cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Diari Oficial de la Generalitat de Catalunya
O Diari Oficial de la Generalitat de Catalunya (DOGC) é o medio de publicación oficial das leis da comunidade autónoma de Cataluña e das normas, as disposicións de carácter xeral, os acordos, as resolucións, os edictos, as notificacións, os anuncios e outros actos da Administración e do Goberno de Cataluña, por tal de que se produzan os efectos xurídicos correspondentes.
El Miliciano Gallego
Historia e características
Subtitulada Órgano del Cuarto Batallón de la Primera Brigada Mixta de Líster, apareceu no mes de agosto de 1936 e cesou a súa publicación en maio de 1937. Entre os seus colaboradores figuraron Rafael Dieste, Xosé Rubia Barcia, Compostela, Ramiro Isla Couto e Rubén Gotay Montalvo. De pequeno formato, tiña oito páxinas. Foi o precedente de Nueva Galicia.
Diari Oficial de la Generalitat de Catalunya
O DOGC estrutúrase en cinco sesións básicas:
O DOGC aparece diariamente de luns a venres non festivos, tanto a edición en catalán como en castelán. Actualmente ofrécese de forma universal e gratuíta en Internet.
Historia
O DOGC ten os seus antecedentes históricos no Butlletí de la Generalitat de Catalunya, cuxo número 1 apareceu o 3 de maio de 1931 co restablecemento da Generalitat de Cataluña, despois da instauración da Segunda República española como consecuencia das eleccións municipais do 12 de abril do mesmo ano.
A partir do 31 de decembro seguinte titulouse Butlletí Oficial da Generalitat de Catalunya, ata que, o 26 de agosto de 1936, pasou a chamarse Diari Oficial de la Generalitat de Catalunya. O último número desta época foi publicado o 26 de xaneiro de 1939, o día da caída de Barcelona a mans das tropas franquistas.
Exiliados os membros do Goberno da Generalitat e os deputados do Parlamento de Cataluña, o órgano oficial deixou de aparecer. De todas as maneiras, a vontade de supervivencia no exilio manifestouse na edición de tres números que saíron coa mesma cabeceira do Diari Oficial, publicados polo presidente Josep Tarradellas en Francia. O número 1 leva data de xuño de 1956; o número 2, de maio de 1977; e o número 3, de agosto do mesmo ano. O texto completo do DOGC de 1931-1939 e o exilio é consultable en Internet.
Co restablecemento da Generalitat de Cataluña o 29 de setembro de 1977, iniciouse a segunda época da Generalitat contemporánea e retomouse a publicación do DOGC: o 5 de decembro de 1977 apareceu o primeiro número, coa publicación do Real Decreto 41/1977, de 29 de setembro, de restablecemento provisional da Generalitat de Cataluña, e o nomeamento de Josep Tarradellas como President e de Frederic Rahola como conselleiro da Presidencia e os decretos de estrutura do Goberno da Generalitat e nomeamento dos conselleiros. No número 2, do 12 de xaneiro de 1978, publicouse, entre outros, a Orde do Presidente da Generalitat de Cataluña pola cal se oficializaba o retomo da publicación do Diari Oficial, e facíase extensiva ao número 1, xa editado.
Ata o 31 de decembro de 2005 publicáronse no DOGC da segunda época (1977) un total de 391.229 documentos.
O 29 de xuño de 2007 publicouse o último exemplar do DOGC impreso en papel. Desde esa data, publícase únicament por internet. Con todo, calquera cidadán pode solicitar sempre que o desexe unha copia en papel.
Lagoa Sacra de Olives
miniatura|300px|A lagoa. A lagoa Sacra de Olives é unha lagoa galega situada entre os concellos pontevedreses de Forcarei, A Estrada e Silleda. Atópase a 700 metros de altitude, conta con 1,3 hectáreas de superficie e ao seu arredor quedan vestixios da existencia dunha muralla, aínda que na actualidade estes restos atópanse moi deteriorados.
Forma parte da zona especial de conservación das Brañas de Xestoso.
Descrición
En canto á vexetación, é unha zona extensa de monte baixo e prados húmidos con interesantes brañas. A fauna existente componse dunha variada representación de anfibios, réptiles e aves, ademais de mamíferos coma raposos e lobos.
Na comarca existen antigas lendas que fan relación ao nome da lagoa, que proviría dunha batalla na que houbo tantos mortos que os botaron á lagoa amurallándoa deseguido para que non fosen profanados, inda que a realidade pode ser ben máis prosaica e o nome provir do próximo santuario de Santa María de Meda de Olives.
Desde hai 20 anos, habitualmente a lagoa seca durante o verán, pero en tempos tiña auga durante todo o ano.
Forma parte das Brañas de Xestoso, espazo protexido dentro da Rede Natura 2000.
Gara
Gara (en éuscaro "Somos") é un xornal bilingüe en éuscaro e castelán editado en Donostia, Euskadi, aínda que tamén publica artigos en francés. É unha publicación de ideoloxía esquerdista e independentista vasco.
Traxectoria
Gara xurdiu en 1999 para encher o espazo deixado polo xornal da esquerda abertzale Egin, pechado por orde xudicial polo xuíz Baltasar Garzón. No marco do sumario 18/98, Garzón actuara contra os que consideraba diversos "instrumentos operativos" de ETA, relacionados tanto co seu soporte financeiro como coa "difusión das formulacións da súa estratexia". Así, tras desmantelar varias empresas e organismos pola súa suposta relación coa estrutura financeira de ETA, Garzón decretou o 15 de xullo de 1998 o peche do diario Egin, xunto coa radio Egin Irratia e outras entidades relacionadas, por consideralas parte da estrutura de ETA.
Medio ano despois, o 30 de xaneiro de 1999, saíu á rúa o primeiro número de Gara. En 2008 xa contaba cuns 97,000 lectores diarios.
Nacemento de Gara
Catro meses despois da firma do Pacto de Estella, e desde a súa saída á rúa, o rotativo fixo seu "o propósito de resolución, desde o respecto aos principios democráticos e á realidade nacional vasca, do conflito histórico que afecta a Euskal Herria". O propio diario asegurou no seu primeiro número que "non pode desvincularse, xa que logo, o proxecto informativo de Gara dese contexto global que vive o país, como tampouco dunha circunstancia ocorrida seis meses antes do seu nacemento".
Capital popular
O novo diario naceu logo dunha campaña popular tras a cal unhas 10.000 persoas convertéronse en accionistas do rotativo. O capital co que partiu o novo proxecto foi de 1.000 millóns de pesetas, achegados por eses accionistas populares, co que se creou a empresa Euskal Herriko Komunikabide Elkartea (Asociación de Medios de Comunicación de Euskal Herria).
Esta empresa tamén é responsábel do proxecto dixital Naiz dende 2012. Ambos medios comparten liña editorial co diario Le Journal du Pays Basque, editado por Baigura en Iparralde, e a radio Infozazpi, impulsada pola asociación sen ánimo de lucro Aztibegia. Pola súa parte, a editorial Baigorri é a encargada de publicar Gara.
Redacción
A primeira redacción do diario estaba formada por 65 profesionais, baixo a dirección da xornalista Mertxe Aizpurua, natural da vila guipuscoana de Usurbil. En febreiro de 2004, Josu Juaristi, daquela o redactor xefe, tomou o relevo. O 30 de xaneiro de 2011, este foi relevado por Iñaki Soto, actual director do diario.
Escuchas telefónicas
O 14 de xullo de 2008, fontes do diario afirmaron que a sede de Gara en Pamplona estaba sometida a escoitas telefónicas por parte da Policía Nacional.
Falconsat 3
Falconsat 3 foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 9 de marzo de 2007 mediante un foguete Atlas V desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral.
Características
Falconsat 3 foi un satélite pertencente ó programa Falcon da Forza Aérea dos Estados Unidos de microsatélites para aplicacións e probas tecnolóxicas. A súa misión foi probar un sistema de estabilización do satélite nos tres eixos, ademais de levar tres experimentos adicionais a bordo. A súa masa era de 50 kg e foi inxectado nunha órbita inicial de 570 km de apoxeo e 561 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 35,4 graos e un período de 95,9 minutos.
Os tres experimentos a bordo de Falconsat 3 eran:
Cima de Vila, Meangos, Abegondo
Cima de Vila é un lugar da parroquia de Meangos no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 18 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 10 eran homes e 8 mulleres.
Pacto de San Sebastián
O Pacto de San Sebastián foi unha reunión promovida por Niceto Alcalá-Zamora e Miguel Maura, que tivo lugar na cidade de Donostia o 17 de agosto de 1930. A esta reunión enviaron representantes practicamente tódalas correntes republicanas (a excepción foi o Partido Federal Español, tamén coñecido como Partido Republicano Federal, herdeiro do histórico Partido Republicano Democrático Federal, que non enviou representantes porque estaba á espera dun congreso). O obxectivo foi xuntar a tódalas forzas republicanas para liquidar a monarquía borbónica e instaurar a República en España. En outubro do mesmo ano, en Madrid, sumáronse ao pacto as organizacións socialistas: o PSOE e maila UGT.
Antecedentes
Nos últimos anos da ditadura de Primo de Rivera, os problemas amoreábanse. Entre o malestar do estamento militar, a conspiración da noite de San Xoán de 1926 e a crise económica comezada en 1929, que ocasionou a desvalorización da peseta e un déficit comercial e a oposición política que comezaba a aumentar, o ditador viuse sen apoios por parte dos xefes militares e dimitiu o 28 de xaneiro de 1930.
Trala aceptación da dimisión por Afonso XIII, este nomeou novo presidente de goberno ao xeneral Dámaso Berenguer co propósito de retornar á "normalidade constitucional", como intentando amosar que a Coroa non participara na suspensión da Constitución de 1876 con que se iniciara o golpe de estado de setembro de 1923 dado por Primo de Rivera e que fora consentido polo rei.
En marzo de 1930, aínda baixo a dictablanda de Berenguer, as forzas republicanas, xunto coa UGT e mailo PSOE, acordaron a instauración dunha república federal no chamado Manifiesto de la Inteligencia Republicana. O líder socialista Indalecio Prieto nunha conferencia pronunciada no Ateneo de Madrid, o 25 de abril de 1930, afirmou que para el "era una hora de definiciones... Hai que estar co rei ou contra o rei". Uns días antes, o exministro monárquico Niceto Alcalá-Zamora, que viña de se pasar ás ringleiras do republicanismo, afirmaba que só existía un poder lexítimo: o das Cortes Constituíntes. Foise así levando a cabo a confluencia de partidos republicanos, novos e vellos, que se reuniron en Donostia.
Os políticos republicanos e os autodesignados "monárquicos sen rei" (como Ángel Ossorio y Gallardo), así como numerosos xuristas, denunciaron que esa volta á "normalidade constitucional" era imposible. O xurista Mariano Gómez escribiu o 12 de outubro de 1930: "España vive sen Constitución". A Ditadura de Primo de Rivera, ao viola-la Constitución de 1876, abrira un proceso constituínte, afirmaba Gómez, que só a Nación podía pechar cun retorno á normalidade conducido por:
Asistentes
A reunión celebrouse no domicilio social da Unión Republicana de San Sebastián baixo a presidencia de Fernando Sasiaín (presidente do Círculo Republicano de San Sebastián), e a ela asistiron segundo se indicou nunha "Nota oficiosa" feita pública ao día seguinte:
O tema principal da reunión foi o tema de Cataluña. Os representantes cataláns que foron a San Sebastián condicionaron o pacto a ver recoñecidas as súas aspiracións de autorgoberno. Aínda que varios republicanos como Maura ou ou Albornoz estaban en contra, finalmente chegouse a unha solución xurídica aceptada no Pacto pola que Cataluña expresaría a súa vontade nun Estatuto de Autonomía refrendado polo pobo e sometido á aprobación das Cortes constituíntes, na parte referida á delimitación de atribucións entre o goberno de España e o goberno de Cataluña. Nese momento Casares Quiroga, reclamou o mesmo para Galicia e o País Vasco.
O segundo tema relevante foi o plan político, a creación dun comité revolucionario onde se evitou a figura de Lerroux, que era moi criticada polos republicanos cataláns e por outros presentes.
Da xuntanza non se levantou acta senón que Indalecio Prieto publicou unha nota na que precisaba que as decisións foran tomadas por unanimidade. Porén, os delegados cataláns non estaban moi satisfeitos e reuníronse no Hotel de Londres para levantar, eles, acta da reunión. Nela precisaron que os acordos aceptados por eles foran precedidos pola aceptación unánime, por parte dos republicanos españois, do compromiso de resolución da cuestión catalá tendo como base o principio de autodeterminación manifestado na creación dun estatuto aceptado pola maioría dos cataláns mediante un referendo por sufraxio universal.
Consecuencias do pacto
O principal obxectivo do pacto conseguiuse ao xuntar a case todo o republicanismo español, incluíndo o catalán. Poucos días despois, uniríanse a UGT mailo PSOE.
Nesta reunión constituíuse o comité revolucionario, presidido por Alcalá-Zamora, que chegaría a ser o goberno provisional da Segunda República Española. Este comité estaba en contacto permanente cun grupo de militares co que estudou un pronunciamento militar para traer a República, que finalmente quedou previsto para o 15 de decembro de 1930. Porén, dous oficiais da guarnición de Jaca, o capitán Fermín Galán e o capitán Ángel García Hernández adiantáronse o 12 de decembro, o que provocou o fracaso do pronunciamento trala derrota posterior ao enfrontamento coas tropas mandadas polo goberno e o fusilamento de Galán e de García Hernández, feitos que se coñecen como Sublevación de Xaca. Ese mesmo día o comité revolucionario foi detido polo goberno de Berenguer, aínda que algúns, como Prieto, conseguiron escapar.
Consecuencias para Cataluña
En cumprimento do Pacto de San Sebastián, o 14 de abril de 1931, tralas eleccións que deron a maioría ao seu partido, Esquerra Republicana de Catalunya, Lluís Companys proclamou a República dende o concello de Barcelona e izou a bandeira tricolor. A seguir, Francesc Macià, presidente de Estat Català, dende a Deputación de Barcelona, se pronunciou a prol da República Catalá, dentro da Federación española. Estas proclamacións preocuparon ao goberno provisional da República, que enviou en avión a Barcelona, o 17 de abril, aos ministros Fernando de los Ríos, Marcelino Domingo e Lluís Nicolau d'Olwer. Tras tensas conversacións, chegouse ao acordo de que o consello formado en Barcelona, actuase como goberno da Generalitat de Cataluña. A recuperación dunha denominación histórica na que ninguén pensara antes, permitiu resolver o conflito e abriu o camiño a un novo xeito de autonomía catalá.
Máis adiante, cando o proxecto de Estado Federal non tivo éxito, Francesc Macià viuse obrigado a aceptar un Estatuto de autonomía para Cataluña e el foi o presidente do goberno catalán, coa denominación de Generalitat, dende 1.932 até a súa morte en 1933.
O Chan da Aldea, Carnoedo, Sada
O Chan da Aldea é un lugar da parroquia de Carnoedo no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 47 habitantes (21 homes e 26 mulleres).
Ogre (Tekken)
Ogre, que tamén leva por nome Toshin en xaponés e coñecido como o Deus Loitador polos antigos aztecas, é un personaxe ficticio na serie Tekken. É o antagonista e subxefe de Tekken 3 e Tekken Tag Tournament. Cando é derrotado, transfórmase en True Ogre (absorbendo o ki de Heihachi Mishima ou de Jin Kazama para a batalla final).
Tekken
O verdadeiro pasado de Ogre é descoñecido, con só murmurios e lendas proporcionando calquera información acerca da súa existencia e propósito. As lendas din que Ogre foi unha arma antiga de guerra deixada atrás por aliens hai séculos. Máis adiante foi adorado polos aztecas como deus loitador.
Moitos anos despois Heihachi Mishima reclamou o control do Mishima Zaibatsu, formando o Tekken Force, o seu propio grupo militar. Unha das misións do Tekken Force foi buscar un antigo templo situado nalgunha parte de México. Moi pronto despois de chegar alí, Heihachi notou que a súa forza enteira fora destruída polo Deus Loitador Ogre. Heihachi viu o poder de Ogre e intentou capturalo.
Despois da liberación de Ogre, atacou a moitos mestres de artes marciais de fama mundial en todas as partes do globo. Se o mataban, recollía o ki de Heihachi converténdose no True Ogre.
Despois do ataque de Ogre a Jun, Jin foi onda Heihachi tal como Jun lle ordenara previamente. Heihachi decidiu adestrar o rapaz para convertelo nun poderoso loitador, pero as intencións de Heihachi eran máis sinistras do que Jin había poder predicir, pois o seu verdadeiro plan era facer a Jin suficientemente poderoso para levar a Ogre ante el.
Eventualmente, Heihachi anunciou o King of Iron Fist Tournament 3 modo para atraer a Ogre abertamente.
List of Tekken characters Luettelo Tekken-pelisarjan hahmoista
Mes courants électriques
Mes courants électriques (en galego: As miñas correntes eléctricas) é o segundo álbum da cantante francesa Alizée. Lanzouse o 18 de marzo 2003. Como no seu anterior álbum Gourmandises, as letras das cancións de Mes courants électriques foron escritas por Mylène Farmer, a música para as cancións compúxoa Laurent Boutonnat e foi producido por ambos. Este álbum ten versións en inglés de catro das súas cancións. Comercializouse en distintas rexións con diferente contido. A versión francesa non contén ningunha versión en inglés, as cales foron incluídas na versión internacional; a versión xaponesa cambia o nome de "J'en ai marre" e pasa a chamarse "Mon bain de mousse"; en Hong Kong e outras partes de Asia lanzouse en disco dobre e un disco interactivo cos vídeos "Moi… Lolita" e "I'm fed up" (versión en inglés de "J'en ai marre"). O álbum vendeu en Francia 259.000 exemplares, foi certificado como dobre disco de ouro, pero é unha cifra baixa se se compara con Gourmandises, que vendeu 800.000 copias só en Francia.
O primeiro sinxelo, "J'en ai marre", saíu á venda o 25 de febreiro de 2003, chegou ao cuarto lugar nas listas francesas e vendeu máis de 200.000 copias; foi certificado como disco de ouro. Os seguintes sinxelos, "J'ai pas vingt ans" e "A contre-courant", non tiveron tanta sorte ao posicionarse no décimo sétimo e no vixésimo segundo lugar, respectivamente.
Lista de cancións
miniatura|Alizée, asinando autógrafos. A letra de Mylène Farmer e a música de Laurent Boutonnat.
Our Airline
Our Airline (antiga Air Nauru) é a aeroliña nacional de Nauru, establecida no ano 2006, en Yaren, para ligar a pequena illa entre as demais illas da Oceanía, cun transporte rápido, seguro e confortábel.
Frota
Conta con dous boeing 737-300, conseguido cunha axuda lucrativa do goberno de Taiwán (China). A súa ruta é entre as cidades de Brisbane, Honiara e Yaren.
Casa de les Punxes
250px|miniatura|Casa de les Punxes A Casa de les Punxes ou Casa Terrades é un edificio deseñado polo arquitecto modernista Josep Puig i Cadafalch. Encóntrase situada na Avinguda Diagonal da cidade de Barcelona (Cataluña).
Características
A casa construíuse en 1905 por encarga das irmás Terrades que querían unificar tres inmobles da súa propiedade. Puig i Cadafalch proxectou un edificio de aspecto medieval, con elementos que recordan á arquitectura gótica europea.
Unha das características deste edificio son as súas seis torres, coroadas por senllas agullas de forma cónica o que lle deu o nome popular de "Casa de les Punxes" (en catalán, punxes significa "pinchos").
Para a construción da fachada utilizouse o ladrillo. Nela poden verse algúns plafóns decorativos; un deles, no que aparece Sant Jordi (San Xurxo), ten escrita a seguinte lenda Sant Patró de Catalunya, torneu-nos la llibertat ("Santo Patrón de Cataluña, devólvenos a liberdade"). A decoración en pedra con debuxos florais de tribunas e balcóns é plenamente modernista. O tellado é a dobre vertente.
En 1976 foi declarada Monumento Histórico Nacional. En 1980 realizouse unha reforma completa do edificio. De propiedade privada, o interior da casa non pode ser visitado, aínda que hai compañías coas súas oficinas no edificio, como Veeva Systems, coa súa central europea.
Os Durás, Soaserra, Cabanas
Os Durás é un lugar da parroquia de Soaserra no concello coruñés de Cabanas na comarca do Eume. Tiña 10 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 7 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 11 habitantes.
Sisinio, papa
Sisinio, descoñécese a data de nacemento pero finou o 4 de febreiro 708, sendo enterrado na basílica de San Pedro de Roma, foi o papa número 87 da Igrexa católica, durante aproximadamente tres semanas en 708.
Traxectoria
Sirio de nacemento, foi consagrado papa cara ao 15 de xaneiro de 708, sucedendo no cargo a Xoán VII.
No momento do nombramento estaba xa tan enfermo de gota que non podía alimentarse por el mesmo, a pesar de todo dise que tiña un carácter forte e que se preocupou polo goberno da cidade. Iniciou a recadación de fondos para restaurar as murallas de Roma a causa da ameaza constante dos Longobardos. O seu único acto eclesiásticos documentado foi a consagración dun bispo para Córsega.
Ligazóns externas
Enciclopedia Católica Online
Guanidina
A guanidina é un composto formado a partir da oxidación da guanina, coa fórmula CH5N3, cristalino e moi alcalino, cunha masa de 59,07 d. Non debe confundirse coa base nitroxenada guanina nin co nucleósido guanosina, que teñen nomes parecidos. Aparece de forma natural na urina como un produto normal do metabolismo das proteínas. A súa acumulación no corpo, como en casos de enfermidade renal crónica, está asociada con neurotoxicidade. Úsase na fabricación de plásticos, cauchos e explosivos.
Obtención
A molécula sintetizaouse por primeira vez en 1861 por A. Strecker por degradación oxidativa da guanina con cloruro de hidróxeno (HCl) e clorato de potasio, illada do guano do Perú. Pero a súa estrutura cristalina non se detrminou ata 148 anos máis tarde.
Pode obterse tamén por acción do ioduro de amonio sobre a cianamida:
Tamén quentando ésteres do ácido orto-carbónico con amoníaco, ou mellor quentando tiocianato de amonio a 180° - 190 °C, temperatura á que a tiourea que primeiro se forma se converte en tiocianato de guanidina.
Catión guanidinio
A guanidina está protonada en condicións fisiolóxicas, cunha carga de +1, e é unha base moi forte en auga. Este catión é un ácido conxugado da guanidina e recibe o nome de catión guanidinio, [CH6N3]+. Debido á situación do seu dobre enlace forma híbridos de resonancia. O aminoácido arxinina leva no extremo da súa cadea lateral un catión guanidinio.
Entre os sales importantes deste composto inclúese o hidrocloruro de guanidinio, con propiedades caotrópicas (desestabilización de estruturas tridimensionais de macromoléculas), usado para desnaturalizar proteinas. Empiricamente sábese que este hidrocloruro desnaturaliza as proteínas en relación liñal entre a súa concentración e a enerxía libre de despregamento. Outro sal é o tiocianato de guanidinio.
Derivados da guanidina
Outros derivados son a arxinina (aminoácido), o hidróxido de guanidinio (ingrediente activo dalgunhas cremas alisadoras de pelo sen lixivia), e o cloruro de guanidinio (desnaturalizador de proteínas).
Uso como combustible alternativo
Actualmente está analizándose a posibilidade de utilizar a guanidina como un combustible alternativo. En presenza dun catalizador, un mol de guanidina combínase con 2 moles de auga para dar 3 moles de amoníaco e 1 mol de dióxido de carbono. O amoníaco pódese usar directamente como combustible en motores de combustión interna, ou ser descomposto en nitróxeno e hidróxeno para u seu uso en celas combustible.
A guanidina pódese subministrar pura como un combustible sólido (punto de fusión ~ 50 °C) ou nunha mestura con urea cun punto de fusión eutéctico (da mestura) menor.
Como nun espello
Como nun espello (en Såsom i en spegel) é un filme dramático sueco de 1961 escrito e dirixido por Ingmar Bergman, coa interpretación de Harriet Andersson, Gunnar Björnstrand, Max von Sydow e Lars Passgård. Foi o primeiro dos moitos filmes que Bergman rodou en Fårö, na costa de Suecia.
O título refírese a unha pasaxe bíblica (1 Corintios, 13: 12 "Igualmente: agora vemos nun espello, escuramente; mais daquela habemos ver cara a cara".), en que ver nun espello se refire á falta de entendemento dos vivos sobre Deus. O título en sueco significa literalmente como nun espello, que é como foi escrita a pasaxe bíblica na tradución sueca da Biblia de 1917.
O filme foi emitido na TVG o 31 de maio de 2008.
Argumento
Catro persoas saen do mar despois de bañarse: David é un escritor viúvo; a súa filla Karin estivo ingresada por tempadas nun hospital por esquizofrenia; Martin, médio, é o marido de Karin; Minus é o irmán de Karin e ten dezasete anos.
Durante a cea David anuncia que volverá decontado a Suíza, de onde acaba de chegar. Os irmáns representan unha obra que escribiu Minus, que trata dun escritor que só pode experimentar cando escribe sobre ese tema.
Estrutura
Bergman estruturou o filme como unha obra de teatro en tres actos, inspirándose nas súas experiencias e relacións persoais.
BC Dinamo Tbilisi
O BC Dinamo Tbilisi (en xeorxiano: დინამო თბილისი) é un club profesional de baloncesto xeorxiano con sede na cidade de Tbilisi, capital do país. Actualmente xoga na Georgian Super Liga, a máxima categoría do baloncesto xeorxiano. O Dinamo foi un dos primeiros equipos campións da Copa de Europa (actual Euroliga), torneo que conseguiu en 1962 tras ser subcampión en 1960, sendo o único equipo xeorxiano en gañar a competición.
Toscaña, O Lago, Maside
Toscaña é un lugar da parroquia do Lago no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Tiña 2 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 1 era home e 1 muller.
BC Dinamo Tbilisi
Historia
O BC Dinamo foi fundado no ano 1934 como a división de baloncesto do Sociedade Deportiva Dinamo. Durante os anos 1950 e 1960, o club era un dos equipos principais da Unión Soviética. Nesa época gaña o campionato de Liga en catro ocasións, a Copa en tres, e finaliza en posicións de medalla (tres primeiros) outras oito veces máis.
No ano 1960, o Dinamo consegue chegar á final da Copa de Europa (o predecesor da actual Euroliga), onde foron derrotados polo ASK Riga en dous partidos. Dous anos máis tarde, volven lograr chegar á final desta competición, e nesta ocasión, logran ser coroados como o equipo mellor de Europa ao derrotar ao Real Madrid nun encontro disputado na localidade suíza de Xenebra. O adestrador do club naquel tempo era o lendario Otar Korkia, quen xa fora xogador do club e que foi nomeado en 1991 como un dos 50 mellores xogadores da historia da FIBA. O Dinamo tamén lograría chegar á da Copa Saporta en 1969, onde foron derrotados polo Slavia de Praga.
Dinamo foi ademais o primeiro gañador do campionato xeorxiano tras a independencia do país en 1991. En total, desde aquela, o club gaña catro Ligas de Xeorxia e unha Copa. O fracaso á hora de encontrar un patrocinador propiciou a falta de éxitos do club durante os anos 2000. Con todo, o Banco de Xeorxia converteuse no principal mecenas do equipo do equipo en 2011, o cal permitiu a incorporación de xogadores estranxeiros e fixar obxectivos máis ambiciosos de cara o futuro. O éxito viuse finalmente materializado na temporada 2013−14 estación coa primeira aparición do Dinamo na final da Liga tras unha década. Ademais o club conseguiría gañar o título con solvencia.
Unión Soviética
Liga da Unión Soviética Copa da Unión Soviética
Xeorxia
Liga de Xeorxia Copa de Xeorxia
Europa
Euroliga Copa Saporta
Marta Hazas
Marta Hazas Cuesta, nada en Santander o 31 de decembro de 1977, é unha actriz española coñecida polo seu papel de Amelia en El Internado, serie de Antena 3.
Tamén participou de forma esporádica en series como Aída, Los hombres de Paco, Cuéntame cómo pasó, Paco y Veva, Hospital Central, El comisario ou Los Serrano entre outras.
É licenciada en Xornalismo, e tamén participou nalgunhas películas, como 8 citas. Desde xaneiro de 2011 até xaneiro de 2013 protagonizou Bandolera, serie de Antena 3.
Nueva Galicia (Madrid)
Nueva Galicia foi unha publicación periódica editada en Madrid, durante a guerra civil, como Portavoz de los Antifascistas Gallegos.
Historia e características
Apareceu o 17 de maio de 1937, fundada por Santiago Álvarez e Rubén Gotay Montalvo, trasladouse a Barcelona e desapareceu en setembro de 1938. Pretendía aglutinar aos galegos antifascistas residentes na capital do estado. O seu director foi José Gómez Gayoso e, máis tarde, Manuel Moure Gómez, e contou coa colaboración de Ramón Cabanillas, Eduardo Blanco Amor, Arturo Cuadrado, Ramón de Valenzuela ou Florencio Delgado entre outros. Castelao publicou en Nueva Galicia a segunda serie Verbas de chumbo, que no futuro constituiría a meirande parte do libro primeiro do Sempre en Galiza.
Máquinas asíncronas
miniatura|dereita|320px|[[Campo magnético xirante como a suma de tres vectores]] As máquinas asíncronas son un tipo de máquinas eléctricas nas que se teñen dous campos magnéticos xirantes con distinta velocidade de rotación.
Partes
Unha máquina asíncrona é composta basicamente de dúas partes: Estator (parte estática) e Rotor (parte móbil). O espazo entre o estator e o rotor é denominado entreferro. O estator é composto de chapas finas de aceiro magnético tratadas termicamente para reducir ao mínimo as perdas por correntes parasitas e histerese. Estas chapas teñen o formato dun anel con rañuras internas (vista frontal) de tal maneira que poidan ser aloxados enrolamentos, os cales por súa vez, cando en operación, deberán crear un campo magnético no estator. O rotor tamén é composto de chapas finas de azo magnético tratadas termicamente, co formato tamén de anel (vista frontal) e cos enrolamentos aloxados lonxitudinalmente.
Principio de funcionamento
Ao aplicar ao estator un sistema trifásico equilibrado prodúcese un campo magnético xirante (teorema de Ferraris) en sincronismo coa frecuencia da rede eléctrica.
A velocidade co campo xirante depende da frecuencia da rede e do número de pólos:
Onde n é a velocidade do campo en rotacións por minuto, f a frecuencia da rede (en Europa 50 Hz e p o número de pares de pólos) Ao estar o circuíto do rotor fechado comezan a circular por el correntes inducidas que se opoñen á variación de fluxo (Lei de Lenz), estas correntes fan que se produza unha forza no rotor tendente a que este xire en sincronismo co campo xirante, porén, se se alcanzase este sincronismo deixaria de haber variación de fluxo e polo tanto non habería corrente nin forza, polo que o motor nunca alcanza o sincronismo e ten un "escorregamento" s
onde n é a velocidade do campo xirante e ne a velocidade do rotor.
Pla de Palau
250px|miniatura|Vista do Pla de Palau cara a mediados do [[século XIX, litografía de Isidore Laurent Deroy.]] O Pla de Palau foi na antigüidade a praza principal da Barcelona comercial debido a que era a porta de entrada de todo aquilo que viña a través do mar, xa fosen mercadorías ou persoas. De feito era a praza que daba ao único acceso que se tiña á cidade dende o porto, a través do portal de Mar (século XVI).
Máquinas asíncronas
Circuíto equivalente
miniatura|300px|Circuíto equivalente
Pla de Palau
Durante a época medieval configurouse como centro de intercambios comerciais de primeira orde, construíndose nela diversas edificacións de carácter eminentemente comercial como:
Durante o século XVII o Hala dels Draps converteuse no Pazo do Vicerrei, reformado novamente en 1846, data en que pasou a ser Palacio Real, ata que foi destruído por un incendio en 1875. Do mencionado edificio é de onde procede o nome da praza.
Máquinas asíncronas
Circuíto equivalente
As máquinas síncronas modelizanse co circuíto da figura, onde:
Usando un circuíto reducido ao primario,
Cabalo de mar
miniatura|275px|Anatomía do cabalo de mar. Os cabalos de mar, cabaliños de mar ou hipocampos (xénero Hippocampus), constitúen un grupo de peixes mariños pertencentes á familia Syngnathidae, que tamén inclúe ós peixes pipa. miniatura|[[Hippocampus abdominalis.]] O seu nome débese ó peculiar parecido que presenta a súa cabeza coa dos cabalos. De feito, a característica de ter a cabeza en ángulo recto co resto do corpo non se dá en ningún outro xénero de peixes. miniatura|[[Hippocampus barbouri.]]
Morfoloxía
O corpo dos cabalos de mar está cuberto por unha armadura de placas ou aneis de constitución ósea. A súa forma de nadar é moi diferente á dos demais peixes. Adoptan unha posición erecta, impulsándose coa súa aleta dorsal. O desprazamento vertical conségueo axustando o volume de aire das vexigas natatorias e mediante as aletas pectorais. As aletas son moi tenues e teñen forma de abano. A dorsal impulsa os desprazamentos horizontais, e axítaa unhas tres veces e media por segundo. Non teñen aleta anal, no seu lugar teñen unha cola prénsil, que se enrola en espiral e lles permite aferrarse a corais e plantas subacuáticas. miniatura|[[Hippocampus bargibanti.]] Son miméticos, e, segundo a especie, capaces de desenvoler longos filamentos de pel, ou cambiar a súa cor, para confundirse entre as macroalgas do seu contorno. Esta estratexia de camuflaxe é vital para a súa supervivencia, xa que, ó seren moi lentos de movementos, non poden fuxir eficazmente dos seus predadores. Os cabalos de mar atópanse en estómagos de grandes peixes peláxicos, tales como o atún, a castañeta vermella, o peixe dourado, ou de cangrexos e aves de mar. miniatura|[[Hippocampus erectus.]] Respiran mediante branquias e o seu corpo sopórtase grazas a unha columna vertebral. Para comunicarse cos seus conxéneres, provocan unha especie de triscazo con rápidos movementos da súa cabeza, facendo rozar unha parte do cranio cunha parte do seu esqueleto externo superior. Este son tamén é perceptible en catividade, cada vez que aspiran unha presa co seu tubo bucal. miniatura|[[Hippocampus kuda.]] O olfacto percíbeo mediante unhas fosas olfactivas situadas diante dos ollos, que filtran o agua, que é analizada con precisión por células especializadas. O seu oído está composto por uns pequenos ósos, chamados otólitos, que son utilizados para recibir vibracións externas. miniatura|[[Hippocampus pontohi.]] Nesta especie animal é o macho quen se ocupa do desenvolvemento dos ovos. A femia usa o seu ovopositor para inserir os ovos maduros dentro da bolsa incubadora do macho, onde son fertilizados. Esta bolsa denominada marsupium, que permite diferenciar externamente os sexos, transfórmase facilitando nutrientes ós embrións, os cales nunhas tres semanas estarán preparados para afrontar por si mesmos a aventura da súa vida. miniatura|[[Hippocampus whitei.]]
Tamaño
O tamaño dos adultos varía de acordo á especie, desde o máis pequeno Hippocampus satomiae, que foi descuberto en Australia mide 14 mm de lonxitude, ata o Hippocampus ingens que supera os 29 cm de lonxitude.
Hábitat e distribución
Normalmente encóntrase en augas tropicais pouco profundas, e de temperaturas quentes, aínda que o seu rango de profundidade oscila entre 0 e 2.543 m, e o rango de temperatura pode estar entre 3.04 e 28.40 °C. Viven entre os corais, macroalgas fanerógamas mariñas e mangleiros. Hai especies de cabaliños de mar que se caracterizan por ser territoriais, as femias adoitan ter aproximadamente 100 m² de espazo territorial, mentres que os machos non adoitan superar o metro cadrado.
O cabaliño de mar, ou hipocampo, distribúese en augas tropicais e temperadas, tanto en ambas as dúas costas do océano Atlántico, incluíndo o mar Mediterráneo; como no Indo-Pacífico, dende a costa leste africana ata o Pacífico central, incluído o mar Vermello.
Alimentación
Os cabalos de mar son depredadores de pequenos invertebrados. Posúen un sistema visual con ollos que teñen mobilidade independente entre si, axúdanlles a recoñecer as súas presas, pequenos crustáceos que forman parte do zooplancto. Cando a presa se pon ao seu alcance é aspirada a través do seu fociño óseo por medio dun rápido movemento da súa cabeza. Tragan enteiras as súas presas ao non dispoñer de dentes, e vense obrigados a consumir gran cantidade de comida, xa que practicamente carecen de estómago.
Reprodución
Aparéanse estacionalmente, cando se incrementa a temperatura da auga. Despois dun baile cerimonial, a parella de cabaliños entrelaza as súas colas, e, tras unha serie de "bambeos" mesturados con períodos de pausa, que poden ser de 15 a 20 minutos, o macho deixa caer o seu líquido seminal ao exterior, e a fertilización dos ovos prodúcese segundo os ovos van entrando no saco do macho. As femias transplantan os seus ovos con axuda dunha papila xenital, apéndice cloacal ou ovopositor, duns tres milímetros de longo, na bolsa ventral dos machos, onde poden desenvolverse ben protexidos. Tanto a entrada dos ovos no saco, coma a súa fertilización, acontecen nun proceso extraordinariamente rápido (apenas 6 segundos). Esta estratexia é un xeito máis de asegurar que os ovos proceden exclusivamente dunha soa femia, co que se asegura a monogamia xenética para ese lote de ovos.
O osixeno difúndese a través dos capilares do tecido que reviste os ovos. As hormonas axudan a crear un fluído placental, que baña unha pequena parte do ovo que sobresae dos tecidos da bolsa. O medio creado polo fluído na bolsa altérase durante o proceso de procreación, pasando de ser parecido aos fluídos corporais, a parecerse á auga do mar circundante, presumiblemente para reducir o estrés das crías no momento do alumeamento.
O período de xestación dura entre 10 días e 6 semanas, dependendo das especies e da temperatura da auga do mar. Pasado este prazo, o macho deixa saír as crías do interior da súa bolsa durante varias horas, contraendo o seu corpo para facer presión e liberalas. O nacemento das crías parece ser esgotador para o pai. Agarrándose firmemente coa cola sobre un soporte, frega a súa bolsa contra unha cuncha ou rocha ata que saen as crías, con fraccións dos tecidos internos do pai. As crías son réplicas en miniatura dos seus pais, duns sete a once milímetros de longo. Os primeiros días entrarán e sairán da bolsa segundo haxa perigo ou non no exterior. Chega a ter entre 200 e 300 crías dependendo do número de apareamientos.
As femias parecen madurar ao mesmo tempo que os machos, sendo visible o seu ovopositor.
A reprodución pode estar influenciada pola luz, a temperatura e as turbulencias da auga do mar da zona.
Under the Pipal Tree
Under the Pipal Tree é o álbum de estrea da banda xaponesa de post-rock Mono, publicado o 11 de novembro de 2001 a través do selo Tzadik Records.
Lesoto nos Xogos Olímpicos
Lesoto participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1972, e dende entón enviou deportistas para competir en cada edición dos Xogos Olímpicos de Verán, agás en 1976, xunto coa maioría doutras nacións africanas. Lesoto nunca participou nos Xogos Olímpicos de Inverno.
Ningún atleta de Lesoto conseguiu gañar unha medalla olímpica.
O Comité Olímpico Nacional de Lesoto foi creado en 1971 e recoñecido polo Comité Olímpico Internacional en 1972.
Beverley Mitchell
Beverley Ann Mitchell, nada en Arcadia (California) o 22 de xaneiro de 1981, é unha actriz e cantante estadounidense. É coñecida polo seu papel de Lucy Camden-Kinkirk na serie de televisión 7th Heaven.
Spud Webb
Anthony Jerome "Spud" Webb, nado o 13 de xullo de 1963 en Dallas, Texas, Estados Unidos, é un ex xogador de baloncesto da NBA. Cunha altura oficial de 168 cm, é o xogador da NBA máis baixo en gañar un concurso de mates (en 1986).
Carreira
Webb non xogou no equipo do seu instituto (Wilmer Hutchins High School) até o seu cuarto ano (17-18 anos), aprendendo a facer os mates durante o verán anterior a dito curso.
Tras graduarse no instituto, non se uniu a ningún equipo de baloncesto universitario, principalmente debido á súa baixa estatura. Finalmente foi ao Midland Junior College de Midland (Texas), onde liderou en 1982 o triunfo do seu equipo no título nacional do campionato de junior colleges (institucións de educación post-obrigatoria estadounidenses).
Webb atraeu a atención de Tom Abatemarco, un axudante de adestrador na Universidade do Estado de Carolina do Norte, quen lle organizou a Webb unha entrevista co xefe do equipo técnico, Jim Valvano, quen lle ofreceu unha bolsa. Nos seus dous anos no North Carolina, Spud tivo unha media por partido de 10,4 puntos e 5,7 asistencias.
Xunto a Greg Grant e Keith Jennings, Webb foi o terceiro xogador máis baixo da NBA, só por detrás de Earl Boykins (1,65 m) e Muggsy Bogues (1,60 m).
Concurso de mates do All-Star Weekend da NBA
Durante o concurso Webb realizou virguerías tales como un mate a unha man tras lanzar o balón contra o taboleiro, un mate a unha man cun xiro no aire de 360º ou un mate a dúas mans cun xiro de 180º no aire recollendo o balón en pleno salto tras facelo botar no chan. Webb obtivo dúas veces a puntuación máxima nos seus dous mates da ronda final. O por entón adestrador de Atlanta, Mike Fratello, asegurou que “Spud enganou a Wilkins. Díxolle a Nique que non tiña nada preparado, que non ensaiara. Por iso, Nique pensou quizais que o seu repertorio habitual sería suficiente para ganar” (The Spud Webb Story).
Couto, Meangos, Abegondo
Couto é un lugar da parroquia de Meangos no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 14 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 7 eran homes e 7 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
Aldolase
Unha aldolase é un encima que cataliza unha reacción aldol (na que se crea un aldol) ou a súa inversa (na que se cliva un aldol). Hai moitos encimas aldolases, pero moitas veces denomínase simplemente aldolase (sen máis especificación) ao encima da glicólise e gliconeoxénese que ten como nome completo frutosa-bisfosfato aldolase, que é a aldolase máis coñecida, e que se pode presentar en forma de tres isocimas distintos chamados aldolases A, B e C.
Outras aldolases
Como dixemos, a aldolase por antonomasia é a frutosa-bisfosfato aldolase da glicólise, pero existen moitos outros encimas aldolase, como son os seguintes:
Protectorado
Denomínase protectorado á soberanía parcial que un Estado exerce, especialmente no referido ás relacións exteriores, nun territorio que non foi incorporado plenamente ao da súa nación e no cal existen autoridades autóctonas propias.
Como exemplo, podemos citar o protectorado que no seu día exerceron España e Francia sobre Marrocos, onde a autoridade sobre a poboación nativa era exercida polo Sultán, existindo forzas militares e policiais autóctonas, pero tuteladas polos exércitos dos países protectores.
Os gobernos destes países estaban representados, no caso da zona controlada por España, polo Alto Comisario, normalmente un xeneral, e no da zona francesa polo Residente Xeral.
Teofilato, antipapa
Teofilato foi un antipapa da Igrexa católica do ano 757. Á morte do Papa Estevo III a facción filobizantina elixiu o arquidiácono Teofilato como o seu sucesor mais a maioría elixiu ao irmán máis novo do anterior papa como sucesor co nome de Paulo I. Teofilato permaneceu ao servizo do novo papa e foi legado pontificio do papa Hadrián I no concilio de Frankfurt de 794.
Xefe de clan escocés
miniatura|200px|Representación romántica dun xefe de clan ilustrado por [[R. R. McIan, de The Clans of the Scottish Highlands de James Logan, 1845.]] O xefe de clan é o representante do seu clan. A palabra gaélica escocesa clann significa fillos. En tempos antigos, e aínda hoxe, os membros dos clans cren que son descedentes dun antergo común, o fundador do clan escocés. O nome do clan procede do seu fundador. O xefe do clan é o representante do fundador, e representa ó clan tamén. No sistema de clans escoceses, o termo xefe fai referencia a un gran xefe por riba dos chieftains. En consecuecia, os xefes das pólas dun clan son chamados "chieftains". Os clans que xa non teñen un xefe de clan son chamados armigerous clans.
Ribiñas, O Lago, Maside
Ribiñas é un lugar da parroquia do Lago no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Tiña 6 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 2 eran homes e 4 mulleres.
Os Lamas, Soaserra, Cabanas
Os Lamas é un lugar da parroquia de Soaserra no concello coruñés de Cabanas na comarca do Eume. Tiña 26 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 17 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 31 habitantes.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Medicina alternativa
miniatura|150x150px|Unha tenda de produtos [[Homeopatía|homeopáticos pode parecer como unha farmacia de menciñas científicas. A diferenza non está na súa aparencia, senón no seu fundamento e eficacia.]] dereita|miniatura|194x194px|A comunidade científica é crítica coa medicina alternativa por realizar afirmacións desacreditadas ou non comprobadas. Na foto: Produto milagre. Medicina alternativa é toda práctica que afirma ter os efectos curadores da medicina pero que non está apoiada por probas obtidas mediante o método científico, polo que a súa efectividade non foi probada máis aló do efecto placebo. Consiste nun amplo rango de prácticas, produtos e «terapias». Nesta denominación inclúense prácticas pseudomédicas novas e tradicionais como homeopatía, naturopatía, quiropraxia, curación enerxética, ozonoterapia, radiestesia, varias formas de acupuntura, medicina tradicional chinesa, medicina ayurvédica, curación divina, xunto a outros tratamentos que non son parte da medicina científica.
A medicina complementaria é a medicina alternativa empregada xunto coa medicina baseada en feitos baixo a crenza, non probada por métodos científicos, que "complementa" o tratamento. MAC (ou CAM en inglés) é a abreviación para medicina alternativa e complementaria. A medicina integrativa é a combinación de prácticas e métodos da medicina alternativa coa medicina científica.
Aínda que a idea popular é que estas técnicas son máis inocuas que as da medicina convencional, poden presentar diversos riscos para a saúde, como a inxestión de substancias que poden orixinar interaccións e mesmo toxicidade, manipulacións sobre o corpo que poden causar lesións, non acudir a un médico titulado, ou o atraso en empezar o tratamento convencional adecuado ou o seu abandono. Un exemplo son os movementos antivacinas, que en decembro de 2014 provocaron o inicio dun virulento gromo de xarampón en Disneylandia (Estados Unidos) e a morte dun neno enfermo de difteria en Cataluña (España), en xuño de 2015.
Hadrián I, papa
Hadrián I, nado en Roma e finado o 25 de decembro de 795, foi o 95º papa da Igrexa católica, de 772 a 795.