cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chlamyphorus truncatus
Características físicas e comportamento
A coiraza, de cor rosada pálida, está formada por de 23 a 25 filas de placas óeas cubertas por unha capa córnea. A rexión ventral está cuberta por longos pelos brancos (ten así mesmo algúns pelos na armadura).
Mazandarán
Xeografía e poboación
thumb|center|1000px| [[Monte Damavand |alt=Monte Damavand]]
Chlamyphorus truncatus
Características físicas e comportamento
As catro patas rematan en cinco dedos equipados con garras.
É un animal nocturno. Escava os seus tobos na terra, xeralmente cerca de formigueiros. Cando se sente ameazado, escava na terra a gran velocidade até enterrarse por completo.
Mazandarán
Xeografía
Mazandarán atópase na costa do sur do mar Caspio. Está bordeado polas provincias de Golestán, Semnán e Teherán. Tamén ten fronteiras con Qazvin e Guilán ao oeste. Mazandarán divídese xeograficamente en dúas partes: as chairas litorais, e as áreas montañosas. A cordilleira de Alborz rodea a faixa litoral e chairas do Caspio, a xeito de enorme muro. Debido a brisa do mar permanente e aos ventos locais das costas do sur e orientais do mar Caspio, fórmanse pequenas montañas areosas, creándose unha especie de barreira natural entre o mar e a chaira. Os terreos do Alborz atópanse normalmente nevados, os cales discorren paralelos á costa sur do mar Caspio, dividindo a provincia a moitos vales illados. A provincia posúe un clima moderado subtropical cunha temperatura media de 25 °C no verán e sobre 8 °C durante o inverno. A pesar de que a neve pode caer fortemente nas montañas en inverno, é raro que neve a nivel do mar.
Ecorrexións: A produción total de madeira destes bosques estímase en 269 022 metros cúbicos. O parque nacional de Golestán e a divisoria de augas forestal de Shastkolateh atópanse na provincia de Golestán e de Mazandarán. A área total de bosque hircaniano estímase en 965 000 ha, das cales 487 195 ha son utilizadas comercialmente, 184 000 ha son protexidas e o resto son consideradas terras ou montes sen utilizar. As divisorias de augas de Kojoor, Dohezar e Sehezar atópanse nesta provincia. A estepa forestal do Elburz é unha ecorrexión consistente nun estreito arco árido e montañoso duns mil quilómetros ao sur do mar Caspio, que discorre polo norte de Irán desde a fronteira de Acerbaixán até case a fronteira con Turkmenistán. Cobre 63 300 quilómetros cadrados e comprende as pendentes meridionais e orientais das montañas do Alborz, así como os seus cumes. A ecorrexión dos bosques mixtos hircanianos caspianos, coas súas chairas e ladeiras cheas de verde, reciben a humidade precisa para manterse así do mar Caspio. A ecorrexión do deserto persa forma a súa fronteira meridional. A cordilleira do Alborz está composta principalmente por granito, así como por rochas sedimentarias tales como calcarias, shales, arenitas e tufos. E tamén rochas metamórficas tales como xistos, mármores e anfibolitas. O clima é árido cunha precipitación anual que varía desde 150 mm a 500 mm, caendo principalmente como forma de neve no inverno.
Medio ambiente
O agora extinto tigre do Caspio e o cabalo do Caspio son dous dos animais da provincia de Mazandarán.
thumb|262px|Mapa do relevo de Mazandarán.
Ao contrario que o resto de Irán, Mazanderán está bañado por numerosos ríos e regatos de montaña, todos fluíndo desde as montañas cara ao mar. O viaxeiro alemán Gmelin, quen visitou este país arredor de 1771, di que no espazo de oito millas, na camiño desde Resht a Amot, avistou 250 correntes de auga, moitas delas sendo tan extremadamente anchas e profundas, que a pasaxe a través delas é ás veces impracticable durante semanas.
Clima
thumb|left|200px|Montañas do [[Alborz central na provincia de Mazandarán.]] O clima de Mazandarán está baixo a influencia de varias características que o determinan: a latitude xeográfica, a cordilleira de Alborz, a elevación sobre o nivel de mar, a distancia ao mar, as terras áridas do sur de Turkmenistán, as correntes de ar rexionais e locais, e a diversa vexetación. Estas condicións provocan unha división climática da provincia en tres tipos: (1) clima caspiano moderado con veráns quentes e húmidos e invernos suaves e húmidos, (2) clima montañoso moderado con invernos fríos e longos e veráns suaves e curtos, e (3) clima montañoso frío con longos invernos fríos e veráns frescos e curtos. Nesta última rexión hai nevaradas durante case todo o ano, incluso no medio do verán.
As chairas occidentais e centrais da provincia, até as abas setentrionais do Alborz, experimentan o clima suave da rexión do Caspio. En altitudes de 1,500 a 3,000 metros prevalece un clima montañoso moderado con longos invernos fríos e veráns curtos e suaves. Nesta rexión, a neve cobre partes da provincia mesmo no medio da estación cálida. De feito, a neve pode verse nesta rexión mesmo nos meses máis quentes do ano.
Demografía
right|333px A poboación da provincia estivo medrando durante os últimos 50 anos. A seguinte táboa mostra a poboación da provincia.
A poboación é predominantemente mazandarani, cunha minoría de gilakis, acerbaixanos, xeorxianos, armenios, circasianos, turcománs e outros.
Nos últimos anos a rexión viu un fluxo entrante de iranianos desde outras rexións de Irán, moitos deles atraídos pola súa natureza e a costa.
Cidades máis poboadas
A seguinte táboa ofrece unha listaxe ordenada das cidades máis poboadas de Mazandarán.
Comunicacións
miniatura|dereita|262px|Ponte ferroviaria en [[Savadkuh.]]
Tren
A primeira estación de tren foi feita pola dinastía Pahlavi.
Estradas
Mazandarán está conectado con Teherán pola estrada de Haraz (Amol-Rudehen), a estrada de Kandovan (Chalus-Karaj) e a estrada de Firoozkooh (Qaem Shahr-Rudehen).
Aeroportos
Á parte do aeroporto de Dasht-e Naz, que se atopa na capital, Sari, existen outros dous aeroportos, o aeroporto de Noshahr e o aeroporto internacional de Ramsar.
Ferrocarril
O ferrocraril de Mazandarán está xestionado polo Departamento Ferroviario Norte de Ferrocarrís Iranianos. O Departamento conecta a provincia con Teherán ao do sur e con Gorgán ao leste. As cidades de Sari, Qaemshahr e Pol Sefid son as principais estacións do Departamento. O ferrocarril transiraniano foi un importante proxecto de construción ferroviaria iniciado en 1927 e completado en 1938, baixo a dirección do monarca iraniano Reza Xa, e enteiramente realizado con capital local. Liga a capital Teherán co Golfo Pérsico e o mar Caspio.
Cultura
O pobos da provincia foron tradicionalmente seculares, polo que as mulleres tiveron máis liberdade e independencia que os seus veciños persas.
Lingua
thumb|300px|Mapa lingüístico da provincia de Mazandarán. O mazanderani ou tabari é unha lingua iraniana do noroeste. Existen varios dialectos do mazandarani falados na provincia de Mazandarán, así como na veciña provincia de Golestán. Hoxe en día, os mazandaranis tamén usan o persa (persa occidental). A xente alfabetizada pode comunicarse e ler en persa perfectamente.
Cariberto I
Cariberto I, nado c. 521 e finado en París en 567, foi rei de París de 561 a 567.
Mazandarán
Lingua
As persoas que residen en Chalus empregan a lingua mazanderani. O dialecto de Kalarestaqi fálase ao oeste de Chalus e o dialecto de Kojuri no leste, así como tamén os residentes de Nowshahr.
Unha versión lixeiramente diferente do dialecto oriental do gilaki emprégase na cidade de Ramsar.
Cariberto I
Xenealoxía
Fillo de Clotario I e da súa primeira esposa Ingunda.
Mazandarán
Lingua
Na cidade de Galoogah fálase un dialecto do azarí.
Chlamyphorus truncatus
Taxonomía
miniatura|250px|Parella de C. truncatus nunha lámina antiga. miniatura|250px|Pichiciego menor, nunha lámina de Josefina Wolf, ilustradora arxentina nada en 1975.
Mazandarán
Gastronomía
180px|miniatura|esquerda|Kebab e arroz. A cociña da rexión é moi rica en produtos do mar, e o arroz está presente en moitas comidas. A cociña mazanderaní é diversa podéndose clasificar en dúas rexións: a cociña da costa é diferente da da montaña, mentres que a xente do Alborz emprega herbas. na costa destaca o peixe con arroz e verduras.
Na literatura
بیاراست گیتی بسان بهشت.................... به جای گیا سرو گلبن بکشت
از آمل گذر سوی تمیشه کرد .............. نشست اندر آن نامور بیشه کرد
E cando Manuchehr está regresando á capital de Fereydun, Tamisheh, en Mazandarán (coñecido como Tabarestán), tras a súa vitoria sobre Salm e Tur.
Na segunda sección, unha rexión chamada Mazandarán é mencionada na era de Kai Kavoos; é unha área habitada maioritariamente por divs (demos). O lendario Xa Kaykavoos, así como o heroe iraniano Rostam, irán a Mazandarán con intención de batallar cos demos.
thumb|155px|Fraga en Mazandarán.
De todos os xeitos, este Mazandarán non se considera equivalente á provincia moderna de Mazandarán, sendo unha terra ao oeste de Irán. A provincia actual formaba parte de Tabaristán; o nome Mazandarán é de creación máis tardía, quizais baseado na terminoloxía local.
N ' A Pantasma da Ópera de Gaston Leroux, un dos personaxes era anteriormente daroga (xefe de policía) de Mazanderán.
Festividades
O Ano Novo tabariano, ou Neowrez, ou Nowruz, ocorre nos días pintek do calendario tabariano. No calendario mazanderani, o ano divídese en 12 meses de trinta días e nun de cinco días, e normalmente empeza o 21 de marzo, sendo o Neowrez Khani unha das tradicións máis populares do pobo mazanderani.
Tirgan é a festividade iraniana do solsticio de verán, que se celebra anualmente o 13 de Tir (3, 4 ou 5 de xullo). Realízanse salpicaduras de auga, danzas, recitais de poesía, e tómanse comidas tradicionais como a sopa de espinacas e o sholezard. O costume de poñer fitas co arco da vella nos pulsos, que se levan durante dez días e logo se botan a unha corrente de auga, é tamén un xeito a festexar esta festividade os nenos. Outra festa famosa é o Varf Chal, cerimonia tradicional con case 800 anos típico de Mazandarán asociada coa auga que se celebra en Ab Ask. Tamén típico do lugar é o xogo de loita lochu.
Música e danza
A música desta rexión está relacionada co estilo de vida dos seus habitantes, e as súas cantigas tratan temas sobre os montes, o cultivo e outras actividades agrarias ou o pastoreo. O baile máis famoso desta rexión é o baile shomali, así como o baile do pau que fan os homes. Músicas populares da provincia son o Taleb e Zohre, o Amiri Khani e o Katuli.
Escolas e universidades
180px|thumb|Universidade Tecnolóxica de Noshirvani As principais universidades de Mazandarán son:
Deportes
Mazandarán xerou unha gran cantidade de loitadores. O fútbol e o voleibol son outros xogos populares con xogadores nas Ligas de Irán e no seu equipo nacional. A halterofilia, o taekwondo, o tenis de mesa, o boxeo, o kickboxing, o kung fu, o karate, ou o rally, son outros deportes practicados con éxitos. Kalleh Mazandaran VC, Shamoushak Noshahr F.C. e F.C. Nassaji Mazandaran son tres equipos famosos da provincia. Kalleh gañou dúas veces a Liga de Voleibol de Irán e unha vez o Campionato Asiático de Clubs de Voleibol.
Economía
180px|thumb|Caviar A provincia é unha das cinco máis ricas de Irán. O petróleo estimulou industrias tales como o procesado de alimentos, cementos, téxtiles, algodón e pesca, como tamén do caviar. A Organización do Patrimonio Cultura de Irán sita uns 630 sitios históricos e culturais significantes. Ao longo desta costa do mar Caspio prodúcese arroz, cereais, froitas, algodón, té, tabaco, cana de azucre, flores, auga mineral, caviar, lácteos, cárnicos e seda. Mazandarán, con 230.000 hectáreas de cultivo, produce sobre un millón de toneladas de arroz ao ano, o 42 por cento do total de Irán. Sobre uns 70 tipos de produtos agrícolas se cultivan en Mazandarán, o que abastece o 40% da demanda doméstica de arroz e o 50% dos cítricos. A provincia é o único produtor de kiwi de Irán. Mazandarán ten 3.500 unidades industriais e de produción.
Chlamyphorus truncatus
Descricións
Tanto o xénero como a especie foron descritos en 1825 polo médico, zoólogo e paleontólogo estadounidense Richard Harlan, en ''Ann. Lyc. Nat. Hist''., 1: 235.
Mazandarán
Gas e petróleo
De 1951 a 1978 e especialmente tras a creación da Compañía Nacional de Petróleo Iraniana, realizáronse varias perforacións petrolíferas. A finais dos 1970, explotáranse 16 pozos, e todos de gas natural, e estudos técnicos amosaban que continuar con eles non resultaba rendible.
Chlamyphorus truncatus
Sinonimia
Ao longo do tempo, o xénero coñeceuse tamén, ademais de polo nome cuñado por Harlan, e actualmente válido polos seguintes sinónimos: Pola súa parte, a especie tamén se coñece polos sinónimos seguintes:
Mazandarán
Turismo
Sobre uns 15 millóns de iranianos e sobre 400,000 estranxeiros, son os turistas que visitaban cada ano a provincia. As súas principais atraccións turísticas son: máis de 800 sitios históricos e culturais rexistrados, 338 quilómetros de costa, fontes de auga en xunglas e montañas, cachoeiras e covas.
Chlamyphorus truncatus
Etimoloxías
miniatura|250px|Nesta foto vese ben a clámide truncada. O nome científico do xénero, Chlamyphorus, está formado polos elementos do latín científico chlamy-, tirado do latín clásico chlamys, -ydis, "clámide" (certa capa grega, capa ou manto sen mangas, especialmente dos guerreiros das cabalarías), que á súa vez deriva do grego antigo χλαμύς chlamýs (co mesmo significado), e -phorus, calco da grega -φορος -phoros, que significa "portador", "o que leva", derivada do verbo φορέω phorĕō, "levar dun lado a outro", "transportar·, "levar sobre si", "usar", "gastar". O específico, truncatus, "truncado", é o participio do verbo truncare, "truncar", "cortar pola punta", "amputar", "mutilar". Polo tanto o nome da especie significa, literalmente, "o que leva a clámide truncada" (aludindo á coiraza cortada na súa parte posterior).
Mazandarán
Turismo
Filband, vila próxima á cidade de Babol, destaca polos seus ceos de nubes cumulosas, especialmente en primavera. Mazandarán foi escolleita como capital turística pola Organización de Cooperación Económica (ECO) en 2022.
Chlamyphorus truncatus
Etimoloxías
En canto ao nome vulgar do castelán da Arxentina, pichiciego, empregado na literatura internacional, deriva do mapuche ou araucano pichi, "pequeno", e o castelán ciego, "cego".
Mazandarán
Personalidades
Persoas nadas ou relacionadas coa Mazandarán actual ou histórica son:
Cariberto I
Biografía
Clotario I reunificara con traballo o reino franco de Clodoveo I. Á súa morte, o reino foi dividido novamente entre os seus catro fillos.
Chlamyphorus truncatus
Estado de conservación
Desde 1970 o pichiciego menor está na lista de especies en risco de extinción. A causa principal é a destrución do seu hábitat polo avance dos cultivos. Por esta razón, e polos seus hábitos nocturnos, estes animais son raros de ver. Non hai esforzos serios por preservar a especie.
Escudo de Suíza
dereita|220px O escudo de Suíza consiste na mesma cruz branca da bandeira de Suíza sobre un escudo vermello. Ao igual que a bandeira o escudo de armas é utilizado en moitos artigos, tales como o franco suízo, as matrículas de automóbiles, e produtos como as navallas suízas.
Cariberto I
Biografía
En 558, organizou unha expedición contra a rebelión de seu irmán Chram. Á morte de seu pai en 561, foi rei de París, e posuía o oeste da Galia. Fortunato loou a súa cultura en letra e en dereito. Casou con Inxeberga, coa que tivo dúas fillas. Despois abandonouna por dúas fillas dun artesán do obradoiro real: Merofleda e Marcova. Foi excomungado polo bispo Xermán de París despois da súa voda cunha relixiosa chamada Tibilda. En 566, nomeou o seu sobriño político Bertrand como bispo de Bordeos e casou a súa filla Berta co rei de Kent. Morreu o 5 de marzo de 567 en París.
Economía de Botswana
miniatura|left|Mina de [[diamantes de Jwaneng, a máis grande do mundo.]] Botswana é o terceiro produtor mundial de diamantes. O país ten unha economía de libre mercado. Entre 1987 e 1997 experimentou un crecemento medio do 7,3%, sendo unha das economías con máis alta taxa de crecemento do mundo. Entre 2006 e 2008 seu PIB creceu abaixo dos 5%, e o 2009 contraeuse fortemente, cunha caída da industria de case 30%. A través dunha disciplina fiscal e unha eficiente xestión, o país transformouse dun dos máis pobres do mundo nunha economía de renda mediana, cun PIB per cápita de U$ 14.100 o 2008. Dous importantes bancos de investimento clasificaron o país como un dos mellores en termos de risco de crédito en África.
HC Sparta Praha
O HC Sparta Praha é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Praga (República Checa). Actualmente compite na máxima categoría do hóckey sobre xeo checo, a Extraliga, competición que gañou en catro ocasións (2000, 2002, 2006 e 2007). Xoga os seus partidos como local no O₂ Arena de Praga, un pavillón con capacidade para 17.360 espectadores.
Economía de Botswana
A minería de diamante axudou a expansión económica e actualmente representa máis de 1/3 do produto interno bruto, entre o 70 e o 80% das exportacións e preto de metade das rendas do goberno. A súa renda per cápita aumentou de 7.800 dólares en 1997 para case o dobro, 14 700 dólares o 2007.A grande dependencia do país dun único produto de luxo nas súas exportacións foi un factor crítico na forte retracción económica o 2009. Outros sectores de importancia son o turismo, os servizos financeiros e a gandería de subsistencia.
HC Sparta Praha
Historia
O Hockey Club Sparta Praha é un dos equipos de maior éxito e famosos na historia do hóckey sobre xeo de Checoslovaquia e, posteriormente, da República Checa.
Economía de Botswana
A pesar do desemprego ser, segundo datos oficiais, soamente o 7,5% da forza de traballo o 2007, estimativas non oficiais dan conta de case 40%. Os índices de infección polo VIH están entre os máis elevados do mundo, e ameazan as impresionantes ganancias económicas do país. Tamén se espera unha retracción da produción de diamantes nas próximas dúas décadas, o que pode significar unha forte redución do crecemento en longo prazo.
O seu maior socio comercial é Suráfrica.
HC Sparta Praha
Historia
Logo duns anos discretos, o Sparte retornou aos primeiros postos da Extraliga na tempada 1999-00, cando se proclamou campión. A vitoria foi a primeira dos catro campionatos que gañaron en sete anos, incluíndo os títulos de 2002, 2006 e 2007. Ademais destes éxitos, o Sparte participou na Final a Catro da EHL novamente na tempada 1999-00, acadando o subcampionato logo de perder na final fronte ao Metallurg Magnitogorsk ruso, conseguindo así a mellor clasificación dun equipo checo na historia.
Actualmente o HC Sparta Praha é un dos mellores equipos da Extraliga, chegando aos playoffs case tódolos anos.
Joaquín Vázquez
Joaquín Vázquez González, nado en Badaxoz o 26 de agosto de 1897 e finado o 21 de outubro de 1965, foi un futbolista español.
Xogando no Racing de Ferrol, foi medalla de prata en Antuerpe 1920, xunto cos galegos Luis Otero Sánchez e Ramón Gil Sequeiros.
O Outeiro, Alba, Vilalba
O Outeiro é un lugar da parroquia de Alba no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 6 habitantes, dos cales 3 eran homes e 3 eran mulleres.
Gontrán
Gontrán I, (545- 592), fillo de Clotario I. Rei de Borgoña e de Orleáns no ano 561, á morte do seu pai que divide o reino de Francia en catro partes.
Traxectoria
Loitou contra os bárbaros que ameazaban o seu reino. Intenta reconciliar os seus dous irmáns Sixeberto I e Khilperico I.
Demografía dos Países Baixos
Os Países Baixos presenta unha das densidades de poboación máis altas do mundo. A maioría dos seus habitantes son descendentes dos francos e saxóns.
Gontrán
Traxectoria
Á morte de Khilperico I, é chamado por Fredegunda para que a protexese a ela e o seu fillo Clotario II. Recupera o reino de París.
Demografía dos Países Baixos
O goberno alentou a emigración despois da segunda guerra mundial xa que temía unha superpoboación do territorio. Preto de medio millón de persoas abandonaron o país, mais o número de inmigrantes chegados principalmente das Indias Orientais Neerlandesas, Antillas Neerlandesas, Turquía e Marrocos, superaron o número de emigrantes.
miniatura|esquerda|300px|Evolución demográfica dos Países Baixos
Herminio Barreiro
dereita|miniatura|Nicho de Herminio Barreiro Rodríguez en Sisán (Ribadumia).
Gontrán
Traxectoria
No 587, adopta a Khildeberto II, fillo de Sixeberto I e de Brunequilda.
Morre sen descendentes no 592. O seu reino pasa a Khildeberto II.
Herminio Barreiro
Herminio Barreiro Rodríguez, nado en Dorrón (Sanxenxo)   o 1 de outubro de 1937 e finado en Santiago de Compostela o 6 de novembro de 2010, foi un docente e pedagogo galego.
Traxectoria
Fillo de Herminio Barreiro Calvete, mestre socialista encarcerado durante a Guerra Civil española, pasou a súa infancia en Cerdedo, onde a súa nai fora destinada como mestra. Estudou bacharelato en Pontevedra e a partir de 1958 Filosofía e Letras en Madrid. Alí, xunto a outros galegos que estaban estudando na universidade, fundou o grupo Brais Pinto.
En 1965 marchou a Francia a dar clase de español, e nese país afiliouse ao Partido Comunista de España.
De volta en Galicia, traballou como profesor da Facultade de Ciencias da Educación da USC e publicou diversos traballos relacionados principalmente con temas históricos e educativos. Tamén dirixiu o anuario de historia da educación Sarmiento. Foi colaborador de prensa diaria e participou en diversas empresas culturais. Politicamente estivo durante boa parte da súa vida vencellado ao Partido Comunista e a Esquerda Unida, pola que se presentou como candidato a distintas eleccións municipais en Santiago.
Pioverdina
As pioverdinas son sideróforos fluorescentes producidos por certas especies de bacterias pseudomónadas.
En Pseudomonas aeruginosa PAO1 hai 14 xenes pvd implicados na biosíntese de pioverdina.
A diferenza da enterobactina, as pioverdinas/pseudobactinas son péptidos non ribosómicos que se unen ao ferro, que conteñen un derivado dihidroxiquinolina. A estrutura do péptido difire entre as distintas pseudomónadas e foron descritas unhas 40 estruturas diferentes, aínda que o cromóforo ácido (1S)-5-amino-2,3-dihidro- 8,9-dihidroxi-1H-pirimido[1,2-a]quinolina-1-carboxílico é o mesmo sempre coa excepción da azobactina de Azotobacter vinelandii, a cal posúe un anel de urea extra.
Black Rain
"Black Rain" é unha canción da banda estadounidense de grunge Soundgarden, editada como sinxelo o 17 de agosto do 2010. O tema estreouse no número 24 da lista Billboard Alternative Songs e no 14 da Billboard Rock Songs. A canción aparece no álbum recompilatorio Telephantasm e no videoxogo musical Guitar Hero: Warriors of Rock. Tratase do primeiro ,sinxelo da banda dende 1997.
Baserri
miniatura|Baserri en Erregoiti, en [[Biscaia.]]
Un baserri é unha casaría típica do hábitat rural do País Vasco.
Características
Feito en pedra, como casa illada, pode acadar os 15 metros de altura. Neles adoitaban vivir todos os membros da familia, xunto co gando e as colleitas, que se situaban en dependencias no mesmo edificio. Polo xeral están pintados en branco cos marcos das fiestras e portas de cor vermella ou castaña. Moitos casaríos teñen o escudo familiar, ou escudo de armas na parte frontal da casa.
Outeiro, Calvos, Calvos de Randín
Outeiro é un lugar da parroquia de Calvos no concello ourensán de Calvos de Randín na comarca da Limia. Non aparecen datos no INE.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
15 de novembro
O 15 de novembro é o 319º día do ano no Calendario Gregoriano e o 320º nos anos bisestos. Quedan 46 días para rematar o ano.
Nacementos
miniatura|125px|dereita|William Herschel.
Mortes
miniatura|100px|dereita| Johannes Kepler. miniatura|100px|dereita| Basilio Álvarez.
Outros
Os 366 días do ano
Ferrari 375 America
O Ferrari 375 America foi presentado no Salón de París no ano 1953 xunto ao 250 Europa. O 375 continuaba a serie de modelos "America" destinados ao mercado estadounidense. Estes modelos caracterizábanse polo seu gran tamaño, o uso de motores máis grandes e un baixo número de produción. Xeralmente, cada auto terminábase con detalles ou especificaciones solicitadas polo cliente. A configuración do Ferrari 375 America contaba cun chasis tubular estándar de aceiro soldado, suspensións de elásticos con amortecedores con resortes e freos a tambor accionados hidráulicamente. En xeral, a posta a punto do chasis era bastante similar á do 250 Europa, contando con diferenzas especialmente destinadas a acomodar un motor máis grande e pesado. Unha das diferenzas era maior distancia entre eixos, de 2.800 mm.
A Gandara de Beres, O Esto, Cabana de Bergantiños
A Gandara de Beres é un lugar da parroquia do Esto no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 18 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 9 homes e 9 mulleres.
Interstate Love Song
"Interstate Love Song" é un sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo Stone Temple Pilots, editado en setembro de 1994 como parte do seu álbum Purple. O tema acadou o número 1 na lista Mainstream Rock Tracks o 17 de setembro de 1994, substituíndo a "Vasoline", tamén de Stone Temple Pilots. "Interstate Love Song" estivo nese posto durante 15 semanas, un récord no seu tempo. No ano 2003 a canción foi incluída no recompilatorio de grandes éxitos Thank You, e a principios de 2008 estivo dispoñible como contido descargable para o videoxogo Rock Band, e como canción xogable en Guitar Hero: Warriors of Rock. No 2009 foi nomeada a 58 mellor canción de hard rock de todos os temos pola cadea VH1.
Energy
Energy é unha canle de televisión privada española propiedade de Mediaset España que emite a través da TDT e nas plataformas de televisión de pago Movistar+ e Vodafone TV, Orange TV, R e Euskatel. A súa programación está dirixida ó público masculino. Energy comezou as súas emisións en probas o 19 de decembro do 2011 cun bucle promocional; o día 27 de decembro, as emisións en probas e o 9 de xaneiro de 2012, a emisión oficial comeza coa gala de entrega do FIFA Balón de Ouro do 2011 dende Zuric en directo. O seu principal competido é a canle Mega.
Energy ten entre a súa programación Sons of Anarchy, Top Gear, Desafío Extremo, as repeticións de Deportes Cuatro, a Eurocopa de Fútbol Polonia/Ucraína 2012 e o Mundial de motociclismo.
Audiencias
Evolución da cota de pantalla mensual, segundo as medicións de audiencia elaborados en España por TNS. Están en letra grosa e laranxa os meses en que foi líder de audiencia.
Telescopio Espacial Spitzer
O telescopio espacial Spitzer, anteriormente coñecido como Space Infrared Telescope Facility e o seu acrónimo SIRTF, é un observatorio espacial da NASA lanzado o 25 de agosto de 2003 mediante un foguete Delta 7920H desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral.
Características
O telescopio Spitzer pertence ao Programa de Grandes Observatorios da NASA xunto co telescopio espacial Hubble, o telescopio espacial Chandra de raios X e o desaparecido observatorio espacial Compton de raios gamma.
Spitzer ten unha apertura de 0,85 m de diámetro e tres instrumentos arrefriados crioxenicamente con helio líquido para facer observacións no rango de lonxitudes de onda do infravermello, en concreto entre 3 e 180 micrómetros. O observatorio está estabilizado nos tres eixos e emprega un sistema de apuntado inercial celeste. Consta dun bus octogonal e un panel solar que protexe o tubo do telescopio, que é de tipo Ritchey-Chrétien. O observatorio ten un tamaño total de 4,45 m de alto e 2,11 m de diámetro. Está nunha órbita solar de tal modo que segue á Terra na súa órbita.
O rango infravermello no que traballa Spitzer é adecuado para o estudo das propiedades físicas dos obxectos do Sistema Solar, das nubes de po circumstelares, para a busca de ananas marróns, o estudo infravermello de galaxias e para facer medicións de cuásares. Spitzer estendeu ademais os estudos do observatorio espacial IRAS relativos a estrelas en formación.
Instrumentos
Spitzer leva tres instrumentos a bordo:
Xiba
miniatura|S. officinalis A xiba, choco , chopo ou sepia , de nome científico Sepia officinalis, é un molusco cefalópodo mariño da familia dos Sepiidae, dentro da orde dos Sepiida. É a especie máis coñecida do seu xénero.
Morfoloxía
miniatura|esquerda|240px Ten un corpo ancho, oval, aplanado, de ata 30–40 cm de lonxitude. Presenta dúas expansións laterais a modo de aletas que percorren todo o corpo. O bordo anterior do manto presenta na zona dorsal un lóbulo triangular, obtuso, que avanza entre os ollos. O sifón é ventral e pequeno.
A cuncha é interna, de forma ovoide, laminada e con estrías. Cando se encontran varadas nas praias, os nenos (e os mariñeiros) chámana pan de gaivota, debido ao costume destas aves de picar nelas para conseguiren o carbonato cálcico que precisan para fabricaren a casca dos seus ovos.
Teñen oito brazos e dous tentáculos. Os primeiros son curtos, retráctiles e con catro filas de ventosas; os segundos son tres veces máis longos e só presentan algunhas ventosas, ensanchadas, no extremo final ou maza; só se utilizan para a reprodución ou para agarrar as presas.
A cor é moi variable, en función das circunstancias biolóxicas e o substrato no que se pousan. Adoitan ser de cor moura ou gris apardazada, con puntos de distinto tamaño ou bandas de cor. A zona ventral é abrancazada.
Hábitat e bioloxía
Distribúense amplamente no Atlántico e no Mediterráneo.
Viven na franxa sublitoral, ata os 250 metros de profundidade, sobre area ou sedimentos onde se poden enterrar parcialmente.
Aliméntase de crustáceos e peixes. A posta faina sobre algas, corais ou cunchas abandonadas e hai veces que inxecta tinta nos ovos para escurecelos e facilitar a camuflaxe e o ocultamento fronte aos depredadores.
Interese pesqueiro e comercial
miniatura|dereita|240px|Nomes que recibe Sepia officinalis na costa galega. miniatura|240px|Pan de gaivota, a cuncha interna da xiba. En Galicia é unha especie de grande interese comercial. Péscase con diversas artes e en todas as épocas do ano aínda que a súa mellor época vai de decembro a febreiro.
Cocíñase de diferentes formas (cocida, á prancha, na súa tinta, á romana).
Xibas e chocos na cultura popular galega
Filgueira recolleu tamén a denominación popular de galiña do mar, que Ríos Panisse explica pola preseza do bico córneo, que pode semellar ó dunha galiña.
Á xiba pequena chámana chopo e choquiño (que non hai que confundiur cos verdadeiros choquiños, especies do xénero Sepiola e outros, da familia dos Sepiolidae).
A cuncha de xiba recibe os nomes populares, entre outros, de pan de gaivota e pan senso.
En Redondela celébrase unha afamada Festa do choco. Di Eladio Rodríguez que os chocos "Abundan ... muy especialmente en Redondela, que vulgarmente se llama en todo su contorno a 'vila dos chocos'".
Interleucina 17
As interleucinas 17 son unha familia de citocinas. O primeiro membro que se descubriu desta familia foi a IL-17A (inicialmente IL-17), que se identificou orixinalmente como un transcrito procedente de hibridomas de células T de roedores grazas aos traballos de Rouvier et al. en 1993. Esta interleucina coñécese en roedores como CTLA8, e presenta unha alta homoloxía coa IL-17 viral codificada por un marco de lectura aberto do Rhadinovirus T-linfotrófico herpesvirus saimiri. As células T que expresan esta familia de interleucinas denomínanse Th17.
A interleucina 17 é unha citocina que actúa como un potente mediador en reaccións de tipo retardado ao incrementar a produción de quimiocinas en varios tecidos para recrutar monocitos e neutrófilos ao sitio de inflamación, similar ao efecto do interferón gamma. A IL-17 prodúcena as células T colaboradoras e é inducida pola IL–23, e ten como resultado un dano nos tecidos destrutivo en reaccións de tipo retardado. As interleucinas da familia IL-17 funcionan como citocinas proinflamatorias que responden á invasión do sistema inmunitario por patóxenos extracelulares e inducen a destrución da matriz celular dos patóxenos. A interleucina 17 actúa sinerxicamente co factor de necrose tumoral e a interleucina-1.
Para realizaren as súas funcións, as IL-17 únense a un receptor de superficie de tipo I chamado IL-17R, do cal hai polo menos tres variantes IL17RA, IL17RB, e IL17RC.
Membros da familia
Ademais do xa mencionado IL-17A, outros membros da familia IL-17 son IL-17B, IL-17C, IL-17D, IL-17E (tamén chamado IL-25), e IL-17F. Todos os membros da familia IL-17 teñen unha estrutura proteica similar, con catro residuos de cisteína moi conservados esenciais para a súa forma tridimensional, aínda que non teñen ningunha semellanza de secuencia con ningunha das outras citocinas coñecidas. A análise filoxenética revela que entre os membros da familia IL-17, as isoformas IL-17F 1 e 2 (ML-1) teñen a maior homoloxía con IL-17A (comparten do 55 ao 40% da identidade de aminoácidos con IL-17A, respectivamente), seguen, en grao de homoloxía a IL-17B (29%), IL-17D (25%), e IL-17C (23%), mentres que a IL-17E é a que está máis afastada de IL-17A (só 17%). Estas citocinas están todas ben conservadas nos mamíferos, e, por exemplo, entre os homólogos de humanos e ratos hai un 62–88% de aminoácidos conservados.
Uwe Seeler
O seu principal club foi o Hamburger SV, no que xogou entre 1944 e 1972. Máis tarde foi presidente.
Entre os seus títulos individuais están
Interleucina 17
Expresión xénica
O xene da IL-17 humana ten 1874 pares de bases e foi clonado a partir das células T CD4+. Cada membro da familia IL-17 ten un patrón distinto de expresión celular. A expresión de IL-17A e IL-17F parece estar restrinxida a un pequeno grupo de células T activadas, e regulado á alza durante a inflamación. A IL-17B exprésase en varios tecidos periféricos e tecidos inmunitarios. A IL-17C é tamén moi regulada á alza en condicións inflamatorias, aínda que en condicións normais a súa abundancia é baixa. A IL-17D exprésase abundantemente no sistema nervioso e no músculo esquelético e a IL-17E atópase en niveis baixos en varios tecidos periféricos.
Uwe Seeler
A nivel internacional destacou un subcampionato no mundial de 1966
Secesión (política)
Unha secesión, do latín secessĭo, -ōnis, 'separación', 'afastamento', é o acto de retirarse dunha organización, unión ou entidade política. Tipicamente hai un forte factor diferencial que motiva a retirada.
Interleucina 17
Estrutura
A IL-17A é unha proteína de 155 aminoácidos que é unha glicoproteína homodímera segregada ligada por ponte disulfuro cunha masa molecular de 35 kDa. Cada subunidade do homodímero é de aproximadamente 15-20 kDa. A estrutura de IL-17 consta dun péptido sinal de 23 aminoácidos seguida dunha rexión da cadea de 123 aminoácidos característica da familia IL-17. Identificouse un sitio de glicosilación ligado a N na proteína a partir das dúas bandas reveladas durante a purificación da proteína, unha de 15 kDa e outra de 20 kDa. A comparación de diferentes membros da familia IL-17 revelou que había catro cisteínas conservadas que forman dúas pontes disulfuro. A IL-17 é peculiar en que non presenta semellanzas con ningunha outra interleucina coñecida. Ademais, a IL-17 non lembra a ningunha outra proteína coñecida ou dominio estrutural.
Uwe Seeler
Como xogador destacou polo seu preciso remate coa testa. Foi un dos xogadores máis populares e admirados polos afeccionados xermanos.
Secesión (política)
A secesión pode ser un feito ou un dereito. Como dereito o fenómeno político da secesión require a previa existencia dun Estado Federal ou Confederal, do que forme parte o Estado que manifesta a súa vontade de separarse da unión.
Uwe Seeler
Foi un dos capitáns honorarios da selección xermana, xunto con Fritz Walter, Franz Beckenbauer e Lothar Matthäus
Secesión (política)
A secesión, como feito, adoita confundirse coa independencia. Pero non é igual. Nas guerras de secesión (como a Guerra de Secesión de Estados Unidos), o decisivo é a vontade que ten un Estado preexistente de separarse da unión con outros Estados, mentres que nas guerras de independencia trátase do nacemento dun novo Estado.
Interleucina 17
Estrutura
A estrutura cristalina da IL-17F, que é nun 50% homóloga da IL-17A, indica que IL-17F é estruturalmente similar á familia de nó de cistina de proteínas, entre as que se inclúen as neurotrofinas. O pregamento nó de cistina está caracterizado por dous conxuntos de febras β emparelladas estabilizadas por tres interaccións disulfuro. Porén, a diferenza doutras proteínas de nó de cistina, a IL-17F carece do terceiro enlace disulfuro. No seu lugar, ten unha serina que substitúe nesa posición a cisteína. Esta característica única está conservada nos outros membros da familia IL-17. A IL-17F tamén se dimeriza dun modo similar ao factor de crecemeno dos nervios (NGF) e outras neurotrofinas.
Gondollín, Melide
San Martiño de Gondollín é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Melide. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 90 habitantes (47 homes e 43 mulleres) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 151 habitantes.
Interleucina 17
Axente terapéutico
Debido ao seu desenvolvemento en condicións autoinmunes, os inhibidores de IL-17 están a ser investigados como posibles tratamentos, por exemplo o vidofludimus que está en ensaios en fase IIB para a artrite reumatoide, psoríase e enfermidade intestinal inflamatoria. En 2012, os ensaios clínicos de anticorpos contra a IL-17 para o tratamento da psoríase tiveron resultados moi prometedores en fase II. A IL-17 foi tamén implicada na esclerose múltiple. Os anticorpos anti-IL-23 chamados ustekinumab poden utilizarse para tratar con efectividade a psoríase ao reduciren a IL-17. Baseándose nas probas cada vez máis fortes de modelos animais, suxeriuse que a IL-17 pode ser unha diana para as terapias anti-inflamatorias para mellorar a recuperación despois dun accidente cerebrovascular.
Receptores
A familia de receptores de IL-17 consta de cinco receptores amplamente distribuídos, chamados IL-17RA, B, C, D e E, que teñen diferentes especificidades de ligando. Nesta familia de receptores, o IL-17RA é o que mellor está descrito. O IL-17RA únese tanto a IL-17A coma a IL-17F e exprésase en moitos tecidos: células endoteliais vasculares, células T periféricas, liñaxes de células B, fibroblastos, pulmóns, células mielomonocíticas, e células estromáticas da medula. A transdución de sinais para a IL-17A e IL-17F require a presenza dun complexo heterodimérico que consta de IL-17RA e IL-17RC e a ausencia de calquera dos receptores dá lugar a unha transdución de sinais ineficaz. Este patrón é similar noutros membros da familia IL-17, como IL-17E, que necesita un complexo IL-17RA-IL-17RB (tamén chamado IL-17Rh1, IL-17BR ou IL-25R) para un efectivo funcionamento.
Gondollín, Melide
Festas
As festas patronais celébranse en honor a San Martiño os días 11 e 12 de novembro. As festas da Virxe do Carme celébranse o primeiro domingo de agosto.
Interleucina 17
Receptores
Outro membro desta familia de receptores é IL-17RB, que se une a IL-17B e a IL-17E. Ademais, exprésase nos riles, páncreas, fígado, cerebro, e intestino. O IL-17RC exprésase na próstata, cartilaxe, riles, fígado, corazón, e músculo, e o seu xene pode sufrir un splicing alternativo para producir un receptor soluble ademais da súa forma unida a membranas. De xeito similar, o xene para a IL-17RD pode sufrir un splicing alternativo para render un receptor soluble. Esta característica pode permitir que estes receptores inhiban os efectos estimulatorios dos seus ligandos aínda non definidos. O menos descrito destes receptores, o IL-17RE, sábese que se expresa no páncreas, cerebro e próstata.
A transdución de sinais feita por estes receptores é tan diversa coma a súa distribución. Estes receptores non mostran unha semellanza significativa na secuencia de aminoácidos extracelular ou intracelular cando se comparan con outros receptores de citocinas. Os factores de transcrición como TRAF6, JNK, Erk1/2, p38, AP-1 e NF-κB foron implicados na sinalización mediada por IL-17 dun modo dependente de estimulación e específico de tecido. Propuxéronse outros mecanismos de sinalización, pero cómpre máis traballo de investigación para esclarecer completamente as verdadeiras vías de sinalización utilizadas por estes diversos receptores.
Lev Poprad
O Hockey Club Lev Poprad, máis coñecido como Lev Poprad, foi un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Poprad (Eslovaquia) que competiu na División Bobrov da Kontinental Hockey League (KHL) durante a tempada 2011-12, para posteriormente disolverse e refundarse en Praga (República Checa) como HC Lev Praha no 2012. O Lev Poprad xogaba os seus partidos como local no Zimný štadión mesta Poprad, un pavillón con capacidade para 4 500 persoas. Na única tempada que o equipo eslovaco xogou na KHL non conseguiu a clasificación para os play-offs, finalizando na última posición da súa división e 21º clasificado ao final da liga cun total de 54 puntos noutros tantos partidos.
Fundación e admisión na KHL
O equipo era chamado orixinalmente Lev Hradec Králové e encontrábase na localidade de Hradec Králové, República Checa. Estivera interesado en participar na KHL na tempada 2010–11, para o que cumpriu tódalas condicións necesarias, se ben a Federación Checa de Hóckey sobre Xeo se negou a darlle permiso ao club. Debido a isto, a directiva do Lev decidiu trasladar o equipo a Eslovaquia, co cal foi aceptado na liga na tempada 2010–11. Porén, posteriormente a KHL excluíu o club para a tempada 2010–11 porque non formaba parte de ningunha federación nacional de hóckey sobre xeo. Despois de moitos esforzos, incluída a adhesión a Federación Eslovaca de Hóckey sobre Xeo (SZĽH), o HC Lev foi admitido oficialmente na KHL en maio do 2011. Durante a tempada 2011–12, o equipo xogou na División Bobrov da KHL, mentres que o HK Poprad continuou competindo na Extraliga Eslovaca no mesmo estadio.
Tempada 2011–12
miniatura|esquerda|Radim Rulík foi o adestrador xefe do Lev Poprad durante a tempada 2011-12. Tan só dous meses despois de ser oficialmente admitido na KHL, o Lev anunciou a fichaxe dos seus cinco primeiros xogadores o 30 de xuño de 2011. No equipo definitivo, a meirande parte dos xogadores eran eslovacos e checos. O adestrador xefe foi Radim Rulík e o capitán do equipo Ľuboš Bartečko. Estaba previsto que o Lev comezase a liga regular o 10 de setembro de 2011 cun partido na casa fronte ao Avangard Omsk, pero debido ao accidente aéreo do Lokomotiv Yaroslavl, o inicio da liga atrasouse e o Lev xogou o seu primeiro partido o 12 de setembro fronte ao Metallurg Magnitogorsk, que finalizou coa derrota do equipo eslovaco 2-4, e no que Ľuboš Bartečko anotou o primeiro gol na historia do equipo no Zimný štadión de Poprad.
Logo dun mal inicio no que o equipo eslovaco caeu no seu segundo partido na casa fronte ao Yugra Khanty-Mansiysk (1-3), e na súa visita ao SKA San Petersburgo (4-1), o Lev conseguiu o seu primeiro punto logo de perder nos shootouts na súa visita ao Atlant Moscow Oblast (4-3) o 21 de setembro logo de igualar o partido a tres goles no derradeiro terzo do encontro.
O Lev tivo que agardar ata o seu sexto partido de liga para conseguir a súa primeira vitoria, cando logo dunha nova derrota en Moscova ante o CSKA Moscova (3-2), 26 de setembro no Arena Riga da capital letoa conseguiu bater o Dinamo Riga (0-2), anotados por Rastislav Špirko e Václav Nedorost, no partido no que o equipo eslovaco pechou a súa primeira xira fora da casa, na que xogou catro partidos consecutivos como visitante. A esta primeira vitoria como visitante seguiulle a súa primeira vitoria como local no partido seguinte disputado catro días despois fronte o Dynamo Moscova (4-1).
Dolores Pedrares
María Dolores Pedrares Alonso, nada o 17 de xaneiro de 1973 en Tui, é unha lanzadora de martelo retirada galega. A súa marca persoal (67,14 metros) acadouna o 26 de xuño de 2004 en Valladolid. Pedrares foi catro veces campioa de España en lanzamento de martelo entre os anos 1999 e 2002.
Lev Poprad
Tempada 2011–12
Con todo, o equipo non conseguiu completar unha boa tempada e ao final da liga regular, o Lev non logrou clasificarse para os playoffs, finalizando na sexta e última posición da División Bobrov e na 21º na clasificación xeral da liga, con 54 puntos en 54 partidos. Ao longo da liga regular o Lev Poprad encadeou varias rachas negativas, sendo a máis longa a de sete derrotas consecutivas entre o 3 e o 17 de xaneiro de 2012, á que lle seguiu o mellor rexistro de vitorias consecutivas cun total de catro fronte a Neftekhimik Nizhnekamsk (3-1), CSKA Moscova (3-2), Dinamo Minsk (4-3), Vityaz Chekhov (3-0). O Lev finalizou a súa primeira e última participación na KHL o 26 de febreiro de 2012 en Moscova, onde caeu na súa visita o Dynamo Moscova (5-3), pechando unha nova racha de sete derrotas consecutivas.
Novo equipo en Praga
A finais da tempada 2011–12, un troco de propietarios provocou a especulación sobre o traslado do equipo a Praga, República Checa. En marzo de 2012, Federación Checa de Hóckey sobre Xeo (ČSLH) deu o permiso para que un equipo da KHL xogase na República Checa, e a finais de abril, creouse un novo equipo co mesmo nome, HC Lev, mais cunha organización diferente, solicitou oficialmente o seu ingreso na KHL xogando en Praga. O HC Lev de Poprad non regresou á KHL despois da tempada do seu debut na que, a pesar do seu limitado éxito, demostrou contar cunha sólida base social. Na seguinte tempada o Slovan Bratislava da capital eslovaca substituíu o equipo de Poprad como representante eslovaco na KHL.
Pavillón
miniatura|250px|O Zimný štadión mesta Poprad, fogar do Lev Poprad na única tempada que disputou na cidade eslovaca.
O Lev Poprad xogaba os seus partidos como local no Zimný štadión mesta Poprad, un pavillón con capacidade para 4 500 persoas. O estadio comezou a construírse en 1970 e foi inaugurado en 1973. Remodelado entre 2006 e 2008, o tamaño da súa pista reduciuse a 56 x 26 metros. Amais de acoller os partidos como local do Lev Poprad na súa única tempada, tamén é o fogar do HK Poprad, e nel dispútase anualmente o prestixioso torneo amigable da Tatranský pohár.
O equipo eslovaco rexistrou un bo rexistro de asistencia na tempada que disputou na Continental Hockey League, cunha media de 4 314 persoas, unha cifra moi próxima á súa capacidade máxima.
Equipos afiliados
O Lev Poprad contou cun equipo afiliado na súa curta historia, o Tatranski Vlici, con sede na cidade de Spišská Nová Ves. O Tatranski Vlci foi fundado ao mesmo tempo que o equipo de Poprad e competiu unha tempada na Molodezhnaya Hokkeinaya Liga (MHL), unha liga júnior integrada por equipos afiliados a equipos da KHL e da Vysshaya Hokkeinaya Liga (VHL), así como na Junior Club World Cup. Na súa única participación na liga júnior rusa finalizou na 16ª última posición da conferencia oeste cun total de 56 puntos en 60 partidos disputados, e finalizando na 30ª e antepenúltima posición de entre todos os equipos da competición.
Cadro 2011-12
Na única tempada do Lev Poprad xogaron co equipo eslovaco un total de 33 xogadores adestrados por Radim Rulik. Con todo, o á eslovaco Ladislav Nagy foi traspasado ao Dinamo Minsk logo de xogar 30 partidos co equipo de Poprad. A continuación móstranse os datos de todos os xogadores que formaron parte do equipo durante a tempada 2011-12: