cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gustavo Freire
Traxectoria
Da man do seu padrastro, en 1907 ingresa no conservatorio de música de Madrid. Anos máis tarde incorpórase como violinista na Orquestra Sinfónica Nacional de España. Compón daquela as rapsodias Festa na Tolda e Airiños. Tras a guerra regresa a Lugo, onde dirixe a orquestra do Círculo das Artes da cidade, amais de impartir clases. En 1943 compón unha das súas obras cumio: Non chores, Sabeliña, zarzuela galega con texto de Xosé Trapero Pardo. A súa música bebe da tradición do folclore galego.
O auditorio municipal de Lugo leva o seu nome.
José María Gironella
José María Gironella, nado en Darnius (Xirona) en 1917 e finado en Arneys de Mar (Barcelona) en 2003, foi un escritor español.
Traxectoria
Estudou no seminario e ao deixalo en 1931 traballou en diversos oficios, como traballador de banca. Ao comezar a Guerra civil española deixou Cataluña para entrar no exército sublevado. Na posguerra chegou a estar en prisión por contrabando e comezou a escribir artigos literarios. Fíxose coñecido ao gañar o Premio Nadal de 1946 con Un hombre. En 1948 publicou La marea e en 1953 con Los cipreses creen en Dios deu comezo a unha triloxía sobre a guerra civil na que tamén están Un millón de muertos (1961) e Ha estallado la paz (1966) que se converteron en auténticos éxitos de venda. En 1971 gañou o Premio Planeta con Condenados a vivir.
Obsolescencia programada
Características
A programación da obsolescencia por parte do fabricante ou empresa ten lugar durante a fase de deseño do produto ou servizo. A obsolescencia programada ten un potencial considerable e cuantificable para beneficiar ao fabricante, dado que o produto vai fallar nalgún momento, obrigando á persoa consumidora a adquirir, xa sexa do mesmo provedor ou dunha empresa da competencia, mediante a compra dun modelo máis novo similar ao anterior.
Para a industria, a obsolescencia programada estimula positivamente a demanda alentando ao sector consumidor a mercar de forma artificialmente acelerada novos produtos se desexa seguir utilizándoos.
Existe o risco dunha reacción adversa por parte do sector consumidor ao descubrir que o fabricante promoveu durante o deseño que o produto se volvese obsoleto máis rapidamente, facendo que os consumidores cambien á competencia, baseando a elección na durabilidade e calidade do produto.
A obsolescencia programada é efectiva nunha alta diversidade de produtos. Foi desenvolvida por vez primeira na década de 1920, cando a produción en masa empezaba a forxar un novo modelo de mercado, no que a análise detallada de cada parte do mesmo pasou a ser un factor fundamental para acadar o éxito.
Desfeitos e contaminación
O obxectivo da obsolescencia programada é o lucro económico inmediato, polo que o coidado e respecto do medio ambiente pasa a un segundo plano. Cada produto que se volve obsoleto, supón contaminación, polo que é un evidente problema do actual sistema de produción e económico, ao non axustarse en absoluto á harmonía e equilibrio da natureza.
Tribunal
Un tribunal é un órgano da Administración de Xustiza, que en sentido propio se identifica cos órganos xurisdicionais pluripersoais, é dicir, os formados por varios xuíces, actuando de xeito colexiado.
Funcionamento e características
A expresión tribunal pode ser utilizada en sentido amplo para comprender calquera órgano xudicial, tanto os tribunais propiamente ditos como os orgános xurisdicionais unipersoais ou xulgados. Neste sentido é utilizada a palabra nalgunhas leis e tamén en expresións como "levalo aos tribunais". Por extensión, tamén se denomina tribunal ao conxunto de persoas reunidas para xulgar exames e concursos ou para outorgar premios.
Maxistrados
Os xuíces que forman parte nos tribunais teñen a categoría de maxistrados. De ordinario son tres os maxistrados que forman tribunal para administrar xustiza, aínda que para determinados asuntos e sempre en instancias superiores, incluída a constitucional, o número é maior, dependendo do ámbito xurídico do que estemos a falar, pero sempre en número impar, para evitar empates nas votacións.
Na función de maxistrado dun tribunal cómpre destacar como roles específicos o de presidente do tribunal e o de relator. O cargo de presidente ten vocación de permanencia e accédese a el a través de concurso ou outros mecanismos de provisión de postos de traballo; o presidente dirixe os debates nos xuízos e vistas públicas e ten funcións de carácter orgánico. En cambio, o relator desígnase para cada preito ou causa, a designación efectúase entre os compoñentes do tribunal segundo unha quenda preestablecida; o relator informa dos recursos interpostos contra as decisións do tribunal e propón e redacta os autos e sentenzas.
Administración galega
miniatura|Entrada principal do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia. A Administración de xustiza galega está integrada por cinco tribunais xurisdicionais: o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia e as catro audiencias provinciais.
Distrito de Șoldănești
miniatura|Distrito de Șoldănești. Șoldănești (en romanés: Raionul Șoldănești) é un condado (tamén chamado distrito ou raion) ao nordeste de Moldavia. O seu centro administrativo (ou Oraș-reședință) é a cidade de Șoldănești. Segundo a data do censo do 1 de xaneiro de 2005, o condado tiña unha poboación aproximada duns 42.200 habitantes. A súa área é duns 581 km² e unha densidade duns 72,66 hab/km². O actual presidente do distrito é Alexandru Relițchi.
Raquel Yotti
Raquel Yotti Álvarez, nada en Madrid, 1973, é unha cardióloga española. Investigadora clínica do Sistema Nacional de Saúde e experta en imaxe cardíaca e cardiopatías de base xenética. Desde agosto de 2018 dirixe o Instituto de Saúde Carlos III.
Traxectoria
Raquel Yotti é licencida en Medicina pola Universidade Complutense de Madrid, foi bolseira FPI do ISCIII entre 2003 e 2006. Doutora en Medicina pola UCM desde 2006.
Desde 2009 dirixiu no ISCIII unha liña de investigación para profundar no diagnóstico das miocardiopatías. Xefa de Sección de Cardiología Clínica do Hospital Xeral Universitario Gregorio Marañón desde 2016, é profesora asociada no Departamento de Bioenxeñería da Universidade Carlos III de Madrid desde 2017. Ese ano foi tamén profesora visitante no Departamento de Xenética da Facultade de Medicina da Universidade de Harvard. Desde agosto de 2018 dirixe o Instituto de Saúde Carlos III.
Pasou a formar parte do «comité de expertos» en asesoramento ao Goberno durante a crise do COVID-19.
Estudo de seroprevalencia COVID-19
Con motivo da pandemia por coronavirus COVID-19, en abril de 2020 o Instituto de Saúde Carlos III, dirixido por Raquel Yotti, en colaboración con outros organismos públicos como INE ou o Centro de Coordinación de Alertas e Emerxencias Sanitarias (CCAES), programouse un estudo de seroprevalencia en 32.000 fogares españois, para coñecer o estado da enfermidade mediante unha enquisa a 64.000 persoas.
O 4 de xuño de 2020 fixéronse públicos os resultados da segunda onda do estudo de seroprevalencia coordinado polo ISCIII, estudo que confirmaba que a porcentaxe de españois que pasou a infección apenas cambiara dúas décimas porcentuais. A prevalencia estimada era do 5,2%, fronte ao 5% da primeira onda, dato que se presentou o 13 de maio de 2020.
Joaquín Villa García
Traxectoria
Debutou na tempada 1983–84 en Primeira División co Sporting de Gijón, no partido correspondente á sétima xornada, o 16 de outubro de 1983, que enfrontou ao Sporting co Atlético de Madrid e que rematou con vitoria local (2–0). No club xixonés permaneceu a maior parte da súa carreira futbolística, xogando até a tempada 1989–90, todas en Primeira División.
Na tempada 1985–86 foi cedido ao CE Sabadell, de Segunda División, co que logrou o ascenso á Primeira.
Na tempada 1990–91 foi contratado polo Deportivo da Coruña, debutando o 2 de setembro de 1990 no primeiro partido da campaña, que se saldou con vitoria branquiazul sobre o Elche CF, en Riazor (2–0). Esa mesma campaña ascendeu co club galego á Primeira División, permanecendo no club coruñés até a tempada 1992–93.
Na tempada 1993–94 fichou polo CD Castellón, club de Segunda División no que non chegou a xogar ningún partido.
Filipe I
Filipe I pode referirse a:
Fragmente der griechischen Historiker
thumb|Primeira edición dos Fragmenta historicorum Graecorum, volume 1. París, Karl e Theodor Müller, 1841.
Os Fragmente der griechischen Historiker (Fragmentos dos historiadores gregos), máis coñecidos baixo a abreviatura de FGrH, FGH ou «o Jacoby», son unha colección de fragmentos de obras de historiadores gregos, reunidos polo filólogo alemán Felix Jacoby (1876-1959). Están en gran parte fundados nos Fragmenta historicorum Graecorum de Karl Müller, publicado en cinco tomos entre 1841 e 1870.
Jacoby emprende os FGrH en 1923. O seu fin é compilar o conxunto dos restos que subsisten de historiadores gregos hoxe perdidos: citacións, fragmentos atopados, resumos etc. Estes fragmentos están provistos dun aparello crítico, anotados e comentados brevemente, pero non se fornece tradución ningunha. O Jacoby contén máis de 12.000 fragmentos de fontes que chegan ata o período bizantino e, ademais das gregas, tamén de fontes noutras linguas como o armenio, siríaco e árabe.
Jacoby previra inicialmente un plan en cinco partes. Á súa morte, en 1959, apareceran 15 volumes pero só se terminaron tres partes, que comprenden fragmentos de 856 historiadores gregos:
A cuarta parte debía estar consagrada ás biografías e á literatura antiga; a quinta, á xeografía histórica. Jacoby non chegou a publicar tres seccións que xa escribira e o seu comentario ao volume IIIC. Deixou máis de 1200 páxinas de notas, que permitiron a un equipo de estudosos editar o volume IV da obra.
O Instituto Arqueolóxico Alemán (DAI) está financiando a edición, tradución e comentarios do volume V, referente a fragmentos de xeógrafos gregos antigos.
Os FGrH quedan como unha referencia ineludíbel para os investigadores da historia grega. permitiron igualmente revelar fontes ata entón descoñecidas, como os atidógrafos.
Into the Wild (filme)
Into the Wild é un filme biográfico estadounidense dirixido por Sean Penn que foi estreado no 2007. É unha adaptación do libro non ficticio de 1996 Into the Wild, escrito por Jon Krakauer baseándose nas viaxes de Christopher McCandless a través de Norte América. O filme está protagonizado por Emile Hirsch como McCandless, por Marcia Gay Harden e William Hurt como os seus pais, e tamén aparecen Catherine Keener, Vince Vaughn, Kristen Stewart e Hal Holbrook.
Sinopse
A comezos dos anos noventa, o novo e idealista Christopher McCandless (Emile Hirsch), adopta o nome de Alexander Supertramp, deixa as súas posesións e os seus aforros á beneficencia e abandona o mundo civilizado con rumbo á salvaxe Alasca para entrar en contacto coa natureza e descubrir o senso da vida.
Pa Tepaeru Teariki Upokotini Marie Ariki
Traxectoria
Investida como ariki o 27 de xuño de 1991 logo da morte da súa nai Pa Tepaeru Terito Ariki. En 1992 asumiu a presidencia da Cámara dos Ariki, función que ocupou ata 2002, substituída por Tou Travel Ariki. En 1993 participou co seu sogro Tom Davis na expedición cara a Tahití e Samoa realizada na Takitumu, unha canoa tradicional (vaka), para recuperar as técnicas de navegación tradicionais dos polinesios. En 2002 o goberno das Illas Cook nomeouna cónsul de Auckland
En 2003, a raíña Isabel II concedeulle o título de oficial da Orde do Imperio Británico.
Ann-Margret
Ann-Margret Olsson, nada en Valsjöbyn (Jämtland) o 28 de abril de 1941, é unha actriz e cantante sueca nacionalizada estadounidense.
Traxectoria
Ann-Margret Olsson naceu en Valsjöbyn, condado de Jämtland, filla de Anna Regina (de solteira Aronsson) e Carl Gustav Olsson, orixinario de Örnsköldsvik. O seu pai traballou nos Estados Unidos durante a súa mocidade e mudouse de novo en 1942, traballando na Johnson Electrical Company. Ann-Margret e a súa nai uníronse a el en novembro de 1946, e o día da súa chegada foron ao Radio City Music Hall. Establecéronse en Wilmette, Illinois, onde Ann-Margret acudiu á Northwestern University. Nacionalizouse estadounidense en 1949.
Como cantante, foi descuberta nun club nocturno polo actor e cómico George Burns. Comezou a gravar discos coa compañía RCA en 1961. A súa voz, suavemente rouca, estaba considerada como unha das máis sexys, e era comparada coas de Eartha Kitt ou Nancy Sinatra. A compañía RCA intentou facer dela a "Elvis feminina" preparando un disco cunha versión da canción de Elvis Presley "Heartbreak Hotel" e outras dun estilo moi similar. Tivo un pequeno éxito coa canción "I Just Don't Understand", que entrou no Top 40 na lista do Billboard a terceira semana de agosto de 1961, onde permaneceu durante 6 semanas, chegando ao número 17. O seu disco máis salientable é The Beauty and the Beard (1964) que realizou co trompetista Al Hirt. O contrato con RCA rematou en 1966. Aínda que o seu traballo na música quedou eclipsado pola interpretación, a principios da década de 1980 continuou a actuar en Las Vegas.
En 1961, Margret conseguiu grazas a unha audición un contrato de sete anos de duración co estudio cinematográfico 20th Century Fox. A súa primeira experiencia no cinema foi no filme Pocketful of Miracles ese mesmo ano. A súa interpretación recibiu moi boas críticas e foille concedido o Globo de Ouro á mellor nova estrela do ano. Seguiuno o filme musical State Fair, coprotagonizado con Bobby Darin e Pat Boone. Non obstante, foi o seu papel en Bye Bye Birdie (1963) o que a lanzou ao estrellato.
Logo de rodar Viva Las Vegas con Elvis Presley, ambos comezaron unha relación que atraeu a atención da prensa do corazón. Esta relación provocou un enfrontamento coa esposa de Elvis nese momento, Priscilla. Aínda que a relación rematou pouco despois, Presley continuou a ser un grande amigo da actriz. De todas as estrelas de Hollywood coas que Elvis traballou, Ann-Margret foi a única que asistiu ao seu funeral.
En 1963, Ann-Margret foi a estrela invitada nun episodio da serie de animación The Flintstones, nunha personaxe que se chamaba "Ann-Margrock".
En marzo de 1966, Ann-Margret, xunto cos artistas Chuck Day e Mickey Jones, fixo unha viaxe para apoiar as tropas estadounidenses que se atopaban en Vietnam e outros países do sueste Asiático.
En 1971, protagonizou a cinta de Mike Nichols Carnal Knowledge, filme que deu un xiro á súa carreira interpretativa. Por este filme foi candidata ao Oscar como mellor actriz secundaria. Durante a década de 1970, Ann-Margret compaxinou as súas actuacións en directo cunha serie de filmes como Ladróns de trens ou Tommy (1975). Polo seu traballo en Tommy foi candidata ao Oscar á mellor actriz. Ademais destas dúas candidaturas ao Oscar, foi candidata a dez Globos de Ouro, gañando cinco.
Ann-Margret foi unha escolla inicial de Allan Carr para interpretar o papel de Sandy Dumbrowski no filme de 1978 Grease. Porén, con 37 anos, decidiuse que era demasiado vella para resultar convincente no papel dunha estudante de instituto. Olivia Newton-John conseguiu o papel, e a personaxe foi renomeada como "Sandy Olsson" (apelido de Ann-Margret) na súa honra.
Ademais de traballar no cinema, Ann-Margret protagonizou algúns especiais de televisión de moito éxito, comezando con The Ann-Margret Show para NBC en 1968.
En 1994, publicou a súa autobiografía titulada Ann Margret: My Story en que deu a coñecer publicamente a súa batalla contra o alcoholismo e a súa recuperación. En 1995, foi elixida pola Empire como a décima entre as 100 estrelas máis atractivas da historia do cinema.
Ann-Margret ten unha estrela no Paseo da Fama de Hollywood situada no 6501 de Hollywood Blvd.
Vida privada
Ann-Margret non tivo fillos, mais foi a madrasta dos fillos do seu marido Roger Smith, actor logo convertido no seu manager. Os dous estiveron casados dende o 8 de maio de 1967 ata a morte del o 4 de xuño de 2017. Previamente fora parella do cantante Eddie Fisher e de Elvis Presley durante a rodaxe de Viva Las Vegas.
Na cultura popular
É unha das personaxes da novela de A magnitude da traxedia, de Quim Monzó.
Thomas J. Clarke
Thomas James Clarke ou Tomás Ó Cléirigh en irlandés (tamén coñecido como Tom Clarke), nado o 11 de marzo de 1857 e finado o 3 de maio de 1916, foi un líder revolucionario irlandés e quizais o máximo responsable do Alzamento de Pascua de 1916.
Biografía
Thomas naceu na Illa de Wight, seu pai, James Clarke, era un sarxento do Exército Británico ao que trasladaron a Dungannon, Condado de Tyrone (Irlanda do Norte). Cando tiña 18 anos, Thomas uniuse á Irmandade Republicana Irlandesa (IRB), e en 1883 foi enviado a Londres para destruír a ponte de Londres como parte dunha campaña de bombardeos en Gran Bretaña defendida por Jeremiah O'Donovan Rossa, un dos líderes do IRB exiliado nos Estados Unidos. Clarke pronto foi capturado e condenado a 15 anos na prisión de Pentonville. Foi liberado en 1898 e casou con Kathleen Daly (21 anos máis xove que Thomas), sobriña de Jhon Daly, ao que Thomas coñecera na cadea. Pronto emigraron a América, onde Clarke traballou para o Clan na Gael dirixido por John Devoy. En 1907 regresou a Irlanda, establecéndose en Dublín, traballando para a renovación da dirección interna da IRB con membros máis novos como Bulmer Hobson e Denis McCullough. Clarke mantivo unha estreita amizade con Hobson e con Seán Mac Diarmada, que se converteron nos seus protexidos.
Os voluntarios irlandeses
Cando se formaron os Voluntarios Irlandeses en 1913, Clarke sentiuse interesado na organización, mais non formou parte da mesma, xa que estivera encadeado e era un recoñecido nacionalista, feito que os tería desacreditado. Xunto a Mac Diarmada, Hobson e outros membros da IRB como Éamonn Ceannt, xogou un papel importante, se non total, no control, particularmente xunto a Patrick Pearse, por parte da IRB en 1913. Iso fíxolle chocar con outros políticos como John Redmond, líder do Parlamento Irlandés, que reclamaba un control equitativo dos Voluntarios, mentres que o sector máis duro era contrario. A proposta de Redmond foi aceptada, sobre todo polo soporte que recibiu de Hobson. Clarke nunca esqueceu este feito, que considerou como unha traizón.
Planeando a insurrección
Logo de rompe politicamente con Hobson, Mac Diarmada e Clarke convertéronse en inseparables. Os dous eran secretario e tesoureiro respectivamente da IRB, aínda que o mando nominal o tiñan James Deakin, e máis tarde McCullough. En 1915, Clarke e Mac Diarmada dirixían o comité militar da IRB que planeou o Alzamento de Pascua. Os membros foron Pearse, Ceannt e Joseph Plunkett, aos que se engadiron posteriormente Clarke e Mac Diarmada. Cando o vello feniano Jeremiah O'Donovan Rossa finou en 1915, Clarke aproveitou o seu funeral e a oración de Patrick Pearse para mobilizar aos Voluntarios e crear expectativas dunha acción inmediata. Tras chegar a un acordo entre James Connolly e o Exército Cidadán Irlandés en xaneiro de 1916, Connolly tamén foi incluído no comité, e Thomas MacDonagh sumouse a última hora en abril. Estes sete homes foron os asinantes da Proclamación de Pascua, e Clarke foi o primeiro en asinar. Chegouse a dicir que Clarke era o presidente e o xefe, mais rexeitou calquera rango e honor militar, cedéndollo a Pearse, que era máis coñecido e respectado no ámbito do nacionalismo irlandés.
O Alzamento de Pascua
Clarke mantívose nos cuarteis da Oficina Xeral de Correos en Dublín durante a semana do Alzamento, onde o comandante das forzas rebeldes estaba sobre Connelly. Trala rendición o 29 de abril, Clarke foi encerrado na prisión do Kilmainham, onde foi fusilado o 3 de maio á idade de 59 anos. Foi o segundo detido en ser executado, tras Patrick Pearse.
A súa viúva Kathleen foi elixida deputada no primeiro e segundo Dalá, e foi unha destacada adversaria do Tratado Angloirlandés.
Reprodutor de DVD
miniatura|300px|Un reprodutor de DVD
Un reprodutor de DVD (DVD Player, en inglés) é un accesorio doméstico capaz de reproducir vídeos no formato DVD. Os máis modernos xa reproducen outros formatos como CD (de música mp3 e fotos en JPG), VCD, SVCD, mini-CD etc.
DVD
Copla andaluza
A copla andaluza é un tipo de canción lixeira que floreceu en Andalucía a partir da década de 1940. Quintero, León e Quiroga son o tres creadores máis importantes deste xénero, entre outros. Mantívose como o xénero popular español até que na década de 1960 se viu desprazada pola música anglosaxoa como o pop. O apoio do réxime franquista á copla como símbolo da identidade nacional potenciou a decadencia da copla. Pese ao rexeitamento por identificalo coa ditadura, artistas como Joan Manuel Serrat reivindicaron o xénero, axudando á súa revitalización.
Polypodium
Polypodium L. é un xénero de ao redor de 75-100 especies de fieitos, distribuídos ao redor do mundo, principalmente nas rexións tépedas do hemisferio norte. Coñécense en galego coma fentos das pedras ou fentos dos valos. En Galiza son comúns dúas especies: Polypodium vulgare e Polypodium interjectum entre outras.
Características
En canto ao cultivo, a súa resistencia ás xeadas varía considerablemente entre as especies, pero polo demais cultívanse con facilidade en calquera chan húmido e ben drenado en sombra moteada. A adición de humus fomenta unha follaxe frondosa. Multiplícanse por división ou sementando esporas.
Especies
miniatura|[[Polypodium billardieri]] miniatura|[[Polypodium formosanum cv. 'Cristatum']] miniatura|[[Polypodium nipponicum]] miniatura|[[Polypodium percussum]]
Rande, San Salvador de Couzadoiro, Ortigueira
Rande é un lugar da parroquia de San Salvador de Couzadoiro no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 3 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 4 habitantes.
Pat Condell
Patrick Condell, coñecido como Pat Condell, nado en Londres o 23 de novembro de 1949, é un comediante inglés, ademais de escritor e personalidade de internet. É abertamente ateo e exerce un activismo crítico e de denuncia da relixión.
Pasión Vega
Pasión Vega, nome artístico de Ana María Alías Vega, nada en Madrid o 23 de abril de 1976, é unha cantante española.
Germán Vidal Barreiro
Germán Vidal Barreiro, nado en Noia o 9 de outubro de 1892 e finado en Concepción (Chile) o 13 de maio de 1960, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Germán Vidal Reino, rexistrador da propiedade, realizou os estudos primarios e secundarios na vila de Noia. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. A mediados dos anos vinte incorporouse á vida política noiesa, simpatizante de José Calvo Sotelo, con quen mantivo estreita relación persoal, foi nomeado concelleiro de Noia. Foi elixido alcalde de Noia o 16 de abril de 1930. Integrado na Unión Monárquica Nacional presentouse ás eleccións municipais de 1931. Coa proclamación da Segunda República o 19 de abril de 1931, a Xunta Republicana, presidida por Santiago Peiteado Valls, recibiu a orde da darlle posesión do seu cargo aos concelleiros electos o 12 de abril. No acto as diferenzas entre os concelleiros foron tantas que se impugnaron as votacións, volvendo realizarse eleccións o 31 de maio, nas que saíu elixido alcalde Germán Vidal Barreiro. Manifestou o seu apoio ao novo réxime e integrouse no Partido Radical, mantendo unha intensa relación política e de amizade con Xerardo Abad Conde. Despois achegouse ao republicanismo progresista de Santiago Casares Quiroga, sendo elixido membro do Comité executivo provincial do Partido Republicano Gallego en marzo de 1933, e rematou en Izquierda Republicana. Tiña unha íntima amizade co deputado coruñés Emilio González López, ao que acompañou en varias campañas electorais.
Coa formación do Frente Popular participou activamente da campaña electoral. Co triunfo da coalición de esquerdas foi nomeado gobernador civil da provincia de Cidade Real o 2 de xuño de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 tivo que enfrontarse aos falanxistas alzados de Cidade Real. A súa primeira medida foi convocar urxentemente aos principais líderes políticos e sindicais no goberno civil. Co apoio de todas as forzas políticas e despois de entrevistarse co coronel Salafranca que lle asegurou a súa lealdade á República, e de reuniuse coa Garda Civil, que garantiu a subordinación da súa forza, organizou unha columna de milicianos para defender a provincia. Marchou á fronte da columna co deputado Sainz e varios elementos do comité do Fronte Popular. Aos poucos días a columna tivo que regresar. Faltáballe experiencia militar.
En outubro de 1936 foi destinado a outra función dentro do goberno republicano. Coa derrota da República pasou a Francia onde formou parte comisión organizada en París de representantes da axuda arxentina aos refuxiados galegos da Central Gallega, do Comité Orensano leal e do Grupo Galeguista de Buenos Aires, xunto con Florencio Delgado Gurriarán e Ramiro Isla Couto. Logrou saír exiliado rumbo a Chile. Naquel país reagrupouse a familia e estableceuse definitivamente.
En Chile comezou un labor antifranquista participando das distintas actividades do exilio. Foi presidente do Centro Republicano e un dos animadores fundamentais da colectividade galega. A partir de 1939 foron chegando por intermediación de Pablo Neruda varios centenares de exiliados españois. Tamén se radicaron por outras vías exiliados que anteriormente intentaran mellor sorte noutros países.
Ao chegar Castelao a Buenos Aires comeza a reorganizar ós galeguistas e púxose en contacto con Vidal para que colaborase nunha política unitaria antifranquista. A fines de 1944, Rodolfo Prada realizou unha xira por Latinoamérica co obxectivo de organizar as Irmandades Galegas e os Grupos Galeuzca. A súa primeira escala foi Santiago de Chile, onde o esperaban Germán Vidal, Ramón Suárez Picallo e Celso Garrido. Organizouse con galegos, cataláns e vascos a sección de Galeuzca en Chile. A primeira iniciativa foi facer unha homenaxe a Lluís Companys, ao cumprirse o cuarto aniversario do seu fusilamento.
En outubro de 1946 recibiu a visita dunha Embaixada Oficial do Goberno Republicano no exilio, que viña á asunción do novo Presidente dese país, González Videla. Ao rematar os actos protocolares oficiais, a delegación republicana obsequiou cun xantar ás delegacións estranxeiras amigas que contou coa presenza de Pablo Neruda, rematando o acto Germán Vidal, Presidente do Centro Republicano.
Vidal, Picallo e Manuel Celso Garrido conseguiron consolidar nos anos cincuenta un grupo galeguista-republicano na colectividade galega de Chile. Vidal presidía o Centro Republicano, Picallo era membro do Consello de Galicia e Garrido era o delegado en Chile do Goberno galego no exilio.
Germán Vidal (co pseudónimo de Felipe de Castro) e Ramón Suárez Picallo emitiron un programa radial denominado Galicia en el Aire todos os días de 12:30 a 13 horas pola famosa emisora La Americana.
Vitamina E
miniatura|300px|dereita|O α-tocoferol, unha forma de vitamina E. O termo vitamina E utilízase para designar un grupo de compostos liposolubles que inclúen tanto o grupo do tocoferol coma o do tocotrienol. Hai moitas formas distintas de vitamina E. O α-tocoferol é a forma máis activa bioloxicamente da vitamina E, polo que moitas veces se utiliza o termo tocoferol como sinónimo de vitamina E. O α-tocoferol é abundante, por exemplo, no aceite de xerme de trigo e no de xirasol. O γ-tocoferol pode atoparse, por exemplo, no aceite de millo, de soia, e margarina. A vitamina E é un antioxidante liposoluble que impide a produción de especies reactivas do osíxeno formadas cando se oxidan as graxas.
Composición química
miniatura|150px|Estrutura básica do D-tocoferol. É unha familia de compostos poliprenoides. A vitamina E en estado natural ten oito diferentes formas de isómeros, catro tocoferois e catro tocotrienois. Todos os isómeros teñen un anel aromático, chamado cromano, cun grupo hidroxilo e unha cadea polipronoide saturada. Existen formas α, β, γ e δ para ambos os isómeros, e distínguense polo número de grupos metilo no anel aromático. Cada unha das formas ten a súa propia actividade biolóxica.
α-Tocoferol
Ademais da súa función como antioxidante, que é a mellor coñecida, a vitamina E ten outras varias funcións. O α-tocoferol ten un efecto regulatorio sobre as actividades encimáticas. Por exemplo, a proteína quinase C (PKC), que intervén no crecemento do músculo liso, pode ser inhibida polo α-tocoferol. O α-tocoferol ten un efecto estimulante sobre o encima desfosforilante, proteína fosfatase 2A, que á súa vez, separa os grupos fosfato da PKC causando a súa desactivación, e parando o crecemento do músculo liso. A vitamina E tamén ten un efecto sobre a expresión xénica. Nos tecidos ateroxenéticos atópanse macrófagos ricos en colesterol. O receptor CD36 é un tipo de receptor varrendeiro (scavenger) da clase B que incrementa a súa actividade pola presenza da lipoproteína de baixa densidade (LDL) oxidada e únese a ela. O tratamento con α-tocoferol diminúe a expresión do xene do receptor CD36 e a dos receptores similares de clase A (SR-A). Ademais deste efecto sobre os receptores SRA e CD36, o α-tocoferol afecta á expresión do factor de crecemento do tecido conectivo (CTGF). Cando se expresa o xene do CTGF, é responsable da reparación das feridas e da rexeneración da matriz extracelular que se perdeu ou quedou danada durante os procesos da aterosclerose,. Ademais, a vitamina E tamén intervén en funcións neuroloxicas e na inhibición da agregación das plaquetas , o que levou a suxerir a algúns autores que a función máis importante da vitamina E é a de ser unha molécula de sinalización celular, e que non ten un papel significativo no metabolismo antioxidativo.
Ata o momento, a maioría dos estudos sobre a vitamina E fixéronse utilizando só o α-tocoferol, pero iso leva a reducir as concentracións séricas de gamma- e delta-tocoferol. Ademais, un estudo clínico de 2007 sobre o α-tocoferol concluíu que a suplementación con este produto non reducía o risco de problemas cardiovasculares importantes en homes vellos e de mediana idade.
Tocotrienois
Comparados cos tocoferois, os tocotrienois foron pouco estudados. Pero as liñas actuais de investigación están empezando a darlle máis relevancia aos tocotrienois, que son os antioxidantes máis potentes da familia de compostos da vitamina E. Algúns estudos suxiren que os tocotrienois teñen funcións especializadas na protección das neuronas de danos e na redución do colesterol inhibindo a actividade da hidroximetilglutaril-CoA redutase. O delta-tocotrienol bloquea o procesamento das proteínas de unión ao elemento regulador de esterois (SREBPs).
Efectos sobre a saúde
Favorece o funcionamento do sistema circulatorio, ten propiedades antioxidantes e oculares, e na prevención do párkinson, crecemento san do pelo e control dos niveis de colesterol. Tamén se acostuma administrar a pacientes coa enfermidade de La Peyronie.
A suplementación con viitamina E non fai decrecer as taxas de mortalidade mesmo a grandes doses, e pode mesmo incrementala algo. Non mellorou o control do azucre sanguíneo nun grupo non seleccionado de xente con diabetes mellitus nin fixo decrecer o risco de ataque cerebral.
Deficiencia de vitamina E
Existen tres situacións específicas en que se dá deficiencia de vitamina E: en persoas que non poden absorber dietas ricas en graxas, en nenos prematuros cun peso corporal moi baixo (con menos de 1,5 kg ao naceren), e en individuos con raros trastornos do metabolismo das graxas. A deficiencia en vitamina E caracterízase xeralmente por trastornos neurolóxicos debidos a unha mala condución dos impulsos nerviosos.
Os individuos que non poden absorber graxas requiren suplementos de vitamina E debido a que é moi importante esta vitamina nos procesos de absorción do tracto gastrointestinal. Calquera diagnose con fibrose quística, individuos aos que lles foi extirpado parte ou todo o intestino ou estómago, e individuos que teñen incapacidade de absorción de graxas, como os que sofren a enfermidade de Crohn, precisan un suplemento de vitamina E receitada polo médico.
En concreto, o déficit de vitamina E pode causar: ataxia espiñocerebelar, miopatías , neuropatías periféricas  , ataxia   , miopatías esqueléticas   , retinopatías , e trastornos da resposta inmunitaria.
Consumo diario recomendado
Nos Estados Unidos o Food and Nutrition Board do Institute of Medicine recomenda o seguinte consumo de vitamina E:
Bebés
Nenos
Adolescentes e adultos
Fontes de vitamina E
A vitamina E abunda en moitos alimentos, principalmente de orixe vexetal, sobre todo nos de folla verde (brócoli, espinacas), sementes como as da soia, o xerme de trigo e o lévedo de cervexa; tamén pode encontrarse en alimentos de orixe animal como a xema de ovo. Normalmente adoitan considerarse unha fonte de vitamina E os aceites vexetais. Algunhas dietas que empregan moitos cereais para o almorzo achegan unha gran cantidade de vitamina.
Algúns dos alimentos considerados como fontes importantes de Vitamina E son:
O enranciamiento oxidativo que ocorre nalgúns alimentos destrúe as vitaminas liposolubles, particularmente as vitaminas A e E.
Historia
En 1922 demostrouse a existencia da vitamina E, os investigadores Evans e Bishop, observaron que as ratas femias requirían deste principio na súa dieta para unha preñez normal. Déuselle o nome de "vitamina da fertilidade" e o nome tocoferol procede dese feito (“τόκος” é nacemento en grego).
Hai que salientar os traballos realizados por Paul Karrer sobre os carotenoides e as flavinas, e a súa síntese en 1938 do composto denominado alfa-tocoferol, que corrixía a esterilidade carencial.
O primeiro uso da vitamina E como axente terapéutico foi realizado en 1938 por Widenbauer. Widenbauer utilizou suplementacións con aceite de xerme de trigo en 17 recentemente nados prematuros con déficit de crecemento. Recobráronse 11 dos 17 pacientes e puideron restablecer o seu crecemento normal. Máis tarde en 1948, cando estaban facendo experimentos sobre os efectos do alloxan en ratas, Gyorge e Rose notaron que as ratas que recibían suplementos de tocoferol sufrían menos hemólise cós que non recibían tocoferol. Na década de 1960 a investigación e a aplicación da suplementación con vitamina en casos de anemia hemolítica erradicou en moitos países a anemia hemolítica causada por deficiencia de vitamina E.
Leonardo Coimbra
dereita|miniatura|Escultura no Porto. Leonardo José Coimbra, nado en Borba de Godim, Lixa, o 30 de decembro de 1883 e finado en Porto o 2 de xaneiro de 1936, foi un filósofo, profesor e político portugués. Como ministro de Instrução Pública dun dos gobernos da Primeira República Portuguesa, creou as Universidades Populares e a Facultade de Letras do Porto. Como pensador fundou o movemento Renascença Portuguesa e evolucionou do creacionismo cara a un intelectualismo esencialista e idealista, recoñecendo a necesidade de reintegrar o saber das "mais altas disciplinas espirituais", como a metafísica e a relixión.
Traxectoria
Aos 14 anos Leonardo Coimbra deixou o Colexio de Nossa Senhora do Carmo, en Penafiel, para matricularse na Escola Naval de Coímbra en 1898. En 1905 iniciou na Academia Politécnica do Porto a carreira superior de Letras, que concluíu en Lisboa catro anos despois.
Ácido araquídico
O ácido araquídico, tamén chamado ácido eicosanoico ou ácido icosanoico, é un ácido graxo saturado de 20 átomos de carbono. É un constituínte menor do aceite de cacahuete (Arachis hypogaea), no que supón do 1,1% ao 1,7%, e do aceite de millo, no que supón o 3%. O seu nome deriva do latín arachis, cacahuete. Os seus sales e ésteres son os araquidatos. Pode formarse por hidroxenación do ácido araquidónico.
Leonardo Coimbra
Traxectoria
En 1907 fundou e dirixiu, con Jaime Cortesão, Cláudio Basto e Álvaro Pinto, a "Nova Silva", de orientación anarquista, e no ano seguinte fundou a Sociedade dos Amigos do ABC, de inspiración huguesca, para combater o analfabetismo. Constituíu despois, con Jaime Cortesão, Rodrigo Solano, Gil Ferreira e Correia de Sousa, o grupo político-literario "Nova Seara" e fundou en 1912 a Renascença Portuguesa, coas súas "Universidades Populares". Este grupo tiña por órgano a revista A Águia. En 1913 presentou a súa tese de doutoramento, "Creacionismo", á oposición para unha praza de profesor asistente de Filosofía. No ano seguinte iniciou a súa carreira de político, afiliándose ó Partido Republicano Português. En 1915 impartiu clases no Liceu Gil Vicente, en Lisboa.
Ácido araquídico
A redución do ácido araquídico rende alcohol araquidílico.
Leonardo Coimbra
Traxectoria
Foi dúas veces ministro de Instrução Pública (1919 e 1923), criou as Escolas Primárias Superiores, reformou a Biblioteca Nacional, fundou a Facultade de Letras da Universidade do Porto, onde foi director e profesor. Defendeu, a pesar de toda a polémica xerada, a liberdade do ensino relixioso nas escolas particulares fiscalizadas polo Estado.
Ácido araquídico
O ácido araquídico utilízase para a produción de deterxentes, materiais fotográficos e lubricantes. Utilízase como película orgánica fina na produción de cristais líquidos con múltiples aplicacións técnicas.
Leonardo Coimbra
Traxectoria
Foi un dos maiores impulsores do Espiritismo en Portugal, formando parte da mesa do I Congresso Espírita Português, realizado en Lisboa en maio de 1925.
Enemistouse coa facción tradicional do seu partido, o Partido Republicano Português, que acabou por abandonar para ingresar na facción disidente, a Esquerda Democrática.
Falete
Rafael Ojeda Rojas, nado en Sevilla o 9 de xaneiro de 1978, coñecido artisticamente como Falete, é un cantante español de flamenco e copla.
Biografía
Fillo dunha familia de artistas —o seu pai era Falín (1959-2008), membro destacado do grupo Cantores de Híspalis— debutou no Teatro Lope de Vega de Sevilla con 17 anos cantando para La Chunga.
Durante a década de 1990, participou en varios eventos en distintas cidades do mundo, como Danzas de España.
Wesley Snipes
Wesley Trent Snipes, nado en Orlando (Florida) o 31 de xullo de 1962, é un actor e produtor estadounidense.
Falete
Biografía
Tivo padriños artísticos como Jesús Quintero e na súa discografía aparecen versións de temas de Bambino, Lola Flores, Rocío Jurado, Chavela Vargas, Isabel Pantoja, José Antonio Labordeta, Javier Oliva Tortosa ou Paco Ibáñez.
Participou na cuarta edición do concurso de Antena 3 Tu cara me suena.
Mucrín, San Salvador de Couzadoiro, Ortigueira
Mucrín é un lugar da parroquia de San Salvador de Couzadoiro no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 2 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que eran 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 3 habitantes.
Acento circunflexo
O acento circunflexo é un signo diacrítico consistente nun pequeno ángulo co vértice arriba colocado sobre unha vogal ou unha consoante. O seu nome procede do latín circumflexus (dobrado en torno de), tradución do grego perispomene (περισπωμένη).
O acento circunflexo non se utiliza na norma oficial do galego, mais si na norma reintegracionista.
Moucho pequeno
miniatura|Glaucidium passerinum
O moucho pequeno (Glaucidium passerinum) é unha especie de ave de rapina da orde das estrixiformes.
Morfoloxía
É a estríxida máis pequena de Europa, case do tamaño dun pardal. Cabeza desproporcionadamente grande e sen disco facial. A plumaxe combina o marrón con manchas brancas de diverso tamaño. A femia é lixeiramente meirande có macho.
Reprodución
Usualmente emprega niños abandonados de petos, que son acondicionados polos proxenitores. Os ovos son chocados exclusivamente pola femia, que é alimentada polo macho. Trátase dunha especie monógama
Nutrición
Aliméntase de aves ata o tamaño dun estorniño. Tamén roedores e diversos tipos de réptiles.
Distribución
Dende o oeste de Escandinavia ata Siberia e a desembocadura do río Ussuri. Esta presente tamén na Europa Oriental e Suíza.
Cabriña
A cabriña (Davallia canariensis) é unha especie de fento isospóreo vivaz pertencente á familia  Davalliaceae. Ten unha distribución moi reducida, porén aparece en Galiza.
Descrición
É un fento perenne, con soros arredondados no envés das frondes, esporanxios esferoidais con anel lonxitudinal. Rizoma de até 15 centímetros, páleas lanceoladas de cor acastañada. Frondes con pecíolo de igual lonxitude que a lámina e de cor castaña, lámina tri ou tetrapinnada.
Este fento adoita vivir de xeito epífito mais ás veces, en condicións de humidade moi altas pode ser atopado sobre as pedras ("hábito saxícola") ou sobre o chan ("hábito terrestre").
Distribución e hábitat
A súa distribución comprende as Illas Canarias, Galiza (por exemplo no Monte Pindo ), Asturias, sur de Andalucía, oeste de Portugal e a illa de Madeira e partes de Marrocos.
Etimoloxía
Davallia:xénero dedicado a Edmund Davall (1826-1900), botánico suízo.
canariensis: do arquipélago canario, no seu sentido máis amplo, aínda que a especie non é exclusiva das illas, sendo por exemplo propia de Galiza igualmente.
Galería de imaxes de Boimorto
Galería de imaxes do concello de Boimorto na provincia da Coruña.
A Ferradura, Soandres, A Laracha
A Ferradura é un lugar da parroquia de Soandres no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 3 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 2 homes e 1 muller.
Literatura copta
A literatura copta é unha das literaturas cristiás de Oriente, escrita en copto, lingua que é a fase máis recente do antigo exipcio.
Características
A literatura copta desenvolveuse a partir do século II coa expansión do cristianismo nun Exipto cuxa cultura tradicional estaba a esmorecer. Ten trazos comúns, polo tanto, coas literaturas siríaca, etíope, armenia e xeorxiana, xa que todas naceron pola necesidade de traducir tanto a Biblia como a liturxia cristiá, que daquela só eran accesíbeis en grego.
O primeiro traballo acometido foi a tradución da Biblia, da que non se conservan versións completas, senón só reconstrucións dalgúns libros e un Novo Testamento. A literatura copta propiamente comeza cos "apócrifos", numerosas adaptacións libres do grego ou textos orixinais, escritos en ton lúdico e esaxerado. A maioría son relatos dos Feitos dos Apóstolos ou Evanxeos novos, cheos de milagres e acontecementos prodixiosos. Hai tamén unha Apocalipse imaxinativa (non se pretendía transmitir un dogma exacto), que abunda nas atrocidades infernais e nas delicias paradisíacas. Redactáronse moitas vidas de santos e "apotegmas", episodios moralizantes breves que ilustran unha máxima producida por un santo. Estes textos apócrifos resultan estereotipados e inxenuos.
Descoñécese o nome da maior parte dos escritores coptos. Os de maior relevancia foron Pancomio (292-346), fundador dos mosteiros do Alto Exipto, e Scenutes (-451 aprox.).
Consérvanse fragmentos de dous textos novelescos laicos: unha historia de Alexandre Magno e outra da conquista de Exipto por Cambises, o derradeiro testemuño das pegadas do Exipto faraónico.
Nürnberg Ice Tigers
O Nürnberg Ice Tigers é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade alemá de Núremberg. O equipo compite na Deutsche Eishockey Liga, a máxima categoría da liga profesional alemá, sendo o seu maior logro na competición os dous subcampionatos acadados nas tempadas 1998-99 e 2006-07, ambos os dous conseguidos fronte ao Adler Mannheim.
O equipo naceu en 1980 como EHC 80 Nürnberg, adoptando a súa denominación actual en 1995.
A Fraga, Soandres, A Laracha
A Fraga é un lugar da parroquia de Soandres no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 29 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 15 homes e 14 mulleres.
Budeiros de Abaixo, San Salvador de Couzadoiro, Ortigueira
Budeiros de Abaixo é un lugar da parroquia de San Salvador de Couzadoiro no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 2 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que eran 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 4 habitantes.
Crumpet
miniatura|Un crumpet untado de [[manteiga.]] Un crumpet é unha especie de filloa ou chula elaborada con fariña e fermento típica da Gran Bretaña. Nalgunhas partes do Reino Unido adóitase usar o termo "pikelet" no canto de "crumpet" para se referiren a este.
Pódese ver servido en diferentes partes do Reino Unido, así como nalgúns países da Commonwealth. En Escocia o termo emprégase para unha pasta de té, que se elabora cos mesmos ingredientes ca o "Scotch pancake" e ás veces confúndese con el.
Etimoloxía
O termo data de 1694 e pode facer referencia aos bolos crumpled ou curled-up (enrolados), e quizais posúa unha raíz celta relacionada co bretón krampoez que significa "magro, fino" e é semellante ao Welsh crempog, unha especie de chula. Como moitos ingleses teñen raíces xermánicas, outra posible raíz etimolóxica desta palabra procede da palabra alemá krumm (krump, krum) que significa "anacos".
Baia Mare
miniatura|dereita miniatura|dereita Baia Mare (húngaro: Nagybánya, alemán: Frauenbach) é a capital do distrito de Maramureş en Romanía. Localízase na parte oriental do distrito, no curso medio do río Sasar, a unha altitude de 228 m. Conta con 137 976 habitantes (2002)
Composición étnica e lingüística
En 1910 o 65% da poboación era húngara, o 34% romanesa e o 1,2% alemá. En 2002 o 82,85% era romanesa, 14,79% húngara, 1,5% cíngara, 0,35% alemá e 0,25% ucraína. Segundo o censo de 2002 o 84,56% (116 674) teñen o romanés como lingua materna, húngaro 19 792, romí 762, ucraíno 277 e alemán 265
Mireille Mathieu
Mireille Mathieu, nada en Aviñón o 22 de xullo de 1946, é unha cantante francesa.
Traxectoria
Descuberta en 1965, Mathieu é o arquetipo da cantante popular dos anos 60 e 70, período no que coñeceu os seus maiores éxitos. Está considerada un símbolo da canción francesa, cunhas vendas que acadan os 150 millóns de discos por todo o mundo, gravados en once linguas, entre elas o propio francés, o castelán o catalán e mais o provenzal.
Hermann Bahr
Hermann Bahr, nado o 19 de xullo de 1863 en Linz e finado en Múnic o 15 de xaneiro de 1934, foi un escritor austríaco.
Mireille Mathieu
Traxectoria
En 1978 foi escollida como modelo para un busto de Marianne, a personificación alegórica da República Francesa.
Hermann Bahr
Bahr foi un membro do grupo literario vangardista Jung Wien, foi o primeiro crítico en aplicar o termo de modernismo a obras literarias.