cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ana María Viñas Díaz
Traxectoria
Interésanlle tanto a caracterización dos xenes implicados nestes procesos como a análise da conservación das rexións xenómicas nas que estes xenes se localizan noutras especies de peixes. O estudo deste carácter produtivo tan relevante en peixes, abórdase globalmente integrando análises de mapeo xenético e físico, citoxenómica, análises de expresión xénica e de xenómica comparada.
A doutora Viñas foi unha das coordinadoras do Dicionario de Bioloxía galego-castelán-inglés.
Unidade de procesamento gráfico
miniatura|250px|GPU [[GeForce|Ge Force 6600GT (NV43) de Nvidia.]] A unidade de procesamento gráfico (Graphics Processing Unit) ou GPU, tamén coñecida como unidade de procesamento visual (Visual Processing Unit) é un microprocesador (ou acelerador gráfico) para computadores persoais, videoconsolas e outros dispositivos que requiran de gran cantidade de imaxes xeradas por computador.
As GPUs modernas son moi eficientes manipulando e mostrando gráficos por computador, e a súa estrutura de alto paralelismo fainas moito máis efectivas que as típicas CPUs para un amplo rango de algoritmos complexos.
Unha GPU pon en funcionamento un número de operacións gráficas primitivas cunha rapidez maior que unha CPU. As operacións máis comúns para os primeiros gráficos 2D inclúen o copiado rectangular de zonas de memoria (como as xanelas ou os videoxogos), coñecido polo termo inglés de blitter, e tamén operacións de recheo de rectángulos, triángulos, círculos, e demais formas xeométricas.
Historia
As modernas GPU son descendentes dos chips gráficos monolíticos de finais da década de 1970 e 1980. Estes chips tiñan soporte BitBLT limitado na forma de sprites, e usualmente non soportaban o debuxo de figuras. Algúns GPU podían executar varias operacións nunha lista de "display" e podían usar DMA para reducir a carga no procesador anfitrión. Un exemplo das primeiras GPUs é o coprocesador ANTIC empregado nos ATARI 800 e o ATARI 5200.
Cara a finais dos 80 e comezos dos 90, os microprocesadores de propósito xeral de alta velocidade foron moi populares para pór en funcionamento os GPUs máis avanzados. Moitas tarxetas gráficas para PCs e estacións de traballo empregaban Procesadores Dixitais de Sinais (DSP polas súas siglas en inglés), coma por exemplo a serie TMS340 de Texas Instruments, para pór en funcionamento funcións de debuxo rápidas. Tamén moitas impresoras láser contiñan un procesador de varrido de imaxes PostScript correndo nun procesador RISC coma o AMD 29000.
Segundo a tecnoloxía de proceso de semicondutores foi mellorando, eventualmente foi posible mover as funcións de debuxo e as BitBLT á mesma placa e posteriormente ao mesmo chip a xeito dun controlador de buffer de marcos (frames), coma o VGA. Estes aceleradores gráficos de 2D non eran tan flexibles como os baseados en microprocesadores, pero eran moito máis fáciles de fabricar e vender. A Commodore AMIGA foi a primeira computadora de produción en masa que incluía unha unidade blitter e o sistema gráfico IBM 8514 foi unha das primeiras tarxetas de vídeo para PC en pór en funcionamento primitivas 2D en hardware.
Diferenzas coa CPU
As GPUs actuais son moi potentes e poden chegar a superar a frecuencia de reloxo dunha CPU antiga (máis de 500MHz). A potencia das GPU e o seu dramático ritmo de desenvolvemento recente débense a dous factores diferentes. O primeiro factor é a alta especialización das GPU, xa que ao estar pensadas para desenvolver unha soa tarefa, é posible dedicar máis silicio no seu deseño para levar a cabo esa tarefa máis eficientemente. Por exemplo, as GPU actuais están optimizadas para cálculo con valores en coma flotante, predominantes nos gráficos 3D.
Arquitectura
A arquitectura das GPUs atópase moi segmentada, o que indica que posúe gran cantidade de unidades funcionais. Estas unidades funcionais pódense dividir principalmente en dúas: aquelas que procesan vértices e aquelas que procesan píxeles.
Inicialmente á GPU chégalle a información da CPU en forma de vértices. O primeiro tratamento que reciben estes vértices realízase no vertex shader. Este realiza transformacións coma a rotación das figuras. Tras isto, defínese a parte destes vértices que se vai a ver (clipping), e os vértices transfórmanse en píxeles mediante o proceso de rasterización. Estas etapas non posúen unha carga relevante para a GPU.
No pixel shader fanse as transformacións referentes aos píxeles, coma a aplicación de texturas. Ademais antes de almacenar os píxeles na caché, aplícanse algúns efectos coma o antialiasing, blending e o efecto néboa.
Outras unidades funcionais chamadas ROP toman a información gardada na caché e preparan os píxeles para o seu visualización. Tamén poden encargarse de aplicar algúns efectos. Tras isto, almacénase a saída no frame buffer. Dependendo do tipo de representación, pódense tomar directamente estes píxeles para a súa representación nun monitor dixital, ou xerar unha sinal analóxica a partir deles, para monitores analóxicos. Se é este último caso, teñen que pasar por un DAC (Dixital-Analog Converter) para ser finalmente amosados na pantalla.
Programación
Nos comezos a programación da GPU facíase con chamadas a servizos de interrupción da BIOS. Tras isto, a programación da GPU comezou a facerse en linguaxe ensambladora específica a cada modelo. Posteriormente situouse un nivel máis entre o hardware e o software, deseñando as APIs (Application Program Interfaces), que proporcionaban unha linguaxe máis homoxénea para os modelos existentes no mercado. A primeira API de uso xeral foi estándar aberto OpenGL (Open Graphics Language), tralo que Microsoft desenvolveu o sistema DirectX.
Tralo desenvolvemento de APIs, decidiuse crear unha linguaxe de alto nivel para gráficos. A linguaxe estándar de alto nivel asociada á biblioteca OpenGL é o OpenGL Shading Language, GLSL, posta en funcionamento en principio por tódolos fabricantes. A empresa californiana Nvidia creou unha linguaxe propietaria chamada Cg (do inglés, C for graphics), con mellores resultados que que GLSL nas probas de eficiencia. En colaboración con Nvidia, Microsoft desenvolveu a súa High Level Shading Language, HLSL, practicamente idéntico a Cg, pero con certas incompatibilidades menores.
Marcel Renault
Marcel Renault, nado en París en 1872 e finado en Payré o 26 de maio de 1903, foi un industrial e piloto de carreiras francés, coherdeiro dun importante comecio téxtil e cofundador co seu irmán Fernand do imperio da industria automobilística Renault. miniatura|250px|dereita| O coche de Marcel Renault durante a carreira automobilística París-Madrid en [[1903.]]
Infancia
O seu irmán Louis Renault era un xenio da mecánica, un dos pioneiros do automóbil, deseñou un no obradoiro familiar de Boulogne-Billancourt.
Fundación de Renault Frères
En 1899, Fernand e Marcel, ó tempo que xestionan a industria téxtil herdada de seu pai "Renault Fils, tissus en gros" fundan a sociedade Renault Frères no número 10 da Avenida du Cours en Boulogne-Billancourt achegando Marcel a metade dun capital de 60.000 francos ouro e Fernand a outra metade. Contaban cun cadro de persoal de 60 empregados para construír o vehículo concibido por Louis Renault. Marcel encárgase da administración e Fernand da comercialización, mentres Louis conságrase completamente á concepción e construción dos vehículos. No remate do primeiro ano a empresa producira e vendera 76 vehículos.
Carreiras automobilísticas
En agosto 1899 xunto co seu irmán Louis Renault participou na carreira París-Trouville, conseguindo a primeira vitoria dunha longa serie de carreiras de localidade a localidade da época. Na súa categoría os Renault non tiveronn rival, gañando a París-Ostende, París-Rambouillet e Tolosa-París. Estes éxitos na competición déronlle a celebridade e fixeron aumentar as vendas dos seus vehículos. Participou tamén con Louis na París-Tolosa-París de 1.448 km dentro dos Xogos Olímpicos de 1900. Renault dominou a categoría dos vehículos. En 1902 gañou a París-Vienne.
Desaparición
Co seu mecánico Vauthier participou en 1903 na primeira e única edición da París-Madrid, mais sufriu un accidente o 24 de maio en Couhé-Vérac, morrendo 48 horas despois en Payré.
Sanguiño
O sanguiño (Rhamnus frangula ou Frangula alnus) é un arbusto de 3-6 metros de altura que medra en bosques húmidos de Europa, Asia e norte de África. miniatura|esquerda|240px|Sanguiño.
É un arbusto de ramas ergueitas non espiñoso. A casca presenta manchas chamadas lenticelas. As follas caedizas, alternas, ovais, pecioladas con nervaduras sobresaíntes no envés. As flores son pequenas, hermafroditas, con cinco pétalos e de cor rosada ou verdosa. Os froitos son vermellos que se volven pardos ó madurar. Trátase dun arbusto típico de chans moi húmidos en substratos silíceos, amplamente estendido por Europa.
Cómpre non confundir esta especie co sangomiño (Cornus sanguinea).
Distribución
É moi común en toda Galiza. Dáse en Europa, Asia e norte de África. En España é moi abundante nos bosques de ribeira. Aparece nos ríos Tera e Negro na provincia de Zamora. Na provincia de León aparece en La Cepeda e La Valdería. No río Carrión, río Adaja, alto Douro etc. No Sistema Central na Serra de Ayllón, Serra de Guadarrama, Serra de Gredos e Serra de Gata.
Nome común
Zangariño, xanquiño, xanguiño, senquiño, sanquiño, sanguño, sangumio, sanguiño, sanguino, sanguillo, sangubiño, sangubino, sangubín, sangriño, sangrino, sangomio, sangomín, sangobiño, sangobino, sangobín, sancomiño, samboguiño e sabuguiño.
José Amador
José Amador Correas, nado o 23 de marzo de 1983 en Benidorm, é un xogador profesional de baloncesto español, que actualmente xoga para o Bàsquet Mallorca. Cunha alzada de 2,10 metros ocupa a posición de ala-pivote. Foi internacional coa selección española en categorías inferiores.
Cantalarrana, Ortoño, Ames
Cantalarrana é un lugar da parroquia de Ortoño no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 27 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 11 eran homes e 16 mulleres.
Enver Hoxha
Enver Halil Hoxha, nado en Gjirokastra o 16 de outubro de 1908 e finado en Tirana o 11 de abril de 1985, foi un xefe de Estado e ditador albanés, dirixente da República Popular de Albania dende 1944 ata a súa morte. Desempeñou as funcións de secretario xeral do Partido do Traballo de Albania (PPSH) entre 1941 e 1985, así como o cargo de primeiro ministro de Albania entre 1944 e 1955.
Completou a educación secundaria no Liceo Nacional de Albania (Korçë) e máis tarde obtivo unha bolsa para estudar na universidade de Montpellier. Aínda que de novo xa mostraba interese pola política, a súa experiencia en Francia foi a que o levou a militar en organizacións comunistas. En 1941, durante a segunda guerra mundial, foi un dos fundadores do Partido Comunista de Albania e combateu cos partisanos albaneses que liberaron o país en 1944, primeiro dos invasores italianos e despois do exército alemán. A través do Consello Antifascista de Liberación Nacional, presidido por el, o novo goberno derrogou o réxime monárquico de Zog I para establecer a República Popular de Albania.
Os 41 anos de mandato ininterrompido de Hoxha divídense en dúas etapas: a primeira (1944-1976) caracterizada por alianzas temporais con potencias socialistas —Iugoslavia, a Unión Soviética e a República Popular da China—, e unha segunda (1976-1985) marcada polo isolacionismo, o antirrevisionismo e o seguimento ortodoxo do marxismo-leninismo. Do seu goberno destacouse a defensa do stalinismo, a eliminación de todo tipo de oposición a través de métodos que incluían a pena de morte a transformación do país cara a unha economía industrializada e autoabastecida, o ateísmo de Estado o establecemento dunha policía secreta para a represión política da poboación (Sigurimi) e, nos seus últimos anos, o illamento internacional en que quedou sumida Albania.
Logo da súa ruptura coa URSS, varias organizacións internacionais declaráronse hoxhaístas. A máis importante foi a Conferencia Internacional de Partidos e Organizacións Marxista-Leninistas.
Noite de voraces sombras
Noite de voraces sombras é unha novela de Agustín Fernández Paz publicada en 2002 por Edicións Xerais de Galicia en Vigo.
Argumento
Sara, unha rapazola de 16 anos que vive na Coruña, vai pasar as vacacións como de costume a Viveiro, de onde é nativa súa nai. Desta vez ir a Viveiro suponlle un grande esforzo, xa que prefire quedar na cidade para saír coas súas amizades e ademais porque hai moi pouco tempo que lle morreu a súa avoa, que era a que agardaba tódolos anos polas mesmas datas en Viveiro. Ó chegaren, súa nai decide que ocupe o cuarto do tío Moncho, lugar prohibido pola súa avoa dende que tiña uso de razón, esta nova supúxolle unha grande excitación. Cando chegou ó cuarto e comezou a acomodar as súas pertenzas, empezou a sentir como unha presenza rara que a encheu por completo dunha angustia horrible.
Reuniuse coas súas amizades de Viveiro tan axiña como puido. A quen máis botaba de menos era á Aurora, compañeira de xogos durante tantos veráns como levaba ido a Viveiro. Estableceu moitas máis relacións do que era habitual, xa que había máis xente ca outros veráns na vila, e quen máis lle suxeriu foi Daniel, un rapaz de Vigo que lle fixo vivir os momentos máis apaixonados da súa curta vida.
No cuarto en que se aloxa Sara descobre un andel cheo de libros de todo tipo. Nos que máis repara é nos de Rosalía, Curros, Cunqueiro... e de tódolos autores da época. A Sara sorprendeulle que repousasen alí aqueles libros dos que tanto lle falaban na escola, e dos que sabía que había moitas edicións, mais o seu tío tiña a primeira edición de moitos deles.
No medio dalgún dos libros que había sobre o andel atopou cartas de amor, un diario, notas de carpintaría, pois seu tío era carpinteiro, fotos, e unha chea de papeis que se dedicou a examinar meticulosamente. Mirando nestes papeis foi como descubriu a vida de seu tío: descubriu que estivera namorado dunha rapaza que se chamaba Sara coa que tiña plans de casar, descubriu que fora mestre e que deixara de selo porque o meteran no cárcere na guerra civil e soubo tamén polo seu diario todo o que alí lle acontecera.
Sara desfruta o verán ó máximo, pero tamén leva as súas descubertas ata a fin, descubertas que lle van facer ver as cousas dun xeito diferente do que as vía antes.
Tema
A adolescencia, etapa en que está inmersa a protagonista, é polo tanto un dos temas principais da obra. Vese o transo do neno que pasa a ser adulto, percíbese como Sara descobre que as cousas non son tan doadas e sinxelas coma na súa anterior etapa vital.
A guerra civil española, época en que viven a avoa e o tío Moncho, arredor da cal xiran moitos dos acontecementos da novela, é por conseguinte outro dos temas principais. Pódese apreciar claramente a crueza daquela época, na cal ninguén podía expresar as súas ideas, porque ata o podían matar por iso, tamén se comenta o mal que trataban ós presos nos cárceres.
Estes son os principais temas, pero tamén se poden percibir outros temas derivados destes, como a familia, a amizade, o amor etc.
Narración
O narrador é un narrador protagonista situado dentro da diéxese, ten unha visión subxectiva da acción xa que é o protagonista da acción, neste caso, Sara.
Estrutura
Consta de once capítulos que, á súa vez, están compostos por diferentes partes que serven para cambiar de tema dentro dun mesmo capítulo.
A presentación desenvólvese entre os capítulos un e cinco, nos cales Sara volve outro verán máis a Viveiro e atópase con moitos cambios sorprendentes. Nesta parte instálase na vida que vai levar durante os meses do verán. O núcleo desenvólvese entre os capítulos cinco e dez. Nos mesmos, Sara fai unha chea de descubrimentos sobre o seu tío, vive un intenso romance con Daniel e pasa o mellor verán da súa vida. O desenlace desenvólvese nos capítulos dez e once, onde Sara leva os seus descubrimentos ata a fin, e aprende a ver as cousas dun xeito descoñecido ata o momento para ela.
Personaxes
A protagonista é Sara, un personaxe redondo que evoluciona ó longo da historia tanto na súa forma de actuar coma na súa forma de pensar. Outro personaxe principal é o tío Moncho, que a pesar de estar morto, parece que revive dentro das cartas lidas por Sara. É un personaxe plano, xa que ó estar morto non evoluciona nada.
Personaxes secundarios son a familia e os amigos de Sara, que viven a historia nun segundo plano moi intenso, pois a algúns deles aféctalles moito todo aquilo que está a pasar; por exemplo, á nai de Sara interésalle moito saber que foi da vida do seu tío Moncho, ou Daniel, que é o amor de verán de Sara forma parte de momentos moi intensos da súa vida.
Tempo narrativo
A historia desenvólvese no verán do 2002, pero fanse moitas referencias a unha época pasada, a guerra civil española. A obra abrangue só os meses de verán e os feitos prodúcense un atrás doutro sen case separación entre eles, polo que o ritmo narrativo é rápido.
Exército dos Estados Confederados
miniatura|dereita O Exército dos Estados Confederados organizouse o 6 de marzo de 1861 para defender os creados Estados Confederados de América das accións militares do goberno dos Estados Unidos durante a Guerra Civil Americana.
Historia e características
Como moito, calcúlase que 1,4 millóns de homes loitaron no Exército Confederado durante a guerra. Aínda que gañou un número significativo de batallas (particularmente no teatro de operacións oriental, baixo o xeneral Robert E. Lee), a falta dun control centralizado do Exército e de loxística e a vantaxe da man de obra dos Estados Unidos condenaron aos Estados Confederados e ao seu exército á derrota en maio de 1865.
O 23 de xuño de 1865, Stand Watie, de Oklahoma, converteuse no último xeneral confederado en ser derrotado. Ao momento da rendición final os Confederados estaban divididos en tres rexións, unha totalmente embolsada en Carolina do Norte, outro acurralados en Florida e sur de Alabama incomunicada por un bloqueo manual e a última en Texas illada das demais forzas.
Scramble
Scramble (スクランブル) é o sétimo single da cantante xaponesa de J-Pop, pertencente o Hello! Project, Maki Goto, lanzado no Xapón o 18 de xuño do ano 2003 baixo o selo Zetima e producido por Tsunku. Tódalas cancións foron compostas e escritas por Tsunku.
Hlothhere de Kent
miniatura|Cemiterio na [[Abadía de Santo Agostiño en Canterbury de catro reis de Kent. A tumba de Hlothhere é a segunda desde a esquerda.]] Hlothhere (Hloþhere), finado o 6 de febreiro de 685, foi un rei de Kent que gobernou desde 673 a 685.
Pobo protoindoeuropeo
miniatura|400x400px|Resumo da proposta de expansión de pobos indoeuropeos, entre o 4000 a. C. e o 1000 a. C., de acordo coa hipótese kurgánica. O termo protoindoeuropeos refírese ós individuos pertencentes a unha etnia ou grupo de etnias da Idade do Cobre e a primeira Idade do Bronce, que falaban variantes da lingua protoindoeuropea e compartían unha cultura material e patróns culturais semellantes.
Hlothhere de Kent
Traxectoria
Sucedeu ao seu irmán Ecgberht I en 673. Tivo que entrar en conflito con Mercia, desde que en 676 o rei mercio Æthelred invadiu Kent e causou gran destrución; segundo Beda, nin mesmo as igrexas e os mosteiros foron perdoados, e Rochester foi arrasada.
Pobo protoindoeuropeo
A cultura indoeuropea alcanzou certas vantaxes sobre outros pobos, como a gandaría equina, o carro ou a agricultura do trigo, e expandiuse até abarcar o espazo entre o círculo polar ártico, o sur de Portugal e a India. Estes pobos expresábanse nunha lingua con características similares ás que se falan hoxe na maior parte de Europa, Irán e a India, incluíndo linguas mortas como o latín ou o hitita.
Hlothhere de Kent
Traxectoria
A información anterior provén de Beda, mais Hlothhere é un rei de Kent do que sobreviviron documentos xenuínos. Un documento coñecido por unha copia do século XV, está datado exactamente a 1 de abril de 675 no primeiro ano do reinado de Hlothhere, o que non cadra coa data de acceso ao trono que lle atribúe Beda. O documento de 679 sobrevive na súa forma orixinal. Dous documentos posteriores atribuídos a Hlothere (S1648, S1648a), parecen ser copias alteradas de documentos de Swæfheard (S10) e Swæfberht (S11) (Kelly 1995). Un código legal, a Lei de Hlothhere e Eadric, é atribuído conxuntamente a el e ao seu sucesor Eadric.
Pobo protoindoeuropeo
A falta de escrita durante o período protoindoeuropeo privou ós historiadores de datos, pero algúns arqueólogos, como Marija Gimbutas, aventuran a hipótese dos kurgáns, segundo a cal o eixo común ás culturas indoeuropeas sería un conxunto de xentes seminómades que atopou os seus fundamentos materiais no cabalo, a roda, o desenvolvemento do metal, a agricultura e a gandaría. Entre as características culturais comúns ós protoindoeuropeos áchase unha relixión común politeísta con varios deuses celestiais. Posiblemente posuísen algunhas vantaxes tecnolóxicas que lles permitiron expandirse á conta doutros pobos, aínda que algúns autores argumentan sobre unha base arqueolóxica que a expansión foi pacífica.
A cultura comparada permite conxeturar que posuían tradición poética, que usaron para cantar as fazañas dos seus deuses e heroes que parece ser antiquísima. A cultura indoeuropea parece constituír a raíz da civilización europea antiga, así como da civilización indoirania antiga.
Abe Cunningham
Abraham Cunningham, nado o 27 de xullo de 1973 en Long Beach (California), é un músico estadounidense coñecido por ser o batería da banda de metal alternativo Deftones.
Biografía
Abe Cunningham naceu en Long Beach (California). Cando era novo a súa familia mudouse á capital do estado, en Sacramento. Comezou a tocar a batería ao iniciar a adolescencia na súa banda Phallucy a comezos dos 90. Durante ese tempo tamén tocou con Deftones de xeito non oficial, cando o grupo tiña problemas para atopar un batería permanente. Tamén comezou a aprender a tocar a guitarra ao mesmo tempo que a batería, pero o seu padrastro Neil, co que medrou, tocaba tamén a batería e decantouse máis por ese instrumento. O seu pai, Sid, era tamén músico e foi unha grande influencia antes da súa morte. Entre as súas influencias están Stewart Copeland, Ginger Baker e Mitch Mitchell.
Cunningham é coñecido polos seus ritmos frenéticos en cancións como "Knife Party" e o seu intelixente uso do tempo ("Mein"), mentres que tamén rexeita usar a configuración de dobre bombo habitual en moitos batería de metal. Porén, usa un dobre pedal de bombo como parte do seu equipo.
Bion 8
Bion 8, tamén coñecido como Kosmos 1887, foi un satélite artificial non tripulado da Unión Soviética pertencente á serie de satélites Bion para investigacións biolóxicas. Foi lanzado o 29 de setembro de 1987 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Bion 8 foi o oitavo satélite da serie de satélites Bion. Foi lanzado nunha órbita inicial de 224 km de perixeo, 406 km de apoxeo e 62,8 graos de inclinación orbital, cun período de 90,5 minutos.
Bion 8 levaba experimentos a bordo para continuar os experimentos de anteriores misións Bion. Participaron científicos de Hungría, a República Democrática de Alemaña, Polonia, Romanía, Checoslovaquia, os Estados Unidos, Francia e da ESA.
Katsuhiro Otomo
miniatura|300px|dereita|Otomo xunto a [[Hermann Huppen no 2016]]
Katsuhiro Ōtomo (en caracteres xaponeses 大友 克洋), nado na prefectura de Miyagi o 14 de abril de 1954, é un historietista, autor de banda deseñada e director de cinema xaponés.
Traxectoria
Ten gran consideración tanto en occidente como en oriente. Foi un dos primeiros autores de banda deseñada xaponesa en publicar en occidente. Domu (editada en España como Pesadillas por Norma Editorial) e AKIRA son obras que abriron o mundo da BD en Europa ás producións e sensibilidade xaponesas. As carecterísticas principais da maioría do seu traballo son a procura dun realismo e temáticas adultas tanto no visual como no argumental. Foi un dos autores clave na BD xaponesa dos oitenta, ao axudar a criar un estilo realista propiamente xaponés e a abrir o mercado xaponés ás innovacións e experimentacións visuais da BD francesa e tamén á inversa, levando a occidente o estilo narrativo e visual oriental.
Domu 童夢 (Pesadelos)
Despois de diferentes relatos curtos e algunha serie inacabada (Fierball), debuxou Domu, unha historia de ciencia ficción na que xoga co sobrenatural e os soños infantís. Tivo un grande éxito e gañou o premio literario SF Grand Prix. Isto levantou críticas, xa que nunca este premio fora outorgado a unha BD anteriormente. Nesta obra xa se ve máis claramente o estilo que mostrará na súa obra máis coñecida: AKIRA.
AKIRA
Considerado por moitos a súa obra mestra, naceu como BD en 1981, na revista Young Magazine. É unha historia de ciencia ficción futurista de tipo ciberpunk. Conta a historia de Kaneda e o seu amigo Tetsuo que adquire estraños poderes despois duns experimentos militares. A historia, chea de acción e narrada dunha forma maxistral e innovadora foi un éxito internacional e levou a banda deseñada xaponesa á atención dos países occidentais, nos que daquela se tiña unha idea vaga sobre a banda deseñada xaponesa. Os fondos feitos cun detalle poucas veces visto na bd daba unha ambientación profunda e fascinante que os autores europeos e americanos admiraron.
A forza visual da obra, a boa construción da trama e a interesante visión do futuro fan de AKIRA unha obra capital para entender a ciencia ficción dentro da banda deseñada.
Grazas ao éxito da obra fíxose unha adaptación cinematográfica de animación da obra, dirixida polo propio Katsuhiro Otomo. Cun orzamento espectacular para unha produción non xaponesa e unha estética completamente nova conseguiu un éxito internacional importante e está considerada filme de culto dentro da animación.
Arena 2000
O Arena 2000 (en ruso Универсальный Культурно-Спортивный Комплекс Арена-2000 ou УКРК «Арена 2000») é un pavillón deportivo da cidade de Yaroslavl (Rusia). Foi inaugurado en 2001 e ten capacidade para 9.070 espectadores en partidos de hóckey sobre xeo e 8.795 para concertos. Neste pavillón xoga os seus partidos como local o equipo de hóckey sobre xeo Lokomotiv Yaroslavl, pertencente á Kontinental Hockey League (KHL). O pavillón tamén é empregado para exposicións e pista de patinaxe.
O primeiro partido no Arena 2000 tivo lugar o 12 de outubro de 2001, cando o Lokomotiv Yaroslavl derrotou por 3 goles a 1 ao HC Lada Togliatti. Dende aquela ten acollido numerosos eventos, entre os que destaca o Campionato do Mundo de hóckey sobre xeo U18 2003.
The Ex
The Ex é unha banda musical anarquista dos Países Baixos. Formáronse en 1979 no momento da explosión punk orixinal e dende entón publicaron máis de vinte álbums de longa duración.
Traxectoria
A música do grupo sufriu unha notable evolución a través dos anos, comezando como unha simple banda anarcopunk "lo-fi". Debutaron coa canción "Stupid Amercians" no mini-álbum recompilatorio Uterg Punx, publicado por Rock Against Records en Rotterdam no verán de 1980. Pouco despois chegou a publicación do seu primeiro 7" All Corpses Smell The Same. Ao longo das décadas foron desenvolvendo gradualmente a súa actual obra, altamente intricada, experimental, de inspiración punk, post punk e new wave.
Irrompendo dende os confíns relativamente estreitos do punk rock, The Ex incorporaron un amplo abanico de influencias, a miúdo procedentes de fontes non occidentais e alleas ao rock. Estes inclúen a música folk húngara e turca e, máis recentemente; a música de Etiopía, República Democrática do Congo e Eritrea (do que a canción da independencia é versioneada pola banda no álbum Tum). Outros exemplos de ramificación estilística atópanse no dobre álbum de música improvisada Instant e nunha publicación editada baixo o alcume Ex Orkest, unha big band de 20 pezas reunida para realizar actuacións nun festival nos Países Baixos.
A banda realizou con éxito colaboracións con artistas moi diversos, como a banda anarquista británica Chumbawamba (ás veces utilizando o nome Antidote), os Dog Faced Hermans (un antigo membro desta banda, Andy Moor, é actualmente parte de The Ex), e co defunto violoncellista de avant-garde, Tom Cora a comezos dos anos 1990, colaboración esta última que deu como froitos o álbum Scrabbling At the Lock en 1991 e o subseguinte And the Weathermen Shrug Their Shoulders en 1993. Tamén colaboraron con membros de Sonic Youth, a orquestra holandesa de improvisación ICP, e publicaron un mini-álbum en colaboración co grupo de Chicago Tortoise.
Principado de Salerno
O Principado de Salerno foi un principado longobardo do sur da península itálica nado o ano 851.
The Ex
Traxectoria
O baixista Luc deixou a banda en 2003, substituído por Rozemoire (dobre baixo). En 2005, Rozemarie deixou a banda. .
Principado de Salerno
Historia
350px|miniatura|dereita|A península italiana polo ano 1000. O ano 839 morre o príncipe de Benevento Sicardo. O xefe do exército Radelchis (Radelchis) apoderouse do poder e proclamouse no seu lugar. O irmán e herdeiro de Sicardo, Siconulfo, foi encarcerado en Taranto, porén foi rescatado por barcos de Amalfi e levado a Salerno, onde foi proclamado príncipe. Inmediatamente iniciouse unha guerra civil que iría durar dez anos. Coa intervención do emperador do Occidente Luís II o Xermánico (847) decidiuse pola división do principado en dous, con sedes en Benevento e Salerno respectivamente. En 849 o rei de Italia oficializou a división.
The Ex
Traxectoria
The Ex protagonizan o documental Building a Broken Mousetrap (2006), dirixido por Jem Cohen.
Principado de Salerno
Historia
O acabado de crear principado de Salerno tiña como principais cidades Salerno, Taranto, Cassano, Cosenza, Paestum, Conza, Sarno, Cimitile (Nola), Capua, Teano e Sora. A súa proximidade ao mar Adriático e os seus numerosos portos converteron o principado nun poderoso territorio marítimo. Os primeiros anos do principado serían convulsivos até a chegada ao poder de Gaiferos, que nun reinado de 19 anos, estabilizou o país. En pouco tempo o principado de Salerno superou o de Benevento. Durante este período creouse unha nova división territorial. O Principado de Capua tornouse independente creando o seu propio principado. Tecnicamente Salerno era dependente do Imperio Occidental, porén na práctica era un territorio independente, chegando mesmo a manter acordos cos sarracenos. Guaifero foi deposto polo seu fillo Guaimaro I. Este rompeu as alianzas cos sarracenos e aproximouse do emperador occidental Carlos o Calvo primeiro e co emperador bizantino Basilio I despois (887), chegando a recibir deste "devandito" o título de patricio.
O seguinte gobernante, Guaimaro II, levou o principado de Salerno a uns momentos álxidos. Tomou parte na batalla de Garigliano contra os musulmás o 915. O fillo de Guaimaro, Xisulfo I, tivo que superar unha tentativa de invasión de Xoán III de Nápoles e Landulfo II de Benevento. Posteriormente saíu na defensa de Pandulfo Testa de Ferro, que era príncipe de Capua e Benevento. Ao morrer sen descendentes decidiu entregar o principado a Landulfo. Entre 978 e 983 Salerno foi gobernado por príncipes de fora das casas de Capua e Amalfi. Neste último ano subiu ao poder Xoán, da casa de Spoleto. Con el e os seus sucesores o principado viviu un último período de esplendor. O seu fillo Guaimaro III tivo que enfrontar os ataques sarracenos, porén contou coa axuda de mercenarios normandos. Após o seu reinado floreceu a Schola Medica Salernitana.
Guaimaro IV uniu o seu principado co de Capua. Despois, coa axuda de Conrado II, emperador romano xermánico estendeu os seus dominios sobre as cidade-estado de Gaeta, Nápoles e Amalfi. O fillo de Conrado, Henrique III, sucesor seu, expulsou a Guaimaro de Capua o 1047 para limitar o seu poder. Aos poucos Salerno foi declinando. En 1077 o último príncipe longobardo Xisulfo foi derrotado polo normando Robert Guiscard, duque de Puglia. Salerno deixou de ser a capital dun próspero principado independente para pasar a ser a capital do ducado de Puglia, Calabria e Sicilia.
Bandeira da Guinea Ecuatorial
A bandeira da Guinea Ecuatorial consta de tres franxas horitzontais verde, branca e vermella, amais dun triángulo azul do lado do pau. No centro, a bandeira está decorada co escudo estatal na banda branca, que representa un bombax, a árbore tradicional da rexióx, sobre un fondo branco, coroado por seis estrelas amarelas de seis puntas que simbolizan o territorio continental e as cinco illas que integran o estado. Baixo o escudo atópase o lema nacional en castelán: Unidad, Paz, Justicia ('unidade, paz, xustiza').
André (homónimos)
André pódese referir a:
Bandeira da Guinea Ecuatorial
Historia
A bandeira da Guinea Ecuatorial foi adoptada ao proclamarse a independencia do país o 12 de outubro de 1968. O escudo presente no centro da bandeira, na súa franxa branca, foi modificado durante a ditadura de Macías en 1973. Foi restaurada o 21 de agosto de 1979 trala chegada ao poder de Teodoro Obiang Nguema. A cor verde representa a flora do país, o azul o mar, o branco a paz e o vermello a independencia.
A árbore que aparece na bandeira e no escudo nacionais é a árbore de algodón de seda (Bombax).
Máis bandeiras da Guinea Ecuatorial
Os bubi da illa Bioko empregan unha variante de bandeira a raias vermellas e verdes cun cantón azul, cun triángulo branco tradicional no centro do cantón. Os independentistas bubi do Grupo Nacionalista Bubi 1 de Abril empregan unha bandeira tricolor azul, branca e verde cunha estrela de catro puntas no centro da franxa branca.
Carballido, Ortoño, Ames
Carballido é un lugar da parroquia de Ortoño no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 59 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 28 eran homes e 31 mulleres.
Glasgow Warriors
O Glasgow Warriors é un dos dous equipos profesionais de rugby de Escocia. O club compite no Pro14 xunto co Edinburgh Rugby, o seu máis antigo rival. Os Warriors disputan os seus encontros como local no Scotstoun Stadium, un recinto con capacidade permanente para 4.765 espectadores, ampliábel até os 7.351 espectadores con bancadas supletorias. Os Glasgow Warriors son a continuación do equipo amador do Distrito de Glssgow, o cal fora fundado en 1872. Coa chegada do profesionalismo ao rugby, en 1996 o equipo adquire o nome de Glasgow Rugby. En 1998, após fusionarse cos Caledonian Reds, adquiren o nome de Glasgow Caledonians. En 2001 regresan ao orixinal Glasgow Rugby, para finalmente adoptar actual nome en 2005. O maior éxito do club foi a consecución na temporada 2014-15 o seu primeiro título do Pro12, o primeiro título dun equipo escocés na era profesional.
Elenco
Os seguintes son os xogadores dos Glasgow Warriors para o Pro14 de 2019−20.
British and Irish Lions
Alén de con, os seguintes xogadores xogaron cos British and Irish Lions.
Escocia
A seguinte é unha lista de xogadores dos Glasgow Warriors internacionais con Escocia, sen contar os mencionados anteriormente convocados cos British and Irish Lions.
Internacionais
Os seguintes son xogadores doa Warriors que foron internacionais con seleccións diferentes á escocesa.
Capitáns
Os seguintes son os capitáns dos Warriors desde o comezo da era profesional.
Adestradores
Os seguintes son os adestradores dos Warriors desde o inicio da era profesional.
Liga Galega de Traiñeiras 2009
A edición do ano 2009 da Liga Galega de Traiñeiras (LGT) foi a cuarta tempada disputada da segunda categoría de clubs de remo xunto coa Liga ARC e xusto por debaixo da Liga ACT. Esta edición estivo formada por 14 clubs, dous menos que na edición anterior, tódolos clubs foron galegos. O campión desta edición foi o Cabo da Crua de Cabo de Cruz (Boiro), converténdose no primeiro equipo da Provincia da Coruña en gañar esta competición, aínda que non conseguiu o ascenso á máxima categoría do remo en banco fixo, a Liga ACT. A Liga constou de 15 regatas que se disputaron entre o 14 de xuño coa disputa da IV Bandeira Concello de Muros en Esteiro-Muros e o 30 de agosto coa disputa da última regata da Liga, a XV Bandeira do Concello de Vigo en Vigo.
Irena puella
A irena dorsiazul (Irena puella) é unha das dúas especies existentes da familia de aves Irenidae.
Descrición
Presenta un claro dimorfismo sexual: os machos presentan un plumaje azul e negro e as femias son de cor verdoso.
Distribución
Esta especie distribúese amplamente polo Sueste Asiático: India, Indochina, Sumatra, Xava, Borneo, Palawan e o sur da China.
Subespecies
Existen seis subespecies:
Hand It Over
Hand It Over é o sétimo álbum da banda estadounidense de rock alternativo Dinosaur Jr., publicado o 25 de marzo de 1997 a través do selo Reprise Records. O disco acadou o número 188 nos Estados Unidos. Segundo unha entrevista no 2007 á revista Magnet a J Mascis, Hand It Over é o seu álbum favorito do seu período dos 90 con grandes discográficas.
Colonización grega
Fases da colonización
Pódense distinguir dous momentos no proceso da colonización grega da Ecúmene na Antigüidade:
Hand It Over
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por J Mascis.
Colonización grega
Os conflitos internos
Chámase stasis a toda crise interior, que conduce ata a guerra civil. A colonización é un xeito de evitar este tipo de guerra, do grupo que se acha en minoría fundando unha nova polis (cidade). Non se trata forzosamente dun conflito entre a aristocracia e o pobo, senón sobre todo das loitas polo poder entre grupos aristocráticos, ou dunha posición no interior do grupo dirixente, como é por exemplo en Corinto (véxase Baquíadas).
As motivacións comerciais
O aprovisionamento da cidade é unha necesidade vital para a metrópole, con todo, a realidade sobre as motivacións comerciais é bastante complexa.
Condicións e momentos da partida
A partida dos colonos é sempre un momento de ruptura social. A colonia era fundada para lle evitar á cidade unha fame negra, non é entendida máis que, a partir do momento no que os colonos abandonaban a cidade, eles perdían o dereito a regresar. A metrópole non lles aportaba asistencia ningunha. O corpo cívico sufría unha verdadeira amputación: entre unha décima e unha cuarta parte da poboación partía, sen esperanza de regresar.
A decisión e os actores
Unha colonia non se fundaba a título privado (salvo raras excepcións), senón que resulta dunha decisión tomada pola cidade,
Para a fundación dunha colonia, preséntase primeiramente un proxecto á asemblea. En caso de acordo o consello aristocrático toma ao seu cargo a elección das modalidades e as medidas concretas para designar quen vai partir.
Hai que designar, entón, un xefe da expedición, chamado oikistés, o máis a miúdo elixido entre a aristocracia. O oikistés elixía o nome e o lugar preciso do novo establecemento. unha vez chegaron, establece e dota á colonia dun sistema defensivo.
No marco do pensamento mítico onde se outorga unha parte importante aos deuses, as cidades teñen necesidade dunha sanción divina que sirva para confortar as decisións humanas; a fundación dunha colonia era arriscada, e suscitaba a dor entre os que debían partir, sen esperanza de regresar, e os que se quedaban. Tense o costume de ir consultar o oráculo de Apolo de Delfos. O oráculo dá unha orientación xeográfica xeral e dá o seu consello sobre un proxecto elaborado pola cidade.
Os criterios de elección
thumb|200px|Decreto concernente á fundación da colonia de Brea en Tracia, sobre -445 ([[Inscriptiones Graecae|IG I³ 46) (Museo epigráfico de Atenas)]] Son establecidos polo oráculo. Con todo, obsérvase xeralmente un bo sentido: evita aos países bastante estruturados no plano político como Exipto ou a costa sirio-palestina, (Asiria e Fenicia), aconsellándose partir cara ao oeste ou o leste.
Describe igualmente o lugar onde se ha establecer. Algúns elementos atópanse en todos os oráculos que describen un lugar onde será posíbel garantir a soberanía e autonomía da colonia:
As relacións das colonias con Grecia
Os colonos levan toda unha bagaxe afectiva e relixiosa: pártese co lume sagrado da metrópole, a colonia conserva o mesmo panteón e con frecuencia a mesma divindade poliada.
Os lugares materialízanse por desprazamentos da metrópole á colonia e viceversa durante grandes festas relixiosas.
No plano político, consérvase xeralmente as institucións da metrópole, polo menos ao principio.
Ao principio, os intercambios comerciais son bastante modestos. Pouco tempo despois asístese, con todo, a unha verdadeira explosión. Así, a riqueza das xentes de Sibaris é lendaria. Non hai, con todo, vínculo político ningún entre a colonia e a súa metrópole: a nova cidade é completamente independente. Ocorría que unha colonia se atopase enfrontada no curso dunha guerra á súa metrópole: por exemplo o conflito entre Corcira e a súa metrópole Corinto foi a orixe da guerra do Peloponeso.
Análise contemporánea do proceso de colonización
O proceso de colonización é un fenómeno complexo. Pódese argüír que comezou como unha secuela do colapso da civilización micénica, como suxire C. G. Thomas. Segundo este autor, esta civilización caracerizouse pola súa desunión política: moitos reinos en estado de guerra e elevada competición comercial entre eles. Opina que a «uniformidade cultural» era consecuencia do próspero comercio. Tras o declive xeneralizado, unicamente uns poucos centros conservaron a súa poboación, como Lefkandi e Atenas,, noutros polo contrario houbo movementos migratorios: poboacións aqueas que se trasladaron a Cilicia e Chipre, que antecederon ao establecemento de asentamentos gregos nas fértiles chairas de Asia Menor.
Molibdeno
O molibdeno é un elemento químico de número atómico 42 que se atopa no grupo 6 da táboa periódica dos elementos e simbolízase como Mo. O molibdeno é un metal esencial dende o punto de vista biolóxico e utilízase sobre todo en aceiros aleados.
Voivodina serbia
miniatura|upright=1.2|Mapa da Voivodina serbia.
A Voivodina serbia (en serbio cirílico Српска Војводина, en serbio latino Srpska Vojvodina) foi unha efémera provincia serbia autónoma no seo do Imperio austríaco.
Proclamada no curso da Revolución de 1848, existiu até 1849, ano no que pasou a formar parte doutra provincia austríaca, o Voivodato de Serbia e Banato de Temesvar.
Historia
miniatura|260px|A Asembela de maio, cadro de Pavle Simić.
No curso da revolución de 1848, os húngaros do Imperio austríaco pediron máis dereitos nacionais, así como unha autonomía no seo do Imperio. Pero, ao mesmo tempo, eles non recoñecían os dereitos das outras nacionalidades que vivían no Reino de Hungría.
Desexando expresar a súa propia individualidade nacional e enfrontados ás novas autoridades húngaras, e inmersos na vaga das revolucións románticas e nacionalistas de mediados do século XIX, os serbios de Voivodina proclamaron unha constitución establecendo unha Voivodina serbia, dentro do Imperio austríaco. Dita proclamación tivo lugar no curso da Asemblea de maio (en serbio, 'Мајска скупштина / Majska skupština), que se celebrou do 13 ao en Sremski Karlovci.
A Voivodina serbia estaba constituída pola Sirmia, a Bačka, o Banato e a Baranja. miniatura|150px|esquerda|Josif Rajačić.
Os serbios estableceron ao mesmo tempo unha alianza política co Reino de Croacia "fundementada sobre a liberdade e unha igualdade total". Así mesmo, recoñeceron a nacionalidade romanesa. miniatura|150px|Stefan Supljikac.
O metropolita de Sremski Karlovci, Josif Rajačić, foi elixido Patriarca, mentres que Stevan Šupljikac foi o primeiro voivoda (duque) da provincia. Formouse un Comité Nacional que veu ser o primeiro goberno da Voivodina serbia, substituíndo ao antigo feudalismo.
O goberno húngaro respondeu coa forza. O, comezou unha guerra entre serbios e húngaros. Os austríacos puxéronse ao lado sos seus socios húngaros, pedindo aos serbios que "se retiraran e obedeceran", Os serbios, por outra parte, estaban apoiados por outros serbios chegados do veciño Principado de Serbia.
A consecuencia deste conflito foi a vitoira dos conservadores (partidarios de seguir os consellos do Emperador). Ao final da revolución, os austríacos volvéronse contre os húngaros, mentres que os medios feudais e clericais se aliaron con Austria. As tropas serbias de Voivodina xuntáronse ás dos Habsburgo para reprimir a revolución húngara. Coa axuda da Rusia imperial, as revolucións en Austria foron vencidas no verán de 1849.
Despois do intento da revolución, en novembro de 1849, o emperador de Austria creou o territorio imperial coñecido polo nome de Voivodato de Serbia e Banato de Temesvar.
Capitais
A primeira capital da Voivodina serbia foi Sremski Karlovci. Despois pasou a ser Zemun, Veliki Bečkerek (Zrenjanin) e, finalmente, Temišvar (Timișoara).
Daite yo! Please Go On
Daite yo! Please Go On (抱いてよ！PLEASE GO ON) é o oitavo single da cantante xaponesa de J-Pop, pertencente o Hello! Project, Maki Goto, lanzado no Xapón o 27 de agosto do ano 2003 baixo o selo Zetima e producido por Tsunku. Tódalas cancións foron compostas e escritas por Tsunku.
Rhodospingus cruentus
O Rhodospingus cruentus é unha especie de pequeno pimpín, unha ave nativa dos arboredos e matogueiras do oeste de Ecuador e lado noroeste do Perú.
Taxonomía
É monotípico dentro do xénero Rhodospingus. Tradicionalmente colocouse na familia Emberizidae, pero agora asóciase cos Thraupidae.
Vía férrea
250px|miniatura|Vía férrea en [[Dinamarca]] Unha vía férrea é a parte da infraestrutura ferroviaria formada polo conxunto de elementos que conforman o sitio polo cal se desprazan os trens. As vías férreas son o elemento esencial da infraestrutura ferroviaria e constan, basicamente, de raís apoiados sobre dormentes que se dispoñen dentro dunha capa de balastro. Para a súa construción é necesario realizar movemento de chans e obras existentes (pontes, sumidoiros, muros de contención, drenaxes etc.)
Complétase a infraestrutura básica con sistemas de sinalización (antes manuais e agora automáticas) e, no caso de liñas electrificadas, co tendido eléctrico que prové de enerxía ás locomotoras.
Geosat
Geosat (acrónimo de GEOdetic SATellite) foi un satélite artificial da Armada dos Estados Unidos de América lanzado o 13 de marzo de 1985 mediante un foguete Atlas E desde a Base Vandenberg da Forza Aérea.
Características
A misión de Geosat foi determinar o xeoide terrestre sobre os océanos usando un radar altímetro.