cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kim Cobb
Premios e recoñecementos
En 2009 recibiu unha bolsa Kavli Frontiers of Science, que outorga o Institute for Particle Astrophysics and Cosmology.
No 2010 gañou o premio EAS Undergraduate Research Mentor e a bolsa Poptech Science and Public Leadership.
Ademais Cobb foi convidada ao Evento de Políticas de Flexibilidade no Foro da Casa Branca en 2011.
A Rúa Vella, A Rúa de Valdeorras, A Rúa
A Rúa Vella é un lugar da parroquia da Rúa de Valdeorras, no concello da Rúa, na comarca de Valdeorras.
O Mesón, Noceda, O Incio
O Mesón é un lugar da parroquia de Noceda, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria. O lugar está atravesado pola estrada LU-546, que conecta Sarria e Bóveda.
Toponimia
O topónimo "Mesón" pode facer referencia a un establecemento público onde se serve comida, ou tamén pode estar vinculado cun orónimo que fai referencia a unha zona chá e elevada, nunha relación figurada co termo meso semellante á existente entre meseta e mesa.
James Joseph Sylvester
James Joseph Sylvester, nado en Londres o 3 de setembro de 1814 e finado na mesma cidade o 15 de marzo de 1897, foi un matemático inglés. Realizou contribucións fundamentais á teoría das matrices, á teoría dos invariantes, á teoría de números, á teoría da partición e á combinatoria. Tivo un papel de lideardo nas matemáticas estadounidenses na segunda metade do século XIX como profesor da Universidade Johns Hopkins e como fundador do American Journal of Mathematics.
Traxectoria
James Joseph naceu en Londres, fillo de Abraham Joseph, mercador xudeu. James adoptou o apelido Sylvester cando o seu irmán máis vello fixo o mesmo ao emigrar aos Estados Unidos, un país que esixía que os inmigrantes tivesen un primeiro e un segundo nome e un apelido.
Aos catorce anos, Sylvester era alumno de Augustus De Morgan na Universidade de Londres. A súa familia sacouno da universidade despois de que fose acusado de apuñalar un compañeiro cun coitelo. Posteriormente asistiu á Liverpool Royal Institution.
Sylvester comezou os seus estudos de matemáticas no St John's College, Cambridge en 1831, onde o seu titor foi John Hymers. Aínda que os seus estudos se viron interrompidos durante case dous anos debido a unha doenza prolongada, quedou segundo no famoso exame de matemáticas de Cambridge, o tripos, ao que se presentou en 1837. Porén, Sylvester non recibiu un grao porque os graduados dese tempo tiñan que afirmar a súa aceptación dos Trinta e Nove Artigos da Igrexa de Inglaterra, e el non podía por ser xudeu. Pola mesma razón non puido competir por ser membro ou por obter o premio Smith. En 1838, Sylvester converteuse en profesor de filosofía natural do University College London e en 1839 en membro da Royal Society of London. En 1841, recibiu un BA e unha mestría da Universidade de Dublín (Trinity College). Ese mesmo ano mudouse aos Estados Unidos para converterse en profesor de matemáticas na Universidade de Virxinia, mais deixouno tras menos de catro meses. Un alumno que estaba a ler o xornal nunha das súas clases insultouno e Sylvester golpeouno co mango dunha espada. O estudante caeu en shock e Sylvester creu (equivocamente) que o matara. Sylvester renunciou cando sentiu que as autoridades universitarias non castigaran abondo o alumno. Mudouse a Nova York e estableceu amizade co matemático de Harvard Benjamin Peirce (pai de Charles Sanders Peirce) e co físico de Princeton Joseph Henry. Porén, regresou a Inglaterra en novembro de 1843 despois de que lle denegasen o nomeamento como profesor de matemáticas no Columbia College (actualmente Universidade), de novo por ser xudeu.
Unha das paixóns máis duradeiras de Sylvester foi a poesía; lía e traducía obras do francés, o alemán, o italiano, o latín e o grego, e moitos dos seus artigos matemáticos conteñen citas ilustrativas de poesías clásicas. Trala súa xubilación temperá, publicou un libro titulado The Laws of Verse en que intentou codificar un conxunto de leis para a prosodia na poesía.
In 1872, recibiu finalmente os seus B.A. e M.A. de Cambridge, tras serlle negados por ser xudeu.
En 1876 Sylvester volveu aos Estados Unidos para actuar como o profesor inaugural na nova Universidade Johns Hopkins de Baltimore, Maryland. O seu salario foi de 5000 dólares, bastante xeneroso para a época, que pediu que lle pagasen en ouro. Tras unha negociación, acordouse un salario que non se pagou en ouro.
En 1877, foi elixido membro da American Philosophical Society e en 1878 fundou American Journal of Mathematics. Ata ese momento, a única outra revista sobre matemáticas dos Estados Unidos era Analyst, que posteriormente se converteu en Annals of Mathematics.
En 1883, volveu a Inglaterra para asumir a Cátedra Saviliana de Xeometría da Universidade de Oxford. Mantivo a cátedra ata a súa morte, aínda que en 1892 nomeou un profesor adxunto á mesma cátedra. Estivo na directiva da Abingdon School.
Sylvester faleceu no 5 Hertford Street de Londres o 15 de marzo de 1897. Está enterrado no Balls Pond Road Cemetery de Kingsbury Road en Londres.
Legado
Sylvester inventou un gran número de vocábulos matemáticas como "matriz" (en 1850), "grafo" e "discriminante". Cuñou o termo "totiente" para a función totiente de Euler φ(n). En xeometría discreta é lembrado polo problema de Sylvester e por un resultado do problema da horta, e en teoría de matrices descubriu a identidade determinante de Sylvester, que xeneraliza a identidade de Desnanot–Jacobi. A colección do seus traballos científicos ocupa catro volumes. En 1880, a Royal Society of London outorgou a Sylvester a medalla Copley, o seu maior premio para aos descubrimentos científicos; en 1901 instituíu a medalla Sylvester no seu recordo para animar á investigación matemática tralo seu falecemento en Oxford.
Condado de Washington, Maryland
miniatura|250px|A ponte de Burnside, que recorda ao xeneral da [[Estados Unidos de América|Unión Ambrose Burnside, que combateu na batalla de Antietam durante a Guerra civil estadounidense]] miniatura|250px|Localización do condado de Washington no estado de Maryland
O condado de Washington é un condado dos Estados Unidos que está situado na parte occidental do estado de Maryland.
A súa capital é a cidade de Hagerstown.
Foi o primeiro condado dos Estados Unidos en recibir o nome do xeneral da Guerra da independecia, e máis tarde presidente, George Washington.
Xeografía
O condado ocupa unha superficie de 1 210 km².
Segundo o censo de 2010 no condado vivían 147 430 persoas, en 55 687 fogares con 37 506 familias.
A densidade de poboación nese ano era de 124,4 hab./km2.
Había 60 814 unidades de vivenda, cunha densidade media de 51,3 viv./km2.
A composición racial do condado era de 85,1 % de brancos, 9,6 % de negros ou afroamericanos, 1,4 % de asiáticos, 0,2 % de indios americanos, 1,1 % doutras razas e 2,6 % de dúas ou máis razas. Os de orixe hispana ou latina constituían o 3,5 % da poboación.
En termos de ascendencia, o 31,7 % eran alemáns, o 14,1 % eran irlandeses, o 9,8 % eran ingleses, o 8,5 % eran estadounidenses e o 5,1 % eran italianos.
Romariz, Rendar, O Incio
Romariz é un lugar da parroquia de Rendar, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Outeiro, Noceda, O Incio
Outeiro é un lugar da parroquia de Noceda, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Novelín, Rendar, O Incio
Novelín é un lugar da parroquia de Rendar, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Woldemar von Tiesenhausen
O barón Ernst Woldemar von Tiesenhausen (en ruso: Wladimir Gustavovitch von Tiesenhausen), nado en Narva o 25 de febreiro de 1825 e finado en San Petersburgo o 2 de febreiro de 1902, foi un académico, orientalista e numismático de familia alemá e nacionalidade rusa.
Hagerstown, Maryland
miniatura|250px|A rúa Potomac no centro de Hagerstown miniatura|250px|Localización de Hagerstown dentro do condado de Washington, e este dentro do estado de Maryland
Hagerstown é unha cidade dos Estados Unidos, a capital do condado de Washington, no estado de Maryland.
Xeografía
Situada a 164 msnm, a cidade ocupa unha extensión de 27,6 km².
No censo de 2010 apoboación da cidade, propiamente dita, era de 39 662 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ao, era de 12 98,8 hab./km².
A poboación da súa área metropolitana (que se estende ao estado de Virxinia Occidental) era de 269 140 persoas. E á sexta cidade máis grande de Maryland.
Fundación
En 1739 Jonathan Hager, un inmigrante alemán de Pensilvania, comprou 200 acres de terra en Maryland. Situada no val entre o Blue Ridge e as montañas Alleghany, esta propiedade era coñecida como Hager's Fancy.
En 1762 Hager fundou a cidade de Elizabethtown así nomeada como homenaxe á súa esposa, Elizabeth Kershner, con quen casara en 1740. En 1776 a cidade converteuse na sede do condado de recentemente creado condado de Washington. O Concello decidiu cambiar o nome da cidade a Hagerstown en 1813 porque este nome gañara o uso popular, e a lexislatura estatal aprobou oficialmente unha acta para cambiar o nome da cidade a Hagerstown en 1814.
Woldemar von Tiesenhausen
Traxectoria
Woldemar von Tiesenhausen pertencía a unha antiga familia da nobreza alemá do Báltico, os Tiesenhausen, que chegaron a Livonia cos cabaleiros teutónicos.
Era fillo do tenente coronel Gustav von Tiesenhausen, que estaba ao servizo de Rusia, e da súa muller, Juliane.
Logo de cursar o seu ensino secundario no primeiro gymnasium clásico de San Petersburgo, en 1848 graduouse na Facultade de Linguas Orientais da Universidade de San Petersburgo. Tamén perfeccionou a súa formación en encontros privados con Christian Martin Frähn (1782-1851), un prestixioso orientalista alemán ao servizo do Imperio Ruso e director do Museo Asiático da Academia Imperial.
Malia ter ascendencia nobre, carecía de fortuna persoal e en 1841 entrou na Función Pública, na que permaneceu durante 12. En 1861 foi destinado á Comisión Arqueolóxica Imperial, na que prestou servizos ata 1900, desde 1895 como vicepresidente. En tal condición emprendeu varias escavacións nas localizacións de antigas cidades gregas ou escitas no norte do Cáucaso e na Pequena Rusia (correspondente, aproximadamente, á actual Ucraína).
Tiesenhausen puido completar as súas investigacións e as súas obras grazas ao mecenado do conde Stroganov, un coleccionista erudito cunha gran riqueza que financiou tamén unha viaxe do barón por Europa en 1880, coa finalidade de recoller manuscritos relacionados coa Horda de Ouro, o que deu lugar a unha publicación sobre este tema en 1884 (o segundo tomo foi publicado en 1941 pola Academia de Ciencias da URSS, xa que Tiesenhausen non tivo medios para facelos no seu tempo e o seu mecenas xa falecera). Este segundo tomo aproveita especialmente as fontes persas.
Outro dos seus traballos máis sobranceiros foi un estudo sobre as moedas orientais do propio Conde Stroganof, publicado en 1880.
En 1893, Tiesenhausen ingresou como membro correspondente da Academia Imperial de Ciencias de Rusia, na categoría de Literatura Oriental.
Publicacións
Estes son os traballos monográficos publicados polo barón Tiesenhausen ao longo da súa carreira académica:
O Lucial, Vila de Mouros, O Incio
O Lucial é un lugar da parroquia de Vila de Mouros, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Concello de Eslöv
Eslöv é un municipio sueco (kommun) do condado de Escania. Anteriormente formaba parte do desaparecido condado de Malmöhus. En 2022 o concello tiña 34 601 habitantes, sendo o 77º municipio sueco en poboación. Dende o ano 2005 Eslöv forma arte da área metropolitana de Malmö (Stormalmö), segundo a definición do Instituto Nacional de Estadística de Suecia. A súa capital é Eslöv.
O concello atópase no centro de Escania e limita ao norte co municipio de Klippan, ao nordés co de Höör, ao leste cos de Hörby e Sjöbo, ao suroeste cos de Lund e Kävlinge e ao noroeste co concello de Svalöv.
Universidade de Westminster
A Universidade de Westminster (en inglés University of Westminster) é unha universidade pública do Reino Unido. Fundada en 1838 co nome de Institución Politécnica Real (en inglés Royal Polytechnic Institution), foi a primeira institución politécnica no Reino Unido. A institución foi convertida en universidade en 1992, o que significou que podería brindar os seus propios títulos académicos.
As actividades académicas da universidade están organizadas dentro de sete facultades, dentro das cales existen 45 departamentos académicos. A universidade conta con diversos centros de investigación a través dos diversos eidos de estudos, incluíndo comunicacións e investigación dos medios de comunicación, cuxa investigación esta considerada dentro das 40 mellores do mundo segundo QS World University Rankings. A Universidade de Westminster tivo un ingreso de £170.4 millóns no 2012/13, dos cales £4.5 millóns proviñeron da área de investigación académica. Westminster é recoñecida especialmente polos seus programas de xornalismo, administración de empresas, ciencias sociais e ciencias políticas.
Westminster é membro da Association of Commonwealth Universities, a Asociación de MBAs, a European Foundation for Management Development, a Asociación de Universidades Europeas, a Asociación Internacional de Universidades, entre outras organizacións.
Entre o alumnado de Westminster atópase un premio Nobel de Medicina, o inventor da cordita, xefes de Estado, personalidades da política, dos deportes olímpicos, do ámbito científico, do cine, premios BAFTA e Oscar, da música, xornalistas e poetas.
Isabel Rodríguez García
Isabel Rodríguez García, nada en Abenójar, provincia de Cidade Real, o 5 de xuño de 1981, é unha avogada e política española, deputada no Congreso dos Deputados polo PSOE e que dende xullo de 2017, presidiu a Comisión de Xustiza. En xullo de 2021, foi nomeada ministra de Política Territorial por Pedro Sánchez e, tamén, voceira do seu goberno.
Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade de Castela-A Mancha, obtendo o título en 2004. Foi secretaria xeral da Comisión Executiva Provincial de Cidade Real.
Nas eleccións de 2004, gañou un escano no Senado por Cidade Real, nas filas do PSOE, converténdose na senadora máis nova da historia de España. Na cámara alta ocupou os cargos de viceportavoz da Comisión de Xustiza e membro da Comisión de Defensa. Os seus relatorios foron o Anteproxecto de lei sobre o acceso ás profesións de avogado e fiscal e a Proposta de lei sobre igualdade de homes e mulleres na orde de sucesión dos títulos de nobreza. Tamén participou na Proposta de lei orgánica para modificar a lei orgánica 6/1985, do 1 de xullo, do poder xudicial, para perseguir, extraterritorialmente, a práctica da mutilación xenital feminina.
En xuño de 2007, deixou o seu posto no Senado para ocupar o posto de directora xeral de Xuventude na Xunta Comunitaria de Castela-A Mancha. Un ano despois, no Congreso rexional do PSOE de Castela-A Mancha en xullo de 2008, foi elixida secretaria de Comunicación e portavoz do PSOE rexional. O 1 de setembro de 2008 foi nomeada voceira do goberno de Castela-A Mancha,cargo que ostentou até 2011.
Despois das eleccións de 2011, pasou a formar parte do Congreso dos Deputados como deputada nacional pola provincia de Cidade Real, cargo que foi revalidado nas eleccións de 2015, e nas de abril de 2019 e nas posteriores de novembro do mesmo ano.
Outros cargos que ostentou, nese período, foron:
No 2017, nas primarias celebradas en maio polo PSOE, para escoller nova dirección, apoiou a Susana Díaz quen, finalmente, foi derrotada por Pedro Sánchez.
En xuño de 2017, pasou a formar parte da nova dirección do PSOE como adscrita á Secretaría Xeral e, un mes despois, en xullo de 2017, foi elixida presidenta da Comisión Nacional de Xustiza, por mor da dimisión de Margarita Robles tras ser nomeada voceira do grupo parlamentario socialista.
En 2019, abandonou o Congreso para presentarse como candidata á alcaldía de Puertollano, e gañala na eleccións municipais de 2019 co 44,77% dos votos. Dous anos despois, o 11 de xullo de 2021, houbo de renunciar á alcaldía de Puertollano, ao ser nomeada como Ministra de Política Territorial e voceira do Goberno de Pedro Sánchez.
Pacios, Vila de Mouros, O Incio
Pacios é un lugar da parroquia de Vila de Mouros, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Martin Rios
Comezos
Naceu en Suíza, sendo fillo de José Ríos, un inmigrante galego natural da Costiña, no Carballiño. Comezou a súa carreira internacional no Mundial Junior 2001 como segundo no equipo de Mark Hauser, rematando na sétima posición. Na Copa Mundial Xuvenil de 2002 xogou como segundo no equipo de Andreas Hingher e quedou cuarto.
Nos Campionatos Europeos de 2007 e 2008, xogou como terceiro no equipo español e quedou duodécimo e noveno respectivamente.
Campión europeo e mundial
No Campionato Europeo Mixto de 2011 xogou de novo para Suíza como segundo no equipo de Thomas Lips e gañou a medalla de ouro tras vencer ao equipo alemán de Alexander Baumann. En 2012 liderou o equipo suízo como skip e rematou oitavo. No seu primeiro campionato mundial de dobres mixtos de 2012, gañou a medalla de ouro xunto a Nadine Lehmann, derrotando na final a Suecia (Per Noréen e Camilla Johansson). Ao ano seguinte, os dous quedaron no sexto lugar. En 2014 disputou o campionato europeo mixto como terceiro no equipo de Silvana Tirinzoni e gañou a medalla de bronce tras vencer a Escocia no partido polo terceiro posto.
No Campionato Mundial Mixto de 2016 actuou como líder do equipo suízo, obtendo o quinto lugar. Na edición de 2017 proclamouse por segunda vez campión do mundo, esta vez con Jenny Perret, ao derrotar na final ao Canadá (Reid Carruthers e Joanne Courtney).
Xogos Olímpicos
Rios foi elixido xunto a Jenny Perret para representar a Suíza nos Xogos Olímpicos de Inverno de 2018, nos que se celebrou por primeira vez unha competición de dobres mixtos. Despois de rematar segundos na fase inicial, chegaron ás semifinais, onde venceron aos rusos Anastasia Bryzgalova e Alexandr Krushelnitski. Na final contra o equipo canadense de Kaitlyn Lawes e John Morris, abandonaron o partido despois da sexta entrada cun marcador de 3:10 e levaron a medalla de prata.
Catro anos despois participou nos seus segundos Xogos Olímpicos, en Pequín 2022, de novo con Jenny Perret, pero só puideron ser sétimos, gañando así un diploma olímpico.
Estación de Monfragüe
Monfragüe, historicamente coñecida como Plasencia-Empalme ou Palazuelo-Empalme, é unha estación de ferrocarril situada no municipio español de Malpartida de Plasencia, situado na provincia de Cáceres. Na contorna das instalacións ferroviarias comezou a formarse un pequeno núcleo de poboación, o denominado poboado ferroviario de Monfragüe, que desde 2004 é candidato a Ben de Interese Cultural na categoría de sitios históricos.
Tradicionalmente, esta estación constituíu un destacado nó ferroviario no que enlazaban as liñas Madrid-Valencia de Alcántara e Plasencia-Astorga. Debido a iso, Plasencia-Empalme contou con importantes instalacións ferroviarias que incluían un depósito de locomotoras, almacéns de mercadorías e unha ampla praia de vías. No entanto, nas últimas décadas a estación perdeu boa parte da súa anterior importancia tras clausúraa, en 1985, da maior parte do trazado Plasencia-Astorga. Na actualidade conta con con servizos de Longa e Media Distancia operados por Renfe.
Situación ferroviaria
Desta última liña unicamente queda en servizo o tramo entre as estacións de Monfragüe e Plasencia.
Historia
A estación foi inaugurada o 20 de outubro de 1881 coa apertura ao tráfico do tramo Malpartida de Plasencia-Arroio da liña que pretendía prolongar a liña Madrid-Malpartida de Plasencia até a fronteira portuguesa por Cáceres e Valencia de Alcántara buscando así un enlace con Portugal máis directo ao xa existente por Badaxoz. As obras correron a cargo da Compañía dos Ferrocarrís de Madrid a Cáceres e Portugal. En 1893 MCP empezou a construción doutro trazado, está vez transversal entre Plasencia e Astorga que concluíu en 1896 e que tiña a Plasencia-Empalme como a súa cabeceira sur. A pesar de contar con estas importantes vías, a empresa nunca gozou de boa saúde financeira, sendo intervida polo Estado en 1928, que cedeu as súas liñas e instalacións á recentemente creada Compañía Nacional dos Ferrocarrís do Oeste. En 1941, coa nacionalización da totalidade da rede ancho ibérico, a estación pasou a ser xestionada por RENFE. Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias. A titularidade da infraestrutura pasou a Adif Alta Velocidad en xuño de 2014.
Longa e Media Distancia
miniatura|Un tren da [[Serie 599 de Renfe|Serie 599 durante unha parada en Monfragüe, en 2017.]] Nesta estación efectúan parada trens que cobren os servizos Rexional Exprés (antigamente denominado TRD), MD e Intercity da liña 52 de Media Distancia.
Outeiro, Vila de Mouros, O Incio
Outeiro é un lugar da parroquia de Vila de Mouros, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
O Túnel, Vila de Mouros, O Incio
O Túnel é un lugar da parroquia de Vila de Mouros, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Outeiro, Vila de Mouros, O Incio
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Concello de Essunga
Essunga é un municipio sueco (kommun) do condado de Västra Götaland. Anteriormente pertencía ao desaparecido condado de Skaraborg. A súa capital é Nossebro, o que o converte nun dos 42 concellos que ten como capital a unha antiga localidade municipal.
O municipio está situado no noroeste do landskap de Västergötland e limita ao norte co concello de Grästorp, ao leste co de Vara, ao sur cos de Vårgårda e Herrljunga, ao suroeste co de Alingsås e ao oeste co municipio de Trollhättan.
Guillermo González Martínez
Guillermo González Martínez, nado en Cuba cara a 1914, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Avogado, veciño de Vilelos, foi secretario interino do xulgado do Saviñao. Foi nomeado alcalde do Saviñao en 1946. Despois foi procurador no xulgado de Monforte de Lemos. Foi correspondente de La Noche en Monforte.
Vida persoal
Casou en Santiago de Compostela con María del Rosario Fernández Cobas, filla de Ramón Fernández Vázquez, en 1945.
Santa Cruz do Oural, Vila de Mouros, O Incio
Santa Cruz do Oural é un lugar da parroquia de Vila de Mouros, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Vilarxoán, Vilarxoán, O Incio
Vilarxoán é un lugar da parroquia de Vilarxoán, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
O Barrio, Toldaos, O Incio
O Barrio é un lugar da parroquia de Toldaos, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Chus Pereda
Jesús María Pereda Ruiz de Temiño, máis coñecido como Chus Pereda, nado en Medina de Pomar o 15 de xuño de 1938 e finado en Barcelona o 27 de setembro de 2011, foi un futbolista e adestrador español, que xogaba como interior.
Militou durante a maior parte da súa carreira no Barcelona, co que gañou dúas Copas do Xeneralísimo e unha Copa de Feiras. Xogou ademais en varios outros equipos, entre eles o Real Madrid, co que conquistou unha liga e unha Copa de Europa. Internacional coa selección española, coroouse con esta campión da Eurocopa na edición de 1964, na que marcou gol tanto nas semifinais como na final ante a Unión Soviética.
Inicios
Naceu en Medina de Pomar, na provincia de Burgos, sendo fillo dun carniceiro, e aos poucos anos emigrou coa súa familia a Chile. Ao seu regreso xogou no Alcázar do seu pobo natal, onde axiña empezou a destacar. Aos 15 anos fichou polo Balmaseda, da localidade biscaíña de Balmaseda, pero apenas puido xogar ao ser denunciado por outro equipo debido a que non tiña a idade mínima necesaria. Estudou o bacharelato en Bilbao e xogou na selección biscaíña sub-16, da que foi capitán.
Indautxu
A continuación fichou polo Indautxu, da Segunda División, categoría na que debutou o 18 de marzo de 1956, con 17 anos, nun partido ante o Sabadell. No seu segundo encontro, ante o Logroñés, marcou o seu primeiro gol. No club bilbaíno tivo como adestrador a Iriondo e coincidiu con futbolistas como Zarra, Raimundo Lezama, Uría, Isasi ou Miguel Jones, e xogou nel ata os primeiros días de 1958, acadando na tempada 1956/57 o terceiro posto. Tanto el como Jones, e máis tarde Gárate, foron rexeitados de xeito polémico polo Athletic de Bilbao por non seren vascos de nacemento. Pereda fichou entón polo Real Madrid.
Real Madrid
Debutou co club branco na Primeira División un mes despois, na 21ª xornada da tempada 1957/58 diante do Jaén. Dúas semanas despois disputou o seu primeiro e único partido na Copa de Europa, marcando dous goles contra o Sevilla no Sánchez Pizjuán. Proclamouse campión tanto da liga como da Copa de Europa e disputou tamén a final da Copa do Xeneralísimo, sendo titular contra o Athletic, que acabou conquistando o título. O seu balance no club madrileño foi de seis partidos oficiais e tres goles.
Cesión ao Valladolid
Para a seguinte tempada foi cedido ao Real Valladolid, da Segunda División. Titular indiscutible no club adestrado por Saso, marcou 9 goles que contribuíron a que o equipo se proclamase campión e ascendese á máxima categoría.
Sevilla
En 1959 foi traspasado ao Sevilla FC, nun intercambio por Pepillo II. Xogou no club andaluz durante as seguintes dúas campañas, acadando na primeira delas un cuarto posto en liga, e formando un célebre ataque coñecido como a "dianteira de cristal", xunto a Agüero, Diéguez, Antoniet e Szalay. Disputou un total de 64 partidos oficiais, nos que marcou 14 goles, 11 deles durante a primeira campaña.
Barcelona
No verán de 1961 fichou polo FC Barcelona, club no que militou durante oito anos, disputando un total de 203 partidos oficiais e 65 goles. Durante ese tempo gañou a Copa do Xeneralísimo dúas veces, en 1963 e 1963, sendo titular nas dúas finais e marcando o primeiro gol do equipo na de 1963, unha vitoria por 3-1 sobre o Zaragoza no Camp Nou. Participou tamén en varias edicións da Copa de Feiras, proclamándose campión en 1966. Obtivo a súa mellor cifra goleadora na campaña 1963/64, na que marcou 16 goles, 12 deles na liga.
Sabadell
Con 31 anos deixou o Barcelona e pasou a xogar no Sabadell, tamén da Primeira División. Disputou só nove encontros co club catalán, adestrado por Pasieguito, entre eles o histórico debut europeo do equipo, na Copa de Feiras, ante o Brugge.
Mallorca
En novembro de 1970 fichou polo Mallorca, onde tivo de novo como adestrador a Saso. Militou dúas campañas no club balear, co que disputou 59 partidos e marcou 10 goles. En 1972 puxo fin á súa carreira, despois de 442 partidos oficiais como profesional e 133 goles.
Selección nacional
Foi 15 veces internacional coa selección española, coa que marcou 6 goles. Debutou o 15 de maio de 1960 nun partido amigable contra Inglaterra no estadio Santiago Bernabéu, onde España venceu por 3-0. Marcou o seu primeiro tanto coa selección ese mesmo ano, nunha vitoria por 1-4 sobre Chile no estadio Nacional de Santiago.
Dous dos goles internacionais de Pereda chegaron na Eurocopa de 1964, onde España conseguiu o primeiro título da súa historia e onde Pereda foi elixido no once ideal do torneo. Nas semifinais contra Hungría xogou de interior dereito e marcou o gol que abriu o marcador.
Na final ante a Unión Soviética pasou ao interior dereito, intercambiando a súa posición pola do galego Luis Suárez, e volveu anotar o gol inicial ao pouco de comezar o partido, collendo un balón dentro da área e superando cun disparo ao histórico gardameta Lev Iashin. Con todo, o seu gol foi contrarrestado case inmediatamente por un tanto soviético, obra de Khusainov. Preto do final do encontro, Pereda, cun rápido movemento, desfíxose da marcaxe de Anichkin e colocou un centro ao dianteiro Marcelino, que este rematou de cabeza a gol, facendo así o segundo e definitivo tanto. As imaxes do gol mostradas en España no NO-DO foron manipuladas, mostrando un centro de Amancio en vez do de Pereda, polo que no imaxinario popular permaneceu durante décadas a idea errónea de que fora o coruñés quen dera a asistencia a Marcelino.
Trala Eurocopa disputou só catro partidos máis como internacional. En 1968, despois de tres anos sen vestir a camiseta da selección, acudiu á convocatoria do muxián Eduardo Toba para xogar ante Iugoslavia en Belgrado, nun partido correspondente á clasificación para o Mundial de 1970. Xogou a parte final do partido como substituto de Marcial Pina, no que foi o seu último encontro coa selección.
Como adestrador
Pouco despois da súa retirada iniciou unha carreira como adestrador. Dirixiu durante máis de 15 anos as categorías inferiores da selección española. En 1985 levou á selección sub-20 ao subcampionato mundial no torneo disputado na Unión Soviética, onde perdeu na prórroga da final ante o Brasil. Traballou tamén como axudante na selección absoluta e en 1992 substituíu a un enfermo Vicente Miera á fronte do equipo durante un partido.
Na tempada 1995/96 tivo a súa primeira e única experiencia como adestrador dun club, dirixindo o Xerez CD na Segunda División B, onde rematou no 11º lugar. En 1998 dirixiu o primeiro encontro da historia da selección de Castela e León, un empate 1-1 diante de Aragón.
Concello de Falkenberg
Falkenberg é un municipio sueco (kommun) do condado de Halland. É o concello de maior superficie do condado, e o cuarto en poboación con 46 769 habitantes en 2022. Máis da metade da poboación vive na cidade de Falkenberg, a súa capital.
O municipio de Falkenberg está no Kattegatt e limita ao sur cos concellos de Halmstad e Hylte e ao norte cos de Varberg, Mark e Svenljunga, e ao leste co de Gislaved.
Coco Dávez
Valeria Jiménez Palmeiro, nada en Madrid en 1989, coñecida como Coco Dávez, é unha artista plástica española. Ten traballado en diversas disciplinas, entre outras, a fotografía, a pintura, o escaparatismo, o body painting e a escenografía.
Cadière de Ana da Bretaña
A cadière de Ana da Bretaña é unha moeda de ouro do reino de Francia cuñada na ceca de Nantes a finais do século XV, caracterizada por amosar unha imaxe da raíña consorte Ana da Bretaña (1477-1514) sentada no seu trono.
Contexto
A finais do século XV, Ana da Bretaña era duquesa da Bretaña e raíña de Francia viúva de Carlos VIII (1483-1498). Ana decidiu cuñar unha nova moeda —privilexio reservado ao rei e ao príncipe con rango de rei— en conmemoración da soberanía do Ducado da Bretaña e para confirmar a súa autoridade, antes do seu próximo matrimonio co novo rei, Luís XII (1498-1515).
Caracterización
Trátase dunha moeda cuñada en ouro, cun peso de ca. 3,50 gramos e un diámetro de 28 milímetros.
Anverso
No anverso, a duquesa Ana amósase sentada nun trono con maxestosidade, un motivo xa utilizado anteriormente por diversos monarcas franceses. Porta un cetro na súa man dereita e unha espada na súa man esquerda, e a súa cabeza está coroada. As súas roupaxes e o seu manto levan os símbolos de Bretaña —armiños— e de Francia —flores de lis—. Aos seus pés figura a data de emisión.
A lenda que rodea este motivo é ANNA.D.G.FRAN.REGINA.ET.BRITONVM.DVCISSA ("Ana, pola graza de Deus, raíña dos franceses e duquesa dos Bretóns").
Reverso
A figura central do reverso é unha cruz de inspiración renacentista, cargada no centro por un N uncial. A cruz está coroada en cada extremo por cruces entre senllos pétalos de lirio.
A lenda en latín do reverso é SIT NOMEN DOMINI BENEDICTUM ("Bendito sexa o nome do Señor"), con pequenos armiños separando as palabras.
Denominación
O termo cadière fai referencia ao trono en que senta a duquesa (do latín cathedra, en galego "cadeira"). A representación do soberano pódese comparar con outras moedas de ouro denominadas à la chaise na tradición numismática francesa, emitidas polos reis de Francia, especialmente por Filipe VI (1328-1350) e por Xoán o Bo (1350-1364). No entanto, estoutras moedas pesaban arredor de 4,5 gramos e tiñan un diámetro de 29 milímetros.
Exemplares e tipos
Aínda que consonte a documentación de época se calcula que se cuñaron arredor de 10.000 exemplares da cadière de Ana da Bretaña, o feito é que poucos deles chegaron aos nosos días. Coñécense dous tipos, con reverso idéntico e executados aparentemente polo mesmo gravador, Jean Bourdichon (ca. 1456 - ca. 1520), pintor do rei.
O exemplar do Museo da Bretaña
miniatura|160x160px|A cadière de [[Ana da Bretaña, exposta no Museo da Bretaña, en Rennes.]] O Museo da Bretaña, en Rennes, posúe un exemplar deste segundo tipo, con data de 1498. Este espécime foi roubado durante a noite do 13 ao 14 de abril de 2018 no Museo Departamental Thomas-Dobrée, de Nantes, onde estaba exposto formando parte dunha exposición titulada "Viaxe nas coleccións".
Foi atopado o 21 de abril do mesmo ano en Saint-Nazarie, xunto co resto do botín.
Outeiro, Toldaos, O Incio
Outeiro é un lugar da parroquia de Toldaos, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Reboredo, Toldaos, O Incio
Reboredo é un lugar da parroquia de Toldaos, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Julia Lago
Julia Lago, nada na Coruña en 1994, é unha ilustradora e creadora de banda deseñada galega.
Traxectoria
Comezou Economía e seguiu con Belas Artes entre Pontevedra e Granada. Tamén estudou Ilustración e Deseño en Valencia.
A súa primeira publicación de banda deseñada foi da man da Universidade de Vigo. Con Nós seis, gañou o premio Castelao de BD en 2021. Na obra conta a infancia da súa avoa nun internado relixioso nos tempos da ditadura franquista. Segundo a autora :
Traballa na ilustración e leva A Grelería, unha galería de arte dedicada á obra gráfica xunto con Lacongongrelos, ademais de participar na organización do Autobán, o festival de cómic autoeditado.
Noemí Casquet
Noemí Casquet, nada en Sabadell o 7 de febreiro de 1992, é unha xornalista e escritora española especializada en divulgación sexual e investigadora sobre sexualidade ancestral. Foi presentadora de programas de televisión e en plataformas online, e participou como redactora e columnista de medios de comunicación recoñecidos. É cofundadora e directora de Santa Mandanga, a primeira plataforma de educación sexual explícita.
Leva máis de dez anos tratando temáticas como o sexo, a antropoloxía sexual, o feminismo, as relacións afectivas, o colectivo LGTBI e a loita social. Ten un distintivo discurso cheo de forza e rebeldía que a converteu nun referente dentro da sexualidade, o feminismo e as relacións non convencionais. Grazas ás redes sociais, Casquet logrou captar un gran número de seguidores en Instagram e YouTube, a quen trata de liberar do sistema establecido a través dun estilo de comunicación natural e próximo.
Carreira profesional
Casquet colaborou con varios medios de comunicación, entre eles, como columnista en La Vanguardia e tamén con El Mundo, El Español e Europa Press. Foi entrevistada por El País e por El Periódico, entre outros. Neles falou de temas como o poliamor, o sexo ou as diferenzas entre homes e mulleres en relación coa sexualidade. Colaborou en varias ocasións en emisións de radio en RTVE (Play Radio) falando do seu libro “Cuerpos”, en Radio Euskadi describindo o concepto do sexo como “unha arma de revolución masiva” e en Cadena Ser - Radio Cartagena falando de como as mulleres lle agradecen cambiarlles a súa vida sexual.
Como presentadora de televisión, dende 2021 presenta o programa “Llámalo X”, producido por RTVE en colaboración con Dadá Films and Entertainment). Nel realiza entrevistas relacionadas co ámbito do xénero e a sexualidade, e trata cuestións como o poliamor, as novas masculinidades, a sexualidade trans ou a asexualidade.
Tamén participou en programas como La Resistencia (Movistar+) e Adolescents XL (TV3), e en podcasts como o Podium Podcast de Alex Fidalgo e o Bego Beristain.
Noemí Casquet presentou ademais o Salón Erótico de Barcelona de 2019. En 2020 participou no evento TEDTalk x UCM (El Futuro), en que salientou, desde a súa experiencia, a necesidade da liberación e a naturalización do sexo.
En 2022 Atresmedia fará unha adaptación televisiva da triloxía “Zorras, Malas y Libres”. Varias fontes confirmaron que a serie se empezará a rodar ese ano.
Publicacións
Noemí Casquet leva escritas sete novelas eróticas (unha triloxía, unha biloxía e dúas novelas), que presentou por toda España. Con elas tivo éxito tamén en América, en concreto, coa xira da súa biloxía "Cuerpos y Almas" na Feira Internacional do Libro de Guadalaxara (México) de 2021. A biloxía publicouse na Arxentina, México, Colombia, Chile e nos EUA (en español).
Mala Mujer (Lunwerg - Grupo Planeta, 2019)
No seu primeiro libro, a xornalista analiza as etiquetas de identidade de xénero. A novela menciona temas como a identidade sexual, o ciclo menstrual (e a súa relación co ciclo lunar), a masturbación, o feminismo, a sexualidade e o amor.
Cuerpos y Almas (Ediciones B, 2021)
Esta biloxía trata a identidade e o desexo a través dunha historia chea de paixón, erotismo e profundidade. A obra, segundo Casquet, “ten moito dela, da relación que tivo ao longo da súa vida cos homes”, e “non vai deixar a ninguén indiferente”. A autora tamén declarou:
Abel Reverter
Abel Reverter Valeiras, nado en Ourense en 1988, é un deseñador visual galego.
Traxectoria
De familia vinculada á enxeñería, estudou Comunicación Audiovisual na Universidade Complutense de Madrid. En 2011 comezou a traballar como bolseiro nun estudo londiniense de deseño visual, o que o levou a contactar con outras empresas do sector e iniciar a súa carreira profesional como deseñador de gráficos en movemento.
Traballou para varios estudos de deseño gráfico e deseño visual no Reino Unido e nos Estados Unidos, como MPC, primeiro como freelancer e a partir de 2017 con postos xa sénior como director de arte para Monstro.TV ou Territory Projects. Os seus deseños visuais apareceron no filme Blade Runner 2049, e en distintas campañas publicitarias de nivel internacional para Apple, Spotify, Microsoft, Google ou The New York Times.
Toldaos, Toldaos, O Incio
Toldaos é un lugar da parroquia de Toldaos, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Toponimia
O topónimo ten a súa orixe no asentamento poboacional nos séculos IX e X de grupos de xente chegados desde Toledo.
Supremme de Luxe
Supremme de Luxe, nada en Madrid o 6 de xaneiro de 1978, é unha drag queen, cantante e presentadora de televisión española.
Traxectoria
miniatura|Supremme de Luxe cantando xunto a [[Kika Lorace no Mercado de San Antón durante o Orgullo de Madrid en 2017.]] Comezou a súa carreira artística no mundo drag en 1997, actuando en diversas salas do seu Madrid natal. Realizou espectáculos e foi mestra de cerimonias en diversos eventos LGTB. Tamén fixo proxectos teatrais como Encerradas en un Pryconsa, Ellas cantan, ellas cuentan, Tranxformers ou Retromanía. En 2021 foi protagonista do espectáculo Intimísimo. Ese mesmo ano foi elixida como presentadora para o programa de televisión Drag Race España.
Carreira musical
En 2012 publicou o seu primeiro álbum titulado Ahora yo. Ademais, tamén lazou varios sinxelos como "Basta ya" (2016), "Getting High" (2017), "Resurgir" (2019) ou "Ener-G2" (2020). A súa canción "Miénteme" foi incluída no repertorio oficial do World Pride 2017 que editou Universal Music.
Dimorphodon
Dimorphodon /daɪˈmɔːrfədɒn/ foi un xénero de pterosauros de tamaño mediano do período Xurásico inicial. Foi nomeado polo paleontólogo Richard Owen en 1859. Dimorphodon significa "dente de dúas formas", derivado do grego δι (di) que significa "dous", μορφη (morphe) que significa "forma" e οδων (odon) que significa "dente". referíndose ao feito de que tiña dous tipos distintos de dentes nas súas mandíbulas, o que é relativamente raro entre os réptiles. Dimorphodon habitou Europa.
A Airela, Trascastro, O Incio
A Airela é un lugar da parroquia de Trascastro, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
A Moura, Trascastro, O Incio
A Moura é un lugar da parroquia de Trascastro, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Rede neural artificial
miniatura|Unha rede neural artificial é un grupo de nodos interconectados, inspirados nunha simplificación das [[Neurona|neuronas nun cerebro. Aquí, cada nodo circular representa unha neurona artificial e unha frecha representa unha conexión dende a saída dunha neurona artificial ata a entrada doutra.]] As redes neurais artificiais (RNAs), xeralmente chamadas simplemente redes neurais, son modelos informáticos utilizados dentro das disciplinas de intelixencia artificial e aprendizaxe automática inicialmente inspirados nas redes neurais biolóxicas dos cerebros animais.
Unha RNA baséase nunha colección de nodos conectados chamados neuronas artificiais, que modelan de forma vaga as neuronas do cerebro biolóxico. Cada conexión, como a sinapse dun cerebro biolóxico, pode transmitir sinais as demais neuronas. Unha neurona artificial recibe sinais e logo procésaos podendo despois sinalar as neuronas que teña conectadas. O "sinal" é un número real, e a saída de cada neurona calcúlase mediante algunha función non linear da suma das súas entradas. As "conexións" chámanse enlaces ou edges en inglés. As neuronas e os enlaces adoitan ter un peso ou weight que se axusta a medida que avanza a aprendizaxe. O peso aumenta ou diminúe a intensidade do sinal do enlace. As neuronas tamén poden ter un límite de maneira que só se envía un sinal se o sinal engadido pasa o límite asignado.
Normalmente, as neuronas están agregadas en capas. Diferentes capas poden realizar diferentes transformacións nas súas entradas. Os sinais viaxan dende a primeira capa (de entrada) ata a última capa (de saída), posiblemente despois de atravesar as capas varias veces.
Adestramento
As redes neurais son adestradas procesando exemplos, cada un dos cales contén unha "entrada" e un "resultado" coñecidos, formando asociacións ponderadas por probabilidade entre ambos, que se almacenan dentro da estrutura de datos da propia rede. O adestramento dunha rede neural a partir dun exemplo dado adoita realizarse determinando a diferenza entre a saída procesada da rede (a miúdo unha predición) e unha saída obxectivo. Esta diferenza é o erro. A rede axusta entón as súas asociacións ponderadas segundo unha regra de aprendizaxe e utilizando este valor de erro. Os sucesivos axustes farán que a rede neural produza unha saída cada vez máis semellante á saída de destino. Despois dun número suficiente destes axustes, a formación pódese finalizar en función de determinados criterios. Esta é unha forma de aprendizaxe supervisada.
Estes sistemas "aprenden" a realizar tarefas considerando exemplos, xeralmente sen ser programados con regras específicas para tarefas. Por exemplo, no recoñecemento de imaxes, poden aprender a identificar imaxes que conteñan gatos analizando imaxes de exemplo que foron etiquetadas manualmente como "gato" ou "sen gato" e utilizando os resultados para identificar gatos noutras imaxes. Fan isto sen ningún coñecemento previo dos gatos, por exemplo, que teñen pelaxe, rabo ou bigotes. Pola contra, xeran automaticamente características de identificación a partir dos exemplos que procesan.
Rede neural lineal
miniatura|Unha [[rede neural prealimentada dunha soa capa.]] O tipo máis sinxelo de rede neural prealimentada (feed-forward neural network FNN) é unha rede lineal, que consiste nunha única capa de nodos de saída; as entradas son alimentadas directamente ás saídas mediante unha serie de pesos (weights). A suma dos produtos dos pesos e das entradas calcúlase en cada nodo. Os erros cuadráticos medios entre estas saídas calculadas e uns valores obxectivo determinados redúcense ao mínimo creando un axuste aos pesos. Esta técnica é coñecida desde hai máis de dous séculos como o método de mínimos cadrados lineais ou regresión linear. Legendre (1805) e Gauss (1795) utilizaron como medio para atopar un bo axuste lineal aproximado a un conxunto de puntos para a predición do movemento planetario.
Arquitecturas de rede recorrentes
Wilhelm Lenz e Ernst Ising crearon e analizaron o modelo de Ising (1925), que é esencialmente unha rede neural recorrente (recurrent neural network RNN) sen aprendizaxe que consta de elementos similares ás neuronas. En 1972, Shun'ichi Amari fixo esta arquitectura adaptativa. A súa RNN foi popularizada por John Hopfield en 1982.
Perceptróns e primeiras redes neurais
Algúns din que o desenvolvemento estancou despois de Minsky e Papert (1969), que descubriron que os perceptróns básicos eran incapaces de procesar o circuíto exclusivo e que os ordenadores carecían da potencia suficiente para procesar redes neurais útiles. Non obstante, cando saíu este libro, xa se coñecían métodos para adestrar perceptróns multicapa (MLP).
Primeiro deep learning
O primeiro MLP deep learning foi publicado por Alexey Grigorevich Ivakhnenko e Valentín Lapa en 1965, como o método de agrupamento para o manexo de datos. O primeiro MLP de deep learning adestrado por descenso de gradiente estocástico foi publicado en 1967 por Shun'ichi Amari. En experimentos informáticos realizados por un dos alumnos de Amari, un MLP de cinco capas con dúas capas modificables aprendeu representacións internas útiles para clasificar clases de patróns non linealmente separables.