cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nacionalismo catalán
No entanto, o catalanismo non se circunscribe ao ámbito político peninsular, pois nos últimos anos aumentou a súa presenza nas antigas comarcas catalás da Cerdanya Nord, Conflent, Vallespir e Rosselló (actualmente integradas no departamento Francés dos Pireneos Orientais), reivindicando precisamente un maior achegamento coas terras do sur.
Xeralmente, os partidos políticos, entidades ou individuos que se declaran catalanistas ou nacionalistas cataláns, adoitan considerar ben a Cataluña, ben os Países Cataláns, como unha nación. Ese grao de recoñecemento e de defensa dos seus intereses pode abranguer desde un tímido autonomismo á petición da plena independencia (véxase: independentismo).
A nacenza do catalanismo político acostuma datarse nas Bases de Manresa de 1898, momento que é considerado a entrada de Cataluña na Historia Contemporánea.
Na actualidade os partidos ou individuos que se declaran catalanistas consideran que Cataluña, ou os Países Cataláns, son unha nación e que, en consecuencia, teñen dereito a un grao elevado de autogoberno. Porén, as diverxencias aparecen sobre a organización xurídica e territorial que lle convén a Cataluña. Así, mentres unha parte opta pola chegada á soberanía do pobo catalán a través do dereito de autodeterminación, outros optan por unha ampliación do autogoberno no marco autonómico actual ou ben decántanse pola creación dun novo marco federal.
O estatuto de Sau
Logo da aprobación da Constitución española de 1978 comezouse a elaborar un novo Estatuto de Autonomía que despois de ser aprobado polo Parlamento de Cataluña foi recortado nas negociacións co goberno español. Posteriormente durante 1979 foi aprobado en referendo, este Estatut definía Cataluña coma a "nacionalidade" e á Generalitat como a "institución na que se organiza politicamente o autogoberno de Cataluña". Ademais recoñecía o catalán como a lingua propia de Cataluña e como idioma oficial xunto co castelán.
O estatuto cedía á Generalitat máis competencias que o de 1932 en materia de ensino, cultura e medios de comunicación, pero menos en asuntos de orde pública e xustiza. Os aspectos de financiamento da autonomía deixáronse nunha situación ambigua, e isto foi un dos motivos da reforma estatutaria de 2006.
No ano 1980 celebráronse as primeiras eleccións ó Parlamento de Cataluña, a forza máis votada foi Convergència i Unió e o presidente elixido Jordi Pujol. Estas eleccións son o disparo de saída da etapa autonómica na que se iniciou un traspaso de competencias do estado á Generalitat. Este proceso perigou tralo intento de golpe de estado de 1981 e ralentizouse coa aprobación da Lei Orgánica de Harmonización do Proceso Autonómico. .
O proxecto de CiU tiña a súa base na chamada soberanía compartida na que o estado español mantiña a soberanía e a recoñecía en Cataluña. A aplicación do Estatuto de 1979 dotou á Generalitat dunhas ferramentas de reconstrución nacional que lle foran negadas durante o franquismo. O proceso de normalización lingüística do catalán permitiu un importante avance no coñecemento e o uso social desta lingua entre a poboación de Cataluña. Xurdiron máis xornais e revistas redactados en catalán, se ben cunha difusión limitada. A presenza do catalán nos medios de radiodifusión reforzouse co inicio das emisións nas canles públicas, Catalunya Ràdio e Televisió de Catalunya, e dispúxose novamente dun corpo de policía, os Mossos d'Esquadra. O modelo de soberanía compartida vai durar durante o goberno de Felipe González e o primeiro mandato de José María Aznar.
Sindicalismo catalanista
A Confederació Sindical de Treballadors de Catalunya (CSTC) foi un sindicato creado en 1980 a partir da unión de Solidaritat d'Obrers de Catalunya (SOC) e os Col·lectius de Treballadors. En 1983 SOC desapareceu formalmente e a CSTC ocupou o seu espazo. En 1985 a CSCT uniuse a dúas organizacións sindicais e naceu a Confederació Sindical Catalana (CSC). O sindicato entrou en crise en 1986 e en 1987 a CSTC foi formalmente disolta mentres que unha parte da súa militancia, de tendencia esquerdista, fundou a Coordinadora Obrera Sindical (COS). Entre os anos 1987 e 1989 producíronse diferentes escisións principalmente a CCOO e a COS, que en 1990 foi rebautizado como Intersindical-CSC.
O Bloc d'Estudiants Independentistes (BEI) foi un referente na loita polos dereitos dos estudantes, sendo a forza maioritaria durante os anos 90, fusionándose en 1999 con AEN e ACE para formaren a Coordinadora d'Estudiants dels Països Catalans.
O Estatuto de Autonomía de 2006
Logo de 26 anos de vixencia do Estatuto de 1979, o Parlamento de Cataluña presidido por Pasqual Maragall presenta o 30 de setembro de 2005 unha Proposta de Novo Estatuto de Autonomía de Cataluña que recibiu o apoio de tódolos grupos do parlamento agás o Partido Popular de Cataluña. Posteriormente a proposta foi presentada en relatorio no Congreso dos Deputados, un relatorio que remarcou que o Estatuto de 1979 foi aprobado en plena transición e que dende aquela a realidade social do estado e de Cataluña cambiara substancialmente. miniatura|220px|Manifestación catalanista a favor do [[Plataforma pel dret de decidir|dereito a decidir (18 de febreiro de 2006).]]
Na proposta aprobada no Parlamento catalán definíase a Cataluña como unha nación pero logo dunha longa e crispada negociación entre os partidos presentes no Congreso dos Deputados os artigos van ser moi retocados até chegar a unha nova proposta consensuada que malia perder o apoio de Esquerra Republicana de Catalunya, foi aceptada polas Cortes Xerais españolas. Esta proposta trasladaba a declaración de Cataluña como nación ó preámbulo. De feito os recortes practicados polo Goberno central motivaron a manifestación do 18 de febreiro de 2006, unha manifestación que reclamaba o dereito de Cataluña, so o lema " Som una nació i tenim el dret de decidir  ".
Porén, para moitos sectores o novo Estatut seguía a ser un avance no autogoberno e o pobo catalán ratificou este novo estatuto no referendo celebrado o 18 de xuño de 2006.
O desencanto entre algúns sectores catalanistas co novo Estatuto de Autonomía fixo que aparecesen novas plataformas que defenden o dereito á autodeterminación, como a recentemente creada Sobirania i Progrés, sobre a idea de que o benestar da sociedade catalá depende de acadaren a soberanía política plena.
A. S. Neill
dereita|300px|miniatura|[[Escola de Summerhill.]]
Alexander Sutherland Neill, nado en Forfar o 17 de outubro de 1883 e finado o 23 de setembro de 1973, foi un pedagogo e educador progresista escocés, artífice e fundador da escola non-directiva de Summerhill, sendo sobre todo coñecido como entusiasta defensor da educación en liberdade.
Traxectoria
Era fillo dun mestre de primaria. Estudou na Universidade de Edimburgo e obtivo a licenciatura en 1912. En 1914 traballou como mestre dentro do sistema público, pero o seu descontento respecto á pedagoxía propia da escola convencional foille desgustando progresivamente, ata levalo a fundar en Inglaterra a escola de Summerhill en 1927, aínda en funcionamento.
A escola Summerhill é un internado situado no sur de Inglaterra, no que conviven rapaces e rapazas de entre cinco e dezaseis anos. Tras moitos avatares logrou sobrevivir ata ahora cunha fama que acadou o seu cumio nos anos 60 e 70. Legalmente, funciona como escola privada na que os nenos poden escolarizarse, pero en moitas ocasións as súas peculiaridades a expuxeron ó peche tralas inspeccións que leva a cabo o Estado. No 2004 pasou polo seu peor momento, pero continúa aberta.
Principios educativos
En Summerhill lévase a cabo unha educación baseada nos seguintes principios pedagóxicos que Neill defendeu nas súas obras: A partir destes principios que se relacionan co pensamento de Rousseau e Wilhelm Reich, a escola funciona cunhas características especiais que a diferencian das escolas convencionais. Entre elas destacan: A educación de Summerhill entra dentro da pedagoxía antiautoritaria, ou pedagoxía non directiva ou libertaria. Con matices, levouse a cabo en distintos lugares do mundo onde existen escolas similares a Summerhill. Para Neill, a educación en liberdade é posible porque o neno responde positivamente ó amor e á liberdade. A orixe dos problemas de moitos nenos (e adultos) sitúaa na influencia exercida por unha sociedade enferma que reproduce os seus propios medos e a súa violencia. Pola contra, o contorno "san" que representa a escola fundada por Neill é a mellor terapia para curar os problemas dos nenos e, talvez, de toda a sociedade.
Polo tanto, na súa pedagoxía non se marca de xeito estrito un camiño ou modelo concreto ós nenos. Cómpre procurar que se autodeterminen sen coacción nin medos e que escollan a forma de vida que os faga máis felices. O adulto debe evitar proxectar nos pequenos os seus desexos e frustracións para conseguir este obxectivo.
Tamén, como freudiano, Neill opúñase con forza á represión sexual e á imposición de valores puritanos estritos propios da educación da primeira metade do século XX. Para el, deostar o sexo e a sexualidade era deostar a vida, nunha forma de desexo máis ou menos consciente de morte.
Cría que é máis importante o desenvolvemento adecuado das emocións que o adianto intelectual. Un neno emocionalmente san pode sacar recursos facilmente no futuro para o que queira facer, mesmo poñerse á altura, en coñecementos e recursos intelectuais, dos nenos da escola convencional. Opúñase ao fomento de calquera tipo de competitividade entre os nenos. O fundamental é o equilibrio emocional, como factor clave para que os raparigos se fagan persoas felices, último obxectivo da educación para Neill.
Aínda que se ofrecen clases e obradoiros de todo tipo, Summerhill é sobre todo unha comunidade antes que unha escola. A auténtica aprendizaxe dáse na convivencia de rapaces e rapazas, o autogoberno e o exercicio da responsabilidade. Mercede a unha interacción respetuosa cos demais, a rapazada aprende a vivir en sociedade.
Ademais, destaca a importancia dada ó xogo e ás actividades artísticas e creativas, como o teatro ou a danza. Fronte a isto os libros pasan a un segundo lugar na educación, e hai materias que desaparecerían por completo, como a relixión.
O ámbito onde a horizontalidade implica un goberno común e compartido da escola é, loxicamente, a asemblea. Esta é o órgano de goberno en Summerhill, con potestade para decidir todo, menos a contratación e soldo dos mestres. Nela adultos e nenos interveñen e votan con total igualdade para resolver conflitos ou decidir leis. O seu funcionamento está tamén regulamentado e existen varios cargos sen poder e rotatorios para escribir as actas das reunións ou moderar os debates, por exemplo. Reúnese unha vez por semana de maneira ordinaria e nas ocasións extraordinarias que o requiran. Ademais, existe un tribunal e un defensor do pobo. Como afirma Neill, a asemblea é a verdadeira lección que aprenden os nenos.
-22
Outros
Historia ano a ano
Paul Morand
Paul Morand, nado en París o 13 de marzo de 1888 e finado na mesma cidade o 23 de xullo de 1976, foi un novelista, ensaísta, poeta e diplomático francés. Está considerado un dos pais do estilo moderno en literatura, así como un referente da denominada dereita literaria francesa.
Traxectoria
Un peso importante na vida de Morand recaeu na figura do pai, Eugène, quen ocupara en París varias funcións vinculadas á arte: conservador do Depósito de mármores en 1902, director da Escola Nacional Superior das Artes Decorativas en 1908. Frecuenta así mesmo os poetas, tal que o círculo de Mallarmé, os artistas e os escultores, entre eles Rodin. Paul Morand viaxou repetidas veces a Londres durante a súa mocidade en 1902, 1903, 1904, 1908, 1909 e 1913. Visita tamén Venecia e, cada verán, queda durante un mes preto do Lago de Como.
miniatura|Sede da Academia francesa á que Paul Morand pertenceu.
Suspendeu o oral de filosofía no bacharelato, en 1905. Jean Giraudoux converteuse no seu preceptor e Paul transformouse daquela nun alumno asiduo. Ingresa na Escola Libre de Ciencias Políticas. Máis tarde acadou un posto na Plataforma de Orsay e comezou a frecuentar os medios literarios, coñecendo alí a Marcel Proust e compondo os seus primeiros poemas, malia que non será até 1921 cando verdadeiramente lle finque o dente á literatura coa publicación da súa primeira obra en prosa, Tenras existencias, un libro de noticias prologado por Proust.
Nos anos 1920-30, escribe numerosos libros, relatos de viaxe, novelas breves e noticias, que chocan polo tallante do estilo, o xenio da fórmula e a vivacidade do relato, pero tamén pola fina descrición dos países visitados polo autor ou máis polas rigorosas descricións dos seus personaxes, xeralmente grandes burgueses cultivados e exquisitos.
Guerra e exilio
Un dos feitos notables da vida de Morand é a súa actitude durante a segunda guerra mundial, é dicir, a súa proximidade ao réxime de Vichy.
Despois de ser xubilado de oficio en 1940, é nomeado, no momento da volta de Pierre Laval ao goberno en 1943, embaixador de Francia en Romanía, país da súa esposa, Hélène Soutzo, grega de Trieste e princesa romanesa. De aí muda cara a Suíza, e ao remate da Guerra erixise en embaixador francés en Berna, feito que despois sería revogado e lle habería valer o exilio, tamén en Suíza.
Nos anos de exilio, Morand conságrase á Literatura, marcada esta sobre todo por un interese renovado pola Historia. Vólvese tamén, con Jacques Chardonne, o modelo e o protector dunha nova xeración de escritores, que se coñece como os Húsares.
Últimos anos
A súa actitude durante a Guerra supúxolle unha forte inimizade co xeneral de Gaulle, protector da Academia, que impediu durante moito tempo a súa entrada na Academia francesa. Porén, entrou nela o 24 de setembro de 1968, na cadeira de Maurice Garçon, un dos seus máis feroces adversarios no momento da elección malograda de 1958.
Morand morreu no hospital Laennec en París; as súas cinzas foron entón mesturadas coas da súa esposa, morta ano e medio antes, en Trieste, a súa cidade natal.
Obra
Paul Morand destacou coma escritor prolífico e moi variado. Tirante a correspondencia e algúns libros de difícil clasificación, velaquí a listaxe da súa obra por orde cronolóxica:
A Seca
O topónimo A Seca pode referirse a varios lugares de Galicia:
Hokkaido Nippon-Ham Fighters
Os Hokkaido Nippon-Ham Fighters (北海道日本ハムファイターズ) son un equipo profesional xaponés de béisbol con sede en Sapporo, Hokkaido. O club compite na Nippon Professional Baseball (NPB) como membro da Liga do Pacífico. O campo onde xogan os seus partidos como local desde 2004 é o Sapporo Dome, recinto con capacidade para 40.476 espectadores. Alén de Sapporo, os Fighters tamén xogan esporádicamente noutras cidades de Hokkaido como Hakodate, Asahikawa, Kushiro e Obihiro. O nome do equipo procede da súa propietaria, Nippon Ham, unha empresa xaponesa de procesado. Fundados en 1946, antes de xogar en Sapporo estiveron en Toquio durante 58 anos, compartindo uso do Tokyo Dome cos Yomiuri Giants da Central League. A franquía posúe tres títulos das Series do Xapón: 1962, 2006 e 2016.
Os Flyers
En xaneiro de 1947 o equipo vendeuse á Corporación Tokyu, unha empresa de ferrocarrís da cidade. O nome do equipo mudou e pasou a chamarse Tokyu Flyers baixo o control de Hiroshi Okawa. A franquía comezou a atraer seguidores e xa contaba con xogadores destacados como Hiroshi Oshita. Porén, a pesar de que Tokyu contaba cunha boa posición de mercado, os seus problemas económicos afectaron á administración do club. En 1948 o equipo de béisbol da empresa Daiei uniuse a Tokyu para crear os Kyuei Flyers. Con todo, un ano despois volveu ao seu anterior nome tras a marcha de Daiei para comprar un equipo por separado. En 1949 o equipo ingresa na recentemente creada Liga do Pacífico da Nippon Professional Baseball (NPB). A seguinte gran mudanza chega en setembro de 1953, cando os Flyers se trasladan aos Estadio Korakuen.
En febreiro de 1954 Tokyu confiou a administración dos Flyers á Compañía Toei, da que Okawa fora elixido presidente. Toei transferiu, á súa vez, o control a unha compañía subsidiaria, a Toei Kogyo, mudando o do equipo a Toei Flyers. En 1961 a franquía conseguiu contratar ao anterior técnico de Yomiuri Giants, Shigeru Mizuhara, como o seu novo adestrador. Baixo a súa dirección, o equipo conseguiu gañar as Series do Xapón de 1962 liderados por Masayuki Dobashi e Yukio Ozaki. O equipo mantivo unha boa situación deportiva até a década de 1970, na que se destapou unha trama de amaño de partidos que afectou a todos os equipos do campionato e que chegou nunha mala situación empresarial de Toei. Coa morte de Okawa en 1971, os membros de Toei decidiron vender a franquía a outras empresas interesadas. Akitaka Nishimura, da Compañía Nittaku Home, adquiriu a franquía en febreiro de 1973 e esta pasou a chamarse Nittaku Home Flyers. Con todo, a crise da Liga do Pacífico e diversas operacións infrutuosas para sacar adiante aos Flyers propiciaron o abandono de Nishimura.
Os Fighters
O 19 de novembro de 1973 a empresa alimenticia Nippon Ham comprou o equipo e realizou múltiples mudanzas. O nome do equipo pasou a ser Nippon-Ham Fighters, con Osamu Mihara como presidente e Futoshi Nakanishi como técnico. Así, o equipo abandonaba tras vinte e sete anos no nome de "Flyers". O alcume de "Fighters" (do inglés: Loitadores) foi adoptado após un concurso público organizado polo club. O nome gañador foi enviado por unha estudante de instituto da Prefectura de Okayama. O seu razoamento para o nome era que "(o xogador dos Fighters) Katsuo Osugi ten coraxe, así que é un loitador". Curiosamente, OSugi foi traspasado aos Yakult Swallows pouco despois de adoptar o novo nome.
Durante o catro primeiras tempadas baixo a administración de Nippon Ham, entre 1974 e 1977, o equipo quedou último da súa Liga. Con todo, tras varias melloras e a contratación de futuras promesas, o club conseguiu acabar en terceiro lugar tres temporadas consecutivas. Finalmente, o adestrador Keiji Osawa liderou ao equipo para conseguir o segundo título da Liga do Pacífico en 1981. Con todo, o equipo non foi quen de vencer aos Yomiuri Giants nas Series do Xapón. Algúns xogadores destacados destes anos foron os pitchers Yutaka Enatsu e Shigekuni Mashiba (que conseguiu un rexitro de vitorias e derrotas de 15−0 ese ano) e os bateadores Tony Solaita, Junichi Kashiwabara e Tommy Cruz. Tamén destacaron dous xogadores de baixa estatura como Makoto Shimada e Nobuhiro Takashiro.
Debido a que os Giants e os Fighters compartían estadio, a comisión do campionato estableceu que os Giants debían xogar de día mentres e os Fighters de noite. Os Fighters foron o primeiro equipo cun grupo de afeccionados organizado no béisbol xaponés, formado na súa maioría por estudantes que acudían ao estadio nas fins de semana. En 1988 o equipo trasladouse desde o Estadio Korakuen ao Tokyo Dome. Durante esta década de 1980 destacaron xogadores como os pitchers Isamu Kida, Mikio Kudō, Hiroshi Tsuno e Yasumitsu Shibata (este último conseguiu un no-hitter en 1990). Con todo, o máis destacado foi Yukihiro Nishizaki, quen conseguiu 15 vitorias e un ERA por debaixo de tres nas súas dúas primeiras temporadas. Outro xogador destacado, aínda que este bateador, foi Yukio Tanaka, o cal permaneceu desde 1986 durante 22 temporadas, gañandose o alcume de "Mr. Fighters". A partir de 1990 a franquía comezou a arrastrar problemas, con varios últimos postos consecutivos. En 1998 recuperou a confianza con bateadores como Nigel Wilson, Jerome Brooks ou Michihiro Ogasawara entre outros. Coñecidos como "Big Band", estabeleceron varios récords de bateo. A pesar de terminar segundos e non poder clasificarse para as Series, os Fighters volveron á senda dos resultados positivos.
Nomes
Ao longo dos anos o equipo tivo diferentes nomes:
Estadio
thumb|O [[Sapporo Dome.]] Actualmente, os Hokkaido Nippon-Ham Fighters xogan os seus encontros como local no Sapporo Dome. O estadio, utilizado en eventos como o Mundial de Fútbol de 2002, a Copa do Mundo de Rugby 2019 ou os Xogos Olímpicos de 2020, ten capacidade para 40.476 espectadores. O recinto é compartido cos Hokkaido Consadole Sapporo da J1 League de fútbol. Ao longo dos anos os Nippon-Ham Fighters teñen utilizado os seguintes estadios:
Dorsais honrados
thumb|[[Shohei Ohtani.]] Alén do dorsal 100 retirado, o club honra en maior ou menor medida os seguintes dorsais. O número 11 de Darvish e Ohtani, ambos pitchers que chegaron desde o club á Major League Baseball, está reservado para que o herde unha futura estrela que siga o seu legado. O número 41 de Atsunori Inaba foi honrado no período 2015-2017, até que na temporada 2018 foi utilizado de novo por Bryan Rodriguez. O número 79 de Shigeru Kobayashi foi honrado entre 2010 e 2011, sendo desde aquela utilizado de forma intermitente. Por outra banda, o 86 de Keiji Osawa non volveu ser utilizado.
Mascotas
Ao longo da historia os Nippon-Ham Fighters tiveron moitas mascotas. Algún das máis destacadas dos últimos tempos son:
Monte Obama
miniatura|250px|Monte Obama. O monte Obama (coñecido como Boggy Peak até o 4 de agosto de 2009) é o punto máis alto das montañas Shekerley, da illa de Antiga e de Antiga e Barbuda. Atópase na zona sur da illa e alcanza unha altura de 402m. Recibe o seu nome de Barack Obama, o Presidente dos Estados Unidos de América número 44.
Cambio de nome
O 4 de agosto de 2009, durante o 48 aniversario do daquela presidente dos Estados Unidos Barack Obama, o primeiro ministro Baldwin Spencer cambiou o nome a monte Obama. O seu antigo nome era Boggy Peak.
Luva
miniatura|Parella de luvas, 1603-1625 [[V&A Museum no.1506&A-1882]] Unha luva é unha peza de vestiario para cubrir a man. Polo xeral, as luvas cobren cada dedo por sepado. Hai dous tipos peculiares de luva:
Os materiais de confección varían segundo a función e poden incluír algodón, la, pel ou látex, entre outros.
Etimoloxía
O substantivo luva deriva do termo da lingua gótica lofa que significaba 'palma da man'.
Historia
As referencies escritas das luvas datan da Grecia antiga, onde eran vestidas para protexer as mans na navegación e na guerra. Igualmente, os pobos xermánicos aparecen retratados con luvas para protexerse do frío.
Na Idade Media comezaron a asociarse coa elegancia e o luxo, xa que o portador podía levar teas caras e amosar pel sen marcas, a diferenza dos traballadores manuais de clase baixa. As mulleres incorporaron luvas máis afíns ós seus ornamentos cara ó século XIII, os deseños complicáronse, e tamén se engadiron fíos de materiais preciosos e xoias, especialmente a realeza.
A finais da Idade Moderna nacen as luvas de traballo, como os de xardinaría, que continuaron usándose en ámbitos profesionais e deportivos.
Nouakchott
Nouakchott é a capital de Mauritania cunha poboación estimada en 2013 de 894.000 habitantes é, ademais, a principal cidade do país e, posibelmente, do Sáhara.
Situación
Está situada a 18º 6' N, e 15º 57' O, na costa occidental atlántica do deserto do Sáhara e case no centro do litoral mauritano. O seu nome significa, en bérber, "lugar dos ventos".
Historia
Como parte do vasto dominio colonial da África Occidental Francesa, Mauritania non dispuña, en si, dunha capital, pois tal posto estaba cuberto pola cidade de Saint-Louis, no Senegal. Porén, en 1957, Nouakchott, unha pequena localidade portuaria, foi escollida como capital do novo país. A escolla mudou de aspecto, pois mercé a seu novo papel, beneficiouse dun ambicioso programa de construcións, que daquela só ambicionba acrecentar a súa poboación en 15.000 novos habitantes. . No 1958 Mauritania emerxeu como unha república autónoma dentro da Comunidade Francesa, e para cando está organizazión se tornou inútil despois de 1962, Nouakchott tornouse capital dunha nación independente.
Descrición
A dispoñibilidade de chan provocou que a cidade se expandise en superficie, sendo raros os edificios altos. Parte da poboación que se asentou nela eran nómades, o que aínda dificulta na actualidade o reconto dos seus residentes, pois esa porción aséntanse por un tempo e, cando os seus hábitos o requiren, levantan as tendas e marchan.
miniatura|dereita|300 px|Panorama de Nouakchott
Nouakchott está construída en torno a unha ancha vía arborada, a Avenue Abd an-Nasir, trazada en dirección norte-leste desde o aeroporto e atravesando o centro urbano. Outras rúas importantes están tamén (en francés) dedicadas a importantes figuras mauritanas ou a personalidades de fama internacional dos anos 1960: Avenue de Gaulle, Avenue Kennedy e Avenue Lumumba, por exempio.
Abastecemento de auga
As capas freáticas por embaixo da cidade, coñecidas como o Lago Trarza, conteñen vastas reservas de auga doce, porén corren perigo de esgotamento debido ao rapidísimo crecemento da cidade: a poboación era de apenas 20.000 persoas en 1969 e de 150.000 no 1980, e está achegándose agora ao millón de habitantes.
Lugares de interese
miniatura|esquerda|250px|Mercado en Nouakchott Entre os sitios dignos de visitarse en Nouakchott, debemos citar: o Museo Nouakchott; diversos mercados como o Mercado da Prata de Nouakchott, e as praias, unha das cales é utilizada como base de actividades pesqueiras.
Administración
Desde 1986 a cidade subdividíuse en nove distritos:
Águeda (homónimos)
Águeda pode referirse a:
Texel, Países Baixos
Texel (Tessel en frisón, pronunciado 'Tessel' en neerlandés) é a máis grande das Illas Frisias e a súa vez a máis occidental. Fica entre o mar de Wadden (ao leste) e o mar do Norte (ao oeste), ao sur coa illa de Vlieland e ao norte coa provincia de Holanda Setentrional, a cal pertence administrativamente. O estreito de Mardiep afasta a illa de Den Helder, xa en terra firme.
Toda a illa forma un único concello, cunha superficie de 585,96 km², dos cales 416,14 son auga. A illa ten uns 20 km de longo e 8 km de amplo. No 2004 tiña unha poboación de 13.735 habitantes.
Texel e Eierland
Hoxe a illa de Texel está composta por dúas illas antigamente afastadas de seu, Texel ao Sul e Eierland ao Norte. No 1630 remátase de construír o dique de area que liga as dúas illas. No 1835 Nicolas Joseph De Cock forma con outros unha sociedade anónima co obxectivo de converter as chás mareais entre as dúas en polders. No noveno pólder fundouse unha vila, no inicio co nome de Nieuwdorp (Pobo Novo), mais logo foi chamada na honra do seu impulsor De Cocksdorp
Campaniano
O Campaniano é unha división da escala de tempo xeolóxica, que se corresponde coa quinta e penúltima idade ou piso do Cretáceo superior, segunda época do período Cretáceo. Esta idade esténdesee desde hai 83,6 ± 0,2 ata 72,1 ± 0,2 millóns de anos, aproximadamente. O Campaniano sucede o Santoniano e precede o Maastrichtiano.
Cabify
Cabify é un empresa de transporte de viaxeiros en automóbiles de alugueiro con chofer. A empresa opera en España, Portugal e Hispano América a través dunha aplicación propia para teléfonos móbiles. A empresa foi fundada en 2011 por Juan de Antonio, enxeñeiro de telecomunicacións.
Campaniano
Definición estratigráfica
O Campaniano foi introducido na literatura científica por Henri Coquand en 1857. Deulle o nome pola vila francesa de Champagne no departamento de Charente-Maritime. A localidade tipo orixinal era un afloramento preto da vila de Aubeterre-sur-Dronne na mesma rexión. Curiosamente, debido aos cambios nas definicións estratigráficas, esta sección forma parte agora da idade xeolóxica correspondente ao Maastrichtiano.
A base do Campaniano ponse no momento da extinción da especie de crinoideos Marsupites testudinarius. En 2009 aínda non se ratificara un GSSP (Global Boundary Stratotype Section and Point). Un posible candidato está na sección preto dun encoro en Waxahachie, Texas.
Subdivisión
O Campaniano subdivídese ás veces nas subidades inferior, media e superior. No dominio do océano de Tetis, o campaniano comprende seis biozonas de ammonitas. Estas son de máis nova a máis vella:
Paleontoloxía
Durante o Campaniano, tivo lugar unha radiación evolutiva entre os dinosauros. En Norteamérica, por exemplo, o número de xéneros de dinosauros coñecidos aumentou de 4 na base do Campaniano a 48 na súa parte superior. Este desenvolvemento denomínase ás veces a "Exploxión campaniana". Porén, non está aínda claro se o evento é artificial, é dicir, o baixo número de xéneros no Campaniano inferior puido ser causado por unha menor oportunidade de preservación para os fósiles nos depósitos desa idade. Os climas xeralmente cálidos e a grande área continental cuberta por mares pouco profundos que se deron no Campaniano probablemente favoreceron os dinosauros. No seguinte piso, o Maastrichtiano, o número de xéneros de dinosuros en Norteamérica é un 30% menor que no Campaniano superior.
Alec Eiffel
"Alec Eiffel" é un sinxelo da banda de rock alternativo estadounidense Pixies, editado no ano 1991 como parte do seu álbum Trompe le Monde.
Janusz Korczak
Janusz Korczak, sobrenome literario de Henryk Goldszmit, nado en Varsovia o 22 de xullo de 1878,ou 1879, e finado en Treblinka o 7 de agosto de 1942, foi un pedagogo e escritor xudeu-polaco, coñecido como Pan Doktor ("señor doutor") ou Stary Doktor ("vello doutor"). Durante moitos anos director dun orfanato en Varsovia, rexeitou salvarse e quedou cos seus orfos cando enviaron desde o gueto de Varsovia a todos os internados na institución ao campo de exterminio de Treblinka durante a grossaktion de Varsovia en 1942.
Traxectoria
En 1898 utilizou o pseudónimo de Janusz Korczak para se presentar a un concurso literario, procedía do libro O Janaszu Korczaku i pięknej Miecznikównie de Józef Ignacy Kraszewski. Na década de 1890 estudou na denominada universidade móbil e máis adiante, durante os anos 1898–1904, medicina na Universidade de Varsovia ; nesa época xa escribía para varios xornais de lingua polaca. Despois da graduación e tras estoupar a Guerra ruso-xaponesa en 1905–1906 serviu como médico militar nun tren sanitario no Extremo Oriente. Despois da guerra traballou como pediatra, entre 1906 a 1912 no Hospital Infantil Bersohns e Baumans en Varsovia e asemade mantiña unha consulta particular. Mentres grazas ao seu libro Dziecko salonu (1901) gañaba certo recoñecemento literario. En 1907–1908 Korczak estudou en Berlín, Mentres traballaba para a Sociedade de Orfos coñeceu en 1909 a Stefania Wilczyńska, coa que se asociaría despois. En 1911–1912 converteuse en director de Dom Sierot en Varsovia, o orfanato que el mesmo deseñara para nenos xudeus. Contratou a Wilczyńska como a súa axudante. Alí formou unha especie de república para nenos co seu propio parlamento e tribunal. Parte das súas experiencias recolleunas no libro Fragmenty Utworów.
Polonia soberana
En 1926 Korczak logrou que os nenos do Dom Sierot tiveran o seu propio periódico, o Mały Przegląd, un suplemento semanal do xornal xudeu-polaco Nasz Przegląd. Nestes anos, o novelista Igor Newerly traballou como o seu secretario.
A partir de 1935 tivo o seu propio programa de radio, onde promoveu e popularizou os dereitos de nenos. En 1933 recibiu a cruz de prata de Polonia Restituta. Entre 1934–36 viaxou anualmente a Palestina e coñeceu o sistema de kibbutz, recibindo algúns comentarios antisemitas na prensa polaca. Non obstante, rexeitou establecerse en Palestina mesmo cando Wilczyńska marchou vivir alí en 1938, así e todo volveu a Polonia en maio de 1939, retornando ao seu posto de directora.
O Holocausto
En 1939 ao empezar a Segunda Guerra Mundial, Korczak ofreceuse voluntariamente ao exército polaco mais rexeitárono por mor da súa idade. Presenciou a entrada da Wehrmacht en Varsovia. Cando os alemáns crearon o gueto de Varsovia en 1940, o seu orfanato tivo que se mover ao seu interior, e Korczaf foi con el.
O 5,ou 6, de agosto de 1942, os soldados alemáns levaron os 192 orfos (outras fontes afirman que eran 196), e ao persoal para o campo de exterminio de Treblinka. Żegota organización clandestina de axuda aos xudeus, ofreceulle axuda para deixar o gueto mais Korczak insistiu en que iría cos nenos e non os deixaría á súa sorte. Tras subir os trens nunca máis se soubo dos nenos nin de Korczak.
Obra
As obras máis coñecidas de Korczak son as de ficción e as pedagóxicas. Escribiu ficción tanto para adultos como para nenos. A súa obra abrangue vinte libros, arredor de 1.400 textos publicados en nunhas 100 publicacións, e 300 textos manuscritos ou mecanografiados.
Libros infantís
Korczak con frecuencia empregou os contos de fadas para preparar os seus lectores novos para os dilemas e dificultades da vida de adulto, e a necesidade de tomar decisións responsables.
En Król Maciuś Pierwszy (1923) e na súa secuela Król Maciuś na wyspie bezludnej Korczak describiu un príncipe neno que asume o; trono pola morte repentina de seu pai, e que ten que aprender das súas múltiples equivocacións.
Libros pedagóxicos
Nos seus traballos pedagóxicos comparte moitas das súa experiencias con nenos difíciles. As súas ideas desenvoléronas despois por moitos outros pedagogos como Simon Soloveychik ou Erich Dauzenroth.
Sen identidade
Sen identidade (en Unknown) é un filme corproducido entre os Estados Unidos, Francia, Alemaña e o Reino Unido, e dirixido por Jaume Collet-Serra que foi estreado no 2011. Está protagonizado por Liam Neeson, Diane Kruger, January Jones, Aidan Quinn, Bruno Ganz e Frank Langella. Está baseado na novela Out of My Head de Didier Van Cauwelaert. Estreouse en galego na TVG o 15 de xaneiro de 2015.
Sonya Walger
Sonya Walger, nada o 6 de xuño de 1974 en Londres, é unha actriz inglesa recoñecida internacionalmente por interpretar a Penelope Widmore na serie de televisión da ABC Lost, e a Olivia Benford en FlashForward.
Serbia e Montenegro no Festival de Eurovisión Júnior
Serbia e Montenegro participou no Festival de Eurovisión Júnior tan só unha vez durante a súa existencia. Foi no Festival de Eurovisión Júnior 2005 con Filip Vucic que representou ao país con Fudbal Ljubav Pa.
Após a disolución do país en 2006, Serbia continuou participando no concurso, debutando no 2006, mentres que Montenegro debutou como nación independente no 2014.
Votacións
Serbia e Montenegro deu as máximas puntuacións en 2005 a:
Serbia e Montenegro recibiu as máximas puntuacións en 2005 a:
O Corral, A Ferreirúa, A Pobra do Brollón
O Corral é un lugar da parroquia da Ferreirúa, no concello lugués da Pobra do Brollón. Está situado a 449 metros de altitude.
A Regueira, Oza-Cesuras
Santa María da Regueira é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Oza-Cesuras. Segundo o padrón municipal de 2017 tiña 215 habitantes (114 mulleres e 101 homes) distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 253 habitantes.
Topónimo
A Regueira é un topónimo latino para referise a unha corrente de auga ou un suco dun rego. Do mesmo xeito, o termo "regueira" provén do termo celta "rica".
A Igrexa, Santo Adrao de Lourenzá, Lourenzá
A Igrexa é un lugar da parroquia de Santo Adrao de Lourenzá no concello lugués de Lourenzá na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2016 conta con 69 habitantes, 29 homes e 40 mulleres.
É o lugar da parroquia onde se encontra: a igrexia parroquial (que data do século XVI), o antigo colexio, o local da asociación de veciños, o campo da festa e incluso un polideportivo. Trátase do centro da parroquia, onde se unen os barrios sobre os que se forma o pobo (A Valiña, Vilar, Penelas e Canedo de Santo Adrao).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Hemolina
A hemolina é unha proteína similar a unha inmunoglobulina que se encontra exclusivamente en lepidópteros (avelaíñas e bolboretas). Descubriuse en pupas co sistema inmunitario estimulado das especies Hyalophora cecropia e Manduca sexta.
A hemolina ten unha estrutura cristalina con forma de ferradura con catro dominios e lembra a proteína do desenvolvemento neurogliana. miniatura|A hemolina de Hyalophora cecropia superposta á proteína neurogliana. As diferenzas preditas entre as proteínas foron salientadas en vermello. Feita no Swiss Protein Database Viewer.
Suxeriuse que a hemolina participa na resposta inmune a infeccións por virus e únese ás partículas víricas. Exprésase en resposta á presenza de ARN bicatenario (dsRNA) de modo dependente da dose. Galleria melonella responde á captación de cafeína polo incremento da expresión da proteína hemolina.
O xene da hemolina pénsase que é o resultado da duplicación xénica do xene da proteína do desenvolvemento neurogliana, pero perdeu dous dos dominios proteicos que contén a neurogliana. Na súa función potencial como proteína do desenvolvemento, a hemolina increméntase preto do tempo da pupación en Manduca sexta, e é inducida durante a diapausa e pola 20-hidroxiecdisona en Lymantria dispar. A interferencia de ARN (RNAi) da hemolina causa malformacións en H. cecropia.
Richard Aldington
Richard Aldington, nado en Portsmouth o 8 de xullo de 1892 e finado en Sury-en-Vaux o 27 de xullo de 1962, foi un escritor inglés coñecido pola súa poesía sobre a primeira guerra mundial e a súa novela Death of a Hero.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Londres. Entre 1914 e 1916 foi o editor literario da publicación The Egoist. Serviu na fronte oeste entre 1916 e 1918, nunca se recuperou desta experiencia. A súa poesía pertence á escola imaxinista.
Death of a Hero, publicada en 1929 foi a súa resposta literaria á guerra. En 1942 transladouse aos Estados Unidos e comeza a escribir biografías, a primeira foi sobre o Duque de Wellington (The Duke: Being an Account of the Life & Achievements of Arthur Wellesley, 1st Duke of Wellington, 1943). Seguiu coa de D. H. Lawrence (D.H. Lawrence: An Appreciation, 1950), Robert Louis Stevenson (Portrait of a Rebel, 1957), e T. E. Lawrence (Lawrence of Arabia: A Biographical Inquiry, 1955), traballo foi moi controvertido pola súa crítica a un home considerado un heroe de guerra, tamén escribiu sobre Frederic Mistral (Introduction to Mistral, 1956)
Eslovenia no Festival de Eurovisión Júnior
Eslovenia debutou no Festival de Eurovisión Júnior 2014, celebrado o 15 de novembro de 2014 en Malta.
Universidade Católica de Lublin
A Universidade Católica Xoán Paulo II de Lublin (en Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II, KUL) é unha universidade privada con sede en Lublin, Polonia, con arredor de 19.000 estudantes.
Actualmente ten sete facultades: Teoloxía; Filosofía; Dereito, Dereito Canónico e Administración; Humanidades; Ciencias Sociais; Biotecnoloxía e Ciencias Ambientais; Matemáticas. Ademais, ten outras tres facultades externas ao campus, un instituto de lexicografía e unha escola interdisciplinaria en humanidades e ciencias sociais.
Somateria
Somateria é un xénero de aves da orde dos anseriformes e familia dos anátidos coñecidas vulgarmente como eideres, que comprende grandes patos migradores.
A súa suave penuxe foi moi buscada para o guateado de roupas, e é a orixe da palabra edredón (do danés ederdun, "feito de edier"). Estas plumas eran recolectadas especialmente en Islandia e Groenlandia.
Distrito de Beja
Distrito de Beja Localización do Distrito de Beja
Somateria
As especies actualmente existentes do xénero viven nas latitudes frías e temperadas do hemisferio norte.
Distrito de Beja
O distrito de Beja é un distrito portugués pertencente á provincia tradicional do Baixo Alentexo. Limita ao norte co distrito de Évora, ao leste con España, ao sur co distrito de Faro e ao oeste co distrito de Setúbal e co océano Atlántico. Abrangue unha área de 10.225 km², o cal o converte o meirande distrito de Portugal. Ten unha poboación residente de 154.325 habitantes (2006), e a súa capital é a cidade de Beja.
Somateria
Especies
O xénero Somateria conta con tres especies:
O éider de Steller, pese ao seu nome, é dun xénero diferente (Polysticta).
Distrito de Beja
Subdivisións
O distrito componse dos seguintes 14 municipios:
Xeografia física
O principal accidente do distrito é o val do río Guadiana, que atravesa de norte a sur a súa parte oriental, separando a chaira principal dun territorio entre o río e a fronteira española que, xunto coas serras do Algarve que delimitan o distrito ao sur (Serra de Monchique, serra do Caldeirão e Serra de Espinhaço de Cão) son as áreas máis accidentadas e de maior altitude do distrito: a Serra da Adiça e os primeiros contrafortes da Serra Morena española pasan dos 500 m de altitude. Alén destas elevacións, só a Serra do Cercal, no límite co distrito de Setúbal preto de Vila Nova de Milfontes, e a Serra do Mendro, no límite co distrito de Évora ao norte da Vidigueira, son dignas de referencia, acadando 341 e 412 m de altitude, respectivamente.
Na rede hidrográfica, ademais do Guadiana e dos seus afluentes, hai outras dúas concas hidrográficas relevantes: a do río Sado, que nace nas imediações de Ourique e se dirixe cara o distrito de Setúbal, e a do río Mira, que nace na Serra do Caldeirão e vai desaugar no océano Atlántico xunto a Vila Nova de Milfontes. Alén destas redes, penetran tamén no distrito partes da conca hidrográfica do río Arade, que ten o seu nacemento preto do do Mira pero que se dirixe cara o Algarve, e da Ribeira de Seixe, que fai un val que serve de fronteira co distrito de Faro. No distrito de Beja hai algúns encoros de grandes dimensións, como o maior de Portugal (o encoro do Alqueva, compartido co distrito de Évora e España, no río Guadiana), o encoro do Chança (río Chança, compartido con España), o encoro de Santa Clara (río Mira), o encoro do Monte da Rocha (río Sado), o encoro do Roxo (Ribeira do Roxo) e o encoro de Odivelas (Ribeira de Odivelas).
A costa é rochosa e esténdese case en liña recta de norte a sur, sendo os principais accidentes a desembocadura do Mira e o Cabo Sardão.
Marcón, A Ferreirúa, A Pobra do Brollón
Marcón é unha aldea da parroquia da Ferreirúa, no concello lugués da Pobra do Brollón. Está situada a 480 metros de altitude, aos pés do monte Mioteira e preto do río Picarrexo.
En 2008 tiña unha poboación de 50 habitantes (30 homes e 20 mulleres). Nela atopamos a Casa Grande de Marcón.
Billy Crystal
miniatura|dereita|Billy Crystal William Edward "Billy" Crystal, nado o 14 de marzo de 1948, é un actor, escritor, produtor, comediante, e director de cinema estadounidense. Acadou sona na década de 1970 e deveu nunha estrela de cine de Hollywood durante os 80 e 90, grazas ao éxito dos filmes Cando Harry atopou a Sally e City Slickers.
Crucifixión de Xesús
miniatura|Cristo crucificado, [[Diego Velázquez|Velázquez (1599-1660).]] A crucifixión de Xesús é un feito narrado nos evanxeos, que relata a morte de Cristo no Gólgota de acordo coa fe cristiá. A morte na cruz de Xesús, a quen os cristiáns consideran o Fillo de Deus e o Mesías, é o final da paixón de Cristo e constitúe unha das cernas do cristianismo por entender que mediante ela se logrou a salvación do pecado. A maioría dos cristiáns proclaman este sacrificio a través do pan e o viño da Eucaristía, como un recordo da Última Cea, e moitos tamén conmemoran o evento o Venres Santo de cada ano.
O relato evanxélico
Foi espido e cravado na cruz, mentres os soldados romanos que controlaban a execución repartiron as súas roupas a sortes. Na cima da cruz había un letreiro que identificaba a causa da súa execución e que puña "rei dos xudeus". Durante o seu sufrimento foi vítima das burlas que cuestionaban a súa condición de mesías. Segundo Marcos e Mateo tamén os outros crucificados moqueábanse de Xesús, aínda que Lucas indica que un recoñeceuno como inocente e censurou a actitude dos compañeiros.
A mediodía, Xesús lamentouse berrando "meu Deus meu Deus, por que me abandonaches?", unha frase que se recita no salmo 22. Tras isto, segundo Mateo e Marcos, déronlle de beber mediante unha esponxa enchoupada en vinagre, aínda que outros continuaron as súas chanzas. Xoán indica que foi o propio Xesús quen dixo ter sede e que así lle deron o vinagre. Tamén Xoán, sinala que na súa agonía encomendou a un discípulo o coidado da súa nai, María.
Logo de beber, Xesús faleceu. Segundo Mateo e Marcos, foi tras dar un forte berro, e Lucas apunta que tamén dixo "Meu Pai! Nas túas mans entrego o meu espírito". O seu pasamento coincide cunha serie de feitos extraordinarios segundo estes evanxeos: o veo do Templo de Xerusalén rachou e, segundo Mateo, houbo un tremor de terra, mentres que Lucas apunta a un eclipse de Sol. Tras todo isto, un centurión romano presente recoñeceu a Xesús como inocente (Lucas) ou como fillo de Deus (Mateo e Marcos). Xoán non relata isto, senón que simplemente expirou tras inclinar a cabeza.
Noutras tradicións relixiosas
Nalgunhas tradicións relixiosas, Xesús non foi o crucificado, senón que outra persoa sería quen morreu na cruz. Especialmente, esa persoa identifícase con Simón de Cirene, un apóstolo ou Xudas Iscariote.
Para os docetistas fora Simón de Cirene quen morrera na cruz e non Xesús, tese que foi recollida por Basílides e os gnósticos mais atacada por Ireneo de Lión no século II. Segundo algúns estudosos, como Dominique Cerbelaud, o Evanxeo de Xoán, o último dos canónicos en ser escrito, omite a mención a Simón de Cirene no seu relato da crucifixión de Xesús para deslexitimar as correntes que xa asumían como certa a súa suplantación na cruz.
Dado que o Corán afirma que Xesús non foi crucificado (sura 4, versículo 157), senón que tivo a aparencia de selo, moitos esexetas intentaron identificar quen foi o crucificado. Deste xeito, na primeira literatura islámica sinalouse a Simón de Cirene, aínda que gañou popularidade un suposto décimo terceiro apóstolo chamado Serxio, segundo defendeu Tabari; e, sobre todo, Xudas Iscariote, tese defendida por Muqātil ibn Sulaymān, xa no século VIII, que deviría na dominante na tradición islámica.
Rem Koolhaas
Rem Koolhaas, nado en Rotterdam o 17 de novembro de 1944, é un arquitecto neerlandés que comezou a súa carreira como xornalista e argumentista. É a parte principal da Oficina pola Arquitectura Metropolitana, ou OMA (Office for Metropolitan Architecture). Tamén é profesor de Arquitectura Práctica e Deseño Urbano na Universidade Harvard.
Autor dalgunhas obras relevantes, a súa produción bibliográfica é tamén de elevado interese, especialmente o libro S,M,L,XL (en colaboración co deseñador Bruce Mau) e "Delirious New York".
No ano 2000 foi laureado co Premio Pritzker de Arquitectura.
615
América
miniatura|dereita|200px|Pazo de Palenque, residencia de Pacal II
Outros
Historia ano a ano
O Pumar, A Ferreirúa, A Pobra do Brollón
O Pumar é un lugar da parroquia da Ferreirúa, no concello lugués da Pobra do Brollón. Está situado a 466 metros de altitude, xunto ó río Picarrexo.