cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Boeing 727
Variantes
Hai dúas variantes do Boeing 727. A 727-100 apareceu en 1960 e foi posta en servizo en febreiro de 1964. A 727-200 apareceu en 1965 e comezou a operar en decembro de 1967.
727-100
O primeiro modelo de produción foi coñecido como 727-100. O primeiro exemplar voou o 9 de febreiro de 1963 e o modelo foi aprobado pola Federal Aviation Administration o 24 de decembro dese ano. A primeira entrega efectuárase xa o 29 de outubro a United Airlines para que comezase o adestramento dos pilotos. O 727-100 estreouse en servizo de pasaxeiros coa aeroliña Eastern Air Lines o 1 de febreiro de 1964, nun voo entre Miami, Florida, Washington, D.C. e Philadelphia, Pennsylvania.
Entregáronse un total de 571 avións desta versión (407 -100, 53 -100C, e 111 -100QC). Un avión máis foi construído, pero Boeing quedou con el, elevando a súa produción a 572 unidades.
727-100C
Versión convertible de pasaxeiros e carga cunha porta adicional para carga e chan reforzado. A variante ten tres alternativas:
La Tetera
La Tetera foi un semanario editado en Tui entre 1913 e 1914.
Boeing 727
727-100QC
QC de Quick Change (cambio rápido). É semellante á versión convertible cun chan con rodamentos para unha cociña paletizada e asentos e/ou carga para permitir n tempo máis rápido de cambio (30 minutos). miniatura|240x240px|O único Boeing C-22A
La Tetera
Historia e características
Semanario satírico que apareceu o 12 de outubro de 1913, fundado por Alejo Diz Jurado, que tamén foi redactor asinando co pseudónimo Criticón B. O seu primeiro director foi Jenaro Carrera ao que sucedeu Emilio Sías. Editado polos sectores anti-ordoñistas locais, foi continuador de La Opinión. Entre os seus colaboradores figuraron os irmáns Luis, Heriberto e Mariano Gerpe sobre temas locais de Tomiño. Publicáronse 31 números, o último apareceu o 6 de decembro de 1914.
Boeing 727
727-100QF
QF de Quiet Freighter (cargueiro silencioso). Unha conversión de carga para United Parcel Service remotorizada con turboventiladores Rolls-Royce Tay que cumplen coa regulación de ruído Stage 3.
Boeing C-22A
Un único 727-30 mercado á Federal Aviation Administration. Orixinalmente foi entregado a Lufthansa. Serviu principalmente co Comando Sur dos Estados Unidos voando dende a base da forza aérea de Howard en Panamá.
Boeing C-22B
Catro 727-35 mercados a National Airlines pola Forza Aérea dos Estados Unidos para transportar persoal da Garda Nacional Aérea e da Garda Nacional.
727-200
miniatura|240x240px|Boeing 727-200 Advanced de [[Ariana Afghan Airlines]] É unha versión alongada do 727-100. O −200 é 6,1 metros máis longo que o seu predecesor. Engadíuselle unha sección de 3 metros de fuselaxe diante das ás e outra sección detrás delas. A envergadura e a altura son as mesmas nas dúas variantes. O 727-200 tiña o mesmo peso que o 727–100, porén, a medida que se foi desenvolvendo, o peso foi aumentando e equipáronse con motores máis potentes xunto con outras melloras, e, a partir do número 881 (contando coa serie 100), os 727-200 foron chamados −200 Advanced. O peso do avión viuse aumentado co tempo de 77.000 a 95.000 quilos nas últimas versións. A entrada de aire do motor central foi tamén redeseñada para que tivese forma redondeada, no canto da oval da anterior serie.
O primeiro 727-200 voou o 27 de xullo de 1967 e recibiu a certificación da FAA o 30 de novembro. A súa primeia entrega foi o 14 de decembro a Northwest Airlines. Entregáronse un total de 310 727-200 antes de dar paso ao 727-200 Advanced en 1972.
727-200C
Unha versión convertible de pasaxeiros e carga. Só se fabricou unha unidade.
727-200 Advanced
A versión Advanced do 727-200 introducíuse en 1970. Tiña motores máis potentes, máis capacidade de combustible e un maior peso máximo de engalaxe, incrementando o seu alcance un 32%, ata os 4 720 km. Tras a primeira entrega a mediados de 1972, Boeing aumentou a produción a máis de 100 por ano para satisfacer a demanda a finais dos 70. Entregáronse un total de 935 727-200 Advanced de pasaxeiros. miniatura|240x240px|727 Super 27
Super 27
Certificada por Valsan Partners en decembro de 1988 e comercializada por Goodrich a partir de 1997, os motores dos lados son substituídos polos máis eficientes e silenciosos JT8D-217C/219, e o central ten instalado un kit de silencio. O seu consumo de combustible redúcese un 10-12%, aumenta o seu alcance e redúcense as restricións por ruído en aeroportos.
Boeing C-22C
Un único 727-212 que foi operado pola USAF.
727-300
Unha versión proposta de 169 asentos desenvolveuse consultando a United Airlines en 1972, que inicialmente expresou interese en pedir 50 avións. Esta versión tamén interesou a Indian Airlines para ser operado en clase única con 180 asentos. A fuselaxe sería alongada 5,5 metros e o tren de aterraxe reforzado. Os tres motores substituiríanse por dous JT8D-217 máis potentes baixo a cola en T. Moitas compoñentes da cabina de mando serían iguais á do 737-200 e o sistemas mellorados de xestión dos motores eliminarían a necesidade do enxeñeiro de voo. United non continuou co seu pedido e Indian Airlines mercou no seu lugar o máis grande Airbus A300, polo que o proxecto cancelouse en 1976.
727-400
En 1977 propúxose un concepto cunha fuselaxe de 47 m e dous motores turboventilador de alto índice de derivación baixo as ás (aínda que mantendo a cola en T). Sistemas máis compactos, espazo interior redeseñado e a eliminación do enxeñeiro de voo incrementarían a capacidade ata os 189 asentos en dúas clases. Tras só uns poucos meses o concepto pasou a desenvolverse como o deseño Boeing 7N7, que finalmente se convertería no Boeing 757.
Pastel escocés
Un pastel escocés (scotch pie en inglés e en escocés) é unha especie de empanadilla de carne de año orixinaria de Escocia. Neste país tamén se lle chama simplemente pastel (pie), e na cidade de Dundee coñécese co nome de pastel de carne picada (mince pie). É tamén moi popular en Inglaterra.
Descrición e receita
O pastel escocés é unha sorte de empanadilla de carne de año, desfeita e pastosa, a miúdo bastante especiada con pementa negra e algúns outros ingredientes secundarios, que se presenta nunha forma cilíndrica, como de tortiña, de renxente masa de fariña triga. A tortiña ten uns 8 centímetros de diámetro e uns 4 centímetros de altura. Ademais, déixase un cornecho ou corrosco duro polo bordo, dun centímetro de altura, para poderlle engadir ao pastel puré de patacas, fabas cocidas, mollo de vinagre ou mollo de carne.
Todos os anos, o Scotch Pie Club acolle o Campionato Mundial de pasteis escoceses. Carniceiros e panadeiros presentan os seus pasteis á testaxe dun xurado. Os campións en 2007 foron Alan e Keith Stuart de Buckhaven.
Club Deportivo Burela Fútbol Sala
O Club Deportivo Burela Fútbol Sala, coñecido por motivos de patrocinio como Burela Pescados Rubén, é un equipo galego de fútbol sala fundado en 2001 en Burela. Actualmente xoga na Primeira División.
Xogou cinco tempadas consecutivas na Primeira División entre 2012 e 2017, acadando na tempada 2013/14 un sétimo posto que lle permitiu xogar o play-off polo título, no que foi eliminado en cuartos de final. miniatura|dereita|262px|Tenda do Club Deportivo Burela Fútbol Sala
Tamén ten un equipo feminino, o CD Burela FSF, que xoga na máxima categoría.
Historia
O conxunto laranxa xurdiu en setembro de 2001 en Burela froito do xerme do antigo equipo da localidade, o Cefire Burela FS, trasladado á localidade veciña de Viveiro tras o seu paso pola División de honra na tempada 1999/00.
Iniciou a súa andaina en Primeira Nacional B pero nas súas dúas primeiras tempadas de existencia conseguiría dous ascensos consecutivos que o colocarían na División de Prata. En devandita categoría xogaría ata sete veces a promoción de ascenso a Primeira División, categoría na que debutou na tempada 2012/13. Militou cinco tempadas na elite do fútbol sala española ata que descendeu na 2016/17. Con todo, regresou a Primeira só dous anos despois, co ex xogador Juanma Marrube como adestrador..
Entre os socios de honra do club figuran: os futbolistas Ronaldinho e Fran, o ciclista Óscar Pereiro, o xornalista Terio Carrera e o seleccionador nacional de fútbol sala José Venancio López.
Ferreira de Castro
José Maria Ferreira de Castro, nado en Ossela, Oliveira de Azeméis, o 24 de maio de 1898 e finado no Porto o 29 de xuño de 1974) foi un escritor portugués.
Traxectoria
miniatura|Busto do autor de A Selva en [[Manaus]] Foi o fillo máis vello de José Eustáquio Ferreira de Castro e de Maria Rosa Soares de Castro. Aos 8 anos ficou orfo de pai, un campesiño pobre e decide, aos 12 anos, emigrar coa intención de sustentar a familia. O 7 de xaneiro de 1911 embarcou no vapor "Jerôme" con destino a Belén do Pará, no Brasil. Alí viría a publicar a súa primeira novela Criminoso por Ambição, en 1916.
Máis tarde, en Portugal, foi redactor do xornal O Século, director do xornal O Diabo e colaborador das revistas O domingo ilustrado (1925-1927), Renovação (1925-1926) e Ilustração (iniciada en 1926). Ao servizo do xornal de Pereira da Rosa, asinou crónicas vibrantes, como o día en que se deixou prender no Limoeiro para testemuñar a vida dos reclusos nas cadeas portuguesas ou a súa entrevista exclusiva en Dublin con Eamon de Valera, líder do Sinn Fein en 1930.
En 1930 publica A Selva, a obra que o tornaría un escritor de dimensión internacional, mesmo canditato a Premio Nobel. O libro recibe críticas positivas no The New York Times, ábrelle camiño en Hollywood e posibilítalle o ingreso no Pen Club francés. Nesa altura perde traxicamente a esposa, Diana de Liz, a quen dedicou o libro.
Tras o falecemento da esposa, Ferreira de Castro partiu para Inglaterra en barco, na compañía do escritor Assis Esperanza. Fica doente, con septicemia, mais é tratado polo médico e historiador de arte Reynaldo dos Santos. A consecuencia do estado de loito, en decembro de 1931 Ferreira de Castro tenta o suicidio sen éxito. Para convalecer parte para a Madeira, onde escribe a novela Eternidade (1933), cuxo tema é a obsesión pola morte.
Ferreira de Castro ordenou o traslado dos ósos da esposa Diana e erixiulle un mausoleu.
Faleceu en 1974, pouco despois do 25 de Abril, chegando a desfilar no 1º de maio, Día do Traballador. Encóntrase enterrado en Sintra, polas súas expresadas ganas.
Vida persoal
Casou con Diana de Liz, escritora, defensora da emancipación feminina, que morreu en 1930 por causas descoñecidas. Volveu a casar con Elena Muriel, pintora española refuxiada no Estoril. Con ela viviu 40 anos e tivo unha filla, Elsa Beatriz.
Relevancia da obra
Emigrante, home do xornalismo, mais sobre todo ficcionista, é hoxe en día, aínda, un dos autores portugueses con maior obra traducida en todo o mundo, podéndose incluír a súa obra na categoría de literatura universal moderna, precursora do neorrealismo, de escrita caracteristicamente identificada coa intervención social e ideolóxica.
Como exemplo da súa grande importancia pode referirse a adaptación ao cinema, con moito éxito, da obra A Selva.
Ferreira de Castro, unha das maiores figuras de sempre da cultura portuguesa, era un traballador incansábel, na certa acepción do termo. Non dispondo ou non querendo utilizar máquina de escribir e aínda a unha enorme distancia dos nosos computadores, véxase a montaña de papel que Ferreira de Castro, laboriosamente, escribiu, para producir unha das súas máis importantes obras: " As Marabillas Artísticas do Mundo". En 1967, Ferreira de Castro doa a propiedade ao goberno autónomo, que se comprometeu, desde esa data, a mantela e conservala, proporcionando visitas guiadas a todos que o quixesen facer.
Bandeira de Haití
Historia
Dise que a bandeira foi creada durante a rebelión contra os franceses. Os rebeldes tomaron a bandeira de Francia e quitáronlle a franxa branca do centro, en sinal de que expulsaran ós brancos, aparecendo así a bandeira haitiana.
Durante os Xogos Olímpicos de 1936 observouse que a bandeira de Haití era igual á bandeira de Liechtenstein, razón pola cal esta última agregou a imaxe dunha coroa na parte superior esquerda.
Entre 1964 e 1986, período de ditadura da familia Duvalier, a bandeira foi modificada por un deseño de cores verticais negro e vermello, conservando o escudo nacional no centro.
Foi readoptada de novo polo artigo 3 da Constitución actual de Haití o 25 de febreiro de 2012.
979
Mortes
Historia ano a ano
Azrael
miniatura|O [[anxo da morte (1881), obra de Evelyn De Morgan]] Azrael (en עזראל), tamén coñecido como Azriel (עזריאל), é un anxo das relixións abrahámicas, que ten por misión recibir as almas dos mortos e conducilas para que sexan xulgadas, razón pola que é considerado na relixión hebrea coma o anxo da morte.
O vocábulo hebreo, Azrael é a forma que aparece no Dicionario Chambers, tradúcese como "Axuda de Deus" ou "Aquel a quen Deus axuda". O Corán refírese a un "مَلَكُ المَوْتِ" (Malak Al-Mawt oo "anxo da morte") que se corresponde co termo hebreo Malach ha-Mawet, na literatura rabínica. A tradición árabe-islámica adopta o nome, no alfabeto árabe como ʿAzrāʾīl (en árabe: عزرائيل‎).
Antecedentes
Dependendo das perspectivas e preceptos das diversas relixións nas que se representa, adoita aparecer residindo no Terceiro Ceo. Nunha descrición, ten catro caras e catro mil ás, e todo o seu corpo consiste en linguas e ollos cuxo número se corresponde co número de persoas que habitan na Terra. El será o derradeiro en morrer, rexistando e borrando constantemente nun gran libro os nomes dos homes ao nacer e aos morrer.
No xudaísmo
No misticismo xudeu, é coñecido como "Azriel" (hebreo bíblico : עזריאל), non "Azrael". O Zohar, un libro sagrado da tradición mística xudía da Cábala , presenta unha representación positiva de Azriel. Está asociado co sur sendo considerado un comandante de alto rango entre os anxos de Deus.
No cristianismo
Non hai referencias a Azrael na Biblia, e no cristianismo non é considerada nin canónica nin non canónica. Porén, unha historia en 2 Esdras (un libro non considerado canónico polas igrexas católica, protestante e a maior parte da ortodoxa) que é parte dos libros apócrifos, ten a historia dun escriba e xuíz chamado Ezra (que non debe ser confundido coa figura bíblica Ezra), tamén ás veces escrito "Azra" en diferentes idiomas. Azra foi visitado polo arcanxo Uriel que lle deu unha lista de leis e castigos que debía cumprir e aplicar como xuíz sobre o seu pobo.
Azra foi máis tarde rexistrado nos Apócrifos como quen entrou no Ceo "sen proba-la mancha da morte". Dependendo de varios puntos de vista relixiosos cristiáns, podería tomarse como Ezra que ascendeu ao estado anxélico. Isto agregaría o sufixo "el" ao seu nome, que denota un ser celestial (por exemplo: Miguel, Rafael, Uriel). Polo tanto, sería Ezrael/Azrael. Os libros posteriores tamén mencionan a un escriba chamado Salathiel, quen foi citado dicindo: "Eu, Salathiel, que tamén é Ezra".
No islam
Xunto con Jibrail, Mīkhā'īl e Israfil, o anxo da morte, chamado Azrail (عزرائيل‎) ten para os musulmáns a categoría de arcanxo. El e mailos seus anxos subordinados son responsables de separar e colle-la alma do corpo do difunto. Azrail non actúa independentemente de Deus senón que colle as almas que lle ordena que colla. Nas fontes islámicas, é descrito como subordinado á vontade de Deus "coa máis profunda reverencia".
Varias tradicións musulmás contan as reunións entre o Anxo da Morte e os profetas, sendo a máis famosa unha conversa entre el e máis Moisés. Nunha narración islámica, o profeta Idris fíxose amigo do anxo da morte e ofreceulle comida, polo que lle revelou a súa esencia non humana porque como anxo, non come. Posteriormente, o anxo amosoulle a Idris os ceos.
Jenaro Carrera
Jenaro Carrera, coñecido como Patolas, foi un agrarista e xornalista galego.
Traxectoria
Fabricante de chocolates en Tui. Foi o primeiro director do periódico La Tetera en outubro de 1913. Foi procalamdo concelleiro de Tui en xaneiro de 1922 como agrario. Dirixiu Vida Agraria. Foi detido con motivo da folga dos agrarios de Tui en novembro de 1922. Foi elixido presidente da Federación Agraria do Partido de Tui en 1924. En 1930 foi nomeado concelleiro e foi tenente alcalde de Tui. Na Segunda República integrouse no Partido Republicano Radical.
Cormaranche-en-Bugey
Cormaranche-en-Bugey é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Camposo, O Corgo
Santiago de Camposo é unha parroquia do concello do Corgo na comarca de Lugo. Tiña 43 habitantes en 2019, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 22 homes e 21 mulleres. O que supón unha diminución de 11 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 54 habitantes (30 homes e 24 mulleres), tamén 11 menos que en 2000.
Seongnam
Seongnam (en coreano: 성남시) é unha cidade de Corea do Sur, a segunda máis poboada do país. Seongnam sitúase no noroeste do país, na provincia de Gyeonggi, actuando como un satélite da capital, tan só a 26 km ao sueste de Seúl, próxima ao río Han.
Dada a súa proximidade á capital a cidade ofrece un amplo servizo de conexións en transporte público. O traxecto aproximado ata Seúl é duns 25 minutos. Así mesmo a cidade conecta con amplos complexos industriais como o Pangyo Techno Valley, Yatap Valley ou a Uirye Medi-Bio Valley, un centro de alta tecnoloxía adicado á investigación.
Economía
O provedor da automoción Hyundai Mobis posúe o seu centro adicado á investigación cara a condución autónoma na cidade.
Deporte
Seongnam FC é un equipo de fútbol profesional que compite na liga K League Classic.
Code Lyoko: Evolution
Code Lyoko: Evolution (en galego, Código Lyoko: Evolución) é a secuela da serie de animación francesa de animación Código Lyoko. Foi estreada o 19 de decembro de 2012 a través da canle France 4 e estreaouse de novo o 9 de outubro de 2016 en Boing. Mestura imaxes de acción en vivo con animación CGI, retomando a trama onde quedou a serie orixinal. Ademais de mellorar a calidade do CGI, a banda sonora tamén foi completamente revisada.
Produción
O orzamento da serie estímase en 5 600 000 euros.
Acollida
Code Lyoko Evolution recibiu críticas dispares. Mentres que a mellora da animación CGI foi considerado como un aspecto positivo para os fans da serie, a acollida da maioría dos outros cambios foi maioritariamente negativa. Os fans criticaron duramente a personaxe de Laura Gauthier e houbo críticas dispares sobre a introdución de imaxes reais no canto da animación 2-D. Os fans tamén criticaron o elenco e as súas planas interpretacións. Outros aspectos como o guión tamén foron criticados e en xeral é considerada inferior á serie orixinal. Todo isto supuxo que só tivese unha única tempada composta de 26 episodios.
Azərbaycan Birinci Divizionu
A Azərbaycan Birinci Divizionu (en galego: Primeira División de Acerbaixán) é actualmente a segunda división do campionato azarí de fútbol, a competición está composta na maior parte por equipos reservas dos titulares que xogan na Premyer Liqasi que é actualmente a primeira división do campionato azarí de fútbol. O campionato está composto por nove equipos, sendo que só un terá dereito a disputar a 1° división.
O Bañil, Liáns, Oleiros
O Bañil é un lugar da parroquia de Liáns no concello de Oleiros, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 105 habitantes (51 homes e 54 mulleres).
Gordiano II
miniatura|300px|Busto de Gordianus nunha [[Moeda da Antiga Roma|moeda da súa época (sestercio)]] Marcus Antonius Gordianus Sempronianus, nado cara a 192 e finado o 12 de abril do 238, foi un emperador romano, durante o reinado de Cómodo, fillo de Gordiano I e a súa esposa Fabia Orestilla.
Traxectoria
Recibe unha esmerada e coidada educación do seu amigo e preceptor Serenus Sammonicus,quen ademais lle legou unha importante biblioteca de preto de 60.000 volumes. Gordiano aproveitou para se facer un especialista en leis e publicar algún traballo en prosa e verso.
Foi cuestor con Heliogábalo, pretor e cónsul con Alexandre Severo e lugartenente co seu pai en África. A política de Maximino de recadar fondos a calquera prezo, levou a que o recadador enviado a África, onde o seu pai era procónsul, fora asasinado e a que a nobreza do país empurrase o seu pai a aceptar a púrpura imperial. Debido a idade avanzada de Gordiano I, o seu fillo Gordiano II foi xunguido ao trono e recoñecidos ambos os dous como augustus.
Pero Capeliano, destituído por Gordiano I como gobernador de Mauritania, non acepta isto e diríxese a Cartago cun importante exército. Ás portas da cidade desenvólvense os combates e Gordiano II morre nunha batalla. Gordiano I sabe da morte do fillo e suicídase desesperado.
Artenativa
Artenativa, Festival de Música de Valga é un evento musical que tivo a súa primeira edición no ano 2007, na vila pontevedresa de Valga. Promovido pola asociación cultural Os Penoucos, o festival ten a súa orixe no Festival de Río, unha modesta xuntanza de amigos organizada en 2004 e na que actuaron grupos como Triceratops ou Guru Deva. A asociación formúlase levar a cabo un proxecto máis ambicioso, aproveitando a bo momento da música galega, entre a que se conta o debut de Noise Project, un grupo local moi relacionado con Os Penoucos. Outra das ideas é crear un festival no que se dea todo o protagonismo aos grupos galegos, habitualmente marxinados noutros festivais.
2007
A primeira edición celebrouse os días 10 e 11 de agosto de 2007, no parque Irmáns Dios Mosquera, un contorno natural a carón do río Valga, onde se permite a acampada libre. Os concertos foron gratuítos e reuniron aos seguintes grupos:
2008
A segunda edición celebrouse os días 8 e 9 agosto de 2008, tamén con carácter gratuíto.
Rafael Cadenas
Rafael Cadenas, nado en Barquisimeto o 8 de abril de 1930, é un poeta, ensaísta e profesor universitario venezolano. Formou parte do colectivo literario «Tabla redonda» a comezos da década dos sesenta. En 1985 recibiu o Premio Nacional de Literatura de Venezuela e no 2009 o "Premio FIL" de Literatura en Lenguas Romances en México.
Foi Premio Miguel de Cervantes 2022. miniatura|Cadenas en outubro de 2016.
Biografía
En 1946 publicou o seu primeiro poemario con prólogo de Salvador Garmendia mentres militaba no Partido Comunista de Venezuela. Polo que foi perseguido no réxime de  Marcos Pérez Jiménez refuxiándose na illa de Trindade ata 1957. En Caracas escribe e publica Una isla (1958) e Los cuadernos del destierro (1960). Durante eses anos forma parte do grupo de debate político e literario «Tabla redonda», xunto con Manuel Caballero, Jesús Sanoja Hernández, Jacobo Borges etc. Por décadas foi mestre na  Escuela de Letras da Universidade Central de Venezuela, onde coñeceu a obra de Rafael Dieste e seguindo a tradición de Hölderlin, Rilke e José Gorostiza.
O seu poema máis famoso é «Derrota» xunto ao seu poemario "Amante".
A Ladrela, Piñeiro, Xermade
A Ladrela é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Coeficiente de Poisson
O estirar un corpo sólido nunha dirección, provoca en xeral un adelgazamento do mesmo nas dúas direccións perpendiculares. Facendo cálculos sinxelos chégase á seguinte expresión que relaciona a variación relativa do volume do corpo co coeficiente de Poisson:
Así para un material incompresíbel, teríase unha razón de Poisson de exactamente 0.5.
980
Mortes
Historia ano a ano
William Anders
William Alison Anders, nado en Hong Kong en 1933, é un austronauta norteamericano.
Traxectoria
Entrou na Academia Naval Militar en 1955. Seleccionado como austronauta pola NASA en 1964. Con Frank Borman e James Lovell tripulou a astronave Apollo 8 que describiu 10 órbitas arredor da Lúa (24-25 de decembro de 1968).
É o autor da famosa fotografía espacial Earthrise.
Carlito syrichta
miniatura|200px|Tarsio filipino coa cría. miniatura|200px|Tarsio filipino gabeando. Carlito syrichta é unha especie de mamífero primate haplorrino tarsiiforme da familia dos tarsíidos, o único do xénero Carlito, coñecio na bibliografía internacional como tarsio filipino e, localmente, como mawmag en cebuano, nas Visayas, como mamag en Luzón, e como mal entre os t'boli, un dos pobos indíxenas da provincia de Maguindanao, na Rexión Autónoma do Mindanao Musulmán, no suroeste da illa de Mindanao.
Até hai poucos anos estivo clasificado como Tarsius syrichta, pero en 2010 reclasificouse como a única especie do novo xénero Carlito.
É unha especie endémica de Filipinas, encontrándose na parte sueste do arquipélago, particularmente nas illas de Bohol, Samar, Leyte e Mindanao.
Xénero
Como quedou dito, durante moito tempo, e até moi poucos anos, a especie estivo clasfificada dentro do xénero Tarsius. O novo xénero Carlito foi descito en 2010 polos investigadores Colin Groves, profesor de antropoloxía biolóxica da Australian National University de Canberra, e Myron Shekelle, biólogo evolutivo, ecólogo e taxónomo da Western Washington University, de Bellingham, Estados Unidos, no artigo "The Genera and Species of Tarsiidae" publicado en International Journal of Primatology 31 (6): 1071–1082.
Especie
A especie foi descrita en 1758 por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae baixo o nome de Simia syrichta.
Simia foi un dos catro xéneros nos que Linneo dividiu a orde dos primates, xunto con Homo, Lemur e Vespertilio. Vespertilio incluía a todos os morcegos e separouse cando se creou o taxon Chiroptera, Homo contiña aos humanos e os chimpancés (Homo sapiens e Homo troglodytes, respectivamnte), Lemur comprendía catro lémures e un colugo, e Simia englobaba ao resto, era un taxon caixón de xastre dos primates (e, evidentemente, parafilético). É interesante facar notar que Linneo non cría que Homo formara un grupo distinto de Simia, pero os separou inicialmente para evitar conflitos coas autoridades relixiosas. Tendo en conta esta inclusión, Simia equivalería aproximadamente á actual suborde dos haplorrinos (mentres que Lemur sería máis ou menos a dos estrepsirrinos).
Sinónimos
Ademais de polo nome orixinario de Linneo, e o de Trasiu syrichta, a especie foi tamén coñecida polos sinónimoss seguintes:
Subespecies
Dentro da especie, moitos autores distinguen as seguintes subespecies:
Etimoloxías
O nome do antigo xénero, Tarsius, deriva do latín tarsus, aludindo á lonxitude dos ósos tarsianos destes animais.
O novo xénero, Carlito, foi así bautizado por Groves e Shekelle na honra do famoso conservacionista filipino Carlito Pizarras, coñecido como Carlito "Lito" Pizarras, Nong Lito e "Tarsier Man".
A orixe do nome específico, syrichta, é escura.
Bioloxía
miniatura|200px|Distribución de Carlito syrichta.
Hábitat e distribución
O seu hábitat natural son os bosques primarios (virxes) e secundarios de clima tropical, desde o nivel do mar até os 700 m de altitude. Estas selvas tropicais, de vexetación densa e frondosa, permítenlle gorecerse en árbores de pequeno tamaño ou noutros elementos que lles confiran protección, tales como herbas altas, matogueiras ou brotes de bambú, situándose non máis alá dos 2 m do solo.
Realmente habita en todo tipo de vexetación onde haxa árbores. Aínda que mostra preferencia pola vexetación secundaria (afectada pola man do home), pero tamén se encontra nos bosques primarios. Así mesmo pode verse en plantacións de plátano, café e outros cultivos durante o tempo en que estes florecen.
Distribúese polas selvas pouco densas do sueste do arquipélago filipino, principalmente nas illas de Samar, Leyte, Mindanao e Bohol.
A súa distribución xeográfica tamén inclúe as pequenas illas de Maripipi, Basilan. Siargao e Dinagat.
Membros dalgunhas tribos, como os b'laans os t'bolis dicían que tamén se encontraba na provincia de Sarangani, na illa de Mindanao, algo que finalmente se corroborou cando o 30 de marzo de 2002 se capturou unha parella desta especie nas zonas montañosas dos municipios de Maitum e Kiamba, aínda que poden ser de diferentes subespecies.
Caracterísiticas
É un primate de tamaño reducido, duns 15 cm de lonxitude, o que fai moi difícil a súa localización. A cabeza e o tronco alcanzan unha lonxitude de 8 a 16 cm, aos que hai que engadir entre 13 e 27 cm da cola. Pesa de 85 a 165 g.
Os dedos son longos e delgados, e están ensanchados na súa porción distal nunha expansión en forma disco, adhesiva (o que facilita a súa suxeición ás pólas das árbores). Pola parte dorsal, os dedos rematan en uñas planas, agás no segundo eterceiro dedoss de cada pata, que rematan en pequenas garras que usan para o aseo.
Costumes
Son nocturnos e insectívoros. Durante o día dormen en agochos escuros cerca do chan.
Poden xirar a cabeza 180º en ambos os sentidos e as súas grandes orellas membranosas parecen estar en continuo movemento.
Polos seus ollos, fixos ao cranio e abertos coma pratos, ostentan o récord Guinness do mamífero cos ollos máis grandes en relación ao tamaño do corpo.
Utilizan a súa longa e delgada cola, dúas veces máis grande que o tronco, para balancearse. Gabean verticalmente polos árboees e saltan de rama en rama.
Curiosidade
Paradoxalmente, unha superstición local serviu para preservar esta especie en perigo. Os indíxenas sóltanos no bosque porque cren que traen mala sorte.
Bibliografía
"Asian Primates Classification" International Journal of Primatology 25 (1): 97-164. Resumo.
Prefectura de Ōita
A Prefectura de Ōita (大分県, おおいたけん, Ōita-ken; pronunciado como Ooita-ken) é unha prefectura do Xapón, situada na rexión de Kyūshū, na illa de Kyūshū. A súa capital é Ooita-shi. A prefectura cobre 6.339,54 km² de superficie e habítana 1.200.361 persoas.
A prefectura fai fronteira coa prefectura de Fukuoka, a prefectura de Kumamoto e a prefectura de Miyazaki. Antes da Revolución Meiji coñecíase como a provincia de Bungo (豊後国) e unha parte da provincia de Buzen (豊前国).
Xeografía
Na prefectura hai 18 concellos.
Cormoranche-sur-Saône
Cormoranche-sur-Saône é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Pablo Pérez Costanti
Pablo Pérez Costanti Ballesteros, nado en Santiago de Compostela o 2 de decembro de 1857 e finado na mesma cidade o 19 de setembro de 1938, foi un arquiveiro e escritor galego.
Traxectoria
Foi arquiveiro municipal de Santiago de Compostela dende 1885 e traballou nos arquivos da mitra, catedralicio e no de protocolos. Fundou o periódico El Organillo (1883) e colaborou no Boletín de la Real Academia Gallega, El Eco de Santiago, Galicia Diplomática, La Patria Gallega e Revista Gallega. Participou na Liga Rexional Galega (1898) e foi o seu membro correspondente en Santiago de Compostela. En 1923 dirixiu a investigación documental para a sección de arte barroca do Seminario de Estudos Galegos. Pertenceu á Sociedad Económica de Amigos del País de Santiago e foi académico fundador da Real Academia Galega e correspondente da Real Academia de la Historia e Real Academia de Bellas Artes de San Fernando.
O Barral, Liáns, Oleiros
O Barral é un lugar da parroquia de Liáns no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Phoca
Phoca é un xénero de mamíferos carnívoro pinnípedes, o tipo da famila dos fócidos.
Taxonomía
O xénero Phoca foi elixido en 1758 por Carolus Linnaeus, na 10ª edición do seu Systema Naturae para situar nel a varios mamíferos mariños coñecidos na súa época e que non clasificara canda os cetáceos.
Ao longo dos tempos este taxon non tivo sempre o mesmo número de especies.
Por exemplo, Linnaeus asignara á morsa o taxon Phoca rosmarus, e agora esta especie está clasificada non só noutro xénero, senón tamén noutra familia: Odobenus rosmarus, da familia dos odobénidos.
Hoxe en día, o xénero Phoca inclúe só dous xéneros:
Porén, algunhas clasificacións que non aceptan os xéneros Histriophoca, Pagophilus e Pusa consideran:
Jesús María Rodríguez Vázquez
Jesús María Rodríguez Vázquez, nado en Santiago de Compostela cara a 1857 e finado en Noia o 15 de abril de 1918, foi un médico, xornalista e político galego.
Traxectoria
Fillo de Antonio Rodríguez Gómez e Carmen Vázquez Vázquez. Médico asentado en Noia. Foi fundador e director de El Zumbido. Foi alcalde de Noia de 1895 a 1897, cesando en xuño dese ano. Foi presidente do Casino de Noia de 1912 a 1913.
Power chord
Un power chord (do inglés "acorde forte") é un acorde constituído por dúas notas: a tónica e a quinta xusta, ás que se lles pode engadir a oitava. O seu uso máis frecuente dase na guitarra eléctrica con distorsión. Na guitarra, os Power Chords interprétanse con dúas ou tres cordas (normalmente as graves), usando a forma ("postura") dos acordes pechados. Ao non teren terceira non son considerados acordes na harmonía tradicional, pois non teñen efecto de movemento harmónico, mais esa é precisamente a razón do seu uso na música rock: teñen un son forte, pesado e percusivo que dá lugar a riffs moi potentes. O nome (en inglés, normalmente traducido como Acordes de Potencia), fai referencia a ese efecto.
Ernesto X. González Seoane
Ernesto Xosé González Seoane, nado no Porto do Barqueiro (Mañón) en 1962, é un lingüista galego, foi director do Instituto da Lingua Galega e membro correspondente da Real Academia Galega dende 2004.
Traxectoria
En 1985 licenciouse en filoloxía hispánica pola Universidade de Santiago de Compostela. En 1992 doutorouse coa tese A ortografía e a gramática do galego nos estudios gramaticais do s. XIX e primeiros anos do XX, coa que logrou o premio extraordinario de doutoramento. Profesor e máis tarde catedrático do departamento de filoloxía galega da USC, foi decano da facultade de filoloxía (2004-2012). Dirixiu o Dicionario de dicionarios do galego medieval e editou obras de Castelao e Ramón Otero Pedrayo. Dende 2013 é o director do ILG.
Power metal
A diferenza deste, as estruturas dos temas musicais son moi variables, aínda que manteñan unha certa semellanza: varias estrofas, estrofa ponte, retrouso, estrofas (facendo un total de menos versos que nas estrofas iniciais), estrofa ponte (que habitualmente é unha variación da anterior), retrouso, só e retrousos finais. En moitos casos, o tema remata cunha serie de versos a modo de epílogo.
Tamén é moi notable a variabilidade de figuras, patróns rítmicos e tempos, sendo moi comúns os continuos cambios de tempo na mesma canción. Con frecuencia, os retrousos e as estrofas ponte son moito máis corais que no Speed Metal, e acostuman ir precedidas dun brusco cambio de tempo e incluso de tonalidade. Ademais, é moito máis intenso o uso de Power Chords, tanto en seccións rítmicas como nos retrousos.
Os temas musicais acostuman ter unha duración media duns cinco minutos, aínda que son moi frecuentes os temas de seis ou máis. Como moitos dos subxéneros do Heavy Metal, son frecuentes os L.P. que inclúen temas de entre oito e catorce minutos. Estes temas longos, que constitúen o elemento principal do L.P., adoitan ir ó final, aínda que algúns grupos o sitúan en primeiro lugar.
Operación Barbarossa
A Operación Barbarossa (alemán: Unternehmen Barbarossa) foi o nome en código da invasión da Unión Soviética por parte das potencias do Eixe, que comezou o domingo 22 de xuño de 1941 durante a segunda guerra mundial. A operación puxo en acción o obxectivo ideolóxico da Alemaña nazi de conquistar o oeste da Unión Soviética e repoboalo con alemáns. O Generalplan Ost alemán tiña como obxectivo o uso de man de obra esclava para o esforzo de guerra do Eixe mentres adquía as reservas de petróleo do Caucaso e os recursos agrícolas de varios territorios da Unión Soviética. O obxectivo final incluía o eventual exterminio, escravización, xermanización e deportación masiva a Siberia dos pobos eslavos para crear máis espazo vital (Lebensraum) para Alemaña.
Inzai
Inzai (印西市, いんざいし, Inzai-shi) é un concello da prefectura de Chiba no Xapón. Está situado no centro da rexión de Kantō e ao norte da prefectura, na zona de provincia histórica de Shimōsa, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 53,51 km² e a poboación de 63.554 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.190 h/km².
Operación Barbarossa
Nos dous anos previos á invasión, Alemaña e a Unións Soviética asinaran pactos políticos e económicos para propósitos extratéxicos. Porén, o Alto Mando Alemán comezou a planear unha invasión da Unión Soviética en xullo de 1940 (baixo o níme en código de Operación Otto), que Adolf Hitler autorizou o 18 de decembro de 1940. Durante o curso da operación uns 3 millóns de soldados do Eixe (a maior forza de invasión da historia) invadiron o oeste da Unión Soviética nunha fronte de 2 900 km de longo, con 600 000 vehículos a motor e máis de 600 000 para operacións en retagarda. A ofensiva marcou unha escalada na segunda guerra mundial, tanto xeograficamente como na formación da Coalición Aliada onde se incluía á Unión Soviética.
A operación abriu a fronte oriental, na cal combateron máis forzas que en calquera teatro bélico da historia. A zona foi testemuña dalgunhas das batallas máis grandes nunca vistas, de terroríficas atrocidades, e dunha gran cantidade de baixas nos dous bandos. Todos estes factores influenciaron o curso da segunda guerra mundial e da posterior historia do século XX. Os exércitos alemán capturaron uns 5 millóns de soldados soviéticos, morrendo a meirande parte deles durante o seu cativerio. Os nazis deixaron morrer de fame ou mataron a 3,3 millóns de prisioneiros de guerra e a un gran número de civís, xa que o Plan da Fame (Hungerplan) traballaba para solucionar os problemas da escaseza de alimentos alemá e para exterminar á poboación eslava por fame. Os alemáns, xunto con colaboracionistas, tamén levaron a cabo execucións masivas e operacións de gaseado matando ao redor dun millón de xudeus soviéticos como parte do Holocausto.
O fracaso da Operación Barbarossa reverteu a sorte do Terceiro Reich. Operacionalmente, as forzas alemás acadaron vitorias significativas e ocuparon algunhas das áreas económicas máis importantes da Unión Soviética (principalmente Ucraína) e causaron fortes baixas. A pesar deses éxitos iniciais, a ofensiva alemá estancouse na batalla de Moscova a finais de 1941, e a posterior contraofensiva soviética no inverno fixo que os alemáns tivesen que retroceder. Os alemáns estaban seguros dun rápido colapso da resistencia soviética como ocorrera en Polonia, pero o Exército Vermello absorbeu os golpes máis fortes da Wehrmacht e atascouna nunha guerra de desgaste para a cal os alemáns non estaban preparados. As diminuídas forzas da Wehrmacht non puideron atacar mais ao longo de toda a fronte do leste, e as operacións posteriores para recuperar a iniciativa e afondar en territorio soviético, como a Fall Blau en 1942 e a Zitadelle en 1943, finalmente fallaron, resultando na retirada e colapso da Wehrmacht.
Inzai
O concello de Inzai limita cos concellos de Abiko, de Kashiwa, de Shiroi, de Yachiyo, de Inba, de Motono, de Sakae (son da prefectura de Chiba); e de Tone (da prefectura de Ibaraki).
Operación Barbarossa
Políticas raciais da Alemaña nazi
Xa en 1925, Adolf Hitler declarou vagamente no seu manifesto político e autobiografía Mein Kampf que invadiría a Unión Soviética, afirmando que o pobo alemán necesitaba asegurar Lebensraum (espazo vital) para garantir a supervivencia de Alemaña nas seguintes xeracións. O 10 de febreiro de 1939 Hitler díxolle aos comandantes do seu exército que a próxima guerra sería "puramente unha guerra de Weltanschauungen [visión do mundo] ... totalmente unha guerra do pobo, unha guerra racial". O 23 de novembro, coa segunda guerra mundial xa empezada, Hitler declarou que "estalou a guerra racial e esta guerra determinará quen gobernará Europa, e con ela, o mundo". A política racial da Alemaña nazi retratou a Unión Soviética (e a todo o leste de Europa) como poboada por sub-humanos (Untermenschen) non arios non-Aryan, gobernados por conspiradores xudeus bolxeviques. Hitler afirmaba en Mein Kampf que o destino de Alemaña era "virar cara o leste" como fixo "hai seiscentos anos" (ver Ostsiedlung). En consecuencia, afirmouse a política nazi de matar, deportar ou escravizar á maioría dos rusos e outras poboacións eslavas e repoboar a terra con xentes xermanas baixo o Generalplan Ost. A crenza nazi na súa superioridade étnica impregna os rexistros oficiais e os artigos pseudocientíficos das publicacións alemás.
Aínda que as historias máis antigas tendían a salientar a noción dunha "Wehrmacht limpa" que defendía a súa honra fronte ao fanatismo de Hitler, o historiador Jürgen Förster destaca que "de feito, os mandos militares estaban atrapados no carácter ideolóxico do conflito, e involucráronse na súa implementación como participantes dispostos". Antes e durante a invasión da Unión Soviética, as tropas alemás foran fortemente adoutrinadas con ideoloxía anti-bolxevique, anti-semítica, e anti-eslava a través de películas, radio, conferencias, libros e panfletos. Comparando aos soviéticos coas forzas de Xenxis Kan, Hitler díxolle ao líder militar croata Slavko Kvaternik que a "raza mongola" ameazaba Europa. Tras a invasión os oficiais da Wehrmacht dixeron aos seus soldados que atacasen a persoas descritas como "subhumanos xudeus bolxeviques", "hordas mongolas", "fluxo asiático", e "besta vermella". Apropaganda nazi describía a guerra contra a Unión Soviética tanto como unha guerra ideolóxica entre o nacionalsocialismo alemán e o bolxevismo xudeu, como unha guerra racial entre os disciplinados alemáns e os subhumanos xitanos, xudeus e eslavos. Unha 'orde do Führer' afirmaba que o Einsatzgruppen debía executar a todos os funcionarios soviéticos que eran "asiáticos, xitanos e xudeus menos valiosos". Aos seus meses da invasión os Einsatzgruppe xa asasinara a máis de 500 000 xudeus soviéticos, unha cifra superior ao número de soldados do Exército Vermello mortos en combate nese tempo. Os mandos do exército alemán consideraban aos xudeus como a principal causa tras a "loita partisana". A pauta principal para as tropas alemás era "Onde hai un partisano hai un xudeu, e onde hai un xudeu hai un partisano", ou "O partisano está onde está o xudeu". Moitos soldados alemáns vían a guerra en termos nazis e consideraban aos seus inimigos soviéricos como subhumanos.
Despois de comezar a guerra os nazis prohibiron as relacións sexuais entre alemáns e traballadores estranxeiros eslavos. Había regulacións promulgadas contra os Ost-Arbeiter (traballadores do leste) que incluían a pena de morte por relacións sexuais cun alemán. Heinrich Himmler, no seu memorando segredo Reflexións sobre o tratamento dos pobos das razas forasteiras no Leste (datado o 25 de maio de 1940), esbozou os plans nazis para as poboacións non xermanas do leste. Himmler cría que o proceso de xermanización na Europa do leste estaría completo cando "no leste só habiten homes con sangue xermánico verdadeiramente alemán". miniatura|260x260px|Heinrich Himmler, Rudolf Hess e Reinhard Heydrich escoitando a Konrad Meyer nunha exposición do Generalplan Ost, o 20 de marzo de 1941 O plan segredo nazi Generalplan Ost (Plan Xeral para o Leste), preparado en 1941 e confirmado en 1942, pedía unha "nova orde de relacións etnográficas" nos territorios ocupados pola Alemaña nazi no leste de Europa. Conteplaba limpeza étnica, execucións e escravitude para as poboacións de países conquistados, cunha pequena porcentaxe sendo xermanizados, expulsados cara zonas interiores de Rusia, ou sufrindo outros destinos, mentres que os territorios conquistados serían xermanizados. O plan tiña dúas partes: o Kleine Planung (pequeno plan), que cubría accións a realizar durante a guerra, e o Große Planung (gran plan), con políticas a implementar tras gañar a guerra durante 25-30 anos.
Un discurso pronunciado polo xeneral Erich Hoepner demostra a diseminación do plan racial nazi, xa que informaba ao 4º Grupo Panzer que a guerra contra a Unión Soviética era "unha parte esencial da loita do pobo alemán pola existencia" (Daseinskampf), referíndose tamén á inminente batalla como a "vella loita de xermanos contra eslavos" e incluso dicindo, "a lota debe ter como obxectivo a aniquilación da Rusia actual e debe, polo tanto, levarse a cabo cunha dureza sen igual". Hoepner tamén engadiu que os alemáns estaban loitando "pola defensa da cultura europea contra a inundación moscovita-asiática, e a repulsa do xudeu bolxevismo... Ningún partidario do presente sistema ruso-bolxevique debe salvarse". Walther von Brauchitsch tamén dixo aos seus subordinados que as tropas deberían ver a guerra como unha "loita entre dúas razas diferentes e actuar coa severidade necesaria". As motivacións raciais foron fundamentais para a ideoloxía nazi e xogaron un papel clave na planificación da Operación Barbarossa xa que tanto xudeus como comunistas eran considerados inimigos equivalentes aos estado nazi. As ambicións imperialistas nazis rexeitaban a humanidade común de ambos grupos, declarando que a loita suprema polo Lebensraum sería unha Vernichtungskrieg (guerra de aniquilación).
Relacións xermano-soviéticas de 1939-1940
En agosto de 1939 Alemaña e a Unión Soviética asinaron un pacto de non agresión en Moscova coñecido como o Pacto Ribbentrop-Molotov. Un protocolo segredo do pacto esbozaba un acordo entre os dous países na división dos estados fronteirizos do leste de Europa entre as súas respectivas "esferas de influencia": a Unións Soviética e Alemaña dividirían Polonia no caso dunha invasión alemá, e os soviéticos poderían invadir os países bálticos e Finlandia. O 23 de agosto de 1939 o resto do mundo soubo deste pacto pero descoñecía as disposicións para dividir Polonia. O pacto sorprendeu ao mundo debido á hostilidade mutua das dúas partes e ás súas ideoloxías contrarias. A conclusión deste pacto foi seguida pola invasión alemá de Polonia o 1 de setembro que provocou o inicio da segunda guerra mundial en Europa, e posteriormente pola invasión soviética de Polonia que levou á anexión da parte leste do país. Como resultado do pacto, Alemaña e a Unión Soviética mantiveron unhas razoablemente fortes relacións diplomáticas durante dous anos e fomentaron unha importante relación económica. Os países iniciaron un pacto comercial en 1940 polo cal os soviéticos recibían equipamento militar e mercadorías a cambio de materias primas, como petróleo e trigo, para axudar aos nazis a eludir o bloqueo británico a Alemaña.