cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rami Jaffee
Traxectoria
Rami tivo unha breve etapa no Santa Monica College despois do instituto, pero decidiu que ía aprender máis coa experiencia de tocar música en directo. Empezou a facerse famoso polos Ánxeles mentres desenvolvía o seu son único no teclado nalgunhas bandas locales. Pronto Rami tería unha gran demanda para gravar en estudios de música.
Carreira
Polo ano 1989, Jakob Dylan e o seu amigo Tobi Miller formaron o grupo "The Apples", e estaban na busca dun teclista. Durante a súa busca, o nome de Rami Jaffee apareceu constantemente, pero foi inicialmente rexeitado debido a que non tocara en demasiados grupos. Jaffee oíu falar da busca de Dylan grazas a un amigo seu, e tras oír algunhas demos do grupo, aceptou rapidamente. Rami aceptou pola necesidade de tocar música, máis que por lograr éxito propio.
Unhas semanas máis tarde "The Apples" trocaron o seu nome a The Wallflowers, e tocaron nun grande número de locais. As súas actuacións fixéronlles conseguir o seu primeiro acordo con Virgin Records para gravar un disco de estudio. En 1992, The Wallflowers sacaron o seu primeiro áblum á venda, de nome homónimo.
Actuaron nos Estados Unidos e no Canadá en 1992 e na primavera de 1993. Foron abreconcertos de grupos coma Cracker, The Spin Doctors ou 10.000 Maniacs, e foron cabezas de cartel nalgúns concertos. Cando volveron a casa, viron que os dous contactos de Virgin que estiveran interesados neles xa non estaban na compañía. O álbum non tivo moi boa acollida e a banda sentiu que Virgin perdera o interese neles. Ademais, Virgin comezou a usar o nome de Dylan para atraer a atención e vender discos, pero isto non lle gustou á banda, e menos a Jakob. Finalmente pediron rematar o seu contrato. Virgin accedeu, e deixaron a compañía no verán de 1993. Desafortunadamente, outras compañías non estaban interesados neles ao menos durante un ano. Rami explicou a situación:
Durante o período de inactividade, Rami seguía tendo fe en Jakob e nos Wallflowers. A súa dedicación seguía sendo forte a pesar do incertos que eran os contratos do grupo. En 1994, os Wallflowers asinaron con Interscope Records e comezaron a traballar na súa segunda publicación. Ao mesmo tempo, Rami comezou a ter unha gran demanda para tocar con outros artistas, traballando con produtores como Paul Fox, Matt Hyde e Rick Neigher. Resultado disto foron, en 1996, os álbums de artistas coma Rickie Lee Jones, The Hookers, Tina & the B-side Movement, Leah Andreone, Chalk Farm ou Phil Cody, que levaban o nome de Jaffee nos seus discos. Ademais publicouse tamén en 1996 o segundo álbum de The Wallflowers, chamado Bringing Down the Horse, o cal vendeu ao redor de 5 millóns de copias.
A xira e a promoción posteriores á publicación axudaron a gañar recoñecemento. Entre 1996 e 1997, The Wallflowers apareceron en multitude revistas, nas radios, apareceron frecuentemente na televisión e foron nomeados a varios galardóns. En 1997 tamén cambiou a vida persoal de Rami, xa que naceu o seu primeiro fillo. Debido a isto deixou a xira a mediados de xullo de 1997, e foi substituído ata setembro por Chris Joyner.
En 1998, The Wallflowers volveron ao estudio para gravar "Heroes" para a banda sonora de Godzilla, o que lles deu outro nomeamento aos Grammy aquel ano.
Tras a publicación de Bringing Down the Horse, Rami continuou o seu traballo con outros grupos e cantantes, coma Everclear, Grant Lee Buffalo, Richie Sambora, Macy Gray, Jeremy Toback, Joe Henry, Melissa Etheridge e Garth Brooks.
Ao final de 1998, cando a xira dos Wallflowers diminuía a súa velocidade de concertos, Rami expandiu o seu talento musical e comezou a producir para o seu amigo e antigo compañeiro, Phil Cody.
Pleuronectes putnami
Pleuronectes putnami é un peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, familia dos pleuronéctidos e subfamilia dos pleuronectinos, unha das tres que integran actualmente o xénero Pleuronectes, coñecida en galego como solla lisa.
Rami Jaffee
Carreira
En novembro do ano 2002, The Wallflowers publicaron o seu cuarto álbum Red Letter Days. A banda fixo unha xira nos anos 2002 e 2003, con algunhas aparicións en 2004.
Pleuronectes putnami
É un pequeno peixe plano (de até 30 cm), mariño, demersal, que habita en augas costeiras pouco profundas, temperadas, salgadas e salobres, até os 27 m de profundidade, no noroeste do Atlántico, desde o Quebec (Canadá), até o estado de Rhode Island (Estados Unidos).
Rami Jaffee
Carreira
Cun novo batería, a banda publicou Rebel, Sweetheart, o seu quinto álbum, o 24 de maio de 2005.
Pleuronectes putnami
Descrición
A especie foi descrita en 1964 polo ictiólogo estadounidense Theodore Gill, baixo o nome de Euchalarodus putnami. O xénero Euchalarodus (hoxe obsoleto), e a especie E. putnami, foron descritos por Gill nese ano nun traballo publicado nas páxinas 216-221 da revista ''Proc. Acad. nat. Sci. Philad''.
Rami Jaffee
Actualidade
Rami comezou a buscar outras opcións á parte dos Wallflowers. Así, traballou no álbum In Your Honor dos Foo Fighters, e estivo traballando coa banda dende aquela, incluíndo traballo de estudio e concertos. Dende que Rami estivo cos Foo Fighters, os últimos álbums da banda recibiron a aclamación dos Grammy.
A Casanova, Triabá, Castro de Rei
A Casanova é un lugar da parroquia de Triabá, no concello lucense de Castro de Rei. Segundo o IGE, no ano 2019 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres), o cal supón unha diminución respecto do ano 2014, cando tiña 13 habitantes.
Pleuronectes putnami
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, e polo orixinario que lle deu Gill, a especie coñécese tamén polos seguintes sinónimos:
A Casanova, Triabá, Castro de Rei
O barrio consta de 4 vivendas, todas elas habitadas. A principal actividade económica do lugar é a gandería, na súa maior parte dedicada a produción de leite, aínda que tamén se crían cabras e porcos.
Pleuronectes putnami
Sinónimos
Algunhas autoridades consideran como válido o nome Liopsetta putnami, como a Animal Diversity Web,, ou Evseenko, e este nome é o que recollen tamén Lahuerta e Vázquez no seu Vocabulario Multilingüe. pero a maioría dos autores considersan como o actualmente válido o nome Pleuronectes putnami.
Etimoloxía
O nome específico, putnami, é unha homenaxe ao oficial da mariña estadounidense e explorador do ártico Charles Putnam (1854–1882).
Características
A solla lisa é un peixe plano de até os 30 cm de lonxitide, cos dous ollos situados no lado dereito do corpo. A coloración do lado superior, incluíndo as aletas, varía da gris escuro á parda ou case negra, e pode ser uniforme ou salferida con manchas máis escuras da mesma cor; o lado inferior é branco. As escamas das femias son lisas en ambos os lados do corpo, mentres que as dos machos son ásperas na parte superior.
Hábitat e distribución
miniatura|300px|Área de distribución de Pleuronectes putnami. Pleuronectes putnami é un peixe mariño, demersal, que habita en augas costeiras pouco profundas, temperadas, salgadas e salobres, entre os 20 e os 30 m de profundidade, en baías protexidas, e estuarios e desembocaduras dos ríos,
A súa distribución abarca as costas do noroeste do Atlántico, entre os 60° N e os 41° N, polas provincias do Quebec, Terra Nova e Labrador, Nova Escocia, Illa do Príncipe Eduardo, no Canadá, e os estados de Maine, Nova Hampshire, Massachusetts e Rhode Island, dos Estados Unidos).
Alimentación
A dieta da solla lisa consiste sobre todo en organismos zoobentónicos: invertebrados como crustáceos, moluscos e veremes mariños.
Pesca
Pleuronectes putnami captúrase na zona de pesca 21 (Atlántico noroeste).
Juan Hermida Iglesias
Juan Hermida Iglesias, nado en Arteixo en 1904 e finado na Coruña nos anos sesenta, foi un sindicalista galego.
Traxectoria
Panadeiro e militante da CNT, foi directivo do Sindicato de Panaderos, delegado dos panadeiros da Coruña nos congresos de 1931 e 1936. En 1933 era secretario da Federación Local da Coruña e foi detido pola folga de maio xunto con outros delegados cenetistas. Representou a Galicia no PNR de xuño de 1934. Foi presidente do gremio de pescadores e socio do Centro de Estudios Sociales Germinal. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse en Arteixo e fuxiu nun pesqueiro dende A Coruña cara Asturias. Abríuselle proceso, sendo declarado en rebeldía. Tras pasar anos en Francia volveu en 1945. Foi detido en marzo de 1947, xulgado na Coruña por rebelión, e condenado a 12 anos de prisión. Tras pasar uns anos no Penal do Dueso foi indultado a mediados dos anos cincuenta, pero foi constantemente detido sen encausamento, especialmente cando visitaba a cidade algunha autoridade relevante do Réxime.
Vida persoal
Casou con Teresa López Gómez en 1928.
Estramil, Torás, A Laracha
Estramil é un lugar da parroquia de Torás no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 230 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 117 homes e 113 mulleres.
Luís I de Portugal
miniatura|dereita|200px|Retrato de Luís I de Portugal. miniatura|200px|Ponte Don Luís I en Porto, Portugal Luís I de Portugal, alcumado o Popular, nado en Lisboa o 31 de outubro de 1838 e finado en Cascais o 19 de outubro de 1889, foi rei de Portugal entre 1861 e 1889. Era ou segundo fillo da raíña María e do rei consorte Fernando, e foi Duque do Porto.
Traxectoria
A pesar dunha filtración coa sucesión española antes da Guerra franco-prusiana de 1870-1871, Luís foi sobre todo un home de ciencia, cunha especial paixón pola oceanografía. Investiu gran parte da súa fortuna en financiar barcos de investigación dedicados a recoller espécimes nos océanos do mundo. Foi o responsable da creación dun dos primeiros acuario do mundo, o Vasco da Gama en Lisboa, que segue aínda aberto ao público, incluíndo unha lura de 10 metros de longo. O seu amor polas ciencias e cousas novas foi pasado aos seus dous fillos.
O matrimonio de Luís e os seus descendentes
Luís I contraeu matrimonio o 6 de outubro de 1862 con María Pía de Savoia (16 de outubro de 1847 - 5 de xullo de 1911), filla de Vítor Manuel II de Italia e María Adelaida de Habsburgo. Eles tiveron dous fillos.
VHF
VHF (Very high frequency) é a frecuencia de radio que cobre o rango entre os 30 MHz e os 300 MHz, sitúase entre a HF (High Frecuency) e a UHF (Ultra High Frecuency).
Volcán da Serreta
O volcán da Serreta é unha zona de fondos mariños situados ao oeste da costa da illa Terceira, no arquipélago das illas Azores. Está situado fronte á poboación da Serreta, onde teñen ocorrido erupcións submarinas frecuentes ao longo de liñas de fractura coa dirección xeral leste-oeste. Estas erupcións foron ocasionalmente acompañadas por actividade sísmica, como ocorreu en maio e xuño de 1867, ou só por microsismos. A erupción que se iniciou o 1 de xuño de 1867 proxectou grandes columnas de vapor e de expulsións en altitude, saíndo da superficie do mar, e deixou un rochedo, a Baixa da Serreta, que aínda subsiste. A erupción de 1998/1999 ocorreu a unha profundidade ben maior (500 a 600 m), sen provocar sismos sentidos. Nesta última erupción, as rochas atinxían a superficie apenas como "balóns" de gas que explotaban e se afundían de inmediato. Puideron ter ocorrido mentres tanto outras erupcións que non foron detectadas, dada a profundidade en que ocorreron.
A erupción de maio e xuño de 1867
A erupción que se iniciou de forma visíbel o 1 de xuño de 1867 é a máis violenta que ocorreu no Volcán da Serreta desde a colonización das illas. Iniciouse cunha crise sísmica que foi crecendo de intensidade e frecuencia ao longo dos primeiros meses de 1867. Durante o mes de maio a intensidade e frecuencia dos tremores era tal que case todas as casas das freguesías da Serreta, Raminho e Altares se encontraban arruinadas e os seus habitantes non se atrevían a entrar nelas, durmindo en cabanas feitas de palla e de ramaxes de árbore. Nos últimos días de maio iniciouse unha fase de violento tremor continuo, máis sensíbel na freguesía do Raminho.
No verán de 1872 o lugar da erupción foi visitado polo xeólogo Ferdinand André Fouqué, que, a bordo dunha embarcación foi ás inmediacións da Baixa da Serreta, e puido recoller gases que entón aínda manaban profusamente da superficie do mar. Na costa, baixo a Punta do Raminho, existe unha poderosa nacente termal fortemente gaseificada (con dióxido de carbono), coñecida como a Auga Santa da Serreta, usada para fins medicinais até xaneiro de 1980, cando un grande derrubamento de rochas desencadeado polo sismo de 1 de xaneiro de 1980 impediu o acceso ao local.
A erupción de 1998/1999
Foron rexistrados microsismos na área a partir do 25 de novembro de 1998. O 18 de decembro de 1998 uns pescadores detectaron a existencia de columnas de vapor que saían das augas a cerca de 10 km a oeste-noroeste da punta da Serreta.
A erupción ocorreu de forma intermitente con emisión de gases e de lava basáltica, cos centros eruptivos dispoñéndose ao longo de faixa con 2,5 km de lonxitude de dirección NE-SW, aparentemente coincidente coa dirección xeral do Rifte da Terceira naquela rexión.
Durante as fases máis activas, algúns clastos de material en semi-fusión, rico en gases e en vesículas cheas de vapor de auga, alcanzaron a superficie, formando pequenas columnas de vapores individuais, que, con boa visibilidade, podían ser vistas desde terra. Cando se aproximaban á superficie, os clastos estoupaban debido á diminución da presión externa, expondo o seu interior en fusión. Algunhas das explosións ocorrían encima da superficie do mar, o que á noite permitía que fosen vistos desde terra como puntos de luz de cor laranxa que se acendían e rapidamente desaparecían.
A orixe destes clastos aparentemente é a formación de lagos submarinos de lava moi fluída e rica en gas, que, ao fraccionarse na auga, arrefece á superficie aprisionando os gases no seu interior. O conxunto fica con densidade global inferior á da auga do mar, acendendo rapidamente en dirección á superficie. Durante os anos de 1999 e 2000 foi posíbel identificar cerca de sete puntos de emisión de lava e gases, dispostos de forma case linear en zonas con profundidades que oscilan entre os 300 m e os 800 m. A pesar dos numerosos enxames de microsismos que foron rexistrados, a erupción non provocou sismicidade perceptible. A erupción foi por última vez visíbel en febreiro de 2000, con emisión de gases e lava. Desapareceu progresivamente ao longo daquel ano.
Iñaki Anasagasti
Iñaki Mirena Anasagasti Olabeaga, nado o 16 de novembro de 1947 en Cumana (Venezuela) é un político vasco.
Nacido no exilio nunha familia de nacionalistas vascos, está licenciado en xornalismo e socioloxía, dirixiu a publicación Euzkadi, detido o 1 de abril de 1976, estivo na cadea durante tres días por orde de Manuel Fraga. Deputado no Parlamento de Euskadi (1980-1986), deputado no Congreso dos Deputados de España e voceiro do Partido Nacionalista Vasco PNV desde 1986 ata 2004. Na actualidade (2006) é senador.
San Pedro de la Paz
miniatura|Avenida Pedro Aguirre Cerda en San Pedro de la Paz. San Pedro de la Paz é un municipio, unha cidade e unha comuna da provincia de Concepción, na rexión de Biobío, forma unha conurbación coa capital rexional e veciña de Concepción, a comuna sitúase a uns 8 quilómetros da mesma cidade, ao sur do río Biobío. O seu municipio foi fundado en 1995. Segundo o censo INE de 2002, en termos de poboación, a comuna tiña un total de 80.447 habitantes, unha área é de 112,5 km2 e unha densidade de poboación de 715,1 hab/km². O xentilicio da comuna é sanpedrino/a.
Toulouse Business School
A Toulouse Business School é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en París, Londres, Barcelona, Casablanca e Tolosa.
Descrición
Esta institución, fundada en 1903, é unha das máis antiga escola de negocios do mundo. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EQUIS, AACSB e AMBA. Defínese como a escola de negocios para Europa e está recoñecida como unha das mellores business school do mundo en formación de directivos.
A escola é coñecida polos seus graos na aviación (en colaboración coa École nationale de l'aviation civile).
Xavier Dolan
Xavier Dolan-Tadros, nado en Montreal o 20 de marzo de 1989, é un actor, actor de voz, director, guionista, editor de cinema canadense. Comezou a súa carreira como actor infantil en anuncios publicitarios antes de comezar a dirixir filmes. Recibiu a aclamación internacional en 2009 despois do seu debut como director con J'ai tué ma mère, que se estreou no Festival Internacional de Cinema de Cannes na sección "Quincena de Realizadores".
Dende 2009, escribiu e dirixiu oito filmes, tódolos cales foron estreados en Cannes, agás Tom à la ferme, que foi estreado no Festival de Venecia en 2013, e o seu primeiro filme en lingua inglesa, The Death and Life of John F. Donovan, que foi estreado no Festival de Toronto en 2018. Dirixiu o vídeo musical para o sinxelo de Adele "Hello" en 2015.
Bergamoteira
Este artigo trata sobre un cítrico, para a pera bergamota véxase o artigo pereira.
A bergamoteira (Citrus × bergamia), é unha especie de arboriña cítrica híbrida de limeira e laranxeira agre, que dá un froito aromático, a bergamota, un hesperidio piriforme, coa tona lisa e fina de cor amarela, moi aromático e de sabor acedo. O sabor da bergamota é agre, a tona emprégase para a obtención de aceite esencial.
Cómpre non confundir este froito coa pera bergamota, unha pera de forma arredondada, coa pel de cor verde amarelada e a polpa zumarenta e moi aromática.
Etimoloxía
O nome galego vén do italiano: bergamotto, e este dunha modificación da verba turca "bey armudu", que significa "pera do Bey".
Cultivo
A produción desta especie está limitada á rexión costeira da provincia de Reggio de Calabria, no sur de Italia, de xeito que se converteu nun símbolo de toda a provincia. A meirande parte da bergamota procede dunha pequena zona onde a temperatura é óptima para esta especie. En ningunha outra parte do mundo produce froitos da mesma calidade e con rendementos semellantes.
Cultívase tamén na Arxentina, Brasil e no estado estadounidense de Xeorxia, ao igual que na región de Mersin, no sur de Turquía, onde é típica unha sobremesa feita con esta froita.
Como esencia
A tona da bergamota úsase en perfumaría pola súa habilidade en combinar cunha ampla gama de esencias para formar distintas mesturas que fan que os seus compoñentes se complementen entre si. Aproximadamente un terzo de todos os perfumes de home e a metade dos de muller conteñen óleo esencial de bergamota.
A bergamota era un dos compoñente orixinais usados na auga de Colonia que se desenvolveu en Alemaña no século XVII. En 1704 a bergamota usouse por vez primeira para facer o agora sonado perfume "Eau de toilette" tirando a polpa da bergamota e apertando a tona contra esponxas. Uns cen froitos de bergamota producen arredor de 85 gramos de aceite esencial.
Alelopatía
Disque as raíces aromáticas da bergamota mascaran a presenza de raíces doutras plantas impedindo que distintas pragas as localicen e ataquen. Por iso plántase ás veces asociada a outras culturas en hortas.
Toxicoloxía
Nun estudo, o aceite de bergamota foi relacionado con certos efectos fototóxicos (por mor do composto bergapteno) e no bloqueo da absorción de potasio nos intestinos.
A bergamota é tamén unha fonte de bergamotina a cal xunto co similar composto químico 6’,7’-dihidroxibergamotina, crese que é o responsábel de que o metabolismo de certos fármacos se vexa alterado polo consumo do seu zume.
En cremas solares
Noutrora, un composto extraído do aceite de bergamota (o psoraleno) usouse en cremas para acelerar o bronceado e en protectores solares. Esta substancia penetra na pel e aumenta os danos no ADN das células. Este dano é o responsábel de queimaduras solares e dun incremento na produción de melanina. En 1959 achouse que a substancia era fotocarcinóxena, mais non se prohibiu en cremas bronceadoras até 1995. Estas substancias fotocarcinoxénicas foron prohibidas logo de que causasen moitos casos de melanomas malignos e mortes. O psoraleno agora só se usa no tratamento de certas desordes da pel, como parte da terapia PUVA (tratamentos contra o eccema, psoríase e vitilixe a base de psoraleno + raios UVA).
Efectos neuroprotectores
Recentemente descubriuse que o aceite esencial de bergamota reduce os danos por excitotoxicidade en células neuronais humanas en ensaios in vitro e tamén podería ter propiedades neuroprotectivas.
Bruxaría
En meigallos e conxuros hoodoo, existe a crenza de que a bergamota pode controlar ou dirixir, e por esta razón úsase nunha variedade de feitizos e fórmulas coa finalidade de dominar á outra persoa.
Volcán Qualibou
Tecnicamente o Qualibou non é un volcán, senón que son os restos dun volcán que fixo erupción e posteriormente se colapsou hai 39.000 anos. O lugar está conectado á rede de camiños de Santa Lucía e, por tanto, recibe unha gran cantidade de turistas, os cales acoden coa intención de apreciar as súas caídas de auga e nadar nos seus mananciais sulfurosos.
Antergos
Antergos é unha distribución de Linux baseada en Arch Linux de actualización continua (rolling release) e coa súa orixe galega. Emprega o ambiente de escritorio GNOME 3 por defecto mais pode instalarse con Cinnamon, MATE, KDE Plasma 5 e Xfce.
Liberouse en 2012 como Cinnarch e pasou a chamarse Antergos en edicións de 2013. En 2017 foi das dez distribución máis populares.
O nome da distribución provén da palabra galega "antergos".
Historia e fitos de desenvolvemento
miniatura|Menú de Antergos O seu desenvolvemento comezouno Alexandre Filgueira estudando na Universidade da Coruña no 2012. Tiña empregado a ferramenta archiso para editar Arch Linux coas súas configuración habitual. Con Archboot foi creando un instalador gráfico para a súa edición da distribución. Como viu que as súas primeiras edicións de Arch Linux, que tiñan o fork de GNOME Cinammon, non tiñan outra distribución similar, o 5 de xullo de 2015 decidiu publicar e difundir nos medios de Arch Linux a súa edición, que denominou Cinnarch. Empregábase Cinnamon como alternativa a GNOME 3. A súa variante da distribución e comezou a popularizarse en Distrowatch. En breve uniuse ao desenvolvemento Gustau Castells e comezaron a incluír máis alternativas de ambientes de escritorio. En abril de 2013 mudaron de Cinnamon a GNOME 3.6, pola dificultade de continuar mantendo Cinnamon e avances no desenvolvemento de GNOME 3.
O 12 de maio de 2013 publicaron unha nova versión da súa distribución e como xa non só incluía Cinnamon, renomeárona a Antergos.
Antergos colabora con Numix, un proxecto para a edición do tema Numix-Frost e iconas Numix-Square, desde a versión 2014.05.26 para cambiar o seu aspecto visual.
Desde marzo de 2015 Antergos conta cunha edición mínima, "Antergos Minimal ISO", que só inclúe os compoñentes esenciais para o instalador.
Características
Os paquetes de Antergos xestiónanse con Pacman e cun instalador gráfico e ten a súa interface de instalación propia. Para instalacións, conta cos repositorios de Arch, "Arch User Repository (AUR)" e outros repositorios propios. Instala a versión LTS ("Long Term Support", ou "versión con soporte a longo prazo") do kernel de linux.
O primeiro ambiente de escritorio co que contou foi Cinnamon, unha alternativa a GNOME Shell. Agora inclúe a Cinnamon, GNOME (a predefinida), KDE Plasma 5, MATE, openbox e Xfce. Emprega o navegador Chromium e non conta cunha suite ofimática por defecto.
Antergos está traducido completamente a 15 linguas e cun bo soporte para máis de 30. Estase traducindo a un total de 72 linguas. Entre elas atópanse linguas como o asturiano, catalán, galego, portugués, e incluso o esperanto.
Carlos I de Portugal
Carlos Fernando Luís Maria Victor Miguel Rafael Gabriel Gonzaga Xavier Francisco de Assis José Simão de Saxonia-Coburgo-Gotha e Bragança, coñecido como Carlos I de Portugal, alcumado o Martirizado ou o Mártir, nado en Lisboa o 28 de setembro de 1863 e finado o 1 de febreiro de 1908, foi o penúltimo rei de Portugal.
Traxectoria
Era fillo do rei Luís Filipe e da princesa María Pía de Savoia, filla de Vítor Manuel II, rei de Italia.
Carlos converteuse en rei o 10 de outubro de 1889. Home intelixente pero propenso á extravagancia, as políticas, despilfarros e amoríos extramaritais de Carlos selaron o destino da monarquía portuguesa. Os tratados coloniais co Reino Unido (un asinado en agosto de 1890, que definiu as súas fronteiras africanas ao longo do Zambeze e o Congo, e outros asinados o 14 de outubro de 1899 que confirmaban os tratados coloniais do século XVII) estabilizaron a situación en África. En política interior, Portugal foi declarada en bancarrota dúas veces -o 14 de xuño de 1892, e novamente o 10 de maio de 1902 - causando disturbios industriais, antagonismo con socialistas e republicanos, e a crítica da prensa á monarquía. Carlos respondeu ao nomear a João Franco como primeiro ministro e subsecuentemente aceptando a disolución do Parlamento.
150px|esquerda|miniatura|Retrato de D. Carlos I de Portugal O 1 de febreiro de 1908, a familia real regresaba do palacio de Vila Viçosa a Lisboa. Viaxaban en coche cara a Almada, e logo tomaron un barco para cruzar o río Texo, e desembarcaron en Cais do Sodré, no centro de Lisboa. No seu camiño cara ao palacio real, a carruaxe con Carlos I e a súa familia pasou por Terreiro do Paço. Namentres cruzaban a praza, foron disparados varios tiros desde a multitude por polo menos dous homes: Alfredo Costa e Manuel Buiça. O rei morreu inmediatamente, o seu herdeiro Luís Filipe foi mortalmente ferido, e o príncipe Manuel foi alcanzado nun brazo. Os asasinos foron mortos a tiros no lugar polos escoltas e posteriormente recoñecidos como membros do Partido Republicano. Aproximadamente vinte minutos despois, o príncipe Luís Filipe morreu, e días máis tarde, Manuel foi proclamado rei de Portugal, o último da dinastía dos Bragança-Saxonia-Coburgo-Gotha (Bragança-Wettin).
Descendencia
Carlos casou coa princesa Amélie de Orleáns en 1886. Ela era filla de Philippe, Conde de París e de Marie Isabelle de Orleáns. Os seus fillos foron:
Coa nobre Maria Amélia Laredó e Murça:
Vega de Infanzones
Vega de Infanzones é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 938 habitantes (INE 2011).
Gabenlle, Torás, A Laracha
Gabenlle é un lugar da parroquia de Torás no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 78 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 35 homes e 43 mulleres.
Eucalipto vermello
right|miniatura|250px|Toro dun exemplar de 700 anos en [[Wonga Wetlands, NSW, Australia.]]
O eucalipto vermello (Eucalyptus camaldulensis) é unha árbore perennifolia da familia das mirtáceas pertencente ao xénero eucalipto. Diferénciase da especie predominante en Galiza, o Eucalyptus globulus, na súa casca avermellada, que se desprende en anacos irregulares cando é vello. Igualmente presentan un ton avermellado as follas, sendo as súas flores e os seus froitos máis pequenos.
É unha especie plantada en moitas partes do mundo. É nativa de Australia onde está amplamente espallada, en especial preto dos regueiros. En Galiza cultívase escasamente, aparecendo ocasionalmente naturalizado en zonas litorais.
Foi bautizada así polo mosteiro Camaldoli preto de Nápoles, de onde era o primeiro espécime descrito.
É unha árbore familiar e icona de Australia. Produce boa sombra para as extremas temperaturas en Australia central, e estabiliza bancos de río, retendo o solo.
Descrición
Medra até 20 m, chega ás veces a 60 m de altura; o seu ritidoma (casca) é groso (3 cm) esponxoso, mesturando as cores avermelladas, cinsentas, aversadas e abrancazadas.
Galería de imaxes de Taboadela
Galería de imaxes do concello de Taboadela na provincia de Ourense.
Eucalipto vermello
Descrición
A forma Greenough ten un hábito de crecemento estraño, vira 90 º da vertical arredor de 2 m por riba do chan.
Ecoloxía
As "xangadas" formadas cando o eucalipto vermello cae nos ríos coma o Murray, é unha importante parte do ecosistema fluvial, e hábitat vital e sitio de cria dos peixes nativos coma Maccullochella peelii peelii. Desafortunadamente moitas xangadas retíranse dos ríos debido ao entorpecemento da vía fluvial.
miniatura|250px|Froitos e follas do eucalipto vermello. miniatura|250px|E. camaldulensis nunha inundación.
Cultivo
E. camaldulensis xermola axiña tanto de sementes frescas coma de almacenadas en condicións de frío seco. E tamén logo adquire resistencia á seca. É un excelente bonsai, e agroma ben da base e do ápice epicórmico.
Usos
Tamén fornece boa leña e excelente carbón que é exitosamente usado no Brasil para a siderurxia do ferro e do aceiro.
Ademais, a árbore é usada para polinización con abellas no Brasil e na Arxentina.
É un dos eucaliptos máis plantados mundialmente (ca. 5.000 km² plantados) (NAS, 1980a: Arxentina, EUA, Brasil, Exipto, Kenya, Marrocos, Nixeria, Paquistán, Senegal, Serra Leoa, España, Paraguai, Perú, Sri Lanka, Sudán, Tanzania, Alto Volta, Uruguai, Zimbabwe.
Emprégase tamén como planta ornamental.
Variedades e sinonimia
'subsp. camaldulensis'. 'subsp. simulata' Brooker & Kleinig, Field Guide Eucalypts 3: 371 (1994).
Historias de Oregón
Historias de Oregón é unha novela de Diego Ameixeiras, publicada por Edicións Xerais en novembro de 2011 logo de que gañase ese verán o Premio de novela por entregas de La Voz de Galicia.
Sinopse
A trama relaciona diversos personaxes da vila de Oregón, heterónimo literario de Ourense. A acción discorre nun verán de forte calor.
Aurora P.G. é unha muller que sofre os maltratos do seu home. Unha enfermeira que coñece a través da doazón de sangue intenta animala para que faga tai chi. Cae no cristianismo e confesa a un sacerdote que lle atrae a idea do suicidio, mais mata o seu home, Andrés Carracedo Sánchez, cun coitelo.
Ponte sobre o río Bibei na [[A Pobra de Trives|Pobra de Trives.|dereita|miniatura]]
Diana Maroto é unha rapaza de São Paulo de 20 anos que ten unha filla alá e exerce a prostitución en Oregón. É asasinada por un home, e logo de que o seu corpo apareza a tres quilómetros da ponte do Bibei, Eusebio R.S. acaba confesando o crime.
Camélia V.P. é unha prostituta portuguesa, que unha vez ao mes se cita cun construtor de sona nun motel á beira da estrada de Santiago de Compostela, a 10 km da vila. Nunha das citas róuballe a carteira con bastantes cartos. Dá estes cartos á nai de Diana, xunto con outros recadados por emigrantes da vila, para que llos dea á súa neta.
Rafael B.D. está namorado da doutora Carme Méndez T., mais esta non quere seguir con el. Autolesiónase e contrata os servizos de Camélia.
Mateo G.L. é un peón forestal. Ten algún negocio escuro con Gumersindo E.V., quen matou a Anselmo Vázquez Prada, un construtor que lle tiña que dar uns cartos. Carlos A.N. é amigo de Mateo e irmán de Rosa A.N., á súa vez muller do construtor.
Narración
A obra está narrada en terceira persoa cun narrador omnisciente.
Terceira guerra servil
A terceira revolta servil foi a última a última dunha serie de rebelións sen conexión fracasadas contra Roma, coñecidas colectivamente como revoltas ser exército de escravos escapados, en torno a 120.000, baixo as ordes de Espartaco, famoso gladiador da época, atacou o rural do sur de Italia e derrotou a varios exércitos romanos enviados para capturalos ou destruílos. O obxectivo era a obtención da liberdade, e cruzaron toda a península para superar os Alpes, pero chegando á Galia Cisalpina por razóns non de todo aclaradas deron volta cara ao sur de Italia e acabaron sendo derrotados por Craso e Pompeio.
César Guillán Bozo
César Guillán Bozo, nado na Coruña en 1899 e finado na mesma cidade o 11 de agosto de 1978, foi un sindicalista e político galego.
Traxectoria
Fillo de José Guillán, médico municipal da Coruña. Foi ferido na campaña de Marrocos (1921). Militante da CNT, en 1930 participou no Pacto de Lestrobe xunto aos cenetistas Ricardo García Lago e Manuel Fernández Fernández, como delgado da sección VIR da Coruña. Vocal da Directiva do Centro de Estudios Sociales Germinal. En abril de 1936 foi elixido vocal da Directiva do Partido Sindicalista da Coruña que presidía Manuel Fernández Fernández. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi despedido da Fábrica de Tabacos da Coruña o 14 de xullo de 1937. Reincorporouse posteriormente perdendo 11 anos de antigüidade.
Vida persoal
Casou con Sara Suárez Barros.
Christianorum regnum
A denominación en latín de Christianorum regnum que significa literalmente "reino dos cristiáns", foi a máis común para referirse ao dominio dos reis cristiáns na Galicia altomedieval entre os séculos VIII e X.
Causas
Se ben o termo "reino dos cristiáns" semella na actualidade demasiado ambiguo para referirnos a un único reino medieval europeo, o certo é que esta denominación foi acuñada por dous principais motivos. Por unha banda, determinaba o contrapeso contra o veciño estado musulmán, o Emirato de Córdoba, marcando o carácter "cristián" dos novos reis galaicos independentes, e tentando con isto atraer a atención dos mozárabes en Spania. Por outra parte, o feito de que a Galicia altomedieval non estivera unificada baixo un único monarca, precisaba dun elemento aglutinador -a relixión- capaz de convencer aos aristócratas da antiga Gallaecia para que se uniran ao proxecto de restauración monárquica.
Apse
miniatura|dereita|250px|Apses: 1) Apoapse; 2) Periapse; 3) Foco Un apse (do grego ἁψίς) é o punto de maior ou menor distancia dun corpo a un dos focos da súa órbita elíptica. En mecánica celeste este foco é tamén o centro de atracción, que é normalmente o centro de masas do sistema.
O punto de máxima aproximación (o punto no que os dous corpos están máis cerca) chámase periapse ou pericentro, namentres que o punto de maior afastamento chámase apoapse ou apocentro. Á liña recta trazada cruzando o apoapse e o periapse chámaselle liña de ápsides, e coincide co eixo maior da elipse, que é a liña que atravesa a parte máis longa dunha elipse.
Os termos derivados úsanse para identificar o corpo orbitado. Os máis comúns son perixeo (do grego περί peri = arredor de, e Γαῖα Gaia = Terra) -punto da órbita máis preto da Terra- e apoxeo (do grego ἀπό apó = lonxe, e Γαῖα Gaia = Terra) para referirse a órbitas arredor da Terra e perihelio (do grego περί perí = arredor de, e ἥλιος Helios = Sol) e afelio (do grego ἀπό apó = lonxe, e ἥλιος Helios = Sol) para referirse a órbitas arredor do Sol. Para órbitas arredor da Lúa úsanse os termos perilúa e apolúa.
Fórmulas matemáticas
Estas fórmulas caracterizan o periapse e o apoapse dunha órbita:
De acordo coas leis de Kepler (baseadas na conservación do momento angular) e coa conservación da enerxía, esas dúas cantidades son constantes para unha órbita dada:
onde:
Para a conversión de alturas sobre a superficie a distancias entre unha órbita e o seu primario, o radio do corpo central debe sumarse, e á inversa. A media aritmética das dúas distancias limitantes é a lonxitude a do semieixo maior. A media xeométrica das dúas distancias é a lonxitude do semieixo menor, b. A media xeométrica das dúas velocidades é, a velocidade correspondente á enerxía cinética que, en calquera posición da órbita e sumada á enerxía cinética existente, faría que o corpo orbitante escapase.
Vila de Rei, Trasmiras
A parroquia está atravesada pola estrada N-525 e pola Vía da Prata do Camiño de Santiago.
Patrimonio
No lugar do Castelo estaba a Fortaleza de Canderrei, punto de vixilancia da lagoa de Antela canda as torres de Sandiás, Porqueira e A Pena. No ano 1037 aparece citado como Castello Kenderedi. No ano 1100 foi doado por Onega Fernández ao abade Pedro de Celanova. No lugar existe hoxe unha capela consagrada á Virxe dos Remedios, de estilo barroco.
Vilar de Lebres, Trasmiras
Vilar de Lebres é unha parroquia do concello de Trasmiras na provincia de Ourense. No ano 2022 tiña 78 habitantes, dos cales 40 eran homes e 38 mulleres.
Alberto Javier Amado
Alberto Javier Amado, máis coñecido como Kogote, nado en Madrid en abril de 1972, é un músico español. É coñecido por ser o teclista do grupo ska punk Ska-P.
Traxectoria
Nado no barrio de La Latina e criado no de Carabanchel (Madrid), Kogote comeza a se interesar pola música aos 12 anos tocando un vello teclado de seu pai. No instituto forma parte de distintos grupos. Cun deles, Akrópolis, gaña o primeiro premio dun concurso que organiza o parque de atraccións de Madrid. En 1990, conxuntamente co vocalista, forma Fuera de Lugar, chegando a gravar un disco de estudo. Tras diversas mudanzas na formación decide abandonar o grupo e a música de xeiro temporal. Despois de dous anos traballando reúne os cartos necesarios para mercar o seu primeiro teclado profesional, co que debutará tocando en distintas vodas e banquetes. Máis tarde, amais de realizar distintos traballos, continúa a tocar con diferentes bandas de distintos xéneros musicais: heavy, rock, pop, hip hop, rap... sendo o nexo común o carácter reivindicativo de todos eles.
En 1993, en resposta a un anuncio nun local de ensaio no que se solicita un teclista, Kogote ponse en contacto cos membros iniciais da aínda non fundada banda Ska-P.
Escudo de Islandia
200px|dereita O Escudo de Islandia (en islandés: Skjaldarmerki Íslands) está composto por unha cruz de prata sobre un escudo azul, cunha cruz de memoria vermella no interior da cruz de prata (aparece na Bandeira de Islandia). O shieldbearers son os catro protectores de Islandia (landvættir). O touro (Griðungur) é o protector do suroeste da illa, a aguia ou grifón (Gammur) protexe o noroeste, o dragón (Dreki), a parte nordeste e o xigante (Bergrisi) é o protector do sueste do país. O grande respecto dado a estas criaturas na illa é tanto que chegou a haber unha lei na época dos viquingos que dicía que ningún navío podía ostentar estes símbolos (na maioría das veces cabezas de dragón sobre a proa do navío) cando se aproximan a Islandia. Estes eran por tanto os seus protectores.
O landvættir tamén decora a fronte das moedas, a coroa islandesa, onde animais do océano (peixes, cangrexos e golfiños) aparecen no verso. A Presidencia islandesa usa unha bandeira co brasón de armas. O Comisario Nacional da Policía islandés utiliza unha bandeira branca co brasón de armas, cando a utilización da bandeira do Estado non se xustifica e, por iso, poden algúns outros servizos estatais facelo tamén. O escudo en linguaxe heráldica é: brasonedo, azur, sobre unha cruz de arxent unha cruz de goles.
Manuel II de Portugal
miniatura|dereita|250px|Manuel II de Portugal. Manuel II de Portugal, alcumado o Patriota ou o rei perdido, nado en Lisboa o 19 de marzo de 1889 e finado en Twickenham (Inglaterra) o 2 de xullo de 1932, foi un nobre da casa de Bragança, último rei de Portugal entre 1908 e 1910.
Traxectoria
O seu reinado iniciouse en 1908, ano no que radicais republicanos asasinaron o seu pai, o rei Carlos e ao seu irmán máis vello, Luís Felipe, Príncipe Real.
150px|miniatura|esquerda Viviu no exilio no Reino Unido. O 4 de setembro de 1913 casou coa princesa Augusta Vitoria de Hohenzollern-Sigmaringen. O rei morreu novo polo que os movementos realistas que querían restaurar a dinastía de Bragança fracasaron. Ao non deixar descendencia, os pretendentes ao trono de Portugal foron diversos, sen que se determinase quen era o lexítimo herdeiro ao trono.
Manuel II escribiu unha importante guía sobre a literatura portuguesa medieval e do renacemento.
Baobab
Baobab é o nome común dun xénero, Adansonia, que contén oito especies de árbores, orixinarias de Madagascar, o centro da diversidade con seis especies diferentes, África continental e mais Australia, cunha especie cada unha. A especie africana tamén se dá en Madagascar, porén non é nativa.
Reino de Essex
O Reino de Essex (Ēst Seaxna, "saxóns orientais"), un do sete reinos tradicionais da chamada Heptarquía Anglosaxoa, foi fundado ao redor de 600 e cubría o territorio actualmente ocupado polos condados de Essex, Hertfordshire e Middlesex. O primeiro documento histórico sobre o reino remóntase á Historia Eclesiástica de Beda, que reflicte a chegada do bispo Melito a Londres en 604.
Orixes do Reino de Essex
O Reino de Essex produce relativamente poucos "Diplomas" anglosaxóns en comparación cos seus veciños e non hai unha versión da Crónica anglosaxoa (ASC) sobre Essex. Como resultado, a historia do reino e da súa orixe permanece relativamente escura. A lenda (creada no século X), atribúe a fundación de Essex a Æscwine que aparece por primeira vez nunha xenealoxía orixinal de Wessex de finais do século IX que se conserva en Londres, Esta información é ampliada por escritores dos séculos XII e XIII como Henrique de Huntingdon (Historia Anglorum), Roger de Wendover (Flores Historiarum) e Matthew Paris (Chronica Majora). Wendover e París chámano Erkenwine e datan a fundación do reino no 527 e o seu reinado durou até o 587, cando morre e é sucedido polo seu fillo Sledd. A lonxitude do reinado (60 anos) e o propio nome, o único dos reis de Essex que non comeza por S, fan sospeitar que Æscwine é un personaxe lendario, analogamente aos Hengest e Horsa de Kent, Ælle e Cissa de Sussex ou Cerdic de Wessex.
As escavacións arqueolóxicas en diversos lugares de Essex (Mucking ou Prittlewell, por exemplo) demostran que xa había presenza saxoa a principios do século V e que a imaxe dunha invasión violenta de Britania está bastante afastada da realidade. Os saxóns primeiro como federados e máis tarde como colonos, chegaron a Essex desde finais do século IV, e foron asimilados facilmente pola poboación britanorromana. Os primeiros asentamentos producíronse na desembocadura de Támese, e nas zonas ao redor de Londinium. Os saxóns que foron asentándose cara ao leste, ao longo da vía romana entre Londinium e Camulodunum, foron coñecidos como estseaxni (saxóns orientais) e estaban formados por diversos grupos tribais cos seus propios líderes e estruturas políticas. Destes grupos énos coñecido algúns dos seus nomes, de cuxas denominacións sairían posteriormente as das provincias ou distritos do futuro reino: Na segunda metade do século VI, Kent, o veciño sur dos saxóns orientais levara a cabo a súa unificación, cambiando a tradicional estrutura política xermánica de clans rexidos por un xefe electivo en asemblea popular (folkmoot ou folkmote), á dunha monarquía semihereditaria aconsellada por unha asemblea de nobres ou homes ilustres (witenagemot ou witan). Aethelberht de Kent, en cuxo código de leis se preserva a primeira referencia escrita a un witan, dominaba como señor superior a maioría dos territorios dos saxóns orientais. Aethelberht sería o catalizador para a formación dun Essex unificado. É lóxico supor que non fose fortuíta a elección de Sledda, o seu cuñado e esposo da súa irmá Ricula, como primeiro rei dos saxóns orientais, cuxo reino estaría supeditado ao do propio Aethelberht en Kent.
Xeografía
O antigo reino de Essex estendíase polos condados históricos de Essex, Middlesex, Londres e o sur de Hertfordshire, na división actual abarcaría 22 dos 32 municipios do Gran Londres, ademais de todo Essex e parte de Hertfordshire. Ao leste limitábase co Mar do Norte e a fronteira norte, con Anglia Oriental, facíaa o río Stour tal como actualmente marca a fronteira entre Essex e Suffolk. Tamén a fronteira sur do reino permanece inalterada até hoxe, sendo o río Támese o que marca o límite entre Essex e os territorios de Surrey e Kent. A fronteira oeste foi a máis variábel ao longo do tempo, aínda que Essex nun principio controlaba Middlesex, parte de Surrey e mesmo chegou a controlar o sub-reino de Kent Occidental, cara ao 730 pérdese definitivamente o control sobre Londres e a súa rexión que pasa mans de Aethelbald de Mercia. Igualmente pérdense os territorios ao oeste do río Lea. miniatura|300px|Mapa do Reino de Essex e Middlesex. O relevo de Essex é suave cunha cadea de outeiros de non máis de 100 metros no norte e oeste que baixa en dirección do mar, a maior parte do territorio atópase no que hoxe coñecemos como conca sedimentaria de Londres. Na zona sur e elste atopábanse abundantes marismas nos estuarios dos ríos e na recortada costa do Mar do Norte. De norte a sur estaba o estuario do Stour e o Orwell, e entre leste e o estuario do Colne e o Blackwater atopábase a península de Tundiring (Tendring), nela o cabo de Nasse (The Naze) era o extremo máis oriental de Essex, e pechaba as marismas de Hamford Water. Tamén en Tendring atopábase o distrito de Eadulesvanessa (The Sokens), que no século X recibiron os seus habitantes uns privilexios outorgados polo rei Athlestan. No gran estuario de Colne-Blackwater esta a illa de Meresai (Mersea) que estaba habitada no período saxón. Ao sur a península de Daenenge (Dengie), partida polo estuario do río Crouch onde se atopaban as meirandes zonas húmidas coas illas de Foulganaessa (Foulness), Wallasea, Potton e Rushley que formaban un intricado conxunto de marismas, pantanos e zonas húmidas deshabitados. Ao sur finalmente abríase o gran estuario do Támese, e nas súas ribeiras establecéronse os primeiros e máis populosos asentamentos saxóns, desde Wacheling (Wakering) até Berecing (Barking), e tamén se atopaba a illa de Caningaege (Canvey), habitada polos saxóns e na que introduciron a gandaría ovina. Penetrando polo Támese cara ao interior de Britania, entre Canvey e as zonas húmidas do Mardyke atopábase a península de Vange, a terra dos Vangeringas e máis ao interior nas confluencias do Roding e o Lea co Támese, as marismas de Berecing que chegaban até Lundewic (Londres).
Os outeiros do Norte e o oeste son formacións de creta branca de baixa altura, as máis prominentes son as do oeste, coñecidas como The Chilterns ou Chiltern Hills. As zonas ao oeste da vía romana eran abundantes en bosques, da extensa masa boscosa de Essex está hoxe moi diminuída aínda se preservan zonas como o Bosque de Epping, o Bosque de Hainault e o Bosque de Hatfield. De oeste a leste os principais ríos eran os afluentes do Támese o Colne (que facía de fronteira occidental), o Lea (separaba Middlesex de Essex propiamente dito), e o Roding. E os que desembocaban no Mar do Norte, Cough, Chelmer, Blackwater, Colne e Rother.