cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Thomas Cranmer
Arcebispo por Henrique VIII (1533–1547)
O 30 de marzo de 1533, Cranmer foi nomeado arcebispo de Canterbury, trala morte de William Warham. Cranmer foi escollido por crer Henrique que el apoiaria as súas políticas e atoparía solucións para os seus problemas. Ese nomeamento do rei, a pesar da recusa do Papa, demonstra que Henrique xa desistira en recibir o consentimento de Roma para a anulación do seu matrimonio.
Cranmer levou con el a súa esposa, a alemá Margarete, cando se converteu en arcebispo, mais mantivo a súa presenza en sixilo para non facer pública a súa creba do celibato clerical.
En maio, Cranmer declarou o matrimonio de Henrique e Catarina anulado, e Ana Bolena a súa esposa legal. Ao facelo, Cranmer foi directamente contra o mandato do Papa. En setembro, Ana deu a luz a segunda filla de Henrique, a princesa Isabel. Cranmer foi o padriño.
Cranmer fora un grande admirador de Henrique e ante a morte do rei declarou que nunca máis se barbearía, en sinal de loito.
Arcebispo por Eduardo VI (1547–1553)
Á morte de Henrique VIII, en 1547, Cranmer converteuse nun conselleiro indispensábel do príncipe sucesor, Eduardo VI, o cal medrara baixo a mentalidade protestante.
Durante o reinado de Eduardo, Cranmer rematou o seu gran traballo litúrxico, iniciado durante o reinado de Henrique. Produciu unha linguaxe litúrxica inglesa de carácter protestante. O Book of Common Prayer, como foi coñecido, foi moi influído por teólogos continentais, como Pietro Martire Vermigli, Martin Bucer (ambos convidados e hospedados en Inglaterra por Cranmer) e Hermann de Wied (arcebispo de Colonia, autor de Consultatio, grande inspiración de Cranmer). Cranmer foi responsábel das primeiras dúas edicións de Book of Common Prayer. A primeira edición, de 1549, era relativamente conservadora na súa estrutura literaria, comparada coa segunda edición, de 1552, máis radical, que criticaba e excluía unha serie de ritos católicos, como o exorcismo e o triplo mergullo do bautismo. Aversión actual de Book of Common Prayer da Igrexa Anglicana, foi realizado en 1662. Cranmer tamén promoveu a destrución de imaxes, seguindo a ideoloxía de Jean Calvin e Huldrych Zwingli.
Preocupado pola necesidade de boas oracións protestantes e a falta de clérigos letrados, Cranmer compilou e escribiu o primeiro Libro de Homilías, así como os Corenta e dous artigos que resumen a doutrina anglicana. Esas obras, en xeral, levaron a Igrexa de Inglaterra nunha dirección máis protestante. Os Trinta e nove artigos, baseados nos Corenta e dous artigos e adoptado durante o reinado de Isabel I, aínda son recoñecidos como parte da herdanza anglicana á que os clérigos do culto xuran fidelidade.
Últimos anos (1553–1556)
Primeiramente, Cranmer foi acusado e condenado de traizón polo seu apoio a Jane Grey como raíña, mais María resolveu xulgalo por herexía, manténdoo preso ata febreiro de 1556, permanecendo Cranmer como arcebispo. En novembro de 1554, o cardeal Reginald Pole foi a Inglaterra para restablecer os lazos do país co catolicismo. Pole foi nomeado arcebispo de Canterbury en 1556. Entrementes, Cranmer, enfraquecido polos máis de dous anos de prisión, declarou varios arrepentimentos, reafirmando a súa crenza na transubstanciación e na supremacía papal, dicindo, posteriormente, que o fixo a fin de evitar a súa execución. A pesar diso, Cranmer foi sentenciado a morte na fogueira.
De acordo con John Foxe, o 21 de marzo de 1556, Cranmer foi levado en procesión á Igrexa de Santa María, en Oxford, onde foi forzado a facer unha declaración pública afirmando o seu arrepentimento. En vez diso, Cranmer retirou a súa declaración anterior de arrepentimento e denunciou a doutrina da Igrexa Católica e o Papa, dicindo: "E sobre o Papa, eu recúsoo, como inimigo de Cristo e Anticristo, con toda a súa falsa doutrina". Logo diso, Cranmer foi levado á fogueira.
Está sepultado no Martyrs' Memorial, Oxford, Oxfordshire en Inglaterra.
Animals (álbum)
Animals é o décimo álbum de estudio da banda inglesa de rock progresivo Pink Floyd, editado o 23 de xaneiro de 1977. Trátase dun álbum conceptual que ofrece unha crítica mordaz das condicións socio-políticas do Reino Unido dos anos 70, e presenta un marcado cambio no seu estilo musical con respecto ao seu anterior traballo. Animals foi gravado no estudio do grupo, Britannia Row, pero a súa produción foi interrompida tras os primeiros síntomas de discordia que anos máis tarde rematarían coa saída do teclista Richard Wright do grupo. A imaxe da portada, un porco flotando entre dúas chemineas da central termoeléctrica de Battersea, foi concibida polo baixista Roger Waters, e fotografiada polos seus colaboradores Hipgnosis.
O álbum foi publicado con boas críticas no Reino Unido, onde acadou o número 2 das listas. Tamén foi un éxito nos Estados Unidos, sendo número 3 na Billboard 200, e aínda que só estivo nas listas do país durante 6 meses, as súas vendas continuas levaron á súa certificación por parte da RIAA de catro discos de platino.
Vilarullo, Curtis, Curtis
Vilarullo é un lugar da parroquia de Curtis no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Tiña 7 habitantes no ano 2017 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 2 eran homes e 5 eran mulleres.
Festa do carneiro ó espeto
Características
A orixe da súa preparación remóntase á década de 1920, cando un morañés retornado da Arxentina, xunto cun mozo arxentino, comezaron a preparar comidas asando os carneiros ao estilo "campeiro", converténdose nunha tradición da zona co paso dos anos. En 1970 os responsables da festa da Xuventude decidiron crear unha festa gastronómica baseada no éxito do prato.
Donín, San Xulián de Vigo, Paderne
Donín é un lugar da parroquia de San Xulián de Vigo no concello coruñés de Paderne, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
Ramón Fernández Cid
Ramón Fernández Cid, finado en Ourense o 9 de abril de 1905, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Avogado do Estado. Foi elixido presidente da Deputación de Ourense en xaneiro de 1904. Foi presidente do Círculo Conservador de Ourense.
Petín, Petín
Santiago de Petín é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Petín. Segundo o padrón municipal de 2013 tiña 644 habitantes (313 homes e 331 mulleres), nunha entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 715 habitantes.
Paolo Maldini
Paolo Cesare Maldini, nado o 26 de xuño de 1968 en Milán, é un exfutbolista italiano. Xogaba de defensa e foi internacional coa selección italiana.
Germaine Kouméalo Anaté
Germaine Kouméalo Anaté, nada en Kazaboua (Sotouboua) o 15 de xuño de 1968, é unha escritora, investigadora e política togolesa. En 2013 foi nomeada ministra de Comunicación, Cultura, Artes e Formación Cívica no goberno de Kwesi Ahoomey-Zunu.
Traxectoria
Doutorouse en Ciencias da información e da comunicación pola Universidade Bordeos III en Francia. É docente e investigadora na Universidade de Lomé e na Universidade de Kara.
Presidente da Asociación de Escritores de Togo (AET), é autora de numerosas obras.
Alvite, Fisteus, Curtis
Alvite é un lugar da parroquia de Fisteus no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Tiña 14 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 8 eran homes e 6 eran mulleres.
Baldaquino de Santa María de Caldas de Reis
miniatura|dereita|Panel con arco duplo.
Na parede interior da igrexa de Santa María de Caldas de Reis hai dous paneis dun baldaquino que se supón constitúe a primeira representación gráfica en Galicia do descubrimento de América, segundo a hipótese de Filgueira Valverde. Foi estudado e descrito en 1930 por López Ferreiro e está datado nos últimos anos do século XV.
Está formado por dous paneis, un deles con dobre arco, que forman un conxunto de 4,46 m de longo por 50 cm de alto, e estivo situado no exterior ata que se trasladou ó interior da igrexa a mediados da década de 1980.
Iconografía
No panel máis longo represéntanse tres santos (San Francisco de Asís -franciscano-, San Domingos -dominico- e San Telmo) entre os arcos. Námbolos extremos do campo sobre os arcos figuran dúas carabelas con cunchas de vieira nas velas, que se supón poden representar as de Cristovo Colón. No espazo entre as carabelas hai o que semella unha serea e un peixe ou monstro mariño, un cabaleiro que parece ter na man un azor, varias rosetas e un escudo dos Ribadeneira. A imaxe da serea pode facer mención á liñaxe dos Mariños. Para Filgueira, estas familias ben puideron ser os que costearon o monumento.
No panel menor, sun só arco, hai representados dous anxos músicos nos extremos e motivos florais no campo.
Historia
Parece ser que este baldaquino non tivo a misión de protexer o altar, como era habitual nestes elementos escultóricos relixiosos, senón que se trata dun semibaldaquino esquinado (o panel largo na fronte e o curto no lateral) para amparar un sepulcro. Segundo Hipólito de Sá, en 1667 acollía os restos dos descendentes de Jorge Varela e Inés Mariño, fundadores da Capela de San Xurxo. Engade que en 1670 se ordenou "retirar los doseletes de piedra que cubrían las capillas de San Ildefonso y San Jorge", e que os da primeira son os linteis do baldaquino existente na capela de San Roque, tamén en Caldas de Reis.
Heban
Heban é unha obra literaria de Ryszard Kapuściński, escrita en lingua polaca e publicada en 1998. A obra foi traducida a diversas linguas, como o inglés (The Shadow of the Sun, 2001), o castelán (Ébano, 2000) ou o catalán (Eben, 2006).
Características
A obra componse de 29 relatos, ordenados de forma cronolóxica. Narra en primeira persoa as peripecias do autor mentres traballou como xornalista en África entre 1957 e a década de 1990. A obra está formada por un conxunto de 29 relatos escritos ao longo do tempo, formando unha visión da xeografía física e humana do continente negro, amais dun retrato do propio autor. Vaise relatando o proceso histórico vivido desde a esperanzadora descolonización a mediados do século XX, até as guerras e fames vividas na última década.
LoveGame
miniatura|Logotipo da canción. "LoveGame" é unha canción interpretada pola cantante estadounidense Lady Gaga, escrita por Gaga e RedOne e producida por RedOne. A canción está incluída no seu primeiro álbum de estudio The Fame, e foi lanzada como cuarto sinxelo do álbum.
Xericó
miniatura|250px|Cisxordania: Xericó localízase ao norte do Mar Morto. Xericó (en יְרִיחוֹ = Yériho ; en Iεριχώ; en أريحا = Er Riha ou Arīhā ) é unha cidade de Cisxordania, situada sobre terras da beira oeste do Xordán. É aínda a cidade situada a menor altura do mundo, pois fica nunha depresión a -240 baixo o nivel do mar. A poboación da cidade é de 17.000 habitantes, mais o concello conta na actualidade cuns 25.000 habitantes.
O seu nome pode derivar do vocábulo cananita que significa "lúa" e indica que a cidade foi un dos primeiros centros do culto de divindades lunares. A pesar da súa extraordinaria antigüidade, Xericó é mencionado na Biblia por primeira vez no Libro dos Números.
Está considerada como unha das máis antigas cidades habitadas do mundo, senón a máis, tendo sacado a luz os arqueólogos os restos de máis de 20 asentamentos sucesivos, que remontan a 9.000 anos a.C.
Xeografía
miniatura|esquerda|250px|Xericó, ao fondo, vista desde o Monte da Tentación. Xericó está situada nas terras da depresión do Mar Morto, a uns 240 metros baixo o nivel do mar, e na chaira do oeste do río Xordán, do cal dista 7 km. O concello ocupa unha superficie de cerca de 45 km2. A zona onde está situada é de moi escasa pluviosidade, polo que depende para as necesidades de auga, de varias fontes, en especial da famosa de 'Ayn es-Sultan, que é a que fornece a subministración máis importante de auga, tanto para irrigación como para beber (o seu caudal é de 680 m3/h).
Clima
O clima é moi seco, con características de clima desértico. A temperatura media anual é de 23,5 °C, porén a media de xaneiro é de tan só 8,5 °C, mentres nos meses do estío pode superar os 30 °C. A pluviosidade media anual é duns escasos 150 mm.
Economía
A agricultura é o recurso tradicional da cidade e a súa contorna. Xericó ten sido descrita como a cidade das palmeiras (en árabe "madinat an-nakhil"), un lugar no que a abundancia de mananciais de augas tépedas e frías posibilitan o cultivo de limóns, laranxas, bananas, oliveiras e outras oleaxinosas, melóns, figos e uvas. O cultivo de cana de azucre foi levado polas cruzadas. O turismo, vinculado á súa proximidade a diversos lugares sagrados bíblicos e musulmáns, é unha crecente fonte de ingresos. A cidade posúe varios hoteis de diversas categorías, ademais de residencias de relixiosos que tamén dan albergue.
Lugares de interese
miniatura|esquerda|250px|Mosteiro da Tentación ou Dair Qunturul.Na mesma cidade, nos seus arredores e tamén algo máis lonxe, pero moi ao alcance hai lugares de grandísimo interese relixioso, artístico e paisaxístico. Por orde de proximidade, cómpre citarmos:
Nos arredores
miniatura|dereita|250px|Mosaico no Palacio de Hixam.
Debe tamén terse en conta que Xericó dista tan só 30 km de distancia de Xerusalén en dirección leste.
Historia Antiga
Foi unha cidade dos cananeos que supostamente foi conquistada por Xosuè (sucesor de Moisés), que a destruíu e prohibiu a súa reconstrución. Quiñentos anos máis tarde, sempre segundo os datos da Biblia, en tempos do rei Acab, Hiel de Betel refundouno, desafiando o veto estabelecido. Foi unha escola de profetas. A cidade pertencía á tribo de Benxamín, e limitaba cos territorios da Efraím. No 587 a.C. o rei Sedecías foi derrotado polos babilonios na chaira de Xericó; o reino de Xudá foi anexionado (586 a.C.) e a poboación deportada para Babilonia. Xericó foi repoboada cando o rei dos persas permitiu que os xudeus retornasen para as súas terras (537 aC).
A cidade foi tomada por Alexandre o Grande en 332 a.C.. Logo da súa morte pasou a depender dos Tolomeos de Exipto, ata que toda a Celesíria pasou aos seléucidas. A finais do século II a.C. caeu en mans dos Macabeos e, finalmente, en mans de Roma no 63 a.C.. Marco Antonio cedeu un palmeiral a Cleopatra, e pouco despois do ano 40 a.C., cando Herodes o Grande foi proclamado rei de Xudea, Xericó ficou incluída no seu reino, pero Herodes reservou as rendas do palmeiral para Cleopatra, aínda que despois as rescatou. Herodes posuíu Xericó até a súa morte, no 4 a.C.. Pasou entón as mans do seu fillo Arquelao de Xudea, que foi deposto o 6 d.C., sendo a cidade integrada na provincia romana de Xudea, formando unha das once toparquías. Estrabón e Plinio o Vello mentan as palmeiras e as fontes (entre elas a fonte de Eliseo, hoxe Ayn as-Sultan) e o primeiro tamén un pazo e un xardín de bálsamo. O pazo foi construído por Herodes como a residencia persoal e foi o lugar onde faleceu.
A cidade foi visitada por Vespasiano antes de saír do país, deixando alí a X Lexión. Tito destruíuna. Eusebio e San Xerome din que se construíu unha nova cidade, pero que as ruínas das dúas anteriores aínda se podían ver.
Idade Media e Moderna
Foi bizantina até o ano 638, no que pasou ao Califato, período no que durante o goberno dos Omeias desde Damasco, foi edificado un pazo real na cidade. Durante as cruzadas formou parte do Reino de Xerusalén. A partir de 1516 foi otomá.
Vicisitudes contemporáneas
Xericó foi a primeira cidade en pasar aos Territorios Palestinos Autónomos, traspasados á administración da Autoridade Palestinina a data de 13 de maio de 1994, após a sinatura dos primeiros Acordos de Oslo, e a teor dos Acordos israelo-palestinos sobre Xericó e Gaza no mesmo ano 1994.
Despois dun período de reocupación israelí durante a Segunda Intifada, Xericó foi devolta á Autoridade palestina o 16 de marzo de 2005.
Xericó na Biblia
miniatura|200px|Os israelitas diante das murallas de Xericó.Xericó foi, segundo relátase na Biblia, a primeira cidade do país de Canaan conquistada por Xosué e os hebreos, liberados de Exipto, aproximadamente en 1200 a.C. No Libro de Xosué cóntase a toma de Xericó e como, no sétimo día despois da chegada dos hebreos, as murallas de Xericó se esborrallaron, por simple vontade divina, despois de que os israelitas desfilasen sete veces arredor da cidade durante sete días, levando en diante a arca da alianza e sete sacerdotes facendo soar sete chofars (trompetas). Xericó foi logo arrasada por enteiro. A cidade e o botín foron entón maldicidos.
No Primeiro Libro dos Reis, en séculos posteriores, Hiel de Betel reconstrúe Xericó:
Lonxitude (cartografía)
miniatura|Deseño da Terra mostrando as lonxitudes en graos (a lonxitude 0º está marcada no [[meridiano de Greenwich).]] O termo lonxitude úsase en xeografía e cartografía para indicar, no globo terrestre, a distancia medida en graos de calquera punto da superficie terrestre ata ao meridiano de Greenwich.
A Arada, Fisteus, Curtis
A Arada é un lugar da parroquia de Fisteus no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Tiña 2 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 1 era home e 1 era muller.
Antonio Sangiao Pumar
Antonio Sangiao Pumar, nado en Arzúa o 6 de abril de 1923 e finado na Estrada o 4 de maio de 2008, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Emigrou de novo a Cádiz. Fíxose técnico electricista e instalouse en Rubín (A Estrada). Foi elixido parlamentario pola provincia de Pontevedra nas primeiras eleccións autonómicas por AP. Recibiu a insignia de ouro da Asociación de Fillos e Amigos da Estrada en 2001.
Guardador de Margens
Guardador de Margens é o terceiro álbum de estudio do músico de rock portugués Rui Veloso, publicado en 1983.
O disco foi producido polo propio Rui Veloso e Zé Carrapa
Lenda da fundación do Imperio Azteca
miniatura|dereita|O actual escudo de México simboliza o acontecemento que fixo que os aztecas se establecesen neste país.
Segundo a lenda, o pobo azteca, que formaba o pobo máis poderoso do México central precolombiano, chegara ó territorio desde o cal se expandiría para forxar o seu imperio, debido a unha manifestación do seu principal deus, Huitzilopochtli.
Este deus falou ós sacerdotes do pobo para que abandonasen o país de Aztlán, onde vivían os aztecas, na busca dunha nova terra onde fundarían un rico e poderoso imperio. Segundo as instrucións de Huitzilopochtli, debían establecerse onde visen unha aguia devorar unha serpe sobre un nopal.
302 anos despois de abandonaren Aztlán atoparon esa escena, e alí fundaron a cidade de Tenochtitlán (sobre a cal se fundaría a actual Cidade de México), e desde ela se expandiron formando o poderoso Imperio Azteca.
Este feito foi considerado o verdadeiro nacemento do actual Estado de México trala súa independencia de España, e foi plasmado no escudo do país, onde se observa este acontecemento.
Le Chat Noir
Le Chat Noir —O Gato Negro— foi un cabaré do século XIX do barrio bohemio de Montmartre, en París. Foi inaugurado o 18 de novembro de 1881 no bulevar Rouchechouart polo artista Rodolphe Salis, e clausurado en 1897, para decepción de Picasso e doutros que o buscaron cando foron á Exposición Universal de París de 1900.
O cabaré foi moi coñecido pola actuación de cantautores como Aristide Bruant, por presentar espectáculos de teatro de sombras, creados principalmente por Rodolphe Salis e Henri Rivière, e porque entre os seus clientes habituais había moitos artistas famosos ou notables.
thumb|151px| Cartel de [[Steinlen 1896 ]] thumb|151px| Le Chat Noir en 1929 Algúns clientes famosos deste cabaré foron:
Aha Shake Heartbreak
Aha Shake Heartbreak é o segundo álbum de estudio da banda de rock alternativo estadounidense Kings of Leon. Foi editado o 1 de novembro do 2004 no Reino Unido e Irlanda e o 22 de febreiro do 2005 nos Estados Unidos. Trátase do únido disco do grupo que ten o adhesivo "Parental Advisory".
O álbum recibiu polo xeral críticas favorables, e os temas "The Bucket", "Four Kicks" e "King of the Rodeo" foron publicados como sinxelos no Reino Unido. O disco contén a canción extra "Where Nobody Knows".
A versión británica e irlandesa conta cunha portada negra cunha orquidea, mentres que a versión estadounidense ten un fondo branco cun tipo distinto de orquidea. O disco tamén contén a canción extra "Where Nobody Knows".
Fran Lareu
Fran Lareu, nado en Lalín o 10 de outubro de 1983, é un actor galego de teatro, cine e televisión, coñecido principalmente pola súa participación en series como Fariña ou A estiba.
Traxectoria
Traballou como actor en numerosas obras de teatro, formando parte de compañías como Teatro da Ramboia, ilMaquinario Teatro (da que foi co-fundador), Viravolta, Sarabela Teatro, Elefante elegante ou o Centro Dramático Galego. Estivo nomeado ao Premio María Casares ó mellor actor protagonista en varias ocasións pola súa participación nas obras de ilMaquinario Teatro.
Na televisión comezou como presentador en Canal Deza e tivo unha aparición episódica en Rías Baixas, da Televisión de Galicia. Anos máis tarde interpretou a Iván na serie da FORTA O Faro, durante máis de 200 episodios, dende a terceira tempada até o final da serie, en 2016, e interpretou a Lisardo na serie Fontealba, da TVG, durante as dúas primeiras tempadas. Tamén en 2016 tivo un pequeno papel no filme María (e os demais), de Nelly Reguera.
En 2019 interpretou a Ramiro na serie A estiba, da Televisión de Galicia. o que lle valeu un nomeamento aos Premios Mestre Mateo como Mellor Interpretación Masculina Secundaria. En 2020 participou na serie Vivir sin permiso de Telecinco, no papel de Federico.
Fountains of Wayne
Fountains of Wayne é unha banda estadounidense de power pop formada en Nova York en 1996. O grupo está composto por Chris Collingwood, Adam Schlesinger, Jody Porter e Brian Young.
Sebastián Abreu
Washington Sebastián Abreu Gallo, nado en Minas (Lavalleja) o 17 de outubro de 1976, é un exfutbolista uruguaio. Xogaba de dianteiro e militou na cifra récord de 31 equipos diferentes na súa longa carreira profesional, que se alongou ata os 44 anos.
Foi internacional coa selección uruguaia desde 1996 até 2012.
Traxectoria
Debutou en 1994 no Defensor Sporting. Actuou con grande éxito en diferentes clubs do mundo, como o Club Nacional de Football, Deportivo da Coruña, San Lorenzo de Almagro, Gremio de Porto Alegre, UAG Tecos, Cruz Azul, Club América, Dorados de Sinaloa, Monterrey, Club San Luis ou Tigres de la UANL, obtendo campionatos e sendo goleador en varios torneos.
WSDL
WSDL é o acrónimo da expresión inglesa Web Services description language (Linguaxe para a descrición de Servizos Web en tradución literal ó galego). Trátase dun estándar definido para facilitar a comunicación web entre sistemas informáticos.
Orixe
O estándar WSDL foi definido pola organización W3C para facilitar a comunicación entre sistemas informáticos. Coa universalización do acceso á Internet por parte das diferentes plataformas surdiu unha nova necesidade: a de interconectar plataformas con diferentes sistemas operativos e a de facilitar o acceso universal ás aplicacións web fornecidas por diversos sistemas de comunicacións. En xuño do 2007, publicouse a versión 2.0, ata o de agora, a última publicada.
Características
400px|miniatura|dereita|Representación gráfica dos conceptos básicos dun documento WSDL 1.1 Para a utilización deste estándar, creánse arquivos coa extensión .wsdl en formato XML. Este arquivo, estruturado e seguindo as convención definidos pola W3C, é autocontido. É dicir, nel defínese con exactitude o servizo web en cuestión: como acceder a el, a información que se fornece, os tipos de variable empregadas, etc. Cada arquivo WSDL estrutúrase en catro partes básicas, tamén coñecidas coma Elementos e que se delimitan por <>:
Theodore von Kármán
Theodore Kármán de Szőllőskislak, nado o 11 de maio de 1881 en Budapest e finado o 6 de maio de 1963 en Aachen, foi un enxeñeiro e físico húngaro-estadounidense que realizou importantes contribucións no campo da aeronáutica e astronáutica. É responsábel de descubrimentos transcendentais en aerodinámica, especialmente os seus traballos na caracterización de fluxos de aire supersónicos e hipersónicos.
Familia real británica
En termos xerais considéranse membros da Familia Real:
Lista de membros
Esta é unha lista actual dos membros da Familia Real:
Tambor
miniatura|[[Bongó, unha clase de tambor.]] Un tambor é un instrumento de percusión membranófono que consta dunha caixa de resonancia, xeralmente de forma cilíndrica, e unha (ou dúas) membranas, chamadas parches, que cobren as aperturas da caixa.
En xéneros musicais como o rock ou o jazz, a maior parte dos tambores utilizados están no conxunto de instrumentos coñecido como batería.
Historia
miniatura|Vasilla da [[cultura moche que amosa un tambor. Colección do museo Larco, Lima.]] Os tambores empréganse dende as eras máis remotas da humanidade. Crese que os primeiros tambores foron troncos ocos de árbores tocados cos pés ou con garabullos. Porteriormente, cando o ser humano aprendeu a cazar e as peles de animais pasaron a ser utlizadas na fabricación de roupas e outros obxectos, decatáronse que ao estricar un pé sobre o tronco o son producido era máis agudo. Os macacos golpean obxectos de xeito rítmico para demostrar dominio social e parece ser procesado de xeito similar no seu cerebro cá vocalización, suxerindo unha orixe evolucionaria dos tambores como forma de comunicación social. Outros primates fan ruídos de tambores golpeando o seu peito ou aplaudindo, e roedores como a rata canguro tamén fan sons semellantes usando as súas garras no chan.
Nas culturas do neolítico na China, atopáronse tambores feitos de caveiras de aligátores, do período 5500–2350 a.C. Segundo os rexistros literarios, os tambores con características xamánicas adoitaban seren empregados en cerimonias rituais.
Os tambores exercían nas civilizacións primitivas diferentes papeis. Alén da produción de música para rituais e festas, os tambores, debido á súa gran potencia sonora, tamén se empregaron como medios de comunicación.
Yersinia
Fisioloxía microbiana
Unha característica peculiar dalgunhas bacterias Yersinia é a súa capacidade de sobrevivir e mesmo proliferar a temperaturas baixas de entre 1 e 4 graos Celsius (por exemplo en produtos vexetais mantidos no refrixerador). Non mostran especial resistencia á calor. Yersinia é inactivado relativamente axiña por axentes oxidantes como o peróxido de hidróxeno e solucións de permanganato potásico.
Tambor
Historia
Actualmente, alén das peles de animais que continúan a seren empregadas nos tambores tradicionais, utilízanse tamén peles sintéticas ou membranas plásticas, que teñen a vantaxe de sufriren menos coas variacións de temperatura e precisan de menos tensión para produciren sons con bastante calidade.
Yersinia
Patoxénese
Y. pestis é o axente causante da peste bubónica (ou das súas formas pneumónica e septicémica).
Tambor
Historia
Os tambores empréganse tamén na marcación rítmica de marchas ou na comunicación de comandos militares.
Yersinia
Patoxénese
Y. enterocolitica causa unha enfermidade chamada yersiniose, que é unha enterocolite con diarrea e linfoadenoma dos nódulos mesentéricos, que pode ser confundida coa apendicite, e que afecta a humanos e animais.
Tambor
Tipos de tambores
miniatura|Un par de bongôs. Todos os tambores son membranófonos, mais existen moitas características que poden variar:
Yersinia
Patoxénese
Y. pseudotuberculosis é menos patoxénica e causa en animais unha enfermidade con síntomas parecidos aos da tuberculose, incluíndo necrose de tecidos localizados e granulomas no bazo, fígado e ganglios linfáticos. Nos humanos causa a febre escarlata do Oriente asiático (similar aos síntomas producidos por Y. enterocolitica, pero sen diarrea) ou, en nenos, síntomas parecidos aos da apendicite. Yersinia é un dos axentes que causa a artrite reactiva en todo o mundo.
Olivetti
Historia
miniatura|150px|esquerda|Monumento a Camilo Olivetti en Ivrea. miniatura|150px|dereita|M1 Olivetti. Camilo Olivetti nado en 1868 en Ivrea preto dos Alpes italianos. Con 23 anos ten o título de enxeñeiro en Turín. Dous anos despois viaxa por primeira vez aos Estados Unidos. Alí visita algunhas grandes industrias e coñece a Edison. Un ano e medio despois regresa a Ivrea. Con 27 anos establece unha pequena empresa para fabricar equipos eléctricos de medición.
Tambor
Formatos e materiais
200px|miniatura|O [[tam tam é un exemplo de tambor.]] O formato do corpo dos tambores varía debido á súa forma de construción. Os tambores poden estar feitos de troncos de árbores escavados ou ripas de madeira fixadas por aneis como un barril de formato cónico. Os tambores con corpo metálico normalmente posúen o corpo totalmente cilíndrico, como os timbais, as caixas e os tam tam. Os tímpanos, á súa vez, posúen corpo esférico.
Olivetti
Historia
Na súa segunda viaxe aos Estados Unidos visita as fábricas de Underwood, Royal e Remington. En Underwood fabricaban 70.000 máquinas de escribir ao ano. Alí adquire os coñecementos, a tecnoloxía e a xestión da empresa americana.
Tambor
Formatos e materiais
Existem tamén moitos outros formatos posibles. Algúns, como o djembê posúen corpo en forma de copa (máis largos nunha das extremidades). Outros, como o tambor falante posúen corpo en forma de ampola (máis largos nas extremidades).
Olivetti
Historia
O 29 de outubro de 1908 Camillo Olivetti fundou en Ivrea a Ing. C. Olivetti & C.S.p.A. A empresa tiña entón 20 empregados e unha superficie de 500 metros cadrados. A produción era de 20 máquinas á semana.
O primeiro modelo de máquina de escribir fabricada por Olivetti foi a M1, presentada en 1911 na Exposición Universal de Torino. A M1 diferénciase dos modelos americanos pola súa liña sinxela e elegante. É de mecanismos novos, sinxelos e rápidos. A publicidade véndea como: Máquina de escribir de primeiro grao, deseño orixinal, boa visibilidade de escritura, teclado estándar, escritura bicolor, tabulación decimal, tecla de retorno de carro, marxes, fabricación moderna e precisa. En 1913 a empresa xa tiña 110 empregados. En 1915, Italia entra en guerra contra Austria. Olivetti converte parte da fábrica para a produción bélica. En 1920 presenta na M20. A fábrica xa ampliada en 1922 saca 2.000 máquinas de escribir grazas sobre todo á reorganización do traballo e á introdución da cadea de montaxe. Crean entón o seu primeiro centro de asistencia técnica a clientes. Adriano Olivetti, fillo de Camilo comeza a traballar na fábrica na mellora dos procesos de produción e en 1928 crea o servizo de publicidade que dirixe el mesmo coa colaboración de importantes artistas e mestres do deseño. miniatura|esquerda| P 101 A empresa medrou rapidamente ampliando e diversificando a oferta. Pasando a ter presenza comercial en Europa e no resto do mundo. Olivetti abriu delegación en Barcelona en 1929 co nome de Hispano Olivetti. En 1932 morre Domenico Burzio que dende a fundación da empresa traballou nela, créase a fundación que leva o seu nome para asistir aos traballadores e garantir seguridade social. A empresa amplía a gama de produtos co teletipo T1 e a sumadora MC4S. En 1938 Camilo Olivetti xa con 70 anos deixa a presidencia da empresa ao seu fillo Adriano de 37 anos. En 1943 a fábrica de Ivrea pasa a ser a sede do Comité de Liberación Nacional para a loita contra o nazismo e o fascismo. O 4 de decembro de 1943 morre aos 75 anos de idade o fundador da empresa Camilo Olivetti. Na Segunda Guerra Mundial e na loita pola liberación de Italia morren moitos dos empregados de Olivetti. Os nazis tentan destruír a fábrica. Lémbrao unha lápida na porta da fábrica. En 1956 Adriano será elixido alcalde de Ivrea e deputado en 1958, foi fundador do Movemento Liberal e un activo anti-fascista. En 1959 Olivetti merca Underwood que tiña entón 11.000 empregados. En 1960 morre Adriano Olivetti nun accidente de tren. Os problemas financeiros fan que a división electrónica de Olivetti véndase a General Electric, Fiat e Pirelli. En 1962 sacan ao mercado a primeira calculadora programable do mundo: a P101. Proxecto desenvolvido ás agachadas polos técnicos xa que a empresa non tiña división electrónica. A P101 foi empregada pola Nasa o exército americano e múltiples empresas americanas. En 1970 Olivetti entra no negocio da maquinaria por Control Numérico (CNC). En 1982 Olivetti fabrica o primeiro ordenador europeo. A finais dos anos 1980 Olivetti é unha das dez primeiras empresas mundiais de informática. Nos anos 1990 a entrada da competencia asiática e as baixas marxes fan que abandone este negocio. En 2003 a empresa é mercada por Telecom Italia.
Hispano Olivetti
miniatura|esquerda|Studio 46 de Hispano Olivetti. O 22 de xaneiro de 1929 créase por iniciativa do enxeñeiro catalán Julio Capará en Barcelona a Sociedade Anónima Hispano Olivetti. Despois da Guerra Civil a empresa absorbe a empresa La Rápida, que fabricaba máquinas de escribir e de coser. En 1940 a empresa merca un soar de 10.000 metros cadrados no número 866 da Gran Vía. O edificio inaugúrase en 1942. Durante a posguerra a empresa medra rapidamente. Hispano Olivetti ao ser unha filial dunha empresa italiana foi favorecida polo réxime. Tiña soporte técnico de seu e unha posición de monopolio no mercado. En 1963 a empresa chega a ter 3.200 traballadores e era o centro máis importante do mundo cunha produción de 600.000 máquinas de escribir ao ano. A empresa chegaría a ser un dos exemplos do desarrollismo español. A empresa tiña comedores para os traballadores, servizo de gardería, vacacións para os fillos dos traballadores e múltiples actividades e servizos. A primeiros dos anos 1980 chega a informática persoal sendo as máquinas de escribir cada vez menos empregadas. A empresa comezou con reducións de cadro de persoal ata o peche en 1992 da vella fábrica abrindo unha planta de produción de produtos informáticos no Parc Tecnológic de Cerdanyola del Vallès. En 1997 cedeu o material cultural ao Arquivo Histórico de Cataluña.
Tambor
Definición do son
200px|miniatura|[[Dundun, Dunun ou Djun djun, instrumento de percusión de dúas partes e que pode ter unha campaíña. Moitas veces, é o instrumento central dunha orquestra djembê, encargado dos golpes máis graves.]] A maior parte dos tambores producen sons sen altura definida, mais algúns son afinábeis e permiten producir nota definidas. Os tímpanos permiten a afinación precisa e a variación da nota producida a través de pedais que alteran a tensión da pel. Os tam tam e os timbais permitem unha afinación un pouco menos precisa e cada tambor só produce unha nota. Iso significa que para obter a mesma cantidade de notas que dous ou tres tímpanos producen, sería necesaria unha cantidade moito maior de tam tam. Algúns outros instrumentos permitem que o percusionista controle a altura da nota producida alterando coas mans a tensión da pel, tal como ocorre nas táboas e nos tambores falantes (embora* nestes casos as notas non sexan afinadas con precisión).
Peles
dereita|200px|miniatura|Toque cun cepillo de arame. Os tambores poden ter pele en só unha ou en ambas as extremidades. Os que posúen dúas peles, poden ser executados pola percusión simultánea de ambas as peles, como nunha zabumba. A segunda pel pode ter só papel estético ou contribuír no timbre do instrumento, como ocorre coa caixa, que posúe esteiras na segunda pele.
Execución
Os tambores son utilizados en todos os tipos de música, como instrumentos rítmicos, contribuíndo á marcación do tempo da música. Cada cultura e xénero musical, no entanto, utiliza un conxunto diferente de tambores, que serven para definir a súa personalidade rítmica.
Nas relixións
A utlización de tambores en rituais relixiosos tamén é moi importante, sobre todo nas relixións afro-brasileiras, como o Candomblé, Umbanda, Batuque, Xambá e Tambor-de-Mina, onde se chaman atabaque, ilú, ngoma ou inhã dependendo do país. Non só se empregan para acompañamento dos cánticos e das danzas, senón que asumen tamén un papel sagrado de ligazón coas divindades.
No Caribe, os Arará con instrumentos que inclúen o ogan (unha campá de ferro que no Brasil se chama de gã ou agogô), que pode ser substituído por un guataca (lámina de enxada), cachimbo (tambor menor, cun volume do son elevado), mula (tambor médio), e caja (tambor maior, cun volume do son baixo). Os tambores son de cabeza única e fechados no fondo. Outros nomes para estes tambores tamén se usan nalgunhas partes da República Dominicana, como hungan para o caja. O líder é tocado cunha varela e unha man, mentres que os outros se tocan con pares de varetas por tocadores sentados.
Exemplos
Os intrumentos de tipo tambor máis comúns, son: miniatura|Banda musical tocando tambores, platillos e outros instrumentos.
Baldarís, Fisteus, Curtis
Baldarís é un lugar da parroquia de Fisteus no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2010 tiña 16 habitantes (oito homes e oito mulleres).
Santa María de Mones, Petín
Santa María de Mones é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Petín. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 68 habitantes (33 homes e 36 mulleres), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 91 habitantes.
Patrimonio
A igrexa de Santa María de Mones, coñecida como "a nai de sete igrexas", é das máis importantes da comarca de Valdeorras, xa que nos seus arquivos inscribíanse nacementos e defuncións doutras parroquias, como Arnado (Vilamartín de Valdeorras).
O templo ten planta de cruz latina. O teito está cuberto cun artesoado de madeira decorado con pinturas policromadas en branco, negro e vermello. Antigamente o chan estaba empedrado con grandes lousas, pero na actualidade é de madeira. Nos grosos muros hai fiestras moi abucinadas, estreitas no exterior e anchas no interior. Na parede dereita, xunto a sancristía, había un mural pintado de negro e vermello que foi tapado ao cubrir con cemento as paredes de granito.
O templo ten dous retablos do século XVIII. O retablo do Cristo está decorado con columnas salomónicas, follas e acios de uva, e o retablo de Santa Lucía con estipes.
Independientes por Mugardos
Independientes por Mugardos (IpMU) é un partido político de ámbito municipal creado no concello de Mugardos no 2003.
Historia e características
Independientes por Mugardos naceu en vésperas das eleccións municipais do 2003 a partir da desaparecida Esquerda de Galicia liderada polo exalcalde Manuel Eugenio Fariña Doval. Os resultados nos comicios dese ano foron, de feito, unha repetición dos que baixo EdeG acadaran no 1999.
Orientación política
Malia que o xermolo partiu da extinta Esquerda de Galicia de Anxo Guerreiro durante a súa primeira campaña electoral IpMU definiuse como un partido plural que abranguía no seu seo diferentes sensibilidades políticas pero que mantiñan como nexo común o seu interese polo progreso do Concello de Mugardos.
Gavián, Lagoa, Alfoz
Gavián é un lugar da parroquia de Lagoa no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
A Esperela, San Xulián de Vigo, Paderne
A Esperela é un lugar da parroquia de San Xulián de Vigo no concello coruñés de Paderne, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 32 habitantes (16 homes e 16 mulleres).
Don Remigio
Don Remigio foi un semanario editado en Santiago de Compostela en 1910.
George Ellery Hale
George Ellery Hale, nado en Chicago o 29 de xuño de 1868 e finado o 2 de febreiro de 1938, foi un astrónomo solar. Recibiu educación no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT), no Observatorio de Harvard College, (1889-1890), e na Universidade Humboldt de Berlín (1893-94). Como estudante do MIT inventou o espectroheliógrafo, co que realizou os seus descubrimentos acerca dos vértices solares e os campos magnéticos das manchas solares.
Don Remigio
Historia e características
Semanario satírico independente, apareceu a finais de setembro de 1910. Estaba dirixido por Lino Gerpe. Publicouse polo menos até novembro dese ano.
Liceo de Monelos Secciones Deportivas
O Liceo de Monelos Secciones Deportivas é un club de fútbol galego do barrio de Monelos, da cidade da Coruña. Durante certo tempo tivo a súa sede social no Barrio das Flores. Fundouse en 1939 e compite na Terceira Autonómica de Galicia.
Illa Guimarás
Guimarás (Kapuoran sang Guimaras; Probinsiya kang Guimaras; Lalawigan ng Guimaras) é unha illa provincia de Filipinas situada na rexión de Visayas occidentais. Entre as provincias máis pequenas, o seu capital é Jordán. A provincia está situada no golfo de Panay, entre as illas de Panay e Negros. Ao noroeste está a provincia de Iloílo e ao sueste está Negros Occidental. Toda a illa é parte da Gran Iloílo-Guimarás, unha das doce áreas metropolitanas de Filipinas.
A provincia componse principalmente da illa de Guimarás, e tamén inclúe Inampulugan, Guiwanon (ou Guiuanon), Panobolon, Natunga, Nadulao, e moitos illotes dos arredores. Os xeologos chegaron á conclusión de que a illa unha vez formou unha única masa de terra con Panay.
Era española
Ao redor de 1581, Gonzalo Ronquillo de Peñalosa, gobernador español e Capitán Xeneral das Illas Filipinas, estableceu un asentamento en Guimarás co propósito de cristianizar aos nativos da illa. El e os seus subordinados organizaron os pueblicitos ou vilas de Nayup, baixo o santo patrón do apóstolo Pedro, e Igang, con Santa Ana como patroa.
A evanxelización de Guimarás ocorreu case ao mesmo tempo que os frades incursionaban en Panay. Os Agustinos estableceron as visitas (capelas) de Nayup e Igang como subordinadas a Oton, Iloílo. Gómez Pérez das Mariñas e Ribadeneira, o 7° Gobernador Xeral Español, anotou nun informe do 15 de xuño de 1591 ao rei Filipe II que os frades de Oton fixeran visitas regulares na illa.
En 1742, a illa quedou baixo a xurisdición de Dumangas, agora coñecido como Iloílo, ata 1751 cando a Orde Agustiniana foi substituída polos xesuítas, logo do cal a orde dominicana fíxose cargo de Guimarás. Os xesuítas, estableceran unha escola en Iloílo e tiñan misións en Molo e Arévalo, fixéronse cargo da illa. En 1755, organizouse nunha parroquia regular. Cando a poboación aumentou considerablemente, á illa déuselle o seu estado municipal cun asento de goberno en Tilad (hoxe Buenavista).
Era estadounidense
Baixo dominio americano, os Guimarnos tiveron a oportunidade de elixir ao seu presidente municipal en 1908.
Douglas MacArthur, un recentemente graduado de West Point como Tenente á idade de 23 anos, chegou a Iloílo como o xefe da compañía do Corpo de Enxeñeiros do Exército dos Estados Unidos. Construíron estradas e o Peirao Santo Rosario, actualmente chamado Peirao de MacArthur, que aínda están en uso hoxe en día. En novembro de 1903, mentres traballaba en Guimarás, foi emboscado por un par de bandidos filipinos ou guerrilleiros; disparou e matou a ambos coa súa pistola.
En 1942, as forzas imperiais xaponesas desembarcaron na illa Guimarás cando o Imperio do Xapón comezou a súa ocupación do país durante a segunda guerra mundial.
En 1945, as forzas combinadas dos Estados Unidos e a Mancomunidade de Filipinas desembarcaron na illa Guimarás, atacaron aos xaponeses e derrotáronos na Batalla de Guimarás, o que conduciu á liberación da illa.
Xeografía
Guimarás componse principalmente da illa de Guimarás, e os illotes menores de Inampulugan, Guiwanon (ou Guiuanon), Panobolon, Natunga, Nadulao e moitos máis. A provincia cobre unha superficie total de 604´57 km² que ocupa a sección sueste da rexión Western Visayas.
A provincia ten 5 concellos. Só hai un distrito lexislativo de Guimaras que abarca as cinco cidades.
Economía
A provincia é basicamente agrícola con mangas, arroz, cocos, gando, aves de curral e pesca como produtos principais. As súas principais industrias son o turismo, o procesamento de froitas, o procesamiento de coco, a piscicultura, a fabricación de artesanía, a minería, a explotación de canteiras e a produción de cal.
miniatura|left | selva verde de Guimarás
Maps
"Maps" é unha canción da banda estadounidense de indie rock Yeah Yeah Yeahs, editada como sinxelo do seu álbum Fever to Tell o 10 de febreiro do 2004. O tema trata a relación entre o líder de Liars Angus Andrew e a cantante de Yeah Yeah Yeahs Karen O; o título realmente é un acrónimo das palabras "My Angus Please Stay". A canción acadou o número 9 na lista da Billboard Hot Modern Rock e foi incluída no videoxogo Rock Band.
Nine, Cespón, Boiro
Nine é un lugar da parroquia de Cespón no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 212 habitantes (98 homes e 114 mulleres).
Sabela de Portugal, emperatriz do Sacro Imperio Romano-Xermánico
Sabela de Portugal, nada en Lisboa o 24 de outubro de 1503 e finada en Toledo o 1 de maio de 1539, foi filla do rei Manuel I e da raíña María de Aragón. Alcumabana "belísima", como proba o retrato pintado por Tiziano. Morreu de sobreparto, no Palacio de Fuensalida, en Toledo, estando sepultada no Panteón do Escorial.
Era irmá de Xoán III e do Cardeal-Rei Henrique. Intelixente e culta, creada no esplendor da máis rica corte europea do seu tempo, en Lisboa, na educación da emperatriz participaron tamén, por influencia de súa nai, Beatriz Galindo, la Latina e o humanista Luis Vives. Foi longamente rexente en nome de Carlos V, entre 1528 e 1533, primeiro, e de 1535 a 1538 novamente, mentres o marido se ausentou, en guerra.
Alén diso, tivo moita importancia en relación á educación do seu primoxénito, que viría a ser Filipe II de Habsburgo, de lingua materna portuguesa, creado e educado polas damas portuguesa de súa nai durante a infancia.