cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reino do Congo
Tensión con Portugal e derrocamento do reino do Congo
miniatura|Pedro VII e Isabel, rei e raíña titular do Congo, en 1934 As tensións entre Portugal e o Congo xurdiron, principalmente relacionadas co comercio de escravos e coa interferencia na escolla dos sucesores do trono congolés, aliado ao feito dos gobernadores da Angola portuguesa se tornaren máis agresivos.
Luís Mendes de Vasconcelos, que foi gobernador colonial de 1617 a 1621, contratou bangalas como mercenarios para emprender unha devastadora guerra contra o reino de Ndongo, e despois atacar e saquear algunhas provincias do sur do Congo. Estaba particularmente interesado na provincia de Cassanze, unha rexión pantanosa que ficaba ao norte de Luanda, refuxio de escravos fuxitivos. O gobernador colonial João Correia de Sousa contratou novamente os bangalas para lanzar unha invasión a grande escala no sur do Congo en 1622, após a morte de Álvaro III, nunha tentativa de influír na escolla do novo rei.
Ponte das Partidas
Aínda está aberta ao tránsito malia estar catalogada pola Xunta e polo PXOM de Ponteareas como ben de interese. Relaciónase con numerosas lendas e rituais.
Reino do Congo
Tensión con Portugal e derrocamento do reino do Congo
A Guerra Luso-Congolesa de 1622, iniciouse coas forzas portuguesas invadindo Cassanze, forzando o comandante congolés Pedro Afonso a fuxir de M'Banza Kongo a Nambo Angongo, unha cidade protexida por escravos fuxitivos. Aínda que Pedro Afonso concordase en devolver algúns fuxitivos, o exército portugués atacou o Congo e matouno, contando cun exército esmagador de 20 000 soldados.
Após o éxito en Nambo Angongo, o exército portugués avanzou para o condado de Quimbamba en novembro, onde conseguiron unha vitoria na batalla de Mbumbi. Alá afrontaron unha forza liderada polo novo duque de Quimbamba, con reforzos das forzas do marqués de Pemba. Tanto o duque de Quimbamba como o marqués de Pemba foron mortos na batalla.
Ponte das Partidas
Localización
A ponte cruza o río Tea no lugar de Urcela, na parroquia de Moreira, do concello de Ponteareas. Está ben sinalizada dende a estrada que une a vila de Ponteareas con Salvaterra de Miño. Atópase nunha fermosa contorna que forma o bosque de ribeira do río Tea, encabezada por amieiros, freixos e carballos. O lugar é considerado Lugar de importancia comunitaria pola Unión Europea, mais o río carece, polo de agora, de figura de protección ningunha. Abundan as lampreas, xa que preto atopamos varias pesqueiras.
Reino do Congo
Tensión con Portugal e derrocamento do reino do Congo
No entanto, Pedro II, acabado de coroar rei do Congo, mobilizou o exército principal, incluíndo tropas do Soio, para Quimbamba, derrotando decisivamente os portugueses, expulsándoos do país nunha batalla trabada nalgún lugar preto de Mabanda Cassi, en xaneiro de 1623. Esa vitoria congolesa e a deterioración das relacións con Portugal foron cruciais para o éxito da ocupación holandesa de Angola.
Ponte das Partidas
Localización
Á beira da ponte áchase o campo de fútbol da vila. A zona conta cunha praia fluvial miúda e unha área de lecer á beira do río na que se instalaron algunhas desafortunadas mesas de granito e especies arbóreas foráneas.
Reino do Congo
Tensión con Portugal e derrocamento do reino do Congo
O reino do Congo asociouse á República das Sete Provincias Unidas dos Países Baixos contra Portugal en 1641, colaborando loxisticamente para a expulsión lusitana da rexión de Luanda. Iso fixo que se mergullase de cabeza na Guerra Luso-Neerlandesa, conseguindo certo progreso entre 1641 e 1643, durante as batallas dos Dembo e do río Bengo. En 1647 o reino do Congo participou da última campaña con éxito contra os portugueses, na batalla de Combi.
Ponte das Partidas
Descrición
A ponte medieval ten un taboleiro rampante de 41 metros de longo e 4 de largo e consta de catro arcos de cantaría granítica de diferentes diámetros, sendo maior o central. Os dous centrais apuntados e os dous laterais conservan o primitivo arco de medio punto. Os arcos fican resgardados por tallamares triangulares a montante, a rampla está inclinada nas dúas vertentes, gardas baixas de cachotaría e pavimento laxeado (hoxe recuberto con formigón e novas lousas de granito). Nos extremos, tres pequenos vertedoiros probabelmente de orixe romana completan a ponte. Conta cun sólida e baixo peitoril granítico.
Reino do Congo
Tensión con Portugal e derrocamento do reino do Congo
Ao mesmo tempo o Congo afrontaba os seus propios problemas internos, cunha guerra civil co condado do Soio, ocorrida entre 1641 e 1645. A reconquista portuguesa das posesións coloniais angolanas deixou o Congo en situación fráxil, obrigándoo a tentar unha alianza do reino de España. Con todo, a disputa polas posicións na provincia de Ambuíla levou á batalla de Ambuíla, que acabou por ser sucedida por outra guerra civil, que durou até 1709. Eses conflitos foron os puntos de inflexión para o reino do Congo, enfraquecéndoo politicamente, perdendo de feito a condición de estado independente, e pasando a ser en 1857 un estado vasalo do reino de Portugal.
Ponte das Partidas
Historia
Obra de enxeñaría de época medieval, malia que algúns autores consideran que ten certos elementos de orixe romana (especialmente os vertedoiros). Foi un importante punto de paso sobre o río Tea, e de aí vén o seu nome; dende aquí se partía en varias direccións. É unha das catro pontes de orixe romana que atravesan o río dende o seu nacemento até a súa saída ao Miño. A ponte das Partidas atópase uns poucos quilómetros abaixo da ponteareá ponte dos Remedios, de orixe medieval. Probabelmente a orixe sexa romana, mais a ponte actual conserva case exclusivamente formas medievais, ademais de sufrir posteriores modificacións, especialmente nos séculos XIV e XV. Formaba parte da vía que levaba de Tui a Ponteareas para aquí unirse coa vía que ía dende Baiona a Ribadavia. A última restauración é do ano 2005. Agárdase a construción dunha nova ponte para evitar o paso de vehículos na ponte histórica e evitar a súa deterioración.
Lendas
A lenda conta que a ponte foi construída nunha soa noite polos mouros. O nome da ponte ten igualmente varias orixes lendarias. Unha disque unha banda de ladróns reuníase na ponte despois de roubar para facer as partidas do botín. Tamén falan de cabaleiros que acostumaban reunirse alí antes de partir nas súas loitas. Outra conta coma sete irmáns (Asunción, Lucía, María, Marta, Amaro, Brais e Cibrán) xuntábanse alí antes de partir a predicar o evanxeo, e foi tanta a súa angueira de predicación que, despois de finaren, medraron sobre os seus corpos sete outeiros que arrodeaban a ponte. En todos estes montes erguéronse capelas na súa honra: Pesqueiras, Ganade, A Picoña, Ribarteme, Lira, Areas, Guláns).
Coma moitas outras pontes de Galicia, na ponte das Partidas celebrábanse os bautizos prenatais, procurando a protección das forzas sobrenaturais. Cando unha muller quedaba preñada acudía á medianoite á ponte e alí agardaba o primeiro camiñante que a cruzase convidándoo a botar auga do río sobre o seu ventre e a ser o padriño do meniño. Despois facían un pequeno xantar e botaban ao río os refugallos da comida. Por esta tradición a ponte chegou a denominarse ponte das Paridas.
Estado de conservación
Está catalogada como ben de interese cultural pola Xunta de Galicia. O estado xeral de conservación é bo, malia se atopar aínda aberta ao tránsito de vehículos pesados.
No ano 2005 a Consellaría de Cultura da Xunta de Galicia concedeulle unha partida orzamentaria e a ponte foi restaurada para consolidar as bases e permitir o paso de vehículos. Na restauración descubriuse o pavimento orixinal do taboleiro, coas antigas pegadas das rodas dos carros. O chan finalmente foi cuberto con formigón e novas laxes de granito.
A ponte aínda segue a soportar o paso de vehículos, o que non axuda a súa boa conservación. En 2011 instálanse semáforos para regular o tránsito, mentres o concello aínda reclama unha segunda ponte para evitar a deterioración desta.
Kim Källström
Kim Mikael Källström, nado en Sandviken o 24 de agosto de 1982, é un exfutbolista sueco. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección sueca.
Palmarés
Djurgårdens IF
Olympique de Lión
Arsenal
A Avieira, Marzá, Palas de Rei
A Avieira é un lugar da parroquia de Marzá no concello lugués de Palas de Rei na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 14 habitantes, dos cales 8 eran homes e 6 eran mulleres.
Este lugar atópase a 3 quilómetros da capital do concello.
Río Pequeno
O topónimo galego Río Pequeno pode referirse a:
Taktser
300px|miniatura|Vista de Taktser
Taktser (en tibetano:སྟག་འཚེར། -Dagcêr, Lugar nas alturas; en chinés 红崖) é unha aldea situada na provincia chinesa de Qinghai no Tíbet. É a aldea na que naceu o Dalai Lama Tenzin Gyatso.
Demografía
No 1935 estaba controlada polo señor da guerra hui Ma Bufang. Estaba composta por 17 casas, das cales 15 pertencían a tibetanos. No 1985 vivían 40 familias e no 2002 a poboación ascendeu a 50 familias.
Carvalente, Oirós, Vila de Cruces
Carvalente é un lugar da parroquia de Oirós, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza.
Rohan
Rohan é un dos reinos pertencentes ó mundo fantástico de O Señor dos Aneis (do británico J. R. R. Tolkien). É un país de guerreiros e gandeiros, localizado na zona central do noroeste da Terra Media, entre o río Anduin, o Isen e as Ered Nimrais. Os seus habitantes son os descendentes dos éothéod de Rhovanion, pobos criadores de cabalos que viviron durante os primeiros séculos da Terceira Idade en Eriador e que á súa vez descendían da Segunda Casa dos Edain que abandonaron Beleriand antes das dúas últimas grandes guerras contra Morgoth.
Rexións
O territorio de Rohan está organizado en tres circunscricións principais:
Límites
As fronteiras de Rohan están determinadas polos ríos Isen e Adorn ó oeste; ó sur as Montañas Brancas que o separan de Gondor; ó leste o río Anduin e a corrente do Mehring; e o Limlixeiro e o bosque de Fangorn ó norte.
Cidades
A capital do reino é Edoras, ó pé das Ered Nimrais. "Edoras" é unha palabra en inglés antigo para "cerrume". No seu punto máis elevado atópase o castelo dos reis, a sala do hidromel Meduseld ou Palacio Dourado. O Meduseld é un grande edificio de tellado dourado que foi construído por Brego, fillo de Eorl, no ano 2569. No seu interior atópase o trono dourado do rei, grandes columnas recubertas de ouro e paredes con relevos das que colgan ricos tapices. Por riba de Edoras está Gradeparda, auténtico refuxio sagrado para os eotheod.
A segunda cidade máis importante é Cornoburgo, que está enclavada no Abismo de Helmo, conformando unha fortaleza practicamente inexpugnable. En Cornoburgo atópanse as estancias de Aglarond, as Cavernas Escintilantes, cavidades naturais das montañas que foron ampliadas e melloradas por Gimli, fillo de Glóin.
Outra cidade de certa relevancia é Aldbühr, capital da Quenlla Leste, que foi fundada por Gondor co nome de Calmirië.
Por último está Stowbühr, estratexicamente emprazada no curso medio do Onodló.
División política e administrativa
A Marca dos Xinetes está organizada politicamente en tres distritos, que á súa vez constitúen circunscricións militares.
Quenlla Leste
Abrangue tanto as terras ó sur do Onodló como os pasteiros altos ó norte do río que se estenden ata a Meseta. Dende Aldbühr controlábanse as mandas de animais e o tránsito de persoas a través do Mehring.
Mariscais da Marca
As Mallas estaban comandadas por mariscais. A súa xurisdición era absoluta, pois gobernaban en representación do rei. Durante o reinado de Théoden eran Théodred (primeiro mariscal e xefe de tódolos exércitos en ausencia do seu pai), Erquenbrando (segundo mariscal, quen tiña ó seu cargo a Malla Oeste) e Éomer (terceiro mariscal, que defendía a Malla Leste).
Cando Théodred caeu na batalla dos Vaos do Isen, Elfhelm ocupou o seu lugar de mando dos regulares de Edoras e asumiu o cargo de segundo ó mando por detrás do restablecido rei Théoden, que asumiu o seu cargo de primeiro mariscal.
Cando Éomer chegou ó trono, Elfhelm seguiu sendo o responsable da gornición de Edoras, o que equivale a ser alto mariscal, pois en batalla era o máximo mando despois do propio rei. Erquenbrando mantívose como segundo mariscal e a Malla Leste, historicamente en mans da Casa de Éomund (que era a que agora gobernaba o reino), recaeu na figura de Grimbold, membro dunha das casas máis influentes e heroe da batalla dos Campos de Pelennor.
Éored
miniatura|250px|Cabaleiro de Rohan. É unha formación de cabalería, de número variable, pero que en tempos de guerra podía chegar ós 2.000 xinetes, perfectamente montados e equipados. Cada mariscal da marca tiña ó seu lado un éored da súa casa, é dicir, cabaleiros que respondían directamente ás ordes do mariscal e que vivían na sede de cada marca. Os demais éored estaban comandados por capitáns (como é o caso de Dúnhere), elixidos polos mariscais de acordo co seu valor e co seu adestramento.
O nome éored é de orixe anglosaxón e componse da partícula eoh- que significa ‘cabalo’ e da partícula -rad que significa ‘cabalgar’.
Éoherë
Chamábase así a todo o conxunto da cabalería de Rohan e estaba composto por tódolos éored. Estaba comandada polo propio rei en persoa, xa que nunca se acantonaba á totalidade do exército salvo en caso de guerra. Aínda que probablemente en tempos da primeira liñaxe o acantonamento total puidera ter reunido cifras que roldaban os 30.000 xinetes, Théoden só puido reunir en Gradeparda 10.000 cabaleiros, dos cales só 6.000 acudiron a socorrer Minas Tirith.
Ó igual que éored, o termo provén da lingua anglosaxoa, sendo a segunda partícula -herë, que significaba ‘hoste’ ou ‘exército’, é dicir, éoherë é ‘exército de cabalería’.
Infantaría
A infantaría do reino de Rohan é case inexistente, reducíndose a gornicións de postos fronteirizos, fortes e garda real das principais cidades. Aínda que non hai compañías de arqueiros como tal en campaña, si os hai de a cabalo, sendo realmente temíbeis.
Cultura
Os dúnedain de Gondor pensaban que os rohirrim estaban remotamente emparentados con eles (sendo descendentes dos Atanari ou Edain na Primeira Idade) e describíanos como homes medios, non tan cultos e hábiles como os numenorianos, pero superiores ós homes da escuridade, que louvaban e servían a Sauron.
Tiveron contacto cos elfos na Primeira Idade, cando aprenderon de Eru. Porén, ó igual que os dúnedain, non o adoraron en templos. Veneraban a Oromë o Cazador, ó cal chamaban Béma.
Cabalos e guerra
miniatura|esquerda|Un [[estandarte de Rohan.]] Os rohirrim eran recoñecidos xinetes e criadores de cabalos. O seu exército estaba principalmente composto por cabalería, dividida en unidades chamadas éoreds. Os integrantes deste exército eran na súa maioría milicia, ben adestrada, convocada en tempos de guerra; os verdadeiros soldados a tempo completo eran un grupo menor dentro da poboación. Ían armados de lanzas e espadas longas, e protexíanse con escudos redondos, un helmo lixeiro e cotas de mallas que os cubrían ata os xeonllos.
En tempos de guerra, todo home quen de empuñar unha arma era recrutado no exército; ademais estaban obrigados polo xuramento de Eorl a axudar a Gondor en caso de necesidade. A solicitude de axuda presentábase mediante o envío da frecha vermella ou co acendido dos fachos de Gondor, grandes fogueiras que eran prendidas en tempos de necesidade e que estaban aliñadas sobre as Montañas Brancas en Anórien setentrional.
Entre os cabalos de Rohan estaban os mearas, os máis nobres e rápidos de toda Arda; Felaróf foi o pai e o máis veloz de todos eles.
É por esta asociación entre home e cabalo, non só en tempos de guerra, pola que recibiron o nome de rohirrim (que en sindarin significa ‘señores dos cabalos’ e Rohan (derivado de rochand, que significa ‘casa dos señores dos cabalos’).
Devin Ebanks
Devin Ebanks, nado o 28 de outubro de 1989 en Queens, Nova York, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que xoga no Manama Club. Mide 2,06 metros e xogas na posicións de ala e ala-pivote.
High School
Ebanks asistiu ao Bishop Loughlin High en Brooklyn, Nova York, onde disputou o seu ano sophomore (segundo) e fixo medias de 18 puntos, 6 rebotes e 1,3 roubos de balón por encontro. Ao ano seguinte trasladouse ao St. Thomas More School en Connecticut, asinando 23 puntos, 5 rebotes, 4 asistencias e 3 roubos de balón, e ao ano seguinte mellorou as súas credenciais con 23 puntos, 10 rebotes e 5 asistencias de media. Ebanks anotou máis de 1.000 puntos nas súas dúas tempadas en St. Thomas More.
Ebanks recibiu varios recoñecementos na súa estancia no instituto. Disputou o Jordan Brand Classic All-Star Game en Nova York, o AAU no Team Takeover, e foi seleccionado para o USA Basketball Development Festival de 2007 no Ou.S. Olympic Training Center en Colorado Springs, Colorado, onde fixo unha media de 28 puntos e 4,8 rebotes por partido.
Universidade
Ebanks elixiu a Universidade de Virxinia Occidental por encima de varias como Indiana, Memphis, Rutgers e Texas. Na súa primeira tempada nos Mountaineers fixo 10,5 puntos por encontro e liderou ao equipo en rebotes con 7,8 nos 35 partidos que disputou, 34 deles como titular. Foi incluído no mellor quinteto de freshman da Big East Conference e no mellor quinteto do torneo da conferencia. Ao ano seguinte regresou con bos números (12 puntos e 8,1 rebotes) e axudou aos Mountaineers a chegar até a Final Four da NCAA por primeira vez dende 1951 e a conseguir a marca de vitorias nunha tempada (31). Polos seus méritos foi incluído no terceiro equipo da Big East.
Profesional
Foi seleccionado por Los Angeles Lakers na 43ª posición do Draft da NBA de 2010. O 12 de agosto de 2010 asinou o seu primeiro contrato profesional cos Lakers.
O 13 de setembro de 2013, Ebanks asinou cos Dallas Mavericks.
Jared Warren
Jared Warren é o baixista das bandas Big Business e The Melvins. Tanto el coma o batería Coady Willis uníronse a The Melvins en xaneiro de 2006 e aparecen nos álbums (A) Senile Animal, Nude with Boots e The Bride Screamed Murder. Anteriormente foi membro das bandas Karp, Tight Bros From Way Back When e The Whip.
Munyurangabo
Munyurangabo é un filme ruandés de 2007 dirixido por Lee Isaac Chung. Foi filmado enteiramente en Ruanda con actores locais, e é o primeiro filme narrativo en lingua ruanda. Estreouse na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2007 o 24 de maio e gañou o gran premio do AFI Fest de 2007. O crítico estadounidense Roger Ebert considerouno "un fermoso e poderoso filme en cada fram - unha obra mestra".
Cascacheda, Oirós, Vila de Cruces
Cascacheda é un lugar da parroquia de Oirós, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza.
Illa Rutland
A Illa Rutland é unha illa que se atopa no Estreito de Macpherson debaixo de Andaman do Sur. Como unha das illas Andaman, Rutland constitúe a illa máis meridional do arquipélago de Gran Andaman. Está separada da Pequena Andaman polo Paso Duncan. A illa esténdese por unha área de aproximadamente 109´3 km², e ten un litoral que mide uns 60 km.
As augas pouco profundas preto da illa son ricas en vida mariña cunha boa representación de pequenos peixe e coral. A illa tamén ofrece unha base ideal para a formación de mergulladores de augas abertas. A vexetación da illa de Rutland é similar á da illa Sentinel do Norte con chans de area seca.
De cando en vez outros pobos indíxenas das illas Andaman, estableceron comunidades pesqueiras en Rutland. Con todo, a illa está na actualidade sen ningún tipo de asentamento indíxena permanente.
Castrotañe, San Vicente de Castillón, Pantón
Castrotañe é un lugar da parroquia de San Vicente de Castillón no concello lugués de Pantón na comarca da Terra de Lemos. Segundo o IGE en 2012 tiña 5 habitantes (1 home e 4 mulleres).
Pictures of You
"Pictures of You" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo The Cure, editada como cuarto e derradeiro sinxelo do seu álbum Disintegration o 19 de marzo de 1990. A versión do sinxelo é unha remestura editada da versión que aparece no álbum, e con 4:48 minutos é significativamente máis curta que a orixinal que dura 7:24.
Castelo de Trigueros del Valle
O castelo de Trigueros del Valle é unha fortificación de orixe medieval situada na localidade de Trigueros del Valle, na provincia de Valladolid. É propiedade do Concello, e atópase en estado ruinoso sen proxectos de restauración.
Historia
Á morte de Gutierre, o seu fillo Fernán non acatou as disposicións testamentarias que favorecían a súa nai, e tomou o castelo. Finalmente acordaron deixar a fortaleza en mans de Fernán (1480); o seu despotismo provocou o asalto do castelo por parte dos veciños durante a guerra das comunidades, que se recrea historicamente cada verán. Os danos reparáronse e a barreira adaptouse para o uso da artillaría; as torres angulares son de nova planta.
Arredor duns oito metros dunha parte da muralla exterior do castelo sufriu un derrubamento en abril de 2016 por mor da choiva. Esta parte da muralla non estaba restaurada, xa que logo o concello pediu un plan de restauración do tramo deteriorado e derrubado á Xunta de Castela e León.
Edificio do Banco Pastor da Coruña
O Edificio do Banco Pastor é unha construción monumental de 1925 deseñada polos arquitectos Antonio Tenreiro e Peregrín Estellés no Cantón Pequeno da Coruña para sede do Banco Pastor. Foi o edificio máis alto de España ata a construción da sede de Telefónica na Gran Vía de Madrid en 1929.
Historia
En 1918 Ricardo Rodríguez Pastor e Pedro Barrié comezaron a comprar parcelas nos Cantóns para construír a sede do seu banco. A partir dese momento comezaron a modificar o tamaño das parcelas, nas que derrubaron os edificios existentes, de tres ou catro pisos con galerías. O proxecto foi encargado por Pastor e Barrié ao seu parente Antonio Tenreiro en 1919 coa idea de construír unha sede para o seu banco. Tenreiro licenciárase en arquitectura en Madrid ese mesmo ano e estableceuse na Coruña en 1921. O proxecto definitivo é de 1922. A Comisión Municipal de Obras aprobou o proxecto de edificio de 38 metros a pesar de que o máximo aceptado era de 20 metros indicando que o novo e moderno edificio faría máis fermosa a cidade.
O novo edificio foi inaugurado o 11 de novembro de 1925, converténdose no primeiro rañaceos de Galicia.
Descrición
miniatura O edificio, de case corenta metros de altura, ocupa unha parcela de máis de 1000 metros cadrados. Foi deseñados por Antonio Tenreiro, Peregrín Estellés e Emilio Moya, aínda que só asinaron os planos os dous primeiros. É de estilo ecléctico, baseado na arquitectura da Escola de Chicago e nos bancos ingleses e estadounidenses, con elementos decorativos de estilo neobarroco e art déco.
A entrada realízase a través dun chafrán entre o Cantón Pequeno e a rúa de Santa Catarina polo que se accede a un vestíbulo no que se situaban as caixas e os mostradores do banco. A planta baixa ilumínase mediante unha vidreira.
En 1959 o edificio foi ampliado cara á rúa de Durán Loriga.
Manuel García Barros
Manuel García Barros ("Ken Keirades"), nado no lugar de Ulla (Berres, A Estrada) o 16 de novembro de 1876 e finado en Callobre (A Estrada) o 11 de abril de 1972, foi un mestre, escritor e xornalista galego.
Elías II, patriarca de Xeorxia
Elías I (en ილია II, "Ilia II"), nado en Vladikavkaz (Osetia do Norte-Alania, R.S.F.S. de Rusia) o 4 de xaneiro de 1933, é o patriarca de Xeorxia dende o 25 de decembro de 1977, e polo tanto cabeza da Igrexa Ortodoxa Xeorxiana.
Manuel García Barros
Traxectoria
Nado nunha familia labrega, Manuel García Barros comezou sendo pastor e torneiro e estudou por libre a carreira de maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela, que rematou en 1905, para ocupar a praza de mestre de primeiro ensino na parroquia de Rubín (A Estrada). No ano 1906 casou para Callobre con Carme Insua, onde viviu o resto da súa vida.
Xa en 1903, cando estaba a realizar o servizo militar en Vigo, comezou a colaborar en revistas e a tomar contacto cos movementos culturais de Vigo, moi especialmente co teatro. No ano 1907, e por mor do seu labor como director do xornal El Estradense, pasou por primeira vez pola cadea, feito que se volveu repetir no ano seguinte, acusado de calumnias.
En 1916 a sociedade de instrución “Unión de Rubín” concédelle unha distinción con motivo do “triunfo alcanzado por la escuela de su dirección [Rubín], en el Certamen Escolar celebrado en Lagartones"
Nos primeiros anos do século foi nomeado vicepresidente da Federación Sindical Agrícola do concello da Estrada. Os seus contactos e simpatía cos movementos agrarios de comezos de século son moi salientábeis, así como cos membros das Irmandades da Fala e posteriormente co Grupo Nós, moi especialmente co seu grande amigo e soporte cultural Ramón Otero Pedrayo. Xa a partir do 1920 pasou a ser un persoeiro recoñecido nas letras galegas e no galeguismo, canto máis ao ser un dos “alma máter” do xornal El Emigrado (1920), que foi o xornal de maior duración da Estrada ata hoxe, e no cal colaborou con todo tipo de traballos. Neste último xornal escribía unha sección chamada Rexoubas na cal, usando o pseudónimo Ken Keirades, promoveu unha afamada campaña contra o caciquismo. En 1925 participa na viaxe ao Pico Sagro con Castelao.
No ano 1955 foi levado de novo ao cárcere, xunto con Francisco Fernández del Riego e Domingo Lemos Suárez, no seu caso simplemente por lle atoparen unhas revistas (Bohemias) que lle mandaran dende Cuba: “diversas revistas de carácter comunista editadas en Buenos Aires por los rojos en el exilio”
No ano 1957 foi nomeado membro correspondente da Real Academia Galega.
Traxectoria literaria
Os seus primeiros escritos xa saíran da súa pluma a finais do século XIX, sendo nestes comezos case en exclusiva poemas, que apareceron publicados por separado nos máis variados medios.
O seu primeiro artigo coñecido publicouse en Luz y Sombra de Vigo no ano 1898. A partir de aquí é destacable o seu labor xornalístico, especialmente no semanario El Estradense, unha publicación agrícola-social que se comezou a publicar no 1906 e na cal participou con artigos, relatos curtos etc. e da cal foi director. O periódico deixou de se publicar en 1909. Tamén publicou colaboracións poéticas e literarias en Eco de La Estrada. O 15 de setembro de 1916 recibe un accésit nun premio literario en Pontevedra e a súa foto sae en Vida Gallega. miniatura|[[Contiños da terra, de García Barros, é o v. 21 da Biblioteca Galega 120.]] No ano 1920 creouse o xornal El Emigrado, publicación financiada polos Hijos del Ayuntamiento de La Estrada de Cuba. Neste xornal comezou a publicar periodicamente os seus “Contiños da terra” e comezou a ser recoñecido e respectado no ámbito cultural galego e no movemento galeguista. No ano 1924, o seu conto O fútbol en Malpocados foi premiado nos xogos florais de Santiago. No Nadal de 1926 púxose en escena a súa pequena peza teatral Carta da Habana (publicada na Revista Céltiga, Edicións Fervenza, 2002) no Salón Novedades da Estrada en solidariedade con Cuba, arrasada por un trebón o 20 de outubro dese ano. No 1929, o seu longo traballo Falemos na nosa fala gañou o Certame Literario de Exaltación da Muller Galega (Pontevedra). Posteriormente recolleu os contos e relatos breves que fora sacando en El Emigrado, e publicounos so o título Contiños da terra (Nós, 1930).
En 1933 comeza a súa sección Aguilloadas no xornal ”EI País” de Pontevedra. En 1939 redacta e difunde clandestinamente Divagaciones sobre lo discutible e indiscutible. En 1942 remata de escribir As aventuras de Alberte Quiñoi. En 1943 escribe Para el buzón del padre P. En 1952 presenta Fiúnchos ao concurso literario do Centro Galego. Contos de Fiúnchos están incluídos en Enredos. En 1958 O Gaiteiro de Lugo edita varias poesías súas.
Desde entón non chegou a ver publicadas máis obras, malia pasar toda a vida escribindo. No ano do seu pasamento, meses despois, saíu á rúa As aventuras de Alberte Quiñoi, a pesar de que xa fora finalista nun concurso literario convocado polo Centro Gallego de Buenos Aires no 1949.
Toda a súa obra está escrita en galego, excepto un artigo: Divagaciones sobre lo discutible y lo indiscutible, no cal se manifestaba contra a guerra e o fanatismo relixioso. Vén recollido no ''Pensamento galeguista da posguerra. Antoloxía''. publicado pol'A Nosa Terra en 1997.
Recoñecementos
dereita|miniatura|Escultura na súa homenaxe na Estrada.
El pico 2
El pico 2 é unha película dramática española dirixida por Eloy de la Iglesia. É a continuación dos feitos narrados en "El pico", ocupándose da vida de Paco trala morte do seu amigo Urko por sobredose de heroína.
O filme, que se encadra dentro do xénero coñecido como "cine quinqui", describe o mundo marxinal español dos anos 80. Pese ás críticas recibidas en canto a estilo e elegancia, o filme destaca polo seu cru realismo e a súa implícita crítica social.
Sinopse
Paco é o fillo dun comandante da Gardia Civil que se ve envolto no asasinato dunha parella de traficantes de heroína en Bilbao. Os esforzos do seu pai por apartalo da droga e ocultar as probas do crime vénse minguados cando a prensa faise eco da noticia. O xove é detido, procesado e encarcelado no cárcere de Carabanchel en Madrid, onde experimentará en carne propia os rigores do sistema penitenciario, e volverá caer na droga.
Cando recobra a liberdade, grazas ás manobras e influencias do seu pai, Paco vese incapaz de reinsertarse e preferirá asociarse con "El Lendakari", un compañeiro que coñeceu en prisión, e adicarse á delincuencia. Pero a Garda Civil segue de cerca os pasos do "Lenda" e o desenlace é inminente. O comandante Torrecuadrada pedirá aos seus superiores deter persoalmente ao seu fillo.
A Cascalleira, Oirós, Vila de Cruces
A Cascalleira é un lugar da parroquia de Oirós, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza.
Ana da Bretaña
Ana da Bretaña (en Anna Breizh; Anne de Bretagne), nada en Nantes (Ducado da Bretaña) o 25 de xaneiro de 1477 e finada en Blois o 9 de xaneiro de 1514, foi unha nobre francesa, duquesa da Bretaña e dúas veces raíña de Francia.
Traxectoria
Filla máis vella do duque Francisco II (1435-1488) e da segunda muller deste, Marguerite de Foix (1449-1486), princesa de Navarra, a súa primeira infancia transcorreu entre as cidades de Nantes, Vannes e Clisson.
Aos once anos, ao morrer o seu pai sen descendencia masculina converteuse en duquesa da Bretaña. En 1490 casou por procuración co futuro emperador romano xermánico Maximiliano I de Habsburgo, pero este matrimonio foi anulado.
O exército francés entrou na Bretaña e sitiou a cidade de Rennes onde se encontraba a duquesa. Tras deixarse convencer polos membros do seu consello aceptou casar con Carlos VIII (1470-1498), rei de Francia. Casaron o 6 de decembro de 1491 e o 8 de febreiro de 1492 foi coroada raíña de Francia na basílica de Saint-Denis.
Viviu entre Amboise, París e Lión, e tivo cinco fillos entre 1492 e 1496, todos mortos ao pouco de nacer. Ao morrer Carlos VIII, en 1498, volveu á Bretaña á cabeza do ducado da Bretaña.
Antes de casar con Luís XII (1462-1515), novo rei de Francia, conseguiu a redacción dun contrato que redefinía as relacións entre a Bretaña e Francia: mentres vivise seguiría a ser duquesa da Bretaña, e cando morrese o seu sucesor sería o seu segundo fillo varón.
Casaron en Nantes o 8 de xaneiro de 1499, residindo dende entón case sempre no castelo de Blois. miniatura|[[Cadière de Ana da Bretaña|Cadière de Ana da Bretaña (1498)]] Asumía ao mesmo tempo as funcións de raíña de Francia e de duquesa da Bretaña.
Deste segundo matrimonio tivo oito fillos, pero só sobreviviron dúas fillas:
Morreu o 9 de xaneiro de 1514. Foi soterrada en Saint-Denis, pero o seu corazón foi depositado na igrexa das Carmelitas en Nantes.
Celenterados
O nome procede do grego koilos, "oco", referíndose á súa cavidade interna, e de enteron, "intestino". Esta cavidade interna é o celénteron ou cavidade gastrovascular.
Relacións filoxenéticas
Xa en 1866 se propuxo que Cnidaria e Ctenophora estaban máis relacionados entre si que cos animais bilaterais (Bilateria) e formouse con eles o grupo dos Coelenterata. En 1881 propúxose que Ctenophora e Bilateria eran grupos próximos, pero as análises recentes desbotan esta idea e polo contrario indican que son os Cnidaria os que están máis próximos aos bilaterais. A estrutura diblástica e a presenza dunha soa abertura corporal e cavidade fixera crer que os cnidarios e os ctenóforos estaban relacionados. Pero agora sábese que a estrutura embrionaria de cternóforos e cnidarios non está relacionada, e tampouco hai outros datos que demostren que ambos os grupos comparten un devanceiro común. Hoxe hai un acordo xeral en que a similitude entre Ctenophora e Cnidaria (a forma medusoide) débese a converxencia evolutiva debida ao feito de estaren os dous grupos adaptados á vida peláxica. Os ctenóforos bentónicos non se parecen en absoluto aos pólipos. Os ctenóforos carecen de ciclo metaxénico de vida e dos cnidoblastos característicos dos cnidarios, pero teñen coloblastos. As análises filoxenéticas indican que Ctenophora e Cnidaria son grupos separados.
Pola súa parte, a posición dos Ctenophora dentro do reino animal foi debatida durante longo tempo e aínda non está de todo clara e propúxose que eran unha rama irmá dos Bilateria, irmá dos Cnidaria    , irmá dos Cnidaria, Placozoa e Bilateria  , ou irmá de todo o resto dos filos animais.
Guerra psicolóxica
Na súa definición técnica, guerra psicolóxica, ou guerra sen fusís, é o emprego planificado da propaganda e da acción psicolóxica orientadas a direccionar condutas, na busca de obxectivos de control social, político ou militar, sen recorrer ao uso das armas, ou en forma complementaria ao seu uso.
Celenterados
Relacións filoxenéticas
En consecuencia, Cnidaria e Ctenophora considéranse filos separados, e o termo Coelenterata englobando a ambos considérase parafilético e non válido taxonomicamente. Celenterado como sinónimo de cnidario aínda segue aparecendo en moitos libros, pero como termo taxonómico debe usarse Cnidaria.
Guerra psicolóxica
Como na guerra militar, un plan de guerra psicolóxica está destinado a aniquilar, controlar ou asimilar ao inimigo.
Celenterados
Relacións filoxenéticas
Para complicar máis este asunto, un traballo de 1997 de Lynn Margulis (revisando un modelo previo de Thomas Cavalier-Smith) sitúa a Cnidaria e Ctenophora sós dentro da rama dos Radiata do subreino Eumetazoa. Os eumetazoos comprenden todos os animais excepto os Porifera (esponxas), Trichoplax, e os aínda pouco comprendidos Mesozoa. Ningunha agrupación é aceptada universalmente; pero poden atoparse na literatura taxonómica. A hipótese dos Coelenterata como grupo foi recentemente reavivada baseándose en datos molecuares, que situarían aos celenterados como un grupo irmán monofilético dos Bilateria.
Guerra psicolóxica
O fin da guerra psicolóxica é destruír a moral do inimigo para lograr a vitoria militar e para iso se empregan dous métodos diferentes, un o militar e outro o político. O método militar practícase nos campos de batalla, directamente contra o combatente, mentres que o método político se dirixe cara a retagarda, basicamente contra a poboación civil.
Desde antes de 1939 practicouse a guerra psicolóxica, pero durante a segunda guerra mundial, tomou características de ciencia, debido a que se poderon empregar técnicas que non se usaron antes, debido ás limitacións que impoñía o desenvolvemento tecnolóxico da época. Pero, á parte das vantaxes que outorgaba a tecnoloxía, a sutileza e o refinamento dos métodos empregados, fixo que as actividades neste campo tomasen características moi especiais durante a segunda guerra mundial.
En sentido figurado, coñécese como guerra psicolóxica ás estratexias e técnicas psicolóxicas que se utilizan nos xogos, en particular en competicións. Por exemplo, en deportes de contacto os competidores a miúdo intentan intimidar ao rival mediante miradas, xestos e frases ameazadoras. Un exemplo disto é o haka, unha danza guerreira que realiza a selección de rugby de Nova Zelandia antes de cada partido.
Dereitos civís e políticos
dereita|250px|miniatura|[[Lyndon B. Johnson asinando a Acta de Dereitos Civís dos Estados Unidos o 2 de xullo de 1964.]] Os dereitos civís e políticos, ou dereitos civís, son os dereitos que protexen as liberdades individuais do seu quebrantamento ilegal (represión) por parte do poder (sexa o dos gobernos ou o de calquera outro axente político público ou privado). Garanten a capacidade do cidadán para participar na vida civil e política do Estado en condicións de igualdade, e sen discriminación por raza, xénero, nacionalidade, cor, idade, afiliación política, etnia, relixión, orientación sexual, identidade de xénero ou discapacidade;  e inclúe dereitos individuais como a privacidade e as liberdades de pensamento, expresión, relixiosa, prensa, reunión e circulación.
Os dereitos civís e políticos forman a parte orixinal e principal dos dereitos humanos internacionais. Comprende a primeira parte da Declaración Universal dos Dereitos Humanos de 1948. A teoría das Tres xeracións de dereitos humanos considera este grupo de dereitos como "dereitos de primeira xeración", e a teoría dos dereitos positivos e negativos considéraos polo xeral como dereitos negativos.
Atomizer
Atomizer é o álbum de estrea da banda estadounidense de punk rock Big Black, editado o 1 de xaneiro de 1986 a través do selo Homestead Records.
Foi publicado en CD, co EP Headache e o sinxelo "Heartbeat", co nome The Rich Man's Eight Track Tape, onde se eliminou a canción instrumental "Strange Things", ademais do libreto do LP orixinal. Isto débese á aversión de Steve Albini ao formato CD.
Sinxelos
Unha canción do álbum, "Big Money", foi lanzada como cara b do sinxelo "Il Duce" antes da edición de Atomizer. Homestead Records tamén publicou "Big Money" e "Il Duce" como a cara a dun disco de 12", con tres temas ao vivo na cara b (incluída a versión en directo de "Cables", que aparecería en Atomizer) co acordo de que o 12" se usase só par propósitos promocionais. O selo enviou o 12" de promoción a emisoras de radio, e despois vendeu copias extra fóra de Chicago, a cidade de Big Black, agardando que a banda non se enterase. Cando o fixo, Big Black deixou Homestead e fichou por Touch and Go Records.
Continuación e lanzamentos en CD
No ano seguinte ao lanzamento de Atomizer, Big Black gravou o seu EP de catro cancións Headache e publicouno cun adhesivo que dicía, "Atención! Non tan bo como Atomizer, así que non te fagas ilusións". O mesmo adhesivo tamén aparece nalgunhas copias do EP de Sonic Youth Master=Dik. Ese mesmo ano Atomizer foi recompilado nun CD xunto co EP Headache e o sinxelo "Heartbeat" co nome de The Rich Man's Eight Track Tape. O CD omitiu o tema 9 "Strange Things", así como a arte e o libreto dos discos orixinais. No seu lugar, Steve Albini expresou o seu desgusto xeral co formato CD no libreto dicindo, "Este disco compacto, compilado para explotar a aqueles de vostedes o suficientemente crédulos como para posuír o bastardo sistema de música dixital de primeira xeración, contén masters completamente analóxicos. Os discos compactos son bastante duradeiros, sendo esta a súa única vantaxe sobre os medios musicais reais. Debe aproveitar cada oportunidadi para rascalos, tomarlles pegadas dactilares e comer sándwiches de ovo e touciño neles. Nov se preocupe pola súa lonxevidade, xa que Philips declararaos obsoletos cando comece a seguinte fase da bonanza tecnolóxica que exprime o mercado".
Proporcionalidade (homónimos)
O termo proporcionalidade pode referirse a:
Po outra parte, proporción pode referirse a:
E proporcional pode referirse a:
Carralcova
O topónimo galego Carralcova pode referirse a:
Provincia de Concepción, Chile
miniatura|250px|. 240px|miniatura|.
A Provincia de Concepción é unha provincia chilena situada no centro-sur do país. Segundo o censo INE de 2002, a poboación da provincia era de 933.766 habitantes, nunha superficie de 3.439 km², cunha densidade de poboación de 271,52 hab/km².
Ao norte é situada a provincia de Ñuble, ao oeste o Océano Pacífico. Ao sur a Provincia de Arauco, e ao leste a Provincia de Bío-Bío. A súa capital é a cidade homónima de Concepción.
Está conformada en gran parte por o Gran Concepción, e tamén, por as comunas de Florida e Santa Juana.
Demografía
Segundo estimacións de poboación de acordo ao INE:
A galiña azul
A galiña azul pode referirse a:
Gondorón, Oirós, Vila de Cruces
Gondorón é un lugar da parroquia de Oirós, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza.
O Carrascal
O topónimo galego O Carrascal pode referirse a:
El Estradense
El Estradense foi un semanario que se publicou na Estrada entre 1906 e 1909.
Historia e características
Subtitulado Semanario agrícola-social, apareceu o 15 de decembro de 1906 dirixido por Benigno Pío Losada. A partir do 13 de xuño de 1908 foi o seu director Manuel García Barros, que xa colaboraba co periódico dende o inicio e publicou nel moitos relatos curtos. Outros colaboradores do xornal foron Miguel Losada Losada, Laurentino Espinosa Valladares, Eduardo Cajide, Manuel Nodar Magán (que asinaba "León Armandú"), Manuel Muíños Graña (cos pseudónimos "Xan da Ulla" e "Farruc"), e Manuel Leyes e Camilo Pardo que se encargaban das seccións humorísticas e satíricas; a partir de 1907 tamén escribe Antón Losada Diéguez.
Saíu á luz para contrarrestar a influencia de Voz del Pueblo, que aparecera unhas semanas antes, aínda que os dous se declaraban riestristas, isto é partidarios do Marqués de Riestra quen dende había anos viña controlando politicamente a provincia de Pontevedra, El Estradense tiña unha ideoloxía tradicionalista de corte agrarista oposto a Faustino Ulloa Estévez, cacique liberal que controlaba o concello da Estrada. Ademais intentaba contrarrestar o agrarismo liberal-democrático e republicano que comezaba a coller pulo nas parroquias do concello. Tivo que suspender a súa edición en varias ocasións debido á censura política e o seu director Manuel García Barros sufriu prisión por este motivo. Cesou a súa publicación co número 108 o 9 de xaneiro de 1909.
Segunda época
Reapareceu en 1918 como portavoz antiriestrista. Estaba dirixido por Manuel García Barros e entre os colaboradores figuraba Antón Losada Diéguez.
Terceira época
Volveu reeditarse en marzo de 1935 en Santiago de Compostela co subtitulo Periódico agrario e vinculado con El Emigrado. En xullo de 1935 foi secuestrado polo alcalde da Estrada.
LVMH
LVMH (Moët Hennessy Louis Vuitton) é un grupo multinacional de empresas de orixe francesa líder mundial en marcas do luxo.
Marcas
Algunhas das marcas propiedade de LVMH:
A.M. (álbum)
A.M. é o álbum de estrea da banda estadounidense de rock alternativo Wilco, publicado o 28 de marzo de 1995. O disco foi editado poucos meses despois da separación de Uncle Tupelo, un grupo de country alternativo que foi o predecesor de Wilco. Antes do lanzamento do álbum houbo un debate sobre se sería mellor que fose o disco de estrea de Son Volt, a nova banda do antigo vocalista de Uncle Tupelo, Jay Farrar.
Aínda que A.M. foi publicado antes do Trace de Son Volt', as recensións dos críticos foron modestas e as vendas baixas. Posteriormente os membros da banda considerárono un "fracaso", xaque Trace converteuse nun grande éxito comercial. Foi o derradeiro disco da banda en ser gravado cun estilo principalmente country alternativo, xa que nos seguintes traballos comezaron a expandir o seu son cara distintos xéneros.
Listaxe de cancións
Todos os temas por Jeff Tweedy agás onde se indique.
Cabrúns, O Obre, Noia
Cabrúns é un lugar da parroquia do Obre no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 1 habitante (1 home e ningunha muller).
Pedroso, Oirós, Vila de Cruces
Pedroso é un lugar da parroquia de Oirós, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza.
Never Enough
"Never Enough" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo The Cure, editada como sinxelo do seu álbum recompilatorio Mixed Up o 19 de marzo de 1990
Listaxe de cancións
12' single
CD Format
Never Enough (singl) Never Enough Never Enough Never Enough (Epica song)
Trienio liberal
miniatura|Documento do xuramento de [[Fernando VII de España|Fernando VII da a la Constitución de Cádiz.]]
O Trienio liberal ou Trienio Constitucional foi un período da historia de España, que abrangue entre 1820 e 1823, durante o reinado de Fernando VII de España.
Historia
O 1 de xaneiro de 1820 tivo lugar, entre as tropas que estaban destinadas para ir loitar contra os movementos emancipadores americanos acampadas en Cabezas de San Juan (Sevilla), o pronunciamento militar do tenente coronel Rafael del Riego que proclamou a restauración da Constitución de Cádiz e o restablecemento das autoridades constitucionais, pero que non tivo éxito ata que se constituíu na Coruña unha Xunta Superior Provisoria que estendeu a insurrección por toda Galicia e á que axiña se sumaron a maioría das grandes cidades españolas. O 8 de marzo Fernando VII xurou a constitución, pola presión das circunstancias, e o 10 publicou un manifesto acatando a monarquía parlamentaria.
Malia iso España viviu un longo período de inestabilidade política causada pola escasa consideración do monarca polo réxime constitucional e polos conflitos políticos causados pola rivalidade entre os liberais moderados, coñecidos como doceañistas, e os liberais exaltados, coñecidos como vintenos e que pretendían un réxime con maiores liberdades e que aplicase reformas sociais e que se axuntaban en sociedades patrióticas. Ademais das guerrillas absolutistas. Aínda así o goberno que dirixía Francisco Martínez de la Rosa aplicou as primeiras grandes reformas liberais que se acordaran nas Cortes de Cádiz, afirmación das liberdades fundamentais, a abolición da Inquisición e do réxime señorial, o reforzamento do proteccionismo cerealístico ademais de establecer unha amnistía que permitiu o regreso dos afrancesados a España.
Entre 1820 e 1821 producíronse varias insurreccións locais en Galicia, Cataluña, Valencia, Castela, Navarra e as Provincias Vascongadas, pero non foi ata 1822 en que derivou nunha auténtica guerra civil sobre todo en Navarra e Cataluña e que contou co apoio da Igrexa católica, en total houbo arredor de 30.000 homes sublevados, con técnicas guerrilleiras aprendidas da Guerra de Independencia.