cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
National Basketball Association
Era moderna
Un fito salientábel na historia da competición foi o All-Star de 2010, onde un récord de 108.713 espectadores acudiron ao espectáculo no Cowboys Stadium de Dallas. Ao final desta temporada os Lakers e os Celtics volveron renovar a súa rivalidade no que supoñía a décimo segunda final entre eles. Esta vez a vitoria foi para o equipo dos Ánxeles en sete partidos. O verán antes do inicio da tempada 2010−11 da NBA foi destacábel debido a un dos movementos de axentes libres máis importantes de todos os tempos. Un dos equipos máis beneficidos foron os Miami Heat, que xuntou no seu conxunto a tres estrelas da NBA como LeBron James, Dwyane Wade e Chris Bosh. No primeiro ano os tras a chegada de James, os Heat chegaron á final para xogar ante os Mavericks. Con todo, os de Dallas Os Mavericks, liderados por Dirk Nowitzki leváronse o campionato en seis partidos, no que supuña o primeiro título para os de Texas. Así, os veteranos Shawn Marion, Jason Kidd, Jason Terry e Peja Stojaković celebraron o seu primeiro campionato da NBA.
O 1 de xullo de 2011 a NBA anunciou outro peche patronal. Despois de varias semanas onde non se xogou ningún partido, o 8 de decembro os xogadores e os propietarios chegaron a un acordo para un novo convenio colectivo, acurtándose finalmente a temporada a 66 partidos (o 80% dunha temporada normal). A nivel deportivo, os Heat volveron chegar ás Finais, onde esta vez conseguiron ao título ao gañar os Oklahoma City Thunder de Kevin Durant, Russell Westbrook e James Harden en cinco partidos. Ao ano seguinte o equipo de Florida repite final e gaña o seu segundo título consecutivo, esta vez ante os San Antonio Spurs de Tim Duncan e Tony Parker. Na temporada repítese a mesma final, mais con distinto resultado, xa que o equipo de San Antonio se leva o título ao gañar por 4 a 1. A temporada viu unha final inédita, enfrontándose os Golden State Warriors de Stephen Curry aos Cleveland Cavaliers de LeBron James, levándose finalmente o triunfo os de California.
Tempada Regular
miniatura|left|Concurso de Mates no [[All-Star da NBA|All-Star de 2013 celebrado no Toyota Center de Houston, Texas.]] Tras as vacacións de verán, os equipos comezan os seus campos de adestramento a finais de setembro. Estas sesión ao corpo técnico avaliar os xogadores, especialmente aos novatos, estudar os puntos débiles e fortes do equipo, preparar os xogadores para a tempada regular e decidirse polos doce homes que formarán o equipo ao comezo da liga (máis outros tres na listaxe de xogadores inactivos). Os equipos poden asignar xogadores con menos de dous anos de experiencia na liga á NBA Development League (do inglés: Liga de Desenvolvemento da NBA). Posteriormente comezan os partidos de pretempada, que usualmente se xogan en cidades que non dispoñen de equipo na liga, tanto nos Estados Unidos e o Canadá, como no resto de mundo. A competición comeza a última semana de outubro.
Durante a tempada regular (en inglés: Regular Season) os equipos disputan 82 partidos, divididos a partes iguais entre encontros de local e visitante. Cada franquía xoga catro partidos contra cada un dos catro equipos da súa división (16 partidos). Ademais, xoga contra seis equipos das outras dúas divisións da súa conferencia catro veces (24 partidos) e tres veces contra os restantes catro equipos (12 partidos). Finalmente, cada franquía xoga contra todos os equipos da outra conferencia dúas veces (30 partidos). Esta estrutura asimétrica implica que o calendario varía entre os equipos (aínda que non tan significativamente como na NFL ou a MLB). Durante cinco temporadas, cada equipo xoga 80 partidos contra os equipos da súa división (20 partidos contra cada opoñente, 10 en casa e 10 fóra), 180 partidos contra o resto da súa conferencia (18 partidos contra cada opoñente, 9 en casa e 9 fóra) e 150 partidos contra os da outra conferencia (10 partidos contra cada opoñente, 5 en casa e 5 fóra).
A NBA, xunto coa NHL, é a única das catro grandes ligas norteamericanas en que cada equipo xoga contra todos os restantes durante a tempada regular. Cada equipos acollen e visitan a todas as franquías da competición polo menos unha vez por temporada. A NBA é ademais a única liga que programa partidos habitualmente para o Día de Nadal, tradición que se leva a cabo desde 1947, aínda que non os encontros non foron televisados até a temporada.
Pouco despois da parada do All-Star remata o prazo para realizar traspasos, o prazo remata concretamente ás 15:00 horas (UTC−5) do décimo sexto xoves da temporada. Após esa data, os equipos non poden intercambiar xogadores entre eles até o final de tempada, aínda que si está permitido asinar axentes libres e despedir xogadores. Moitos traspasos teñen lugar pouco do prazo límite, facendo dese día un dos máis axitados para os equipos en todo o ano.
A mediados de abril remata a tempada regular. Durante ese tempo, comeza o período de votación dos premios individuais da tempada. O premio ao mellor sexto home recíbeo o xogador que máis achegou sen ser titular no seu equipo. O premio de Rookie do Ano vai para o mellor novato, mentres que o premio ao Xogador máis mellorado da NBA é recibido, como o seu propio nome indica, polo xogador que máis mellorou dunha tempada a outra. O premio ao Mellor Defensor lévao o xogador máis destacado en labores defensivas. O adestrador que promoveu a mudanza máis positiva dun equipo recibe o premio do Adestrador do Ano. Finalmente, o mellor xogador da fase regular da competición recibe o Premio MVP. Alén diso, a revista Sporting News concede anualmente un premio non oficial (pero amplamente aprobado) ao Mellor Executivo. Na postempada tamén se dan a coñece os tres mellores quintetos do ano, así como o dos rookies e o mellor quinteto defensivo.
Playoffs
As series de playoffs seguen un formato de torneo. Cada equipo xoga contra o seu opoñente ao mellor de sete partidos, pasando de eliminatoria o primeiro que gañe catro partidos, sendo o perdedor eliminado. Na seguinte rolda, o equipo gañador xoga contra outro da súa mesma conferencia. Así, todos os equipos dunha mesma conferencia excepto un son eliminados dos playoffs. Dado que a NBA non reordena aos equipos, o formato dos playoffs utiliza un deseño tradicional, no que o vencedor da serie entre o 1º e o 8º se enfronta ao vencedor da serie entre o 4º e o 5º; e o vencedor da eliminatoria entre o 2º e o 7º enfróntase ao gañador da serie entre o 3º e o 6º. Todas as roldas seguen o modelo 2-2-1-1-1, o que quere dicir que o equipo que ten a vantaxe de campo xoga na casa os partidos 1, 2, 5 e 7, mentres que o seu rival o fai nos partidos 3, 4 e 6. Desde 1985 até 2013 a Final seguía o modelo 2-3-2, no que o equipo coa vantaxe de campo xogaba na casa os partidos 1, 2, 6 e 7, e o outro equipo nos partidos 3, 4 e 5.
Na rolda final, enfróntanse os campións de cada conferencia ó mellor de sete partidos. O primeiro equipo que consegue gañar catro partidos proclámase campión da NBA. Dispútase anualmente en xuño, e o campión recibe o "Trofeo Larry O'Brien". Ademais, cada xogador do equipo vencedor, ademais dos adestradores e o general manager, reciben un anel de campión. Alén disto, a liga entrega o premio MVP das Finais, que normalmente recibe un xogador do equipo gañador, aínda que isto non sexa unha norma. Só houbo unha excepción até a data actual: Jerry West recibiu o MVP das Finais en 1969 (primeira tempada na que se entregaba este premio) malia que os Lakers non gañaron o anel.
Draft
miniatura|[[Anthony Davis foi o 1º do Draft de 2012.]] O Draft é un evento anual que se remonta ao 1950, no cal os trinta equipos da NBA poden seleccionar xogadores que se declaren elixíbeis para xogar na liga. Normalmente os xogadores que entran no Draft proceden do baloncesto universitario, aínda que tamén se poden presentar xogadores de todo o mundo. Os xogadores universitarios que terminen o seu cuarto ano son automaticamente seleccionábeis, mentres que os que leven menos anos deben anunciar a súa disposición renunciando a continuar no baloncesto colexial. No caso de xogadores internacionais, os maiores de 23 anos son automaticamente elixíbeis, mentres que os menores de 22 deben declarar a súa disposición. A estes xogadores que non son elixíbeis automaticamente son coñecidos en inglés como "early-entrants" ou "early-entry candidates" (candidatos temperáns).
O Draft celébrase habitualmente en xuño, durante o parón de NBA. Desde 1989 o Draft consta de dúas roldas; isto supón que actualmente as cerimonias son moito máis curtas que noutras ligas profesionais, onde todas constan de polo menos sete roldas. Isto supón que en cada Draft son seleccionados sesenta xogadores. Cómpre destacar que ningún xogadores pode xogar na NBA se antes non se presentou a un Draft, aínda que non ten porqué ser escollido. No pasado, eran tamén seleccionábeis os xogadores de instituto, con todo, desde o Draft de 2006, xa non o teñen permitido. Actualmente o regulamento sinala que un xogador de instituto será elixíbel se pasou un ano despois da súa gradación e se ten máis de 19 anos. Contrariamente ao que se cre, o xogador non debe xogar un ano na universidade para poder entrar no Draft. De feito, moitos xogadores de instituto deciden pasar ese ano xogando profesionalmente en Europa, como por exemplo Brandon Jennings.
Límite salarial
O límite salarial é a cantidade total de diñeiro que unha franquía pode gastar para pagar aos seus xogadores. Aínda que en concepto parece sinxelo, o límite salarial é en realidade bastante complexo, cun regulamento pouco claro e brechas que son aproveitadas polos equipos. O salario mínimo dun equipo é calculado multiplicando o límite salarial polo 75%.
A cantidade que se destina aos soldos dos xogadores varía cada tempada, e se calcula dependendo do sucedido na tempada anterior. Por exemplo, na tempada o límite salarial era de aproximadamente 58,68 millóns de dólares, mentres que o da  foi de 63,07 millóns. Como noutras ligas profesionais norteamericanas, a NBA ten este límite para evitar que os equipos con grandes excedentes de beneficios se poidan facer con todos os mellores xogadores dispoñíbeis, facilitando dese xeito que se manteña unha igualdade dentro dun orde.
Palmarés
Os Boston Celtics e os Los Angeles Lakers son os dous equipos con máis campionatos da NBA, empatados con 17. A continuación seguen os seis campionatos dos Chicago Bulls, todos gañados nun período de oito anos durante a década de 1990, e os cinco dos San Antonio Spurs, todos conseguidos desde 1999.
Equipos actuais que non xogaron unhas Finais da NBA:
Historial
Lenda
Presidentes e comisionados
miniatura|[[Kareem Abdul-Jabbar.]]
A Coelleira, Parada, Silleda
A Coelleira é un lugar da parroquia de Parada no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 estaba deshabitado.
Éamon de Valera
Éamon de Valera, de nome completo Edward George de Valera, en irlandés Éamonn de Bhailéara, nado o 14 de outubro de 1882 en Nova York e finado o 29 de agosto de 1975, foi un político irlandés, un auténtico líder nacional desde 1916, tempos de loita pola independencia contra o Reino Unido, ata 1973, cando se retirou da política. Foi líder da oposición republicana ao tratado Angloirlandés durante a guerra civil irlandesa.
Matemático, mestre e político, serviu como xefe do goberno irlandés en tres ocasións, como o segundo Presidente do Consello Executivo (nome orixinal para o Primeiro Ministro) e o primeiro Taoiseach (Primeiro Ministro desde 1937). Terminou a súa carreira política como Presidente de Irlanda, cumprindo dous mandatos desde 1959 ata 1973. Foi tamén chanceler da Universidade Nacional de Irlanda desde 1922 a 1975.
Biografía
Bautizado como Edward, naceu no Hospital de Infancia e Enfermería de Nova York en 1882 dunha nai irlandesa, Kate Coll, natural do condado de Limerick e de Juan Vivion de Valera, escultor hispano-cubano con intereses económicos en Cuba. En 1885, ao morrer seu pai, marchou cun tío seu a Irlanda, á casa duns familiares en Knokmore, escolarizouse na escola pública de Bruree e posteriormente na escola da Congregación dos Irmáns Cristiáns de Charleville. Ós dezaseis anos recibiu unha bolsa de estudo para acudir ao Blackrock College en Dublín, destacou como estudante e como xogador de rugby e crícket. Profesor de matemáticas no Rockwell College en 1903 gradouse ao ano seguinte en matemáticas na Universidade Real de Irlanda e deu clases no Belvedere College e no Carysfort College, centro para formación de profesoras de primaria. Tamén ensinou no Seminario de Maynooth.
Actividade pública
Entusiasta da lingua irlandesa inscribiuse en 1908 no Ardchraobh da Liga Gaélica e alí coñeceu a Sinéad Flanagan con quen casou en 1910, partidario da autonomía uniuse aos Óglaigh na hÉireann cando esta organización se formou en novembro de 1913, capitán da compañía de Donnybrook (distrito de Dublín) mentres se preparaba un levantamento armado foi nomeado comandante do terceiro batallón e axudante da brigada de Dublín e entrou na organización secreta Irmandade Irlandesa Republicana.
O 24 de abril de 1916 produciuse o levantamento de Pascua, De Valera mandaba a gornición de Boland's Mill e resistiu durante sete días ata que Pádraig Pearse ordenou renderse. Xulgado por un tribunal militar, foi condenado a morte, inda que indultado o 9 de maio de 1916, quizais a causa de ser el cidadán norteamericano. Liberado en xuño de 1917 nunha amnistía, volveu para Irlanda e uniuse ao Sinn Féin. Foi elixido membro da Cámara dos Comúns en 1917 e presidente do Sinn Féin, que obtivo 73 dos 104 parlamentarios irlandeses nas eleccións xerais de 1918. En maio de 1918 volveu para o cárcere pola campaña do Sinn Féin contra a ampliación a Irlanda do servizo militar obrigatoria e non puido asistir á xuntanza na que os parlamentarios do Sinn Féin se constituían en Parlamento de Irlanda (Dáil Éireann), elixindo un goberno. En febreiro de 1919 fuxiu do cárcere e en marzo foi nomeado Príomh Aire, equivalente a primeiro ministro. En xuño de 1919 entrou nos Estados Unidos para realizar unha campaña de propaganda para recadar fondos, conseguindo 6 millóns de dólares, entrementres en Irlanda o Parlamento irlandés foi declarado ilegal en decembro de 1919 polas autoridades británicas e aumentaba a escalada da coñecida como Guerra de Independencia Irlandesa. Michael Collins, o seu ministro de facenda exercía como primeiro ministro de facto, en decembro de 1920 de Valera volta para Irlanda e en agosto un cambio na constitución permítelle asumir o posto de Presidente da República de Irlanda. Polo Tratado Anglo-Irlandés de decembro de 1920, o Reino Unido recoñecía a independencia de 26 dos 32 condados irlandeses como Estado Libre de Irlanda pero que mantiña vincallos coa monarquía británica. De Valera mostrouse contrario ao tratado propoñendo como solución de compromiso unha asociación externa ao Imperio Británico que mantivera o carácter republicano de Irlanda e unha política exterior propia, despois da aprobado polo Parlamento por 64 votos contra 57 de Valera dimitía como presidente e cunha ampla minoría de deputados do Sinn Féin retirouse do Parlamento. Ao estoupar a Guerra Civil Irlandesa entre partidarios e contrarios ao tratado, de Valera incorporouse nominalmente á súa antiga unidade, o terceiro batallón de Dublín e, inda que líder dos antitratado na práctica non tiña poder real de decisión, este quedaba nas mans da dirección militar de Liam Lynch. O 25 de outubro de 1922 de Valera e os parlamentarios antitratado formaron un goberno republicano que non tivo autoridade real. Tras o cesamento das hostilidades, de Valera foi arrestado ata 1924. Logo de perder unha votación no Sinn Féin para que este aceptase a constitución do Estado Libre, de Valera dimitiu como presidente do partido e formou en 1926 un novo partido, o Fianna Fáil. Nas eleccións xerais de 1932 o Fianna Fáil converteuse no partido máis votado e de Valera formou goberno, retendo tamén a carteira de exteriores. Na Guerra Civil española mantivo unha política de non intervención fronte ás dúas ás nas que se dividiu o seu partido, unha favorable aos republicanos e outra aos franquistas.
Un dos grandes éxitos de Valera foi a aprobación da Constitución de 1937, que converteu a Irlanda nunha república e de Valera foi o seu primeiro presidente, posto que mantivo ata 1948. A situación da lingua gaélica foi para de Valera unha fonte de amargura ao non conseguir que rexurdise como lingua popular dos irlandeses. Foi Taoiseach en 1951-1954 e 1957 e 1959 e de novo presidente da república de 1959 a 1973.
Galería de imaxes do río Te
Río Te ou río da Torre
Food Records
Food Records foi un selo discográfico británico fundado en 1984 por David Balfe, que posteriormente tomou a Andy Ross como o seu compañeiro. Orixinalmente creada como discográfica independente sendo distribuída por Rough Trade Distribution, Food cedeu licenzas dos seus artistas á subsidiaria de Polygram London Records e a da Warner WEA Records, antes de asociarse co membro de grupo EMI Parlophone. En 1988 EMI investiu no selo e en 1994 gañou o control completo sobre Food, incorporándose a Parlophone poucos anos despois.
Food foi a discográfica de artistas como Blur, Idlewild, Jesus Jones, Dubstar, Octopus e Grass Show.
Jamestown
O topónimo Jamestown pode referirse a:
Voz en off
A expresión voz en off denomina a técnica de produción onde se retransmite unha voz non pronunciada visualmente diante da cámara. A voz en off pode ser de alguén que tamén aparece en pantalla noutros segmentos ou pode ser interpretada por un actor de voz especialista. Un bo exemplo de voz en off sería a narración explicativa dun documental. É un elemento extradiexético, é dicir, que non se corresponde coa realidade, no sentido de que non escoitamos voces en off na vida diaria.
Alén do cinema e televisión, pódese aplicar tamén na radio, no teatro... O seu significa é moi relativo e depende do contexto, pero pódese tratar dun pensamento ou dunha explicación, para maior entendemento do espectador.
Como un recurso do personaxe
Os directores poden pór unha voz en off na fase de produción porque o argumento ou a motivación do personaxe non é inmediatamente clara; por exemplo Francis Ford Coppola púxolle unha voz en off ao personaxe do Capitán Willard en Apocalypse Now para clarificar os pensamentos e intencións de Willard. Na versión da película Moby Dick de 1956 de Herman Melville, Richard Basehart, como Ishmael, narra a historia e ás veces comenta a acción en voz en off, igual que fai William Holden na película Sunset Boulevard.
A técnica de voz en off tamén se usa para dar voces e personalidades a personaxes de debuxos animados. Entre os actores de voz máis sobresaíntes e versátiles atópanse Mel Blanc, Don Messick e Daws Butler.
Vicente Engonga
Vicente Engonga Maté, nado en Barcelona o 20 de outubro de 1965, é un exfutbolista español. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección española. É irmán do tamén exfutbolista e adestrador Oscar Engonga.
Voz en off
Como un recurso creativo
No cine, o director pon o son dunha voz humana (ou varias voces) sobre imaxes mostradas na pantalla que poden estar ou non relacionadas coas imaxes mostradas. Por conseguinte, as voces en off úsanse ás veces para crear un contrapunto irónico. Tamén, de vez en cando poden ser voces aleatorias non directamente relacionadas coa xente que se ve na pantalla. En obras de ficción, a voz en off é usada normalmente por un personaxe para reflexionar sobre o seu pasado, ou por unha persoa externa á historia que normalmente ten un coñecemento máis completo dos acontecementos da película que os outros personaxes.
A voz en off é empregada normalmente para contar a historia mediante un narrador omnisciente/personaxe. Por exemplo, en The Usual Suspects, o personaxe de Roger "Verbal" Kint emprega ás veces a voz en off cando está contando detalles dos seus feitos. Voces en off neste sentido clásicas do mundo do cine poden ser oídas en Cidadán Kane e The Naked City, así como en Annie Hall, Gattaca, Fight Club, Megamind, Ratatouille, Spirit: Stallion of the Cimarron, Tangled, The Magic School Bus, The Emperor's New Groove, Kronk's New Groove, Blade Runner, The Rugrats Movie, Cadea perpetua, Big Fish, How to Train Your Dragon, Moulin Rouge!, The Postman Always Rings Twice, Young Winston, Rugrats, Raising Arizona, Un dos nosos, Furia de titáns, e Star Quest: The Odyssey.
Vicente Engonga
Como xogador
O seu pai, natural da Guinea Ecuatorial, chegou a España para xogar no Rayo Cantabria e no Gimnástica de Torrelavega, entre outros equipos.
Comezou a xogar como alevín na Gimnástica de Torrelavega pasando despois pola SD Amistad e no Juvenil CD Sniace. Fichou finalmente pola Gimnástica con que debutou en Liga o 20 de maio de 1984.
Voz en off
Como un recurso pedagóxico ou descritivo
A voz en off ten moitas aplicacións fóra da ficción tamén. Os telexornais están normalmente presentados como unha serie de clips de vídeo de acontecementos de interese periodístico (pezas informativas), coa voz en off dos xornalista explicando o significado das imaxes presentadas; estes intercálanse con imaxes dos presentadores describindo as historias mentres non se ve o vídeo dos acontecementos.
Lionel Messi
Lionel Andrés Messi Cuccittini, nado en Rosario (Santa Fe) o 24 de xuño de 1987, é un futbolista arxentino de orixe italiana. Xoga de dianteiro ou mediapunta no Paris Saint-Germain da Ligue 1 de Francia. É internacional coa selección absoluta da Arxentina, equipo do que é capitán, xogador con máis partidos e máximo goleador histórico.
Voz en off
Como un recurso pedagóxico ou descritivo
Os concursos de televisión antigamente facían un amplo uso da voz en off para presentar concursantes e describir os premios dispoñibles ou concedidos, pero esta técnica non se leva moito agora debido a que os concursos ofrecen premios predominantemente de diñeiro en efectivo.
Vicente Engonga
Como xogador
Ao final da tempada 1984-85 ten que trasladarse a Ferrol para realizar o servizo militar, o que aproveita para xogar na SD O Val no fútbol rexional. Tras licenciarse fichou polo Sporting Mahonés en 1986 ao igual que o seu irmán Julio. Militou no equipo cinco tempadas, nas que conseguiu o ascenso a Segunda División B
Lionel Messi
Amplamente considerado como un dos mellor futbolistas da historia, foi galardoado en sete ocasións co Balón de Ouro e recibiu en seis ocasións a Bota de Ouro.
Vicente Engonga
Como xogador
Na tempada 1991/92 fichou polo Real Valladolid, en Primeira División. Tras un excelente ano fichou polo Celta de Vigo, onde xogou dous anos ás ordes de Txetxu Rojo. No segundo ano o equipo conseguiu chegar á final da Copa do Rei ante o Real Zaragoza.
Voz en off
Como un recurso pedagóxico ou descritivo
Os comentarios en voz en off por un destacado crítico ou polo propio persoal de produción son unha importante característica da publicación de películas de cine en DVD, dentro do seu making-of.
Lionel Messi
Traxectoria
Con nacionalidade arxentina e un mínimo de dous anos de residencia en España, Lionel Messi cumpría os requisitos esixidos pola lei para obter a dobre nacionalidade hispano-arxentina, que adquiriu en 2005. En 2007 quedou segundo na votación do FIFA World Player e terceiro na elección do Balón de Ouro. En 2008 foi campión de fútbol nos Xogos Olímpicos de 2008 coa súa selección, quedando esta vez en 2º posto na elección do Balón de Ouro e do FIFA World Player. En 2009 foi designado como Balón de Ouro, éxito que repetiu no 2010, 2011, 2012 e 2015.
O Cruceiro, Parada, Silleda
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Parada no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 7 habitantes, deles 3 eran homes e 4 eran mulleres. Isto supón unha diminución no número de habitantes con respecto ao ano 2000.
Voz en off
Tradución
Nalgúns países, tales como Rusia ou Polonia, é empregada unha especie de voz en off como alternativa á dobraxe, onde se pode escoitar a versión orixinal e por riba unha voz traducindo os diálogos.
Lionel Messi
Tempada 2006-07
Ao inicio da tempada 2006/2007 Messi fixo goles moi importantes, como o do 27 de setembro fronte ao Werder Bremen, no segundo partido da fase de grupos da Champions league: a un minuto do final do tempo regulamentario, Messi materializou o empate. Mais, desgraciadamente, o 12 de novembro fronte ao Real Zaragoza sufriu unha lesión no quinto metatarsiano que o deixou fóra do equipo de Frank Rijkaard e dos terreos de xogo durante varios meses. Xa recuperado da súa lesión, volveu ás canchas o 11 de febreiro, e o 10 de marzo de 2007 converteuse no heroe da xornada ao completar un hat-trick no empate 3-3 ante o Real Madrid, disputado no Camp Nou. Co Barcelona sempre debaixo no marcador, Messi logrou a igualdade no minuto 90. Dende había doce anos ningún xogador marcaba tres goles no Clásico español (o último fora Iván Zamorano nun 5-0 para o Madrid) e trece dende que non o facía un xogador do Barcelona (Romário nun 5-0 para o Barça).
Vicente Engonga
Como xogador
Este bo traballo en Vigo levouno a fichar polo Valencia CF. Tres anos despois ficha polo RCD Mallorca, ascendido ese ano a Primeira División. Militaría no equipo cinco tempadas, nas que chegou a disputar unha final da Copa do Rei (1998), unha final da Recopa de Europa (1999), gañar a Supercopa de España (1998) e a disputar a Liga de Campións (2001), anotando o primeiro tanto do equipo mallorquín nesta competición.
Lionel Messi
Tempada 2006-07
A tempada seguiu adiante e o Barcelona non conseguiu ningún título, porén sería a mellor tempada de Messi até ese momento xa que ficou marcada polo seu famoso gol na Copa do Rei ante o Getafe CF, comparado co Gol do Século de Diego Armando Maradona. Poucos días despois de que finalizase a competición ligueira, Messi foi elixido Mellor Xogador Iberoamericano da Liga Española.
Vicente Engonga
Como xogador
Xogando no RCD Mallorca foi convocado coa Selección de fútbol de España, coa que disputou 14 encontros e coa que participou na Eurocopa de Fútbol Bélxica/Países Baixos 2000.
Lionel Messi
Selección nacional
esquerda|miniatura|250px|Messi nun partido dos [[Xogos Olímpicos de 2008|Xogos Olímpicos de Pequín contra o Brasil.]] Lionel Messi debutou na selección sub-20 da Arxentina en xuño de 2004, nun amigábel contra Paraguai. En xuño de 2005 gañou a Copa Mundial Sub-20, sendo o Bota de Ouro da competición con 6 goles e o Balón de Ouro como mellor xogador do Mundial.
Tras o seu impresionante Mundial sub-20, Messi foi convocado polo seleccionador arxentino José Pekerman para debutar coa selección absoluta. Fronte a Hungría, o 17 de agosto de 2005, saíu ao campo no minuto 63 e tan só 47 segundos despois foi expulsado polo árbitro Markus Merk tras agarrarse co defensor húngaro Vilmos Vanczák, nun fallo moi polémico.
Vicente Engonga
Como adestrador
Tras retirarse pasou a formar parte do organigrama técnico do Mallorca, sendo o adestrador do filial ata 2006. O 4 de agosto de 2008 foi nomeado adestrador de da Selección de fútbol de Guinea Ecuatorial, sendo substituído por Carlos Diarte.
Lionel Messi
Selección nacional
En 2010, participou en Suráfrica na súa segunda Copa do Mundo, na que Arxentina foi eliminada novamente nos cuartos de final. Leo Messi xogou cinco partidos e non marcou ningún gol. miniatura|250px|Messi encarando a portería na xogada que remontou, comparada co [[Gol do Século, fronte ao Getafe CF.]]
Trofeos internacionais
(*) Incluíndo a Selección
Sen novas de Gurb
Trama
Atopa a Gurb e pensan en asentarse en Barcelona, pero os seus xefes encoméndanlles a misión de ir a un planeta en Alfa Centauro. Finalmente envían a nave cara a esa galaxia e quedan na cidade, mais Gurb volve desaparecer, rematando cun final aberto.
Narración
A obra está narrada en primeira persoa, en forma de diario. Está escrita cun punto de vista satírico. O escenario é a cidade e a súa vida cotiá, cos seus paradoxos.
Evgenii Leonov
Evgenii Pavlovich Leonov (Евгений Павлович Леонов), nado en Moscova o 2 de setembro de 1926 e finado na mesma cidade o 29 de xaneiro de 1994, foi un actor soviético-ruso que interpretou papei en varios dos filmes soviéticos máis célebres, como Dzhentlmeny udachi, Mimino e Polosatyi reys. Considerado "un dos máis queridos actores de Rusia", tamén puxo voz a moitas personaxes de animación, incluído Vinni Pukh (Winnie-the-Pooh).
Primeiros anos
Mentres Leonov crecía nunha típica familia moscovita, arelaba convertirse en piloto de guerra, soño habitual entre moitos mozos durante a segunda guerra mundial. Isto tamén adoita atribuírse ao feito de que o seu pai traballa nunha fábrica de avións. Durante a gran guerra patriótica, el e toda a súa familia traballa nunha fábrica de fabricación de armas. Trala guerra, uniuse á escola do Teatro da Arte de Moscova, onde estudou con Mikhail Ianshin.
Carreira
No seu primeiro filme, Leonov apareceu como extra e non recibiu ningunha atención. Máis adiante comezouse en actor habitual de Giorgi Danelia, aparecendo en todas as súas obras, incluídas Dzhentlmeny udachi, Osenniy marafon, Mimino, Afonya e Kin-dza-dza!. Especializouse en papeis cómicos polo seu físico, mais tamén recibiu críticas notables polos seus papeis tráxicos e a súa invariábel naturalidade da súa interpretación. Dise que moitos actores destacados evitaban aparecer nos mesmos filmes con Leonov, polo seu xeito natural de actuar, que os facía parecer tensos.
A pesar da súa breve aparición en Osenniy marafon (1980) de Danelia (un dos seus filmes máis populares), gañou polo papel o premio ao mellor actor no Festival de Venecia. No filme, Leonov brillou como antiheroe e realizou un retrato hilarante dun simple e entremetido home que bebía demasiado e que non adoraba nada máis que dicir parvadas mentres alguén o puidese soportar. Outros filmes fundamentais foron Dzhentlmeny udachi e Belorusski vokzal, ambs de 1971. "Dise que Leonov foi para os rusos o que Fernandel foi para os franceses". Interpretou máis de 200 personaxes e foi o máis coñecido actor secundario do cinema ruso.
En 1991 (ou en 1988  ), cando facía unha xira en Alemaña, sufriu un ataque cardíaco masivo que o deixou en coma durante 10 ou 16 días. A súa vida foi salvada logo dunha cirurxía importante e en canto Leonov se recuperou comezou a poñer datas a novas interpretacións no teatro Lenkom.
Leonov faleceu o 29 de xaneiro de 1994 de camiño ao Teatro Lenkom para interpretar The Prayer For The Dead (A Memorial Prayer ). Cando se anunciou a súa morte ao público, este espontaneamente lanzouse á igrexa do outro lado da rúa e acendeu candeas en sinal de loito. Máis de medio millón de persoas resistiron ao frío para realizar unha procesión na súa memoria. Está enterrado no cemiterio Novodevichy de Moscova, preto doutras importantes figuras da cultura rusa.
Nauvoo, Illinois
Nauvoo é unha pequena cidade no condado de Hancock, no extremo oeste do estado de Illinois, Estados Unidos. Contaba cunha poboación de 1.071 habitantes, segundo o censo de 2007.
Nauvoo atrae a un gran número de visitantes cada ano por razón do seu legado histórico-relixioso, tanto para membros da Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días e outros grupos derivados do movemento dos Santos dos últimos Días, como tamén polo feito de ter sido unha das notables comunidades utópicas icarianas estadounidenses. A súa proximidade ó río Mississippi engádelle elementos naturais peculiares do estado de Illinois.
A cidade foi fundada por Joseph Smith, e nomeada por el do idioma hebreo Sefardí con ortografía anglosaxoa, palabra que provén do libro de Isaías 52:7, «Como de fermosos son sobre os montes ...!»
O aspecto relixioso que dominaba o pasado de Nauvoo perdeu ímpeto hoxe en día, agora é unha rexión primordialmente produtora de viño, tendo o viñedo máis antigo do estado. O código postal de Nauvoo é 62354.
Historia
O territorio que hoxe ocupa Nauvoo foi ocupado por unha colonia de indios das tribos de Fox e Sac chamada Quashquema até que foron trasladados pola Remoción India de 1824. O condado de Hancock foi creado no 1825 e organizado formalmente no 1829, once anos despois de que Illinois se fixese estado. Para ese ano o territorio tiña unhas poucas familias, maiormente granxeiros e trapeiros. No 1834 dous investidores, A. White e J. B. Teas, trazaron o pobo de Commerce nunha das revoltas do Río Misisipi, a unhas 53 millas (100 km) ó norte de Quincy. Cara o 1839, o pobo decaeu sen poder atraer colonizadores, e só se construíron unhas poucas casas. Os plans de éxito comercial, baseados na localización do pobo, sendo un portal cara ós rápidos na área, fracasaron especialmente polo feito de que o lugar era un pantano malárico.
LX Festival de Ópera da Coruña
thumb|right|150px|O barítono italiano Leo Nucci foi unha das voces que participaron no Festival. thumb|right|150px|O tenor Celso Alvelo participou no concerto inaugural o 29 de agosto xunto coa soprano Irina Lungu. O LX Festival de Ópera da Coruña terá lugar entre os días 29 de agosto e 5 de outubro de 2012. Nesta edición do festival tiveron lugar os seguintes eventos:
Óperas
Nesta edición do Festival interpretáronse dúas óperas: Nabucco de Verdi, e Madama Butterfly de Puccini.
Gala lírica
O 5 de outubro tivo lugar, ao igual que nas anteriores edicións do Festival, unha gala lírica coa mezzosoprano Elīna Garanča acompañada pola Orquestra Sinfónica de Galicia baixo a dirección do seu home, o británico Karel Mark Chichon. Na gala do 60 aniversario, a soprano letoa interpretou arias de Mozart, Donizetti, Tchaikovski etc.
Novas voces galegas
O 21 de setembro tivo lugar unha nova edición do ciclo As novas voces galegas cun concerto da soprano ferrolá Patricia Rodríguez Rico.
Gala de Belcanto
O 29 de agosto realizouse o concerto de inauguración do Festival da man do tenor Celso Albelo e a soprano Irina Lungu, acompañados pola Orquestra Sinfónica de Galicia baixo a dirección de Daniel Oren. No concerto interpretáronse arias e dúos de óperas de Donizetti, Bellini, Verdi etc.
Reinhardt Møbjerg Kristensen
Reinhardt Møbjerg Kristensen, nado o 6 de decembro de 1948, é un zoolólogo danés, especialista en tardígrados e nos filos de animais microscópicos mariños.
É profesor da universidade de Copenhaguen e membro da Real Academia Danesa de Ciencias.
Entre outros, describiu os taxons:
Abreviatura
A abreviatura Kristensen úsase para indicar a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Francisella tularensis
Francisella tularensis é unha especie de bacterias gramnegativas patóxenas causantes dunha enfermidade chamada tularemia, cuxa forma pneumónica adoita ser letal sen tratamento. É unha bacteria esixente para o seu cultivo, intracelular facultativa, que require cisteína para crecer. A bacteria considérase como un axente perigoso polo seu posible uso no bioterrorismo e foi desenvolvida como arma biolóxica.
Subespecies
Esta especie descubriuse en esquíos de terra no condado californiano de Tulare en 1911, e denominouse Bacterium tularense, illada por George Walter McCoy en San Francisco, do que se informou en 1912. Máis tarde o nome do xénero mudouse a Francisella en honor do bacteriólogo Edward Francis, que a asociou coa tularemia. Clasificáronse catro subespecies (biovares) de F. tularensis.
Tratado de Waitangi
200px|miniatura|Unha das poucas copias do Tratado. O Tratado de Waitangi (en inglés: the Treaty of Waitangi, en maorí: Te Tiriti o Waitangi) asinouse o 6 de febreiro de 1840 en Waitangi, na Baía das Illas, Nova Zelandia. Foi asinado por representantes da coroa británica, e xefes maorís da Illa Norte. O residente británico, James Busby, xa convencera a aproximadamente 35 destes xefes a que pretendesen a independencia baixo a denominación de "Confederación das Tribos de Nova Zelandia". O documento rubricado en Waitangi foi despois entregado a outras localidades do norte para obter firmas maorís adicionais.
Francisella tularensis
Patoxénese
Informouse da presenza de F. tularensis en aves, réptiles, peixes, invertebrados e mamíferos incluíndo os humanos. Con todo, non se viu ningún caso de tularemia que se iniciase por unha transmisión de humano a humano, polo que se pode dicir que a tularemia se contrae por contacto con animais infectados ou vectores como as carrrachas, mosquitos, e certas moscas Chrysops. Entre os hóspedes que fan de reservorio importantes están os lagomorfos, roedores, aves galiformes e cervos.
Tratado de Waitangi
The Treaty (como o chaman frecuentemente os neozelandeses), xustificaba que os ingleses fixesen de Nova Zelandia unha colonia británica. Hoxe considérase o punto fundacional de Nova Zelandia como nación.
Francisella tularensis
Patoxénese
A infección por F. tularensis pode producirse por varias rutas. A máis común é por contacto coa pel, que orixina a forma ulceroglandular da doenza. A inhalación da bacteria, especialmente a do biovar tularensis, orixina a tularemia pneumónica, que é potencialmente letal. Aínda que as formas pulmonar e ulceroglandular da tularemia son máis comúns, describíronse tamén outras rutas de inoculación, entre as que están a infección orofarínxea causada polo consumo de comida contaminada e a infección conxuntiva debida á inoculación no ollo.
Tratado de Waitangi
Mentres, o gran problema radica en que se asinaron dúas versións, unha en inglés e outra en maorí, e ambas teñen puntos discordantes. A versión maorí di que eles aceptan a permanencia dos británicos a costa da protección permanente por parte da coroa. A versión británica di que os maorís sométense á coroa a cambio da protección británica. Por exemplo, o uso da palabra kawanatanga, que aparece no Tratado para expresar o concepto da soberanía.
Francisella tularensis
Patoxénese
F. tularensis pode sobrevivir fóra do hóspede mamífero durante semanas e foi atopada na auga, praderías, e pacas de feo. Os aerosois que conteñen a bacteria poden xerarse ao mover restos de cadáveres, por exemplo ao segar herba; polo que á turalemia se lle ten chamado a enfermidade do segador de herba. Estudos epidemiolóxicos recentes indican unha correlación positiva entre os traballos que implican a mencionada actividade e a infección por F. tularensis.
Tratado de Waitangi
Antecedentes
Debido á natureza sen lei do asentamento europeo e do crecente interese francés polo territorio, en 1832 o goberno británico enviou a James Busby como representante británico cara a Nova Zelandia. Busby non puido levar a lei e a orde á colonia europea, pero si puido supervisar a introdución da primeira bandeira nacional o 20 de marzo de 1834. En outubro de 1835, tras un anuncio polo que impedían a soberanía francesa, a efémera nación das Tribos Unidas de Nova Zelandia enviou a Declaración de independencia de Nova Zelandia ao rei Guillerme IV do Reino Unido, pedíndolle protección.
Francisella tularensis
Ciclo de vida
F. tularensis é unha bacteria intracelular facultativa que pode infectar á maioría dos tipos celulares, pero principalmente aos macrófagos do organismo hóspede. F. tularensis entra no macrófago por medio da fagocitose que este realiza, e a bacteria queda secuestrada no interior da célula infectada dentro dun fagosoma. Despois, F. tularensis sae do fagosoma e pasa ao citosol e prolifera rapidamente. Finalmente, a célula infectada sofre apoptose, e a proxenie da bacteria liberase para iniciar unha nova rolda de infección.
Factores de virulencia
miniatura|dereita|250px|Unha lesión provocada pola tularemia na pel da parte dorsal da man dereita. Os mecanismos de virulencia de F. tularensis non están ben caracterizados. Como outras bacterias intracelulares que saen dos compartimentos fagosómicos para replicarse no citosol, as cepas de F. tularensis producen diferentes axentes hemolíticos, que poden facilitar a degradación do fagosoma. Identificouse a actividade de hemolisina, denominada NlyA, con reactividade inmunolóxica para o anticorpo anti-HlyA de Escherichia coli no biovar novicida. A fosfatase ácida AcpA doutras bacterias actúa como hemolisina, pero en F. tularensis o seu papel como factor de virulencia é moi debatido.
Tratado de Waitangi
Tratado de compensación
En 2008 sete Iwi, representando unhas 100.000 persoas, asinaron un tratado de compensación co estado polas inxustizas xurdidas do tratado de Waitangi. Segundo este, o estado entregará ás tribos unhas 176.000 hectáreas de terreos forestais, e os seus dereitos de explotación, evaluados nuns 316 millóns de US$. A licenza de explotación dos terreos estará a nome da empresa semiestatal CNI Isi Holdings Limited, cun 13,3% de participación estatal, e o 86,7% restante de participación maorí.
Francisella tularensis
Factores de virulencia
Aínda que F. tularensis non contén os sistemas de secreción de virulencia típicos dalgunhas das bacterias patóxenas máis coñecidas, si contén varias proteínas ABC (ATP-binding cassette) transportadoras, que poden estar ligadas á secreción de factores de virulencia. F. tularensis utiliza pili de tipo IV para unirse ao exterior da célula hóspede e así ser fagocitada. As cepas mutantes que carecen deses pili mostran unha patoxenicidade moi atenuada.
A expresión da proteína de 23 kD IglC é necesaria para que F. tularensis saia dos fagosomas e para a replicación intracelular. Na súa ausencia a F. tularensis mutante morre e é degradada polo macrófago. Esta proteína está localizada nunha suposta illa de patoxenicidade regulada polo factor de transcrición MglA.
F. tularensis, in vitro, regula á baixa a resposta inmunitaria das células infectadas, o que é unha táctica usada por moitos organismos patóxenos para asegurarse que a replicación non é (aínda que sexa por un tempo breve) obstaculizada polo sistema inmunitario do hóspede, ao bloquear os sinais de alarma das células infectadas. Esta regulación á baixa da resposta inmune require a proteína IglC, aínda que unha vez máis non está de todo claro cales son as contribucións a isto da IglC e outros xenes.
Xenética
Como moitas outras bacterias, F. tularensis divídese asexualmente, dividíndose en dúas células fillas idénticas xeneticamente, polo que as variacións xenéticas deben ser introducidas por mutacións ou transferencia horizontal de xenes.
Secuenciouse o xenoma de F. tularensis biovar tularensis cepa SCHU4. Os estudos resultantes desta secuenciación indican que varias rexións codificantes de xenes do xenoma de F. tularensis están interrompidas por mutacións e isto crea bloqueos en varias vías metabólicas e sintéticas que cómpren para a supervivencia. Isto indica que F. tularensis evolucionou cara a unha dependencia do organismo hóspede para obter certos nutrientes e outros procesos que normalmente estaban a cargo dos xenes inutilizados.
Filoxenética
Moita da diversidade xenética global de ''F. tularensis subsp. holarctica'' está presente en Suecia. Isto suxire que esta subespecie se orixinou en Escandinavia e espallouse desde alí ao resto de Eurosiberia.
Transformismo (socioloxía)
miniatura|dereita|Transformistas O transformismo é un termo empregado para se referir polo xeral a persoas de sexo masculino que ocasionalmente adoptan os modismos culturais (maquillaxe, vestimenta, acenos, xiros lingüísticos) que convencionalmente son asignados ao sexo contrario. Isto pode ou non estar relacionado coa identidade sexual. Moitas culturas inclúen esta práctica como unha expresión artística, como é o caso dos onnagatas do teatro kabuki xaponés, ou os actores masculinos que representaban roles femininos na ópera tradicional chinesa, así como tamén se acostumaba facer no antigo teatro dalgúns países de Europa.
Xosé Anxo Laxe
Xosé Anxo Lage Suárez, nado en Outeiro de Rei en 1954, é un político galego.
Traxectoria
Funcionario da Seguridade social, Xosé Anxo Lage entrou na política a partir do sindicalismo. É afiliado da CIG e foi representante sindical neste organismo, ademais de presidir a xunta de persoal da Administración do Estado na provincia de Lugo.
Nas eleccións locais de 1995 presentouse polas listas do BNG no concello de Lugo, mais non foi elixido. En 1997 pasou a ser concelleiro en substitución de Xoán Carlos Carreira. Nas eleccións municipais 1999 foi elixido concelleiro e, grazas ao bipartito formado por BNG e PSdeG, converteuse en delegado municipal de Transportes. Na súa etapa nesta concellería, fixo unha das últimas remodelacións do transporte público na cidade.
Volveu á oposición co seu partido tralas eleccións de 2003 e 2007. Nestas últimas, foi o cabeza de lista do BNG, posto que disputou con Xosé Antón Bao. Dende entón, ocupou o cargo de voceiro municipal do partido. Foi membro do consello local do BNG e durante algún tempo foi o responsable de Organización do Bloque na comarca de Lugo-centro.
Georgios Samaras
Georgios Samaras, nado en Heraclión o 21 de febreiro de 1985, é un exfutbolista grego. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección grega. Actualmente é vicepresidente do OFI Creta.
Arma de Enxeñeiros
miniatura|200px|Emblema da Arma de Enxeñeiros do [[Exército de Terra de España.]] A Arma de Enxeñeiros de calquera exército é unha arma que se compón normalmente de:
Louredo, Mos
Xentilicio
O seu xentilicio é louriño.
Arma de Enxeñeiros
Descrición
miniatura|200px|Escudo da Academia de Enxeñeiros do Exército Español, con sede en [[Hoyo de Manzanares, Madrid.]] Os Zapadores, dentro da arma de Enxeñeiros, son unidades que actúan en todo o campo de batalla: en primeira liña, acompañando á infantaría ou carros (neste caso normalmente actúan zapadores mecanizados) para realizar aperturas de corredores en campos de minas, aramados, remoción de obstáculos contra-carro) labores denominadas, dentro do ámbito castrense, como apoio á mobilidade, en extrema avangarda ou incluso en territorio inimigo, acompañando normalmente a unidades de operacións especiais ou de recoñecemento, realizando PRP (Patrullas de Recoñecemento en Profundidade) para obter información sobre defensivas inimigas, itinerarios para as forzas propias (incluíndo recoñecemento de pontes, vaos, estradas etc.) e tamén realizando operacións de contramobilidade (campos de minas, obstáculos,...) para dificultar o avance inimigo; así mesmo realizan tarefas de fortificación para a protección de unidades (asentamentos, abrigos, postos de mando) compartindo esta última misión cos enxeñeiros de apoio/maquinaria que se encargan de apoiar ás unidades con maquinaria pesada (retroescavadoras, bulldozers,...) e realizar todos os labores de infraestrutura para as unidades (reparar estradas, facer pontes, campamentos...).
Enxeñeiros militares en Galicia
Formando parte dunha brigada de infantería lixeira (BRILAT Galicia VII), o Batallón de Zapadores Ligero VII (BZAPL VII), con base en Pontevedra, constitúe a maior presenza de persoal da arma no territorio de Galicia, con ampla experiencia en misións internacionais.
Louredo, Mos
Topónimo
O topónimo Louredo (do latín, de máis o sufixo abundancial ) fai referencia a un lugar onde hai loureiros.
Xeografía
Nos últimos anos, presenta un forte crecemento demográfico grazas en boa parte á urbanización de Santo Antoíño. A parroquia está atravesada pola estrada N-550 e pola liña de ferrocarril Redondela-Ourense. Cara ao sur da parroquia creouse a comezos do século XXI un polígono industrial.