cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lipoproteína de alta densidade
Medición da concentración e tamaño das HDLs
A medida que a tecnoloxía reducía os custos e que as probas clínicas seguiron demostrando a importancia das HDL, foron poñéndose a punto métodos para medir directamente as concentración de HDL e os seus tamaños (o cal indica a súa función) cada vez máis baratos, que cada vez se consideran máis importantes para estimar os riscos individuais na aterosclerose progresiva e os métodos de tratamento.
Medicións por electroforese
Como as HDL teñen unha carga negativa neta e varían en densidade e tamaño, utilizouse desde antes de 1950 a ultracentrifugación combinada coa electroforese para medir a concentración de HDL e separalas por tamaños nun volume específico de plasma sanguíneo. As partículas HDL máis grandes levan máis colesterol.
Medicións por RMN
A metodoloxía máis moderna para medir as HDL, dispoñible clinicamente desde finais da década de 1990, é o uso da pegada de resonancia magnética nuclear (RMN ou NMR) das partículas para medir a súa concentración e tamaño. Nesta metodoloxía o pioneiro foi Jim Otvos, que reduciu drasticamente os custos da medición de HDL.
Concentracións óptimas totais e de HDL grandes
As concentracións de partículas HDL categorízanse tipicamente en percentís por taxa de eventos cardiovasculares producidos no amplo estudo MESA patrocinado polo United States National Heart, Lung, and Blood Institute.
A mínima incidencia de eventos ateroscleróticos ao longo do tempo dáse entre as persoas que teñen as concentracións máis altas de partículas HDL totais (o cuarto superior da táboa, >75%) e á vez as concentracións máis altas de partículas HDL de tamaño grande. Nas análises de sangue inclúense con frecuencia outras moitas medidas adicionais, como a de concentración de partículas LDL, a de partículas LDL de tamaño pequeno, de VLDL, as estimacións de resistencia á insulina e as de colesterol estándar (para comparalas cos datos no plasma obtidos por outros métodos).
Memoria
A cantidade de lípidos séricos en xexún foi asociada coa memoria verbal a curto prazo. Nunha ampla mostraxe entre adultos de mediana idade, os baixos contidos de colesterol HDL foron asociados con mala memoria, e a diminución dos niveis ao longo dun período de cinco anos foron asociados co declive da memoria.
Incremento dos niveis de HDL
Aínda que os niveis máis altos de HDL están correlacionados coa saúde cardiovascular, ningunha medicación usada para incrementar as HDL demostrou mellorar a saúde. Isto quere dicir que, aínda que os niveis altos de HDL poderían correlacionarse cunha mellor saúde cardiovascular, incrementar especificamente as HDL dunha persoa non podería incrementar a súa saúde cardiovascular.
Soricomorfos
A dos soricomorfos (Soricomorpha) é unha orde de mamíferos placentarios.
Lipoproteína de alta densidade
Dieta e exercicio
Certos cambios na dieta e exercicio poden ter un impacto positivo na elevación dos niveis de HDL, como son:
Soricomorfos
Até hai poucos anos, as especies que hoxe integran a orde formaban un grupo importante dentro da antiga orde dos insectívoros. Porén, demostrouse que esta orde era polifilética, polo que varias novas ordes separáronse del, como a dos afrosorícidos (que inclúe os tenrecs e as toupas douradas), a dos macroscelideos (as musarañas elefante) a dos erinaceomorfos (que alberga aos ourizos e aos ximnuros), deixando só catro familias que son as que comprende esta nova orde, como se mostra máis abaixo.
Lipoproteína de alta densidade
Drogas recreativas
Os niveis de HDL poden incrementarse ao deixar de fumar, ou por un consumo de baixo a moderado de alcohol.
Soricomorfos
Posteriormente demostrouse que Soricomorpha era un grupo parafilético, porque os sorícidos compartiron un antepasado común máis recente cos erinaceidos que con outros soricomorfos. Demostrouse que a reunión dos Soricomorpha e os Erinaceidae era un grupo monofilético, coñecido por algúns autores como a orde dos Eulipotyphla.
Deus Fratesque Gallaeciae
A expresión latina Deus Fratesque Gallaeciae ("Deus e os irmáns galegos") pode referirse a:
Soricomorfos
Entre outras especies pertencen á orde dos soricomorfos as toupas e as musarañas.
Bromacepam
Bromacepam (coñecido entre outros cos nomes comerciais de Lexatín®, Calmepam®, Compendium®, Creosedin®, Durazanil®, Lectopam®, Lexaurin®, Lexomil®, Lexotan®, Lexotanil®, Normoc®, Somalium®)é unha droga derivada da benzodiacepina. Posúe propiedades sedativas, hipnóticas, anxiolíticas e muscular relaxante do esqueleto.
Soricomorfos
Descrición da orde
A orde dos Soricomorpha foi creada en 1910 polo paleontólogo estadounidense William King Gregory (1876-1970), pero non foi adoptada fóra da paleontoloxía até os inicios do século XXI, grazas aos avances da xenética.
Lipoproteína de alta densidade
Drogas recreativas
En análises non axustadas o consumo por unha persoa no pasado ou actual de marihuana foi asociado con niveis baixos de insulina no xexún, glicosa, HOMA-IR, BMI, e hemoglobina A1c, pero tanto o consumo pasado coma actual de marihuana non foi asociado con baixos niveis de HDL-C. Un estudo realizado en 4.635 pacientes demostrou que non había ningún efecto nos niveis de HDL-C (P=0,78) [os valores medios (erro estándar) de HDL-C nos suxeitos control (nunca consumiron), en consumidores pasados e actuais eran de 53,4 (0,4), 53,9 (0,6) e 53,9 (0,7) mg/dL, respectivamente].
A Cepeira, Pígara, Guitiriz
A Cepeira é un lugar da parroquia de Pígara no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá.
Soricomorfos
Etimoloxía
O nome científico Soricomorpha está formado pola unión dos elementos do latín científico soric-, raíz derivada do xenitivo de sōrex, -icis, "rato", e tamén "musaraña", e -morpha, forma neutra derivada do grego antigo μορφή morphé, "forma", usando a vogal -o- como elemento de unión para facilitar a pronuncia. Literalmente: "os que teñen forma de musaraña".
Lipoproteína de alta densidade
Fármacos e niacina
A terapia farmacolóxica para incrementar os niveis de colesterol HDL inclúe o uso de fibratos e niacina. Non está probado que os fibratos teñan un efecto sobre a mortalidade total debida a calquera causa, malia os seus efectos sobre os lípidos.
Soricomorfos
Clasificación
A orde dos soricomorfos divídese en catro familias.
Lipoproteína de alta densidade
Fármacos e niacina
A niacina (vitamina B3) incrementa as HDL ao inhibir selectivamente a diacilglicerol aciltransferase 2 hepática, reducindo a síntese de triglicéridos e a secreción de VLDL por medio dun receptor HM74 tamén chamado receptor de niacina 2 e do HM74A / GPR109A, receptor de niacina 1.
Soricomorfos
Clasificación
As especies do xénero Nesophontes, único da familia dos Nesophontidae, parece que sobreviviron á extinción plistocena tardía, polo menos sábese que cinco especies existiron en América en época poscolombina.
Lipoproteína de alta densidade
Fármacos e niacina
Doses de niacina farmacolóxica de 1 a 3 gramos/día incrementan os niveis de HDL dun 10 ao 30%, o que fai que a niacina sexa o axente máis potente para incrementar o colesterol HDL. Un ensaio clínico aleatorizado demostrou que o tratamento con niacina pode reducir significativamente a progresión da aterosclerose e os eventos cardiovasculares. Porén, os produtos de niacina vendidos coa etiqueta "sen rubor", é dicir, que non teñen efectos secundarios como causar rubor, non conteñen ácido nicotíonico libre e non son, por tanto, efectivos para elevar as HDL, mentres que os produtos vendidos como de "liberación sostida" poden conter ácido nicotínico libre, pero algunhas marcas poden ser hepatotóxicas; polo que a forma recomendada de niacina para elevar as HDL é a preparación máis barata de liberación inmediata. Tanto os fibratos coma a niacina incrementan a homocisteína tóxica para as arterias, un efecto que pode ser contrarrestado ao consumir tamén un multivitamínico con cantidades relativamente altas de vitaminas do grupo B; porén, moitos ensaios feitos en Europa dos cócteles máis populares de vitaminas B mostraron unha redución media do 30% de homocisteína e non mostraron problemas, pero tampouco mostraron ningún beneficio en reducir as taxas de eventos cardiovasculares. Un estudo sobre a niacina de 2011 tivo que ser detido nos seus inicios porque os pacientes que engadiran niacina ao seu tratamento con estatinas non mostraron incrementos na saúde cardíaca, pero experimentaron un aumento do seu risco de accidentes cerebrovasculares.
En contraste, aínda que o uso de estatinas é efectivo contra os altos niveis de colesterol LDL, a maioría tiñan pouco ou ningún efecto sobre a elevación do colesterol HDL. Con todo, varias esttinas (rosuvastatina e pitavastatina) demostraron elevar significativamente os niveis de HDL. Como as estatinas están asociadas con efectos laterais como miopatía, que causa dor muscular, os pacientes que experimentan estes efectos poden ter que tomar unha dose menor de estatina para controlar o seu colesterol.
O fármaco Lovaza incrementa o HDL-C, pero ata agora as probas indican que non produce ningún beneficio para a prevención primaria ou secundaria de doenzas cardiovasculares.
O produto Apo-A1 Milano (unha variante mutante natural de Apo, pero que se pode obter sintética), é o axente máis efectivo probado para elevar as HDL, pero faltan varios anos para que chegue a ter unha dispoñibilidade clínica.
National Biodiversity Network
A National Biodiversity Network (NBN) é unha iniciativa colaborativa xurdida no Reino Unido cuxo obxectivo é facer dispoñible información sobre a biodiversidade a través de varios medios de comunicación, incluíndo a Internet vía NBN Gateway, o portal da base de datos de NBN.
Cóidase que unhas 60 000 persoas achegan habitualmente información de biodiversidade no Reino Unido e en Irlanda. A maioría deste esforzo é voluntario e é organizado a través de 2 000 sociedades nacionais. O goberno do Reino Unido e as súas axencias tamén recollen dato de biodiversidade e un dos elementos principais para a interpretación destes datos é a rede de Local (Biological) Records Centres.
Parklife
Parklife é o terceiro álbum de estudio da banda inglesa de rock alternativo Blur, editado o 25 de abril de 1994 a través do selo Food Records. Despois das decepcionantes vendas do seu anterior traballo, Modern Life Is Rubbish (1993), Parklife volveu poñer a Blur nunha boa posición no Reino Unido, axudado polos seus sinxelos: "Girls & Boys", "End of a Century", "Parklife" e "To the End".
Listaxe de cancións
Toda a música por Blur. Letras de Damon Albarn agás "Far Out", escrita por Alex James.
Blur (álbum)
Blur é o quinto álbum da banda de rock alternativo inglesa Blur, editado o 10 de febreiro de 1997. O disco acadou o número 1 da lista británica de álbums e nos Estados Unidos o seu tema "Song 2" converteuse nun hit.
Listaxe de cancións
Todos os temas por Damon Albarn, Graham Coxon, Alex James e Dave Rowntree, agás onde se indique.
Muxiliformes
miniatura|300px|[[Muxe (Mugil cephalus)]] thumb|Muxe Os Muxiliformes (Mugiliformes) son unha orde de peixes teleósteos, da superorde Acantopterixios (Acanthopterygii). Comprende distintas especies mariñas estendidas por todo o mundo, en augas costeiras tanto en mares temperados como tropicais, así como algunhas especies de estuarios e mesmo de auga doce. A especie típica é o muxe.
Características
Presentan dúas aletas dorsais (a primeira con catro raios espiñosos e a segunda separada, de raios brandos), unha aleta caudal en forma de forcada e unha aleta anal oposta á segunda dorsal. Liña lateral pouco visible, cando está presente. Teñen dentes pequenos e posúen vexiga natatoria pechada.
A lonxitude máxima rexistrada é de 90 cm.
Aliméntanse de algas finas e detritos do sedimento.
República da Florida (1861)
A República da Florida foi un país independente que existiu no territorio do actual estado norteamericano da Florida desde o 10 de xaneiro de 1861, cando se converteu no terceiro estado en declarar a súa secesión da Unión trala elección de Abraham Lincoln, ata o 8 de febreiro de 1861, cando se uniu aos Estados Confederados de América.
Muxiliformes
Clasificación
Comprende unha única familia:
Os Muxiliformes consideráronse unha suborde dos Perciformes.
Gourinae
A dos gurinos (Gourinae) é unha subfamilia de aves da subclase das neornites, infraclase dos neognatos, superorde das neoaves, granorde dos columbimorfos, orde das columbiformes, e da súa única familia dos colúmbidos.
A subfamilia comprende unicamente un só xénero, Goura, con catro especies.
Subfamilia
A subfamilia foi descrita polo naturalista inglés George Robert Gray, na súa obra Genera of Birds (1844–1849).
Xénero
En canto ao xénero, fora descrito en 1819 polo tamén naturalista inglés James Francis Stephens, na páxina 119 da súa obra General Zoology.
Etimoloxía
O nome científico Gourinae está formado sobre a raíz do seu xénero tipo, Goura, coa adición do sufixo do latín científico -ínae, propio das familias dos animais.
Especies
Actualmente, segundo o Congreso Ornitolóxico Internacional, recoñécense as catro species seguintes:
Filoxenia
Resultados de estudos filoxenéticos indican que Raphus e Pezophaps pertencen ao clado Gourinae, resultado similar ao que se desprende das análises moleculares. As diferenzas entre os resultados actuais e estes son probabelmente debidos a caracteres converxentes que afectan á colocación dos taxons.
Vilar da Ponte, Anfeoz, Cartelle
Vilar da Ponte é un lugar da parroquia de Anfeoz no concello ourensán de Cartelle na comarca da Terra de Celanova. Tiña 17 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 9 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 19 habitantes (8 homes e 11 mulleres).
Metasploit
O proxecto da contorna de traballo Metasploit, foi creado no 2003, polo programador HD Moore, que o escribiu inicialmente en Perl, logo foi volto a escribir en Ruby (debido a limitacións da linguaxe), no 21 de outubro de 2009, foi adquirida polo grupo Rapid7, para o cal traballa Moore agora. Rapid 7, conta ademais de Metasploit, co sistema de análise NeXpose, galardoado cun strong positive no Gartner’s Marketscope for Vulnerability Assessment 2010 e 2011 (Análise do alcance do mercado en materia de aplicacións de identificación, procesado e indexado de vulnerabilidades, polo grupo Gartner). Metasploit é a día de hoxe a ferramenta máis utilizada, por analistas de seguridade (profesionais e non profesionais) por todo o mundo.
Usos e aplicacións
Metasploit permite levar a cabo de forma sinxela, tarefas como a:
Metasploit conta cunha base de datos de exploits, das máis extensas hoxe en día, ademais permite o uso de engadidos capaces de aumentar a súa funcionalidade. No referente os payloads, conta con basicamente dous tipos, realmente conta con máis, que son usados en función da vulnerabilidade, xa que depende o uso dun ou outro en función do fallo e do exploit, xeralmente poden ser baseados na shell do sistema, que nos permite executar comandos, ou pode ser unha sesión de meterpreter, que nos permite realizar de forma sinxela, cousas como a inxección de procesos, o control da pantalla que nos permite abrir unha sesión VNC etc. Unha das funcións de Metasploit, muy importante, aínda que non moi utilizada, e a carga de bases de sondaxe, como o nomeado arriba, xa que nos permiten realizar dunha forma simple un test de penetración, a partir do analizado polo programa de sondaxe, Metasploit indica o exploit para cada vulnerabilidade, polo cal e sinxelo realizar un ataque
Versións de pago de Metasploit
Ademais de Metasploit Framework, existen outras dúas ferramentas, pero de pago, son Metasploit Express e Metasploit Pro, que ademais de contar con maior soporte oficial, contan tamén cunha GUI, para un funcionamento máis sinxelo, e están dotados tamén dunha maior funcionalidade. A versión Express, está enfocada a enxeñeiros informáticos con interese pola seguridade, e a Pro está dirixida a profesionais do sector da seguridade informática.
Fraga (botánica)
miniatura|Exemplo de fraga en [[Galicia: As Fragas do Eume|250px]] miniatura|[[Fungo (bioloxía)|Fungos no toco dunha árbore morta na fraga de Białowieża (Polonia).]]
Unha fraga é unha extensión de monte, polo xeral illado e de difícil acceso, poboado de distintas especies caducifolias, de herbas, mofos, fentos e liques e na que convive así mesmo unha gran diversidade de fauna. Sería polo tanto, un bosque ou unha foresta virxe ou primaria. Adoita referirse ao bosque atlántico, do que hoxe só quedan pequenas manchas por mor da acción do ser humano. Ás veces o termo fraga refírese simplemente a un bosque mixto ou simplemente unha arboreda brava.
Etimoloxía
A palabra fraga crese que viría do latín fracta, do verbo frangere, "romper".
Características das fragas galegas
A fraga é a formación boscosa orixinaria da maior parte de Galicia e da Europa atlántica, que se estendería dende o sur de Escandinavia até o Norte de Portugal. Consiste no bosque mixto caducifolio, de folla ancha, bosque atlántico ou oceánico do que hoxe quedan poucos redutos. Polo xeral coincide coas zonas de clima atlántico temperado.
En xeral son bosques primarios, orixinais, moi pouco tocados pola man do home, que foron pouco explotados ou fragmentados. Sería o que se denomina fase clímax na sucesión ecolóxica dos ecosistemas. A sucesión produce ecosistemas cada vez máis estábeis e máis resistentes ás perturbacións, así que adoita describirse como un proceso de maduración. O estado máis ou menos ideal ao que apuntan os cambios da sucesión do ecosistema chámase clímax.
Flora
As fragas adoitan ser exemplos da fase clímax do bosque atlántico europeo e distínguense polos seus ecosistemas de elevada biodiversidade, particularmente no que respecta á flora. Ademais, o que permite a formación das fragas galegas é a cantidade e calidade dos seus ríos, con correntes de auga caudalosas, xunto a que ademais nas ribeiras sombrías e húmidas medren e se preserven unha ampla colección de herbas, liques, fungos, brións e fentos, algúns de gran tamaño, que representan unhas das xoias máis valiosas destes bosques.
É corrente que a árbore dominante sexa un Quercus (carballo). Segundo a altitude da zona e as condicións do solo, dominará o carballo común ou a sobreira (máis termófila). O carballo é o medidor da saúde da fraga: os exemplares máis lonxevos existen nas zonas que sufriron unha menor presión humana. Outra árbore dominante adoita ser castiñeiro, moi ben adaptada, crese que foi introducida polos romanos. Adoita roubarlle terreo ao carballo grazas a medrar máis rapidamente e prover froitos de consumo humano. O bidueiro é outra especie maioritaria, e ocupa dous tipos de espazos: áreas tradicionais de bosque de ribeira, e zonas marxinais onde os carballos foron perdendo distribución, e onde medran rapidamente. Nalgunhas fragas das montañas de Lugo atopamos carballo albar e faias. Nun estrato arbustivo atopamos moitas veces o acivro, o estripeiro, a pereira brava, a cerdeira brava e o abruñeiro. Árbores menos comúns son o teixo, especie que, pola acción do home, é xa moi rara Galicia, agás nas montañas orientais; a maceira brava, xa moi pouco común, e a capudre, que só aparece en zonas altas.
Nas zonas termófilas, onde é común que domine a sobreira, atopamos carballo cerquiño, érbedo, incluso aciñeiras nas zonas de maior influencia mediterránea.
As árbores típicas das fragas moitas veces fican recluídas ao bosque de ribeira ou bosque túnel nas zonas máis antropizadas. Nas ribeiras a árbore dominante é o amieiro (tamén chamado ameneiro), que soporta ben as situacións de asolagamento, xa que suxeitan as marxes das canles impedindo o seu arrastre polas cheas. O amieiro é árbore dominante dos ríos galegos por excelencia. Tamén son comúns os salgueiros, o freixo e o pradairo. Nalgúns casos atopamos umeiros ou lamigueiros, como nas Fragas do Eume. Formando un segundo estrato atopamos a abeleira, principalmente nas proximidades dos cursos de auga; o loureiro (especie mediterránea abondosa nos ríos galegos), e o sabugueiro.
Etnografía
Galicia é unha terra onde abundan as lendas e a maxia, sostidas polos misterios que agochan estes micro climas húmidos, escuros e cargados de brétemas. Como ocorre na maior parte de Europa, moitos dos contos populares transcorren nas fragas, nas carballeiras, e bosques escuros. Os elementos típicos son as árbores vellas como os carballos, a néboas, o muíño, os candís, o lobo, o lobishome, as pantasmas, a Santa Compaña, as meigas, os trasnos e os espíritos en xeral.
A novela El bosque animado de Wenceslao Fernández Flórez, transcorre na fraga ou carballeira de Cecebre na provincia da Coruña. Ten unha adptación ao cinema de José Luis Cuerda nos 80 (El bosque animado) e outra de animación en 2011 (O bosque animado).
Ademais cómpre nomear que é un topónimo moi común en Galicia. É tamén un apelido abundante.
Exemplos de fragas en Galicia
Para máis información ver artigo: Fragas do Eume.
A fraga máis extensa e coñecida de Galicia son as Fragas do Eume, en Pontedeume, na provincia da Coruña, declaradas parque natural no ano 1997. Tamén é Zona especial de conservación (ZEC). O bosque atópase encaixado nun val pechado e fundo, polo que transcorre o río Eume. Ademais encontramos un elemento cultural de interese: o Mosteiro de Caaveiro, edificio medieval do século X. O bosque tradicional atlántico conservouse en bo estado nas abas da montaña en todo o seu esplendor ata o ano 2012, sendo consideradas como un dos mellores bosques atlánticos termófilos do continente europeo. Malia ser a flora a alfaia das Fragas, existindo raras especies de fentos que habitaban a terra hai millóns de anos, tamén salientan algunhas especies animais endémicas e en perigo de extinción, dende pequenos anfibios e réptiles, como a saramaganta, até especies maiores, como o lobo ou diversas aves de rapina. A pesar das figuras de protección asignadas ao parque, o eucaliptal que arrodea o parque polos cumios dos outeiros ameaza seriamente a biodiversidade da fraga. Algúns dos outros impactos sobre da conservación da fraga están nos incendios. Como exemplo, o 31 de marzo de 2012 un incendio queimou máis de 1000 hectáreas incluíndo o corazón do parque e unhas 200 hectáreas de alto valor ecolóxico. Cómpre tamén nomear a Fraga do Mandeo (na provincia da Coruña), as fragas do río Landro (en Viveiro) e a Fraga de Catasós (en Lalín, na provincia de Pontevedra).
Distrito da Guarda
Distrito da Guarda Localización do Distrito da Guarda A Guarda é un distrito de Portugal, pertencente á provincia tradicional da Beira Alta, agás os concellos máis ao norte, que pertencen a Trás-os-Montes e Alto Douro. Limita ao norte co Distrito de Braganza, ao leste con España, ao sur co Distrito de Castelo Branco e ao oeste co Distrito de Coímbra e o Distrito de Viseu. Abrangue unha área de 5518 km², que o converte no 7º maior distrito portugués en extensión. Ten unha poboación residente de 173.831 habitantes (2006), e a súa capital é a cidade da Guarda.
O distrito da Guarda subdivídese nos seguintes 14 concellos:
Na división de Portugal en NUTS II, o distrito atópase integrado case na súa totalidade na Rexión Centro, aínda que Vila Nova de Foz Côa pertence á Rexión Norte e á subrexión do Douro. Os restantes concellos forman as subrexións da Beira Interior Norte e da Serra da Estrela, existindo aínda un pertencente a Dão-Lafões. En resumo:
Xeografía física
O distrito ten un relevo elevado especialmente ao suroeste, onde se atopa a serra da Estrela, considerada como parque natural. O cume máis alto do territorio continental portugués, a Torre, atópase no límite co distrito de Castelo Branco. Nesta serra nacen dous dos ríos máis importantes de Portugal: o Mondego, no concello de Gouveia, e o Zêzere, que nos seus primeiros quilómetros de percorrido define un espectacular val graciario. Outro río importante que nace no distrito é o río Côa, afluente do Douro que atravesa lugares de grande beleza paisaxística e riqueza cultural do leste do distrito, destacando o Sitio de arte rupestre do Vale de Côa, declarado Patrimonio da Humanidade. Ao nordés, moi preto do val do Côa, sitúase a parte máis ao sur do Parque Natural do Douro Internacional.
Francisco Cofán Eiriz
Francisco Cofán Eiriz, nado en Oleiros (Carballedo) cara a 1901 e finado en Ourense o 7 de outubro de 1936, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Comerciante veciño da Parada de Piñor (Barbadás). Esquerdista, cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou no único conato de resistencia ao golpe en Ourense, o corte das liñas telegráficas onde a gasolineira do Xardín do Posío, preto da Casa do Pobo, unha operación dirixida por Manuel Gómez del Valle e Fernando Cordón García. Logo agochouse no domicilio de Erundina Álvarez Pérez. Trasladado a casa de Erundina en Ferreiros, foi denunciado. A Garda Civil encontrouno, e foi detido. Estivo preso no cárcere de Ourense do 23 de setembro ao 5 de outubro, cando foi posto en liberdade. Dous días despois, o 7 de outubro, foi paseado na estrada de Reza. En xaneiro de 1937 o Xulgado Militar de Incautacións e Confiscacións decretou a incautación de todos os seus bens.
Kitee
Kitee (en sueco Kides) é unha Cidade de Finlandia situado na rexión de Carelia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 10 359 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1 724,41 km2, dos cales 470,83 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 8,26  hab./km².
Limita cos concellos de Rääkkylä, Tohmajärvi, Parikkala e Savonlinna estas dúas últimas nas rexións veciñas de Carelia do Sur e Savonia do Sur respectivamente.
O concello é unilingüe en finés.
Eliseo Diéguez García
Eliseo Diéguez García, nado en Vilameá (Rodeiro) o 13 de decembro de 1949, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
É enxeñeiro industrial experto en enerxías renovables. En 1999 encabezou a lista do PPdeG para o concello de Rodeiro, obtendo a maioría absoluta e sendo elixido alcalde, maioría que repetiu en 2003. En 2004 entrou a formar parte da xunta directiva da Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp) e en 2005 foi nomeado presidente do Comité de Municipios con parques eólicos. En 2009 foi nomeado director do Instituto Enerxético de Galicia.
Hayne van Ghizeghem
Hayne van Ghizeghem, nado arredor de 1445 e finado arredor de 1497, foi un compositor francoflamengo do Renacemento pertencente á escola de borgoña.
Traxectoria
Malia chegaren a nós moitas das súas obras, pouco coñecemos acerca da súa vida privada. É probable que nacese en Gijzegem, unha vila belga de Flandres próxima a Gante.
Carlos o Temerario percibiu axiña o seu talento e púxolle un profesor de música persoal, e xa en 1467 pasou a ser un dos cantantes da corte do Ducado de Borgoña. Ademais, foi nomeado, xunto con Adrien Basin e Antoine Busnois, mestre de coro e cabaleiro de cámara do duque Carlos
Ademais de ser cantante e compositor, foi contratado tamén como soldado, e como tal interveu na campaña contra Liexa, dirixida por Carlos o Temerario, e no asedio de Beauvais, en 1472, onde Carlos foi empurrado en retirada polas tropas francesas do rei Luís XI. Algúns investigadores sosteñen a hipótese de que Hayne van Ghizeghem morrese durante esta batalla, aínda que recentes investigacións sobre as súas composicións musicais indican que algunhas delas foron escritas despois de 1472, especialmente porque amosan unha notable evolución estilística con respecto ás compostas antes desa data.
Obra
Hayne van Ghizeghem é coñecido polas súas cancións e os seus rondós. Entre estas obras, Allez regrets e De tous biens pleine aparecen reproducidas en moitos pergamiños espallados por toda Europa antes da invención da imprenta, o que dá conta da súa popultaridade. Case todas as súas obras son para tres voces: son simples, claras e melódicas, co estilo típico da escola borgoñoa.
Lawrence de Arabia (filme)
Lawrence de Arabia (en Lawrence of Arabia) é un filme británico dirixido por David Lean que foi estreado en 1962. Estreouse en galego na TVG o 30 de decembro de 2007.
Sinopse
Durante a Gran Guerra (1914-1918), T.E. Lawrence (Peter O'Toole), un conflitivo e enigmático oficial británico, é enviado ó deserto para participar nunha campaña de apoio ós árabes contra Turquía. El e o seu amigo Sherif Alí (Omar Sharif) porán nesta misión toda a súa alma. Os nativos adoran a Lawrence porque demostrou sobradamente ser un amante do deserto e do pobo árabe. En troques, os seus superiores británicos cren que se volveu tolo. Malia que os plans de Lawrence vense coroados polo éxito, o seu soño dunha Arabia independente fracasará.
Soñeiro, Sada
San Xián de Soñeiro é unha parroquia localizada no sur do concello coruñés de Sada. Segundo o padrón municipal (INE 2018) ten 732 habitantes (368 homes e 364 mulleres), o que supón unha diminución en 4 habitantes en relación ao ano anterior.
Historia
A comezos do século XX fundáronse na zona as sociedades agrarias Agricultores del país e La defensa del agricultor.
Topónimo
Soñeiro é un topónimo latino que posiblemente proveña do antropónimo Suarius e que aparecería entre o século VII e X. A hipótese dese antropónimo é por estar cartografado o lugar como Sunario.
Patrimonio
Destaca a súa arquitectura relixiosa, coa igrexa parroquial de San Xián, de mediados do século XIX, o seu cruceiro e a capela do Espírito Santo. Tamén existen mostras apreciables de arquitectura popular.
Fontefría, Pígara, Guitiriz
Fontefría é un lugar da parroquia de Pígara no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá.
Västerås
Västerås é unha cidade situada no centro de Suecia, a cidade atópase na beira do lago Mälaren no Condado de Västmanland, a 100 km ó leste de Estocolmo. A cidade cunha poboación de 107.000 habitantes, 130.000 cos arrabaldes, é a sexta cidade sueca en poboación.
Historia e características
Västerås é principalmente coñecida por ser unha cidade industrial. Foxe en día a cidade é coñecida como Västerås - Mälarstaden, que significa Västerås - a cidade á beira do lago Mälaren, para atraeren ós turistas e a novos habitantes, ademais de novos estudantes para a universidade local (con 16.000 matrículas aproximadamente). Västerås posúe o porto de río máis importante de toda a Escandinavia. Västerås tamén é coñecida co alcume de Skrapan (Rañaceos) debido a que posúe o rañaceos máis alto do país.
Lituania no Festival de Eurovisión Júnior
Lituania fixo a súa primeira aparición no Festival de Eurovisión Júnior 2007. A súa mellor posición foi no Festival de Eurovisión Júnior 2008 cunha 3º posición.
Cinta (algas)
Características
Ten formas estreitas e alongadas, e cor entre castaña e verde oliveira. Medra a partir dun botón cóncavo fixo nas rochas, do que sae o talo en forma de cinta de até 3 m de lonxitude que se divide dicotomicamente.
Gundeperga
Gundeperga, finada despois de 652, foi raíña dos longobardos e raíña de Italia do 625 ao 652.
Cinta (algas)
Características
É frecuente velas desprendidas e botadas polas ondas nas praias, formando argazos.
Gundeperga
Traxectoria
Filla de Axilulfo e de Teodolinda, naceu cara ao ano 600 e creceu na corte longobarda de Monza. Foi educada na fe católica e foi a esposa de Arioaldo, o duque de Turín que conduciu a oposición ariana á política filocatólica e filorromana do rei Adaloaldo, irmán de Gundeperga.
Arioaldo botou do trono ao seu cuñado entre o 625 e o 626, elevando a Gundeperga ao rango de raíña; pronto, en cambio, sospeitou que apoiaba a rebelión de Tasón, duque de Friúl, e recluíuna no castelo de Lomello. En seguida, con todo, liberouna e iniciou unha política de equilibrio entre arianos e católicos, na que Gundeperga colaborou. Á morte de Arioaldo (636), segundo unha tradición ben radicada na monarquía longobarda, transmitiu o poder ao segundo marido, elixido certamente de acordo coa aristocracia. A elección caeu sobre o duque de Brescia, Rotario, que proseguiu a política de Arioaldo. Gundeperga protexeu o mosteiro de Bobbio e fundou, en Pavia, a basílica de San Xoán. Morto tamén Rotario (652), foi rexente do xove sucesor Rodoaldo, ao que, con todo, mataron poucos meses despois. O trono pasou entón a Ariperto I, curmán de Gundeperga. A raíña continuou vivindo na corte ou ben retirouse nun mosteiro. Descoñécese a data da súa morte. Foi sepultada na basílica que fundara.
Cinta (algas)
Uso alimentario
É moi versátil como alimento, pola súa riqueza nutritiva, a súa textura carnosa e sabor suave ao padal.
En Escocia e Irlanda é usada xunto con outras para facer pan de algas.
É agradable e fácil de usar na cociña como ingrediente en arroces, pastas e até é usada en aperitivos fritidos que lembran polo seu sabor ás lulas e aos chocos
Propiedades nutritivas
A cinta destaca especialmente pola súa riqueza en ferro, máis que o lévedo de cervexa e até 9 veces máis que as lentellas. E proporciona ao mesmo tempo a vitamina C necesaria para a súa asimilación.
Tamén achega unha boa cantidade do resto de minerais, destacando o potasio e o fósforo.
Valores nutricionais típicos da cinta (cantidades cada 100 g)
Destaca o seu baixo contido en graxas, sendo ademais principalmente insaturadas, con ácidos graxos esenciais como o omega 3 e omega 6 que axudan á diminución do nivel de colesterol.
Igrexa de Stånga
Historia
Escavacións arqueolóxicas descubriron que unha igrexa de madeira foi construída no mesmo lugar durante o século XII a máis tardar. A pía bautismal da igrexa probablemente vén dese primeiro edificio. Foi atribuída ao mestre escultor coñecido como Hegvald e data de finais do século XII.
Arquitectura
O exterior da igrexa amosa unha das pezas máis pouco comúns de decoración gótica en Gotland, xusto ao lado ao portal do portal dur. O propio portal está ricamente decorado con esculturas que representan a infancia de Cristo, a coroación da Virxe e Cristo en Maxestade. Ao lado do portal hai máis esculturas incorporadas ao muro da igrexa, aparentemente ao azar. Representan a adoración dos Magos, a flaxelación de Cristo e a Cristo sendo retirado da cruz. Probablemente estas esculturas foron feitas para un portal occidental maior que nunca se construíu. A súa torre é unha das máis altas de Gotland.
No interior, a igrexa está dominada por unha única columna central. A súa cruz triunfal é principalmente un traballo do século XIII. O retablo é do ano 1690, mentres que o púlpito é de 1723.
Nasrala Pedro Sufair
Primeiros anos e sacerdocio
Nasrala Sufair naceu en Raifun (eparquía de Sarba), no distrito de Kasaruan da gobernación do Monte Líbano, o 15 de maio de 1920. Estudou entre 1933 e 1936 na escola Mar Abda de Harharaya. Posteriormente cursou os estudos secundarios no seminario de San Marón de Rasir, e posteriormente estudou no seminario maior de Beirut entre 1940 e 1943.
Estudou Filosofía e Teoloxía na Facultade de Teoloxía da Universidade San Xosé de Beirut entre 1944 e 1950. O 7 de maio de 1950 foi ordenado sacerdote, e foi nomeado cura da parroquia de Raifun e secretario da arquieparquía de Damasco, cargo que mantivo até 1956, cando pasou a ser secretario do patriarcado maronita. Entre 1956 e 1961, ademais de secretario do patriarcado, foi profesor de tradución e filosofía na Escola Maronita dos Irmáns Maristas de Xuniah.
Episcopado
O 19 de xuño de 1961 foi elixido bispo auxiliar de Antioquía, sendo confirmado o 23 de xuño, e recibindo o título de bispo titular de Tarso dos Maronitas. A súa elección foi confirmada polo papa Xoán XXIII o 23 de xuño de 1961. Recibiu a consagración episcopal o 16 de xullo de mans do patriarca de Antioquía Paulo II Pedro al-Mauxi.
No seu papel episcopal participou no Concilio Vaticano Segundo, e foi tamén posteriormente conselleiro espiritual da Soberana Orde de Malta.
Patriarcado
O 19 de abril de 1986 foi elixido Patriarca de Antioquía. O 7 de maio de 1986 o papa Xoán Paulo II concedeulle a "comuñón eclesiástica":
O mesmo papa Xoán Paulo II creouno cardeal o 26 de novembro de 1994. O 26 de febreiro de 2011, con máis de 90 anos, o papa Bieito XVI aceptou a súa renuncia á sé patriarcal. Finou o 12 de maio de 2019.
Premios e distincións
Ten sido nomeado doutor honoris causa por varias institucións académicas, amosadas a continuación en orde cronolóxica:
Vista dende a ventá en Le Gras
Vista dende a ventá en Le Gras (en francés: Point de vue du Gras) é a fotografía permanente máis antiga que se conserva. Foi tomada polo inventor francés Nicéphore Niépce en xuño de 1826, dende unha ventá do terceiro piso da súa casa de campo en Le Gras, Saint-Loup-de-Varennes, Francia.
Descrición
miniatura|A [[cámara escura de Niépce de 1920, exposta no Museo Nicéphore-Niépce en Chalon-sur-Saône, Francia.]]
Niépce capturou a fotografía cunha cámara escura enfocada nunha folla de 20 × 25 cm tratada con betume de Xudea. Como resultado das 8 horas de exposición, a luz do sol ilumina os edificios de ámbolos dous lados.
Historia
miniatura|A placa tratada con betume de Xudea, hoxe en día conservada no Harry Ransom Humanities Research Center, en [[Austin, Texas|Austin.]] Despois dunha viaxe sen éxito a Gran Bretaña para tentar que a Royal Society se interesara no proceso, Niépce deu a foto ó botánico Francis Bauer. Foi exhibida ó público en 1898 por última vez, e posteriormente foi esquecida. Foi adquirida polo coleccionista Helmut Gernsheim, que volveu sacala á luz en 1952 e a Eastman Kodak Company realizou unha copia.
En 1973, a Universidade de Texas adquiriu a colección de Helmut Gernsheim e hoxe en día exhíbese no Harry Ransom Humanities Research Center, na cidade de Austin.
A revista Life colocouna na súa lista das "100 fotografías que cambiaron o mundo".
Soaxe, Pígara, Guitiriz
Soaxe é un lugar da parroquia de Pígara no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá.
Johann Weyer
Johann Weyer (tamén coñecido como Johannes Weier e Johann Wier; en español: Juan Wiero; en latín: Ioannes Wierus ou Piscinarius ), nado entre o 24 de febreiro de 1515 ou 24 de febreiro de 1516 en Grave, cidade do ducado de Brabante nos Países Baixos dos Habsburgo,  e finado o 24 de febreiro de 1588, en Tecklenburg, Alemaña, foi un médico, ocultista e demonólogo holandés.
Foi discípulo e seguidor de Heinrich Cornelio Agrippa, con quen estivo en 1527 en Antuerpen. Cando este foi obrigado a abandona-la cidade, entre 1531-1532,Weyer abandonouna tamén dirixíndose a Bonn. Posteriormente, estudou medicina en París e Orleáns.
Foi un dos primeiros en escribir e publicar contra a persecución das bruxas. O seu traballo máis influente foi De Praestigiis Daemonu et Incantationibus C.a. Venificiis (Sobre as ilusións dos demos e de feitizos e velenos) editado en 1563. O seu traballo inclúe Pseudomonarchia daemonum (O falso reino dos demos), un apéndice a De Praestigiis Daemonum, editado en 1577.
Escribiu en francés un libro editado en París en 1579, no que recollía tódalas opinións contrarias á realidade dos actos atribuídos ás bruxas, e mesmo aos demos. Segundo Julio Caro Baroja, Weyer "nega que o mesmo Demo poña o seu poder ao servizo destas [as supostas bruxas] e que, por tanto, se verifiquen realmente os seus propósitos e que teña lugar o pacto de mutuo acordo. O Demo o único que fai é enganalas, apoderándose do seu espírito. Agora ben, compréndese que para isto escolla á xente máis propicia, ou sexa os débiles, melancólicos, ignorantes, maliciosos, etc. E como estes abundan máis entre as mulleres que entre os homes, é natural tamén que entre elas haxa máis captadas".
Juan Piñeiro Permuy
Juan Piñeiro Permuy, nado en Perbes (Miño) o 20 de outubro de 1936, é un profesor e político galego.
Traxectoria
Catedrático de Filosofía e Letras, foi inspector de educación da Comunidad de Madrid. Foi conselleiro de Educación e Ordenación Universitaria (1990-1996) e presidente do Consello Escolar do Estado (1996-2000).
Premios
Recibiu a medalla de prata da Universidade da Coruña.
Procés Constituent a Catalunya
Procés Constituent a Catalunya (Proceso Constituínte en Cataluña) é o nome dun movemento social e independentista catalán, feito público o 10 de abril de 2013 e creado para promover un cambio de modelo político, económico e social que implique o fin do capitalismo e a independencia de Cataluña.
Historia
Os seus promotores iniciais foron Arcadi Oliveres e Teresa Forcades, que publicaron o Manifesto pola convocatoria dun proceso constituínte en Cataluña coa intención de que se adherise o máximo número posible de persoas ao proxecto. Nos primeiros nove días recibiron 25.000 adhesións.
O 13 de outubro de 2013 realizaron o acto central de presentación en Montjuïc, onde asistiron ao redor de 4.000 persoas.
Eleccións
A intención dos promotores da iniciativa é articular unha candidatura o máis ampla posible para os próximas eleccións ao Parlamento de Cataluña, co obxectivo de defender a convocatoria dunha asemblea constituínte para definir un novo modelo de estado e de organización socioeconómico para Cataluña.
En xullo de 2014 sumouse ao proxecto da plataforma Guanyem Barcelona para intentar formar unha candidatura unitaria e rupturista nas eleccións municipais de 2015 na capital catalá. O proxecto concretouse en febreiro de 2015 baixo a marca Barcelona en Comú e a confluencia de ICV, EUiA, Equo, Podem e o propio Procés Constituent. Na lista, encabezada por Ada Colau como alcaldable, figuran varios activistas de Procés Constituent como Gerardo Pisarello (número 2), Jaume Asens (4) e Josep Bel (13). A formación foi a lista máis votada nas eleccións.
Estado unitario
miniatura|400px|Mapa cos estados unitarios en azul. Un Estado Unitario é aquel onde existe un só centro de poder político que estende o seu accionar ao longo de todo o territorio do respectivo Estado, mediante os seus axentes e autoridades locais, delegadas dese mesmo poder central.
Ademais conta cun só poder lexislativo que lexisla para todo o país; un poder xudicial, que aplica o dereito vixente a todo o territorio do Estado e que no seu seo establécese unha Corte Suprema de Xustiza, a cal ten xurisdición a nivel nacional, un só poder executivo que esta conformado por todos os gobernantes (presidente, gobernadores, alcaldes...); e ademais conta cunha soa constitución política que rexe en todo o territorio e á cal se achan sometidas todas as autoridades e habitantes do Estado. Noutras palabras no Estado unitario dáse a cuádrupla unidade: unidade de ordenamento xurídico (dereito), unidade de autoridades gobernativas, unidade de gobernados ou destinatarios do ordenamento xurídico e das decisións políticas e unidade de territorio.
A administración no Estado unitario
A administración do Estado unitario pode ser:
Será centralizada cando exista un só núcleo de poder central, que concentre todas as funcións e atribucións de administración do país, e da cal dependan todos os demais servizos, axencias e oficinas públicas que se atopan ao longo do país, os cales serán meros executores das decisións ou ditames que tome este núcleo de poder central que se atopa na capital do Estado.
Será desconcentrada cando as autoridades do poder central, traspasen certas atribucións ou funcións de administración do país a determinados órganos ou servizos públicos, para que estes pásenos a exercer en forma exclusiva, aínda cando estes órganos ou servizos sigan dependendo do núcleo de poder central.
Será descentralizada cando se procede a crear órganos ou servizos normalmente por lei e dótaselles de personalidade xurídica e patrimonio propio, de modo que pasan a ser autónomos dese poder central (aínda que seguen formando parte do Estado) e con responsabilidade propia dos seus actos.
Santa Baia de Anfeoz, Anfeoz, Cartelle
Santa Baia de Anfeoz é un lugar da parroquia de Anfeoz no concello ourensán de Cartelle na comarca da Terra de Celanova. Tiña 115 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 56 eran homes e 59 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 116 habitantes (55 homes e 61 mulleres).
Ceferino Maestú Barrio
Ceferino Luis Maestú Barrio, nado en Vigo o 30 de outubro de 1920 e finado en Boadilla del Monte o 13 de decembro de 2016, foi un xornalista e sindicalista galego.
Traxectoria
Fillo de Ceferino Maestú Novoa, alcalde de Vigo, republicano que foi fusilado polos golpistas logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Ceferino afiliouse moi novo a Falange e combateu na guerra nas filas do exército sublevado.
Xornalista de profesión, traballou en medios da «Prensa del Movimiento». En 1948 fundou a axencia de noticias «Fiel», absorbida por EFE en 1968. Foi vogal do Sindicato provincial del Papel, Prensa y Artes Gráficas de Madrid. Desilusionado coa liña oficial franquista, desenvolveu unha liña de actuación alternativa aos Sindicatos verticais. En 1963 foi un dos fundadores da Frente de Estudiantes Sindicalistas (FES) xunto a Sigfredo Hillers, Narciso Perales e Juan Diego. Maestú, que mantivo contactos co Partido Comunista de España, tamén participou na fundación do sindicato Comisións Obreiras. Consecuencia das súas actividades, foi detido pola policía franquista en 1966.
13 (álbum)
13 é o sexto álbum da banda inglesa de rock alternativo Blur, editado o 15 de marzo de 1999. O disco acadou o número 1 na lista británica de álbums e o 80 na Billboard 200 estadounidense. Do álbum sacáronse tres sinxelos: "Tender", "Coffee & TV" e "No Distance Left to Run".
As Penas, Roca, Guitiriz
As Penas é un lugar da parroquia de Roca no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá.
Jim Hall
Jim Hall, nado en Abilene (Texas) o 23 de xullo de 1935 é un ex-piloto de carreiras e construtor estadounidense.
Traxectoria
Competiu na Fórmula 1 de a, participando en 12 Grandes Premios do Campionato do Mundo e numerosas carreiras fora do campionato. Logrou tres puntos do Campionato do Mundo.
Vida persoal
Hall agora reside en Midland, permanecendo activo no negocio do petróleo e gas e o legado das carreiras de automobilismo.
Unha á enteira no Permian Basin Petroleum Museum en Midland retrata a saga de Hall e Chaparral Cars. O seu fillo, Jim Hall, Jr., reside en California e opera a Jim Hall Kart Racing School.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Portas de á de gaivota
A principal vantaxe que teñen estas portas é que requiren pouco espazo para abrilas (27,5 cm no DeLorean; 11 polgadas).
As portas de á de gaivota tamén foron usadas en avións pequenos; dous exemplos son o francés Socata TB e o estadounidense Cessna 350 Corvalis.