cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Equipo Unificado
Historia
O equipo estivo formado por atletas de todas as ex Repúblicas Soviéticas exceptuando os estados bálticos:
Pérgamo
A antiga cidade de Pérgamo (en τὸ Πέργαμον, to Pergamon, ou ἡ Πέργαμος, hē Pergamos) estaba situada no noroeste de Asia Menor (actual Turquía), a 30 km da costa do mar Exeo e fronte á illa de Lesbos, na rexión chamada Misia. As súas ruínas rodean a actual cidade de Bergama, construída sobre o que foi a parte baixa de Pérgamo. Existiu desde o século -V, mais só no período helenístico foi importante por tornarse sede da dinastía atálida. Posuía unha biblioteca de prestixio que perdía en importancia só coa Biblioteca de Alexandría. En Pérgamo xurdiu o pergamiño.
Pablo Jesús Rodríguez Méndez
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do Viveiro, e na tempada 1992/93 fichou polo Fabril, da Terceira División. Tras dúas tempadas no filial do Deportivo da Coruña regresou a Viveiro para a tempada 1994/95. Xogou dúas tempadas e media co club da Mariña na Terceira División, actuando como defensa, e en xuño de 1997 fichou polo Lugo, da Segunda B.
Centaurus
Mitoloxía
Quirón foi abandonado polos seus pais e viviu no monte Pelión. Educou a grandes heroes coma Aquiles, Asclepio e Xasón. Foi ferido accidentalmente por Heracles cunha das súas frechas envelenadas co sangue da Hidra. Quirón, ó ser inmortal, non morreu pero tampouco podía sandar, ata que intercambiou con Prometeo a inmortalidade. Noutra versión, porén, a frecha que feriu accidentalmente a Quirón produciulle directamente a morte e Zeus colocouno entre as constelacións.
Pérgamo
No 2014, a Unesco elixiu a Pérgamo como Patrimonio da Humanidade.
Pablo Jesús Rodríguez Méndez
Traxectoria
Titular indiscutible no equipo de Edrosa, adiantou a súa posición ao centro do campo, e disputou 66 partidos en dúas tempadas, marcando 9 goles. En xuño de 1999 fichou polo Racing de Ferrol, tamén de Segunda B. Na súa primeira tempada no club, con José Ramón Arteche no banco, logrou o ascenso á Segunda División, contribuíndo ademais con 9 goles. Xogou as seguintes tres tempadas na categoría de prata, con Luis César como adestrador, ata que o equipo descendeu na 2002/03. Militou un total de cinco tempadas no club ferrolán, exercendo como capitán nas dúas últimas, disputando 120 partidos e marcando 21 goles. Deixou o equipo despois de conseguir un novo ascenso a Segunda na tempada 2003/04.
Pérgamo
Historia
miniatura|300px|Localización da cidade de Pérgamo na costa de Asia Menor (Turquía).
Ánxeles Penas
Traxectoria
É licenciada en Filosofía e Letras pola Universidade de Santiago de Compostela (1970) e en Belas Artes (especialidade de escultura) pola Facultade de San Fernando en Madrid (1986). Ademais, fixo estudos de música no Conservatorio da Coruña e de Maxisterio. No ámbito plástico ten a dobre faceta de escultora e pintora e leva feitas máis de cincuenta exposicións, tendo fundado no 1975 o Grupo de Arte Experimental A Carón. É membro de AULIGA, e pertence ao Consello asesor da revista Serta, da UNED.
Colaborou nas revistas Zurgai, Serta, Festa da palabra silenciada, Clave Orión, Historia y vida, na revista de Internet EON MAGAZINE, crítica de arte de El Ideal Gallego da Coruña, La Voz de Galicia ("Faíscas"), Diario de Ferrol. Ten estudado a Cunqueiro, Celso Emilio, Rosalía de Castro, Xohana Torres, Grandío e Laxeiro.
Pérgamo
Pérgamo no mito
thumb|dereita|Fundación de Pérgamo: representación do friso de Telefo do altar de Pérgamo Pérgamo, remonta a súa fundación a Télefo, o fillo de Heracles, non se menciona nos mitos gregos nin na épica dos períodos arcaico ou clásico. Porén, no Ciclo troiano o mito de Télefo xa está conectado coa área de Misia. Buscando á súa nai, Télefo visita Misia por consello dun oráculo. Alí convértese en xenro ou fillo adoptivo de Teutrante e herda o seu reino de Teutrania, que abarca a zona entre Pérgamo e a desembocadura do Caico. Télefo négase a participar na Guerra de Troia, pero o seu fillo Eurípilo loita ao lado dos troianos. Este material tratouse en varias traxedias, como Misi de Esquilo, Aleadae de Sófocles e Télefo e Auge de Eurípides, pero Pérgamo non parece ter desempeñado ningún papel en ningunha delas. A adaptación do mito non é de todo sinxela.
Pablo Jesús Rodríguez Méndez
Traxectoria
Comezou a tempada 2004/05 no Girona, pasando no mercado invernal ao Leganés, disputando 17 partidos entre os dous equipos en Segunda B. Na seguinte tempada, tras uns meses sen equipo, adestrándose en solitario en Viveiro e rexeitando unha oferta do Górnik Łęczna da Ekstraklasa, regresou ao Lugo, desta vez na Terceira División. Conseguiu ascender esa mesma tempada, e xogou dúas máis en Segunda B ata 2008.
Pérgamo
Pérgamo no mito
Así, por unha banda, Eurípilo que debeu formar parte da liña dinástica como consecuencia da apropiación do mito, non foi mencionado no himno cantado na honra de Télefo no Asclepieión. Se non, parece que non lle prestaron atención. Pero os Pérgamenes fixeron ofrendas a Télefo e a tumba da súa nai Auge estaba localizada en Pérgamo preto do Caico. Pérgamo entrou así no ciclo épico troiano, dise que o seu gobernante era un Arcadiano que loitara con Télfo contra Agamenón cando desembarcou no Caico, confundíndoa con Troia e comezou a arrasar a terra.
Pablo Jesús Rodríguez Méndez
Traxectoria
Tras un breve paso polo Atlético Baleares, fichou no verán de 2009 polo Compostela, co que non chegou a debutar en partido oficial, deixando o club un mes despois para asinar co CD As Pontes, de Preferente. Ao remate da tempada 2009/10 colgou as botas e converteuse no novo director deportivo do club pontés.
Pérgamo
Pérgamo no mito
A lenda di que a cidade de Pérgamo foi fundada por Pérgamos, fillo de Neoptólemo e Andrómaca, todos eles personaxes da Guerra de Troia. No ano -560, a cidade pertencía a Creso, rei de Lidia, e tempo despois pasou a depender de Ciro II de Persia.
Pablo Jesús Rodríguez Méndez
Traxectoria
Durante os seguintes anos pasou polos apartados técnicos do Xerez, Valencia e Villarreal.
Pérgamo
Pérgamo no mito
Porén, para os atálidas, foi ao parecer a conexión xenealóxica con Heracles o que era crucial, xa que todas as outras dinastías helenísticas estableceran desde hai tempo tales vínculos: os tolemaicos derivaron directamente de Heracles, os Antigónidos inseriron a Heracles na súa árbore xenealóxica no reinado de Filipe V a finais do século III a.C. como moi tarde, e os seléucidas afirmaron descender de Apolo. Todas estas afirmacións derivan o seu significado de Alexandre o Grande, que afirmaba descender de Heracles, a través do seu pai Filipe II.
Na súa adaptación construtiva do mito, os atálidos mantivéronse dentro da tradición das outras dinastías helenísticas máis antigas, que se lexitimaron a través da descendencia divina e buscaron aumentar o seu propio prestixio. Os habitantes de Pérgamo seguiron o seu exemplo con entusiasmo e comezaron a chamarse Telephidai (Τηλεφίδαι) e referíndose á propia Pérgamo nos rexistros poéticos como a "cidade telefóna" (Τήλεφις πόλις).
Período prehelenístico
O asentamento de Pérgamo pódese detectar desde a Período arcaico, grazas a modestos achados arqueolóxicos, especialmente fragmentos de cerámica importados do oeste, particularmente do leste de Grecia e Corinto, que datan do finais do século VIII a. C.. Non se pode demostrar a habitación anterior na Idade de Bronce, aínda que na zona circundante se atopan ferramentas de pedra da Idade de Bronce.
No 362 a. C., Orontes, sátrapa de Misia, utilizou Pérgamo como base para unha revolta sen éxito contra o Imperio persa. Cando Alexandre o Grande venceu a Darío III, rei dos persas, e dominou toda a Asia Menor, puxo como gobernadora da cidade a Barsine que era a viúva dun comandante persa de Rodas, foi cando Pérgamo e os seus arredores libráronse do control persa. Hai poucos vestixios da cidade prehelenística, xa que no período seguinte o terreo foi profundamente modificado e a construción de amplos socalcos supuxo a eliminación de case todas as estruturas anteriores. Partes do templo de Atenea, así como os muros e cimentos do altar do santuario de Deméter, remóntanse ao século IV.
Período helenístico
Lisímaco, rei de Tracia, tomou posesión no 301 a.C., e a cidade foi ampliada polo seu lugartenente Filetero. No 281 a.C., o reino de Tracia derrubouse e Filetero converteuse nun gobernante independente, fundando a dinastía Atálida.
Filetero era macedonio, fillo de Átalo e Boa. Servira ás ordes do xeneral de Alexandre o Grande, Antígono I Monóftalmos, máis tarde Lisímaco de Tracia nomeouno comandante para a zona de Pérgamo e fíxolle responsable do erario que se gardaba na acrópole. O seu mandato como gobernador durou dende o -283 até o -263, primeiro baixo as ordes de Lisímaco, despois ás de Seleuco I de Babilonia e Siria e por último como dirixente independente. Filetero non foi nomeado nunca rei pero foi o comezo dunha dinastía. A súa familia gobernou Pérgamo desde o 281 ata o 133 a.C.: Filetero 281–263, Eumenes I 263–241, Atalo I 241–197, Eumenes II 197–159, Atalo II 159–138 e Atalo III 138–133.
No ano -281, tivo lugar o enfrontamento entre Lisímaco e Seleuco I Nicátor, no que perdeu a vida Lisímaco. Un pouco máis tarde, xa no -280, Seleuco morreu asasinado e sucedeuno o seu fillo Antíoco I Sóter. Este cambio de rei foi aproveitado por Filetero para declarar independente todo o territorio de Pérgamo, o cal foi doado pois tivera moito tino de facerse co tesouro que custodiaba por encargo de Lisímaco. Deste xeito, Pérgamo e as localidades que dependían dela, deixou de formar parte do reino dos seléucidas. Pérgamo era unha cidade cosmopolita, un punto de encontro cultural do Imperio Romano, centro pagán de deidades antigas.
thumb|Muralla da cidade
Filetero só controlaba Pérgamo e os seus arredores inmediatos, pero a cidade adquiriu moitos novos territorios baixo Eumenes I. En particular, despois da batalla de Sardis no 261 a.C. contra Antíoco I, Eumenes puido apropiarse da zona. ata a costa e algún camiño cara ao interior. A pesar deste aumento do seu dominio, Eumenes non tomou título real. No 238 o seu sucesor Atalo I derrotou aos Gálatas, a quen Pérgamo pagara tributo baixo Eumenes I. Despois, Atalo declarouse líder dun reino de Pérgamo totalmente independente.
Os Atálidos convertéronse nuns dos máis leais partidarios de Roma no mundo helenístico. Atalo I aliouse con Roma contra Filipe V de Macedonia, durante a primeira e segunda Guerras de Macedonia. Na Guerra Romano-Seléucida, Pérgamo uniuse á coalición dos romanos contra Antioco III, e foi recompensado con case todos os antigos dominios Seléucidas na Asia Menor coa Paz de Apamea no 188 a.C. Os territorios do reino alcanzaron así a súa maior extensión. Eumenes II apoiou de novo a Roma na Terceira Guerra de Macedonia, pero os romanos escoitaron rumores de que levaba a cabo negociacións secretas co seu opoñente Perseo de Macedonia. Sobre esta base, Roma negou calquera recompensa a Pérgamo e intentou substituír a Eumenes polo futuro Atalo II, quen se negou a cooperar. Estes incidentes custáronlle a Pérgamo o seu status privilexiado cos romanos, que non lle concederon máis territorio.
thumb|300px|Pérgamo na provincia romana de [[Asia (provincia romana)|Asia, 90 a.C.]]Con todo, baixo os irmáns Eumenes II e Átalo II, Pérgamo alcanzou o seu apoxeo e reconstruíuse a unha escala monumental. Mantivo as mesmas dimensións durante un longo intervalo despois da súa fundación por Filetero, abarcando c. 21 ha.. Despois do 188 a.C. construíuse unha enorme muralla na cidade, de 4 km. de lonxitude e encerraba unha área de aproximadamente  90 ha. O obxectivo dos Atalidas era para crear unha segunda Atenas, un centro cultural e artístico do mundo grego. Remodelaron a súa Acrópole despois da Acrópole en Atenas, e a Biblioteca de Pérgamo era coñecida como a segunda máis grande só detrás da Biblioteca de Alexandría. Pérgamo tamén foi un centro florecente para a produción de pergamiño, cuxo nome é unha corrupción de pergamenos, que significa "de Pérgamo". A pesar desta etimoloxía, o pergamiño fora usado en Asia Menor moito antes do ascenso da cidade, a historia de que foi inventado polos Pérgamenes, para sortear o monopolio dos Ptolomeos na produción de papiros, non é certa. Os documentos epigráficos que sobreviven mostran como os atálidos apoiaron o crecemento das cidades enviando artesáns expertos e remitindo impostos. Permitiron que as cidades gregas dos seus dominios mantiveran a súa independencia nominal, e enviaron agasallos a sitios culturais gregos como Delfos, Delos e Atenas. Os dous irmáns Eumenes II e Atalo II mostraron o trazo máis distintivo dos Atalidas: un pronunciado sentido de familia sen rivalidade nin intrigas, raro entre as dinastías helenísticas. Atalo II levaba o epíteto de 'Filadelfo', 'o que ama ao seu irmán', e as súas relacións con Eumenes II comparáronse coa harmonía entre os míticos irmáns Cleobis e Bitón.
Cando Atalo III morreu sen herdeiro no 133 a.C., legou toda Pérgamo a Roma. Isto foi desafiado por Aristónico, quen dicía ser irmán de Atalo III e dirixiu un levantamento armado contra os romanos coa axuda de Blossius, un famoso filósofo estoico. Durante un período tivo éxito, derrotando e matando ao cónsul romano P. Licinio Craso e o seu exército, pero foi derrotado no 129 a.C. polo cónsul M. Perperna. O reino de Pérgamo dividiuse entre Roma, Ponto e Capadocia, co groso do seu territorio converténdose na nova provincia romana de Asia. A propia cidade foi declarada libre e serviu brevemente como capital da provincia, antes de que esta distinción fose transferida a Éfeso.
Época romana
thumb|esquerda|[[Mitrídates VI do Ponto|Mitrídates VI, retrato no Louvre]] No 88 a.C., Mitrídates VI do Ponto fixo de Pérgamo o seu cuartel xeral na súa primeira guerra contra Roma, na que foi derrotado. Os romanos vencedores privaron a Pérgamo de todos os seus beneficios e da súa condición de cidade libre. A partir de agora a cidade debía pagar tributos e acomodar e abastecer ás tropas romanas, e confiscóuselles os bens de moitos dos habitantes. Os produtos de Pérgamo importados estaban entre os luxos dos que gozaba Lucullus. Os membros da aristocracia de Pérgamo, especialmente Diodorus Pasparus nos anos 70 a.C., utilizaron as súas propias posesións para manter boas relacións con Roma, actuando como doadores para o desenvolvemento da cidade. Numerosas inscricións honoríficas indican o traballo de Pasparus e a súa posición excepcional en Pérgamo neste momento.
Pérgamo aínda seguía sendo unha cidade famosa, e era a sede dun conventus (asemblea rexional). O seu neocorato, concedido por Augusto, foi a primeira manifestación do culto imperial na provincia de Asia. Plinio o Vello refírese á cidade como a máis importante da provincia e a aristocracia local continuou para alcanzar os círculos de poder máis altos no século I d.C., como Aulus Julius Quadratus que foi cónsul nos anos 94 e 105.
Con todo, só foi baixo Traxano e os seus sucesores cando se produciu un completo redeseño e remodelación, coa construción dunha "nova cidade" romana na base da Acrópole. A cidade foi a primeira da provincia en recibir un segundo neocorato, de Traxano no ano 113/4 d.C. Hadrián elevou a cidade ao rango de metrópole no 123 e, así, elevouno por encima dos seus rivais locais, Éfeso e Esmirna. Realizouse un ambicioso programa de construción: construíronse templos macizos, un estadio, un teatro, un enorme foro e un anfiteatro. Ademais, nos límites da cidade o santuario de Asclepio (o deus da curación) expandíuse nun luxoso balneario. Este santuario medrou en fama e considerábase un dos centros de cura máis famosos do mundo romano.
thumb|Un modelo da acrópole de Pérgamo, que mostra a situación no século II d.C. A mediados do século II Pérgamo era unha das cidades máis grandes da provincia, e tiña uns 200.000 habitantes. Galen, o médico máis famoso da antigüidade ademais de Hipócrates, naceu en Pérgamo e recibiu a súa primeira formación en Asclepeion. A principios do século III Caracalla concedeu á cidade un terceiro neocorato, pero xa se produciu un declive. A fortaleza económica de Pérgamo esborrallouse durante a crise do século III, xa que a cidade estaba mal logo de quedar danada por un terremoto no 262 e foi saqueada polos godos pouco despois. Na antigüidade tardía, experimentou unha recuperación económica limitada.
A orixe da gran cidade que chegou a ser, está nunha cidadela situada na parte máis alta, onde o xeneral Lisímaco de Tracia gardou os seus tesouros. Crese que acaudalou unha grande riqueza, ata 9.000 talentos que xunto con outras xoais deixou naquel lugar ó coidado do gobernador da zona, chamado Filetero (outros autores chámano Filetaro ou Filetairo).
LSD
A droga LSD é un composto cristalino, relacionado estreitamente cos alcaloides do cornizó do centeo, a partir dos cales pode prepararse semisinteticamente. É a substancia psicotrópica máis potente que se coñece, e induce estados alterados de consciencia, comparados en ocasións cos da experiencia mística.
Esta substancia posúe unha alta afinidade por diversos receptores cerebrais. Freedman (1984) describiu que os efectos do LSD en seres humanos ocorren en dúas fases temporais: unha experiencia de "psicodélico" na primeira fase e unha segunda que é claramente un estado paranoico, este último desenvolvido entre as 4-6 horas despois da administración de LSD
A palabra LSD é un xermanismo. Xurdiu como acrónimo de Lyserg Säure-Diäthylamid 25, dietilamida de ácido lisérxico. Aínda que o uso xeral escolleu a forma masculina, tería máis sentido falar de a LSD, pois dietilamida é un vocábulo feminino.
Historia
Coñécese dende hai 69 anos, en 1938, en forma de LSD-25, a partir do ácido lisérxico polo bioquímico suízo Albert Hoffman. Comezou a empregarse en 1943 cando Hoffman tomou por accidente a substancia Gañou popularidade na década dos 60, sendo o seu consumo culturalmente asociado ao movemento psicodélico, sobre todo nos Estados Unidos. Foi utilizada para tratar pacientes alcólicos. Na época non era considerada prexudicial para a saúde, de tal modo que os médicos ata a recomendaban.
Presentación
A LSD é un material claro ou branco, inodoro e solúbel na auga. Prodúcese en forma cristalina.
Mecanismo de acción
Na actualidade non se coñece de maneira exacta cal é o seu mecanismo de acción a nivel do SNC, só a grandes trazos sábese que interfire cos receptores serotoninérxicos. Dende o punto de vista toxicolóxico e farmacolóxico a acción que importa da LSD relaciónase coa súa actividade como agonista parcial do subtipo de receptor 5-HT2 e a estimulación do subtipo de receptor 5-HT1C. As alucinacións que se producen ó consumir a substancia vense potenciadas pola diminución dos niveis de serotonina, debido á inhibición da recaptación desta producida pola unión do LSD aos receptores presinápticos
Dosificación
miniatura|Comparación do tamaño dunha dose de LSD co dun [[misto. Os popularmente chamados tripis, consumidos con auga mineral, consisten en papel impregnado con LSD. As cores e a decoración son para que resulten máis atractivos, pero poden presentarse en monocor.]] A LSD é unha das drogas de uso común máis potentes. Tanto os informes subxectivos como os métodos farmacolóxicos determinan que a LSD é ao redor de 100 veces máis potente que psilocibina e psilocina e ao redor de 4000 veces máis potente que a mescalina. As doses de LSD mídense en microgramos (µg), ou millonésimas de gramo. Por comparación, as doses de case todo o resto de drogas, médicas ou de lecer, mídense en miligramos, ou milésimas de gramo. A dose coa que se producirá un notable efecto alucinóxeno en humanos é xeralmente de 25 microgramos. A finais dos noventa, a LSD obtida durante as operacións antidroga en Estados Unidos varía usualmente entre os 20 e 80 microgramos por doses. Durante os anos sesenta, as doses eran comunmente de 300 microgramos ou máis. Os efectos da droga son marcadamente máis evidentes en doses máis altas.
Toxicocinética
A vía de administración máis habitual é a oral, aínda que tamén pode ser empregado por vía mucosa, inxectada, fumada ou esnifada. Con calquera delas, a súa absorción é rápida e completa. Os efectos comezan entre os 30 e os 90 minutos despois da inxesta, nos que se poden observar alteracións na percepción e no contorno dos obxectos. O apoxeo ten lugar entre as 2 ou 4 horas, período no cal aparece xa un cadro alucinatorio, con alteracións na cor, na forma e nas dimensións dos obxectos. A duración normal é de 6-8 horas, podendo chegar ata 16-24 horas, dependendo da dose. En canto a tolerancia, é relativamente rápida e conduce ademais a unha tolerancia cruzada para outros alucinóxenos que tamén actúan nos receptores da serotonina, como psilocibina e mescalina. Aínda así, dita tolerancia remite cando se deixa de consumir, xa que non hai evidencias de dependencia física para esta droga
Sintomatoloxía aguda
miniatura|A dilatación das meniñas é unha das reaccións físicas da LSD. A LSD produce alucinacións que, a priori, non deberían ser nin boas nin malas, xa que varían dependendo da cantidade que se consuma, o lugar, a pureza, a personalidade, o estado anímico e as expectativas do usuario. Os efectos alucinóxenos van dende a percepción visual alterada, hipersensibilidade a sons, sinestesia, rápidos cambios de humor, depresión, desesperación, sensacións de loucura, perda de control... Os ataques de pánico son frecuentes entre os consumidores de LSD, nos cales os individuos perciben que non son capaces de pensar racionalmente nin de retomar o control sobre si mesmos. Nestas situacións as condutas de fuxida presentan o maior risco de accidente, tanto para o paciente coma para terceiros. En xeral, ás 4-6 horas o efecto puramente alucinatorio atenúase e as alteracións cognitivas intensifícanse
Sintomatoloxía crónica
Poden aparecer reaccións psicóticas prolongadas semellantes á esquizofrenia en persoas con problemas psicolóxicos previos. Na década dos 60 elaborouse unha clasificación dos efectos crónicos da LSD : A estas catro engádese unha quinta categoría diagnóstica, o Trastorno Perceptivo Persistente por Alucinóxenos (TPPA), que consiste en experimentar un ou máis síntomas da alteración da percepción. Os individuos experimentan percepcións fugaces no campo da visión periférica e flashes de cor, o que pode levar á modificación permanente do sistema visual. Este trastorno pode ocorrer despois de tomar unha dose única e pode continuar durante meses ou anos. Difire dos flashbacks que estes son periódicos, non causan sufrimento, son reversibles e, moitas veces, van acompañados por un efecto agradable
Efectos
A LSD é un composto químico que pode alterar o pensamento, humor e percepción do individuo que a toma.
Determinación analítica
Actualmente existen imunoensaios sen radioisótopos para a determinacion da LSD en mostras de urina. A cromatografía tanto en fase líquida como en fase gaseosa acopladas a espectrometría de masas son útiles para confirmar os niveis positivos de LSD a un límite de 5 pg / ml, mentres que coa técnica de Radioinmunoensaio (RAI) os niveis de deteccion en urina son de só 0,1 ng / mL. As concentracións de LSD en mostras de soro ou urina teñen valores limitados, excepto para confirmar a presenza do LSD. Pode servir para facer o diagnóstico diferencial cos casos de sobredoses de cocaína, anfetaminas, anticolinérxicos, dextrometorfano e outros alucinóxenos, como a mescalina e a psilocibina, que poden ser confundidas con intoxicación por LSD. Tamén permite diferenciar este cadro dos casos de síndrome de abstinencia por alcohol e outros axentes sedativo-hipnótico, que teñen características similares, como axitación, sudación, taquicardia, hipertensión e alucinacións
Instituto de España
O Instituto de España é a institución que agrupa ás oito Reais Academias oficiais establecidas en Madrid, e está formada polo conxunto dos académicos numerarios pertencentes a estas.
O seu obxectivo, segundo os seus estatutos, é o de "manter e estreitar a fraternidade espiritual das indicadas oito Reais Academias españolas, auxiliándose e complementándose entre si para a maior eficacia das súas tarefas e actividades, formando a superior representación académica nacional en España e no estranxeiro".
Historia
O Instituto de España foi creado, por decreto de 1 de xaneiro de 1938, en Salamanca. Os seus fundadores foron Eugenio D'Ors, Pedro Muguruza e Agustín González de Amezúa. Como primeiro presidente do Instituto de España foi elixido Manuel de Falla (membro da Real Academia de Belas Artes de San Fernando), quen non tomou posesión do cargo.
En 1942, foi nomeado presidente o bispo de Madrid-Alcalá, Leopoldo Eijo y Garay que era membro da Real Academia Española, e que estivo no cargo até 1963. Sucédelle Juan Contreras y López de Ayala, Marqués de Lozoya, membro da Real Academia da Historia, até xaneiro de 1972. Durante uns meses dese mesmo ano, até o seu falecemento, foi presidente Luis Martínez de Irujo, Duque de Alba (consorte) e membro da Real Academia de Belas Artes de San Fernando, sendo substituído por Manuel Lora-Tamayo que era membro da Real Academia Nacional de Farmacia e que estaría no cargo até 1978.
Nese ano asumiu a presidencia Fernando Chueca Goitia, membro da Real Academia de Belas Artes de San Fernando e da Real Academia da Historia. En outubro de 1986 foi elixido presidente Miguel Artola Gallego, membro da Real Academia da Historia, manténdose na súa responsabilidade até a súa dimisión a finais do ano 1995. Substitúeo no cargo Margarita Salas Falgueras, que é membro da Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas e Naturais e da Real Academia Española, sendo sucedida no cargo, en 2003, polo actual presidente, Salustiano del Campo Urbano, membro da Real Academia de Ciencias Morais e Políticas.
Academias membro
Conforman o Instituto de España as oito Reais Academias oficiais, establecidas en Madrid, que son as seguintes:
Academias asociadas
Desde outubro de 1979, existe a figura de Membro Asociado do Instituto de España, para vincular ás Academias rexionais, provinciais e locais ao Instituto de España, e coordinar as actividades das mesmas en beneficio da actividade académica en xeral. En (2006) había 50 academias asociadas.
Península Antártica
miniatura|300px|Mapa da Península Antártica
Prolóngase desde a Terra de Ellsworth no suroeste, da cal limita por unha liña entre o Cabo Adams (Mar de Weddell) e un punto da costa ao sur das Illas Eklund, ata o Cabo Siffrey (Prime Head) na latitud 63º13' aprox. no nordeste, formando unha gran "S". Excede en boa medida o círculo polar antártico (latitud 66º33' aprox.), sendo a parte da terra firme antártica que máis se afasta do polo sur.
Nomenclatura
Antigamente a península completa era chamada Terra de Graham polo Reino Unido, mentres que Estados Unidos chamábaa Terra de Palmer, ata que en 1964 chegouse a un acordo entre a UK-APC (United Kingdom Antarctic Place-Names Committee) (Reino Unido) e a US-ACAN (United States Advisory Committee on Antarctic Names) (Estados Unidos), que estableceu o nome Terra de Graham para a porción norte, que é máis estreita e de costas moi irregulares, e Terra de Palmer, a do sur, máis ancha. O límite entre ambas porcións está dado por unha liña entre o Cabo Jeremy e o Cabo Agassiz.
Chile dá o nome de Terra de O'Higgins a toda a península, mentres que a Arxentina denomínaa Terra de San Martín.
Xeografía
Ao longo da península esténdese a cadea montañosa Antartandes, que alcanza a altitude 4.190 m no Monte Jackson, destaca tamén o Monte Coman, con 3.657 m. No segmento cordillerano chamado Montes da Eternidade, destaca tamén o Monte Esperanza con 2.860 m. Como o seu nome indícao, esta cadea é considerada a continuación da cordillera dos Andes (argumento usado por Chile e a Arxentina nas súas reivindicacións antárticas) sendo a súa nexo submarino a chamada Dorsal do Scotia, cuxos afloramientos sobre o nivel do Océano son as Antillas do Sur ou Antartillas.
Adxacentes á península hai unha gran cantidade de arquipélagos e illas, sobre todo fronte ás costas do norte e do oeste. Ao norte: Illas Shetland do Sur. Ao oeste: Arquipélago Palmer, Illas Biscoe, Illa Adelaida, Illa Alexandre I. Ao leste: Illas Joinville, Dundee, Vega, James Ross, Robertson, Hearst, Ewing, Dolleman, Steele, Butler.
Reclamacións territoriais
Atópase baixo as reclamacións territoriais do Reino Unido (Territorio Antártico Británico), Chile (Territorio Chileno Antártico) e a Arxentina (Antártida Arxentina) (conxeladas polo tratado Antártico).
Instalación de Bases
Pola súa situación máis próxima e accesible ao resto dos continentes (América do Sur), polo seu clima, configuración das costas e cantidade de zonas libres de xeo, a parte norte e oeste da península, xunto ás illas adxacentes, é a rexión da Antártida que alberga a maior cantidade de bases, instaladas por gran cantidade de países, sobre todo da Arxentina, Chile, e Reino Unido. Ademais Chile, posúe o único pobo con poboación permanente os 365 días do ano na Antártida, chamada Vila As Estrelas, a cal serve como Refuxio, centro de abastecemento e como punto de partida para as expedicións cara ao interior do continente branco.
Mar de Weddell
miniatura|left|Mar de Weddell. miniatura|left|Barreira de xeo. O mar de Weddell é unha ampla porción do océano Glacial Antártico comprendida entre a Península Antártica polo oeste, as illas Orcadas do Sur polo norte, a Terra de Coats e a Terra da Princesa Marta ao leste. Ao sur atópase a segunda barreira de xeo máis grande do mundo: o conxunto Filchner-Ronne, que se apoia na Terra de Edith Ronne, esta barreira rodea en gran parte á grande illa Berkner. Xunto ao litoral da Península Antártica está a barreira de xeo Larsen, cuxa parte norte veuse colapsando rapidamente nos últimos anos.
A anchura máxima deste mar é duns 2.000 km, cubrindo unha área de 2,8 millóns de km².
Foi nomeado en honor ao mariño británico James Weddell que se internou neste mar en 1823 alcanzando os 74° S. Foi explorado amplamente por primeira vez polo escocés William S. Bruce entre 1902 e 1904. Foi neste mar que o barco de Shackleton, o Endurance foi atrapado e destruído polo xeo.
Crese que a separación do ex-continente Gondwana comezou no mar de Weddell.
Real Academia Galega de Belas Artes
A Real Academia Galega de Belas Artes "Nosa Señora do Rosario", con sede na Coruña, é unha das trece creadas en España por Real Decreto de 31 de outubro de 1849, daquela coa denominación de Academia Provincial de Bellas Artes.
A Real Academia Galega de Belas Artes depende da Xunta de Galicia e está constituída por catro categorías de Académicos: numerarios, correspondentes, honorarios e supernumerarios.
A Academia está composta na actualidade por sete seccións: Pintura e Gravado, Escultura, Arquitectura, Música, Arqueoloxía e Museoloxía, Artes da Imaxe e Expertos nas Artes. Cada sección pode contar cun número máximo de cinco académicos numerarios.
Celebra sesións ordinarias de forma mensual, e extraordinarias para asuntos de especial relevancia. miniatura|300px|1915. Toma de posesión de [[Alejandro Ferrant y Fischermans como académico de honra.]]
Historia
Fundada, como quedou dito, por Real Decreto de 31 de outubro de 1849 coa denominación de Academia Provincial de Bellas Artes, ostenta o título de Real desde o 12 de xullo de 1916.
O 14 de abril de 1947 foi oficialmente autorizada para poñerse —segundo tradicional costume entre as Academias— baixo a advocación da Virxe do Rosario, patroa da cidade da Coruña e, por orde ministerial de 31 de xaneiro de 1984 (BOE de 24 de marzo de 1984) autorízase o cambio de denominación polo de Real Academia Gallega de Bellas Artes de Nuestra Señora del Rosario.
No ano 1986 quedou integrada a Academia no Instituto de España como Academia asociada.
Foron presidentes da Corporación Domingo Antonio Lóriga y Reguera, Ubaldo Chicharro García, Faustino Domínguez Domínguez, Faustino Domínguez Coumes-Gay, Emilio Fernández Deus, Jaime Ozores de Prado, Marqués de San Martín de Ombreiro, José María Ozores de Prado, Rafael González Villar, Francisco Piñeyro y Diago, Conde de Canillas, Ángel del Castillo López, Manuel Chamoso Lamas, Carlos Martínez-Barbeito y Morás, Julio Fernández Argüelles, María del Villar Mateo de Arenaza (en funcións) e María de las Mercedes Goicoa Fernández.
Foron presidentes de honra, Eusebio da Guarda y González, Fernando Álvarez de Sotomayor y Zaragoza e Carlos Martínez-Barbeito y Morás e, a título póstumo, Manuel Chamoso Lamas.
Actividades
A relación directa da Real Academia con outras institucións prodúcese moi pouco tempo despois da súa creación. Unha das máis importantes é a que determinou a creación, en 1854, dos Estudos de Belas Artes, e especialmente os de carácter máis elemental, que constituíron a iniciación da Escola de Belas Artes, logo de Artes e Oficios Artísticos, a cal dependía da Real Academia.
Tamén foi misión primordial desta Real Academia de Belas Artes a creación dun Museo Provincial como principal complemento dos estudos de Belas Artes. En 1902 tomouse o acordo corporativo de efectuar as xestións precisas para a súa creación. Estas xestións, suxeitas a cambios políticos unhas veces, ou a dificultades económicas outras, resultaron infrutuosas entón, até que finalmente, en 1938, o Estado cedeu o palacio do Real Consulado do Mar para sede do Museo Provincial de Belas Artes (creado por Real Orde de 24 de marzo de 1922, Gaceta de Madrid de 31 de marzo de 1922) e da Real Academia de Belas Artes.
A Academia vén desenvolvendo unha serie de actividades, tal como fixan os seus estatutos:
Posúe unha Biblioteca especializada en arte. O ano 1989 creouse o Arquivo Musical de Galicia, coa finalidade de contar cun fondo de documentación e información. Así mesmo, a partir de 1991, a resultas do incremento dos fondos sobre Patrimonio Artístico, como varios legados fotográficos, entre os que destaca o do historiador don Manuel Chamoso Lamas, organizouse o Arquivo de Imaxes, de importante valor para a historia, a investigación e a documentación da arte galega.
A Academia concede como a súa máxima distinción a Medalla de Honor en recoñecemento ao labor desenvolvido por persoas ou entidades públicas ou privadas no cultivo, fomento, protección e defensa das Belas Artes en Galicia.
Tamén outorga a Medalla Marcial del Adalid, nas súas categorías de ouro e prata, para premiar a contribución ao auxe e mantemento artístico da música por corporacións e membros non profesionais das distintas agrupacións de Galicia.
Ademais de publicar catálogos das exposicións realizadas, dos seus Arquivos Musical e de Imaxes, así como dos discursos de ingreso dos académicos, edita como órgano de difusión a revista corporativa Abrente, edición anual onde se informa das actividades académicas, con artigos, investigacións e ensaios sobre as distintas artes.
11 de agosto
O 11 de agosto é o 223º día do ano do calendario gregoriano e o 224º nos anos bisestos. Quedan 142 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Peter Eisenman.
Mortes
miniatura|100px| Edith Wharton.
Academias asociadas ao Instituto de España
Ademais das oito Reais Academias que forman o Instituto de España, en 1979 introduciuse a figura de Academia asociada. Son as seguintes (entre parénteses a data da asociación ao Instituto):
Ligazóns externas
Páxina web oficial do Instituto de España
Casa circular
miniatura|Fogar castrexo circular reconstruído no [[castro de Santa Trega, A Guarda, Galicia.]] miniatura|Reconstrución de vivendas no [[Castro de Vigo, Galicia.]]
Unha casa circular (roundhouse en inglés) é un tipo de construción, xeralmente vivenda, cunha planta circular ou arredondada, orixinalmente construídas na Europa atlántica, usando paredes feitas en pedra ou de madeira e barro, e un típico colmado cónico coma cuberta. O diámetro destas construción vai dende diámetros de menos de 5 metros até casas de máis de 15 metros. Nos últimos tempos púxose de moda nalgúns países desenvolvido a construción de eco-vivendas circulares usando técnicas con materiais ecolóxicos como colmo, arxila, madeira e palla. En Galicia as vivendas circulares foron moi abundantes nos castros, incluso trala chegada dos romanos que introduciron a planta cadrada. A herdanza deste tipo de construción mantívose nalgúns lugares até comezos do século XXI, sendo o exemplo máis claro a palloza das serras orientais. As construción prerromanas circulares foron tamén frecuentes en todo o litoral atlántico europeo, relacionándose coa cultura celta e precelta. Existen casas circulares noutras partes do mundo, como en África.
Gran Bretaña
A maior parte do que se asume acerca destas estruturas deriva da disposición dos foxos dos poste de pedra empregados na súa construción, aínda que se atoparon restos de madeira conservados nalgunhas turbeiras, que demostran a construción de casas circulares con teitos cónicos, pois son as formas máis eficientes de construción primitiva.
Peter J. Reynolds (arqueólogo británico) tamén demostrou que, aínda que unha lareira central tería existido no interior para quentar a estancia e cociñar, non existiría porén un buraco no cume para a saída do fume, pois isto causaría que se xerase unha corrente ascendente de ar con muxicas que prenderían axiña no colmo. Pola contra, o fume sairía aos poucos entre a palla coma ocorría nas pallozas e nas casas tradicionais humildes galegas, que adoitaban carecer de cheminea.
Nas Illas Británicas estanse a construír novos deseños de casas circulares con balas de palla e teitos verdes de xeito que sexan sustentábeis. En Gales construíuse unha vivenda chamada That Roundhouse, que é un bo exemplo de construción circular sostíbel baseada na permacultura, feita cunha estrutura de madeira de abeto de Douglas e cuberta de turba. .
Irlanda
dereita|miniatura|220px|Unha réplica de cabana circular no Irish National Heritage Park, [[Irlanda.]] Os crannógs irlandeses atópanse en Craggaunowen, no Condado de Clare; the Irish National Heritage Park, in Wexford, Ireland
Galicia e Asturias
Son as construcións que abranguen a rexión da antiga Gallaecia (cultura castrexa) e do antigo Reino de Galiza (noroeste da Península Ibérica).
Pallozas
miniatura|[[Palloza nas montañas de Galicia.]] A palloza é unha vivenda tradicional con colmado que se atopa na Serra dos Ancares. Son de planta circular ou oval, e sobre 10 ou 20 metros de diámetro, construídas para aturar as duras condicións invernais da montaña galaica (altitude duns 1,200 metros). As últimas foron abandonadas na última década do século XX, polo que son o último vestixio vivo de vida en casas circulares na Europa atlántica, herdanza das vivendas prerromanas.
As paredes son de pedra, e internamente atopamos separacións para a familia e o gando. O teito é cónico, feito de colmo sobre un enlatado de madeira que apoia nunha estrutura complexa de trabes e cangos. A lareira carece de cheminea, polo que o fume ten que saír entre a palla do colmado.
Ademais de ser vivenda e corte, a palloza ten o seu propio forno de pan, o tear, e incluso nela traballábase a madeira (carpintaría), o metal (ferraría) e as peles (curtidoiro). Só a parella máis vella da casa tiña o seu propio cuarto, que partillaba cos máis novos. O resto da familia durmía no chan do sollado en leitos de feo.
Outros
Noutras zonas de Europa atópanse construcións circulares antigas, coma o trullo italiano de Apulia, ou algúns exemplos noutras zonas de España. Porén moitas destas construción non sempre son circulares ou teñen as cubertas pétreas, polo que terían unha orixe diferente ás atlánticas.
África
miniatura|Vila de Nakpanduri, ao norte de [[Ghana.]] En África podemos atopar casa circulares en varios países subsaharianos, dende Mauritania a Suráfrica, En Suráfrica coñécense coa verba africáner de rondavel.
Raun Haus, Papúa Nova Guinea
As casas circulares aínda se usan en Papúa Nova Guinea e son moi semellantes ás da Europa Occidental.
A Igrexa, Cutián, Oza-Cesuras
A Igrexa é un lugar da parroquia de Cutián no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña 30 habitantes (14 homes e 16 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Joseph Hooton Taylor Jr.
miniatura|dereita|Joseph Hooton Taylor Jr. canda súa esposa Marietta. Joseph Hooton Taylor, Jr., nado o 29 de marzo de 1941 en Filadelfia, é un astrofísico estadounidense.
Picafollas sombrío
O picafollas sombrío ou picafollas fusco (Phylloscopus fuscatus) é unha especie de ave paseriforme da familia Phylloscopidae (antes considerábase un Sylviidae), que vive no leste de Asia.
O nome do xénero Phylloscopus procede do grego antigo phyllon, 'folla' e skopos, 'buscador' (de skopeo, 'observar, ollar'). O nome específico, fuscata, procede do latín fuscus, 'escuro'.
Descrición
Ten un tamaño e forma similares ao picafollas europeo, cunha lonxitude media entre os 12 e os 12,5 cm. As súas partes superiores son de cor parda agrisada sen vetas e as inferiores son abrancazadas. Presenta unha destacada liña superciliar abrancazada e unha liña ocular algo máis escura que o resto da face. O bico é fino e bicudo, coa mandíbula superior gris e a inferior abrancazada. Os dous sexos teñen un aspecto similar, pero os inmaturos teñen as partes inferiores de tons verdosos.
Distribución e hábitat
É unha ave migratoria de longa distancia que cría en Siberia (desde o oeste das montañas Altai ata Kamchatka), Mongolia, Corea do Norte, o interior da China e o extremo oriental de Casaquistán; e desprázase ao sur para pasar o inverno no sueste asiático, o sur da China e o leste do subcontinente indio. Adoita aparecer como ave errante en Europa e Norteamérica. En Galicia é unha ave accidental.
O seu hábitat natural é o monte baixo aberto e as pradeiras húmidas, xeralmente preto de masas de auga como pantanos e ríos, aínda que pasa o inverno nas selvas de terras baixas e os mangleirais.
Comportamento
Son principalmente insectívoros, aínda que poden complementar a súa dieta con pequenas cantidades de materia vexetal como as bagas. Aniña nos arbustos a baixa altura e adoita poñer entre 5 e 6 ovos.
A súa canción é un asubío monótono, e a súa chamada é un áspero check. A chamada é a primeira pista da presenza desta especie merodeadora cando está lonxe dos seus terreos de reprodución.
Gregory van der Wiel
Gregory Kurtley van der Wiel, nado o 3 de febreiro de 1988 en Ámsterdam, é un futbolista neerlandés. Xoga de lateral dereito e o seu club actual é o Paris Saint-Germain. Ademais, é internacional coa selección de Holanda.
Selección
Van der Wiel xogou o seu primeiro partido coma internacional absoluto o 11 de febreiro de 2009, nun amigable contra Tunisia. Formou parte do equipo da selección holandesa que quedou subcampioa no Mundial de Suráfrica de 2010.
Foi incluído tamén no equipo da selección holandesa para a disputa da Eurocopa de Polonia/Ucraína de 2012.
Stalinismo
O stalinismo ou estalinismo son termos utilizados habitualmente para denominar a política imposta por Iosif Stalin, o segundo presidente da URSS e sucesor de Lenin. O uso do termo comezou cos rivais e contrarios á súa política de centralización do poder totalitario en mans do goberno e concentrado na súa persoa. O stalinismo defendeu a idea do "socialismo nun só país", contrario á idea trotskista. Stalin emprendeu o reforzamento do sistema policíaco para silenciar calquera oposición. Tamén se produciron grandes purgas de oficiais e políticos críticos. Durante a guerra fría, os países situados na órbita da URSS adoptaron réximes stalinistas.
Moshé Mizrahi
Moshé Mizrahi (en משה מזרחי‎, nado en Alexandría o 5 de setembro de 1931, e finado en Tel Aviv o 3 de agosto de 2018, foi un director de cinema israelí.
Josef Vašíček
Josef Vašíček, nado o 12 de setembro de 1980 en Havlíčkův Brod, Checoslovaquia e finado o 7 de setembro de 2011, foi un xogador profesional de hóckey sobre xeo checo. Vašíček xogou sete tempadas na National Hockey League nos Carolina Hurricanes, Nashville Predators e New York Islanders antes de trasladarse a Rusia en 2008 para xogar no Lokomotiv Yaroslavl da Kontinental Hockey League. Morreu no accidente aéreo no que faleceron todos os membros do Lokomotiv.
Traxectoria
Na tempada 1998-1999 deu o salto ó hóckey canadense ó entrar no Sault Ste. Marie Greyhounds da Ontario Hockey League, unha das ligas xuvenís do Canadá. No 2000 entrou na National Hockey League (NHL) ó fichar polos Carolina Hurricanes, na tempada 2004-2005 foi cedido ó HC Slavia Praha de Chequia e no verán de 2006 foi cambiado ós Nashville Predators por Scott Walker.
Viscoelasticidade
miniatura|220px|Esquema de diferentes comportamentos dos materiais. A viscoelasticidade e un tipo de comportamento reolóxico anelástico (non elástico) que presentan certos materiais que exhiben tanto propiedades viscosas como propiedades elásticas cando se deforman.
Características
Nun sólido viscoelástico:
.
Fíisicamente as propiedades elásticas son o resultado de desprazar lixeiramente os átomos da súa posición de equilibrio ao longo de planos cristalográficos, mentres que as propiedades viscosas proceden da difusión de átomos ou moléculas no interior do material.
Josef Vašíček
Traxectoria
En 2008 asinou un contrato co equipo ruso Lokomotiv Yaroslavl da KHL.
O 7 de setembro de 2011 morreu co resto dos seus compañeiros e adestradores do Lokomotiv Yaroslavl nun accidente de avión nas aforas de Yaroslavl cando o equipo se dirixía a Minsk para disputar a primeira xornada da tempada 2011-12.
Internacional coa selección checa, Josef Vašíček gañou a medalla de ouro no Campionato do Mundo júnior de 2005, así como as medallas de bronce e de ouro respectivamente no Campionato do Mundo absuluto en 2004 e 2005.
Moshé Mizrahi
Traxectoria
Nado en Exipto, inmigrou ó preestado de Israel en 1946, e estudou dirección de cinema en France en 1950. Dirixiu o filme de 1977 gañador dun Óscar La Vie devant soi, protagonizado por Simone Signoret. O filme conta a historia dunha prostituta xudía de París que sobreviviu Auschwitz. Gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa para Francia.
Madhubala
Considerada unha das actrices máis icónicas e influentes da historia do cinema hindi, debutou nun pequeno papel de nove anos no filme Basant (1942) mais a súa carreira realmente comezou en 1947, cando fixo o seu primeiro filme con Raj Kapoor aos catorce anos, Neel Kamal (1947). Nunha carreira que se estendeu case dúas décadas, Madhubala participou en máis de sete filmes de xéneros variados como Mahal (1949), Dulari (1949), Beqasoor (1950), Tarana (1951), Amar (1954), Mr. & Mrs. '55 (1955), Chalti Ka Naam Gaadi (1958), Howrah Bridge (1958) e Mughal-e-Azam (1960) con actores como Dilip Kumar, Guru Dutt, Ashok Kumar, Dev Anand e Kishore Kumar. Recibiu a súa única candidatura a un premio Filmfare á mellor actriz pola súa interpretación en Mughal-e-Azam (1960).