cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carmen Sandiego (serie de televisión)
Carmen Sandiego é unha serie de televisión estadounidense-canadense de animación con elementos educativos. Está baseada na franquía homínima creada por Broderbund. A serie foi producida por Houghton Mifflin Harcourt con WildBrain compañía produtora, e contén "mirada máis seria á historia de fondo de Carmen que se conta dende a súa perspectiva". É a cuarta serie de televisión baseada no personaxe de Carmen Sandiego logo de Where in the World is Carmen Sandiego?, Where in Time is Carmen Sandiego? e Where on Earth is Carmen Sandiego?.
Mauritiinae
Xéneros
Ten os seguintes xéneros:
Rock Dog
Rock Dog (摇滚藏獒, Yáogǔn Zàng'áo) é unha película de animación de comedia chinesa-estadounidense de 2016. Dirixida por Ash Brannon, a película está baseada na novela gráfica "Tibetan Rock Dog" de Zheng Jun.
Sinopse
Unha radio cae do ceo nas mans dun Mastín Tibetano curioso e lévao nunha viaxe para cumprir o seu soño de converterse en músico, comezando unha serie de acontecementos inesperados.
Anna Luísa Beserra
Anna Luísa Bessera Santos, nada en Salvador o 24 de setembro de 1997, é unha emprendedora ambiental brasileira. É a fundadora e CEO de Safe Drinking Water for All (SDW for all), un sistema de filtración para desinfectar a auga da choiva recollida a partir de cisternas. Recibiu o premio "Mozos Campións da Terra" do Programa das Nacións Unidas para o Medio Ambiente en 2019. A Shell Company concedeulle un premio no seu programa LiveWIRE, na categoría "Prosperidade local" polo seu traballo na SDW. Anna Luísa tamén é membro da organización internacional Young Water Solutions.
Traxectoria
Aos 15 anos, Anna Luísa desenvolveu un produto denominado Aqualuz, un sistema de filtrado de desinfección solar de auga. O seu mentor incentivouna a lanzar un emprendimiento social en torno ó produto. O seu negocio procura levar auga para algunhas das áreas máis secas do Brasil. A SDW actúa con proxectos ESG para saneamento para áreas rurais, onde empresas invisten nas comunidades locais, e foi considerada unha das 50 startups que van mudar o Brasil.
En 2019 recibiu o premio "Mozos Campións da Terra" do Programa das Nacións Unidas para o Medio Ambiente e o premio Hugo Werneck de Sustentabilidade e Amor á Natureza.
Socotá
Socotá é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Valderrama. O concello atópase nas Cordilleiras Orientais dos Andes colombianos. O centro urbano atópase a unha altitude de 2,443 metros e a unha distancia de 134 quilómetros da capital do departamento, Tunja. Limita con Jericó e Sativanorte polo norte, con Pisba e Mongua polo sur, con Chita e Támara, (Casanare) polo leste e con Sativasur, Tasco, Socha e Gámeza polo oeste.
Iridium-NEXT
Iridium-NEXT é a constelación de satélites de comunicacións sucesora de Iridium.
Características
Os satélites Iridium-NEXT foron construídos por Thales Alenia Space usando o bus ELiTeBus-1000 e integrados por Orbital Sciences Corporation. Cada satélite ten unha masa de 860 kg e leva unha antena en banda L para a comunicación cos terminais de terra e antenas para banda Ka usada como interconexión entre satélites. Ademais poden levar 50 kg de carga útil adicional que Iridium oferta a terceiros.
Pintor do touro cambaleante
O pintor do touro cambaleante (ou arrastrando os pés, referido na investigación en inglés como Shambling Bull Painter), foi un antigo pintor de vasos corintio no estilo de figuras negras; o seu verdadeiro nome é descoñecido; os nomes pragmáticos alundindo a elementos das pinturas, referidos a estes pintores da Grecia antiga eran comúns.
Biografía
Pintou especialmente aríbalos ou   aryballoi  ; o máis famoso deles, un que mostra unha escena de caza.
Roberto Naveira
Roberto Antonio Naveira Filgueiras, nado na Coruña o 16 de setembro de 1970, é un judoka español. Foi dúas veces campión de España (en 1993 e 1995) e competiu nos Xogos Olímpicos de 1996.
Traxectoria
Nado no barrio coruñés de Monte Alto, comezou a practicar judo durante a súa infancia, no Judo Club Coruña. A mediados dos anos 80 gañou os seus primeiros títulos a nivel autonómico e en 1986 proclamouse campión de España sub-18 na categoría de menos de 50 kg. En 1989 foi bronce no Campionato de España júnior, conseguiu a prata ao ano seguinte, e finalmente o ouro en 1992. Trala retirada de Victorino González converteuse no judoka de referencia de Galicia, e asistiu aos Xogos Olímpicos de Barcelona como suplente do equipo español.
En 1993 gañou en San Fernando de Henares o seu primeiro campionato de España absoluto, na categoría de menos de 60 kg, ao derrotar na final ao madrileño Luis María Fernández. Ese mesmo ano rematou quinto no Campionato de Europa celebrado en Atenas, ao perder nos oitavos de final contra o británico Nigel Donohue, sendo o ouro para o acerbaixano Nazim Huseynov.
En 1994 non puido revalidar o título de campión de España, ao perder na final contra o aragonés Manuel Orgaz, ao que si conseguiu gañar na final de 1995, proclamándose así campión de España por segunda vez. En 1996 converteuse no segundo judoka galego en competir nuns Xogos Olímpicos. Foi nos Xogos de Atlanta, nos que eliminou na primeira rolda ao taiwanés Liao Chun-chiang, caendo eliminado na segunda contra o alxeriano Amar Meridja, mentres que o ouro foi para o xaponés Tadahiro Nomura.
En 1998, 1999 e 2000 foi medalla de bronce no Campionato de España. Despois de deixar a competición foi seleccionador da selección galega, posto no que sucedeu a Victorino González, e mestre de judo en Cambre.
Calamoideae
Calamoideae é unha subfamilia de plantas con flores pertencente á familia das palmeiras (Arecaceae). Ten follas pinadas a palmadas e froitos distintivos que están cubertos con escamas reflectidas imbricadas (un carácter sinapomórfico).
Vingt Cinq
Vingt Cinq (Vintecinco en galego) é a capital das illas Agalega, dúas illas do Océano Índico, gobernadas pola República de Mauricio. Está situada na Illa Norte, preto dun pequeno aeródromo. Na cidade, hai unha escola primaria (Jacques Le Chartier Government School) e un hospital. Crese que o nome, Vingt Cinq, fai referencia a o número de lategazos que os escravos da illa recibian como castigo.
Vingt Cinq está situado ao norte de Mauricio, e ten unha poboación de 200 habitantes (2012). A xente da illa é na súa maioría de orixe francesa. Tamén viven na illa os descendentes dos primeiros escravos de África continental desde Madagascar ata Mauricio.
Jesús González Tutor
Jesús González Tutor, nado en Madrid en 1943 e finado en Valdoviño o 31 de xaneiro de 2008, foi un médico e político galego e madrileño do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Licenliado en Medicina e especializado en Cardioloxía. En 1980 trasladouse a Valdoviño coa súa familia, ocupando unha praza na unidade de coidades intensivos do Hospital Arquitecto Marcide de Ferrol. Nas eleccións municipais de 1983 foi candidato do PSdeG-PSOE á alcaldía de Valdoviño logrando a vitoria cun 48% dos votos, ó bordo da maioría absoluta, e sendo elixido como cabeza da lista máis votada. Durante o seu mandato compaxinou a alcaldía co seu traballo no hospital, logrando numerosos avances en materia de infraestruturas e demais equipamentos, coma o centro de saúde. Non se presentou á reelección nas municipais de 1987, concorrendo no undécimo posto da candidatura socialista e retirándose da política, centrándose dende entón no seu traballo como médico no hospital.
Vida persoal
Estaba casado e tiña dous fillos, despois de divorciarse casou de novo e tivo dúas fillas. Gran amante da costa galega, adoitaba veranear na zona de Estaca de Bares, ata que descubreu Valdoviño e decideu establecerse alí en 1980 tras solicitar unha praza no hospital ferrolán Arquitecto Marcide. Finou o 31 de xaneiro de 2008.
Escala cromática
miniatura|450px|Escala cromática de dó. A escala cromática en música é unha escala que contén doce notas separadas a distancia dun semitón. Como resultado, no temperamento igual de 12 notas (o temperamento máis común na música occidental), a escala cromática cubre todas as alturas dispoñibles. Todas as outras escalas da música occidental tradicional son subconxuntos desta escala.
Nun piano actual ou noutro instrumento afinado en temperamento igual, todos os semitóns son do mesmo tamaño (100 cents): as notas dunha escala cromática en temperamento igual encóntranse a distancias exactamente iguais as unhas das outras. Unha escala cromática en temperamento igual é unha escala non diatónica que carece de tónica debido á simetría das súas notas equidistantes.
A concepción máis común da escala cromática antes do século XIII era a escala cromática pitagórica. Debido a unha técnica de afinación diferente, os doce semitóns nesta escala presentan dous tamaños lixeiramente diferentes. En consecuencia, a escala non é perfectamente simétrica. Moitos outros sistemas de afinación desenvolvidos nos séculos seguintes, comparten unha asimetría similar. As alturas equidistantes unicamente son proporcionadas polos sistemas de afinación do temperamento igual, que son amplamente empregados na música contemporánea.
Anthony de Francisci
Anthony de Francisci (chamado orixinalmente Antonio), nado en Palermo, Sicilia, o 13 de xullo de 1887 e finado en Nova York o 20 de agosto de 1964, foi un medallista, deseñador de moedas e escultor italo-estadounidense, coñecido principalmente por ser o creador da moeda dun dólar Peace, cuñada por primeira vez en 1921.
Sora, Boyacá
Sora é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia do Centro. Sora limita con Motavita e Chíquiza polo norte, con Cucaita e Samacá polo sur, con Motavita e a capital do departamento, Tunja, polo leste, e con Sáchica e Chíquiza polo oeste.
Lepidocaryeae
Lepidocaryeae é unha tribo de plantas con flores pertencente á subfamilia Arecoideae dentro da familia das palmeiras (Arecaceae).
Anthony de Francisci
Primeiros anos e formación
Asentado en Nova York, cursou estudos artísticos na Cooper Union, en Manhattan, e posteriormente na Art Students League, onde desenvolveu o seu talento como artista e perfeccionou as súas habilidades como escultor, modelista e gravador. Durante toda esta etapa formativa, De Francisci contou entre os seus profesores a escultores como MacNeil, Weinman, e Fraser, cos que colaborou como axudante, eminentes medallistas e deseñadores dalgunhas das moedas estadounidenses máis populares do momento. Estes artistas tiñan contacto estreito coa Casa da Moeda dos Estados Unidos, o cal puido servir para facilitar o futuro profesional de De Francisci como deseñador de moedas.
Pintor de Palermo 489
O pintor de Palermo 489 foi un antigo pintor de vasos corintio no estilo de figuras negras; o seu verdadeiro nome é descoñecido. Estivo activo durante o período de transición entre a orientalización da pintura en vasos e a figura negra propiamente dita (ca. 640 – 625 a. C.). É coñecido especialmente como o profesor do Pintor de Colón e, polo tanto, unha grande influencia indirecta en varios artistas máis temperáns de Corinto, como o Pintor Chimaira e o Grupo Chimaira.
Sabor amargo
O sabor amargo é un dos cinco sabores básicos. É o máis necesitado do hábito para ser gusto adquirido. Adóitase crer que devandito sabor se detecta mediante as papilas gustativas situadas na parte posterior da lingua, con todo, trátase dun mito. Os investigadores da bioloxía evolutiva teñen suxerido que este sabor é interpretado como desagradábel en moitas culturas debido a un mecanismo para evitar os envelenamentos, xa que a maioría dos velenos son amargos. Descubriuse a comezos do século XXI que os receptores da sensación de amargo son uns sensores denominados T2R.miniatura|281x281px|Der bittere Trank (A bebida amarga), cadro de [[Adriaen Brouwer.]]
Daniel Kaluuya
Daniel Kaluuya, nado en Londres o 24 de febreiro de 1989, é un actor inglés.
Sabor amargo
Química do amargo
O mecanismo químico que afecta á percepción do amargo é moi complexo, sábese que nun grande número de casos, as substancias que proporcionan amargor son sales inorgánicos de peso molecular alto. Investigadores da Howard Hughes Medical Institute (HHMI) na Universidade de California, San Diego e os seus colegas da National Institute of Dental and Craniofacial Research (NIDCR) identificaron en marzo de 2000 unha nova familia de xenes que codifican proteínas que teñen funcións de recepción de sabores amargos.
Daniel Kaluuya
Traxectoria
Kaluuya naceu en Londres de pais de Uganda. A súa nai, criouno nunha vivenda municipal de Camden Town, xunto cunha irmá máis vella. O seu pai vivía en Uganda e non tiveron contacto con el ata que cumpriu quince anos. Kaluuya asistiu á Torriano Primary School e ao St Aloysius College, Londres.
Pintor de Palermo 489
Darrell A. Amyx descríbeo como "o gran mestre do pintor de Colón" e un "pintor poderoso e realizado". Pintou sobre todo aryballoi.
Sabor amargo
Química do amargo
A maioría dos medicamentos posúen un sabor amargo: un exemplo claro é a aspirina e a maioría dos antibióticos.
Daniel Kaluuya
Traxectoria
Escribiu a súa primeira obra de teatro aos nove anos e posteriormente comezou a súa carreira na adolescencia no teatro improvisado. Posteriormente interpretou a Posh Kenneth nas dúás primeira temporadas da serie Skins, da que tamén coescribiu algúns episodios. Kaluuya foi especialmente eloxiado pola súa actuación en Sucker Punch no Royal Court Theatre de Londres e gañou o Evening Standard Award e o Critics' Circle Theatre Award ao mellor debutante. En 2018, recibiu tamén o BAFTA Rising Star Award.
A finais da década de 2000 e principios da de 2010, destacou polas súas interpretacións de Michael "Tealeaf" Fry na serie de comedia negra da BBC Psychoville, de Michael "Mac" Armstrong na serie de terror de BBC Three The Fades e de Bingham "Bing" Madsen no episodio de Black Mirror "Fifteen Million Merits". Apareceu como o axente Colin Tucker no filme de espías cómico Johnny English Reborn (2011) e como Black Death in no filme de superheroes Kick-Ass 2 (2013). En 2015, tivo un papel secundario no suspense de Denis Villeneuve Sicario.
Sabor amargo
Nivel de amargor
A quinina é empregada como profiláctico para a loita contra a malaria, alén de ser o compoñente das augas tónicas; A quinina é ademais un dos produtos de amargor máis intensos, polo que se compara o teito de estímulo doutras substancias con compoñentes alcaloides en relación a ela, á que se lle asignou un valor de 1. Porén, a substancia máis amarga coñecida é o denatonio químico sintético, cun índice de 1.000. Ademais da determinación en laboratorio, outra maneira de establecer o amargor é a través de paneis de degustación.
Exemplos de substancias amargas
Alimentos e bebidas amargos son por exemplo o café puro sen adozar, o chocolate non edulcorado, o melón amargo ou cabaza amarga, a cervexa (debido ao seu contido de lúpulo), as olivas sen curar, a pel dos cítricos, moitas plantas da familia das brassicaceae, o mexacán, algunhas leitugas e a escarola, a berenxena (pódese mitigar salgándoa), o zume de limón (cando estes están moi maduros ou en descomposición) e de pomelo.
Nalgunhas verduras demostrouse que o sabor amargo é unha reacción contra o envelenamento, desta forma o receptor de gusto amargo denominado TAS2R38 pode detectar glucosinolatos (como o kohlrabi, os nabos, etc.). As patacas tamén poden resultar amargas cando teñen cor verdosa; nese caso poden resultar tóxicas polo seu contido en solanina. Pola súa banda, as cenorias poden tomar sabor amargo cando se almacenan xunto con mazás, xa que estas últimas emiten etileno, que provoca este efecto. A melaza de remolacha azucreira, a diferenza da de cana, posúe un sabor intensamente amargo, mentres que na última o amargo é tan só un pequeno resaibo.
Nalgúns casos o sabor amargo emprégase de forma deliberada para facer bebidas, como no caso dos cócteles para os que adoitan empregarse preparados con sabor amargo, como o amargo de Angostura. Algunhas bebidas son famosas grazas a ese sabor amargo. Da mesma forma o sabor amargo emprégase nalgunhas sobremesas e refrescos, para realzar o sabor doce dos mesmos: é o caso do licor amaretto (lixeiramente amargo de sabor) que é vertido sobre os xeados. esquerda|miniatura|Posicións da lingua onde se detectan os sabores amargos.
Anthony de Francisci
Primeiros anos e formación
A súa admiración por Adolph A. Weiman viuse reflectida nunha das primeiras creacións de De Francisci, unha placa co retrato do seu mestre, realizada en 1915.
Carreira artística
miniatura|264x264px|Anthony de Francisci no seu [[estudio de Nova York. ]] Logo de concluír a súa formación, en 1915 foi contratado como instrutor pola Universidade Columbia, posto que ocupou durante un tempo, e en 1917 abriu o seu propio estudio-taller de arte e escultura, na mesma cidade de Nova York. En 1920, a Casa da Moeda comezou a encargarlle a conversión en modelos en xeso de deseños para posibles novas moedas, e nese mesmo ano un destes deseños, creado por el, foi escollido para a emisión da moeda de medio dólar conmemorativa do centenario do estado de Maine. Un ano despois, en 1921, creou o dólar Peace, co que acadou sona internacional. Estas dúas foron as únicas moedas deseñadas por De Francisci.
Consagrado xa como artista, as súas creacións artísticas centráronse a partir de entón fundamentalmente en medallas, insignias, emblemas e algúns contados casos de estatuas.
De Francisci expuxo periodicamente a súa obra na Academia Nacional de Deseño dos Estados Unidos entre 1912 e 1949.
Vida familiar
Anthony estivo casado con Teresa Cafarelli, protagonista dun baixorrelevo que el creou en 1920, que tamén foi modelo do retrato do anverso do dólar Peace. Teresa finou na mesma data que o seu home mais en 1990, cando ela tiña 92 anos.
Anthony de Francisci faleceu en Manhattan, Nova York, o 20 de agosto de 1964, aos 77 anos. Os seus restos repousan no cemiterio vello de Saint Raimond, no Bronx, Nova York.
Dólar Peace
miniatura|300x300px|[[Dólar Peace|Dólar Peace do primeiro ano de emisión: 1921. ]] Logo do seu éxito como deseñador da moeda do centenario do estado de Maine, en 1921, a Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos invitou a De Francisci e outros sete destacados escultores de Nova York a participar nun concurso no que se escollería o deseño dunha nova moeda dun dólar de prata, en substitución do anterior dólar Morgan. A premisa era que o tema central da moeda fose a paz, en homenaxe á vitoria na primeira guerra mundial, e que o anverso estivese caracterizado por unha cabeza feminina representativa da liberdade. Entre os participantes no concurso estaban tamén os seus amigos e mentores MacNeil e Weinman. Logo de entregadas as propostas dos participantes, o director da Casa da Moeda dos EEUU, Raymond T. Baker, anunciou que o deseño escollido por unanimidade do xurado era o presentado por Anthony de Francisci, e o presidente Harding amosouse satisfeito pola elección. Ademais do prestixio, De Francisci gañou tamén un premio en metálico de 1.500 dólares.
Dado o apertado do calendario para a produción da moeda, De Francisci non tivo tempo de achar modelos profesionais para recrear a súa representación da Liberdade, polo que lle pediu á súa esposa, Teresa, que servise como modelo para a moeda. Este novo dólar mantívose en produción ata 1964.
Outros traballos
Entre a restante produción artística de Anthony de Francisci pódense salientar as seguintes obras:
miniatura|265x265px|[[Medalla da Cabalaría de Texas (1925). ]]
Transatlantic
Transatlantic é un filme croata de 1998 dirixido por Mladen Juran. O filme foi escollido como candidato de Croacia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 71ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Čudnovate zgode šegrta Hlapića
Čudnovate zgode šegrta Hlapića é un filme xermano-croata de animación de 1997 dirixido por Milan Blažeković. Foi escollido como candidato de Croacia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 70ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Innovación
miniatura|300px|Innovacións sucesivas na roda. miniatura|300px|Modelo de tres fases do proceso de cambio tecnolóxico.
Innovación é un cambio que introduce novidades, ou, dito doutra maneira, a novidade que se introduce nun dominio determinado. Refírese tanto á modificación de elementos xa existentes co fin de melloralos, como ao desenvolvemento de elementos totalmente novos.
Etimoloxía
O termo provén do baixo latín, substantivo de acción derivado do participio pasado do verbo do latín clásico , "renovar", de "a", "ir cara a", e , "novo".
Economía e empresas
En sentido estrito, neste campo, dise que as ideas só poden resultar innovadoras despois de que se desenvolven como novos produtos, servizos ou procedementos, que realmente encontran unha aplicación de éxito, impoñéndose no mercado a través da súa difusión.
En economía, Joseph Schumpeter foi quen introduciu este concepto na súa "teoría das innovacións", na que o define como o establecemento dunha nova función de produción. A economía e a sociedade cambian cando os factores de produción se combinan dunha maneira novidosa. Suxire que invencións e innovacións son a clave do crecemento económico, e quen implementan ese cambio de maneira práctica nos emprendedores. A innovación é un factor clave para o desenvolvemento empresarial e o crecemento económico dos países, sendo aqueles que máis invisten en investigación e innovación os que máis riqueza alcanzan. Neste sentido, o Diccionario de la lengua española define a innovación como a «creación ou modificación dun produto, e a súa introdución nun mercado».
Ciencias humanas e cultura
Tamén se utiliza o concepto de innovación nas ciencias humanas e na cultura. A busca a través da investigación de novos coñecementos, as solucións ou vías de solución, supoñen curiosidade e goce pola renovación. Os conceptos de vangarda e creatividade fanse relevantes neste contexto.
Innovación sucesiva ou incremental
A innovación sucesiva, chamada tamén incremental, está moi relacionada coa innovación e a tecnoloxía, xa que se realiza e depende destes dous factores. Co pasar dos anos vimos un grande aumento na tecnoloxía, e isto leva á decisión de innovar por parte das empresas, persoas, gobernos, entre outros, para así non quedar obsoletos fronte ao mundo en constante cambio. Este tipo de innovación é realizada principalmente por empresas produtoras de produtos e servizos, gobernos nas súas diferentes propostas, entre outros.
Considérase innovación incremental cando se crea un valor sobre un produto que xa existe, engadíndolle novas melloras. O proceso de innovación comenza sobre unha base conceptual. A partir de aí realízanse unha serie de procesos creativos enfocados a conseguir uns fins determinados, utilizando diferentes técnicas creativas que compoñen un grande abano para achar posibilidades innovativas. Un exemplo de innovación incremental foi a incorporación de cámaras de fotos aos móbiles.
Soracá
Soracá é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia do Centro. Soracá limita cos concellos de Chivatá polo norte, Siachoque, Viracachá e Ramiriquí polo leste, Boyacá polo sur e a capital do departamento, Tunja, polo oeste.
Adriaen Brouwer
Adriaen Brouwer nado en Oudenaarde arredor de 1605 e finado en xaneiro de 1638, en Antuerpen, foi un pintor flamengo activo en Flandres e nas República das Provincias Unidas na primeira metade do século XVII. Brouwer foi un importante innovador da pintura de xénero a través das súas vívidas representacións de campesiños, soldados e outros individuos de "clase baixa" que se dedicaban a beber, fumar, xogar ás cartas ou aos dados, pelexar, facer música, etc. en tabernas ou ambientes rurais. Brouwer contribuíu ao desenvolvemento do xénero de tronies, é dicir, os estudos de cabeza ou faciais, que investigan as variedades de expresión. No seu último ano produciu unhas cantas paisaxes dunha intensidade tráxica. O traballo de Brouwer tivo unha importante influencia na seguinte xeración de pintores de xénero flamengos e holandeses.
Traxectoria
Aínda hai cuestións sen resolver sobre os primeiros anos da vida e carreira de Brouwer. O seu primeiro biógrafo holandés Arnold Houbraken incluíu múltiples declaracións erróneas e historias fantasiosas sobre Brouwer no seu The Great Theatre of Dutch Painters de 1718-19. Os erros máis evidentes de Houbraken foron situar o lugar de nacemento de Brouwer en Haarlem e identificar a Frans Hals como o seu mestre. esquerda|miniatura| The Bitter Draft (1636-1638) Agora é xeralmente aceptado que Brouwer naceu en Oudenaarde en Flandres no ano 1605 ou 1606. O seu pai, que tamén se chamaba Adriaen, traballaba como deseñador de tapices en Oudenaarde, daquela un importante centro de produción en Flandres. O pai morreu na pobreza cando Adriaen fillo tiña só 15 ou 16 anos. Brouwer xa abandonara a casa paterna.
Brouwer traballou en Antuerpe en 1622 e en marzo de 1625 en Ámsterdam, onde residía na pousada do pintor Barend van Someren. Estivo activo na Cámara de Retórica 'De Wijngaertranken' en Haarlem. O lema deste círculo literario afeccionado era: "Namorado por riba de todo".
En 1631 regresou a Flandres, onde foi rexistrado como mestre no Gremio de San Lucas de Antuerpe. Brower continuou vivindo e traballando alí até a súa prematura morte. miniatura| Os fumadores (1636) En 1633 Brouwer foi encarcerado na Cidadela de Antuerpen. O motivo non está claro; posibelmente por evasión fiscal ou, alternativamente, por motivos políticos porque as autoridades locais puideron considerar que era un espía das Provincias Unidas.
En abril de 1634 Adriaen Brouwer aloxouse na casa do destacado gravador Paulus Pontius xa que os dous homes se fixeran amigos íntimos. Suxeriuse que a pintura de Brouwer chamada Luxuria (Mauritshuis), que posibelmente representa ese pecado mortal, é ao mesmo tempo un retrato de Paulus Pontius. esquerda|miniatura|300x300px| Campesiños pelexando polas cartas Os primeiros biógrafos describen como Adriaen Brouwer e os seus amigos artistas pasaban gran parte do seu tempo de festa nas tabernas locais, a miúdo acompañados por outros artistas. Brouwer pintou unha escena de taberna chamada Os fumadores, que incluía un autorretrato xunto a Jan Cossiers, Jan Lievens, Joos van Craesbeeck e Jan Davidsz. de Heem (c. 1636, Metropolitan Museum of Art, Nova York). Brouwer é a figura do medio que mira ao espectador. Este tipo de retrato de grupo representaba un dos cinco sentidos (neste caso o sentido do gusto).
A pesar do seu estilo de vida disoluto e da súa preferencia polos temas de baixa vida, Brouwer era moi respectado polos seus colegas, como demostra o feito de que Rubens posuía 17 obras de Brouwer no momento da súa morte, das cales polo menos unha fora adquirida antes de Rubens fose a coñecelo persoalmente. Rembrandt tamén tiña pinturas de Brouwer na súa colección. miniatura|350x350px| Cheiro En 1635 Brouwer tomou a Jan-Baptist Dandoy (activo entre 1631 e 1638) como o seu único alumno oficial. En xaneiro de 1638 Adriaen Brouwer morreu en Antuerpe. Algúns primeiros biógrafos asociaron a súa morte prematura co seu estilo de vida de festa e o abuso de alcohol. Houbraken, porén, atribúe a súa morte á peste. A proba deste último é que orixinalmente os seus restos foron enterrados nunha fosa común. Un mes despois da súa morte o 1 de febreiro de 1638, o seu corpo foi enterrado de novo na Igrexa Carmelita de Antuerpe tras unha cerimonia solemne e por iniciativa e expensas e en presenza dos seus amigos artistas.
Xeral
Brouwer deixou unha obra que ascende a uns 60 traballos. Só algunhas das súas pinturas están asinadas e ningunha está datada. Como Brouwer foi amplamente copiado, imitado e seguido no seu tempo, as atribucións de obras a Brouwer son ás veces incertas ou impugnadas. Por exemplo, O fumador (Louvre) que mostra a un home exhalando fume mentres sostiña unha botella de licor foi atribuído durante moito tempo a Brouwer, pero agora atribúese ao seguidor e posibelmente alumno seu Joos van Craesbeeck.
As composicións de Brouwer son case todas executadas en pequeno formato. miniatura|300x300px| Interior dunha taberna Brouwer foi influenciado por Dirck Hals, un pintor de xénero activo en Haarlem. O desenvolvemento estilístico de Brouwer non se pode rastrexar con certeza. Crese que as imaxes en cores naturais brillantes foron pintadas na década de 1620. Ao redor de 1630, a paleta de Brouwer comezou a mostrar unha forte preferencia polos marróns, grises e verdes.
Escenas de xénero
Nas súas escenas de xénero Brouwer representaba a campesiños, soldados e outros individuos de "clase baixa" que participaban en diversas formas de vicios, como beber, fumar, xogar ás cartas ou aos dados, pelexas, etc., moitas veces ambientadas en tabernas ou ambientes rurais.
Susacón
Susacón é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia do Norte. Susacón limita polo norte con Soatá, polo leste con Boavita, La Uvita e Jericó, polo sur con Sativanorte e polo oeste co Onzaga, no departamento de Santander.
Adriaen Brouwer
Escenas de xénero
Aínda se discute se pretendía transmitir algunha mensaxe moral. Aos poucos parece que se concentrou máis nas expresións dos seus súbditos pasando polas emocións de dor, rabia, noxo e alegría. Isto queda especialmente claro nas súas moitas pinturas de pelexas de taberna, como Brawl Between Peasants e Brawling Card Players (ambas na Alte Pinakothek, Múnic). Estas composicións representan como a rabia nas súas diferentes etapas e graos se reflicte nas expresións faciais das persoas que discuten. Brouwer non parece denunciar estes brotes de ira como un pecado cristián senón como unha expresión dunha falta de autocontrol. Este punto de vista puido proceder de ideas éticas de Séneca o Mozo, formuladas como neoestoicismo por Justus Lipsius.
Retratos e tronies
Adriaen Brouwer é considerado un importante innovador da pintura de retratos, un xénero destacado na arte holandesa. esquerda|miniatura|Mozo facendo unha cara. O seu retrato de grupo máis famoso está ambientado nunha taberna e coñécese como The Smokers (c. 1636, Museo Metropolitano de Arte, en Nova York), onde se inclúe o seu autorretrato. Retratos de amizade similares que inclúen un autorretrato xa foran creados anteriormente por Rubens no seu Autorretrato nun círculo de amigos de Mantua e por Simon de Vos no retrato de grupo de si mesmo con Johan Geerlof e Jan Cossiers, coñecido como Encontro de fumadores e bebedores. Aínda que os dous últimos retratos de amizade eran bastante convencionais, Brouwer innovou o tipo en The Smokers ampliando os retratos a corpo enteiro, ambientando nunha taberna, a expresividade dos rostros e o desenfado e a vestimenta dos asistentes. O dinamismo da composición achega o retrato de grupo ás escenas de taberna de Brouwer que aos retratos contemporáneos. Estes retratos enfatizaban o carácter disoluto dos artistas creando asociacións con temas morais tradicionais como os Cinco Sentidos, os Sete Pecados Capitais e O Fillo Pródigo na Taberna. miniatura|359x359px| Operación de costas Brouwer xogou un papel importante no desenvolvemento do xénero tronie. O termo refírese normalmente a estudos de figuras non destinados a representar unha persoa determinada, senón a investigar variedades de expresión. Son unha forma de pintura de xénero en formato retrato. Adriaen Brouwer tiña un talento especial para a expresividade. O seu traballo deu un rostro ás figuras de clase baixa ao infundir nas súas imaxes emocións humanas expresadas de xeito vivo: rabia, alegría, dor e pracer, etc.
Paisaxes
Brouwer pintou algunhas paisaxes tardías ademais das súas escenas rurais. Son atmosféricas e pintadas cun trazo solto. Estas pinturas influíron noutros paisaxistas como Lodewijk de Vadder, cuxa Extensa paisaxe de dunas con viaxeiros e un can nun camiño ao carón dunha enseada claramente inspírase na Paisaxe de dunas á luz da lúa de Brouwer (Gemäldegalerie, Berlín). miniatura|300x300px| Paisaxe de dunas á luz da lúa
Influencia
Brouwer influíu nun gran número de pintores flamengos e holandeses, incluíndo Cornelis Saftleven, David Teniers o Mozo, Mattheus van Helmont, Hendrik Martenszoon Sorgh, Horatius Bollongier, Giacomo Francesco Cipper, Daniël Boone e Joseph Danhauser.
NMBS/SNCB
miniatura| Refuxio co logotipo de NMBS en Flémalle A Sociedade Nacional de Ferrocarrís Belgas, NMBS (Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen, en neerlandés) ou SNCB (Société Nationale des Chemins de fer Belges, en francés) é a empresa nacional de transporte ferroviario de Bélxica.
Historia
A empresa foi creada en 1926 polo Estado belga ao querer integrar todas as empresas e liñas privadas de Bélxica. Na procura de diñeiro nos albores da gran crise económica de 1929, o Estado privatizouna en 1927. Despois da Segunda guerra mundial, o Estado belga recomprou todas as accións e en 1958 nacionalizáronse todas as liñas.
A partir de 1991 converteuse nunha sociedade pública autónoma. esquerda|miniatura| Furgoneta co logotipo de Infrabel A normativa europea impoñía dividir a estrutura única que até entón era un dos mellores servizos ferroviarios integrados en dúas partes: un xestor de infraestruturas, Infrabel, e un organizador de transporte ferroviario NMBS ou SNCB. Baixo a presión dos sindicatos e de certos políticos que querían evitar o desastre da privatización de British Rail e RailTrack no Reino Unido, crearon un holding para coordinar as dúas partes: NMBS-Holding ou Holding SNCB. Estes tres forman o Grupo NMBS.
En 2006, o grupo NMBS empregaba a preto de 37.865 persoas sendo, polo tanto, un dos grandes empregadores con máis antigüidade en Bélxica. A rede contaba con 3.536 quilómetros de liñas, dos que 2.701 quilómetros eran electrificados e 314 quilómetros eran de alta velocidade.
En 2007, transportaba a 206,5 millóns de persoas, o que supón un aumento significativo fronte aos 186,6 millóns de 2005.
2011 foi un ano récord con case 230 millóns de pasaxeiros transportados.
Plectrohyla bistincta
A ra arbórea de dobra mexicana (Plectrohyla bistincta) é unha especie de anfibios da familia Hylidae. É endémica de México. Os seus hábitats naturais inclúen bosques tépedos e ríos. Está ameazada de extinción pola destrución do seu hábitat natural.
Lionel Aingimea
Lionel Rouwen Aingimea, nado o 2 de setembro de 1965, é un avogado e político nauruano. Desde 2019 até 2022 desempeñouse como presidente de Nauru.
Traxectoria
Aingimea estudou dereito en Australia e posteriormente traballou para a ONG Regional Rights Resource Team, e como defensor público nas Illas Marshall. Máis tarde traballou como profesor de dereito na Universidade do Pacífico Sur.
Aingimea postulouse para as eleccións ao Parlamento pola circunscrición de Meneng en 2013, pero non foi elixido. Despois das eleccións, uniuse á nova administración do presidente Baron Waqa como Secretario de Xustiza.
Despois de ser electo parlamentario por Meneng nas eleccións de 2016, foi nomeado Ministro Asistente de Xustiza e Control Fronteirizo no goberno de Waqa, servindo baixo o Ministro de Xustiza David Adeang. Foi reelixido nas eleccións de 2019, nas que Waqa perdeu o seu escano. Despois das eleccións, foi elixido Presidente polo Parlamento de Nauru, derrotando a Adeang por doce votos contra seis.
Sutamarchán
Sutamarchán é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Ricaurte. Sutamarchán atópase noAltiplano Cundiboyacense, a 44 quilómetros da capital do departamento, Tunja. Limita con Santa Sofía polo norte, con Sáchica e Villa de Leyva polo leste, con Saboyá polo oeste e con Ráquira e Tinjacá polo sur.
Russ Kun
Russ Joseph Kun, nado o 8 de setembro de 1975, é un político nauruano que se desempeña como presidente de Nauru desde o 29 de setembro de 2022. É membro do Parlamento de Nauru pola circunscrición de Ubenide desde 2013.
Traxectoria
Russ Joseph Kun naceu o 8 de setembro de 1975. Serviu como escrutador nas eleccións xerais de 2003 e 2004. Foi secretario interino do Ministerio de Comercio, Industria e Recursos en 2005. Exerceu como secretario principal interino en 2008 e como secretario do Interior en funcións en 2012. Antes de entrar no Parlamento traballou no Ministerio de Comercio, Industria e Medio Ambiente. Kun tamén foi membro da Comisión Nacional de Nauru para a UNESCO de 2008 a 2010 e de 2012 a 2013.
Kun foi elixido por primeira vez para o Parlamento de Nauru en 2013, como un dos catro membros do distrito electoral de Ubenide. Foi reelixido en 2016, 2019 e 2022. No último goberno de Lionel Aingimea, Kun foi viceministro de Finanzas, Portos, Turismo, Museos e Patrimonio Nacional.
Kun é membro da Organización Mundial de Parlamentarios contra a Corrupción (GOPAC). Despois de asistir a un taller de GOPAC, liderou os esforzos para desenvolver un código de ética para o Parlamento de Nauru. Con este fin, traballou como presidente do Comité Parlamentario Permanente sobre o Código de Liderado.
Na primeira sesión do parlamento tras as eleccións xerais de 2022, Kun foi o único candidato á presidencia. Xurou o seu cargo xunto co seu gabinete o 29 de setembro. As súas propias funcións inclúen tamén as carteiras de Asuntos Exteriores, Xustiza e Control de Fronteiras.
Isprani
Isprani é un filme croata de 1995 dirixido por Zrinko Ogresta. O filme foi escollido como candidato de Croacia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 68ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Foi o gañador do Premio Italia (1996) á mellor ficción.
Chenta Tsai
Chenta Tsai Tseng, coñecido polo seu nome artístico Putochinomaricón, nado en Taipei (Taiwán) o 20 de decembro de 1990, é un cantante, músico, arquitecto, artista multimedia e activista español de orixe taiwanesa. Comezou a súa carreira en 2018, co seu primeiro LP, Corazón de cerdo con ginseng al vapor, en formato dixital e cunha reducida tirada en físico. En maio de 2019 publicou o seu segundo traballo, Miseria Humana. En setembro dese ano publicou a versión en CD e vinilo.
Traxectoria persoal e artística
Pronto se interesou pola música e cursou violín no Real Conservatorio Superior de Música de Madrid até os 21 anos. En 2017 cheguou a súa irrupción definitiva na música e o nacemento de Putochinomaricón, da man de Elefant Records. O 19 de febreiro de 2017 publica na súa canle de YouTube o tema Gente de mierda, a súa canción máis coñecida. O tema supón unha liberación contra o acoso de todo tipo que el mesmo soportou.
Desenvolveu tamén a súa faceta como actor e participa na webserie Looser, dirixida por Esty Quesada, en 2018.
Estilo musical e activismo
Tsai basea o seu concepto artístico nunha análise ao redor da súa condición de inmigrante e homosexual, do que deriva o seu alcume, Putochinomaricón. Fai unha reapropiación destes cualificativos, usados de xeito pexorativo cara as persoas dos dous colectivos aos que pertence Tsai.
Con todo, fai unha dura crítica ao colectivo LGTB actual, que tacha de "racista e plumófobo". Declarouse próximo ás ideas do Orgullo Crítico, que promoven a recuperación da esencia reivindicativa do Orgullo e rexeita o capitalismo rosa. Participa tamén na organización SOS Racismo.
Declarou como referentes a personalidades como as artistas musicais Charli XCX e SOPHIE, o deseñador Gosha Rubchinskiy, e personaxes de Internet como Esty Quesada. A súa música céntrase no pop electrónico, aínda que experimentou outros sons. No disco Miseria Humana aprécianse reminiscencias punk rock, dance hall ou trap. O carácter e son das súas composicións podería compararse con proxectos enmarcados no subxénero subnopop ou electrodisgusting, como Las Bistecs, Ladilla Rusa, Samantha Hudson ou Ojete Calor. Porén, Tsai prefire non identificarse con estes termos.
Doutra banda, ningún dos seus temas, até a data, supera os tres minutos de duración. Non é nada casual dentro do seu concepto artístico, que se alimenta da cultura mainstream e a tendencia á inmediatez das redes sociais. Con todo, tamén é crítico con estas formas de comunicación. Sinala certa sobreactuación en redes, o activismo falso que se fai tras a pantalla e non na rúa, a adicción a Internet ou a sobrecarga de información e de opinións. Isto último, ás veces, deriva nunha profunda desinformación.
Discografía
Ten publicados dous álbums de estudo. Porén, a súa estratexia de distribución céntrase en YouTube, onde publicou todas as súas cancións en primicia antes de chegar ás plataformas de streaming. De feito, algunhas, como Marika Pikapika, só foron publicadas nesta plataforma. En total, ten 17 cancións compostas e producidas por el mesmo e publicadas baixo o selo Elefant Records.
Sinxelos
Álbums de estudio
José Ramos López
José Ramos López, nado en Buenos Aires en 1911 e finado en Lugo o 21 de outubro de 1936, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Foi directivo en Lugo do Partido Obrero de Unificación Marxista (POUM), participou nos mitins da Coalición Republicana nas eleccións de febreiro de 1936, e foi delegado gobernativo no Courel nesas eleccións, onde foi agredido polo fiscal municipal recibindo un disparo. Mestre nacional, aprobou a reválida en xuño de 1936. Pertenceu a FETE-UGT, presidindo o acto de clausura do congreso provincial da FETE de Lugo en abril de 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Lugo en consello de guerra acusado de traizón, foi condenado a pena de morte e multa mancomunada de 1,5 millóns de pesetas. Foi executado en Lugo o 21 de outubro de 1936 ás 18 h. con Ramón García Núñez, Perfecto Abelairas Castro, Ángel Pérez López e Rafael de Vega Barrera. Para facerlle fronte ás responsabilidades políticas embargáronlle os seus bens.
Nausikaja
Nausikaja é un filme croata de 1995 dirixido, escrito e producido por Vicko Ruić. Está baseado na historia "A araña", unha historia curta de terror por Hanns Heinz Ewers. O filme foi escollido como candidato de Croacia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 69ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Antonio Coladas Andia
Antonio Coladas Andia, nado en 1873 e finado en Santalla (Vilameá, A Pontenova) o 3 de xaneiro de 1941, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Comerciante en Santalla. Nas eleccións municipais do 12 de abril de 1936 foi elixido concelleiro de Vilameá e elixido alcalde. Logo do triunfo do Frente Popular nas eleccións de febreiro de 1936, foi destituído como alcalde e concelleiro. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado Delegado de Orde Pública de Vilaoudriz e Vilameá, tomando posesión como presidente da Comisión Xestora de Vilameá o 25 de xullo. Finou en Santalla o 3 de xaneiro de 1941 con 69 anos.
Vida persoal
Casou con Amalia Guzmán Soto e foi pai de José María, Jesús, Ramón, Escolástica, Luis, Sergio e Maruja Coladas Guzmán.
Sutatenza
Sutatenza é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia do Oriente. Atópase a 125 quilómetros da capital de Colombia, Bogotá, e a 118 quilómetros da capital do departamento, Tunja. Sutatenza limita con Somondoco, Guateque, Tenza e Garagoa.
Plectrohyla
Plectrohyla é un xénero de anfibios anuros da familia Hylidae. 21 especies deste xénero pertencían ao xénero Hyla até a reestruturación do xénero realizada en 2005. Distribúense pola metade sur de México e Centroamérica.
Especies
Recoñécense as 42 seguintes segundo ASW:
Mary Ellen Weber
Mary Ellen Weber, nada en Cleveland, Ohio, o 24 de agosto de 1962, é unha astronauta estadounidense retirada que formou parte das misións STS-70 e STS-101.
Traxectoria
Weber graduouse en enxeñaría química pola Universidade Purdue en 1984 e ten un doutoramente en química física pola Universidade de California en Berkeley en 1988. Ten un máster en administración de empresas pola Universidade Metodista do Sur en 2002. Foi seleccionada como astronauta pola NASA en 1992, participando nas misións STS-70 e STS-101, pasando 18,77 días no espazo.
Myint Zaw
Myint Zaw é un xornalista e activista birmano.
Foi galardoado co Goldman Environmental Award 2015 para Asia, por anticipar os impactos ambientais e sociais do proxecto da presa Myitsone, un gran proxecto de presa no río Irauadi que se estima que ten impacto en millóns de persoas e despraza a uns 18.000 habitantes. En 2010, el e outros compañeiros, publicaron o álbum de fotos The Sketch of a River: The Ayeyarwady e organizaron varias exposicións fotográficas do Irauadi.
Francisco Pineda (ambientalista)
Reside en San Isidro, Cabañas.
Paul J. Weitz
Paul Joseph Weitz, nado en Erie, Pensilvania, o 25 de xullo de 1932 e finado o 23 de outubro de 2017, foi un astronauta estadounidense que formou parte das misións Skylab 2 e STS-6.
Traxectoria
Weitz graduouse en enxeñaría aeronáutica pola Universidade do Estado de Pensilvania en 1954 e foi máster na mesma materia pola Escola Naval de Posgraduados dos Estados Unidos en 1964. Foi seleccionada como astronauta pola NASA en abril de 1966, participando nas misións Skylab 2 (como piloto) e STS-6 (como comandante), pasando 33,05 días no espazo.
José María Fuentes
José María Fuentes Fernández, nado en Outes cara a 1952 e finado en Santiago de Compostela o 4 de decembro de 1972, foi un estudante galego.
Traxectoria
Fillo do médico Fernando Fuentes Rolao e de Fanny Fernández Hermoso. Fixo o bacharelato no colexio La Salle. Estudante Medicina da Universidade de Santiago de Compostela, o sábado 4 de decembro de 1972 saíu a cear en Compostela cos compañeros de facultade, e despois foron a rondar como membros da tuna a unhas compañeras que vivían nunha residencia na rúa Doutor Teijeiro, preto da clínica Álvarez. O subinspector da policía nacional de paisano José María Quiroga Bouzo disparolle de socato e polas costas, e falleceu prácticamente no acto. A versión oficial afirmaba que os axentes da policía nacional perseguían uns ladróns, dispararon ao aire e un dos tiros alcanzó accidentalmente a José María Fuentes. Logo da súa morte houbo movilizacións na universidade, cortes de tráfico, cócteles molotov, pechouse a universidade e a presión social obrigou a que se recoñecesen os feitos. O seu entierro en Outes constituíu unha manifestación multitudinaria.
O policía autor da morte foi trasladado a Ourense, pero a instancias do Xulgado de Instrución de Santiago de Compostela foi detido tres días despois e quedou retido nos calabozos da comisaría. Foi acusado de asasinato con aleivosía e xulgado na Audiencia Provincial da Coruña o 3 de xullo de 1973 con presenza de correspodentes de prensa estranxeiros. Foi considerado culpable dun delito de homicidio coa agravante de abuso de superioridade pola súa condición de membro das forzas de orden e por portar un arma; cualificandose a súa acción como “un exceso de celo no exercicio das súas funcións” ao considerar que “non se requiría o uso da forza” e moito menos o emprego “da arma reglamentaria” que portaba. Foi condenado a 17 anos, 4 meses e 1 día de cadea e a indemnizar á familia da vítima con 700 000 pesetas, que tivo que desembolsar o Goberno franquista pois os xuíces consideraron ao Estado responsable civil subsidiario.
Polyphylla fullo
Polyphylla fullo é unha especie de escaravello pertencente á familia Scarabaeidae, subfamilia Melolonthinae.