cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kate Winslet
Traxectoria
En 1994 Peter Jackson ofreceulle a súa primeira oportunidade con Heavenly Creatures, na que Kate interpretou a Juliet, unha adolescente namorada dunha amiga cuxa nai foi asasinada polas dúas. A ese título sumóuselle Sense and Sensibility (1995). Baixo a dirección de Ang Le, Kate encarnou á namoradiza e impulsiva Marianne Dashwood, quen tras un choque de fronte coa realidade víase obrigada a madurar. Desde eses momentos, asociouse durante un tempo o rostro da actriz a certo ideal de romanticismo e de heroína clásica. Así en Jude, baseada na obra de Thomas Hardy, defendeu o papel de Sue, unha muller pobre nai de dous fillos, afeita a pasar todas as miserias. Kenneth Branagh contou con ela para a súa versión de Hamlet, na que Kate puido pórse na pel de Ofelia, profundamente namorada do príncipe danés e cuxo rexeitamento impulsouna primeiro á tolemia, e despois a unha tráxica morte.
Entre estas dúas últimas rodaxes, Kate recibiu o BAFTA á mellor actriz de repartición e o premio do Screen Actors Guild na mesma categoría, así como a súa primeira candidatura ao Óscar por Sense and Sensibility. A pesar de ser derrotada por Mira Sorvino, o seu nome empezou a ser popular. Un día James Cameron envioulle o guión de Titanic. Antes de decidirse, Kate reuniuse con Emma Thompson, a actriz que encarnaría a Eleanor Dashwood ideada por Jane Austen. A súa compañeira de repartición ao termo da lectura do guión, díxolle a Kate: Agarimo, isto telo que aceptar. Deste xeito Kate incorporouse á rodaxe dunha película producida por dous grandes estudios. Nela a actriz compuña a heroína romántica que desfacía as estritas regras da sociedade da que formaba parte para empezar a vivir a súa propia vida, para sobrevivir primeiro ao naufraxio do barco e conservar o seu espírito independente. Kathy Bates, Billy Zane, Leonardo DiCaprio, Frances Fisher e Gloria Stuart acompañárona nunha viaxe a cuxo termo Kate recibiría a súa primeira candidatura ao Oscar á mellor actriz. Durante a cerimonia, Kate viu subir á platea a todo o equipo da película, sendo a súa candidatura das poucas que perdeu o filme. Tan forte foi o impacto de Titanic que Kate quixo pasar desapercibida nos seus futuros filmes; tanto así que na película Isto non se pode quedar así protagonizou unha árbore.
Durante un tempo centrouse na súa relación afectiva co seu primeiro marido, Jim Threapleton, o que conduciu a rexeitar os papeis levados a cabo por Gwyneth Paltrow e Jodie Foster para, respectivamente, Shakespeare in Love e Anna and the King. Kate regresou á gran pantalla con Jame Campion en Holy Smoke!, onde Kate interpretou a unha moza atrapada por unha seita.
O ano 2000 trouxo a Kate moitas satisfaccións de varias índoles. O 12 de outubro naceu a súa filla, Mia Threapleton. Editou o discoListen to the Storyteller, o cal lle valeu un Grammy como Mellor Disco Falado para Nenos (best spoken word album for children). Ademais en 2001 tivo unha canción hit no Reino Unido chamada "What If?" que alcanzou o número 6; esta canción é un soundtrack da cinta A Christmas Carol na que ela prestou a súa voz para un personaxe. Aínda por riba obtivo unha candidatura aos premios do Screen Actors Guild polo seu papel en Quills, onde encarnou a Madeleine, unha muller namorada do Marqués de Sade (Geoffrey Rush), derrubando a moral estrita do Abade de Coulmier (Joaquin Phoenix), que impedía ao Marqués exercer a súa paixón pola literatura.
En 2001 divorciouse do seu marido e converteuse na parella de Sam Mendes. Ese mesmo ano compartiu personaxe con Judi Dench en Iris, fita sobre a descomposición da memoria de Iris Murdoch. Se Judi Dench recreou as vivencias da escritora mentres o alzhéimer a ía destruíndo aos poucos, Kate ofreceu unha imaxe de intelectual, vivaz, independente, liberada sexualmente, que compaxinaba amantes masculinos con femininos por igual, e que se sentía atraída intelectualmente polo escritor John Bayley, con quen acababa casando. As dúas actrices obtiveron cadansúas mencións nos Óscar do ano seguinte.
Para entón Kate xa rodara Enigma, reincidindo nese novo repertorio de muller independente e intelixente, que nesta ocasión descrifraba coa máquina Enigma as comunicacións dos nazis.
Finalizada esa película e The Life of David Gale, Kate Winslet detivo a súa carreira para volver gozar da maternidade. En 2003 naceu o seu fillo Joe Mendes.
Unha vez reasentada na vida laboral, Kate estreou dúas películas. Na primeira, Finding Neverland, interpretou unha viúva con varios fillos que, enferma mortalmente e renunciando a calquera tratamento médico para non sufrir, se namoraba do escritor James Matthew Barrie. O director Marc Forster escenificou a morte do personaxe facendo entrar literalmente á actriz no país de Nunca Xamais. Na segunda película Eternal Sunshine of the Spotless Mind, ofreceu varios rexistros dun mesmo personaxe, Clementine, unha impulsiva muller que decide borrar os recordos do seu anterior noivado.
En 2008 estreou a película Revolutionary Road, dirixida polo seu marido, Sam Mendes, e que protagonizou xunto a Leonardo DiCaprio, no que supón o reencontro da parella cinematográfica tras a exitosa Titanic coa cal gañou o Globo de Ouro á Mellor Actriz Dramática. Neste ano tamén estreou The Reader, película dirixida por Stephen Daldry (realizador de Billy Elliot e de The Hours) e protagonizada, ademais da propia Winslet, por Ralph Fiennes, David Kross, Alexandra Maria Lara e Bruno Ganz pola cal tamén recibiu na mesma cerimonia o Globo de Ouro á Mellor Actriz Secundaria.
Fixo historia ao gañar dous Golden Globe nunha mesma noite. En notable estado de shock ao gañar ditos premios, á hora de agradecer o de Mellor Actriz Dramática dedicoullo ao seu mellor amigo e compañeiro de elenco, Leonardo DiCaprio. «''Quero darlles as grazas a dous dos homes máis importantes para min (...) A Leonardo, que o amo (...) Leo, non tes nin a menor idea de canto te amo e de canto te amei nestes trece anos!!! A túa actuación é simplemente excelente!» dixo entre lágrimas, ao que agregou: «A ti Sam, ámote, meu amor, grazas polo teu apoio (...) e aos meus queridos fillos''.»
Filmografía parcial
<small style="line-height: 100%;">* Só nos Estados Unidos de América
Pokémon TCG Online
Pokémon TCG Online é un videoxogo de 2012 de Pokémon baseado en Pokémon Trading Card Game desenvolvido por Dire Wolf Digital, e dispoñible para Microsoft Windows, macOS, iOS e Android. Lanzouse orixinalmente en marzo de 2011 baixo o nome de Pokémon Trainer Challenge como un xogo de navegador.
Acollido
GamesRadar eloxiou o xogo, declarando "Todo semella recrearse de xeito fiel, mesmo a cuberta das cartas, o deseño dos premios e incluso as moedas".
Primeira Liga 2007/08
A tempada 2007–08 da Primeira Liga (por motivos de patrocinio BWIN Liga) foi a 74ª edición da máxima competición ligueira de fútbol en Portugal. Empezou o 17 de agosto de 2007 e rematou o 11 de maio de 2008. O defensor do título era o Porto, que a súa vez foi o campión desta edición, por 23ª vez na súa historia.
Processing
Processing é unha linguaxe de programación aberta cun contorno de desenvolvemento integrado (IDE) para empregar en electrónica e comunidades de deseño visual coa intención de ensinar os fundamentos da programación nun contexto visual e para servir como base para a creación electrónica. O proxecto iniciouse en 2001 por Casey Reas e Benjamin Fry, os dous pertencentes ao Aesthetics and Computation Group do MIT Media Lab dirixido por John Maeda. Un dos obxectivos declarados de Processing é o de actuar como unha ferramenta para que os non programadores comenzaran a programar, a través da mostra gráfica instantánea e visual da información. A linguaxe baséase en Java pero emprega unha sintaxe simplificada e un modelo de programación de gráficos.
Características
Procesing inclúe unha fiestra visual, que ven a ser un complemento ao contorno de desenvolvemento integrado (IDE) para organizar os proxectos.
Cada esquema de Processing é na realidade unha subclase de PApplet un tipo Java que pon en funcionamento a maior parte das características da linguaxe de Processing.
Ao programar en Processing, tódalas clases adicionais definidoa serán tratadas como clases internas cando o código tradúcese en puro Java antes de compilar. Isto significa que o uso de variables estáticas e métodos das clases está prohibido a menos que se lle diga explicitamente a Processing que quere o código en modo puro Java.
Processing tamén permite aos usuarios crear as súas propias clases PApplet na fiestra. Isto permite que os tipos de datos complexos poidan incluír calquera número de argumentos e evita as limitacións de inicamente o uso de tipos de datos estándar como int (entero), char (caracteres), float (número real) o a cor (RGB, hexadecimal ARGB).
Hello World
En Java como comando
Programa Hello World in Processing, o seguinte códico é un examplo de como é a linguaxe de programación:
Wiring, Arduino e Fritzing
Processing deu lugar a outro proxecto, Wiring, que emprega o IDE de Processing cunha versión simplificada da linguaxe C++ como un xeito de ensinar aos artistas como programar microcontroladores. Na actualidade hai dous proxectos independentes de hardware, Wiring e Arduino, utilizando o contorno de Wiring e a súa linguaxe. O contorno Fritzing de software é outro da mesma clase, que axuda aos deseñadores e artistas a documentar os seus prototipos interactivos e a dar o paso na creación de prototipos físicos ao produto real.
Tarrío, Queiruga, Porto do Son
Tarrío é un lugar da parroquia de Queiruga no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 406 habitantes (195 homes e 211 mulleres).
Lucio Cornelio Sila
Lucio Cornelio Sila, c. 138 a. C – 78 a. C., foi un político e xeneral romano, membro dunha antiga familia patricia romana de modesta fortuna.
Traxectoria
Recibiu unha boa educación e era un apaixonado da literatura e das artes. Sila dilapidou os seus primeiros anos nunha vida de pracer, pero comezou a súa carreira política tras herdar unha fortuna de grande envergadura de parte da súa madrasta.
270px|miniatura|esquerda|As migracións de [[cimbrios e teutóns]] Loitou co exército de Mario na guerra contra Iugurta, no 107, e grazas ás súas habilidades diplomáticas conseguiu que Bocco lle entregase a Iugurta. Sila permaneceu ao mando de Mario durante a guerra entre os cimbros e os teutóns ata o 102 a.C. Daquela abandonou a Mario para servir co Quinto Cátulo, conseguiu a vitoria de Campi Raudii en 101 a. C. Sila fracasou en ser elixido pretor para o 98 pero grazas a unha serie de cuantiosos subornos foi elixido no 99 a.C.
Sila iniciou a súa carreira (107 a.C) servindo como cuestor durante a guerra contra o rei de Numidia, Iugurta, baixo as ordes de Caio Mario. O rei númida levaba anos acosando os romanos con grande éxito, e a pesar do avance logrado por Mario, o duro conflito prolongábase. Sila foi enviado na calidade de embaixador a parlamentar co sogro do esquivo monarca númida, o tamén rei Bocco de Mauritania, co cal trabou amizade e logrou convencer para que traizoase a Iugurta, apresándoo para os romanos (105 a.C). O evento proporcionou a Sila un gran prestixio militar e unha considerable popularidade tanto co cónsul coma cos soldados, atribuíndoselle a fin da guerra. Plutarco afirma que esta circunstancia foi o comezo da fricicón ente Mario e Sila, posto que aquel se volveu envexoso do éxito do seu subordinado e este non facía senón atizar o lume cunha actitude fachendosa que atopou eco entre algunhas persoas, inimigos políticos de Mario.
dereita|miniatura|260px|A derrota dos cimbrios, por [[Alexandre-Gabriel Décamps (Museo do Louvre).]]
A situación de extremo perigo creada pola invasión de cimbros e teutóns adiou as posibles diferenzas entre xeneral e subordinado, e Sila permaneceu baixo as ordes de Mario nas sucesivas campañas dos anos 104 a.C e 103 a.C. Dirixiu con éxito unha expedición contra os tectosagos, matando o seu caudillo Cepilo, e pouco despois, como tribuno militar, destacaría tamén ao negociar un tratado cos marsos e dirixir extraoficialmente o exército do cónsul Lutacio Catulo -un dos protexidos de Mario- contra os cimbros, que ameazaban o norte de Italia. Derrotounos en Vercellae no ano 101 a.C., dando mostras ao mesmo tempo da súa capacidade para o combate e a organización.
Finalmente, a disputa con Mario manifestouse en toda a súa amplitude trala vitoria sobre os cimbros: Catulo e Sila parecen reclamar máis crédito pola súa actuación en Vercellae do que Mario estaba disposto a conceder. En circunstancias tan nimias e puerís -expresa Plutarco- fundamentouse o odio de ambos, que máis tarde conduciu aos desmandos da Guerra Civil e despois á tiranía e á perversión de todo o Estado. Porén, o conflito entre Mario e Sila desenvolveuse máis lentamente do que Plutarco e outros autores parecen admitir, e non adquiriu o carácter de aberta hostilidade ata moito máis tarde.
Despois de moitas loitas, de modificar as leis do Senado, de cuñar moeda co seu nome e de crear moitos aliados e inimigos, retirouse da política; influíu na súa decisión unha profecía que escoitara había xa moito tempo en Cilicia, segundo a cal morrería no cumio do poder. Viviu unha vida tranquila, aínda que extravagante, dedicada ao estudo e ao pracer, en Campania, escribindo as súas memorias en vinte e dous libros que foron editados por Lúculo. No 78 casou de novo e morreu.
O Campo, Lourido, Valdoviño
O Campo é un lugar da parroquia de Lourido no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 47 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 25 homes e 22 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 49 habitantes.
Jules Bianchi
Jules Bianchi, nado en Niza o 3 de agosto de 1989 e finado en Niza o 17 de xullo de 2015, foi un piloto de carreiras francés. Sufriu graves lesións na cabeza nun accidente cando competía no Gran Premio do Xapón no Circuíto de Suzuka o 5 de outubro de 2014.
Familia
Jules é neto de Mauro Bianchi, tres veces campión do mundo na categoría GT, e sobriño neto de Lucien, que gañou as 24 Horas de Le Mans e competiu en dezanove Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula 1 entre e, cun podio en Mónaco.
Fórmula Renault
En 2007 Bianchi deixou o karting e correu no Campionato de Francia de Fórmula Renault 2.0 con SG Formula, onde terminou como campión.
Fórmula Tres
miniatura|left| Bianchi durante a primeira rolda da tempada 2009 de Formula 3 Euro Series en [[Hockenheimring|Hockenheim.]]
A finais de 2007 foi contratado para pilotar co equipo ART Grand Prix na Formula 3 Euro Series. Nicolas Todt, representante do piloto de Fórmula 1 Felipe Massa, era o director do equipo ART.
En 2008 Bianchi gañou as Masters de Fórmula 3 en Zolder, e tamén terminou terceiro na tempada 2008 da Fórmula 3 Euro Series.
Bianchi continuou na F3 Euroseries en 2009, co equipo ART xunto cos seus compañeiros novatos Valtteri Bottas, Esteban Gutiérrez e Adrien Tambay. Con oito vitorias, Bianchi logrou o título a falta dunha carreira, en Dijon-Prenois. Logo agregou un noveno triunfo na carreira final en Hockenheim. Tamén correu na Formula Renault 3.5 Series en Mónaco.
GP2 Series
miniatura|left | Bianchi en Monza en 2011 Bianchi pilotou para ART nas tempadas 2009-10 da GP2 Asia Series e da tempada 2010 das GP2 Series. Competiu en tres das catro probas do campionato GP2 Asia. Na serie principal, Bianchi logrou dúas poles e unha serie de posicións nos puntos antes de resultar ferido nun accidente na primeira volta en Hungaroring. Bianchi era cuarto no campionato de pilotos no momento da súa lesión. Malia as primeiras avaliacións pesimistas da gravidade da súa lesión, recuperouse para tomar parte na seguinte rolda do campionato.
Bianchi quedou en ART no ano 2011, xunto ao campión da tempada 2010 das GP3 Series Esteban Gutiérrez. Acabou segundo por detrás de Grosjean no campionato de pilotos.
Na tempada 2011 das GP2 Series, Bianchi tivo un difícil comezo de tempada, só sumou puntos en dúas das oito primeiras carreiras, pero a súa forma mellorou logo de anotar a súa primeira vitoria en Silverstone. Terminou terceiro no campionato, detrás de Grosjean e Luca Filippi.
Fórmula Renault 3.5
Bianchi optou por cambiar á Formula Renault 3.5 Series na tempada 2012, logo da súa única aparición na categoría na tempada 2009. Fichou polo equipo Tech 1 Racing, e formou equipo con Kevin Korjus.
Fórmula Un
En agosto de 2009, Bianchi foi vinculado pola BBC e outros medios de comunicación ao segundo asento de Ferrari ocupado por Luca Badoer durante a ausencia de Felipe Massa. Bianchi probara con Ferrari na proba para pilotos novos no Circuíto de Jerez un par de días en decembro de 2009.
O 11 de novembro de 2010 foi confirmado por Ferrari como probador do equipo e piloto de reserva para a tempada, en substitución de Luca Badoer, Giancarlo Fisichella e Marc Gené. O 13 de setembro de 2011, Bianchi probou con Ferrari como membro da Academia de pilotos de Ferrari, co tamén membro da academia e piloto de Sauber F1 Sergio Pérez. Para a tempada 2012 de Fórmula Un, Ferrari prestoullo ao equipo Force India, para quen pilotou en nove sesións de adestramentos libres do venres no transcurso do ano, como probador do equipo e piloto de reserva.
2013
miniatura|Bianchi pilotando o [[Marussia MR02 no Gran Premio de Malaisia de 2013]] O 1 de marzo de 2013, Marussia anunciou que Bianchi ía substituír Luiz Razia como piloto de carreiras logo de que o contrato de Razia rescindírase, debido a cuestións de patrocinio. Bianchi cualificou 19º no Gran premio de Australia de 2013, por diante do seu compañeiro de equipo Max Chilton por tres cuartos de segundo. Bianchi superou a Pastor Maldonado e Daniel Ricciardo na primeira volta e que finalmente terminou 15º no seu debut. Foi o 19º na grella de novo en Malaisia, a 0´3 segundos da Q2. Bianchi quedou detrás dos Caterhams ao comezo da carreira, pero avanzou logo das paradas en boxes, para terminar 13º, por diante do seu compañeiro de equipo, e ambos Caterhams. A partir do Gran Premio de Hungría, Bianchi gañara ao seu compañeiro de equipo en todas as sesións de clasificación e en todas as carreiras que ambos logran terminar. No Gran Premio do Xapón el e Charles Pic de Caterham foron penalizados con 10 posicións na grella logo de recibir tres amoestacións durante a tempada, e na carreira, terminou despois dunha colisión con Giedo van der Garde.
2014
miniatura|Bianchi no [[Gran Premio de Bahrain de 2014]] En outubro de 2013, Marussia confirmou que Bianchi quedaríase no equipo para a seguinte tempada. Logo de comezar a tempada en Australia, no que non se clasificou, Bianchi superou as súas posibilidades, e as do seu equipo Marussia, anotando os seus primeiros puntos no Campionato Mundial ao terminar noveno no Gran Premio de Mónaco.
Das nove carreiras que Bianchi e Max Chilton completaron sen retirarse, durante a tempada, foi o piloto máis rápido en 8 delas, establecendo o seu status como o primeiro piloto. Chilton retirouse dúas veces, e Bianchi 5 veces, e 4 das retiradas de Bianchi foron fallos mecánicos.
Accidente en Suzuka 2014
Na volta 43 do Gran Premio do Xapón de 2014, que se celebrou o domingo 5 de outubro baixo fortes choivas intermitentes causadas polo achegamento do Tifón Phanfone, Bianchi perdeu o control do seu auto e virou á dereita cara á zona de escorredura na parte exterior da curva Dunlop (curva 7) do Circuíto de Suzuka. Chocou de fronte e en perpendicular coa parte traseira dun tractor guindastre que retiraba o Sauber de Adrian Sutil despois de que perdera o control e se estrelara na mesma zona unha volta antes. O accidente de Bianchi fixo sacar a bandeira vermella e a carreira terminou nove voltas antes de completar as 53 voltas programadas. Imaxes de vídeo e fotografías do accidente dos espectadores revelaron que o lado esquerdo do coche de Bianchi sufriu danos considerables e a gaiola antienvorco destruíuse mentres se deslizaba baixo o tractor guindastre. O impacto foi tal que o tractor foi parcialmente levantado da terra co Sauber de Sutil, que por entón estaba suspendido no aire polo guindastre, para caer de novo no chan.
Confirmouse que o dano sufrido era unha lesión axonal difusa e que Bianchi atopábase nun estado crítico, pero estable.
A poucos días do accidente, informes de prensa non confirmados suxiren que o accidente se produciu a unha velocidade superior a 200 km/h e que o impacto xerado foi sobre 50 g0 (490 m/s2) Na seguinte quincena, os medios publicaron que informes baseados na información obtida dos documentos da FIA din que a velocidade de impacto foi de 212 km/h e que o impacto xerado foi de 92 g0 (900 m/s2).
Faleceu o 17 de xullo de 2015, como consecuencia das feridas provocadas polo accidente sen espertar do coma.
Resumo da súa carreira
† – Como Bianchi era un piloto invitado, non podía puntuar.
Josep Baselga
Josep Baselga i Torres nado en Barcelona o 3 de xullo de 1959 e finado en Baixa Cerdanya o 21 de marzo de 2021, foi un oncólogo catalán. Doutor en Medicina e Cirurxía, profesor de medicina na Universidade Autónoma de Barcelona e presidente do Comité Científico do Instituto de Oncoloxía Vall d'Hebron (VHIO, coas siglas en inglés) de Barcelona. Desde setembro de 2010 compatibilizouno coa xestión da División de Oncoloxía do Hospital Xeral de Massachusetts (MGH), dependente da Universidade Harvard. Traballou desde 2019 na empresa AstraZeneca como xefe de investigación e desenvolvemento do departamento de oncoloxía. Foi unha das referencias mundiais no eido oncolóxico.
Formación
Licenciouse en Medicina en 1982 pola Universidade Autónoma de Barcelona e, posteriormente, comezou a súa formación en Medicina Interna no Hospital Universitario Vall d'Hebron. En 1986, marchou a Estados Unidos para completala no Hospital Kings County de Brooklyn e, pouco despois, na área de oncoloxía do Memorial Sloan Kettering Cancer Center (MSK) de Nova York. Doutorouse cun premio extraordinario en 1992.
Jules Bianchi
Resumo da súa carreira
* Tempada en curso.
Josep Baselga
Carreira profesional
Regresou a España en 1996 como xefe de servizo do Departamento de Oncoloxía Médica, Hematoloxía e Oncoloxía Radioterapia do Hospital Universitario Vall d'Hebron de Barcelona. Alí traballou entre 1996 e 2010, sendo desde o 2000 membro do Consello de directores do Instituto de Investigación Vall d'Hebron e baixo a súa dirección creouse, en 2006, o Instituto de Oncoloxía Vall d'Hebrón (VHIO) ao que axudou a converter en referente mundial no estudo da oncoloxía.
Jules Bianchi
Resultados completos na Fórmula 3 Euro Series results
(key) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Josep Baselga
Carreira profesional
En marzo de 2010, aceptou a proposta de Bruce Chabner, director do MGH (Massachusetts General Hospital) de Boston, Estados Unidos e dependente da Universidade Harvard, para dirixir, a partir de setembro de 2010, a división de oncoloxía (con máis de 100 investigadores) do hospital. Traballou nel como director entre 2010 a 2013, compatibilizándoo coa presidencia do Comité Científico do Instituto de Oncoloxía Vall d'Hebron (VHIO) - Hospital Universitario Vall d'Hebron -de Barcelona.
O 5 de setembro de 2011, anunciouse que, a partir do 1 de xaneiro de 2013, exercería como Physician-in-chief (é dicir, que se ía converter en director médico pero con competencias máis amplas), no Hospital Memorial Sloan-Kettering de Nova York, considerado o mellor centro do mundo en investigación do cancro e onde se especializou na loita contra o cancro de mama. No hospital, tiña ao seu cargo 1.000 médicos e 13.000 traballadores, manexando un orzamento de 2.600 millóns de dólares. Dirixiuno até 2018, cando renunciou por un conflito de intereses coa industria farmacéutica recibindo pagos por asesoría de Roche e Bristol-Myers Squibb, entre outras compañías.
En abril de 2014, converteuse en presidente da Asociación Americana de Investigación do Cancro (AACR).
Dimisión polémica
Nun artigo publicado en setembro de 2018 por The New York Times, producido en colaboración coa organización xornalística sen ánimo de lucro ProPublica, foi acusado de non facer público, en moitos dos seus artigos, que recibira millóns de dólares de empresas médicas e farmacéuticas. O conflito xurdiu con preto de 60 artigos científicos publicados baixo o seu nome entre 2013 e 2017, algúns deles en revistas das que era editor como a revista AACR Cancer Discovery.
Jules Bianchi
Resultados completos nas GP2 Series
(key) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Josep Baselga
Dimisión polémica
Despois de revelar o conflito de intereses, a dirección de MSK enviou unha nota interna aos seus empregados instando á máxima transparencia ao declarar os seus vínculos coa industria farmacéutica. Cinco días despois da publicación da investigación, Balsega dimitiu como director médico do Memorial Sloan Kettering Cancer Center. Tamén dimitiu dos consellos da compañía farmacéutica Bristol-Myers Squibb e da empresa de equipos de radioterapia Varian Medical Systems. Tamén dimitiu do seu cargo. posto como redactor xefe da revista AACR Cancer Discovery. Recoñeceu que había inconsistencias que se comprometeu a corrixir pero negou que afectasen aos resultados dos traballos.
En decembro de 2020, o New York Times informou de que "os documentos do Servizo de Impostos Internos mostran que [MSKCC] pagou máis de 1,5 millóns de dólares en compensación ao doutor Baselga en 2018 e 2019". O hospital non quixo dicir se se pagou unha compensación adicional en 2020 ao doutor Baselga.
Jules Bianchi
Complete GP2 Asia Series results
(key) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Josep Baselga
Dimisión polémica
Catro meses despois, en 2019, converteuse en CEO de AstraZeneca para posicionarse en medicamentos oncolóxicos. Tiña a súa base de traballo en Gaithersburg, Maryland, na área metropolitana de Washington, xestionando un orzamento superior aos 2.400 millóns de dólares anuais.
Morte
Morreu por mor da enfermidade Creutzfeldt-Jakob.
Premios e recoñecementos
En 2012, recibiu a Medalla de Honra do Concello de Barcelona, ​​por unha brillante traxectoria no campo da oncoloxía, avalada por importantes avances científicos. E o 22 de xullo, o presidente da Generalitat, Carles Puigdemont, anunciou a concesión do XXVIII Premio Internacional Cataluña de 2016 a tres científicos cataláns polo seu traballo en todo o mundo na investigación do cancro: o doutor Josep Baselga, o doutor Manel Esteller e Joan Massagué.
Outros premios son os seguintes:
Marabú
O marabú  (Leptoptilos crumeniferus) é unha especie de ave ciconiforme da familia dos cicónidos que habita as zonas pantanosas e nas sabanas da África subsahariana. Non se recoñecen subespecies.
É unha ave preeira e cazadora de pequenos vertebrados (aínda que se teñen visto capturando aves do tamaño dun flamengo nalgúns lagos africanos). Pesan de 4 a 6 quilos e chegan a ter unha altura de 120 cm. Viven uns 15 anos. esquerda|miniatura|270x270px|Marabú no centro da imaxe, rodeado de varios voitres, no [[Parque Nacional de Serengueti, Tanzania.]]
Alcabre, Vigo
As súas entidades de poboación son as seguintes: A Ameixeira (102), Barreiro (243), O Carregal (313), O Castañal (85), O Cruceiro (65), A Fonte (71), Fontes (27), Forte (34), A Garita (57), A Igrexa (405), A Millareira (90), Montana (104), O Muíño do Vento (107), A Pardaíña (19), As Pertegueiras (78), Roade (557), A Robaleira (57), A Sobreira (184), Turido (131), A Veiguiña (174) e Viña Grande (94). Os lugares (que xeralmente forman parte dalgunhas das entidades): O Casaliño, Freixeiro e A Quiringosta
Xeografía
É unha das parroquias máis pequenas. Está na costa, e caracterízase xeograficamente polo gran número de praias que alberga.
Patrimonio
A praia de Fontes (famosa polos asasinatos de veciños despois do Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936), acolle un monólito de homenaxe ás vítimas.
O Caneiro, Lourido, Valdoviño
O Caneiro é un lugar da parroquia de Lourido no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 56 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 27 homes e 29 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 60 habitantes.
Tarela, Queiruga, Porto do Son
Tarela é un lugar da parroquia de Queiruga no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 88 habitantes (40 homes e 48 mulleres).
Charles Perrault
Charles Perrault, nado en París o 12 de xaneiro de 1628 e finado na mesma cidade o 16 de maio de 1703, foi un escritor francés. Era irmán de Claude.
Traxectoria
Naceu no seo dunha acomodada familia burguesa e protexido de Colbert. Asistiu ás mellores escolas e estudou dereito antes de iniciar unha carreira no servizo gobernamental. Tomou parte na creación da Academia das Ciencias e na restauración da Academia de Pintura. Foi secretario da Academia Francesa desde 1663.
En 1687 escribiu o poema O século de Luís o Grande e, en 1688, Comparación entre antigos e modernos, unha alegación en favor dos escritores "modernos" e en contra dos tradicionalistas.
Aos 55 anos escribiu o libro Contos de mamá ganso. A súa publicación comezou a darlle fama entre os seus coñecidos e significou o comezo dun novo estilo de literatura: os contos de fadas. Para os seus relatos, Perrault recorreu a paisaxes que coñecía como o Castelo de Ussé para o conto de A Bela Dormente.
Publicacións
Moitas das historias de Perrault seguen publicándose hoxe en día e convertéronse en óperas, obras de teatro e filmes. Algunhas das historias máis famosas de Perrault son:
Galería de imaxes de Aquis Querquennis
Galería de imaxes de Aquis Querquennis.
Air Canada
Fundouse en 1937 por iniciativa do goberno do Canadá co nome de Trans-Canada Airlines(TCA), que mantivo ata 1965, e en 1988 privatizouse tras a desregularización do mercado canadense. En 2000 viuse obrigada a absorber á segunda compañía aérea canadense, Canadian Airlines, o que provocou a reestruturación da compañía. Actualmente voa a uns 240 destinos no Canadá, os Estados Unidos, América do Sur, Europa, Australia e Asia. Air Canada está recoñecida por Skytrax como a mellor aeroliña internacional de Norteamérica, e foi puntuada como unha aeroliña de 4 estrelas en 2013.
Air Canada ten unha frota de avións de fuselaxe ancha Airbus A330, Boeing 767, Boeing 777 e Boeing 787 para rutas longas, e usa aparellos da familia Airbus A320, os A319, A320 e A321, ademais de Embraer E190 en rutas curtas. A compañía ten distintas divisións, entre as que se inclúen Air Canada Cargo, Air Canada Express e Air Canada Rouge. A súa subsidiaria, Air Canada Vacations, proporciona paquetes de vacacións a uns 90 destinos. Xunto coas súas aeroliñas rexionais, a compañía opera ao redor duns 1.500 voos diarios.
Actual
En decembro de 2020 a frota de Air Canada estaba formada polos seguintes avións:
Ligazóns externas
Web oficial de Air Canada (en inglés e francés)
Jack London
John Griffith "Jack" London, nado como John Griffith Chaney, en San Francisco o 12 de xaneiro de 1876 e finado en Glen Ellen o 22 de novembro de 1916,  foi un escritor estadounidense.
San Xulián, Pontecesures, Pontecesures
San Xulián é un lugar da parroquia de Pontecesures no concello pontevedrés de Pontecesures, na comarca de Caldas. Segundo o IGE, en 2022 tiña 678 habitantes (339 homes e 339 mulleres).
Cantís de Loiba
Os cantís de Loiba son uns cantís singulares de interese turístico da costa galega que se encontran na parroquia de Loiba, no municipio de Ortigueira, provincia da Coruña.
Jack London
Traxectoria
Na súa adolescencia foi un traballador portuario, máis tarde fíxose mariñeiro, e foi buscador de ouro na Alasca en 1907, experiencia na que se basearán moitos dos seus relatos. Desde entón dedicouse exclusivamente a escribir.
Cantís de Loiba
Situación
miniatura|Penafurada. Trátase dunha costa moi batida polo mar, cuxas ondas rompen directamente na fachada do cantil e van escavando a rocha, orixinando furnas, a máis famosa das cales recibe o nome de Penafurada.
Historia
A parroquia de Loiba tradicionalmente era, malia a súa proximidade ao mar, eminentemente agrícola e as pequenas calas ao pé dos acantilados provían abundantes cantidades de algas vermellas (da orde das Gigartinales), que eran colleitadas entre os meses de xuño e outubro co propósito de seren utilizadas como fertilizante para os campos de labranza. Na actualidade séguese extraendo ese recurso para a súa venda á industria farmacéutica, alimentaria ou cosmética. Esta recollida de algas é un traballo realizado case exclusivamente por mulleres, que reciben o nome de algueiras.
Interese paisaxístico
O lugar converteuse nos últimos anos nun punto de visita turísitca obrigada na costa norte da provincia da Coruña. A relativa soidade do lugar, a súa paisaxe senlleira e as impresionantes vistas atraen a miles de turistas cada ano. Case toda a costa é accesible por medio de pistas forestais e instaláronse varios miradoiros para observar a paisaxe, e un parque de autocaravanas.
Turismo
miniatura|The best bank of the world - O mellor "banco" (ribeira) do mundo.
The best bank of the world
O ano 2009, Rafael Prieto Fernández, veciño da parroquia de Loiba, decidiu colocar pola súa conta un banco de madeira no bordo do cantil. Durante o Festival de Ortigueira do ano 2010 un grupo de músicos escoceses que actuaban en dito festival visitaron os cantís e escribiron na parte traseira do banco a frase: «The best bank of the world». O que en principio parecía unha mala tradución de «banco» (por entidade financeira, bank, en lugar de bench, banco para sentarse), en realidade era correcto e referíase á escarpa ou corte de cantil (bank, ribeira). Desde entón esa frase cópiase e píntase fielmente cada vez que se renova o banco.
O fotógrafo Dani Caxete obtivo unha mención especial cunha foto nocturna dese banco na edición do ano 2015 do «Earth and Sky Photo Contest on Dark Skies Importance», un concurso organizado pola UNESCO para reivindicar os ceos nocturnos libres de contaminación lumínica.
Moho Tani
Moho Tani (tamén Mohotani ou Motane) é unha illa das Marquesas, situada no grupo sur do arquipélago, a 15 km ao sueste de Hiva Oa.
Xeografía
A illa é pequena, cunha superficie de 15 km². É de orixe volcánico, con cantís na costa e suaves ondulacións no interior. É descrita por algúns navegantes como o lombo dunha balea. A altitude máxima é de 520 metros.
Historia
Nalgún momento a illa foi habitada por un clan chamado o "moi a Tiu", pero a poboación foi varrida pola enfermidade e a guerra, os poucos superviventes marcharon de Hiva'Oa. En tempos pre-europeos, a illa considerouse parte do territorio da provincia de Pepane. Foi descuberta por Álvaro de Mendaña e Neira o 21 de xullo de 1595, e chamouna San Pedro xa que era a vixilia de San Pedro ad Vincula, onomástica do piloto maior Pedro Fernández de Quirós e do coronel Pedro Merino. Os primeiros informes describen a illa como fértil, con bosques e campos.
Cando Thor Heyerdahl visitou a illa en 1938, só había unhas cantas cabras e restos de aldeas e chozas abandonadas. Hoxe en día está deshabitada, pertencendo á comuna de Tahuata. A vexetación foi destruída polos rabaños en estado salvaxe de cabras e ovellas. En 1992, a illa e as illas máis pequenas que a rodean (incluíndo Terihi) foron oficialmente protexidas na declaración da Reserva Natural Motane.
Moho Tani administrativamente forma parte da comuna (municipio) de Hiva'Oa, na subdivisión administrativa das Illas Marquesas.
AS Nancy-Lorraine
Historia
A Association Sportive Nancy-Lorraine fundouse en 1910 co nome de US Frontière. En 1928 o club chámase AS Lorraine, e xa en 1967 o equipo refúndase (xa que desapareceu por problemas económicos) e cámbiase o nome polo actual.
En 1978 o equipo gaña o seu primeiro título, a Copa de Francia en cuxa final derrotou ao Niza por 1-0.
A tempada 2004/05 quedou primeiro da Ligue 2 conseguindo o ascenso á Ligue 1.
A tempada 2007/08 estiveron sempre entre os tres primeiros. Desgraciadamente no último partido, empataron, cedendo o terceiro posto ao Olympique de Marsella. Desta forma tan cruel o ASNL quedou sen posibilidades de disputar a Champions League.
Estadio
Stade Marcel Picot, inaugurado o 8 de agosto de 1926 co nome de Le Parc des sports, reaberto en 2002. O estadio ten capacidade para 20 087 persoas.
Outros estadios do club: a Pépinière e stade Drouot.
Cadro actual
Actualizado o 6 de xaneiro de 2012
Presidentes do Deportivo da Coruña
Esta é unha lista dos presidentes do Deportivo da Coruña dende a súa fundación como Club Deportivo da Sala Calvet o 2 de marzo de 1906 até a actualidade.
Montes Zagros
miniatura|dereita|275px|Mapa de Irán con os Zagros
Os Montes Zagros (en persa رشته‌كوه‌های زاگرس} Kuhha-ye Zāgros) é unha cadea montañosa que se estende desde o Cáucaso até o Golfo Pérsico, cunha orientación xeral noroeste-sueste.
Xeografía
miniatura|dereita|275px|Foto dos Zagros desde satélite, 1992 miniatura|dereita|275px|O Zard Kuh, tope dos Zagros Os Zagros esténdense, cunha lonxitude aproximada de 1.500 km, desde a rexión do Curdistán, nas inmediacións do Cáucaso, seguindo a liña da fronteira irano-iraquí até o Estreito de Ormuz, onde o Golfo Pérsico apenas acada unha anchura de 50 km. O cordal mantense practicamente paralelo ao curso do Tigris, do que dista entre uns 50 a 100 km. A súa anchura máxima oscila entre 200 e 300 km. Ocupan unha área de aproximadamente 533.500 km2, da cal, máis ou menos, un 83 % pertence a Irán e un 17 % a Iraq.
As maiores alturas dos montes, rozando os 4.500 m.s.n.m., érguense ao sur da cidade de Isfahan (Zard Kuh, 4.548 m; Monte Dena, 4.409 m) e ao leste da de Shiraz (Kush-e Hazaran, 4.429).
Xeoloxía
miniatura|dereita|275px|Vista de Isfahan e os Zagros ao fondo A cadea clasifícase xeoloxicamente dentro dos cordais alpinos do período Mioceno, que desde os Pireneos, pasando polos Alpes, Cárpatos, Balcáns, acada os Montes Elburz no norte de Irán. Ao leste dos Zagros este tipo de montañas continúa a través das cadeas do Hindukusch, do Karakorum e do Himalaia até Asia Oriental.
O Casal, Lourido, Valdoviño
O Casal é un lugar da parroquia de Lourido no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 17 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 8 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 2 habitantes.
Hepatite C
A hepatite C é unha doenza infecciosa que afecta principalmente ao fígado, e é causada polo virus da hepatite C (VHC). A infección en fase aguda adoita ser, polo xeral, asintomática. Porén, na meirande parte dos casos a doenza tórnase crónica, podendo producir lesións no fígado e, co tempo, evolucionar a cirrose e hepatocarcinoma. En certos casos, os doentes con cirrose tamén poden presentar insuficiencia hepática, cancro de fígado e varices esofáxicas.
Learn with Pokémon: Typing Adventure
Learn with Pokémon: Typing Adventure, coñecido no Xapón como Battle & Get! Pokémon Typing DS (バトル&ゲット！ポケモンタイピングDS) é un videoxogo educativo mediante o tecleado baseado na franquía Pokémon, videoxogo desenvolvido por Genius Sonority para Nintendo DS. Lanzouse orixinalmente no Xapón en abril de 2011, e posteriormente en Europa en setembro de 2012, e en Australia en xaneiro de 2013. O xogo comercializouse co teclado periférico Bluetooth Nintendo Wireless, e salienta por ser o único título de Pokémon lanzado en inglés que non apareceu en América do Norte.
Beade, Vigo
Santo Estevo de Beade é unha parroquia do concello de Vigo. Limita coas parroquias de Bembrive, Castrelos, Matamá, Sárdoma, Valadares e Zamáns e pertence ó arciprestado de Vigo-Santo André. Ten 8 entidades de poboación, 12 lugares e segundo o IGE, en 2022 tiña 5.252 habitantes (2.544 homes e 2.708 mulleres).
As súas entidades de poboación son as seguintes: Babio (1210), Balde (355), O Carballo do Pazo (652), A Coutada (671), A Gándara (508), A Pena (368), O Porto (444) e Saa (1293). Os lugares (que xeralmente forman parte dalgunhas das entidades): A Balde, As Barallas, O Coto, Dornelas, O Facho, Figueirós, Lombeiro, A Pouleira, As Presas, Quintián, Seixo e A Venda.
Xeografía
Sitúase no centro do Concello, e, pola súa altura, ofrece unha vista panorámica da cidade e da ría.
Historia
O primeiro párroco de Beade de nome coñecido é un tal Xoán apelidado Pais, Páez ou Paz (do latín Pelagius 'Paio') e alcumado Corvacho que asina nun documento do mosteiro de Santa María de Oia no ano 1266: «Johannis Pelagii dictus Corvacho clericus de Biade». A pertenza de Beade á xurisdición de Bouzas durou ata o ano 1833, formando parte no concello de Lavadores ata 1941, en que Lavadores foi anexionado a Vigo.
Economía
O máis destacable da parroquia é a súa excelente produción de cereixas (principalmente da denominada "de pico" ou "picuda"). No primeiro domingo de xuño (dende 1986) celébrase a Festa-Concurso da Cereixa. miniatura|300px|[[Hospital Álvaro Cunqueiro.]]
Patrimonio
A igrexa actual foi construída a finais do século XVII. No seu adro atópase un cruceiro, de orixe descoñecida, que foi emprazado na súa localización actual en 1854.
Música
A Banda-Escola de Música de Beade foi fundada a finais do século XX, e conta cun amplo currículo de premios e recoñecementos en certames nacionais e internacionais.
Dende o ano 2011 celébrase no mes de xullo no Parque Forestal o Festival OuBeade, con grupos de música da comarca e de comunidades veciñas como Portugal, sendo un dos festivais gratuítos de maior duración das Rías Baixas.
Festas
O 26 de xullo celébrase a festa da patroa de Beade, Santa Ana.
Jarmo
miniatura|dereita|400px|Jarmo localízase na zona máis occidental do Crecente Fértil
Jarmo ou tamén Qala'at Jarmo, do kurdo Qala'at Charmay "castelo branco", é un sitio prehistórico neolítico do Oriente Próximo.
Situación
Jarmo está sito no Curdistán iraquí, preto da cidade de As Sulaymaniyah e ao leste de Kirkük, nas abas occidentais dos Montes Zagros, a uns 800 m de altitude sobre o nivel do mar. As súas coordenadas son 35º 34' N e 44º 55' L.
Descuberta e escavacións
O sitio foi descuberto inicialmente Dirección de Antigüidades de Iraq en 1940, que máis tarde o puxo en coñecemento do arqueólogo Robert Braidwood (1907-2003), da Universidade de Chicago, cando este andaba a buscar lugares propicios para investigar sobre a orixe da Revolución neolítica. Braidwood escavou, dentro do programa Iraq-Jarmo, ao longo de tres campañas: 1948; 1950-1951 e 1954-1955; unha cuarta campaña, a realizar entre 1958-59, ficou malograda a causa do estalido da revolución en Iraq. Cando quixo máis tarde reemprender o seu plan de investigacións sobre o Crecente Fértil, as dificultades atopadas en Irán, onde escavou en Tepe Asyab, levárono en 1963 a Turquía.
Novos métodos arqueolóxicos
Durante as escavacións en Jarmo, e máis exactamente durante a campaña de 1954-55, Braiwood implantou un sistema multidisciplinario por vez primeira, a fin de refinar os métodos de investigación e obter os mellores resultados en busca das orixes da domesticación de plantas e animais. O norteamericano empregou no seu equipo un xeólogo (Herbert Wright), un paleobotánico (Hans Helbaek), un especialista en cerámica e en radiocarbono (Frederic Matson) e mais un zoólogo (Charles Reed), amén de varios arqueólogos. O método multidisciplinario en arqueoloxía sería, en adiante, utilizado en calquera escavación que se prezase de científica.
Jarmo, a aldea
miniatura|esquerda|200px|Espigas de trigo emmer As escavacións puxeron ao descuberto unha pequena aldea que cubría unha extensión de entre 12.000 e 16.000 m², á que as medicións realizadas por carbono-14, asignan datas entre -7090, para as etapas máis antigas, e -4950 para as máis recentes. En total o sitio contiña 12 niveis. Pódese dicir que Jarmo vén ser dos asentamentos neolíticas permanentes máis antigos e, de xeito aproximado, contemporáneo de Xericó ou do horizonte neolítico de Shanidar. A súa fase álxida debeu corresponder a un período entre 6200 e 5800 a. C..
Esta pequena aldea estaba composta dunhas vinte e cinco vivendas, de paredes feitas de adobes, ladrillos de barro secado ao sol, que asentaban sobre alicerces de pedra, cun plano simple e co lar escavado sobre o mesmo chan. Estes habitáculos eran reparados e reconstruídos con frecuencia. Neles vivirían arredor de 150 persoas. Era por tanto un asentamento permanente.
Nas fases máis antigas predomina a utillaxe de pedra, sílex, seguindo pautas anteriores, e obsidiana. O uso deste último material, que era obtido das proximidades do lago Van, a uns 320 km de distancia, suxire que estaba desenvolvido algún tipo de comercio organizado. No mesmo sentido interprétanse as cunchas decorativas que proceden do Golfo Pérsico. Nos niveis máis antigos tamén se atoparon obxectos de cestería impermeabilizados con betume, material doado de encontrar nas proximidades de Jarmo.
Agricultura e gandería
A actividade agrícola está demostrada pola utilización de fouciños de pedra e outras ferramentas, e cuncóns, tamén líticos, para gardar os alimentos colleitados, xuntos con recipientes de mármore tallado. En fases seguintes, recoñécense tamén instrumentos feitos de material óseo, en especial subelas, pero tamén botóns e culleres.
O recurso ao outro tipo de investigacións puxo de manifesto que os moradores de Jarmo plantaban trigo de dous tipos, emmer e einkorn, un tipo de cebada primitiva e mais lentellas (as historias xerais indican sempre a domesticación dos cereais, mais esquecen inventariar os primeiros legumes). A súa dieta, ou a dos seus animais, era aínda completada con especies bravas doutras plantas como chícharos, landras, algarrobas, pistachos e trigo salvaxe; son abundantes tamén as cunchas de caracois. Entre os animais domesticados, os restos mostran que as testemuñas máis antigas corresponden a cabras, ovellas e cans. Nos niveis superiores das escavacións aparecen xa os porcos, en paralelo ás primeiras evidencias de cerámica
Cerámica e relixión
Aínda que Jarmo é un dos sitios máis antigos con cerámica, o feito de que apareza nos niveis máis recentes das escavacións, obriga a datar estes nos comezos do VIIº milenio. Está feita a man, é simple e con paredes espesas, revocada cun desengraxante vexetal. Aparecen tamén figuriñas de arxila, zoo e antropomorfas, entre as que cómpre destacar a presenza de representacións femininas de mulleres embarazadas, que se teñen posto en relación con divindades da fecundidade precursoras da Gran Deusa Nai das posteriores culturas neolíticas do mesmo Oriente Próximo.
Motu Nao
Motu Nao, ou Motuna´o é o nome marquesano dunha rocha que se atopa no sueste das illas Marquesas, a 22 km ao nordés de Fatu Hiva, de quen depende administrativamente.
O seu nome en francés é Rocher Thomasset, e antes tamén se coñecía en inglés como Ariane Rock. O nome marquesano significa «illa afundida». De feito, tan só sobresae 4 metros da auga coa marea baixa.