cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Natália Correia
Carreira literaria
Notabilizada a través de diversas vertentes da escrita, xa que foi poetisa, dramaturga, novelista, ensaísta, tradutora, xornalista, guionista e editora, tornouse coñecida na prensa escrita e, sobre todo, na televisión, co programa Mátria, onde avogou unha forma especial de feminismo – afastado do concepto politicamente correcto do movemento — o matricismo —, identificador da muller como arquetipo da liberdade erótica e pasional e fonte matricial da humanidade; máis tarde, á noción de Pátria e de Mátria acrecenta a de Frátria.
Foi responsábel da coordinación da Editora Arcádia, unha das grandes editoras portuguesas do seu tempo.
Fundou en 1971, con Isabel Meireles, Júlia Marenha e Helena Roseta, o bar Botequim, onde cantou moitos anos e durante as décadas de 1970 e 1980 se reuniu gran parte da intelectualidade portuguesa. Foi amiga de António Sérgio (esteve asociada ao Movemento da Filosofía Portuguesa), David Mourão-Ferreira (que a chamaba "a irmán que nunca tiven"), José-Augusto França (que a alcumaba "a mais linda muller de Lisboa"), Luiz Pacheco (que a chamaba "esta hierofântide do século XX"), Almada Negreiros, Mário Cesariny (que dicía que "era moito mais linda que a mais bela estatua feminina do Miguel Ângelo"), Ary dos Santos ("beleza sen costura"), Amália Rodrigues, Fernando Dacosta, entre moitos outros. Foi unha entusiasmada e grande impulsora da aparición do espectáculo de café-concerto en Portugal, na figura do polémico travestí Guida Scarllaty, o actor Carlos Ferreira, na época un novo arquitecto de quen era grande amiga. Na súa casa, foi anfitrión de escritores famosos como Henry Miller, Graham Greene ou Ionesco.
Foi autora da letra do Himno dos Azores. Xuntamente con José Saramago, Armindo Magalhães, Manuel da Fonseca e Urbano Tavares Rodrigues foi, en 1992, un dos fundadores da Frente Nacional para a Defesa da Cultura (FNDC).
Piñeiro, San Xoán de Moeche, Moeche
Piñeiro é un lugar da parroquia de San Xoán de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 12 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 6 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 1999 cando contaba cos mesmos habitantes.
Aeroporto de Varsovia-Chopin
O aeroporto de Varsovia-Chopin (IATA: WAW, ICAO: EPWA) é un aeroporto internacional situado no distrito Włochy de Varsovia, a capital de Polonia. Trátase do aeroporto máis grande do país cubrindo unha área de 834 hectáreas, e é tamén o máis concorrido, pasando por el o 40% dos viaxeiros por aire de Polonia. Varsovia-Chopin ten ao redor de 300 voos regulares diarios e un número cada vez maior de voos chárter. Londres, Chicago, Frankfurt, París e Amsterdam son as conexións internacionais máis usadas, mentres que Cracovia, Wrocław e Gdańsk son os destinos domésticos máis populares.
Anteriormente coñecido aeroporto de Varsovia-Okecie ou aeroporto internacional de Okecie, levou o nome da veciñanza de Okęcie durante toda a súa historia ata que se lle cambiou na honra do compositor polaco e antigo residente de Varsovia Frédéric Chopin en 2001. A pesar do cambio oficial, Okecie segue utilizándose, incluso tamén en referencias aeronáuticas e de tráfico aéreo.
O segundo aeroporto internacional da cidade é o moito máis pequeno aeroporto de Varsovia-Modlin, inaugurado no ano 2012 e usado por aeroliñas de baixo custo.
Biopelícula
miniatura|right|200px|Biopelícula de [[Staphylococcus aureus nun catéter permanente.]]
Unha biopelícula ou biofilme é un agregado de microorganismos no cal as células se adhiren unhas a outras sobre unha superficie, e xeralmente están incluídas dentro dunha matriz de substancias poliméricas extracelulares (SPE) producidas por elas mesmas. As biopelículas con matriz con estas substancias, tamén chamadas limos, son un conglomerado polimérico xeralmente composto principalmente por polisacáridos e proteínas. Unha biopelícula pode conter un 15% de células e o resto é matriz e outros compoñentes. As biopelículas poden formarse sobre superficies vivas ou non vivas e aparecen en medios naturais, industriais ou en hospitais. As células microbianas que crecen nunha biopelícula son fisioloxicamente distintas das células de vida planctónica deses mesmos organismos, as cales son células separadas que nadan ou flotan nun medio líquido.
Os microbios forman biopelículas en resposta a moitos factores, que poden incluír o recoñecemento celular de sitios de fixación específicos ou non específicos nunha superficie, requirimentos nutricionais, ou nalgúns casos, a exposición de células planctónicas a concentracións de antibióticos subinhibitorias.
Cando unha célula cambia ao modo de crecemento en biopelículas, sofre un cambio fenotípico no seu comportamento no cal moitos xenes son regulados diferencialmente. Para adaptarse á biopelícula, as bacterias fan cambios importantes na súa estrutura e metabolismo. Os avances en proteómica e xenómica permitiron identificar xenes e proteínas que se activan e desactivan nas diferentes fases de desenvolvemento da comunidade. A expresión xénica das biopelículas é bastante distinta á das células planctónicas, xa que os requirimentos e organizacións son moi diferentes é cómpre unha sincronización de eventos para vivir en comunidade.
Como crecen en calquera superficie á que se adhiren, as biopelículas están asociadas á natureza crónica de infeccións como as que se presentan nos pulmóns de pacientes con fibrose quística, e unha proporción maioritaria das infeccións bacterianas é causada por biopelículas. Están implicadas por exemplo, na periodontite, carie, tuberculose, lexionelose, formación de cálculos renais, infeccións por Staphylococcus etc. Dificultan a acción dos antibióticos, do sistema inmunitario e doutros axentes. Por este motivo, foron amplamente estudadas e considéranse unha ameaza clínica importante, xa que poden crecer en catéteres e implementos médicos e cirúrxicos.
Formación e desenvolvemento
miniatura|300px|Cinco fases no desenvolvemento dunha biopelícula: (1) Fixación inicial, (2) Fixación irreversible, (3) Maduración I, (4) Maduración II, e (5) Dispersión. Cada fase de desenvolvemento no diagrama está emparellada cunha fotomicrografía (todas á mesma escala) dunha biopelícula en desenvolvemento de [[Pseudomonas aeruginosa.]] A formación das biopelículas empeza coa fixación a unha superficie de microorganismos que flotan libremente. Estes primeiros colonizadores adhiren á superficie inicialmente por medio dunha adhesión feble e reversible por forzas de van der Waals. Se estes colonizadores non son separados inmediatamente da superficie, poden ancorarse a ela máis permanentemente utilizando estruturas de adhesión celular como os pili. Algunhas especies non teñen a capacidade de fixarse á superficie por si mesmas pero a miúido poden facelo á matriz ou directamente aos primeiros microorganismos colonizadores. É durante esta colonización cando as células poden comunicarse por medio da percepción do quórum (quorum sensing). Por exemplo, Pseudomonas aeruginosa produce unhas substancias quimiotácticas chamadas homoserina lactonas. Unha vez que a colonización empezou, a biopelícula crece pola combinación de divisións celulares e recrutamento de novos membros. A fase final da formación dunha biopelícula coñécese como desenvolvemento, e é a fase na cal se establece a biopelícula e xa só pode cambiar en forma e tamaño. O desenvolvemento dunha biopelícula pode permitir que unha colonia (ou colonias) de células agregadas se faga cada vez máis resistente aos antibióticos.
Hai cinco fases no desenvolvemento dun biofilme (ver ilustración á dereita):
Dispersión
A dispersión das células da colonia da biopelícula é unha fase esencial do ciclo de vida do biofilme. A dispersión permite que as biopelículas se espallen e colonicen novas superficies. Os encimas que degradan a matriz extracelular da biopelícula, como a dispersina B e a desoxirribonuclease, poden xogar un papel na dispersión da biopelícula. Os encimas que degradan a matriz da biopelícula poden ser útiles como axentes antibiopelículas. Atopáronse evidencias recentes de que un ácido graxo mensaxeiro (que actúa como molécula de comunicación célula-célula), o ácido cis-2-decenoico, pode inducir a dispersión e inhibir o crecemento das colonias das biopelículas. Este composto secretado por Pseudomonas aeruginosa actúa en varias especies de bacterias e no lévedo Candida albicans. O óxido nítrico tamén activa a dispersión das biopelículas de varias especies bacterianas a concentracións subtóxicas. O óxido nítrico ten o potencial de usarse no tratamento de pacientes que sofren de infeccións crónicas causadas polas biopelículas.
Propiedades
Os biofilmes encóntranse xeralmente sobre substratos sólidos mergullados ou expostos a unha solución acuosa, aínda que poden formarse como capas flotantes en superficies líquidas e tamén na superficie de follas, especialmente en climas húmidos. Se ten recursos dabondo para poder crecer, unha biopelícula crece rapidamente ata facerse visible a simple vista. As biopelículas poden conter moitos tipos diferentes de microorganismos, como bacterias, arqueas, protozoos, fungos e algas, e cada grupo realiza funcións metabólicas especializadas. Porén, algúns organismos forman biopelículas dunha soa especie en certas condicións. A estrutura social (cooperación, competición) na biopelícula depende en grande medida das diferentes especies presentes nela.
Matriz extracelular
A biopelícula mantense unida e protexida por unha matriz de compostos poliméricos segregados chamada SPE, que é unha abreviación de substancia polimérica extracelular (EPS na literatura científica inglesa) ou exopolisacárido. Esta matriz protexe as células que están no seu seo e facilita a comunicación entre elas por medio de sinais bioquímicos. Algúns biofilmes conteñen canais de auga que axudan a distribuír nutrientes e moléculas sinalizadoras. Esta matriz é o suficientemente forte como para que en certas condicións as biopelículas poidan quedar fosilizadas (ver estromatólitos).
As bacterias que viven nas biopelículas xeralmente teñen propiedades significativamente distintas das bacterias que viven flotando libremente da mesma especie, xa que o ambiente denso e protexido da película permítelles cooperar e interactuar de varios modos. Unha vantaxe que proporciona este ambiente é o incremento da resistencia aos deterxentes e antibióticos, xa que a mesta matriz extracelular e a capa externa de células protexe as células do interior da comunidade. Nalgúns casos a resistencia a antibióticos pode incrementarse mil veces. A transferencia horizontal de xenes está moi facilitada nas biopelículas e acaba por orixinar unha estrutura da biopelícula máis estable.
Porén, os biofilmes non son sempre menos susceptibles aos antibióticos. Por exemplo, a forma atopada nos biofilmes de Pseudomonas aeruginosa non presenta maior resistencia a axentes antimicrobianos do que as células planctónicas da fase estacionaria, aínda que cando a biopelícula se compara coas células planctónicas da fase logarítmica, a biopelícula mostra maior resistencia a antimicrobianos. Esta resistencia aos antibióticos nas células da fase estacionaria e nas biopelículas pode deberse á presenza de células persistentes (estas células non son mutantes, senón células latentes que poden resistir ao tratamento antimicrobiano, xa que entraron nun estado fisiolóxico de crecemento lento ou moi lento, que as fai insensibles ou tolerantes ás drogas antimicrobianas).
Exemplos
miniatura|Biopelícula que forma un [[tapete bacteriano no Parque Nacional de Yellowstone.]] miniatura|Bacteria [[termófilo|termófila na saída da fonte de Mickey Hot Springs, Oregón (EEUU), de aproximadamente 20 mm de grosor.]] As biopelículas son ubicuas. Case todas as especies de microorganismos, non só as bacterias e arqueas, teñen mecanismos polos cales poden adherirse a superficies e uns a outros. As biopelículas fórmanse en virtualmente todas as superficies que non se desprenden en medios non estériles acuosos ou moi húmidos.
Biopelículas e enfermidades infecciosas
As biopelículas están implicadas nunha gran variedade de infeccións microbianas no corpo, que segundo unha estimación chegarían ao 80% de todas as infeccións. Os procesos infecciosos nos cales foron implicados os biofilmes inclúen problemas comúns como as infeccións do tracto urinario, infeccións por catéter, otite media, formación da placa dental, xinxivite, recubrimento de lentes de contacto, e procesos menos comúns pero máis graves como endocardites, infeccións propias da fibrose quística, e infeccións de dispositivos implantados permanentemente no corpo como próteses de articulacións e de válvulas cardíacas. Máis recentemente indicouse que os biofilmes bacterianos poden ser prexudiciais para a curación das feridas cutáneas e reducir a eficiencia de antibacterianos tópicos na curación ou tratamenteo de feridas infectadas na pel.
Recentemente viuse que os biofilmes están presentes no tecido extraído do 80% dos pacientes sometidos a cirurxía por sinusite crónica. Os pacientes con estas biopelículas carecían no tecido de cilios e células caliciformes, comparados cos individuos control sen biopelículas, que tiñan cilios normais e célula caliciformes de morfoloxía normal. Os biofilmes tamén se encontraron en mostras de dous de cada 10 individuos de control sans.
Os biofilmes poden tamén formarse nas superficies inertes de dispositivos implantados no corpo, como catéteres, válvulas cardíacas prostéticas ou dispositivos intrauterinos.
Estanse a desenvolver novas técnicas de tinguidura para diferenciar as células bacterianas que crecen en animais vivos, por exemplo nos tecidos con inflamacións alérxicas.
Investígase no descubrimento de novos antibióticos con capacidade de penetración nos biofilmes e de fármacos que interfiran na comunicación intercelular nos biofilmes, como as furamonas.
Placa dental
A placa dental é o material que se adhire aos dentes e consiste en células bacterianas (principalmente Streptococcus mutans e Streptococcus sanguinis), polímeros da saliva e produtos bacterianos extracelulares. A placa é unha biopelícula situada sobre a superficie dos dentes. Esta acumulación de microorganismos somete aos dentes e enxivas a altas concentracións de metabolitos bacterianos, o que orixina enfermidades dentais.
Lexionelose
A bacteria Legionella en certas condicións crece nos biofilmes, nos cales está protexida contra os desinfectantes. Os traballadores das torres de refrixeración, as persoas que traballan en lugares con aire acondicionado e as que se duchan poden estar expostas á Legionella pneumophila por inhalación cando ditos sistemas non están ben deseñados, construídos ou mantidos.
Mefistófeles
miniatura|Mefistófeles voando sobre [[Wittenberg, nunha litografía de Eugène Delacroix.]] Mefistófeles é un demo do folclore alemán. Aparece na literatura como un demo na lenda de Fausto, e dende entón apareceu en multitude de obras como personaxe tipo.
É unha personaxe satánica da Idade Media, coñecida como unha das encarnacións do mal, aliado de Lucifer e Lucius na captura de almas inocentes a través de roubos de corpos humanos atraentes. Porén, é un dos demos máis crueis e en moitas culturas é interpretado como sinónimo do propio Diabo.
Gallaecimonas
Gallaecimonas é un xénero de bacterias recentemente descrito, descuberto na costa galega. A primeira especie descrita deste xénero foi Gallaecimonas pentaromativorans gen. nov., sp. nov. descuberta por Rodríguez Blanco et al. en 2010 en sedimentos intermareais da ría de Corcubión en Cee, A Coruña. Trátase dunha proteobacteria da clase Gammaproteobacteria con forma de bacilo gramnegativo, halotolerante, que se caracteriza por poder degradar hidrocarburos aromáticos policíclicos de elevado peso molecular de 5 aneis. O xene do ARNr 16S mostrou heteroxeneidade, e na cepa estudada CEE_131(T), as súas secuencias indicaron unha distante relación cos xéneros Rheinheimera e Serratia. O seu contido G+C (guanina e citosina) foi de 41,7 mol%.
É especialmente interesante a capacidade de degradar hidrocarburos aromáticos policíclicos desta bacteria, porque estes hidrocarburos son contaminantes moi comúns vertidos no medio polas actividades humanas, e os de elevado peso molecular con de 4 a 6 aneis son difíciles de degradar, tenden a acumularse nos sedimentos e son mutaxénicos, carcinóxenos ou teratoxénicos.
O nome do xénero procede do nome latino de Galicia, Gallaecia, e do grego monas, 'mónada'. O nome da especie fai referencia a que degrada compostos aromáticos de 5 aneis: pent + aromati + vorans ("devorador de compostos aromáticos con 5 aneis").
Posteriormente, en 2012, Jianning Wang et al. descubriron nun consorcio de bacterias degradadoras de petróleo en mostras extraídas nos arredores da illa de Xiamen (China) a especie Gallaecimonas xiamenensis sp. nov. As análises das secuencias de ARNr da cepa 3C-1-T indicaron que pertencía ao xénero Gallaecimonas cunha semellanza de secuencia do 96,6% ao 96,8 %. O seu contido G+C era do 61,3 mol%. Trátase dun bacilo gramnegativo móbil, que non pode reducir o nitrato.
Montecelo, San Pantaleón das Viñas, Paderne
Montecelo é un lugar da parroquia de San Pantaleón das Viñas no concello coruñés de Paderne da comarca de Betanzos. Tiña 144 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE, dos cales 70 eran homes e 74 eran mulleres.
Neste lugar áchanse o Pazo de Montecelo e a igrexa parroquial de San Pantaleón.
Alfonso Vilar Lamelas
Alfonso Vilar Lamelas, nado en Rouxique (Vilalonga, Sanxenxo) o 15 de setembro do 1927 e finado en Pontevedra o 24 de xaneiro de 2011, foi un escultor galego.
Traxectoria
Comezou a súa andaina artística grazas a unha bolsa concedida pola Deputación de Pontevedra. Na súa estadía en Santiago de Compostela foi alumno de Francisco Asorey. Tamén estudou na Escola de Belas Artes de San Fernando en Madrid, coincidindo cos escultores Juán Cristóbal e Enrique Pérez Comendador. Foi un dos promotores da Escola de Canteiros de Poio. Aínda que destacou como escultor, sendo un dos máis destacados na Galicia do século XX, tamén cultivou a pintura e outras formas de expresión artística.
De estilo clásico, realista e con trazos expresionistas, a súa escultura é unha mestura do clasicismo rexionalista galego do século XIX, as vangardas dos anos trinta e as tendencias escultóricas de posguerra aprendidas na súa etapa en Madrid da década de 1950.
Ademais da escultura funeraria tamén abordou os retratos e a temática mariñeira. As súas numerosas obras públicas son un bo exemplo do seu traballo.
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Monumento mariscador 01-03.jpg|Monumento á Familia Mariscadora (O Grove) Ficheiro:Ventura 02.jpg|Buenaventura Fernández Fariña (O Grove) Ficheiro:A Madama de Silgar Sanxenxo.jpg|A Madama de Silgar (Sanxenxo) Ficheiro:O Aviador Piñeiro.jpg|Monumento ó Aviador Piñeiro (Sanxenxo) Ficheiro:Monumento ó Pescador.JPG|Monumento ó Pescador (Vigo) Ficheiro:O Mariscador.jpg|O Mariscador (Cambados) Ficheiro:Alexandre Bóveda.Pontevedra 1.jpg|Monumento a Alexandre Bóveda (Pontevedra) Ficheiro:Pontevedra-Monumento ós caídos.jpg|Monumento ao Soldado (Pontevedra) Ficheiro:Redondela a Castelao por subscrición.JPG|Monumento a Castelao (Redondela) Ficheiro:Coruña GDFL2005 08.JPG|Monumento ó Emigrante (A Coruña) Ficheiro:Monumento a Fleming 01.jpg|Monumento a Fleming (Vilagarcía de Arousa) Ficheiro:Monumento a Alejandro Cerecedo 01.jpg|Monumento a Alejandro Cerecedo (Vilagarcía de Arousa) </Gallery>
Deporte de combate
Deporte de combate e arte marcial
A noción de "deporte de combate" é diferente da de arte marcial, aínda que algunhas materias coinciden.
Con efecto, unha arte marcial é por definición unha "arte de guerra", unha materia onde todo é permitido. Por mor da peligrosidad potencial, o estudo da arte marcial é moito definido por regra xeral.
En contraste, un deporte de combate a miúdo posúe competicións (de oposición), as normas destinadas, en particular, a garantir a integridade física e un árbitro para facelas respectar. Por unha parte, deporte de combate afástase o combate real, pero por outra parte, permite se afrontar o un adversario que ten reaccións imprevisibles e permite a boa deportividade (partido limpo e o respecto).
Estas dúas puntos de vista son fundamentalmente diferentes, pero historicamente vinculados. Nos países asiáticos, a aprendizaxe de artes marciais efectuábase para enfrontar a un atacante. O corpo do individuo transformábase nunha verdadeira arma de guerra e serviu para opoñerse en caso de agresión de pobos invasores. Así, esta visión dunha materia marcial servía para defender a súa vida durante a época feudal.
Pero, o vimos na ficha "arte marcial", estas técnicas marciais transmitíronse no curso dos anos en todo o mundo, e foran adaptadas ás mentalidades das persoas que servían.
Deportes de combate antigos
Kampsport
Universalis Cosmographia
miniatura|dereita O Universalis Cosmographia é un mapa planisferio publicado baixo a dirección do cartógrafo Martin Waldseemüller en Saint-Dié-des-Vosges e impreso en Estrasburgo en 1507, no que por primeira vez se utilizou o nome de «América», ao considerar a Amerigo Vespucci descubridor do novo continente. Titulado Universalis Cosmographia Secundum Ptholomei Traditionem et Americi Vespuci Aliorumque Lustrationes, o planisferio acompañaba a un pequeno tratado de xeografía titulado Cosmographiae Introductio.
Greip (lúa)
Greip ou Saturno LI (designación provisional S/2006 S 4), é unha pequena lúa de Saturno. O seu descubrimento foi anunciado por Scott S. Sheppard, David C. Jewitt, Jan Kleyna, e Brian G. Marsden o 26 de xuño do 2006 a partir de observacións feitas entre o 5 de xaneiro e o 1 de maio do 2006. S/2006 S 4 ten uns 6 km de diámetro e orbita Saturno a unha distancia media de 18,066 millóns de kms en 906,556 días, cunha inclinación orbital de 172,7° respecto da eclíptica (159,2° respecto do ecuador de Saturno), de movemento retrógrado e cunha excentricidade de 0,3735.
Recibiría o nome de Greip, un xigantes da mitoloxía nórdica.
Galería de imaxes de Piñeira, Taboada
Santa María de Piñeira é unha parroquia do concello de Taboada, na comarca de Chantada.
Quinase de especificidade dual
En bioquímica, unha quinase de especificidade dual é unha quinase que pode actuar tanto como tirosina quinase coma como serina/treonina quinase, polo que pode introducir grupos fosfato en residuos de tirosina, serina e treonina.
O nome sistemático desta clase de encimas é ATP:proteína fosfotransferase (Ser/Thr- e Tyr-fosforilante).
Chuck Daly
Charles Jerome "Chuck" Daly, nado o 20 de xullo de 1930 en St. Marys (Pensilvania) e finado o 9 de maio de 2009 en Jupiter, Florida, foi adestrador profesional de baloncesto. Foi famoso por adestrar aos Detroit Pistons dos "Bad Boys", gañando dous campionatos consecutivos en 1989 e 1990, e ao "Dream Team" dos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992. Durante as súas 14 tempadas na NBA, tamén dirixiu a Cleveland Cavaliers, New Jersey Nets e Orlando Magic. O 9 de maio de 1994 foi incluído no Basketball Hall of Fame.
Mahathir bin Mohamad
Tun Dr. Mahathir bin Mohamad, nado en Alor Setar o 10 de xullo de 1925 é un médico e político malaisiano, cuarto e sétimo primeiro ministro de Malaisia e deputado electo do Parlamento de Malaisia pola circunscrición de Langkawi en Kedah. A súa carreira política esténdese por máis de setenta anos dende que se uniu á acabada de formar Organización Nacional dos Malaios Unidos (UMNO) en 1946, antes de formar o seu propio partido, o Partido Indíxena Unido de Malaisia (PPBM) en 2016.
Chuck Daly
Adestrador
Daly creceu en Kane, Pensilvania, e asistiu á St. Callistus Catholic School. Xogou ao baloncesto na Universidade de St. Bonaventure (Nova York) (1948-49) e na Bloomsburg Universidade de Pensilvania (1949-52). Daly comezou a súa carreira de adestrador a nivel de instituto, adestrando a Punxsutawney e liderandole a unha marca de 111-70 (61.3%) de 1955-63.
Mahathir bin Mohamad
Traxectoria
Nado e criado en Alor Setar, Kedah, Mahathir sobresaíu na escola e converteuse en médico. Afiliouse á UMNO antes de entrar no parlamento en 1964. Serviu como deputado antes de perder o seu escano e posteriormente inimizouse co primeiro ministro Tunku Abdul Rahman e foi expulsado do partido. Cando Abdul Rahman renunciu ao ser substituído por Abdul Razak Hussein en 1970, Mahathir volveu a incorporarse á UMNO e ao Parlamento, e foi ascendido ao Gabinete. En 1976 converteuse en viceprimeiro ministro e en 1981 xurou o cargo de primeiro ministro trala renuncia do seu predecesor, Hussein Onn.
Durante o seu mandato como primeiro ministro, Malaisia experimentou un período de rápida modernización e crecemento económico, e o seu goberno iniciou unha serie de audaces proxectos de infraestruturas. Mahathir foi unha figura política dominante, baixo o seu liderado, a coalición Barisan Nasional gañou cinco eleccións federais consecutivas e defendeu con éxito o dominio da UMNO antes rivais destacados. Como primeiro ministro, foi un defensor do desenvolvemento do terceiro mundo e un prominente activista internacional.
Mahathir renunciou o 31 de outubro de 2003, sendo o xefe de goberno malaisio con máis anos no cargo. Non obstante, mantívose como unha figura política activa logo do seu retiro. O seu fillo Mukhriz Mahathir foi Menteri Besar (gobernador) do estado de Kedah entre 2013 e 2016. Co paso do tempo, Mahathir converteuse nun crítico estridente do seu sucesor escollido persoalmente, Abdullah Ahmad Badawi, en 2006, e máis tarde Najib Razak en 2015. Tan só dous anos despois da súa renuncia, o Barisan Nasional comezou a experimentar fortes debacles electorais que levaron á perda da maioría de dous terzos en 2008 e a unha derrota por voto popular en 2013 ante a coalición Pakatan Rakyat, dirixida por Anwar Ibrahim, conservando o goberno unicamente grazas ao gerrymandering. Como rexeitamento ás accións da UMNO ao continuar a apoiar ao goberno de Razak a pesar do escándalo que rodeaba a organización Malaysia Development Berhad, Mahathir abandonou o partido o 29 de xaneiro de 2016, sendo seguido por un enorme continxente de políticos oficialistas, entre os que destacaban o seu fillo Mukhriz e o antigo viceprimeiro ministro Muhyiddin Yassin.
O 9 de setembro do mesmo ano anunciou a súa volta á primeira plana política e fundou o Partido Indíxena Unido de Malaisia (PPBM), aprobado ese mesmo día polo Rexistro de Sociedades (RoS). O partido uniuse á coalición opositora Pakatan Harapan (PH) que estaba liderada polo seu antigo aliado que el mesmo enviara a prisión en 1998, Anwar Ibrahim. Estando este novamente encarcerado dende 2015, Mahathir foi elixido o 8 de xaneiro de 2018 como candidato a primeiro ministro da coalición nas eleccións federais de 2018 en substitución de Ibrahim, coa promesa de procurar a súa liberación e entregarlle o cargo nun ou en dous anos. A campaña electoral foi dura e caracterizouse por unha serie de insultos persoais entre Najib e Mahathir, que culminou cunha sorprendente e histórica derrota do primeiro ministro e unha maioría absoluta do Pakatan Harapan. Mahathir asumiu o cargo o día seguinte, 10 de maio de 2018. Con case 93 anos no momento do seu xuramento converteuse no político de máis idade en ocupar o cargo de primeiro ministro, o primeiro en Malaisia que ocupa o cargo en dúas ocasións non consecutivas e o primeiro goberno alleo á UMNO na historia do país. En febreiro de 2020 anunciou a súa dimisión e o 1 de marzo deixou o cargo sendo substituído por Muhyiddin Yassin.
Os Barreiros, San Pantaleón das Viñas, Paderne
Os Barreiros é un lugar da parroquia de San Pantaleón das Viñas no concello coruñés de Paderne da comarca de Betanzos. Tiña 29 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE, dos cales 15 eran homes e 14 eran mulleres.
Melendi
Ramón Melendi Espina, coñecido artísticamente como Melendi, nado en Oviedo o 21 de xaneiro de 1979, é un cantante español. A súa especialidade na música é a rumba con influencias de rock, flamenco e pop. O cantante vendeu un total de 1 000 000 copias dos seus discos ata o ano do 2010.
Biografía
Naceu o 21 de xaneiro de 1979 en Oviedo (Asturias). Foi a clase co piloto de Fórmula 1 Fernando Alonso, ao que lle dedicou unha canción chamada «Magic Alonso». Melendi afeccionouse ao fútbol, é así que xogou nas categorías inferiores do Club Astur, filial, por aquel entón, do Real Oviedo. Logo dalgún tempo traballou en numerosos bares como camareiro e movíase no mundo da noite, obtendo vivencias que logo formarían parte das letras das súas cancións. No ano 2001, uniuse a un grupo chamado El bosque de Sherwood e pouco despois gravou unha maqueta que contiña unicamente tres cancións: «Sin noticias de Holanda», «El informe del forense» e «Vuelvo a traficar».
En febreiro do 2003, Melendi logrou gravar o seu primeiro disco, en solitario, chamado Sin noticias de Holanda con doce cancións. En decembro do 2003 Melendi sacou dous temas novos («Asturias» e «Moratalá»), os cales tiveron moito éxito. Aínda que o seu verdadeiro salto á fama chegoulle da man da Volta Ciclista a España no 2004, cando a canción «Con la luna llena» foi elixida como tema oficial. En maio do 2004 iniciou unha pequena xira por España. Esta xira foi moi importante, xa que logrou vender aproximadamente 50.000 copias e obtivo un Disco de Ouro.
No 2005 sacou o seu segundo disco en solitario, titulado Que el cielo espere sentao, o cal vendeu máis de 200.000 copias. No mesmo ano Melendi tivo á súa primeira filla, á cal chamouna Carlota. Tamén lanzou 3 temas inéditos («El Nano», «La Dama y el Vagabundo» e «Carlota») e un DVD, no cal móstranse imaxes dun concerto en Oviedo. Ademais recibiu o premio Ondas á mellor canción polo tema «Caminando por la vida».
En novembro do 2005, recibiu sete Discos de Platino, polos dous discos. Sin noticias de Holanda recibiu catro e Que el cielo espere sentao, tres.
No 2006 anunciouse que sería un dos protagonistas principais do videoxogo de Sony para PSP Gangs of London. Melendi lle dió vida a un personaxe, Mr. Big, que era un malvado gángster. Ademais, compuxo para a ocasión o tema «Gangs of London», co seu correspondente vídeoclip ambientado entre sirenas de policía. O videoxogo foi lanzado en Reino Unido o 1 de agosto e en España o 6 de setembro, coa multinacional EMI, encargada de lanzar a súa carreira internacionalmente.
miniatura|Melendi en [[Valladolid.]] Tamén compuxo un tema para o Real Oviedo chamado «Volveremos». O cantante está no proxecto dunha película titulada ''Vuelvo a traficar. The Filme''.
Mientras no cueste trabajo publicouse o día 13 de novembro do 2006. Edítase desde o momento da súa saída ao mercado en dous formatos: o normal, que consta dun CD con 12 cancións, e o especial, con 16 cancións e un DVD con extras. O 29 de setembro do 2007 saíu unha reedición do disco chamada Mientras no cueste más trabajo, que contaba con catro cancións novas («Firmes», «El rey de la baraja», «La aceituna» e «Me gusta el fútbol»).
No 2007 recibiu o Premio á «Mellor Xira» polos Premios da Música entregado en Córdoba. Tamén realizou unha campaña publicitaria para Canal+ titulada Me gusta el fútbol, onde o artista compuxo unha canción co mesmo nome.
O 12 de novembro do 2007 foi a declarar aos xulgados tras provocar un altercado en claro estado de embriaguez, nun voo Madrid con destino a México. Tal foi a gravidade do caso, que obrigou ao comandante do avión a regresar ao momento de orixe, logo de dúas horas de engalar. Foi posto en liberdade, tras prestar declaración. Pouco despois, debido a este altercado, recibiu o premio pé esquerdo que outorga a cadea musical Cadena 100.
Melendi fundou a oficina Blue Donkey Music, desde o 2006 ata o 2008, esta oficina foi fundada co obxectivo de axudar a aqueles mozos cantantes, que queren iniciar a súa carreira. Ofreceu contrato a 4 grupos: Algunos Hombres Buenos, Rasel, La Dama e Belo y los Susodichos. Estes últimos foron nomeados aos premios Grammy Latino na categoría de mellor grupo de rock vocal. A banda Algunos Hombres Buenos deixa Blue Donkey Music no 2008.
No 2008 Melendi ficha por RLM, oficina de management de artistas como Alejandro Sanz, Miguel Bosé ou David De María entre outros e a súa representante pasa a ser Rosa Lagarrigue.
O día 9 de agosto do 2008, foi presentado na cadea española de radio Los 40 Principales, o novo single do cuarto traballo de estudo de Melendi, «Un violinista en tu tejado», que forma parte do disco Curiosa la cara de tu padre. Devandito disco foi publicado o 16 de setembro do 2008. O 23 de decembro recibiu o premio dos 40 Principales ao Mellor solista grazas a este álbum.
Eurocopter X³
O Eurocopter X³ (X-Cubed) é un helicóptero composto experimental de alta velocidade desenvolvido por Airbus Helicopters. Trátase dunha plataforma de demostración tecnolóxica para un "helicóptero híbrido de alta velocidade e longo alcance" ou concepto H³, e alacanzou unha velocidade de 472 km/h a novel de voo o 7 de xuño de 2013, establecendo un récord de velocidade de helicópteros non oficial. En xuño de 2014 foi colocado no Museo do Aire e do Espazo de Le Bourget.
Melendi
Biografía
O 17 de marzo do 2009 coincidindo co principio da súa última xira, publicouse un dobre CD Aún más curiosa la cara de tu padre, que inclúe o disco orixinal, máis un CD extra con nove temas inéditos e desde o que se pode acceder a través de enlaces de internet a contidos musicais exclusivos, aloxados na páxina web oficial do artista. Para empezar o 2010, presentouse novamente nun macro-evento en Caracas, compartindo cartel con outros grupos españois e levándose as mellores críticas.
Ao longo do 2010 Melendi emprendeu con concertos en España e Latinoamérica. Ao mesmo tempo empezou a compor e preparar o seu novo álbum, Volvamos a empezar, composto por doce temas que teñen un estilo máis rockeiro, que saíu á venda o 2 de novembro de 2010. O pasado 11 de setembro xa cantara na radio un single do seu novo albúm, «Barbie de extrarradio». O 17 de novembro é pai por segunda vez, o seu novo fillo e o da Dama é chamado Marco.
Televisión
En febreiro de 2012 confírmase que será unha dos catro xuíces da primeira edición de La Voz, programa musical de Telecinco baseado no formato holandés The Voice, xunto con David Bisbal, Malú e Rosario Flores.
Rede (wicca)
A Rede Wicca é un poema que presenta diversos aspectos da relixión neopagana Wicca. "Rede" é unha palabra do inglés medieval que significa "consello" e é normalmente utilizado nese formato, sen tradución, polos wiccanos.
O texto orixinal que forma parte das formas tradicionais refírese nada máis á premisa de "Fai a túa vontade, mentres non dane a ninguén". O poema estendido é obra de Doreen Valente e coñécese como Crede ou Credo Wicca, diferente ao que aquí analizamos como "Rede" (the Rede of the Wiccae) que se atribúe a Lady Gwen Thompson (actualmente Lady Gwynne) fundadora da tradición N.E.C.T.W. (The New England Coven of Traditionalist Witches). Da "Rede" tal como coñecémola de Lady Gwen existen diversas versións adaptadas, alteradas e expandidas de acordo ás particularidades dos adeptos.
Historia
O mandato da Wicca que di "fai o que queiras", fixo a súa primeira aparición no libro "The Old Laws" (As Vellas Leis) de Gerald Gardner en 1953. Unha frase similar, "Fai o que queiras é a totalidade da Lei", apareceu no libro "The Book of the Law" (O Libro da Lei) de Aleister Crowley en 1904. A Rede Wicca na súa forma máis coñecida foi usada por Doreen Valente en varios escritos. En 1964 foi rexistrado como un diálogo na forma de "oito palabras". Foi en 1974 que se publicou un poema completo titulado A Rede Wicca, publicado na revista neopagana Earth Religion News. Este foi seguido por un segundo lixeiramente diferente titulado Rede of the Wiccae, que foi publicada na revista Green Egg por Lady Gwen Thompson. ela atribuíuno á súa avoa Adriana Porter, e reclamou que o primeiro texto publicado foi distorsionado da súa "versión orixinal".
Planisferio celeste
miniatura|dereita Un planisferio celeste é unha carta estelar en forma de 2 discos axustábeis que viran sobre un pivote común. Pode axustarse para mostrar as estrelas visibles nun momento dado. Emprégase para axudar no recoñecemento de estrelas e constelacións. O astrolabio é un predecesor do moderno planisferio.
Rede (wicca)
Historia
A atribución a Porter foi disputada, ata que Porter morreu en 1946, xusto antes de que Gardner publicase "The Old Laws" e ningunha evidencia da autoría de Porter existiu á parte da palabra de Thompson. A linguaxe dos poemas refírese a conceptos wiccanos que non se sabía que existisen para o tempo de Adriana Porter.
Adrian Bott, nun artigo publicado na revista White Dragon en 2003, argumentou que esta creación pode ser situada nalgún momento entre 1964 e 1975. Bott basea o seu argumento no alegado uso indebido do inglés antigo no poema, en particular de "an" en abreviación de "and", e de "ye" no canto de "the". Bott establece que o autor do poema non estaba consciente que esta contracción de "and" non é un arcaísmo, senón un convencionalismo moderno. Segundo Bott, nas "oito palabras" citadas orixinalmente por Doreen Valente, "an" é usada correctamente no sentido do inglés medio de "no caso de" ou "se" e non ten apóstrofo como aparece na obra de Shakespeare. De acordo con Bott ese poema foi un intento de expandir o "pareado" de Valente e convertelo nun credo wiccano, escrito por alguén confundido co uso da lingua arcaica.
Con todo, Bott ignora o feito de que a impresión de "an" cun apóstrofo no sentido arcaico era un costume a finais do século XIX e que "an" como unha abreviación de "and" tamén aparece en Shakespeare.
En contraste con Bott, Robert Mathiesen repite a obxección de "ye", pero argumenta que a maioría dos arcaísmos son usados correctamente. Sen embrago, establece que todos estes arcaísmos derivan dos usos revividos a finais do século XIX. Mathiesen argumenta que estas referencias ao folclore inglés son consistentes coa historia familiar dos Porter. A súa conclusión provisional é que a forma folclórica do poema pode ser escrito por Adriana Porter, pero que foi alterada por Lady Gwen Thompson para engadir material especificamente de Wicca. Mathiesen tamén menciona que a última liña pode ser unha adición de Thompson derivada de Valente.
Interpretacións da Rede
A Rede é vista tanto por wiccanos como por outras persoas, como moi similar á "Regra de Ouro" ("Cada acción boa ou mala que fagas regresáchese por triplicado" é unha das súas formulacións típicas), unha crenza supostamente existente en case todas as relixións. Mentres a Regra de Ouro prohibe facer dano subxectivamente, a Rede Wicca non prohibe máis nada que o facer dano a outros, entre os que se inclúe á persoa mesma.
Existe un debate na comunidade neopagana e wiccana sobre o significado da Rede. O debate céntrase no concepto de que a Rede é un consello non un mandamento, así como o feito de que as accións que fan dano non están discutidas na Rede Wicca. Unha expansión deste tema pode atoparse en "Wiccan Ethics and the Wiccan Rede" de David Piper. O concepto da reciprocidade ética non está expresada explicitamente, pero moitos wiccanos interpretan que a Rede implica a Regra Dourada (Golden Rule) na crenza de que o espírito da Rede é facer o ben a un compañeiro ser humano e a un mesmo. Algúns sectores da Wicca non ven diferenzas en facer o ben, algúns se inclúen a eles mesmos, e outros inclúen as plantas e os animais.
Algúns tamén notaron unha similitude coa "Lei do Dano" do filósofo John Stuart Mill no século XIX. Outro antecedente notables é o de san Agostiño de Hipona, "Ama, e fai o que queiras".
Na segunda parte da Rede Wicca a palabra "wilt" é entendida como "will" (vontade). O significado de "will" neste caso é entendido como a "Vontade Real" en oposición ao que se quere. Isto significa que a Rede pode ser entendida como que sempre de debe seguir a "vontade real" no canto de tratar de obter desexos simples ou caprichos e asegurarse que facendo a nosa vontade non danamos a ninguén, incluíndo á persoa mesma. A Rede anima aos wiccanos a tomar responsabilidade persoal polas súas accións.
En adición ao concepto de reciprocidade ética expresado en moitas versións da "Regra Dourada", no entanto, a Rede tamén expresa rexeitamento ao concepto de pecado.
Algúns wiccanos interpretan na Rede que causar dano por inacción é inconsistente coas crenzas da Wicca. Por exemplo, facer un feitizo para incapacitar a un violador de seguir abusando doutros, aínda que poida ser danado polo feitizo, pode ser interpretado como algo lexítimo. Onde un gran dano é causado por inacción, entón a Rede pode alentar acción responsable para previlo.
Condado de Artois
miniatura miniatura O condado de Artois foi unha xurisdición feudal no norte do Reino de Francia. Limitaba ao norte co condado de Flandres, ao leste cos condados de Flandres e Hainaut, ao oeste polo paso de Calais e ao sur pola Picardía. Corresponde á maior parte do actual departamento do Pas de Calais. A súa capital foi Arras e as principais cidades Avesnes, Hesdin, Bapaume, Saint-Pol-sur-Ternoise, Aubigny, Béthune, Lens, Aire e Saint-Omer. O país é unha chaira.
Historia
Artois foi un condado carolinxio, cuxos condes non se coñecen. O último foi supostamente Adalelmo, cuxo segundo fillo (nado arredor de 970) sería a orixe dos señores de Béthune. Balduíno II de Flandres conquistou Artois no 892. O conde Heriberto II de Vermandois ocupou Artois en 927, aínda que o país estivo disputado entre Arnulfo o Vello de Flandres e o conde de Vermandois e Arnulfo recuperouno en 932. Ao acceder ao trono de Flandres Arnulfo II o Mozo despois da morte do seu avó Arnulfo I en 965, o reino de Francia occidental tomou o control temporal do Artois, pero devolveuno a Flandres cando Arnulfo o Mozo alcanzou a maioría de idade. Permaneceu baixo o control de Flandres ata 1180.
Territorios gañados a Flandres (1180-1227)
Cando o conde de Flandres Filipe de Alsacia casou a súa sobriña Isabel de Hainault, filla de Margarida e de Balduíno V de Hainaut, con Filipe Augusto de Francia (1180), cometeu o molesto erro de comprometer, como dote da raíña, unha parte significativa dos seus estados (Arràs, Saint-Omer, Aire, Hesdin ).
Cara a finais de 1195, Filipe Augusto, por unha acta levantada en Vernon, recoñeceu a Balduíno IX de Flandres e VI de Hainaut o castelo de Mortagne e renunciou a toda pretensión sobre Douai e Lécluse. A cambio, o conde abandonaba todos os dereitos que podía ter aos condados de Boulogne e Guînes e sobre o castelo de Oisy, o cal parece que implicou a renuncia aos castelos de Cambrai.
Distintas circunstancias levaron a Balduíno a negociar, e obtivo a paz de Péronne (2 de xaneiro de 1200) en condicións relativamente vantaxosas. Filipe Augusto abandonaba Saint-Omer, Aire, os feudos de Guînes, de Ardres, de Lillers, de Richebourg, de La Gorgue, así como unha terra que o procurador de Béthune tiña máis aló do foxo; confirmaba a renuncia relativa a Mortagne, engadindo que no caso de que o seu fillo Luis falecese sen herdeiro, todo Flandres na súa antiga extensión volvería a Balduíno sen obriga de compensación, salvo para o seu herdeiro. O rei mantiña Arras, Bapaume, Lens, Boulogne, Saint-Pol, Hesdin e Béthune, o que significa que a restitución feita a Péronne consistía só nunha banda de territorio bastante estreita, ao longo da fronteira, desde Béthune ata ao mar. Estas concesións eran o prezo do abandono da alianza inglesa.
En 1211, Xoana de Flandres, herdeira de Flandres e Fernando de Flandres, o seu marido, foron render homenaxe a Filipe Augusto, pero Luís VIII de Francia, debido a unha monstruosa perfidia, aproveitou a súa estadía en París para apoderarse de Aire e Saint-Omer, que o recente pacto, asinado en 1200, regresara a Flandres. Fernando e Xoana tiveron que ratificar esta usurpación; o Tratado de Pont-à-Vendin (25 de febreiro de 1212 ou 24 de febreiro de 1211) anulaba o Tratado de Péronne.
A alianza do Conde de Flandres e do Conde de Boulogne co rei Xoán sen Terra e co emperador Otón IV desfíxose traxicamente no campo de batalla de Bouvines (27 de xullo de 1214). Os franceses obtiveron a vitoria e Fernando foi levado en catividade a París (a un cárcere do Louvre). Rexinaldo I de Dammartin, prisioneiro como o conde de Flandres, foi encerrado en Péronne, onde morreu; Filipe Augusto desposuíuno do seu condado para llo dar ao seu propio fillo Filipe, que casara con Matilde (que foi Matilde II de Boulogne), filla de Ida e Rexinaldo. Fernando permaneceu en catividade durante doce anos e foi liberado da prisión só despois da morte de Luís VIII; asinou en abril de 1226 o tratado de Melun, que, ao comezo da rexencia de Branca de Castela, foi lixeiramente modificado. Foi entón, 6 de xaneiro de 1227, cando Fernando recuperou a liberdade. Este tratado consagraba definitivamente o abandono dos territorios flamengos que constituíran o condado de Artois; o silencio mesmo sobre estes territorios implicaba a desmembración definitiva, aínda que a responsabilidade inicial fora de Filipe de Alsacia.
Dinastía Capeta
Luís VIII morreu o 8 de novembro de 1226, deixando no seu testamento o Artois como legado para o seu segundo fillo, Roberto, aínda un neno. Non foi ata 1237 cando Roberto recibiu efectivamente a terra de Artois do seu irmán Luís IX de Francia: Arras, Saint-Omer, Aire, Hesdin, Bapaume, Lens e as súas dependencias. Luís IX confirmara as disposicións do seu pai neste sentido, engadindo que Hesdin, Bapaume e Lens, que formaban a viuvez da súa nai Branca de Castela, non habían pasar a Roberto máis que á morte de Branca; pero esta sobreviviu ao seu fillo: Roberto de Artois morreu en Mansura (Exipto) en 1250 e a raíña nai non morreu ata 1252.
Artois pasou ao fillo de Roberto I, Roberto II de Artois. En 1297, o condado de Artois transformouse nun condado-paria. Roberto II morreu en Kortrijk en 1302. O condado foi disputado entón entre o seu neto Roberto III de Artois e a súa filla Mafalda de Artois, e o tribunal dos Pares acabou decidindo a favor da condesa Mafalda. Roberto III obtivo o señorío de Beaumont-le-Roger con título de condado. Condenado por producir documentos falsos, as súas terras foron requisadas; o seu fillo Xoán de Artois obtivo o condado de Eu vinte anos despois (1350). Esta rama extinguiuse en 1472.
Mafalda ou Matilda casou con Odón IV de Borgoña (conde palatino de Borgoña) e morreu en 1329, deixando unha xove Xoana II de Borgoña, que desde 1315 herdou o condado de Borgoña do seu irmán Roberto o Neno e que en Artois, sucedeu á súa nai (1329), á que sobreviviu só uns meses (1330).