cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sinfonía núm. 8 (Sibelius)
Progreso e mentira
Koussevitzky entón decidiu interpretar todas as sinfonías de Sibelius na tempada 1932-33 da Boston Symphony Orchestra, coa estrea mundial da Oitava Sinfonía como culminación. En xuño de 1932 Sibelius escribiulle a Koussevitzky suxeríndolle que a Oitava fora programada para finais de outubro. Unha semana despois retractábase: "Estou moi perturbado ao respecto. Por favor non anuncies a interpretación". Máis promesas, para decembro de 1932 e xaneiro de 1933, non levaron adiante partituras. Koussevitzky estaba agora coa esperanza perdida, a pesar de todo preguntoulle unha vez máis, no verán de 1933. Sibelius foi evasivo; non fixo ningunha promesa de entrega mais quería "volver ao asunto con posterioridade". No que se refire a Koussevitzky e á Boston Symphony, o asunto rematou aí. Sibelius chegara a acordos con outros directores; prometera a estrea europea a Basil Cameron e a Royal Philharmonic Society, e a primeira interpretación finlandesa a Georg Schnéevoigt, que asumira recentemente a dirección da Helsingin kaupunginorkesteri. Estes acordos estiveron, con todo, suxeitos á ilusoria estrea de Boston, e así naceron mortos. Posteriormente nesa década, pénsase que Eugene Ormandy, un fervente admirador de Sibelius que dirixiu a Philadelphia Orchestra dende 1936, tivo feito unha forte presión polo dereito a dirixir a estrea, se a sinfonía aparecera no seu momento.
Durante as súas dilacións con Koussevitzky, Sibelius continuou a traballar na sinfonía. En 1931 pasou novamente unha tempada en Berlín, escribindo a Aino en maio dese mesmo ano que "a sinfonía está a avanzar con pasos rápidos". O progreso interrompeuse a causa dunha enfermidade, mais cara ao final do ano Sibelius afirmou con confianza que "estou escribindo a miña oitava sinfonía e estou cheo de xuventude. Como podo explicar isto?" En maio de 1933, mentres seguía a refusar a Koussevitzky, Sibelius escribiu no seu diario que estaba profundamente inmerso na composición: "É como se volvera a casa ... Estou tomándome todo doutro xeito, máis profundamente. Un xitano dentro de min. Romántico." Posteriormente ese verán informou a un xornalista que a súa nova sinfonía estaba próxima a ser rematada: "Será o cómputo de toda a miña existencia - sesenta e oito anos. Probablemente será a miña última. Oito sinfonías e un cento de cancións. Ten que ser abondo".
Limbo
Varias referencias parecen confirmar que a estrea da sinfonía era inminente. O compositor finlandés Leevi Madetoja mencionou en 1934 que a obra estaba virtualmente completa; un artigo do xornalista sueco Kurt Nordfors indicaba que dous movementos estaban completos e o resto esbozado. A medida que a presión para realizar a sinfonía medraba, Sibelius retirouse cada vez máis e mostrouse menos disposto a falar do seu progreso. En decembro de 1935, durante unha entrevista no marco das celebracións polo seu 70º aniversario, sinalou que decartara o traballo de todo un ano; isto apuntaba a unha revisión a grande escala da Oitava. Con todo, cando o correspondente de The Times preguntou por detalles do progreso da obra, Sibelius irritouse. Estaba furioso cando Downes continuou a acosalo para obter información, nunha ocasión ao berro de "Ich kann nicht!" ("Non podo!").
Un recibo atopado entre os papeis de Sibelius refírese a unha "Symphonie" sendo encuadernada pola firma de Weilin & Göös en agosto de 1938. Se ben non está establecido que esta transacción estea relacionada coa Oitava, o estudoso de Sibelius Kari Kilpeläinen sinala que ningunha das partituras de sinfonías anteriores leva o título "Symphonie" sen numerar, e pregunta: "Puido el ter omitido o número para evitar que as novas sobre a agora completa Oitava se difundiran? Ou non lle deu número á obra, porque non estaba satisfeito con ela?" A filla do compositor Katarina falou da falta de confianza que aflixiu ao seu pai nesa época, agravada pola expectación continua e o alboroto que rodeaban á Oitava Sinfonía. "El quería que fora mellor que as outras sinfonías. Finalmente converteuse nunha carga, a pesar de que gran parte dela xa fora escrita. Ao final non sei se tería aceptado o que escribira".
Sibelius permaneceu en Finlandia durante a Guerra de Inverno de 1939-40, a pesar das ofertas de asilo nos Estados Unidos. Despois de que a guerra finalizara en marzo de 1940 trasladouse coa súa familia a un apartamento no distrito de Kammiokatu de Helsinqui, onde permaneceron durante un ano. Durante este tempo foron visitados polo pianista Martti Paavola, que foi quen de examinar o contido da caixa forte de Sibelius. Paavola posteriormente informou ao seu alumno Einar Englund que entre a música gardada alí estaba unha sinfonía, "moi probablemente a Oitava".
Destrución
De volta en Ainola, Sibelius ocupouse facendo novos arranxos de vellas cancións. Con todo, a súa mente regresou frecuentemente á agora aparentemente moribunda sinfonía. En febreiro de 1943 díxolle ao seu secretario que esperaba finalizar unha "grande obra" antes da súa morte, mais culpou á guerra da súa incapacidade para avanzar: "Non podo durmir polas noites cando penso niso." En xuño falou da sinfonía co seu futuro xenro Jussi Jalas e proporcionou outra razón para a súa non realización: "Para cada unha das miñas sinfonías desenvolvín unha técnica especial. Non pode ser algo superficial, ten que ser algo que foi vivido aínda. Na miña nova obra estou loitando precisamente con esas cuestións". Sibelius tamén lle dixo a Jalas que todos os bosquexos e borradores deberían ser queimados despois da súa morte; non quería que ninguén etiquetara estes restos desbotados como "Sibelius letzten [sic] Gedanken" (últimos pensamentos de Sibelius).
Aínda que Sibelius informou ao seu secretario de que a sinfonía fora queimada, o asunto mantívose en segredo confinado ao círculo privado do compositor. Durante os restantes anos da súa vida, Sibelius deu a entender de cando en vez que o proxecto da Oitava Sinfonía estaba aínda vivo. En agosto de 1945 escribiu a Basil Cameron: "Rematei a miña oitava sinfonía varias veces, mais aínda non estou satisfeito con ela. Estarei encantado de entregarlla a vostede cando chegue o momento". De feito, logo da queima el abandonara por completo a composición creativa; en 1951, cando a Royal Philharmonic Society pediu unha obra para conmemorar o Festival of Britain de 1951, Sibelius negouse. Aínda en 1953 díxolle ao seu secretario, Santeri Levas, que estaba a traballar na sinfonía "na súa mente"; só en 1954 admitiu, nunha carta á viúva do seu amigo Adolf Paul, que nunca podería ser completada. Sibelius morreu o 20 de setembro de 1957; ao día seguinte a súa filla Eva Paloheimo anunciou publicamente que a Oitava Sinfonía non existía. A queima do manuscrito adquiriu notoriedade xeral con posterioridade, cando Aino revelou o feito ao biógrafo do compositor Erik W. Tawaststjerna.
Críticos e comentaristas téñense preguntado as razóns polas que Sibelius finalmente abandonou a composición da sinfonía. Ao longo da súa vida Sibelius foi propenso á depresión e frecuentemente sufriu crises de confianza en si mesmo. Alex Ross, en The New Yorker, cita unha entrada do diario do compositor de 1927, cando a Oitava Sinfonía estaba presuntamente en curso: "O illamento e a soidade están levándome á desesperación ... estou maltratado, só, e todos os meus amigos reais están mortos. O meu prestixio aquí no presente é mínimo. Imposible traballar. Se só houbera un xeito de sair". Hai escritores que sinalaron ao tremor das mans, que lle dificultaba escribir, e ao alcoholismo que o aflixiu en numerosas etapas da súa vida. Outros argumentan que o estado exaltado de Sibelius como heroe nacional o silenciou con eficacia; volveuse temeroso de que calquera outra obra maior non estivera á altura das expectativas da nación que o adoraba. Andrew Barnett, outro dos moitos biógrafos do compositor, apunta a unha intensa autocrítica de Sibelius: el debeu reter ou suprimir calquera cousa que non cumprira coas súas normas autoimpostas: "Foi esta actitude a que levou á destrución da Oitava Sinfonía, mais o mesmo trazo o forzou a revisar a Quinta ata que foi perfecta". O historiador Mark McKenna concorda en que Sibelius quedou sufocado por unha combinación de perfeccionismo e o aumento da auto-dúbida. O mito, prolongado durante máis de 15 anos, de que Sibelius estaba aínda a traballar na sinfonía foi, segundo McKenna, unha ficción deliberada: "Admitir que parara por completo sería admitir o impensable: que xa non era compositor".
Descubrimentos
Despois da súa morte Sibelius, aínda que se mantivo como un compositor popular entre o público en xeral, foi frecuentemente denigrado polos críticos que encontraron a súa música anticuada e aburrida. René Leibowitz, un defensor da música de Arnold Schoenberg, publicou un folleto describindo a Sibelius como "o peor compositor do mundo"; outros refírense a el como irrelevante no que se percibiu durante moito tempo como un irresistible movemento cara á atonalidade. Este clima diminuíu a curiosidade sobre a existencia de material dunha posible Oitava, ata finais do século XX, cando o interese crítico no compositor reviviu. En 1995 Kilpeläinen, que publicara un estudo sobre os manuscritos de Sibelius da Biblioteca da Universidade de Helsinqui, escribiu que todo o que podía estar relacionado sen dúbida coa Oitava Sinfonía era unha única páxina dun borrador dunha partitura e o fragmento da melodía rodeada marcada como "VIII" nos bosquexos da Sétima Sinfonía. Engadiu, con todo, que a biblioteca contiña máis bosquexos de Sibelius de finais da década de 1920 e principios da de 1930, algúns deles semellantes ao fragmento rodeado e que poderían ter sido concibidos para ir destinados á Oitava Sinfonía. Kilpeläinen tamén revela que "só recentemente varios documentos saíron á luz sen que ninguén soñara mesmo que existiran. Quizais hai aínda algúns indicios de que a 8ª sinfonía está escondida e esperando por algún estudoso para descubrila".
En 2004, nun artigo titulado "On Some Apparent Sketches for Sibelius's Eighth Symphony", o teórico musical Nors Josephson identifica arredor de 20 manuscritos ou fragmentos custodiados na Biblioteca da Universidade de Helsinqui como relevantes para a sinfonía e conclúe que: "Dada a abundancia de material preservado desta obra, un espera con grande expectación unha reflexiva, meticulosa finalización de toda a composición". Outro estudoso de Sibelius, Timo Virtanen, examinou o mesmo material e é máis moderado, concluíndo que aínda que algúns dos bosquexos poden relacionarse coa Oitava Sinfonía, non é posible determinar con exactitude cales, se algún o é. Mesmo o fragmento sinalado "VIII", sostén, non se pode dicir con certeza que se relacione coa sinfonía, xa que Sibelius frecuentemente empregou tanto números romanos como árabes para referirse aos temas, motivos ou pasaxes ao longo dunha composición. Virtanen proporciona unha nova nota de precaución: "Debemos ser conscientes de que [os fragmentos] son, despois de todo, borradores: inacabados como música, e representan só unha certa etapa na planificación dunha nova composición".
A pesar das súas reservas, en outubro de 2011 Virtanen participou xunto con outro estudoso, Vesa Sirén, na preparación de tres dos máis desenvolvidos fragmentos para ser interpretados. Os bosquexos foron copiados e ordenados, mais nada non escrito por Sibelius foi engadido ao material. Obtívose a autorización dos titulares dos dereitos de Sibelius, e John Storgårds, director principal da Helsingin kaupunginorkesteri, aceptou tocar e gravar estes extractos nunha sesión de ensaio da orquestra o 30 de outubro de 2011. As pezas comprenden unha parte introdutoria de en torno a un minuto de duración, un fragmento de oito segundos que pode formar parte dun scherzo, e un recorte final novamente de música orquestral de en torno a un minuto de duración. Sirén describe a música como "estraña, poderosa, e con audacia, harmonías picantes, un paso ao novo despois de Tapiola e a música para The Tempest". Stearns dá unha visión máis detallada: "O primeiro fragmento é o clásico anuncio de Sibelius dun primeiro movemento. Hai un trono orquestral refinado que abre a porta a un mundo harmónico que é de Sibelius só, mais ten estrañas disonancias a diferenza de calquera outra obra. Outro reflexo soa como o principio dun scherzo, sorprendentemente como primavera cun solo de frauta optimista. Outro fragmento ten un solo de fagot clásico en Sibelius, o tipo que fala das cousas primarias e vai a un inframundo escuro, invernal".
Especulación
Aínda que só o primeiro movemento, copiado por Voigt, está plenamente aceptado que foi completado, a escala prevista e o carácter xeral da Oitava Sinfonía poden inferirse de varias fontes. A correspondencia de Sibelius con Voigt e cos seus encadernadores, en 1933 e 1938 respectivamente, indican a posibilidade dunha obra dunha notable grande escala. Hai máis probas -á parte da visita durante a posguerra de Fougstedt a Ainola, onde viu un borrador da sinfonía con partes corais- que mostra que en efecto podería conter elementos corais; unha carta nos arquivos da familia Voigt, evidentemente escrita por Sibelius, contén a indicación "Bitte weder den Titel noch chortext zu schreiben" (Por favor non escribir o texto do coro ou o título da obra). Isto pode referirse á Oitava, ou posiblemente a unha das súas obras corais anteriores que el puido ter estado revisando.
Sobre a natureza da música, tanto Virtanen como Andrew Mellor de Gramophone detectan indicios de Tapiola, particularmente no primeiro dos tres extractos. Kilpeläinen apunta a algunhas das obras menores de Sibelius, en particular as Cinco Esquisses para piano Op. 114 (1929), como evidencia de que nos seus anos finais como compositor Sibelius foi "progresando cara a unha linguaxe máis abstracta: imaxes claras e eternas pouco tocadas polas paixóns humanas". Máis orixinalidade, di Kilpeläinen, encóntrase na música para órgano de Surusoitto, composta en 1931 para o funeral do amigo de Sibelius Akseli Gallen-Kallela, unha obra que Aino Sibelius admitiu que podía ter estado baseada en material da Oitava Sinfonía: "A nova sinfonía", pregunta Kilpeläinen, "polo tanto representa tamén un son moderno a diferenza do seu estilo anterior, con sombríos, tons abertos, e disonancias non resoltas?" Despois da gravación dos fragmentos, Storgårds puido recoñecer o estilo tardío do compositor, engadindo que "as harmonías son tan salvaxes e a música tan excitante que me encantaría saber como continuou con isto". O único comentario conservado de Sibelius sobre a música en si, a diferenza dos seus informes ocasionais sobre o progreso da obra, é un comentario a Schnéevoigt en decembro de 1932: "Non tes idea do intelixente que é".
Os estudosos e críticos están divididos nas súas visións sobre o valor dos fragmentos recuperados. Por unha banda, Josephson está convencido de que existe material suficiente para unha reconstrución da sinfonía completa e espera ansiosamente a realización deste traballo. Esta visión é compartida por Stearns: "Non hai absolutamente ningunha razón para non intentar a conclusión". Outros, con todo, son máis circunspectos: Virtanen, en particular, salienta que aínda que a música é irrefutablemente do Sibelius tardío, non foi establecido nada para a Oitava Sinfonía fóra de toda dúbida. Sirén, que xogou un papel destacado na organización da interpretación dos fragmentos, pensa que a conclusión é imposible coa base dos bosquexos existentes, e estaría pendente de novos descubrimentos. El tamén supón que Sibelius, tendo rexeitado o traballo, non tería desfrutado escoitando os fragmentos interpretados, un punto de vista que McKenna referenda: "Vendo a interpretación en YouTube, non puiden evitar pensar no decepcionado que o compositor se podería ter sentido de escoitar unha interpretación da súa música inacabada". Revisando os extractos gravados en Gramophone, Mellor salienta que mesmo se outros manuscritos deben saír á luz, os titulares dos dereitos de Sibelius terían todo o control sobre o material e decidirían se a interpretación é axeitada. Mellor conclúe: "Tivemos que esperar uns 80 anos para escoitar menos de tres minutos de música, e o misterio da Oitava non está establecido para revelarse máis rapidamente dende aquí".
Véxase tamén
125px|dereita
O Curral
O topónimo galego O Curral pode referirse a:
Rita Fernández Queimadelos
Rita Eugenia Benedicta Fernández Queimadelos, nada na Torre (Valeixe, A Cañiza) o 12 de abril de 1911 e finada en Barcelona o 26 de setembro de 2008, foi unha arquitecta galega, das primeiras en obter o título en España.
Traxectoria
Era filla de Domingo Fernández Fernández e de Modesta Queimadelos Vázquez, comerciantes e propietarios da mercería La Modernista, na vila de Ourense. Rita Fernández pasou a infancia na cidade das Burgas, e nos veráns regresaba á aldea natal.
En 1928 foi vivir coa avoa materna a Santiago de Compostela, onde realizou os cursos preparatorios de Ciencias Químicas durante dous anos para poder acceder aos estudos de arquitectura. Cursou tamén Debuxo na Escola Elemental de Artes e Oficios da vila (a actual Escola de Arte e Superior de Deseño Mestre Mateo). En outubro de 1930 instalouse en Madrid, na Residencia de Señoritas, co fin de preparar o acceso á Escola de Arquitectura. En dous cursos académicos (1930-31 e 1931-32) pasou os exames das materias de debuxo que necesitaba superar para matricularse en arquitectura. Ingresou na Escola no curso 1932-33, e alí coincidiu coas integrantes da primeira xeración de arquitectas españolas: Matilde Ucelay (que en 1936 se converteu na primeira arquitecta titulada en España), María Cristina Gonzalo Pintor (que acadou o título na mesma época ca Rita), Lali Urcola e Chini Flórez (que non chegaron a rematar a carreira).
Entre 1932 e 1936 superou catro cursos académicos, aprobando todas as materias. Trala suspensión das clases por mor da Guerra Civil, retomou os estudos en 1939. Nese ano e no seguinte fixo dous cursos intensivos, con exames continuos (os denominados "cursos patrióticos"), e logrou licenciarse o 26 de agosto de 1940. Ao mesmo tempo, entre novembro de 1939 e maio de 1940, realizou o servizo de Auxilio Social, actividade necesaria para poder obter o título universitario).
Tras rematar a carreira, Fernández Queimadelos recibiu a proposta de Modesto López Otero y Bravo, catedrático de Proxectos Arquitectónicos e director da Escola de Arquitectura, para se unir á Dirección Xeral de Rexións Devastadas. Entre 1941 (cando se colexiou) e 1946 traballou na Área de Proxectos, Negociado de Arquitectura, da Sección de Reconstrución da DXRD. As súas actuacións máis significativas foron o proxecto para a reconstrución e rehabilitación do refuxio da Nosa Señora do Pilar do Padroado de Protección á Muller (anteriormente Padroado Real para a represión da trata de brancas) de San Fernando de Henares (1944), que non chegou a levarse a cabo; unha ampliación da colonia Tercio y Terol en Carabanchel Bajo (1946); ou a reconstrución da antiga casa consistorial de Fuenlabrada (1946),, actual centro xuvenil. En paralelo, executou tamén algúns traballos en exercicio libre da profesión.
O 22 de maio de 1942 casou con Vicente Iranzo Rubio, licenciado pola Facultade de Ciencias da Universidade Central e fillo de Vicente Iranzo, político do Partido Republicano Radical e ministro durante o bienio radical-cedista. Tiveron seis fillos: Vicente (1943), Rita (1945, tamén arquitecta), Elena (1947), María de los Dolores (1948), unha filla que morreu pouco despois de nacer (1949) e Pilar (1952). En 1945 convocáronse varias cátedras de Química Inorgánica, e o seu marido obtivo a da Universidade de Murcia. A arquitecta permaneceu en Madrid, onde regresaba Vicente as fins de semana. Tras o nacemento da terceira filla en decembro de 1947, Rita interrompeu a práctica profesional durante oito anos.
En 1955 a familia estableceuse en Murcia e Rita Fernández retomou a práctica profesional. De novo un antigo profesor seu, Francisco Navarro Borrás (que fora profesor agregado das materias de Mecánica Racional, Cálculo Integral e Topografía e que desde 1941 era arquitecto xefe da Oficina Técnica para Construción de Escolas do Ministerio de Educación), propuxo o seu nomeamento como arquitecta do Distrito Escolar da Rexión de Murcia, cargo que ocupou entre 1960 e 1967. Entre 1962 e 1967 foi tamén arquitecta municipal de Mula. Realizou tamén traballos como profesional independente para a inmobiliaria Crisa en Murcia e Madrid.
En 1973 a familia volveuse trasladar, desta volta a Barcelona, ao acadar o seu marido a praza de catedrático de Química Inorgánica Aplicada na Facultade de Farmacia da Universidade Central de Barcelona. Rita Fernández Queimadelos abandonou a práctica profesional, e quitando algúns proxectos esporádicos, non volveu exercer.
En 2004 morreron a súa filla Elena e o seu marido. Rita Fernández Queimadelos finou en Barcelona o 26 de setembro de 2008.
Nicholas Latifi
Nicholas Daniel Latifi (nado o 29 de xuño de 1995) é un expiloto de carreiras Canadense que correu para Williams Racing baixo bandeira canadense. Latifi fixo o seu debut na Fórmula 1 no Gran Premio de Austria de 2020 e serviu como piloto de proba e reserva para Renault, Force India e Williams. Rematou subcampión do Campionato de Fórmula 2 de 2019 con DAMS. Latifi deixou Williams ao final da tempada.
Karting
Comezou a súa carreira no karting en 2009 e competiu ata 2012.
Gunduriz
O topónimo galego Gunduriz pode referirse a:
Nicholas Latifi
Desafío Continental Tire Sports Car
Competiu na 2012 Continental Tire Sports Car Challenge para Rehagen Racing pilotando un Ford Mustang GT.
Fórmula 3
Comezou a súa carreira na F3 competindo nao Fórmula Tres italianan en 2012 con BVM. Gañou a súa primeira carreira de F3 no Circuíto de Vallelunga o 16 de setembro de 2012. Finalizou sétimo na clasificación final.
En 2013, participou en varias series, incluíndo Masters de Fórmula 3, Campionato británico de Fórmula 3 e Campionato Europeo de Fórmula Tres, todos con Carlin Motorsport. Finalizou sétimo na carreira Masters of Fórmula 3 de 2013. O 25 de xullo de 2013, logrou a primeira pole position da súa carreira en Spa.
Copa Porsche Carrera Gran Bretaña
Latifi fixo aparición na Porsche Carrera Cup de Gran Bretaña en 2014, pilotando para Redline Racing en Rockingham Motor Speedway e anotando un cuarto- lugar final na segunda das dúas roldas.
Fórmula Un
O 14 de marzo de 2016, Renault anunciou a Latifi como o seu novo piloto de probas para o 2016. En, Force India anunciouno como o seu piloto de reserva. En Latifi foi o piloto de probas e reserva para Williams. En novembro de 2019, o último fin de semana do campionato de 2019, Willams confirmouno como piloto titular para, cubrindo o asento deixado por Robert Kubica.
2020
thumb | Latifi durante as probas de pretempada de Fórmula 1 de 2020 Latifi uniuse a Williams como piloto de carreiras para a tempada, substituíndo a Robert Kubica e asociándose ao antigo competidor de Fórmula 2 George Russell. Latifi correu baixo unha licenza estadounidense en 2020 despois de que a autoridade deportiva nacional do Canadá renunciase ao seu mandato da FIA. Non obstante, Latifi segue sendo oficialmente recoñecido como canadense os fins de semana de carreiras. O número de carreira de Latifi é o 6, elixido como referencia a un alcume da súa cidade natal, Toronto. Tamén era o mesmo número que usou no seu coche DAMS de F2.
Latifi tiña que debutar na Fórmula Un no o de apertura da tempada. Ingresou na carreira, pero posteriormente cancelouse en resposta á pandemia de COVID-19. O seu debut produciuse no onde se clasificou o último da grella no 20º lugar, pero rematou a carreira no 11º lugar despois de que outros nove coches se retiraran. Clasificouse 15º para o, a primeira e única vez en 2020 na que chegaría á segunda sesión de clasificación. Na carreira, foi liberado no camiño de Carlos Sainz Jr. despois da súa parada en boxes e sufriu unha picada, terminando a carreira a cinco voltas dos líderes.
No, Latifi aproveitou un período de coche de seguridade para comezar no noveno lugar cando a carreira se reiniciou tras unha bandeira vermella. Rematou a carreira no 11º lugar, por diante doutros cinco pilotos. A súa primeira retirada da Fórmula Un produciuse no Gran Premio da Toscana de 2020 onde foi eliminado nun accidente de varios coches no reinicio do coche de seguridade. Logrou outro 11º posto no Gran Premio da Emilia-Romaña de 2020, rematando a menos dun segundo de Antonio Giovinazzi. Dúas baixas producíronse nas catro últimas carreiras da tempada, causadas por unha colisión con Romain Grosjean no e unha fuga de aceite no. Latifi rematou a súa tempada de debut no 21º posto no campionato de pilotos, sen que tanto el como o equipo Williams lograran puntos.
2021
thumb|Latifi no[[ Gran Premio de Austria de 2021]] Williams mantivo a Latifi xunto a Russell para a tempada. Latifi retirouse do de inicio de tempada por un problema no turbocompresor. Na seguinte carreira, o Gran Premio da Emilia-Romaña de 2021, logrou a súa mellor posición de clasificación coa súa 14ª posición. Non rematou a carreira despois dunha colisión con Nikita Mazepin. Anotou os seus primeiros puntos na F1 na carreira do Gran Premio de Hungría de 2021, chegando ata o terceiro lugar antes de terminar oitavo, xusto por diante do seu compañeiro de equipo Russell. Latifi ascendeu á sétima posición despois de que Sebastian Vettel fose descualificado por un problema co combustible. No Gran Premio de Rusia de 2021, Latifi retirouse na volta 47 con danos por accidente.
2022
Latifi permaneceu co equipo Williams para a tempada, xunto a un novo compañeiro de equipo, o ex-piloto de Red Bull Racing Alexander Albon. Latifi deixou Williams ao final da tempada 2022 despois de pasar tres tempadas co equipo.
Resumo de carreiras
† como Latifi era un piloto invitado, non podía puntuar. * Tempada en progreso
Resultados completos no campionato europeo da FIA de Fórmula 3
(clave) † O piloto non terminou a carreira, pero clasificou xa que completou máis do 90% da distancia da carreira.
Resultados completos na Fórmula Renault 3.5 Series
(clave) (Carreiras en grosa indican pole position) (Carreiras en cursiva indican volta rápida)
Resultados completos nas GP2 Series
(clave) (carreiras en grosa indican pole position) (Carreiras en cursiva indican volta rápida)
Resultados completos no campionato da FIA de Fórmula 2
(clave) (Carreiras en grosa indican pole position) (Carreiras en cursiva indican volta rápida) * Tempada aínda en curso.
Resultados completos na Fórmula 1
(Chave) * Tempada aínda en curso.
Sempre en Galicia
Este artigo trata sobre o programa de radio, para o artigo sobre o libro de Castelao véxase Sempre en Galiza.
Sempre en Galicia é un programa de radio en lingua galega realizado no Uruguai, emitido por Radio Oriental os domingos das 9:00 ás 10:00 da mañá (hora do Uruguai). É o programa decano en lingua galega, a primeira transmisión realizouse o 3 de setembro de 1950 e durante moitos anos foi o único programa realizado en galego.
Historia
miniatura|[[Manuel Meilán (en 1940), locutor do programa durante máis de 50 anos. ]] Nace en 1950 por iniciativa de oito galegos residentes no Uruguai: Manuel Meilán, Lois Tobío Fernández, Antón Crestar, Pedro Couceiro, Xesús Canabal, Emilio Pita, Manuel Leiras e Alfredo Somoza. A continuidade e o grao de implicación dos seus promotores sería desigual. Colaborarán nela persoas como Marisa Barrio, Cristina Samuelle ou Iolanda Díaz Gallego.
"Sempre en Galicia" é o programa de radio en galego máis lonxevo e ao longo da súa traxectoria contou coa colaboración e apoio do Patronato da Cultura Galega. As limitacións que para a emisión en lingua galega existían en Galicia por mor da ditadura de Franco ou na Arxentina, cuxa lexislación obriga a emitir en castelán, fixeron que este programa fose durante moitos anos o único en ser conducido en galego. En 2006 deixou Radio Carve e pasou a ser emitido por Radio Oriental. miniatura|Logo de Radio Oriental, actual emisora de "Sempre en Galicia" Ao longo das súas décadas de existencia, o programa contou coa colaboración de importante persoeiros da cultura galega como Otero Pedrayo, Sixto Seco, García Sabell, Méndez Ferrín, Fernández del Riego, Filgueira Valverde, Ramón Piñeiro, Paz Andade, Suárez Picallo, María Casares, Alonso Ríos, Carballo Calero e entrevistou a todos os Presidentes da Xunta.
Lingua urum
A lingua urum é unha lingua da familia turca falada polo pobo urum de orixe grega que habita en Xeorxia e o sueste de Ucraína. Co paso dunhas poucas xeracións, os nenos urum están a aprender outras linguas máis comúns da rexión caucásica, deixando un número moi limitado de novos falantes. A miúdo é considerada unha variedade da lingua tártara de Crimea.
O termo urum deriva do termo árabe روم (rūm), que quere dicir romano e subsecuentemente bizantino e grego. En turco otomán baixo o Imperio Otomán, rum refírese ós cristiáns ortodoxos que viven no Imperio; en turco moderno, rum refírese ós gregos que viven en Turquía. A poboación turcófona de Xeorxia a miúdo é confundida coa comunidade distintiva de Ucraína.
O Pazo, Sendelle, Boimorto
O Pazo é un lugar da parroquia de Sendelle no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 16 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 10 eran homes e 6 eran mulleres.
Paramos
O topónimo Paramos pode referirse a:
Herminio Martínez Álvarez
Herminio Martínez Álvarez, nado en Bouzas (Vigo) o 6 de xaneiro de 1896 e finado o 13 de xullo de 1976, foi un futbolista galego que xogaba na demarcación de defensa, coñecido deportivamente como Cuqui.
Traxectoria
Comezou a despuntar como futbolista xogando no Real Club Fortuna de Vigo, a onde chegou en 1916. As súas boas características fixñeronse coñecidas en gran parte do estado, que levou a un axente do Sevilla FC a desprazarse ata Vigo para fichalo, naqueles anos nos que o fútbol aínda era un deporte afeccionado. Así ficha polo Sevilla en 1919, onde xogaría ata 1926.
A súa retirada do fútbol foi a causa dunha grave lesión, a rotura do menisco, por aquel entón incurábel. Esta sería a primeira de varias desgrazas que sufriu, como o bombardeo de Córdoba durante a guerra civil española ou unha trombose da que xa non se recuperaría.
Internacional
O seu bo papel no Sevilla FC fixo que fose convocado en dúas ocasións coa Selección de fútbol de España, ante Portugal nos dous casos, o 16 de decembro de 1923 e o 17 de maio de 1925.
Teodorico I dos Francos
Teodorico I ou Teoderico I, nado cara o 485 e finado no 534, (en francés Thierry Ier e en alemán Theuderich I.) foi rei merovinxio de Metz entre 511 e 534. Foi gobernante da parte oriental do territorio franco, coñecida como Austrasia.
Teodorico era fillo bastardo primoxénito do rei franco Clodoveo I e dunha princesa ripuaria, descoñécese a data exacta do seu nacemento, que puido ser cara a 485. Morre o ano 534.
Á morte do seu pai en 511, o reino queda dividido entre os catro fillos de Clodoveo I: Teodorico, Clodomiro, Khildeberto e Clotario. Como fillo primoxénito de Clodoveo, Teodorico saíu beneficiado no repartimento quedando coa metade do reino, mentres os seus tres irmáns se repartiron a outra metade.
Teodorico recibiu a seguinte herdanza territorial:
Teodorico casou en 511 coa princesa visigoda Eustere (aprox.494-521), filla do rei visigodo Alarico II. Tivo un fillo deste matrimonio, o futuro Teodeberto I. En 522, tras morrer a súa primeira muller, contraeu matrimonio en segundas nupcias coa princesa burgundia Suavegota, coa que tería unha filla, Teodequilda.
Entre 523 e 524 a instigación da súa irmá Clotilde, os reis francos uníronse nunha expedición conxunta contra os burgundios. En principio, Teodorico non participou en devandita expedición, xa que era xenro do rei burgundio Sexismundo. En 524 uniuse, con todo, á loita contra os burgundios. Nesta guerra morrería Clodomiro, rei de Orleáns. Teodorico faríase coa herdanza do seu irmán máis novo, incorporando desa forma en 524 o Berry, Auxerrois e Sénonais ao seu reino.
En 526 sufocou unha revolta en Auvernia saqueando a rexión. Turinxia foi anexionada ao seu reino en 531.
Á súa morte en 534, deixou o reino ao seu fillo Teodeberto I.
Rebordáns
O topónimo Rebordáns pode referirse a:
O Curral de Abaixo
O topónimo galego O Curral de Abaixo pode referirse a:
Veda (relixión)
miniatura|200px|Páxina dun texto [[sánscrito do Rig veda, en escritura devanagari.]] En relixión, denomínase Veda a cada un dos textos sagrados que constitúen o fundamento da tradición relixiosa da India. Estes textos están escritos en sánscrito arcaico.
Os Vedas pertencen ao vedismo, ou relixión do período védico, historicamente anterior ao hinduísmo.
Textos
Son catro textos on recompilacións de himnos, coleccións de oracións, fórmulas de consagración e expiación dirixidos aos deuses, escotos nunha lingua chamada sánscrito védico, do que posteriormente se orixinou o sánscrito clásico. Inicialmente, os Vedas transmitíanse só oralmente, e aínda hoxe, nalgunhas rexións da India, como Kerala, hai escolas védicas onde os nenos aprenden o seu contido de memoria.
Patrimonio mundial da humanidade
A tradición do canto védico foi cualificada pola UNESCO en 2008 como Patrimonio cultural inmaterial da Humanidade.
San Juan de Rioseco
San Juan de Rioseco é un concello do departamento de Cundinamarca (Colombia), que se atopa na provincia de Magdalena Centro, da cal é a capital. Atópase a 117 km de Bogotá, e a unha altitude de 1303 m s. n. m.
Historia
Na época precolombiana, o territorio do actual concello de San Juan de Rioseco estivo habitado polos indíxenas panches, cuxas terras foron conquistadas polo capitán español Hernán Venegas Carrillo en 1543.
Luís Bonaparte
miniatura|315px|Luís Bonaparte, Reo de Holanda, por [[Charles Howard Hodges.]] miniatura|315px|En [[Leiden, días despois da explosión dun barco que transportaba pólvora, o rei Luís inspecciona os danos, por Carel Lodewijk Hansen.]]
A partir de 1806, e grazas á influencia do seu irmán, converteuse en Rei de Holanda co nome de Luís I de Holanda (en neerlandés: Lodewijk I).
Despois da derrota de Napoleón usou o título de Conde de Saint-Leu.
Primeiros anos de vida
Luís naceu como Luigi Buonaparte en Ajaccio, Córsega, o 2 de setembro de 1778, froito do matrimonio entre Carlo Buonaparte e María Letizia Ramolino. Foi o irmán máis novo de Xosé Bonaparte, Napoleón I de Francia, Luciano Bonaparte e Elisa Bonaparte, e o irmán máis vello de Paulina Bonaparte, Carolina Bonaparte e Xerónimo Bonaparte.
Ao principio da súa carreira pasou polo exército e serviu a Napoleón en Exipto. Grazas a Napoleón, foi xeneral de brigada á idade de 25 anos, A plena satisfacción do emperador Luís loitou con notábel enerxía e coraxe na primeira liña de varias batallas. Porén, loitaba polo sentido do deber, pero carecía de entusiasmo e sentía unha profunda repugnancia ante a violencia dos campos de batalla, os saqueos e a devastación.
Rei de Holanda
Napoleón nomeouno rei de Holanda o 5 de xuño de 1806, cando transformou a República Bátava, unha República irmá da Primeira República Francesa, en monarquía. Aínda que o seu irmán máis vello quixo facer del pouco máis que un simple gobernador francés, Luís tomouse as súas obrigas como rei moi seriamente, chamándose a si mesmo Reo Lodewijk I (adoptando a forma holandesa para o seu nome), intentando aprender o idioma holandés e esforzándose duramente para ser un gobernante de Holanda responsábel e independente. Supostamente, cando chegou por primeira vez a Holanda, díxolle ao pobo que era o Konijn van 'Olland ("coello de 'Olland"), en vez de Koning van Holland ("Rei de Holanda"), porque o seu holandés non era perfecto. Porén, isto mostrou que estaba intentando falar o idioma e gañou o respecto dos seus súbditos.
Dúas grandes traxedias ocorreron durante o seu reinado: a explosión dun barco cheo de pólvora no corazón da cidade de Leiden en 1807, e unha importante inundación en 1809. En ambos os casos, Luís, de forma persoal e eficazmente, supervisou os esforzos locais de auxilio, o que lle axudou a gañar o nome de Luís o Bo.
O seu reinado nos Países Baixos foi de curta duración, o cal se debeu a dous factores. O primeiro foi que Napoleón buscaba reducir o valor dos empréstitos a franceses de investidores holandeses en dous terzos, o que significou un golpe económico serio. O segundo foi un feito que se converteu en pretexto para a exixencia da súa abdicación. Como Napoleón estaba preparando un exército para a campaña de Rusia, buscaba tropas de todos os territorios baixo o seu control, e dos países limítrofes aliados. Isto incluía as tropas dos Países Baixos. Luís, facendo fronte á petición de seu irmán, negouse categoricamente. Napoleón entón acusou a Luís de poñer os intereses holandeses sobre os de Francia e forzouno a abdicar o 30 de xuño de 1810.
En xullo, logo da abdicación de Luís Bonaparte e tras un breve reinado de 12 días do seu fillo Napoleón Luís Bonaparte, Napoleón incorporou os Países Baixos ao Imperio Francés estruturados en 8 departamentos. Nomeou gobernador xeral a Charles-François Lebrun, un antigo cónsul, que tería que facer fronte ao descontento provocado polo bloqueo continental.
Durante o reinado de Napoleón I, Luís Bonaparte foi nomeado Conde de Saint-Leu. En 1808 fue nomeado tamén Condestábel de Francia, un título estritamente honorífico.
Anos finais
Despois da morte do seu irmán máis vello Xosé, en 1844, Luís foi visto polos bonapartistas como o lexítimo Emperador dos franceses, a pesar de que el tomou poucas medidas para avanzar na pretensión. (O seu fillo e herdeiro, o futuro Napoleón III, por outro lado, foi neses tempos encarcerado en Francia por intentar maquinar un golpe de Estado bonapartista).
Matrimonio e fillos
Luís casou o 4 de xaneiro de 1802 con Hortensia de Beauharnais, filla do defunto xeneral Alexandre, vizconde de Beauharnais e da súa esposa Xosefina Tascher de la Pagerie. Xosefina foi a primeira esposa do seu irmán Napoleón. Por iso Hortensia era tamén a sobriña política de Luís.
O matrimonio foi forzado e completamente sen amor. Por regra xeral, os Bonaparte, coa excepción de Napoleón, aborrecían aos Beauharnais. Luís incluso dubidou da lexitimidade dos seus fillos con Hortensia.
Luís Napoleón Bonaparte e Hortensia de Beauharnais tiveron tres fillos:
Luís foi tamén pai dun fillo ilexítimo, François de Castelvecchio (26 de abril de 1826 - 29 de maio de 1869). Naceu en Roma e morreu en Rennes.
Samil, Sendelle, Boimorto
Samil é un lugar da parroquia de Sendelle no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 8 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 4 eran homes e 4 eran mulleres.
Luís Bonaparte
Antepasados
Antepasados de Luís Bonaparte
Dominica
Dominica ( ou ; en kalinago: Wai‘tu kubuli; Dominique; crioulo francés: Dominik), oficialmente a Commonwealth de Dominica, é un país insular no Caribe. Pertence á Mancomunidade Británica de Nacións. A capital, Roseau, está situada no lado occidental da illa. Está xeograficamente situada como parte da cadea das Illas de Barlovento no arquipélago das Antillas Menores no Mar Caribe. Os veciños máis próximos de Dominica son dous territorios constituíntes da Unión Europea e da zona euro, os departamentos de ultramar da República Francesa, Guadalupe ao noroeste e Martinica ao noroeste, sur-sueste. Dominica comprende unha superficie terrestre de 750 km², e o punto máis alto é Morne Diablotins, con 1447 m. de altitude. A poboación era 71.293 no censo de 2011. Non debe ser confundida coa República Dominicana, outra nación caribeña.
A illa foi colonizada polos arauacos que chegaban de Suramérica no século V. Os kalinagos, ou caribes, desprazaron aos arauacos no século XV. Colón di que pasou a illa o domingo 3 de novembro de 1493. Posteriormente foi colonizada polos europeos, predominantemente polos franceses desde a década de 1690 ata 1763. Os franceses importaron escravos de África Occidental a Dominica para traballar en plantacións de café. Gran Bretaña tomou posesión en 1763 despois da Guerra dos Sete Anos, e gradualmente estableceu o inglés como a súa lingua oficial. A illa gañou a independencia como república en 1978.
Dominica foi alcumada a "Illa da Natureza do Caribe" polo seu medio natural. É a illa máis nova das Antillas Menores, e de feito aínda se está formando pola actividade xeotérmica-volcánica, como se evidencia pola segunda fonte termal máis grande do mundo, chamada Boiling Lake. A illa ten exuberantes selvas tropicais montañosas, e é o fogar de moitas plantas, animais e especies de aves raras. Hai áreas xéricas nalgunhas das rexións costeiras occidentais, pero as fortes choivas ocorren no interior. O papagaio Amazona imperialis, que se atopa só en Dominica, é o paxaro nacional da illa e aparece na bandeira nacional, polo que é unha das dúas únicas nacións soberanas cuxa bandeira oficial presenta a cor morada. O país é membro da Comunidade de Nacións, as Nacións Unidas, a Organización dos Estados Americanos, a Organisation internationale de la Francophonie, a Organización dos Estados do Caribe Oriental e o Movemento Non Aliñado.
Etimoloxía
O nome de Dominica pronúnciase localmente con énfase na terceira sílaba, seguindo a pronuncia española do seu nome que lle deu Cristovo Colón.
Historia
No século XIV os caribes exterminaron ou expulsaron da illa á poboación indíxena dos arauacos. Cristovo Colón arribou a Dominica o 13 de novembro de 1493, sendo a primeira illa descuberta na súa segunda viaxe a América. O nome co que Colón bautiza á illa derívase do nome do día da semana en que avistan a illa, domingo. Os barcos españois chegaron con frecuencia durante o século XVI, pero unha resistencia feroz de parte dos caribes disuadiu a España dos seus esforzos de asentarse alí.
En 1627 os británicos tamén fallaron ao intentar capturar a illa. Pouco despois en 1635, os franceses reclamaron a illa e mandaron misioneiros, pero foron incapaces de ocupar a illa polos indios caribe e abandonaron cara a San Vicente na década de 1660.
Por case un século Dominica permaneceu illado e aínda chegaban máis indios caribes doutras illas a asentarse en Dominica, logo de abandonar as illas veciñas e refuxiarse en Dominica debido a que os europeos dominaban a rexión. Francia formalmente cede a posesión da illa ao Reino Unido en 1763, que converteron a illa en colonia en 1805 e por fin un goberno é establecido polos británicos. A emancipación dos escravos africanos provoca a interrupción de relacións co Imperio Británico en 1834 e en 1838 convértese na primeira e única colonia británica do Caribe en ter unha lexislatura dominada polos negros. En 1896, os británicos retoman o control da illa e é convertida en Colonia da Coroa. Medio século despois convértese en provincia da Federación das Indias Occidentais de 1958 a 1962.
Logo da disolución da federación, Dominica converteuse, en 1967, nun estado asociado do Reino Unido e fíxose cargo formalmente dos seus asuntos internos. O 3 de novembro de 1978, o Reino Unido concedeu a independencia á Mancomunidade de Dominica (Commonwealth of Dominica), dentro da Mancomunidade Británica de Nacións.
A independencia fixo pouco para resolver os problemas que resultaron de séculos de subdesarrollo económico e, a mediados de 1979, o descontento político levou á formación dun goberno interino. Este foi substituído logo das eleccións de 1980 por un goberno dirixido polo Partido da Liberdade de Dominica, baixo a primeira ministra Eugenia Charles, a primeira muller en ocupar ese cargo no Caribe. Os problemas económicos crónicos foron complicados polo grave impacto dos furacáns en 1979 e 1980. A finais da década de 1980, a economía gozou dunha saudable recuperación, a que se debilitou na década de 1990 debido a unha baixa nos prezos das bananas.
Nas eleccións de febreiro de 2000, o Partido de Traballadores Unidos de Edison James (UWP) foi derrotado polo Partido Laborista de Dominica (DLP), dirixido por Roosevelt P. "Rosie" Douglas. Douglas faleceu logo de soamente algúns meses de asumir o mando e foi substituído por Pierre Charles, tamén do DLP.
Ver: Guerra dos Sete Anos
Goberno e política
Dominica é unha democracia parlamentaria dentro da Mancomunidade Británica de Nacións. O Presidente é o xefe de Estado, mentres que o poder executivo descansa no Gabinete, encabezado polo Primeiro Ministro. O parlamento unicameral consiste nunha Asemblea de 30 membros, que consiste en 21 membros elixidos de xeito directo e nove senadores, que son seleccionados polo Presidente ou elixidos por outros membros da Asemblea.
Fóra doutras antigas colonias británicas na rexión, Dominica non é un Reino da Mancomunidade co monarca británico como xefe de Estado, á súa vez é unha república independente.
Dominica é un membro activo e participante da Comunidade do Caribe e da Organización de Estados do Caribe Oriental.
Organización político-administrativa
miniatura|120px|dereita|Parroquias de Dominica Dominica está dividida en 10 parroquias:
Xeografía
miniatura|280px|dereita|Mapa de Dominica
Coordenadas Xeográficas: 15 25 N, 61 20 O Continente: Centro América e o Caribe Costa Marítima: 148 km
Economía
A economía de Dominica depende sobre todo do turismo e da agricultura, en especial, do cultivo do plátano. O 40% dos traballadores pertencen ao sector agropecuario, principalmente agricultures. O país posúe tamén algunhas industrias que representan o 32% da forza de traballo.
Mais a economía do país ten alta pobreza (30%), desemprego (23%), e un baixo índice per cápita (US$5,400). A economía dominica vese afectada por problemas na industria bananeira, cando o clima esnaquiza as colleitas de plátano ou cando o prezo deste baixa moito. Estados Unidos fechou o acceso das bananas ao seu mercado, causando unha creba na industria do plátano, polo que o goberno tivo que privatizalo dito sector. Tamén o goberno dominiqués tenta diversificar a economía e levantou os controles de prezo para intentar mover a economía. O goberno está tratando de desenvolver o turismo, en especial o ecoturismo.
Dominica participa en Petrocaribe para abastecerse de comustible, recibindo petróleo a baixo custo de Venezuela. Está integrado no ALBA (Alternativa Bolivariana para los Pueblos de Nuestra América).
Demografía
miniatura|200px|dereita|Evolución da poboación entre 1961 e 2003 (cifras da [[FAO, 2005). Poboación en miles de habitantes]]
Case todos os habitantes de Dominica son descendentes de escravos africanos traídos por plantadores coloniais no século XVIII. Dominica é a única illa do Caribe en reter algo da súa poboación precolombiana, os indios caribe; ao redor de 3.000 viven na costa leste da illa.