cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pascua cristiá
A Pascua é unha festa que non ten data fixa en relación co calendario civil. O Primeiro Concilio de Nicea (325) estableceu o día de Pascua como o primeiro domingo despois de lúa chea tralo equinoccio de primavera, eclesiasticamente establecido o 21 de marzo, na práctica a data varía entre o 22 de marzo e o 25 de abril para a Igrexa católica latina e as protestantes que basean os seus cálculos no calendario xuliano, as igrexas orientais, que se basean no calendario gregoriano celébrana entre o 4 de abril e o 8 de maio.
A Pascua cristiá está relacionada coa Pascua xudía, a Pessach, non só no simbolismo senón tamén pola súa disposición no calendario
Nas celebracións modernas da Pascua introducénse novos elementos, como en Galicia o ovo de Pascua ou a rosca de Pascua que os padriños regalan ós afillados, que celebran tanto cristiáns como non cristiáns. Tamén hai unhas poucas confesións cristiás, como os cuáqueros, que non celebran a Pascua.
Significado teolóxico
miniatura|Unha das máis antigas ilustracións da [[crucifixión e resurrección of Xesús (Evanxeos de Rabula manuscrito iluminado do século VI]] Segundo o Novo Testamento a resurrección de Xesús, celebrada na Pascua, é a fundación da fe cristiá, a resurrección estableceu a Xesús como o Fillo de Deus , citándose como proba que Deus ha xulgar o mundo con xustiza por medio do propio Xesús . Deus deulles aos cristiáns un novo nacemento xa que os cristiáns viven unha resurrección espiritual ""como Cristo foi resucitado dos mortos... así tamén nós camiñemos nunha vida nova"
A Pascua está ligada á Pessach e ao Éxodo de Exipto recollido no Antigo Testamento mediante a Última Cea e a Crucifixión de Xesús que precede á resurrección. Consonte o Novo Testamento, Xesús deulle á cea de Pascua un novo significado ao preparar os seus discípulos e a el mesmo para a súa morte. El identificou a matzá e a copa de viño co seu corpo próximo a ser sacrificado e o seu sangue próximo a ser vertido. O apóstolo Paulo afirma "Purificádevos do vello fermento, para serdes unha masa nova, coma pans ácimos que sodes. Pois o noso año pascual, Cristo, xa foi inmolado"; referíndose os requerimentos da Pascua xudía de non ter fermento na casa e á alegoría de Xesús coma o año pascual.
No cristianismo primitivo
miniatura|A Última Cea nun fresco do século XVI Os primeiros cristiáns, tanto os de orixe xudía como os xentís, eran coñecedores do calendario hebreo, e non hai evidencia directa que eles celebrasen festas anuais específicas cristiás. Probablemente celebraban como un aspecto do Pessach que os cristiáns de orixe xudía celebraban a resurrección de Xesús, próxima no tempo á Pessach.
A partir de mediados do século II comezan a aparecer evidencias directas da celebración da Pascua, unha das primeiras é a homilía pascual atribuída a Melitón de Sardes, polo mesmo tempo aparecen evidencias da celebración doutra festa anual cristián, a conmemoración dos mártires. Pero mentres os días dos mártires celebrábanse en datas fixadas no calendario solar local, a data da Pascua fixábase mediante o calendario lunisolar xudeu, considerándose a única festa do ano cristián que podería datarse do coñecido como período xudeu do cristianismo que xa Sócrates de Constantinopla, a comezos do século V, afirmaba que era observada universalmente
Abadín (homónimos)
O topónimo galego Abadín posiblemente ten a súa orixe no xenitivo Abbatini, do nome latino Abbatinus. Nun documento de 1195 aparece a forma Abbatinus. Pode referirse a:
Ueno, Mie
miniatura|220px|Castelo de Iga-Ueno. Ueno (上野市) foi unha cidade localizada na prefectura de Mie, no Xapón. A cidade foi fundada o 10 de setembro de 1941. Tamén era coñecida como Iga-Ueno para evitar confusións con Uenos, na Provincia de Ise, que forma parte de Yokkaichi.
No 2003, a cidade tiña unha poboación estimada de 61.753 habitantes e unha densidade de 316,26 hab/km². A área total era de 195.26 km².
En Ueno localízase o Castelo de Iga Ueno e o Mueso ninja Iga-ryū.
Partido Obrero Socialista Internacionalista
O Partido Obrero Socialista Internacionalista (POSI) é un partido trotskista fundado en Madrid en 1980 a partir de militantes do PSOE escindidos, xunto con outros de Organización Cuarta Internacional, Liga Comunista e Liga Comunista Revolucionaria, e rexistrado en 1984. Os seus órganos de prensa son La Verdad e Combate Socialista e constitúe a sección española da Cuarta Internacional-Centro Internacional de Reconstrución.
Ruídos, Mazaira, Castro Caldelas
Ruídos é un lugar da parroquia de Mazaira no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 10 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 4 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 12 habitantes (6 homes e 6 mulleres).
Quintán, Roca, Guitiriz
Quintán é un lugar da parroquia de Roca no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 16 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 11 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 19 habitantes.
Vilasusá
O topónimo galego Vilasusá pode referirse a:
Kyyjärvi
Kyyjärvi é un municipio de Finlandia situado na rexión de Finlandia Central. En 2018 a súa poboación era de 1 349 habitantes. A superficie do termo municipal é de 469,61 km2, dos cales 21,40 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 3,01 hab./km².
Limita cos concellos de Karstula e Kivijärvi na súa mesma rexión, Perho, pertencente a Ostrobotnia Central, e Alajärvi e Soini na rexión de Ostrobotnia do Sur.
O concello é unilingüe en finés.
José Luis Martín Vigil
José Luis Martín Vigil, nado en Oviedo o 28 de outubro de 1919 e finado en Madrid o 20 de febreiro de 2011, foi un escritor e anteriormente crego asturiano en lingua castelá.
Traxectoria
Estudou a escola e o bacharelato cos xesuítas en Oviedo e a comezos dos anos trinta desprázase a Madrid para estudar na acabada de crear Escola Técnica Superior de Enxeñeiros Navais. Sorpréndeo a Guerra Civil española nas vacacións de verán en Asturias e alístase co bando nacionalista, onde participa en combates na fronte do Ebro, na toma de Madrid, en Estremadura e en Toledo.
Familia da vinculina
A familia da vinculina é unha familia de proteínas relacionadas con vinculina e a alfa-catenina. A vinculina é unha proteína eucariótica que está implicada na adhesión dos microfilamentos baseados na actina á membrana plasmática. A vinculina está localizada na cara citoplasmática das adhesións focais ou placas de adhesión. Xunto coa actina, a vinculina interacciona con outras proteínas estruturais como a talina e as alfa-actininas.
A vinculina é unha proteína grande duns 116 kDa (uns 1000 residuos). Estruturalmente a proteína consta dun dominio N-terminal duns 90 kDa separado dun dominio C-terminal básico duns 25 kDa por unha rexión rica en prolina duns 50 residuos. A parte central do dominio N-terminal consta dun número variable de repeticións dun dominio de 110 aminoácidos (hai 3 en vertebrados, 2 no verme nematodo Caenorhabditis elegans).
As alfa-cateninas son proteínas de aproximadamente 100 kDa, que están relacionadas evolutivamente coa vinculina. En canto á súa estrutura a principal diferenza coas vinculinas é a ausencia nas cateninas do dominio repetido e do segmento rico en prolina característico das vinculinas. As cateninas son proteínas que se asocian co dominio citoplasmático de varias proteínas cadherinas. A asociación das cateninas ás cadherinas orixina a formación dun complexo que está enlazado á rede de filamentos de actina, e que parece ser de importancia primordial para as propiedades de adhesión celular das cadherinas. Hai tres tipos de cateninas: alfa, beta, e gamma.
Preoteínas humanas que conteñen este dominio
CTNNA1; CTNNA2; CTNNA3; CTNNAL1; VCL;
Notas
Este artigo contén textos procedentes de InterPro IPR006077, en dominio público.
Constance Tipper
Traxectoria
Constance Tipper, filla dun cirurxián, foi educada na escola Saint Felix antes de estudar Enxeñaría no Newnham College, Cambridge (1912). En 1915 marchou ao Departamento de Metalurxía do Laboratorio Nacional de Física, en Teddington, de onde, ao ano seguinte, pasou á Royal School of Mines en Kensington, onde obtivo o cargo de axudante de investigación de Sir Harold Carpenter e desenvolveu un método para a fabricación de cristais metálicos. En 1929 estableceuse en Cambrigde, onde continuaría a súa carreira durante máis de 30 anos.
En 1949 Tipper converteuse na única muller membro a tempo completo da Facultade de Enxeñaría da Universidade de Cambridge.
José Luis Martín Vigil
Traxectoria
En 1955 publica a súa primeira novela en México, novela que tería un importante éxito na España franquista: La vida sale al encuentro, ambientada precisamente en Vigo. Tres anos máis tarde, en 1958, abandonaría a Compañía de Xesús e varios anos despois veríase forzado tamén a deixar o sacerdocio debido á súa homosexualidade. A partir desa primeira novela comezou a escribir con máis asiduidade, en especial novelas para xente nova, aínda que tamén cultivou outros xéneros, como a novela erótica. Tamén presentou programas de radio e televisión, entre eles un con Susana Estrada onde se abordaba a educación sexual na España dos anos oitenta.
Constance Tipper
Traxectoria
Retirouse en 1960 e o seu 100 aniversario en 1994 celebrouse no Newnham College plantando a Árbore de Tipper, un castiñeiro.
Investigación
Tipper descubriu que as fracturas non se producían por culpa das soldaduras, senón polas propiedades do aceiro en si. Demostrou que existe unha temperatura crítica por baixo da cal o modo de fractura do aceiro cambia de dúctil a fráxil. Como os barcos no Atlántico Norte víanse sometidos a baixas temperaturas, eran susceptibles á rotura fráxil. As gretas de fatiga podíanse estender ao longo das xuntas de soldadura que unían as placas do casco dos barcos, no canto de pararse nos bordos das placas unidas entre si mediante remaches, como os que se fabricaron anteriormente.
Foi a primeira persoa que usou un microscopio electrónico de varrido (SEM) para examinar as superficies das fracturas metálicas. Utilizou un microscopio electrónico de varrido construído por Charles Oatley e o seu equipo, o segundo SEM xamais construído.
Desenvolveu o "test de Tipper", usado para a determinación da fraxilidade en aceiros.
Montealegre, Ourense
A Milagrosa de Montealegre é unha parroquia que se sitúa ao sur do concello de Ourense. Segundo o Padrón Municipal de 2014 tiña 102 habitantes (49 homes e 53 mulleres).
Claudia Castro
María Mercedes González Rodríguez, coñecida literariamente como Claudia Castro, nada no Castiñeiriño (Santiago de Compostela) o 30 de decembro de 1972, é unha xornalista e escritora galega. Dende 2011 reside coa súa familia no lugar de Penelas (Teo). Boa parte do seu tempo transcorre en Corme, na Costa da Morte.
Traxectoria
Estudou Xornalismo e Filoloxía Inglesa na Universidade de Santiago de Compostela e Socioloxía na UNED. Traballa no eido da comunicación corporativa dende 1995.
O compositor Fernando Vázquez Arias púxolle música a catro poemas seus: Amor é mar, Corme, Camiño dos faros e ''Azul. É colaboradora habitual da revista de poesía Andar 21'', así como doutras publicacións en lingua galega e portuguesa.
O Hospital, San Mamede do Río, Portomarín
O Hospital é un lugar da parroquia de San Mamede do Río, no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres).
Camiño de Santiago
O Hospital é unha localidade da etapa Portomarín-Palas de Rei do Camiño Francés a Santiago de Compostela.
Lugar de Arriba, Paradela, Castro Caldelas
Lugar de Arriba é un lugar da parroquia de Paradela no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña trece habitantes (seis homes e sete mulleres). tres máis ca en 2010.
Fricción
miniatura|dereita|A fricción resulta da interacción entre dous corpos A fricción ou rozamento é unha forza natural que actúa cando un obxecto está en contacto con outro e sofre a acción dunha forza que intenta movelo. A forza de fricción está causada polo contacto dos dous corpos ou do corpo en movemento co medio en que se move. A ciencia que estuda a fricción é a triboloxía.
Descrición
miniatura|Forza normal A fricción cunha superficie depende da forza normal entre o obxecto e a superficie; cuanto maior for a forza normal maior será a fricción. Pasar un dedo pola superficie dunha mesa pode ser usado como exemplo práctico: se se preme con forza o dedo, a fricción aumenta e o dedo para.
Aínda que se opoñan ó sentido de deslizamento entre as superficies de contacto, todas as formas de transporte que se desprazan sobre rodas non poderían moverse sen a fricción: é a fricción entre as rodas e o solo o que permite que as rodas se agarren ao solo, producindo movemento polo cambio de forzas. Así, a forza de fricción pode asumir características de forza motora, cando a súa acción proporciona o movemento de translación do corpo en relación á superficie.
Pode parecer estraño afirmar que non é precisa ningunha forza para manter un corpo en movemento, cando un avión se despraza a unha velocidade constante utilizando os seus poderosos motores. A razón é que a forza dos motores que impelen o avión cara adiante é igualada pola fricción co aire a través do cal se move o avión; as dúas forzas equilíbranse de tal modo que ningunha actúa sobre o avión e este, por tanto, continúa movéndose cunha velocidade constante.
Coeficiente de fricción
A asociación dos módulos de cada un implica que o coeficiente de fricción dinámica será menor ou igual ao coeficiente de fricción estática:
Fricción dinámica
Chamase de forza de fricción dinámica a forza que xorde entre as superficies que presentan movemento relativo. A forza de fricción dinámica oponse a este deslizamento entre as superficies, non necesariamente oposta ao movemento do corpo. Por exemplo: cando unha caixa está deslizando sobre unha superficie horizontal para a dereita, a forza de fricción dinámica estará aplicada na superficie de contacto da caixa e a superficie de apoio paralelamente á superficie e apuntando para a esquerda. Outro exemplo é cando un coche se está movendo nunha estrada e decide frear bruscamente, de modo que as rodas son trabadas. O carro parará por causa da forza de fricción, que actúa entre os pneumáticos e o solo. No caso dun home empurrando unha caixa débese considerar que se a caixa está en repouso mentres o home aplica a forza, a forza de fricción entre a caixa e o plano de apoio será de fricción estática sendo contraria ao deslizamento da caixa cara adiante; para os pés do home, a forza de fricción estará actuando no sentido de impedir o deslizamento dos pés cara atrás. Neste caso a forza de fricción estática está apuntando cara adiante.
No caso de que a caixa estea deslizando, a forza de fricción entre a caixa e o plano será dinámica e estará opoñéndose ao deslizamento, que nese caso coincide coa oposición ao movemento da caixa. Para o caso dos pés do home, considerando que mesmo empurrando a caixa non haxa deslizamento en relación á superficie, a forza de fricción continúa sendo de carácter estático e nese caso estará apuntando cara adiante, ou sexa, opoñéndose ao deslizamento dos pés e consecuentemente favorábel ao movemento da caixa. Esa forza de fricción pode ser calculada pola seguinte expresión:
Fricción estática
Chamamos forza de fricción estática a forza que se opón a deslizamento entre as superficies. Como exemplo, podemos citar o deslizamento dunha caixa sobre unha superficie ou tamén a fricción entre o pneumático dun coche cando este non está se movendo sobre a superficie.
Cando se intenta empurrar unha caixa en repouso en relación ao solo, nótase que dependendo da forza que é aplicada sobre a caixa, esta non sae do lugar. Así, pódese concluír que hai unha forza que actúa contra o movemento. É a denominada forza de fricción estática.
Ora, para mover a caixa, se for feita unha forza igual á fricción dinámica, a caixa non se moverá, pois as forzas anularanse. Entón, conclúese con iso que a forza de fricción estática é maior que a de fricción dinámica. Porén, na maioría dos casos, os seus valores son tan próximos que podemos consideralas aproximadamente iguais.
Enerxía disipada
Ao mover un obxecto en contacto cunha superficie, a enerxía disipada en forma de calor é: Valores dos coeficientes de fricción:
Philadelphia Union
O Philadelphia Union é un club de fútbol profesional que xoga na Major League Soccer. É o equipo da cidade de Filadelfia e xoga os seus partidos en Chester, Pensilvania polo que xoga na Conferencia Leste. A franquía xoga na MLS dende o ano 2010. As cores principais do equipo son o azul mariño e o ouro, a súa segunda equipación é branca con detalles cas cores principais do club.
Fricción
Tapón de champaña
Neste exemplo, para acharmos a forza que a fricción exerce no tapón sobre a boca da botella de vidro cando se tenta practicar a extracción da rolla, precisamos antes achar a área de contacto entre o tapón e a boca. Despois de obtermos este dato por contas matemáticas (superficie interna dun cilindro), é preciso achar tamén a presión exercida polo tapón na boca. A presión do tapón actúa como a forza normal na área de contacto, e, sabendo esas dúas informacións e posuíndo os coeficientes de fricción, basta utilizar a fórmula anterior para obter a forza de fricción cando se tenta abrir a botella.
Fricción no plano inclinado
Hai aquí unha particularidade: cando un corpo está sobre un plano inclinado e baixo a acción exclusiva da gravidade, a intensidade da forza normal que se utiliza para calcular a forza de fricción corresponde á compoñente perpendicular ao plano de contacto, que pode ser calculada segundo a expresión:
Philadelphia Union
Nacemento
A creación desta franquía provocouse polo traballo dos seus siareiros. En 2007 os amantes do fútbol da cidade de Filadelfia crearon a asociación Fillos de Ben, esta asociación tiña como propósito crear un equipo da MLS na cidade. O traballo da asociación deu fruto no ano 2009 cando anunciabase a creación do Philadelphia Union e a súa estrea na tempada 2010. O nome "Unión" representa a unión entre as 13 colonias durante a guerra de independencia, e as súas cores —azul mariño e ouro— son un tributo ós uniformes do Exército Continental.
Fricción
Fricción no plano inclinado
A dirección da fricción é sempre perpendicular á recta tanxente á circunferencia no punto en que o coche se encontra e o sentido apunta cara o centro. Para calcular a intensidade da friccióno úsase a seguinte fórmula, desde que se trate de movemento Circular Uniforme:
Philadelphia Union
Primeiras tempadas
No primeiro ano a franquía rematou na décimo cuarta posición, comezaron a tempada xogando no Lincoln Financial Field e remataron no PPL Park, nos dous estadios os seareiros responderon cunha gran asistencia. A pesar da mala campaña dos de Filadelfia cabe destacar a gran tempada do francés Sebastien Le Toux que marcou 14 goles e deu 11 asistencias e foi nomeado coma MVP do equipo. Tras a tempada de adaptación, no ano 2011 o The U rematou terceiro na súa conferencia e clasificouse por vez primeira ós playoffs, pero non lograron superar o Houston Dynamo nas semifinais de conferencia. Este ano de novo brillou o xogo do francés Sebastien Le Toux.
Fricción
Fricción no plano inclinado
a fórmula xeral, que mide a fricción dunha superficie é:
\mu_e\,.m = g.sen \theta
Philadelphia Union
Primeiras tempadas
Tras a que fóra a primeira aparición nos playoffs da franquía, as expectativas eran altas para o Philadelphia Union na tempada de 2012. Pero o ano comezou mal coa marcha da estrela Le Toux, e seguiu cós malos resultados do equipo que provocaron o despido de Peter Nowak e chegou Jason Hackworth. O xogador máis destacado foi Carlos Valdés que foi seleccionado para xogar o MLS All-Star Game. No 2013 volveu Le Toux o equipo, acompañado por outros veteranos e algunhas xoves promesas. O equipo comezou o campionato con bos resultados e na parte alta na táboa, pero un mal remate de tempada deixou a posibilidade para o Philly a tan só tres puntos.
Xogadores
*Actualizada a 21 de novembro de 2016
†Este xogador está cedido polo Tombense Futebol Clube.
‡Este xogador está cedido polo Os Belenenses.
Clasificación de goleadores
Actualizado a 7 de xaneiro de 2017 En grosa os xogadores que aínda seguen no cadro de xogadores actual
Cuadríceps
O músculo cuadríceps femoral ou simplemente cuadríceps  (denominación científica: musculus quadriceps femoris ) é o músculo máis potente e voluminoso de todo o corpo humano. É o que soporta o noso peso e permítenos andar, camiñar, sentar e correr. Denomínase cuadríceps por ter catro testas musculares. Atópase na cara anterior do fémur.
Philadelphia Union
Ránking máis partidos
Actualizado a 7 de xaneiro de 2017 En grosa os xogadores que aínda seguen no cadro de xogadores actual
Cuadríceps
Músculos que o compoñen e a súa orixe
esquerda|miniatura|495x495px|Músculo cuadríceps femoral
Inserción
O catro ventres converxen e forman un tendón moi groso e potente chamado tendón do cuadríceps (ou cuadricipital), o cal se insere na base e costados da rótula. Logo este tendón pasa a constituír o ligamento ou tendón rotuliano, o cal vai desde o vértice da rótula até a tuberosidade anterior da tibia.
Función
Os cuadríceps son potentes extensores do artellamento do xeonllo. Son cruciais para camiñar, correr, saltar e porse en crequenas. Debido a que o recto femoral liga co óso ilio, tamén é un flexor da cadeira. Esta acción tamén é crucial para camiñar ou correr, xa que balancea a perna cara a adiante no seguinte paso. Os cuadríceps, especificamente o vasto medial, desempeñan a importante función de estabilización da rótula e o artellamento do xeonllo durante a marcha.
Innervación
Nervio crural ou femoral (L2-L4).
Ponte de Fillaboa
miniatura|270px|Taboleiro da ponte de Fillaboa, á esquerda as pontes da estrada vella a Caldelas de Tui, e a da nova estrada PO-510.
A ponte de Fillaboa é unha ponte baixo-medieval de orixe romana sobre o río Tea, entre as parroquias de San Lourenzo de Salvaterra e San Miguel de Cabreira, no concello pontevedrés de Salvaterra de Miño, no antigo camiño que unía as vilas de Ribadavia e Tui. É a máis próxima da desembocadura das catro pontes centenarias do río Tea, xunto á de Cernadela, á dos Remedios, e á das Partidas. O nome de Fillaboa débese a unha grande insua do Miño que se atopa a dous quilómetros abaixo da ponte, na desembocadura do Tea.
Historia
A orixe da ponte é romana, e xunto ás outras pontes do Tea: das Partidas e dos Remedios, servía de paso para a Vía XX que unía as capitais da Gallaecia: Asturica Augusta con Bracara Augusta. Disque os romanos foron os que introduciron o viño no Condado. Na Idade Media a ponte sofre deterioración polas enchentes do Tea, ficando en ruínas.
O 2 de novembro de 1615 preséntanse perante Diego de Orozco, correxedor da vila de Baiona, as condicións dadas por Gaspar de Arce Solórzano (daquela aparellador da Catedral de Santiago de Compostela) para a reconstrución da ponte. A ponte actual data logo do século XV e non queda vestixio ningún da época romana. Salvaterra de Miño era daquela unha vila estratéxica por se atopar na raia creada entre Galicia e Portugal, mostra disto era a existencia do castelo e do desaparecido Forte de San Lourenzo; a ponte era unha das entradas á vila e obxectivo dos ataques lusos, polo que á beira desta erguéronse algúns recintos fortificados, hoxe case desaparecidos, para evitar o paso cara a Tui. Durante a Guerra de Restauración portuguesa, no século XVII, sufriu diferentes reconstrucións, sendo a de 1615 a máis salientábel. En 1643 Salvaterra pasa, de feito, a pertencer á coroa portuguesa.
No documento de Gaspar de Arce fálase ''dunha ponte de cinco arcos no canto dos catro actuais, deles, o central era de 35 pés de alto, e os laterais de 24 e 12 pés respectivamente, e mais dous arquiños para desaugamento. Nos catro piares centrais atoparíanse catro estribos con punta tusa e triángulo para que corten e desvíen a forza da auga" e augas arriba outros tres estribos das mesmas características (hoxe só atopamos dous augas arriba). Sobre eles disporíanse dez desvíos para facilitar o paso dos carros e as xentes. A obra completaríase coa reconstrución da calzada e a edificación dos paredóns augas arriba e augas abaixo...a ponte debe ser de bo perpiaño de granito, sen barro nin seixos''. A ponte actual é algo diferente.
O custo da obra foi de 1.500 ducados, pagados en quintas partes. Gaspar de Arce Solórzano estaba daquela á fronte das obras da capela de San Xacinto, no convento de San Domingos de Bonaval de Santiago de Compostela, polo que é posíbel que delegase este traballo en Domingo Álvarez, aparellador do mosteiro de San Martiño Pinario.
A deterioración dos últimos anos levou á Xunta de Galicia a lle conceder ao concello de Salvaterra de Miño unha partida orzamentaria no ano 2014 para a súa consolidación e restauración.
Estado de conservación
O estado xeral de conservación é regular. No ano 2014 a Consellaría de Cultura da Xunta de Galicia concedeulle unha partida orzamentaria de 117.000 € para a súa restauración e consolidación. No proxecto procederase a consolidar e recalzar a cimentación do piar número 2, a reparación do tallamar deste piar, así como asegurar a estabilidade da bóveda número 2 mediante un tirante. O Concello de Salvaterra tamén planea a habilitación e acceso á insua de Fillaboa.
María Vázquez Blanco
María Vázquez Blanco, nada na Graña (Ferrol), foi unha guerrilleira galega.
Traxectoria
Filla de Alicio Vázquez Hinojosa, maquinista da Mariña, que casou o 16 de decembro de 1919 con Julia Blanco Rey. O seu pai, enfermo de pulmón, foi destinado ao Ministerio de Mariña, e en xaneiro de 1931 María marchou a Madrid coa súa nai e os seus irmáns Alicio e Julia. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 Alicio Vázquez Hinojosa adiestrou a voluntarios socialistas en Madrid; recibiu o mando e con eles foi á fronte de Estremadura e finou en combate en Llerena (Badaxoz) o 31 de agosto de 1936. Despois da batalla do Ebro María marchou de Madrid a Valencia coa nai nai e os irmáns. En febreiro de 1939 cruzaron a fronteira española por Le Perthus. As dúas mozas foron enviadas a Grugny (Normandía) e Alicio alistouse na Lexión estranxeira de Pétain, foi enviado a África e alí desertou para enrolarse na 2ª División Blindada do xeneral Leclerc. Acabou na compañía La Nueve, integrada por 160 soldados, case todos españois. María, que tiña estudos de enfermería, encontrou traballo nun hospital de Rouen, axudou a conquistar a cidade en agosto de 1944, foi quen izou a bandeira republicana española no Concello. Namorou dun soldado das tropas aliadas, e vestida de home entrou nos EEUU, casou e tivo unha filla.
Liberade a Willy
Liberade a Willy (en Free Willy) é un filme estadounidense dirixido por Simon Wincer que foi estreado en 1993. Estreouse en galego na TVG o 30 de maio de 2009.
Sinopse
Willy é unha candorca confinada nun pequeno parque acuático no Pacífico Norte, illada do seu hábitat natural e separada de toda a súa familia e fogar. Ninguén no parque entende o comportamento e os sentimentos de Willy, agás un rapaz de 12 anos, quen ó igual que Willy sabe moi ben o que significa estar lonxe da súa familia.
Pleusto
miniatura|[[Physalia physalis, un típico organismo pleustónico.]] miniatura|Dous [[Pita cega|pitas cegas.]] miniatura|Azolla caroliniana.
En ecoloxía denomínase pleusto ou pleuston, do grego πλευστόν pleustón "flotante", ao conxunto dos organismos que viven na delgada capa superficial existente na interface auga-aire dun corpo de auga, ou vivindo directamente sobre a tona da auga, e cuxos desprazamentos están fundamentalmente determinadas polo vento.
Primeiro uso
O termo pleusto, creado como analoxía lingüística de plancto, foi introducido na literatura científica por Carl Schroeter e Oskar Kirchner, nun artigo publicado en 1896 sobre a vexetación do lago Constanza (Bodensee).
Descrición
O concepto de pleusto está, en xeral, circunscrito aos organismos macroscópicos, ou agregados de organismos microscópicos que formam estruturas macroscópicas, incluíndo organismos que viven literalmente na interface aire-auga e que por esta razón dependen fundamentalmente da interrelación entre o corpo de auga e a atmosfera, e de fenómenos de fronteira como a tensión superficial.
Dado que os organismos do pleuston poden, en todo ou en parte, sobresaír da auga, son en xeral moi dependentes das correntes e dos ventos, nalgúns casos navegando a vela literalmente, a favor dos ventos e das correntes.
A pesar das semellanzas, e das fronteiras conceptuais relativamente indefinidas entre ambos os grupos, se o comparamos co neusto, o pleusto é moito máis susceptíbel á deriva inducida polo vento do que polas correntes.
Aínda que o neusto sexa xeralmente entendido como a comunidade de organismos que viven no interior da masa de auga xunto á superficie, a delimitación da fronteira co concepto de pleuston non está establecida polo de agora de forma consistente.
Un exemplo típico dun organismo pleustónico que vive literalmente veleando é a carabela portuguesa (Physalia physalis). Aínda que dotados de movementos propios e da capacidade de moverse sobre a película superficial, os insectos da familia dos Gerridae (Gerromorpha), os zapateiros, que dependen da tensión superficial, son outro exemplo de organismo pleustónico.
De acordo con Adolf Steuer, o pleuston diferénciase na acepción de Ernst Hentschel en:
Exemplos
Exemplos de organismos pleustónicos son algunhas cianobacterias que forman masas flotantes, algúns gasterópodos, a carabela portuguesa (Physalia physalis), os fieitos dos xéneros Azolla e Salvinia e as plantas fanerógamas dos xéneros Lemna, Wolffia, Pistia, Eichornia e Hydrocharis, entre outros.
La Ronda de Boltaña
La Ronda de Boltaña é un grupo de música aragonés fundado na localidade de Boltaña no ano 1992.
Historia
La Ronda de Boltaña estabeleceuse en xaneiro do ano 1992, nas festas de San Paulo, coa finalidade de recuperar a ronda na festa de Boltaña, daquela desaparecida. Dende entón comezaron a rondar polo resto de lugares de Sobrarbe e arredores. Despois da publicación do seu primeiro álbum homónimo en 1996, a súa fama estendéuse alén de Sobrarbe e os Pireneos. Comezaron a dar concertos e a actuar en escenarios de todo Aragón, actividade que continuaron combinando coas súas rondas iniciais.
Convención sobre a eliminación de todas as formas de discriminación contra a muller
miniatura|Logotipo da CEDAW (siglas en inglés da Convención sobre a eliminación de todas as formas de discriminación contra a muller) A Convención sobre a eliminación de todas as formas de discriminación contra a muller (CEDAW, polas súas siglas en inglés) é un tratado internacional adoptado en 1979 pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas. Descrito como unha declaración de dereitos internacional para a muller, entrou en vigor o 3 de setembro de 1981 e foi ratificado por 188 estados. Máis de cincuenta países que ratificaron a Convención fixérono suxeitos a determinadas declaracións, reservas e obxeccións, incluíndo 38 países que rexeitaron a aplicación do artigo 29, que se ocupa dos medios para arranxar controversias no tocante á interpretación ou aplicación da Convención. A declaración de Australia destacou as limitacións do poder do goberno central como resultado do seu sistema constitucional federal. Os Estados Unidos e Palau asinaron, pero non ratificaron o tratado. A Santa Sé, Irán, Somalia, Sudán do Sur, Sudán e Tonga non son asinantes da Convención.
A Convención
A Convención define a discriminación contra a muller nos termos seguintes:
O Convenio require ós Estados ratificantes, para consagrar a igualdade de xénero na súa lexislación interna, derogar todas as disposicións discriminatorias da súa lexislación, e estabelecer novas para protexer da discriminación á muller (artigos 2 e 3). Porén, a protección especial da maternidade non se considera discriminación de xénero (artigo 4). Tamén require tomar medidas axeitadas, incluídas as lexislativas, para suprimir todas as formas de tráfico de mulleres e a prostitución forzada (artigo 6). Ademais, esixe a igualdade de oportunidades na educación para as estudantes de sexo feminino e o estímulo da educación mixta (artigo 10). Asemade, deben estabelecerse tribunais e institucións públicas para garantir ás mulleres unha protección eficaz contra a discriminación, e tomar medidas para eliminar todas as formas de discriminación contra a muller practicadas por persoas, organizacións e empresas (artigo 2.e).
O Convenio coas Resolucións 1325 e 1820 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas
dereita|400px|miniatura|Mapa mundial sobre o cumprimento do CEDAW no 2010.
O 10º aniversario da Resolución 1325 puxo de manifesto os mecanismos da CEDAW
o 10º aniversario da Resolución 1325 do Consello de Seguridade da ONU sobre Mulleres, Paz e Seguridade, en outubro de 2010, puxo en relevo a crecente demanda de rendición de contas sobre a súa aplicación. Moitos expresaron a súa preocupación polo feito de que só 22 estados membros dos 192 adoptaran plans de acción nacionais. As mulleres aínda estaban infrapresentadas se non totalmente ausentes na maioría das negociacións de paz oficiais e a violencia sexual nos conflitos continuaban aumentando.
Estas realidades puxeron énfase na necesidade de empregar outros mecanismos legais para dar azos á posta en funcionamento da Resolución 1325, particularmente a CEDAW. Os mecanismos estabelecidos da CEDAW: o informe de cumprimento dos Estados membros e o proceso de presentación de informes alternativos da sociedade civil foron citados como poderosos instrumentos para asegurar a rendición de contas.
Diversas reunións rexionais e internacionais, incluíndo o Seminario de Alto Nivel «1325 in 2020: Looking Forward…Looking Back» (1325 en 2020: Mirando cara ó futuro... Mirando cara a adiante), organizado polo African Center for the Constructive Resolution of Disputes (Centro Africano para a Resolución Construtiva de Disputas), e a «Stockholm International Conference 10 years with 1325 – What now?» (Conferencia Internacional de Estocolmo: E agora que?) fixeron unha chamada a prol do emprego da CEDAW para mellorar a aplicación da resolución 1325.
Intersección entre a Resolución 1325 do Consello de Seguridade e a CEDAW
Aínda que a CEDAW e as resolucións 1325 e 1820 sobre Mulleres, Paz e Seguridade do Consello de Seguridade da ONU son importantes instrumentos internacionais, tamén hai unha intersección entre as tres normas que se pode empregar para mellorar a súa aplicación e impacto.
As resolucións 1325 e 1820 amplían o eido de aplicación da CEDAW ó clarexar a súa pertinencia para todas as partes en conflito, mentres que a CEDAW achega orientación estratéxica concreta respecto das accións que se teñen que adoptar nos amplos compromisos descritos nas dúas resolucións.
A CEDAW é un tratado internacional de dereitos humanos que debe ser incorporado naa lexislación nacional como norma do máis alto nivel respecto dos dereitos das mulleres. Obriga ós estados membros da ONU que o ratificaron (185 até a data) a poñer en marcha mecanismos para a realización plena dos dereitos das mulleres.
Dollhouse
Dollhouse é unha serie de ficción científica estadounidense creada por Joss Whedon e producida pola súa compañía Mutant Enemy Productions. A súa estrea foi o 13 de febreiro de 2009 na Fox, cada episodio dura 60 minutos, seis máis que as outras series da Fox, ademais de contar coa metade de anuncios.
A serie está protagonizada por Eliza Dushku, quen xa traballara con Whedon interpretando a Faith Lehane en Buffy the Vampire Slayer e en Angel. A primeira tempada, de doce episodios, rematou o 8 de maio, o décimo terceiro episodio "Epitaph One", non saíu en antena pero si no DVD que se editou o 28 de xullo. A segunda tempada está previsto que comezo o 25 de setembro.
Antonio Bermúdez Leivas
Antonio Bermúdez Leivas, nado en Riotorto, foi un mariño e político galego.
Traxectoria
Piloto da mariña civil. Foi elixido alcalde de Riotorto en marzo de 1930. Na Segunda República foi elixido concelleiro en 1931. Militou en Izquierda Republicana e volveu ser alcalde o 24 de xuño de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 20 de agosto. Xulgado en consello de guerra por rebelión na causa 321/37, foi condenado a cadea perpetua e estivo preso na prisión provincial de Lugo. Saíu en liberdade provisional por orde do Ministerio de Xustiza do 31 de maio de 1941.
María de Valois
María de Valois, nada en 1309 e finada en 1332, foi unha princesa de Francia.
Orixes familiares
Filla pequena do conde Carlos I de Valois e da súa terceira esposa Mafalda de Châtillon. Era neta por liña paterna do rei Filipe III de Francia e Isabel de Aragón, e por liña materna de Guido III de Châtillon.
Matrimonio e descendencia
Casou o 11 de xaneiro de 1324 en París co duque Carlos de Calabria, fillo do rei Roberto I de Nápoles e da súa muller Iolanda de Aragón. Do seu matrimonio naceron:
Falecemento
María de Valois morreu o 6 de decembro de 1332.
Competencia perfecta
O modelo de competencia perfecta describe unha estrutura de mercado que cumpre cos seguintes supostos:
Características
Se os supostos se cumpren podemos estar seguros de que a asignación que xera o mercado é eficiente. De feito, nun modelo de equilibrio xeral as asignacións son eficientes no sentido de pareto.
O modelo de competencia perfecta é un ente ideal que intenta capturar a esencia do comportamento económico, tanto das empresas como dos individuos. A maior parte da literatura ocupase de analizar o impacto que ten sobre o benestar ou a eficiencia o que algún dos supostos arriba mencionados non se cumpra. Quizais un dos máis importantes é o da información.
Alfonso Graña
Ildefonso Graña Cortizo, coñecido polo nome de Alfonso Graña, nado en Amiudal (Avión) o 5 de marzo de 1878 e finado en Iquitos (Perú) en 1934, foi un aventureiro e explorador galego, coñecido tamén polo alcume de rei dos xívaros ou de Alfonso I do Amazonas.
Traxectoria
miniatura|Graña canda Mariano o Bruxo e un grupo de técnicos occidentais.
A emigración
Pero sobre 1920 a produción mundial do caucho entra en crise, os prezos derrúbanse e Alfonso Graña marcha cara á selva e deixa a civilización á procura dun futuro mellor. Algunhas fontes sinalan que marchou para agocharse logo de asasinar o seu patrón caucheiro. Acompañábao nesa viaxe un veciño de Abelenda (Avión), de que non se garda o nome.
A selva
miniatura|Avia, Ambuxo, Costea, Bisuma e Graña, en casa de Mosquera. Na selva toma contacto cunha tribo de indíxenas xívaros huambisas e aguarunas, que presumibelmente matan o seu acompañante e préndeno a el. Segundo a súa propia historia, a filla do xefe xívaro namora del a primeira vista e por iso non o executan. O certo é que a relación co pobo xívaro foi moi intensa, ata o punto de suceder o xefe cando morreu. A partir dese momento, a finais dos anos vinte, Alfonso Graña convértese en líder e fai incursións na cidade canda eles para acudir a servizos, ir ao médico, comerciar...
Ese liderado lévao tamén a negociar coa empresa estadounidense Standard Oil a realización de sondaxes á procura de petróleo dentro do territorio controlado polos indíxenas, que podemos crer o comprendido entre os ríos Nieva, Santiago e Alto Pastaza.
A principios dos anos trinta coñece o aviador ferrolán Francisco Iglesias Brage, que estaba a preparar unha expedición ao Amazonas, e participa da súa organización. A viaxe foi cancelada finalmente pola Guerra Civil. miniatura|Alfonso Graña cun grupo de indios. O 22 de febreiro de 1933 tres hidroavións do exército peruano, que estaban a participar na guerra de Leticia contra Colombia, vense obrigados a amarar de emerxencia por culpa dunha treboada. Nesa amaraxe falece un dos pilotos, Alfredo Rodríguez Ballón, e dúas das tres máquinas resultan fatalmente avariadas. O hidroavión sobrevivente engala cos pilotos e cun mecánico ferido, e Graña e a súa xente encárganse de transportar polo río os restos dos dous hidroavións así como o cadáver do piloto ata a cidade, polo curso do río Nieva, famoso pola súa perigosidade con rápidos como o Pongo de Manseriche. A raíz dese xesto, Alfonso Graña é condecorado polas forzas aéreas peruanas e o goberno concédelle oficialmente a explotación das salinas da selva, algo que xa de feito estaba facendo. O aeroporto de Arequipa leva o nome do piloto.
Da súa relación coa india, da que non se garda nome, sinálase que tivo dous fillos, un neno e unha nena, pero que a nena morreu moi nova. El morreu de cancro de estómago, con 56 anos. Durante ese tempo realiza unha viaxe a Galicia, para visitar a familia, e leva a súa irmá Florinda para vivir con el na selva. Pero aos meses a irmá deixa a selva e establécese en Iquitos.
Castro de Papoi
O castro de Papoi é un poboado castrexo de ladeira situado ao pé do monte Sabugueiro, na parroquia de Marmancón (Ferrol).
Descrición
Ten muralla na cara leste de pedras e terra dus 3,5 m de altura, nesta cara vai unha canle externa á muralla. O recinto principal asemella ovalado: uns 100 m de norte a sur (interior duns 81 m) e uns 70 m de leste a oeste (interior duns 67 m). A entrada orixinal do castro sería polo nordeste, protexida pola muralla e unha parte do terraplén ao norte.
O castro é propiedade privada, empregase como eira.
La Jambre
La Jambre é unha formación de música folk, creada no 2003 en Xerez da Fronteira. As súas composicións tratan de recuperar e actualizar a música tradicional andaluza que coexistiu co flamenco ata ser desprazada pola vitalidade deste e doutras músicas máis modernas. A súa gran riqueza melódica e a variada temática das súas letras, denota a súa orixe ancestral e a súa procedencia de culturas variadas.
No 2007 participaron no Festival Internacional do Mundo Celta de Ortigueira.
Historia
A formación foi creada a principios do 2003. Nese mesmo ano gañaron o I Certame Internacional de Música Étnica (FIMEC) de Chiclana, así como un dos certames máis prestixiosos a nivel peninsular de música folk: o Concurso Folk “Cuartu de los Valles” de Navelgas (Asturias), celebrado en xullo do mesmo ano.
Participaron en importantes festivais de España e do estranxeiro, e colaboraron na banda sonora para o documental de Canal+ La Montañas del Lobo. A principios do 2005 saíu á luz o seu primeiro álbum, Saltalindes, sendo preseleccionado na categoría a “mellor álbum de música tradicional” para a X Edición dos Premios da Música da Academia das Artes e as Ciencias da Música. Ese mesmo ano foron invitados a participar en “The World Performing & Visual Arts Festival Pakistan” de Lahore (Paquistán) para representar a España en tal evento cultural e musical.
Na gravación de Saltalindes contaron coa colaboración de músicos tan recoñecidos como Vincent Molino (Radio Tarifa), Sebastián Rubio (La Musgaña e Radio Tarifa) e Manuel Mateo (Lombarda).
No 2007 foron proclamados gañadores do Proxecto Runas '07, dentro do Festival de Ortigueira.
Recentemente sacaron á luz o seu novo traballo, La Lunas de Astarté.
Margarita Pérez Herraiz
Margarita Pérez Herraiz, nada en Lugo o 30 de maio de 1955, é unha política galega do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Graduada Social pola Universidade da Coruña. É funcionaria da Xunta de Galicia. Foi elixida deputada no Parlamento de Galicia na autonómicas de 2001 e 2005. Foi elixida deputada a Cortes nas eleccións xerais de 2008. Volveu ser deputada en xullo de 2014 substituíndo a José Blanco.
Ilio
O óso ilio ou simplemente ilio (cientificamente: os ilium) é o óso que forma parte do esqueleto da cadeira, constituíndo a porción superior e posterior ensanchada do óso coxal. Durante a vida fetal é independente do resto dos ósos da cadeira. Trátase do óso máis grande da pelve, un de tres ósos que forman a cintura pélvica e liga a columna vertebral a cada extremidade inferior. O nome do óso provén do latín que significa «lombo» ou «costado».
Distribución
O ilio está presente na maioría dos vertebrados incluíndo os mamíferos e paxaros, pero non se atopa en peixes óseos. Todos os réptiles teñen un ilio agás as serpes, malia teren algunhas especies de cobras un pequeno óso que se considera ser o ilio.
Alfa-catenina
A alfa-catenina é unha proteína que se cre funciona como unha proteína de enlace entre as cadherinas e os microfilamentos de actina do citoesqueleto. É un dos catro tipos de cateninas que se coñecen (alfa, beta, gamma, delta). A proteína que se une á actina vinculina e a alfa-actinina poden unirse á alfa-catenina. Porén, polo momento non se puido illar un complexo que incluíse a cadherina, a actina, a beta-catenina e a alfa-catenina. Suxeriuse que a alfa-catenina non se une con grande afinidade ao mesmo tempo aos filamentos de actina e ao complexo E-cadherina-beta-catenina. Observouse que cando a alfa-catenina non está en complexo molecular coa beta-catenina, dimerízase e funciona regulando a ensamblaxe dos filamentos de actina, posiblemente ao competir coa proteína Arp2/3.
A secuencia de aminoácidos da alfa-catenina ten unha semellanza de secuencia coa da vinculina.
Tipos
Hai tres xenes humanos de alfa-cateninas:
Guillerme Vázquez
Guillerme Vázquez Vázquez, nado en Pontevedra en 1952, é un médico, profesor e político galego, integrante do Bloque Nacionalista Galego. O 10 de maio de 2009 foi designado por votación para ocupar o cargo de voceiro nacional deste partido, dimitindo do cargo tralas eleccións galegas de 2012.