cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Seine-Maritime
O departamento de Sena-Inferior foi creado na Revolución francesa, o 4 de marzo de 1790 en aplicación da lei do 22 de decembro de 1789, a partir dunha parte da provincia de Normandía.
Tomou o nome de Sena-Marítimo o 18 de xaneiro de 1955.
Sena-Marítimo forma parte da rexión de Normandía. Linda cos departamentos de Somme, de Oise e de Eure, e está bañado pola canle da Mancha do esteiro do Sena ata a embocadura do Bresle.
Guerra suaba
miniatura|A batalla de Hard, a primeira gran batalla da guerra, tal como aparece nunha ilustración do manuscrito Luzerner Schilling (1513)
Mesoplodon carlhubbsi
Mesoplodon traversii, coñecido na bibliografía internacional co nome de zifio de Hubb, é unha especie de mamífero cetáceo odontoceto da familia dos zifíidos e subfamilia dos zifioideos, unha das quince integradas hoxe no xénero Mesoplodon.
Descrición
A especie foi descrita en 1963 polo zoólogo estadounidense Joseph Curtis Moore, no seu traballo "Recognizing certain species of beaked whales of the Pacific Ocean". The American Midland Naturalist 70: 396-428.
Sinónimos
Ademais de polo protónimo, cuñado por Mopore, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Nomes
O epíteto espeífico, carlhubbsi, foi unha homenaxe que Moore lle fixo ao seu compatriota o ictiólogo Carl Leavitt Hubbs.
O nome vulgar é na honra do seu descritor.
Características
miniatura|250px|Cranio de Mesoplodon carlhubbsi
Posúe un melón prominente. A coloración dos machos oscila entre a gris escura á negra, e presentan manchas brancas no fociño. As femias e os xuvenís teñen unha coloración gris na parte superior anterior, e branca na posterior. Tanto os machos como as femias miden ao redor de 5,4 m, e pesan uns 1 500 kg.
Distribución
O zifio de Hubb encóntrase en augas temperadas do Pacífico Norte. No oeste rexistrouse na costa nordeste de Honshu, e no leste, encontrose desde a Columbia Británica polo norte, até San Diego, en California, polo sur. (Rice, 1998). Só se coñecen 31 espécimes varados e un posíbel avistamento dun individuo vivo.
Bioloxía e comportamento
O Mesoplodon carlhubbsi macho sería unha dos pouco zifios que poderían identificarse no mar, pero só houbo un único avistamento probábel en California. As femias e os xuvenís probabelmente sexan imposíbeis de identificar no mar. Cun único avistamento posíbel, sábese moi pouco sobre o seu comportamento; o notábel grao de cicatrización suxiere agresións entre os machos. Presumibelmente, esta é unha especie tímida e discreta, como outras especies de Mesoplodon.
Ameazas
Non se sabe que esta especie fora ou sexa na actualidade de interese para a pesca comercial, e probabelmente estea protexida pola súa rareza e a súa presenza en augas pouco frecuentadas polo hombre. Porén, pequenas operacións de caza capturaron de maneira oportunista algúns espécimes fronte ao Xapón.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), tendo en conta que só hai ao redor de 60 rexistros desta especie, e case todos son varamentos e individuos mortos enredados en artes pesca, e que houbo moi poucos avistamentos confirmados na natureza, é imposíbel saber a gravidade das ameazas, debido a que a súa distribución é presumibelmentre moi ampla, pero non se dispón de datos da súa abundancia nin da tendencia das súas poboacións, polo que cualifica o status da especie como DD (datos insuficientes).
Cody Cameron
Cody Cameron, nado en California o 12 de outubro de 1970, é un actor de voz, director e artista gráfico estadounidense. É coñecido por dirixir Cloudy with a Chance of Meatballs 2. Puxo a voz de numerosos personaxes animados, incluíndo Pinocchio e Three Little Pigs na serie de filmes Shrek, e Mr. Weenie na franquía de Open Season.
Career
Cameron comezou a súa carreira en DreamWorks Animation escribindo diálogos e debuxando storyboards para a franquía Shrek, Shark Tale e Madagascar.
En 2004, Cameron deixou DreamWorks para unirse a Sony Pictures Animation. Alí traballou como artista de Surf's Up e escribiu e dirixiu a curtametraxe The ChubbChubbs Save Xmas, unha secuela de The ChubbChubbs!. Cameron tamén puxo a voz de Mr. Weenie na serie de filmes de Open Season e dirixiu Open Season 3. En 2013, dirixiu xunto con Kris Pearn a súa primeira longametraxe, Cloudy with a Chance of Meatballs 2.
O Cabo, Requeixo, Chantada
O Cabo é un lugar na parroquia de Requeixo, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 4 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 2 eran homes e 2 eran mulleres.
ADSL
miniatura|Módem ADSL ADSL son as siglas en inglés de Asymmetric Digital Subscriber Line (liña de abonado dixital asimétrica). Tecnoloxía dixital de transmisión asimétrica que permite, empregando o par de cobre de teléfono convencional, transportar información a alta velocidade. A capacidade de transmitir esta información depende moito da distancia do cliente á central telefónica.
O Barón
San Fiz do Barón, ou San Fiz do Varón, é unha parroquia eclesiástica galega do arciprestado do Carballiño, na diocese de Ourense que ten as súas terras e os seus lugares repartidos entre dous concellos: o do Carballiño e o de San Amaro. Segundo o IGE no ano 2014 tiña 66 habitantes, deles 31 eran homes e 35 eran mulleres, o que supón unha diminución de 22 habitantes en relación ao ano 1999 cando tiña 88 habitantes.
Catarina de Alexandría
Catarina de Alexandría, tamén coñecida como Santa Catarina de Alexandría, Santa Catarina da Roda e A Gran Mártir Santa Catarina (en Ϯⲁⲅⲓⲁ Ⲕⲁⲧⲧⲣⲓⲛ; en ἡ Ἁγία Αἰκατερίνη ἡ Μεγαλομάρτυς; en Catharina Alexandrina), foi segundo a tradición unha santa e virxe cristiá, martirizada a principios do século IV a mans dos emperador Maxencio. Segundo a súa haxiografía, foi unha princesa e unha destacada estudante que se converteu ao cristianismo aos 14 anos, converteu centos de persoas e foi martirizada aos 18 anos.
A igrexa ortodoxa oriental venéraa como megalomártir e celebra a súa festividade o 24 ou o 25 de novembro dependendo da tradición local. No catolicismo, Catarina é reverenciada como unha dos catorce santos auxiliadores e é conmemorada no martiroloxio romano o 25 de novembro. A súa festa foi suprimida do calendario romano xeral en 1969, mais restaurada en 2002 como lembranza opcional.
Algúns investigadores modernos consideran que a lenda de Catarina probablemente se baseou na vida e na morte da filósofa e matemática grega Hipatia, intercambiando os papeis dos cristiáns e dos pagáns.
Haxiografía
miniatura|esquerda|upright|Santa Catarina, por [[Francisco Pacheco (1608)]] As informacións sobre a vida de Catarina de Alexandría proporciónaas documentación moi tardía. O documento máis antigo é a Passio, redactada inicialmente en grego entre os séculos VI e VIII, moi coñecida a partir do século IX a través da versión latina. Existen ademais outros textos haxiográficos, entre os que salienta a Conversio, quizais influída pola mística femenina beneditina.
Segundo estes textos, Catarina naceu contra o ano 290 no seo dunha familia nobre deAlexandría, en Exipto. Deotada dunha grande intelixencia, destacou axiña polos seus extensos estudos, que a situaron ao mesmo nivel que grandes poetas e filósofos da época. Unha noite apararéuselle Xesús Cristo e decidiu consagrar a súa vida a el, considerándose dende entón a súa prometida. O tema do matrimonio místico é común no leste do mar Mediterráneo e na espiritualidade católica. miniatura|Martirio de santa Catarina, cadro de [[Masolino|Masolino da Panicale.]] O emperador Maxencio (306-312) acudiu a Alexandría para presidir unha festa pagá e ordenou que todos os súbditos fixesen sacrificios aos deuses. Catarina entrou no templo, mais en lugar de realizar o sacrificio fixo o sinal da cruz. Dirixíndose ao emperador, reprendeuno exhortándoo a recoñecer a Deus. Conducida a palacio, reiterou a súa negativa a facer sacrificios, mais convidou ao emperador a un debate.
Na proba do debate, os sabios convertéronse ao cristianismo, o que provocou a ira do emperador, que fixo executar os sabios despois de propor a Catarina que casase cun deles, ao que ela se negou. Maxencio tratou de convencela con promesas, mais ao non logralo mandou azoutala e despois encerrouna en prisión. Alí foi visitada pola emperatriz e por un oficial, Porfirio, que se converteu xunto con outros douscentos soldados.
O emperador ordenou entón que torturasen a Catarina empregando unha máquina formada por unhas rodas provistas de coitelas afiadas. Segundo a Passio, as rodas romperon ao tocaren o corpo de Catarina, que saíu ilesa. A emperatriz tentou interceder en favor dela, mais acabou por ser decapitada, igual que Porfirio e os seus douscentos soldados.
Difusión posterior
miniatura|Santa Cataxina de Alexandría, representada cunha roda, un dos símbolos do seu martirio. Icona do mosteiro situado no [[monte Sinaí, século XVII.]] O primeiro vestixio do seu culto localizouse nunha pintura do século VIII achada en Roma. A súa veneración expandiuse dende a segunda metade do século X e foi unha das máis difundidas por toda Europa, particularmente en Francia, no século XII, da man dos cruzados. A igrexa ortodoxa celebrouna. Santa Catarina e santa Dorotea foron representadas con gran frecuencia nos altares húngaros ao longo dos séculos XIV e XVI, converténdose en figuras moi populares xunto a santa Isabel de Hungría e santa Margarida de Hungría. En toda Europa extendeuse o culto a santa Catarina e moitas igrexas teñen imaxes ou cadros dela.
Máis de 1100 anos despois do martirio de Catarina, Xoana de Arco identificouna como unha das santas que se lle apareceu para aconsellala.
A difusión da devoción inspirou artistas, que representan a santa cunha aureola tricolor: branca pola súa virxindade, verde pola súa sabedoría e vermella polo seu martirio. A roda que se empregou para o seu suplicio está case sempre representada detrás súa.
Historicidade
thumb|[[Pietro Aretino, Vita di santa Caterina vergine e martire, 1636.]] Algúns historiadores puxeron en dúbida a existencia histórica de Catarina. Donald Attwater cualificou a lenda de santa Catarina como "a máis absurda da súa caste", citando a falta de probas positivas que nunca existiron fóra da imaxinación dun escritor grego que simplemente a compuxo coa intención de ser unha historia edificante. Tamén Harold T. Davis confirma que "a investigación asidua non logrou identificar a Catarina con ningunha personaxe histórica" e teorizou que Catarina foi un invento inspirado como contrapartida á historia da filósofa e matemática pagá Hipatia.
O relato máis antigo que trata sobre a vida de santa Catarina sitúase máis de cincocentos anos despois da suposta data do seu martirio, atribuído ao emperador Basilio I no ano 866, aínda que o descubrimento das súas reliquias no mosteiro do monte Sinaí dátase no ano 800, e presumiblemente implica un culto existente nesa data. O mosteiro foi construído por orde do emperador Xustiniano I, ao que se engadiu a capela da Silva Ardente construída por Helena, nai de Constantino I, no lugar onde supostamente Moisés contemplou a silva ardente. Ademais, os textos máis fidedignos en rigor científico como as pescudas haxiográficas dos bolandistas coñecidas como Acta Sanctorum  son aceptados como válidos historicamente para entender o seu culto primario como personaxe histórica.
Aínda que un sector da igrexa católica puxo en dúbida a súa existencia histórica a partir de 1961, liberada con todo das narracións lendarias, permanece inscrita no martirologio romano como liberum memoria.
Padroado
Catarina de Alexandría é a padroa dos escolares e dos estudantes, filósofos, prisioneiros (con Leonardo de Noblat, Fernando III de Castela e José Cafasso), das mozas casadeiras, barbeiros (con Cosme e Damián e Martín de Porres), e dos que se relacionan polo seu oficio coas rodas: carreteiros, muiñeiros, trapeiros, fiandeiros, ciclistas etc.
ARD
ARD, siglas de Arbeitsgemeinschaft der öffentlich-rechtlichen Rundfunkanstalten der Bundesrepublik Deutschland (en galego: "Consorcio de institucións públicas de radiodifusión da República Federal de Alemaña"), é unha organización conxunta de empresas de radiodifusión públicas rexionais de Alemaña. Fundada na Alemaña Occidental en 1950 para representar os intereses comúns dos novos e descentralizados servizos de radiodifusión da posguerra, e en particular, para a introdución dunha rede de televisión conxunta. A ARD é un dos membros fundadores da Unión Europea de Radiodifusión.
As diferentes institucións que forman a ARD son: BR, HR, NDR, Radio Bremen, RBB, SR, SWR e WDR, así coma a cadea internacional Deutsche Welle. ARD opera 54 estacións de redes rexionais e locais, dúas cadeas de radio nacionais, e sete redes de televisión rexionais, algunhas das cales emiten programación diferenciada durante certas horas do día.
Radio
As estacións membros da ARD regulan a súa propia programación de radio. Algunhas colaboran para os servizos comúns de radio. A maioría das estacións da ARD teñen polo menos unha cadea de noticias, unha de música clásica, unha para a mocidade e un cultural. Durante a noite algunhas descansan na programación nocturna común, producida por un sistema de rotación entre as mesmas estacións. Hai tres servizos nocturnos comúns: Nachtexpress/Radiowecker (música lixeira), Nachtkonzert (música clásica) e Popnacht (música pop). Moitos dos servizos están na FM, aínda que outros tamén están dispoñibles vía dixital.
Televisión
As principais cadeas de televisión da ARD son Das Erste, que é nacional, e sete cadeas rexionais operadas por diferentes axencias radiodifusoras locais. Estas cadeas estaban dispoñibles nos transmisores análogos terrestres ata que os transmisores análogos comezáronse a apagar no ano 2003. Das Erste e as terceiras cadeas, como as estacións de radio, fináncianse na súa maior parte a través de impostos específicos.
Das Erste transmite a nivel nacional as 24 horas do día, excepto por "Morgenmagazine" (un programa matutino que tamén se emite simultaneamente en ZDF de 05:30 a 9:00) e por 2 horas e media de programación rexional provista polas estacións membros na tarde.
Os respectivos membros rexionais operan unha cadea rexional propia, "die Dritten", os "Terceiros Canles". Estes son:
As cadeas rexionais tamén teñen a opción de desencadenarse durante certas horas. As emisoras pequenas, como Radio Bremen e Saarländischer Rundfunk non teñen unha terceira cadea de televisión, senón que colaboran con NDR e SWR, respectivamente.
ARD tamén está envolta en diversas cadeas de investimento conxunto:
A emisora internacional Deutsche Welle tamén produce servizos de televisión; porén só están dispoñibles mediante satélite.
ARD engadiu tres cadeas adicionais como parte do seu paquete ARD Dixital:: EinsPlus, EinsExtra e EinsFestival.
AT
AT pode referirse á:
Unidade aritmético-lóxica
A unidade aritmético-lóxica (UAL) (Arimetic Logic Unit (ALU) en inglés) da CPU dun computador é a unidade encargada de efectuar os cálculos. Polo xeral a UAL inclúese na unidade central ou no microprocesador.
García Sarmiento de Sotomayor
Don García Sarmiento de Sotomaior, Marqués de Sobreso e 2º Conde de Salvaterra , nado na Cañiza en 1595 e finado o 26 de xuño de 1659 en Lima, foi un galego vicerrei de Nova España, dende o 23 de novembro de 1642 ao 13 de maio de 1648, e do Perú, dende 1648 ata 1655.
Traxectoria
García Sarmiento de Sotomaior naceu na Cañiza na última década do Século XVI. Foi descendente de Don Diego de Sarmiento, un comendador da Orde de Alcántara.
Cando o vicerrei da Nova España Don Diego López Pacheco Cabrera y Bobadilla foi sospeitoso de relacionarse cos rebeldes portugueses, o rei Filipe IV nomeou a Sarmiento de Sotomaior no seu lugar. A López Pacheco destituíuno o bispo Don Juan de Palafox y Mendoza antes da chegada do novo vicerrei. Palafox ocupou o vicerreinado só uns poucos meses, ata a chegada de Sarmiento. Este chegou á Cidade de México o 23 de novembro de 1642, e tomou posesión do cargo. Atopouse cunha colonia tranquila, en contraste cos disturbios en moitas outras partes do Imperio Español.
Como os anteriores vicerreis, enfrontouse en pouco tempo a grandes inundacións na cidade (1645). O Canal de Nochistongo estaba obstruido, o que provocou que a auga do Lago Zumpango se xuntara coa do Lago México, incrementando o seu nivel e inundando partes da cidade. O vicerrei ordenou limpar o canal, o que eliminou o perigo para a cidade.
thumb|esquerda O vicerrei enviou unha expedición (1648) para explorar, conquistar e colonizar as Californias, pero a expedición volveu sen atopar terras de interese. Sarmiento fundou tamén as cidades de Salvatierra, Guanajuato, e fundou o cárcere de Cerro Gordo, no camiño que une a Cidade de México coas minas de Parral. Firmou a paz con varias tribos indias na fronteira norte, e reprimiu as revelións doutras. Celebrou autos de fe en 1647 e 1648. O famoso estafador mexicano Martín Garatuza foi un dos castigados en 1648.
True Beauty (serie de televisión)
True Beauty (en 여신강림) é unha serie de televisión surcoreana de 2020 protagonizada por Moon Ga-young, Cha Eun-woo, Hwang In-youp e Park Yoo-na. Foi estreada en tvN o 9 de decembro de 2020.
García Sarmiento de Sotomayor
Como vicerrei do Perú
Traballou como vecerrei do Perú dende 1648 ata 1655, permaneceu alí en 1659.
István Szabó
István Szabó, nado en Budapest o 18 de febreiro de 1938, é un director de cinema, guionista e director de ópera húngaro. Szabó é o máis recoñecido director de cinema húngaro dende finais da década de 1960. Traballando na teoría de autor europea, fixo filmes que representan moitos dos conflitos políticos e psicolóxicos da historia recente de Europa Central, así como sobre a súa propia historia persoal. Rodou a súa primeira curtametraxe en 1959 como estudante da Academia Húngara de Artes Teatrais e Cinematográficas, e a súa primeira longametraxe en 1964.
Acadou o seu maior éxito internacional con Mephisto (1981), co cal gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa. Dende entón, moitos dos filmes de Szabó foron coproducións internacionais rodadas en varias linguas e lugares de Europa. Tamén continuou facendo filmes en lingua húngara, e mesmo nas súas coproducións internacionais, fai a rodaxe en Hungría e emprega un elenco húngaro. Szabó viuse involucrado nunha controversia no ano 2006 cando o xornal húngaro Élet és Irodalom revelou que el fora un informante da policía secreta do réxime comunista.
Lugares de Teo
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Teo.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Teo
Codeína
A codeína (metilmorfina) é unha droga alcaloide que se atopa de forma natural no opio. Pode presentarse baixo a forma de cristais inodoros e incoloros, ou ben como un po cristalino branco. A orixe do seu nome é da raíz grega que significa "cabeza de durmideira".
DuckTales the Movie: Treasure of the Lost Lamp
DuckTales the Movie: Treasure of the Lost Lamp é un filme de animación estadounidense baseado na serie de infantil de televisión DuckTales. Foi estreado por Walt Disney Pictures o 3 de agosto de 1990.
Sinopse
Cando a panda de DuckTales atopa o lendario tesouro da pirámide de Collie Baba, non imaxinan que entre as pedras preciosas e o ouro hai unha lámpada máxica na que se agocha o Gran Xenio dos desexos. Así pois, deberán loitar contra un malvado mago que pretende apoderarse da lámpada para converterse no home máis poderoso do mundo.
Personaxes
Voces da dobraxe orixinal inglesa.
Coca (planta)
A coca (Erythroxylum coca) (en quechua:kuka) é unha planta suramericana da familia das Eritroxiláceas orixinaria dos escarpados contrafortes dos Andes amazónicos, principalmente de Bolivia e do Perú.
Descrición
Ten porte arbustivo/arbóreo e pode ficar frondosa, as súas flores son amarelo abrancazadas, pequenas e aromáticas, solitarias ou reunidas en cimeiras, os froitos drupáceos oblongos, vermellos, e cuxas follas posúen 14 alcaloides, e dentre eles a cocaína.
Compoñentes
A cantidade de cocaína contida nas follas frescas comporta só uns 0,8 %. Ademais desta substancia, as follas da coca presentan outros alcaloides como metilecgoninca, benzoilecgnoninca, ecgonina e nicotina.
A absorción da cocaína é moito menos rápida e eficiente que as formas purificadas da cocaína e non causa os mesmos efectos psicoactivos e eufóricos asociados co uso da droga. A adicción ou outros efectos nocivos do consumo da folla na súa forma natural, non se teñen documentado.
Ansel Elgort
Ansel Elgort, nado o 14 de marzo de 1994 en Nova York,  é un actor, produtor de música e DJ baixo o nome "Ansølo". Na súa carreira de actor, é coñecido por interpretar a Tommy Ross en Carrie (2013), Caleb Prior en Divergent (2014) e Augustus Waters en The Fault in Our Stars (2014).
Coca (planta)
Refrescos
Algúns refrescos, como Coca-Cola, utilizan extracto de especies do mesmo xénero Erytroxylum, con menores contidos de cocaína, e outros imitaban a súa composición. Porén, tales refrescos pasaron a ser producidos de "noz de cola" e non posúen folla de coca na súa formulación.
A confusión sobre o contido do refresco Coca-Cola, e até mesmo sobre a súa formulación, débese ao feito de ter sido este o refresco precursor do uso da cocaína como medicamento antiemético, isto é, contra náuseas, vómito e diarrea. No inicio, Coca-Cola era "remedio", contiña vestixios da droga e o seu uso era indicado sempre despois das comidas. O farmacéutico John Pemberton, inventor de Coca-Cola, logo mudou o extracto do "remedio", visto o éxito nas vendas, que se mantén até hoxe.
Bibliografía
ABDUCA, R.G. Poder y consumo - en torno a la hoja de coca (argentina 1924-1990). In.: V° Congreso Argentino de Antropología Social en <https://web.archive.org/web/20150510002350/http://www.naya.org.ar/congresos/contenido/laplata/LP1/16.htm>. La Plata, 29 de xullo ao 1° de agosto de 1997.
CASTRO DE LA MATA, Ramiro. Inventario de la coca. Editora Cedro, Lima, 2003.
BLICKMAN, Tom. Los mitos de la coca - Drogas y Conflicto Nr. 17, xuño de 2009
ESCOHOTADO, Antonio (1999). Historia general de las drogas. Espasa Calpe Mexicana. ISBN 84-239-9739-1.
HENMAN, Anthony METAAL, Pien JELSMA, Martin e outros. Coca sí, cocaína no. in Transnational Institute HURTADO FUENTES, Ciro. Harina de Coca. Solucion prodigiosa del hambre-malnutricion en el Perú y países Andinos.
GALVEZ, JLD. Si no hay coca no hay vida (por Angelica Pinedo Vda. De Zabala) y La Raymundita se esta casando (por Raymunda Rey Pérez).
PETTERSSON, Bjorn e MACKAY Lesley. Violaciones a los derechos humanos causadas por la "Guerra contra las Drogas" en Bolivia. Red Andina de Información, Bolivia, 1993.
ROJAS, TL, CHUMBE, EF; AGUILA, LML. Guía para el uso de la Harina y Cápsulas de Coca: composición, análisis, procesos, preprados, comercio, precios, aspectos legales y sugerencias de uso industrial, nutricional, medicinal y energizante. Editado por Agroindustrias Chaska in <www.kallpa.com.pe> en 2006.
Ante Žižić
Ante Toni Žižić, nado o 4 de xaneiro de 1997 en Split, é un xogador croata de baloncesto profesional que xoga para o Anadolu Efes da Basketbol Süper Ligi turca. Cunha altura de 2,11 metros, xoga na posición de pivote.
Traxectoria
O 24 de xuño de 2016, Žižić foi elixido na 23ª posición do Draft da NBA de 2016 polos Boston Celtics. O 1 de xullo de 2017, Žižić asinou cos Celtics. Sen chegar a debutar con Boston, Žižić foi traspasado xunto a Isaiah Thomas, Jae Crowder e unha elección do Draft de 2018 ós Cleveland Cavaliers, a cambio de Kyrie Irving, o 22 de agosto de 2017.
Cabanelas, O Carballiño
San Xoán de Cabanelas é unha parroquia do concello do Carballiño na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 71 habitantes, deles 31 eran homes e 40 eran mulleres, o que supón unha diminución de 8 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Historia
A parroquia foi creada no ano 1893, segregándose os seus lugares da de Banga. Na Carta Xeométrica de Galiza de Domingo Fontán, tanto na minuta manuscrita de 1834 como na edición gravada de 1845, xa aparecía como lugar.
Gunxar, Santaballa, Vilalba
Gunxar é un lugar da parroquia de Santaballa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 20 habitantes (8 homes e 12 mulleres).
Peter Buck
Peter Lawrence Buck, nado o 6 de decembro de 1956 en Berkeley (California), é o guitarrista e co-fundador, xunto con Bill Berry, Mike Mills e Michael Stipe, da banda de rock alternativo estadounidense R.E.M.
Sing Little Birdie
«Sing Little Birdie» (en galego: «Canta, pequeno paxariño») é unha canción composta por Stan Butcher e interpretada en inglés por Pearl Carr e Teddy Johnson. Lanzouse como sinxelo en 1959 mediante Columbia Records. Foi elixida para representar ao Reino Unido no Festival de Eurovisión de 1959 tras gaña-la final nacional británica, Eurovision Song Contest of 1959 - British Finals.
Festival de Eurovisión 1959
miniatura|esquerda|[[Pearl Carr e Teddy Johnson, intérpretes da canción, en 1962.]]
Selección
«Sing Little Birdie» cualificouse para representar ao Reino Unido no Festival de Eurovisión 1959 tras gaña-la final nacional británica, Eurovision Song Contest of 1959 - British Finals.
No festival
A canción participou no festival celebrado no Palacio de Festivais e Congresos de Cannes o 11 de marzo de 1959, sendo interpretada polos cantante británicos Pearl Carr e Teddy Johnson. A orquestra foi dirixida por Eric Robinson.
Bill Berry
William "Bill" Thomas Berry, nado o 31 de xullo de 1958 en Duluth, Minnesota, foi o batería da banda de rock alternativo estadounidense R.E.M. durante 17 anos, antes de deixar o grupo e converterse en granxeiro. Ademais do seu labor na batería tamén tocou outros instrumentos como guitarra, baixo, mandolina e piano.
Biografía
Berry naceu en Duluth, Minnesota, como o quinto fillo do matrimonio formado por Don e Anna. Aos tres anos Berry mudouse coa súa familia a Wauwatosa, Wisconsin, un suburbio de Milwaukee, onde viviu os seguintes sete anos. En 1968, a familia trasladouse novamente, desta vez a Sandusky, Ohio, na ribeira do lago Erie.
En 1972 a familia de Berry fixo a súa derradeira mudanza a Macon, Xeorxia, xusto cando Bill comezaba o instituto. Foi alí onde coñeceu ao baixista Mike Mills, e xuntos tocaron en varias bandas. O seu primeiro intento de facer carreira na música tivo moi curta vida, e ao rematar o instituto vendeu a súa batería e tanto el coma Mills buscáronse un traballo de día, alugando un apartamento xuntos. Berry e Mills mudáronse a Athens, Xeorxia en 1978, onde coñecerían a Michael Stipe e a Peter Buck.
R.E.M. (1980 - 1997)
R.E.M. formaríase en 1980. A principios dos anos 90 converteríase nunha das bandas máis aclamadas do mundo. Á parte das súas tarefas coma batería, Berry contribuíu ocasionalmente coa guitarra, o baixo, as voces, os teclados e o piano nas gravacións de estudio. En directo ocasionalmente collía o baixo e adoitaba facer coros. Berry tamén fixo notables contribucións nas composicións, particularmente nos temas "Everybody Hurts" e "Man on the Moon", ambos incuídos no álbum Automatic for the People. Outras cancións súas son "Perfect Circle", "Driver 8", "Can't Get There From Here" e "I Took Your Name". Tamén "Leave" do álbum de 1996 New Adventures in Hi-Fi foi escrita por Berry, sendo este o seu último traballo coa banda.
Durante o ano 1984 Berry tamén foi batería da improvisada Hindu Love Gods, na que tamén estaban os seus compañeiros de R.E.M. Mike Mills e Peter Buck, xunto co roqueiro Warren Zevon.
Berry casou coa súa moza Mari o 22 de marzo de 1983. Divorciaríanse once anos despois sen ter fillos.
En 1995, no Patinoire Auditorium de Lausanne, Suíza, Berry derrumbouse no escenario durante un concerto de R.E.M. debido a un aneurisma cerebral. Recuperouse e volveu a unirse á banda, pero deixaríaa en outubro de 1997.
Disquete
miniatura|dereita|Disquete 90mm (3½ inch) miniatura|dereita|Disquete 5 1/4 [[Ficheiro:Floppy disk internal diagram.svg|miniatura|dereita|Compoñentes internos dun disquete de 3½:
1. Rañura de protección contra a escrita
2. Eixo (hub)
3. Tampa móbil
4. Caixa de plástico
5. Anel de papel
6. Disco magnético
7. Sector do disco]]
Un disquete é un disco removible de almacenamento fixo de datos. O termo equivalente en inglés é floppy-disk, que significa "disco flexíbel".
Pode ter o tamaño de 3,5 polgadas con capacidade de almacenamento de 720 KB (DD, Double Density) até 2,88 MB (ED, Extra Density), aínda que o máis común actualmente sexa 1,44 MB (HD, High Density), ou 5,25 polgadas con almacenamento de 160 KB (Single Side = Face Simples) até 1,2 MB (HD).
Historia
Os disquetes (cuxo nome foi escollido para ser similar á palabra "casete"), gozaron dunha gran popularidade nas décadas dos oitenta e os noventa, usándose en ordenadores domésticos e persoais ("PC") tales como Apple II, Macintosh, Commodore 64, Amiga e IBM PC para distribuír software, transferir datos entre ordenadores e crear pequenas copias de seguridade. Antes da popularización dos discos duros nos PC, os disquetes usábanse para almacenar sistemas operativos, aplicacións informáticas e outros datos. Moitas PC almacenaban de forma permanente o núcleo dos seus sistemas operativos en memorias ROM, pero gardaban os seus sistemas operativos nun disquete, como ocorría con CP/M ou, posteriormente, con DOS.
Tamén foi usado na industria dos videoxogos, cando Nintendo fixo un formato propio de disquete, parecido ao actual de 3 1/2, para usar cun periférico deseñado para a consola Famicom chamado Famicom Disk Drive. No entanto, só foi lanzado no Xapón. Tamén se vendían disquetes en branco, para gravar xogos na rúa, mediante máquinas automáticas instaladas nalgúns lugares do Xapón.
Coa chegada da década dos noventa, o aumento do tamaño do software fixo que moitos programas fosen distribuídos en conxuntos de disquetes. Cara ao final dos noventa, a distribución do software foi migrando gradualmente cara ao CD-ROM, e introducíronse formatos de copias de seguridade de maior densidade, como os discos Zip de Iomega. Coa chegada do acceso total á Internet, das redes Ethernet baratas e das memorias USB, os disquetes deixaron de ser necesarios para a transferencia de datos. A partir de entón, as copias de seguridade empezaron a ser realizadas en cintas magnéticas de alta capacidade como cintas de son dixitais (DAT) ou streamers, ou a escribirse en discos compactos (CD) ou DVD. Un intento a finais dos noventa (sen éxito no mercado), de continuar cos disquetes foi o SuperDisk (LS-120), cunha capacidade de 120 MB (en realidade 120.375 MiB 6848 cilindros x 36 bloques/cilindro x 512 bytes, sendo o lector compatible cos disquetes estándar de 3½ polgadas).
Con todo, os fabricantes negábanse a suprimir a disqueteira dos seus equipos persoais pola compatibilidade e porque os departamentos da tecnoloxía da información de moitas empresas apreciaban un mecanismo de transferencia de arquivos integrado que sempre funcionase correctamente sen requirir ningún controlador. Apple Computer foi o primeiro fabricante que eliminou a disqueteira nun dos seus ordenadores coa chegada do modelo iMac en 1998, e Dell fixo que a disqueteira fose opcional nalgúns dos seus modelos en 2003. Con todo, ata a data, estes movementos aínda non marcaron o fin dos disquetes como medios populares de almacenamento e intercambio de datos.
Formatos
Acrónimos: DD =Dobre Densidade; QD= Cuádrupla Densidade; HD =Alta densidade ED=Densidade Estendida; LS= Servo Láser; HiFD = Disquete de alta capacidade
Desuso
O disquete considerouse na súa época como un dispositivo con gran capacidade de almacenamento, porén hoxe en día quedou obsoleto por almacenar pouca información para os padróns esixidos polo mercado. Outros soportes substituíron a súa función, tales como: correo electrónico, tarxeta de memoria (memory stick ou flash), pen drive (moitas veces en formato de chaveiro), CD-ROM e DVD regrabable etc.
Ligazóns externas
Informacións diversas en inglés
Xerxes I
miniatura|Moeda do século XVI coa representación de Xerxes I
Xerxes I (en persa antigo 𐎧𐏁𐎹𐎠𐎼𐏁𐎠 Xšaya-ṛšā) (circa -519--465), rei aqueménida de Persia (-486--465), fillo de Darío I e de Atosa, filla de Ciro II o Grande. O seu nome Xerxes é unha transliteración ao grego do seu nome persa trala súa ascensión ao trono, Khshayarsha ou Khsha-yar-shan, que significa "gobernador de heroes". Na Biblia aparece citado como אחשורש (Aḥashverosh ou Ahasuerus transliterado ao grego, Axuero en versión galega).
As revoltas de Exipto e Babilonia
Darío I designou sucesor a Xerxes por diante de todos os seus medios irmáns, maiores ca el, e que naceran antes de Darío ascender ao trono. Tras ser coroado en outubro de -485, Xerxes enfrontouse vitoriosamente a unha rebelión no Exipto sometido, iniciada en -486, deixando ao seu irmán Aquemenes como sátrapa desta provincia, sobre a cal exerceu un control moi represivo.
A segunda guerra médica
Unha vez sufocadas todas as revoltas, e alentado polo seu curmán Mardonio, tratou de vingar a derrota sufrida polo seu pai, Darío I, na batalla de Maratón, durante a primeira guerra médica (490 a.C.). Darío non puidera castigar aos atenienses pola súa intromisión na rebelión xónica en Asia Menor, polo que Xerxes planificou a operación de castigo con sumo coidado (-483). Desta forma, mandou escavar unha canle a través do istmo que comunicaba a península de Monte Athos co continente europeo; almacenáronse provisións en escalas ao longo da ruta que percorría Tracia; e erixíronse dúas pontes que atravesaban o Helesponto. Xerxes concluíu unha alianza con Cartago, o cal privou aos gregos helénicos do apoio dos gregos sicilianos de Agrigento e Siracusa, á vez que conseguiu gañar para a causa persa a varios estados gregos, como Tesalia, Macedonia, Tebas e Argos. Os persas lograron reunir para a ocasión unha gran frota (a maioría das naves procedían dos seus vasalos fenicios e chipriotas) e un poderoso exército (estimado polas fontes clásicas nuns dous millóns de combatentes, aínda que é moi probábel que non superase os cen mil efectivos).
Desta forma, na primavera do ano -480, Xerxes abandonou Sardes á fronte do seu exército, desencadeando así a Segunda Guerra Médica contra a alianza grega de Atenas e Esparta. En principio o exército persa conseguiu importantes vitorias: a frota grega foi rexeitada no cabo Artemisión, e trala vitoria sobre Leónidas de Esparta e os seus 300 homes no desfiladeiro das Termópilas, os persas devastaron Beocia e o Ática, chegando ata Atenas.
A cidade fora evacuada previamente por orde de Temístocles, refuxiándose os seus habitantes nas illas próximas, de maneira que o exército persa só tivo que se enfrontar á gornición da Acrópole, saqueando a continuación a cidade e incendiando e arrasando os templos da Acrópole, mentres as forzas espartanas e atenienses establecían a súa última liña de resistencia no istmo de Corinto e o golfo Sarónico.
Con todo, Xerxes foi enganado por unha astuta mensaxe de Temístocles (contra a advertencia de Ártemis de Halicarnaso) para atacar a frota grega baixo condicións adversas, en lugar de enviar parte dos seus barcos ao Peloponeso e esperar simplemente a disolución do exército grego tras un prolongado asedio. A batalla naval librada en Salamina (-480), onde a frota grega se refuxiara no golfo entre a Ática e a illa de Salamina, foi gañada pola frota ateniense, ao mando de Euribíades, pero non foi máis que un pequeno revés nunha campaña vitoriosa para os persas ata ese momento. Perdida a comunicación por mar con Asia Menor, Xerxes decidiu retornar a Sardes; o exército que deixou en Grecia ao mando de Mardonio foi derrotado en -479 en Platea. A posterior derrota persa en Micala, ao norte de Mileto, supuxo a liberdade das cidades gregas de Asia Menor e a renuncia de Xerxes ás mesmas, deixando de se entremeter na política grega.
A batalla de Atenas, que Xerxes dirixiu persoalmente, é a miúdo erroneamente interpretada como un enfrontamento entre gregos e persas, cando en verdade a intención de Xerxes era castigar aos atenienses pola pillaxe e a destrución causados polas súas forzas nas cidades xonias de Asia Menor, que estaban baixo o control persa. É de destacar que para esta empresa contou coa axuda doutras cidades gregas, e mesmo de Macedonia. Xerxes tomou Atenas, e logo dun breve período de tempo de ocupación, abandonouna, debido a que o seu interese non estaba na conquista da mesma, senón en castigar a aqueles que levaran a guerra contra outras cidades gregas na Asia Menor.
O feito histórico a resaltar, xa que logo, é que Xerxes non combateu contra todos os gregos, nin contra Grecia entendida como país, senón contra unha alianza de cidades gregas, contra a cal conseguiu a axuda doutras cidades gregas da propia Hélade, aliadas co imperio persa, ou daquelas cidades gregas de Asia Menor que sufriron o ataque dos atenienses na revolta xonia, e que axudaron a Xerxes de bo grado.
Últimos anos
Dos últimos anos do reinado de Xerxes pouco se sabe. Coñécese que enviou a Satapes a intentar a circunnavegación de África, pero a vitoria dos gregos na Segunda Guerra Médica supuxo a paulatina inmersión do Imperio persa nun estado de apatía, da cal non volvería espertar. O mesmo rei viuse involucrado en varias intrigas palacianas, dependendo en exceso dos seus cortesáns e eunucos.
Deixou varias inscricións: en Van (Armenia), no Monte Elvend (preto de Ecbatana), e en Persépole, onde mandou engadir un novo e suntuoso palacio a aquel que deixara o seu pai Darío. En todos eses textos simplemente recolleu as palabras do seu pai. No ano -465 foi asasinado polo seu visir Artábano, quen promoveu o ascenso de Artaxerxes I ao trono do imperio.
Xerxes na Biblia
No Libro de Ezra da Biblia, Xerxes é mencionado co nome Aḥashverosh (Ahasuerus en grego, אחשורש en hebreo). Durante o seu reinado, o do seu antecesor (Darío I) e o do seu sucesor (Artaxerxes I), moitos samaritanos pediron axuda ao Rei de Persia con acusacións contra os xudeus.
Xerxes tamén se identifica co rei Ahasuerus no bíblico Libro de Ester. Neste libro, Asahuerus repudiou á súa raíña consorte Vashti, debido a que ela rexeitou obedecer a súa orde de aparecer como raíña do imperio nunha festa que o rei organizara en honor da súa princesa, e logo de enviar por todas as partes avisos para reunir a un considerábel número de mozas virxes de todo o imperio, escolleu finalmente á xudía Ester como a súa raíña. Haman o Agaxita (un pobo que foi destruído por mandato divino), un dos ministros do rei, sentiuse insultado por Mordecai, sobriño de Esther, debido a que este non se prostrou ante el, polo que convenceu ao rei Asahuerus para decretar a destrución de todos os xudeus do imperio persa, pero Mordecai e Esther conseguiron finalmente revogar esta decisión grazas á súa influencia sobre o rei.
Na súa obra, Flavio Xosefo suxire que esta historia é real, e que tanto Esther como Vashti foron personaxes que existiron en verdade. Con todo, Heródoto desmente esta historia, sinalando que Xerxes tivo unha raíña consorte chamada Amestris, filla de Otanes.
Mesquita
miniatura|300px|Mesquita no Afganistán, destacando a [[cúpula e o minarete.]] A mesquita é un lugar de culto para os seguidores da fe islámica. Os musulmáns con frecuencia refírense á mesquita co seu nome árabe: masjid (pl. masajid) (en caracteres árabes: مسجد — pronunciado mæsʤıd). O termo mesquita, na maioría das linguas occidentais, acostuma designar calquera tipo de edificación dedicada polo islam ao culto, aínda que en árabe distínguese entre a mesquita menor, de propiedade privada a miúdo, e a gran mesquita, ou "colectiva": jami ou masjid jami (جامع), que posúe espazos comunais e sociais. miniatura|Mesquita de [[Solimán en Istambul.]] Un dos seus elementos é o minarete, unha torre elevada, no cume da cal o sacerdote exhorta os fieis da comunidade ás oracións, cinco veces ao día, voltados na dirección da Meca, conforme os preceptos do Alcorán.
O propósito da mesquita é servir como lugar onde os musulmáns poden reunirse para o rezo ou azalá (salat). Mais, as mesquitas son coñecidas hoxe en todo o mundo pola súa importancia xeral para a comunidade islámica (ummah), tanto como polo seu papel como edificio emblemático da arquitectura islámica. Desenvolvéronse na península arábiga a partir dos espazos ao aire libre que eran a Mesquita de Quba e a Mesquita al-Nabawi no século VII. Actualmente, a maioría das mesquitas posúen traballadas cúpulas, minaretes ou torres, e salas de oración. Non son só o lugar de rezo, senón tamén lugares para aprender sobre o islam ou encontrarse cos compañeiros de fe.
Etimoloxía
A palabra árabe masjid significa lugar de culto e é un nome derivado do verbo sajada (da raíz "s-j-d," que significa arquearse ou axeonllarse), en referencia á prostración que se realiza durante o rezo (salat). Por outra parte, o vocábulo masjid mesmo, ou polo menos o verbo de que deriva, é un empréstito do arameo. A voz "m-s-g-d" está atestada en arameo desde o século V a.C., e a mesma palabra rexístrase máis tarde en inscricións nabateas, co significado de "lugar de culto". En aparencia, a palabra aramea significa en orixe "estela; piar sagrado".
Tradición islámica
miniatura|300px|Mesquita en [[Moshi, Tanzania]] Segundo un dito atribuído a Mahoma: "toda a terra é unha mesquita, salvo os cemiterios e os lugares de aseo". Outro dito afirma que "a terra foime doada como lugar de rezo e pura; quenquera entre os homes de miña comunidade, chegada a hora da oración, terá un lugar de rezo e de pureza". Segundo a crenza islámica, a primeira mesquita do mundo foi a Masjid al-Haram, tamén coñecida co nome da Kaaba na Meca, que tería sido edificada por Adán, logo reconstruída por Abraham e o seu primeiro fillo Ismael, por mandato de Deus. A segunda mesquita máis antiga é a mesquita de al-Aqsa, en Xerusalén. Consonte a tradición islámica foi tamén construída por Abraham, pero 40 anos despois; é o terceiro lugar santo do islam, pois cando a viaxe nocturna do profeta, este foi levado primeiro á sagrada mesquita da Meca, e desde aí á mesquita al-Aqsa. Esta indicou primitivamente a dirección da quibla.
A primeira construída no islam foi a mesquita de Quba, en Medina, que debeu ser edificada cando a Héxira ("fuxida") de Mahoma e os seus compañeiros desde A Meca a Medina. Varios días despois de ter comezado a construción da mesquita de Quba, Mahoma tería iniciado a edificación dunha segunda mesquita na mesma Medina, coñecida hoxe como « Masjid al-Nabawi » ou "mesquita do profeta". Segundo a tradición, a localización foi o do lugar da primeira oración do venres efectuada en Medina. Segundo a mesma tradición, rogado polos medinenses para que aceptase varios terreos, Mahoma, para non despezar a ninguén, deixou a súa cabalgadura, Qoçoua, o coidado de determinar o sitio, para o que lle soltou a brida. Foi así como, o animal logo de bastantes voltas, detívose sobre un amplo terreo baleiro sobre o cal se axeonllou. Ese foi o soar no que se ergueu a mesquita de Medina.
Durante a súa estadía na Meca, Mahoma realizou na Kaaba as cinco oracións decote xuntos cos discípulos islámicos e mentres árabes non musulmáns efectuaban igualmente os seus ritos. A tribo de Quraych, dominante na Meca, que era responsábel da Kaaba, tentou excluír aos discípulos de Mahoma do santuario. Cando Mahoma regresou á Meca en 630, rompeu os ídolos que había no templo e converteu a Kaaba nunha mesquita. Desde entón foi coñecida como Masjid al-Haram, ou "mesquita sagrada".
A Masjid al-Haram foi sensibelmente agrandada no curso dos séculos para facilitar o Hajj, ou peregrinación que todo musulmán debe realizar se ten capacidade para facela. A primeira ampliación foi acometida nos inicios do islam, so o goberno do califa Umar ibn al-Khattab, adquirindo a súa forma actual en 1577, durante o reinado do sultán Selim II. Ampliación máis modernas foron executadas durante o reinado da actual familia real saudita Al-Saud.
Difusión
Foron construídas mesquitas fóra da península arábiga ao compás dos desprazamentos dos musulmáns, a través das conquistas, do comezo e das fluxos migratorios.
A primeira mesquita coñecida da China foi construída baixo a dinastía Tang, durante o século VIII, en Xi’an. A mesquita de Xi'an, ao contrario das do Leste do país, segue modelos da arquitectura chinesa tradicional das pagodes, carecendo de certos elementos propios das mesquitas do resto do mundo e, mesmo, dos da China occidental.
O grande espallamento das mesquitas na India remonta ao período do Imperio mongol, nos séculos XVI e XVII. Os mongois introduciron o seu propio estilo arquitectónico, salientando as cúpulas aguzadas de forma estirada, como na Jama Masjid de New Delhi. Mais a primeira mesquita edificada na India foi a mesquita Qûtb Minâr en 1193
As primeiras mesquitas do imperio Otomán, como a Hagia Sophia de Istambul, resultaron da transformación das igrexas ou catedrais do Imperio Bizantino. Mais os otománs crearon unha nova arquitectura para as mesquitas. Grandes cúpulas centrais, minaretes múltiples e fachadas abertas. Os arquitectos otománs refinaron a concepción das columnas, os teitos foron elevados máis, mesmo aínda conservando os elementos tradicionais como o mihrab. Encóntranse até hoxe en Turquía mesquitas que testemuñan o modelo otomán.
Comezouse a construír mesquitas en Europa despois da islamización de gran parte da Península Ibérica a comezos do século VIII; e moito máis tarde, desde o século XIV, nos Balcáns, a raíz da expansión otomá. Máis o maior impulso aconteceu nas décadas recentes debido ao acrecentamento do fluxo migratorio procedente de países musulmáns. As principais cidades europeas, como Roma, Londres, París ou Madrid, contan hoxe con mesquitas dotadas dos elementos tradicionais, como cúpulas e minaretes, ademais de servir como centros sociais, relixiosos e comunitarios para os numerosos musulmáns que habitan nas devanditas cidades. Así mesmo atópanse mesquitas máis pequenas en zonas suburbanas e rurais naquelas rexións europeas nas que viven comunidades islámicas. A primeira mesquita levantada en solo francés foi a mesquita Noor-e-Islam, sita en Saint-Denis de la Réunion, inaugurada en 1905; a seguinte foi a Grande Mosquée (Grande Mesquita) de París en 1922. Porén, en Bélxica, até 1975 non se organizaron as primeiras mesquitas.
Nos Estados Unidos de América, as primeiras mesquitas non apareceron até inicios do século XX, sendo a primeira das construídas á de Cedar Rapids, a fins dos anos 1920. A metade das existentes na actualidade foron construídas a partir de 1980. miniatura|300px|Pequena mesquita do Balneario de [[Guitiriz.]]