cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vainica Doble
Aínda que a súa actividade artística se desenvolveu sempre á marxe das grandes casas discográficas, a finais da década de 1970 as súas cancións e a súa actitude chamaron a atención de varios músicos independentes que, co tempo, conformarían o xerme da así chamada nova onda da música española. Carlos Berlanga e Fernando Márquez, especialmente, achegaron logo a Vainica Doble aos novos grupos de música indie, como Le Mans, La Buena Vida, Nosoträsh ou Family, algúns dos cales gravaron tamén para Elefant Records, compañía que editou o último disco do dúo. O grupo editou os seus discos a través de oito compañías diferentes.
Traxectoria
Carmen Santonja e Gloria van Aerssen empezaron a colaborar musicalmente en 1966. Máis tarde debutaron anonimamente nunha película de Marisol de 1969, Carola de día, Carola de noche. A través de Enrique de Las Casas, directivo de Televisión Española, entraron en contacto co grupo Music Son e achegaron ao seu repertorio algúns temas, entre eles Lágrimas de cocodrilo, que se emitiu por televisión.
O seguinte traballo do dúo foi compor unha sintonía e varias cancións para a serie televisiva Fábulas, proxecto de Jaime de Armiñán. Isto levounas a colaborar con músicos e arranxistas e a dar forma ao seu primeiro traballo profesional como dúo que canta e compón. Entraron en contacto con Pepe Nieto, que estaba a producir o grupo Nuevos Horizontes, aos que Carmen e Gloria achegaron catro temas: El afinador de cítaras, Las cuatro estaciones, Mi mosca favorita e Mi churumbel. Á vez que compoñen temas para novos sinxelos do grupo, coñeceron o director de cine Iván Zulueta e prepararon tres cancións para a súa película Un, dos, tres, al escondite inglés.
Tras esta experiencia, Nieto propúxolles gravar un sinxelo co seu propio nome. Dunha longa lista de nomes, elixiron finalmente Vainica Doble. O sinxelo, gravado coa discográfica Columbia, inclúe as cancións La bruja e Un metro cuadrado, que moitos anos despois versionaron Los Planetas. O disco pasou desapercibido para o gran público, pero un pequeno grupo de afeccionados recibiuno con entusiasmo.
A continuación colaboraron nunha nova tempada de Fábulas, acompañadas por un grupo chamado Tickets (do que xurdiría Asfalto), que incluiría no seu primeiro sinxelo un tema de Vainica Doble titulado El rigor de las desdichas.
Ao acabar o seu contrato con Columbia, a través de Pepe Nieto contactaron con Manolo Díaz, que dirixía o selo Ópalo, de recente creación. Outra vez con Tickets, gravaron un sinxelo titulado Refranes, tema que de novo é sintonía dunha serie de televisión. En 1971 por fin gravaron o seu primeiro disco de longa duración, Vainica Doble, producido por Manolo Díaz. Inclúe temas tan sorprendentes como Guru Zakun Kin Kon, a historia dun dragón extraterrestre que entra en contacto, de forma traumática, coa especie humana. Unha vez terminado o disco, a compañía tivo problemas coa censura por mor da canción Quién le pone el cascabel al gato, na que se quixo ver unha alegoría sobre Franco, aínda que só se trataba de musicar unha fábula.
En 1972 gravaron un disco do Nadal que contén dous temas nos que colaboran Aguaviva, do mesmo selo: Oh Jesús e Evangelio según San Lucas. Foi o último traballo de Vainica Doble para Ópalo. Tras o peche da compañía, asinaron con Ariola e para este selo editaron Heliotropo, un disco cunha produción máis elaborada, con arranxos orquestrais e a dirección artística de Pepe Nieto. A este álbum pertencen clásicos do grupo como Habanera del primer amor e Elegía al jardín de mi abuela. Con este álbum realizaron algunhas das súas poucas actuacións en directo, en Marrocos e en Bourbon St. Compuxeron a sintonía da serie de televisión Tres eran tres e actuaron no programa infantil Hoy también es fiesta.
En 1975, José Luis Borau pediulles a banda sonora da súa película Furtivos. Asinaron coa discográfica Gong e no verán de 1976 gravaron o seu seguinte disco, Contracorriente. O seu tema máis popular é Déjame vivir con alegría, armado cun sorprendente arranxo de sitar. Descontentas coa produción definitiva, desapareceron de escena.
En 1980 volveron ao estudio de gravación. Destas sesións xurdiu o disco El eslabón perdido, no que recuperaron varias cancións de televisión e temas esquecidos e engadiron algunhas melodías novas. En 1981 editaron El tigre del Guadarrama, de ambiente escuro e crítico. En cancións como Crónica madrileña dan a súa peculiar visión rockeira da nacente Movida madrileña. En 1984 editaron un dobre disco titulado Taquicardia, un regreso intrigante e moi experimental. Ese mesmo ano crearon e interpretaron, xunto a Joaquín Sabina, a sintonía de Con las manos en la masa, un programa de TVE presentado por Elena Santonja, irmá de Carmen.
En 1997 saíu á luz Carbono 14, co que a discográfica tentou canalizalas cara a un público masivo. Interferiu nos arranxos e impúxolles colaboradores como Alejandro Sanz, Miguel Bosé e Ismael Serrano, con tirón comercial pero con pouca ou ningunha relación coa estética do dúo. Resultou o seu disco máis vendido, pero tamén o que menos aprecian os seus seguidores.
No 2000 as Vainica despedíronse definitivamente con En familia, gravado no selo independente Elefant e sen ningunha presión comercial. Inclúe a balada Dices que soy e a prensa especializada saúdao como un dos mellores do ano. Colaboran nel os fillos e netos das cantantes.
Compuxeron tamén algunhas das máis coñecidas sintonías de televisión dos últimos anos, como a das series Juncal (de Jaime de Armiñán) e Celia (de José Luis Borau), e crearon cancións para artistas como Luz Casal, Sergio y Estíbaliz ou Paco Clavel.
Carmen Santonja faleceu en Madrid o 23 de xullo de 2000, aos 66 anos, e Gloria van Aerssen no hospital da localidade de Cercedilla (Comunidade de Madrid) o 22 de outubro de 2015, aos 83 anos.
Veiga, Chantada
San Xoán de Veiga é unha parroquia do concello de Chantada na provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 93 habitantes distribuídos en 2,47 km², segundo datos do INE e do IGE, deles 46 eran homes e 47 eran mulleres. No ano 2007 tamén tiña 93 habitantes, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 86 habitantes.
Descontinuidade de Conrad
miniatura|200px|1 - [[Litosfera|Codia continental. 2 - Océano e, debaixo, a codia oceánica. 3 - Manto.]] A descontinuidade de Conrad, así denominada na honra do sismólogo austro-estadounidense Victor Conrad (1876-1962), designa, na codia continental, o límite inferior da capa de sial, que a separa do sima.
Características
Esta descontinuidade non é un límite estrito, e pouco se sabe dela. Ademais non parece coincidir co punto de cambio xeoquímico entre as rochas máis lixeira do sial e as máis densas do sima, polo que moitos xeólogos non a consideran ou, en todo caso, considérana como unha descontinuidade menor.
Tanto sial como sima son termos obsoletos, cuñados por Eduard Suess, para designar ás rochas que forman a parte fundamental da codia continental, situadas, as primeiras, máis claras e lixeiras, sobre as máis escuras e densas, que afloran ademais nos fondos oceánicos. Ambos os conceptos perderon significación hoxe e, aínda que describen unha situación real, cun sial descontinuo xacendo sobre un sima continuo, non teñen cabida nas teorías modernas que describen a estrutura da Terra e explican o seu dinamismo.
Estes conceptos eran moi importantes, porén, na teoría da deriva continental, proposta por Alfred Wegener, quen imaxinaba aos continentes, erroneamente, como masas de sial deslizándose sobre o sima.
Maximino Rodríguez Regalado
Traxectoria
Foi o primeiro director de El Eco de Santiago en 1896. Foi oficial do Goberno civil de Burgos e Lugo (1906).
Mauritz Stiller
Moshe Stiller, coñecido como Mauritz Stiller, nado en Helsinqui o 17 de xullo de 1883 e finado en Estocolmo o 18 de novembro de 1928 foi un director de cinema sueco-finlandés, coñecido por descubrir a Greta Garbo.
Traxectoria
Stiller naceu nunha familia xudía asquenací, que vivira en Rusia e Polonia antes de establecerse en Finlandia. A súa nai suicidouse cando el tiña catro anos e foi logo criado por amigos da familia. Axiña viuse atraído pola interpretación e demostrou o seu talento nos teatros de Helsinqui e Turku.
Cando foi recrutado polo exército do tsar Nicolao II (Finlandia era entón un Gran Ducado autónomo dentro do Imperio Ruso) abandonou o país e estableceuse en Suecia, nacionalizándose en 1921.
Contra 1912 Stiller xa se involucrara no rápido desenvolvemento da industria sueca do cinema mudo. Comezou escribindo guións, ademais de actuar e dirixir curtametraxes, mais finalmente abandonou a interpretación para dedicarse totalmente á escritura e á dirección. Deseguido pasou á dirección de longametraxes e o seu filme de 1918 Thomas Graals bästa barn, con Karin Molander e Victor Sjöström de protagonistas recibiu boas críticas.
En 1920 dirixira máis de trinta e cinco filmes, incluíndo Erotikon, e xa era unha das principais figuras do cinema sueco.
No teatro real de Estocolmo coñeceu unha actriz nova chamada Greta Gustafsson, á que contratou para un papel secundario mais importante en Gösta Berlings saga, e que foi coñecida como Greta Garbo. A presenza na pantalla desa moza de dezaoito anos levou a Stiller e a Garbao aos Estados Unidos tras aceptar a oferta de Louis B. Mayer de dirixir para a Metro-Goldwyn-Mayer.
En Hollywood asignáronlle a dirección de The Temptress (1926), segundo filme de Garbo na MGM, mais non foi quen de tratar co sistema de estudios e tras repetidas discusións foi substituído por Fred Niblo e rematou o seu contrato. Foi inmediatamente contratado por Paramount Pictures, onde fixo tres filmes con éxito, mais de novo foi despedido polos seus desacordos cos xefes do estudio.
Volveu a Suecia en 1927 e faleceu o ano seguinte vítima dunha pleuresía aos 45 anos.
A Felgueira, Sismundi, Cariño
A Felgueira é un lugar da parroquia de Sismundi no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 1 habitante no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que era 1 home, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 1999 cando contaba cos mesmos habitantes.
Ganglios linfáticos centrais
Os ganglios linfáticos centrais ou intermedios son un conxunto de ganglios linfáticos do membro superior humano, pertencentes aos ganglios axilares. Están situados na parte máis central deste grupo, no espesor da graxa axilar. Confórmano entre tres e catro ganglios, que recollen linfa doutros grupos axilares, e envían a linfa cara os ganglios linfáticos subclaviculares, tamén situados no grupo axilar.
Slavomir Miklovš
Slavomir Miklovš, nado o 16 de maio de 1934 en Đurđevo (hoxe Serbia) e finado o 21 de xullo de 2011 en Novi Sad, foi un eclesiástico da Igrexa católica bizantina en Croacia, Serbia e Montenegro, bispo de Križevci entre 1983 e 2009.
Traxectoria
Slavomir Miklovš naceu en Đurđevo o 16 de maio de 1934, o oitavo fillo dunha familia de orixe rutena formada por Simeon e Verona (de apelido de solteira Gnip). Estudou a secundaria en Rijeka e Pazin, e posteriormente Teoloxía na Universidade de Zagreb. O 7 de xullo de 1964 foi ordenado sacerdote da eparquía de Križevci en Đurđevo. Logo de ser ordenado, traballou como capelán de Ruski Krstur entre 1964 e 1968 e párroco entre 1968 e 1969 en Vukovar.
O 22 de xaneiro de 1983 foi nomeado bispo de Križevci. Recibiu a consagración episcopal o 25 de marzo de 1983 de mans do arcebispo Miroslav Marusyn, secretario da Congregación para as Igrexas Orientais, e tivo como co-consagrantes a Joakim Segedi e a Joakim Herbut.
O 25 de maio de 2009 o papa Bieito XVI aceptou a renuncia por idade de Miklovš. Xa retirado, o 14 de xuño consagrou bispo a Cyril Vasiľ na basílica de Santa María a Maior de Roma.
Finou o 21 de xullo de 2011 en Novi Sad.
Premios e distincións
O 21 de agosto de 2007 o presidente ucraíno Viktor Yushchenko condecorou a Miklovš coa Orde ao Mérito, terceira clase, por «contribuír de xeito significativo ao fornecemento da autoridade de Ucraína no mundo, a divulgación dos logros históricos e contemporáneos, e con motivo do décimo sexto aniversario da independencia de Ucraína».
Campionato Portugués de Rugby 2019-2020
A tempada 2019-2020 do Campionato Nacional foi a edición número 62 da máxima competición de clubs do rugby en Portugal. A pandemia por COVID-19 detivo a competición en marzo mentres se levaba a cabo a segunda fase e o campionato foi declarado nulo sen campión nin descensos.
Formato do torneo
O torneo contou con 12 equipos participantes: os 8 que competiron na edición anterior (é dicir, finalmente non houbo descensos) e 4 equipos ascendidos (1º, 2º, 3º e 6º na segunda categoría). Estes 12 equipos foron: o Agronomia, o Belenenses, o Técnico, o CDUL, o Direito, o CDUP, o Cascais e o Académica da edición anterior, e o Montemor, o Benfica, o Lousã e o CRAV da segunda categoría. O CRAV ascendeu polas renuncias a ascender do Évora e do Caldas, 4º e 5º na segunda división o ano previo. O formato de competición contaba con tres fases.
Arco (arquitectura)
Compoñentes
esquerda|miniatura|200px|Representación esquemática do arco.
Campionato Portugués de Rugby 2019-2020
Primeira Fase
A primeira fase ou fase de apuramento comezou o 11 de outubro e rematou o 1 de decembro, constando de 6 xornadas e 36 encontros (12 por grupo).
Arco (arquitectura)
Funcionamento
Ao contrario das aberturas rematadas en trabe, onde a carga vertical exercida directamente sobre un lintel pode eventualmente deformalo ou quebralo, o arco funciona en compresión e transporta o peso da construción cara os piares de soporte e para os lados (apuxón lateral e diagonal), permitindo a abertura de vans maiores sen risco de colapso.
Campionato Portugués de Rugby 2019-2020
Segunda Fase
A segunda fase comezou o 7 de decembro de 2019 e non puido ser completada por mor da pandemia por COVID-19.
Arco (arquitectura)
Funcionamento
Xeralmente en pedra, ladrillo ou outro material de construción similar, o arco componse de bloques en cuña que, colocados adxacentemente, se traban uns aos outros en compresión e manteñen a forma en curva.
Campionato Portugués de Rugby 2019-2020
Play Off
A fase de eliminatorias non se levou a cabo por mor da pandemia por COVID-19 e o torneo foi declarado nulo sen campión nin descensos.
Arco (arquitectura)
Funcionamento
O bloque situado no vértice do arco, a chave, é o último elemento en ser colocado e o que permite que a estrutura se trabe e a forma se manteña. Até a colocación deste último elemento úsase unha armazón provisoria de madeira ou metal, o acimbre, que serve de molde, presentando o que será a curva interior do arco e que permite que as doelas teñan apoio até a consolidación final coa chave. No caso de que os cálculos fosen mal efectuados, pode acontecer que a estrutura colapse após a retirada do soporte.
Alexitimia
A alexitimia é a desorde neurolóxica que consiste na incapacidade do suxeito para identificar as emocións propias e, consecuentemente, a imposibilidade de darlles expresión verbal. A palabra provén do grego, onde a indica ausencia, lexis é palabra, e timia, emoción.
Arco (arquitectura)
Historia
miniatura|150px|Portal con arco quebrado da [[catedral de Notre-Dame de París, en Francia.]]
Asdingos
Os asdingos foron un pobo xermánico, máis precisamente unha ramificación sur dos vándalos que se terá establecido, por volta do século II, na área das actuais Romanía, Hungría, Polonia e Eslovaquia. No final do século III únense aos silingos, outra ramificación dos vándalos. Van participar tamén na grande migración xermánica chegando á Península Ibérica e máis tarde ao norte de África.
Arco (arquitectura)
Historia
O uso do arco xorde coas civilizacións da Antigüidade, aínda que o Antigo Exipto, Babilonia, Grecia Antiga e Asiria o restrinxiran a construcións no subsolo, especialmente en estruturas de drenaxe e bóvedas. Polo contrario, a súa arquitectura exterior caracterízase sobre todo por unha tipoloxía onde se conxuga o uso da columna coa viga horizontal. Así, pola necesidade de minorar o impulso vertical sobre os linteis de pedra, propágase o uso de columnas sucesivas de colocación próxima e que teñen como función soportar tal carga.
Alexitimia
Un dos principais síntomas é a confusión entre sensacións e sentimentos, e gran dificultade de expresar os sentimentos a través de palabras. Actualmente, o método máis utilizado para diagnosticar e cualificar a alexitimia é a Escala de Alexitimia de Toronto (Toronto Alexithymia Scale ou TAS-20).
Asdingos
Os vándalos asdingos foron desprazados polos hunos das chairas de Hungría e, tras intentar cruzar o Danubio, ben defendido por Estilicón, xeneral de Flavio Honorio emperador de Occidente, dirixíronse cara ao Rin arrastrando os vándalos silingos. A finais do século III únense aos silingos e en 406 cruzan o Rin por Maguncia e asolaron a Galia, indefensa porque Estilicón retirou o seu exército para defender a península itálica dos visigodos de Alarico I, e invaden a península ibérica no 409. Despois de firmar un foedus cos romanos, reciben terras na Gallaecia.
Arco (arquitectura)
Historia
Son máis tarde os romanos os responsábeis da utilización do arco en grande escala, erixindo, polo alcance de vans maiores, edificios de dimensións monumentais. É nesta altura cando se propaga o arco de volta perfecta, semicircular asentado en piares, que será tamén unha das características do estilo románico e do Renacemento.
Asdingos
En 419 Gunderico, o rei dos asdingos, tras ser derrotado polos suevos e os romanos na batalla dos montes Nervasos, marcha co seu exército á Bética, onde se converte en rei de ambas ramas dos vándalos (silingos) e os alanos, mentres que o seu reino na Gallecia incorpórase ao reino suevo de Hermerico. Hidacio de Chaves non di na súa crónica cal foi o destino da poboación do reino asdingo, se conseguiu fuxir á Bética ou, como era costume na época, foi reducida á escravitude. Máis tarde, o reino unido dos vándalos e alanos trasladouse ao norte de África ao mando de Xenserico.
Alexitimia
Trátase dun trastorno moi estendido entre a poboación: afecta a unha de cada sete persoas. En particular, a alexitimia maniféstase no 85% dos afectados por trastornos do espectro autista.
Arco (arquitectura)
Historia
Co estilo gótico difúndese un novo xénero de arco que se cre xa ter sido anteriormente utilizado polos asirios, o arco quebrado. Este arco está composto por dous segmentos de circunferencia con centros distintos, dando lugar a unha forma puntiaguda que faculta ao arco unha maior forza e posibilita vans máis altos. Este arco provoca, no entanto, un maior impulso oblicuo, que será inicialmente recibido por gruesos contrafortes e máis tarde por arcobotantes.
Alexitimia
Os neurólogos observaron anomalías nunha zona cerebral coa función de vincular o crisol das emocións coa zona que toma coñecemento destas emocións, as analiza e as formula. Os alexitímicos, en lugar de mostrar unha actividade cerebral adaptada á intensidade emotiva da situación, como é o caso normal, manifestan unha actividade ou demasiado débil ou demasiado intensa, que perturba a apreciación xusta da experiencia emocional.
Arco (arquitectura)
Historia
Tamén na arquitectura islámica é común o uso do arco, especialmente por motivacións decorativas; sobresaen o arco de ferradura e diversos arcos decorativos coa inserción de lóbulos. Oriente e a China usaban xa desde dinastías antigas o arco aplicado á construción de pontes. Ao longo do tempo vanse adaptando e fundindo diversas tipoloxías formais do arco nos diversos movementos eclécticos da arquitectura.
Alexitimia
Definición
A alexitimia pode describirse como a dificultade para verbalizar estados afectivos e diferencialos de sensacións corporais; falta de capacidade introspectiva, e tendencia ao conformismo social e ás condutas de acción fronte a situacións conflitivas (R. Sivak, 1997). A alexitimia, é inicialmente observada en pacientes con trastornos psicosomáticos, na actualidade relaciónase con toxicomanías, trastornos da conduta alimentaría, psicopatías e estrés postraumático, e constitúe un factor de vulnerabilidade somática fronte a situacións de sobrecarga psíquica. Na década dos 1970, P. Sifneos e J. Nemiah, observaron en pacientes psicosomáticos unha dificultade para expresar os seus estados afectivos con palabras, así como para diferenciar sensacións corporais de afectos. Considerárono unha perturbación cognitivo–afectiva, que denominaron alexitimia, que significa literalmente “ausencia [ou incapacidade] de verbalización de afectos”. Refírese a un estilo cognitivo caracterizado pola inhabilidade para verbalizar sentimentos e discriminalos, polo que o suxeito presenta unha tendencia á acción fronte a situacións conflitivas.
Arco (arquitectura)
Tipos de arcos
miniatura|dereita|90px|[[Arco de medio punto]] miniatura|dereita|90px|Arco Tudor miniatura|dereita|90px|Arco en cortina miniatura|dereita|90px|Arco carpanel miniatura|dereita|90px|Arco de ferradura
Alexitimia
Causas
A alexitimia caracterízase por unha deficiente 'mentalización' das emocións: as sensacións corporais aparecen escasa ou nulamente asociadas a estados mentais. É verosímil que as súas causas haxa de buscalas nos primeiros anos da infancia. Un neno pequeno, que non posúe aínda estados mentais xerarquizados e asociados a conceptos ou palabras, aborda o mundo das emocións por intermedio do seu corpo. Nun estado posterior, os sentimentos de desexo ou de cólera maniféstanse tamén mediante sensacións somáticas. Máis tarde, chega a idade na que resulta necesario ordenar ese conxunto de sensacións orgánicas nun todo coherente, aprender que os outros experimentan cousas parecidas e encontrar un código común para identificalas, tanto nun mesmo como nos demais, para poder converterse nun ser social e reflexivo. Os pais desempeñan un papel importante nesta evolución canalizando coas súas palabras as sensacións físicas cara á mentalización, isto é, cara á adscrición de etiquetas a esas sensacións, que servirán para identificalas e comunicalas. Estes intercambios lingüísticos é probable que sexan determinantes para a formación de amplos repertorios de sensacións asociadas a palabras ou a pensamentos.
No cerebro infantil, a información pasa desde os centros de percepción das emocións (o sistema límbico) até os centros de categorización, de reflexión, de linguaxe e de percepción auditiva (a codia).
Arco (arquitectura)
Tipos de arcos
Os tipos máis importantes son:
Sicambres
Os sicambres foron unha tribo xermánica occidental, que viviron na marxe dereita do río Rin entre os ríos Ruhr e Sieg, na rexión que actualmente forma parte do estado alemán de Renania do Norte-Westfalia (Nordrhein-Westfalen). O río Sieg, así como a cidade de Siegen, reciben ese nome por causa desa tribo. Tamén reciben os nomes de Sicambri, Sicambres, Sigambrer, Sugumbrer, Sugambri.
Alexitimia
Causas
Se os pais, por unha razón calquera (depresión, personalidade fráxil, inestabilidade emocional ou incluso alexitimia) non lle dan ao neno suficientes indicacións verbais sobre as emocións que experimenta, este pode encontrarse falto de palabras, reflexo da pobreza de sentimentos identificados.
Sicambres
Historia
Son nomeados no 55 a.C., durante o período de conquista da Galia por Xulio César e inicio do Imperio Romano. No 16 a.C. derrotaron un exército romano liderado por Marco Lolio, o que ocasionou unha reacción do Imperio Romano e axudou a iniciar a serie de guerras contra as tribos xermánicas que duraron até o ano 16.
No ano -11, foron forzados por Nerón Claudio Druso a se desprazaren para a marxe esquerda do Rin, onde claramente formaron o compoñente central da confederación dos francos. A súa nova patria estaba localizada no que agora é a rexión de Güeldres nos Países Baixos, no baixo Rin.
Os reis merovinxios reivindicaban a súa descendencia dos Sicambri, que eles crían que fora orixinalmente unha tribo escita ou cimeria, que antes habitara a foz do Danubio, e que mudou o seu nome para "francos" no -11 baixo o mandato dun certo xefe tribal chamado "Franko". Os merovinxios trazan as súas orixes sicambrianas en Marcomir I (supostamente morto en -412), último rei de Troia, mais esa lista de gobernantes non é aceptada como histórica. De acordo con algúns rexistros, un líder tribal Marcomero precedeu á dinastía merovinxia en torno a 400.
Gregorio de Tours afirma que o líder franco Clodoveo, na ocasión do seu bautismo na fe católica en 496, foi referido como Sicamber pelo bispo de Reims, que conduciu a cerimonia - lembrando novamente a ligazón entre os sicambri e os devanceiros de Clodoveo, a casa real merovinxia dos francos.
Alexitimia
Causas
Existe a alexitimia primaria ou fisiolóxica que se presenta por causas somaáicas, é dicir, unha alteración xenética (é hereditaria).
La deuda
La deuda, oficialmente chamado La deuda (o la insólita muerte y no menos asombrosa resurrección y segunda muerte de Alí Ibrahim María de los Altos Pozos y Resuello, llamado El Turco), é un filme colombiano de 1997 dirixido por Manuel José Álvarez e Nicolás Buenaventura. O filme foi escollido como candidato de Colombia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa nos 70ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Un usureiro alcumado "El turco" é asasinado. Misteriosamente, todos na vila tiñan problemas con el e calquera puido ser o seu asasino. Comezan a ocorrer estraños eventos que os habitantes da vila relacionan coa morte do turco, polo que deciden facer unha procesión para calmar as augas. Porén, unha nova morte reaviva a intranquilidade.
O Rial, O Rial, Antas de Ulla
O Rial é un lugar da parroquia do Rial no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 21 habitantes (12 homes e 9 mulleres).
O Areado, Sismundi, Cariño
O Areado é un lugar da parroquia de Sismundi no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 18 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 12 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 15 habitantes.
Melt-Banana
Melt-Banana é unha banda xaponesa de noise rock procedente de Toquio e formada no ano 1992. É coñecida por tocar un noise extremadamente rápido mesturado con electrónica experimental e estruturas de temas baseadas no pop. O grupo taballou con artistas tan variados como Merzbow, John Zorn, Mike Patton ou Discordance Axis. Levan editados nove álbum e teñen saído de xira por todo o mundo.
Historia
En 1991, mentres asistía á Tōkyō Gaikokugo Daigaku (Universidade de Tokyo para Estudos Estranxeiros), Yasuko Onuki fundou unha banda chamada Mizu e, despois de pouco tempo ensaiando con outro guitarrista, recrutou a Ichirou Agata para tocar a guitarra no grupo. O batería e o baixista orixinais de Mizu deixárono seis meses despois de que chegase Agata, ocupándose Yasuko do baixo e as voces ata que atopou a Rika Hamamoto. Ao pouco tempo comezaron a realizar concertos por Toquio sen batería. Toshiaki Sudoh uniríase á banda para tocar a batería en novembro de 1992 e entón decidiron cambiar o nome para o de Melt-Banana.
En maio de 1993 Melt-Banana fixo un concerto como abreconcertos de KK Null, que quedou impresionado e ofreceulles de inmediato un contrato co seu selo. Posteriormente os presentaría a Mark Fischer de Skin Graft Records e a Steve Albini.
Melt-Banana leva editados dez álbums e 23 EPs (principalmente compartidos con outras bandas, e recompilados a meirande parte deles nun disco en 2005). En 1997 fundaron a súa propia discográfica, A-Zap (antigamente Iguana Coax), e reeditaron case todos os seus primeiros traballos. Nese tempo o batería Toshiaki Sudoh deixou o grupo. Recentemente a banda tivo varios baterías apoiando as xiras e gravando álbums.
Melt-Banana fixo grandes xiras a través dos Estados Unidos e p Reino Unido e pequenas xiras polo Xapón (a razón disto, segundo a banda, é que viaxar polo Xapón é demasiado caro). En 2007 Melt-Banana gravou a canción "Hair-Cat (Cause the Wolf Is a Cat!)" para a serie de Cartoon Network Perfect Hair Forever. O seu último traballo de estudio, Bambi's Dilemma, foi lanzado o 24 de abril de 2007, e un disco ao vivo titulado MELT-BANANA Lite LIVE:ver.0.0 apareceu o 3 de novembro do 2009.
Descontinuidade de Lehmann
miniatura|250px|Esquema do interior da Terra. C: Descontinuidade de Lehmann. 5: Núcleo externo. 6: Núcleo interno. A descontinuidade de Lehmann, tamén chamada descontinuidade de Wiechert-Lehmann-Jeffrys, é o límite entre o núcleo externo, fluído, e o núcleo interno, sólido, da Terra.
Foi descuberta en 1936 pola sismóloga danesa Inge Lehmann.
Está situada a unha profundidade media de 5 155 km, dato que non se estableceu con precisión até o principio da década de 1960.
Sirio
Sirio pode referirse a
Vilaúxe, Chantada
San Salvador de Vilaúxe é unha parroquia do concello de Chantada na provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 166 habitantes distribuídos en 7,75 km², segundo datos do INE e do IGE, deles 79 eran homes e 87 eran mulleres.
Patrimonio
Igrexa de San Salvador de Vilaúxe, construída na primeira metade do século XIX.
Arxiz
O topónimo Arxiz pode referirse a:
Festa dos foros de Seixalbo
A Festa dos foros de Seixalbo é unha celebración que ten lugar en Seixalbo (Ourense). Celebra a supresión a mediados do século XIX dos foros do Antigo Réxime. Celébrase desde 2006, e ten lugar o primeiro sábado de xullo.
Contexto histórico
En 1837 a veciñanza da parroquia presentou unha demanda xudicial para que se declarase de calidade señorial, e polo tanto se abolisen as prestacións de cincocentos moios de viño que percibían o bispo da diocese de Ourense e o cabido da Catedral de Ourense. A demanda foi encabezada por Fernando Freire Carril, que pagaba 205 cuartas de viño, e que viaxou á Coruña para seguir adiante co preito.
O xuízo iniciouse en Ourense o 2 de novembro de 1839, mais ao non pórse de acordo as trespartes litigantes pasouse á audiencia da Coruña e, posteriormente, rematou en Madrid o 30 de xuño de 1859 a favor das reclamacións veciñais.
A festa dos foros
A festa comezou a celebrarse en 2006. Os balcóns das casas adórnanse con colchas e faldóns, e a xente viste con roupas de época. Despois de xantar hai unha xuntanza na praza do Cabido con xogos tradicionais. Logo faise un percorrido polas adegas da parroquia. Co solpor faise unha representación teatral dos tres xuízos, e a festa remata cunha actuación musical.
Pete Sampras
Peter "Pete" Sampras, nado na cidade de Washington o 12 de agosto de 1971, é un ex xogador profesional de tenis estadounidense. Os seus duelos co seu compatriota Andre Agassi axudaron na súa época a levantar o interese do público polo tenis e sementaron unha das rivalidades máis apaixonantes da historia do tenis.
Festa dos foros de Seixalbo
A festa dos foros
Unha das rúas da parroquia leva o nome do impulsor deste preito, Fernando Freire Carril, e tamén se puxo unha placa na casa onde viviu.
Pete Sampras
Traxectoria
Pete Sampras, é o terceiro fillo de Sam e Georgia Sampras. Xa desde tenra idade, mostrou extraordinarias calidades atléticas. Tras descubrir unha raqueta no soto, pasaba horas golpeando unha pelota contra un frontón. En 1978 os Sampras mudáronse a Palos Verdes (California), onde o clima máis benigno permitíalle xogar unha maior cantidade de horas ao mozo Pete.
A familia inscribiuse no "Peninsula Racquet Club", onde o talento de Pete fíxose evidente. Á idade de 11 anos, xa incorporara ao seu xogo o sólido servizo e as voleas que serían unha marca rexistrada ao longo de toda a súa carreira.
O 30 de setembro de 2001, Sampras casou coa actriz Bridgette Wilson.
Carreira
A carreira de Sampras no circuíto profesional empezou en 1988. A súa primeira vitoria nun torneo ocorreu en 1990 no campo sintético de Filadelfia, derrotando na final ao ecuatoriano Andrés Gómez, que ese mesmo ano conquistou Roland Garros. A súa primeiro vitoria nun torneos de Grand Slam foi no Aberto dos Estados Unidos de 1990, onde derrotou entre outros a Ivan Lendl, John McEnroe e na final a un mozo e prometedor Andre Agassi. Con 19 anos e 28 días, Sampras converteuse no xogador de menor idade en obter o título de cabaleiros no Aberto dos Estados Unidos. A rivalidade entre Agassi e Sampras prolongouse durante os 90.
1993 viuno alcanzar o Nº1 do mundo en abril dese ano, o que foi algo sorpresivo entón, xa que Sampras non lograra ningún título de Grand Slam recentemente. As dúbidas quedaron de lado cando ese mesmo ano conquistou o primeiro dos seus títulos en Wimbledon derrotando na final ao seu compatriota Jim Courier. Alí iniciaríase unha serie de 7 títulos de Wimbledon en 8 anos. Non conforme con iso conquista o US Open dese ano ante o francés Cedric Pioline e finaliza a tempada como o claro nº1 do mundo cun récord de máis de 1.000 aces nesa tempada.
En 1994 conquista 10 torneos, incluíndo os bicampionatos en Wimbledon ante Goran Ivanisevic e no ATP Tour World Championship en Frankfurt. Ese ano conquistou o seu primeiro Aberto de Australia ante Todd Martin, polo cal poñería moita énfase en mellorar o seu xogo para conquistar o po de ladrillo de Roland Garros e completar así as vitorias nos catro torneos do Grand Slam.
Así como a herba de Wimbledon resaltou as virtudes deste xogador, o po de ladrillo foi un dos seus poucos puntos débiles, xa que nesta superficie o seu xogo de saque e volea podía ser máis facilmente neutralizado. Sampras nunca puido ir máis aló das semifinais no Aberto de Francia. miniatura|dereita|Pete Sampras miniatura| Pete Sampras, Champions Cup Boston, [[2007.]] En 1995 conquista 5 títulos incluíndo o seu terceiro Wimbledon (derrota a Boris Becker) e o seu terceiro US Open derrotando a Andre Agassi e tomándose desquite da derrota sufrida ante el na final do Aberto de Australia dese ano. Ese ano converteríase no primeiro xogador en gañar máis de 5.000.000 de dólares en premios.
Foi recoñecido amplamente polo seu xogo completo e o seu espírito competitivo. É o posuidor do récord de títulos de Grand Slam, cun total de 14 (7 en Wimbledon, 5 Abertos dos Estados Unidos e 2 Abertos de Australia). Sampras é tamén o único xogador que logrou manterse durante 6 anos consecutivos ao tope do ránking mundial.
1996 viu cortar a secuencia de 25 vitorias consecutivas de Sampras en Wimbledon véndose sorprendido nos cuartos de final polo holandés Richard Krajicek. Porén ese ano conquistou 8 títulos incluíndo o seu cuarto título e segundo consecutivo no US Open (ante Michael Chang) e o seu terceiro título de mestres en Hannover.
En 1997 conquistou a súa segunda copa no Aberto de Australia (derrotou a Carlos Moya) e o seu cuarto título en Wimbledon (ante Cedric Pioline) así como o seu cuarto trofeo no ATP Tour World Championships en Hannover.
En 1998 converteuse no primeiro xogador da historia en terminar o ano como Nº1 do mundo por 6 anos consecutivos (Jimmy Connors lográrao 5 veces seguidas). Logrou 4 títulos, todos en superficies diferentes, incluíndo o seu quinto Wimbledon nunha final de 5 sets ante Goran Ivanisevic.
1999 foi o ano do seu arquirrival da década, Andre Agassi, o que non impediu que Sampras se fixese co seu sexto título en Wimbledon, xustamente ante Agassi ademais doutros 4. Este ano marcou os primeiros problemas físicos importantes de Sampras que o obrigaron a descansar 2 meses, impedíndolle defender o seu título no US Open e caendo ao Nº3 do ránking. Obtivo o seu 5º torneo do ATP Tour World Championships ante Agassi quen o derrotou previamente na fase de Round Robin.
En 2000 obtivo a súa sétima coroa de Wimbledon ante Patrick Rafter, converténdose no líder histórico de conquistas de Grand Slam con 13 superando a anterior marca de 12 de Rod Laver terminando o seu noveno ano consecutivo dentro do top 3. Alcanzou a final do US Open caendo ante a nova promesa rusa Marat Safin o que repitiría o ano seguinte caendo ante o australiano Lleyton Hewitt.
En 2002 logo dunha tempada de lesións e malos resultados produciu unha sorprendente levantada no US Open alcanzando a final e vencendo nada menos que a Andre Agassi na final en 4 sets no que sería a última presentación de Sampras como profesional. Retirouse en grande conquistando o seu 14º título de Grand Slam e despois de ter demostrado ser un dos mellores tenistas da historia.
No 2005 a revista Tennis Magazine elixiuno como o mellor tenista de todos os tempos.
Sampras xogou o seu primeiro partido despois do retiro nunha exhibición ante Robby Ginepri en Houston no 2006, antes de celebrarse o torneo ATP desa cidade.
Familia e vida persoal
Sampras casou o 30 de setembro de 2000 coa actriz norteamericana Bridgette Wilson. Con ela ten dous fillos: Christian Charles e Ryan Nikolaos.
Pete sofre de talasemia, unha enfermidade hereditaria que lle causa anemia.
A súa actitude ante a prensa e o mundo é moi cauta, polo que recibiu críticas pola súa falta de carisma. Igualmente, a súa ética deportiva e de traballo é irreprochábel e os seus resultados falan por si mesmos.
Sábese de Sampras que é un entusiasta dos bos costumes e gústalle ter actitudes de gran cabaleiro. Antes de propoñer casamento á súa esposa chamou aos pais dela para pedirlles a súa man e a bendición.
Sampras é un fanático do equipo de baloncesto Los Angeles Lakers.
Timós, O Rial, Antas de Ulla
Timós é un lugar da parroquia do Rial no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 16 habitantes (7 homes e 9 mulleres).
Francisco Dotras Lamberti
Francisco Dotras Lamberti, nado en Vigo o 5 de outubro de 1921 e finado na Coruña o 15 de setembro de 2014,  foi un diplomático, empresario, pintor, escritor e locutor español.
Traxectoria
Naceu en Vigo, aínda que pasou a maior parte da súa vida na Coruña, e sempre estivo vinculado ó mar. A súa familia, de feito, era propietaria de negocios de pesca, e el comezou a traballar nunha das súas industrias conserveiras aos 16 anos. Estudou na súa cidade de nacemento Profesorado Mercantil e Enxeñaría Técnica Industrial e fixo as prácticas de alférez en San Amaro (A Coruña), onde casou con María de la Consolación Menéndez Ponte, coa que tivo catro fillos (Sonia, Leticia, Mónica e Virginia). Tivo varios cargos na Naviera Ponte Naya (propiedade da familia da súa esposa) que recibe o seu nome do naviero Joaquín Ponte Naya.
En 1940 foi un dos fundadores (xunto con Francisco Otero Mariño) da empresa Conservas Friscos, título que provén da contracción de ambos nomes.
En 1962, grazas á súa condición de consignatario e armador, foi nomeado cónsul honorario de Francia na Coruña, cargo que ostentou ata 1991, cando o ocupou a súa esposa ata 1999, ano en que asumiu o cargo a súa filla Mónica.
miniatura|O "Blanca Quiroga" no parque de Bens. Tras o naufraxio en 1970 do pesqueiro "La Isla" ao encallar xunto á Torre de Hércules, no que unicamente foi recollido con vida o maquinista do barco, Francisco Dotras encabezou un movemento social que conseguiu establecer a primeira base en España da Cruz Vermella do Mar, e a chegada á Coruña en 1973 do barco de rescate marítimo Blanca Quiroga, que participou en salvamentos de catástrofes como as dos petroleiros Urquiola (1976) ou o Mar Exeo (1992). Desde 2002, o barco está retirado e exposto no parque de Bens.
Xa nos anos 1980, foi presidente da compañía Aluflet e armador do buque Xove, que transportaba alumina desde San Cibrao á Coruña.
José Carrera Domínguez
José Carrera Domínguez, nado no Porriño e finado no mesmo concello en xaneiro de 1983, foi un farmacéutico e político galego.
Francisco Dotras Lamberti
Traxectoria
Tamén foi Presidente do Colexio Profesional de Peritos Industriais da Coruña e do Club de Cine Afeccionado da mesma cidade.
José Carrera Domínguez
Traxectoria
Fillo de José Carrera Ramilo. Farmacéutico de Salceda de Caselas, foi inspector municipal de Sanidade dese concello. Foi nomeado alcalde do Porriño en 1930. Foi presidente da Sociedade Cultural do Porriño.
Francisco Dotras Lamberti
Asociación Gran Armada
En 2000, asumiu o cargo de Presidente da Asociación Histórico Cultural Gran Armada, que ostentou ata o 8 de febreiro de 2014, cando foi nomeado Presidente de Honra. Esta asociación dedicouse, segundo os seus estatutos, á promoción e execución de todo tipo de iniciativas encamiñadas a conservar, protexer e divulgar o patrimonio artístico, cultural e histórico que representan as armadas españolas. Xunto co secretario da asociación, Rafael Ramos, Francisco Dotras participou en 2001 na homenaxe ao 400 aniversario da Batalla de Kinsale, á que asistiron o Duque de York, a Presidenta de Irlanda e os embaixadores en dito país de España e o Reino Unido. Tamén impulsaron a creación en 2006 dun monumento á infantería de mariña en Ortigueira. Durante a súa presidencia recibiu a medalla da Real Liga Naval en 2011.
Tamén colaborou na revista da asociación con diversos artigos; nun deles, tras o Desastre do Prestige, Francisco Dotras pedía o seguinte:
Unha das súas actividades representando á asociación foi crear en 2010, na emisora comunitaria Cuac FM, un programa de radio que trataba dunha conversa entre el e Antonio Abeijón sobre distintos asuntos relacionados co mar. Francisco Dotras gañou o premio da emisora ao Mellor Locutor Novato, e seguiu participando na radio ata pouco antes do seu falecemento en 2014.
Escritor e pintor
Francisco Dotras publicou diversos artigos, tanto na citada revista da Asociación Gran Armada como noutros medios; en 1997, reuniu unha serie de escritos seus no libro El árbol, el hijo y esto.
Realizou diversas exposicións das súas pinturas, nas que ilustraba con acuarelas temas marítimos e campestres. A modo de exemplo, doou ao Museo Militar da Coruña o seu cadro María Pita. Outros cadros seus foron incluídos no Catálogo do Patrimonio Artístico da Deputación da Coruña.
Falecemento
O 15 de setembro de 2014, aos 92 anos de idade, faleceu na Coruña, segundo recolleron varios medios galegos. Recibiu diversos recoñecementos, entre os que destaca o da embaixada francesa en España.
Bembibre
O topónimo Bembibre procede do termo galaico Paemeiobris, significando "oppidum entre ríos". Os topónimos en  "-bre" proveñen da forma -bris- bris, alternativa á máis coñecida en briga- brigae, que alude a un poboado fortificado en altura (un castro). Pode facer referencia a:
Ganglios linfáticos apicais
Os ganglios linfáticos apicais ou subclaviculares ou mediais son un conxunto de ganglios linfáticos do membro superior humano, pertencentes ao grupo axilar. Son entre seis e doce, situados por detrás do músculo pectoral menor. Drenan os vasos linfáticos que acompañan á vea cefálica no seu percorrido polo antebrazo. Está ademais interconectado co resto dos ganglios linfáticos axilares por pequenos vasos.
O grupo apical envía a linfa cara ao tronco linfático subclavio, que no lado dereito adoita rematar na vea xugular interna, na vea subclavia ou no tronco linfático xugular. No lado esquerdo remata no conduto torácico. Nalgúns casos pode haber vasos linfáticos dirixidos cara aos ganglios linfáticos cervicais fondos inferiores.
O Pazo, Sismundi, Cariño
O Pazo é un lugar da parroquia de Sismundi no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 8 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 12 habitantes.
José Hermida Vidal
José Hermida Vidal, nado en Vilaboa o 13 de outubro de 1915 e finado en Pontevedra o 3 de xullo de 2005, foi un radioafeccionado e empresario galego.
Traxectoria
Fillo de Abel Hermida e Aurora Vidal. Foi membro da FET de las JONS e pertenceu ás columnas galegas nas frontes de Asturias e Levante. En 1942 mercoulle Radio Pontevedra a Enrique Vázquez Lescaille. Foi presidente do Consello de Administración do Grupo Radio Pontevedra.
Vida persoal
Casou con Hermelinda Aldao Carballo, e foi pai de José Carlos, Jorge Juan e María Reyes Hermida Aldao.
Número abundante
Un número abundante é un número natural que é menor que a suma dos seus divisores propios, ou expresado matematicamente, cumpre que σ(n) > 2n, onde σ(n) é a función divisor: a suma de tódolos divisores positivos de n, incluíndo n.
O valor σ(n) − 2n chámase abundancia de n.
Tódolos múltiplos propios de números perfectos e abundantes son abundantes. Así, os primeiros números abundantes son: 12, 18, 24 e 30. O primeiro número abundante impar é 945.
Tódolos múltiplos de 6 e os múltiplos impares de 945 son abundantes, e tense demostrado que todo enteiro maior que 20161 é suma de dous números abundantes.
Os primeiros números abundantes son: Por exemplo, considerémolo número 24. Os seus divisores son 1, 2, 3, 4, 6, 8, 12 e 24, e a suma de todos eles é 60. Como 60 é maior que 2 × 24, o número 24 é abundante. A súa abundancia é 60 − 2 × 24 = 12.
Marc Deléglise demostrou en 1998 que a densidade natural dos números abundantes está entre 0.2474 e 0.2480.
Existen infinitos números pares e impares abundantes. Un número abundante con abundancia 1 chámase número cuasiperfecto.
Tronco linfático subclavio
O tronco linfático subclavio é unha formación linfática constituída polos vasos linfáticos eferentes dos ganglios linfáticos subclaviculares. Recolle a linfa do brazo e de parte da mama, e trasládaa cara ao sistema venoso, rematando na vea xugular interna, na vea subclavia ou no tronco linfático xugular no lado dereito e no conduto torácico no lado esquerdo.
O Carballo, Sismundi, Cariño
O Carballo é un lugar da parroquia de Sismundi no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 5 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 3 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 1999 cando tiña 5 habitantes.
KRS Vanke Rays
O KRS Vanke Rays é un equipo feminino profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Shenzhen, na provincia de Guangdong (China). Inicialmente foi coñecido como Kunlun Red Star WIH (en chinés simplificado 深圳昆仑鸿星 ou 昆仑鸿星, chinés tradicional 深圳崑崙鴻星 ou 崑崙鴻星, pinyin Shēnzhèn Kūnlún Hóngxīng ou Kūnlún Hóngxīng, romanización Yale para o cantonés Sāmzan Kwānlèuhn Hùhngsīng ou Kwānlèuhn Hùhngsīng), mudando o seu nome logo de fusionarse co outro equipo chinés da liga, o Vanke Rays no verán de 2018. O equipo competiu dende a súa fundación en 2017 e ata 2019 na Canadian Women's Hockey League (CWHL), e dende 2019 na Zhenskaya Hockey League rusa. Está operado polo Kunlun Red Star, un equipo masculino da cidade de Pequín fundado en 2016 e que compite na Kontinental Hockey League (KHL). O KRS Vanke Rays xoga os seus partidos como local no Shenzhen Dayun Arena de Shenzhen, un pavillón con capacidade para 18 000 espectadores, se ben para a tempada 2021-22 trasladouse ao Mytishchi Arena de Mytishchi (Rusia) por mor da pandemia de COVID-19.