cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cromosoma artificial humano
Construción dos cromosomas artificiais humanos
Os HAC son minicromosomas exóxenos creados artificialmente. A maioría xéranse seguindo dous enfoques diferentes, xa sexa "un enfoque de arriba cara a abaixo" (enxeñaría de cromosomas, fragmentación dun cromosoma natural), ou "un enfoque de abaixo cara a arriba" (creación de novo do cromosoma artificial).
Septicemia
Sepse
Sepse, até o ano 2015, significaba, de acordo cos expertos, unha infección con manifestacións de resposta inflamatoria sistémica (SRIS), como febre ou hipotermia, taquicardia, taquipnea, leucocitose ou leucopenia, entre outras. Dende o ano 2017, segundo os mesmos expertos, o termo sepse defínese como a disfunción orgánica causada por unha resposta anómala do hóspede á infección que supón unha ameaza para a supervivencia. En canto á disfunción orgánica, con fins de operatividade clínica pode ser definida como un aumento de dous puntos ou máis no sistema de medición SOFA (Sequential [Sepsis-related] Organ Failure Assessment ou Avaliación Secuencial da Insuficiencia Orgánica —relacionada coa sepse—), o que se asocia cunha mortalidade hospitalaria maior do dez por cento e polo tanto merece unha resposta rápida e axeitada.
Cromosoma artificial humano
Fragmentación dun cromosoma natural
400px|miniatura|dereita|Representación da creación dun cromosoma artificial humano por fragmentación dun cromosoma natural.
Septicemia
Sepse grave
O termo «sepse grave», até o ano 2015, significaba, de acordo cos expertos, a presenza de sepse en asociación con manifestacións de disfunción orgánica ou de hipoperfusión tisular, como hipoxemia, oliguria, acidose láctica, elevación de enzimas hepáticas, alteración mental e trastorno da coagulación, entre outras. Dende o ano 2015, segundo os mesmos expertos, considérase un termo redundante (a sepse sempre é grave) e por tanto debe deixar de usarse.
Cromosoma artificial humano
Fragmentación dun cromosoma natural
O primeiro enfoque, desenvolvido en 1991, foi a fragmentación de cromosomas asociados a telómeros (TACF) ou telómeros TDT. Esta técnica implica a fragmentación sucesiva dun cromosoma humano específico de acollida en pequenos minicromosomas, utilizando un vector de orientación que abrangue un segmento terminal dos telómeros, un marcador xenético, e, ás veces unha rexión de homoloxía co cromosoma obxectivo. Os minicromosomas resultantes segregan de forma autónoma normalmente. Este método tivo éxito na fragmentación dos cromosomas humanos X e Y. Con este enfoque tamén se indicou que son necesarias un mínimo de 100 kb de ADN alfoide para a estabilidade en cromosomas humanos.
Os HACs tamén poden construírse por medio de técnicas de fragmentación dos telómeros dun cromosoma en liñas celulares de polo hiper-recombinoxénicas, DT40, aínda que a eficiencia é similar á dos HACs de creación de novo, existen problemas que necesitan resolverse. Con este enfoque pódense xerar mini-cromosomas liñais estables, que varían en tamaño desde 0,5 ata 10 Mb. Estes mini-cromosomas manteñen un centrómero normal e estable durante a mitose nas células humanas só con reordenamentos menores. Porén, estes HACs requiren un sitio de clonación para inserir xenes exóxenos.
Para construír este tipo de vectores, un contido substancial do brazo p ou q dun cromosoma humano vai diminuíndose a través de dúas roldas de truncamento telomérico en dito cromosoma. Despois, unha secuencia loxP única (unha secuencia diana para a recombinación homóloga da recombinase Cre) cun xene neo sen o promotor introdúcese no brazo q. Por tanto, polo menos en teoría, calquera ADN circular (BAC, PAC, ou YAC circular) cun sitio loxP e un promotor pode restaurar a expresión xénica mediada por neo-Cre por medio da inserción no sitio loxP específico do HAC. Esta técnica experimentouse no cromosoma 21 humano, creando un vector HAC de 4,5 Mb de tamaño, con tres características útiles para ser un bo vector xénico: No sitio loxP pódense introducir unha ou varias copias dun xene de interese.
Síntese de novo
miniatura|dereita|Estratexia para incorporar xenes en cromosomas artificiais humanos.
Consiste en xerar cromosomas artificiais por medio da introdución de clonado centromérico e telomérico en células humanas en cultivo.
O propósito inicial de xerar HAC de novo é mellorar a comprensión dos requisitos da estrutura do cromosoma e a súa función, en particular o papel do centrómero. O centrómero é unha complexa estrutura cromosómica que ten unha función mecánica no cromosoma, xa que serve como un sitio para a montaxe da separación dos cromosomas mediada polos microtúbulos do cinetocoro durante a división celular.
A montaxe de novo do HAC foi desenvolvida en 1997 por Willard e o seu grupo de traballo. En células de fibrosarcoma humanas HT1080 introducíuse unha combinación de ADN humano sintético α-satélite, ADN humano telomérico xerado pola reacción en cadea da polimerase (PCR), e ADN xenómico humano ao chou para montar un cromosoma artificial humano liñal exóxeno. Posteriormente, outros grupos tamén informaron da xeración exitosa de HACs de novo utilizando células HT1080, conseguindo o precursor da transfección de ADN humano α-satélite e os telómeros clonados de forma liñal en YACs, ou de forma circular en cromosomas artificiais bacterianos (BAC) ou fagos P1 (PAC).
Na maioría dos casos, os HACs xerados de novo son circulares, cun tamaño entre 1 e 10 Mb, e demostrouse que son mitoticamente estables. Tamén se desenvolveron outros sistemas para crear rapidamente cromosomas artificiais humanos baseados en cromosomas artificiais bacterianos utilizando un sistema de recombinación do virus bacteriófago λ, ou usando un transposón Tn5 bacteriano modificado. A utilización invasiva do sistema de Escherichia coli tamén pode facilitar a formación de cromosomas artificiais humanos de novo.
Limitacións da síntese de novo
Hai varios factores que limitan a aplicación dos HACs creados de novo como vectores de xenes.
Usos dos cromosomas artificiais humanos
Un dos usos principais dos cromosomas artificiais humanos pola súa potencialidade como vectores de expresión xenética son os tratamentos de terapia xénica. A análise da expresión espacial e temporal axeitada do HAC en ratos transxénicos indica a capacidade destes vectores para o seu uso en terapia xénica somática.
Uso de HACs como vectores de transferencia
Unha solución ás cuestións xurdidas do uso de sistemas de vectores virais dispoñibles na actualidade é o uso de cromosomas artificiais humanos (HAC), porque se replican e segregan independentemente no xenoma do hóspede como cromosomas naturais.
Os HACs poden imitar fielmente o patrón normal da expresión xénica, xa que poden conter loci xenómicos completos, incluíndo elementos de regulación "corrente arriba" e "corrente abaixo". Ademais, por mor da súa existencia episomal (insírense en distintas partes do xenoma), moitas complicacións, tales como o silenciamiento de xenes terapéuticos ou oncoxénese derivadas da integración en sitios desfavorables, poden reducirse ao mínimo.
Outros posibles usos dos HACs
Poden usarse para manter a corrección a longo prazo dos xenes defectuosos debido a que estes vectores son estables durante moitas divisións celulares, polo menos nas células humanas.
Tamén poden complementar os fenotipos mutantes e recuperar knockouts de xenes en modelos de rato (rato knockout).
Bacalhau à minhota
O bacalhau à minhota é un prato de cociña típico da rexión do Minho, no norte de Portugal.
Consiste en anacos de bacallau acompañados con pementos e fritidos en aceite. No mesmo aceite, frítense as patacas cortadas en chouchas grosas. Despois, frítense paseniño en aceite anacos finos de cebola, que son colocados sobre o bacallau, antes de servir. O prato final pode ser enfeitado con olivas e acompañado por grelos.
Heriberto Pérez Proenza
Heriberto Pérez Proenza, nado en Ourense o 8 de novembro de 1883, foi un político, sindicalista e xornalista galego.
Traxectoria
Socialista e sindicalista, vinculouse ao movemento agrarista. Marchou a Biscaia, afiliouse á UGT e foi membro da Agrupación Socialista de Abanto Zierbena, onde foi concelleiro en 1911. Foi desterrado a Ourense por inxurias a un sacerdote. En Ourense foi presidente da Sociedade de Dependencia Mercantil, presidente da Agrupación Socialista de Ourense (1913) e director de El Vértigo. Foi elixido secretario da Federación Provincial de Sociedades Obreiras de Ourense en abril de 1914 presidida por José Conde Vide. En 1916 foi condenado pola Audiencia Provincial de Ourense con Manuel Lustres Rivas por inxurias ao presidente da Deputación de Ourense Emilio Morenza. Pola súa participación na folga xeral de 1917, foi detido en outubro. Participou na campaña para a elección de Luis Antón del Olmet como deputado por Verín nas eleccións de febreiro de 1918, onde foi detido, aínda que rapidamente liberado. En outubro de 1919 solicitou permiso para publicar un semanario co título Los Rojos, que non chegou a ver a luz. Nomeado secretario do Concello de San Amaro en marzo de 1922, foi destituído aos poucos días polo gobernador civil. Foi secretario xeral da CRAG e dirixiu El Agro en 1923.
Frente Nacional de la Juventud
Frente Nacional de la Juventud foi un partido da extrema dereita española, escisión de Fuerza Joven en Barcelona, mocidades de Fuerza Nueva, que se produciu en 1978 dirixido por Ramón Graells Bofill e que conseguiu estender a militancia a Navarra, Aragón e Asturias. En 1979 o sector maioritario, liderado por Ernesto Milà decidiu integrarse no Frente de la Juventud.
Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2008
miniatura|300px|Festival de Cannes. O Festival de Cannes 2008 foi a 61ª edición do festival, que tivo lugar do 14 ao 25 de maio de 2008. O presidente do xurado foi o actor e director de cine americano Sean Penn. A cerimonia de lista de premios foi presentada por Eduardo Baer.
Fóra de concurso
As películas seguintes estiveron presentadas fóra de competición.
Seleccións de directores de cine : Quinzaine des réalisateurs
As películas seguintes foron presentadas á Quinzaine des Réalisateurs :
Mundín, A Regueira, Oza-Cesuras
Mundín é un lugar da parroquia da Regueira no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 3 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 2 homes e 1 muller, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 1 habitante.
Iago Seara
Iago Seara Morales, nado en Ourense o 26 de agosto de 1948, é un arquitecto galego.
Traxectoria
Estudou na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid. Comezou a súa actividade profesional en Ourense e ós 31 anos pasou exercer como Xefe do Servizo de Arquitectura da Consellería de Cultura da Xunta de Galicia. Exerce como profesor da Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña (Universidade da Coruña) e como Coordinador das Seccións de Arquitectura e Artes Plásticas do Consello da Cultura Galega.
É colaborador habitual de xornais e publicacións especializadas, membro individual de ICOMOS, organismo da UNESCO dedicado á protección do Patrimonio, e da directiva de Hispania Nostra. En 1982 foi elixido membro electo do Padroado do Museo do Pobo Galego e entre 1983 e 1984 foi Presidente do Ateneo Ourensán.
Recibiu o Premio COAG de Obra Nova (1990), o Premio da Asociación Española de Profesionais do Deseño e o Premio Internacional Forestalia a construción en madeira (2001), un accésit no 1º Premio Julio Galán Carvajal e no 2º Premio Julio Galán Carvajal. A súa obra foi seleccionada para a Mostra de Arquitectura dos anos 80-90 organizada pola 1ª Bienal de Arquitectura Española promovida polo Ministerio de Obra Públicas, o Consejo Superior de Arquitectos de España e a Universidade Menéndez Pelayo e en 1993 foi de novo seleccionada unha das súas obras para a 2ª Bienal de Arquitectura Española. No 96 foi nomeada a súa obra de rehabilitación de local para tenda de roupa de Antonio Pernas na Coruña para os IV Premios AEPD (Asociación Española de Profesionais do Deseño) e no 95 foi premiada a tenda para ese mesmo deseñador en Madrid pola mesma AEPD. Realizou o escenario do Monte do Gozo para a IV Xornada Mundial da Xuventude, cuxos actos foron presididos polo papa Xoán Paulo II. Realizou o escenario para o programa da TVG Etcétera, a bancada para o público na representación da obra A lagarada no pazo de Ramón Otero Pedrayo, en Trasalba, o escenario para O bufón do rei (1997) e para Calígula (ano 2000), todas por encargo do Centro Dramático Galego. No ano 2009 recibiu a medalla horífica do Premio Manuel Gómez Román como arquitecto de recoñecida solvencia no ámbito da arquitectura tradicional galega. No 2010 fixo o escenario para os actos da visita do papa Bieito XVI na praza do Obradoiro.
Entre as súas publicacións máis relevantes están o tomo XV do Proxecto Galicia, de Hércules de Ediciones (1995), no que desenvolve o apartado de Arquitectura, segunda metade do século XX, e o libro La catedral de Tui desde su Plan Director, editado pola Xunta de Galicia no ano 2015.
Obras
Entre as súas obras adoitan destacarse a vivenda unifamiliar en Corrubedo, seleccionada para a II Bienal de Arquitectura Española (1993), o conxunto parroquial das Fontiñas (Santiago de Compostela), a vivenda de Adolfo Domínguez (Ourense), a nave para Antonio Pernas (Arteixo), o edificio para sede do Centro Superior de Investigación da Madeira en Ourense Entre as súas obras menores, figuran dous edificios de vivendas no balneario do Tremo (Brión), en colaboración con Pedro de Llano, e o edificio de vivendas no barrio de Santa Marta (Santiago de Compostela). Na súa tarefa de restauración e rehabilitación acometeu proxectos como o Plan Director da Catedral de Tui e varias obras no mosteiro cisterciense de Ferreira de Pantón, xunto con outras como a rehabilitación de San Martiño Pinario (Santiago de Compostela), a do edificio para sede do Valedor do Pobo, a restauración das fachadas do Convento de San Paio de Antealtares, a do Mosteiro Cisterciense de Ferreira de Pantón, a das Torres do Allo (2001) ou a do antigo cuartel de instrucción de marinería (CIM) no arsenal Militar de Ferrol. No ámbito comercial, realiza, durante varios anos e en colaboración don Alfredo Freixedo Alemparte, as tendas para a empresa ADOLFO DOMÍNGUEZ en España e no estranxeiro e, con posterioridade, as do deseñador ANTONIO PERNAS.
No ámbito da Ordenación do territorio, foi o xefe do equipo redactor do PXOM de Ourense, anulado en distintas sentenzas do TSXG. Dende o 2004 ó 2015 traballou no PXOM de Pantón, sen chegar a aprobación inicial.
O Corral, A Azúmara, Castro de Rei
O Corral é un lugar da parroquia da Azúmara no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña sete habitantes (un home e seis mulleres).
Luís Cordeiro
Luís Cordeiro Rodríguez, nado en Palas de Rei o 21 de setembro de 1934 e finado en Foz o 24 de decembro de 2007, foi un político galego.
Traxectoria
Despois de facerse mestre na posguerra, traballou en centros escolares de San Xurxo de Lourenzá, Lugo, Monterroso e finalmente no de Santa Cilla, en Foz, onde foi director do colexio. En Foz desenvolveu boa parte da súa vida pública e privada e foi correspondente de varios xornais galegos. En 1967 foi nomeado concelleiro nesa vila polo terzo familiar. A partir de 1969 foi asesor dos teleclubes de Galicia.
Nas eleccións xerais de 1979 foi o número cinco da lista da UCD por Lugo. Nas primeiras eleccións municipais democráticas foi elixido alcalde de Foz pola UCD, pero practicamente non gobernou pois foi seguidamente elixido presidente da Deputación de Lugo, cargo que ocupou ata 1983. Participou na redacción do Estatuto dos 16 e foi conselleiro da Xunta preautonómica. En 1983 presentouse ás eleccións municipais pola lista da UCD no concello de Lugo, pero non renovou a presidencia, e quedou como vicepresidente durante a segunda lexislatura. Coa disolución da UCD, participou na creación de Coalición Galega, e en 1985 converteuse en deputado no Parlamento de Galicia e no seu vicepresidente primeiro. Tras a ruptura de Coalición Galega seguiu o sector de Pablo González Mariñas e integrouse no Partido Nacionalista Galego; porén, ao pouco tempo marchou canda Carlos Mella para o grupo mixto.
Xa cos gobernos do Partido Popular foi xerente do IGAEM entre 1992 e 1994 e director do gabinete técnico do Parlamento entre 1994 e 1998.
Arrombacoches
Ten habido diversas controversias pola extorsión encuberta á que someten ós condutores, con roubos ou destrozos a aqueles que non queren pagar a adealla.
Disolvente
Denomínase disolvente, ou solvente, á substancia que permite a dispersión doutra, o soluto, no seu seo. Normalmente o disolvente establece o estado físico da disolución, polo que se di que o disolvente é o compoñente da disolución que está no mesmo estado físico que a disolución.
A auga cualifícase moitas veces como o disolvente universal, porque disolve a máis do 50 % dos compostos coñecidos.
Tipos de disolventes
miniatura|Moléculas de auga (disolvente polar) solvatando un ión de sodio.
Propiedades dalgúns disolventes comúns
Notas:
O Pouso
Co topónimo O Pouso podemos referirnos a varios lugares de Galicia:
Marxites
Marxites (en grego Μαργίτης) é un poema cómico épico que se considera como unha parodia da Odisea.
Na antigüidade, atribuíase a Homero, como pode lerse nas obras de Platón e Aristóteles.
O personaxe Marxites, que dá título ao poema, era de Colofón, cidade onde se cría que nacera Homero. A Suda, en cambio, atribúeo a Pigres de Halicarnaso, irmán da raíña Artemisa I.
Marxites foi proverbial pola súa estupidez e ignorancia. Do poema, que estaba composto en hexámetros mesturados con trímetros iámbicos, só se coñecen fragmentos, pero debeu de ser moi popular. Non se sabe cando foi escrito, aínda que se aventuraron como posíbeis os séculos -VI ou -VII, cando a poesía épica estaba en auxe en Colofón.
Rublo soviético
O rublo soviético (en ruso: рубль) foi a unidade monetaria da Unión Soviética entre 1919 e 1991. Estaba dividido en 100 kopeks (en ruso: копейки, sing. копейка). O seu código ISO 4217 era SUR.
Entre 1991 e 1995 o rublo soviético foi substituído polas seguintes moedas: dram armenio, manat acerbaixano, rublo belaruso, lari xeorxiano, tenge casaco, som kirguiz, rublo letón, talonas lituano, cupón moldovo, rublo ruso, rublo de Transnistria, rublo taxico, manat turcomán, karbóvanets ucraíno, som uzbeko e coroa estoniana.
A moeda soviética tiña o seu propio nome dentro de todas as linguas oficiais da URSS, ás veces distintos da designación rusa. Todos os billetes tiñan cadanseu valor e denominación escritos nos idiomas das repúblicas soviéticas. Hoxe en día o nome propio mantívose, por exemplo no casto de Tartaristán, onde ao rublo e ao kopek coñéceselles como sum e tien. Tras a independencia das repúblicas soviéticas, moitas mantiveron o nome local do rublo para emitir a súa propia moeda.
The Seventh One
The Seventh One é o sétimo álbum da banda americana Toto, editado o 1 de marzo de 1988. É o segundo e último disco que ten a Joseph Williams coma vocalista principal. Foi despedido tras a xira mundial de The Seventh One debido á perda de voz ocasionada polas drogas.
Seixas, Seixas, As Somozas
Seixas é un lugar da parroquia de Seixas no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 28 habitantes (16 homes e 12 mulleres).
A Costa, Trasanquelos, Oza-Cesuras
A Costa é un lugar da parroquia de Trasanquelos no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Pelagibacter ubique
Candidatus Pelagibacter ubique' é a única especie do xénero bacteriano Pelagibacter, a cal foi illada e nomeada en 2002, e que actualmente está en proceso de ser publicada validamente de acordo co Código Internacional de Nomenclatura Bacteriana, polo que ten polo momento o status de especie candidata (candidatus). É un membro moi abondoso do clado SAR11 do filo Alphaproteobacteria. Os membros do SAR11 son organismos moi dominantes que se encontran en augas doces e salgadas de todo o mundo. Inicialmente foi coñecida só polos seus xenes de ARNr, que se identificaron por primeira vez en mostras ambientais tomadas do Mar dos Argazos en 1990 polo laboratorio de Stephen Giovannoni da Universidade do estado de Oregón, e despois atopada en todos os océanos do mundo. "Ca. P. ubique" e os seus parentes poden ser os organismos máis abundantes no océano, e moi posiblemente as bacterias máis abundantes no mundo, incluídos os ecosistemas terrestres. Poden supoñer un 25% de todas as células do plancto microbiano, e no verán poden chegar a ser a metade das células presentes na superficie das augas dos océanos temperados.
Ten forma de bacilo ou de crecente, é gramnegativa e é unha das menores células replicantes coñecidas, cunha lonxitude de só 0,37-0,89 µm e un diámetro de só 0,12-0,20 µm. O 30% do volume da célula está ocupado polo seu xenoma. Recicla o carbono orgánico disolto, polo que xoga un importante papel no ciclo do carbono na Terra. É un organismo oligótrofo, xa que vive en ambientes con escasos nutrientes.
Cultivo
Puideron cultivarse varias cepas de "Ca. P. ubique" grazas á mellora das técnicas de illamento. A cepa máis estudada é a HTCC1062 (colección de cultivos de alto rendemento). Os factores que regulan as poboacións de SAR11 aínda se coñecen pouco. Teñen sensores para a limitación de nitróxeno, fosfato, e ferro, e un requirimento pouco usual de compostos de xofre reducido. Hipotetízase que estes organimos foron moldeados na evolución nun ecosistema baixo en nutientes (oligotrófico), como o mar dos Argazos, onde foron descubertos.
Unha poboación de células de "Ca. P. ubique" pode duplicarse cada 29 horas, o cal é unha velocidade moi lenta, pero poden replicarse en ambientes moi baixos en nutrientes. Esta especie pode cultivarse nun medio definido, artificial ao que se engada xofre reducido, glicina, piruvato e vitaminas.
Xenoma
O xenoma da cepa HTCC1062 de "Ca. P. ubique" foi completamente secuenciado en 2005, e ten só 1.308.759 pares de bases), polo que é o xenoma máis pequeno coñecido de todos os organismos vivos de vida libre. Só codifica 1.354 marcos de lectura abertos cun total de 1.389 xenes. As únicas especies con xenomas aínda máis pequenos son parasitos ou simbiontes intracelulares, como Mycoplasma genitalium ou Nanoarchaeum equitans. "Ca. P. ubique" é tamén a especie de vida libre que ten o menor número de marcos lectura abertos e con espazadores interxénicos máis curtos, pero, malia todo, posúe rutas metabólicas para sintetizar 20 aminoácidos e a maioría dos cofactores que precisa. Carece de pseudoxenes, intróns, transposóns, elementos extracromosómicos, ou inteínas. O seu xenoma foi simplificado ou optimizado na evolución, polo que o organimso reduciu a cantidade de enerxía requirida para a replicación celular. "Ca. P. ubique" aforra enerxía usando os pares de bases A e T (≈70,3% do total de pares de bases) porque estas conteñen menos nitróxeno, que é un recurso difícil de conseguir.
Identificáronse ARNs non codificantes en "Ca. P. ubique" por medio dun exame bioinformático do xenoma publicado e de datos metaxenómicos. Exemplos de ARNnc atopados neste organismo son o riboswitch SAM-V, e outros elementos reguladores en cis como o motivo rpsB. Outro exemplo dun ARNnc importante desta especie e doutras especies do clado SAR11 é un riboswitch conservado activado por glicina para a malato sintase, que aparentemente causa "auxotrofia funcional" para a glicina ou precursores da glicina para atinxir un crecemento óptimo.
Atopouse tamén que ten xenes para a proteorrodopsina, que axudan ao funcionamento de bombas de protóns mediadas pola luz. Hai sutís diferenzas na expresión destas secuencias codón cando se someten á exposición á luz ou na escuridade. Exprésanse outros xenes para a fosforilación oxidativa cando están en condicións de escuridade.
Nome
O nome procede do latín pelagus, mar (á súa vez procedente do grego πέλαγος, pelagos) e o sufixo -bacter, bastón, bacteria, e o nome do da especie vén do latín ubique, ubicua, que está en todas partes; ubique é un adverbio, cando debería ser un nome ou adxectivo, porque as especies Candidatus non foron aínda corrixidas gramaticalmente (ver regra 12c do IBCN).
O status de "Candidatus" téñeno as especies propostas das cales falta información (cf. ), o que impide consideralas especies validadas segundo o código bacteriolóxico, como é o depósito dunha mostra en dous depósitos de células públicos ou a falta de análise de ácido graxo metil ésteres (análise FAME). O "Candidatus Pelagibacter ubique" non está nas coleccións de cultivos ATCC nin DSMZ, nin se lle realizaron análises de lípidos e quinonas. O nome dos candidatus non se escribe en cursiva na literatura ata que pasen a ser especies validadas, polo que aparece escrita como "Candidatus Pelagibacter ubique" ou, abreviadamente, "Ca. Pelagibacter ubique" ou "Ca. P. ubique".
A cepa tipo da especie "Candidatus P. ubique" é a HTTC1062, que á súa vez é a especie tipo do xénero Pelagibacter, e este é o xénero tipo do clado SAR11 ou familia Pelagibacteraceae.
Quinto de Esmirna
miniatura|Posthomerica, 1541 Quinto de Esmirna (en grego Κόιντος Σμυρναίος) foi un poeta épico grego que viviu entre os séculos III e IV.
Traxectoria
Son escasos os datos biográficos sobre Quinto de Esmirna. Compuxo, ao redor dos séculos III ou IV de nosa era, as Posthoméricas, poema en catorce libros cuxa finalidade era seguir o ciclo épico troiano alí onde o deixou Homero e converterse en continuación natural da Ilíada.
Fistulariidae
thumb|F. petimba. Fistulariidae é unha pequena familia zoolóxica de peixes da orde Syngnathiformes, familia cun só xénero Fistularia, que se encontra no mundo en mares tropicais e subtropicais. O seu nome procede do latín fistula = tubo, pola forma do seu corpo.
Aparecen por primeira vez no rexistro fósil no Eoceno medio, durante o Terciario inferior.
Quinto de Esmirna
Traxectoria
Aínda que o modelo principal é, como cabía esperar, Homero, Quinto de Esmirna baséase en moitas outras fontes para compor o seu relato: Apolonio de Rodas, Sófocles, Eurípides, etc. Non está abondo clara a influencia de Virxilio, a pesar das grandes similitudes entre as Posthoméricas e a Eneida. Auténtica xoia para todos os interesados polo ciclo mítico da guerra de Troia.
Fistulariidae
Morfoloxía
Os exemplares posúen un corpo esaxeradamente alongado cunha media de 2 m de lonxitude e lixeiramente deprimido, parécense a moitas anguías, mais teñen aletas dorsais e anais ben distinguibles, unhas aletas caudais bifurcadas cuns raios concéntricos que forman un filamento alongado; a liña lateral está ben desenvolvida e esténdese polo filamento caudal.
Hábitat e importancia pesqueira
Vive xeralmente en augas abertas costeiras ou en arrecifes de coral, onde comen pequenos peixes, crustáceos e invertebrados.
Posúe pouco interese para a pesca, mais pódese atopar en mercados mariñeiros tropicais.
Especies
Existen só catro especies neste xénero e familia:
Costanza, A Azúmara, Castro de Rei
Constanza é un lugar da parroquia da Azúmara no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña un habitante (un home).
Mortal Kombat
Mortal Kombat (xeralmente abreviado MK) é unha exitosa serie de videoxogos de loitas 1 vs 1 desenvolvido pola empresa Midway Games. Seus creadores son John Tobias e Ed Boon. No seu momento atraeu moita atención polo contido sanguento e os seus gráficos dixitalizados, cada loitador, de feito, era un actor humano recapturando seus movementos e incorporado no xogo (este estilo gráfico terminou en Mortal Kombat 4). Mortal Kombat inaugurou o grupo de videoxogos con elementos gore (sangue continuo na pantalla) e violencia continua.
Algúns movementos para rematar ós rivais vencidos inclúen brutais, decapitacións, queimaduras, explosións etc. chamados no propio xogo, "Fatality". As personaxes son xa iconas da cultura do videoxogo, e fixéronse bandas deseñadas, series de televisión e filmes deles.
A serie aínda continúa viva nas novas xeracións de consolas de mesa.
Xogos
A seguinte lista expón os xogos da saga Mortal Kombat, en orde cronolóxica:
Personaxes
Esta é unha lista de personaxes da serie de videoxogos de pelexa Mortal Kombat, ordenada alfabéticamente.
Chantada, A Regueira, Oza-Cesuras
Chantada é un lugar da parroquia da Regueira no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 14 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 9 homes e 5 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000 cando contaba cos mesmos habitantes.
Poexo
O poexo (Mentha pulegium), tamén chamado poexo-menta, é unha das especies máis coñecidas do xénero Mentha. Pertence á familia das labiadas, é unha perenne de raíces rizomatosas que crece ben en sitios húmidos ou cerca dos cursos fluviais, onde a podemos encontrar na súa forma silvestre entre gramíneas e outras plantas.
Os seus erguidos talos cuadrangulares, moi ramificados, poden chegar a medir entre 30 e 40 cm. As follas son lanceoladas e lixeiramente dentadas, de cor entre verde medio e escuro e dispóñense opostas ao longo dos talos. As pequenas flores rosadas nacen agrupadas en apertadas inflorescencias globosas.
Esta planta aromática coñécese desde hai séculos en todo o mar Mediterráneo e Asia occidental, onde crece espontaneamente, polas súas propiedades carminativas, relaxantes e incluso como emenagoga, tomada en infusión. O termo pulegium, que deriva do latín pulex, "pulga", débese ao antigo costume de queimar poexo nas casas para repeler estes insectos.
O Pacio, Gondel, Pol
O Pacio é un lugar da parroquia de Gondel, no concello de Pol, na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Sarxento
Sarxento (sarx. ou Sxto.) é un grao militar intermedio entre as clases de tropa e a oficialidade, que pertence, segundo o país e exército, a estas mesmas clases de tropa ou a unha escala denominada suboficiais.
Como grao militar atópase por vez primeira nos antigos sarxentos maiores dos Terzos Españois de Infantería.
Na actualidade, as funcións do sarxento, como chanzo intermedio entre os oficiais e a tropa, adoitan consistir na instrución, o adestramento, a coordinación e a supervisión dos efectivos subordinados ao seu cargo, e ámbitos tanto instrutivos como operativos ou técnicos, asumindo o mando e liderado de unidades desde o pelotón ata a sección. Ademais, é o principal responsable da disciplina destes ante os seus superiores, e o primeiro elemento da cadea de mando ante quen pode o soldado buscar consello ou mostrar inquietudes persoais.
Orixe da palabra
A orixe desta palabra é anterior ao nacemento do Imperio Romano. Denominábase así a aqueles soldados que demostraban vigor, valor, astucia, destreza e axilidade, así como disciplina, dedicación, ética, doutrina e demais calidades que enmarcan o suposto ideal dun militar. Na antiga Grecia denominaban con este nome aqueles guerreiros que non posuían un status na realeza para alcanzar os graos de oficiais, pero pola súa gran capacidade coas armas obtiñan estes graos e continuaban o seu servizo militar baixo as ordes dos seus señores. A palabra sarxento provén do latín "sagaciter" in proelii e do grego akríveia "ston pólemo": certeiro no combate, do grego impera-tor: señor da guerra. No ano 1181, na antiga Francia, raíces destes grandes oficiais de status medio foron alcanzando renome, segundo a historia dos sarxentos mariscais, a que hoxe envolve a Garda Francesa e a Garda Civil Española.
España
No Exército de Terra, no Exército do Aire e na Armada é o primeiro emprego dentro das escalas de suboficiais, e obtense tras a superación dun plan de estudos repartido en tres cursos impartidos en distintas academias ou escolas militares. Tamén se usa na Garda Civil. Na xerarquía militar atópase entre o de cabo maior e o de sarxento primeiro. As funcións do sarxento varían dependendo das ordes do seu oficial, pero normalmente encárganse do adestramento e a avaliación da tropa. Asemade, dirixen operacións de asalto ou defensa en grupos pequenos como é o pelotón, polo xeral entre 10 e 12 membros, divididos en dúas escuadras duns seis elementos. Un exemplo de pelotón xenérico é: un sarxento xefe de pelotón, dous cabos xefes das súas respectivas escuadras e os seus tres ou catro soldados polas devanditas escuadras. Hoxe en día o traballo dun sarxento e o dun sarxento primeiro é moi similar, por non dicir o mesmo. É logo de ascendido a brigada cando se pode especializar na súa rama, que xa tiña sendo sarxento, ou pasar a realizar tarefas administrativas, facendo un curso de adaptación.
Historia
Ao longo da historia existiron varios empregos de Sarxento:
Adiantado
Un adiantado (adelantado en castelán) era un funcionario do Reino de Castela que tiña a máxima autoridade xudicial e gobernativa sobre un distrito. O primeiro adiantado nomeouse en 1253 en La Frontera (Andalucía), a partir de 1258 o cargo estendeuse a Galicia, Castela, León e Murcia. En Galicia e outros territorios do norte da península os meiriños maiores que tiñan poderes executivos pero non xudiciais foron substituídos polos adiantados pero seguiuse utilizando tamén o nome de meiriño como sinónimo. No sur da península só se lles denominou adiantados e foron adquirindo máis competencias militares. Nos comezos da Idade Moderna o título convertérase en hereditario e puramente honorífico.
Durante a conquista de América por España o rei concedeu o título de adiantado ós conquistadores que emprendían expedicións con medios privados e que se convertían en representantes da Coroa no territorio que conquistasen.
Xunta da Escravitude do Sagrado Corazón de Xesús
A Xunta da Escravitude do Sagrado Corazón de Xesús é unha seita cristiá residente nunha antiga masía de Picassent e fundada polo vidente Ángel Muñoz, quen afirma que o 15 de agosto do 1982 viu unha aparición da Virxe nunha paraxe situada no Val da Murta, en Alzira (Ribera Alta, País Valenciano).
Historia
Na década de 1980 o vidente Ángel Muñoz fíxose famoso logo de anunciar que lle apareceu a Virxe do Remedio sobre un piñeiro, o serán dun día 15 de agosto, na paraxe do Racó de les Vinyes, en Alzira. A partir daquela, cada día 15, el e mailos seus adeptos subían ata este montículo para escoitar as mensaxes apocalípticas que, segundo el, a Virxe expresaba a través dos seus labios. Chegou a ter centenares de seguidores, pero o 2003, cando se iniciaron as investigacións polo seu avultado patrimonio, o "padre" Ángel deixou de asistir ás reunións da seita.
En 2010, Ángel Muñoz enfrontouse a unha condena de 8 anos de cadea e unha multa de 2,3 millóns por dous delitos contra a facenda pública, así como a unha indemnización á Axencia Tributaria por 223.233,49 euros, segundo a petición da fiscalía. Ademais, tres ex-seguidores denunciárono por un presunto delito de estafa.
Estación da Rúa-Petín
A Rúa-Petín é unha estación de Adif situada no concello da Rúa, na provincia de Ourense, moi preto do seu límite co concello de Petín. Ten servizos de longa e media distancia operados por Renfe.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 309,7 da liña férrea de ancho ibérico que une León coa Coruña a 295 metros de altitude, entre as estacións do Montefurado e Vilamartín de Valdeorras. O tramo é de vía única e está electrificado.
Historia
A estación foi aberta ao tráfico o 4 de setembro de 1883 coa posta en marcha do tramo O Oural-Toural dos Vaos da liña que pretendía unir Palencia coa Coruña. As obras correron a cargo da Compañía dos Ferrocarrís de Asturias, Galicia e León ou AGL creada para continuar cos proxectos iniciados pola Compañía do Ferrocarril do Noroeste de España e xestionar as súas liñas. En 1885, a mala situación financeira de AGL tivo como consecuencia a súa absorción por parte de Norte. En 1941, a nacionalización do ferrocarril en España supuxo a desaparición desta última e a súa integración na reción creada Renfe.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
A estación
Sitúase entre A Rúa e Petín, xunto ao río Sil, preto do encoro de Santiago. Dispón dun amplo edificio para viaxeiros de base rectangular e tres plantas con disposición lateral á vía. Conta con catro vías e dúas plataformas, unha lateral e outra central. Ambos están cubertos parcialmente por marquesiñas propias.
Longa distancia
Actualizado a 18 de xuño de 2016.
Media distancia
Actualizado a 18 de xuño de 2016.
Vicente-Juan Ballester Olmos
Vicente-Juan Ballester Olmos, nado en Valencia o 27 de decembro de 1948, é un ufólogo valenciano.
Traxectoria
En 1967 fai o bacharelato no Colexio Sant Josep (xesuítas) de Valencia. En 1973, Ballester Olmos diplomouse como Programador en Informática no Departamento de Lóxica e Filosofía da Ciencia, Facultade de Filosofía e Letras (Valencia), e no 1976 ingresou como analista en Ford España. Desde 1983 é Xerente de Seguros na área de Beneficios Económico-sociais e Pensións na mesma compañía.
En 1968 funda o CEONI, en 1969 crea o Equipo Nacional de Investigación (ENI) e dende o 1978 é membro do Consello de Consultores da revista Stendek, editada polo Centro de Estudos Interplanetarios (CEI). Entre outras organizacións, é membro representante da Mutual UFO Network, do J.A. Hynek Center for UFO Studies e da Society for Scientific Exploration.
Recibiu os premios máis importantes outorgados polas organizacións que dan apoio á investigación científica do fenómeno OVNI ou recoñecen a traxectoria dos estudosos máis salientables. Así, a Fund for UFO Research (Washington, D.C. 1982) otorgoulle unha bolsa para que examinase os casos de encontros próximos reportados en España e Portugal. No 1983, concedéuselle o Premio Alvin Lawson polos seus “avances na comprensión científica do fenómeno OVNI”. No ano 1998 recibiu outras dúas distincións: foi nomeado para o Isabel L. Davies Memorial Award, e os seus colegas da Fundación Anomalía (institución da cal é vicepresidente 1º e director de investigacións) entregáronlle o Premio Anaparéstesis.
Na actualidade, Ballester Olmos é un dos impulsores da Fundación Anomalía, editora da revista Cuadernos de Ufología, da cal é asesor científico, e @nomalía. É grazas ás súas xestións que, a partir do 1992, a ufoloxía do Estado español conseguiu acceder á desclasificación dos informes sobre ovnis arquivados polo Exército do Aire de España.
Escribiu máis de 300 informes -entre artículos e notas técnicas- nas principais publicacións especializadas de todo o mundo (Flying Saucer Review, Stendek, Lumières dans la nuit, Phénomenes Spaciaux, Mufon UFO Journal, International UFO Report, Journal of Scientific Exploration etc.). Entre 1983 e 1985 foi editor xefe de UPIAR Research in Progress (Milán, Italia). Pero, sobre todo, é autor ou coautor de obras notables que foron prologadas por figuras llexendarias da ufoloxía como os doutores J. Allen Hynek, Jacques Vallée e Richard Haines.
Golfo de Riga
O Golfo de Riga (ou Baía de Riga, en letón Rīgas Jūras līcis, en estoniano Liivi Laht) é unha baía do mar Báltico situada entre Letonia e Estonia.
O Golfo de Riga ten unha área de 18 000 km cadrados. A súa máxima profundidade é de 54 m. A illa de Saaremaa, en Estonia, separa parcialmente o golfo do mar Báltico. A illa de Ruhnu, no medio do golfo, tamén pertence a Estonia. A conexión principal entre o golfo e o mar Báltico é o estreito de Irbe. O Golfo de Riga, como subconca do Báltico, tamén inclúe o mar de Väinameri no arquipélago occidental de Estonia.
Salientan algunhas cidades do golfo como Riga e Pärnu. Os ríos principais do golfo son o Daugava, o Lielupe, o Gauja e o Salaca.
Extensión
A Organización Hidrográfica Internacional define o límite occidental do Golfo de Riga como "unha liña que corre desde Lyser Ort (57° 34'N), en Letonia, ata o extremo sur da Illa Œsel, a través desta illa ata Pammerort (22°34'E), desde alí ata punta Enmast, o extremo Sur de Dagö, a través de Dagö ata punta Takhkona, desde o extremo norte da mesma a punta Spithamn en Estonia".
Inverno
No inverno, a maior parte ou a totalidade da baía normalmente conxélase. Isto é debido á baixa salinidade e ao efecto calmante da pechadura parcial da entrada do golfo. Durante o inverno, moitas persoas percorren a baía. O xeo máis gordo rexistrado tivo 90 cm de espesor no inverno de 1941-42. Hole de xeo A pesca no xeo foi unha fonte tradicional de comida invernal e segue a ser unha actividade común. O xeo xeralmente funde entre marzo e abril. A finais de marzo de 2013, cando o xeo comezou a derreterse, 200 persoas tiveron que ser rescatadas dos bloques de xeo.
Vilaia
Unha vilaia ou vilaiete (en árabe ولاية wilaya; en turco e persa, vilayet; en húngaro: vilájet) é unha subdivisión administrativa dalgúns países musulmáns.
Uso histórico
A pronunciación turca da palabra (orixinalmente árabe) vilayet, era o nome das provincias do Imperio Otomán. No Imperio Otomán, unha reforma administrativa de 1864 dividiu o territorio en vilaietes.
Entre 1541 e 1686 existiu a vilaia Buda na Hungría conquistada polos turcos otománs, a cal era a principal despois das outras vilaias húngaras de Temesvár (1552), Eger (1596), Nagykanizsa (1600), Várad (1660) e Érsekújvár (1663). Logo de ser reconquistado polos Habsburgo, volveuse a unificar o reino de Hungría, e as vilaias deixaron de existir.
Outros usos
Os campos de refuxiados saharauís de Tinduf atópanse divididos en catro asentamentos, denominados wilayas, cada un dos cales está composto de varias dairas.
En hindi e urdu, o termo Vilayet é usado para referirse a calquera país estranxeiro.
En árabe, o termo ولاية wilāyah é usado para referirse os estados dos Estados Unidos, e todo o país é designado الولايات المتحدة (al wilāyat al mutahidah).
Barbudo, Castro Barbudo, Ponte Caldelas
Barbudo é un lugar da parroquia de Castro Barbudo no concello pontevedrés de Ponte Caldelas, na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 89 habitantes (40 homes e 49 mulleres).
Naengmyeon
O naengmyeon, tamén transliterado naeng-myeon, naengmyun e naeng-myun, é un prato coreano. Orixinalmente unha exquisitez invernal do norte de Corea (actualmente Corea do Norte), tornouse extremadamente popular en todo o país durante o verán. Consiste en diversas variedades de fideos finos elaborados a man feitos tipicamente de fariña de kudzu (칡 냉면, chilk naengmyeon) ou trigo sarraceno (메밀 냉면, memil naengmyeon), se ben tamén hai versións precociñadas de alga e té verde, e sérvese tradicionalmente nun gran cunco de aceiro cun caldo espeso ácido, verdura crúa en xuliana, anacos de pera coreana e ás veces ovo duro ou tenreira fría. Con frecuencia se lle bota antes de tomalo mostaza picante e vinagre. O naengmyeon precociñado inclúe un pequeno envase plástico de aceite de mostaza.
Variedades
Existen dúas variedades principais de naengmyeon: o mul naengmyeon (물 냉면) e o bibim naengmyeon (비빔 냉면). A primeira sérvese como unha sopa fría con fideos en caldo (normalmente de tenreira). A segunda sérvese máis como unha ensalada cun aliño picante feito principalmente a partir de gochujang. No caso do bibim naengmyeon, sérvese normalmente para acompañar unha cunca do caldo usado para o mul naengmyeon. Aínda que estas son as dúas variedades principais do prato, existen varias máis, cambiando tipicamente a composición do caldo do mul naengmyeon, a carne ou verdura engadida aos fideos...
Outras variedades de naengmyeon son o hoe naengmyeon (회 냉면) e o yeolmu naengmyeon (열무 냉면). A primeira sérvese con hoe, peixe cru e aliño de pemento picante, e a segunda sérvese xunto co yeolmu kimchi (kimchi de ravo pequeno fermentado coas súas follas) en caldo frío.
miniatura|Bibim naengmyeon.
O naengmyeon asóciase tipicamente con Corea do Norte, especialmente coas cidades de Pyongyang e Hamhung, de onde se di que proceden as dúas variedades máis famosas.
Naengmyeon fóra de Corea
O prato coñécese como reimen (冷麺, literalmente ‘fideos fríos’) no Xapón e é unha especialidade local de Morioka, unha cidade da prefectura de Iwate do norte de Honshu, a onde os coreanos emigraron desde os anos 1950. En 1954 Yang Yong Chul emigrou a Morioka e abriu a primeira tenda de naengmyeon no Xapón. Desde entón os seus descendentes manteñen a tradición.
Gramática descritiva
250px|miniatura|Linguas estándar de Noruega segundo concello. No estudo da linguaxe, a descrición, ou lingüística descritiva, é o traballo de analizar e describir obxectivamente como unha lingua é falada (ou como era falada antano) por un grupo de persoas ou unha comunidade. Todo o traballo de investigación no eido da lingüística é descritivo; coma noutras ciencias, o seu obxectivo é observar o mundo lingüístico tal e como é, polo miúdo e sen interferencias ou ideas preconcevidas de como debería ser. A lingüística descritiva moderna baséase nun achegamento estrutural á linguaxe, como se exemplifica no traballo de Leonard Bloomfield entre outros. O descritivismo é a a corrente que cre que a descrición é máis significante ou importante para o estudo, a práctica e a ensinanza cá prescrición. A descrición lingüística adoita estar contrarrestada pola prescrición lingüística, a cal atópase principalmente no eido educativo e editorial. A prescrición busca definir as formas da lingua estándar e dar consello no emprego efectivo da lingua.
Finalidades
Unha descrición língüística considérase axeitadamente descritiva cando cumpre unha ou máis das seguintes finalidades:
Xoana de Navarra
O nome Xoana de Navarra pode referirse a:
Episodios Nacionales
miniatura|150px|Exemplar impreso durante a [[Segunda República Española|II República do primeiro episodio Trafalgar.]]
Os Episodios Nacionales son un conxunto de obras creadas por Benito Pérez Galdos nas que se narran os principais feitos acontecidos en España no século XIX en forma de novela histórica. Así, as historias abranguen dende a Batalla de Trafalgar ata as revoltas cantonais e os últimos gobernos do século.
Galdós tirou a inspiración para estas obras das historias que lle contaba un tío seu capelán castrense que participou na Guerra de Independencia xunto cos Voluntarios Canarios.
O Curro de Riba, A Azúmara, Castro de Rei
O Curro de Riba é un lugar da parroquia da Azúmara no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña seis habitantes (cinco homes e unha muller).
La Gomera
miniatura|300px La Gomera é unha das oito illas principais que forman o arquipélago de Canarias (España), situado no océano Atlántico fronte ás costas africanas. Pertence á provincia de Santa Cruz de Tenerife, o grupo máis occidental de illas. A súa capital é San Sebastián de la Gomera, onde se sitúa a sede do Cabido Insular. É Reserva da Biosfera desde o ano 2012.