cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
O código Da Vinci
Sinopse
A novela relata a procura que realizan un profesor de simboloxía, Robert Langdon e unha criptóloga, Sophie Neveu para atopar un segredo que se mantivo oculto dende hai moito por unha antiga irmandade, o Priorado de Sión.
Parque empresarial de Alvedro
O parque empresarial de Alvedro é unha zona industrial e de uso terciario-mixto situada no lugar de Alvedro (Almeiras), no concello de Culleredo, a escasa distancia do aeroporto da Coruña, promovido polo Instituto Galego da Vivenda e Solo (IGVS).
José Tomé
Traxectoria
Profesor de Tecnoloxía Agraria na Escola de Capacitación Agraria de Monforte de Lemos. Foi Secretario Xeral de UGT Lemos e concelleiro en Monforte de Lemos polo PSdeG-PSOE.
Parque empresarial de Alvedro
Historia e características
Foi inaugurado en 2001 polo daquela presidente da Xunta de Galicia, Manuel Fraga, logo dun investimento de 3.000 millóns de pesetas.
José Tomé
Traxectoria
Encabezou a candidatura socialista en Monforte de Lemos en 2007 e 2011, mellorando progresivamente os seus resultados, se ben os nacionalistas mantiveron a alcaldía (con maioría absoluta no primeiro caso e maioría simple no segundo), co cal formou parte da oposición. Nas eleccións municipais de 2015 encabezou de novo a candidatura do PSdeG-PSOE e logrou a vitoria con 6 concelleiros, polo que foi elixido alcalde e gobernou minoría.
Parque empresarial de Alvedro
Accesos
miniatura|dereita|A empresa [[Grupo Caamaño atópase neste parque empresarial.]]
José Tomé
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 2019 volveu encabezar a candidatura do PSdeG-PSOE e acadou unha ampla maioría absoluta con 11 concelleiros, o que lle permitiu revalidar o cargo de alcalde de Monforte de Lemos. Impulsado por estes resultados, en xullo de 2019 foi elixido presidente da Deputación de Lugo. En febreiro de 2022 foi elixido Secretario Provincial do PSdeG-PSOE de Lugo, tras alcanzar un acordo de integración co alcalde de Castroverde Xosé María Arias Fernández, o cal pasou a selo seu vicesecretario xeral.
Les Confessions
Les Confessions (en galego As confesións) é unha obra de Jean-Jacques Rousseau escrita entre 1766 e 1770, cando o seu autor contaba entre 54 e 58 anos.
Contexto da obra
Coa publicación de Emilio ou Da educación e o Contrato social empezaron as súas desgrazas: as dúas obras foron condenadas polo Parlamento de París que ditou orde de prisión contra o autor, aínda que se permitiu que escapase. Viviu un tempo en Suíza, logo en Inglaterra e finalmente recalou en París en 1770. Les Confessions foton escritas no exilio, e son unha potente autoxustificación dun ancián que xa estaba afectado pola paranoia e a teima persecutoria. A paranoia tiña o seu fundamento, a condena do Emilio e do Contrato era esaxerada e consecuencia dunha persecución real na que interviñeron varios enciclopedistas como Jean Le Rond D'Alembert, Denis Diderot e o Barón de Holbach.
Contido
Jean-Jacques Rousseau puxo nas Confesións os cimentos da moderna autobiografía. As confesións van máis aló dunhas simples memorias xa que Rousseau converte ao lector en «xuíz» dos feitos da súa vida. Expón o seu testemuño sobre os elementos biográficos dun home que quere descubrir a súa vida e existencia até tal punto que está seguro de que non terá nunca imitadores. Rousseau vive e revive a súa etapa de ilusións infantís e a súa adolescencia ambulante, na que o amor dunha muller acende no mozo un lume cuxa paixón alenta aínda na vellez. Con todo, non é o rexistro intimista ou sentimental o único que ten cabida nesta amenísima obra. Empregando como trama a loita que sostivo contra o destino, ao aceptar as acusacións vertidas contra o seu ser por consideralas outras tantas virtudes que habían de conducirlle á gloria e volverse contra os seus acusadores. As confesións constitúen un vívido retrato dunha sociedade que non só atafegou ao neno inocente da primeira parte, senón que seguiu facendo o propio co home maduro da segunda. Un home que foi perseguido de forma infatigable por todos, incluídos os seus propios amigos de mocidade, como Diderot, Grimm ou Voltaire, que non aforraron encarnizamientos contra a súa persoa.
El último de la fila
El Último de la Fila (1984-1998) foi un grupo musical de pop rock español formado por Manolo García (vocalista) e Quimi Portet (guitarrista) e nado na cidade de Barcelona. Foi un dos grupos musicais de máis éxito en España durante as décadas dos 80 e dos 90, anos nos que dessenvolveron sete álbums musicais e numerosas xiras, xeralmente en España.
Discografía
Os seus discos reedítanse periodicamente e aínda están á venda. As súas cancións seguen a ser interpretadas en directo por Manolo García nos seus concertos.
Embraer Lineage 1000
O Embraer Lineage 1000 é unha variante do avión de pasaxeiros rexional Embraer 190, lanzado como reactor privado o 2 de maio do 2006. Fabricado pola compañía brasileira Embraer, o Lineage é publicitado como un avión de negocios "ultra-grande" con cómodos asentos para 19 pasaxeiros. Realizou o seu primeiro voo o día 26 de outubro do 2007 e ata a data fabricáronse 13 unidades.
Deseño
O Lineage 1000 baséase en gran medida no exitoso reactor Embraer 190. O principal cambio no Lineage 1000 é a colocación de tanques de combustible adicionais nos espazos de carga na parte baixa da cuberta, case dobrando o alcance do avión, e a presenza dun luxoso interior, dividido en 5 seccións nas que se inclúe un dormitorio opcional, baño con auga corrente, e unha cabina de carga na parte traseira. Ten ao seu favor unha sección transversal da fuselaxe maior que outros avións de negocios, como o Gulfstream V e o Bombardier Global Express. O Lineage 1000 só é superado en espazo polas conversións do Boeing 737 e do Airbus A319, os BBJ e ACJ.
Produción
O Lineage 1000 recibiu a súa certificación da ANAC brasileira e da EASA europea en decembro do 2008. Foi certificado pola FAA estadounidense o 7 de xaneiro do 2009. O primeiro exemplar entregouse a Aamer Abdul Jalil Al Fahim o 7 de maio de 2009.
O avión gañou unha significativa popularidade no Oriente Medio cando varios operadores foron recibindo os seus pedidos do Lineage 1000. Al Jaber Aviation tivo o seu primeiro exemplar en xaneiro do 2010, con catro máis pedidos. Flemming House recibiu o seu Lineage 1000 corporativo en xuño do mesmo ano, e en setembro Royal Jet engadiu unha unidade á súa frota de avións, que xestionaría para Al Habtoor Group. Falcon Aviation Services pediu un exemplar que sería entregado tamén en 2010.
Fóra de Oriente Medio, o Grupo Omnilife de México recibiría o seu Lineage 1000 en agosto do 2010. Hangar8, unha da operadoras líderes en Europa de avións privados, tivo o primeiro exemplar que non se entregou en Oriente Medio. Airone Aviation Pvt Ltd. da India tamén mercou unha unidade do avión.
Embraer EMB 312 Tucano
O Embraer EMB 312 Tucano é un avión de adestramento básico con pequenas capacidades de ataque desenvolvido pola compañía brasileira Embraer. A Forza Aérea Brasileira patrocinou o proxecto EMB-312 a finais do ano 1978. O traballo de deseño e desenvolvemento comezou a principios de 1979 para a realización dun modelo de adestramento de baixo custo e relativamente sinxelo con características innovadoras, e que finalmente pasaría a ser un estándar internacional para os avións do seu tipo. O prototipo realizou o seu primeiro voo o 16 de agosto de 1980 e as primeiras unidades foron entregadas en 1983.
A produción foi iniciouse localmente cun pedido de 118 avións, con opcións para outros 50 en outubro de 1980. Posteriormente sería fabricado en Exipto baixo licenza en 1993, e despois comezaríase a fabricar unha versión mellorada coñecida como Short Tucano, que foi un produto baixo licenza fabricado no Reino Unido. O Tucano converteuse no primeiro éxito internacional de Embraer. Foron fabricados un total de 664 exemplares, voando en 16 forzas aéreas de todo o mundo.
Reino de Serbia (medieval)
O Reino de Serbia medieval (en serbio Kraljevina Srbija, en serbio cirílico Краљевина Србија) foi o máis importante Estado serbio establecido na Idade Media.
Xurdiu en 1217 tras a coroación de Estevo II Nemanjić Prvovenčani (Primeiro coroado) como rei de Serbia cando herdou, pola abdicación do seu pai Estevo Nemanja, todos os territorios unificados por este, que está considerado como o fundador do estado serbio.
Coas anexións e alianzas dos seus sucesores, o reino alcanzou unhas dimensións que o converteron nun dos máis importantes de Europa, polo que, en 1346, Estevo Uroš IV Dušan fundou o Imperio serbio, cuxos dominios abarcaban gran parte dos Balcáns.
O imperio desfíxose tras a subida ao trono do seu fillo, Estevo Uroš V, quedando dividido en pequenos reinos que acabaron sendo invadidos e conquistados polo Imperio otomán.
Precedentes
As distintas tribos serbias que foron poboando a zona desde principios do século VII uníronse en 845 para formar, entre outros, Rascia, un estado dentro do Imperio bizantino, formado polos actuais sueste de Serbia, Kosovo e parte de Montenegro.
O unificador dos pequenos estados que deron orixe ao reino foi Estevo Nemanja, que ostentaba o título de gran župan de Rascia, que era o máis importante de todos eles.
Ao longo do século XI, Nemanja obtivo o goberno de Zeta, Dioclea, Zahumlia e Travunia, ben por anexión, ben por herdanza por vía familiar, para formar o primeiro grande estado serbio. Así mesmo, ostentaba os títulos de Príncipe de Ibar, Toplica, Rasina e Reke, Príncipe de Dubočica, Príncipe de Doclea e Príncipe de Moravia Occidental.
Fundación
miniatura|150px|Estevo II Nemanjić.
Nos derradeiros anos da súa vida Nemanja consagrouse á vida relixiosa, abdicando, o 25 de marzo de 1196, todos os seus estados no seu segundo fillo Estevo Nemanjić, que recibiu o título de rei, adoptando o nome de Estevo II Nemanjić, aínda que tamén é coñecido como Estevo Prvovenčani (O Primeiro Coroado), como primeiro monarca da dinastía.
En 1217 foi coroado polo emperador Honorio III, sendo o seu título completo "Rei das terras de Raška, Duklja, Travunia, Dalmacia e Zachlumia", aínda que a versión máis curta foi "Rei dos serbios", elevando o estado á categoría de reino independente, recoñecido internacionalmente.
Expansión
miniatura|300px|esquerda|Reino de Serbia (cor violeta) en [[1265.]] miniatura|150px|Moeda de prata de Estevo Uroš I de ([[1243–1276).]] miniatura|dereita|150px|Coroación de [[Stefan Dečanski, litografía de 1852.]] miniatura|150px|Moeda coa efixie do rei Estevo Dragutin ([[1276–1282).]]
O terceiro fillo de Estevo II Prvovenčani que accedeu ao trono foi Estevo Uroš I (1243–1276), que tamén derrocou ao seu irmán aproveitando a debilidade de Bulgaria, o seu principal apoio.
Ademais, beneficiouse do declive dos búlgaros en Epiro para intentar expandir os seus territorios, alcanzando os seus confíns a Dubrovnik e Hungría, aínda que non logrou variacións substanciais nos seus dominios.
Uroš I foi desposuído do trono polo seu fillo Estevo Dragutin (1276–1282), que levou a cabo unha política de amizade con Hungría. Tras un accidente, debeu renunciar ao trono sendo sucedido polo seu irmán Estevo Uroš II Milutin (1282-1321) aínda que mantivo o título de rei de Sirmia, zona que lle fora concedida polos húngaros.
Milutin impulsou un gran desenvolvemento económico e cultural de Serbia, ademais de conquistar novos territorios e de mellorar as relacións co Imperio bizantino. Porén, nos seus primeiros anos de goberno atacou precisamente as posesións bizantinas, logrando conquistar o norte de Macedonia, coa cidade de Skopje, que se converteu na súa capital. Continuou as súas anexións de territorios bizantinos cara a Kavala, obtendo en 1284 o control do norte de Albania e a cidade de Dyrrachion.
En 1299 firmou a paz cos bizantinos, aos que a partir de entón axudou a deter o emerxente Imperio otomán. Porén, non logrou a anexión do reino de Sirmia gobernado polo seu irmán, xa que non foi permitida polo rei Carlos I de Hungría, aínda que logrou o control de Braničevo.
Á súa morte, Serbia era, despois do Reino de Hungría, o estado máis poderoso da zona.
A Milutin sucedeuno o seu fillo Estevo Uroš III Dečanski (1321-1331), contra quen o Segundo Imperio búlgaro e o Bizancio estableceron unha alianza que, en 1330, organizou a invasión de Serbia. Pero o exército de Dečanski conseguiu abortar a operación coa súa decisiva vitoria na Batalla de Velbazhd, onde ademais morreu o emperador búlgaro Miguel Shishman. As súas conquistas permitíronlle estender as fronteiras de Serbia cara ao sur, cara a Macedonia bizantina.
Imperio
Ademais, rompeu a alianza cos bizantinos, e estendeu as súas posesións a costa dos seus territorios de Prilep, Ohrid, Vardar e Kastoriá, no seu avance cara a Macedonia polo sur. Polo norte, venceu aos húngaros e conquistou a rexión de Mesia.
Por iso, en 1346, Dušan foi proclamado tsar de Serbia e proclamou o Imperio, converténdose no primeiro Emperador de Serbia e Grecia, cuns dominios que alcanzaron a maior extensión da historia de Serbia.
A morte do tsar Dušan desencadeou a desintegración do seu vasto imperio, pois o seu fillo Estevo Uroš V viuse impotente para manter o grande estado creado polo seu pai. Uroš V non soubo repeler os ataques de inimigos estranxeiros, nin a loita contra a independencia da súa propia nobreza. O Imperio serbio de Dušan fragmentouse nun conglomerado de principados, algúns dos cales nin sequera recoñecían o seu goberno.
Influencia cultural
Durante o reino medieval de Serbia floreceu con grande esplendor a cultura serbia.
Especial importancia tivo a arquitectura: os mosteiros construídos polos seus reis en todos os territorios que dominaron na Idade Media son unha das máis valiosas e visíbeis pegadas da asociación de Serbia con Bizancio e o mundo ortodoxo, pero tamén co románico de Europa Occidental, coa que Serbia estreitou vínculos na época, a través de matrimonios entre monarcas.
Algunhas destas construcións foron declaradas Patrimonio da Humanidade pola UNESCO, como Stari Ras e Sopoćani, a Igrexa de Nosa Señora de Ljeviš, o Mosteiro de Gračanica, o Patriarcado de Peć e o Mosteiro de Visoki Dečani.
Os catro últimos, compoñentes do conxunto dos Monumentos medievais de Kosovo, figuran na Lista do Patrimonio da Humanidade en perigo, porque foron vítimas de ataques de extremistas albaneses durante e despois da Guerra de Kosovo.
Vitrasa
Viguesa de Transportes S. L. (Vitrasa), é unha empresa de transportes viguesa, responsable do transporte público urbano nesa cidade en réxime de concesión municipal desde 1968. Actualmente mudou o seu nome a Urbanos de Vigo S.L, aínda que o seu nome comercial continúa sendo VITRASA.
Ademais explota en réxime de concesión autonómica, dúas liñas, entre o Alto da Encarnación e Vigo, e entre Negros e Bouzas (liñas C3 e 28, respectivamente), unindo o concello de Vigo co de Redondela.
En 2007 contaba cunha frota de 118 autocares, cubrindo un total de 35 liñas. Debido ás cláusulas da concesión para a explotación do servizo, Vitrasa non pode aumentar o tamaño da súa frota dedicada ó transporte urbano de pasaxeiros.
No ano 2006 transportou 22,5 millóns de pasaxeiros, o que supuxo un aumento dun 4% respecto ó ano anterior, supoñendo o cuarto ano consecutivo que rexistraba un aumento de viaxeiros.
Nese ano a media de viaxeiros de Vitrasa situábase nuns 80.000 usuarios diarios, sendo a liña Circular Centro a máis utilizada, cunha media de 5.500 usuarios. Nese mesmo período os autocares de toda a rede percorreron entre 23.000 e 24.000 quilómetros, realizando aproximadamente uns 7 millóns de viaxes.
Vitrasa foi creada como sociedade anónima, en maio de 1968, logo de resultar adxudicataria da concesión municipal do transporte público urbano.
Ese mesmo ano, en xullo, presentou os seus primeiros autocares ó público, nun acto celebrado na explanada fronte ó Real Club Náutico de Vigo. Eran trinta autocares e dous microbuses, de cor azul, que daban servizo en 16 liñas.
En decembro de 1994, finalizada a concesión municipal, convocouse un novo concurso, resultando novamente adxudicataria Vitrasa, por un período de 25 anos.
Unha das condicións desta nova concesión foi o cambio da cor dos autocares, da vermella que tiña desde 1986, á verde e branca que levan desde entón.
En 2001 empezou unha remodelación da rede, buscando potenciar as liñas circulares e a implantación dun "billete de transbordo" entre diferentes liñas para completar a viaxe.
En marzo de 2002, xunto coas sociedades Tuzsa (que explota o servizo de transporte urbano de Zaragoza) e Auto Res (sociedade de transporte de viaxeiros por estrada), creou o consorcio Avanza Grupo, co obxectivo de competir no sector de transportes a nivel estatal, converténdose no segundo operador de transportes por estrada no momento da súa creación, tralo grupo Alsa.
Listaxe de liñas
miniatura|Autocar de Vitrasa, da liña C3, circulando por [[Chapela, Redondela.]]
Tarifas 2019
Todos os prezos inclúen o IVE e o SOV (Seguro Obrigatorio do Viaxeiro).
O transbordo permite combinar dúas liñas de transporte, permitindo ao usuario unir dous puntos da cidade que non teñan comunicación directa. É un servizo de balde.
Só pode realizarse mediante o uso da tarxeta de transporte (PASSVigo).
Unha vez validada a primeira viaxe, disponse de 45 minutos para realizar, como máximo, 2 transbordos a outras liñas.
O transbordo só é válido cando o cambio é a unha liña de distinta numeración ca a de orixe. No caso de realizar 2 transbordos, as 3 liñas deben ser diferentes.
A Gramela
O topónimo galego A Gramela pode referirse a:
Annette Meakin
Annette Mary Budgett Meakin, nada en Bristol o 12 de agosto de 1867 e finada en Chipping Ongar (Essex) o 26 de xullo de 1959, foi unha escritora inglesa de libros de viaxes.
Traxectoria
Foi filla de Edward Ebenezer Meakin e Sarah Budgett. O seu pai traballaba nunha plantación de té en Almora, na India. Foi á escola en Inglaterra e Alemaña. Estudou música no Royal College of Music de Kensington e no Stern Conservatoire de Berlín, e estivo na University College London. Durante a primeira guerra mundial traballou como asistente de química.
Ela e a súa nai foron as primeiras mulleres inglesas en viaxar ao Xapón no ferrocarril Transiberiano. Saíron de Londres en xaneiro de 1900 e chegaron a Rusia o 21 de maio logo de parar un tempo en París. Escribiu un texto sobre a viaxe, publicado ao ano seguinte. No libro, A Ribbon of Iron, relata tamén as súas paradas en Omsk, Tomsk, Krasnoyarsk e unha ruta polo río Ienisei, que desemboca no océano Ártico. A obra aparece citada con frecuencia no libro de Harmon Tupper To the Great Ocean - Siberia and the Trans-Siberian Railway (1965).
En 1921 demandou por plaxio á autora Catherine Gasquoine Hartley, quen en 1912 publicara The Story of Santiago de Compostela. O texto tiña moitas similitudes co libro de Meakin Galicia, the Switzerland of Spain (1909). Como parte do acordo, o libro de Hartley foi retirado das bibliotecas.
A autora doou os seus fondos á Bodleian Library, da Universidade de Oxford
Cayo Lara
Cayo Lara Moya, nado en Argamasilla de Alba (Cidade Real) en 1952, é un político español, membro do Partido Comunista de España e coordinador xeral de Izquierda Unida.
Traxectoria
Agricultor de profesión, foi un dos impulsores do sindicato COAG. Foi alcalde de Argamasilla de Alba entre 1987 e 1999. Dende 2000 é coordinador xeral de IU de Castela-A Mancha. Como tal foi nunha ocasión, en 2007, candidato á presidencia da Xunta de Comunidades, sen obter escano. Destacou na rexión pola súa loita en defensa dunha lei electoral máis democrática e contra a especulación urbanística, en apoio do alcalde de Seseña fronte ao construtor Francisco Hernando, coñecido como El Pocero.
Liderado de Esquerda Unida estatal
Na IX Asemblea Federal de Esquerda Unida, en novembro de 2008, foi candidato a coordinador xeral, avalado polo PCE e outros sectores, obtendo un 43 % dos votos dos delegados e sendo elixido membro do Consello Político Federal. Na xuntanza dese órgano celebrada o 14 de decembro de 2008, foi elixido como o sucesor de Gaspar Llamazares á fronte da organización, cun 55 % dos votos.
Óscar ó mellor documental
O Oscar ó mellor documental é un premio que galardoa os mellores filmes documentais.
1940
En 1942, había unha soa categoría de Documental, con vinte e cinco nomeados e catro gañadores.
Dende 1943, a categoría foi separada en dúas (documental e curta documental).
Trofeo Emma Cuervo 2012
A 61º edición do Trofeo Emma Cuervo celebrouse en Ribadeo o 29 de xullo de 2012 a partido único entre o Deportivo da Coruña e o Sporting de Gijón. O campión foi o Sporting de Gijón.
O Val, Mourillós, Celanova
O Val é un lugar da parroquia de Mourillós no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 35 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 18 eran homes e 17 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 35 habitantes (18 homes e 17 mulleres).
One by One (filme)
One by One é unha curtametraxe dirixida por Pixote Hunt e estreada en Walt Disney Pictures o 31 de agosto de 2004, como un contido extra dispoñible na edición especial do DVD de The Lion King 2: Simba's Pride. A curtametraxe supoñíase que ía ser incluída no filme nunca rematado Fantasia 2006.
Cámara de Comptos de Navarra
250px|miniatura|Cámara de Comptos A Cámara de Comptos de Navarra (en éuscaro: Nafarroako Comptos Ganbera) é o organismo encargado de fiscalizar a xestión económica e financeira do sector público da Comunidade Foral de Navarra. Ten a súa sede en Pamplona.
É o tribunal de contas máis antigo de España, fundado en 1365.
Constitución
Constituíuse en 1365 a través dunha Ordenanza ditada polo rei Carlos II. Entre os anos 1274 e 1328 Navarra careceu de rei privativo e foi gobernada por monarcas franceses, país onde xa existían institucións dedicadas ao control do gasto público.
Precedentes
Con anterioridade á súa constitución oficial o Reino de Navarra xa contaba con Oidores e Mestres de Comptos que controlaban, de forma esporádica, o estado das finanzas reais.
Segundo a historiadora María Puy Huici Goñi no seu libro La Cámara de Comptos de Navarra entre 1328 y 1512, o primeiro libro de Comptos data de 1258, o que demostra que antes da Ordenanza do rei Carlos II xa existía certo control dos bens reais.
Durante o reinado de Carlos II o Reino de Navarra atravesou unha delicada situación económica debido ao gasto orixinado nas guerras contra casteláns, aragoneses, ingleses e franceses. O difícil momento da Facenda do Reino fixo que Carlos II quixese reforzar o control das finanzas reais mediante un órgano permanente ao que outorgou un gran poder.
Organización inicial
Xunto a eles aparecen figúraas do Porteiro e dos Oficiais Reais, os cales tiñan por misión executar as ordes de oidores e clérigos.
Atribucións iniciais
A Cámara de Comptos foi asumindo outras funcións por encarga dos monarcas, debido seguramente ao prestixio da Institución. Así, asumiu deseguida o carácter de Tribunal de Facenda polo que pasou a chamarse Tribunal da Cámara de Comptos.
Foille encomendada, tamén, o labor de dirixir a recadación de impostos, indicando as cantidades a recadar e os prazos. Os seus funcionarios certificaban a calidade, peso e outras características que debía posuír a moeda navarra, que se acuñaba na sede da Cámara de Comptos.
Arquivo
Os seus libros e documentos constitúen a mellor fonte de información en Europa sobre a Baixa Idade Media e permiten coñecer non soamente o funcionamento do órgano fiscalizador senón tamén outros aspectos do Reino de Navarra.
Na actualidade o devandito arquivo forma parte do Arquivo Xeral de Navarra.
A abolición
Tras a súa constitución a Cámara de Comptos foi gañando importancia dentro da estrutura política do Reino, pois soamente tiña por enriba o Consello e o Rei e mesmo houbo momentos nos que algúns Oidores formaban parte do Consello.
Nos séculos XIV e XV a Cámara de Comptos gozou dunha grande importancia e prestixio polas súas competencias, profesionalidade e independencia.
En 1512 Navarra foi conquistada e quedou anexionada a Castela e comezaron os intentos de suprimir a Cámara de Comptos, auspiciados polo Vicerrei e apoiados algunhas veces polas Cortes. A metade dos seus membros serían casteláns.
A cidade de Pamplona opúxose de forma enérxica a todos os intentos de facela desaparecer e o órgano fiscalizador puido seguir funcionando durante os séculos XVI e XVII.
No século XIX, coincidindo cunha época de gran centralismo, houbo novos intentos por facela desaparecer, intentos que culminaron co Real Decreto de 18 de marzo de 1836, que ordenaba o fin da actividade da institución.
A Lei Paccionada de 1841, que converteu ao Reino en provincia española con certo grao de autonomía, confirmou a supresión da Cámara de Comptos.
Restauración
Coa creación do Parlamento de Navarra en 1979 vólvese crear, como órgano dependente deste, a Cámara de Comptos. A súa posta en marcha efectiva ten lugar en 1981 tras a elección como presidente de Mariano Zufía Urrizalqui. A Lei orgánica de reintegración e amelloramento do réxime foral de Navarra ratifica o seu papel como órgano fiscalizador de contas.
O Amelloramento fai depender á Cámara do Parlamento Foral de Navarra e a súa regulación actual defínese na Lei Foral 19/1984, da Cámara de Comptos.
Misión
A súa misión fundamental é velar por que os fondos públicos de Navarra se utilicen respectando a legalidade vixente e tamén dun xeito cada día máis eficaz.
As recomendacións que se realizan nos informes sempre teñen en conta este obxectivo último.
Funcións
As funcións establecidas na Lei Foral 19/1984, do 20 de decembro, concrétanse en: O seu traballo materialízase en informes técnicos públicos que son remitidos ao Parlamento, entes fiscalizados e medios de comunicación.
Composición
Son órganos da Cámara o Presidente, os Auditores e a Secretaría Xeral.
Sede
Está situada nun vello casarón da rúa Ansoleaga de Pamplona, declarada Monumento Nacional en 1868. É a única mostra do gótico civil de Pamplona.
O edificio foi adquirido polo rei Carlos V de Navarra en 1524 para que gozase dunha sede estable. Ata a súa desaparición en 1836 permaneceu neste casarón, lugar onde tamén se acuñaba a moeda do Reino de Navarra.
Desaparecida a Cámara, o seu arquivo trasladouse ao Arquivo Xeral de Navarra e o edificio foi ocupado pola Comisión de Monumentos Históricos e Artísticos que neste mesmo lugar puxo en marcha o primeiro Museo de Navarra, inaugurado en 1919.
Dende 1941 ata decembro de 1994 o edificio serviu como sede da Institución Príncipe de Viana, encargada da conservación do patrimonio histórico-artístico de Navarra. Foi tamén a primeira sede do Estudo Xeral de Navarra, xerme da Universidade de Navarra.
En 1995 a Institución Príncipe de Viana trasladouse á súa nova sede. A Cámara de Comptos recuperou así a casa que ocupou dende 1524 ata 1836.
Descrición
Polo seu aspecto exterior e por algúns detalles da súa construción, debe ser moi anterior á data da súa adaptación como Cámara de Comptos. Probablemente puidera datar do século XIII.
É unha construción de pedra, cun arco apuntado formado por dúas recias platabandas, propias do gótico primario ou de transición.
Conserva varias ventás apuntadas, con parteluz de sección cilíndrica e capitel de decoración simple.
Sobre a porta ten un corpo de maior elevación, a xeito de torre. O escudo coas armas reais de España foi colocado a mediados do século XVIII. O corredor de acceso ao patio interior cóbrese cunha recia bóveda de canón apuntado.
No patio, axardinado, consérvase un antigo pozo, unha porta e algúns restos arqueolóxicos procedentes da desaparecida ermida de San Nicolás de Sangüesa, a inscrición latina mandada colocar polo vicerrei Cardona en 1601 no lugar onde caeu ferido San Ignacio de Loyola en 1521, un sepulcro gótico con estatua xacente e algunhas outras pezas histórico-artísticas.
Arquivo
Conta cunha sección duns 25.000 documentos de contido moi variado: foros municipais, títulos, escrituras, bulas, treguas, alianzas, xuramentos de fidelidade e, en xeral, toda sorte de diplomas relativos tanto ao goberno interior coma ás relacións internacionais do Reino de Navarra.
Xunto a esta documentación consérvanse os documentos contables da antiga Cámara de Comptos, en canto tribunal de contas e órgano fiscalizador da recadación e o gasto dos caudais das arcas reais.
Outra parte do arquivo está formado polos chamados Rexistros de Comptos, libros de contas que presentaban ante a Cámara de Comptos para a súa auditoría o tesoureiro, os recibidores dos cinco meiriñados -seis a partir de 1407-, os bailes das cidades e vilas principais, e outros oficiais.
As contas van organizadas nos dous grandes capítulos de ingresos e gastos -recepta e expensa- e dentro deles en títulos específicos que se mantiveron sen variación durante moito tempo. Algúns libros están dedicados a un asunto monográfico.
Consérvanse os rexistros de Comptos dende 1258 ata 1836, o que constitúe unha fonte de información fundamental para coñecer a historia do Reino de Navarra.
Ademais existen Libros de Condenacións e Penas ditadas polo Tribunal da Cámara de Comptos, Libros de Táboas Reais (alfándegas e portádegos do reino de Navarra) e Libros de Mercedes Reais. Estes últimos recollen, a partir da incorporación de Navarra á Coroa de Castela, os títulos, nomeamentos e privilexios da Coroa, entre outros.
Complétase con papeis soltos, xustificantes de contas, o arquivo secreto da Cámara que recolle cuestións internas e o arquivo do Tribunal da Cámara de Comptos no que se recollen as súas sentenzas.
Bóveda da Capela Sistina
miniatura|450px|Bóveda da [[capela Sistina en Roma, por Michelangelo realizada entre 1508 e 1512.]] A bóveda da capela Sistina é coñecida pola decoración pictórica que o papa Xulio II lle encargou a Michelangelo no ano 1508. Debía substituír a pintura que xa había na parte da bóveda da capela Sistina, na Cidade do Vaticano, que consistía nun fondo azul con estrelas douradas, obra realizada por Piero Matteo d'Amelia, que seguía a tradición dos templos paleocristiáns.
Na bóveda de canón rebaixada, o artista deseñou unha complexa arquitectura, onde incluíu o desenvolvemento das historias da Xénese narradas dende o cabo do altar até a porta de entrada da capela, nunha superficie de máis de cincocentos metros cadrados. Michelangelo traballou nela dende 1508 até o outono de 1512, e fíxoo el só, sen axudantes. O 1 de novembro de 1512, coa bóveda rematada, celebrouse a primeira misa.
Cristina Ferreiro Real
Cristina Ferreiro Real, nada en Lugo o 9 de maio de 1983, é unha escritora galega.
Augusto García Sánchez
Augusto García Sánchez, finado en Pontevedra en abril de 1978, foi un químico e político galego.
Traxectoria
En 1935 comezou os estudos de Química na Universidade de Santiago de Compostela, rematando en 1942. Foi decano do Colexio de Químicos de Galicia, e alcalde de Pontevedra do 16 de maio de 1970 ao 1 de febreiro de 1974.
En 1934 participou como alumno do Instituto de Pontevedra na representación da obra Sinxebra de Armando Cotarelo Valledor. As súas inquedanzas musicais levárono a ser director do Conservatorio e Presidente da Coral Polifónica de Pontevedra e a Sociedade Filharmónica.
Vida persoal
En 1945 casou con María Luisa Limeses Cotarelo. . Foi pai de seis fillos, entre eles Pedro, Miguel e Luis García Limeses
Praza de touros Monumental de Pamplona
250px|miniatura|Exterior da Praza de Touros de Pamplona. En primeiro plano a porta da ruela, por onde entran os corredores e touros nos encerros. miniatura|250px|Vaquillas tras un encerro de [[Sanfermines.]] 250px|miniatura|Detalle existente na praza de touros co Escudo [[Segunda República Española|republicano da cidade de Pamplona. Obsérvese a coroa mural timbrando o escudo.]] A Praza de Touros de Pamplona é a praza de touros proxectada en 1920 no Segundo Ensanche de Pamplona para festexar as corridas de touros. É a maior praza de Navarra, a terceira maior do mundo en canto a aforamento (hai uns 19.720 espectadores, tras a última reforma para cumprir a normativa de seguridade), e é mundialmente coñecida polos encerros da Feira de San Fermín, que teñen lugar anualmente entre o 7 e o 14 de xullo. Actualmente tamén se utiliza para concertos e espectáculos.
Desde a súa construción é propiedade da Casa de Misericordia de Pamplona, que á súa vez é quen xestiona o seu uso e os espectáculos que nela se producen.
Historia
Inaugurouse para os Sanfermines, o 7 de xullo de 1922, realizada polo arquitecto Francisco Urcola, cunha capacidade de 13.620 localidades. Utilizáronse os novos materiais do momento, como o formigón armado, pero con formas historicistas, con aspecto clásico. O seu corpo principal resólvese ao xeito dun grande arco de triunfo, con galería superior e crestería de clara orixe plateresco e ao renacemento remite a orde xigante empregado, xónico no corpo principal e dórico ao redor do rodo.
En 1966 foi reformada por Rafael Moneo coa colaboración do enxeñeiro Carlos Fernández Casado, mediante concurso, ampliando a estrutura existente de formigón expóndoa á vista cunha serie de costelas triangulares, e logrando un aforamento de 19.529 espectadores.
Durante as obras realizadas entre 2004 e 2005 para cumprir a normativa de seguridade, reducíndose o número de prazas, atopouse na zona do coso unha fonte e unha canle do século XVI que abasteceu ao burgo de Navarrería ata 1852, unha ponte tamén do século XVI, e restos do desaparecido Revellín de la Tejería das murallas.
Prazas de touros anteriores en Pamplona
A primeira praza de touros fixa que tivo Pamplona foi en 1844. Esta aguantou ata 1849 que se decidiu demoler dada a feble estrutura, e realizar outra que se inaugurou para os Sanfermines de 1852. Nestes tres anos volveuse a utilizar unha praza de touros provisional. A praza de touros vella estaba situada na actual avenida de Carlos III no seu parte inicial dese a rúa Cortes de Navarra. Para a realización do Segundo Ensanche acordouse en 1920 entre o Concello e a Casa da Misericordia de construír unha nova praza (a actual), para inaugurar en 1922. A polémica existente de se debía estar construída a nova antes de derruír a vella acabouse cando se produciu un incendio o 12 de agosto de 1921. Hai sospeitas de que este foi provocado pois hai referencias de cheiro estraño, que recordaba á gasolina, que con todo nunca se puido probar.
Santa Trega
Santa Trega, ou Trega de Iconio, foi unha mártir cristiá do século I. Como topónimo pode facer referencia a:
Paula Abdul
Paula Julie Abdul, nada o 19 de xuño de 1962 en San Fernando (California), é unha cantante, letrista, bailarina, coreógrafa e personalidade de televisión estadounidense de orixe siria xudía e canadense.
Traxectoria
Mentres estudaba na universidade Abdul superou unha selección para ser animadora dos Los Angeles Lakers, en 1982 encargouse da coreografía do vídeo do sinxelo Torture de The Jackson 5, converténdose en coreógrafa habitual durante a década de 1980 de vídeos musicais de múltiples grupos e cantantes. En 1988 lanzou o seu primeiro álbum, Forever Your Girl, que foi un éxito, dándolle fama como cantante de música pop-R&B, conseguindo varios éxitos a finais da década 1980 e comezos da década de 1990. Conseguiu ter seis sinxelos números un no Billboard Hot 100 e gañou un Grammy por "Opposites Attract" e dous Emmys pola súa coreografía.
Despois deste período de éxito inicial unha serie de problemas afectaron á súa vida profesional e persoal, ata que ela volveu á fama na década de 2000 como xuíza na serie de televisión, American Idol (2002-2009).
Punta da Orchilla
thumb|220px|Punta da Orchilla, co faro ao fondo.
A punta da Orchilla ou cabo de Orchilla é o punto máis occidental da illa de El Hierro, das Illas Canarias e de España. Está situada no municipio de El Pinar de El Hierro.
Os franceses estableceron o meridiano 0 no devandito punto en 1634. En 1724 realizouse desde Francia unha viaxe para establecer a súa situación exacta. En moitos mapas dos séculos XVI e XVII aparece o meridiano de Orchilla como meridiano 0. O faro foi construído encima da liña que representaba devandito meridiano.
O meridiano de El Hierro foi un dos máis usados ata o cambio definitivo polo da cidade de Greenwich en 1885, durante unha conferencia en Washington. Por iso, a illa de El Hierro tamén é coñecida como a Illa do Meridiano.
Terceira Onda
A Terceira Onda é unha ideoloxía político-social baseada no libro de Alvin Toffler que leva o mesmo nome (en inglés The Third Wave) publicado en 1980 e no que se fala dunha nova era social unha vez quedaron superadas as eras da Revolución Agrícola (primeira onda) e a Revolución Industrial (segunda onda). A súa lectura permite entender que procesos como a globalización estean máis preto da evolución humana ou da evolución cultural que dunha conspiración de poderosos.
Na era social da Terceira Onda, grazas ás posibilidades que veñen facilitadas pola Revolución das TIC (Tecnoloxías da información e da comunicación), a sociedade reconfigúrase para superar os modelos de goberno, economía e comunicacións estruturados ao redor da produción centralizada (industrialismo capitalista e comunista) para afacerse a novos modelos estimulados por novas posibilidades (democracia participativa, economía globalizada e Internet).
Yordanka Youroukova
Yordanka Youroukova (tamén transcrito como Jordanka Jurukova e Ĭordanka I︠U︡rukova), nada o 19 de xaneiro de 1936 en Sofía e finada o 31 de marzo de 2012 na mesma cidade, foi unha numismática e museóloga búlgara, que dirixiu o Museo Arqueolóxico Nacional de Bulgaria.
Traxectoria
Youroukova cursou a súa formación superior na Facultade de Historia da Universidade de Sofía, onde se graduou en 1960. Posteriormente fixo estudos de posgrao na Sorbona de París entre 1961 e 1962, universidade na que acadou o seu doutoramento en 1974 (cunha tese sobre numismática bizantina) e a habilitación docente en 1984.
En 1962 ingresou no Museo Arqueolóxico Nacional de Bulgaria como conservadora axudante, mais á morte de Theodor Gerassimov en 1974 sucedeuno no posto de conservadora da colección numismática do museo.
En 1989 foi nomeada directora do Departamento de Numismática e Epigrafía do Instituto Nacional de Arqueoloxía e Museos, dentro da Academia Búlgara, e, a partir de 1991, exerceu a dirección do propio instituto. Finalmente, fíxose cargo da dirección xeral do Museo Arqueolóxico Nacional de Bulgaria entre 1993 e 2003, ano da súa xubilación.
No ámbito universitario, Youroukova foi profesora asociada de Numismática na Universidade de Sofía desde 1975 e titular a partir de 1988. O seu labor docente ampliouse tamén a outras entidades de ensino superior do seu país (Nova Universidade Búlgara e Universidade de Veliko Tarnovo) e do estranxeiro (Collège de France, Sorbona e universidades de Uppsala, Xenebra e Múnic).
Entre outras entidades de carácter numismático e académico, Youroukova foi membro da Sociedade Numismática Búlgara (presidenta en 1979-1990), da Unión de Sociedades Numismáticas Búlgaras (presidenta en 1990-1994), da American numismatic Society, da Asociación Internacional de Epigrafía Grega e Latina, e do Instituto Arqueolóxico Alemán.
Youroukova foi a máxima representante da numismática búlgara na súa época. As súas principais contribucións como investigadora refírense á numismática da Tracia, tanto durante o reino como durante a época romana, e tamén aos achados de moeda bizantina en Bulgaria.
Recoñecementos
A figura de Youroukova foi distinguida por diversas entidades, entre as que cabe salientar as seguintes:
Publicacións
Ao longo da súa carreira académica, Yordanka Youroukova publicou máis de 140 artigos en diversas revistas numismáticas da súa época, así como nove traballos monográficos.
Carlos Montenegro Rodríguez
Carlos Montenegro Rodríguez, nado na Pobra do Caramiñal o 27 de febreiro de 1900 e finado en Miami o 5 de abril de 1981, foi un escritor galego-cubano.
Traxectoria
Fillo de Ramón Montenegro Domínguez, que fora oficial do exército colonial español en Cuba e Mercedes Rodríguez Pacheco, natural da Habana. A ruína do negocio pesqueiro do pai levou á familia a emigrar en 1907. Marchan a Cuba instalándose en Guanabacoa, onde Carlos estudou no colexio da orde de San Vicente de Paúl, do que foi expulsado por unha falsa acusación de malos tratos.
En 1914 a familia trasladouse á Arxentina, instalándose na provincia de San Luis, onde vivía un irmán do pai. A experiencia arxentina só durou once meses. De volta en Cuba, Carlos alistouse como grumete nun barco de cabotaxe. Desempeñou varios oficios en México e nos Estados Unidos. En México sufriu o seu primeiro ingreso na cadea ao verse implicado nunha pelexa.
En 1918, nunha das súas visitas á Habana, viuse implicado nun asasinato e foi condenado a 14 anos de prisión. Cumpriu a condena no Castelo do Príncipe, onde coñeceu ao poeta José Zacarías Tallet que traballaba alí como funcionario. Na prisión publicou en 1929 o libro El renuevo y otros cuentos. Nese ano casou coa poeta Emma Pérez Téllez.
En 1931, tras saír en liberdade, dedicouse ao xornalismo. En 1933 afiliouse ao Partido Comunista e comezou a traballar no diario Hoy, vinculado a este partido do que chegou a ser xefe de redacción en 1936. En 1934 publicou o libro de relatos Dos barcos. Foi tamén coeditor da revista Mediodía, e tivo problemas coa xustiza cubana, pois en 1936 foi xulgado por pornografía logo da publicación na revista dun capítulo da súa novela Hombres sin mujer. Foi correspondente de Mediodía en España nos anos da Guerra Civil. As súas experiencias como correspondente de guerra son a fonte das novelas Aviones sobre el pueblo e Tres meses con la fuerza de choque (División campesino).
En 1938 publicou en México a novela Hombres sin mujer, a partir das súas experiencias en prisión. Ese mesmo ano formou parte da Unión de Escritores y Artistas de Cuba. En 1945 por disputas internas abandonou a redacción do xornal Hoy e a súa vinculación co Partido Comunista.
Na década dos corenta foi un dos escritores que estimularon a narrativa cubana baseada nas xestas independentistas, sobre todo a de 1895. En 1944 foi galardoado co premio Hernández Catá polo seu conto "Un sospechoso". En 1953 viaxou á Pobra do Caramiñal; froito da súa visita escribiu o relato "El regreso".
Logo do triunfo da Revolución en 1959 marchou primeiro a México e despois a Costa Rica. En 1963 estabeleceuse en Miami, onde viviu ata a súa morte.
Atol Tahanea
Tahanea é un atol de Tuamotu, na Polinesia francesa. Administrativamente depende da comuna asociada de Faaite, da comuna de Anaa. Está situado a 12 km ao sueste de Faaite e a 530 km ao leste de Tahití.
Xeografía
É un atol alargado de 48 km e 15 km de ancho. A superficie total é de 8,3 km², cun total de 50 illotes repartidos pola coroa de arrecifes. Ten unha lagoa interior grande, de 545 km², con tres pasos navegables: Motupuapua, Teavatapu e Otao.
Esta deshabitado e visitado ocasionalmente. En Otao hai unha vila con casas abandonadas.
Historia
Foi descuberto por Domingo Bonaechea, no 1772, chamándoo San Julián. Fabian Gottlieb von Bellingshausen en 1820 chamouno Tchitschagof.
Almadén
Almadén é un concello español da provincia de Cidade Real, en Castela-A Mancha. Situado a 589 metros de altitude, ten unha poboación de 6.175 habitantes (2010).
Placebo (homónimos)
«Placebo» pode referirse a:
Casa Galicia de Nova York
miniatura|Gaiteiros da Casa Galicia (2012) Casa Galicia-Unidad Gallega é un centro galego en Nova York fundado en 1940 co obxectivo de promover e manter a cultura galega, o seu folclore e as súas tradicións. Na actualidade, a Casa Galicia funciona como un club social que conta con máis de 1000 socios.
Orixe e fundación
A Casa Galicia-Unidad Gallega como institución étnica ten a súa orixe na emigración galega dos anos de posguerra que se asentou na metrópole estadounidense. Esta emigración estaba composta na súa maioría por campesiños e xornaleiros que se viron obrigados a saír de Galicia por causas diversas e que aproveitaron esta oportunidade para brindar ós seus fillos un mellor futuro. Co paso dos anos, a institución foi gañando en éxito e prestixio tanto no marco galego como no español chegando a ser recoñecida pola súa labor cultural e social. O seu primeiro presidente foi Salvador Galán. En 1988 pasou a ser Reynaldo Mariña, substituído no cargo por Pablo González Tojeira (1993-94) e Antonio A. Fernández (1995-96).
Historia
Na década de 1920 existía un Centro Galego que chegou a ter un edificio en Union Square, pero a grande depresión económica que azoutaba o país, acabou coa institución. Moitos dos socios foron así absorbidos por outras asociacións como a Sociedad Benéfica Española ou o Frente Popular Antifascista Gallego. No ano 1940, rematada a guerra civil, o Frente Popular Antifascista Gallego, que durante a guerra civil colaborara coas demais sociedades en beneficio das vítimas inocentes da guerra, transformouse en Unidad Gallega.
En 1940 a súa sede estaba no 105 da rúa 63 Oeste. En 1988 pasou ao nº 125 da rúa 11 Leste, e no ano 2000: ao número 37-09 da Avenida 31, en Astoria.