cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Techniques d'Avant Garde
Historia
TAG fundouse en 1977 polo empresario saudita Akram Ojjeh e está dirixida actualmente polo CEO Mansour Ojjeh, o fillo do fundador.
En 1985, TAG Group (Holdings) S.A. adquiriu ó fabricante de reloxos suízo Heuer. TAG Group combinou as marcas TAG e Heuer para crear a marca TAG Heuer e tamén deu o nome TAG Heuer a súa filial reloxeira recentemente adquirida. Baixo a propiedade de TAG Group, TAG Heuer modernizou a súa liña de produtos e aumentou significativamente as vendas en todo o mundo. LVMH comprou a filial TAG Heuer en 1999 por 740.000.000 dólares de EE.UU..
Aviación
right |miniatura| [[Bombardier Challenger 300 jet de negocios]] miniatura| TAG Aviation edificio da sede en [[Meyrin, Suíza]]
TAG Aeronáutica é distribuidor das aeronaves Bombardier para Medio Oriente. TAG Aviation S.A. é o distribuidor para os avións privados HondaJet no norte de Europa.
Con sede en Xenebra, Suíza, TAG Aviation é un provedor de servizos de aviación privados, xestión de aeronaves, alugueiro de aeronaves, mantemento, vendas e adquisicións. TAG Aviation EE.UU., Inc é unha compañía de xestión de aviación estadounidense, baseada en San Francisco. TAG é un broker e copropietario da empresa AMI de voos privados en San Francisco.
TAG Farnborough Airport Ltd. é unha filial de TAG Aviation que posúe a propiedade do Aeroporto de Farnborough ao sur oeste de Londres no Reino Unido. A propiedade foi comprada ao Ministerio de Defensa do Reino Unido en 2007.
Automobilismo
TAG patrocinou ao equipo Williams de Fórmula Un durante a década de 1980, incluíndo cando os pilotos do equipo Alan Jones e Keke Rosberg gañaron o Campionato do Mundo de e, respectivamente. Durante a tempada de, Mansour Ojjeh tivo unha reunión co xefe do equipo McLaren Ron Dennis, que ofreceu a Ojjeh a oportunidade non só dun acordo de patrocinio como con Williams, senón de ter unha parte da propiedade de McLaren. Ojjeh estivo de acordo e a relación con McLaren continúa ata os nosos días, o Grupo TAG ten unha participación no Grupo McLaren.
Cando aínda era patrocinador de Williams, Ojjeh financiou o desenvolvemento dun motor Porsche turbo V6 para o seu uso en McLaren. Os motores coñécense como TAG xa que Ojjeh é o dono dos dereitos do nome, aínda que nos motores tamén aparecen as palabras "Made by Porsche". O motor fixo o seu debut na Fórmula Un no Gran Premio dos Países Baixos de 1983 en Zandvoort, con Niki Lauda cualificando o coche 19º antes de retirarse na volta 25 cando os seus freos fallaron. Os McLaren con motor TAG non puideron terminar as últimas carreiras na última parte da tempada 1983, aínda que Lauda clasificouse 11º na última carreira en Suráfrica malia que se retirou a 5 voltas do final cun fallo eléctrico.
O mellor estaba por vir para os motores TAG en, Lauda e Alain Prost gañaron 12 das 16 carreiras da tempada entre eles, gañando facilmente o Campionato de Construtores para McLaren. O Campionato de Pilotos converteuse nunha batalla entre Lauda e Prost, o austríaco gañou o seu terceiro campionato do mundo por só medio punto de vantaxe sobre o seu compañeiro de equipo. Prost gañou 7 carreiras por 5 de Lauda, pero Lauda logrou puntuar en máis carreiras e tivo menos retiradas que o francés, que foi subcampión por segundo ano consecutivo. A primeira vitoria do motor TAG chegou na primeira carreira da tempada en Brasil grazas a Alain Prost. Lauda gañou a seguinte carreira en Kyalami, e na 11º rolda nos Países Baixos o equipo xa lograra o título de construtores. O título de pilotos non se decidiu ata a última rolda en Portugal, Prost gañou a súa sétima carreira (mellor marca nunha tempada), pero non foi suficiente para superar a Lauda que en segundo lugar logrou 72 puntos no campionato polos 71,5 de Prost, o francés só logrou 4,5 puntos en lugar dos habituais 9 pola súa vitoria baixo a choiva no suspendido antes de tempo Gran Premio de Mónaco, os mellores rexistros de Lauda acabaron sendo o factor decisivo.
Prost converteuse no primeiro francés en gañar o Campionato do Mundo pilotando o McLaren-TAG en. McLaren non dominou como o fixera o ano anterior, debido principalmente ao desafío de Ferrari, e a aparición do motor turbo de Honda con Williams. Prost volvería a lograr o campionato no McLaren-TAG en. pero, o motor Honda, con máis potencia e economía de combustible que as unidades TAG-Porsche, foi o motor que co equipo Williams logrou o Campionato de Construtores, Prost tivo unha tensa batalla cos pilotos de Williams Nigel Mansell e Nelson Piquet para o campionato de pilotos, que só se decidiu a favor de Prost na rolda final en Australia.
O último ano dos motores de TAG-Porsche na Fórmula Un foi. Un ano decepcionante para Prost que non puido defender o seu título e terminou cuarto no campionato con 3 vitorias. A última vitoria para o motor TAG foi no Gran Premio de Portugal onde Prost logrou a súa 28º vitoria da súa carreira, rompendo a marca de 27 en poder de Jackie Stewart desde. En total, os motores TAG lograron con McLaren 25 vitorias en Grandes Premios, 7 poles, 18 voltas rápidas e 54 podios en 68 carreiras disputadas.
Hoxe en día, TAG Group posúe o 25% do Grupo McLaren. TAG tamén ten a propiedade das filiais de McLaren Group. As empresas máis coñecidas de McLaren son McLaren Racing e McLaren Automotive.
San Pedro de Vilanova, Vedra
San Pedro de Vilanova é unha parroquia que se localiza no leste do concello coruñés de Vedra na comarca de Santiago. Segundo o IGE en 2010 tiña 325 habitantes (167 mulleres e 158 homes) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 332 habitantes.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares San Pedro deriva do antropónimo latino relacionado con (pedra). É un nome de santo, haxiotopónimo.
Patrimonio
Trala capela do Santiaguiño e ó pé do camiño de Santiago, érguese unha fonte construída en 1670. A ámbolos lados mostra dúas figuras procedentes do coro pétreo do Mestre Mateo, desmontado en 1603-1604.
Illa de Nadal
thumb|Flying Fish Cove, a capital do territorio
Illa de Nadal, coñecida oficialmente como o Territorio da illa de Nadal, é un territorio exterior australiano que comprende a illa do mesmo nome. Está situado no Océano Índico, a uns 350 km. ao sur de Xava e Sumatra e ao redor de 1550 km. ao noroeste do punto máis próximo do continente australiano. Atópase a 2600 km ao noroeste de Perth e a 1327 km. ao sur de Singapur. Ten unha superficie de 135 km².
A illa Nadal tiña unha poboación de 1.843 habitantes en 2016, a maioría viven en asentamentos no extremo norte da illa. O asentamento principal é Flying Fish Cove (tamén coñecida como Kampong), xunto a Silver City Poon Saan e Drumsite. Historicamente, os australianos asiáticos de orixe chinés, malaio e indio formaron a maioría da poboación. Hoxe en día, calcúlase que preto de dous terzos da poboación da illa son de orixe Chinés do Estreito (aínda que só o 21,2% da poboación declarou ascendencia chinesa en 2016), cun número significativo de malaios e australianos europeos e un número menor de indios do estreito e eurasiáticos. Están en uso varias linguas, incluíndo inglés, malaio e varios dialectos chineses. O islam e o budismo son ​​as relixións principais da illa. A cuestión da relixión no censo australiano é opcional e o 28% da poboación non declara as súas crenzas relixiosas, se as teñen.
O primeiro europeo en avistar a illa de Nadal foi Richard Rowe do Thomas en 1615. O capitán William Mynors chamouna polo día de Nadal (25 decembro) de 1643. Habitouse por primeira vez a finais do século XIX. O illamento xeográfico da illa de Nadal e a historia de mínimas perturbacións humanas da xeografía provocaron un alto nivel de endemismo entre a súa flora e fauna, que é de interese para científicos e naturalistas. A maioría (63 por cento) da illa está incluída no Parque Nacional da Illa de Nadal, que conta con varias áreas de bosque monzónico primario. O fosfato, depositado orixinalmente como guano, foi extraído na illa desde 1899.
Primeira visita polos europeos
William Mynors capitán do Royal Mary, un buque da Compañía Británica das Indias Orientais, nomeou a illa cando pasou xunto a ela o día de Nadal de 1643, de aí o nome de Christmas Island. A illa foi incluída nas cartas de navegación holandeses e inglesas a comezos do século XVII, pero non foi ata 1666 que un mapa publicado polo cartógrafo holandés Pieter Goos incluíu a illa. Goos etiquetou a illa como "Mony", cuxo significado non está claro. O navegante Inglés William Dampier, a bordo da nave inglesa Cygnet, fixo a visita máis antiga rexistrada por mar ao redor da illa de marzo de 1688. Atopouna deshabitada Dampier deu conta da visita que se pode atopar no seu Voyages. Dampier estaba tratando de chegar a Cocos desde Nova Holanda. O seu barco foi sacado do seu curso en dirección leste, chegando á Illa de Nadal vinte e oito días despois. Dampier aterrou no Dales (na costa oeste). Dous dos seus tripulantes foron os primeiros europeos en pisar a Illa de Nadal.
Daniel Beeckman fixo a seguinte visita coñecida, unha crónica no seu libro de 1718,  A Voyage to and from the Island of Borneo, in the East-Indies.
Exploración e anexión
miniatura|Tendas en Poon Saan O primeiro intento de explorar a illa foi en 1857 pola tripulación do  Amethyst. Trataron de chegar ao cume da illa, pero atoparon os cantís infranqueables.
Durante a 1872–76 Challenger expedition a Indonesia, o naturalista Dr. John Murray levou a cabo completas exploracións.
En 1887, o Capitán John Maclear do HMS Flying Fish (1873) logo de descubrir un ancoradoiro nunha baía que chamou Flying Fish Cove, desembarcou e fixo unha pequena pero interesante colección da flora e fauna. No ano seguinte, Pelham Aldrich, a bordo do HMS Egeria, visitouna durante dez días, acompañado por JJ Lister, que reuniu unha colección biolóxica e mineralóxica máis grande.
Entre as rocas obtidas e presentadas entón a Sir John Murray para o seu exame atopábanse moitos e case puros fosfato de cal. Este descubrimento levou á anexión da illa pola coroa británica o 6 de xuño de 1888.
Liquidación e explotación
Pouco despois, un pequeno asentamento estableceuse en Flying Fish Cove por G. Clunies Ross, o propietario das illas Cocos a uns 900 km ao suroeste para fornecerse de madeira e materiais de construción para a industria que tiña en Cocos. miniatura|mapa en relevo ampliable da Illa de Nadal A minería de fosfato iniciouse na década de 1890 con traballadores chegados de Malaisia, China e Singapur. Desde esta última gobernouse o territorio. John Davis Murray, un enxeñeiro mecánico e recentemente graduado da Universidade de Purdue, foi enviado a supervisar a operación en nome da Phosphate Mining and Shipping Company. Murray foi coñecido como o "Rei da Illa de Nadal" ata 1910, cando casou e se estabeleceu en Londres.
A illa foi administrada conxuntamente polos comisionados de British Phosphate e os oficiais de distrito do Reino Unido Oficina Colonial a través das Colonias do Estreito, e máis tarde pola Colonia da Coroa de Singapur. Hunt (2011) ofrece unha historia detallada de man de obra contratada chinesa na illa durante eses anos. En 1922, os científicos intentaron, sen éxito, ver unha eclipse solar desde a illa para probar a Teoría da Relatividade de Einstein.
Invasión xaponesa
Desde o estalido en Asia da segunda guerra mundial en decembro de 1941, a Illa de Nadal foi un obxectivo para a ocupación xaponesa, debido aos seus ricos depósitos de fosfato. A armada inglesa instalouse baixo un oficial británico e catro suboficiais e 27 soldados indios O primeiro ataque levouse a cabo o 20 de xaneiro de 1942, polo submarino xaponés I-59, que torpedeou un cargueiro noruegués, o Eidsvold O buque quedou a deriva e, finalmente, afundiuse fronte a West Beach White. A maioría do persoal europeo e asiático e as súas familias foron evacuadas a Perth. A finais de febreiro e principios de marzo de 1942, houbo dous bombardeos aéreos. O bombardeo do grupo naval xaponés o 7 de marzo levou ao oficial de distrito a izar a bandeira branca. Pero logo da partida do grupo naval xaponés, o oficial británico izou a bandeira da Unión unha vez máis. Durante a noite do 10-11 de marzo, un motín das tropas indias, instigado por policías sij, levou á morte dos cinco soldados británicos e o encarceramento dos 21 europeos restantes. Na madrugada do 31 de marzo de 1942, unha ducia de bombardeiros xaponeses lanzaron outro ataque, destruíndo a estación de radio. O mesmo día, chegou unha frota xaponesa de nove buques, e a illa rendeuse. Preto de 850 homes do 21º e 24º batallón de forzas especiais e a Unidade de Construción 102º desembarcaron en Flying Fish Cove e ocuparon a illa. Apresaron á forza de traballo, a maioría dos cales fuxira á selva. os equipos sabotados foron reparados e fixéronse os preparativos para reiniciar a extracción e exportación de fosfato. Só 20 homes do 21º batallón de forzas especiais quedaron como gornición.
Actos illados de sabotaxe e o torpedeo do Nissei Maru no peirao, o 17 de novembro de 1942, lograron que só pequenas cantidades de fosfato se exportaran ao Xapón durante a ocupación. En novembro de 1943, máis do 60% da poboación da illa foi evacuada aos campos de prisioneiros de Surabaia, deixando unha poboación total de pouco menos de 500 chineses e malaios e 15 xaponeses que sobreviviron o mellor que puideron. En outubro de 1945, o HMS Rother recuperou a illa de Nadal.
Logo da guerra, sete dos amotinados foron identificados e procesados por un Tribunal Militar en Singapur. En 1947, cinco deles foron condenados a morte. Pero, a raíz das alegacións feitas polo goberno da India recentemente independente, as súas sentenzas foron reducidas a traballos forzados e cadea perpetua.
Transferencia a Australia
A lei da Illa de Nadal do Reino Unido recibiu o asentimento real o 14 de maio de 1958, permitindo a Gran Bretaña transferir a autoridade sobre a Illa de Nadal desde Singapur a Australia. A lei da Illa de Nadal de Australia foi aprobada en setembro de 1958 e a illa quedou oficialmente baixo a autoridade da Commonwealth de Australia o 1 de outubro de 1958.
En virtude da Decisión 1573 do Gabinete da Commonwealth, de 9 de setembro de 1958, D.E. Nickels foi nomeado o primeiro representante oficial do novo territorio. Nun comunicado de prensa o 5 de agosto de 1960, o Ministro de territorios, Paul Hasluck, dixo, entre outras cousas, que: "O seu amplo coñecemento da lingua malaia e os costumes dos pobos asiáticos ... demostrou ser invaluable na inauguración da administración australiana ... Durante os seus dous anos na illa enfrontouse dificultades inevitables ... e constantemente buscou promover os intereses da illa." Sucedeuno John William Stokes desde o 1 de outubro de 1960, ao 12 de xuño de 1966. Na súa partida foi encomiado por todos os sectores da comunidade da illa. En 1968, o secretario oficial foi re-titulado administrador e, desde 1997, a Illa de Nadal e as Illas Cocos xuntos chámanse os Territorios australianos do Océano Índico e comparten un só administrador na illa de Nadal. Recordos da historia da illa e o seu estilo de vida, as listas e calendarios dos líderes da illa e os eventos desde o seu asentamento atópanse na páxina World Statesmen e en Neale (1988), Bosman (1993), Hunt (2011) e Stokes (2012).
O asentamento de Silver City foi construído na década de 1970, con casas de aluminio revestido que se supoñía eran resistentes aos ciclóns.
O tsunami de 2004 centrado fronte á costa occidental de Sumatra en Indonesia, non deu lugar a vítimas coñecidas, pero algúns bañistas foron arrastrados 150 m mar a dentro durante un tempo antes de ser devoltos de novo.
Refuxiados e detención da inmigración
Desde finais de 1980 e principios de 1990, barcos que transportan solicitantes de asilo, que parten principalmente de Indonesia, comezaron a chegar á illa.
O goberno australiano conseguiu a aprobación dunha lexislación polo Parlamento de Australia que exclúe a Illa de Nadal da zona de migración de Australia, o que significa que os solicitantes de asilo que chegan á Illa de Nadal non poden solicitar asilo automaticamente ao goberno australiano. Isto permitiu que a Royal Australian Navy os traslade a outros países (Illa Manus en Papua Nova Guinea e Nauru) como parte da denominada "Pacific Solution". En 2006, construíuse un centro de detención de inmigrantes, que contén aproximadamente 800 camas.
En 2007, o goberno anunciou plans de desmantelamento dos centros de Manus e Nauru, polo que o papelame levarase a cabo na Illa de Nadal.
Demografía
miniatura|right | 450px | Pirámide de poboación da Illa de Nadal, a partir dun censo en 2011, mostrando unha gran proporción dos homes sobre as mulleres
En 2011 a poboación residente estimada era de 2.072 habitantes. Non inclúe aos solicitantes de asilo, que residen nos centros de detención.
A composición étnica é 70% de chineses, o 10% de europeos e o 20% de malaios. Un informe de 2011 polo Goberno de Australia estima que as relixións practicadas na illa de Nadal inclúe o budismo 75%, o cristianismo 12%, o islam 10%, e outras 3%. As subministracións da Illa de Nadal son enviadas principalmente en barco o en avión.
Goberno
Illa de Nadal é un territorio non autónomo de Australia, que foi administrado polo Departamento de Rexional de Australia, Desenvolvemento Rexional e Goberno Local ata a reforma do ano 2013, que repartiu as súas competencias entre outros departamentos do goberno australiano. A administración levouse a cabo polo Departamento do Fiscal Xeral ata o 14 de setembro de 2010, e antes disto polo Departamento de Transporte e Servizos Rexionais antes do 29 de novembro de 2007. O sistema legal esta baixo a autoridade do Gobernador Xeral de Australia e a lexislación australiana. Un administrador nomeado polo Gobernador Xeral representa ao monarca e Australia.
O goberno australiano ofrece servizos a través da Administración da Illa de Nadal e o Departamento de Rexional de Australia, Desenvolvemento Rexional e Goberno Local. Na Lei de Reforma da Lei Territorios 1992 do goberno federal, que entrou en vigor o 1 de xullo de 1992, as leis de Australia Occidental aplícanse na Illa de Nadal "na medida en que se poden aplicar no territorio"; a non aplicación ou aplicación parcial de tales leis é a discreción das autoridades do goberno federal. A lei tamén é a dos tribunais australianos occidentais aplicada polo poder xudicial da Illa de Nadal. A Illa de Nadal segue sendo constitucionalmente distinta de Australia Occidental, con todo, o poder do Estado para lexislar no territorio é delegada polo goberno federal. O tipo de servizos normalmente proporcionados por un goberno estatal noutras partes de Australia aquí son proporcionados polos departamentos do goberno de Australia Occidental, e polos contratistas, cos custos axustados polo goberno federal. A unicameral Comarca da Illa de Nadal con nove asentos proporciona os servizos dun goberno local e é elixido por voto popular cada catro anos. As eleccións celébranse cada dous anos, elixindo catro ou cinco dos membros cada elección.
Os residentes da Illa de Nadal que son cidadáns australianos tamén votan nas eleccións federais. Os residentes da Illa de Nadal están representados na Cámara de Representantes polo territorio do Norte División de Lingiari e no Senado polos senadores do territorio Norte.
A principios de 1986, a Asemblea da Illa de Nadal levou a cabo un concurso de deseño dunha bandeira da illa; o deseño ganador foi adoptado como a bandeira oficiosa do territorio durante máis dunha década, e en 2002 aprobouse oficialmente a bandeira da Illa de Nadal.
Economía
A minería de fosfato foi a única actividade económica significativa, pero en decembro de 1987 o goberno australiano pechou a mina. En 1991, a mina foi reaberta por un consorcio que incluía a moitos dos antigos traballadores da mina como accionistas. Co apoio do goberno, abriu as súas portas en 1993 o Casino and Resort Illa de Nadal cun custo de 34 $ millóns, pero foi pechado en 1998. Desde 2011, o complexo volveu a abrir sen o casino.
O goberno australiano en 2001 accedeu a apoiar a creación dun porto espacial comercial na illa, pero aínda non se construíu, e parece que non vai continuar no futuro.
Cultura
As crenzas relixiosas son diversas, pero a xente é moi tolerante cas relixións dos demais. As relixións practicadas inclúen budismo, taoísmo, confucianismo, o islam e o cristianismo. Hai unha mesquita situada en Flying Fish Cove. Con todas estas relixións, hai moitas festas relixiosas, como o Festival de Primavera, Hari Raia, Nadal e Pascua. . Ademais, hai un centro bahá'í situado na illa.
Atraccións
Illa de Nadal é moi coñecida pola súa diversidade biolóxica. Hai moitas especies de animais e plantas raras na illa, polo que unha das actividades máis populares e camiñar pola natureza. Xunto coa diversidade de especies, existen moitos tipos de covas diferentes, como as covas do altiplano, as covas costeiras, covas elevadas costeiras e fornelos, covas mariñas, covas de fisura, covas de colapso e covas de basalto; a maioría delas están situados preto do mar e formáronse pola acción da auga. En total, hai 42 covas na illa, sendo Lost Lake Cave, Daniel Roux Cave e Full Frontal Cave as máis coñecidas. Existen numerosos mananciais de auga doce. The Dales é a selva da parte occidental da illa e está formada por sete profundos vales, todos os cales foron formados por arroios. A cascada de Hugh en Dale forma parte desta zona e é unha atracción popular. A migración anual das crías dos cangrexos vermellos é un popular acontecemento. A pesca é outra actividade común. Hai moitas especies distintivas de peixes no océano que rodea a Illa de Nadal. O snorkel e nadar no océano son outras dúas actividades moi populares. As rutas a pé son tamén moi populares, xa que hai moitos fermosos carreiros rodeados de flora e fauna extravagantes. O sesenta e tres por cento da illa é Parque Nacional o que é un dos principais atractivos para experimentar cando se visita.
Xeografía
miniatura|right | 320px | Illa de Nadal Situado nas coordenadas -10.5°N, 105.66667°W, a súa forma é a dun cuadrilátero con lados ocos. a illa ten aproximadamente 19 km. de lonxitude e 14´5 km. de ancho. A superficie total é de 135 quilómetros cadrados, con 138´9 km de costa. A illa é a cima plana dunha montaña submarina de máis de 4.500 m. de altura, a profundidade da plataforma desde a que se levanta é de aproximadamente 4.200 m. e a súa altura sobre o mar é máis de 300 metros. A montaña foi orixinalmente un volcán, e algúns basaltos están expostos en lugares como The Dales e Dolly Beach, pero a maior parte da roca superficial é calcaria acumulada polo crecemento de coral. O cume deste pico da montaña está formado por unha sucesión de calcarias da idade terciaria comprendidas desde o Eoceno (ou Oligoceno) ata os depósitos de arrecifes recentes, con intercalacións nas antigas camas de roca volcánica.
Os cantís ao longo de gran parte da costa elévanse abruptamente a unha meseta central. A elevación esténdese desde o nivel do mar ata os 361 m. en Murray Hill. A illa é principalmente unha selva tropical, dos cales o 63% é un parque nacional.
A estreita franxa de arrecife que rodea a illa pode ser un perigo marítimo.
A illa de Nadal atópase 2.600 km. ao noroeste de Perth, Australia Occidental, 500 km. ao sur de Indonesia, 975 km ENE das Illas Cocos e 2.748 km. a oeste de Darwin, Territorio do Norte. O seu punto máis próximo ao continente australiano está a 1.560. km da cidade de Exmouth, Australia Occidental.
Clima
Debido a que a Illa de Nadal atópase cara ao extremo sur da rexión ecuatorial, as temperaturas teñen pouca variación ao longo dos meses. A temperatura máis alta é polo xeral ao redor de 29 °C entre marzo e abril, mentres que a temperatura máis baixa é de 23 °C e prodúcese en agosto. Hai un período seco de xullo a novembro, durante esta tempada hai amplos períodos secos con choivas ocasionais. A tempada de choivas é entre novembro e maio, son os monzóns. Os monzóns son ballóns de choiva en partes non sistemáticas do día. Os ciclóns tropicais aparecen tamén na tempada de choivas, con ventos moi fortes, choiva e enormes marusías.
Notas
<references group="N"/> <references group="lower-alpha" />
Yma Sumac
Zoila Augusta Emperatriz Chávarri del Castillo, nada en Ichocán, Cajamarca, o 10 de setembro de 1922 e finada nos Ánxeles, California o 1 de novembro de 2008, máis coñecida como Yma Sumac (transliteración do quechua Ima Sumaq, "que linda"), foi unha cantante soprano do Perú.
Traxectoria
Logrou o alto rexistro de cinco oitavas nun momento en que a media que alcanzaba unha cantante de ópera era de dúas oitavas e media. Dise que de nena trataba de imitar o canto dos paxaros, iniciándose así a súa paixón polo canto. Yma Sumac logrou rexistrar até 5 oitavas
Crocodylus intermedius
O Crocodylus intermedius é un crocodilo en perigo crítico de extinción. A súa poboación é moi pequena e só se pode atopar en ambientes de auga doce de Colombia e Venezuela, en particular no río Orinoco e os seus afluentes. Cazado extensivamente nos séculos XIX e XX pola súa pel, é unha das especies de crocodilos máis ameazadas. É un animal de gran talle, sendo a meirande especie depredadora de América. Os machos acadaban os 6,6m no pasado, pero no presente poden chegar até os 5,2m.
A Lavandeira, Aldixe, Abadín
A Lavandeira é un lugar da parroquia de Aldixe, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá.
Arriba e abaixo
Arriba e abaixo (en Upstairs, Downstairs) é unha serie británica drama ambientada nunha mansión da aristocracia no barrio de Belgravia de Londres durante o período eduardino, a primeira guerra mundial e no período de entreguerras que emitiu a ITV entre 1971 e 1975. En Galicia emitiuno a Televisión de Galicia en 1991.
A Casanova de Sanche, Piñeiro, Xermade
A Casanova de Sanche é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Casanova coincide co latín: casa nova.
Requeixo, Moreira, Ponteareas
Requeixo é un lugar da parroquia de Moreira, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 55 habitantes (29 homes e 26 mulleres).
AKB48
AKB48 é un grupo feminino xaponés de J-Pop.
Contrevoz
Contrevoz é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
O poder de Amabel
O poder de Amabel é un libro infantil escrito por Érica Esmorís e publicado por Sushi Books, selo editorial de Rinoceronte Editora no ano 2013. No 2015, O poder de Amabel foi adaptada ó teatro pola compañía Pérez&Fernández, nun espectáculo de monicreques con dirección de Xosé Leis e Victoria Pérez.
A novela conta con versións traducidas ó castelán, ó catalán e ó éuscaro.
Sinopse
Amabel é unha nena cuxa familia é moi especial, xa que tódolos seus membros teñen superpoderes. Porén, Amabel aínda non sabe cal é a súa grande habilidade.
American League West
A American League West ou Liga Americana Oeste é unha das tres divisións nas que se divide a American League (Liga Americana) da Major League Baseball (MLB). A división conta con cinco equipos desde a temporada 2013, contando entre 1994 e 2012 con catro, e anteriormente con sete. Aínda que actualmente os equipos da división teñen a súa sede na Costa Oeste dos Estados Unidos e en Texas, historicamente contou con equipos de cidades tan ao leste como Chicago. O último equipo en ingresar na división, a cal era a única con catro equios entre 1998 e 2002, foron os Houston Astros.
Campións
† – Debido á folga de xogadores a temporada foi divida en dous. Os Oakland Athletics foron os campións da primeira parte, e derrotaron aos Kansas City Royals, campións da segunda parte, na postemporada. § – Debido á folga de xogadores iniciada o 12 de agosto, esta temporada non houbo ningún campión oficial. Antes do comezo da folga, os Texas Rangers eran os líderes da división. * – Os Seattle Mariners e os California Angels acabaron a temporada de 1995 empatados no primeiro posto con balances de vitorias idénticos. No partido de desempate gañaron os Mariners (9–1).
Equipos wild card
A "wild card" (equipos invitados a xogar os Playoffs sen seren campións de división) é outorgada ao mellor equipo da cada liga que non conseguiu ser campión dunha das tres divisións, permitíndolle disputar os playoffs. Desde a temporada 2012, cada liga posúe dous equipos wild-card. Os dous equipos xogan unha eliminatoria a partido único para determinar quen se enfrontará ao cabeza de serie das Series Divisionais da Liga Americana.
Julius Evola
Giulio Cesare Andrea Evola, coñecido como Julius Evola, nado en Roma o 19 de maio de 1898 e finado o 11 de xuño de 1974, foi un pensador italiano.
Traxectoria
Na súa xuventude interesouse na pintura e a poesía seguindo o estilo dadaísta e futurista pasando por un período de anticristianismo acérrimo que se foi moderando co paso do tempo.
Entre 1924 e 1926 colaborou coas revistas Ultra, Bilychnis, lgnis e Atanor. Entre os anos 1927 e 1929 desenvolveu o seu interese polo esoterismo e foi dende 1927 a 1929 parte do chamado Grupo de Ur, dentro deste publicara varios traballos co pseudónimo de Ea.
Faleceu por mor dun paro cardiorrespiratorio no seu apartamento en Roma. Foi incinerado e seguindo a súa vontade súas cinsas foron diseminadas na cima do Monte Rosa.
Pensamento
As súas posicións políticas, próximas ó fascismo e o nazismo, foron moi apreciadas por Benito Mussolini, quen lle preferiu en vez a Giovanni Gentile como teórico do fascismo. A radicalidade cada vez maior do pensamento de Evola valeulle a suspensión dalgunha das súas publicacións en Italia e a desconfianza das xerarquías nazis en Alemaña. Tras a segunda guerra mundial mantivo a súa influencia no pensamento conservador e neofascista europeo, en institucións como o Centro Studi Evoliani (Centro de Estudos Evolianos) o no (Centro Studi Ordine Nuovo) de Pino Rauti e Enzo Erra. Non obstante, a súa produción filosófica está moi lonxe de reducirse á política; foi un gran analista do seu tempo en cuestións tan dispares como a metafísica (na que adoptou unha persoal visión de corte gnóstico), a crise das ciencias ou a perda de valores.
Anchorage
Anchorage é unha cidade estadounidense, capital do estado de Alasca. En 2012 tiña 298 610 habitantes (380 821 residentes incluíndo os arrabaldes),, o que a converte na cidade máis poboada de Alasca.
Anchorage está situada no centro sur de Alasca, situada nunha península triangular, limitada ao leste polos Montes Chugach. Conta con aeroporto internacional e porto marítimo. A economía basease nas actividades públicas e militares, no petróleo e no turismo.
Historia
A diferenza de todas as outras grandes cidades do sur de Alasca, en Anchorage a pesca ou a minaría non foron as razóns polas que se empezou a asentar xente no lugar. Comezou a medrar ao ser, no 1914, empregada como porto para a construción do ferrocarril Alaska Railroad, que se construíu entre 1915 e 1923. Logo se estableceu un campamento importante. A economía nos seus anos vinte baseábase no ferrocarril. Entre os trinta e os cincuenta, a cidade experimentou un crecemento masivo debido aos militares e ao transporte aéreo. O aeroporto de Merrill Field abriu en 1930, e o aeroporto internacional de Anchorage fíxoo en 1951. As instalacións militares de Elmendorf Air Force Base e Fort Richardson foron construídas nos anos corenta.
En 1968 descubriuse petróleo na baía Prudhoe, que incrementou máis a súa poboación. Despois, en 1975, crearíase o municipio de Anchorage, a partir da City de Anchorage e da Anchorage Area Borough (que incluía Eagle River, Girdwood, Glen Alps, ...).
Xeografía
Anchorage está situada na parte central do estado a 61º de latitude norte, mesma latitude que as cidades de Estocolmo e San Petersburgo.
A cidade áchase sobre unha península triangular, rodeada polos Montes Chugach.
Clima
Durante o verán a temperatura diúrna é bastante agradable, entre 13 e 21 °C, mentres que no inverno, a temperatura media descende a –7 e até –15 °C e a cidade reloce unha grosa capa de neve.
Chacachacare
Chacachacare é unha illa da República de Trinidad e Tobago situada no Mar Caribe que pertence ao conxunto de illas denominadas "Illas Bocas" sendo a máis occidental destas e situada nas Bocas do Dragón, entre Trinidad e Venezuela, nas proximidades de Venezuela. A veciña illa de Patos, foi parte de Trinidad e Tobago ata 1942, cando foi cedida a Venezuela.
Anchorage
Economía
miniatura|200px|Porto de Anchorage Anchorage é un porto que recibe máis do 95 % de todo o transporte de mercadorías de Alasca. As maiores industrias inclúen o petróleo e o turismo. Hai dúas bases militares americanas facendo fronteira con Anchorage polo norte: a Base Aérea de Elmendorf e o Forte Richardson. Case todos os turistas que van ao Interior do Alasca pasan por Anchorage sendo frecuento velos no verán pola cidade.
Linguas
86'4% inglés, 4% castelán, 1'5% tagalo, 1'4% coreano, 0'8% alemán, 1'4% linguas nativas (atabasco, esquimó, aleutiano)
Chacachacare
A illa ten unha superficie de 3´642 km². Permanece deshabitada, e moitos trinitarios visítana en tempada de vacacións.
Historia
miniatura|250px | Barrio abandonado de Nun, Chacachacare Orixinalmente foi chamada "El Caracol" por Cristovo Colón pola súa particular forma, descubriuna este navegante ao servizo de España en 1498.
Foi cedida xunto con Trindad aos Británicos en 1797. En 1813 o revolucionario venezolano Santiago Mariño usou a illa como base de operacións para invadir Venezuela.
En varios momentos da súa historia Chacachacare serviu como plantación de algodón, base para a pesca de baleas e leprosaría.
En 1942 durante a segunda guerra mundial ao redor de 1.000 Marines da Forzas Armadas de Estados Unidos estacionáronse na illa e construíron barracas e instalacións.
Estación de Lubián
Lubián é unha estación de tren de Adif situada na vila de Lubián, provincia de Zamora. Dende o peche da liña Ourense-Pobra de Seabra nos recortes do sector ferroviario producidos polo Goberno en xuño de 2013, esta estación non ten servizos ferroviarios.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 133,002 da liña férrea de ancho ibérico que une Zamora coa Coruña vía Ourense a 1.056 metros de altitude, entre as estacións de Pedralba e A Mezquita-Vilavella. O tramo é de vía única e está sen electrificar.
Historia
A vontade de unir Madrid vía Medina del Campo con Vigo polo camiño máis curto posible é antiga e apareceu plasmada nalgúns anteproxectos como o de 1864. Con todo, o mesmo descartaba dita posibilidade ao considerar que supoñía "dificultades enormísimas" que superaban mesmo "os da baixada do porto de Payares no ferrocarril de Asturias". É por iso, que a estación non foi inaugurada ata o 1 de xullo de 1957 coa posta en marcha do tramo Ourense-Pobra de Seabra da liña entre Zamora e A Coruña. A súa explotación inicial quedou a cargo de Renfe cuxo nacemento se produciu en 1941.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Xildas (novela)
Xildas é unha novela infantil escrita por Antonio Manuel Fraga que foi publicada por Sushi Books, selo editorial de Rinoceronte Editora, no ano 2013.
A novela conta con versións traducidas ó castelán, ó catalán e ó éuscaro.
Estación de Lubián
A estación
Abandonada durante moito tempo a estación sufriu unha importante remodelación no ano 2010 restaurando tanto o edificio de viaxeiros como as plataformas e mellorando a iluminación do recinto. Non sucedeu o mesmo co peirao de carga e outros edificios anexos que seguen mostrando un avanzado estado de deterioración.
Xildas (novela)
Sinopse
Ambientado na vila mariñeira e ficticia de Sesgaña, conta a historia dunha rapaza de nove anos chamada Catuxa. Un día, Catuxa atópase cun trasno chamado Xildas, e xunto cos seus amigos terá que buscarlle un novo fogar.
Estación de Lubián
A estación
Componse de dúas plataformas curvadas, unha lateral e outra central, ásque acceden tres vías. Os cambios de vía realízanse a nivel.
Lista de rías de Escocia
Estas son as principais rías de Escocia, chamadas en inglés e en gaélico escocés lochs. Con todo, existen unha cantidade moito maior de pequenas rías, concentradas na metade occidental de Escocia. Entre parénteses, o nome en inglés.
No mar de Irlanda
Ría de Cadlisport • Ría de Chille Chiarain (Campbeltown) • Ría de Cille • Ría de Craignish • Ría de Crinan • Ría de Fìne (Fyne) • Ría de Gilb (Gilp) • Ría de Melfort • Ría de Riddon • Ría de Ryan • Ría de Sroigheann (Striven) • Ría de Stornoway • Ría de Sween • Ría oriental de Tairbeart (Tarbert) • Ría occidental de Tairbeart (Tarbert)
Hébridas de Dentro
Ría de Buie • Ría de Gruinart • Ría de Indaal • Ría de Keal • Ría de Làtaich • Ría de Sàilein • Ría de Scridain • Ría de Spelve • Ría de Tairbeart, Jura (Tarbert) • Ría de Tuath
Skype
Ría de Ainort • Ría de Bay • Ría de Bracadale • Ría de Brittle • Ría de Cairidh • Ría de Dal • Ría de Dunvegan • Ría de Eishort • Ría de Eynort • Ría de Greshornish • Ría de Harport • Ría de Pooltiel • Ría de Scavaig • Ría de Slapin • Ría de Sligachan • Ría de Snizort
Hébridas de Fóra
Ría de Aineort • Ría de Amhlasaraigh • Ría de Baghasdail • Ría de Bhrolluim • Ría de Claidh • Ría de Ear • Ría de Èireasort • Ría de Fionnsabhagh • Ría de Ghreosabhagh • Ría de Madadh • Ría de Odhairn • Ría de Reasort • Ría de Siar • Ría de Rog • Ría de Sealg • Ría de Sgiopoirt • Ría de Shìphoirt • Ría de Stocinis • Ría de Tairbeàirt • Ría de Tamnabhaigh • Ría de Tealasbhaigh • Ría de Tuath, Lewis • Ría de Uisghebah
Costa oeste
Ría de Ailort • Ría de Alsh • Ría Pequena de Bhraoin (Broom) • Ría de Bhraoin (Broom) • Ría de Carrann (Carron) • Ría de Ceall • Ría de Chàirn Bhàin • Ría de Ciseorn (Kishorn) • Ría de Creran • Ría de Dubhthaich (Duich) • Ría de Dùghail • Ría de Eite (Etive) • Ría de Ewe • Ría de Feochan • Ría de Gairloch • Ría de Glencoul • Ría de Glendhu • Ría de Huorn • Ría de Iall (Eil) • Ría de Inbhir (Inver) • Ría de Inchard • Ría de Laxford • Ría de Linne (Linnhe) • Ría de Lìobhann (Leven) • Ría de Nevis • Ría de Roe • Ría de Sunart • Ría de Teacuis • Ría de Thoirbheartan (Torridon) • Ría de Uamh
Costa norte
Ría de Euraboil
Lebre ibérica
A lebre ibérica (Lepus granatensis) é unha especie de mamífero lagomorfo da familia Leporidae que só se atopa na Península Ibérica (coa excepción de Cantabria e os territorios situados ao norte do río Ebro) e a illa de Mallorca, onde foi probablemente introducida hai séculos e na actualidade é moi rara. Nalgunhas zonas de Galicia e León a súa distribución pode solaparse coa da lebre de piornal, propia dos montes de León; tamén se cita a súa presenza nalgúns xacementos do Plistoceno de Cataluña central, onde conviviría coa lebre europea, pero tales identificacións son cuestionables. Certas clasificacións antigas consideran a lebre ibérica como unha subespecie da lebre mediterránea ou do Cabo (Lepus capensis).
Descrición
A ibérica é a máis pequena das lebres que se poden atopar actualmente en España. O corpo mide ao redor de 45 centímetros, máis 10 de cola, e o peso varía entre os 2 e 2,5 quilos. O pelo é curto e de cor parda-avermellada, entreverado de negro no lombo, e branco no fociño, fazulas, bandullo, parte das patas (pés e parte superior, sendo o resto pardo) e a cola. O extremo das orellas e o dorso da cola son negros. A lebre ibérica diferénciase tamén por algunhas características da arquitectura do cranio, entre as que se atopa o ter os incisivos superiores máis inclinados cara a dentro. Os individuos de ambos os dous sexos son difíciles de diferenciar á primeira ollada, aínda que polo xeral as femias son de tamaño lixeiramente superior.
Hábitos
O hábitat requirido pola lebre ibérica é sumamente variable, pero polo xeral aberto e máis ou menos chan. Habita por igual en marismas que en praderías secas, ao nivel do mar ou en praderías de alta montaña, en chairas herbáceas ou cubertas de matogueira ou árbores baixas. Adáptase sorprendentemente ben ao impacto humano sobre o ambiente, ata o punto de que non é estraño vela en campos de cereais, hortas, oliveirais ou viñedos. Nestes últimos lugares adoita ser perseguida porque devora os froitos e gromos das plantas cultivadas, ademais de polo seu valor cinexético. Porén, é unha especie non ameazada, polo menos na Península Ibérica.
Como o resto de lebres, esta especie é tamén estritamente herbívora. Entre os seus depredadores habituais, á parte do home, atópanse os lobos, raposos, gatos monteses e grandes aguias, aínda que se calcula que ata unha trintena de especies animais (incluíndo mamíferos, aves e réptiles) poden alimentarse ocasionalmente da lebre ibérica. Para evitar isto, as lebres válense fundamentalmente dos seus agudos oído e olfacto e a súa capacidade para correr ata 70 km/h. A lebre non se contaxia de mixomatose, mais dende 1994 véñense observando casos de tularemia. Outra ameaza para esta especie é a mortaldade causada polas colleitadoras mecánicas nos campos de cereais, de recente introdución.
Reprodución
As lebres ibéricas son animais solitarios que se poden reproducir en calquera época do ano, aínda que a maioría dos partos se concentran entre febreiro e abril e logo en xuño e xullo. O primeiro parto inclúe unha ou dúas crías, mentres que o normal nos posteriores son tres ou catro, que nacen tras 42-44 días. As femias teñen a capacidade de aparearse e gardar o esperma dun macho ata logo de ser fecundadas con outro, o que lles permite ter unha nova camada en pouco tempo. Se por algunha razón se interrompe a preñiz, a femia non aborta, xa que o seu corpo pode reabsorber o embrión morto.
As crías nacen nun sinxelo niño, o mesmo que a nai usa para durmir. Son notablemente precoces e nun ano xa son maduros sexualmente. As lebres poden vivir ata 9 anos en liberdade e 12 en catividade.
Subespecies
Coñécense tres subespecies diferentes de lebre ibérica, que varían na cor e tamaño. A raza castelá ou granadina (L. g. granatensis) é a máis abondosa e distribúese por Andalucía, Estremadura, a Meseta Central, Valencia e sur de Aragón e Cataluña.
A lebre de Galicia (L. g. gallaecius), que ocupa o noroeste peninsular, caracterízase pola súa pelaxe máis escura, mentres que a lebre de Mallorca (L. g. solisi) é máis clara, pequena e paticurta. A lebre mallorquina é un animal notablemente raro, do que non se rexistraron avistamentos fiables dende hai anos, polo que podería estar extinta hoxe en día.
Jan Veselý
Jan Veselý, nado o 24 de abril de 1990 en Ostrava, Moravia-Silesia, é un xogador checo de baloncesto profesional que xoga no FC Barcelona da Liga ACB.
Europa
Veselý comezou xogando nas categorías inferiores do Příbor e do BK Snakes Ostrava na República Checa. Fichou polo Geoplin Slovan en 2007. En 2008, foise ao Partizan de Belgrado, onde gañou nove trofeos, e chegou á Final Four da Euroliga na tempada 2009-10. En 2010, déronlle o galardón da FIBA ao mellor xogador xove do ano en Europa.
NBA
O 20 de febreiro de 2014, Veselý foi traspasado ós Denver Nuggets nun traspaso entre tres equipos.
Volta a Europa
O 5 de agosto de 2014, Veselý asinou un contrato de dous anos co Fenerbahçe Ülker, club onde finalmente permanece até 2022. Co club turco consegue ser campión da Euroliga en 2019 e MVP da competición en 2017. En 2022 asina polo FC Barcelona da Liga ACB.
975
Mortes
Historia ano a ano
Televisión comunitaria
Unha televisión comunitaria é unha canle de televisión propiedade, operada e/ou programada por un grupo comunitario, xeralmente unha organización sen ánimo de lucro ou cooperativa aínda que nalgúns casos poden ser operadas por institutos, universidades, compañías por cable ou gobernos municipais.
Australia
En Australia as canles que teñen este tipo de licenza son C31 Adelaide, 31 Brisbane, C31 Melbourne, West TV, TVS Sydney, LINCTV Lismore e Bushvision Mount Gambier.
Canadá
No Canadá por lei as compañías por cable teñen que operar ou emitir televisións comunitarias, a metade da programación ha de realizarse por produtores independentes, normalmente asociacións ou grupos de voluntarios.
Estados Unidos
Nos Estados Unidos coñécese como televisión de acceso público ( Public-access television) comezou en 1968, desenvolvéndose despois de que a Federal Communications Commission emitise o coñecido como Third Report and Order en 1972, que requiría a todos os sistemas de cable, dentro dos considerados como 100 primeiros mercados de televisión, a prover tres canles de acceso público (un educativo, un para o goberno local e outro de uso público), a partir de 1976 os sistemas de cable en comunidades con cando menos 3500 subscritores teñen que dispoñer de catro canles de acceso público e permitir acceso ao equipamento e estudios para uso do público. .
Pier Maria Baldi
Pier Maria Baldi, tamén coñecido coma Piero Maria Baldi, nado en Florencia en 1630 e finado na mesma cidade o 9 de novembro de 1686, foi un arquitecto e pintor barroco italiano, acompañante de Cosimoe III de Medici, na viaxe que realizou polos Países Baixos, Francia e a Península Ibérica, incluída Galiza, entre 1668 e 1669, da cal deixou un rico conxunto de debuxos con vistas panorámicas das cidades e lugares polos que pasou.
Traxectoria
Seguidor e quizais discípulo de Baldassare Franceschini, chamado il Volterrano, gozou da protección dos Médici. En 1667 o gran duque Fernando II de Médici escribiu a Gian Lorenzo Bernini recomendando a Baldi, a quen presentaba coma mozo florentino «assai ben avanzato nel disegno en el colorito», para que o axudase nos estudos de pintura e arquitectura que se propuña realizar en Roma. Un ano despois viaxou pola Península Ibérica e Francia no séquito de Cosimo III de Medici, herdeiro do Gran Ducado de Toscana. Baldi debuxou á augada sepia vistas panorámicas de cada unha das poboacións en que parou a comitiva para acompañar o relato da viaxe, redactado por Lorenzo Magalotti. Conservados en dous volumes gardados na Biblioteca Mediceo-Laurenciana de Florencia, os rápidos esbozos de Baldi, nos cales se evidencia a súa formación como arquitecto, superan en realismo e capacidade descritiva a narración oficial da viaxe realizada por Magalotti.
No que respecta a Galiza, unha edición facsímile corada áchase no Arquivo Municipal da Coruña. Antonio Bonet Correa salienta o carácter excepcional que teñen as vistas das cidades galegas, sendo as acuarelas de Baldi os únicos testemuños debuxados ou pintados que se conservan da Idade Moderna. A propia vista da Coruña inspirou o mural de Urbano Lugrís realizado na década de 1950 e declarado Ben de Interese Cultural en 2017. Alén disto, Baldi foi un dos primeiros autores que representou o escudo de Galiza coa cruz de Santiago acolada, fórmula que perdurou até o século XX.