cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ricardo Zonta
Inicios nas carreiras
Nado en Curitiba, Brasil, Zonta comezou o karting en 1987, gañando a súa primeira carreira pouco despois. O ano seguinte, foi subcampión do Curitiba Karting Championship e en 1991 gañou o título. Continuou no karting ata 1992, terminando cuarto no Campionato de karting de São Paulo antes de pasar aos monoprazas en 1993. Terminou 6º no campionato de Fórmula Chevrolet brasileiro e despois en 1994, quedou quinto no campionato de Fórmula 3 brasileiro. Un ano despois, Zonta gañou o Campionato de Fórmula Tres do Brasil e Suramérica.
Pasou a Europa en 1996, Zonta competiu na Fórmula Internacional 3000 no Campionato Draco Racing, gañando dúas carreiras e terminando en cuarto lugar. No mesmo ano, converteuse no primeiro brasileiro en competir na International Touring Cars, con Mercedes. En 1997 gañou tres carreiras e o campionato de Fórmula 3000. Tamén logrou o premio "Golden Helmet" ao mellor piloto internacional polos seus esforzos. O equipo Jordan de Fórmula Un contratouno como piloto oficial de probas logo do seu campionato, e en 1998 contyratouno o xefe de McLaren Ron Dennis. Zonta probou co equipo McLaren de Fórmula 1 en 1998 e gañou ao mesmo tempo o FIA GT Championship (clase GT1) e o "Golden Helmet" na categoría de "prominencia mundial".
En outubro de 1998, inmediatamente despois de gañar o campionato da FIA GT, Zonta asinou co equipo B.A.R. de Fórmula 1 como un dos pilotos para a tempada, despois de rexeitar as ofertas de Jordan e Sauber.
Carreira na Fórmula 1
miniatura|esquerda|400px|Zonta clasificándose no lugar do ferido [[Ralf Schumacher no Gran Premio dos Estados Unidos de 2005.]]
En, Zonta comezou como piloto de carreiras de Fórmula Un xunto co Campión do Mundo de 1997 Jacques Villeneuve no novo equipo B.A.R.. Zonta lesionouse un pe nun accidente durante a práctica do Gran Premio do Brasil, e perdeu tres carreiras. Tamén tivo un grande accidente en Spa-Francorchamps, e terminou a tempada sen puntos no campionato. Zonta permaneceu con B.A.R para a tempada, anotando o seu primeiro punto no campionato do mundo cun sexto lugar na carreira inicial. Tivo outro grande accidente cando rompeu a suspensión dianteira durante as probas no circuíto de Silverstone, pero continuou a tempada, anotando puntos tanto en Italia como no Gran Premios dos Estados Unidos, para finalizar 14º no campionato. Substituído por Olivier Panis para a tempada, Zonta converteuse no terceiro piloto do equipo de Jordan, substituíndo ao ferido Heinz-Harald Frentzen nunha carreira, e despois de novo cando Frentzen foi despedido. Substitúeo polo resto da tempada. En 2002, decidiu centrarse na Telefónica World Series, que gañou. Zonta foi entón contratado como piloto de probas para o equipo Toyota F1 en 2003, mantendo a posición en 2004. Ao final da tempada, o equipo despediu a Cristiano da Matta e Zonta conduciu en catro Grandes Premios. En Bélxica, estaba nunha brillante cuarta posición cando fallou o motor a falta de tres voltas para meta. En Suzuka, o equipo contratou a Jarno Trulli e Zonta quedou fora do evento, pero o equipo permitiulle competir na súa carreira na casa, o Gran Premio do Brasil, no que acabou 13º. Continuou como piloto de probas para Toyota en, xunto ao veterano piloto francés Olivier Panis. Máis tarde a finais dese ano no Gran Premio dos Estados Unidos, substituíu a un ferido Ralf Schumacher e tomou o seu posto na grella, só para que Toyota, como os outros seis equipos calzados con Michelin, se retirase da carreira debido a problemas de seguridade. viu a Zonta continuar con Toyota como terceiro piloto e piloto de probas do equipo.
Ricardo Zonta foi confirmado como piloto de probas para o equipo Renault para a tempada 1 o 6 de setembro de 2006.
Despois da Fórmula Un
En 2007, Zonta entrou nas series Stock Car Brasil en paralelo co traballo no equipo Renault.
En 2008, Zonta iniciou a súa carreira nos automóbiles deportivos ao disputar as 24 Horas de Le Mans con Peugeot Sport, pilotando o coche nº #9, xunto a Franck Montagny e o piloto de probas de Fórmula Un Christian Klien. Tamén participou no Campionato Grand Am en América con Krohn Racing, mentres que tamén foi propietario e pilto do equipo Panasonic Racing nas Stock Car Brasil.
Resultados completos da Fórmula 3000 internacional
(clave) (As carreiras en negra indican pole position) (As carreiras en cursiva indican volta rápida)
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida. † Piloto que non terminou o Gran Premio, pero clasificouse ao completar máis do 90% da distancia de carreira.
Resultados completos na Stock Car Brasil
† O piloto non terminou a carreira, pero clasificouse ao completar máis do 90% da distancia de carreira.
Felipe Lazcano Morales de Setién
Felipe Lazcano Morales de Setién, nado en La Almunia de Doña Godina (Zaragoza) en 1868 e finado en Madrid o 28 de novembro de 1951, foi un avogado, empresario, financeiro e político español.
Traxectoria
Foi membro do Partido Conservador englobado na facción dirixida por Juan de la Cierva Peñafiel (ciervistas), coa que foi elixido deputado polo distrito de Mondoñedo nas eleccións de 1919, 1920 e 1923. Durante a Ditadura de Primo de Rivera foi nomeado Director Xeral de Montes, Caza e Pesca por Dámaso Berenguer.
Biescas
Biescas é un concello da comarca Alto Gállego na provincia de Huesca, situado no corazón dos Pireneos. En 2016 contaba cunha poboación de 1.470 habitantes (INE). Vista xeral da vila.|miniatura
Felipe Lazcano Morales de Setién
Traxectoria
Despois da desfeita do seu partido ao proclamarse a Segunda República Española, achegase aos agraristas, sendo elixido deputado pola provincia de Lugo nas eleccións a Cortes de 1933 pola CEDA con Luis Rodríguez de Viguri; ambos, xunto ao republicano independente Manuel Saco Rivera, formaron parte da Minoría Agraria. Nas eleccións xerais de 1936 presentouse polo Partido Agrario Español, pero non foi elixido. Foi executivo do Banco Central (1938-1939).
Vida persoal
Casou con Josefina Rengifo Tercero e foi pai de Felipe, Pablo, Bernardo, José Antonio, Manuel, Adela e Carlos Lazcano Rengifo.
Riocovo, Anca, Neda
Riocovo é un lugar da parroquia de Anca no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 18 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 11 homes e 7 mulleres.
Central térmica das Pontes
A central térmica das Pontes é unha central térmica de carbón situada no concello das Pontes de García Rodríguez, pertencente á empresa eléctrica Endesa. Construíuse e púxose en funcionamento entre os anos 1972 e 1976. Consta de catro grupos de xeración de enerxía de 350 MW cada un, os cales se agruparon nun só grupo de 1400 MW entre os anos 1976 e 1979.
Orixinalmente deseñada para consumir exclusivamente o lignito local extraído da mina, a central foi adaptada entre os anos 1993 e 1996 para consumir unha mestura de lignito e carbón de importación en proporcións do 50%-50%.
O parque de carbóns da central ocupa unha superficie de 10 Ha, o equivalente a 12 campos de fútbol. A súa capacidade de almaceamento é de 250.000 toneladas.
A cheminea da central ten unha altura de 356 m, cun diámetro na base de 36 m e 18 m no pico, sendo unha infraestrutura única no mundo. Aparece no Libro Guinness dos Récords como a cheminea de maior volume de todo o mundo, e é a segunda cheminea máis alta de Europa.
A planta de tratamento de efluentes líquidos (Planta T.E.L.) depura a auga procedente da mina, do vertedoiro, da central e do parque de carbóns. A planta está deseñada para tratar caudais de auga que poden oscilar entre 0,45 e 30 m3/s.
Actualmente a central está sufrindo un proceso de adaptación ó maior poder calorífico da hulla debido á fin da extracción do lignito na mina local. Atópase en fase de probas outra central térmica de ciclo combinado que usa o gas coma combustible e produce de 800 MW de potencia entre as súas tres turbinas: dúas de gas e unha de vapor. O vapor que utiliza esta última prodúcese aproveitando a calor dos gases de escape das turbinas de gas.
Xerador de vapor
miniatura|Torre de refrixeración da central.
Carazo, Pol
San Pedro de Carazo é unha parroquia do concello de Pol na comarca de Meira, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 33 habitantes (13 homes e 20 mulleres), os mesmos ca no ano anterior.
Parroquias de Pol
🇵🇱
Hawaiano
Hawaiano pode referirsea :
Jacobo Rial
Jacobo Rial Barreiro, nado o 8 de abril de 1976 en Santiago de Compostela, é un árbitro de baloncesto galego.
Traxectoria
Licenciado en Educación Física pola Universidade da Coruña, Jacobo Rial comezou como árbitro en 1993, cando se adheriu ao Comité Galego de Árbitros. No ano 2000 comeza a arbitrar a nivel estatal na terceira división (Liga EBA). En 2005 comezou a arbitrar na Liga LEB e ao ano seguinte arbitrou xa oficialmente na categoría. No ano 2009 ascendeu á primeira división do deporte en España, ao arbitrar o seu primeiro partido na Liga ACB.
O Castro, Xil, Meaño
O Castro é un lugar da parroquia de Xil no concello pontevedrés de Meaño na comarca do Salnés. Tiña 53 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 26 eran mulleres e 27 homes, o que representa un aumento respecto ós anos 2010, cando eran 46 veciños, e 2005, cando eran 49.
Les tombeaux sans noms
Les tombeaux sans noms (en ផ្នូរគ្មានឈ្មោះ) é un filme documetal franco-camboxano de 2018 editado, coescrito e dirixido por Rithy Panh. Foi escollido como candidato de Camboxa para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 91ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Xoaquín de Arévalo
Os nomes Xoaquín de Arévalo ou Joaquín de Arévalo poden referirse a:
Ramón Gutiérrez Izquierdo
Ramón Gutiérrez Izquierdo, nado en Ourense en 1956 é un tradutor e docente galego.
Traxectoria
Cursou Psicoloxía e Pedagoxía na Universidade de Santiago de Compostela. Impartiu clases en diversos institutos ourensanos, e en 2011 era profesor da Escola Universitaria de Ourense, dependente da Universidade de Vigo.
Ten publicado artigos referidos á literatura galega en revistas como A Trabe de Ouro ou o Boletín Galego de Literatura.
O Roxal, Anca, Neda
O Roxal é un lugar da parroquia de Anca no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 109 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 58 homes e 51 mulleres.
Nótt
A súa orixe e natureza son descritas por Snorri Sturluson no primeiro capítulo da Edda prosaica, en Gylfaginning:
Ibán Espadas Zubizarreta
Ibán Espadas Zubizarreta, nado en Tolosa (Guipúscoa) o 4 de agosto de 1978, é un futbolista español. Xoga de dianteiro e o seu equipo actual é o Pontevedra Club de Fútbol.
Cirio, Pol
Parroquias de Pol
🇵🇱
O Pazo, Xil, Meaño
O Pazo é un lugar da parroquia de Xil no concello pontevedrés de Meaño na comarca do Salnés. Tiña 101 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 46 eran mulleres e 55 homes, o que representa un leve descenso respecto ós anos 2010, cando eran 103 veciños, e 2005, cando eran 105.
Paneer
Paneer (en hindi: पनीर panīr, do persa پنير panir) é un queixo fresco orixinario da India, utilizado na súa gastronomía, así como na do sur de Asia. Emprégase tipicamente en diferentes preparacións culinarias. Trátase dun queixo callado, non curado, acedo, que non se funde. Foi callado quentando o leite con limón ou outro produto comestible ácido. A diferenza doutros moitos queixos non require de presoiro como axente coagulante, é por iso totalmente lactovexetariano e é unha das fontes máis frecuentes de proteínas para os vexetarianos. Acostúmase tomar sen sal e cociñado.
thumbnail|Cachos de paneer nunha ensalada servida nun [[Gastronomía da India|restaurante indio en Mumbai.]]
Preparación
O paneer prepárase con leite e zume de limón. Férvese o leite e logo bótaselle o limón que provoca que o leite coagule e se separen líquidos de sólidos. Pódese escorrer cunha tea axeitada e deixar repousar cun peso encima. Ás veces utilízase algún tipo de vinagre para producir o coagulado.
William D'Antonio
William V. D'Antonio, nado en New Haven o 7 de febreiro de 1926, é un sociólogo estadounidense.
Traxectoria
Estudou en Yale e Winsconsin, doutorándose en socioloxía e antropoloxía na Universidade Estatal de Míchigan, comezando a dar clases de socioloxía nesa universidade, pasando á de Notre Dame (1959-1971), pasando á Universidade de Connecticut entre 1971 e 1982 deixando as clases para asumir o posto de oficial executivo da American Sociological Association, onde se mantivo ata 1991. En 1993 incorporouse á Universidade Católica de América como profesor investigador adxunto. Foi tamén presidente da Sociedade para o Estudo Científico da Relixión (1978-1979), da Sociedade para a Socioloxía da Relixión (1993) e do Instituto Internacional de Socioloxía (1992-1993). Desde 1987 dirixe unha serie de enquisas para o National Catholic Reporter para o coñecemento das actitudes dos católicos estadounidenses.
Xoaquín de Arévalo Rodríguez
Traxectoria
Fillo de Joaquín de Arévalo Otero. O seu traballo xornalístico repartiuse entre Galicia e América. Fundou os semanarios ferroláns El Merlo e Ferrol Grotesco e colaborou asiduamente con El Correo Gallego e Diario Ferrolano. Tamén aparecen artigos seus en Ilustración Gallega e en Revista Gallega.
Inside Llewyn Davis
Inside Llewyn Davis é un filme estadounidense de 2013 escrito, dirixido, producido e editado por Joel e Ethan Coen. Ambientado en 1961, o filme segue unha semana na vida de Llewyn Davis, interpretado por Oscar Isaac, un cantante folk que loita por conseguir o éxito na súa carreira musical. Está coprotagonizado por Carey Mulligan, John Goodman, Garrett Hedlund, F. Murray Abraham e Justin Timberlake.
Francisco Mirás
Francisco Mirás foi un escritor galego do que case nada se sabe á parte de ser da zona de Compostela. Ricardo Carballo Calero encádrao nos precursores de Rosalía de Castro. page=7|miniatura|Compendio de gramática gallega-castellana, en [[PDF.]] No ano 1864 tirou do prelo un Compendio de gramática gallega-castellana que ten o mérito de ser o primeiro intento de gramática da lingua galega.
Femminiello
Análise de xénero
É redutor inserir o Femminiello napolitano dentro da macrocategoría de transxénero ou transexual, xeralmente adoptada en contextos anglosaxóns e norteamericanos. O femminiello, en cambio, podería ser considerado como unha expresión de xénero peculiar, a pesar dun amplo binarismo sexual. As raíces culturais deste fenómeno están embebidas en conferir ao femminiello un status cultural e mesmo social lexitimada. Para as coordenadas históricas e simbólicas de Nápoles, a construción da identidade do femminiello non é superpoñible aos grupos comúns transxéneros europeos e centroeuropeos.
Na década de 2000 moitos escándalos sexuais abalaron a Italia involucrando a políticos de alto perfil (por exemplo, o expresidente de Lazio, Piero Marrazzo) e traballadores transexuais, moitas veces de ascendencia latinoamericana, que son xeralmente denominados como transessuali (abreviado a trans) na prensa italiana. En 2009 o termo femminiello gañou algunha notoriedade en devandita prensa despois de que un femminiello napolitano nativo, Ketty Gabriele (nome legal Ugo Gabriele), pertencente á organización criminal Camorra, fora arrestado. Gabriele estivera envolto na prostitución antes de se facer un capo. Gabriele foi recoñecido como un femminiello e un transessuale ou trans na prensa italiana.
Con todo, outros moitos manteñen que os femminielli son decididamente de sexo masculino, malia o seu rol no xénero feminino, dicindo que "son do sexo masculino; eles o saben e todo o mundo tamén o sabe."
Achille della Ragione escribiu sobre os aspectos sociais dos femminielli. "[O femminiello] adoita ser o neno do sexo masculino máis novo, 'queridiño da nai,' (...) é útil, fai tarefas, fai recados e atende aos nenos."
Pódese observar unha certa incompatibilidade entre as nocións de femminiello e (moitas veces estranxeiros) transexuais, por exemplo, lendo un titular dunha nova nun xornal Rivolta ai quartieri Spagnoli: i femminielli cacciano le trans ("Revolta no Quartieri Spagnoli: os femminielli expulsan aos transexuais.")
Historia
As referencias constantes en moitas fontes aos antigos rituais detrás da presenza do femminiello en Nápoles esixen poucos comentarios. As ligazóns á antiga mitoloxía grega son numerosas: por exemplo, Hermafrodito, quen posuía a beleza da súa nai, Afrodita, e a forza do seu pai, Hermes; ou Tiresias, o profeta cego de Tebas, famoso por ser transformado nunha muller durante sete anos. Ambos os personaxes e, en realidade, outros en moitas culturas do mundo presumiblemente posúan algo que os demais non: o equilibrio sabio que vén de coñecer ambos mundos, masculino e feminino.
Cerimonia
Unha cerimonia chamada o matrimonio dei femminielli ten lugar na Torre Annunziata o luns de Pascua, un desfile de femminielli vestidos de voda e acompañados por un "marido" viaxa polas rúas en carruaxes tirados por cabalos.
Tradición
O femminiello en Campania, que goza dunha posición relativamente privilexiada grazas á súa participación nalgúns eventos tradicionais, como Candelora al Santuario di Montevergine (a Candeloria no Santuario de Montevergine) en Avellino ou a Tammurriata, unha danza tradicional realizada na festa de Madonna dell'Arco en Sant'Anastasia.
Xeralmente considérase aos femminielli como a boa sorte. Por esta razón, é popular que un femminiello coide a un bebé recentemente nado nos barrios, ou que participe en xogos como o bingo. Por riba de todo está a Tómbola ou Tombolata dei femminielli, que é un xogo popular realizado anualmente o día 2 de febreiro, como conlusión da Candeloria no Santuario de Montevergine
Teatro
Nunha produción escénica denominada La Gatta Cenerentola, por Roberto de Simone, os femmenielli xogan os papeis de varios personaxes importantes. Entre as principais escenas neste sentido están o rosario dei femmenielli e il suicidio del femminiella.
As Salgueiras, Anca, Neda
As Salgueiras é un lugar da parroquia de Anca no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 1 habitante no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 1 home.
Guisande
O topónimo Guisande pode referirse a:
Estación de Portela
Portela é un apeadoiro de Adif, situado en Portela, no concello de Barro, provincia de Pontevedra. Está situado na liña A Coruña-Vigo.
Joop Zoetemelk
Hendrik Gerardus Jozef Zoetemelk, nado en Rijpwetering o 3 de decembro de 1943, é un ex ciclista neerlandés, eterno segundo (en 6 ocasións) no Tour de Francia durante o dominio absoluto exercido primeiro por Eddy Merckx e despois por Bernard Hinault.
Traxectoria
Como afeccionado, gañou unha medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de 1968 na crono por equipos e o Tour do Porvir de 1969. No primeiro Tour no que participou como profesional (1970) foi xa segundo, posición que repetiría ao ano seguinte. Ese mesmo ano sería o rei da montaña na Volta ciclista a España. En 1973, sen a participación de Eddy Merckx, partía como un dos grandes favoritos pero encontrouse coa figura gañadora de Luis Ocaña; gañou a clasificación combinada e tivo que conformarse con ser cuarto na xeral tras José Manuel Fuente. Ese ano venceu no París-Niza e no Tour de Romandía.
En 1974 estivo ás beiras da morte tras unha fractura de cranio que ameazou con truncar a súa carreira. Pero en 1975 gañaba a París Niza e era 4º no Tour de Francia. Na Escalada ao Montjuic será segundo tras Eddy Merckx. En 1976 volvía a ser segundo no Tour, tras Lucien Van Impe. Gañou tamén a Frecha Valoa. Na Escalada ao Montjuic volvía a ser segundo. En 1977 gañaba por segunda vez o Tour de Romandía.
En 1978 inaugurábase no Tour de Francia a era de Bernard Hinault. Nese ano e o seguinte volvía a ser segundo. En 1979 gañaría tamén a Volta a España, por diante de Francisco Galdós, a París-Niza e a París-Tours.
Por fin, en 1980, facíase co Tour de Francia por diante do seu compatriota Hennie Kuiper, tras a retirada de Bernard Hinault por lesión. Volvería a ser segundo en 1982, a mesma posición que na Escalada ao Montjuic.
Tras dous anos practicamente sen vitorias nin actuacións salientables, abraiou a todos gañando o campionato do mundo de fondo en estrada de 1985 aos 38 anos de idade: o máis vello entre os que o conseguiron. Unha das últimas actuacións destacadas foi a Escalada ao Montjuic de 1987 onde foi segundo tras Álvaro Pino.
Joop Zoetemelk participou en 16 Tours e non se retirou en ningún deles. Outra marca que aínda perdura.
Banksy
Banksy é o pseudónimo dun grafiteiro británico, que se cre naceu preto de Bristol en 1974. Especúlase que o artista suízo Maître de Casson pode ser Banksy. Maître de Casson nega isto na súa páxina web.
Traxectoria
esquerda|miniatura|Graffiti en [[Londres.]] esquerda|miniatura|[[Esténcil "Varrendo en Hoxton"]] Segundo Tristan Manco, Banksy "naceu en 1974 e criouse en Bristol, Inglaterra. Fillo dun técnico de fotocopiadoras, empezou de carniceiro pero empezou a grafitear durante o boom que tivo esta actividade na súa cidade a final dos anos 80s".
As súas creacións apareceron en cidades de todo o mundo. Iniciou a súa carreira no ambiente cultural que se creou no metro de Bristol e no que colaboraron tamén artistas e músicos.
Banksy non vende fotos das súas creacións nas rúas. Sábese de casas de poxas que tentaron vender as súas creacións no mesmo sitio onde foron feitas, sen importarlle a maneira como o gañador da poxa retiraría logo a obra adquirida.
A obra "'The Flower Chucker" foi incluída na longametraxe The Age of Stupid como mostra representativa de toda a arte moderna almacenada para despois do final do mundo tal e como o coñecemos.
Exit Through The Gift Shop, a súa primeira película, debutou no Festival de Sundance de 2010 e foi estreada no Reino Unido o 5 de marzo.
Procuro olvidarte
miniatura|Hernaldo Zúñiga, o intérprete orixinal da canción. "Procuro olvidarte" é unha canción composta polo cantautor español Manuel Alejandro e Ana Magdalena (pseudónimo artístico de Purificación Casas, segunda esposa do autor) que significou o primeiro éxito internacional do cantautor nicaraguano Hernaldo Zúñiga.
Segundo o intérprete, a canción foi escrita «a partir dun episodio amoroso que eu vivía neses días» e polo seu estado anímico, di, que lle era imposible escribila el mesmo. A canción foi incluída por primeira vez no disco Hernaldo, el Original lanzado ao mercado en 1980. Esta canción púxoo no mapa musical internacional e en pouco tempo encabezou as listas de popularidade e vendas de Hispanoamérica.
O 23 de abril do 2013, a canción foi feita en dueto por Hernaldo Zuniga e Michael Bolton (en español e inglés), na primeira edición do "Salón da Fama de Compositores Latino" (Latin Songwriters Hall of Fame), como un tributo ao compositor da canción, Manuel Alejandro.
Esta canción, debido ao seu grande éxito, foi obxecto de múltiples versións posteriores, en diversos xéneros musicais, na voz doutros artistas:
Estación de Vilagarcía de Arousa
Vilagarcía de Arousa é unha estación de tren de Adif, situada na cidade de Vilagarcía de Arousa, na provincia de Pontevedra. Localízase na Praza da Estación, ao norte da cidade, a escasos 100 metros da estación de autobuses e a 600 m do porto, cara o que parte un pequeno ramal.
Trofeo Teresa Herrera Feminino 2020
O Trofeo Teresa Herrera Feminino de 2020 foi a oitava edición do torneo. Disputouse o 20 de decembro de 2020 no estadio de Riazor da Coruña e o campión foi o Deportivo da Coruña B, que derrotou a partido único ao Victoria CF.
Estación de Vilagarcía de Arousa
Historia
Foi inaugurada o 24 de xaneiro 1956, converténdose na principal estación da vila, que até aquela data tiña a estación de Carril como terminal de referencia.
En 2005 foi acondicionada a súa contorna ante o aumento do tráfico de viaxeiros e a posta en marcha das primeiras obras para o Eixe Atlántico de Alta Velocidade. En 2009 houbo un proxecto para derrubar parcialmente o predio de viaxeiros e construír un novo recibidor que finalmente foi desbotado.
En 2013 botaron a andar as obras para anovar o ramal portuario.
En 2014 a súa xestión foi asignada á recentemente creada Adif Alta Velocidad para a conclusión do Eixe Atlántico de Alta Velocidade. Ese mesmo ano, Ana Pastor, daquela ministra de Fomento, asistía na estación á inauguración do desdobramento da liña entre Vilagarcía e Pontevedra.
A comezos de 2017 remataron as obras de prolongación do ramal portuario, que parte desta estación cara o peirao do Ferrazo. Os datos achegados ese ano por Renfe desprendían un aumento do número de viaxeiros na estación arousá que xa se viña producindo anos atrás.
Río Deva, Paradanta
O río Deva é un curso fluvial da provincia de Pontevedra, afluente do Miño pola súa marxe dereita.
Percorrido
O Deva nace a 800 m de altitude no sitio denominado Teso de Deva, marcando unha dirección de curso N-S. Percorre un total de 21 km, antes verter as súas augas no Miño. A súa conca ten uns 92,3 km². O caudal medio é de 3,70 m³/s.
Réxime hídrico
É un río de réxime pluvial, pois a pluviosidade media da súa conca calcúlase en 1.608 mm anuais.
Etimoloxía
Algunhas teorías sinalan unha orixe céltica para este nome, ao que relacionan co deus (indoeuropeo *deiwos), con significado de "sagrado" ou "divino". O nome repítese na Galiza mesmo, no río Deva da Terra de Celanova. Hai outro Deva en Cantabria. Na Galia o antigo Devona ou o británico Devon.
O San Queitano, Ramil, Castro de Rei
O San Queitano é un lugar da parroquia de Ramil no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 18 habitantes (11 homes e 7 mulleres).
La vida es sueño
miniatura|250x250px|O soño do cabaleiro ou A vida é soño, cadro do pintor barroco Antonio de Pereda exposto na Academia de S. Fernando, [[Madrid.]] dereita|miniatura|250x250px|A vida é soño. [[Relevo (escultura)|Relevo en bronce, detalle do monumento a Calderón na Praza de Santa Ana de Madrid (Obra de J. Figueras, 1878).]] La vida es sueño é unha obra de teatro de Pedro Calderón da Barca estreada en 1635 e pertencente ao movemento literario do barroco. O tema central é a liberdade do ser humano para configurar a súa vida, sen deixarse levar por un suposto destino.
Sinopse
A obra trata da vida de Sexismundo, fillo do rei-astrólogo Basilio, de Polonia, que encerreo o seu propio fillo dentro dunha torre despois de interpretar no horóscopo que o nacemento do seu fillo lle traería moitas desgrazas. Co paso do tempo, o rei ordena que traian do cárcere o seu fillo, mais este compórtase dunha maneira incivilizada e volve ser encerrado. O pobo libera o príncipe Sexismundo cando se decata de que volveu ser encarcerado.
Resident Evil Dead Aim
Resident Evil Dead Aim é un videoxogo creado por Capcom pertencente á serie Resident Evil para a videoconsola PlayStation 2. No Xapón titulouse Gun Survivor 4: Biohazard - Heroes Never Die. Saíu ao mercado no ano 2003.
La vida es sueño
Estrutura
A obra de Calderón divídese en tres actos:
Resident Evil Dead Aim
Historia
Tras a destrución de Raccoon City un cargamento do virus T é roubado. O goberno estadounidense envía a un axente chamado Bruce McGivern para obter información do incidente. O virus é liberado nun cruceiro e infecta a toda a pasaxe por un antigo membro da corporación Umbrella, Morpheus T. Duvall. Tras destruír o cruceiro, Bruce chega a unhas instalacións nunha illa próxima. Nela Morpheus equipou varios mísiles co virus T, cos que tenta ameazar aos Estados Unidos. Bruce consegue desactivar os mísiles e Morpheus inféctase co virus e convértese nun Tyrant. Finalmente, Bruce elimínao cun canón de partículas e foxe da illa.
Thalía
miniatura|dereita|200px|Thalía no concerto en Los Angeles (2004).
Ariadna Thalía Sodi Miranda, coñecida como Thalía, nada en Cidade de México o 26 de agosto de 1971, é unha cantante, actriz e empresaria mexicana. Acadou sona con temas como "Piel Morena", "Amor a la Mexicana", "Arrasando", "Tú y Yo", "No Me Enseñaste", "Amar Sin Ser Amada" ou "Equivocada". Ademais, soubo situarse no mundo anglosaxón co seu primeiro disco en inglés e colocou singles como "I want you" no top ten estadounidense.
Resident Evil Dead Aim
Crítica
Nas publicacións máis salientables acadou un 74 en GameSpy, un 70 en Eurogamer e un 64 en GameSpot. En Metacritic consegiu un 65.
Thalía
Traxectoria
É filla de Ernesto Sodi Pallarés e Yolanda Miranda Mange. Dende moi pequena, os seus pais encamiñárona cara ao mundo da actuación e a música facéndolle tomar clases de ballet e piano. Dende nena, participou en concursos de música, anuncios e unha película. En 1984, integrouse na versión adolescente de Grease compartindo créditos con algúns dos integrantes de Timbiriche tendo o papel estelar "Sandy" substituíndo a Sasha Sokol. Nun principio a súa participación era de apoio, pero co tempo obtivo o papel estelar na produción.
De aí veu unha serie de telenovelas na compañía Televisa nas que participou, tales como La Pobre Señorita Limantour e Quinceañera, xunto con Adela Noriega. Logo protagoniou Luz y Sombra. Terminada esta última, marchou aos Ánxeles para prepararse como solista. Máis tarde, ao seu regreso a México, protagonizou "María Mercedes", "Marimar", "María la del Barrio" e "Rosalinda", das cales interpreta os temas musicais e que a lanzarán á fama mundial, chegando a ser chamada "A raíña das telenovelas".
Thalía solista
miniatura|Thalía en 2011 En 1990, saca o seu primeiro material como solista con sinxelos como "Un pacto entre los dos", "Saliva", "Amarillo Azul" e "Pienso en ti". Este disco é de marcado estilo rock. Ao ano seguinte refórzase a súa carreira co álbum Mundo de cristal, do cal se editaron sinxelos como "Sudor", "En la intimidad", "Te necesito" e "Fuego cruzado". Viaxa a España para conducir e participar no programa de TV VIP Noche ao lado de Emilio Aragón.
En 1992 lanza LOVE, con temas como "Sangre", "Love" e unha versión do éxito de Edith Piaf, "La vie en Rose", cantada en partes iguais en español e francés. O recoñecemento en Latinoamérica chegaríalle en 1995 con En Éxtasis, producido polo produtor de música latina Emilio Estéfan Jr. O primeiro sinxelo "Piel morena" converteuse nun éxito inmediato.
A finais dos anos 90 é contratada para gravar en diferentes idiomas, incluíndo inglés, portugués e castelán. Tamén interpretou as cancións da película Anastasia de Twenty Century Fox nas súas versións española e portuguesa, e saca o álbum Amor a la mexicana, no que aparecen cancións como "Mujer latina", "De donde soy", "Por amor" ou o propio "Amor a la mexicana", que a levan a alcanzar o estrelato en Europa.
No 2000, lanza o seu álbum Arrasando, do cal 8 das 12 cancións están escritas por ela, con temas como "Arrasando", "Entre el mar y una estrella", "Regresa a mí" ou "Reencarnación". En decembro dese mesmo ano casa co expresidente da compañía Sony Music, Tommy Mottola.
No ano 2001, publica a súa primeira compilación Con Banda, Grandes Éxitos á cal se engadiron dous temas novos titulados "Cuco Peña" e "La Revancha", todos gravados en novas versións pola cantante, pero co apoio dunha agrupación de Banda Sinaloense (algo pouco frecuente entre os intérpretes pop mexicanos) conformada especialmente para a ocasión. Os arranxos musicais e clarinetes da banda foron executados polos irmáns Adolfo e Omar Valenzuela, quen axudaron a Thalía neste álbum. A pesar do descoñecido que era este xénero en todo o mundo, este disco logrou vender case un millón de unidades, e foi o primeiro na historia do estilo "banda" que conseguiu o Disco de Oro en España.
En 2002, Thalía alíase co compositor Estéfano e regresa co seu disco Thalía, con temas como "Tú y yo", "No me enseñaste" ou a versión do éxito de Alaska y Dinarama "¿A quién le importa?". No 2003 tratou de abrirse paso polo mundo anglosaxón, gravando Thalía, onde aparece un dueto co cantante de rap Fat Joe, chamado "I want you". Ademais, fai a súa entrada en mercados como Australia, Inglaterra, Irlanda e Escocia, e no Xapón, vendendo 200 000 copias nunha semana. Este ano, Thalía lánzase ao mundo dos negocios cunha liña de roupa e de artigos para o fogar con K-Mart.
En 2004, lanza o seu Greatest hits, no que Thalía recompila os seus maiores éxitos nos seus 10 anos co selo discográfico EMI Music. Deste álbum lanza como sinxelos "Cerca de ti", unha balada pop-rock, e "Acción y reacción", na que aborda o tema da súa relación co seu marido Tommy Mottola. Durante abril e maio realiza o seu High Voltage Tour por México e os EUA.
Thalía lanza El sexto sentido en 2005, o seu novo álbum en español e o seu segundo con Estéfano como produtor. Del destacan temas como a fusión de rock e tango "Amar sin ser amada", a balada "Un alma sentenciada" e a dicotequeira "Seducción". Así mesmo, lanza a súa propia dozaría con Hershey's, e planea escribir un libro de consellos de beleza, mentres que a súa nai supervisa unha biografía. No 2006, Thalía recibe a cidadanía estadounidense tras vivir 8 anos nese país. Musicalmente, amadriña o reality show mexicano Cantando por un sueño e relanza o seu último disco baixo o título El sexto sentido re-loaded, o cal non inclúe os anteriores temas máis algúns novos, como "No, no, no" co grupo Aventura, o cal se converte no cuarto single e colócase como unha das cancións máis escoitadas no continente americano, mentres que "Olvídame", de cuxo videoclip ela foi directora e produtora, soa exclusivamente na Arxentina e México.
DNEG
DNEG é unha compañía británica de efectos visuais animación por ordenador e conversión estéreo que foi fundada en 1998 en Londres.
Thalía
Thalía solista
En 2007, Thalía prepara un programa de radio, The Conexion Thalía Radio Show, que abordará temas como estilos de vida, moda e celebridades latinas e transmitirase por ABC Radio durante dúas horas ao día os sábados.
O 8 de outubro de 2007 deu a luz á súa primeira filla, Sabrina Sakaë.
DNEG
A compañía recibiu catro Premios Oscar polo seu traballo nos filmes Inception, Interstellar, Ex Machina e Blade Runner 2049. Ademais, DNEG tamén recibiu premios BAFTA por Inception, Harry Potter e as reliquias da morte (2ª parte), Interstellar, Blade Runner 2049 e Black Mirror - tempada 4: Metalhead, e premios polos efectos visuais polo seu traballo en filmes como O cabaleiro escuro: a lenda renace, Sherlock Holmes, Inception, Interstellar, Dunkerque e Blade Runner 2049[3].
DNEG ten a súa sede en Fitzrovia, Londres, con oficinas en Vancouver, Bombai, Os Ánxeles, Chennai, Montreal, Hyderabad, Chandigarh e Goa.
Picón, Xil, Meaño
Picón é un lugar da parroquia de Xil no concello pontevedrés de Meaño na comarca do Salnés. Tiña 66 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 34 eran mulleres e 32 homes, o que representa un aumento respecto ós anos 2010, cando eran 61 veciños, e 2005, cando eran 58.
Thalía
Thalía solista
O 24 de xuño de 2008 sae á venda o seu seguinte álbum, Lunada, ten 11 cancións, tres escritas por ela, e mestura ritmos pop con reggae e calipso. O primeiro single que se desprende é "Ten paciencia", cuxo videoclip se estreou o 13 de xuño.
O 30 de xullo de 2009 gravou o seu primeiro disco acústico, ante uns 350 invitados. A cantante entoou 15 temas e un popurrí dos seus éxitos máis sonados. Tamén cantou temas inéditos, como "Equivocada", de Mario Domm, vocalista de Camila; "Yo ya lo sabía" e "Cómo", escritas xunto a León Polar, ex-integrante de Sin Bandera. Ademais realizou un dueto có lendario Joan Sebastian, con quen interpretou o tema campirano "Con la duda", que o compositor escribiu para ela.
En toda a súa carreira, a estrela mexicana, leva vendido máis de 40 000 000 discos.
Telenovelas
Arranca a súa carreira como actriz en telenovelas. Coa compañía Televisa, onde realiza sete telenovelas, sendo protagonista en seis delas: "La pobre señorita Limantour", Quinceañera, Luz y Sombra, María Mercedes, Marimar, María la del Barrio e Rosalinda. As catro últimas foron moi criticadas en México debido aos estereotipos en elas reflectidos, e debido a que a historia de fondo era basicamente a mesma. Non obstante, gozaron de grande aceptación nese país como en moitas partes do mundo.
Películas
Ata agora Thalía interpretou dúas películas. A primeira, La Guerra de los Pasteles, aínda sendo nena, e a segunda, xa de adulta, foi unha produción estadounidense titulada Mambo Café no ano 1998.
Ʒ
dereita|150px O ezh () é unha letra suplementaria do alfabeto latino.
Historia
O  ten a súa orixe na letra z do alfabeto latino, como se escribía nas cursivas medievais. O seu uso como símbolo fonético vén do English Phonotypic Alphabet, obra de 1847 de Isaac Pitman.
Ferreiros, Pol
Santo André de Ferreiros é unha parroquia do concello de Pol na comarca de Meira, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 88 habitantes, deles 37 eran homes e 51 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Parroquias de Pol
🇵🇱
Viaduto do Ulla (AP-9)
O viaduto do Ulla é unha estrutura da autoestrada do Atlántico (AP-9) construída para salvar o paso sobre o río Ulla, entre as parroquias de Herbón (Padrón, na provincia da Coruña) e Pontecesures (no concello homónimo, da provincia de Pontevedra). Entrou en servizo o 11 de novembro de 1991, cando se inaugurou o tramo Padrón - Caldas de Reis.
Características
Ten unha lonxitude total de 177,4 m, e está constituído por un pórtico de tres vans, encastrado en piares de pantalla dupla e apoiado en estribos. As luces son de 48 m, e a anchura da plataforma de 11,3 m; a altura máxima da rasante é de 28 m.
O viaduto cruza o val do río Ulla permitindo o cruzamento do tronco da autoestrada do Atlántico (AP-9) sobre o mesmo, no inicio do tramo entre Padrón e Caldas de Reis. O trazado en planta na zona ocupada polo viaduto é circular, con raio de 800 m.
Compóñeno dúas estruturas xemelgas cuxo esquema estrutural se constitúe como un pórtico de tres vans que está encastrado en piares e apoiado en estribos mediante aparellos de neopreno-teflón.
A lonxitude total de cada estrutura é de 177,4 m, con luz central de 80 m e laterais de 48 m. Cada un dos taboleiros está constituído por unha trabe caixón monocelular, postesada, de 11,3 m de anchura e canto variábel desde 4,2 m sobre os piares até 1,9 m en estribos e no centro do van medio.
A calzada é de 7 m, a beiravía exterior de 2,5 m e a interior de 1 m, ademais de levar barreiras ríxidas a cada lado. O núcleo do caixón, ten 6,1 m de anchura e ánimas de 0,40 m de espesor. O caixón complétano senllos beirís laterais, simétricos, de 2,6 m de lonxitude.
Os piares son pantallas duplas de formigón armado, de 0,8 m de espesor e separadas 4 m entre si. Alicérzanse sobre zapatas de 8 por 8 m e de 2,5 m de canto. Os estribos son de formigón armado, pechados, con muros de fronte de 1,2 a 1,45 m de espesor con aletas en volta e alicerzados sobre zapatas. O taboleiro construíse mediante avance por beirís sucesivos.
El Brigantino
El Brigantino foi o nome de varias publicacións galegas:
Before the Fall (filme de 2015)
Before the Fall (en មុនពេលបែកបាក់) é un filme camboxano de 2015 dirixido por Ian White. Foi escollido como candidato de Camboxa para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 89ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Orlando Quintana García
Orlando Quintana García, nado nas Palmas de Gran Canaria o 25 de marzo de 1978, é un futbolista español. Xoga de porteiro e o seu actual equipo é o Real Oviedo.
Lucien Van Impe
Lucien Van Impe nado en Mere, Bélxica, o 20 de outubro de 1946, foi un ciclista belga, que salientou nas etapas de montaña.
Traxectoria
Iniciouse como profesional en 1969. Gañou o Tour de Francia de 1976. Tamén foi terceiro en 1971 e 1975 e segundo en 1981 tras Bernard Hinault e gañou 9 tiradas, pero o seu máis sonado logro foi acadar o Gran Premio da Montaña en seis ocasións nesa volta por etapas (1971, 1972, 1975, 1977, 1981, 1983).
No Giro de Italia tamén venceu na clasificación da montaña en dúas ocasións (1982 e 1983) e gañou unha tirada. Na Volta a España de 1979 foi quinto e adxudicouse unha etapa. Lémbranse os seus duelos na montaña con Eddy Merckx e Joop Zoetemelk. Retirouse en 1987.
Picóns
O topónimo Picóns pode referirse a:
Framestore
Framestore é unha empresa de efectos visuais británica coa súa sede preto de Oxford Street, en Londres. Fundada en 1986, adquiriu Computer Film Company en 1997, fusionándose posteriormente. A compañía traballa en diferentes eidos dos medios de comunicacións: filmes, anuncios, vídeos musicais, animacións tradicional 2D e dixital, e recibiu premios e nomeamentos para os BAFTA e os Óscar.
Historia
No ano 2004, a empresa estableceu unha oficina no distrito de SoHo, en Nova York. Dende entón abriu outras oficinas en Os Ánxeles, Chicago e Montreal.
Departamentos
Na actualidade conta cos seguintes departamentos:
Ekstraklasa
A Ekstraklasa é a máxima categoría da liga polaca de fútbol. Trátase dunha competición profesional, fundada en 1927. O formato é o habitual nos torneos de liga europeos, sendo 16 os equipos que se enfrontan entre si ó longo de dúas voltas, en cada unha das cales cada equipo ten que se enfrontar cos restantes 15, de xeito que cando remata o campionato cada equipo xogou dous encontros fronte a cada rival, ún como local e outro como visitante.
A competición estivo dominada até finais dos anos 80 polos dous grandes equipos da rexión industrial da Voivodía da Silesia, o Górnik Zabrze e o Ruch Chorzów. Trala caída do réxime comunista no país, o dominito da liga pasou ás mans do Wisła Kraków e do Legia Warszawa, os principais equipos das dúas cidades mais grandes de Polonia.
Clubs participantes
260px|miniatura|dereita|Fogar do Wisla Kraków, laureado con 14 ligas. 260px|miniatura|dereita|Fogar do Śląsk Wrocław, campión en dúas ocasións. Na súa edición 2017–18, os 16 clubs participantes son os seguintes:
Campións
Na seguinte táboa amósase o palmarés da liga polaca de fútbol segundo o número de títulos acadados por cada club.
Esbat
O esbat é a celebración da lúa chea por parte da Wicca. Adoitan ser festas máis pequenas e con moita menos parafernalia ritualista que os sabbats, por que normalmente van acompañados de meditación e de observancia ritual, en grupo ou en solitario, ademais de ser unhas festas moi solemnes. Celébranse, de preferencia, pola noite, aínda que o poder e a influencia da lúa chea tamén está presente polo día.
A palabra Esbat ven da palabra francesa s'ebattre, que significa divertirse. Orixinariamente, estas reunións privadas tiñan lugar na obscuridade da noite, dentro dun bosque, nun claro, e nunha zona moy profunda a ser preferible. Na Wicca é importante a proximidade ós elementos, polo que moitos wiccanos realizan as cerimonias "revestidos de ceo", é dicir, espidos ó aire libre. (É unha manifestación de inocencia e de retorno á natureza, aínda que isto non é necesario, existen moitos grupos que traballan vestidos).
Fort Sumter
O Fort Sumter é un forte militar que se atopa nunha illa costeira do océano Atlántico á entrada da baía de Charleston (Carolina do Sur). A construción recibe o seu nome do xeneral Thomas Sumter (1734-1832) considerado nos Estados Unidos un heroe da Guerra de Independencia dos Estados Unidos.
A súa importancia histórica radica en que foi alí onde tivo lugar a primeira batalla da Guerra de Secesión, a Batalla de Fort Sumter. Desde 1948 está considerado Monumento Nacional.
Fort Sumter ata a Guerra Civil
Cara ao final da Guerra anglo-estadounidense de 1812 entre os Estados Unidos e Gran Bretaña os primeiros erixiron unha serie de fortificaciones na costa atlántica. Os traballos de construción do Fort Sumter comezaron en 1829. Con todo, ao empezar a guerra en 1861 aínda estaba inacabado.
Para a súa construción empregáronse máis de 70.000 toneladas de granito de Nova Inglaterra. Por mor da situación da illa e o forte, dende alí podíase controlar facilmente todo o tráfico marítimo que entraba e partía do estado. A forma exterior do forte describía un pentágono irregular de entre 170 a 190 pés de lado (51 a 58 metros). A fortificación orixinal estaba dotada de muros de 5 pés (1,5 metros). O forte foi deseñado para albergar ata 650 homes e 135 canóns en tres pisos.
Fort Sumter na Guerra Civil
miniatura|Fort Sumter antes e despois do bombardeo. Aínda que no curso da Guerra de Secesión moitos estados abandonaron a Unión tras a declaración de secesión de Carolina do Sur, o Exército dos Estados Unidos mantiña moitas importantes posicións estratéxicas nos estados do sur. O de Charleston era un dos poucos portos de augas profundas dos confederados, así que xogaba un papel moi importante. Seis días despois de que Carolina do Sur declarase a súa separación da Unión, o Maior reuniu as súas tropas de Charleston e secretamente levounas ao forte.
Durante os seguintes meses fixéronse numerosas chamadas á capitulación do forte ás que os unionistas non accederon. As tropas confederadas do xeneral Pierre Gustave Toutant Beauregard abriron fogo de artillería e morteiros o 12 de abril ás 4:30 horas desde os fontes próximos (Fort Moultrie, Fort Johnson e Cummings Point). O bombardeo durou máis de 30 horas.
O 13 de abril pola tarde, o Comandante Anderson rendeu o forte, evacuando aos seus homes ao día seguinte. Non houbo baixas entre os defensores durante o bombardeo, con todo, un artilleiro morreu e outros tres resultaron feridos cando explotou un dos canóns que estaban realizando unha salva de saúdo durante a evacuación.
Este episodio foi o primeiro acto da Guerra de Secesión.
Despois da Guerra Civil
Tras a guerra, Fort Sumter quedara en ruínas. Iniciáronse os traballos para reconstruílo completamente, pero finalmente só se reconstruíu parcialmente. Desde 1876 a illa non foi máis que a localización dun faro. Con todo, en 1898, a causa do efecto da Guerra Hispano-Estadounidense (25 de abril de 1898 ata o 12 de agosto de 1898) volvéuselle a dar uso militar.
En 1898 empezouse a facer unha construción de cemento sobre as ruínas históricas do forte, que se poboarían de tropas e artillería en ámbalas dúas guerras mundiais, aínda que non foron escenario de ningún conflito militar.
Na actualidade
miniatura|250px|A bandeira que ondeaba durante o bombardeo Desde 1948 Fort Sumter é un monumento nacional a cargo do National Park Service estadounidense. A construción de cemento Battery Huger aínda está en pé e alberga un centro para as visitas e un museo. No museo atópase a bandeira que ondeaba durante os bombardeos de 1861.
Pódese chegar ao monumento nacional nun barco que parte de Charleston. O traxecto ata a illa dura aproximadamente media hora.
As Teixoeiras, Ramil, Castro de Rei
As Teixoeiras é un lugar da parroquia de Ramil no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá.