cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dawn Shaughnessy
Traxectoria
Cando era nena, Shaughnessy quería ser médica, pero interesouse pola ciencia no instituto. En 1993, obtivo a súa licenciatura en Química na Universidade de California en Berkeley. Uniuse ao grupo de Darleane C. Hoffman para os seus estudos de doutoramento, e completou a súa tese sobre a fisión retardada do einstenio na Escola de Química de Berkeley en 2000. Gañou un premio de posgrao.
Shaughnessy comezou a traballar con Heino Nitsche no Lawrence Berkeley National Laboratory ao rematar a súa tese en 2000. Como parte dun esforzo do Departamento de Enerxía dos Estados Unidos para limpar o ambiente de diferentes materiais nocivos, Shaughnessy estudou como interactúa o plutonio cos minerais que conteñen manganeso.
En 2012 o seu grupo recibiu unha bolsa de 5.000 dólares que doou ao departamento de química da Livermore High School. En 2013, foi nomeada líder do grupo experimental de nuclear e radioquímica, e participou en varias campañas para celebrar o Mes da Historia da Muller. En 2014, foi a editora do libro The Chemistry of Superheavy Elements.
Mentres lideraba o grupo de elementos pesados, Shaughnessy asociouse co Instituto Central de Investigación Nuclear, nun equipo que logrou identificar cinco novos elementos superpesados. Os elementos foron confirmados pola Unión Internacional de Química Pura e Aplicada (IUPAC) en xaneiro de 2016. Como foron descubertos no laboratorio de Livermore, Shaughnessy chamou ao elemento 116 Livermorio. O seu traballo recente inclúe a investigación forense nuclear, na que se identifican vestixios de material fisionable, así como produtos e produtos de activación tras unha explosión. O seu equipo está intentando automatizar a preparación e detección de mostras, permitíndolles acelerar a súa análise de isótopos.
Ofensiva do Sarre
A Ofensiva do Sarre foi unha operación militar realizada polas tropas francesas no territorio alemán do Sarre do 7 ao 12 de setembro de 1939, durante os primeiros días da Segunda Guerra Mundial, coa finalidade de apoiar a Polonia, aliada de Francia, que xa estaba a ser atacada polos alemáns desde o 1 de setembro de 1939. No entanto, o ataque francés ao Sarre foi detido tras catro días de avance, e as tropas francesas retiráronse.
Finalidade da ofensiva
De acordo aos pactos militares entre Francia e Polonia, o mando militar francés prepararía unha ofensiva a grande escala tres días despois de empezar a súa mobilización de tropas; o décimo quinto día da mobilización debía empezar dita ofensiva xeral. Con todo, o sistema francés de mobilización resultou ser demasiado lento: tras declararse a mobilización xeral das tropas francesas o 1 de setembro, o 7 de setembro tales forzas estaban dispostas para lanzarse ao ataque contra territorio alemán, cando a Wehrmacht xa levaba unha semana loitando en Polonia.
O 7 de setembro recíbese a orde de ataque para os exércitos franceses situados no sector fronteirizo coa rexión alemá do Sarre. Trátase de once divisións de infantaría con apoio de tanques e artillaría pesada, que penetran en territorio alemán no amencer do 9 de setembro, invadindo o Terceiro Reich.
Avance francés
Para sorpresa dos mandos militares franceses, os xefes militares alemáns deran orde de evacuar todas as localidades da zona, polo cal o avance francés non atopa resistencia apreciable. A Wehrmacht áchase maiormente consagrada á campaña en Polonia, con poucas reservas de tropas dispoñibles para repeler un ataque desde occidente, de tal xeito que as tropas francesas que invaden o Sarre practicamente converten a ofensiva nun paseo militar sen maiores consecuencias. De feito, a superioridade numérica francesa aconsellaba ao Oberkommando der Wehrmacht abandonar territorio de escaso valor táctico antes que empeñarse nunha defensa sen concesións onde as tropas alemás eran inferiores en número.
Os soldados franceses acaban ocupando unhas 20 aldeas alemás de moi pouco valor bélico, nunha fronte que abranguía uns 32 quilómetros de longo da fronteira, mais só duns 8 quilómetros cara ao interior de Alemaña. O avance francés detívose nas proximidades da cidade de Saarbrücken, ao estar o seu camiño rodeado dun bosque de catro quilómetros cadrados fortemente minados por tropas alemás.
O 17 de setembro, Gamelin ordena ás tropas francesas que se retiren cara á Liña Maginot, deixando apenas tropas de cobertura nas vinte poboacións alemás ocupadas. Estes efectivos, insuficientes para calquera operación de amplo alcance, apenas realizan actividades de vixilancia e patrulla na zona. O plan militar francés resulta moi defensivo, esperando que o mando militar alemán tome a iniciativa.
Consecuencias
Tras o triunfo total do Terceiro Reich sobre Polonia a finais de setembro, e sen advertir nova actividade militar francesa, os xefes militares alemáns lanzan un contraataque para recuperar o pequeno territorio perdido no Sarre. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5b/Ministry_of_Information_Second_World_War_Press_Agency_Print_Collection_HU102736.jpg/220px-Ministry_of_Information_Second_World_War_Press_Agency_Print_Collection_HU102736.jpg|esquerda|miniatura|Soldados franceses en Lauterbach O 16 de outubro unha división de infantaría e tanques enviada polo xeneral Erwin von Witzleben lánzase a recobrar o territorio perdido, enfrontándose en breves combates ás tropas francesas, pero sufrindo moi poucas baixas ambos os bandos. Ao día seguinte, o mando francés ordénalle ás súas tropas de cobertura retirarse do territorio alemán aínda ocupado, polo cal as forzas alemás non encontran ningunha resistencia. As forzas alemás incluso acaban penetrando en territorio francés, ocupando uns poucos quilómetros cadrados sen maior valor táctico, deténdose o 24 de outubro.
A fronte occidental non se movería até o 10 de maio de 1940 cando empezou a Batalla de Francia co ataque alemán simultáneo contra Francia, Bélxica, Holanda e Luxemburgo. O xeneral francés Henri Giraud criticaría a pasividade do Estado Maior francés nesta cuestión, considerando que se perdera unha valiosa oportunidade para lanzar unha ofensiva a grande escala contra o Terceiro Reich, que forzase o mando alemán de retirar tropas de Polonia para cubrir a súa inferioridade numérica nunha fronte occidental recentemente aberta.
Aleksandr Aleksandrovich Volkov
Aleksandr Aleksandrovich Volkov, nado en Gorlovka (Donetsk) o 27 de abril de 1948, é un cosmonauta soviético retirado que formou parte das misións Soiuz T-14, Soiuz TM-7 e Soiuz TM-13.
Traxectoria
Volkov graduouse na Academia Militar de Moscova en 1991. Adestrou para ser cosmonauta entre agosto de 1976 e xaneiro de 1979. Participou nas misións Soiuz T-14, Soiuz TM-7 e Soiuz TM-13, pasando 391,49 días no espazo.
Concha Monje
Concepción Alicia Monje Micharet, nada en Badaxoz, é unha investigadora española especializada en robótica. É profesora titular da Universidade Carlos III de Madrid (UC3M) onde forma parte do grupo de investigación RoboticsLab traballando sobre arquitecturas de control para robots humanoides.
Traxectoria
En 2006, doutorouse en Enxeñaría Industrial pola Universidade de Estremadura, con Premio Extraordinario, Mención de Doutoramento Europeo e cualificación Cum Laude. Ese mesmo ano incorporouse á UC3M onde imparte clases sobre modelaxe e control de sistemas dinámicos e robótica. Monje forma parte do grupo internacional RoboticsLab da Universidade Carlos III, un dos primeiros de Europa en investigación sobre robots humanoides. É directora do Centro de Formación e Servizos Aeronáuticos (CATS-UC3M), creado para dar servizos a empresas do sector aeroespacial. Tamén colaborou noutros proxectos de investigación con centros de prestixio internacional de Estados Unidos, Francia ou Alemaña. Ademais liderou máis dunha ducia de proxectos con alta transferencia tecnolóxica para empresas como FerroNats ou Thales Alenia Space.
Monje é autora de numerosos artigos académicos que publica regularmente en revistas especializadas de gran repercusión no campo da robótica. Monje participa tamén no proxecto europeo RoboCom++  no que  están involucrados máis dunha vintena de países e cuxo obxectivo é desenvolver o robot compañeiro asistencial do futuro.
TEO
Este robot bípede está pensado para prestar servizos asistenciais de gran eficiencia que melloren a calidade de vida das persoas. O traballo de Monje céntrase principalmente no sistema de control do seu funcionamento que segundo ela «consiste en dotar aos robots de elementos brandos que os fagan máis seguros na interacción cos humanos e que lles permitan acceder a espazos máis complexos, como os que se dan en situacións de rescate». Esta tecnoloxía pode aplicarse ao desenvolvemento de exoesqueletos para a rehabilitación de membros humanos danados por accidentes. A investigación levada a cabo co robot TEO conta cun recoñecido prestixio, como o demostran os máis de vinte proxecto internacionais que se crearon a partir deste prototipo pioneiro na súa especie e que reúne os maiores avances científicos en robótica.
Visibilidade das mulleres e divulgación científica
Monje considera de vital importancia visibilizar o papel que xogan as mulleres na ciencia e a tecnoloxía, así como que se recoñezan os logros debidos a elas, co fin de lograr unha igualdade efectiva e real e o apoderamento das mulleres tamén no ámbito científico. Participa con entidades e organismos de igualdade como o Instituto da Muller ou en accións desenvolvidas con motivo do Día Internacional da Muller e a Nena na Ciencia. Así mesmo, o seu labor divulgadora levoulle a participar como asesora científica na película Autómata, protagonizada por Antonio Banderas, ou impartir unha charla TED en Vitoria Gasteiz, España, en 2017 e en setembro de 2020.
Chiscas
Chiscas é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, parte da provincia de Gutiérrez. Atópase a 252 quilómetros de Tunja, capital do departamento. O 60% da extensión do territorio pertence ao ecosistema de páramo, e unha fracción do territorio forma parte do Parque Nacional Natural El Cocuy.
Historia
Na época precolombiana, o territorio do actual concello de Chiscas estivo habitado polos indíxenas laches e chiscas, da familia dos u'wa.
O primeiro conquistador que chegou a esta rexión foi Jorge de Espira no ano 1536; ao atopar resistencia por parte dos nativos retirouse ata El Espino; foi ata 1541, despois de cinco anos, que Hernán Pérez de Quesada logrou someter aos indíxenas de Chiscas.
Aboazar Lovesendez
Aboazar Lovesendez, nado c.960, foi un nobre do Reino de Galiza, señor de Maia, neto do rei Ramiro II e gobernador dos ríos Douro e Limia. Fundou o Mosteiro de Santo Tirso no ano 978. É o devanceiro da casa de Maia.
Lenda de Gaia
A filiación de Aboazar baséase nun conto heroico tradicional, a Miragaia. A lenda faino descende da relación romántica entre Ramiro II e Ortiga/Artiga, a fermosa irmá dun poderoso señor musulmán local, Alboaçar Abençadan Çada, bisneto do "rei Abdullah". Segundo a versión da lenda, isto foi a vinganza ou a motivación dunha relación paralela entre Abençadan e a muller de Ramiro, Aldora, polo que Ramiro asasina á súa muller e casa con Ortiga, tendo un fillo Aboazar. Este conto está en desacordo coa coñecida historia matrimonial de Ramiro, así como co patronímico do señor portugués. Aínda que as fontes que derivan do Miragaia chámalle Aboazar Ramírez para reflectir a paternidade de Ramiro, aparece nos rexistros contemporáneos como Abonazar Lovesendes, indicando que o seu verdadeiro pai era Lovesendo (probablemente representando o nome visigodo Leodesindo). Segundo a lenda na súa forma baixomedieval, recibiu o alcume de Cide (do árabe sayyid, señor), alcume común no século X e que puido ostentar.
Familia
Era fillo de Lovesendo Ramires, fidalgo e príncipe infante como fillo do rei Ramiro II. Casou con Unisco Godiniz (c. 943 -?) filla de Godín Ramírez, de quen tivo:
Muíño de man
miniatura| Gran e pedra de muíño manual miniatura| Pedra de moer, pedra de fregar miniatura| Escravo/servidor con pedra de moer, [[Antigo Exipto.]] miniatura|Muíño rotativo manual no [[Tíbet.]] O muíño de man, tamén coñecido como pedra de moer, é un dispositivo para converter grans, principalmente de varios tipos de cereais, en fariña. As pedras de moer tamén se usaban para triturar mineral ou esmagar materiais colorantes como o ocre. Faise unha distinción entre os muíños de sela máis antigos, que se moven cara atrás e cara atrás, e os muíños rotativos máis novos. Un conxunto de moas está formada por un corredor (moa superior en movemento, pu bola de fricción) e unha pedra de rodamento (moa inferior, estática).
A palabra para moer, do latín molina ou molere é de orixe preindoeuropea, así que unha palabra para os muíños de man debería ter acompañado aos europeos, africanos e asiáticos durante miles de anos.
Epipaleolítico
A pedra de moer máis antiga (uns 27.000 anos) procede do sitio de Cuddie Springs, no sueste de Australia. As escavacións arqueolóxicas pretenden demostrar que o cultivo de grans primitivos tamén se produciu nesta zona, pero esta afirmación é moi controvertida, xa que o gran silvestre non era orixinario de Australia.
Usando residuos de amidón de ferramentas de moer de pedra de Rusia, Italia e a República Checa, Anna Revedin demostrou que a fariña se moía a partir de herbas silvestres, aparentemente de canas e raíces de fentos, hai uns 30.000 anos.
Nunha lareira de 14.400 anos no asentamento de Natufien de Shubayqa 1, no nordeste de Xordania, os científicos daneses descubriron os restos máis antigos de pan feito a base de cebada silvestre, avea e algas mariñas. Isto demostrou que a cocción do pan e, polo tanto, tamén a moenda de sementes se desenvolveu antes da aparición do cultivo de grans.
Neolítico
As primeiras pedras de moer aparecen a finais do Epipaleolítico no Levante mediterráneo (Ohalo II). Non hai evidencias de cultivo xeneralizado da terra neste momento. Como sinala o biólogo israelí Lev Yadun, os grans salvaxes que foron domesticados por primeira vez estaban restrinxidos a unha zona do norte de Siria e do sueste de Anatolia a finais da Idade do Xeo. O gran silvestre moíase nas moas. Os científicos analizaron os gránulos de amidón conservados nunha moa descuberta en Israel. Pódense asignar a especies vexetais específicas: cebada silvestre ou trigo silvestre. Non había indicacións sobre a pedra de moer para o procesamento de raíces ou tubérculos.
Os morteiros que apareceron ao mesmo tempo foron utilizados no Levante para bater substancias colorantes.
Idade de Bronce
No asentamento da Idade do Bronce Temperá de Goldkuppe preto de Diesbar-Seusslitz en Saxonia, atopouse un depósito de tres pedras de moer completas e sen usar feitas de pórfiro de cuarzo de Zehren. miniatura| "Sombreiro Napoleón" feito de lava basáltica de [[Eifel]]
Idade do Ferro
A principios do período La Tène, usáronse os chamados sombreiros de Napoleón feitos de lava basáltica de Eifel. O muíño rotativo manual é coñecido en Europa Central desde mediados do período La Tène. Atopáronse unha variedade de pedras de roza na cidade celto-romana de Numancia. As pedras de moer feitas con lava basáltica maia xa se facían na antigüidade romana a partir de lava basáltica do pozo de Mayen.
Bens funerarios
Hai máis de 20.000 anos colocouse unha pedra de moer baixo a cabeza dos mortos de Ohalo no Levante Mediterráneo. Tamén nalgúns enterramentos de cerámica de bandas, as pedras de moer estaban debaixo das cabezas dos mortos. Por este motivo, algúns investigadores consideran que son os precursores da lápida, aínda que é pouco probábel.
Da fariña ao muiñeiro
Orixinalmente, cada familia moía o seu propio gran en fariña segundo fose necesario; Non se adoitaban acumular cantidades de fariña. A profesión de muiñeiro existía como moi tarde no 1º século a.C. no Imperio Romano, onde se descubriron os primeiros muíños que volvían a moa coa axuda da forza da auga; o desenvolvemento dos muíños de vento é moi probabelmente posterior.
Arquitectura
É ben sabido que os antigos exipcios, descoñecidos coas ferramentas de ferro, alisaban as superficies das pedras coa axuda de pedras de fregar; algo semellante asúmese para o case perfecto procesamento da pedra da civilización inca no Perú.
Leonidas Iza
Segundo Leonidas Iza Salazar, nado o 18 de xuño de 1982, é un dirixente indíxena ecuatoriano de nacionalidade kichwa-panzaleo, presidente do Movemento Indíxena e Campesiño de Cotopaxi (MICC). Iza, xunto a Jaime Vargas, lideraron as manifestacións de outubro de 2019 por parte da Confederación de Nacionalidades Indíxenas de Ecuador (CONAIE) contra as medidas económicas do goberno de Lenín Moreno.
Traxectoria
É fillo de José María Iza Viracocha, histórico dirixente indíxena, e de Rosa Elvira Salazar. Igualmente é curmán de Leonidas Iza Quinatoa, exdeputado e participante do primeiro levantamento indíxena.
Estudou Enxeñaría no Medio Ambiente na Universidade Técnica de Cotopaxi. Ademais diso, declara ler escritos de pensadores de esquerda, destacando entre os que influenciaron o seu pensamento Eduardo Galeano e a obra de José Carlos Mariátegui.
A súa actividade no movemento indíxena como catequista aos 15 anos, tras a lectura da obra de Galeano. Chega á presidencia da comunidade San Ignacio de Toacaso no Cantón Latacunga no 2010, pasando logo a ser membro da Comisión de Mozos, sendo o seu dirixente no ano 2013, e do Comité Provincial de Pachakutik. No ano 2012, sinalou a oposición do seu partido á precandidatura vicepresidencial de Auki Tituaña como binomio de Guillermo Lasso.
Durante o Congreso do Movemento Indíxena e Campesiño de Cotopaxi (MICC), efectuado entre o 30 de setembro e o 1 de outubro de 2016, é elixido presidente de devandita organización. Representando á Unión de Organizacións Campesiñas do Norte de Cotopaxi (Unocan) e co apoio de 22 organizacións consegue supera con 102 votos aos 75 votos de Manuel Vega e 18 de Gerardo Saca.
En agosto dese mesmo ano iniciou un proceso xudicial na súa contra polo delito de incitación á discordia entre cidadáns que se inclúe aos de secuestro, intimidación, ocupación, uso ilegal de chan ou tráfico de terras e o de usurpación e simulación de funcións públicas, acusacións que serían afectados pola xustiza indíxena. O 10 de setembro de 2019 é declarado inocente do delito de tráfico de terras.
Entre o 1 e o 13 de outubro de 2019 alcanza fama a nivel nacional ao liderar as manifestacións acontecidas en devanditas datas, así como a súa participación na mesa de diálogo que terminou coas protestas, desmarcando ao movemento indíxena das solicitudes do Movemento Revolución Cidadá dunha renuncia do presidente Moreno e adianto de eleccións. Tras iso destacou a súa ameaza coa aplicación da xustiza indíxena sobre o vicepresidente Otto Sonnenholzner polas súas accións nos poboados indíxenas, indicados como unha forma de "dividir o movemento indíxena".
Realizou proxectos de xestión para a Confederación de pobos de nacionalidade Kichwa do Ecuador, Ecuarunari.
Presidencia da CONAIE
Leonidas Iza é o novo presidente da Confederación de Nacionalidades Indíxenas de Ecuador (Conaie). Iza representou ao Movemento Indíxena e Campesiño de Cotopaxi (MICC) e logrou captar a votación dunha parte dos delegados de Costa, da Amazonía e da Serra. A súa designación confirmouse o domingo 27 de xuño do 2021, no último día do VII Congreso Nacional da Conaie, que se realizou na vila de Salasaca, na Provincia de Tungurahua, Ecuador. Iza alcanzou 821 votos, mentres que María Andrade, 287, e Marco Guatemal, 153.
A madrugada do 15 de xuño de 2022 foi detido por axentes da policía no sector de Pastocalle, Cotopaxi, durante unha nova xornada de mobilizacións.
Paleodictiópteros
A dos paleodictiópteros (Palaeodictyoptera) é unha orde extinta de insectos primitivos paleópteros do Paleozoico.
Características
200px|miniatura|esquerda|Recreación de [[Mazothairos.]] De tamaño de mediano a moi grande, estaban caracterizados polas súas mandíbulas en forma de bico, as ás anteriores e posteriores similares, e un par adicional de aletas (lóbulos paranotais) no protórax, diante do primeiro par de ás. A venación das ás era frecuentemente moi marcada, e incluso poden observarse os seus padróns de coloración. Algunhas especies alcanzaron grandes tamaños, como é o caso de Mazothairos, cunha envergadura de 55 cm.
Viviron entre o Carbonífero Medio (Silúrico Tardío) e o Pérmico Tardío.
Süleyman Demirel
Sami Gündoğdu Süleyman Demirel, nado en Atabey o 1 de novembro de 1924 e finado en Ancara o 17 de xuño de 2015, máis coñecido como Süleyman Demirel, foi un político turco. Chegou a ser primeiro ministro —sete veces entre 1965 e 1993— e presidente de Turquía (1993-2000), o noveno do país. Cando gañou as eleccións xerais de 1965 en Turquía, converteuse no segundo líder elixido democraticamente na historia turca.
Traxectoria
Sendo electo como potencial primeiro ministro por Adnan Menderes, Demirel foi elixido como líder do Partido Xustiza en 1964 e organizou a caída de İsmet İnönü en 1965, malia non tratarse dun membro do parlamento nese tempo. Apoiou ao goberno de Suat Hayri Ürgüplü ata que o seu partido fíxose coa maioría parlamentaria nas eleccións xerais de 1965. Con iso formou o seu primeiro goberno substituíndo ao proscrito Partido Demócrata, e foi reelecto como primeiro ministro en 1969 tras gañar a maioría parlamentaria por segunda vez. A pesar de que as súas reformas controlaron o problema da inflación, renunciou ao cargo de primeiro ministro logo de que o orzamento fose bloqueado polo parlamento, pero pouco tempo despois conseguiu formar un terceiro goberno. Esta vez o seu mandato finalizou polo golpe de estado de 1971.
Demirel foi líder da oposición entre 1971 e 1975 antes de formar unha alianza de catro partidos para formar goberno, coñecido como Primeira Fronte Nacionalista, que colapsou en 1977. Xunto con outros partidos, formou un gabinete cunha alianza chamada Segunda Fronte Nacionalista en 1977, que caeu en 1978. Sendo minoría en 1979, non logrou ser electo presidente en 1980, levando isto ao golpe de estado de 1980 que lle prohibiu de exercer cargos políticos. No referendo de 1987, Demirel recuperou o dereito a participar activamente en política e asumiu o liderado do Partido Camiño Correcto. Gañou nas eleccións xerais de 1991 e formou unha coalición co Partido Socialdemócrata Populista (SHP), asumindo así o seu quinto e último mandato como primeiro ministro. Logo do repentino falecemento de Turgut Özal, Demirel presentouse nas eleccións presidenciais de 1993, converténdose así no presidente de Turquía até 2000. Con 10 anos e 5 meses, o tempo de Demirel como primeiro ministro é o máis longo da historia turca, logo de İsmet İnönü e Recep Tayyip Erdoğan.
Primeiros anos e formación académica
Demirel naceu o 1 de novembro de 1924, en Atabey, un pobo na provincia de Isparta. Logo de terminar a escola primaria no seu pobo natal, realizou os estudos secundarios en Isparta e Afyon. Graduouse como enxeñeiro civil na Universidade Politécnica de Istambul en 1949.
Alavivo
Alavivo (en latín: Alavivus) morto polo 376/377, foi un líder tervingo durante a entrada do seu pobo no Imperio Romano. As súas orixes son incertas. Aparece por primeira vez no 376, cando dirixiu as negociacións co emperador Valente (reinado 364–378) para que o seu pobo fose asentado nos dominios imperiais. En terras romanas, os tervingos sufriron moitas probas debido ao mal trato aos funcionarios romanos. Alavivo e Fritixerno foron invitados a unha festa de reconciliación en Marcianópolis polo xeneral Lupicino, pero debido aos disturbios provocados por algúns godos famentos, Alavivo for asasinado ou encarcerado e Fritixerno escapara por pouco.
Contexto
A finais da década do 360, os tervingos sufriron a peor parte da guerra civil. O rei (reiks) Fritixerno xurdira como un rival do xuíz Atanarico, e era partidario da política prorromana e procristiá, xa que, segundo o historiador Sozómeno, era cristián e, polo tanto, opuxérase á persecución desatada contra os cristiáns levada a cabo por Atanarico. A mediados da década de 370, as invasións dos hunos provocaran unha forte presión sobre os tervingos e obrigando, tamén aos grutungos, outra póla dos godos, a se desprazaren á fronteira tervinga.
Malia a ser derrotado na guerra civil contra Fritixerno, Atanarico seguía a se-lo xuís dos tervingos e reunira un exército para enfrontar aos invasores hunos. Aproveitando a circunstancia, Fritixerno, negouse a enviarlle reforzos, o que provocou a derrota das forzas de Atanarico que se viron obrigadas a se retiraren a Caucalandia.
Traxectoria
miniatura|[[Sólido (moeda)|Sólido coa efixie do emperador Valente.]] As orixes de Alavivo son incertas. García Moreno suxeriu, a través da onomástica do seu nome, que estaba relacionado coa dinastía Baltos, quizais como parente próximo de Atanarico, mentres que Wolfram o consideraba o pai do futuro rei Alarico (reinado 395–410). Aparece por primeira vez no verán de 376, cando Fritixerno convencera a moitos dos seguidores de Atanarico para que o abandonasen e despois convenceu aos tervingos para pedir axuda aos romanos. Así, Alavivo aparece citado como o líder das negociacións que seguiron, posiblemente debido ao seu maior status aristocrático. O historiador romano Amiano Marcelino, ao mencionalo, defíneo como un duque. Herwig Wolfram considera que, a pesar de non aparecer como tal, era certamente un rei. miniatura|Mapa da [[Diocese de Tracia (Dioecesis Thraciae) cara o 400, amosando as provincias subordinadas e as principais cidades.]] Alavivo e Fritixerno obtiveron o permiso do emperador Valente, quen anos antes axudara a Fritixerno na guerra civil tervinga, para establecérense no imperio como dediticios ("suplicantes" ou "rendidos"), pero non antes de asegurarse de que o seu pobo se convertería plenamente ao cristianismo ariano antes de cruza-lo Danubio. Segundo a resposta de Valente, que por aquel entón estaba estacionado en Antioquía, podíanse asentar en Moesia Secunda e Dacia Ripense e recibirían axuda romana durante a súa migración a través do río e antes de ser autosuficientes e capaces de subsistir. Debido a que estaba en guerra co Imperio sasánida, Valente esperaba poder recrutar á maioría dos tervingos como soldados para fortificar as cidades de Oriente, e tamén se esperaba que o resto fosen asentados como agricultores e despois pagasen impostos.
O plan, con todo, foi frustrado. Os emigrantes cruzaron preto de Durostoro (actual Silistra, Bulgaria) e o seu número superou moito a cantidade prevista, facendo que as subministracións recollidas fosen moi insuficientes (DeVries suxire subministracións para 50.000 persoas), unha situación agravada pola atraso de case dous meses para a chegada da resposta imperial dende Oriente. Ademais, aproveitando a fame resultante que sentían os acabados de chegar, os oficiais romanos Lupicino e Máximo gañaron moitos cartos trocando pequenas cantidades de comida e carne de cans por rapaces tervingos para seren escravizados e vendidos en Roma; mesmo incluídos os de orixe nobre.
Sergei Volkov
Sergei Aleksandrovich Volkov, nado en Chuguyev (Rusia) o 1 de abril de 1973, é un cosmonauta ruso que formou parte das misións Soiuz TMA-12, Soiuz TMA-02M e Soiuz TMA-18M e foi membro das expedicións 17, 28, 29, 45 e 46 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Volkov graduouse na Escola Tambov de Pilotos da Forza Aérea como piloto-enxeñeiro en 1995. Adestrou para ser cosmonauta entre decembro de 1997 e novembro de 1999. Participou nas misións Soiuz TMA-12, Soiuz TMA-02M e Soiuz TMA-18M e foi membro das expedicións 17, 28, 29, 45 e 46 á Estación Espacial Internacional, pasando 547,93 días no espazo.
Alavivo
Traxectoria
Como unha forma de controlar os inquietos continxentes tervingos, Lupicino ordenou que as tropas de Tracia fosen dirixidas para escoltar aos inmigrantes a un campamento nos arredores de Marcianopolis. Nesa cidade, probablemente no outono do 376 ou no inverno do 376/377, Lupicino convocou a Fritixerno e Alavivo a unha festa de reconciliación. Durante a reunión un grupo de tervingos famentos atacaron as inmediacións do asentamento, o que foi interpretado polos romanos como un intento de revolta polo que Lupicino e Máximo ordenaron aos seus homes que matasen os gardas dos xefes tervingos. Segundo Xordanes, no medio da confusión, Alavivo foi asasinado mentres Fritixerno conseguiu escapar; porén, para Amiano Marcelino, Alavivo foi feito prisioneiro e Fritixerno conseguiu convencer a Lupicino de que o deixase marchar coa pretensión de poder calmar o seu pobo.
Ettore Lorenzo Frapiccini
Ettore Lorenzo Frapiccini, nado en Buenos Aires, Arxentina, o 17 de novembro de 1957, é un gravador, medallista e deseñador de moedas italiano.
Traxectoria
Aínda que naceu en Buenos aires en 1957, no seo dunha familia de orixe italiana, Frapiccini viviu en Italia desde 1964.
Herdou do seu pai pintor a súa afección pola arte. Na súa xuventude asistiu ao Instituto Estatal de Arte de Macerata e, logo dun período universitario, cursou estudos de medallística na Escola de Arte da Medalla Giuseppe Romagnoli, da Casa da Moeda do Estado, en Roma, entre 1979 e 1981.
Posteriormente traballou como gravador nos establecementos Emilio Senese, de Milán, e Pacchiani e Barlacchi, de Florencia, ata que en 1984 ingresou no cadro de gravadores do Istituto Poligrafico e Zecca dello Stato.
Obra
miniatura|131x131px|[[Moeda de 200 liras italianas|Moeda de 200 liras de 1997, conmemorativa do centenario da Liga Naval Italiana. ]] Frapiccini ié autor dun bo número de moedas, tanto circulantes como conmemorativas, cuñadas non só para Italia senón tamén para a Cidade do Vaticano e para a República de San Marino.
Entre os seus traballos máis salientables están as moedas italianas de 200 liras conmemorativas de 1997 e de 1999, o anverso da moeda de cinco céntimos de euro de Italia que amosa unha vista do Coliseo romano, ou os anversos da serie ordinaria en euros de San Marino.
Lithognathus mormyrus
Lithognathus mormyrus é unha especie de peixe actinopterixio da orde dos perciformes que pertence á familia dos espáridos. Distribúese desde o Cantábrico ao Mar Negro e Mar de Azov até Suráfrica. Tamén se atopa no Índico e o Mar Vermello.
Distribución
280px|left|thumb|Grupo de Lithognathus mormyrus en [[Arquipélago de Madeira|Madeira (Portugal).]] Atópase en Albania, Alxeria, Angola, Benín, Bosnia e Herzegovina, Camerún; Cabo Verde; República do Congo; República Democrática do Congo, Costa do Marfil; Croacia; Chipre; Exipto; Guinea Ecuatorial; Eritrea; Francia; Gabón; Gambia; Ghana; Xibraltar; Grecia; Guinea; Guinea-Bissau; Israel; Italia; Líbano; Liberia; Libia; Malta; Mauritania; Mónaco; Montenegro; Marrocos; Mozambique; Namibia; Nixeria; Omán; Portugal; San Tomé e Príncipe; Arabia Saudita; Senegal; Serra Leoa; Eslovenia; Suráfrica; España; Sudán; Siria; Togo; Tunisia; Turquía; Sáhara Occidental; Iemen.
Comportamento
Localízase en fondos areosos ou lixeiramente fangosos a menos de 50 m; adoita entrar nos estuarios. A súa alimentación baséase en moluscos, crustáceos, vermes, etc. Reprodúcese en primavera e verán.
Gato Studio
Gato Studio ou Gato Salvaje Studio é unha empresa galega fundada no ano 2010 na Coruña e dedicada ao desenvolvemento de videoxogos. O seu director é Sergio Prieto. Os primeiro videoxogos desenvolvidos foron as aventuras gráficas AR-K: Point and Click Adventure (2014) e AR-K: The Great Escape (2015), seguidas polo videoxogo de acción e plataformas Bullshot (2016). The Waylanders, un videoxogo de rol que se lanzou no verán de 2020, está baseado nas lendas galegas e na mitoloxía celta e cuxa acción está ambientada en dous momentos temporais: o período celta e a Idade Media, nos inicios do Camiño de Santiago, e será posible que o personaxe principal viaxe no tempo entre os dous períodos.
Chitaraque
Chitaraque é unha vila e concello da provincia de Ricaurte que forma parte do departamento colombiano de Boyacá. O centro urbano atópase a unha distancia de 104,6 quilómetros da capital de departamento, Tunja, e atópase a unha altitude de 1,575 metros nas Cordilleira Oriental dos Andes colombianos. Limita con Gámbita, Santander polo leste e polo sur, con San José de Pare, Santana e Togüí polo oeste e Suaita, Santander polo norte.
Etimoloxía
O nome Chitaraque vén do muisca e quere dicir "as nosas vigorosas terras de cultivo de antes".
Perimetrio
miniatura|[[Útero e tubas uterinas (o perimetrio abaixo á dereita). ]] O perimetrio ou túnica serosa do útero (nome latino: perimetrium, tunica serosa uteri) é a capa externa serosa da parede do útero, que deriva do peritoneo e cobre o fondo (fundus) uterino, e pode considerarse un peritoneo visceral. Consta dunha capa superficial de mesotelio e unha capa fina de tecido conectivo laxo por debaixo del.
Pola parte anterior, o perimetrio cobre o fondo do útero e o corpo superior do útero ata que se encontra coa superficie superoposterior da vexiga urinaria adxacente, o que ten como resultado a formación dun pregamento cóncavo do peritoneo chamado a bolsa vesicouterina. Pola parte posterior, o peritoneo cobre toda a superficie do útero e baixa ata o cérvix, onde se dobra en dirección ao recto adxacente para formar a bolsa rectouterina, a canle máis baixa da cavidade peritoneal. Lateralmente, o perimetrio fusiónase coas serosas dos ligamentos anchos.
XX dinastía exipcia
A XX Dinastía de Exipto (XX Dinastía), é a terceira e última dinastía do Reino Novo do Antigo Exipto, período que durou dende o 1189 a.C. ata o 1077 a.C. As XIX e XX dinastías, ademais, constitúen unha era coñecida como o período Ramesside.
Antecedentes
Ao falecer a última faraón da XIX dinastía, a raíña Twosret, Exipto caeu nun período de guerra civil, como testemuña a estela elefantina construída por Setnakhte. As circunstancias do falecemento de Twosret son incertas, xa que puido morrer pacificamente durante o seu reinado ou ser derrocada por Setnakhte, que probablemente xa era de mediana idade nes intre.
XX Dinastía
Un tema constante desta dinastía foi a perda de poder faraónico para os Sumos Sacerdotes de Amón. Horemheb, un faraón da XVIII Dinastía, restaurara a tradicional Relixión do Antigo Exipto e o sacerdocio de Amón despois do seu abandono por Akhenatón. Agora que os Sumos Sacerdotes actúan como intermediarios entre os deuses e as persoas, no lugar do faraón, a posición do faraón xa non tiña o mesmo tipo de poder que tivera no pasado.
Setnakhte
Setnakhte estabilizou a situación en Exipto e pode ter evitado unha tentativa de invasión por parte dos Pobos do Mar. Gobernou uns 4 anos antes de ser sucedido polo seu fillo Ramsés III.
Ramsés III
No 5º ano do seu reinado, Ramsés derrotou unha invasión libia de Exipto por parte dos pobos Libu, Meshwesh e Seped a través de Marmarica, que previamente invadira sen éxito durante o reinado de Merneptah.
Ramsés III é famoso por derrotar definitivamente a unha confederación dos pobos do mar, incluíndo aos Denyen, Tjekker,  Peleset,  Shardana e Weshesh na Batalla do Delta e na Batalla de Djahy durante o 8º ano do seu reinado. Dentro do Papiro Harris I, que testemuña estes acontecementos en detalle, dise que Ramsés asentou aos derrotados pobos do mar en "fortalezas", moi probablemente situadas en Canaán, como os seus súbditos.
No 11º ano do reinado de Ramsés, outra coalición de invasores libios foi derrotada en Exipto.
Entre o 12º ano e o 29º ano de reinado, emprendeu un programa sistemático de reorganización dos diversos cultos da Relixión do Antigo Exipto, creando e financiando novos cultos e restaurando templos.
No 29º ano do reinado de Ramsés, tivo lugar a primeira folga rexistrada na historia humana, logo de non poder subministrar as racións de comida para os canteiros e artesáns das tumbas reais e da elite na vila de Set Maat (agora coñecida como Deir el-Medina.
O reinado de Ramsés III tamén é coñecido por unha conspiración do harén na que a raíña Tiye, unha das súas esposas menores, estivo implicada nun intento de asasinato contra o rei, co obxectivo de poñer ao seu fillo  Pentawer no trono. O golpe non tivo o éxito esperado, xa que aínda que o faraón morreu, o seu herdeiro e fillo lexítimo Ramsés IV sucedeuno no trono, quen posteriormente arrestou e matou aproximadamente a 30 conspiradores.
Ramsés IV
Ao comezo do seu reinado, Ramsés IV iniciou un enorme programa de construción na escala dos proxectos propios de Ramsés o Grande. Dobrou o número de equipos de traballo en Set Maat ata un total de 120 e enviou numerosas expedicións ás canteiras de pedra de Wadi Hammamat e ás minas de turquesas da Península do Sinaí. Unha das maiores expedicións incluíu 8.368 homes, dos cales uns 2.000 eran soldados. Ramsés expandiu o templo de seu pai en Karnak e posiblemente comezou o seu propio templo mortuario nun sitio preto do Templo de Hatshepsut. Outro templo máis pequeno está asociado con Ramsés ao norte de Medinet Habu.
Ramsés IV tivo problemas coa subministración de racións de alimentos aos seus traballadores, semellante á situación do seu pai. Ramessesnakht, o Sumo Sacerdote de Amón naquel momento, comezou a acompañar aos funcionarios do estado cando ían pagar aos traballadoras as súas racións, suxerindo que, polo menos en parte, que era o Templo de Amón e non o estado exipcio o que era responsable dos seus salarios.
Tamén produciu o Papiro Harris I, o papiro máis antigo coñecido do Antigo Exipto, mide 41 metros de longo con 1.500 liñas de texto para celebrar os logros do seu pai.
Ramsés V
Ramsés V non reinou durante máis de 4 anos e morreu de varíola no 1143 a.C. O único monumento que o testemuña é unha estela preto de Gebel el-Silsila. O Papiro de Turín cat. 2044 afirma que durante o seu reinado, os obreiros de Set Maat víronse obrigados a deixar periodicamente de traballar na tumba KV9 de Ramsés por "medo ao inimigo", suxerindo unha maior inestabilidade en Exipto e unha incapacidade para defender o país do que eran presuntamente partidas de atacantes libios.
Crese que o Papiro Wilbour data do reinado de Ramsés V. O documento revela que a maior parte da terra en Exipto nese punto estaba controlada polo Templo de Amón e que o Templo tiña un control total sobre as finanzas de Exipto.
Ramsés VII
O único monumento de Ramsés VII é a súa tumba, KV1.
Ramsés VIII
Case non se sabe nada sobre o reinado de Ramsés VIII, que durou un ano. Só é testemuña en Medinet Habu e por algunhas placas. O único monumento do seu reinado é a súa modesta tumba, que foi empregada para Mentuherkhepeshef, fillo de Ramsés IX, en lugar do propio Ramsés VIII.{{Cita necesaria | data = marzo de 2019} }
Ramsés IX
Durante o 16º ano e o 17º ​​ano do reinado de Ramsés IX tiveron lugar os famosos xuízos por roubos en tumbas, como testemuña o Papiro Abbott. Unha comisión visirial realizou un exame minucioso de dez tumbas reais, catro tumbas das cantores do estado da divina Adoratrix e finalmente tumbas de cidadáns de Tebas. descubríuse que moitos destas foran roubadas, como a tumba do faraón Sobekemsaf II, cuxa momia fora roubada.
A rosa incandescente
A rosa incandescente é unha curtametraxe de 2021, dirixida por David Vázquez Vázquez, con guión de Anxos García Fonte e interpretada por Alba López.
XX dinastía exipcia
Ramsés IX
A maioría dos proxectos de construción durante o reinado de Ramsés IX foron en Heliópolis.
A rosa incandescente
Mostra a Rosalía de Castro, a vida da escritora falando do seu proceso creativo no momento de publicar o seu primeiro ensaio, Lieders.
Monstro mariño
miniatura| Imaxe tomada dunha copia de Hetzel de [[Vinte mil leguas baixo dos mares|Vinte mil leguas baixo o mar.]] Os monstros mariños son seres do folclore que se cre que habitan no mar e que moitas veces se imaxina que teñen un tamaño inmenso. Os monstros mariños poden adoptar moitas formas, incluíndo dragóns mariños, serpes mariñas ou bestas con -. Poden ser viscosos e escamosos e a miúdo aparecen representados ameazando barcos ou chorrondo chorros de auga. A definición de "monstro" é subxectiva; Ademais, algúns monstros mariños poden estar baseados en criaturas cientificamente aceptadas, como as baleas e tipos de luras xigantes e mosluscos colosais.
A rosa incandescente
Características
Rodouse no mes de xullo de 2021 no Pazo de Sabadelle e a súa contorna. Presentouse por primeira vez en formato de curtametraxe de 27 minutos no Auditorio Municipal de Chantada o 26 de febreiro de 2022.
Segundo a guionista:
Anxos García Fonte en colaboración con Glafira Fernández-Campoamor desenvolveron nun proxecto didáctico sobre o filme, Encanta se ri, conmove se chora dixital e en papel
Monstro mariño
Avistamentos e lendas
Coñécense outros informes dos océanos Pacífico, Índico e Austral (por exemplo, ver Heuvelmans 1968). Os criptozoólogos suxiren que os monstros actuais son exemplares supervivientes de réptiles mariños xigantes, como un ictiosauro ou plesiosaurio, dos períodos Xurásico e Cretáceo, ou de baleas extintas como o Basilosaurus. Os danos aos buques causados polos ciclóns tropicais como furacáns ou tifóns tamén poden ser outra posible orixe dos monstros mariños.
En 1892, Anthonie Cornelis Oudemans, entón director dos Reais Xardíns Zoolóxicos da Haia, viu a publicación da súa obra The Great Sea Serpent, que suxeriu que moitos informes de serpes mariñas se consideraban mellor como un xigante descoñecido pinnípedo de pescozo longo.
É probable que moitos outros informes de monstros mariños sexan avistamentos mal interpretados de cadáveres de tiburóns e baleas (ver máis abaixo), algas flotantes, troncos ou outros restos flotantes como balsas abandonadas, canoas e redes de pesca.
Presuntos cadáveres
miniatura| O 'monstro de San Agustín' foi un cadáver que chegou á costa preto de San Agustín, [[Florida, Estados Unidos de América|Florida, en 1896. Inicialmente postulouse que era un polbo xigantesco.]] Os cadáveres de monstros mariños foron reportados dende a antigüidade recente (Heuvelmans 1968). As carcasas non identificadas adoitan chamarse globsters. O presunto plesiosauro que o arrastreiro xaponés Zuiyō Maru apresado en Nova Zelandia causou sensación en 1977 e foi inmortalizado nun selo postal brasileiro antes de que o FBI suxerise que era o cadáver en descomposición dun tiburón peregrino. Así mesmo, as probas de ADN confirmaron que un suposto monstro mariño lavado en Terra Nova en agosto de 2001 era un cachalote.
Outro exemplo moderno de "monstro mariño" foi a estraña criatura lavada en Los Muermos, na beira do mar chileno, en xullo de 2003. Primeiro describiuse como unha " medusa mamut tan longa como un autobús", pero despois determinouse que era outro cadáver dun cachalote. Ás veces crese que os casos de globsters amorfos e desossados son polbos xigantescos, pero agora determinouse que os cachalotes que morren no mar se descompoñen de tal xeito que a graxa se desprende do corpo, formando masas esbrancuxadas sen trazos que ás veces presentan unha textura peluda a fíos expostos de fibras de coláxeno. A análise do cadáver de Zuiyō Maru revelou un fenómeno comparable na descomposición de cadáveres de tiburón peregrino, que perden a maior parte da zona inferior da cabeza e as aletas dorsal e caudal primeiro, facéndoos semellantes a un plesiosauro.
En maio de 2017, The Guardian publicou un artigo no que afirmaba que se atopou o cadáver dun monstro mariño xigante en Indonesia, e tamén publicou unha suposta fotografía "del".
Exemplos
miniatura| Primeira fontana dei mostri marini, [[Florencia, Italia]] miniatura| Segunda fontana dei mostri marini, Florencia
Informes máis antigos
Os monstros mariños informados de primeira ou de segunda man inclúen
XX dinastía exipcia
Ramsés X
O reinado de Ramsés X está mal documentado. O diario da necrópole de Set Maat rexistra a inactividade xeral dos traballadores neste momento, debido, polo menos en parte, ao perigo dos invasores libios.
Rapa (serie de televisión)
Rapa é unha serie de televisión española creada e escrita por Pepe Coira e Fran Araújo e dirixida por Jorge Coira para Movistar Plus+. Está protagonizada por Javier Cámara e Mónica López e producida por Portocabo, a filial galega de Boomerang TV. Foi estreada ao completo o 19 de maio de 2022.
XX dinastía exipcia
Ramsés XI
Ramsés XI foi o último faraón da XX Dinastía. Durante o seu reinado, a súa posición debilitouse tanto que no sur, os sumos sacerdotes de Amón en Tebas convertéronse nos gobernantes de facto do Alto Exipto, mentres que Smendes controlaba o Baixo Exipto, incluso antes da morte de Ramsés XI. Smendes finalmente fundou a XXI Dinastía en  Tanis.
Declive
Como sucedeu con anterioridade na XIX Dinastía, esta dinastía desenvolveuse baixo os efectos das disputas entre os herdeiros de Ramsés III. Por exemplo, sábese que tres fillos diferentes de Ramsés III chegaron ao poder como Ramsés IV, Ramsés VI e Ramsés VIII respectivamente. Non obstante, neste momento Exipto estaba cada vez máis afectado por unha serie de secas, niveis de inundación por baixo do normal do Nilo, fames, malestar civil e corrupción oficial, que limitarían as habilidades administrativas de calquera faraón.
Rapa (serie de televisión)
Principais
Coa colaboración especial de
Produción
O 14 de xullo de 2021, Movistar Plus+ (entón Movistar+), anunciou que Javier Cámara ía protagonizar, Rapa a nova serie dos creadores de Hierro para a plataforma. A súa rodaxe inicialmente estivo prevista para setembro, pero non foi até inicios de outubro cando comezou en Cedeira e Ferrol, concluíndo a finais de 2021.
XX dinastía exipcia
Árbore xenealóxica dos faraóns
A XX Dinastía de Exipto foi a última do Novo Reino de Exipto. As relacións familiares non están claras, especialmente cara ao final da dinastía.
Rapa (serie de televisión)
Lanzamento e mercadotecnia
O 19 de abril de 2022, Movistar Plus+ sacou un teaser trailer que anunciou que Rapa se ía a estrear ao completo en Movistar Plus+ o 19 de maio de 2022. O 5 de maio de 2022, a plataforma sacou un tráiler máis completo, así como os pósteres.
Rodada na contorna de Cedeira foi a serie máis vista en Movista Plus+ en 2022.
Segunda tempada
Foi estreada en Movistar+ o 15 de xuño de 2023.
Na segunda tempada hai dúas tramas. Unha é resolver a desaparición da comandante Sineiro da Mariña do Arsenal de Ferrol cunha vida familiar e laboral complicada. Outra enfrontarse a un caso que está a piques de prescribir sen que o culpable teña sido castigado. E, finalmente, tamén hai un caso de tráfico de drogas.
Egito Gonçalves
José Egito de Oliveira Gonçalves, máis coñecido como Egito Gonçalves, nado en Matosinhos o 8 de abril de 1920 e finado no Porto o 28 de xaneiro de 2001, foi un poeta, editor e tradutor portugués.
Publicou os primeiros libros en 1950. Tivo como actividade profesional a administración dunha editora e tamén foi xefe do Despacho de Márketing dunha Compañía de Seguros.