cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Valderrei
Valderrei foi unha serie de televisión diaria producida por Zenit, emitida na TVG entre o 27 de febreiro e o 29 de xuño de 2007.
Sinopse
Valderrei conta a historia de Isa, unha muller de 40 anos, casada e con dous fillos, que despois de vivir moitos anos en Ferrol foxe dunha situación matrimonial crítica. Isa terá que refacer a súa vida no lugar onde ten as súas raíces, a pequena vila de onde procede a súa familia. En Valderrei, un lugar imaxinario que na realidade se situará entre Caldas de Reis e Padrón, a protagonista vivirá experiencias novas, fará amigos e inimigos e iniciará novas relacións.
A Riba
O topónimo A Riba pode facer referencia a:
Llanito
Llanito ou Yanito é unha variedade do castelán andaluz falada polos habitantes de Xibraltar. Consiste principalmente nunha mestura do inglés e o castelán comparable co spanglish, que mestura o inglés británico e o dialecto andaluz. O llanito tamén ten máis de 500 termos léxicos procedentes do xenovés, o hebreo, o árabe, o portugués e o maltés. Llanito é tamén un xentilicio agarimoso para os habitantes do territorio antes mencionado.
A orixe do termo é incerto. Hai quen se inclinan a pensar que ven do nome propio "John" (agarimosamente "Johnny"), moi común na lingua inglesa, ou ben aos moitos "Giovanni" (agarimosamente "Gianni") da colonia xenovesa que habitaba o territorio, ou ben unha denominación en ton irónico por parte da poboación andaluza da zona que rodea o Campo de Xibraltar, aludindo precisamente ao pouco chan ou escarpado do terreo do Peñón. O termo curto Llanis tamén é empregado pola poboación de Xibraltar, onde se pode escoitar en todo o territorio e con orgullo en cancións durante o Día Nacional de Xibraltar.
Subrexión de Varkaus
miniatura|200px|Localización da subrexión de Varkaus. A subrexión de Varkaus (en finés Varkauden seutukunta) é unha das cinco subrexións da rexión de Savonia do Norte. En 2017 tiña unha poboación de 31 254 habitantes.
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Joaquín María Ferrer Cafranga
Joaquín María de Ferrer y Cafranga, nado en Pasaia (Guipúscoa) o 8 de decembro de 1777 e finado en Santa Águeda (Guipúscoa) o 30 de setembro de 1861, foi un político e militar español.
Traxectoria
Adicouse ao comercio con América e conseguiu facer fortuna. En 1811 aparece destinado como capitán do Rexemento de Voluntarios Distinguidos da Concordia Española do Perú. Pasou, en terras americanas, catro anos até o seu retorno a España en 1815.
Foi moi activo en política, converténdose en deputado por Guipúscoa nas eleccións de 1822 durante o Trienio Liberal. Pouco despois chegou a ser presidente do Congreso dende o 1 de maio até o 1 de xuño de 1823. Ese mesmo ano, viuse obrigado a marchar ao exilio por mor do xiro absolutista de Fernando VII. Residiu en Francia e no Reino Unido pero regresou en 1833.
Durante a minoría de idade de Isabel II, no goberno de Calatrava foi Ministro de Facenda durante un só día (entre o 14 e o 15 de agosto de 1836), en momentos especialmente convulsos. Despois foi elixido deputado, de novo, e presidiu por segunda vez as Cortes Xerais entre o 2 e o 31 de xaneiro de 1837.
Vencellado a Baldomero Espartero e ao Partido Progresista, viuse desprazado da primeira liña política ata que este asumiu a rexencia. Volveu ostenar cargos variados: foi nomeado ministro de Facenda interino en varias ocasións (do 10 de outubro de 1840 ao 16 de outubro de 1841), Ministro de Estado (do 3 de outubro de 1840 ao 10 de maio de 1841; e de novo do 10 ao 20 de maio do mesmo ano) e Presidente do Consello de Ministros entre o 10 e o 20 de maio de 1841. Entre 1837 e 1839 foi senador por Guipúscoa e de 1841 a 1843 por Navarra e finalmente, en 1847, foi nomeado senador vitalicio.
A partir de entón apenas participou na actividade política, agás para algunhas misións diplomáticas e de relacións comerciais internacionais.
Durante la tormenta
Durante la tormenta é un filme español de misterio e drama de 2018 dirixido e coescrito por Oriol Paulo e protagonizada por Adriana Ugarte e Chino Darín. A súa duración é de 128 minutos e o súa lingua orixinal é a castelá. A súa data de estrea foi o 13 de novembro do 2018 en España, e internacionalmente a través de Netflix o 22 de marzo de 2019. Este filme está presente nos Premios Goya de 2019.
Sinopse
Unha misteriosa interferencia entre dous tempos provoca que Vera, unha nai felizmente casada, salve a vida dun rapaz que viviu na súa casa 25 anos antes. Pero as consecuencias da súa boa acción dá lugar a unha reacción en cadea que provoca unha nova realidade onde a súa filla nunca nacera.
A noite da caída do muro de Berlín, Nico quedara só na súa casa, tras ter despedido á súa nai rumbo ao traballo. O rapaz tiña o propósito de usar a videocámara e o televisor para gravar as súas covers musicais e así poder conseguir ser unha grande estrela do rock. Pero, mentres o facía, Nico escoita ruídos provenientes da casa dos seus veciños (Ángel e Hilda) e o rapaz decide marchar da súa casa para ver que sucede, e é cando descobre o cadáver de Hilda. Nico escapa moi asustado tras ser sorprendido por Ángel e termina arrollado por unha ambulancia. O sentimento de culpa de Ángel ou as indagacións da policía fixeron que este confesase que el matara á súa esposa. Esta é a Liña do Tempo 1, na que Nico morre, Ángel vai á cadea, Vera é enfermeira e ten a Gloria (a súa filla).
A pesar de estaren separados por 20 anos de diferenza, a calidade única da tormenta permitiu que as ondas electromagnéticas xeradas tanto en 1989 como en 2009 se cruzasen permitindo unha comunicación efectiva entre Nico e Vera a través dun aparato como un televisor. Aquí se crea unha segunda liña do tempo: a Liña do Tempo 2, onde os feitos que vimos na Liña do Tempo 1 modifícanse: Ángel está libre, Vera é neurocirurxiá, Gloria non existe e Nico non morrera e obsesionouse con coñecer á muller do futuro, tendo como pista tan só a estación de Valpineda. Cando a viu decidiu ocupar o lugar fronte ela no tren, evitando o seu encontro inicial con Aitor, o seu marido na Liña do Tempo 1.
Vera logra evitar que Nico vaia á casa de Ángel e, ao saír da rúa, evita ser arrollado pola ambulancia. Nico, inicialmente cre que soñara terse comunicado con ela, a muller do futuro, que vive na súa mesma casa. Pero logo comproba que ela dixera a verdade, cando un raio cae na súa escola e as clases son suspendidas. Nico intenta comunicarse con Vera novamente pero resúltalle imposible e, eventualmente, decide botar unha ollada á casa de Ángel. Ao entrar, observa que Hilda non marchara a ningún lado, senón que está morta e logo ve como Ángel corta o seu cadáver en pedazos para metelo nunha maleta. Nico escóndese debaixo dunha cama para non ser sorprendido por Ángel e termina encontrando un reloxo de ouro.
Ao final do filme chegamos á Liña do Tempo 3, que se parece moito á Liña do Tempo 1, pero con algunhas diferenzas: Nico segue vivo, Ángel está libre e casara con Clara e criou a Aitor e nunca soubo que sucedeu con Hilda Weiss.
Clase traballadora
miniatura|250x250px|Clase obreira, termo de grande importancia en [[socioloxía e política.]] A clase traballadora, clase obreira ou proletariado designa o conxunto de traballadores que, dende a Revolución Industrial, achegan basicamente o factor traballo na produción e a cambio reciben un salario ou contraprestación económica, sen ser propietarios individuais dos medios de produción. O termo contraponse así a clase capitalista ou sector social que acapara o capital, así como ó artesanato, sector onde polo xeral os traballadores son propietarios dos útiles de produción.
Orixe do termo e usos
miniatura|336x336px|Cociña da clase obreira en Bos Aires, nos anos 1940. O termo clase traballadora comezou a utilizarse en galego durante a segunda metade do século XIX como tradución da expresión inglesa "working class" ('clase traballadora'), termo que adquiriu importancia nos primeiros escritos socio-económicos de Karl Marx e Friedrich Engels. Sociólogos posteriores como Max Weber redefiniron o termo usándoo con sentidos lixeiramente diferentes, e que permaneceu en uso até os nosos días, aínda que evolucionando nos seus matices e xeneralidade do uso.
Nun sentido sociolóxico máis restrinxido, tamén se entende por clase traballadora, o grupo de traballadores industriais asalariados. Con este enfoque, diferénciase doutros grupos de traballadores como os campesiños, os escravos, os traballadores autónomos ou os empregados de servizos. Este significado do termo é equivalente ó termo inglés de blue colar workers (traballadores de pescozo azul).
En galego, o termo deixou de ser puramente descritivo e é empregado con finalidades políticas. O seu uso é frecuente dentro do marxismo, o anarquismo, o socialismo, o comunismo e o sindicalismo.
José Paramés González
José Paramés González, finado en Ponteareas o 23 de xaneiro de 1889, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Avogado en Ponteareas. Amigo de Gabino Bugallal. Foi alcalde de Ponteareas entre 1876 e 18777. Volveu ser nomeado alcalde por Real Orde en xuño de 1887. Permaneceu no cargo ata a súa morte en xaneiro de 1889.
Katanga
Katanga é a provincia máis meridional da República Democrática do Congo. A súa capital rexional é Lubumbashi (anteriormente, Elizabethville). Ocupa unha superficie de 518.000 km² e conta cunha poboación aproximada de 4'1 millóns de habitantes. As actividades gandeiras concéntranse na Meseta de Katanga, en tanto que a parte máis oriental da provincia é unha importante zona mineira provedora de cobalto, cobre, estaño, radio, uranio e diamantes.
Historia
A comezos do século XVII, a provincia encontrábase controlada polas tribos luba e lunda. Nas postrimerías do século XIX, un comerciante de Tanzania chamado M'Siri fundou un efémero reino que perdurou até a súa morte a mans dos belgas en 1891. Baixo o control de Bélxica desde aproximadamente 1884, os recursos minerais foron explotados por empresas desta nacionalidade (particularmente a Unión Mineira do Alto Katanga) e a provincia desenvolveuse moito máis que o resto do país. O cartel mineiro belga empregou tanto mercenarios contratados como gardas alugados a fin de someter a poboación local e asegurar o transporte sen contratempos dos minerais e outras materias primas fóra do país. A tribo baluba opúxose a miúdo ás operacións mineiras na provincia, resultando moitos dos seus membros asasinados.
Inmediatamente despois de producirse a independencia do Congo en xuño de 1960, Katanga rompeu as súas relacións co novo goberno de Patrice Lumumba e declarou a súa independencia baixo o liderado de Moise Tshombe. Lumumba foi substituído na xefatura do estado congolés en setembro de 1960 tras un golpe de estado levado a cabo por Joseph Mobutu. En xaneiro de 1962, Katanga creou a súa propia forza aérea, dirixida por Jan Zumbach. Contaba con dez bombardeiros Harvard T-6 e dous reactores Vampire, case todos os cales foron destruídos por soldados suecos en decembro de 1962. Unidades armadas baixo a supervisión das Nacións Unidas levaron a cabo durante dous anos unha campaña militar co obxectivo de reintegrar Katanga ao Congo, operacións que culminaron cun Plan de Reconciliación Nacional en xaneiro de 1963.
En 1966 o goberno central congolés nacionalizou a Unión Mineira do Alto Katanga, baixo o nome de Gécamines. En 1971 Katanga mudou o seu nome polo de Shaba. Durante a década dos anos 70 as frecuentes insurreccións que tiveron lugar na provincia de Shaba esmagounas o o goberno congolés con axuda de potencias estranxeiras. O 12 de maio de 1978, por exemplo, os rebeldes ocuparon a cidade de Kolwezi, centro mineiro da provincia. Zaire pediu entón axuda aos Estados Unidos, Francia e Bélxica para restaurar a orde. A operación saldouse con 700 vítimas mortais africanas e 170 europeas.
A provincia mudou de novo o seu nome polo de Katanga en 1997, despois de que Mobutu Sese Seko partira para o exilio.
Café Majestic
250px|miniatura|Fachada principal do Café Majestic. O Majestic é unha cafetaría histórica, que se atopa na rúa de Santa Catarina, na cidade do Porto, en Portugal.
Foix
miniatura|Escudo de Foix. miniatura|dereita|[[Castelo de Foix|Castelo dos condes de Foix.]]
Foix (Foix en francés e Foish en occitan) é unha cidade de Francia, capital do departamento de Ariège, que pertence á rexión de Mediodía-Pireneos.
Historia
Xa en tempo do imperio romano se construíu aquí un forte elevado sobre o petouto rochoso onde hoxe de atopa o castelo. A fundación en 849 da abadía de Saint-Volusien permitiu o desenvolvemento da vida urbana entre os séculos X e XII, cando se constrúen os edificios actuais da abadía e do castelo, e que terá o seu apoxeo no XIV. En 1790 foi designada capital do departamento de Ariège.
Nevenka Fernández
Nevenka Fernández, nada en 1975, é unha economista española. Foi concelleira de Facenda de Ponferrada entre 1999 e 2000.
É coñecida por ser a primeira española en lograr a condena dun cargo político, Ismael Álvarez, alcalde de Ponferrada, por acoso sexual despois de que se introducise o delito no Código Penal español de 1999. A inicios de 2021 residía no Reino Unido a onde se exiliara tras denunciar o acoso.
Traxectoria
Licenciada en Económicas pola Universidade CEU-San Pablo e co mestrado en Auditoría pola Universidade Complutense de Madrid, traballou en Arthur Andersen en Madrid. Acabou a carreira pouco antes das eleccións municipais de 1999 cando Carlos López Riesco lle fíxo a oferta de ser a número tres da lista do Partido Popular de Ponferrada liderada por Ismael Álvarez. Tras a vitoria electoral asumiu a Concellaría de Facenda no Concello de Ponferrada. En setembro de 2000 pediu a baixa por depresión do Concello e en marzo de 2001 denunciou por acoso sexual o alcalde Ismael Álvarez. O Partido Popular non a apoiou e os seus compañeiros puxéronse de parte de Ismael Álvarez. Tras as dificultades por atopar traballo en España tras a denuncia por acoso sexual, trasladouse ao Reino Unido onde vivía a inicios de 2021.
Denuncia de acoso sexual
En setembro de 2000 pediu a baixa por depresión no Concello de Ponferrada e trasladouse a Madrid. Nevenka, que entón tiña 24 anos, denunciou ser acosada sexualmente e laboralmente no ano 2000 polo entón alcalde de Ponferrada Ismael Álvarez, membro do seu propio partido, o Partido Popular tras finalizar a relación que mantivera con el durante algúns meses, iniciada a finais de 1999. O 26 de marzo de 2001 Nevenka Fernández denunciou publicamente a Ismael Álvarez por acoso sexual.
En abril de 2001 ratificou a querela por acoso ante o Tribunal Superior de Xustiza de Madrid declarando: «Falar salvoume».
A Asociación para a Defensa da Muller Acosada, que inicialmente exercera a acusación particular, retirouse pouco antes de comezar o xuízo argumentando que perdera a confianza en Nevenka Fernández.
A sentenza, coñecida o 30 de maio de 2002, impuxo ao seu exnoivo, o exalcalde de Ponferrada Ismael Álvarez, a pena mínima, mais o caso fixo historia: por primeira vez un político español era condenado por acoso sexual.
Ismael Álvarez foi condenado polo Tribunal Superior de Castela e León a nove meses de cárcere, unha multa de 6.480 euros e unha indemnización á vítima de 12.000 euros por acoso sexual. Ismael Álvarez dimitiu pola súa propia vontade como alcalde de Ponferrada o mesmo día que se fixo pública a sentenza, nin o PP llo pediu nin ningunha lei llo exixiu. Ana Botella, muller do entón presidente do Goberno, José María Aznar, encomiou a actuación do acosador: «Hai que ter un respecto total polo alcalde de Ponferrada, que tivo unha postura impecábel ao dimitir antes de que haxa unha sentenza firme», sinalou. Da mesma postura foi o entón presidente do senado e do Partido Popular na Comunidade de Madrid, Pío García-Escudeiro.
O fiscal, José Luís García Ancos, que terminou sendo apartado do caso, someteu a vítima a un polémico interrogatorio cuestionando a súa denuncia: «Vostede non é a empregada de Hipercor que lle tocan o cu e ten que aturar porque é o pan dos seus fillos!» e sinalando nunha entrevista de radio que dicía que, dun dos testemuños do xuízo, «desprendíase que se quería dicir que Nevenka, sendo unha colexiala, era unha putilla».
Durante as conclusións, tanto a fiscalía como a acusación particular incidiron na importancia que tiña para este caso a proba pericial, na que cinco especialistas en psiquiatría e psicoloxía coincidiron en que a denunciante non "fabulaba" cando presentou a querela e que os seus síntomas eran claramente os dunha persoa que se viu acosada.
Consecuencias
Nevenka gañou a batalla xudicial mais perdeu a batalla social. Tras a denuncia resultoulle difícil atopar traballo en España e finalmente decidiu trasladar a súa residencia a Londres mentres Álvarez seguiu en Ponferrada e volveu presentarse ás eleccións municipais en 2011 obtendo 5.719 sufraxios, cinco concelleiros e un 16,53% dos apoios. Foi a terceira forza política máis votada e o apertado resultado político outorgoulle un papel decisivo na configuración da alcaldía. O acosador tivo apoios da importancia de Amancio Prada.
O caso converteuse nun referente histórico por ser a primeira española en lograr a condena dun cargo político por acoso sexual despois de que se introducise o delito no Código Penal de 1999. E foi especialmente lembrado en 2017 cando xurdiu o movemento Me Too.
Docuserie Nevenka
Netflix anunciou a estrea para o 5 de marzo de 2021 a docuserie Nevenka, dirixida por Maribel Sánchez-Maroto, no que Nevenka Fernández rompe o seu silencio tras 20 anos da súa denuncia e da sentenza.
Premisa
En lóxica, unha premisa (do latín praemissa, 'proposición previa'; de prae, diante, e mittere, enviar), é cada unha das proposicións anteriores á conclusión dun argumento. Nun argumento válido, as premisas implican a conclusión, pero isto non é necesario para que unha proposición sexa unha premisa: o único relevante é o seu lugar no argumento, non o seu papel. Ao seren proposicións, as premisas sempre afirman ou negan algo e poden ser verdadeiras ou falsas.
Considérese o seguinte argumento:
Neste argumento, as proposicións 1, 2 e 3 son as premisas, e a proposición 4 é a conclusión. Un argumento pode ter calquera número (en xeral, finito) de premisas, incluso ningunha (en cuxo caso a conclusión adoita ser un teorema e unha verdade lóxica).
Lichfield
Lichfield é unha cidade do centro de Inglaterra. Atópase no condado de Staffordshire, a uns 25 km ó norte de Birmingham e a uns 200 ó noroeste de Londres. O seu nome en latín é Letocetum e en galés é Caerlwytgoed.
Premisa
Hai razoamentos dunha premisa (houbo polo menos unha testemuña), e razoamentos con máis dunha premisa. Así sucede cos siloxismos ordinarios, que cunha soa premisa (por exemplo: Antón o viu todo). Polo tanto, dunha premisa maior (que contén o termo maior, predicado da conclusión) e unha premisa menor (que contén o termo menor, que fai de suxeito na conclusión). Por exemplo:
Gregorio Pedro VIII Ter Astowaçatowrean
Traxectoria
Foi director do seminario de Bsumar e vigairo patriarcal. O 17 de xullo de 1847 foi elixido patriarca de Cilicia logo da morte de Xacobe Pedro VII Holasean.
Lichfield
Demografía
Lichfield ten unha poboación estimada duns 30.000 habitantes (2007), pero o distrito de Lichfield chega ós 93.232 segundo o censo de 2001, ano en que Lichfield tiña 27.900 habitantes. O 98,1% da poboación é branca, e o 79% son cristiáns.
Gregorio Pedro VIII Ter Astowaçatowrean
Traxectoria
Durante o seu pontificado convertéronse moitos armenios ao catolicismo, polo que o patriarca dirixiu os seus esforzos á atención pastoral dos seus fieis, construíndo igrexas, capelas e escolas, e tratando de mellorar a formación dos seminaristas. En 1853 convocou por primeira vez un sínodo en Bsumar, onde se tomaron decisión nos ámbitos litúrxico, pastoral e canónico. Durante o sínodo o patriarca ordenou cinco novos bispos.
Asa ga Kuru
Asa ga Kuru (en 朝が来る) é un filme xaponés de 2020 dirixido por Naomi Kawase. Foi escollido para competir no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2020. Está baseado na novela de 2015 de Mizuki Tsujimura. En xuño de 2020, o Festival Internacional de Cinema de Toronto anunciou a participación do filme no festiva de 2020. Foi escollido como candidato do Xapón para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Premisa
Nos razoamentos indutivos, a conclusión obtense por xeneralización, a partir de varias premisas particulares. Por exemplo, a partir dunha serie de observacións (o cobre é un metal e é bo condutor da electricidade; o ferro é un metal e é bo condutor da electricidade etcétera) conclúese, por indución, que todos os metais son bos condutores da electricidade.
En ocasións, para alcanzar a conclusión dun razoamento é necesario utilizar premisas subsidiarias, isto é, supoñer máis información da que o razoamento contempla. Por exemplo, partir do contrario do que se desexa demostrar. Se de dito suposto dedúcese un absurdo, entón pódese afirmar a conclusión sen problemas.
Gregorio Pedro VIII Ter Astowaçatowrean
Traxectoria
Finou no cargo o 9 de xaneiro de 1866.
Lichfield
Catedral
dereita|miniatura|Catedral de Lichfield. De entre os edificios da cidade salienta a catedral de Lichfield, unha igrexa gótica con tres torres rematadas en agulla e que é sede da diocese de Lichfield. A súa construción comezou en 1195, pero non foi rematada até a década de 1330, coa construción da "Lady Chapel". Un dos seus materiais principais é a arenita vermella.
Voo 150 de Garuda Indonesia
O voo 150 de Garuda Indonesia era un servizo regular doméstico de pasaxeiros entre o aeroporto de Kemayoran, Iacarta e o aeroporto Sultán Mahmud Badaruddin II, Palembang. O 24 de setembro de 1975 o Fokker F-28 Fellowship que operaba a ruta esnafrouse na aproximación debido ao mal tempo e á néboa a 4 quilómetros da cidade de Palembang. O accidente matou a 25 dos 61 pasaxeiros e tripulantes e a unha persoa en terra.
Avión
O aparello era un Fokker F-28 Fellowship, con rexistro PK-GVC, fabricado no ano 1971. O avión acumulaba máis de 1 000 horas de voo antes do accidente.
Accidente
O voo 150 de Garuda Indonesia Airways engalou do aeroporto de Kemayoran para un curto traxecto ata o aeroporto Sultán Mahmud Badaruddin II con 61 pasaxeiros e tripulantes a bordo. Menos dunha hora despois da engalaxe o avión foi autorizado polos controladores de tráfico aéreo en Palembang a iniciar a súa aproximación para aterrar na pista 28. Baixáronse os flaps e o tren de aterraxe cando o avión estaba preto e a néboa comezou a cubrir a cidade e o aeroporto. O voo 150 entrou na néboa dous minutos despois. A cola do aparello golpeou unhas árbores e a aeronave esnafrouse rompéndose en dúas partes. Non se produciu nungún incendio pero o choque matou a 25 persoas a bordo e a unha en terra. 36 ocupantes do avión sobreviviron e foron levados a un hospital local.
Causa
A investigación do accidente atopou que a tripulación realizou un voo visual en condicións metorolóxicas baixo mínimos. O voo 150 estaba a favor do vento cando o avión se aproximaba ao aeroporto no medio da néboa. Non se sabe porque o controlador non lles dixo aos pilotos que executasen unha aproximación frustrada ou porque os piotos non o fixeron pola súa conta.
Frecuencia de letras
O cálculo da frecuencia de letras nunha lingua é difícil e está suxeito á interpretación. Cóntase a frecuencia das letras dun texto arbitrariamente longo, pero nos resultados inflúen varios parámetros:
Frecuencia das letras en galego
Cálculo aproximativo da frecuencia das letras en galego
Rufo Sánchez
Rufino Familiar Sánchez, nado en Madrid o 27 de decembro de 1986, máis coñecido como Rufo é un futbolista español que xoga de dianteiro no Pontevedra CF da Segunda División B.
Inicios en Madrid (1986-2012)
Foi fichado polo Atlético de Madrid para o seu equipo xuvenil B, despois de que anotase máis de 30 goles a tempada anterior co Coslada. Tras unha lesión de nocello foi cedido ao Rayo Majadahonda e xa non volveu ao Atlético. Pasou logo polo Internacional de Madrid, o AD Torrejón e o Atlético de Pinto.
En 2010 regresou ao Internacional de Madrid CF, onde xa estivera en 2007, e combinou o fútbol co traballo no restaurante de seu pai.
Regreso ao Internacional de Madrid (2018-2020)
Na tempada 2018/19 regresou ao Internacional de Madrid CF, comezando a súa cuarta etapa no club madrileño, e na que foi a súa primeira tempada completa na Segunda B. Con todo, anotou só 4 goles en 36 partidos. Durante a primeira volta da tempada 2019/20 logrou marcar 12 goles, sendo o máximo goleador do grupo I da Segunda División B ata ese momento, o que atraeu a atención do resto da categoría, converténdose nunha das pezas máis cotizadas no mercado invernal.
Pontevedra CF (2020-actualidade)
O 23 de xaneiro de 2020 confirmouse a súa fichaxe polo Pontevedra CF ata final de tempada. Marcou 6 goles máis ata que a liga foi suspendida por mor da pandemia por coronavirus, acabando como máximo goleador de toda a categoría.
Iván VI de Rusia
Iván VI de Rusia, nado en San Petersburgo en 1740 e finado en Schlüsselburg en 1764, foi un tsar de Rusia. Neto de Iván V. O seu pai foi Antonio de Brunswick-Wolfenbüttel e a súa nai a Princesa e Duquesa Ana Leopoldovna.
Tsar de Rusia
A súa tía avoa e Tsarina, Ana Ivanovna, adoptouno cando só tiña oito semanas de vida, e declarouno o seu sucesor o 5 de outubro de 1740. Cando Ana morreu, Iván prclamouse emperador, e ao día seguinte Ernest Johann von Biron, Duque de Curlandia, ocupou o cargo de Rexente. Na caída de Biron, a rexencia pasou a mans da nai do neno, pero o vice-chanceler, Andrei Osterman, dirixiu o goberno.
Caída do trono e encarcelamento
Trece meses despois, un golpe de estado levou a Sabela I ao trono, o 6 de decembro de 1741. Iván e a súa familia foron encarcerados na fortaleza de Dunamunde o 13 de decembro de 1742, despois dunha previa detención en Riga, onde a nova Tsarina decidira levalos primeiro a Brunswick. En xuño de 1744 levárono a Kholmogory, preto do mar Branco, onde Iván, illado da súa familia, pasou os seguintes doce anos. Algúns rumores aseguran que foi tranferido en segredo á fortaleza de Schlisselburgo (1756) onde era protexido e coidado máis rigurosamente.
Cando Pedro III tomou o trono, a condición do prisioneiro pareceu mellorar, pero Pedro morreu semanas máis tarde.
Morte
En 1762 asumiu a rexencia de Rusia Catarina II, e foron dadas ordes máis rigurosas ao oficial reponsable do denominado prisioneiro "anónimo". Ante calquera tentativa de liberarse, o preso tería que ser fusilado. Baixo ningunha circunstancia podería ser entregado a mans de alguén. Pero a esta altura, vinte anos de prisión afectaron ao seu equilibrio mental. Con todo, a pesar do misterio que o rodeaba, estaba conscienta da súa orixe imperial, e sempre era chamado Gosudar (o soberano). A pesar de que tiñan ordes de mantelo ignorante, permitíanlle ler as súas cartas e a súa biblia. Tampouco a súa residencia en Shlisselburgo podía permanecer oculta para sempre, e o descublimento da mesma sería a causa da súa ruína. Un subtenente, Vasily Mirovich, indagou sobre el, e ideou un plan para liberalo e proclamalo Tsar. Na medianoite do 5 de xullo de 1764, Mirovich persuadiu a un sector da guarnición, detivo ao comandante Berednikov, e esixiu a entrega de Iván. Os seus carcereiros finalmente asasinárono.
NGC 3603
NGC 3603 é un cúmulo estelar aberto e tamén unha rexión HII situado no brazo espiral de Carina-Saxitario, na Vía Láctea, a uns 20.000 anos-luz de distancia do Sistema Solar. NGC 3603 estivo suxeito a un intenso estudo durante máis dun século debido a ser unha rexión activa na formación de novas estrelas e sobre todo pola súa proximidade, brillo e definición visual.
Foi observado por John Herschel o 14 de marzo de 1834 durante a súa viaxe a Suráfrica, quen remarcou que "é un obxecto notable ... posiblemente un cúmulo globular". Herschel catalogouno coma a nebulosa 3334 no seu libro Results of Astronomical Observations made at the Cape of Good Hope, publicado no ano 1847. No ano 1864 a Royal Society publicou o seu General Catalogue of Nebulae and Clusters, no que foi catalogado co número 2354. Posteriormente foi incorporado ó New General Catalogue por J. L. E. Dreyer coma NGC 3603.
Características
Está rodeado da nube visible de gas incandescente e plasma máis masiva da Vía Láctea, o cúmulo tamén é recoñecido por ser unha rexión H II. HD 97950 é a estrela central deste cúmulo estelar, que é a concentración máis densa de estrelas masivas que se coñece dentro da nosa galaxia. A forte radiación ultravioleta e os ventos estelares varreron o gas e o po circundante, outorgándonos unha visión moi nítida e clara do cúmulo.
Dentro do cúmulo foron detectadas tres prominentes estrelas Wolf-Rayet. Estas tres estrelas masivas foron observadas e a súa masa solar medida, grazas ó uso do Very Large Telescope. A máis grande das tres, NGC 3603-A1 é unha estrela dobre azul que orbita en torno a si mesma unha vez cada 3,77 días. A suma das dúas estrelas dá unha masa solar que é 200 veces máis grande cá masa solar do noso Sol: (A1-a) é a estrela máis masiva coñecida da nosa galaxia, cunha masa estimada de 116 masas solares, mentres que o seu compañeiro (A1-b ) ten unha masa de 89 masas solares.
En 1987, unha supernova (coñecida coma SN 1987A) tivo lugar na Gran Nube de Magallanes. Esta foi a primeira supernova que ocorreu o suficiente preto para a observación detallada dende telescopios instalados en satélites. Un dos resultado foi o descubrimento de que, antes da explosión principal, a supernova que tiña expulsado cara a fóra unha cantidade relativamente pequena de material cun patrón moi definido, un pouco coma unha especie dun patrón en forma de reloxo de area (perpendicular ó plano da estrela) que derivaba nun distante e illado anel de brillante. Nunha estrela de NGC 3603 (Sher 25, o número vén de observacións ópticas feitas na década de 1960) tamén se atopou que expulsará cara a fóra materia cun patrón semellante ó que se atopou na supernova 1987A. Esta coincidencia ten espertado grande interese.
Descubrimentos recentes
Foron observados nove obxectos nas bandas J e H que exhiben propiedades semellantes ás ananas marróns pero que son demasiado luminosos para a distancia a que está o cúmulo. Os obxectos foron propostos coma ananas marróns (ou obxecto semellantes, en fronte o cúmulo) ou coma estrelas que recentemente enguliron un planeta.
Galería
<center style="font-size:9pt;">
Suomussalmi
Limita cos concellos de Puolanka, Hyrynsalmi, Kuhmo Kuusamo, Pudasjärvi e Taivalkoski, estes tres últimos pertencentes á rexión veciña de Ostrobotnia do Norte. O leste do termo municipal fai fronteira con Rusia.
O concello é unilingüe en finés.
A gran historia de Galicia
A gran historia de Galicia é unha colección de libros sobre a historia de Galicia, en lingua galega (32 tomos), obra de varios historiadores galegos.
Descrición
Publicouse nos anos 2007 e 2008, co patrocino da Fundación Caixagalicia, e foi distribuída polo xornal La Voz de Galicia co gallo do seu 125 aniversario.
Está considerada como bibliografía básica nas facultades de historia de Galicia.
Autores
Participaron na elaboración dos contidos: Xosé Ramón Barreiro Fernández, Justo Beramendi González, José Manuel Caamaño Gesto, Pilar Cagiao Vila, Lourenzo Fernández Prieto, María del Carmen Pallares Méndez, Ermelindo Portela Silva, Pegerto Saavedra Fernández, Hortensio Sobrado Correa, María Luisa Pazos Pazos, Xosé Manuel Núñez Seixas, Aurora Artiaga Rego e Ramón Villares Paz.
Corpo da Nobreza do Antigo Reino de Galicia
O Corpo da Nobreza do Antigo Reino de Galicia (polo seu nome rexistrado en castelán e oficial Cuerpo de la Nobleza del Antigo Reino de Galicia) é unha asociación nobiliaria que agrupa a nobres de orixe galega tanto de Galicia e España, coma do exterior. O seu fin declarado é pular para que se manteñan os costumes, o patrimonio e a historia da nobreza galega. Tamén establecen como unha das súas principais funcións "desenvolver actividades culturais, sociais e benéficas". Creouse en 2007.
Emblemas
O brasón recolle os elementos do escudo de Galicia (o cálice e as sete cruces), co lema Nobilitas in uirtute, un adaxio latino que significa "nobreza na virtude".
Ten a sede administrativa en Liáns (Oleiros), e a simbólica na igrexa de San Paio de Antealtares, en Santiago de Compostela. Alí celebran o día do patrón, San Rosendo, o 1 de marzo.
Membros
Para entrar na asociación hai que cumprir, ao xuízo da súa directiva, uns criterios patrimoniais e de vencello a Galicia. Non hai unha listaxe pública de membros desta asociación, pero téñense mencionado entre os seus membros as seguintes persoas: O capelán da asociación é Manuel-José Cociña Abella.
Nora Roberts
Eleanor Marie Robertson, nada en Silver Spring (Maryland) o 10 de outubro de 1950, é unha escritora de best-sellers estadounidense, dentro do xénero da novela romántica e de suspense co nome de Nora Roberts e de literatura fantástica co nome de J. D. Robb. Foi a primeira escritora incluída no Salón da Fama dos Escritores Románticos dos Estados Unidos. A partir de 2011, as súas novelas totalizaron 861 semanas na Lista de Best-Sellers do New York Times, incluíndo 176 semanas na posición número un.
Publicou tamén unha historia nunha revista co pseudónimo de Jill March. Ademais, na súa publicación no Reino Unido, a serie Born In foi editada co pseudónimo de Sarah Hardesty, mais non volveu traballar con ese editor.
Traxectoria
Eleanor Marie Robertson foi a menor e única nena de cinco irmáns. Foi educada durante un tempo nunha escola católica antes de casar moi nova con Ronald Aufem-Brinke contra os desexos dos seus pais e establecerse en Keedysville, Maryland. Traballou como secretaria legal, mais despois do nacemento dos seus dous fillos permaneceu na casa. O matrimonio acabou en divorcio en 1983.
Comezou a escribir durante unha tormenta en febreiro de 1979, e a súa primeira novela, Irish Thoroughbred, apareceu en 1981, publicada por Silhouette. Para asinar as súas novelas románticas empregou o diminutivo do seu nome e apelidos, Nora Roberts.
Coñeceu o seu segundo marido, Bruce Wilder, cando o contratou para que lle fixese unhas baldas. Casaron en xullo de 1985.
Baixo o pseudónimo de J. D. Robb, Roberts tamén escribe a serie In Death de ciencia ficción sobre temas policíacos. Protagonízanas a detective Eve Dallas e o seu home Roarke e teñen lugar a mediados do século XXI en Nova York. As iniciais "J. D." son dos seus fillos, Jason e Dan, mentres que "Robb" é unha forma apocopada de Robertson. Ao comezar a serie, escollera o pseudónimo de D. J. MacGregor, mais cambiouno porque xa o empregara outro autor.
En 1997, outra novelista romántica, Janet Dailey, admitiu que copiou repetidamente a obra de Roberts. Esta práctica descubriuse cando unha lectora de Roberts leu Sweet Revenge, de Roberts, e Notorious, de Daley; ao comparalas, notou os parecidos e colgou en internet as pasaxes parecidas. Roberts recibiu unha compensación económica que dedicou a causas literarias.
Especies de clemátides
A seguir aparece unha escolma das especies aceptadas dentro do xénero: Clematis, as clemátides:
Especies segundo: Real Xardín Botánico de Edimburgo contrastadas con “[RBGE]” 150px|miniatura|Clematis alpina 150px|miniatura|Clematis brachiata 150px|miniatura|Clematis cirrhosa 150px|miniatura|Clematis fargesii 150px|miniatura|Clematis flammula 150px|miniatura|Clematis florida var. sieboldiana 150px|miniatura|Clematis heracleifolia 150px|miniatura|Clematis integrifolia 150px|miniatura|Clematis lasiantha 150px|miniatura|Clematis montana 150px|miniatura|Clematis obvallata 150px|miniatura|Clematis ochroleuca 150px|miniatura|Clematis recta 150px|miniatura|Clematis rehderiana 150px|miniatura|Clematis tangutica 150px|miniatura|Clematis terniflora 150px|miniatura|Clematis tubulosa 150px|miniatura|Clematis virginiana 150px|miniatura|A [[herba doncela (Clematis vitalba)]]
Windows Server 2003
O Windows Server 2003 é un sistema operativo creado por Microsoft para os servidores (ordenadores en xeral das empresas para o almacenamento de datos), este sistema está preparado para xestionar ata catro procesadores e unha capacidade moi alta de memoria RAM, tamén se diferenza de Windows XP en que ten características especiais de xestión de usuarios.
Pixar
Pixar Animation Studios é unha compañía de animación por ordenador especializada na produción de gráficos en 3D e con sede en Emeryville, California (Estados Unidos). Obtivo coas súas producións 16 premios Óscar da Academia, 7 Globos de Ouro e 11 Grammys, entre outros premios.
Pixar foi a creadora da primeira longametraxe comercial totalmente animada por ordenador, Toy Story, que se estreou o 22 de novembro de 1995 nos Estados Unidos. Despois de Toy Story produciu outras 18 películas (ata novembro de 2017): A Bug's Life (1997), Toy Story 2 (1999), Monsters, Inc. (2001), Finding Nemo (2003), The Incredibles (2004), Cars (2006), Ratatouille (2007), WALL-E (2008), Up (2009), Toy Story 3 (2010), Cars 2 (2011), Brave (2012), Monsters University (2013), Inside Out (2015), The Good Dinosaur (2015), Finding Dory (2016), Cars 3 (2017) e Coco (2017). As 19 películas debutaron con clasificacións CinemaScore de, polo mínimo, un "A−", indicando unha recepción positiva das audiencias. O estudio tamén produciu varias curtas animadas. A xullo de 2019, as súas películas gañaron aproximadamente 14 mil millóns de dólares en todo o mundo, cunha media bruta mundial de 680 millóns de dólares por filme. Finding Nemo (2003), xunto coa súa secuela Finding Dory (2016), igual que Toy Story 3 (2010), están entre as 50 películas máis taquilleiras de tódolos tempos, coa última película sendo a terceira película animada con maior recadación de toda a historia cuns ingresos brutos de 1.063 millóns de dólares. Trece das películas de Pixar tamén se atopan entre as 50 películas animadas máis taquilleiras de tódolos tempos.
Pixar xurdiu como unha división da empresa Lucasfilm de George Lucas a principios dos anos oitenta do século XX, como departamento de investigación, de creación de hardware técnico e software especializado, sendo o departamento de animación (dirixido xa daquela por John Lasseter) unha pequena parte da empresa dedicada a crear imaxes e vídeos de demostración. En 1986, Steve Jobs, fundador de Apple, mercouna por 10 millóns de dólares e en 2006, The Walt Disney Company adquiriuna por 7 400 millóns de dólares. A adquisición rematouse o 5 de maio de 2006, convertendo a Pixar nunha filial de Disney.
A súa filmografía, producida co seu propio software RenderMan, inclúe algunhas das películas animadas de máis éxito e máis eloxiadas. Así mesmo, o equipo de Pixar recibiu varios premios polos seus logros técnicos no cine de animación. Para a produción dos seus filmes, o persoal do estudio desenvolveu a metodoloxía Pixar Braintrust que utilizan para a comunicación, supervisión e seguimento do equipo involucrado nunha película. Ademais das súas producións cinematográficas, outros produtos de Pixar inclúen videoxogos, programas de televisión, software de animación e anuncios publicitarios.
Entre as dezaseis películas de Pixar saídas despois da creación do Oscar ó mellor filme de animación, en 2002, nove foron nomeadas e oito delas, Finding Nemo, The Incredibles, Ratatouille, WALL-E, Up, Toy Story 3, Brave e Inside Out gañárono.
O 6 de setembro de 2009, os executivos de Pixar John Lasseter, Brad Bird, Pete Docter, Andrew Stanton e Lee Unkrich foron premiados co León de Ouro especial a toda unha carreira no Festival Internacional de Cine de Venecia. O premio foi entregado polo fundador de Lucasfilm, George Lucas.
1976-1989: Antecedentes e primeiras animacións
Os antecedentes de Pixar remóntanse a 1974 cando Alexander Schure, fundador do Instituto de Tecnoloxía de Nova York e propietario dun estudio de animación, creou o Computer Graphics Lab co afán de producir a primeira película animada por ordenador na historia do cinema. Os seus primeiros empregados foron Ed Catmull, Malcolm Blanchard, Alvy Ray Smith e David DiFrancesco. A pesar de que a área foi pioneira en técnicas fundacionais da computación gráfica e chegou a producir unha cinta experimental titulada The Works, pronto tivo problemas financeiros e seis dos seus empregados, entre eles Catmull e Smith, renunciaron para irse a traballar con George Lucas en The Graphics Group, a división computacional do estudio Lucasfilm. Esta comezara as súas operacións en 1979 co obxecto de desenvolver «tecnoloxía computacional de vangarda». Catmull e Smith involucráronse na produción do precursor de RenderMan, un algoritmo de renderizado coñecido como REYES (polas súas siglas en inglés: «renders everything you ever saw»), e desenvolveron outras tecnoloxías como os «efectos de partículas» e certas ferramentas de animación.
miniatura|200px|Fotografía dunha Pixar Image Computer, no [[Museo Histórico de Ordenadores.]]
En 1982 o equipo empezou a colaborar con Industrial Light & Magic na produción de secuencias cinematográficas de efectos especiais e, dous anos despois, estreou a animación The Adventures of André and Wally B. de John Lasseter no SIGGRAPH. Despois de anos de investigación e fitos claves para o estudio como o «efecto Xénese» de Star Trek: The Wrath of Khan e o cabaleiro do vitral de Young Sherlock Holmes, Lucasfilm buscou escindir o equipo e estableceu conversacións con General Motors e Philips para a eventual transacción de The Graphics Group. A primeira tiña pensado destinalo ao deseño de automóbiles, mentres que Philips quería utilizar a súa tecnoloxía para o renderizado de tomografías. Con todo o acordo non se concretou e, en cambio, foi adquirida por Steve Jobs por cinco millóns de dólares, pouco despois da súa saída de Apple Computer. Este último decidiu establecela como unha nova compañía conformada polos 40 empregados de The Graphics Group, capitalizou cinco millóns de dólares adicionais e nomeou a Catmull e Smith como presidente e vicepresidente, respectivamente.
Aínda que a intención da nova empresa, e un dos motivos polos que foi rexeitada a transacción con General Motors e Philips, era producir a primeira longametraxe animada dixitalmente na historia do cinema, por un tempo estiveron a funcionar como unha compañía de venda de hardware cuxa principal oferta era a Pixar Image Computer. Este sistema estaba dirixido principalmente a axencias gobernamentais e á comunidade médica, aínda que non tivo o alcance esperado, era custoso e só vendeu 300 unidades. Walt Disney Studios era un dos seus clientes e buscaba incorporar a linguaxe da Image Computer ao seu proxecto Computer Animation Production System (CAPS), co que esperaba automatizar a animación das súas películas. En agosto do mesmo ano, Lasseter, que ata entón estivera traballando nalgunhas animacións para probar a capacidade da Image Computer, estreou Luxo Jr. no SIGGRAPH. A reacción da audiencia foi positiva e a primeira curtametraxe de Pixar recibiu un nomeamento aos premios Óscar como «Mellor curtametraxe animada». En 1987, de volta no SIGGRAPH, Pixar mostrou a curta Red's Dream que incluíu escenas renderizadas coa Image Computer e innovadores efectos de choiva e iluminación en comparación con Luxo Jr. A seguinte curtametraxe, Tin Toy, ademais de ser presentada tanto no SIGGRAPH como no Ottawa International Film Festival, obtivo o Óscar como «Mellor curtametraxe animada».
En 1988 a compañía lanzou a Pixar Image Computer II (P-II) e comezou a traballar no software de animación RenderMan. En xullo de 1989 Jobs asinou un convenio co estudio Colossal Pictures para a creación de anuncios televisivos e películas promocionais. Desta colaboración xurdiron anuncios para diversos produtos, entre eles unha marca de doces de Life Savers (que tardou tres meses en ser completado), a Lotaría de California, Trident e Listerine. Ademais, RenderMan comezaba a chamar a atención dalgunhas empresas tecnolóxicas como IBM e Intel, que adquiriron a súa licenza durante esta etapa. Ese mesmo ano o estudio estreou unha nova curtametraxe titulada Knick Knack, producido en 3D estereoscópico e «un das últimas curtas animados persoalmente por Lasseter durante os anos independentes de Pixar».
1990-2000: Primeiras longametraxes animadas por computadora
En abril de 1990 Pixar vendeu a súa división de hardware a Vicom Systems, e ese mesmo ano os estudios foron trasladados ao parque científico Point Richmond Tech Center, na cidade de Richmond. Durante ese período xurdiron as primeiras conversacións con Walt Disney Feature Animation, que estaba interesado en realizar unha película baseada no exitoso Tin Toy. Con tal de reducir os custos operativos do estudio e mellorar a súa situación financeira, Jobs fixo recurtes masivos de persoal a principios de 1991. Para marzo de 1991 a cantidade de empregados en Pixar era a mesma que tivo nos seus primeiros anos de funcionamento. A mediados dese ano chegou a un acordo por 26 millóns de dólares con Disney para a realización de tres películas animadas, que incluía o filme baseado en Tin Toy que máis tarde se convertería en Toy Story. O acordo estipulou que Pixar tería que crear as películas, mentres que Disney brindaría os recursos necesarios para a súa produción, promoción e distribución, quedándose cos dereitos e licenzas de mercadotecnia dos seus produtos. Tamén obtería a maior parte das ganancias, e Pixar só obtería unha reducida porcentaxe dos ingresos de despacho de billetes e da venda dos formatos de vídeo.
Toy Story recadou máis de 361 millóns de dólares en todo o mundo e obtivo tres nomeamentos nos premios Óscar. A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas recoñeceu a dirección de Lasseter cunha figura especial por «desenvolver e inspirar a aplicación de técnicas que fixeron posible a primeira longametraxe animada por computadora». En novembro de 1995 a compañía realizou a súa primeira oferta pública de venda (OPV) e superou a Netscape como a maior OPV do ano; tan só na primeira media hora de venda, as súas accións pasaron de 22 a 45 USD e mesmo a venda tivo que ser atrasada debido á gran cantidade de ordes de compra que se rexistraron. O éxito de Toy Story permitiu que Pixar investise na construción das súas novas oficinas en Emeryville, California, deseñadas pola firma PWP Landscape Architecture e inauguradas o 27 de novembro do ano 2000. O estudio continuou producindo anuncios para empresas como The Coca-Cola Company e desenvolvendo as súas seguintes longametraxes como parte do acordo con Disney.