cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cefiso (mitoloxía)
miniatura|300px|Relevo votivo, que representa, no centro, a un meniño presentado a Cefiso (Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas)
Cefiso, na mitoloxía grega, é a personificación do río Cefiso. Foi fillo de Océano e a titánide Tetis.
É coñecido por ser o pai de Narciso, enxendrado coa ninfa Liríope, á que Cefiso violou despois de atrapala entre as súas ondas. Narciso foi aquel que se namorou do seu reflexo nas augas.
Isidro Silveira Cameselle
Isidro Silveira Cameselle, nado en Lavadores (Vigo) o 24 de xullo de 1943 e finado o 14 de decembro de 2016, foi un empresario galego, que foi durante dúas décadas presidente do Racing de Ferrol.
Traxectoria
Dedicouse á construción naval, e chegou a ser presidente do clúster galego do naval. Posteriormente foi propietario de empresas dedicadas á construción e aos servizos públicos, como Ferrolxest.
En 1980 presentou a súa candidatura á presidencia do Racing de Ferrol, aínda que a retirou a última hora. En xullo de 1993 pasou a formar parte da xunta directiva do equipo como vicepresidente, sendo Manuel Criado o presidente. Ao renunciar este en outubro de 1995 por motivos persoais, foi substituído por Isidro Silveira, que foi á súa vez ratificado no cargo pola asemblea de socios. Mantívose como presidente trala conversión do club en Sociedade Anónima Deportiva ao ser xunto co concello de Ferrol un dos maiores accionistas. Durante a súa presidencia o club xogou en Segunda División, mais sobre todo en Segunda División B e en Terceira.
Vida persoal
O seu fillo, Chino Silveira, herdou as súas empresas e ocupou o cargo de conselleiro delegado do Racing Club de Ferrol SAD até a súa morte, a causa dun cancro, en 2018.
En 2010 detectáronlle a Isidro Silveira Cameselle unha serie de cancros que, ao cabo de seis anos, remataron coa súa vida.
Salinillas de Bureba
Salinillas de Bureba é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 51 habitantes (INE 2012).
Asterión (oceánida)
Xunto ós deuses fluviais Ínaco e Cefiso, foi nomeado árbitro na disputa entre Hera e Poseidón pola posesión da Argólide, e sentenciaron que se adxudicase a Hera. En vinganza, Poseidón deixounos sen auga salvo na época das chuvias.
Barañáin
Barañáin (en éuscaro: Barañain) é un municipio español da Comunidade Foral de Navarra, situado no meiriñado de Pamplona, na Cuenca de Pamplona, a 5 km ao oeste de Pamplona, formando parte da súa área metropolitana.
Cunha poboación de 21 444 habitantes (2012), é o terceiro municipio máis poboado da comunidade logo da capital e Tudela.
Xeografía
Barañain atópase no centro de Navarra, na Cuenca de Pamplona. O municipio limita con Arazuri (Cendea de Olza), Ermitagaña, Mendebaldea e Echavacoiz (barrios de Pamplona) e Zizur Nagusia e Cendea de Zizur.
Historia
Barañain tivo como nome BARAYNIN, BARANIEN, BARANYAIN e agora BARAÑAIN, todos significan "no chairo". Desde a prehistoria houbo asentamentos humanos estables, segundo, testemúñano as pezas de sílex achadas no seu territorio.
En Barañain a finais do século IV, foi construída unha vila romana, dedicada á explotación agraria, con carácter autosuficiente.
Na Idade Media as familias de Barañain ocupaban o último chanzo social como meros habitantes, ou moradores, é dicir, colonos carentes de casa e bens propios, sen dereito a veciñanza. A catedral de Pamplona e os Hospitalarios de San Xoán de Xerusalén posuíron heredades no seu termo desde o século XII.
En 1244 o pobo estaba constituído polo convento das monxas de San Agustín. A igrexa de San Esteban situada no antigo núcleo de poboación data do século XVI. Das 15 vivendas existentes en Barañain en 1723, dúas eran da igrexa Parroquial de San Lorenzo da cidade de Pamplona, unha da Vigairía desta parroquia, e as 12 restantes do colexio da compañía de Xesús. En 1802 tiña unha presa, con muíño e batán, sobre o Arga, batán que pertencía á casa de Misericordia de Pamplona e estaba en 1850 paralizado. Non tiña máis camiño que o que conducía a Pamplona.
Tradicionalmente a economía baseouse na agricultura (trigo, cebada, millo, lentellas, garavanzos, ervellas, fabas e pastos para o gando) e a gandería (gando lanar, cabras de leite, vacún e mular necesario para os labores do campo), completadas con algunhas actividades industriais ou artesanais (hilatura e teares), a caza (paspallás) e a pesca (barbos e anguías), que tiveron como principal centro consumidor o mercado de Pamplona. No catastro de 1837 figuran varias familias co oficio de "pescador con garramuch". A pesca no Arga, augas abaixo de Pamplona veu practicándose ata mediados do noso século.
Barañáin formou historicamente parte da Cendea de Cizur. A Cendea de Cizur é unha das cinco da Cuenca de Pamplona. Na Idade Media tiña 18 núcleos de poboación; Acella, Astrain, Barañain, Zizur Nagusia, Zizur Menor, Echavacoiz, Eriete, Eulza, Gazólaz, Guendulain, Larraya, Muru-Astrain, Nuin, Oyerza, Paternain, Sagües, Undiano e Zariquiegui. Cendea refírese como pequenos núcleos de poboación insuficiente para formar por si sos Concello, pero que pola súa situación únense entre si para defensa de intereses comúns.
O termo de Barañain foi máis extenso que o actual no pasado, prolongándose cara á zona de San Juan de la Cadena, incluíndo os terreos nos que actualmente está emprazado o Hospital de Navarra, coñecido como Hospital de Barañáin nos seus inicios, (1932).
Tafalla
Tafalla é unha cidade e municipio da Comunidade Foral de Navarra (España). Está situada no meiriñado de Olite. É a cabeza do Partido xudicial de Tafalla e da comarca da súa mesmo nome. Está á 35 km ao sur da capital, Pamplona. Inicialmente estaba adscrita á zona non vascófona pola Lei Foral 18/1986, mais, en xuño de 2017, o Parlamento navarro aprobou o paso de Tafalla á Zona mixta de Navarra mediante a Lei Foral 9/2017.
Barañáin
Historia
A metades dos anos 60 iniciouse un rápido crecemento urbano de Barañain que transformou a pequena localidade, non tiña máis de 100 habitantes, ata convertela dúas décadas despois na terceira poboación de Navarra en número de habitantes.
Contrariamente aos usos daqueles anos, Barañain foi un dos primeiros expoñentes do urbanismo planificado e o seu Plan de Ordenación foi aprobado definitivamente pola Comisión Provincial de Arquitectura e Urbanismo o 18 de marzo de 1967 As primeiras 112 vivendas desta expansión urbanística entregáronse o 12 de maio de 1968, e correspondían ao bloque situado nos números 4 e 6 da Avda Pamplona.
O 28 de decembro de 1984 proclamouse a súa segregación da Cendea de Cizur e foi constituído como municipio independente, conforme ao acordo do Consello de Ministros aprobado mediante o Real Decreto 696/84 de 8 de febreiro de 1984.
Horta Coslada
Horta Coslada (Horta Coslada Construcciones Metálicas, S.L.) é unha empresa metalúrxica adicada ao deseño, fabricación e montaxe de estruturas metálicas con sedes en Madrid e Arteixo (A Coruña). A empresa xurdiu da fusión de dúas empresas do sector metalúrxico:
Tafalla
Xeografía
A cidade de Tafalla está situada no sur da Navarra Media Central. É un lugar de paso ou de encontro do meridional mediterráneo e o setentrional atlántico. O antigo Saltus Vasconum (época romana) boscoso ábrese ao Ager Vasconum pola porta do Congosto. O seu núcleo urbano levántase no cruzamento de dúas rutas importantes: O eixo Norte-Sur, que une Pireneos-Pamplona con Tudela e o eixo Leste-Oeste, que une Sangüesa con Estella.
Comunicacións
Tafalla está comunicada con Pamplona coa estrada nacional N-121 e coa Autoestrada de peaxe AP-15, Estas dúas vías tamén a comunican con Tudela, Madrid e Zaragoza. Con Estella e Sangüesa pola NA-132. E tamén por vía férrea, con destinos varios como Pamplona, Castejón, Tudela de Navarra, Barcelona, Vigo, Madrid. Con diferentes tipos de trens, desde proximidades, Talgos e os máis modernos Altarias recentemente substituídos polo modelo Alvia (con viaxes a Madrid e Barcelona).
Así mesmo consta con Servizo Municipal de taxi.
Mugas
O municipio de Tafalla limita: ao noroeste con Artajona, ao nordeste con Pueyo e o Municipio de Leoz, ao leste con San Martín de Unx, ao sueste con Olite, ao sur con Falces, ao suroeste con Miranda de Arga e ao oeste con Berbinzana e Larraga.
Demografía
A data 1 de xaneiro de 2020, Tafalla contaba con 10.621 habitantes (5.279 homes e 5.342 mulleres),
Prehistoria
Un estudo realizado en 1998 demostrou a presenza humana no municipio durante o Calcolítico (Eneolítico), hai aproximadamente entre 4.500 e 3.700 anos. Estes asentamentos deberon ser temporais. Ata a Idade do Ferro (900-300 a.C.) non se atoparon restos de asentamentos estables na zona. Dos oito asentamentos que deberon ter lugar na zona destaca o de Valmediano, que debeu ser unha auténtica cidade fortificada ou o de Romerales, no que se revela unha continuidade de asentamento ata a época romana.
Idade Antiga
Durante a dominación romana debeu ser chamada Tubala aínda que de varias hipóteses sobre a verdadeira orixe do seu nome, é moi probable que sexa de orixe árabe (Al-Tafaylla) que quere dicir "Cinceiro" en sentido amplo.
Idade Media
A primeira mención histórica de Tafalla data do século X en que foi nomeada na Crónica de Arib Ibn Sad, que narra unha visita de Abderramán III a Tafalla nunha expedición contra o Reino de Pamplona, no ano 924.
No ano 1043 tras a vitoria do rei García III de Nájera coa axuda dos tafalleses contra Ramiro I de Aragón e árabes aliados, concédese aos tafalleses o título de Nobres, Leais e Esforzados, a batalla tivo lugar no campo de Barranquiel. Por mor desta vitoria radica a Romaría ao Santuario da Virxe de Ujué. Sancho Ramírez outorgou a tafalla os seus primeiros foros que foron posteriormente confirmados por Sancho o Sabio (ano 1157) e Teobaldo II (ano 1255). Sancho VII o Forte outorga outro Foro aos tafalleses, librándoos de toda pecha e servizo real, mediante censo estipulado.
Carlos III o Nobre concedeu o privilexio de celebrar feira no ano 1418 e en 1423 outórgalle o título de Boa Vila dándolle un asento en Cortes e eximindo ao os tafalleses de toda servidume, ao declaralos Francos. Na Guerra Civil de Navarra Tafalla estivo no bando beamontés, defendendo os dereitos de Carlos Príncipe de Viana, aínda que tras a invasión castelán-aragonesa defendeu aos reis lexítimos de Navarra fronte aos invasores.
Filipe IV outorgou a tafalla o título de cidade con asento en Cortes no ano 1636. Durante a Guerra da Independencia a cidade foi un lugar estratéxico importante pola súa proximidade a Pamplona e foi ocupada polos franceses no ano 1808, converténdoa en cuartel. Cruchaga en 1811 e para rematar Espoz e Mina en 1811 e 1812 penetraron na cidade. Nun bombardeo que realizou este último destruíronse o convento de San Francisco e o Castelo-Palacio construído no século XV por orde de Carlos III o Nobre, como residencia dos reis navarros. Os restos que quedaron foron demolidos para edificar a actual Praza de Navarra no ano 1856. Esa mesma importancia estratéxica tamén a tivo Tafalla durante as Guerras Carlistas.
Tafalla foi declarada cabeza do Partido Xudicial polas Cortes do Reino en 1836. Tafalla sufriu importantes inundacións en 1833 en que rompeu a presa do Congosto e en 1886, con importantes perdas.
Nos dous últimos terzos do século déronse os pasos necesarios para dotar á cidade dos servizos urbanos modernos, como a instalación de iluminación pública con farois de petróleo (1843), establecéronse os serenos (1846), construír a Praza de Navarra (1856)), inaugurouse o ferrocarril que une Pamplona e o Ebro (1860), o telégrafo (1862), abriuse en 1866 a ponte para enlazar a estación e a cidade sobre o río Cidacos e instalouse anos despois a luz eléctrica (1895). Entre os últimos anos do século XIX e os primeiros do século XX abríronse o Casino Español (1922), O Teatro Gorriti (1909), que foi pechado en 1986, organizáronse liñas de autobús e instaláronse dous centros de ensino, o Colexio dos PP Escolapios (1883) e o Colexio San José das Fillas da Cruz (1888).
Administración municipal
A administración política da cidade lévase a cabo mediante un Concello de xestión democrática na que se escollen os concelleiros cada catro anos por sufraxio universal. O censo está composto por tódolos residentes empadroados nel maiores de 18 anos, tanto nacionais de España como dos outros países membros da Unión Europea. Segundo o disposto na Lei de Réxime Electoral Xeral, que establece o número de concelleiros elixibles en función da poboación do concello, a Corporación Municipal está composta por 15 concelleiros. A Casa do Concello está localizada na Praza Francisco de Navarra.
Resultados das eleccións municipais en Tafalla
Estes son os alcaldes de Tafalla desde as eleccións de 1979:
Economía
O sector agrícola e gandeiro en Tafalla dispón dunha superficie de 9.832 ha, das cales 9.477 son superficie rústica (representando o 96,4% da superficie municipal total). O valor catastral desta última é de 1.432.352.050 pesetas. As 7.263 parcelas nas que se divide a superficie pertencen a 1.504 titulares.
Dáse a circunstancia de que bastantes gandeiros dispón tamén de tenda de carne, co cal a súa actividade non só se concentra no sector primario senón que se estende tamén ao terciario.
Radio Boqueixón
Radio Boqueixón é unha emisora de radio pública do concello de Boqueixón, comezou a emitir o 1 de xuño de 1995 en 107.2 FM, pódese escoitar na comarca do Val do Ulla.
Skautafélag Akureyrar
O Skautafelag Akureyrar é un equipo de hóckey sobre xeo da localidade de Akureyri, Islandia. Foi fundado en 1937 e compite na Islandsmot Meistaraflokks, competición que gañou en 14 ocasións.
Entelodon
Entelodon (que quere dicir "dentes completos", do grego antigo ἐντελής entelēs "completos" e ὀδών odōn "dente", facendo referencia á súa dentición euteriana "completa"), é un xénero extinto de Entelodontidae Artiodáctilo endémico de Eurasia. Os fósiles das especies foron atopados no estrato do paleóxeno nun período que vai do Houldjiniano (37,2–33,9 millóns de anos) até o Rupeliano de comezos do Oligoceno (33,9–28,4 millóns de anos).
Johann Harald Kylin
Johann Harald Kylin, máis coñecido como Harald Kylin, nado o 5 de febreiro de 1879 en Ornunga, condado de Västra Götaland, Suecia, e finado o 16 de decembro de 1949 en Lund, foi un botánico sueco, especializado en ficoloxía.
Traxectoria
O pai de Kylin, Nils Henrik Olsson, era agricultor, e os seus fillos tomaron o apelido Kylin da leira familiar, xa que o apelido Olsson era moi común en Suecia. En 1898 graduouse nunha escola secundaria de Gotemburgo e estudou na Universidade de Uppsala, onde obtivo o doutoramento en 1907. Posteriormente foi profesor na Universidade de Uppsala e, ao mesmo tempo, ensinou nunha escola secundaria e na formación de profesores. Nos anos 1912 e 1913 estivo con Wilhelm Pfeffer en Leipzig. Desde 1920 até a súa xubilación en 1944 foi profesor de botánica na Universidade de Lund. O herbario Agardh en Lund foi unha das coleccións de algas máis importante do mundo.
Kulin estaba principalmente interesado nas algas. A súa tese de doutoramento trataba sobre a flora mariña na costa oeste de Suecia. Alí pasaba a miúdo os veráns en Kristineberg preto de Fiskebäckskil coa súa familia mentres facía investigacións no laboratorio mariño local. En 1924 casou con Elsa Sofia Jacobowsky, coa que tivo un fillo e unha filla.
Nunha serie de traballos publicados entre 1909-1918 tratou da bioquímica das algas, sobre todo sobre os seus colorantes e carbohidratos. En obras posteriores, de 1928 a 1932 elaboró as directrices para un novo sistema de clasificación. Kylin publicou obras incluso sobre a socioloxía vegetal e a bioloxía das plantas.
Linguas xudeoitalianas
O xudeoitaliano é un conxunto de falas xudías faladas por 250 persoas en Italia. A lingua está formada por un conxunto de dialectos italianos. Algunhas palabras conteñen prefixos e sufixos italianos engadidos a verbas hebreas, así como a raíces arameas.
Johann Harald Kylin
Traxectoria
En 1922 visitou os Estados Unidos e recolleu na península de Monterey, en La Jolla en California, Friday Harbor no condado de San Juan, Washington (onde impartiu un curso de verán sobre algas en 1924) e Woods Hole.
En 1917 publicou unha revisión da taxonomía das algas pardas, baseándose especialmente nos seus ciclos de desenvolvemento. Naquel momento describiu cinco ordes, e nunha revisión en 1933 tres clases e 12 ordes. En 1923 publicou unha monografía sobre a morfoloxía de 25 xéneros de algas vermellas da clase das florideofíceas.
Salgótarján
miniatura|dereita|Fotografía aérea de Salgótarján - Hungría. Salgótarján (pronunciado en galego: xal-gou-tar-iaan) é unha cidade con dereitos de condado e capital do condado de Nógrád, no nordeste de Hungría. A vila atópase ós pés da montaña Karancs, nos outeiros Cserhát, 120 km ó nordeste de Budapest, e 70 km ó leste de Miskolc. Salgótarján está arrodeado de fermosos bosques e outeiros e conta cunhas importantes ruínas dun castelo medieval.
Johann Harald Kylin
Traxectoria
En 1932 publicou unha monografía sobre a taxonomía da clase das algas pardas Chordariales, e en 1940 outra sobre a orde das Gigartinales. En 1956 apareceu a título póstumo o seu libro Die Gattungen der Rhodophyceen, editado pola súa viúva, que era bióloga.
Condado de Nógrád
dereita esquerda|100px|County coat of arms Nógrád é un condado administrativo (megye), situado no norte de Hungría. O condado fai fronteiras con Eslovaquia e os condados húngaros de Pest, Heves e Borsod-Abaúj-Zemplén. A capital do condado de Nógrád é Salgótarján, a súa superficie é de 2544 km² e ten unha poboación de 220.000 habitantes.
Johann Harald Kylin
Traxectoria
Foi membro da Real Academia das Ciencias de Suecia e da Real Academia das Ciencias de Dinamarca, membro correspondente da Botanical Society of America e da Societas pro Fauna et Flora Fennica. Foi galardoado coa a Medalla linneana.
Condado de Nógrád
Cidade con dereitos de condado
miniatura|dereita|300px| Fotografía aérea de Salgótarján - Hungría
Vilas con dereito de condado
(ordenadas por poboación segundo o censo do 2001)
Le Theil-de-Bretagne
Le Theil-de-Bretagne (en An Tilh) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Johann Harald Kylin
Traxectoria
De 1922 a 1928 foi editor de Botaniska Notiser.
Good Will Hunting
Good Will Hunting é un filme estadounidense dirixido por Gus Van Sant que foi estreado en 1997. Está protagonizado por Matt Damon, Robin Williams, Ben Affleck, Minnie Driver e Stellan Skarsgård.
Sinopse
Will é un rapaz rebelde cunha intelixencia abraiante, especialmente para as matemáticas. O descubrimento do seu talento por parte dos profesores suporanlle un dilema: seguir coa súa vida de sempre -un traballo doado, bos amigos, moitas cervexas e algunha liorta- ou aproveitar as súas grandes cualidades intelectuais nalgunha universidade. Só os consellos dun solitario e bohemio profesor o axudarán a se decidir.
Heriberto Quiñones
Heriberto Quiñones González, nado en 1907 e finado en Madrid o 2 de outubro de 1942, foi un albanel e militante comunista de España.
Traxectoria
Non se lle coñece o seu nome verdadeiro nin a súa procedencia. Especúlase que procede de Besarabia, en territorio disputado entre Rusia e Romanía.
Antes do ano 1936 fora detido en varias ocasións polas súas actividades revolucionarias. Durante a guerra civil española tomou parte en Valencia do Comité Provincial do Partido Comunista. Trala fin da guerra foi detido e internado no campo de concentración de Albatera e posteriormente nun cárcere en Valencia, mais foi liberado polo avanzado da súa tuberculose.
Raimundo Fernández-Villaverde Roca de Togores
Raimundo Fernández Villaverde Roca de Togores, II marqués de Pozo Rubio, finado en Madrid o 1 de marzo de 1948, foi un avogado e político español.
Heriberto Quiñones
Traxectoria
Detido varias veces máis pola súa actividade clandestina, en 1941 trasládase a Madrid onde se converteu no responsable e organizador nacional do PCE na clandestinidade. Máis existe contra el un forte rexeitamento, sobre todo polos comunistas exiliados. Así o partido viuse afectado polas purgas e o propio Heriberto Quiñones foi acusado de traidor, delator e axente británico. Mais non só o acusaron, senón que un compañeiro o delatou e foi detido o 30 de decembro de 1941. Nos cárceres franquistas foi torturado salvaxemente, aínda que non confesa nin o seu domicilio, e crébanlle o espiñazo. No cárcere dáse de conta que foi expulsado do Partido Comunista. No seu consello de guerra recoñeceu orgulloso ser o máximo dirixente do PCE no interior.
Raimundo Fernández-Villaverde Roca de Togores
Traxectoria
Fillo de Raimundo Fernández Villaverde. Membro do Partido Conservador, foi elixido deputado polo distrito de Ponte Caldelas nas eleccións de 1914. Volveu ser deputado polo mesmo distrito nas sucesivas eleccións ata 1923.
Vida persoal
Casou con María Luisa Moltke-Huitfeldt Bonaparte, sen descendentes. Sucedeuno o seu irmán Pedro Fernández Villaverde Roca de Togores.
Heriberto Quiñones
Traxectoria
É condenado a morte e fusilado o 2 de outubro de 1942 contra as tapias do Cementerio del Este de Madrid sentado nunha cadeira, ó non poder terse en pé debido as torturas franquistas. As súas derradeiras palabras foron "Viva la Internacional Comunista". Xunto a el foron fusilados os seus axudantes na dirección do PCE, Luis Sendín e Ángel Cardín.
Non foi rehabilitado no PCE ata o ano 1986, xa que lle acusaban de traidor e "prea infiltrada".
A Corveira, Aguada, Carballedo
A Corveira é un lugar da parroquia de Aguada, no concello lugués de Carballedo na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 11 habitantes (4 mulleres e 7 homes).
Toponimia
O topónimo deriva do latín, sitio de corvos. . A xente da zona di A Curveira.
Uffe Ellemann-Jensen
Uffe Ellemann-Jensen, nado en Haarby o 1 de novembro de 1941 e finado en Copenhague o 18 de xuño de 2022, foi un político danés, pertencente ao Venstre, o partido liberal danés.
Foi ministro de relacións exteriores no goberno do conservador Poul Schlüter (1982-1993), líder do seu partido (1984-1998), e presidente dos Liberais Europeos (1995-2000). Desde 1998 é presidente do Forum de Desenvolvemento Báltico.
Labradford (álbum)
Labradford é o terceiro álbum da banda estadounidense de post-rock Labradford, publicado o 12 de novembro de 1996 a través dos selos Blast First e Kranky Records.
Romualdo Real
Traxectoria
Republicano. Iniciouse como xornalista en El Amigo del Pueblo e El Adalid e despois foi redactor de El Telegrama e colaborou en El Anunciador e La Voz de Galicia. Dirixiu o semanario satírico El Danzante (1879-1899). Foi concelleiro na Coruña e deputado provincial.
Ísknattleiksfélagio Björninn
O Ísknattleiksfélagio Björninn é un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Reiquiavik, Islandia. Foi fundado en 1990 e compite na Islandsmot Meistaraflokks. Xoga os seus partidos como local no Egishöllin da capital islandesa.
Trofeo Memorial Quinocho 1997
A III edición do Trofeo Memorial Quinocho disputouse o 6 de agosto de 1997 en Vigo. Proclamouse vencedor o Vitória de Guimarães.
Francisco José Fernández Pérez
Francisco José Fernández Pérez, nado en Louredo (Cortegada) o 12 de xullo de 1959, é un farmacéutico e político galego do PPdeG.
Traxectoria
miniatura|Papeleta para o Senado nas Eleccións de abril de 2019. Farmacéutico, é titular da oficina de farmacia de Leiro dende 1982. Nas eleccións municipais de 1991 foi elixido concelleiro de Leiro polo Partido Popular de Galicia. Nas municipais de 1995 presentouse á alcaldía de encabezando a candidatura do PPdeG e foi elixido alcalde por maioría absoluta. Continuou como alcalde nas sucesivas eleccións (1999, 2003, 2007, 2011) sempre con maioría absoluta. Foi deputado provincial (1999-2003 e 2009-2011) e Presidente da Mancomunidade de concellos do Ribeiro dende 2009. Tamén é Presidente do Colexio de Farmacéuticos de Ourense (2010-2011).
Nas eleccións xerais de 2011, 2015, 2016 e abril de 2019, presentouse nas listas do Partido Popular ao Senado pola provincia de Ourense e saíu elixido.
O Portelo, Aspai, Outeiro de Rei
O Portelo é un lugar da parroquia de Aspai, no concello lugués de Outeiro de Rei na comarca de Lugo. En 2016 tiña 3 habitantes.
(A) Senile Animal
(A) Senile Animal é un álbum da banda estadounidense de sludge metal The Melvins, editado o 10 de outubro do 2006 a través do selo Ipecac Recordings. É o seu primeiro álbum de estudio baixo o nome de The Melvins dende o álbum Hostile Ambient Takeover do ano 2002. O disco gravouse tras a saída de Kevin Rutmanis do grupo, e os dous membros restantes, King Buzzo e Dale Crover, contaron coa banda Big Business para realizar o traballo.
No ano 2007 realizouse un vídeo para a canción "The Talking Horse", e o tema "A History of Bad Men" aparece no filme dese mesmo ano I Know Who Killed Me, protagonizado por Lindsay Lohan.
RazakSAT
RazakSAT é un satélite artificial malaio lanzado o 14 de xullo de 2009 mediante un foguete Falcon 1 desde a illa de Omelek, no atol Kwajalein.
Características
RazakSAT é un satélite de teledetección adicado á observación da Terra para a xestión de terras e a busca e conservación de recursos, de bosques e pesquerías. Para iso leva a bordo unha cámara pancromática de 2,5 metros de resolución e outra de 5 metros de resolución.
Manuel Agujetas Cupido
Manuel María Agujetas Cupido, nado en Badaxoz o 28 de marzo de 1960, é un exfutbolista máis coñecido como Manolo, que xogaba na demarcación de centrocampista.
Mike Scully
Mike Scully, nado o 2 de outubro de 1956 en Springfield (Massachusetts), é un guionista e produtor de televisión estadounidense
Traxectoria
Scully medrou en West Springfield, despois de deixar os estudos realizou diversos traballos e en 1982 marchou a vivir aos Ánxeles, onde traballou como guionista para Yakov Smirnoff, realizando el mesmo espectáculos humorísticos como afeccionados en clubs. Traballou como guionista de varias comedias de situación comoThe Royal Family, Out of This World, Top of the Heap ou What a Country!. En 1993 comezou a traballar como guionista para The Simpsons, chegando a ser produtor executivo e show runner da serie de animación da Fox,de 1997 a 2001. Scully segue a traballar na serie e foi un dos guionistas de The Simpsons Movie (2007). Tamén foi un dos creadores de The Pitts (2003) e Complete Savages (2004-2005).
Skautafélag Reykjavíkur
O Skautafélag Reykjavíkur (Club de Patinaxe de Reiquiavik en islandés) é un club deportivo de Reiquiavik, Islandia. Foi fundado o 7 de xaneiro de 1893, sendo o club deportivo máis antigo de Islandia, o seu equipo sénior de hóckey sobre xeo compite na Islandsmot Meistaraflokks. Os seus primeiros deportistas patinaban no Lago Tjörnin conxeado no centro da capital islandesa.
Club Waterpolo Pontevedra
O Club Waterpolo Galaico Pontevedra é un club galego de wáter-polo fundado no ano 1998 na cidade de Pontevedra. Na temporada 2017-2018 participou na Liga Galega de Waterpolo. Conta con equipos en categorías infantís, cadete, xuvenil e absoluta. Os seus partidos e adestramentos realízanos na piscina de Campolongo dende o ano 2004. Anteriormente utilizaba para os adestramentos e para os encontros oficiais as piscinas da Mariña de Marín ou a municipal de Caldas de Reis.
Anos 30: os inicios
Os inicios do club remóntanse aos anos 30, no seo da Sociedade Ximnástica, e impulsado por Xosé Rodríguez Ruibal, máis coñecido como Pepe "Malecho", ao que na actualidade se lle dedica un campionato entre clubs de toda Galicia. Debido a ausencia de instalacións axeitadas, os adestramentos e partidos xogábanse na dársena das Corbaceiras, soamente no verán e na preamar. Neses anos competía contra equipos coma o Escola Industrial de Vigo, o Marítimo ou o Rodeira-Mar de Cangas. Aquel primeiro equipo estaba formado por, ademais de "Pepe Malecho", o seu irmán Manolo, Clemente Echevarría, Gonzalo Guillán, Armando Casteleiro entre outros. Mais os problemas que vivía o país coa guerra civil remataron por disolver o equipo.
Anos 50-60: a rexeneración do equipo
Superados xa os problemas extradeportivos, o club volveu a rexenerarse a mediados dos anos 40. Os seus inicio foron anos febles, pero chegou a formar unha pequena liga local, formada por equipos dos diferentes barrios da cidade de Pontevedra: o Salcedo, o Raza, o Náutico ou o Marítimo, xunto co Burgo foron os integrantes desa competición. O equipo estaba integrado por xogadores célebres e aínda vivos coma Xacinto, Chanón, Pillado, Alberte, e outros xa mortos coma Virulé ou os irmáns Barco.
O verán seguía a ser a tempada das competicións, aproveitando o tempo favorable. Adestrábase agora nunha praia fluvial chamada a Resilla, na ponte das Correntes. Mais novos problemas xorden no seo do club coa chegada de industrias pesqueiras e conserveiras ao lugar de adestramento do equipo, o que provocou que o equipo, por segunda vez na súa historia, tivese que volver a disolverse.
1998: comezo da etapa moderna
A finais da década dos 90, o CN Pontevedra, ata ese intre dedicado integramente á natación, creou unha sección de wáter-polo, co fin de dar saída a nadadores de idade demasiado alta para competir a alto nivel. Así, en 1998, o equipo xogou o seu primeiro partido en outubro dese ano, en cualidade de amigable, contra o c.w.redondela, na piscina de Redondela cunha derrota por 7 a 0. Os primeiros partidos de liga xogaronse na piscina de Padrón. Foi tamén inscrito na Liga Galega de Wáter-polo, militando na segunda división, onde estiveron a piques de ascender.
O primeiro equipo de wáter-polo do CN Pontevedra estivo adestrado por Iván Sabajanes (até o ano 2005) e tiña Fernando Rodríguez, Sesé Vázquez, Xabier de Sáa González e Anxo Días como directivos. Os xogadores que comezaron a aventura do wáter-polo foron: Rubén Novoa Gracia, Xurxo Grangel, Francisco Torres, Iván Sabajanes, Xoán Virel, Antonio Gallego, Mateo Torres, Pablo Gallego, Juanjo Vázquez, Pablo Rodríguez, Óscar Afonsín, Manolo González, Xosé Touriño, Xabier de Sáa, Xoán Rodríguez, Alberte López, Xurxo Rodríguez, Fernando Pariente e Alberte Afonsín.
O equipo pontevedrés conta con varias piscinas como instalación: Campolongo, onde xogan os partidos, ou a piscina do Centro Galego de Tecnificación Deportiva, son un exemplo da cantidade de instalacións das que o equipo goza. E é que o CN Pontevedra tivo unha enorme progresión que lle permitiu acadar un nivel profesional, pasando de ser un equipo de wáter-polo formado por uns cantos ex-nadadores, a contar con equipos nas categorías alevín, infantil, cadete, xuvenil e sénior.
A nivel deportivo, milita na Liga Galega de Waterpolo.
Mansplaining
Características
Lily Rothman do The Atlantic defíneo como «explicar sen ter en conta o feito de que a persoa que está a recibir a explicación sabe máis sobre o tema que a persoa que o está explicando; este comportamento adoita darse de forma habitual por parte dun home cara unha muller», e Rebecca Solnit asigna o fenómeno a unha combinación de «exceso de confianza e ignorancia» que algúns homes mostran. Este neoloxismo presentouse simultaneamente en varios lugares, polo que a súa orixe é difícil de establecer de forma unívoca. Nun artigo de opinión titulado Men Explain Things to Me (Os homes explícanme cousas), Solnit conta unha anécdota acerca dun home nunha festa que se lle achegou dicindo que sabía que ela escribira algúns libros, ela respondeu falando do seu máis recente libro sobre Eadweard Muybridge co cal el a interrompeu e preguntoulle si ouvira «falar do libro sobre Muybridge máis importante que saíra este ano», sen saber que ela era a autora.
O termo pronto se fixo moi popular entre blogueiras feministas e nos comentarios da escena política, como un termo moi necesario para definir un concepto antigo e unha experiencia frecuente. O termo foi seleccionado na lista de palabras do ano 2010 do New York Times; nomeado termo máis creativo do mundo en 2012 pola American Dialect Society; engadido á versión en liña do Oxford Dictionaries en 2014; e deu lugar a construcións paralelas como whitesplaining e rightsplaining.  Dende que a palabra se volveu máis popular, algunhas persoas puxeron en evidencia que se fixo unha apropiación indebida e un uso excesivo do neoloxismo alterando así o seu significado orixinal e facendo un uso que pode ser contraproducente ou, nalgúns casos, provocador.
Análise
O concepto mansplaining comprende unha mestura heteroxénea de comportamentos que teñen en común o menosprezo do falante cara quen escoita polo único feito de que quen escoita é unha muller e por tanto suponlle unha capacidade de comprensión inferior á dun home. Este concepto tamén inclúe situacións nas que un home monopoliza a conversación co único propósito de alardear e aparentar ser máis culto que a muller que escoita.
O ensaio orixinal de Rebecca Solnit extrapolou o concepto ás consecuencias que o mansplaining produce: como resultado, as opinións emitidas por unha muller (sexa do público xeral como profesionais ou expertas nalgunha área) son sistematicamente infravaloradas ou necesitadas do apoio dun home para ser validadas. Este feito é un síntoma dun comportamento moi estendido que disuade ás mulleres de manifestarse publicamente ou de ser escoitadas cando se atreven a facelo; este comportamento condena ás mozas ao silencio xa que conclúen (como ocorre a causa do acoso rueiro), que este non é o seu mundo. Afainos a cuestionármonos e a limitármonos coma mulleres á vez que fomenta o exceso de inxustificada confianza masculina.
O mansplaining diferénciase doutras moitas formas de condescendencia ao estar especificamente ligado ao xénero e baseado en suposicións sexistas que dan por sentado que os homes son habitualmente máis cultos ou máis intelixentes que as mulleres.
O mansplaining considérase un acto paternalista que profunda as divisións de xénero. O concepto xeneralizouse para incluír discriminacións raciais e outros rumbos políticos, como whitesplaining (de white=branco) ou rightsplaining (right=dereita).
Fernando Arteaga Alzaga
Traxectoria
Comezou a xogar no Cultural Durango, pasando con 20 anos ao Bilbao Athletic. Ao segundo ano en Lezama debutou co primeiro equipo na Copa do Rei, porén non chegou a debutar en Primeira División. Ao ano seguinte xogou no Cartagena FC, da Segunda División, coincidindo co servizo militar obrigatorio. División na que tamén xogou no filial bilbaíno un ano despois.
A comezos da tempada 1984/85 ficha polo Celta de Vigo que buscaba o ascenso a Primeira División, obxectivo que conseguiu o equipo. Estivo no Celta un total de catro tempadas, ao final das cales fichou polo Real Burgos de Segunda División.
Finalmente retirouse xogando no Mérida UD na Segunda División B.
Alianza Nacional 18 de Julio
A Alianza Nacional 18 de Julio foi unha coalición electoral española de carácter posfranquista ou neofranquista que se presentou ás primeiras eleccións xerais de carácter democrático celebradas o 15 de xuño de 1977, tras a aprobación da Lei de Reforma Política impulsada polo Goberno de Adolfo Suárez e aprobada maioritariamente polas Cortes franquistas un ano antes.
Traxectoria
O nome fai referencia ao 18 de xullo de 1936, data do golpe de Estado que desencadeou a guerra civil española e que co nome de Alzamento Nacional foi posteriormente considerada como o momento fundacional do réxime franquista. Pretendía dar unha continuidade política ao espazo baleiro deixado polo extinto "Movemento Nacional" e para proxectar os Ideais do 18 de xullo nas Cortes Constituíntes que redactarían unha nova Constitución democrática para España.
Esta coalición, presentada oficialmente o 3 de maio de 1977, estaba formada pola Forza Nova de Blas Piñar, Círculos Doctrinales José Antonio encabezados por Diego Márquez Horrillo e a Agrupación de Juventudes Tradicionalistas. Nun principio a Confederación Nacional de ex Combatentes de José Antonio Girón de Velasco ía formar parte da coalición, pero finalmente decidiron non unirse e só ofreceron un apoio limitado. A Comuñón Tradicionalista tampouco chegou a integrarse, aínda que autorizou ás súas organizacións rexionais e provinciais a formar parte das candidaturas da "Alianza". A coalición só logrou alcanzar acordos para presentar candidaturas en 16 provincias.
A pesar da pretensión de congregar a todos os partidos de extrema dereita, a "Alianza Nacional" nin conseguiu integrar no seu seo á totalidade de forzas políticas de signo similar —como a Comuñón Tradicionalista ou Falange Española de las JONS, que quedaron fóra— nin conseguiu obter representación parlamentar pois os escasos 86.390 votos que conseguiron en toda España, non lles chegou para acadar a representación dun só deputado.
RTP Açores
RTP Açores (en galego RTP Azores) é unha canle de televisión pública rexional de Portugal. As súas emisións están destinadas aos habitantes da Rexión Autónoma dos Azores. A RTP Açores pertence ao ente de radiotelevisión pública, Rádio e Televisão de Portugal. O proxecto para a RTP Açores comezou o 25 de abril de 1974, e coa hipótese de canais de televisión rexionais en Portugal.
A illa de São Miguel foi escollida para recibir o centro emisor, instalándose os primeiros estudios nun edificio en São Gonçalo, nos arredores da cidade de Ponta Delgada, despois dalgunhas obras de adaptación.
Mi media naranja
Mi media naranja é o cuarto álbum da banda estadounidense de post-rock Labradford, publicado o 12 de novembro de 1997 a través dos selos Blast First e Kranky Records.
RTP Açores
O día 10 de agosto de 1975 comezaron as primeiras emisións de televisión nos Azores, cunha duración excepcional de 6 horas. Unha vez concluído o período das emisións experimentais, que durou dous meses, a televisión emitía cerca de 3 horas diarias. Abriu ás 15h30, coa intervención do Presidente da Junta Governativa dos Açores, o xeneral Altino Pinto de Magalhães, e rematou ás 21h30 co "Telejornal".
O 4 de xuño de 2012, RTP Açores concentrou a súa produción rexional entre as 17:00 e as 00:00. Ás 11:00 e ás 13:00, é retransmitida a canle de noticias RTP Informação.
Alianza Nacional 18 de Julio
Traxectoria
Dous anos despois, en 1979, a coalición electoral denominada "Unión Nacional" conseguiu un éxito electoral ao integrar a Falanxe Española das JONS e Comuñón Tradicionalista e conseguir un único deputado por Madrid, Blas Piñar.
King Kong (debuxos animados)
King Kong é unha serie de animación xaponesa-norteamericana producida en 1966 por Videocraft nos Estados Unidos e Toei Animation no Xapón, constitúe a primeira serie anime producida no Xapón por unha compañía norteamericana para ser emitido nos Estados Unidos. A serie emitiuna orixinalmente a ABC entre o 10 de setembro de 1966 e o 4 de marzo de 1967, no Xapón emitiuna a canle NET. En Galicia programouna a TVG en 1986 en episodios de sete minutos.
Características
Fíxose un episodio piloto dunha hora de duración, chamado King Kong que posteriormente se dividiu en dous que se emitiron como os capítulos 25 e 26 (A Friend in Need e The Key to the City), o resto dos capítulos contiñan unha primeira historia de 7 minutos de King Kong, outra historia da mesma duración en clave cómica dun axente secreto de pequeno talle chamado Tom of T.H.U.M.B. (Tiny Human Underground Military Bureau) que con Swinging Jack, o seu compañeiro asiático, tiñan que facer fronte aos malevos do M.A.D. ( "militant, antisocial and darn mean") que queren destruír o mundo e de novo a terceira historia, tamén de 7 minutos, era de King Kong.
O 15 de novembro de 2005 Sony Wonder tirou un DVD en dous volumes titulado King Kong:The Animated Series cos primeiros 8 episodios e o episodio piloto en dúas partes.
Condado de Heves
esquerda|100px|Escudo de armas
Heves é un condado administrativo situado no norte de Hungría. O condado sitúase á beira dereita do río Tisza e as montalas Mátra e Bükk. Heves fai fronteira cos condados de Pest, Nógrád, Borsod-Abaúj-Zemplén e Jász-Nagykun-Szolnok. O condado ten unha supercicie de 3.637 km e unha poboación de 328.000 habitantes, a súa capital é Eger.
Cidade con dereitos de condado
miniatura|300px|Eger
Vilas principais
(ordenadas pola poboación de 2001)
Antonio Camino
Traxectoria
Irmán de Alberto e Domingo Camino. Fixo estudos de filosofía e medicina. Foi contable no ministerio de Gobernación e empregado de Telégrafos. Participou nas actividades culturais do provincialismo con pezas teatrais como Matilde de Castro, colaboracións na prensa e lecturas poéticas en castelán e, posteriormente, cunha produción en galego. Consérvanse os poemas publicados en 1861 “A noite de San Xoán”, “As malas novas”, “O enterro” e “Nos días de S.A.R. o príncipe don Alfonso”, publicado en 1862.
Radio Arzúa
Radio Arzúa é unha emisora de radio pública do concello de Arzúa, comezou a emitir o 19 de setembro de 1995 en 107.4 FM. Pódese escoitar en toda a comarca de Arzúa.
Antoni Tàpies
Antoni Tàpies i Puig, nado en Barcelona o 13 de decembro de 1923 e finado na mesma cidade o 6 de febreiro de 2012, foi un pintor, escultor e teórico da arte catalán.
Traxectoria
É un dos principais expoñentes a nivel mundial do informalismo, está considerado como un dos máis destacados artistas ibéricos do século XX. A obra do artista catalán goza dun centro de estudo e conservación na Fundación Antoni Tàpies de Barcelona.
Autodidacta, creou un estilo propio dentro da arte de vangarda do século XX, cun estilo abstracto pero cheo de simbolismo, dando gran relevancia ao substrato material da obra. Cabe destacar o marcado sentido espiritual dado polo artista á súa obra, onde o soporte material transcende o seu estado para significar unha profunda análise da condición humana.
A obra de Tàpies tivo unha gran valoración a nivel tanto nacional como internacional, estando exposta nos máis prestixiosos museos do mundo. Ao longo da súa carreira recibiu numerosos premios e distincións, entre os que cabe destacar o Premio da Fundación Wolf das Artes (1981), a Medalla de Ouro da Generalitat de Cataluña (1983), o Premio Princesa de Asturias das Artes (1990), a Medalla Picasso da Unesco (1993) e o Premio Velázquez de Artes Plásticas (2003). Como recoñecemento á súa traxectoria artística o rei español Xoán Carlos I outorgoulle o 9 de abril de 2010 o título de marqués de Tàpies.
Dodro
Situación
miniatura|A estrada AC-305 vertebra o concello. O concello de Dodro sitúase na vertente dereita do río Ulla, limita ó norte co concello de Rois, ó leste co de Padrón e ó oeste cos municipios de Lousame e Rianxo.
Non hai núcleos de poboación importantes; atópanse a maioría das casas á beira da estrada AC-305, a antiga C-550, que une Padrón e Ribeira e atravesa o concello de Leste a Oeste. Existe ademais unha ampla rede de estradas secundarias que comunican os distintos núcleos de poboación. miniatura|Casa do concello.
Ten a capitalidade o concello en Tallós, onde se sitúa a casa consistorial que data do ano 1906. Este municipio pertence, xunto con Padrón e Rois, á comarca do Sar aínda que pola súa localización está tamén moi vinculado á veciña comarca do Barbanza.
A distancia dende a capital do concello a outros núcleos de poboación de importancia que se atopan próximos é a seguinte:
Orografía
O concello atópase nunha zona prelitoral situada na Depresión Meridiana, preto da desembocadura do río Ulla na ría de Arousa. O municipio está caracterizado por un nivel chairego que liga coas ladeiras da Serra do Barbanza. Así, nun espazo tan pequeno coexisten dúas áreas ben contrastadas; unha baixa, coincidente co val do Ulla no que se atopa a paraxe natural das Brañas de Laíño, e outra, no norte do concello, montañosa, de gran riqueza forestal e orientada a solaina.
Xeoloxía e edafoloxía
O material xeolóxico sobre o que se asenta a zona é nunha serie de rochas graníticas prehercínicas na que se inclúen gneises, migmatitas, granitos e granodioritas. Canto á edafoloxía; na maior parte da superficie do monte atópanse solos de tipo Umbrisol húmico (FAO, 1998) de 50 a 70 cm. de profundidade media; nas zonas de ladeira, onde a pendente é moi pronunciada aparecen enclaves con solos de tipo Leptosol úmbrico (FAO,1998), onde a profundidade edáfica rolda os 25 cm. As brañas de Laíño constitúen un extenso val na parte máis meridional do concello, formado sobre sedimentos aluviais, que se estende á beira do río Ulla. Debido á abondosa cantidade de minerais resistentes predominan as texturas franco-areosas e no referente á química hai que sinalar a acidez típica dos solos galegos.
Formacións vexetais
As masas formadas pola presenza de dúas ou tres especies, que son xeralmente o carballo (Quercus robur) xunto co piñeiro do país (Pinus pinaster) e o eucalipto (Eucaliptus globulus), son moi frecuentes, ocupando o 20 % da superficie total.
Canto as zonas ocupadas por cultivos e pastos, representa o 20 % da superficie. Por último as zonas ocupadas por matogueiras representan unha pequena porcentaxe da superficie total.
miniatura|300px|Hidrografía de Dodro.
Hidrografía
O río Ulla pertence á Confederación Hidrográfica do Norte. A conca do río Ulla discorre pola parte meridional do concello, próximo á súa desembocadura na ría de Arousa, conformando un amplo val onde hai brañas. Existen varios ríos de curso rápido e curto percorrido que nacen dentro dos límites do concello como son o da Devesa, afluente do río Te, o de Manselle ou o de Vigo (río de San Lufo), que conflúen no Ulla. Hai tamén diversos regatos e regueiros.
Clima
Dodro atópase no dominio climático oceánico-hiperhúmido que se caracteriza por unha concentración das precipitacións de inverno, arredor dos 1.500 mm, sequidade estival, néboas, escasa presenza de xeadas e unha temperatura media de 12 °C cunha oscilación térmica superior ós 10 °C.
Estrutura da poboación
A poboación de feito no concello segundo o censo municipal de habitantes a 1 de xaneiro de 2013 é de 2.934 habitantes, que se establece en 26 núcleos. A poboación distribúese nun territorio de aproximadamente 36,1 km² o que supón unha densidade media de 81,27 hab./km².
Evolución da poboación
Demograficamente este concello presenta unha situación desfavorable cunha tendencia ó despoboamento, feito agudizado no período de 1.986 a 1.998, esta característica convén relativizala, pois é unha feito común na maioría dos concellos galegos. Así mesmo a partir de 1.998 a poboación diminúe paulatinamente pero a tendencia non é tan acusada como nos anos precedentes.
Inmigración
Segundo os datos recompilados polo IGE hai en Dodro 2.934 habitantes, dos cales 22 son de nacionalidade estranxeira, a meirande parte procede de Romanía; hai 10 persoas orixinarias dese país do leste de Europa.
Os índices de poboación inmigrante no concello sinalan que a porcentaxe de poboación estranxeira é do 0,75%, un número pouco significativo; moi afastado da media galega, que rolda o 4% e tamén da media estatal, que anda arredor do 10%.
Prehistoria
A orixe do poboamento é moi antiga, así o demostran os sitios arqueolóxicos do Megalítico que hai no concello. A arquitectura megalítica introdúcese seguramente en Galicia nalgún momento do quinto milenio antes de Cristo desde a zona norte de Portugal.