cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pedro I do Brasil
Crises continuas
Outra das fontes das críticas por parte dos liberais era a visión abolicionista de Pedro I. O emperador concibira un proceso gradual para eliminar a escravitude, mais o poder constitucional para promulgar a lexislación estaba en mans da Asemblea, dominada por terratenentes escravistas coa capacidade de frustrar calquera intento de abolición. O emperador tentou persuadilos en base ó exemplo moral, usando a súa facenda en Santa Cruz como modelo, liberando os seus escravos e outorgándolles terras en propiedade. Pedro I profesou tamén outras ideas avanzadas para o seu tempo. Cando declarou a súa intención de permanecer no Brasil o 9 de xaneiro de 1822 e o populacho quixo honralo desatando os seus cabalos e tirando eles mesmos da súa carruaxe, o naquel entón príncipe rexente refusou cunha resposta que era ó mesmo tempo unha denuncia do dereito divino dos reis, da suposta sangue superior da nobreza e do racismo: "Oféndeme ver ós meus semellantes dándolle ó home tributos apropiados dunha divindade. Eu sei que o meu sangue é da mesma cor que a dos Negros."
Abdicación
miniatura|left|300px|A abdicación do primeiro Emperador do Brasil, D. Pedro I., de [[Aurélio de Figueiredo]] Os esforzos do emperador para tranquilizar ó Partido Liberal deron como resultado varios cambios importantes: apoiou unha lei de 1827 que establecía responsabilidade ministerial; o 19 de marzo de 1831 nomeou un gabinete formado por políticos saídos da oposición, dándolle ó parlamento un maior papel dentro do goberno; e finalmente ofreceulle postos de responsabilidade en Europa a Francisco Gomes e outro amigo del de orixe portuguesa para eliminar os rumores sobre o "gabinete secreto". Porén, todas estas medidas paliativas non conseguiron deter os ataques continuos que recibía por parte do bando liberal por mor do seu goberno e nacemento no estranxeiro. Frustrado pola súa intransixencia, tornouse reticente á hora de tratar coa súa situación política cada vez máis deteriorada.
Mentres tanto, un grupo de exiliados portugueses fixo unha campaña para convencelo de que deixase o Brasil e de que adicase no seu lugar a enerxía en loitar pola reivindicación da súa filla á coroa de Portugal. Segundo o historiador Roderick J. Barman, "nunha emerxencia as capacidades do emperador brillaban—pasaba a ter unha natureza calmada nos nervios, con recursos e firme na acción. A vida como monarca constitucional, chea de tedio, precaución e conciliación, ía en contra da esencia do seu carácter". Barman afirmou tamén que Pedro I "atopou no caso da súa filla todo o que máis lle chamaba ó seu carácter. Indo a Portugal podía loitar polos oprimidos, amosarse cabaleiroso e demostrar autonegación, ratificar o goberno constitucional e gozar da liberdade de acción que tanto desexaba".
A idea de abdicar e volver a Portugal tomou forma na súa mente, e dende comezos de 1829 comezou a falar do tema con asiduidade. A comezos de 1831, un grupo de radicais pertencentes ó Partido Liberal reuniron a varias bandas da rúa para acosar a comunidade portuguesa no Río de Xaneiro. O 11 de marzo de 1831, no que posteriormente se coñecería como a "noite das garrafadas", os portugueses contraatacaron e as rúas da capital entraron nun estado de axitación. O 5 de abril Pedro I despediu ó gabinete liberal, que só levaba no poder dende o 19 de marzo, pola súa incompetencia á hora de restaurar a orde na capital. Na tarde do 6 de abril xuntouse un gran xentío no centro do Río de Xaneiro, iniciado polos radicais, que demandaba a restauración inmediata do gabinete destituído. O emperador respondeu: "Farei todo para o pobo; nada, porén, polo pobo". Pouco despois do anoitecer as tropas do exército, incluíndo a súa propia garda, desertárono e uníronse ás protestas. Foi nese momento cando se decatou do illado e separado que estaba dos asuntos do Brasil, e para sorpresa de todos, abdicou aproximadamente ás 3:00 da madrugada do 7 de abril. Tras entregarlle o documento da súa abdicación a un mensaxeiro, afirmou: "Aquí está a miña abdicación... Retírome para Europa deixando un país que amei e que aínda amo".
Regreso a Europa
miniatura|200px|Pedro, duque de Braganza, ós 35 anos de idade, 1833. Trala invasión de Portugal, el e máis os seus soldados xuraron non afeitarse a barba ata que se lle devolvese a coroa a [[María II de Portugal|María II.]] Ó amencer do día 7 de abril de 1831, Pedro xunto coa súa muller e outros, incluíndo a súa filla María II e a súa irmá Ana de Xesús, subiron a bordo do buque de guerra británico HMS Warspite. O navío mantívose durante un tempo ancorado preto do Río de Xaneiro, e o 13 de abril o antigo emperador e maila súa familia pasaron a embarcar no HMS Volage partindo nel cara Europa. Chegaron a Cherburgo-Octeville, en Francia, o 10 de xuño. Durante os meses seguintes viaxou entre Francia e Gran Bretaña, sendo ben recibido en ámbolos dous países pero sen conseguir o apoio de ningún dos dous gobernos. Véndose nunha situación incómoda xa que non tiña ningún status oficial na Casa Imperial do Brasil nin na Casa Real de Portugal, Pedro asumiu o título de duque de Braganza o 15 de xuño, posición que xa fora súa como herdeiro da coroa de Portugal. Malia que o título debería pertencer ó herdeiro de María II, a súa reivindicación foi aceptada e recoñecida en xeral. O 1 de decembro dese mesmo ano naceu en París a única filla que tivo con Amelia, que recibiu o nome de María Amelia.
Sen esquecerse dos seus fillos que quedaron no Brasil, escribiulles cartas a cada un deles, expresando que os botaba de menos e pedíndolles repetidamente que lle prestasen atención a súa educación con seriedade. Pouco despois da súa abdicación, díxolle ó seu fillo e sucesor: "Teño a intención de que eu e o meu irmán Miguel sexamos os últimos cunha mala educación na familia de Braganza". Charles Napier, comandante naval británico que loitou baixo o estandarte de Pedro na década de 1830, afirmou que "as boas calidades eran as súas propias; as malas debíanse a súa falta dun desexo de educación; e ningún home era máis consciente dese defecto que el mesmo". As súas cartas dirixidas a Pedro II estaban redactadas nunha linguaxe habitualmente por riba do nivel de lectura do neno, e os historiadores asumiron que estas pasaxes tiñan a intención de servir de consello para que o xove monarca puidese consultalas cando chegase á unha idade adulta.
Guerra de restauración e morte
En París o duque coñeceu e trabou amizade con Gilbert du Motier, marqués de La Fayette, un veterano da Guerra de Independencia dos Estados Unidos de América que se converteu nun dos seus simpatizantes máis acérrimos. Pedro despediuse da súa familia, de La Fayette e duns douscentos simpatizantes máis o 25 de xaneiro de 1832. Axeonllouse perante María II e díxolle: "Miña señora, aquí está un xeneral portugués que defenderá os seus dereitos e restaurará a súa coroa". Chorando, a súa filla abrazouno. Pedro partiu en barco cara ó arquipélago dos Azores, o único territorio portugués que se mantivera leal á súa filla. Tras varios meses de preparacións, embarcou cara o Portugal continental, entrando na cidade do Porto sen oposición o 9 de xullo dese mesmo ano. Levaba canda el un pequeno exército composto por liberais portugueses, entre os que se atopaban Almeida Garrett e Alexandre Herculano, ademais de mercenarios e voluntarios estranxeiros entre os que estaba o neto de La Fayette, Adrien Jules de Lasteyrie.
miniatura|left|250px|Pedro no seu leito de morte, 1834. Litografía de [[José Joaquim Rodrigues Primavera]] Amplamente superado en número, o exército de liberais de Pedro foi asediado no Porto durante máis dun ano. A comezos de 1833 recibiu novas dende o Brasil da morte inminente da súa filla Paula. Meses despois, en setembro dese ano, reuniuse con Antônio Carlos de Andrada, un irmán de Bonifácio que chegara dende o Brasil. Como representante do Partido Restaurador, Antônio Carlos pediulle ó duque que volvese ó Brasil e gobernase o seu antigo imperio como rexente durante a minoría de idade do seu fillo. Pedro decatouse de que este partido quería usalo como ferramenta para facilitar a súa propia subida ó poder, e frustrou a Antônio Carlos facéndolle peticións case imposibles de cumprir, para asegurarse de se o pobo brasileiro, e non soamente unha facción, quería que volvese. Insistiu en que calquera petición de volver como rexente debería ser constitucionalmente válida, e que a vontade do pobo debía transmitirse a través dos seus representantes locais e a súa designación debía estar aprobada pola Asemblea Xeral. Só entón, e "trala presentación dunha petición en Portugal por parte dunha delegación oficial do parlamento brasileiro", consideraría aceptar a oferta.
Durante a guerra, Pedro armou canóns, cavou trincheiras, atendeu ós feridos, comeu xunto ós soldados e loitou baixo o fogo inimigo. A súa causa estaba xa case perdida ata que tomou a decisión arriscada de dividir as súas forzas e enviar unha parte delas nun ataque anfibio no sur de Portugal. Esta expedición conseguiu capturar a rexión do Algarve, marchando posteriormente cara ó norte en dirección a Lisboa, que capitulou o 24 de xullo. Pedro acabou por someter o resto do país, pero cando o conflito estaba a piques de concluír interveu o seu tío español, o Infante Carlos, conde de Molina, quen desexaba apoderarse da coroa da súa sobriña Isabel II. Neste conflito maior que involucraba a península Ibérica ó completo, a Primeira guerra carlista, o duque de Braganza aliouse cos exércitos españois liberais leais a Isabel II e derrotou tanto a Miguel I coma a Carlos, chegando a un acordo de paz o 26 de maio de 1834.
Pedro sempre gozara dunha boa saúde, agás por algúns gromos de epilepsia que manifestara en forma de varios ataques cada poucos anos. Porén, a guerra socavou a súa constitución e en 1834 estaba morrendo por mor dunha tuberculose. Quedou confinado a súa cama no Pazo Real de Queluz dende o 10 de setembro. Dende alí ditou unha carta aberta dirixida ós brasileiros, na que lles pedía que adoptasen unha abolición gradual da escravitude, advertíndolles: "A escravitude é un mal, é un ataque contra os dereitos e a dignidade da especie humana, porén as súas consecuencias son menos prexudiciais para aqueles que sofren no cativerio do que son para a Nación cuxas leis permiten a escravitude. É un cancro que devora a moralidade". Tras unha longa e dolorosa enfermidade, Pedro faleceu as 14:30 horas do 24 de setembro de 1834. Tal e como pedira el mesmo, o seu corazón foi levado ata a igrexa de Lapa en Porto e o seu corpo foi soterrado no Panteón Real da Casa de Braganza. As novas da súa morte chegaron a Río de Xaneiro o 20 de novembro, pero os seus fillos non foron informados ata despois do 2 de decembro. Bonifácio, que xa non actuaba como gardián deles, escribiulles unha carta a Pedro II e as súas irmás: "Dom Pedro non morreu. Só os homes ordinarios morren, non os heroes."
Legado
miniatura|right|250px|[[Monumento á Independencia do Brasil, onde está soterrado Pedro I xunto con María Leopoldina e Amelia]] Trala morte de Pedro I o ata entón poderoso Partido Restaurador esvaeceuse dun día para outro, e non foi ata após o seu pasamento cando se fixo unha avaliación xusta do antigo monarca, unha vez que o seu posible retorno ó poder xa non era unha ameaza. Evaristo da Veiga, un dos seus peores críticos ademais de líder no Partido Liberal, deixou unha afirmación que segundo o historiador Otávio Tarquínio de Sousa pasou a ser dende ese momento a visión que prevaleceu sobre Pedro:
miniatura|left|250px|Estatua ecuestre de Pedro IV na [[Praza da Liberdade, no Porto]] John Armitage, que viviu no Brasil durante a última metade do reinado de Pedro I, afirmou que "incluso os erros do Monarca foron atendidos cun gran beneficio por medio da súa influencia nos asuntos da súa patria nai. Se tivese gobernado con máis sabedoría, tería sido mellor para a súa terra de adopción, mais, quizais, desafortunado para a humanidade". Armitage engadiu: "[o igual que o] tardío emperador dos franceses, [Pedro] era tamén un fillo do destino, ou mellor, un instrumento nas mans dunha omnisciente e beneficiosa Providencia para o fomento de grandes e inescrutables fins. No vello e no novo mundo estaba dende ese momento destinado a converterse o instrumento de máis revolucións, e antes da fin da súa brillante pero efémera carreira na terra dos seus pais, para reparar de sobra os erros e tolerías da súa vida anterior, por medio da súa devoción cabaleirosa e heroica á causa da liberdade civil e relixiosa".
En 1972, no 150º aniversario da independencia do Brasil, os restos de Pedro I (agás o seu corazón) foron levados ó Brasil —tal e como el deixara escrito no seu testamento— nunha gran celebración e coas honras dun xefe de estado. Os seus restos foron soterrados de novo no Monumento á Independencia do Brasil, xunto cos de María Leopoldina e os de Amelia de Leuchtenberg, na cidade de São Paulo. Anos despois, o historiador Neill Macaulay afirmou: "As críticas a Dom Pedro expresábanse con liberdade e moitas veces de forma vehemente; isto empuxouno a abdicar de dous tronos. A súa tolerancia ás críticas públicas e a súa disposición a repartir o poder separan a Dom Pedro dos seus predecesores absolutistas e dos gobernantes dos estados coercitivos de hoxe en día, cuxos mandatos vitalicios son tan seguros como os dos reis de antano". Macaulay afirmou tamén que "líderes liberais con éxito como Dom Pedro reciben homenaxes ocasionais en forma dun monumento de pedra ou estatua de bronce, pero os seus retratos, de catro andares de altura, non moldean os edificios públicos; as súas imaxes non se portan en desfiles de centos de miles de manifestantes uniformados; non hai "-ismos" adxuntos ós seus nomes".
Títulos
miniatura|200px|Sinatura de Pedro I nos documentos oficiais miniatura|200px|Iniciais asinadas nos documentos oficiais Pedro recibiu os seguintes tratamentos oficiais ó longo da súa vida: Como emperador do Brasil, o seu tratamento e título completo foi "A súa maxestade imperial Dom Pedro I, emperador Constitucional e Defensor Perpetuo do Brasil". Como rei de Portugal, o seu tratamento e título completo foi "A súa maxestade Dom Pedro IV, rei de Portugal e dos Algarves, de aquí e alén do mar en África, Señor da Guinea e da Conquista, Navegación e Comercio de Etiopía, Arabia, Persia e India, etc." Como herdeiro á coroa de Portugal recibiu os títulos nobiliarios de duque de Braganza, duque de Barcelos, duque de Guimarães, marqués de Vila Viçosa, conde de Ourém, conde de Barcelos, conde de Faria e Neiva, conde de Arraiolos e conde de Guimarães.
Distincións
Como emperador Pedro I, foi Gran Mestre no Brasil da Orde de Cristo, da Orde de Avis, da Orde de San Xaime da Espada, da Orde da Cruz do Sur, da Orde de Pedro I e da Orde da Rosa. Como rei Pedro IV, foi Gran Mestre en Portugal da Orde de Cristo, da Orde de San Benedito de Avis, da Orde de San Xaime da Espada, da Orde da Torre e da Espada e da Orde da Inmaculada Concepción de Vila Viçosa.
Tras abdicar da coroa portuguesa recibiu a Gran Cruz da orde portuguesa da Torre e da Espada, do Valor, Lealdade e Mérito, o 20 de setembro de 1834. Recibiu tamén as distincións e honras estranxeiras de cabaleiro da Orde do Vélaro de Ouro de España, Gran Cruz da Orde de Carlos III de España, Gran Cruz da Orde de Isabel a Católica de España, Gran Cruz da Orde de San Luís de Francia, cabaleiro da Orde do Espírito Santo de Francia, cabaleiro da Orde de San Miguel de Francia e Gran Cruz da Orde de Santo Estevo de Hungría.
Matisyahu
Matthew Paul Miller, nado en West Chester (Pensilvania) o 30 de xuño de 1979, é un músico americano, máis coñecido polo seu nome hebreo e tamén artístico Matisyahu. Ten aparecido na radio, na televisión e no cine, sendo destacable a súa actuación no filme The Possession.
Coñecido por mesturar temas xudeus con reggae, rock e sons de hip hop e beatboxing, sacou o seu primeiro sinxelo no 2005, chamado "King Without a Crown", que estivo no Top 40 nos Estados Unidos. Dende o 2004, lanzou tres álbums de estudio, dous álbums ó vivo, dous CDs de remix e dous DVD das súas actuacións en concertos. Ó longo da súa carreira, Matisyahu traballou con Bill Laswell e cos produtores de reggae Sly & Robbie.
Membros do seu grupo
Novos Integrantes:
Eleccións municipais en Coirós
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Coirós dende 1979. miniatura|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Coirós]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Coirós desde a aprobación da Constitución de 1978.
The Lodger: A Story of the London Fog
The Lodger: A Story of the London Fog é un filme británico mudo dirixido por Alfred Hitchcock en 1927. Está protagonizado por Marie Ault, Arthur Chesney, June Tripp, Malcolm Keen e Ivor Novello. Está baseado nunha historia de Marie Adelaide Lowndes e foi o terceiro filme dirixido por Hitchcock, sendo o primeiro de estilo "Hitchcock".
A súa trama refírese á caza dun asasino en serie semellante a Jack o Destripador en Londres. O primeiro filme de suspense de Hitchcock, consagrauno como director de sona. Tras a súa estrea, a revista especializada Bioscope escribiu: "É posible que esta película sexa a mellor produción británica xamais realizada".
Lugares de Zas
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Zas.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Zas
O Allo
150px|miniatura|dereita|Pazo das torres do Allo xunto cos seus hórreos ([[O Allo, Zas|O Allo).]]
Brandomil
150px|miniatura|dereita|Ponte de [[Brandomil, Zas|Brandomil.]]
Muíño
150px|miniatura|dereita|[[Arca da Piosa (Muíño).]]
Joyce Banda
Joyce Hilda Banda, nada en Zomba o 12 de abril de 1950, é unha avogada e política malauí. Exerceu a Presidencia da República desde o 7 de abril de 2012 até o 31 de maio de 2014, tralo falecemento do presidente Bingu wa Mutharika, converténdose na primeira muller en asumir a presidencia do país na historia e a segunda muller na historia de África en ser xefa de estado, despois de Ellen Johnson Sirleaf presidenta da República de Liberia. De 2009 a 2012 asumira a vicepresidencia do país.
Traxectoria
Foi membro do parlamento pola circunscrición de Zomba-Malosa e ministra de xénero, benestar do neno e servizos comunitarios ata que foi nomeada ministra de asuntos exteriores o 1 de xuño de 2006 polo presidente Bingu wa Mutharika. En 2009 asumiu a vicepresidencia do país, cargo que ocupou até 2012 cando se converteu na primeira muller presidenta da república e a segunda xefa de estado da historia de África.
É a fundadora da Asociación Nacional de Mulleres de Negocios.
En 2011 foi considerada pola revista Forbes como a terceira muller máis poderosa do continente africano.
Tamén en 2011 fundou o Partido Popular, agrupación política que lidera e antes do falecemento de Bingu wa Mutharika era considerada a forza que podía disputarlle a presidencia nas eleccións xerais de 2014.
Durante a elección presidencial de 2014 denunciou a falta de transparencia e tempo para estes comicios e pediu ao Tribunal Electoral suspender a constitución, isto despois de que o consello anunciase como gañador ao opositor Peter Mutharika, irmán do expresidente Bingu Wa. Con todo, o Tribunal fixo oídos xordos e finalmente o 31 de maio foi xuramentado Peter como novo presidente de Malaui.
Cinta de Galloway
Historia
A finais da década de 1940 esta raza foi importada aos Estados Unidos, onde se desenvolveu rapidamente, e xa nos anos cincuenta se creou a sociedade estadounidense de protección da cinta de Galloway.
Poboación e distribución
Nos Estados Unidos non se chega ás 10.000 cabezas de cinta de Galloway, mentres que no Reino Unido superan lixeiramente a cifra das 2.500 femias.
Nos Estados Unidos concéntrase sobre todo no leste, en Nova Inglaterra e no Medio Oeste, aínda que se vai estendendo cara ao oeste e xa hai exemplares en California, Oregón ou Texas. No Reino Unido, aínda que se coñece en todo o territorio, concéntranse loxicamente na súa zona de orixe, a rexión de Galloway e Dumfries. É aquí, na viliña de Castle Douglas, onde se celebra a poxa anual da raza. Tamén se crían algúns exemplares no Canadá, Nova Zelandia e Australia. É o animal símbolo de Fearrington Town, en Pittsboro (Carolina do Norte).
Características
A vaca cinta de Galloway é unha vaca negra, mocha e pelosa, cunha fita branca que a arrodea por enteira e de maneira regular, do lombo ao ventre. Con todo, existen exemplares pardos e rubios, en vez de negros, admitidos polos libros de rexistro da raza. Mais non se admiten como cintas de Galloway aquelas femias que teñan pelo branco por riba da presunlla, fóra do propio cinto, mentres que para os bois a prohibición de branco comprende tamén a pata enteira. O pelo longo protéxea ben da choiva e permítelle estar ao aberto a maior parte do ano.
Un boi pode pesar entre 770 e 1.045 kg, cunha media de 820 kg. A vaca pesa algo máis da metade, cunha media de 565 kg e un abano de entre 450 e 675 kg. Os cuxos párenos con entre 15 e 25 kg.
A vaca é pousona e calma, pero conserva un forte instinto de protección sobre a cría. Pasta en eidos de herba brava, onde outras razas máis dedicadas non pacen, e poden conseguir unha carne de boa calidade alimentándose unicamente de herba.
Dalit
A diferenza do apartheid ou do racismo, a intocabilidade existe entre individuos cunha mesma cor de pel, etnia ou relixión, e pode darse entre individuos marxinados polas clases superiores. Tradicionalmente eran illados nas súas propias comunidades, até o punto de que as clases superiores evitaban o contacto das súas sombras. A discriminación contra os dalits existe aínda en zonas rurais e na esfera privada. Porén, desapareceu en zonas urbanas e na esfera do público, no relativo á liberdade de movemento e o acceso á educación. A loita institucional contra este fenómeno é manifestamente insuficiente polo profundo arraigo deste concepto na sociedade india.
Se ben a intocabilidade parte de crenzas espirituais e relixiosas que consideran respectar unha determinada "orde natural" do mundo, na práctica xera e mantén un estado de discriminación, marxinación, pobreza, analfabetismo e violencia estruturais e sistémicas, e como en moitas outras exclusións sociais, as mulleres e os nenos son a miúdo os máis prexudicados.
Paradela de Arriba, Cornazo, Vilagarcía de Arousa
Paradela de Arriba é un lugar da parroquia de Cornazo no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 385 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 200 eran mulleres e 185 homes, o que representa un aumento respecto ós anos 2010, cando eran 355 veciños, e 2005, cando eran 374.
Royal Trux (álbum de 1988)
Royal Trux é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de noise rock Royal Trux, publicado no ano 1988 a través do selo Royal. No ano 1993 o disco foi reeditado en CD polo selo Drag City.
Rabaño
dereita|miniatura|200px
Un rabaño ou manda é un grupo de animais de mesma especie que adoitan estar xuntos ou desprazarse xuntos. O termo manda adoita utilizarse para animais salvaxes, mentres que rabaño se emprega habitualmente para especies domesticadas.
Na antigüidade, cando o home case non poboaba a superficie da Terra, había inmensos espazos deshabitados, e os animais campaban libremente por esas grandes superficies; pero hoxe en día, entre o poboamento intensivo, a agricultura, a talla de bosques e outros procesos de modificación da superficie da Terra polo ser humano, reducíronse considerablemente as superficies antes poboadas por rabaños. Isto, sumado á caza indiscriminada que pon en perigo a varias especies, tamén foi un factor que levou á redución das mandas, tanto no número destas, como na cantidade de exemplares que as conforman. Co fin de limitar este proceso, creáronse reservas de fauna, onde ata certo grao, as mandas poden manter o seu anterior estilo de vida salvaxe.
A etoloxía defende que existen dous factores importantes que favorecen a existencia de grupos de animais cooperando: as vantaxes obtidas na defensa fronte a depredadores, e a facilidade da busca de alimento ou as vantaxes da caza en grupo.
A Filgueira, San Pedro de Eume, As Pontes de García Rodríguez
A Filgueira é un lugar da parroquia de San Pedro de Eume no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 6 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 4 eran homes e 2 eran mulleres.
Toponimia
O fitónimo galego Filgueira (do latín FĬLĬCARIA, derivado de FĬLIX, -ĬCIS) refírese a un lugar abondoso en fentos. A súa orixe dáse entre o século X e XIII.
The Keepers
The Keepers é unha serie documental estadounidense que foi estreada en Netflix o 19 de maio de 2017 e foi dirixida por Ryan White.
A serie explora o asasinato sen resolver de Cathy Cesnik, unha monxa que ensinaba inglés e teatro no instituto arcebispal de Keough en Baltimore, e cuxas antigas estudantes cren que foi encuberto polas autoridades, xa que sospeitan que Cesnik sabía que o cura A. Joseph Maskell abusaba sexualmente das estudantes.
Ángel Rodal Blanco
Ángel Rodal Blanco, nado en Cangas cara 1916 e finado en Xinzo (Ponteareas) o 5 de abril de 1937, foi un político galego.
Río Ésera
260px|miniatura|Val de Benasque, asucado polo Ésera O Ésera é un río da comunidade autónoma de Aragón (España), afluente do Cinca, ao que se une pola súa beira esquerda, na área da conca do río Ebro, logo dun curso de 99 km.
Percorrido
O Ésera nace na ladeira norte do macizo de La Maladetta, a 2.500 m de altitude. Atravesa no seu curso diversos concellos da provincia de Huesca, como Benasque e Campo.
É un río tipicamente pirenaico, alimentado polo glaciar do Aneto e o montante pluviométrico do seu val alto. Mostra un réxime pluvionival.
En Graus recibe un tributo importante do río Isábena pola esquerda. Máis abaixo, as súas augas son retidos pounha presa, o encoro de Barasona, que da orixe ao canal de Aragón e de Cataluña.
Hidronimia
O nome Ésera, é posibelmente celta, común co Isar (Alemaña e Austria), o Jizera (República Checa), Isère (Francia), Isel (Austria), Yser (Bélxica), Ijssel (Países Baixos), Isarco (Italia), ou máis próximo, en Galicia, Ézaro, que corresponde ao nome antigo do río Xallas, hoxe conservado na localidade da súa desembocadura. Todos remontan a unha raíz indoeuropea *eis- "correr".
Fraga Redonda, San Pedro de Eume, As Pontes de García Rodríguez
Fraga Redonda é un lugar da parroquia de San Pedro de Eume no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Estaba despoboado no ano 2014 segundo datos do IGE.
Antonio Pazos Fontenla
Antonio Pazos Fontenla, nado en 1866 e finado en Marín o 26 de setembro de 1919, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Foi alcalde de Marín en 1890 e 1899. Representante de Eduardo Vincenti no Morrazo, foi deputado provincial. O 2 de decembro de 1909 foi elixido presidente da Deputación de Pontevedra. Volveu ser elixido presidente da Deputación o 2 de maio de 1917.
O Pereiro, Requeixo, Chantada
O Pereiro é un lugar na parroquia de Requeixo, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 1 habitante segundo datos do INE e do IGE era un home.
A Cesta, Ardaña, Carballo
A Cesta é unha aldea da parroquia de Ardaña no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 78 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 40 homes e 38 mulleres.
Félix Rodríguez
Félix Ismael Rodríguez Mendigutia, nado en 1941 na Habana, é un cubano anti-castrista naturalizado estadounidense e ex-funcionario da CIA coñecido pola súa participación no desembarco de Baía de Cochinos, onde colaborou con Howard Hunt, tamén é coñecido polo seu papel na captura e execución sumaria do comandante guerrilleiro Che Guevara en Bolivia.
Participou na guerra do Vietnam, onde levou as unidades que participaron no polémico Programa de Phoenix.
Flash mob
Un flashmob, traducido literalmente do inglés como «multitude relámpago» (flash: ‘brillo, refacho’; mob: ‘multitude’) é unha acción organizada na que un gran grupo de persoas se reúne de súpeto nun lugar público, realiza algo infrecuente e logo se dispersa rapidamente. Por tanto, unha tradución válida, non literal, do termo sería «acto multitudinario relámpago». Adoitan convocarse a través dos medios informáticos (móbiles ou celulares, e Internet) e na maior parte dos casos, non teñen ningún fin máis que o entretemento, pero poden convocarse tamén con fíns políticos ou reivindicativos.
Unha das particularidades destas «tribos temporais» é que non requiren contar co apoio dos medios de comunicación de masas para comunicarse, coordinarse e actuar de maneira conxunta, xa que a súa comunicación funciona a través de redes sociais virtuais. Trátase de individuos que, apoiados polas tecnoloxías de comunicación, difunden mensaxes ás súas redes sociais de amigos e coñecidos, os cales fan o mesmo ata construír unha gran cadea de comunicación que é capaz de mobilizar milleiros de persoas.
Recentemente, a actividade foi utilizada como parte de campañas publicitarias de diversos produtos, programando a reunión nalgún sitio público pero coa participación de bailaríns e artistas que simulan un flashmob tradicional pero incluíndo aspectos da marca que se promove.
Revelle, Cornazo, Vilagarcía de Arousa
Revelle é un lugar da parroquia de Cornazo no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 104 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 58 eran mulleres e 46 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010 e 2005, cando eran 121 veciños en ámbolos dous censos.
Revelle
O topónimo Revelle pode referirse a:
Ilyushin Il-12
O Ilyushin Il-12 (designación OTAN: Coach) foi un avión bimotor soviético de carga desenvolvido a mediados dos anos 40 para rutas de curto a medio alcance e como transporte militar.
Deseño e desenvolvemento
O Il-12 desenvolveuse como unha empresa privada pola oficina de deseño Ilyushin a partir do outono de 1943 coa intención de ser un substituto para o Lisunov Li-2, unha versión producida baixo licenza do Douglas DC-3. O novo avión seguía un esquema clásico para un transporte bimotor, cunha estrutura metálica, unha cola convencional e un deseño monoplano. Unha gran mellora sobre o Li-2 foi o tren en triciclo que lle permitía unha mellor visibilidade nas rodaxes e aterraxes. Inicialmente o Il-12 deseñouse para 29 pasaxeiros nunha cabina presurizada, e cun alcance máximo de 5 000 km a unha velocidade de cruceiro de 400 km/h. O avión debería usar catro motores M-88B xa probados no Ilyushin Il-4.
Porén, durante o desenvolvemento, os motores M-88B tiveron que ser substituídos por dous motores diésel ACh-31 de 1 500 hp cada un. Os plans para unha cabina presurizada abandonáronse e o número de pasaxeiros reducíuse a 27. O Il-12 fixo o seu voo de estrea o 15 de agosto de 1945 e ao pouco tempo decidiuse remotorizalo con motores radiais Shvetsov ASh-82, voando o avión revisado o 9 de xaneiro de 1946.
Marcos Seixo
Marcos Seixo Pastor, nado en Lugo en 1959, é un historiador e investigador galego da etnografía e a literatura galega.
Ilyushin Il-12
Deseño e desenvolvemento
O Il-12 demostrou ter problemas coas vibracións durante as probas, os motores tiñan un rendemento de saída pobre, e requiríase un puntal baixo a fuselaxe para evitar que o avión volcase durante a carga debido a problemas co centro de gravidade. Outros problemas foron o uso de magnesio preto dos motores, o que en caso de lume no motor podía causar un incendio incontrolable que danase a estrutura da á; isto revelouse no accidente dun Il-12 preto de Voronezh tras un incendio nun motor. Tras a investigación do sinistro o magnesio foi substituído por aliaxe de aluminio e redeseñouse o sistema de extinción de incendios. Unha vez resoltos eses problemas os pilotos de proba loubaron a calidade do novo avión, contribuíndo á decisión de iniciar a fabricación en serie de Il-12.
Wright Flyer
miniatura|dereita O Wright Flyer, referido decote como Flyer I e ás veces como Kitty Hawk, foi a primeira máquina voadora a motor construída polos irmáns Wright. O voo está recoñecido pola Fédération Aéronautique Internationale, o organismo elaborador de normas e do mantemento de rexistros para a aeronáutica e a astronáutica, como "o primeiro voo sostido nunha aeronave máis pesada que o aire".
Ilyushin Il-12
Deseño e desenvolvemento
A fuselaxe do Il-12 tiña un volume considerable e equipouse con oito fiestra rectangulares en cada lado. A tripulación estaba formada por tres persoas e podía transportar 32 soldados, 32 paracaidistas ou carga. Tamén houbo unha versión civil, que aínda que estaba deseñada para levar 32 pasaxeiros, foi limitada por Aeroflot para levar 21, levando normalmente só a 18. Con esa carga de pasaxeiros o seu uso non era moi rendable.
Marcos Seixo
Traxectoria
Profesor de Lingua e Literatura no Instituto Valle Inclán de Pontevedra. Como músico formou parte dos grupos Verbo Xido e Quinta Feira. Na faceta de escritor cómpre destacar como autor das primeiras biografías de Roberto Blanco Torres e Xoán Xesús González, a edición dalgunhas das súas obras, así como distintos traballos sobre a represión franquista e algúns artigos en distintos medios. É membro da Asociación Cultural O Meigallo de Cuntis, da Comisión pola Memoria Siñor Afranio e coordinador, dende 1999, da revista cultural A Taboada, na que ten publicado traballos de carácter histórico, literario e etnográfico.
Ilyushin Il-12
Deseño e desenvolvemento
Fabricáronse un total de 663 Il-12, e posteriormente foi mellorado para desenvolver o Ilyushin Il-14.
Alucinóxeno
Os alucinóxenos son un certo tipo de drogas que causan alteracións profundas na percepción da realidade do usuario. Baixo a súa influencia, as persoas ven imaxes, escoitan sons e senten sensacións moi distintas ás propias da vixilia. Algúns alucinóxenos tamén producen oscilacións emocionais rápidas e intensas.
Son fármacos que provocan estados alterados de conciencia que afectan á percepción (alucinación) e varían a noción da propia identidade. Os seus efectos son moi variables, dependendo tanto da dose como das expectativas do suxeito e o ambiente que o arrodea durante a experiencia. Cando, por unha razón ou outra, o balance da experiencia resulta desagradable para o suxeito acostuma falarse coloquialmente de "mala viaxe".
Traizón
miniatura|dereita|Unha ilustración do [[século XVII de Guy Fawkes. Guy Fawkes intentou asasinar a Xacobo I de Inglaterra e VI de Escocia. Fracasou e foi condenado por traizón e a ser aforcado, arrastrado e desmembrado.]] En Dereito, a traizón refírese a un conxunto de crimes que engloban os actos máis extremos en contra do país de cada un.
Familiarmente, a traizón consiste en defraudar a familia, amigos, grupo étnico, relixión, ou outro grupo ao cal poida pertencerse, facendo o contrario ao que os outros esperan. A miúdo, cando se acusa de traidor, tales acusacións son controvertidas e disputadas, cando a persoa non pode identificarse co grupo do cal é membro, ou do contrario está en desacordo cos líderes do grupo que fan o cargo.
Dimensión xurídica
En termos legais, a traizón consiste nunha conduta desleal cara a nación. Cada estado determina taxativamente para si os actos que implican o crime de traizón, algúns dos máis tipificados son:
Dimensión política
Politicamente, o termo "traidor" foi usado como un epíteto entre disidentes dun mesmo partido ou entre membros de distintos partidos para anular o capital político alleo. Tamén se recorre, de forma máis xenérica, a cualificar de traidores a funcionarios no poder que son percibidos como incumpridores dos deberes públicos prescritos polo estado, con independencia de que se poida verificar ou probar algunha acción traizoeira.
Nunha guerra civil ou insurrección, os gañadores poden xulgar aos perdedores como traidores. De feito, na práctica, unha das condicións para enfrontarse a un xuízo por traizón é atoparse no bando perdedor. Por exemplo: Bruto, Quisling, Petain ou Sadam Hussein tivesen sido homenaxeados como heroes se tivesen vencido e Gunga Din, Bolívar, Stephen F. Austin ou La Malinche terían sido axustizados co cargo probado de traizón, se tivesen pertencido ao bando derrotado.
En certos casos, como na lenda da puñalada polas costas o Dolchstoßlegende, a acusación de traizón cara a amplos sectores da sociedade constituíu unha mensaxe política unificadora para o grupo que a sostiña e a criminalización de quen a padeceron, os xudeus e esquerdistas.
Esteves, Ardaña, Carballo
Esteves é unha aldea da parroquia de Ardaña no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 34 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 16 homes e 18 mulleres.
Benjamin Disraeli
Benjamin Disraeli, nado en Londres o 21 de decembro de 1804 e finado na mesma cidade o 19 de abril de 1881, foi un escritor e político británico, membro do Partido Conservador.
Catedral de Santo Isaac o Sirio e San Xurxo (Doha)
A catedral de Santo Isaac o Sirio e San Xurxo é unha igrexa ortodoxa baixo o patriarcado de Xerusalén, actualmente en construción, localizada na capital de Qatar, Doha.
Benjamin Disraeli
Traxectoria
Descendente de xudeus sefardís, o seu pai, o historiador Isaac D'Israeli, a pesar de ser xudeu bautizou ao se fillo no seo da Igrexa de Inglaterra. Entrou na vida política en 1837 defendendo ideas proteccionistas.
Catedral de Santo Isaac o Sirio e San Xurxo (Doha)
Historia
Os terreos onde está a igrexa foron doados polo emir Hamad bin Khalifa. A construción comezou en 2009, e está previsto que remate en 2018. A catedral dará servizo aos arredor de 12.000 fieis ortodoxos que viven en Qatar. Está previsto que a nave principal do templo teña capacidade para 700 persoas.
O templo é a sé da arquidiocese de Qatar, parte da Igrexa ortodoxa de Xerusalén, aínda que a xurisdición sobre o país asiático é discutida pola Igrexa ortodoxa de Antioquía. O 13 de decembro de 2013 Makarios Mavrogiannakis foi consagrado como arcebispo de Qatar.
Benjamin Disraeli
Traxectoria
Serviu no goberno durante tres décadas, e foi primeiro ministro de febreiro a decembro de 1868 e novo entre febreiro de 1874 e abril de 1880.
É precisamente a partir de 1874 como primeiro ministro que a súa figura política destaca polas diversas reformas levadas a cabo (reformas internas de fábricas e vivendas, emendas á lei dos pobres etc.), Principalmente no campo externo. Unirse a unha política expansionista e imperialista, contribuíu á grandeza e poderío do imperio británico. Apoderouse do control da Compañía da Canle de Suez, anexionou o Transvaal en Suráfrica e o Chipre. En 1877, aclamado a raíña Vitoria, emperatriz de Indias.
Lemuel Francis Abbott
miniatura|dereita|Retrato de Horatio Nelson, 1800.
As Leiras de Abaixo, Montouto, Abadín
As Leiras de Abaixo é un lugar da parroquia de Montouto no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Lemuel Francis Abbott
Lemuel Francis Abbot, nado en Leicestershire en 1760 ou 1761 e finado en Londres o 5 de decembro de 1802, foi un pintor inglés.
Paul Henri Thiry d'Holbach
Paul Henri Thiry, barón de Holbach, orixinalmente Paul Heinrich Dietrich von Holbach e coñecido como barón de Holbach, nado en Edesheim, preto de Landau, o 8 de decembro de 1723 e finado en París o 21 de xaneiro de 1789, foi un filósofo materialista francés de orixe alemá.
Persoeiros da guerra civil española
Esta é unha lista das personalidades máis destacadas da guerra civil española.
Paul Henri Thiry d'Holbach
Traxectoria
Educouse en Leiden e a maior parte da súa vida pasouna en París. Segundo el, a materia é eterna e base determinante de calquera fenómeno. A liberdade é unha ilusión, e a relixión unha consecuencia da ignorancia explotada polo despotismo. Estas citas súas expoñen claramente que consideraba todas as doutrinas relixiosas como instrumentos do absolutismo e, por tanto, era inimigo de todas elas.
Foi un dos colaboradores da enciclopedia, unha das máximas expresións da Ilustración, á cal fixo achegas nos campos da da química, a metalurxia e a xeoloxía.
Galería de imaxes de ciclistas en Galicia
Galería de imaxes de ciclistas en Galicia.
Anna Bergendahl
Anna Henrietta Bergendahl, máis coñecida coma Anna Bergendahl, nada o 11 de decembro de 1991 en Hägersten (Estocolmo), é unha cantante sueca.
Erg (homónimos)
Erg pode referirse á:
1122
Outros
Historia ano a ano
Anna Bergendahl
Biografía
En 2010 conseguiu a vitoria no Melodifestivalen, gañando coa canción This is my life. Anna vai representar a Suecia no Festival de la Canción de Eurovisión 2010 en Oslo, Noruega, en maio de 2010.
1122
Outros
1120'erne
Convair 990 Coronado
O Convair 990 Coronado é un reactor de pasaxeiros catrimotor de fuselaxe estreita producido pola compañía estadounidense Convair, unha división de General Dynamics. Trátase dunha versión alongada do Convair 880 producido en resposta a un requirimento da aeroliña American Airlines. O 990 tiña 3 metros máis que o 880, incrementando o número de pasaxeiros de entre 88 e 110 ata os 96-121 no 990, dependendo da configuración. Aínda así estaba por debaixo da capacidade de modelos contemporáneos como o Boeing 707 (110 a 189) ou o Douglas DC-8 (105 a 173), sendo de 40 a 56 km/h máis rápido a velocidade de cruceiro.
Río Naniken
O río Naniken (en irlandés  An Nainicín) é un pequeno río que transcorre pola beira norte da cidade de Dublín, en Irlanda. Atópase cuberto e entubado en gran parte do seu curso superior mais faise visíbel xa no seu curso inferior. Nace en Santry e desemboca na baía de Dublín, no mar de Irlanda.
Convair 990 Coronado
Deseño e desenvolvemento
American Airlines solicitou a Convair deseñar un avión para voos de costa a costa, capaz de realizar servizos sen escalas entre Nova York e Os Ánxeles co vento en cara. A aeroliña quería un avión algo máis grande que o Convair 880, que era o máis pequeno da primeira xeración de reactores de pasaxeiros estadounidenses. O 990 realizou o seu voo de estrea o 24 de xaneiro de 1961.
Os motores tamén cambiaron e instaláronse os mellorados General Electric CJ-805-23, que eran únicos porque tiñan un ventilador na súa parte traseira, en comparación co ventilador da parte dianteira do Pratt & Whitney JT3D que impulsaba aos seus competidores. O motor era unha versión civil simplificada do J79, usado en cazas militares. Ao igual que a meirande parte das versións do J79, os CJ805 e CJ805-23 fumegaban moito, polo que a aeroliña española Spantax modificou os seus 990 con cámaras de combustión sen fume nos anos 70.
Ao igual que o 880, o 990 incorporaba unha "pista de rodadura" dorsal na parte superior da fuselaxe que albergaba dúas antenas ADF e unha UHF.
Río, Requeixo, Chantada
Río é un lugar na parroquia de Requeixo, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 4 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 1 era un home e 3 eran mulleres.
Pilocha
Pilar Martínez Conde, "Pilocha", nada en Vigo o 29 de xullo de 1957, é unha cantante galega.
Traxectoria
Estudou Psicoloxía na Universidade de Santiago de Compostela. Traballou como profesora nunha escola de música en Lugo.
Comezou a cantar formando parte de grupos como De catro a catro e Roi Xordo, e tamén do Movemento Popular da Canción Galega. Foi contralto do Grupo Universitario de Cámara de Compostela, co que gravou o primeiro disco da formación, cantando as cantigas de Martín Códax e Afonso X.
No ano 2000 gravou con Milladoiro a canción da Marcha Mundial de Mulleres que representa a Galicia, cun texto de Carmen Blanco. En 2006 formou grupo con Xavier Constenla, Quique Alvarado e Miguel Cabana, cos que fixo unha xira pola Arxentina e o Uruguai convidados pola Consellería de Cultura da Xunta.
En 2007, colaborou coa súa voz no espectáculo poético musical Memoria do 36 da compañía Teatro do Atlántico, con música de Xavier Constenla, narración de Xosé Luís Bernal, baixo a dirección de Xulio Lago. Coa mesma compañía fixo de asesora musical e auxiliar de dirección en A bombilla máxica de Woody Allen.
En 2010 fixo recitais con poético-musicais con María Barcala, recitais poético-musicais polos Institutos de ensino secundario de Galiza.
Presentou e dirixiu na Televisión local de Lugo un programa mensual consistente nunha tertulia de mulleres que levaba por título Feminino Plural e que permaneceu en antena varios anos.
En 2016 preparou unha zarzuela en galego Unha lúa para Belido. O libreto é orixinal de Ramón Area (novelista), a música de Vadim Yukhnévich (Banda Crebinsky), os textos da propia Pilocha e a dirección de escena de María Barcala.
En 2022 a Deputación  da  Coruña  informou do nacemento do ciclo Pioneirxs  da  música  galega,  unha serie de concertos nos que se  interpretan  álbums  que  "marcaron  a  historia  recente  da música galega e en galego". O concerto inaugural é a cargo de Pilocha.
Río Ara, España
260px|miniatura|O río Ara cerca do nacemento O Ara é un río do norte de Aragón, España, afluente no tramo alto do Cinca, pola súa beira esquerda, ao que se une despois de 70 km de curso.
Percorrido
O Ara nace no Val do Ara a 2.620 msnm, na parte alta do val de Buxargüelo, aos pés do macizo da Comachibosa, na vertente sur dos Pireneos. Despois de percorrer 70 km únese ao Cinca na localidade de Aínsa.
Protección ambiental
A súa cabeceira forma parte dos arredores do Parque Nazional de Ordesa e as Tres Serores.
Tributarios
Os seus principais afluentes son o Otal, o Arazas (Val de Ordesa), o Sorrosal, o Chate, o Forcos, o Guargas, Sieste e máis o Ena.
Trazas de glaciarismo
O val do río Ara é un bo exemplo de val glaziar na súa primeira metade de curso, aínda que moi erosionado polos ríos tras a desaparición das xeleiras, existendo mostras da lingua glaziar até Asín de Broto, con máis de 30 km de lonxitude total.
Pohnpei
miniatura|dereita|250px|Mapa da illa Pohnpei miniatura|Detailed map of Pohnpei, showing the borders of the five 'independent tribes' miniatura|Senyavin Islands (Pohnpei plus two neighboring atolls) Pohnpei "altar de pedra" (anteriormente coñecida como Ponape) é o nome dunha illa das Illas Senyavin, que forman parte do grupo máis grande das Illas Carolinas. Pertence ao Estado de Pohnpei, un dos catro estado dos Estados Federados de Micronesia (FSM). Os principais centros de poboación en Pohnpei inclúen Palikir, a capital federal dos FSM, e Kolonia, a capital do Estado de Pohnpei. A illa de Pohnpei é a máis grande (334 km²), a máis alta (case 800 metros), con maior poboación (36.000 habitantes), e a illa máis desenvolvida nos FSM. Os insulares de Pohnpei teñen a reputación de ser o máis acolledores cos estranxeiros entre os residentes do grupo de illas.
Clima
miniatura|Cidade de Kolonia mirando cara abaixo desde o Cerro Sokehs miniatura|Distrito centro de Pohnpei Circa 1960 Pohnpei pertence a zona de Clima ecuatorial (Köppen: F). tamén é un dos lugares máis húmidos na terra cun rexistro de choiva anual superior a 7.600 mm cada ano en certas localizacións montañosas.
Historia
Os nativos de Pohnpei, especialmente as xeracións "máis vellas", refírense a miúdo a sucesos do seu pasado como sucedidos, por exemplo, nos "tempos alemáns" ou "antes dos españois", que identifica os períodos históricos do seguinte xeito: