cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
João Faras
Viaxe e misión
O Mestre João Faras uniuse á 2ª Armada Portuguesa da India de trece barcos, comandada por Pedro Álvares Cabral, que partiu de Lisboa en marzo de 1500, con destino a Calcuta, India. Descoñécese en que barco navegou, aínda que se conxectura (debido á súa queixa por ser "pequeno" con espazo insuficiente) ou ben o Anunciada comandado por Nuno Leitão da Cunha ou o São Pedro comandado por Pêro de Ataíde.
O propósito da súa incorporación á expedición parece ser puramente científico, para axudar ao futuro desenvolvemento da ciencia da navegación. O seu predecesor Mestre José Vizinho foi enviado a Guinea en 1485 para probar medicións de altitudes solares. O Mestre João Faras probabelmente foi enviado polo rei cun espírito semellante, para probar novos instrumentos e táboas astronómicas. Sábese que o Mestre João Faras trouxo un novo astrolabio náutico e o que caracterizou como uns novos bastóns náuticos astronómicos árabes (talvez como a vara de Xacob) para a experimentación. Case seguro que tamén estaba equipado coas novas mesas de Abraham Zacuto.
O mestre João Faras encargaríase especificamente de atopar unha forma de determinar a posición do barco polas estrelas no hemisferio sur, unha dificultade que aínda non fora superada. Desde a época do príncipe Henrique o Navegante, o "erro do compás" (a desviación exacta do norte magnético do norte verdadeiro) podíase corrixir no hemisferio norte recorrendo á posición da estrela polar (observada a bordo a través do cuadrante), permitindo así aos navegantes determinar a posición correcta do barco. Pero a estrela polar desaparecía máis aló do horizonte cando se cruzaba o ecuador, facendo inútil este método no hemisferio sur. Esperábase que se atopase unha estrela polo sur equivalente.
Un método alternativo era recorrer á posición do sol ao mediodía. Isto fora suxerido polo menos desde a década de 1470, pero en realidade só se abriu coa publicación do Almanach perpetuum de Abraham Zacuto en 1496, coas súas táboas de declinación solar. Como o sol non podía ser observado directamente polo cuadrante, os navegantes portugueses levaron a bordo do barco o antigo astrolabio terrestre (que permite medir a altura do sol sen mirar directamente para el). Desafortunadamente, as lecturas dos astrolabios requirían unha estabilidade que non se acada no mar, polo que nese momento estaban introducindo experimentalmente novos astrolabios náuticos de man.
Isto aínda non estaba perfeccionado. En 1497, Vasco da Gama levou consigo as táboas de Zacuto e o astrolabio na viaxe inaugural á India, pero non estaba satisfeito cos resultados. Ao chegar á baía de Santa Helena en novembro de 1497, Gama desembarcou para facer lecturas en terra porque non se fiaba das lecturas do novo astrolabio náutico no mar. O mestre João Faras fai máis ou menos a mesma queixa sobre as súas lecturas a bordo na súa carta, afirmando que o balance do barco retardou as súas lecturas en catro ou cinco graos.
(Na súa carta, o Mestre João insinúa que os pilotos a bordo o comprometeran nunha competición amigábel de cartografía: os pilotos apostaban por que poderían atopar o Cabo de Boa Esperanza con máis precisión só co compás e a carta que o Mestre João co seu astrolabio).
No Brasil
O 22 de abril de 1500, a armada de Cabral avistou a costa terrestre do Brasil, o 23 de abril fixeron o primeiro desembarque e un par de días despois fondearon na baía de Cabrália (xusto ao norte de Porto Seguro, Baía), onde se atoparon con indios tupiniquim locais. miniatura| Esbozo do ceo celeste austral do Mestre João Faras, a partir da súa carta do 1 de maio de 1500. O mestre João Faras abandonou os barcos o 27 de abril, e coa axuda dos pilotos Afonso Lopes e Pedro Escobar, montou na praia un gran astrolabio de madeira (máis fiable que os de lata que se usan no barco) co obxectivo de tomar a altitude do sol ao mediodía e determinar a súa posición. A medida de latitude calculada por Faras o 27 de abril de 1500 era 17° S (a baía de Cabralia está en realidade a 16° 21' S, polo que o seu erro foi inferior a 40').
Mestre João Faras asumiu que desembarcaran nunha illa (máis precisamente, catro illas, na súa estimación, porque os seus anfitrións Tupiniquim lles dixeron "a través de xestos" que os indios hostís chegaban a miúdo en canoa doutros lugares). De feito, cría que estas illas xa estaban descubertas e representadas en mapas anteriores, pero non se sabía que estaban habitadas. Nun curioso fragmento da súa carta (que desde entón produciu moitas especulacións), Mestre João aconsellou ao rei consultar un antigo mapa mundi que entón estaba en poder do navegante portugués Pêro Vaz da Cunha (alcumado Bisagudo) en Lisboa, que representaba illas (os historiadores modernos especulan que isto podería ser unha copia do mapa de 1448 de Andrea Bianco).
A conclusión do Mestre João Faras de que estaban nunha illa foi compartida probablemente por Pedro Álvares Cabral e, por suposto, polo secretario Pêro Vaz de Caminha, que redactou o informe oficial. (Pero o relato dun piloto portugués anónimo, a única outra testemuña ocular desta viaxe, era menos seguro, ao informar que non estaba claro se estaban nunha illa ou en "terra firme").
Aínda que os historiadores adoitan acreditar a Mestre João Faras como o "descubridor" da constelación da Crux, algúns sinalan que puido estar precedido polo navegante veneciano Alvise Cadamosto, quen, navegando na desembocadura do río Gambia en 1455, debuxou unha imaxe similar dunha constelación que chamou carro dell'ostro (o "carro do sur"). Non obstante, a constelación de Cadamosto ten demasiadas estrelas e está situada incorrectamente.
Non se sabe nada máis do Mestre João Faras ou do Mestre João Faras despois desta carta.
Segundo un autor, 'João da Paz' (unha das posibles identidades de João Faras) instalouse no Porto. Unha busca na lista de casas do rei Manuel I de 1518 non mostra a ninguén con ese nome, o que suxire que probablemente xa estaba morto nese momento.
Andrés Méndez Quintáns
Andrés Méndez Quintáns, nado en Lantaño (Portas) e finado no mesmo lugar o 24 de agosto de 1939, foi un médico, político e filántropo galego.
Traxectoria
Herdeiro do pazo de Lantaño, regalou unha campá para a igrexa de Lantaño en 1924. Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela, licenciándose en 1927. Foi alcalde de Portas durante a Segunda República. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 abriulle expediente o Tribunal de Responsabilidades Políticas. Finou en Lantaño o 24 de agosto de 1939.
Vida persoal
Casou en Lantaño con Elisa Patiño Hermida, filla de Luis Patiño Muñoz, en marzo de 1939. Elisa finou en Vigo o 23 de outubro de 1945.
A Codeseira, A Lamosa, Covelo
A Codeseira é un lugar da parroquia da Lamosa, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Vilasante, Vilasante, Cervantes
Vilasante é un lugar da parroquia de Vilasante no concello lucense de Cervantes na comarca dos Ancares.
Unicorn
miniatura|130x130px| [[Anverso dun unicorn de Xacobe IV ]] miniatura|130x130px| [[Reverso (moedas)|Reverso da mesma moeda ]] O unicorn foi unha moeda escocesa de ouro do sistema da libra escocesa cuñada entre 1484 e 1525, caracterizada pola representación nos seus anversos dun unicornio, un dos símbolos nacionais de Escocia.
Historia
esquerda|miniatura|220x220px| Unicorns de [[Xacobe III de Escocia|Xacobe III e de Xacobe IV. Museo Nacional de Escocia, Edimburgo. ]]
Xacobe III (1460-1488) introduciu o unicorn como nova moeda de ouro no sistema monetario escocés, co valor de 18 xilins escoceses. Tiña un peso de 3,81 gramos, unha lei de 21 quilates e un diámetro de arredor de 26 mm.
Aqueles primeiros unicorns caracterizábanse pola lenda EXVGAT : DE : ET : DISIPENT : NIMICI : E : ("que Deus se erga e que os seus inimigos sexan dispersados") no anverso, rodeando o motivo principal do unicornio en pé cara á esquerda cunha coroa no pescozo e unha cadea baixo as patas, que sostén un escudo coas armas de Escocia. A lenda do reverso era unha variante da do anverso, EXVRGAT DE ET DISIPENT NIMICIE, e o centro estaba ocupado por unha estrela de raios ondulados sobre unha cruz florida.
As emisións desta moeda baixo Xacobe IV (1488-1513) reproducen as emitidas polo seu pai, coa única diferenza substancial da lenda do anverso, que neste caso era IACOBVS : DEI : GRACIA : REX : SCOTR ("Xacobe, pola graza de Deus, rei dos escoceses"). Xacobe IV emitiu tamén moedas de medio unicorn, con valor de 9 xilins, un peso de 1,9 gramos e un diámetro de arredor de 19 mm.
O unicorn tamén foi emitido a nome de Xacobe V (1513-1542), seguindo a mesma tipoloxía xeral dos seus predecesores mais agora cun valor inicialmente de 20 xilins escoceses e que chegou finalmente a 22 xilins. Este monarca foi o derradeiro en cuñar o unicorn.
A Congostra, A Lamosa, Covelo
A Congostra é un lugar da parroquia da Lamosa, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Melle, Barbadelo, Sarria
Melle é un lugar da parroquia de Barbadelo no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 11 habitantes, dos cales 8 eran homes e 3 eran mulleres.
Francisco Bellot Rodríguez
Francisco Bellot Rodríguez, nado o 20 de xuño de 1911 en Madrid, e finado o 1 de xullo de 1983 en Santiago de Compostela, foi un botánico e catedrático de Universidade español.
Foi o introdutor da socioloxía vexetal en Galicia.
Primeiros anos
Fillo dun farmacéutico, pasou a súa nenez na capital española e estudou o bacharelato no Instituto de San Isidro de Madrid. En 1931 comezou a carreira de Ciencias Naturais pero, por problemas económicos da familia, tivo que reorientar os seus estudos cara á de Farmacia, que cursou na Universidade Complutense e na que se licenciou en 1933. A súa temperá afección pola botánica, que cultivou inicialmente de mans do seu pai, orientouno cara á cátedra do profesor Cuatrecasas, quen o nomeou en 1934 profesor auxiliar da Facultade de Farmacia da UCM.
A Guerra Civil pasouna no bando republicano no Exército de Levante, no Hospital de Cañizar (Cuenca), en diferentes farmacias militares e, finalmente, no Parque de Medicamentos. Rematada a guerra foi recluído no campo de concentración da Praza de Touros de Valencia, de onde saíu grazas ao apoio de dúas influentes familias valencianas de tradición farmacéutica e botánica: os Salvador e os Gamir. Despois do correspondente expediente de depuración foi rehabilitado como auxiliar temporal da cátedra de Botánica descritiva na Facultade de Farmacia. En 1941 leu a tese de doutoramento e foi nomeado profesor adxunto e, posteriormente, en 1943, obtivo por oposición as cátedras de Botánica Descritiva das Facultades de Farmacia de Santiago e de Granada, elixindo a primeira delas.
Nestes primeiros anos publicou traballos de taxonomía vexetal e flora, como os que realizou xunto con Salvador Rivas sobre a flora da provincia de Madrid. Tamén amosou xa o seu interese pola historia da botánica española, coas biografías de Gómez Ortega e Carles Pau.
Catedrático en Santiago
Unha vez en Santiago, Catedrático en Santiago, os seus primeiros traballos foron os de consolidación do Xardín botánico da Facultade de Farmacia, do que foi nomeado director en 1945, así como o de rematar os estudos iniciados en Madrid. As súas primeiras publicacións sobre botánica galega, en 1945, foron Contribución a la flora gallega e Primeros resultados del análisis polínico de las turberas gallegas (coa colaboración de Ernesto Viéitez). Seguindo a liña clásica de estudos florísticos publicaría os traballos relativos a Mantissa stirpium gallaeciae (1950), "Anotaciones a la flora criptogámica gallega" (1951) e "Ophrys atrata Lindl. en Galicia" (1951), incluídos nos Trabajos del Jardín Botánico de Santiago, revista que viña de fundar Bellot ao abeiro da Universidade compostelá no ano 1950. Como compendio dos traballos que levaba realizando de actualización da flora galega publicou tamén, nos Anales del Jardín Botánico de Madrid, "Sinopsis de la vegetación de Galicia" (1950) e "Adiciones a la flora gallega" (1951).
Os seus primeiros traballos foron os de consolidación do Xardín botánico da Facultade de Farmacia, do que foi nomeado director en 1945, así como o de rematar os estudos iniciados en Madrid. As súas primeiras publicacións sobre botánica galega, en 1945, foron "Contribución a la flora gallega" e "Primeros resultados del análisis polínico de las turberas gallegas" (coa colaboración de Ernesto Viéitez). Seguindo a liña clásica de estudos florísticos publicaría os traballos relativos a Mantissa stirpium gallaeciae (1950), "Anotaciones a la flora criptogámica gallega" (1951) e "Ophrys atrata Lindl. en Galicia" (1951), incluídos nos Trabajos del Jardín Botánico de Santiago, revista que acabara de fundar Bellot ao abeiro da Universidade compostelá no ano 1950. Como compendio dos traballos que levaba realizando de actualización da flora galega publicou tamén nos Anales del Jardín Botánico de Madrid "Sinopsis de la vegetación de Galicia" (1950) e "Adiciones a la flora gallega" (1951).
Bellot tiña coñecementos sobre a socioloxía vexetal desde os comezos da súa formación botánica antes da guerra, pois seguira os cursos de xeobotánica de Caballero, como el mesmo sinala: pero, despois da guerra, Nesta conversión cara a fitosocioloxía da escola de Montpellier (SIGMATA) semella que tivo tamén un papel decisivo a visita que Braun-Blanquet realizou a Santiago no seu paso cara a Portugal (na primavera dos anos 1948 e 1949): Segundo Izco (1981), Bellot, o mesmo que Rivas, tiveron unha primeira etapa, de 1941 a 1946, na que os coñecementos fitosociolóxicos os baseaban na sistemática do español Huguet del Villar, e foi a partir dese primeiro lustro cando cambiaron «definitivamente de rumbo hacia el método fitosociológico sigmatista». En calquera caso, o primeiro traballo publicado en Galicia de fitosocioloxía, coa nova sistemática de Braun-Blanquet, foi o realizado por Bellot sobre "Las comunidades de Pinus pinaster en el occidente de Galicia" (1949), que saíu nos Anales de Edafología y Fisiología Vegetal.
Abreviatura
A abreviatura Bellot emprégase para recoñecer a Francisco Bellot Rodríguez como autoridade na descrición e taxonomía en botánica.
Pontorrón, Vilasante, Cervantes
Pontorrón é un lugar da parroquia de Vilasante no concello lucense de Cervantes na comarca dos Ancares.
Xestoso, Vilarello, Cervantes
Xestoso é un lugar da parroquia de Vilarello no concello lucense de Cervantes na comarca dos Ancares.
Miralde, Barbadelo, Sarria
Miralde é un lugar da parroquia de Barbadelo no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 3 habitantes, dos cales 2 eran homes e 1 era muller.
Kwangmyongsong
miniatura|Traxectoria de Kwangmyongsong 3-2 sobre a superficie da Terra. Kwangmyongsong, ou abreviadamente KMS, é o nome dunha serie de satélites artificiais de Corea do Norte.
Características
Baixo a denominación Kwangmyongsong agrúpase unha serie de satélites heteroxéneos con diferentes finalidades, non sempre claras. A maior parte de satélites Kwangmyongsong non chegaron a órbita debido á inexperiencia do estado norcoreano en lanzadores espaciais.
Kwangmyongsong 2
O segundo intento do país en poñer un satélite en órbita tamén fallou. KMS 2 tiña forma de caixa e levaba a bordo un sistema de comunicacións. Foi lanzado o 5 de abril de 2009 mediante un foguete Unha-2, que non conseguiu poñelo en órbita.
Kwangmyongsong 3 e 3-2
Houbo dous satélites da serie Kwangmyongsong: o orixinal e o Kwangmyongsong 3-2. Tiñan unha masa de 100 kg e unhas dimensións de 1,4 x 0,6 x 0,7 m. A alimentación eléctrica era proporcionada tanto por células solars no corpo do satélite como por dous paneis solares despregables. A súa función era de observación terrestre, levando unha cámara a bordo. O primeiro KMS 3 foi lanzado o 12 de abril de 2012 mediante un foguete Unha-3, fallando. O segundo foi lanzado exitosamente cun foguete do mesmo modelo o 12 de decembro de 2012.
Kwangmyongsong 4
Kwangmyongsong 4 era un satélite de observación terrestre duns 200 kg de masa equipado cunha cámara de televisión, forma de caixa e paneis solares. Foi lanzado o 7 de febreiro de 2016 mediante un Unha 3 e posto en órbita, pero non se detectaron transmisións desde o mesmo e aparentemente o satélite xiraba sen control.
O Monte, Barbadelo, Sarria
O Monte é un lugar da parroquia de Barbadelo no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 2 habitantes, 2 homes.
Corzós, A Lamosa, Covelo
Corzós é un lugar da parroquia da Lamosa, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Vilar de Cucos, Vilasante, Cervantes
Vilar de Cucos é un lugar da parroquia de Vilasante no concello lucense de Cervantes na comarca dos Ancares.
Ferreiradevés, Vilaspasantes, Cervantes
Ferreiradevés é un lugar da parroquia de Vilaspasantes no concello lucense de Cervantes na comarca dos Ancares.
O Mosteiro, Barbadelo, Sarria
O Mosteiro é un lugar da parroquia de Barbadelo no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 3 habitantes, 3 mulleres.
O Coto do Rixo, A Lamosa, Covelo
O Coto do Rixo é un lugar da parroquia da Lamosa, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Custeu, A Lamosa, Covelo
Custeu é un lugar da parroquia da Lamosa, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Minhou
Mĭnhòu é unha localidade e condado (Mĭnhòu Xiàn, 闽侯县) da cidade-prefectura de Fuzhou na provincia de Fujian, República Popular da China, cunha poboación censada en novembro de 2010 de 662 118 habitantes.
Atópase situada no leste da provincia, cerca do río Min e da costa do mar da China Meridional.
A Rañoá, Vilar, Sarria
A Rañoá é un lugar da parroquia de Vilar no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
Santa Mariña, Vilaspasantes, Cervantes
Santa Mariña é un lugar da parroquia de Vilaspasantes no concello lucense de Cervantes na comarca dos Ancares.
Currelos, A Lamosa, Covelo
Currelos é un lugar da parroquia da Lamosa, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
O Pico, Barbadelo, Sarria
O Pico é un lugar da parroquia de Barbadelo no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 3 habitantes, 3 homes.
A Pintinidoira, Vilaspasantes, Cervantes
A Pintinidoira é un lugar da parroquia de Vilaspasantes no concello lucense de Cervantes na comarca dos Ancares.
Vilaspasantes, Vilaspasantes, Cervantes
Vilaspasantes é un lugar da parroquia de Vilaspasantes no concello lucense de Cervantes na comarca dos Ancares.
O Vilar de Ferreira, Vilaspasantes, Cervantes
O Vilar de Ferreira é un lugar da parroquia de Vilaspasantes no concello lucense de Cervantes na comarca dos Ancares.
Paredes, A Lamosa, Covelo
Paredes é un lugar da parroquia da Lamosa, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
John Adams (homónimos)
John Adams pode estar referido a:
Alamparte, Cangas, Foz
Alamparte é un lugar da parroquia de Cangas no concello lugués de Foz na comarca da Mariña Central.
A Ribela, Cangas, Foz
A Ribela é un lugar da parroquia de Cangas no concello lugués de Foz na comarca da Mariña Central.
A Rañoá, Barbadelo, Sarria
A Rañoá é un lugar da parroquia de Barbadelo no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 7 habitantes, dos cales 5 eran homes e 2 eran mulleres.
As Lagas, Cangas, Foz
As Lagas é un lugar da parroquia de Cangas no concello lugués de Foz na comarca da Mariña Central.
Sabenche, Barbadelo, Sarria
Sabenche é un lugar da parroquia de Barbadelo no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 14 habitantes, dos cales 6 eran homes e 8 eran mulleres.
Titan II GLV
miniatura|Lanzamento de Gemini 8. O Titan II GLV foi un foguete espacial tripulado dos Estados Unidos usados no programa Gemini entre 1964 e 1966.
Características
Os Titan II GLV eran mísiles Titan II modificados como lanzadores orbitais para as cápsulas tripuladas do programa Gemini. As principais modificacións eran as relativas á redundancia de sistemas e á detección de problemas durante o lanzamento. Tódolos doce Titan II GLV lanzados funcionaron sen problemas e puxeron en órbita ás súas respectivas cápsulas Gemini tripuladas, co primeiro engalando o 8 de abril de 1964 e o último o 11 de novembro de 1966.
Cada foguete podía poñer ata 3600 kg de carga en órbitas de 300 km de altura, tiñan un pulo de 2090 kN e unha masa total, incluíndo, propelente, de 150.530 kg. Medían 32,8 m de altura e 3,05 m de diámetro.
Fidel Dávila Arrondo
Fidel Dávila Arrondo, <small id="mwBw">primeiro marqués de Dávila, grande de España, nado en Barcelona o 24 de abril de 1878 e finado en Madrid o 22 de marzo de 1962, foi un soldado español.
Traxectoria
Loitou na guerra hispanoamericana e na guerra do Rif. Participou na conspiración contra a Segunda República Española o no golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 que provocou a Guerra civil española. Trala morte do xeneral Mola, foi nomeado Comandante en Xefe do Exército do Norte, ao mando do cal participaría nalgunhas actuacións destacadas da guerra, como a toma de Bilbao, a ofensiva de Aragón, a batalla do Ebro ou a ofensiva de Cataluña.
Foi membro da Junta de Defensa Nacional e posteriormente presidente da Junta Técnica del Estado (de orixe da administración pública na zona sublevada) e Ministro do Exército nos primeiros gobernos do xeneral Franco. Estivo casado coa burgalesa Teresa Jalón.
Imputación e extinción
En 2008, foi un dos trinta e cinco altos cargos franquistas imputados pola Audiencia Nacional no sumario instruído por Baltasar Garzón por crimes de lesa humanidade cometidod na Guerra civil e o franquismo. A acusación produciuse a pesar de que a morte de F. Dávila ficou rexistrada en hemerotecas e bibliografía sobre o tema;  O xeneral tería 130 anos no momento da acusación; a morte extingue a responsabilidade penal, como declarou o xuíz.
Castro, Maceira, Covelo
Castro é un lugar da parroquia de Maceira, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
O Souto, Barbadelo, Sarria
O Souto é un lugar da parroquia de Barbadelo no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 estaba despoboado.
San Martiño, Barbadelo, Sarria
San Martiño é un lugar da parroquia de Barbadelo no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 6 habitantes, dos cales 2 eran homes e 4 eran mulleres.
Castrorregueiro, Maceira, Covelo
Castrorregueiro é un lugar da parroquia de Maceira, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
As Barcielas, Maceira, Covelo
As Barcielas é un lugar da parroquia de Maceira, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Lacrosse (satélites)
miniatura|Un Lacrosse en proceso de montaxe. Lacrosse ou Onyx é o nome dunha serie de satélites de recoñecemento mediante radar dos Estados Unidos.
Características
Os satélites Lacrosse foron fabricados por Martin Marietta (logo parte de Lockheed Martin) e eran operados pola Oficina Nacional de Recoñecemento (NRO). Usaban un siste de radar de apertura sintética (SAR, en inglés) para cartografar o terreo, posiblemente cunha resolución de 1 metro ou mellor. O programa Lacrosse foi aprobado en 1983 e antes do lanzamento do primeiro satélite foi renomeado a Onyx. Os satélites eran lanzados baixo a denominación Programa 3100 e usaban unha gran antena de radar e paneis solares para xerar potencia eléctrica.
Lanzáronse cinco satélites Lacrosse, todos con éxito. O programa rematou despois do lanzamento da quinta unidade e foi continuado polos satélites Topaz.
Vilachá, Cangas, Foz
Vilachá é un lugar da parroquia de Cangas no concello lugués de Foz na comarca da Mariña Central.
Surriba, Barbadelo, Sarria
Surriba é un lugar da parroquia de Barbadelo no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 8 habitantes, dos cales 2 eran homes e 6 eran mulleres.
San Silvestre, Barbadelo, Sarria
San Silvestre é un lugar da parroquia de Barbadelo no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 5 habitantes, dos cales 2 eran homes e 3 eran mulleres.
O Barral, Cordido, Foz
O Barral é un lugar da parroquia de Cordido no concello lucense de Foz na comarca da Mariña Central.
Xerófilo
miniatura|400px|[[Matogueira xerófila]]
O adxectivo xerófilo, e o substantivo xerófito, (do grego antigo xero-: seco, -filo: amigo, e -fito: planta) aplícanse en botánica á vexetación e ás asociacións vexetais especificamente adaptadas para a vida nun medio seco. É dicir, plantas adaptadas á escaseza de auga na zona na que habitan, como a estepa ou o deserto.
Encóntranse en rexións climaticamente áridas e tamén en ambientes excepcionalmente secos de rexións semiáridas ou subhúmidas.
Características
Presentan trazos que lles permiten sobreviviren en ausencia dunha subministración abundante de auga.
Os xardíns formados por xerófitos denomínanse xeroxardíns.
Vilamor, Cangas, Foz
Vilamor é un lugar da parroquia de Cangas no concello lugués de Foz na comarca da Mariña Central.
Costeiriña, Maceira, Covelo
Costeiriña é un lugar da parroquia de Maceira, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Taíde, Barbadelo, Sarria
Taíde é un lugar da parroquia de Barbadelo no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 9 habitantes, dos cales 4 eran homes e 5 eran mulleres.
O Eixo, Cordido, Foz
O Eixo é un lugar da parroquia de Cordido no concello lucense de Foz na comarca da Mariña Central.
Chicoreiros, Maceira, Covelo
Chicoreiros é un lugar da parroquia de Maceira, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Cotiños, Maceira, Covelo
Cotiños é un lugar da parroquia de Maceira, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Rally da Coruña de 1984
O Rally da Coruña de 1984 foi a 14ª edición de dito rally e a penúltima proba da tempada 1984 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse o 4 de novembro de 1984 e o vencedor foi Carlos Piñeiro, con Julio Orozco como copiloto, sobre un Porsche 911 SC.
Foi organizado pola Escudería Centollo, coa colaboración da Escudería Ferrol e a Escudería Berberecho. Dos 44 pilotos inscritos, tomaron a saída 33 e chegaron á meta só 17.
Paul-Émile Ottawa
Paul-Émile Ottawa, nado en Manawan o 22 de marzo de 1969, é un político atikamekw, xefe do Consello dos Atikamekw de Manawan.
Traxectoria
Realizou os estudos de primaria en Manawan e logo enviárono a un pensionado primeiro en Abitibi e logo en Lac-Saint-Jean, onde aprendeu o francés nun proceso de aculturación. Despois estudou na Universidade do Quebec en Chicoutimi onde se graduou en organización comunitaria. Traballou como director dos servizos comunitarios de Manawan dende 1991, despois foi director de recursos humanos de Manawan e dende o 1 de abril de 1994 dirixiu o servizo de saúde de Manawan ao asumir esas competencias o Consello de Manawan. En novembro de 1997 deixou o seu posto, porén mantívose como consultor independente de procedementos de avaliación en servizos de saúde para o Consello de Manawan.
Actividade política
Foi conselleiro do Consello dos Atikamekw de Manawan por primeira volta en 1987 e reelixido en 1989 e 1991 por mandatos de dous anos, consonte a Lei sobre os indios mais ao longo de 1991 deixou o seu posto para asumir, por unha importante reestruturación administrativa no seo da comunidade, a dirección do servizo comunitario de Manawan.
En 1999 accedeu por primeira volta á xefatura do Consello dos Atikamekw de Manawan e en 2001 reelixírono de novo; durante o seu primeiro mandato propuxo saír do marco da Lei sobre os indios en relación á normativa electoral e o novo código electoral adoptouse no seu segundo mandato e así é que a partir de 2003, no seu terceiro mandato, estableceuse que as eleccións tiñan que se celebrar o segundo luns do mes de agosto cada catro anos, e nese ano tamén asinou un acordo marco e unha declaración de entendemento e respecto mutuo co goberno do Quebec.
Reelixido en 2006 e máis en 2010, desenvolveu, canda o seu consello, un plan de infraestrutura de telecomunicacións para Manawan o que lle permitiu á comunidade acceder a internet en alta velocidade grazas á conexión por fibra óptica e loitou por federar o conxunto das comunidades atikamekw, Manawan, Wemotaci e Obedjiwan para lograren un maior peso cos gobernos do Quebec e do Canadá e así os xefes das tres comunidades emitiron un comunicado conxunto co Consello da Nación Atikamekw en xuño de 2013 contra da lentitude das súas negociacións bilaterais co goberno quebequés.
Nas eleccións de 2014 derrotouno Jean-Roch Ottawa mais tras as eleccións parciais de agosto de 2017 entrou como conselleiro no Consello dos Atikamekw de Manawan e tras vencer nas eleccións o 13 de agosto de 2018 volveu de novo asumir o posto de xefe de Manawan despois de vencer a Jean-Roch Ottawa con máis do 67% dos votos.
Luis Caffarelli
Luis Angel Caffarelli, nado en Bos Aires, Arxentina o 8 de decembro de 1948, é un matemático arxentino Dende 1973 leva radicado en Estados Unidos e ten a dobre nacionalidade. É un expecialista punteiro no eido das ecuacións diferenciais parciais e as súas aplicacións.
Carreira
Caffarelli naceu e medrou en Buenos Aires. Obtivo o máster en Ciencias Exacta en 1968 e o doutoramento (1972) na Universidade de Bos Aires baixo a titoría de Calixto Calderón. Continuou os seus estudos de posgrao na Universidade de Minnesota, onde foi profesor asistente, profesor asociado e finalmente, profesor con categoría plena de 1979 a 1984. A seguir, traballou na Universidade de Chicago, despois no Instituto Courant de Ciencias Matemáticas da Universidade de Nova York en dúas etapas e, de 1986 a 1996, foi profesor no Institute for Advanced Study (IAS) de Princeton. Dende 1997, traballa na Universidade de Texas en Austin, onde ocupa hoxe en día a Cátedra Sid Richardson.
O Couso, Maceira, Covelo
O Couso é un lugar da parroquia de Maceira, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Luis Caffarelli
Campo de traballo
Caffarelli recibiu un gran recoñecemento co seu traballo innovador The regularity of free boundaries in higher dimensions publicado en 1977 en Acta Mathematica. Desde entón, foi considerado un dos principais expertos mundiais en problemas de fronteiras libres (nos que se describe o que sucede o que sucede na superficie de contacto dun sistema dinámico como o xeo nun vaso de auga ou nuha fronte atmosférica) e ecuacións en derivadas parciais non lineais. Desenvolveu varios resultados de regularidade para ecuacións elípticas totalmente non lineais, incluíndo a ecuación de Monge-Ampere. Tamén é famoso polas súas contribucións á homoxeneización. Recentemente, interesouse polas ecuacións integro-diferenciais.
Un dos seus traballos máis citados e celebrados, realizado en 1982 en colaboración con Louis Nirenberg e Robert V. Kohn, refírese á regularidade parcial das solucións débiles adecuadas das ecuacións de Navier-Stokes que describen, dende 1845, o fluxo dun fluído viscoso como o aceite.
Obra
Ten publicados máis de douscentos artigos en revistas académicas e foi coautor de dous libros:
Premios e recoñecementos
Ao longo da súa carreira, foi nomeado bolseiro visitante en institutos e universidades de Australia, Italia e Alemaña, e deu conferencias e coloquios no Instituto Tecnolóxico de Massachusetts (MIT), Berkeley, Stanford, a Universidade de Nova York e a Universidade de Bonn entre outros lugares. Ademais, anualmente imparte cursos e seminarios na Universidade de Bos Aires, onde é Profesor Honorario.
En 1991 foi elixido membro da Academia Nacional de Ciencias, de Estados Unidos. Foi Doutor honoris causa pola Escola Normal Superior de París; Universidade de Notre Dame; Universidade Autónoma de Madrid e Universidade da Prata, Arxentina. Recibiu o Premio Bôcher en 1984. En 1997, foi presidente da Olimpiada Matemática Internacional celebrada en Mar del Plata. En 2003, a Fundación Konex de Arxentina concedeulle o Premio Diamond Konex, un dos máis prestixiosos de Arxentina, como o científico máis importante do seu país na última década xunto con Mirta Roses Periago. En 2005, recibiu o prestixioso Premio Rolf Schock da Real Academia Sueca de Ciencias "polas súas importantes contribucións á teoría das ecuacións en derivadas parciais non lineais"
Tamén é un dos escasos científicos do seu país que forman parte da Academia Pontificia das Ciencias. Dende entón, Caffarelli, ostenta o título de "Excelencia" e goza dunha honra que só conseguiran outros dous grandes científicos arxentinos, como Bernardo Houssay e Luis Federico Leloir. Entre outras distincións, recibiu do papa Xoán Paulo II, en 1988, a Medalla de Ouro Pío XI, instituída en honor deste pontífice, polo seu labor a favor da Academia Pontificia das Ciencias.
En 2009, recibiu o Premio Leroy P. Steele pola súa traxectoria nas matemáticas. En 2012, foi galardoado co Premio Wolf (conxuntamente con Michael Aschbacher) polos seus traballos sobre a regularidade das ecuacións elípticas e parabólicas, os problemas de fronteiras libres e a mecánica de fluídos. En 2015, a Real Academia das Ciencias decidiu nomealo como Académico Correspondente Numerario. O acto de inauguración tivo lugar o 3 de xuño dese ano, na sede da Academia onde o novo académico impartiu a conferencia Difusións non lineais, un dos temas polos que é coñecido mundialmente.
En 2023, se converteu no primeiro latinoamericano galardoado co Premio Abel "polas súas contribucións fundamentais á teoría da regularidade para ecuacións diferenciais parciais non lineais, incluíndo problemas de fronteiras libres e a ecuación de Monge-Ampère". A cerimonia de entrega do premio será en Oslo o 23 de maio de 2023.
Vida persoal
Está casado con Irene Martínez Gamba, tamén brillante matemática.
Ferradás, Cordido, Foz
Ferradás é un lugar da parroquia de Cordido no concello lucense de Foz na comarca da Mariña Central.
Juan Yagüe
Juan Yagüe y Blanco, primeiro marqués de San Leonardo de Yagüe, nado o 19 de novembro de 1891 e finado o 21 de outubro de 1952, foi un oficial do exército español durante a Guerra civil, un dos máis importantes do bando nacionalista. Foi coñecido como Carnicero de Badajoz por ter ordenado a morte de miles de persoas, entre elas homes feridos no hospital.
Primeiros anos
Fillo de médico, matriculouse moi novo na Academia de Infantería de Toledo, onde Francisco Franco era cadete. Os dous homes recibiron encargos ao mesmo tempo e serviron xuntos en África, onde Yagüe resultou ferido en varias ocasións e recibiu varias condecoracións.
Yagüe foi ascendido a tenente coronel en 1932. Xunto con Franco e o xeneral López Ochoa, axudou a reprimir unha revolta obreira en Asturias utilizando regulares e lexionarios marroquís en 1934. Foi firme partidario da Falange e amigo íntimo de José António Primo de Rivera.
Guerra civil
Cando Niceto Alcalá-Zamora foi substituído como presidente da República polo esquerdista Manuel Azaña o 10 de maio de 1936, un grupo de oficiais do exército español, entre eles Yagüe, Emilio Mola, Franco, Gonzalo Queipo de Llano e José Sanjurjo, comezaron a conspirar para derrocar o goberno da Fronte Popular elixido democraticamente. O 17/18 de xullo de 1936 provocaron un levantamento militar que precipitou a Guerra civil española.
Baixo a dirección de Yagüe, miles de prisioneiros, tanto militares como civís, foron asasinados ou executados en Badaxoz, durante a Masacre de Badaxoz. Antes de abandonar a cidade, Yagüe foi preguntado polo xornalista estadounidense John T. Whitaker sobre o motivo polo que matou a todas esas persoas (o 10% da poboación da cidade) e este respondeu:
Yagüe foi ascendido a coronel e despois avanzou a Madrid, capturando Trujillo, Navalmoral de la Mata e Talavera de la Reina, pero non puido tomar a capital. Participou na ofensiva de Aragón e fíxose co control de Belchite, Caspe e Lleida. Tamén tivo un papel protagonista na vitoria fascista na batalla do Ebro. En maio de 1938, Yagüe foi destituído do seu mando e detido por unhas temerarias declaracións que fixo nun discurso en Burgos, crítico co franquismo. Volveu á fronte en poucas semanas.ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cb/Estatua_Juan_Yag%C3%BCe.jpg/220px-Estatua_Juan_Yag%C3%BCe.jpg|miniatura| Monumento a Juan Yagüe en en [[San Leonardo de Yagüe.|esquerda]]
Dixose del que era o comandante das forzas españolas máis respectado da Lexión Cóndor nazi. Yagüe adaptaba ás circunstancias os plans de batalla cambiantes, porén os nazis odiaban a Mola polo seu enfoque cauteloso.
Posguerra
Tras o colapso da II República Española en 1939, Yagüe foi ascendido a xeneral de división, nomeado Ministro do Exército do Aire por Franco, tenente xeneral en 1942 e comandante en xefe a título póstumo.
Belante, Belante, Sarria
Belante é un lugar da parroquia de Belante no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
Casanova, Belante, Sarria
Casanova é un lugar da parroquia de Belante no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 3 habitantes, dos cales 2 eran homes e 1 era muller.
Bidens frondosa
Bidens frondosa é unha especie de planta da familia Asteraceae.
En Galicia está catalogada como especie exótica invasora.
miniatura|Vista da planta. miniatura|Vista da planta.
Descrición
Follas pinnadas con 1-2 pares de folíolos lanceolados, dentados, peciolados, os superiores trilobulados. Capítulos amarelo alaranxados, solitarios, de longo cabillo, erectos, de 1,5-2 cm de diámetro. Flores liguladas normalmente ausentes. Froito negruzco, con 2 sedas barabadas. Florece desde a primavera e até o outono.
Distribución e hábitat
Orixinaria de América, naturalizada no oeste, sur e centro de Europa. Habita en lugares moi húmidos e terreos baldíos.
Taxonomía
Eugenia frondosa foi descrita por Carl von Linné e publicada en Species Plantarum 2: 832. 1753.
Eidos Vellos, Maceira, Covelo
Eidos Vellos é un lugar da parroquia de Maceira, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Figueiroa, Maceira, Covelo
Figueiroa é un lugar da parroquia de Maceira, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Pilar Charro Salgado
Pilar Charro Salgado, nada en Vigo, foi unha das primeiras universitarias da Universidade de Santiago de Compostela.
Vilar, Barbadelo, Sarria
Vilar é un lugar da parroquia de Barbadelo no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 7 habitantes, dos cales 2 eran homes e 5 eran mulleres.
Pilar Charro Salgado
Traxectoria
Pilar era filla de Aniceto Charro, catedrático da Facultade de Farmacia da USC, e de Pilar Salgado Urtiaga. Pilar estudou na Facultade de Farmacia de Santiago, onde presentou no ano 1974 o seu traballo de doutoramento titulado: “Contribución a la historia de la farmacia en Galicia: formulaciones dispensadas en Orense a finales del siglo XVI”. Traballou como xefa de Sección do Servizo de Farmacia na Residencia Sanitaria Nosa Señora do Cristal de Ourense.
As Moás, Cordido, Foz
As Moás é un lugar da parroquia de Cordido no concello lucense de Foz na comarca da Mariña Central.
A Xanela do Maxín
A Xanela do Maxín é unha compañía de teatro de obxectos, monicreques e formas animadas, con sede en Brión, dirixida por Celtia Figueiras. Fundouse en 2007 en Esteiro (Muros).
Traxectoria
miniatura|Coliño (2023). miniatura|Figuras da obra Chincha rabincha.
Iniciou o seu periplo profesional cunha primeira montaxe escénica titulada Chincha rabincha. Dende os seus inicios, a creación artística da Xanela do Maxín caracterízase pola fusión de diferentes disciplinas artísticas, como o teatro de monicreques, o teatro de actor/actriz, o teatro visual ou de obxectos, así como o uso de efectos lumínicos e escenográficos, o espazo sonoro coa música ao vivo. Esta pluridimensionalidade nas súas producións abarca diversas formas de expresión, o que levou a compañía a contar con profesionais especializados en cada un destes ámbitos ao longo dos anos.
A compañía enfócase principalmente á creación de espectáculos interdisciplinares dirixidos ao público infantil e familiar. Outra vertente da súa actividade artística é a produción audiovisual, levando a cabo proxectos como Os Toupiconsellos no ano 2020 ou Toupiciencia, no 2021. Textos teatrais da compañía como U-la lúa?, O Apalpador e a nena sen medo ou A viaxe de Saira foron adaptados a formato libro a través do selo Guindastre Edicións.
Sa, Cordido, Foz
Sa é un lugar da parroquia de Cordido no concello lucense de Foz na comarca da Mariña Central.
O Eixo, Fazouro, Foz
O Eixo é un lugar da parroquia de Fazouro no concello lucense de Foz na comarca da Mariña Central.
Corallium
Corallium é un xénero de cnidarios antozoos da subclase dos octocoraliarios, orde dos alcionáceos, suborde dos escleraxonios, o tipo da familia dos coralíidos.
Descrición
O xénero foi descrito en 1798 polo naturalista francés Georges Cuvier, na súa obra Tableau eléméntaire de l'histoire naturelle des animaux.
Etimoloxía
O nome científico Corallium está tomado do latín corallium, "coral", calco do grego antigo κοράλλιον, korállion, co mesmo significado.
Sinónimo
Ademais de polo nome válido, o xénero coñeceuste tamén polo sinónimo:
A Pena, Belante, Sarria
A Pena é un lugar da parroquia de Belante no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 5 habitantes, dos cales 3 eran homes e 2 eran mulleres.
LAGEOS
miniatura|Un dos satélites LAGEOS. LAGEOS, acrónimo de Laser Geodynamics Satellite, foi unha serie de dous satélites artificiais lanzados para facer estudos xeodésicos.
Características
Os satélites LAGEOS eran esferas pasivas cubertas de retrorreflectores para poder facer medicións ultraprecisas da súa posición mediante láseres na superficie terrestre. O primeiro LAGEOS foi construído polos Estados Unidos e lanzado o 4 de maio de 1976 mediante un foguete Delta 2913, mentres que o segundo foi construído por Italia e lanzado durante a misión STS-52 do transbordador espacial Columbia, o 22 de outubro de 1992.
LAGEOS 1 tiña unha masa de 411 kg, mentres que LAGEOS 2 pesaba 405 kg. Ambos tiñan un diámetro de 60 cm e estaban cubertos por 426 cubos retrorreflectores e 4 reflectores de xemanio. A gran densidade dos satélites facía que a súa órbita fose moi estable, ofrecendo unha referencia moi precisa para facer medicións xeodésicas, como movementos da codia terrestre e de fallas, variacións na rotación terrestre e mareas terrestres e obter parámetros relacionados coa dinámica dos movementos da Terra. Chegouse a planificar o lanzamento dun terceiro satélite, pero nunca se levou a cabo.
O Sisto, Cordido, Foz
O Sisto é un lugar da parroquia de Cordido no concello lucense de Foz na comarca da Mariña Central.
Morgallón, Fazouro, Foz
Morgallón é un lugar da parroquia de Fazouro no concello lucense de Foz na comarca da Mariña Central.
Jacinto Quincoces
Jacinto Francisco Fernández de Quincoces López de Arbina, coñecido simplemente como Quincoces, nado en Barakaldo o 17 de xullo de 1905 e finado en Valencia o 10 de maio de 1997, foi un futbolista e adestrador español. Xogaba como defensa central e desenvolveu a totalidade da súa carreira entre o Alavés e o Real Madrid. Foi internacional coa selección española en 25 ocasións.
Como futbolista
Naceu en Barakaldo, sendo fillo de arabeses, e deu os seus primeiros pasos como futbolista en varios equipos de Vitoria e no Desierto de Baracaldo.
En 1923, cando cumpriu os dezaoito anos, fichou polo Deportivo Alavés, club no que coincidiu con Ciriaco Errasti, co que formaría unha das liñas defensivas máis características do fútbol español da súa época. Xogou oito anos no equipo vitoriano, logrando na tempada 1929/30 o ascenso á Primeira División. Debutou na máxima categoría nun partido contra a Real Sociedad no estadio de Atotxa.
Un ano despois, fichou xunto con Ciriaco polo Real Madrid, club no que xogou outras oito tempadas (interrompidas durante a Guerra Civil, período no que volveu vestir a camiseta do Alavés) ata a súa retirada como xogador en 1942. Co Real Madrid gañou dúas ligas e dúas Copas.
Xogou un total de 151 partidos en Primeira División e foi considerado un dos mellores defensas da época.
Selección nacional
Foi internacional coa selección española en 25 ocasións, coa que debutou nos Xogos Olímpicos de 1928 en Ámsterdam, nunha goleada por 7-1 fronte a México. Xogou os cuartos de final contra Italia, onde a vitoria acabou sendo para o equipo azul despois dun partido de desempate. Disputou tamén o Mundial de Italia de 1934, onde España caeu de novo en cuartos de final fronte a Italia.
Sistelo, Belante, Sarria
Sistelo é un lugar da parroquia de Belante no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 estaba despoboado.
Jacinto Quincoces
Selección nacional
Xogou un total de 25 partidos coa selección, logrando 13 vitorias, 6 empates e 6 derrotas. O seu último partido internacional foi un amigable disputado en xaneiro de 1936 en Madrid ante a selección austríaca.
Adestrador
Trala súa retirada, aos 37 anos, comezou a súa etapa como adestrador, asumindo a dirección do Real Zaragoza nas derradeiras xornadas da tempada 1941/42. Co equipo aragonés logrou o ascenso a Primeira División, ao derrotar no último partido ao Alavés, acadando a segunda praza da táboa. Adestrou ao Zaragoza durante unha tempada na máxima categoría, sen conseguir a permanencia.
Na tempada 1945/46 foi contratado po Santiago Bernabéu como adestrador do Real Madrid. Na súa primeira tempada proclamouse campión da Copa do Xeneralísimo, ao vencer na final ao Valencia, a pesar do cal non foi renovado. Porén, un ano despois volveu dirixir o equipo branco para a tempada 1947/48, aínda que foi destituído tras só 15 partidos disputados, co equipo ocupando as prazas baixas da táboa.
En 1948 comezou unha longa etapa como adestrador do Valencia CF, club que dirixiu durante seis tempadas consecutivas. En 1949 proclamouse campión de Copa (a segunda na historia do club), ao vencer na final ao Athletic, e repetiu título na edición de 1954, derrotando na final ao FC Barcelona de Ferdinand Daučík. Ademais gañou a Copa Eva Duarte de 1949.
Ao longo das súas dúas etapas no banco valenciano, dirixiu o equipo durante oito tempadas nun total de 230 partidos, o que o converte no segundo adestrador con máis partidos na historia do club, só superado polos 313 de Alfredo Di Stéfano.
Presidencia da FPV
Ademais de futbolista foi xogador de pelota vasca, e trala súa retirada dos terreos de xogo as autoridades franquistas nomeárono presidente da Federación de Pelota Valenciana, a pesar de ser un deporte diferente.