cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
While My Guitar Gently Weeps
Composición e gravación
A canción pasou por varias -algunhas substanciosas- modificacións até chegar á súa versión final. Un exemplo é a letra; unha versión gravada na casa de George incluía este verso, que non se usou: Outra versión, acústica, lanzada nos álbums Love e Anthology 3, inclúe este como último verso: A composición interesou pouco nos outros tres Beatles. A banda gravouna en varias ocasións, primeiro a xa mencionada versión acústica e logo unha con sons máis eléctricos, que incluía un solo de guitarra de Harrison, pero non parecía funcionar. Foi entón cando George convidou a Eric Clapton para que tocara a guitarra na canción. Aínda que nun inicio dubidou, Harrison logrou convencelo.
Algúns téñense preguntado se o famoso solo de guitarra é realmente interpretado por Clapton, xa que se asemella bastante ao estilo que Harrison adoptaría posteriormente. George só dixo: "Eric gravouno, e a min pareceume que estaba realmente ben. Logo escoitámolo de novo e el dixo: 'Creo que hai un problema: non é o suficientemente Beatle '. Así que puxémola no ADT [automatic double-track] para bambolealo un pouco".
Concert For George
O 29 de novembro de 2002, Paul McCartney, Ringo Starr, Dhani Harrison, Jeff Lynne e Eric Clapton interpretaron "While My Guitar Gently Weeps" no Concert for George en memoria de Harrison, quen morrera tras unha longa batalla contra o cancro de pulmón. Nesta versión, Clapton interpreta o seu solo e ademais, un segundo en memoria do seu amigo mentres Ringo toca a batería e McCartney volve a tocar o piano e a facer os coros como fixeron na versión orixinal.
Copa do Rei de voleibol
Foi creada na tempada 1950-1951 co nome de Copa do Xeneralísimo, pero, tras os cambios políticos acontecidos en España, pasou a denominarse Copa do Rei en 1976.
Carrie Fisher
Carrie Frances Fisher, nada en Beverly Hills (condado dos Ánxeles) o 21 de outubro de 1956 e finada nos Ánxeles o 27 de decembro de 2016, foi unha actriz estadounidense de cine e televisión. Foi coñecida principalmente por interpretar a princesa Leia Organa na triloxía orixinal de Star Wars.
Traxectoria
Filla do cantante Eddie Fisher e da actriz Debbie Reynolds, tiña un irmán máis novo, Todd Fisher. Os seus avós paternos eran inmigrantes xudeus procedentes de Rusia; por parte materna os seus devanceiros procedían de Inglaterra e Escocia.
Apareceu nalgunhas producións coa súa nai antes de comezar o seu primeiro traballo de cine, cando interpretou a sedutora moza de Warren Beatty en Shampoo (1975), de Hal Ashby.
Despois destes éxitos loitou contra a dependencia das drogas e o alcohol e viviu un feliz matrimonio co cantante Paul Simon.
A súa carreira cinematográfica resentiuse e interpretou papeis en filmes de menor peso como Under the Rainbow (1981) e Hollywood Vice Squad (1986), mais tamén na gañadora de tres premios Óscar de 1986 Hannah e as súas irmás. A partir de entón traballou como actriz secundaria en comedias como o éxito Cando Harry atopou a Sally (1989), Sibling Rivalry (1990) e Soapdish (1991).
En 2001 levou á pantalla outro guión seu: foi o telefilme These Old Broads, cun cuarteto protagonista de luxo formado pola súa nai Debbie Reynolds, a súa antiga inimiga Elizabeth Taylor, Shirley MacLaine e Joan Collins.
Fisher falou publicamente dos problemas que tivo coas drogas, a súa batalla co trastorno bipolar e a adicción aos antidepresivos no programa 20/20 da canle de televisión da ABC.
En setembro de 2009 publicou unha biografía chamada Wishful Drinking, un éxito de vendas nos Estados Unidos; nela narraba as súas experiencias en clave de humor, ríndose da súa tendencia ao alcoholismo e os seus fracasos matrimoniais.
Nunha entrevista en outubro de 2010, mentres se atopaba en Sidney, Australia, Carrie confesou a súa forte adicción á cocaína durante a rodaxe de O Imperio Contraataca (1980) e que sobreviviu a unha sobredose:
Falecemento
O 23 de decembro de 2016, Carrie Fisher sufriu un infarto masivo mentres se atopaba nun voo que a trasladaba de Londres aos Ánxeles, aplicándose inmediatamente medidas de reanimación. Foi trasladada a un centro médico da cidade en estado grave. A popular actriz norteamericana atopábase realizando a xira de promoción do seu novo libro, The Princess Diarist. Máis tarde, o seu irmán Todd Fisher confirmou que estaba en condición estable e recuperándose do ataque. Carrie Fisher faleceu o 27 de decembro de 2016 nos Ánxeles tras permanecer hospitalizada nun centro médico da cidade durante catro días; un comunicado da súa filla Billie Lourd confirmou o deceso.
Filmes, series e videoxogos
dereita|miniatura|230x230px|Carrie Fisher (dereita) xunto a [[Wim Wenders en 1978]]
Ada (orquídea)
Ada é un xénero de orquídeas que abrangue 16 especies, son principalmente epífitas mais tamén as hai litófitas, teñen o seu hábitat en América Central e do Sur entre Nicaragua no norte e Bolivia no sur, desenvolvéndose en bosques de montaña entre os 650 e os 2700 metros de altura. As súas follas son lanceoladas de ata 20 cm medrando a partir de pseudobulbos que chegan ata os 10 cm. De cores vivas empréganse para obter híbridos de cores rechamantes. A especie tipo é a ada aurantiaca.
Figueres
Figueres é un concello e cidade do nordés de Cataluña, capital da comarca do Alt Empordà, na provincia de Xirona. En 2018 vivían no seu concello 46.381 habitantes.
Ráquira
Ráquira é un concello colombiano da provincia de Ricaurte no departamento de Boyacá. Atópase a uns 60 quilómetros de Tunja. Ráquira é considerada como a capital artesanal de Colombia e foi galardoada pola Corporación Nacional de Turismo en 1994 como unha das vilas máis fermosas de Boyacá, grazas á pintoresca decoración das súas casas. Tamén existe unha cerámica característica de Ráquira.
Figueres
Xeografía
Está situada a 39 m sobre o nivel do mar, na chaira altempordanesa, nas proximidades dos Pireneos e da fronteira con Francia. A 36 km da capital provincial, Xirona; a 136 de Barcelona e a 65 de Perpiñán, en Francia.
Ráquira
Etimoloxía
O nome de Ráquira provén do muisca, e significa "cidade das potas". Antes da conquista española, este lugar era coñecido co nome de Taquira entre os pobos amerindios.
Figueres
Arte e arquitectura
miniatura|esquerda|200px|Igrexa de Sant Pere miniatura|esquerda|200px|Teatro-Museo Dalí
Da antiga muralla apenas fica a torre Gorgot, integrada hoxe no Teatro-Museo Dalí. Deben salientarse ademais os monumentos seguintes:
Tradicións e cultura
Figueres está considerado como o berce da sardana. As festas de Figueres son as da Santa Cruz, celebradas cada 3 de maio. O 29 de xuño celebra a festa do patrón, san Pedro.
Extradorso
miniatura|dereita|200px|Esquema dun arco 1. [[Clave (arquitectura)|Clave 2. Doela 3. Extradorso 4. Imposta 5. Intradorso 6. Frecha 7. Luz, Van]]
O extradorso (do latín extra, fóra, ao exterior e dorsum, dorso), é un termo arquitectónico que designa o plano superior externo convexo dun arco ou bóveda.
Tamén designa o lombo dunha doela, que adoita estar oculta por estar dentro da construción.
Contraponse coa voz intradorso.
Outros artigos
Extrados Trasdós Extrados (architecture) Intradosso
Glioxisoma
Os glioxisomas son orgánulos con forma vesicular que se encontran nas células eucariotas das plantas, especialmente nos tecidos de almacenaxe de lípidos das sementes, e tamén nos fungos filamentosos. Poden considerarse como peroxisomas especializados, con algúns encimas especiais no seu interior, que converten os lípidos en carbohidratos durante a xerminación das sementes. A plántula en crecemento utiliza estes azucres obtidos así ata que madura o suficiente para producilos por fotosíntese.
Stefan Deak
Stefan Deak, nado en Veternik o 23 de marzo de 1991, é un futbolista serbio. Xoga de central.
Traxectoria
O 3 de febreiro de 2012 foi cedido ao Happel Rishon LeZion CF.
Mouriscados
O topónimo galego Mouriscados pode referirse a:
Dique (construción)
Un dique é unha obra de enxeñaría hidráulica construída co fin de manter determinadas porcións de terra seca a través do embalsamento das augas correntes.
A súa estrutura pode ser de formigón, terra ou rochas, e fai posíbel manter áreas secas chamadas polders.
Etimoloxía
miniatura|[[Quebraondas do porto exterior da Coruña.]] miniatura|Vista dun [[molle en Alemaña.]]
O termo dique procede do neerlandés dijk, que significa "muro ou construción para conter as augas".
Diferenzas en relación a quebraondas e molles
Non se debe confundir un dique, o cal ten sempre os dous extremos en terra, cun quebraondas, que ten as dúas extremidades dentro da auga, nin cun molle, que ten un extremo en terra e o outro no mar.
A pesar desta diferenza fundamental, en hidráulica marítima esta confusión é moi común non só entre as persoas leigas, senón tamén entre o persoal técnico e nos medios de comunicación.
Véxase, a título de exemplos:
Usos
Os diques poden seren utilizados para:
Diques de contención
Estes diques tradicionalmente foron construídos amontoado terra á beira o río. Son amplos na base e afiados no cumio, onde se adoitan poñer sacos de area.
Existen importantes sistemas modernos de diques ao longo dos ríos Mississippi e Sacramento en EE. UU., e o Po e o Danubio en Europa.
Diques crebaondas
miniatura|Defensa ribeirá construída con champas. miniatura|Construción do espigín do porto de [[Xibraltar (anos 1880).]] Son estruturas artificiais creadas mediante superposición de capas de elementos de diferentes granulometrías e materiais encamiñada a reducir a cantidade de enerxía proveniente das ondas que entran nun lugar que se quere abrigar, por exemplo un porto. Contrariamente aos diques de contención, non teñen unha función de impedir a filtración da auga.
Existen diferentes tipoloxías de diques, tamén chamados espigóns:
Os diques en talude tradicionalmente construíronse mediante un núcleo enriba do cal se superpoñían capas de elementos de tamaño crecente separados por capas de filtro. Actualmente, os elementos maiores (que conforman os mantos exteriores) son pezas de formigón en masa de diferentes formas (cubos, dolos, tetrápodes, etc.), que substitúen á coieira. Os diques en talude que non resisten a ondada provocan a rotura do mesmo.
Os diques verticais están formados por caixóns de formigón armado que se trasladan flotando ao lugar de fondeo, onde se afunden, para despois enchelos con áridos, de forma que constitúan unha estrutura ríxida. As vantaxes deste tipo de diques son que para unha mesma profundidade, requiren moito menos material que os diques crebaondas, e que se poden prefabricar. Con todo, presentan algunhas desvantaxes como son que concentran o seu peso nunha superficie menor, e polo tanto requiren un solo máis resistente para a súa colocación, e que reflicten gran parte da ondada que incide sobre eles, aumentando os esforzos sobre a estrutura e dificultando a navegación nas inmediacións do dique vertical. Ademais, non presentan unha rotura gradual como os seus homólogos diques en talude, cousa que provoca que se teñan que dimensionar para ondas de máis altura.
Exemplos
Actualmente os Países Baixos teñen a máis avanzada rede de diques no mundo. O principal desafío destas obras de enxeñaría é facer resistir ás tempestades marítimas ou ás enchentes no caso de ríos. Para escoar as augas, utilizábanse, na antiga Holanda, os muíños de vento e, actualmente, as bombas, principalmente do tipo parafuso de Arquímedes.
O paso do furacán Katrina por Nova Orleáns, nos Estados Unidos, o día 29 de agosto de 2005, causou gran número de mortes e moita destrución debido á rotura dos diques da cidade.
Na América do Sur, existen diques que protexen a rexión costeira da Güiana (incluíndo a súa capital, Georgetown), sendo esta unha das rexións máis baixas do continente.
Thiomargarita namibiensis
thumb|250px|Mapa de Namibia coa distribución de Thiomargarita namibiensis ao longo das súas costas (liña de puntos). thumb|250px|Thiomargarita namibiensis, capta nitrato e osíxeno da auga dos fondos oceánicos en caso de que sexa resuspendida, pero capta sulfuro nos sedimentos.
Thiomargarita namibiensis é unha especie de proteobacteria cocoide gramnegativa, que vive nos sedimentos oceánicos da plataforma continental de Namibia. É unha das bacterias máis grandes coñecidas, xa que mide entre 0,1 e 0,3 mm (de 100 a 300 µm) de diámetro (o normal nas bacterias serían uns poucos microns), pero algúns exemplares chegan aos 0,75 mm (750 µm). As células de Thiomargarita namibiensis son grandes dabondo como para poder verse a simple vista. A especie tivo o récord da especie bacteriana máis masiva, pero Epulopiscium fishelsoni, que fora previamente descuberta no tubo dixestivo dos peixes cirurxián, é un pouco máis grande en lonxitude, aínda que non en diámetro, e ata finais dos 90 era considerada a bacteria máis grande con 0,5 mm de longo. A especie do mesmo xénero recentemente descuberta no Caribe Thiomargarita magnifica é aínda máis grande, de 10 mm ou máis de lonxitude e máis masiva.
A célula ten un enorme vacúolo, abundantes gránulos de xofre e outros gránulos moito máis pequenos, que parecen ser de polifosfato ou glicóxeno. A distribución do ADN no citoplasma é irregular e complexa, xa que se agrupa en determinadas áreas en lugar de estenderse uniformemente.
Distribución
A especie foi descuberta por Heide N. Schulz e outros en 1997 e descrita en 1999, nos sedimentos do fondo oceánico da baía de Walvis (Namibia). En 2005, descubriuse unha cepa moi relacionada no golfo de México. Entre outras diferenzas con respecto á cepa namibia, a cepa mexicana parece que non se divide ao longo dun único eixe e en consecuencia non forma cadeas. Nas Antillas atopouse posterioremnte a especie Thiomargarita magnifica, de varios milímetros de lonxitude.
Metabolismo
A bacteria é quimiolitótrofa, e pode utilizar o nitrato como aceptor final de electróns da súa cadea de transporte de electróns nos ambientes pobres en osíxeno nos que vive. O organismo oxida o sulfuro de hidróxeno (H2S) a xofre elemental (S). O xofre deposítase en forma de gránulos no seu citoplasma e é moi refráctil e opalescente, o que fai que o organismo pareza unha perla. En condicións anóxicas o sulfuro utilízase como doante de electróns e o nitrato como aceptor. O produto final nitroxenado non se coñece con seguridade, xa que non se puido realizar un cultivo puro da especie para estudalo. A posible reacción pode ser:
O sulfuro que utiliza está dispoñible nos sedimentos que a rodean, xa que o producen outras bacterias a partir de microalgas mortas que se afunden ao fondo do mar, o nitrato, polo contrario, procede das capas de auga de mar que están enriba. Como esta bacteria vive inmóbil nos sedimentos, e a concentración de nitratos dispoñibles flutúa considerablemente co tempo, a bacteria almacena o nitrato en grandes concentracións (de ata 800 milimolar ) en grandes vacúolos, que semellan globos inchados e que son responsables de ata o 80% do tamaño da célula. Cando as concentracións de nitrato na súa contorna son baixas, a bacteria utiliza o contido do seu vacúolo para a respiración anaerobia. Así, a presenza deste vacúolo central nas súas células permítelle unha supervivencia prolongada nos sedimentos sulfurados. A non mobilidade de Thiomargarita está compensada polo seu gran tamaño celular.
Recentes investigacións tamén indicaron que a bacteria pode ser un organismo anaerobio facultativo en lugar de anaerobio obrigado, e así podería respirar utilizando osíxeno en certas condicións.
Filoxenia
O estudo do xenoma de Thiomargarita namibiensis situouna na árbore filoxenética próxima ás bacterias dos xéneros Thioploca e Beggiatoa, que viven en ambientes con condicións similares aos de Thiomargarita.
Importancia
A oxidación do velenoso sulfuro dos sedimentos que realiza esta bacteria fai que actúe como detoxificante no seu ecosistema, facéndoo máis axeitado para a vida doutros organismos mariños.
Éric Boullier
Éric Boullier, nado en Laval o 9 de novembro de 1973, é un persoeiro francés do ámbito do automobilismo. Actualmente, é director do equipo de F1 McLaren e vicepresidente de asociación de Equipos de Fórmula Un (FOTA).
Éric Boullier é un graduado da Institut polytechnique des sciences avancées.
Borís Liatoshinski
Borís Mikoláiovich Liatoshinski (en ucraíno: Борис Миколайович Лятошинський) ou Borís Nikoláievich Liatoshinki (en Борис Николаевич Лятошинский), nado en Zhitómir o 3 de xaneiro de 1895 e finado en Kíiv o 15 de abril de 1968, foi un compositor e director de orquestra ucraíno
Traxectoria
dereita|miniatura|133x133px|Monumento de Liatoshinski en [[Zhitómir.]] Borís Liatoshinski proviña dunha familia de mestres pois o seu pai era profesor de historia e a súa nai tocaba o piano e cantaba. Comezou moi pronto el mesmo na música, estudando violín e piano. Dotado desde raparigo, escribiu varias pezas para piano á idade de catorce anos, entre elas un valse e unha mazurca. En 1913 comezou a estudar dereito na Universidade de Kíiv, finalizando en 1918. Mentres tanto, estudou composición con Reinhold Glière. Desde 1920 foi profesor de composición no conservatorio de Kíiv. De 1922 a 1925, dirixiu a Asociación de Música Moderna Mykola Leontovych. Posteriormente, foi profesor de instrumentación no conservatorio de Moscova, entre 1935 e 1938.
Estilo
O estilo de Liatoshinski está influenciado pola escola clásica rusa (Rimski-Kórsakov, Borodín, Glazunov, Chaikovski e Tanéyev), atopando na súa música unha predilección polo nacionalismo e a afinidade co folclore ucraíno, e en xeral, o folclore eslavo (ruso e polaco, en particular).
Ensinou a compositores de renome internacional como Kara Karáyev, Leonid Grabovski e Valentín Silvéstrov, deixando unha rica produción artística, mesmo como compositor de música cinematográfica.
Liatoshinski foi moi popular na Unión Soviética e recibiu numerosos premios polas súas composicións.
Honey, I Shrunk the Kids
Honey, I Shrunk the Kids é un filme estadounidense dirixido por Joe Johnston que foi estreado en 1989.
Sinopse
Wayne Szalinski é un científico e inventor que crea unha máquina que permite encoller o tamaño dos obxectos. Unha pelota de béisbol activa accidentalmente a máquina sobre os seus fillos, que vivirán unha auténtica aventura intentando atravesar o céspede do xardín ata a casa, convertido agora nunha auténtica "xungla" para eles.
Boavista Futebol Clube
O Boavista Futebol Clube é un club deportivo portugués con sede no barrio da Boavista, freguesía de Ramalde, concello do Porto. É coñecido especialmente polo seu equipo de fútbol profesional, un dos cinco que conseguiron gañar algunha vez o Campionato de Liga. Na tempada 2014-15, regresou á Primeira Liga, despois de ter sido descendido no ano 2008 por acusacións de corrupción, sendo en 2014 declarado o xuízo nulo.
Robert John Lechmere Guppy
Robert John Lechmere Guppy (15 de agosto de 1836 en Londres – 5 de agosto de 1916 en San Fernando, Trinidad e Tobago) foi un naturalista nacido en Inglaterra cuxo apelido deu nome ao peixe guppy.
Solomon Burke
Solomon Burke, nado en Filadelfia (Pensilvania) o 21 de marzo de 1940 e finado en Ámsterdam o 10 de outubro de 2010, foi un músico estadounidense, pioneiro do soul-blues, e membro do prestixioso museo Rock and Roll Hall of Fame.
Robert John Lechmere Guppy
Traxectoria
Foi un dos catro fillos de Robert Guppy, un avogado e alcalde de San Fernando (illa de Trinidad), e de Amelia Parkinson, unha pintora e unha das pioneiras da fotografía, que navegou polo río Orinoco acompañada por uns poucos indios nativos. A Robert John, ao que lle chamaban xeralmente "Lechmere", foi criado polos seus avós, Richard Parkinson e Lucy Lechmere, en Kinnersley Castle, un castelo normando do xéculo XIII situado en Herefordshire. Richard Parkinson quería que Lechmere se fixese cargo do castelo, algo no que el non estaba interesado. Cando herdou certo patrimonio doutro parente, abandonou Inglaterra á idade de 18 anos e navegou e sufriu un naufraxio chegando ás costas de Nova Zelandia en 1856. Despois de vivir alí co pobo maorí durante dous anos e de facer mapas da rexión, Lechmere partiu de Nova Zelandia en dirección a Trinidad, onde estaban vivindo os seus pais. Casou con Alice Rostant, a filla dun facendado crioulo francés local e descendente dos condes de Rostant, aristócratas franceses que fuxiran a Trinidad escapando da Revolución francesa e converteuse no primeiro Superintendente de Escolas de Trinidad. Aínda que R. J. L. Guppy non tiña formación formal en ciencias naturais (era enxeñeiro civil de oficio) escribiu e publicou numerosos artigos sobre a paleontoloxía da rexión. Aínda que se chegou rumorear que fora crego, en realidade Robert Guppy era agnóstico.
Solomon Burke
Traxectoria
De mozo foi predicador baptista na súa ciade natal, ao tempo que realizaba un show radiofónico de gospel. Tras firmar un contrato musical con Atlantic Records comezou a dedicarse á música de carácter máis secular. O seu primeiro éxito fue "Just Out Of Reach Of My Open Arms", unha versión dunha canción country. Malia que obtivo grande aceptación no círculo artístico e entre a crítica, acadando algúns éxitos de rhythm and blues e pop, Burke nunca logrou chegar ás grandes masas, como Sam Cooke ou Otis Redding. Dous dos seus maiores éxitos foron "Proud Mary" (unha versión de Creedence Clearwater Revival) e "Cry to Me" (que aparece nunha coñecida escena da película Dirty Dancing).
En 1964 escribiu e gravou "Everybody Needs Somebody To Love", que sería posteriormente versioneada polos Rolling Stones e Wilson Pickett, amais de aparecer na película The Blues Brothers.
Robert John Lechmere Guppy
Traxectoria
Guppy estudou o peixe que despois se chamaría guppy en Trinidad en 1866, e enviou exemplares museos británicos. O peixe foi denominado Girardinus guppii no seu honor por Albert C. L. G. Günther ese mesmo ano. Porén, a especie fora previamente descrita en América e o outro nome tiña preferencia. En consecuencia Girardinus guppii é agora considerado un sinónimo júnior do nome científico hoxe aceptado, Poecilia reticulata; porén "guppy" seguiu utilizándose como o nome común do peixe.
Bibliografía do autor
(incompleta)
Solomon Burke
Traxectoria
O 24 de xullo de 2006 Solomon Burke actuou en Pontevedra, na praza da Ferrería, no marco do XIV Festival Internacional de Jazz e Blues.
Burke fixo varias colaboracións na televisión e no cinema. Tivo 21 fillos (14 fillas e 7 fillos), e ao morrer tiña 90 netos e 20 bisnetos, algúns deles adicados á música.
Páramo de Sumapaz
O Páramo de Sumapaz é un grande ecosistema de páramos que se atopa no Altiplano Cundiboyacense que está considerado como o meirande páramo do mundo. Foi declarado parque nacional de Colombia en 1977 pola súa importancia como punto quente de biodiversidade e como fonte de auga para a área máis densamente poboada do país, a sabana de Bogotá.
A Naifa
A Naifa (expresión de rúa do inglés 'knife' para o termo portugués faca, isto é, coitelo) é un grupo musical portugués de fusión.
Historia
En 2004 João Aguardela (substituído pola antiga namorada Sandra Baptista) fundou o grupo A Naifa con Luís Varatojo, Maria Antónia Mendes e Paulo Martins (substituído por Samuel palitos). As reminiscencias punk e rock e influencias que tiveron do fado fixeron que A Naifa se convertese nunha das bandas máis atípicas do panorama musical portugués, misturando as influencias inclusivamente a instrumentación do fado con percusións e guitarras da música popular.
As súas cancións son creadas a partir de poemas de autores portugueses como Adília Lopes, José Mário Silva e José Luís Peixoto, interpretados na voz de Maria Antónia Mendes.
En 2004 chegaron ás emisoras de radio portuguesas coa canción Música, do seu primeiro disco Canções subterrâneas, editado pola Sony Music. Dous anos despois, en marzo, publicaron o segundo disco, 3 minutos antes de a maré encher, máis consolidado e seguindo o mesmo coidado na instrumentación e nas letras que o anterior. No comezo de 2008 lanzaron o que foi o seu terceiro disco, Uma inocente inclinação para o mal, o cal, segundo Luís Varatojo, é o máis intimista e máis próximo do fado no que toca ás letras e á maior presenza da guitarra portuguesa. Foi editado pola Lisboa Records. Nese mesmo ano, en xullo, A Naifa tocou no festival música fusión de Badaxoz, Badasom.
Circuito Galego de Sevens 2011
O Circuíto Galego de Sevens 2011 foi a primeira edición dunha nova competición de rugby en Galicia, na modalidade de rugby a 7, na que competiron entre si os distintos clubs galegos. O campionato naceu por iniciativa dos clubs en resposta á necesidade de manter unha actividade deportiva nos equipos que pola razón que sexa remataron en marzo a súa participación nas competicións ligueiras.
Formato
Os equipos inscritos para participar foron: Vigo RC, CRAT, Ingleses, Zalaeta, Ourense, Gallaecius, Mareantes e Ferrol.
Valery Leontiev
Valery Yakovlevich Leontiev, nado en Ust-Usa, República dos Komis (Rusia) o 19 de marzo de 1949, daquela Unión Soviética, é un cantante pop ruso. É coñecido como un dos artistas máis destacados da música rusa. Ao longo da súa carreira de moitas décadas, xa gravou máis de 30 álbums, moitas das cales vendeu en millóns de copias
Grave (grupo musical)
Grave é unha banda sueca de death metal formada no ano 1986 polo vocalista e guitarrista Ola Lindgren, que é o seu único membro constante. O grupo tivo éxito a principios dos anos 90 e os seus catro primeiros álbums, Into the Grave, You'll Never See..., Soulless e Hating Life, cementaron a súa reputación como unha das principais bandas suecas de death metal. Grave entrou en hiato no ano 1997, pero regresou dous anos máis tardes. Dende entón publicaron sete álbums máis, facendo un total de once. Xunto con Dismember, Entombed e Unleashed, Grave está considerada unha das catro grandes bandas do death metal sueco.
Malí
Malí, oficialmente República de Malí, (en francés: République du Mali; en bambara: Mali ka Fasojamana; en alfabeto n'ko: ߡߊߟߌ ߞߊ ߝߊߛߏߖߊߡߊߣߊ) é un país africano. É un estado sen costa, o oitavo máis extenso de África, cunha área de 1 240 000 km2. A poboación de Malí era de 19,3 millóns de persoas no ano 2018, e no 2017 estimouse que o 67% da poboación tiña menos de 25 anos. A súa capital e principal cidade é Bamaco. Limita ao noroeste con Mauritania, ao norte con Alxeria, ao leste con Níxer, ao sur con Burkina Faso, Costa do Marfil e Guinea, e ao oeste co Senegal. Constituída por oito rexións, Malí ten as súas fronteiras do norte no medio do Sáhara, mentres que a zona meridional, onde vive a maior parte da poboación, está na beira dos ríos Níxer e Senegal. A estrutura económica do país céntrase na agricultura e a pesca. Algúns dos recursos naturais máis importantes de Malí son o ouro, sendo o terceiro maior produtor do continente africano, e o sal. A metade da poboación vive baixo o limiar de pobreza internacional, establecido en 1,25 dólares por día.
O actual territorio maliano foi sede dos tres imperios de África occidental que controlaron o comercio transahariano: o Imperio de Ghana, o Imperio de Malí e o Imperio Songai. Durante a súa época dourada, salientaron nas matemáticas, na astronomía, na literatura e na arte. Durante o seu máximo apoxeo en 1300, o Imperio de Malí abranguía unha área que duplicaba o tamaño da actual Francia e chegaba até a costa oeste de África. A finais do século XIX, Malí caeu baixo dominio de Francia, pasando a formar parte do Sudán francés. En 1959 conseguiu a súa independencia canda o Senegal, converténdose así na Federación de Malí, a cal remataría un ano despois. Tras un tempo no que existía un único partido político, un golpe de Estado en 1991 comportou a creación dunha nova constitución e o estabelecemento de Malí como unha nación democrática cun sistema pluripartidista.
En xaneiro de 2012, un conflito armado estourou no norte de Malí, no cal rebeldes tuaregs tomaron o control do territorio do norte, e en abril declararon a secesión dun novo estado, Azawad. O conflito agravouse por mor dun golpe militar que se produciu en marzo e pola posterior loita entre os tuaregs e outras faccións rebeldes. En resposta á perda de control no territorio, o exército francés lanzou a operación Serval en xaneiro de 2013. Un mes despois, as forzas malianas e francesas recuperaron o control da maioría do territorio norte. As eleccións presidenciais celebráronse o 28 de xullo de 2013, cunha segunda rolda celebrada o 11 de agosto, e as eleccións lexislativas celebráronse o 24 de novembro e o 15 de decembro de 2013.
O 18 de agosto de 2020 produciuse un golpe de estado en Malí. O presidente e o primeiro ministro da nación foron arrestados polos militares logo de protestas polos continuos problemas económicos e o empeoramento da situación de seguridade nacional, e o día seguinte ámbolos dous renunciaron.
Etimoloxía
O nome Malí provén do Imperio de Malí. O nome quere dicir "o lugar onde viven os reis" e ten connotacións de fortaleza. O escritor guineano Djibril Niane suxire en Sundiata: An Epic of Old Mali (1965) que é posible que Malí fose o nome dado a unha das capitais dos emperadores. O viaxante marroquí do século XIV Ibn Battuta reportou que a capital do Imperio de Malí era chamada Malí. Unha tradición mandinga conta que o primeiro emperador lendario Sundiata Keita transformouse nun hipopótamo logo da súa morte no río Sankarani e que é posible atopar vilas nesa área do río, chamada "vello Malí", que teñen Malí por nome. Un estudo dos proverbios malianos sinala que no vello Malí hai unha vila chamada Malikoma, que quere dicir "Novo Malí", e que polo tanto Malí podería ter sido o nome dunha cidade.
Outra teoría suxire que Malí é unha pronunciación fula do nome dos mandé. Suxeriuse que un cambio de son produciu o nome, xa que en fula o segmento alveolar cambia a  e a vogal final desnasaliza e produce que mande pase a.
Historia
Cunha antiga historia de ricos reinos africanos, entre os cales o famoso Imperio de Ghana, o Malí foi ocupado polos franceses a fins do século XIX, tendose tornado parte do “Sudán Francés” no 1890, cun gobernador estacionado en Kayes. En 1958, o territorio tornouse autónomo, mais facendo aínda parte da “Comunidade Francesa” e accedeu á independencia o 22 de setembro de 1960.
Golpe de estado de 2020
miniatura|Membros do Comité Nacional para a Salvación do Pobo, directorio da xunta gobernante de Malí. O malestar popular comezou o 5 de xuño de 2020 despois das irregularidades nas eleccións parlamentarias de marzo e abril, incluíndo o arresto do líder da oposición Soumaila Cissé. Entre 11 e 23 persoas morreron nas protestas que tiveron lugar entre o 10 e o 13 de xuño.
Membros do exército, liderados polo coronel Assimi Goïta e o coronel-comandante Ismaël Wagué en Kati, comezaon un motín o 18 de agosto de 2020. O presidente Ibrahim Boubacar Keïta e o primeiro ministro Boubou Cissé foron arrestados, e pouco despois da medianoite Keïta anunciou a súa renuncia, dicindo que non quería ver ningún derramamento de sangue. Wagué anunciou a creación do Comité Nacional para a Salvación do Pobo (CNSP) e prometeu futuras eleccións. Iniciouse o toque de queda e as rúas de Bamaco quedaron tranquilas.
A Comunidade Económica de Estados de África Occidental (ECOWAS) condenou o golpe de estado e pediu a reasignación do presidente Keïta.
Xeografía
A cidade de Tombouctou foi considerada Patrimonio Mundial.
Subdivisións
miniatura|Rexións e distrito capital de Malí.
Tamén se distingue un distrito capital de Bamaco.
Economía
A economía de Malí confina a súa actividade basicamente á área irrigada polo río Níxer e o país en si está entre os máis pobres países do mundo, co 65% da súa área cuberta por deserto ou semideserto. Preto do 10% da poboación é nómade e preto de 80% da man de obra dedícase á agricultura e á pesca. A actividade industrial está concentrada no procesamento de produtos agropecuarios. Malí é moi dependente da axuda externa e a súa economía é vulnerable ás flutuacións dos prezos do algodón nos mercados mundiais, a súa exportación principal. En 1997, o goberno perseguiu a posta en funcionamento dun programa de axustes estruturais da economía, recomendado polo FMI, que ten axudado a economía a medrar, diversificarse e atraer investimento estranxeiro. A adhesión do Malí ás reformas económicas e unha desvalorización do 50% do franco africano en xaneiro de 1994 fixeron aumentar o crecemento económico. Varias empresas multinacionais aumentaron as operacións de mineración de ouro no período entre 1996 e 1998 e o goberno preve que Malí se torne nun dos principais exportadores de ouro subsaharianos nos próximos anos.
Cultura
miniatura|Torre da [[mesquita Konoguel.]]
A variada cultura dos malianos reflicte a diversidade étnica e xeográfica do país. A maioría dos malianos viste roupas coloridas e floreadas chamadas boubous, que son típicas de África Occidental. Os malianos participan frecuentemente en festivais, danzas e cerimonias tradicionais.
Música
miniatura|esquerda|Danza tradicional dogon. A música tradicional maliana deriva dos griots, que son coñecidos como "conservadores da memoria". A música maliana é diversa e abrangue diferentes xéneros. Algunhas influencias destacables na música son o virtuoso do kora Toumani Diabaté, o virtuoso do ngoni Bassekou Kouyate, o guitarrista Ali Farka Touré, a grupo de música tuareg Tinariwen, Khaira Arby, e diversos artistas afro-pop]] como Salif Keita, o dúo Amadou & Mariam, Oumou Sangare, Fatoumata Diawara, Rokia Traore e Habib Koité. A danza tamén xoga un papel importante na cultura musical. As festas de danza son comúns nos eventos entre amigos, e as danzas de máscaras tradicionais son interpretadas en eventos cerimoniais.
Deporte
O deporte máis popular de Malí é o fútbol, que se fixo aínda máis relevante despois de que Malí fose a sede da Copa Africana de Nacións de 2002. Moitas vilas e cidades teñen equipos de fútbol formais, sendo os máis populares Djoliba AC, Stade Malien e Real Bamako, todos eles da capital do país. Os partidos informais son xogados por nenos e mozos que usan un conxunto de farrapos como pelota.
O baloncesto tamén é outro deporte importante no país; e a selección de baloncesto feminina, liderada por Hamchetou Maiga, competiu nos Xogos Olímpicos de 2008. A loita tradicional (la lutte) tamén é bastante común, malia que a súa popularidade declinou nos últimos anos. O xogo de oware, unha variante do mancala, é un pasatempo común.
Corticosteroide
Os corticosteroides ou corticoides (do latín cortex, -ĭcis 'cortiza') son unha variedade de hormonas do grupo dos esteroides (producida polo córtex das glándulas suprarrenais) e os seus derivados.
Os corticosteroides están implicados nunha variedade de mecanismos fisiolóxicos, incluíndo aqueles que regulan a inflamación, o sistema inmunitario, o metabolismo de hidratos de carbono, o catabolismo de proteínas, os niveis electrolíticos en plasma e, por último, os que caracterizan a resposta fronte ao estrés.
Estas substancias poden sintetizarse artificialmente e teñen aplicacións terapéuticas, utilizándose principalmente debido ás súas propiedades antiinflamatorias e inmunosupresoras e aos seus efectos sobre o metabolismo.
Uso clínico
Os corticoides son moi empregados na medicina actual, xa que melloran os síntomas e prognóstico de moitas enfermidades. En termos xerais, moitas das enfermidades inflamatorias son tratables con corticoides, xa sexan en forma intravenosa ou oral. Enfermidades coma a asma, EPOC e outras enfermidades do aparello respiratorio son tratadas habitualmente con corticoides inhalados coma budesonida ou fluticasona.
Nas enfermidades inmunolóxicas tamén son un piar importante por mor do seu efecto antiinflamatorio e linfolítico. Os corticoides producen a morte dos linfocitos T, responsables de moitas enfermidades autoinmunes.
Tamén se empregan en certos tipos de cancro e nas metástases, xa que diminúen a inflamación e a masa tumoral. Moitas enfermidades cutáneas de diferente natureza responden a tratamentos tópicos con corticoides.
Iván Pozo
Iván Pozo, nado en Vigo o 26 de agosto de 1979, é un boxeador galego que pelexa na categoría dos peso mosca.
A pesar de inicios persoais difíciles, axiña se fixo un sitio no boxeo de nivel galego e estatal. En 2004 conseguía o campionato de España, título que revalidaba en setembro de 2005. En xullo de 2005 conseguía ademais o título de campión de Europa, fronte ao italiano Andrea Sarritzu, título que perdería posteriormente, en 2007, diante do mesmo púxil. En 2009 recuperouno ao derrotar aos puntos o francés Christophe Rodríguez. O árbitro parou a pelexa no noveno asalto, logo de que o francés lle abrise a cella involuntariamente a Pozo, e non lle parase de sangrar. O posuidor do título, o tamén francés Bernard Inom, non quixo defendelo tras a súa retirada do boxeo.
Combateu por primeira vez polo título mundial dos peso mosca da Organización Mundial do Boxeo contra o arxentino Omar Narváez, o 9 de maio de 2008, no pavillón das Travesas de Vigo. O combate, a doce asaltos, rematou coa retirada do galego antes de comezar o oitavo, e non puido pois lograr o cetro de campión do mundo. De momento ningún galego o conseguiu.
Está representado por Lorenzo Sanz, é amigo persoal do futbolista Míchel Salgado, e o seu promotor é o personaxe televisivo español Kiko Matamoros. O seu adestrador é Francisco Amoedo.
Escenografía
miniatura|220px|Reprodución da escenografía da ópera os momentos Norma Escenografía son todos os elementos visuais que conforman unha escenificación, sexan corpóreos (decorado, accesorios), a iluminación ou a caracterización dos personaxes (vestiario, maquillaxe, barbaría); xa sexa a escenificación destinada a representación en vivo (teatro, danza), cinematográfica, audiovisual, expositiva ou destinada a outros acontecementos.
Proposta teatral
miniatura|220px|Escenografía do teatro romano de Atenas A escenografía ou pintura de escena ten as súas raíces no teatro grego. Os gregos usaron o periacto: artificio especial que empregaban nos seus teatros para cambiar decoracións. Consistía nun aparello prismático de revolución cunha paisaxe diferente pintado en cada unha das súas tres caras. Había un periacto en cada lado do escenario, e ao xirar quedaba cambiada a decoración. Na traxedia grega Edipo Rei de Sófocles (430 a.C.), por exemplo, o prisma que se situaba á dereita representaba o distrito da cidade da cal formaba parte o palacio central, e o periacto da esquerda mostraba en perspectiva a campiña ática por onde entraban os personaxes que viñan de Delfos. O periacto é a orixe dos bastidores, usados por primeira vez en 1620, no teatro Farnesio de Parma. O bastidor é unha armazón de listóns sobre o cal aplícase un lenzo ou papel e utilízase pintándoo sobre as dúas caras: cada unha corresponde á paisaxe ou arquitectura que debe representar o escenario; o pano de fondo dá as características principais.
Idade Media
miniatura|220px|Carreta escenario medieval Entre as innecesarias variacións da escenografía que han ter influencia na técnica escénica, pode citarse a decoración circular das soadas carretas-escenas do medioevo, sobre a cal presentábanse ante os espectadores os máis pintorescos lugares propios dos diversos episodios dos misterios ou os xogos escénicos da época. Ese particular achado é precursor dos escenarios xiratorios modernos. Outra das características da mesma época era a escena simultánea, onde se sucedían os lugares de acción do espectáculo; dita escena ha ter o seu eco no teatro contemporáneo, como pode verse no decorado de varias habitacións simultáneas, ou nos carros xustapostos que pasan pola boca da escena cambiando os lugares ante os ollos dos espectadores.
O anterior evidencia que houbo problemas de formas similares en todos os tempos, e conceptos prácticos coincidentes. A escenografía pura como contribución da personalidade do pintor escenógrafo para lograr un todo orgánico no espectáculo e unha atmosfera adecuada á obra, é unha conquista da época moderna.
Idade Moderna
O renacemento dános por primeira vez un teatro (o Olímpico de Vicenza, 1585, obra do arquitecto Andrea Palladio) un escenario de madeira, síntese grandiosa da estética arquitectural da escenografía da época, e que consistía en que a decoración estivese disposta segundo os canons artísticos da perspectiva lineal. Columnas corintias, baixorrelevos, estatuas, e cornisamentos adornan a fachada escénica. No medio ábrese a porta maior, ou porta real, segundo Vitrubio, porque só os actores principais aparecían por ela, a xeito do teatro grego. A través do van vense palacios de relevo aplanado, reducidos en perspectiva, formando unha rúa que parece ser a de Tebas, porque esa foi a cidade na que reinou Edipo, e coa traxedia do mesmo nome inaugurouse o teatro. A ilusión óptica da extensión da rúa é completa. Paulatinamente foi transformándose a decoración fixa en móbil, e a escena tivo unha época maxestosa e brillante tanto en Italia como en Francia. A ópera participou no desenvolvemento, pois era un xénero que reclamaba gran presentación e apoio económico. Pero para que esas novas conquistas cobrasen importancia era necesario que o arquitecto, que era á súa vez construtor e pintor, fose deixando paso aos escenógrafos, é dicir, aos especializados na arte de crear climas escénicos. miniatura|Parque nunha escenografía de Galli Bibiena Os Galli Bibiena (1659-1743) fixeron o achado de conseguir e lanzar a nova perspectiva pictórica, de forma que a arquitectura non só se vise de fronte, senón que nos ofrecese aspectos desde diferentes ángulos. Deste xeito naceu un tipo novo de escenógrafo pintor. A iluminación escénica tamén debía axudar nas conquistas da escenografía.
Francia debía intervir para consolidar as novas conquistas. León Moussinac, experto nesta materia, di respecto diso: O sistema moderno de decorados de tea pintada, é dicir, de decoracións sucesivas na substitución de decorados simultáneos foi creado por Mahelot e Laurent, quen traballaron para Molière. Desta época é Giovanni Niccolo Servandoni, gran escenógrafo que montou os mellores espectáculos de ópera. Foi durante o século XVII cando naceu a decoración teatral propiamente dita, na que puxo entón o artista a súa orixinalidade e acontribución da súa personalidade.
As novas tendencias na escenografía
miniatura|Representación vista entre bastidores, na actualidade Todo contribúe á formación das novas tendencias escenográficas para que os problemas deixen de ser de orde exterior. As habitacións péchanse con paredes e plafóns, porque o naturalismo esixe unha realidade, ambiente que non se consegue con bastidores e telóns de fondo. O gas substitúe a iluminación coa candea e aceite. En 1887, o Teatro Libre de Antoine, en París, buscaba a verdade no decorado facendo aparecer unha fonte da que brotaba auga durante a representación. As estéticas sucédense como as teorías; así vemos como o simbolismo necesita dunha nova fórmula (1890): A decoración debe ser unha pura ficción ornamental que complete a ilusión polas súas analoxías de cor e de liñas co drama. Pintores como Maurice Denis e Odilón Redon adheríronse a este principio e un home de teatro como Lugné-Poé deu o seu talento ás iniciativas do momento no teatro de l’Oeuvre
Todos os ballets de Diagilev (1909) descobren escenógrafos do talle de Backs, Benois e Roerich. En Alemaña traballábase con entusiasmo baixo as directivas de Max Reinhardt, e de Stanislavski, director do Teatro de Arte de Moscova e unha das figuras da vangarda. En Inglaterra existía Gordon Craig, un xenio do teatro, que loitaba por dar un estilo ao escenario para que non se confundise coa realidade. Adolfo Appia e George Fuchs proxectaban iniciativas profundas.
Galicia en Madrid (1932)
Galicia en Madrid foi unha revista editada en Madrid entre 1932 e 1936.
As Laceiras
O topónimo galego As Laceiras pode referirse a:
Galicia en Madrid (1932)
Historia e características
Subtitulado ''Órgano de Lar Gallego. Revista mensual'', apareceu en xaneiro de 1932. Dirixida por José Manuel Poyán, Manuel Castro Gil era o director artístico, José Vidal Lois o subdirector literario e José Díaz Andión o redactor xefe. Entre os seus colaboradores figuraron Victoriano García Martí, Marisa Villardefrancos Legrande, Manuel Blanco Otero, Enrique Peinador Porrúa, Gerardo Bugallo Barreiro, Manuel Fontán Medina e Juan Rof Codina; Miguel Bendamio Montero era o correspondente en Cuba.
Nunha primeira época estivo centrada na actualidade con misceláneas e recensións da vida social. A partir de 1933 incorporou textos poéticos de Aurelio Ribalta, Lamas Carvajal, Avelino Rodríguez Elías, Ramón Cabanillas e Juan López Medina; as seccións "Adiviñanzas" e "Sabiduría popular", feitas por Noriega Varela; biobibliografías de persoeiros galegos; e a reprodución dun vocabulario tirado do Diccionario castellano-gallego, de Vicente Llópiz Méndez. Cesou a súa publicación en abril de 1936.
Caio Parrot
Caio Parrot é unha pequena illa, parte das illas Turks e Caicos cunha superficie de 5´63 km², ten unha praia de máis de quilómetro e medio de longo e dispón dun resort de praia de alta gama con 61 habitacións, que durante anos foi testemuña de numerosas visitas de celebridades como Bruce Willis e Michael J. Fox. Caio Parrot converteuse nunha illa privada con resort en 1998. Está situado preto de 925 km. ao sueste de Miami e pódese chegar nun paseo en barco de 35 minutos desde Providenciales, a illa principal de Turks e Caicos. Atópase preto de Caio Pine, Caio Dellis e Caicos do Norte. Inicialmente, chamábase Caio Pirata, pero se cambiou a fin de non asustar aos visitantes.
Historial
Caio Parrot foi orixinalmente creada por unha familia kuwaití en 1988, que construíu a grande estrutura que agora funciona como o edificio principal do resort. A Guerra do Golfo afectou as finanzas desta familia, e permaneceu baleiro ata que foi comprado e reconstruído como un centro turístico pola empresa hoteleira de Singapur Christina Ong en 1998, para o seu grupo COMO Hotels and Resorts. Dise que a súa filla Melissa Ong descubriu a illa durante unha viaxe de mergullo.
A illa foi nomeada orixinalmente Caio Pirata debido a unha lenda local que a famosa pirata feminina Anne Bonny acampou aquí na década de 1720. Pasou a chamarse Caio Parrot para non asustar aos visitantes.
Complexo
O resort principal de Caio Parrot contén 61 habitacións, incluídas casas de praia e vilas. Na illa atópanse dous restaurantes: o "Loto" inspirado no sueste asiático e a "Terraza" no italo mediterráneo.
As actividades inclúen mergullo, snorkel e programas de benestar como ioga e Pilates no retiro de COMO Shambhala.
Vivendas particulares
Ademais das habitacións do resort, hai unha colección de vilas e casas de praia situadas a pouca distancia do complexo nun punto chamado Rocky Point. As vilas pódense mercar a partir dun prezo inicial de 10 millóns de dólares, mentres que as casas de praia parten de 5 millóns de dólares. Os propietarios de vivendas particulares en Caio Parrot inclúen Keith Richards, Donna Karan, e Bruce Willis.