar a entre 80 e 100 km ao suroeste da cidade de Karaganda, o aire no interior da cápsula volvuse tóxico e Rukavishnikov acabou inconsciente, sen máis consecuencias.
1701
Outros
Historia ano a ano
Metro de Londres
miniatura|Tren da Northern Line na estación de Mornington Crescent.|alt=|260x260px O metro de Londres (en London Underground) é unha rede de transporte público ferroviario que serve á cidade de Londres e a súa área metropolitana. Comezou a operar o 10 de xaneiro de 1863 e é o sistema de metro máis antigo do mundo.
Os londinienses adoitan referirse a el coma the Underground ou the Tube (nome popular empregado coloquialmente, que significa literalmente "tubo", debido á semellanza entre os túneles de moitas das súas liñas e un tubo).
Está operada pola empresa pública London Underground, sometida desde 2003 ao control do ente público local Transport for London (TfL). TfL controla á súa vez outras concesións ferroviarias de metro lixeiro, tranvía e trens suburbanos que, conxuntamente, conforman coa rede de ferrocarrís suburbanos dependente do Departamento de Transporte (DfT) toda a Rede de metro do Gran Londres.
Cronoloxía
miniatura|260x260px|Tícket do Metro de Londres|alt= === Século XIX ===
Liñas xestionadas por London Underground
centro|Plano coas liñas do Metro|680x680px|alt= miniatura|A Oyster Card, unha tarxeta intelixente de pago sen contacto, usada para todo o sistema de transporte público de Londres A táboa de abaixo describe cada unha das liñas do metro de Londres. Emprégase a cor utilizada para a súa representación nos mapas. Dáse información da data de apertura da primeira sección de cada liña e o tipo de túnel polo que circulan os trens (subsuperficial fai referencia a unha fondura media de 5 metros; profundo fondura media entre 5 e 20 metros).
Liñas adicionais
miniatura|Un DLR (metro lixeiro) na estación de Heron Quays, no distrito financeiro de Canary Wharf miniatura|UT estacionada en Camden Road. O London Overground cobre barrios fóra da zona 1 (centro urbano), o que permite aforrar nos billetes e abonos. Os seguintes sistemas de transporte sobre camiños de ferro aínda que non se consideran puramente como metro, forman parte tamén da rede para os efectos de tarificación e son incluídos co resto de liñas nos mapas oficiais, así como nos servizos de notificacións en tempo real sobre o estado das mesmas :
Premio María Casares ó mellor vestiario
Os Premios de Teatro María Casares ao mellor vestiario outórgaos a Asociación de Actores e Actrices de Galicia aos mellores traballos nesa especialidade teatral da temporada anterior.
Os galardóns
Os Premios María Casares galardoaron na categoría de mellor vestiario os seguintes profesionais:
As profesionais máis premiadas
Carlos Alonso conseguiu o galardón en nove ocasións e Suso Montero en catro, mentres que Gilda Bonpresa e Uxía Vaello recibírono en dúas.
Cory Doctorow
Cory Efram Doctorow (/ˈkɒri ˈdɒktəroʊ/), nado en Toronto (Ontario) o 17 de xullo de 1971 é un blogger, xornalista, e autor de ciencia ficción canadense-británico que foi co-editor do blog Boing Boing. É un activista a favor de liberalizar leis de copyright e un proponente da organización de Creative Commons, utilizando algunha das súas licenzas para os seus libros. Algúns os temas comúns do seu traballo inclúen a administración de dereitos dixitais, a compartición de arquivos, e a economía da post-escaseza.
Traxectoria
alt=Doctorow no 2006.|miniatura|Doctorow no 2006. Cory Efram Doctorow naceu en Toronto, Ontario o 17 de xullo 1971. É de orixe xudía do leste de Europa. O seu avó paterno naceu no que é agora Polonia, entón Belarús, e a súa avoa paterna era de Leningrado. Ambos eran desertores do Exército Vermello, e como resultado o pai de Doctorow naceu nun campamento de persoas desprazadas preto de Bakú, Acerbaixan. Emigrou xunto cos seus pais ao Canadá desde a Unión Soviética. A nai era de familia romanesa de orixe ucraína-rusa. . A lingua dos seus devanceiros foi principalmente o yiddish, e aínda que a lingua materna de Cory foi o inglés estudou nunha escola yiddish rexida pola entidade pro xustiza social Workers Circle.
En xuño de 1999, Doctorow foi un dos fundadores da compañía de software libre P2P Opencola (con John Henson e Grad Conn), que foi vendida á Open Text Corporation de Waterloo, Ontario no 2003.
Doctorow mudouse máis tarde a Londres e traballou como coordinador de asuntos europeos para a Electronic Frontier Foundation durante catro anos, axudando a establecer o Open Rights Group, antes de deixar a EFF para seguir escribindo a tempo completo en xaneiro de 2006. Permaneceu como membro do EFF por algún tempo despois da súa saída do persoal do EFF. Foi nomeado catedrático canadense Fulbright de Diplomacia Pública 2006-2007 no Centro de Diplomacia Pública da USC (Universidade do Sur de California), patrocinado conxuntamente pola Royal Fulbright Commission, o Integrated Media Systems Center e o Centro de Diplomacia Pública da USC. A cátedra incluíu unha residencia dun ano como escritor e docente na Universidade do Sur de California en Los Ángeles, Estados Unidos. Despois regresou a Londres, pero seguiu a ser un orador público frecuente sobre cuestións de dereitos de autor.
En 2009 converteuse no primeiro estudoso independente en residencia virtual na Universidade de Waterloo en Ontario. Foi estudante do programa entre 1993 e 1994, pero marchou sen completar unha tese. Tamén é profesor visitante na Open University do Reino Unido. En 2012 foi galardoado doutor honoris causa pola Open University. En 2015 decidiu deixar Londres e trasladarse aos Ánxeles, expresando a súa decepción pola "morte" de Londres despois da elección do goberno conservador de Gran Bretaña; afirmou no seu momento: "Londres é unha cidade cuxas dúas prioridades son ser un parque infantil para as elites mundiais corruptas que converten os barrios en coleccións sen alma de caixas de seguridade baleiras no ceo e fomentan a impecable criminalidade da industria financeira. Estes dous os feitos non teñen ningunha relación". Reincorporouse á EFF en xaneiro de 2015 para facer campaña para a erradicación da xestión de dereitos dixitais (DRM).
Outro traballo, activismo e colaboracións
Doctorow foi director rexional canadense da Science Fiction and Fantasy Writers of America no 1999.
O 31 de outubro de 2005 Doctorow estivo involucrado nunha polémica sobre a xestión dos dereitos dixitais con Sony-BMG, segundo se conta no ensaio Wikinomics.
En 2007, xunto co grupo de arte austríaco Monochrom, iniciou o proxecto Instant Blitz Copy Fight, coa idea de pedirlle a persoas de todo o mundo que tomen fotos con flash das advertencias de copyright das salas de cinema.
Como usuario da rede de anonimato Tor durante máis dunha década, nas súas viaxes globais Doctorow publica regularmente na rede dende un nodo de saída de alta velocidade e alta calidade.
Doctorow foi o relator principal na conferencia Hackers on planet Earth en xullo de 2016.
É membro dos Socialistas Democráticos de América.
Vida persoal
Doctorow casou con Alice Taylor en outubro de 2008; teñen unha filla chamada Poesy Emmeline Fibonacci Nautilus Taylor Doctorow, que naceu en 2008. Converteuse en cidadán británico por naturalización o 12 de agosto de 2011.
Outros traballos, activismo, e asociacións
Doctorow exerceu como director rexional canadiano dos científicos de ficción científica e fantasía de América en 1999.
En 2007, xunto co grupo de arte austríaco monochrom, iniciou o proxecto Instant Blitz Copy Fight, que pide a persoas de todo o mundo que tomen fotos flash das advertencias de copyright nas salas de cine.
O 25 de outubro de 2005, Doctorow estivo involucrado nunha controversia sobre a xestión de dereitos dixitais con Sony-BMG, como se conta en Wikinomics.
Como usuario da rede de anonimato Tor durante máis dunha década durante as súas viaxes globais, Doctorow apoia publicamente a rede; ademais, Boing Boing opera un "nodo de saída de alta velocidade e alta calidade".
Doctorow foi o orador principal na conferencia Hackers on Planet Earth de xullo de 2016.
Presenza na cultura popular
Cory Doctorow ten un personaxe no xogo de aventuras Soviet Unterzoegersdorf: Sector 2 (2009)
His 'n' Hers
His 'n' Hers é o cuarto álbum de estudio da banda inglesa de britpop Pulp, publicado o 18 de abril de 1994 a través do selo Island Records. É comunmente considerado o traballo que descubriu o grupo ao gran público, acadando o número 9 nas listas británicas. En 1998, os lectores da revista Q elixírono o 70 mellor álbum de todos os tempos. Unha edición deluxe de His 'n' Hers foi editada o 11 de setembro do 2006, contendo un segundo disco de caras-b, demos e rarezas. "Lipgloss", "Do You Remember the First Time", "Razzmatazz", e unha nova mestura de "Babies" foron publicadas como sinxelos.
Edición orixinal
Toda a música composta por Pulp e todas as letras escritas por Jarvis Cocker.
Nacional Pescara
Nacional Pescara foi unha marca de coches española.
Historia da empresa
Raúl Pateras Pescara e o seu irmán Enrique Pescara fundaron en 1928 en Barcelona, a empresa Fábrica Nacional de Automóviles S.A. e comezou en 1929 a produción de automóbiles. Dado que o estado apoiaba á empresa con beneficios fiscais, engadiu o nome de Nacional á empresa. En 1932 terminou a produción. A información sobre as cifras de produción varían entre cinco e catorce. Actualmente aínda conservanse dous vehículos.
Coches
miniatura|right|400px|"O Rei co marqués de Pateras-Pescara no novo coche prototipo de turismo «FÁBRICA NACIONAL DE AUTOMÓVILES, S.A.» (de Barcelona), no Palacio de Miramar de San Sebastián. O monarca tivo os máximos eloxios para o novo coche español, adquirindo o primeiro exemplar da serie que vai poñerse en fabricación" ([[La Vanguardia, 21 de setembro de 1930; en castelán no orixinal).]] Nacional Pescara foi unha empresa española de automóbiles por iniciativa de Raúl Pateras Pescara de Castelluccio, marqués de Pescara. Pateras naceu en Buenos Aires en 1890, aínda que estudou en Francia Dereito e en Italia exerceu como avogado. Cando se estableceu en Barcelona, dedicouse á súa verdadeira a vocación: a inxeñaría mecánica.
Modelo OHC
O primeiro modelo foi un oito cilindros en liña con control de válvulas OHC que tiña 2.960 cc de desprazamento e 80 CV. O motor era unha aliaxe lixeira. A caixa de cambios só tiña dúas marchas. Unha característica especial era que foi construído con catro gatos hidráulicos que permitían un rápido cambio de rodas. Os vehículos tamén foron utilizados en carreiras de autos. Foi deseñado polo italiano Edmondo Moglia.
Modelo DOHC
O segundo modelo incluíu un motor con dúas árbores de levas. Como resultado, a potencia do motor aumentou a 125 cabalos de forza. Cun reducido Chasis, montaba unha caixa de cambios de tres velocidades. En 1931 gañou o campionato de Europa de Montaña.
Modelo de dez cilindros
A compañía estaba traballando nun modelo cun motor de dez cilindros en liña con capacidade de 3.900 ou 4.100 cc, o que debería lograr 100 cabalos de forza e sen sobrealimentación. Para as carreiras, proporcionouse un compresor. A situación política de España levou ao fin este proxecto antes de que se completase.
Pescara SLM
Coa chegada da República e o conseguinte exilio de Afonso XIII, o propio Raúl Pateras de Pescara trasladouse en 1933 a Suíza. O último modelo que chegou a construírse foi un convertible con motor V16 que se ensamblou na fábrica de locomotoras SLM de Winterthur (Suíza).
1700
Outros
Historia ano a ano
Kenny G
Kenneth Bruce Gorelick, máis coñecido como Kenny G e nado o 5 de xuño de 1956 en Seattle, Estado de Washington, é un saxofonista estadounidense.
Niki de Saint Phalle
Catherine-Marie-Agnès Fal de Saint Phalle, máis coñecida como Niki de Saint Phalle, nada en Neuilly-sur-Seine (Hauts-de-Seine, Francia) o 29 de outubro de 1930 e finada o 21 de maio de 2002 en San Diego (California, Estados Unidos), foi unha escultora, pintora e directora de cinema.
Biografía
Tras fuxir co escritor Harry Mathews, co que tería unha filla e un fillo (Laura, 1951, e Philip, 1955), múdase a Cambridge, Massachusetts. É entón cando comeza a experimentar con materiais e estilos de pintura.
Nunha das súas viaxes como modelo a París coñece ao pintor Hugh Weiss, que se converterá no seu amigo e mentor e a animará a seguir pintando, en contra da opinión da súa familia.
Máis tarde viviría en Deià (Mallorca) onde lería a obra de Proust e coñecería o traballo de Gaudí, que a influiría notablemente (en especial o Parc Güell).
A principios da década de 1960 crea as Shooting Paintings (en galego, Pinturas disparadas), bolsas de plástico cheas de pintura con forma humana cubertas de xeso e que lanzaba para rompelas e crear imaxes.
En 1964 comeza a súa serie Nanas, que consiste en figuras femininas de formas voluptuosas e vivas cores. En 1966 realiza a maior escultura dun corpo de muller da historia, Hon (ela, en sueco), dentro da serie Nanas. Dado o carácter revolucionario da peza foi instalada en segredo no Moderna Museet, en Estocolmo, Suecia, o que non evitou que fora retirada no mesmo día da súa inauguración. A escultura estaba decorada con vivas cores no estilo da autora e accedíase ao interior pola vaxina da figura deitada, podendo despois subir ata o bandullo.
En 1979 inicia a construción do parque de esculturas Il Giardino dei Tarocchi (en galego, O xardín do Tarot), en Pescia Fiorentina, na Toscana, a semellanza do Parc Güell de Gaudí e outros. Abriuse ao público en 1998.
Saint Phalle morreu dun enfisema pulmonar en San Diego, en 2002. Sufría problemas respiratorios debido ás emanacións dos produtos con que traballaba no seu estudio.
Caxemira
miniatura|250px|Mapa da rexión de Caxemira. En verde, o territorio ocupado por Paquistán; en laranxa, o ocupado pola India. Caxemira é unha rexión localizada na zona norte do subcontinente da India.
Historia
O Val de Caxemira é relativamente baixo e moi fértil, rodeado por gran número de montañas, sendo considerado como unha das zonas máis belas do mundo. miniatura|esquerda|200px|Val de Caxemira A rexión encóntrase actualmente dividida entre a India, Paquistán e a China, sendo un dos focos de disputas internacionais máis importante da actualidade. Paquistán controla a rexión noroccidental (Territorios do Norte e Azad Kashmir (azad significa "libre"), chamadas "Caxemira ocupada paquistaní" pola India). A India controla os sectores centrais e sur da rexión (Xammu e Caxemira), mentres que a China ten ocupado a rexión nororiental (Acsai Chin).
Ningún dos outros países recoñece a administración dos outros sobre os terreos disputados e considérannos zonas ocupadas ilegalmente. Actualmente, unha opción que ten tomado gran forza dentro de Caxemira, a independencia, foi negada duramente tanto por Paquistán como pola India.
1699
Outros
Historia ano a ano
Collins Bird Guide
O Collins Bird Guide é unha guía de campo de paxaros do Occidente Paleártico.
Os seus autores son Lars Svensson, Killian Mullarney, Dan Zetterström e Peter J. Grant, e está ilustrado por Killian Mullarney e Dan Zetterström (con dous debuxos de paseriformes norteamericanas proporcionados por Larry McQueen). Foi descrito como "indiscutiblemente a guía de campo de maior calidade nunca producida", e "o último gran libro de paxaros do século XX".
Foi publicado orixinalmente en sueco e danés en 1999, e en inglés en tapa dura no mesmo ano, e máis tarde en tapa branda. Tamén foi producida unha edición inglesa en gran formato, así como unha edición alemá e holandesa. A primeira edición foi traducida a 14 linguas europeas, incluíndo español, portugués, francés, holandés e alemán. Unha segunda edición, revisada e ampliada, foi publicada en xaneiro de 2010. Unha serie de actualizacións e correccións foron feitas en 2015, sen cambio no número de edición.
A cuberta da primeira edición, en tódolos formatos, amosa unha curuxa común. Na segunda edición foi substituído por un carrán ártico.
A guía tamén está dispoñíbel como aplicación de pago, para dispositivos iPhone e Android. A aplicación inclúe todo do texto e imaxes da edición impresa, así como rexistros de son. Poden mercarse paquetes de datos adicionais por separado; o primeiro paquete é un conxunto de mapas de distribución para 271 especies, do Bird Atlas 2007–11 da British Trust for Ornithology.
Tódalas versións cobren Europa, as illas do Atlántico Norte, gran parte do Norte de África e o Oriente Medio.
A maioría das especies cubertas na parte principal da guía teñen cría regular, invernada ou migración na súa área de cobertura, a pesar de que tamén se incluíu algunha especie accidental. Hai seccións adicionais dando información breve de (a) especies accidentais e (b) especies de crianza introducidas e especies citadas só como escapadas.
Notas
<references group="" responsive="">
Gabriel Porto Neira
Gabriel Porto Neira, finado en Cuntis o 1 de xullo de 1951, foi un médico e político galego.
Traxectoria
miniatura|250px|Gabriel Porto Neira recibe o bastón de alcalde en 1920. Médico en Cuntis. Foi elixido presidente da Sociedade Agraria de Cuntis en 1918. Foi proclamado concelleiro de Cuntis polo artigo 29 en 1918. Foi elixido alcalde de Cuntis en 1920. En 1930 foi nomeado primeiro tenente alcalde por Real Orde na corporación presidida por Manuel Caneja García. Finou o 1 de xullo de 1951 con 72 anos.
Vida persoal
Casou con Consuelo Gontad Rey.
Aleksandr Afanasev
Aleksandr Nikolaevich Afanasev (ruso cirílico Александр Николаевич Афанасьев), nado en Boguchar (Vorónezh) o 11 de setembro de 1826 e finado en Moscova o 23 de outubro de 1871, foi un escritor ruso.
Traxectoria
Foi o maior dos folcloristas rusos da época, e o primeiro en editar volumes de contos de tradición eslava. A súa obra consta dun total de 680 contos tradicionais rusos recollidos en oito volumes que realizou de 1855 a 1863, algúns tan coñecidos como "Basilisa a fermosa", "A lenda de Márya Morevna" ou "O soldado e a morte".
Foi membro da Academia de Xeografía rusa dende 1852. Esta organización foi a impulsora da publicación dos seus volumes de contos.
Premio María Casares á mellor iluminación
miniatura|Fidel Vázquez, premiado no 2014. Os Premios de Teatro María Casares á mellor iluminación outórgaos a Asociación de Actores e Actrices de Galicia aos mellores traballos nesa especialidade teatral da temporada anterior.
O soldado e a morte
O soldado e a morte é un conto de fadas escrito polo folclorista ruso Aleksandr Nikoláyevich Afanásiev (1826-1871).
Argumento
É a historia dun soldado que retorna da guerra e que, ó compartir o pouco que lle queda (unhas galletas) cunha serie de personaxes necesitados, obtén en troco deles varios regalos, sendo o máis importante un saco máxico. Este ten a propiedade de encerrar nel calquera cousa tras recibir a orde do seu propietario, o cal seralle moi útil para liberar a un castelo duns demos e coller sona no reino do tsar; pero cando capturou á morte, as cousas no mundo complicáronse. Xa ninguén morría, nin sequera aqueles que esperaban o descanso a causa das súas enfermidades e sufrimentos. Por isto, o soldado finalmente comprendeu que a morte non pode estar presa e a deixa libre para que cumpra coa súa misión.
Comedia grega antiga
miniatura|Aristófanes A comedia (en grego antigo κωμῳδία / kōmōidía) é un xénero literario da Antiga Grecia, máis recente ca traxedia. A única mostra de comedia que se conserva é a de Atenas polo que se denomina tamén comedia ática.
Se ben Epicarmo foi o primeiro autor do que temos noticia, a comedia grega coñécese principalmente por Aristófanes do cal se conservan once comedias completas, de Menandro descubriuse en 1956 unha peza enteira, O díscolo. En total disponse de fragmentos ou títulos de 1500 comedias.
Comedia antiga
A comedia antiga abrangue o século V a.C. e o comezo do século IV a.C.. Coñécese esencialmente por Aristófanes, é súa a comedia máis antiga que se conserva Os acarneneses que se representou no ano 425 a.C..
A maior parte teñen unha mesma estrutura:
En cada comedia interviñan tres ou catro actores principais coa axuda de varios secundarios máis o coro de 24 membros homes. A inventiva do autor primaba sobre o resto, as bromas e chistes derivaban do uso dunha linguaxe obscena e escatolóxica. A comedia tomaba como punto de partida a procura polo heroe dun obxecto fantástico que era imposible de conseguir na vida real, cidadáns ben coñecidos na cidade ridiculizábanse, como o caso de Sócrates ou Eurípides e mesmo dábaselle un trato irreverente os deuses.
Comedia media
Da transición entre a comedia antiga e a nova, coñecida como comedia media, sábese pouco. Antífanes e Alexis son os autores con máis sona aínda que se perderon todas as pezas deste período e tan só quedan algúns fragmentos das súas obras.
Comedia nova
A comedia nova comeza na segunda metade do século IV a.C., o autor máis coñecido é Menandro, nestas comedias a intriga ocupa un lugar ben máis importante do que acontecía na comedia antiga, é internamente máis coherente e os episodios sucédense de maneira lóxica. O gran tema é o amor contrariado que acaba por triunfar. As personaxes son máis estereotipados ca na comedia antiga e a acción está menos ligada á historia de Atenas, por iso é máis fácil de entender para un non ateniense e facilita que se exporte a Roma e que se adapte baixo o nome de comedia palliata no século III a. C.
Heterocromía
|miniatura|Muller con Heterocromía parcial. O seu ollo dereito é marrón e o esquerdo é marrón e verde. A heterocromía (en anatomía coñecida como hetrochromia iridis ou heterochromia iridum) é unha anomalía dos ollos na que un iris é de diferente cor do outro (heterocromía total ou heterocromia iridum) ou unha parte dun iris é dunha cor distinta ao do resto (heterocromía parcial ou heterocromía iridis) resultado dun relativo exceso ou escaseza de pigmentación dentro do iris.
Tipoloxías
miniatura|Un gato de ollo impar. A heterocromia iridum preséntase con pouca frecuencia e pode ser conxénita ou adquirida, como resultado dalgunhas enfermidades. A forma conxénita é a máis rara, aínda que se presenta de forma habitual nos cans de raza Husky siberiano, Antigo can pastor inglés ou Bobtail, Dálmata, Dogo alemán, Pastor australiano entre outros, igualmente preséntase con frecuencia nos gatos.
A forma conxénita é a que ocorre desde o nacemento e pode estar asociada con algunhas enfermidades raras, como a neurofibromatosis, o Síndrome de Waardenburg ou o Síndrome de Horner''.
A forma adquirida pode deberse a un trauma, depósito de pigmentos ou a algunhas enfermidades. Ata se describiron casos de cambio espontáneo.
Cultura popular
Aínda que é considerado como un famoso caso de heterocromía adquirida, o cantante David Bowie non a ten. Debido a un golpe que tivo no instituto, non percibe ben a profundidade e a súa pupila está permanentemente dilatada, pero o seu iris continúa sendo de cor azul.
Dave Bing
Universidade
Os seus anos universitarios transcorreron en Syracuse, sendo nas tres tempadas o máximo anotador. Fixo unha media de 24,8 puntos e 10,3 rebotes. No seu último ano foi elixido no mellor quinteto nacional, e foi nomeado Atleta do Ano da súa universidade, que retirou a súa camiseta co número 22 como homenaxe.
NBA
Foi elixido en segunda posición da primeira rolda do draft da NBA en 1966 polos Detroit Pistons. Na súa primeira tempada fixo 20,0 puntos por partido, o que lle levou a conseguir o premio de Rookie (novato) do ano. Xogou en Detroit durante nove tempadas, para despois ser traspasado aos Washington Bullets. Terminaría a súa carreira profesional xogando un ano nos Boston Celtics.
Foi un dos grandes xogadores da NBA que, con todo, nunca conseguiu levar ao seu equipo ás finais do campionato, honra que comparte con xente como Bob Lanier, Pete Maravich, Connie Hawkins, Dan Issel ou Bernard King.
Sebastià Serrano
25px|Cruz de Sant Jordi 2003|ligazón=Premio Creu de Sant Jordi Sebastià Serrano Farrera, nado en Bellvís, na bisbarra da Pla d'Urgell, en 1944, é un lingüista e escritor catalán.
Traxectoria
Estudou matemáticas e filoloxía na Universidade de Barcelona, onde tamén acadou o doutoramento cunha tese sobre lingüística matemática. Na actualidade (2010) é catedrático de lingüística xeral e teoría da comunicación na devandita universidade. Sebastià Serrano publicou varios estudos sobre semiótica, lingüística xeral, poética, filosofía, teoría da ciencia e principalmente, teoría da comunicación.
Premios e distincións
Recibiu o Premio Ramon Llull pola súa novela Elogi de la passió pura en 1990. En 2003 recibiu o Premio Creu de Sant Jordi, unha distinción anual que outorga a Generalitat de Cataluña. En 2015 recibiu un doutoramento honoris causa pola Universidade Xaime I.
Arao dos cons
miniatura|Arao dos cons nun [[selo postal das Illas Feroe.]] O arao (do francés antigo hairon) dos cons ou aro (Uria aalge) é unha ave costeira da familia Alcidae. Xunto co garrucho, domina as colonias mariñas dos cantís na tempada do verán. O arao nada fronte a costa en grandes masas baixo os cantís. Fronte aos farallóns adoita verse voando baixo e rápido.
No inverno, aparecen en terra só durante ou despois dos vendavais.
Descrición
esquerda|miniatura|Parella de araos sobre un con. Os exemplares adultos acadan os 38–46 cm de altura e 61–73 cm de envergadura, de plumaxe negra co peito e ventre brancos, co peteiro en forma de puñal, algúns exemplares presentan unha lixeira liña ocular branca.
Distribución
O seu hábitat son as illas, cons e cantís das costas do Atlántico norte (chegando polo sur ata Novo Brunswick e Portugal) e Pacífico norte (chegando polo sur ata California), cría formando grandes colonias e deixan os seus ovos nas rochas espidas, teñen forma piriforme para que, de sufriren un golpe rolen en círculo e non sobre o seu eixo. Algúns residen permanentemente, os situados máis ao norte migran ao sur, aliméntanse principalmente de peixe, compleméntandoo con crustáceos, vermes mariños e luras.
Poboación en Galiza
miniatura|Araos na costa da illa de Burge (Noruega) A poboación galega estímase entre 3 e 12 parellas reprodutoras: Sisargas, 3 parellas e Cabo Vilán, de difícil censo, 9 parellas en 1991. Como ave de paso é moi escasa, con observacións en xeral de individuos illados, algunhas veces en parellas ou en grupos de tres ou máis.
Calcúlase que nos anos 60 a poboación galega sería dunhas 1.500 ou 2.000 parellas, repartidas en nove colonias: Estaca de Bares, Aguillóns, Punta do Limo (Cabo Ortegal), A Gabeira (Veigue), Illas Sisargas e Cabo Vilán, todas elas na provincia da Coruña, xunto ás de Ons, Costa da Vela e Illas Cíes na provincia de Pontevedra. Durante a década dos 70 comezaron a minguar tódalas colonias, desaparecendo algunha como a de Cabo Ortegal que chegou a ter unhas 1.000 parellas, quedando outras moi reducidas (Sisargas, 32 individuos, e Cíes, 6 parellas). A mesma tendencia produciuse na colonia portuguesa da Illa Berlenga.
En 1986 había 43 parellas e en 1998 só quedaban 7, as causas da situación precaria do arao dos cons son a caza e colleita de ovos polos humanos, algunhas artes de pesca que fan que as aves queden enganchadas nas redes e a contaminación por produtos petroleiros. Desde 2002, polo desastre do Prestige a situación do arao dos cons foi a peor, o mesmo que do arao papagaio e arao romeiro.
thumb|Uria aalge aalge.
Brian Finnegan
Brian Finnegan, nado o 20 de agosto de 1969 en Armagh, é un músico e frautista irlandés.
Traxectoria
Comezou a tocar o tin whistle con oito anos como estudante no Armagh Pipers Club. Acadou sona co grupo irlandés Upstairs in a Tent, e despois en 1993 lanzou un álbum en solitario chamado When the Party's Over, que foi gravado en Redesdale Studios En 1995 formou o grupo musical Flook. Orixinalmente formado por Sarah Allen e Michael McGoldrick con Brian Finnegan, posteriormente engadiron ao guitarrista Ed Boyd. Cando McGoldrick deixou o grupo en 1997, Kohn Joe Kelly uniuse ao grupo para tocar o bodhrán. Flook continuou a súa andaina facendo unha xira arredor do mundo e en 2006 foi galardoado como o mellor grupo musical nos BBC Radio 2 Folk Awards.
En 2010, Brian formou o seu propio trío musical co guitarrista Ian Stephenson e o percusionista Jim Goodwin. Logo fixeron o grupo Kan co violinista Aidan O'Rourke, até a disolución da banda en 2014.
Lorenzo Íñigo Granizo
Lorenzo Íñigo Granizo, nado en Ledanca (Guadalaxara), en 1911 e finado en Madrid en 1991, foi un militante anarcosindicalista.
Traxectoria
Emigrou cos seus pais e os seus oito irmáns a Madrid en 1916. Alí comezou a traballar con dez anos, tras quedar orfo de pai ós nove.
En 1931 entra no sindicato do Metal da Confederación Nacional do Traballo e nas Juventudes Libertarias, así como na Federación Anarquista Ibérica. Foi elixido Secretario Xeral da Federación Ibérica de Juventudes Libertarias no Congreso de Valencia de 1938, e conselleiro de Industria na Xunta de Defensa de Madrid.
Terminada a Guerra Civil española pasou por varios campos de concentración e prisións. En 1945 quedou libre, reincorporándose á loita clandestina. Desde marzo de 1946 foi Secretario Xeral da CNT no interior, ata abril dese mesmo ano, cando foi detido e condenado a 15 anos de prisión. Desde 1965 foi un dos animadores do chamado cincopuntismo, e como tal participou nas reunións con algúns xerarcas do sindicato vertical do franquismo. Mantívose nesa liña nos anos seguintes.
1697
Outros
Historia ano a ano
Juvecaserta Basket
Historia
O club foi fundado en 1951 por un grupo de seguidores locales do baloncesto co nome de Sporting Club Juventus. O nome do equipo foi escollido por Santino Piccolo, fan do equipo de fútbol homólogo de Turín. O equipo botou a andar nas pistas de arxila do Liceo Classico Pietro Giannone. Os maiores éxitos do club chegan a partir da segunda metade da década de 1980. O primeiro éxito foi a participación na final de Liga da temporada 1985–86, onde perden por 2 partidos a 1 contra o Simac Milano. Volverían repetir final na temporada seguinte, volvendo perder de novo ante os de Milán. Porén, finalmente conseguirían alzarse co campionato na temporada 1990–91, tamén ante os Milano, sendo o primeiro equipo do sur de Italia en conseguir facerse co título. Antes, en 1988, xa conseguiran o seu primeiro título o gañar a Copa ante o Divarese Varese (113-100). A nivel europeo conseguen chegar eses anos á final da Copa Korać en 1986, onde perden ante o Banco di Roma Virtus (72-73), e á final da Copa Saporta de 1989, onde perden ante o Real Madrid (117-113). Na tempada 1997−98, o club declárase en bancarrota. En 2004, dous equipos da cidade de categorías inferiores uníronse baixo o nome Juvecaserta. Na temporada 2009−10 regresan á Serie A, onde permanecen até 2017, cando son descendidos á Serie D debido a problemas financeiros.
Gilbert N. Lewis
Gilbert Newton Lewis, nado en Weymouth (Massachusetts) o 23 de outubro de 1875 e finado en Berkeley o 23 de marzo de 1946, foi un fisicoquímico estadounidense, famoso polo seu traballo sobre a denominada estrutura de Lewis ou diagramas de punto. Tamén é lembrado por idear o concepto de enlace covalente e por cuñar o vocábulo fotón.
Primeiros anos
Lewis foi educado no fogar ata os dez anos de idade e asistiu á escola pública ata que cumpriu catorce anos, momento en que ingresou na Universidade de Nebraska para, tres anos máis tarde, comezar a estudar na Universidade Harvard onde mostrou interese pola economía, aínda que finalmente se concentrou na química. Obtivo a súa licenciatura en 1896 e o seu doutoramento en 1898. Desenvolveu un intenso traballo en cuestións relativas principalmente á química, publicando numerosos artigos cos resultados das súas investigacións.
Actividade profesional
Tras de obter o seu doutoramento (Ph.D.) permaneceu como profesor durante un ano antes de viaxar cunha bolsa, coa que puido estudar co fisicoquímico Wilhelm Ostwald en Leipzig e con Walther Nernst en Gotinga. Volveu a Harvard onde permaneceu tres anos máis, e en 1904 abandonou a universidade para ocupar o cargo de superintendente de pesos e medidas na Oficina de Ciencia das Illas Filipinas, en Manila.
Ao ano seguinte marchou a Cambridge, cando o Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) lle propuxo unirse a un grupo dedicado á fisicoquímica dirixido por Arthur Amos Noyes. En 1907 pasou a desempeñar o cargo de profesor axudante, en 1908 como profesor adxunto e en 1911 como profesor titular. En 1912 deixou o MIT para traballar como profesor de fisicoquímica e Decano do Colexio de Química na Universidade de California.
En 1908 publicou o primeiro de varios artigos sobre a teoría da relatividade, en que deduciu a relación masa-enerxía por un camiño distinto do que fixo Albert Einstein.
En 1916 formulou o modelo do átomo cúbico, e a idea de que un enlace covalente consiste nun par de electróns compartidos; así mesmo creou a expresión molécula impar cando un electrón non é compartido. As súas ideas foron desenvolvidas por Irving Langmuir e serviron de inspiración para os estudos de Linus Pauling.
Ese mesmo ano desenvolveu, xunto con Max Trautz, a teoría das colisións, coa que dan explicación á enerxía que se require para que teña lugar unha reacción química.
Ademais, nese ano enunciou a regra do octeto.
En 1919, estudando as propiedades magnéticas de solucións de osíxeno en nitróxeno líquido, atopou que se formara unha molécula de O4. Esta foi a primeira evidencia do osíxeno tetraatómico.
En 1923, formulou a teoría do par electrónico para as reaccións ácido-base, que permitiu distinguir os ácidos e bases de Lewis.
Grazas ao traballo de Josiah Willard Gibbs sabíase que as reaccións químicas tenden a un equilibrio determinado pola enerxía libre das substancias que interveñen. Lewis dedicou vinte e cinco anos a determinar a enerxía libre de varias substancias e en 1923 publicou con Merle Randall os resultados do estudo, formalizando a química termodinámica.
En 1926 cuñou o termo fotón para a menor unidade de enerxía radiante.
Lewis foi o primeiro, en 1933, que produciu unha mostra pura de óxido de deuterio (auga pesada). Acelerando deuteróns no ciclotrón de Ernest Lawrence logrou estudar moitas das propiedades dos nucleóns.
Nos últimos anos da súa vida probou que a fosforescencia das moléculas orgánicas obedece ao estado dun triplete excitado e mediu as súas propiedades magnéticas.
Aínda que foi candidato en 42 ocasións, Lewis nunca gañou o premio Nobel de Química. O 23 de marzo de 1946, foi atopado morto no seu laboratorio de Berkeley onde estivera traballando con ácido cianhídrico, estendéndose o rumor de que a causa da súa morte puidera ser un suicidio. Logo da morte de Lewis, os seus fillos seguiron a carreira do seu pai na química.
This Was
This Was é o álbum de estrea da banda inglesa de rock progresivo Jethro Tull, publicado o 25 de outubro de 1968. Gravado por só 1.200 libras, o disco recibiu boas críticas en xeral e tivo boas vendas. O disco acadou o número 10 da lista británica de álbums, e o 62 na Billboard 200 estadounidense.
Listaxe de cancións
40th Anniversary Collectors' Edition
Bufarda
miniatura|Unha bufarda de abertura horizontal e van curioso na planta terrea (baixo a fiestra) para a ventilación da [[Corte (do gando)|corte do gando nunha vivenda en Lalín.]] Unha bufarda é un tipo de biolo (pequena abertura) que aparece na parede dunha casa para dar luz ou para ventilar. Aparecen en construcións en todo o mundo cando a abertura dunha gran xanela non está xustificada no muro.
A bufarda en Galicia
miniatura|Unha bufarda de abertura vertical co [[lintel arredondado, en S. Esteban, Masegoso, Pozalmuro, Soria.]] A bufarda é común na arquitectura popular galega onde se define coma unha simple fenda feita no muro, que adoita posición vertical ou horizontal (nalgúns casos pode ir redondeada), enmarcada con dúas coidadas pezas de granito. A súa función é a de dar ventilación a espazos destinados a cortes, adegas e almacenamento, que nalgunhas ocasións se tapan con fachucos de palla. Coma ocorre con todos vans das casas, aínda que o muro sexa de cachotes, estes van arrodeados por pezas de cantaría. Non adoitan posuír vidros ou contras, de feito o su tamaño é mínimo para que non entre frío nas cortes permitindo que ventilen. Ás veces é unha soa peza de granito furada a que forma o van, outras veces máis de dúas pezas forman o van, sendo máis ben neste caso máis ben xaneliñas.
Recibe tamén os nomes de bufarra, bufarro, fachal, fachineiro e fachinelo. Ás veces o termo é moi próximo ao de biolo (ou claraboia); tamén ao de lucernario (ou mansarda); e tamén ao de troneira, cos que pode ser sinónimo.
1696
Outros
Historia ano a ano
Saga, Xapón
Saga (佐賀市, さがし; Saga-shi) é un concello xaponés da prefectura de Saga. Está situado ó noroeste da rexión de Kyūshū e da prefectura, na illa de Kyūshū. Ten 431,42 km² de superficie e unha poboación de 238.723 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 553 hab./km².
O concello de Saga limita pola terra cos concellos de Karatsu, de Taku, de Ogi, de Kanzaki (son da prefectura de Saga); de Maebaru, de Fukuoka e de Ōkawa (son da prefectura de Fukuoka).
Copa do Rei de baloncesto 2016
A Copa do Rei de baloncesto 2016 foi a 80ª edición da Copa do Rei de baloncesto, organizada pola Liga ACB. Tivo lugar no Coliseum da Coruña do 18 ó 21 de febreiro de 2016.
Equipos
O Río Natura Monbús Obradoiro foi o anfitrión do torneo, e ó rematar a primeira volta da tempada 2015-16 na 14ª posición, tan só os sete primeiros clasificados da liga disputaron o torneo xunto ó Obradoiro.
En cor verde, os clasificados coma cabezas de serie.
(A): Anfitrión
Cadro
O sorteo tivo lugar no salón de plenos do Palacio de María Pita o 25 de xaneiro de 2015.
Venom
Venom é unha banda inglesa de heavy metal formada en 1979 en Newcastle upon Tyne. O grupo fíxose famoso no final da "New Wave of British Heavy Metal", e os seus dous primeiros álbums, Welcome to Hell (1981) e Black Metal (1982), son considerados unha grande influencia no thrash metal e no metal extremo en xeral. O seu segundo traballo probou a influencia da banda, xa que o seu título sería usado como o nome dun subxénero do meta extrema, o black metal.
Trastorno de ansiedade
Trastorno de ansiedade é un termo xeral que abarca varias formas diferentes dun tipo de trastorno mental, caracterizado polo medo e a ansiedade anormais e patolóxicos. As condicións de saúde agora consideradas como trastornos de ansiedade chegaron baixo a éxida da psiquiatría, cara ao final do século XIX. Gelder, Mayou e Geddes explican que os trastornos de ansiedade se clasifican en dous grupos: síntomas continuos e síntomas episódicos. Os criterios diagnósticos psiquiátricos actuais recoñecen unha gran variedade de trastornos de ansiedade. Estudos recentes, ademais de atopar que até un 18 % da poboación estadounidense e un 20 % da poboación española poden estar afectados por unha ou máis destas desordes, acharon que a xenética responsable de propiciar a aparición e o desenvolvemento destes é a mesma que a involucrada nos trastornos depresivos e bipolares.
O termo "ansiedade" abrangue catro aspectos que un individuo pode experimentar: aprehensión mental, tensión física, síntomas físicos e ansiedade disociativa. Estas é a clasificación dos trastornos de ansiedade segundo o DSM-IV : miniatura|Expresión facial dunha muller con ansiedade crónica É importante prestar atención aos síntomas para previr que a persoa que a padeza sufra crises máis severas. Cadaquén ten as súas propias características e síntomas que requiren tratamentos diferentes. As emocións presentes nos trastornos de ansiedade van desde o simple nerviosismo a episodios de terror ou pánico.
Cuestionarios clínicos estandarizados de detección, tales como a Escala de Ansiedade Manifesta de Taylor ou a Escala de ansiedade Zung Self-Rating, poden ser utilizados para unha primeira detección dos síntomas de ansiedade, que despois necesitarán unha avaliación formal para o diagnóstico dun trastorno de ansiedade.