cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Atila
O trono compartido
Arredor do 432, os hunos unificáronse baixo o rei Ruga ou Rugila. No 434 morreu Ruga, deixando aos seus sobriños Atila e Bleda, fillos do seu irmán Mundzuk, ao mando de todas as tribos hunas. Naquel momento os hunos atopábanse en plena negociación cos embaixadores de Teodosio II a respecto da entrega de varias tribos renegadas que se refuxiaran no seo do imperio de Oriente. Ao ano seguinte, Atila e Bleda tiveron un encontro coa legación imperial en Margus (actualmente Pozarevac) e, sentados todos na sela dos cabalos ao xeito huno, negociaron un tratado. Os romanos acordaron non só devolver as tribos fuxitivas (que foran un auxilio máis que benvido contra os vándalos), senón tamén duplicar o tributo anteriormente pagado polo imperio, de 350 libras romanas de ouro (case 115 kg), abrir os mercados aos comerciantes hunos e pagar un rescate de oito soldo por cada romano prisioneiro dos hunos. Estes, satisfeitos co tratado, levantaron os seus campamentos e partiron para o interior do continente, talvez co propósito de consolidar e fortalecer o seu imperio. Teodosio utilizou esta oportunidade para reforzar os muros de Constantinopla, construíndo as primeiras murallas marítimas da cidade, e para levantar liñas defensivas na fronteira ao longo do Danubio.
miniatura|350px|esquerda|O imperio huno estendíase desde as estepas de Asia Central ata a actual Alemaña, e desde o Danubio ata o Báltico Os hunos permaneceron lonxe da vista dos romanos durante os seguintes cinco anos. Durante este tempo levaron a cabo unha invasión de Persia. Con todo, unha contraofensiva persa en Armenia concluíu coa derrota de Atila e Bleda, quen renunciaron aos seus plans de conquista. No 440 reapareceron nas fronteiras do imperio oriental, atacando aos mercadores da ribeira norte do Danubio, aos que protexía o tratado vixente. Atila e Bleda ameazaron coa guerra aberta, sostendo que os romanos faltaran aos seus compromisos e que o bispo de Margus (próxima á actual Belgrado) cruzara o Danubio para saquear e profanar as tumbas reais hunas da beira norte do Danubio. Cruzaron entón este río e arrasaron as cidades e fortes ilirios ao longo da ribeira, entre elas (segundo Prisco) Viminacium, que era unha cidade dos Moesios en Iliria. O seu avance comezou en Margus, xa que cando os romanos debateron a posibilidade de entregar ao bispo acusado de profanación, este fuxiu en segredo aos bárbaros e entregoulles a cidade.
Teodosio desgarnecera as defensas ribeiregas como consecuencia da captura de Cartago polo vándalo Xeiserico no 440 e a invasión de Armenia polo sasánida Iazdegerd II no 441. Isto deixou a Atila e Bleda o camiño aberto a través de Iliria e os Balcáns, que se apresuraron a invadir no mesmo 441. O exército huno, tras saquear Margus e Viminacium, tomou Sigindunum (a moderna Belgrado) e Sirmium antes de deter as operacións. Seguiu entón unha tregua ao longo do 442, momento que aproveitou Teodosio para traer as súas tropas do norte de África e dispoñer unha grande emisión de moeda para financiar a guerra contra os hunos. Feitos estes preparativos, considerou que podía permitirse rexeitar as esixencias dos reis bárbaros.
A resposta de Atila e Bleda foi retomar a campaña (443). Golpeando ao longo do Danubio, tomaron os centros militares de Ratiara e sitiaron con éxito Naissus (actual Nis) mediante o emprego de arietes e torres de asalto rodantes (sofisticacións militares novidosas entre os hunos). Máis tarde, facendo presión ao longo do Nisava, tomaron Serdica (actual Sofía), Filípópolis (Plovdiv) e Arcadiópole. Enfrontaron e destruíron tropas romanas nos arredores de Constantinopla e só se detiveron pola falta do adecuado material de asedio capaz de abrir unha fenda nas ciclópeas murallas da cidade. Teodosio admitiu a derrota e enviou o cortesán Anatolio para que negociase os termos da paz, que foron máis rigorosos que no anterior tratado: o emperador acordou entregar máis de 6.000 libras romanas (uns 1.963 kg) de ouro como indemnización por faltar aos termos do pacto; o tributo anual triplicouse, alcanzando a cantidade de 2.100 libras romanas (uns 687 kg) de ouro; e o rescate por cada romano prisioneiro pasaba a ser de 12 soldos.
Satisfeitos durante un tempo os seus desexos, os reis hunos retiráronse ao interior do seu imperio. De acordo con Xordanes (quen segue a Prisco), nalgún momento do período de calma que seguiu á retirada dos hunos desde Bizancio (probabelmente en torno ao 445), Bleda morreu e Atila quedou como único rei. Existe abundante especulación histórica sobre se Atila asasinou o seu irmán ou se Bleda morreu por outras causas. En todo caso, Atila era agora o señor indiscutido dos hunos e novamente virou para o imperio oriental.
Rei único
Trala partida dos hunos, Constantinopla sufriu graves desastres, tanto naturais como causados polo ser humano: sanguentos disturbios entre afeccionados ás carreiras de carros do Hipódromo; epidemias no 445 e 446, a segunda a continuación dunha fame negra; e toda unha serie de terremotos que durou catro meses, derruíu boa parte das murallas e matou a miles de persoas, ocasionando unha nova epidemia. Este último golpe tivo lugar no 447, xusto cando Atila, tras consolidar o seu poder, partiu de novo cara ao sur, entrando no imperio a través de Moesia. O exército romano, baixo o mando do magister militum godo Arnegisclo, fíxolle fronte no río Vit e foi vencido aínda que non sen antes ocasionar graves perdas ao inimigo. Os hunos quedaron sen oposición e dedicáronse á pillaxe ao longo dos Balcáns, chegando ata as Termópilas. Constantinopla mesma salvouse grazas á intervención do prefecto Flavio Constantino, quen organizou brigadas cidadás para a reconstrución das murallas danadas polos sismos (e, nalgúns lugares, para construír unha nova liña de fortificación diante da antiga).
chegou ata nós un relato da invasión:
Atila reclamou como condición para a paz que os romanos continuasen pagando un tributo en ouro e que evacuasen unha franxa de terra cuxa anchura ía das trescentas millas cara ao leste desde Sigindunum ata as cen millas ao sur do Danubio. As negociacións continuaron entre romanos e hunos durante aproximadamente tres anos. O historiador Prisco foi enviado como embaixador ao campamento de Atila no 448. Os fragmentos dos seus informes, conservados por Xordanes, ofrécennos unha gráfica descrición de Atila entre as súas numerosas esposas, o seu bufón escita e o seu anano mouro, impasíbel e sen xoias no medio do esplendor dos seus cortesáns:
miniatura|dereita|350px|”A Festa de Atila”, cadro do pintor húngaro [[Mór Than. Baséase no fragmento de Prisco, ao que representa de branco na parte dereita, sostendo o seu libro de historia.]]
Durante estes tres anos, de acordo cunha lenda recollida por Xordanes, Atila descubriu a “Espada de Marte”:
Máis tarde, os estudosos identificarían esta lenda como pertencente a un patrón de culto á espada, común entre os nómades das estepas de Asia Central.
Atila en Occidente
Xa no 450 proclamara Atila a súa intención de atacar ao poderoso reino visigodo de Tolosa en alianza co emperador Valentiniano III. Atila estivera anteriormente en boas relacións co imperio occidental e co seu gobernante de facto, Flavio Aecio. Aecio pasara un breve exilio entre os hunos no 433, e as tropas que Atila lle proporcionou contra os godos e os burgundios contribuíran a conseguirlle o título “máis que nada honorífico” de “magister militum” en occidente. Os agasallos e os esforzos diplomáticos de Xenserico, que se opoñía e temía aos visigodos, puideron influír tamén nos plans de Atila.
En calquera caso, na primavera do 450, a irmá de Valentiniano, Honoria, á que contra a súa vontade prometeran cun senador, enviou ao rei huno unha demanda de axuda xuntamente co seu anel. Aínda que é probábel que Honoria non tivese intención de propoñerlle matrimonio, Atila escolleu interpretar así a súa mensaxe. Aceptou, pedíndolle como dote a metade do imperio occidental. Cando Valentiniano descubriu o sucedido, só a influencia da súa nai, Gala Placidia, conseguiu que enviase a Honoria ao exilio no canto de matala. Escribiu a Atila negando categoricamente a lexitimidade da suposta oferta de matrimonio. Atila, sen deixarse convencer, enviou unha embaixada a Rávena para proclamar a inocencia de Honoria e a lexitimidade da súa proposta de esponsais, así como que el mesmo se encargaría de vir reclamar o que era seu por dereito.
Mentres tanto, Teodosio morreu a consecuencia dunha caída de cabalo e o seu sucesor, Marciano, interrompeu o pago do tributo no final do 450. As sucesivas invasións dos hunos e doutras tribos deixaran os Balcáns con pouco que saquear. O rei dos salios morrera e a loita sucesoria entre os seus dous fillos conduciu a un enfrontamento entre Atila e Aecio. Atila apoiaba ao fillo máis vello e Aecio ao máis novo. Bury pensa que a intención de Atila ao marchar para o oeste era a de estender o seu reino “xa para entón o máis poderoso do continente” ata a Galia e as costas do Atlántico. Cando reuniu todos os seus vasalos (xépidos, ostrogodos, ruxios, escirianos, hérulos, turinxios, alanos, burgundios etc.) e iniciou a súa marcha cara ao oeste, xa enviara ofertas de alianza tanto aos visigodos como aos romanos.
No 451 a súa chegada a Bélxica, cun exército que Xordanes cifra no medio millón de homes, puxo pronto en claro cales eran as súas verdadeiras intencións. O 7 de abril tomou Metz, obrigando a Aecio a poñerse en movemento para facerlle fronte con tropas recrutadas entre os francos, burgundios e celtas. Unha embaixada de Avito e o constante avance de Atila cara ao oeste convenceron ao rei visigodo, Teodorico I, de aliarse cos romanos. O exército combinado de ambos chegou a Orleáns por diante de Atila, cortando así o seu avance. Aecio perseguiu os hunos e deulles caza preto de Châlons-en-Champagne, trabando a batalla dos Campos Cataláunicos, que terminou coa vitoria da alianza godo-romana, aínda que Teodorico perdeu a vida no combate. Atila repregouse máis aló das súas fronteiras e os seus aliados desbandáronse.
Invasión de Italia e morte de Atila
Finalmente, Atila detívose no río Po, a onde acudiu unha embaixada formada, entre outros, polo prefecto Trixecio, o cónsul Avieno e o papa León I. Tralo encontro iniciou a retirada sen reclamar xa nin o seu matrimonio con Honoria nin os territorios que desexaba.
Ofrecéronse moitas explicacións para este feito. Poida que as epidemias e fames negras que coincidiron coa súa invasión debilitasen o seu exército, ou que as tropas que Marciano enviou alén do Danubio o forzasen a regresar, ou quizais ambas cousas. Prisco conta que un temor supersticioso ao destino de Alarico, que morreu pouco despois do saqueo de Roma no 410, fixo deterse aos hunos. Próspero de Aquitania afirma que o papa León, axudado por San Pedro e San Paulo, convenceuno para que se retirase da cidade. Seguramente a indubidábel personalidade de León Magno tivo máis que ver coa retirada de Atila que a entrega a este dunha gran cantidade de ouro, como supoñen algúns autores, dado que tiña xa ao alcance da súa man a plena posesión da fonte da que ese ouro manaba.
miniatura|300px|esquerda|''O encontro de San León Magno e Atila”, de [[Rafael, no que se pode ver a San Pedro e San Paulo apoiando ao papa desde o alto no seu encontro co rei huno.]]
Sexan cal foren as súas razóns, Atila deixou Italia e regresou ao seu palacio máis aló do Danubio. Desde alí planeou atacar novamente Constantinopla e esixir o tributo que Marciano deixara de pagar. Pero a morte sorprendeuno a comezos do 453. O relato de Prisco di que certa noite, tralos festexos de celebración da súa última voda (cunha goda chamada Ildico), sufriu unha grave hemorraxia nasal que lle ocasionou a morte. Os seus soldados, ao descubrir o seu falecemento, chorárono cortándose o pelo e feríndose coas espadas, pois (como sinala Xordanes) o máis grande de todos os guerreiros non había de ser chorado con queixumes de muller nin con bágoas, senón con sangue de homes. Enterrárono nun triplo sarcófago “de ouro, prata e ferro” xunto co botín das súas conquistas, e os que participaron no funeral foron executados para manter secreto o lugar de enterramento. Tras da súa morte, seguiu vivindo como figura lendaria: os personaxes de Etzel no Cantar dos Nibelungos e de Atli na Saga dos Volsung e a Edda poética inspíranse vagamente na súa figura.
Outra versión da súa morte é a que nos ofrece, oitenta anos despois do suceso, o cronista romano Conde Marcelino:  Atila, rei dos hunos e saqueador das provincias de Europa, foi atravesado pola man e a daga da súa muller. Tamén a Saga dos Volsung e a Edda poética sosteñen que o rei Atli (Atila) foi asasinado pola súa muller Gudrun, pero a maioría dos estudosos rexeitan estes relatos como puras fantasías románticas e prefiren a versión dada por Prisco, contemporáneo de Atila. Sendo este o fin dos oito anos que duraron as invasións dos hunos, os bárbaros que fixeron retroceder e extinguirse a Roma, o Imperio Romano de Occidente.
Os seus fillos Elac (ao que designara herdeiro), Dengizic e Ernac loitaron pola sucesión e, divididos, foron vencidos e espallados no ano seguinte na batalla de Nedao por unha coalición de pobos diversos (ostrogodos, hérulos, xépidos etc). O seu imperio non sobreviviu a Atila.
Nome, aparencia e carácter de Atila
miniatura|270px|esquerda|Atila. Dunha ilustración para a [[Eddas|Edda Poética.]] A principal fonte de información sobre Atila é Prisco, un historiador que viaxou con Maximino nunha embaixada de Teodosio II no 448. Describe o poboado construído polos nómades hunos, e no que se estableceron, como do tamaño dunha cidade grande, con sólidos muros de madeira. Ao propio Atila retrátao así:
A aparencia física de Atila debía ser, moi probabelmente, a de alguén do Extremo Oriente ou do tipo mongol, ou quizais unha mestura deste tipo e do dos pobos turcos de Asia Central. Na realidade, seguramente mostraba trazos do oriente asiático, que os europeos non estaban afeitos ver, e por iso describírono con frecuencia en termos pouco eloxiosos.
Atila é coñecido na historia e a tradición occidentais como o inflexible “Azoute de Deus”, e o seu nome pasou a ser sinónimo de crueldade e barbarie. Algo disto puido xurdir da fusión dos seus trazos, na imaxinación popular, cos dos posteriores señores esteparios da guerra, como Xenxis Kan e Tamerlán: todos eles comparten a mesma fama de crueis, intelixentes, sanguinarios e amantes da batalla e a pillaxe. A realidade sobre os seus caracteres respectivos pode ser máis complexa. Os hunos do tempo de Atila relacionáronse durante algún tempo coa civilización romana, particularmente a través dos aliados xermanos (foederati) da fronteira, de modo que cando Teodosio enviou a súa embaixada do 448, Prisco puido identificar como linguas comúns na horda o huno, o gótico e o latín. Conta tamén Prisco o seu encontro cun romano occidental cativo, que asimilara tan completamente a forma de vida dos hunos que non tiña ningún desexo de volver ao seu país de orixe. E a descrición do historiador bizantino da humildade e sinxeleza de Atila non ofrece dúbidas sobre a admiración que lle causa. Así mesmo, está claro a partir dos relatos do mesmo Prisco, que Atila non só falaba perfectamente o latín, senón que sabía escribilo; ademais falaba grega e outros idiomas, polo que moi probabelmente se tratou dun home de gran cultura para os canons da época.
O contexto histórico da vida de Atila tivo gran transcendencia á hora de configurar a súa posterior imaxe pública: Nos anos da decadencia do Imperio occidental, tanto os seus conflitos con Aecio (coñecido a miúdo como “o último romano”) como o alleo da súa cultura contribuíron a cubrilo coa máscara de bárbaro feroz e inimigo da civilización coa que foi reflectido nun gran número de películas e outras manifestacións artísticas. Os poemas xermanos nos que aparece ofrécennos un retrato máis matizado: é tanto un aliado nobre e xeneroso (o Etzel do Cantar dos Nibelungos) como cruel e rapaz (Atli, na Saga dos Volsung e na Edda poética). Algunhas historias nacionais, con todo, retrátano sempre baixo unha luz favorábel. En Hungría e Turquía os nomes de Atila e a súa última muller, Ildico, seguen sendo populares actualmente. De forma parecida, o escritor húngaro Geza Gardonyi, na súa novela A láthatatlan ember (publicada en español co título de O escravo de Atila ), ofrece unha imaxe positiva do rei huno, describíndoo como un xefe sabio e querido.
Clasificouse a Atila como un "bárbaro" sen darse conta de que o romanos chamaban así a calquera pobo que non fose romano ou romanizado, sen importar o seu grao de cultura nin o seu estado de civilización. Hai que ter en conta, á hora de formarse unha idea correcta do personaxe, que o relatos que nos chegaron son todos de pluma dos seus inimigos, polo que é imprescindíbel un adecuado expurgo dos mesmos.
Á parte disto, non é improbábel que o xefe dunha nación guerreira (un xefe intelixente) sopesase a vantaxe propagandística de ser considerado polos seus inimigos "o Azoute de Deus", e que debido a iso fomentara esa imaxe entre eles.
O nome de Atila podería significar Paiciño, do gótico atta (pai), co sufixo diminutivo -la, xa que sabemos que moitos godos serviron nos seus exércitos. Podería ser tamén unha forma pre-turca, de orixe altaica (compárese con Ataturk e con Alma-Ata, a actual Almati). É moi posíbel que proveña de atta (pai) e de il (‘terra’, ‘país’), co sentido de “terra paterna” ou “nai patria”. Atil era tamén o nome altaico do actual Volga, río que talvez deu o seu nome a Atila.
A herdanza de Atila
Os Hunos están intentando na actualidade lograr o seu recoñecemento como minoría étnica en Hungría. Máis de 100.000 hunos descendentes do Azoute de Deus poderían vivir hoxe entre Hungría e os seus países veciños.
Castro de Sequeiro
Descrición
O terreo ten unha lixeira pendente e está próximo ao río Salgueiro. Está situado fronte aos castros dos Bicás e A Revolta.
O recinto do castro ten forma ovalada. Mide uns 140 metros de N-S e 115 metros de L-O. Consérvase só algo máis da metade do recinto dunha soa muralla ao oeste. O peche do castro está formado por un desnivel do terreo. Non se aprecian estruturas dentro do castro nin construcións. O interior do castro emprégase para a cría de gando.
Cinco semanas en globo
Cinco semanas en globo (no orixinal en francés Cinq semaines en ballon) é unha novela do escritor francés Jules Verne que foi publicada en 1863. Trátase da súa primeira novela e nela xa aparecen os ingredientes do que será a súa futura obra, mesturando habilmente unha intriga ateigada de aventuras e sobresaltos de todo tipo e descricións técnicas, xeográficas e históricas. O libro leva a cabo un bo resumo das exploracións do continente africano, que daquela non era totalmente coñecido polos europeos e ó que ían moitos exploradores en busca dos seus segredos.
Foi traducida ao galego por María Carmen Campos e publicada en 2005 pola Baía edicións, dentro da colección As mellores aventuras de Xulio Verne.
Pesaduira, Alvite, Negreira
Pesaduira é un lugar da parroquia de Alvite no concello coruñés de Negreira na comarca da Barcala. Tiña 179 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 81 eran homes e 98 eran mulleres.
Makking Gold 1
Makking Gold 1 (マッキングGOLD①) é o primeiro álbum en solitario da cantante xaponesa de J-Pop, pertencente o Hello! Project, Maki Goto, lanzado o 5 de febreiro do ano 2003 baixo o selo Piccolo Town e producido por Tsunku. O álbum alcanzaría a cuarta posición na lista de vendas de Oricon, cunhas 104.999 copias vendidas.
Élisée Reclus
miniatura|200px|dereita|Élisée Reclus, foto de [[Nadar.]]
Elisée Reclus, nado en Sainte-Foy-la-Grande (Xironda) o 15 de marzo de 1830 e finado en Thourout (Bélxica) o 4 de xullo de 1905, foi un xeógrafo e anarquista francés, membro da Primeira Internacional.
Traxectoria
Segundo dunha familia de catorce fillos dun pastor protestante, sendo a súa nai descendente en liña directa de Henrique I de Inglaterra. Os irmáns de Elisée alcanzaron tamén gran notoriedade: Elíe, o maior, xornalista, Paul Reclus, mitólogo e etnólogo, profesor de relixións comparadas na Universidade Nova de Bruxelas; Onésime, xeógrafo experto en África; Paul, notable cirurxián, profesor da Escola de Medicina de París; Armand, oficial da Mariña francesa, explorador da zona do Darién e un dos pais do proxecto do Canle de Panamá.
En 1842, aos doce anos, abandonou a casa paterna co seu irmán máis vello Elías para gañar o pan e coñecer o mundo, e van para a Alemaña. En 1847 regresa a Francia e matricúlase na Facultade de Teoloxía de Montauban. En 1848, data da revolución en París, cambia a orientación intelectual de Elisée, que ás súas lecturas habituais engade agora as de Saint-Simon, Charles Fourier, Augusto Comte e Lamennais. Elisée cambia as Escrituras polas clases de Kari Ritter, catedrático de xeografía da Universidade de Berlín, autor de "A xeografía nas súas relacións coa natureza e a historia do home", obra inconclusa en dez tomos, publicada entre 1822 e 1859, un dos traballos fundamentais da xeografía comparada que, dalgún xeito, sería complementado máis tarde pola "Xeografía universal" de 'Elisee Reclus, ao incluír estudos de Europa, América e Oceanía.
En 1851 Elisée e Elías volven a Francia, a Orthez, á casa paterna. O 2 de decembro dese ano prodúcese o golpe de Estado de Luís Napoleón, presidente da República, quen ocupa o trono imperial como Napoleón III. A morte da nova República suscita ondas de protesta e un levantamento armado na capital e nas provincias. Mentres Victor Hugo encabeza a insurrección en París, en Orthez, Elías e Elisée Reclus fracasan no seu intento de tomar o concello. O goberno ordena a deportación dos insurrectos. O 1 de xaneiro de 1852, os dous abandonan Francia. Instálanse en Londres, onde aspiran a establecerse como mestres. Non o conseguen, e marchan a Irlanda onde subsisten como peóns agrícolas.
As ideas de Élisée Reclus
O desterro político de Élisée Reclus polas súas ideas anarquistas foi certamente a razón do esquecemento relativo no cal vese hoxe. O que é con todo notable, é que, aínda que Élisée Reclus sempre se negou a ser tomado por un "mestre", a miúdo preséntaselle como o fundador de certos movementos, o que xamais aceptaría. Escribiu moito, particularmente artigos, nos cales desenvolvía as súas ideas; en ningún momento impuxo estas. Minoritario, prefería retirarse do debate ; podemos así citar polo menos tres exemplos desta actitude. En primeiro lugar deixando a masonería onde non se sentía a gusto. Logo no congreso da Liga da Paz en Berna en 1868.
O esperanto
Na limiar do libro que saíu despois de morto (O Home e a Terra), desenvolve as súas ideas sobre as linguas e cita o esperanto como unha das máis desembocadas. O internacionalista convencido que era só podía aplaudir á emerxencia de ferramentas para facilitar os intercambios entre humanos.
O naturismo
Élisée Recluído pensaba que a nudez era un dos medios de desenvolver a socialización entre individuos, encomiaba os beneficios hixiénicos tanto moralmente como fisioloxicamente, e poñíao en perspectiva en vistas vastas englobantes sobre a historia e a xeografía das culturas. Algúns considérano como o fundador do naturismo.
O vexetarianismo
Moi cedo repelido pola carne, Élisée Reclus foi un vexetariano convencido. Compartía esta concepción co seu irmán Elie.
CAU Valencia
O CAU Valencia é unha sociedade deportiva de afeccionados ao rugby da cidade de Valencia. Na tempada 2009-10, dispuña aproximadamente de 250 licenzas de xogadores, dende a categoría sénior ata a prebenxamín, sendo o club con maior número de licenzas da Comunidade Valenciana. Actualmente compite na División de Honra B.
Historia
O CAU Valencia fundouse en 1973 co impulso de Luis Sebastián Caballero no seo da Universidade de Valencia, nun principio estivo presente unicamente no ámbito deportivo universitario. Posteriormente pasou a xogar en competicións federadas provinciais e rexionais, mais con grande importancia no ambiente universitario.
1986 foi un ano decisivo para a historia do club, xa que foi daquela cando comezou a xestarse a estrutura actual da entidade, cando se dou o grande salto cara á labor da promoción do rugby na infancia e a loita polo desenvolvemento de xogadores de nivel na canteira.
Na tempada 1996-97, o club valenciano consegue ascender á Primeira Nacional. Dous anos despois conseguiu o ascenso á División de Honra B. Na tempada 2001-02 o CAU ascende á División de Honra, logrando a permanencia durante dous anos. Dende aquela competiu na División de Honara B, ata a tempada 2009-10, tempada na cal logrou ascender novamente á máxima categoría do rugby español logo de vencer ao Hernani RT en Hernani (Euskadi).
Hala Aleksandar Nikolić
O Hala Aleksandar Nikolić (serbio: Хала Александар Николић / Hala Aleksandar Nikolić), antes coñecido como Hala Pionir (Хала Пионир / Hala Pionir), é un pavillón deportivo situado na cidade de Belgrado, Serbia, na municipalidade de Palilula. A capacidade da cancha é de 8.150 espectadores.
CAU Valencia
Historia
A tempada 2010-11 do equipo en División de Honra rematou con só 1 vitoria e 17 derrotas, acadando a última posición na clasificación final da liga, e co cal o club participou en División de Honra B na tempada 2011-12.
Hala Aleksandar Nikolić
Historia
O Pavillón Pionir Hall foi construído en 1973, en tan só once meses, pola empresa construtora "Energoprojekt". Nesa época, o baloncesto iugoslavo estaba en pleno apoxeo, e aínda que Pionir ten organizado moitos eventos deportivos diferentes, como voleibol ou balonmán, rapidamente se fixo coñecido como un santuario do baloncesto.
CAU Valencia
Palmarés
''A División de Honra B existe dende a tempada 1998-99. Anteriormente a Primeira Nacional era a 2ª División do rugby español''.
Hala Aleksandar Nikolić
Historia
O equipo nacional de Iugoslavia gañou o ouro europeo en 1975, baixo o seu teito, e tamén trouxo sorte aos campións de Lituania, o Žalgiris Kaunas, en 1998 cando gañaron a Copa Saporta. O Partizan trasladouse ao Pionir en 1992, despois de deixar ao seu antigo pavillón, o "Hala sportova", xa que se quedara obsoleto para un club que estaba a piques de tomar o trono europeo. O Pionir é hoxe un moderno polideportivo totalmente equipado, que pode cumprir satisfactoriamente as normas básicas das competicións europeas.
Selección de fútbol de Ecuador
A selección de fútbol de Ecuador é o equipo representativo de Ecuador en diferentes competicións internacionais de fútbol. Está controlada pola Federación Ecuatoriana de Fútbol. O seu estadio oficial é o Estadio Olímpico Atahualpa, en Quito.
Ecuador clasificouse para tres Copas do Mundo en 2002, 2006 e 2014. A súa mellor clasificación neste torneo conseguírona no 2006, cando se clasificaron ata a Ronda de 16, mais foron eliminados por Inglaterra. É un dos tres países de Suramérica que non gañaron nunca a Copa América (os outros son Chile e Venezuela). A súa mellor clasificación no torneo continental foi un cuarto posto en 1959 e 1993, ámbalas veces sendo anfitrións do torneo.
Mataharis
Mataharis é unha película española do ano 2007 dirixida por Icíar Bollaín. Unha das súas protagonistas é a actriz galega María Vázquez, e tamén forman parte do elenco de intérpretes Antonio Durán "Morris" ou Mabel Rivera entre outros.
Argumento
Inés, Eva e Carmen traballan nunha axencia de detectives en Madrid. Inés (María Vázquez), infiltrada entre os empregados dunha compañía multinacional, investiga a Manuel (Diego Martín), un directivo da empresa. A investigación colócaa ante un dilema ético.
Eva (Najwa Nimri), que acaba de reincorporarse á axencia logo dunha baixa maternal, descobre que a súa parella Iñaki (Tristán Ulloa) lle oculta algo importante. Carmen (Nuria González), a máis experimentada das tres e cun gris matrimonio, observa e grava o naufraxio conxugal de Sergio (Antonio de la Torre). Desde a axencia de Valbuena, para quen traballan, estas tres profesionais da vixilancia traspasan con frecuencia as fronteiras da intimidade allea, pero ninguén lles preparou para enfrontarse ós seus propios segredos.
Gemella
Gemella é un xénero de bacterias grampositivas que vive mellor con presións parciais altas de CO2.
Descrición
Son bacterias anaerobias facultativas e dan negativo nas probas da oxidase e catalase. Son obrigadamente fermentadoras, e producen unha mestura de ácido acético e ácido láctico ou unha mestura de ácido acético e CO2. Por exemplo, G. haemolysans fermenta a glicosa formando unha mestura de ácido acético e láctico en ausencia de oxíxeno, pero en presenza de oxíxeno produce ácido acético e CO2.
Importancia clínica
As bacterias do xénero Gemella encóntranse principalmente nas membranas mucosas humanas e doutros animais, especialmente na cavidade oral e tracto dixestivo superior. A especie Gemella haemolysans está implicada en exacerbacións pulmonares en pacientes con fibrose quística.
Francesco Mussoni
Francesco Mussoni, nado o 15 de maio de 1971 é un político de San Marino, que foi Capitán Rexente de San Marino xunto con Stefano Palmieri no semestre entre o 1 de outubro de 2009 e o 1 de abril de 2010.
Membro do Partido Democrático Cristiá Sanmarinés (Partito Democratico Cristiano Sammarinese), Palmieri está no Gran e Xeral Consello dende 2008, aínda que xa fora membro entre o período de 2001a 2006. Mussoni é avogado logo de rematar os seus estudos na Universidade de Boloña.
A Veiga de Galegos, Seixosmil, Meira
A Veiga de Galegos é un lugar da parroquia de Seixosmil, no concello de Meira, na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
La Verdad (1916)
La Verdad foi un semanario publicado en Vigo en 1916.
Historia e características
Apareceu en 1916. Estaba dirixido por Antonio Parga Vilariño.
Minor Disturbance
Minor Disturbance foi a única edición de estudio da banda estadounidense de hardcore punk The Teen Idles. Publicouse en decembro de 1980 a través do selo Dischord Records. Formado por oito cancións, Minor Disturbance fai referencia a varios temas relacionados coa banda, dende ser rexeitados nos concertos debido á súa idade ("Too Young to Rock") ata que sentían como medraba a compracencia de moitas das primeiras bandas de punk rock ("Fleeting Fury"). Tras o seu lanzamento Minor Disturbance, a primeira edición de Dischord Records, recibiu críticas positivas de fancines locais e foi emitido en emisoras de radio da zona.
Acusados
Acusados é unha serie de televisión producida por Ida y Vuelta (produtora doutros éxitos como Motivos personales), estreada en Telecinco o 28 de xaneiro de 2009 con discretos aínda que bos resultados de audiencia, batendo a súa propia marca nos 2 últimos capítulos, excedendo a barreira dos 3 millóns de espectadores.
A primeira tempada da serie estivo composta por 13 episodios. A segunda tempada estreouse o mércores 13 de xaneiro de 2010. A trama consiste nun novo caso no cal unha nena é a única testemuña dun asasinato. A protagonista segue sendo a xuíza Ballester e conta con novas fichaxes como Alejo Sauras, Tamar Novas e Mónica López. O último capítulo emitiuse o 22 de abril de 2010.
1ª tempada
O incendio da discoteca Metrópolis será o punto de partida da investigación levada pola xuíza Rosa Ballester (Blanca Portillo). O seu principal sospeitoso, Joaquín de la Torre (José Coronado), un importante político do país, verase involucrado nunha trama de misterios, sospeitas e secretos, que lle levarán ao esborralle da súa reputación fronte ao seu partido político. Xunto ao seu fillo Alejandro de la Torre (Alberto Amarilla) e o seu avogado Ricardo Díaz (Aitor Mazo), intentarán saír do caso, pero a xuíza Ballester e o seu equipo, formado por Jorge Vega (Daniel Grao), Julio Almagro (Joseba Apaolaza) e Isabel Holgado (Isabel Serrano), non perderán nin un minuto en demostrar a culpabilidade do político no caso Metrópolis, descubrindo que o suceso non vira ao redor dun "simple" incendio, senón a ocultar nel o asasinato dunha moza, Ana Sánchez (Andrea Guasch). Terán que enfrontarse á noiva de Jorge, Laura (Silvia Abascal) e á irmá desta, a xornalista Sonia Nieto (Anna Allen), sen saber que todo o asunto salpicará ao círculo familiar da xuíza. As súas fillas Marina (Natalia Sánchez) e Patricia Domenech (Carla Nieto) serán a peza clave que permita a resolución do caso.
2ª tempada
Tras a morte do xornalista Espinosa, a xuíza Ballester (Blanca Portillo) se cerne na investigación do seu asasinato. A filla de Espinosa, Alba, que se atopaba na escena do crime, podería ser moi útil é a resolución do caso, polo que Ballester e o seu equipo farán o posible por dar con ela. Joaquín de la Torre (José Coronado) volverá meterse no medio da investigación cando alguén que se fai chamar Job intentou matalo e agora mándalle cartas ameazadoras de forma anónima. Jorge Vega verase no punto de mira neste caso ao acharse as súas pegadas na escena do crime. Quen matou a Espinosa? Quen quere matar a Joaquín de la Torre? Quen é Job?
Lista de concellos da provincia de Cuenca
Concellos da provincia de Cuenca:
miniatura|400px|Mapa dos concellos da provincia de Cuenca
San Tomé, Alvite, Negreira
San Tomé é un lugar da parroquia de Alvite no concello coruñés de Negreira na comarca da Barcala. Tiña 49 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 24 eran homes e 25 eran mulleres.
Primeira República Española
miniatura|Alegoría da proclamación da I República Española, publicada en La Flaca, revista humorística e liberal do século XIX A I República Española foi o período político que viviu España dende o 11 de febreiro de 1873 até o 29 de decembro de 1874.
Nacemento da República
O rei Amadeu de Savoia renunciou ao trono o 11 de febreiro de 1873 e, a seguir, os madrileños tomaron as rúas en apoio aos deputados republicanos que conseguiron que na reunión das Cortes do 11 de febreiro de 1873, despois de que Emilio Castelar abrise a Cámara, se proclamase a Primeira República Española.
O transcurso desta etapa
A Milicia Nacional intenta sublevarse o 23 de abril, co suposto apoio da Garda Civil, e dalgúns militares e políticos. O goberno estaba atento e mobilizou os batallóns. O intento da sublevación dos monárquicos fracasou e rendéronse.
As eleccións do 10 de maio dan a maioría absoluta aos federais (343 escanos de 374). Os republicanos divídense en tres faccións: a dereita de Castelar, o centro constitucionalista e a esquerda.
O día 8 de xuño procedeuse á votación, que deu un resultado de 219 votos a favor e 2 en contra.
O 8 de xuño dimite o que era presidente, Figueras, formouse polas Cortes -mediante votación- un novo executivo presidido por Francesc Pi i Margall, quen o día 13 pronuncia o discurso para poñer en común o seu programa de goberno e proclama a prioridade de redactar unha Constitución. Para este fin, o 16 de xuño créase unha comisión de 25 membros para redactar a nova constitución, presentando o proxecto de Constitución Federal da República Española ao día seguinte. esquerda|200px|miniatura|Bandeira da I República Española Por toda España esténdese un levantamento cantonal, polo que todas as rexións, cidades ou comarcas se declaran repúblicas ou cantóns, e rebélanse con violencia contra o estado. Pi i Margall dimite. Sucédeo Nicolás Salmerón, quen lle encarga ao exército de acabar con estes sucesos. Conségueo en toda España menos en Cartaxena, onde contan co apoio dos militares.
Os republicanos federais vense desacreditados polo levantamento. Tras a dimisión de Salmerón, é nomeado presidente Emilio Castelar, quen consegue o apoio dos monárquicos contra os cantonalistas, os carlistas e os independentistas cubanos.
O 2 de xaneiro de 1874, Castelar queda en minoría nas Cortes, o que implica que os federais volven ao goberno. Para evitar isto, os monárquicos de dereita, conseguen o apoio do capitán xeneral de Madrid, Manuel Pavía y Alburquerque, quen ao día seguinte entra no seu cabalo no Congreso e dá un golpe de Estado. Castelar, que non quería estar no poder por medio de vías non democráticas, dimite.
O 29 de decembro de 1874, o xeneral Arsenio Martínez Campos pronúnciase en Sagunto en favor da restauración do trono da monarquía borbónica na persoa de Afonso XII, fillo de Isabel II.
Esta foi a primeira e última experiencia federal na historia de España.
Presidentes da I República
miniatura|[[Nicolás Salmerón.]]
Consello Grande e Xeral
miniatura|175px|Trono dos [[Capitán Rexente de San Marino|Capitáns Rexentes no Consello Grande e General de San Marino.]] O Consello Grande e Xeral de San Marino (en italiano: Consiglio Grande e General di San Marino) é unha institución sanmarinesa que está composta por sesenta membros elixidos cada cinco anos mediante un sistema de representación proporcional nos nove castelli.
Estas divisións administrativas corresponden ás vellas parroquias da República, e cada un é gobernado por un Consello a cuxa cabeza está un Capitán elixido cada cinco anos. O Consello Grande e Xeral aproba o orzamento así como elixe aos Capitáns Rexentes, como cabezas do Executivo.
Esclavinia
Co nome de Esclavinia ou Terra dos esclavenos (en grego antigo Σκλαβινίαι, en latín Sclavinia) coñécense os territorios nos que asentaban as tribos eslavas que estaban inicialmente fóra do control bizantino e eran independientes, nos Balcáns, a finais da Idade Antiga. miniatura|400px|Serbia en 850.
O termo Esclavinia deriva de esclavenos, do grego antigo Σκλάβήνοι, Sklábēnoi, ou Σκλαύηνοι, Sklaúenoi, ou Σκλάβίνοι, Sklabinoi, en latín Sclaueni, Sclavi, Sclauini o u sthlaueni) nome que se usou para describir a todos os pobos eslavos cos que o Imperio bizantino entrara en contacto. As Sclaviniae do Imperio bizantino convertéronse nas nacións eslavas do sur.
A conquista dos Balcáns polos eslavos do sur
Tras a caída do imperio de Atila, os antes —posibelmente mesturados con elementos de orixe sármata e huno— levantaron un rudimentario estado nas rexións situadas ao noroeste do mar Negro, que foi destruído a mediados do século VI polos ávaros, outro pobo nómade procedente de Asia que, tras fundar un estado (567), en pouco tempo fixéronse co control das terras situadas entre o Danubio e os Urais.
Os antes desapareceron entón da historia, mentres que os seus vasalos, porén, iniciaran unhas décadas atrás unha masiva migración cara ao sur, probabelmente incitados por unha considerábel presión demográfica.
Os eslavos do sur (iugoeslavos) penetraron así na península balcánica, franqueando en cinco ocasións o Danubio (entre 493 e 543). En torno ao 518 os cronistas gregos rexistran as primeiras incursións destes eslavos meridionais no limes danubiano.
Máis ao leste, na Panonia recentemente abandonada polos longobardos, establecéronse outros grupos eslavos, entre os que figuraban eslovenos, serbios e croatas, que realizaron repetidas incursións en Dalmacia, Iliria e Macedonia desde os tempos de Xustiniano (527-565), favorecidos pola dispersión de forzas a que obrigaba a enorme extensión das fronteiras do Imperio de oriente.
Formación dos primeiros estados eslavos
Estes grupos eslavos darían lugar, máis tarde, ás futuras nacionalidades de serbios, croatas e eslovenos, aínda que sen formaren nese momento entidades políticas específicas. Eran pobos agropecuarios, reunidos en zadrugas ou agrupacións familiares, asociadas en župas, que eran gobernadas polo župan, que se vía secundado en tempos de guerra polo voivoda. Ante as novas circunstancias impostas polos ávaros, os eslavos alcanzaron o Adriático (614). Ao mesmo tempo, os esclavones, convertidos en vasalos e soldados mercenarios dos ávaros, participaron nas loitas destes contra Bizancio e comezaron a establecerse por toda a península Balcánica.
Río Barcés
O río Barcés é un curso fluvial da provincia da Coruña que nace no concello de Cerceda e desemboca no encoro de Cecebre.
Esclavinia
Formación dos primeiros estados eslavos
Constantinopla, Tesalónica e outras grandes cidades coñeceron repetidos asedios de bandas eslavas e ávaras, aínda que era o medio rural o que sufría as peores consecuencias das correrías de saqueo. Durante o reinado do emperador Heraclio (610-641), as costas e illas do Exeo e do Adriático padeceron tamén as incursións marítimas dos acabados de chegar, que incluso estableceron colonias no Peloponeso. Reducida ás comarcas litorais, a autoridade imperial desaparecera practicamente dos Balcáns.
Río Barcés
O curso alto, chamado aínda rego Barcés, é tributario do lago das Encrobas. Dende aí traza un percorrido en dirección nordés até confluír co río Mero en Orto, Abegondo, a unha altitude de 40 metros sobre o nivel do mar, onde ambos forman o encoro de Abegondo - Cecebre, espazo declarado zona especial de conservación (ZEC).
O Barcés é o principal dos colectores secundarios da conca do río Mero, e recolle as augas da aba meridional dos montes do Xalo e das terras de Cerceda.
Esclavinia
Formación dos primeiros estados eslavos
A penetración dos eslavos non era tan só unha conquista militar, senón que implicaba tamén un proceso de colonización que, tras unha primeira etapa de incursións devastadoras, conduciu ao asentamento de grandes comunidades campesiñas eslavas. En Iliria, Macedonia e outras rexións, as poboacións autóctonas (tracios, celtas e ilirios) foron forzadas a buscar refuxio nas áreas costeiras, mentres que noutras zonas sufriron unha lenta asimilación no seo das novas sociedades eslavizadas.
Nos Balcáns occidentais produciuse a colonización máis intensa. Despois de romperen en reiteradas ocasións o limes ilirio, os eslavos terminaron ocupando as terras do interior, absorbendo á poboación nativa ou relegándoa aos portos de Dalmacia. A mediados do século VII, con excepción das zonas litorais, o territorio dos Balcáns occidentais era un país eslavo.
Río Barcés
Ecoloxía: flora e fauna
Este bosque de ribeira é hoxe un enorme ecosistema de algo máis de mil hectáreas con aproximadamente 800 000 árbores (medio millón foron plantadas nos últimos anos): bosques de carballos, castiñeiros, ameneiros, salgueiros... que se reproducen polos seus extremos. Están catalogadas actualmente 862 especies de animais e vexetais, segundo o estudo da Estación de Hidrobioloxía Encoro do Con, da Universidade de Santiago. Nunha excursión de pouco máis dunha hora é posíbel cruzarse (máis ben cruzan eles diante) cunha manda de xabarís, varias aves rapaces, lebres... Tamén hai lobos, raposos, coellos, troitas de gran tamaño, aves migratorias cando é a súa época, e gaivotas.
O corredor ecolóxico do río Barcés
Na actualidade, a Reserva da biosfera Mariñas Coruñesas e Terras do Mandeo e a Universidade da Coruña, colaboran nun estudo financiado pola "Cátedra de Desenvolvemento Sostíbel Hijos de Rivera-UDC", que ten como obxectivo que o río Barcés e o seu bosque de ribeira funcionen como un corredor ecolóxico que conecte o encoro de Abegondo-Cecebre co lago das Encrobas, contribuíndo á calidade da auga que se consuma na ára da Coruña. Neste raballo, dirixido polos doutores da UDC María José Servia e Jaima Fagúndez, propóñense medidas de mellora do bosque, incluíndo a restauración pasiva por rexeneración natural nas áreas cun nivel medio de degradación, e medidas de reforestación nas áreas moi degradadas.
Esclavinia
Formación dos primeiros estados eslavos
Este conxunto de pobos, organizados en pequenas comunidades independentes, como vimos, basculou ao longo dos séculos VII e VIII entre a submisión ao khanato ávaro e as crecentes influencias culturais e políticas que procedían do ámbito heleno (Imperio Bizantino) e dos reinos xermánicos do oeste: bávaros, francos, lombardos etc.
Río Barcés
O corredor ecolóxico do río Barcés
No traballo avalíase o estado ecolóxico do bosque de ribera do Barcés sobre a base de que existe unha relación directa entre o estado do bosque e o do medio fluvial, a calidade da auga e as comunidades faunísticas, empregando o concepto «o bosque como indicador da saúde do río», establecendo indicadores específicos, así como unha clasificación dos impactos sobre o ecosistema do bosque, definindo medidas para a súa conservación. Os autores, ademais, indican que «a colabroación cos propietarios, a educación e a implicación da sociedade serán indispensábeis nas seguites fases do proxecto».
Esclavinia
Formación dos primeiros estados eslavos
Paulatinamente, a sedentarización permitiu a consolidación do poder dunha caste aristocrática de guerreiros vinculados á družina, (ou druzhina) séquito do xefe militar ou príncipe, knez (ou kniaz), ou o župán. Iso, e as dificultades que supuña a complicada orografía montañosa dos Balcáns occidentais, favoreceu a aparición de numerosos principados que terminarían conformando as actuais nacionalidades balcánicas.
Durante o Imperio bizantino, o arconte era supervisado polos estrategos (gobernadores provinciais militares e civís) nas cidades bizantinas. Pero o emperador tivo que recoñecer máis tarde ao Reino de Serbia, como señorío nominal do emperador, ao que os serbios daban auxilio militar como foederati.
Búlgaros
En unión cos eslavos, os búlgaros turcos estableceron a Bulgaria como un país soberano, recoñecido polos bizantinos en 681. O Khanato búlgaro estendeuse cara ao sur e ao oeste e, mediados do século IX incorporara a maioría dos territorios poboados por eslavos de Macedonia e Tracia.
Durante os séculos IX e X os búlgaros eslavizáronse coa cristianización e a introdución do antigo eslavo eclesiástico (antigo búlgaro) como lingua oficial despois do Consello de Preslav, en 893, do que xurdiu o pobo búlgaro moderno.
Co recoñecemento dos gobernantes búlgaros como emperadores, o recoñecemento do Patriarcado búlgaro e a creación do alfabeto cirílico na Academia Búlgara de Preslav e Ohrid, Bulgaria converteuse no centro cultural do mundo ortodoxo eslavo.
Serbios
Os eslavos asentáronse no que se coñece como as terras serbias no século VI no curso da gran migración dos eslavos. En 649 o emperador Constantino III (612 - ca. 641) reoaiuou aos eslavos conquistados "do Vardar" no Gordoservon (Fogar serbio).
En 822 os serbios menciónanse como "habitantes da maior parte de Dalmacia" (as "terras serbias").
O emperador Constantino VII (913–959) escribiu na súa obra "Administración do Imperio" (De Administrando Imperio) sobre os serbios, dicindo que os serbios brancos "emigraran de Βοĩκι" e formaran un principado" (cos horions de Rascia, Bosnia medieval, Duklja, Travunija, Paganija e Zahumlje), así como a lista cronolóxica dos monarcas serbios desde o século VII.
Charles Baudelaire
Charles Pierre Baudelaire, nado en París o 9 de abril de 1821 e finado na mesma cidade o 31 de agosto de 1867, foi un dos máis influentes poetas franceses do século XIX.