cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Economía
Linguaxe e razoamento económico
A economía ten o seu fundamento no razoamento rigoroso e lóxico. A metodoloxía económica está conformada por:
Desenvolvemento do pensamento económico
miniatura|[[Adam Smith, considerado o Pai da Economía, autor de A riqueza das nacións.]]
O termo economía foi introducido arredor de 1870 e popularizado polos influentes economistas neoclásicos, como Alfred Marshall, en substitución do anterior termo: economía política, que concernía máis no relativo ao Estado. Este último termo foi usado durante os séculos XVIII e XIX, por Adam Smith, David Ricardo e Karl Marx, entre outros pensadores, aos cales na actualidade acostuman ser citados como forxadores da teoría clásica da economía.
O pensamento económico dun xeito aproximado pode dividirse en tres fases: Premoderno: correspondería ao Mundo Antigo ata a Idade Media. Moderno temperán: incluiría teorías como o Mercantilismo e a Fisiocracia. Moderno: desde Adam Smith, na segunda metade do XVIII, ata a actualidade. Joseph Schumpeter, na súa "Historia da Análise económica", acredita o desenvolvemento do estudo científico da economía desde a Escolástica tardía, particularmente na España dos séculos XV e XVI.
Escolas do pensamento económico
A teoría económica comeza coa premisa de que os recursos son escasos e que é necesario escoller entre varias alternativas en competencia. Perante a escaseza, elixir unha alternativa implica esquecer outras alternativas: o custo de oportunidade. O custo de oportunidades crea unha relación de prezo, implícito, entre as alternativas competitivas. Tanto en mercados orientados, como en mercados de economías planificadas, a escaseza é explicitamente cuantificada por relacións entre prezos.
A moderna teoría económica edificouse, primariamente, sobre a economía neoclásica, que comezou a desenvolverse no final do XIX, e modelos de elección na asignación de recursos escasos.
A economía neoclásica, é a forma dominante de economía utilizada hoxe, constituíndo a fonte principal da teoría económica. Ás veces é denominada, polos seus críticos, economía ortodoxa. Lionel Robbins, en An Essay on the Nature and Significance of Economic Science (1932) dou a definición de Economía axeitada a esta corrente: "a ciencia que estuda a conduta humana como unha relación entre medios escasos que ten usos alternativos". Escaseza significa que os recursos de que se dispón son insuficientes para satisfacer todos os desexos e necesidades: se non hai escaseza e tampouco usos alternativos de recursos dispoñibles, entón non hai un problema económico.
Hai varias correntes de economía heterodoxa, que son menos usadas pola teoría económica. Pódense incluír: a economía institucional, a economía marxista, o socialismo, e a economía verde:
As Lamas, Roca, Guitiriz
As Lamas é un lugar da parroquia de Roca no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 12 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 9 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 12 habitantes.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Sophie Marceau
Sophie Marceau, nada o 17 de novembro de 1966 en París, é unha actriz francesa. É coñecida pola súa colaboración en filmes internacionais como Braveheart (1995), e The World Is Not Enough (1999).
Filmografía
miniatura|180px|Marceau no [[Festival de Cine de Cannes de 2004.]]
Un ballo in maschera
Un ballo in maschera (en galego, Un baile de máscaras) é unha ópera en tres actos con música de Giuseppe Verdi e libreto en italiano de Antonio Somma, baseado no libreto de Eugène Scribe para a ópera Gustave III (1833) de Daniel-François Auber, que se baseou vagamente no asasinato histórico do rei Gustavo III de Suecia. O tema era ben coñecido por ter sido empregado por outros compositores, incluíndo a Daniel-François Auber para a súa ópera de 1833 Gustavo III, ou O baile de máscaras e máis tarde por Saverio Mercadante para a súa ópera Il reggente en 1843. A estrea da ópera tivo lugar no Teatro Apollo de Roma o 17 de febreiro de 1859
En 1792, o rei de Suecia, Gustavo III, foi asasinado como resultado dunha conspiración política contra el. Recibiu un disparo mentres estaba nun baile de máscaras e morreu 13 días máis tarde polas súas feridas. Para o libreto, Scribe conservou os nomes dalgunhas das figuras históricas implicadas, a conspiración e o asasinato nun baile de máscaras. O resto da obra -as caracterizacións, o romance, a adiviñación do futuro etc.- é invención de Scribe e a ópera non é exacta historicamente.
Un ballo in maschera foi unha das óperas máis problemáticas de Verdi, xa que para converterse no Un ballo in maschera que se coñece hoxe, a ópera de Verdi (e o seu libreto) viuse obrigada a sufrir unha serie de transformacións, causadas por unha combinación de normas de censura tanto en Nápoles como en Roma (pedindo mesmo máis alteracións das que Verdi estaba disposto a aceptar), así como pola situación política en Francia en xaneiro de 1858. O feito da censura fixo a Verdi rachar o contrato co teatro, que o demandou, e Verdi contraatacou cunha demanda por difamación. Finalmente a loita legal concluíu coa retirada das acusacións por parte do teatro, e co compromiso de Verdi de terminar a ópera. Porén, antes da estrea en Roma, a acción tivo que trasladarse de Estocolmo a Boston, e o rei Gustavo tivo que ser substituído polo conde de Warwick, dado que as autoridades non permitían que unha obra de teatro incluíra cun rexicidio.
A pesar do seu desenlace dramático, Un ballo in maschera conta con moitos momentos brillantes e de ironía asociada á comedia -unha mestura que levou aos críticos a denominala "Shakespeariana".
Código ATC J
O código ATC J é unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica, que clasifica os antiinfecciosos en xeral para uso sistémico.
1775
Outros
Historia ano a ano
Beaumont
O topónimo francés Beaumont, está amplamente espallado polo mundo, tanto como topónimo como antropónimo.
Óblast
Unha óblast/oblast ou vóblasts/voblasts (en ruso область (feminino), en ucraíno: область, en búlgaro: о́бласт, en belaruso: вобласьць, transcrito: voblasts) é o nome de entidades subnacionais de Belarús, Bulgaria, a Federación Rusa, Ucraína, ademais de existir na antiga Unión Soviética.
As óblast están nun nivel por debaixo do nacional e subdivídense en distritos chamados raiony ou rayony (en ruso: районы; en ucraíno: райони). A palabra pode traducirse por "rexión" ou "provincia".
En Belarús utilízase unha palabra similar, voblast (voblasts), e en Casaquistán úsase a variante oblys (plural: oblystar).
Óblasts de Bulgaria
Desde 1999, Bulgaria está dividida en 28 oblasti, que se acostuma traducir como rexión. Con anterioridade, o país subdividíase en 9 unidades maiores, tamén chamadas óblast.
Óblast na Unión Soviética e estados sucesores
Na Unión Soviética, as óblast eran as divisións de cada unha das Repúblicas Soviéticas. Algunhas óblast da RSS de Rusia tiñan unha estrutura complicada, composta non só por raións e cidades, sino tamén por entidades autónomas.
Nas repúblicas postsoviéticas a óblast está un nivel por debaixo do nacional. Subdivídese ademais en distritos chamados raións (en ruso: районы; ucraíno: райони). Unha gran cidade pode ser parte constituínte dunha óblast, no mesmo nivel que un raion.
As óblast noutros países postsoviéticos chámanse oficialmente:
Viloyat e welayat proveñen do árabe wilaya.
Cavitación
miniatura|266px|dereita|Modelo de propulsor xerando a cavitación. Cando un líquido flúe ao través dunha rexión onde a presión é menor ca súa presión de vapor, o líquido ferve e forma burbullas de vapor.
Estas burbullas transpórtaas o líquido ata chegar a unha rexión de maior presión, na que o vapor regresa ó estado líquido de súbito, implosionando ("esmagándose") bruscamente as burbullas. Este fenómeno chámase cavitación.
Se as burbullas de vapor se atopan próximas ou en contacto cunha parede sólida cando cambian de estado, as forzas exercidas polo líquido ó esmagar a cavidade deixada polo vapor dan lugar a presións localizadas moi altas, ocasionando picaduras sobre a superficie sólida.
O fenómeno xeralmente vai acompañado de ruído e vibracións, dando a impresión de que se tratara de grava que golpea nas diferentes partes da máquina.
Pupuke Robati
Pupuke Robati, nado o 9 de abril de 1925 en Rakahanga e finado o 26 de abril de 2009 en Auckland (Nova Zelandia), foi un boxeador, médico e político das Illas Cook, que asumiu o posto de primeiro ministro entre o 29 de xullo de 1987 e o 1 de febreiro de 1989.
Traxectoria
Robati fixo a súa educación secundaria en Rarotonga, foi boxeador afeccionado, chegando a ser campión de peso galo das Cook, e realizou a carreira de medicina en Fidxi graduándose en 1948, de volta ás Illas Cook traballou en Rarotonga, Mangaia, e Atiu. En 1966 foi a Nova Zelandia para perfeccionar os seus coñecementos na Universidade de Otago, un ano antes entrara como independente no Parlamento, resultando relixido en 1968, entrou a militar en 1972 no recentemente creado Partido Demócrata, mantendo o seu escano nas seguintes oito eleccións xerais. En 1978 durante o goberno de Tom Davis asumiu o posto de viceprimeiro ministro e en 1987 converteuse no primeiro ministro logo de retirarse Davis da política, durante os seus 18 meses de mandato fixo aprobar polo parlamento unha emenda constitucional que recoñecía a herdanza dos principios cristiáns do país e afirmando a estrita observancia do sabbath (domingo) no arquipélago, durante o seu goberno o país entrou na Organización Mundial da Saúde.
A derrota do seu partido nas eleccións de 1989 rematou co goberno de Robati. Nomeado cabaleiro do Imperio Británico en 2001, desde ese ano ata 2004 foi presidente do Parlamento pero nas eleccións de 2004 perdeu o seu escano fronte ao candidato independente Piho Rua, logo retirouse da política, mantendo o posto de presidente da Asociación de Boxeo Afeccionado das Illas Cook que tiña desde finais da década de 1960.
Planeta terrestre
miniatura|Os planetas terrestres, a escala, en orde de distancia crecente ao Sol, de esquerda a dereita: [[Mercurio (planeta)|Mercurio, Venus, A Terra e Marte.]] miniatura|Os sete maiores satélites do sistema solar e Plutón (o obxecto máis pequeno). Un planeta terrestre, tamén denominado planeta telúrico ou planeta rochoso, é un planeta formado principalmente por silicatos. Os planetas terrestres son substancialmente diferentes dos planetas xigantes gasosos, os cales poida que non teñan unha superficie sólida e están constituídos principalmente por gases tales como hidróxeno, helio e auga en diversos estados de agregación. Todos os planetas terrestres teñen aproximadamente a mesma estrutura: un núcleo metálico, maioritariamente férreo, e un manto de silicatos que o rodea. A Lúa ten unha composición similar, excepto o núcleo de ferro. Os planetas terrestres teñen canóns, cráteres, montañas e volcáns. Ademais teñen atmosferas secundarias, procedentes dos seus procesos xeolóxicos internos, ao contrario que os xigantes gasosos que posúen atmosferas primarias, capturadas directamente da nebulosa solar orixinal.
O sistema solar ten catro planetas terrestres: Mercurio, Venus, a Terra e Marte, e un planeta anano no cinto de asteroides, Ceres, chamados conxuntamente planetas interiores. Os obxectos transneptunianos como Plutón parécense aos planetas terrestres en que teñen unha superficie sólida, pero son maioritariamente xeo. Algunhas grandes lúas do sistema solar tamén son desde certo punto de vista «planetas telúricos» xa que se consideran planetas secundarios de formacións rochosas, pero non todas as lúas, só aquelas o suficientemente grandes como para alcanzar equilibrio hidrostático. Durante a formación do sistema solar, probablemente houbo máis planetas terrestres (protoplanetas), pero fusionáronse para formar os actuais planetas, foron destruídos ou expulsados cara ao espazo interestelar mediante alteracións gravitacionais do resto de planetas. Só un planeta terrestre, a Terra, ten unha hidrosfera activa.
Planetas terrestres extrasolares
A maioría dos planetas exteriores ao sistema solar atopados ata a data son xigantes gaseosos, simplemente porque son máis grandes e máis fáciles de achar ou inferir a partir de observacións. Con todo, sospéitase que existen un gran número de planetas de tipo terrestre.
Os primeiros planetas terrestres extrasolares foron detectados por Aleksander Volszczan orbitando o púlsar PSR B1257+12. As súas masas son 2,0, 4,3 e 3,9 veces a da Terra. Foron atopados debido a que ocultaban periodicamente as emisións de radio de devandito púlsar. Se non estivesen orbitando un púlsar non serían detectados. miniatura|200px|Reconstrución artística de Gliese 876 d. Cando se atopou 51 Pegasi b, o primeiro planeta extrasolar orbitando unha estrela de tipo solar (51 Pegasi), moitos astrónomos deron por feito que se trataba dun planeta terrestre, ao supoñer que un xigante gaseoso non podería existir nunha órbita tan próxima (0,052 UA), pero posteriores medicións confirmaron que se trataba dun xigante gaseoso.
Achados recentes
En xuño de 2005 tívose noticia dun novo planeta terrestre extrasolar. Este orbita a anana vermella Gliese 876 (situado na constelación de Acuario), a 15 anos-luz. Ten unha masa de entre 6 e 9 veces a terrestre e un período orbital de 2 días terrestres.
O 10 de agosto de 2005, os experimentos PLANET/RoboNet e OGLE detectaron sinais dun planeta frío chamado OGLE-2005-BLG-390Lb, de 5,5 masas terrestres, orbitando unha estrela a 21.000 anos luz na constelación de Escorpio. Detectouse mediante a técnica de "microlentes gravitatorias", a única capaz de detectar planetas fríos de masas parecidas á Terra.
Aínda na primavera de 2005, outro planeta chamado OGLE-2005-BLG-169L, de 13 masas terrestres, foi achado nunha estrela situada a 9.000 anos-luz. Este podería ser un xigante gaseoso ou un planeta terrestre, e parece orbitar a súa estrela a unha distancia equivalente á do cinto de asteroides.
Vímara Díaz
Vímara Díaz foi un bispo de Iria Flavia e Santiago de Compostela durante o século XI. Irmán do seu predecesor no bispado, Paio Díaz, este bispo é presentado na Historia Compostelá como alguén afanado "en servir non a Deus senón á súa propia gloria". Vímara morreu afogado no río Miño en torno ao ano 1016, sen que se poida esclarecer se a súa morte foi accidental ou se debeu a algunha traizón.
Four Men and a Dog
No 2006 e no 2023 participaron no Festival Internacional do Mundo Celta de Ortigueira
Planeta terrestre
Tipos de planetas terrestres
En teoría, hai dous tipos de planetas terrestres ou rochosos, un deles chamados planetas de silicio dominado por silicatos (como a Terra, Marte e Venus) e o outro é un tipo teórico que está conformado por compostos de carbono, como os asteroides de tipo condrito carbonáceo. Denomínaselles planetas de carbono ("planetas de diamante"), este tipo non foi observado ata o de agora pero detectáronse grandes cantidades de carbono en discos protoplanetarios dalgunhas estrelas onde poderían estarse formando planetas deste tipo, un destes é o disco de po da estrela Beta Pictoris.
Actualmente, en fase de deseño, hai algúns telescopios que serían capaces de resolver planetas individuais. Entre eles, o Terrestrial Planet Finder, Space Interferometry Mission, Darwin, New Worlds Imager, a misión Kepler e o Overwhelmingly Large Telescope.
Economía de Malta
Malta produce só o 20% dos alimentos que consome, ten poucas reservas de auga doce e non ten fontes de enerxía propias. A posición xeográfica do país, entre a Unión Europea e África fai del unha porta para a inmigración ilegal.
Planeta terrestre
Outros tipos de planetas terrestres
miniatura|150px|Recreación dun planeta de carbono
Economía de Malta
O sector financeiro creceu nos últimos anos, pero non se modernizou completamente. . A caída económica mundial e a alza dos prezos da enerxía e da auga afectaron a economía do país, que depende do comercio externo, da manufactura - especialmente de produtos electrónicos e fármacos - e do turismo, pero o crecemento foi retomado cando a economía mundial recuperouse no 2010. Despois dunha retracción de 1,9% o 2009 o PIB volveu crecer un 2% o 2010.
Universidade popular
Unha universidade popular é unha organización ou institución educativa e cultural creada por grupos, asociacións e organizacións sociais para promover a educación popular de saberes teóricos e prácticos dirixida a toda a poboación, en especial a sectores populares -traballadores (proletariado), campesiños, emigrantes, mulleres- que non teñen acceso á educación. No seu ideario as universidades Populares son asociacións sen ánimo de lucro.
Subdivisións de Belarús
miniatura|400px|Subdivisión da Belarús Belarús divídese en seis rexións ou vóblasts (en belaruso: voblastsi, singular voblasts - na época da Unión Soviética: óblasti, singular óblast - provincia ou rexión) e o municipio (horad) de Minsk, que posúe estatuto administrativo especial de capital.
As rexións son logo subdivididas en 118 distritos (en belaruso: raioni, singular raion).
Código ATC L
O código ATC L é unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica, que clasifica os axentes antineoplásicos e inmunomoduladores.
Xabier Xil Xardón
Xabier Xil Xardón, nado en Morgade (Xinzo de Limia) en 1983, é un poeta galego.
Traxectoria
É licenciado en Filoloxía Galega pola Universidade de Vigo e actualmente é profesor de lingua e literatura galega no ensino medio. No seu poemario Os animais son universais porque non teñen retranca trata de realizar un retrato do ambiente e da xente da Limia, mentres que n'O trono xa non vén do ceo amósase mais crítico.
Pertence ao colectivo das Redes Escarlata.
Jim Reid
James McLeish Reid, nado o 19 de decembro de 1961 en East Kilbride (Escocia), é o vocalista principal da banda de rock alternativo escocesa The Jesus and Mary Chain, que formou co seu irmán máis vello e guitarrista William Reid en 1983.
Hornblenda
A hornblenda ou hornablenda, horneblenda , é o nome dun grupo de minerais pertencente á clase dos silicatos ou dos aluminosilicatos. A súa fórmula xenérica é Ca2(Mg,Fe,Al)5(Al,Si)8O22(OH)2. A hornblenda forma parte da composición de moitas rochas ígneas e metamórficas, tales como granitos, gneises, sienitas, dioritas, gabros, basaltos, andesitas e xistos... Forma parte do grupo dos anfíbolos, constituídos por mestura isomorfa de silicatos de calcio, magnesio, ferro, aluminio e, por veces, tamén de sodio, magnesio ou titanio. O termo horneblenda non se refire a un mineral en particular, senón que é unha designación xenérica dada aos anfíbolos de cor moi escura que non poden ser facilmente identificadas sen a análise da súa composición química.
O nome provén do alemán Horn (corno) e Blende (de blenden = relucir), en referencia ao brillo do mineral.
Estrutura
Na súa rede cristalina, os ións de ferro, magnesio e aluminio poden substituírse mutuamente sen problema e, entón, é difícil distinguir as diferentes variedades minerais deste mineral, que se denominan magnesiohornblenda, ferrohornblenda e aluminohornblenda, segundo o elemento predominante. Hai máis variedades aínda, como a pargasita, a hastingsita, a tschermakita... Como regra xeral, pódese indicar que os minerais con maior contido de ferro teñen cores máis escuros.
Aínda que a hornblenda é un mineral extensamente distribuído, non se adoita formar en cristais vistosos.
Características
É de cor escura a verde escura. Os cristais xeralmente son opacos, aínda que algúns exemplares poden ser transparentes. O seu hábitat cristalino vai desde pequenos prismas até agullas. O corte polos cristais pode ser hexagonal, aínda que raras veces son simétricos. Tamén se adoita atopar en forma masiva. Creba de forma imperfecta en dúas direccións, a 56º e a 124º. A fractura é irregular. Deixa raia parda ou agrisada na táboa de porcelana.
Ten como minerais asociados: cuarzo, feldespato, auxita, magnetita, mica
Depósitos
Hai depósitos importantes en: Bancroft (Ontario, Canadá); Noruega; Bohemia; Monte Vesuvio (Italia); Nova York.
Economía do Malaui
Malaui é un país densamente poboado e economicamente subdesenvolvido, que depende fundamentalmente da agricultura. Da súa extensión total de 11,8 millóns de hectáreas, só un 40% é cultivada. A agricultura representa case 40 % do produto interno bruto e un 80% das exportacións.
Alto de Roca, Roca, Guitiriz
Alto de Roca é un lugar da parroquia de Roca no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 9 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 4 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 10 habitantes.
Emblema de Israel
O emblema de Israel está representado en campo de azur, por unha menorá rodeada por dúas póla de oliveira, unha a cada lado, e a palabra Israel escrita en lingua hebrea (<span style='font-size:125%; font-family:"SBL Hebrew", David, Narkisim, "Microsoft Sans Serif", "Times New Roman"'>ישראל ) debaixo dela.
Historia
Durante o proceso de deseño do emblema, moitas das propostas incluíron os símbolos que se consideraron apropiados para representar ao pobo xudeu. Para evitar a imitación de emblemas de países europeos e crear un único, buscáronse antigos símbolos visuais de épocas de soberanía xudía en Eretz Israel. Mentres que a bandeira foi creada na diáspora, o emblema foi deseñado xa en Israel. O emblema tiña que incorporar elementos de significado simbólico. O proceso de deseño foi longo, xa que o carácter de emblema debía conter tanto os valores relixiosos e rituais, como as normas seculares e de soberanía.
Foi entón que o Consello Provisional do Estado anunciou un concurso para deseñar o emblema do Estado. Finalmente, o deseño escollido baséase na proposta presentada por Gabriel e Maxim Shamir, con elementos inspirados noutras propostas, como a de Oteh Walisch, a de W. Struski e Itamar David e a de Yerachmiel Schechter.
Simbolismo
A menorá é un símbolo do xudaísmo dende hai 3.000 anos, xa que figuraba no antigo Templo de Xerusalén, e representado no escudo baseándose nun relevo que figura no Arco de Tito. En canto ás pólas de oliveira, simbolizan a paz.
Roberto I de Artois
miniatura|Escudo do condado de Artois Roberto I de Artois o Bo, nado en 1216 e finado en El-Mansura, Exipto, en 1250, foi príncipe de Francia e conde de Artois (1237 - 1250), condado que o seu pai lle entregou e do que foi o primeiro conde.
Orixes familiares
Foi o terceiro fillo do rei Luís VIII de Francia e da súa muller Branca de Castela. Era neto por liña paterna de Filipe II de Francia e Isabel de Hainault, e por liña materna de Afonso VIII de Castela e Leonor de Inglaterra. Era irmán dos reis Luís IX de Francia e Carlos I de Nápoles.
Matrimonio e descendentes
Casou o 14 de xuño de 1237 en Compiègne con Matilde de Artois, filla de Henrique II de Brabante e María de Suabia. Deste matrimonio naceron:
A Sétima Cruzada
Participou na Sétima Cruzada, dirixida polo seu irmán Luís IX de Francia. Despois de tomar Damieta, o emir Fakhr al-Dihn puido atrasar o avance cruzado en Mansura ata febreiro de 1250. Roberto I de Artois e os templarios conseguen derrotar e matar a Fakhr al-Dihn, pero logo invaden a cidade desordenadamente, e o xefe mameluco, Baibars al-Bunduqdarí, envía un contraataque letal para os cruzados no que o irmán do rei atopa a morte.
Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días en Portugal
300px|dereita|miniatura|A [[Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días|IXSUD conta con dúas misións en Portugal: Lisboa e Porto.]]
As primeiras reunións da Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días realizadas en Portugal foron dentro das Forzas Armadas dos Estados Unidos estacionadas no país a principios de 1970. Máis tarde, en 1974, o Presidente da Igrexa Spencer W. Kimball visitou Portugal e recibiu a confirmación de que a Igrexa sería recoñecida e que os misioneiros podían comezar a traballar no país.
En novembro de 1974, o élder William Grant Bangerter do Setenta chegou a Lisboa para presidir a recentemente creada Misión Portugal Lisboa. Catro misioneiros foron transferidos dunha misión no Brasil para comezar o traballo. As primeiras reunións da IXSUD foron realizadas na casa dun membro da embaixada canadense que vivía en Portugal.
En xullo de 1975 había 100 membros portugueses e fóronse adherindo até ser 1000 en xullo de 1978. Hoxe hai máis de 38.000 membros organizados en decenas de congregacións locais. Estas congregacións, chamadas ás e ramas, serven como centro de todas as actividades da Igrexa local, incluíndo os cultos dos domingos e clases para os nenos, novos e adultos, homes e mulleres. Actividades durante a semana proporcionan oportunidades de instrución adicional, eventos sociais e ofertas culturais como danza, musicais e teatro ademais de actuacións deportivas. Portugal non posúe ningún templo SUD: o máis próximo atópase en Madrid, o cal é frecuentado pola maioría dos mormóns portugueses.
Actualmente existen 38.188 santos dos últimos días en Portugal, así como 6 estacas, 75 ás e ramas, 2 misións (Lisboa e O Porto) e 23 centros de historia familiar.
Relación cos medios de comunicación
A Igrexa SUD utiliza un espazo propio na RTP 2 xunto con outras confesións relixiosas. Esta posibilidade atópase amparada pola lei de liberdade relixiosa.
Esta programación consiste nun programa de 7 minutos Fé dos Homens ("Fe dos Homes") e outro de 30 minutos titulado Caminhos ("Camiños").
En 2009 iniciouse un conxunto de programas na radio RDP baseado nos programas de televisión.
Rena Owen
Rena Owen, nada o 22 de xullo de 1962 en Moerewa, Bay of Islands, é unha actriz neozelandesa de cinema, teatro e televisión. Ten ascendencia maorí, insular do estreito de Torres e pākehā (europea).
1836
Outros
Historia ano a ano
Betuláceas
Betulaceae, as Betuláceas, son unha familia da orde das fagais. Está composta por árbores ou arbustos dicotiledóneos caducifolios e monoicos que se atopan en rexións temperadas e zonas de montaña nos trópicos. A ela pertencen os amieiros e os bidueiros.
Descrición
Posúen follas simples, alternas, con estípulas caedizas. Flores masculinas con perianto sinxelo, en grupos de 3 na axila dunha bráctea, dispostas en candeas pénsiles. Flores femininas sen perianto, de xineceo ínfero bicarpelar, en grupos de 2 ou 3 na axila dunha bráctea, dispostas en candeas dereitas. As brácteas florais están acompañadas por xeralmente dúa bractéolas. Polinización anemófila. Froitos en núcula aplanada, a miúdo con ás, situados nunha infrutescencia estrobiliforme formada polas brácteas e bractéolas acrecidas e endurecidas. Arredor de 70 a 157 especies repartidas en 6 xéneros (véxase cadro), a meirande parte naturais dos países temperados do hemisferio norte.
Coeficiente de dilatación térmica
miniatura|200px|Xunta de dilatación dunha ponte. Se estas xuntas non se construísen, a dilatación térmica dos materiais cando aumentase a temperatura xeraría uns esforzos tan grandes que fracturarían a ponte. Para calcular estas xuntas precísase coñecer o coeficiente de dilatación térmica. Denomínase coeficiente de dilatación térmica o cociente que mide o cambio relativo de lonxitude ou volume que se produce cando un corpo sólido ou un fluído dentro dun recipiente experimenta un cambio de temperatura que leva consigo unha dilatación térmica.
Coeficientes de dilatación
De forma xeral, durante unha transferencia de calor, a enerxía que está almacenada nos enlaces intermoleculares entre dous átomos cambia. Cando a enerxía almacenada aumenta, tamén o fai a lonxitude destes enlaces. Así, os sólidos normalmente expándense ao quentarse e contráense ao arrefriarse; este comportamento de resposta ante a temperatura exprésase mediante o coeficiente de dilatación térmica (tipicamente expresado en unidades de °C−1):
Sólidos
Para sólidos, o tipo de coeficiente de dilatación máis comunmente usado é o coeficiente de dilatación linear αL. Para unha dimensión linear calquera, pódese medir experimentalmente comparando o valor de dita magnitude antes e despois de certo cambio de temperatura, como:
Pode ser usada para abreviar este coeficiente, tanto a letra grega alfa \alpha\; como a letra lambda \lambda\;.
Gases e líquidos
En gases e líquidos é máis común usar o coeficiente de dilatación volumétrico \alpha_V ou \beta, que vén dado pola expresión:
Para sólidos, tamén pode medirse a dilatación volumétrica, aínda resulta menos importante na maioría das aplicacións técnicas. A partir do cálculo dedúcese que o coeficiente de dilatación volumétrico é o triplo do coeficiente de dilatación linear, polo tanto, para os rangos onde o coeficiente é constante cúmprese:
Nota: A unidade do SI (Sistema Internacional) é o Kelvin (K), aínda que como se trata de variacións, isto non afecta os cálculos.
Aplicacións
O coñecemento do coeficiente de dilatación térmica (linear) adquire unha grande importancia técnica en moitas áreas do deseño industrial. Un bo exemplo son os raís do ferrocarril; estes van soldados uns cos outros, polo que poden chegar a ter unha lonxitude de varios centenares de metros. Se a temperatura aumenta moito a vía férrea desprazaríase por efecto da dilatación, deformando completamente o trazado. Para evitar isto, estírase o carril artificialmente, tantos centímetros como se fose unha dilatación natural e córtase o sobrante, para volver soldalo. Este proceso coñécese como neutralización de tensións.
BodyPump
BodyPump é un programa grupal de adestramento baseado no levantamento de haltere s de pesos, creado e distribuído internacionalmente por Les Mills International. Creado en 1991 por Phillip Mills en Auckland, Nova Zelandia, en 2015 estaba dispoñíbel en máis de 100 países e en 17500 clubs deportivos de todo o mundo.
As clases de BodyPump teñen unha duración de 60 minutos e conteñen oito cancións ou "tracks", cada unha das cales se centra nun grupo muscular diferente, ademais dun track para o quecemento ao comezo da clase e outro ao final para relaxación, alongamentos e estirada s. Existen tamén outros formatos da mesma clase cunha duración de 45 e 30 minutos, os cales omiten certos grupos musculares. Do mesmo xeito que todas as clases grupais creadas por Les Mills, Bodypump é precoreografiado por Les Mills International, para dar así unha homoxeneidade global ao programa.
As clases realízanse utilizando halteres con discos de peso variábel, halteres curtos, e un banco aeróbico. Os participantes axustan o peso de acordo ao exercicio que realicen e aos seus obxectivos persoais. Os principais grupos musculares trabállanse de xeito individual con exercicios como os agachamentos (squats) o levantamento e o peso morto . O obxectivo da clase está encamiñado cara ao fortalecemento e definición muscular a través de múltiples repeticións.
Desenvolvemento da clase
Unha clase de BodyPump contén dez cancións, oito delas dedicadas a grupos musculares diferentes e as dúas restantes á parte preliminar de quecemento e á parte final de estiradas. A súa duración completa (incluíndo o tempo entre as cancións para o troco de pesos) é de 60 minutos.
Formatos do programa
No formato de 30 minutos, as estiradas realízanse nas transicións entre as cancións. Con todo, recoméndase agregar unha sesión final de estiradas ou alongamentos de forma individual ao rematarmos a clase.
Musicalización
A música usada durante a clase está especialmente feita para guiar e motivar os participantes durante todo o adestramento. Unha clase normal contén 10 cancións cunha duración de 4 a 6 minutos. Estas son xeralmente covers ou versións remesturadas de cancións populares ou tamén clásicos do rock, que se actualizan cada tres meses co novo relanzamento da clase. Os tracks están remesturados xeralmente en 32 tempos pero poden variar dependendo do exercicio realizado. A música é coreografiada e cada track céntrase nun grupo diferente do corpo. O formato segue a orde previamente descrita con breves pausas adicionais entre os tracks para alongar o músculo que acaba de exercitarse, cambiar os pesos e permitir ao instrutor introducir o exercicio a seguir.
Accesibilidade á clase
Grazas á facilidade de variar a carga de pesos de acordo ás posibilidades de cada persoa, BodyPump está recomendado para a maioría do público, mesmo para aqueles que non son deportistas. Con todo, este non está aconsellado para mulleres grávidas, persoas que nunca realizaron traballo de levantamento de pesos, aqueles que teñan algunha lesión nos xeonllo s ou nas costas, persoas con sobrepeso e nenos menores de 14 anos.
Beneficios da clase
Bodypump permite remodelar o corpo grazas ao fortalecemento e ganancia muscular que se xera na clase, ademais da queima de calorías ao longo da mesma grazas ás numerosas repeticións nun período de 4 a 7 minutos por cada grupo muscular. Nunha soa clase de Bodypump pódense realizar ao redor de 800 repeticións e queimar unha media de 600 calorías.
Adicionalmente, Bodypump permite mellorar a coordinación, protexer os ósos e artellamento s de posíbeis lesións e mellorar a condición física en xeral.
Recomendacións
Malia realizarmos na clase movementos simples e doados de asimilar, é primordial realizalos correctamente tal e como o instrutor amose. A boa postura é clave: recoméndase manter sempre os xeonllos lixeiramente dobrados, non tensos e desenvolver os movementos con suavidade. En canto ao peso, cómpre elixir unha carga axeitada para realizarmos cada exercicio. É recomendábel para os principiantes iniciar cunha carga mínima e ila aumentando a medida que pase o tempo (aproximadamente cada seis semanas), sempre co fin de evitar lesións. Un día de descanso entre dúas sesións é o máis recomendado polos creadores do programa para aproveitar ao máximo os beneficios da clase, á cal se recomenda asistir como máximo tres veces por semana e complementala con dúas ou tres clases de exercicio cardiovascular.
Mamaengaroa Kerr-Bell
Mamaengaroa Kerr-Bell, nada no ano 1978 en Whangarei, Nova Zelandia, é unha actriz maorí de cinema e televisión.
Código ATC P
O código ATC P é unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica, que clasifica os produtos antiparasitarios, insecticidas e repelentes.
Under a Billion Suns
Under a Billion Suns é o sétimo álbum da banda de grunge estadounidense Mudhoney, editado o 7 de marzo de 2006 a través do selo Sub Pop Records.
Os primeiros centos de copias pre-ordenadas á Sub Pop foron asinadas pola banda, e viñan cun CD extra que contiña demos e remesturas.
Nikolai Severtzov
Nikolai Alekséievich Sévertsov (en ruso Николáй Алексе́евич Се́верцов), coñecido nas linguas latinas como Nikolai Severtzov, nado o 5 de novembro de 1827 e finado o 8 de febreiro de 1885, foi un explorador e naturalista ruso.
Traxectoria
Severtzov estudou na Facultade de Física e Matemáticas da Universidade de Moscova e, aos 18 anos, entrou en contacto co científico Grigori S. Karelin e interesouse pola Asia central.
En 1857 uniuse a unha expedición ao río Sir Daria (no actual Casaquistán). Nesta expedición foi capturado por uns bandidos e liberado un mes despois por militares rusos. Regresaría a esta rexión, a Tashkent, en 1864.
Contou a historia da súa aventura en ''Un mes de cativerio entre os kokandianos. Cun mapa do baixo Syr-Darya'', publicado en San Petersburgo en 1860.
En 1877-1878 visitou as montañas do Pamir, seguindo unha ruta próxima á actual estrada, chegando ao lago Yashil Kul e o río Ghunt. Alí estudou as liñas de migración das aves da Asia Central.
Severtzov publicou moitos libros sobre o reino animal, entre eles escribiu Distribución vertical e horizontal da vida salvaxe de Turquestán (1873), que incluía a primeira descrición de numerosas especies e subespecies, entre elas 384 de aves.
Unha subespecie de argalí (carneiro salvaxe) descrita por el, logo se denominou na súa honra Ovis ammon severtzovi. E unha especie de frinxílido, Carpodacus severtzovi, foi dedicada a el por Richard Bowdler Sharpe.
O 8 de febreiro de 1885 Severtzov morreu accidentalmente, afogado no río Don.
Abreviatura
A abreviatura Severtzov emprégase para recoñce a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Lago de Bomba
O Lago de Bomba é un lago artificial italiano situado no concello de Bomba, provincia de Chieti, na rexión dos Abruzos.
Está situado a unha altitude de 262 metros, ten unha superficie de 10 km² e unha profundidade máxima de 57,5 metros.
Altamira, Roca, Guitiriz
Altamira é un lugar da parroquia de Roca no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 8 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 4 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 9 habitantes.
Joan Pujol García
Joan Pujol García, nado en Barcelona o 14 de febreiro de 1912 e finado en Choroní (Venezuela) o 10 de outubro de 1988, foi un axente duplo catalán, coñecido polo seu nome en clave británico Garbo e alemán Arabel.
Axente do Reich
Pujol tivo unha profunda aversión cara á Alemaña nazi e a Unión Soviética logo das súas vivencias do fascismo e do comunismo en España trala guerra civil. Cara a 1940 decidiu contribuír á fin da segunda guerra mundial axudando a Gran Bretaña, único adversario de Alemaña naquel momento.
A súa muller, a luguesa Araceli González Carballo, dirixiuse á embaixada británica en Madrid ofrecendo os servizos do seu marido coma espía. Tras ser rexeitado, ofreceu os seus servizos ao III Reich coa intención de servir coma espía duplo aos aliados. Unha vez aceptado polos alemáns, estableceu unha falsa rede de espías e fixo pequenos traballos para eles, coma a retransmisión de códigos por radio, e volveu ofrecer os seus servizos ao MI5. Nesta ocasión o servizo de intelixencia británico aceptouno, pois xa controlara os seus pasos e coñecía a súa situación (aínda que el nunca o chegou a saber).
Se ben nun principio operaba desde Lisboa, finxía aos alemáns estar en Gran Bretaña. Inventaba informes ficticios sobre movementos de barcos mercantes, convencéndoos con éxito de que eran datos verdadeiramente valiosos, mercede a información obtida na biblioteca da capital portuguesa e a noticiarios do cine. Finxía viaxar por toda Gran Bretaña e enviaba os seus partes de gastos segundo os prezos obtidos nunha guía de ferrocarrís británica. Ao principio tivo certos apuros ao non entender correctamente o sistema británico de moeda predecimal (libras, xilins e peniques), pero solventou o problema enviando os partes gasto por gasto, argüíndo que xa enviaría o total máis tarde.
Axente duplo
Chegou a Inglaterra na primavera de 1942 e operou coma axente duplo baixo auspicio do Comité XX (Sistema da Dupla Cruz), unha iniciativa da Intelixencia Británica baseada na captura de axentes alemáns e a súa posterior conversión en axentes duplos para labores de contraespionaxe ou para manobras de desinformación do inimigo. o seu traballo principal era convencer aos alemáns que conseguira recrutar un gran número de axentes en Gran Bretaña, algúns deles persoas de moita influencia e con información valiosa. A dificultade do seu traballo radicaba en que debía fabricar en todo momento informes coherentes de todos os axentes que ía inventando e que non se contradixesen entre si, sen perder credibilidade.
Ás veces debía inventar razóns para explicar ao Abwehr por que un dos seus axentes fora incapaz de informar sobre algunha operación que tarde ou cedo chegaría a oídos alemáns e para non descubrir que todo era unha farsa. Nunha ocasión informou que un dos seus axentes de Liverpool caera enfermo xusto antes dun gran movemento de frota desde ese porto á costa oeste de Inglaterra. Ao caer supostamente enfermo, foille imposible a ese espía transmitir a información. Para dar énfase á historia inventada, mesmo tivo que finxir a morte dese axente e incluso unha necrolóxica falsa foi publicada nun diario local. Dese xeito, os alemáns creron a súa historia e mesmo pagaron unha pensión á viúva do axente morto.
A información que Pujol enviaba aos alemáns era inventada polos seus superiores Británicos e incluía unha gran parte de sucesos verdadeiros para que os informes fosen máis convincentes. Ás veces lográbase o efecto desexado mandando información xenuína pero atrasando a súa chegada para que o dano fose mínimo. Para iso, en ocasións mataselábanse cartas con data anterior, pero non se enviaban até a véspera do movemento de tropas en cuestión para que ao chegaren parecese un atraso do servizo de correos. Os alemáns pagaban a Garbo grandes cantidades de diñeiro para manter a súa rede de axentes, que nun momento dado chegou a contar con 27 personaxes ficticios. Garbo gozou de bastante credibilidade entre os seus superiores (tanto dun bando coma do outro) o que o levou a adquirir o status de "A1 Agent".
Operación Fortitude
O traballo de desinformación de Garbo era parte da Operación Fortitude, que convenceu a Adolf Hitler e a moitos dos seus colaboradores de que a invasión aliada tería lugar no paso de Calais, a 249 km de Normandía, e que o desembarco de Normandía era só unha manobra para atraer as tropas alemás lonxe de Calais. De feito, foi tal a credibilidade da que gozou por parte de Hitler, que incluso unha vez comezado o desembarco, seguiu pensando que esa non era a verdadeira invasión, senón unha mera distracción para o verdadeiro ataque. Para cando Hitler se decatou do engano, a Operación Overlord xa fora un éxito e as tropas aliadas xa se adentraran demasiado, polo que a mobilización das divisións acoirazadas non terían o mesmo significado. Existe información sobre este espía no London Imperial War Museum, que inclúe material altamente sensible desclasificado.
Condecoracións
Garbo foi a primeira e unha das poucas persoas condecoradas con medallas de ambos os dous bandos: a Cruz de Ferro alemá e a Orde do Imperio Británico.
Cinematografía
En 2009 estreouse o documental Garbo, el hombre que salvó al mundo, dirixido por Edmon Roch, premiado co Giraldillo de Ouro ao mellor documental na sexta edición do Sevilla Festival de Cine Europeo.
No 2010 estreouse o documental Hitler, Garbo... y Araceli, centrándose no papel da muller de Garbo.
Ignition
Ignition é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de punk rock The Offspring, publicado o 16 de outubro de 1992 a través do selo Epitaph Records.
The Golden Compass
The Golden Compass é un filme británico-estadounidense dirixido por Chris Weitz que foi estreado no 2007. Está baseado na novela Northern Lights de Philip Pullman.
Sinopse
Historia dunha nena de 12 anos que fará unha longa viaxe para intentar salvar a un amigo. No camiño atoparase con todo tipo de estrañas criaturas, meigas e outros personaxes dun universo paralelo. Neste singular mundo, onde as almas humanas toman a forma de compañeiros do reino animal, Lyra Belacqua (Dakota Blue Richards) é unha orfa rebelde que vive recluída en Jordan College na cidade de Oxford. Lyra pertence a un mundo que é un de moitos mundos paralelos que existen: mundos invisíbeis, dimensións intanxibles onde a humanidade se desenvolve con sutís diferenzas.
Charles Eastman
Charles Alexander Eastman, nado como Hakadah (máis tarde coñecido como Ohíye S’a) o 19 de febreiro de 1858 e finado o 8 de xaneiro de 1939, foi un físico, escritor e reformador Santee Dakota educado na Universidade de Boston. A comezos do século XX, foi "un dos máis prolíficos autores e oradores da etno-historia sioux e dos asuntos nativos americanos."
Eastman tiña devanceiros Santee Dakota, ingleses e franceses. Despois de traballar como físico na reserva de Dacota do Sur, comezou e involucrarse cada vez máis na loita política pola defensa dos dereitos dos nativos americanos, traballando na mellora da xuventude e fundando a Young Men's Christian Association (YMCA). Tamén axudou a fundar os Boy Scouts of America. Está considerado o primeiro autor nativo americano en escribir a historia americana dende o punto de vista nativo americano.
Giovanna d'Arco
Giovanna d'Arco (en galego, Xoana de Arco) é unha ópera dividida nun preludio e tres actos con música de Giuseppe Verdi e libreto en italiano de Temistocle Solera, baseada no drama Die Jungfrau von Orleans de Friedrich von Schiller (se ben Solera negou esta afirmación en cartas enviadas ao editor de Verdi, e alegou que o traballo foi "unha ficción totalmente orixinal"). A ópera reflicte en parte a vida de Xoana de Arco. Foi estreada o 15 de febreiro de 1845 no Teatro alla Scala de Milán.
Esta obra rara vez se representa na actualidade; nas estadísticas de Operabase aparece con só 6 representacións no período 2005-2010, sendo a vixésimo segunda de Verdi.
Senande
O topónimo Senande pode referirse a:
Sauber
Sauber pode referirse a tres cousas:
Sesulfe
O topónimo Sesulfe pode referirse a dous lugares de Galicia:
Código ATC R
O código ATC R é unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica, que clasifica os medicamentos para o sistema respiratorio.
Duopolio
Un duopolio é unha forma de oligopolio na cal existen dous produtores dun ben nun mercado. En economía estudase como unha forma de oligopolio dada a súa simplicidade.
Modelos de duopolio
Existen principalmente dous tipos de duopolio:
Cando os dous produtores pactan un prezo común se chama duopolio colusorio e o resultado sería semellante, dende o punto de vista dos consumidores, a unha situación de monopolio.
Pascua cristiá
miniatura|300px|Procesión de Pascua na rexión de Kursk, pintura de [[Ilia Repin]] A Pascua (grego: Πάσχα) é a festividade relixiosa máis importante do ano litúrxico cristián en conmemoración da resurrección de Xesús de entre os mortos, segundo conta o Novo Testamento, o terceiro día desde a súa crucifixión. Os cristiáns celebran esta resurrección o Domingo de Pascua ou Resurrección, dous días despois do Venres Santo e tres despois do Xoves Santo.
A Pascua tamén se refire ó Tempo Pascual, período do ano litúrxico cristián, que tradicionalmente duraba corenta días entre o Domingo de Pascua e a Ascensión pero agora dura cincuenta días ata Pentecoste, a primeira semana coñécese como Semana Santa. A Pascua marca tamén a fin da Coresma, época de xaxún, oración e penitencia.