cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Huldrych Zwingli
Teoloxía de Zwingli
A pedra angular da teoloxía de Zwingli é a Biblia. Zwingli apelou constantemente á Escritura nos seus escritos. Puxo a autoridade da mesma sobre outras fontes, tales como os concilios ecuménicos e os Pais da Igrexa, aínda non dubidaba en empregar outras fontes para apoiar os seus argumentos. Os principios que guiaron as interpretacións de Zwingli derívanse da súa educación humanística e do seu entendemento, á luz da Reforma, da Biblia. Modificando unha interpretación literal dunha pasaxe, puña atención ao contexto inmediato e trataba de entender o propósito detrás do mesmo. Comparou pasaxes da Escritura e usou analoxías, un método que describe en Unha exexese amigable (1527). Dúas analoxías que utilizou con bastante efectividade foron entre o bautismo e a circuncisión e entre a Pascua e a Eucaristía.
Zwingli rexeitaba a palabra sacramento no modo en que se empregaba popularmente no seu tempo. Para a xente ordinaria, a palabra significaba algunha forma de acción santa na cal había un poder inherente para liberar a conciencia de pecado. Para Zwingli, un sacramento era unha cerimonia de iniciación ou unha promesa, sinalando que a palabra se derivaba de sacramentum, que significa xuramento. nos seus primeiros escritos sobre o bautismo, fixo notar que o bautismo era un exemplo de tal compromiso ou promesa. Cuestionou os católicos acusándoos de superstición ao atribuírlle á auga do bautismo un certo poder para limpar os pecados. Posteriormente, no seu conflito cos anabaptistas, defendeu a práctica do bautismo de infantes, sinalando que non había lei ningunha que prohibise esa práctica. Argumentaba que o bautismo era un símbolo dun pacto con Deus, polo tanto substituía a circuncisión do Antigo Testamento.
O impacto de Lutero no desenvolvemento teolóxico de Zwingli foi durante longo tempo un tema de interese e discusión entre os eruditos zwinglianos. O propio Zwingli afirmou vigorosamente a súa independencia de Lutero. Os estudos máis recentes deron credibilidade a esta afirmación, aínda que algúns eruditos aínda afirman que a súa teoloxía dependía da de Lutero. Parecía que Zwingli lera os libros de Lutero buscando confirmación do mesmo sobre as súas propias opinións. Porén, Zwingli si admiraba bastante a Lutero por oporse ao Papa. Isto, máis que a teoloxía de Lutero, foi unha influencia clave nas conviccións de Zwingli como reformador. O que Zwingli consideraba unha postura valorosa de Lutero no debate de Leipzig, tivo un impacto decisivo sobre Zwingli durante os seus primeiros anos como sacerdote, e durante este tempo Zwingli eloxiaba e promovía os escritos de Lutero para apoiar as súas propias ideas, que eran similares. Como Lutero, Zwingli era tamén un estudante e admirador de Agostiño de Hipona. Os seus últimos escritos continuaron mostrando características diferentes das de Lutero, tales como a inclusión de non cristiáns no ceo, como o describe en Unha exposición da fe. miniatura|Lápida conmemorativa de Zwingli en Kappel.
A Biblia de Zürich
En estreita colaboración con Leo Jud Zwingli traduciu a Biblia entre 1524 e 1529 a un alemán con marcadas características suízas. Esta tradución coñécese como a "Biblia de Zürich". Despois os teólogos de Zürich completaron a nova tradución do grego e do hebreo cinco anos antes de que Lutero traducise a Biblia. Polo tanto, a Biblia de Zürich é a tradución protestante completa máis antiga de toda a Biblia e foi impresa por Christoph Froschauer entre 1524 e 1529, quen en 1531 publicou a obra completa ricamente ilustrada.
Música
A Zwingli gustáballe escoitar música e sabía tocar varios instrumentos, incluíndo o violín, a arpa, a frauta, o dulcimer e a trompa de caza. Algunhas veces divertía os nenos da congregación co laúde e era tan coñecido polas súas interpretacións que os seus inimigos se burlaban del como "o evanxélico tanxedor do laúde e o pífano". Consérvanse tres dos himnos de Zwingli: Pestlied, unha adaptación do salmo 65 e Kappeler Lied, do que se cre que foi composto durante a campaña da primeira guerra de Kappel.
Das Leben der Anderen
Das Leben der Anderen é un filme alemán estreado en 2006 escrito e dirixido por Florian Henckel von Donnersmarck e premiado co Oscar ao mellor filme en lingua non inglesa.
O Esmorique, Curtis, Curtis
O Esmorique é un lugar da parroquia de Curtis no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2010 tiña nove habitantes (catro homes e cinco mulleres).
Das Leben der Anderen
Argumento
O filme narra a historia dun axente da Stasi, a policía política da República Democrática Alemá, Gerd Wiesler, que participa nun servizo de escoitas clandestinas do apartamento dunha parella da escena cultural de Berlín Oriental, o escritor Georg Dreyman e a actriz Christa-Maria Sieland. Máis tarde, vese envolto na vida da parella e ten un papel decisivo nos seus destinos.
Recoñecementos
Das Leben der Anderen foi o terceiro filme alemán que recibiu o Oscar ao mellor filme en lingua non inglesa. Tamén foi candidato ao Globo de Ouro ao mellor filme estranxeiro.
En 2009 a revista estadounidense National Review considerouno o mellor filme dos últimos vinte e cinco anos. Nunha enquisa da BBC de 2016, os críticos votárono como o 23.º mellor filme dende o ano 2000.
Segunda división B española de fútbol sala
A Segunda División B de fútbol sala (ata 2011 chamada Primeira Nacional A) é a terceira categoría de fútbol sala en España, por baixo da Segunda División (antes División de Prata). Dispútase dende 1989 e está organizada polo Comité Nacional de Fútbol Sala (CNFS) da Real Federación Española de Fútbol.
Sistema de competición
En Segunda División B hai 7 grupos: 1, 2, 3, 4, 5, 6A e 6B. Os equipos de cada grupo enfróntanse entre si de local e visitante, nunha liga a dobre volta a disputar entre setembro e maio.
Os campións de cada grupo disputan o playoff de ascenso, composto de 1 eliminatoria. Os 3 gañadores da eliminatoria ascenden a Segunda División. Os 3 últimos de cada grupo descenden a Terceira División, se o grupo fórmano 16 equipos; se o forman 15, descenden os dous últimos e se o forman 14 ou menos, descende o último clasificado.
Os equipos filiais poden participar en Segunda División B, se os seus primeiros equipos compiten nunha categoría superior (Primeira ou Segunda División). Os filiais e os seus respectivos primeiros equipos non poden competir na mesma división; por iso, se o primeiro equipo descende á categoría, o filial descenderá á súa vez a Terceira División.
Consello Mundial de Automobilismo da FIA
O Consello Mundial de Automobilismo ou (FIA World Motor Sport Council) é o órgano máis poderoso da Federación Internacional do Automóbil (FIA). Decíde sobre as normas e regulamentos para todas as carreiras diferentes da FIA, desde o karting á Fórmula Un. Os seus membros son elixidos pola Asemblea Xeral da FIA, que conta con representantes dos clubs de automóbiles nacionais (ASN) de todo o mundo, é un dos dous Consellos Mundiais da FIA. O outro ocupase de cuestións tales como o turismo.
O Consello Mundial de Automobilismo reúnese tres ou catro veces ao ano para ter en conta as propostas das Comisións especializadas FIA. Conta actualmente con 26 membros, incluíndo o presidente da FIA Jean Todt e o propietario dos dereitos comerciais da Fórmula Un Bernie Ecclestone.
Scottish Premiership
A Scottish Premiership, ou Ladbrokes Premiership por razóns de patrocinio, é a máxima categoría de fútbol de Escocia. A primeira Scottish Premiership comezouse en xullo do ano 2013 ao xuntarse a Scottish Premier League e a Scottish Football League.
Sistema de competición
A liga conta con 12 equipos. O sistema de competición é un sistema único e que só se dá en Escocia, este é o denominado sistema da liga de fútbol de Escocia.
O campión da liga clasifícase para a terceira rolda de cualificación da UEFA Champions League. O segundo tamén se clasifica pero para a segunda rolda. O terceiro e o cuarto xogan a UEFA Europa League. O último clasificado descende ao Scottish Championship e o penúltimo xógase un playoff polo descenso.
Equipos participantes 2019/20
250px|miniatura|[[Celtic Park.]]
Palmarés
1 A Scottish Premiership 2019–20 foi suspendida en marzo de 2020 debido á pandemia por coronavirus. O 18 de maio de 2020 deuse por rematada a liga, e utilizouse a media de puntos por partido para calcular a clasificación final.
O Ourovello, Adragonte, Paderne
O Ourovello é un lugar da parroquia de Adragonte no concello coruñés de Paderne, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 18 habitantes (12 homes e 6 mulleres).
Gerardo Lorenzo González
Gerardo Lorenzo González, nado en Quireza, foi un industrial e político galego.
Traxectoria
Industrial de Quireza. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado alcalde de Cerdedo. Volveu ser nomeado alcalde de Cerdedo en 1949 tomando posesión o 6 de febreiro, e cesando a principios do ano seguinte.
Vida persoal
Casou con Josefa Rey Rivas, que finou en 1977, e foi pai de José, Gerardo, Erundino, María e Rosaura Lorenzo Rey.
Castelo de San Diego
miniatura|Plano do castelo de San Diego a finais do século XVIII.
O castelo de San Diego foi un recinto fortificado situado á entrada da baía da Coruña. Foi construído entre 1606 e 1636, e xunto co castelo de Santo Antón formaba parte do complexo defensivo da cidade. Inicialmente chamouse castelo de San Gaspar, aínda que a partir de 1644 xa se coñeceu como castelo de San Diego.
Segundo a descrición do cronista José Cornide, tratábase dunha construción poligonal adaptada ao saínte rochoso no que se asentaba, con dúas plataformas de artillería e distintas dependencias agrupadas no centro, nas que se atopaban os corpos de garda, o almacén, a capela, a polvoreira e o cuartel. Este forte abaluartado contaba cunha dotación artilleira de 30 canóns.
En 1963 o castelo de San Diego foi derruído co obxectivo de ampliar as instalacións portuarias, modificándose o litoral neste lugar para a construción dun peirao petroleiro.
Compostellanum
'Compostellanum. Sección de Estudios Jacobeos (ou Compostellanum. Sección de Ciencias Eclesiásticas') é unha revista católica en castelán, fundada polo cardeal Fernando Quiroga Palacios, publicada en Santiago de Compostela desde 1956, de periodicidade trimestral.
Descrición
Trátase dunha publicación que mantivo vivo o estudo e espírito do fenómeno xacobeo nos últimos 50 anos. Nela, publicáronse traballos de gran calado científico sobre as investigacións torno o sepulcro de Santiago. Moitos destes traballos seguen a ser referencia obrigada para os estudosos do feito Xacobeo.
Sociedade Deportiva Barallobre
A Sociedade Deportiva Barallobre é unha organización deportiva fundada en 1928 no lugar do Ramo, na parroquia de Barallobre, concello de Fene.
Egmont Islands
miniatura|right|300px|Mapa das Egmont Islands ou seis illas
As Egmont Islands ou Atol Egmont, tamén coñecido como seis illas, é un atol deshabitado baixo o dominio británico. Trátase dun dos poucos atois de coral emerxidos que compoñen o Arquipélago Chagos, no Territorio Británico do Océano Índico.
Este pequeno atol atópase a menos de 10 quilómetros ao sur do bordo suroccidental do mergullado arrecife de coral Gran Chagos Bank. A illa máis próxima é Danger Island no Gran Banco de Chagos, a menos de 30 km cara ao norte. O seu tamaño total é de 29 km², incluíndo a lagoa e a franxa de arrecife de coral. A superficie terrestre ascende a uns 4 km².
Hydrophiinae
Os Hydrophiinae, xeralmente chamados serpes mariñas, son unha subfamilia de serpes velenosas elápidas, que habitan ambientes mariños durante toda a súa vida e mesmo se reproducen ovoviviparamente na auga (menos un xénero que ten que poñer ovos en terra). Anteriormente estaban clasificadas nunha familia propia, pero actualmente considéranse dentro dos elápidos, aínda que a súa taxonomía non está de todo clara. As Hydrophiinae, sensu lato, comprenden todas as serpes mariñas e este é o sentido que se lles dará neste artigo, pero nalgunhas clasificacións sepárase o xénero Laticauda nunha subfamilia á parte. A maioría das serpes mariñas están adaptadas a unha vida completamente acuática e son incapaces de moverse en terra, agás no caso das especies do xénero Laticauda, que poden realizar movementos limitados en terra. Outros grupos distintos de serpes doutras familias que poden vivir en augas salobres ou mesmo mariñas non están tan adaptadas á vida acuática e deben considerarse serpes terrestres. As Hydrophiinae encóntranse en augas costeiras cálidas do océano Índico e do Pacífico e parece que a maioría están estreitamente relacionadas con serpes terrestres velenosas de Australia.
Egmont Islands
Hai dúas pasaxes na lagoa ao longo da costa do Norte, False Pass no nordeste, e un paso máis ancho no noroeste. As illas de Egmont son un dos lugares favoritos de ancoraxe para os navegantes de recreo que pasan a través das Chagos.
Hydrophiinae
Todas as serpes mariñas teñen colas con forma de remo e moitas teñen todo o corpo aplanado lateralmente, o que lles dá unha aparencia de anguía. A diferenza dos peixes, non teñen branquias e deben subir regularmente á superficie para respirar aire como calquera réptil. Xunto con mamíferos como as baleas, están entre os vertebrados máis completamente acuáticos que respiran aire. Neste grupo hai especies que teñen algúns dos velenos máis potentes coñecidos entre as serpes. Porén, algunhas son mansas e só morden cando son provocadas, pero tamén hai outras moito máis agresivas. Actualmente, hai descritos 17 xéneros de serpes mariñas, que comprenden 69 especies.
O Espido, Curtis, Curtis
O Espido é un lugar da parroquia de Curtis no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2010 tiña dez habitantes (cinco homes e cinco mulleres).
Javier Solís
Gabriel Siria Levario, coñecido artisticamente como Javier Solís, nado en Nogueiras, estado de Sonora, o 1 de setembro de 1931 e finado o 19 de abril de 1966, foi un cantante e actor mexicano, denominado ás veces o «Rey del Bolero Ranchero».
Hydrophiinae
Descrición
A maioría dos adultos das especies de serpes de mar medran entre os 120 e os 150 cm de lonxitude, e a máis longa, Hydrophis spiralis, acada un máximo de 3 m. Teñen ollos relativamente pequenos con pupilas redondas e a maioría teñen os orificios nasais localizados en posisicón dorsal. Os seus cranios non difiren significativamente dos típicos dos elápidos terrestres, aínda que a súa dentición é relativamente primitiva con cairos curtos e, coa excepción de Emydocephalus, con 18 dentes máis pequenos detrás deles na maxila.
Máquina de Rube Goldberg
miniatura|thumbtime=18|upright=1.1|Something for nothing (1940) miniatura|250px|Máquina de [[Rube Goldberg desenvolvendo unha sixela tarefa de xeito complexo.]] Unha máquina de Rube Goldberg é un aparello sofisticado que realiza unha tarefa moi sixela de xeito moi indirecto e elaborado. Apareceu por vez primeira no Webster's Third New International Dictionary, definida como: «levar a cabo algo, dun xeito redundante estremadamente complexo, que real ou aparentemente podería ser feito dun xeito sinxelo». A expresión, orixinario dos Estados Unidos, datouse arredor de 1930, para describir as ilustracións de "absurdas máquinas conectadas" de Rube Goldberg. Dende entón, o significado da expresión ampliouse para denotar calquera forma de sistema complicado de máis.
Hydrophiinae
Descrición
miniatura|esquerda|[[Laticauda colubrina]]
A maioría das serpes mariñas son completamente acuáticas e adaptáonse ao ambinete mariño de moitas maneiras, a máis característica das cales é ter unha cola con forma de remo que mellora a súa capacidade natatoria. Os corpos de moitas especies, en graos variados, están comprimidos lateralmente, especialmente nas especies peláxicas. Isto a miúdo causou que as escamas ventrais se reducisen en tamaño, mesmo ata ser difícil distinguilas das escamas adxacentes. A súa practicamente ausencia de escamas ventrais significa que son virtualmente incapaces de moverse en terra, pero como a maioría viven o seu ciclo vital completo no mar, non teñen a necesidade de saír da auga.
Como a lingua dunha serpe pode realizar a súa función olfactoria máis doadamente baixo a auga, a súa acción é curta comprada coa das especies de serpes terrestres, que a sacan e moven máis. Nas especies mariñas só saen da boca os extremos bifurcados da lingua por unha amosega dividida situada no medio da escama rostral. Os orificios nasais teñen valvas que consisten nun tecido esponxoso especializado que evita que entre a auga, e a traquea pode ser levantada ata a abertura do conduto nasal no ceo da boca. Esta é unha importante adaptación para un animal que debe ir á superficie para respirar, pero así pode manter a cabeza parcialmente mergullada ao facelo. O pulmón fíxose moi grande e esténdese por case toda a lonxitude do corpo, aínda que a porción traseira se cre que se desenvolveu para axudar á flotabilidade en vez de para o intercambio de gases. O seu estendido pulmón posiblemente serve tamén para almacenar aire para as inmersións.
A maioría das especies de serpes mariñas poden respirar tamén pola pel. Isto é algo raro nos réptiles, porque a súa pel é grosa e escamosa, pero experimentos feitos coa serpe mariña Hydrophis platurus (unha especie peláxica, tamén chamada Pelamis platurus), indican que esta especie pode satisfacer un 25% das súas necesidades de oxíxeno por vía cutánea, o cal lle permite facer inmersións máis prolongadas.
miniatura|260px|[[Laticauda laticaudata]] miniatura|Serpe mariña do [[mar Caspio fotografda no norte de Irán]] Igual que outros animais terrestres que se adaptaron á vida no mar, as serpes mariñas inxiren cosiderablemente máis sal que os seus parentes terrestres a través da súa dieta e cando tragan inadvertidamente auga de mar. Isto significa que nelas tiveron que evolucionar mecanismos máis efectivos para regular a concentración de sal no sangue. Nas serpes mariñas as glándulas sublinguais posteriores, localizadas debaixo e arredor da vaíña da lingua, evolucionaron para permitirlles expulsar sal coa acción da súa lingua.
A disposición das escamas entre as serpes mariñas é moi variable. A diferenza das especies terrestres, que teñen escamas imbricadas para protexerse da abrasión, as escamas da maioría das serpes mariñas peláxicas non se solapan. As especies que viven en arrecifes, como Aipysurus, si teñen escamas imbricadas para protexerse do afiado coral. As escamas poden ser lisas, con quilla, espiñentas ou granulares; estas últimas a miúdo parecen con verrugas. Hydrophis platurus ten escamas corporais que son como "pinzas", mentres que as da súa cola son placas hexagonais xustapostas.
Capacidades sensoriais
A visión, quimiorrecepción (sacando a linga), e a audición son importantes sentidos para as serpes terrestres, mais estes estímulos quedan moi distorsionados na auga. A mala visibilidade, dilución quimica e limitación das vibracións que chegan polo chan baixo a auga suxire que as serpes mariñas poden ter habilidades sensoriais especiais que compensan a súa falta relativa doutras pistas sensoriais.
Sábese moi pouco sobre a visión das serpes mariñas. Un estudo dos fotorreceptores retinianos de Lapemis curtus e Acalyptophis peronii atopou tres clases de pigmentos visuais todos eles en conos. Malia a ausencia de bastóns nos ollos das serpes mariñas, Simeos et al. atoparon que os xenes de bastóns (rh1) aínda se expresaban nelas, o que indica que nas serpes ariñas algúns dos conos poden transmutarse en bastóns. Porén, as observación de comportamento indican que a visión ten un papel limitado na capura de presas e selección de parella, pero os sons (é dicir, as vibracións) e a quimiorrecepción poden ser importantes. Un estudo identificou pequenos órganos sensoriais na cabeza de Lapemis curtus similares aos mecanorreceptores dos aligátores e as serpes acuáticas Acrochodus que se utilizan para percibir o movemento das súas presas peixes. Westhoff et al. rexistraron respostas cerebrais auditivas á vibración baixo a auga en Lapemis curtus, as cales son suficientemente sensibles como para detectar o movemento da presa, pero non son tan sensibles como os sistemas de liña lateral dos peixes. De xeito similar, a visión parece ter unha importancia limitada para atopar parella. Shine experimentou aplicando secrecións da pel (feromonas) a obxectos parecidos a serpes para ver se o macho de Emydocephalus annulatus era atraído polas feromonas femininas e atopou que, aínda que a visión pode ser útil a curta distancia (<1 m), as feromonas son máis importantes unha vez que o macho está en contacto físico co obxecto.
Distribución e hábitat
As serpes mariñas están fundamentalemnte confinadas ás augas cálidas tropicais do océano Índico e o oeste do Pacífico, e só unhas poucas especies se atopan máis lonxe en Oceanía. A distribución xeográfica dunha especie, 'Hyhrophis platurus' (tamén chamada Pelamis platurus), é a máis ampla de calquera réptil coa excepción das tartarugas mariñas. Esténdese desde a costa leste de África, desde Xibuti no norte ata Cidade do Cabo no sur, e a través dos océanos Índico e Pacífico, chegando polo sur ata as costas de Nova Zelandia, e cara ao oeste ata as costas occidentais das Américas, onde se estende desde o norte do Perú polo sur (incluíndo as illas Galápagos) ao Golfo de California polo norte. Atopáronse exemplares illados máis ao norte, en San Diego e Oxnard nos Estados Unidos.
Non hai serpes mariñas no océano Atlántico. Posiblemente hydrophis platurus chegaría tamén ao Atlántico se non fose polas correntes frías da costa de Namibia e oeste de Suráfrica que lle impiden pasar ao sueste do Atlántico, nin pasar ao sur de 5° de latitude ao longo da costa oeste de Suramérica, por onde pasan correntes de augas frías. As serpes mariñas non se encontran no mar Vermello, probablemente debido á súa alta salinidade, polo que non existe o perigo de que crucen o canal de Suez cara ao Mediterráneo. A falta de salinidade no canal de Panamá se cre que é a razón que non pasase ao Caribe.
Egmont Islands
Illas
A illa máis grande é "Illa Sueste", onde se atopaba o asentamento, cunha área de 1,5 km². A "Illa Lubine" é similar en tamaño, os outros illotes son máis pequenos. Todas as illas están cubertas de cocos.
Todas as illas están no bordo sur do arrecife de coral. Son, de noroeste a sueste:
Ao oeste de Ile aux Rats había un pequeno illote coñecido como Ilot aux Rats que agora se fusionou coa Ile aux Rats. A Ile Cipaye tamén aparece escrita como 'Sipaille' e 'Cipaille'. A illa Carre Pate tamén se escribe 'Carpathe'. E nalgunhas cartas marítimas a Illa Takamaka escríbese como 'Tattamucca'.
Historia
O Comandante Robert Moresby fixo un estudo deste atol e trazouno en 1838. Nese momento produciuse a plantación de cocos neste atol. Foi construída unha calzada unindo as illas e co tempo algunhas das illas fusionáronse entre si.
En 1972-73 houbo varias expedición subacuáticas nas Illas Egmont por parte do Joint Services (JSEI). O seu obxectivo era estudar a formación dos arrecifes de coral e o seu crecemento, así como a flora e fauna das illas.
Hydrophiinae
Distribución e hábitat
A pesar das súas adaptacións á vida mariña, a maioría das serpes mariñas prefiren augas pouco profundas preto da costa, arredor de illas e especialmente augas algo abrigadas, así como preto de estuarios. Poden remontar ríos e rexistráronse augas arriba a 160 km do mar. Outras, como H. platurus, son peláxicas e encóntranse nas liñas de deriva do mar, e en manchas de residuos flotantes traídos polas correntes superficiais. Algunhas serpes mariñas habitan mangleirais e hábitats salobres similares, e encontráronse dúas formas de auga doce en zona terrestre: Hydrophis semperi, que vive no lago Taal en Filipinas e Laticauda crockeri no lago Te Nggano na illa Rennell do arquipélago das Salomón.
Comportamento
As serpes mariñas xeralmente son reticentes a morder, e son normalmente consideradas como de temperamento tranquilo, aínda que isto pode variar entre individuos. Algunhas especies, como H. platurus, que se alimentan simplemente succionando as súas presas, é máis probable que mordan cando as provocan porque parecen usar o seu veleno máis para a súa defensa que para a caza. Outras, como Laticauda spp., usan o veleno para inmobilizar as presas. As serpes mariñas son a miúdo manipuladas sen temor polos pescadores locais que as desenredan das redes e as guindan de novo ao mar colléndoas coas mans, e normalmente non lles morden. As especies das que se informou que son áis agresivas son Aipysurus laevis, Astrotia stokesii, Enhydrina schistosa, Enhydrina zweifeli e Hydrophis ornatus.
miniatura|[[Aipysurus laevis]] En terra, os seus movementos son moi erráticos. Arrástranse torpemente nesas situacións e poden ser bastante agresivas, tratando de trabar a calquera cousa que se mova, aínda que son incapaces de enroscarse e lanzar trabadas ao xeito de serpes terrestres.
As serpes mariñas parecen ser activas tanto de día coma de noite. Pola mañá e ás veces pola tarde, poden verse na superficie tomando o sol, e mergúllanse cando son molestadas. Observáronse nadando a profundidades duns 90 m e poden permanecer mergulladas durante unhas poucas horas, posiblemente dependendo da temperatura e grao de actividade.
Ás veces poden verse xuntas en enormes cantidades. Por exemplo, en 1932, un barco no estreito de Malacca, na costa de Malaisia, informou do avistamento de "millóns" de Astrotia stokesii, un parente de Hydrophis platurus; este grupo de serpes formaba unha banda de serpes de 100 km de longo e 3 m de largo. A causa deste fenómeno é descoñecida, aínda que probablemente se debe á reprodución. Poden ás veces verse nadando en bancos de varias ducias e moitos espécimes mortos foron atopados en praias despois dos tifóns.
A Virxe do Cristal
miniatura|page=99|[[Aires da miña terra.]] A Virxe do Cristal é un poema de máis de mil versos escrito por Manuel Curros Enríquez que relata unha historia de base popular. En 1877 gañou un certame poético en Ourense con este poema xunto coas obras "Unha boda en Einibó" e "O Gaiteiro de Penalta". Debe o seu nome ao Santuario da Virxe do Cristal, en Vilanova dos Infantes.
Hydrophiinae
Ecoloxía
Aliméntanse de peixes pequenos e ocasionalmente de polbos xoves. A miúdo están asociados cos percebes Platylepas ophiophila, que viven pegados á súa pel.
A Virxe do Cristal
Contido
A historia d´A Virxe do Cristal transcorre en 1630. Os protagonistas son a parella de namorados Rosa e Martiño. Ambos traballan para o señor do castelo de Vilanova, que vive na Corte e non vén máis que para cobrar a renda e o foro. Outro personaxe é Xan de Ventrances (rival de Martiño no amor a Rosa, pero a quen ela rexeitou), que lle comenta a Martiño calumnias sobre a virtude da súa moza. Martiño dá creto ás palabras de Xan e rompe a relación coa rapaza.
Entón a Virxe aparecéselle en soños a Rosa para a reconfortar e ao día seguinte cae do ceo, xunto cun raio, un cristal coa imaxe da Virxe dentro. Martiño encontra o cristal pero non cre que sexa unha proba que demostre a pureza da súa moza. Ao día seguinte, Rosa topa co cristal e a Virxe dille a Rosa que a enviou Deus para demostrar a súa pureza, á vez que manifesta o seu desexo de que lle constrúan unha capela naquel val. O pobo celebra o milagre e Rosa entra nun convento. Martiño víngase de Xan arrincándolle a lingua. A narración acaba coa morte de Martiño en Allariz, conxelado nunha noite nevada, ao pé do convento de Rosa.
Hydrophiinae
Reprodución
Agás un único xénero, todos os demais son ovovivíparos; as crías nacen vivas na auga, onde pasarán o resto das súas vidas. Nalgunhas especies, as crías son bastante grandes, de ata a metade de longas que as súas nais. A única excepción é o xénero Laticauda, que é ovíparo; as súas cinco especies van a terra a poñer alí os ovos.
Veleno
Igual que todos os seus parentes da familia Elapidae, a maioría das serpes mariñas son moi velenosas; porén, cando se produce unha trabada, a inxección de veleno é rara, polo que os síntomas de envelenamento parecen triviais ou son inexistentes. Por exemplo, na zona de Costa Rica Hydrophis platurus (tamén chamada Pelamis platurus) ten un veleno máis potente que o de calquera especie terrestre dese país baseándose no LD50, pero malia a súa abundancia nas augas da costa oeste, informouse de poucas mortes humanas por esta causa. A morte dun pescador de arrastreiro en augas australianas en 2018 foi a primeira morte rexistrada nesa rexión desde que un pescador de perlas morrera en 1935.
As trabadas nas cales se produce envelenamento son xeralmente indoloras e pode que nin se noten cando se produce o contacto. Os dentes poden permanecer na ferida. Xeralmente, hai pouco ou ningún inchamento, e raramente o hai preto dos ganglios linfáticos afectados. Os síntomas máis importantes son rabdomiólise (rápida degradación do tecido muscular esquelético) e parálise. Os síntomas iniciais son dor de cabeza, torpeza da lingua, sede, suor e vómitos. O veleno actúa moi lentamente e os síntomas aparecen desde 30 minutos despois da trabada como pouco, ata varias horas despois, e inclúen dor xeneralizada, rixidez e debilidade muscular por todo o corpo. O estiramento pasivo dos músculos é tamén doloroso e é común o trismo, similar ao que se presenta no tétano. Isto vai seguido dos síntomas típicos doutros envelenamentos causados por outros elápidos: unha progresiva parálise flacida, que empeza con ptose palpebral (cérranse as pálpebras) e parálise dos músculos voluntarios. A parálise dos músculos que interveñen na deglución e respiración pode ser mortal.
Taxonomía
As serpes mariñas foron inicialmente consideradas un grupo unificado e unha familia separada, a Hydrophiidae, que posteriormente quedou conformada por dúas subfamilias: Hydrophiinae, ou serpes mariñas verdadeiras/acuáticas (agora con 16 xéneros e 57 especies), e as máis primitivas Laticaudinae (un xénero, Laticauda, con cinco especies, ou oito nalgunhas clasificacións). Finalmente, cando quedou claro o estreitamente relacionadas que están cos elápidos, a situación taxonómica fíxose menos definida. Algúns taxonomistas responderon movendo as serpes mariñas á familia Elapidae, creando as subfamilias Elapinae, Hydrophiinae e Laticaudinae, aínda que esta última subfamilia pode ser omitida se Laticauda se inclúe dentro de Hydrophiinae (este é o tratamento que se lles deu neste artigo). Ningún foi quen de dilucidar convincentemente as relacións filoxenéticas entre os varios subgrupos de elápidos, e a situación non está aínda clara. Por tanto, outros optaron ou ben por continuar traballando coa clasificación tradicional máis vella, por razóns puramente prácticas, ou ben pasaron todos os xéneros á familia Elapidae, pero sen facer subdivisións taxonómicas, para reflectir que queda moito traballo aínda por facer para aclarar a situación.
*) Non se inclúe a subespecie nominal.
Estudos moleculares
Os estudos de datos moleculares indican que os tres xéneros monotípicos semiacuaticos de elápidos (Ephalophis, Parahydrophis e Hydrelaps) son liñaxes que diverxeron cedo. O grupo de Aipysurus é monofilético: os especialistas en comer ovos forman liñaxes separadas que tamén diverxeron cedo. Os Hydrophiini compartiron un antepasado común hai uns 6 millóns de anos, e a maioría das liñaxes actuais diversificáronse nos últimos 3,5 millóns de anos. O grupo de Hydrophis compartiu un último antepasado común hai uns 1,5–3,0 millóns de anos.
Catividade
miniatura|240px|[[Hydrophis cyanocinctus]] No mellor dos casos, as serpes mariñas son difíciles de manter en catividade. Ditmars (1933) describiunas como cativos nerviosos e delicados que xeralmente rexeitan comer, preferindo esconderse no recuncho máis escuro do acuario. Uns 50 anos despois, Mehrtens (1987) escribiu que, aínda que raramente se exhiben nos parques zoolóxicos occidentais, algunhas especies eran exhibidas regularmente nos acuarios xaponeses. A dispoñibilidade de comida axeitada limita o número de especies que se poden manter en catividade, xa que algunhas teñen dietas demasiado especializadas. Ademais, algunhas especies parecen intolerantes a ser collidas coas mans ou mesmo quitadas da auga. En canto aos seus requirimentos en catividade, as especies de Laticauda necesitan poder saír a augas que teñan unha tempertura duns 29 °C, e ademais dispoñer dalgún refuxio submerxido. Ente as especies que se apañan relativamente ben en catividade está Hydrophis cyanocinctus, que se alimenta de peixes, especialmente anguías. Hydrophis platurus (ou Pelamis platurus) tamén se adapta ben á catividade, e acepta pequenos peixes, incluíndo a carpa vermella. Porén, debe terse coidado de conservalas en acuarios redondos ou ovais, ou en acuarios retangulares pero coas esquinas ben redondeadas, para impedir que as serpes danen os seus fociños ao golpearse ao nadar contra as paredes do acuario.
Status de conservación
A maioría das serpes mariñas non están nas listas de animais protexidos da CITES, pero unha especie, Laticauda crockeri, está clasificada como vulnerable. Varias especies de Aipysurus teñen un status de conservación de "maior preocupación", a especie de Timor A. fuscus está en perigo e outras dúas que se encontran nos mares do norte de Australia, A. foliosquama e A. apraefrontalis, están clasificadas como "en perigo crítico" segundo a Lista Vermella de especies en perigo da IUCN.
A que non sabes quen vén cear esta noite?
A que non sabes quen vén cear esta noite? (en Guess Who's Coming to Dinner) é un filme estadounidense dirixido por Stanley Kramer que foi estreado no 1967. Está protagonizado por Spencer Tracy, Katharine Hepburn, Sidney Poitier, Katharine Houghton e Cecil Kellaway nos papeis principais. É un filme satírico cara á sociedade estadounidense, cuxo tema central ten as súas bases na discriminación imperante na época da súa realización. Estreouse en galego na TVG o 15 de maio de 1992.
Sinopse
O filme inicia cando Joanna Drayton, (Katharine Houghton), filla de Christina (Katharine Hepburn) e Matt Drayton (Spencer Tracy), un matrimonio acomodado, chega a casa acompañada por un médico afroamericano chamado John Prentice (Sidney Poitier), presentándollelo ós seus pais e anunciándolles que van casar. Aínda que son liberais e non teñen prexuízos raciais, o pai cre que un matrimonio como este fracasará inexorablemente debido á presión social.
Walter Kasper
Walter Kasper, nado en Heidenheim an der Brenz (Baden-Württemberg) o 5 de marzo de 1933, e un cardeal alemán, presidente do Consello Pontificio para Promover a Unidade dos Cristiáns entre 2001 e 2010.
Traxectoria
O 17 de abril de 1989 foi nomeado bispo de Rottenburg-Stuttgart. Recibiu a ordenación episcopal o 17 de xuño, de mans do arcebispo de Friburgo Oskar Saier.
O 16 de marzo de 1999 foi nomeado secretario do Consello Pontificio para Promover a Unidade dos Cristiáns, deixando o 31 de maio a súa diocese e marchando a Roma.
O 21 de febreiro de 2001 o papa Xoán Paulo II creouno cardeal co título de Cardeal-Diácono de Ognissanti in Via Appia Nuova, e o 3 de marzo pasou a presidir o devandito consello pontificio. O 1 de xullo de 2010 retirouse como presidente emérito, e aos poucos meses foi elevado ao rango de Cardeal-Presbítero.
Agrela, Lagoa, Alfoz
Agrela é un lugar da parroquia de Lagoa no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 25 habitantes (11 homes e 14 mulleres).
Toponimia
O termo Agrela procede do latín agrĕlla, diminutivo de agra, ou peza de terra.
Siagrio
miniatura|dereita|300px|O reino de Siagrio Siagrio (430-486) foi un xeneral romano que reinou na Galia do norte como Rei de romanos. Era fillo de Exidio, o magister militum da Galia, que se volvera independente do poder imperial na Galia do norte e que morreu no 464.
Tras a morte de Paulo, Siagrio herdou do seu pai unha parte da Galia (entre o Río Somme e o Loira: o dominio galo-romano), fóra do control do reino visigodo e dos reinos francos en clara expansión sobre as súas terras. O seu título de Rei de romanos foi recoñecido polos seus iguais, os reis dos francos, reis dos burgundios, e reis dos visigodos. Segundo a análise de Léon Fleuriot, o seu reino existía en partenariado con Ambrosio Aureliano, líder autónomo dos bretóns establecidos daquela un pouco por todas partes na Galia do norte. A capital do seu estado foi Soissons.
A redución do territorio que controla non leva máis que ao reducido do dominio real de Soissons.
O final do seu reinado estivo marcado polo conflito cos francos. O rei franco, Clodoveo I, venceu a Siagrio na batalla de Soissons en 486. Buscou refuxio onda Alarico II, quen o prendeu e o enviou ao rei franco o ano seguinte. Este fíxoo asasinar: segundo Gregorio de Tours, Siagrio foi degolado en segredo.
Siagrio é o último representante do poder galo-romano na Galia do norte, daquela asolada polos pobos xermánicos no marco das Grandes invasións despois de 406.
FIFA 100
FIFA 100 cos nomes dos 125 mellores xogadores vivos publicada o 4 de marzo do 2004 na gala do centenario da FIFA. Esta lista, que causou polémica, foi confeccionada por Pelé, e nela hai 75 futbolistas retirados e 50 en activo.
Entre as moitas críticas que recibiu está a decisión de escoller só ós xogadores que aínda están vivos, feito un tanto estraño que aínda se volve máis se temos en conta que xogadores coma George Best morreron pouco despois de publicarse a lista. Gérson, o lendario centrocampista brasileiro, rachou unha copia da lista na televisión expresando así o seu desacordo coa elección feita por Pelé.
Liga de Honra 2010/11
A tempada 2010–11 da Liga de Honra (por motivos de patrocinio Liga Orangina) foi a 21ª edición da segunda competición ligueira de fútbol en Portugal. O campión foi o Gil Vicente. O balón oficial foi o Adidas Jabulani.
A Espiñeira, Curtis, Curtis
A Espiñeira é un lugar da parroquia de Curtis no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Tiña 33 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 17 eran homes e 16 eran mulleres.
Liga de Honra 2010/11
Cambios na tempada 2010–11
Equipos descendidos da Primeira Liga 2009–10
Equipos ascendidos á Primeira Liga 2010–11
Equipos ascendidos da Segunda Divisão 2009–10
Equipos descendidos á Segunda Divisão 2010–11
O Ouro, Souto, Paderne
O Ouro é un lugar da parroquia de Souto no concello coruñés de Paderne, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Alexia (lingüística)
A alexia é a perda da capacidade de ler cando xa fora adquirida previamente. Xeralmente vai acompañada pola perda da destreza na escrita (agrafía), aínda que a persoa pode falar e entender a lingua falada.
Un dos casos máis famosos foi o descrito en 1881 polo neurólogo francés Joseph Jules Dejerine. Un exame postmortem do paciente amosou unha lesión no gyrus angularis do hemisferio esquerdo e a sección esplénica do corpo caloso. Aínda que o suxeito dicía as palabras e as letras correctamente, estas carecían de significado para el: era incapaz de unir o que dicía co modelo de son correspondente. Os pacientes que padecen alexia e agrafía non poden recoñecer as verbas que se lles soletrea en voz alta nin soletrear eles unha verba en voz alta.
As investigacións amosan que os nenos recupéranse mellor cós adultos tras dunha lesión cerebral, o que confirma a hipótese de que o hemisferio dereito dos nenos pequenos tén a capacidade para realizar as funcións da linguaxe cando o hemisferio esquerdo esta danado, porque en realidade a causa de todas as alteracións anteriores na infancia está estreitamente relacionada con disfuncións fisiolóxicas do cerebro. A característica máis común de todos estes trastornos é unha dificultade para facer secuencias correctas de letras, de sons ou de movementos. Recoméndase que o ensino terapéutico comece por exercicios sinxelos de unión de letras (dunha consoante seguida por unha vogal) e máis tarde, cando o neno domine este proceso, deberían introducirse exercicios máis amplos e que requiran secuencas auditivo-vocálicas.
Tresminas, Tresminas
O seu territorio forma parte do complexo mineiro de romano de Tresminas.
Sodegaura
Sodegaura (袖ケ浦市, そでがうらし, Sodegaura-shi) é un concello da prefectura de Chiba no Xapón. Está situada ao sur da rexión de Kantō e no centro da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 94,92 km² e a poboación de 59.527 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 627 h/km².
O concello de Sodegaura limita cos concellos de Kisarazu e de Ichihara.
O Formigueiro, Curtis, Curtis
O Formigueiro é un lugar da parroquia de Curtis no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Tiña 15 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 5 eran homes e 10 eran mulleres.
Hamlet
miniatura Hamlet é unha traxedia escrita por William Shakespeare, unha das obras teatrais máis coñecidas e citadas do mundo. Shakespeare escribiuna entre 1600 e o verán de 1602, publicouse por vez primeira en 1603. O soliloquio To be ou not to be (ser ou non ser) é a pasaxe máis popular da obra. miniatura|[[Clásicos en Galego 10: Hamlet.]] Foi traducida ó galego por Miguel Pérez Romero (con revisión de Antonio Raúl de Toro Santos) e publicada polo Servizo Central de Publicacións da Xunta no ano 1993.
Historia e adaptacións
Existen numerosas adaptacións cinematográficas e televisivas de Hamlet. Algunhas das máis coñecidas son a de Laurence Olivier de 1948, a de Franco Zeffirelli, protagonizada por Mel Gibson en 1990 ou a de Kenneth Branagh de 1996.
A historia da obra provén da tradición escandinava que fixo coñecida Saxo Grammaticus na súa obra Gesta Danorum a comezos do século XIII ó escribir a historia do príncipe Hamlet.
Ángel 'Cholo' Armada
Ángel Armada, máis coñecido por Cholo Armada, nado en Vigo en 1929 e finado na mesma cidade o 22 de outubro de 2006, foi un dos maiores regatistas da vela galega.
Nado nunha familia de empresarios do sector náutico (o seu pai, Ángel Armada Armada, fundara Astilleros Armada en 1924), desempeñou toda a súa carreira profesional e deportiva vencellada ao mundo da vela. Laboralmente dirixindo o estaleiro da familia, e deportivamente sendo un pioneiro como deportista en Galiza e unha referencia indispensable tamén na parte administrativa.
Traxectoria deportiva
Empezou a navegar relativamente tarde, á idade de 23 anos, e despois de ensaiar con distintos tamaños decantouse axiña pola clase snipe, embarcacións tradicionais de madeira para dous tripulantes, con dez metros cadrados de superficie vélica. Con ela practicaba e tomaba notas de navegación, ata que a finais dos anos cincuenta comeza a competir.
Nos anos seguintes, e a bordo do seu barco máis popular, o Chuvias, percorreu todo o mundo participando en distintos campionatos estatais e internacionais. Vencedor de 618 competicións, conseguiu ser campión de España en cinco ocasións, pero o seu éxito deportivo máis importante foi acadar o subcampionato de Europa en clase snipe celebrado en Estocolmo, o 17 de agosto de 1960. O seu tripulante era o tamén vigués Xulio Ribó. Uns meses despois, nos campionatos do mundo celebrados nas Palmas de Gran Canaria en 1961, obtiveron a cuarta posición.
O éxito de Armada e Ribó marcou un fito na historia deste deporte, tanto en España como en Galiza, e en particular na clase snipe. Cholo Armada seguiu competindo, e chegou a participar en 44 campionatos estatais, de distintas categorías, e nun campionato de Europa na categoría de cruceiro, na embarcación que capitaneaba Xoán de Borbón, conde de Barcelona.
Foi presidente da Federación Galega de Vela dende 1978 ata 1990 e socio de honra do Club Náutico de Vigo e do Club Náutico de Panxón.
Lola Beltrán
María Lucila Beltrán Ruiz, nada o 7 de marzo de 1932 en Rosario (Sinaloa) e finada o 24 de marzo de 1996 na Cidade de México, mellor coñecida como Lola Beltrán, foi unha cantante e actriz de filmes e telenovelas mexicana. É de destacar a súa contribución ao xénero denominado ranchera, na que salientou como intérprete.
Praza da Palloza
miniatura|Antiga fábrica de tabacos A praza da Palloza é un espazo público do barrio de Catro Camiños na cidade da Coruña. Localízase fronte ao peirao homónimo do porto.
A Palloza tamén dá nome á Costa da Palloza, unha das rúas laterais da praza.
Historia
miniatura|Monumento ás cigarreiras A área da Palloza recibiu este nome dende tempos antigos. Nesta zona situábase o cemiterio xudeu, do que se atoparon restos en 1869.
En 1808 levantouse na praza a Fábrica de Tabacos.
Arquitectura
O edificio máis importante da praza da Palloza é a Fábrica de Tabacos, cunha fachada deseñada polo arquitecto Antonio de Mesa en 1908.
Tamén destacan o edificio dos números 2-3, realizado por Jacobo e Antón Rodríguez-Losada entre 1977-1980 e as vivendas da esquina coa rúa de Concepción Arenal, obra de Ramón Vázquez Molezún, Gerardo Salvador Molezún e Rafael Olalquiaga Soriano realizada entre 1968 e 1974. Na praza sitúase o rañaceos coñecido como Torre Esmeralda pola cor da súa fachada.
Na Costa da Palloza sitúase o edificio das Cigarreras, deseñado por Eduardo Rodríguez-Losada en estilo ecléctico entre 1932 e 1936.
No centro da praza da Palloza sitúase o monumento ás cigarreiras, da escultora María Jesús Urgoiti.
A Azoreira, Lagoa, Alfoz
A Azoreira é un lugar da parroquia de Lagoa no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 12 habitantes (6 homes e 6 mulleres).
Guadalcanal, Illas Salomón
Guadalcanal (Oceanía), illa situada no suroeste do océano Pacífico. É a maior das illas Salomón. A súa extensión é de 5.336 km²;. A poboación é de 109.382 habitantes aproximadamente. A cidade máis importante é Honiara. No século XVI foi unha das illas do Pacífico polas que pasou a expedición de Álvaro de Mendaña.
Descubrimento
A illa foi descuberta por Álvaro de Mendaña no 1568 nunha expedición dirixida a descubrir a lendaria Terra Australis Incognita baixo o reinado de Filipe II. O nome da illa foi posto polo explorador Pedro de Ortega Valencia (naquel momento, membro da expedición de Mendaña) en honra ao seu pobo natal, Guadalcanal, na provincia de Sevilla.