cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Moeda tolemaica
Deseño e simbolismo
No proceso de cuñaxe, existían similitudes coa moeda seléucida. Por exemplo, as moedas tolemaicas adoitaban ter unha depresión central provocada durante este proceso.
Cecas
miniatura|Moeda tolemaica de 40 [[Dracma|dracmas a nome de Cleopatra VII (51-30 a. de C.)]] A primeira ceca tolemaica estaba en Menfis e, posteriormente, trasladouse a Alexandría.
Tiro era a cidade costeira máis importante das cinco cidades tolemaicas, cunha ceca en Siria. Tras a conquista de Celesiria por parte do reino seléucida liderado por Antíoco III o Grande, á cidade de Ptolemaida en Fenicia (Acre) aínda se lle permitiu a cuñaxe de moedas usando o sistema ponderal fenicio. A ceca mantívose moi prolífica e foi unha das máis activas no reino seléuida. É probable que a cidade cuñase moedas de prata sen interrupción tras cambiar de mans, xa que foi unha cidade moi importante en Fenicia. Con todo, os seléucidas pecharon a ceca tolemaica de Jaffa.
En Grecia, a moeda tolemaica era orixinaria principalmente do Peloponeso e Eubea. Corinto non cuñou moeda tolemaica durante a súa breve subordinación ao reino.
Chipre, a área máis rica en prata de Exipto, tivo moitas cecas salientables e a illa cuñou grandes cantidades de moeda tolemaica entre 200 a. de C. e 80 a. de C. No segundo século antes de Cristo, a maior parte da moeda chipriota é doadamente recoñecible e datable porque incluía abreviaturas para as cecas e datas, tanto nas moedas de ouro como nas de prata. Entre as cecas chipriotas deste período están Salamina (abreviatura ΣA), Citio (KI) e Paphos (Π e, máis tarde, ΠA). Mentres, en Creta non había ningunha moeda real en uso e as cidades cretenses tiñan unha forte autonomía para cuñaren o seu propio circulante.
Non hai evidencia da existencia de cecas tolemaicas en Asia Menor. Ademais, rexións como Cilicia e Licia non tiñan cecas autónomas onde se cuñase moeda local. Semella que había pouca circulación de moeda tolemaica en Caria, Licia, Panfilia e Cilicia. A moeda de prata pánfila local deixou de se producir baixo o control tolemaico. É probable que a poboación no sur de Asia Menor simplemente non tivesen o hábito de usar moedas nas transaccións económicas do día a día.
Antecedentes
A prata era máis escasa que o ouro en Exipto, e a proporción exacta entre os seus valores non está clara. No entanto, é probable que a prata se importase en barcos en cantidades significativas desde o estranxeiro.
Non se utilizou moeda en Exipto durante as dinastías nativas pretolemaicas. Deduciuse das descubertas de moeda estranxeira antiga en Exipto que esta se utilizaba a modo de lingotes en lugar de como moeda durante as dinastías antigas. Durante o goberno tolemaico, Exipto transformouse dunha sociedade sen moeda nunha monetizada ao longo do terceiro século antes de Cristo. O rei Tolomeo II Filadelfo tivo unha importante influencia no proceso. O goberno grego monetizou os impostos exipcios e esta foi unha das razóns clave do éxito do Estado tolemaico. Antes do período tolemaico usábanse como medios de intercambio o gran e metais como o cobre. O reinado tolemaico levou ao país, ademais da moeda, os bancos e a recadación de impostos. Porén, mesmo séculos antes, o crecente comercio con Grecia fortalecera o proceso de monetización. A fundación da colonia comercial grega de Náucratis coincidira co fortalecemento das relacións comerciais.
Illamento monetario
miniatura|[[Tetradracma tolemaico coa efixie de Tolomeo II.]] O reino tolemaico non usou o peso ático, ou estándar ático, que era moi común noutros estados helenísticos, como o imperio seléucida. No seu lugar, o reino tolemaico usou o sistema ponderal fenicio, baseado en unidades máis pequenas que as do ático. En consecuencia, a moeda tolemaica era máis pequena que as moedas usadas por outros estados helenísticos. Previamente, houbo un curto período de transición, entre os anos 310 e 298 a. de C., en que o reino tolemaico asumiu o padrón monetario de Rodas antes da implantación do sistema ponderal dos fenicios.
Durante a maior parte da historia do reino tolemaico, mantívose a política de que todas as moedas estranxeiras en Exipto debían ser confiscadas polo Estado e substituídas por moeda tolemaica. Pódense atopar paralelismos entre Atenas e o reino tolemaico, xa que a capital grega tamén intentou introducir unha moeda única no seu imperio. O reino tolemaico obrigou a asumir o seu propio sistema monetario aos seus dominios no estranxeiro. Nalgúns casos, ás cidades baixo o seu dominio permitíuselles manter a súa moeda local, aínda que eran forzadas a convertela ao sistema ponderal fenicio; unha desas excepcións foi a comunidade xudía en Palestina, á que se lle permitiu cuñar moedas co nome dos seus maxistrados. Con todo, a moeda xudía local desapareceu de xeito efectivo no século III a. de C. En comparación, o veciño reino seléucida era menos estrito á hora de impor control real sobre as cecas.
Durante o reinado de Tolomeo I Sóter, o fundador do reino, permitíanse (e nalgúns casos mesmo se alentaban) diversas moedas locais. A data exacta de eliminación das moedas non tolemaicas varía en función der rexión. Durante o mesmo reinado de Tolomeo I empezouse a dotar o sistema monetario tolemaico dunha certa pechazón; en Exipto e Siria eliminouse a moeda local, caracterizada por amosar a efixie de Alexandre o Grande, unha moeda moi común nos estados sucesores do Imperio Macedonio. A moeda chipriota eliminouse cando desapareceron as monarquías locais; en Cirene levou aínda máis tempo eliminar a moeda local e en Creta nunca se chegou a suprimir.
Afriqiyah Airways
Afriqiyah Airways (árabe: الخطوط الجوية الأفريقية‎ Al-Khuṭūṭ al-Jawwiyyah al-Afrīqiyyah) é unha aeroliña libia de propiedade estatal baseada en Trípoli. Antes da revolución do 17 de febreiro de 2011 operaba servizos domésticos entre Trípoli e Benghazi, e voos servizos regulares a uns 25 países en Europa, África, Asia e Oriente Medio; dende a aeroliña reestruturou o seu modelo de negocio. A súa base principal atópase no aeroporto de Trípoli e é membro da Organización Árabe de Transportistas Aéreos.
Moeda tolemaica
Illamento monetario
Ao se facer cada vez máis difícil a obtención de prata no reino tolemaico, a moeda de bronce substituíu en gran medida a prata en Exipto. Ademais, aumentou o illamento monetario por outro factor, como a considerable inflación e o uso dun estándar único para substituír o sistema ático.
Afriqiyah Airways
Frota
En marzo de 2017 a frota de Afriqiyah Airways estaba formada polos seguintes avións:
Moeda tolemaica
Era romana
miniatura|[[Tetradracma sirio de Cleopatra VII Filopátor, derradeira gobernante do reino tolemaico]] Logo da caída do Imperio Tolemaico e a súa rexión baixo o Imperio Romano, a moeda de prata cuñada pola dinastía tolemaica continuou circulando ata practicamente desaparecer en tempos de Nerón. Suponse que para esa épova, na primeira metade do século primeiro, a moeda de prata tolemaica se reciclou para cuñar unha moeda nova, o tetradracma romano, batido en cecas xestionadas polos romanos.
O Exipto romano permaneceu monetariamente como un sistema pechado, como xa sucedera coa dinastía tolemaica. Os denarios e os áureos non circularon na provincia romana de Exipto.
José Cela Míguez
José Cela Míguez, nado nos Vaos (Láncara) en 1897 e finado en Buenos Aires en 1969, foi un pintor e político galego.
Traxectoria
Emigrou con 16 anos a Arxentina. Retornou para facer o servizo militar. Ao rematalo volveu a Buenos Aires para evitar participar na guerra de Marrocos. Na capital bonaerense traballou nos tranvías. Retornou novamente a Galicia nos anos vinte. Pintor, en 1930 obtivo unha bolsa da Deputación de Lugo para cursar estudos de Belas Artes en Madrid. Militante de Izquierda Republicana. Logo da vitoria do Frente Popular nas eleccións de febreiro de 1936, foi nomeado alcalde de Láncara. Formou parte da representación galega que entregou o Estatuto de Autonomía de 1936 ao presidente das Cortes. Logo da golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 traballou como mestre no lado republicano. Ao rematar a guerra foi encarcerado no campo de concentración Miguel de Unamuno. Xulgado en Aranjuez, foi condenado a prisión, permanecendo case un ano detido. Os seus irmáns Ramiro e Ramón Cela foron expedientados e sufriron prisión. Ao ser posto en liberdade regresou a Láncara en situación de prisión atenuada. En 1952 volveu marchar a Arxentina, onde morreu en 1969.
Recoñecementos
En 2009 o Concello de Láncara acordou poñer un busto do pintor.
Roger O'Donnell
Roger O'Donnell, nado o 29 de outubro de 1955 en Londres, é un teclista inglés coñecido polo seu traballo coa banda de rock alternativo The Cure. O'Donnell tamén tocou en The Psychedelic Furs, Thompson Twins e Berlin, ademais de ter unha activa carreira en solitario.
Traxectoria
O'Donnell naceu nunha familia de músicos, aistiu á escola de arte pero deixouna para seguir unha carreira como músico profesional. Realizou o seu concerto en 1976, no Oxford Town Hall respaldando ao lendario icona pop británico Arthur Brown.
A comezos dos anos 80 tocou con The Thompson Twins, Berlin e The Psychedelic Furs, e era un gran seareiro dos sintetizadores producidos por Sequential Circuits. Mentres estaba de xira con The Psychedelic Furs, O'Donnell estableceu o récord de ter o maior número de modelos de Sequential ao mesmo tempo no escenario.
The Cure
O'Donnell uniuse a The Cure en 1987, substituíndo a Lol Tolhurst nos teclados, despois de ser amigo durante bastante tempo do batería Boris Williams. Tocou coa banda durante a súa xira do Kiss Me Kiss Me Kiss Me, aínda que non contribuíra no álbum (porén, si aparece nos vídeos de "Just Like Heaven" e "Hot Hot Hot!!!"). Con O'Donnell nos teclados, Porl Thompson puido centrarse na guitarra. Moitas das actuacións de O'Donnell desa xira poden escoitarse na edición deluxe de Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me.
Para o seguinte traballo, Disintegration, O'Donnell converteríase en membro da banda, e as súas contribucións na composición poden escoitarse nos temas "Untitled" e "Fear of Ghosts", que é a cara b do sinxelo "Lovesong". Tamén aparece no álbum ao vivo dese período, Entreat. Despois da xira Prayer Tour en 1989, O'Donnell deixaría o grupo temporalmente en 1990 debido a unha diferenza de opinións con algúns dos membros.
Cando O'Donnell comezou a traballar no seu traballo en solitario The Truth In Me a principios do 2005 afirm ou que non tiña plans de deixar The Cure. Porén, ese mesmo ano Robert Smith decidiu reconfigurar The Cure como trío, sen O'Donnell e Perry Bamonte. O'Donnell confirmou porteriormente que o rumor que dicía que foi despedido por correo electrónico era falso, e a súa saída lle permitira centrarse na súa carreira en solitario.
En maio de 2011, O'Donnell e Laurence Tolhurst reuníronse con The Cure para interpretar enteiramente os seus tres primeiros álbums, Three Imaginary Boys, Seventeen Seconds e Faith, no Sydney Opera House. No concerto tamén tocáronse caras b e sinxelos doutros álbums durante os bises. O 11 de setembro O'Donnell anunciou a través do seu Facebook que estaba de volta en The Cure.
Traballo en solitario
A actual carreira en solitario de O’Donnell comezou cando lle pediron realizar unha canción para un documental sobre Bob Moog, "Moog". Isto foi a principios do ano 2004, mentres era membro de The Cure. Posteriormente mentres estaba axudando a promocionar o filme co seu produtor Ryan Page no Sheffield Documentary Festival, unha conversa levou a suxerirlle a O’Donnell que podería escribir un álbum enteiro, composto e gravado do mesmo xeito que se fixera a cancón "Another Year Away", feita enteiramente só cun Minimoog Voyager.
Entre finais do 2004 e principios do 2005 O’Donnell completou o seu proxecto que se convertería en The Truth In Me, editado no ano 2006.
No verán do 2005 O’Donnell e o seu compañeiro e colaborador Erin Lang formaron o seu propio selo coa idea de apoiar a artistas sen contrato, principalmente da electrónica, e publicar a súa música. O primeiro lanzamento foi no mes de setembro, un sampler chamado Nothing Concrete, composto de 10 temas de artistas sen selo. A discográfica chámase 99 Times Out of 10 ou 99X/10.
En negociacións por atopar un distribuidor nos Estados Unidos, a Roger ofrecéronlle asinar un contrato co grupo de selos independentes Worlds Fair, coa súa etiqueta Great Society, distribuída por Warner Brothers.
O’Donnell editou dous álbums con Great Society, The Truth In Me no 2006 e Songs Form The Silver Box no 2009. Ámbolos dous contan con Erin Lang nas voces, e coa colaboración como convidada da cantante australiana Lenka no último. Un EP de remesturas do The Truth In Me tamén foi lanzado, con versións feitas por Dntel, Fourtet e Console, reputados artistas da escena electrónica.
A asociación de Roger con World's Fair e Great Society rematou no 2009, cando o selo desapareceu. Todos os seus futuros lanzamentos, e os de Erin Lang, realizar´´ianse a través de 99X/10.
Orientación Gallega
Orientación Gallega foi un periódico editado en Buenos Aires entre 1962 e 1965.
Historia e características
Co lema "Todo por la libertad y la democracia", era o órgano de expresión da Unión Federal Gallega Democrática. Apareceu o 2 de xaneiro de 1962, dirixido por Cándido A. González. Pretendía unir os esforzos da colectividade galega na Arxentina para defender a democracia, a república española e a autonomía galega fronte ao totalitarismo de Franco e dos comunistas; aínda que a súa obsesión por estes limitou moito o seu traballo. Dende o principio acusaron á Federación de Sociedades Gallegas e ao seu órgano Galicia de estar tomados polo comunismo, non respectando así os desexos e necesidades do pobo galego. Entre os seus colaboradores figurou Emilio González López.
Enrique de las Morenas y Fossi
Enrique de las Morenas y Fossi, nado en Chiclana de la Frontera (provincia de Cádiz) o 23 de maio de 1855 e finado en Baler (Filipinas) o 22 de novembro de 1898, foi un militar español e un dos "Últimos de Filipinas".
Emma Valcarce Pestaña
Traxectoria
Licenciada en Farmacia pola Universidade de Santiago de Compostela, estudou tamén maxisterio e exerceu como mestra no Courel. Dende 1968 rexentou unha farmacia en Mondoñedo. Foi profesora do Instituto de Mondoñedo. Nas eleccións municipais de 1987 encabezou a candidatura de Alianza Popular que obtivo cinco concelleiros e foi elixida alcaldesa de Mondoñedo. Nas municipais de 1991 encabezou a candidatura do PPdeG e foi elixida alcaldesa con maioría absoluta. Formou parte da Asociación Amigos de la Ciudad de Mondoñedo.
Enrique de las Morenas y Fossi
Primeiros anos
De familia acomodada, o seu pai era xuíz. Educouse en Cabra (Córdoba), ingresou na Academia de Infantaría con dezanove anos o 26 de xuño de 1874 como cadete de infantaría. O 2 de abril do seguinte ano, durante a Terceira Guerra Carlista, accedeu ao emprego de alférez e foi destinado ao Rexemento de Infantaría da Lealdade número 30, integrado na División ao mando do xeral Arroio, que combateu aos carlistas na fronte catalá. Participa, entre outras batallas, nunha acción en Molins de Rei e posteriormente no socorro de La Seu d'Urgell. Por esta última operación foi ascendido a tenente por méritos de guerra e máis tarde foi nomeado, pola R.O. de 2 de xuño de 1876, Benemérito da Patria.
Emma Valcarce Pestaña
Vida persoal
Casou con Hermes Rego Martínez e foi nai de seis fillos, Hermes, Emma Pilar, José Ramón, María Isabel, María Fernanda e Luís Rego Valcarce.
Enrique de las Morenas y Fossi
Primeiros anos
Despois da Guerra Carlista obtivo varias licenzas por asuntos propios para atender os seus negocios particulares e outra por enfermidade. Iniciada a Revolución Filipina, en 1896 foi ascendido a capitán, embarcando cara a Filipinas o 18 de decembro dese ano no vapor Magallanes, integrándose á súa chegada no Batallón Expedicionario número 9, combatendo en Cabanatuán e San Isidro. Tras a paz de Biak-na-Bato, aparentemente sufocada a revolución, o goberno decidiu substituír os 400 homes do Maior Xénova, en Baler, por un pequeno destacamento de cincuenta homes ao mando de Juan Alonso Zayas.
Sandra González
Sandra González Álvarez, nada en Tomiño en 1973, é unha política galega do BNG.
Enrique de las Morenas y Fossi
O Sitio de Baler
De las Morenas, recentemente nomeado Gobernador Civil e Militar do Distrito El Príncipe, embarcou en Manila rumbo a Baler a principios de 1898, onde chega en febreiro, xunto ao comandante do destacamento, o Tenente Juan Alonso Zayas, o Tenente Saturnino Martín Cerezo. A pesar de que entre Baler e Manila apenas había 100 quilómetros, as comunicacións por terra eran practicamente inexistentes, sendo o barco o medio habitual para a recepción de mercadorías e noticias.
Sandra González
Traxectoria
miniatura|dereita|220px|Sandra González Álvarez na XXI Feira do Viño do Rosal. É licenciada en Ciencias Políticas e especialista en Administración Local. Presentouse como candidata á alcaldía de Tomiño nas eleccións municipais do 2007, sendo elixida alcaldesa grazas a un pacto de goberno co PSOE e Centristas de Tomiño.
Desde entón volveu encabezar a candidatura do BNG en catro ocasións, conseguindo senllas maiorías absolutas. Nas municipais do 2011 obtivo 9 concelleiros. En 2015 a lista que lideraba acadou 1 concelleiro máis, e en 2019 mellorou o resultado ao facerse con 11. Nos comicios de 2023 renovou a maioría por cuarta vez outra vez con nove concelleiros.
Enrique de las Morenas y Fossi
O Sitio de Baler
Os españois, refuxiáronse na igrexa da aldea por ser o edificio máis sólido e defendible en caso de prolongarse a situación, que, finalmente, durou 337 días. O 18 de outubro, Alonso morreu de beriberi, tomando o mando do destacamento Martín Cerdeira até o final do sitio, en xuño de 1899. Pouco máis dun mes máis tarde, o 22 de novembro, Enrique de las Morenas, faleceu de beriberi.
Recoñecementos
En setembro de 1899 foi ascendido a título póstumo ao grao de Comandante. Ten dedicadas rúas ao seu nome en Chiclana, Cabra, Baena, e unha praza en Madrid. En 1904, á súa viúva asignóuselle unha pensión de 5.000 pesetas.
Zigurat Software
Zigurat Software é unha compañía de videoxogos española, aínda que como grupo comezaron a programar co ZX-81, a súa aparición como compañía foi en 1983 cando sacaron ao mercado o xogo para ZX Spectrum, Fred baixo o selo Made in Spain (que manterían) e foi un éxito en España e no Reino Unido, ao cal seguen novos éxitos como Sir Fred e El Misterio del Nilo que fai que traballen para Zigurat grupos de programadores autónomos en diversas cidades españolas: Arcadia, Gamesoft, Truesoft, Turbo 16. Zigurat primou a calidade sobre a cantidade, lanzando poucos títulos ao ano.
Coa desaparición dos 8 bits a compañía reconvertiuse e pasou a editar títulos para máquinas recreativas, World Rally, Target Hits, Surf Planet e Football Power son os títulos máis coñecidos.
Gustave Flaubert
Gustave Flaubert, nado en Ruán o 12 de decembro 1821 e finado en Canteleu (Croisset, Normandía) o 8 de maio de 1880, foi un escritor francés. O seu estilo podería identificarse entre o psicoloxismo de Stendhal e o naturalismo de Émile Zola.
Biografía
Naceu no seo dunha familia da pequena burguesía católica e de devanceiros protestantes. Gustave Flaubert é o segundo fillo de Achille Cléophas Flaubert (1784-1846), cirurxián xefe no Hôtel-Dieu (hospital) de Ruán, e da súa esposa, Anne Justine Caroline Fleuriot (1793-1872), fila dun médico de Pont-L'Évêque. Foi o quinto fillo da parella, logo dunha irmá e dous irmáns mortos a unha curta idade, foi afastado en favor do seu irmán máis vello, Achille, brillante alumno admirado pola familia (e que acabou sucedendo o seu pai como cirurxián xefe do Hôtel-Dieu de Ruán). Gustave Flaubert viviu unha infancia sen alegría, marcado polo ambiente sombrío do piso do seu pai no hospital da vila (hoxe en día museo Flaubert e de historia da medicina, pero dulcificada pola súa complicidade coa súa irmá máis nova, Caroline, nada tres anos máis tarde ca el.
Adolescente de exaltacións románticas, sentiuse xa atraído pola escritura durante a súa idade escolar vivida sen entusiasmo como interno no Collège Royal e desde 1832 no instituto de Ruán. Alí coñeceu a Ernest Chevalier, con quen creou en 1834 Art et Progrès, un periódico manuscrito onde fixo aparecer o seu primeiro texto público. En decembro de 1839 foi expulsado por indisciplina, e aprobou o bacharelato por libre en 1840.
O primeiro fito notable na súa xuventude foi cando coñeceu en Trouville-sur-Mer, durante o verán de 1836, a Élisa Schlésinger que deixará unha forte pegada nel ata a fin dos seus días. Trasladou esta paixón muda, coa carga emocional que ela desenvolve nel, na súa novela L'Éducation sentimentale, en particular na famosa páxina da «aparición» de Madame Arnoux ao respecto do mozo Frédéric e do seu último encontro espiñento.
Empezou estudos de dereito pero sen rematalos, pois sufría de epilepsia. No 1848 presenciou a Revolución en París e dende maio dese mesmo ano ata setembro de 1849 viaxou co seu amigo Maxime Ducamp por Exipto, Xerusalén, Constantinopla e Italia.
Armindo Magalhães
Armindo Magalhães, nado en Fornelos, Fafe, o 9 de outubro de 1966, é un escritor portugués, residente no Porto.
Biografía
Profesor universitario. Xuntamente con José Saramago, Luiz Francisco Rebello, Manuel da Fonseca e Urbano Tavares Rodrigues foi, en 1992, un dos fundadores da Fronte Nacional para a Defensa da Cultura (FNDC). . Natália Correia definiuno como "o escritor da possessão do sentimento". Foi elixido Presidente da Associação de Jovens Escritores de Portugal (AJEP) de 1990 a 1994.
A convite de universidades americanas, europeas, asiáticas e australianas ten difundido a lingua e cultura portuguesas. A viaxe que máis o marcou (e fascinou) foi, en 1992, cando visitou a Australia e durante a cal foi recibido, para alén dos responsábeis gobernamentais australianos, polas comunidades portuguesa e timorense.
Propuxo, en 1992, xunto de Mário Soares e Cavaco Silva, respectivamente Presidente da República e Primeiro ministro de Portugal, a creación do Departamento de Lingua e Cultura Portuguesas na Northern Territory University, en Darwin (Australia).
Participou no último Congreso de Escritores Portugueses (Lisboa, 1991), presentando a comunicación "O escritor e a sociedade portuguesa"
Participou, en 1992, no Encontro Internacional de Poetas, a convite do Grupo de Estudos Anglo-Americanos da Facultade de Letras da Universidade de Coímbra.
Xuntamente con José Saramago e Jorge Amado foron os únicos representantes da lingua portuguesa no I Encontro Eurolatinoamericano de Escritores, que decorreu, en 1993, en Mollina, en Málaga (España).
Participou, en 1995, no Parlamento Internacional de Escritores, presidido por Salman Rushdie, que decorreu na Fundación Calouste Gulbenkian, en Lisboa. Foi a primeira reunión daquela entidade fundada a partir do Carrefour des Littératures Européennes, en Estrasburgo.
É membro de diversas institucións e asociacións nacionais e internacionais, entre as cales, a Asociación Portuguesa de Escritores (APE), a Sociedade Portuguesa de Autores (SPA) e a Asociación Internacional de Lusitanistas (AIL). Foi colaborador de diversos xornais e revistas, entre os cales, Jornal de Letras, Artes e Ideias, Convergência Lusíada (Real Gabinete Portugués de Lectura), North Perspective (North Territory University, Darwin, Australia). Letras & Letras e O Escritor. Os seus libros ou excertos están traducidos a inglés, alemán, español, francés e grego. Está referenciado nos máis importantes sitios e publicacións sobre a lingua e a literatura portuguesas (Revista Colóquio Letras, da Fundación Calouste Gulbenkian). Acostuma definirse como un escritor de emocións. E escribir é a súa segunda respiración.
José Luis López Sangil
José Luis López Sangil, nado na Coruña o e finado na mesma cidade o, foi un enxeñeiro industrial e historiador galego.
Primeiros anos
Fixo os seus primeiros estudos no colexio coruñés de Cristo Rey, dos Maristas, e cursou a súa carreira de enxeñeiro industrial na Escola Técnica Superior de Enxeñeiros Industriais de Barcelona.
Casou en Plasencia en 1967 con Carmen García Álvarez coa que tivo tres fillos.
Marco Claudio Marcelo (cónsul 166 a. C.)
Marco Claudio Marcelo (Marcus Claudius M. F. M. N. Marcellus) foi un cónsul romano.
José Luis López Sangil
Carreira profesional como enxeñeiro
Toda a súa vida profesional xirou en torno ao mundo das fábricas de aluminio, inicialmente na fábrica de Pechiney, situada na vila de Saint-Jean-de-Maurienne comuna francesa do departamento de Savoia, na rexión Auvernia-Ródano-Alpes.
Marco Claudio Marcelo (cónsul 166 a. C.)
Traxectoria
O seu pai fora cónsul no ano 196 a.C. e á súa morte no 177 a.C. sucedeulle no cargo de pontífice. No ano 169 a.C. era pretor en Hispania e no 166 a.C. cónsul de Roma, venceu aos galos nos Alpes, obtendo as honras do triunfo. No 155 a.C. volve de novo ao consulado e vence aos ligures. No 152 aC accede ao consulado pola terceira vez, xunto con Lucio Valerio Flaco, foi enviado a Hispania para substituír a Quinto Fulvio Nobilior, que fora incapaz de facer fronte á rebelión dos celtiberos.
José Luis López Sangil
Carreira profesional como enxeñeiro
En anos posteriores foi xefe de proxecto e encargado da posta en marcha da fábrica de alúmina-aluminio en San Cibrao, Cervo (Lugo) e, posteriormente, foi o director de dita planta até 1985, ano no que se trasladou á súa cidade natal, onde se incorporou como director da fábrica de aluminio primario de Inespal, no polígono industrial A Grela - Bens.
Marco Claudio Marcelo (cónsul 166 a. C.)
Traxectoria
Marcelo vai tomar diversas medidas militares que conseguen gañar os celtiberos xunto con actos de clemencia e de visión política, obtendo a rendición de Oscilis e os arévacos deciden concertar unha tregua. Ao sur aos vetóns e lusitanos sométense con Marco Atilio contralando a súa obediencia, pero axiña como deixa a zona volven a se rebelar de novo, Marcelo acode conseguindo que volvan á obediencia ocupando a cidade de Nergobriga. No inverno do 152 ao 151 a.C. pasou a Córdoba, que pouco antes establecera como colonia. A embaixada dos arévacos a Roma non logrou concertar a paz, xa que o senado acusou a Marcelo de indolencia e non ratificou o acordo, elixindo a Lucio Lúculo como novo cónsul para continuar a guerra; ao coñecer Marcelo a resolución finxe un ataque aos celtiberos, que se someten incondicionalmente, quizais por medio dun pacto preestablecido, que o cónsul acepta, asinando a paz de Numancia, restablecendo os antigos tratados, e así entrega a provincia ao seu sucesor totalmente pacificada.
José Luis López Sangil
Carreira profesional como enxeñeiro
Terminou a súa carreira profesional en 2002 como director técnico para as fábricas de aluminio españolas.
Marco Claudio Marcelo (cónsul 166 a. C.)
Traxectoria
No 148 a.C. mentres se dirixía como embaixador a Masinisa de Numidia, pero o seu navío naufragou, resultando morto.
José Luis López Sangil
Carreira profesional como enxeñeiro
Foi decano do Colexio Oficial de Enxeñeiros Industriais de Galicia, presidente da Asociación de Enxeñeiros Industriais de Galicia e patrono fundador do Instituto Tecnolóxico de Galicia. Así mesmo, e como afeccionado, foi presidente da Asociación de Amigos del Ferrocarril da Coruña.
Traballos como historiador
De maneira paralela á súa carreira profesional cabe destacar a súa afección aos temas relacionados coa historia e a arte medieval de Galicia, fundamentalmente dos séculos XI e XII, temas sobre os que chegou a reunir unha das bibliotecas especializada máis importantes e extensas de Galicia.
Publicou máis de 45 traballos sobre o monacato galego. A súa obra culminou con dous dos máis importantes; o primeiro deles o libro sobre o Mosteiro de Santa María de Monfero. Despois de varios anos de rigoroso traballo e investigación de diversas fontes documentais en pergameo escribiu un estudo xenealóxico sobre a familia Froilaz-Traba (2002, e 2ª edición en 2005) familia que usou como base para narrar as vidas e xenealoxías de personaxes importantes e influentes, e pouco estudados até ese momento, da nobreza altomedieval galega dos séculos XI e XII.
Foi fundador e presidente da Asociación Cultural de Estudos Históricos de Galicia, e académico numerario da Academia Auriense Mindoniense de San Rosendo.
Morte
Faleceu na Coruña o, á idade de setenta e sete anos, como consecuencia dunha longa enfermidade crónica.
Cronoloxía do descubrimento dos planetas do sistema solar e os seus satélites naturais
miniatura|dereita|450px|Comparación (a escala) dos principais satélites do sistema solar, coa Terra como referencia. Esta cronoloxía do descubrimento dos planetas do sistema solar e os seus satélites naturais rexistra o progreso no descubrimento de novos corpos celestes no transcurso da historia.
Nas táboas que aparecen a continuación, os satélites indícanse en letra grosa (por exemplo Lúa), mentres que os planetas que orbitan o Sol, tanto maiores como menores, están en cursiva (por exemplo a Terra). Os cadros están ordenados segundo a data de publicación/anuncio dos descubrimentos; as devanditas datas indícanse acompañadas dos seguintes símbolos:
''Nota: As lúas indicadas cun asterisco (*) tiveron algunhas dificultades nos seus descubrimentos. En moitos destes casos precisáronse diversos anos para confirmar as súas existencias, e en diversas ocasións chegaron a «extraviarse» e volveron ser redescubertas. Algunhas lúas atopáronse durante a análise das fotografías enviadas polas sondas espaciais Voyager, anos despois de que fosen tiradas.''
Lenda
Os planetas e os seus satélites naturais indícanse mediante as seguintes cores:
Asdf
miniatura|Letras no [[Teclado de ordenador|teclado dunha computadora.]] Asdf son as catro primeiras teclas da fila central dun teclado Qwerty, sobre as que repousa a man esquerda cando non está a escribir. Por ese motivo acostuma ser utilizada cando non importa realmente o que se deba de poñer, coma exemplos ou tests —unha busca en Internet para comprobar a conexión, ou mesmo a creación dun ficheiro para saber se se posúen permisos de escritura— sen ter significado ningún.
"asdf" tamén é o que unha persoa escribe na liña do asunto dun correo electrónico cando non hai realmente un asunto a tratar, isto é, cando simplemente se quere dicir algo sen significado ningún. Aínda que tamén hai persoas que empregan a verba "asdf" cando outra persoa di algo, nun foro ou en calquera conversa a través de Internet, que non ten interese ningún para o lector e pode ser simplemente ignorado para o ben de quen o escribiu.
A forma máis común é a primeira, xa que cando unha persoa se aburre e non sabe que dicir cando unha conversa está detida, escribe asdf unha ou en ocasións máis dunha vez para darlle vida.
‘asdf’ tamén é o contrasinal predeterminado en moitos sistemas informáticos.
SEAT 132
O SEAT 132 é un modelo de automóbil de turismo familiar, producido polo fabricante español SEAT entre os anos 1973 e 1980, con licenza da empresa Fiat. O modelo 132 foi o sucesor do SEAT 1500, e pertence ó segmento de vehículos con motor dianteiro, tracción traseira e 4 portas.
Durante os anos 70 foi o mellor modelo da marca por prestacións, equipamento e motores. Contou con 5 motorizacións, 3 de gasolina e 2 diésel, que ofrecían un rango de potencias dende os 55 ós 109 CV.
O SEAT 132 deixou de ser fabricado en 1980 cando SEAT e Fiat romperon a súa tradicional colaboración. Este modelo non tivo un substituto directo.
Do SEAT 132 producíronse 108.725 unidades.
Fresno de Caracena
Fresno de Caracena é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 29 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 16,78 km².
Labrit (cantante)
Labrit Zabala Kasasola, coñecida como Labrit, nada en Usurbil (Guipúscoa) en 1978, é unha cantautora vasca. O seu estilo é pop melódico e canta os seus temas en éuscaro.
Cristina Morales
Cristina García Morales, máis coñecida como Cristina Morales, nada en Granada en 1985, é unha escritora española, considerada por algunhas críticas como unha das escritoras novas de maior talento na literatura. Entre as súas obras máis coñecidas está Lectura fácil, cuxas protagonistas son catro mulleres con discapacidade intelectual que viven en Barcelona e que en 2018 obtivo o Premio Herralde de Novela  e en 2019 o Premio Nacional de Narrativa
Traxectoria
É licenciada en Dereito internacional na Universidade de Granada, traballa como intérprete xurídica e reside en Barcelona. No 2002 e o 2006 gañou o Certamen Andaluz de Escritores Noveles na modalidade de relato e novela curta, respectivamente e ao ano seguinte logrou unha bolsa como residente na Fundación Antonio Gala para Jóvenes Creadores de Córdoba. Traballou como dramaturga para a aula de Teatro da Universidade de Granada e para Eutopía, Festival de Jóvenes Creadores.
2008 - La merienda de las niñas
En 2008 publicou o libro de relatos La merienda de las niñas e cinco anos despois publicou a súa primeira novela: Los combatientes coa que obtivo o Premio Injuve de Novela. En 2015 foi finalista co relato curto El hombre de los buzones dos premios Francesc Candel.
2015 - Malas palabras - Reivindicando a Teresa de Cepeda
Tamén en 2015 publicou Malas palabras, un encargo feito pola editorial Lumen con motivo do quinto centenario. Morales aceptou meterse na pel de Santa Teresa de Jesús para escribir en primeira persoa, coma se se tratase da mesma santa. A escritora granadina recrea un suposto diario persoal escrito por Teresa de Jesús, en 1562, mentres a autora do Século de Ouro redacta 'Libro de la vida'. Cristina Morales reivindica a figura de Teresa de Jesús desde unha perspectiva humana: “foi a primeira muller que se atreveu a acusar os homes por cortarlles as ás ás mulleres. ''Debería ser reivindicada polas anarcofeministas máis radicais. A min faime sombra Teresa de Jesús. Ao Goberno ou a calquera político debería darlles vergoña reivindicar a súa figura e poucos dirán que foi unha feminista''”. Secuestrada pola Igrexa, apartada pola progresía. “Foi unha líder da Contrarreforma, mais foi colocada nunha capela e quedou neutralizada. ''Non a estudamos humanamente. Un traballo que si se fixo co seu coetáneo san Juan de la Cruz''” explicou sobre o seu traballo para recuperar a escritora. Unha historia que, di, segue sendo inxusta para as mulleres:
2017 - Terroristas modernos
En 2017, froito da III Bolsa Han Nefkens do mestrado en Creación Literaria da UPF Barcelona, publica Terroristas modernos, novela na que retoma a perspectiva histórica de Malas palabras e narra a chamada “conspiración do triángulo”, levantamento frustrado contra Fernando VII en 1816, complot de base masona levado a cabo por ilustrados no exilio, doceañistas e heroes da guerrilla que lle permite paralelismos coa política actual: o terrorismo, a violencia de Estado, a manipulación da prensa ou a volubilidade do concepto de pobo, dos cidadáns indignados. A democracia moderna - explica Morales - é un acto de terrorismo contra os gobernados e o territorio que ocupan. ''É o mecanismo de control máis depurado de todos. A máquina violenta que é o Estado dentro das súas fronteiras e fóra é a máis depurada que coñeceu a organización humana. Desde finais do XVIII aos nosos días foise perfeccionando''.
2018 - Lectura fácil
En 2018 publica a novela Lectura fácil que toma o seu título do termo lectura fácil utilizado para denominar o conxunto de adaptacións que deben facerse para facilitar a lectura e a comprensión por quen poida ter dificultades de lectura ou comprensión -discapacitados intelectuais, persoas con baixa cultura, migrantes etc-.
A novela narra a vida de catro mulleres con discapacidade intelectual que conviven nun piso tutelado en Barcelona. As protagonistas enfróntanse a diversas formas de control social. ... Marga, Nati, Patricia e Àngels, con vínculos familiares e orixe común con diversos graos de discapacidade intelectual [que] comparten un piso tutelado nunha Barcelona mestiza e opresiva con paro, desafiuzamentos, mentiras, okupas, a Plataforma de Afectados pola Hipoteca e os ateneos libertarios como pano de fondo. A autora reivindica as persoas administrativamente denominadas discapacitados intelectuais ou con diversidade funcional.
A novela obtivo o Premio Herralde de Novela de 2018 e o Premio Nacional de Narrativa en 2019.
Bergantiños Fútbol Club
O Bergantiños Fútbol Club é un equipo de fútbol masculino galego fundado en 1923 en Carballo (A Coruña). Compite na Segunda División RFEF e disputa os seus partidos como local no Estadio As Eiroas da capital bergantiñá, un recinto con capacidade para 3 500 espectadores.
Os principais logros do club foron dous campionatos da Copa Galicia (1968-69 e 1984-85) e o título da Copa Deputación da Coruña en 2002, ademais dun subcampionato de terceira división. O Bergantiños xogou dúas tempadas na terceira categoría do fútbol español, a segunda división "B", e clasificouse en sete ocasións para disputar a Copa do Rei.
Inicios do fútbol en Carballo
miniatura|esquerda|Casino de Carballo (anteriormente café "La Terraza"), lugar habitual de reunión dos fundadores do Bergantiños FC. Contra o ano 1920 existían en Carballo seis equipos das barriadas que disputaban os seus encontros no campo situado no terreo que actualmente ocupa a casa do concello carballés. Con "Amistad obrera", "Galicia", "Fortuna", "Huracán", "Español" e "Bergantiños" comezaba a nacer unha importante afección polo fútbol.
Foi en 1923 cando un grupo de entusiastas carballeses, incondicionais das tertulias vespertinas do café "La Terraza" -actual casino- decidiron crear o primeiro club de fútbol federado da comarca de Bergantiños. Bautizóuselle co nome de "Bergantiños F.C." e foi o seu primeiro presidente Luciano Regueiro Pumpido, rexistrador da propiedade en Carballo e director do casino "Sociedad Cultural Recreativa Bergantiños". O debut do novo equipo tivo lugar o 24 de xuño dese mesmo ano durante as festas do San Xoán, cando con motivo da inauguración do campo "Pedras Brancas", lle disputou un trofeo ao Corcubión, conseguindo a primeira vitoria da súa historia por un claro 6-0.
Sucederon a Luciano Regueiro na presidencia do Bergantiños, Ricardo Quiroga e Manuel Mariño, entre outros. O fútbol, acadaba entre os veciños de Carballo e a súa comarca unha gran popularidade. Mais o comezo da guerra civil española deu ao traste co ascenso do fútbol carballés. Durante os tres anos de guerra quedou paralizada toda a actividade deportiva por prohibición das autoridades.
Logo do 39, nova etapa
Unha vez finalizada a guerra, Constantino Velo García, "Tino", coa axuda de Siro Piñón e Ruperto Navaza, devolven ao Bergantiños a súa actividade, incorporando ás súas filas xogadores dos equipos de barrio, coma o "Rayo" e o "Imperial". Na tempada 1947-48, lóitase por primeira vez polo ascenso a terceira división. No partido de ida vencía en Carballo ao Turista de Vigo por 7-1, mais no choque de volta perdíase por 7-0. Houbo daquela moitas suspicacias sobre a venda dalgún xogador. A segunda tempada que se xogou o ascenso foi na 1952-53 e novamente o verdugo foi o Turista. O resultado en Carballo foi 2-2, e en Vigo 7-2.
O primeiro equipo filial do Bergantiños, o "Bergantiños Atlético", creouse na tempada 1964-65. Militou na Liga da Costa ata a súa desaparición en 1968.
Copa Galicia
Na tempada 1968-69 o Bergantiños conquistou a súa primeira Copa Galicia logo de derrotar na final ao Club Turista por 4-0 en Carballo e impedir a remontada viguesa no encontro de volta celebrado en Vigo, malia a perder por 6 goles a 3. Os xogadores que conquistaron a primeira Copa Galicia do club carballés foron: Medal (porteiro), Diéguez, Julio Díaz, Tito Valdés, Paz, Casal, Facal, Moro, Fariña, Javier Fraile, Lolo Periscal, José Antonio Periscal e Paco de Luisa, baixo a dirección de Quique Liñares e o seu axudante Miguel Lendoiro.
Máis recentemente, na tempada 1984-85, o equipo carballés acada novamente a "Copa Galicia" nesta ocasión, os carballeses enfrontáronse ao Meirás CF, ao que venceron en Carballo por 3-0 con goles de Pibe, Toni Pérez e Alfredo, e perdendo por 1-0, no campo "Ismael Prieto" de Meirás.
Foi precisamente na tempada 1984-85 cando ao Bergantiños chegoulle de novo a oportunidade de loitar polo ascenso a 3ª división; 32 anos pasaran dende o segundo e último intento errado.
Ascenso a Terceira División
Na tempada 1984-85, tras unha loita tenaz e sen cuartel, chegouse ao final da competición cun triplo empate entre o Flavia, Sporting Sada e Bergantiños: 59 puntos e 21 positivos. Mais o mellor goal average do Flavia e do Sporting Sada converteunos respectivamente en acredores do título e do dereito a disputar a promoción. O Bergantiños quedou, de novo, ás portas.
O ascenso a 3ª División chegou na tempada 1985-86. Houbo que agardar 63 anos dende a fundación do equipo.
Breve paso pola 2ªB e primeira participación na Copa do Rei
Na seguinte tempada, xa con Xulio Díaz no banco, o Bergantiños conseguiu un cuarto posto na Terceira División que lle deu a oportunidade de xogar a fase de ascenso a Segunda B. O club carballés militaría terceira categoría do fútbol español dúas tempadas, a 1987-88 e 1988-89.
O 5 de novembro de 1987, logo de ter superado a Pontevedra, Arousa e Basconia, recibiu ao Rayo Vallecano no partido de volta da cuarta rolda da que era a primeira participación do equipo carballés na Copa do Rei, logo de que o Bergantiños puxera en dificultades ao cadro madrileño no partido de ida, no que caeran por 3 goles a 2. Aínda que o Bergantiños conseguía o 3-1 que o clasificaba para a seguinte rolda no minuto 83, o Rayo empataba a eliminatoria no minuto 89. Finalmente o club de Vallecas impúxose tamén na capital bergantiñá con dous goles na prórroga nun Estadio Municipal ateigado con máis de 3 500 persoas procedentes de toda a Costa da Morte, nunha noite na que o campo carballés estreou unha iluminación que fallaría, motivando unha apagada de máis de media hora antes do partido.
Regreso á 3ª División
Na tempada 2013-14, tempada na que o club carballés celebraba o seu 90º aniversario, o Bergantiños regresaba á Terceira División logo dun ano en Preferente. O equipo dirixido por Javier Lavandeira conseguía o ascenso matemático a falta de dúas xornadas no Estadio Municipal Pepe Barrera de Ribadeo fronte ao equipo local grazas a un gol de Dani Becerra. Na tempada do seu regreso á cuarta categoría, o equipo dirixido por Javier Oreiro finalizou na quinta posición con 59 puntos, tres menos que o cuarto clasificado, o Club Deportivo Choco. Con todo, na súa segunda tempada na Terceira División o Bergantiños finalizou na 16ª posición e tivo que agardar a disputa do play-off de ascenso a Segunda B para saber se disputaría un ano máis a cuarta categoría do fútbol español, xa que o descenso do Compostela esa mesma tempada facía que descenderan cinco equipos a Preferente se ningún equipo galego conseguía o ascenso a Segunda B. Finalmente o Boiro conseguía o ascenso á categoría de bronce e os carballeses mantíñanse un ano máis en Terceira División, logo dunha tempada na que o club cesou polos malos resultados a Javier Oreiro en decembro.
Na tempada 2019-20 quedou emparellado co Sevilla na primeira rolda da Copa do Rei. Despois de que a Federación considerase o campo das Eiroas non apto para o partido, o club solicitou ao Deportivo da Coruña poder xogar a eliminatoria no Estadio de Riazor. Tras unha negativa inicial, finalmente o equipo herculino aceptou a petición e o partido xogouse en dito estadio ante máis de 3.600 espectadores, con vitoria para o Sevilla por 0-1.
Ascenso á 2ª RFEF
Na tempada 2020-21 o equipo carballés disputou a súa sétima tempada consecutiva en Terceira División. Logo de proclamarse campión do subgrupo galego norte a falta de dúas xornadas para o final da primeira fase, conseguiu o ascenso á que dende a tempada 2021-22 pasou ser o cuarto nivel do fútbol español, a Segunda División RFEF logo de derrotar nas Eiroas ao Arosa SC por 2-1, asegurándose matematicamente a súa participación na nova categoría.
Centenario
Na tempada 2022-23 o club carballés celebrou o seu centenario cumprindo a súa segunda tempada consectiva na Segunda División RFEF. O equipo debutou o 4 de setembro de 2022 nas Eiroas fronte ao decano do fútbol cántabro, a Gimnástica de Torrelavega, que viña de ascender dende a Terceira División. O debut do equipo saldouse con derrota (2-1).
Nome
O nome do club fai referencia á comarca de Bergantiños, na que se encontra Carballo, que é a súa capital. Coa fundación do club en 1923, o seu primeiro presidente, Luciano Regueiro Pumpido, púxolle o nome tomando como referencia a "Sociedad Cultural Recreativa Bergantiños", que el mesmo presidía.
Escudo do club
O escudo do club ten forma de escudo suízo, con tres puntas no xefe, de cor branca co nome BERGANTIÑOS en letras douradas na punta. Dentro no centro encóntrase outro escudo suízo de cor azul na metade inferior e vermella a superior, no centro deste encóntrase un carballo e baixo del, en dourado, as letras FC. Ambos escudos concéntricos, así como a separación de cores están delimitados cunha liña dourada.
Anteriormente o escudo tivo outros deseños, entre eles un coa mesma forma e que constaba igualmente de ambos escudos concéntricos, mais os bordos de ambos escudos eran azuis, a árbore completamente verde, e non existía separación entre as cores vermella e azul. Sobre o campo azul situábanse as inicias do club BFC en branco.
Uniforme
Para a tempada 2022-23, a equipación titular do Bergantiños presentou unha camiseta especial con motivo do seu centenario, na que na parte superior do frontal se poderá ler "cen, 1923-2023". As cores do uniforme titular son as características do club, con camisola vermella e pantalón e medias azuis. Pola súa banda, a segunda equipación é completamente azul, mentres que a terceira é branca.
Estadio
Anteriormente o club carballés empregou outros tres terreos de xogo. O primeiro deles foi o Pedras Brancas, onde disputou os seus encontros como local dende a súa fundación en 1923, aínda que tamén empregou oo campo Agra de Caldas, situado detrás do edificio da antiga casa do concello, hoxe desaparecido. En 1971 o equipo trasladouse ao Estado Municipal do Chorís, onde xogou ata o seu traslado a As Eiroas no ano 2000.
Presidentes
O Bergantiños tivo 23 presidentes ao longo dos seus 100 anos de historia. O primeiro foi Luciano Regueiro Pumpido e a persoa que máis tempo presidiu a entidade. O actual presidente é Luciano Calvo Pumpido.