cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Premio Derek Allen
Historia
Os impulsores do Premio Derek Allen foron a súa viúva e os seus fillos, para recoñecer as invesitigacións destacadas nos asuntos que resultaran máis interesantes na traxectoria académica de Allen: a numismática, os estudos celtas e a musicoloxía.
Galardoados co Premio Derek Allen
Esta é unha lista dos investigadores que foron recoñecidos co Premio Derek Allen, en cada unha das tres disciplinas:
San Amaro, A Arnoia, A Arnoia
San Amaro é un lugar da parroquia da Arnoia no concello ourensán da Arnoia na comarca do Ribeiro. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 61 habitantes (27 homes e 34 mulleres), dous máis ca en 2010, cando tiña 59 habitantes (25 homes e 34 mulleres).
Tillie Olsen
Tillie Lerner Olsen, nada en Wahoo (Nebrasca) o 14 de xaneiro de 1912 e finada en Oakland (California) o 1 de xaneiro de 2007, foi unha escritora estadounidense, destacada por ser unha das primeiras feministas e por dar voz á clase obreira do seu país.
Traxectoria
Os seus pais, Samuel e Ida, eran activistas políticos ruso na revolución de 1905 e víronse obrigados a exiliarse nos Estados Unidos cando o seu pai escapou da prisión. Militaron no partido socialista, onde o seu pai foi secretario durante un tempo.
Tillie era a segunda de seis irmáns, todos recibiron unha educación política. En 1927 Tillie tivo que deixar os estudos para empezar a traballar e, en 1930, afiliouse no Partido Comunista dos Estados Unidos. A mediados da década de 1930 asociouse á Young Communist League e atopa traballo na redacción do New Masses e do Daily Worker. Foi detida en 1932 e 1934 por participar en manifestacións xunto a sindicalistas e repartir panfletos.
Na década de 1960 tivo a oportunidade de traballar como escritora en varias universidades americanas, como o Amherst College, a universidade de Stanford, o MIT e o Kenyon College.
El Alerta
El Alerta foi un semanario editado en Pontevedra entre 1864 e 1865.
Tillie Olsen
Traxectoria
Ao longo da súa vida, recibiu numerosos premios literarios e seis laurea honoris causa, e as bolsas National Endowment for the Arts e Guggenheim. Tamén recibiu o Rea Award for the Short Story en 1994.
Obra
Tillie Olsen comezou unha novela con na que trataba os retos das circunstancias sociais e políticas do seu tempo e os da súa propia vida. En 1934 publicouse o primeiro capítulo en The Partisan Review, o que lle valeu o interese da editorial Random House. Deixou o libro de lado para dedicarse ao traballo, os seus fillos e o coidado da súa casa, aínda que foi publicado, inacabado, en 1974 co título de Yonnondio: From the Thirties.
El Alerta
Historia e características
Subtitulado Periódico de intereses generales, apareceu o 6 de marzo de 1864. O seu editor era Ramón Núñez Pazos e estivo dirixido por Emilio Álvarez Giménez. Foron os seus redactores Augusto E. Lorenzana, Emilio Álvarez Giménez, Severiano González Regueral, Claudio Cuveiro e Juan Sieiro. Contaba coas seccións: "Editoriales", "Sueltos", "Noticias Generales", "Variedades", "Gacetillas", "Telegramas", "Anuncios" e "Folletín". As circunstancias da época obrigárono a manifestarse á marxe de todo tratamento político e a reducir as súas páxinas aos temas xerais. Cesou a súa publicación en setembro de 1865.
Tillie Olsen
Obra
O seu primeiro libro publicado foi Tell Me a Riddle, en 1961. Era unha colección de catro historias curtas, unidas entre si polos personaxes dunha familia. A obra foi galardoada co premio O. Henry.
Aínda que Tillie Olsen publicou poucos libros, a súa obra foi moi influente polo tratamento das vidas das mulleres e a pobreza. O seu traballo recibiu un gran recoñecemento pola súa actividade social e política. A influencia de Olsen na ficción feminista americana foi ás veces traducido nunha interpretación simplista do seu traballo.
O Tameirón, A Gudiña
Santa María do Tameirón é unha parroquia do concello da Gudiña na comarca de Viana, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 153 habitantes (89 homes e 64 mulleres).
Nesta parroquia naceu Francisco Blanco, santo da Igrexa Católica, martirizado no Xapón en 1597.
Jason Clarke
Jason Clarke, nado o 17 de xullo de 1969 en Winton, Queensland, é un actor australiano de cinema e televisión.
Chapela, Redondela
San Fausto de Chapela é unha parroquia que se localiza no concello de Redondela. Segundo o IGE en 2013 tiña 7.538 habitantes (3.830 mulleres e 3.708 homes), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 7.498 habitantes.
Xentilicio
O seu xentilicio é chapeleiro.
Os Areos, O Xobre ou O Maño, A Pobra do Caramiñal
Os Areos é un lugar da parroquia do Xobre ou O Maño no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 100 habitantes (46 homes e 54 mulleres).
Clípeo (escudo)
Un clípeo (en latín clipeus) é un escudo grande utilizado polos gregos e romanos, de forma orixinalmente circular, e do que se di que foi usado por primeira vez por Proteo e Acrisio de Argos, e a súa forma inspirábase no Sol. Outras tradicións dan como orixe do clípeo antigas armas exipcias. miniatura|Clípeo. Escudo utilizado desde a [[Grecia antiga.]] O escudo utilizado polos heroes homéricos (chamado aspis ou ás veces hoplon) era grande dabondo como para cubrir un home enteiro. Descríbese ás veces como redondo, pero moitas veces tiña forma de oito (con curvaturas entrantes no centro) e hai moitas representacións del na arte micénica. No século VII a. de C., aparece en Grecia o aspis koilè (escudo oco), que era un escudo redondo de 90 cm a un metro de diámetro, cóncavo, e compoñíase dun armazón de madeira cuberto por unha placa de bronce decorada cun emblema; a cara interna do escudo estaba recuberta de coiro, e a ela fixábase un brazal (porpax) para o antebrazo cunha empuñadura no bordo do escudo; pesaba uns 8 quilos. miniatura|Sarcófago romano cun clípeo co retrato dun defunto, sostido por personaxes alados. Os clípeos utilizábanse na Magna Grecia (sur de Italia) e polos etruscos e despois adoptáronos os primeiros romanos. Os romanos co tempo deixaron de usar esta arma, substituíndoa polo escudo rectangular chamado scutum. Durante o século III deixaron de usar o scutum e pasaron a usar un escudo oval (ás veces redondo). miniatura|Clipeo de Xúpiter-Ammon, conservado no [[Museu Nacional Arqueològic de Tarragona.]] Desde a época destes escudos introduciuse a práctica de decoralos con emblemas e figuras, o que co tempo daría orixe á heráldica.
Clipeus virtutis
No Imperio Romano, o chamado Clipeus virtutis era un escudo honorífico de metal precioso que o Senado concedía a un personaxe ao que se quería honrar e que se colgaba na Curia. O primeiro en recibir esta distinción foi Octavio Augusto o 26 a. de C.
Uso decorativo
Plinio o Vello, que opinaba que o clípeo o inventaran os arxivos, tamén describe o costume de pintar un retrato do busto dun antepasado nun clípeo e colgalo nun templo ou outro lugar público. Despois empezaron a usarse en baixorrelevos e medallóns decorativos en sarcófagos ou outros lugares e recibían o nome de retratos clípeos (imago clipeata).
Tamén se chaman clípeos os elementos decorativos inscritos dentro dun círculo (ou medallóns) que poden levar calquera tipo de decoración (non só retratos) como frescos ou mosaicos, e que non só se usaron na arte romana senón tamén na arte medieval e durante o Renacemento.
Mad Max, salvaxes de autoestrada
Mad Max, salvaxes de autoestrada (en Mad Max) é un filme australiano dirixido por George Miller que foi estreado en 1979. Estreouse en galego na TVG o 6 de setembro de 2001.
Sinopse
Nun futuro post nuclear, Max Rockatansky, un policía encargado da vixilancia da rede de estradas, terá que enfrontarse cuns criminais que actúan como salvaxes, sementando o terror aló por onde van. Cando durante unha persecución, Max acaba con Nightrider, o líder do violento grupo, o resto da banda xura vingar a súa morte.
Ábsida de Sant Climent de Taüll
A ábsida central de Sant Climent de Taüll é unha pintura mural que pertence ó conxunto da igrexa de Sant Climent de Taüll de la Vall de Boí, lugar onde se atopa a meirande concentración de arte románica de toda Europa, cunha igrexa por cada 25 km². O conxunto de igrexas románicas de la Vall de Boí foi declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO no ano 2000.
Fermín Zelada Jurado
Fermín Zelada Jurado, nado o 2 de xuño de 1940 en Lisboa e finado o 7 de maio de 2005 na Habana, foi un diplomático galego.
Traxectoria
Neto do alcalde de Ferrol Fermín Zelada Varela e fillo do presidente do Banco Exterior de España Fermín Zelada de Andrés Moreno, Fermín Zelada Jurado licenciouse en dereito e ingresou na carreira diplomática en 1965. Despois de percorrer diversas embaixadas e postos na administración española, en 1987 é designado polo Ministro de Asuntos Exteriores, Francisco Fernández Ordóñez, director xeral de Política Exterior para Europa, cargo no que permanece ata que en 1991 accede á embaixada de España en Irlanda. En 1997 cesa no seu posto en Dublín ao ser destinado como embaixador de España en Israel, posto no que permanece ata 2001. Nese ano, é designado molo ministro de Asuntos Exteriores, Josep Piqué como embaixador en misión especial para a Coordinación das Relacións cos países do Cáucaso e Asia Central.
Sendín, A Arnoia, A Arnoia
Sendín é un lugar da parroquia da Arnoia no concello ourensán da Arnoia na comarca do Ribeiro. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 29 habitantes (12 homes e 14 mulleres), tres máis ca en 2010, cando tiña 26 habitantes (12 homes e 14 mulleres).
Sangolquí
Sangolquí é unha cidade ecuatoriana, capital do cantón Rumiñahui na provincia de Pichincha. É considerada como unha das urbes con maior desenvolvemento do país, e atópase a uns 25 minutos de Quito, cidade coa que mantén vínculos xeográficos, históricos e poboacionais, sendo cidade dormitorio para moitos traballadores que cruzan a Quito por vía terrestre.
Perspectiva aérea
miniatura|Paisaxe nos arredores de Boloña, de Frans Koppelaar. Esta pintura amosa o efecto que a perspectiva aérea produce en montañas afastadas. A perspectiva aérea ou perspectiva atmosférica é o método polo cal se produce unha sensación de profundidade nunha pintura, imitando o efecto do espazo que fai que os obxectos aparezan máis pálidos, máis azuis e nebulosos ou menos distinguibles a distancia.
O termo foi acuñado por Leonardo da Vinci, mais a técnica utilizouse en antigos murais grecorromanos de Pompeia. Descubriuse que o po e a humidade do ambiente provocaban a dispersión da luminosidade. A luz pode ser luz de lonxitude de onda máis curta (azul) máis dispersa e luz de lonxitude de onda longa (vermella) menos dispersa.
Os pintores italianos da época de Leonardo empregaron o procedemento; e tamén foi explotada no século XV por artistas do norte de Europa e máis tarde por Joseph Mallord William Turner
Na arte chinesa e xaponesa practicábase un tipo de perspectiva aérea chamada fukinuki yatai, sen teitos nin tabiques. A orixe está na dinastía Tang da China. Exemplos disto inclúen as covas de Mogao, obras do Xapón de finais da era Heian como Genji Monogatari e o acto 10 de A Treasure of Loyalty de Hokusai Katsushika.
Bandaseca, O Xobre ou O Maño, A Pobra do Caramiñal
Bandaseca é un lugar da parroquia do Xobre ou O Maño no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 28 habitantes (16 homes e 12 mulleres).
Subrexión de Pirkanmaa Meridional
miniatura|200px|Localización da subrexión de Pirkanmaa Meridional. A subrexión de Pirkanmaa Meridional (en finés Etelä-Pirkanmaan seutukunta) é unha das cinco subdivisións da rexión de Pirkanmaa. En 2017 tiña unha poboación de 43 077 habitantes.
Santo André, São Paulo
Santo André é unha importante cidade industrial e comercial na Megalópole de São Paulo. Co crecemento industrial brasileiro das décadas de 1950 e 1960, a cidade recibiu industrias de pezas para automóbiles, equipamentos eléctricos e motores, produtos químicos, pezas de plástico, téxtiles, e outras e, a partir de entón, tivo un gran crecemento poboacional. É hoxe unha das máis grandes cidades do estado e, a pesar dalgunhas industrias teren cerrado as súas fábricas na cidade (despois de que os terreos para expansión foran escasos) e as teren transferido a outros puntos do Brasil, o comercio e os servizos da cidade permaneceron e diversificáronse.
Por ser veciña á cidade de Sao Paulo, unida a esta por diversos medios de transporte (ferrocarril, ómnibus), e os seus límites xeográficos confundírense, mesmo os seus habitantes que traballan na capital fan compras e pagan os seus impostos na cidade, ademais de seren utilizados os seus servizos por persoas de cidades veciñas, inclusive da capital. Así, a súa dinámica económica permanece.
miniatura|esquerda|250px|Vista da Vila de Paranapiacaba. Pertence á cidade o antigo distrito de Paranapiacaba, xurdido coa instalación do ferrocarril que uniu a cidade de Santos a Jundiaí en 1872. Era un acampamento dos traballadores da construción e dos enxeñeiros ingleses que proxectaron o ferrocarril. A estación do ferrocarril na vila de Paranapiacaba ten unha curiosa copia do reloxo Big Ben, ademais dun museo ferroviario.
Henri de Saint Simon
Traxectoria
É o fundador do saint-simonismo, as súas ideas tiveron unha posteridade e unha influencia sobre a maioría dos filósofos do século XIX. É o pensador da sociedade industrial francesa, cando estaba a suplantar o Antigo Réxime. O historiador André Piettre descríbeo coa fórmula: «O último xentilhome e o primeiro socialista». É o curmán afastado do duque de Saint-Simon, célebre memorialista na corte de Luís XIV e da Rexencia trala morte de Luís XIV.
Neno máis ben turbulento, Claude Henri de Rouvroy de Saint Simon recibiu da educación dun preceptor as ensinanzas de D'Alembert e Rousseau.
Adepto ás ideas novas, o novo aristócrata comprometeuse aos 17 anos no exército de liberación dos Estados Unidos ao lado do Marqués de La Fayette e do conde de Rochambeau. Durante a Revolución Francesa, abandonou a partícula de nobreza pasando ao nome de Saint-Simon, e enriqueceuse pola venda dos bens da Igrexa.
Lista de xéneros operísticos
Esta é unha lista inclusiva de glosario de xéneros operísticos, citando nomes alternativos.
"Ópera" é unha palabra italiana (unha forma reducida de opera in musica), con todo non foi frecuentemente empregada en Italia (ou en calquera outro país) para referirse ao xénero de obras particulares. A meirande parte dos compositores empregaron designacións máis precisas para presentar os seus traballos ao público. Decotío xéneros específicos de ópera foron comisionados por teatros ou mecenas (en cuxo caso a forma do traballo podía desviarse máis ou menos da norma do xénero, dependendo da inclinación do compositor). Os xéneros operísticos non son exclusivos e algunhas óperas clasifícanse en varios á vez, polo que en caso de dúbida a única autoridade acaba sendo o propio compositor.
Definicións
Os xéneros operísticos teñen sido definidos de distintos xeitos, non sempre en termos de regras estilísticas. Algunhas, como a ópera seria, refírense a tradicións identificadas por historiadores posteriores, mentres outras, como a Zeitoper, teñen sido definidas polos seus inventores. Outras formas teñen sido relacionadas cun teatro particular, como por exemplo a opéra comique no teatro do mesmo nome, ou opéra bouffe no Théâtre des Bouffes Parisiens.
Esta lista non inclúe termos non históricos, vagos ou méramente descritivos, como ópera cómica, ópera sacra, ópera tráxica ou ópera nun acto etc. Os termos foron empregados na súa lingua orixinal para evitar posibles ambigüidades na tradución ao galego.
François de Bassompierre
miniatura|François de Bassompierre.
François de Bassompierre, nado no castelo de Harrouel (Lorena) o 12 de abril de 1579 e finado o 12 de outubro de 1646, foi un militar e diplomático francés.
Traxectoria
Educouse en Baviera e Italia e en 1598 entrou na corte de Henrique IV de quen se converteu en favorito, en 1600 participou na campaña de Savoia e en 1603 loitou contra dos turcos en Hungría. Tras a morte de Henrique IV permaneceu leal á rexente, María de Medicis ata que Luís XIII asumiu o trono en 1617. Foi embaixador en España extraordinario en España para resolver o conflito da Valtelina e asinou o Tratado de Madrid. Foi tamén embaixador en Suíza (1625) e Inglaterra (1626).
Loitou contra dos hugonotes (1621-1622) e polas súas accións conseguiu o ascenso a mariscal de Francia. Participou no sitio de La Rochelle (1628) e en 1629 participou na campaña contra os rebeldes do Languedoc. Oposto ao cardeal Richelieu estivo preso na Bastilla dende 1631 ata a morte do cardeal en 1643 e nese tempo escribiu as súas memorias que se publicaron en 1665 co título de Le Journal de ma vie, e que son unha fonte importante para coñecer a historia do seu tempo.
Abaltzisketa
dereita|miniatura|75px|Escudo de Abaltzisketa. dereita|miniatura|150px|Localización do concello en Guipúscoa. Abaltzisketa é un concello da provincia de Guipúscoa (País Vasco), que conta cunha extensión de 11,18 km²; e unha poboación de 304 habitantes (2007). Atópase na parte sudoriental de Guipúscoa, dentro da comarca de Tolosaldea. Abaltzisketa sitúase nos contrafortes da Serra de Aralar, nas faldras do monte Txindoki (1318m), que ademais marca o punto máis elevado do municipio.
A parte meridional do termo municipal está incluída dentro do Parque Natural de Aralar.
Trátase dunha localidade eminentemente rural. Existen 65 explotacións agrícolas e gandeiras censadas no municipio.
A lingua de uso común no territorio é o vasco, que domina case toda a poboación do municipio.
Entre os casaríos dispersos polo termo municipal é recoñecido o Casarío Nahera-Haundi, exemplo de antiga construción vasca. Está no lugar de Sasiain.
O máis coñecido deste municipio é a paraxe de Larraitz, un barrio de casaríos dispersos. Nesta campa, enclavada ao mesmo pé do monte Txindoki, atópase a Ermida de Nosa Señora dos Remedios de Larraitz.
Selección de rugby a 7 de España
A selección española de seven é o equipo que representa á Federación Española de Rugby a nivel internacional nas diversas competicións de rugby a 7 organizadas pola World Rugby e por Rugby Europe. Os éxitos máis salientables da selección foron as participacións nas Series Mundiais de 2012/13 e 2013/14 e a clasificación para os Xogos Olímpicos de 2016, así como a participación en varias Copas do Mundo.
Xogadores
A modalidade de "rugby a 7" ou "seven" aceptouno o COI en 2009 como deporte olímpico, e dese xeito os xogadores integrantes da selección poden optar a axudas especiais como as bolsas ADO baixo unha serie de condicións, e nese caso poden adicarse ó seu deporte de xeito profesional, cousa non moi habitual no rugby español.
En 2016 o grupo de xogadores con bolsa ADO que integran a selección española de seven está composto por: Outros xogadores sen bolsa ADO habituais nas convocatorias do seleccionador José Ignacio Inchausti son:
Hristo Stoichkov
Hristo Stoichkov, nado en Plovdiv o 8 de febreiro de 1966, é un ex-futbolista e adestrador búlgaro.
Traxectoria
Debutou en 1981 nun equipo de 2ª división de Bulgaria, o Maritza Plovdiv, para fichar en 1982 polo Zhevros Jarmanli. Marchou ao CSKA de Sofía en 1985, onde gañou tres ligas e catro copas de Bulgaria.
En xullo de 1990 fichou polo FC Barcelona, que pagou por el 400 millóns de pesetas, e co que gañou catro ligas consecutivas, unha Copa de Europa (1992), tres Supercopas españolas e unha Supercopa de Europa de Fútbol (1993).
Ao longo desta época Hristo converteuse nunha estrela do Barça, e para moitos é un dos mellores xogadores que pasaron polo Camp Nou. Amais foi un dos protagonistas indiscutibles do chamado "Dream Team" blaugrana, xunta Andoni Zubizarreta, Albert Ferrer, Ronald Koeman, Miguel Angel Nadal, Josep Guardiola, José Mari Bakero, Michael Laudrup, Eusebio Sacristán, Txiki Begiristain, Julio Salinas e máis tarde, Romário.
Na tempada 1990-91 foi sancionado ó longo máis de media liga por pisar ó árbitro Urízar Azpizarte. En 1995 fichou polo Parma italiano, pero regresou ó F. C. Barcelona en 1996, equipo que abandonou para volver ó CSKA de Sofía en 1998. Despois xogou en Ó Nasr de Arabia Saudita, no Kashiwa Reysol xaponés, no Chicago Fire Soccer Club e no DC United de Estados Unidos, onde colgou as botas no 2004.
Foi galardoado coa Bota de Ouro, xunto ó mexicano Hugo Sánchez en 1990, Balón de Ouro (1994) e segundo mellor xogador do mundo segundo a FIFA en 1995. Está incluído na lista FIFA 100.
Coa selección do seu país alcanzou as semifinais da Mundial de Fútbol Estados Unidos 1994. Tras 17 anos na selección, xogou o seu derradeiro partido co combinado búlgaro fronte á Inglaterra en 1999.
En 2004 asumiu o cargo de seleccionador nacional do seu país. O feito destacado deste período de técnico é que o capitán do equipo, Stilian Petrov, decidiu deixa-la selección, o día 12 de outubro de 2006, por non estar de acordo con Hristo. É o terceiro xogador do equipo e o segundo capitán que sae do equipo en dous anos por diferenzas con Stoichkov.
O 10 de abril de 2007 dimitiu como seleccionador búlgaro para facerse cargo do banco do Celta, posto co que descendeu a segunda división e do que saíu a comezos de outubro de 2007.
Títulos nacionais
Co CSKA Sofia
Co FC Barcelona
Títulos Internacionais
Co FC Barcelona
Participacións en Mundiais
Coa Selección de Bulgaria
Participacións na Eurocopa
Coa Selección de Bulgaria
Johannes Cornelis Wienecke
Johannes Cornelis Wienecke, nado o 24 de marzo de 1872 en Heiligenstadt, Turinxia, e finado o 8 de novembro de 1945 en Apeldoorn, Güeldres, foi un medallista e deseñador de moeda neerlandés.
Desde 1900 traballou como gravador de cuños na Real Casa da Moeda, en Utrecht.
Traxectoria
Wienecke pasou os seus primeiros anos en Oosterbeek, Güeldres, e logo do falecemento do seu pai, George Julius (1821-1884), marchou a Ámsterdam coa súa nai, Sietske Abrahamsz (1842-1912).
Posteriormente marchou a París, onde continuou os seus estudos artísticos nas academias Colarossi e Julian, e na Academia de Belas artes de París. Tamén se formou co escultor Denys Puech.
En 1898 foi o vencedor dun concurso cunha plaqueta en baixorrelevo coa que a cidade de Ámsterdam honrou a raíña Guillermina na súa coroación. A partir dese momento dedicouse á produción de traballos de relevancia menor. En París descubriu a súa atracción pola moeda e a medalla na súa visita ao Musée du Luxemburg en 1899 e alí formouse co medallista Henri Auguste Jules Patey, gravador principal da Monnaie de Paris.
Esa aprendizaxe serviulle para ingresar na Real Casa da Moeda de Utrecht en 1900 como gravador de cuños axudante. En 1909, accedeu ao posto como titular e tamén á xefatura do Departamento de Fabricación de Cuños e Medallas.
Johannes Cornelis Wienecke casou con Caroline Peeters, con quen tivo un fillo, Eduard Wienecke. Morreu en Apeldoorn aos 73 anos, e está soterrado no cemiterio Heidehof, en Ugchelen.
Obra
Na ceca de Utrecht encargouse do deseño de varias series de moedas circulantes nos Países Baixos, entre elas a coñecida como "manto de armiño" (1910-1925) e a de "cabelo recollido" (1921-1945). O cuarto retrato da raína Guillermina I que se amosa nos anversos das moedas desta última serie, é un dos seus traballos máis recoñecidos. Os deseños de Wienecke non só se aplicaron ás moedas circulantes nos países Baixos, senón tamén ás emisións de territorios neerlandeses como Curaçao, Suriname ou as Indias Orientais.
As placas fiscais para bicicletas, fichas de medidores do gas e outros obxectos metálicos cotiáns cuñados na Real Casa da Moeda, tamén foron deseñados por el.
Outra obra singular de Wienecke foi o deseño, en 1922, do logotipo do extinto Tribunal Permanente de Xustiza Internacional da Haia, que continúa vixente no Tribunal Internacional de Xustiza.
En 1928 encargouse do deseño das medallas de participación nos Xogos Olímpicos celebrados en Ámsterdam.
Alegoría da vitoria dos holandeses sobre a frota española en Xibraltar, 25 de abril de 1607
Alegoría da vitoria dos holandeses sobre a frota española en Xibraltar, 25 de abril de 1607 é unha pintura ó óleo sobre táboa do pintor neerlandés Adam Willaerts. Pintada entre 1615 e 1630 na cidade de Utrecht, a pintura consérvase no Rijksmuseum de Ámsterdam.
Descrición
A é unha alegoría da vitoria neerlandesa sobre os españois durante a batalla de Xibraltar, que tivo lugar o 25 de abril de 1607 no contexto da Guerra dos Oitenta Anos. Na pintura pódese ver nun primeiro plano a un neerlandés e un español loitando entre eles por unha barra de madeira, mentres un inglés e un veneciano os observan. No fondo pode observarse a batalla naval polo Peñón.
Ultra Mono
Ultra Mono é o terceiro álbum de estudio da banda inglesa de punk rock Idles, publicado o 25 de setembro de 2020 a través do selo Partisan Records. Seguindo a liña do seu traballo anterior, Joy as an Act of Resistance, o disco explora temas como o clima sociopolítico actual, a loita de clases, a saúde mental e a masculinidade tóxica, ademais de falar sobre os aspectos positivos e negativos da recente fama do grupo.
O disco foi apoiado por cinco sinxelos, o primeiro dos cales foi o sinxelo promocional "Mr. Motivator", editado o 19 de maio de 2020. Seguíronlle o sinxelo principal "Grounds" o día 16 de xuño, "A Hymn" o 14 de xullo, "Model Village" o 11 de agosto, e "War", que coincidiu co lanzamento do disco. Para continuar coa promoción do traballo a banda programou unha xira que comezará en abril de 2021, cunha serie de concertos íntimos en tendas por todo o Reino Unido, ademais de actuacións máis grandes no Reino Unido e Irlanda entre maio e xuño.
Antecedentes e produción
Tras o lanzamento e oéxito do seu álbum de 2018 Joy as an Act of Resistance, Idles logrou a atención do gran público e xirou extensamente para promocionalo. A banda confirmou a través dunha mensaxe en Instagram en xaneiro de 2019 que estaban compoñendo novos temas, estreando en marzo unha nova canción chamada "Grounds", durante un concerto exclusivo para Dr. Martens. A canción apareceu novamente no setlist da súa xira polo Reino Unido en decembro de 2019, e tocárona na súa actuación no Alexandra Palace, onde tamén estrearon dúas novas cancións: "War" e "Danke".
Nunha entrevista para DIY tras o anuncio do álbum en xuño de 2020, o cantante Joe Talbot falou sobre os temas e a inspiración detrás do álbum, dicindo: "Emocionalmente non estou curado, estou curando e iso é o que aparece no disco. Polo tanto este vai sobre procesar e atopar formas pragmáticas de seguir adiante, e dende a túa reacción a ese trauma constrúes algo conciso e fermoso (...) tdas as cancións son proxeccións de procesos internos, non predico nin lle digo aninguén que facer. Amósolle á xente o que eu fago para converterme nunha mellor persoa a longo prazo - non, non mellor, pero si nunha persoa máis produtiva".
Jesús Puente Fontanes
Jesús Ignacio Puente Fontanes, nado na Cardavella (parroquia de Guimarei, no concello da Estrada) o 19 de outubro de 1898 e finado en Pontevedra o 5 de xuño de 1937, foi un político galego.
Traxectoria
Tiña unha xastrería na rúa Pérez Viondi da Estrada. Vinculado ao sindicato agrario de Guimarei, figurou na candidatura do Centro Republicano que gañou as eleccións municipais de 1931, e foi elixido concelleiro e nomeado tenente de alcalde na corporación que presidiu Juan Manuel Rodríguez Seijo. Cando no outono de 1934 hai unha crise no goberno municipal, pasou a ocupar a alcaldía, pero o 15 de outubro foi detido por orde militar debido aos sucesos de Asturias, aínda que foi liberado en poucos días. Foi Secretario de Propaganda de Izquierda Republicana en 1935. O 5 de maio de 1936 constituíuse a Comisión Xestora Municipal que o elixiu como alcalde presidente da mesma. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e xulgado en Pontevedra por rebelión militar. Sentenciado a pena de morte, foi executado na Avenida de Bos Aires de Pontevedra o 5 de xuño de 1937 xunto cos tenentes de alcalde Ramón Fernández Rico, José Rodríguez Sangiao, e os republicanos Cándido Tafalla Froiz, Manuel Nogueira González e José María Pena López. En 1939 abríronlle expediente de responsabilidade civil.
Vladimir Brendojev
Traxectoria
Vladimir Brendojev naceu no seu dunha familia carelia de agricultores no pequeno vilar de Randuhieru, agora integrado na aldea de Sammatus, no distrito de Olonets. Ao comezar a colectivización en Carelia o pai marchou coa familia a Petergof e alí traballou como carpinteiro. Cando a URSS entrou en guerra a nai regresou a Carelia cos fillos mentres o pai ía á fronte. Vladimir instalouse coa súa familia en Syurya, preto de Мägrii, territorio ocupado polos finlandeses durante a guerra e así Vladimir estudou na escola en finés. Tras rematar a guerra e volver seu pai a familia moveuse a Kuiteža. Ao rematar os estudos en 1949 traballou nunha industria local un tempo e logo matriculouse na escola marítima de pesca en Belomorsk e traballou como mariñeiro, contramestre, e dende 1972 como capitán de navío de pesca do Onega. En 1981 admitírono na Unión de Escritores e en 1983 deixou a frota por razóns de saúde e traballou durante un ano no Instituto de Lingua, Historia e Cultura do Centro de Investigación de Carelia da Academia de Ciencias da URSS e logo na biblioteca da Unión de Escritores. En 1986 ao retirarse estableceuse en Petrozavodsk.
Brendojev está considerado o primeiro escritor da variedade olonets da lingua carelia. Na escola comezou a compoñer versos en ruso pero o seu début literario xa foi en carelio, en 1972 publicou os seus dous primeiros poemas, sempre en olonets, na revista carelia en lingua finesa Neuvosto-Karjala e no mesmo ano pasou a ser un colaborador habitual de Punalippu. A súa primeira colección de poemas Aunusrandaine apareceu en 1980 e ademais de trinta poemas da súa autoría incluía cancións populares e traducións. En 1988 publicou unha colección de relatos Kyl’mil. Os seus poemas espertaron interese en Finlandia e o poeta Aku-Kimmo Ripatti traduciu varios dos seus poemas que se publicaron nun volume en 1986.
Os poemas de Brendojev aseméllase á poesía popular, o seu principal tema é o amor: de nai, á terra e á lingua, ademais compuxo numerosas cancións e traduciu a poetas clásicos da literatura rusa.
Cesantes, Redondela
San Pedro de Cesantes é unha parroquia que se localiza no concello de Redondela. A parroquia de Cesantes limita ao Norte con Soutoxuste (O Viso, Redondela), ao leste coa parroquia do Viso, ao sur con Redondela e ao oeste coa ría de Vigo. Abarca, á parte do territorio peninsular, as illas de San Simón e San Antón. Nos tempos nos que era maioritariamente poboada por mariñeiros, popularmente era coñecida polo nome de "Os-Tras", que subsiste aínda entre a xente maior e nalgúns rótulos comerciais.
Os seus principais barrios son Outeiro das Penas, Carballiño, O Coto e San Pedro, pero podemos atopar subzonas coma A Pantalla, Catapeixe ou Couto do Mexo, ademais da illa de San Simón, que administrativamente pertence a Cesantes. A parroquia ten unha extensión aproximada de 12 km². A pesar de ser unha vila costeira conta cun relevo bastante irregular. A superficie arbórea rolda o 5 por cento e a parroquia é atravesada polo río Pexegueiro. Ten porto propio, lonxa e unha confraría de Pescadores, a confraría de San Xoán. Ademais aloxa un porto deportivo e un peirao.
Xentilicio
O seu xentilicio é cesantino.
Toponimia
O nome de Cesantes podería derivar da palabra celta "cee" (peirao) e "sanctes" (santo).
Lugares de Interese
miniatura|Nocturna. miniatura|175px|Peto de ánimas. A parroquia de San Pedro de Cesantes contén un grande número de zonas de interese natural, ao estar integrada no fondo da Ría de Vigo.
Enseada de San Simón
A Enseada de San Simón na que se atopa a Illa de San Simón e a Illa de San Antón, coa estatua na honra de Jules Verne que na súa novela 20.000 leguas de viaxe submarino relatou a súa estadía no fondo da Ría de Vigo, son dous dos atractivos naturais da parroquia.
Praia de Cesantes
O complexo da praia de Cesantes está integrado polo areal (duns 2.400 m de longo), un paseo marítimo e un espazo con dunas protexido en vías de recuperación. Esta praia é unha das poucas que se atopan entre as cidades de Pontevedra e Vigo, polo que no verán é moi concorrida polos bañistas. As súas augas tranquilas e libres das ondas propias do Atlántico fan que esta praia sexa axeitada para a práctica de deportes acuáticos coma o windsurf ou o kytesurf.
Poboación
miniatura|Illa de San Simón ao fondo. Cesantes tiña 3.467 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 1.694 eran homes e 1.773 mulleres, distribuídos en catro entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 3.387 habitantes. A maioría desa poboación dedícase a actividades propias dunha vila mariñeira, tales como a pesca, o marisqueo ou o turismo.
Outros datos
miniatura|Monólito na honra dos mariñeiros falecidos no accidente d' [[O'Bahía.]] As festas máis importantes na parroquia son as Festas da Virxe do Carme, festa relixiosa e a Festa do Mariñeiro, de tipo gastronómica. As Festas do Carme celébranse o 21, 22 e 23 de xuño e destacan a procesión marítima da virxe e a tirada de fogos de luces.
A Festa do Mariñeiro, normalmente celebrada a mediados de agosto, consiste nunha gran fideuá que poden degustar todos os asistentes. Outra festa relixiosa importante é a Festa de San Pedro, na honra do patrón do pobo, ao que lle dá nome. Outros actos a destacar son a Travesía a nado ata a Illa de San Simón, na que se procede a un percorrido de 500 metros dende a praia ata a illa.
Cesantes ten varias asociación coma o Centro Cultural Recreativo, o club de Remo Cesantes ou un obradoiro de estudos locais que realiza actividades na parroquia, chamado Obradoiro de Estudos Locais, creado por familiares de Fernando Monroy.
A gran tradición mariñeira da parroquia viuse afectada pola traxedia do barco O'Bahía no 2004, no que morreron varios veciños da parroquia e aos que se lles dedicou un monólito na praia de Cesantes.
Quintela, Redondela
San Mamede de Quintela é unha parroquia que se localiza no concello de Redondela. Segundo o IGE en 2013 tiña 683 habitantes (352 mulleres e 331 homes), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 732 habitantes.
Golfo de Sant Jordi
O golfo de Sant Jordi é un golfo situado na Costa Daurada, no litoral da provincia de Tarragona, en Cataluña. Ten o seu inicio no Coll de Balaguer, ao sur do Baix Camp, e esténdese ata o cabo de Tortosa, na illa de Buda. Acolle toda a costa do Baix Ebre e debe o seu nome ao antigo castelo de Sant Jordi d'Alfama, situado ao comezo do golfo. Os pescadores de Cambrils danlle tamén o nome de "mar de la Frau".
A súa formación xeolóxica é relativamente recente, xa que está orixinado polo desenvolvemento progresivo da desembocadura do Ebro, que penetra os seus sedimentos no mar Mediterráneo en forma de delta.
Frédéric Bastiat
Traxectoria
Comezou a súa carreira como economista en 1844. Foi membro da Asemblea Nacional dende 1848. Bastiat pertenceu á escola harmónica de liberais, que consideraban ao Estado como algo inevitable, e tamén deplorou a revolución violenta como medio de obter o poder, aínda así mantíñase reacción a calquera control polo goberno dos individuos e a regulación da industria privada, mostrándose partidario do libre mercado como unha fonte de harmonía económica e consideraba que os argumentos utilitaristas e iusnaturalistas eran aspectos complementarios do mesmo mundo.
A idea de Bastiat que máis influíu na economía foi a explicou coa falacia do vidro roto, e que consiste en que para determinar se unha medida é boa ou mala, hai que mirar as súas consecuencias a longo prazo para toda a poboación, e non só as que teñen lugar a curto prazo para unha parte da poboación. A falacia consiste en pensar que un neno que xogando rompe un vidro dunha tenda realiza unha acción boa para a economía, xa que o dono da tenda terá que gastar diñeiro en substituílo, e dará emprego ao cristaleiro, que cos cartos que reciba dará emprego a outros. Malia iso, esa liña de pensamento non ten en conta que de non se romper o cristal, gastaría os cartos noutra cousa, co que tamén daría emprego a outros, ademais produciría cousas novas e non unha reconstrución de algo que xa existía.
Morreu de tuberculose, seguramente collida durante as súas viaxes por Francia para promover as ideas liberais.
CoroCoro Comic
miniatura|240px|Logo da revista.
CoroCoro Comic (コロコロコミック) é unha revista manga xaponesa de periodicidade mensual publicada por Shogakukan e estabelecida o 15 de maio de 1977. O seu público principal son os estudantes de escola primaria, lectores máis novos cós de manga shōnen. Algunhas das súas propiedades, como Doraemon ou a serie de videoxogos de Pokémon, convertéronse en fenómenos culturais do Xapón.
O nome provén de korokoro (ころころ) que quere dicir "rodando" e tamén representa ó esférico, regordecho ou pequeno, xa que se supón que ós nenos lles gustan ese tipo de cousas. A revista ten un formato A5, uns 6 cm de grosor, e cada número ten 750 páxinas. CoroCoro Comic publícase mensualmente cada día 15 (ou un pouco antes se o día 15 cadra en fin de semana).
Caíños, O Xobre ou O Maño, A Pobra do Caramiñal
Caíños é un lugar da parroquia do Xobre ou O Maño no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 58 habitantes (28 homes e 30 mulleres).
Galería de imaxes de Oia
Galería de imaxes do concello de Oia na provincia de Pontevedra.
Jules Bastien-Lepage
miniatura|Día de Todos os Santos, ca 1882 Jules Bastien-Lepage (1848 - 1884) foi un pintor francés.
Naceu en Damvillers, Meuse e estudou en Verdún. En 1867 marchou a París para estudar École des Beaux-arts, foi discípulo de Alexandre Cabanel. Participar nas exhibicións nos Salóns de 1870 e 1872 sen chamar a atención da crítica. O éxito chegoulle en 1874 con Canción de primavera, un estudo da vida rural e Retrato do meu avó, confirmado en 1875 coa pintura, Primeira comuñón, unha pintura dunha nena minuciosamente traballada e co retrado de M. Hayern.
Bastien deixou a pintura de obradoiro pola pintura ao aire libre, representando con realismo a vida da Francia rural.
Videoxogo multixogador
Un videoxogo multixogador é un videoxogo no cal máis dunha persoa pode xogar no mesmo ambiente de xogo á vez, ben sexa de forma local (como no xogo New Super Mario Bros. Wii) ou en liña a través de internet (como en World of Warcraft, Call of Duty). Os videoxogos multixogador polo xeral requiren que os xogadores compartan os recursos dun só sistema de xogo ou o uso de tecnoloxía de redes para xogar xuntos unha distancia maior; os xogadores poden competir contra un ou máis participantes humanos, traballar cooperativamente cun compañeiro humano para lograr un obxectivo común ou supervisar a actividade doutros xogadores. Os videoxogos multixogador permiten ós xogadores interactuar con outras persoas en sociedade, competencia ou rivalidade, achegándolles unha comunicación social ausente nos xogos para un só xogador.
Multixogador asíncrono
O multixogador asíncrono é unha forma de xogo na que os xogadores non precisan xogar ó mesmo tempo.
A Agra, Grandal, Vilarmaior
A Agra é un lugar da parroquia de Grandal no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 23 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE dos cales 10 eran homes e 13 eran mulleres.
Toponimia
O topónimo provén do latín, e é unha extensión de terreo cultivábel dividida en leiras que pertencen a varios propietarios.
Bonsai
miniatura|Bonsai O bonsai é unha árbore en miniatura. O seu cultivo e poda é tradición no Xapón.
Orixe
A arte dos bonsais orixinouse na China hai uns dous mil anos, como obxecto de culto para os monxes taoístas. Para eles era símbolo de eternidade, a árbore representaba unha ponte entre o divino e o humano, entre o ceo e a terra.
Durante séculos a posesión e o coidado dos bonsais estivo ligado aos nobres e ás persoas da alta sociedade. Segundo a tradición, aqueles que podían conservar unha árbore en testo tiñan asegurada a eternidade. Así foi como os monxes dispoñían as árbores pequenas en vasillas ao longo das escaleiras dos templos e ata eran obxecto de adoración.
No sur da China a arte do bonsai consistía en transmitir todas as características dunha árbore desenvolta na natureza a unha árbore pequena, cultivada en testo. Buscábase reproducir estas árbores segundo os existentes nas altas montañas polo cal utilizaban só exemplares que existían nos montes e que xa posuían formas especiais na súa intensa loita contra as adversidades climáticas.
Foi levado ao Xapón hai uns 700 anos onde evoluciounou á arte actual. Desafortunadamente, moitos dos espécimes máis antigos desapareceron durante a segunda guerra mundial.
Un bonsai non é unha planta xeneticamente empequenecida. Mantense pequena dándolle forma e podando o tronco, as follas e as raíces. Un bonsai mantido correctamente sobrevivirá o mesmo tempo que unha árbore normal da mesma especie. Porén, o bonsai precisa de moitos coidados, polo que un bonsai mantido de forma inapropiada probablemente morrerá.
Fermín Zelada Varela
Fermín Zelada Varela, nado en Cariño (daquela concello de Ortigueira) o 21 de decembro de 1873 e finado en Santiago de Compostela o 21 de xullo de 1971, foi un farmacéutico e político galego.
Traxectoria
O seu pai, Fermín José Zelada, natural de Ferrol, era farmacéutico (tería farmacia alí cando menos a partir de 1880), e ao tempo copropietario dunha importante factoría de salgadura de peixe en Cariño, onde vivían os seus pais na tempada da costeira da sardiña, entre xuño e xaneiro, polo que a súa infancia alternou entre as dúas vilas.
Estudou na facultade de Farmacia da Universidade de Santiago de Compostela. O seu expediente de grao de licenciado en Farmacia acadouno no curso 1893-1894. Un dos seus condiscípulos foi Pascual Torres Crego, que estableceu unha farmacia en Ortigueira en 1895. En 1904 trasladou o seu expediente académico á Universidade Central de Madrid, para facer a tese de doutoramento. O título de Doutor en Farmacia leva data do 25 de outubro de 1905.
Desempeñou o cargo de Subdelegado de Farmacia no partido xudicial de Ferrol e de Ortigueira durante varias décadas. En 1930 foi designado profesor axudante de clases prácticas na facultade de Farmacia da USC, naquel momento instalada no pazo de Fonseca. Dende 1935 foi tamén auxiliar temporal de Botánica Descritiva e Materia Farmacéutica Vexetal. En agosto de 1936, semanas despois do golpe de Estado, participou na creación do Laboratorio de Farmacia Militar, que preparou medicamentos e material de curas para o exército franquista.
Carreira política
En Ferrol foi presidente da Juventud Conservadora e concelleiro entre 1909 e 1911. Por Real Orde do Goberno Civil foi designado alcalde de Ferrol en decembro de 1913 en substitución de Emilio Antón Iboleón, e presentou a súa dimisión en xullo de 1915.
Despois de 1936 foi designado membro da Comisión Xestora da Corporación Municipal de Santiago de Compostela. Ocupou o posto de tenente de alcalde de Fomento (urbanismo), chegando a ser Alcalde accidental en 1940, cando se publicou un Bando anunciando a exposición pública do Proxecto de Zona da Residencia Universitaria —hoxe campus Sur da USC—, obra do arquitecto Jenaro de la Fuente.
Vida persoal
Pouco despois de rematar a carreira, en 1895, casou con Milagros de Andrés Moreno Lamas, natural de Santiago. Con ela tivo seis fillos: María del Milagro, Socorro, María Teresa, Fermín, María Victoria e Matilde. O seu único fillo varón, Fermín Zelada de Andrés Moreno, chegou a ser gobernador civil de Las Palmas e presidente do Banco Exterior de España.
Viviu en Ferrol ata 1929, ano no que se trasladou á súa residencia de Santiago, ao iniciar o seu fillo Fermín a carreira de Dereito.
Castro de Lobadiz
O castro de Lobadiz é un castro costeiro fortificado, situado nunha península na parroquia de San Xurxo da Mariña, Ferrol.
Descrición
miniatura|300px|esquerda|Esquema do castro de Lobadiz. miniatura|dereita|Illas Gabeiras vistas dende o castro.
O castro ten defensas concéntricas, cun foxo no medio; formando polo leste, sobre o istmo, un arco duns 150 metros, onde está situada a entrada actual. Da terceira liña defensiva exterior só se conservan uns metros. O resto do perímetro da península está defendido por cantís. A península mide 180 metros de N-S e outros 160 metros de L-O. No castro había un torreón xa desaparecido, pódense ver restos dalgunha vivenda rectangular e con ángulos redondeados. En varias escavacións, nos anos 70, atopáronse restos de cerámica, lousas e muíños de man.
Moi preto do castro hai unha fonte e unha praia protexida. Nas illas Gabeiras, situadas fronte ao castro, téñense atopado restos de cerámica. O actual castro está abandonado, sobre el construíuse un faro e acceso para vehículos, tamén houbo un posto de vixilancia do exército agora en ruínas.
No mapa da Coruña de Francisco Coello, de 1865, a península na que está o castro recibe o nome de Punta Gabeiras ou de Levadizo.
Osasuna Promesas
O Osasuna Promesas é o equipo filial do Club Atlético Osasuna. Foi fundado en 1964 e xoga no Grupo 15 da Terceira División. Tamén se lle coñece como Club Atlético Osasuna B.
Ocupa o posto décimo cuarto na clasificación histórica dos equipos filiais do fútbol español.
Estadio
Instalacións de Tajonar, con capacidade para 4.500 espectadores. Ditas instalacións inauguráronse en 1982, e conta cunhas dimensións de 105 m. por 68 m. Ocasionalmente xoga algún dos seus partidos no Estadio Reyno de Navarra.
La Antorcha Galaica del Libre Pensamiento
La Antorcha Galaica del Libre Pensamiento foi unha institución cultural fundada en 1896 na Coruña.
Virtual Console
miniatura|O logotipo da Virtual Console para a [[Nintendo 3DS.]] miniatura|O logotipo da Virtual Consoler para a [[Wii U.]]
La Antorcha Galaica del Libre Pensamiento
Historia e características
Constituíuse a finais de 1896 e xurdiu coa finalidade de "favorecer el desarrollo de las ideas librepensadoras, difundiendo la instrucción integral y laica". Foi impulsada por elementos republicanos como Eduardo López Budén e José Arias Díaz e simpatizantes anarquistas. Sostivo unha escola laica vencellada á figura do mestre racionalista Constancio Romeo de 1898 a 1922. A escola foi pechada en 1909 por mor da Semana Tráxica de Barcelona, mais abriu pouco despois co nome de Colexio Laico Froebel.