cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bridgetown
Historia
Bridgetown é a única cidade insular de América do Norte que foi visitada por George Washington. A casa na que morou daquela, coñecida hoxe como George Washington House, forma parte na actualidade da Garrison Historic Area.
Sisoés o Grande
miniatura|Sisoés diante da tumba de Alexandre, mosteiro de Varlaam, século XVI miniatura|Porta norte dun [[iconostasio en Novgorod, detalle, século XVI]] Sisoés o Grande, Sisoés de Scetes, ou Abade Sisoés, nado no século IV e finado en 429, foi un anacoreta exipcio que se retirou ao deserto, á mesma cova na que estivera Antón Abade. As igrexas ortodoxa e católica venérano como santo.
Traxectoria
Na súa mocidade decidiu retirarse do mundo e estableceuse no deserto de Scetes baixo a dirección do abade Hor. Mais o desexo de afastarse aínda máis levouno a cruzar o Nilo para se recoller na montaña na que Antón Abade morrera algún tempo. Pasou sesenta anos no monte Qolzoum, preto de Clysma, e co tempo peregrinos vidos de lonxe afluían para recibir consello. Tamén foi un duro opositor do arianismo.
Canonizado, as igrexas ortodoxa e católica conmemórano o 6 de xullo (anteriormente o 4 e o 5 ).
Iconografía
Aparece representado moitas veces como un home vello, calvo cunha gran barba, mirando un cadáver nunha tumba, disque o de Alexandre o Grande : así aparece na igrexa de San Giorgio dei Greci de Venecia ou no mosteiro da Gran Lavra do monte Athosm ).
O Reboredo, Nete, Vilalba
O Reboredo é un lugar da parroquia de Nete, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 31 habitantes (17 homes e 14 mulleres).
Bridgetown
Historia
Desde 1800 até 1885, Bridgetown foi a residencia habitual do gobernador das Barbados e das denominadas colonias británicas das Illas de Barlovento. Despois de 1885, aínda que seguiu a existir oficialmente o cargo de gobernador, a residencia foi trasladada para Saint George, na illa de Granada.
Economía
Bridgetown é un importante centro financeiro no Caribe. Ten algún banco propio salientable, como é o Barbados Stock Exchange, pero hai oficinas de coñecidos bancos estranxeiros. Conta tamén coa bolsa de negocios máis importante das Antillas.
Unha das maiores fontes de ingresos é o turismo. Exporta ron, azucre e melaza.
Puntos de interese
miniatura|Edificio do Parlamento miniatura|Estatua de Nelson
Comunicacións
Bridgetown ten diarios desde o Aeroporto Internacional Grantley Adams sito en Seawell, Christ Church, ao que se accede pola estrada ABC.
A cidade comunica coas localidades máis importantes da illa por medio das estradas principais. Hai liñas regulares de autobuses, que saen de puntos distintos da cidade. Hai tamén autobuses públicos urbanos e servizo de taxis.
O movemento polo mar está regulado pola Barbados Port Authority.
Aeroporto internacional Francisco Bangoy
O aeroporto internacional Francisco Bangoy, tamén coñecido como aeroporto internacional de Davao, é o principal aeroporto que serve á cidade de Davao e á rexión de Davao, en Filipinas. É o aeroporto máis concorrido da illa de Mindanao e o terceiro do país.
Samiro, Berdillo, Carballo
Samiro é un casarío da parroquia de Berdillo no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 7 habitantes no ano 2021 segundo datos do IGE dos cales eran 4 homes e 3 mulleres.
Festival de Eurovisión 2006
O LI Festival da Canción de Eurovisión tivo lugar no pavillón cuberto Olympic Indoor Hall de Atenas, Grecia, após que a súa representante Helena Paparizou gañara coa canción "My Number One" na edición do 2005 celebrada en Kíiv, Ucraína. A semifinal celebrouse o 18 de maio de 2006 e a final o 20 de maio de 2006. O gañador do certame foi o grupo finlandés Lordi, coa súa canción "Hard Rock Hallelujah", seguidos do ruso Dima Bilan, que dous anos despois gañou o certame. Dase a circunstancia de que Lordi obtivo 292 puntos, a cifra máis alta obtida por un gañador na historia de Eurovisión nese momento, despois superada por Noruega na edición do 2009. "Hard Rock Hallelujah" converteuse na primeira canción hard rock en gañar o concurso, e ademais resultou ser a primeira vitoria de Finlandia tras 45 anos de participación.
Final
Fonte:
NEO Scavenger
NEO Scavenger é un videoxogo de rol e primeiro proxecto da desenvolvedora independente Blue Bottle Games, estudio liderado por Daniel Fedor, un antigo empregado de BioWare. O xogador controla un personaxe que esperta nun laboratorio crioxénico atopándose cun mundo post-apocalíptico en ruínas. O obxectivo inmediato do xogo e manter ó personaxe vivo procurando comida, roupa e refuxio nas diversas ruínas do mapa e tratando posibles enfermidades, ademais de defenderse de diversos posibles atacantes. O desenvolvedor publicou inicialmente unha demo para navegador, e ofreceu diversas opcións para acceder á beta e á versión completa do xogo.
Argumento
Nun mundo post-apocalíptico, o protagonista Philip Kindred esperta nunha cámara dun laboratorio crioxénico, sen nada máis que unha bata médica e sen acordarse do que lle sucedeu, procurando escapar e sobrevivir nese mundo.
Mecánica de xogo
O xogador controla ó personaxe protagonista seguindo unha serie de quendas, nun mapa isométrico de cadros hexagonais. En cada quenda, que dura unha hora en tempo de xogo, o personaxe ten unha determinada cantidade de movementos ou accións. Con cada un destes aumenta a fame, sede e cansazo do personaxe. O obxectivo do xogo e procurar a supervivencia do protagonista, o que require que o xogador procure subministracións polas diversas ruínas do mapa. Ó procurar comida e outros obxectos pode alertar a diversos inimigos próximos, pero é necesario para sobrevivir e conseguir roupa, armas, comida e ferramentas. O xogador pode construír diversos obxectos máis avanzados por medio de receitas predefinidas que precisan combinar unha determinada serie de oxectos. O protagonista pode sufrir varias doenzas, incluíndo hipotermia, diarrea, deshidratación e malnutrición, para as que debe procurar tratamento usando varios obxectos do xogo, evitando que lle produzan a morte.
Desenvolvemento
O xogo emprega elementos dos roguelike, xogos de aventuras e rol, e o desenvolvedor tratou de reducir a depencencia nas armas de fogo títpicas do xénero post-apocalíptico. As primeiras versións do xogo empregaban un sistema de combate moi sinxelo que consistía en facer clic de forma repetida en diversas opcións básicas ata que o protagonista ou o seu rival quedaban sen puntos de vida. Este sistema foi substituído por outro máis complexo que permite accións coma agarrar as pernas do contrincante e tiralo ó chan, por exemplo. O gañador do comante non se determina por puntos de vida, senón pola perda de sangue, o shock circulatorio e outras causas máis realistas.
Xunto coa demo gratuíta, o desenvolvedor vendeu encargas de pre-venda que incluían acceso á beta, procurando financiamento para a versión completa. O xogo creouse empregando unha serie de ferramentas e bibliiotecas de programación gratuítas, coma Flixel, FlashDevelop, TortoiseSVN, MySQL ou Audacity.
Paleomagnetismo
miniatura|Rexistro dos cambios de polaridade magnética nas rocas do [[Expansión do piso oceánico|fondo oceánico en expansión. Nótese a simetría a cada lado da dorsal.]]
O Paleomagnetismo é a disciplina que, enmarcada dentro do geomagnetismo, encárgase do estudo do campo magnético da Terra (ou de calquera outro corpo planetario) no pasado. O feito de que se poida estudar o pasado dun campo potencial, débese a que o campo xeomagnético ao contrario doutros campos, como o gravitatorio, pode quedar gravado nas rocas a través de varios procesos físico-químicos. O estudo deste proceso permitiu unha mellor comprensión dos mecanismos de xeración do campo xeomagnético de orixe interna e as súas características, así como da localización das placas tectónicas ao longo da historia da Terra.
Fromohio
Fromohio (estilizado como fROMOHIO) é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Firehose, publicado no ano 1989 a través do selo SST Records. O disco foi incluído no libro 1001 álbums que debes escoitar antes de morrer.
Estadio Escribano Castilla
O Estadio Escribano Castilla é un estadio de fútbol da cidade de Motril, na provincia de Granada, España, onde xoga os seus partidos como local o Motril Club de Fútbol.
O estadio é de propiedade municipal e debe o seu nome ao que foi alcalde de Motril, Juan Antonio Escribano Castilla (1918-2005). O nome, que durante uns anos foi retirado da entrada do estadio que recibiu o nome de Estadio Municipal de Motril, foi ratificado en pleno municipal durante o mandato de Pedro Álvarez (PSOE) como alcalde da cidade.
Houston Texans
Os Texans aínda non disputaron ningún partido de postempada, e son un dos seis equipos que aínda non participaron na Super Bowl.
Hubert Hahne
Hubert Hahne, nado en Moers o 28 de marzo de 1935, é un expiloto de automobilismo alemán.
Traxectoria
Participou en cinco Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula 1, dous deles ao volante de coches de Fórmula 2 e unha carreira de Fórmula Un fóra de campionato.
Hahne tivo éxito nas carreiras de coches, incluíndo o European Touring Car Championship. En 1966, correu na BMW New Class 2000TI. Nas seis horas Großer Preis der Tourenwagen O 3 de xullo de 1966, nun Alfa Romeo GTA baixou o récord da carreira de turismos en Nürburgring a 10:08.9. Un mes máis tarde, nunha carreira de apoio do Gran Premio de Alemaña de 1966, Hahne foi o primeiro en facer a volta ao Nürburgring en menos de 10 minutos nun coche de turismo, en 9:58.5.
thumb | esquerda | Hubert Hahne cun Lola-BMW de Fórmula 2 en 1968 en Nürburgring
Para o seu verdadeiro debut na Fórmula 1 no Gran Premio de Alemaña de 1967, Hahne pilotou un chasis Lola de Fórmula 2 equipado cun motor de catro válvulas de 2 litros BMW, cualificando así a unidade para a Fórmula Un. A fábrica de BMW foi autorizada a correr con isto para dar un pouco de ánimo nacional. Retirouse na volta 7 por un fallo na suspensión. Ao ano seguinte terminou décimo no mesmo automóbil.
Hahne conseguiu un March 701 para 1970, pero non puido clasificarse para o Gran Premio de Alemaña de 1970 que se celebrou no Hockenheimring ese ano. Hahne afirmou que o chasis e o motor estaban entre os peores dos moitos March e Cosworth entregados ese ano. Ronnie Peterson demostrou máis tarde en Silverstone que este coche podía facer tempos adecuados e Hahne retirouse das carreiras.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
As Seixas, Berdillo, Carballo
As Seixas é unha aldea da parroquia de Berdillo no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 16 habitantes no ano 2021 segundo datos do IGE dos cales eran 6 homes e 10 mulleres.
Chris Isaak
miniatura|dereita|Chris Isaak nos [[Xardíns do Posío (Ourense).]] Christopher Joseph Isaak, coñecido como Chris Isaak, nado en Stockton, California, o 26 de xuño de 1956, é un músico de rock e actor ocasional estadounidense.
Traxectoria
Composicións súas son Blue Hotel, Wicked game ou o tema Baby did a bad, bad thing, sendo esta última incluída no filme Eyes Wide Shut de Stanley Kubrick. Así mesmo, ten traballado con David Lynch e feitas algunhas aparicións esporádicas en televisión, como na serie norteamericana Friends.
Club Deportivo Marino
O Club Deportivo Marino é un club de fútbol de España, da cidade de Los Cristianos, aínda que con sede na localidade próxima de Playa de las Américas, no municipio de Arona, ao sur da illa de Tenerife. Foi fundado en 1934 e actualmente xoga na Segunda División B Española.
Desde finais dos 80 ata inicios da década de 1990 denominouse Club Deportivo Marino Tenerife-Sur por temas de patrocinio e publicidade. Pola mesma razón na actualidade, e desde 2008, leva o nome de Club Deportivo Marino Playa de las Américas.
Historia
O Club Deportivo Marino foi fundado por uns pescadores de Los Cristianos, un pequeno barrio de Arona naquela época. O equipo naceu en 1933 o que lle converte no máis antigo do sur da illa. Os seus primeiros partidos xogábaos nunha esplanada de terra preto da praia de Las Vistas.
250px|esquerda|miniatura|Once inicial do Marino antes do partido contra o [[Club Deportivo Corralejo|CD Corralejo da terceira xornada da tempada 2011/12, que finalizou 2-2.]] Foi un dos fundadores da Preferente de Tenerife e da Terceira División Canaria. Ademais sería un dos primeiros equipos do arquipélago en chegar a Segunda División B, ao conseguir o ascenso na tempada 1987/88. Tras cinco campañas nesta categoría descendeu directamente a Preferente por problemas económicos na tempada 1992/93. Esa mesma campaña descendería á Primeira Interinsular, pozo do que conseguiría saír catro anos máis tarde. Na 2006/07 queda subcampión de Preferente, logrando retornar a Terceira División ao derrotar na promoción de ascenso á Unión Deportiva Balos do municipio de Santa Lucía de Tirajana. Na tempada 2009/10, ao acabar en cuarta posición, tivo a posibilidade de alcanzar novamente a categoría de bronce do fútbol español pero non puido superar a primeira rolda da fase de ascenso ao quedar eliminado polo CD La Muela, do dianteiro serbio Goran Drulić.
Na tempada 2011/12 conseguiu un histórico dobrete ao conseguir, por segunda vez na súa historia, a Copa Heliodoro Rodríguez López e o campionato de liga do grupo canario de Terceira División. Isto permitiulle disputar por segunda vez na súa historia o playoff de ascenso a Segunda División B. O sorteo emparellouno co CF Fuenlabrada, ao que conseguiu sorprender no Estadio Fernando Torres gañando por un gol a dous a pesar de xogar con dez varios minutos. Unha semana máis tarde no Antonio Domínguez volveu vencer por dous goles a un, ascendendo así a Segunda B.
Estadio
O Club Deportivo Marino xoga os seus partidos como local no Estadio Antonio Domínguez Alfonso, no núcleo de Playa de las Américas, que conta cunha capacidade duns 7.500 espectadores.
A entidade tamén conta cun estadio anexo para a súa cadea de filiais a uns 50 metros do Antonio Domínguez, onde xogan os seus partidos todos os seus equipos de fútbol base. Este campo, antes de terra, conta con céspede artificial desde o ano 2001. A capacidade do Anexo Antonio Domínguez é duns 300 espectadores, aproximadamente.
Institut d'Estudis Catalans
O Institut d'Estudis Catalans (en galego, Instituto de Estudos Cataláns, IEC) é unha institución cultural de Cataluña, privada, fundada por iniciativa de Enric Prat de la Riba, mediante uns acordos coa Deputación de Barcelona o 18 de xuño de 1907 e o 14 de febreiro de 1911, da cal Prat de la Riba era presidente.
Historia e características
Constitúeo unha corporación académica, científica e cultural que ten por obxecto a investigación de tódolos elementos da cultura de Cataluña.
Ditas funcións están recoñecidas polo Real decreto 3118/1976, do 26 de novembro, e a Resolución da Generalitat de Cataluña di 17 de maio do 2001, polo cal se publican os seus estatutos, que recollen a letra e o espírito dos acordos fundacionais. En 1922, foi admitido na Unión Académica Internacional. A corporación ten a súa sede principal na cidade de Barcelona e estabeleceu delegación en todo o seu ámbito xeográfico de actuación (artigo 6 dos seus estatuto). Dito ámbito de actuación son tódolos lugares de lingua e cultura catalás (artigo 1 do Real Decreto 3118/1976).
A sección filolóxica do IEC cumpre a función de academia da lingua catalá. As súas competencias normativizadoras son recoñecidas en Cataluña, as Illas Baleares e Andorra. No Rosellón, en Francia, a pesar do carácter non oficial da lingua, o Consello Xeral do departamento de Pireneos Orientais tamén recoñece a autoridade do IEC].
Na Comunidade Valenciana, seguen as Normas da Academia Valenciana da Lingua, que son, de feito, as mesmas normas que as do IEC, mentres que na Franxa de Aragón, o catalán falado non ten ningún carácter de oficialidade. O IEC está ultimamente o encargo da revisión do Diccionari català-valencià-balear.
Alvin Drew
Benjamin Alvin Drew, nado en Washington, D.C. o 5 de novembro de 1962, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-118 e STS-133. Pasou un total de 25,54 días no espazo.
Traxectoria
Drew é graduado en enxeñería astronáutica pola Academia da Forza Aérea dos Estados Unidos en 1984. É máster en Ciencia Aeroespacial pola Universidade Embry Riddle en 1995 e máster en Estudos Estratéxicos en Ciencias Políticas pola Universidade da Forza Aérea dos Estados Unidos en 2006.
Men in Black 3
Men in Black 3 (estilizado como MIB3 ou tamén Men in Black III) é un filme estadounidense dirixido por Barry Sonnenfeld que foi estreado no 2012. Terceiro filme da saga Men in Black baseado na serie de banda deseñada homónima de Lowell Cunningham.
Sinopse
O filme comeza coa fuxida dun estraño e poderoso extraterrestre chamado Boris o animal, un recluso da prisión dos MIB na Lúa. É o último supervivente da raza alieníxena boglodita, que sobrevive mediante o ataque, toma, e ocupación doutros planetas habitados. Boris é un asasino, que foi capturado polo axente K (Tommy Lee Jones), quen tamén puido despregar un sistema de defensa (denominado "Arca Net"), e evitar unha invasión boglodita, logrando así a súa extinción. Porén, Boris logra burlar a seguridade e escapar para vingarse de K.
Vilarnovo, Berdillo, Carballo
Vilarnovo é un casarío da parroquia de Berdillo no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 104 habitantes no ano 2021 segundo datos do IGE dos cales eran 51 homes e 53 mulleres.
Curses
Curses é o primeiro álbum de estudio da banda galesa de rock alternativo Future of the Left, publicado o 24 de setembro de 2007 a través do selo Too Pure.
Frank Sinatra
Francis Albert Sinatra, máis coñecido como Frank Sinatra, nado en Hoboken o 12 de decembro de 1915 e finado nos Ánxeles o 14 de maio de 1998, foi un cantante e actor estadounidense. Alcumado "A Voz", foi unha das figuras máis importantes da música popular do século XX. A súa popularidade chegou a ser inmensa e practicamente constante ao longo da súa vida, aínda que foron especialmente exitosos os anos corenta e cincuenta. Foi esta última década, coa súa produción discográfica para a compañía Capitol, a considerada como a súa etapa de maior calidade artística como cantante.
Estilo e características
O seu repertorio baseouse na obra dos máis importantes compositores populares estadounidense, como Jimy Van Heuse, Cole Porter, Smmy Cahn ou George Gershwin, e o seu estilo sintetizou, xa nas súas orixes, quince anos de influencias mutuas entre a música de inspiración jazzística e a música pop que empezaba a difundirse a través da radio. Sinatra construíu o seu estilo sobre a base dunha comprensión natural da música popular, tal como a entenderon Bing Crosb, Fred Astaire, Benny Goodman e Louis Armstrong, explotando a idea de que esta, en todas as súas vertentes, debería ser unha extensión da fala.
left|miniatura|Frank Sinatra, 1947 Tecnicamente, caracterizouse pola súa coidada precisión no fraseo e o seu dominio do control da respiración; o rango da súa voz estaba próximo ao de barítono. En canto á súa categoría artística, esta radica na súa capacidade interpretativa para transmitir as emocións e sentimentos implícitos nas letras das cancións. En Sinatra, calquera tipo de consideración vocal e, incluso, musical, resultan secundarias respecto da que é a súa misión principal: contar unha historia da forma máis expresiva posible.
A Sinatra recoñéceselle historicamente ser o primeiro cantante que fixo uso conscientemente dos medios de amplificación do son co obxecto de situar a súa voz por encima do son da orquestra (dominadora da música popular estadounidense de principios de século XX) e para aproximala a intimidade do oído do ouvinte.
Como actor, Sinatra foi un artista de tipo intuitivo, remiso a someterse os ensaios e repeticións habituais na gravación, polo que as súas interpretacións foron emocionalmente intensas ao tempo que irregulares. A importancia na súa vida do seu traballo actoral foi capital; por exemplo foi precisamente a través do seu papel en De aquí á eternidade como logrou saír dunha crise persoal e artística no tránsito dos anos corenta aos cincuenta para ascender ao máis alto da súa popularidade, ademais de gañar pola súa interpretación o Oscar ao mellor actor secundario.
Na da súa carreira profesional, Sinatra gravou máis de 1300 cancións e participou en máis de cincuenta películas. Recibiu multitude de premios e homenaxes, entre os que contan dez Grammys, o Premio da Academia de Artes e Ciencias da Gravación e a Medalla da Liberdade do goberno estadounidense.
Vehículo deportivo utilitario
miniatura|Jeep Wrangler. O termo vehículo deportivo utilitario (en inglés SUV, de sport utility vehicle) designa a aqueles vehículos semellantes aos vehículos familiares pero cun chasis máis lixeiro e normalmente equipado con tracción ás catro rodas coa pretensión de ser utilizado nalgunha medida como vehículo todo terreo, a súa orixe está nos vehículos militares tales como os jeeps e os Land Rover. Foi un vehículo popular na década de 1990 e 2000 nos Estados Unidos, Canadá e Australia e en menor medida en Europa. Desde aquela declinou polo aumento do prezo do combustible e a crise económica substituído polo crossover que conta ademais cunha mellor eficiencia no consumo de combustible.
Enrique Romero Bravo
Enrique Romero Bravo, alcumado Triana, nado na Coruña o 9 de xuño de 1908 e finado na mesma cidade o 21 de xaneiro de 1984, foi un futbolista galego. Xogaba de centrocampista e militou a maior parte da súa carreira no Deportivo da Coruña.
Traxectoria
Militou no Marino FC e logo no Emden FC, sendo traspasado desde este último ao Deportivo da Coruña en xaneiro de 1930. Debutou nun partido da Segunda División fronte ao Real Betis. Os seus compañeiros ese día foron: Isidro, Otero, Alejandro; Esparza, Fuentes, Fariña; Torres, Chacho, Hilario e Pérez. Xogou no Deportivo durante sete tempadas, todas elas na Segunda División, competición na que disputou 95 partidos, marcando 25 goles. Ademais gañou os Campionatos de Galicia de 1930/31, 1932/33 e 1936/37.
Trala guerra civil fichou polo Real Madrid, co que xogou só cinco partidos da Primeira División, sendo cedido en 1941 ao Deportivo Alavés.
Palmarés
Deportivo da Coruña
Alfred Tennyson
Traxectoria
Foi un dos poetas ingleses máis populares do seu tempo, e un referente sobranceiro do que se denomina en literatura o período do posromanticismo.
Ōnojō
Ōnojō (大野城市, おおのじょうし, Ōnojō-shi) é un concello da prefectura de Fukuoka no Xapón. Está situada ao norte da rexión de Kyūshū e no centro-oeste da prefectura, na zona da provincia histórica de Chikuzen, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 26,88 km² e a poboación de 94.508 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 3.520 h/km².
O concello de Ōnojō limita cos concellos de Nakagawa, de Kasuga, de Fukuoka, de Umi, de Dazaifu e de Chikushino.
Kufiya
miniatura|Home iraquí fotografado no 2003 levando unha kufiya. miniatura|[[Yasser Arafat levando a súa icónica kufiya en 1974.]]
A kufiya ou keffiyeh (en كوفية, que significa "da cidade de Kufa" (en الكوفة); plural كوفيات), tamén coñecida como ghutrah (غُترَة), shemagh (شماغ, chafiye (en ) ou cemedanî (en جه مه داني), é unha peza de vestir tradicional do Oriente Medio con forma de bufanda a cadros, polo xeral feitos de algodón. É levada polos árabes, así como polos xudeus mizrahi e os kurdos.
É empregado en rexións áridas xa que proporciona protección contra as queimaduras do Sol, o po e a area. O seu recoñecible patrón de cadros pode ter a súa orixe nas antigas representacións mesopotámicas de redes de pesca ou espigas de gran, mais a verdadeira orixe deses patróns aínda é descoñecida.
A finais da década de 1980, a kufiya converteuse nun complemento de moda nos Estados Unidos de América e, durante a década de 2000, fíxose moi popular entre a mocidade de Toquio, onde era vestido como estilo de roupa de camuflaxe.
Puyi
Aisin-Gioro ou Puyi, nado en Pequín o 7 de febreiro de 1906 e finado na mesma cidade o 17 de outubro de 1967, foi o emperador Xuantong (宣統皇帝) da China entre 1908 e 1924 (emperador reinante ata 1912), o décimo e derradeiro dos emperadores da dinastía manchú Qing.
Traxectoria
Proclamado emperador cando tiña tres anos de idade, logo de suceder ao seu tío Guangxu é a anciá emperatriz Ci Xi pero o poder tívoo durante todo o seu reinado o seu pai Chun. A revolución republicana de 1912 dirixida por Sun Yat-sen e Yuan Shikai, obrigou ao emperador a abdicar do trono, aínda que seguiu a vivir na Cidade Prohibida, en 1917 foi restaurado por 12 días. Feng Yuxiang retiroulle o título imperial en 1924 e en 1925 refuxiouse na cidadela xaponesa de Tianjin. Entre 1934 e 1945 foi o Emperador Kangde (康德皇帝) do estado de Manchukuo, controlado polo Xapón. Na República Popular da China foi membro da Conferencia Consultiva Política do Pobo Chinés entre 1964 e a súa morte co nome chinés de Aixinjueluo Puyi.
Shakuntala Devi
Shakuntala Devi, nada en Bangalore o 4 de novembro de 1929 e finada na mesma cidade o 21 de abril de 2013, foi unha matemática, escritora e calculista mental india, coñecida popularmente como o "ordenador humano". Devi esforzouse por simplificar os cálculos numéricos para os estudantes. O seu talento valeulle un posto na edición de 1982 do Libro Guinness dos Récords. Non obstante, o certificado para o rexistro entregouse a título póstumo o 30 de xullo de 2020, a pesar de que Devi acadou o seu récord mundial o 18 de xuño de 1980 no Imperial College de Londres. Devi foi unha nena precoz e demostrou as súas habilidades aritméticas na Universidade de Mysore sen ningunha educación formal.
Primeiro anos
Shakuntala Devi naceu en Bangalore (Karnataka) nunha familia brahmán kannada. O seu pai, C V Sundararaja Rao, traballou como trapecista, domador de leóns, funambulista e mago nun circo. Descubriu a capacidade da súa filla para memorizar números mentres lle ensinaba un truco de cartas cando tiña uns tres anos. O seu pai deixou o circo e levouna a espectáculos de estrada en que demostraba a súa capacidade de cálculo. Fíxoo sen ningunha educación formal. Á idade de seis anos demostrou as súas habilidades aritméticas na Universidade de Mysore.
En 1944 Devi mudouse a Londres.
Cálculo mental
Devi viaxou a varios países do mundo demostrando o seu talento aritmético. Estivo de xira por Europa ao longo de 1950 e estivo en Nova York en 1976. En 1988 viaxou aos Estados Unidos para que as súas habilidades fosen estudadas por Arthur Jensen, profesor de psicoloxía educativa na Universidade de California, Berkeley. Jensen probou o seu desempeño en varias tarefas, incluído o cálculo de grandes cantidades. Exemplos dos problemas presentados a Devi incluíron o cálculo da raíz cúbica de 61 629 875 e a raíz sétima de 170 859 375. Jensen informou de que Devi proporcionou a solución aos problemas mencionados (395 e 15, respectivamente) antes de que Jensen puidese copialos no seu caderno. Jensen publicou os seus descubrimentos na revista académica Intelligence en 1990.
En 1977, na Southern Methodist University, deu a raíz vixésimo terceira dun número de 201 díxitos en 50 segundos. A súa resposta, que foi de 546 372 891, foi confirmada polos cálculos feitos na Oficina de Normas dos Estados Unidos pola computadora UNIVAC 1101, para os que houbo que escribir un programa especial para realizar un cálculo tan grande, que tardou máis tempo que facer.
O 18 de xuño de 1980, demostrou a multiplicación de dous números de 13 díxitos: 7 686 369 774 870×2 465 099 745 779. Estes números foron elixidos ao azar polo Departamento de Computación do Imperial College de Londres. Ela respondeu correctamente 18 947 668 177 995 426 462 773 730 en 28 segundos. Este evento incluíuse no Guinness World Records de 1982. O escritor Steven Smith comentou: "o resultado é moi superior a todo o que se informou anteriormente que só se pode describir como incrible". Nunha entrevista de 2009, Devi recordou a Indira Gandhi, que lle dixo "Shakuntala, recorda que teño moitos embaixadores en todo o mundo, mais ti es unha embaixadora moi especial porque es unha embaixadora itinerante, unha embaixadora matemática, que pode gañar amigos para a India e establecer unha estreita relación entre país e país".
Shakuntala Devi explicou moitos dos métodos que empregou para facer cálculos mentais no seu libro Figuring: The Joy of Numbers.
Libros sobre homosexualidade
En 1977 escribiu The World of Homosexuals, o primeiro estudo académico publicado sobre a homosexualidade na India, polo que foi criticada. No documental For Straights Only, dixo que o seu interese polo tema se debía ao seu matrimonio cun home homosexual e ao seu desexo de ver a homosexualidade máis de preto para entendela.
O libro, considerado "pioneiro", presenta entrevistas con dous mozos homosexuais indios, unha parella masculina no Canadá que buscaba matrimonio legal, un sacerdote do templo que explica as súas opinións sobre a homosexualidade e unha revisión da literatura existente sobre a homosexualidade. Remata cun chamamento á despenalización da homosexualidade e a "plena e completa aceptación, non tolerancia e simpatía". Non obstante, o libro pasou case desapercibido nese momento.
Pasamento
En abril de 2013, Devi ingresou nun hospital de Bangalore con graves problemas respiratorios. Durante as dúas semanas seguintes sufriu complicacións cardíacas e renais. Morreu no hospital o 21 de abril de 2013 con 83 anos. A súa filla Anupama Banerji está casada con Ajay Abhaya Kumar, con quen ten dúas fillas, e vive en Londres.
Vida persoal
Devi regresou á India a mediados dos anos sesenta e casou con Paritosh Banerji, un oficial do servizo administrativo indio de Calcuta. Divorciáronse en 1979 por problemas persoais. En 1980, participou nas eleccións ao Lok Sabha como candidata independente por Mumbai Sur e por Medak en Andhra Pradesh (actualmente en Telangana). En Medak púxose en contra da ex-primeira ministra Indira Gandhi, dicindo que quería "defender a xente de Medak de ser enganada pola señora Gandhi"; quedou novena, con 6514 votos (1,47 % dos votos). Devi regresou a Bangalore a principios dos anos oitenta.
Ademais do seu traballo como calculadora mental, Devi foi unha notable astróloga e autora de varios libros, incluídos libros de cociña e novelas. Comezou escribindo contos e misterios sobre asasinatos e tiña un grande interese pola música.
Legado
O 4 de novembro de 2013, Devi foi homenaxeada cun Google Doodle no que sería o seu 84.º aniversario.
En maio de 2019 anunciouse un filme sobre a súa vida titulado Shakuntala Devi. Está protagonizada por Vidya Balan no papel principal e conta con Sanya Malhotra, Amit Sadh e Jisshu Sengupta. Producido por Sony Pictures Networks Productions, o filme foi emitido en todo o mundo en Amazon Prime Video o 31 de xullo de 2020.
Peros Banhos
miniatura|right|300px|Mapa de Peros Banhos Peros Banhos, Pedro dos Banhos ou Baixo de Pero dos Banhos nos mapas antigos, é un atol deshabitado no Arquipélago Chagos no Territorio Británico do Océano Índico.
A Île Yeye, que se atopa na esquina nordeste do atol, é a illa das Chagos que está máis preto das Maldivas. A distancia entre a Île Yeye e Gan Island no Atol Addu é de 523 km.
Xeografía
Peros Banhos é un atol coralino de tamaño mediano rodeado por un arrecife de coral, similar ao da veciña Maldivas. O diámetro da lagoa, coñecida como Baie de Peros Banhos en francés, está por encima dos 20 km. O arrecife circular está afundido no seu bordo suroriental. Todas as illas son planas e areosas e as máis importantes están cubertas con cocos.
A illa máis grande e máis importante do grupo é a Île du Coin. Era a base da Colonia Perch desde onde drixíansen as plantacións de coco do atol. Esta illa era o principal porto do atol e tiña un peirao de carga e descarga de mercancías.
A Île du Coin foi a única illa na que houbo un asentamento permanente en Peros Banhos. Outras illas importantes do atol tiñan edificios nelas e estaban habitadas ocasionalmente, eran Grande Soeur, Île Diamant, Île Manoël e Île Pierre. Todas estas illas formaban parte da antiga plantación de cocos rexentada desde a Île du Coin.
Desde os primeiros mapas que foron publicados a metade do século XIX, producíronse algúns cambios na xeografía deste atol. A Île St. Brandon, que estaba cuberta con cocos cando fíxose o primeiro estudo deste atol, é agora só un banco de area. Doutra banda, no bordo occidental de Peros Banhos, a illa ao norte de Île Verche era só un pequeno banco de area no momento do estudo do Comandante Robert Moresby en 1837, agora é unha illa de tamaño medio cuberta de vexetación.
Historia
Peros Banhos foi descuberto en 1513 polo navegante portugués Afonso de Albuquerque. O nome deste atol derívase de "Pêro dos Banhos", o nome doutro navegante portugués que morreu despois de que o seu barco encallara neste atol.
A descrición máis temperá e máis interesante de Peros Banhos foi escrita por Manoel Rangel en «A Tragédia dos Baixos de Pero dos Banhos». El era un náufrago do barco portugués Conceição ao mando do capitán Francisco Nobre, que encallou e rompeu nos arrecifes de Peros Banhos en 1556.
Quedaron 165 sobreviventes nunha illa plana de area en Peros Banhos antes de que houbese cocos, entre eles dúas mulleres e cinco sacerdotes católicos. Rangel menciona que había malas herbas e pastos, e que ao redor de dez mil aves vivían nesa illa. Mentres que houbo aves os náufragos sobreviviron, pero comezaron a morrer en grandes cantidades logo de comer a maior parte da poboación de aves.
Segundo Manoel Rangel había auga potable que se atopaba cavando pozos pouco profundos na area. Tamén moitas tartarugas poñian ovos na praia da illa. Desde 1756 Île du Coin foi o fogar dunha poboación de ata 500 persoas. A maioría dos habitantes, os ilois, foron os traballadores das plantacións de coco e da industria produtora de aceite de coco. Os ilois eran cristiáns e había igrexas e escolas primarias ata a súa expulsión. A súa lingua era un Crioulo versión do francés, coñecido como crioulo de Chagos. Había unha pequena illa poboada chamada illa Diaño no noroeste do atol. O nome deste illote suxire que houbo algunhas crenzas folclóricas locais.
Moresby Island, no extremo norte do atol de Peros Banhos leva o nome de Robert Moresby, un hidrógrafo británico que fixo o primeiro estudo preciso do Arquipélago Chagos en 1837. Logo da inspección de Moresby, o primeiro mapa detallado do Atol Peros Banhos foi publicado polo Servizo Hidrográfico da Indian Navy.
En 1970, toda a poboación do Atol Peros Banhos foi expulsada polo Goberno británico e enviada a vivir en Mauricio. Máis recentemente, as illas foron consideradas como un posible lugar para o reasentamiento, aínda que o acceso está prohibido.
Reserva natural
miniatura|right | Reserva natural do Atol Peros Banhos O atol esta dividido por unha liña trazada entre o punto máis oriental da terra en Moresby Island (ao norte) e o punto máis oriental da terra en Fouquet Island (sur) que marca na parte leste a Peros Banhos Atoll Strict Nature Reserve. A entrada e calquera actividade nesta e noutras reservas naturais estritas, está prohibida polo Territorio Británico do Océano Índico, mesmo a 200 metros das illas.
Recoméndase aos navegantes de recreo e deportivos non ancorar dentro dos límites da Reserva Natural do Atol Peros Banhos.
Lista das illas
Cuns 32 illotes, o atol de Peros Banhos abarca aproximadamente a metade de todas as illas do arquipélago de Chagos. As illas e illotes individuais se enumeran segundo as agullas do reloxo, comezando no sur:
Parte oriental (ao leste do canal sur e o canal Moresby)
O Paso da Île Poule tamén se chama Passe Elisabeth nos mapas antigos.
As illas na parte oriental son parte da Reserva Natural Estrita de Peros Banhos, excepto Île de la Passe e a illa Moresby.
O Aseñado, Berdillo, Carballo
O Aseñado é un lugar da parroquia de Berdillo no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 61 habitantes no ano 2021 segundo datos do IGE dos cales eran 23 homes e 38 mulleres.
Estala o duelo
Estala o duelo (極限バトル！！三大超サイヤ人) é un filme de animación xaponés dirixido por Shigeyasu Yamauchi que foi estreado en 1993. Décimo primeiro filme baseado no manga e anime Dragon Ball creado por Akira Toriyama e oitavo da etapa Dragon Ball Z.
Air Seoul
Air Seoul é unha aeroliña de baixo custo de Corea do Sur subsidiaria de Asiana Airlines. A aeroliña está baseada no aeroporto de Incheon en Seúl, dende o cal opera voos a destinos internacionais. A compañía comezou a operar o día 11 de xullo de 2016.
Estala o duelo
Sinopse
Durante un descanso de primavera chega á Terra Paragus, un dos Guerreiros do espazo sobrevivente, este chega a informarlle a Vexeta que conquistaron un novo planeta para a raza Saiyan. Toranks intenta convencer a Vexeta de que é unha trampa pero non o logra polo que decide acompañalo, xunto con eles van Oolong, Son Gohanda e Mestre Mutenroi. Por outro lado Goku é contactado por Kaiō do norte para que investigue a aparición dun Saiyan que destruíu a galaxia do sur.
Air Seoul
Historia
Dende principios do ano 2014 Asiana Airlines levaba considerando lanzar unha segunda aeroliña de baixo custo ademais de Air Busan. Inicialmente tivo dificultades para continuar co proxecto debido ao accidente do voo 214 de Asiana Airlines en xullo de 2013. Asiana ten só un 46% das accións de Air Busan, mentres que controla totalmente Air Seoul. Air Busan está baseada en Busan, o que permitiu a outras aeroliñas de baixo custo como Jin Air e Jeju Air encher o mercado de Seúl; Air Seoul está baseada en Seúl. Os obxectivos de Air Seoul son reforzar a competencia de Asiana con outras aeroliñas de baixo custo do país e mellorar a actuación da compañía en certos mercados, como o das cidades secundarias xaponesas.
Estala o duelo
Sinopse
Coa chegada de Goku, Brolin logra soltarse do control mental ó que o tiña sometido o seu pai. Ó espertar o seu poder destrutivo, Brolin logra facer que Goku e os seus amigos sexan insignificantes ante o seu dominio total. Mesmo Vexeta, o orgulloso príncipe dos saiyans, queda intimidado ó pensar que morrería a mans de Brolin. Tras unha dura batalla, Goku axudado coa forza dos seus amigos, logra derrotar a Brolin.
Air Seoul
Historia
A aeroliña foi creada o 7 de abril de 2015. En xuño de 2016 Air Seoul operou voos de proba dentro de Corea do Sur. O 5 de xullo de 2016 Air Seoul recibiu o seu certificado de operador. Os voos entre Seúl-Gimpo e Jeju comezaron o 11 de xullo. A aeroliña comezou a voar ao Xapón no mes de outubro, sendo as súas primeiras rutas internacionais, e dende entón converteuse nunha aeroliña puramente internacional.
Estala o duelo
Música
Tema de apertura
Air Seoul
Frota
250px|miniatura|A321 de Air Seoul En xaneiro de 2018 a frota de Air Seoul está formada polos seguintes avións:
Estala o duelo
Música
Tema de peche
Oleksandr Stoika
Traxectoria
Naceu en Karachyn o 16 de outubro de 1890. Estudou a secundaria en Uzhhorod, e a partir de 1910 no Seminario Teolóxico de Uzhhorod e no Seminario Central de Budapest, logo do cal foi ordenado sacerdote o 17 de decembro de 1916. Traballou como secretario do bispo até 1930, e logo da morte de Petro Gebei administrou a eparquía, até que en maio de 1932 foi nomeado bispo de Mukacheve.
Logo de ser elixido bispo, Stoika traballou para mellorar a situación económica dos seus fieis: lanzou o "evento de Pascua", que recadou fondos en todo o país para os pobres. Durante o seu episcopado abriu internados para os cativos en Uzhhorod, ordenou a 158 sacerdotes, e dirixiu 163 misións para promover a volta á Igrexa de moitos afastados. Cóntanse 67 igrexas entre as construídas e renovadas durante o seu mandato, e visitou persoalmente cada unha das parroquias da eparquía. Finou en Uzhhorod o 31 de maio de 1943.
El Eco Franciscano
El Eco Franciscano foi unha revista católica en castelán, publicada en Santiago de Compostela desde o 15 de maio de 1884 ata 1968, de periodicidade primeiramente mensual e logo quincenal case chegou aos 1 500 números.
Descrición
Publicou textos en galego de Juan Barcia Caballero, Salvador Cabeza de León, Dolores del Río Sánchez-Granados, Luciano Piñeiro, José Pose Gerpe, Manuel Posse Rodríguez, Eladio Rodríguez González e os frades Alfonso Rey e Agustín González, entre outros
No ano 1899 a revista traduciu ó galego textos relixiosos italianos e na Guerra civil española apareceron ocasionalmente algúns textos en galego, correspondentes a Añual (Eleuterio Luaña Fernández).
Entre os directores da publicación destacan Plácido Ángel Rey Lemos, Samuel Eiján, Atanasio López Fernández e José Isorna.
Víctor Manuel Vázquez Portomeñe
Víctor Manuel Vázquez Portomeñe, nado o 16 de setembro de 1934 en Piñeira (Taboada), é un político galego.
Traxectoria
Exerceu a avogacía desde 1963, compatibilizándoa co exercicio como Secretario municipal en Abadín (1963-1965), Antas de Ulla e por acumulación Monterroso, Guntín e Chantada (1965-1975) e Carballedo (1975-1983). Deu o seu primeiro salto á política en 1977, nun mitin da UCD en Chantada, ocupando neste ano o Comité Executivo Provincial deste partido en Lugo e a Secretaría de Política Municipal.
Conselleiro sen carteira con Xosé Quiroga Suárez na preautonomía, foi un dos redactores do Estatuto dos dezaseis; deputado no Parlamento de Galicia por Alianza Popular e despois polo Partido Popular (1981-1997).
Foi conselleiro de Educación con Xerardo Fernández Albor (1983-1986) canalizando a asunción de competencias de xestión do sistema educativo e da ordenación universitaria. Durante o seu mandato aprobáronse os estatutos da Universidade de Santiago de Compostela, o 19 de outubro de 1985, co que se desbloqueaba a aplicación da Lei de Reforma Universitaria. Cando o vicepresidente da Xunta Xosé Luís Barreiro Rivas presentou a súa dimisión, Vázquez Portomeñe seguiuno pero non na súa marcha de AP. De feito, asume a portavocía deste grupo facendo oposición ao tripartito PSOE-Coalición Galega-Partido Nacionalista Galego, nado da moción de censura a Albor.
Con Manuel Fraga foi conselleiro de Relacións Institucionais e voceiro do goberno (1990-1993), posto dende onde puxo en marcha o primeiro Ano Xacobeo como programa de difusión cultural, turística e institucional de Galicia co gallo do Ano Santo xubilar de 1993. Posteriormente, asumiu o cargo de conselleiro de Cultura (1993-1996) acadando a unanimidade no Parlamento de Galicia para os proxectos normativos que serían aprobados como a Lei 8/1995, do Patrimonio Cultural de Galicia e a Lei 3/1996, de Protección dos camiños de Santiago (ambas derrogadas pola Lei 5/2016). Puxo en funcionamento o Centro Superior Bibliográfico de Galicia e impulsou a rede de infraestruturas culturais a través da creación de casas de cultura nos municipios de Galicia Finalmente foi conselleiro sen carteira para Asuntos Parlamentarios (1993-1997). Desde 1996 foi senador.
En 2010 recibiu a Medalla de Ouro de Galicia polos seus traballos a prol do turismo e da promoción do Ano Santo Xacobeo en Santiago de Compostela.
Vida persoal
Está casado coa escritora Otilia Seijas, e ten tres fillos. É irmán de Antonio Vázquez Portomeñe, avogado e alcalde de Taboada entre 1979-1983; de José Vázquez Portomeñe, que foi Secretario Xeral da Consellería de Traballo e Subdelegado do Goberno en Lugo; e de Segundo Vázquez Portomeñe, Xefe do Servizo de Promoción do Camiño de Santiago. O seu fillo, Víctor Manuel Vázquez-Portomeñe Seijas, foi durante un tempo Secretario Xeral da Consellaría de Pesca.
Christina Ricci
Christina Ricci, nada o 12 de febreiro de 1980 en Santa Monica (California), é unha actriz estadounidense. É coñecida polos seus papeis de Wednesday Addams en The Addams Family (1991) e Addams Family Values (1993), e o seu papel de Kat Harvey en Casper (1995).
Fatu Hiva
Fatu Hiva (en marquesano Fatuiva) é a illa máis meridional das Marquesas. Está situada a 75 km ao sur de Hiva Oa.
A illa está constituída por dous antigos volcáns que forman unha cadea montañosa que culmina no monte Tauauoho con 960 metros de altitude. Ao oeste ábrense dous baías: Hanavave e Omoa. A baía de Hanavave era coñecida polos navegantes como baía das Vergas, xa que se atopan unhas formacións rochosas con forma fálica. Os misioneiros católicos, interpretando que se trata dos veos das virxes, cambiaron o nome a baía das Virxes, engadindo unha "i" en francés: V(i)erges. A costa leste caracterízase por estreitos vales escarpadas e inaccesibles. A superficie total é de 84 km².
Abundan as árbores froiteiras: mangas, bananas, pomelos, limóns, laranxas e papaias. Os mangas están á libre disposición de todos os habitantes.
A poboación total era de 611 habitantes no censo do 2012. As vilas principais son Omoa, a capital, e Hanavave, situadas nas baías do mesmo nome. A poboación vive principalmente do agro, a artesanía e o turismo. A orografía da illa non permite a construción dunha pista de aterraxe e só é accesible por barco.
Historia
Fatu Hiva foi descuberta por Álvaro de Mendaña e Neira a vixilia de santa María Magdalena de 1595, e chamouna Illa Magdalena. O investigador noruegués Thor Heyerdahl instalouse en 1936, e comezou a desenvolver aquí as súas teorías sobre as navegacións prehistóricas. Describe a súa experiencia no libro Fatu-Hiva: Back to Nature.
Gran Premio de Rusia de 2014
O Gran Premio de Rusia de 2014, (oficialmente 2014 Formula 1 Russian Grand Prix en ruso ruso Гран-при России 2014 года) foi unha carreira de Fórmula Un, que se celebrou o 12 de outubro de 2014 no Circuíto urbano de Sochi, un novo circuíto construído na sede dos Xogos Olímpicos de Inverno de 2014 na cidade de Sochi no Krai de Krasnodar, Rusia.
A carreira foi a décimo sexta rolda da tempada de Fórmula Un, e a primeira vez que se disputou o Gran Premio de Rusia nun século. A carreira de 2014 foi tamén a primeira vez que o Gran Premio de Rusia disputouse como unha proba do Campionato do Mundo de Fórmula Un desde que se creou o campionato en.
Contou coa presenza do piloto local Daniil Kvyat. Marussia decidiu non substituír a Jules Bianchi para toda a fin de semana, polo que participou unicamente co auto de Max Chilton.
Lewis Hamilton gañou a carreira logo de saír desde a pole position. O seu compañeiro de equipo Nico Rosberg terminou en segundo lugar. O resultado asegurou ao equipo Mercedes gañar o campionato de construtores.
Preparativos
miniatura|300px| O [[circuíto de Sochi foi construído na sede dos Xogos Olímpicos de inverno de 2014, na cidade de Sochi. Vista da Curva 5, durante a construción, fronte á Praza das Medallas]].