cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Platón
Doutrinas non escritas
Con todo, dise que Platón unha vez revelou este coñecemento ao público no seu discurso Sobre o ben (Περὶ τἀγαθοῦ), na que o ben (τὸ ἀγαθόν) identifícase co Un (a Unidade, τὸ ἕν), o elemento ontolóxico fundamental principio. O contido desta conferencia foi transmitido por varias testemuñas. Aristóxeno describe o evento coas seguintes palabras: "Cada un veu esperando aprender algo sobre as cousas que xeralmente se consideran boas para os homes, como a riqueza, a boa saúde, a forza física e en xeral unha especie de felicidade marabillosa. Pero cando chegaron as demostracións matemáticas, incluíndo números, figuras xeométricas e astronomía, e finalmente a declaración O Ben é Un pareceulles, imaxínome, completamente inesperada e estraña; por iso é polo que algúns menosprezasen o asunto, mentres que outros o rexeitaron". Simplicio cita a Alexandre de Afrodisias, quen afirma que "segundo Platón, os primeiros principios de todo, incluídas as Formas mesmas, son a Dualidade Única e Indefinida (ἡ ἀόριστος δυάς), que el chamou Grande e Pequeno (τὸ μέγα καὶ τὸ μικρόν ) ", e Simplicio tamén informa que "un tamén podería aprender isto de Espeusipo e Xenócrates e os outros que estiveron presentes no discurso de Platón Sobre o ben".
O seu relato está totalmente de acordo coa descrición de Aristóteles da doutrina metafísica de Platón. En Metafísica, escribe: "Agora, dado que as Formas son as causas de todo o demais, el [é dicir, Platón] supuxo que os seus elementos son os elementos de todas as cousas. Por conseguinte, o principio material é o Grande e o Pequeno [é dicir, a Diada], e o a esencia é o Un (τὸ ἕν), xa que os números derívanse do Grande e o Pequeno pola participación no Un". "Desta conta queda claro que só empregou dúas causas: a da esencia e a causa material; porque as Formas son a causa da esencia en todo o demais, e o Un é a causa diso nas Formas. El tamén nos di cal é o substrato material do que se basean as Formas no caso das cousas sensibles, e o Un no das Formas: que é esta a dualidade (a Diada, ἡ δυάς), a Grande e a Pequena (τὸ μέγα καὶ τὸ μικρόν). Ademais, asignou a estes dous elementos respectivamente a causa do ben e do mal".
Os filósofos do "Platonismo medio" centráronse en sintetizar as doutrinas non escritas de Platón co diálogo do  Timeo. Inspirado polo pitagorismo, Platón realizou un esquema metafísico con dous principios opostos, o Un e a Díada Indefinida, sendo o primeiro o que impón límites ao segundo, sentando así as bases do cosmos e xerando o resto de números, sendo o máis importante destes números a tetraktys.
Obra
Entre os diálogos platónicos, que se caracterizan estilisticamente por compartir a forma de diálogo, cuxa utilización en filosofía el inaugurou, poden sinalarse os seguintes como os máis influentes: Crátilo, un exame da relación entre a linguaxe e a realidade, avaliándose tanto unha teoría naturalista da linguaxe como unha convencionalista; Menón, unha investigación sobre a virtude como coñecemento e a súa posibilidade de ser ensinada, fundamentada ontolóxicamente mediante unha proba e exposición da teoría da reminiscencia; Fedón, unha demostración da natureza divina e imperecedoira da alma e o primeiro desenvolvemento completo da teoría das ideas; O banquete, a principal exposición da particular doutrina platónica achega do amor; A República, diálogo extenso e elaborado no que se desenvolve, entre outras cousas, unha filosofía política achega do estado ideal, unha psicoloxía ou teoría da alma, unha psicoloxía social, unha teoría da educación, unha epistemoloxía, e todo iso fundamentado, en última instancia, nunha ontoloxía sistemática; Fedro, no que se desenvolve unha complexa e influente teoría psicolóxica e abórdanse temas como o desexo, o amor, a tolemia, a memoria, a relación entre retórica e filosofía e a pobreza da linguaxe escrita en contraposición a genuina linguaxe oral; Teeteto, unha inquisición sobre coñecemento en orde a achar a súa natureza e a súa definición; Parménides, unha crítica de Platón -posta en beizos do filósofo eleata- á súa propia teoría das Ideas tal como ata entón presentábaa e que prepararía o camiño á súa reformulación en diálogos posteriores;
Político, diálogo que inclúe unha exposición do método diálectico platónico maduro, así como da teoría da xusta medida, do auténtico político e o auténtico Estado, respecto do cal os demais modelos de organización política son presentados como imitacións; Timeo, un influente ensaio de cosmogonía, cosmoloxía, física e escatoloxía, influído pola tradición pitagórica; Filebo, investigación acerca da boa vida, da relación do ben coa sensatez e o pracer en canto compostos daquel e posibilitadores do vivir ben e proveitosamente; Leis, unha teoría extensa e madura acerca da adecuada constitución do Estado, que contrapón un maior realismo ao idealismo puro da filosofía política presentada na República.
Platón, además, escribio Apoloxía de Sócrates, Critón, Eutifrón, Ion, Lisis, Cármides, Laques, Hipias maior, Hipias menor, Protágoras, Gorxias, Menéxeno, Eutidemo e Critias. Hai varios escritos cuxa autenticidade permanece aínda en dúbida, e os diálogos  Alcibíades I e Epinomis os máis importantes entre eles. O mesmo sucede coas cartas conservadas, aínda que hai case unanimidade en aceptar o carácter xenuíno da importante carta VII. Finalmente, atopámonos coa cuestión das doutrinas non escritas de Platón, cuxa fonte máis antiga é nin máis nin menos que Aristóteles, quen menciona en varios lugares teorías que non atopamos na obra escrita do seu mestre.
Obras de Platon:
Platón foi un autor moi prolífico. A súa obra foi presentada na forma do diálogo, poñendo en práctica o principio do método dialéctico socrático. Os traballos do filósofo grego foron ordenados de moitas formas. Un dos criterios foi de acordo ás súas etapas de madurez.
Diálogos de transición (dos 38 aos 41 anos) (389-385)
Diálogos de madurez (dos 41 aos 56 anos) (386-370)
Diálogos pesimistas (361-347, dos 64 aos 78 anos)
Os primeiros diálogos demostran certa semellanza co estilo de indagación de Sócrates. Os diálogos do medio desenvolveron un sistema substancialmente metafísico e ético para resolver estes problemas. As ideas centrais son o Mundo das ideas, teoría que afirma que a mente é imbuída por unha capacidade innata para comprender e aplicar conceptos no mundo, e que estes conceptos son, dalgunha maneira, máis reais, ou máis basicamente reais, que as cousas do mundo ao redor noso; a inmortalidade da alma, e a idea de que é moito máis importante que o corpo; a idea de que a maldade é unha forma de ignorancia, que só o coñecemento pode dirixir cara á virtude, que a arte debería ser subordinada a propósitos morais, e que a sociedade debería ser gobernada por unha clase de reis filósofos.
Nos diálogos posteriores, Sócrates figura menos prominentemente, e a teoría do Mundo das ideas é posta en dúbida; preguntas directas máis éticas convértense no centro. Na República, Platón ataca o sistema político da democracia, culpándoo da derrota de Atenas nas guerras do Peloponeso. Platón atribúe a indecisión ás masas (que votaba sobre todo, incluíndo as estratexias militares) como a razón da derrota militar. Propuxo, en cambio, unha sociedade xerarquizada en tres niveles, con traballadores, gardiáns e filósofos, en orde ascendente de importancia, citando o gran coñecemento dos filósofos acerca das ideas como a razón pola cal eran apropiados para gobernar a sociedade do momento.
As obras de Platón actualmente ordénanse baixo a paxinación de Stephanus, que se emprega nas edicións e traducións modernas das súas obras (así como das de Plutarco). As obras de Platón divídense en números, e cada número divídese en seccións de igual tamaño segundo as letras a, b, c, d e e. Este sistema úsase a miúdo para citar a Platón.
Uso do diálogo
miniatura|Sócrates enseñando a [[Alcibíades por François-André Vincent.]] No século IV a. C., o medio de transmisión de información máis importante era a audición, a memorización e a oralidade, os cales avantaxaba á escritura. Platón foi un prolífico autor, escribindo principalmente en forma de diálogo tentando facelo da forma «menos escrita» posible. Mediante o "Mito de Theuth e Thamus" contado por Sócrates no Fedro, explica que o saber da escritura non se plasma na alma e non se lle pode facer preguntas ao autor, ao contrario que o diálogo. Para Platón, pensar é un diálogo coa alma mesma. En comparación, o seu discípulo Aristóteles estimou máis a lectura e a escritura filosófica, redactando numerosos tratados e instruíndo aos seus alumnos o fomento da lectura.
Os personaxes dos diálogos son xeralmente personaxes históricos, como Sócrates, Parménides de Elea,  Gorgias e  Fedón de Elis, aínda que ás veces tamén aparecen algúns dos que non se ten ningún rexistro histórico á parte do testemuño platónico. Nas súas primeiras obras, diferentes personaxes discuten un tema facéndose preguntas. Sócrates figura como personaxe prominente, e por iso denomínanse "Diálogos Socráticos". A estrutura en forma de diálogo permitiu a Platón expresar opinións impopulares en boca de personaxes antipáticos, tales como Trasímaco na República. Cabe destacar, ademais, que aínda que en moitos diálogos aparecen discípulos de Sócrates, Platón non aparece nunca como personaxe. Soamente é nomeado en Apoloxía de Sócrates e en Fedón.
A natureza destes diálogos cambiou substancialmente no curso da vida de Platón. É recoñecido xeralmente que as primeiras obras de Platón estaban baseadas no pensamento e conversacións reais de Sócrates, mentres que as posteriores vanse afastando das ideas do seu antigo mestre, sendo obra e ideas de Platón. Nos últimos diálogos, que máis ben teñen a forma de tratados, Sócrates está calado ou ausente, mentres que nos inmediatamente anteriores é a figura principal e os interlocutores limítanse a responder “si”, “por suposto” e “moi certo”.
Uso do mito
Os termos mitos e logos sufriron unha evolución ao longo da historia da Grecia clásica. Así nos tempos de Homero e Hesíodo (século VIII a. C.) empregábanse como sinónimos, cun significado de narración ou historia. Posteriormente chegaron historiadores, como Heródoto e Tucidides, e tamén filósofos, como Parménides e os Presocráticos, que introduciron unha diferenciación entre ambos os termos, e así mitos identificouse cunha narración non verificable, e logos cunha narración racional. Sendo Platón un discípulo de Sócrates e decidido partidario da filosofía baseada en logos, parecería lóxico que evitase o uso dos mitos. Con todo fixo un grande uso deles. Este feito produciu un abundante traballo analítico, co fin de aclarar as causas e obxectivos de tal uso.
Platón distinguía entre tres tipos de mitos. En primeiro lugar había mitos falsos, como os que relataban historias de deuses suxeitos a paixóns e sufrimentos humanos, posto que a razón ensina que Deus é perfecto. Logo consideraba aqueles mitos que se baseaban nun razoamento verdadeiro, e por tanto verdadeiros. Finalmente estaban os mitos non verificables por atoparse fora do alcance da razón humana, pero que contiñan algunha parte de verdade. Os mitos de Platón teñen dous tipos de contido, por unha banda a orixe do universo, e por outra a moral e orixe e destino da alma.
Está xeralmente aceptado que o propósito de Platón para o uso do mito era didáctico. Consideraba que soamente unha minoría era capaz, ou estaba interesada en seguir un razoamento filosófico, e en cambio a maioría interésase polas historias e narracións. Así pois utilizaba os mitos para vehicular as conclusións dos razoamentos filosóficos. Algúns dos mitos usados por Platón eran tradicionais, outros se baseaban en mitos tradicionais modificados. Finalmente tamén creou novos mitos da súa invención.
Por outra banda, a historia da cidade e a illa perdida da Atlántida chegounos como unha «historia verdadeira» a través das súas obras Timeo e Critias, onde o personaxe de Critias usa a expresión grega «alēthinós logos», que naqueles tempos usábase para denominar a unha «historia que era verdadeira», e como tal é traducida en todas as versións latinas dos devanditos diálogos, ou sexa, veram historiam, en contraposición ao mito (do grego μῦθος, mythos, ‘conto) ou conto fabulado. Non obstante a figura de Sócrates mostra un escepticismo cara ao relato. Pensadores platónicos posteriores tomarán a historia como unha interpretación metafórica.
O saber e a opinión
Outro tema que tratou Platón profusamente foi a dicotomía entre o saber e a opinión, que anticipaba os debates máis modernos entre empirismo e racionalismo , e que posteriormente trataron os posmodernistas e os seus opoñentes ao argüir sobre a distinción entre obxectivo e subxectivo. É importante resaltar que a dicotomía entre un mundo inteligible e outro mundo sensible é máis ben un recurso pedagóxico que adoita usarse para ilustrar a diferenza ontolóxica entre os entes intelixibles e os sensibles.
Goberno ideal
Nas escrituras de Platón pódense ver conceptos sobre as formas de goberno, incluíndo a aristocracia como a ideal; así como a timocracia, a oligarquía, a democracia e a tiranía. Un tema central da súa obra é o conflito entre a natureza e as crenzas da época concernentes ao rol da herdanza e do medio ambiente no desenvolvemento da personalidade e a intelixencia do home moito antes que o debate sobre a natureza e a crianza do home comezase na época de John Locke.
Dereitos das mulleres
A filosofía grega conceptualiza ao home como cidadán (home) da polis. Mentres Aristóteles nega a existencia das calidades humanas máis excelsas a escravos e mulleres, Platón no libro V da República admite ás mulleres na clase dos gardiáns e ao final do libro VII recoñece a posibilidade de que existan filósofas gobernantes, con todo esta admisión das mulleres nas actividades masculinas só estaría ditada —segundo analistas da súa obra— por un criterio utilitarista, xa que o obxectivo é eliminar o privado.
Influencia posterior
miniatura|Gravado de Platón nas [[Liber chronicarum |Crónicas de Núremberg.]] Na filosofía é Platón referencia para o racionalismo e o idealismo. Respecto a influencia histórica de Platón é difícil esaxerar os seus logros. O traballo platónico sementa as sementes da filosofía, política, psicoloxía, ética, estética ou da epistemoloxía. Ao abarcar esta materia hai que considerar tamén ao seu alumno, Aristóteles, que postula os inicios da lóxica e a ciencia moderna.
A teoría política de Cicerón ten a Platón como referencia. Diversos autores cristiáns e musulmáns atoparon grande afinidade entre o pensamento de Platón e ideas da nova fe, o que lles serviu para articular estas filosoficamente, por exemplo é o caso de San Agostiño. A metafísica de Platón, e particularmente o dualismo entre o intelixible e o perceptivo, inspirou posteriormente aos pensadores Neoplatónicos, tales como Plotino, Porfirión e Proclo, e a outros realistas metafísicos. Pais do cristianismo, como Agostiño de Hipona, e o así chamado Pseudo Dionisio tamén foron moi influenciados pola súa filosofía. Anicio Boecio traduciu algunhas obras de Platón. Xoán Escoto Eríxena fusionou o neoplatonismo e o cristianismo de Pseudo Dionisio en termos panteísticos.
A visión dualista de Platón de corpo e mente tivo unha grande influencia na civilización occidental. A crenza na inmortalidade da alma espiritual influíu no pensamento xudeu (Avicebrón), islámico (Al-Farabí) e cristián. Durante a temperá era islámica, os eruditos persas e árabes traduciron gran parte de Platón ao árabe e escribiron comentarios e interpretacións sobre as obras de Platón (Avicena, Averroes ou Hunayn ibn Ishaq). Moitos destes comentarios sobre Platón foron traducidos do árabe ao latín e, como tales, influíron nos filósofos escolásticos medievais. San Boaventura destaca pola súa influencia agostiñismo e platónica, como a súa dualismo antropolóxico e reminiscencia divina. Pola súa banda, Tomé de Aquino utiliza o concepto platónico de participación.
Platón tivo pouca influencia en Occidente durante a Idade Media porque a ausencia dos seus escritos en latín non foi ata o século XV. O gobernador Cosme de Medici fondo unha nova Academia platónica en Florencia a cargo de Marsilio Ficino, quen estivo moi influenciado por Platón e traduciu as obras de Platón ao latín. As utopías de Thomas More e Campanella e O Príncipe de Maquiavelo foron baseadas na República. René Descartes sostivo unha teoría de ideas innatas que gardan semellanza coa reminiscencia de Platón. O platonismo atopábase dentro da Escola de Cambridge do século XVII. A fenomenoloxía do mesmo xeito que o platonismo tamén sostén a existencia de entidades eternas, inmutables e universais.
A influencia de Platón foi especialmente forte en matemáticas e ciencias. O rexurdimento de Platón inspirou aínda máis algúns dos maiores avances en lóxica desde Aristóteles, principalmente a través de Gottlob Frege e os seus seguidores  Kurt Gödel, Alonzo Church e Alfred Tarski. Albert Einstein suxeriu que o científico que toma en serio a filosofía debería evitar a sistematización e asumir moitos roles diferentes, e posiblemente aparecer como platónico ou pitagórico, no sentido de que tal persoa tería "o punto de vista da simplicidade lóxica como unha ferramenta indispensable e efectiva da súa investigación ".
O filósofo político e profesor Leo Strauss é considerado por algúns como o principal pensador involucrado na recuperación do pensamento platónico na súa forma máis política e menos metafísica. O enfoque político de Strauss inspirouse en parte na apropiación de Platón e Aristóteles polos filósofos políticos xudeus e islámicos medievais, especialmente Maimónides e Al-Farabí, en oposición á tradición metafísica cristiá que se desenvolveu a partir do neoplatonismo.
Críticas
A pesar da prominencia de Platón como filósofo, non está exento de críticas. Entre as súas anécdotas con Platón, Dióxenes de Sínope criticou a teoría das ideas ao dicir que vía mesas e cuncas pero non as esencias de "mesidade" e a " tazoñez", optando por opoñer a materialidade dos entes particulares. A crítica máis famosa do platonismo é o argumento do terceiro home. Platón realmente considerou esta obxección no diálogo de Parménides. Aristóteles foi un dos seus defensores e argumentou que as formas son soamente abstraccións "perfectas" e " idealizadas" dos moitos exemplos "imperfectos" que se atopan no mundo.
Moitos filósofos recentes separáronse do que algúns describirían como modelos ontolóxicos e ideais morais característicos do platonismo tradicional. Varios destes filósofos posmodernos pareceron menosprezar o platonismo desde perspectivas máis ou menos informadas. Karl Marx refírese á división do traballo como principio normativo do Estado na República, non é máis que a " idealización ateniense do réxime exipcio de castes”. Friedrich Nietzsche atacou notoriamente a "idea do ben" de Platón xunto con moitos fundamentos da moral cristiá, que interpretou como "Platonismo para as masas" nunha das súas obras máis importantes, Máis aló do ben e o mal (1886). Vladimir Lenin cualifica a filosofía natural de Platón de “misticismo archiabsurdo das ideas”. Martin Heidegger argumentou en contra da suposta ofuscación do Ser de Platón no seu tomo incompleto, Ser e tempo (1927), e o filósofo da ciencia Karl Popper argumentou en The Open Society and Its Enemies (A sociedade aberta e os seus inimigos) (1945) que a suposta proposta de Platón para un réxime político utópico na República era prototípicamente totalitaria. O historiador neerlandés da ciencia Eduard Jan Dijksterhuis criticou a Platón e afirma que foi culpable de construír unha natureza imaxinaria razoando a partir de principios preconcibidos e obrigando á realidade para adaptarse a estes e de sobrestimar o pensamento puro sen recorrer á experiencia.
Pero definitivamente, odiado ou amado, Platón é ata a data un punto de partida para as ciencias e a filosofía das ciencias. Cada época interpretou cos seus propios valores a súa obra —non moi diferente ao sucedido con Roma, Aristóteles ou tantos outros autores.
Solórzano
Solórzano é un concello da comunidade autónoma de Cantabria (España) situado na comarca de Trasmiera. Limita polo norte co municipio de Hazas de Cesto e Ribamontán al Monte, polo leste con Voto, polo sur con Ruesga e polo oeste con Entrambasaguas. O pobo áchase no val do pequeno río de Campiazo, a 37 quilómetros de Santander, capital de Cantabria.
Administración
O 17 de febreiro de 2007 morría o alcalde máis vello de España, Luis Gómez de la Sota, aos 89 anos de idade. Estivo 48 anos no cargo.
Hot Hot Heat
Hot Hot Heat é unha banda de indie rock canadense procedente de Victoria, Columbia Británica, formada no ano 1999. Está composta por Steve Bays (vocalista e teclista), Paul Hawley (batería), Dustin Hawthorne (baixista) e Luke Paquin (guitarrista).
Falconsat 5
Falconsat 5 foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 20 de novembro de 2010 mediante un foguete Minotaur 4 desde o Complexo de Lanzamento Kodiak.
Características
Falconsat 5 foi un satélite pertencente ó programa Falcon da Forza Aérea dos Estados Unidos de microsatélites para aplicacións e probas tecnolóxicas. A súa misión foi probar catro experimentos:
Microscopio óptico
miniatura| Microscopio óptico.Descrición:A) ocular, B) obxectivo, C) portador do obxecto, D) lentes de iluminación, E) suxeición do obxecto, F) espello de iluminación. Un microscopio óptico é un [[microscopio baseado en lentes ópticas. Tamén se coñece como microscopio de luz, (que utiliza luz ou "fotóns") ou microscopio de campo claro.
O desenvolvemento deste apartado adoita asociarse cos traballos de Anton van Leeuwenhoek. Os microscopios de Leeuwenhoek constaban dunha única lente pequena e convexa, montada sobre unha placa, cun mecanismo para suxeitar o material que se ía examinar (a mostra ou espécime). Este uso dunha única lente convexa coñécese como microscopio sinxelo, resultando un aparello semellante á lupa, entre outros aparellos ópticos.
Tyrannosauroidea
Os Tyrannosauroidea son unha superfamilia de dinosauros terópodos coelosauros, formada pola familia dos Tyrannosauridae e os seus parentes máis basais. Os Tyrannosauroidea viviron no supercontinente de Laurasia a partir do período Xurásico. A finais do Cretáceo xa eran os depredadores de grande envergadura dominantes no hemisferio norte, culminando no xigantesco Tyrannosaurus rex. Atopáronse restos fósiles de Tyrannosauroidea no que hoxe en día son os continentes de América do Norte, Europa, Asia e posiblemente Australia.
Eran carnívoros bípedes, como a maioría de terópodos, e caracterizábanse por numerosos caracteres óseos, especialmente do cranio e a pelve. Ó comezo, eran uns depredadores pequenos dotados duns brazos longos con tres dedos. Os xéneros do Cretáceo superior acadaron unha medida moito máis grande, incluíndo algúns dos meirandes depredadores terrestres que xamais existiron, pero a maioría de xéneros tardíos tiñan brazos relativamente pequenos con só dous dedos.
Economía de Paquistán
Paquistán é un país pobre e subdesenvolvido que sufriu con décadas de disputas políticas internas, baixos niveis de investimento estranxeiro e caída nos prezos das manufacturas. Confrontado con grandes déficits fiscais, alta inflación e perda de reservas internacionais, o Goberno concordou un programa de axuda do Fondo Monetario Internacional en novembro de 2008.
Entre o 2004 e o 2007 a economía creceu entre o 6% e 0 8% ao ano, grazas aos beneficios dos sectores industrial e de servizos, a pesar da escaseza de electricidade. A pobreza caeu 10% dende o 2001, e o Goberno aumentou os gastos co desenvolvemento nos últimos anos.
Lotaría
150px|miniatura|Quiosco da [[ONCE]] A lotaría ou lotería é un xogo de azar que consiste en acertar os números dun billete previamente comprado cos números extraídos dunha tómbola ou un recipiente que garanta que sexan extraídos ao azar. Os números do devandito billete poden xa estar preimprimidos ou ben ser elixidos polas propias persoas. O número de acertos poden ser todos ou parte dos número do billete. Ao gañador ou gañadores entrégaselles un premio en diñeiro ou especies. Polo xeral se non hai gañadores para un sorteo o premio acumúlase para o seguinte.
En España os principais sorteos da lotaría son organizados por Loterías y Apuestas del Estado e a ONCE.
Congregación do Santísimo Redentor
A Congregación do Santísimo Redentor é un instituto de vida consagrada católico fundada por San Afonso María de Ligorio en 1732 en Italia.
O fundador
Membro dunha familia da aristocracia napolitana, Afonso María de Ligorio formouse en Dereito e exerceu durante varios anos de avogado. En 1723, logo de perder unha causa xudicial, decidiu abandonar a vida mundana, renunciou ao seu título da sede de Portanuova e deixou sobre o altar da igrexa de Santa María da Mercé a súa espada de cabaleiro. Pediu ser admitido na congregación do Oratorio, pero a oposición do seu pai o levou a entrar no clero secular. Durante algún tempo ensinou o catecismo na Igrexa do Santo Anxo no Selo, o que lle permitiu contactar coas capas máis humildes da poboación.
Xuntouse entón á congregación dos misioneiros da Propaganda, unha iniciativa de sacerdotes seculares dedicada á predicación de misións populares nas cidades e vilas do reino, e cos que permaneceu durante tres anos.
En 1729 Alfonso coñeceu no Colexio dos Chineses de Nápoles, onde estaba interno, ao relixioso pío operario Tommaso Falcoia, que naquel momento estaba axudando a unha comunidade de monxas de Scala que desexaban a aprobación da súa regra, preparado pola superiora Maria Celeste Crostarosa. En 1730 Falcoia enviou a de Ligorio a predicar os exercicios espirituais ás monxas de Scala, comezando así os contactos entre de Ligorio e Crostarosa.
O nacemento da congregación
miniatura|Afonso María de Ligorio nun gravado do século XIX. En 1730 a madre Crostarosa revelou a Falcoia, quen fora nomeado bispo de Castellammare di Stabia, que tivera unha visión que lle amosara que Afonso tiña a misión de organizar unha congregación de sacerdotes que predicase aos pobres das áreas rurais. Falcoia, aínda non ter certeza da autenticidade das visións de Crostarosa, tiña meditado dende anos antes iniciar unha congregación similar, polo que convocou a de Ligorio e contoulle o que lle dicira a mística.
O 9 de novembro de 1732, festa da dedicación da Basílica de Latrán, o bispo Falcoia celebrou en Scala a misa durante a cal foi iniciada a congregación: os primeiros compañeiros Alfonso eran sete sacerdotes, dous leigos, e un converso, que tomaron o nome de sacerdotes do Santo Salvador.
Os comezos do Instituto
O 21 de xullo de 1740 comprometéronse a perseverar na congregación. O 6 de maio de 1743 profesaron os tres votos tradicionais, así como un cuarto de dedicación á evanxelización dos infieis e de renuncia a aspirar á dignidade eclesiástica: deste xeito, a sociedade de cregos seculares pasou a ser unha congregación relixiosa.
A aprobación papal
En 1747 foi presentada á aprobación Santa Sé un libellus supplex para buscar a aprobación dos estatutos. A regra foi finalmente aprobada polo papa Bieito XIV o 25 de febreiro de 1749 co breve Ad pastoralis dignitatis fastigium.
Porén, para evitar confusión con outras institucións dedicadas ao Salvador, a congregación foi dedicada ao Santísimo Redentor. No Reino de Nápoles, onde a congregación tiña o maior número de casas, o breve de aprobación non obtivo o exequatur real, xa que o goberno estaba controlado por Bernardo Tanucci, de tendencia anticlerical, e non foi até que 1752 que os redentoristas puideron normalizar a súa presenza.
Papiro de Moscova
O papiro de Moscova é, xunto co de papiro de Rhind, o máis importante documento matemático do antigo Exipto. miniatura|220px|Papiro de Moscova. miniatura|220px|Volume da pirámide truncada. Comprouno Golenishchev o ano 1883, a través de Abd-el Radard, unha das persoas que descubriu o agocho de momias reais de Deir el-Bahari. Orixinalmente coñecíase como Papiro de Golenishchev pero, desde 1912, cando acabou no Museo de Belas Artes de Moscova (nº 4576), coñécese como papiro de Moscova.
Con cinco metros de lonxitude e tan só oito centímetros de largo consta de vinte e cinco problemas matemáticos, aínda que algúns están demasiado danados para poderen ser interpretados. O papiro foi escrito en escritura hierática en torno ao ano 1890 a. C., durante a dinastía XII, por un escriba exipcio descoñecido, que non era tan meticuloso como Ames, o escriba do papiro de Rhind. Descoñécese o obxectivo co que foi escrito.
Dos 25 problemas de que consta hai dous que destacan sobre o resto; son os relativos ao cálculo do volume dunha pirámide truncada (problema 14º), e a área dunha superficie parecida a un cesto (problema 10º). Este último é un dos problemas máis complicados de entender, pois non é clara a forma, e se a figura buscada fose un cesto ou un hemisferio entón sería o primeiro cálculo de tal superficie coñecido.
No problema 14º do papiro de Moscova pídese calcular o volume dun tronco de pirámide de base cuadrangular. O escriba exipcio expón os pasos: eleva ao cadrado 2 e 4 (t², b²), multiplica 2 por 4 (tb), suma os anteriores resultados (t² + b² + tb), e multiplica por un terzo de 6 (h/3); finaliza dicindo: "ves, é 56, calculáchelo correctamente". En notación alxébrica moderna sería: V = h (t² + b² + tb) / 3
Tempada 2018/19 do Deportivo ABANCA
Durante a tempada 2018–19 o Deportivo ABANCA competiu na Segunda división española de fútbol feminino grupo 1 (afrontando a súa terceira campaña nesta categoría), logrando o 1.º posto na clasificación. O equipo foi adestrado por Manu Sánchez.
Peter Gabriel
Peter Brian Gabriel, nado o 13 de febreiro de 1950 en Chobham, é un músico inglés de rock. Fíxose coñecido como membro da banda de rock progresivo Genesis, que fundou cando era estudante da escola secundaria Charterhouse, cos seus compañeiros Tony Banks, Anthony Phillips e Mike Rutherford.
Historia
Tras publicar o disco "The Lamb Lies Down on Broadway", o sétimo do grupo, Gabriel decidiu deixar o grupo por diferenzas artísticas e persoais, sendo o único membro da banda con familia; non houbo ruptura persoal e as boas relacións cos seus antigos compañeiros permitiron a colaboración de varios deles ao longo da exitosa carreira solista de Gabriel.
O seu primeiro éxito foi o sinxelo "Solsbury Hill", unha canción autobiográfica na que expresa os seus sentimentos ao deixar Genesis. Aínda que logrou éxito crítico e aceptable éxito comercial desde temperán na súa carreira solista, (p.e. "Games Without Frontiers" do seu terceiro álbum e "Shock the Monkey" do cuarto), Gabriel logrou o máximo éxito comercial e popularidade coas cancións do seu disco de 1986 "So", en particular "Sledgehammer". O seu seguinte disco, "Us", producido seis anos despois, reflectiu os problemas persoais que atravesaron a vida de Gabriel (o seu divorcio e unha relación errada coa actriz Rossanna Arquette), e aínda que tivo un éxito menor con "Steam", non foi comparable en vendas co "So"; o ano 1989 Gabriel compuxo e interpretou a súa segunda banda sonora para cine, "Passion", para A Última Tentación de Cristo de Martin Scorsese, unha obra de altísimo nivel. Tras un hiato de sete anos, Gabriel regresou coa posta en escena para o Domo do milenio, en Londres, chamada "Ovo", no 2000; a música para a película "Rabbit Proof Fence" o 2001 e finalmente o seu disco "Up", de éxito menor. Tamén colaborou no ano 2004 co tema central do xogo Myst IV: Revelation, con "Curtains", cara B do single "Big Estafe" procedente do álbum "So".
Peter Gabriel ten dúas fillas do seu primeiro matrimonio, Melanie e Anna, e un fillo, Ralph Isaac, do segundo. Melanie foi cantante de apoio no tour Growing Up, e está iniciando unha carreira solista. Anna realizou a película”Growing up on tour: a family portrait”.
Peter Gabriel é un dos fundadores de On Demand Distribution (OD2) e cofundador con Brian Eno de MUDDA, "magnificent union of digitally downloading artists".
Na década dos 80 foi pioneiro na fusión con todo tipo de músicas étnicas e non é estraño atopar nos seus temas percusións de absoluta inspiración africana, e chiscádelas a outras culturas. Sobresaliente niso resulta o seu álbum "Passion".
De feito a figura de Peter Gabriel atópase estreitamente ligada aos festivais WOMAD, e o seu éxito co álbum Xo permitiulle fundar a discográfica Real World que permitiu gravar discos e difundir a súa música a autores de todos os lugares da terra.
Máis aló de ter a mera condición de músico, Peter Gabriel estivo comprometido ao longo de case toda a súa carreira cos problemas sociais máis variados, tales como a discriminación en Suráfrica, facendo oír a súa voz a miúdo nos foros internacionais. Na actualidade colabora co movemento que pretende o recoñecemento dos dereitos aos simios.
Arthur John Cronquist
Arthur John Cronquist, nado o 19 de marzo de 1919 en San José, California e finado o 22 de marzo de 1992 en Provo, Utah, foi un botánico estadounidense.
Traxectoria
Foi mundialmnte coñceido pola súa obra máis importante, e a máis influente na botánica de todo o século XX, na que estableceu o sistema de clasificación das plantas con flores (anxiospermas), o Sistema de Cronquist, que desenvolveu nas publicacións:
Ademais foi un experto en asteráceas.
Abreviaturas
As abreviarturas Cronquist e Cronq. empréganse para recoñecer a Arthur John Cronquist como autoridade na descrición e clasificación científica en botánica.
Estadio de Mestalla
O Estadio de Mestalla, oficialmente "Mestalla, camp del València", é o estadio do Valencia Club de Fútbol. O seu nome débese á quenlla de Mestalla que pasa por baixo do campo. Está situado entre a Avenida de Suecia e a Avenida de Aragón, no barrio de Mestalla da cidade de Valencia. Anteriormente, entre 1969 e 1974, chamouse Estadio Luis Casanova. Posúe unha capacidade de 55.000 espectadores todos sentados.
Inauguración
O Camp de Mestalla foi inaugurado o 20 de maio de 1923, tras ser bendicido o terreo de xogo, o alcalde de Valencia, Juan Artal, fixo o saque de honra previa ao partido inaugural entre Valencia CF e Levante FC. O resultado final foi de 1-0 vitoria para os propietarios con gol marcado por Arturo Montesinos Cebriá (Montes).
A Mosca, Vigo, Cambre
A Mosca é un lugar da parroquia de Vigo no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 15 habitantes (7 homes e 8 mulleres).
Filipe I de Parma
Filipe I de Parma (Madrid, 15 de marzo de 1720 - Alessandria 18 de xullo de 1765), foi duque de Parma (1748-1765), o primeiro da dinastía Borbón.
Era fillo de Filipe V, rei de España e da súa segunda muller Isabel de Farnesio e como tal infante de España, foi tamén conde de Chincón, con grandeza de España entre 1738 e 1754. En 1739 casou en Alcalá de Henares con Luísa Isabel de Francia (1727-1759), princesa de Francia, filla do rei Luís XV e María Leszczyńska.
Biografía
En 1744, durante a Guerra de Sucesión Austríaca, o infante Filipe asumiu o mando do exército conxunto hispanofrancés durante a campaña contra Carlos Manuel III de Sardeña. En 1748 en virtude dos acordo da Paz de Aquisgrán convértese no duque de Parma, Piacenza e Guastalla, a coroación foi o 18 de outubro dese ano.
O duque Filipe desenvolveu unha política ilustrada, expansiva e xansenista, nomeou ministro a Guillaume du Tillot que introduciu reformas que sanearon as finanzas, reforzou o poder do Estado, creou escolas públicas. En 1768 decretou a expulsión dos xesuítas, a confiscación das propiedades da Igrexa Católica e a supresión dos tribunais eclesiásticos do ducado. miniatura|Filipe de Parma
Fillos
esquerda|300 px|miniatura|Filipe coa súa dona e fillos Filipe de Parma deu orixe á póla Borbón-Parma da dinastía de Borbón, e tivo tres fillos
Museo da Ceca de Roma
O Museo da Ceaca de Roma (en italiano: Museo della Zecca di Roma) é un museo numismático de titularidade pública dependente do Instituto Poligráfico e Ceca do Estado italiano. En outubro de 2016 instalouse nas propias instalacións da ceca pública italiana, no número 712 da rúa Salaria, en Roma.
Psitacosauro
Tódalas especies de psitacosauro eran da medida dunha gacela, bípedes e herbívoros, caracterizadas por un pico elevado e potente na mandíbula superior. Só unha das especies tiña estruturas alongadas semellantes a plumas sobre a cola e a parte posterior do lombo, que probablemente servían para exhibirse. Os psitacosauros son cerátopos extremadamente primitivos e, mentres que desenvolveron adaptacións novas propias, tamén compartían moitos trazos anatómicos acos cerátopos máis tardíos, como protocerátops e o tricerátops, da medida dun elefante.
Museo da Ceca de Roma
Historia
As orixes do museo están na adquisición de varias coleccións de moedas e medallas por parte da Cámara Apostólica (Camera Domini Papae) do Vaticano, a finais do século XVIII, o que deu lugar, en 1822, á constitución dun gabinete numismático en 1824 (Gabinetto Pontificio delle Medaglie) coa finalidade de conservar e restaurar as moedas antigas, e de facer copias das medallas dos pontífices.
En 1870, a ceca vaticana foi absorvida polo Ministerio de Facenda italiano. O rei Vítor Manuel III, recoñecido coleccionista de moedas, incrementou os fondos numismáticos do gabinete por varias vías, entre as que cómpre salientar importantes doazóns. En 1911 o museo pasou a formar parte das instalacións da Ceca do Estado en Esquilino, Roma, que duispuxo unha sala para a exposición das moedas e as medallas, outra para a colección de reproducións en cera de Benedetto Pistrucci, e unha terceira para a colección vaticana.
En 1962, unha parte da colección trasladouse á sede do Ministerio de Facenda na rúa XX Settembre. En outubro de 2016 inaugurouse unha nova etapa do Museo da Ceca de Roma ao ser trasladado novamente, desde a anterior sede do ministerio ata a dda ceca pública italiana, da que depende, na Via Salaria de Roma.
Consonte a Lei 154 do 20 de abril de 1978, pola que se aprobou a unión da Casa da Moeda do Estado e o Instituto Poligráfico nunha única entidade (Istituto Polografico e Zecca dello Stato), as coleccións numismáticas do Museo da Casa da Moeda pasaron tamén a formar parte do acervo da nova entidade.
Colección
A colección do museo componse de arredor de 20.000 pezas, entre moedas, medallas, artefactos de cuñaxe e moedelos en cera, tanto italianos como doutros países.
Entre as moedas destaca unha rica mostra de pezas dos estados italianos e estranxeiros desde a Idade Media ata a actualidade, que tamén inclúe probas e proxectos. O núcleo da colección de medallas, que abrangue os artistas máis ilustres de todos os tempos, constitúeno as medallas pontificias.
Tamén é moi salientable a colección de modelos de cera para medallas e camafeos, cuxo grupo máis numeroso (425 ceras) está representado polas obras de Benedetto Pistrucci. Estes modelos comprenden esbozos de moedas, medallas e camafeos adquiridos polo museo en 1912. A grande sona deste gravador romano débese principalmente a unha das súas obras principais, o soberano de ouro británico, do que se exhiben estudos e esbozos orixinais.
Tamén cómpre destacar os modelos en cera de Giuseppe e Francesco Bianchi; trátase de 96 exemplares, dos cales 15 están realizados por Giuseppe e os restantes polo seu fillo Francesco.
María Rosa de Gálvez
María Rosa Gálvez de Cabrera, nada en Málaga a finais de 1768 e finada en Madrid o 2 de outubro de 1806, foi unha poeta e dramaturga española da Ilustración e o neoclasicismo.
Traxectoria
María Antonia Rosalía de Gálvez e Ramírez foi entregada á Casa de Expósitos de Ronda nada máis nacer e recollida con posterioridade por Antonio de Gálvez, coronel do exército, e Mariana Ramírez de Velasco, casados en Macharaviaya, localidade da provincia, de onde ambos eran oriúndos. Segundo parece, era filla natural daquel. Foi sobriña de José de Gálvez, ministro de Carlos III e I marqués da Sonora, e curmá de Bernardo de Gálvez, vicerrei de Nova España e I conde de Gálvez. No seu certificado de adopción consta que nese momento tiña dezaoito anos e era veciña de Málaga. Non se indica nin a data nin o lugar de nacemento, só que os Gálvez fixéronse cargo da súa crianza e educación dende a súa infancia.
Casou en Málaga co seu primo, o capitán José Cabrera Ramírez. Emprenderon unha serie de xuízos pola sucesión de Antonio Gálvez e da súa esposa. Pola súa parte, no seu testamento de 1799, María Rosa declara que ten unha filla natural: María Josefa de la Pastora Irisarri y Gálvez, habida con Josef Irisarri, sendo ámbolos dous solteiros. Neses momentos a nena tiña dez anos, pero non chegou á vida adulta. Tras varios avatares, prisión do seu esposo, separación e posterior reconciliación, o matrimonio múdase a Madrid, quizais antes de 1790, pois ese ano aparece citado o seu nome varias veces no Diario de Jovellanos. A súa estancia en Madrid coincidiu coa morte da súa amiga María Rita de Barrenechea á que dedicou unha elixía: La noche. Alí frecuenta os círculos intelectuais ilustrados e establece amizade con Manuel José Quintana. Pola súa banda, o seu marido foi nomeado agregado da legación de España nos Estados Unidos. María Rosa permaneceu en Madrid, onde mantivo unha presunta relación amorosa co primeiro ministro de Carlos IV, Manuel Godoy, que lle valeu os desaires do sector profernandino e ironías sobre a protección que este estendeu sobre ela (auspiciou a edición dos tres volumes das súas Obras poéticas (1804) por orde do ministro Ceballos na Imprenta Real sen os abonos correspondentes), o que afectou o xuízo da súa obra tanto como a súa condición de muller ou de divorciada. Desenvolveu unha intensa actividade como escritora, centrada sobre todo no teatro, o xornalismo e a lírica. Colaborou así en Variedades de Ciencias, Literatura y Artes (1803-1805), a revista dirixida por Manuel José Quintana, así como en La Minerva o El Revisor General. Con grandes penurias económicas, faleceu en Madrid aos 38 anos, sendo enterrada na igrexa de San Sebastián.
Algo había nela de moderno e independente que inquietaba vagamente aos seus contemporáneos homes e non podían entender; foi atacada por consideracións alleas ao seu mérito literario intrínseco (o seu feminismo, a súa independencia, a súa conduta moral allea entón aos valores da época, a súa relación con Manuel Godoy); a crítica actual puxo a súa obra no seu xusto, digno e merecido lugar.
Actualmente dá nome á biblioteca municipal de Macharaviaya; e en Málaga capital levan o seu nome unha rúa, un colexio público de infantil e primaria, así como un aulario da Universidade de Málaga.
Función de Möbius
A función de Möbius μ(n) é unha función multiplicativa na teoría dos números e combinatoria. Debe o seu nome ao matemático alemán August Ferdinand Möbius, quen a definiu en 1831.
María Rosa de Gálvez
Análise da súa obra
As súas circunstancias persoais e as súas formulacións modernas granxeáronlle moitos inimigos. Na «Advertencia» do segundo volume das súas Obras poéticas proclamou orgullosamente ser "a primeira entre as españolas que se dedicou a este ramo de literatura [a traxedia]", e defendeu o cultivo da orixinalidade no mesmo a despeito daqueles que imitaban, traducían, adaptaban e refundían constantemente modelos estranxeiros ou tradicionais. Compuxo un total de 17 obras para o teatro: seis traxedias, tres comedias, catro obras breves, unha zarzuela, e tres traducións. Oito das súas obras foron representadas en Madrid durante os anos de 1801-1805, e polo menos dous volveron ás táboas despois da súa morte. As obras representadas aparecían nos teatros principais do día, como o Príncipe e Los Caños de Peral; os actores máis famosos da época, Isidoro Máiquez, por exemplo, interpretaban os papeis de Gálvez. A súa comedia Familia a la moda comezou a tempada do teatro dos Caños de Peral en 1805. As recensións das súas obras saían publicadas nos xornais máis notables do fin do século XVIII en España, como o Memorial literario, instructivo y curioso de la corte de Madrid e Variedades de ciencias, literaturas y artes.
Función de Möbius
Definición
Para todo enteiro positivo
María Rosa de Gálvez
Análise da súa obra
O seu tema máis habitual é a conquista da liberdade, polo cal se opón aos casamentos estalecidos polos pais, como Moratín, ou á escravitude, como en Zinda, ou ao sometemento ás cegas paixóns, como e La delirante, ou aos condicionantes do teatro tradicional como en Los figurones litearios, apoiando a reforma neoclásica.
Función de Möbius
Definición
n
María Rosa de Gálvez
Análise da súa obra
O seu punto de vista é feminino e aínda feminista: a muller, con todos os seus soños, desexos e frustracións nun mundo dominado polo home. Un repaso destes temas comproba a alta «autoconsciencia feminina» da dramaturga ilustrada. Para Daniel S. Whitaker"Tendo en conta o teatro de María Rosa Gálvez, está claro hoxe día que se conta entre as primeiras mulleres do mundo hispano -como sor Juana Inés de la Cruz no século anterior- que contribuíron ao desenvolvemento da autoconciencia da muller na literatura."Destacan os temas da violación, a amizade feminina, a vista positiva dunha sociedade matriarcal e, na traxedia La delirante, a tolemia feminina. Outro tema que se repite no teatro de Gálvez é o suicidio feminino (Safo, Florinda e Blanca de Rossi) como única saída para unha sociedade inxusta. Así mesmo, as obras de Gálvez avogan por varios dereitos específicos da muller: a necesidade de axudar á viúva (Ali-Bek); a opción para a esposa de separarse do marido que non cumpre coas súas responsabilidades de familia (El egoísta); o perigo do cortexo (El egoísta); o aspecto positivo do amor libre, fóra do sacramento do matrimonio (Safo); a crítica do costume do serrallo (Ali Bek); o dereito de escoller marido (El egoísta, Los figurones literarios, Safo, Blanca de Rossi, La delirante, Un loco hace cien).
Traduciu tres obras do teatro francés, Catalina o la bella labradora, de tema sentimental e final moral, representada no teatro da Cruz, La intriga epistolar, no mesmo teatro e a opereta en verso Bion no teatro dos Caños del Peral.
Función de Möbius
Definición
, μ(n) está definido e pode ter tres valores: -1, 0, e 1, dependendo da factorización de
María Rosa de Gálvez
Análise da súa obra
Foi, entre os varios comediógrafos seguidores de Leandro Fernández de Moratín, quen máis soubo aproximarse ao seu modelo se exceptuamos a Francisco Martínez de la Rosa ou Manuel Eduardo de Gorostiza. Das súas catro comedias (Un loco hace ciento, que logo chegou a libreto de ópera; Catalina o la bella labradora, El egoísta e Los figurones literarios) esta última é a mellor e máis característica; trátase dunha imitación da comedia nova de Moratín, na que hai personaxes moi ben caracterizados e representativos da época, como o erudito don Panuncio, o construtor mecánico don Cilindro, o anticuario don Epifanio e o poeta don Esdrújulo. O personaxe principal, o erudito Panuncio, é vítima dos aduladores como na peza de Moratín. O personaxe mellor tratado é o Barón de la Ventolera, desatentado galicista.