cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Clasificación das artes
Clasificación francesa aceptada na actualidad
Estas clasificacións limítanse a formas clásicas, pictóricas, plásticas ou musicais, relacionadas coa visión, o tacto, a audición e o sentido do equilibrio. Ignoran polo menos dous sentidos humanos que levan unha expresión estética ancestral, sentidos químicos, olfacto e gusto.
Laura Cretara
Moeda
Outra das súas creacións máis recoñecibles é o anverso nacional italiano da moeda dun euro que reproduce a figura do Home de Vitruvio de Leonardo.
Clasificación das artes
Clasificación francesa aceptada na actualidad
Ignorar, por exemplo, a creación perfumada, a estética fragante, a abstracción olfativa, as formas olfativas, a manipulación do humor polos cheiros, parece inconcibible. É certo que a ignorancia nesta área está moi estendida, mesmo é unha cegueira cultural. Con todo, o perfume pode contar a historia, ou, cun pouco de curiosidade, aprender os fundamentos desenvolvidos por un gran artista do século XX, Edmond Roudnitska, compositor de perfumes.
Laura Cretara
Medalla
Aínda que é máis coñecida polas súas moedas, Laura Cretara ten tamén unha nutrida produción de medallas ao longo da súa carreira, entre as que destacan as creadas para a Presidencia da República, para o Goberno italiano, para o centenario do Banco de Italia ou para as celebracións do cambio de milenio e do Ano Santo de 2000.
Clasificación das artes
Definicións xeneralizadas de arte.
As clasificacións occidentais tradicionais desde o Renacemento foron variantes da xerarquía de xéneros baseadas no grao en que a obra mostra o achegue imaxinativo do artista, utilizando a teoría artística que se remonta ao mundo antigo. Tal pensamento recibiu algo de impulso coa estética do romanticismo. Un marco teórico similar foi aplicado na arte tradicional chinés; por exemplo, tanto nas tradicións occidentais como nas do afastado oriente da pintura de paisaxes (ver pintura dos literatos), ás paisaxes imaxinarias outorgóuselles un status máis alto que as representacións realistas dunha vista real da paisaxe; miniatura|[[Andy Warhol exhibiu esculturas de madeira de Caixas de deterxente Brillo como arte.]] Moitos argumentaron que é un erro tratar de definir a arte ou a beleza, que non teñen esencia e, por tanto, non poden ter definición. A miúdo, dise que a arte é un conxunto de conceptos relacionados en lugar dun só concepto. Exemplos deste enfoque inclúen a Morris Weitz e Berys Gaut.
Laura Cretara
Escultura
Como escultora, Cretara creou unha grande obra de prata conmemorando o Ano Internacional da Paz de 1983, que se atopa no edificio das Nacións Unidas en Nova York. Outra das súas esculturas de gran tamaño, dedicada á investigación científica (1992) eríxese no Policlínico Umberto I de Roma.
Clasificación das artes
Definicións xeneralizadas de arte.
Outro enfoque é dicir que a "arte" é basicamente unha categoría sociolóxica, que calquera escola de arte e museo, e os artistas, considéranse arte sen importar as definicións formais. Esta teoría institucional da arte foi defendida por George Dickie. A maioría das persoas non considerasen que un urinario comprado nunha tenda ou unha representación escultórica dunha Brillo Box fosen arte ata que Marcel Duchamp e Andy Warhol (respectivamente) situáronos no contexto da arte (é dicir, a galería de arte), que logo proporcionou a asociación destes obxectos cos valores que definen a arte.
San Breixo, San Breixo, Palas de Rei
San Breixo é un lugar da parroquia de San Breixo no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 15 habitantes, dos cales 8 eran homes e 7 eran mulleres.
Nuevo Colón
Nuevo Colón é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Márquez. O centro urbano atópase a unha altitude de 2 500 metros no Altiplano Cundiboyacense, a unha distancia de 34 quilómetros da capital do departmento, Tunja. Nuevo Colón limita cos concellos de Boyacá, Ventaquemada e Jenesano polo norte, Tibaná e Turmequé polo sur, Tibaná polo leste e Turmequé e Ventaquemada polo oeste.
Vilacova, Salaia, Palas de Rei
Vilacova é un lugar da parroquia de Salaia no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 13 habitantes, dos cales 2 eran homes e 1 era muller.
Nuevo Colón
Etimoloxía
Nuevo Colón chamábase orixinalmente Chiriví, que era o nome da área antes da invasión dos españois, cando estaba habitada polo pobo muisca. Chiriví quere dicir "noso". Recibiu o nome de Nuevo Colón en 1907.
Trasmil, Salaia, Palas de Rei
Trasmil é un lugar da parroquia de Salaia no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 13 habitantes, dos cales 2 eran homes e 1 era muller.
Paya, Boyacá
Paya é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de La Libertad. Paya limita con Pisba, Labranzagrande (en Boyacá) e Támara, Nunchía e Yopal (en Casanare).
History
Antes da invasión española en 1530, Paya estaba habitado polos muiscas, organizados na Confederación Muisca.
O Paya moderno foi fundado o 14 de setembro de 1600.
Clasificación das artes
Definicións xeneralizadas de arte.
Os procesalistas a miúdo suxiren que é o proceso polo cal se crea ou se ve unha obra de arte o que a fai arte, non unha característica inherente dun obxecto, ou como é recibida por parte das institucións do mundo da arte despois da súa introdución á sociedade. en xeral. Para John Dewey, por exemplo, si o escritor pretendía que unha peza fose un poema, hai que ver si outros poetas recoñécena ou non. Mentres que si un xornalista escribise exactamente o mesmo conxunto de palabras, coa intención de que fosen notas breves para axudalo a escribir un artigo máis longo máis tarde, estas non serían un poema.
León Tolstói, doutra banda, afirma que o que fai que algo se converta en arte é como o experimenta a súa audiencia, non a intención do seu creador. Os funcionalistas, como Monroe Beardsley, argumentan que si unha peza conta como arte depende de que función desempeña nun contexto particular. Por exemplo, o mesmo vaso grego pode desempeñar unha función non artística nun contexto (levar viño), e unha función artística noutro contexto (axudándonos a apreciar a beleza da figura humana).
Disputas sobre a clasificación da arte.
O filósofo David Novitz argumentou que os desacordos sobre a definición de arte de cando en cando son o núcleo do problema, máis ben reflicten "as preocupacións e intereses apaixonados que os humanos confiren á súa vida social" son "unha parte tan importante de todas as disputas clasificatorias sobre a arte" ( Novitz, 1996). Segundo Novitz, as disputas clasificatorias son máis a miúdo disputas sobre os nosos valores e cara a onde tentamos ir coa nosa sociedade máis que sobre a teoría propiamente dita. Por exemplo, cando o Daily Mail criticou o traballo de Damien Hirst e Tracey Emin argumentando que "durante 1.000 anos a arte foi unha das nosas grandes forzas civilizadoras. Hoxe en día, as ovellas encurtidas e os leitos manchados ameazan con converternos en bárbaros a todos nós" non están a avanzar unha definición ou teoría sobre a arte, senón cuestionando o valor da obra de Hirst e Emin.
Doutra banda, Thierry de Duve sostén que as disputas sobre a definición de arte son unha consecuencia necesaria da presentación de Marcel Duchamp dun readymade como unha obra de arte. No seu libro Kant After Duchamp de 1996, reinterpreta a Crítica do xuízo de Kant intercambiando a frase "isto é fermoso" con "isto é arte", utilizando a estética kantiana para abordar a arte post-duchampiano.
Arte conceptual
O traballo do artista francés Marcel Duchamp das décadas de 1910 e 1920 achandou o camiño para os conceptualistas, proporcionándolles exemplos de obras prototípicamente conceptuais (os readymades, por exemplo) que desafiaron as categorizaciones anteriores. A arte conceptual xurdiu como un movemento durante os anos sesenta. A primeira onda do movemento de "arte conceptual" estendeuse desde aproximadamente 1967 até 1978. Os "conceptuais" temperáns como Henry Flynt, Robert Morris e Ray Johnson influíron no movemento posterior e amplamente aceptado de artistas conceptuais como Dan Graham, Hans Haacke e Douglas Huebler.
Máis recentemente, os "Novos artistas británicos" (YBA), liderados por Damien Hirst, chegaron á fama na década dos 90 e o seu traballo considérase conceptual, aínda que se basea en gran medida no obxecto de arte para facer o seu impacto. O termo utilízase en relación con eles sobre a base de que o obxecto non é a obra de arte, ou é a miúdo un obxecto atopado, que non necesitou habilidade artística na súa produción. Tracey Emin é vista como unha líder e unha artista conceptual, a pesar de que negou que o é e salientou a expresión emocional persoal.
Controversia no Reino Unido
miniatura|326x326px|A Dead Shark Isn't Art, Stuckism International Gallery, 2003 O grupo de artistas Stuckist, fundado en 1999, proclamou a "pintura figurativa prol-contemporánea con ideas e anti-conceptual, principalmente pola súa falta de conceptos". Tamén o chamaron pretencioso, "nada especial e aburrido" e, o 25 de xullo de 2002, nunha manifestación, depositaron un cadaleito fóra da galería White Cube, marcado "A morte da arte conceptual". En 2003 a Stuckism International Gallery exhibiu unha quenlla conservada co título da Dead Shark Isn't Art, que fai referencia clara á obra de Damien Hirst (ver arriba).
Nun programa da BBC2 Newsnight, o 19 de outubro de 1999 presentado por Jeremy Paxman con Charles Thomson atacando o Premio Turner dese ano e o artista Brad Lochore defendéndoo, Thomson exhibía pinturas de Stuckist, mentres que Lochore trouxera unha botella de deterxente de plástico nun zócolo de cartón. Nun momento, Lochore afirmou que "se a xente di que é arte, é arte". Paxman pregunta: "Entón podes dicir que calquera cousa é arte?" e Lochore responde: "Poderíase dicir que todo é arte ..." Neste punto, pódese escoitar a Thomson, fóra da pantalla, que di "É a miña arte o zapato?" mentres que ao mesmo tempo o seu zapato aparece fronte a Lochore, quen observa: "Se vostede dio, debo xulgalo neses termos". A resposta de Thomson é: "Nunca antes escoitara algo tan ridículo na miña vida".
En 2002, Ivan Massow, o presidente do Instituto de Artes Contemporáneas, cualificou a arte conceptual como "pretencioso, autoindulxente, sen tatuaxes" e en "perigo de desaparecer pola súa propia conta ... liderado por tsares culturais como o señor Nicholas Serota da Tate". En consecuencia, Massow foi obrigado a renunciar. Ao final do ano, o Ministro de Cultura, Kim Howells, graduado da escola de arte, denunciou o Premio Turner como "unha merda fría, mecánica, e conceptual".
Laura Cretara
Escultura
Pola súa banda, na República de San Marino, a igrexa de Santa Bárbara acolle dous dos seus grandes relevos de bronce, creados por Cretara en 1995.
Clasificación das artes
Controversia no Reino Unido
En outubro de 2004, a Galería Saatchi dixo aos medios que "a pintura segue sendo a forma máis relevante e vital que os artistas elixen para comunicarse". A continuación, Charles Saatchi comezou a vender obras destacadas da súa colección YBA (Novos artistas británicos).
Videoxogos.
Os xogos de computadora remóntanse a 1947, aínda que non chegaron a unha gran audiencia até a década de 1970. Sería difícil e estraño negar que a computadora e os videoxogos inclúan moitos tipos de arte (tendo en conta, por suposto, que o concepto "arte" en si está, segundo indícase, aberto a unha variedade de definicións). Os gráficos dun videoxogo constitúen arte dixital, gráfica e, probablemente, videoarte. A banda sonora orixinal dun videoxogo constitúe claramente música. Con todo, é un punto de debate se o videoxogo no seu conxunto debe considerarse unha obra de dalgún tipo, talvez unha forma interactiva.
O crítico de cine Roger Ebert, por exemplo, declarou publicamente que os videoxogos non son arte, e por razóns estruturais sempre serán inferiores ao cine, pero logo, admite a súa falta de coñecemento na área cando afirmou que nunca xogues un xogo cando hai un bo libro para ler ou unha boa película para ver ". O deseñador de videoxogos Hideo Kojima argumentou que xogar un videoxogo non é arte, pero os xogos teñen un estilo artístico e o incorporan. O deseñador de videoxogos Chris Crawford sostén o mesmo. O columnista de Esquire, Chuck Klosterman, tamén afirma que os videoxogos son arte. Tadhg Kelly sostén que o xogo en si non é arte e que a diversión é unha constante requirida para todos os xogos.
Kanopus-V-IK
Kanopus-V-IK ou Kanopus-Vulkan-IK é un satélite artificial para observación terrestre de Rusia.
Características
Kanopus-V-IK leva tres instrumentos a bordo:
O satélite foi lanzado o 14 de xullo de 2017 mediante un foguete Soiuz 2-1a Fregat desde o cosmódromo de Baikonur.
Anthonomus grandis
Descrición
O insecto adulto ten un morro longo, cor agrisada e xeralmente unha lonxitude de menos de 6 mm.
Ciclo de vida
miniatura|1) Vista traseira do adulto; 2) vista lateral do adulto; 3) ovo; 4) vista lateral da larva; 5) vista ventral da pupa; 6) adulto coas ás estendidas. Os gurgullos adultos desta especie pasan o inverno en áreas ben drenadas situadas en ou preto dos campos de algodón e granxas. Despois da diapausa, saen dalí e entran nos campos de algodón desde principios de primavera á metade do verán, con picos de saída ao final da primavera, e aliméntanse das cápsulas inmaturas de algodón.
Os gurgullos do algodón poñen ovos dentro dos casulos e cápsulas en maduración (froitos) das plantas de algodón. A femia pode poñer ata 200 ovos nun período de 10 a 12 días. A oviposición causa feridas no exterior do casulo da flor. Os ovos fan eclosión en de 3 a 5 días dentro dos casulos cando estes se fan máis grandes antes de florecer, aliméntanse durante 8 a 10 días e despois pupan. O estadio pupal dura outros 5 ou 7 días. O ciclo vital de ovo a adulto dura tres semanas durante o verán. En condicións óptimas, poden orixinarse de 8 a 10 xeracións por tempada.
Empezan a morrer atemperaturas de -5 °C ou inferiores. Investigacións realizadas pola Universidade de Missouri indican que non poden sobrevivir máis dunha hora a -15 °C. O illamento ofrecido polas follas caídas, residuos da colleita e a neve axudan ao escaravello a sobrevivir cando a temperatura do aire cae por debaixo deses niveis.
Outras limitacións das poboacións dos gurgullos do algodoeiro son a calor extrema e a seca. Entre os seus predadores naturais están as formigas de fogo, outros insectos, arañas, aves e avespas parasitoides Catolaccus grandis. Os gurgullos do algodoeiro ás veces saen da diapausa antes de que estean formados os casulos de algodón.
Infestación
miniatura|Cápsulas de algodón con larvas do gurgullo. O insecto cruzou o Río Grande preto de Brownsville, Texas, para entrar nos Estados Unidos de América desde México en 1892 e chegou ao sueste de Alabama en 1909. Na metade da década de 1920, xa entrara en todas as rexións algodoeiras dos Estados Unidos, viaxando uns 64 a 257 km por ano. Segue sendo a praga do algodón máis destrutiva en Norteamérica. Desde que o gurgullo do algodón entrou nos EUA, as súas infestacións costáronlle aos produtores de algodón uns 13 mil millóns de dólares en totoal e en anos recentes uns 300 millóns de dólares por ano.
Esta praga contribuíu ás penalidades que sufriron os agricultores do sur dos Estados Unidos na década de 1920, unha situación que se viu exacerbada pola Gran Depresión da década de 1930.
O gurgullo do algodoeiro apareceu en Venezuela en 1949 e en Colombia en 1950. A selva amazónica pensábase que era unha barreira para o espallamento do insecto, ata que foi detectado no Brasil en 1983. Estímase que o 90% do algodón cultivado no Brasil está agora infestado. Durante a década de 1990, espallouse a Paraguai e Arxentina. O ICAC (International Cotton Advisory Committee, Comité Internacional Asesor do Algodón) propuxo un programa de control similar ao utilizado nos Estados Unidos.
Laura Cid Rascado
Laura Cid Rascado, nada en Vigo en 1999, é unha artista galega.
Anthonomus grandis
Control
Durante os primeiros anos da presenza do gurgullo do algodoeiro, os cultivadores buscaron solos relativamente cálidos e cultivares de maduración rápida. Despois da segunda guerra mundial o desenvolvemento de novos pesticidas como o DDT permitiu que os agricultores dos Estados Unidos cultivasen outra vez algodón como unha colleita rendible. O DDT foi inicialmente enormemente efectivo, pero as poboacións do gurgullo desenvolveron resistencia a este composto na metade da década de 1950. O metil paratión, o malatión e os piretroides foron os seguintes insecticidas utilizados, pero preocupacións ambientais e a resistencia que tiñan ao DDT fixeron que as estratexias de control cambiasen.
Aínda que os insecticidas seguiron sendo os principais métodos de control, tamén se investigaron outros métodos, como a importación de formigas de lume (Solenopsis) como axente biolóxico de control, o uso de cepas de algodoeiro resistentes ao gurgullo, o uso de avespas parasitoides Catolaccus grandis, a do fungo Beauveria bassiana, e a do virus Chilo iridescente. O algodón transxénico Bt non está protexido contra este gurgullo.
O programa de control iniciado nas décadas de 1970 e 1980 tivo éxito en erradicar os gurgullos da maior parte dos estados produtores de algodón. Este programa e o da erradicación das moscas Cochliomyia (parasita do gando) da década de 1950 están entre os maiores e de maior éxito programas de control de insectos da historia.
Laura Cid Rascado
Traxectoria
Para o traballo de fin de grao fixo unha especie de libro ou conto en formato acordeón realizado con ilustracións, sen ningún tipo de texto, que estivo exposto no Museo de Arte Contemporánea de Vigo (Marco).
O Castelo, Nogueira, Ponteareas
O Castelo é un lugar da parroquia de Nogueira, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres).
Cora Velasco
Cora Velasco Pedrosa, tamén coñecida como Cora Sayers, nada en Pontevedra o 12 de xuño de 1991, é unha actriz e cantante galega.
Traxectoria
Estudou no IES Sánchez Cantón e arte dramática en Madrid..
Comezou participando en bandas de diferentes estilos como 1000 Demonios Blues Band, Querido Extraño ou Late Kicks nos que achegou a súa voz. Botou máis de cinco anos traballando e estudando en Madrid: interpretación no Estudio para el Actor de Juan Carlos Corazza, así como con outros profesionais como Consuelo Trujillo, Alfonso Lara, Eva Lesmes e David Luque. Volveu a Galicia e comezou a súa carreira musical. Ademais formouse en canto e voz con Estela Franti e Cristina Mora así como en danza clásica durante 13 anos, acadando ata o terceiro título de ballet por ACADE. Desde 2016 traballou coa compañía de teatro infantil de Pontevedra "Baobab".
Na música comezou usando o nome de Cora Sayers. Con Sortilegios xa asina como Cora Velasco cancións propias en castelán.
Ten realizado multitude de concertos en Galicia e tamén por España e Europa. Tamén participou como actriz nalgunhas curtametraxes e obras de teatro.
Punta Balea
Punta Balea é un enclave natural no concello de Cangas situado en solo protexido. Este espazo abrangue diversos ecosistemas e caracterízase pola súa elevada diversidade biolóxica e ambiental.
Xeografía
O espazo natural de Punta Balea comprende unhas 15 ha de extensión de terreo costeiro na parroquia de Darbo, e abrangue dende as abandonadas instalacións baleeiras de Massó (o nome do sitio fai referencia a este cetáceo) ata a chamada Punta do Niño do Corvo.
En Punta Balea destaca a alta densidade de diversos hábitats : Hai espazos de praia con zonas dunares en Areamilla, espazos intermareais e supamareais nas zonas rochosas, e unha pequena zona de leiras hoxe en día na súa maior parte non cultivadas, onde avanzaron diferentes especies de matogueiras (especialmente silvas, toxos e xestas). Esta zona, valiosa dende o punto ecolóxico por servires de lugar de refuxio á fauna e tamén de aniñamento -no caso das aves-, vese presionada polas rozas periódicas. 350px|miniatura|esquerda|alt=texto|Detalle dunha dos acceso á lagoa da Congorza. Tralos loureiros, pódese albiscar a lagoa cuberta por un manto verde de microalgas.
A maiores hai un pequeno bosque poboado por salgueiros, loureiros, sabugueiros etc.
Fauna
Nela destaca fundamentalmente a riqueza da avifauna, variable segundo o momento do ano e con estancias ocasionais de variadas especies que se encontren realizando os pasos.
Algunhas das aves que se poden avistar son o lavanco, a garzota, a garza real, a cerceta (común), a cerceta albela, o pato branco, o picapeixes, o pato rabilongo, a galiña de río e a galiñola negra, o asubiador, o cullerete, o pato frisado... Tamén se achegan dende a costa diferentes especies de gaivota como a patiamarela, a chorona, a cabecinegra, e a escura.
450px|miniatura|dereita|alt=Lagoa da Congorza cuberta por plantas acuáticas|Primeiro plano da lagoa. Nela aprécase unha capa verde de [[lentella de auga|lentellas de auga, produto da eutrofización que afecta a lagoa; unha das diversas ameazas ambientais que sofre.]]
Non é estraño topar, dependendo tamén da época, rapaces coma a tartaraña das xunqueiras, azores ou lagarteiros e miñatos, xa sexa nas inmediacións da lagoa.
No tocante aos mamíferos, tense constatado a presencia da aguaneira, e tamén do invasor visón americano, que se pode achegar aos niños para depredar ovos ou os polos da roladas.
Repecto dos peixes, tense constatado a presencia da anguía. Os meixóns acceden á lagoa a través dun sumidoiro artificial, que conecta o mar coa propia masa de auga doce. Posteriormente, voltarán ao mar para realizar a desova.
Finalmente, topamos diferentes anfibios (sapo común, ra verde, antigamente a estroza) e réptiles como a cobra de colar e -tamén especie invasora- o sapoconcho americano.
Flora
Ademáis da zona arborada que rodea a lagoa (salgueiros, loureiros, sabugueiros), topamoa a presencia da espadana (cun importante papel ecolóxico en canto que serve de acubillo para a cría de lavancos e galiñolas), o lirio amarelo e o xunco, entre outras moitas especies.
Paz de Río
Paz de Río é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Valderrama. O centro urbano de Paz de Río, atópase no Altiplano Cundiboyacense, a unha altitude de 2,200 metros. Limita cos concellos Sativanorte e Sativasur polo norte, Betéitiva e Tasco polo sur, Sativasur e Socha polo leste e Belén e Tutazá polo oeste.
Heterobranquios
A dos heterobranquios (Heterobranchia) é unha subclase de moluscos gasterópodos.
Descrición
A clase foi descrita en 1837 polo naturalista, paleontólogo e zoólogo alemán, nacionalizado arxentino, Hermann Burmeister.
Etimoloxía
O nome científico Heterobranchia está formado pola unión dos elementos do latín científico hetero- e -branchia. O primeiro deriva do grego antigo ἕτερος héteros, "o outro", e o segundo do grego antigo βράγχια bránchia, "branquia". Literalmente, "os de branquias diferentes".
Clasificación
A clase subdivídese en dúas infraclases:
Casa Baludío
A casa Baludío é unha casa grande galega situada no lugar da Texosa (parroquia de Mañufe, Gondomar), actualmente en ruínas. A casa, con terras de labranza, pertenceu orixinariamente ao mosteiro de Santa Baia de Donas, e sobre ela fundou morgado o capitán Álvaro Pérez de Ceta y Figueroa en 1623.
Casa e capela
Ao igual que o veciño pazo de Fontán, esta propiedade está en ruínas, e non existe de momento documentación que permita colocar data certa aos seus orixes. José Espinosa Rodríguez indica que cando no século XVII se fundou morgado sobre ela a través do capitán Álvaro Pérez de Ceta y Figueroa, estas terras foron con anterioridade propiedade do mosteiro de Santa Baia de Donas. Esta orde feminina baixo a regra de San Bieito desapareceu sobre o século XV, polo que se pode afirmar que polo menos é anterior a esas datas. Tivo capela baixo advocación de Santa Catarina.
Roberto III de Alençon
Traxectoria
Seu pai morreu en febreiro de 1191 e o seu irmán máis vello Xoán II de Alençon o 6 de maio de 1191, o que o convertería no novo conde de Alençon. Durante a súa vida, estalou a guerra entre o rei de Francia Filipe Augusto e os reis de Inglaterra Ricardo Corazón de León e Xoán sen Terra. En 1203, Roberto abandonou ao seu señor e uniuse ao campo capetiano. En maio, os franceses entraron en Alençon. Este cambio permitiu ao señor de Alençon preservar as súas terras unha vez que o ducado de Normandía foi conquistado por Filipe Augusto, mentres que varios señores normandos que permaneceran fieis aos plantaxenets viron as súas terras confiscadas.
Casa Baludío
Casa e capela
Da casa e capela pouco queda e os seus restos están en boa parte cubertos pola vexetación. Un muro de cachotería percorre o perímetro da propiedade, e un canizo (hórreo) amosa como único sobrevivente da antiga propiedade.
Roberto III de Alençon
Sucesión
Despois da súa morte en 1217, o condado de Alençon foi comprado pola coroa francesa, pero axiña pasou lexitimamente ao seu fillo póstumo Roberto IV, que morreu pouco máis de dous anos despois. Despois, o rei Filipe II de Francia recompra os dereitos de Alençon en xaneiro de 1220 ás dúas irmás de Roberto, Alix e Elia. As terras de Saosnois, Montgommery e Le Mêle-sur-Sarthe pasaron a Aimerico II, vizconde de Châtellerault, fillo de Alix de Alençon (irmá de Xoán II de Alençon) e tía de Alix de Alençon (irmá de Roberto III).
Casa Baludío
Casa e capela
Do relato feito por Espinosa Rodríguez, queda unha descrición da capela que a sitúa a carón da casa principal. Sinala que no frontal o pequeno templo tiña o brasón de armas do fundador do morgado, no ano 1623, o xa mencionado capitán Álvaro Pérez de Ceta. O escudo foi trasladado no século XX a unha casa da vila de Gondomar situada no cruzamento das rúas Elduayen, Urzaiz e Eduardo Iglesias por decisión de Sergio Espinosa Baladrón (pai de José Espinosa Rodríguez), descendente directo da casa de Baludío.
Vilouchada, San Breixo, Palas de Rei
Vilouchada é un lugar da parroquia de San Breixo no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 9 habitantes, dos cales 3 eran homes e 6 eran mulleres.
Casa Baludío
Casa e capela
Á devandita capela pertencía unha imaxe de Santa Catarina mártir ("talla de boa man" ), que foi tamén trasladada por decisión da familia Espinosa, á capela da Virxe da Soidade na Mourisca, parroquia de Chaín.
Pódese engadir, relativo a este templo, que figura no Interrogatorio da fregresía de San Vicente de Mañufe, no libro do Catastro de Ensenada, como propiedade do fidalgo, Juan Antonio Arias de Saavedra, herdeiro do morgado.
Pauna
Pauna é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Occidente. Atópase a 149 quilómetros de Tunja, a capital do departamento. O concello limita polo norte con Florián (Santander), polo sur con Caldas e Maripí, polo leste con Briceño e Tununguá e polo oeste con Otanche e San Pablo de Borbur.
Casa Baludío
As terras da Casa Baludío
No século XXI, xa case sen rastros das antigas construcións, o traballo de campo do historiador Anxo Rodríguez Lemos para a recollida de toponimia na Texosa, permitiu rescatar microtopónimos vencellados ás terras de Baludío, que orientan na posible extensión deste morgado. Ao norte salienta As Tomadas de Baluído sobre o monte do Crasto de Penalba contiguo ao de Eiró nos lindes entre as parroquias de Mañufe e San Pedro da Ramallosa (Nigrán). A Granxa, outra tomada ao oeste da casa Baludío, recostada ás escolas Hispano-Americanas Pro-Val Miñor. Ao sur, e segundo se desprende do traballo de Espinosa Rodríguez, as terras chegaban polo menos até a ribeira norte do río Miñor, leiras que foron cortadas de leste a oeste pola estrada Guillarei - A Ramallosa, trazado do século XIX. Feito que foi aproveitado para o posterior parcelamento destas terras, a construción de novos edificios e a formación de novas terras de labor co achegamento de nova veciñanza á zona.
A xeito de confirmación, no traballo antes citado de Rodríguez Lemos, foi recollido o topónimo Baludío como terras de labor nos terreos situados entre a fronte das escolas Pro Val e o río Miñor. Sen datos concretos dos límites ao leste, cabe supoñer que serían próximos ás terras veciñas do Pazo de Fontán, casa coa que comparte época.
Sinala o mesmo autor que esta traída de augas tiña unha pequena presa, aínda existente no río Miñor, que permitía o rego das terras do morgado. Engade que as augas eran traídas por unha desviación da canle principal, que baixaba cara o barrio da Ponte, pasando polo lugar do Acordo e grazas á devandita presa, podíanse regar tamén as terras próximas da ribeira sur do Miñor.
O morgado
A historia do morgado está ampriamente reflectida na obra de Espinosa Rodríguez polo seu vencello familiar á casa. Tamén é posible de consultar no libro sobre pazos do Val Miñor de Carmen Pérez Pérez, de máis recente publicación.
A fundación, como ven dito no limiar do artigo, ten data de 1623 e correspondeu ao capitán Álvaro Pérez de Ceta y Figueroa, pertencente á casa de Ceta orixinaria de Baiona, "a de maior avoengo do Val Miñor", segundo Espinosa Rodríguez.
O tecido asociativo da fidalguía e parte da nobreza afincada na comarca do Val Miñor ten un claro exemplo nas vinculacións que no correr dos séculos tiveron as liñaxes que ocuparon a casa de Baludío. Comezando polo fundador do morgado, fillo de Esteban Pérez de Ceta (rexedor de Baiona) e Constanza de Abreu y Zúñiga. Álvaro casou en primeiras nupcias con Aldonza Vázquez coa que non tivo sucesión.
No intre da fundación do morgado de Baludío, os Arines Troncoso tamén estaban presentes no veciño Pazo de Fontán, a través de San Juan, fillo de Pedro e a súa muller Mayor Fernández de Acuña, inda que a titularidade do devandito pazo era de María Alonso de Castro, muller de San Juan.
Do matrimonio de Álvaro e María nacerán dous fillos na casa de Baludío. En 1609, Catalina Suárez de Castro, que levará os apelidos da nai; e en 1611 Gonzalo Pérez de Ceta, que herdará o morgado e será tamén capitán. A maiores, nesta tradición de casamento con vencello á acumulación patrimonial das familias fidalgas, ambos os dous casarán con irmáns da casa de Cadaval de Budiño que máis adiante fundarán as liñaxes de Cadaval vinculadas a Santa Cristina da Ramallosa e Nigrán.
No transcurso do século XVII, Gonzalo casará con Blanca Correa Ozores, da casa Cadaval, coa que tivo tres fillas que ingresaron á vida relixiosa en Baiona. E máis tarde, en segundas nupcias con Juana Mariño de Castro (descendente da casa dos Salgado de Baiona), matrimonio de onde naceu María de Ceta, que herdará o morgado.
Por esta liña continuará a herdanza do morgado, xa que María de Ceta casará con Alonso Arias de Saavedra y Sotomayor, señor do pazo da Gulpilleira do Porriño.
Posteriormente, casará con Úrsula de Castro Ozores, filla do capitán de Corazas e comisario xeral, Gregorio de Castro. Desta unión nacerá o novo herdeiro, Juan Antonio Arias Saavedra, que aparece como fidalgo de Mañufe no libro do Catastro do Marqués de Ensenada.
Juan Antonio casará con María Jacinta Ochoa e Orcasitas coa que vivirá ao igual que os seus pais por moitos anos na casa Baludío. Nela nacerá a seguinte herdeira, María Francisca Arias Saavedra.
María Francisca casará con Juan Antonio Patiño de la Chica, duque de Patiño, título adquirido en cuarta xeración da distinción outorgada no entón reino de Nápoles a seu bisavó Baltasar Patiño Saavedra y Moscoso por Filipe V.
Deste matrimonio naceu tamén en Baludío María del Pilar Patiño y Saavedra, seguinte herdeira do morgado que casará con Joaquín Espinosa de los Monteros, tenente do navío da Real Armada.
Finalmente, desta unión nacerá o derradeiro herdeiro do morgado, José María Espinosa de los Monteros y Patiño quen verá a derrogación deste privilexio coa lei de 1836. A casa seguirá na familia polo nova lei sucesoria, neste caso o herdeiro da propiedade será Sergio Espinosa, pai do historiador xa mencionado.
Coa partición dos terreos no século XIX, para a construción da estrada Guillarei - A Ramallosa, as novas parcelas foron adquiridas por moitos propietarios e así atópanse as terras do Baluído até de agora, coas antigas edificacións orixinais en ruínas.
Giuliano Sarti
Giuliano Sarti, nado en Castello d'Argile, Boloña, o 2 de outubro de 1933 e finado en Florencia o 5 de xuño de 2017, foi un futbolista italiano, que xogaba como porteiro.
Considerado un dos mellores porteiros da historia do fútbol italiano, pasou os mellores anos da súa carreira coas camisetas da Fiorentina e do Inter, gañando un total de tres títulos da Serie A, unha Copa Italia, dúas Copas de Europa, dúas Copas Intercontinentais e unha Recopa de Europa.
A IFFHS colocouno no posto 43º nunha lista de mellores porteiros europeos do século XX.
Inicios
Formouse como porteiro nas canteiras do San Matteo della Decima e do Centese, disputou co Bondenese o campionato de Promoción Rexional, xogando como titular, e en 1954 fichou xunto con Raul Tassinari pola Fiorentina.
Fiorentina
Co equipo violeta debutou na Serie A o 24 de abril de 1955 nun partido ante o Napoli. Na tempada 1955/56, coa retirada de Leonardo Costagliola, fíxose coa titularidade na portería toscana. O equipo, adestrado por Fulvio Bernardini, mantívose invicto ata a derradeira xornada, na que perdeu contra o Genoa, e proclamouse por primeira vez campión de liga, con 12 puntos de vantaxe sobre o Milan.
Pedras, San Cibrao da Repostería, Palas de Rei
Pedras é un lugar da parroquia de San Cibrao da Repostería no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa.
Pesca, Boyacá
Pesca é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Sugamuxi. A cidade atópase na Cordilleira Oriental dos Andes colombianos a unha altitude de entre 2 540 metros e 4 000 metros. Pesca atópase a 108 quilómetros da capital do departamento, Tunja. Limita con Firavitoba polo norte, Iza polo nordeste, Tuta polo noroeste, Tota polo leste, Zetaquirá polo sur, Rondón e Siachoque polo suroeste e Toca polo oeste.
Giuliano Sarti
Fiorentina
O título supuxo a clasificación para a segunda edición da Copa de Europa, competición na que a Fiorentina acadou a final, perdendo esta contra o Real Madrid. A pesar da derrota, a boa actuación de Sarti na final, valeulle os eloxios de Alfredo Di Stéfano. Nas seguintes tempadas conseguiu varios subcampionatos de liga e continuou como titular aínda despois da irrupción de Enrico Albertosi. Coa Fiorentina gañou tamén a Copa Grasshoppers en 1957, unha Copa de Italia e a primeira edición da Recopa de Europa.
Inter de Milán
No verán de 1963 fichou polo Inter de Milán de Helenio Herrera, que gañara a liga o ano anterior. Na primeira tempada perdeu o desempate polo scudetto contra o Bologna, pero gañou a Copa de Europa, sendo titular na final contra o Real Madrid. Repetiu título ao ano seguinte, derrotando desa vez ao Benfica de Mário Coluna e Eusébio. Gañou ademais liga nas tempadas 1964/65 e 1965/66, e tamén dúas Copas Intercontinentais, en 1964 e 1965.
En 1967 disputou a súa cuarta final da Copa de Europa, dez anos despois da primeira, realizando unha boa actuación contra o Celtic de Glasgow en Lisboa, pero perdendo 2-1. No campionato doméstico o seu equipo liderou a táboa ata a derradeira xornada, cando un erro seu propiciou o 1-0 do Mantova, relegando o equipo milanés ata a segunda praza, por detrás da Juventus de Heriberto Herrera.
Juventus e retirada
En 1968, xa con trinta e cinco anos, pasou á Juventus, onde xogou unha tempada. Finalmente militou unha última campaña co Unione Valdinievole da Serie D, antes de retirarse en 1970.
Selección italiana
Foi 8 veces internacional coa selección italiana, coa que debutou o 29 de novembro de 1959 ante Hungría.
Eurostopodus argus
Eurostopodus argus é unha especie de ave da orde dos caprimulxiformes, familia dos caprimúlxidos, subfamilia dos eurostopodinos, unha das cinco integradas no xénero Eurostopodus.
Descrición
A especie foi descrita en 1892 polo zoólogo alemán especializado en ornitoloxía Ernst Hartert.
Sinónimos
Ademais de polo seu nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Características
Eurostopodus argus é un dos caprimúlxidos máis grandes e coloridos, con patróns intricados con abundancia de manchas e pencas, permítenlle a esta especie mimetizarse perfectamente en solos avermellados, con vexetación, ou marróns cando se encontran en lugares rochosos parcialmente cubertos de follas, ramas e paus.
As Meáns, Nogueira, Ponteareas
As Meáns é un lugar da parroquia de Nogueira, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 8 habitantes (3 homes e 5 mulleres).
Eurostopodus argus
Características
Na ave adulta en voo é posíbel observar grandes manchas brancas en catro das plumas primarias exteriores.
Distribución e hábitat
Eurostopodus argus encóntrase en gran parte de Australia, salvo na costa leste, e pasa o inverno nas illas menores da Sonda e as illas Aru (Indonesia).
Os seus hábitats naturais son os bosques abertos, zonas de arbustos e matogueiras, sabana e mangleirais.
Estado de conservación
Segundo a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais Eurostopodus argus ten unha área de distribución moi grande e, polo tanto, non se acerca aos limiares de vulnerábel segundo o criterio do tamaño da área de distribución, e a tendencia da súa poboación parece ser estábel e, polo tanto, a especie non se acerca aos limiares de vulnerábel de acordo co criterio de tendencia da poboación e, aínda que se cuantificou o tamaño da poboación, non se cre que se acerque aos limiares de vulnerábel segundo o criterio do tamaño da poboación. Por estas razóns, o status da especie se avalíase como de LC (pouco preocupante).
A Murxeira, Nogueira, Ponteareas
A Murxeira é un lugar da parroquia de Nogueira, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
A Vila de Arriba, San Cibrao da Repostería, Palas de Rei
A Vila de Arriba é un lugar da parroquia de San Cibrao da Repostería no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa.
O Campelo, San Mamede do Carballal, Palas de Rei
O Campelo é un lugar da parroquia de San Mamede do Carballal no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 estaba despoboado.
Freitas
Facundo Freitas Costa nado en Montevideo o 12 de decembro de 2002 e coñecido popularmente polo seu nome artístico Freitas é un cantante español.
Traxectoria
De orixe latina e nado no Uruguai, Freitas trasládase a España con tan só un ano de idade, onde desenvolve a súa paixón pola música. Con 15 anos, decide investigar máis sobre o tema e matricúlase nun curso de técnico de produción musical e son, onde empeza a gravar as súas primeiras cancións. Xa con 17 anos publica a súa primeira canción profesional chamada "Fuego", e despois de 2 anos na industria anuncia o lanzamento do seu primeiro álbum musical chamado Fe. En marzo de 2022 foi nomeado aos Premios MIN nas categorías de mellor artista emerxente, canción do ano, mellor letra orixinal, mellor vídeo musical e mellor produción musical.
Tras comezar a súa carreira musical baixo o nome artístico "Facundo Freitas", o coruñés comeza unha nova etapa como "Freitas".
Eutineuros
A dos eutineuros (Euthyneura) é unha das dúas infraclases de moluscos gasterópodos que comprende a subclase dos heterobranquios.
Comprende unhas 30 000 especies de caracois e limachas de terra, mar e augas doces.
A infraclase foi descita en 1881 polo zoólogo alemán Johann Wilhelm Spengel.
Guerra contra o escaravello da pataca
miniatura|250px|Escarvello da pataca A guerra contra o escaravello da pataca foi unha campaña lanzada polos países do Pacto de Varsovia durante o período da guerra fría para erradicar a praga do escaravello da pataca (Leptinotarsa decemlineata). Foi tamén unha operación de propaganda que afirmaba que estes insectos foran introducidos en Alemaña Oriental, a República Popular de Polonia e a Checoslovaquia comunista polos Estados Unidos como unha forma de guerra entomolóxica. A propaganda comunista daquel tempo afirmaba que os insectos eran lanzados sobre os campos con paracaídas e desde globos, nun intento de empobrecer as poboacións deses países, causando fames e facilitando unha crise económica.
O escaravello
250px|miniatura|Área de distribución nativa e de expansión do escaravello da pataca
O escaravello da pataca é unha praga común dos cultivos de patacas. É un insecto nativo dunha área entre Colorado e o norte de México, e foi descrito en 1824 por Thomas Say nas Montañas Rochosas. Desde a metade do século XIX foi unha das pragas máis destrutivas dos cultivos de patacas. O insecto foi expandindo a súa área de distribución por todos os Estados Unidos e, grazas ao comercio internacional, conseguiu chegar a Alemaña na década de 1870, pero nesa primeira invasión conseguiu ser erradicado. Porén, fixo unha segunda aparición despois da primeira guerra mundial na área de Bordeos, Francia, onde probablemente chegou nos cargamentos de equipamento das tropas estadounidenses. Chegou á fronteira entre Francia e Alemaña en 1936 e continuou espallándose cara ao leste. Probablemente foi transferido a Checoslovaquia durante a ocupación alemá despois do acordo de Múnic e a Polonia despois da invasión nazi en 1939.
O método máis común de tratar esta praga é co uso de pesticidas. O DDT foi usado con efectividade ata que o animal adquiriu resistencia a el pola década de 1950. Seguidamente, empregáronse outros insecticidas pero estes finalmente acababan con frecuencia tendo o mesmo problema.
Antes da guerra fría
Aínda que non hai probas definitivas que apoien esta afirmación, a idea de usar o escaravello co propósito de facer a guerra ten orixe en varios feitos. Durante a primeira guerra mundial, os franceses tiñan realmente esbozado plans para usar o escaravello da pataca contra os alemáns e, á súa vez, durante a segunda guerra mundial, Alemaña traballou en desenvolver un exército de insectos propio, mentres que simultaneamente alegaba que ese programa estaba sendo levado a cabo polos Estados Unidos e os británicos.
Unión Soviética
O escaravello da pataca cruzou as fronteiras da Unión Soviética en 1949, pero as autoridades soviéticas conseguiron erradicalo e unhas estritas restricións de corentena conseguiron impedir o seu espallamento, pero soamente ata 1958. Despois diso, o escaravello espallouse moito pola URSS, afectando de forma importante as colleitas de patacas das granxas colectivas e dos pequenos terreos individuais. Estes últimos foron afectados de forma especialmente grave, xa que na URSS os pequenos granxeiros privados e xardineiros non tiñan acceso aos pesticidas efectivos distribuídos oficialmente, así que o escaravello, os seus ovos e larvas tiñan que ser retirados a man, a miúdo unha tarefa asignada aos rapaces.
República Democrática Alemá
miniatura|250px|A organización dos [[Ernst Thälmann Pioneer Organisation|xoves pioneiros de Alemaña oriental durante a guerra contra o escaravello da pataca. O rapaz da dereita, Bodo, estableceu un récord de escaravellos recollidos nun día, 2000. A rapaza da dereita, Magdalena, conseguiu recoller 800.]] Despois da segunda guerra mundial, en 1950 case a metade de todos os campos de patacas da zona ocupada polos soviétricos de Alemaña estaban infestados polo escaravello. En Alemaña Oriental na década de 1950, o insecto recibiu o nome de "Amikäfer", un neoloxismo por "Amerikanischer Käfer", é dicir, o 'escaravello americano'. Distribuíronse pósters de propaganda que mostraban o escaravello marchando a través de Alemaña, coas súas bandas amarelas e negras substituídas por brancas e vermellas con estrelas brancas sobre fondo azul nunha parte do tórax, simulando a bandeira estadounidense. Outros pósters mostraban como o escaravello estaba sendo lanzado desde avións americanos coa lenda "Kampf für den Frieden" ("A batalla pola paz"). Fíxose pública unha carta dirixida "ao pobo do mundo", que dicía que "os escaravellos son máis pequenos que a bomba atómica... pero tamén son unha arma dos imperialistas dos EUA na loita contra os traballadores e campesiños amantes da paz da Alemaña do Leste." Publicáronse tamén libros para nenos sobre o escaravello e organzáronse "Sondersuchtage" ("Días de investigación especial") nos cales se esperaba que todo o mundo, desde nenos pequenos a vellos, saíse aos campos a recoller esta praga para a súa destrución.
República Popular de Polonia
En Polonia, a guerra contra o escaravello da pataca (stonka) empezou na segunda metade da década de 1940. Apareceron artigos sobre a praga nos principais xornais e nas revistas para agricultores como Przysposobienie Rolnicze i Wojskowe ("Almanaque Agrícola e Militar"). O órgano oficial do partido comunista no poder Partido dos Traballadores Unidos de Polonia Trybuna Ludu ("Tribuna do pobo") informou que despois de seren lanzados sobre o mar Báltico desde avións americanos, os escaravellos apareceron en terra e empezaron a levar a cabo "accións de sabotaxe e distracción dirixidos contra a Polonia socialista". Como resultado, o goberno comunista declarou unha "guerra sen piedade contra o escaravello". Nomeouse un Naczelny Nadzwyczajny Komisarz ("comisario especial xeral") para supervisar o ataque contra os escaravellos, o país foi dividido en sectores estratéxicos e elaboráronse mapas de batalla que indicaban as posicións do inimigo. Simultaneamente, déronse instrucións aos granxeiros describindo as formas simples e efectivas de erradicar a praga se non se dispoñía de pesticidas; por exemplo afogar os espécimes na auga cunha pequena mestura de queroseno. Mesmo os poetas da Polonia socialista se uniron á loita, exemplificados polo poema "Alarma" de Maria Kownacka, que instruía aos agricultores a "protexer as patacas!!!" e dicíalle tanto ao escaravello coma aos imperialistas que "non deixaremos que nos maten de fame!!!" (exclamacións no orixinal).
Nun libro de 1951 publicado polo Ministerio de Defensa polaco, Zofia Kowalska escribiu que avións americanos lanzaran os escaravellos "violando o espazo aéreo soberano", a noite do 24 de maio en Alemaña Oriental, no Zwickauer Land de Saxonia.