cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antonio Martín Escudero
Traxectoria
Morreu nun enfrontamento en Bellver de Cerdanya (Pireneo catalán) ó intentar asaltar dita vila, pouco antes das xornadas de maio de Barcelona.
Illa de San Pietro
miniatura|240px|costa e faro de Cabo Sandalo miniatura|240px|As chamadas "Columnas de Carloforte"
A illa de San Pietro (Italiano: Isola di San Pietro, Lígur Tabarquino: Uiza de San Pé, Sardo: Isula 'e Sàntu Pèdru) é unha illa a aproximadamente 7 km da costa suroeste de Sardeña, Italia, fronte á península de Sulcis. Con 51​ km² é a sexta maior illa de Italia por superficie. Os aproximadamente 6.000 habitantes están concentrados na cidade pesqueira de Carloforte, a única comuna na illa. Está incluído na provincia de Sardeña do Sur. Ten o nome de San Pedro.
A illa está conectada por un servizo regular de transbordadores desde Portovesme e Calasetta.
Xeografía
A illa é de orixe volcánica. As rochas son de idade Cenozoica e inclúen basalto, dacite e riolita (incluíndo a variedade peralcaline comendite). Os 18 km. das súas costas son principalmente rochosos. A parte occidental e setentrional inclúe algunhas grutas naturais, embarcadoiros desprotexidos, con algunhas pequenas praias, en xeral aquí a costa adoita ser moi abrupta e rochosa. A costa oriental, sobre a que se atopa o porto de Carloforte, está máis protexida e é máis areosa.
miniatura|esquerda | Pequena praia no lado sur da illa de San Pietro Na costa noroccidental atópanse dúas pequenas illas, a Isola dei Ratti e Isola Piana. Esta última inclúe os restos dunha das máis grandes almadraba en Italia, agora convertida nun Resort turístico.
A illa non ten ríos ou regatos, pero presenta numerosas lagoas e pantanos. O interior é montañoso, os puntos máis altos son o bricco (outeiro) Guardia dei Mori (211 m s.n.m.) e o bricco Tortoriso (208 m s.n.m.).
A vexetación é a típica da costa mediterránea, con Cistus, lentisco, érbedox, juniperus, piñeiro carrasco e aciñeiras. Aquí hai bosques de carballos e piñeiros con claros que adoitan cultivarse e poboados de casas dispersas. O cultivo, realizase especialmente na rexión oriental máis protexida, inclúe uva (Vitis vinifera), ficus e chumbeiras. A parte occidental exposto ao vento predominante, o mistral, é máis árido, con pouca vexetación arbustiva e en gran parte deshabitada. O clima é tepedo. A illa está conectada coa Sardeña, e á próxima illa de Sant'Antioco por dúas liñas de transbordadores.
Historia
miniatura|Caposandalo ovest na illa San Pietro Carloforte A illa foi coñecida desde tempos antigos. Os fenicios chamárona Enosim ou Inosim, mentres que para a Grecia antiga era "Hieracon Nesos" e para os romanos Accipitrum Insula (Illa do Gavilán). Este último derivou da presenza do pequeno falcón de Eleonora, que aínda está presente na illa. San Pietro laberga hoxe en día restos das civilizacións fenicia, romana e Sardeña.
Segundo unha lenda, a illa recibe o nome de San Pedro que visitou a illa no ano 46 dC.
No século XVIII, a entón deshabitada San Pietro foi colonizado por persoas de etnia e lingua Lígur procedentes da colonia da República de Xénova en Tabarquía despois de ser tomada polo Bey de Tunisia. Hoxe a maior parte da poboación mantén unha variante do dialecto xenovés, chamado tabarquno, que tamén se fala na parte norte da próxima illa de Sant'Antioco en Calasetta, da mesma orixe.
A Pía, Lousada, Xermade
A Pía é un lugar da parroquia de Lousada no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Sighere de Essex
Sighere foi rei conxunto de Essex xunto ao seu primo Sæbbi de 663/4 a aproximadamente 683.
Traxectoria
Era fillo de Sigeberht Sæwarding, probabelmente San Sigeberht, pero poida que de Sigeberht o Pequeno. Sæbbi sobreviviuno, o cal se había converter en gobernante único de Essex á súa morte. Sighere e Sæbbi eran primos do seu predecesor Swithelm. Mentres que Sighere regresou a o paganismo, Sæbbi permaneceu cristián e pronto comezou a rivalidade. Sighere atopou un aliado en Wessex, e Sæbbi en Mercia. Por mor da súa rivalidade, Wulfhere de Mercia estableceuse como señor de Essex e induciu a Sighere para que casase coa súa sobriña Osgyth, filla de Frithuwold, sub-rei de Mercia en Surrey. Jaruman, o bispo de Mercia, foi enviado para reconverter ao pobo de Essex ao cristianismo. En 673, Sighere separouse de Osgyth, quen entón buscou a protección do bispo Beaduwine de North Elmham. Sighere morreu aproximadamente en 683, e Sæbbi gobernou Essex en solitario.
Ingua
Na anatomía humana, a ingua (o adxectivo é "inguinal", como en canle inguinal) ou virilla é a zona de unión (tamén coñecida como a rexión inguinal) entre o abdome e a coxa a cada lado do óso pube. Isto tamén é coñecido como o Compartimento medial da coxa que consiste nos músculos adutores da cadeira ou nos músculos da ingua. Un tirón no músculo da ingua xeralmente refírese a unha dolorosa lesión debida ao estirar os músculos adutores dos músculos adutores da cadeira.
Estes músculos adutores da cadeira que compoñen a ingua e compóñense do adutor curto, adutor longo, adutor maior, gracilis e pectíneo. Estes músculos da ingua complementan a coxa (achegan o fémur e o xeonllo ata a liña media). A ingua esta innervada polo nervio obturador, con dúas excepcións: o músculo pectínico é innervado polo nervio femoral e a porción do adutor maior está innervado polo nervio tibial.
Na ingoa, debaixo da pel, hai de tres a cinco ganglios linfáticos inguinais profundos que desempeñan un papel no sistema inmunitario. Estes poden inflamarse debido a certas enfermidades, o máis común é unha infección simple e o menos probable, un cancro. Unha cadea de ganglios linfáticos inguinais drena aos nodos profundos. Nun procedemento de flebografía, a ingoa é o lugar preferido para as incisións para meter un catéter no sistema vascular. O ligamento inguinal vai desde o tubérculo púbico ata a espiña ilíaca superior anterior e a súa anatomía é moi importante para as operacións de hérnia. miniatura|left|Tirón muscular na ingoa
Salvador, Pousada, Baralla
Salvador é un lugar da parroquia de Pousada no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares.
Gaspar (golfiño)
miniatura|300px|dereita|O arroaz Gaspar seguindo unha embarcación.
Gaspar, é un arroaz adulto macho de máis de tres metros de lonxitude e 400 kg de peso que apareceu no porto de Cangas (provincia de Pontevedra) en decembro do ano 2007. A Coordinadora para o Estudo dos Mamíferos Mariños conseguiu descubrir que se trataba do mesmo exemplar que na Bretaña era coñecido como Jean Floc'h. Naquela altura levaba a cabo o seguimento o colectivo Reseau Cétacès. Dende entón, o arroaz foi visto polas costas atlánticas galegas e do norte de Portugal, e tamén polas augas do mar Cantábrico. Recibiu o nome de Gaspar o 5 de xaneiro de 2008 no porto de Ribeira en vésperas do día de Reis, co nome dun dos Reis Magos.
Os expertos en animais mariños da CEMMA que levaron a cabo o seguimento de Gaspar consideran que o seu comportamento, definido como golfiño solitario e embaixador, é pouco habitual. Ademais de rexeitar o contacto con outros arroaces busca a compaña dos seres humanos. Esta situación deriva posiblemente do trauma da separación da súa nai e polo tanto coa manda de orixe. A negativa a abandonar a manda, unha vez cumpridos os tres anos, provocaría unha expulsión violenta por parte doutros exemplares, a reiterada tentativa de entrar nesa ou noutra manda provocaría reiterados enfrontamentos violentos, como así o indican diversas cicatrices de dentes no seu corpo, sobre todo na aleta dorsal e pedúculo caudal.
Cos humanos, Gaspar é un animal sociable que gosta de xogar. Goza perseguindo ou acompañando barcos, nadando a poucos centímetros da hélice, especialmente se teñen motor a turbina, e xogando cos nadadores, o que provocou problemas cos mergulladores profesionais que traballan nas dársenas do porto de Vigo, Lorbé e outros, que reclamaron que o cetáceo fose trasladado a outro lugar ou a un acuario, logo que Gaspar golpease e arrastrase un mergullador que trataba de soldar baixo a a auga, os feitos aconteceron cando durante a inmersión xogaron con el e despois trataban de deixar o xogo para poñerse a traballar, cousa que o arroaz non admitía. A Xunta de Galicia rexeitou esta posibilidade, argumentando que o arroaz só quería xogar e que non presenta unha actitude agresiva, pero en realidade a administración negouse a dar consellos sobre o animal publicamente eludindo a súa responsabilidade. Por outra banda, a CEMMA, pola súa banda recomendou precaución ós mergulladores durante as súas inmersións, e pediu á xente que non xogase co golfiño para evitar problemas, estas recomendacións foron extensamente difundidas nos medios a través das actividades divulgativas da entidade, editando un tríptico divugativo.
Orixe
A particular actitude de Gaspar e as características do seu comportamento chamaron a atención dos especialistas en golfiños solitarios de toda Europa, sendo analizado o seu caso en diversos foros de especialistas como a Sociedade Europea de Cetáceos, onde a CEMMA presentou o caso. O seu comportamento non difire substancialmente doutros golfiños solitarios do mundo nin de arroaces solitarios que xa recalaron historicamente nas costas de Galicia.
O Grupo de Rescate e Estudo dos Mamíferos Mariños de Galicia (Gremmar), trasladou aos medios de comunicación a teoría de que o animal podería ter sido adestrado en catividade con fins militares e explicou que dende hai moitos anos se adestran golfiños porque son quen de patrullar amplas zonas litorais, actuando coma "gardacostas". Esta teoría fantasiosa foi desmentida pola propia oficina: Public Affairs Office do Space and Naval Warfare Systems Center Pacific da Armada estadounidense, logo das investigacións do colectivo francés Reseau Cétacès.
A hipótese máis plausible, apoiada polo precedente doutros arroaces solitarios e polas múltiples cicatrices e polas sinais que mostraba Gaspar no seu corpo, é que o animal fose expulsado da súa manda de orixe, como acontece cos machos adolescentes ao cumlir tres anos de idade e por tanto separarse definitivamente das súas nais. Moi posiblemente esta emancipación non sempre é amable, e en ocasións pode ser violenta e frustrante, o que provoca o rexeitamento do golfiño expulsado cara o seu propio grupo ou a súa propia especie. Existen varias evidencias a favor desta hipótese, como a reclusión de Gaspar no porto de Ribeira fuxindo das mandas de arroaces que pasaban polo exterior, mesmo nadando paralelo aos muros do peirao. Ou que cando, a principios de agosto de 2008, un grupo duns 35 arroaces chegaron ás costas de Baiona, Gaspar apareceu con diversas feridas no fociño, o que indicaría que foi novamente rexeitado ó tratar de entrar en contacto con eles.
Comportamento
Un dos comportamentos máis típicos da súa especie, que presenta Gaspar, é navegar na proa ou segui-los ronséis das embarcacións coas que se cruza. É quen de facelo a grande velocidade: nunha ocasión puido seguir de preto unha lancha do Servizo de Vixilancia Aduaneira que navegaba entre Vilagarcía de Arousa e Ribeira, acadando unha velocidade de entre 42 e 60 nós (78–111 km/h). Este comportamento é natural nos arroaces que adoitan nadar na proa dos barcos sen esforzo, aproveitando o volume de auga que desprazan, ou surfear nos ronseis dos barcos de pasaxe e mercantes, seleccionando ben que barcos seguir.
Tamén gosta do contacto humano, polo que intenta xogar cos nadadores e mergulladores que encontra no seu camiño, seguindo as rutinas aprendidas na súa estancia na Bretaña dende o ano 2004 ao 2007, onde chegaba a deseñar actuacións "teatrais" simulando estar en risco de afogamento baixo a auga e atándose el mesmo un cabo no pedúnculo, para que a xente que o observaba se tirase á auga a rescatalo. En xaneiro de 2008 comenzou a atraer á xente, mediante saltos e cabriolas, que acudía cada día a velo nos portos ou nas praias. Entre outros portos que visitou está o de Ribadeo durante unha tempada, en febreiro de 2008, onde había xente coa que se relacionar: se alguén lle lanzaba unha boia, poñíase a xogar. Con todo, a lexislación actual prohibe achegarse ou nadar cos golfiños ou con outros mamíferos mariños, polo que as autoridades galegas trataron de recomendar á xente que evitase nadar ou manter un contaco directo co cetáceo, tanto por precaución como polo cumprimento da lexislación vixente. Por exemplo, en abril de 2008 un grupo de mergulladores rodaron un documental no porto de Ribadeo, e despois de ser reiteradamente apercibidos da improcedencia do seu comportamento, pola Garda Civil e Protección Civil, remataron sancionados por varios motivos: por gravar imaxes dun animal pertencente a unha especie protexida perturbando o seu comportamento, por non ter autorización para iso e por bañarse en augas portuarias. Varias persoas foron apercibidas tamén por bañarse nas instalacións portuarias tratando de achegarse ao golfiño. Sorprendía, e mesmo volcaba, aos piraguistas, acompañaba aos navegantes solitarios, aos mergulladores da navalla, aos marscadores. Engelledaba os rizós e áncoras dos barcos que estaban amarrados, romía os raños que ilegalmete saían das bordas das embarcacións abarloadas, interrompía os traballos submarinos e mesmo foi inxustamente acusado de fundir unha embarcación en Porto do Son.
Gaspar, en Galicia, non permaneceu moito tempo na mesma zona e móvese dun punto a outro da costa rapidamente. Foi visto por primeira vez en Cangas do Morrazo o 17 de decembro de 2007, e logo en Ribeira na ría de Arousa, onde foi examinado por primeira vez pola CEMMA, en Ribadeo, en Muros, na Guarda e en Portugal, onde pasou un tempo en Leixões, e chegou ata Aveiro. No verán foi visto na ría de Vigo, e xa no outono, téñense noticias súas na Costa da Morte , na ría da Coruña, en Cudillero (Asturias). En 2009 foi avistado ademais nas rías de Viveiro, O Barqueiro, Betanzos e Ferrol. Co paso do tempo cada vez era máis difícil de localizar espazando as súas entradas nos portos. Finalmente o último rexistro do exemplar foi preto das Lobeiras, na enseada de Corcubión, en maio de 2010.
Illa Cornwallis
A illa Cornwallis pode ser:
778
Outros
Historia ano a ano
Os Barreiros, Amoroce, Celanova
Os Barreiros é unha aldea da parroquia de Santiago de Amoroce, no concello ourensán de Celanova, na comarca da Terra de Celanova. Tiña 6 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 3 eran homes e 3 eran mulleres.
O final do camiño
O final do camiño é unha serie de televisión de Voz Audiovisual para La 1 de TVE e TVG, dirixida por Miguel Alcantud. Está protagonizada por Antonio Velázquez, Asier Etxeandía, Javier Rey, entre outros. A súa estrea foi o 11 de xaneiro de 2017.
Polémica sobre a historicidade
Así mesmo, o historiador e crítico literario Francisco Rodríguez Sánchez sinalou as mesmas deficiencias e engadiu: :
A teleserie tamén recibiu críticas fóra de Galicia por outros motivos, como o tratamento dado aos árabes:
Tamén se ten sinalado que, na mesma liña de falta de rigor histórico, ao contrario do que acontece na serie, "dona Constanza non era infiel a Afonso VI e este non era un bruto ignorante" ou que "a futura reina Urraca non nacera en 1075". A crítica cinematográfica María José Arias sinalou como principais eivas do capítulo inaugural os "serios probleas coas elipses temporais" e os "buracos de guión, narrativa e desenvolvemento".
Ricardo Velázquez Bosco
Ricardo Velázquez Bosco, nado en Burgos o 21 de marzo de 1843 e finado en Madrid o 31 de xullo de 1923, foi un arquitecto español. Foi profesor do galego Antonio Palacios Ramilo.
Practicou un historicismo eclecticista de corte academicista oposto ao modernismo. O seu estilo denomínase ás veces "eclecticismo enfático".
Obras
As súas obras caracterízanse por un tratamento rotundo de volumes, o emprego de mansarda e o uso de decoración cerámica nas fachadas dos seus edificios. Arquitectos como Antonio Palacios, que seguiu a súa tendencia monumentalista, víronse influídos polo seu estilo. Desenvolveu a maior parte da súa obra en Madrid, en cuxa Escola de Arquitectura deu clase.
As súas obras máis importantes son:
Como restaurador, traballou na Mesquita de Córdoba, a Catedral de León e o Mosteiro de La Rábida.
San Xusto, Pousada, Baralla
San Xusto é un lugar da parroquia de Pousada no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares.
Lingua fon
A lingua fon (nome nativo: Fon gbè) é unha lingua gbe que pertence á pola volta-níxer das linguas níxer-congo. O fon fálase en Benín por case 1,7 millóns de persoas da etnia fon. Ó igual que outras linguas gbe, o fon é unha lingua analítica cunha orde de palabras suxeito verbo obxecto.
José Antonio Reyes
José Antonio Reyes Calderón, nado en Utrera (Sevilla) o 1 de setembro de 1983 e finado en Alcalá de Guadaíra o 1 de xuño de 2019, foi un futbolista español de orixe xitana, internacional en 21 ocasións coa selección española de fútbol. Faleceu nun accidente de tráfico preto da súa localidade natal aos 35 anos de idade.
Foi o xogador máis novo en debutar en Primeira División co Sevilla FC cando tiña dezaseis anos. No mercado de inverno da tempada 2003-04 foi traspasado ao Arsenal FC por aproximadamente trinta millóns. Alí conseguiu unha Premier League (sendo o primeiro español en conseguila), unha Community Shield en 2004 e unha FA Cup en 2005.
A partir de entón, os seus problemas de adaptación fixeron que o seu rendemento futbolístico baixase e estivo cedido unha tempada no Real Madrid, conseguindo a liga en 2007, e ese mesmo ano foi traspasado ao Atlético de Madrid. Alí foi cedido de novo ao Benfica portugués. Despois volveu ao Atlético e xogou tamén no Sevilla (2012-2016), o Espanyol (2016-2017), o Córdoba (2018), o Xinjiang Tianshan Leopard Football Club chinés (2018-2019) e, finalmente, en xaneiro de 2019 incorporouse ao Extremadura UD. Foi o xogador que máis campionatos de UEFA Europa League gañou, un total de cinco, dous co Atlético de Madrid e tres co Sevilla.
Falecemento
José Antonio Reyes faleceu o 1 de xuño de 2019 aos 35 anos de idade, nun accidente de tráfico na estrada que une Sevilla con Utrera, á altura do quilómetro 18, no termo municipal de Alcalá de Guadaíra. Preto das 11:30 da mañá na autovía A-376, o seu vehículo, no que viaxaban tres persoas, saíuse da calzada circulando a 237 km/h segundo o atestado da Garda Civil. Isto provocou a morte no acto do futbolista así como do seu curmán acompañante, e o incendio posterior do vehículo no que viaxaban. Un terceiro ocupante terminou gravemente ferido.
Furco de Abaixo, Lousada, Xermade
Furco é un lugar da parroquia de Lousada no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
P.Y.T. (Pretty Young Thing)
"P.Y.T. (Pretty Young Thing)" é unha canción do artista estadounidense Michael Jackson. É o sexto sinxelo do seu sexto álbum en solitario, Thriller (1982). A versión orixinal da canción foi escrita por Jackson e Greg Phillinganes. Quincy Jones refixo con James Ingram a canción, mais conservou o título, conseguindo unha canción totalmente nova co mesmo título. A versión orixinal lanzouse en The Ultimate Collection.
Márcia Barbosa
Márcia Cristina Bernardes Barbosa, nada en Porto Alegre en 1960, é unha física brasileira especializada en mecánica estatística que dirixe dende 2008 o Instituto de Física da Universidade Federal de Río Grande do Sul (UFRGS). Barbosa foi recoñecida en 2010 coa Medalla Nicholson da Sociedade Estadounidense de Física (APS) e en 2013 recibiu o Premio L'Oréal-UNESCO a Mulleres en Ciencia.
Buzuki
miniatura| O buzuki ou bouzouki (en grego, μπουζούκι) é un instrumento musical orixinario de Grecia, cunha corda arrincada cun corpo en forma de pera e un pescozo moi longo. Forma parte da familia de instrumentos de corda de pescozo e ten un aspecto similar ao da mandolina. A parte dianteira da caixa do buzuki é plana, cun roseta ovoide (boca) e a tapa traseira está tallada en diferentes madeiras, de forma cóncava (caída). Adoita presentarse cunha serie de trastes máis altos que os dunha guitarra, con 22 a 26 trastes de bronce. Está normalmente decorado con perlas. Este instrumento é tocado con plectro ou pick, e ten un son metálico aberto, debido ao uso de cordas finas de aceiro ou de níquel, e a súa afinación facilita a mestura de acordes de dúas notas, baixos e contra-melodías. O bouzouki e outros instrumentos con mastro son a pandora (chamada panduris, ou pandura), un instrumento que os achados arqueolóxicos son presuntamente inventados na antiga Grecia, desde a idade do bronce.
Márcia Barbosa
Legado
O seu traballo de investigación científica axudou a explicar moitas características da auga. Ademais, desenvolveu unha serie de modelos sobre as propiedades da auga que axudaron á comprensión das interaccións da auga con moléculas biolóxicas e procesos xeolóxicos.
Buzuki
É un piar da música grega moderna, tanto en composicións e bailes instrumentais como no acompañamento inseparable de cancións, especialmente en laiká ou música popular e en rebética, un estilo que recorda en certos aspectos o cante flamenco. A correspondencia certamente é moi diferente, xa que naceu nos ambientes marxinais de Atenas de principios do século XX, sede de importantes suburbios formados por miles de gregos expulsados ​​de Anatolia (agora Turquía), e posteriormente integrado na colección da chamada "música lixeira".
Francisco García Paramés
Francisco García Paramés, nado na Coruña o 22 de decembro de 1963, é un investidor privado galego.
Traxectoria
Fillo dun enxeñeiro da Bazán, orixinario de Covas, marchou aos 3 anos vivir a Madrid. Licenciouse en Economía pola Universidade Complutense e obtivo un MBA, na IESE, o centro de formación en dirección de empresas da Universidade de Navarra. En 1989 incorporouse a Bestinver, unha sociedade de investimento española pertencente á multinacional Acciona, onde estivo traballando durante máis de dúas décadas e da que chegou a ser CEO. A súa estratexia de investimento é o investimento en valor e é seguidor da escola austríaca. En 2014 abandonou Bestinver e en 2016 lanzou a súa propia firma de investimento (Cobas AM).
Acción Gallega
Acción Gallega (ou Acción Galega) foi o nome dun dos máis importantes movementos agrarios e anticaciquís na Galiza do século XX. De carácter decididamente antiforal, redencionista, na súa primeira formulación, constituíu a variante radical do agrarismo galego na década de 1910.
Constitución de Acerbaixán
A Constitución de Acerbaixán, formalmente coñécese como a Constitución da República de Acerbaixán (en azarí: Azərbaycan Respublikasının Konstitusiyası), foi aprobada e adoptada por un referendo nacional o 12 de novembro de 1995, que estableceu o Acerbaixán como unha república unitaria, laica, democrática, soberana e independente. Bakú é definida como a capital nacional, o poder é delegado aos cidadáns, que exercen a través de eleccións directas para representantes do goberno. Decisións relacionadas con cambios do status constitucional ou alteracións fronteirizas son temas que necesitan ser encamiñados para aprobación por referendo popular. O 24 de agosto de 2002, unha consulta popular a nivel nacional foi realizada e aprobada, con iso a Constitución será debidamente emendada. Hai 158 artigos na actual Carta Magna de Acerbaixán.
Acción Gallega
Actividade
O programa de mitins de Acción Gallega iniciouse por terras de Meira e foron Basilio Álvarez, Prudencio Canitrot, Cánovas Cervantes e Rafael Carvajal, os oradores principais. As eleccións de deputados ás Cortes españolas de 1910 permitiulles participar na campaña activamente presentando tres candidatos: Rafael Carvajal, polo distrito de Mondoñedo; Alfredo Vicenti, polo de Becerreá, e Manuel Portela Valladares, polo da Fonsagrada. O éxito foi resoante no de Portela Valladares e só as trampas dos caciques impediron o triunfo de Vicenti. Acción Gallega contou, deste xeito, cun deputado en Cortes.
Nesta primeira etapa o que se pretendeu foi darlle un sentido único ao agrarismo galego escindido en distintas frontes (solidarios, antiforistas, sindicalistas etc). Deste intento naceu neste mesmo ano de 1910, o primeiro bosquexo de partido agrario en Galiza, que se precipita na Liga Agrario-Redencionista, que tivo un fracaso tan significativo coma contundente. Acción Gallega, integrada por homes dun gran prestixio público en Madrid, non pasou de ser nesta primeira formulación, outra cousa que o eco que reforzaba, coa publicidade dos grandes diarios, a importancia da campaña agraria. Pasado o momento da Liga, probado o fracaso, incluso a revista Acción Gallega desapareceu.
No ano 1911 unha serie de acontecementos fixeron que o movemento se radicalizase, e pasou a ser a encarnación e consecuencia da biografía de Basilio Álvarez. Basilio era entón abade da freguesía campesiña de Beiro, inmediata á capital ourensá. Dous acontecementos case simultáneos levárono a este lugar, con potente asociación campesiña e clara inclinación ao socialismo: a súa dimisión do cargo de director de El Debate, diario católico, e o asasinato do cura párroco de Beiro. O bispo de Ourense pensou entón en Basilio Álvarez, home de prestixio na cidade das Burgas, para esta difícil freguesía. Grazas a este traslado, o novo cura de Beiro puido ter relación co grupo de Acción Gallega destacado en Madrid. Tras isto chegan os anos fortes do movemento, 1912- 1913, que rematan ben entrado 1914.
En agosto de 1912 apareceu o "Manifesto de Ourense", onde a Liga de Acción Gallega se comprometía nunha campaña de mitins, de carácter agrario e societario, a recoller as aspiracións do campesiñado e facerllas chegar ao Goberno. O programa de mitins, dunha radicalidade verbal sen precedentes nas terras galegas, iniciouse no Carballiño, continuou en Ribadavia, Gondomar, Ourense, Bande, A Estrada, etc. As terras pontevedresas e ourensás na súa meirande parte escoitaron ese ton, abertamente rebelde e ata revolucionario dos oradores de Acción Gallega, e especialmente de Basilio Álvarez, que fixo que en Madrid temesen coa posibilidade dun estalido revolucionario en Galiza. Poetas como Ramón Cabanillas e Noriega Varela puxeron versos, e en galego, das imaxes de Basilio Álvarez, cantando á revolución inminente.
Inicialmente, a publicación Acción Gallega foi o portavoz escrito deste radicalizado movemento agrarista. Pero por mor de dificultades, no período máis acedo da campaña, contou Acción Gallega cun diario, El Heraldo Gallego, editado en Ourense.
Juan Antonio Pérez Rodríguez
Traxectoria
Alistouse como voluntario na infantería da Mariña Española en 1937, no bando nacional. Ascendeu a tenente de Artillería en 1947, a capitán en 1959 e posteriormente ao grao de comandante en 1961. En 1974 conseguiu o grao de tenente coronel.
Acción Gallega
Actividade
A repercusión que o movemento tivo en toda Galiza é difícil de saber. Algúns xornais, aínda que excepcionalmente, abríronse aos propagandistas: Heraldo de Vigo e Galicia Nueva de Vilagarcía, por exemplo. Mais a actitude normal foi negación absoluta ante a radicalidade do movemento, que non respectaba representacións nin poderes, pois sumía áreas enteiras na máis expresiva axitación. Por esta importancia, polo prestixio de Basilio Álvarez en círculos de prensa en Madrid, a campaña de Acción Gallega alcanza extraordinaria resonancia en todo o Estado Español.
Juan Antonio Pérez Rodríguez
Traxectoria
Polo seu traballo era asistente do xeneral de brigada Juan Manuel Sánchez-Ramos Izquierdo. Tanto el como o xeneral de brigada foron tiroteados á porta da casa deste, na rúa Bristol do nordeste da cidade de Madrid, por dúas persoas. Anos despois, foi detido e condenado un home polo crime.
Acción Gallega
Finais
O movemento, centrado na loita contra os caciques, cunha ideoloxía de clara inspiración rexeneracionista e no antiforismo redencionista, baseábase na fogosidade e gallardía de Basilio Álvarez e no seu grupo incondicional de amigos nos primeiros momentos.
A loita do agrarismo galego, extraordinariamente radicalizada desde 1914, non volveu ter tanta resonancia como tivo nestes poucos anos o movemento de Acción Gallega, aínda que os principios deste movemento máis os de Basilio Álvarez perviviron nas sociedades agraristas posteriores.
Himno
Acción Gallega usou un poema de Ramón Cabanillas, escrito en 1910, como himno oficial.
Kike Pérez Muñoz
Enrique "Kike" Pérez Muñoz, nado o 14 de febreiro de 1997 en Gálvez, Toledo, é un futbolista profesional español da canteira do Rayo Vallecano, que xoga como centrocampista no Real Valladolid B da Segunda División B cedido polo Club Deportivo Lugo.
Traxectoria
Nado en Gálvez, Toledo (Castela-A Mancha), Kike Pérez formouse nas categorías inferiores do Rayo Vallecano desde o ano 2013. Tras xogar até a categoría xuvenil, no ano 205 é ascendido ao filial do club, onde xoga dúas temporadas a Terceira División. A pesar de ter contrato até 2018, o 9 de agosto de 2017 o Club Deportivo Lugo anuncia a súa fichaxe, asinando por tres temporadas. No seu primeiro ano no club albivermello é cedido ao CCD Cerceda da Segunda División B. A nivel internacional, no ano 2015 foi convocado coa.
Circuíto de Aintree
O Circuíto de Aintree é un circuíto de carreiras automobilísticas de 4.828 m., situado en Aintree, preto de Liverpool, Inglaterra. O circuíto está situado dentro do famoso Hipódromo de Aintree e usou as mesmas tribunas que as carreiras de cabalos. Construído en 1954 como o "goodwood do Norte", de aí o feito de que os dous lugares teñan tantas cousas en común. A pista está ben asfaltada e é relativamente plana, de 15 a 30 metros de altura.
Historia
Aintree acolleu en cinco ocasións o Gran Premio do Reino Unido de Fórmula 1 nas tempadas, , , , e.
Ademais dos Grands Prix, o circuíto tamén celebrou once carreiras de Fórmula 1 fora do campionato, coñecido como Aintree 200, gañado por primeira vez por Stirling Moss en 1954 e o último ganador foi Jack Brabham, en abril de 1964 (Brabham fixera o seu debut na Fórmula Un no circuíto no GP británico de 1955). Aintree era a localización para a famosa carreira en 1955 na que Stirling Moss gañou o seu primeiro Gran Premio británico, pilotando un Mercedes. Dous anos despois, el e Tony Brooks (compartindo o Vanwall) convertéronse nos primeiros pilotos británicos en gañar tanto o Gran Premio do Reino Unido como nunha rolda do Campionato Mundial de Fórmula 1, pilotando un coche británico, un Vanwall. O Gran Premio do Reino Unido de 1957 tamén levaba o título de Gran Premio de Europa e foi o primeiro evento de Fórmula 1 da tempada, con 150.000 espectadores.
O circuíto completo do Gran Premio rodouse por última vez en, pero parte del (os 2´47 km do Circuíto de Club) aínda está aberto e usouse para competir ata principios dos 80, que foi xestionado polo Aintree Circuit Club desde mediados dos anos sesenta ata finais dos noventa. Na década de 1980 o 108 Car Club (St. Helens) trouxo os rally de volta ao Circuíto de Aintree revitalizando o uso de circuítos con ideas novas e innovadoras. Unha cantidade limitada de deportes de motor continúa hoxe na forma de sprints de coches, días de pistas abertas e de competicións motociclistas no circuíto club.
Os eventos de motociclismo son organizados por Aintree Motor Cycle Racing Club, que executa seis eventos en Aintree cada ano.
Os eventos de coches son organizados polo Liverpool Motor Club en forma de tres sprints, en abril, xuño e setembro e dous días de pista en maio e outubro no circuíto club. Nick Algar, o campión británico do Sprint 2010, fixou un novo récord da pista con 35.82 segundos no curso do sprint de 1847 metros o 26 de xuño de 2010 nun 3500cc Gould Gould. O récord foi fixado previamente por Roy Dawson o 8 de setembro de 2007 no mesmo coche, nun tempo de 36.03 segundos. A velocidade de Nick Algar a través da trampa de velocidade da liña de meta foi de 276´807 km., aínda que logrou unha velocidade de 283´245 km. nunha carreira cronometrada anterior ese día.
Ademais, o circuíto club ten un uso ocasional acollendo acontecementos tales como carreiras de coches eléctricos para escolas, ou os paseos que organiza o Sporting Bears Motor Club con fins benéficos e tamén carreiras de bicicletas. O Circuíto Club está situado dentro do Aintree Grand National Course que a súa vez, contén un campo de golf público de nove buracos operado por Aintree Racecourse.
Todos os gañadores de Fórmula 1, no circuíto de Aintree
Rékords Piloto: Stirling Moss (2) • Nacionalidade piloto: Reino Unido (3) • Construtor: –– • Motor: Climax (2) • Pneus: Dunlop (3)
Cibrán de Cartago
Cibrán de Cartago, finado no ano 258, bispo e mártir, está considerado como un dos Pais da Igrexa occidental.
Traxectoria
De etnia bérber, era un home culto e rico, profesor de retórica. Segundo el mesmo relata en A Donato, o seu estilo de vida estaba arrastrado polo que el denominaba vicios e malos desexos (particularmente a avaricia). Tras a súa conversión, e segundo conta Xerome de Estridón na súa obra De Viris, entregou todos os seus bens aos pobres. Ao pouco tempo de achegarse ao cristianismo foi ordenado presbítero e bispo de Cartago, isto último por aclamación popular no ano 248.
Timmy Mayer
Timothy Andrew Mayer, nado en Scranton (Pensilvania) o 22 de febreiro de 1938 e finado en Longford (Australia) o 28 de febreiro de 1964 foi un piloto de carreiras estadounidense. Participou nun Gran Premio de Fórmula Un, o 7 de outubro de 1962. Retirouse a causa dun fallo de ignición e non obtivo puntos de campionato.
Cibrán de Cartago
Traxectoria
Durante a persecución de Decio fuxiu de Cartago, pero seguiu dirixindo a súa comunidade dende o seu refuxio. Con todo, os seus inimigos acusárono a Roma, por covardía e abandono, recibindo a amoestación do Papa. Pasada a persecución, produciuse un cisma na súa igrexa entre os que defendían a acollida e o perdón aos que abxuraran da súa fe por temor á persecución e os que puñan trabas ao retorno á comunidade deses fieis máis febles (os denominados lapsi: caídos). Cibrán convocou un concilio en Cartago, que esixiu un serio arrepentimento e que para aqueles que chegaran a render culto ao Emperador só habería unha admisión na proximidade da súa morte. O debate foi tan intenso que os partidarios da misericordia sen condicións elixiron un novo bispo chamado Fortunato. Pola súa banda os partidarios dunha dura inflexibilidade proclamaron bispo a Máximo. Isto colocou a Cibrán nunha posición intermedia entre as dúas correntes, suavizou as condicións para os arrepentidos pero os cregos que abxuraran no poderían volver desempeñar os seus cargos. A súa posición fortaleceuse cando tras unha gran praga de tifo e a consecuente fame, dedicou o seu esforzo á pregaria e á atención aos esfameados e necesitados. Animou aos cristiáns a socorrer aos pagáns.
As polémicas non remataron aí. Posteriormente enfrontouse ao Papa Estevo I cando este admitiu a validez do bautismo impartido polos herexes. Para Cibrao a herexía era máis daniña que a persecución e a tortura, pois estas reafirmaban a fe pero a herexía a desdebuxaba. Cibrán resultou ser máis duro na defensa da unidade da fe e da Igrexa que o propio bispo de Roma, que reivindicou para si a autoridade de Pedro e desautorizou o radicalismo das comunidades africanas. Cibrán defendeu con contundencia as tradicións da súa igrexa cartaxinense. Paradoxalmente, unha nova herexía o donatismo acubillaríase nos escritos de Cibrán nestas disputas co papado.
Finalmente unha nova persecución cohesionaría a posición dos bispos. O Emperador Valeriano decretou a obriga para os cristiáns de sacrificar na súa honra o que desembocou na execución do papa Estevo I e o seu sucesor Sisto II. Nesta ocasión Cibrán non fuxiría: confesou a súa fe perante o procónsul Aspasio Paterno e foi desterrado a Cucubis no ano 257. Un ano despois foi confinado na súa propia vila. O 15 de setembro do 258 o procónsul Galerio condenábao a morrer á espada.
Timmy Mayer
Traxectoria
O seu irmán máis vello, Teddy Mayer, foi un dos fundadores do equipo McLaren, con Bruce McLaren. Ambos irmáns viaxaron desde os Estados Unidos a Europa a comezos de 1960 co futuro gañador de dous grandes premios Peter Revson. As primeiras participacións nos campionatos de serie de McLaren foron nas Tasman Series de 1964, pilotando Timmy Mayer e o líder do equipo McLaren coches personalizados Cooper T70. Con todo, Mayer morreu na práctica da carreira final da serie, en Longford, Tasmania, cando perdeu o control a máis de 160 km/h fixo un trompo e golpeou contra unha árbore ao lado da pista. O seu coche desintegrouse, e faltou pouco para que os restos mataran a uns nenos pequenos que eran espectadores. Mayer morreu ao instante polo impacto. Houbo unha lápida na súa memoria situada a un costado da estrada onde morreu Mayer, pero trasladouse e agora vese, xunto co seu casco, no Country Club Hotel de Longford.
Cibrán de Cartago
Pensamento
Cibrán non abordou a especulación nin se elevou ata grandes tratados doutrinais, os seus escritos están ateigados de preocupacións prácticas cotiás na axitada vida das comunidades cristiáns da época. Grande admirador de Tertuliano, tíñao como mestre e fonte de inspiración, aínda que se afastaba del nalgúns puntos do seu pensamento. Condenou o espectáculo da loita entre gladiadores, demandou dos crentes xenerosidade no auxilio dos marxinados e solidariedade cos pagáns, teimaba en que a oración cristiá era comunitaria e afastada do individualismo e pregaba por todos os homes (é célebre o seu comentario sobre o Noso Pai). A súa principal obsesión foi a defensa da unidade da Igrexa universal (unha era a fe e un o pobo crente cimentado na concordia), o que non foi óbice para que se amosara a prol da identidade da súa Igrexa africana. Louvou a virtude da humildade e a coherencia ata o martirio. As súas cartas son de grande utilidade para coñecer o latín común.
Timmy Mayer
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Cibrán de Cartago
Pensamento
Cibrán fai unha severa autocrítica da Igrexa do seu tempo ata o punto de que a proba da persecución a atribuía á providencia divina para erguer a fe caída e aletargada que provocara volta ao pecado
Aínda que firme partidario da unidade da Igrexa, Cibrán pasou á historia como un dos grandes defensores da autoridade do bispo, baseada na súa conduta exemplar de pobreza, austeridade e solicitude polos marxinados e fundada na lexitimidade da súa elección polos fieis, cando un bispo substitúe a outro defunto, cando é elixido en paz polo voto do pobo, cando é protexido na persecución polo auxilio de Deus (Carta 59, VI, 1).
Deixou tamén valiosos testemuños sobre os criterios para recoñecer a autoridade do bispo de Roma como sucesor de Pedro e a concepción do que logo sería o Papado. Así di que recoñece a autoridade do papa Cornelio porque
Significación
Considerado como un dos Pais da Igrexa e como santo, a súa festividade celébrase o 16 de setembro na Igrexa Católica e o 31 de agosto na Igrexa Ortodoxa.
En Galicia é un santo moi venerado ao que están adicadas moitas localidades como Aldán (Cangas), San Cibrao de Las, San Cibrao das Viñas ou o lugar portuario de San Cibrao (Cervo).
Píllara semipalmada
A píllara semipalmada (Charadrius semipalmatus) é unha pequena ave carádrida. Ten os pés parcialmente palmados, como indica o seu nome.
Hábitat
O seu hábitat reprodutor son os chans abertos de praias ou chairas do norte do Canadá e Alasca. Aniñan no chan con pouca ou nula vexetación.
Son migratorias e invernan en áreas costeiras do sur dos Estados Unidos, o Caribe e gran parte de Suramérica. Son aves errantes extremadamente raras en Europa occidental, e atopáronse en Terra de Fogo e as illas de Scilly británicas. O seu verdadeiro status pode quedar escurecido pola dificultade de identificalo sen confundilo coa moi similar píllara real de Eurasia, da cal anteriormente era considerada unha subespecie.
Comportamento
Aliméntase nas praias, chairas mareais e campos utilizando a vista. Come insectos, crustáceos e vermes. Lembra unha píllara rabirrubia (Charadrius vociferus) pero é moito menor e ten só unha banda no peito. Como aniña no chan, usa unha exhibición de "á rota" para intentar enganar os intrusos e afastalos do niño, que é unha exhibición similar á que fai a emparentada píllara rabirrubia.
Santo Estevo, Pousada, Baralla
Santo Estevo é un lugar da parroquia de Pousada no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 71 habitantes (35 homes e 36 mulleres).
Lenin (homónimos)
Vladimir Lenin (1870–1924) foi un revolucionario ruso e fundador da Unión Soviética.
Lenin pode referirse tamén a:
Eleccións municipais na Pastoriza
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello da Pastoriza dende 1979. miniatura|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello da Pastoriza]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas na Pastoriza desde a aprobación da Constitución de 1978.
Carballeira, Amoroce, Celanova
Carballeira é unha aldea da parroquia de Santiago de Amoroce, no concello ourensán de Celanova, na comarca da Terra de Celanova. Tiña 18 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 8 eran homes e 10 eran mulleres.
Arquitectura do Barroco
miniatura|A [[abadía de Melk (Stift Melk), Wachau, Austria.]] miniatura|Sta. Maria della Salute, Venecia A arquitectura do Barroco, tamén coñecida como arquitectura barroca, é un período da historia da arquitectura que veu precedida do Renacemento e do Manierismo; xerouse en Roma durante o século XVII e estendeuse até mediados do século XVIII polos Estados absolutistas europeos.
O termo Barroco, derivado do portugués barru, "perla de forma diferente ou irregular", utilizouse nun primeiro momento de forma despectiva para indicar a falta de regularidade e orde do novo estilo. A característica principal da arquitectura barroca foi a utilización de composicións baseadas en puntos, curvas, elipses e espirais, así como figuras policéntricas complexas compostas de motivos que se intercalaban uns con outros. A arquitectura valeuse da pintura, a escultura e os estucados para crear conxuntos artísticos teatrais e exuberantes que servisen para enxalzar os monarcas que os encargaron.
Nalgúns países europeos como Francia e Inglaterra e noutras rexións da Europa setentrional produciuse un movemento máis racionalista derivado directamente do Renacemento que se denominou Clasicismo barroco. Ao longo do século XVIII foise desenvolvendo en Francia un movemento derivado do Barroco que multiplicaba a súa exuberancia e baseábase fundamentalmente nas artes decorativas que se denominou Rococó e acabouse exportando a boa parte de Europa. miniatura|Cúpula da [[Basílica de San Pedro de Roma.]] miniatura|Fachada de San Carlo Borromeo en Noto, [[Sicilia.]] Contrariamente ás teorías segundo as cales o movemento barroco xurdiu a partir do Manierismo, foi o Renacemento tardío o movemento que acabou desencadeando en último termo o Barroco. De feito, a arquitectura manierista non foi suficientemente revolucionaria para evolucionar radicalmente, nun sentido espacial e non só superficial, a partir dos estilos da antigüidade aos novos fins populares e retóricos da época do contrarreformismo.
Xa no século XVI, Miguel Anxo Buonarroti anunciara o Barroco dunha forma colosal e masiva na cúpula da Basílica de San Pedro de Roma, así como as alteracións nas proporcións e as tensións das ordes clásicas expresados na escaleira de acceso á Biblioteca Laurenciana de Florencia, do mesmo autor, e a enorme cornixa engadida ao Palacio Farnese. Estas intervencións suscitaran diversos comentarios na súa época pola súa brusca alteración das proporcións clásicas canónicas. Non obstante, noutras obras Miguel Anxo cedera á influencia manierista, polo que foi só tras o fin do Manierismo cando se redescubriu a Miguel Anxo como o pai do Barroco.
O novo estilo desenvolveuse en Roma, e alcanzou o seu momento álxido entre 1630 e 1670; a partir de entón o Barroco estendeuse polo resto de Italia e de Europa, mentres que no século XVIII Roma volveu de novo ao Clasicismo seguindo o exemplo de París.
A influencia do Barroco non se limitou ao século XVII; a principios do século XVIII desenvolveuse o estilo denominado Rococó, que non sendo unha pura continuación do primeiro podería ser considerado como a última fase do Barroco.
Desenvolvemento histórico e xeográfico
A xénese da arquitectura barroca iníciase en Italia, con figuras tan determinantes como Gian Lorenzo Bernini e Francesco Borromini.
En España, a arquitectura barroca vai estar presidida polo gusto pola desornamentación e a sobriedade que introducira o estilo herreriano, con importantes edificios nos que impera un estilo mesurado e case clásico. miniatura|Palacio dos Capitáns Xenerais, na Habana. En América, tras a conquista española, a linguaxe do barroco desenvolveuse en forma importante enriquecéndose coa man de obra e os conceptos propios da arquitectura e arte precolombianas, como o uso extensivo de cores brillantes, destacándose en forma especial o barroco mexicano, o peruano e o cubano.
En Alemaña e en Austria a inspiración italiana combinada coa francesa creará edificios de grande exuberancia decorativa, sobre todo nos interiores, de luminosidade brusca, que darán paso ao estilo Rococó, que se define polo gusto polas cores luminosas, suaves e claros.
En Inglaterra predomina o equilibrio e a austeridade.
O urbanismo
Nas cortes máis poderosas de Europa, a estrutura urbana tentará ostentosamente asentar os valores e a estrutura política creada polos dirixentes.
A cidade vaise a estruturar ao redor dun centro, como o poder absoluto ten como centro o Rei, ao que conflúen grandes vías, rectas de amplas perspectivas. As prazas serán un dos grandes elementos, reflexo e símbolo do poder civil ou relixioso, entendidas como escenarios de festas e representación.
América recibiu os conceptos urbanísticos renacentistas primeiro e barrocos posteriormente, ao longo da extensiva urbanización que os colonizadores europeos levaron a cabo durante os séculos XVI a XIX.
A arquitectura galega no Barroco
miniatura|Fachada do Obradoiro da [[Catedral de Santiago de Compostela|Catedral de Santiago de Compostela.]]