cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Michel d'Herbigny
Bispo clandestino en Rusia
D'Herbigny se converteu no home de confianza de Pío XI para as cuestión orientais, especialmente no referente a Rusia. A súa influencia era importante, até o punto de chegar a convencer ao papa do seu plan para salvar a unha Igrexa decapitada logo da revolución rusa de 1917: estabelecer unha xerarquía católica clandestina e formar aos futuros sacerdotes rusos en Occidente. O propio d'Herbigny xogou un papel protagonista no restablecemento de dita xerarquía eclesiástica: foi nomeado bispo in partibus de Illium (sé titular), e recibiu en segredo a consagración episcopal o 29 de marzo de 1926 na nunciatura de Berlín de mans de Eugenio Pacelli, futuro Pío XII. Entrou na URSS e alí consagrou clandestinamente a catro bispos como administradores apostólicos: Pie Eugène Neveu o 21 de abril, Boļeslavs Sloskāns e Alexander Frison o 10 de maio, e Antoni Malecki o 13 de agosto de 1926. A misión finalizou en desastre, xa que todos os novos bispos foron arrestados polas autoridades.
Durante certo tempo d'Herbigny mantivo a confianza de Pío XI como presidente da comisión Pro Russia, que comezou a separarse da Congregación para as Igrexas Orientais. Ao non ser posible visitar Rusia, dedicouse ás outras igrexas católicas orientais e visitou os patriarcados de Oriente Próximo (1927).
Caída en desgraza
A partir de xullo de 1937 foi reducido ao silencio, coa prohibición estrita de falar e comunicarse só cos seus irmáns xesuítas e coa súa familia. Renunciando a exercer a súa dignidade episcopal, se retirou a Crastes, onde viviu como simple relixioso por 20 anos máis. Finou o 24 de decembro de 1957 en Aix-en-Provence, onde está enterrado.
Vangelis Meimarakis
miniatura|Vangelis Meimarakis nunha xuntanza do Partido Popular Europeo en Bruxelas (2015). Evangelos "Vangelis" Meimarakis (en grego: Ευάγγελος "Βαγγέλης" Μεϊμαράκης), nado en Atenas o 14 de decembro de 1953, é un avogado e político grego. Foi presidente do Parlamento grego desde 2012 a 2015 e ministro de Defensa entre 2006 e 2009.
Traxectoria
Meimarakis foi un dos organizadores, en 1974, das mocidades de Nova Democracia, ONNED, liderándoa entre 1984 e 1987. Entrou no Comité Central de ND na segunda conferencia realizada en 1986. Elixido deputado por Atenas no Parlamento en 1989, revalidou o posto en todas as eleccións posteriores. Foi viceministro de cultura (1992-1993), secretario xeral de ND (2001-2006) e ministro de defensa (2006-2009). Do 29 de xuño de 2012 ao 6 de febreiro de 2015 foi presidente do Parlamento Helénico. Tras a renuncia de Antonis Samaras accedeu ao liderado interino do seu partido o 5 de xullo de 2015.
Santa Eufemia, Folgoso do Courel, Folgoso do Courel
Santa Eufemia é un lugar da parroquia de Folgoso do Courel, no concello lucense de Folgoso do Courel na comarca de Quiroga. Segundo o INE en 2012 tiña 35 habitantes (17 homes e 18 mulleres).
Filippo Tommaso Marinetti
Filippo Tommaso Marinetti, nado en Alexandría (Exipto) o 22 de decembro de 1876 e finado en Bellagio o 2 de decembro de 1944, foi un ideólogo, poeta e editor italiano do século XX, fundador do movemento de vangarda coñecido como futurismo, cuxo manifesto foi publicado no xornal parisiense Le Figaro o 20 de febreiro de 1909.
Grumman A-6 Intruder
O Grumman A-6 Intruder foi un avión de ataque birreactor estadounidense de á media e capacidade todo-tempo fabricado por Grumman Aerospace. Estivo en servizo coa Armada dos Estados Unidos e o Corpo de Marines entre 1963 e 1997. O Intruder foi deseñado como un avión de ataque medio todo-tempo para substituír o modelo de pistóns Douglas A-1 Skyraider. Cando se anunciou o retiro do A-6E, o seu rol foi tomado polo Grumman F-14 Tomcat equipado co pod LANTIRN. Do A-6 desenvolveuse unha variante de guerra electrónica, o EA-6.
Copa do Rei de Rugby 2016-2017
Na tempada 2016-2017 disputouse a 84ª edición da Copa do Rei de rugby, o torneo nacional máis antigo do rugby español. Organizado pola F.E.R., tiñan dereito a competir no torneo os sete equipos que ocupan os primeiros postos na táboa da División de Honra unha vez rematada a primeira volta da liga regular.
Formato
O formato do torneo contou con 3 fases eliminatorias:
Azucre-alcohol
Os azucres-alcohois ou azucres-alcois son un tipo de poliois que constitúen unha clase de edulcorantes que comparten a característica química de exhibir o grupo funcional alcohol, -OH, repetidamente, e que se preparan a partir de azucres.
Copa do Rei de Rugby 2016-2017
Participantes
Os sete equipos participantes saíron do campionato nacional de liga na súa División de Honra. Acadaban o dereito a participar na Copa do Rei os sete primeiros equipos da táboa ó remate da primeira volta.
Así quedou a táboa da liga trala primeira volta. Os sete equipos clasificados para disputar a Copa do Rei están marcados en cor azul:
Azucre-alcohol
Encóntranse en alimentos de maneira natural e obtéñense industrialmente por hidroxenación do amidón ou da sacarosa co que os grupos aldehido ou cetona redúcense a grupo alcohol quedando soamente grupos alcohol na molécula (poliois).
Mariia Yaremchuk
Mariia Nazarivna Yaremchuk, tamén coñecida como Mariia Yaremchuk é unha cantante ucraína. Yaremchuk representou á Ucraína no Festival de Eurovisión 2014 coa canción "Tick-Tock".
Azucre-alcohol
Propiedades e usos
O seu poder edulcorante es xeralmente inferior ó da sacarosa. Presentan unha calor de disolución negativa maior que o da sacarosa polo que dan sensación de frescor na boca. Aínda que o seu poder enerxético coincide coa da sacarosa a súa baixa dixestibilidade fai que o poder calórico real sexa menor. Non provocan carie e modifican pouco os índices de glicosa e de insulina en sangue.
Stevenston
miniatura|280px|Centro de Stevenston Stevenston (Steenstoun, Baile Steaphain) é unha vila e parroquia en North Ayrshire, Escocia, de 9330 habitantes, que forma a aglomeración urbana coñecida como 'Three Towns' xunto con Ardrossan e Saltcoats.
Mariia Yaremchuk
En 2023, Mariia Yaremchuk, como convidada, actuou no Festival de Eurovisión en Liverpool. Xunto con OTOY e Zlata Dzyunka, cantaron varias cancións famosas.
Azucre-alcohol
Propiedades e usos
Consumidos en grandes cantidades, máis de 30-50 por día segundo tipo, poden acosionar flatulencia e diarrea. Algúns dos azucres-poliois son monosacáridos hidroxenados, outros disacáridos hidroxenados. Tamén se empregan comercialmente mesturas de ambos os dous tipos. Os poliois de monosacáridos máis empregados son o sorbitol o manitol e o xilitol. Entre os de disacáridos o isomaltol, maltitol, lactitol. O xarope de glicosa hidroxenado presenta moléculas de glicosa hidroxenada con distinto grao de polimerización.
Stevenston
Historia
O nome da vila provén de Stephan Loccard ou Lockhart, a quen Richard de Morville, señor de Cunninghame e condestable de Escocia cedera terras nese lugar arredor de 1170. A vila mencionase por primeira vez nunha carta de aproximadamente 1240. No norte da localidade están as ruínas de Kerelaw Castle e preto estaba Kerelaw House, da familia de Alexander Hamilton que se demoleu a primeiros da década de 1970.
Azucre-alcohol
Dixestibilidade dos poliois
Os azucres-alcohois son escasamente dixeridos e pouco absorbidos no intestino delgado. A pequena cantidade que pasa ó sangue, excrétase pola ouriña sen modificar ou, no fígado, pode dar lugar a pequenas cantidades de glicosa ou frutosa, polo que apenas modifican o índice de glicemia. A parte non absorbida absorbe auga no intestino delgado e chega ó colon en disolución que pode provocar diarrea. Os poliois fermentados pola flora intestinal do intestino groso dan lugar a gases que ocasionan flatulencias.
Se a inxestión de azucres-alcohois ten lugar en doses pequenas e progresivamente maiores dá lugar a unha adaptación da flora intestinal ós mesmos, co que diminúen os problemas causados pola flatulencia e a diarrea, ó tempo que aumenta a absorción dos mesmos e a súa achega calórica. Este feito é unha das causas de que non atopemos valores fiables para o poder calórico dos mesmos. O uso que se fai de azucres-alcohois en moitos alimentos pode facer que a cantidade total consumida dos mesmos rebase a cantidade tolerada polo organismo.
Azucres-alcohois comúns
Tanto os disacáridos coma os monosacáridos poden formar azucres-alcohois, pero os azucres alcohois derivados de disacáridos (por exempo, o maltitol e lactitol) non están enteiramente hidroxenados porque só está dispoñible un grupo aldehido para a redución.
Polyole Polyoli Polyol Polyol Alkohole polihydroksylowe
Sunderland
Sunderland é unha cidade de Inglaterra, do distrito de Tyne and Wear, na rexión de North East England. Ten unha poboación de 177.739 habitantes e unha área metropolitana que aglutina 284.000 habitantes.
Xeografía
A maior parte da cidade está situada paralela á costa. A súa altitude media é de 80 msmn. O río Wear divide a cidade en dúas partes, só unidas a través de dúas pontes: Queen Alexandra Bridge e Wearmouth Bridge.
Syriana
Syriana é un filme estadounidense do xénero suspense escrito e dirixido por Stephen Gaghan que foi estreado no 2005. O produtor executivo, George Clooney, é o protagonista do filme. O guión de Gaghan está lixeiramente adaptado das memorias de Robert Baer See No Evil.
Os Cempés
Os Cempés foi un grupo musical de folk e música tradicional galega formado en 1992 en Ferrol.
Historia
O grupo iniciou a súa historia en 1992, debutando nun concerto benéfico en Cedeira. A primeira formación estaba composta por Ócar Fernández, Carlos Zaera, Antón Varela, Beto Niebla, Pablo Ces e Serxio Ces. Da formación orixinal o gaiteiro Carlos Zaera morreu nun accidente de tráfico o 17 de marzo en 1995 antes de poder ver o resultado das primeiras gravacións.
Opaiii! foi o título escollido para o primeiro traballo, que foi gravado en varios locais galegos, conforme o grupo ía facendo concertos, e que reflicte a intención do grupo por facer música popular. O disco tivo escaso éxito en Galicia, inda que non en circuítos europeos. Conforme o grupo evolucionou, foi cobrando máis protagonismo instrumentos como a zanfona, o acordeón e os saxo, así como aumentando tamén a presenza das pezas cantadas, compostas en base a coplas tradicionais e outras de autoría propia. A pesar deses cambios, a raizame popular do grupo segue a reflectirse tanto nas pezas escollidas (rumbas, pasodobres, fox-trot) como nas melodías doadas.
Un dos aspectos importantes da formación foron os seus directos, de eminente carácter festeiro. De feito o último disco foi Moe a moa, un directo gravado en Vigo. O 11 de outubro de 2007, durante a gala dos VI Premios Opinión de Música Folk, o grupo fixo a última actuación para despois desfacerse oficialmente.
Membros
A última formación do grupo foi:
A Empedrada, Bendoiro, Lalín
A Empedrada é un lugar da parroquia de Bendoiro, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres) o que supón un aumento de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Cantón de Zürich
Zuric é o cantón máis poboado de Suíza, con máis de 1 300 000 habitantes. A lingua oficial do cantón é o alemán, aínda que a maioría da poboación fala un dialecto alemán chamado Züritüütsch, que é unha das variantes do Schwiizerdütsch.
Xeografía
O cantón sitúase ao norte dos Alpes. Limita ao norte co cantón de Schaffhausen e con Baden-Wurtemberg (Alemaña), ao sur cos de Zug e Schwyz, ao leste cos de Turgovia e Sankt Gallen, e ao oeste co de Argovia. Gran parte do lago de Zúric pertence ao cantón.
Ten 1.729 km², dos que o 80 % é considerado territorio produtivo. As fragas cobren 505 km², e os lagos 73 km². Os lagos máis importantes son o de Zúric, o Greifensee e o Pfäffikersee.
A maior parte do cantón está formada por estreitos vales fluviais estreitos dirixidos cara ao norte, desembocando no río Rin. As zonas máis motañosas están cara ao noroeste e o sueste. O río Linth é o principal afluente do lago de Zúric, do que sae o río Limmat, que constitúe o val máis importante do cantón.
Historia
O cantón de Zúric está constituído polos territorios adquiridos pola capital até finais de 1803. A parte baixa do cantón foi anexionada ao territorio zuriqués en 1362. A parte norte entrou a formar parte logo de que arrebatarlle aos Habsburgo a cidade de Winterthur en 1467. A constitución cantonal foi promulgada en 1869.
Economía
Gran parte do territorio é cultivado, especialmente cara ao norte e o leste, pero o cantón de Zúric non se considerada unha zona agrícola. A industria manufactureira predomina en todo o cantón, destacando as súas empresas e desenvolvemento técnico. No pasado foron importantes os tecidos de seda e algodón, e aínda seguen a ser actividades relevantes para a economía local. O cantón de Zúric é o de maiores ingresos da confederación Helvética, sendo sede de importantes empresas, ademais de contar coa cidade de Zúric, capital económica de Suíza.
Transporte
O aeroporto máis importante de Suíza está tamén no cantón de Zúric, o Aeroporto Internacional de Zúric, a 12 km do centro da cidade, sede da compañía suíza de aviación, a Swiss International Air Lines.
Distritos
miniatura|250px|dereita|Distritos del cantón de Zúric. O cantón de Zúric está dividido en doce distritos:
Cidades
miniatura|250px|dereita|Cidades do cantón de Zúric.
Quercus
Quercus é un xénero da familia das fagáceas que comprende cerca de seiscentas especies de árbores e arbustos propias do hemisferio norte e que inclúe tanto especies caducifolias coma perennes.
En xeral, as especies de folla caduca distribúense máis cara ao norte e as de folla persistente, cara ao sur. Caracterízanse por ser árbores rexas e fortes e polos froitos: as landras.
Cómpre ter en conta que tamén se denominan carballos as especies tropicais doutros xéneros relacionados, principalmente Lithocarpus.
Diferentes especies de carballos son moi frecuentes en toda Galicia, salientando o carballo común (ver lista de especies habituais en Galicia abaixo). De feito os carballos constitúen a formación forestal máis representativa do país: a carballeira.
As carballeiras teñen estado en regresión debido sobre todo á actividade humana e á substitución destes bosques por reforestacións de especies foráneas coma o piñeiro bravo ou o eucalipto; con todo, a extensión das carballeiras incrementouse nos últimos anos, especialmente nas zonas do interior.
Especies en Galicia
En Galicia atopamos diferentes especies dentro do xénero Quercus. Destas as máis importantes son: o carballo común (Quercus robur L.), a especie máis estendida; o carballo negro, cerquiño ou cerqueiro (Quercus pyrenaica Willd.) e o carballo albariño, albar ou carbia, máis escaso en xeral, aínda que abundante nas zonas altas do interior de Ourense e Lugo (Quercus petraea (Mattuschka) Liebl.). Ademais destas especies cabe mencionar tamén o carballo americano (Quercus rubra L. ou Quercus borealis) co que se están a facer novas reforestacións, o carballo anano ou caxigo (Quercus lusitanica ou Quercus faginea) presente no Monte Pindo, e nalgunhas zonas dos canóns do Sil, a sobreira e a aciñeira, que tamén pertencen o xénero Quercus (Q. suber L. e Q. ilex L. respectivamente). En Ourense atópanse algunhas plantacións de Quercus palustris, o carballo palustre americano.
Clasificación
miniatura|right|Comparación entre follas de carballo: Quercus robur ([[carballo común), Quercus petraea (carballo albariño), Quercus pyrenaica (cerquiño) et Quercus ilex (aciñeira).]]
Subxénero Quercus
Este subxénero divídese nas seccións a seguir:
Pilar López Díez
Pilar López Díez, nada en Moreda de Ayer o 1 de maio de 1948, é unha xornalista, investigadora en comunicación e dereito de acceso, asesora en comunicación e xénero española. É doutora en Ciencias da Información pola Universidade Complutense de Madrid. De 2009 a 2011 formou parte do grupo de persoas expertas da Delegación do Goberno para a Violencia de Xénero para o asesoramento e formación de xornalistas no tratamento deste tema nos medios de comunicación audiovisuais en España. É autora de numerosas investigacións e manuais sobre comunicación e igualdade e comunicación e violencia de xénero.
Quercus
Sección Quercus
Listaxe parcial dalgunhas especies de carballos (Quercus), pertencentes ao subxénero Quecus, sección Quercus:
Pilar López Díez
Comunicación e violencia de xénero
Dende comezos do ano 2000 realizou numerosas investigacións sobre o tratamento da imaxe das mulleres nos medios de comunicación e a violencia de xénero.
Quercus
Sección Mesobalanus
Son coñecidos como "carballos húngaros" e son oriundos de Europa, Asia e do norte de África. De pistilos longos; as landras maduran aos 6 meses e son acres; o interior da cúpula non posúe pelo. A sección Mesobalanus está achegada á sección Quercus e algunhas veces tense incluído dentro desta.
Pilar López Díez
Comunicación e violencia de xénero
López Díez defende que a violencia masculina contra as mulleres é un tema político e así debería ser tratado nos medios de comunicación, da mesma maneira que se trata a violencia terrorista e que non habería violencia masculina se se educase en igualdade. Nenos e nenas -considera- van reflectir na idade adulta os arquetipos apresos na infancia. Tamén salienta o papel chave dos medios: "se os medios de comunicación respectasen ás mulleres e o feminino da mesma maneira que aos homes e o masculino".
Quercus
Sección Cerris
A sección Cerris é coñecida coma a dos Carballos Turcos e os seus relativos de Europa, Asia e norte de África. Son de xineceo longo e as landras maduran aos 18 meses dende a xermolación e son moi acres. O interior da casca das landras non posúe pelo. As follas adoitan ter lóbulos de puntas afiadas, con cerdas nos bordos.
Pilar López Díez
Comunicación e violencia de xénero
Dende o ano 1999 en España está tipificado por lei que esta violencia é un problema que transgrede o ámbito do privado para converterse nunha cuestión política, en troques, os medios de comunicación ségueno tratando como un "suceso" indagando moi pouco nas súas razóns de fondo. En relación ó tratamento do maltratador, considera que é imprescindible que se sitúe o foco sobre el e non sobre a vítima.
Quercus
Sección Protobalanus
A sección dos Protobalanus coñecida coma a sección de carballos intermedios e os seus relativos no suroeste dos Estados Unidos e do noroeste de México. Ten os seus xineceos curtos, e as landras maduran aos 18 meses de sabor moi acre. O interior da casca das landras ten pelo, e as follas adoitan ter lóbulos de puntas afiadas, con cerdas nos extremos.
Sección Lobatae
Os "carballos rubios" ou vermellos americanos (sinónimo: subxen.Erythrobalanus). Xeralmente se desenvolven en América do Norte, América Central e na zona norte de América do Sur. De pistilos longos e landras que maduran aos 18 meses, moi acres e co interior da casca con moito pelo. A noz áchase encerrada nunha capa magra e pegañenta de pel apergamiñada.As follas adoitan ter lóbulos de puntas afiadas, con pelos espiñosos nos mesmos.
Subxénero Cyclobalanopsis
Este subxénero coñécese como a listaxe dos "carballos con copas de aneis" e se desenvolven principalmente ao leste e sueste de Asia. Son carballos "sempreverdes" que acadan alturas de entre 10 e 40 metros. Son bastante diferentes ao subxénero Quercus no sentido que teñen landras con distintivas copas con aneis de diferentes escalas de tamaño e se desenvolven comunmente en grupos mestos, malia non se aplicar a todas as especies. A Flora da China trata ás Cyclobalanopsis coma un xénero distinto, porén a meirande parte dos taxonomistas consideran que é un subxénero de Quercus. En total suma arredor de 150 especies.
Urxencia cero
Urxencia Cero é unha serie de televisión de ficción, sobre o persoal sanitario que traballa na unidade de transplantes de órganos do Hospital Francisco Balmis.
Elenco
miniatura|275px|O [[Hotel Balneario Guitiriz, que foi hospital das tropas africanas de Franco durante a Guerra Civil, é o Hospital Francisco Balmis na ficción da serie.]]
Secuela
A serie ía ter unha secuela, titulada Segunda oportunidade, na que, amais dos actores de Urxencia Cero, participarían Luísa Merelas, Alberto Rolán, Samuel Blanco, Victoria Pérez, María Mera, Leire Rodríguez e Manuel San Martín.
Aba, Dexo, Oleiros
Aba é un lugar da parroquia de Dexo no concello coruñés de Oleiros na comarca da Coruña. Tiña 379 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 185 eran homes e 194 eran mulleres.
Alfar (1923)
miniatura|Alfar nº 35, decembro de 1923, con debuxo de [[Cándido Fernández Mazas.]] Alfar foi unha revista editada na Coruña entre 1923 e 1954.
Historia e características
Continuadora da Revista de Casa América-Galicia, comezou no número 32, en setembro de 1923 como unha publicación de creación e de vangarda dirixida por Julio José Casal. Mantivo o carácter literario da publicación anterior e pronto comezaron a aparecer colaboracións de Antón Villar Ponte, Gabriela Mistral e Juana de Ibarbourou, procurándolle á revista un carácter de fusión entre a arte galega e hispanoamericana e introducindo en España movementos de vangarda como o surrealismo ou o creacionismo, feito que a situou ao nivel doutras publicacións do seu tempo como a Revista de Occidente. miniatura|Inscrición en lembranza da revista Alfar. Entre os seus colaboradores estiveron as figuras principais do ultraísmo e o creacionismo (Guillermo de la Torre, Vicente Huidobro, Pedro Garfias, Jorge Luis Borges, Francisco Vighi, Benjamín Jarnés); figuras da xeración de 1898 e 1927 (Ramón Gómez de la Serna, Miguel de Unamuno, Antonio e Manuel Machado, Eugeni d'Ors, Rafael Cansinos Assens, Gabriel Miró, Rafael Alberti (presentando os seus primeiros poemas), Gerardo Diego, Jorge Guillén) e outros autores destacados do panorama nacional e internacional como Max Aub, Juan Carlos Onetti, Francisco Ayala, Azorín, Paul Éluard, César Vallejo, Oliver Selmás, José Bergamín, Antonio Noriega Varela, Castelao, Vicente Risco, Leandro Pita, Salvador de Madariaga, Santiago Casares Quiroga, Luis Amado Carballo, Manuel Azaña, Álvaro Cebreiro ou Ramón María Tenreiro. Destacou asemade polo valor das súas colaboracións no aspecto gráfico, publicando gravados e ilustracións de Pablo Picasso, Salvador Dalí, Maruxa Mallo, Juan Gris, André Breton, Sonia Delaunay, Joaquim Sunyer, Norah Borges, Pazkiewiez, Juan Esplandiú e Cándido Fernández Mazas.
O seu núcleo vertebrador constituíano intelectuais galegos (especialmente coruñeses) que defendían o sentido do europeísmo artístico e literario sen esquecer o enraizamento galego, e contaba así mesmo con colaboradores de moi diversa procedencia (ademais dos nomeados con anterioridade, foi tamén remarcable a participación de autores das literaturas canaria e catalá, e poetas portugueses traducidos ao castelán).
Julio José Casal deixou a dirección despois do número 60, en 1926, e logo dun tempo sen publicarse, foi substituído por Juan González del Valle na reaparición da revista en xullo de 1927. Dous anos despois Julio José Casal volveu facerse cargo da dirección, na que estivo ata o seu falecemento en 1954 (ano da publicación do número 91 da revista, o derradeiro, no Uruguai).
Edicións facsímiles
En 1983 Edicións Nós da Coruña realizou un facsímile de Alfar, baixo a dirección de César Antonio Molina, concibido en cinco tomos e do que o quinto non chegou a publicarse debido a problemas económicos. Un ano despois, Sotelo Blanco Edicións encargouse de publicar completa a edición facsímile.
Edge of Sanity
Edge of Sanity foi unha banda sueca de death metal que, xunto con Opeth, adoita a ser recoñecida como a primeira en fusionar estilos de metal extremo como death metal e black metal con rock progresivo. O grupo foi fundado por Dan Swanö en 1989 e separouse no ano 2003.
Sobredo, Folgoso do Courel, Folgoso do Courel
Sobredo é un lugar da parroquia de Folgoso do Courel, no concello lucense de Folgoso do Courel na comarca de Quiroga. Tiña 16 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE, dos cales 10 eran homes e 6 eran mulleres.
Xosé Manuel García
Xosé Manuel García Martínez, nado en Lira en 1954, é un médico e político do BNG que foi alcalde de Carnota.
Traxectoria
Doutor de profesión, tras varios anos exercendo como médico de cabeceira en diversos lugares de Galiza, actualmente é o médico titular da Casa do Mar de Muros.
Manolo García comezou a interesarse pola política desde a súa época universitaria, militando daquela na formación estudantil nacionalista ERGA. Cando se desprazou a traballar a Muros, comezou a súa participación na vida política de Carnota desde a Asemblea Local do BNG, que o levou a encabezar a candidatura local no ano 1995, pasando a ser líder da oposición nesas mesmas eleccións, destacando xunto cos seus compañeiros pola intensa labor de control do daquela goberno do PP, e a maduración das vías do nacionalismo para acadar a alcaldía.
Foi elixido de novo como candidato do BNG de Carnota para as eleccións municipais de 1999, ano no que o BNG alcanzou a cifra de 5 concelleiros de 13 posíbeis, chegando así á alcaldía que revalidaría en 2003.
En 2007 rexeita volver presentarse a candidato do BNG de Carnota a revalidala alcaldía por problemas de saúde, co que pecha así un intenso ciclo dedicado á política activa e en especial ao concello que gobernou durante oito anos.
Familia
É irmán do actor Miguel de Lira.
Infrutescencia
miniatura|250px|[[Figos.]]
En botánica denomínase infrutescencia ao resultado da fecundación dunha inflorescencia compacta, así como tamén da fecundación do óvulo de certas flores apocárpicas (isto é, que teñen os carpelos separados, independentes, formando cada un ovario á parte, como ocorre, por exemplo, nos amorodos).
Etimoloxía
Infrutescencia é unha adaptación do latín científico infructescentia, termo formado sobre o modelo de inflorescentia (inflorescencia), con cambio da raíz do xentitivo de flos, floris (flor) polo de fructus, fructus (froito).
Características
Nunha infrutescencia, os froitos encóntranse nunha formación onde cada un deles está contiguo e adherido a outro de forma que o conxunto aseméllase a un gran froito. A pesar da súa aparencia externa de parecer un só froito, as infrutescencias poden recoñecerse pola súa estrutura interna.
Algunhas infrutescencias e froitos agregados coñécense popularmente e son vendidas como froitas, estando os seus froitos verdadeiros dentro delas. Exemplos diso son o amorodo —que en realidade é un froito agregado, poliaquenio, formado por diminutos froitos individuais dispostos sobre un receptáculo carnoso—, o figo e a piña ou ananás —cuxo froito o forma o desenvolvemento da inflorescencia completa.
Porén, non se deben confundir as verdadeiras infrutescencias cos chamados froitos agregados, que se orixinan de tan só unha flor apocárpica (que ten carpelos libres), resultando un conxunto de froitos simples e independentes procedentes da mesma flor. É o caso das framboesas e as amoras, denominados polidrupas.
Sebalter
Sebastiano Paù-Lessi, máis coñecido como SEBalter, é un cantante e compositor suízo que representou a Suíza no Festival de Eurovisión 2014 na que cantará "Hunter of Stars" na segunda semifinal o 8 de maio de 2014, e na final do día 10 de maio.
Morcant Bulc
Morcant Bulc foi un príncipe britano, probabelmente un rei, do norte de Britania, durante o período que vai entre o final do Imperio Romano e o establecemento dun estado inglés a principio da Idade Media.
Morcant aparece nunha liñaxe de Homes do Norte nas dinastías en galés antigo. Semella que foi precedido polo seu pai, Cuncar, e sucedido polo seu fillo, Coledauc. Non se sabe máis nada del. Porén, os historiadores teñen conxecturado que o seu reino estaría situado en Gododdin (Lothian), Alt Clut (Strathclyde) ou Bryneich (Northumberland) a finais do século VI.
O nome de Morcant é unha variante de Morgan. É posíbel, xa que logo, que poida ser identificado con outros Morgans que se atopan na Vida de San Kentigern  e os escritos de Nennio:
Determinación do sexo X0
miniatura|Herdanza dos cromosomas sexuais na determinación do sexo X0 O sistema de determinación do sexo X0 (xe-cero) é o modo en que se determina o sexo da descendencia entre os seguintes grupos de invertebrados e uns poucos peixes:
Neste sistema hai só un cromosoma sexual, denominado X. Os machos teñen só un cromosoma X (son X0), mentres que as femias teñen dous (son XX). O cero (ás veces aparece escrito menos apropiadamente como a letra O) indica a carencia do segundo cromosoma X. Os gametos maternos (óvulos) sempre conteñen un cromosoma X, polo que o sexo da descendencia destes animais depende de se o gameto masculino (espermatozoide) porta un cromosoma X ou non. Se o espermatozoide que realizou a fecundación non levaba ningún cromosoma X, nace un macho.
Existe unha variante deste sistema na que a maioría dos individuos teñen dous cromosomas sexuais (XX) pero son hermafroditas, producindo tanto óvulos coma espermatozoides, cos cales poden fecundarse a si mesmos, mentres que só hai uns poucos individuos que son machos e teñen só un cromosoma X (X0). O organismo modelo Caenorhabditis elegans (un nematodo) é un bo exemplo deste tipo de organismos.
Algunhas especies de mosca Drosophila teñen machos X0. Pénsase que se orixinaron pola perda do cromosoma Y, que estas moscas normalmente teñen, aínda que nelas a determinación do sexo é pola proporción entre os cromosomas X e os autosomas.
Partenoxénese
Nos sistemas de determinación do sexo X0 pode haber partenoxénese, que se produce por medio de diferentes mecanismos que orixinan machos ou femias, por exemplo en áfidos.
En humanos
Nos humanos pode darse o caso de que un individuo teña un só cromosoma X como único membro do par de cromosomas sexuais, polo que se di que é un individuo X0. Isto é un trastorno chamado síndrome de Turner e non é a forma de determinar o sexo nos humanos, os cales utilizan o sistema XY, no que os XX son mulleres e os XY homes. Os individuos con síndrome de Turner xeralmente presentan un aspecto feminino, pero acompañado de diversas anomalías e trazos característicos e son estériles.
En certos roedores
Un pequeno número de roedores teñen un sistema similar ao X0, xa que perderon o seu cromosoma Y. Entre eles están Tokudaia osimensis e Tokudaia tokunoshimensis. Ademais os roedores Ellobius presentan unha forma de determinación X0 na que ambos os sexos carecen dun segundo cromosoma sexual. O seu mecanismo de determinación sexual non se coñece aínda.
Antonio Yáñez Casal
Antonio Yáñez Casal, nado en Ferrol en 1959, é un escritor galego, principalmente de literatura infanto-xuvenil.
Aigle Azur
Aigle Azur, legalmente Société Aigle Azur Transports Aériens,foi unha aeroliña francesa coa súa sede en Tremblay-en-France, preto de París. Operaba voos regulares de pasaxeiros domésticos e servizos internacionais, principalmente cara Europa Occidental e o Norte de África. Tamén operaba voos chárter, de carga e servizos de wet lease. A súa base principal era no aeroporto de París-Orly.
Historia
En abril de 1946 Sylvain Floirat creou a Aigle Azur orixinal como unha das primeiras aeroliñas totalmente privadas e independentes da posguerra en Francia. Entre 1946 e 1955 a compañía operou unha gran frota de avións Douglas DC-3.
Durante os primeiros anos 50 Aigle Azur comezou a operar rutas de logo alcance uníndo á Francia metropolitana con África e a rexión Asia-Pacífico. O ministro francés de Obras Públicas e Transporte transferíu dereitos de tráfico de Air France para estas rutas operadas polas novas aeroliñas independentes do país, como Aigle Azur.
En 1970 a compañía foi reformada como aeroliña rexional co nome de Lucas Aviation. A súa a sede corporativa e operacional atopábase no aeroporto de Pontoise, situado en Boissy l'Aillerie. Lucas Aviation inicialmente comerciolizouse como Lucas Air Transport e operou servizos domésticos regulares, incluído un servizo anual entre Deauville e Londres-Gatwick. Posteriormente o nome cambiou unha vez máis cara Lucas Aigle Azur.
En maio de 2001 o Groupe GOFAST mercou Lucas Aigle Azur aos seus anteriores donos e recuperou o seu antigo nome, Aigle Azur. O novo dono centrou a compañía como unha aeroliña principal de curto e medio alcance, con servizos tanto regulares como chárter. Aigle Azur comezou a substituír os seus Boeing 737 por avións da familia Airbus A320.
O 23 de outubro de 2012, o conglomerado chinés HNA Group anunciou que completara a compra do 48% das accións de Aigle Azur, converténdose no seu segundo maior accionista, tras Group GOFAST.
Societatea Română de Radiodifuziune
Societatea Română de Radiodifuziune (en galego: «Sociedade Romanesa de Radiodifusión»), coñecida informalmente como Radio România, é a emisora de radio pública de Romanía. Opera en FM e AM, en canles de radio locais e nacionais en Internet. As estacións locais ofrécense mediante a filial Radio România Rexional. Radio România Internaţional é a estación de radio internacional da compañía, que transmite en dúas canles en romanés, inglés, francés, arromanés, castelán, alemán, italiano, serbio, ruso, ucraíno, chinés e árabe.
Aigle Azur
Historia
O 16 de novembro de 2017 David Neeleman mercou o 32% das accións do capital de Aigle Azur. Neeleman é tamén accionista doutras aeroliñas con participación do HNA Group, como TAP Air Portugal ou Azul Linhas Aéreas Brasileiras.
Societatea Română de Radiodifuziune
Historia
miniatura|dereita|Radio Chișinău en 1940 As primeiras emisións de radio experimentais foron realizadas durante o verán de 1925, apenas uns meses despois da fundación dunha asociación en favor do desenvolvemento da radio (Asociația prietenii radiofoniei, é dicir, a Asociación de amigos da radiofonía) polo físico Dragomir Hurmuzescu.
Aigle Azur
Frota
thumb|[[Airbus A320-200 de Aigle Azur]] En marzo de 2018 a frota de Aigle Azur estaba formada polos seguintes avións:
Societatea Română de Radiodifuziune
Historia
A Sociedade de difusión radiotelefónica de Romanía (Societatea de difuziune radiotelefonică din România) foi creada por un decreto do consello de ministros publicado o 22 de decembro de 1927, pero non entrou en funcionamento até o mes de marzo de 1928. As emisións regulares, que comezaron o 1 de novembro dese ano, tiñan lugar durante unhas horas ó día e os seus contidos principalmente eran boletíns informativos e música. O lanzouse un programa dedicado aos rapaces (Ora copiilor); o 14 de abril, a estación retransmitiu en directo unha representación de Aida, unha ópera de Giuseppe Verdi.
No mes de setembro de 1940, a chegada ao poder do xeneral Ion Antonescu mediante un Golpe de Estado foi o preludio do comezo dunha ditadura. A radio converteuse nun instrumento de propaganda ao servizo do conducător (en galego: guía). O encarceramento de Antonescu o, motivado polo golpe de Estado orquestrado polo rei Miguel I levou ao país a entrar na segunda guerra mundial do lado dos Aliados. En represalia, os alemáns bombardearon as principais estruturas de Bucarest e deste modo a sede e o principal transmisor de radio nacional quedou fóra de servizo.
Algunhas semanas máis tarde, os soviéticos entraron en Bucarest instaurando un goberno provisional dominado polo Partido Comunista. O 30 de setembro de 1947 a monarquía foi abolida e proclamouse a república. O 11 de xuño de 1948, a Societatea Română de Radiodifuziune foi nacionalizada por decreto.
Durante os anos 50, Romanía tivo un importante desenvolvemento da oferta radiofónica, xurdindo novas emisoras. En 1954, a radio nacional abre unha nova emisora, mentres que xorden emisoras rexionais como Radio Cluj, o 15 de marzo e Radio Craiova, o 6 de xuño. Estas son seguidas de Radio Timișoara, o e Radio Târgu Mureș, o.
As primeiras emisións regulares da televisión romanesa (Televiziunea Română) comezaron en 1956. O ano seguinte, a televisión e radio nacionais fusionáronse para crear unha nova sociedade, a Radioteleviziunea Română (Radiotelevisión Romanesa). O comezan as emisións da terceira estación de radio nacional, centrada esencialmente en contidos culturais e música clásica.
Entre 1970 e 1980, as tres emisoras de radio sumaban un total de 56 horas de emisións diarias, repartidas entre a primeira emisora (24h), a segunda (19h) e a tercerira (11h).
O, a Radioteleviziunea Română foi disolta para crear dúas novas sociedades: Televiziunea Română (TVR) e Societatea Română de Radiodifuziune (nome que xa portara a empresa entre 1936 e 1956).
As principais estacións de radio rexionais volveron a estar en servizo progresivamente durante os anos 90.
No ano 1993, Societatea Română de Radiodifuziune entrou a formar parte como membro activo da Unión Europea de Radiodifusión.
Ana Cano
Ana María Cano González, nada en Villarín, Somiedu o 12 de maio de 1950, é unha filóloga asturiana. Foi decana da facultade de Filoloxía da Universidade de Oviedo e catedrática de filoloxía románica. Mestra de ensino primario en 1967, tras desempeñar esta profesión, licénciase en filosofía e letras pola Universidade de Oviedo en 1972, con premio extraordinario, e doutórase pola mesma en 1975 con sobresaliente cum laude, sendo a súa tese "El habla de Somiedo".
Dende 2001 até o 23 de xuño de 2017, presidiu a Academia de la Llingua Asturiana, cargo para o que foi elixida trala marcha de Xosé Lluis García Arias.
María Izquierdo Rojo
Traxectoria política
Ingresou no Partido Socialista Obrero Español e na Federación de Traballadores do Ensino da UXT en 1973. Aínda que ocupou cargos de representación en ámbalas dúas formacións, axiña se decantou pola actividade política, salientando a súa labor á fronte da reconstrución no interior do PSOE granadino durante os últimos anos da ditadura franquista.
Nas eleccións xerais de 1977 foi elixida deputada ó Congreso pola provincia de Granada, sendo reelixida en 1979 e 1986.
Iniciado o proceso autonómico tras a Lexislatura Constituínte, compaxinou a súa labor parlamentaria coa creación da estrutura preautonómica da Xunta de Andalucía. O 27 de maio de 1978, foi elixida parlamentaria pola circunscrición de Granada na Xunta Preautonómica de Andalucía, sendo Conselleira da mesma até a súa disolución en 1979. Participou ademais no Relatorio do proxecto de Estatuto de Autonomía.
En 1982, foi nomeada Secretaria de Estado para as Comunidades Autónomas, tempo no cal culminou a constitución de todas as Comunidades agás Ceuta e Melilla. En 1989, foi elixida membro do Parlamento Europeo, integrada no Grupo Socialista, posto que ocupou até 2004.
De 1979 a 1983 foi secretaria de Política Autonómica na Comisión Executiva Federal do PSOE. Foi tamén membro do Comité Federal socialista dende a legalización do partido até 1990.
No ano 2008, quedou excluída por primeira vez como delegada para os congresos nacional e rexional do PSOE a causa, segundo a propia deputada, de defender unha emenda a prol da democracia interna do partido no congreso provincial.
Campoverde, Bermui, As Pontes de García Rodríguez
Campoverde é un lugar da parroquia de Bermui no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 11 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 7 eran homes e 4 eran mulleres.
Club Deportivo Mirandés
O Club Deportivo Mirandés é un club de fútbol con sede na cidade de Miranda de Ebro, na provincia de Burgos, España. Foi fundado o 3 de maio de 1927 que xoga na Segunda División Española. O club exerce de local no Estadio Municipal de Anduva, que conta cunha capacidade aproximada de 6.500 espectadores.
Nas súas vitrinas constan un título de liga de Segunda B, catro de Terceira División, unha Copa de Castela e León e o Trofeo invicto Don Balón entre outros premios. Entre os clubs que existe unha rivalidade especial atópase o Burgos CF, Deportivo Alavés e Haro Deportivo. Durante a tempada 2011-12, o orzamento ascende aos 1 200 500 € e o número de socios aos 3.500.
Na tempada 2011-12 fai historia converténdose no segundo equipo de Segunda B que chega ás semifinais da Copa do Rei. Logo de eliminar a Villarreal CF, Racing de Santander e RCD Espanyol, tres equipos de Primeira a dobre partido, quedou a un paso da final logo de perder contra o Athletic Club. Esa mesma tempada consegue o primeiro ascenso da súa historia á Segunda División.
Estadio
miniatura|250px|esquerda|Marea Rojilla no [[Estadio de Anduva.]] O estadio do Mirandés é o Estadio Municipal de Anduva, propiedade do concello de Miranda de Ebro. Foi inaugurado o 22 de xaneiro de 1950, aínda que xa fora estreado en setembro de 1949 con motivo do inicio de liga. Posúe unha capacidade para 6.000 espectadores, algúns sentados pero maioritariamente de pé, e unhas dimensións de 105 x 69 metros. O terreo de xogo é de céspede natural.
O partido inaugural, de Terceira División, enfrontou ao Mirandés co CD Logroñés (0-1). O Estadio de Anduva alberga de forma regular os partidos de liga do Mirandés, pero tamén foi escenario doutros acontecementos deportivos, entre os que destaca o encontro das seleccións de fútbol sub-21 de España e Polonia en 2006 (0-1).
Anterior a este estadio, o club rojillo disputou os seus encontros noutros escenarios. Durante o primeiro ano de vida, o Club Deportivo Mirandés xogou no Campo de Kronne. Ao ano seguinte o equipo trasladouse a outro campo, e o 26 de maio de 1928 disputouse o primeiro partido no Campo da Estación. O partido inaugural deste campo enfrontou ao CD Mirandés contra o Club Ciclista, outro equipo local, e saldouse cunha vitoria mirandesista por 7 goles a 1. O club permaneceu no Campo da Estación ata a inauguración do Estadio de Anduva en 1950.
Xogadores
miniatura|200px|Autobús oficial do equipo.
Dark (serie de televisión)
Dark é unha serie de televisión alemá creada por Baran bo Odar e Jantje Friese. Está ambientada na vila ficticia de Winden, Alemaña, e conta as consecuencias da desaparición dun neno que expón os segredos e as conexións ocultas entre catro familias mentres desentrañan lentamente unha sinistra conspiración de viaxes no tempo que abrangue tres xeracións. A través da serie, Dark explora as implicacións existencias do tempo e os seus efectos na natureza humana.
É a primeira serie orixinal de Netflix en lingua alemá, e estreouse en streaming o 1 de decembro de 2017. A primeira tempada recibiu unha boa acollida da crítica e do público. Comparouse positiva e negativamente con outra serie feita por Netflix, Stranger Things. Netflix encargou unha segunda tempada, que se estreou o 21 de xuño de 2019 e conseguiu a aclamación da crítica. A serie continuou cunha terceira e derradeira tempada. A rodaxe comezou a finais de xuño de 2019.
Autónoe
Na mitoloxía grega, Autónoe era a filla de Cadmo de Tebas e de Harmonía, muller de Aristeo e nai de Acteón e Macris. Dioniso fíxoa tolear ó igual cás súas irmás.
Virginie Despentes
Virginie Despentes nada o 13 de xuño de 1969 en Nancy é unha escritora, directora de cine e pensadora feminista francesa.
Traxectoria
Segundo os seus escritos, a súa traxectoria estivo marcada polo seu internamento nun hospital psiquiátrico de moi nova e o trauma dunha violación máis tarde.
Optou por unha vida alternativa e a experimentación, traballando en peep shows, en salóns de masaxe e como prostituta. Estas experiencias configuraron unhas posicións feministas contestatarias e orixinais moi libertarias contrarias á prohibición da prostitución ou a pornografía.
Algunhas das súas obras literarias foron base de películas transgresoras.
Pensamento
Considera que a muller gañaría moito se deixase ao home acceder a unha paternidade activa en troques de aproveitarse do poder que lle confire política e socialmente a maternidade nos estados occidentais que avanzan cara a unha falsa igualdade.
No seu libro máis difundido, King Kong Théorie, expón que a sexualidade masculina é agresiva e dominadora e mesmo violenta (o propio do home é a violación). A violación é a representación crúa e directa do exercicio do poder masculino.
Anima á rebeldía, a berrar contra o que fai da muller vítima da visión masculina, exhorta a rachar coa imaxe de "boa rapaza" da sociedade ben pensante asumindo unha actitude que denomina como "proletaria da feminidade", pero asemade discrepa dos estereotipos feministas que considera que desprenden unha visión negativa da sexualidade e non valoran o encorsetamento e empobrecemento da personalidade dos homes por vérense forzados a asumir un papel propio do carácter viril dominador, pulsional e brutal.
Equipara a prostitución co traballo asalariado legal, non existe diferenza entre o sexo pagado e o sexo interesado propio do matrimonio ou das pensións froito do divorcio ou das relacións afectivas estables (sempre machistas). Para a muller occidental adaptada ao sistema o amor é un contrato económico implícito. Cando menos, segundo ela, moitas prostitutas manteñen a súa autonomía e a súa liberdade, alugan o seu corpo pero non o venden como fai a muller decente dos países desenvolvidos e supostamente igualitarios.
Defende o lesbianismo como liberador das esixencias escravizantes que comporta agradar os homes e do medo á decrepitude propia da vellez.
Gran Premio de Italia de 1996
O Gran Premio de Italia de 1996 foi unha carreira de motor de Fórmula 1 celebrada o 8 de setembro de 1996 no Autodromo Nazionale Monza, Monza, Italia. Foi a décimo cuarta carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de.
A carreira de 53 voltas gañounar Michael Schumacher, pilotando un Ferrari, despois de empezar desde a terceira posición. Foi a terceira vitoria de Schumacher da tempada, e a primeira vitoria do equipo Ferrari en Monza desde 1988. Jean Alesi terminou segundo nun Benetton - Renault, con Mika Häkkinen terceiro nun McLaren - Mercedes.
Pre-carreira
Para evitar que os vehículos saltasen as chicanas debido ás modificacións continuas da pista no momento da carreira, erixíronse barras de pneumáticos en cada chicana. No entanto, isto causou moita polémica durante a carreira, especialmente nas voltas de apertura, cando dous pneumáticos correron libremente a través da pista no camiño doutros pilotos. Damon Hill tiña unha ventaxe cómoda pero retirouse despois de chocar cos pneumáticos.
Carreira
Jean Alesi fixo un excelente comezo desde o sexto lugar para intentar pasar ao polesitter Damon Hill na primeira curva, correu á par e bateu nunha pila de pneumáticos entre as dúas Lesmos na volta de apertura e perdeu o liderado con Hill. Alesi tivo a sorte de escapar co seu automóbil sen danos, pero o seu erro causou que caera un pneumático na pista e rompese a á dianteira do McLaren de Mika Häkkinen. Häkkinen viuse obrigado a cambiar o morro, deixándoo na décimo sétima posición na pista.