cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Otago United
Historia
Otago United foi formado en 2004 como unha agrupación de 21 clubs e 4 asociacións da área xeográfica de Timaru, no sur de Invercargill para participar no Campionato de Fútbol de Nova Zelandia. É un dos 8 equipos que compiten na NZFC.
Na tempada inaugural (2004/05), Otago United acabou segundo pola cola, pero conseguiu quedar 5º de 8 a seguinte tempada. Con todo, foi de mal a peor na tempada 2006/07 acabando últimos e sendo humillados na última xornada perdendo 8-0 contra os campións da liga, Waitakere United. A seguinte tempada foi un pouco peor acabando sétimos por diante de Canterbury United. Na tempada 2008/09 o equipo conseguiu dúas vitorias (2-1 contra Canterbury United, como local e como visitante) e dous empates (3-3 en casa contra Waikato e 1-1 contra Wellington fose).
Provincia de Sukhothai
Sukhothai é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Sukhothai.
Distritos
140px|dereita|Mapa da provincia cos distritos A provincia divídese en nove distritos (amphoe), os cales se debullan logo en 86 comunas (tambon) ou en 782 poboados (muban).
Xoanín, A Laxe, Chantada
Xoanín é un lugar na parroquia da Laxe, no concello de Chantada, na comarca de Chantada. No ano 2008 tiña 24 habitantes (12 homes e 12 mulleres), menos ca no 2006.
Landa
Landa foi unha cidade ou rexión do Imperio Hitita situada ao leste de Hattusa, de localización exacta non localizada. Labarnas I combateu nesta rexión.
Os kaskas de Pishuru, despois de conquistaren Ishupitta e Daistipassa, cidades hititas, apoderáronse das terras de Landa, Marista e algunhas cidades fortificadas dos hititas; os hititas non os puideron conter e os kaskas continuaron avanzando ao sur, cruzando o río Marasanda ou Maraššanda, e chegando ata a terra de Kanis (Kanesh).
Agostiña (antroponimia)
Agostiña é un nome propio galego de muller, provén da forma masculina Agostiño.
Ourense en Común
Ourense en Común é un movemento cidadán e político creado na cidade de Ourense que se presentou ás eleccións municipais de maio de 2015, obtendo 3 concelleiros na cámara municipal. O seu candidato á alcaldía foi Miguel Doval Garza.
David Bruzos, membro de OuEC, foi escollido deputado nas eleccións xerais de 2015 nas listas de En Marea.
Nas eleccións municipais de 2019 non obtiveron escanos. Nas eleccións municipais de 2023 non concorreron.
Otto Preminger
Traxectoria
A súa obra, que enfronta un mundo romántico e decadente a outro obxectivo e realista, deu lugar a un cinema moi persoal e independente, baseado nos planos longos e nunha coidada posta en escena. É considerado un dos primeiros directores que quebrantaron a censura nos Estados Unidos.
A Fialla, Barro, Noia
Argote é un lugar da parroquia de Barro no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 34 habitantes (18 homes e 16 mulleres).
Covelas, Macendo, Castrelo de Miño
Covelas é un lugar da parroquia de Macendo no concello ourensán de Castrelo de Miño na comarca do Ribeiro. Tiña 12 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 6 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 16 habitantes (10 homes e 6 mulleres).
Reino de Francia (1791-1792)
O Reino de Francia (en francés:Royaume de France) foi un curto período de monarquía constitucional que estivo vixente en Francia desde o 3 de setembro de 1791 ata o 21 de setembro de 1792. Luís XVI dos franceses (anteriormente Luís XVI de Francia) foi o único rei dos franceses desde a creación do estado ata a súa caída. O reino dos franceses foi a primeira monarquía constitucional que estivo vixente en Francia. O predecesor deste reino foi unha monarquía absoluta. A Asemblea Lexislativa suspendeu a monarquía o 11 de agosto un día despois de que se producira o asalto ó palacio das Tullerias. Esta Asemblea Lexislativa, puxo o destino da monarquía en mans da Asemblea Nacional Constituínte elixida por sufraxio universal masculino. A recentemente elixida Asemblea Nacional Constituínte aboliu a monarquía o 21 de setembro de 1792, poñendo fin a 203 anos de goberno da dinastía da Casa de Borbón en Francia.
Kurt Regling
Kurt Ludwig Regling, nado o 8 de novembro de 1876 en Berlín e finado o 10 de agosto de 1935 na mesma cidade, foi un numismático alemán especializado en numismática antiga.
Traxectoria
Kurt Regling cursou a educación secundaria no instituto Friedrich Wilhelm, de Berlín, entre 1886 e 1895, ano en que comezou a súa formación superior na Universidade de Berlín, grazas a unha das bolsas de estudos establecidas por Friedrich Imhoof-Blumer. En 1899 acadou o doutoramento coa tese titulada De belli Parthici Crassiani fontibus.
Regling obtivo a súa habilitación como profesor universitario na Universidade de Berlín en 1907 e a partir dese ano impartiu docencia de Numismática nesa institución académica, desde 1921 en condición de profesor honorario.
Paralelamente, en 1899 ingresou no Gabinete Numismático (Münzkabinett) de Berlín como voluntario, inicialmente como axudante de investigación, a partir de 1902 como axudante da dirección e desde 1919 como conservador do Gabinete. En 1921 foi nomeado director do Münzkabinett, posto que desempeñou ata o seu falecemento en 1935.
O ámbito principal das investigacións de Regling foi a numismática antiga, e tamén se sentiu atraído pola arte da medallística renacentista. De feito, Regling estudou a moeda fundamentalmente desde a súa perspectiva artística.
Foi tamén colaborador do proxecto académico Griechisches Münzwerk ("Moeda grega") da Academia de Ciencias de Prusia, no marco do cal publicou o volume Dacien und Moesien, xunto con Behrendt Pick.
Kurt Regling foi membro honorario da Royal Numismatic Society, de Londres.
Recoñecementos
Ademais destes premios, os Museos Estatais de Berlín (Staatliche Museen zu Berlin), institución na que se encadra o Gabinete Numismático de Berlín, instituíron na súa homenaxe a Medalla Kurt Regling (Kurt-Regling-Medaille).
Artigos publicados en Zeitschrift für Numismatik
Estes son os artigos publicados por Kurt Regling en Zeitschrift für Numismatik, a revista do Sociedade Numismática de Berlín, da que el foi editor entre 1921 e 1935, xunto con Julius Menadier:
Campionato Mundial de Motocrós 2020
O Campionato Mundial de Motocrós 2020 foi a 64ª edición do Campionato Mundial de Motocrós. Estivo organizado pola FIM e constou de 18 grandes premios, comezando o 1 de marzo de 2020 en Inglaterra e rematando o 8 de novembro do mesmo ano en Italia.
Na categoría raíña, MXGP, o esloveno TIm Gajser revalidou o título da tempada anterior, mentres que en MX2 o francés Tom Vialle proclamouse campión do mundo por primeira vez.
Calendario e resultados
O campionato foi fixado inicialmente en vinte probas en Europa, Asia e Suramérica. En outubro de 2019 presentouse un calendario actualizado. En marzo, tras a disputa dos dous primeiros grandes premios, o campionato foi suspendido por mor da pandemia por coronavirus. O calendario final tras as obrigadas modificacións contou con menos localizacións e 18 grandes premios, todos eles en Europa, e con cinco circuítos nos que se programaron tres grandes premios consecutivos en cada un deles. Quedaron definitivamente suspendidos os grandes premios de Suecia, Finlandia, Alemaña, República Checa, Arxentina e os dous de Indonesia.
Cada Gran Premio constou de dúas carreiras, cada unha delas cunha duración de 30 minutos máis dúas voltas.
Provincia de Songkhla
Songkhla é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Songkhla.
Distritos
esquerda|180px|Mapa dos distritos da provincia Songkhla subdivídese en 16 distritos (amphoe), que á súa vez son divididos en 127 comunas (tambon) e 987 poboados (muban).
Trímetro iámbico
O trímetro iámbico é un tipo de verso nado na poesía grega que se basea no iambo (∪ —) e que consta de tres metros iámbicos que adoptan o seguinte esquema:
X — ∪ — |X — ∪ — |X — ∪ — |
É unha estrutura fixa e inflexíbel nos iambógrafos arcaicos; pero no drama e sobre todo na comedia, podemos asistir a substitucións e resolucións:
Ademais, pode presentar as cesuras trihemímera, pentemímera e heptemímera, pero nunca diérese.
No trímetro iámbico cúmprese a Lei de Porson, é dicir, se o verso termina en palabra trisílaba e a esta a precede unha palabra polisílaba, a última sílaba desta (a penúltima palabra) debe ser sempre breve.
Foi utilizado en primeiro lugar na lírica iambógrafa grega do s. -VII, pero con posterioridade este tipo de versificación será adoptado tamén polas partes recitadas dos xéneros teatrais, a comedia grega e a traxedia grega.
A Horta da Zapateira, Barro, Noia
A Horta da Zapateira é un lugar da parroquia de Barro no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia.
Graciano
miniatura|Busto de Graciano.
Flavio Graciano Augusto (¿abril, maio? de 359 - 25 de agosto de 383), coñecido como Graciano ou Graciano o Mozo para diferencialo do seu avó Graciano o Vello, foi emperador de Occidente entre 375 e 383. Era fillo do emperador Valentiniano I e a primeira esposa deste, Marina Severa, e naceu na cidade de Sirmium (hoxe Sremska Mitrovica, Serbia), na daquela provincia romana de Panonia.
Traxectoria
O 4 de agosto de 367 foi proclamado Augusto polo seu pai. Á morte de Valentiniano (17 de novembro de 375), as tropas destacadas en Panonia proclamaron emperador ao seu pequeno fillo Valentiniano, que entón era só un bebé. Valentiniano era medio irmán de Graciano, nacido de Xustina, viúva de Maxencio e segunda esposa de Valentiniano I.
Graciano aproveitou a oportunidade que se lle brindaba; reservouse para si a administración das provincias galas, mentres que puxo Italia, Iliria e África baixo o mando de Valentiniano e a súa nai, os cales estableceron a súa residencia en Milán. A división, no entanto, era simplemente nominal e a autoridade real quedou por completo en mans de Graciano.
O Imperio Romano de Oriente estaba baixo o dominio do seu tío Valente. En maio de 378, Graciano derrotou completamente aos lentienses, a tribo máis austral dos alamáns, na Batalla de Argentovaria, preto da actual Colmar. Ese mesmo ano, Valente atopou a morte o 9 de agosto na Batalla de Adrianópole, loitando contra os godos.
O goberno do Imperio de Oriente quedou en poder de Graciano, pero ao sentirse incapaz de resistir as incursións dos bárbaros propuxo ao xeneral hispano Flavio Teodosio o goberno da parte oriental, o cal foi coroado emperador de Oriente o 19 de xaneiro de 379. Graciano e Teodosio limparon entón os Balcáns de invasores bárbaros.
Durante algúns anos gobernou o imperio con éxito e enerxía, pero caeu gradualmente na indolencia, ocupándose principalmente do pracer da persecución político-relixiosa e converténdose nunha ferramenta en mans do xeneral franco Merobaudes e o bispo de Milán, Ambrosio.
Ao tomar ao seu servizo un corpo de alanos e aparecer en público coa vestimenta propia dun guerreiro escita, Graciano espertou o desprezo e os resentimentos das tropas romanas. Un xeneral chamado Magno Máximo aproveitou o aumento das revoltas en Britania e invadiu a Galia cun enorme exército. Graciano, que o esperaba en París, foi traizoado polas súas tropas e levado a Lión. Alí foi entregado polo gobernador da cidade a un dos xenerais rebeldes e asasinado o 25 de agosto de 383.
O reinado de Graciano é unha época importante na historia eclesiástica, pois durante este período o Cristianismo converteuse por primeira vez na relixión dominante en todo o imperio. Baixo a influencia de Ambrosio, Graciano prohibiu as cerimonias pagás en Roma; negouse a levar o título de Pontifex Maximus por consideralo incompatíbel co seu Cristianismo; retirou o Altar da Vitoria da Casa Senatorial en Roma, malia as protestas dos membros pagáns do Senado, e confiscou as súas rendas; prohibiu as doazóns de propiedades materiais ás Vestalis; e aboliu outros privilexios que posuían os sacerdotes e sacerdotisas pagáns.
Ofelia Rey
O nome de Ofelia Rey pode referirse a:
Charles Rennie Mackintosh
miniatura|dereita|300px|Hill House, Helensburgh. miniatura|300px|Glasgow School of Art. miniatura|dereita|200px|"O faro", edificio do Glasgow Herald
Charles Rennie Mackintosh (nado en Glasgow o 7 de xuño de 1868 e morto en Londres o 10 de decembro de 1928), foi un arquitecto, deseñador e pintor escocés, participante do movemento Arts and Crafts e o máximo expoñente da Art Nouveau en Escocia.
Vida
Naceu no seo dunha familia media da cidade de Glasgow, en Townhead, preto da catedral, con dez irmáns máis e con importantes problemas de saúde, tanto na vista como nun pé. De neno pasou bastante tempo no campo, descubrindo e debuxando moitas escenas do mundo que o arrodeaba. Aos 16 entrou como aprendiz dun arquitecto chamado John Hutchinson, co que traballou ao longo de cinco anos. Así foi que se fixo experto debuxante a canda os seus compañeiros Honeyman e Keppie, dos que logo sería socio. Tamén naquela época comezou a acudir ás clases de arte na Escola de Arte de Glasgow, na quenda de noite. Foi alí onde coñeceu a artista Margaret MacDonald, coa que casaría e coa que elaborou algunhas das súas obras máis importantes, mais tamén a súa irmá Frances MacDonald e a Herbert MacNair que se sumou ao grupo de aprendices do obradoiro de Hutchinson.
Chibafruime
Chibafruime, tamén escrito como Chibrafruime, era unha deidade menor na relixión dos muiscas. Era o deus da guerra. Os contos mitolóxicos sobre Chibafruime conserváronse nas localidades de Bojacá, Bosa, Guatavita, Turmequé e Cajicá.
Pouco se coñece sobre Chibafruime e a súa aparencia, mais podería ter a aparencia dun xaguar. Os muiscas eran un pobo máis comerciante que guerreiro. As súas habilidades de negociación foron admiradas polo conquistadors que fixeron os primeiros contactos cos muiscas.
Charles Rennie Mackintosh
Vida
Este grupo de artistas (as irmás MacDonald, el e mais MacNair) formarían o que se coñeceu como grupo dos Catro, que espuxeron en Glasgow, Londres e Viena, influíndo tamén no grupo de austríacos que conformaron o movemento da Secesión, por volta de 1900.
En 1889 incorporouse a unha nova firma de arquitectos e desenvolveu un estilo propio, contrastando os fortes ángulos rectos das construcións con motivos decorativos florais baseados en subtís curvas. Tamén soubo incorporar algúns caracteres da arquitectura escocesa tradicional. Precisamente o proxecto que axudou a dalo a coñecer internacionalmente foi o da propia Escola de Arte de Glasgow onde estudara (1897-1909).
Traballos como arquitecto
Se ben os resultados do seu labor como arquitecto non son numerosos, exerceu con eles unha considerábel influencia no deseño europeo. Especialmente popular en Austria e Alemaña, o traballo de Mackintosh foi moi aplaudido cando se mostrou na Exposición da Secesión, en Viena (1900). Tamén se espuxeron as súas obras en Budapest, Múnic, Dresde, Venecia ou Moscova.
Entre as súas principais obras atópanse:
En Escocia
miniatura|dereita|200px|O salón de té dos Salgueiros, en Sauchiehall Street, Glasgow miniatura|dereita|300px|O cuarto de luxo no Salón de té dos Salgueiros contén mobles e interiores deseñados por Mackintosh e por Margaret Macdonald. miniatura|dereita|300px|O museo Scotland Street School
Sen construír
Malia que foi algo popular durante unha época na súa Escocia natal, a maior parte dos seus cobizosos deseños nunca se chegaron a realizar. Os seus proxectos para a Exposición Internacional de Glasgow de 1901 nunha se chegaron a facer, como a súa "Haus eines Kunstfreundes", dese mesmo ano, que non se levantou ata 1996 a partir dos seus bosquexos. Tamén competiu en 1903 polo deseño da Catedral de Liverpool, onde perdeu diante Giles Gilbert Scott.
Deseñador e pintor
Na última época da súa vida, desilusionado da arquitectura, Mackintosh dedicouse fundamentalmente á acuarela, pintando abondosas paisaxes e estudos de flores, a miúdo en colaboración coa muller, na vila de Walberswick, en Suffolk, para onde a parella marchara a vivir en 1914. Case unha década máis tarde, en 1923, xa coa arquitectura e o deseño totalmente abandonados, marcharon para Port Vendres, no sur de Francia, onde levaron as paisaxes e as relacións entre o home e a súa obra ás acuarelas.
Recoñecemento posterior
Os deseños de Mackintosh gañaron popularidade logo da súa morte. A súa Casa para un Amante da Arte construíuse por fin en 1996 en Bellahouston Park, en Glasgow. A Universidade de Glasgow, que posúe a maior parte das súas acuarelas, reconstruíu unha casa terrada que Mackintosh deseñara e amoblouna co seu traballo e mais co da muller, da colección pertencente ao museo universitario Hunterian. E na actualidade, Mackintosh e as súas obras son un dos principais atractivos turísticos da cidade de Glasgow.
Joey O'Brien
Joseph Martin O'Brien, nado en Dublín o 17 de febreiro de 1986 en Dublín, é un futbolista irlandés. Xoga de defensa e o seu equipo actual é o West Ham United.
Traxectoria
Internacional coa Selección de Fútbol de Irlanda.
Pelicano crespo
O pelicano crespo (Pelecanus crispus) é unha especie de aves de gran tamaño pertencente á familia dos pelicanos. Reprodúcese desde o sueste de Europa ata a India e a China en pantanos e lagos de augas pouco fondas. É unha das dúas especies de pelicanos que ás veces se pode ver, aínda que raramente, en Galicia, polo que figura na lista de aves de Galicia.
Gran Premio de Bélxica de 2013
O Gran Premio de Bélxica de 2013, formalmente 2013 Formula 1 Shell Belgian Grand Prix, é unha carreira de Fórmula Un que que se celebrou o 25 de agosto de 2013, no Circuíto de Spa-Francorchamps de Spa., Bélxica. Foi a undécima rolda do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2013.
Pelicano crespo
Non está subdividida en subespecies, malia a súa ampla área de distribución, pero, baseándose en diferenzas de tamaño, describiuse unha paleosubespecie do Plistoceno denominada Pelecanus crispus palaeocrispus, a partir de fósiles atopados en Binagady, Acerbaixán.
Descrición
miniatura|esquerda|As plumas "despeiteadas" da cabeza danlle o nome de "crespo".
Familia (bioloxía)
miniatura|150px|Xerarquías da clasificación sistemática. A familia é, en bioloxía, a unidade sistemática ou taxonómica situada entre a orde e o xénero, ou entre a superfamilia e a subfamilia se estivesen descritas.
Pelicano crespo
Descrición
Esta voluminosa ave é por estreita marxe a especie de pelicano mís grande viva. Mide de 160 a 183 cm de lonxitude, pesa de 7,25 a 15 kg e ten unha envergadura alar de 290 a 345 cm. Como o seu peso medio é de arredor de 11,5 kg, é unha das aves voadoras máis pesadas que existen, aínda que os individuos máis grandes de machos de sisóns e cisnes poden ser máis pesados que os pelicanos crespos maiores. Non obstante, o peso medio varía coa mostra usada na medición e a poboación. En medicións máis recentes, a media de peso de seis machos de pelicano crespo que se mediron foi de 10,4 kg e a de catro femias foi de 8,7 kg, que é aproximadamente a mesma media que a do pelicano branco (Pelecanus onocrotalus) e lixeiramente menor que a da media da masa corporal doutras aves grandes como o cisne trompeteiro (Cygnus buccinator) ou o cóndor andino (Vultur gryphus). Tamén se publicaron estimacións de pesos medios do pelicano crespo de 10,9 kg, que sería case equivalentes á dos maiores cisnes e cóndores antes mencionados. Tamén ten unha das maiores envergaduras alares entre as aves vivas, rivalizando coas do gran albatros (Diomedea ssp.) e do pelicano branco.
A especie similar en aspecto, pelicano branco, que practicamente é igual en tamaño, ten un maior dimorfismo sexual en tamaño, xa que as femias dos pelicanos brancos son considerablemente menores que as femias do pelicano crespo, pero entre os machos das dúas especies non hai apenas diferenzas de tamaño ou peso. Porén, o pelicano crespo diferénciase da outra especie por ter unhas plumas da caluga crespas, patas grises e plumaxe branca prateada (en vez de branca pura). En inverno, os pelicanos crespos adultos varían desde gris prateado a unha cor crema gris acastañada decolorada. Os individuos inmaturos son grises e carecen da mancha rosada facial que presentan os pelicanos brancos inmaturos. As plumas desordenadas (como despeiteadas) arredor da fronte do pelicano crespo poden describir unha forma de W sobre a face xusto por riba do peteiro. Na tempada de apareamento ten unha mandíbula inferior e bolsa alaranxada, mentres que a superior é amarela. En inverno, todo o peteiro tende a unha cor amarela clara. O peteiro, dunha lonxitude de entre 36 e 45 cm, é o segundo máis longo entre as aves, só superado polo do pelicano australiano (Pelecanus conspicillatus). A pel espida arredor dos ollos pode variar de amarela a purpúrea. Entre as medicións estándar, comparado co pelicano branco, o tarso é lixeiramente máis curto, de 11,6 a 12,2 cm, pero a lonxitude da súa cola e corda alar son notablemente máis grandes, de entre 22 e 24 cm e de 68 a 80 cm, respectivamente. Cando o pelicano crespo está voando, a diferenza doutros pelicanos, presenta unhas ás branco griseiras con extremos negros. É unha elegante ave planadora. Cando unha bandada de pelicanos crespos voa, todos os seus membros móvense en elegante sincronía, cos seus pescozos botados para atrás como fan as garzas.
Familia (bioloxía)
Igual que ocorre con outros niveis na taxonomía dos seres vivos, e debido á enorme dificultade á hora de clasificar certas especies, varias familias poden agruparse en superfamilias, e os individuos dunha familia poden organizarse en subfamilias (e estes á súa vez en infrafamilias).
Niveis de clasificación (de xeral a concreto)
(os niveis obrigatorios marcáronse con fondo rosa)
Pelicano crespo
Descrición
O pelicano crespo é xeralmente silencioso, como é normal na maioría dos pelicanos, aínda que pode ser bastante vocal durante a tempada de apareamento, cando pode realizar unha ampla variedade de sons profundos guturais, similares a ladridos, asubíos e gruñidos.
Hábitat
O pelicano crespo vive en lagos, ríos, deltas e estuarios. Comparado co pelicano branco, o crespo non está tan ligado a áreas de terras baixas e aniña en zonas húmidas axeitadas e en moitas elevacións. É menos oportunista en canto á selección do seu hábitat para a reprodución que o pelicano branco, e xeralmente retorna aos seus sitios tradicionais de reprodución ano tras ano a non ser que este se volva completamente inadecuado. Durante oinverno, os pelicanos crespos permanecen xeralmente en lagos libres de xeo de Europa ou lagos estacionais da India (os chamados alí jheels). Tamén visitan, normalmente durante o inverno, áreas litorais en costas abrigadas para alimentarse. miniatura|Un pelicano crespo do lago de [[Keoladeo National Park|Bharatpur, Rajastán, India]]
Movementos
Este pelicano xeralmente migra a curtas distancias. Está disperso en Europa, baseándose nas súas oportunidades de alimentación, e a maioría dos individuos occidentais permanecen no inverno na rexión mediterránea. No delta do Danubio os pelicanos crespos chegan en marzo e marchan a finais de agosto. Presenta unha migración máis activa en Asia, onde a maior parte dos individuos que se aparearon en Rusia voan ao sur durante o inverno ata Asia, maiormente na zona de Irán e a través do subcontinente indio desde o Nepal á India central. Os pelicanos que se reproducen en Mongolia invernan ao longo da costa leste da China, incluíndo a área de Hong Kong.
Alimentación
Este pelicano aliméntase case exclusivamente de peixes. Entre as súas presas preferidas están a carpa Cyprinus carpio, a perca europea Perca fluviatilis, o escardinio Scardinius erythropthalmus, anguías, siluros (especialmente durante o inverno), muxos e os lucios Esox lucius, estes últimos de ata 50 cm. Na colonia maior, localizada en Grecia, a presa preferida é o peixe nativo Alburnus belvica. O pelicano crespo necesita uns 1200 g de peixe ao día, e aínda que pode capturar localmente abundantes peixes pequenos como os gobios, xeralmente os ignora e prefire peixes lixeiramente meirandes. O máis común é que se alimente só ou en grupos de só dous ou tres. Normalmente nada de forma plácida e vagarosa, ata que mergulla rapidamente a súa cabeza baixo a auga e captura os peixes, xunto con grandes cantidades de auga. A auga vértea despois polos lados da bolsa mentres que os peixes quedan retidos e son tragados. Ocasionalmente pode alimentarse cooperativamente con outros pelicanos acurralando os peixes en augas pouco fondas e mesmo pode cooperar con corvos mariños en Grecia. Ocasionalmente, o pelicano pode non comer inmediatamente o peixe contido na súa bolsa gular, polo que pode gardar a presa para o seu consumo posterior. A súa dieta pode ser suplementada con outros pequenos habitantes das zonas húmidas, como crustáceos, vermes, escaravellos e pequenas aves acuáticas, xeralmente crías e ovos.
Reprodución
miniatura|Ovo de pelicano crespo, na colección do [[Museo de Wiesbaden.]]
Malia seren membros dunha familia de aves moi social, os pelicanos crespos son probablemente os que teñen menos inclinacións sociais. Estas especies aniñan de forma natural en grupos relativamente pequenos en comparación coa maioría do resto das especies de pelicanos e ás veces mesmo poden aniñar en solitario. Con todo, normalmente forman pequenas colonias, que adoitan constar dunhas 250 parellas (especialmente historicamente). Ocasionalmente, os pelicanos crespos poden mesturarse con colonias do pelicano branco. Os sitios seleccionados para a nidación son normalmente illas situadas en grandes corpos de auga (xeralmente en lagoas ou deltas fluviais ) ou zonas con vexetación acuática densa, como grandes xunqueiras de Phragmites e Typha. Debido ao gran tamaño destes pelicanos, a miúdo apisoan a vexetación da área que rodea os niños no substrato lamacento e deste modo os seus sitios de nidación acaban sendo lamazais desaxeitados para novas nidacións despois duns tres anos de uso.
O niño é unha morea de herbas, ramiñas e plumas de tamaño moderado, normalmete cunhas dimensións de 1 m de alto e 63 cm de diámetro. Os niños están situados normalmente a rentes do chan ou moi preto, a miúdo situados sobre densa vexetación flotante. Os niños tenden a ser pouco sólidos ata que se van cementando polas deposicións de excrementos do propio animal. A tempada de apareamento comenza en marzo ou abril, aproximadamente un mes antes que a do pelicano branco. O pelicano crespo fai unha posta dun a seis ovos, normalmente dous. Os ovos pesan entre 120 e 195 g. A incubación, que ambos os proxenitores comparten, dura entre 30 e 34 días. Os poliños eclosionan espidos pero axiña lles crece unha penuxe branca. Cando teñen de 6 a 7 semanas adoitan xuntarse en grupos. As crías empluman aos 85 días e fanse independentes entre os 100 e os 105 días de idade. O éxito da nidación depende das condicións ambientais locais, e está entre o 58% e o 100% de supervivencia das crías ata a idade adulta. Os sitios de nidación elixidos normalmente aseguran que vai haber unha baixa predación dos niños, aínda que cando o nivel da auga é baixo os mamíferos carnívoros poden cruzar as augas e comer os ovos e as crías, como se informou de casos nos que estaban implicados xabarís (Sus scrofa) en Bulgaria. Os chacais, raposos, lobos, cans (Canis ssp.) e linces (Lynx ssp.) son tamén predadores regulares dos niños cando os niveis das augas son baixos, e os pigargos (Haliaeetus albicilla) poden atacar os pelicanos nas colonias ata polo menos os de tamaño de crías na idade de emplumar. Chegan á madureza sexual aos tres ou catro anos de idade.
Status
miniatura|Un pelicano crespo nadando no [[Zoo de Pequín, China (2008).]]
Esta especie de pelicanos declinaron moito dentro da súa área de distribución, de forma máis acusada que o pelicano branco. Estímase que existen entre 10.000 e 20.000 individuos desta especie. Segundo consta en informes antigos, só en Romanía existían antes millóns de pelicanos crespos, o que indica que durante o século XX a especie sufriu un drástico declive por razóns que non se comprenden ben. A razón máis probable é a perda do hábitat debido ás actividades humanas como a drenaxe de zonas húmidas e a posta en produción da terra. As colonias poden ser regularmente molestadas polas actividades humanas, e, como fan todos os pelicanos, os proxenitores poden nese caso abandonar temporalmente os niños se se consideran ameazados, o cal desixa as crías expostas á depredación. Algunhas veces os pescadores cázanos porque cren que estas aves fan diminuír a poboación de peixes e así poñen en perigo a súa forma de gañarse a vida. Aínda que estas matanzas ocorren a pequena escala, persiste en moitos lugares a preocupación de que os pelicanos sobreexploten as poboacións de peixes. Outra probable razón do declive é a caza furtiva. En Mongolia, a xente mata clandestinamente estes pelicanos para usar ou vender as súas bolsas gulares ou peteiros. Nun día corrente nun mercado mongol típico, poden atoparse á venda uns 50 peteiros de pelicanos, e son considerados tan valiosos que un só pelicano pode valer o equivalente a 10 cabalos e 30 ovellas. Debido á explotación que sofren en todas as etapas do seu ciclo vital, a especie está en perigo crítico en Mongolia, onde hai unha poboación de só uns 130 individuos. Os pelicanos crespos tamén morren con frecuencia por electrocución ao chocaren contra as liñas eléctricas. En Grecia, os pelicanos a miúdo son molestados polas barcas motoras turísticas, polo que non son quen de alimentarse debidamente e morren de malnutrición. En 1994 en Europa había unhas mil parellas reprodutoras, a maioría delas en Grecia, pero tamén en Ucraína, Macedonia do Norte, Romanía, Bulgaria (na Reserva Natural de Srebarna) e Albania (na lagoa Karavasta). Considéranse extinguidos en Croacia desde a década de 1950, e en 2011 só se avistou alí un só pelicano. A colonia máis grande das que quedan é a do lago Presps Pequeno, cuxas augas comparten Albania e Grecia, que ten unhas 1.400 parellas, e na colonia do delta do Danubio quedan unhas 450 parellas. O país do mundo coa maior poboación reprodutora é hoxe Rusia, cun 70% das parellas mundiais (unhas 3.000 parellas). No mundo estímase que hai un máximo de 5.000 parellas reprodutoras. Un informe que se fixo da existencia duns 8.000 pelicanos crespos na India comprobouse despois que era en realidade unha mala identificación dunha congregación de pelicanos brancos.
Campo de Arriba, Sofán, Carballo
Campo de Arriba é un lugar da parroquia de Sofán no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2019 tiña 16 habitantes (6 homes e 10 mulleres).
Palhwisa
Palhwisa (Palhuissa) foi un reino ao nordeste do Imperio, abrazando unha rexión que foi saqueada polos kaskas sobre o -1330 e na que o rei Suppiluliumas I fixo operacións na parte final do seu reinado. O reino era probabelmente vasalo dos hititas.
Na segunda campaña de Mursilis II (terceiro ano de reinado) o rei volveu combater en Ishupitta, onde outra vez obtivo a vitoria, pero os líderes da revolta, Pazzanna e Nunnuta, antigos vasalos dos hititas, puideron fuxir, e dirixíronse a Palhwisa (Palhwišša) onde tiveron que recrutar continxentes locais, que non serían inimigo para o exército regular hitita, que os derrotou, e o rei puido destruír a cidade polo lume e saqueouna; o exército dos kaskas fuxiu; entón o rei dirixiuse a Istahara, onde acampou, e desde onde enviou gran á capital; os xefes rebeldes dirixíronse á cidade de Kammamma, e o rei pediulles a entrega ou en caso contrario destruiría a cidade; a cidade colleu aos dous rebeldes e matounos e despois someteuse a Mursilis.
Viacrucis
miniatura|300px|Primeiras estacións do Viacrucis do Casal, [[Estacas, Cuntis|Estacas, Cuntis]]
Pazo de Rioboó
miniatura|250px|Planta alta, dedicada á vivenda. miniatura|250px|Fachada de acceso á capela. miniatura|250px|Detalle do portalón.
Viacrucis
A palabra Viacrucis, significa "camiño da cruz" e refírese ás diferentes etapas ou momentos vividos por Xesucristo desde o momento en que foi aprehendido ata a súa crucifixión e sepultura.
Etapas
As etapas do viacrucis denomínanse estacións e tradicionalmente cóntanse 14, que son as seguintes:
Imaxes
As seguintes imaxes pertencen ó Viacrucis do Monte de Santa Trega, na Guarda. <Gallery> Ficheiro:Guarda Viacrucis 01-02a.jpg|Primeira estación Ficheiro:Guarda Viacrucis 01-04.jpg|Terceira estación Ficheiro:Guarda Viacrucis 01-07.jpg|Sexta estación Ficheiro:Guarda Viacrucis 01-12a.jpg|Undécima estación </Gallery>
Pazo de Rioboó
O Pazo de Rioboó é un pazo barroco sito no lugar de Riobó, na parroquia de Osmo, no concello de Cenlle. Tamén se coñece como Casa Grande de Rioboó e Pazo dos Temes. Foi un dos máis importantes da comarca. Hoxe en día mantense en bo estado, conservado e restaurado polos seus donos.
Viacrucis
Realización e actualización
Recentemente, e baixo o auspicio do Papa Xoán Paulo II, creouse un novo Viacrucis, con 15 estacións, baseadas todas en momentos do Novo Testamento, xa que o anterior recollía moitas pasaxes dos Evanxeos apócrifos. Este novo Viacrucis comeza coa oración de Xesús no horto de Xetsemaní e finaliza coa Resurrección de Cristo.
Pazo de Rioboó
Historia
Pertenceu a Baltasar Benito de Araujo y Somoza e despois a Andrés Antonio de Prado y Ulloa. No ano 1788 era dono do pazo Bernardino de Prado Ulloa Piñeiro Araujo Osorio y Barba, cóengo da catedral de Santiago, que mandou edificar a capela e a portada do pazo. O padroádego estaba constituído polo Xefe da Casa Grande de Rioboó, e os párrocos de Osmo, Navío, Anllo e Gomariz.
Viacrucis
Realización e actualización
Tamén se chama Viacrucis ao conxunto de 14 cruces, case sempre acompañadas de cadros, que adoitan estar en todos os templos católicos, e que representan as 14 estacións arriba citadas. É costume que un sacerdote franciscano as bendiga, por ser a Orde Franciscana a encargada de custodiar a Terra Santa. A Igrexa ensina que o rezo do Viacrucis ante estas estacións está enriquecido cunha Indulxencia plenaria.
Por extensión, esta expresión úsase adoito para expresar todo tipo de dificultades que se presentan na vida cando se queren alcanzar certos obxectivos.
Pazo de Rioboó
Descrición
O conxunto arquitectónico está configurado por un edificio principal de planta rectangular e varias construcións secundarias unidas á principal, incluída a capela, todo el pechado por un muro e fachadas.
Ten dous patios inscritos contiguos ao redor dos que se organizan os diversos corpos. Estes patios organízanse en torno a unha serie de funcións. O primeiro era público, dando acceso á capela á cal acudían os colonos das propiedades da casa, o segundo é o de acceso ao edificio principal, creándose a continuación del un subespazo de chegada á cociña.
A fachada da vivenda presenta dúas plantas, cun corpo que sobresae no centro e está ocupada na planta principal por unha solaina, na actualidade pechada en parte, con cuberta sostida por columnas de pedra e piares de madeira con zapatas.
Toda a planta baixa adícase a adega. Na fachada do pasadizo ábrese un grande arco de medio punto configurando unha especie de soportal.
A vivenda consérvase moi ben, cos seus teitos e pisos de madeira de castiñeiro nos salóns principais, a cociña empedrada, con lareira, as cabalerizas na planta baixa co teito abovedado formado por tres grandes arcos de medio punto, que se corresponden no piso alto cun salón empedrado.
O portalón
O magnífico portalón de entrada está formado por un arco de medio punto con grandes doelas.
Portomourisco, Petín
Desde o punto de vista eclesiástico, xunto co único lugar da parroquia homónima do concello de Larouco, forma a parroquia eclesiástica de Portomourisco.
Pazo de Rioboó
O portalón
O muro remátase cunha cornixa. Sobre a portada álzase un pavillón, cun corpo central máis alto enmarcado por dúas columniñas corintias apeadas en repisas molduradas que sosteñen un entaboamento e frontón circular partido, decorado con placas e cilindros. Entre as columnas vai un escudo cuartelado timbrado con coroa e lambrequines coas armas dos fundadores en catro particións: Prado, Valcarcel, Ulloa e Osorio. A ámbolos lados sitúanse dúas cartelas nos baixos do pavillón, e todo o conxunto remátase con acroterios de bóla, placa e cilindros, decoración moi influída pola escola barroca santiaguesa de Simón Rodríguez.
A capela
A capela está unida e separado ao mesmo tempo polo corpo de división onde se localiza a sancristía e o paso á tribuna da capela. A planta é rectangular. A fachada principal oriéntase ao norte, enmárcase por pilastras de festón refundido sobre pedestais. Pilastras estriadas sosteñen un entaboamento con acroterios nos extremos sobre o que descansa unha fornela. A porta leva unha moldura acodada e decoración de placas. Remátase a fachada cunha cornixa e unha pequena espadana.
O interior distribúese nunha nave separada do presbiterio por un arco de medio punto. A bóveda é de crucería.
O retablo data de 1768, obra de Benito de Lemos, mestre escultor, veciño de Cima de Vila segundo deseño feito por Juan Antonio Nogueira, arquitecto de Santiago, e a petición de Joaquín Lorenzo de Prado e Ulloa, presbítero administrador da casa.
Declaración de Xenebra (medicina)
A Declaración de Xenebra é un texto alternativo ao xuramento hipocrático proposto pola Asemblea Xeral da Asociación Médica Mundial realizada en setembro de 1948. Toma o seu nome da sede na que se realizou a reunión, a cidade de Xenebra, Suíza.
O texto ten como finalidade principal a de crear un novo documento que cumpra a función que tivo o texto hipocrático no momento da súa creación, a de crear unha base moral para todos os médicos, sobre todo considerando a experiencia da segunda guerra mundial. Malia a súa pretensión de ser un texto internacionalmente aceptado, o certo é que esta Declaración tivo relativamente pouca repercusión pública. O texto foi emendado en 1986, 1983 e 1994, e revisado en 2005 e 2006.
A Igrexa, Barro, Noia
A Igrexa é un lugar da parroquia de Barro no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 94 habitantes (37 homes e 57 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Arenicólidos
Os arenicólidos (Arenicolidae) son unha familia de vermes anélidos mariños poliquetos. O máis coñecido deles é Arenicola marina, que é a miñoca de mar que se usa como isco para pescar, pero outras especies da familia son similares e pódeselles chamar tamén miñocas (ademais miñoca utilízase para designar as miñocas terrestres como Lumbricus terrestris e outras). As deposicións enroscadas de area que producen poden verse comunmente na praia en marea baixa. Os arenicólidos atópanse por todo o mundo, e a maioría viven en substratos areosos dentro de galerías que escavan. A maioría aliméntanse dos sedimentos, aproveitando os detritos e microorganismos que conteñen, pero algúns comen algas.
Descrición
Agás o xénero Branchiomaldane, as miñocas mariñas desta familia non son fáciles de confundir con outros poliquetos. A súa rexa cutícula e a súa rexión branquial típica con penachos de branquias son característicos.
2ª edición dos Óscar
A 2.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 3 de abril de 1930 en The Ambassador Hotel dos Ánxeles (Estados Unidos). O mestre de cerimonias foi William C. DeMille.
Os filmes elixibles foron os estreados entre o 1 de agosto de 1928 e o 31 de xullo de 1929. Esta edición foi a única na que non houbo candidatos oficiais. Informacións posteriores da Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas deron lugar a unha listaxe de candidatos de facto.
Foi a primeira cerimonia retransmitida por radio, por parte da emisora local KNX dos Ánxeles. É a única edición en que ningún filme gañou máis dun premio.
Premios
miniatura|[[Irving Thalberg, produtor do mellor filme]] miniatura|[[Frank Lloyd, mellor director]] miniatura|[[Warner Baxter, mellor actor]] miniatura|[[Mary Pickford, mellor actriz]] miniatura|[[Cedric Gibbons, mellor dirección artística]] miniatura|[[Clyde De Vinna, mellor fotografía]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Fartlek
O Fartlek (en sueco xogo de velocidade) é un sistema de adestramento que consiste en facer varios exercicios, tanto aeróbicos como anaeróbicos, principalmente exercicios de velocidade.
O termo "fartlek" provén do sueco e significa "xogo de correr". Foi desenvolvido do polo adestrador sueco Gosta Hölmer (1891-1983), e posteriormente foi adoptado por moitos fisiólogos.
Ernst Happel Stadion
O Ernst Happel Stadion é un estadio de fútbol localizado en Viena, Austria. É o maior estadio do país, con capacidade para 53.295 afeccionados sentados.
Inaugurado en 1931 co nome de Praterstadion, é a casa da Selección de fútbol de Austria e dos principais clubs do país en competicións europeas, o FK Austria de Viena e o Rapid Viena.
Aínda que non contaba cunha capacidade superior ás 50.000 persoas ata a Eurocopa de fútbol 2008, xa era considerado un Estádio 5 Estrelas pola UEFA.
Este estadio xa foi a sede de catro finais da Liga de Campións da UEFA nos anos 1964, 1987, 1990 e 1995 e será a sede da final da Eurocopa de fútbol 2008.
O nome do estadio é en homenaxe ó xogador e técnico austríaco Ernst Happel, zagueiro de Austria nos Mundiais de 1954 e 1958 e técnico dos Países Baixos no Mundial de 1978.
Encontros disputados na Eurocopa de 2008
Encontros do Grupo B
Cuartos de final
Semifinal
Final
Tucson
Tucson é unha cidade situada no condado de Pima, no estado estadounidense de Arizona. É unha das principais cidades do corredor do Sol e a máis poboada ao sur de Arizona. Tamén é a segunda cidade en tamaño despois de Phoenix e a principal dentro da área da Mesilla. É a sede da Universidade de Arizona. No Censo de 2012 tiña unha poboación de 524 295 habitantes e unha densidade de poboación de 1078,8 hab./km². A cidade descansa dentro dun val de case 1300 quilómetros cadrados, rodeada por cinco cordilleiras prominentes, tres con cimas que se aproximan ou superan os 2700 metros de altura. O panorama urbano da cidade de Tucson caracterízase polas serras que rodean a cidade. Moi preto da cidade sitúase a serra de Santa Catalina ao norte, a Serra do Rincón ao leste e a serra de Tucson no lado occidental. Un pouco máis afastada encóntrase a serra de Santa Rita, que domina a vista sur da cidade.
En inglés o nome Tucson deriva do nome español de cidade, Tucsón, que foi collido do nome o'odham Cuk Ṣon, que significa ao pé da montaña do manancial negro.
Provincia de Sing Buri
Sing Buri é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Sing Buri.
Distritos
esquerda|150px|Mapa da provincia cos distritos A provincia subdivídese en 6 distritos (amphoe), os cales son logo subdivididos á súa vez por 43 comunas (tambon) e 363 poboados (muban).
Tucson
Historia
O misioneiro xesuíta Eusebio Francisco Kino visitou o val do río Santa Cruz no ano 1692, e fundou a misión de San Xavier do Bac no ano 1700 a uns 12 km río arriba do asentamento actual de Tucson. Un convento separado fundouse río abaixo do río Santa Cruz, cerca da base do que hoxe se coñece como montaña "A". Posteriormente Hugo O'Conor, ao mando de milicias españolas, estableceu unha fortificación que se denominou Presidio Real de San Agustín del Tucsón o 20 de agosto de 1775 (preto da corte de apelacións do condado de Pima). Durante o período do presidio español, Tucson foi atacado polos indios apaches no que se coñeceu como Segunda Batalla de Tucson. Sucesivamente o pobo denominouse Tucson e pasou a formar parte de México a partir da independencia de España no ano 1821. miniatura|esquerda| Tucson no ano 1880. De 1877 a 1878, a área de Tucson sufriría unha onda de asaltos. Destacarían entre estes dous cometidos polo asaltante de camiños chamado William Whitney Brazelton.
En 1912, cando se creou o Estado de Arizona, o número total de bandeiras que sobrevoaran Tucson eran cinco: estadounidense, española, mexicana, confederada e a do Estado de Arizona.
miniatura|600px|centro| Tucson, Arizona no 1909. Durante os primeiros tempos tras a creación do estado, Tucson foi a maior cidade comercial de Arizona, mentres Phoenix foi a sede do goberno do estado (inicio en 1889). Nesa mesma época, o establecemento do aeroporto municipal de Tucson aumentou a súa importancia. Entre 1910 e 1920, Phoenix superou a Tucson na poboación, e continúa a superar a Tucson en crecemento. Nos últimos anos, tanto Tucson como Phoenix experimentaron algunhas das maiores taxas de crecemento nos Estados Unidos.
Xeografía
miniatura|esquerda|Tucson, visto desde o espazo. Os catro maiores centros comerciais da cidade están sinalados con catro triángulos azuis.
De acordo co United States Census Bureau a cidade de Tucson ten unha superficie total de 588,02 km², dos cales 587,17 corresponden a terra firme e 0,84 é agua.
A cidade está situada a 806 metros sobre o nivel do mar (medida collida no Aeroporto Internacional de Tucson). Está situada sobre unha chaira aluvial no deserto de Sonora, rodeada por cinco franxas menores de montañas: as montañas de Santa Catalina e as montañas Tortolita polo norte, as montañas de Santa Rita polo sur, as montañas Rincón polo leste, e as montañas Tucson polo oeste. O punto máis alto das montañas de Santa Catalina é o monte Lemmon, o destino de esquí máis austral dos Estados Unidos continentais, mentres as montañas Tucson inclúen o pico Wasson. O punto máis alto da rexión é o monte Wrightson, o cal se atopa nas montañas Santa Rita.
miniatura|Durante o inverno, a neve pode caer en Tucson en ocasións moi raras.
Tucson é a capital do condado de Pima e está localizada a 118 millas ao sueste de Phoenix e a 60 millas ao norte da fronteira de México. No 2012, segundo o Censo dos Estados Unidos, a poboación da cidade era de 524 295 habitantes, cunha poboación da área metropolitana de 843 168 persoas. En 2009, Tucson foi clasificada como a 32ª cidade cunha maior área metropolitana dos Estados Unidos. Tucson é a maior cidade do sur de Arizona, e a segunda maior no estado logo de Phoenix. É tamén a maior cidade da área Gadsden Purchase.
A cidade está situada na ribeira do río Santa Cruz, anteriormente un río perenne, pero agora co leito seco cara a onde flúen as augas das inundacións durante as choivas estacionais significativas.
Centro da cidade
miniatura|Casa de adobe do século 19 no barrio Parque Armory. Semellante a moitas outras cidades do oeste dos EEUU, Tucson foi desenvolvida cun plan de reixa a partir do final do século XIX, co centro da cidade en Stone Avenue e Broadway Boulevard. Mentres este cruzamento estivo inicialmente preto do centro xeográfico de Tucson, este foi cambiando a medida que a cidade medraba ao estenderse esta cara ao leste. A cidade non se puido desenvolver cara ao oeste porque as montañas Tucson lle impedían o avance cara a esta zona. A cidade expandiuse cubrindo unha área substancial e Tucson ten así moitos barrios distintos.
Os primeiros barrios de Tucson, algúns dos cales están agora cubertos polo Tucson Convention Center ou TCC, inclúen:
Clima
Tucson ten veráns quentes e invernos temperados. Tucson é case sempre máis fría e máis húmida ca Phoenix por mor da maior elevación.